Tempujt_hindu_në_Varanasi
Legjenda
I urti Vyasa, i quajtur gjithashtu Veda Vyasa, Krishna Dvaipayana, Vyasa Maha Muni, Paarasarya (biri i Rishi Parasaras) dhe Satyavateya (biri i nënës Satyavati), rreth 2000–2500 vjet më parë jetonte në një pyll bashkë me dishepujt e tij. Ai jetoi aty pasi Vishvanatha, hyjnia drejtuese e Varanasit e kishte dëbuar nga qyteti. Në lidhje me këtë një rrëfenjë interesante tregohet te Kashi Khanda. Sipas saj ai ishte një besimtar fanatik i Vishnut dhe udhëtonte nga një eremitore në tjetrën, bashkë me 10 000 dishepujt e tij. Gjatë njërit prej këtyre udhëtimeve, kur po udhëtonte përmes Naimisharanyas, një grup të diturish të mëdhenj po diskutonin rreth çështjeve të ndryshme teologjike. Vyasa i pyeti se për çfarë po diskutonin dhe ata i treguan se po diskutonin rreth meritave të lidhura me adhurimin e Vishnut dhe Shivës. Ata i treguan se sipas disave, Vishnu është më i dëgjueshëm për tu adhuruar se sa Shiva, por sipas shumicës Vishvanatha (Shiva) është zoti i vetëm që mund të kënaqet lehtësisht. Vyasa Muni, që ishte besimtar i flaktë i Vishnut u tha atyre se Vishnu është zoti i vetëm që është zoti i vetëm që është rrënja e krijimit, konservimit dhe shkatërrimit, është adhuruar si hyjnia supreme te Vedat, eposet Ramayana dhe Mahabarata dhe tetëmbëdhjetë puranat, kështu që vetëm ai ishte i aftë të dhuronte shpëtimin. Të urtit i thanë se do ta vlerësonin pohimin e tij nëse do ta bënte përballë hyjnisë Vishveshvara, hyjnia kryesuese e Varanasit dhe studiuesve të tij. Vyasa pranoi dhe shkuan në Varanasi, ku pasi bëri banjën e shenjtë në Gang, shkoi të adhuronte Vishnun në tempullin Bindu Madhava. Më pas ngriti dorën e djathtë dhe deklaroi se Madhava është zoti i vetëm i aftë tu dhuroi shpëtimin qenieve njerëzore. Kur bëri këtë pohim dora e tij e ngritur u mpi në të njëjtin pozicion dhe humbi edhe zërin. Madhava u shfaq përpara tij dhe e qortoi duke i thënë se kishte bërë një gabim trashanik, pasi Zoti Suprem i Universit ishte Shiva dhe i kërkoi që ta adhuronte Shivën. Pastaj i ktheu zërin dhe lëvizjen e dorës. Pas kësaj i urti Vyasa e adhuronte vazhdimisht Shivën, të cilit i recitonte hymne lavdëruese dhe dishepujve të tij u mësonte mbi fuqinë e madhe të Shivës. Një ditë Shiva donte ta vinte në provë përkushtimin dhe dashurinë e Vyasas për qytetin e Varanasit. Ai i kërkoi gruas së tij, Anapurnas, të sigurohej që i dituri Vyasa dhe dishepujt e tij nuk do të merrnin lëmosha nga familjet e Varanasit. Kështu Vyasa dhe dishepujt e tij duhet të mbetën të uritur për dy ditë. Sipas tregimit puranik për këtë shkak Vyasa e mallkoi Varanasin. Ndërsa i urti Vyasa po kthehej në eremitoren e tij bashkë me dishepujt, Parvati dhe Shiva, në formën e dy të moshuarve i ftuan për drekë në shtëpinë e tyre. Vyasa ishte aq i kënaqur me drekën sa e harroi mallkimin. Por të moshuarit i bënë pyetje rreth detyrave morale dhe fetare të një qenieve njerëzore. Vyasa u përgjigj se detyra morale është të flasësh pa i dëmtuar ndjenjat e të tjerëve, të mos ndihesh ziliqar për përparimin e të tjerëve, të mendosh mirë para se të veprosh, të dëshirosh përparimin e vendit ku jeton dhe siguron ushqim dhe strehë. Atëherë Shiva e tregoi veten dhe i tha se mallkimet e Vyasas nuk do ta zinin Varanasin, pasi ishte qyteti i tij, por një njeri i uritur dhe fanatik si Vyasa nuk ishte i përshtatshëm të jetonte në ‘një qendër shpëtimi' si Kashi. Kështu, ai e dëboi Vyasan nga Varanasi. I urti Vyasa u ra në këmbë Vishvanathas dhe Anapurna, duke u kërkuar që të lejohej që të hynte në Varanasi të paktën çdo ditë ashtami (tetë ditë pas ditës së hënës së re) si dhe çdo ditë Shivaratri. Ata pranuan dhe kështu Vyasa vendosi të qëndronte në afërsi të qytetit, duke u strehuar në anën tjetër të Gangut, në Ramnagar, ku shihet akoma tempulli i tij. Aty ai krijoi ashramin e tij në një pyll me shkurre gjembore xinxifesh. Vendi ku i urti Vyasa u vendos pas largimit të tij nga Kashi, u quajt Vyasa Kashi. Tani ndodhet një tempull i vogël që u kujton njerëzve se kohë më parë në këtë vend jetoi i urti Vyasa.