cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arkitektura Indo-Islame
Arkitektura Islamike në Kerala
Xhamitë tipike të Keralës shihen në Kollampalli, pranë Kollamit, Panthalayani pranë Koyilandyt, Kozhikode, Tanuri, Ponnani dhe Kasargode ashtu si dhe në shumicën e ngulimeve të vjetra myslimane. Veçoritë e kursyera arkitekturore të xhamive të vjetra janë megjithatë në rrugën e zëvendësimit në kohët moderne nga Arkitektura Islame. Përdorimi formave të harkuara, kubeve dhe minareve të shkallës perandorake Indo-Islamike po projektohen si simbole të dukshme të kulturës islamike. Jama Masjidi në Palayam të Thiruvananthapuramit është shembulli klasik i kësaj prirjeje të re. Struktura të ngjashme janë duke u krijuar përgjatë gjithë Keralës në modifikimin e xhamive të vjetra gjatë dekadave të fundit. Ndoshta ndikimi i Arkitekturës Arabe të ndërtimeve të Keralës shihet në një mënyrë të lehtë në arkitekturën shekullare myslimane. Rrugët e pazarit të trajtësuara nga ndërtesa në të dy krahët, dhomat e katit të sipërm të banimit me dritare të drejtuara nga rrugët, ekranet prej druri të përdorur për të mundësuar privacinë në veranda (veçanërisht të kateve të sipërme) etj., janë pak veçoritë e mbivendosura mbi ndërtimin tradicional. Këto forma ndërtimore do të mëdeloheshin në modelet e shtëpive në vendet arabe (si Egjipti, Basra (në Irakun e sotëm) dhe Irani) që kanë kontakte me këtë rajon. Kjo prirje është më e madhja në tregëtinë e qyteteve si Kozhikode, Thalassery, Kasaragode etj. Por thelbësisht arkitektura shtëpiake myslimane në në masë të madhe ndoqi stilet tradicionale hindu. Si "ekasala" ashtu dhe "nālukettu" shihen të përshtatura për këtë qëllim. Këto ndërtesa me alindamë të gjerë dhe veranda shihen gjithashtu përgjithësisht të rrethojnë xhamitë në ngulimet myslimane.
Arkitektura Mogule
Perandoria Mogule, një perandori Islamike që zgjati në Indi nga viti 1526 deri në vitin 1764 la një shenjë të fortë në Arkitekturën Indiane që ishte një përzierje e Arkitekturës Islamike, Persiane, Turke, Arabe, Aziatiko Qendrore dhe vendore. Një aspekt e rëndësishëm i Arkitekturës Mogule është natyra simetrike e ndërtesave dhe oborreve. Akbari, që sundoi në shekullin e XVI, dha kontribute të rëndësishme në Arkitekturën Mogule. Ai projektoi në mënyrë sistematike fortesa dhe qytete në stile të ngjashme simetrike që përzienin stilet indiane me ndikime të jashtme. Porta e fortesës së Akbarit e projektuar në Agra paraqet grifonë asirianë, elefantë indianë dhe shpendë.
Taxh Mahali
Shembulli më i mirënjohur dhe i dukshëm i Arkitekturës Mogule është Taxh Mahali. Ai u ndërtua për gruan e Shah Jahanit, që vdiq në vitin 1631. Idetë dhe temat kryesore të varreve të kopështit ishin eksploruar nga perandorët e mëparshëm Mogul dhe ky qe pika kumore e këtyre veprave të mëparshme në një simbol kombëtar. Varri i bardhë 171 metra ngrihet mbi një pellg pasqyrues dhe një kopështi të rafinuar. Katër minaret në kënde kornizojnë varrin që ka një kube të stërmadhe të bardhë në qendër.
Klasat e Arkitekturës Indo-Islamike
Arkitektura Indo-Islamike ndahet në tre klasa të gjera që konsistojnë në monumente të ndërtuara nën patronazhin e sulltavëve si Qutbuddin Aibaku, monumentet e ngritura nga qeveritarët e provicave të pavarura dhe monumentet e ndërtuar nga Mogulët.
Republika Popullore e Bullgarisë
Republika Popullore e Bullgarisë (bullgarisht: Народна република България (НРБ), Narodna republika Bŭlgariya, NRB), nga viti 1990 e njohur si Republika e Bullgarisë (bullgarisht: Република България, Republika Bŭlgariya), ishte emri zyrtar i Bullgarisë kur ishte një republikë socialiste nga viti 1946 deri në 1990, e qeverisur nga Partia Komuniste Bullgare (PKB) së bashku me partnerin e saj të koalicionit, Bashkimin Kombëtar Agrare Bullgar. Bullgaria ishte aleate e ngushtë dhe një nga shtetet satelitore më besnike të Bashkimit Sovjetik gjatë Luftës së Ftohtë, duke u quajtur ndonjëherë Republika e 16-të Sovjetike dhe jo një vend i pavarur. Bullgaria ishte gjithashtu pjesë e Comecon si dhe anëtare e Paktit të Varshavës. Lëvizja e rezistencës bullgare gjatë Luftës së Dytë Botërore rrëzoi administratën e Mbretërisë së Bullgarisë në grushtin e shtetit bullgar të vitit 1944, i cili i dha fund aleancës së vendit me fuqitë e Boshtit dhe çoi në Republikën Popullore në 1946.
PKB i modeloi politikat e saj sipas atyre të Bashkimit Sovjetik, duke e transformuar vendin gjatë një dekade nga një shoqëri fshatare agrare në një shoqëri socialiste të industrializuar. Në mesin e viteve 1950 dhe pas vdekjes së Stalinit, ekstremistët e partisë humbën ndikimin dhe pasoi një periudhë liberalizimi shoqëror dhe stabiliteti nën Todor Zhivkov. Pasuan shkallë të ndryshme të ndikimit konservator ose liberal. Pasi u ndërtua një infrastrukturë e re energjetike dhe transporti, në vitin 1960 prodhimi u bë sektori dominues i ekonomisë dhe Bullgaria u bë një eksportues kryesor i mallrave shtëpiake dhe më vonë i teknologjive kompjuterike, duke i dhënë pseudonimin "Silicon Valley e Bllokut Lindor". Nivelet relativisht të larta të produktivitetit të vendit dhe rezultatet e larta në renditjen e zhvillimit social e bënë atë një model për politikat administrative të vendeve të tjera socialiste.
Në vitin 1989, pas disa vitesh ndikim liberal, filluan reformat politike dhe Todor Zhivkov, i cili kishte shërbyer si kryetar i partisë që nga viti 1954, u hoq nga detyra në një kongres të PKK. Në vitin 1990, nën udhëheqjen e Aleksandar Lilovit, PKB-ja ndryshoi emrin e saj në Partinë Socialiste Bullgare (PSB) dhe miratoi socialdemokracinë dhe demokracinë socialiste në vend të marksizëm-leninizmit. Pas fitores së PSB-së në zgjedhjet e vitit 1990, të cilat ishin zgjedhjet e para shumëpartiake të kontestuara hapur që nga viti 1931, emri i shtetit u ndryshua në Republika e Bullgarisë. Gjeografikisht, Republika Popullore e Bullgarisë kishte të njëjtat kufij me Bullgarinë e sotme dhe kufizohej me Detin e Zi në lindje; Rumaninë në veri; Jugosllavinë (nëpërmjet RS të Serbisë dhe Maqedonisë) në perëndim dhe Greqinë dhe Turqinë në jug. Presidenti i parë i zgjedhur Zhelyu Zhelev u inaugurua më 1 gusht 1990 dhe u bë presidenti i parë opozitar i Bullgarisë në Republikën Popullore. Më 15 nëntor 1990, pas zgjedhjeve, Republika Popullore Bullgare u emërtua zyrtarisht në Republikën e Bullgarisë. Më 5 prill 1991 me Kushtetutën e re të Bullgarisë u shpërndanë zyrtarisht të gjitha simbolet e Republikës Popullore Bullgare.
Historia
Më 1 mars 1941, Mbretëria e Bullgarisë nënshkroi Paktin Trepalësh dhe u bë zyrtarisht anëtare e Boshtit. Pas pushtimit gjerman të Jugosllavisë dhe Greqisë në prill, Bullgaria pushtoi pjesë të mëdha të atyre vendeve. Në vitin 1942, Fronti i Atdheut u formua nga një përzierje e komunistëve, socialistëve, agrarëve dhe zveno.
Përllogaritja për numrin e partizanëve (luftëtarë të armatosur guerile) në çdo kohë në Bullgari është 18,000.
Grusht shteti komunist
Në vitin 1944, me hyrjen e Ushtrisë së Kuqe në Rumani, Mbretëria e Bullgarisë hoqi dorë nga Boshti dhe shpalli neutralitet. Më 5 shtator, Bashkimi Sovjetik i shpalli luftë mbretërisë dhe tre ditë më vonë Ushtria e Kuqe hyri në Bullgarinë veri-lindore, duke bërë që qeveria të deklaronte mbështetje për të minimizuar konfliktin ushtarak. Më 9 shtator, guerilët komunistë filluan një grusht shteti i cili de facto i dha fund sundimit të monarkisë bullgare dhe administratës së saj, pas së cilës një qeveri e re mori pushtetin e udhëhequr nga Fronti i Atdheut (FF), i cili vetë drejtohej nga Partia Komuniste Bullgare.
Qeveria dhe politika
RPB-ja funksiononte si një republikë popullore njëpartiake, me Komitetet Popullore që përfaqësonin qeverisjen lokale. Roli i tyre ishte të ushtronin vendimet e Partisë në fushat e tyre përkatëse dhe përndryshe t'i nënshtroheshin opinionit popullor në vendimmarrje. Në fund të viteve 1980, PKK kishte një anëtarësim maksimal prej 1,000,000 - më shumë se 10% e popullsisë.
Ushtria
Në vitin 1946, ushtria miratoi me shpejtësi një doktrinë dhe organizatë ushtarake sovjetike. Vendi mori sasi të mëdha armatimi sovjetik dhe përfundimisht krijoi një aftësi vendase të prodhimit të automjeteve ushtarake. Deri në vitin 1988, Ushtria Popullore Bullgare (Българска народна армия) numëronte 152,000 burra, që shërbenin në katër degë të ndryshme – Forcat Tokësore, Marinën, Forcat e Mbrojtjes Ajrore dhe Ajrore dhe Forcat Raketore.
Watching the Detectives (film)
Filmi, i cili u luajt në festivalet e filmit në vitin 2007, nuk siguroi shpërndarjen në teatro dhe në vend të kësaj shkoi direkt në DVD.
Përmbajtja
Në një skenë bardh e zi të filmit noir të errët, ku një detektiv i stilit të viteve 1940 qëllon një zuzar - për përpjekjen për të kthyer një video të vonuar. Dritat ndizen, duke zbuluar se po shikojmë një reklamë për Gumshoe Video dhe detektivi është Neil, pronari i dyqanit, i cili po shfaq premierë reklamën për miqtë në një festë në dyqanin e tij modest të videove kinematike. E dashura e tij Denise, e cila shfaqet në reklamë, nuk shfaqet në festë.
Të nesërmen, Neil takon Denisin në një restorant, por para se të shkojë në tavolinë, ai merr një kamerier që t'i derdhë një gotë ujë mbi të, vetëm për ta parë atë të reagojë tepër. Ajo nuk kënaqet nga shakaja dhe i thotë se duhet të bashkojë jetën e tij në vend që të shikojë filma dhe të luajë lojëra të papjekur. Ai ndahet rastësisht me të, duke i thënë se ajo nuk mjafton si Katharine Ross në Butch Cassidy and the Sundance Kid.
Në dyqan, Neil po shikon një film me mikun/punonjësin e tij Jonathan, kur femme fatale Violet hyn, duke kthyer kokën. Violet nuk ka asnjë identifikim ose kartë krediti për depozitën e saj me qira, kështu që ajo e bind atë të marrë 50 dollarë para, të cilat ai i vendos në një zarf nën arkën e tij antike. Kur ajo kthehet, ajo vjedh fshehurazi depozitën, duke e bërë atë të mendojë se e ka humbur atë, por ajo thotë se mund ta marrë atë për një darkë prej 50 dollarësh për ta kompensuar atë.
Në takim, Violet vjen e para dhe pretendon se ajo tashmë është dehur vërtet. Kur Neil nuk përpiqet të përfitojë nga situata, ajo zbulon shakanë e saj dhe ata vazhdojnë me darkën. Me nxitjen e saj, ata shkojnë në një dyqan Media Giant - konkurrenti i tij i korporatës - dhe fshihen në një dollap derisa punonjësit të mbyllen për natën, më pas kalojnë një grup DVD në kutitë e gabuara dhe rrëzojnë disa ekrane ndërsa ikin. Pasi i shmangen policisë, ata fshihen pas një gardh dhe Violet i sugjeron të ndahen. Ndërsa qëndrojnë në anët e kundërta të gardhit tani ata ndajnë një puthje përmes një vrime në gardh. Të nesërmen, ata spiunojnë gjigantin mediatik dhe shohin një punonjës që flet me një oficer policie. Më vonë, detektivët e policisë kalojnë në Gumshoe Video për të marrë në pyetje Neil në lidhje me depërtimin e Gjigantit Mediatik. Pasi e kanë frikësuar plotësisht, shfaqet Violeta dhe ajo dhe "policët" fillojnë të qeshin histerikisht me hilenë. Një Nil i çmendur e ndjek fshehurazi Violet-in në shtëpinë e saj, ku përfundojnë në shtrat. Të nesërmen në mëngjes, ata shkojnë për një not romantik.
Dikur më vonë, Neil po largohet për të takuar Violet në park, kur ai ndeshet me miqtë që luten të vijnë dhe të takojnë të dashurën e tij të re. Vjollca i ushqen ata me vaktin e piknikut të një partie tjetër dhe i lë ata të përgjigjen për të. Neil përpiqet ta bëjë takimin e tyre të ardhshëm më të qetë, duke parë një lojë basketbolli, por një Violet e mërzitur më pas nuk dëshiron të qëndrojë natën. Më vonë, ai shkon të shohë një grup që luan në barin e Jonathanit dhe e spiunon atë duke flirtuar me një muzikant. Xheloz, ai vë në skenë një skenë kitarë rock për të në takimin e tyre të ardhshëm. Pasi bëjnë seks, ajo tregon se sapo ka vënë në skenë skenën e klubit dhe, para se të flejë, i tregon për të gjithë muzikantët me të cilët është takuar, duke përfshirë një muzikant tullac, polak, avangard që e ndjek nga qyteti në qytet. Paranojak, Neil imagjinon se çdo djalë i bardhë tullac që sheh është përndjekës derisa Violet vë në skenë një skenë ku ajo është lidhur në një karrige nga ish-i i saj, Gjigandi Tullac, i cili rezulton se është miku i saj Denis. I frustruar nga mashtrimi i Violet-it, Neil ndahet me të.
Neil ndeshet me Denisin dhe kupton se ai e trajtoi atë disi ashtu siç e ka trajtuar Violet dhe se i mungon Violet dhe emocioni që ajo krijoi. Kështu që kur ajo telefonon dhe i thotë të vijë në vendin e saj të punës, ai e bën. Ajo e mashtron atë për të vjedhur para nga puna e saj në një kazino të paligjshme, duke menduar se kjo është një nga skenat e saj të rreme. Ai është qëlluar dhe ndjekur. Neil gëzohet nga krimi, por Violeta i merr paratë dhe e bën të ditur se është përdorur. Neil është shumë i shqetësuar nga një tjetër ndarje, por Violet kthehet për të thënë se ndarja ishte gjithashtu një shaka. Neil fillimisht është i indinjuar, por Violet e bind atë se jeta e tij është më interesante dhe më aventureske me të në të. Ata përgatisin dhe nisen për në Graceland me makinën e re që Violet bleu me disa nga paratë e grabitjes.
Prodhimi
Ky film shënon debutimin regjisorial të komedianit Paul Soter. Soter dhe anëtarët e tjerë të trupës së Broken Lizard, Eric Stolhanske}} dhe [[Steve Lemme kanë marrë pjesë në film.
Shpërndarja
Watching the Detectives bëri premierën e saj botërore në Festivalin e Filmit në Tribeca më 1 maj 2007 në New York City, dhe u përfol për premierën në kinema në Ditën e Shën Valentinit, 2008 por në vend të kësaj u dërgua direkt në DVD. U lëshua për herë të parë në Poloni në shkurt 2008 nën titullin Uwaga Violet. DVD-ja e Amerikës së Veriut pasoi më 12 gusht 2008.
Hälsingland
Hälsingland është një provincë (landskap) në qendër të Suedisë. Kufizohet me Gästrikland në jug, Dalarna dhe Härjedalen në perëndim, Medelpad në veri dhe Detin e Botnisë në lindje.
Administrimi
Provincat e Suedisë nuk shërbejnë për qëllime administrative apo politike, por janë entitete historike dhe kulturore. Në rastin e Hälsingland, provinca përbën pjesën veriore të län ('qark' administrativ) Qarku Gävleborg. Pjesë të vogla të provincës janë në Qarku Jämtland dhe Qarku Västernorrland.
Komunat e mëposhtme kanë selitë në Hälsingland:
Gjashtë vendbanimet më të mëdha janë:
Gjeografia
Terreni është kryesisht malor dhe shkëmbor, i pjerrët drejt bregut. Lartësia më e lartë në pjesën veriore është 530 metra, dhe në pjesën perëndimore 671 metra. Përafërsisht 85% e sipërfaqes së tokës është e mbuluar me pyje dhe industria e drurit ka qenë historikisht burimi kryesor i të ardhurave. Përveç disa zonave përreth sistemeve lumore, veçanërisht rreth lumit Ljusnan, toka është djerrë. Sipërfaqet e mëdha përbëhen nga shkëmbinj dhe moçale dhe janë të papërshtatshme për bujqësi.
Një tipar i dukshëm gjeologjik është sistemi i liqenit Dellen, i krijuar nga krateret e përmbytura meteorike. Është e vetmja dukuri në Suedi e shkëmbit vullkanik Andesite, të cilit i ka dhënë emrin delenit.
Cvetko Veljkoviq
Cvetko Veljkoviq (Cirilik serb: Цветко Вељковић Cvetko Veljković) është një politikan serb i Kosovës që shërben si deputet i Kuvendit të Kosovës që nga 17 nëntori 2022. Ai është anëtar i Iniciativës Qytetare për Liri, Drejtësi dhe Mbijetesë (GI SPO).
Biografia
Veljkoviq ka lindur në Shtërpcë, KSA e Kosovës, RS Serbi, RSF Jugosllavi. Ai është diplomuar në ekonomi.
Veljkoviq ishte kandidat për deputet i Iniciativës Qytetare për Liri, Drejtësi dhe Mbijetesë (GI SPO) në zgjedhjet parlamentare të Kosovës më 2021. Më 3 shkurt 2021, Veljkoviq u ndalua nga policia e Kosovës në Shtërpcë për shkak se anëtari i Komisionit Zgjedhor Lokal Emran Avrdi e akuzoi atë për kërcënime me vdekje ndaj tij. Gjatë fushatës zgjedhore, Veljkoviq dhe Rashiq së bashku me Albin Kurtin vizituan Shtërpcen. GI SPO fitoi vetëm 1,508 vota ose 0.17% të votave popullore, prandaj Veljkoviq nuk arriti të zgjidhet në Kuvendin e Kosovës. Veljkoviq, megjithatë, arriti të hyjë në Kuvend më 17 nëntor 2022 si zëvendësues i njërit prej deputetëve të Listës Serbe (SL), i cili dha dorëheqjen më 7 nëntor 2022.
Tyti
thumb|240px|Tyti e veshur si prift (vizatuar nga Lepsius) Tyti ishte mbretëreshë e Egjiptit të lashtë e Dinastisë së 20-të, gruaja dhe motra e Ramesses III dhe ndoshta edhe nëna e Ramesses IV.
Dikur ishte e pasigurt se cili faraon ishte burri i saj, por ai tani mund të identifikohet si Ramesses III bazuar në prova të reja të botuara në numrin 2010 të Journal of Egyptian Archaeology (JEA).
Në të kaluarën disa menduan se ajo ishte e martuar me Ramesses X, dhe që ajo dhe burri i saj ishin fëmijë të Ramesses IX, dhe djali i tyre ishte Ramesses XI. Por një teori tjetër nga Jehon Grist e vendosi atë më herët në dinastinë e 20-të dhe e identifikon atë si një vajzë-grua të Ramesses III dhe nënën e Ramesses IV, bazuar në ngjashmëritë në stilin e varrit të saj dhe ato të princërve që jetuan gjatë kësaj periudhe. Sidoqoftë, duke gjykuar nga mosha e fëmijës së tyre, kjo do të thoshte që Ramesses u martua me vajzën e tij para se të ngjitej në fron, dhe martesat babë-bijë ndodhën vetëm midis faraonëve dhe vajzave të tyre.
Duke pasur parasysh vendin e saj si gruaja e Ramesses III, Leblanc ka supozuar se Tyti është nëna e Khaemwaset, Amenherkhepshef dhe Ramesses-Meryamen. Kjo bazohet në ngjashmëri në lidhje me programet e tyre dekorative.
Miodrag Krivokapiq (aktor)
Miodrag Krivokapiq (Cirilik serb: Миодраг Кривокапић „Брик“ Miodrag Krivokapić „Brik“, ; lindi më 22 prill 1949 në Pejë, Kosovë e Metohi) është një aktor serb.
Qafa e Shëngjergjit
Qafa e Shëngjergjit është një qafë mali në Shqipëri. Ajo është e vendosur në Qarkun e Vlorës, në pjesën jugore të vendit, 120 km në jug të kryeqytetit Tiranë. Qafa e Shëngjergjit është 1 405 m mbi nivelin e detit.
Terreni rreth Qafës së Shëngjergjit është kryesisht malor, por nga lindja ai bëhet kodrinor. Pika më e lartë është 1 612 metra mbi nivelin e detit. Qafa e Shëngjergjit ka rreth 86 banorë për kilometër katror.. Pika më e afërt e më të mëdha të komunitetit është Orikumi, 13,7 km në veri-perëndim të Qafës së Shëngjergjit. Në zonën përreth Qafa e Shëngjergjit janë një numër malesh.
Qafa e Shëngjergjit ka kullota të shumta. Klima në këtë zonë është e butë. Mesatarja vjetore e temperaturës në këtë zonë është 15 °C. Muaji korrik është më i ngrohti, kur temperatura mesatare është 26 °C, e më i ftohti është janari, me 7 °C. Mesatare vjetore e reshjeve është 1 501 milimetra. Muaji më i lagësht është shkurti, me një mesatare reshjesh prej 210 mm, dhe më i thati është gushti, me 24 mm reshje.
Migrimi nga IPv4 në IPv6
Migrimi në IPv6 shihet si një detyrë shqetësuese për shkak të papajtueshmërisë së tij me IPv4. Pengesat kryesore që ndikojnë në migrimin nga IPv4 në IPv6 janë papajtueshmëria midis pajisjeve dhe programeve kompjuterikë. Interneti aktual bazohet në Protokollin e Internetit IPv4, me përdorimin në rritje të IP-së, është shfaqur një problem lidhur me IP adresat pasi që ato nuk janë te pakufizuar dhe se IP adresat e versionit 4 (IPv4) ditë pas dite po shterohen. Shterimi i IPv4 shpiu deri tek lindja e një protokolli të ri që quhet Internet protokoll versioni 6 apo ndryshe si IPv6. Ky version u përcaktu në mënyrë që të zgjidh problemet e adresave dhe problemet e tjera ne protokollin e përdorur aktualisht. Kalimi ne IPv6 nuk do të ndodhë menjeherë, andaj është e nevojshme që rrjetet të përkrahin operimin e dyjave për një kohë, prandaj shtrohet nevoja e kërkimit të një mekanizmi që mundëson bashkë ekzistencën e IPv4 dhe IPv6.
IPv4
IPv4 ndahen në pesë klasa varësisht prej numrit të bitëve të rezervuar për fushën e rrjetës dhe fushën  e shfrytëzuesit të rrjetës: Klaset e ip adresave A, B , C , D , E.
IPv6
IPv6 ose ndryshe IPng (IP-The Next Generation) arsyeja kryesore për një version të ri ishte rritja e hapësirës së IP adresave, nga 32 bitë në 128 bitë ,duke ofruar kështu një brez të madh të adresave. Përbëhet nga 8 segmente me nga 16 bit të ndarë nga dy pika, i referohemi si format “Heksadecimal me dy pika”. Forma e paraqitjes së strukturës së adresës  IPv6 është x:x:x:x:x:x:x:x, ku çdo x përfaqëson 16 bit apo 4 shifra heksadecimale. Rritja e hapësirës së adresave ofron shumë përfitime shtesë si: hederi i IPv6 është më i thjeshtuar me më pak fusha, kjo përmirëson trajtimin e paketave nga ruterët për arsye se këtu  është bërë eliminimi i fushës “checksum” duke mos pasur nevojë nga ana e ruterit kontrollimin e kësaj fushe në cdo  hap. Një përfitim tjetër kyq është mundësia e vendosjes së komunikimit nga fillimi deri në fund pa pasur  nevojën për aplikimin e metodes së përkthimit të adresave – NAT (Network Address Translation) prej adresave private në atë publike dhe anasjelltas. Tjetër benefit gjithashtu është mundësia e autokonfigurimit duke anashkalur përdorimin e DHCP(Dynamic Host Configuration Protocol) serverit.
Përdorimi paralel i dy versioneve të ip adresimit
Teknika e parë e migrimit është referuar si Dual Stack. Kjo teknikë e migrimit mudëson që të përdoren paralel të dy  versionet e IP adresave në një nyje të vetme, në të njejtën kohë si dhe mundëson pajisjet që të përdorin të dy  protokollet sipas shërbimeve në dispozicion. Nyja që e përkrah këtë teknikë të migrimit duhet të jetë në gjendje të i kuptojë dhe procesoj të dy protokollet IP, pra nuk  vendosë se cilin protokoll do te lëshojë në operim, protokollet  e rutimit janë ato që vendosin.
Përdorimi paralel i dy versioneve të IP adresimit ndodh në shtresën e rrjetit, andaj para dërgimit të paketës në shtresen tjeter shtresa e rrjetit do të vendos se cilin protokoll do të përdor në baze të informacioneve nga shtresa e të dhënave.
Teknika e konvertimit
Kjo teknikë është menduar për komunikim mes rrjetit IPv4 dhe IPv6, mekanizma e konvertimit qëndron  në konvertimin e hederave të IPv4 në IPv6 dhe anasjelltas në mënyrë direkte përmes perkthyesit apo konvertuesit i cili  mund të jetë një paisje ruter. Kjo mund të konsiderohet e ngjashme me NAT, përderisa NAT bënë përkthimin e IP adresave private në IP adresa publike dhe anasjelltas, këtu përkthehen hederat e IPv4 në IPv6 dhe anasjelltas ato të IPv6 në IPv4. Për shembull, një paketë me origjinë nga rrjeti IPv4, përkthyesi do të konvertojë hederin e tij në heder të IPv6 përpara se të dërgohet tek rrjeti IPv6 dhe i njëjti proces bëhet edhe në mënyrë të kundërt.
Tunelimi
Metoda e tunelimit është një teknikë tjetër që mundëson kalimin e paketave nga IPv4 në IPv6. Përdoret për të lidhur dy nyje IPv6 duke përdorur rrjetin IPv4. Parimet e përdorura në tunelim janë enkapsulimi dhe de-enkapsulimi. Tunelimi enkapsulon paketat e një protokolli në tjetrin. Paketat me origjinë nga nyja IPv6 do të enkapsulohen brenda paketave IPv4, në këtë mënyrë ato përhapen përgjatë  rrjetit IPv4, dhe kur arrin në pikën dalëse të tunelit te  konfiguruar ai e de-enkapsulon atë paketë, e nxjerr paketën origjinale IPv6 dhe e dërgon ne rrjetin IPv6.
Qarku Strasbourg-Campagne
Qarku Strasbourg-Campagne është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Bas-Rhin.
Qarku Autun
Qarku Autun është një qark në Francë.
Vende të trashëgimisë botërore
Vend i Trashëgimisë Botërore është një vend (siç është një ndërtesë, qytet, kompleks, shkretëtirë, pyll, ishull, liqeni, monument, ose mal) i cili është listuar nga Organizata për Edukim, Shkencë dhe Kulturë e Kombeve të Bashkuara (UNESCO) si i një rëndësie të veçantë kulturore ose fizike. Lista mirëmbahet nga Programi i Trashëgimisë Botërore ndërkombëtar i dministruar nga Komisioni i Trashëgimisë Botërore i UNESCO, i përbërë nga 21 shtete anëtare të UNESCO-s të cilat janë zgjedhur nga Asambleja e Përgjithshme.
Kriteret e përzgjedhjes
Deri në fund të vitit 2004, ka pasur gjashtë kritere për trashëgiminë kulturore dhe katër kritere për trashëgiminë natyrore. Në vitin 2005, është ndryshuar kështu që tani ka vetëm një grup prej dhjetë kritereve. Vendet e nominuara duhet të jenë me "vlerë të jashtëzakonshme universale" dhe të plotësojnë të paktën një nga dhjetë kriteret.
Kriteret kulturore
<ol type="I"> <li>"paraqet një kryevepër gjeniale krijuese të njeriut ose rëndësi kulturore"</li> <li>"ekspozon një shkëmbim të rëndësishëm të vlerave njerëzore, në një hark kohor, ose brenda një zone kulturore në botë, në zhvillimin e arkitekturës ose teknologjisë, artit monumental, planifikimit urbanistik, ose dizajn të peizazhit"</li> <li>"të mbajnë një dëshmi unike ose të paktën të jashtëzakonshme për një tradite kulturore apo një qytetërim i cili jeton apo është zhdukur"<li> <li>"është një shembull i shkëlqyer i një lloji të ndërtimit, arkitekturës, apo ansambël teknologjik apo peizazhin i cili ilustron një fazë të rëndësishme në historinë njerëzore"</li> <li>"është një shembull i shkëlqyer i vendbanimeve njerëzore tradicionale, shfrytëzimi i tokës, ose shfrytëzimi i detit që është një përfaqësues in një kulture, ose ndërveprimi i njeriut me natyrën veçanërisht kur ajo është prekur nga ndikim e ndryshimeve të pakthyeshme"</li> <li>"është e lidhur dukshëm ose drejtpërdrejt me ngjarje apo tradita që jetojnë, me ide, ose me besime, me veprat artistike dhe letrare të një rëndësie të jashtëzakonshme universale"</li> </ol>
Ndarja territoriale
Lista përmbledhëse në vijim i liston vetëm ato shtete me dhjetë ose më shumë Vende të Trashëgimisë Botërore.
F.K. Spartak Moska
F.K. Spartak Moska (Rusisht: Футбольный Клуб "Спартак" Москва), më mirë i njohur ndërkombëtarisht si Spartak Moska është  ni klub futbollit si lua ne Prem'er-Liga, e themeluar në kryeqytetin Moskë.
Lojtarët
Sipas datës 19 Janar 2017
Dita Botërore e Studentëve
Dita Botërore e Studentëve festohet më 15 tetor, kur është ditëlindja e Presidentit të 11-të të Indisë, A. P. J. Abdul Kalam.
Edhe pse e quajtur "Dita Botërore e Studentëve", kjo ditë nuk ka asnjë njohje jashtë Indisë. Është një keqkuptim i zakonshëm në Indi që kjo ditë është caktuar nga Kombet e Bashkuara, por Rajiv Chandran, Qendra e Informacionit të OKB-së për Indinë dhe Zyrtari Kombëtar i Informacionit të Butanit, i tha një media kombëtare se Kombet e Bashkuara nuk kishin bërë një deklaratë të tillë. 15 tetori është shpallur Dita Ndërkombëtare e Grave Rurale në faqen zyrtare të Kombeve të Bashkuara. Nëse Kombet e Bashkuara do të bëjnë një njoftim zyrtar në një ditë të caktuar, ai duhet t'i kërkohet Asamblesë së Përgjithshme nga një shtet anëtar dhe më pas të diskutohet dhe votohet.
Osnes
Osnes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Osnes ka një popullsi prej 228 banorë dhe sipërfaqe 5.89 km², me një dendësi prej 39 banor/km².
Arumunët në Maqedoninë e Veriut
Arumunët në Maqedoninë e Veriut të njohur edhe si vllehët, janë një grup minoriteti i njohur zyrtarisht i Maqedonisë së Veriut që numëron rreth 9,695 njerëz sipas regjistrimit të vitit 2002. Ata janë të përqendruar në Krushevë, Shtip, Manastir dhe Shkup.
Etnonimet
Arumunët njihen si vllehë në Maqedoninë e Veriut. Për t'iu referuar vetvetes, arumunët mund të përdorin Armčnji, Armānji, Aromani ose Arominu, që do të thotë "romake".
Arumunët identifikohen gjithashtu me emra të ndryshëm në gjuhë të ndryshme, shpesh me fjalë që paraqesin bariun ose barinjët (Çobenjët), si Ulah në turqisht Çoban në shqip Tschobani ose Vlachoi në greqisht, Cincar ose Vlasi në serbisht,  dhe Koustovlahs. Ata njihen gjithashtu si maqedo-rumunë nga rumunët,  ose thjesht vllehët maqedonas   ose thjesht vllehët në anglisht.
Historia
Pas luftës shumë arumunë filluan të pohojnë identitetin e tyre etnik. Niveli i lartë i martesave me maqedonas dhe urbanizimi gjithashtu filluan të prekin komunitetin. Në vitet 1970 filluan iniciativa të reja për të krijuar shoqëri sociale dhe kulturore arumune. Shoqëria e Arteve dhe Kulturës u krijua në vitin 1979 dhe në vitin 1981 u krijua një shoqëri tjetër kulturore. Në vitin 1985 u regjistrua kënga e parë arumune nga Risto Pulevski-Kiça. Është bërë një kasetë për televizionin maqedonas dhe kjo kasetë është përdorur për të mbështetur kërkesën për krijimin e një shoqërie kulturore. U themelua shoqëria Pitu Guli e Shkupit dhe Shoqëria Vëllezër Manaki e Manastirit.
Pas Shpalljes së Pavarësisë nga Jugosllavia, arumunët u njohën zyrtarisht si grup pakicë. Ata marrin të drejta të plota të pakicave nga qeveria maqedonase. Aktualisht, arumunët kanë dy parti politike në Maqedoninë e Veriut, Unioni Demokratik i Vllahëve të Maqedonisë (DSVM) dhe Partia e Vllahëve të Maqedonisë (PVM). Të dyja kanë pak rëndësi politike dhe nuk kanë ulëse në Parlamentin e Maqedonisë së Veriut. E vetmja parti tjetër politike arumune përveç këtyre dyve është Aleanca për Barazi dhe Drejtësi Evropiane (ABDE) në Shqipëri.
Statusi i pakicës
Arumunët janë një grup minoriteti i njohur zyrtarisht në Maqedoninë e Veriut me emrin "vlleh". Gjuha arumune mësohet nga studentët arumunë dhe gjuha është bashkëzyrtare në komunën e Krushevës. Mediat në gjuhën arumune janë të disponueshme dhe transmetimet e rregullta televizive dhe radiofonike në gjuhën arumune ndihmojnë për të siguruar mbijetesën e saj. Dita Kombëtare e Arumuneve festohet zyrtarisht në Maqedoninë e Veriut më 23 maj Arumunët janë të përfaqësuar në jetën politike të Maqedonisë së Veriut përmes dy partive.
Dita Kombëtare e Arumunëve festohet më 23 maj.
Gjuha
Arumunët kanë folur tradicionalisht gjuhën arumune. Përdorimi i kësaj gjuhe kohët e fundit ka qenë në një periudhë rënieje. Shkalla e lartë e martesave me maqedonas dhe asimilimi kanë ulur numrin e folësve. Komuna e Krushevës është i vetmi vend në botë ku gjuha arumune është gjuhë e njohur e pakicave. Gjuha kohët e fundit ka pësuar një ringjallje dhe tani u mësohet studentëve arumunë në të gjithë vendin. Ndërsa 8,714 individë deklaruan përkatësinë etnike arumune në regjistrimin e vitit 2021, vetëm 3,151 deklaruan se arumune është gjuha e tyre amtare.
Media
Shumë forma të mediave në gjuhën arumune janë krijuar që nga vitet 1990. Qeveria maqedonase ofron ndihmë financiare për gazetat dhe radiostacionet në gjuhën arumune. Gazetat në gjuhën arumune si Phoenix në shërbim të komunitetit arumun. Programi televiziv arumun Shkëndija (transmeton në kanalin e dytë të Radiotelevizionit të Maqedonisë.
Qarku Corte
Qarku Corte është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Haute-Corse.
Father of the Pride
Father of the Pride është një seri e animuar amerikane nga Jeffrey Katzenberg.
Beaussac
Beaussac është një komunë në Francë. Beaussac bën pjesë në departamentin Dordogne të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 187 banorë dhe sipërfaqe 18.05 km².
Quilly
Quilly është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Quilly ka një popullsi prej 85 banorë dhe sipërfaqe 5.49 km², me një dendësi prej 15 banor/km².
Qarku Saint-Jean-de-Maurienne
Qarku Saint-Jean-de-Maurienne është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Savoia.
Protestat për George Floyd
Protestat për George Floyd janë një seri protestash, trazirash dhe demonstratash të vazhdueshme kundër brutalitetit të policisë dhe racizmit në policim. Protestat filluan në Shtetet e Bashkuara në Minneapolis më 26 maj të vitit 2020, pas vrasjes së George Floyd, një i zi 46-vjeç, pasi Derek Chauvin, një polic i bardhë, vuri gjurin në qafën e Floyd për gati nëntë minuta gjatë një arrestimi një ditë më parë.
Administrata Trump ka vënë kritika të mëdha për ashpërsinë e protestës, përgjigjen e militarizuar dhe retorikën, të perceptuar nga shumë si përçarëse, gjatë krizës. Trazirat po shfaqen gjithashtu gjatë pandemisë globale të COVID-19, me ekspertë të shëndetit si dhe autoritete publike duke paralajmëruar se protestat me siguri do të lehtësojnë një përhapje të përshpejtuar ose të rikthyeshme të COVID-19.
Xhamia e Kalluçës
parapamje|Xhamia e Kalluçës Xhamia e Kalluçës (greqisht: Τζαμί Καλούτσιανης Tzamí Kaloútsianis, turqisht: Kanlı Çeşme Camii) është një xhami historike osmano/shqiptare në qytetin e Janinës, në Çamëri (Epir), në veriperëndim.
Xhamia e Kallucjanisit është ndërtuar në vitin 1740 dhe që nga viti 2005 është objekt i fushatave dhe punimeve restauruese. Është një nga disa xhamitë e mbijetuara në Janinë, të tjera janë Xhamia e Veli Pashës, Xhamia Fethiye dhe Xhamia e Asllan Pashës.
The Other Guys
Ky film është e katërt nga pesë bashkëpunimet mes Ferrell dhe mek-kei, pas Anchorman: The Legend of Ron Burgundy (2004), Talladega Nights: The Ballad e Ricky Bobby (2006), dhe Step Brothers(2008), dhe të shoqëruara nga Anchorman 2: Legjenda Vazhdon (2013). Djemtë e Tjerë është i  vetmi  film  jo i shkruar nga Ferrell. Ajo është gjithashtu e para  nga dy bashkëpunimet mes Ferrell dhe Wahlberg, i cili më vonë u ribashkua në Daddy`s Home (2015).
Filmi ishte lëshuar më 6 gusht 2010. Ai mori komente pozitive dhe ishte një sukses i madh në zyre,duke fituar mbi 170 milion euro.
Storja
Detektivi Allen Gamble (Will  Ferell) është një i butë-i paedukuar  dhe ishte një gangster në të kaluarën. Detektivi Terry 'Yankee Clipper' Hoitz (Mark Wahlberg) është në partneritet me Allen prej që ai gabimisht e gjuajti Derek Jeter gjatë kampionatit Botëror. Drejtuesit e tjerë nuk kanë respekt për  Alenin dhe Terrin ,veçanerisht detektivet Martin dhe Fosse . Të gjithë, veç Terry-t idollizojn detektivet Chris Danson (Dwayne Johnson) dhe të P. K. Highsmith (Samuel L. Jackson), të cilët janë konsideruar si policët më  të  mirë, edhe pse ata shpesh shkaktojnë miliona dollarë në dëmtimin e pronës, duke ndjekur  kriminel jo famëkeq. Gjatë një ndjekje, Danson dhe Highsmith shkojnë  drejt vdekjes së  tyre duke keqvlersuar aftësitë e tyre për mbijetimin gjatë një  rënje, e cila shkakton njerëzit të pyesin veten pse ata e bën atë, dhe kush  do të marrë vendin e tyre.
Promovimi
left|thumb|Mark Wahlberg dhe Do të Ferrell promovimin e Djemtë E Tjerë në San Diego Comic-Con International, korrik 2010
Universiteti i Maltës
Universiteti i Maltës është një institucion i arsimit të lartë në Maltë. Ajo ofron diploma bachelor universitare, diploma master pasuniversitare dhe doktoratura pasuniversitare. Është anëtare e Shoqatës së Universiteteve Evropiane, Rrjetit Evropian të Aksesit, Shoqatës së Universiteteve të Komonuelthit, Rrjetit të Utrecht, Rrjetit Santander, Grupit Compostela, Shoqatës Evropiane për Mësimin Universitar gjatë gjithë jetës (EUCEN) dhe Programit Ndërkombëtar të Shkëmbimit të Studentëve (ISEP). ).
Në post-nominale emri i universitetit është shkurtuar si Melit ; një formë e shkurtuar e Melita (një formë e latinizuar e greqishtes Μελίτη ).
Historia
Pararendësi i Universitetit të Maltës ishte Collegium Melitense, një kolegj jezuit i cili u krijua më 12 nëntor 1592. Kjo fillimisht ishte vendosur në një shtëpi të vjetër në Valetta, por një kolegj i ndërtuar me qëllim u ndërtua midis 1595 dhe 1597. Kjo ndërtesë tani njihet si Ndërtesa e Vjetër e Universitetit ose Kampusi i Valletës.
Jezuitët u dëbuan nga Malta në 1768, dhe megjithëse prona e tyre u mor nga Thesari i Urdhrit të Shën Gjonit, kolegji mbeti i hapur dhe profesorët mbajtën postet e tyre. Universiteti i Maltës zyrtarisht erdhi në ekzistencë më 22 nëntor 1769, kur Mjeshtri i Madh Manuel Pinto da Fonseca nënshkroi një dekret për krijimin e një Pubblica Università di Studi Generali. Universiteti u pezullua shkurtimisht gjatë magjistraturës së Francisco Ximénez de Tejada në vitet 1770, por ai u rikonstituua nga pasardhësi i tij Emmanuel de Rohan-Polduc në 1779.
Universiteti u zëvendësua nga École Centrale gjatë pushtimit francez të Maltës nga 1798 deri në 1800, por u rihap përsëri nga britanikët në fillim të shekullit të 19-të. Nga viti 1937 deri në 1974, institucioni njihej si Universiteti Mbretëror i Maltës.
Me kalimin e kohës, kampusi i Valletës u bë shumë i vogël dhe Evans Laboratories (tani i njohur si Evans Building) u ndërtua në 1959 për të strehuar Fakultetin e Shkencave. Në vitin 1968, Shkolla e Mjekësisë u zhvendos në një ndërtesë pranë Spitalit të Shën Lukës në Gwardamanġa. Universiteti hapi një kampus shumë më të madh në Tal-Qroqq në Msida në fund të viteve 1960, por ai mbajti ndërtesën e Valletta e cila përdoret ende për disa leksione dhe konferenca.
Universiteti është anëtar i Shoqatës Evropiane të Universiteteve, Rrjetit Evropian të Aksesit, Shoqatës së Universiteteve të Komonuelthit, Rrjetit të Utrecht, Rrjetit Santander, Grupit Compostela, Shoqatës Evropiane për Mësim Universitar gjatë gjithë jetës ( EUCEN ) Programit Ndërkombëtar të Shkëmbimit të Studentëve. ISEP) dhe Rrjeti i Ekselencës së Universiteteve të Ishullit [RETI]. Universiteti ka marrë pjesë në programet e BE-së dhe ka fituar disa projekte në bashkëpunim me universitetet partnere. Stafi dhe studentët e Universitetit të Maltës marrin pjesë në programe të tilla si Erasmus dhe Leonardo.
Organizimi
Organizimi administrativ i universitetit përbëhet nga anëtarë të personelit akademik, administrativ dhe teknik, të cilët emërohen ose zgjidhen në organet drejtuese të universitetit. Zyrtarët kryesorë të universitetit janë kancelari, prokancelari, rektori, prorektorët, sekretari, regjistruesi, dekanët e fakulteteve, si dhe zyrtari i financës dhe bibliotekari. Organet kryesore drejtuese janë këshilli, Senati dhe Bordet e Fakultetit.
Si organi suprem drejtues i universitetit, këshilli është përgjegjës për administrimin e universitetit. Fakultetet grupojnë së bashku departamente që kanë të bëjnë me një fushë kryesore të njohurive, ndërsa institutet janë të një natyre ndërdisiplinore. Këshilli është gjithashtu përgjegjës për emërimin e anëtarëve të stafit në postet akademike.
Në mars 2016, u bë e ditur se profesori Alfred J. Vella u zgjodh nga anëtarët e Këshillit të Universitetit si Rektori i ardhshëm i Universitetit të Maltës. Ai e mori detyrën në korrik 2016, kur i skadoi mandati rektorit të mëparshëm, profesor Juanito Camilleri.
Administrata e riemëroi universitetin për semestrin e vjeshtës 2017 me një version të stilizuar të logos që hoqi moton latine Ut Fructificemus Deo ("Ne duhet t'i japim fryte Zotit") për përdorim të përditshëm dhe e mbajti atë në një version që do të përdoret në kontekstet ceremoniale; disa fakultete kundërshtuan heqjen e motos.
Malta University Holding Company Ltd (MUHC) mishëron interesat tregtare të Universitetit të Maltës. Kompanitë e përfshira në Kompaninë Holding shërbejnë si ndërfaqe tregtare midis Universitetit të Maltës dhe komunitetit të biznesit, duke ndërmjetësuar burimet dhe asetet e universitetit për të ofruar vlerë të shtuar përmes aktivitetit tregtar.
Kompanitë brenda grupit janë:
Phineas Kennedy
Phineas B. Kennedy (shqip: Fineas Kenedi) ishte misionari i parë ungjillor që të vinte për të shërbyer në Shqipëri.
Jeta
Lindi në SHBA më 1867 dhe u bë predikues i ungjillit. Më 1907 u nis nga Nju Jork për në Korçë me bashkëshorten e tij, Violetën. Kenedi ka shërbyer si predikues në kishën e parë ungjillore-protestante shqiptare, e cila u themelua më 1892 nga patrioti shqiptar dhe predikuesi i ungjillit Gjerasim Qiriazi. Familja Kenedi ka vepruar edhe në Shkollën e Vashave, shkollë e themeluar nga Gjerasimi dhe drejtuar nga Sevasti Qiriazi. Për ta mbrojtur shkollën nga përpjekjet e autoriteteve për ta mbyllur, shkolla e mori emrin “Shkolla amerikane” dhe Kenedi u bë drejtori. Familja Kenedi shërbeu në Korçë prej viteve 1908–39 e pastaj u kthyen në Amerikë. Kennedy ishte pjesëmarrës si vëzhgues në Kongresin e Manastirit, i cili sanksionoi alfabetin shqip.
Kriza e refugjatëve gjatë Luftës së Kosovës
Kriza e refugjatëve gjatë Luftës së Kosovës ka nisur menjëherë pas fillimit të betejave të para të zhvilluara mes pjesëtarëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe Forcave të Armatosura të Serbisë dhe Malit të Zi dhe është shtrirë pothuajse në të gjithë territorin e Kosovës. Llogaritet se numri i përgjithshëm i refugjatëve kosovarë të zhvendosur në periudhën 1998 - 1999 sillet prej 1.2 milion deri në rreth 1.5 milion njerëz. Kjo paraqet zhvendosjen më të madhe të popullsisë jo vetëm në Ballkan por edhe më gjërë në Evropë që prej përfundimit të Luftës së Dytë Botërore. Sipas disa historianve, kjo përndjekje e kosovarëve sot konsiderohet spastrim etnik kurse disa të tjerë nuk hezitojnë ta quajnë madje edhe gjenocid.
Vështrim
Më 28 shkurtit të vitit 1998 ndodhi Sulmi në Likoshan dhe Qirez dhe me këtë edhe kishte nisur edhe lufta e armatosur në Kosovë. Kur u raportua vrasja e 45 shqiptarëve kosovarë në Masakrën e Raçakut në janar 1999, NATO vendosi që konflikti mund të zgjidhej vetëm duke futur një forcë ushtarake paqeruajtëse për të frenuar me forcë të dy palët. Jugosllavia refuzoi të nënshkruante Marrëveshjen e Rambujesë, e cila ndër të tjera kërkonte 30,000 trupa paqeruajtëse të NATO-s në Kosovë; një e drejtë e papenguar e kalimit të trupave të NATO-s në territorin jugosllav; imuniteti për NATO-n dhe agjentët e saj ndaj ligjit jugosllav; dhe të drejtën për të përdorur rrugët lokale, portet, hekurudhat dhe aeroportet pa pagesë dhe për të kërkuar objekte publike për përdorimin e saj pa kosto. NATO më pas u përgatit të instalonte paqeruajtësit me forcë, duke përdorur këtë refuzim për të justifikuar bombardimet.
Pasoi bombardimet e NATO-s në Jugosllavi, një ndërhyrje kundër forcave serbe me një fushatë kryesisht bombarduese, nën komandën e gjeneralit Uesli Klark. Armiqësitë përfunduan 2 muaj më vonë me Marrveshjen e Kumanovës. Kosova u vu nën kontrollin qeveritar të Misionit të Administratës së Përkohshme të Kombeve të Bashkuara në Kosovë dhe mbrojtjes ushtarake të Forcës së Kosovës (KFOR). Lufta 15-mujore kishte lënë mijëra civilë të vrarë nga të dyja anët dhe rreth 1.5 milion qytetarë të zhvendosur brenda dhe jashtë Kosovës.
Zhvendosja e popullsisë
Pas Sulmit në Likoshan dhe Qirez pasuar me Sulmin në Prekaz dhe Betejën e Gllogjanit, në zonat përreth fillon të rritet pasiguria. Të zhvendosurit e parë në Kosovë regjistrohen pas ofensivës së shtatorit të vitit 1998. Deri në muajin mars të vitit 1999 numri i të zhvendosurve kishte arritur në rreth 400 000, shumica prej të cilëve brenda territorit të Kosovës dhe një pjesë e vogël në Shqipëri, Maqedoni dhe Mal të Zi.
Me fillimin e bombardimeve të NATO-së numri i të zhvendosurve fillon të rritet me shpejtësi. Kështu p.sh. vetëm deri në prill të vitit 1999, Organizata e Kombeve të Bashkuara ka raportuar për 850,000 refugjatë që ishin larguar nga Kosova për në Shqipëri, Maqedoni dhe Mal të Zi, ndërsa 230,000 të tjerë u renditën si persona të zhvendosur brenda vendit (PZHBV): persona të dëbuar nga shtëpitë e tyre, por që ende ndodheshin brenda Kosovës. Ministri i Jashtëm gjerman Joschka Fischer dhe ministri i mbrojtjes Rudolf Scharping pretendonin në atë kohë se kriza e refugjatëve ishte prodhuar nga një plan i koordinuar jugosllav i spastrimit etnik të koduar me emrin "Operacioni "Patkoi"".
Sipas të dhënave të deritashme, gjatë Luftës së Kosovës ishin zhvendosur rreth 90% e shqiptarëve të Kosovës (prej të cilëve 848,000 – 863,000 ishin dëbuar jashtë Kosovës, në vende si Shqipëria, Maqedonia, Mali i Zi, Bosnje Hercegovina, Turqia dhe vende tjera evropiane dhe 590,000 shqiptarë të Kosovës të zhvendosur brenda Kosovës)
Deri në fund të vitit 1999, sipas përllogaritjeve të bëra, numri i përgjithshëm i refugjatëve dhe personave të zhvendosur nga shtëpitë e tyre si rezultat i Luftës së Kosovës arriti në më shumë se 1.5 milion qytetarë të Kosovës (që paraqiste rreth 90 % të popullsisë së përgjithshme të Kosovës) duke përfshirë këtu edhe qytetarët joshqiptarë. Sipas disa vlerësimeve tjera numri i përgjithshëm i të zhendosurve ishte rreth 1.7 milion duke përfshirë këtu edhe qytetarët joshqiptarë (serbë, malazezë, bosnjanë, etj.) të zhendosur në prag të hyrjes së trupave të NATO-s në Kosovë ose pas saj. Megjithatë, numri i saktë i të zhvendosurve si pasojë direkte ose indirekte e Luftës së Kosovës mund të mos dihet kurrë. Pas 78 ditësh bombardime, Millosheviqi u dorëzua dhe shumë shqiptarë etnikë u kthyen në shtëpitë e tyre.
Kriza e refugjatëve (mars - qershor 1999)
Në mars të vitit 1999, NATO filloi një sulm ajror ushtarak në Kosovë, në emër të një "Lufte Humanitare". Kjo bëri që shumë shqiptarë të iknin nga Kosova drejt vendeve fqinje, kryesisht nga marsi deri në qershor 1999.
Shqipëria hapi kufijtë e saj që nga fillimi i krizës në mënyrë që të linte refugjatët të vijnë. Njerëzit po vinin direkt në kufirin që ndodhej në veri-lindje të vendit, ose ishin transferuar nga Maqedonia. Shqipëria nuk ishte e përgatitur për kaq shumë njerëz që të vinin dhe kërkuan ndihmë ndërkombëtare për të mbuluar nevojat themelore të refugjatëve. Për të koordinuar operacionet, qeveria shqiptare krijoi Grupin e Menaxhimit të Emergjencave ditë pas fillimit të sulmit ajror ushtarak të NATO-s. Ky grup ka koordinuar veprimet nga strukturat kryesore si UNHCR dhe shumë organizata të tjera siç janë OJQ-të. Sidoqoftë, situata ishte delikate gjatë ditëve të para sepse UNHCR dhe OJQ-të nuk parashikuan që bombardimet e NATO-s do të zgjasin për disa muaj dhe do të çonin në një lëvizje të tillë të popullatës. Pajisjet në fillim kishin mungesë, por shumë struktura ndërkombëtare dhe fonde të mbledhura nga OJQ-të dhe / ose i dhanë ndihmë praktike Shqipërisë. Disa vende evropiane deklaruan se ishte në interes të refugjatëve të qëndronin në rajon dhe të jepnin ndihmë financiare. Për shembull, Gjermania dha para për të ndërtuar kampe në Shqipëri për refugjatët e transferuar nga Maqedonia. Në krye të refugjatëve të vendosur në kampe, popullsia shqiptare mirëpriti shumë prej tyre në shtëpitë e tyre, duke ndarë hapësirë ​​dhe ushqim.
Gati 435,000 refugjatë u desh të linin Kosovën për në Shqipëri, sipas UNHCR. Shumica e tyre mbërritën drejtpërdrejt në Shqipëri dhe disa prej tyre u transferuan nga Maqedonia. Në kulmin e Luftës së Kosovës, refugjatët po kalonin kufirin për në Shqipëri në masën 4,000 njerëz në orë. Më pas, UNHCR deklaroi se deri 25% e popullsisë së Kosovës kishin ikur.
Më 11 qershor 1999, fushata ajrore nga NATO u ndal. Një ditë më parë, një marrëveshje teknike ushtarake u nënshkrua nga të dy palët dhe i dha fund konfliktit të armatosur. Më pas, raporti i UNHCR i shkruar për krizën e refugjatëve thoshte se ai ishte menaxhuar mirë, në lidhje me rrethanat.
Qarku Belfort
Qarku Belfort është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Territoire de Belfort.