cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dukati
Historia
Emrin "Dukat" ky fshat e gëzon nga viti 220 para erës sonë. Aty është zbuluar një varrezë ilire e mijëvjeçarit III para Krishtit. Më vitin 48 pas Krishtit, pikërisht aty, Jul Cezari kërkoi ndihmë për të sulmuar dhe shpartalluar Pompeun. Më 29 maj 1920 në Dukat u mbajt Kuvendi i Barçallasë që vendosi për të filluar luftën kundër pushtuesve italianë. Sipas Mulla Isa Hasko, emri i ketij fshati duhet te ketë prejardhjen nga një monedhe e vjeter dhe me vlere. Edhe Evlija Çelebiu në librin “Shqipëria para dyqind vjetëve”, i përkthyer nga Sali Vuçiterni, hedh dritë mbi emrin e Dukatit. Ndërsa Dukati i Ri ose siç quhet ndryshe Dukat-Fushë u ndërtua pas vitit 1945 në të zbritur të grykës së Shën Thanasit, në të majtë të lumit të Dukatit e të rrugës automobilistike Vlorë – Himarë, nën këmbët e maleve të vetëtimës ose siç quhet sot mali i Rimit.
Benedikti XVI
Papa Benedikti XVI (i lindur Joseph Alois Ratzinger 16 prill 1927, Marktl - v. 31 dhjetor 2022, Romë) ishte papa i 265 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 19 prill 2005 dhe deri më 2013. Paraardhës i tij ishte Papa Gjon Pali II, ndërsa pasardhësi Françesku II.
Saint Paul (Alberta)
Saint Paul është një qytet në Divizioni Nr. 12 (Alberta), provinca Alberta, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 6.86 km² dhe popullsi 5106 banorë.
Badilonjë
Badilonja është një fshat në komunën Petran në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Kryqi i Kuq Shqiptar
Vitet 1920-1969
Veprimtaritë e para të Kryqit të Kuq në Shqipëri, datojnë në vitet e para të shekullit të XX. Fillimisht janë njesitë e Kryqit të Kuq të ushtrive ndërluftuese në Luftën e Parë Botërore, dhe me mbarimin e saj, të Kryqit të Kuq Amerikan, të cilët ndihmuan popullsinë vendase kryesisht në fushën e shëndetit, dhe atë sociale.
Viti 1921 - Më 4 Tetor të këtij viti, një grup intelektualësh shqiptar, krijojnë Shoqatën e Kryqit të Kuq Shqiptar. Kryetar i parë i kësaj shoqate u zgjodh Dr. Rifat Frashëri.
Viti 1922 - Aprovohet Statuti i KKSH. Botohet revista e KKSH. KKSH merr përsipër “Strehën vorfnore”. Çdo vit këtu jetonin dhe mësonin me qindra fëmijë nga shtresat më të varfra të popullit. KKSH merr në patronazh Dispanserinë Qendrore, e cila ndihmoi mjaft refugjatët e ardhur nga vendet fqinjë.
Viti 1923 - KKSH njihet zyrtarisht nga Komiteti Ndërkombëtar i Kryqit të Kuq. KKSH bëhet anëtar i Ligës (sot Federatës) së Shoqatave të Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës së Kuqe, duke qenë kështu e 38-ta Shoqatë e themeluar deri në atë kohë.
Viti 1926- Krijohet Këshilli Kombëtar i Kryqit të Kuq Shqiptar. Shoqata shtrihet edhe në rrethe të tjera të vendit. KKSH hap shkollën e infermiereve. Infermieret e përgatitura në këtë shkollë zhvilluan një shërbim të gjerë falas për shtresat më të varfra.
Viti 1927 - Në bashkëpunim me Kryqin e Kuq Francez hapet Këshillimorja dhe pikat e shpërndarjes së qumështit për fëmijët e kequshqyer. Veprimtaritë e KKSH mbështeteshin nga ndihmat që vinin nga populli, bamirës të ndryshëm, por dhe nga shqiptarët e diasporës dhe në veçanti ato në Amerikë.
Vitet 1939 - 1944 - Gjatë Luftës së Dytë Botërore, krahas veprimtarive të tjera, veprimtaritë kryesore të Kryqit të Kuq Shqiptar ishin krijimi i një spitali fushor në frontin e luftës italo-greke, hapja e një Zyre Kërkimi dhe ndihma për popullsinë e zhvendosur për pasojë të frontit të luftës italo-greke.
Viti 1945 - Në vitet e para të pasluftës, veprimtaritë e Shoqatës ishin ndihma në ushqime, veshëmbathje dhe atje ku mundej, edhe në të holla, për të gjithë ata që ishin dëmtuar më shumë nga lufta. Ndërkohë, filloi interesimi për pleqtë e vetmuar dhe pa përkrahje, të cilët u vendosën nëpër azilet që u hapën në disa qytete kryesore të vendit. Viti 1946 - U ngritën kurset e ndihmës së shpejtë në qendrat e punës dhe kantieret e ndërtimit. Më 1946, në hekurudhën Durrës-Elbasan, Kryqi i Kuq Shqiptar hapi një spital me 50 shtretër në ndihmë të vullnetarëve që punonin në ndërtimin e saj. Viti 1947 - U hap një çerdhe me 20 shtretër për të lehtësuar sadopak punën e grave, ndërkohë që hapet një azil pleqsh në Shkodër, një çerdhe në Korçë, si dhe pesë shtëpi fëmijësh jetimë me një kapacitet prej 750 vendesh.
Vitet 1950 - 1969 - Pak nga pak Kryqi i Kuq Shqiptar filloi të vihet nën influencën e shoqatave me të njëjtin emër të vendeve të lindjes, duke humbur shumë nga veprimtaritë e mirëfillta të traditës, për t'u kthyer në një shoqatë propagandistike thjesht shëndetësore, plotësisht e varur nga shteti. Më 22 maj 1957, Qeveria Shqiptare dorëzoi pranë Qeverisë Zvicerane instrumentat e ratifikimit të Konventave të Gjenevës të 12 gushtit 1949, të cilat shoqëroheshin nga rezerva të rëndësishme.
Pas vitit 1969 pasi realisht pjesën dërrmuese të veprimtarisë së Shoqatës e mori shteti, ndërpriten të gjitha veprimtaritë praktike të Shoqatës. Kryqi i Kuq Shqiptar pushoi së funksionuari.
Vitet 1969-1990
Në vitet 1969 - 1990 Kryqi i Kuq Shqiptar ndërpret aktivitetin e tij.
Vitet 1990-...
Viti 1991 - Rifillon sërish aktivitetin pas 20 vjetësh. Si një Shoqatë e re, ajo ka bazën e saj legjislative si dhe një strukturë organizative në forcim të vazhdueshëm. Kryqi i Kuq Shqiptar ka degë dhe nëndegë të shpërndara në te gjithë vendin.
Gjatë viteve 1990 - 2005, KKSH ka shënuar një zhvillim të mirë, duke u bërë shoqata humanitare më e madhe në vend. Shoqata në këto vite ka zhvilluar kapacitetet e saj në fusha të ndryshme. Me punën e bërë vitet e fundit, KKSH ka arritur që të grumbullojë një eksperiencë të mirë në menaxhimin e katastrofave, duke bërë që ajo të jetë më efektive në rastet e emergjencave. Është ngritur një rrjet vullnetarësh në 25 degë, të cilat kanë njohuri dhe vazhdojnë të trajnohen në këtë fushë. Gjithashtu, KKSH ka reaguar në përgjigje të emergjencave që kanë prekur vendin tonë gjatë këtyre viteve si në: përmbytje në Shkodër, Lezhë, Vlorë, Fier, në bllokimin nga dëbora në rrethet verilindore të vendit etj. Janë ndihmuar mesatarisht rreth 2500-3000 familje në vit, të cilat janë konsideruar më të prekurit nga fatkeqësitë. Gjatë viteve 2004-2005 janë ndihmuar për t’u integruar në sistemin edukativ rreth 1500 fëmijë në vështirësi në 23 qytete të vendit. Dreka falas ishte projekti i parë ku rreth 450 përfitues, kryesisht persona të moshuar me probleme sociale, u ndihmuan nga ky projekt, i cili u mbyll gradualisht në mars 2002. Gjatë viteve 1999-2000, KKSH ka përkrahur fillimin e kurseve profesionale për gratë në vështirësi në tre qytete, me mbështetjen e Kryqit të Kuq Spanjoll. Ndërhyrje të tilla janë aplikuar në mënyrë progresive nëpërmjet ndihmës së shoqatave të tjera lokale apo donatorëve të tjerë. Suporti për përmirësimin e vetvlerësimit, autonomisë dhe cilësisë së jetës së grave në Shqipëri është objektivi kryesor i këtij projekti, i cili përfundon me kontributin e promocionit të barazisë gjinore, të 432 grave në situatë të vështirë sociale, familjare dhe ekonomike të rretheve të Tiranës, Korçës, Vlorës, Beratit, Elbasanit dhe Shkodrës, të zonave rurale dhe urbane.
Gjithashtu aktivitete të veçanta zhvillohen në fushën e promocionit vullnetar të gjakut, në grupet target dhe publikun e gjerë si: seanca informimi, sensibilizimi dhe rekrutimi të dhuruesve vullnetar të gjakut etj.
Janë kryesisht veprimtaritë e zhvilluara në interes të drejtpërdrejtë të shtresave dhe grupeve në nevojë, që kanë përmirësuar imazhin për misionin fisnik dhe humanitar të Kryqit të Kuq dhe kanë rritur më shumë edhe reputacionin e Shoqatës sonë. Por për të sensibilizuar pozitivisht opinionin publik, median e shkruar e atë elektronike kundrejt misionit të Kryqit të Kuq Shqiptar, kanë kontribuar edhe veprimtaritë e zhvilluara në kuadrin e programit të komunikimit.
Autori ekzekutiv
Autori ekzekutiv është term i përdorur për të treguar mbajtësin e disa apo të gjitha të drejtave mbi krijimtari artistike si p.sh.m (vepra letrare, muzikore, teatrale etj.). Ndryshe nga autori i mirëfilltë, autori ekzekutiv nuk do të thotë të jetë krijuesi i vërtetë veprës, por ai zotëron një pjesë apo në tërësi të drejtat mbi veprën. Mënyrat e marrjes së të drejtave për një vepër janë të ndryshme.
Të drejtat mbi krijimtarinë apo veprën e përbërë të kryer nga një grup personash ndodh që njëri nga ata të mbajë të drejtën e publikimit, ndërsa të tjerët të mbajnë të drejtën mbi kopjimin apo ndryshimin e krijimtarisë së tyre. Personi që mban të drejtën e publikimit në këto raste mund të jetë person juridik, i cili ka bërë financimin e asaj vepre apo krijimtarie që sipas ligjeve ekonomike konsiderohet produkt.
Në jetën e përditshme ndodh që krijuesit d.m.th autorët e veprës apo krijimtarisë me marrëveshje të arritura me ndonjë publikues të heqin dorë nga e drejta mbrojtjes së publikimit. Në këto raste poseduesi i së drejtës së publikimit nuk është autori i veprës, por autor ekzekutiv d.m.th mbajtës i së drejtë së publikimit ose botimit.
Jon Malala
Jon Malala (Ἰωάννης Μαλάλας, Iōánnēs Malálas ; – 578) ishte një kronist bizantin nga Antiokia. Në shkrimet e tij gjejmë të dhëna edhe për Ilirinë dhe ilirët.
Biografia
Malala ishte me origjinë siriane, dhe ai ishte një folës amtar i sirianishtes që mësoi se si të shkruante në greqisht më vonë në jetën e tij. Emri Malala ka të ngjarë të rrjedhë nga fjala aramaike ( ܡܰܠܳܠܰܐ malolo ) për "retor", "orator"; është aplikuar për të për herë të parë nga Gjoni i Damaskut. Forma alternative Malelas është më vonë, duke u shfaqur për herë të parë te Konstandini VII.
Malala u shkollua në Antioki, dhe ndoshta ishte jurist atje, por u zhvendos në Kostandinopojë në një moment të mbretërimit të Justinianit I (ndoshta pas pushtimit Persian të Antiokisë në vitin 540 ); gjithçka që dimë për udhëtimet e tij nga dora e tij janë vizitat në Selanik dhe Paneas.
Shkrime
Ai shkroi një Kronografi ( Χρονογραφία ) në 18 libra, fillimi dhe fundi i të cilëve kanë humbur. Në gjendjen e tij aktuale fillon me historinë mitike të Egjiptit dhe përfundon me ekspeditën në Afrikën Romake nën tribunin Marciani, nipi i Justinianit, në vitin 563 (redaktori i tij Thurn beson se përfundoi me vdekjen e Justinianit ); përqendrohet kryesisht në Antioki dhe (në librat e mëvonshëm) Konstandinopojën. Përveç historisë së Justinianit dhe të paraardhësve të tij të afërt, ajo ka pak vlerë historike; autori, "duke u mbështetur në Eusebin e Cezaresë dhe në hartues të tjerë, i bashkoi me besim mitet, historitë biblike dhe historinë reale". Libri i tetëmbëdhjetë, që trajton mbretërimin e Justinianit, njihet mirë dhe i ngjyrosur nga propaganda zyrtare. Shkrimtari është një mbështetës i Kishës dhe i Shtetit, një mbështetës i parimeve monarkike. (Megjithatë, teoria që e identifikon atë me patriarkun Jon Skolastiku është pothuajse me siguri e pasaktë. )
Ai përdori disa burime (për shembull Eustathi i Epifanias dhe autorë të tjerë të panjohur).
Vepra e Malalas fitoi popullaritet të madh dhe u përdor nga shkrimtarë të ndryshëm deri në shekullin IX; u përkthye në bullgarishten e vjetër ndoshta në shekullin X dhe pjesë të saj u përdorën për Kronikën e Vjetër Fillore Ruse. Ai ruhet në një formë të shkurtuar në një dorëshkrim të vetëm tani në Oksford, si dhe në fragmente të ndryshme. Ekziston edhe një përkthim mesjetar në gjeorgjisht.
Nikolla Nishku
Nikolla Nishku (1860-1917) Arsimtar, tregtar i njohur në historinë e vendit dhe i vlersuar nga institucionet e shtetit shqiptar për pjesmarrjen në komisionin që ngriti flamurin në 26 nëntor 1912 në Tiranë. (Kryetar komisioni ishte nga komuniteti mysliman Sheh Ahmet Pazari dhe anetarët e tij Myslym Ag Beshiri, Myslym Myderrizi, kurse nga të krishterët Nikolla Nishku, Fan Koja, Spiro Politoqi.)Për kulturën dhe horizontin e tij të gjerë gëzonte prestigj e nderim jo vetëm brenda Bashkësisë Ortodokse të Tiranës, por në tërë popullsinë e qytetit.
Burime
Përmendet ne veprat studimore:
St. Antönien
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Vaksina
Vaksina është një suspenzion i një agjenti infektiv (për shembull virus) ose i pjesëve të tij. Suspenzioni jepet (zakonisht me injeksion) në mënyrë që të japë rezistencë ose imunitet ndaj agjentit infektiv. Tani janë duke u studiuar dhe zhvilluar lloje të tjera vaksinash si ato terapeutike. Vaksinat terapeutike mund të ndihmojnë në luftën ndaj HIV-it.
Zbulimi i vaksinës është bërë nga një mjek anglez Edward Jenner (1749-1823) i cili kishte vene re se fshatarët merrnin linë e lopëve,por ata mbeteshin imunitar ndaj lisë njerëzore,një sëmundje që vrau shumë njerëz në atë kohë. Jenner mendoi se lia e lopëve u jepte njerëzve imunitet ndaj asaj njerëzore,dhe për të vërtetuar këtë hipotezë,ai i injektoi një djaloshi lëngun e një pucre lia nga ajo e lopëve.Pas dy muajsh kur djali u shërua,ai i injektoi atij përmbajtjen e një pucre të lisë së vertetë dhe vëreu se djali mbetej imun ndaj saj. Kjo praktikë u përdor edhe më vonë kundër sëmundjeve të tjera dhe mori emrin Vaksine. Vaksinat sot përdoren kundër shumë sëmundjeve siç janë poliomeliti,tetanosi etj.Disa vaksina si ajo e fruthit japin një imunitet të përhershëm,e disa të tjera si ajo e tifos japin një imunitet i cili zgjat vetëm disa muaj.Vaksinat japin imunitet aktiv pasi antitrupat prodhohen nga subjekti i injektuar.
Jeta ime - Kujtime
Jeta ime - Kujtime libër biografi me Autor Ramiz Alia. Shtëpia botuese "Toena", Viti i botimit 2010. Faqet e librit 544. ISBN 978-99943-1-617-5
Meditimet dhe kujtimet e ish-Presidentit Ramiz Alia, përfshijnë një periudhë gati 70-vjeçare. Nëpërmjet tyre, lexuesi kalon, sa në vitet e rinisë, ku Lufta Nacionalçlirimtare zë një pjesë të rëndësishme, po aq edhe në periudhën e vështirë të pasçlirimit dhe, veçanërisht, në vitet e trazuara kur ai ishte në krye të shtetit. Si protagonist dhe dëshmitar i gjallë dhe nga të fundit të historisë së këtyre 50 viteve, Ramiz Alia ndriçon disa nga momentet më të rëndësishme dhe delikate, me ndikim dhe pasoja mbi vendin dhe popullin shqiptar.
Lexuesi do të njihet me bisedat dhe lidhjen e autorit me Enver Hoxhën; me ngjarjet që lidhen me zhvillimet në gjirin e PPSH-së; me marrëdhëniet e Shqipërisë në arenën ndërkombëtare, me aleancat dhe prishjen e tyre (si Konferenca e Moskës e vitit 1960) etj. Me interes është edhe trajtimi që Presidenti Alia i bën periudhës së trazuar të vitit 1990 dhe ngjarjeve që pasuan ndryshimin e sistemit në Shqipëri, duke përfshirë edhe periudhën kur ai u burgos prej 1993 e deri më 1997 etj.
Borgis
Një borgis = 3,384 milimetra = 9 pika tipografike.
Gjinakar
Gjinkari është një fshat në komunën Petran në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Konrad Adenauer
thumb|right|Konrad Adenauer Konrad Adenauer u lind më 1876-1967 - politikan në Gjermanin Federale, gjermanë nga Gjermania.
Nga 1917-1933 dhe në vitin 1945 kryetarë (Oberbeurgermeister) i Këllnit. Themelues dhe (deri më 1966) udhëheqës i Unionit të Krist Demokratëve Gjermanë (CDU). Nga 1949 deri më 1963 kryetarë (Bundeskanzler) dhe nga 1951 deri më 1955 ministër i punëve të jashtme të Republikës Federale Gjermane. Adenauer udhëhoqi një politikë afrimi në anën e fuqive perëndimore. Pasi që kjo pjesë e Gjermanisë ishte nën kontrollin e fuqive perëndimore (SHBA, Francë, Angli) ai ja arriti që më 1955 të nxier ga ta suverinitetin duke e përkrahë idenë për një Evropë paqësore. Krijojë marrëdhënie paqësore dhe të mira politike dhe ekonomike me Francën ndërsa me Bashkimin Sovjetik vendosi marrëdhënie diplomatike. Gjatë viteve 1965-1968 janë botuar "Kujtesat" e tij.
Biografia
I rritur në një familje krishtere konservatore në Rajnland ai u zhvillua qysh herët në një kundërshtar të rreptë të despotizmit nacionalsocialist të Adolf Hitlerit në Gjermaninë e viteve 1930-të. Gjatë një vizite të kancelarit të Rajhut, Adolf Hitlerit, në Këln, në qytetin e lindjes të Adenauerit, ai si kryetar i qytetit kishte refuzuar ta presë Hitlerin dhe kishte urdhëruar të hiqen flamujt me kryq të thyer në qytet. Pak më vonë Adenauer shkarkohet nga posti i tij dhe jeton si kundërshtar i regjimit nën rrezik permanent në ekzil të brendshëm. Më 1945 si i burgosur në një kamp përqendrimi i shpëton për pak vdekjes nga nazistët. Qysh në maj të vitit 1945 pas çlirimit të Këlnit 69-vjeçari caktohet nga trupat amerikane në postin e kryetarit të qytetit. Adenauer ka qenë pjesëmarrës kyç në krijimin e strukturave demokratike gjatë viteve të ndërtimit të Republikës së re Federale Gjermane. Veprimtaria e tij lidhet pandashëm me themelimin e njërës nga partitë popullore gjermane, të Unionit Kristian-Demokrat. Ai ka kontribuar që në Gjermaninë e pasluftës të krijohet një panoramë funksionale e partive politike dhe që diktatura dhe despotizmi t´i takojnë të kaluarës. Më 1949 Konrad Adenauer bëhet kancelari i parë i republikës së re. Ai ia del që fatin e rëndë të njerëzve pas luftës ta zbusë përmes trajtimit me zgjuarsi të Fuqive Pushtuese.
Ai arrin që Republikën Federale Gjermane ta integrojë përsëri në bashkësinë ndërkombëtare të shteteve. Veçanërisht pajtimi me Francën dhe „Orientimi Perëndimor” duke u mbështetur në Fuqitë Ngadhënjyese SHBA-të dhe Britaninë e Madhe e përmirësojnë gjendjen politike dhe ekonomike. Por edhe në Bashkimin Sovjetik Adenauer arrin suksese, për çka edhe sot në Gjermani njerëzit i janë mirënjohës: gjatë vizitës së tij në Moskë më 1955 ai arrin t´i lirojë edhe robërit e fundit gjermanë nga Lufta e Dytë Botërore. Angazhimi i tij 14-vjeçar si kancelar shpejt do të quhet „Era Adenauer” dhe ka hyrë në historinë e Gjermanisë së pasluftës.
Sukseset e tij më të mëdha në politikën e jashtme janë arritja e sovranitetit shtetëror dhe meritat e tij në bashkimin e Evropës. Ndërsa në politikën e brendshme arritje e shkëlqyeshme është integrimi i të dëbuarve dhe refugjatëve gjermanë në shoqërinë gjermane të pasluftës. Adenauer e ka arritur në vitin 1957 një sukses i cili deri sot është unik. Gjatë zgjedhjeve parlamentare në Gjermani partia e tij me Adenauerin si kandidat kryesor e arrin shumicën absolute (50, 2 për qind) të votave.
Kantoni Moreuil
Kantoni Moreuil (frëngjisht: Canton de Moreuil) është një kanton në departamentin Somme, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Moreuil. Ka sipërfaqe 182.87km2 dhe popullsi 11388 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Moreuil aktualisht përbëhet nga 23 komuna.
Marcelin Komesi
Kronika
Deri në ditët tona ka mbijetuar vetëm një vepër e tij, një kronikë (Annales), e cila ishte një vazhdim i Historisë Kishtare të Eusebit. Ai mbulon periudhën nga viti 379 deri në vitin 534, megjithëse një shkrimtar i panjohur shtoi një vazhdim deri në vitin 566. Edhepse vepra e tij është në latinisht, ajo përshkruan kryesisht punët e Perandorisë Romake të Lindjes. Disa informacione për Evropën Perëndimore, të nxjerra nga Historia adversus paganos e Orosius -it dhe De viris illustribus e Gennadius -it, paraqiten për aq sa vepra lidhet me Kostandinopojën. Kronika është e mbushur me detaje dhe anekdota për qytetin dhe oborrin perandorak. Marcellini ishte ortodoks dhe ka pak gjëra për të thënë për heretikët në veprën e tij.
Seewis im Prättigau
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Lupckë
Lupcka është një fshat në komunën Petran në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Valkenswaard
Valkenswaard është një qytet dhe komunë në provincën Brabanta Veriore në Holandë me sipërfaqe 56.44 km² dhe popullsi 30734 banorë. Valkenswaard është kryeqendra e komunës.
Schiers
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Kantoni Montaner
Kantoni Montaner (frëngjisht: Canton de Montaner) është një kanton në departamentin Pyrénées-Atlantiques, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Montaner. Ka sipërfaqe 107km2 dhe popullsi 2536 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Montaner aktualisht përbëhet nga 15 komuna.
Lëkurësi
Lëkurës (greqisht: Μεσοπόταμο/Mesopótamon) është një fshat në Qarkun e Prevezës, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Λυκούρσιον/Likoúrsion.
Saint-Jean-sur-Richelieu
Saint-Jean-sur-Richelieu është një qytet në Montérégie, provinca Kebek, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 234.2 km² dhe popullsi 92394 banorë.
Pontresina
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Jan Kukuzeli
parapamje|Jan Kukuzeli Jan Kukuzeli (1280- 1370) ose Shën Joan Kukuzeli, ishte një murg ortodoks nga Durrësi. Shenjtor, himnograf, mjeshtër dhe teoricien i muzikës kishtare bizantine.
Shumë janë ata që kanë shkruar për të – historianë, filologë, muzikologë – nga Lindja e nga Perëndimi, të huaj e vendas. Për të janë shkruar shumë më tepër nga çdo kompozitor kishtar. Veprat e tij, në dorëshkrime, janë thesare të shek. XIV. Ky është një përshkrim i shkurtër biografik, duke përmendur pak edhe veprën e madhe muzikore.
Kisha Ortodokse Lindore në mbarë botën e nderon këtë figurë si shenjtor të saj dhe kujtimin e tij e feston çdo 1 tetor. Jan Kukuzeli është pikturuar si kompozitor dhe si shenjtor në mjaft miniatura dorëshkrimesh, në afreske dhe piktura murale kishash si edhe në ikona druri. Ikona më e hershme gjendet në kodikun 457 të Manastirit Kutlumusi (Mali i Shenjtë) (shek. XIV). Ikona të tij janë pikturuar në manastirin e tij në Malin e Shenjtë, në Shqipëri në Manastirin e Ardenicës, në Greqi, Bullgari, Serbi, Moskë, Mynih etj.
Jeta
Duket që, për shkak të atij zëri, e dërguan në Konstandinopojë, në kryeqytetin e perandorisë, për të studiuar dhe kënduar në oborrin perandorak. Duke parë talentin e tij të madh dhe përparimin e habitshëm në muzikë, e emëruan drejtues të veprimtarive muzikore të kryeqytetit, duke i dhënë titullin Mjeshtër, titull që në atë kohë ishte shumë i rëndësishëm. Muzika luante një rol të veçantë në Konstandinopojë, kështu që Jan u bë një anëtar i oborrit perandorak dhe favorit i vetë perandorit. Për zërin e tij të mahnitshëm e quajtën “zë engjëllor”. Kur ai këndonte atje, në kishën e Shën Sofisë, mblidheshin të gjithë për ta dëgjuar dhe të prekur nga ai zë, fillonin të qanin me ngashërim.parapamje|Afresk i shek.XVIII, vepër e ikonografëve Konstandin e Athanas Zografi. Kisha qendrore e Manastirit të së Tërëshenjtës Mari, Ardenicë (Lushnjë).
Por, ndërsa ishte favorit i perandorit dhe i nderuar nga të gjithë, zemra e tij nuk ishte e gëzuar. Shpirti i tij dëshironte një jetë asketike kushtuar tërësisht Zotit, ndërsa jeta në oborr me tërë tundimet dhe lavditë, e pengonte të bënte një jetë shpirtërore. Madje mbreti ngaqë e donte shumë donte që ta martonte me një vajzë të një fisniku. Djaloshi i ri vendosi të largohej fshehurazi. Kështu, i veshur si një bari i varfër, u largua dhe shkoi në Manastirin e Lavrës së Madhe në Mali i Shenjtë (Athos). Atje kërkoi të pranohej në jetën murgjërore. Askush nuk e njihte Janin dhe nuk e identifikonte këtë bari me artistin e madh të kryeqytetit, ndonëse fama e tij kishte arritur edhe në Malin e Shenjtë.
Një ditë, kur kulloste dhitë në një vend të shkretë, duke menduar se ishte vetëm, filloi të këndonte një himn kushtuar Hyjlindëses Mari, me zë më të lartë se zakonisht. Por një asket (murg që banon në vetmi) që banonte aty pranë e dëgjoi dhe i mahnitur nga bukuria e këndimit dhe e melodisë, madje duke parë edhe kafshët që nuk kullotnin, por shijonin të magjepsura, shkoi tek igumeni i Lavrës së Madhe, i cili edhe e thirri bariun dhe e detyroi të thonte të vërtetën. Jani iu lut që të rrinte në manastir e të mos ta dorëzonte tek perandori, sepse donte më shumë jetën murgjërore, sesa jetën e oborrit.
Igumeni e urdhëroi që ta linte punën e bariut dhe të merrte drejtimin e korit të kishës qendrore të manastirit. Jani u bind. Por në të njëjtën kohë, igumeni i cili nuk donte të ishte në kundërshtim me urdhrat e perandorit, u nis për në Konstandinopojë për ta takuar, që t’i kërkonte falje për Janin. Monarku donte që të gjithë të përuleshin para vullnetit hyjnor dhe e urdhëroi igumenin që Jani të lihej i lirë dhe të vendoste vetë se çfarë do të bënte. Igumeni plot gëzim u kthye në manastir dhe i dha lajmin e gëzuar Janit dhe vëllezërve të manastirit.
Ai vazhdoi jetën e tij asketike (të ushtrimit shpirtëror) më shumë se më parë. U vendos në një shtëpi dedikuar Kryeengjëjve të Shenjtë, pranë manastirit, duke praktikuar agjërimin, pendimin dhe lutjen e pandërprerë. Pjesën tjetër të jetës e kaloi duke i kënduar këngë e lavde Zotit dhe Hyjlindëses Mari, si edhe duke kompozuar shumë pjesë muzikore kishtare, që kanë lënë gjurmë të thella në traditën e krishterë ortodokse.
Tepër e njohur është mrekullia kur iu shfaq Shën Maria Hyjlindëse duke e shpërblyer me një monedhë floriri për himnet e tij të mrekullueshme, ku edhe sot në kishëzën për nder të tij, ndodhet edhe ikona “Shën Maria e Kukuzelit” (Kukuzélisa). E mësoi ditën e vdekjes, shumë kohë më parë, prandaj kur iu afrua, Jani mblodhi të gjithë vëllezërit, iu kërkoi ndjesë dhe i porositi që ta varrosnin në shtëpinë e Kryeengjëjve të Shenjtë, aty ku rrinte. Ndërroi jetë më 1 tetor.
Vepra muzikore
Jani sistemoi dhe riformoi melodi më të vjetra, kompozoi tërësi veprash origjinale të famshme, kryesisht “mësime të ngadalta për zëra të bukur” (kalifonik), në mënyrën tradicionale. Pothuajse të gjitha u përkthyen nga shkrimi i vjetër muzikor në shkrimin muzikor të kohës së tij. Shkrim muzikor, i cili do të qëndrojë në përdorim për disa shekuj deri në shkrimin e ri muzikor të Krisanthit (mitropolit i Durrësit) dhe Hurmuzit, në fillim të shek. XIX.
Aftësia dhe ofrimi i tij psaltik (i mënyrës të të kënduarit kishtar) është krejtësisht një art kishtar bizantin në një fazë të zhvillimit të Artit Psaltik, të cilin e nisi mësuesi i tij Protopsalt (Kënduesi i Parë) Joan Glikis. Jan Kukuzeli konsiderohet “burimi i dytë” i Muzikës Kishtare Bizantine, pas Joan Damaskinit.Jemi në kohën kur kompozitori himnograf është zëvendësuar nga kompozitori që është njëkohësisht psalt (këndues). Është epoka e mjeshtërve të mëdhenj, përfaqësuesi më i shquar i të cilëve është vetë Kukuzeli. Në këtë periudhë, kjo muzikë arrin kulmin e artit të madh. Në të njëjtën kohë krijohen kompozimet e lira, me iso. Kukuzeli kompozoi melodi për shumë shërbesa kishtare:
A) SHËRBESA TË PËRDITSHME: - Mbrëmësore: “Me të hapur dorën…” (tek Psalmi 103 [104]); “Lum njeriu…” (Ps. 1, 2, 3); Vargje kalifonike; Tinguj që psalen në Hyrjen e Mbrëmësores; Paravargje tingullit Tërthor II, Tërthor IV. - Mëngjesore: Polielei “Shërbëtorë të Zotit…”, “Lavdëroni Zotin…”; Vargje kalifonike; Andifone; “Çdo frymë le të lavdërojë Zotin...” tingulli I dhe Tërthor IV; Madhështime tingulli IV; Psalmi 118 [119]. - Liturgji Hyjnore: Himnin Trishenjtor “Shenjt Perëndi...” tingull II; “Aliluia” tingulli Tërthor I, “Aliluia” të kremteve të mëdha; Himne Qeruvike: “Ne që simbolizojmë...” tingulli Tërthor II, “Tani fuqitë...” tingulli Tërthor II; “Të meriton me të vërtetë...” tingulli Tërthor II; Madhështime në të kremte të mëdha; Kungatore: “Lavdëroni Zotin...” tingulli Tërthor I, “Shijoni dhe shihni...” tingulli Tërthor I.
C) MËSIME MUZIKORE: “Që lartazi profetët...” tingulli i Rëndë dhe Tërthor II; Mësime vargjesh; Fjalët e para të tropareve Përshëmbëllta dhe të Njëzëshme; Mbi 40 mësime në vargje 15-rrokëshe etj. Ç) MBAJTJA ISO (SHOQËRIMI ME ISO): Mbajtje iso në 8 tinguj, ku disa kanë edhe emërtime karakteristike.
D) METODA TË TË PSALURIT (MËNYRËS TË TË KËNDUARIT): Metoda e vendosjes së shenjave muzikore bizantine: Mega Ison, Ison, Oligon, Oksia; Metoda e Mbajtjes iso; Këndimi i shenjave muzikore, pa tekst, që quhet “Këndimi i urtë i shenjave” njihet si “Sistemi rrethor i Kukuzelit (Trohója)”.
Veprat e tij muzikore, dorëshkrime, gjenden të shkruara në greqisht pothuajse deri në shek. XVI, por ka edhe disa kodikë të mëvonshëm jo të plotë që janë të shkruar edhe në bullgarisht.
parapamje|382x382px|Troho muzikore e Joan Kukuzelit, nga Kodiku 951, viti 1670 Manastiri Iviron, Mali i Shenjtë
Reçaku
Reçak është një vendbanim në komunën e Shtimes, Kosovë.
Qendra për Studimin e Arteve
Qendra e Studimit të Arteve është themeluar me Vendim të Këshillit të Ministrave të RPSSH në vitin 1994, brenda sistemit të institucioneve të Akademisë së Shkencave, por faktikisht nisi nga puna në fillim të vitit 1986. Qendra e Studimeve të Artit është institution unikal kërkimor shkencor në fushën e studimeve të artit shqiptar në Republikën e Shqipërisë.
Kantoni Amiens-6-Sud
Kantoni Amiens-6-Sud (frëngjisht: Canton d'Amiens-6-Sud) është një kanton në departamentin Somme, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Amiens.
Përbërja aktuale
Kantoni Amiens-6-Sud aktualisht përbëhet nga 1 komunë.
Bënjë-Novoselë
Bënjë-Novosela është një fshat në komunën Petran në rrethin e Përmetit të Shqipërisë. E njohur edhe per Kishën e Shën Mërisë, monument i mbrojtur nga shteti shqiptar.
Sefedin Zyberi
Sefedin Zyberi- aktivist politik.
Jeta
I lindur me 21.10.1985 në Çerkez të Kumanovës, shkollën fillore e kreu ne vendlindje, të mesmen ne Lyceun "Goce Dellçev" në Kumanovë, kurse studimet i vazhdoi dhe i kreu me sukses ne Universitetin Shtetërorë të Tetovës në Fakultetin e Shkencave të Natyrës në departamentin e Gjeografisë nga 2005-2009.
August Ferdinand Möbius
parapamje|August Ferdinand Möbius (1790–1868) August Ferdinand Möbius (17 nëntor 1790 – 26 shtator 1868) ishte një matematikan dhe astronom teorik nga Gjermania.
Ka qenë profesor i Universitetit të Leipzigut dhe drejtor i observatorit të këtij universiteti. Në botimet e tij mbi astronominë ai parashtroi në mënyrë matematike jo të komplikuar, mekanikën qiellore. Ai njihet si matematikani që ndihmoi në avancimin e gjeometrisë projektive dhe topologjisë. Ai prezantoi rripin e Möbiusit, i cili ka një faqe dhe një përftuese. Kjo figurë mund të përftohet duke rrotulluar një drejtkëndësh ABCD rreth brinjës BC dhe duke bërë që kulmi A të përputhet me C, ndërsa B me D.
Möbius u lind në Schulpforta, dhe nga ana e së ëmës ishte i lidhur me reformatorin e kishës Martin Luter. Mësuesit e tij ishin Carl Friedrich Gauss dhe Johann Pfaff. Möbius vdiq në Leipzig në 1868 moshën 77 vjeçare.
Puna
parapamje|[[Rripi i Möbiusit]]
Kazani, Tataristan
thumb|
Kazan (rus. Каза́нь, tatarisht: Qazan) është kryeqytet i Tataristanit dhe njëri prej qyteteve më të mëdha ruse. Është qendër e madhe industriale dhe kulturore e tatarëve. Kazani shtrihet pranë lumejve të mëdhej Volgës dhe Kazankës në Rusinë qendrore evropiane.
Emri
Prejardhja e emrit është e paqartë përkthimi do të thotë "kusi" dhe kjo supozohet se i është vënë sepse Kazani shtrihet në një fushëgropë në formë kusie.
Sur
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Kazani, Tataristan
Historia
left|thumb|300px|Katedralja thumb|right|300px|Kazani 1630.
Gjatë luftës së dytë botërore shumë objekte industriale të Rusisë u çvendosën në Kazan larg nga fushata luftarake e Rajhut të tretë kështuqë Kazani u bë qendër e industrisë së luftës ku prodhoheshin avionë dhe tankse për luftë.
Nga viti 2000 Kazani zhvillohet me një shpejtësi të madhe në vitin 2005 u hap edhe hekurudha nëntokësore apo metroja me pesë stacione. Kazani e festoi 1000 vjetorin më 2005 atëherë u hap xhamia Qolsharif, më e madhja në Rusi.
Isabelle Adjani
Isabelle Adjani u lind më 27 qershor 1955 në Paris (lexo:Izabel Axhani) aktore e filmit - franceze nga Franca.
Të gjithë nëpër vendet e tyre
Të gjithë nëpër vendet e tyre Histori politike me Autor Preç Zogaj. Shtëpia botuese "Dita 2000". Viti i botimit 2010, faqet e librit 328. ISBN 978-99943-56-92-03-2
Colin Morgan
Colin morgan
Colin Morgan (i lindur më 1 janar, 1986) është një aktor Skoces, i njohur mirë për rolin e luajtur me titullin Merlin TV BBC seri. Morgan e kreu kolegjin e intergruar dugannon, dhe ka fituar 'Denis Rooney Associates Cup' si nxënësi më i mir i përgjithshëm në vitin e tretë, pastaj ka fituar  një Diplomë Kombëtare në Kryerjen e Arteve nga Instituti Belfastit. Ai shkoi për të studiuar në Konservatori Mbretërore të Skocisë në Glasgow, ku ai u diplomua nga në vitin 2007.
Lista e filmave: E-I
Kjo është lista e filmave prej E - I.
Canmore (Alberta)
Canmore është një qytet në Divizionin Nr. 15, në provincën Alberta, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe prej 68.9 km² dhe një popullsi prej 12288 banorë.
Bodar
Bodari është një fshat në komunën Petran në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Misioni Diplomatik Paqja dhe Prosperiteti
Diplomatic Mission Peace and Prosperity, është një organizatë ndërkombëtare e pavarur e themeluar nga një grup diplomatësh të huaj, gazetarësh, shkrimtarësh, artistësh dhe intelektualësh të shquar shqiptarë e të huaj me synimin e krijimit në vendet perëndimore të lobeve të fuqishme në mbështeje të çështjeve shqiptare. Lobim, Lobim dhe vetëm Lobim për Paqen! - ky është misioni i kësaj organizate...
Historiku
Diplomatic Mission Peace and Prosperity është organizatë lobimi e ideuar nga i ndjeri Richard Holbrooke, ish-diplomat i shquar amerikan, performues i Ballkanit të sotëm, e mbështetur nga një grup diplomatësh të huaj miq të tij. Qendrën e ka në Tiranë dhe vepron në Republikën e Shqipërisë, në Kosovë, Maqedoni, në Mal të Zi dhe në shumë shtete të mëdhenj të mbarë botës. Ky mision vepron gjithashtu dhe në ato shtete ku janë përqëndruar komunitetet shqiptare, si në Greqi, Gjermani, Francë, Itali, Turqi, Zvicër etj., veçanërisht në SHBA si vendi mik i fuqishëm që ka më shumë se një shekull që me politikat dhe diplomacinë e vet e ka marrë në mbrojtje Shqipërinë e vogël. Kryetar nderi i këtij misioni është diplomati dr. Haim Reitan. Peace and Prosperity (Paqe dhe Përparim) ishte slogani i fushatës elektorale presidenciale të vitit 1956 i përdorur me shumë sukses për herë të parë nga Presidenti Amerikan Dwight Eisenhower. Ky slogan u përqafua më vonë edhe nga shumë presidentë e senatorë amerikanë që ideuan shumë misione paqeje. Presidenti John F. Kennedy, në vitin 1961, me këtë moto nxiti krijimin e Korpusit të Paqes të SHBA, vullnetarët e të cilit veprojnë edhe sot në më shumë se 69 vende në të gjithë botën. Veprojnë edhe në Shqipëri. “Idetë mbeten ide, mbeten ëndrra e nostalgji idilike, po nuk u përqafuan nga njerëz energjikë, me shpirt aksioni”, - përsëriste shpesh i ndjeri Richard Holbrooke, ky diplomat i shkëlqyer, me dëshirën që ta shihte të realizuar edhe në Shqipëri e në Ballkan projektin e tij për paqe e përparim. Pra, Paqe dhe Përparim! - kjo është motua e misionit edhe në Shqipëri. Anëtarët e këtij misioni, nën shembullin e shenjtores nënë Terezë, shqiptares së madhe, e cila e sakrifikoi jetën në shërbim të njerëzimit, janë angazhuar në rolin e një grupimi Ambasadorësh të Paqes, me qëllim që ballas opinionit ndërkombëtar, ta paraqesin Shqipërinë Demokratike si një vend me zhvillim të qendrueshëm, që e ka paqen në gjenet e shtetasve të vet dhe që përpiqet për një Ballkan, një Europë e një Botë më të mirë ku të zotërojë Parajsa e Zotit. Dihet se Paqja i ka rrënjët në dashurinë e vërtetë, në dashurinë ndaj Zotit dhe ndaj njëri-tjetrit... Për këtë arsye ky mision i drejtohet çdo qytetari të botës me thirrjen: Lobim, Lobim dhe vetëm Lobim për Paqen!... Dhe pikërisht ky është boshti i mesazhit që Diplomatic Mission Peace and Prosperity i përcjell opinionit shoqëror vendas e të huaj. Anëtarët e misionit janë liderë të shquar nga shumë vende të ndryshme, nga të gjitha fushat e jetës dhe nga të gjithë besimet, të cilët ia kanë dedikuar veten çështjes së Paqes në Shqipëri dhe në Botë.
Akili
Akili (greqisht të lashtë: Ἀχιλλεύς, Akhilleus, latinisht: Ăchillēs, -is) ishte një hero ake i Luftës së Trojës, personazhi qendror dhe luftëtari më i madh në Iliadën e Homerit. Nëna e tij ishte nereida e pavdekshëme Tetis, dhe ati i tij, Peleu i vdekshëm, ishte mbreti i Mirmidonës.
Ndonëse vdekja e Akilit nuk është paraqitur në Iliadën, burime të tjera saktësojn se ai u vra afër fundit të Luftës së Trojës nga Paridi, i cili e gjuajti në thembër me një shigjetë. Më vonë legjendat (duke filluar me një poezi nga Statiusi në shekullin I) pohojnë se Akili ishte i paprekshëm në të gjithë trupin e tij përveç thembrës, sepse kur nëna e tij Tetis e zhyti atë në lumin Stiks kur ishte i vogël, e mbajti atë nga një thembër. Duke folur për këto legjenda, termi "thembra e Akilit" ka ardhur të thotë një pikë dobësie.
Prejardhja e emrit
Emri i Akilit mund të analizohet si një kombinim i ἄχος (ákhos) "shqetësim, dhimbje, vuajtje", dhe λαός (laós) "njerëz, ushtarë, komb", duke rezultuar në një protoformë *Akhí-lāu̯os "ai që ka bër vuajtje njerëzve" ose "ai që ka njerëzit që vuajnë". Vuajtja e njerëzve është një temë e ngritur shumë herë në Iliadën (dhe shpesh nga vetë Akili). Roli i Akilit, si hero i pikëllimit apo i vuajtjeve, formon një kundërvënie ironike me pikëpamjen tradicionale të tij si hero i κλέος kléos ("lavdia", zakonisht në luftë). Për më tepër, laós është ndërtuar nga studiuesi Gregory Nagy, pas Leonard Palmerit, që do të thotë "një trup ushtarësh". .
Achilles' name can be analyzed as a combination of ἄχος (áchos) "distress, pain, sorrow, grief" and λαός (laós) "people, soldiers, nation", resulting in a proto-form *Akhí-lāu̯os "he who has the people distressed" or "he whose people have distress". The grief or distress of the people is a theme raised numerous times in the Iliad (and frequently by Achilles himself). Achilles' role as the hero of grief or distress forms an ironic juxtaposition with the conventional view of him as the hero of κλέος kléos ("glory", usually in war). Furthermore, laós has been construed by Gregory Nagy, following Leonard Palmer, to mean "a corps of soldiers", a muster. With this derivation, the name obtains a double meaning in the poem: when the hero is functioning rightly, his men bring distress to the enemy, but when wrongly, his men get the grief of war. The poem is in part about the misdirection of anger on the part of leadership.
The Education of Achilles, by Eugène Delacroix, pastel on paper, c. 1862 (Getty Center, Los Angeles)
Some researchers deem the name a loan word, possibly from a Pre-Greek language. Achilles' descent from the Nereid Thetis and a similarity of his name with those of river deities such as Acheron and Achelous have led to speculations about his being an old water divinity (see § Worship and heroic cult, below). Robert S. P. Beekes has suggested a Pre-Greek origin of the name, based among other things on the coexistence of -λλ- and -λ- in epic language, which may account for a palatalized phoneme /ly/ in the original language.
Robert S. P. Beekes ka propozuar një origjinë para-greke të emrit, bazuar ndër të tjera në bashkëekzistencën e -λλ- dhe -λ- në gjuhën epike, e cila mund të përbëjë një fonemë të palatalizuar /ly/ në gjuhën origjinale.
Vitet e hershme
Akili ishte biri i nereidës Theti dhe i Peleut, mbreti i Mirmidonës. Zeusi dhe Poseidoni kishin qenë rivalë për dorën e Thetit derisa Prometeu, mendimtari i parathënë, paralajmëroi Zeusin për një profeci (të shqiptuar fillimisht nga Themi, perëndeshë e ligjit hyjnor) që Theti do të mbajë një djalë më madhështor se babai i tij. Për këtë arsye, dy perënditë e tërhoqën vëzhgimin e tyre dhe e lidhën atë me Peleun.
Sipas Akileidës, e shkruar nga Statiusi në shekullin I, dhe burimet e mëparshme që nuk mbijetonin, kur Akili lindi, Theti u përpoq ta bënte të pavdekshëm, duke e zhytur atë në lumin Stiks. Megjithatë, ai ishte lënë i prekshëm në pjesën e trupit me anë të së cilës ajo e mbajti atë, thembra e tij (shih thembra e Akilit, tendini i Akilit). Nuk është e qartë nëse ky version i ngjarjeve ishte i njohur më parë. Në një version tjetër të kësaj historie, Theti e vajosi djalin në ambrosia dhe e vuri në majë të zjarrit, për të djegur pjesët mortore të trupit të tij. Ajo u ndërpre nga Peleu dhe braktisi të dy babanë dhe djalin në zemërim.
Megjithatë, asnjë nga burimet para Statiusit nuk bën ndonjë referencë për këtë pacenueshmëri të përgjithshme. Në të kundërtën, në Iliadën e Homerit përmendet plagosja e Akilit: në librin 21 heroi peonian Asteropeu, biri i Pelagonit, sfidoi Akilit nga lumi Skamandër. Ai hodhi dy shtiza në të njëjtën kohë, njëri fshiku bërrylin e Akilit, "duke nxjerrë një vrull gjaku".
Në Luftën e Trojës
Sipas Iliadës, Akili mbërriti në Trojë me 50 anije, secila me 50 myrmidonë. Ai caktoi pesë udhëheqës (çdo udhëheqës komandonte 500 myrmidonë): Menesthi, Eudori, Peisandëri, Feniksi dhe Alkimedoni.
Telefi
Kur akejtë u nisën për Luftën e Trojës, ata u ndalën aksidentalisht në Mysia, të sunduar nga Mbreti Telefi. Në betejën që doli, Akili i dha Telefit një plagë që nuk do të shërohej; Telefi konsultoi një orakull, i cili deklaroi se "ai që të ka plagosur do të shëroj". Udhëhequr nga orakulli, ai arriti në Argo, ku Akili e shëroi atë në mënyrë që ai të mund të bëhej udhërrëfyesi i tyre për udhëtimin në Trojë.
Sipas raporteve të tjera në Veprën e humbur të Euripidit rreth Telefit, ai shkoi në Aulis duke pretenduar të ishte një lypës dhe i kërkoi Akilit të shërojë plagën e tij. Akili refuzoi, duke pretenduar se nuk kishte njohuri mjekësore. Përndryshe, Telefi mbajti Orestin për shpërblesë, shpërblimi ishte ndihma e Akilit në shërimin e plagës. Odiseu arsyetoi se shtiza kishte shkaktuar plagën; pra, shtiza duhet të ishte në gjendje ta shëronte atë. Pjesët e shtizës u hoqën nga plaga dhe Telefi u shërua.
Troili
Sipas Kyprias (pjesë e Ciklit Epik që tregon ngjarjet e Luftës së Trojës para zemërimit të Akilit), kur Akejtë dëshiruan të ktheheshin në shtëpi, ata u përmbajtën nga Akili, që më pas sulmoi bagëtinë e Enesë, shkarkoi qytetet fqinje (si Pedasi dhe Lyrnesi, ku Akejtë kapën mbretëreshën Briseia) dhe vranë Tenesin, djalin e Apollonit, si dhe djalin e Priamit Troilin në shenjtëroren e Apollonit, Thymbra. Megjithatë, romani mes Troilus dhe Kryseia përshkruar në Troilus and Criseyde i Geoffrey Chaucer dhe në Troilus and Cressida i William Shakespeare është një shpikje mesjetare.
Në Iliadën e Homerit
Iliada e Homerit është tregimi më i famshëm i veprave të Akilit në Luftën e Trojës. Mëria (geg:Mnia) e Akilit (μῆνις Ἀχιλλέως, mênis Achilléòs) është tema qendrore e poemës. Dy linjat e para të Iliadës lexojnë:
Epika homerike mbulon vetëm disa javë të luftës së gjatë dhjetëvjeçare dhe nuk transmeton vdekjen e Akilit. Fillon me tërheqjen e Akilit nga beteja pasi u çnderua nga Agamemnoni, komandanti i forcave akeje. Agamemnoni ka marrë një grua të quajtur Kryseia si skllave e tij. Babai i saj Krysi, një prift i Apollonit, i kërkon Agamemnonit ta kthejë tek ai. Agamemnoni refuzon, dhe Apoloni dërgon një plagë në mesin e akejve. Profeti Kalku saktësisht përcakton burimin e problemeve, por nuk do të flasë nëse Akili nuk zotohet për ta mbrojtur atë. Akili bën kështu, dhe Kalku deklaron se Kryseia duhet t'i kthehet babait të saj. Agamemnoni e pranon, por më pas urdhëron që Briseia, bija e Briseut, të sillet për të zëvendësuar Kryseian, çmimin e betejës së Akilit. Me zemërim në çnderimin e marrjes së ryshfetit dhe të lavdisë së tij (dhe, siç thotë më vonë, sepse ai e do Brisejën), me nxitjen e nënës së tij Theti, Akili refuzon të luftojë ose të udhëheqë trupat e tij së bashku me forcat e tjera akeje. Në të njëjtën kohë, duke djegur me tërbim mbi vjedhjen e Agamemnonit, Akili i lutet Thetit që ta bindë Zeusin që të ndihmojë trojanët që të fitojnë terren në luftë, në mënyrë që ai të mund ta fitojë nderin e tij.
Ndërsa beteja kthehet kundër akejve, falë ndikimit të Zeusit, Nestori deklaron se Trojanët po fitojnë sepse Agamemnoni e ka inatos Akilin dhe i kërkon mbretit të qetësojë luftëtarin. Agamemnoni pajtohet dhe dërgon Odiseun dhe dy prijës të tjerë, Ajaksin dhe Feniksin, te Akili me ofertën e kthimit të Briseiës dhe dhurata të tjera. Akili refuzon të gjithë atë që i ofron Agamemnoni, dhe thjesht i kërkon akejve të lundrojnë në shtëpi sipas planit që kishte bërë paraprakisht.
Trojanët, të udhëhequr nga Hektori, më pas e shtyjnë ushtrinë akeje drejt bregtetit dhe sulmojnë anijet e tyre. Me forcat akeje në prag të shkatërrimit absolut, Patrokli udhëheq mirmidonët në betejë, duke mbajtur armaturën e Akilit, megjithëse Akili qëndron në kampin e tij. Patrokli ka sukses në shtyrjen e trojanëve nga bregjet, por vritet nga Hektori para se të mund të shkaktojë sulmin e duhur në qytetin e Trojës.
Pas marrjes së lajmit për vdekjen e Patroklit nga Antiloki, biri i Nestorit, Akili hidhërohet mbi vdekjen e shokut të tij të dashur. Nëna e tij Tetis vjen për të ngushëlluar Akilin të shqetësuar. Ajo bind Hefestin për të bërë një armaturë të re per birin e saj, në vend te armaturës që Patrokli kishte veshur, e cila ishte marre nga Hektori. Armatura e re përfshin mburojën e Akilit, e përshkruar hollësisht në poemën.
I tërbuar për vdekjen e Patroklit, Akili kthen refuzimin e tij për të luftuar dhe për të marrë këtë fushë, duke vrarë shumë njerëz në mërinë e tij, por gjithmonë duke kërkuar Hektorin. Akili madje angazhohet në betejë me hyjninë e lumit Skamandri, i cili është zemëruar me Akilin që po i përmban ujërat e tij me të gjithë njerëzit që ka vrarë. Perëndia përpiqet ta mbysi Akilin, por është ndalur nga Hera dhe Hefesti. Vetë Zeusi vëren mërinë e Akilit dhe i dërgon hyjnitë për ta mbajtur atë në mënyrë që mos të sulmoj Trojën përpara kohës së caktuar nga fati për shkatërrimin e saj, duke treguar se mëria i papenguar i Akilit mund të sfidojë vetë fatin. Së fundi, Akili e gjen prenë e tij. Akili ndjek Hektorin rreth murit të Trojës tri herë para Athenës, e cila, në formën e vëllait të preferuar dhe më të dashur të Hektorit, Deifobit, e bind Hektorin të ndalojë drejtimin dhe të luftojë pranë Akilit. Pasi Hektori e kupton këtë mashtrim, ai e di se beteja është e pashmangshme. Duke dashur të shkojë poshtë duke luftuar, ai sulmon Akilin vetëm me një armë, shpatën e tij, por mundet nga akeu. Duke pranuar fatin e tij, Hektori i kërkon Akilit të mos e kursejë jetën e tij, por ta trajtojë me respekt trupin e tij pasi ta vriste. Akili i thotë Hektorit se është e pashpresë një gjë e till, duke deklaruar se "mëria ime, tërbimi im do të më çoj tani që të hapë mishin tënd dhe të haj gjallë – nga të gjitha dhimbjet që më ke dhënë". Akili pastaj vret Hektorin, lidh trupin e tij nga këmbët dhe e tërheq prapa qerres së tij.
Pas një ëndrre ku Patrokli i kërkon Akilit të mbajë funeralin e tij, Akili mban një seri lojrave funerale për ta nderuar atë. Me ndihmën e hyjnisë Hermes, ati i Hektorit, Priami, shkon në tendën e Akilit për t'ju lutur Akilit që t'i kthej trupin e Hektorit, në mënyrë që ai të mund të varroset. Akili pendohet dhe premton një armëpushim për kohëzgjatjen e funeralit. Poema përfundon me një përshkrim të funeralit të Hektorit, me fatkeqësin e pashmangshëme së Trojës dhe Akilin ende për të ardhur.
Shkrimi kurziv
thumb|300px|Dy fonte të shkronjave, ana e djathtë kurziv pa [[serife dhe me serife)]] Shkrimi kurziv (gjerm. kursiv apo lat. cursus) në tipografi, është tip i shkronjave të rrëzura në të djathtë, të cilat në dukje të parë duken sikur të shkruara me dorë , të cilat shërbejnë për të shkruar disa fjalë të caktuara, por nganjëherë edhe për forma të ndryshme stilistike.
Historia
Shkrimi kurziv është formuar në fillim të shekullit të XVI-të, në Itali, nga shkronjëshkrirësi Francesko Griffo da Bologna, i cili e punoi fontin kurziv të Antikvës për Alda Manuzijan, i cili në vitin 1501, me këtë font të tillë shtypi librin Vergilija.