Historia_e_Murit_të_Madh_Kinez
Konsiderata gjeografike
Inkursionet potenciale nomade nga tre zona kryesore të Azisë së Brendshme shkaktuan shqetësim në Kinën veriore: Mongolia në veri, Mançuria në veri-lindje dhe Xinjiang në veri-perëndim. Nga të tre, shqetësimi kryesor kinez që nga kohët më të hershme ka qenë Mongolia, vendi i shumë prej armiqve më mizor të saj, duke përfshirë Xiongnu, Xianbei, khitanët dhe vetë mongolët. Shkretëtira e Gobit, që përfshin dy të tretat e territorit mongol, e ndante veriun kryesor dhe kullotat jugore si dhe i shtynte blegtorët nomadë në rrethinat e stepës. Në krahun jugor (Mongolia e Brendshme), ky presion i çoi nomadët në kontakt me Kinën. Për pjesën më të madhe, bllokimi i kalimeve dhe luginave (më të mëdhatë e tyre ishin korridore përgjatë kalimeve Zhangjiakou dhe Juyong), rrafshira veriore kineze mbetej e mbrojtur nga stepat mongole nga malet Yin. Gjithësesi, nëse kjo mbrojtje depërtohej, terreni i sheshtë i Kinës nuk ofronte mbrojtje për qytetet në rrafshirë, duke përfshirë edhe kryeqytetet perandorake të Pekinit, Kaifengut dhe Luoyangut. I drejtuar në perëndim përgjatë maleve Yin, vargu malor përfundonte ku rrathët e Lumit të Verdhë në drejtimin e rrjedhës veriore në zonën e njohur si Rrafshnalta Ordos – teknikisht pjesë e stepës, por e aftë për bujqësi vaditëse. Megjithëse Lumi i Verdhë formonte teorikisht një kufi natyror me veriun, një kufi i tillë deri këtu ishte i vështirë për tu ruajtur. Tokat në jug të Lumit të Verdhë —Hetao, Shkretëtira Ordos dhe Pllaja e Lymit— nuk ofronin mbrojtje natyrore qasjen e luginës së Lumit Wei, e quajtur shpesh si djepi i qytetërimit kinez ku qëndron kryeqyteti i lashtë Xi'an. Kështu, kontrolli i Ordosit mbetej skajshmërisht i rëndësishëm për sunduesit e Kinës: jo vetëm për ndikimin potencial mbi stepën, por gjithashtu edhe për sigurinë e gjithë Kinës. Rëndësia strategjike e rajonit kombinuar me mungesën e mbrojtjes e çoi shumë dinasti të vendosnin aty muret e para. Megjithëse Mançuria është vendi i tokave bujqësore të luginës së Lumit Liao, vendndodhja e saj përtej maleve veriore e vendoste atë relativisht në periferi të shqetësimeve kineze. Kur kontrolli i shtetit kinez u bë i dobët, në pika të ndryshme të historisë Mançuria ra nën kontrolin e popujve të pyjeve të zonës, duke përfshirë xhurkenët dhe mançut. Rruga më thelbësore që lidhte Mançurinë dhe Rrafshirën e Kinës Veriore është një fashë e ngushtë bregdetare toke, e vendosur midis detit Bohai dhe maleve Yan, e quajtur kalimi Shanhai (fjalë për fjalë "kalimi i malit dhe detit"). Kalimi mori shumë rëndësi gjatë dinastive të vona, kur kryeqyteti ishte vendosur në Pekin, vetëm 300 km larg. Për më tepër Kalimit Shanhai, një grusht kalimesh malore ofronin gjithashtu hyrjen nga Mançuria në Kinë nëpërmjet maleve Yan, kryesori mes tyre Gubeikou dhe Xifengkou (në kinezçen tradicionale 喜峰口). Xinjiang-u, i konsideruar pjesë e rajonit të Turkestanit, konsiston në në amalgam shkretëtirash, oazesh dhe stepash të thata të përshtatshme varfërisht për bujqësinë. Kur ndikimi nga fuqitë e stepës së Mongolisë u dobësua, mbretërit e ndryshme të oazeve të Azisë Qëndrore dhe klanet nomade si göktürkët dhe ujgurët ishin të aftë të formonin shtetet dhe konfederatat e tyre që kërcënonin Kinën në këto kohë. Kina e mirëfilltë ësthë e lidhur me këtë zonë nga Korridori Gansu, një rrip i ngusht oazesh të kufizuar nga Shkretëtira e Gobit në veri dhe nga lartësitë e Rrafshnaltës Tibetiane në jug. Përveç konsideratave të mbrojtjes së kufirit, Korridori Gansu formonte gjithashtu një pjesë të rëndësishme të Rrugës së Mëndafshit për tregëtinë dhe shkëmbimin e mallrave. Kështu ishte edhe interesi ekonomik për të kontrolluar këtë rrip toke dhe kështu që skaji perëndimor i Murit të Madh është këtë korridor — Kalimi Yumen gjatë periudhës Han dhe Kalimi Jiayu gjatë Dinastisë Ming dhe më pas.