cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fouée
Nuk duhet ngatërruar me një tjetër specialitet francez të kuzhinës, të quajtur fouace ose fouasse, nga Franca Jugore ( Rouergue, Aveyron dhe Haute-Auvergne ). Fouace është një gatim tradicional me brum me një thërrime në të verdhë të lehtë, një kore të imët, shpesh e shpërndarë me kokrra sheqeri. Zakonisht paraqitet në formën e një kurore ose simite dhe është e njohur për shijen e saj unike të luleve të portokallit. Mund të shijohet për mëngjes, aperitiv ose ëmbëlsirë.
Fouace është një varietet briosh i përgatitur nga mielli i grurit, brumi i thartë, gjalpi, vezët, qumështi, sheqeri, uji me lule portokalli dhe kripa.
Maggie Smith
Dame Margaret Natalie Smith CH DBE (lindur më 28 dhjetor 1934) është një aktore angleze. Me një karrierë të gjerë në ekran dhe skenë duke filluar nga mesi i viteve 1950, Smith është shfaqur në më shumë se gjashtëdhjetë filma dhe shtatëdhjetë shfaqje. Ajo është një nga të paktat interpretuese që ka arritur kurorën e trefishtë të aktrimit, pasi ka marrë arritjet më të larta për film, televizion dhe teatër, duke fituar dy çmime Oscar, një çmim Tony dhe katër çmime Primetime Emmy. E përshëndetur si një nga aktoret më të njohura dhe më pjellore të Britanisë, ajo u bë Dame nga Mbretëresha Elizabetë II në 1990 për kontribute në Art, dhe një Shoqëruese Nderi në 2014 për shërbimet në Dramë.
Smith filloi karrierën e saj në skenë si studente, duke performuar në Oxford Playhouse në 1952 dhe bëri debutimin e saj profesional në Broadway në New Faces të '56. Gjatë dekadave në vijim, Smith u vendos së bashku me Judi Dench si një nga interpretuesit më të rëndësishëm të teatrit britanik, duke punuar për Kompaninë Kombëtare të Teatrit dhe Kompaninë Royal Shakespeare. Në skenën e Broadway-it ajo mori nominimet për çmimin Tony për Private Lives të Noël Coward (1975) dhe Night and Day të David Hare (1979), duke fituar aktoren më të mirë në një shfaqje për Lettice dhe Lovage (1990).
Roli kryesor në film i Smith ishte në The Prime of Miss Jean Brodie (1969) për të cilin ajo fitoi çmimin Oscar për aktoren më të mirë. Për rolin e saj komik si një humbëse e Oscarit në "California Suite" (1978) ajo mori çmimin e saj të dytë Oscar këtë herë për aktoren më të mirë dytësore. Rolet e tjera të saj të nominuara për Oscar ishin në Othello (1965), Travels with My Aunt (1972), A Room with a View (1985) dhe Gosford Park (2001). Ajo mori famë popullore duke portretizuar Minerva MekGurin në serinë e filmave Harry Potter (2001–2011). Filma të tjerë të shquar përfshijnë Death on the Nil (1978), Hook (1991), Sister Act (1992), The Secret Garden (1993), The Best Exotic Marigold Hotel (2012), Quartet (2012) dhe The Lady in the Van ( 2015).
Josif Pashko
Biografia
U lind në Vodicë të Kolonjës i biri i Pais Vodicës më 25 maj 1918. Kreu Normalen e Elbasanit. Në kujtimet e ish-ministrit Pandi Kristo përmendet si anëtar i bërthamës së Grupit të Korçës në Ersekë në vitet '30.
Më 1938 - 1941 punoi si mësues në Rehovë dhe Starje në krahinën e vendlindjes. I shkruante Inspektorisë së Arsimit në Korçë më 14 qershor 1939 se do të ishte besnik i regjimit fashist. U arrestua në gusht të 1941, por u lirua për mungesë provash. Komisari i jashtëzakonshëm në Korçë, Zef Kadarja, shkruante më 7 gusht 1941 se kur grekët pushtuan Shqipërinë "Josifi u tregua një grekofil i flaktë, aq sa u regjistrua në një kurs gjuhe në Korçë. Ai u tregoi grekëve emrat e personave që kishin luftuar kundër tyre." Të gjithë të kallëzuarit u internuan në Greqi. Për këtë arsye, Pashko, që cilësohej grekoman si familje, u lirua nga detyra e mësuesit. Në maj të 1942 u pranua në Partinë Komuniste.
Qe komisar politik i batalionit "Hakmarrja", më pas zëvendëskomisar i Brigadës së 4-t dhe shef politik i Divizionit të 2-të. Më 1944 - 1946 punoi në strukturat e larta të Drejtorisë së Mbrojtjes së Popullit. Më 1946 - 1950 qe zëvendësprokuror i përgjithshëm. Më 1950 u zgjodh deputet i rrethi të Ersekës.
Më 1950 - 1951 u caktua zëvendësministër i Punëve të Brendshme. Më 1952 - 1953 qe anëtar i Komitetit Qendror të Partisë së Punës. Më 1951 deri më 1952 qe ministër i Kontrollit të Shtetit, më 1952 - 1954 sekretar i Komitetit Qendror të PP-së. Më 1954 - 1956 pati portofolin e ministrit të Ndërtimit dhe Komunikacionit dhe më 1956 atë të ministrit të ndërtimit deri kur vdiq më 1963, kur dhe u zëvendësua nga Shinasi Dragoti.
Timarliu
parapamje|Spahi Timarliu (tur. tımarlı, shq. "timar-mbajtës"), në Jug edhe timarjót, ishte emërtimi që u jepej kalorësve spahij në ushtrinë osmane. Në këmbim të shërbimit, çdo timarli merrte një parcelë të ardhurash të quajtur timari, një çiflig, që zakonisht ishin pjesë tokash bujqësore të pushtuara rishtazi nëpër fshatra. Më rrallë, sulltani mund t'i jepte një punonjësi administrate apo një anëtari të familjes sulltanore një timar. Edhe timarlinjtë joushtarakë ishin të detyruar t'i mundësonin ushtrisë sulltanore ushtarë dhe nozullime.
Saint-Estèphe, Gironde
Saint-Estèphe (Gaskonisht: Sent Estèfe ; Shqip: Shën Stefi) është një komunë në departamentin Gironde në rajonin Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.
Timarliu
Hyrje
Timarlinjtë përbënin shtyllën e kalorësisë dhe ushtrisë osmane. Ata ishin të detyruar të luftonin si kalorës për ushtrinë kur u vinte thirrja. Timarlinjtë duhet të shkonin në ushtri në kohë lufte dhe të përkujdeseshin për timarin në kohë paqeje. Në luftë, timarlinjtë duhet të sillnin pajisjet e veta dhe, për më tepër, edhe një numër të pasuesve të tyre, xhebelët (cebelu). Timarlinjve u jepej një çiflig me detyrimin që të shkonin në luftë kaluar dhe të jepnin ushtarë ose marinarë në përkim me të ardhurat e çifligut. Timarliu detyrohej me shërbim personal me shpatën e tij në kohë lufte, dhe për një shifër monetare të caktuar detyrohej me një numër të caktuar ushtarësh si zëvendësim për të. Xhebelët qenë të lidhur me jetë me pronën e timarliut dhe duhet të ruanin tokën. Kur timarliu nuk i bindej urdhërit për thirrje, i hiqej timari për një ose dy vjet. Numri i timarlinjve në ushtrinë sulltanore luhaste mes 50,000 dhe 90,000 burrave.
Saint-Estèphe, Gironde
Gjeografia
Fshati ndodhet 60 kilometra në veriperëndim të Bordosë.
Timarliu
Hyrje
Timarlinjtë organizoheshin nga sanxhakbejlerët që qeverisnin një grup timaresh. Sanxhakbejlerët ishin nën urdhërat e bejlerbeut dhe të vetë sulltanit. Ky rendim gjysmë-feudal i jepte mundësinë osmanëve që të organizonin shpejt ushtri të mëdha, duke ndërtuar kësodore një ushtri perandorake prej një ekonomie mesjetare. Ky sistem i përdorimit të të ardhurave bujqësore për të paguar trupat qe ndikuar prej një praktike të ngjashme bizantine dhe të shteteve të tjera të Lindjes para Perandorisë Osmane.
Saint-Estèphe, Gironde
Verë
Shën Stefi njihet më së miri si më veriori dhe një nga katër emërtimet kryesore të rritjes së verës në Médoc. Zona është e ndarë nga Château Lafite-Rothschild në Pauillac në jug nga përroi Jalle de Breuil dhe vreshtat e saj mbulojnë rreth 12 kilometra katrorë në brigjet e grykëderdhjes së Zhirondës. Në këndin juglindor të zonës së emërtimit, tokat janë të ngjashme me ato të Pauillac-ut, me zhavorr të thellë të shtrirë mbi një bazë të fortë ranore. Në mënyrë përparuese në perëndim dhe në veri, ato bëhen më argjilore, më pak zhavorr dhe bëhen më të rënda. Në pjesë, mund të gjenden venat e alios (një formë e reduktuar e hekurit). Shtresat e zhavorrit mbi argjilën çojnë në kullim relativisht të dobët dhe korrja është një nga më të vonat e të të gjithë rajonit, megjithëse kjo mbajtje uji mund të jetë e dobishme në vjelat me reshje të ulëta.
Timarliu
Hyrje
Gjatë paqes, timarlinjtë duhet të administronin tokat që u ishin dhënë. Po timarlinjtë nuk e kishin të tyren tokën që u ishte dhënë. Të gjitha tokat bujqësore në Perandori konsideroheshin si pronë shtetërore (ose miri), dhe mund të jepeshin si timare. Timarlinjtë mund të hiqeshin dhe të transferoheshin, kur sulltanët e çmonin të nevojshme. Megjithatë, timarlinjtë duhej të mblidhnin taksat dhe të qeverisnin fshatarësinë. Kanunnameja e çdo sanxhaku radhitte sasinë e caktuar të tatimeve dhe shërbimeve që timarli mund të mbledhë. Qeveria qendrore zbatuar këto ligje me rigorozitet, dhe spahiu mund të humbte timarin për shkeljen e rregulloreve. Timarliu merrte masa për të mbajtur fshatarët në tokën e tyre dhe u detyrohej edhe njëfarë pune nga ana e fshatarëve, si ndërtimi i një hangari. Shuma maksimale e të ardhurave nga një timar ishte 9,999 akçe në vit, por shumica e timarlinjve as nuk i afroheshin. Më 1530s, 40 % e timarlinjve merrnin më pak se 3,000 akçe të ardhura. Punonjësit e rangjeve më të larta mund të merrnin një ziamet (deri në 100,000 akçe) ose një has (mbi 100.000 akçe), në varësi të rëndësisë. Numri i meshkujve dhe pajisjeve që duhet të mundësonte një timarli, varej nga madhësia e trojeve që i ishin dhënë. Kur të ardhurat vjetore ishin mbi 4.000 akçe spahiu duhej të shoqërohej nga një ushtar në një mburojë zgare, për të ardhurat mbi 15.000 akçe nga një ushtar shtesë për çdo shtesë 3.000 akçe. Mbi një cak të caktuar të hyrash, timarliu mund ta pajiste kalin e tij me armatim shumë të hollë çeliku. Çadra për qëllime të ndryshme, p.sh., për thesarin, kuzhinën, samarxhinjtë, etj. duhet të mundësoheshin. Kjo siguronte që të gjitha mjetet dhe trupat për fushata të ishin përcaktuar paraprakisht dhe komandantët osmanë të dinin numrin e saktë të forcave të tyre për mobilizimin.
Të qenët timarli mund të trashëgohej, por çifligjet nuk trashëgoheshin për të pamundësuar krijimin e një fisnikërie me truall të qëndrueshëm. Timaret nuk qenë të trashëgueshme deri kur u miratua një dekret më 1585. Ata që synonin për të qenë timarli qenë tejet kompetitiv dhe caku për të hyrë qe i lartë. Spahinjtë po ashtu ishin tejet kompetitiv për të mbizotëruar ushtrinë osmane krahas trupës së Jeniçerëve.
Osamu Taninaka
(lindur më 24 Shtator 1964) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje.
F. A. Mitchell-Hedges
Jeta personale
I lindur në Londër, Angli në 1882, Mitchell–Hedges vijuar shkollën derisa në moshën 16 vjeç. Gjatë vitet të rinisë, ai ka punuar me babain e tij, John Hedges, në kompaninë e tij të shit-blerjeve të aksioneve. Ndërsa Mike shprehu interes për të eksploruar në një moshë të re, John ishte kundër idesë për të birin e tij udhëtues, duke e bërë marrëdhënien e tyre të vështirë. Pas një udhëtimi për në Kanada, ai u martua me Lilian–Dolly në vitin 1906. Të dy më së shumti kanë jetuar larg nga njëri-tjetri,përderisa nuk kishin fëmijë të tyre ata adoptuan një jetime kanadeze, Anne Marie Le Guillon, sot e njohur si Anna Mitchell-Hedges. Mitchell–Hedges vazhdoj të udhëtoj mirë në vitet e tij të vonshme, deri sa vdiq në vitin 1959.
Udhëtimet
Menjëherë pas ditëlindjes së tij të 16-të, Mitchell-Hedges u nis në udhëtimin e tij të parë me Brooke Mee në një ekspeditë në Norvegji. Udhëtimi zgjati tri javë dhe pas kthimit në Londër Mitchell-Hedges kishte shpresa të mëdha të bëhej një eksplorues.
Pas martesës me Lilian, Mitchell–Hedges mori një udhëtim për në Kanada, ku ai u takua dhe si përfundim adoptuan Anne Marie Le Guillon. Ai vazhdoi të udhëtojë në Amerikën e Veriut dhe Qendrore. Ai e gjeti veten në Meksikë, ku ishte kapur nga Pancho Villa dhe ka punuar si spiun, më pas në Nju Jork, dhe prap në Amerikën Qendrore. Mitchell–Hedges gjithashtu pati një rritje të interesit në qytetin e humbur të Atlantis e cila vazhdoi të ndikoj në kuriozitetin e tij për të udhëtuar.
Gjetjet
[[Skeda:Crystal_skull_british_museum_random9834672.jpg|parapamje|Kafka e kristaltë në Muzeun Britanik (ID Am1898C3.1 ), i ngjashëm me dimensionet e kafkës së Mitchell-Hedges.]]
Trashëgimia
Mitchell-Hedges thuhet se ka frymëzuar karakterin e njohur Indiana Jones. Megjithatë, as George Lucas, as Steven George—bashkë-krijuesit e konceptit të suksesshëm nuk kanë treguar ndonjë individ të veçantë që ka frymëzuar karakterin e tyre, përveç heronjve të përgjithshme të aksioneve të popullarizuar në seritë matinée dhe revistat pulp të viteve 1930 dhe 1940.
Vepra të botuara
Librat dhe titujt të tjerë të shkruar nga Mitchell-Hedges përfshijnë:
Fusha e Tiranës
Fusha e Tiranës është një fushë në qendër të Shqipërisë, pjesë e Ultësirës Perëndimore, ku pjesa më e populluar është kryeqyteti i Shqipërisë, Tirana.
Zvjezdan Cvetković
Zvjezdan Cvetković (Serbisht: Звјездан Цвeткoвић; 18 prill 1960 – 27 shkurt 2017) ishte futbollistë dhe menaxher kroatë. Ai ka luajtur edhe për kombëtaren jugosllave. Vëllai i tij Borislav Cvetković ka qenë gjithashtu futbollistë për kombëtaren jugosllave.
Fusha e Tiranës
Referimet
41.3925°N, 19.71611°W
Teuva
Teuva (Teuvan kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Jugore.
Dushulloci
Dushulloc (serbisht: Дешилово/Dešilovo) është fshat në komunën e Meroshinës, Serbi.
Gjimnazi i Shturmit
parapamje| Gjimnazi i Shturmit. Gjimnazi i Shturmit është një shkollë protestante private në Strasburg, dedikuar për nxënësit nga viti i tretë i arsimit të mesëm deri në bachelor.
Shkolla, e cila ishte paraardhëse e Universitetit të Strasburgut, u themelua në vitin 1538 nga humanisti Johannes Sturm, vetëm një vit pasi ai kishte ardhur në qytet. Në mars të vitit 1538, këshilltari kryesor i qytetit të Strasburgut, Jakob Sturm von Sturmeck, i kërkoi Jean Johan Sturmit të riorganizonte arsimin në qytet. Në mars të vitit 1538 Johannes Jean Sturm botoi traktatin e tij 'De literarum ludis recte aperiendis liber' për të justifikuar krijimin e një shkolle unike në Strasburg.
Në vitin 2005 shkolla u bashkua me shkollën Lucie-Berger, nën emrin 'Pôle éducatif Jan Amos Komenski ', duke bërë të mundur që shkolla të zgjeronte edhe më shumë gamën e saj të përfshirjes mësimore duke filluar nga kopshti si institucion parashollor e deri në nivelin bachelor dhe duke e bërë atë institucionin më të madh arsimor privat protestant në Francë.
Jair Bolsonaro
Bolsonaro ka lindur në Glicério, në shtetin e São Paulos. Ai u diplomua në Akademinë Ushtarake Agulhas Negras në 1977 dhe shërbeu në njësitë e artilerisë fushore dhe parashutistëve të ushtrisë braziliane. Ai u bë i njohur për publikun në vitin 1986, kur shkroi një artikull për revistën Veja ku kritikonte pagat e ulëta për ushtarakët, pas së cilës u arrestua dhe u ndalua për 15 ditë. Një vit më vonë, e njëjta revistë e akuzoi atë se kishte planifikuar të vendoste bomba në njësitë ushtarake, akuzë të cilën ai e mohoi. Një gjykatë më e ulët e dënoi atë, por Gjykata e Lartë Ushtarake Braziliane e liroi atë në vitin 1988. Ai u transferua te rezervat në 1988 me gradën e kapitenit dhe kandidoi për Këshillin e Qytetit të Rio de Zhaneiros po atë vit, duke u zgjedhur si anëtar i Partisë Demokristiane. Në vitin 1990, Bolsonaro u zgjodh në dhomën e ulët të Kongresit dhe më pas ai u rizgjodh gjashtë herë. Gjatë periudhës së tij 27-vjeçare si kongresmen, ai u bë i njohur për konservatorizmin e tij me karakter kombëtar. Ai është një kundërshtar i zëshëm i martesave mes të njëjtës gjini, abortit, veprimit pohues, liberalizimit të drogës, dhe sekularizmit. Në politikën e jashtme, ai ka bërë thirrje për marrëdhënie më të ngushta me Shtetet e Bashkuara dhe Izraelin. Gjatë fushatës zgjedhore braziliane të 2018-ës, ai filloi të mbështesë politika ekonomikisht liberale dhe pro-tregut. Një politikan polarizues dhe kontrovers, pikëpamjet dhe komentet e tij, të cilat janë përshkruar si të djathta ekstreme dhe populiste, kanë marrë lavdërime dhe kritika në Brazil.
Bolsonaro shpalli kandidaturën e tij për president në mars 2016 si anëtar i Partisë Sociale të Krishterë. Ai u largua nga partia në vitin 2018 dhe iu bashkua Partisë Social Liberale, dhe më pas nisi fushatën e tij presidenciale në gusht të atij viti, me gjeneralin në pension Hamilton Mourão si kandidatin e tij për zëvendëspresident. Ai e portretizoi veten si një të huaj dhe një mbështetës të vlerave familjare. Ai doli në vendin e parë në raundin e parë të zgjedhjeve presidenciale më 7Tetor 2018, duke lënë pas kandidatin e Partisë së Punëtorëve, Fernando Haddad. Të dy kandidatët patën një balotazh më 28 tetor 2018 dhe Bolsonaro u zgjodh me 55.1% të votave popullore.
Më 30 tetor 2022, në raundin e dytë të zgjedhjeve presidenciale braziliane 2022, Bolsonaro humbi ndaj Luiz Inácio Lula da Silvas, duke u bërë presidenti i parë në Brazil që humb ofertën e tij për rizgjedhje. Më 8 janar 2023, mbështetësit e tij sulmuan institucionet më të larta të vendit, përfshirë Kongresin, duke bërë thirrje për një grusht shteti. Bolsonaro dënoi veprimet e protestuesve dhe mohoi përgjegjësinë.
Gërmenj i Madh
është një fshat në Bashkinë Divjakë në rrethin e Lushnjes të Shqipërisë.
Mexheleja
parapamje|page=3|Kodi Civil Osman (Mexhele) në turqishten osmane Mexheleja (turqishtja osmane: مجلۀ Mecelle) ishte kodi civil i Perandorisë Osmane në fund të shekullit të 19-të dhe në fillim të shekullit të 20-të. Ishte përpjekja e parë për të kodifikuar një pjesë të ligjit të bazuar në Sheriat të një shteti islamik. Ka mbetur në fuqi në Shqipëri deri në vitin 1928.
Historia
parapamje|[[Ahmet Xhevdet Pasha (1822–1895), autori kryesor i Mexhelesë]]
Dekreti
Kodi u përgatit nga një komision i kryesuar nga Ahmet Xhevdet Pasha, duke përfshirë një ekip të madh studiuesish, i botuar në gjashtëmbëdhjetë vëllime (me 1851 nene) nga viti 1869 deri më 1876 dhe hyri në fuqi në vitin 1877. Në strukturën dhe qasjen e tij ishte qartësisht ndikuar nga kodifikimet e hershme evropiane. E drejta e familjes, e cila fillimisht ishte përjashtuar dhe lënë në domenin e gjykatave fetare, përfundimisht u bë pjesë e saj në vitin 1917, si Ligji i të Drejtave Familjare. Është vlerësuar si përpjekja e parë e suksesshme për ta bërë fikhun hanefi në kodin civil ligjor të kuptueshëm për njerëzit e thjeshtë dhe jo vetëm për dijetarët.
Thelbi i kodit bazohej në traditën juridike hanefite që gëzonte status zyrtar në Perandori, e vendosur në kodin evropian. Megjithatë, duke përdorur metodën e preferencës, ai përfshiu edhe mendime të tjera juridike që konsideroheshin më të përshtatshme për kohën, duke përfshirë edhe nga johanefitë.
Meqenëse Mexheleja u zbatua përfundimisht në gjykatat laike (nizamiye) si dhe në gjykatat e Sheriatit të Perandorisë, hebrenjtë dhe të krishterët iu nënshtruan për herë të parë ligjit islamik në vend të ligjit të tyre, por tani mund të thirreshin si dëshmitarë në gjykata.
Aplikimi pas-osmane
Pas shpërbërjes së Perandorisë Osmane pas Luftës së Parë Botërore, Mexheleja mbeti një ndikim i qëndrueshëm në shumicën e shteteve pasardhëse të saj (përveç Egjiptit, ku nuk ishte kurrë në fuqi). Mexheleja ishte afatgjatë në shumicën e vendeve pasi ishte efektive, koherente dhe e vështirë për t'u zhvendosur. Ka mbetur në fuqi:
Në Bosnje dhe Hercegovinë pas pushtimit austro-hungarez të vitit 1878, Mexheleja u zëvendësua ngadalë me Kodin e Përgjithshëm Civil, por disa dispozita të Mexhelesë mbeten në fuqi edhe pas vitit 1918, deri në shfuqizimin e gjykatave shtetërore të Sheriatit në vitin 1946.
Mexheleja mbeti gjithashtu baza e ligjit civil në Jordani dhe Kuvajt.
Carrie Derick
Carrie Matilda Derick (14 janar 1862 – 10 nëntor 1941) ishte një botaniste dhe gjenetiste kanadeze, profesoresha e parë femër në një universitet kanadez dhe themeluesja e Departamentit të Gjenetikës së Universitetit McGill.
Jeta dhe edukimi i hershëm
Lindur në Townshipin Lindor në Clarenceville, Kanada Lindore (tani Quebec) në 1862, Derick u arsimua në Akademinë Clarenceville (një shkollë gramatikore në Montreal). Ajo filloi mësimet deri në moshën pesëmbëdhjetë vjeç. Derick më vonë mori trajnimin e mësuesve në Shkollën Normale McGill, duke u diplomuar në 1881 si një fituese e Medaljes së Artë të Princit të Uellsit. Ajo pastaj vazhdoi të bëhej mësuese e shkollës në Clarenceville dhe Montreal, dhe më vonë shërbeu si drejtuese (në moshën nëntëmbëdhjetë vjeç) të Akademisë Clarenceville.
Historia e nji plage
Historia e nji plage, roman me autor Lec Shllaku. Botuar në Shkodër nga "Gjergj Fishta", në vitin 2007. Libri ka 266 faqe.
Carrie Derick
Jeta dhe edukimi i hershëm
Në 1889, Derick ndoqi një BA nga Universiteti McGill, dhe u diplomua në 1890, në krye të klasës së saj në shkencën natyrore me nderime të klasit të parë, GPA më e lartë (94%) atë vit, dhe mori Medaljen e Artë Logan. Klasa e saj e diplomimit përfshinte dy gra të tjera të shquara kanadeze: Elizabeth Binmore dhe Maude Abbott.Ajo filloi mësimet në Institutin Trafalgar për Vajzat në 1890, ndërsa gjithashtu punoi me kohë të pjesshme si demonstruesja e parë femër e botanikës në McGill.
Në 1891, Derick filloi programin e saj master në McGill nën mbikqyrjen e David Penhallow dhe mori MA në botanikë brenda katër viteve (1896), ndërsa mbajti dy punë të njëkohshme. Më pas ajo ndoqi Universitetin e Bonit, Gjermani, në 1901 dhe përfundoi studimin e kërkuar për një doktoraturë, por nuk iu dha një doktoratë zyrtare pasi Universiteti i Bonit nuk u jepte diploma Ph.D. grave në atë kohë.
Derick gjithashtu studioi në Universitetin e Harvardit për tre verë, Royal College of Science, Londër në 1898 dhe Laboratorin Biologjik Detar në Woods Hole, Massachusetts për shtatë verë.
Arritja si profesore universitare
Pas hulumtimit të saj për doktoraturë, Derick pastaj u kthye në Universitetin McGill. Duke pasur parasysh shtatë vitet e mëparshme të mësimdhënies, kërkimit shkencor, punës së administratës dhe botimit (pa pagesë) në Universitetin McGill, Derick i shkroi direkt drejtorit Peterson dhe u promovua në pozitën e profesorit asistent në një të tretën e pagës së homologëve të saj meshkuj në vitin 1905.
Në vend të kësaj, Derick u emërua zyrtarisht si profesore e botanikës morfologjike nga Universiteti McGill në 1912. Kjo bëri që Derick të jetë gruaja e parë si në Universitetin McGill, ashtu edhe në Kanada, që arriti titullin profesore universitare. Sidoqoftë, botanika morfologjike nuk ishte ekspertizë kërkimore e Derick-ut, dhe ky pozicion i ri nuk erdhi me një ngritje të pagave, ose një vend në fakultet. Derick iu tha nga presidenti i Universitetit McGill se ky ishte një "titull mirësjellje" dhe ajo nuk ishte në të vërtetë një profesore. Për më tepër, kryesia e re e departamentit të botanikës e caktoi punën e Derick si të përshtatshme për një demonstruese, dhe jo profesore.
Derick vazhdoi të këmbëngulë në rolin e saj dhe u kthye në mësimdhënie dhe kërkime pasi u punësua një demonstrues i ri. Më vonë ajo bëri kërkesë që titulli i saj të ndryshohej në profesor të morfologjisë krahasuese dhe gjenetikës për të qenë më përfaqësues i ekspertizës dhe interesave të saj kërkimore.
Derick themeloi departamentin e gjenetikës së Universitetit McGill. Ajo krijoi kursin Evolucioni dhe Gjenetika (i pari i këtij lloji në Kanada) dhe publikoi një numër botimesh akademike mbi botanikën. Ajo ishte një nga gratë e pakta që u regjistrua në Burrat Amerikanë të Shkencave (1910) .
Për shkak të shëndetit të dobët, Derick u tërhoq në 1929. Universiteti McGill i dha Derick-ut titullin e nderit të "profesorit emerita", duke e bërë atë si profesoreshën e parë femër emeritus në Kanada.
Shërbimi dhe përkrahja
Derick ishte një lidere në feminizmin e hershëm: duke luftuar për të drejtën e grave për arsim, votim dhe punë. Derick gjithashtu bashkë-themeloj dhe ishte një anëtare e përjetshme e Këshillit Kombëtar të Grave. Bashkëthemeluesja e saj ishte Maude Abbott : Kardiologe pioniere e McGill dhe kuratore e Muzeut Mjekësor.
Derick ishte anëtare e Shoqërisë Mu Iota, një grup emri i të cilit u ndryshua më vonë në Shoqërinë Alumnae. Ajo ishte një anëtare e Shoqatës Amerikane për Përparimin e Shkencës, nënkryetare e Shoqërisë së Historisë Natyrore të Montrealit dhe anëtare e Shoqatës Botanike të Amerikës, Shoqatës Amerikane të Gjenetikës, Klubit Filozofik të Montrealit, Shoqatës Kanadeze të Shëndetit Publik, etj. Komiteti Ekzekutiv i Këshillit Kombëtar të Arsimit dhe gruaja e parë në Komitetin Protestant të Udhëzimeve Publike, Quebec, nga viti 1920 deri më 1937.
Derick ishte gjithashtu presidente e Shoqatës së Suffrage Montreal nga 1913 deri në 1919. Ajo mbështeti publikisht kontrollin e lindjes në Kanada (e cila ishte atëherë e paligjshme nga 1891 deri në 1969). Në 1915, Derrick u përball me kryeministrin e atëhershëm të Quebec, Sir Lomer Gouin, lidhur me pikëpamjet e tij mbi temën e kontrollit të lindjes. Derick mbështeti gjithashtu shkaqe të tjera shoqërore, duke përfshirë nevojën e frekuentimit të detyrueshëm të shkollës për fëmijët dhe kujdesin për fëmijët 'jonormal'.
Në 1914, Derick mbështeti Annie Langstaff, gruaja e para e diplomuar për drejtësi nga Universiteti McGill, në përpjekjen e saj të pasuksesshme për t'u bashkuar me avokatinë e Quebec. Një nga studentët e Derick, Faith Fyles, vazhdoi të bëhej ndihmës botaniste në Fermën Qendrore Eksperimentale në Otava.
Vdekja
Derick vdiq më 10 nëntor 1941 në Montreal, Quebec.
Njohje pas vdekjes
Një rrugë (Rue Carrie-Derick) është emëruar pas saj në rrethin Jugperëndimor të Montrealit. Një çmim është krijuar për nder të saj në Universitetin McGill, me titullin Carmimi Carrie M. Derick për Diplomim në Mbikëqyrjen dhe Mësimdhënien.
Derick u caktua si një person Historik Kombëtar në vitin 2007. Në ditëlindjen e saj të 155-të në 2017-ën, ajo u njoh përmes një Google Doodle.
Vazhdueshmëria
Vazhdueshmëria
-Le te jete dhene funksioni f:R->R, y=f(x) dhe x0 p.l. e Df , x0 ben pjese ne Df. funksioni f quhet i vazhdueshem ne piken x0, ne qofte se lim x->x0 [f(x)=f(x0)]
Mashtrim i bukur
Mashtrim i bukur, roman me autor Behar Gjoka. Botuar në Tiranë nga "Logoreci", në vitin 2006. Libri ka 109 faqe.
Këneta e Hoxharës
Këneta e Hoxharësishte një kënetë në jug të Ultësirës Perëndimore në Shqipëri.
Nga bonifikimi, i mbaruar në vitin 1962, 7,000ha tokë u liruan për qëllime shfrytezimi bujqësor dhe 12,000ha të tjera patën përmirësim në kualitetin e tokës. Nga ana tjetër bonifikimi pati një ndikim negativ në ekologji me shumë florë dhe faunë lokale që u shkatërrua ose u zhduk.
Algar, Cádiz
Algar, Cádiz është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Sierra de Cádiz, të provincës Cádiz, në Andalusia. Algar, Cádiz ka 1564 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 26.6 km2.
Hallvaxhias
është një fshat në Bashkinë Divjakë në rrethin e Lushnjes të Shqipërisë.
Pearl Doles Bell
Pearl Doles Bell (2 prill 1883 - 11 mars 1968) ishte një noveliste amerikan, skenariste e filmit, skenariste e radios dhe redaktore. Gjatë karrierës së saj, ajo botoi tetë romane dhe kishte tregime të shumta të përshtatura në filma pa zë. Ajo ishte e njohur veçanërisht për shkrimin e tregimeve për filmat e yllit të filmave pa zë Shirley Mason.
Ismet Inony
Familja
Ismet Inony lindi te Haxhi Reshit dhe Xhevriye (më vonë Xhevrije Temelli), dhe ishte me prejardhje kurde nga ana e babait të tij dhe me prejardhje turke përmes nënës së tij. Xhevrije ishte vajza e profesorit Hasan Efendi që i përkiste ulemave dhe ishte anëtar i një familjeje turke të Razgradit.
Pearl Doles Bell
Jeta e hershme
Pearl E. Doles lindi nga George W. Doles dhe Lettie Doles në Shën Jozef, Misuri, më 2 prill 1883. Në moshën 12-vjeçare, Doles "shkoi në skenë si një filmiste", sipas The Exhibitors Herald, duke vizituar shtetin. Ajo e filloi karrierën e saj me shkrim në moshën 12 ose 13 vjeçare, duke botuar poezi në një gazetë të St. Joseph. Poezitë e saj u ribotuan së shpejti në gazeta në të gjithë vendin.
Ismet Inony
Vdekja
Ai ndërroi jetë të martën, 25 dhjetor 1973, në Pavijonin Rozë në ora 16:05, në moshën 89 vjeç.
Pearl Doles Bell
Jeta e hershme
Doles u martuar me George Humphrey Bell, një ish-biznesmen nga Çikago, më 9 mars, 1910 në Çikago, dhe shtoi mbiemrin e tij në emrin e saj. Familja Bells jetonte në Bruklin, ku Pearl zbukuroi apartamentin e tyre me afreske të pikturuara me dorë, mobilje të modës, perdet e qëndisura me dorë dhe një kopsht. Çifti udhëtoi një herë në vit në Florida në një jaht me emrin "The Bells", ku Pearl ndezi aftësitë e saj si "një notare eksperte, qitëse me pushkë, eksperte e kajakut, dhe një ngjitëse e maleve e guximshëm". Të hënën, më 24 nëntor 1913, ajo u botua në faqen e parë të New York Times për "guximin" e saj të zhytjes me peshkaqenë në Key West.
Karriera e shkrimit
Bell përfshiu njohuritë e saj për anijet dhe vela në romanin e saj të parë, Gloria Grey, Love Pirate, botuar në 1914. Ajo gjithashtu dha një ilustrim për ballinën.
Bell shërbeu si redaktore e Dress Fashionable, një revistë e modës, rreth viteve 1919-1922.
Për të hulumtuar romanin e saj të tretë, Her Elephant Man: A Story of the Sawdust Ring, Bell udhëtoi për gjashtë javë me cirkusin e Ringling Brothers Circus. Ajo shiti të drejtat e filmit në romanin e filmit Fox Film Corporation. Në dhjetor të vitit 1919, Exhibitors Herald njoftoi se filmi do të luhej me yllin e ri të Fox, Shirley Mason.
Her Elephant Man u lëshua në vitin 1920, i ndjekur në të njëjtin vit nga Love's Harvest, përshtatur nga romani i Bell-it 1915, His Harvest, dhe gjithashtu me rol kryesor Shirley Mason. Në dhjetor të vitit 1920, Moving Picture World njoftoi se Mason po fillonte prodhimin në përshtatjen e saj të tretë Bell, Wing Toy . Filmi u bazua në tregimin e pabotuar të Bell, "The Little Pagan", të cilin ajo e shkroi posaçërisht për Mason. Burimet gjithashtu raportuan se Bell ishte duke punuar në një skenar origjinal ose seri të tregimeve të ekranit me Mason në krye. Bell udhëtoi për në Los Anxhelos së bashku me breshkën e saj Mike, në vitin 1920, për të takuar Masonin dhe për të diskutuar këto tregime origjinale.
Romani i gjashtë i Bell-it, The Love Link, në lidhje me një zog që shpëton martesën shkëmbore të prindërve të saj me sjelljen e saj të çuditshme, u listua si një "copyright i popullarizuar" nga American Journal News Trade në vitin 1926. First National Pictures kishte shpallur në një reklamë të korrikut 1925 në The Pictureing Picture World se ata do të përshtatnin romanin, si dhe një histori Bell të titulluar "The Man She Bought", me në krye yllin Constance Talmadge. Filmi i fundit ishte vendosur për të shkuar në prodhim më 13 shkurt 1925, drejtuar nga Sidney Franklin , dhe do të lëshohej më 29 nëntor, 1925.
Varietetet raportoi se Bell kishte udhëzuar avokatët e saj për të paditur Players Famous-Lasky në tetor të 1925, duke pohuar se filmi i tyre The Pony Express e përdori historinë e saj pa të drejtë.
Bell bashkëpunoi me balerinin Billie Shaw për të shkruar skenarin e "Little Lady, Inc."; të dy shitën të drejtat për tregimin tek David Hartford Productions për 5000 dollarë. Sipas Exhibitors Herald, "Little Lady, Inc." u adaptua për ekranin nga Sylvia Frances Seid nën titullin Rose of the Bowery. David Hartford Productions filloi regjistrimin e filmit në vitin 1926, me drejtimin e Bertram Bracken ; megjithatë, në kohën kur filmi u lëshua në vitin 1927, emrat e Bell, Shaw dhe Seid mungonin nga kreditë.
Jeta e vonshme dhe vdekja
Pearl Doles Bell u martua me distiluesin e Havanë dhe koleksionistin e artit Gilbert E. Rubens më 12 tetor 1927, në Brooklyn, NY. Rubens vdiq në vitin 1960, duke lënë Bell një vejush për vitet e fundit të jetës së saj.
Referime
<references group="" responsive="1">
Arrodets
Arrodets është një komunë në Francë. Arrodets bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 25 banorë dhe sipërfaqe 0.9 km².
Cubiérettes
Cubiérettes (Ocitanisht: Cubièreta ; Shqip: Kubiereta) është një komunë në departamentin Lozère në Francën jugore. Në vitin 2020 kishte një popullsi prej 48 banorësh dhe ka një sipërfaqje prej 11.34 km katrorë.
Kristina Sançez
thumb|Kristina Sançez Kristina Sançez de Pabloa lindi më 20 shkurt 1972 në Madrid, Spanjë, ishte femra e parë e cila morri pjesë luftimin kundër demave.
Karriera
Kristina ka pasur famë ndërkombëtare. Ajo morri pjesë në luftimë në Madrid në vitin 1993. Gjatë karrierës së saj në Spanjë, ajo preu veshët e 316 demave. Ajo e la karrierën e saj në vitin 1999 dhe u martua me Alekandre da Silva në vitin 2000.
Sainte-Eulalie, Lozère
Sainte-Eulalie (Ocitanisht: Senta Aulàsia ; Shqip: Shën Alausia) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore. Ka një sipërfaqje prej 21.31 km katrorë dhe në vitin 2020 popullsi prej 35 banorësh.
Saint-Sulpice-de-Faleyrens
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Saint-Sulpice-de-Faleyrens ( Languedocien : Sent Sulpici de Faleirens ; Shqip: Shën Sulpisa e Fajarenës) është një komunë në departamentin Gironde në rajonin Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.
Është një nga tetë komunat që formojnë juridiksionin e Shën Emiljonit, i cili është shpallur një Trashëgimi Botërore e Njerëzimit nga UNESCO-s për peizazhin e tij historik të vreshtave që ka mbijetuar i paprekur dhe është ende në përdorim.
Gjeografia
Shën Sulpisa e Fajarenës ndodhet 35 kilometra në verilindje të Bordosë, midis Libourne dhe Branne.
Ekonomia
Veprimtaria kryesore e qytetit lidhet me vreshtarinë.
Yasuhiko Okudera
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 32 ndeshje dhe ka shënuar 9 gola.
Shkodran Tolaj
Shkodran Tolaj (lindi më 16 prill 1980) është këngëtar dhe autor këngësh i njohur. Në skenën e muzikës klasike është i njohur si tenor i cili ka vepruar më tepër se një dekadë në Gjermani. Specializimet e fundit për vokal i ndoqi tek profesori meksikan, tenor i injohur në botë Francisko Araiza. Gjatë punës me të ka realizuar rolet e Puccinit: Rodolfo tek "La Boheme" dhe Pinkerton nga "Madam Batterfly". Ka bashkëpunuar me Filharmoninë "Orso" të Gjermanisë ku ka realizuar rolin Barin ka hy në operetën "Zigeunbaron" të J. Strauss. Ai është tenor i cili përveç roleve të mëdha operistike botërore, ka përformuar me sukses në veprat moderne të kohës. Ka performuar dhe në skenat franceze dhe zviceriane ku është cilësuar si tenor shumë dimensional i cili përshtatet në të gjitha karakteret kompozicionale dhe epokale muzikore. Ka më tepër se një vit që kontribuon në jetën artistike në Shqipëri, Kosovë dhe Maqedoni. Shkodrani përfaqëson një tenor shqiptar të përmasave ndërkombëtare. Veç këngësh dhe për punimesh shumë suksesshme si autori vlejnë të përmenden këngët “Rini thuaja këngës” interpretuar nga grupi “Ilirët” dhe “Shqipet e Uskanës” interpretuar nga ai vet në shoqërim të Besiana Mehmetit dhe vëlleërve Dervishi. Kritika gjermane e ka cilësuar si zë të rrallë e me potencial të jashtëzakonshëm. Eshtë pjesë e shumë Cd-ve kolektive të inçizuaranë Gjermani. Ndërkaq ndër Cd-të individuale vlejnë të përmenden “Hape zemrën” me këngë të muzikës së popllarizuar dhe Cd e fundit e cila iu dhurua publikut në koncertin e 20 marsit me arie dhe këngë të popullarizuara “Impresione”.
Arsimi formal
Arsimi formal është arsimi që zakonisht ofrohet nga mësimdhënësit e trajnuar në mënyrë sistematike në shkollë, arsim të lartë ose universitet. Është një nga tre format e mësimit siç përcaktohet nga OECD, të tjerët janë të arsimi informal, që zakonisht zhvillohet natyrshëm dhe në mënyrë spontane si pjesë e ndonjë aktiviteti tjetër dhe arsimi joformal, i cili përfshin të gjitha format tjera, siç është mësimi sportiv i ofruar nga instruktorë të patrajnuar dhe pa ndonjë kurrikulë formale. Më tutje arsimi formal përfshin mësimin që zhvillohet në një ambient të caktuar dhe strukturuar (psh. në një institucion arsimor apo aftësues, trajnues apo në punë) dhe është i dizajnuar në mënyrë të qartë si mësim (në aspektin e qëllimeve, kohës apo resurseve). Nga pikëpamja e nxënësit, mësimi formal është i qëllimshëm. Ai në mënyrë tipike shpie në validim dhe certifikim.
Referime
<references group="" responsive="1">
Bregas (Lushnje)
është një fshat në Bashkinë Divjakë në rrethin e Lushnjes të Shqipërisë.
Dua Lipa (album)
Dua Lipa është albumi i vetë titulluar në studion debutuese nga këngëtarja angleze me origjinë shqiptare Dua Lipa. Albumi u lëshua më 2 qershor 2017 nga Warner Bros.. Albumi ka sjellë nëntë këngë teke, duke përfshirë 40 këngët më të mira në Mbretërinë e Bashkuar "Be the One", "Hotter than Hell", "Blow Your Mind (Mwah)", "IDGAF" dhe "New Rules", me të fundit duke u bërë numri i parë i një tekeje nga Lipa në Mbretërinë e Bashkuar. "New Rules" arriti gjithashtu në 10 vendet e para në Shtetet e Bashkuara, duke arritur kulmin në numrin gjashtë. Albumi mori vlerësime përgjithësisht pozitive nga kritikët e muzikës.
Dua Lipa mori vlerësime përgjithësisht pozitive nga kritikët e muzikës. Në Metacritic, i cili cakton një vlerësim të normalizuar nga 100 për rishikimet nga botimet kryesore, albumi mori një rezultat mesatar prej 72, bazuar në nëntë vlerësime. Alex Green i Clash e lavdëroi atë si "një album debutues duke besuar, besim jo vetëm në zërin e vetë Lipës dhe syri i saj për një kor, por në cilësinë emocionuese të teksteve të saj". Neil Z. Yeung nga AllMusic e vlerësoi albumin si "një koleksion i lezetshëm i gems pop tërheqës, ku këngët shërbejnë vetëm për të nxjerrë në pah aftësinë e saj vokale" dhe "një përpjekje e shkëlqyer e parë nga një yll pop".
Performanca tregtare
Dua Lipa debutoi në numrin pesë në Listën e Albumeve në Mbretërinë e Bashkuar, duke shitur 16.223 kopje në javën e parë. Pas paraqitjes së Lipës në Brit Awards 2018, ku ajo fitoi dy çmime dhe interpretoi, albumi arriti një pozicion të ri kulmi me numrin tre, me 9,518 kopje të shitura. Deri në fund të korrikut 2018, Dua Lipa u certifikua me platin nga Industria Britanike Fonografike (BPI), duke shitur 301,181 kopje në Mbretërinë e Bashkuar. Pas botimit të Edition Complete më 19 tetor 2018, albumi u hodh nga numri 56 në numrin nëntë në Listat e Albumeve në Mbretërinë e Bashkuar, duke shitur 7.651 kopje.
Në Shtetet e Bashkuara, Dua Lipa debutoi në numrin 86 në Billboard 200, përpara se të ngjitej në numrin 27 në shkurt 2018 me 15,000 kopje të shitura. Që nga dhjetori 2017, albumi kishte shitur 1.2 milion njësi në të gjithë botën.
Timari
Timari qe tokë e dhënë nga sulltani ne Perandorinë osmane midis shekujve të katermbedhjete dhe te  gjashtemebdhjete, me një vlerë të ardhurave tatimore vjetore më pak se 20 000 akçe. Të ardhurat e prodhuara nga toka vepruan si kompensim për shërbimin ushtarak. Një mbajtës Timar ishte i njohur si një timariot. Nëse të ardhurat e prodhuara nga timar ishin nga 20.000 në 100.000 akçes, timar do të quhej zeamet, dhe në qoftë se ata ishin më lart se 100,000 akçe, vendi do të quhej has. Për shkak të natyrës së dokumentacionit të historisë së hershme të osmanëve është shumë e vështirë për të caktuar një datë konkrete per sistemin e Timar. Elementet e sistemit të Timar megjithatë mund të shihen të kenë origjinën e tyre në kohet e vjetra para-islamike (perandoritë e lashta të Lindjes së Mesme, Roma, Bizanti, dhe  Irani paraislamik).
Sistemi i timarit
Ne Perandorine Osmane, sistemi i timarit ishte një në të cilën të ardhurat e projektuar nga një territor pushtuar është shpërndarë në formën e granteve të përkohshme tokësore midis Sipahis (kalores) dhe anëtarët e tjerë të klasës ushtarake, duke përfshirë dhe Jeniçeri (janiçeret) dhe kuls (skllever) te tjere te sulltanit. Këto shperblime janë dhënë si kompensim për shërbimin vjetor ushtarak, për të cilën kanë marrë pagë. Në rrethana të rralla gratë mund të bëheshin mbajtëse te timarit. Ky pozicion megjithatë ishte i kufizuar për gratë që ishin të shquar brenda familjes perandorake, apo rangut të lartë anëtarëve të elitës otomane. Timaret mund të kene qene te vegjël, kur ata do të jepet nga guvernatorëve, apo të mëdha, të cilat pastaj kërkohet një certifikatë nga sulltan, por në përgjithësi çiflig kishte një vlerë vjetore prej më pak se njëzet mijë akces (një monedhë argjendi osmane). Ky sistem e zotërimit të tokës ka zgjatur afërsisht nga shekulli i katërmbëdhjetë deri në shekullin e gjashtëmbëdhjetë. Qëllimet e sistemit janë të nevojshme nga qëllimet financiare, shtetërore dhe ekspansioniste. Qëllimet financiare të sistemit ishin per te cliruar tensionin nga shteti osman për të paguar ushtrinë, si dhe për të fituar një burim të ri të të ardhurave për Thesarin qendror. Synimet ekspansioniste ishin që të rrisnin numrin e ushtarëve dhe të kalorësisë dhe gradualisht të asimilonin dhe të sillnin vendet e pushtuara nën kontrollin e drejtpërdrejtë osman. Shteti osman dëshironte gjithashtu të centralizonte autoritetin e sulltanit duke hequr sistemin feudal dhe elementet e aristokracisë nga zoterimi i perandorisë. Sistemi i timarit ka përfundruar në shekullin 18
Fuqia dhe kushtet
Brenda sistemit timar shteti i dha mbajtësit te timarit, duke përfshirë Sipahis (kaloresi), autorizimin të ketë kontroll të tokave pjellore, bosh ose toka te pushtuara nga fshatarët, djerrina, pemë frutore, pyjet apo ujërat brenda territorit te timarit. Sipahite punësonin te ngarkuar ose mëkëmbes te quajtur Keetuda, Vekil, ose voyvoda për të mbledhur të ardhurat dhe ushtron kompetencat e te deleguarit. Ata kishin të drejtë të mbledhin pjesë të caktuara të të ardhurave tatimore nga tokat e punueshme në lokalitete të caktuara në këmbim të për shërbimin ndaj shtetit. Ata ishin përgjegjës për mbikëqyrjen territorin e tyre Timar dhe mënyrën se si ishte kultivuar dhe zotëruar nga fshatarët. Sipahinjte shpërbleheshin nëse ai prokuruar shlyerjen e tokës lirë. Megjithatë ai ndëshkohej në qoftë se ai shkaktonte braktisjen e tokës së kultivuar.
Trélans
Trélans (Ocitanisht: Trelans ; Shqip: Trelani) është një komunë në departamentin Lozère në Francën jugore. Ka një sipërfaqe prej 23.55 km katrorë dhe popullsi prej 91 banorësh në 2020.
Gradishti (Meroshinë)
Gradisht (serbisht: Градиште/Gradište) është fshat në komunën e Meroshinës, Serbi.
Bourride
parapamje|276x276px|Bourride à la Sètoise me peshk murg Bourride ( bourrido, në provansal, borrida, në landuedocien ) është një specialitet i kuzhinës tradicionale në kuzhinën e Provencës dhe Languedoc-ut, i bazuar në peshk, ushqim deti dhe perime, i shërbyer me aïoli dhe vaj ulliri. Një variant i gjellës bouillabaisse ose supë peshku à la Sétoise, kjo supë peshku, me origjinë nga provincat Provence dhe Languedoc, është veçanërisht popullore në Tulon ( Var ) dhe Agde ( Hérault ).
Fjala bourride vjen nga provensalishtja bourrido ( borrida në normën klasike të gjuhës oksitane), e cila rrjedh nga bouri/bouli ( borit/bolit ), bouilli (i zier) në frëngjisht.
Përbërësit
Kjo recetë përgatitet me peshk të bardhë ose ushqim deti mesdhetar, të tilla si barbuni, skumbri, levreku, barku i bardhë, ngjala, robina e detit, merluci, turbat, le poisson de St Pierre, ose peshku murg (për borride à la, brumëza ), qepë, buqetë garni, ndoshta me verë të bardhë) dhe aïoli .Në varësi të llojit të recetës, peshku dhe brunoise gatuhen në mënyrë të pavarur, ose së bashku si një zierje peshku në bouillon . Në fund të zierjes, lëngu i peshkut lidhet me salcën aïoli dhe vaj ulliri. Ashtu si me bouillabaisse, në varësi të shijeve dhe zakoneve dhe traditave vendore, peshku shërbehet ndryshe: si garniturë përgjatë aïoli, me oriz, patate ose ratatouille, të mbushur me salcë brunoise. aïoli, ose në supë peshku.   Bourride ndonjëherë shërbehet me copëza buke hudhër.
Arrodets-ez-Angles
Arrodets-ez-Angles është një komunë në Francë. Arrodets-ez-Angles bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 107 banorë dhe sipërfaqe 4.79 km².
Algámitas
Algámitas është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Sierra Sur de Sevilla, të provincës Seville.Algámitas ka 1363 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 20.42 km2.
Les Laubies
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Les Laubies (Ocitanisht: Las Làubias ; Shqip: Labasi) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore.
Xeng
është një fshat në Bashkinë Divjakë në rrethin e Lushnjes të Shqipërisë.
Villefort, Lozère
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Algaida
Algaida është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Majorca, të provincës Ishujt Balearik, në Ishujt Balearik. Algaida ka 5050 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 89.78 km2.
Gjeografia
Komuna e Algaida ndodhet në jug-lindje të ishullit të Majorkës, 22 km përgjatë autostradës kryesore nga Palma në Manacor. Komuna përfshin gjashtë male të vogla, më të lartë dhe më të famshme të të cilave është Puig de Randa në 543 m. Reshjet mund të ndodhë gjatë gjithë vitit. Muajt më i thatë është Korriku me një reshje mesatare prej 12.5 l/m². Reshjet më të mëdha kanë ndodhur në një periudhë të vetme 24-orëshe më 17 shtator 1943 në 97 l / m².
Villefort, Lozère
Villefort (Ocitanisht: Vilafòrt ; Shqip: Vilaforta) është një komunë në departamentin Lozère në Francën jugore.
Njerëzit
Villefort ishte vendlindja e Odilon Barrotit (1791-1873), politikan dhe kryeministër i Francës.
Ernesto Cozzi
Ernesto Cozzi (7 korrik 1870 Trent - 23 shkurt 1926) ishte një kryepeshkop romak italian. Ai u emërua Delegat Apostolik në Shqipëri në nëntor 1920 dhe në Thracian Philippopolis titulaariarkkipiispaksi më 16 dhjetor 1920. Peshkopi i ceremonisë së dasmës u ndoq në vitin 1921. Cozzi vdiq në moshën 55 vjeçare që ende vepronte në delegacionet shqiptare. []
Hisashi Kato
(lindur më 24 Prill 1956) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 61 ndeshje dhe ka shënuar 6 gola.
Alfabeti osman
Alfabeti osman (osmanisht: الفبا‎ elifbâ), i njohur edhe si elifbaja, është një version i alfabetit pers, të bazuar në alfabetin arab, që përdorej për shkrimin e gjuhës osmane deri në vitin 1928, ku u zëvendësua nga alfabeti turk, i bazuar në alfabetin latin.
Alfabeti
Shkrimi me alfabetin osman bëhet nga ana e djathtë kah ana e majtë, sikurse tek alfabeti arab dhe pers. Paraqitja e një shkronje ndryshon në varësi të pozicionit të saj në një fjalë:
Numrat
Osmanishtja përdoron numrat arab të lindjes.
La Tieule
La Tieule (Ocitanisht: La Tieule ; Shqip: Tjela ) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore.
Filozofia mesjetare
parapamje|302x302px| Filozofia e vendosur midis [[Shtatë artet e lira|shtatë arteve liberale ; pikturë nga Hortus deliciarum e Herrad von Landsberg (shek. XII).]] Filozofia mesjetare është filozofia që ka ekzistuar gjatë mesjetës, periudha që shtrihet afërsisht nga rënia e Perandorisë Romake Perëndimore në shekullin e 5-të deri pas Rilindjes në shekujt 13 dhe 14. Filozofia mesjetare, e kuptuar si një projekt i kërkimit të pavarur filozofik, filloi në Bagdad, në mesin e shekullit të 8-të, dhe në Francë, në oborrin shëtitës të Karlit të Madh, në çerekun e fundit të shekullit të 8-të. Ai përcaktohet pjesërisht nga procesi i rizbulimit të kulturës antike të zhvilluar në Greqi dhe Romë gjatë periudhës klasike, dhe pjesërisht nga nevoja për të trajtuar problemet teologjike dhe për të integruar doktrinën e shenjtë me mësimin laik.
Hyrje
Historia e filozofisë mesjetare tradicionalisht ndahet në dy periudha kryesore: periudha në perëndimin latin pas mesjetës së hershme deri në shekullin e 12-të, kur veprat e Aristotelit dhe Platonit u rizbuluan, u përkthyen dhe u studiuan mbi të, dhe "epoka e artë". të shekujve 12, 13 dhe 14 në Perëndimin Latin, që dëshmoi kulmin e rimëkëmbjes së filozofisë antike, së bashku me pritjen e komentuesve të saj arabë, dhe zhvillime të rëndësishme në fushat e filozofisë së fesë, logjikës, dhe metafizikën.
Periudha e mesjetës së lartë skolastike u trajtua në mënyrë nënçmuese nga humanistët e Rilindjes, të cilët e panë atë si një "periudhë të mesme" barbare midis epokës klasike të kulturës greke dhe romake dhe rilindjes ose rilindjes së kulturës klasike. Historianët modernë e konsiderojnë epokën mesjetare si një epokë të zhvillimit filozofik, e ndikuar shumë nga teologjia e krishterë. Një nga mendimtarët më të shquar të epokës, Toma i Akuinit, nuk e konsideroi kurrë veten filozof dhe kritikoi filozofët për "gjithmonë të mangët nga mençuria e vërtetë dhe e duhur".