Xhamia_Babri
Ndërtimi
Mbishkrimet në hyrjen e Xhamisë Babri pohojnë se xhamia u ndërtua në vitin 935 hixhra (1528–29) nga Mir Baqi sipas porosisë së Baburit. Megjithatë, disa historianë kanë argumentuar se ajo u ndërtua gjatë Periudhës së Sulltanatit të Delhit (Shekujt e XIII-XV) dhe mund të jetë rikonstruktuar gjatë periudhës së Baburit. R. Nath ka pohuar se, duke gjykuar nga arkitektura e xhamisë, ajo duhet të ketë qenë ndërtuar në periudhën para-mogule. Sipas një teksti të fillimit të shekullit të XX të Maulvi Abdul Ghaffarit dhe burimeve historike rrethanore të shqyrtuara nga historiani Harsh Narain, Baburi i ri erdhi nga Kabuli në Awadh (Ayodhya) i maskuar si një kalandar (asketik sufi), me gjasa si pjesë e një misioni fakt mbledhës. Aty ai takoi shenjtët sufi Shah Jalal dhe Sayyid Musa Ashiqan dhe gjatë kthimit bëri një betim për bekimin e tyre për pushtimin e Hindustanit. Betimi nuk është shkruar në botimin e vitit 1981 të librit të Ghaffarit. Lala Sita Ram, që kishte lexuar botimi më të vjetër të vitit 1932 shkroi se "Fakirët iu përgjigjën se ata do ta bekonin atë nëse ai do t’u premtonte të ndërtonte një xhami pas shkatërrimit të Tempullit të Janmasthanit. Baburi e pranoi ofertën e fakirëve dhe u rikthye në vendin e tij". Ndërsa mbishkrimi thotë se ajo u ndërtua me urdhër të Baburit në vitin 1528, nuk ka të dhëna që të ta mbështesin ndërtimin e xhamisë në këtë periudhë. Baburnama (Kronikat e Baburit) nuk përmendin as xhaminë as shkatërrimin e një tempulli. Ramcharit Manas i Tulsidasit (1574) dhe Ain-i Akbari i Abu'l-Fazl ibn Mubarakut (1598) nuk e përmendin gjithashtu këtë xhami. William Finch, udhëtari anglez që vizitoi Ayodhyan rreth vitit 1611 dhe shkroi rreth "rrënojave të kështjellës Ranichand [Ramachand] shtëpive" ku hindutë besonin se zoti i madh "u mishërua për të parë tamashan e botës". Ai gjeti panda (priftërinjë brahminë) në rrënojat e fortesës, por nuk përmend një xhami. Raportimi i parë i njohur i një xhamie shfaqet në librin Sahifa-I-Chihil Nasaih Bahadur Shahi, që thuhet se është shkruar nga një vajzë e perandorit Bahadur Shahu I (dhe mbesë e Aurangzebit) në fillim të shekullit të XVIII. Libri përmend xhamitë që ishin ndërtuar pas shkatërrimit të "tempujve të hinduve idhujtarë të vendosur në Mathura, Banaras, Awadh etj". Hindutë thuhet se i kanë quajtur këta tempuj të shkatërruar në Awadh "Sita Rasoi" (kuzhina e Sitas) dhe "shtëpia e Hanumanit". Ndërkohë që nuk përmendet Baburi në këtë përshkrim, xhamia e Ayodhyas kishte qenë pranë-vendosur me ato të ndërtuara nga Aurangzebi në Mathura dhe Banaras. Përshkrimi më i hershëm ekzistues i lidhjes së xhamisë me vendin e lindjes së Ramas vjen nga misionari jezuit europian Joseph Tiefenthaler, që e vizitoi sitin gjatë viteve 1766–71. Johann Bernoulli e përktheu këtë përshkrim nga frëngjishtja dhe e përfshiu atë në veprën e tij në vitin 1788. Sipas këtij përshkrimi, Aurangazebi ose Baburi kishin shkatërruar fortesën e Ramkotit, duke përfshirë edhe shtëpitë që konsideroheshin si vendi i lindjes së Ramas nga hindutë. Një xhami u ndërtua në vendin e tyre, por hindutë vijuan të ofrojnë lutje në një platformë dheu që shënonte vendin e lindjes së Ramës. Në vitin 1810, Francis Buchanan vizitoi sitin dhe pohoi se struktura e shkatërruar ishte një tempull kushtuar Ramës, jo një shtëpi. Në vitin 1838, mbikqyrësi britanik Robert Montgomery Martin shkroi se kolonat në xhami ishin marr nga një tempull hindu. Një pjesë e historianëve, si Ram Sharan Sharma, e mohojnë këtë dhe pohojnë se pretendimet për shkatërrimin e tempullit u përhapën vetëm pas shekullit të XVIII. Përveç hinduve, edhe xhainistët dhe budistët kanë pretenduar se siti u ka përkitur atyre. Sipas Jain Samata Vahinit, xhamia ishte ndërtuar mbi një tempull xhainist të shekullit të VI. Në mënyrë të ngjashme, Buddha Education Foundation i Udit Rajit ka pretenduar se xhamia u ndërtua mbi një faltore budiste.