cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Langon, Gironde
Itinéraire à Grand Gabarit
Langoni është gjithashtu një pikë kryesore në Itinéraire à Grand Gabarit, rruga ujore dhe rrugore e ndërtuar për të lejuar transportimin e pjesëve të aeroplanit Airbus A380 deri në pikën përfundimtare të montimit në Tuluzë. Këta komponentë sillen në Langon me maune, ku transferohen në një dok të ndërtuar posaçërisht për mjetet rrugore të mëdha. Këto pastaj vazhdojnë në kolonë përmes një rruge indirekte në jug për në Tuluzë.
Hekurudhor
Stacioni Langon ka lidhje hekurudhore ( TER Nouvelle-Aquitaine ) me vendbanimet Agen, Marmande dhe Bordeaux.
Kunie Tanaka
Kunie Tanaka (Japonisht: 田中 邦衛; lindi më 23 nëntor 1932) është aktor japonezë. Ai ka luajtur për herë të parë si bandit në filmin e Akira Kurosawa The Bad Sleep Well dhe ka punuar prapë me regjisorin në filmin Sanjuro. Ai është i njohur për rolet e tij në filmat e Kinji Fukasaku.
Ai u nominua për pesë Çmime Akademike Japoneze, duke fituar çmimin si aktori përkrahës më i mirë në vitin 1993.
Energjia dhe ambjenti : konferenca e II kombëtare e Shoqatës Termoteknike Shqiptare : Tiranë, më 15 Dhjetor 2000
Energjia dhe ambjenti : konferenca e II kombëtare e Shoqatës Termoteknike Shqiptare : Tiranë, më 15 Dhjetor 2000 libër nga Hysen Agolli (përpun.), Aleksandër Shalësi (përpun.), Ernest Dylgjeri (përpun.). Botuar në Tiranë, në vitin 2000. Faqe 80.
Shigeo Sugimoto
(4 Dhjetor 1926 – 2 Prill 2002) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje.
Nîmes Olympique
Nîmes Olympique, njohur shkurtësisht si Nîmes ose NO, është një klub futbolli francez me seli në Nîmes. Klubi luan në Ligue 2.
Skuadra aktuale
Redaktuar më 27 shkurt 2022
Lidhje të jashtme
Zyrtare
Kōtarō Satomi
Filmat
Ai ka luajtur mbi 130 filma. Mesin e tyre janë
Pedagogjia familjare
Pedagogjia familjare është një disiplinë e pedagogjisë e cila merret me studimin e edukimit në familje. Më konkretisht ajo studion parimet dhe karakteristikat e edukimit familjar, marrëdhëniet midis faktorëve të edukimit familjar, mundësitë e edukimit në familje, ndikimin e atmosferës familjare në edukimin e fëmijës, problemet e përmbajtjes së edukatës në familje, mjetet, metodat dhe format e organizimit të punës edukative në familje, lidhjet e familjes me të gjitha mjetet dhe institucionet kulturore, edukative e arsimore, kërkesat ndaj prindit si edukator etj. Përndryshe familja është një organizëm social edukativ që i zgjidh detyrat e veta të posaçme duke bashkëvepruar me të gjitha mjetet tjera që ka në dispozicion shoqëria.
Tomi Putaansuu
300px|parapamje|Tomi Putaansuu (2023) Tomi Petteri Putaansuu (i lindur më 15 shkurt 1974) është një muzikant, biznesmen, make up artist, kompozitor, aktor, piktor, artist librash komikë dhe dizajner grafik. Ai njihet më së miri nga emri i tij i skenës Z. Lordi.
Z. Lordi ka shkruar këngë dhe pikturuar vepra arti të mbuluara për shumë grupe dhe artistë si Rotten Sound, Jope Ruonansuu, Dominimi Black, Grandevils dhe Agnes Pihlava. Ai ka pasur gjithashtu disa ekspozita arti në Finlandë.
Të gjitha fotografitë publicitare të zotit Lordi e kanë fshehur fytyrën e tij me maskën dhe përbërjen e skenës. Megjithatë, shumë tabloidë kanë publikuar fotografi të rreme të fytyrës së tij të demaskuar.
Riza Brada
Riza Brada (1935 - 2020) është veprimtar i arsimit, pedagog dhe punonjës shkencor nga Peja.
Biografia
Riza Brada u lind në Pejë ku edhe kreu arsimin fillor. Gjimnazin e ulët në Mitrovicë ndërsa shkollimin e mesëm në Pejë, Gjakovë dhe Prizren. Studioi pedagogjinë në Universitetin e Shkupit. Doktoroi në Fakultetin Filozofik të Universitetit të Prishtinës. Punën profesionale e ffilloi si mësues pastaj arsimtar i gjuhës shqipe dhe më vonë drejtor shkolle. Punoi edhe si mësimdhënës i lëndëve pedagogjike në Normalen e Pejës dhe i lëndëve filozofike në Gjimnazin e Deçanit, inspektor i arsimit në Pejë dhe këshilltar pedagogjik në Prishtinë. Fusha e interesimeve të tij shkencore janë çështjet nga pedagogjia parashkollore, pedagogjia shkollore, pedagogjia familjare, etj.
Alush Gashi
thumb|Alush Gashi Alush Gashilindi më 4 tetor 1950 në Uçë, Istog dhe është politikanë kosovarë.
Gashi studoi mjekësinë në Universitetin e Prishtinës më 1974 dhe përfundoi doktoraturën në Zagreb më 1979. Alush Gashi mban rekordin si doktori me i ri i shkencave në fushën e anatomisë në Evropë duke doktoruar në moshën 28 vjecare. Z. Gashi ishte shkencëtar vizitues në University of California San Francisco (UCSF) prej vitit 1981. Më vonë u bë drejtues në institutin e anatomisë dhe dekan në Fakultetin e Mjekësisë të Universitetit të Prishtinës në kohërat më të vështira për popullin Kosovar.
Gashi luajti një rol të rëndësishëm në luftën e shqiptarëve të Kosovës për vetëvendosje. Në vitin 1989, si dekan i Fakultetit të Mjekësisë në Universitetin e Prishtinës, ai u bë pjesë e themelimit të Lidhjes Demokratike të Kosovës. Ai ishte anëtar i LDK-së dhe morri pjesë në negociatat për të shmangur luftën. Ai gjithashtu shërbeu si këshilltar i lartë dhe bashkëpunëtor i ngushtë i Ibrahim Rugovës, dhe poashtu ishte sekretar me marrëdhenie me jashtë i LDK. Edhe pas luftës në Kosovë ai ka qenë politikisht aktiv. Në zgjedhjet e vitit 2007, z. Gashi ishte ndër përfaqësuesit më të votuar në parlamentin e Kosovës. Z. Gashi është nënshkrues i deklaratës të pavarësisë, dhe ndërmjet nëntorit 2007 dhe prillit 2010 ai mbajti postin si ministër i shëndetësisë. Z. Gashi ushtron profesionin e profesorit të anatomisë, dhe në vitin 2019 është zgjedhur anëtar i këshillit të përgjithshëm të LDK. Pas një pauze disa vjecare nga postet publike, në qershor të vitit 2020 z. Gashi u zgjodh këshilltar politik i kryeministrit politik z. Avdullah Hoti. Përvoja e gjatë e z. Gashit në politikë të jashtme e bënë të konsiderohet si person me lidhje të forta ndërkombëtare e posacërisht me SHBA-të.
Në shkurt të vitit 2021, me zgjedhjen e Lumir Abdixhikut si kryetar i LDK-së, Prof. Dr. Alush Gashi u ri-zgjedh edhe për një mandat si anëtar i Këshillit të Përgjithshëm të LDK-së. Ai është anëtari më i vjetër i Këshillit të Përgjithshëm të LDK-së, parti në të cilën ishte që nga dita e themelimit. Në qershor të vitit 2021, Prof. Dr. Gashi themeloi Institutin për Marrëdhenie me Jashtë (Institute on Foreign Relations), ku mbanë pozitën e kryesuesit të bordit. Instituti për Marrëdhenie me Jashtë është institucioni i parë i llojit të tillë i cili si synim ka të nxis një debat intensiv mbi politikën e jashtme të Kosovës. Gazeta Zëri njoftoi që në nëntor të vitit 2021, Prof. Dr. Gashi bëri lansimin e institutit duke mbajtur takimin e parë me diplomatë të Evropës Jug-Lindore ku shkëmbyen mendime se si Kosova mund të zhbllokojë anëtarësimin e saj në nivel shumëpalësh dhe njohje diplomatik
Edeb el-Mufrad
Al-Adab al-Mufrad (Arabisht: الأدب المفرد) është një libër e haditheve të përmbledhura nga Imam Buhariu që flet për sjelljet e profetit Muhammed. Libri ka 1,322 hadithe.
Zemra në pëllëmbë të dorës
Zemra në pëllëmbë të dorës, roman me autor Viktor Canosinaj. Botuar në Tiranë nga "Lilo", në vitin 2005. Libri ka 223 faqe.
Arben Taravari
Arben Taravari (i lindur më 9 Prill 1973) është një politikan shqiptar nga Maqedonia e Veriut, mjek, profesor universitar dhe ish-Ministër i shëndetësisë në qeverinë e Maqedonisë së Veriut që nga viti 2017. Aktualisht është kryetar i Komunës së Gostivarit.
Që në shkollë të mesme ai zgjedh drejtimin bio-tekonologjik duke ndjekur për katër vjet këtë drejtim në gjimnazin e Gostivarit.
Studimet universitare i vazhdon në universitetin "Kirili dhe Metodi" në Shkup. Megjithëse vitet e fakultetit i kalon në një kohë diskriminuese për shqiptarët, të cilëve rrallë u jepej e drejta për të ndjekur studimet universitare veçanërisht në mjekësi, Taravari spikat si një nga studentët më të talentuar duke u diplomuar  me rezultate të shkëlqyera në vitin 1998.
Në vitin 2006 ai specializon dhe disa muaj më vonë po në të njejtin vit edhe magjistron në neurologji duke filluar kështu një rrugëtim të gjatë në këtë fushë. Në vitin 2010 ai mbron doktoraturën duke hulumtuar gjenetikën e sëmundjes së  Parkinsonit dhe deri sot është një nga specialistët më në zë për trajtimin e kësaj sëmundjeje.
Në vitin 2016 ai zgjidhet si udhëheqës i Departmentit për Migrenë dhe Kokëdhimbje në Klinikën Universitare të Neurologjisë dhe bëhet anëtar i bordit të revistës mjekësore ndërkombëtare "Medicus" dhe "Vox Medici".
Pasioni për mjekësinë dhe dedikimi ndaj profesionit të tij e kanë bërë Taravarin një nga mjekët e dalluar në Ballkan dhe punimet e tij shkencore dëgjohen dhe vlerësohen lart në shumë shtete të Evropës apo Amerikës.
Arben Taravari ndërkohë zhvillon një karierë të suksesshme edhe si profesor duke ligjëruar edhe në universitetin e Mjekësisë në Shkup dhe pas hapjes së drejtimit të njëjtë në Tetovë, fillon ligjëron edhe për këtë universitet.
Ai është autor i disa librave shkencorë dhe punimeve shkencore që shërbejnë si pika referimi për shumë studentë e mjekë të rinj.
Në vitin 2017 ai emërohet si ministër i Shëndetësisë duke përfaqësuar Aleancën për Shqiptarët (parti të cilës i përket prej themelimit të saj), në qeverinë e sapoformuar të Zoran Zaevit. Në fare pak muaj Taravari bëhet një nga ministrat më të suksesshëm në këtë qeveri duke e renditur ministrinë e Shëndetësisë, si rrallë herë, në një nga ministritë më të besuara nga populli.
Taravari kthehet në ministrin e parë të Shëndetësisë që nis implementimin e gjuhës shqipe në të gjithë sistemin orientues të shërbimit shëndetësor në vend.
Në tabelat pritëse apo shpjeguese të spitaleve dhe ambulancave shqipja zë vend krahas maqedonishtes.
Por pas mosmarrëveshjeve me partinë e LSDM-së të cilat lindin për shkak të devijimit që kjo parti i bën kauzës për të cilën ishin bashkuar në qeverisje, partia Aleanca për Shqiptarët e drejtuar nga Ziadin Sela, bëhet partia e parë shqiptare që braktis qeverinë duke kaluar në llogoren e opozitës për të vazhduar kauzën e tyre që lidhet me të drejtat e shqiptarëve.
Arben Taravari ndërkohë zgjidhet nga partia e tij si kandidat për kryetar Komune në qytetin e tij të lindjes Gostivar.
Nën moton Gostivari i Pari ai drejton një ekip që arrin të fitojë zgjedhjet dhe kështu në 2 nëntor të vitit 2017, ai nis të drejtojë zyrtarisht Komunën e Gostivarit.
Taravari është i martuar dhe është babai i dy djemve. Ai flet shqip, maqedonisht, turqisht, anglisht dhe serbisht.
Një nga pasionet e tij më të mëdha është sporti. Lëvizja me biçikletë është një nga gjërat që preferon më shumë dhe rekamandon fort qytetarët ta kenë si një zgjedhje për të pasur një jetë të shëndetshme.
Politika kulturore në Shqipëri : Tiranë 29-30 prill 2001
Politika kulturore në Shqipëri : Tiranë 29-30 prill 2001 (konferencë) libër nga Arian Leka (përg.), Erion Kristo (përg.), Shaban Sinani (përg.). Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 2001. Faqe 232. ISBN 99927-38-26-X
Ablain-Saint-Nazaire
Ablain-Saint-Nazaire është një komunë në Francë. Ablain-Saint-Nazaire bën pjesë në departamentin Pas-de-Calais të rajonit Hauts-de-France. Komuna ka një popullsi prej 1828 banorë dhe sipërfaqe prej  9.85 km².
Federata e Futbollit të Bangladeshit
Federata e Futbollit të Bangladeshit ose BFF është organ qeverisës e futbollit në Bangladesh. Organizata e cila menaxhon ndeshjet e futbollit. Federata e Futbollit të Bangladeshit poashtu organizon skuadrën përfaqësuese të Bangladeshit dhe kombëtares për femra.
BFF ishte një nga anëtarët themelues të Federatës së Futbollit të Azisë Jugore. Selia e federatës ndodhet në Dhaka.
Historia
BFF u themelua më 15 korrik 1972 nga Jusuf Ali. U bashkua me AFC dhe FIFA repsektivisht më 1973 dhe 1976.
Hafizuddin Ahmed u zgjodh si zëvendës president i AFC-së për 1990-94.
BFF vazhdoi Ligën e Dhakës që filloi në vitin 1948, pas pavarësisë së Bangladeshit. Ajo fitoi një numër të madh të tifozëve dhe mbështetjes dhe vazhdoi me divizionin e parë, të dytë dhe të tretë në proces.
Në vitin 1980, Federata filloi në Kupën e Federatës, e cila u bë konkurrimi më i mirë i vendit.
Në vitin 2007, BFF filloi ligën më të lartë profesionale në vend, Bangladesh Premier League.
Në vitin 2009 filloi turneun e Superkupë, turneu më i lartë i buxhetuar i futbollit i organizuar nga BFF, Mohammedan SC e mposhti rivalin Abahani Limited Dhaka.
Në 2012 BFF filloi ligën profesionale të nivelit të dytë në Ligën e Kampionatit të Bangladeshit.
Abdullah Avad el-Xhuheni
Abdullah Avad El Xhuheni (عبد الله عواد الجهني), është një nga nëntë imamllarët e Xhamisë së Shenjtë në Mekë. Ai ka një B.A. nga Fakulteti i Kur'anit në Universitetin Islamik të Medinës, dhe një doktoraturë (Ph.D.) nga Universiteti Umm el-Kura në Mekë.
Familja e Abdullahut vijnë prej Jaheenath. Ai ka tre vëllezër dhe dy motra. Abdullahu është më i riu dhe lindi në Medine, Arabia Saudite. Ai është i martuar dhe ka dy vajza dhe dy djem. Ai e memorizoi Kur'anin që nga mosha e re. Ai është mësuar prej një nga imamët e Xhamisë së Shenjtë, Muhammed Ejubi. Disa njerëz thojnë që Abdullahu është rritur si jetimë, por kjo nuk është e vërtetë pasi që prindërit e tij janë ende gjallë.
Karriera
Ai u emërua si imam i Xhamisë së Shenjtë, Mekë në korrik 2007. Ai ka qenë imam i Xhamisë së Profetit në Medine, Xhamisë së Kubas dhe Mesxhidit Kibletejn.
Xhuheni ka udhëhequr namazin e teravive gjatë Ramazanit në Mekë që nga viti 2008. Zëri i tij është regjistruar gjerësisht dhe është shpërndarë ndërkombëtarisht nga komunitete të ndryshme
Vdekja nuk vjen
Vdekja nuk vjen, roman me autor Shpëtim Kelmendi. Botuar në Tiranë nga "Neraida", në vitin 2005. Libri ka 109 faqe.
Flaka (roman)
Flaka, roman me autor Luan Kurti. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2005. Libri ka 293 faqe.
Zëri i Mbytur i Gruas
Zëri i Mbytur i Gruas është një roman shkruar nga Marigona Krasniqi. Romani është bazuar një jetën reale të të mbijetuarëve të dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë.
Masao Ono
(2 Mars 1923 – 11 Shkurt 2001) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje.
Një aventurë në Tiranë
Një aventurë në Tiranë : roman humoristik,erotik me autor Dionis Bubani dhe Loredan Bubani (red.). Botuar në Tiranë nga "Omsca-1", në vitin 2002. Faqet e librit 174. ISBN 99927-52-10-6
Valth
Valth është një fshat në Komunën Shënepremte, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Xhevë Krasniqi - Lladrovci
Xhevë Krasniqi – Lladrovci (1955-1998, Kosovë) ishte luftëtare e UÇK-së në luftën e fundit në Kosovë, e cila luftoi pareshtur deri në frymën e saj të fundit. Ajo është luftëtarja e vetme e UÇK-së, që do të ketë gradën e gjeneral-majorit, e kjo është grada më e lartë që ka marrë një grua shqiptare. Ajo kishte ndjekur shembullin e Shotë Galicës dhe lufton përkrah burrit të saj, komandantit Fehmi Lladrovci, të cilit nuk iu nda deri në vdekje.
Jeta dhe familja
Xhevë Krasniqi – Lladrovci u lind më 1 qershor 1955, në Drenoc të Malishevës. Ajo rridhte nga një familje e shquar intelektualësh dhe patriotësh. I ati i saj, Abdyl Krasniqi, ishte arsimtar dhe i burgosur politik, për shkak të veprimtarisë patriotike. I njëjti i nxori eshtrat e Azem Bejtës nga shpella e thellë 70 metra, ku e kishin fshehur. Edhe e ëma e Xhevës, Hanife Bujupi – Krasniqi, rridhte nga një familje patriotike nga Orllati i Drenasit. Xheva u rrit dhe u edukua në një familje me tradita shqiptare. Ajo ishte fëmija i parë ndër 17 djem e vajza të tjera të babait të saj, pasi nëna e saj kishte vdekur e re dhe babai i ishte martuar për herë të dytë.
Ajo (roman)
Ajo, roman eksperimental me autor Nexhati Tafa. Botuar në Tiranë nga "Vëllezërit Tafa", në vitin 2005. Libri ka 136 faqe.
Xhevë Krasniqi - Lladrovci
Shkollimi
Xheva ishte një vajzë jashtëzakonisht e mençur dhe e zonja. Ndonëse e rritur në një familje shumëanëtarëshe dhe në rrethana të vështira të asaj kohe, ajo ia kishte dalë mbanë që të përfundonte edhe fakultetin, për më tepër kishte përfunduar dy të tillë. Heroina Xhevë Lladrovci kishte mbaruar Fakultetin e Letërsisë dhe atë Juridik. Për më tepër, ajo ishte bërë edhe mësuese e vjehrrës së saj – nënë Shefkijes, të cilës ia mësoi abetaren, në mënyrë që vetë ajo t’ia shkruante letrat djalit të saj, Fehmiut, në kohën sa ishte në burg. Ajo është gruaja e parë shqiptare thellësisht e emancipuar, tepër e shkolluar, dy herë e diplomuar, si mësuese e gjuhës dhe letërsisë shqipe dhe si juriste e diplomuar. është grua e cila në lëvizjen ilegale çlirimtare, u bë një nga figurat më të rëndësishme dhe më domethënëse, e cila krijoi portretin e saj politik, figurën e gruas që i takonte e ardhmja.
Veprimtaria
Xheva ishte jashtëzakonisht aktive në të gjitha organizimet që u bënë për çlirimin e atdheut. Si rezultat, ajo, gjatë një veprimtarie ilegale të vitit 1981, ishte njohur me Fehmiun, me të cilin edhe u fejua pas 2-3 muajsh. Menjëherë pas fejesës, Fehmiu ishte burgosur gjoja për veprimtari antishtetërore me 10 vite burg, prej të cilave do t’i vuante 5 e gjysmë. Përgjatë kohës sa ishte në burg, Xheva kishte vendosur të jetonte me prindërit e Fehmiut, kur edhe do të bëhej mësuese e nënën Shefkije. Falë Xhevës, ajo do t’ia shkruante të birit të saj letrën e parë me duar të veta. Ky veprim i saj e kishte prekur tejet mase Fehmiun, i cili në një letër që ia kishte shkruar Xhevës, kishte thënë: “I putha ato shkronja një nga një, që për herë të parë më erdhën nga e dashura NËNË. Trupin ma përshkoi një ndjenjë e thellë dashurie për atë krijesë, që në pleqëri mësoi të shkruante...”.
Me lirimin me amnesti nga burgu, Fehmiu kthehet në vendlindje, në Shkabaj dhe martohet me nusen e tij që e kishte pritur me vite. Vetëm dy javë pas martesës, të dy shkojnë në luftë në Kroaci, më 1991, kul ftuan në anën e kroatëve kundër agresorëve serbë. Më 1993, ajo u aktivizua në UÇK dhe po atë vit u vendos në Gjermani bashkë me Fehmiun. Më 11 mars 1998, vetëm 4 ditë pas rënies së komandant Adem Jasharit, Fehmiu e Xheva, së bashku me luftëtarë të tjerë, do të vinin direkt në radhët e UÇK-së. Ata formojnë pikën ushtarake në vendin e quajtur “Te Tuneli”, në Baicë të Drenasit, ku Xheva do të ndikonte në mobilizimin dhe masivizimin e grave shqiptare, që krahas burrave, do të luftonin për çlirimin e atdheut. Krahë për krahë me bashkëshortin e saj, Xheva do të luftonte në çdo betejë të UÇK-së, deri në ditën e flijimit, më 22 shtator 1998. Ata kishin organizuar çdo ditë aksione e beteha të ashpra kundër forcave okupuese serbe, si në Rezallë, në Grykë të Llapushnikut, në Klisyrë, në Rahovec, në Shalë, në Hade, në Kozmaq, Qyqavicë etj.
Më 22 shtator 1998, forcat policore ushtarake serbe kishin filluar ofrnsivën në tërë Drenicën, Komnada ndërkomunikuese Guri III, në malet e Kozmaqit, kishin bërë të ditur fillimin e ofensivës me më shumë se 100 tanke, dhjetëra autoblinda, pizaguerë, topa të kalibrave të mëdhenj dhe forca të shumta të këmbësorëve, me qëllim të shkatërrimit të rezistencës së UÇK-së. Atë ditë, Fehmiu kishte komanduar në Shkabën I, II, dhe III të Brigadës 114, ndërsa Xheva, Fatime Hetemi, Shefqet Zeka e të tjerë, pozicionohen në vendin Gradinë.. Zhvillohen luftime të ashpra, veçmas te Shavarinat, në distancë 40-60 metra me armikun, ku mbi shtatë orë ballafaqohen me forcat e shumta serbe. Edhe përkundër kësaj gjendjeje, ata nuk tërhiqen dhe Komandant Fehmiu vendosë që të luftojë deri në flijim, teksa urdhëron ushtarët që të tërhiqen në drejtim të Qyqavicës për të vazhduar luftën. Pas 10 minutash, Fehmiu vdes heroikishit, e Xheva vazhdon luftën deri në përfundim të të gjithë fishekëve. Atëherë, një copë mortaje e godet atë në kokë, ku edhe bie dëshmore.
Pas rënies heroike të Xhevës
Pas rënies heroike të Xhevë e Fehmi Lladrovcit, në vendin Gradinë të Gllanasellës, ku edhe e luftuan betejën e fundit, është ngritur përmendorja e pavdekësisë për të rënët në betejë. Ndërsa, shkolla fillore e Gllanasellës së Drenasit, në shtator të vitit 2005, mori emrin e heroinës Xhevë Krasniqi – Lladrovci. Shtabi i përgjithshëm i UÇK-së, pas rënies i dha titullin – gradën Gjeneral-major, ndërsa më 22 shtator 2008, Xhevë e Fehmi Lladrovci shpallen heronj të Kosovës nga kryetari i atëhershëm i Kosovës, Fatmir Sejdiu.
Veprimtarisë e heroizimit të Xhevës i janë kushtuar shumë vargje poezish e këngësh, të cilat sot këndohen, duke e mbajtur ende gjallë historinë dhe kujtimin për të.
Maçina (Prokuplë)
Maçinë (serbisht: Мачина/Mačina) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Përtej sfidës së harresës
Përtej sfidës së harresës, roman me autore Ajmone Sumaj. Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2005. Libri ka 229 faqe.
Hiroto Muraoka
(lindur më 19 Shtator 1931) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje.
Pishaj
Pishaj është një fshat në Komunën Pishaj, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Bukuroshja fantazmë dhe unë zoti Prek-Vdek
Bukuroshja fantazmë dhe unë zoti Prek-Vdek, roman me autor Petraq Risto. Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2005. Libri ka 258 faqe.
Qarku Cork
Qarku Cork (Irlandisht: Contae Chorcaí) është qarku më i madh i Irlandës. Ndodhet në provincën Munsteri dhe morri emrin prej qytetit Cork. Qyteti i dytë më i madh i Irlandës ka autoritet lokal për qarkun.
Qentë nuk angullijnë më
Qentë nuk angullijnë më, roman me autore Meri Lalaj. Botuar në Tiranë nga "Doruntina", në vitin 2005. Libri ka 128 faqe.
Përshkrimi
Përshkrimi ose deskripsioni është një model që paraqet një fjalë, figurë, person, situatë ose një seri të ngjarjeve. Ajo është njëra nga katër shprehjet retorike (e njohur edhe si mënyra e diskursit), së bashku me shpjegimin, argumentimin, dhe tregimin. Secili modalitet retorik shprehet me një shumëllojshmëri të formave dhe qëllimeve. Edhe vet akti i përshkrimit është i lidhur me definicionin e tij sipas të cilit përshkrimi është edhe një mënyrë ose formë e shprehjes për të transmetuar një përfytyrim ose veçori të një dukurie.
Përshkrimi në filozofi
Në filozofi, natyra e përshkrimit ka qenë një çështje me rëndësi në trajtimet klasike të filozofit anglez Bertrand Russell.
Lista e filmave të vendosur në kohën e Romës së lashtë
Kjo faqe liston filmat e vendosur në qytetin e Romës gjatë Mbretërisë Romake, Republikës Romake dhe Perandorisë Romake.
Abjat-sur-Bandiat
Abjat-sur-Bandiat është një komunë në Francë. Abjat-sur-Bandiat bën pjesë në departamentin Dordogne të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 651 banorë dhe sipërfaqe prej  27.62 km².
Gjuhësia historike
Gjuhësia historike, e quajtur edhe gjuhësia diakronike, është studim shkencor i ndryshimit të gjuhës me kalimin e kohës. Problemet kryesore të gjuhësisë historike përfshijnë:
Gjuhësia historike është e bazuar në Parimin Uniformitar, i cili përkufizohet nga gjuhëtari Donald Ringe si më poshtë:
Derisa të mund t'i vërtetojmë ndryshimet e rëndësishme në kushtet e përvetësimit të gjuhës dhe përdorimit ndërmjet pak kohësh të së kaluarës së padukshme dhe të së tashmes, duhet të supozojmë se llojet dhe shpërndarjet e njëjta të formave, varieteteve, ndryshimeve, etj. kanë ekzistuar edhe në të shkuarën sikurse në të tashmen.
"Derisa të mund t'i vërtetojmë ndryshimet e rëndësishme në kushtet e përvetësimit të gjuhës dhe përdorimit ndërmjet pak kohësh të së kaluarës së padukshme dhe të së tashmes, duhet të supozojmë se llojet dhe shpërndarjet e njëjta të formave, varieteteve, ndryshimeve, etj. kanë ekzistuar edhe në të shkuarën sikurse në të tashmen."
Historia dhe zhvillimi
Gjuhësia historike moderne perëndimore daton nga fundi i shekullit të 18-të. Ajo u rrit jashtë disiplinës së hershme të filologjisë, studimit të teksteve dhe dokumenteve antike që datojnë që nga lashtësia.
Në fillim, gjuhësia historike shërbeu si gurthemeli i gjuhësisë krahasuese kryesisht si një mjet për rindërtimin gjuhësor. Dijetarët ishin të shqetësuar kryesisht për krijimin e familjeve gjuhësore dhe rindërtimin e proto-gjuhëve parahistorike, duke përdorur metodën krahasuese dhe rindërtimin e brendshëm. Përqendrimi ishte fillimisht te gjuhët e mirënjohura indo-evropiane, shumë prej të cilave kishin histori të shkruara prej kohësh; studiuesit studiuan gjithashtu gjuhët urale, një familje tjetër gjuhësh evropiane për të cilën ekziston një material i shkruar më pak i hershëm. Që atëherë, ka pasur punë gjuhësore krahasuese të konsiderueshme, duke u zgjeruar edhe jashtë gjuhëve evropiane, si në gjuhët austronesiane dhe familjet e ndryshme të gjuhëve amtare amerikane, mes shumë të tjerëve. Megjithatë, gjuhësia krahasuese tani është vetëm një pjesë e një disipline më të konceptuar të gjuhësisë historike. Për gjuhët indo-evropiane, studimi krahasues tani është një fushë shumë e specializuar. Shumica e hulumtimeve janë duke u zhvilluar për zhvillimin e mëvonshëm të këtyre gjuhëve, në veçanti, zhvillimin e varieteteve standarde moderne.
Analiza diakronike dhe sinkronike
Fillimisht, e gjithë gjuhësia moderne ishte historike për nga orientimi. Edhe studimi i dialekteve moderne përfshiu vëzhgimin e origjinës së tyre. Dallimi i Ferdinand de Saussure midis gjuhësisë sinkronike dhe diakronike është thelbësor për organizimin e sotëm të disiplinës. Përparësi i jepet gjuhësisë sinkronike, dhe gjuhësia diakronike përcaktohet si studim i fazave të njëpasnjëshme sinkronike. Demarkacioni i qartë i Saussure, megjithatë, ka pasur si mbrojtës ashtu edhe kritikë.
Në gjuhësi, një analizë sinkronike është ajo që shikon fenomenet gjuhësore vetëm në një kohë të caktuar, zakonisht të tashmen, por një analizë sinkronike e një forme gjuhësore historike është gjithashtu e mundur. Mund të dallohet nga diakronika, e cila e konsideron një fenomen përsa i përket zhvillimeve me kalimin e kohës. Analiza diakronike është shqetësimi kryesor i gjuhësisë historike; sidoqoftë, shumica e degëve të tjera të gjuhësisë merren me një formë të analizës sinkronike. Studimi i ndryshimit të gjuhës ofron një pasqyrë të vlefshme për gjendjen e përfaqësimit gjuhësor, dhe për shkak se të gjitha format sinkronike janë rezultat i ndryshimeve diakronike që zhvillohen historikisht, aftësia për të shpjeguar ndërtimet gjuhësore kërkon një përqendrim në proceset diakronike.
Në praktikë, një gjuhësi thjesht sinkronike nuk është e mundur për asnjë periudhë para shpikjes së gramafonit, pasi regjistrimet e shkruara gjithmonë mbesin mbrapa, duke reflektuar zhvillimet gjuhësore. Regjistrimet e shkruara janë të vështira për t’u datuar me saktësi përpara zhvillimit të faqes moderne të titullit. Shpesh, takimi duhet të mbështetet në prova historike kontekstuale siç janë mbishkrimet, ose teknologjia moderne, siç është data e karbonit, mund të përdoret për të përcaktuar datat me saktësi të ndryshme. Gjithashtu, puna e sociolinguistëve mbi variacionin gjuhësor ka treguar që gjendjet sinkronike nuk janë uniforme: zakonet e të folurit të folësve më të vjetër dhe të rinj ndryshojnë në mënyra që tregojnë për ndryshimin e gjuhës. Variacioni sinkronik është ndryshimi gjuhësor në progres.
Qasjet sinkronike dhe diakronike mund të arrijnë në përfundime krejt të ndryshme. Për shembull, një folje e fortë gjermanike si anglisht sing - sang - sung është e parregullt kur shikohet në mënyrë sinkronike: truri i folësit vendas i përpunon ato si forma të mësuara, por format e prejardhura të foljeve të rregullta përpunohen mjaft ndryshe, me zbatimin e rregullave prodhuese (për shembull, duke shtuar -ed në formën themelore të një foljeje si në walk - walked). Kjo është një pasqyrë e psikolinguistikës, e cila është e rëndësishme edhe për didaktikën gjuhësore, që të dyja janë disiplina sinkronike. Sidoqoftë, një analizë diakronike tregon se folja e fortë është mbetje e një sistemi plotësisht të rregullt të ndryshimeve të brendshme të zanoreve, në këtë rast ablauti indo-evropian; gjuhësia historike rrallë e përdor kategorinë "folje e parregullt".
Mjetet kryesore të kërkimit në gjuhësinë diakronike janë metoda krahasuese dhe metoda e rindërtimit të brendshëm. Teknikat më pak standarde, siç është krahasimi leksikor masiv, përdoren nga disa gjuhëtarë për të kapërcyer kufizimet e metodës krahasuese, por shumica e gjuhëtarëve i konsiderojnë si jo të besueshëm.
Gjetjet e gjuhësisë historike shpesh përdoren si bazë për hipoteza për grupimet dhe lëvizjet e popujve, veçanërisht në periudhën parahistorike. Në praktikë, megjithatë, shpesh është e paqartë se si të integrohen provat gjuhësore me provat arkeologjike ose gjenetike. Për shembull, ekzistojnë teori të shumta në lidhje me atdheun dhe lëvizjet e hershme të Proto-Indo-Evropianëve, secila me interpretimin e vet të të dhënave arkeologjike.
Nënfushat e studimit
parapamje|578x578px| Klasifikimi i gjuhëve indoeuropiane. E kuqe: Gjuhë të zhdukura. E bardha: kategori ose proto-gjuhë të paestestuara. Gjysma e majtë: gjuhët centum ; gjysma e djathtë: gjuhët satem
Gjuhësia krahasuese
Gjuhësia krahasuese (fillimisht filologjia krahasuese ) është një degë e gjuhësisë historike që merret me krahasimin e gjuhëve për të vendosur lidhjen e tyre historike. Gjuhët mund të jenë të lidhura me konvergjencën përmes huazimit ose me prejardhje gjenetike, kështu që gjuhët mund të ndryshojnë dhe gjithashtu janë në gjendje të ndërlidhen.
Lidhshmëria gjenetike nënkupton një origjinë të përbashkët ose protogjuhë. Gjuhësia krahasuese ka si qëllim ndërtimin e familjeve gjuhësore, rindërtimin e protogjuhëve dhe specifikimin e ndryshimeve që kanë rezultuar në gjuhët e dokumentuara. Për të mbajtur një dallim të qartë midis gjuhës së vërtetuar dhe formave të rindërtuara, gjuhëtarët krahasues parashtesin një asterisk ndaj çdo forme që nuk gjendet në tekstet që mbijetojnë.
Etimologjia
Etimologjia është studimi i historisë së fjalëve: kur ato hynë në një gjuhë, nga cili burim dhe si kanë ndryshuar forma dhe kuptimi i tyre me kalimin e kohës. Një fjalë mund të hyjë në një gjuhë si një fjalë e huazuar (si një fjalë nga një gjuhë e adoptuar nga folësit e një gjuhe tjetër), përmes morfologjisë derivative duke kombinuar elemente para-ekzistuese në gjuhë, nga një hibrid i këtyre dy proceseve të quajtura fono-semantike, ose në disa mënyra të tjera të vogla.
Në gjuhët me një histori të gjatë dhe të hollësishme, etimologjia përdor përdorimin e filologjisë, studimin se si fjalët ndryshojnë nga kultura në kulturë me kalimin e kohës. Etimologët gjithashtu përdorin metodat e gjuhësisë krahasuese për ta rindërtuar informacionin rreth gjuhëve që janë shumë të vjetra për çdo informacion të drejtpërdrejtë (siç është shkrimi) që të dihet. Duke analizuar gjuhët e lidhura me një teknikë të njohur si metodë krahasuese, gjuhëtarët mund të bëjnë konkluzione, në lidhje me gjuhën e tyre të përbashkët të prindërve dhe fjalorin e saj. Në atë mënyrë, janë gjetur rrënjët e fjalëve që mund të gjurmohen gjatë origjinës së, për shembull, të familjes në gjuhën indo-evropiane. Edhe pse ka origjinë nga tradita filologjike, shumë hulumtime etimologjike aktuale janë bërë në familjet gjuhësore për të cilat ka pak ose aspak dokumentacion të hershëm në dispozicion, të tilla si urale dhe austonesiane.
Dialektologjia
Dialektologjia është studimi shkencor i dialektit gjuhësor, varietetet e një gjuhe që janë karakteristike për grupe të veçanta, bazuar kryesisht në shpërndarjen gjeografike dhe veçoritë e tyre shoqëruese. Kjo është në kundërshtim me variacionet e bazuara në faktorët shoqërorë, të cilët studiohen në sociolinguistikë, ose variacione të bazuara në kohë, të cilat studiohen në gjuhësinë historike. Dialektologjia trajton tema të tilla si divergjenca e dy dialekteve lokale nga një paraardhës i zakonshëm dhe variacioni sinkronik.
Fonologjia
Një pjesë e rëndësishme e fonologjisë po studion se cilët tinguj janë njësi dalluese brenda një gjuhe. Për shembull, "p" në "pin" aspirohet, por "p" në "spin" jo. Në anglisht këta dy tinguj përdoren në shpërndarjen plotësuese dhe nuk përdoren për të dalluar fjalët, kështu që konsiderohen alofone të të njëjtës fonemë. Në disa gjuhë të tjera si tajlandisht dhe keçua, i njëjti ndryshim i aspiratës ose jo-aspirimit dallon fjalët dhe kështu që dy tinguj (ose fonema) prandaj konsiderohen dy fonema të dallueshme.
Përveç tingujve kuptimplotë minimalë (fonemat), fonologjia studion se si tingujt alternohen, të tilla si /p/ në anglisht, dhe tema të tilla si struktura rrokëse, theksi i fjalës, theksi dhe intonacioni.
Parimet e teorisë fonologjike janë zbatuar edhe në analizën e gjuhëve të shenjave, por njësitë fonologjike nuk përbëhen nga tingujt. Parimet e analizës fonologjike mund të zbatohen në mënyrë të pavarur nga modaliteti, sepse ato janë krijuar për të shërbyer si mjete të përgjithshme analitike, jo ato specifike gjuhësore.
Morfologjia
Morfologjia është studimi i mjeteve formale të të shprehurit në një gjuhë; në kontekstin e gjuhësisë historike, si ndryshojnë mjetet formale të të shprehurit me kalimin e kohës; për shembull, gjuhët me sisteme komplekse flektive kanë tendencë t'i nënshtrohen një procesi thjeshtësimi. Kjo fushë studion strukturën e brendshme të fjalëve si një mjet formal i shprehjes.
Fjalët si njësi në leksikë janë lëndë e leksikologjisë. Ndërsa fjalët përgjithësisht pranohet që janë (me klitikë) njësitë më të vogla të sintaksës, është e qartë se, në shumicën (nëse jo të gjitha) gjuhët, fjalët mund të lidhen me fjalë të tjera me rregulla. Rregullat e kuptuara nga folësi pasqyrojnë modele (ose rregullsi) specifike në mënyrën e formimit të fjalëve nga njësi më të vogla dhe si bashkëveprojnë ato njësi më të vogla në të folur. Në këtë mënyrë, morfologjia është dega e gjuhësisë që studion modelet e formimit të fjalëve brenda dhe nëpër gjuhë, dhe përpiqet të formulojë rregulla që modelojnë njohuritë e folësve të atyre gjuhëve, në kontekstin e gjuhësisë historike, si mjetet e shprehjes ndryshojnë me kalimin e kohës. Shih gramatikalizimin.
Sintaksa
Sintaksa është studimi i parimeve dhe rregullave për ndërtimin e fjalive në gjuhët natyrore. Termi sintaksë është përdorur për t'iu referuar drejtpërdrejt rregullave dhe parimeve që rregullojnë strukturën e fjalive të çdo gjuhe individuale, si në "sintaksën e irlandishtes moderne". Studiuesit modernë në sintaksë përpiqen t'i përshkruajnë gjuhët në lidhje me rregulla të tilla. Shumë profesionistë në këtë disiplinë përpiqen të gjejnë rregulla të përgjithshme që vlejnë për të gjitha gjuhët natyrore në kontekstin e gjuhësisë historike, si ndryshuan karakteristikat e strukturës së fjalive në gjuhët përkatëse me kalimin e kohës.
Normat e ndryshimit dhe llojet e përshtatjes
Studimet në gjuhësinë historike shpesh përdorin termat "konservativ" ose "inovativ" për të karakterizuar masën e ndryshimit që ndodh në një gjuhë ose dialekt të veçantë në krahasim me varietetet e lidhura. Në veçanti, një shumëllojshmëri konservatore ndryshon relativisht më pak sesa një larmi inovative. Ndryshimet në plasticitet shpesh lidhen me situatën socio-ekonomike të folësve të gjuhëve. Një shembull i një dialekti inovativ do të ishte anglishtja amerikane për shkak të numrit të madh të folësve dhe ndërveprimit të hapur që folësit e tij kanë me grupet e tjera gjuhësore; ndryshimet mund të shihen në termat e zhvilluar për biznes dhe marketing, midis fushave të tjera si teknologjia.
Bashkëbisedimi i një gjuhe inovative është një gjuhë konservatore, e cila përgjithësisht përcaktohet nga natyra e saj statike dhe papërgjegjshmëria ndaj ndikimeve të jashtme. Shumica por jo të gjitha gjuhët konservatore fliten në zona të izoluara që kanë mungesë të ndonjë popullsie tjetër që flet gjuhën amtare.
As termat përshkrues nuk mbajnë ndonjë gjykim vlerash në studimet gjuhësore ose nuk përcaktojnë ndonjë formë të denjësisë që ka një gjuhë, në krahasim me ndonjë gjuhë tjetër.
Një varietet veçanërisht konservator që ruan tipare që kanë kohë që janë zhdukur diku tjetër, ndonjëherë thuhet se është "arkaike". Ka pak shembuj të gjuhës arkaike në shoqërinë moderne, por disa kanë mbijetuar në fraza të përcaktuara ose në vjersha.
Konteksti evolucionar
Për sa i përket teorisë evolucionare, gjuhësia historike (në krahasim me hulumtimin mbi origjinën e gjuhës njerëzore) studion karakteristikat e përvetësuara Lamarckiane të gjuhëve.
Bektesh Bekteshi
Bektesh Bekteshi (1 janar 1943 - 24 maj 2018) është metodolog, pedagog dhe profesor universitar nga Zhegra e Gjilanit.
Biografia
Bektesh Bekteshi u lind në Zhegër të Gjilanit, më 1 janar të vitit 1943, në një familje të nderuar në Malësinë e Karadakut. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, ndërsa atë të mesme (Normalen), në Gjilan, në vitin shkollor 1963/64. Një kohë Bektesh Bekteshi ishte mësues në Shkollën fillore të Pidiqit. Më vonë punoi arsimtar i ciklit të lartë në Shkollën fillore, tash “Agim Ramadani” në Zhegër. Si mësimdhënës ka punuara punuar edhe në Shurdhan e Pasjan.
Në vitin akademik 1964/65 regjistrohet në Fakultetin Filozofik – Dega e Pedagogjisë në Prishtinë, të cilin fakultet e kryen në vitin 1969. Pas studimeve, një vit punoi në Qendër për Punë Sociale në Prishtinë, e pastaj filloi të punojë si profesor në Gjimnazin “Sami Frashëri” dhe në atë të Lipjanit. Në vitin 1972, Bektesh Bekteshi zgjidhet asistent në Degën e Pedagogjisë të Fakultetit Filozofik të Prishtinës për lëndën “Metodologjia e pedagogjisë me statistikë”.
Studimet pasuniversitare i regjistroi dhe i mbaroi në Fakultetin Filozofik të Universitetit të Zagrebit, ku në qershor të vitit 1976 magjistroi në temën “Ndryshimet e ngarkesës së nxënësve të shkollave fillore në kalim nga mësimi klasor në atë lëndor”. Këtë materie studimore, pas pak kohe e ka botuar si libër të kësaj natyre. Bektesh Bekteshi ka doktoruar në temën “Komponenta kohore dhe përmbajtësore e ngarkesës së nxënësve të shkollave fillore”.
Ndërkohë merr titullin e ligjëruesit, pastaj, pas mbrojtjes ë doktoratës, në atë të docentit (1987) e pastaj në titullin e profesorit inordinar (1994) dhe më 1999 në atë të profesorit ordinar për lëndën e përmendur më parë. Ai disa vjet ishte ligjërues i lëndëve: “Metodika e dituri natyre dhe shoqërie” në SHLP “Skënderbeu” në Gjilan; ligjërues i Pedagogjisë në Fakultetin Filozofik – Dega e Historisë dhe Filozofi – Sociologjisë të Universitetit të Prishtinës, ligjërues i lëndës Metodologji e hulumtimeve shkencore me statistikë në  Fakultetin e Kulturës Fizike dhe në shkallën e tretë të këtij fakulteti. Ligjëroi edhe në Universitetin e Tetovës. Ishte anëtar dhe kryetar i Kolegjiumit të shkallës së tretë në Fakultetin e Filozofisë – Dega e Pedagogjisë etj.
Vepra
Profesor Bektesh Bekteshi vazhdimisht është marrë me publikimin e punimeve shkencore nëpër revista dhe gazeta, si janë: “Shkëndija”, “Libri shkollor”, “Për prindërit”, “Zëri i rinisë”, “Rilindja”, “Pionieri”, "Dija" e në revista të tjera. Ka botuar me dhjetëra punime profesionale – shkencore si dhe ka bërë disa recensione të teksteve shkollore. Bashkëpunoi për përgatitjen e shumë emisioneve arsimore në RTV të Prishtinës. Përveç veprave në dorëshkrim deri më tani ka publikuar edhe këto vepra:
Marrëveshja e Rambujesë
Marrëveshja e Rambujesë ishte një marrëveshje e propozuar për paqe mes Republikës Federale të Jugosllavisë dhe një delegacionit të shqiptarëve të Kosovës. Marrëveshja u hartua nga Organizata e Traktatit të Atlantikut Verior (NATO) dhe zgjodhi Kalanë e Rambujesë si vend ku u mbajt negociatat. Faktikisht Jugosllavia e refuzoi atë dhe NATO e përdori këtë si justifimin për ndërhyrjen në Luftën e Kosovës. Refuzimi i Beogradit u bazua në argumentin se marrëveshja përmbante dispozita për autonominë e Kosovës që shkoi më tej se qeveria serbe / jugosllave e shihte si të arsyeshme.
Negociotatat
Problemi më i madh për të dyja palët ishte se shqiptarët nuk ishin të gatshëm të pranonin një zgjidhje që do ta mbante Kosovën si pjesë të Serbisë, ndërsa serbët nuk donin të shihnin statusin para vitit 1990 dhe ata kundërshtoheshin pa asnjë dyshim ndaj ndonjë roli ndërkombëtar në qeverisjen e krahinës, duke përfshirë ofrimin e një mase për ndershpëtim, në të cilën trupa paqeruajtëse të OKB-së do të përdoreshin në vend të trupave të NATO-s. Negociatat u bënë kështu disi si një lojë e karrigeve muzikore, ku secila palë përpiqej të shmangte fajësimin për prishjen e bisedimeve. Për të shtuar në farsën, vendet e Grupit të Kontaktit të NATO-s ishin të dëshpëruar për të mos pasur nevojë të bënin mirë kërcënimi i forcës - Greqia dhe Italia u kundërshtuan me këtë ide. Rrjedhimisht, kur bisedimet nuk arritën të arrijnë një marrëveshje deri në afatin fillestar të 19 shkurtit, ato u shtynë me një muaj tjetër.
Dy paragrafët e mësipërm, megjithatë, pjesërisht janë në kundërshtim me dëshmitë historike. Në veçanti, deklarata e bashkëkryetarëve Robin Cook dhe Hubert Védrine më 23 shkurt 1999 se negociatat kanë çuar në një konsensus mbi autonominë substanciale për Kosovën, duke përfshirë mekanizmat për zgjedhje të lira dhe të ndershme për institucionet demokratike, për qeverisjen e Kosovës, për mbrojtjen e të drejtave të njeriut dhe të drejtave të pjesëtarëve të bashkësive nacionale; dhe për krijimin e një sistemi të drejtë gjyqësor. Ata vazhduan të thonë se një kornizë politike është në fuqi duke lënë punën e mëtejme të finalizimit të zbatimit të Kapitujve të Marrëveshjes, duke përfshirë modalitetet e pranisë ndërkombëtare të ftuar civile dhe ushtarake në Kosovë.
Në fund, më 18 mars 1999, delegacioni shqiptar, amerikan dhe britanik nënshkruan atë që u bë e njohur si 'Marrëveshjet e Rambujesë' ndërkohë që delegacionet serbe dhe ruse refuzuan. Marrëveshjet kërkuan administrimin e NATO-s të Kosovës si një krahinë autonome brenda Jugosllavisë; një forcë prej 30,000 trupash të NATO-s për të ruajtur rendin në Kosovë; një e drejtë e papenguar e kalimit për trupat e NATO-s në territorin jugosllav, duke përfshirë Kosovën; dhe imunitetin për NATO-n dhe agjentët e saj në ligjin jugosllav. Sipas Tim Judah, pala serbe e përdori aneksin B vetëm më vonë si arsye për dështimin e bisedimeve; në atë kohë, serbët hodhën poshtë çdo diskutim për përfshirjen e trupave të huaja, e më tej të drejtat e gjera që do të ishin dhënë nga Aneksi B.
Në komentin e lëshuar për shtyp, ish Sekretari i Shtetit i Shteteve të Bashkuara Henry Kissinger deklaroi:
"Teksti i Rambujes, i cili i bëri thirrje Serbisë të pranojë trupat e NATO-s në të gjithë Jugosllavinë, ishte një provokim, një justifikim për fillimin e bombardimeve. Rambuje nuk është një dokument që një serb engjëllor mund të ketë pranuar. Ishte një dokument diplomatik i tmerrshëm që nuk duhet të ishte paraqitur në atë formë. - Henry Kissinger, Daily Telegraph, 28 qershor 1999"
Historiani Christopher Clark mbështet këtë pikëpamje, duke pohuar se kushtet e ultimatumit austro-hungarez të Serbisë në vitin 1914 duken të buta krahasuar me kërkesat e NATO-s.
Një dorë e mëparshme në tryezën e Departamentit të Shtetit në Jugosllavi, George Kenney, raportoi në maj të vitit 1999 se një zyrtar i lartë i Departamentit të Shtetit i kishte informuar gazetarët se "[ne] vendosim qëllimisht shufrën më të lartë sesa serbët mund ta pranonin".
Ngjarjet vazhduan shpejt pas dështimit në Rambuje. Vëzhguesit ndërkombëtarë nga OSBE u tërhoqën më 22 mars për shkak të frikës nga siguria e vëzhguesve përpara bombardimeve të parashikuara nga NATO. Më 23 mars, asambleja serbe lëshoi ​​një rezolutë që dënonte tërheqjen e vëzhguesve të OSBE dhe pranoi parimin e "autonomisë" për Kosovën dhe pjesën jo ushtarake të marrëveshjes.
Udhëheqësit e NATO-s kishin pritur që një fushatë e shkurtër bombarduese do të çonte në tërheqjen e forcave serbe nga Kosova, duke i dhënë fund krizës humanitare; por Milosheviçi mund të ketë luajtur me lojën që qeveria e tij dhe forcat e armatosura mund të përballonin disa ditë bombardime pa dëmtime serioze.
Gjuha e vjetër ocitane
Ocitanishtja e Vjetër ( Ocitane moderne: occitan ancian, Katalanisht: occita antic), i quajtur gjithashtu provençale e vjetër, ishte forma më e hershme e gjuhëve oksitano-romane, siç dëshmohet në shkrimet që datojnë nga shekulli i tetë deri në shekullin e katërmbëdhjetë. Ocitanishtja e vjetër në përgjithësi përfshin ocitanishten e hershme dhe të vjetër. Ocitanishtja e mesme ndonjëherë përfshihet në ocitanishten e vjetër, ndonjëherë në oksitanishten moderne. Meqënëse termi occitanus u shfaq rreth vitit 1300, Oksitanishtja e Vjetër përmendet si "Romane" (oksitanisht: romans ) ose "provençal" (oksitanisht: proensals) në tekstet mesjetare.
Historia
[[Skeda:Linguae_in_Galloromania.svg|parapamje| Gjuhët galo-romane . 1. Kufijtë aktualë të gjuhës oksitane
2. Kufijtë e mëparshëm të gjuhës oksitane para shekullit të 13-të.]] Ndër regjistrimet më të hershme të Ocitanishtes janë Tomida femina, Boecis dhe Cançó de Santa Fe. Ocitanishtja e vjetër, gjuha e përdorur nga trubadurët, ishte gjuha e parë romane me një trup letrar dhe pati një ndikim të madh në zhvillimin e poezisë lirike në gjuhët e tjera evropiane. Ndërpika ishte një tipar i drejtshkrimit të saj dhe mbijeton sot në katalanisht dhe në gaskon.
Gjuha zyrtare e principatës sovrane të Viskontesë të Béarnit ishte dialekti popullor vendor Bearnès i Ocitanishtes së Vjetër. Ishte gjuha e folur e gjykatave dhe e biznesit dhe ishte gjuha e shkruar e së drejtës zakonore. Megjithëse gjuhët popullore preferoheshin gjithnjë e më shumë ndaj latinishtes në Evropën Perëndimore gjatë mesjetës së vonë, statusi i ocitanishtes në Béarn ishte i pazakontë sepse përdorimi i saj kërkohej me ligj: "avokatët do të hartojnë peticionet dhe lutjet e tyre në gjuhën popullore të vendit të tanishëm, si në të folur ashtu edhe në të shkruar”.
Katalonishtja e vjetër dhe oksitanishtja e vjetër ndryshuan midis shekujve 11 dhe 14. Katalanishtja nuk iu nënshtrua kurrë kalimit nga në  ose zhvendosjes nga  në  (përveç rrokjeve të patheksuara në disa dialekte) dhe kështu kishte ndryshuar fonologjikisht përpara se ato ndryshime të preknin oksitanishten e vjetër.
Fonologjia
Ocitanishtja e vjetër ndryshoi dhe evoluoi disi gjatë historisë së saj, por sistemi bazë i zërit mund të përmblidhet si më poshtë:
Bashkëtingëlloret
Shënime:
Morfologjia
Disa karakteristika të dukshme të Ocitanishtes të Vjetër: