cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Operation Fortune: Ruse de Guerre
Përmbajtja
Kërkimi i tyre ndërpritet nga një rival i Nathanit, i cili duket se është punësuar gjithashtu për të tërhequr Veglën. Sarah arrin të kopjojë së pari përmbajtjen e hard drive. Duke mësuar se Simmonds planifikon të organizojë një gala bamirësie në Kanë, ekipi vendos të depërtojë në të duke shantazhuar yllin e preferuar të filmit të Simmonds, Danny Francesco, për t'i ndihmuar ata të shpërqendrojnë Simmonds. Simmonds inkurajon Denin të kalojë pak kohë në vilën e tij turke në Antalia. Orson depërton në shtëpinë e mafias ukrainase për të hakuar kompjuterët e tyre, duke e maskuar atë si një grabitje. Qeveria britanike paralajmëron Nathan se Vegla është një AI i avancuar që mund të programohet për të mposhtur çdo sistem sigurie në botë.
Duke mësuar se shkëmbimi për Handle do të bëhet në Antalia, ekipi udhëton për në Turqi. Ndërsa Simmonds i tregon Dannyt kujtimet e tij, Orson dhe JJ gjurmojnë një nga nishanet e Simmonds në qeverinë turke. Orson, i maskuar si avokati i Simmonds, merr pjesë në shkëmbim dhe e finalizon atë, përpara se Majk dhe njerëzit e tij të ndërhyjnë, të vrasin pothuajse të gjithë dhe të vjedhin Handle - gjë që e bën të qartë se Majk ishte mashtrues dhe punonte i pavarur.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Sëmundja
Pas këshillave të DeBakey dhe Knyazev, ekipi mjekësor tentoi një bypass arterial. Operacioni i parë është bërë në natën e 12 janarit. Fillimisht, operacioni u duk se ishte i suksesshëm, por pas disa orësh u bë e qartë se operacioni nuk ishte i suksesshëm. Për shkak të dëmtimit të rëndë të arterieve, që çoi në ndërprerjen e rrjedhës së gjakut dhe përshpejtimin e devitalizimit të indeve të këmbës së majtë, këmba e majtë e Titos u amputua më 20 janar, për të parandaluar përhapjen e gangrenës. Kur Titos iu tha për amputimin e kërkuar, ai i rezistoi sa më gjatë. Më në fund, pasi u takua me djemtë e tij, Žarko dhe Mišo, ai ra dakord për amputimin. Pas amputimit, shëndeti i Titos u përmirësua dhe ai filloi rehabilitimin. Më 28 janar, ai u transferua nga Departamenti i Kirurgjisë Kardiovaskulare në Departamentin e Kardiologjisë. Në ditët e para të shkurtit, shëndeti i tij ishte përmirësuar mjaftueshëm për ta lejuar të kryente disa nga detyrat e tij të rregullta.
Operation Fortune: Ruse de Guerre
Përmbajtja
Pavarësisht nga problemet që ekipi i ka shkaktuar, Simmonds është i gatshëm të ndihmojë, sepse vjedhja e Dorezës së Mike i kushtoi Simmonds komisionin e tij. Ai u thotë atyre se blerësit ishin dy manjatë të bio-teknologjisë, Trent dhe Arnold, të cilët kanë grumbulluar ar dhe synojnë të përdorin Handle për të shkaktuar një kolaps financiar në mbarë botën. Duke u përballur me ta, Orsoni arrin të marrë Dorezën.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Sëmundja
Në fillim të janarit 1980, megjithatë, u bë e qartë se jeta e Titos ishte në rrezik të madh dhe udhëheqja politike jugosllave filloi fshehurazi përgatitjet për varrimin e tij. Dëshira e Titos ishte që ai të varrosej në Shtëpinë e Luleve në kodrën e Dedinjes, që ka pamje nga Beogradi. Moma Martinovic, një drejtore për Radio Televizionin e Beogradit, u thirr nga Dragoljub Stavrev, një nënkryetar në qeverinë federale, për të hartuar plane për transmetimin e varrimit.
Operation Fortune: Ruse de Guerre
Përmbajtja
Në Doha, skuadrës i ofrohet një punë tjetër, por ata vendosin të shkojnë me pushime. Orson u thotë atyre se i ka përdorur të ardhurat nga grabitja në vilën e ukrainasve për të financuar filmin e ri të Danny.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Sëmundja
Në fund të shkurtit, shëndeti i Titos papritur u përkeqësua. Ai vuajti nga dështimi i veshkave dhe në muajin mars, zemra dhe mushkëritë e tij filluan të dështojnë dhe në fund të prillit, ai pësoi një goditje në tru, ndërsa ishte ende në spital.
Cornellà del Terri
Cornellà del Terri është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Pla de l'Estany, të provincës Girona, në Katalonia. Cornellà del Terri ka 2,233 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 27.8 km2.
Operation Fortune: Ruse de Guerre
Prodhimi
Skenari u shkrua nga Ivan Atkinson, Marn Davies, and Ritchie. Prodhuar nga Miramax, projekti do të shpërndahet nga Lionsgate. Në dhjetor 2020, Aubrey Plaza iu bashkua kastit. Në janar 2021, kasti u përmbyll me Cary Elwes, Bugzy Malone dhe Josh Hartnett në rolet mbështetëse. Në shkurt 2021, Hugh Grant iu bashkua kastit.
Valentino SpA
Valentino S.p.A. është një shtëpi luksoze italiane e modës e themeluar në vitin 1960 nga Valentino Garavani dhe pjesë e Valentino Fashion Group. Që nga tetori 2008, regjisori krijues është Pierpaolo Piccioli, së bashku me Maria Grazia Chiuri nga viti 2008 deri në vitin 2016.
Operation Fortune: Ruse de Guerre
Prodhimi
Fotografia kryesore filloi më 14 janar 2021, me xhirimet e bëra në Antalia, Turqi, Farnborough dhe Katar. I njohur më parë si Five Eyes (në lidhje me aleancën e inteligjencës), filmi u riemërua zyrtarisht Operation Fortune: Ruse de Guerre në shtator 2021.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Vdekja
parapamje|250px|[[Treni i kaltërt i Titos (Plavi voz), treni që barti arkivolin e Titos nga Lubjana në Beograd.]] Marshalli Josip Broz Tito vdiq në Departamentin e Kirurgjisë Kardiovaskulare në Qendrën Mjekësore Universitare, Lubjanë, më 4 maj 1980, në orën 15:05, për shkak të komplikimeve të gangrenës, tre ditë para ditëlindjes së tij të 88-të. Ai vdiq në katin e shtatë, në një dhomë të vogël në këndin juglindor. Një mbishkrim përkujtimor në sallën kryesore më vonë shkroi "Pot do osvoboditve človeka bo še dolga, a bila bi daljša da ni živel Tito" (Lufta për çlirimin e popujve do të jetë e gjatë, por do të kishte qenë më e gjatë nëse Tito nuk do të jetonte kurrë), por kjo mbishkrim u hoq më vonë. Menjëherë pasi u mor vesh për vdekjen e Titos, në Beograd, duke filluar nga ora 18:00, u mbajt një seancë e plotë e jashtëzakonshme e Presidencës së Jugosllavisë dhe të Komitetit Qendror të Lidhjes së Komunistëve të Jugosllavisë, në të cilën u shpall zyrtarisht vdekja e Titos përmes një deklarate të përbashkët:
Valentino SpA
Historia
parapamje|177x177px|Valentino i bardhë vishet në festimin e 45 viteve të Valentinos në modë
Operation Fortune: Ruse de Guerre
Arkë
Që nga 13 marsi 2023, Operacioni Fortune: Ruse de Guerre ka fituar 5.7 milionë dollarë në Shtetet e Bashkuara dhe Kanada, dhe 31.2 milionë dollarë në territore të tjera, për një total prej 36.9 milionë dollarësh në mbarë botën.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Vdekja
"Klasës punëtore, të gjithë punëtorëve dhe qytetarëve, si dhe të gjitha kombeve dhe kombësive të Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë:
Operation Fortune: Ruse de Guerre
Arkë
Në Shtetet e Bashkuara, filmi u publikua së bashku me Creed III dhe Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba -To the Swordsmith Village, ishte parashikuar të fitonte 3-6 milionë dollarë nga 2,150 kinema në fundjavën e hapjes. Filmi fitoi 1 milion dollarë në ditën e parë, duke përfshirë 220,000 dollarë nga pamjet paraprake të së enjtes mbrëma. Ai vazhdoi të debutoi në 3.1 milion dollarë, duke përfunduar në vendin e shtatë.
Valentino SpA
Historia e hershme
Valentino u themelua në vitin 1960 kur Garavani hapi një shtëpi mode në Via Condotti në Romë, Itali me mbështetjen e babait të tij dhe bashkëpunëtorit të babait të tij Giancarlo Giammetti.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Vdekja
Shoku Tito ka vdekur.
Operation Fortune: Ruse de Guerre
Përgjigje kritike
John Li i Geek Culture i dha një vlerësim 7.4 nga 10 dhe vlerësoi komplotin, realizimin e filmit dhe veçanërisht personazhin e Statham duke thënë: "Fortune ndoshta nuk është personazhi më real që kemi parë në ekranin e madh. (ne nuk shikojmë filma spiunazhi për të besuar se super aftësitë e tyre ekzistojnë gjithsesi në jetën reale), por mund të vini bast se ai po rrjedh me karizëm." Pat Brown i Slant Magazine i dha 1 nga 4 dhe shkroi: Duke premtuar, por duke dështuar për të dhënë personazhet shumëngjyrëshe dhe komplotin dredha-dredha, të rrezikshëm të një kaperi, Operation Fortune mund të jetë në vetvete një hile, por nuk është bindëse."
Valentino SpA
Ngjitu në popullaritet
Debutimi ndërkombëtar i Valentinos u bë në vitin 1962 në Firence, kryeqyteti italian i modës së kohës. gjithashtu ka dizajnuar posaçërisht fustanet e nusërisë për Elizabeth Taylor, Anne Hathaway, Jennifer Lopez, Courteney Cox, Sophie Hunter dhe Princeshën Madeleine të Suedisë.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Vdekja
Më 4 maj 1980, në ora 15:05 në Lubjanë, zemra e madhe e Presidentit të Jugosllavisë sonë Socialiste, Kryetarit të Kryesisë së Jugosllavisë, Kryetarit të Lidhjes së Komunistëve të Jugosllavisë, Marshalit të Jugosllavisë dhe Komandantit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura Jugosllave, Josip Broz Tito, ka pushuar së rrahuri.
Valentino SpA
Nga grupi HDP tek grupi Marzotto
Në vitin 1998, Garavani dhe Giammetti e shitën kompaninë për rreth 300 milionë dollarë tek HDP, një konglomerati italian i kontrolluar, pjesërisht, nga i ndjeri Gianni Agnelli, kreu i Fiat. Në vitin 2002, Valentino S.p.A., me të ardhura më shumë se 180 milionë dollarë, iu shit nga HDP Marzotto Apparel, një gjigand tekstili me bazë në Milano, për 210 milionë dollarë. U tha se HDP ishte i pakënaqur me shpenzimet personale të Garavanit dhe Giammettit, një pretendim në të cilin Giammetti ka ndryshuar.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Vdekja
Dhimbje dhe pikëllim i madh po trondit klasën punëtore, kombet dhe kombësitë e vendit tonë, çdo qytetar, punëtor, ushtar, veteran lufte, bujk, intelektual, çdo krijues, pionier e rini dhe çdo vajzë e nënë.
Valentino SpA
Blerje nga mbretërorët e Katarit
Në vitin 2012, aristokratët e Katarit blenë Valentinon për 700 milionë euro nëpërmjet një automjeti investimi të quajtur Mayhoola për Investimet S.P.C.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Vdekja
Tito është miku ynë më i dashur. Tito gjatë gjithë jetës së tij ishte luftëtar për interesat dhe synimet e klasës punëtore, për idealet dhe dëshirat më njerëzore të kombeve dhe kombësive tona. Shtatë dekada ai po digjej në një lëvizje punëtorësh. Për gjashtë dekada, ai forcoi komunistët jugosllavë. Për më shumë se katër dekada, ai ishte kreu i partisë sonë. Ai ishte një udhëheqës heroik në Luftën e Dytë Botërore dhe revolucionin socialist. Për tre dekada e gjysmë ai drejtoi vendin tonë socialist. Ai e zhvendosi vendin tonë dhe luftën tonë për shoqëri më të drejtë njerëzore në historinë botërore, duke dëshmuar se është personaliteti ynë më i rëndësishëm historik botëror.
Valentino SpA
Materiale
Në vitin 2020, shtëpia e modës njoftoi se nuk do të përdorte më leshin alpaca dhe ndërpreu lidhjet me Mallkinin, fermën më të madhe të alpacas në botë në pronësi private në Peru. Masa pasoi zbulimet e abuzimit të kafshëve brenda industrisë së alpacës.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Vdekja
Tito nuk ishte vetëm një vizionar, kritik dhe përkthyes i botës. Ai rishikoi kushtet dhe modelet objektive të lëvizjeve shoqërore, në idetë dhe mendimet e mëdha në veprim me masat miliona të njerëzve me të në krye dhe bëri transformime shoqërore progresive epokale.
Kështu, vepra e tij revolucionare do të mbahet mend përgjithmonë në historinë e popujve dhe kombësive të Jugosllavisë dhe në historinë e pavarësisë së mbarë njerëzimit.
Valentino SpA
Parfume
Që nga viti 2010, Parfumet Valentino i përkasin kompanisë Puig. Aromat e saj kanë përfshirë: Valentino Classique për gratë (1978), Vendetta Nga Valentino për gratë (1991), Shumë Valentino për gratë (1998), Shumë Valentino për burrat (1999), Valentino Gold për gratë (2002), V për gratë (2005), Valentino V Absolu për gratë (2006), Valentino V Ete Nga Valentino për gratë (2006), Rock'n'Rose për gratë (2006),  V pour Homme për burrat (2006), Rock n' Rose Couture për gratë (2007), dhe Valentina për gratë (2011). Në vitin 2020, Valentino Beauty njofton lirimin e një parfumi të ri, Voce Viva, dhe njoftoi Lady Gaga si égérie e saj.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Vdekja
Pas leximit të deklaratës, Stevan Doronjski (Kryetari i Lidhjes së Komunistëve të Jugosllavisë) tha: “Lavdi e përjetshme i qoftë kujtimi i udhëheqësit tonë të madh dhe babait të revolucionit, Presidentit të Jugosllavisë dhe Sekretarit të Përgjithshëm dhe Kryetarit të Lidhjes, shoku Josip Broz Tito”.
Në të njëjtën mbledhje, me Kushtetutën e Jugosllavisë të vitit 1974, të ndryshuar, u vendos që Lazar Koliševski, nënkryetari i Presidencës së Jugosllavisë, të merrte përkohësisht detyrën e Kryetarit të Presidencës së Jugosllavisë, dhe që Cvijetin Mijatović, ish-anëtar i Presidencës së RS së Bosnjë dhe Hercegovinës, do të zinte vendin e Koliševskit si nënkryetar shtetëror. Pas ndryshimit të Statutit të LKJ-së, ish-kryetari i Kryesisë së KQ të Lidhjes së Komunistëve të Jugosllavisë, Stevan Doronjski mori postin e Kryetarit të Kryesisë së KQ të Lidhjes së Komunistëve të Jugosllavisë. Menjëherë më pas, Këshilli Ekzekutiv Federal (qeveria e Jugosllavisë) vendosi të shpallte zyrtarisht një javë zie kombëtare në të gjithë vendin dhe anuloi të gjitha ngjarjet argëtuese, kulturore dhe sportive. Shumë vende të botës shpallën periudha zie kombëtare. Koreja e Veriut, Egjipti, Algjeria, Tanzania, dhe [Republika Socialiste e Unionit të Birmanisë|Burma]] shpallën shtatë ditë zie; Pakistani, Qiproja dhe Gana shpallën katër ditë zie; Jordania, India, Iraku, Kuba, Guinea dhe Zambia shpallën tri ditë zie; Angola shpalli dy ditë zie; dhe Sri Lanka shpalli një ditë zie.
Krerët e qeverive ose nënkryetarët e shteteve
State delegations of those countries were headed by their heads of government or vice-heads of state:
Deputetët apo ministrat e jashtëm
Delegations of those countries were headed by their deputy heads of state, deputy heads of government or their foreign ministers:
Delegacione të tjera shtetërore
Delegacionet shtetërore të atyre vendeve kryesoheshin nga ministra të qeverisë, ambasadorë ose anëtarë të shtëpisë mbretërore:
Cornellà de Llobregat
Cornellà de Llobregat është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Llobregat, të provincës Barcelona, në Katalonia. Cornellà de Llobregat ka 88740 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 6.9 km2.
Radio Vicianum
thumb|Stema e Radio Vicianum parapamje|Studio e Radios Vicianum Radio Vicianum  është radiostacion lokal, privat dhe i pavarur me seli në Vushtrri që operon në frekuencat 105.7 Mhz FM.
Historiku
Radio Vicianum është themeluar më 14 shtator të vitit 2000, në kohën e pas luftës, kur Kosova ishte e administruar nga misioni ndërkombëtar UNMIK. Me ndihmen dhe donacionet nga USAID dhe IREX filloi punën Radio Vicianum në Vushtrri. Themelues dhe pronar është Qamil Sahiti, i cili gjatë Qeverisjes së Përkohshme në Kosovë ishte edhe Drejtor i Qendrës së Kulturës në Vushtrri. Radio Vicianum filloj punën në frekuencat 100.8 MHz FM, frekuencë e dhënë nga Komisioni i Përkohshëm për Media. Pas një viti të gjitha frekuencat në Kosovë u azhurnuan dhe Radios Vicianum iu dha frekuenca 105.7 MHz FM. Kjo frekuencë është e përhershme për Radion Vicianum, dhe për këto frekuenca tani kujdeset Komisioni i Pavarur i Mediave i Kosovës.
Radio Vicianum ka bashkëpunim të mirë edhe me disa radiostacione tjera prej të cilave vlen të përmendet bashkëpunimi me radiostacionin simotër nga diaspora Radio Viciana.
Gora (Pogradec)
Përshkrimi
Gora është një krahinë malore që shtrihet në dy rrethe, në rrethin e Korçës dhe të Pogradecit. Emri i saj rrjedh nga sllavishtja që do të thotë "mal". Gora kokën e ka në veri që fillon nga Lenia, në Qafë-Panjë, në Qafë Plloçë derisa puthet me Malin e Thatë. Këmbët i ka shtrirë në jug deri në përfshirjen e Krushovës dhe Voskopojës, ku ndan me malësinë e Vithkuqit. Kurrizin e ka mbështetur në malësinë e Vërçës dhe të Oparit në perëndim. Kurse barku i saj zbret në fushën e Korçës në lindje. Kraharori dhe krahët e saj duken sikur janë shtrirë më në lindje, sikur është përqafuar me Malin e Thatë. Krahina e Gorës me natyrën dhe karakteristikat e saj ka shërbyer si vendstrehim, si çerdhe e ngrohtë dhe mbështetje e kaçakëve.
SH.K.A Jahi Asani
Krijimi I SH.K.A Jahi Asani eshte bere ne vitet 70 kurse u themelua ne vitin 1974. Krijimi I SH.K.A Jahi Asani u be nga njerez te arsimuar te fshatit Cegran, student te rinj , profesor te ndryshem te shkollave etj. SH.K.A Jahi Asani ka zhvilluar aktivitetin e saj ne shume segmente sic jane : sektori I valles, I kenges , poezis , drames etj. Nga viti 1970 – 1980 sukseset e shoqerise kane qene me grupin dramatik ku jane shfaqur shume drama dhe pjesa teatrale nga poet te letersise Shqipe. dramat me te njohura te shfaqura jane : Toka jone, Nora, Shtate sharjanet , Qendrina dhe shume drama te tjera. Me grupin e drames eshte shfaqur ne shume festivale ne Maqedoni (Kumanove dhe Kocani) ku eshte marre vendi I trete dhe ne Kosove dramat jane shfaqur ne Ferizaj,Bujanovc,Presheve,Prizren,Prishtine etj. Nga viti 1981 deri ne vitin 1986 sh.k.A Jahi Asani jane shfaqur ne koncerte me kenge popullore ne cegran, Gostivar dhe fshatra te tjera te Maqedonise. Nga viti 2004 e deri me sot eshte zhvilluar shume duke kaluar ne zhvillimin e kenges dhe valles popullore. Jane angazhuar kompozitore dhe koreograf te njohur qe kane pasuruar programin e saj duke I dhene pamjen e nje ansambli folklorik, edhe sot ne kete ansambel eshte edhe koreografi I njohur kosovar Gjylaver Kryeziu duke I dhene ketij ansambli mbi 10 valle te perpunuara sic jane :
1.	Valle librac 2.	Vjedhja e mollave 3.	Vajzat e sharrit 4.	Dasma kosovare 5.	Dasma cegrani 6.	Valle pollogu 7.	Kollaz te dasmave pollogut 8.	Vallje rudines 9.	Kuvendi pajtimit 10.	Motiv te valleve te jugut
SH.K.A Jahi Asani eshte nje burim folklorik autentik te zones se Pollogut qe shfaqet ne shume festivale ne Maqedoni,Kosove,Shqiperi,Mal te Zi,Bosnje dhe Hercegovine,Kroaci,Itali,Poloni dhe Turqi. Ne shoqerine marrin pjese grupe te moshes 10 deri ne 50 vjecare ku funksionon grupi I kengeve, I instrumenteve folklorik dhe grupi I valleve. Kryetari I SH.K.A Jahi Asani aktualisht eshte Zani Memedi.
Villers-devant-Mouzon
Villers-devant-Mouzon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Villers-devant-Mouzon ka një popullsi prej 91 banorë dhe sipërfaqe 4.53 km², me një dendësi prej 20 banor/km².
Andratx
Andratx është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Majorca, të provincës Ishujt Balearik, në Ishujt Balearik. Andratx ka 11685 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 81.46 km2.
Haveit
Kolektivi u themelua në vitin 2011, si formë proteste pas vrasjes së Diana Kastratit, në qendër të qytetit nga ish-burri i saj.
Motrat e Haveit, karakterizohen për përformancat e tyre artistike në rrugë, që në të shumtën e rasteve protestojnë kundër dominancës patriarkale në Kosovë, steriotipeve gjinore, diskriminimit të gruasë dhe komunitetit LGBT+  “Mënyra e vetme që tentojmë me bo py’tje ose me ngrit zanin për diçka është përmes performancave në rrugë” thotë Hana. “Na me qëllim e kemi zgjedh që me dalë në rrugë me performu sepse është mes aktivizmit edhe mes artit”.
Për vitin 2018, kolektivi Haveit morri Çmimin për Demokraci i ndarë nga Fondacioni për Shoqëri të Hapur, si nxitës i demokracisë në vend, duke reaguar ndaj pabarazisë gjinore, dhunës ndaj grave dhe diskriminimit të komunitetit LGBT+.
Themelimi
Dy palë motrat jetojnë në Prishtinë ku njihen për një kohë të gjatë, dhe të gjitha kanë përfunduar Fakultetin e Arteve në drejtime të ndryshme, nga ku dolën të zgjenjyera nga mungesa e mundësisë nga profesorët që të krijojnë gjëra të reja. . Performanca e tyre e parë daton në vitin 2011, si një reagim ndaj vrasjes së Diana Kastratit. Vrasja në fjalë ishte një prej rasteve të feminicidit, duke sjellur protesta nga organizata të shumta feministe. Performaca e zhvilluar nga Haveit për këtë vrasje u titullua "Kurorëzimi", ku pjesëtaret e Haveit mbanin të veshur një vello dhe qëndronin pa lëvizur në shenjë proteste kundër shtypjes së grave.
Të inspiruara nga kjo përformancë, kolektivi vazhdoj të shpreh paknaqësinë e tyre duke dhuruar përformanca të ndryshme në rrugë, duke promovuar ndryshime shoqërore nëpërmjet artit.
Aktivizmi i tyre artistik u përqendrua duke protestuar kundrejtë dhunës dhe shtypjes së grave,  diskriminimit LGBTI, dominancës patriarkale, stereotipeve gjinore dhe madje edhe kundër ndërprerjes së ujit. Mes aktivizmit dhe artit, performancat në rrugë ju mundësojnë atyre që të arrijnë direkt te publiku që ato synojnë, duke krijuar reagim dhe siklet. Qëllimi i Haveit nuk është që të krijoj art për ekzpozita, por të përdorin artin që të bezdisin njerëzit që zakonisht nuk janë adhurues të artit.
Performancat
Që nga viti 2011, Haveit ka dhuruar përformanca të ndryshme për publikun Kosovar, duke rritur vëmendje rreth temave të ndjeshme.
Disa nga performancat e tyre më të njohura janë:
Kurorizimi (2011)
Kurorizimi ishte performanca e parë e Haveit, e bërë si pjesë e protestës ndaj vrasjes së Diana Kastratit, nga ish burri i saj edhe pse ajo kishte kërkuar mbrojtje nga shteti. Te kjo performancë Haveit protestuan të veshura me vello të zeza, me gjakun që ju rridhte nga koka, duke përcuar mesazh neverie për dhunën që gratë Kosovare durojnë nga mungesa e mbrojtjes nga shteti dhe presionit shoqëror. Kurorizimi ishte një simbolikë se si shumica e martesave në Kosovë përfundojnë në vdekjen e grave.
Ekzaminimi (2013)
Performancë e cila mbështet gratë e dhunuara sekskualisht gjatë luftës në Kosovë.
“Kur baba kajke nana mi lajke sytë” (2014)
Instalacion me 4 video në Tiranë, i cili kishte si qëllim të nxirrte në pah vlerat patriarkale që rriten burrat shqiptar, të cilat i bëjnë ata emocionalisht të paaftë.
Patriarkati (2016)
Me 28 nëntor 2016, për ditën e pavarsisë së Shqipërisë, Haveit dolën para bustit të Skenderbeut në qendër të Prishtinës, duke rruar fytyrat, si simbolik kundër përceptimeve patriarkale në shoqërinë Shqiptare. Sipas aktivisteve të kolektivit, simbolika e performancës u lidh me elementin e mjekrës, të asociuar me nderin, besnikërinë dhe fuqinë, duke besuar se sa më shumë e gjatë mjekra, aq më i mirë një person, një burrë.
Baby Blues (2017)
Në 2017 "Haveit" i dedikoi një performancë fenomenit psikologjik “Baby Blues” që nënkupton gjendjen e depresionit që prek shumë gra pas lindjes. Performanca u mbajt pranë galerisë "Motrat" në Prishtinë dhe kishte kurator Lulzim Zeqiri.
3 billbordet (2018)
Në 2018, për ditën ndërkombëtare të gruas, duke ju referuar filmit fituese të Oskarit “Tre tabelat jashtë Ebbing, Misuri”, Haveit vendosën para stacionit policor në Prishtinë tre billborde për të sjell vëmendje rreth dhunës ndaj gruas në familje.
Kontroversiteti
Një tjetër performancë e Haveit ishte ajo në muajin shkurt në 2014 me rastin e Shën Valentinit. Performanca e tyre artistike u finalizua me një foto ku shihen dy çiftet e vajzave duke u puthur në buzë para Teatrit Kombëtar. Fotoja u hodh në rrjetet sociale dhe solli një valë komentesh diskriminuese.
Një tjetër performancë e ngjashme e materializuar në foto ka qenë fotoja pranë një ode, ku duken katër vajzat të ulura këmbakryq, duke treguar gishtin e mesit. Në diçiturën e fotos ishte vendosur një citim i kreministrit kosovar, Ramush Haradinaj. Në të thuhej:”''Kushdo që do debat, le t’vjen nëpër oda të burrave, ku kollet burri, e bajna llaf e pina çaj rusi deri n’sabah. Në këto ndeja ‘kanunqe’ sbahet kijameti.”'' Në një intervistë për gazetën online "KultPlus", një nga anëtaret e këtij kolektivi, Lola Sylaj është shprehur në këtë mënyrë: “Ka një kohë të gjatë që tashmë jo vetëm në fushata zgjedhore por edhe në diskutime tjera politike rreth çështjeve të ndryshme politikanët në Kosovë zgjedhin odën e burrave, odë kjo e cila vazhdon mendësinë e patriarkalitetit ku burri më i moshuar është më “i urti”, tradita këto të cilat mbrohen e lartësohen nga politikanët, ku gjuajtja me armë shihet si diçka festive dhe jo e jashtëligjshme”
Arritjet
Performancat e Haveit, përveç që kanë terhek vëmendjen e publikut Kosovar, kanë arritur të terheqin vemendjen e mediave botërore ku u shfaqen në mediume ndërkombtare si The Guardian, Dazeddigital, Sisters of Europe, Calvet Journal etj.
Në vitin 2014, performance e tyre Use your mouth u prezantua në Stokholm, Suedi.
Performanca e tyre Ekzaminimi, u prezantua në Tedx Women Prishtina dhe në Athinë, Greqi, kurse performanca e tyre Je suis glamour u prezantua në një festival filmi.
Në shtator të vitit 2015, kolektivi shfaqi përformancat e tyre në City of Women feminist festival në Lubljanë, Slloveni, në Biennale në Milano me performancën e tyre Tager, si dhe në festivalin Hapu  në Prishtinë.
Në vitin 2018, kolektivi artistik, ishin futueset e konkursit ndërkombëtarë të organizuar nga  Stacion – Qendra për Art Bashkëkohor Prishtinë, në bashkëpunim me University of the Arts London (UAL) dhe King’s College London.
Referime
‎
Bauzy
Bauzy është një komunë në Francë. Bauzy bën pjesë në departamentin Loir-et-Cher të rajonit Centre. Komuna ka një popullsi prej 264 banorë dhe sipërfaqe 24.7 km².
Andújar
Andújar është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun, të provincës Jaén, në Andalusia. Andújar ka 38,539 banorë (2005).
Saint-Jean-de-Côle
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Saint-Jean-de-Côle (, fjalë për fjalë Saint-Jean of Côle ; Limousin : Sent Joan de Còla ; Shqip: Shën Gjoni/Joani i Kolës) është një komunë në departamentin Dordonjë në Akuitaninë e Re në Francën jugperëndimore.
Villers-le-Tilleul
Villers-le-Tilleul është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Villers-le-Tilleul ka një popullsi prej 241 banorë dhe sipërfaqe 8.61 km², me një dendësi prej 28 banor/km².
Nacionalizmi maqedonas
djathtas|parapamje|250x250px|[[Flamuri i Maqedonisë së Veriut]] Nacionalizmi maqedonas (Македонски национализам, ) është grupim i përgjithshëm i ideve dhe koncepteve nacionaliste të etnisë maqedone të cilat për herë të parë u formuan në fund të shekullit XIX nga separatistët që kërkonin autonominë e rajonit të Maqedonisë nga Perandoria Osmane. Idetë u zhvilluan gjatë fillimit të shekullit të 20-të, krahas fillimit të shfaqjes së nacionalizmit etnik në mesin e sllavëve të Maqedonisë. Pas pavarësisë së Republikës së Maqedonisë së Veriut, çështje të  identitetit kombëtar maqedonas janë kontestuar nga vendet fqinje, meqenëse disa pasues të tipit agresiv të nacionalizmit maqedon, të quajtur "maqedonizëm", kanë pikëpamje më ekstreme si p.sh. vazhdimësia mes maqedonëve të lashtë dhe maqedonëve të sotëm (të cilët janë sllavë), si dhe pretendimet territoriale ndaj Greqisë, Bullgarisë, Shqipërisë dhe Serbisë, të lidhura me konceptin e Maqedonisë së Madhe.
Zanafilla
djathtas|parapamje|Statuja e Georgi Pulevski, një figurë madhore që mbështeste konceptin e një identiteti etnik maqedonas, duke rezultuar në themelimin e  nacionalizmit maqedonas Në shekullin e 19-të, rajoni i Maqedonisë u bë objekt i konkurrencës mes nacionalizmave rivalë. Secila palë, nacionalistët grekë, serbë dhe bullgarë, pretendote se popullata sllavishtfolëse ishte etnikisht e lidhur me kombin e tyre, duke mëtuar kështu të drejtën e përfshirjes së kësaj popullsie në shtetet e tyre. Pohimet e para të nacionalizmit maqedonas u ngritën në fund të shekullit të 19-të. Nacionalistët e parë maqedonë u inkurajuan nga qeveri të huaja që kishin interesa në rajon. Qeveria serbe filloi të besonte se çdo përpjekje për serbizimin e maqedonëve dhe për inkorporimin e Maqedonisë në shtetin e tyre, do të ishte e pasuksesshme për shkak të ndikimit të fortë bullgar në rajon. Në vend të kësaj, qeveria serbe besonte se dhënia e mbështetjes për nacionalistët maqedonas do të bënte që këta të fundit nga njëra anë të kundërshtonin bashkimin me Bullgarinë, kurse nga ana tjetër të kishin qasje më miqësore ndaj Serbisë. Një vend tjetër që nxiti nacionalizmin maqedonas ishte Austria-Hungaria, e cila kërkonte të pengonte Serbinë dhe Bullgarinë që ta aneksonin Maqedoninë ndaj pohoi një karakter të veçantë etnik të maqedonasve sllavë. Në vitet 1890 u shfaqën përkrahësit rusë të një etnie sllavo-maqedonase. Hartat etnike të bëra nga rusët filluan të tregonin një etni sllave maqedonase kurse nacionalistët maqedonas filluan të vendoseshin në Rusi për t'u mobilizuar.
Zanafilla e përcaktimit të identitetit etnik sllavo-maqedonas doli në pah në shkrimet e Georgi Pulevskit në vitet 1870-ta dhe 1880-ta. Shkrimet e tij e vunë në dukje ekzistencën e një gjuhe të veçantë "sllave maqedonase" që sipas tij dallonte nga gjuhët e tjera në atë që kishte elemente të gjuhëve serbe, bullgare, sllavonishte dhe shqipe. Pulevski analizoi folklorin e popullit sllav të Maqedonisë, në të cilin konkludoi se maqedonasit sllavë ishin etnikisht të lidhur me popullin e Mbretërisë së lashtë të Maqedonisë së Filipit dhe Aleksandrit të Madh, bazuar në pretendimin se gjuha e maqedonasve të lashtë përmbante komponente sllave dhe, rrjedhimisht, maqedonasit e lashtë ishin sllavë kurse maqedonasit e sotëm pasardhës të tyre. Megjithatë, vetë-identifikimi dhe besnikëria nacionaliste sllave maqedonase mbetën të paqarta në fund të shekullit të 19-të. Për shembull, Pulevski e shihte identitetin e maqedonasve si një fenomen rajonal (i ngjashëm me Herzegovinasit dhe Trakët). Herë e quante veten "patriot serb", herë "bullgar nga fshati Galicnik", sipas tij gjuha sllave maqedonase ishte e lidhur me "gjuhën e vjetër bullgare", por ajo ishte edhe një "gjuhë serbo-shqipe". Identifikimet e shumta të Pulevskit në fakt zbulojnë mungesën e një ndjenje të qartë etnike në një pjesë të popullsisë lokale sllave.
Organizata e Brendshme Revolucionare Maqedonase (VMRO) u bë organizata kryesore separatiste maqedone në vitet e 1890-ta, duke kërkuar autonominë e Maqedonisë nga Perandoria Osmane. Fillimisht VMRO kundërshtonte idenë e të qenit të varur nga shtetet fqinje, veçanërisht nga Greqia dhe Serbia, megjithatë marrëdhëniet e saj me Bullgarinë u bënë shumë të forta dhe ajo shpejt filloi të dominohej nga figura që mbështesnin aneksimin e Maqedonisë nga Bullgaria. Si rregull, anëtarët e VMRO-së identifikoheshin si bullgarë, por idetë e tyre autonomiste stimuluan zhvillimin e nacionalizmit maqedonas. VMRO krijoi sloganin "Maqedonia për maqedonasit". Ajo bëri thirrje për një Maqedoni mbikombëtare, të përbërë nga kombësi të ndryshme, të bashkuara në një federatë ballkanike që do të krijohej në të ardhmen. Megjithatë, përhapësit e këtij slogani deklaruan bindjen e tyre se shumica e popullsisë së krishterë sllave në Maqedoni ishte bullgare.
Në fund të shekullit të 19-të dhe në fillim të shekullit të 20-të, bashkësia ndërkombëtare i shihte maqedonasit kryesisht si varietet rajonal të bullgarëve. Në mbarim të Luftës së Parë Botërore kishte shumë pak etnografë që binin dakord se ekzistonte një komb i veçantë maqedonas. Gjatë Konferencës së Paqes të Parisit në vitin 1919, aleatët sanksionuan kontrollin serb të Maqedonisë së Vardarit dhe pranuan se sllavët e Maqedonisë ishin në fakt serbë të jugut. Ky ndryshim i mendimit i atribuohet gjeografit serb Jovan Cvijić. Sidoqoftë, idetë maqedoniste u përhapën në periudhën mes dy luftërave botërore në Maqedoninë e Vardarit dhe në mërgatën majtiste në Bullgari, dhe gëzonin mbështetjen e Kominternit. Gjatë Luftës së Dytë Botërore idetë maqedoniste u zhvilluan më tej nga partizanët komunistë jugosllavë, megjithatë disa studiues hedhin dyshime se madje as në atë periudhë sllavët e Maqedonisë akoma nuk e konsideronin veten kombësi të ndryshme prej bullgarëve. Kështu pra, pika vendimtare e formimit të kombit maqedon ishte krikimi i Republikës Socialiste të Maqedonisë past Luftës së Dytë Botërore, në kuadër të Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë.
Periudha pas pavarësisë dhe Antikvizimi
Si pjesë e kësaj politike, statujat e Aleksandrit të Madh dhe Filipit II janë ndërtuar në disa qytete anembanë Maqedonisë. Në vitin 2011, një statujë gjigande e lartë 22m, e Aleksandrit të Madh (e quajtur "Luftëtari mbi kalë" për shkak të mosmarrëveshjeve me Greqinë ) u inagurua në Sheshin Maqedonia në Shkup, si pjesë e projektit Shkupi 2014, kurse më vonë në po atë shesh u vendos edhe një statujë e Filipt II Një hark triumfal i quajtur Porta Maqedonia u ngrit në të njëjtin shesh. Në të ishin të pasqyruara imazhe të figurave historike, përfshirë Aleksandrin e Madh, veprim që u shoqërua me një ankesë zyrtare nga Ministria e Jashtme Greke në drejtim të autoriteteve të Republikës së Maqedonisë. Përveç kësaj, shumë pjesë të infrastrukturës publike, të tilla si aeroporte, rrugë, stadiume etj. janë quajtur me emrin e tyre. Aeroporti i Shkupit u riemërua "Aleksandri i Madh, Aeroporti" dhe aty u vendosën objekte antike të marra nga muzeu arkeologjik i Shkupit. Një nga sheshet kryesore të Shkupit është riemëruar Sheshi Pella (sipas Pellas, kryeqytetit të mbretërisë së lashtë maqedone), autostrada kryesore për në Greqië është riemërtuar si "Aleksander Makedonski" ndërsa stadiumi më i madh i Shkupit u quajt "Filipi II Arena". Në Greqinë fqinje këto veprime janë parë si provokime të qëllimshme, duke thelluar mosmarrëveshjet dhe duke penguar edhe më shumë rrugën e integrimit të Maqedonisë në NATO dhe BE. Në vitin 2008 u organizua një vizitë e princit të fisit hunza në Republikën e Maqedonisë. Njerëzit e këtij fisi nga veriu i Pakistanit u shpallën pasardhës të drejtpërdrejtë të ushtarëve të Aleksandrit të madh dhe njerëzit më të afërm me maqedonasit. Delegacioni i fisit hunza, u prit në Aeroportin e Shkupit nga kryeministri Nikola Gruevski, kreu i Kishës Ortodokse maqedonase Kryepeshkopi Stefani dhe kryetari i atëhershëm i bashkisë së Shkupit, Trifun Kostovski.
Nacionalizmi maqedon gjithashtu gëzon mbështetje në mesin e diplomatëve të lartë të Republikës së Maqedonisë që shërbejnë jashtë vendit dhe kjo vazhdon të ndikojë në marrëdhëniet me fqinjët, veçanërisht Greqinë. Në gusht të vitit 2017, Konsulli i Republikës së Maqedonisë në Kanada mori pjesë në një eveniment nacionalist maqedon në Toronto ku mbajti një fjalim me një hartë irredentiste të Maqedonisë së Madhe në sfond. Kjo ka shkaktuar protesta të fuqishme nga ana greke,   e cila e sheh këtë si shenjë që pretendimet territoriale mbesin ideologjia mbizotëruese shtetërore dhe praktikë e përditshme politike në vendin fqinj. which regards this as a sign that the irredentism remains the dominant state ideology and everyday political practice in the neighboring country. Megjithatë, pas protestave të forta diplomatike, Ministria e Jashtme e Republikës së Maqedonisë e dënoi incidentin dhe e thirri diplomatin e saj të kthehej në Shkup për konsultime.
Maqedonizmi
djathtas|parapamje|250x250px|Mbishkrim i dëmtuar në kishën Sveta Nedela në [[Manastiri (qytet)|Manastir, ku shkruan: Kjo kishë e shenjtë është ndërtuar me kontributin e bullgarëve të Manastirit me 13 tetor 1863. Pjesa e mbishkrimit ku shkruan "bullgarët" është fshirë. Ka shumë monumente tjera bullgare që janë shkatërruar qëllimisht në Republikën e Maqedonisë. ]] djathtas|parapamje|250x250px|[[Nënshkrimi i Manastirit|Mbishkrimi i Manastirit nga viti 1016/1017. Në gur lexohet qartë fjalla bullgar. Në vitin 2006 konsullata franceze në Manastir sponsorizoi dhe përgatiti një katalog për turistë, dhe vendosi në ballinë një fotografi të këtij mbishkrimi. Lajmi për të u përhap para publikimit kurse shtypja e katalogut të ri u pezullua për shkak të fjalës "bullgar". ]] parapamje|392x392px|Ballina e botimit të parë të përmbledhjes "Këngë Popullore Bullgare" mbledhur dhe përgatitur nga Vëllezërit Miladinov. Kur Arkivi Shtetëror Maqedon ekspozoi një fotokopje të librit, pjesa e siprme e faqes ku shkruan "bullgar" është hequr. Një rast i ngjashëm ka ndodhur edhe me muzeun kombëtar të Republikës së Maqedonisë, i cili, me sa duket, nuk pranon të ekspozojë veprat origjinale të dy vëllezërve, për shkak të etiketës bullgar në disa sosh. Maqedonizmi (maqedonisht dhe serbisht: Македонизам, Makedonizam; dhe greqisht: Μακεδονισμός, Makedonismós) është një term politik dhe historik i përdorur në një kuptim polemik për t'iu referuar disa ideve që karakterizojnë nacionalizmin agresiv maqedon. Para Luftërave Ballkanike idetë maqedoniste ishin të përhapura vetëm në një rreth të ngushtë intelektualësh. Rëndësia e tyre u rrit gjatë periudhës mes dy luftërave botërore si në Maqedoninë e Vardarit ashtu dhe në  diasporën majtiste në Bullgari, dhe u përkrahën nga Kominterni. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, këto ide u përkrahën nga partizanët komunistë, të cilët në vitin 1944 formuan Republikën Jugosllave të Maqedonisë. Pas Luftës së Dytë Botërore, Maqedonizmi u bë baza e ideologjisë shtetërore të Maqedonisë Jugosllave, që kishte për synim shndërrimin e popullsisë sllave, dhe deri në një masë edhe të asaj jo-sllave, në maqedonë etnikë. Kjo politikë shtetërore është ende aktuale sot në Maqedoninë e Veriut, ku është zhvilluar në disa drejtime. Njëri prej tyre pohon lidhjen e maqedonëve të sotëm me maqedonët e lashtë, në vend të lidhjes me Sllavët e Jugut, ndërkohë që drejtimi tjetër një tjetër i kanë kërkuar të përfshijnë në panteonin kombëtar aktivistët djathtistë të Organizatës së Brendshme Revolucionare Maqedone (IMRO), që më parë shiheshin si bullgarofilë.
Termi është përdorur herë pas here në një kuptim apologjetik nga disa autorë maqedonë,, por është përballur poashtu me kritika të forta nga disa me pikëpamje politike të moderuara dhe nga studiues ndërkombëtarë. "The lack of capability by Macedonists in condition of democracy, also contributes to the vision of their opponents. The creation of the Macedonian nation, for almost half of a century, was done in a condition of single-party dictatorship. In those times, there was no difference between science and ideology, so the Macedonian historiography, unopposed by anybody, comfortably performed a selection of the historic material from which the Macedonian identity was created. There is nothing atypical here for the process of the creation of any modern nation, except when falsification from the type of substitution of the word "Bulgarian" with the word "Macedonian" were made. In a case which that was not possible, the persons from history were proclaimed for Bulgarian agents who crossed into some imaginary pure Macedonian space. But when we had to encourage the moderate Greek political variant and move into a direction of reconciliation among peoples, our nationalism was modelled according to the Greek one. The direct descendants of Alexander the Great raised the fallen flag on which the constitutional name of the Republic of Macedonia was written and led the people in the final confrontation with the Greeks, the direct descendants of Greek gods. This warlike attitude of the "winners" which was a consequence of the fear of politician from heavy and unpopular compromises had its price. In those years, we lost our capability for strategic dialog. With Greeks? No, with ourselves. Since then, namely, we reach towards some fictional ethnic purity which we seek in the depths of the history and we are angry at those which dare to call us Slavs and our language and culture Slavic!? We are angry when they name us what we -if we have to define ourselves in such categories- are, showing that we are people full with complexes which are ashamed for ourselves. We lost our capability for reasonable judgment, someone shall say, because the past of the Balkans teaches us that to be wise among fools is foolish. Maybe. Maybe the British historians are right when they say that in history one can find confirmation for every modern thesis, so, we could say, also for the one that we are descendants of the Ancient Macedonians...." Denko Maleski, politician of the Republic of Macedonia (foreign minister from 1991 to 1993 and ambassador to the United Nations from 1993 to 1997), Utrinski Vesnik newspaper, October 16, 2006.
Maqedonizmi si konceptim etno-politik
Rrënjët e këtij koncepti u zhvilluan së pari në gjysmën e dytë të shekullit XIX, në kontekstin e nismave greke, bullgare dhe serbe për të marrë kontrollin mbi rajonin e Maqedonisë, që në atë kohë ishte nën sundimin e Perandorisë Osmane. Fillimisht ishte përdorur në mënyrë përbuzëse për t'iu referuar sllavëve maqedonë, të cilët besonin se ata përbënin një grup etnik të ndryshëm, që dallonte nga fqinjët e tyre. I pari që përdori termin "maqedonist" ishte autori bullgar Petko Slavejkov, i cili e shpiku këtë term në artikullin e tij "Çëshja Maqedone", publilikuar në vitin 1871 në gazetën Makedonija. Megjithatë, ai vuri në dukje se për herë të parë i kishin rënë në vesh ide të tilla që 10 vjet më herët, domethënë rreth vitit 1860. Slavejkovi kritikoi ashpër ata maqedonë që shprehnin aso bindjesh, pasi që ata kurrë nuk kishin treguar një bazë substanciale ku i mbështesnin qëndrimet e tyre. Më tutje Slavejkovi i etiketoi ata me termin "maqedonistë". Sidoqoftë, ata që u akuzuan nga Slaveikovi si maqedonistë, dolën të jenë përfaqësues të lëvizjes që synonte krijimin e gjuhës standarde bullgare, e cila do të mbështetej kryesisht në dialektet maqedone. Një tjetër rast i hershëm i përdorimit të termit "maqedonizëm" haset në një raport të politikanit serb Stojan Novakoviq nga viti 1887. Ai propozoi që të përdorej ideologjia maqedoniste si mjet për të luftuar ndikimin bullgar në Maqedoni, duke promovuar kështu interesat serbe në rajon. Veprimtaria diplomatike e Novakoviqit në Stamboll dhe Shën Petersburg ka luajtur rol të rëndësishëm në realizimin e ideve të tij, veçanërisht nëpërmjet "Shoqatës së Serbo-maqedonasve" që e formoi në Stamboll dhe përmes mbështetjes së tij për Shoqërinë Shkencore dhe Letrare Maqedonase në Shën Petersburg. Gjeopolitika e serbëve në mënyrë të dukshme luajti rolin vendimtar në etnogjenezën e maqedonëve, duke promovuar një vetëdije të veçantë maqedone në kurriz të bullgarëve (vlen të përmendet se propaganda serbe në shekullin e 19-të kryesisht i përmbahej serbizimit të drejtpërdrejtë, duke përfshirë politikat e Beogradit në Maqedoninë e Vardarit pas Luftës së Parë Botërore). Në vitin 1888 etnografi maqedono-bullgar, Kuzman Shapkarev, vuri re se si pasojë e kësaj veprimtarie, një etnonim i çuditshëm antik: "Macedonci" (maqedonët) u imponua 10-15 vjet më parë nga disa intelektualë të çuditshëm, mbase me një "qëllim dinak" për të zëvendësuar termin tradicional: "Bugari" (bullgarë).
Në vitin 1892, Georgi Pulevski përfundoi veprën "Historia e përgjithshme sllavo-maqedonase", dorëshkrimi i së cilës kalonte të 1700 faqet. Sipas atij libri, maqedonët e lashtë ishin sllavë kurse sllavo-maqedonët ishin vendas në Ballkan, për dallim nga bullgarët dhe serbët, të cilët erdhën shumë shekuj më vonë. Rrënja e një përzierjeje të tillë indigjene mes Ilirizmit dhe Pansllavizmit mund të shihet në veprën e Spiridon Gabrovskit "Historia e përmbledhur e popullit sllavo-bullgar" (1792), dorëshkrimi origjinal i të cilit u gjet në vitin 1868 nga shkencëtari rus Aleksandër Hilferding gjatë udhëtimit të tij në Maqedoni.. Gabrovski u përpoq të krijonte një lidhje midis bullgarëve dhe maqedonëve në njërën anë, dhe ilirëve e maqedonëve të lashtë në anën tjetër, ku këta të fundit sipas tij ishin poashtu sllavë. Axhenda kryesore e kësaj historie mbi bullgaro-iliro-maqedonët mitikë ishte të pohonte se sllavët maqedonë dhe bullgarë ishin ndër banorët autoktonë të Ballkanit.
Ithtarët e mëpasëm të ideve maqedoniste në fillim të shekullit të 20-të, ishin dy studiues tjerë serbë, gjeografi Jovan Cvijiq dhe gjuhëtari Aleksandar Beliq. Ata pretendonin që sllavët e Maqedonisë ishin "Sllavomaqedonë", një masë amorfe sllave, as bullgare, as serbe. Kjo pikëpamje u mbështet gjithashtu nga disa intelektualë perëndimorë, ku spikat Oswald Spengler. Cvijiq më tej argumentonte se etnonimi tradicional "bugari" (bullgarët) me të cilin e quante veten popullata sllave e Maqedonisë, në të vërtetë do të thoshte raja, dhe në asnjë rast nuk nënkuptonte përkatësinë etnike bullgare. Në studimet e tij etnografike mbi sllavët e Ballkanit, Cvijiq sajoi një "tip qendror" (sllavomaqedonë dhe torlakë), që dallonte si nga "tipi dinarik" (varianti kryesor etnografik "serb") dhe "tipi i Ballkanit Lindor" (që përfaqësonte bullgarët, por që përjashtonte Bullgarinë Perëndimore). Bullgarët e vërtetë i përkisnin vetëm "tipit të Ballkanit Lindor" dhe ishin një përzierje e sllavëve, grupeve "turaniane" (bullgarë, cumanë dhe turq) dhe vllehëve, dhe si të tillë, ishin ndryshe nga sllavët e tjerë të jugut për nga përbërja e tyre etnike. Më e rëndësishmja, karakteri i tyre kombëtar ishte padyshim jo-sllav. Bullgarët ishin të zellshëm dhe të trashë. Ata ishin popull pa imagjinatë dhe për këtë arsye domosdoshmërisht pa art dhe kulturë. Kjo karikaturë e bullgarëve lejoi dallimin e tyre të qartë prej "tipit qendror", ku Cvijiqi fuste sllavët e Maqedonisë, bullgarët perëndimorë (shopët) dhe torlakët, një tip kryesisht sllav (dmth. serbë të vjetër) dhe rrjedhimisht jo-bullgar. Sot, këto pikëpamje të vjetëruara serbe janë propaganduar nga disa studiues dhe politikanë bashkëkohorë maqedonë, si rikrijim i keq i kësaj pseudo-shkencore racore.
Disa ideologë pansllavistë të Rusisë, një shteti që më parë kishte qenë përkrahës i Bullgarisë së Madhe, i përvetësuan këto ide si kundërpërgjigje ndaj politikës rusofobe të Bullgarisë në fillim të shekullit të 20-të. Në fillim të shekullit të 20-të, propaganda e vazhdueshme serbe kishte arritur me sukses ta nguliste në opinionin publik evropian konceptin e sllavëve maqedonë, emër i cili filloi të përdorej pothuaj po aq shpesh sa emri bullgarë. Në të njëjtën kohë ithtarët e Lufta Greke për Maqedoninë, si Germanos Karavangelis, e popullarizuan idenë e një lidhjeje të drejtpërdrejtë mes sllavëve lokalë dhe maqedonëve të lashtë. Megjithatë, një raport i vitit 1914 nga Carnegie Council for Ethics in International Affairs thotë se serbët dhe grekët i klasifikonin sllavët e Maqedonisë si "sllavomaqedonas" për qëllime politike, dhe për të fshehur ekzistencën e bullgarëve në atë rajon. Megjithatë, pas Luftërave Ballkanike (1912-1913) Maqedonia Osmane u copëtua kryesisht mes Greqisë dhe Serbisë, e kjo pati si pasojë helenizimin, respektivisht serbizimin e popullsisë sllave. Përdorimi i termit sllavomaqedonas në përgjithësi pushoi të përdorej në të dyja vendet.
Ithtarët e hershëm
Nacionalistët e parë maqedonë u shfaqën në fund të shekullit XIX dhe në fillim të shekullit XX, jashtë Maqedonisë. Përgjatë jetës së tyre, shumica nga ta shprehën deklarata kontradiktore lidhur me kombësinë e tyre dhe mbi përkatësinë etnike të sllavëve që jetonin në Maqedoni. Konceptet e tyre pro-maqedone i formësuan pas kontakteve me disa qarqe pansllaviste në Serbi dhe Rusi. Mungesa e motiveve të ndryshme etnike duket se konfirmohet nga fakti se në veprat e tyre ata shpesh përdorën emërtimet bullgaro-maqedon, bullgarët maqedonë dhe sllavët maqedonë për t'i emërtuar bashkatdhetarët e tyre. Përfaqësues të këtij qarku ishin Georgi Pulevski, Theodosi i Shkupit, Kërste Misirkov, Stefan Dedov, Atanas Razdolov, Dimitrija Çupovski dhe të tjerë. Gati të gjithë nga këta vdiçën në Bullgari. Pjesa dërrmuese e valës pasuese të maqedonistëve ishin politikanë majtistë, të cilët ndërruan përkatësinë e tyre etnike nga bullgar në maqedon përgjatë viteve 1930-ta, pas njohjes së etnisë maqedone nga Komintern i. Këtu bëjnë pjesë: Dimitar Vlahov, Pavel Shatev, Panko Brashnarov, Venko Markovski, Georgi Pirinski, Sr. etj. Aktivistët e tillë maqedonë, që vinin nga Organizata e Brendshme Revolucionare Maqedonase dhe Partia Komuniste e Bullgarisë, asnjëherë nuk u çliruan plotësisht nga tendencat e tyre pro-bullgare.