cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rilindja Kombëtare Shqiptare
Roli i popullit
Inteligjenca, e cila vinte jo vetëm nga rradhët e borgjezisë, por edhe nga shtresat e tjera të popullsisë, zuri një vend të veçantë për nga roli në lëvizjen kombëtare të periudhës së Rilindjes. Ajo luftoi e punoi për ngritjen dhe zhvillimin e arsimit kombëtar, për përhapjen e tij në popull, për lëvrimin e gjuhës e të kulturës shqiptare në përgjithësi, përpunoi idetë nacionale e ideologjinë e Rilindjes, programin kombëtar dhe mendimin politik shqiptar në të gjitha etapat e Rilindjes. Nga rradhët e saj dolën edhe mjaft nga themeluesit dhe drejtuesit e organizatave kombëtare që udhëhoqën lëvizjen nacionale.
Në një vend si Shqipëria ku bujqësia vijonte të mbetej sektori kryesor i ekonomisë, forcën më të madhe ekonomike e shoqërore e përbënin pronarët çifligarë, të lidhur me pronën mbi tokën, por edhe me ekonominë e tregut. Ndryshe nga pronarët e mëdhenj me origjinë feudale, që përfaqësonin një shtresë konservatore, e cila përgjithësisht mbështeste sundimtarët osmanë, çifligarët, edhe pse nuk kishin një fizionomi shoqërore homogjene, as pikëpamje politike të njëjta, ndjenin domosdoshmërinë e shndërrimeve ekonomike e politike në vend.
Përveç kësaj, çifligarët e rinj ishin të pakënaqur edhe nga paaftësia e Perandorisë Osmane për të mbrojtur tërësinë tokësore të vendit nga rreziku i copëtimit dhe i zhdukjes së shqiptarëve si komb, rrezik që filloi t’u kanosej, sidomos duke filluar nga mesi i shek. XIX. Grupe të veçanta të kësaj force shoqërore u përfshinë në programin kombëtar shqiptar dhe luajtën një rol të dukshëm në lëvizjen nacionale shqiptare në epokën e Rilindjes, kurse mjaft intelektualë, të dalë nga gjiri i kësaj shtrese çifligarësh, përqafuan idetë e reja, u bënë pionierë e ideologë të Rilindjes.
Ndryshime politiko-ekonomike
Për bashkimin politik të të gjitha forcave shoqërore të kombit, krahas rrezikut të jashtëm, ndikoi edhe një faktor tjetër, me karakter politik dhe ekonomik, siç ishte zbatimi i reformave (i Tanzimatit) në vitet 30-40 të shek. XIX. Tanzimati, krahas ndryshimeve në marrëdhëniet agrare, në administratë dhe në legjislacionin e Perandorisë Osmane, solli për shqiptarët dy rrjedhoja: zëvendësimin e drejtuesve të administratës lokale (që vinin nga paria shqiptare) me funksionarë turq, të cilët u vendosën në krye të administratës civile e ushtarake të Shqipërisë, dhe shtimin e shtypjes ekonomike e kombëtare mbi popullsinë. Të dy këta faktorë e zgjeruan bazën shoqërore të lëvizjes kombëtare
Forcën kryesore njerëzore e luftarake të lëvizjes kombëtare të periudhës së Rilindjes e përbënin, si edhe në lëvizjet e mëparshme çlirimtare, fshatarësia dhe vegjëlia qytetare, të cilat përfaqësonin shumicën dërrmuese të popullsisë. Një vend të veçantë zinin në këtë lëvizje fshatarët pronarë e malësorët, që ishin edhe forca kryesore më e gjerë e lëvizjes kombëtare. Fshatarët pronarë, që përfaqësonin 5/6 e popullsisë agrare, i ndien më tepër se çdo shtresë tjetër pasojat rrënimtare të centralizimit të pushtetit perandorak osman dhe, njëlloj si forcat e tjera shoqërore, rrezikun e pushtimit të tokave të tyre nga shtetet fqinje dhe pasojat e politikës së këtyre shteteve për copëtimin e atdheut. Prandaj ata morën pjesë aktive në luftën kundër sundimtarëve të huaj osmanë, si edhe për mbrojtjen e tërësisë territoriale të vendit.
Prej tyre doli edhe pjesa më e madhe e kurbetlinjve, të cilët, duke u kthyer nga vendet e mërgimit, ku kishin qenë në kontakt me idetë e përparuara të kohës, luajtën një rol të rëndësishëm në formimin më të shpejtë politik të bashkatdhetarëve, si nëpërmjet shoqërive të shtypit patriotik të mërgimit, ashtu edhe me qëndrimet e tyre të herëpashershme në atdhe. Me fshatarët bashkoheshin zejtarët e tregtarët e vegjël të qyteteve, që ishin të afërt nga gjendja ekonomike me ta.
parapamje|left|299x299px|[[Jeronim de Rada, figurë e shquar e Rilindjes]] Lëvizja kombëtare, me objektivat e saj themelorë, me luftën për çlirimin e Shqipërisë nga robëria e huaj dhe për ruajtjen e tërësisë së territoreve të saj, ishte një front i gjerë, i cili bashkoi shumicën dërrmuese të forcave shoqërore të vendit. Edhe udhëheqja e lëvizjes kombëtare nuk i takoi një force të vetme shoqërore. Në krye të saj dolën përfaqësues të borgjezisë, të inteligjencës, të çifligarëve (të bejlerëve) me prirje atdhetare, elementë të veçantë të parisë, klerikë atdhetarë, përfaqësues të fshatarësisë etj. Nga radhët e gjithë këtyre forcave dolën një varg i tërë mendimtarësh, që u bënë udhëheqës ideologjikë, kulturorë e politikë, ndërsa nga grupet e tjera shoqërore dolën organizatorë dhe drejtues politikë e ushtarakë të lëvizjes kombëtare.
Karakteri demokratik dhe antifeudal i rilindjes
Lëvizja Kombëtare Shqiptare e periudhës së Rilindjes pati përgjithësisht tipare demokratike e antifeudale, sepse drejtohej kundër ideologjisë së prapambetur mesjetare të sundimtarëve osmanë dhe kundër administratës së tyre shtypëse. Përgjithësisht programi politik i Rilindjes frymëzohej nga parimet demokratike të revolucioneve të Evropës Perëndimore, në të cilat disa nga mendimtarët rilindës kishin qenë pjesëmarrës të drejtpërdrejtë.
Lufta kundër zgjedhës nacionale osmane për krijimin e një shteti të pavarur, që përbënte synimin themelor të Lëvizjes Kombëtare Shqiptare, ishte në vetvete një masë demokratike, e cila i dha asaj një përmbajtje të përgjithshme demokratike. Përmbushja e këtij objektivi do t’i hapte rrugën zhvillimit ekonomik e kulturor të vendit. Përveç kësaj, lëvizja kombëtare drejtohej kundër një force të caktuar shoqërore, kundër parisë gjysmë-feudale turko-osmane (me sulltanin në krye), që kishte pushtetin politik dhe shtypte e mbante të robëruar popullin shqiptar e ata joturk në tërësi. Kjo luftë, që i shkaktoi goditje të njëpasnjëshme gjithë sistemit ekonomik e politik gjysmë-feudal osman, e dobësoi atë dhe sundimin e tij në Ballkan, i dha lëvizjes së Rilindjes Shqiptare një karakter antifeudal.
Por, në një kuptim më të gjerë, fryma antifeudale e demokratike shfaqet në gjithë përmbajtjen e Rilindjes Shqiptare, në ideologjinë dhe në programin e saj, në lëvizjen kulturore, në luftën për lirinë e shkollës e të shkrimit shqip dhe në kërkesat programatike të organizatave kombëtare e të kryengritjeve shqiptare, që synonin ta fusnin vendin në rrugën e përparimit ekonomik e kulturor.
Distrikti rajonal i Kryeqytetit
Distrikti rajonal i Kryeqytetit është një distrikt rajonal në Provincën Kolumbia Britanike, Kanada. Distrikti rajonal ka një sipërfaqe 2341.11 km² dhe popullsi 345164 banorë. Viktoria është kryeqëndra e distriktit.
Rilindja Kombëtare Shqiptare
Karakteri demokratik dhe antifeudal i rilindjes
Megjithatë, Rilindja Shqiptare nuk doli nga suazat e lëvizjes kombëtare, ajo synonte të zgjidhte në radhë të parë çështjen nacionale dhe nuk arriti të merrte, si në vendet e tjera të Ballkanit, karakter agrar, të shtronte për zgjidhje edhe çështjen e tokës. Për këtë ndikuan një varg faktorësh, të cilët nuk ishin të pranishëm në vendet fqinje të Ballkanit. Në këto vende (në Serbi, në Greqi e në Bullgari) klasa e çifligarëve feudalë osmanë shtypte ekonomikisht e politikisht popujt e tyre, jo vetëm me anën e pushtetit politik, por edhe si pronare e pjesës më të madhe të tokave. Për më tepër, ajo ishte me fe myslimane, ndërsa popujt e shtypur ishin të krishterë. Kështu që në këto vende konflikti nacional ndërmjet sunduesve osmanë dhe popujve të robëruar u mpleks edhe me atë shoqëror ndërmjet fshatarësisë së shtypur e çifligarëve turq, si edhe me kontradiktën fetare ndërmjet fshatarit të krishterë e çifligarit mysliman. Të tria këto kontradikta u shkrinë në lëvizjen kombëtare të këtyre popujve në një të vetme dhe i dhanë asaj në të vërtetë, megjithëse jo në mënyrë të shprehur, edhe karakter agrar.
Karakteri fetar
Lëvizja Kombëtare Shqiptare u zhvillua në rrethana të tjera shoqërore dhe në një kuadër tjetër fetar. Në Shqipëri çifligarët ishin me kombësi shqiptare dhe në pjesën më të madhe me fe myslimane, pra me të njëjtën fe që kishte shumica e popullsisë së vendit. Për më tepër, një pjesë e tyre u përfshi në lëvizjen kombëtare. Përveç kësaj, edhe rrethet borgjeze, që morën pjesë në lëvizje, pjesërisht ishin vetë pronarë tokash dhe si rrjedhim bashkëpunuan me çifligarët. Nga ana tjetër, shumica e fshatarëve, që u rreshtuan në luftën për çlirimin kombëtar, ishin fshatarë të lirë individualë të zonave malore e kodrinore. Ata nuk ishin nën varësinë social-ekonomike të pronarëve çifligarë, por vuanin nga shtypja e shtetit osman. Prandaj, këta fshatarë individualë u ngritën kundër kësaj shtypjeje të rëndë ekonomike e politike të Portës së Lartë, kundër politikës së egër fiskale, kundër shërbimit të detyrueshëm e të gjatë ushtarak, kundër shpërdorimeve të qeveritarëve dhe të derebejve që bashkëpunonin me ta për çlirimin e vendit. Fshatarësia, në përgjithësi, i drejtoi armët edhe kundër çifligarëve e parisë gjysmë-feudale, por në ato raste kur këta bashkëpunuan hapur me sunduesit osmanë dhe me ushtrinë e tyre që dërgohej për shtypjen e kryengritjeve.
Iluminizmi
Iluminizmi ishte lëvizje e borgjezisë evropiane në periudhën e përgatitjes dhe të kryerjes së revolucioneve të shek. XVIII-XIX. Ai drejtohej kundër rendit feudal dhe kulturës së tij, kundër obskurantizmit mesjetar e të gjitha formave të ideologjisë së prapambetur dhe përpiqej për përhapjen e arsimit e të diturisë.
Tradita historike
Rilindja trashëgoi nga shekujt e mëparshëm një pasuri të çmuar historiko-kulturore, me vlera morale e politike, mbi të cilën ajo u mbështet dhe të cilën e zhvilloi më tej në një rrafsh të ri, me një platformë të re ideologjike e politike. Ajo iu drejtua historisë dhe e përdori këtë trashëgimi për të afirmuar të drejtën e popullit shqiptar për të jetuar i lirë e i pavarur. Rilindësit i kthyen sytë nga e kaluara historike, jo vetëm pse kombi shqiptar, ashtu si kombet e tjera, merr prej andej burimin e tij, por edhe për t’i vënë provat e lashtësisë së tij në shërbim të detyrave që qëndronin para lëvizjes kombëtare: për të rritur krenarinë e bashkatdhetarëve në luftën e vështirë për çlirimin kombëtar, për të ndihmuar në ngritjen e ndërgjegjes së tyre kombëtare, për të forcuar më tej individualitetin e shqiptarëve si komb dhe bashkimin e tyre përballë sundimtarëve osmanë, për t’u dhënë një mbështetje historiko-shoqërore kërkesave kombëtare dhe për të tërhequr vëmendjen e opinionit publik të huaj ndaj çështjes shqiptare. Rilindësit e përdorën historinë si një mjet të fuqishëm në shërbim të kësaj çështjeje, si edhe për të hedhur poshtë pohimet e atyre shteteve, të cilët, për të arritur më lehtë synimet e tyre ekspansioniste ndaj Shqipërisë, ua mohuan shqiptarëve historinë. Rilindësit u kapën sidomos pas origjinës së lashtë të shqiptarëve dhe pas epokës së Skënderbeut. Në rastin e parë ata u përpoqën të argumentonin e të përhapnin tezën mbi origjinën pellazgjike ose ilire të popullit shqiptar dhe të provonin me këtë se shqiptarët janë ndër banorët më të vjetër të Ballkanit, autoktonë dhe zotër të ligjshëm të truallit të vet, të cilin askush nuk kishte të drejtë ta prekte. Në rastin e dytë, duke evokuar e duke pasqyruar gjerësisht në letërsi epokën e Skënderbeut, luftën e tij ngadhënjimtare kundër ushtrive të Perandorisë së fuqishme Osmane, rilindësit synonin të afirmonin vitalitetin e popullit shqiptar, aftësinë e tij për t’u bashkuar politikisht dhe të drejtën për të formuar shtetin e vet kombëtar.
Historisë i janë drejtuar edhe rrethet politike të vendeve fqinje, sidomos pas formimit të shteteve kombëtare. Qarqet politike serbe evokuan Perandorinë e Stefan Dushanit të shek. XIV, ato greke Perandorinë Bizantine dhe ato bullgare Perandorinë Mesjetare të Borisit e të Simeonit. Sipas tyre, shtetet serb, grek e bullgar ishin trashëgimtarë të perandorive përkatëse mesjetare dhe rrjedhimisht kishin “të drejtën historike” të shtriheshin në kufijtë e dikurshëm. Mirëpo asnjë nga këto perandori nuk shtrihej në gjithë Ballkanin ose në pjesën më të madhe të tij, të banuar si në të kaluarën edhe në shek. XIX nga popuj të ndryshëm, që ishin zotër të trojeve ku jetonin. Rrjedhimisht synimi për t’i rikrijuar ato, që ishte shprehje e politikës ekspansioniste të këtyre shteteve, cenonte rëndë interesat e popujve ballkanikë, ndërsa, në rastin e shqiptarëve, çonte në pushtimin e territoreve të tyre etnike, amtare, ose në copëtimin e tyre. Orvatjet për përmbushjen e këtyre synimeve u bënë shkak për luftëra ndërmjet vetë vendeve ballkanike.
Përdorimi i traditës historike nga Lëvizja Kombëtare Shqiptare nuk kishte prirje të tilla ekspansioniste. Shqiptarët nuk kishin formuar në të kaluarën ndonjë perandori, së cilës t’i referoheshin mendimtarët e veprimtarët rilindës. Epoka më e ndritur, të cilën e evokuan rilindësit, ishte ajo e Skënderbeut. Por kufijtë e shtetit të lirë e të pavarur shqiptar, të krijuar prej tij në shek. XV shtriheshin në toka shqiptare, madje nuk i përfshinin të gjitha këto toka; ky shtet lindi dhe qëndroi në truallin shqiptar dhe zhvilloi, derisa u shtyp, një luftë mbrojtëse kundër agresionit osman.
Ndryshe nga ai i vendeve fqinje ballkanike, historizmi i Rilindjes Shqiptare, argumentimi i karakterit historik të përkatësisë etnike të trojeve shqiptare, shërbeu si mbështetje për bashkimin politik të shqiptarëve dhe të territoreve të banuara prej tyre jo vetëm në të kaluarën, por edhe në periudhën më të re, në shek. XIX.
Faktori ndërkombëtar
Lufta për çlirimin kombëtar, për formimin e një shteti të bashkuar shqiptar, ashtu si në vendet e tjera të Ballkanit, edhe në Shqipëri nuk mund të zhvillohej jashtë ndikimit të Fuqive të Mëdha dhe të raporteve ndërkombëtare të kohës.
Në shek. XIX Fuqitë e Mëdha e kishin vënë Perandorinë Osmane nën ndikimin e tyre, ishin bërë tanimë një faktor i dorës së parë që përcaktonte fatin e saj dhe të zotërimeve të saj duke përfshirë edhe ato ballkanike. Të bindura tanimë përfundimisht se kjo Perandori po shkonte drejt shembjes së pashmangshme, këto shtete punonin për të forcuar më tej ndikimin në zotërimet e saj dhe mbi shtetet që do të dilnin pas rrënimit të saj. Në këto rrethana, si lëvizjet kombëtare, ashtu edhe procesi i formimit të shteteve nacionale, nuk mund të zhvilloheshin në mënyrë të pavarur dhe jashtë ndikimit e vullnetit të Fuqive të Mëdha. Ashtu si këto lëvizje, edhe ajo kombëtare shqiptare, ishin bërë pjesë e marrëdhënieve ndërkombëtare. Zgjidhja e çështjes kombëtare në këto vende përcaktohej në një shkallë të konsiderueshme nga këto marrëdhënie ndërkombëtare.
Kështu, edhe pse patën shpërthyer në Serbi kryengritja e parë më 1804 dhe e dyta më 1815, ndërsa në Greqi e në Rumani më 1821, këto vende u çliruan nga robëria osmane vetëm pas disfatës që Turqia pësoi në Luftën ruso-turke të viteve 1828-1829, kur, sipas traktateve të paqes ndërmjet Rusisë e Perandorisë Osmane, u njoh autonomia e principatës serbe dhe e Malit të Zi, u përforcua autonomia e principatave të Vllahisë e të Moldavisë dhe u njoh pavarësia e Greqisë, e cila u sanksionua edhe me Traktatin e Londrës të Fuqive të Mëdha më 1830. Edhe Bullgaria, ndonëse u përfshi më 1876 nga një lëvizje kryengritëse kundër robërisë osmane, u shpall si principatë autonome (pjesa veriore e saj) dhe si njësi shtetërore nën vasalitetin e sulltanit, me emrin Rumelia Lindore (pjesa jugore), pas shpartallimit të Perandorisë Osmane në Luftën ruso-turke të viteve 1877-1878 dhe pas Traktatit të Shën-Stefanit dhe atij të Berlinit më 1878.
Rol vendimtar ka pasur faktori i jashtëm edhe në Lëvizjen Kombëtare Shqiptare, si dhe në fatin e çështjes shqiptare në përgjithësi. Por, ndryshe nga vendet e tjera të Ballkanit, ndërhyrjet e këtij faktori në Lëvizjen Kombëtare Shqiptare të periudhës së Rilindjes kanë qenë, me ndonjë përjashtim, me rrjedhoja negative për zgjidhjen e çështjes shqiptare. Asnjë nga Fuqitë e Mëdha nuk e mori nën sqetull çështjen shqiptare dhe nuk u angazhua për zgjidhjen e saj. Ky qëndrim mospërfillës, madje edhe opozitar i shteteve evropiane ndaj çështjes kombëtare shqiptare, që do të vazhdonte edhe pas Rilindjes, ndonëse ka qenë diktuar nga interesat e tyre të njohur politikë dhe strategjikë në Ballkan dhe veçanërisht në Shqipëri, si edhe nga synimi për të ruajtur ekuilibrin ndërmjet tyre, ka qenë përcaktuar edhe nën ndikimin e faktorit fetar. Dihet se afria e besimit fetar ka nxitur jo vetëm Rusinë, ku identifikimi populist i kombit me fenë ishte më i spikatur (“rus” kishte kuptimin “kristian” - i krishterë), por edhe Fuqitë e tjera të Mëdha evropiane të përkrahnin lëvizjen kombëtare të popujve të krishterë të Ballkanit. Ndërkaq, lëvizja kombëtare e popullit shqiptar, shumica e të cilit i përkiste fesë myslimane, përgjithësisht nuk ka gëzuar një përkrahje të tillë edhe kur ka përjetuar kulmet e saj, madje të atilla që rrallë mund të ndeshen edhe në vendet e tjera të Ballkanit, siç kanë qenë periudha e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit (1878-1881) dhe ajo e Kryengritjes së Përgjithshme të vitit 1912.
Politika ekspanioniste e faktorit ndërkombëtar
Por edhe Fuqitë e Mëdha, ndonëse përgjithësisht i sinkronizonin veprimet e tyre kur ndërhynin në Perandorinë Osmane dhe posaçërisht në Shqipëri, nuk kanë mbajtur gjithnjë e të gjitha të njëjtin qëndrim ndaj çështjes shqiptare. Janë të njohura sidomos qëndrimet e veçanta të Austro-Hungarisë, e cila, edhe pse kur ishte fjala për ndërhyrjet në Perandorinë Osmane vepronte si një nga gjymtyrët më të rëndësishme të koncertit të shteteve evropiane, punonte njëherazi për të nxitur zhvillimin kulturor të shqiptarëve, që e shihte si një mjet për forcimin tek ata të ndjenjave kombëtare. Kjo politikë diktohej, pa dyshim, nga interesat e saj ekonomikë e politikë në Shqipëri, si vend me një pozicion të rëndësishëm në Adriatik, nga synimi i Vjenës për të shfrytëzuar për këta interesa Lëvizjen Kombëtare Shqiptare. Në pragun dhe sidomos gjatë luftërave ballkanike (1912-1913) Austro-Hungaria nisi të përkrahte në fillim idenë e vendosjes së një administrimi autonom në Shqipëri e më pas, në periudhën e përgatitjes së Shpalljes së Pavarësisë, atë të një shteti kombëtar shqiptar.
Ndërhyrja e faktorit të jashtëm në çështjen shqiptare ka qenë e shumëfishtë: krahas Fuqive të Mëdha në lëvizjen shqiptare ndërhynin jo vetëm me mjete propagandistike e diplomatike, por edhe me agresionin e hapur ushtarak, edhe shtetet fqinje (Serbia, Greqia dhe Mali i Zi). Duke filluar nga vitet 30 të shek. XIX, këto shtete ndiqnin një politikë ekspansioniste për pushtimin e tokave shqiptare. Në këto kushte Rilindja Shqiptare u detyrua ta drejtonte tehun e luftës njëherësh në dy fronte: kundër sunduesve osmanë për çlirimin kombëtar dhe kundër lakmive shoviniste të shteteve fqinje, të cilat përkraheshin nga Fuqitë e Mëdha, sidomos nga Rusia, për mbrojtjen e tërësisë territoriale të Shqipërisë. Lufta në dy fronte, me dy objektiva, përbënte një veçori të lëvizjes shqiptare të epokës së Rilindjes, e cila e bënte atë të dallohej nga lufta që zhvilluan kombet e tjera të Ballkanit në shek. XIX. Megjithatë, kjo veçori nuk i përjashtoi aspak shqiptarët e lëvizjen e tyre kombëtare nga fronti i përbashkët i qëndresës së popujve të Ballkanit kundër zgjedhës shekullore osmane, gjatë së cilës u treguan të gatshëm për të bashkëpunuar me popujt fqinj të Gadishullit Ballkanik dhe dhanë një kontribut të çmuar.
Pasojat e ndërhyrjeve të jashtme Shqipëria i ndjeu tepër rëndë. Brenda 40 vjetëve të fundit para Shpalljes së Pavarësisë (1912), Fuqitë e Mëdha dhe sidomos shtetet fqinje ballkanike, që përkraheshin prej tyre, ndërhynë, madje edhe me mjete ushtarake, dy herë në çështjen shqiptare: në vitet 1878-1881, kur iu kundërvunë Lidhjes së Prizrenit dhe kërkesave të vazhdueshme të saj për një shtet autonom shqiptar dhe kur me vendimet e Kongresit të Berlinit gjymtuan rëndë territoret shqiptare, si dhe më 1912-1913, kur edhe pse e njohën shtetin e pavarur, të porsashpallur shqiptar, i shkëputën atij më shumë se gjysmën e territoreve dhe të popullsisë, që ua aneksuan shteteve fqinje.
Fazat e rilindjes shqiptare
Epoka e Rilindjes dhe lëvizja kombëtare që u zhvillua gjatë saj përbëjnë një proces unik e tërësor. Megjithatë, sikurse është pranuar në historiografinë shqiptare, ajo ndahet në katër periudha
Kantoni Saint-Léger-sous-Beuvray
Kantoni Saint-Léger-sous-Beuvray (frëngjisht: Canton de Saint-Léger-sous-Beuvray) është një kanton në departamentin Saône-et-Loire, rajonin Bourgogne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Léger-sous-Beuvray. Ka sipërfaqe 214.39km2 dhe popullsi 3769 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Léger-sous-Beuvray aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Pelegoni
parapamje|Iliada
Prirës i paionëve përmendet në vepren e Homerit Iliada. Homeri përshkruan një dialog në mes të Akilit dhe të birit të Pelegonit.
Baltschieder
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Kantoni Lizy-sur-Ourcq
Kantoni Lizy-sur-Ourcq (frëngjisht: Canton de Lizy-sur-Ourcq) është një kanton në departamentin Seine-et-Marne, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Lizy-sur-Ourcq. Ka sipërfaqe 231.5km2 dhe popullsi 16863 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Lizy-sur-Ourcq aktualisht përbëhet nga 22 komuna.
Beteja e Rekës Raincës
frame|Fronti për mbrojtjen e Kosovës Lindor- Më 17 dhjetor 1944, rreth 1000 burrave nën armë, të Malësisë së Karadakut dhe Bujanocit në Zarbincë, dhe të Preshevës u mbajt Kuvendi i themelues u zgjodh Shtabit Drejtues të Rezistencës Shqiptare për Kosovën Lindore, nën udhëheqjen e [[Mulla Idriz Gjilanit, Mulla Idriz Gjilani - Mbrojtja kombëtare për Kosovë lindore. i cili u zgjodh edhe komandant i Forcave vullnetare shqiptare të krahut Lindor dhe sekretar Muharrem Fejza, zëvendëskomandant Sylë Zarbinca, kurse për anëtarë u emëruan komandantët e njësive (guerile) : Shefki Hajdini-Desivojca, Ajet Rainca, Lam Breznica, Ajet Kosovica, Xheladin Kurbalia, Lotë Vaku, Hoxhë Isuf Baftjari Lipovica, Faik Tairi dhe Sulë Hotla. Komandanti i çetave të armatosura balliste për krejt viset e Kumanovës edhe në rolin e anëtarit të Shtabit të Lëvizjes së Rezistencës Shqiptare të Kosovës Lindore, edhe në rolin e promotorit për organizimin e Komiteteve të Rinisë Nacionaliste për Mbrojtjen e Kosovës në viset e Kumanovës, Sulë Hotla, ndërsa në rajonin e Karadakut të Kumanovës vepronte Batalioni i Karadakut nën udhëheqjen e Sulë Hotlës, sipas urdhrave që vinin nga Mulla Idriz Gjilani, respektivisht prefektura e Gjilanit dhe Shtabi Suprem për Mbrojtjen e Tokave të Liruara Shqiptare të Kosovës Lindore. ]] frame|ulur nga e majta A.Presheva, Limon Staneci, Riza Hyseni(Norqa), Mark Gashi dhe ne kembe Asllani (vëllai i Limonit), Hetë Koka, Xhelili Xhemës (Seferi) Saqip Bukuviku.(Azem pushka). Paria e Kosovës lindore Beteja e Rekës Raincës, ose, quajtur ndryshe, Lufta për Kosovën Lindore përgjatë udhës Frëngut *Reka e Gjakut (u zhvilluan luftime frontale mes forcave vullnetare shqiptare pr Mbrojtjen e TOKAVE të Liruara nga trupat serb-bullgare në rrethinën juglindore të Gjilanit, Preshevës, Bujanocit deri në Ristovc, Tasjan dhe Brezë )
- Kosovë lindore, më 29 gusht 1944 u bë resistenca më e madhe e armatosur ndërmjet një koalicioni të LNÇ- antifashist të Ballkanit dhe BRSS pro anglo-amerikane.
Depërtimi i shpejtë i forcave të rreshtuara nga mbeturinat e forcave çetnik serbo-bullgare të Ballkan tronditi parinë politike që i udhëheqete shqiptarët dhe atë të vendeve fqinje, për shkak të ndikimit prorus, karshi boshtit anglo-amerikan të boshtit antifshiast, konformë Marrëveshja e Mukjes dhe të Konferenca e Bujanit. Komunat që shtrihen përgjat hapësirës prej 200 km/2 të njohur si Luginë e Preshevës- në një dendësi më të madhe me banorë që i ngjiteshin Karadakut të Shkupit dhe Gjilanit, vetëm Tërnovci ishte një nga vendbanimet më të mëdha fshatare në teritorin e ish-RSFJ-së. Presheva, Bujanoci dhe Medvegja gjenden në Luginë e Preshevës. Kjo Luginë në perendim është sikur të jetë e mbrojtur me vargmalin e Karadakut të Shkupit, e njohur si KaradakU i Preshevës, nga lindja me malet e Rujenit.
Lugina shtrihet në drejtimin veri – jug në formë të pandërprerë nga Ristovci në veri, e në jug në drejtim të Preshevës dhe të Kumanovës. Ristovci deri ne vitin 1912 ka qenë pikë kufitare, kur Presheva e Bujanoci, pra edhe Maqedonija dhe Kosova “shlirohen” nga ushtrija serbe, fqinje kjo e pa ngopur për toka të reja dhe zgjerime teritoriale.Për së gjati kësaj Lugine kalojnë rrugët – magjistralja dhe hekurudha, të cilat e lidhin Evropën me Azinë përmes Greqisë.
Lugina e Preshevës në veri kufizohet me Serbinë jugore, në jug me Maqedonin perendimore, nga lindja e ka Bullgarinë, e në perëndim me Kosovën. Pra, nga jugu dhe perëndimi të mbështetur fuqishëm në trungun e ndarë shqiptar, që pas mbarimit të luftës së dytë botërore). Rainca si fshat është vendbanim në Komunën e Preshevës (Regjioni Pçinski të Serbisë Jugore). Gjeografikisht fshatit gjendet po thuajse në mes të Preshevës dhe Bujanocit, si dhe kufizohet me Kosovën. Fshati gjendet në Luginë dhe në mesë të tij kalonë Lumi i Gjakut, i cili në krye të fshatit i bashkohen Lumi madhë dhe Lumi Vogël.ku edhe pika më e ulët në territorin e komunës së Preshevës gjendet tek grykderdhja e lumit Raincë 420 m. Rainca sot ka mbi 446 shtëpi, me mesatarisht 4.38 Anëtarë për shtëpi, dhe me ndërtim është në zgjerim të mëtutjeshëm në drejtim të binarëve. Beteja e Rekës Raincës, sikurse ajo më 28 qershor te maja e Kikës e vitit 1944, njihet si luftë për mbrojte të etnisë shqiptare më 29 gusht 1944 (Ditën e Bajramit) si reaksion mbrojtës ndaj sulmit të forcave serbo-bullgare te vija frontale e hapur (me 28 gusht 1944 ) deri më 30 nëntor 1944 përgjatë udhës së frengut, maja e Kikës, Ristovci, Tasjan dhe Brezë ~ vija kufitare Serbi - Maqedoni.parapamje|300px|Pamje e Preshevës Pas kapitullimit të Bullgarisë fashiste, më 9 shtator 1944, forcat e rezistencës kombëtare, konformë urdhëresës së KQ të Lidhja e Dytë e Prizrenit, në viset e çliruara, u themeluan organet politiko-ushtarake edhe për nënprefekturën e Preshevës. Nënprefekt u zgjodh Limon Staneci, komandant i xhandarmerisë Ali Staneci, kurse komandant i forcave të rezistencës u zgjodh Ibrahim Kelmendi. Filloi mobilizimi i vullnetarëve dhe u caktuan komandat e zonave mbrojtëse, në vijën hekurudhore Kumanovë-Preshevë Bujanoc, të udhëhequr nga njerëzit me ndikim si Xheladin Kurbalia, Hoxhë Lipovica, Het KOKA, Sylë Hotla ,Sherif dhe Agush Malisheva etj.
Pallçishti i Epërm
Pallçisht i Epërm është një fshat në veriperëndim të Republikës së Maqedonisë, ndodhet në komunën e Bogovinës.
Kredia
Kredia është besimi që lejon njërën palë të sigurojë para ose burime për një palë tjetër, ku pala e dytë nuk e rimburson palën e parë menjëherë (duke gjeneruar kështu një borxh), por premton t'i paguajë ose t'i kthejë ato burime (ose materiale të tjera në vlerë të barabartë) në një datë të mëvonshme. Me fjalë të tjera, kredia është një metodë për ta bërë reciprocitetin formal, ligjërisht të zbatueshëm dhe të shtrirë për një grup të madh njerëzish të palidhur.
Burimet e ofruara mund të jenë financiare (p.sh. dhënia e një kredie), ose ato mund të përbëhen nga mallra ose shërbime (p.sh. kredia konsumatore). Kredia përfshin çdo formë të pagesës së shtyrë. Kredia jepet nga një kreditor, i njohur gjithashtu si huadhënës, tek një debitor, i njohur gjithashtu si huamarrës.
Feidoni
Feidoni përmendet si mbret i thespotëve në vepren e Homerit Iliada.
parapamje|Iliada Në librin e XIX të vepres Homeri shkruan për ndihmën e mbretit të thespotëve.
Në një vend të poemës “Odisea” flitet për Feidonin, prijësin me origjinë fisnike të thesprotëve, i cili pasi strehoi dhe mirëpriti në pallatin e vet Odisenë, gjatë kthimit për në atdhe, përgatiti një nga anijet e tij të shpejta për ta dërguar atë në Itakë. Sipas këtij tregimi mitik, Feidoni përfaqëson këtu njërin nga krerët që jetonte në një nga pallatet më të pasura të thesprotëve.
Kodi i mallërave 6300
Kodi i mallërave 6300 është pjesa e numrave çelës nga 6301 të kodit të mallërave në Kosovë. Tabela e më poshtme është e shkallës së parë d.m.th çelsat më të gjatë se kater shifra nuk janë përfshirë.
Vrohonai
Vrohona (greqisht: Βραχωνάς/Vrakhonás) është fshat në qarkun i Çamërisë, Greqi.
Gjeografia
Nga veriu Vrohonai kufizohet me Kuçin dhe Arvenicën, nga jugu me Arpicën, nga lindja me Mazrekun dhe nga perëndimi me Volën. Para Luftës së Dytë Botërore, Vrohona kishte këto familje dhe lagje: Barberàtë, Bumàtë (sepse shtypnin tabako me bumë ose bombë), Bunga, Gërra (të thirrur kështu, sepse kanë qenë grrënjarë), Kaçunéjtë (fis’ i shquar), Kollovatë (Kollovi), Qeleshàtë (qerozër), Qosatë, Ramenjtë, Sulotë (fis i ardhur nga Suli), Vejzàtë dhe Zoto.
Toponimet të fshatit Vrohona:(Para Luftës së Dytë Botërore)
Eisten
Eisten është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Colonel Reyel
Colonel Reyel, emri i artit i Rémi Ranguin, është një këngëtar reggae dhe Dancehall nga rajoni francez Guadeloupe, i cili u bë i famshëm në Francë dhe Belgjikë mes viteve 2010 dhe 2011 për hitin e tij "Celui...".
Biografia
Remi Ranguin kaloi fëmijërinë e tij në Paris. Që nga viti 1990 është pjesë e DJ Septentrional Crew.
Pas një qëndrimi në Indiet Perëndimore në vitin 2004, apasionohet pas muzikës Dancehall. Kthehet në Francë, krijuan grupin e tij dhe vendos të vetëquhet Colonel Reyel. Me ekipin e tij midis 2004 dhe 2006 qëndron në skenën e nëntokësore Parizian Dancehall. Në vitin 2008 publikon albumin Boomaz Mixtape Vol 1, i cili përmban këngën Crise de l'Employ. Nën siglën e shtëpisë diskografike Scartik Rekordz regjistron Killa, Destiny (bashkëpunim me Twent) dhe Don Dada (bashkëpunim me Twent & XéLo). Në vitin 2009 shfaqet në Sound Storm Faut me këngën Il faut se battre (featuring Josita). Në vitin 2010, nën siglën e Wagram, publikon këngën "Celui...". Pati sukses të madh në iTunes, duke arritur e para në listën e shitjeve në Francë dhe në Belgjikë e 9-ta.
Albumi i tij Au rapport u publikua në 11 prill 2011, dhe që në javën e parë të publikimit arriti në vendin e parë të Top Listës Franceze me 25.666 kopje te shitura. Në prill të vitit 2011, lëshoi remiksin e këngës së tij "Celui...".
Vanessa Hudgens
thumb|200px|right|Vanessa Anne Hudgens 2019
Mbretërimi i Pirros së Epirit
Mbretërimi i Pirros së Epirit Gjinia: Histori. Autori: Resmi Osmani. Shtëpia botuese: "Kristalina KH". Viti i botimit 2010. Faqet e librit 256. ISBN 978-99956-43-19-5
Vanessa Hudgens
Vanessa Anne Hudgens (lindur më 14 dhjetor 1988) është një aktore dhe këngëtare amerikane. Pas punës në shfaqjet teatrale lokale dhe reklamat televizive gjatë fëmijërisë së saj, Hudgens bëri debutimin e parë në televizion në vitin 2003 me dramën “Thirteen” ku luajti personazhin e Noelës. Ajo, më pas shkëlqeu më 2004, në filmin fantastiko-shkencor “Thunderbirds”.
Mbretërimi i Pirros së Epirit
Mbi librin
Vanessa Hudgens
Roli më i spikatur i Hudgens është Gabriella Montez në triologjinë “High School Musical ” që e vuri atë në vëmendje të mediave botërore. Këngë të filmit u renditën në pozicione të para në shumë lista botërore si p.sh. Breaking Free që hyri në dhjetëshen më të mirë në Billboard Hot 100. Kjo çoi Hudgens drejt albumit të saj të parë “V” që u publikua më 26 shtator 2006. Albumi hyri në ‘Billboard 200” në vendin e 24 dhe më vonë u çertefikua si i artë. Hudgens publikoi albumin e saj të dytë “Identified” më 1 korrik 2008 në Sh.B.A.
Mbretërimi i Pirros së Epirit
Pirro i Epirit (297 – 272 p.e.s.) ishte një nga gjeneralet më të shquar të asaj kohe dhe mbret i Epirit dhe i Molosisë. Ai vinte nga fisi ilir i epirotëve. Ndimues dhe aleat i popujve italian qe ishin në luftë me Romën. Thirrej "shqiponjë" nga ushtarët e tij. U bë i famshëm kur në vitin 280 p.e.s. kaloi ngushticën e Otrantos me 20 000 këmbësorë, 3000 kalorës dhe rreth 200 elefantë, për të luftuar kundër Romës, e cila rrezikonte qytetin e Tarantos. Në krye të ushtrive të përbëra nga molosët, thesprotët dhe kaonët, Pirro arriti fitore të dhimbshme kundër ushtrive romake. Në kulturën perëndimore sot shprehja "Fitorja e Pirros" nënkupton një fitore me sakrifica të mëdha.
Në vitin 307, në moshën 12 vjeçare, Pirrua u kthye në Epir me ndihmën e Glaukut, mbretit të taulantëve, dhe u bë mbret. Por më 302, kur ndodhej përsëri te taulantët, kundërshtarët e tij ngritën krye dhe shpallën si mbret Neoptolemin II, birin e Aleksandër Molosit. Pasi nuk mund të kthehej më në Epir, ai hyri në shërbim të Diadokëve më në zë të kohës, Dhimitër Poliorketit të Maqedonisë, Ptolemeut I të Egjiptit, si dhe mbretit Agathokli të Sirakuzës, ku u njoh me jetën shoqërore, administrative dhe ushtarake të këtyre shteteve helenistike dhe u kalit në një tok betejash.
Vanessa Hudgens
Që nga publikimi i këtyre albumeve dhe High School Musical, Hudgens është fokusuar më shumë në karrierën e saj si aktore. Në 2009 fitoi çmimin e kritikës për rolin që pati në filmin ''Bandslam. Ka luajtur gjithashtu në filmin Journey 2: The Mysterious Island ''përkrah Dwayne Johnson dhe Josh Hutcherson. Më vonë u shfaq me filmin Spring Breakers (2013), përkrah Selena Gomez.
Mbretërimi i Pirros së Epirit
Në vitin 296, me, ndihmën e mbretit Ptoleme të Egjiptit dhe mbretit Agathokli të Sirakuzës u kthye përsëri në Epir. Për një kohë e ndau pushtetin me Neoptolemin, pastaj e vrau atë dhe u bë sundimtar i vetëm i Epirit. Pas kësaj ai i dha fund edhe autonomive që kishin fiset.
Pirrua erdhi në fuqi edhe sundoi në një kohë kur fqinjtë e Epirit, Mqedonia dhe Greqia, ndodheshin në një kaos të plotë politik dhe ishin dobësuar nga luftërat e gjata e shkatërrimtare që bënin midis tyre pasardhësit e Aleksandrit të Maqedonisë, Diadokët. Në këto luftëra u përzie edhe Pirrua dhe u bë një nga pretendentët për fronin maqedonas. Në fillim ai ndërhyri në luftën që bënin midis tyre dy djemtë e Kasandrit pas vdekjes së të atit. Nga kjo luftë ai i shkëputi Maqedonisë tokat që i përkisnin Epirit: Paravinë, Tymfenë, Amfilokinë, Akarnaninë dhe qytetin Ambraki, të cilin i bëri kryeqytet të mbretërisë së vet. Por mbret i Maqedonisë u shpall Dhimitër Poliorketi.
Vanessa Hudgens
Fëmijëria
Hudgens ka lindur në Salinas, Kaliforni dhe jetoi në gjithë bregun perëndimor nga Oregoni në Kaloforninë jugore me prindërit; Gina që bënte një seri punësh zyrtare dhe Gregory Hudgens, një zjarrfikës. Ka një motër më të vogël, Stella Hudgens, që gjithashtu është aktore. Familja e saj u zhvendos në Los Angeles pasi ajo fitoi një rol në një reklamë televizive. Hudgens ka një prejardhje të përzier kulturore, babai i saj është një irlandez me prejardhje amerikane dhe e ëma, lindur në Manila ka një prejardhje kineze-filipino-spanjolle. Të gjithë gjyshërit e Vanessës ishin muzikantë.
Mbretërimi i Pirros së Epirit
Pak më vonë Pirrua u lidh me sunduesin e Thrakisë dhe Jonisë, Lisimakun, dhe e dëbuan Dhimitrin nga Maqedonia kurse tokat dhe ushtrinë e tij i ndanë midis tyre. Tani kufijtë e shtetit të Pirros u shtrinë në lindje deri në lumin Aksios (Vardar), në veri përtej Apollonisë kurse në jug deri në Peloponez. Por Pirrua nuk mundi t'i mbante gjatë tokat e pushtuara. Lisimaku e dëboi nga një pjesë e mirë e krahinave maqedone e greke dhe u bë vetë zot i tyre. Rasti e bëri Pirron t'i drejtonte sytë pas kësaj nga Italia. Tarenti dhe qytete të tjera greke të Italisë së jugut, të kërcënuara nga Roma, e ftuan këtë për ndihmë. Pirrua u kap pas kësaj ftese dhe filloi të ëndërronte për krijimin e një monarkie të madhe në Perëndim sikurse ajo e Aleksandrit të Maqedonisë në Lindje.
Vanessa Hudgens
2002–05: Fillimet e karrierës
Duke filluar nga mosha 8-vjeçare.hudgens performoi në një teater muzikor si këngëtare dhe u shfaq në një produksion lokal të “Carousel”, “The Wizard of Oz”, “The King and I”, “The Music Man”, dhe “Cinderella” midis të tjerash. Dy vjet pas performancave skenike në fushën e aktrimit dhe këngës, ajo filloi audicionet për reklamat dhe emisionet televizive. Karriera e saj për aktrim filloi në moshën 15 vjeçare dhe ajo nuk mundi të mbaronte shkollën e mesme të arteve në “Orange Country” pasi u shkollua në shtëpi.
Mbretërimi i Pirros së Epirit
Në pranverën e vitit 280 Pirrua zbarkoi në Itali me një ushtri të madhe të stërvitur dhe të armatosur mirë. Kjo ishte më tepër një ushtri mercenare që Pirrua e kishte mbledhur jo vetëm në Epir por edhe në krahina të tjera të Greqisë. Ajo përbëhej prej 20.000 këmbësorësh të armatosur rëndë, 300 kalorësish, 2000 shigjetarësh, 5000 hobetaisësh dhe 20 elefantësh, përdorimin në luftë të të cilëve Pirrua e kishte parë në Lindje. Shpenzimet e luftës i kishte marrë përsipër Tarenti, i cili ishte i detyruar t'i jepte edhe ushtri ndihmëse.
Ndeshja e parë e Piros me romakët u bë në qytetin Heraklea. Përleshja qe shumë e ashpër. Fatin e luftës e vendosën elefantët dhe kalorësia e Pirros. Nga kjo disfatë romakët humbën Lukaninë. Në anën e Pirros kaluan brutët, lukanët, samnitët dhe pothuajse gjithë qytetet greke të Italisë së Jugut. Një vit më vonë Pirrua ndërmori një sulm të ri kundër romakëve, të cilët kishin grumbulluar këtë radhë një ushtri të madhe që arrinte deri në 70.000 vetë.
Vanessa Hudgens
2002–05: Fillimet e karrierës
Hudgens pati rolin e parë televiziv në një episod të serialit komik Still Standing, në të cilin luajti Tiffany-në. Gjithashtu u shfaq në një episod të Robbery Homicide Division që u transmetua në CBS më 2002. Viti 2003 e gjeti Hudgens duke bërë debutimin në botën e kinemasë me filmin dramatik Thirteen, ku luajti një personazh dytësor me emrin Noel. Shumë shpejt, më 2004, Hudgens fitoi një rol kryesor në filmin fantastiko-shkencor Thunderbirds ku Hudgens portretizoi personazhin e Tin-tin. Për fat të keq ky film nuk pati shumë sukses.
Mbretërimi i Pirros së Epirit
Në betejën që u zhvillua afër qytetit Auskulum romakët pësuan përsëri disfatë, por edhe Pirros fitorja i kushtoi shumë. Humbjet e tij qenë kaq të mëdha sa që kur e uruan thuhet se u përgjegj: "Edhe një fitore si kjo dhe unë nuk do të kem me se të kthehem në Epir". Prej kësaj rrjedh edhe shprehja "fitore si ajo e Pirros" e cila përdoret sa herë që duan të tregojnë për një fitore me humbje të rënda. Pas këtyre dy betejave gjendja e Pirros në Itali u keqësua. Forcat e tij ishin pakësuar kurse Tarenti dhe qytetet e tjera aleate kishin filluar të lëkundeshin dhe të ishin të pakënaqura. Roma përkundrazi kishte akoma rezerva të mëdha në njerëz dhe një mbështetje të shëndoshë në aleatët latinë. Për Pirron u bë e qartë se lufta kundër Romës kërkonte kohë dhe sakrifica të reja.
Vanessa Hudgens
Paraqitja në vitin 2008
Hudgens me rolin e saj si gabriella montez fitoi simpatin e shikuesve dhe krijoi adhurues te saj ne mbar boten.
Mbretërimi i Pirros së Epirit
Ndërkaq në Siçili kishin hyrë kartagjenasit dhe Sirakuza e kërcënuar iu drejtua për ndihmë Pirros. Në këto rrethana Pirrua vendosi të bënte paqe me Romën dhe t'i drejtonte forcat kundër Kartagjenës me shpresë se këtu do të arrinte fitore më të lehta. Kushtet e paqes ishin me sa duket të favorëshme për Romën, megjithatë senati nuk i pranoi, sepse kartagjenasit, të interesuar që ta mbanin Pirron në Itali dhe të mos e linin të hidhej në Siçili, i propozuan Romës aleancë dhe ndihmë ushtarake. Duke u mbështetur në këtë aleancë Roma vendosi ta vazhdonte luftën.
Vanessa Hudgens
Paraqitja në vitin 2008
Hudgens përsëriti rolin e saj si Gabriella Montez në filmin “High School Musical 3, Senior Year”. Performance e saj në film e bëri fituesen favorite të një roli në Kids Choice Awards në vitin 2009. Albumi i saj i panjohur mjaftueshë, “Identified”, e cila mori përshtypjet përgjithësisht të favorshme, u publikua më 1 korrik, 2008, dhe u rendit në vendin 23 në “Billboard 200”. Kryesuesi I albumit ishte singëlli "Sneakernight". Udhëtimi veror I Hudgens filloi në 1 gusht 2008 dhe mbaroi në 9 shtator të po këtij viti.
Mbretërimi i Pirros së Epirit
Pa përfunduar paqen me Romën Pirrua u largua në vitin 278 nga Italia dhe u drejtua me ushtritë e veta në ndihmë të Sirakuzës duke lënë në Itali vetëm dy garnizone të vogla. Në Siçili, Pirrua korri në fillim disa suksese. Ai i theu dhe i ndoqi kartagjenasit pothuajse nga gjithë Siçilia. Vetëm qyteti Lilibea në skajin jugperëndimor të ishullit mbeti në duart e kartagjenasve. Pirrua u nderua nga banorët e Sicilisë me titullin "prijës e mbret". Monedhat e prera në Sicili mbanin tani emrin e mbretit epirot. Pas këtyre fitoreve Pirrua filloi përgatitet për t'u hedhur në Afrikë. Por këtë plan nuk mundi ta realizonte sepse në marrëdhëniet e tij me qytetet filluan të lindin mosmarrëveshje të mëdha.
Pirrua po i ngarkonte me taksa të rënda dhe sillej me to keq duke ndërhyrë në mënyrë brutale në punët e brendshme dhe duke mos respektuar traditat demokratike të tyre. Kjo i bëri disa nga qytetet të ngriheshin kundër tij kurse disa të tjera të hidheshin në anën e Kartagjenës. Kartagjenasit nuk vonuan to shfytëzonin rastin. Në Siçili doli përsëri një ushtri e tyre, a cila në pak kohë asgjësoi të gjitha fitoret e arritura nga Pirrua; në duart e tij mbeti Sirakuza. Në këtë mënyrë planet e Pirros në Siçili dështuan. Por edhe në Itali gjendja nuk ishte më e mirë.
Vanessa Hudgens
Jeta personale dhe imazhi publik
Në një intervistë në tetor 2007, Hudgens pranoi se kishte një lidhje me aktorin Zak Efron i cili ishte aktor në filmin “High School Musical” që nga mbarimi i xhirimeve të këtij filmi.Mirepo Zac Efron asnjëherë nuk është deklaruar para e se nëse ata janë çift apo jo.Para këtij eventi këta dy aktore nuk njiheshin me njëri tjetrin dhe nuk u takuan deri sa filluan provat për filmin.hudgens është një katolike dhe gjatësia e saj është 5’3’’. Në vitin 2006 fitimet ehudgens arinin deri në vlerën 2 Milion dollarë.hudgens ishte e përfshirë në në listën “Forbes” në fillimet e vitit 2007 ku përfshiheshin personat më të pasur të moshës të saj.Në 12 dhjetor 2008, Vanessa ishte në postin e 20-të të listës “Forbes”, fituesit e medhenj nën moshën 30 vjeç” ku ishte reportuar se të ardhurat e saj arrinin deri në 3 milion dollarë në 2008.
Gjithashtu Hudgen's ishte në vendin e 62-të ndër femrat më të bukura të vitit 2008 dhe në vendin e 42-të në vitin 2009. Gjithashtu emri i kësaj aktoreje të re ishte edhe në listën e 'Maxim' ku përfshiheshin "100 Personat më të Bukur në Botë" në listën e vitit 2008 dhe 2009. Përfaqësuesi e Vanessa Hudgens,ishte kompania Uilliam Morishudgens (William Moris. Hudgens).hudgens pranoi një kontratë me 'Ecko Products' që të reklamonte produktet e tyre por kjo kontratë zgjati vetëm 2 vjet, deri në fund të vitit 2009.
Mbretërimi i Pirros së Epirit
Beteja vendimtare u zhvillua pranë qytetit Beneventum. Këtu Pirrua pësoi disfatë të plotë. Kampi i tij u kap. Ai vetë mundi të shpëtonte dhe të arrinte në Tarent prej nga, pas pak kohe, u kthye në Epir. Gjatë mungesës së Pirros, mbreti i Maqedonisë, Antigon Gonata, kishte rimëkëmbur dhe forcuar shtetin e vet. Autoriteti i Maqedonisë në Greqi ishte rritur përsëri. Sa u kthye nga Italia, Pirro vendosi të ndryshonte gjendjen e krijuar në Ballkan dhe të provonte edhe një herë të zinte fronin e Maqedonisë. Për këtë qëllim ai sulmoi Antigon Gonatën, por mundi t'i shkëpuste vetëm disa toka nga shteti i tij. Pas kësaj ai u nis për në Peloponez kundër mbretit spartan, Areut, aleatit të Maqedonisë. Këtu ai korri një varg fitoresh të reja, por në një përleshje rrugësh në qytetin Argos (në gjirin a Korinthit) u vra më 272 dhe ushtria e tij u shpartallua plotësisht.
Pirro ka qenë një nga udhëheqësit ushtarakë më të shquar të kohës së vet. Kur e pyetën njërin nga shokët e Aleksandrit të Maqedonisë kush ishte tani strategu më i shquar ai u përgjegj: "Pirro, kur të arrijë në moshë të pjekur". Më vonë strategu i madh i kohës së vjetër, Hanibali, i dha Pirros vendin e dytë pas Aleksandrit, kurse vetes, vetëm të tretin. Pirro nuk ishte vetëm një udhëheqës ushtarak i praktikës, por edhe një teoricient ushtarak. Shumë mendime mbi artin ushtarak ai i shkroi në kujtimet e tij të cilat për fat të keq nuk janë ruajtur.
Vanessa Hudgens
Jeta personale dhe imazhi publik
Hudgens është një vullnetare e rregullt për aktivitetet e bamirësisë, që zhvillohen në mbarë botën (përfshirë këtu Best Buddies International,[60][61] Lollipop Theater Network,[62] St. Jude Children's Research Hospital[63] dhe VH1 Save The Music Foundation.[64] . Hudgens gjithashtu përfshihet edhe në edicionin “Nje Krishtlindje e Veçantë, Volumi 7' ku fitoi dhe çmimin “Special Olympic”.
Mbretërimi i Pirros së Epirit
Por Pirro, ndonëse ishte një udhëheqës ushtarak i shquar, me ekspeditat e tij mori përsipër një barrë që ishte jashtë fuqive të Epirit: të krijonte një perandori. Këto plane e hodhën atë në një varg luftërash që përfunduan pa sukses. Gjatë sundimit të Pirros, shteti i Epirit arriti kulmin e fuqisë. Luftërat e vazhdueshme e forcuan shumë pushtetin e mbretit dhe të rrethit të tij; institucioneve të rendit fisnor iu dha një grusht i rëndë.
Plaçka e luftës dhe robërit e kapur gjatë betejave e pasuruan aristokracinë epirote dhe u bënë një burim për zhvillimin e mëtejshëm të skllavërisë në Epir. Por këto lufta të përgjithshme i shkaktuan Eprit humbje të mëdha në njerëz dhe rënduan shumë mbi masën e gjerë të popullsisë së Epirit. Pas vdekjes së Pirros, shteti i Epirit u dobësua. Prej tij u shkëputën njëra pas tjetrës të gjitha tokat e pushtuara të taulantëve, Maqedonisë e Thesalisë. Maqedonia e forcuar e detyroi shtetin e Epirit ta njihte epërsinë e saj. Aleksandri II, trashëgimtari i Pirros, u përpoq të rifitonte së paku në veri tokat ilire. Për këtë ai luftoi kundër mbretit taulant, Mytilit, të cilit i shkëputi disa toka në jug të Apollonisë. Por në një luftë kundër maqedonëve ai u mund dhe i humbi përsëri tokat ilire të luginës së Vjosës.
Mbretëria e Epirit u kthye kështu pothuajse në kufijtë e vjetër të saj. Pakënaqësia e popullsisë në kohën e pasardhësve të Pirros u shtua edhe më shumë. Këtë e shfrytëzoi aristokracia epirote, e cila e shihte me pakënaqësi gjithnjë më të madhe përqëndrimin e gjithë pushtetit në duart e mbretit. Si pasojë, në Epir shpërthyen konflikte të ashpra që mbaruan me vrasjen, rreth vitit 230, të mbretëreshës së fundit të Epirit, Deidameia, dhe me përmbysjen e pushtetit mbretëror.
Lista e personaliteteve nga komuna e Prishtinës
Kjo është lista e fëmijëve të truallit të Prishtinës. Për shkak të pa mundësisë së caktimit të truallit për disa personave si pasojë e ndryshimeve të ndarjes administrative të teritorit në këtë listë janë përfshirë persona edhe të anëve të cilat gjatë historis kanë qenë të njohura nën emrin Prishtinëa.
Embd
Embd është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Kantoni Beaurepaire-en-Bresse
Kantoni Beaurepaire-en-Bresse (frëngjisht: Canton de Beaurepaire-en-Bresse) është një kanton në departamentin Saône-et-Loire, rajonin Bourgogne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Beaurepaire-en-Bresse. Ka sipërfaqe 126.6km2 dhe popullsi 4018 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Beaurepaire-en-Bresse aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Distrikti rajonal Alberni-Clayoquot
Distrikti rajonal Alberni-Clayoquot është një distrikt rajonal në Provincën Kolumbia Britanike, Kanada. Distrikti rajonal ka një sipërfaqe 6630.46 km² dhe popullsi 30664 banorë. Port Alberni është kryeqëndra e distriktit.
Letër e hapur nga Fritz Radovani për problemin e gjetjes së eshtrave të kolosit të madh At Gjergj Fishta
Letër e hapun:
ESHTNAT E AT GJERGJ FISHTËS O.F.M. JANË NË RËmaj!...
Edhe unë, tue rikujtue porosinë e At Meshkallës, po flas se boll kam heshtë!...