cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Athenagoras i Athinës
Vepra
Legatio pro Christianis. Kjo ishte një apologji e drejtuar rreth vitit 177 perandorëve Marcus Aurelius dhe birit të tij Luciut. I hedh poshtë akuzat që u bëhën të krishtërëve se janë ateistë, antropofagë dhe të pamoralshëm. Atenagora thotë: Në qoftë se këto janë të vërteta, mos ia falni askujt, por dënoni, na zhdukni ne, gratë tona, fëmijët tanë, në qoftë se dikush prej nesh jeton jetën shtazarake (3, 1). Më së tepërmi përqëndrohet në pjesën e parë, duke thënë se ne nuk jemi ateistë. Ne besojmë në një Zot të vetëm e të amshuar. Për sy të njerzëve ky Zot është i padukshëm. Këtë mund ta kuptojë mendja dhe zemra. Këtë ne e besojmë dhe jetojmë ashtu sikurse do Ai. Ne besojmë edhe në Birin e Tij dhe mos t`iu duket qesharake se si Zoti ka Birin e vet. Ne nuk besojmë dhe nuk mendojmë mbi Atin dhe Birin sikurse mendojnë shkrimtarët të cilët flasin për zota të cilët nuk janë aspak më të mirë se njerëzit. Biri është Logos i Atit në dije dhe fuqi dhe nga Ai çdo gjë u krijua. Ata janë një me fuqi të Shpirtit Shenjt. Pastaj thotë se të krishtërët nuk janë të pamoralshëm, sepse ata besojnë në jetën e pasosur dhe në shpërblimin dhe dënimin e merituar. I krishteri e di se Zoti është i pranishëm gjithkund, natën dhe ditën dhe duke e pasur parasysh se Ai është Dritë, sheh edhe atë që është fshehur në zemrën e njeriut. Të krishtërët nuk janë gjakpirës, sepse as nuk shkojnë në lojëra të ndyta gladiatorike e as nuk bëjnë abortime, ata as që kanë dëshirë të marrin pjesë në lojëra ku vriten njerëzit. Të krishterët besojnë në jetën e pasosur dhe presin të ngjallurit e korpit.
Bimët Leguminoze
Bimët Leguminoze janë ato bimë të cilat janë në gjendje të ushqehen me energjinë e diellit në mënyrë të drejtëpërdrejt jo skurse, disa bimë të cilat duan që energjia e diellit se pari te futet ne tokë pastaj nga toka te arrij tek rrënjët. Pra bimë të këtilla pra bimë leguminoze janë: fasulja, bizelja etj. Bimët e kësaj familje janë gjetur në të gjithë botën, të rritura ne mjedise dhe klima te ndryshme. Një numër i tyre janë bimë të rëndësishme bujqësore dhe ushqimore, duke përfshirë fasulet, bizelet, karrotat, grurin etj. Një numër i këtyre llojeve janë gjithashtu dëmtuese të cilat po ashtu gjinden në pjesë të ndryshme të botës, kështu duke përfshirë  disa specie të Lupinusit.
Modulimi me kode pulsi
PCM është nje metodë që mundëson "dixhitalizimin" e sinjalit analog, si teknikë ajo u zbulua nga Alec Reeves në vitin 1937. Paraqet formë standarde për digjitalizimin e audio sinjalit në kompjuterë,kompakt disqe, DVD, Blue-ray Disk, CD, etj. Gjithashtu si teknikë e tillë ka përdorim të gjerë në sistemin digjital telefonik. PCM pra paraqet kalimin e sinjalit analog në atë digjital me ç'rast sinjali analog mostrohet në mënyrë uniforme duke respektuar kriterin e Najkuistit për samplimin e sinjalit, e më pastaj sinjali i mostruar në këtë mënyrë "kuantizohet" përderisa procesi përfundimtar paraqet "kodimin".
Historiku
Në historinë e komunikimit elektrik njihet telegrafi (TDM-Multipleksimi në kohë) që mundësoi përcjelljen e sinjalit qysh në vitin e hershëm 1853 nga zbuluesi amerikan Moses G. Farmer. Më pastaj në vitin 1903 inxhinieri i elektroteknikës W. M. Miner përdori komutatorin për multipleksimin e sinjalit 'telegrafik' që gjithashtu u përdor në telefoni.
Transmetimi i parë i zërit me teknikën digjitale ishte SIGSALY vocoder encryption që u përdor në nivele të larta të komunikimit në mes të aleatëve përgjatë luftës së dytë botërore, përderisa vazhduesi i përdorimit të kësaj teknike Ferranti Canada në vitin 1949 ndërtoi radio sistemin PCM që ishte në gjendje të transmetojë të dhëna në distanca të largëta.
Modulimi
Si hap i parë i procesit të digjitalizimit të sinjalit është procesi i diskretizimit të sinjalit analog në kohe, që njihet si proces i mostrimit, me ç'rast sinjalit analog në intervale të caktuara i merren vlerat e sinjalit. Por duhet pasur parasysh respektimin e kriterit të Najkuistit që është parakusht i mundësisë së rikthimit të sinjalit të informatës në marrës. Më pastaj për arsye të reduktimit të numrit të simboleve kryhet edhe procesi i kuantizimit që mundëson kufizimin e amplitudave të sinjalit të mostruar. Pas procesi të kuantizimit kryhet edhe procedura përfundimtare që njihet si kodim, ku secilit nivel të kuantizimit i shoqërohet një varg i pulseve drejtkëndëshe me kohëzgjatje të caktuar ku çdo puls i tille njihet si bit.
Demodulimi
Procedura e tille paraqet funksionin inverz të modulimit ku në marres sinjali duhet të rikthehet në formën themelore. Si mënyrë e realzimit të rikuperimit të sinjalit të informatës në hyrje të marrësit kemi dekoderin që arrijnë detektimin e vlerës së sinjalit, më pastaj me një filtër të frekuencave të ulëta arrihet që të rikthehet sinjali i informates. Por duhet pasur parasysh që të respektohet kriteri i Najkuistit për mostrim që është si parakusht në mënyrë që sinjalin e moduluar të mund ta rikthejmë në formën themelore.
Karl Gustav Jung
Karl Gustav Jung (26 korrik 1875, Kesevil - 6 qershor 1961, Kysnaht) ka qenë teoricien, psikiatër dhe psikoterapist zviceran. Është themeluesi i shkollës së psikologjisë analitike, një ndër personalitetet më ndikuese në fushën e psikologjisë dhe mbase më autentiku prej tyre.
Biografia
Si bir i një familjeje që ndër breza ka patur edukim të gjerë, Jungu ka mundur të zhvillojë prirjet dhe aftësitë e tij që në moshë të hershme. Kur ishte vetëm 6 vjeç, i ati, Pol Jungu, filloi t'i mësonte latinishten. Për të, kjo qe një përvojë falë së cilës mundi të zgjerojë më tej interesin e tij të pashterrshëm për gjuhët dhe letërsinë, veçanërisht ato të lashtësisë. Është mjaft domethënës fakti se ai ishte ndër shumë të paktit njerëz që mund të lexonin një gjuhë të vdekur si sanskritishtja. Falë njohjes së saj ai mundi të lexojë në gjuhën origjinale, shkrimet e shenjta të fesë hindu. Njohuri si këto do të ndikonin më vonë së tepërmi në teorinë e tij.
Atë e kanë përshkruar si adoleshent të cilit i pëlqente më shumë vetmia sesa shoqërimi me të tjerët. Me tipin e tij introvert shpjegohet pjesërisht edhe fakti se paçka se ishte i ditur dhe i aftë, e tërhiqte më shumë bota e tij e brendshme sesa vajtja në shkollë. Kur mbërriti moshën e studimeve universitare iu përkushtua fillimisht studimit të arkeologjisë, por e braktisi këtë zgjedhje në favor të studimeve mjekësore. Përfundimisht, nën ndikimin e punës që bënte nën mbikqyrjen e neurologut Kraft - Ebing e ndau mendjen ta ndërtonte karrierën e vet në fushën e psikiatrisë.
Në fillimet e punës së tij ka qenë thellësisht i ndikuar nga zbulimet e Frojdit të cilin për herë të parë e takoi më 1907. Përshtypja që i la Jungu Frojdit ishte po aq e madhe sa ndikimi që ai vetë kishte mbi Jungun. Ditën e takimit, pasi kishin biseduar njëfarë kohe Frojdi anulloi të gjitha takimet e tjera të asaj dite, ndërkohë që biseda mes tyre mori plot 12 orë! Megjithatë, krisja e marrëdhënies nuk qe e largët dhe pati të njëjtin intensitet që kishte pasur edhe pëlqimi dhe mirëkuptimi mes tyre. Bëhej fjalë për dy mendje të ndritura njëri ndër të cilët nuk toleronte asnjë shkarje nga teoria e vet, ndërsa tjetrit ajo teori kishte filluar të mos i mjaftonte. Përmbledhtazi mund të pohohet se dy dallimet bazike mes tyre qëndronin te përmbajtja e së pavetëdijshmes dhe roli i simbolizmit që do të zinte vend parësor në teorinë jungiane.
Përmasa shpirtërore e Jungut ka qenë e pakrahasueshme, pothuajse e pashpjegueshme dhe kësisoj e pangjashme me atë të teoricienëve të tjerë. Padyshim mes interesit dhe dijes së tij të gjerë për mitologjinë, fetë, historinë, gjuhët dhe letërsinë nga njëra anë dhe përjetimeve të tij të brendshme të shprehuara përmes gjendjeve shpirtëore, ëndrrave e vegimeve të shpeshta e të kthjellëta dhe mendimeve të pakufizuara nga përmasa kohore kishte një lidhje të posaçme shpjegimin dhe lidhjen mes të cilave mund ta bënte vetëm një mendje si e tija.
Jungu ka qenë i martuar dhe ka patur 5 fëmijë. Bashkëshortja e tij quhej Ema Rojshenbah. Ata kanë jetuar së bashku deri në vdekjen e saj më 1955. Ema vetë ka qenë shembull i zhvillimit personal, sepse ndonëse në fillimet e marrëdhënies së tyre ishte mjaft e kufizuar nga ana intelektuale, arriti të studiojë dhe të ruajë një barazpeshë fine mes përparimit të saj profesional që kulmoi me karrierën e saj të suksesshme si psikoanaliste dhe përkushtimit ndaj punës së të shoqit të cilit i shërbeu si asistente. Në të gjallët e tij, Jungu është përfolur për marrëdhënie jashtëmartesore me të paktën dy gra, Sabina Shpilrainin dhe Toni Ulfin. Studiues dhe partizanë të tij e kanë refuzuar një mundësi të tillë.
Enzo Malindi
Enzo Malindi eshte lojtar i ekipit te FK Kukesit në Shqipëri.
Civilization
Civilization është titulli i një loje vizuale e programuar për disa platforma llogaritëse.
Përmbajtja
Qëllimi i lojës është prezentimi i historis së zhvillimit ( lëmive të ndryshem si teknologjive të ndryshme, religjionit, etj.) të civilizacioneve të ndryshme në planetit tonë. Një libër i tërë ku bëhet përshkrimi i zbulimeve në historin e njerzimit dhe vlera e tyere në lojë e bëjnë këtë lojë edhe më interesante për nxënsit dembel.
Loja fillon me ftesen e fisit (civilizacionit) që të bëheni prirës i tij në rrugën drejt historisë së njerzimit në tokë deri në fitore ( humbje ) absolute mbi civilizacionet tjera ose lansimi i anijes kozmike në gjithësi. Në këtë "rrugëtim" të historis së njerzimit lojtari ballafaqohet me vështërsi të ndryshme të lojës por edhe me njohurit e tij mbi historin e kulturës njerzore, duke filluar me shuarjen apo integrimin e fiseve, të arriturat materiale, deri tek diplomacia e shkallës më të lartë.
Rreth botimit
Preferohet për nxënsit nga klasa e 5 por varrësisht nga shkalla e vështirësisë bënë edhe ër të rritur.
Paisjet
Versionet e para kanë qenë edhe për platforma më të dobëta ndërsa verzionet e reja kërkojnë janë për platformat e reja. Janë të njohura platformat si MS-DOS, Macintosh dhe Amiga në të ciat është luajtur deri më tani (2005). Për platformen Amiga është përdorur Floppy ndërsa për platformat tjera apo për verzionet nga Civilization II përdoren lexuesit e CD. Për verzionin Civilization IV nevojitet një lexues i DVD-së. Dirigjimi i figurave zakonishtë bëhet me miun e kompjuteritt por lenë mundësin edhe me taster. Disajnin e ka pregatitur Sid Meyer.
Funksionimi
Nuri i figurave (llojeve të luftarëve) është rritur nga verzioni në verzion. Numrii i civilizcioneve silet nga 8 deri në 20 varsisht nga pjeset mbështëse që mund të baren nga iterneti.
Verzionet
Kjo lojë është një lojë vizuale serike e cila në një farë mënyre në serit e reja i shfrytëzonë mundësit e teknologjis programuese të kohës si dhe hapsira e lirë që krijohet nga këto teknologji mbushet me elemente të reja. Mirëpo baza e koncepti i lojës mbetet e njëjtë, lojë edukative vizuale që kërkon veprime logjike të bazuara në histori nga lojtarët. Njohurit e lojtarit nga historia e përgjithëshme e njerzimit edhe pse në verzionet e para kanë qenë jo aq të rëndësishme në verzionet pasuese, këto njohuri gjithnjë e më shumë kanë fituar në peshë. Në këtë kuptim edhe vetë njohurit nga verzioni i parë i lojës edhe pse nuk janë kusht për luajtjen e verzioneve të më vonëshme e ndodhë edhe që paraqiten si pengesa ato ndihmojin dukshëm në njohjen e dukurive, veprimeve si dhe funksioneve të figurave.
Civilization IV
Ky verzion lirisht mund të quhet verzioni i "pullës së majt". Po thuaj se fare nuk është futur në përdorim pulla e djathtë e miut. Shkruhet diku për zbarkimin e trupave nga anijet që mund të përdoret, por në realitet duket që nuk ka nevojë të përdoret pasi që dora automatizohet me konceptin e lojës dhe e kryen edhe këtë funksion me pullën e majtë.
Dihet që "sekretet" e lojës janë magjia e lojës, mirëpo kur sekretet nuk kanë të bëjnë me konceptin e lojës atëherë ato lirisht mund të themi se kemi të bëjmë me mangësi shpjegimesh të funksionimit të lojës. Kështu bije fjala kjo magësi apo "sekret" haset tekë përdorimi i resurseve luks dhe ato për prodhimin e mallrave. Në shpjegim kemi thjeshtë + një fuqi ushqyese, +një fuqi prodhuese +një fuqi tregtimi, mirëpo nuk jepet shpjegimi se bëhet fjalë vetem për fushën ku gjendet resursi apo për gjithë rrjetin e qyteteve. Fuqia shëruese-rritëse dhe ajo lukse vërehet se vlenë për gjithë rrjetin mirëpo fuqia ushqyese, prodhuese dhe ajo tregtuese mbeten sekrete që duhet vetë lojtari ti zbulojë. Si do që të jetë, autorve ju mbetet që të bëjnë diçka me këto resurse, a so ti paraqesin si miniera të pastërta me x-mineral apo ndonjë kombinim me minierat tjera që prodhojin demek me kapacitet më të vogël sepse kur në terori e gjenë b.f. përpunimin e bakrit, atëherë në miniera të ndryshme e nxjerr ata nga mineralet tjera. Nuk ka kuptim në teori e gjenë përpunimin ndërsa në praktik duhesh me pritë a po e gjenë a jo. E gjenë bakrin e pastërt kualiteti i produkteve ka një +, tjertë kanë të njëjtin produkt me -, si tek luksi dhe shërimi qyteti rritet por ka -.
Risit nga versioni i III janë të shumta në dimensionshmërin e lojës. Qeverisja duke filluar nga përzgjedhja e kandidatit për qeverisje të civilizacionit me veti personale, e deri tek shumëllojshmëria e religjioneve. Është çudi se si nuk e kanë futur një pasqyrim nga realiteti edhe tek kandidati, revulucionet ndodhin ndërsa kandidati demek fillozofia karakteristike e tij mbete. Së paku në këtë pikë lojtari do të duhej të kishte mundësin e zgjedhjes së ndryshimit kur dihet që mundësia teknike ekziston për këtë funksion, ajo ekonomike nuk dihet. Civilizacionet që kalojnë ndryshimet pa trazira në anën tjetër për këtë arsye nuk mund të bëjnë ndryshime dhe i mbesin besnik fillozofis së kandidatit të parë, përndryshe revulucioni nuk ka kuptim vetem për ndryshime administrative.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1642
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Breukët
Fis ilir panonnik që banonte në rrjedhën e posh të lumit Sava. Historianët i përmendin veçanërisht në luftën në Kryengritjen e shek 6-9 te e.r., të udhëhequr nga dy Batot dhe Pinës u ngritën kundër pushtimit romak thuajse në të njëtjeten kohë me fisin e Desidiateve. Breukët, si ilir që ishin jetonin në tokat e tyre në Sllavoninë e sotme ( Kroacia) ; në tokat e nënlumit Sava nga Novsko deri në Sllavonsko Gorje në veri ,në lindje deri te Bosuta ,si dhe shtriheshin në vazhdim në mes të lumit Vërbas dhe Drina ( Lumi “Ba(thinus)”- Bosna dhe Hercegovina e sotme ) Kufizoheshin me vëllezërit e tyre fiset Ilire të Andizetëve ,Kolapianëve ,Amantëve dhe Skordiskëve; të gjithë të njohur për qëndrueshmërinë e madhe ndaj pushtimeve të Romës.
Trasadingen
është një komunë në kantonin Schaffhausen të Zvicrës.
Karpa
"Karpa" roman me Autor Martin Camaj. Shtëpia botuese "Camaj-Pipa", viti i botimit 2003. Faqet e librit 250. ISBN 99927-49-75-X
Naut Aran
Naut Aran është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Val d'Aran, të provincës Lleida, në Katalonia. Naut Aran ka 1716 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 255.75 km2.
Lidhje të jashtme
Naut Aran
Doctor Shameless
parapamje|right|200px| Doctor Shameless, (sq.: Mjeku i Paturpshëm), është një Anime-Hentai nga Azia.
Doktor Shejmles është një mjek i paskrupullt që emrin e vërtetë e ka Shinxhi. Ky mjek punon në një spital që po falimenton dhe mjeku Shinxhi po përpiqet që të sjellë më shumë pacientë në spital. Ky mjek nuk është mjek i zakonshëm pasi ai përdor mënyra të turpshme për të shëruar të sëmurët e tij. Disa nga metodat në përdorim janë seks me pacientët e tij, si dhe shikimi i pacientëve lakuriq duke bërë masturbim.
Oberhallau
është një komunë në kantonin Schaffhausen të Zvicrës.
Kantoni Bron
Kantoni Bron (frëngjisht: Canton de Bron) është një kanton në departamentin Rhône, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Bron. Ka sipërfaqe 10.3km2 dhe popullsi 38827 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Bron aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1640
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Origjeni
thumb|300px|Origjeni Origjeni i Aleksandrisë (Greqisht: Ὠριγένης Ōrigénēs; 184/5–253/4) ose Origen Adamantius ishte teolegë i krishterë. Shpirtërisht ishte një ndër njerëzit më të fortit. Thonë se vetëm Augustini ka qenë me një përshpirtëri të tillë. Ata që e njihnin, thonin se sa më tepër njeriu që e njihte, aq më tepër bëhëj edhe e donte. Gjithnjë e më tepër i tërhiqte njerëzit për ta dashur dhe nderuar. Gjithmonë befasonte sepse gjurmonte, hulumtonte shumë dhe gjithnjë u jepte diçka të re. Euzebi historian e nderonte shumë dhe thoshte se ishte shkrimtari më i madhi asaj kohe.
Gospiq
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 6601 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 6561 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 6088 banorë. Popullsia ka ndryshuar me 0.61%.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1641
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Ettore Gliozzi
Ettore Gliozzi (lindur më 23 shtator 1995) është një futbollistë italian i cili luan me sulmues me klubin italian Forlì, në huazim nga klubi i Serie A Sassuolo.
Hallau
është një komunë në kantonin Schaffhausen të Zvicrës.
Kantoni Bellencombre
Përbërja aktuale
Kantoni Bellencombre aktualisht përbëhet nga 15 komuna.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1639
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Nava, Asturias
Nava është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Oviedo, të provincës Asturias, në Asturias. Nava ka 5543 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 95.81 km2.
Lidhje të jashtme
Nava
Enti Rregullator i Telekomunikacioneve
Enti Rregullator i Telekomunikacioneve, shkurt ERT, është organi rregullator i telekomunikacioneve në Shqipëri, i cili mbikëqyr kuadrin rregullator të përcaktuar nga ligji Nr. 8618 datë 14 qershor 2000 dhe nga politikat e zhvillimit të përcaktuara nga Këshilli i Ministrave. Enti Rregullator i Telekomunikacioneve ka filluar veprimtarinë e tij në vitin 1998.
Lurøy
Lurøy është një komunë në qarkun Nordland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 264 km² dhe popullsi 2024 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Electronic Program Guide
Electronic Program Guide (EPG) (shqip Udhezimi Elektronik i Programit) është një variant e gazetave të shtypit. Kusht i përdorimit të EPG është që Televizionet emetuese të jenë të regjistruara. Pasi që të jetë bërë regjistrimi i programit shikuesi me ndihmën e EPG-së ka mundësi të lexojë në ekranin e tij përmbajtjen e programit d.m.th kohen e emetimit të emisioneve, titullin dhe kohëzgjatjen e emisioneve. Përpos këtyre të dhënave mund të lexohen edhe përmbajtjet e emisioneve në veçanti.
Në teknologjinë e televizorëve digjital informatat nga EPG-ja transmetohen sipas standardit DVB SI EIT ndërsa receive-rët digjital në kutin e tyre kanë një sistem të vetin EPG që këto informata i transmeton. EPG-të externe (të jashtme) sipas standardit MHP kanë aftësi të transmetojnë edhe fotografi dhe të dhëna tjera plotësuese si dhe është i mundshëm programimi i Videorekorderve digjital ose HTPC.
Programimi i Viderekorderit
Të dhënat e transmetuara si data, fillimi, mbarimi, etj. të filmave mund të programohen për regjistrim në ndonjë medium (hardisck, DVD-Rekorderi). Përparsi e kësaj metode ndaj metodave tjera si ShowView është thjeshtësia e programimit. Për të programuar nevojitet që informatat nga EPG të importohen në mediumin pranues. Disa gazeta të shtypit klasik që shpërndahen për informimin e teleshikuesve me kohen e transmetimit të emisioneve në programe të ndryshme, janë të interesuara që këtë ta bëjnë me edhe me ndihmën e kësaj metode.
Philippe Coutinho
Philippe Coutinho Correia ( Braziliano-Portugalisht [fiˈlipi kowˈtʃĩj̃u]; lindur më 12 qershor 1992) është një futbollist profesionist brazilian i cili luan si mesfushor sulmues ose anësor për klubin gjerman Bayern München, në huazim nga Barcelona, dhe kombëtaren braziliane.
Stili i lojës dhe aftësia e tij është krahasuar me lojtarin e kombëtares braziliane dhe legjendën Ronaldinho dhe gjithashtu me sulmuesin e Barcelonës dhe Argjentinës, Lionel Messi.
Ai bëri debutimin e tij me kombëtaren në vitin 2010 në moshën 18 vjeç, dhe që nga ajo kohë ka luajtur më shumë se 60 ndeshje.
Vasco da Gama
Coutinho filloi karrierën e tij futbollistike si pjesë e sistemit të të rinjëve të Vasco da Gama dhe u ble nga gjingandët italian të Interit në 2008, në moshën 16 vjeçare, për katër milion €. Ai qëndroi në huazim te Vasco da Gama deri në ditëlindjen e tij të 18, duke u bërë lojtar i skuadrës së parë pavarësisht moshës së tij të re.
Internazionale
parapamje|djathtas|220px|Coutinho në stërvitje në tetor 2011 Kalimi i Coutinhos te Inter u bë i mundur në korrik 2010, pasi ai mbushi 18 vjeç; trajneri i ri i skuadrës Rafael Benítez dhe presidenti i klubit Massimo Moratti thanë se "Coutinho është e ardhmja e Interit".
Më 27 gusht 2010, ai bëri debutimin e tij zyrtar me fanellën e Interit si zëvëndësues në humbjen 2–0 kundër Atlético Madrid në Superkupën Europiane 2010. Pasi nuk luajti si titullar për disa kohë, ai u rikthye dhe u bë vendimtar për skuadrën pas fitores 3–2 kundër Bayern München në Gjermani, ku ai mori pjesë në golin e barazimit të përkohshëm të shënuar nga Wesley Sneijder; Inter në fund fitoi 3–2 dhe u kualifikua në çerek-finale falë rregullit të golit jashtë fushe. Më 8 maj 2011, Coutinho shënoi golin e parë me Interin me goditje dënimi në fitoren 3–1 kundër Fiorentinës në San Siro.
Rikthimi te Inter
Pas rikthimit, Coutinho udhëtoi me skuadrën për turin para sezonal në Indonezi. Ai luajti në të dyja ndeshjet kundër Indonezia XI dhe kundër Indonezisë që përfunduan me fitoret 3–0 dhe 4–2 respektivisht. Coutinho shënoi dy gola në fitoren 4–2 kundër Indonezisë. Ai luajti ndeshjen e tij të parë zyrtare pas rikthimit në ndeshjen e raundit të tretë kundër Hajduk Split ku Inter fitoi me rezultatin 3–0 dhe Coutinho shënoi golin e tretë të ndeshjes. Më 26 gusht 2012, në ndeshjen e parë në ligë për sezonin 2012–13 kundër debutuesve të Pescarës, Coutinho shënoi golin e tretë të ndeshjes duke ndihmuar skuadrën që të fitonte ndeshjen 3–0. Ai shënoi golin e fundit me fanellën e Interit në ndeshjen e dytë të fazës së grupeve kundër Neftchi Baku në fitoren 1–3. Megjithatë, Coutinho nuk luajti rregullisht gjatë sezonit 2012–13 duke luajtur vetëm 10 ndeshje në ligë dhe vetëm 1 si titullar dhe kjo gjë solli largimin e tij nga klubi në merkaton dimërore.
Liverpool
Më 26 janar 2013, Liverpool raportoi se kishte arritur një marrëveshje për 8.5 milion £ me Interin për blerjen e Coutinhos. Southampton gjithashtu kishte shprehur interes për Coutinhon, i cili kishte luajtur nën urdhërat e trajnerit Mauricio Pochettino te Espanyol, por Coutinho tha se ai preferonte kalimin te Liverpool. Më 30 janar 2013, Liverpool konfirmoi transferimin e Coutinhos i cili kishte firmosur një kontratë afatgjate, ai zjodhi fanellën me numrin 10.
Sezoni 2013–14
Më 16 shtator 2013, Coutinho përsoi një dëmtim në ndeshjen kundër Swansea City pas një përplasje me Ashley Williams. Ai u rikthye në aksion më 9 nëntor duke luajtur si titullar kundër Fulhamit në Anfield. Goli i tij i parë për sezonin 2013–14 erdhi më 23 nëntor në derbin Merseyside kundër Evertonit, duke shënuar që në minutën e parë. Pas kësaj, Coutinho dhuroi asistin e parë të sezonit në fitoren 5–1 ndaj Norwich City në Anfield. Më 26 dhjetor, ai shënoi golin e vetëm të Liverpoolit në disfatën 2–1 kundër Manchester Cityt në Etihad Stadium. Më 30 mars, Coutinho shënoi golin e tretë sezonal në fitoren 4–0 kundër Tottenham Hotspur në shtëpi.
Më 13 prill 2014, Coutinho shënoi golin e fitores në suksesin 3–2 kundër Manchester Cityt në 25 vjetorin e përkujtimit të tragjedisë së Hillsborough. Ky rezultat e vendosi Liverpoolin në vendin e parë me 7 pikë para Manchester Cityt në ligë.
Barcelona
Më 6 janar 2018, Liverpooli konfirmoi se ata kishin arritur një marrëveshje me Barcelonën për shitjen e Coutinhos. Mediat raportuan se shuma fillestare që Barcelona i pagoi Liverpoolit ishte 105 milion £, e cila mund të shkonte deri në 142 milion £ nëse bonuset do të arriheshin, kurse Coutinho firmosi deri në vitin 2023. Gjatë vizitës mjeksore, Coutinho u diagnostifikua me një dëmtim në kofshën e djathtë të cilën e kishte pësuar disa ditë para kryerjes së transferimit, e cila e mbajti jashtë fushave për tre javë.
Ai bëri debutimin e tij me Barcelonën më 25 janar në një ndeshje të Kupës së Mbretit kundër Espanyolit në çerek-finale, duke u aktivizuar si zëvëndësues në minutën e 68të në vend të kapitenit Andrés Iniesta. Goli i tij i parë erdhi më 8 shkurt në ndeshjen e dytë të gjysëm-finales kundër Valencias po në këtë kompeticion; goli i tij u asistua nga Luis Suárez, ish shoku i tij te Liverpooli.
Bayern München
Më 14 gusht, Coutinho hyri në pjesën e dytë të ndeshjes çerek-finale të Ligës së Kampioneve kundër Barcelonës, klubi që ka kartonin e tij, dhe asistoi golin e Robert Lewandowskit në minutën e 82të para se të shënonte vetë dy gola në minutat e 85të dhe 89të, me Bayernin që arriti një fitore rekord 8–2 në Lisbonë.
Karriera ndërkombëtare
Coutinho ishte një lojtar kyç në skuadrën braziliane që fitoi turnamentin nën-17 të Amerikës së Jugut 2009, duke shënuar tre gola.
Ai bëri debutimin e tij me kombëtaren e parë më 7 tetor 2010 duke luajtur si titullar në pjesën e parë të ndeshjes miqësore kundër Iranit.
Stili i lojës
Coutinho konsiderohet të jetë organizatori tipik numër 10 brazilian. Ai mund të luajë si mesfushor sulmues, sulmues i dytë ose si mesfushor qëndror në rolin e numrit 8. Në disa raste ai luan edhe në të dyja krahët e sulmit, ku ai dallohet me asistet që jep për shokët e ekipit.
Gjatë karrierës së tij, Coutinho ka fituar krahasimet me Lionel Messin dhe Ronaldinhon, kjo falë driblimeve, shpejtësisë dhe shkathtësisë. Në lidhje me këtë, ish trajneri i tij te Espanyoli Mauricio Pochettino ka thënë: "Philippe... ai ka një magji të veçantë në këmbën e tij." Ish sulmuesi brazilian Careca e ka krahasuar Coutinhon me Zicon për shkak të krijueshmërisë. Përveç kësaj, ai është lavdëruar edhe nga shokët e tij të skuadrës te Liverpooli. Ai sëbashku me belgun Kevin De Bruyne dhe portugezin Bernardo Silva konsiderohen të jenë mesfushorët sulmues më të mirë në botë.
Neunkirch
është një komunë në kantonin Schaffhausen të Zvicrës.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1638
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Kantoni Bois-Guillaume
Kantoni Bois-Guillaume (frëngjisht: Canton de Bois-Guillaume) është një kanton në departamentin Seine-Maritime, rajonin Haute-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Bois-Guillaume-Bihorel. Ka sipërfaqe 19.56km2 dhe popullsi 23349 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Bois-Guillaume aktualisht përbëhet nga 3 komuna.
Troy (film)
Troy (film) është një film epiko - legjendar i prodhuar në 2004 nga Wolfgang Petersen.
Subjekti
Ky Film përshkruan ngjarjen e Luftës së Trojës, ku kjo luftë u shkaktua nga princi Paris i cili rrëmbeu nga grekët Helenën e Bukur dhe Agamemnoni i etur për pushtet dhe Menelau i inatosur për shkak të gruas së tij të rrëmbyer udhëtojnë drejt e në Trojë për pushtimin e saj dhe kthimin e Helënes. Akili një luftëtar i pavdekshëm niset me grekët për në Trojë në mënyrë që të jetë i lavdishëm dhe që historia ta përmendë atë për shekuj me radhë.Akili u vra nga Parisi ne thembren e gjetur na Apolloni,perendia e luftes.
Aktorët
Grekët
Trojanët
Graçac
Gračac (në Kroatisht ) është një qytet në zhupaninë Zadar në Kroaci.
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 3484 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 3409 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 2689 banorë. Popullsia ka ndryshuar me 2.2%.
Shqiptarët në Rumani
Demografia
Në censusit e vitit 2002, 520 shtetas të Rumanisë u deklaruan si shqiptarë e 484 deklaruan gjuhën shqipe si gjuhë amtare. Numri i tanishëm i shqiptarëve në Rumani llogaritet të jetë diku rreth 10,000. Shumica e anëtarëve të bashkësisë shqiptare jetojnë në Bukuresht, ndërsa pjesa tjetër është e vendosur kryesisht në qendra e mëdha urbane, si në Temishvar, Jash, Konstancë dhe Kluzh-Napokë.
Shumica e familjeve janë ortodokse dhe kanë prejardhjen nga trevat përreth Korçës. Shumë shqiptarë të tjerë të Rumanisë ndjekin fenë islame. Sipas një artikulli të vitit 1999 nga studiuesi rumun George Grigore, shumë studime tregojnë se rreth 3,000 anëtarë të bashkësisë islame në Rumani mund të jenë shqiptarë. Kjo pjesë e bashkësisë shqiptare është tradicionalisht e integruar në grupet turke ose tatare, që vështirson llogaritjen e numrin të saktë.
Historia
Një bashkësi shqiptare brenda principatave danubiane u shënua për të parën herë në Vllahi, gjatë sundimit të princ Mihalit II, ku në një raport të hartuar nga autoritetet habsburgase në Transilvani veçohen se rreth 15,000 shqiptarë janë lejuar të kalojnë në veri të Danubit në vitin 1595. Këlineshti (rum. Călinești, një fshat, sot i vendosur në Komunën e Floreshtit të Qarkut të Prahovës) ishte një nga vendet ku u vendosën, siç dëshmohët në një dokument të nxjerrë nga Simion Movilă, i cili konfirmoj të drejtën e tyre të të jetuarit në atë fshtat. Prania e shqiptarëve në Bukuresht u dëshmua të parën herë rreth vitit 1628. Në Moldavi një shqiptar, Vasile Lupu, u bë princ në vitin 1634. Bashkësia shqiptare u forcua gjatë fanariotëve, kur mërgimtarë të shumtë hapën biznese në një numër të madh të qyteteve, dhe u punësuan si truproja të princave dhe bojarëve vllahë. Këto mërgimtarë kryesisht u shënuan me emërtimet arbănași (ngjajshëm me emërtimin arvanit) dhe arnăuți (të huazuar nga turqishtja arnaut). Në vitin 1820, një studim tregoi se ishin 90 tregtarë nga qyteti rumelian Arnaut Kioj ishin të vendosur në kreqytetin e Vllahisë, shumica e të cilëve ndoshta ishin shqiptarë ose vllehë.
Lëvizja nacionaliste shqiptare e Rilindjes kombëtare brenda Perandorisë Osmane ishte e pranishme dhe frytdhënëse në Vllahi, që ishte qendra e nismave kulturore të filluar nga Elena Gjika, Naim Frashëri, Jani Vreto dhe Naum Veqilharxhi (botuesi i abetares së parë shqipe në Bukuresht, më 1844). Aleksandër Stavre Drenova, një banor i Bukureshtit, është autori i tekstit të himnit kombëtar të Shqipërisë, Himnit të Flamurit, melodia e të cilit është Pe-al nostru steag e scris Unire, e kompozuar nga rumuni Çiprian Porumbesku. Në atë kohë, shumë shqiptarë, së bashku me bashkësitë e tjera ballkanike, ishin të pranishëm në jetën tregtare të Bukureshtit, ku shumë nga ta punuan si shitës nëpër rrugë (veçanërisht duke shitur pije joalkoolike ose ëmbëlsira).
Midis grupeve të reja të mërgimtarëve nga pjesë të ndryshme të Ballkanit që arritën në Rumani ishin familjet e poetëve Viktor Eftimiu dhe Lasgush Poradeci. Në atë kohë, lëvizja për pavarësi arriti kulmin, dhe për një kohë të shkurtër në vitin 1905, ishte e përqendruar në veprimtarinë e Albert Gjikës. Një shkollë shqipe u hap në vitin 1905 në qytetin e Konstancës, e një ndër nxënësit ishte poeti Aleksandër Stavre Drenova. Në vitin 1912, në një takim të udhëhequr nga Ismail Qemali në Bukuresht, ku morri pjesë edhe Drenova, u miratua rezoluta e parë në lidhje me pavarësimin e Shqipërisë.
Në vitin 1893, bashkësia shqiptare në Rumani numëronte rreth 30,000 anëtar. Në vitin 1920, rreth 20,000 shqiptarë jetonin në Bukuresht. Një valë e re e mërgimtarëve shqiptarë, shumë nga ta myslimanë nga Jugosllavia, erdhi në prag të Luftës së Parë Botërore. Në vitin 1921, përkthimi i parë në shqip i Kuranit, librit të shenjtë të myslimanëve, u përfundua nga Ilo Mitkë Qafëzëzi dhe u botua në qytetin e Ploieshtit. Shumë shqiptarë u vendosën në Transilvani, ku kryesisht hapën ëmbëltore.
Bashkësia shqiptre ishte e shtypur gjatë regjimit komunist në Rumani, duke filluar nga viti 1953, kur shoqatat kulturore shqiptare u mbyllën. Të drejtat e shqiptarëve i'u rikthyen pas Revolucionit rumun të vitit 1989, por numri i njerëzve që deklaroheshin shqiptarë ka rënë ndjeshëm mes viteve 1920 dhe 2002. Tradicionalisht, anëtarët e bashkësisë shqiptare janë përfshirë në kategorinë "të tjerët" gjatë censuseve.
Bashkësia shqiptare fitoi një vend në Dhomën e Deputetëve në vitin 1996, kur Unioni Kulturor i Shqiptarëve (rum. Uniunea Culturală a Albanezilor din România) u fut në Parlamentin rumun. Në vitin 2000, vendin e bashkësisë shqiptare e morri Lidhja e shqiptarëve të Rumanisë (rum. Asociatia Liga Albanezilor din Romania).
Kantoni Caluire-et-Cuire
Kantoni Caluire-et-Cuire (frëngjisht: Canton de Caluire-et-Cuire) është një kanton në departamentin Rhône, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Caluire-et-Cuire. Ka sipërfaqe 10.45km2 dhe popullsi 41149 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Caluire-et-Cuire aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Janko Prunk
Janko Prunk, (30 dhjetor, 1942) është një historian slloven i historisë moderne.
Prunk lindi në një vendbanim të Loka pran Zidane Most (pjesë e komunës së Sevnicës), në qendrën e Sllovenisë e cila atëherë ishte e pushtuar nga gjermanët e njohur si Styria e Poshtme. Prunk ka qenë i interesuar në shkrim dhe ka shkruar analogji politike, histori moderne, dhe zanafillën e formacioneve politike moderne, dhe historinë sociale dhe politiko-filozofike në Slloveni.
Yjet nuk vishen kështu
"Yjet nuk vishen kështu" roman me Autore Elvira Dones. Shtëpia botuese "Dudaj", viti i botimit 2009. Faqet e librit 312. ISBN 978-99943-0-129-4
Janko Prunk
Edukimi
I diplomuar ne histori dhe sociologji ne Universitetin e Lublanës ne 1966, ai magjistroi në të njëjtin universitet më 1972. Me 1976 ai mori titull doktor i shkencave në temën rreth marrëdhënieve ndermjet lëvizjes Kristian Socialiste Sllovene dhe Partisë Komuniste te Sllovenisë brenda Frontit Çlirimtar të Popullit Slloven, e cila ishte ende një temë kontroverse në atë kohë. Më 1984 dhe 1988, Prunk fitoi bursë nga Fondacioni Alexanddhe Freiburg. Më vonë, ai puno si hulumtues në Universitetin e Freiburgut. Prej 1966 deri me 1995, ai bashkëpunoi me Institutin e Historisë Moderne ne Lubjanë. Ai tani është profesor në Fakultetin e Shkencave Shoqërore te Universiteti të Lubjanës.
Qemal bej Vrioni
Biografia
U lind në Fieri, i biri i Galip pashë Vrionit dhe Nasip hanëm Vlorës mes katër motrave dhe vëllait, Izedinit. Familja atërore ishte oxhaku tradicional feudal themeluese e qytetit të Fierit, ndërsa ajo mëmësore ishin qeveritarët shekullorë feudalë të Vlorës. Mbaroi Fakultetin Ekonomik, dega financë në Universitetin e Stambollit.
Janko Prunk
Edukimi
Prunk është anëtar i Institutit te Historisë Evropiane në Mainc, dhe anëtar i vjetër ne Qendrën për Studime të Integrimeve Evropiane ne Bon.
Qemal bej Vrioni
Biografia
Më 1918 është delegat i Fierit në Kongresin e Durrësit. Pas Kongresit të Lushnjës, u zgjodh deputet i Beratit ndër të dy zgjedhjet e para. Bënte pjesë në Partinë Përparimtare, ku si kryetar moral ishte Shefqet bej Vërlaci dhe Qemali ishte si këshilltar i tij - sipas kujtimeve të Sejfi Vllamasit - dhe kishte qëndrime konservatore nga mbi temën e zotërimeve tokësore dhe reformës agrare.
Më 1935 dënohet me vdekje në gjyqin politik për Kryengritjen e Fierit. Më pas u amnistua dhe u lirua nga burgu më 1938. U arrestua sërish në prag të pushtimit fashist, si bashkëpunëtor i Giovannii Giro-s, por lirohet me ndërhyrjen e legatës italiane në Tiranë.
Pas pushtimit italian qe anëtar i Asamblesë Kushtetuese të 12 prillit, pak ditë më pas bën pjesë në dërgatën e kurorës në Itali më 16 prill 1939. Emërohet kryetar i SITA-s në Tiranë, anëtar i Këshillit Administrativ të gazetës "Tomorri" më 1940. Caktohet ministër sekretar shteti i Financave në qeverinë Vërlaci, duke zëvendësuar Fejzi bej Alizotin. Nga 1942 përkrahu Ballin Kombëtar, së paku duke e bërë shtëpinë e tij në Fier vendtakimi për krerët dhe rininë balliste.
Më 1945 qe në palën e të akuzuarve të Gjyqit Special në kinema "Kosova" në Tiranë, në fillim u dënua me vdekje, por iu mor parasysh fakti që ishte dorëzuar brenda afatit dhe përfitoi nga shkaqet lehtësuese duke iu kthyer dënimi me vdekje në burgim të përjetshëm. Ndërroi jetë në burgun e Burrelit më 1952.
Marguerite Durand
thumb|right|Marguerite Durand Marguerite Durand (janar 24, 1864 – mars 16, 1936) ka qene nje aktore dhe gazetare franceze.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1637
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Löhningen
është një komunë në kantonin Schaffhausen të Zvicrës.
Biftek me mish të grirë e qepë
Mishi i pastruar nga zhapat e damarët pritet në copa të vogla dhe kalohet në makinë së bashku me disa copa dhjamë derri ose lope. I hidhet kripë, piper, pak ujë dhe përzihen mirë. Nga kjo masë përgatiten copa të rrumbullakëta të sheshta me trashësi afërsisht 2 cm, të cilat skuqen në tigan me yndyrë të nxehtë nga të dyja anët. Pastaj shtohen qepët e grira hollë në formë rrethi, që herë pas here përzihen. Biftekët lihen të skuqen derisa të jenë bërë gati, pastaj ashtu të nxehtë vihen nëpër pjata së bashku me qepët. Si garniturë mund të jepen patate të ziera dhe perime të tjera. Qepa mund të skuqet edhe veçan, por kur skuqet bashkë me biftekët bëhet më e shijshme.
Për 4-5 persona duhen :
Navaconcejo
Navaconcejo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Navaconcejo, të provincës Cáceres, në Extremadura. Navaconcejo ka 2046 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 51 km2.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1636
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Navaconcejo
Lidhje të jashtme
Navaconcejo
Pulë e zier
Shpendët pas pastrimit rregullohen duke u futur këmbët në fund të barkut, ndërsa krahët pas kurrizit. Pastaj futen në ujë të nxehtë (1-1,5 l për 1 kg shpend), shtohen rrënjë aromatike si majdanoz e selino, qepë, kripë dhe zihen në zjarr të ngadalshëm. Koha e zierjes varet nga lloji i shpendit (nga mosha e tij), zogjtë ziejnë për 30-35 min, kurse pulat e mëdha për 1-1,5 orë.
Shpendët e zier priten në copa, ndërsa lëngu kullohet dhe përdoret për përgatitjen e salcës së bardhë.
Për salcën: kaurdiset mielli me gjalpë, shuhet me lëngun e vet, duke e përzier dhe lihet të vlojë 2-3 minuta sa të trashet, shtohet kripë e piper sipas shijes, hiqet nga zjarri dhe pasi ftohet pak rregullohet me të verdhat e vezëve e limon. Për këtë të verdhat e vezëve rrihen me lëng limoni ose limontoz të holluar me ujë, pastaj shtohet pak e nga pak salca duke e përzier derisa e gjithë masa të hidhet te salca. Në fund shtohet pak gjalpë i freskët.
Për 4-5 persona duhen :
Për salcën duhen :
Udhëheqës të shteteve në vitin 1635
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Robert De Niro
Robert De Niro Jr. lindi më 17 gusht 1943 në New York City, New York, ShBA. Është aktor, regjisor dhe producent filmi.
Jeta e hershme
De Niro vjen prej një familje artiste, nëna e tij Virginia Admiral ka qenë piktore, ati i tij Robert ishte piktor, skulptor dhe poet. De Niro u rrit në pjesën e qytetit të New York City në Little Italy në Manhattan. De Niro ka qënë i martuar dy here. Ka një vajzë, Drina, dhe një djalë, Raphael, nga martesa me gruan e parë Dianne Abbott; dhe dy djem, Julian Henry dhe Aaron Kendrick, nga marrëdhenia e tij me modelen Toukie Smith. Djemtë e Smith dhe De Niro-s janë binjakë, dhe janë ngjizur ne Vitro Fertilization. Në 2004 De Niro u rimartua me gruan e tij te dytë, Grace Hightower. De Niro ka prejardhje nga Italia dhe gjithmone kan marrë tituj si qytetar nderi por Silvio Berlusconi pretendon se De Niro ka dëmtuar imazhin e qytetareve italian nëpermjet filmave të tij mafioz.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1634
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Navarcles
Navarcles është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Bages, të provincës Barcelona, në Katalonia. Navarcles ka 5965 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 3.53 km2.
Lidhje të jashtme
Navarcles
Kantoni Clères
Kantoni Clères (frëngjisht: Canton de Clères) është një kanton në departamentin Seine-Maritime, rajonin Haute-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Clères. Ka sipërfaqe 192.57km2 dhe popullsi 21068 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Clères aktualisht përbëhet nga 22 komuna.
Gradishte (Kroacia)
Gradište (në Kroatisht ) është një qytet në zhupaninë Vukovar-Srijem në Kroaci.
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 2715 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 2769 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 3382 banorë. Popullsia ka ndryshuar me -1.95%.
Humnera
thumb|right|250px
Humnera është një zbraztësirë në  viset e relievit karstik. Humnerat hulumtohen nga teknikët specialist të spelologëve në të cilat për të hulumrtuar shfrytëzohen litarët spelologjik, dhe mjete tjera speciale.
Gächlingen
është një komunë në kantonin Schaffhausen të Zvicrës.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1633
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Pianoja
thumb|right| Pianoja është instrument muzikor që luhet me ndihmën e tastierës dhe që prodhon tinguj duke prekur telat e çelikut me çekiça me mbështjellje
Pianoja është përdorur gjerësisht në muzikën perëndimore për performancë solo, kor, muzikë dhomë dhe për shoqërime. Është shumë popullore për ndihmë për kompozim dhe prova. Edhe pse nuk është portative dhe shpesh është e shtrenjtë, shkathtësia dhe kudogjendja e pianos e kanë bërë atë një nga instrumentet muzikorë më familjar. Ajo është klasifikuar si një instrument muzikor me perkusion dhe si një instrument me tela. Duke u mbështetur në metodën Hombostel-Sachs të klasifikimit të muzikës ajo është grupuar në instrumentet me foni.
Historia
Pianoja është gjetur origjinalisht në risitë e hershme teknologjike. Prejardhja e saj është nga Klasveni. Instrumentet e para me tela që goditen nga çekiçë ishin me origjinë nga instrumenti tradicional Persian santur. Gjatë periudhës së mesme kishte përpjekje të përgjithshme për të krijuar instrumente me tastiera dhe me goditje telash, më i pari ka qenë hurdi-gurdi me origjinë të panjohur. Në shekullin e XVII mekanizmat e instrumenteve me tastiera siç janë klavikorda dhe klavicembal ishin të njohura. Në një klavikordë telat janë goditur nga tangentet ndërkohë që në një klavicembal ato janë tërhequr nga penda. Shekuj pune në mekanizmin e një klavicembali kanë dhënë ndihmesë në konstruktimin e mbështjelljes, të pjesës që lëshon zërin dhe të tastierës.
Shpikja
Shpikja e pianos moderne është kredituar në Bartolomeo Cristofori i Padovës, Itali, i cili ishte punësuar nga princ Ferdinand de Medici si mbajtës i instrumenteve. Ai ishte një ekspert i bërjes së klaviçembalëvë dhe ishte i mirënjohur me trup e mëparshme të njohurive në instrumentet me tastiera me tela. Nuk dihet ekzaktësisht se kur Kristofori për herë të parë ndërtoi një piano. Një zbulim i bërë nga punonjësit e familjes Medici, tregon për ekzistencën ë një pianoje në vitin 1700 ; një tjetër dokument i pasigurt në vitin 1698. Të treja pianot e Kristoforit që mbijetojnë sot datojnë më 1720.
Suksesi i madh i Kristoforit po zgjidhej, pa ndonjë shembull prioritar, në problemin mekanik themelor në dizenjimin e pianos : çekiçin, duhej të godiste telin por të mos mbetej në kontakt me të sepse do të ndalonte tingëllimin. Për më tepër çekiçi duhej të kthehej në pozicionin e tij të mëparshëm pa kërcitje dhe duhej të ishte gati për të përsëritur menjëherë të njëjtën notë shpejt. Pianoja e Kristoforit shërbeu si një model për përpjekje për të krijuar piano të tjera. Kur instrumenti i hershëm i Kristoforit ishte bërë me tela të hollë dhe shumë më të dobët se pianoja moderne, krahasuar me klavikordën ato ishin konsideruar më të zhurmshme dhe ishin më të fuqishme.
Navalmoralejo
Navalmoralejo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campana de Oropesa, të provincës Toledo, në Castile-La Mancha. Navalmoralejo ka 77 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 22 km2.
Pianoja
Shpikja
Instrumenti i ri i Kristofrit mbeti relativisht i panjohur derisa një shkrimtar Italian, Scipione Maffei, shkroi një artikull entuziast rreth saj (1711), duke fshirë një diagram të mekanizmit. Ky artikull ishte shpërndarë gjerësisht dhe shumë nga gjenerata e ardhshme e ndërtuesve të pianos filluan punën e tyre për shkak të leximit të këtij artikulli. Një nga këta ndërtues ishte Gottfried Silbermann, i njohur më mirë si ndërtues i organos. Pianot e Silbermann ishin në të vërtetë kopje e asaj të Kristoforit, me një përmbledhje të rëndësishme : Silbermann parapriu shpikjen e pedalit tingullmbytës modern, i cili i krijon të gjitha mbytjet e tingujve nga një tel në të njëjtën kohë.
Navalmoralejo
Lidhje të jashtme
Navalmoralejo
Pianoja
Shpikja
Silberman i tregoi Johann Sebastian Bach një nga instrumentet e tij të hershme në 1730, por Bach nuk e pëlqeu atë në atë kohë, duke pretenduar se notat e larta ishin shumë të buta për të lejuar një varg dinamik të plotë. Edhe pse shfaqi pak antipati për Silberman, kritika në dukje ishte mbajtur e fshehtë. Bach-u aprovoi më vonë një instrument që pa më 1747, dhe madje u bë agjent në shitjen e pianove të Silberman-it.
Pianoja u demonstrua gjatë shekullit të 18-të në shkollat Vjeneze, që përfshinte Johann Andreas Stein (i cili punonte në Augusburg, Gjermani) dhe krijuesit Vjenezë Nannette Streicher (vajza e Johann Andreas Stein)dhe Anton Valter.
Pianot me stil vjenez ishin ndërtuar me skelet druri, dy tela për notë, dhe kishin çekiçë të mbuluar më lëkurë. Disa nga këto piano vjeneze kishin ngjyrë të kundërt me pianot e sotme moderne ; tastet natyrale ishin të zeza dhe tastet jonatyrale ishin të bardha. Nga këto instrumente Wolfgang Amadeus Mozart kompozoi koncertet e tij dhe sonatat, dhe kopje të tyre janë ndërtuar sot në performancën e instrumentit-autentik të muzikës së tij. Pianot e kohës së Mozartit kanë pasur një tingull më të butë, më të qartë se sa pianot e sotme, pianot Angleze, me më pak fuqi mbështetëse. Termi Pianoforte në ditët tona shpesh përdoret për të dalluar instrumentin e shekullit të 18 nga instrumenti i mëvonshëm I ditëve tona.
Zhvillimi i pianos moderne
Në periudhën nga 1790–1860, pianoja e erës së Mozartit pësoi ndryshime të panumërta që arritën deri në formën e instrumentit modern. Ky revolucion ishte në përgjegjësi të një preference të kompozitorëve dhe të pianistëve për një tingull më të fuqishëm të pianos dhe kjo u bë e mundur nga revolucioni industrial me burime teknologjike si çeliku i cilësisë së lartë, i quajtur tel i pianos, në vend të fijeve dhe derdhja me precizon që shërbeu për prodhimin e skeletit prej hekuri. Në të njëjtën kohë, rangu i toneve u ngrit nga pesë oktava të ditëve të Mozartit në 7e1/3 ose më shumë oktava të gjetura në pianon moderne të ditëve tona.
Përparimi i hershëm teknologjik i detyrohej shumë firmës angleze Broadwood, e cila kishte tashmë një emër në prodhimin e harpikordave. Broadwood ndërtoi instrumente që ishin progresivisht më të mëdha, më tingëlluese, dhe me konstrukt më të fortë. Ata dërguan piano tek të dy Joseph Haydn dhe Ludwig van Bethoven, dhe ishte firma e parë që ndërtoi pianot më me shumë së pesë oktava ; gjatë shekullit 1790, me gjashtë oktava më 1810, dhe me shtatë më 1820. Vjenezët ndoqën këto prirje, pavarësisht se dy shkollat përdornin piano të ndryshme nga këto ; Broadwoods ishin më të forta kurse pianot Vjeneze ishin më të ndjeshme.