cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Çarls Darvin
Teoritë
Bazuar në këto argumente dhe në përputhje me Parimet e Gjeologjisë nga Charles Lyell-i dhe Ese mbi parimin e popullsisë Malthus (që shtronte një teori për konceptin e disponueshmërisë së burimeve ushqimore për të kuptuar një kufizim për numrin e popullatës të kafshëve), Darvini shkroi mbi transformimin e specieve. I vetëdijshëm për ndikimin që hipoteza e tij do të kishte në shkencë, Darvini filloi të hetonte në mënyrë aktive për gabime, duke bërë eksperimente me bimë dhe shpendë dhe konsultime me ekspertë të zgjedhur për lloje të ndryshme të kafshëve. Në 1842-shin, ai hartoi një projekt të parë të teorisë së tij dhe në 1844-n ai shkroi një ese prej 240 faqesh që përcaktonin një version më të hollësishëm të idesë së tij origjinale mbi përzgjedhjen natyrore. Deri në 1858-n (viti kur Darvinit iu dorëzua Shoqëria Linnean të Londrës), ai nuk e ndërpreu rafinimin e teorisë se tij.
Thënie nga Charles Darwin
Një njeri që guxon ta çojë kot, qoftë vetëm një orë të jetës së tij, nuk e ka zbuluar vlerën e vërtetë të jetës.
Referime të Përgjithshme
Miles, Sara Joan (2001). "Charles Darwin and Asa Gray Discuss Teleology and Design". Perspectives on Science and Christian Faith 53: 196–201. Retrieved 2008-11-22.
Kantoni Plouguenast
Kantoni Plouguenast (frëngjisht: Canton de Plouguenast) është një kanton në departamentin Côtes-d'Armor, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Plouguenast. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 6290 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Plouguenast aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Apeldoorn
Apeldoorn është një bashki në provincën Gelderland në Holandë me sipërfaqe 341.13 km² dhe popullsi 156355 banorë. Apeldoorn është kryeqendra e bashkisë.
Mettauertal
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Sasori
Sasori (Sasori i shkretëtirës të kuqë) është një njinja i cili vjen nga fshati i rërës. Në moshën 15 vjeçare ai u largua nga fshati i rërës. Dhe në moshën 20 vjeçare ai bashkua më grupin akatsuki. Ai është nipi i mjshtres së rërës Chijo. Ai ka qënë partneri i Deideiras. Ai ishte shumë i aftë në teknikën e marionetës. Ai vdes në një ndeshje më kankuron e gaaren dhe vendin e tij e merr Tobi.
Historiku
Sasori kishte një familje, dhe jetonin në fshatin e rërës. Por një ditë mamai dhe babi iu largohen për një mision. Më pas ata vdesin në mision. Sasori ndihët i vetmuar, por më pas vjen gjyshi dhe gyshja, Chiyo dhe Ebisu. Chiyo, gjyshja e tij i mëson nipit kontrollin e marionetës. Më pas Chiyo i bën një dhuratë Sasorit. Ajo ishte mami dhe babi, marioneta. Sasori pasi kishte mësuar shumë, mori trupin e Kazekagun e tretë dhe e kthei në marionetë, e më pas ai shkon tek Akatsuki.
Më pas ai shfaqët në Naruto Shippuden më deidaren, në formë të marionetës (Hiruko). Ata kishin një mision nga Akatsuki që ti a merrnin përbindëshin Gaares, më që Itachi dhe Kisame nuk mundën ta merrnin përbindëshin e Narutos. Pas një betejë të gjatë mes Gaares dhe Deidares. Ata e mundin, mirëpo më pas i ndoq Kankuri. Sasori lufton më të, dhe më anë të bishtit helmues dhe gazit të marionetës Hirukos ai e mund. Më pas ata kthehen në strofullen e Akatsukit.
Pasi i marrin fuqinë Gaares, pjesëtarët e Akatsukit shkojnë në një vend tjetër. Vetëm Sasori më Deidaren rrinë pasi ndiejnë pranin e dikujt. Më pas vjen Naruto, Kakashi, Chiyo dhe Sakura. Kakashi me Naruton e ndoqin Deidaren që ka më vetë Gaaren. Ndërsa Chiyo dhe Sakura luftojnë më Sasorin marionetë. Pasi Sakura i jap një grusht të fort, Sasori kthehet në formën e vërtet. Pastaj bëhet beteja midis nipit dhe gjyshes. Sasori më marionetën e tij, Kazekagun e tretë kanë një fuqi e cila quhet Iron Sand [Rëra e hekurt]. Chiyo ka dy marioneta, mamin dhe babin e Sasorit. Kjo betejë bëhet më interesantë, kur Sasori transformohet. Ai nvjerr 100 marioneta, ndërsa Chiyo 10. Dukë luftuar këta të dy, Sakura ia heq një kontrollues, ky e kontrollon trupin e Sasorit, të cilin e kishte shndërruar në marionetë. Kështu ai vdes, dhe Gaara shpëtohet nga duart e Deidares.
List of Naruto antagonists Sasori Sasori Sasori (Naruto) Sasori Sasori Акацуки 蠍 (火影忍者)
Isuf Sherifi
Isuf Sherifi ka lindur më 17 shtator 1967. Ka studiuar në Fakultetin Filozofik në Prishtinë. Ka qenë i burgosur politik.
Në vitin 1992 ka botuar përmbledhjen me poezi "Plisi", ndërsa në vitin 1996 "Ndarjen nuk e nënshkruaj". Isuf Sherifi jeton në Zvicër.
Morandi
Morandi është një grup rumun europop që përbëhet nga Marius Moga dhe Andrei Ştefan Ropcea (Randi). Emri i grupit rrjedh nga dy shkronjat e para të emrit të Mogas dhe pseudonimit të Ropceas, Randi, pra Morandi.
Përveç suksesit në Rumani, kënga Beijo listohej në vendet e para në disa top lista pan-Evropiane më 2005, përfshirë top-listën MTV Europe dhe World Chart Express. Morandi u nominuan me çmimin "Akti më i mirë rumanez" në MTV Europe Music Awards 2005 dhe MTV Europe Music Awards 2006, dhe më në fund e fituan çmimin në MTV Europe Music Awards 2008.
Në MTV Romania Music Awards 2006, Morandi fitoi çmimin Best Song (kënga më e mirë) (për Beijo) dhe Best Video (videoklipi më i mirë) (për Falling Asleep). Albumi i tyre, "Reverse", shiti mbi 2 milion kopje.
Bogumil Hrabak
Bogumil Hrabak (Veliki Bečkerek, 11 janar 1927 - Beograd, 12 dhjetor 2010) ishte një historian, profesor universiteti dhe shkencëtar serb.
Hrabak shkollën fillore dhe shkollën e mesme e mbaroi në Zrenjanin dhe Sentë. Ai u diplomua në Fakultetin Filozofik të Beogradit në grupin e Historisë në vitin 1950. Fitoi doktoratën në Fakultetin e Filozofik në Sarajevë në vitin 1957 me tezën e doktoraturës "Eksportet e grurit të Dubrovnikut nga Perandoria Osmane nga fillimi i shekullit të 17-të."
Ishte asistent në Fakultetin e Filozofisë në Beograd, nga shkurti 1951 deri në dhjetor 1957. Më pas ai punoi në Institutin Historik Ushtarak dhe Institutin e Shkencave Shoqërore deri në shtator 1965. Ai ishte themeluesi i Departamentit të Historisë në Fakultetin Filozofik në Prishtinë, i cili kishte drejtuar për tetë vjet. (deri në vitin 1979). Një nga themeluesit e Shoqatës Shkencore të Kosovës në Prishtinë, ndërsa në vitin 1978 u zgjodh si anëtar i rregullt i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Kosovës. Në vitin 1979, ai u zhvendos në Novi Sad ku ai ishte profesor i rregullt deri në shkurt të vitit 1993 kur u pensionua. Ai është autor i mbi 700 artikuj dhe 40 libra dhe ka marrë pjesë në konferenca të shumta shkencore brenda dhe jashtë vendit, një kohë të pjesshme mësuar në Nikshiq, Banja Luka, dhe studimet posdiplomike në Prishtinë dhe Mitrovicë. Ai u trajtua me tema që ishin kronologjikisht dhe tematikisht shumë të ndryshme. Ai shkroi për historinë ekonomike të Mesjetën e vonë, marrëdhëniet turko-veneciane, revolucioni serb, sidomos Kryengritja e Parë Serbe dhe ka punuar në historinë politike dhe ekonomike e Mbretërisë së Jugosllavisë, politikës së jashtme të Jugosllavisë socialiste, historinë e marrëdhënieve serbo-shqiptare, historinë e Republikës së Dubrovnikut dhe tema të tjera.
Ai ishte pjesëmarrës në Luftën Nacionalçlirimtare që nga tetori i vitit 1944 dhe u çmobilizua në dhjetor 1945. Bogumil Hrabak edhe në Akademinë e Shkencave dhe Arteve të Vojvodinës ka themeluar një fond i cili financon lëshimin e disertacionit të doktoraturave në lidhje me historinë serbe dhe historinë e Bosnjës dhe Hercegovinës.
Lidhje e jashtme
http://www.istorijskabiblioteka.com/art:bogumil-hrabak.
http://www.politika.rs/search/searchEngineLanding/a/Preminuo-akademik-Bogumil-Hrabak (www.politika.rs)
Perandoria Osmane në gjysmën e dytë të shekullit XVIII-XIX
Në vitet 30-40 të shek XVIII, krahas varësisë ekonomike filloi dhe rritja e ndikimit politik të shteteve evropiane në shtetin osman. Në këtë periudhë u ashpërsuan edhe më shumë kontradiktat midis shteteve evropiane për Perandorinë Osmane. Nga një vend që e kërcënonte Evropën në shek XVI, shteti osman ishte kthyer në një objekt për diskutim. parapamje|Revolucioni Amerikan nuk linte Anglinë të ndihmonte Perandorinë Osmane
Konfliktet e Fuqive të Mëdha
Midis Anglisë, Francës, Rusisë dhe Austrisë zhvillohej një luftë e ashpër për të zënë pozita zotëruese ekonomike dhe politike në perandori. Rusia synonte të siguronte vende që lagen nga Deti i Zi nga sulmet turko-tatare, të fitonte të drejtën të lundronte në Detin e Zi dhe në ngushticat, të rriste ndikimin në Ballkan dhe në Kaukaz. Anglia e Franca, si shtetet më të fuqishme perëndimore, kishin interesa që ndeshnin me ato të Rusisë.
Anglia shqetësohej për pozitën sunduese të Rusisë në rajonin e Baltikut. Franca, si aleate e Austrisë, nuk donte daljen e Rusisë në Detin e Zi e në Mesdhe. Prandaj ajo përkrahte armiqtë e Rusisë, Suedinë, Poloninë e Portën e Lartë, duke u përpjekur të krijonte një aleancë kundërruse.
Ndryshimet në shtetin Osman
Shteti osman shikonte tek Anglia dhe Franca aleatët e natyrshëm, tek të cilët mund të mbështetej në luftën kundër Rusisë. Ndërsa rritej fuqia e këtyre shteteve, dobësohej ajo e shtetit osman, për rrjedhojë rritej ndikimi i këtyre shteteve mbi të. Tani çështjet e mosmarrëveshjet midis Portës së Lartë e Rusisë nuk zgjidheshin në Konstandinopol e në Petërburg, por në Londër dhe në Paris.
Ndikimi politik u rrit aq shumë sa shteti osman përzihej edhe në luftën për fron të disa shteteve, si rezultat i kombinimeve politike. Në vitin 1740 shpërtheu lufta për fron midis Austrisë e Prusisë. Franca ishte armiqësuar me Austrinë, prandaj përkrahte Prusinë. Edhe shteti osman mori anën e Prusisë me pretendimin se do t’i ktheheshin territoret që i kishte marrë Austria me paqen e Karlovivacit. Pas 8 vjetësh, Prusia doli fituese nga lufta, por premtimin ndaj Portës së Lartë e kishte harruar. Të njëjtën gjë u orvat të bënte Anglia në konfliktin prusiano-francez në vitin 1756, por nuk ia arriti qëllimit.
Luftërat me Rusinë në fund të shek. XVIII
Rusia ndërhynte në punët e brendshme të shtetit osman, duke nxitur e përkrahur disa nga popujt e nënshtruar. Kështu shteti osman nuk mund të pajtohej me këto veprime. Nga ana tjetër Franca, Austria i trembeshin rritjes së influencës së Rusisë në Ballkan, prandaj nxitnin Portën e Lartë për të ndërhyrë në luftë me Rusinë me qëllim që kjo e fundit të dobësohej.
Në shtetin osman kishte dy rryma Fitoi krau i parë. Pretekst i luftës shërbeu lufta civile në Poloni. Atje kishte dy parti :, pro e kundër ruse.
Rusia filloi të përkrahë partizanët e vet. Sulltani kërkoi në formë ultimatumi largimin e forcave ruse nga Polonia, mbasi ndërhyrja e Rusisë në punët e brendëshme të Polonisë ishte një shkelje e paqes së Prutit (1771) Cari refuzoi tërheqjen. Kështu filloi një luftë që zgjati disa vjet (1768-1774). Ushtria ruse theu disa herë ushtrinë osmane në Krime, në Moldavi, në Besarabi, Vllahi dhe doli në lumin Danub. Gjithashtu flota ruse e Balltikut korri disa fitore në detin Egje, Adriatik. Atë e ndihmuan edhe grekët në More të cilët ishin hedhur në kryengritje (1770).
Reagimet e Fuqive të Mëdha
Këto fitore alarmuan Francën, Anglinë dhe Austrinë. Franca nxiti Suedinë në luftë kundër Rusisë. Franca i dhuroi shtetit osman rreth 15 anije për të riformuar flotën. Austria grumbulloi forca në kufi me Moldavinë e Vllahinë. Në këto rrethana qeveria cariste filloi të bëjë sondazhe për të krijur terrenin e bisedimeve.
Rusia kërkonte
Shteti osman hodhi poshtë këto kërkesa.
Paqja me Rusinë
Pas disa luftërash, me forcën e armëve Porta e Lartë u detyrua të ulet në tavolinën e bisedimeve në fshatin Kyçyk-Kajnarxhe (16 qershor 1774) dhe brenda 5 ditëve duhej të nënshkruante paqen.
Sipas kushteve të paqes të dy palët njohën pavarësinë e Hanllëkut të Krimesë. Rusia mori disa territore përreth lumenjve Burdo, Dniepër e Dniestër, Azovin, kurse shtetit osman iu kthyen Besarabia, Moldavia e Vllahia. Rusia siguroi lirinë e lundrimit të anijeve tregtare në të gjitha detet që lagin Perandorinë Osmane si dhe kapitulacionet e shteteve të tjera.
Problemet e shtetit osman
Lufta 1768-1774 tregoi tatëpjetën e thellë që kishte përfshirë perandorinë dhe prapambetjen e dobësinë e ushtrisë osmane. Sulltani nuk desh të ratifikonte kushtet e kësaj paqeje, por pas 6 muajsh u detyrua të bëjë një veprim të tillë. Edhe pas ratifikimit të paqes shteti osman nuk hoqi dorë nga lufta për të kthyer Krimenë, mbasi humbi të ardhura të mëdha.
Luftërat vazhduan disa vjet. Ato përfunduan pa asnjë rezultat. Shteti osman pranoi kushtet e paqes së Kyçyk Kajnarxhesë, por nuk hoqi dorë nga marrja e Krimesë, të cilën e lakmonte edhe Rusia. Në prill të vitit 1783 Katerina II shpalli bashkimin e Krimesë me shtetin rus, të gadishullit Taman dhe të territorit deri në lumin Kuban, me pretekstin se Porta e Lartë kishte shkelur paqen e Kyçyk Kajnarxhesë.
Anglia ishte e zënë me luftë në Amerikë. Në këto kushte sulltani pranoi bashkimin e Krimesë me Rusinë. Dy muaj më vonë u nënëshkrua marrëveshja e parë tregtare midis Rusisë e shtetit osman. Sipas saj tregtarët rusë kishin të drejtë të lëviznin lirisht nëpër territorin e perandorisë dhe gëzonin të gjitha privilegjet e tregtarëve të shteteve të tjera.
Nxitjet për luftë
parapamje|majtas|Katerina II Kalimi i Krimesë nën Rusinë rriti dhe më shumë pakënaqësinë e rretheve drejtuese që ishin kundër kushteve të Kyçyk Kajnarxhesë. Veçanërisht kleri i lartë myslimanëve të Krimesë nën pushtetin e “të pafeve” (rusëve). Ai bënte thirrje për luftë. Nga ana tjetër, qysh nga viti 1783 Rusia filloi ndërtimin e një baze detare luftarake në Sevastopol, bazë kryesore në Detin e Zi.
Me urdhër të Katerinës II në harkun e Sevastopolit u shkrua: "Hyrja në Kostandinopol". Gjendjen luftënxitëse e ndezën edhe më shumë përfaqësuesit e Anglisë, të Prusisë e të Hollandës. Duke shpresuar në ndihmën e tyre dhe me hyrjen në luftë të Suedisë e të Polonisë kundër Rusisë, Porta e Lartë vendosi t’i shpallë luftë Rusisë. Ajo shfrytëzoi vizitën e careshës në Krime dhe takimin e saj me perandorin austriak Jozef II. Ato u konsideruan si demonstrime luftarake.
Kërkesat Osmane dhe shpallja e luftës
Në korrik 1787 shteti osman dërgoi një ultimatum me 7 kërkesa:
Pa pritur përgjigjen një muaj më vonë qeveria osmane i shpalli luftë Rusisë. Plani osman ishte që me zbarkimin e forcave osmane në Kinburn, të ngriheshin tatarët e këtyre rajoneve kundër sundimit rus. Plani dështoi. Forcat ruse të komanduara nga Suvorovi shpartalluan desantin osman.
Lufta me Austrinë në fund të shek. XVIII
E shqetësuar nga frika se me këto fitore, Rusia bëhej shteti më i fuqishëm i Detit të Zi,Anglia filloi aktivitetin për organizimin e një blloku antirus. Ajo arriti të bindte Suedinë dhe Poloninë t’i shpallnin luftë Rusisë. Anglia hyri në aleancë me Holandën dhe Prusinë.
Kështu u krijua blloku antirus. Rusia në vitin 1788 theu disa herë ushtrinë osmane në tokë e në det. Në shkurt të vitit 1788, Austria i shpalli luftë Portës së Lartë. Veprimet luftarake filluan shumë shpejt. Ushtria osmane theu keq ushtrinë austriake të komanduar prej vetë perandorit. Ai mezi shpëtoi kokën.
Ushtria osmane nuk mund të vazhdonte ndjekjen e ushtrisë austriake, mbasi fronti kryesor i luftës ishte në Danub kundër Rusisë. Atje u grumbulluan rreth 100 000 veta kundër ushtrisë së përbashkët ruso-austriake që arrinte në 30 000 veta. Ushtria osmane pësoi disfatë. Në duart e rusëve ranë disa kështjella, si Akerman, Bender. Suksese filloi të korrë edhe ushtria austriake. Ajo mori Semendren, Pozharevacin dhe Beogradin.
Kthesa në luftë
Gjendja e keqe e Perandorisë Osmane ndryshoi pas revolucionit borgjez francez të vitit 1789. Austria e detyruar nga Prusia, Anglia dhe Holanda bëri një paqe të veçantë me shtetin osman, duke ruajtur kufijtë e para luftës. Për rrjedhojë Austria i ktheu atij Beogradin dhe territoret e tjera të pushtuara.
Pas daljes së Austrisë nga lufta, pozita e Perandorisë Osmane u përmirësua, kurse ajo e Rusisë u keqësua përkohësisht. Në vitin 1791 Rusia korri disa fitore të reja në Moldavi, Vllahi e në Kaukaz. Ushtrisë ruse iu hap rruga në Rumeli dhe në Anadoll. Në këto kushte Porta e Lartë u detyrua të kërkojë paqe.
Nga frika se mos rriteshin kërkesat e Rusisë nga fitoret e tjera, Anglia dhe Prusia bënë çmos që të përfundonte lufta ruso-osmane. Gjithashtu Anglia kërkonte të hidhte Rusinë kundër Francës. Rusia shihte Francën revolucionare si armikun më të rrezikshëm. Në këto rrethana në janar të vitit 1792 u nënshkrua paqja midis dy shteteve. Kufiri midis dy shteteve u caktua lumi Dniester. Rusia përfitoi disa territore dhe shtetit osman iu kthyen Besarabia dhe Moldavia, me konditë që popullsive të këtyre krahinave t’u njiheshin privilegjet e fituara në paqen e Kyçyk Kajnarxhesë. Porta e Lartë hoqi dorë nga pretendimet mbi Gruzinë.
Pashallia
është një fshat në Rrethin e Beratit në Shqipëri që përfshihet në Bashkinë e Urës Vajgurore.
Gjeografia
Të dhënat për fshatin Pashalli janë marrë nga libri i autorit Yzedin Hajdaraj me titull "Pashallia nga gojëdhënat në dokument" Pashallia kufizohet me keto fshatra: Në jug Konizbalta.Në veri Çifliku. Në Lindje Guribardhë dhe Gorica e Mushaut. Në perëndim Poshnja,Vokopola dhe Skrevani.
Relievi
K Kryesisht fushor i përbërë nga fusha e cila zë 60% të sipërfaqes,32m nga niveli i detit.Kodra e Hallvaxhiasit me lartësi 82m.Mali i Pashallisë në perëndim e ndan nga Poshnja ,Vokopola dhe Skrevani me lartësi 290m lartësi.Në jug të këtij fshati ndodhet depresioni i kënetës ,i cili e ndan me Konizbaltën në pikën më të ulët 26m nga niveli i detit.Fusha pjellore,kodra e bukur, mali i pasur me gelqerorë dhe kullote për bagëtinë, burimet në dy anët e maleve e bëjnë fshatin të pasur me të gjitha resurset ekonomike.Pashallisë ja ka dhënë zoti të gjitha format e relievit. Në pejsazhin e saj natyror gjen format më të larmishme,gjeomonumenti i Rakovës dhe Shkëmbi i Korbit,biomonumenti i Pyllit të Qelpsit dhe Lisit të Beut në Hallvaxhias, hidromonumentet e Burimeve të kroit Pashalli dhe të Shajnovës. Në vitin 1955 u hap kanali i kullimit të fushës dhe kenetes. Këneta me sipërfaqe 180ha u tha në vitin 1973.
Ajri
Ajri i thate eshte një përzierje gazrash e atmosferës së tokës që mbahet nga rëndesa e saj dhe përbëhet kryesisht nga dy gaze: azoti (78%) dhe oksigjeni (21%), 1% argoni, dhe dioksidi i karbonit (0,03%) dhe përbërës të tjerë në sasi më të vogla. Në gjendje natyrore ajri është pa erë dhe pa shije.
Ajri i quajtur i lagësht mund të përmbajë deri 7% të avullitujor, një përqindje e tillë varet nga sasia e lagështisë së ajrit dhe temperaturës dhe kufizohet nga trysnia e avullit ujor. Përqindja e dioksidit të karbonit del kohët e fundit shumë e ndryshueshme. Në veçanti veprimtaria e njeriut (industria, ndotja, djegia e karbureve, çpyllëzimet etj..) kanë shkaktuar një rritje të madhe të kësaj përqindjeje qindvjeçarin e fundit, që kaloi nga 280 ppm në vitin 1900 në 315 ppm në vitin 1970 deri në 350ppm (0,035%) vitet e fundit.
Ajri është po ashtu si uji i domosdoshëm për jetën dhe qëniet tokësore.
Cili përbërës ka veti inerte ?
Ajri, përveç gazrave që përmendëm mësipër, përbëhet edhe prej grimcash, si hi vullkani, pjalm lulesh, lagështirë etj. perbehet edhe nga shume perberes te tjere qe janë azoti,pika te vogla uji etj.
Adem Demaçi
djathtas|parapamje|En-us-[[Adem Demaçi|Adem Demaci from Albania pronunciation (Voice of America)]] Adem Demaçi (Podujevë, 26 shkurt 1936 - Prishtinë, 26 korrik 2018) ka qenë veprimtar i çështjes kombëtare dhe shkrimtar shqiptar nga Kosova. Më 2010 mori titullin Hero i Kosovës.
Biografia
U lind, zyrtarisht, më 26 shkurt 1936, kurse, si mësojmë nga romani “Libër për Vet Mohimin”, që ka pjesërisht edhe karakter autobiografik, u lind, në të vërtetë, në kosimet e dyta, dikund në korrik.
U rrit në një familje të varfër të Prishtinës. Babai, Zeqiri, i vdiq shumë herët nga tuberkulozi. Demaçi nuk i kishte mbushur as plot tetë vjet. Gjithë barra e familjes ra mbi të vëllanë e tij të madh, Maliqin, i cili, si gazetashitës, ia doli me shumë vështirësi të siguronte kashatën e gojës për familjen (tregimi “Një Natë Bajrami”). Por, pas pesë-gjashtë vjetësh i vdiq edhe i vëllai Maliqi po nga tuberkulozi. Atëherë, për t’i mbajtur në jetë dy fëmijët e mbetur, Ajshen dhe Ademin, nënë Nazifja iu qep vekut dhe duke endur pëlhura të ndryshme, arriti t’i ushqente disi fëmijët, madje edhe ta shkollonte Demaçin (tregimet “Vegjëtarja”, “Vegjëtarja në treg”).
Demaçi do ta mbarojë shkollën fillore në Prishtinë më 1946, ku do ta kryejë edhe Gjimnazin real. Studimet në Degën e Letërsisë Botërore do t’i ndjekë plot pesë semestra në Universitetin e Beogradit, të cilat do të shtrëngohet t’i ndërprejë për shkak të sëmundjes së nënës. Ndaj, u kthye në Prishtinë dhe gjeti punë në veprimtarinë botuese të ndërmarrjes “Rilindja”.
Burgosjes së Tij të parë, më 19 nëntor 1958, do t’i paraprijë shpërngulja me dhunë e shqiptarëve në Turqi (“Kthimi”, “Mestani”), aksioni i armëve dhe Procesi i Prizrenit. Do ta goditë sidomos burgosja e gazetarit të devotshëm Sedat Dida, e cila do të ngjallë frikë e panik në mesin e punëtorëve dhe gazetarëve të “Rilindjes”. Në procesin gjyqësor të marsit të vitit 1959 të Gjyqit të Qarkut të Prishtinës, Demaçi do të dalë hapur me kërkesën që pa bashkimin e Kosovës me Shqipëri, nuk do të ketë paqe në Ballkan. Për këto qëndrime të tij u dënua me 5 (pesë) vjet burg të rëndë. Gjyqi Suprem i Serbisë ia vërtetoi dënimin në 3 (tre vjet), të cilat i vuajti në kazamatin e Sremska Mitrovicës.
Pas lirimit nga burgu, nuk e linin të zinte punë, me qëllim që t’u kallnin edhe më shumë datën të tjerëve për pasojat që mund të kishin. Për më tepër, me ardhjen e Hrushçovit në Shkup, pas tërmetit, më 1963, e izoluan dhe e mbajtën në burg gjatë gjithë qëndrimit të tij në ish-Jugosllavi.
Megjithatë, në fillim të viteve ‘60 ishin krijuar në disa qytete të Kosovës, si në Pejë, Gjakovë e gjetiu, organizata të ndryshme, që luftonin në mbrojtje të kauzës kombëtare. Duke parë disponimin e masës për t’iu kundërvënë terrorit dhe dhunës së shtetit totalitar, veçmas politikës së egër antishqiptare, Demaçi bëri çmos të formohej Lëvizja Revolucionare për Bashkimin e Shqiptarëve, si dhe hartoi (bashkë me Ramadan Shalën, tash të ndjerë) Statutin dhe Programin e Lëvizjes. Lëvizja formoi komitetet e saj në Prishtinë, Gjakovë, Pejë, Mitrovicë, Gjilan; ndërmori një varg aksionesh për ngritjen e flamujve kombëtarë, u përpoq të vite kontakte me lëvizjet e ndryshme revolucionare dhe ta propagandonte sa më shumë çështjen e pazgjidhur kombëtare të shqiptarëve në Ballkan. Megjithatë, kjo LRBSH u zbulua mjaft herët dhe Demaçi si kryetari i saj u dënua me 15 (pesëmbëdhjetë) vjet burg të rëndë, të cilat në fillim i vuajti në Nish, e pastaj, për ta larguar sa më shumë nga familja, e dërguan në Pozharevc, ku në kohën e ish-Jugosllavisë kishin vuajtuar dënimet shumë atdhetarë shqiptarë, midis të cilëve edhe Azem Bejta. Po e theksojmë këtë fakt, sepse kjo mbase do të jetë arsyeja që Demaçi të shkruajë në shtator të vitit 1969 dramën e parë me titull “Popu” (shkurtim i fjalëve po-litika dhe pu-shka), dorëshkrimin e së cilës e nxori nga burgu Xhafer Mahmutxhiku, kryetar i Komitetit të Prishtinës, në një arkë me dy kapakë.
Pas ndryshimeve dekorative politike në ish-Jugosllavi më 1966, dënimin ia zvogëluan në 10 (dhjetë) vjet, të cilat i vuajti ditë më ditë deri më 8 qershor 1974.
Për herë të tretë ra në burg më 6 tetor 1975 në procesin e montuar politik dhe u dënua përsëri me 15 (pesëmbëdhjetë) vjet burg të rëndë, vite këto të cilat do t’i vuajë në burgun famëkeq të Stara Gradishkës. Më 21 prill 1990, me urdhërin e Kryesisë shtetërore të ish-Jugosllavisë, lirohet pesë muaj e gjysmë para se ta kryente dënimin e plotë.
Janë proverbiale fjalët e tij pas daljes nga burgu: Që nga 21 prilli i këtij viti ndodhem në burgun më të madh në botë, që e njeh historia e njerëzimit - në burgun e Kosovës, ku më se dy milionë Shqiptarë nga regjimi hegjemonist-shovinist-terrorist janë zhveshur nga të gjitha liritë dhe të drejtat më elementare njerëzore e kombëtare.
Si luftëtarit më të paepur për lirinë e mendimit, si mbrojtësit më këmbëngulës të lirive dhe të drejtave të njeriut, Paralamenti Evropian, më 4 dhjetor 1991, i dha Çmimin Saharov. Të theksojmë se këtë çmim deri më tash e kishin marrë: Saharovi, emrin e të cilit e mban, Dubçeku, Nelson Mandela, Marçenko, Aung Sun, disa nga të cilët (Mandela, Aung Su) u bënë më vonë edhe fitues të çmimit Nobel. Me këtë rast, në Parlamentin Evropian, Demaçi tha se duke më nderuar mua, keni nderuar popullin tim të shumëvuajtur, por gjithmonë liridashës, paqedashës e krenar.
Më 1993, Klubi i Rektorëve Universitarë në Madrid i dha Çmimin Special për Paqe, kundër racizmit, ksenofobisë, për qëndrim paqësor e tolerant dhe për përpjekje për të ndërtuar një të ardhme të mbështetur në të drejtat e njeriut dhe në shumësi kulturore, që do t’u bënin të mundshme grupeve etnike të ish-Jugosllavisë të jetonin së bashku në paqe e harmoni... Dhe kjo ndodhi pikërisht në kohën, kur qarqet shoviniste serbe e akuzonin për luftënxitje?!
Në shkurt të vitit 1994, pesë anëtarë të Parlamentit të Norvegjisë e kandiduan shkrimtarin Adem Demaçi për çmimin Nobel per letersi. Në shtator 1994 u kandidua sërish-tani për çmimin Nobel për Paqe, me ç’rast theksoi se ky është një nder për mua dhe një mirënjohje për popullin shqiptar. Ndërkaq, më 14 dhjetor 1995 Adem Demaçit iu dorëzua Çmimi për të Drejtat e Njeriut i Universitetit të Oslos. Demaçi, duke shprehur falënderimin për këtë çmim, tha: Këtë mirënjohje nuk e kuptoj vetëm si mirënjohje të punës dhe të luftës sime për të drejtat e popullit tim, por edhe si dëshirë të qeverisë e të intelegjencisë paqedashëse norvegjeze që t’i tërheqë vëmendjen opinionit të gjerë ndëkombëtar për problemin e Kosovës.
Sipas burimeve të nënës së tij u lind diku në gusht-shtator 1935, por zyrtarisht i ati Zeqiri e regjistroi më 26 shkurt 1936. Pas okupimit italian më 1941 dhe hapjes së shkollave shqipe në Kosovë, familja e regjistroi në shkollë më 1942.
Në vitet '50 Demaçi shkroi në revistën letrare "Jeta e re" drejtuar nga Esad Mekuli, dhe më 1958 shkroi romanin e tij të parë Gjarpijt e gjakut që trajton temën e gjakmarrjes në viset shqiptare të Shqipërisë dhe Kosovës.
Demaçi u arrestua së pari më 1958 nga regjimi autoritar i Josip Broz Titos, duke u dënuar me tre vite burgim. Pas lirimit ai e inicoi dhe u radhit në Lëvizjen Revolucionare për Bashkimin Shqiptar. U burgos sërish më pas më 1964 për dhjetë vjet burgim dhe u ridënua më 1975 me pesëmbëdhjetë vjet burgim. Më 1969 Amnesty International e njeh si të burgosur të ndërgjegjes. U lirua prej burgut të Stara Gradishkës, Kroaci, me 21.04.1990 në kohën e presidentit të RSFJ-së së atëhershme Janez Dërnovshek, maj 1989-maj 1990.
Unioni i Shkrimtarëve dhe i Kritikëve Shqiptarë, në bashkëpunim me Shoqatën simotër AICL dhe Universitetin francez, dhe me dekanin e Universitetin e Prishtinës, Bujar Dugolli, në dhjetorin e vitit 2015, është nominuar zyrtarsiht për çmimin Nobel për Paqe.
Ndërroi jetë më 26 korrik 2018 në Prishtinë, Kosovë në moshën 82-vjeçare. Sot Adem Demaçi prehet ne Panteonin shqiptar.
Sali Bashota
Sali Bashota (Caravik, 31 gusht 1959) është shkrimtar, poet, studiues dhe profesor universitar.
Biografia
[[Skeda:Sali Bashota.jpg|alt=SALI BASHOTA|parapamje|U lind më              31 gusht 1959         Kombësia              shqiptar
]] Sali Bashota lindi më 31 gusht 1959 në Caravik të Klinës, Republika e Kosovës. Shkollën fillore dhe gjimnazin i kreu në Kijevë. Më 1978 u regjistrua në Degën e Letërsisë dhe Gjuhës Shqipe në Fakultetin Filozofik të Universitetit të Prishtinës, ku u diplomua më 1982. Pas mbarimit të studimeve ishte mësimdhënës në gjimnazin “Luigj Gurakuqi” në Klinë, paralelja e ndarë në Kijevë dhe në shkollën fillore “Motrat Qiriazi” në Klinë. Në vitet 1983-1984 i vijoi studimet pasuniversitare në drejtimin e Letërsisë. Në vitin 1988 magjistroi në shkencat filologjike me temën Proza e Mitrush Kutelit, ndërkaq në vitin 1998 doktoroi me temën Personazhi në prozën shqipe midis dy luftërave botërore. Në vitin 1984 u zgjodh asistent në Fakultetin Filozofik (tani Fakulteti i Filologjisë) dhe u avancua në titujt: ligjërues (1994), docent (2000), profesor i asociuar (2005) dhe profesor i rregullt (2010). Në Fakultetin e Filologjisë i ligjëron lëndët mësimore: Letërsi romantike arbëreshe, Letërsi romantike shqipe, Autor i zgjedhur, Publicistikë letrare, Letërsi aktuale shqipe, Publicistikë dhe eseistikë.
Më 2 gusht 1998, në vendlindjen e tij, ushtria dhe policia serbe ia dogjën shtëpinë, bibliotekën, dorëshkrimet. Në vitin 1997 e bashkëthemeloi Shtëpinë Botuese “Rozafa”, duke qenë redaktor i botimeve dhe drejtues i saj. Nga viti 2000-2003 ishte kryeredaktor i revistës letrare “Jeta e re”, ndërsa nga viti 2000-2004 ishte kryetar i Degës së Letërsisë Shqipe në Fakultetin e Filologjisë. Nga janari i vitit 2003 deri në tetor të vitit 2013 ishte drejtor i Bibliotekës Kombëtare dhe Universitare të Kosovës. Në vitin 2005, me propozimin e Ambasadës së Shteteve të Bashkuara të Amerikës në Prishtinë, mori pjesë në projektin Administrimi i Bibliotekave në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe nga Departamenti i Shtetit Amerikan, u certifikua në programin ndërkombëtar për udhëheqës.
Nga viti 2009-2012 ishte kryetar i Këshillit Botues të Universitetit të Prishtinës dhe kryetar i Këshillit të Studimeve të Doktoratës në Fakultetin e Filologjisë. Nga viti 2009-2013 ishte nënkryetar i Unionit të Bibliotekave të Ballkanit (Balkan Libraries Union), me seli në Edirne të Turqisë. Nga viti 2013-2015 ishte kryetar i Këshillit Drejtues të Bibliotekës Kombëtare të Kosovës “Pjetër Bogdani”. Nga viti 2015-2018 ishte anëtar i Këshillit Drejtues të Institutit Albanologjik të Prishtinës. Në vitin 2017 ishte anëtar i Këshillit Shtetëror të Cilësisë, në Agjencinë e Kosovës për Akreditim. Nga viti 2017-2020 ishte kryeredaktor i revistës shkencore “Filologji”, e cila botohet nga Fakulteti i Filologjisë. Nga viti 2018-2021 ishte anëtar, pastaj kryetar i Bordit të Radiotelevizionit të Kosovës (RTK).
Ka botuar libra me poezi, prozë poetike dhe studime letrare. Është njëri ndër poetët më të përkthyer të Kosovës në gjuhë të ndryshme të botës dhe i përfaqësuar në shumë antologji brenda dhe jashtë vendit. Poezia e tij është përkthyer në anglisht, frëngjisht, gjermanisht, rumanisht, polonisht, italisht, turqisht, suedisht, hungarisht, arabisht, bullgarisht, maqedonisht, finlandisht, në gjuhën esperanto dhe malazeze etj., ndërsa veprat e tij letrare janë promovuar në Paris, Sète, Bukuresht, Malmö, Sofie, Basel etj., si dhe në festivale të ndryshme ndërkombëtare të poezisë.
Nga viti 2004 është anëtar i PEN Qendrës së Kosovës, ndërsa nga viti 2020 është udhëheqës i veprimtarive letrare dhe botuese të këtij asociacioni.
Për krijimtarinë letrare e shkencore është nderuar me çmime të larta kombëtare dhe ndërkombëtare.
Në vitin 2020 nga Presidenti i Republikës së Kosovës, u dekorua me Medaljen Presidenciale të Meritave për kontributin e dhënë në fushën e letërsisë dhe të kulturës shqiptare.
Bibliografia
alt=SALI BASHOTA|parapamje|Lutja e parë e shpirtit
Publicistikë
alt=SALI BASHOTA|parapamje|Vepra të zgjedhura 1-6
Lista e astronomëve
Kjo është lista e astronomëve.
Mbretëria e Ilirisë
Mbretëria e Ilirisë është emërtimi për organizimin politik, shoqëror dhe ushtarak që ka ekzistuar në Gadishullin Ballkanik në kohërat antike, në territorin që shtrihej në veri të Maqedonisë antike dhe Epirit dhe brigjet lindore të Adriatikut. Nga shekulli VIII p.e.s. e deri në shekullin V p.e.s. në zonën e bregdetit lindor të Detit Adriatik dhe brigjeve të Detit Jon, vërehet një ndikim i konsiderueshëm i qendrave kulturore nga Greqia antike dhe Roma e lashtë (Italia e Jugut) si rezultat i së cilës fillon të ndryshojë edhe mënyra e jetës, përmbajtja e saj dhe nevojat e përditshme. Si pjesë e nevojave, kishte ndryshime gjithashtu edhe në organizimin shoqëror dhe forcimin e strukturave fisnore.
Historia
Të gjitha burimet historike (Thukididi, Teopompi, Diodori), pa përjashtim, flasin për mbretërinë në veriperëndim të Maqedonisë antike dhe në brigjet e Detit Adriatik. Historianët e sotëm janë të prirur ta quajnë këtë mbretëri sipas dinastive të fiseve përkatëse: Mbretëria e enkelejëve dhe/ose e taulantëve, Mbretëria e dardanëve, Mbretëria e ardianëve dhe/ose e labeatëve, etj.
Në Ilirinë e Jugut organizimet e para shtetërore u formuan pak më herët se në viset e tjera të këtij rajoni. Një nga dinastitë më të vjetra të njohura ilire është ajo e enkelejve, e cila me sa duket kishte arritur kulmin e saj mes shekujve VIII-VII p.e.s., por dinastia në fjalë ra nga pushteti dominues rreth shekullit VI pes. Dobësimi i dinastisë së enkelejëve rezultoi në asimilimin, shkrirjen dhe përfshirjen e tyre në një dinasti tjetër ilire të krijuar më së voni në shekullin V p.e.s., duke shënuar kështu shfaqjen e dasaretëve, të cilët duket se kanë zëvendësuar enkelejët në zonat përreth Liqenit të Lyhnidit.
Sipas një numri studiuesish modernë, dinastia e Bardhylit, dinastia e parë e vërtetuar dardane, në fakt, ishte dinasti dasaretiane. Nga ana tjetër ekziston edhe një rindërtim tjetër historik që e konsideron Bardhylin një sundimtar dardan, i cili gjatë zgjerimit të sundimit të tij përfshiu edhe rajonin e dasaretëve në kuadër të mbretërisë së tij, por ky interpretim është kundërshtuar nga ata historianë të cilët e konsiderojnë Dardaninë shumë të largët në veri për ngjarjet që përfshijnë mbretin ilir Bardhyli dhe dinastinë e tij.
Pasi Filipi II i Maqedonisë mundi Bardhylin (358 p.e.s.), grabët nën udhëheqjen e Grabit u bënë shteti më i fortë në Iliri. Filipi II gjatë luftës me ilirët vrau rreth 7000 ilirë në një fitore të madhe dhe aneksoi territorin deri në Liqenin e Ohrit. Më pas, Filipi II reduktoi territorin e grabëve dhe më pas u drejtzua kah ardianët, mundi triballët (339 p.e.s. ) dhe luftoi me Pleurin (337 p.e.s.).
Në kohën e mbretërve Pleurati dhe më vonë Agroni, ardianët zhvilluan fuqinë e tyre detare dhe qendra e gravitetit të shtetit brenda disa dekadave u zhvendos përgjithmonë nga brendësia kontinentale në brigjet e Adriatikut. Pas vdekjes se Pleuratit në vitin 250 p.e.s. erdhi në fron i biri i tij, Agroni, i cili sundoi për 20 vjet. Agroni shfrytëzoi rënien e Epirit pas vdekjes së Pirros dhe pasardhësve të tij. Ai më vonë pushtoi pjesë të Epirit, Korfuzit, Durrësit dhe Hvarit një nga një ku edhe vendosi vartësit e tij. Nën emrin e tij, Hvari u sundua nga Dhimitër Hvari, i cili më vonë, në konfliktin midis romakëve dhe ilirëve, do të tradhtonte Mbretëreshën Teuta, gruan e dytë të Agronit dhe do të bëhej vasal romak. Nga të gjitha dinastitë tjera, kjo ishte dinastia më e fuqishme e cila drejtoi shtetin ilir në histori.
Pas vdekjes së Agronit në krye të shtetit erdhi gruaja e tij Teuta, e cila nuk ndryshoi politikën e jashtme të shtetit ilir. Duke mbajtur aleancën me Maqedoninë, Teuta në vitin 230 p.e.s. nisi kundër Epirit ushtrinë dhe flotën Ilire. Ekspedita përfundoi me sukses dhe Republika e Epirit hyri në varësinë e Mbretërisë ilire. Në vitin 229 p.e.s. Teuta iu drejtua qyteteve bregdetare. Meqenëse Dyrrahu dhe Visa rezistuan, flota ilire nën komandën e Dhimitër Farit iu drejtua Korkyrës dhe pasi shpartalloi flotën greke, e pushtoi atë. Këto fitore e bënë Mbretërinë ilire një nga fuqitë më të mëdha të pellgut të Mesdheut.
Në vitin 229 p.e.s. filloi konflikti mes Mbretërisë ilire dhe Perandorisë romake në kohën e Mbretëreshës Teuta. Pas një dekade (220 - 219 p.e.s.) u zhvillua lufta e dytë iliro - romake e nisur nga Dhimitër Fari dhe e përfunduar nga Skerdilaidi. Pesë dekada më vonë (170 - 167 p.e.s.) zhvillohet lufta e tretë iliro - romake e ku u dallua sidomos mbreti ilir Genti. Kjo luftë përfundoi me thyerjen e plotë të ushtrisë ilire, ndërsa Genti u dorëzua me gjithë familjen dhe u dërgua si rob në Romë. (Varri i tij ndodhet në Gubio - Itali).
Pas Gentit në skenën politike ilire paraqitet mbreti Ballai i cili sundoi deri në vitin 135 p.e.s. Si duket në kohën e sundimit të tij territori i shtetit ilir është ngushtuar dukshëm pasi që mbretin Ballai e njohim kryesisht përmes monedhave të tij të prera në Korkura dhe Risan. Me këtë edhe merr fund pavarësia politike dhe ekonomike e shtetit ilir.
Münchwilen (AG)
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Kuklibegu
Kuklibeg është një vendbanim në komunën e Sharrit, Kosovë.
Klodjana Keco
Klodjana Keco (lindur më 27 maj 1982 në Berat) është një aktore, regjisore dhe dubluese shqiptare, e diplomuar nga Akademia e Arteve në Tiranë, dega Dramë.
Keco ka fituar Çmimin si "Aktorja më e mirë protagoniste" në Festivalin Teatror të të Rinjve, viti 2009. Rolet e saj më të spikatur janë "Ana Kristi" nga E. O'Neill; Xhulia tek "Morsa" nga L. Pirandello; Antonia tek "Çifti i Shqyer" (Copia Aperta) nga D. Fo; Natalia Ivanovna tek "Tri Motrat" nga A. Checkov.
Ajo është e njohur edhe për dublimet e filmave artistikë dhe multiplikativë. Ka dubluar zërat e aktoreve me famë ndërkombëtare si: Julia Roberts, Lindsay Lohan, Hilary Duff, Anne Hathaway etj. Te telenovela Famë dhe Dashuri ajo e ka dubluar Elieta.
Në vitin 2012, Klodjana Keco ka dubluar zërin e Meridës tek filmi Rebelja, si dhe atë të Anës tek filmi Mbretëresha e Dëborës në vitin 2014.
Asllan Pashallinjtë
Familja Asllan Pashali ka qenë një oxhak feudal shqiptar që u ngrit në kohën e Perandorisë Osmane, i cilësuar si oxhaku i Janinës, të cilët brez pas brezi qeverisën ndër shumë vise të perandorisë. Degëzimet e tyre qeverisën në periudha të ndryshme Gjirokastrën, Delvinën dhe Libohovën ndër viset shqiptare; degëzimi i fundpërmendur mbeti me llagëpin Libohova, që shtetit shqiptar i dhanë ministra dhe funksionarë të lartë si Myfid bej, Eqrem bej dhe Ajet bej Libohova.
Gjenealogjia
Sipas një kronike të krishterë, pema gjenealogjike e familjes zë fill me një të quajtur Mika Skifteri, i cili rrreth vitit 1400 paska qenë beu i Valjeranit (mbase në rrethinat e Elbasanit, ose vetë Elbasani). I biri i tij, Petro Boso, u martua me një bijë të familjes venedikase Kontarini. Asokohe në trojet e Elbasanit u vendosën osmanët dhe i biri i Petro Bosos u konvertua në islam dhe mori emrin Shahin Lame (shahin - skifter; Lame - Islam). Shahin Lamja la një nip të quajtur Mustafa aga, i cili iku nga Druma në Maqedoni dhe atje u pasurua me tregti. Pas disa vitesh i biri, Ali Asllan aga, shkoi në Janinë ku mori për grua motrën e libohovitit Lutfi Pasha - 20 vjet sanxhakbej i Janinës dhe pastaj vezir i madh.
Historia
Asllan Pashallinjtë, një nga familjet më të vjetra dhe më të mëdha feudale shqiptare me origjinë nga Janina. Osman Pashë Çaushi, Sanxhakbej i Janinës, Vezir dhe Bejlerbej i Rumelisë, pasi u martua me mbesën e Sanxhakbeut të Svetizarit, Sali Asllan Pashës, themeloi këtë gjini të madhe që i dha Janinës 22 Sanxhakbej. Nëpërmjet emërtimeve të pjesëtarëve të tjerë të kësaj gjinie, Asllan Pashallinjtë sunduan prej Lepantos e deri në Delvinë gjatë historisë osmane shqiptare. Në krahasim me kryeqendrat e provincave të tjera, Janina ishte më i bukuri i trevave shqiptare. Për pasojë edhe oxhaku që sundonte në qytet ishte artdashës dhe bujar. Xhamia e bukur që ndërtoi Veziri Asllan Pasha është provë për këtë.
Evlia Çelebiu, në shkrimet e tij të udhëtimit, tregon se në pallatin e Xhelal Ali Pashës gostiteshin çdo ditë 3000 vetë. Ky numër përbën çerekun e popullësisë së atëhershme të qytetit të Janinës. Koha dhe rrethanat kishin bërë që vazhdimisht anëtarët e kësaj familjeje të shpërnguleshin në qytete të tjera, si në Stamboll, në Halep apo në Gjirokastër.
Sundimi i familjes Asllan Pashalli në Janinë, filluar me shkëlqim në vitin 1590, përfundoi në vitin 1786. Dega e familjes Asllan-Pashali në Delvinë dhe Gjirokastër, emër që sot është shuar, vazhdon të jetojë sot si Libohova. Burra të shquar të kësaj dere, si Myfit dhe Eqrem Bej Libohova trashëguan vetitë më të arrira të stërgjyshërve të tyre.
Himara dhe përkatësia etnike e himarjotëve
Himara dhe përkatësia etnike e himarjotëve libër nga Kristo Frashëri. Shtëpia Botuese "Toena", viti i botimit 2005. Faqet e librit 104. ISBN 99927-1-951-6
Në këtë punim shkencor trajtohet pozita e himarjotëve, nëse ata i përkasin kombësisë greke apo shqiptare. Të dyja palët e historianëve, grekë dhe shqiptarë, sjellin argumente në dobi të pikëpamjeve të tyre. Por cila palë ka të drejtë?
Castell de l'Areny
Castell de l'Areny është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Berguedà, të provincës Barcelona, në Katalonia. Castell de l'Areny ka 78 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 24.35 km2.
Oberhof
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Historia e Tiranës (Kristo Frashëri)
Historia e Tiranës Historia e Tiranës si qytet deri në 1920. Vol. 1. Libër nga Kristo Frashëri. Shtëpia Botuese "Toena", viti i botimit 2004. Faqet e librit 472. ISBN 99927-1-897-8
Historia e Tiranës që nga fillimet e saj e deri në ditët e sotme...
Bega
Bega:
Komuna e Rosomanit
Komuna e Rosomanit është komunë që shtrihet në rajonin e Vardarit të Maqedonisë. Qendra e komunës është Rosomani.
Gjeografia
Komuna e ... ka një pozitë gjeografike ...
Ekonomia
Popullata e komunës së ... më së shumti merret me ...
Gur (Lushnje)
Guri është një fshat në komunën Remas në rrethin e Lushnjës të Shqipërisë.
Appingedam
Appingedam është një bashki në provincën Groningen në Holandë me sipërfaqe 24.62 km² dhe popullsi 12046 banorë. Appingedam është kryeqendra e bashkisë.
Ezani
Ezani (arabisht: أَذَان adhan) është thirrja e cila përdoret për të shpallur kohën e faljes së namazit. Personi i cili thërret ezanin quhet myezin. Ezani ka disa fjalë dhe shprehje specifike që recitohen me zë të lartë. Anembanë botës ezani thirret në një gjuhë të përbashkët, në gjuhën arabe.
Mario Mutsch
Mario Mutsch (lindi më 3 shtator 1984) është futbollistë luksemburgasë i cili luan për klubin Progrès Niederkorn.
Mutsch lindi në Belgjikë, nëna e tij vjen nga Belgjika dhe babai i tij vjen nga Luksemburgu.
Karriera
Mutsch filloi karrierën e tij në klubet belge Spa dhe Kelmis (La Calamine) para se të nisej në Gjermani për të luajtur në ekipin rezervë të Alemannia Aachen. Në verë 2007, ai u bashkua në Superliga Zvicerane FC Aarau në sugjerimin e ish-trajnerit të tij Jeff Saibene, i cili ishte ndihmës i menaxherit të FC Aarau.
Më 16 korrik 2009 u njoftua se Mutsch do t'i bashkohet klubit francezë FC Metz. Në vitin 2011, ai u bashkua me klubin zviceranë FC Sion për vetëm një sezon dhe më 2012 ai u zhvendos në FC St. Gallen.
International career
Mutsch bëri debutimin e tij për Luksemburgun në ndeshjen kualifikuese kundër Rusisë në Kampionatin Botëror në tetor 2015 dhe sipas qershorit 2018, ai fitoi 98 paraqitje, duke shënuar katër gola. Ai ka luajtur 11 ndeshje kualifikuese të Kampionatit Botëror.
Oeschgen
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Jan Palach
Jan Palach sq(Jan Palahu) lindi me 11 gusht te vitit 1948 në Pragë,Çekolovakis ishte nje student Çek i cili kreu vet fljim duke i ven flakën vet ne shen proteste kunder okupim nga Bashkimiti Sovjetik kur ne gusht te viti 1968 Bashkim Sovjtik okupoi Çekoslaovakin këtë flijim Palahu e beri ne rrugen Václavák ne qender të Pragës.
Vdekja
Në gusht të vitit 1968, Bashkimi Sovjetik pushtoi Çekosllovakinë për të shtypur reformat e liberalizimit të qeverisë Alexander Dubček gjatë asaj që është njohur si Pranvera e Pragës. Një grup i studentëve çekë përfshirë Palach bërë një pakt vetëvrasës [citim i duhur] me qëllim që të sakrifikojnë veten në shenjë proteste të pushtimit. Pragë-lindur Palach ishte i pari për të vendosur veten në zjarr, në sheshin Wenceslas, më 16 janar 1969. Sipas Jaroslava Moserová, një specialist Burns i cili ishte i pari për të siguruar kujdes për Palach në Spitalin Universitar Charles Fakultetit, Palach nuk e ka vënë veten në zjarr për të protestuar kundër pushtimit sovjetik, por e bëri këtë për të protestuar kundër "demoralizim" e Czechoslovakian qytetarët të shkaktuara nga pushtimi. "" Nuk ishte aq shumë në kundërshtim me pushtimin sovjetik, por demoralizim e cila ishte vendosur në, se njerëzit nuk ishin të vetëm duke i dhënë dorë, por duke i dhënë in Dhe ai donte të ndalur atë demoralizim. Unë mendoj se njerëzit në rrugë,turma e njerëzve në rrugë, i heshtur, me sytë e sad, fytyra serioze, të cilat kur keni shikuar në ata njerëz të kuptuar se gjithkush e kupton, të gjithë njerëzit e ndershëm të cilët ishin në prag të bërë kompromise ". [1]"
Kantoni Sissonne
Kantoni Sissonne (frëngjisht: Canton de Sissonne) është një kanton në departamentin Aisne, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Sissonne. Ka sipërfaqe 302.74km2 dhe popullsi 10483 banorë.
Jan Palach
Vdekja
Shumica e nxënësve të tjerë nuk ka shkuar me me pjesën e tyre, pas mirë publikuara lutjet Palach të bëra në shtratin e tij në lidhje me shkallën e dhimbjes ata ballafaqohen.
Kantoni Sissonne
Përbërja aktuale
Kantoni Sissonne aktualisht përbëhet nga 20 komuna.
Jan Palach
Vdekja
Memoriali për të Jan Palach dhe Jan Zajíc para Muzeut Kombëtar Funerali i Palach kthyer në një protestë të madhe kundër pushtimit, dhe një muaj më vonë (më 25 shkurt 1969) një tjetër student, Jan Zajíc, djegur veten me vdekje në të njëjtin vend, i ndjekur në prill të të njëjtit vit nga Evžen Plocek në Jihlava.
Kamenicë (Lushnjë)
Kamenica është një fshat në komunën Remas në rrethin e Lushnjës të Shqipërisë.
Kantoni Plouha
Kantoni Plouha (frëngjisht: Canton de Plouha) është një kanton në departamentin Côtes-d'Armor, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Plouha. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 6304 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Plouha aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Mir’ se erdhe Enver djali
Teksti
Gjirokastër, 1978
Leshtani (Sharr)
Leshtan është një vendbanim në komunën e Sharrit, Kosovë.
Monumenti i Sali Nivicës
Monumenti i Sali Nivicës është një vepër e realizuar nga skulptori Ilmi Kasemi më 10 prill 2011, dhe e ideuar e financuar tërësisht nga nipi i Sali Nivicës, Fatmir Çela. shtatorja është 4 metra e lartë e ndodhet në sheshin qëndror në Tepelenë përpara bashkisë së qytetit ajo është përuruar më 16 prill 2011 në praninë e shumë banorëve të Tepelenës.