cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glauk Konjufca
Glauk Konjufca (i lindur më 25 korrik 1981) është politikan shqiptar nga Kosova. Ka shërbyer si Kryetar i Kuvendit të Kosovës prej 26 janarit 2019 deri më 3 shkurt 2020. Prej 3 shkurtit deri më 25 maj 2020 ka qenë Ministër i Punëve të Jashtme në Kosovë. Tani është deputet i Kuvendit të Kosovës nga radhët e Lëvizjes Vetëvendosje.
Jetëshkrimi
Konjufca është deputet në Kuvendin e Kosovës nga radhët e Lëvizjes Vetëvendosje. Ai zgjidhet kryetar i kuvendit ne dhjetor 2019 pas fitores së LVV në zgjedhjet e 6 tetorit te po këtij viti, me propozim të Albin Kurtit. Ai u zgjodh me 75 vota pro, 27 kundër dhe 6 abstenime.
Konjufca është nënkryetar i Lëvizjes Vetëvendosje ka shërbyer si drejtor i komitetit për politikë dhe kryeredaktor i gazetës së përjavshme "VETËVENDOSJE!".
Më parë ka shërbyer si zëvendës-drejtor i Qendrës për të Drejtat në Universitetin e Prishtinës (2005-2010).
Kometa
thumb|250px|right|Kometa e Hallei Kometet ose yjet me bisht. Këta trupa qiellorë kanë pamjen e një bërthame me bisht të ndritshëm shumë të gjatë. Kometet janë copa të stërmëdha akulli të papastër, të përziera me pluhura dhe mbeturina gurësh. Shumica e tyre i afrohen Diellit vetëm për periudha të shkurtra kohe. Kur një kometë i afrohet diellit, rrezet e diellit e ngrohin dhe ajo fillon të shkrijë. Ndërsa shkrin, ajo lëshon gazet dhe pluhurat e mbërthyera në akull. Ato mbeten pas kometës dhe krijojnë një bisht të gjatë i quajtur bishti i kometës, me gjatësi nga 10 deri në 900 milionë km.Kometat kanë tre pjesë kryesore: koka, trupi dhe bishti. Ajo është asteroid i cili gjatë lëvizjes dhe shpejtësisë krijohen shkëndija që neve na duken si Yje me bisht. Kometa me e njohur është kometa e Halleit që i afrohet tokës dhe bëhet e dukshme cdo 76 vjet .Herën e fundit ajo është parë në vitin 1985.
Bërthamë e kometës
Kometat përbëhen pergjithesisht nga koka, ne qëndër të të cilës verehet (por jo gjithmonë) një bërthamë e ndritshme, e ngjashme me një yll dhe nga bishti. Berthama e kometave, edhe tek kometat me te rëndësishme, është shumë e vogel ne krahasim me koken e kometës dhe verehet zakonisht vetëm kur kometa afrohet shumë; ne disa raste ajo nuk verehet fare as me teleskope te fuqishem. Diametri i berthames se kometës shkon nga 500m deri ne 50 km, ndërsa ai i kokes se kometës nga disa mijëra km ne 2 milion km (ky i fundit ndryshon sipas largesise se kometës nga Dielli).
Berthama përbëhet nga copera akujsh te perziera me lende te paavullueshme dhe ndricon për shkak se reflekton driten e Diellit. Duke iu afruar Diellit, berthama e kometës ngrohet dhe prej saj dalin gaze dhe grimca pluhuri, qe formojne me vone koken dhe bishtin e kometës.
Klementi IX
Papa Klementi IX (Giulio Rospigliosi l. 28 janar 1600, Pistoia - v. 9 dhjetor 1669, Roma) ishte papa i 238 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 20 qershor 1667 dhe deri më 9 dhjetor 1669. Paraardhës i tij ishte papa Aleksandri VII, ndërsa pasardhësi papa Klementi X.
Kometa
Bisht i kometës
Është pjesa me interesante e kometës, qe i jep asaj pamjen karakteristike te yjeve me bisht. Bishti formohet kur kometa i afrohet shumë Diellit, nga lenda e berthames se kometes, qe shtyhet ne drejtimin e kundërt te Diellit. Lenda qe perben bishtin shperndahet ne hapësirë dhe nuk kthehet me ne bërthamë.
Ne tipin e pare hyjnë bishtat e drejte, qe gjenden ne zgjatimin e vijes Diell-bërhamë e kometës. Përbëhen prej gazesh. Ne këtë rast forca shtytese e drites se Diellit, e bashkuar edhe me rrekete grimcore qe dalin prej tij (era diellore), e kalojne shumë forcen terheqese e Diellit.
Ne tipin e dyte hyjnë bishtat e perkulur; keta janë te perbere prej gazesh e grimcash pluhuri.
Ne tipin e trete futen bishtat e shkurtër e shumë te perkulur, keta janë te perbere prej pluhuri (grimcash te ngurta), qe reflektojne driten e Diellit.
Marka gjermane
Marka gjermane (Deutsche Mark; Anglisht : German mark), shkurtuar " DM " ose " D-Mark, ishte monedha zyrtare e Gjermanisë Perëndimore nga viti 1948 deri në 1990 dhe më vonë e Gjermanisë së bashkuar nga viti 1990 deri në adoptimin e euros në 2002. Në anglisht, zakonisht quhej " marka gjermane". Një markë gjermane ndahej në 100 pfenniga.
Përmbledhje
Ajo u lëshua për herë të parë nën pushtimin aleat në 1948 për të zëvendësuar Reichsmark dhe shërbeu si monedha zyrtare e Republikës Federale të Gjermanisë që nga themelimi i saj. Më 31 dhjetor 1998, Këshilli i Bashkimit Evropian caktoi kursin e pakthyeshëm të këmbimit, në fuqi më 1 janar 1999, për markën gjermane në euro si DM 1,95583 = 1 €. Në vitin 1999, marka gjermane u zëvendësua nga euro; monedhat dhe kartëmonedhat e tij mbetën në qarkullim, të përcaktuara në euro, deri në prezantimin e kartëmonedhave dhe monedhave euro më 1 janar 2002. Marka gjermane pushoi së qeni mjet ligjor menjëherë me futjen e euros, në ndryshim nga vendet e tjera të eurozonës, ku euro dhe monedha e trashëguar qarkulluan krah për krah deri në dy muaj. Monedhat dhe kartëmonedhat e markave vazhduan të pranoheshin si forma të vlefshme pagese në Gjermani deri më 28 shkurt 2002.
Monedhat e para të markës gjermane u emetuan nga Banka gjermane Länder në 1948 dhe 1949. Nga viti 1950, mbi monedhat u shfaq mbishkrimi Bundesrepublik Deutschland (Republika Federale e Gjermanisë). Këto monedha u emetuan në prerjet 1pf, 2pf, 5pf, 10pf dhe 50pf. Monedhat 1pf dhe 2pf ishin prerë me çelik të veshur me bronz (megjithëse gjatë disa viteve 2pf u emetua në bronz të ngurtë) ndërsa 5pf dhe 10pf ishin çeliku të veshur me bronz dhe 50-pfennig ishte në cupronikel. Në vitin 1950, cupronikel DM Janë lëshuar 1 monedhë, ndërsa një kuronikel DM 2 dhe një argjend 0,625 DM 5 u liruan në 1951. Kupronikeli zëvendësoi argjendin në DM 5 në 1975. DM 2 dhe DM 5 monedha janë përdorur shpesh për tema përkujtimore, megjithëse zakonisht vetëm dizajni gjenerik për DM5 është menduar për qarkullim. Përkujtimore DM argjendi Janë emetuar edhe 10 monedha të cilat në mënyrë periodike kanë gjetur rrugën në qarkullim. Ndryshe nga vendet e tjera evropiane, Gjermania ruajti përdorimin e monedhave më të vogla (1pf dhe 2pf) deri në miratimin e euros. lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d7/Deutsche_Mark%28Gold-2001%29.jpg/220px-Deutsche_Mark%28Gold-2001%29.jpg|parapamje| Pamja e përparme e emetimit special të arit të vitit 2001 të monedhës DM1
Perandoria Britanike
parapamje|300px|Perandoria Britanike në kulmin e saj më 1921 Perandoria Britanike përbëhej nga dominimet, kolonitë, protektoratet, mandatet dhe territoret e tjera të sunduara ose të administruara nga Mbretëria e Bashkuar dhe shtetet e saj paraardhëse. Filloi me zotërimet përtejdetit dhe pikat tregtare të krijuara nga Anglia midis fundit të shekullit të 16-të dhe fillimit të shekullit të 18-të. Në kulmin e saj ajo ishte perandoria më e madhe në histori dhe, për më shumë se një shekull, ishte fuqia më e madhe globale. Deri në vitin 1913, Perandoria Britanike zotëronte mbi 412 milionë njerëz, 23 për qind e popullsisë së botës në atë kohë, dhe deri në vitin 1920 ajo mbuloi 35,500,000 km2, 24 për qind të sipërfaqes së tokës. Si rezultat, trashëgimia e saj kushtetuese, ligjore, gjuhësore dhe kulturore është e përhapur. Në kulmin e fuqisë së saj, ajo u përshkrua si "perandoria në të cilën dielli nuk perëndon kurrë", pasi dielli shkëlqente gjithmonë në të paktën një nga territoret e saj.
Perandoria e Parë Britanike (1707–1783)
Një seri luftërash në shekujt 17 dhe 18 me Holandën dhe Francën e lanë Anglinë (Britaninë, pas Aktit të Bashkimit me Skocinë e vitit 1707) fuqinë koloniale dominuese në Amerikën e Veriut. Britania u bë fuqia dominuese në nënkontinentin Indian pas pushtimit të Bengalit mogul nga Kompania e Indisë Lindore në Betejën e Plassey në vitin 1757. Lufta për Pavarësi Amerikane rezultoi që Britania të humbiste disa nga kolonitë e saj më të vjetra dhe më të populluara në Amerikën e Veriut deri në vitin 1783.
Ngritja e Perandorisë "Dytë" Britanike (1783–1815)
Më pas vëmendja britanike u kthye drejt Azisë, Afrikës dhe Paqësorit. Pas humbjes së Francës në Luftërat Napoleonike (1803–1815), Britania u shfaq si fuqia kryesore detare dhe perandorake e shekullit të 19-të dhe zgjeroi zotërimet e saj perandorake.
Shekulli perandorak britanik (1815–1914)
Periudha e paqes relative (1815–1914) gjatë së cilës Perandoria Britanike u bë hegjemoni global më vonë u përshkrua si "Pax Britannica" ("Paqja Britanike"). Krahas kontrollit formal që Britania ushtronte mbi kolonitë e saj, dominimi i saj në pjesën më të madhe të tregtisë botërore nënkuptonte se ajo kontrollonte në mënyrë efektive ekonomitë e shumë rajoneve, si Azia dhe Amerika Latine. Shkallët në rritje të autonomisë iu dhanë kolonive të saj të kolonëve të bardhë, disa prej të cilave u riklasifikuan si Dominione. Nga fillimi i shekullit të 20-të, Gjermania dhe Shtetet e Bashkuara kishin filluar të sfidonin udhëheqjen ekonomike të Britanisë.
Andrea Varfi
Andrea Varfi (Qeparo, 21 shkurt 1914 - Tiranë, 18 shtator 1992) ka qenë publicist, përkthyes dhe shkrimtar shqiptar.
Jeta
Lindi në Qeparo të krahinës së Bregut, i biri i Epaminonda Varfit, mësuesi i shkollës së parë të fshatit. Mësimet fillore i kreu në vendlindje, ndërsa të mesmen e ndoqi në Shkollën Tregtare të Vlorës ku ishin edhe Petro Marko, Spiro Çomora, Aleks Çaçi, Mehmet Shehu e Shefqet Musaraj.
Më 1935 mbaron degën klasike të gjimnazit në Tiranë. Më 1941 kreu studimet Fakultetin e Shkencave Agrare në Universitetin e Peruxhias, Itali. Më 1941 kthehet në atdhe, ku bëhet pjesë e Grupit Komunist të Zjarrit. Shërben si agronom në Zyrën e Bujqësisë së Tiranës dhe në Shkollën Bujqësore të Kavajës dhe më pas gjatë Luftës Antifashiste Nacional Çlirimtare, Varfi u rreshtua në radhët e Brigadës V Sulmuese. Së bashku me Dhimitër Mandron, ai u caktua në shërbimin ndihmës të agjitacionit dhe të propagandës në këtë brigadë..
Pas Çlirimit emërohet drejtor i Kulturës dhe Propagandës Bujqësore në Ministrinë e Bujqësisë, ku drejton edhe revistën “Bujku i Ri” 1945-1947. Në vitin 1947, burgoset për dy vjet me Petro Markon, Jusuf Vrionin, Lazër Radin dhe Mitrush Kutelin. Më 24 janar 1948 shkruan një raport për gjuhëtarin Eqrem Çabej, ku tregohet që ishte ndër raportuesit dhe ndjekësit e gjuhëtarit të caktuar nga Sigurimi i Shtetit me nofkën "Dhelpëri".
Më pas punoi në shtëpinë botuese “Naim Frashëri” e më pas në Lidhjen e Shkrimtarëve. Vdiq më 18 shtator 1992, në Tiranë.
Vepra
Krijimtaria letrare e Andrea Varfit nis në vitet ’30 me bashkëkohësit Nonda Bulka, Aleks Çaçi, Dhimitër Shuteriqi, Sterjo Spasse, Migjeni. Poezitë dhe proza e shkruar para dhe pas Çlirimit u përmblodhën në dy vëllime letrare, më 1989.
Më 1934 -35, Efthim Kovaçi do kompozonte mbi poezinë e Andrea Varfit “Kushtrimi i të shtypurve” që këndohej në rrethet revolucionare. Po kështu janë të mirënjohura dhe këngët “Himni i Ushtrisë”, “Dëshmori partizan”, “Kënga e dëshmores partizane”, “Dëshmorëve”. Në vitet 1952 - 60 botoi poezi dhe proza satirike me pseudonimin “Ager” dhe “Bokërrima”. Shkruajti me vargun tradicional, klasikun tetërrokësh dhe trajtoi tema sociale.
Përshtatje
Krahas krijimtarisë artistike, Varfi përshtati në gjuhën standarde veprat kryesore të De Radës: “Serafina Topia”, “Rrëfime të Arbrit” më 1975, “Këngë të Milosaut”, “Krutan i mërguar” më 1977 dhe "Këngëtorja arbërore" e Santorit më 1980.
Përkthime
Nga letërsia botërore ka përkthyer "Qivuret" e Ugo Foscolo më 1934, "Tregime mbi Leninin" 1946 dhe "Hënëzat e kuqe: tregime nga jeta e Leninit" 1960 nga Aleksandr Kononov, vëllimin "Poezi" të Nazim Hikmet më 1957. Gjithashtu ka lënë përkthime të Alfierit, Maurizio Caprile, etj. Përktheu edhe përmbledhjen e vetme poetike të Pashko Vasës, "Rose e spine" nga italishtja, me titullin "Trëndafila dhe gjëmba".
Folklor
Para se të vdiste, la të përgatitur për shtyp një vëllim me veprën letrare dhe muzikore të Neço Muko Himarjotit, me titullin “Zemra kërkon miqësinë”, i pajisur me një parathënie prej tij.
Schwanden bei Brienz
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Ura e Peleshacit
Ura e Peleshacit (Pelješki most) është një urë me kabllo në qarkun Dubrovnik-Neretva, Kroaci. Qëllimi i urës është të sigurojë një lidhje fikse nga gjysmë-eksklava juglindore kroate me pjesën tjetër të vendit duke anashkaluar brezin e shkurtër bregdetar të Bosnjë-Hercegovinës në Neum. Ura përshkon kanalin e detit midis Komarnës në kontinentin verior dhe gadishullit të Peleshac, duke kaluar kështu tërësisht përmes territorit kroat dhe duke shmangur çdo kalim kufitar me Bosnje dhe Hercegovinën në Neum.
Ndërtimi filloi më 30 korrik 2018, dhe ura u lidh më 28 korrik 2021. Ura dhe rrugët hyrëse të saj u hapën për trafik më 26 korrik 2022.
Karakteristikat
parapamje| Instalimi i segmentit të hapësirës së fundit në korrik 2021 parapamje| Kuvertë dhe kabllo në korrik 2021 Dizajni origjinal i vitit 2007 për urën kishte një hapësirë kryesore prej 568 m. Ky dizajn u modifikua dhe ura u ndërtua si një urë kabllore me shumë hapje me një gjatësi totale prej 2404 m. Ajo përfshin trembëdhjetë hapje, nga të cilat shtatë janë të lidhura me kabllo - pesë qendrore 285 m me shtrirje dhe dy 203.5 m. Dy shtylla rreth 200 m x 55 m kanali i navigimit është 98 m mbi nivelin e detit dhe 222 m mbi shtratin e detit. Ura u projektua nga inxhinieri slloven Marjan Pipenbaher.
Përveç ndërtimit të urës, rrugët hyrëse në të dy anët e urës kërkonin ndërtim, duke përfshirë 2 tunele në Peleshac (njëri 2170 m dhe 450 m të gjata) si dhe dy ura më të vogla në Peleshac, (një 500 m dhe 50 m e gjatë). Ura nuk mund të jetë pjesë e autostradës A1, që lidh aktualisht Zagrebin dhe Ploçën, sepse nuk është planifikuar të përfshijë numrin e nevojshëm të korsive për ta mbështetur atë. Rruga nga Ploçe përmes urës drejt Stonit dhe më në jug për në Dubrovnik është planifikuar të jetë një autostradë eksprese me katër korsi.
Historia
parapamje| Vendndodhja e urës Për shkak se kontinenti kroat kryqëzohet nga një brez i vogël i bregdetit rreth qytetit të Neum, i cili është pjesë e Bosnje-Hercegovinës, duke formuar daljen e vetme të Bosnjë-Hercegovinës në det, lidhja fizike e pjesës më jugore të Dalmacisë me pjesën tjetër të Kroacisë. është i kufizuar në ujërat territoriale kroate. Në vitin 1996, Bosnja dhe Hercegovina dhe Kroacia nënshkruan Marrëveshjen Neum në të cilën Kroacisë iu dha kalimi i papenguar përmes Neum, por marrëveshja nuk u ratifikua kurrë. I gjithë trafiku që kalon përmes korridorit Neum duhet t'i nënshtrohet kontrolleve kufitare të mallrave dhe personave. Prandaj, njerëzit që udhëtojnë nga enklava e Dubrovnikut për në Kroacinë kontinentale duhet të kalojnë aktualisht dy kontrolle kufitare në hapësirën prej 9 km. Nëse Kroacia do t'i bashkohet Zonës Shengen në të ardhmen (gjë që në teori është e detyruar ta bëjë në përputhje me kushtet e anëtarësimit të saj në Bashkimin Evropian), kontrollet do të ishin dukshëm më të rrepta dhe do të kërkonin kohë, pasi Kodi i Kufijve të Shengenit kërkon që kontrollet të bëhen jo vetëm kur hyni në zonën Shengen, por edhe kur dilni prej saj. Kështu, dikush që udhëtonte nga Dubrovniku në Kroacinë kontinentale do t'i nënshtrohej tre kontrolleve të dallueshme kufitare: një kontroll daljeje kroate (Shengen), një kontroll hyrjeje boshnjake-hercegovinase dhe një kontroll hyrjeje kroate (Shengen). Ndërsa kontrollet kufitare të Bosnjë-Hercegovinës për mbajtësit e pasaportave të vendeve evropiane në vendet turistike janë zakonisht kontrolle të shpejta vizuale për të verifikuar që fotografia e pasaportës përputhet me individin që paraqet pasaportën dhe se pasaporta nuk ka skaduar, kontrollet e Shengenit tani përfshijnë skanimin e të gjitha pasaportave (madje edhe ato të qytetarëve me të drejtë për lëvizje të lirë të pakufizuar në mbarë BE-në) kundrejt bazave të ndryshme të të dhënave, të cilat mund të zgjasin deri në 30 sekonda për individ. Kështu, si shembull, një makinë me katër persona mund të ndalohej për dy minuta në çdo kufi kroat. Në sezonin turistik veror, një perspektivë e tillë do të çonte në vonesa të paqëndrueshme kufitare dhe do të kërkonte një zgjidhje urgjente, si p.sh. një urë që anashkalonte Neumin dhe mbetej në Kroaci. parapamje| Sheshi i ndërtimit në qershor 2020 Ndërtimi i urës u propozua publikisht në vitin 1997 nga Ivan Šprlje, prefekt i Qarkut Dubrovnik-Neretva dhe anëtar i Partisë Social Demokratike (SDP). Bashkimi Demokratik Kroat (HDZ) fillimisht e hodhi poshtë idenë, por në vitin 1998 fitoi mbështetjen e deputetit të tyre Luka Bebiq. Në vitin 2000, ura iu shtua planit hapësinor të qarkut dhe u hartuan planet e para të ndërtimit.
Punimet e ndërtimit në projektin e Peleshacit filluan zyrtarisht në nëntor 2005 me një hapje madhështore të udhëhequr nga kryeministri i atëhershëm Ivo Sanader. Pavarësisht se çmimi i projektit të urës u rrit ndjeshëm në krahasim me vlerësimin fillestar, qeveria vazhdoi me idenë e një ure. Dizajni fillestar u ndryshua për të pasqyruar shqetësimet e Bosnje dhe Hercegovinës në planet e para. Të dy palët ranë dakord për ndërtimin e urës në fillim të dhjetorit 2006.
Në maj të vitit 2007, ministri kroat i Infrastrukturës Bozhidar Kalmeta tha se përgatitjet për ndërtimin e urës po shkonin sipas planit dhe se një tender fillestar ishte në përgatitje e sipër. Kallmeta shtoi se pyetja se kur do të fillonin punimet e ndërtimit varej nëse do të zgjidhej një konstruktor në raundin e parë. Më 11 qershor 2007, Hrvatske ceste shpalli një tender publik për ndërtimin e urës. Më 28 gusht 2007 u publikua lista e ofertuesve: Konstruktor, Viadukt dhe Hidroelektra (nga Kroacia); Dywidag (Gjermani), Strabag (Austri), (Itali), Eiffel (Francë); dhe Alpine Bau (nga Salzburg, Austri)
Në qershor 2007, pas publikimit të tenderit, media raportoi një kundërshtim të ri nga Komisioni Shtetëror i Kufirit në Bosnjë dhe Hercegovinë. ku Bosnja dhe Hercegovina deklaroi se do të padiste Kroacinë nëse ajo fillon ndërtimin e urës në mënyrë të njëanshme.
Zhubi
Zhub është një vendbanim në komunën e Gjakovës, Kosovë.
Ura e Peleshacit
Historia
Më 14 shtator 2007, Ministria e Ndërtimit njoftoi se konsorciumi Konstruktor/Viadukt/Hidroelektra kishte fituar konkursin dhe se do të nënshkruante një kontratë për 1.94 miliardë HRK, afërsisht 265 milionë euro në atë kohë. Punimet e ndërtimit në skajet veriore dhe jugore filluan më 24 tetor 2007, me punimet detare që nisën në vjeshtën e vitit 2008.
Në korrik 2009, qeveria kroate nën Jadranka Kosor njoftoi se, si pjesë e përpjekjes për të reduktuar shpenzimet gjatë krizës ekonomike, ndërtimi i urës së Peleshacit do të vazhdonte sipas një plani kohor shumë më të ngadaltë se sa ishte planifikuar fillimisht. Në nëntor 2009, B. Kallmeta përmendi vitin 2015 si vit të përfundimit. Buxheti i vitit 2010 dhe programi i ndërtimit të rrugëve tregonte se deri në fund të vitit 2012, në urë do të investoheshin vetëm 433.5 milionë HRK ose 60 milionë euro, që është më pak se një e katërta e totalit.
Castellfollit del Boix
Castellfollit del Boix është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Bages, të provincës Barcelona, në Komunitetin Katalonia. Castellfollit del Boix ka 409 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 58.9 km2.
Ura e Peleshacit
Historia
Në vitin 2012, Bashkimi Evropian i dha Kroacisë një shumë prej 200,000 € për një studim paraprak të fizibilitetit të ndërtimit të urës së Peleshacit. Studimi do të shqyrtonte jo vetëm urën e projektuar, por edhe zgjidhjen e një korridori rrugor të mbyllur në të gjithë brendësinë e Neumit. “Qëllimi strategjik i Qeverisë është që në mënyrë efektive të lidhë territorin e Kroacisë, që është edhe synim i BE-së, sepse territori kroat do të bëhej territor i Unionit. Ky projekt nuk duhet të politizohet, por duhet parë se cili veprim është më i kushtueshëm”, ka thënë Ministrja e Punëve të Jashtme Vesna Pusiq. Ajo gjithashtu theksoi se ratifikimi i traktatit Tuxhman - Izetbegoviq të vitit 1996 ( Marrëveshja Neum ) nuk ishte kusht për të marrë fonde evropiane për ndërtimin e urës, por nuk do të ishte e dëmshme nëse do të ndodhte.
Studimi i fizibilitetit i përgatitur nga Kroacia për të analizuar alternativat e mundshme arriti në përfundimin se ndërtimi i një ure do të ishte alternativa më e favorshme pasi ajo shënoi pikët më të larta në analizën e shumë kritereve (siguria, ndikimi në trafik, ndikimi mjedisor) dhe analiza kosto-përfitim, krahasuar me opsione të tjera - një korridor autostrade, një lidhje tragetesh ose ndërtimi i tuneleve. Projekti u përgatit në konsultim me autoritetet e Bosnjë-Hercegovinës. Nevoja për të ruajtur trashëgiminë natyrore të Kroacisë dhe Besnje e Hercegovinës ishte një kriter thelbësor i marrë në konsideratë në të gjitha fazat e përgatitjes së projektit.
Komisioni Evropian gjithashtu e vlerësoi projektin përpara miratimit nga ekspertë të pavarur në kuadrin e Asistencës së Përbashkët për Mbështetjen e Projekteve në Rajonet Evropiane (JASPERS) për sa i përket fizibilitetit dhe qëndrueshmërisë ekonomike.
Një studim francez sugjeroi në dhjetor 2013 se ura është zgjidhja më e mundshme, dhe ministri kroat i Transportit Siniša Hajdar Donçiç deklaroi se ndërtimi i urës do të fillonte në vitin 2015. Në korrik 2015, qeveria e Kroacisë tha se ndërtimi kishte të ngjarë të fillonte në pranverën e vitit 2016.
Deri në vitin 2016, qeveria kroate po thoshte se ndërtimi do të vazhdonte me ose pa fondet e BE-së. Datat e ndërtimit u vonuan më tej nga një ankesë formale për dokumentet e tenderit. parapamje| Harta e urës dhe rrugëve hyrëse Komisioni Evropian njoftoi më 7 qershor 2017 se 357 milionë euro nga fondet e Politikës së Kohezionit do të vihen në dispozicion për urën dhe infrastrukturën mbështetëse (tunelet, anashkalimet, viaduktet dhe rrugët hyrëse), me përfundimin e planifikuar për vitin 2022. Kontributi i BE-së do të arrijë në 85% të kostos totale të ndërtimit, duke synuar përfitimin e turizmit, tregtisë dhe kohezionit territorial.
Më 15 shtator 2017, u njoftua se China Road and Bridge Corporation, Austrian Strabag dhe konsorciumi italo-turk Astaldi /Içtas aplikuan për tender për ndërtimin e urës. Austriakët ofruan koston prej 2,622 miliardë HRK, oferta italo-turke ishte 2,551 miliardë HRK, ndërsa oferta kineze ishte 2,08 miliardë HRK. Më 15 janar 2018, Hrvatske ceste mori një vendim zyrtar sipas të cilit China Road and Bridge Corporation fitoi tenderin. Përveç çmimit më të ulët, CRBC ofroi gjithashtu përfundimin e projektit gjashtë muaj më shpejt se sa kërkohej. Ndërtimi kishte filluar nga mesi i vitit 2019, me ndërtimin e shtyllave të urës në tetor.
Branko Cvejić
Branko Cvejić (lindur më 25 gusht 1946 në Beograd dhe vdiq më 26 korrik 2022 në Beograd) ishte një aktor serb. Ai u shfaq në më shumë se njëqind filma nga viti 1962 e tutje.
Cvejić ishte drejtor i Teatrit të Dramës Jugosllave.
MSN
MSN (ose Microsoft Network, sqt. Rrjeta e Microsoft) është një koleksion i shërbimeve Interneti (ose portal) të shërbyera nga Microsoft. Lëshimi i tij u bë në 24 gusht 1995, për ta përputhur me datën e lëshimit të Windows 95.
Unterseen
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Wilderswil
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Wesleyan University në Ohajo
Të 200 acre (81 ha) site është 20 milje (32 km) në veri të Columbus, Ohio. Ajo përfshin kryesore akademike dhe banesore kampus, e Perkins Observatory, dhe ruajtjen e Kraus shkretë.
Nė 2005, Ohajo Wesleyan kishte të nëntën përqindjen më të madhe në mesin e studentëve ndërkombëtarë artet liberale për kolegjet e dymbëdhjetë drejt vit. US News & World Report Wesleyan Ohajo renditet midis SHBA 95. Artet liberale kolegjet në edicionin e saj të 2007. dukshëm Alumni përfshijnë ish US Vice President Charles W. Fairbanks dhe laureati Nobel Frank Sherwood Rowland.
Michael Thurk
Michael Thurk lindi më 28 maj 1976 në Frankfurt am Main. Është në futbollist gjerman.
Deri më tani ka luajtur për këto ekipe:
Kantoni Volonne
Kantoni Volonne (frëngjisht: Canton de Volonne) është një kanton në departamentin Alpes-de-Haute-Provence, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Volonne. Ka sipërfaqe 158.55km2 dhe popullsi 10397 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Volonne aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
ComedyMax
ComedyMax u krijua në vitin 2004 nën pushtetin e Turqisë.
Pasioni
Pikëpamja filozofike
Stoicizmi si ideal e konsideronte apatinë d.m.th eliminimin e pasionit për arsye të dëmeve që shkakton. Filozofia e renesansës e theksonte rolin pozitiv të afekteve. Spinoza mendonte se një pasion mund të zëvendësohet vetë me një pasion më të fortë. Filozofi gjerman Кanti thotë se: Afekti është si uji që e çan pendën ndërsa pasioni është një lum i madh i cili futet thellë e më thellë në shtratin e tij. Ndërsa Hegeli thotë: ''Pa pasion nuk është krijuar asnjë vepër e madhe dhe as që mund të krijohet ''
Komuna e Bogovinës
Komuna e Bogovinës është komunë shqiptare që shtrihet në pjesën perëndimore të Maqedonisë, dhe ndodhet në Rajonin e Pollogut. Qendra e komunës gjendet në fshatin Bogovinë, sipas të cilës mban emrin edhe Komuna.
Demografia
Sipas regjistrimit te vitit 2021 ne Komunen e Bogovines jetojne 22 906 banore. Ndersa sipas regjistrimit të vitit 2002 në Komunën e Bogovines jetojne 28,997 banorë nga të cilet, shqiptarë 27,614 (95.2%), turq 1,183 (4.1%), maqedonas 37 (0.1%) dhe 163 (0.6%) janë të etnive të tjera.
Coevorden
Coevorden është një komunë në provincën Drenthe në Holandë me sipërfaqe 299.68 km² dhe popullsi 35916 banorë. Coevorden është kryeqendra e bashkisë.
Alban, Tarn
Alban, Tarn është një komunë në Francë. Alban bën pjesë në departamentin Tarn të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 944 banorë dhe sipërfaqe prej 9.82 km².
Republikë autonome
Një republikë autonome është një lloj ndarje administrative e ngjashme me një qark ose shtet. Një numër i konsiderueshëm i republikave autonome mund të gjenden brenda shteteve ish Sovjetike, shumica brenda Rusisë. Shumë nga këto republika u krijuan gjatë periudhës sovjetike si Republika Socialiste Sovjetike Autonome.
Territoret franceze
Emërtimi mund t'i referohet 16 ish territoreve franceze në Afrikë para vitit 1960, kur të gjitha fituan pavarësinë, me përjashtim të Xhibutit, i cili votoi në një referendum për të mbetur pjesë e Francës si një departament tejdetar:
Republika Autonome Holandeze
Përcaktimi para Pavarësisë në vitit 1950, kur Indonezia fitoi pavarësinë:
Klementi X
Papa Klementi X (Emilio Bonaventura Altieri l. 13 korrik 1590, Roma - v. 22 korrik 1676, Roma) ishte papa i 239 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 29 prill 1670 dhe deri më 22 korrik 1676. Paraardhës i tij ishte papa Klementi IX, ndërsa pasardhësi papa Inoçenti XI.
Edipi
Edipi (Οἰδίπους, Oedipus) - i biri i Lait, mbretit të Tebës dhe gruas së tij Jokastës, njëri prej heronjve më tragjik të miteve greke.
Njeriu i ditëve tona e njeh Edipin, para së gjithash, si hero të dy tragjedive të Sofokliut, dhe poqëse për së afërmi e njeh historinë e letërsisë ateherë e njeh edhe nga tragjeditë e Racinit (Rasinit), Voltaireit (Volterit) dhe ndoshta edhe nga ato të Hofmannstalit (Hofmanshtalit), Megjithatë, Edipi është figurë mitologjike, se paku për nga origjina e tij. Sofokliu e ka paraqitur në bazë të materialit të miteve të vjetra tebane me atë mjeshtri sa që e ngriti në njërën prej figurave më të mëdha të krijimtarisë të letërsisë dramaturgjike. I tillë, çfarë e ka koncipuar Sofokliu, ai jeton edhe sot. Fati i jashtëzakonshëm na përkujton aq bindshëm paqëndrueshmërinë anonime të fatit të njeriut sa që na kaplon ankthi. Por edhe na tmeron fakti, që dëshmon se njeriu nuk mund ta mënjanoj fatin e vet - deri sa na lehtëson bindja, që në fund të fundit fatit edhe të mos i besojmë.
Fatin e Edipit e ka përcaktuar mallkimi i tmerrshëm, të cilin e ka shkaktuar ndaj vetvetes i ati i tij, Lai, duke e rrëmbyer Krisipin e ri, djalin e Pelopsit, mbretit të Elidës. Ky mallkim është dashur ta ndjekë farefisin e Lait deri në brezin e tretë, kurse viktimë e parë e tij është dashur te jetë, Lai, i cili është dashur të vritet nga duart e djalit të vet. Kur një kohë të gjatë pas kësaj i lindi Lait djali, urdhëroi që ta hedhin në mal në rrëzë të Kiteronit dhe që të mos u ikte bishave te egra ia gjymtoi këmbët dhe ia lidhi me rrypa. Mirëpo, skllavit i cili e çoi djalin në mal iu dhimtë dhe, në vend që ta lërë në mëshirën e bishave të Kiteronit, ia besoi bariut të cilin befas e ndeshi në pyll që të kujdeset për të. Bariu e sjell djalin te patroni i vet Polibi, mbreti i Korintit, i cili nuk ka pasur trashëgimtar. Polibi e adoptoi dhe për shkak të këmbëve të tija të ajura e quajti Edip (që në përkthim do të thotë "këmbët e ajura") dhe e edukoi me ndihmën e bashkëshortes së vet, Meropës, siç i ka hije trashëgimtarit të fronit Edipi kuptohet Polibin dhe Meropin i konsideronte prindër të vet. Çdo gjë ishte në rregull deri sa njëri i ri korintas, i dehur, nuk e quajti kopil. Edipi këtë ua tregoi Polibit dhe Meropës dhe në saje të hutisë së tyre kuptoi se diç janë duke fshehur prej tij. Kur prej tyre në pyetje direkte nuk mësoi asgjë për së afërmi që kishte për ta kënaqur, u nis për në Delfe që në orakullin e atjeshëm të mësojë se clia është e vërteta. Mirëpo, Pitia për të kaluarën e tij nuk i tha asgjë, por megjithatë, ia paralajmëroi ardhmërinë : kinëse do ta vrasë babën e vet, do të martohet me nënën e vet me të cilën do të ketë djem që do të vriten për shkak të mallkimit të tij.
Andaj Edipi nuk kthehet në Kornit, por niset për në Tebë. Në shpatijet e Parnasit, në grykën e ngushtë, e ndeshi një karrocë, në të cilën gjendej një plak. Edipi u largua nga rruga, por drejtuesi i qerres nuk u kënaq me kaq. Në mënyrë të vrazhdë i bërtiti që të hyjë në kanalin bri rrugës dhe për ta përforcuar urdhrin e vet ia mëshoi Edipit me kamxhik. Edipi ia ktheu me goditje dhe, duke menduar se puna mori fund me kaq, dëshiroi të vazhdojë rrugën. Në at çast plaku kërceu në këmbë dhe e goditi me shkop. Kjo Edipin e zemëroi dhe përkundër respektit ndaj plakut të thinjur, ia ktheu dyfish. Goditja ishte aq e fuqishme sa që plaku mbet i vdekur në vend. Përcjellësit e plakut, të cilët u vërsulën në Edipin, ai i mundi dhe pas një beteje të shkurtër i vrau. Shpëtoi vetëm një skllav i cili iku menjëherë posa filloi përleshja. Pjesa e parë e profecisë u plotësua: plaku i panjohur, të cilin Edipi e vrau, ishte i ati i tij, Lai.
Kur Edipi arriti në Tebë, qytetin e kishte kapluar pikëllimi i dyfishtë. Duke mos pasur se çka të humbasë përveç jetës së vet të mjerë, Edipi u nis për te Sfinga dhe e pyti se çfarë është ajo enigmë. Ajo, për t'u habitur ishte e lehtë dhe thoshte : "Kush në mengjez ec me katër, në mesditë me dy dhe në mbrëmje me tri këmbë, dhe kur ec me dy është më i shkathtë dhe më i fuqishëm se sa kur ec me katër ose me tri këmbë", Edipi i përgjegji pa u menduar gjatë : "Njeriu ! Në agim të jetës së vet rrëshqet i ngathët me katër këmbë, në mesditë, në moshë të pjekurisë së vet burrërore ec me dy këmbë, ndërsa në muzgun e jetës së vet, për shkak të plogështisë mbështetet në shkop si këmbë të tretë !"
Sfinga atëherë i rreh krihtë dhe përplaset nga shkëmbi në det : fati ia kishte përcaktuar që kur dikush ta zgjidhë enigmën e saj ajo do të vritet pikërisht në këtë mënyrë. Tebanët mirënjohës e zgjodhën Edipin mbret të tyre, ndërsa Kreonti, kunati i Lait, vullnetarisht ia dorëzoi pushtetin, sepse pas vdekjes së mbretit deklaroi se mbret duhet të behet njeriu i cili e shpëton qytetin prej Sfinge. Edipi tani ishte i bindur se ishte shmangur fatit: u vendos në pallatin mbre tëror, dhe duke mos marrë me mend se aty kishte lindur, u martua me Jokastën, vejushën e Lait, për të cilën as që ka mundur të mendojë se është e ëma e tij.
Çdo gjë u realizua siç kishte thënë profecia: u bë babë i dy vajzave, Antigonës dhe Izmenës dhe i dy djemëve, Eteoiklit dhe Polinikut. Asgjë nuk i mungonte që të jetë plotësiht i kënaqur - dhe që të plotësohet fati i tij. Tebën e përfshiu papritmas katastrofa e tmerrshme: zoti Apollon lëshoi murtajën në qytet. Burrat, gratë dhe fëmijët vdisnin, kafshët ngordhnin, mbizotëroi uria, sepse toka e papunuar nuk sillte fryte. Kur Tebës i kanosej rreziku se do të shndërrohej në varrezë të madhe, Edipi vendosi ta dërgojë Kreontin, vëllaun e Jokastës, në Delfe, që atje të pyesë se si të sbpëtojë qyteti nga kjo disfatë. Pitia e jep përgjegjen e saktë: Teba do të shpëtojë kur qytetarët nga mesi i tyre e ndjekin njeriun i cili e ka vrarë mbretin Lai dhe me praninë e vet e ka sjellë në qytet dënimin e zotit.
Tani është dashur të gjendet vrasësi i Lait. Kjo ishte detyrë e rëndë: kjo ka ndodhur para shumë vditeve, koha i kishte shlyer gjurmët, kurse dëshmitar i vrasjes ishte vetëm skllavi. Edipi, prandaj, i ftoi të gjithë qytetarët në ndihmë për ta gjetur dhe dënuar vrasësin edhe nëse fshihet kudo që mundet dhe kushdo që të jetë ai. Nga turrma e mbledhur u ndëgjua një zë, se ndoshta do të ishte më mirë të pyet fallxhiu Tirezi, i cili, ndonëse i verbër, sheh më mirë se të gjithë. Edipi urdhëroi që ta sjellin dhe kur fallxhiu erdhi, kërkoi që t'i tregojë se kush e ka mbytur Lain. Tireziu refuzonte që të përgjigjet : ai e di se kush është vrasës, por nuk guxon ta tregojë. Edipi e luste, pastaj i kërcnohej por fallxhiu mbet i paluhatshëm. Më në fund Tireziu iu nënshtrua kërkesës së popullit dhe kërcnimeve të Edipit : "Ti je, o Edip, ai që e ke vrarë babën tënd ! E ke bërë këtë duke mos e ditur, sikurse qe je bërë, duke mos e ditur burrë i nënës sate !"
Fjalët e fallxhiut e tërbuan Edipin. Nuk mundi ndryshe t'i shpjegojë pasi në këtë e kishte shtyrë Kreonti me qëllim që vetes ti'a përgatisë terrenin për të marrë pushtetin në Tebë. Tireziun, i cili kurrë nuk ka treguar gjë tjetër perveç të vertetës, e quajti gënjeshtar të korruptuar. Mirëpo, Tireziu iu përgjegj i qetë : "Dhe dije, edhe pse në Tebë ke ardhur si i huaj, në këtë qytet ke lindur. I verbët je me gjithë të dy sytë të cilët së shpejti do t'i humbësh, me ta edhe pasurinë dhe pushtetin tënd, kurse prej mbretit do të shndërrohesh në mërgimtar !"
Vetëbesimi i Tireziut e shqetësoi Edipin. Prandaj e thiri gruan e vet, e përsëriti para saj atë që i tha fallëxhiu dhe kërkoi që t'i përgjigjet a ka pasur Lai djalë, i cili ndoshta, ka qenë i rritur diku gjetiu, nga pastaj është kthyer në Tebë, siç po thotë fallxhiu. Jokasta ia tha të vërtetën : Po, ka pasur me Lain djalin, por ai, duke iu frikësuar profecisë e çoi në mal, ku edhe vritet. Skllavi i cili e ka plotësuar urdhërin e Lait ende është gjallë dhe mund ta dëshmojë vdekjen e djalit të Lait. Le të urdhërojë Edipi që këtë ta sjellin dhe ai do t'i sqarojë të gjitha dyshimet.
Nevoja që diçka të provohet është dëshmi e mossigurisë, mirëpo, Edipi, megijthatë, urdhëroi që ta sjellin skllavin. Posa skllëvet shkuan, në pallatin e tij u paraqit kasneci nga Korinti dhe e lajmëroi për vdekjen e mbretit Polib. Pikëllimi në zemrën e Edipit u përzie me gëzim : nuk ishte vrasës, pra, i babait të vet ! Iu kishte shmangur fatit ! Edhe fallet e tjera do të tregohen si të pavërteta !
Populli i Tebës e çfaqi thellë pikëllimin për tragjedinë e Edipit, por jo gjatë. Njerëzit, të cilët deri para pak kohe e nderonin Edipin për shkak të urtisë, drejtësisë dhe meritave të tij për qytetin e vet, kërkuan që ta braktisë Tebën. E mbronte vetëm Kreonti dhe i ofronte strehimin në pallatin e vet. Por, më në fund, edhe ai lëshoi pe para presionit, kur kundër Edipit u vërsulën edhe djemt e tij, Eteokli dhe Poliniku për të ardhur në pushtet. Prandaj e ndau pushtetin me ta, ndërsa Edipin si "profanues të atdheut" e çoi në mërgim.
I verbër dhe i ngathtë nën grushtat e fatit dhe të mosmirënjohjes së njerëzve, Edipi bie në greminën e shkarëzimit - i mbeti vetëm jeta e mallkuar. Gjatë ka bredhur me bijën e vet, Antigonën, e cila vullnetarisht e përcillte në mërgim nëpër male dhe pyje. Njerëzit e mënjanonin, ndërsa qytetet ia mbyllnin dyert. Më në fund, arrin në Kolon jo larg Athinës dhe, sipas zakonit të vet, me Antigonën u strehua në pyll, jashtë vendbanimeve të njerëzve. Këtu prej fshatarëve mësoi se gjendet në zabelin e shenjtë të Eumenideve, hyjneshat dashamirëse të hakmarrjes. Këtë lajm e pranoi me lehtësi, sepse e dinte që nga ky vend e kishte të caktuar të ndahej nga kjo jetë, siç ia ka pas paralajmeruar dikur Apolloni në Delfe. Mirëpo, iu kujtuan edhe f jalët e tjera të Apollonit : ai që i ofron strehim dhe ngushllimin e fundit do të shpërblehet mirë. Andaj i luti fshatarët që të shkojnë në Athinë dhe t'ia sjellin mbretin e tyre Tezeun.
Por para Tezeut, në Kolon arriti e bija e vogëi e Edipit, Izmena me lajmin se në mes të vëllazërve të saj ka shpërthyer mosmarrëveshja dhe beteja për jetë ose vdekje : Eteokli i bashikohet Kreontit dhe e ndjekin Polinikun, i cili pastaj u bashkëngjitet argeasve dhe e sjell ushtrinë e madhe para mureve të Tebës. Kreonti dhe Poliniku orvateshin që Edipin ta përfitojnë në anën e tyre, sepse sipas profecisë se Delfit, betejën për Tebë do të fitojë ai, në anën e të cilit do të jetë Edipi. Mirëpo, më kot kanë ardhur në Kolon dhe me kot e lutnin dhe i kërcnoheshin. Mbreti Teze e merr në mbrojtje dhe e shpëton prej brutalitetit të tyre. Ndërsa Edipi, më në fund, i mallkon të dy djemt e vet me mallkim të tmerrshëm - që të vriten në betejën në mes vetes.
Kur Edipi e shpreh mallkimin e vet, u ndie bubullima e rrufesë. Ishte kjo shenjë e të dërguarit suprem të fatit, Zeusit olimpik, që Edipi mund të zbresë në perandorinë e hijeve. Andaj u fal me Antigonën dhe Izmenën dhe e thërret Tezeun. Prej tij e mori premitimin se do të kujdeset për bijat e tij, prandaj i zbuloi vendin e pushimit të tij të fundit, i cili Athinën do ta mbrojë më mirë se sa mburojat dhe muret. Atëherë Edipi pa marrë frymë ndahet nga bota dhe shkoi në mbretërinë e zymtë të Hadit, pas dyerve të të cilit mbaron jeta e njeriut të vdekshëm dhe fati i tij.
Asnjë vepër e letërsisë dramaturgjike të antikës nuk ka lënë aq gjurmë të thella në historinë e dramës evropiane sikurse Mbreti Edip. Kjo është vepër madhështore, të cilës asnjëra nuk mund t'i afrohet për nga thjeshtësia dhe madhësia, karakterizimi i figurave të saj, ngjeshja dhe dinamika e ngjarjes : vepër të cilën me ëndje të njëjtë e shikojnë në skenën e teatrit si edhe në ekranin televiziv, përpunimin radiofonik ose kur e lexojmë, pikërisht ashtu siç e kanë përjetuar shikuesit para dy mijë vjetësh. Sofokliu e ka krijuar në kohën në mes viteve 429 - 425. para e.s. Temës së Edipit i kthehet më vonë, në veprën po aq të famshme, Edipi në Kolon, egzekutimin e së cilës nuk e ka parë (ka vdekur në vitin 406 para e.s.). Para tij motivet nga miti mbi Edipin i përpunoi Homeri në Iliadën dhe Odisenë (Jokasta te ky quhet Epikasta), pastaj autori i panjohur i Oidipodesë, të parit prej tre epeve (ose më tepër) të mëdha, të ashtuquajturit cikël teben, pastaj Eskili ne tragjedinë Lai dhe Edipi, të cilat për fat të keq nuk janë ruajtur. Prej autorëve romakë tragjedinë e Edipit e ka shkruar Seneka (dhe në ditët e rinisë Jul Cezari).
Sikurse edhe shumë figura të tjera të tragjedive të Sofokliuit (Antigona, Elektra) edhe Edipi ka shërbyer si prototip në përpunimet dhe adaptimet e shumta nga autorët e kohërave më të reja. Ndër më të njohurat në letërsinë franceze është Edipi i Corneilleut (Korneit) dhe i Volterit, në atë gjermane Edipi dhe Sfinga e Hugo von Hofmannsthalit (Hugo fon Hofmanshtallit), në atë angleze Edipi tiran e P. B. Shellit, në ate ruse Edipi në Athinë e Ozerovit. Në kohërat më të reja tregimin mbi Edipin e ka përpunuar A. Robbe-Grillet në vepren e tij Gume, ndërsa në film ai i Pier Paolo Passolini (Pjer Paolo Pasolini) Mbreti Edip. Fati i Edipit i ka frymëzuar edhe kompozitorët e dalluar. Rikard Shtrausi e komponon operën Edipi dhe Sfinga sipas tekstit të Hofmanshtalit, Igor Stravinski (1927) operën-oratorium Mbreti Edip sipas libretos së Jean Qocteauut (Zhan Koktosë), ndërsa George Enescu operën Edipi (1936). Nga veprat e artit figurativ të antikës duhet që në vend të parë të përmenden dyzet piktura në vazat Edipi dhe Sfinga, prej të cilave tri më të lashtat (me siguri nga fillimi i shek. VI para e.s.) gjenden në Muzeun e Izraelit në Jerusalem, në Muzeun e Arteve të Bukura ne Boston dhe në Muzeun Historiik në Frankfurt. Freska të mëdha me pamjet e Përjetimeve të Edipit nga fillimi i e.s. janë gjetur në gërmadhat e Hermopolit antik në Nil (sot gjenden në Muzeun Egjiptian në Kairo). Prej veprave të piktorëve duhet të përmendur së paku dy me të njohurat nga shekulli i kaluar: pikturën e madhe Edipi dhe Sfinga të vitit 1808, të J. A. D. Ingresit (sot gjendet në Galerinë Kombëtare në Londer) dhe pikturën me të njëjtin emër të Gustav Moreaut (Gustav Morout) dhe që sot gjendet në Muzeun Metropolitan në Nju Jork.
Mbi Mbretin Edip të Sofokliut ekziston një literaturë e tërë. Madhësia e kësaj vepre i shpie sidomos në shek. XVIII dhe XIX historianët e artit deri te gjeneralizimi pak i tepruar : pasi që kjo është "tragjedia e fatit", shpesh tragjedinë antike të gjithmbarshme e, kanë shpallur për "tragjedi të fatit", duke e konfrontuar me "tragjedinë e karaktereve" të Shekspirit. Në të vërtetë autorët antikë relativisht rrallë e kanë trajtuar problemin e fatit; tek e fundit ky problem, ndërkaq nuk është i theksuar veçmas as në veprat e tjera të Sofokliut. Edhe përfundimet se kinse thelbi i tragjediisë së Sofoikliut është problem i dashurisë jo të natyrshme të djalit ndaj nënës, janë të tepruara. Edipi, tek e fundit, nuk e ka ditur se Jokasta është e ëma e tij, ndërsa i ashtuquajturi "Kompleksi i Edipit" është vetëm njëra prej kategorive të reja të psikologjisë moderne, përkatësisht të psikiatrisë.
Programimi ne internet
Tabelat në XHTML
Rrugë tjetër për formatizimin e të dhënave duke e përdorur XHTML-in është përdorimi i tabelave, të cilat i organizojnë të dhënat në rreshta dhe kolona.
Të gjitha tagjet dhe tekstet që përfshihen brenda tabelës duhet të vendosen brenda tagjeve: që paraqesin fillimi dhe fundin e tabelës.
Tagjet  duhet të vendosen brenda tagjeve <BODY> dhe </BODY> Emrat e kolonave (kokat e kolonave) të tabelës duhet të vendosen brenda tagjeve <THEAD> dhe </THEAD>.
Rreshtat me të dhënat e tabelës vendosen brenda tagjeve <TBODY> dhe </TBODY>. Kurse rezultatet e llogaritjeve të tabelave (fundi I tabelës) brenda tagjeve: <TFOOT> dhe </TFOOT>.
Tagu <TR> paraqet një rresht në tabelë dhe përdoret për formatizimin e celulave të një rreshti. Të gjitha celulat brenda tagjeve <TR> dhe </TR> e përbëjnë rreshtin.
Ekzistojnë dy lloje të tagjeve për krijimin dhe formatizimin e celulave:
Tagjet <TH></TH> për krijimin dhe formatizimin e celulave në kokat e tabelës. Tagjet <TD></TD> për krijimin dhe formatizimin e qelulave në trupin e tabelës.
Atributet për tagjet e tabelave
<TABLE> <THEAD> <TBODY> <TR> <TH> <TD> janë:
BORDER – Për kufizimi e tabelave (Vijat e tabelës nuk do të paraqiten në Browers nëse atributi BORDER=”0”).
ALIGN – Shkallëzon të dhënat në tabelë dhe në celula (majtas, në qendër dhe djathtas).
WIDTH – Cakton gjërsin e tabelave dhe të celulave.
CELLPADDING - Krijon një jastëk (mbrojtje) të pikselave ndërmjet të celulav dhe brenda tyre.
CELLSPASING - Eliminimin e hapësirave ndërmjet celulave.
Ueb Format në XHTML
Për paraqitjen e të dhënave individuale të një personi apo entiteti tjetër në një faqe interneti preferohen Ueb format.
Me ndihmën e Ueb formave nga broversi mundësohet: paraqitja, vendosja, fshirja dhe ndryshimi i të dhënave që ndodhen në një Bazë të të dhënave.
Të gjitha tagjet dhe të dhënat që përfshihen brenda formës duhet të vendosen brenda tagjeve : <FORM> dhe </ FORM > që paraqesin fillimi dhe fundin e formës. Tagjet < FORM > dhe </ FORM > duhet të vendosen brenda tagjeve <BODY> dhe </BODY>.
Tagu <FORM> predoret per krijimin e formave.
Atributi METHOD duhet t'iu bashkëngjitet njera nga vetit (kërkesat): GET ose POST. GET është kërkesa për dokument, kurse me POST kërkesa dërgon parametra.
Atributi ACTION specifikon faqen që do te thirret për e dërgimin e të dhënave.
Fushat (kontrollat) në Ueb forma
Fushat në Ueb forma janë: text boxat, listë boxat, check boxat, combo boxat, radio butonat dhe butonat për dërgimin dhe fshirjen të dhënave.
Për krijimin e: text boxave, check bxave, radio butonat dhe butonat për dërgimin dhe fshirjen të dhënave, përdoret tagu <INPUT>.
Forma e përgjihshme e tagut INPUT është: <INPUT NAME ="emri" TYPE="tipi" VALUE=”vlera” SIZE="madhësia">
Atributet NAME dhe VALUE kanë rëndësi të madhe në kombinimin kontrollave të Ueb iterfejsit me bazat e të dhënave.
Mvarësish nga atributit TYPE do të caktohet edhe lloji i Input tagut:
TYPE="text" - krijon tekst boks TYPE="password" - krijon password boks TYPE=“radio" - krijon radio boton TYPE=“checkbox" - krijon buton kontrollues TYPE="submit" - krijon buton për dërgimin e të dhënave TYPE="reset" - krijon buton për fshirjen e të dhënave
HTML Text-Boxi
Text-Boxi në HTML krijohet me ndihmën e tagut <INPUT>.
Në Ueb Format e Ueb faqeve kontrolla Text-Box krijohet me sintaksën e më poshtme: <INPUT TYPE = TEXT NAME = “Komuna” >.
Text-Boxi i ka dy atribute : TYPE dhe NAME.
Atributi TYPE me vlerën TEXT e definon Text- Boxin, kurse atributi NAME e definon emrin e Text-Boxit.
HTML List-Boxi
List-Boxi krijohet me ndihmën e dy HTML-tagjeve: <SELECT> dhe <OPTION>.
Për çdo List-Box bëhet vetëm një hapje dhe një mbyllje e tagut <SELECT> (<SELECT>…..</SELECT>).
Brenda hapjes dhe mbylljes së tagut <SELECT> mund të jenë disa <OPTION> tagje.
P.sh. Nëse dëshirojmë të krijojmë një List-Box në të cilin do të përfshihen 7-ditët e javës, nevojiten 7- <OPTION> tagje. Këto tagje duhet të vendosen mbrenda tagjeve <SELECT>….</SELECT> si më poshtë:
<SELECT NAME = DitëteJavës > </SELECT>
Vetia NAME në tagun <SELECT> në mënyrë unike e identifikon List-Boxin. Vetija VALUE brenda tagjeve <OPTION> identifikon në mënyrë jo-unike çdo vlerë të List-Box-it që e zgjedhim.
HTML Check Boxi
Check Box-at mundësojnë zgjedhjen e disa opsioneve njëkohësisht. P.sh. ddëshirojmë të pyesim studentët përmes Web-faqes se cilat gjuhë programuese dëshirojnë ti mësojnë (në këtë rast studentët e kanë mundësin ti zgjedhin disa apo të gjitha gjuhët programuese me ndihmën e Check_Boxave
Check Box-at krijohen duke e përdorur tagun <INPUT> me vetin TYPE duke ja bashkangjitur vlerën CHECKBOX. Sepse Check Box-at përdoren si grup relativ i opsioneve, të gjithë Check Box-at relativ duhet të kenë vlera identike për vetin e tyre NAME.
Kur të krijohen Check Box-at duhet që të ia japim të gjithëve të njëjtin emër në vetinë NAME kurse me vlera të ndryshme në vetin VALUE si më poshtë: Ju lutem zghidhni gjuhët programuese
<INPUT TYPE=CHECKBOX NAME=Gjuhët VALUE=VB> VB
<INPUT TYPE=CHECKBOX NAME=Gjuhët VALUE=C++> C++
<INPUT TYPE=CHECKBOX NAME=Gjuhët VALUE=Java> Java