cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michio Kaku
Jeta e hershme dhe arsimimi
Miçio u lind në San Josenë e Kalifornisë nga prindër japonezë me origjinë tibetiane. Gjyshi i tij erdhi në Sh.B.A për të marrë pjesë në operacionin e pastrimit pas termetit të San Franciskos në 1906 ndërsa babai i tij u lind në Kaliforni por u arsimua në Japoni dhe fliste vetem pak anglisht. Prindërit e tij u njohën në bazën e luftës të liqenit Tjul ku u lind dhe vëllai i tij. Kaku shkoi në shkollën e mesme "Kjuberlei" në Palo Alto ku dhe u dallua ndër studentët e tjerë gjatë një projekti të thjeshtë shkencor, ku arriti që në garazhdin e prindërve të tij të ndërtonte një përshpejtues grimcash. Qëllimi i tij ishte të krijonte një rreze mjaftueshëm të fortë gama për të përftuar një sasi antilënde. Në panairin shkencor kombëtar në Albukjuerke, Nju Meksiko, ai tërhoqi vëmendjen e fizikantit Eduard Teller i cili e mori Kakun si nxënësin e tij duke i dhënë më pas bursën e shkollës "Hertz" të inxhinierisë. Kaku, nxënësi më i mirë i klasës së fizikës, u dipllomua në Universitetin e Hauardit me titullin summa cum laude (me nderin më të lartë) në 1968 ndërsa në 972 mori doktoraturën në Laboratorin e Rrezatimit "Berklei" në Universitetin e Kalifornisë. Gjatë luftës së Vietnamit, Kaku kreu shërbimin ushtarak në Fort Benijng, Xhorxhia dhe më pas këmbësorinë e avancuar në Fort Luis, Uashington. Sidoqoftë lufta e Vietnamit mbaroi përpara së ai të kishte mundësi të përfundonte shërbimin ushtarak.
Karriera akademike
Miçio ka qenë anëtar i Institutit për Studime të Avancuara në Prajston dhe në Universitetin e Nju Jorkut gjatë 1973 dhe 1990 ndërsa aktualisht ai mban karrigen e Henri Sematit si profesor në fizikën teorike në Kolegjin e Nju Jorkut. Ai ka mbi 70 artikuj të publikuar në gazeta fizike si Physical Review duke mbuluar tema si teoria e fijeve, supergravitetin, supersimetrinëe dhe fizikën kuantike. Ne 1974, së bashku me prof. Keixhi Kikaua, ai ishte i pari që dha një pvrshkrim të teorise së fijeve në një formë fushore.
Librat
Kaku është autor i një numri të madh librash shkencorë:
Hiperhapësira ishte Best-Seller dhe u votua si një nga librat më të mirë shkencorë të vitit nga New York Times dhe Washington Post. Botë paralele ishte një nga librat finalist për çmimin e Samuel Xhonsonit për librat jo fantastikë në Mbretërinë e Bashkuar. Fizika e së Pamundurës dhe Fizika së Ardhmes u vleresuan te dy si Best-Seller në Nju Jork.
Bertrand Russell
Bertrand Arthur William Russell, (18 maj 1872 - 2 shkurt 1970), filozof, logjicien, matematikan, historian, socialist, pacifist dhe kritik social, britanik.
Dimorfizmi gjinor
thumb|right|300px|Fazani femra dhe mashkulli Dimorfizëm gjinor quhen ndryshimet e theksuara të ndërtimit trupor ndërmjet femrës dhe mashkullit të një lloji biologjik. Ndryshimet mund të jenë në madhësinë, formën apo ngjyrën e trupit.
Bertrand Russell
Biografia
I lindur në Trelleck (Uells), pjesën më të madhe të jetës e kaloi në Angli, vdiq në moshën 97 vjeçare.
Dimorfizmi gjinor
Shembuj të dimorfizmit gjejmë gati te të gjithë llojet e kafshëve apo edhe të insekteve. Te peshqit dhe te shpezët sidomos te patat ka dallime të mëdha ndërmjet mashkullit dhe femrës. Poashtu edhe te familja e pulave ndryshimi më i madh vërehet te paunët apo palloi. Dimorfizmi haset edhe te insektet.
Bertrand Russell
Biografia
Russell udhëhoqi revoltën britanike kundër idealizmit në fillim të viteve 1900. Ai konsiderohet një nga themeluesit e filozofisë analitike së bashku me Wittgensteinin dhe Fregen. Ai së bashku me Alfred North Whiteheadin shkroi librin Principia Mathematica, në të cilin u përpoqën të spjegojnë matematikën me anë të logjikës formale. Punimet e tij kanë pasur ndikim të konsiderueshëm në logjikë, matematikë, gjuhësi dhe filozofi.
Dimorfizmi gjinor
Edhe tek sisorët apo gjitarët haset dimorfizmi gjinor. Mashkulli te gjitarët është më i madh më i fortë se femra, te kurrizorët tjerë është e kundërta.
Bertrand Russell
Biografia
Publikimi i tij i parë u bë në 1896 ,i titulluar : Social-Demokracia Gjermane. Në të njëjtin vit ai jepte mësime mbi social-demokracinë gjermane në London School of Economics. Në 1910 Russell u bë lektor në universitetin e Kembrixhit.
Dimorfizmi gjinor
Homo sapiensi apo njeriu ka dimorfizëm gjinor i cili është më pak i theksuar se te gjitarët tjerë. Te kafshët shtëpiake sipas rregullit mashkulli është më i madh dhe në të shumtën e rasteve kanë brirë.
Te peshqit dimorfizmi është më i theksuar në peridhën e mbarësimit.
Bertrand Russell
Biografia
Ai ishte një aktivist i shquar kundër luftës, përkrahës i tregtisë së lirë në mes të kombeve dhe antimperialist. Russell u burgos për aktivitetin e tij paqësor gjatë Luftës së Parë Botërore. Bëri fushatë kundër Adolf Hitlerit, kritikoi totalitarizmin sovjetik dhe Shtetet e Bashkuara për përfshirjen e tyre në Luftën e Vietnamit, dhe ishte një përkrahës i palëkundur i çarmatimit bërthamor.
Dimorfizmi gjinor
Kur ndryshimi është ekstrem ndërmjet mashkullit dhe femrës atëherë formohet i ashtuquajtur "Harem", në të cilin udhëheq një mashkull me një grup femrash, kjo ndodh p.sh te gorilla.
Bertrand Russell
Biografia
Në 1950, Russell u nderua me Çmimin Nobel për Letërsi, për shkrimet e tij të ndryshme ku mbron idealet e lirisë së mendimit.
Dimorfizmi gjinor
Nëse dimorfizmi gjinor nuk është aq i theksuar atëherë lidhja në mes një mashkulli dhe një femre është më stabile p.sh te shimpanzat dhe te njerëzit.
Bertrand Russell
Veprat
Social-Demokracia Gjermane (1986), Principa Mathematica (së bashku me Norbert Vajthedin ,1910-1913 ), Logjika dhe misticizmi (1910), Problemet e filozofisë (1912), Dituria jonë(1914), Historia e filozofisë perëndimore (1945) etj.
San Bernardino(Qafë mali)
thumb|right|300px
San Bernardino (Qafë mali) 2066 metra e lartësi mbidetare  është një vendkalim  lartë malore në Alpet zvicerane që lidh kantini Graubünden dhe Ticino. Gjendet në anën lindore të Alpeve .Kjo qafë mali paraqet edhe kufirine ghuhës italo-gjermane dheujëmbledhësin në mes të pellgut të lumit Po dhe pellgut të lumit  Rhein.
Datura
, ose tatulla, është grup bimësh të familjes Solanaceae.
Kantoni Draguignan
Kantoni Draguignan (frëngjisht: Canton de Draguignan) është një kanton në departamentin Var, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Draguignan. Ka sipërfaqe 227.58km2 dhe popullsi 50277 banorë.
Kamenica (e Delvinës)
Gjeografia
Fshati mesjetar i Kamenicës ndodhet në rrethin e Delvinës, rrëzë shpatit jugperëndimor të Malit të Gjerë.
Ato shtrihen mbi dy kodra të ulëta, me pjerrësi të butë të bashkuara me një qafë prej lindjes në drejtim të perëndimit Fshati në të kaluarën zinte dy lartësitë e kodrave, qafën që i bashkon ato si dhe shpatin e tyre jugor.
Terreni rreth tyre paraqitet mjaft i favorshëm për zhvillimin ekonomik : poshtë, nga jugperëndimi shtrihet një fushë e gjerë me toka pjellore, në veri gjenden kullota të mira për bagëti, ndërsa klima e butë favorizon rritjen e ullirit.
Nga ana tjetër, para Kamenicës kalonte rruga që ndërlidhte Finiqin dhe Delvinën me luginën e Kardhiqit dhe më tej me atë të Drinos. Rruga që të çonte në fshat kalonte duke ndjekur qafën ndërmjet dy kodrave në jug të tij. Ajo përfundon në qendër të fshatit, i cili është sheshi më i gjerë, në masën e dendur të ndërtimeve. Kësaj qendre i përket dhe toponimi: Qafa e Pazarit. Në pjesën jugore shpati zbret në një shesh të gjerë që përfundon në një kanion të thellë dhe vazhdon të ngrihet në krahun tjetër të kanionit drejt majës së lartë të Ljulies.
Në faqen e pjerrët pranë kanionit tarracat kanë dhënë mundësi për ndërtime të disa banesave dhe kishave si në vendin e quajtur Fiqtë e Lapes dhe te kisha e Jominait. Në anën lindore kodra e Kamenicës zbret duke krijuar mundësinë për t’u lidhur me njëra-tjetrën luginën e përroit Vrisit (Qafëdardhë), përroit Gjovarakës.
Më pas kodra lartësohet drejt kreshtës së Malit të Gjerë, kurse lugina e përroit të Vrisit shkon drejt fshatit Varfit. Kodra e Kamenicës në anën veriore ka një pjerrësi shumë të theksuar drejt përroit të Gjovarakës, që e bënë të pamundur ngjitjen drejt fshatit. Në krahun tjetër të përroit terreni ka dhënë mundësi për ndërtimin e fshatit të ri të Kopaçës.
Në perëndim, ashtu si dhe në jug, kodra zbret drejt një sheshi që më pas ngrihet në një kodër të ulët, ku është ndërtuar fshati i Palavlisë, i cili është ndërtuar pas braktisjes së fshatit Kamenicë.
Nga kodra e Kamenicës syri të kapë një hapësirë të gjerë të fushës së Vurgut drejt liqenit të Butrintit, detit Jon dhe ishullit të Korfuzit, kurse më tej drejt perëndimit dhe veriut vargjet kodrinore mbyllin shikimin. Edhe qafa e Skërficës, që e lidh pellgun e Delvinës me luginën e Drinosit, humbet nga vështrimi.
Në jug rruga në rrëzë të kodrave të çon drejt manastirit të Mesopotamit dhe Delvinës. Përrenjtë e shumtë që zbresin nga Mali i Gjerë, furnizojnë lumin e Kalasës, ku duket se kanë qenë ndërtuar dhe mullinjtë e fshatit Kamenicë.
“Kushtet klimatike dhe relievi bëjnë të mundur që kjo krahinë të ketë lulëzuar në kulturat e saj kryesore: drithërat, pemët frutore dhe bagëtitë e imëta (dhentë dhe dhitë). Këto burime natyrore dhe afërsia me detin kanë bërë të mundur që të lulëzojë gjatë periudhës antike qyteti i Foinikes”, - shpjegon arkeologu Muçaj, duke vërejtur se gjatë periudhës prehistorike tregues janë varrezat tumulare të Bajkajt.
Ndërsa për periudhën mesjetare “manastiri i Mesopotamit, kisha e Shën Janit dhe Nivicës janë dëshmi të një zhvillimi të pandërprerë dhe në nivele të larta prosperiteti”.
Historia
Burimet historike të autorëve që e përmendin dhe që na japin informacione rreth këtij fshati, janë relativisht të pakta. Në regjistrin e vitit 1431-1432 fshati Kamenicë, i përfshirë në vilajetin e Vajonetës, kishte gjithsej 267 familje, duke pasur si pronë të fshatit 400 rrënjë ullinj. Të ardhurat nga ky fshat ishin 19 740 akçe. Këto të dhëna e bënin Kamenicën një nga qendrat e banuara më të mëdha të kësaj zone.
Mjafton të përmendim se Gjirokastra, kryeqendra e sanxhakut të Shqipërisë, kishte 163 familje dhe të ardhurat pa taksat e vilajetit dhe tregut ishin 16 938 akçe. Në regjistrin e vitit 1583 fshati kishte 606 familje dhe katër lagje. Këto janë dy të dhënat më të sakta që disponohen deri më sot për Kamenicën.
Çelebiu, i cili kaloi në mesin e shekullit XVII, nga Delvina në Kalasë, përbri Kamenicës nuk e përmend këtë të fundit. Aravantionoi në listën e hollësishme të fshatrave të Epirit, që i përket gjendjes së fillimit të shekullit XIX nuk e përmend po gjithashtu Kamenicën si fshat, por në një pasazh ai flet për vendin e quajtur Kamenicë.
Pukëvili përshkruan rrënojat e Palavlisë, për të cilat shpreh mendimin se duhen indetifikuar me Helaon e Ptolemeut. Nga përshkrimi i tij mund të mendohet se Pukëvili për mbeturinat ″antike″ të Palavlisë të ketë pasur parasysh pikërisht rrënojat e Kamenicës.
Ugolini dhe Hamondi gjithashtu e përmendin Kamenicën pa prurë ndonjë të re. Së fundi Dh. Budina mendon se ndoshta rrënojat e Kamenicës duhen identifikuar me ato të qytetit të vjetër Baiake, të përmendura nga Stefan Bizantini.
“Duke gjykuar nga gjendja dhe karakteri i ndërtimeve që trashëgojmë në Kamenicë, përjashtohet mundësia e identifikimit të tyre me qendrat e përmendura nga Pukëvili dhe Budina, sidoqoftë fjalën e saktë e japin gërmimet arkeologjike. Së fundi mendimin më të plotë e kanë shprehur E. Riza dhe A. Meksi, duke e përcaktuar atë si një fshat të ndërtuar në shek. XIV”, - nënvizon Muçaj, duke shtuar se ndryshimet rrënjësore që ndodhën në Perandorinë Bizantine pas kryqëzatës së katërt (1204), u pasqyruan edhe në territoret shqiptare dhe sidomos në territorin e Kamenicës.
Sipas Traktatit të ndarjes së tokave, i nënshkruar nga Venediku dhe fuqitë e tjera pjesëmarrëse në kryqëzatë, në prag të sulmit përfundimtar mbi Kostandinopojën, në 1205, parashikohej, që provincat bregdetare nga Durrësi në Prevezë apo ndryshe nga Glyky-a në Dyrrhachium të kalonin nën sundimin e Venedikut, ku përfshiheshin “provinca e Durrësit dhe Arbërisë me kartularatët e Glavinicës, Vagenetias, provincën e Janinës, provincën e Drinopojës...”
Theksohej veçanërisht provinca Vagenecie, e cila do të ishte në mënyrë të drejtpërdrejtë e varur prej Venedikut. Podesta venedikase në Kostandinopojë dekretoi në vitin 1205 se provinca bregdetare me emrin provincia Vagenecie duhej të ishte nën urdhrat e drejtpërdrejta të Venecias, por venedikasit nuk ishin të interesuar për të marrë edhe prapatokën Epirote dhe për këtë ata caktuan Mihail Komnen Dukas (Michael Comnanus Dux) për të qeverisur si vasal të tyre nga kufijtë e provincës (venedikase) së Dyrrachiumit deri ne Naupakt.
Ndërtimet
E pasur me plot ndërtime karakteristike, studimi sistematik që pritet t’u bëhet rrënimeve të kësaj qendre të banuar në të ardhmen, pa dyshim do t’i japë një përgjigje më të bazuar e më të saktë shumë çështjeve e sidomos vendosjes në kohë të këtyre ndërtimeve.
“Ndërtimet rrethojnë Qafën e Pazarit, duke u shtrirë kryesisht nga kodra e madhe në perëndim të saj dhe më pak në kodrën e vogël në lindje”, - vijëzon arkeologu Muçaj.
Ndërtimet kanë një dendësi të madhe, por kjo është veçanërisht e theksuar në zonën rreth qendrës së fshatit. Ato janë të orientuara, përgjithësisht nga jugu dhe më pak nga juglindja e jugperëndimi, duke ndjekur pjerrësinë e terrenit. Të vendosura buzë rrugëve, kurse në mjaft raste në zonat periferike jugore dhe perëndimore ndërtimet rrethohen me mure që krijojnë oborre të vegjël dhe duke u lidhur me njëri-tjetrin ose me banesat ata krijojnë një lloj fortifikimi.
Në anën veriore, ku terreni bie në mënyrë të thiktë për shkak të vegjetacionit tepër të dendur është tepër e vështirë për të përcaktuar nëse rrugët përfundojnë deri në fund apo ndërpriten nga shtëpitë, ashtu siç e vërejmë në fshatin e vjetër të Qeparoit, ku rrugët nga ana e greminës nuk kanë dalje.
Në brendësi të fshatit mungojnë kopshtet, kurse hapësirat e lira vërehen vetëm në pjesën e qafës, ku duket se kanë qenë vendosur dyqanet, e shprehur kjo dhe nga toponimia Qafa e Pazarit.
“Në sheshin poshtë kodrës ruhen vetëm rrënojat e një kishe, kurse disa mure të dëmtuar gjatë punimeve të një pusi nafte. Në anën lindore, te Gryka e Mirës, në një shesh të përshtatshëm për ndërtime ruhen gjurmët e dy banesave, njëra nga të cilat njihet nga banorët si kisha Nominajt. Kurse në fshatin e sotëm të Palavlisë, ku mund të ketë pasur ndonjë lagje të paktën në shek. XVI, deri tani nuk janë kryer kërkime”, - vijon Muçaj, duke arritur në përfundimin se fshati Kamenicë në pikëpamje të urbanistikës është me tipare të qarta të një qyteti mesjetaro-bizantin.
“Në gjendjen e sotme fshati i rrënuar i Kamenicës ruan deri diku mirë një numër të madhe ndërtimesh, ku pjesën dërrmuese e zënë banesat, krahas tyre ruhen dhe disa kisha. Numri më i madhe i tyre ndodhet në pjesën jugperëndimore të kodrës së madhe. Muratura e ndërtimeve për shkak të punimit të mirë dhe lidhësit të fortë, ruhet shpesh, thuajse deri në lartësinë origjinale, ndërsa nga elementet e drurit kanë mbetur vetëm gjurmë.”
Dylbitë
__NOINDEX__ parapamje|Dylbi me prizëm çati, me [[Okulari|okular në përputhje me objektivin.]] Dylbitë ose syzet fushore janë dy teleskopë refraktues të montuar krah për krah dhe të rreshtuar për të treguar në të njëjtin drejtim, duke i lejuar shikuesit të përdorë të dy sytë (vizion dylbi) kur shikon objekte të largëta. Shumica e dylbive kanë përmasa për t'u mbajtur duke përdorur të dyja duart, megjithëse madhësitë ndryshojnë shumë nga syzet e operës deri te modelet e mëdha ushtarake të montuara në piedestal.
Ndryshe nga teleskopi (monokular), dylbi u jep përdoruesve një imazh tre-dimensional: çdo okular paraqet një imazh paksa të ndryshëm për secilin prej syve të shikuesit dhe paralaksi i lejon korteksit vizual të krijojë një përshtypje të thellësisë.
Robin Hood (film 2010)
Robin Hood është një film amerikan të vitit 2010 nga regjisori Ridley Scott.
Historia
Në Anglinë e fund shekullit të XII-të, Robin Hood është një shigjetar i zakonshëm. Pas vdekjes së Rikard Zemër Luanit, Robin dhe tre ushtarë të tjerë tentojnë të kthehen në vendlindje, pas dhjetë vjetësh në luftë. Gjatë rrugës ndeshin një pritë të ngritur nga roja e mbretit, Sir Godfrey, një kalorës Anglez me prejardhje Franceze. Mbreti i Francës ka urdhëruar Sir Godfrey që të vrasë Rikardin. Duke dashur që të kthehet në vendlindje i sigurt dhe më i pasur Robin dhe njerëzit e tij do të vjedhin armaturat e kalorësve të vdekur dhe drejtohen nga anijet Angleze duke u shtirur si fisnikë. Pas skenës së kasaphanës Robin i premton një kalorësi, Robert Loxley që eshtë pranë vdekjes, se do ti kthejë shpaten të atit në Nottingham.
Pas mbërritjes në Angli, Robin, i cili ka marrë tashmë identitetin e Loxley është përzgjedhur për të informuar Familjen Mbretërore për vdekjen e Mbretit, dhe për të marrë pjesë në kurorëzimin e Mbretit John, i cili është vëllai i vogel i mbretit të vrarë Rikardit. Mbreti John i cili është arrogant, nuk shfaq fare keqardhje për mbretërinë e tij dhe kërkon të mblidhen taksa të larta duke dërguar Sir Godfey në veri për të mbledhur taksat. Ai nuk e di që Sir Godfrey është një agjent i Mbretit Francez që përdor statusin e tij mbretëror për të nxitur një lëvizje që do të cojë Anglinë në luftë civile.
Robin dhe shoqëruesit e tij drejtohen drejt Nottingham, ku i ati i Loxley, Walter i kërkon të vazhdojë të shtiret si i biri, në mënyrë që të ndalojë marrjen e tokave të familjes nga Kurora Mbretërore. Vejusha e Loxley, Lady Marion, fillimisht është shumë mosbesuese ndaj Robin, por shpejt afrohet me të pasi ai rrimerr drithërat e marra si taksa nga banorët e zonës. Ndërkaq, veprimet e Godfrey kanë trazuar Baronët e veriut, të cilet marshojnë të takojnë Mbretin John, duke kerkuar të firmoset statuti i të drejtave. Kur kupton dinakërinë e Godfrey, duke e ditur që i duhet të mbledhë njerëzit e tij në mënyrë që të ndalojnë një pushtim francez, mbreti pranon. Pas pak fillon një betejë ku njerëzit e Godfrey ndalohen ndërsa po plaçkisnin Nottingham, dhe ndiqen nga Robin dhe Baronët e veriut.
Filmi arrin në pikën kulmore në një pushtim të bregut lindor të Anglisë nga Franca. Anglezët do të fitojnë në betejën tjetër, gjatë së cilës Robin vret Godfrey me një shigjetë të lëshuar me përsosmëri nga një distancë e largët. Në skenat finale, Mbreti John vendos të firmosë Magna Carta, dhe e deklaron Robin si të jashtligjshëm. Në përgjigje të tij, Robin zhvendoset në pyllin Sherwood për të formuar atë që do të quhet Burrat Gazmorë të Pyllit Sherwood, dhe të marrë titullin Robin Hood, duke u bërë kështu një nga figurat legjendare te folklorit Anglez.
Jisrael Galili
Jisrael Galil (Yisrael Galil; Palestinë, 1923 - 9 mars, 1995 ne Giw’atajim) ka qene nje konstruktor israelit armesh.
Automatiku izraelit IMI Galil therritet sipas emrit te tij.
Robin Hood (film 2010)
Pasaktësi historike
Filmi shfaq Mbretin Xhon duke negociuar për të firmosur kartën e të drejtave menjëherë pasi shpallet mbret. Magna Carta në të vërtetë është firmosur 16 vjet pasi John u shpall mbret duke ngjallur një debat me Baronët e tij.
Në një skenë të mëvonshme në film pas vdekjes së Sir Walter Loxley trupi i tij shfaqet duke u djegur në turrën e druve. Një gjë e tillë nuk praktikohej më në Europën e mesjetës.
Kritika
Robert Ebert e vlerësoi me 2 nga 4 yje filmin, duke thënë: "Avash avash, titull pas titulli, pafajsia dhe gëzimi po humbasin nga filmat." Joe Neumaier i New York Daily News e vlerësoi me 3 nga 5 yje, duke shkruar se: "Problemi me rolin e ri të Russell Crowe është se, e ka një kembë në histori dhe tjetrën në fantazi." Russell Crowe mori kritika nga media Britanike për theksin e tij të ndryshëm gjatë filmit. Empire tha se në disa raste theksi i tij dukej Skocez, ndërsa Total Film mendon se kishte raste kur theksi dukej Irlandez.
Box Oficce
Filmi hapi Festivalin e Filmit në Kanë 2010 me premierën në 12 Maj 2010. Në Britaninë e madhe filmi u shfaq në 12 Maj, dhe në Shtetet e Bashkuara në 14 Maj. Deri tani filmi ka arkëtuar 13,467,000 $ në vendet ku është shfaqur.
Kusari
Kusar është një vendbanim në komunën e Gjakovës, Kosovë. Fshati është i ndarë në dy pjesë: Kusari i Epërm dhe Kusari i Poshtëm.
Gjeografia
Kusari është një vendbanim kodrinoro-malor, i tipit të shpërndarë, që shtrihet rrëzë malit Pashtrik, i ndodhur rreth 8 – 9 km në jug të qytetit të Gjakovës. Ndahet në dy pjesë Kusari 1 dhe Kusari 2.
Historia
Fshati Kusar është vendbanim i vjetër iliro-dardan, ndërsa për ete dëshmojnë edhe gjyteza përkatësisht Hisari që ndodhen në lindje të fshatit. Aty janë gjetur themelet e shtëpive dhe vegla të ndryshme, enë argjili etj. Po ashtu në lokalitetin e këtij vendbanimi ekzistojnë disa varreza të vjetra kurse sipas gjurmimeve të vitit 2001 është konstatuar së ajo është një fortifikatë që i përket antikës së vonë.
Universiteti Shtetëror Politeknik i Virxhinias
Universiteti Shtetëror Politeknik i Virxhinias (engl. Virginia Polytechnic Institute and State University) i njohur më tepër si Virginia Tech (lexo: virxhinia tek) është një universitet i shkencave teknike me qendër në Blacksburg, SHBA. Me rreth 28 000 studentë ai është universiteti me i madh i shtetit të Virxhinias.
Organizimi
Virxhinia Tek përbehet nga këto kolegje :
Biblioteka e Kuvendit të Shqipërisë
Biblioteka e Kuvendit të Shqipërisë ka si mision kryesor të mbështesë deputetët, Komisionet parlamentare dhe stafin e tyre ndihmës me informacionin që u nevojitet gjatë veprimtarisë së tyre legjislative.
Sipas Ligjit Nr. 8576 datë 3.2.2000 “Për Bibliotekat në Republikën e Shqipërisë” neni 26 dhe 29, Biblioteka e Kuvendit bën pjesë në grupin e bibliotekave speciale.
Përdoruesit
Biblioteka u shërben kryesisht deputetëve të Kuvendit të Shqipërisë, komisioneve të përherëshme dhe të përkohshme parlamentare, si dhe stafit të tyre ndihmës. Biblioteka e Kuvendit nuk është e hapur për publikun. Megjithatë, në disa raste, me autorizim nga Sekretari i Përgjithshëm i Kuvendit, u shërbehet kërkuesve të veçantë, studimi i të cilëve është i lidhur me kërkime në legjislacionin shqiptar dhe me historinë e parlamentarizmit në Shqipëri. Paraprakisht ata duhet të provojnë se informacioni, që kërkojnë nuk ndodhet në bibliotekat e tjera publike. Si rregull, për këta kërkues, zgjidhet periudha, kur nuk zhvillohen seanca plenare.
Koleksioni
Politika e pasurimit të koleksionit të Bibliotekës së Kuvendit synon të mbulojë fusha të tilla që t’u sigurojë deputetëve materialet e duhura në funksion të detyrave të tyre parlamentare. Koleksioni është i fokusuar në: politikë, administrim publik, ligje, ekonomi, histori, libra të referimit, enciklopedi, fjalorë, udhëzues parlamentarë, manualë të procedurave parlamentare, vjetarë, almanakë, indekse dhe të dhëna statistikore, literaturë juridike, biografi, manualë të citimeve, bibliografi të ndryshme, atlase, libra të përgjithshëm që sjellin përgjegjësitë ligjore të trupit legjislativ, dokumente parlamentare, që boton vetë institucioni. Vend të veçantë në koleksion zë edhe veprimtaria letrare dhe shkencore e deputetëve. Koleksioni i Bisedimeve të Kuvendit dhe ai i Fletoreve Zyrtare daton nga viti 1923 e vazhdim dhe përbën një pasuri parlamentare shumë të çmuar në fondin e Bibliotekës së Kuvendit.
Mitologjia hebreje
Mitologjia hebreje është trupi i miteve të lidhura me Judaizmin. Elementet e mitologjisë hebraike kanë pasur një ndikim të thellë në mitologjinë e krishterë dhe në mitologjinë islame, si dhe në kulturën abrahamike në përgjithësi. Mitologjia e krishterë trashëgoi drejtpërdrejt shumë prej rrëfimeve nga populli hebre, duke ndarë të përbashkët narrativat nga Dhiata e Vjetër. Mitologjia islame ndan gjithashtu shumë histori të njëjta; për shembull, një rrëfim krijimi i ndarë në gjashtë periudha, legjenda e Abrahamit, historitë e Moisiut dhe izraelitëve dhe shumë të tjera.
Tatulla
( lat. Datura stramonium L.)  e njohur edhe me emrin qarkullues si : - rreshull, eshak, plangjesë,. lule buelli është lule e familjes Solanaceae. Emri i referohet formes se gjethes si dhe toksictetit te cilat ato shkaktojne. thumb|left|D stramonium
Lumi Llukac
Lumi Llukac është një lumë që ndodhet në Gjakovë, Kosovë. Ndodhet në pjesën jugperëndimore të vendit, 70 km në jugperëndim të Prishtinës, kryeqytetit të vendit.
Perënditë ilire
Perënditë ilire ishin hyjnitë në të cilat besonte populli ilir. Nuk ka shumë të dhëna mbi gjuhen ilire, gjithashtu pak dihet për perënditë e tyre. Këtu më poshtë është një listë e tyre:
Kantoni Pierrefontaine-les-Varans
Kantoni Pierrefontaine-les-Varans (frëngjisht: Canton de Pierrefontaine-les-Varans) është një kanton në departamentin Doubs, rajonin Franche-Comté në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Pierrefontaine-les-Varans. Ka sipërfaqe 264km2 dhe popullsi 6894 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Pierrefontaine-les-Varans aktualisht përbëhet nga 20 komuna.
Thika
Thikat mund të shërbejnë për qëllime të ndryshme. Gjuetarët përdorin një thikë gjuetie, ushtarët përdorin thikën luftarake, skautët, kampistët dhe alpinistët mbajnë një thikë xhepi; ka thikë kuzhine për përgatitjen e ushqimeve (thikë e kuzhinierit, thikë e gatimit, thikë e bukës), thikë tavoline (thikë gjalpi dhe thikë bifteku), armë (kamë ose thikë automatike), thikë për hedhje ose mashtrim, dhe thika për ceremoni fetare ose shfaqje (kirpan).
Qarqe në Maine
border|right|375px Shteti federal Maine në Shtetet e Bashkuara të Amerikës përbëhet nga 16 Countet:
Komisari Memo
Komisari Memo - roman i shkrimtarit Dritëro Agolli botuar më 1969 në Tiranë.
Allambrezi
është një fshat në Bashkinë Dimal në Rrethin e Beratit, Shqipëri.
Gjeografia
Allambrezi shtrihet në perëndim të rrethit Berat, në anën perëndimore të malit Shpirag. Ai kufizohet me fshatrat Cukalat, Bistrovicë dhe Mbjeshovë që janë fshatra të rrethit Berat, si dhe me fshatrat Kurjan, Vlosh dhe Ngjeqar që janë fshatra të rrethit Fier. Fshati është zonë kodrinore me klimë mesdhetare, vera është e nxehtë dhe e thatë ndërsa dimri është i butë dhe me lagështi. Bimësia bën pjesë në brezin e shkurreve. Pozita gjeografike, shumëllojshmeria e pejsazheve, pasuria bimore, relievi kodrinor dhe pasuria e ujrave kanë krijuar kushte për zvillimin e një bote shtazore të pasur dhe të larmishme.
Demografia
Allambrezi ka një kulturë të lashtë shqiptare dhe një popullsi autoktone Shqiptare. Traditat dhe zakonet dominohen nga ato Mallakastriote e të ndërthurura me ato Myzeqare.
Ekonomia
Ekonomia është tërësisht e varur nga emigracioni dhe nga bujqësia. Karakteristike e zonës është kultivimi i ullirit dhe i vreshtave.
Historia
Në veri të terriorit administrativ të fshatit Allambres gjendet kalaja e Krotinës (Dimal). Dimali ka qenë një nga qytetet me te fortifikuara të Ilirisë dhe ka luajtur një rol të rëndësishëm në luftërat iliro-romake. Simbol i qytetit ka qënë djaloshi i Dimalit, i cili ishte kampion i lojrave të organizuara.
Dita e Pavarësisë së Kosovës
Dita e Pavarësisë së Kosovës është 17 shkurti i vitit 2008.
Shpallja e Pavarësisë
Pavarsia eshte Shpallur me 17 shkurt 2008.
Krijime festive
Krijimet festive të dalluara për ditën e pavarësisë së Kosovës ishin monumenti moder NEWBORN dhe logoja Bac, u Kry!.
Festimi në Pejë
200px
Festimi i ditës së Pavarësisë jashtë Kosovës
Të gjithë shqiptaret ishin të entuziazmuar me veprat e mira të heronjeve tonë, ata pritën pavarësinë e Kosoves aq bukur sa ishte me të vërtetë një shpërblim i kohës për ta. Të gjithë ishin te lejuar nga shteti i tyre qe të festojn sipas dëshirës se tyre.
Kisha e Shën Prokopit
Kisha e Shën Prokopit (greqisht: Εκκλησία Αγίου Προκοπίου Ekklysía Agíou Prokopíou) është ndërtuar ne vitin 1780 për nder të Shenjtorit mbrojtës të Tiranës, Shën Prokopit, i cili kremton më 8 korrik. Në historinë e kishës së Shën Prokopit bën pjesë gjithashtu edhe Skënderbeu (1953). Në ambientet përreth kishës është inskenuar ngjarja e Kuvendit të Lezhës, takimi me të dërguarin e Venedikut dhe largimi nga jeta i Skënderbeut. Në vitin 1967 edhe kisha e Shën Prokopit pati fatin e të gjitha objekteve të tjera të kultit. Ajo u gjymtua, duke iu hequr pjesët harkore. Në vend të saj u ngrit kafe-restorant “Liqeni”. Çka mbeti nga kisha e Shën Prokopit iu kthye funksionit të mëparshëm, vetëm pas gati 30 vjetësh, në 1993. Në dhjetor 2017 Erjon Veliaj, kryebashkiak i Tiranes, deklaroi se ka një projekt që kisha të rindërtohet, ashtu si ishte para vitit 1967. parapamje|Pamje aktuale e Kishës së Shën Prokopit në Tiranë
Kisha e re e Shën Prokopit
parapamje|Kisha e re e Shën Prokopit në projektin e Skënder Luarasit Plani rregullues italian konfirmoi spostimin e kishës së vjetër aty ku vendi qe zgjedhur përpara hartimit të tij. Ndonëse në aks të bulevardit do të ngrihej Pallati Mbretenuer, komuniteti ortodoks, nuk kish pranuar të largohej shumë prej vendit të vjetër dhe u ra dakord që kisha e Shën Prokopit të spostohej më në Jugperëndim, për nga kodrat e Saukut, mbi një çukë panoramike 25 m mbi nivelin e bulevardit të ardhshëm, e me kundrajë të mrekullueshme që rrokte krejt pamjen e qytetit dhe të Tiranës së Re që po lindte.
Me paratë e shpronësimit të kishës së vjetër dhe të truallit të saj përqark u krye blerja e tokës dhe u planifikua ringritja e Shën Prokopit. Kryepeshkopi i autoqefalisë së porsanjohur (njohja zyrtare 17 prill 1937) imz. Kristofor Kisi në konsultë me këshillin qendror vendosi t’ia komisionojë punën për projektimin e kishës arkitektit të ri shqiptar, Skënder Luarasi. Ky, në linjë atërore, ishte pinjoll i një trungu veçanërisht të shquar në tradita patriotike dhe në rininë e parë qe edukuar në një mjedis familjar ku patriotizmi ushqehej jo vetëm nga vetëdija e qartë e përkatësisë shqiptare që kishin ortodoksët e qarkut Korçë-Kolonjë, por edhe nga burime intelektuale breznore që ia kishin dalë ta strukturonin këtë vetëdije drejt një pjesëmarrje aktive në jetën politike e shoqërore të Shqipërisë. Bir i Kristo Luarasit, Skënderi, që kishte mbaruar studimet për arkitekturë në Vjenë, e ku ish formuar në të njëjtin mjedis me studentët të shquar shqiptarë si Lasgush Poradeci, Qemal Butka, Eqrem Çabej, Rrok Geraj apo Selman Riza, kishte rënë shpejt në sy me projektet e tij harmonike e moderne në Tiranë e Korçë. Luarasi pranoi me entuziazëm detyrën për projektimin e kishës kushtuar Prokopit dhe realizoi padyshim një ndër projektet më të bukura për komunitetin ortodoks të Shqipërisë.
Risia në Arkitekturë
Bëhet fjalë për një konceptim tipik mbështetur në traditën hapësinore të kishave post-bizantine të Ballkanit Jugperëndimor, sipas tipologjisë së ashtuquajtur kryq me kupolë. Absidën, a kungën, si zakonisht e orientoi për nga lindja ndërsa mjediset shtojcë, që lidheshin përmes një korridori të vogël me kishën, nga jugu. Kisha ekspozohej hijshëm me hajatin e saj verior, mbulesën e së cilës arkitekti përmes një analize reduktiviste e kish abstraguar në një lojë trekëndëshash që shoqëronin harqet e ndërshtyllave. Faqata kryesore ngërthente po ashtu një monumentalitet të kërkuar dhe të arrirë. Arkitekti këtu, pasqyroi me anë të një triptiku simetrik (ku elementi qendror qe më i lartë) esencën e volumeve të brendshme të kishës. E meqenëse kisha nuk qe në dimensione shumë të mëdha, ai përdori një marifet gjenial për t’i dhënë asaj madhështi: pjerrësoi pilastrot vertikale të faqatës kryesore, të asaj që sheh nga perëndimi, ndërkohë që kurtinat e po asaj faqate i mbajti vertikale (shih maketin). Efekti do të qe vërtet mbresëlënës nëse ky pjerrësim i pilastrove do ish zbatuar gjatë realizimit të projektit në vepër – gjë e cila për shkaqe të panjohura nuk u realizua – e megjithatë, kisha e re, Shën Prokopit u bë tregues se si një vëllim modest mund të trajtohej me sukses si vëllim masiv. Moderniteti që përçoi arkitekti nuk duhet parë pra si konceptimin radikal i hapësirës së brendshme apo trajtim modernist i faqatave; kanonet e kishës ortodokse, ndryshe nga ajo katolike, nuk është se lejonin shumë hapësirë në këtë kuptim, por theksimi i linearizmit përmes dritëhijeve dhe gjeometrizimi i kërkuar i elementeve, të cilat të parat bien në sy të shikuesit, janë ende sot të pakapërcyera në trajtimin e kishave ortodokse në Shqipëri. Skënder Luarasi e arriti këtë nëpërmjet modelimit paraprak të vëllimit të kishës me anë të një maketi të cilin e punoi vetë dhe që i lejoi kontrollin e çdo detaji të jashtëm. Konstruksioni i kishës u konceptua prej beton-armeje, risi absolute kjo për kohën, aterial të cilin Luarasi e njihte mirë e që me inteligjencë do ta vinte në punë edhe në punimet e ardhshme të tij.
Realizimi i projektit
Ndërtimi u realizua nga ndërmarrja italiane Ing Lucca & Co, Milano-Napoli e specializuar për punime beton-armeje, e cila ndërkohë kishte hapur disa kantiere në Shqipëri, por drejtimin e punimeve në vepër arkitekt Luarasi e udhëhoqi vetë në bashkëpunim të ngushtë me kishtarë shqiptarë.
Prej vitit 1942, kur kisha e Shën Prokopit mbaroi (ndonëse për shkak të luftës, përurimi zyrtar i saj u bë vetëm në maj të 1945-s), e deri në vitin 1968, kur ajo u rrënua nga furia shkatërruese e revolucionit të imponuar antifetar, në murin e saj qëndronte pllaka e mermertë me mbishkrimin:
“THEMELUE NË VITIN 1940 NË KOHËN E KRYEPISKOPIT TË GJITHË SHQIPNIS IMZOT KRISTOFORIT – me pjesëmarrjen dhe bashkëpunimin e pleqësis kishtare dhe të kujdestarisë së kishës të Tiranës, ndërtue me t-ardhunat e çpronësimit të kishës së vjetër të Shën Prokopit dhe me ndihmat e popullit ortodoks, projektue dhe drejtue prej ing. arch. Skënder Luarasit, zbatue prej sipërmarrjes Ing. Lucca e C, Milano”.
Kisha pati jetë të shkurtër, por impakt të rëndësishëm; pas ndërtimit të saj e gjithë zona filloi të quhej Kodrat e Shën Prokopit, dhe me krijimin e parkut periferik të kryeqytetit në vitet e pesëdhjeta, Parku i Shën Prokopit. Brezi të cilit unë i përkas ndiqte të dielave familjen e cila shkonte për piknik (drekën me vete e birrën jashtë) në Shën Prokop. Kjo mikrotoponimi u ruajt e gjallë deri aty nga fillimi i viteve tetëdhjetë, për t’i lënë më pas vendin toponimit të ri Kodrat e Liqenit apo Parku i Liqenit Artificial. Por funksioni i asaj kishe, ende pa dalë nga përdorimi religjioz, ish edhe më i gjerë; vështirë se mund të gjendej kund në Shqipëri vend më të mirë për të inskenuar pjesë nga filmi legjendar “Skënderbeu”. Regjisorët sovjetikë zgjodhën pikërisht mjediset e Shën Prokopit për të dhënë atmosferën e Bizantit perëndimor që ka mbizotëruar në krejt Arbëninë mesjetare – ashtu sikundër edhe në ato zona t’Italisë që kanë qenë nën ndikimin e Kostandinopojës – dhe kjo, në këtë rast, dëfton ndjeshmërinë e lartë të Luarasit ndaj traditës trashendentale të truallit mbi të cilin ai vepronte. parapamje|Kisha në filmin artistik Skënderbeu
Aktualiteti
Kisha pret ende të rindërtohet. Në dhjetor 2017 Erjon Veliaj, kryebashkiak i Tiranes, deklaroi se ka një projekt që kisha të rindërtohet, ashtu frymëzuar nga stili si ishte para vitit 1967.
Shkolla e kishës
Përpara vitit 1841 kisha kishte kurse mësimore, po jo në rang shkolle. Në vitin 1841, ajo krijoi një shkollë të rregullt fillore, ku mësimet bëheshin në turqisht dhe greqisht. Në vitet e para mësimet zhvilloheshin në ambjentin e kishës. Në 1846 komuniteti ortodoks bleu truallin e një ndërtese për 2 mije groshë dhe shkolla filloi të funksiononte në godinë më vete nga kisha. Shkolla kishte katër salla të mëdha. Në vitin shkollor 1847-1848 mësues ka qenë Grigor Përliçev nga Ohri, i cili më vonë është shquar si poet, dhe një nga poezitë e të cilit ishte "Skenderbeu", me subjekt thjesht shqiptar. Më vonë, në vitet 1850-1854, mësues ka qenë Kostandin Kristoforidhi, i cili u mësonte nxënësve shqip fshehurazi, pasi shqipja nuk ishte një nga gjuhët e njohura zyrtarisht nga Perandoria Osmane. Prej tij mësuan të shkruajnë shqip me alfabetin e Stambollit mësuesit e ardhshëm të gjuhës shqipe si Jorgji Pano, Anastas Pano, Stefan Koja, Simon Dimaroçi e të tjerë. Në vitin 1869 mësues të shkollës ishin Anastas Dhima nga Pogradeci dhe Mihal Xhaxho nga Narta e Vlorës. Në vitin 1872 shkolla u be 5-vjeçare dhe më 1894 u bë shkollë qytetëse 6-vjeçare. Në 1894-1895 filloi t'i kishte mësimet në një godinë dykatëshe, e njëjta ndërtesë ku më vonë do kishte selinë Mitropolia dhe që u shemb gjatë Luftës së Dytë Botërore. Ndërkaq, në vitin 1890 u hap një shkollë për vajzat me 5 klasë fillore, me iniciativën e eforit Themistokli Dhimitri, i cili nuk donte që vajzat e Bashkësisë Vllehe të Tiranës të shkonin në shkolla italiane.
Mara Croatto
Mara Croatto është një aktore telenovelash e lindur më 2 shkurt 1969 në Caracas, Venezuela.
Vajza e Raques Montero dhe Tony Croatto. Ka jetuar më shumë në Puerto Riko. Tashmë rrin në Miami, Florida, USA. Ka qenë studente e Academia del Perpetuo Socorro ne San Juan, Porto Rico. U martua me Rey Rosello, i cili ishte vellai i Roy, dhe nipi i qeveritarit Pedro Rossello. Pati dy djem me te, Juan Alejandro dhe Michael Gabriel, i cili lindi me 15 prill 2001.
Filmografia
1. El cimarrón (2006)
2. "Lotería" (2006) 3. "Decisiones" (2006) 4. "La ley del silencio" (2005) TV series .... Isabel
5. "Amor descarado" - Dashuri e pacipe (2003) TV series .... Chantal Burgos
6. "Gata salvaje" (2002) TV series .... Eduarda Arismendi (2002)
7. "Me muero por tí" (1999) TV series .... Helena
Mitologjia e krishterë
Mitologjia e krishterë është trupi i miteve të lidhura me krishtërimin. Termi përfshin një shumëllojshmëri të gjerë legjendash dhe tregimesh, veçanërisht ato që konsiderohen si tregime të shenjta. Temat dhe elementet mitologjike ndodhin në të gjithë literaturën e krishterë, duke përfshirë mitet e përsëritura si ngjitja e një mali, axis mundi, mitet e luftimit, zbritja në botën e nëndheshme, tregimet e një perëndie që po vdes dhe po ngrihet, një mit përmbytjeje, histori rreth themelimit të një fis ose qytet, dhe mite për heronjtë (ose shenjtorët) e mëdhenj të së kaluarës, parajsat dhe vetëflijimin.
Mara Croatto
Filmografia
9. "Aguamarina" (1998) TV series .... Verona Calatrava
Mitologjia e krishterë
Autorë të ndryshëm e kanë përdorur gjithashtu për t'iu referuar elementeve të tjera mitologjike dhe alegorike që gjenden në Bibël, si historia e Leviathanit. Termi është aplikuar për mitet dhe legjendat nga Mesjeta, si historia e Shën Gjergjit dhe Dragoit, tregimet e Mbretit Artur dhe Kalorësit e tij të Tryezës së Rrumbullakët dhe legjendat e Parsivalit. Shumë komentues e kanë klasifikuar poemën epike të John Miltonit Paradise Lost si një vepër të mitologjisë së krishterë. Termi është përdorur gjithashtu për tregimet moderne që rrotullohen rreth temave dhe motiveve të krishtera, të tilla si shkrimet e C. S. Lewis, J. R. R. Tolkien, Madeleine L'Engle dhe George MacDonald.
Mara Croatto
Filmografia
10. "Guadalupe" (1994) TV series .... Diana
Mitologjia e krishterë
Gjatë shekujve, krishterimi është ndarë në shumë besime. Jo të gjitha këto emërtime mbajnë të njëjtin grup tregimesh të shenjta tradicionale. Për shembull, librat e Biblës të pranuara nga Kisha Katolike Romake dhe kishat ortodokse lindore përfshijnë një sërë tekstesh dhe tregimesh (të tilla si ato të transmetuara në Librin e Judithit dhe Librin e Tobitit) që shumë besime protestante nuk i pranojnë si kanonike. .
Mara Croatto
Filmografia
11. "Marielena" - Madalena (1992-1993) TV series .... Graciela
12. "Cadena braga" (1991) TV series
13. "Pobre diabla" - Hirushja e vogel (1990) TV series .... María Elena
14. "Amandote" - Carolina (1988)
14. "Por siempre amigos" (1987) TV series .... motra e Ricky Martin
15. "Tanairi" (1985) TV series .... (1985)
Revolucioni industrial
300px|parapamje|Iron and Coal, 1855–60, nga William Bell Scott
Revolucioni industrial ishte tranzicioni në një industri të re prodhuese e cila përfshinte periudhën në mes të viteve 1750-1850. Kjo periudhë përfshinte kalimin nga puna e dorës në punë me makineri, risi në prodhimtarinë kimike dhe në proceset e prodhimit të hekurit, rritjen e përdorimit të energjisë së avullit, zhvillimin e makinave të punës dhe ngritjen e sistemit të fabrikave.
Tekstili ishte industria dominuese e Revolucionit Industrial në aspektin e punësimit, vlerës së prodhimit dhe kaptalit të investuar. Gjithashtu industria e tekstilit ishte e para që përdori metoda moderne të prodhimtarisë.
Revolucioni Industrial fillet e saja i ka në Britaninë e Madhe, dhe shumica e risive ishin me origjinë britanike. Në mes të shekullit XVIII Britania ishte shteti më i fuqishëm tregtar, duke kontrolluar një perandori globale të tregëtisë me koloni në Amerikën Verirore dhe në Afrikë, dhe me disa ndikime poltike në gadishullin e Indisë, kryesisht përmes veprimtarive të kompanisë East India. Zhvillimi i tregtisë dhe ngritja e biznesit ishin shkaqet kryesore të Revolucionit Industrial.
PBB (Prodhimi i Brendshëm Bruto) për kokë banori ishte kryesisht i qëndrueshëm para Revoluciont Industrial dhe shfaqjes së ekonomisë moderne kapitaliste, gjatë Revolucionit Industrial filloi një epokë e rritjes ekonomike për kokë banori në ekonominë kapitaliste. Historianët ekonomik janë në pajtim se fillimi i Revoluciont Industrial është ngjarja më e rëndësishme në histornë e njerëzimit që prej zbutjes së kafshëve dhe të kultivimit të bimëve.
Fillimi dhe përfundimi i saktë i Revolucionit Industrial është ende i diskutueshm nga historianët, ashtu si edhe ritmi i ndryshimeve shoqërore dhe ekonomike. Eric Hobsbawm konsideronte se Revolucioni Industrial filloi në vitet 1780 dhe nuk ishte ndjerë plotësisht deri në vitet 1830 dhe 1840, derisa T. S. Ashton konsideronte se ngjarjet me të mëdha ndodhën në mes të viteve 1760 dhe 1830. Industrializmi i shpejtë së pari filloi në Britani, duke filluar me tjerrjen mekanike në vitet 1780, me përdorim të lartë të energjisë së avullit dhe prodhimitarisë së hekurit që ndodhën pas vitit 1800. Prodhimet nga tekstili i mekanizuar u përhapën nga Britania e Madhe në Europën kontinentale dhe në Shtetet e Bashkuara në fillimet e shekullit 19, me qendra të rëndësishme të tekstilit, hekurit dhe qymyrit në Belgjikë dhe në Shtetet e Bashkuara, si dhe tekstilit të vonshëm në Francë.
Një rënie ekonomike ndodhi në fund të viteve 1830 dhe në fillim të viteve 1840 kur ndodhi përvetësimi i risive origjinale të Revolucionit Industrial, siç ishte tjerrja dhe thurja mekanike, të cilët u ngadalsuan dhe tregu i tyre u ngrit. Risitë të cilat u zbuluan më vonë në këtë periudhë, si miratimi i lokomotivave, varkave dhe anijeve me avull, furrave të pjekies së hekurit dhe teknologjive të reja, si telegrafi elektrik, kryesisht e paraqitur në vitet 1840 dhe 1850, nuk ishin të mjaft të fuqishëm të nxitnin rritje të mëdha ekonomike. Zhvillimi i hovshëm ekonomik filloi pas vitit 1870, duke lulëzuar nga një grup i ri i risive duke përfshirë procese të reja të përpunimit të çelikut, shkallë të lartë të prodhimit të makinave të punës dhe përdorimit të makinerive të avancuara me të madhe në fabrika me energji të avullit.
Etimologjia
Përdorimi më i hershëm i regjistruar i termit "Revolucion Industrial" duket se ka qenë në një letër të shkruar më 6 qershor 1799 nga lajmëtari francez Louis-Guillaume Otto, duke bërë të ditur se Franca kishte hyrë në garën për industrializim. Në librin e tij të shkruar më 1976 Fjalët kyçe: Një Fjalor i Kulturës dhe Shoqërisë, Raymond Williams shënon në hyrje për "Industrinë": "Ideja për një rend të ri shoqëror duke u bazuar në ndryshimet e mëdha industriale ishte e qartë tek Southey dhe Owen, në mes të viteve 1811 dhe 1818, dhe kjo ishte përmendur edhe më herët nga Blake-u në fillimet e viteve 1790 dhe Wordsworth-u në fillim të shekullit 19." Termi Revolucioni Industrial i zbatuar për ndryshime teknologjike ishte duke u bërë më i zakonshëm vonë në vitet 1830, si në përshkrimin e Jérôme-Adolphe Blanqui të vitit 1837 të la révolution industrielle. Friedrich Engles në Gjendja e Klasës Puntore në Angli të vitit 1844 foli për "një revolucion industrial, një revolucion i cili në të njëjtën kohë ndryshoi gjithë shoqërinë civile". Megjithatë, edhe pse Engels shkroi në vitet 1840, libri i tij nuk u përkthye në gjuhën angleze vonë deri në vitet 1900, dhe thëniet e tij nuk hynë në gjuhën e përditshme deri më atëherë. Meritat për popullarizimin e termit mund t'i jepen Arnold Toybee-ut, ligjeratat e të cilit më 1881 dhanë një përshkrim të detajshëm të termit.
Disa historianë, siç janë John Clapham dhe Nicholas Crafts, kanë argumentuar se ndryshimet ekonomike dhe shoqërore u shfaqen gradualisht dhe se termi revolucion është një term i gabuar.
Zhvllime të rëndësishmë teknologjike
Nisja e Revolucionit Industrial është e lidhur me një numër të vogël të risive, të cilat filluan në gjysën e dytë të shëkullit 18. Në vitiet 1830-ta përfitimet e mëdha të cekura më poshtë u bënë në teknologji të rëndësishme:
Hakif Zejnullahu
Hakif Zejnullahu (22 qershor 1962 – 31 janar 1997) lindi në fshatin Lladoc të Podujevës. Ishte bashkëluftëtar i komandantit Zahir Pajaziti. U vra në një pritë të organizuar nga forcat serbe më 31 janar të vitit 1997 në fshatin Pestovë të Vushtrrisë së bashku me Zahir Pajazitin dhe Edmond Hoxhën.
Shkollën fillore e kreu në fshat, ndërsa të mesmen në Podujevë. Vijoi studimet në Universitetin e Prishtinës.
U edukua në frymën e atdhedashurisë, me rrëfimet për të bëmat në kundërshtimin e sistemeve antishqiptare, në të gjitha kohët, nga paraardhësit e tij të familjes dhe figurat madhore kombëtare në Llap, Kosovë e në trevat shqiptare.
Që në moshë të hershme ishte shumë aktiv në të gjitha lëvizjet kundër pushtetit. Së bashku me shumë shokë, miq dhe familjarë, mori pjesë aktive në demonstratat gjithëpopullore të vitit 1981, duke qenë një nga organizatorët e tyre në Podujevë.
Ishte në të gjitha aktivitetet bashkë me Zahir Pajazitin, me të cilin ishin dajë e nip. Të dy bashkë dhanë një kontribut tepër të madh në kundërshtimin e veprimeve të Serbisë kundër Kosovës dhe shqiptarëve në vitin 1989. Ishin, po kështu, organizatorë dhe pjesëmarrës të protestave dhe formave të tjera të kundërshtimit të pushtetit serb edhe në vitet në vijim.
Pas ashpërsimit të pushtimit të Kosovës nga Serbia, aktiviteti i tij mori një tjetër kah. Fliste vazhdimisht se, krahas qëndresës dhe lëvizjes paqësore politike të udhëhequr nga shqiptarët në këto vite, Serbia nuk largohet nga Kosova pa luftë të armatosur.
Në vitin 1992 ishte dy herë për vizitë në Shqipëri. Hulumtoi gjatë gjithë kohës mundësinë e vënies në kontakt me eprorë ushtarakë në këtë vend, me qëllim të mundësimit të përgatitjes ushtarake të djemve nga Kosova, për luftën që dukej se pashmangshëm do të vinte. Viteve në vijim, udhëtoi disa herë në Shqipëri, qoftë për çështje organizative, qoftë për furnizim me armë.