cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Scoob!
Përmbajtja
Duke arritur në Athinë, Dastardly përdor tre kafkat për të zbuluar portën në Botën e Nëndheshme dhe përpiqet të përdorë dorën e Scooby për ta hapur atë, për t'u ndërprerë nga miqtë e Scooby në një Makinë Misterioze fluturuese. Rottens i rrëzojnë ndërsa Dastardly lëshon Cerberus; pa dijeni se Dynomutt i zbarkoi në mënyrë të sigurt. Ndërsa Scooby, Dastardly dhe civilët ikin nga Cerberus i tërbuar, Scooby vrapon në vendin e rrëzimit dhe ribashkohet me miqtë e tij ndërsa Dastardly ribashkohet me Muttley në Botën e Nëndheshme dhe ata shpëtojnë pasi vjedhin disa nga thesari i Aleksandrit të Madh. Ndërsa përcakton se si të kapet Cerberus, Velma zbulon më shumë misterin prapa prejardhjes së Scooby dhe lidhjen e tij me botën e nëndheshme. Me ndihmën e Rottens, Mystery Inc. dhe miqtë e bllokojnë Cerberus dhe e vendosin përsëri në botën e nëndheshme. Sidoqoftë, Shaggy sakrifikon veten për të kyçur portën. Banda e kupton që ka një dalje tjetër, të cilën Scooby e zhbllokon dhe Shaggy ribashkohet me ta. Rottens kthejnë Dastardly dhe Muttley, të cilët arrestohen.
Në shtëpi në plazhin Venecia, banda zbulon selinë e re të Mystery Inc. dhe feston me Fajkuan e Kaltërt, Dynomutt dhe Dee Dee, të cilët nga ana e tyre i japin bandës një Makinë të azhurnuar të Mystery përpara se të nisen për të zgjidhur një tjetër mister së bashku.
Dublimi
Për më tepër, Harry Perry dhe Ira Glass shprehen vetë, ndërsa regjisori Tony Cervone dublon Fantazmën/Rigby si dhe Alisa. John DiMaggio shpreh një pronar restoranti. Don Messick shfaqet si zërat e Space Kook dhe Muttley përmes regjistrimeve arkivore të të qeshurave.
Kritikat
Në Rotten Tomatoes, filmi mban një vlerësim miratimi prej 49% bazuar në 143 komente, me një vlerësim mesatar prej 5.21 / 10. Konsensusi kritik i faqes në internet thotë, "Scoob! Është mjaft argëtues për shikuesit rinorë, por asnjëherë nuk e zgjidh misterin pse audiencat nuk duhet të shikojnë episodet e vjetra në vend të tyre." Në Metacritic, filmi ka një rezultat mesatar të ponderuar prej 43 në 100, bazuar në 33 kritikë, duke treguar "komente të përziera ose mesatare".
Kornelija Ninova
Korneliya Petrova Ninova ( Корнелия Петрова Нинова  [korˈnɛlijɐ ˈninova] ) është një politikan bullgar, deputet nga grupi parlamentar i Partisë Socialiste Bullgare (BSP). Ajo është kryetare e BSP-së që nga 8 maj 2016.
Biografia
Kornelija Ninova lindi më 16 janar 1969 në fshatin Krushovitsa, komuna Miziya, rrethi Vratsa, Republika Popullore e Bullgarisë.
Ajo është diplomuar në Fakultetin Juridik të Universitetit të Sofjes "Shën Kliment Ohri". Në vitin 1995 ka punuar në Gjykatën e qytetit të Sofjes si gjyqtare praktikante dhe në periudhën nga viti 1995 deri në vitin 1996 ka qenë këshilltare juridike e komunës së Sofjes.
Nga shtatori 2005 deri në mars 2007, Ninova ishte zëvendësministre e Ekonomisë dhe Energjetikës në politikën ekonomike me jashtë. Në dhjetor 2005, ajo u emërua Kryetare e Bordit të " Bulgartabac Holding" AD. Në vitin 2007, ajo u hoq nga drejtimi i kompanisë dhe po hetohet për akuzat për krime kundër drejtësisë. Ninova hiqet me vendim të kryeministrit Sergej Stanishev nga posti i zëvendësministres në maj të vitit 2007.
Më 8 maj 2016, Ninova u zgjodh kryetare e Partisë Socialiste me 395 vota kundrejt 349 votave të presidentit në largim Mihail Mikov.
Në një intervistë televizive më 23 prill 2017, Ninova bëri një deklaratë shumë të pazakontë për një politikane socialiste kur tha se kryeministret konservatore britanike Margaret Thatcher dhe Theresa May janë "politikanët e saj të preferuar".
Më 28 maj 2019, Ninova dha dorëheqjen nga lidere e BSP-së. Kjo u bë pasi partia ndjeu se kishte "humbur" zgjedhjet e Parlamentit Evropian të vitit 2019 nën drejtimin e saj, pavarësisht se ajo arriti të mbledhë mbështetje më të madhe zgjedhore dhe një rritje të numrit të eurodeputetëve në krahasim me zgjedhjet e mëparshme. Ajo tërhoqi dorëheqjen e saj menjëherë në kongresin e Partisë Socialiste, duke mbetur kështu kryetare e partisë.
Pas rezultateve katastrofike të koalicionit të drejtuar nga ajo ( BSP për Bullgarinë ) në zgjedhjet e përgjithshme bullgare të vitit 2021. Ninova edhe një herë dha dorëheqjen nga postet e saj drejtuese si në BSP ashtu edhe në koalicion megjithatë mbeti përsëri në krye të partisë.
Lokaliteti i periudhës romake në Cërkolez
Lokaliteti i periudhës romake në Cërkolez është një monument i trashëgimisë kulturore në Cërkolez, Burim, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Rrapo Hekali
Rrapo Hekali (? - 1847) ka qenë ushtarak i Perandorisë Osmane, udhëheqës kryesor i kryengritjes të 1847 kundër Tanzimatit.
Jeta
Shërbeu për një kohë të gjatë si ushtarak në ushtrinë osmane në Arabi, ku bëri karrierë, u gradua dhe grumbulloi njëfarë pasurie. Bleu një çiflig ne Levan të Fierit.
Si udhëheqës i kryengritjes së vitit 1847, krahas Zenel Gjolekës, Rapo Hekali u shqua sidomos në luftimet për çlirimin e Beratit dhe të Greshicës.
Pas shtypjes së kryengritjes nga një ekspeditë e madhe ushtarake osmane, Rrapo Hekali u kap në befasi në fshatin Qesarat. Ai mbajti një qëndrim burrëror para komandantit të Rumelisë dhe i deklaroi që luftonte për fakir-fukaranë.
Vdiq në natën e 31 dhjetorit të 1847 në burgun e Manastirit, sipas gojëdhënës popullore i helmuar nga autoritetet osmane.
Në fillimet e Tanzimatit Rrapo Hekali u pozicionua si kundërshtar i tij. Fillimi i rekrutimit ushtarak dhe taksa e xhelepit, bëri që në maj te vitit 1847 te shpërthente kryengritja antiturke, ku ai luajti një nga rolet kryesore. Gjatë zhvillimit të saj Rrapua thirri kuvendin e quajtur Besëlidhja e Sinjës, në të cilën mori pjese paria e Mallakastrës dhe krahinës së lumit të Vlorës.
Këtu komanda qendrore iu caktua Rrapo Hekalit, i cili do të drejtonte formacionet e kryengritjes. Pas kësaj mbledhjeje Rrapua shkoi në fshatin e lindjes në Hekal dhe aty mblodhi popullin e fshatrave Aranitas, Klos, Kalenjë, Cakran. Kjo mbledhje u pasua nga ajo e Povlës ku u bë bashkimi i luftëtareve te Mallakastrës, Myzeqesë dhe lumit te Vlorës. Autoritetet turke të Beratit vendosen që në kushtet e zgjerimit të kryengritjes ta shtypnin atë, duke dërguar trupat e tyre drejt Mallakastrës së Sipërme, ku ndodhej qendra e lëvizjes.
Në fillim të zbatimit të reformave autoritetet turke organizuan një mbledhje në Berat me gjithë parinë e krahinës së Mallakastrës, Vlorës e Labërise, me synimin per ti bindur ata që të pranonin reformat e Tanzimatit te shpallura me aq bujë nga Sulltani. Por ndryshe nga sa kishin parashikuar autoritetet turke, krerët e kazasë së Mallakastrës, Vlorës dhe Labërise jo vetëm që nuk i pranuan reformat e Tanzimatit, por e paralajmëruan bimbashin që të mos tentonte, të dërgonte njeri për të mbledhur taksat dhe detyrimet si dhe nizamë në këto krahina. Në këtë kuvend morën pjesë Kapedanët Rrapo Hekali, Hodo Novica, Sulo Zeneli, Dervish Aliu, Tartar Memush Ruka, Hajder Kanina, Zenel Xhafoja, Orhan Bardhaj, Lulo Duraj dhe shumë agallarë të tjerë të Mallakastrës dhe të lumit të Vlorës, të cilët në përfundim të mbledhjes e paralajmëruan edhe një herë Bejleret dhe turqit që të mos shkelnin në këto krahina. Me gjithë paralajmërimin në mbledhjen e Beratit, administrate turke dergone ne Greshicë një taksambledhës të quajtur Latif Salanji me dy zaptije (ushtarë), të cilët u vranë në Greshicë.
Pas vrasjes në Greshicë turqit organizuan një operacion të gjerë me dy taborrë të armatosur deri në dhëmbë me armët më moderne te kohes, topa, Havana, karabina të reja me bajoneta, me kavaleri dhe këmbësori të rregullt, të stervitur për luftë sipas modeleve të fundit të ushtrive europiane. Si e kaloi urën e Goricës në Berat ushtria turke, lajmi u përhap në gjithë zonën duke kaluar gojë më gojë e fshat më fshat se turqit ishin nisur në drejtim të Mallakastrës. Në krye të kësaj ushtrie ishin bejlerët Vrionas.
Në qafën e Sinjës ushtria turke u nda në dy pjesë, një pjesë për në Aranitas dhe pjesa tjetër në drejtim te Greshicës. Greshiciotët pasi u lajmëruan për mbërritjen e ushtrisë turke morën masa për boshatisjen e fshatit sidomos nga hyrja e Goricës prej nga vinte ushtria turke. Në të njëjtën kohë komandanti Sulo Zeneli bëri organizimin e cetës së Greshicës dhe ndau detyrat, për të gjithë luftëtarët të cilët me gjithëse të armatosur keq, deri edhe me cfurqe e sopata, ishin të vendosur per të luftuar deri në pikën e fundit të gjakut, për të mbrojtur vendin. Ndërkohe populli i Greshicës dërgoi një përfaqësi në komandën e ushtrisë turke, të kryesuar nga Sheh Hyseni, për të marrë vesh misionin e tyre. Bisedimet u zhvilluan në një klimë shumë të acaruar dhe krerët e ushtrisë turke i kërcënuan Greshiciotët se do te marrin për cdo shtëpi nga një dash dhe nga një vashë. Në këtë kohë sheh Hyseni ju përgjigj me ironi : “Po në mëngjes do ti keni gati këto që kërkoni” dhe ikën.
Ndeshja kryesore midis forcave osmane të drejtuar nga komandanti i tyre Hysen Pashë Vrioni dhe kryengritësve të drejtuar nga Rrapo Hekali, u bë në korrik 1847 në fshatin Greshicë. Pozicionet midis dy forcave kundërshtuese kalonin në një front prej 3.5 km. Forcat osmane kishin një efektiv prej 2400 ushtarësh, kurse forcat e kryengritësve arrinin ne 800 veta. Luftimet në Greshicë zgjatën 3 ditë e 3 netë dhe përfunduan me thyerjen e ushtrisë turke.
Komandanti Sulo Zeneli, pas ditës së parë të luftimeve kishte marrë masa për të njoftuar krerët e kazasë së Vlorës si dhe të gjitha çetat e Mallakastrës. Në ditën e dytë të luftimeve erdhën cetat e Mallakastrës drejtimin e të cilave e merr kapedan Rrapo Hekali dhe çetat e lumit të Vlorës të drejtuar nga kapedanet Dervish Aliu, Tartar Memushi, Dule Zoto, Hajder Kanina etj. Poeti popullor për ta përjetësuar këtë ngjarje dhe per të vlerësuar pjesëmarrjen e luftëtarëve të Vlorës ka kënduar
Çeta e Smokthinës e drejtuar nga kapedanët Tartar Memush Ruka e Dule Zoto zunë pozicionet, në pjesën jug lindore te Greshicës dhe zhvilluan luftime ku ishte vendosur një pjesë e shtabit te ushtrisë turke. Në këtë përpjekje u vranë shumë ushtarë turq, u vranë edhe 60 djem smokthiniotë. Çeta e Dukatit mori drejtimin për nga ana veri perëndimore e Greshicës, kurse në qender lufton ceta e Greshicës dhe ato të Mallakastrës. Ushtria turke po shpartallohej pjesë-pjesë. Çetës së Çorrushit të komanduar nga Muhamet Hodua ju dha detyra që të mbyllte rrugëkalimin Greshicë-Aranitas- Sinjë – Berat ne Qafën e Veshave. Në këto kushte ushtria turke me Isuf Vrionin, mbeti e rrethuar dhe në mëshirën e plumbave dhe jataganëve të luftëtarëve Mallakastriotë e lebër. Beteja më e madhe u zhvillua në qendër të fshatit, pranë shtëpisë së komandatit Sulo Zeneli. Por humbje te shumta pati edhe nga forcat kryengritese, sipas gojedhenave thuhet se nga forcat kryengritëse ranë në fushën e betejës rreth 300 luftëtarë.
Shtabi i kryengritjes vendosi që varrimi i luftëtarëve që ranë në këtë betejë, të bëhej në vendin më të përgjakur, tek kodra e Mucajve, në afërsi të shtëpise së komandantit të çetës së Greshicës Sulo Zenelit. Që nga ajo kohë, ndoshta edhe në shenjë respekti e kujtimi për ata trima që falën jetën në luftë kundër pushtuesve turq kjo kodër e bukur në qendër të Greshicës, nga ku mund te shohësh gjithë Mallakastrën, por edhe malet e Labërisë së Vlorës, dhe detin u quajt “Varret e Lebërve”.
Pas këtij suksesi kryengritesit ju drejtuan Beratit, të cilin e pushtuan në 1 Gusht 1847. Kjo ishte një tjetër arritje e rëndësishme e kësaj lëvizjeje popullore, më e suksesshmja ngjarje e kryengritjes se Shqipërise së Jugut kundër Tanzimatit. E shqetesuar për përpjestimet e luftimeve, Porta e Larte mori masa emergjente, duke dërguar kundër kryengritësve te Rrapo Hekalit, Serasqerin e Rumelisë Derbihor Reshit Pashën. Ai u nis nga Manastiri në krye të 15 000 ushtarëve te inkuadruar në 7 divizione, dhe të paisur me artileri të lehtë malore.
Pas luftimeve te pabarabarta kryengritësit e braktisën qytetin e Beratit dhe u shpërndane për të vazhduar qëndresën të organizuar në çeta. U shquan trimat e Dukatit nën udhëheqjen e Dervish Aliut, Zenel Xhafua, Orhan Bardhua etj.
Kjo kryengritje dështoi si pasojë e tradhëtise së brendeshme të disa bejlereve. Lufta u ndërpre për disa ditë. Kështu u dha kohë turqve të organizoheshin dhe të mbylleshin në kalanë e Beratit.
Shaban Peshtani duhej të përballej i pari me forcat turke që vini nga Manastiri, por nga frika e numrit të tyre rë madh u hodh nga krahu i turqve, kjo këngë e përbuz atë që bëri.
Me shtypjen përfundimtare të kryengritjes së vitit 1847 në Shqipërinë e Jugut autoritetet turke mundën të arrestonin Rrapo Hekalin. Pasi e burgosën në burgun e Manastirit atë e ekzekutuan mesnatën e 30 Dhjetorit 1847. Versioni zyrtar për vdekjen e tij ishte se ajo u shkaktua nga sëmundja e tifos, por populli thotë që e helmuan.
Availles-Thouarsais
Availles-Thouarsais është një komunë në Francë. Availles-Thouarsais bën pjesë në departamentin Deux-Sèvres të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 219 banorë dhe sipërfaqe 10.85 km².
Valle de Trápaga-Trapagaran
Valle de Trápaga-Trapagaran është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Greater Bilbao, të provincës Biscay, në Baskia. Valle de Trápaga-Trapagaran ka 12129 banorë (2014), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 13.1 km2.
Lidhje të jashtme
Valle de Trápaga-Trapagaran
Kampet e përqendrimit Sinkiang
parapamje|Kampet e përqendrimit në Sinkiang Kampet e përqendrimit në Sinkiang, ose i quajtur zyrtarisht Qendrat e Arsimit dhe Trajnimit Profesional nga qeveria kineze, janë kampe përqendrimi që operohen nga qeveria e Rajonit Autonom të Sinkiangut Ujgur dhe komiteti provincial i Partisë Komuniste Kineze. Human Rights Watch pretendon se ata janë përdorur për të indoktrinuar ujgurët dhe myslimanët e tjerë që nga viti 2017 si pjesë e një "lufte të popullit kundër terrorit", një politikë e shpallur në 2014. Kampet janë kritikuar nga shumë vende dhe organizata të të drejtave të njeriut për të drejtat e pretenduara të njeriut abuzime, keqtrajtime, përdhunime dhe tortura, me disa që pretendojnë gjenocid. Disa vende kanë shprehur mbështetje për kampet.
Kampet u krijuan nën administrimin e Sekretarit të Përgjithshëm të PK-së Xi Xhinping. Operacionet drejtohen nga Chen Quanguo, një anëtar i zyrës politike të PK-së dhe sekretar komiteti i cili udhëheq partinë në rajon. Kampet thuhet se operohen jashtë sistemit ligjor; shumë ujgurë thuhet se janë internuar pa gjyq dhe asnjë akuzë nuk është ngritur kundër tyre (të mbajtur në paraburgim administrativ). Autoritetet lokale thuhet se mbajnë qindra mijëra ujgurë në këto kampe si dhe anëtarë të grupeve të tjera të pakicave etnike, për qëllimin e deklaruar të luftës kundër ekstremizmit dhe terrorizmit dhe promovimit të integrimit shoqëror.
Që nga viti 2019, u vlerësua se autoritetet kineze mund të kenë arrestuar një milion e gjysmë njerëz, kryesisht ujgurë por gjithashtu duke përfshirë kazakë, kirgizë dhe myslimanë të tjerë etnikë turkik, të krishterë, si dhe disa shtetas të huaj si kazakët, të cilët po mbahen në këto kampe sekrete të përqendrimit të cilat janë të vendosura në të gjithë rajonin. Në maj 2018, ndihmës sekretari i mbrojtjes amerikan për Çështjet e Sigurisë Indo-Paqësor Randall Schriver tha "të paktën një milion, por me gjasë më afër tre milion qytetarë" u burgosën në qendrat e paraburgimit, të cilat ai i përshkroi si "kampe përqendrimi". Në gusht 2018, Gay McDougall, një përfaqësues amerikan në komitetin e Kombeve të Bashkuara për eliminimin e diskriminimit racor, tha se komiteti kishte marrë shumë raporte të besueshme se 1 milion ujgurë etnikë në Kinë ishin mbajtur në "kampe të riedukimit".
Ka pasur gjithashtu raporte të shumta nga media, politikanë dhe studiues të cilët krahasuan kampe me Revolucionin Kulturor. Në vitin 2019 në Kombet e Bashkuara, 54 kombe (përfshirë vetë Kinën) hodhën poshtë akuzat kundër Kinës dhe mbështetën politikat e Kinës në Sinkiang. Në një letër tjetër, 23 kombe pranuan akuzat kundër Kinës dhe nuk mbështetën politikat e Kinës. Në shtator 2020, Instituti Australian i Strategjisë Strategjike (ASPI) raportoi në projektin e tij të të dhënave Sinkiang se ndërtimi i kampeve vazhdoi pavarësisht pretendimeve se funksioni i tyre po mbaronte.
Ayako Kitamoto
Ayako Kitamoto (北本 綾子) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 17 ndeshje dhe ka shënuar 4 gola.
Tikal
thumb|240px|[[Tempulli Tikal]] Tikal është një qytet antik, i cili ka të ngjarë të quhej Yax Mutal, i gjetur në një pyll shiu në Guatemala. Është një nga vendet më të mëdha arkeologjike dhe qendrat urbane të civilizimit parakolumbian Maja. Ajo është e vendosur në rajonin arkeologjik të pellgut të Petenit në atë që tani është veriu i Guatemalës. E vendosur në departamentin e El Petén, vendi është pjesë e Parkut Kombëtar Tikal të Guatemalës dhe u shpall një vend i trashëgimisë botërore të UNESCO-s më 1979.
Lidhje të jashtme
Faqja zyrtare Ministria e Kulturës dhe Sporteve e Guatemalës (spanjisht)
Availles-en-Châtellerault
Availles-en-Châtellerault është një komunë në Francë. Availles-en-Châtellerault bën pjesë në departamentin Vienne të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 1498 banorë dhe sipërfaqe 15.46 km².
Cuirieux
Cuirieux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Cuirieux ka një popullsi prej 161 banorë dhe sipërfaqe 6.46 km², me një dendësi prej 25 banor/km².
Roda de Berà
Roda de Berà është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Tarragonès, të provincës Tarragona, në Katalonia. Roda de Berà ka 6232 banorë (20), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 16.23 km2.
Lokaliteti i periudhës romake në Kaliqan
Lokaliteti i periudhës romake në Kaliqan është një monument i trashëgimisë kulturore në Kaliqan, Burim, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Roda de Berà
Lidhje të jashtme
Roda de Berà
Egzona Mulgeci
Egzona Mulgeci është një modele shqiptare nga Tropoja. Ajo është paraqitur në një konkurs bukurie në programin televiziv “She’s On Top” në kuadër të Top Channel.
Jeta dhe karriera si modele
Egzona Mulgeci ka lindur në Tiranë dhe është rritur në Tropojë. Është master në matematikë. Ajo arriti të merrte një audiencë të madhe në Instagramin e saj.
Amal Dutta
Amal Dutta (1930 - 10 korrik 2016) ishte trajner i futbollit. Ai gjithashtu e përfaqësoi Indinë në Lojërat Aziatike 1954 në Manila. Ai vdiq në moshën 86 vjeçare.
Pandemia e COVID-19 në Indonezi
Pandemia e COVID-19 në Indonezi është pjesë e pandemisë së vazhdueshme në mbarë botën e sëmundjes koronavirus 2019 (COVID-19) e shkaktuar nga sindromi i rëndë akut i frymëmarrjes koronavirus 2 (SARS-CoV-2). Është konfirmuar që është përhapur në Indonezi më 2 mars 2020, pasi një instruktore vallëzimi dhe nëna e saj dolën pozitive për virusin. Të dyja ishin të infektuara nga një shtetas japonez.
Nga 9 Prilli, pandemia ishte përhapur në të 34 krahinat e vendit. Xhakarta, Java Lindore dhe Java Perëndimore janë provincat më të goditura, së bashku përbëjnë pothuajse 50% të rasteve të përgjithshme kombëtare. Rritja më e madhe e rasteve të reja në një ditë të vetme ndodhi më 25 shtator, kur u njoftuan 4,823 raste. Më së shumti 4,510 rikuperime dhe 160 viktima janë regjistruar ndonjëherë brenda një harku prej 24 orësh. Më 13 korrik, rikuperimet tejkaluan rastet aktive për herë të parë.
Që nga, Indonezia ka raportuar raste, e dyta më e larta në Azinë Juglindore, pas Filipineve. Për sa i përket numrit të vdekjeve, Indonezia renditet e treta në Azi dhe e 17-ta në botë. Rishikimi i të dhënave, megjithatë, tregoi se numri i vdekjeve mund të jetë shumë më i lartë se ai që është raportuar pasi ata që vdiqën me simptoma akute COVID-19 por nuk ishin konfirmuar ose testuar nuk llogariteshin në shifrën zyrtare të vdekjes.
Neuroni
Neuroni
Ndërtimi dhe klasifikimi i tyre
Elementet kryesore te S.N janë qelizat nevrore.Keto se bashku me zgjatimet quhen neurone. Neuronet janë qeliza me specializim te larte, të cilat formohen që para lindjes. Pasi formohen ato humbasin aftenine e ndarjes. Neuronet kanë forma dhe aftësi te ndryshme .Ato mund te jenë : unipolare, bipolare dhe pa akson. Neuroni eshte i nertuar nga keto pjese:
1- Trupi i qelizes
2- Dentridet
3- Aksoni
Ne varesi te menyres se si neuronet percjellin impulsin nervor klasifikohen në :
1- Neurone motore
2- Asociative
3- Ndjesore
Klabautermann
thumb|240px|Klabautermann para restorantit "Der Wasserschout" pranë muzeut detar gjerman Një klabautermann është një kobold uji që ndihmon detarët dhe peshkatarët në detin Baltik dhe Detin e Veriut në detyrat e tyre. Është një krijesë e gëzuar dhe e zellshme, me një kuptim ekspert për shumicën e ujërave të zeza, dhe një talent muzikor i papërmbajtshëm. Besohet se shpëton detarët të larë në bord. Emri vjen nga folja e gjermanishtes së ulët klabastern që do të thotë "gjëmim" ose "bëj zhurmë". Është sugjeruar gjithashtu një etimologji që rrjedh emrin nga folja kalfatern (nga arabishtja kalafá, kalfat, në detari: mbutim, shtupimi i plasaritjeve të anijes me katran që mos të depërtojë uji).
Imazhi i tij është i një detarit të vogël në të verdhë me një tub duhanit dhe kapelën e marinarëve, që shpesh mban edhe një çekiç. Kjo ngjashmëri është e gdhendur dhe e bashkangjitur në direk si një simbol i fatit të mirë.
Pavarësisht nga atributet pozitive, ekziston një ogur i lidhur me praninë e tij: asnjë anëtar i një anijeje të bekuar nga prania e tij nuk do ta shohë kurrë. Ai vetëm ndonjëherë bëhet i dukshëm për ekuipazhin e një anije të dënuar.
Lokaliteti i periudhës romake në Cërcë
Lokaliteti i periudhës romake në Cërcë është një monument i trashëgimisë kulturore në Cërcë, Burim, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Jet Bussemaker
parapamje|Jet Bussemaker Mariëtte (Jet) Bussemaker (lindur më 15 janar 1961 në Capelle aan den IJssel, në Jug të Holandë s), është një politikane holandeze e Partisë së Punës (PvdA). Ajo ka qenë Ministër për Arsim, Kulturë dhe Shkencë në Kabinetin e dytë të Kryeministrit Rutte që prej 5 nëntorit 2012.
Fëmijëria  dhe arsimimi
Jet Bussemaker, arsimin fillor dhe të mesëm e kreu në Oegstgeest. Ajo më pas studioi në Universitetin e Amsterdamit, ku diplomoi me sukses (cum laude) ku dhe mori gradën akademike Master i Shkencave (MSc) në shkenca politike (specialimi në teorinë politike). Po në të njëjtin universitet, në vitin 1993, ajo morri edhe gradën akademike të Doktoratës (PhD) në shkenca politike dhe social-kulturore. Mes viteve 1993 dhe 1998 ajo ishte asistent profesor i shkencave politike në Universitetin e Amsterdamit. Për një kohë ka qenë edhe anëtare e partisë E majta e gjelbër (GreenLeft), por në vitin 1995 ajo e la atë për t'iu bashkuar, Partisë holandeze të Punës.
Karriera politike dhe arsimore
Në zgjedhjet e vitit 1998 Bussemaker u zgjodh në dhomën e Përfaqësuesve ndërsa në vitin 2000 ajo ishte bashkë-iniciatore e propozimit për lejimin e kundërshtimit të ndërgjegjshëm për të punuar të dielave. Ky propozim u bë ligj në vitin 2002. Gjatë kohës sa ishte anëtare e dhomës së Përfaqësuesve ajo vazhdoi të punonte si profesor asistent, aty ku është edhe tani.
Në maj të vitit 2008, Bussemaker morri kritika të ashpra nga deputetët dhe anëtarët tjerë të Kabinetit qeveritar pas përkrahjes që i dha kandidatit amerikan Barack Obama, në zgjedhjet presidenciale të vitit 2008. Një mbështetje të ngjashme për kandidatin Barack Obama kishte dhënë edhe Ministri holandez i Financave Bos Wouter.
Në janar të vitit 2011 u njoftua se Bussemaker do të jetë pjesë e Bordit të "Hogeschool Amsterdam" (që përfshin Shkollën Ndërkombëtare të Biznesit dhe Universitetit Johan Cruyff) si dhe Universitetit të Amsterdamit, (ato ndajnë të njëjtat borde), ajo gjithashtu ishte edhe dekane në Hogeschool Amsterdam.
Referime
(Dutch) Parlement.com biography
Hackers (film)
Hackers (Hakerat) është një film amerikan i vitit 1995 i dirigjuar nga Iain Softley dhe me protagonistë Jonny Lee Miller, Angelina Jolie, Jesse Bradford, Matthew Lillard, Laurence Mason, Renoly Santiago, Lorraine Bracco dhe Fisher Stevens. Filmi tregon për një grup hakerash të shkollave të mesme dhe përfshirjen e tyre në një komplot zhvatjeje i një korporate.I xhiruar në mesin e viteve 1990, atëherë kur interneti ishte i panjohur për publikun e gjerë, ai pasqyron idealet e paraqitura në Manifestin e Hackerit i cituar në film si: "Kjo është bota jonë tani ... bota e elektronit dhe suitçit Ne ekzistojmë pa ngjyrën e lëkurës, pa kombësinë, pa paragjykimin fetar ... dhe ju na quani kriminelë.Po, unë jam një kriminel. Krimi im është ai i kuriozitetit ”. Filmi mori vlerësime të ndryshme nga kritikët dhe nuk gjeneroj fitime të pritura kur u shfaq në kinema, por ka marr statusin e filmit kult.
Komunat e Finlandës
Komunat (kunta; kommun) përfaqësojnë nivelin vendor të administrimit në Finlandë dhe veprojnë si njësi administrative vetëqeverisëse fondamentale të vendit. I gjithë vendi është përfshirë në komuna dhe ligjërisht, të gjitha komunat janë të barabarta, edhe pse komuna të caktuara quhen qytete apo qyteza (kaupunki; stad).
Qeverisja
Komunat kanë si qeveri këshill-menaxhues, dmth ata qeverisen nga një këshill i zgjedhur (kunnanvaltuusto, kommunfullmäktige), i cila është ligjërisht autonom dhe i përgjigjet vetëm votuesve. Madhësia e këshillit është proporcionale me popullsinë, ekstremet qenë 9 në Sottunga dhe 85 në Helsinki. Një nënseksion i këshillit, bordi komunal ekzekutiv (kunnanhallitus), kontrollon qeverinë komunale dhe monitoron zbatimin e vendimeve të këshillit. Vendimet e tij duhet të përgatiten nga këshilli.
Tatimet
Taksa komunale është një taksë e sheshtë mbi të ardhurat që aplikohet në nivele më të ulëta të të ardhurave se sa taksat e shtetit, të cilat në të kundërt janë taksa progresive. Taksa më të ulët prej 16% konstatohet në Kauniainen, ndërsa një taksë 20% është më e larta. Komunat gjithashtu marrin fonde direkt nga shteti (valtionapu). Komunat vënë një tatimi në pronë mbi pronën, e cila është relativisht e ulët. Ajo është më e lartë për shtëpizat verore apo pronave të tjera të destinuara për kohën e lirë.
Statistika
Sipas vitit 2018, në Finlandë ka 311 komuna, prej të cilave 107 janë qyete. Në vitin 2009, 19 komuna ishin një-gjuhësore (suedisht) (16 në autonomi të Åland dhe tre në Ostrobothnia). 43 komuna ishin dy-gjuhësore: 22 me shumicë popullsi suedeze si gjuhë kryesore (nga ato 5 në Ostrobothnia dhe Åboland) dhe 21 me shumicë të popullsisë që fliste finlandisht (prej tyre 5 në provincën historike Uusimaa).
Harta
696x696px
Historiku i gjuhes letrare shqipe
Historiku i gjuhës letrar shqipe. Po qe se e ndjekim fillin dhe zhvillimin e kulturës së një populli, posaçërisht formimin e gjuhës së tij letrare, do te shohim se bazën e asaj gjuhe do të gjejmë në gjuhën popullore, siç do t'ia gjejmë edhe shqipes. Mirëpo, rruga e fati i zanafillës dhe i zhvillimit të gjuhës sonë në përgjithësi, si dhe i gjuhës letrare të saj në veçanti, ndonëse shekuj me radhë nën zgjedhën e robërive të njëpasnjëshme, ka pasur një ecuri të veçantë. Gjuha popullore shqipe, pasardhësja e lirishtes, ndonëse mjaft e ngarkuar me huazime të shumta nga gjuhët me të cilat, ku më shumë e ku më pak, ishte në kontakt gjatë shekujve, u bë bazë e gjuhës letrare. Me të populli ynë gjatë shekujve ka ruajtur individualitetin dhe identitetin e tij kombëtar; me anë të saj ka krijuar vepra të ndryshme artistike gojore të shkruara.
Shkrimet në gjuhën tonë kanë një traditë të gjatë. Kështu, për sa dihet gjer më sot, në shekullin XVI shkruan vepra: Gj. Buzuku (1555) e L. Matrënga (1592) e më vonë vijojnë P.Budi, F. Bardhi, P.Bogdadni T. Kavalioti etj. Këto vepra, me gjuhën e tyre, dëshmojnë për faktin se gjuha jonë tanimë kishte përvijuar mjaft qartë një strukturë dialekto-territoriale, që është tipike për kushtet e feudalizmit dhe që përbën fazën e dytë në procesin e evolucionit të dialekteve. Këto janë përpjektjet e përgjithësimit në shkallë të një grupi të folmesh a nëndialekti. Kështu monumentet e njohura të shqipes të shekujve XVI-XVIII, që u shpëtuan rrebesheve të kohës, e që nuk janë me siguri të parat e gjuhës sonë, i takojnë periudhës PARAKOMBËTARE të gjuhës letrare shqipe. Këtë e përcaktojnë sa tiparet gjuhës aq edhe funksionet shoqërore të saj, meqenëse në të mbizotëronte funksioni fetar.
Hapi i parë i kalimit nga faza para e gjuhës letrare në fazën kombëtare mund të merret ,,Evetari'' i Naum Bredhit-Veqilharxhit, i gjysmës së parë të shekullit XIX, e posaçërisht viti 1860, kur K.Kristoforidhi shkruan në të dialektet e shqipes, duke bërë kështu hapin e parë e vendimtar për afrimin dhe më vonë njësimin e tyre. ''
Rruga e zhvillimit të gjuhës letrare shqipe mund të periodizohej si vijon:
Etapa e parë e gjuhës letrare kombëtare karakterizohët me qëllime përparimtare të Rilindjes Kombëtare, me përpjekje që të krijohët një gjuhë e pergjithësuar, e njësuar, kështu që shkrimet shqipe t'i shërbenin ,,të ndriturit të kombit,,,të ngjallurit e gjuhës shqipe e të bashkuarit të dialekteve të saj. Këtë farë të mbarë të gjuhës e mbollën rilindasit tanë siç vepruan edhe ndër serbët e kroatët V.Karaxhiçi, te rumunët G. Lzeri, te bullgarët P. Beroni, te grekët Andomanitosi etj.
Gjatë kësaj etape u bënë perpjektje të mëdha për pasurimin e gjuhës nga huazimet e shumta si dhe për pasurimin e lëvrimin e saj. Po ashtu pas shumë përpjekkjesh, u përcaktua alfabeti unik për këte gjuhë në Kongresin historik të Manastirit (Kongresi i Alfabetit-1908). Brenda kësaj kohe u hartuan edhe disa gramatika të gjuhës shqipe përpos disa te huajave, edhe nga autorët shqiptarë: Dh.Kamarda (në italishte), Zef De Rada, biri i De Radës (në të vërtetë vetë Jeronim De Rada (në italishte), K.Kristoforidhi (në greqishte), S.Frashëri (në gjuhën shqipe), Pashko Vasa (në frengjishte) etj.; K.Kristoforidhi hartoi edhe Fjalorin shqip-greqisht me karakter jodiktator (u botua më 1904 me alfabet grek dhe pastaj u përpunua, u përshtat me alfabet shqip dhe u ribotua më 1961 nga prof.A.Xhuvani e më vonë u ribotua edhe këtu ndër ne), që tok me Fjalorin e ri(shqip) të Shoqërisë ,,Bashkimi (1908) u bënë mbështetje e fortë për zhvillimin e mëtejmë të gjuhës letrare shqipe.
Tani, me gjithë kushtet e vështira e të pasluftës, fillojnë të krijohen kushte të reja, të lira, pa pengesa, për njësimin e gjuhës letrare dhe të drjtshkrimit të saj. Revolucioni popullor, sistemi socialist, me pëermbysjen e së vjetrës antikombëtare, dhe me ndryshimin rrënjësor të mardhënieve ekonomike-shoqërore, hapin shtigje e perspektiva të reja në të gjitha fushat e jetës. Në të gjitha skuatat e vendit hapen edhe institute, shkolla të larta pedagohjike, në vijim të kohës edhe fakultete Univerziteti, e në fund edhe Akademia e Shkencave dhe e Arteve. Veprimataria botuese dita-ditës merr hov të madh. Botohen libra të ndryshëm. Posaçërisht zhvillohet letërnisja, madje në të gjitha gjinitë e saj. Shtypi dhe revistat shtohen me të madhe dhe të gjitha këto luajnë rol të madh në bashkëshkrirjen e dy varianteve dialektore, të gegërishtes e të toskërishtës. Këtë proces pozitiv të afrimit dhe të njësimit të gjuhës letrare e ndihmon jashtëzakonisht shumë edhe radio e më vonë edhe televizioni.
Kjo dinamikë e madhe e zhvillimit të popullit tonë në të gjitha sferat e jetës bëri që procesi i konvergjencës (i bashkëveprimit) të të dy varianteve letrare, të të dy dialekteve, të shpejtohet, për të cilën gjë mbahen konferenca e konsullta gjuhëtarësh, letrarësh e dashamirësh të gjuhës së shkruar shqipe për afrimin e më në fund edhe për njësimin e gjuhës e të drejtshkrimit. Të gjitha këto arritje të mëdha më në fund u kurorëzuan me vendimet e Kongresit të Drejtëshkrimit, të mbajtur në Tiranë 1972.
Drejtshkrimi i njësuar i sanksionoi trajtat normative dhe e ngriti gjuhën shqipe në nivelin e gjuhëve të tjera të zhvilluara letrare. Kështu edhe shqiptarët u bëne me një gjuhë dhe drejtshkrim të njësuar letrat siç vepruan shumë më heret edhe popujt e tjerë të kulturuar.
Në fund, tashmë dihet se shqiptarët kanë gjuhën e njësuar letrare kombëtare. Gjithashtu është e qartë se kjo gjuhë tani ka krijuar një sistem të vetin, që i takon një shkalle më të lartë se ish-variantet letrare dhe dialektet. Gjuha e sotme letrare shqipe nuk përputhet me sistemin e këtij ose atij varianti letrar të mëparshëm, as nuk përfaqson një shkrirje mekanike të varianteve letrare, por është një sitezë e re organike e elementeve të gjuhës shqipe e krijuar historikisht nga zhvillimi i saj dhe mbështet në gjuhën popullore. Prandaj, kjo gjuhë është e lehtë për t'u mësuar dhe për t'u përdorur naga të gjithë. Më në fund këtë po e dëshmon praktika, përdorimi i saj pa vështirësi të mëdha në të gjitha shkallët e arsimit dhe në të gjitha fushat e jetës kulturore, politike e shoqërore si dhe në të gjitha mjetet e informimit. Po, pa vështirësi të vogla ose të mëdha nuk është asnjë gjuhë letrare e asnjë populli.
Gjuha letrare shqipe, të cilën ndryshe e quajmë edhe standarde, është gjuhë e normuar, e organizuar në nivelin më të lartë e me mundësi jashtëzakonisht të mëdha të përgjithsimit gjuhësor, Ajo s'ka variante dhe nuk njeh kufij dialektorë apo të folmesh. ''Është gjuhë që kuptohet më lehtë nga të gjithë dhe në të gjitha nivelet shoqërore e në të gjitha viset ku flitet. Kjo është, me një fjalë gjuhë e të shkolluarve, gjuhë e gjithë shqiptarëve''.
Përhapja e gjuhës shqipe
Shqipja flitet sot nga më se gjashtë milionë vetë në Republikën e Shqipërisë, në Kosovë, në viset shqiptare të Maqedonisë, të Malit të Zi, të Serbisë jugore, si dhe në viset e Çamërisë në Greqi. Shqipja flitet gjithashtu, në ngulimet shqiptare në Itali, në Greqi, në Bullgari, në Ukrainë, si dhe në shqiptarë të mërguar në viset e ndryshme të botës para Luftës se Dytë Botërore dhe në këtë dhjetëvjeçarin e fundit.
Yuki Nagasato
Yuki Nagasato (永里 優季) është një futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 132 ndeshje dhe ka shënuar 58 gola.
7.62×39mm
parapamje|303x303px|Majtas: 7.62x39mm, Djathtas: 7.62x25mm. Fisheku 7.62×39mm (i njohur ndryshe si 7.62 Sovjetik) është një fishek i ndërmjetëm pa buzë, me origjinë sovjetike. Fisheku përdoret gjerësisht për shkak të përhapjes në mbarë botën të pushkëve ruse SKS dhe AK-47, si dhe mitralozëve të lehtë RPD dhe RPK.
AK-47 u projektua menjëherë pas Luftës së Dytë Botërore, më vonë u bë AKM sepse prodhimi i llamarinës kishte probleme kur filloi për herë të parë. Kjo armë tani është pushka më e përhapur në botë me modele ushtarake. Fisheku mbeti standardi sovjetik deri në vitet 1970. Ai u zëvendësua pjesërisht në shërbimin sovjetik nga fisheku 5.45×39mm, e cila u prezantua me pushkën e re AK-74 dhe vazhdon në shërbim me pushkën e shërbimit të Forcave të Armatosura Ruse të modernizuar në pushkën AK-74M, si dhe AK-12. Në shekullin e 21-të, 7.62×39mm mbetet një fishek i zakonshëm i pushkëve të shërbimit, duke përfshirë pushkët e reja të zhvilluara si AK-15.
Islands in the Sky
Ishuj në qiell është një roman fantastiko-shkencorë i 1952-ishit i shkrimtarit britanik Arthur C. Clarke.Është një nga veprat e tij më të herëshme.Clarke shkroi librin si një kujtim udhëtimesh i vendosjes së njeriut në hapësirë në gjysmën e fundit të shekullit njëzet e një.
Rruga e Dibrës
Rruga e Dibrës (dikur njihej si Rruga Bajram Curri) është një nga rrugët kryesore të Tiranës. Ajo vazhdon në veri-lindje të Sheshit Skëndërbej, në jug të Tirana International Hotel. Spitali i Nënë Terezës (QSUT) ndodhet në këtë rrugë.
Referime
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Dib%C3%ABr_Street&params=41_19_46_N_19_49_10_E_scale:10000 <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 41°19′46″N 19°49′10″E  ﻿ / ﻿ <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">41.32944°N 19.81944°E ﻿ / 41.32944; 19.81944   ]
Roda de Ter
Roda de Ter është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Osona, të provincës Barcelona, në Katalonia. Roda de Ter ka 5435 banorë (2004), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 2.18 km2.
Lidhje të jashtme
Roda de Ter
Universiteti i Mitrovicës
Universiteti i Mitrovicës ‘’Isa Boletini’’ (UMIB) është institucion publik i arsimit të lartë, i cili gjendet në qytetin e Mitrovicës.
Historiku
Themelet e studimeve të arsimit të lartë në Mitrovicë u vunë me hapjen e Shkollës së Lartë Teknike në vitin 1961. Në vitin 1970 në kuadër të Fakultetit Teknik hapen degët e Xehetarisë, Teknologjisë dhe Metalurgjisë, fillimisht në Mitrovicë, viti shkollor 1970/71, për të vazhduar pastaj në Prishtinë deri në themelimin e Fakultetit të Xehetarisë dhe Metalurgjisë në Mitrovicë në vitin 1974. Fakulteti i Xehetarisë dhe Metalurgjisë në Mitrovicë është themeluar me Ligjin mbi themelimin e Fakultetit të Xehetarisë dhe Metalurgjisë nga Kuvendi i Kosovës me datën 22 korrik 1974. Në vitin e themelimit studimet u organizuan në këto degë: Xehetari, Teknologji dhe Metalurgji, kurse në vitin shkollor 1980/81 hapet edhe dega e Gjeologjisë.
Themelimi i Fakultetit të Xehetarisë dhe Metalurgjisë kishte një rendësi të madhe për tërë Kosovën. Ishte Kombinati Xehetaro-Metalurgjik “Trepça” që kishte nevojë të madhe për kuadro inxhinierie që dilnin nga Fakulteti i Xehetarisë dhe Metalurgjisë. Kuadrot e dala nga Fakulteti i Xehetarisë dhe Metalurgjisë dhe Shkolla e Lartë Teknike kanë zënë vend të merituar edhe në Kombinatin Elektroenergjetik të Kosovës, dhe tërë industrinë dhe ekonominë e Kosovës.
Studentët që studionin në Fakultetin e Xehetarisë dhe Metalurgjisë dhe Shkollën e Lartë Teknike ishin nga të gjitha trevat e Kosovës, marr parasysh se këto degë studioheshin vetëm në Mitrovicë. Një numër i madh i studentëve vinin edhe nga viset tjera shqiptare, nga Maqedonia, Presheva, Bujanoci dhe Medvegja si dhe nga Mali i Zi. Shumë student – shtetas të huaj u regjistruan dhe diplomuan në këtë fakultet, posaçërisht nga Lindja e Mesme.
Mbi bazën e këtyre fakulteteve dhe duke u bazuar në traditën mbi 60 vjeçare të arsimit të lartë në Mitrovicë, Qeveria e Republikës së Kosovës me datën 06.03.2013 ka themeluar Universitetin Publik të Mitrovicës, kurse Kuvendi i Kosovës me datën 31 maj 2013 ka ratifikuar vendimin.
Organizimi
Në bazë të Statutit të Përkohshëm, miratuar nga Ministria e Arsimit, Shkencës dhe Teknologjisë e Republikës së Kosovës, në kuadër të Universitetit të Mitrovicës “Isa Boletini”(UMIB) funksionojnë gjashtë fakultete:
Fakultetet
Departamentet:
Programet:
Në kuadër të këtyre fakulteteve funksionojnë gjithsej 23 programe të studimit në nivelin bachelor dhe master. Në procesin mësimor janë të angazhuar gjithsejtë 69 mësimdhënës dhe asistentë në marrëdhënie të rregullt pune. Prej tyre 53 janë doktor shkence dhe 15 janë me magjistraturë ose master të përfunduar, sipas thirrjeve: 15 profesorë të rregullt, 14 profesorë të assocuar, 21 profesorë asistentë, 4 ligjërues dhe 15 asistentë.
Llixha
parapamje|Llixha qendrore në [[Varshets, Bullgari.]] Llixha/ilixha (banja ose spa) është një vend i pasur me burime të ujërave minerale (nganjëherë mund të jenë ujëra të detit) dhe të cilat përdoren për qëlime medicinale. Llojet më të njohura janë, stacionet termale (qytezat termale), vend pushimet termale (duke përfshirë burimet termale (hot springs) dhe llixhat ditore. Vende të tilla zakonisht ofrojnë shërbime dhe trajtime të ndryshme shëndetësore, të cilat janë të njohura edhe si balnoterapia. Besimi në fuqitë kuruese të ujërave minerale shkon prapa gjer në kohët prehistorike. Praktikat e tilla kanë qenë të njohura në mbarë botën, por veçanërisht kanë qenë të përhapura në Evropë dhe Japoni. Në llojin e tretë të spave bëjnë pjesë llixhat ditore e që janë gjithashtu mjaft të njohura dhe që ofrojnë trajtime të ndryshme për kujdesin personal.
Origjina
Termi Spa rrjedh nga emri i qytetit Spa, Belgjikë, emri i të cilit është i njohur që nga koha romake, kur ky vend u quajt Aquae Spadanae, e që ndonjëherë gabimisht është lidhur me fjalën latine spargere e cila ka kuptimin shpërndajë, spërkasë ose lagem.
Që nga koha mesjetare, sëmundje të ndryshme të shkaktuara nga mungesa e hekurit janë trajtuar duke konsumuar ujëra minerale të pasura me hekur (në vitin 1326, një mjeshtër i hekurit Collin le Loup deklaroi një shërim, me ujët e një burimi të quajtur Espa, e që në fakt është një fjalë valone për "burimin").
Spa zakonisht pretendon një kontekst reklamues, gjoja se fjala është për një akronim të frazave të ndryshme latine, të tilla si salus per aquam ose sanitas per aquam, që do të thotë "shëndeti përmes ujit" por që një shprehje e tillë është shumë e pazakontë sepse një term i tillë nuk duket të jetë përdorur fare para fillimit të shekullit XXI, përderisa nuk ka prova se kjo shkurtesë është përdorur së paku as gjatë shekullit XX; e gjithashtu nuk përputhet me emrin romak për vendin në fjalë.
Në periudhën romake këto vende u quajtën "terma" ndërsa në periudhën osmane u quajtën "illixha ose llixha". Emri illixha ose llixha rrjedh nga fjala turke Ilıca, (shih), që do të thotë "burime të ngrohta termike". (Ilıca është gjithashtu emri i një rrethi të Erzurumit, një qytet në juglindje të Turqisë. Ekzistojnë gjithashtu bashki me emrin Ilıca edhe në provincat vijuese të Turqisë: Samsun, Kahramanmaraş, Antalya, Malatya, Ordu, etj.) Tek ne ky emër ka mbetur nga periudha osmane.
Louis Leakey
Louis Seymour Bazett Leakey (7 gusht 1903 – 1 tetor 1972), i njohur edhe si L. S. B. Leakey, ishte paleoantropolog dhe arkeologë kenian, puna e të cilit ishte shumë e rëndësishme në demostrimin se njerëzit kishin evoluar në Afrikë, veçanërisht nëpërmjet zbulimeve të bëra në Grykën Olduvain, sëbashku me gruan dhe kolegën e tij paleontologen Mary Leakey. Pasi ngrit një program për studimet palaeoantropologjike në Afrikën lindore, ai gjithashtu motivojë edhe shumë breza të ardhshëm për të vazhduar këtë disiplinë shkencore. Disa prej anëtarëve të familjes Leakey janë intelektual të shquar.
Një tjetër trashëgimi e Leakey rrjedh nga roli i tij në nxitjen e hulumtimit në terren të primatëve në habitatet e tyre natyrore, të cilën ai e shihte si çelësin për të kuptuar evolucionin e njeriut. Ai personalisht zgjodhi tri gra studiuese, Jane Goodall, Dian Fossey, dhe Birutė Galdikas, duke i quajtur ata "Trimates".
Leakey gjithashtu ka inkurajuar dhe përkrahur shumë kandidat të tjerë të Ph.D-së, kryesisht nga Universiteti i Cambridge. Leakey, gjithashtu ka luajtur një rol të madh në krijimin e organizatave për hulumtimet e ardhshme në Afrikë dhe për të mbrojtur botën e egër.
Anëtarë të shquar të familjes
Louis Leakey u martua me Mary Leakey, që u bë e njohur për zbulimin e gjurmës së fosileve të Laetoli. Të cilët u gjetën të ruajtur në hirin vullkanik në Tanzani, ato janë prova më e hershme e ecjes bipedale.
Ai është gjithashtu është babai i paleoantropologut Richard Leakey dhe botanistit Colin Leakey.
Libra
Librat e Leakey janë të renditur më poshtë. Ishte Louis i cili filloi traditën e Leakey me botimet në Nature.
Franck Ribéry
Franck Henry Pierre Ribéry (lindi më 7 prill 1983) është futbollist francez i cili luan për klubin gjerman Bayern München. Ai ishte lojtarë në kombëtaren franceze. Ai më shumë preferon të luajë si mesfushor i krahut të majtë. Kur u bashkua me Bayern München, ai u bë i njohur si një nga lojtarët më të mirë francez të gjeneratës së tij.
Pamfile Epidauri
parapamje| Pamfila - ilustrim modern Pamfila ose Pamfile Epidaurusi (Παμφίλη ἡ Ἐπιδαυρία, Pamphílē hē Epidauría, Shek. I pas Krishtit) ishte një historiane me origjinë egjiptiane, e cilia jetoi në Greqinë e lashtë gjatë sundimit të perandorit romak Nero (54 - 68 Pas Krishtit). Pamfila veprat e saj i shkroi në gjuhën greke. Ajo ishte historiania e parë femër e njohur greko-romake dhe, së bashku me historianen kineze Ban Zhao, janë historianet e para femra të njohura deri më tani. Ajo është e njohur më së shumti për veprën e saj të humbur Komente historike, një koleksion me anekdota të ndryshme historike në tridhjetë e tre libra. Megjithëse kjo përmbledhje është humbur, ajo citohet shpesh nga shkrimtari romak Aulus Gellius (rreth 125 - pes 180 pes) në Netët Atike dhe nga biografi grek Diogjen Laërtius në Jetët dhe Opinionet e Filozofëve të Shquar. Ajo përshkruhet gjithashtu në enciklopedinë bizantine të shekullit të dhjetë, Suda, dhe nga shkrimtari bizantin Photios (rreth 810/820 - 893). Sipas veprës Suda, ajo gjithashtu shkroi një numër të madh të epitomeve të veprave të historianëve të tjerë, si dhe traktate mbi mosmarrëveshjet dhe seksin. Ajo mund të jetë autore e traktatit anonim grek të mbijetuar Tractatus De Mulieribus Claris In Bello, i cili jep të dhëna të shkurtra biografike të jetës së grave të famshme.
Franck Ribéry
Vitet e para
Ribéry filloi karrierën e tij futbollistike në moshën gjashtë vjeçare duke luajtur për sektorin e të rinjëve të klubit amator FC Conti de Boulogne-sur-Mer. Pas një qëndrimi shtatë vjeçar, në vitin 1996, ai u bë pjesë e klubit profesionist Lille, të cilët në atë kohë luanin në divizionin e dytë. Të Lille, ai shkëlqeu në aspektin sportiv, por shfaqi probleme disiplinore dhe akademike, gjë që bëri që klubi ta hiqte. Në vitin 2012, në një konferencë për shtyp para ndeshjes së Bayernit në Ligën e Kampioneve kundër Lille në vitin 2012, Ribéry shpjegoi se atë e hoqën nga akademia e Lille për shkak se theu brrylin, duke shtuar se zyrtarët e klubit kishin bërë përpjekje për ta hequr më parë për shkak se ishte "shumë i vogël fizikisht".
Pas largimit nga Lille, Ribéry u rikthye në vendlindje dhe u bë pjesë e klubit më të madh të qytetit, US Boulogne. Ai luajti fillimisht për një vit me ekipin rezervë dhe më pas u vendos në ekipin e parë. Ribéry luajti vetëm katër ndeshje në sezonin e tij debutues për Boulogne, e cila në kohë luantë në divizionin e katërt francez. Ekipi në përfundim të sezonit siguroi ngjitjen në Championnat National. Në sezonin e tij të dytë, Ribéry u aktivizua në 25 ndeshje dhe shënoi pesë gola. Pavarësisht se Boulogne u rrëzua nga kategoria pasi e mbylli kampionatin në vendin e 17të, paraqitjet pozitive të Ribéry bënë që ai të transferohej te Olympique Alès, duke qëndruar në divizionin e tretë. Në sezonin e vetëm me Alès, Ribéry luajti 18 ndeshje dhe shënoi një gol.
Edhe pse Alès e mbylli kampionatin në një vend të sigurtë, ata u rrëzuan në Division d'Honneur, divizionin e gjashtë, nga DNCG asi klubi shpalli falimentimin. Kjo ngjarje bëri që Ribéry të transferohej te Stade Brest, një tjetër klub që militonte në divizionin e tretë. Pas kalimit te Brest, Ribéry u konsolidua si një nga lojtarët më të mirë të kampionatit, duke regjistruar 35 ndeshje dhe 3 gola. Paraqitjet e tij pozitive por edhe të ekipit bënë që Brest t'a mbyllte kampionatin në vendin e 2të, duke siguruar ngjitjen në Ligue 2.
Galatasaray
Ribéry u soll te Galatasaray nga trajneri Gheorghe Hagi; në pjesën e dytë të sezoni4 2004–05, ai luajti katërmbëdhjetë ndeshje me ekipin që e mbylli kampionatin në vendin e 3të. Gjatë kohës së tij në klub, tifozët i vendosën pseudonimin "Ferraribery", duke j'u referuar shpejtësisë së tij me top dhe shenjës në fytyrê. Në Kupën e Turqisë, Ribéry ishte protagonist në fitoren 5–1 kundër ekipit rival Fenerbahçe në finale; ai shënoi golin e parë në minutën e 16të dhe asistoi të dytin. Ai u zëvëndësua në minutën e 52të kur Galatasaray po fitonte 3–1. Ky ishte trofeu i parë madhor në karrierën e tij.