cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bektashi
Përpos Haxhi Ali Bektashit, tarikati duket të jetë ndikuar nga Hurufitë dhe Kalanderitë dhe besojmat shi'ite të Anadollit të shekullit të 15. Praktikat mistike dhe ritualet u renduan nga Ballëm Sulltani në shekullin e 16, kur shumë praktikat e veçanta të tarikatit morën formë.
Disa akademikë janë të mendimit se bektashizmi ka përzier koncepte Shi'i dhe Synni, megjithatë tarikati ka praktika dhe doktrina të veçanta. Përgjatë historisë, bektashijtë mbahen të kenë pasur ndikim si tek elita intelektuale osmane ashtu edhe tek fshatarësia.
Besojma
Bektashijtë janë një tarikat sufi, që bashkëndan të njëjtat tipare me tarikatet e tjera duke pasur një nevojë për udhëheqje shpirtërore - i quajtur baba sipas bektashijve - si dhe doktrinën e "katër portave" që duhen tejshkuar: Sheriati, Tarikati, Hakikati dhe Marifeti. Bektashizmi i jep vëmendje të veçantë Waḥdat al-Wujūd (Njësimit) të formuluar nga Ibn Arabiu, një formë panenteizmi kjo. Ka gjithashtu ndikime të mëdha nga Shi'izmi, me përnderim ndaj Aliut, Dymbëdhjetë Imamllarëve dhe ndërmendjen ritualore të Ashures në përkujtim të Betejës së Qerbelasë. Bektashijtë e çmojnë Nevruzin si ditë të shenjtë.
Përmes Waḥdat al-Wujūd bektashijtë shohin realitetin e përfundëm në përmbajtjen e Hak-Muhammed-Aliut, të cilën nuk e cilësojnë një trinitet. Megjithatë ka praktika të tjera që kanë përngjasime me tradita të tjera, si vakti ritualor i të ngrënit (muhabbet) dhe rrëfimet e përvitshme të mëkateve tek një baba (magfirat-i zunub). Bektashijtë e mbështesin besimin dhe ritualet e tyre tek interpretimi dhe të kuptuarit e tyre joortodoks dhe mistik i Kuranit dhe praktikave profetike. Ata nuk kanë doktrinë specifike të shkruar për këtë, kështu që kuptimësia dhe interpretimi mund të dallojë në varësi të mësuesit që e ka ushqyer. Bektashijtë përnderojnë mistikët sufi jashtë tarikatit të tyre, si Rumiu, Ibn Arabiu dhe el-Gazaliu që janë më të afërtit në shpirt me ta.
Bektashinjtë falen vetëm dy herë në ditë dhe faljen nuk e bëjnë detyrimisht me fytyrë nga Meka, nuk përkulen detyrimisht në gjunjë. Sikundër myslimanët e tjerë, shumica e bektashinjve nuk e hanë mishin e derrit, as nuk i prekin me dorë breshkat, qentë e gjarpërinjtë dhe, mbi të gjitha, nuk u afrohen lepujve. Disa bektashinj e pijnë alkoolin e madje, në disa teqe, rakinë e bëjnë vetë. Gratë e tyre marrin pjesë si të barabarta në ceremonitë e kuvendimet, diçka tjetër kjo që i skandalizon myslimanët tradicionalë e që në të kaluarën ka dhënë shkas për hamendje të forta e thashetheme për jetën dhe sjelljet brenda teqeve. Bektashinjtë nuk e kanë detyrim të mbajnë Ramazan, por ata agjërojnë, ose të paktën nuk pijnë lëngje, gjatë periudhës së matemit, pra në dhjetë ditët e para të muajit Muharrem, gjatë të cilave përkujtohen vuajtjet dhe vdekja e imamit Hysein. Pas matemit vjen festa e ashures, gjatë së cilës hahet një ëmbëlsirë e bërë me grurë të rrahur, fruta të thata, arra dhe kanellë. Nga bektashinjtë shqiptarë kremtohet edhe Nevruzi, viti i ri persian dhe ditëlindja e imam Aliut. parapamje|[[Tyrbe e Baballarët bektashi në Kalanë e Gjirokastrës]]
Hierarkia
Tarikati ka natyrë iniciatike me nivele dhe rangje të ndryshme në rrugëtimin drejt Realitetit, si më poshtë :
Historia
Tarikati bektashi ka qenë tejet i përhapur në Perandorinë Osmane, teqetë e tyre ishin goxha të përhapura në Anadoll dhe në anë të tjera, veçanërisht në Ballkanin Jugor, si dhe Stamboll. Tarikati kishte shumë lidhje me jeniçerët, duke u bërë kësodore më i lidhur me anadollasit dhe ish-të krishterët ortodoksë shqiptarë e grekë; megjithëse më së shumti babatë qenë shqiptarë të jugut.
Më 1826 Sulltan Mahmudi II suprimoi Oxhakun e Jeniçerëve, u prish seminari i madh bektashijan që ka qenë në Teqenë e Sejid Ali Sulltanit në Dimotokë dhe burimi i kulturës Bektashijane shterroi. Pasi u vranë shumë krerë fetarë të tarikatit, u segregua dhe ndalua në krejt perandorinë.
Në viset shqiptare
Sipas Eqrem bej Vlorës, ndryshimi konfesional ndër viset arbëroro-shqiptare është vepër e tarikateve të ndryshme të dervishëve shtegtarë që janë shfaqur në Ballkan përpara se të dukeshin trupat osmane dhe, falë forcës së tyre bindëse, patën shumë ithtarë të cilët u treguan shumë të dobishëm për pushtuesin turk, kur ai erdhi në këto anë. Autoritetet osmane kanë pak ose aspak dorë në këtë proces nistor. Si shembuj Vlora sjell Kalkandelët në Tetovë dhe Teqenë e Sheh Hashimit në Janinë. Teqeja e Tetovës lidhet me një gojëdhënë të Sersem Ali Dedei t, para se të vdiste porositi që të blehej një tokë dhe të ndërtohej teqeja në Tetovë, e cila në fillim shekullin XVIII shërbeu si seli mëmë (ashitanë) për shumë teqe të tjera në Kosovë e në Maqedoninë e Veriut. Më 1780 pasoi ndërtimi i një teqeje bektashinjsh në Gjirokastër në kohën e Baba Asimit.
Udhëtari turk Evlija Çelebiu, i cili kreu një udhëtim nëpër Shqipërinë jugore në verën e vitit 1670, gjeti një teqe bektashinjsh në Kaninë dhe atë vend e përshkruan: "'Këtu ka një teqe bektashinjsh, që është hajrati i Gazi Sinan Pashës. Teqeja ka mjaft dervishë besnikë e simpatikë. Në hashefin e saj ushqehen, nga të ardhurat që nxirren nga vakufet aty pranë, e mbahen me ushqime udhëtarë e shtegtarë.'"Tyrbja ishte ende vend pelegrinazhi në kohën e vizitës së konsullit austriak Johann Georg von Hahn, i cili më 1854 e përshkruan: "'[...] Dhe ata kanë qenë pasardhësit e pushtuesve të parë turq të këtyne viseve, të të famshmit Sinan pashë të Konjës, varri [tyrbja] e të cilit shihet edhe sot në teqenë e vogël të vendosun në kambë të kodrës. Ky varr shërben si vend pelegrinazhi, sepse Sinani mbahet si shenjt nga turqit.'"Kur Porta urdhëroi mbylljen e të gjitha teqeve të bektashinjve më 1826, teqeja e Kaninës i kaloi tarikatit Halveti. Tyrbja ku ndodhej teqeja u rrënua më 1971, por në "vendin e mirë" ka ende një gur të bardhë.
Pas pavarësisë
Me Luftën Ballkanike dhe Luftën e Parë Botërore, bektashizmi pësoi humbje të mëdha pas djegieve dhe plaçkitjeve të shumë teqeve shqiptare nga nga andartet greke.
Më Prishtë të Skraparit në janar 1922, bektashinjtë duke mbajtur Kongresin e tyre të parë, e shpallën veten të pavarur nga bektashinjtë e Turqisë dhe, pas ndalimit të të gjitha tarikateve të dervishëve në Turqi në vjeshtën e vitit 1925, bektashinjtë turq e shpërngulën selinë e tyre botërore në Tiranë. Në Shqipëri ata ngritën një bashkësi të pavarur e të njohur nga të tjerët, e cila ekzistoi deri më 1967. Bashkësia e bektashinjve u sistemua e u nda në gjashtë gjyshëri:
Më 1928, publicisti Teki Selenica regjistroi praninë në Shqipëri të gjashtëdhjetë e pesë baballarëve, që teorikisht do të thotë se në atë kohë kishte të paktën gjashtëdhjetë e pesë teqe në gjithë vendin. Gjithashtu, kishte rreth 10-12 teqe bektashinjsh në Kosovë. Me ligjin mbi komunitetet fetare të vitit 1929, edhe pse tarikati bektashian u deklarua autonom, ai prapë ishte nën varësinë e Komunitetit Musliman. Deri në mesin e viteve 1940, në Shqipëri numëroheshin 280 baballarë e dervishë, kurse në vitet 1960 në vend ende kishte rreth pesëdhjetë teqe bektashinjsh dhe rreth tetëdhjetë dervishë, pesëmbëdhjetë nga të cilët vetëm në Krujë.
Një pjesë e klerikëve bektashinj përkrahën Lëvizjen Nacionalçlirimtare, por një pjesë tjetër dilnin për të informuar njerëzit se komunistët janë të pafe e paatdhe. Pas ardhjes në fuqi të Frontit Nacionalçlirimtar, krerët e tarikatit nisën të përndiqeshin: Baba Murtezai i Krujës vdiq më 1946, pasi ishte torturuar dhe hedhur nga dritarja e burgut. Baba Qamil Gllava i Tepelenës u ekzekutua më 1946 në Gjirokastër. Shkrimtari Baba Ali Tomori (1900-1947) dhe Baba Shefqet Koshtani nga Tepelena u ekzekutuan një vit më pas. Antropologu amerikan Frances Trix ka botuar një listë pak a shumë të plotë të baballarëve bektashinj që kanë vuajtur gjatë viteve të para të regjimit komunist. Më 1946 kur komunistët organizuan Kongresin e Katërt të bektashinjve, disa babá të lidhur me Frontin, si Baba Faja Martaneshi dhe Baba Fejzo që ishin pjesë të Partisë Komuniste Shqiptare, ushtruan trysni që nga tarikat mysliman të kishte statusin e një komuniteti fetar më vete. Ndër elementet reformuese ishte "demokratizimi" që dervishët të martoheshin dhe të visheshin me rroba civile. Pasi dy babatë ish-partizanë i kërkonin kryegjyshin Abaz Hilmi Dedenë më 1947 që të lihej prapa betimi i beqarisë, ky i fundit i vrau të dy dhe më pas veten. Vrasja që krijoi pështjellim të madh në Kryegjyshatë dhe një mosbesim në qeveri: ministri i Brendshëm i atëhershëm, Koçi Xoxe, propozoi madje një prift ortodoks, Llazar Popoviqin, por nuk u pranua vetëm se nuk kishte biografi të mirë. Në qershor të 1948 u miratua kandidatura e Ahmet Myftar Ahmatajt, i cili më 1958 u hoq prej postit dhe u internua në Mallakastër.
Pas ndalimit të fesë më 1967 në Shqipëri, pati vetëm dy teqe shqiptare që vazhduan veprimtarinë si qendra tubimi shpirtëror: njëra në Gjakovë, nën drejtimin e Baba Qazim Bakallit, dhe tjetra në Taylor, afër Detroitit, e themeluar më 1954 dhe, për shumë kohë, nën drejtimin e Baba Rexhebit. Më pas ajo u drejtua nga Baba Flamur Shkalla. Teqeja e bukur e Gjakovës u shkatërrua me themel nga ushtria serbë në pranverën e vitit 1999 bashkë me pjesën tjetër të qytetit të vjetër.
Mirëpo, më 1993, pas shembjes së diktaturës, kishin mbetur gjallë vetëm pesë baballarë dhe një dervish, kurse teqe të mbetura më këmbë e që mund të njiheshin si teqe kishin mbetur vetëm gjashtë.
Pas pothuajse një çerek shekulli heshtjeje në Shqipëri, më 27 janar 1991, në Tiranë u ngrit një komitet i përkohshëm për ringjalljen e bashkësisë së bektashinjve. Që prej atij viti e këndej, bashkësia e re, nën drejtimin e Baba Reshat Bardhit (1. 1935), ka punuar mjaft për të ringjallur traditat e Bektashizmit në Shqipëri. Teqeja dhe, njëkohësisht, selia botërore në Tiranë u rihapën më 22 mars 1991 me rastin e Nevruzit, kurse kongresi VI kombëtar i bektashinjve u mbajt në korrik 1993. Në fund të viteve '90 u vepruan në Shqipëri gjashtë teqe bektash-injsh: në Turan KO, e drejtuar nga Baba Edmond Ibrahimi (1. rreth vitit 1957); në Gjirokastër, e drejtuar nga Baba Haxhiu (1. 1936); në Elbasan, e drejtuar nga Baba Sadik Ibro (1. 1972); në Fushë Krujë, e drejruar nga Baba Selim Kaliçani (1922-2001); në Tomoricë, e drejtuar nga Baba Shabani; dhe në Martanesh, e drejtuar nga Baba Halil Curri. Të tjera teqe janë në ngritje e sipër: në Berat, në Shëmbërdhenj LB, në Bllacë e në Vlorë, ku tyrbja e Kusum Babait u rihap në prill 1998 në një pikë të bukur që ngrihet mbi qytet. Jashtë kufijve të Shqipërisë, teqe bektashinjsh ka në Tetovë, e drejtuar nga Baba Tahiri dhe para se të shkatërrohej nga forcat serbe në pranverë të vitit 1999 - në Gjakovë, e drejtuar nga Baba Mumin Lamaj.
Kultura kombëtare
Për ndikimin e bektashizmit mes shqiptarëve, studiuesit boshnjak Xhemal Qehajiq, kur thotë se: "Aspiratat nacionale të shqiptarëve jo vetëm që janë zhvilluar, por ato edhe kanë filluar nga celulat e bektashinjëve." Në kulturën e bektashinjve shqiptarë luajti rol edukativ libreci i Naim Frashërit, Fletore e Bektashinjet, ku dhe propozoi për shqipërimin e titujve të gradave dhe mëtonte që bektashizmi të ishte baza konfesionale e kombit shqiptar.
Më 1941 në Romë, Musine Kokalari në temën e mbrojtjes së diplomës mbi Naim Frashërin, i kushton vëmendje të veçantë doktrinës dhe ndikimit që kishte sjellë tek poeti ky tarikat.
Gjyshatat Bektashiane
Gjyshatat Bektashiane:
Kongreset Bektashiane
Kongreset Bektashiane:
Thousand Sunny
thumb|240px|Thousand Sunny Thousand Sunny (Japonisht: サウザンドサニー号 Sauzando Sanī-gō) është anija e dytë e Ekuipazhit e Kapelës prej Kashte e dizajnuar dhe ndërtuar nga Franky me ndihmën e Yokozunës, Iceburgut dhe ndërtuesve tjerë të kompanisë Galley-La.
Dizajni
Thousand Sunny është një vargan i brigjeve, një lloj anijeje që mbështetet në aftësitë e lundrimit të saj. Anija ka një lëndinë në kuvertë të saj, të plotë me një ritëm dhe një rrëshqitje, si dhe një kullë vëzhgimi për një fole gjellash. Shtyllat e mëdha jep anijes manovrim të jashtëzakonshëm. Ashtu si Going Merry, figura është një kokë e kafshëve, veçanërisht një luan me një mane stilizuar. Për shkak të dykuptimësisë së mane, luani u gabua për një luledielli dhe një diell gjatë ndërtimit të anijes, shumë për zhgënjimin e Franky. Anija ka gjashtëmbëdhjetë topa: shtatë topat tradicionale në çdo anë të anijes dhe dy tunere ajri të specializuara - Gao Cannon në figurë dhe shtyllë të Coup de Burst.
Figura e Thousand Sunny është një fytyrë e madhe luani me dy kryqëzata prapa saj në mënyrën e një Jolly Roger. Gojën e figurës mund të hapet me qëllim që të sulmoj dhe mana e luanit mund të rrotullohet si një helikë për të lëvizur anijen prapa nëse është e nevojshme.
Në filmin e 11-të One Piece 3D: Straw Hat Chase, pamjet brenda Sunny u paraqit nga anëtarët e Kapalë prej Kashte. Pamjet e paraqitura ishin:
Emri i anijes
Para se anije të kishte emrin Thousand Sunny (emëruar nga Iceburg), të tjerët sugjeronin emra të ndryshme sidomos nga Luffy sugjeroi shumë emra përfshirë me fjalën “luan” për shkak figurës.
Kjo çështje emërtimi kishte prekur edhe fansat dhe lexuesit përpara se anija të quhej në të vërtetë. Shumë mendonin se emri i anijes do të ishte "Mbreti i Bishave" për shkak të komentit të Iceburgut që Mbreti i Piratëve duhet të ngiste një anije me temën e mbretit të të gjitha kafshëve, një luan.
Kalaja e antikitetit të vonë në Topanicë
Kalaja e antikitetit të vonë në Topanicë është një monument i trashëgimisë kulturore në Topanicë Dardanë, Kamenicë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
La Neuville-Bosmont
La Neuville-Bosmont është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. La Neuville-Bosmont ka një popullsi prej 197 banorë dhe sipërfaqe 9.98 km², me një dendësi prej 20 banor/km².
Velada
Velada është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Velada, të provincës Toledo, në Castile-La Mancha. Velada ka 2,436 banorë (2006), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 145 km2.
Lidhje të jashtme
Velada
Shkolla e muzikës
Konservatoriumi ose Shkolla e muzikës është një institucion arsimor i specializuar i cili merret me studimin, arsimin, trajnimin dhe hulumtimin e muzikës. Një institucion i tillë mund të njihet ose të quhet edhe si shkollë muzikore, akademi muzikore, fakultet muzikor, kolegj muzikor, departament muzikor (i një institucioni më të madh), konservatorium ose konservator. Mësimdhënia konsiston në trajnime në performancën e instrumenteve muzikore, këndimin, kompozimin muzikor, dirigjimin, muzikimin, si dhe fushat akademike dhe kërkimore si muzikologjinë, historinë e muzikës dhe teorinë e muzikës.
Mësimet për muzikë mund të ofrohen brenda sistemit të detyrueshëm të arsimit të përgjithshëm, ose brenda shkollave të specializuara të muzikës për fëmijë. Fëmijët e shkollës fillore mund të vijojnë mësimet e muzikës edhe në institucionet shkollore, të tilla si akademi muzikore ose shkolla muzikore. Termi "shkollë muzikore" gjithashtu mund të aplikohet edhe për institucionet e arsimit të lartë me emra të tillë si shkolla e muzikës, akademi muzikore, fakulteti muzikor, kolegj muzikor, departamenti i muzikës, ose mund të përdoret edhe termi konservatorium.
Referimet
<references group="" responsive="0">
Perandoria Gjermane
Perandoria Gjermane (Gjermanisht: Deutsches Reich) ose Shteti perandorak i Gjermanisë (Gjermanisht: Deutsches Kaiserreich) ishte shteti i kombit gjerman që ekzistonte që nga bashkimi i Gjermanisë në vitin 1871 deri në abdikimin e perandorit Wilhelm II më 1918.
Historia
Ajo u themelua më 1 janar 1871 kur shtetet gjermane të jugut, përveç Austrisë, u bashkuan me Konfederatën e Gjermanisë së Veriut dhe kushtetuta e re hyri në fuqi duke ndryshuar emrin e shtetit federal në Perandorinë Gjermane dhe futi titullin e Perandorit gjerman për William I, Mbreti i Prusisë nga Shtëpia e Hohenzollern. Berlini mbeti kryeqyteti i saj dhe Bismarck, Ministër-President i Prusisë u bë Kancelar, kreu i qeverisë. Ndërsa ndodhin këto ngjarje, Konfederata e Gjermanisë së Veriut e udhëhequr nga Prusia dhe aleatët e saj jugorë gjermanë ishin ende të angazhuar në Luftën Franko-Prusiane.
Perandoria Gjermane përbëhej nga 26 shtete, shumica prej tyre qeveriseshin nga familje mbretërore. Ato përfshinin katër mbretëri, gjashtë dukate madhështore, pesë dukate (gjashtë para vitit 1876), shtatë principata, tre qytete të lira Hanseatike dhe një territor perandorak. Megjithëse Prusia ishte një nga disa mbretëri në mbretëri, ajo përmbante rreth dy të tretat e popullsisë dhe territorit të Gjermanisë. Dominimi prusian ishte vendosur gjithashtu me kushtetutë.
Deri në vitin 1900, Gjermania u bë ekonomia më e madhe në Evropën Kontinentale dhe e treta më e madhe në botë pas Shteteve të Bashkuara dhe Perandorisë Britanike. Rivalët kryesorë ekonomikë të Gjermanisë ishin Britania e Madhe dhe Shtetet e Bashkuara. Gjatë gjithë ekzistencës së saj, ajo përjetoi rritje ekonomike dhe modernizim të udhëhequr nga industri e rëndë. Në vitin 1871, ajo kishte një popullsi kryesisht rurale prej 41 milion, ndërsa deri më 1913 kjo ishte rritur në një popullsi kryesisht urbane prej 68 milion.
Gjermania u bë një fuqi e madhe, duke mburrur një rrjet hekurudhor në zhvillim të shpejtë, ushtria më e fortë në botë dhe një bazë industriale me rritje të shpejtë. Në më pak se një dekadë, marina e saj u bë e dyta vetëm pas Marinën Mbretërore të Britanisë. Në vitin 1879, Perandoria gjermane konsolidoi Aleancën e Dyfishtë me Austro-Hungarinë, e ndjekur nga Aleanca e Trefishtë me Italinë më 1882. Ai gjithashtu ruajti lidhje të forta diplomatike me Perandorinë Osmane. Kur arriti kriza e madhe e vitit 1914, Italia u largua nga aleanca dhe Perandoria Osmane zyrtarisht u bë aleat me Gjermaninë.
Edward Weevil
Edward Weevil (エドワード・ウィーブル Edowādo Wīburu) është një personazh fiktiv në One Piece. Ai pretendon se është djali i Edward Newgate “Mjekërrbardhi” dhe ishte një nga Shichibukai deri në shpërbërjen e organizatës. Nëna e tij është Bakkin, e cila pretendon se ishte e dashura e Mjekërrbardhit. Ai u përmend për herë të parë nga Commodore Brannew në një diskutim mbi radhët e tanishme të Shichibukai për disa oficerë të rangut të lartë, por nuk u quajt në mënyrë të qartë deri pas humbjes së Donquixote Doflamingo.
Personaliteti
Edward Weevil është një njeri i dhunshëm pasi ai la shkatërrim në prag të tij kur gjuante ekuipazhin dhe aleatët e Mjekërrbardhit.
Ai nuk është shumë i ndritshëm pasi ai pati një kohë të vështirë duke treguar ndryshimin midis një pasqyre dhe një fotografie. Si rezultat, ai manipulohet vazhdimisht nga nëna e tij, duke e bërë atë të besojë se ai është trashëgimtari i ligjshëm i pasurisë së Piratëve të Mjekërrbardhit, dhe jo anëtarët e Piratëve të Mjekërrbardhit, të cilëve ai besoi (i ndikuar nga nëna e tij) nuk janë të denjë. Ai gjithashtu flet në një mënyrë të urryer, fëminor, duke e bërë atë të tingëllojë si një fëmijë i vogël dhe një i thjeshtë. Megjithëse pretendimet e tij dyshohen gjerësisht, të paktën, ai duket se beson vërtet se ato janë të vërteta.
Për dallim nga babai i tij i supozuar, Weevil nuk mban koncepte të familjes në të njëjtën drejtim, duke besuar se trashëgimia e tij e pretenduar e gjakut është ajo që e bën atë familjen e vërtetë, jo lidhjet e ndërtuara mbi miqësi dhe shoqëri. Për shkak të kësaj, ai sulmoi dhunshëm të gjithë ata që dikur ishin të lidhur me Mjekërrbardhin.
Ai gjithashtu mban zemërime, pasi donte të hakmerrej për vdekjen e pretenduar të babait të tij mbi Mjekërrziun, por ishte i bindur nga nëna e tij se hakmarrja nuk është e rëndësishme.
Aftësitë
Fuqitë e Weevil janë lavdëruar nga Borsalino i cili krahasoi aftësitë e tij me atë të një Mjekërrbardhi të ri, babai i tij i supozuar. Ai ishte në gjendje të mposht me një dorë vetëm 16 ekuipazhet e piratëve të lidhur me Mjekërrbardhin.
Sikur babai i tij i dyshuar, Mjekërrbardhi, ai mban një naginata si armë të tij.
Dublimi
Në japonisht, Weevil dublohet nga Kōzō Shioya.
Ronda
Lidhje të jashtme
Ronda
Danke Deutschland
"Danke Deutschland" ishte një këngë kroate, kushtuar Gjermanisë, në shenjë falënderimi dhe respekti, për rolin dhe kontributin e saj në arritjen e pavarësisë së Kroacisë. Teksti - gjermanisht:
Përkthimi - anglisht:
Talibanët
parapamje|Flamuri i Talebanët Talibanët, të cilët gjithashtu i referohen vetes me emrin e tyre shtetëror, Emirati Islam i Afganistanit, janë një lëvizje politike islamike, xhihadiste dhe pro-pashtune në Afganistan.
Danke Deutschland
Interpretuese e kësaj kënge ishte këngëtarja kroate Sanja Trumbić. Kënga në fjalë paraqet njërën nga këngët e saj nacionaliste për të cilën nuk kanë munguar as vlerësimet pozitive e po ashtu as kritikat lidhur me nivelin artistik të këngës.
Talibanët
Ai sundoi afërsisht 3/4 e vendit nga 1996 deri në 2001, përpara se të përmbysej pushteti i tyre pas pushtimit nga Shtetet e Bashkuara. Ajo rimori Kabulin më 15 gusht 2021 pas viteve të kryengritjes dhe aktualisht kontrollon të gjithë vendin, megjithëse qeveria e saj nuk është ende e njohur nga asnjë vend. Qeveria talebane është kritikuar për kufizimin e të drejtave të njeriut në Afganistan, duke përfshirë të drejtën e grave dhe vajzave për të punuar dhe arsimuar.
Danke Deutschland
"Danke Deutschland", megjithatë, arriti që të bëhet një parullë popullore edhe në republikat e tjera të ish-Jugosllavisë. Kjo këngë ishte pjesë e një fushate më të gjerë polemike duke treguar mirënjohje për Gjermaninë dhe Austrinë. Në shenjë falënderimi për Gjermaninë dhe kontributin e saj, në Kroaci janë ngritur edhe monumente kushtuar Hans-Dietrich Genscher gjersa ai ishte akoma gjallë. Gjithashtu, qytete të ndryshme kishin rrugët e tyre me emrin e ministrit të jashtëm gjerman Hans-Dietrich Genscher dhe homologut të tij austriak Alois Mock. Megjithatë kjo prirje ishte shtypur relativisht shpejt nga qeveria e Tuđmanit, për shkak të përpjekjeve për keqpërdorim politik.
Nanase Kiryu
Nanase Kiryu (木龍 七瀬) është një futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 16 ndeshje dhe ka shënuar 3 gola.
Fokat murgesha
Fokat murgesha janë foka pa veshë të fisit Monachini. Janë fokat e vetme pa veshë që gjendet në rajonet me klimë tropikale. Ka dy gjini të fokave murgesha, Monachus dhe Neomonachus, që përmbajnë tre lloje: fokën e Mesdheut (Monachus monachus), fokën e Havait (Neomonachus schauinslandi) dhe fokën e Karaibeve (Neomonachus tropicali), që u zhduk në shekullin e 20-të. Të dy llojet e gjalla janë shumë të rralla dhe janë në rrezik të zhdukjes.
Boni
Boni (gjermanisht: Bundesstadt Bonn shtrihet në pjesën Jugore të Nordrhein-Westfalen në të dy anët e brigjeve të lumit Rheins (Rajna).
Historia
Qyteti historikisht mund të kthehet më shumë se dy mij vitesh pas, dhe është një prej qyteteve më të vjetra gjermane. Deri kah fundi i shekullit të XVIII, Boni ka qenë Rezidencë e prijësve të Kölnit. Këtu u lind dhe Ludwig van Beethoven. Gjatë shekullit të XIX u zhvillua Universiteti i cili më pas u bë një ndër shkollat e larta më e rrëndësishme gjermane.
Politika
Nga viti 1949 gjer në vitin 1990 Boni ishte kryeqyteti i Gjermanisë, kurse gjer në vitin 1999 ka qenë selia e Qeverisë së Republikës Federale Gjermane. Pas transferit të parlamentit dhe të disa udhëheqësive federale në Berlin, në qytet kanë selin e parë gjashtë ministritë federale, kurse të tjerat kanë selinë e dytë.
Kultura
Për kultivimin e kultures gjermano-shqiptare në Bon përkujdeset Shoqata shqiptare 'Alternativa Kosovare'.
Ushtria Serbe
parapamje|Stema e Forcave Tokësore Serbe Ushtria Serbe (sërbisht: Копнена војска Србије Kopnena vojska Srbije "Forca Tokësore Serbe") është forca tokësore dhe përbërësi më i madh i Forcave të Armatosura Serbe.
Historia
Fillimisht u themelua në vitin 1830 si Ushtria e Principatës së Serbisë dhe pas pavarësisë së Serbisë ajo u rrit në madhësi dhe u riemërua Ushtria Mbretërore Serbe. Pas Luftës së Parë Botërore, ajo u inkorporua në Ushtrinë Mbretërore Jugosllave të sapokrijuar, e cila u shndërrua në Forcat Tokësore Jugosllave të Ushtrisë Popullore Jugosllave pas Luftës së Dytë Botërore. Ushtria serbe në formën e saj aktuale ka qenë aktive që nga viti 2006 kur Serbia rivendosi pavarësinë e saj.
Misionet
Ushtria Serbe është përgjegjëse për mbrojtjen e sovranitetit dhe integritetit territorial të Serbisë nga armiqtë e huaj; pjesëmarrja në operacionet paqeruajtëse; dhe ofrimin e ndihmës humanitare dhe ndihmës në fatkeqësi.
Aveluy
Aveluy është një komunë në Francë. Aveluybën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 513 banorë dhe sipërfaqe 6.64 km².
Ushtria Serbe
Struktura
Ushtria Serbe përbëhet nga 6 brigada, 6 batalione të pavarura të lidhura drejtpërdrejt me Komandën e Ushtrisë, si dhe nga Instituti i Riparimit Teknik dhe Qendra e Trajnimit Operacional Shumëkombësh. 4 brigadat kryesore të ushtrisë përbëhen nga deri në 10 batalione, duke përfshirë: 1 batalion komandues, 1 batalion të blinduar, 2 batalione të mekanizuar, 2 batalione këmbësorie, 1 batalion artilerie vetëlëvizëse, 1 batalion artilerie vetëlëvizëse raketore të shumfishtë, 1 batalion i mbrojtjes ajrore, 1 batalion inxhinierik dhe 1 batalion logjistik. parapamje|320x320px|Struktura e Ushtrisë Serbe.
Pajisjet
parapamje|250x250px|Tanku kryesor i betejës M-84. Lista e Plotë në Anglisht: Lista e pajisjeve të Forcave të Armatosura të Serbisë parapamje|250x250px|Transportuesi i blinduar i personelit Lazar
Automjetet e Blinduara
parapamje|250x250px|Obusi vetëlëvizës Nora B52.
Artileria
parapamje|250x250px|Sistemi i raketave tokë-ajër me rreze të shkurtër veprimi PASARS-16.
Lufta Anti-Tank
parapamje|250x250px|Anijet e flotiljes së lumit.
Mbrojtja Ajrore
parapamje|250x250px|Pushkë sulmi, Zastava M21.
Fortifikata - Kalaja e Krilevës
Fortifikata - Kalaja e Krilevës është një monument i trashëgimisë kulturore në Krilevë Dardanë, Kamenicë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Liqenet e Dumresë
Pllaja e Dumresë
Pllaja e Dumresë është një ndër njësitë më të veçanta fiziko-gjeografike të Shqipërisë, kjo gjë lidhet me dy arsye kryesore që kanë të bëjnë me ndërtimin gjeologjik dhe veçoritë gjeomorfologjike, si dhe me praninë e shumë liqeneve me origjinë karstike (84 liqene). Liqenet e Dumresë janë një pasuri natyrore shumë e madhe kombëtare, por sidomos ata janë një pasuri natyrore shumë e çmuar për zhvillimin e kësaj hapësire gjeografike. Liqenet më të rëndësishëm, më të pasur dhe më të veçantë të pllajës së Dumresë (disa prej tyre janë shpallur monumente natyre, kategoria e tretë e nivelit të mbrojtjes për zonat e mbrojtura), janë: liqeni i Seferanit, i Merhojës,  i Çestijes, i Degës, i Belshit etj.
Liqenet e Dumresë
Liqenet e Dumresë janë formuar si rrjedhojë e dukurive karstike të ndodhura në shkëmbinjtë karbonatike (kryesisht në gipset dhe dolomitet). Gropat karstike të këtyre liqeneve janë formuar si rrjedhojë e dukurive karstike, kryesisht si rrjedhojë e shembjes së shpellave karstike, gjë e cila vërehet tek brigjet e thepisura të liqeneve dhe forma e tyre (kryesiht formë sferike dhe vezake). Taposja e këtyre gropave karstike nga argjilat e dekalçifikuara, ka krijuar mundësinë që këto gropa karstike të mbushen me ujë kryesisht nga reshjet. Liqenet karstike demostrojnë se karsti në pllajën e Dumresë është në fazën e pleqërisë.
Sipërfaqja e përgjithshme e liqeneve të pllajës së Dumresë është 640 ha ose 6,4 km2, ndërsa aftësia ujëmbajtëse e tyre është 26 milion m3 ujë. Përmasat dhe format e liqeneve të pllajës së Dumresë janë nga më të larmishmet, të cilët duke u ndërthurur me kodrat e rrumbullakosura, formojnë një peizazh natyror unikal. Furnizimi kryesor me ujë i liqeneve të pllajës së Dumresë bëhet kryesisht nga reshjet, të cilat ndikojnë në mënyrë të drejtpërdrejtë në nivelin e ujëshmërisë së këtyre liqeneve. Në pjesën e thatë të vitit (stina e verës) ku sasia e reshjeve është shumë e pakët, niveli i ujit të liqeneve bie në kuotat më të ulëta, ndërsa në pjesën e lagësht të vitit (stina e dimrit) ku sasia e reshjeve është më e madhe, niveli i ujit të liqeneve arrin në kuotat maksimale.
Liqenet e Dumresë janë një potencial shumë i madh natyror për zhvillimin e gjithanshëm socio-ekonomik të kësaj zone. Zhvillimi i ekonomisë bujqësore është i varuar në mënyrë të drejtpërdrejtë nga prania e liqeneve, pasi ata shërbejnë si burimi kryesor i ujit për vaditjen e tokave bujqësore të pllajës së Dumresë. Klima shumë e thatë gjatë stinës së verës (sasia e reshjeve është shumë e pakët) ndikon në mënyrë të drejtpërdrejtë në zhvillimin e bujqësisë, por sidomos në kuadër të kultivimit të kulturave të ndryshme bujqësore, dhe janë pikërisht liqenet ata që shërbejnë si rezervuarë për vaditjen e tokave bujqësore dhe për zhvillimin e bujqësisë në këtë zonë. Një tjetër funksion shumë i rëndësishëm i liqeneve të pllajës së Dumresë lidhet me zhvillimin e turizmit dhe sidomos të turizmit liqenor. Liqenet e shumta përbëjnë një potencial shumë të madh natyror, në funksion të mbështetjes së zhvillimit të turizmit në pllajën e Dumresë. Vitet e fundit, po shikohet një ndërgjegjësim në rritje për zhvillimin e turizmit në pllajën e Dumresë dhe veçanërisht në qytetin e Belshit dhe në fshatin turistik të Seferanit (pjesë e projektit 100 fshatrat turistik të Shqipërisë). Një funksion tjetër i liqeneve të Dumresë lidhet me peshkimin, ku disa prej këtyre liqeneve shfrytëzohen për peshkim. Liqenet e Dumresë kanë një ndikim të gjithanshëm në kuadër të zhvillimit socio-ekonomik të pllajës së Dumresë.
Nuria Rico Castro
Nuria Rico Castro (e lindur më 17 mars, 1977) është një akademike dhe matematikane spanjolle, dhe profesore e statistikave në zyrën pë Softuerë të Lirë në Universitetin e Granadës (Spanjë).
Jeta
parapamje|Shpërblimi Ingenio në Kampusin Teknologjik Urg për Vajza Nuria Rico Castro lindi në vitin 1977, në Granada. Pas kompletimit të studimeve në Statistikë dhe studimeve në Statistikë dhe Shkenca në vitin 2000, ajo përfundoj tezën e doktoraturës në vitin 2005 në "proceset log-normale të shpërndarjes", temë në të cilën ajo ende vazhdon të zhvillojë hulumtimin.
Universiteti i Barit Aldo Moro
Universiteti i Barit "Aldo Moro" është një universitet shtetëror italian i themeluar në vitin 1925. Ai është universiteti më i madh për nga numri i studentëve i Pulias. Universiteti ka rezidencë në pallatin historik në Piazza Umberto I, në zemër të qendrës moderne të qytetit.
Historiku
Universiteti i Barit u themelua si insititucion me Dekretin e 9 tetor 1924; piketat më të rëndësishme në historinë e saj janë: janar 1925: Është themeluar Fakulteti i Mjekësisë dhe Kirurgjisë, duke përfshirë Shkollën ekzistuese Obstetrike dhe Shkollën e Farmacisë.
1925-1944: Shtohen Fakulteti i Drejtësisë, Ekonomisë dhe Biznesit (lindur nga Shkolla e Mesme Ekonomike e themeluar në vitin 1882 me iniciativën e kryetarit të Dhomës së Tregtisë Thomas Columbo të [2]) dhe Fakulteti i Bujqësisë
1944: Nga 1944 e më tej Universiteti është rritur themelimin e Fakultetit të Shkencave Humane, Fakultetit të Shkencave Natyrore, Fakultetit të Inxhinierisë, Fakultetit të Mjekësisë Veterinare dhe Fakultetit të Gjuhëve të Huaja. 1987: Universiteti i Barit u bë themeluesi dhe aksioneri kryesor i Parco Scientifico e Tecnologico Tecnopolis-CSATA Novus Ortus, themeluar në vitin 1987 nga transformimi i Qendrës Studimore të Kërkimit dhe Aplikimeve në Teknologjinë e Avancuar (CSATA). Fama e saj është përhapur përtej kufijve kombëtarë.
1986-1990: Vitet e mbuluara nga plani katërvjeçar, miratuar nga Dekreti i Këshillit të Ministrave i 12 maj të vitit 1989, parashikon ndërtimin e qendrave universitare brenda rajonit. Me planin e njëjtë katër-vjeçar, është krijuar edhe Fakulteti i Arkitekturës, e cila solli dhe themelimin e Fakultetit të Politeknikumit të Barit së bashku me Fakultetin e Inxhinierisë e cila tani më u shkëput nga Universiteti i Barit.
1990: Si rezultat i Aktit të Reformës të Mësimdhënies Universitare (341/90) dhe miratimit të Planit të Zhvillimit të Universitetit për trevjecarin 1991/1993 e DKM 28 tetor 1991, me DM 31 janar 1992 është dhënë leje për themelimin e Diplomave të reja Universitare. Ky plan prashikon gjithashtu transforminin në Fakultet të Degës së Shkenca Politike. 1994: Universiteti i Barit u bashkua me konsorciumin Almalaurea.
1995: themelua në Monte Sant'Angelo Qendra e Studimeve me degët e Departamentit të Studimeve Klasike dhe të Krishterë.
2008: Universiteti merr emrin Aldo Moro
2015: Universiteti ka bërë një sërë iniciativash për të festuar 90 vjetorin e themelimit të saj.
Departamentet:
Pas hyrjes në fuqi të statutit të ri, Universiteti përbëhet nga 23 departamentet e mëposhtme:
Qendra universitare sportive
Qendra Sportive e Universitetit të Barit zë një sipërfaqe prej 9 hektarësh, duke përfshirë objektet për praktikën e atletikës, patinazhit, basketbollit, notit, kanoas, polos, triathlonit dhe të tjerë.
Të dhëna
Më poshtë paraqiten disa të dhëna të rëndësishme që karakterizojnë Universitetin:
Renditja
Universiteti renditet i teti në Itali, për nga numri i studentëve të regjistruar, me rreth 50,000 studentë. Në renditjen e universiteteve shtetërore të 2015-2016 të hartuar nga Censis, Universiteti i Barit renditej i shtati nga njëmbëdhjetë universitete më të mëdha.
Universiteti i Barit, në renditjet me të rëndësishme pozicionohet:
Koleksion i veprave të artit
Universiteti ruan që nga vitet ‘70 një koleksion të madh të veprave të artit bashkëkohor, të dhuruara nga vetë artistët. Me interes të veçantë janë vizatimet dhe litografi të nga Gio Pomodoro, pikturat e Vito Stifano, Fara di Cagno, Franco Gentilini, Salvatore Fiume, Guido Gremigni dhe shumë të tjera
Gabriele Possanner
Gabriele Possanner (1860-1940) ishte gruaja e parë doktoreshë që praktikoi mjekësinë në Austri. Ajo ishte e bija e juristit austriak Benjamin Possanner,i cili jetoi në gjashtë qytete të ndryshme deri në moshën 22 vjeçare, pasi lëvizte shpeshehrë për shkak të punës së tij. Në tetor 1880 ai u emërua pranë “Thesarit Imperial” në Vjenë, si dhe familja, duke përfshirë këtu Gabrielen u vendosën në Vjenë.
Si doktoreshë Gabriela fillimisht punoi si zyrtare pranë mjekësisë publike në Bosnje-Hercegovinë, ku gratë myslimane refuzonin të trajtoheshin nga mjekë të seksit mashkull. Ajo u diplomua në Universitetin e Zyrihut në 1894, por deri në 1897 ajo fitoi kualifkimin për të ushtruar profesionin e doktoreshës përpara jurisë akademike në Vjenë, Austri. Në këtë mënyrë ajo u kthye në gruan e parë që u diplomua nga Universiteti i Vjenës me një diplomë në mjekësi në 1897.Ajo ishte doktoresha e vetme grua në një spital austro-hungarez deri në 1903.
Trashëgimia
Në 1960 një rrugicë në Hietzing mori emrin e Gabrielës. Në 2004 një tjetër park mori emrin e saj “Gabriele-Possanner-Park” në distriktin e 9 vjenez. Në këtë distrikt ekziston dhe "Instituti për Kërkimin Ndërdisiplinor".
Çmimi “Gabriele Possanner State Prize” është një çmim shtetëror për kërkimin shekncor të realizuar nga gratë në Austri. U themelua si çmim në 1997 dhe jepet çdo dy vite nga Ministria Federale e Shkencave dhe Kërkimit.
Sektori dytësor
Sektori dytësor i ekonomisë, i njohur edhe si sektori i prodhimit ose industrial,  përfshin të gjitha degët e veprimtarive njerëzore që transformojnë lëndët e para në produkte ose mallra. Sektori dytësor i shton vlerë lëndëve të para duke i tranformuar ato në produkte (mallra) dhe duke i bërë të dobishme për njerëzit. Ndër aktivitetet ekonomike dytësore përmendim: përpunimi i qumështit dhe prodhimi i shumë nënprodukteve prej tij, prodhimi i tekstilit nga pambuku, leshi, liri etj., prodhimi i moblijeve nga drutë ose materiale të tjerë, prodhimi i çelikut nga kombinimi i disa mineraleve etj.
Llojet e sektorit dytësor
Klasifikimi më klasik i sektorit dytësor e ndan atë në: Industri e rëndë dhe e lehtë. Në varësi të studimit dhe kriterit të marrë në konsideratë bëhen edhe klasifikime të tjera të tij.
Industria e rëndë i referohet procesit të prodhimit në shkallë të gjerë që kërkon kapital të madh financiar dhe prodhon objekte relativisht të rënda e të mëdha dhe që nuk janë për konsumin e përditshëm. Në industrinë e rëndë përshihen: industria kimike, e qelqit dhe prodhimeve të ngjashme, prodhimi i makinave dhe makinerive për sektorë të ndryshëm të ekonomisë, metalurgjia etj,.
Industria e lehtë përkufizohet si aktiviteti që prodhon produkte me peshë dhe madhësi relativisht të vogël dhe që janë të konsumit të përditshëm. Në krahasim me industrinë e rëndë, ajo kërkon më pak kapital financiar dhe shumë prej nëndegëve të saj kanë nevojë për fuqi puntore të madhe. Disa shembuj të industrisë së lehtë janë: Industria tekstile (fabrikat e tekstilit, prodhimit të veshjes, lëkurëve etj), Industria ushqimore (miellit, ushqimeve të ngrira, ushqimeve për kafshë, vajit, lëngjeve të frutave etj.).
Klasifikime të tjera të Sektorit dytësor:
Industria e prodhimi të mallrave të konsumit të gjerë
Prodhimi i mallrave të konsumit të gjerë dhe të shpejtë pwrfshihen në sektorin dytësor të ekonomisë. Përpunimi i lëndëve të para të marra direkt nga natyra ose të përpunuara më parë dhe prodhimi i një produkti të ri prej tyre është një element i rëndësishëm për sigurimin e mallrave të konsumit të gjerë. Në këtë kategori përfshihen prodhimi i produkteve ushqimore, kozmetike, ilaçet, pajisje zyre (kancelari), produkte pastrimi etj.
Industria e makinave
Këtu përfshihet prodhimi i makinerive dhe pajisjeve të ndryshme që do të përdoren nga ndërmarrje të tjera ose nga popullsia, por nuk janë mallra konsumi. Si të tilla përmendim prodhimin e makinave; makinerive, pajisjeve elektroshtëpiake, mobiljet etj.
Industria e prodhimit të materialeve të ndërtimit
Në këtë kategori përfshihet prodhimi i të gjitha produkteve dhe makinerive që do të përdoren në sektorin e ndërtimit si për shembull prodhimi i çimentos, betoni, asfaltit, tullave etj.
Industria e prodhimit të produkteve artizanale dhe të modës
Në këtë kategori përfshihet prodhimi i veshjeve, këpucëve, pajisjeve të tjera të konsumit të gjerë që prodhohen me mënyra artizanale ose për linjat e modës.
References:
https://www.marketing91.com/secondary-industry/
Woodbourne, New York
Woodbourne, New York është një qytet në qarkun Sullivan të shtetit federal New York, SHBA. Në Woodbourne, New York jetojnë 2098 banorë (2010).
Greta Thunberg
parapamje|Aktivistja dhe ambientalistja Greta Thunberg me shenjën "Skolstrejk för klimatet" (Grevë shkollore për klimën)
Greta Tintin Eleonora Ernman Thunberg është një aktiviste adoleshente për mbrojtjen e klimës nga Suedia. Në vitin 2018, ajo ishte inicuese e protestave të nxënësve të shkollave në Suedi, të cilët nuk ndoqën procesin mësimor për të protestuar kundër ndryshimeve klimatike. Para zgjedhjeve parlamentare të vendit me 9 shtator 2018, ajo u nis për në grevë çdo ditë gjatë orëve të mësimit për 3 javë, para parlamentit, në Stokholm.
Aktivizmi i Thunberg filloi kur ajo i bindi prindërit e saj t'i përshtatenin stilit të jetesës në mënyrë që të reduktonin gjurmën e tyre të karbonit. Në gusht 2018, në moshën 15-vjeçare, ajo filloi t'i kalonte të premtet e saj jashtë parlamentit suedez për të bërë thirrje për veprime më të forta ndaj ndryshimeve klimatike duke mbajtur lart një tabelë ku lexonte Skolstrejk för klimatet (Greva e shkollës për klimën). Thunberg fillimisht u shqua për rininë e saj dhe mënyrën e saj të të folurit të drejtpërdrejtë dhe të hapur, si në publik ashtu edhe me liderët dhe asambletë politike, në të cilat ajo kritikon liderët botërorë për dështimin e tyre për të ndërmarrë atë që ajo e konsideron të mjaftueshëm për të adresuar krizën klimatike.
E lindur më 3 Janar 2003, Greta u bë e njohur në mbarë botën falë aktivizmit të saj dhe fjalimit në dhjetor 2018, në Konferencën e Kombeve të Bashkuara për Ndryshimet Klimatike, të mbajtur në qytetin e Katovicës në Poloni.
Më 4 dhjetor 2018, në fjalimin e saj Thunberg adresoi rëndësinë e ndryshimeve klimatike duke thënë: "'Ajo çfarë unë shpresoj të arrijë në këtë konferencë është që të gjithë ne të kuptojmë se po përballemi me një rrezik të vazhdimësisë së ekzistencës sonë. Kjo është kriza më e madhe me të cilën njerëzimi është përballur ndonjëhere. Duhet fillimisht ta kuptojmë dhe më pas sa më shpejtë të jetë e mundur, të bëjmë diçka për ndalimin e emetimeve dhe për të shpëtuar aq sa ka mbetur për tu shpëtuar.'"
"Efekti Greta"
Thunberg ka frymëzuar një numër të madh të bashkëmoshatarëve të saj në moshë shkollore në atë që është përshkruar si "Efekti Greta". Në përgjigje të qëndrimit të saj të hapur, politikanë të ndryshëm gjithashtu kanë pranuar nevojën për tu përqëndruar mbi ndryshimin e klimës. Sekretari britanik për mjedisin, Michael Gove, tha: "Kur ju dëgjova, ndjeva admirim të madh, por edhe përgjegjësi dhe faj. Unë jam i brezit të prindërve tuaj, dhe e pranoj që nuk kemi bërë gati sa për të adresuar ndryshimin e klimës dhe krizën më të gjerë mjedisore që ne ndihmuam për të krijuar ". Politikani i punës Ed Miliband, i cili ishte përgjegjës për prezantimin e Akti i Ndryshimit të Klimës 2008, tha: "Ju na zgjuat. Ne ju falënderojmë. Të gjithë të rinjtë që kanë dalë në grevë kanë mbajtur një pasqyrë për shoqërinë tonë ... ju na keni mësuar të gjithëve një mësim vërtet të rëndësishëm. Ju keni qëndruar larg nga turma. "
Kalaja e antikitetit të vonë në Kranidell
Kalaja e antikitetit të vonë në Kranidell është një monument i trashëgimisë kulturore në Kranidell Dardanë, Kamenicë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Flamuri i Gjermanisë Naziste
Një vit pas vdekjes së Presidentit Hindenburg në vitin 1934, kjo marrëveshje përfundoi dhe flamuri i swastikës u bë flamuri kombëtar i Gjermanisë në 1935, i cili mbeti deri në fund të Luftës së Dytë Botërore dhe rënies së Reich të Tretë.
Sot, flamuri i Reich të Tretë mbetet në përdorim të zakonshëm nga mbështetësit neo-nazistë, simpatizantët nazistë dhe nacionalistët e bardhë, veçanërisht gjatë tubimeve të alt-right.
Historia
Flamuri do të ishte dizajnuar nga vetë Hitleri siç përshkruhet në librin e tij "Mein Kampf", në të cilën ai rrëfen procesin e zgjedhjes së një flamuri të ri, pasi ai ishte paraqitur me propozime të ndryshme: "Unë, ndërkohë, pas përpjekjeve të panumërta, Kam gjetur një model përfundimtar; një flamur me një sfond të kuq, një rreth të bardhë dhe një swastika të zezë në mes. Pas disa provash, unë kam qenë në gjendje të përcaktoj raportin midis madhësisë së flamurit dhe madhësisë së rrethit të bardhë, si dhe formës dhe trashësisë së swastika.
Një vit pas vdekjes së Paul von Hindenburg, me të cilin Hitleri kishte një marrëveshje për përdorimin e flamurit, Nationalflagge u miratua zyrtarisht më 15 shtator 1935 si flamuri i vetëm kombëtar i Gjermanisë, duke u ndryshuar nga flamuri i partisë për mbajtjen e rrethit të bardhë me Hakenkreuz në të majtë të flamurit ndërsa flamuri i partisë është në qendër. Flamuri perandorik trengjyrësh u ndalua për të qenë reaksionarë. Ky flamur u mbajt deri në rënien e Reich të Tretë gjatë Luftës së Dytë Botërore, më 8 maj 1945.
Sopela
Sopela është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Uribe-Kosta, të provincës Biscay, në Komunitetin e Baskisë. Sopela ka 13061 banorë (2014), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 8.39 km2.
Natsuko Hara
Natsuko Hara (原 菜摘子) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje.
Doresa Rexha
Doresa Rexha është një aktore dhe producente kosovare. Ajo është e njohur për rolin e saj në serialin dramë-krim të vitit 2021 Rrushe dhe Lejleku (2020).
Foka e Havait
Foka e Havait (Neomonachus schauinslandi, më parë Monachus schauinslandi) është një lloj i rrezikuar i fokave pa veshë, që i takon familjes Phocidae dhe është endemik i Ishujve të Havait.
Foka e Havait është një nga dy llojet e gjalla të fokave murgesha; tjetra është foka e Mesdheut. Një lloj i tretë, foka e Karaibeve, është zhdukur. Foka e Havait është e vetmja fokë autoktone e Havait, dhe së bashku me lakuriqin e Havait, përbëjnë dy gjitarët endemik të ishullit.
Alma Qeramixhi
Alma Qeramixhi (lindur më 14, nëntorë 1963 në Korçë) është një Shqipëtare heptathlete e cila ka përfaqësuar shtetin në 1992 Summer Olympics. Ajo konkuroi në women's heptathlon, por nuk e përfundoi atë.
Në 1989, ajo vendosi një rekord për shtetin Shqipëtar ne 100m. Event me pengesa që akoma e mban. Ajo po ashtu vendosi rekordin e hepathlonit në vitin 1990, që po ashtu akome e mban.
Condé-en-Brie
Condé-en-Brie është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Condé-en-Brie ka një popullsi prej 650 banorë dhe sipërfaqe 4.56 km², me një dendësi prej 143 banor/km².
Verín
Verín është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Verín, të provincës Ourense, në Galicia. Verín ka 14391 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 93.9 km2.
Lidhje të jashtme
Verín
Bukovagllava
Bukovagllavë (serbisht: Букова Глава/Bukova Glava) është fshat në komunën e Leskocit, Serbi.
Veshje popullore të Kosovës
parapamje|nje vek Veshja tradicionale (kostumet folklorike) është një nga faktorët që e dallon këtë komb nga vendet fqinje dhe datojnë që nga epoka ilire. Evolucioni i këtyre veshjeve, ka qenë në shërbim të modernizimit dhe stilit bashkëkohor megjithatë, simbolet dhe motivet themelore me të cilat janë dizajnuar këto veshje kanë tendencë t'i ngjajnë antikitetit ilir. Materialet dhe mënyrat tradicionale me të cilat këto rroba janë bërë gjatë historisë nuk kanë ndryshuar shumë.Materialet që përdoren në krijimin e këtyre rrobave janë tipikisht kosovare, të quajtura vegjë ose vek (që i ngjan jenny-it anglez, tjerrje). Metodat e marrjes së materialeve dhe veshjeve kanë mbetur të njëjta. Motivet dhe modelet e këtyre rrobave mund të shpjegohen me fenë parahistorike. Trekëndëshat, rombet, qarqet dhe kryqet përdoren shpesh, dhe janë të njohur si simbole të shëndetit dhe pjellorisë. .Kryesisht, këto rroba kanë tri ngjyra kryesore, më simbolike është e kuqja.
Veshjet e Femrave
Edhe pse kostumet e vajzave të reja nuk konsiderohen të jenë shumë specifike ose unike, në dallim nga veshja e grave, këto kostume kanë kaluar shumë transformime gjatë kohës së tyre. .Një pjesë e shikimit të vajzave ishte hairstyle e tyre që ngjante me atë të djemve. Këmisha që kishin veshur ishin të njëjta me ato të grave, megjithëse ishin shumë më të thjeshta. Ata gjithashtu përdoreshin për të veshur një lloj skaj të ngushtë të quajtur pështjellci i cili ishte gjatësi gjërash dhe i bërë nga fije leshi duke përdorur një vegjë. Gjatë këtyre viteve të fundit, këto funde janë bërë edhe prej leshi. Në buzë të skajit, dizajne të ndryshme lulesh janë të qëndisura, duke simbolizuar rininë dhe vitalitetin. Mokasinat e tyre ishin identike me ato të grave. Veshje tradicionale të vajzave të reja nuk janë ruajtur plotësisht për shkak të kalimit të saj në modernizëm.