cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torino F.C.
1919–1942: Ndeshja më e gjatë
Pas luftës liga vazhdoi në tetor 1919. Si të gjithë skuadrat e tjera, Torino kishte humbur shumë nga lojtarët e saj për shkak të luftës. Rimëkëmbja ishte e vështirë pasi skuadra e mbylli në vendin e tretë grupin e Piemontit, mbrapa Pro Vercellit dhe Juventusit. Madje edhe në sezonin 1920–21 nuk ekzistonte një ligë e vetme, por një seri e grupeve rajonale. Torino e përfundoi raundin gjysmë-final të Italisë veriore në barazim me Legnanon. Ndeshja kundër tyre dukej të ishte ndeshja më e gjatë e futbollit italian; në fund të kohës së rregullt rezultati ishte 1–1; kjo më pas u ndoq nga dy kohë shtesë me nga 30 minuta secila, por në fund rezultati ishte ende i njëjtë. Gjygjtari vendosi që të kishte një kohë të tretë shtesë, por skuadrat pranuan në mënyrë reciproke që të mos të luanin më pas tetë minutave.
Në të njëzetat e hershme vëllezërit Martin, katër prej tyre, si Mossos-ët, filluan të luajë për Torinon. Martin II ishte vëllai më i talentuar dhe zhvilloi plot 359 paraqitje me Torinon. Në një ndeshje kundër Brescias më 9 nëntor 1924, për të parën dhe të vetmen herë, të katërt vëllezërit Martin (Pietro, Cesare, Dario dhe Edmondo) luajtën sëbashku. Më 7 prill 1922, Vittorio Pozzo u largua nga Torino për arsye personale dhe familjare, duke u zëvëndësuar nga Francesco Mosso.
Në vitin 1924 Count Marone Cinzano u vendos presidenti i ri i Torinos dhe solli suksesin e parë në klub. Në verën e vitit 1925 ai solli argjentinasin Julio Libonatti te Torino (lojtari i parë i huaj që përfaqson kombëtaren italiane) dhe Adolfo Baloncieri. Në atë vit Torino e përfundoi e dyta grupin e saj mbrapa Bolonjës, por Libonatti dhe Baloncieri e provuan shpejt vlerën e tyre duke shënuar 38 nga 67 golat e skuadrës. Në vitin tjetër mbërriti edhe Gino Rossetti nga Spezia për shumën e 25,000 lira italiane. Rossetti, sëbashku me Libonattin dhe Baloncierin, i dhanë janë të famshmes "trio e mrekullive", e pasuruar nga taktikat e zgjuara të trajnerit Tony Cargnelli. Sezoni i ardhshëm pa inaugurimin e Stadio Filadelfia: ngjarja u festua më 17 tetor 1928 me një fitore 4–0 kundër Fortitudo Romës.
E udhëhequr nga Imre Schoffer, Torino fitoi Scudetton e parë më 10 korrik 1927 pas suksesit 5–0 kundër Bolonjës. Megjithatë, titulli u hoq më 3 nëntor 1927 për shkak të një ryshfeti që iu dha mjekut të Torinos dhe lojtari të Juventusit, Luigi Allemandi, gjatë derbit të zhvilluar më 5 qershor 1927. Ishte pothuajse fundi i sezonit ku gazeta milaneze "Lo Sport" publikoi lajmin e mashtrimit në favor të Torinos. Historia u morr vesh nga gazeta "Tifone" e Romës, dhe u zgjerua nga një gazetar që jetonte në të njëjtin hotel me Allemandin. Gjatë kohës që titulli i vitit 1927 ishte pa fitues, Allemandi u përjashtua përgjithmonë, pavarësisht se ai më vonë u falë dhe qëndroi një vit i pezulluar.
thumb|majtas|Torino gjatë një turi në Argjentinë në vitin 1929 Në sezonin e ardhshëm Torino u rikonfirmua si kampion i Italisë. Pas mos-quajtjes së Skudetos së parë, skuadra u përgjigj mirë nën drejtimin e Baloncierit, një udhëheqës natyral; disa nga rezultatet u bënë historike, psh si fitoret 11–0 kundër Brescias dhe Napolit dhe fitorja 14–0 kundër Reggianës, të gjitha në "Filadelfia". "Trio e mrekullive" shënoi 89 gola ndërmjet tyre. "Tringjyrëshi" i shumpritur, që Torino e fitoi më 22 korrik 1928 pas barazimit 2–2 kundër Milanit, u festua në një tur të zhvilluar në Amerikën e Jugut. Më vonë, Count Marone Cinzano u largua; ai ishte tronditur shumë keq nga anullimi i titullit të fituar në vitin 1927.
Në vitet e hershme 1930' Torino pa një sërë ndyshimesh të presidentëve pas largimit të Cinzanos: Ferrari, Vastapane, Gervasio, Mossetto, Silvestri dhe Cuniberti. Kjo ishte një periudhë paqëndrueshmërie gjë që u reflektua edhe në rezultatet mediokër të skuadrës në ligë:7ti në sezonin 1930–31, 8ti në sezonin 1931–32, 7ti në sezonin 1932–33, 12ti në sezonin 1933–34 dhe 14ti, një larg larg Serie B, në sezonin 1934–35. Ndërkohë, skuadrat e tjera filluan të zhvillojnë divizionet e të rinjëve. Në nder të Adolfo Baloncierit, Torino vendosi t'ja dedikojë sektorin e të rinjëve atij: Balon boys. Nga ky sektor dolën lojtarë si Raf Vallone, Federico Allasio, Giacinto Ellena dhe Cesare Gallea.
thumb|djathtas|Formacioni i Torinos formation që fitoi edicionin e tretë të [[Coppa Italia në sezonin 1935–36.]] Duhet të vinte sezoni 1935–36 që klubi të fillonte ringjalljen: Torino luftoi për titull deri në mesin e raundit të dytë, por në fund Bolonja do të fitonte kampionatin, duke e mbyllur një pikë para Romës. Megjithatë, Torino u konsolidua me fitoren e tyre të parë në Coppa Italia, një turnament i cili zhvillohej një herë në vit. Aty, Torino mposhti Reggianën 2–0, shkatërroi Catanian 8–2 (gjashtë gola nga Pietro Buscaglia) Livornon 4–2 dhe mposhti Fiorentinën 2–0. Finalja pa Torinon të triumfonte me rezultatin 5–1 kundër Alessandrisë.
Në sezonin 1936–37 Torino u riemërua "Associazione Calcio Torino" për shkak të regjimit fashist që nuk toleronte prezencën e fjalëve të huaja në atë kohë. Torino e mbylli sezonin 1937–38 në vendin e ulët të nëntë. Disa kënaqësi erdhën nga Coppa Italia, ku Torino u mposht vetëm në finale. Në sezonin 1938–39 Torino përfundoi në vendin e 2të, mbrapa një Bolonje të fortë që triumfoi me katër pikë avantazh nga Torino. Hungarezi Egri Erbstein u bë Drejtori Teknik i Torinos dhe trajneri i saj ishte Mario Sperone. "Balon Boys" vazhduan të prodhonin lojtarë për skuadrën e parë, siç ishin tre mesfushorët të cilët qëndruan në historinë e mesfushës si "gjashtë "L"-të": Allasio, Gallea dhe Ellena.
Në sezonin 1939–40 Torino përfundoi në vendin e pestë, megjithatëm, klubi do të shihte mbërritjen e rëndësishme të presidentit Ferruccio Novo. Kjo gjë solli një pikë kthyese, pasi Novo do të siguronte mbështetje financiare për klubin dhe do të shfaqte aftësi si një adminsitrator i përgjegjshëm. Me kontributet me vlerë nga Antonio Janni, Giacinto Ellena dhe Mario Sperone, Novo do të ishte në gjëndje të krijonte një skuadër që më vonë do të njihej si "Grande Torino".
1942–1949: Grande Torino
Kapiteni dhe udhëheqësi i padiskutueshëm ishte Valentino Mazzola, babai i Ferruccios dhe Sandros, të cilët do të ndiqnin hapat e babait të tyre duke u bërë edhe ata futbollistë. Skuadra tipike ishte: Bacigalupo; Ballarin, Maroso; Grezar, Rigamonti, Castigliano; Menti, Loik, Gabetto, Mazzola, Ossola. Cikli i fitoreve befasisht përfundoi më 4 maj 1949, kur avioni që po mbante të gjithë skuadrën, po rikthehej pas një miqësoreje të zhvilluar me Benficën në Lisbon, u përplas me kishën Basilica. Viktimat e aksidentit ishin e gjithë skuadra, lojtarët rezervë, dy ekzekutivë (Agnisetta dhe Civalleri), trajnerët Egri Erbstein dhe Leslie Lievesley, masazhatorja Cortina dhe tre gazetarë, Luigi Cavallero, Renato Tosatti dhe Renato Casalbore.
1949–1988: Nga rënja te titulli
parapamje|djathtas|Presidenti i Torinos Orfeo Pianelli, arkitekti i rilindjes së Torinos më vitet 1960' dhe 1970', duke festuar [[Coppa Italia në sezonin 1970–71.]] Vitet e vështira ndoqën klubin pas tragjedisë. Rënja e ngadaltë e çoi klubin në rënjen e klubit për herë të parë në Serie B, gjë që i solli emrin klubit "Talmone Torino" në vitin 1959. Qëndrimi në këtë ligë do të zgjaste vetëm një sezon, pasi klubi do të rikthehej në elitë në sezonin 1960–61. Në vitin 1963 Orfeo Pianelli u vendos presidenti i ri. Për të rindërtuar skuadrën tifozët duhej të prisnin ardhjen e lojtarit që më vonë do të bëhej ikona e klubit: Gigi Meroni, me pseudonimin "Flutura Granada". Nga sezoni 1964–65 skuadra, e udhëhequr nga Nereo Rocco, do të përfundonte në vendin e tretë.
Historia e Torinos me Meronin u mbyll tragjikisht më 15 tetor 1967. Lojtari i Torinos, pas fundit të ndeshjes së ligës kundër Sampdorias, gjatë kohës që po kalonte rrugën Corso Re Umberto I, u përplas dhe u vra nga një makingë që po e drejtonte Attilio Romero (i cili më vonë do të bëhej president i Torinos në vitet 2000–2005). Torino në atë kohë qëndroi si një nga yjet e Serie A dhe e mbylli sezonin në vendin e shtetë. Në atë sezon, Torino gjithashtu triumfoi edhe në Coppa Italia. Rikonstruksioni i një skuadre fituese, filloi me presidentin Pianellin, dhe do të vazhdonte në vitin 1971 me një tjetër sukses në Coppa Italia.
Në sezonin 1971–72 Torino arriti vendin e dytë, duke e mbyllur me vetëm një pikë më pak se "kushurinjtë" e Juventusit. Nëpër tre sezonet e ardhshme Torino do të qëndronte mes skuadrave të para, si një fillim drejt rrugës së titullit të tyre të shtatë kampion.
parapamje|majtas|[[Francesco Graziani dhe Paolo Pulici, sulmi i Torinos në sezonin 1975–76.]] Kampionati u fitua në sezonin 1975–76, pas një përmbysje horror kundër Juventusit, e cila në pranverë ishte pesë pikë para Demave Torinez. Por pas tre humbjeve rresht të Bardhezinjëve, ku e dyta ishte në derbi, bëri që Torino ta parakalonte. Në ndeshjen e fundit Torino vinte me avantazhin e një pike, dhe deri në atë kohë, ishte gjithnjë fituese në shtëpi: Torino priti Cesenën në Comunale, por nuk shkoi më shumë se një barazim me ta, por Juventusi do të dështonte në Perugia. Titulli u fitua me avantazhin prej dy pikëve kundër Juventusit, 27 vite pas tragjedisë së Supergës.
Kjo sfidë u përsërit edhe në sezonin e ardhshëm në një kampionat emocionues që e pa Torinon ta mbyllte me 50 pikë kundër 51 pikëve të Juventusit (një rekord në një ligë me gjashtëmbëdhjetë skuadra). Në vitin 1978, Torino e mbylli kampionatin sërisht në vendin e dytë (me pikë të barabarta me Vicenzën surprizuese të Paolo Rossit), sërisht mbrapa Juventusit por më shumë e shkëputur; në vitet e tjera, gjatë kohës që ishte një nga skuadrat më të mira, për skuadrën pati një ulje të vogël dhe nuk ishte në gjëndje për të përsëritur këto rezultate, me përjashtim të vendit të dytë të arritur në sezonin 1984–85, mbrapa Veronës së Bagnolit. Në sezonin 1987–88, Torino humbi një ndeshje play-off kundër Juventusit për kualifikimin në Kupën UEFA.
1988–2000: Udhëtimi në Evropë
parapamje|djathtas|Braziliani [[Leovegildo Lins da Gama Júnior|Júnior, simboli i klubit në mesin e viteve 1980'.]] Në fund të sezonit 1988–89 Torino u rrëzua në Serie B për herë të dytë në historinë e klubit. Atë vit dukej se skuadra do të rigjenerohej, duke bërë një rikthim emocionues në Serie A pas sezonit 1989–90. Nën drejtimin e trajnerit Emiliano Mondonico, skuadra u kualifikua në Kupën UEFA, duke u renditur para Juventusit, që në mënyrë surprizuese, qëndroi jashtë vropës për herë të parë pas njëzetetetë viteve (1963–1991). Fushata në Evropë gjatë sezonit 1991–92 ishte pothuajse e pandalshe: Torino arriti deri në finale duke eliminuar, përveç të tjerash, Real Madridin. Megjithatë, në finale përball Torino u pkundër një Ajaxi të përhumbur: ndeshja e parë në Torino u mbyll në barazim 2–2, kurse ndeshja e kthimit në Amsterdam u mbyll në barazim pa gola gjë që i shpalli hollandezët kampion, pavarësisht se Torino goditi tre herë shtyllën dhe pati një kontakt të dyshimtë në zonën e penalltisë, gjë që irritoi trajnerin Mondonico. Sezoni në ligë do të konkretizohej me një vend të tretë.
Ndarja me fitoren qëndroi vetëm një vit larg, pasi në sezonin 1992–93 Torino do të fitonte për herë të pestë në historinë e saj Coppa Italian duke mposhtur në finale Romën. Edhe kjo do të ishte një tjetër finale emocionuese: pas fitores 3–0 nga Torino në ndeshjen e parë, në ndeshjen e kthimit Roma ishte në gjëndje të triumfonte 5–2, falë tre penalltive të dhuruara nga gjygjtari. Megjithatë, Torino u shpall kampioneve për shkak të rregullit të golave jashtë fushe. Torino e fitoi trofeun në të njëjtën mënyrë që Ajaxi e fitoi vitin e kaluar.
2000–vazhdon: Rilindja pas falimentimit
Torino e nisi sezonin 1999–00 me qëllimin për të ruajtur vendin e saj në Serie A, por më 7 maj 2000 humbi një ndeshje vendimtare 2–1 kundër Lecces duke u rrëzuar sërisht në Serie B. Klubi më pas u ble nga Francesco Cimminelli, i cili vendosi Attilio Romeron si president dhe Luigi Simonin si trajner, por fillimi i sezonit pa Torinon të rrezikonte të rrëzohej në Serie C. Giancarlo Camolese, trajneri i të rinjëve, u bë trajneri i skuadrës së parë. Me tetë fitore rresht në shtëpi dhe dhjetë fitore jashtë fushe, Torino arriti të rikuperohej dhe ta mbyllte sezonin 2000–01 në vendin e parë me 73 pikë. Në sezonin 2001–02 Torino jo vetëm që siguroi mbijetesën por edhe u kualifikua në Kupën Intertoto. Rikthimi në Europë erdhi kundër austriakëve të SC Bregenz, ku Torino i fitoi të dyja ndeshjet 2–1, përpara se të eleminohej nga spanjollët e Villarrealit me penallti (3–4). Në atë sezon (2002–03), Torino zhvilloi performancën më të keqe në Serie A duke e mbyllur e fundit, pasi ndryshoi katër trajnerë: Camolese, Renzo Ulivieri, Renato Zaccarelli dhe Giacomo Ferri. Indetiteti i Torino Calcios u mbajt gjallë nga tifozët: unike në historinë e saj ishte një marshim popullor (50.000 njerëz Sipas organizatorëve), që më 4 maj 2003, si pasojë e një tjetër rënje në Serie B, do të marshonin në rrugët e kryeqytetit të Piemontis, duke filluar nga mbetjet e Stadio Filadelfias, duke kaluar në frontin e pllakës përkujtimore të Gigi Meronit në Piazza San Karlo, dhe duke arritur në gurin e varrit të Grande Torinos të Supergas.
Sezoni 2003–04 në Serie B pa pjesmarrjen e 24 skuadrave (më e larta) me Torinon që e mbylli në një vend zhgënjyes të 12-të, me Ezio Rossin në stol. Në sezonin 2004–05, skuadra nën drejtimin e Zaccarellit, përfundoi në vendin e tretë pasi eleminoi Ascolin në play-off. Më 26 qershor 2005, Torino festoi kthimin në Serie A pasi mposhti Perugian. Megjithatë, kjo kënaqësi nuk zgjati shumë: klubi ju mohua hyrja në Serie A pas borxheve të rënda të akumuluara gjatë administratave të kualuara (e fundit nën drejtimin e Cimminellit). Të detyruar për të pritur vendimin e apelit, u zbulua se Cimminelli nuk kishte paguar një pjesë të madhe të taksave të klubit në pesë vite dhe nuk arriti të depozitojë një garanci në FIGC për shlyerjen e tyre. Vendimi i apelit ishte negativ; pas 40 ditësh të gjata Torino Calcio u konsiderua i papërshtatshëm për të marrë pjesë në Serie A. Në mënyrë të pashmangshme, pas 99 vitesh histori, falimentimi i Torino Calcios u lajmërua më 9 gusht 2005 dhe klubi pushoi së ekzistuari.
Rikthimi në elitë u karakterizua me arritjet e Christian Abbiatit, Stefano Fiores dhe Simone Barones. Gianni De Biasi u shkarkua përpara se sezoni të fillonte dhe u zëvëndësua nga Alberto Zaccheroni, i cili e udhëhoqi Torinon në një pozicion komod në mes të tabelës deri në mesin e sezonit. Megjithatë, gjashtë humbje rresht i kushtuan Zaccheronit vendin e tij dhe De Biasi u ripunësua, i cili i siguroi mbijetesën klubin në javëne parafundit të sezonit. I riu Alessandro Rosina ishte golashënuesi më i mirë i klubit në atë sezon. Në sezonin 2007–08, trajneri Walter Novellino u vendos në stol, por u shkarkua më 15 prill 2008 pas një serie rezultatesh negative. Me pesë ndeshje para fundit, De Biasi u rithirr, me Torinon që e mbylli në vendin e 15të. Golashënuesi më i mirë i Torinos ishte sërisht Rosina. Në sezonin e ardhshëm, pavarësisht shumë blerjeve (Rolando Bianchi, Blerim Xhemaili dhe Ignazio Abate) Torino performoi dobët, me tre trajnerë të ndryshëm (De Biasi, Novellino dhe, më në fund, Giancarlo Camolese) që dështuan të shmangnin rënjen në Serie B.
parapamje|djathtas|[[Alessio Cerci.]] Stefano Colantuono u punësua si trajneri i ri pas rënjes. Pas një fillimi brilant të kampionatit, pjesa e dytë pa performanca në krizë të skuadrës gjë që solli mbërritjen e Mario Barettës. Megjithatë, situata nuk u përmirësua, dhe pas humbjes kundër Cittadellës, Baretta u shkarkua. Colantuono u rithirr në vendin e tij. Ndërkohë, Cario emëroi Gianluca Petrachin (i njohur për punën e tij te Pisa) si drejtorin e ri sportiv të Torinos. Në një periudhë prej dy javësh, Petrachi pothuajse e rivendosi skuadrën, duke larguar 10 lojtarë dhe duke blerë 12 të tjerë. Skuadra e re fitoi 42 pikë në pjesën e dytë të sezonit. Më 26 shkurt 2010, Urbano Cairo lajmëroi se ai zyrtarisht kishte nxjerrë klubin në shitje. Më 2 maj 2010, përmes një letre për tifozët, presidenti lajmëroi se ai nuk do të merrte pjesë në Meshën e Shenjtë vjetore te Superga në kujtim të "Grande Torinos", diçka që ai e kishte bërë gjithmonë që nga fillimi i mandatit të tij. Torino e përfundoi në vendin e 5të, duke u kualifikuar për në play-off. Aty, Torino eleminoi Sassuolon në gjysmë-finale (1–1 në shtëpi; 2–1 jashtë), por humbi në finale kundër Brescias (0–0 në shtëpi; 2–1 jashtë). Në sezonin e ardhshëm, Colantuono kaloi te Atalanta, kurse Franco Lerda u emërua zëvëndësi i tij. Ai u lirua më 9 mars 2011, duke i hapur rrugë Giuseppe Papadopulos, por më 20 mars, pas vetëm 11 ditëve, ai u shkarkua. Lerda u rikthye dhe nuk humbi deri në javën e fundit të sezonit, 0–2 kundër Padovës, duke mos arritur dot zonën play-off dhe duke qëndruar në ligën e dytë për sezonin e tretë rresht.
Më 6 qershor 2011, klubi zyrtarisht lajmëroi se Giampiero Ventura do të ishte trajneri i ri i klubit para fillimit të sezonit 2011–12, duke firmosur një kontratë një vjeçare me klubin. Pas një sezoni të gjatë klubi u rikthye në Serie A më 20 maj 2012, duke mposhtur Modenën 2–0. Torino e përfundoi sezonin me pikë të barabarta me Pescarën, por kjo e fundit u shpall kampione për shkak të golavarazhit më të mirë. Në sezonin e ardhshëm në elitë, Torino siguroi matematikisht mbijetesën dhe qëndrimin në Serie A më 12 maj 2013 pas barazimit 1–1 jashtë fushe kundër Chievo Veronës dhe humbjes së Palermos në Firence kundër Fiorentinës. Sezoni 2013–14 do të ishte akoma më i mirë për klubin Granada, që e mbylli në vendin e shtatë duke u kualifikuar për në Ligën e Evropës pas 12 vitesh mungesë: yjet e këtij sezoni pozitiv ishin Alessio Cerci dhe Ciro Immobile; ky i fundit, me 22 gola u shpall golashënuesi më i mirë i Serie A, një titull që Torino nuk e kishte arkivuar që nga sezoni 1977–78 me Francesco Grazianin.
Stema
Në stemën e klubit të Torinos ka qënë përherë një dem i tërbuar, i cili është simboli i qytetit të Torinos. Stema aktuale e klubit është vendosur në sezonin 2005–06; stema e parë pas falimentimit të Torino Calcios. "1906-ta" në anën e majtë të stemës është vendosur për të treguar vitin e themlimit të "Foot-Ball Club Torino".
Në vitet 1980', stema e Torinos ishte në formë katrore me një dem të modeluar dhe me fjalët "Torino Calcio". Kjo stemë ende dashurohet nga tifozët, dhe në vitin 2013 ishte votuar nga lexuesit e Guerin Sportivo si stema më e bukur e të gjitha kohërave. Nga viti 1990 e deri në vitin e falimentimit, stema ishte ribërë si në kohërat e Grande Torinos, me një diferencë të madhe në krahun e djathtë ku në vend të shkonjave "T" dhe "C" (inicialet e Grande Torinos) ishin vendosur shkonjat "A", "C" and "T" (incialet e "Associazione Calcio Torinos").
Ngjyrat
Në vitet e hershme të krijimit të klubit, duke pasur parasysh nevojën për të vendosur ngjyrat përfundimtare të klubit, drejtuesit e saj vendosën granata, një fjalë italisht për ngjyrën e kuqerremtë. Historia më e pranueshme për këtë ngjyrë është se ajo ngjyrë u vendos në nder të Dukës së Abruzzit dhe Shtëpisë së Savojës, të cilët, pas çlirimit fitimtar të Torinos nga francezët më 1706, vendosi një shami e ngjyrosur me gjak në nder të një të dërguarit të vrarë që solli lajmin e fitores. Histori të tjera, të konsideruara pak të besueshme, flasin për një nderim të themeluesit të klubit Alfredo Dick, i cili ishte tifoz i skuadrës gjenoveze Servette FC, ose për shkak të një aksidenti në larjen e tyre, ose histori të tjera të kopjimit të fanellave të skuadrave të tjera.
Fanella
Pasi drejtuesit vendosën që ngjyra dalluese përfundimtare e klubit të ishte e kuqerremjta, uniforma tradicionale e Torinos është e përbërë me një bluze me ngjyrë të kuqerremtë dhe me të shkurtra të bardha (ndonjëherë edhe të kuqerremtë) dhe me çorape të zeza; Megjithatë, në kohët e fundit, nuk kanë qënë të pazakonta rastet kur ekipi ka dalë në fushë me çorape të kuqerremta, si dhe, në mënyrë të përhershme me një bluzë komplet të kuqerremtë. Fanella e dytë ka qënë e bardhë me të shkurtra të kuqerremta, pavarësisht se ato ndonjëherë kanë qënë edhe të bardha. Që nga viti 1953, fanella e dytë e Torinos ka qënë e bardhë me grup diagonalesh të kuqerremta; kjo uniformë është një nderim për Club Atlético River Plate, pasi klubi argjentinas ka qënë historikisht afër Torinos pas tragjedisë së Supergës. Gjatë sezonit 2007–08, Torino prezantoi një fanellë të tretë me viza të verdha dhe të zeza, duke ju referuar atyre që përdorte Football Club Torinese; një nga klubet e para në Torino dhe konsiderohet si klubi i parë i qytetit.
Stadiumi
Stadiumi i Torinos është Stadio Olimpico me 28,140 vende. Ndërtuar në vitet 1930', stadiumi është njohur më parë si Stadio Municipale "Benito Mussolini" dhe Stadio Comunale "Vittorio Pozzo". Torino lëvizi për herë të parë në stadium në vitin 1958, megjithatë, qëndimi në atë stadium ishte e shkurtër për shkak të paragjykimeve për rënjen në Serie B. Lëvizja e dytë u krye në vitin 1963 dhe stadiumi mbajti ndeshjen e Torinos si vendas deri në vitin 1990. Në vitin 2006, stadiumi u rikonstruktua me rastin e Lojërave Olimpike Dimërore 2006 në Torino. Stadiumi i ri ka kapacitetin e 28,140 ulësve – 38,000 ulëse më pak se më parë.
Më 27 maj 1990, stadiumi u braktis përkohësisht në favor të Stadio delle Alpi, një stadium me kapacitet 70,000 ulëse, ndërtuar qëllimisht nga qyteti i Torinos dhe nga Komiteti Olimpik Kombëtar Italian për Kupën e Botës 1990. Vlera e ndërtimit ishte 200 milion €. Në këmbim për pagimin e pjesshëm për koston e stadiumit, Komiteti Olimpik vendosi që stadiumi do të jetë me pistë atletike. Rezultati ishte negativ pasi tifozët e urrenin atë stadium që kishte difekte të projektimit që reduktonin shikueshmërinë për tifozët. Stadiumi u nda me rivalët e Juventusit deri në vitin 2006 kur u braktis.
Ish stadiumi i Torinos ka qënë Stadio Filadelfia, shtëpia ku Grande Torino fitoi pesë tituj rresht. Me vendndodhje në Via Filadelfia, Torino, fusha legjendare u hap për herë të parë më 17 tetor 1926 nën prezencën e Umbertos II të Italisë dhe 15,000 spektatorëve me një fitore 4–0 kundër Fortitudo Romës. Filadelfia ka pritur të gjithë ndeshjet e Torinos si vëndas deri në sezonin 1962–63 dhe ishte vendi i gjashtë nga shtatë Skudetot (nuk përfshihet njëra e hequr në vitin 1927). Torino qëndroi e pamposhtur në atë fushë për plot gjashtë vite, më shumë se 100 ndeshje, nga 17 janari 1943 – 1949, duke vendosur edhe disa rekorde, ku përfshihet edhe fitorja 10–0 kundër Alessandrisë. Në vitin 2015, rindërtimi i stadiumit filloi dhe përfundoi më 24 maj 2017.
Përpara Filadelfias, Torino luante në stadiumin Stadio Velodrome Umberto. Më 13 janar 1907, klubi zhvilloi ndeshjen e parë zyrtare në atë stadium. Më 9 janar 1910, klubi filloi të përdorte Piazza d'armi ku ndodheshin fusha të shumta: Lato Ferrovia dhe nga 26 shkurti 1911, Lato Crocetta. Në sezonin 1913–14 Torino u transferua te Stradale Stupinigi, e cila ishte kthyer për qëllime ushtarake për shkak të shpërthimit të Luftës së Parë Botërore. Nga 11 tetori 1925 dhe gjatë sezonit 1925–26, Torino luante ndeshjet si vendase në fushën Motovelodromo di Corso Casale gjatë kohës që po priste kalimin te Filadelfia. Në ditët e sotme, Motovelodromo është restauruar dhe i është dedikuar Fausto Coppit dhe pret takimet e futbollit amerikan.
Tifozët dhe rivalët
parapamje|majtas|Një foto e tifozëve të Torinos. Tifozët e Torinos janë të "binjakëzuar" me tifozët e Fiorentinës. Lidhja ndërmjet dy tifozerive ka lindur në vitet e hershme 1970' për shkak të ndjenjes anti-Juventus dhe për shkak të afërsisë së Violave pas tragjedisë së Supergës. Mbështetësit e Torinos janë gjithashtu në "marrëdhënie të mira" me curva nordin e Alessandrisë dhe curva sudin e Nocerinës.
Miqësia ndërmjet Corinthiansit dhe Torinos daton që nga viti 1914: në atë vit, Torino u bë klubi i parë që udhëtoi në Amerikën e Jugut për të zhvilluar një tur. Klubi zhvilloi gjashtë ndeshje miqësore, ku dy prej tyre ishin kundër Corinthiansit. Pavarësisht rezultateve në fushë, dy klubet – të dy të njohura në shtëpitë të tyre – u rritën dhe vendosën marrëdhënjet miqësore ndërmjet tyre. Më 4 maj 1949, kur Grande Torino ishte zhdukur nga aksidenti ajëror i Spergës, lojtarët e Corinthiansit shprehën ngushëllimet për italianët në një ndeshje miqësore kundër Portuguesës, ku 11 lojtarët e hyrë në fushë me fanellën e Torinos.
Argjentinasit e River Plates kanë qënë gjithmonë të binjakëzuar me Torinon që nga tragjedia e Supergës. Në një periudhë pas fatkeqsisë, klubi argjentinas ishte shumë i lidhur me Torinon, duke organizuar një ndeshje miqësore dhe duke dhuruar fonde për të ndihmuar skuadrën e shkatërruar; më 26 maj 1949, River fluturoi në Torino për të luajtur një ndeshje miqësore bamirësie, të organizuar nga FIGC, sëbashku me përzgjedhjen e lojtarëve më të mirë italian të asaj kohe që luajtën nën emrin "Torino symbol". Si një dëshmi për marrëdhëniet në mes dy klubeve, në disa raste fanella e ndeshjeve jashtë fushe të klubit argjentinas ka qënë e kuqerremtë (për herë të fundit në sezonin 2005–06) kurse Torino ka pasur raste që në fanellën e dytë ka pasur një grup diagonalesh, një homazh për fanellën e parë të Rives. Klubi ka miqësi të tjera edhe me klubin anglez Manchester City.
Rivalët historik të Torinos janë Sampdoria, Piacenza, Hellas Verona, Lazio, Perugia, Inter, Atalanta, Ternana dhe Ancona. Miqësia e Torinos me Genoan u bë negative pas festimeve të xhenovezve gjatë ndeshjes Torino – Genoa më 24 maj 2009, e fituar nga KuqeBlutë, gjë që kontriboi shumë në rënjen e klubit në Serie B; më 16 dhjetor 2012, kur dy klubet u ndeshën për herë të parë pas rikthimit të Torinos në Serie A, pati përplasje ndërmjet dy tifozerive të klubeve. Rivaliteti me Juventusin është më i ndjeshëm, me dy skuadrat që japin jetën për të fituar Derby della Mole, një nga derbit më popullor dhe të vjetër të futbollit italian.
Rekordet dhe statistikat
Në ligën italiane, skuadra ka përfunduar në vendin e parë në tetë raste, pavarësisht se klubi ka fituar vetëm shtatë kampionate, shtatë herë në vendin e dytë dhe nëntë herë në vendin e tretë. Në 100 sezone, ku 70 janë shpenzuar në Serie A, 12 Serie B, Torino ka përfunduar në podium në 24% të rasteve. Në sezonin 2006–07, Torino luajti për herë të parë në histori në një kategori më të lartë se rivalët e qytetit Juventus: gjatë kohës që Torino konkuronte në Serie A, Juventus luante në Serie B për shkak të skandalit të Calciopolit.
parapamje|150px|djathtas|[[Paolo Pulici është shënuesi më i mirë i të gjitha kohërave i Torinos me 172 gola.]] Giorgio Ferrini mban rekordin për numrin më të madhë të paraqitjeve me klubin me plot 566 paraqitje (plus 56 gola) gjatë peridhës nga 1959 e deri në 1975. Rekordi për golashënuesin më të mirë mbahet nga Paolo Pulici me 172 gola zyrtar (në 437 paraqitje) nga viti 1967 e deri në vitin 1982.
Sëbashku me golashënuesit e tjerë, tetë lojtarë të ndryshëm të Torinos kanë fituar çmimin Capocannoniere për golashënuesin më të mirë të Serie A: lojtari i parë i Torinos që e fitoi këtë çmim ishte austriaku Heinrich Schönfeld që shënoi 36 herë në sezonin 1923–24. Ai u ndoq nga italo-argjentinasi Julio Libonatti, i cili shënoi 35 gola në sezonin 1927–28 dhe nga Gino Rossetti me 36 gola në sezonin 1928–29.
Kuota e 36 golave të Rossettit është ende kuota më e lartë që e ka fituar këtë çmim. Eusebio Castigliano ishte golashënuesi kryesues me 13 gola në sezonin e parë 1945–46 pas Luftës së Dytë Botërore, i ndjekur nga Valentino Mazzola me 29 gola në sezonin 1946–47. Torino duhej të priste edhe 30 vite të tjera përpara se një lojtar i tyre të fitonte këtë çmim: Paolo Pulici i dha fund pritjes duke shënuar 17, 18 dhe 21 gola respektivisht në sezonet 1972–73, 1974–75 dhe 1975–76. Ai u pasua nga shoku i skuadrës Francesco Graziani në sezonin 1976–77, duke shënuar 21 gola. Pas gati 40 vitesh, Ciro Immobile, me 22 gola, u shpall golashënuesi më i mirë i sezonit 2013–14.
Trofe
Torino në vitet 1940' konsiderohej ekipi më i mirë në Itali. Ata fituan pesë kampionate rresht, duke vendosur një rekord absolut në atë kohë. Ekipi njihej me pseudonimin Grande Torino. Klubi ka fituar gjithsej shtatë tituj të Serie A, tre të Serie B si dhe ka triumfuar pesë herë në Coppa Italia, ku suksesi i fundit daton në sezonin 1992–93. Në arenën ndërkombëtare, Torino ka fituar Kupën Mitropa në sezonin 1990–91 si dhe arritën në finalen e Kupës UEFA një sezon më pas.
Shënime: Torino fitoi edhe një titull në sezonin 1926–27, por më vonë j'u anullua.
Torino dhe kombëtarja italiane
Disa nga lojtarët e Torinos që kanë fituar trofe me Italinë janë Adolfo Baloncieri, Antonio Janni, Julio Libonatti dhe Gino Rossetti, të gjithë fituesit e 1927–30 Kupës Ndërkombëtare të Europës Qëndrore, që të gjithë me përjashtim të Libonattit fituan medaljen e bronztë në Lojërat Olimpike 1928. Më pas Lido Vieri dhe Giorgio Ferrini fituan UEFA Euro 1968 me të kaltrit, kurse Giuseppe Dossena fitoi Kupën e Botës 1982.
Më 11 maj 1947, gjatë një ndeshje miqësore ndërmjet Italisë dhe Hugarisë që përfundoi 3–2, trajneri Vittorio Pozzo rreshtoi një formacion me dhjetë lojtarë të Torinos; kjo është ende ndeshja që kombëtarja italiane ka luajtur me më shumë lojtarë nga i njëjti ekip.
Torino është klubi i pestë për numrin e lojtarëve që kanë luajtur me kombëtaren italiane; që nga themelimi, 74 lojtarë kanë luajtur të paktën një ndeshjen për ekipin Azzurri. Francesco Graziani është lojtari i Torinos i cili ka luajtur më shumë ndeshje (47) dhe ka shënuar më shumë gola (20) për Italinë. Më 11 qershor 2017, Andrea Belotti shënoi golin e 100të si një lojtar i Torinos në kombëtare, gjatë një ndeshje kualifikuese të Kupës së Botës 2018 ndaj Lihtenshtajnit.
Sistemi i të rinjëve
parapamje|upright=0.8|[[Fabio Quagliarella është produkt i sistemit të të rinjëve të Torinos.]] Sistemi i të rinjëve të Torinos është i përbërë nga tre skuadra që luajnë në liga të ndara kombëtare (Primavera, Allievi Nazionali dhe Beretti) dhe pesë të tjera që marrin pjesë në nivele rajonale (Allievi Professionisti Lega Pro, Giovanissimi Regionali, Giovanissimi Professionisti, Giovanissimi Regionali Sperimentali dhe Giovanissimi Regionali Sperimentali B). Torino ishte një nga klubet e para në Itali që vendosi sistemin e të rinjëve në vitet 1930' dhe akademia e tyre konsiderohet si një nga më të mirat.
Brënda vëndit, Torino mban rekordin për më shumë kampionate të fituara në Campionato Nazionale Primavera (9 tituj) dhe Campionato Nazionale Dante Berretti (10 tituj). Përveç kësaj, ata kanë fituar trofeun Coppa Italia Primavera tetë herë, një rekord kombëtar, dhe dhe trofeun prestigjoz Torneo di Viareggio gjashtë herë.
Lojtarët e rinjë të Torinos stërviten në fushën e të rinjëve që quhet "Balon-Boys" në nder të Adolfo Baloncierit, lojtari dhe simboli i klubit që e mbylli karrierën në ato vite. Sistemi i të rinjëve të Torinos ka prodhuar disa lojtarë, përfshirë aktorin dhe gazetarin Raf Vallone, i cili ndoqi karrierën artistike pas debutimit me skuadrën e parë të Torinos.
Stafi drejtues
parapamje|djathtas|150px|Trajneri aktual i skuadrës [[Walter Mazzarri]] .
Kosovafilmi
thumb|Kosovafilm Kosovafilmi është organizatë për prodhimin, distribuimin dhe shfaqjen e filmave. Është themeluar me 20 shkurt 1969 me vendimin e Kuvendit të Kosovës. Drejtori i parë ishte Abdurrahman Shala. Në vazhdim Kosovafilmin e ka udhëhequr Azem Shkreli, në periudhën e të cilit janë realizuar filmat më të suksesshëm dhe me të mirë, pastaj Xhevat Qorraj, Ekrem Kryeziu. Drejtor i tashëm i Kosovafilmit është Gani Mehmetaj. Kosovafilmi ka zhvilluar aktivitetin e vet në sektorin e prodhimit, me filma të shkurtër, dokumentarë dhe më vonë filma të metrazhit të gjatë. Në vitin 1969, Kosovafilmi bën kooproduksionin e parë me Filmske Novosti, Beograd, Avala Film, etj. Në vitin 1971, është themeluar sektori i distribuimit të filmit: shitblerja e filmave dhe shfaqja e tyre me të drejta ekskluzive në tërë hapësirën e ish-Jugosllavisë. Ka blerë dhe distribuar 200 filma artistik të prodhimit të huaj, kryesisht perëndimor.
Kino filma
Kjo është lista e kino filmave të prodhuar nga Kosovafilmi.
Bibinje
Bibinje (në Kroatisht ) është një qytet në zhupaninë Zadar në Kroaci.
Kosovafilmi
Shpërblimet
Kosovafilmi me prodhimet e veta ka arritur këto çmime:
Bibinje
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 4029 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 4019 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 3923 banorë. Popullsia ka ndryshuar me 0.25%.
Kosovafilmi
Shpërblimet
-	Regjisor Besim Sahatçiu Çmimet: -	“Arena e Artë” për skenar “Pula 1979” -	“Arena e Art” për rolin kresor “Pula 1979” -	“Shperblimi tradicional i kritikeve te filmit” Sarajeve 1979”
Kelley Paul
Kelley Ashby Paul (lindur në 1963) është gruaja e oftalmologjistit dhe Senatorit Rand Paul (Kentucky, SHBA), i cili u zgjodh në Senatin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës në vitin 2010 dhe që aktualisht është në garë për nominimin e Partisë Republikane për zgjedhjet presidenciale të vitit 2016. Kelley Paul ka punuar si një këshilluese politike për The Strategy Group for Media dhe si një shkrimtare freelance. Ajo ka botuar edhe një libër të titulluar True and Constant Friends in April 2015.
Kosovafilmi
Shpërblimet
-	Regjisor Isa Qosja
-	Regjisor Isë Qosja Çmimet: “Shperblimi Shpresat e Reja” Kanë 988
Kelley Paul
Jeta e hershme dhe edukimi
Kelley Ashby  u lind në Russellville, Kentucky nga Hilton dhe Lillian Ashby, në një familje ushtarakësh. Kelley kaloi mjaft kohë të jetës së vet të hershme duke lëvizur përreth vendit. Familja e saj ka jetuar edhe në Turqi për disa vite. Ajo u diplomua nga Russellville High School, ku ishte pjesë e skuadrës së cheerleader-ve (nxitësve të tifozave). Pas shkollës së mesme, Kelley ndoqi Rhodes College, ku u fokusua në fushat e komunikimit dhe të gjuhës angleze.
Kosovafilmi
Shpërblimet
-	Regjisor Ekrem Kryeziu Çmimet: “Arena e Bronzit” për regji “Pula 1980”
Kelley Paul
Jeta e hershme dhe edukimi
Në vitin 1988, Kelley u njoh me Rand Paulin - që asokohe njihej si Randy -, në Atlanta. Randy Paul po përfundonte një trajnim (alternim) tek Georgia Baptist Hospital ndërsa punonte për diplomën e vet mjekësore në Duke University School of Medicine. Fillimisht Kelley mendoi se Randy ishte një adoleshent, pa e kuptuar se në të vërtetë ishte një doktor i vjetër 26 vjeçar. Ata filluan të frekuentonin njëri-tjetrin ndërsa kur Paul përfundoi programin e tij të trajnimit, i kërkoi Kelleyt që të shkonte me të në North Carolina në mënyrë që të vazhdonin të qëndronin bashkë. Në 20 tetor 1990, çifti u martua dhe në vitin 1993 lëvizën në shtetin e Kentuckyt kur u hap një vend oftalmologjisti në qytezën e vogël Bowling Green.
Kosovafilmi
Filmat dokumentarë
Regjisor Besim Sahatçiu
Kelley Paul
Jeta e hershme dhe edukimi
Kelley vazhdoi të ndihmonte të shoqin në drejtimin e praktikës së vet mjekësore, duke bërë llogaritë dhe duke menaxhuar rimodelimin e një ndërtese ku ai viziitonte pacientët e vet.
Kosovafilmi
Filmat dokumentarë
Çmimet: Pllaketa e Artë në Festivali e Filmit Dokumentar dhe të Metrazhit të shkurtër – Beograd 1978 Regjisor Ekrem Kryeziu Çmimet: Diplomë për regji në Festivalin e Filmit Dokumentar dhe të Metrazhit të shkurtër Beograd 1981
Kelley Paul
Karriera e vonë
right|thumb|Kelley Paul duke prezantuar të shoqin gjatë zyrtarizimit të kandidaturës për zgjedhjet Presidenciale (SHBA) të vitit 2016. (Louisville, Kentucky). Pas zgjedhjes së të shoqir në Senatin e Shteteve të Bashkuara, Kelley filloitë fokusohej më shumë në karrierën e vet dhe në fushën e të shkruarit. Ajo gjithashtu mban një pozicion në bordin e Helping a Hero,një organizatë bamirëse që ndërton shtëpi për veteranë të plagosur në luftë.
Kosovafilmi
Filmat dokumentarë
2003   “ Zakonet e shqiptarëve në Mal të Zi”, dokumentar Emin Halili. 2003 “Kosovafilmi dikur”, Isa Qosja, dokumentar
Kelley Paul
Karriera e vonë
Gjatë fushatës së të shoqit, Kelley Paul dha edhe fjalime politike në emër të tij, duke iu drejtuar grupeve të femrave Republikane, dhe duke marrë pjesë në fushata publicitare për zgjedhjen e tij.
Kosovafilmi
Shiko edhe
Historia e kinematografise dhe televizionit ne Kosove
Kelley Paul
Karriera e vonë
Në afërsi të vendimit të të shoqit për të garuar për Presidencën e Sheteve të Bashkuara, Kelley filloi të shkruante një libër që bazohej mbi miqësitë e saj të gjata, sikundër edhe me historinë e familjes së vet. Libri titullohet True and Constant Friends: Love and Inspiration from Our Grandmothers, Mothers, and Friends. Shumë analistë dhe këshilltarë politikë e kanë quajtur Kelley Paulin si "arma sekrete" e Senatorit Paul    dhe e kanë përshkruar atë si një "person me mjaft vetbesim, shumë komode, dhe që e përplotëson [Randin] mirë".
Kosovafilmi
Shiko edhe
Kinematografia në Kosovë
Kelley Paul
Jeta personale
Kelley Paul dhe Rand Paul u martuan më 20 tetor 1990 dhe kanë tre djem, William, Duncan, dhe Robert. Dy djemtë e mëdhej aktualisht ndjekin Universitetin e Kentuckyt, ndërsa i vogli ndjek një shkollë private në zonën e Washington, D.C.
Johnson County (Illinois)
Johnson County është një nga  qarqet në shtetin federal Illinois të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Jasper County (Illinois)
Jasper County është një nga  qarqet në shtetin federal Illinois të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kantoni Les Abymes-1
Përbërja aktuale
Kantoni Les Abymes-1 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Ekzekutimet e Paramithisë
Ekzekutimet e Paramithisë, të njohura edhe si masakra e Ajdonatit (19–29 shtator 1943) ishte një krim lufte i kombinuar nazist dhe shqiptar çam i kryer nga anëtarët e Divizionit të 1-rë Malor dhe milicisë myslimane çame në qytetin e Ajdonatit (Paramithia) dhe rajonin përreth tij, gjatë pushtimi i Greqisë nga Boshti, në Luftën e Dytë Botërore. Në këtë, 201 fshatarë grekë u vranë dhe 19 komuna në rajonin e Ajdonatit u shkatërruan. Vitet pas përfundimit të luftës dhe humbjes së Fuqive të Boshtit, një sërë gjyqesh për krime lufte i dënuan këto veprime, por asnjë i pandehur i vetëm nuk u arrestua dhe nuk u soll në gjyq, pasi ata tashmë kishin ikur në Shqipëri. Në gjyqin e pengjeve në Nyrëmberg (1948), gjykatësit amerikanë morën vendimin se ekzekutimet e Paramithia ishin "vrasje të thjeshta".
Kvæfjord
Kvæfjord është një komunë në qarkun Troms, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 513 km² dhe popullsi 3072 banorë.
Ekzekutimet e Paramithisë
Prapavija
Qyteti i Paramithisë ishte qendra administrative e Prefekturës së Thesprotisë përpara Luftës së Dytë Botërore. Kur shpërtheu lufta kishte një popullsi të përzier prej 3000 grekësh të krishterë dhe 3000 shqiptarëve myslimanë çamë.
Kvæfjord
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Ekzekutimet e Paramithisë
Prapavija
Propaganda fashiste italiane kishte adoptuar një qasje proshqiptare, duke premtuar se rajoni do të bëhej pjesë e Shqipërisë së Madhe kur të përfundonte lufta. Si rezultat, komuniteti çam mysliman bashkëpunoi në pjesë të mëdha me trupat pushtuese italiane dhe më vonë gjermane të Fuqive të Boshtit, duke kryer një sërë krimesh kundër popullsisë vendase të paarmatosur greke. Forcat pushtuese vendosën një administratë lokale çame në qytetin e Paramitisë, me Xhemil Dinon si administrator lokal të Thesprotisë dhe si përfaqësues të qeverisë shqiptare. Përveç administratës lokale çame (Këshilla) dhe milicisë, nga korriku i vitit 1942 vepronte edhe një organizatë paraushtarake me emrin “Kosla”.
Veprimtaria e antirezistencës dhe vala e parë e ekzekutimeve
Për shkak të rritjes së aktivitetit gueril në rajonin përreth, në shtator 1943, nënkoloneli gjerman Josef Remold urdhëroi fillimin e disa misioneve scouting të përbërë nga grupe të kombinuara gjermano-çamë shqiptare.
Më 18 shtator, një grup prej 60 fshatarësh u ndalua nga një patrullë dhe u mor në pyetje. Nëntë prej tyre (një grua dhe tetë burra) konsideroheshin anëtarë të rezistencës. Të nesërmen ata u ekzekutuan para shkollës fillore të qytetit. Më 20 shtator, misionet e zbulimit u intensifikuan dhe në disa raste u përfshinë në luftime njësitë e EDES. Vetë Remold u shpreh se njësitë çame ishin shumë efektive dhe "me njohuritë e tyre për zonën përreth, ata e kanë dëshmuar vlerën e tyre në misionet e zbulimit".
Më 24 shtator, një ekip patrullimi i përbërë nga pesë ushtarë gjermanë u zu në pritë, ndoshta nga guerilët grekë. Të nesërmen trupat e tyre u gjetën në një gjendje që vështirësonte njohjen. U përhap një thashethem se ekipi shoqërohej nga çamë myslimanë, të cilët kryen vrasjet për të akuzuar grekët dhe për të nisur një pogrom të madh gjatë ditëve në vijim. Megjithatë, sipas dëshmive të pasluftës kjo mundësi nuk është vërtetuar.
Reprezaljet
Më 27 shtator, forcat e bashkuara gjermane dhe çame filluan një operacion në shkallë të gjerë, duke djegur dhe shkatërruar fshatra në veri të Paramithia, duke përfshirë, Eleftherochori, Seliani, Semelika, Aghios Nikolaos, dhe duke vrarë 50 fshatarë grekë në proces. Në këtë operacion kontingjenti çam numëronte 150 vetë, dhe sipas majorit gjerman Stöckert, “paraqiti shumë mirë”.
Megjithatë, ky operacion nuk mjaftoi, në prag të 27 shtatorit, grupi i milicëve shqiptarë çamë hetuan pothuajse çdo shtëpi në Paramithia. Oficeri i milicisë çame Mazar Dino, bazuar në një listë emrash që zotëronte, arrestoi 53 banorë dhe i mbylli në shkollën fillore të qytetit për të pritur ekzekutimin.
Peshkopi vendas Dorotheos udhëtoi për në Janinë për të bindur komandantin nazist, gjeneralin Hubert Lanz, që të ndërronte ekzekutimet.
Ekzekutimi i robërve
Vëllezërit Mazar dhe Nuri Dino, të cilët kishin orkestruar këtë veprim për të hequr qafe përfaqësuesit dhe intelektualët e komunitetit grek, ishin të vetëdijshëm për qëllimin e Dorotheos dhe vepruan menjëherë. Në mesnatën e 29 shtatorit, të burgosurit u dërguan në vendin e ekzekutimit në periferi të qytetit. Megjithatë, katër të burgosur u liruan. Sipas rreshterit gjerman Helmut Götte, i cili ishte pjesë e skuadrës së pushkatimit: Pengët u urdhëruan të largoheshin nga shkolla dhe të rreshtoheshin. Një përkthyes u lexoi atyre emrin e secilit person që do të ekzekutohej. Ata bënë një hap përpara. Na u desh t'i zhvendosnim në vendin e ekzekutimit, jashtë Paramythia. Varret tashmë ishin hapur dhe para tyre duhej të qëndronin. Ekzekutimi u krye me karabina në një distancë 5-6 metra. Nuk kishte Coup de grâce. Sipas dëshmisë së pasluftës të Götte, shqiptarët çamë ishin pjesë e skuadrës së pushkatimit. Megjithëse kishte raportime se kufomat ishin grabitur për bizhuteri dhe para, Götte e mohon këtë fakt. Sipas një gjermani tjetër që ishte pjesë e skuadrës së pushkatimit, të afërmit u urdhëruan menjëherë të varrosnin trupat pas ekzekutimit.
Viktimat ishin njerëz nga të gjitha shtresat, por shumica e tyre ishin personalitete të shquara të komunitetit grek të Paramithisë. Mes tyre kishte një prift, një mjek, pesë mësues, drejtori i shkollës dhe shumica e sipërmarrësve vendas.
Provat dhe përgjegjësitë
Në vitet e pasluftës në Greqi u mbajtën një sërë gjyqesh për krime lufte në lidhje me pushtimin e Boshtit. Megjithatë, asnjë i pandehur i vetëm nuk u arrestua apo u burgos, pasi këta tashmë ishin larguar nga vendi. Në gjyqet e Nurembergut, gjenerali Hubert Lanz raportoi se ekzekutimet dhe misionet hakmarrëse ishin pjesë e "rregulloreve të luftës", megjithatë ai pranoi injorancën e plotë për ekzekutimet në Paramithi. Në vitin 1948 Byroja Kombëtare Greke për Krimet e Luftës urdhëroi kërkime juridike mbi krimet e kryera nga italianët, shqiptarët dhe gjermanët gjatë pushtimit të Boshtit. Dy ditë më vonë u urdhërua arrestimi i menjëhershëm i të pandehurve. Për shkak se të gjithë të pandehurit ishin jashtë vendit, nuk dihet nëse Ministria e Jashtme Greke ka nisur procedurën e nevojshme diplomatike. Në gjyqin e pengjeve në Nuremberg (1948) gjykatësit amerikanë i quajtën ekzekutimet në Paramithi "vrasje e thjeshtë".
Grundy County (Illinois)
Grundy County është një nga  qarqet në shtetin federal Illinois të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Selva
Lista e komunave
Amer, Anglès, Arbúcies, Blanes, Breda, Brunyola, Caldes de Malavella, La Cellera de Ter, Fogars de la Selva, Hostalric, Lloret de Mar, Massanes, Maçanet de la Selva, Osor, Riells i Viabrea, Riudarenes, Riudellots de la Selva, Sant Feliu de Buixalleu, Sant Hilari Sacalm, Sant Julià del Llor i Bonmatí, Santa Coloma de Farners, Sils, Susqueda, Tossa de Mar, Vidreres, Vilobí d'Onyar
Josep Bonaplata
Josep Bonaplata Corriol (Barcelonë, 1795 - Bunyol, 2 qershor 1843) ishte ndërmarrës industrial katalunas i njohur për përfshirjen e makines me avull në Katalonjë dhe Spanjë. Prindërit e tij, Ramon Bonaplata dhe Teresa Corriol, ishin prudhues të tekstilit, kryesisht të chintz-it, dhe pati tre vëllezër, Salvadorin, Ramonin dhe Narcisin.
Rinia dhe udhëtimi në Angli
Josep Bonaplata punoi në punishten familjare derisa babai i tij u penzionua dhe biznesin e mori vëllai i tij më i vjeter, Salvadori. Në vitin 1828 Josepi dhe shoku i tij Joan Vilareguti hapen një fabrikë të tekstilit koton në Sallent, e cila punonte me fuqi ujore të lumit Llobregrat. Në vitin 1829, në përpjekje për ta modernizuar biznesin e tij, atij iu dha leja nga qeveria spanjolle për të importuar motorin me avull anglez.
Bonaplata udhëtoi për në Britani me Joan Rullin dhe me një burrë të quajtur Camps për të mësuar mbi industrinë e tekstilit në Lancashire dhe të blente manikerinë e nevojshme nga punishtja Boulton and Watt në Birmingham. Në Londër, ai mori autorizimin për ta importuar makinën me avull nga ambasadori spanjoll Francisco Cea Bermudezi. Bonaplata dhe Rulli u kthyen në Kataluni në korrik të vitit 1830, por Campsi qëndori në Mançester për të vazhduar mësimin mbi makinerinë, veçanërisht në tjerrjen e Riçard Robertsit të cilën Bonaplata planifikonte ta prodhonte nën licensë.
Ndërmarrja industriale
Më 30 shtator 1831 Bonaplata formoi firmen Bonaplata, Rull, Vilaregut i Cia me tre vëllezërit, shokun e tij Joan Vilaregutin dhe partnerin e ri Joan Rullin. Kompania kishte kapital prej 1.600.000 reales. Fabrika Bonaplata (e njohur edhe si El Vapor) ishte në Carrer Tallers në lagjen Raval të Barcelones dhe pati dy aktivitete: në vitin 1832 u instalua një shkritore hekuri me një punëtori për të bërë vegja mekanike dhe në nëntor të vitit 1833 u hap punishtja mekanike për gërshetim dhe tjerrje. Kjo ishte fabrika e parë në Spanjë që përdorte makinen me avull. Vlera e tij dhe ndikimi shoqëror është njohur menjëherë, pasi punësoi përafërsisht 700 persona dhe kjo e frymëzoi modernizimin e ekonomisë.
Sidoqoftë, fabrika u sulmua dhe u dogj natën e 4 gushtit dhe me 5 gusht të vitit 1835 nga gangsterët ludit të njohur si Bullangues. Humbjet nga fatkeqësia arrinin deri në 2.696.625 reales. Bonaplata paditi qeverinë spanjolle për dështimin në ndalimin e trazirave. Fillimisht, qeveria u përpoq të shmangte përgjegjësinë, por më pas i kërkoi Cortes Generales (parlamentit) leje për të paguar një kompensim. Më 1 prill 1837 Josep Bonaplata u paraqit para Cortesit dhe pranoi të rindërtonte një fabrikë të re dhe më të madhe që të fillonte industrinë spanjolle të modernizuar, por komiteti i thesarit vendosi se ai duhet të heqë dorë nga çdo pretendim për kompensim në qoftë se ai donte investimet e shtetit për sipërmarrjen e tij të re.