cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maluma (këngëtar)
2010-13: Fillimi i karrierës
Maluma filloi të punonte si kuzhinier në vitin 2010, por pasi Farandulera u bë një hit lokal në radio, Sony Music dhe marka e tij e njohur si  Sony Music Colombia vendosën të nënshkruanin me këngëtarin për të regjistruar albumin e tij të parë në studio. Marka e tij më pas lancoi këngën e tij të radhës, Loco .Në vitin 2012, Maluma publikoi albumin e tij të parë në studio, të titulluar Magji. Ai gjithashtu ishte nominuar për çmimin Shock 2012 për "Artistin më të mirë të ri". Dy këngët e fundit nga albumi i tij debutues ishin Primer Amor dhe Miss Independent; kjo e fundit u shoqërua nga një video muzikore, e regjistruar në Medellín, e cila mori 35 milion shikime në YouTube.
2014-2017: The Voice Kids është albumi i dytë në studio
parapamje|Maluma në vitin 2017 Në vitin 2014 ai publikoi videon muzikore solon  La Curiosidad, Carnaval dhe Addiction. Ai gjithashtu bashkëpunoi me këngëtarin Elvis Crespo, në Olé Brazil të regjistruar për Kupën e Botës FIFA 2014. Më 16 korrik 2014, Maluma u shfaq në Premios Juventud 2014, ku interpretoi këngën Temperatura. Në të njëjtin muaj, këngëtari u konfirmua si gjykatës në The Voice Kids të transmetuar në Televizionin Caracol, së bashku me Fanny Lú dhe Andrés Cepeda. Në gusht, ai bëri debutimin e tij si prezantues në inaugurimin e Kids 'Choice Awards Columbia 2014.
Në vitin 2016 ai bashkëpunoi me artistë të tillë si Thalía, Ricky Martin dhe Shakira dhe filloi turneun botëror The Pretty Boy, Dirty Boy në maj 2016. Në Dhjetor 2016, Maluma mori pjesë në remiksin e Me Llamas nga grupi kolumbian Piso 21.Në vitin 2017, kënga e tij e suksesshme Felices los 4 u bë kënga e 5-të e tij e pesta në top listën e Hot Latin Songs. Në fund të të njëjtit vit ai u konfirmua si artist dhe jurist për Festivalin e Viña del Mar.
2018-në vazhdim: FAME, 11:11 e mëngjesit, Papi Juancho
Në Mars të 2018-ës, Maluma u zgjodh për të interpretuar  versionin spanjoll të këngës Colors, himnin për Kupën e Botës 2018 të prezantuar nga Coca-Cola. Kënga në anglisht u interpretua në vend të tij nga artisti amerikan Jason Derulo .Në të njëjtin vit ai lancoi një album të ri, të titulluar FAME dhe në vitin pasues 11:11 .Në Prill të vitit 2019 shpallet bashkëpunimi midis Maluma dhe Madonna, me titull Medellín, për albumin e kësaj të fundit Madame X. Të dy artistët interpretuan së bashku në melodinë e këngës gjatë Billboard Music Awards Më vonë njoftohet debutimi  i Malumas si aktor në filmin Marry Me, në të cilin ai do të interpretojë së bashku me Jennifer Lopez. Midis vitit 2019 dhe 2020 Maluma publikoi shumë këngë  bashkëpunime dhe këngë solo, duke përfshirë: Que Pena me J Balvin,  Que Chimba  dhe Feel The Beat</i> me Black Eyed Peas. Më 21 gusht 2020 publikohet albumi i tij i pestë Papi Juancho. Më 24 Shtator, 2020 ai publikon këngën Pa, Ti dhe Lonely, të dy në bashkëpunim me Jennifer Lopez. Më 5 Nëntor 2020 ai publikon remiksin e këngës "Hawaii" në bashkëpunim me The Weeknd i cili këndon në Spanjisht për këtë rast.
Stili muzikor dhe kultura masive
Stili i tij muzikor u ndikua nga këngëtari Justin Timberlake, i cili konsiderohet nga Maluma një nga frymëzimet e tij të shkëlqyera si i ri. Ai gjithashtu u ndikua nga Chris Brown, Jay Z, Daddy Yankee dhe Wisin &amp; Yandel.
Maluma kishte një ndikim të fortë në audiencën latine: ai është artisti i Amerikës Latine me më së shumti ndjekës në Instagram pas Shakira.
Gjoni VIII
Papa Gjoni VIII ( Ioannes VIII  ; vdiq më 16 dhjetor 882) ishte peshkop i Romës dhe sundimtar i Shteteve Papale nga 14 dhjetor 872 deri në vdekjen e tij. Ai shpesh konsiderohet si një nga papët më të aftë të shekullit të IX-të.
Gjoni i kushtoi shumë nga papati i tij përpjekjes për ndalimin dhe të kthimin mbrapsht të fitoreve të myslimanëve në Italinë jugore dhe marshimin e tyre drejt veriut. Kur përpjekjet e tij për të siguruar ndihmë nga frankët ose nga bizantinët dështuan, Gjoni forcoi mbrojtjen e Romës. Ai e mbështeti Metodin e Selanikut në misionin e tij ndaj sllavëve, e mbrojti kundër sundimtarëve karolingë dhe klerit bavarez dhe autorizoi përkthimin e Biblës në sllavisht. Gjoni i dha gjithashtu njohjen diplomatike Dukatit të Kroacisë dhe zgjidhi përçarjen fotiane. Papati i Gjonit përfundoi me vrasjen e tij dhe papati më pas u dobësua në fuqi politike.
Problemet e Kostandinopojës
Në 879, Gjoni njohu rivendosjen e Fotit I si patriark legjitim i Kostandinopojës. Foti ishte dënuar në vitin 869 nga Adriani II. Kjo u ndërmor kryesisht për të qetësuar bizantinët, pasi tek ata ai shihte të vetmen shpresë për largimin e arabëve nga Italia. Zakonisht besohej se disa kohë më pas Gjoni VIII rikonfirmoi shkishërimin e Fotit, i cili përfundimisht i mundësoi perandorit Leo VI të lëvizte kundër Fotit. Megjithatë, studimi modern i ndikuar veçanërisht nga studiuesi katolik Francis Dvornik ka treguar se ky është një mit latin, pasi Foti vdiq në bashkësi të dukshme të përsosur brenda Kishës Romake.
Banesë e Familjes Deromemaj
Banesë e Familjes Deromemaj është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr. Vendimi 654, Dt. 09.11.2006".
Céret
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Gjeografia
Qyteti shtrihet në ultësirën e maleve Pirenej, në Francën jugore, në lumin Tech në një lartësi prej 175–1400 metrash. Është 7 kilometra nga Autoroute A9, 200 km nga Montpeljeja, 250 km nga Tuluza dhe 180 kilometra nga Barcelona. Shtegu GR 10 shkon afër. qendër|parapamje|300x300px| Harta e Qerretit dhe komunave përreth
Historia
Një epidemi e murtajës goditi Qerretin nga 1651 deri në 1655 dhe vrau rreth njëqind njerëz. Një nga mjekët përgjegjës, që vinte nga Thuir, u pushua nga puna sepse ishte i dehur vazhdimisht dhe pasi kishte varrosur disa të sëmurë që ishin ende gjallë. djathtas|parapamje|500x500px| Céret shihet nga veriu
Ekonomia
Rajoni rreth Qerretit është një prodhues i madh frutash, veçanërisht i famshëm për qershitë e tij.
Në Francë që nga vitet 1920, qershitë e para të sezonit vijnë gjithmonë në mars nga rajoni i Qerretit, ku prodhuesit vendas i dërgojnë gjithmonë, si traditë që nga viti 1932, arkën e parë me qershi presidentit francez të Republikës. Në vitin 1938, 45000 nga 90000 pemë qershie Pirenejve Atlantikë ndodheshin në kantonin Céret Në vitet 1960, prodhimi i qershive në Qerret rritet deri në 3000 ton, përpara se të ndahet me 11 në fund të viteve 2000.
Vallet
Qerreti mban rregullisht valle komunale, ku amatorë ose profesionistë vendas kërcejnë në një ring. Vallja njihet si sardanes.
Artistët
parapamje| Grand Café sot Qerreti ka një traditë të vazhduar për të qenë një shtëpi për artistët, veçanërisht piktorët dhe poetët. Pablo Picasso jetoi në Qerret në fillim të shekullit të 20-të dhe kafeneja Pablo në qytet i është kushtuar atij. Grand Café, që funksionon edhe sot, ishte një vend takimi për shumë artistë të famshëm në fillim të shekullit të kaluar. Henri Matisse dhe Amedeo Modigliani, mes artistëve të tjerë, vizituan në këtë kohë. Chaïm Soutine, piktori emigrant rus, jetoi në Qerret për një periudhë dhe pikturoi shumë peizazhe të fshatit dhe rrethinave të tij. Aristide Maillol, një skulptor i famshëm i lindur në fshatin lokal të Banyuls-sur-Mer, përfaqësohet nga dy skulptura publike - njëra jashtë qendrës së informacionit të vizitorëve dhe tjetra në memorialin e luftës. Harold Weston, modernisti amerikan, jetoi në një shtëpi ferme mbi qytezën e Qerretit nga 1926 deri në 1929.
EURALIUS
Projekti "Konsolidimi i Sistemit të Drejtësisë në Shqipëri" (EURALIUS) ishte projekt i asistencës teknike i Bashkimit Evropian në fushën e drejtësisë në Shqipëri që ka kryer veprimtarinë nga viti 2005 deri në vitin 2021. Objektiv kryesor i projektit ishte fuqizimi i pavarësisë, transparencës, efiçencës, përgjegjshmërisë dhe besimit publik në sistemin shqiptar të drejtësisë, në pajtim me të drejtën dhe praktikat më të mira të BE-së.
Konsolidimi i Sistemit të Drejtësisë në Shqipëri dhe përafrimi me standardet Evropiane është një kusht dhe një proces që synon të rivendosë besimin e publikut në sistemin e drejtësisë, të konsolidojë demokracinë dhe sundimin e ligjit sipas kërkesave të Marrëveshjes së Stabilizim Asocimit. BE ka hartuar instrumenta të veçantë në mënyrë që të lehtësojë plotësimin e kritereve dhe anëtarësimin e vendit.
EURALIUS përbëhej nga ekspertë ndërkombëtarë afatgjatë nga vende të ndryshme të BE-së dhe nga ekspertë ligjorë vendas, si dhe nga stafi mbështetës që përfshin asistentë, përkthyes, e të tjerë.
Ndër partnerët dhe përfituesit shqiptarë ishin Ministria e Drejtësisë, Gjykatat , Këshilli i Lartë i Gjyqësorit , Këshilli i Lartë i Prokurorisë dhe Prokuroritë , Parlamenti i Shqipërisë , Shkolla e Magjistraturës , Dhoma Kombëtare e Avokatisë , Dhoma Kombëtare e Noterisë dhe Dhoma Kombëtare e Përmbaruesve Gjyqësorë Privatë.
Projekti ndër vite
Projekti EURALIUS ishte një projekt asistence evropiane për Shqipërinë dhe konsiston kryesisht në asistencën për përafrimin e legjislacionit për Sektorin e Drejtësisë. Projekti EURALIUS është realizuar përgjatë disa fazave në formën e misioneve.
Misioni EURALIUS I ka qenë prezent në Shqipëri që prej vitit 2005. Në atë periudhë kishte një nevojë të veçantë për një reformim rrënjësor të sistemit të drejtësisë, duke qenë se shteti Shqiptar po përjetonte një progres të vështirë që prej regjimit komunist drejt demokracisë dhe shumë sfida shtriheshin përpara për shtetin e së drejtës.
Misioni EURALIUS II ka vijuar menjëherë mbas finalizimit të projektit të mëparshëm dhe ka zgjatur që prej 15 nëntor 2007 – 30 qershor 2010. Kontraktor i projektit ka qenë Ministria Federale e Drjtësisë Austriake dhe menaxhimi i këtij projekti është kryer nga Qendra për Kompetencë Ligjore (CLC).
Entropia
Entropia është një koncept shkencor, si dhe një veti fizike e matshme, që më së shpeshti shoqërohet me një gjendje çrregullsie, rastësie ose pasigurie. Termi dhe koncepti përdoren në fusha të ndryshme, nga termodinamika klasike, ku u përdor për herë të parë, te përshkrimi mikroskopik i natyrës në fizikën statistikore dhe deri te parimet e teorisë së informacionit. Ka gjetur aplikime të gjera në kimi dhe fizikë, në sistemet biologjike dhe lidhjen e tyre me jetën, në kozmologji, ekonomi, sociologji, shkencën e motit, ndryshimet klimatike dhe sistemet e informacionit duke përfshirë transmetimin e informacionit në telekomunikacion.
EURALIUS
Projekti ndër vite
Misioni EURALIUS III pati filluar në 15 shtator 2010 dhe është finalizuar më 15 qershor 2013. Ky projekt është menaxhuar nga Fundacion Internacional y para Iberoamerica de Administracion y Politicas Publicas (FIIAPP).
Entropia
Koncepti termodinamik u referua nga shkencëtari dhe inxhinieri skocez William Rankine në 1850 me emrat funksioni termodinamik dhe potenciali i nxehtësisë. Në 1865, fizikani gjerman Rudolf Clausius, një nga themeluesit kryesorë të fushës së termodinamikës, e përcaktoi atë si herësin e një sasie pambarimisht të vogël të nxehtësisë në temperaturën e çastit. Ai fillimisht e përshkroi atë si përmbajtje transformim, në gjermanisht Verwandlungsinhalt, dhe më vonë shpiku termin entropi nga një fjalë greke për transformim. Duke iu referuar strukturës dhe përbërjes mikroskopike, në vitin 1862, Clausius e interpretoi konceptin si kuptim i disgregimit/ çmbledhjes.
Pasojë e entropisë është se disa procese janë të pakthyeshme ose të pamundura, përveç kërkesës për të mos cenuar ruajtjen e energjisë, kjo e fundit e shprehur në ligjin e parë të termodinamikës. Entropia është thelbësore për ligjin e dytë të termodinamikës, i cili pohon se entropia e sistemeve të izoluara të mbetura në evolucionin të vetëvetishëm nuk mund të ulet me kalimin e kohës, pasi ato arrijnë gjithmonë në një gjendje ekuilibri termodinamik, ku entropia është maksimale.
EURALIUS
Projekti ndër vite
Puna e EURALIUS IV ishte e konsoliduar rreth një numri komponentësh kryesorë: Reforma në Drejtësi dhe Organizimi i Ministrisë së Drejtësisë; Këshilli i Lartë i Gjyqësorit (KLGj) dhe Gjykata e Lartë; Drejtësia Penale dhe Zyrat e Prokurorisë; Administrimi dhe efiçenca gjyqësore; Profesionet ligjore; Manaxhim ndryshimi; Inspektorati i Lartë i Drejtësisë (ILD); Organizimi dhe Manaxhimi i Gjykatave; Këshilli i Lartë i Prokurorisë dhe Prokuroritë; dhe Trajnimi gjyqësor.
Entropia
Fizikani austriak Ludwig Boltzmann i dha shpjegim entropisë si masë e numrit të renditjeve të mundshme mikroskopike ose gjendjeve të atomeve dhe molekulave individuale të një sistemi që përputhen me gjendjen makroskopike të sistemit. Në këtë mënyrë ai prezantoi konceptin e çrregullimit statistikor dhe shpërndarjes së probabilitetit në një fushë të re të termodinamikës, të quajtur mekanika statistikore, dhe gjeti lidhjen midis ndërveprimeve mikroskopike, të cilat luhaten rreth një konfigurimi mesatar, me sjelljen e vëzhgueshme makroskopike, në formën e një ligji të thjeshtë logaritmik, me një konstante përpjestueshmërie, konstantja Boltzmann, që është bërë një nga konstantet universale përcaktuese për Sistemin Ndërkombëtar Ndërkombëtar të Njësive (SI).
EURALIUS
Projekti ndër vite
Misioni EURALIUS V vijoi menjëherë mbas finalizimit të misionit të mëparshëm, më datë 1 Prill 2018 dhe përfundoi veprimtarinë më 31 dhjetor 2021, duke shënuar misionin e fundit të projektit EURALIUS. EURALIUS V u implementua nga i njëjti konsorcium por edhe me pjesëmarrjen e shtuar të Këshillit Suprem të Magjistraturës së Italisë (CSM).
EURALIUS V ishte projektuar si një projekt i asistencës teknike të BE-së, që do të mbështesë dhe asistojë institucionet kryesore shqiptare të drejtësisë me qëllim përafrimin e performancës së tyre me standardet e BE-së. Objektivi kryesor i projektit EURALIUS V ishte fuqizimi i pavarësisë, transparencës, efiçencës, përgjegjshmërisë dhe besimit publik në sistemin shqiptar të drejtësisë në pajtim me të drejtën dhe praktikat më të mira të BE-së.
Reforma në Drejtësi
EURALIUS ka luajtur një rol të rëndësishëm në konsolidimin e sistemit të drejtësisë në Shqipëri, sidomos nëpërmjet kontributit të misioni EURALIUS IV në jetësimin e procesit të Reformës në Drejtësi. Gjatë reformës, ekspertët ndërkombëtarë dhe kombëtarë e EURALIUS kanë asistuar në procesin e hartimit të legjislacionit shqiptar, amendimin e ligjeve dhe po mbështesin krijimin dhe fuqizimin e instritucioneve shqiptare.
Pjesë e Reformës në Drejtësi ishte miratimi nga Kuvendi i ndryshimeve kushtetuese më 21 korrik 2016, dhe i paketës me Ligjet Organike ku spikat ligji për ri-vlerësimin e përkohshem të gjyqtarëve dhe prokurorëve të Republikës së Shqipërisë.
Neil Asher Silberman
Neil Asher Silberman (lindi më 19 qershor 1950) është arkeologë dhe historianë. Ai studioi arkeologjinë e Lindjes së Mesme në universitetin hebraikë në Jeruzalem. Së bashku me Israel Finkelstein, ai shkroi Zbulimet e Biblës: Visioni i ri arkeologjik së Izraelit të lashtë dhe origjina e teksteve të shenjta (2001) dhe Davidi dhe Solomoni: Në kërkim të mbretërve të shenjtë dhe rrënjat e traditave perëndimore (2006).
Kenzo Yokoyama
(lindur më 21 Janar 1943) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 49 ndeshje.
Radio-Shkodra
Radio-Shkodra, qendër lokale për emisione radiofonike në Shkodër.
U ngrit me pajisje të thjeshta më 13 maj 1945, më pas u vendos një stacion i fuqishëm. Emisionet dëgjohen në gjithë truallin e Shqipërisë dhe jashtë vendit. Kjo radio u forcua nga shetiti shqiptar me qëllim që shqiptarët jashtë kufijve të kishin mundësi infromimi në gjuhën shqipe.
Universiteti Gaziantepi
Universiteti i Gaziantepit (tr: Gaziantep Üniversitesi ) është nje universitet në Gaziantep, Turqi. Kjo universiteti është themeluar në vitin 1973, si universiteti i publik, në Turqia.
Themelet e Universitetit i Gaziantepit mbështeten te Universiteti Teknik Lindja E Mesme.
Lolaj
është një fshat në Komunën Përparim në Rrethin e Peqinit në Shqipëri.
Irfan Abidi
Allama Syed Irfan Haider Abidi (lindi më 1950 në Khairpur, Pakistan - vdiq më 1997 në Karachi, Pakistan) ishte dijetarë pakistanez, lider fetar dhe poet i sketit shiitë të Islamit. Abidi vdiq në spitalin Aga Khan. Ai u varros në Imambargah Khairul Amal në Karachi.
Ravno (Bosnje)
Ravno është një fshat dhe seli e një komune në jug të Bosnje dhe Hercegovinës e që ndodhet në kuadër të Kantonit Hercegovina-Neretva në Federatën e Bosnje dhe Hercegovinës. Ravno ishte qark i veçantë deri në vitin 1963, kur u bë një pjesë e komunës së Trebinjes. Në vitin 1994, në kufirin e ndryshuar, edhe Ravno u bë një komunë përsëri. Këtë herë megjithatë, një pjesë e kufijve të tokave të komunës së Trebinjes u bashkangjitën si pjesë e Ravnos. Kur Ravno përvetësoi pjesë të ish-Trebinjes arriti të kishte një sipërfaqe prej 447 km².
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit 1991, Ravno kishte 198 banorë.
Vendbanimet
Balivac, Beleniqi, Bobovishta, Cicrina, Çavash, Çopice, Çvalina, Dvrsnica, Gllavska, Gollubinac, Gorogashe, Grebci, Ivanica, Kalagjurgjeviqi, Kijev Do, Kutina, Nenoviqi, Nevada, Orahov Do, Podosoje, Prosjek, Ravno, Rupni Do, Sllavogostiqi, Slivnica Bobani, Slivnica Povrsh, Sparozhiqi, Shqenica Bobani, Trebimla, Trnçina, Uskople, Vela Megja, Vllaka, Vukoviqi, Zaçulla, Zagradinje, Zapllanik dhe Zavalla, dhe pjesët e vendbanimeve: Baonine, Orashje Popovo dhe Rapti Bobani.
Anastasi III
Papa Anastasius III ( latinisht : Anastasius Tertius ; rreth 865 - qershor 913 ) ishte peshkopi i Romës dhe sundimtari i Shteteve Papnore nga prilli 911 deri në vdekjen e tij.
Anastasi ishte romak nga lindja. Një fisnik romak, Luciani, njihet ndonjëherë si babai i tij, megjithëse burime të tjera pohojnë se ai ishte djali i paligjshëm i paraardhësit të tij, Papa Serxhio III.
Pothuajse asgjë nuk është regjistruar mbi Papa Anastasi III, pontifikati i tij përkoi me periudhën kur Roma dhe papati ishin në pushtetin e Teofilaktit I të Tuskulumit dhe Teodorës, të cilët miratuan kandidaturën e Anastasit III. Nën udhëheqjen e tij, normanët e Rollos u ungjillëzuan. Papati i Anastasit III u përball me kërcënime të reja nga saraçenët, pasi ata u vendosën në lumin Garigliano. Ai u varros në Bazilikën e Shën Pjetrit.
Gjuhët helenike
Gjuhët helenike është dega e familjes gjuhësore indo-evropiane, anëtari kryesor i së cilës është greqishtja. Në shumicën e klasifikimeve, helenishtja përbëhet vetëm nga greqishtja, por disa gjuhëtarë përdorin termin helenik për t'iu referuar një grupi të përbërë nga greqisht dhe varietete të tjera që mendohet se janë të lidhura, por mjaft të ndryshme për të qenë gjuhë të ndara, qoftë midis gjuhëve fqinje ose midis varieteteve moderne të greqishtes.
Greqishtja dhe maqedonishtja e lashtë
Një familje nën emrin "helenike" është sugjeruar të grupojë së bashku greqishten dhe gjuhën e lashtë maqedonase, e cila është vërtetuar mezi dhe shkalla e lidhjes së të cilës nuk është e njohur mirë. Sugjerimi i një grupi "helenik" me dy degë, në këtë kontekst, përfaqëson idenë se maqedonishtja nuk ishte thjesht një dialekt brenda greqishtes, por një "gjuhë vëllazërore" jashtë grupit të varieteteve greke. Qasje të tjera përfshijnë maqedonishten si një dialekt të gjuhës greke ose si një gjuhë pa klasifikim paleo-ballkanike.
Gjuhët moderne helene
Për më tepër, disa gjuhëtarë përdorin termin "helen" për t'iu referuar greqishtes moderne në një kuptim të ngushtë së bashku me disa lloje të tjera moderne divergjente që konsiderohen gjuhë të ndara në bazë të mungesës së kuptueshmërisë reciproke. Statusi i veçantë i gjuhës paraqitet më shpesh për cakonishten, e cila mendohet të jetë unikisht një pasardhëse e dorishtes sesa i Greqisë Atike, i ndjekur nga pontikishtja dhe greqishtja kapadokiane e Anadollit. Varietetet Griko ose Italiot të Italisë së Jugut gjithashtu nuk janë lehtësisht të kuptueshme për folësit e Greqishtes standarde. Statusi i veçantë ndonjëherë argumentohet edhe për qipriotishten, megjithëse kjo nuk justifikohet aq lehtë. Në të kundërt, evanishtja (greqishtja hebreje) është reciprokisht e kuptueshme me greqishten standarde, por ndonjëherë konsiderohet gjuhë e veçantë për arsye etnike dhe kulturore. Gjuhësia greke tradicionalisht i trajton të gjitha këto si dialekte të një gjuhe të vetme.
Klasifikimi
Helenishtja përbën një degë të familjes gjuhësore indo-evropiane. Gjuhët e lashta që mund të kenë qenë më të lidhura me të, maqedonishtja e lashtë, (ose një dialekt i lashtë grek ose një gjuhë e veçantë helene) dhe frigjishtja, nuk janë të dokumentuara mjaft mirë për të lejuar një krahasim të hollësishëm. Midis degëve indo-evropiane me pasardhës të gjallë, shpesh greqishtja argumentohet të ketë lidhje më të afërta gjenetike me gjuhët armene (shih gjithashtu grako-armene) dhe indo-iraniane (shih grako-ariane).
Banesa në rrugën "Gjergj Kastrioti" (Mesaplik)
Banesa në rrugën "Gjergj Kastrioti" (Mesaplik) është një monument i trashëgimisë kulturore në Mesaplik, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr. 654, Dt. 09.11.2006".
Robert Frost
Robert Frost (1874-1963) është poeti më i madh amerikan i shekullit të 20-të. Ai ka fituar katër çmime Pulitzer për poezitë e tij, ka marrë 40 çmime nderi nga universitetet më të mëdha të botës.
Shusaku Hirasawa
(lindur më 5 Mars 1949) është një ish-futbollist japonez.
Saint-Lizier
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Historia
Shën Lizieri ka një histori të pasur që shtrihet në kohët para galo-romake. Në vitin 72 para Krishtit, Pompeu, duke u kthyer nga triumfet e tij në Spanjë kundër Sertoriusit, u ndal këtu. Ai mblodhi së bashku fiset e lashta të zonës me emrin Consorani. Muret që shihen sot datojnë nga shekulli i 3-të pas Krishtit dhe mbyllin oppidumin.
Gjatë shekullit të pestë, kështjella u bë një seli peshkopale, më e vjetra në zonën e Ariezhës. Peshkopi i parë i saj mendohet të ketë qenë Shën Valieri. Qyteti është emëruar për nder të peshkopit të tij të shekullit të 6- të Lycerius, i kanonizuar si Shën Lizier, një peshkop që mori pjesë në Këshillin e Agde në 506. Qyteti ka dy katedrale të mëparshme: Katedralja Saint-Lizier (tani kisha e famullisë) dhe Katedralja Notre-Dame-de-la-Sède.
Lando
Papa Lando (i njohur gjithashtu si Landi ) ishte peshkopi i Romës dhe sundimtari i Shteteve Papale nga shtatori 913 deri në vdekjen e tij rreth marsit 914. Papati i tij i shkurtër përkoi me një periudhe të errët në historinë papale dhe romake, të ashtuquajturit Saeculum obscurum (904–964).
Lando mendohet të ketë qenë kandidati i Kontit Theophylact I të Tusculum dhe Senatricës Theodora, të cilët ishin çifti më i fuqishëm i Romës në atë kohë. Teofilakti kontrollonte financat papnore nëpërmjet monopolit të tyre të zyrës së vestarariusit, dhe gjithashtu kontrollonte milicinë romake dhe Senatin. Gjatë mbretërimit të Landos, sulmuesit arabë, duke vepruar nga fortesa e tyre në lumin Garigliano, shkatërruan katedralen e Shën Salvatores në Vescovio në dioqezën e tij të lindjes. Asnjë dokument i kancelarisë së Landos nuk i ka mbijetuar kohës. I vetmi akt i sundimit të tij që është regjistruar është një dhurim për dioqezën e Sabinës, i përmendur në një akt gjyqësor të vitit 1431. Lando bëri dhuratën e madhe personale për të restauruar katedralen e Shën Salvatores në mënyrë që kleri që jetonte në atë kohë në Toffia të mund të kthehej.
Arpajon
Arpajon është një komunë në Francë. Arpajon bën pjesë në departamentin Essonne të rajonit Île-de-France. Komuna ka një popullsi prej 10574 banorë dhe sipërfaqe 2.4 km².
Galush
është një fshat në Komunën Përparim në Rrethin e Peqinit në Shqipëri.
Ursula K. Le Guin
Ursula Kroeber Le Guin është një autore amerikane e romaneve, librave për fëmijë dhe tregimeve të shkurtra, kryesisht në zhanret e fantazisë dhe fantashkencës. Ajo gjithashtu ka shkruar poezi dhe ese. E botuar së pari në vitet 1960, puna e saj shpesh ka përshkruar botën alternative futuriste ose imagjinare në politikë, mjedis natyror, gjini, religjion, seksualitet dhe etnografi. Në vitin 2016, The New York Times e përshkroi atë si "shkrimtarja më e madhe e gjallë e shkencës amerikane", megjithëse ajo ka thënë se ajo do të preferonte të njihej si një "noveliste amerikane".
Banka Kombëtare Tregtare (Vlorë)
Banka Kombëtare Tregetare (Vlorë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr. Vendimi 654, Dt. 09.11.2006".
Ursula K. Le Guin
Ajo ndikoi te fituesit e Çmimeve të Librit dhe te shkrimtarë të tjerë si Salman Rushdie dhe David Mitchell - dhe shkrimtarë të njohur shkencorë dhe fantazi, duke përfshirë Neil Gaiman dhe Iain Banks. Ajo ka fituar çmimin Hugo, Çmimin Nebula, Çmimin Locus, dhe Çmimin Botëror Fantasy, secilin më shumë se një herë. Në vitin 2014, ajo u nderua me Medaljen e Fondacionit të Librit Kombëtar për Kontribut të Dalluar në Letrat Amerikane. Në vitin 2003, ajo u bë Mjeshtre e Madhe e Fantashkencës, e vetmja nga shkrimtaret grua që ka marrë nderin më të lartë në një zhanër që është mbizotëruar nga shkrimtarë meshkuj. Le Guin ka banuar në Portland, Oregon që nga viti 1959. Le Guin has resided in Portland, Oregon since 1959.
Lindja dhe familja
Ursula Kroeber është vajza e antropologut Alfred Louis Kroeber dhe shkrimtares Theodora Kracaw.
Fëmijëria dhe edukimi
Ursula dhe tre vëllezërit e saj më të vjetër, Clifton, Theodore dhe Karl Kroeber, u inkurajuan të lexonin dhe ishin të ekspozuar ndaj grupit dinamik të miqve të prindërve të tyre. Le Guin ka deklaruar se, në retrospektivë, ajo është mirënjohëse për lehtësinë dhe lumturinë e edukimit të saj. Mjedisi inkurajues nxiti interesin e Le Guinit në letërsi; historia e saj e parë e fantazisë u shkrua në moshën 9 vjeçare, historia e saj e parë fantashkencë paraqitet për botim në revistën Astounding Science Fiction në moshën 11 vjeçare. Familja kaloi vitin akademik në Berkeley, duke u tërhequr në verë në një fermë të vjetër të quajtur "Kishamish" në Napa Valley, të cilën ajo dikur e përshkroi si "një fermë e vjetër, e rrëzuar në Luginën e Napa-s ... [dhe] një vend ku mund të mblidheshin shkencëtarët, shkrimtarët, studentët dhe indianët e Kalifornisë. Megjithëse nuk i kushtova shumë vëmendje, dëgjova shumë biseda interesante të të rriturve." Ajo ishte e interesuar për biologjinë dhe poezinë, por matematika ju duk e vështirë. Le Guin ndoqi shkollën e mesme të Berkeley. Ajo e mori B.A. (Phi Beta Kappa) në Letërsinë Rilindëse të Francës dhe Italisë nga Kolegji Radcliffe në vitin 1951, dhe M.A. në letërsinë franceze dhe italiane nga Universiteti Columbia në vitin 1952. Menjëherë pas kësaj, Le Guin filloi Ph.D. punuan dhe fituan një grant Fulbright për të vazhduar studimet e saj në Francë nga viti 1953 deri në vitin 1954.
Martesa dhe familja
Në vitin 1953, ndërsa udhëtonte për në Francë, Le Guin u takua me burrin e saj të ardhshëm, historianin Charles Le Guin. Ata u martuan më vonë atë vit në Paris. Pas martesës, Le Guin zgjodhi të mos vazhdonte studimet e doktoraturës së poetit Jean Lemaire de Belges.
Çifti u kthye në SHBA në mënyrë që ai të mund të ndiqte Ph.D. në Universitetin Emory. Gjatë kësaj kohe, ajo punoi si sekretare dhe mësoi frëngjisht në nivel universitar. Fëmija i tyre i parë, Elisabeth (në vitin 1957), lindi në Moskë, Idaho. Në vitin 1959 Le Guins u zhvendos në Portland, Oregon, ku lindi vajza e tyre Caroline (në vitin 1959) dhe ku ata ende banojnë. Charles është Profesor Emergjent i Historisë në Universitetin Shtetëror Portland. Gjatë kësaj kohe, ajo vazhdoi të rezervontte kohë për të shkruar përveç ruajtjes së jetës së saj familjare. Në vitin 1964, lindi fëmija i saj i tretë, Theodore.
Karriera shkrimit
Le Guin u interesua shumë herët në letërs. Në moshën 11-vjeçare, ajo paraqiti historinë e saj të parë në revistën Astounding Science Fiction. Ajo u refuzua. Ajo vazhdoi të shkruante, por nuk u përpoq të publikonte për dhjetë vjet.
Nga viti 1951 deri në vitin 1961 ajo shkroi pesë romane, të cilat botuesit i hodhën poshtë sepse ato dukeshin të paarritshëm. Ajo gjithashtu shkroi poezi gjatë kësaj kohe, duke përfshirë  Wild Angels  (1975).
Shkrimet e saj më të hershme, disa prej të cilave ajo i adaptoi në Orsinian Tales dhe Malafrena, ishin tregime jo fantastike të vendosura në vendin imagjinarë të Orsinia. Duke kërkuar një mënyrë për të shprehur interesat e saj, ajo u kthye në interesin e saj të hershëm, në fantashkencë; Në fillim të viteve 1960 puna e saj filloi të publikohej rregullisht. Një tregim Orsinian u botua në botimin e revistës humaniste Western Summer 1961 dhe tre nga historitë e saj u shfaqën në vitin 1962 dhe ne vitin 1963 disa numra të tregimeve fantastike të imagjinatës, e përmuajshmja e redaktuar nga Cele Goldsmith. Goldsmith gjithashtu redaktoi tregimet e mahnitshme, të cilat zhvilluan dy nga tregimet e Le Guinit në vitin 1964, duke përfshirë historinë e parë "Hainish".
Në vitin 1964 u botua tregimi i shkurtër "Fjala e zbrazjes". Kjo ishte e para e serisë së fantazisë së Tokës, e cila përfshin gjashtë libra dhe tetë tregime të shkurtra. Tre romanet e rinj të lidhur me të, duke filluar me A Wizard of Earthsea (1968), Varret e Atuan (1970) dhe The Largest Shore (1972), dikur të referuara si Trilogjia Earthsea, në vitet e mëvonshme do të bashkohen me librat Tehanu, Tales from Earthsea dhe The Other Wind.
Le Guin mori njohje të gjerë për romanin e saj The Left Hand of Darkness, i cili fitoi çmimet Hugo dhe Nebula në vitin 1970. Romani i saj i ri The Dispossessed e bëri atë personin e parë për të fituar dy çmimet Hugo dhe Nebula për Best Novel dy herë për të dy librat. Në vitet e mëvonshme, Le Guin punoi në film dhe audio. Ajo kontribuoi në The Lathe of Heaven, një film i vitit 1979 bazuar në romanin e saj me të njëjtin emër. Në vitin 1985 bashkëpunoi me kompozitorin avangard David Bedford në libretin e Rigel 9, një opera hapësinore. Në maj të vitit 1983 ajo mbajti një fjalim të mirëfilltë me titull "A Left-Handed Commencement Address" në Kolegjin Mills, Oakland, California. "A Left-Handed Commencement Address" është përfshirë në koleksionin e saj të ilustrimeve Dancing at the Edge of the World.
Në vitin 1984, Le Guin ishte pjesë e një grupi së bashku me Ken Kesey, Brian Booth dhe William Stafford (poet) që themeloi Institutin Oregon të Arteve Letrare, i cili tani njihet si Letërsia e Arteve në Portland.
Në dhjetor të vitit 2009, Le Guin dha' dorëheqjen nga Author Guild në protestë për miratimin e projektit të digjitalizimit të librit në Google. "Ju keni vendosur të merreni me djallin", shkruante ajo në letrën e saj të dorëheqjes. "Ka parime të përfshira, përmbi gjithë konceptin e të drejtës së autorit, dhe këto i keni parë të arsyeshme t'ia braktisni një korporate, sipas kushteve të tyre, pa një luftë".
Matematika : (për studentët e Universitetit Bujqësor Tiranë)
Matematika : (për studentët e Universitetit Bujqësor Tiranë) libër me autor Rexhep Çuko. Botuar në Tiranë nga "Dita 2000", në vitin 2008. Faqe 336.
Ursula K. Le Guin
Influencat
Le Guin ishte e ndikuar nga shkrimtarë të fantazive përfshirë JRR Tolkien, nga shkrimtarë të fantashkencës përfshirë Philip K. Dick (i cili ishte në klasën e saj të mesme, edhe pse ata nuk e njihnin njëri tjetrin), nga figura qendrore të letërsisë perëndimore si Leo Tolstoy, Virgil dhe motrat Brontë, nga shkrimtarë feministë si Virxhinia Woolf, nga letërsia e fëmijëve si Alice in Wonderland, Era në Shelgje, Libri i xhunglës, mitologjia norvegjeze, dhe nga librat nga tradita Lindore si Tao Te Ching.
Kur u pyet rreth ndikimeve të saj, ajo u përgjigj:
"Sapo mësova të lexoja, lexoja gjithçka. Kam lexuar të gjitha fantazitë e famshme - Alice in Wonderland, dhe Wind in the Willows, dhe Kipling. E adhurova Librin e Xhunglës së Kipling. Dhe pastaj kur isha më e vjetër gjeta Lord Dunsany. Ai hapi një botë krejt të re - bota e fantazisë së pastër. And ... The Worm Ouroboros. Përsëri, fantazi e pastër. Shumë, shumë majmëri. Dhe pastaj vëllai im dhe unë u endëm në science fiction kur isha 11 ose 12. Herët, Asimov, gjëra të tilla. Por kjo nuk kishte shumë efekt mbi mua. Kjo nuk ishte derisa u ktheva në science fiction dhe zbulova Theodore Sturgeon - por sidomos Cordwainer Smith. ... Kam lexuar historinë "Alpha Ralpha Boulevard". Kjo gjë është kaq e bukur dhe kaq e çuditshme saqë dhe unë dua të bëj diçka të tillë."
Në mesin e viteve 1950, ajo lexoi "Lord of the Rings", nga J.R.R Tolkien, e cila pati një ndikim të madh në të. Por, në vend që ta bënte atë të donte të ndiqte gjurmët e Tolkien, thjesht tregoi atë që ishte e mundur me zhanrin e fantazisë.
Temats
Le Guin shfrytëzon fleksibilitetin krijues të zhanreve të fiction dhe fantazisë për të ndërmarrë eksplorime të thella të dimensioneve të identitetit social dhe psikologjik dhe të strukturave më të gjera kulturore dhe shoqërore. Duke vepruar kështu, ajo merret me sociologjinë, antropologjinë dhe psikologjinë, duke bërë që disa kritikë të kategorizojnë punën e saj si një trillim të butë shkencor. Ajo ka kundërshtuar këtë klasifikim të shkrimit të saj, duke argumentuar se termi është ndarës dhe nënkupton një pikëpamje të ngushtë të asaj që përbën një shkencë të vlefshme. Ka edhe idetë themelore të anarkizmit dhe ambientalizmit që bëjnë paraqitje të përsëritura në të gjithë punën e Le Guinit.
Në 2014 Le Guin tha në lidhje me apelin e të menduarit e të ardhmes të mundshme në science fiction: "gjithçka mund të thuhet të ndodhë [në të ardhmen] pa frikën e kundërshtimit nga një amtare. E ardhmja është një laborator i sigurt steril për të provuar idetë, një mjet për të menduar për realitetin, një metodë."
Sociologji, antropologji dhe psikologji
The Left Hand of Darkness, ​​së bashku me The Dispossessed and The Telling, janë romane brenda ciklit Hainish të Le Guinit, e cila përdor një qytetërim të ardhshëm galaktik, i lidhur ngushtë nga një organ organizativ i njohur si Ekumen, për të marrë në konsideratë pasojat e kontaktit midis botëve dhe kulturave të ndryshme. Ndryshe nga ato që janë në një shkencë më të madhe, Cikli Hainish nuk posedon udhëtime të besueshme njerëzore më të shpejtë sesa drita, por ka teknologji për komunikim të menjëhershëm. Kjo i lejon autorit të hipotetizojë një koleksion të lirshëm të shoqërive, të llojeve të ndryshme të lidhjes njerëzore (shih Hainish Cycle), që ekzistojnë kryesisht në izolim nga njëri-tjetri, duke siguruar vendosjen për eksplorimet e saj të takimit ndërkulturor. Ndikimi shoqëror dhe kulturor i ardhjes së të dërguarve të Ekumenit (të njohur si "celularët") në planetët e largët dhe shoku kulturor që përjetojnë të dërguarit përbëjnë temat kryesore të The Left Hand of Darkness. Koncepti i Le Guinit është të marrë haptas nga disa autorë të tjerë të mirënjohur, deri në masën e përdorimit të emrit të mjetit të komunikimit ("i aftë"). Duke qenë të informuar në mënyrë të plotë nga perspektivat e shkencave shoqërore mbi identitetin dhe shoqërinë, Le Guin trajton racën dhe gjininë mjaft qëllimisht. Shumica e personazheve të saj janë njerëz me ngjyrë, një zgjedhje e bërë për të pasqyruar shumicën jo të bardhë të njerëzve dhe një në të cilën ajo i atribuon mungesën e shpeshtë të ilustrimeve të karakterit në librat e saj të librit. Shkrimet e saj shpesh përdorin kultura të huaj (domethënë, njerëzore, por jo-Terran) për të shqyrtuar karakteristikat strukturore të kulturës dhe shoqërisë njerëzore dhe ndikimin e tyre në individ. Në dorën e majtë të errësirës, ​​për shembull, ajo eksploron në mënyrë implicite pasojat shoqërore, kulturore dhe personale të identitetit seksual nëpërmjet një romani që përfshin një takim njerëzor me një garë të paparashikuar androgjene.
Shkrimet e Le Guinit përdorin veprimet dhe transaksionet e zakonshme të jetës së përditshme, duke sqaruar se si këto aktivitete të përditshme përfshijnë individë në një kontekst të lidhur me botën fizike dhe me njëri-tjetrin. Për shembull, angazhimi i personazheve kryesorë me biznesin e përditshëm të kujdesjes për kafshët, duke u kujdesur për kopshtet dhe për të bërë punët e shtëpisë është thelbësore për romanin Tehanu. Temat e psikologjisë Jungiane gjithashtu janë të spikatura në shkrimet e saj.
Ambientalizmi
Elizabeth McDowell thekson në tezën e magjistraturës së vitit 1992 se Le Guin, "identifikon sistemin aktual dominant social-politik amerikan si problematik dhe destruktiv për shëndetin dhe jetën e botës natyrore, njerëzimit dhe ndërlidhjet e tyre"." Kjo ide përsëritet në disa prej veprave të Le Guinit, më së shumti në The left Hand of Darkness (1969), The Dispossessed (1974), The Eye of the Heron (1978), Always Coming Home (1985) dhe "Buffalo Gals, Won't You Come Out Tonight" (1987). Të gjitha këto vepra përqendrohen rreth ideve në lidhje me organizimin socialo-politik dhe eksperimentet e sistemit të vlerave në të dy utopitë dhe dystopitë. Siç shpjegon McDowell,"Megjithëse shumë prej veprave të Le Guinit janë stërvitje në imagjinatën fantastike, ato po ushtrojnë në mënyrë të barabartë imagjinatën politike."
Çmimet e jetës dhe karrierës
Në prill të vitit 2000, Biblioteka e Kongresit të SHBA e bëri Le Guin një Legjendë të Gjallë në kategorinë "Shkrimtarë dhe Artistë" për kontributin e saj të rëndësishëm në trashëgiminë kulturore të Amerikës. Në vitin 2002 ajo fitoi çmimin PEN / Malamud për "përsosmëri në një trillim të shkurtër". Në vitin 2004 ajo mori dy nderime të Shoqatës së Bibliotekave Amerikane për kontributet e saj të vazhdueshme: për literaturën e të rinjve, çmimin vjetor Margaret Edwards; për literaturën e fëmijëve, përzgjedhja për të dhënë Leksionin vjetor May Hill Arbuthnot. Çmimi Edwards vjetor njeh një shkrimtar dhe një trup të veçantë pune; paneli i vitit 2004 përmendi gjashtë vepra të botuara nga viti 1968 deri në vitin 1990: A Wizard of Earthsea, The Tombs of Atuan, The Farthest Shore, dhe Tehanu (katër librat e parë të Earthsea), The Left Hand of Darkness dhe The Beginning Place. Paneli tha se Le Guin "ka frymëzuar katër breza të rinjsh për të lexuar gjuhë të ndërtuara mirë, për të vizituar botët e fantazisë që i informojnë ata për jetën e tyre dhe të mendojnë për idetë e tyre që nuk janë as të lehta dhe as të parëndësishme."
Çmime për tituj të veçantë
Le Guin ka fituar dhjetëra çmime "vjetore më të mira". Për romanet ajo ka fituar vetëm pesë Locus, katër Nebula, dy Hugo, dhe një World Fantasy Award. (The Dispossessed fitoi Locus, Nebula dhe Hugo). Ajo gjithashtu ka fituar ato katër çmime në kategoritë e fiction të shkurtër, edhe pse ajo hodhi poshtë një çmim Nebula për romanin e saj The Diary of the Rose në shenjë proteste ndaj Shkrimtarëve të Shkencave Shkencore të trajtimit të Amerikës nga Stanisław Lem. Nëntëmbëdhjetë çmimet e saj Locus, të votuara nga abonentët e revistës, janë më shumë se çdo shkrimtar tjetër mund të ketë marrë. Romani i saj i tretë Earthsea, The Farthest Shore, fitoi Çmimin Kombëtar të Librit 1973 për Letërsinë e Rinisë, dhe ajo ka qenë finaliste për dhjetë çmime Mythopoeic, nëntë në Fantasy dhe një për Bursë. Zhbllokimi i Ajrit dhe Tregimeve të Tjera ishte një nga tre finalistët për Çmimin Pulitzer 1997 për Fiction. Së fundmi, ajo fitoi Çmimin Hugo 2017 për Punën më të Mirë të Ndërlidhur për një koleksion të eseve me titull Fjalët Janë Materia Ime: Shkrime për jetën dhe librat, 2000-2016.
Kazuhisa Kono
(lindur më 30 Dhjetor 1950) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Giuseppe Bergomi
Giuseppe "Beppe" Bergomi ( Italisht: [dʒuˈzɛppe ˈbɛrɡomi]; lindur më 22 dhjetor 1963) është një ish futbollist profesionist italian i cili ka luajtur si mbrojtës.
Ai konsiderohet një nga mbrojtësit më të mëdhenjë italian të të gjitha kohërave,  si dhe një nga më të mirët e gjeneratës së tij. Në vitin 2004, ai u zgjodh nga Pelé në listën FIFA 100.
Bergomi aktualisht punon si analist në Sky Sports Italia dhe shpesh është bashk-komentator në ndeshjet e Serie A sëbashku me Fabio Caressa.
Karriera me klube
Bergomi e shpenzoi të gjithë karrierën e tij te Interi, ku më vonë u bë edhe kapiten. Njëzet sezonet në Serie A ku ai luajti u dominuan më së shumti nga Milani, duke bërë që ai ta fitonte Scudetton vetëm një herë gjatë sezonit rekord 1988–89. Megjithatë, ai arriti të fitonte Kupën UEFA tre herë, duke arritur edhe një finale të katërt në vitin 1997 Për disa kohë, ai mbajti rekordet për numrin më të madh të ndeshjeve nga një lojtar italian në kompeticionet evropiane dhe më shumë ndeshje në derbin e Milanos; të dy rekordet më pas u thyen nga Paolo Maldini.
Bergomi u tërhoq në vitin 1999 në moshën pothuajse 36 vjeçare, duke mbajtur rekordin si lojtari me më shumë ndeshje i Interit 758. Rekordi i tij qëndroi deri në shtator 2011 kur u thye nga argjentinasi Javier Zanetti. Me 96 ndeshje, ai është lojtari që ka luajtur më shumë ndeshje në historinë e Kupës UEFA. Në mars 2004, ai u përfshi nga Pelé në listën FIFA 100.
Karriera ndërkombëtare
Në edicionin e vitit 1986, Italia u eliminua në raundin e 16-tave. Katër vite më pas, Bergomi ishte kapiten në turnamentin që u zhvillua në shtëpi, ku ekipi arriti vendin e tretë. Ai luajti në të shtata ndeshjet, ku arriti pesë fitore rresht dhe po aq ndeshje pa pësuar gol, duke qëndruar plot 518 minuta pa pësuar gol që ishte një rekord në atë kohë.
Pasi u përjashtua me karton të kuq në ndeshjen kualifikuese të Euro 1992 kundër Norvegjisë, Bergomi shpenzoi vite ai u thirrur në kombëtare, por ai u zgjodh në mënyrë surprizuese për Kupën e Botës 1998 në moshën 34 vjeç. Thirrja e tij erdhi pas performancave pozitive në sezonin 1997–98 me Interin, duke luajtur 27 ndeshje në kampionat dhe udhëhoqi Zikaltrit në triumfin e Kupës UEFA – i treti dhe i fundit për të. Në turnamentin e zhvilluar në Francë, ai e nisi si rezervë, por u aktivizua si zëvëndësues në ndeshjen e tretë të grupit në vënd të Alessandro Nestës, i cili pësoi një dëmtim që e detyroi t'a mbyllte turnamentin. Ai luajti në qëndër të mbrotjes sëbashku me lojtarë si Fabio Cannavaro, Alessandro Costacurta dhe Maldini në pjesën e mbetur të turnamentit, duke zhvilluar tre ndeshje me Italinë që u eliminua në çerek-finale me penallti nga Franca, që në fund fitoi turnamentin; kjo ishte ndeshja e tij e 81të dhe e fundit me ekipin kombëtar, me të cilën shënoi edhe gjashtë gola.
Pavarësisht se luajti në katër edicione të Kupës së Botës, Bergomi nuk luajti në asnjë ndeshje kualifikuese.
Stili i lojës
Bergomi ishte një lojtar ekstremisht i shkathët, i cili ishte i aftë në luante në çdo pozicion të prapavijës dhe të përshtatej në çdo formacion: edhe pse pozicioni i tij parësor ishte mbrojtës i djathtë,  ai luante po me të njëjtën saktësi edhe në majtë, qëndër dhe si mbrojtës i lirë. Në këto pozicione ai ka luajtur si me Interin ashtu edhe me ekipin kombëtar. Një lojtar i shpejtë, atletik, i qëndrueshëm dhe puntor, duke i shtuar këtyre edhe aftësitë e tij në mbrojtje, Bergomi si mbrojtës njihej për forcën e tij, rezistencën dhe aftësinë për të kryer inkursione përpara në krah, duke ndihmuar ekipin në aksionet sulmuese me gola dhe asiste,    kjo falë këmbës së tij të djathtë, krosimeve dhe gjuajtjeve të fuqishme nga distanca. Mbi të gjitha, Bergomi njihej për aftësitë të tij të shkëlqyer të markimit si një "ndalues" në mbrojtje, edhe pse ai luante po aq mirë në sistemin e markimit zonal;  ai gjithashtu vlerësohej për kohën e kryerjes së ndërhyrjeve ndaj kundërshtarëve.
Bergomi kishte temperament të fortë dhe bënte ndërhyrje të ashpra, duke bërë që gjatë karrierës së tij ai të përjashtohej me karton të kuq në 12 raste. Pavarësisht kësaj, ai dallohej për ndershmërinë, profesionalizmin dhe disiplinën, që e bënë atë lojtar që respektohej nga shokët e ekipit, kundërshtarët dhe trajnerët;  ai është njohur edhe për 'lidershipin në heshtje' gjatë karrierës së tij. Për shkak të mënyrës së të luajturit fizik dhe të fortë, në vitin 2007, The Times e renditi atë në vendin e 9të në listën e tyre me 50 lojtarët të më të fortë në historinë e futbollit.
Një talent i çmuar në rininë e tij, Bergomi më vonë u dallua për jetëgjatësinë e tij në karrierën e tij të gjatë; përvoja e tij, inteligjenca taktike, pozicionimi, vetëbesimi në zotërimin e topit, balanca, teknika dhe aftësia për të nisur aksione nga prapavija bënë që ai të shkëlqente në pozicionin e mbrojtësit të lirë ("Swepper") në vitet e fundit të karrierës,    duke mbajtur një nivel të lartë performance, pavarësisht se ai pati një rënje shpejtësinë dhe force fizike.
Karriera pas tërheqjes
parapamje|djathtas|Bergomi në vitin 2016. Bergomi është një trajner i liçensuar. Ai u bë trajneri i të rinjëve Esordienti të Interit në vitin 2008. Në korrik 2009, ai u vendos trajner i ekipit nën-17 Allievi Nazionali të A.C. Monza Brianza 1912. Një vit më pas, ai u ngrit në detyrë duke u bërë trajneri i ekipit nën-19 të quajtur Berretti, në bashkpunim me Giuseppe Chieppa.
Në korrik 2011, Bergomi u bë trajneri i të rinjëve të Atalantës. Përveç karrierës së tij, ai ka punuar edhe si analist futbolli dhe komentator për kanalin sportiv italian Sky Italia, duke qënë shpesh në rolin e komentatorit sëbashku me kolegun Fabio Caressa, përfshirë edhe ndeshjet e Kupës së Botës 2006 ku Italia triumfoi.
Jeta personale
Bergomi është i martuar me Daniela Bergomin; sëbashku ata kanë dy fëmijë, Andrea dhe Sara.
Klube
Burimi:
Kombëtarja
Burimi:
Kustavi
Komuna ka një popullsi prej 891 banorë (30 qershor 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 769.88 kilometra katrorë (297.25 sq mi) prej të cilave 603.45 km2 (232.99 sq mi) është uji. Dendësia e popullsisë është 5.35 banorë për kilometër katror (13.9/sq mi).
Brenda sipërfaqes së komunës janë mbi 2,000 ishuj.
300 vjetori i Kuvendit të Arbnit : 1703-2003 : simpozium : Tiranë, 24-25 tetor 2003
300 vjetori i Kuvendit të Arbnit : 1703-2003 : simpozium : Tiranë, 24-25 tetor 2003 libër nga Marcel Hila (red.). Botuar në Tiranë nga "Gjergj Fishta", në vitin 2009. Faqe 300.
Karaçi
Karachi (Arabisht: کراچی‎) është qyteti më i madh dhe më i populluar në Pakistan. Sipas popullsisë, Karachi është qyteti i 7-të më i madh. Karachi është kreqyteti i provincës së Sindit.
Edukimi
Shkollat në Karachi ndahet në pesë nivele: shkolla fillore nga klasa e parë deri në klasën e pestë, shkolla e mesme nga klasa e gjashtë deri në klasë e tetë, gjimnazi nga klasa e nëntë deri në klasën e dhjetë, shkolla e ndërmjetme nga klasa e njëmbëdhjetë deri në klasën e dymbëdhjetë dhe programet e universitetit.
Veshjet kombëtare
Veshja kombëtare e Karachit është Shalwar Qameez, e cilat gratë dhe burrat e veshin këtë veshje në Pakistan dhe Afganistan. Shalwar janë pizhame si pantallona. Këmbët janë të gjerë lartë dhe të gushtë poshtë. Qammez është këmishë e madhe.
Lisnajë
është një fshat në Komunën Përparim në Rrethin e Peqinit në Shqipëri.
Sul Domi
Sul Domi një nga figurat e shquara të Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare dhe të Ushtrisë Shqiptare. Pas luftës, ka mbajtur detyra të rëndësishme e përgjegjësi të larta shtetërore. Ka qenë ushtarak madhor në Ministrinë e Mbrojtjes, shef shtabi dhe komandant i përgjithshëm i Artilerisë i Republikës së Shqipërisë nga viti 1965 deri më 1982. Ka qenë në katër legjislatura (1970-1984) deputet në Kuvendin Popullor si përfaqësues i rrethit të Matit. U nda nga jeta më 20 qershor 2018.
Godina e Bashkisë së Vlorës
Godina e Bashkisë së Vlorës është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr. 654, Dt. 09.11.2006".