cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nahuatl
Pas pushtimit, pasi kolonistët dhe misionarët spanjollë futën alfabetin latin, Nahuatli u bë gjithashtu një gjuhë letrare. Në të janë shkruar shumë kronika, gramatikë, vepra poetik e, dokumente administrative dhe kodikë gjatë shekujve XVI dhe XVII. Kjo gjuhë e hershme letrare e bazuar në varietetin Tenochtitlan është etiketuar si Nahuatli klasik. Është ndër gjuhët më të studiuara dhe më të dokumentuara të Amerikës.
Sot, gjuhët nahuane fliten në komunitete të shpërndara, kryesisht në zonat rurale në të gjithë Meksikën qendrore dhe përgjatë vijës bregdetare. Ka dallime të konsiderueshme midis varieteteve, dhe disa nuk janë dyanshmërisht të kuptueshme. Nahuatli Huasteka, me mbi një milion folës, është varieteti më i folur. Të gjitha varietetet janë ndikuar nga spanjishtja në masa të ndryshme. Asnjë gjuhë moderne nahuane nuk është identike me nahuatlen klasike, por ato që fliten në dhe përreth Luginës së Meksikës në përgjithësi janë më të lidhura me të sesa ato në periferi. Sipas Ligjit të Përgjithshëm të Meksikës për të Drejtat Gjuhësore të Popujve Indigjenë, i shpallur në 2003, Nahuatli dhe 63 gjuhët e tjera indigjene të Meksikës njihen si lenguas nacionales ('gjuhët kombëtare') në rajonet ku fliten. Atyre u jepet i njëjti status si spanjishtja brenda rajoneve të tyre përkatëse.
Gjuhët nahuane shfaqin një morfologji komplekse, ose sistem fjalëformimi të karakterizuar nga polisinteza dhe aglutinimi. Kjo do të thotë që morfemat - fjalë ose fragmente fjalësh që përmbajnë kuptimin e tyre veçmas - shpesh lidhen së bashku për të bërë fjalë më të gjata komplekse.
Nën një periudhe shumë të gjatë zhvillimi përkrah gjuhëve të tjera indigjene mezoamerikane, ato kanë thithur shumë ndikime, duke u bërë pjesë e zonës gjuhësore mezoamerikane. Shumë fjalë nga Nahuatl u përvetësuan nga spanjishtja dhe, prej andej, u shpërndanë në qindra gjuhë të tjera në rajon. Shumica e këtyre fjalëve të huazuara emërtojnë gjëra vendase në Meksikën qendrore, të cilat spanjollët i dëgjuan të përmendura për herë të parë me emrat e tyre Nahuatl. Anglishtja ka përthithur gjithashtu fjalë me origjinë nahuatl, duke përfshirë avocado, chayote, chili, chipotle, chocolate, <i id="mwXg">atlatl</i> , coyote, peyote, axolotl dhe tomato.
Fluoridimi i ujit
Prishja e dhëmbëve mbetet një shqetësim kryesor i shëndetit publik në shumicën e vendeve të industrializuara, duke prekur 60-90% të nxënësve të shkollës dhe shumicën dërrmuese të të rriturve. Fluoridimi i ujit redukton zgavrat tek fëmijët, ndërsa efikasshmëria tek të rriturit është më pak e qartë. Një përmbledhje e organizatës Cochrane vlerëson se një reduktim i zgavrave prej 35% në dhëmbët e fëmijërisë dhe 26% në dhëmbët e përhershëm kur fluoridimi i ujit përdorej nga fëmijët që nuk merrnin fluor nga burime të tjera. Megjithatë, kjo u bazua në studime të vjetra të cilat nuk arritën të kontrollonin ndryshore të shumta, si rritja e konsumit të sheqerit si dhe strategji të tjera dentare. Shumica e vendeve evropiane kanë dëshmuar rënie të konsiderueshme të prishjes së dhëmbëve, megjithëse fluoridimi i qumështit dhe kripës është i përhapur në vend të fluoridimit të ujit. Studimet e fundit këshillojnë se fluoridimi i ujit, veçanërisht në vendet e industrializuara, mund të jetë i panevojshëm, sepse fluoridet aktuale (të tilla si në pastat e dhëmbëve ) përdoren gjerësisht dhe shkalla e kariesit është tashmë e ulët.
Edhe pse fluoridimi mund të shkaktojë fluorozë dentare, e cila mund të ndryshojë pamjen e dhëmbëve në zhvillim ose fluorozën e smaltit, ndryshimet janë të lehta dhe zakonisht nuk janë një shqetësim estetik ose i shëndetit publik. Nuk ka dëshmi të qarta të efekteve anësore të tjera nga fluoridimi i ujit. Efektet e fluorit varen nga sasia ditore e fluorit të marrë prej të gjitha burimeve. Pikëpamjet mbi metodën më efikase për parandalimin e prishjes së dhëmbëve në komunitet janë ndryshme. Qeveria australiane deklaron se fluoridimi i ujit është mënyra më efektive për të arritur ekspozimin ndaj fluorit. OBSH raporton se fluoridimi i ujit, kur është i realizueshëm dhe i pranueshëm nga ana kulturore, ka përparësi thelbësore, veçanërisht për nëngrupet me rrezik të lartë, ndërsa Komisioni Evropian nuk gjen asnjë përfitim nga fluoridimi i ujit në krahasim me përdorimin e tanishëm.
Qëllimi
alt=Molar viewed from the top, with a cavity in the central pit, and a small amount of blood in nearby fissures.|parapamje| Një [[Kariesi dentar|zgavër fillon në smaltin e jashtëm të një dhëmbi dhe përhapet në dentinën dhe pulpën brenda.]] Prishja e dhëmbëve ( kariesi i dhëmbëve ) është një nga sëmundjet kronike (të përherëshme)më të përhapura në mbarë botën. Megjithëse rrallë është kërcënues për jetën, prishja e dhëmbëve mund të shkaktojë dhimbje dhe të dëmtojë të ngrënit, të folurit, fytyrën dhe jetën shoqërore, si dhe ndikon shumë në cilësinë e jetës së fëmijëve, veçanërisht të atyre me status të ulët socio-ekonomik. Në shumicën e vendeve të industrializuara, prishja e dhëmbëve prek 60-90% të nxënësve të shkollës dhe shumicën dërrmuese të të rriturve; megjithëse problemi është më pak i theksuar tek vendet në zhvillim të Afrikës, ai pritet të rritet për shkak të ndryshimit të dietës dhe ekspozimit të pamjaftueshëm të fluorit. Pasi ndodh një zgavër, dhëmbi u nënshtrohet restaurimeve të përsëritura, me vlerësime për jetëgjatësinë mediane të mbushjes me amalgamë që variojnë nga 9 deri në 14 vjet. Sëmundja orale është sëmundja e katërt më e shtrenjtë për t'u trajtuar. Motivimi për fluorizimin e kripës ose ujit është i ngjashëm me atë të kripës së jodizuar për parandalimin e hipotiroidizmit kongjenital dhe strumës.
Qëllimi i fluoridimit të ujit është të parandalojë një sëmundje kronike, barra e së cilës bie veçanërisht mbi fëmijët dhe të varfërit. Një tjetër nga qëllimet ishte për të kapërcyer pabarazitë në shëndetin dentar dhe kujdesin dentar. Ka anekdota, por jo prova shkencore që fluori lejon më shumë kohë për trajtimin dentar duke ngadalësuar përparimin e prishjes së dhëmbëve dhe se ai thjeshton trajtimin duke shkaktuar që shumica e kaviteteve të shfaqen në gropa dhe çarje të dhëmbëve. Rishikime të tjera nuk kanë gjetur prova të mjaftueshme për të përcaktuar nëse fluoridimi i ujit redukton pabarazitë sociale të shëndetit oral.
Organizatat shëndetësore dhe dentare në mbarë botën kanë miratuar sigurinë dhe efektivitetin e praktikës. Përdorimi i saj filloi në vitin 1945, pas studimeve të fëmijëve në një rajon ku nivele më të larta të fluorit ndodhin natyrshëm në ujë. Hulumtimet e mëtejshme treguan se fluoridimi i matur parandalon prishjen e dhëmbëve.
Accous
Accous është një komunë në Francë. Accous bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 431 banorë dhe sipërfaqe prej  60.68 km².
Papa Zhuli
Papa Zhuli nga Fushebardha themeluesi i Kanunit të Labërisë, është i njohur edhe pse 933 vjet më parë në qershor 1081 u realizua dhe marrëveshja e parë në Labëri. Papa Zhuli edhe me këshillën e të urtëve të krahinës bëri pakt me ushtrinë e Boemundit.
Bashkë në dashuri dhe atdhetari : kushtuar çiftit Aurelia dhe Ajaz Voka
Bashkë në dashuri dhe atdhetari : kushtuar çiftit Aurelia dhe Ajaz Voka Libër nga Vilhelme Haxhiraj (Vranari), rec. Sali Bashota, red. Xhelku Maksuti. Botuar në Bukuresht në vitin 2012 nga "Amanda". Libri ka 142 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9786068041834
Papa Zhuli
Literatura
“Shejzat” Romë 1957
Bashkë në dashuri dhe atdhetari : kushtuar çiftit Aurelia dhe Ajaz Voka
Shënime: Historia, atdhetarë, shqiptarë.
Clarence Nash
thumb|Clarence Nash Clarence Charles "Ducky" Nash (7 dhjetor 1904 – 20 shkurt 1985) ishte dublues amerikanë. Ai ishte i njohur për dublimin e personazhit të Disney Donald Duck, i cili dubloi këtë personazh për 50 vite, gjithashtu i njohur për dublimin e Daisy Duck në vitin 1940. Ai lindi në një komunitet rurale Watonga, Oklahoma, dhe një rrugë është emërtuar në nder të tij.
Personazhet tjera
Përveç që dubloi Donald dhe Daisy Duck, ai poshtu dubloi nipat e Donaldit Huey, Dewey, dhe Louie. Ai dubloi Pete Junior në filmin vizatimor Bellboy Donald. Ai bëri zërin e disa qenëve në 101 Dalmatët. Ai gjithashtu dubloi Jiminy Cricket për një periudhë të shkurt pas vdekjes së Cliff Edwards në vitin 1971. Ai bëri zërin si ulërima ose mjau të personazhit Tom në Tom & Jerry. Perfomanca e tij e fundit në Tom & Jerry ishte në Mouse in Mahattan (1945), kur bëri zërin e disa macave. Ai ishte mysafirë më 1976 në një epizod të The Mike Douglas Show. Në vitin 1984 një tramsetim special Ditëlindja e 50-të e Donald Duck përfshinë shumë klipe prej filmave Disney dhe epizodat të Disneyland.
Vdekja
thumb|right|Donald dhe Daisy të vizatuar në varrin e Clarence Nash Clarence Nash vdiq prej leukemisë në Qendrën e Spitalit Shën Xhozef në Burbank, Kalifornia në moshën 80 vjeçare. Guri i varrit që tani ndan me gruan e tij Margaret Nash (i cili vdiq në vitin 1993) përshkruan një gdhendje të Donald dhe Daisy Duck që mbajnë duart.
Fehim Ramadani
Profesori shqiptar Fehim Ramadani lindi me 25.08.1936 në f. Sllupçan të Kumanovës ku dhe mbaroi shkollën fillore. Shkollën normale të mësuesisë e kreu në Shkup ndërsa studimet diplomike i vazhdoi në Shkup dhe Prishtinë në degën Gjuhë dhe Letërsi Shqipe të Fakultetit Filozofik.
U punësua si një ndër mësuesit e parë në sh.f. “Jeta e Re” të fshatit Sllupcan dhe për 8 vite me rradhë ishte drejtor i kësaj shkolle.
Pavarësisht sfidave të kohës, profesor Ramadani ushtroi me profesionalizëm punën e tij të pakrahasueshme duke përçuar dije te shumë gjenerata jo vetëm në lëndën që ligjëromte por edhe në frymën patriotike e arsimdashëse.
U nda nga jeta më 14 qershor 2023.
Jevgeni Prigozhin
Pas vitesh mohimi të lidhjeve me Grupin Wagner, në shtator 2022 ai konfirmoi se ishte themeluesi i tij. Ai deklaroi se e themeloi atë në maj 2014, për të mbështetur forcat proxy ruse në Luftën e Donbasit kundër Ukrainës. Ky pranim u nxit nga një video virale në vitin 2022, në të cilën Prigozhin u shfaq në një burg rus duke rekrutuar të burgosur, duke u premtuar atyre lirinë nëse do të shërbenin 6 muaj me Grupin Wagner. Grupi i tij Wagner luajti një rol të rëndësishëm në luftën Ruso-Ukrainase. Ai gjithashtu mbështeti interesat ruse në Siri, Libi, Republikën e Afrikës Qendrore dhe disa vende të tjera. Në nëntor 2022, Prigozhin pranoi gjithashtu rolin e tij në ndërhyrjen ruse në zgjedhjet amerikane, duke thënë se operacione të tilla do të vazhdonin. Në shkurt 2023, ai deklaroi se ishte themeluesi dhe menaxheri për një kohë të gjatë i Agjencisë së Kërkimeve në Internet, një kompani ruse e akuzuar për propagandë dhe dezinformim në internet.
Prigozhin kritikoi hapur Ministrinë ruse të Mbrojtjes për korrupsion dhe për keqpërdorimin e luftës kundër Ukrainës. Më 23 qershor 2023, ai përdori Grupin Wagner për të nisur një kryengritje kundër udhëheqjes ushtarake ruse, duke akuzuar Ministrinë e Mbrojtjes për granatimet e ushtarëve të Wagner. Wagner pushtoi qytetin rus të Rostov-on-Don dhe u nis për në Moskë. Negociatat çuan në ndërprerjen e kryengritjes të nesërmen. Prigozhin pranoi të transferohej në Bjellorusi dhe akuzat penale kundër tij për kryengritje u hoqën. Kryengritësit e Wagner-it nuk do të ndiqen penalisht nëse pranojnë të nënshkruajnë kontrata me Ministrinë e Mbrojtjes ose të transferohen në Bjellorusi.
Chelsea Manning
Chelsea Elizabeth Manning (u lind si Bradley Edward Manning, 17 dhjetor 1987) është një ushtare e Ushtrisë së Shteteve të Bashkuara, e cila u dënua nga gjykata marciale në korrik 2013, për shkelje të ligjit të krimeve dhe shkeljeve të tjera, pasi zbuloi në WikiLeaks gati 750,000 Dokumente të klasifikuara ose të paklasifikuara por të ndjeshme, ushtarake dhe diplomatike. Nga jeta e hershme dhe gjatë gjithë karrierës së saj të ushtrisë, Manning u njoh si Bradley. Ajo u diagnostikua me dysphoria gjinore në vitin 2013. E caktuar në vitin 2009 në një njësi të ushtrisë në Irak si një analiste e inteligjencës, Manning kishte akses në bazat e të dhënave të klasifikuara. Në fillim të vitit 2010, ajo zbuloi informacione të klasifikuara në WikiLeaks dhe ia besoi këtë Adrian Lamo, një njohjeje online.
Manning u dënua në gusht 2013 dhe në bazë të një komutimi nga Presidenti Obama, u lirua më 17 maj 2017. Manning është një grua trans, e cila në një deklaratë një ditë pas dënimit tha se ajo kishte një identitet gjinor femëror që nga fëmijëria, donte të njihej si Chelsea dhe donte të fillonte terapinë e zëvendësimit të hormoneve.
Jeta
Lindur Bradley Edward Manning në 1987, në Oklahoma City, Oklahoma, ajo ishte fëmija e dytë e Susan Fox, fillimisht nga Uellsi dhe Brian Manning, një amerikan. Brian u bashkua me Marinën e Shteteve të Bashkuara në 1974, në moshën 19 vjeçare dhe shërbeu për pesë vjet si një analist i inteligjencës. Motra e Manning, Casey, i tha gjykatës-ushtarake se të dy prindërit e tyre ishin alkoolistë dhe se nëna e tyre kishte pirë vazhdimisht ndërsa ishte shtatzënë me Chelsean. Kapiteni David Moulton, një psikiatër i Marinës, i tha gjykatës se tiparet e fytyrës së Manning treguan shenja të sindromës së alkoolit fetal. [40] Casey u bë kujdestar kryesor i Manning-it, duke u zgjuar natën për të bërë shishen për foshnjën. Gjykata dëgjoi se Manning ishte ushqyer vetëm qumësht dhe ushqim për fëmijë deri në moshën dy vjeçare. Si një i rritur ajo arriti 5 ft 2 në (1.57 m) dhe peshonte rreth £ 105 (48 kg).
Wikileaks
WikiLeaks u krijua në fund të vitit 2006 si një portal për zbulimin, fillimisht duke përdorur modelin e Wikipedia-s, ku vullnetarët do të shkruanin materiale të kufizuara ose të kërcënuara me ligj, të paraqitura nga informatorët. Ishte Julian Assange, një aktivist dhe gazetar në internet dhe redaktor de facto i WikiLeaks, i cili kishte idenë e krijimit të asaj që Ben Laurie e quajti një "agjenci inteligjence të burimit të hapur". Aspekti i modifikimit të hapur u braktis shpejt, por faqja mbetet e hapur për parashtrime anonime. Sipas Daniel Domscheit-Berg, një ish-zëdhënës i WikiLeaks, pjesë e konceptit të sigurisë WikiLeaks ishte se ata nuk dinin se kush ishin burimet e tyre. New York Times shkroi në dhjetor të vitit 2010 se qeveria e SHBA ishte duke u përpjekur të zbulonte nëse Assange kishte qenë një marrës pasiv i materialit nga Manning, ose kishte inkurajuar ose ndihmuar atë të nxjerrë dosjet; Nëse kjo e fundit ishte e vërtetë, Assange mund të akuzohej për komplot.
Gradat ushtarake
Gradat ushtarake historikisht kanë lindur në shekujt XV-XVI. Gradat ushtarake në Shqipëri janë përdorur pas vitit 1912. Kongresi i Përmetit në maj 1944 vendosi që në Ushtrinë NÇL të përdoreshin grada, por ato u mbajtën deri në mars 1966 kur Plenumi i 16-të i ish-PPSH vendosi të hiqeshin. U hoqën me motivacionin se “ushqenin mendjemadhësinë dhe i shkëputnin kuadrot nga ushtarët dhe nga populli”. Në vitet '90 të shekullit të kaluar gradat ushtarake u rivendosën përsëri në Shqipëri.
Shkolla fillore
parapamje Shkolla fillore është një institucion arsimor (lloj shkolle) në të cilën fëmijët marrin arsim fillor prej moshës pesë, gjashtë (5, 6) vjeçare deri në moshën dymbëdhjetë (12) vjeçare, e që përfshin periudhën prej moshës parashkollore deri në shkollë të mesme. (Në disa vende ekziston edhe një fazë e ndërmjetme e shkollimit ndërmjet arsimit fillor dhe të mesëm).
Përmbledhje
Në pjesën më të madhe të botës, arsimi fillor është faza e parë e arsimit të detyrueshëm dhe zakonisht është në dispozicion pa pagesë, por mund të ofrohet edhe me një tarifë ose pagesë të caktuar në shkollat e pavarura dhe private.
Termi shkollë fillore rrjedh nga frëngjishtja: école primaire, e cila si term ishte përdorur qysh në vitin 1802. Në disa vende, shkollimi fillor ka qenë historikisht i ndarë në mes të shkollave të ulta fillore (LP shkollat), të cilat në fakt ishin shkolla elementare si dhe shkollave të larta fillore (HP shkollat), të cilat janë themeluar për të siguruar një mësim më praktik për klasat më të varfëra se sa çfarë ishte ofruar në shkollat e mesme.
Pellazgët kanë folur dhe shkruar shqip
Pellazgët kanë folur dhe shkruar shqip libër me autor Muharrem Abazaj. Botuar nga "Grafon" në Tiranë, viti botimit 2013. Faqet e librit 456.
Një nga perpjeket me prova shkencore se shqipja vjen nga pellazgjishtja është edhe libri i studiuesit Muharrem Abazajt “Pellazgët kanë folur dhe shkruar shqip”, në të cilin, kjo tezë zberthehet në mënyrën më të mirë shkencore. Abazaj, shkencërisht nëpërmjet një çelsi gjuhësor zbërthen gjithçka deri dhe në detaje.
Përmbajta
Një mbishkrim i tillë mjaft i vjetër është gjetur në territorin e Greqisë, në ishullin Lemnos, i cili datohet si i shek VI. p.e.r. Ai është bërë objekt deshifrimi nga shumë studiues, midis të cilëve edhe Nermini Vlora (Falasci), e cila ka deshifruar një pjesë të mirë të shkrimit. Por, siç thotë ajo, nuk e vazhdoi më tej për mungesë të njohjes thellë të gjuhës shqipe. Duke punuar mjaft me këtë mbishkrim, studiuesi Muharrem Abazaj arriti të identifikojë aty shumë nga ato fjalëza njërrokëshe pellazge, identike ose të përqasura me ato fjalë shqipe që kishte dalluar tek toponimet.
Përmbajtja e këtij mbishkrimi është një një histori e dhimbshme e lidhur me pronën, me tokën. Pronarët legjitim të tokës i përgjigjen në këtë mënyrë zaptuesit të tokës së tyre: “Ne nuk largohemi nga toka jonë, me këtë rrojmë, këtu hapim varret”. Dhe ajo është dorëzuar me vet dorëzimin e jetës së tyre. Edhe portreti në gurin e mbishkrimit si dhe thika përbri tij, flasin qartë për këtë përmbajtje. Deshifrimi i këtij mbishkrimi me anën e shqipes, tregon në mënyrën më të plotë për lidhjen e pellazgjishtes me shqipen.
Dhuna në familje
parapamje|345x345px|Një fjongo ngjyrë vjollce përdoret për të nxitur ndërgjegjësimin për dhunën në familje. Dhuna në familje është dhunë ose abuzime të tjera që ndodhin në një mjedis familjar, si për shembull në martesë ose në bashkëjetesë. Dhuna në familje përdoret shpesh si sinonim i dhunës nga partneri intim, i cili kryhet nga njëri prej personave në një marrëdhënie intime ndaj personit tjetër dhe mund të ndodhë në marrëdhënie ose midis ish-bashkëshortëve ose partnerëve. Në kuptimin e saj më të gjerë, dhuna në familje përfshin gjithashtu dhunën ndaj fëmijëve, prindërve ose të moshuarve. Ai mund të marrë forma të shumta, duke përfshirë abuzimin fizik, verbal, emocional, ekonomik, fetar, riprodhues ose seksual. Mund të variojë nga forma delikate, shtrënguese deri te përdhunimi martesor dhe abuzime të tjera të dhunshme fizike, të tilla si mbytja, rrahja, gjymtimi gjenital femëror dhe hedhja e acidit që mund të rezultojë në shpërfytyrim ose vdekje, dhe përfshin përdorimin e teknologjisë për të ngacmuar, kontrolluar, monitoruar, përndjekje. Vrasja në familje përfshin gjuajtjen me gurë, djegien e nuses, vrasjen e nderit dhe vdekjen me prikë, e cila ndonjëherë përfshin anëtarë të familjes që nuk bashkëjetojnë. Në vitin 2015, Zyra e Brendshme e Mbretërisë së Bashkuar zgjeroi përkufizimin e dhunës në familje për të përfshirë kontrollin shtrëngues.
Në mbarë botën, viktimat e dhunës në familje janë kryesisht gra, dhe gratë priren të përjetojnë forma më të rënda të dhunës. Dhuna në familje është ndër krimet më të nën-raportuara në mbarë botën si për burrat ashtu edhe për gratë. Përveç kësaj, për shkak të stigmave sociale në lidhje me viktimizimin e meshkujve, meshkujt që janë viktima të dhunës në familje përballen me një gjasë të shtuar për t'u anashkaluar nga ofruesit e kujdesit shëndetësor.
Ariu i shpellës
Ariu i Shpellës ( Ursus spelaeus ) ishte një specie  ariu  që jetonte në Evropë dhe Azi gjatë epokës se akullnajave dhe u zhduk rreth 24.000 vjet më parë, gjatë fundit e epokes se akullnajave.
Dhuna në familje
Dhuna në familje shpesh ndodh kur dhunuesi beson se ka të drejtë për të, ose se është e pranueshme, e justifikuar ose nuk ka gjasa të raportohet. Mund të prodhojë një cikël dhune ndër breza te fëmijët dhe anëtarët e tjerë të familjes, të cilët mund të mendojnë se një dhunë e tillë është e pranueshme ose e falur. Shumë njerëz nuk e njohin veten si abuzues apo viktima, sepse mund t'i konsiderojnë përvojat e tyre si konflikte familjare që kishin dalë jashtë kontrollit. Ndërgjegjësimi, perceptimi, përkufizimi dhe dokumentimi i dhunës në familje ndryshon shumë nga vendi në vend. Për më tepër, dhuna në familje shpesh ndodh në kontekstin e martesave të detyruara ose të fëmijëve.
Ariu i shpellës
Si fjala "shpella" dhe emri shkencor spelaeus janë përdorur për shkak te fosileve të kësaj specie te cilet i janë gjetur kryesisht në shpella. Kjo pasqyron pikëpamjet e ekspertëve se arinjtë e shpellave mund të ken jetuar me te vertet ne shpella
Dhuna në familje
Në marrëdhëniet abuzive, mund të ketë një cikël abuzimi gjatë të cilit rriten tensionet dhe kryhet një akt dhune, i ndjekur nga një periudhë pajtimi dhe qetësie. Viktimat mund të bllokohen në situata të dhunshme në familje përmes izolimit, pushtetit dhe kontrollit, lidhjes traumatike me dhunuesin, pranimit kulturor, mungesës së burimeve financiare, frikës dhe turpit, ose për të mbrojtur fëmijët. Si rezultat i abuzimit, viktimat mund të përjetojnë paaftësi fizike, agresion të çrregulluar, probleme shëndetësore kronike, sëmundje mendore, financa të kufizuara dhe një aftësi të dobët për të krijuar marrëdhënie të shëndetshme. Viktimat mund të përjetojnë çrregullime të rënda psikologjike, të tilla si çrregullimi i stresit post-traumatik (PTSD). Fëmijët që jetojnë në një familje me dhunë shpesh shfaqin probleme psikologjike që në moshë të hershme, si shmangia, hipervigjilenca ndaj kërcënimeve dhe agresioni i çrregulluar, të cilat mund të kontribuojnë në traumatizimin mëkëmbës.
Ariu i shpellës
Taksonomia
parapamje|Arctos spelaeus duke qendruar ne dy kembe Skeletet e ariut të shpelles u përshkruan fillimisht në 1774 nga Johann Friederich Esper në librin e tij ” Zoolitë” ,të sapo zbuluar .Shkencëtarët në atë kohë mendonin se skeletët mund të përkisnin majmunëve, canidave, felineve, apo edhe dragonjve ose njebrishve ,ndersa Esper ka menduar se ata në fakt i përkisnin arinjve polare. Njëzet vjet më vonë, Johann Christian Rosenmüller, një anatomist nga Universiteti i Leipzig , i dha specieve emrin e saj binom. Eshtrat ishin aq të shumta sa shumica e kërkuesve kishin pak lidhje me to. Gjatë Luftës së Parë Botërore, me mungesën e fosfatit, toka nga shpellat ku ndodheshin kockat e ariut të shpellës u përdorën si burim i fosfateve. Kur "shpellat e dragonit" në rajonin e Steiermarkit të Austrisë u shfrytëzuan për këtë qëllim, vetëm këmbët ngelshin.
Ragnar Lothbrok
In the Gesta Danorum, Saxo Grammaticus tries to reconstruct the life of Ragnarr, for whom he seems to draw, summarize, try to reconcile and consolidate many confused and incompatible legends and news events (sometimes because the individual events, despite having a historical confirmation, are too far apart in time to have been made by the same person). So many of the deeds attributed to Ragnarr could instead derive from more historical figures[3]. These "Historical Ragnarr" nominees include:
Ariu i shpellës
Taksonomia
Shumë shpella në Evropën Qendrore kanë skelete të ariut të shpellës brenda, për shembull Heinrichshöhle në Hemer, Dechenhöhle në Iserlohn , Gjermani. Një skelet i plotë, pesë kafka të plota dhe 18 kocka të tjera u gjetën në Jaskinia Niedźwiedzia ( shpella ariu ) në 1966 në Poloni. Në Rumani, në një shpellë të quajtur Shpella e Medeve , 140 skeleti të ariut u zbuluan në vitin 1983.
Ragnar Lothbrok
An eponymous Ragnar Lodbrok (also known as Reginherus), jarl at the court of Horik I, who besieged Paris in 845;
Ariu i shpellës
Evolucioni
Si ariu i shpellës ashtu dhe ariu i murrmë mendohet të jenë prej ariut Plio ne Pleistocen ( Ursus etruscus ) që jetonin rreth 5.3  Mya deri në 100.000 vjet më parë. Paraardhësi i fundit i përbashkët i arinjve të shpellave dhe arinjve të murrmë jetonin mes 1.2-1.4 milion vite me pare. Paraardhësi i menjëhershëm i ariut të shpellës ishte ndoshta Ursus deningeri (ari i Deningerit), një specie e kufizuar në Evropën Pleistocene rreth 1.8 milion deri në 100.000 vjet më parë.Tranzicioni midis ariut Deninger dhe ariun shpellë është dhënë si interglacial fundit, edhe pse kufiri mes këtyre formave është arbitrar, dhe të ndërmjetme apo kalimtare taxa janë propozuar, p.sh. Ursus spelaeus deningeroides ,  ndërsa autoritetet e tjera e konsiderojnë si taxa të jetë variante kronologjike të llojit të njëjtë.
Ragnar Lothbrok
A king of part of Denmark who clashed with King Harald Klak in the first half of the 9th century;
Ariu i shpellës
Evolucioni
Arinjtë e shpellave të gjetura në rajone të ndryshme, ndryshojnë në moshë, duke lehtësuar kështu hetimet në tendencat evolutive. . Një kafk e gjetura në Conturines, i paradhëmballë tretë është ende e pranishme, ndërsa më shumë rrjedhin mostrave në vende të tjera. Premorja e fundit e mbetur u lidh me molarët e vërtetë, zgjerimin e kurorës dhe dhënien e më shumë cusps dhe prerjen e kufijve. Ky fenomen, i quajtur molarizimi, e përmirësoi përçapjenkapacitetet e molarëve, duke lehtësuar përpunimin e vegjetacionit të fortë. Kjo lejoi që ariu i shpellës të fitonte më shumë energji për letargji, duke ngrënë më pak se paraardhësit e tij.
Ragnar Lothbrok
A certain Lothbrocus, father of the leaders of the Great Danish Army which invaded England in 865.
Ariu i shpellës
Përshkrimi
parapamje|Restaurimi i jetës. Ariu i shpellës kishte një kafkë shumë të gjerë, të mbushur me një ball të pjerrët. Trupi i tij i fortë kishte kofshë të gjatë, këmbët masive dhe këmbët e kthyera, duke e bërë atë të ngjashme në strukturën skeletore tek ariu kafe. Arinjtë e shpellave ishin të krahasueshëm në madhësi me arinjtë më të mëdhenj të kohës moderne. Pesha mesatare për meshkujt ishte 350-600 kg (770 deri në 1,320 lb), edhe pse disa mostra peshonte sa më shumë si 1.000 kg (2.200 lb), ndërsa femrat peshonte 225 deri në 250 kg (495-550 lb). Nga skelet të ariut shpellë në muze, 90% janë meshkuj për shkak të një ide të gabuar se skelet femra ishin thjesht "xhuxha". Arinjtë e shpellave u rritën më shumë gjatë glaciations dhe më të vogla gjatë interglacials, ndoshta për të rregulluar shkalla e humbjes së nxehtësisë.
Arinjtë e shpellave të periudhës së fundit të akullnajave kanë munguar dy ose tre premolarë të zakonshëm të pranishëm në arinjtë e tjerë; për të kompensuar, molari i fundit është shumë i zgjatur, me kushineta plotësuese.Humerusi i ariut të shpellës ishte e ngjashme në madhësi me atë të ariu polar.
Sjellja
parapamje|Kafka e Ursus spelaeus : Arinjve të shpellave i mungonin dy ose tre premolarë të zakonshëm të pranishëm në specie të tjera ariu.
Zakonet dietike
Dhëmbët e tyre ishin shumë të mëdha. Dhëmbët e ariut të shpellës tregojnë dhëmballë më të madh se shumica e specieve moderne të ariut, duke sugjeruar një dietë me materiale të vështira. Megjithatë, zhardhokët dhe ushqime të tjera prej rëre, të cilat shkaktojnë dhëmb të veçantë në arinjtë moderne kafe, nuk duket se kanë përbërë një pjesë të madhe të dietave të arinjve të shpellës 'në bazë të analizës së dhëmbëve microwear.
Karakteristikat morfologjike të aparatit të përtypjes së ariut, duke përfshirë humbjen e premolarit, kanë kohë që janë sugjeruar për të treguar se dietat e tyre shfaqin një shkallë më të lartë të barishteve se sa ariu i murrmë euroaziatk. Në të vërtetë, një dietë e vetëm vegjetariane është nxjerrë në bazë të morfologjisë së dhëmbëve. Rezultatet e marra në isotopet e qëndrueshme të eshtrave të ariut të shpellës gjithashtu tregojnë një dietë të madhe vegjetariane për të pasur nivele të ulëta të azotit 15 dhe karbonit 13 ,të cilat janë akumuluar në një normë më të shpejtë nga mishngrënësit në krahasim për herbivorët.
Megjithatë, disa dëshmi tregojnë drejt përfshirjes së rastësishme të proteinave shtazore në dietat e arijnve të shpellave. Për shembull, shenjat e damkës në ariun e shpellës mbeten në zonat ku mbartët e shpellave janë vetëm mishngrënësit potencialë të regjistruar që sugjerojnë pastrim të rastit kanibalizmit, ndoshta tek individët që vdiqën gjatë letargjisë, dhe analiza mikro-dhëmbësh tregon se ariu i shpellës mund të ketë ushqyer një sasi më e madhe e kockave sesa bashkëkohësi i tij, ari i vogël euroaziatik. Përveç kësaj, ariu i shpellës nga Peştera cu Oase në majën jugperëndimore të pjesës rumune të Maleve Karpate kishte nivele të larta të azotit në kockat e tyre, tregues i gjithë vartshëm, edhe pse vlerat janë në rangun e atyre që gjenden për barngrënës si mamuthi.
Megjithëse opinioni mbizotërues aktual konkludon se mbartja e shpellës ishte kryesisht barishtore, dhe më shumë se çdo specie moderne e gjinisë Ursus , duke shtuar dëshmi të theksuara në dietat omnivorous, bazuar si në ndryshueshmërinë rajonale të përbërjes isotopik të kockave mbetet tregues i plasticitetit dietik , dhe në një rivlerësim të kohëve të fundit të morfologjisë kraniodental që vendos ariun e shpellës në mes të llojeve të mbinatyrshme të mbartura moderne në lidhje me kafkat dhe dhëmbët.
Vdekshmëria
parapamje|Skelet i qëndrueshëm i ariut të shpellave të mitur Vdekja gjatë letargjisë ishte një fund i përbashkët për arinjtë e shpellave, kryesisht ato që pësuan ekologjikisht gjatë sezonit të verës, përmes mungesës së eksperiencës, sëmundjes ose pleqërisë. Disa shpella tregojnë kocka me shenja të sëmundjeve të shumta, duke përfshirë bashkim kurrizore, tumoret e kockave , dëmtimit të dhëmbëve , resorption dhëmb , nekrozë (veçanërisht në ekzemplarë të rinj), osteomielit , periostitis, rakit dhe gurët në veshka. Skeletet e ariut të shpellës janë gjetur me bacolë të thyer, ndoshta për shkak të luftimeve gjatë sezonit të mbarështimit Jetëgjatësia e arinjve të shpellës është e panjohur, megjithëse është vlerësuar se ato rrallë tejkalojnë njëzet vjeç. Paleontologët dyshojnë se të rriturit e ariut të shpellave kishin ndonjë grabitqar natyror, përveç ujqërve gri dhe hienave të shpellave, të cilat ndoshta do të kishin sulmuar mostra të sëmura ose të pafuqishme. Hienat e shpellës mendohet të jenë përgjegjëse për çrrënjosjen dhe shkatërrimin e disa skeleteve të arijnve të shpellës. Karkula të tilla të mëdha ishin një burim ushqimi optimal për hienat, veçanërisht në fund të dimrit, kur ushqimi ishte i pakët. Prania e luanit të shpellës plotësisht skelete të artikuluar, thellë në shpella të ariut të shpellave, tregon se luanët mund të kenë hyrë ndonjëherë në dens për të grabitur arijntë e e vegjël.
Gama dhe habitati
Gama e ariut të shpellës shtrihej në të gjithë Evropën; nga Spanja dhe Britania e Madhe në perëndim, Itali, pjesë të Gjermanisë , Polonisë , Ballkanit , Rumanisë dhe pjesëve të Rusisë , përfshirë Kaukazin; dhe Iranin verior. Asnjë gjurmë e arinjve të shpellave nuk janë gjetur në Skoci, Skandinavi apo në vendet baltike , të cilat ishin mbuluar të gjithë në akullnajat ekstensive në atë kohë. Numri më i madh i mbetjeve të ariut të shpellës janë gjetur në Austri, Zvicër, Italia e veriut, Spanja veriore, Franca jugore dhe Rumania, afërsisht korresponduese me Pirenejtë, Alpet dhe Karpatet. Numri i madh i eshtrave të gjetura në Evropën jugore, qendrore dhe lindore ka bërë që disa shkencëtarë të mendojnë se Evropa mund të ketë pasur dikur një numër të kafshëve të shpellave. Të tjerë megjithatë theksojnë se ndonëse disa shpella kanë mijëra eshtra, ato u grumbulluan gjatë një periudhe prej 100,000 vjetësh ose më shumë, duke kërkuar kështu vetëm dy vdekje në një shpellë në vit për të llogaritur numrin e madh.
Ariu i shpellës ka banuar në zonat malore të ulëta, veçanërisht në rajonet e pasura me shpella gëlqerore. Ata duket se i kanë shmangur fushat e hapura, duke preferuar tokat e pyllëzuara ose me pyje.
Marrëdhëniet me njerëzit
parapamje|Ariu i shpellës (e djathta e sipërme) së bashku me kafshët e tjera të përshkruara në artin e shkëmbinjve nga shpella Les Combarelles Midis viteve 1917 dhe 1923, shpella Drachenloch në Zvicër u gërmua nga Emil Bächler. Gërmimi zbuloi më shumë se 30,000 skeleti të arinve të shpellave. Gjithashtu zbuloi një gjoks ose cist të gurit të përbërë nga një mur i ulët i ndërtuar nga pllaka gëlqerore pranë një muri shpellash me një numër të kafkave ariu brenda saj. Gjithashtu, një kafkë ariu shpellash u gjet me një kockë femur nga një ari i mbërthyer brenda saj. Bursa shprehu spekulime se kjo ishte një provë e riteve fetare parahistorike që përfshinin ariun e shpellës, ose se ariu i shpellës së Drachenloch ishte gjuajtur si pjesë e një rituali të gjuetisë ose se kafkat ishin mbajtur si trofe. Në Arkeologji, Fe, Ritual (2004), arkeolog Timothy Insollpyet me forcë nëse Drachenloch gjen në cistin e gurit ishin rezultat i ndërveprimit njerëzor. Insoll thotë se dëshmitë për praktikat fetare që përfshijnë shpellën në këtë periudhë kohore janë "larg bindës". Ai gjithashtu deklaron se krahasimet me praktikat fetare që përfshijnë arinjtë që njihen nga kohët historike janë të pavlefshme.
Një fenomen i ngjashëm u ndesh në Regourdou, në Francën jugore. Një gropë drejtkëndore përmbante eshtrat e të paktën njëzet arinjve, të mbuluar nga një pllakë masive guri. Mbetjet e një Neandertali rrinin afër një grope guri, me objekte të ndryshme, duke përfshirë një humerus ariu, një kruajtës, një bërthamë dhe disa thekon, të cilat u interpretuan si oferta të rënda.
Gjetja e pazakontë në një dhomë të thellë të shpellës Basura në Savona, Itali, mendohet të jetë e lidhur me adhurimin e arijnve të shpellave, pasi ka një stalagmite të paqartë zoomorfike të rrethuar nga fishekë balte. U përdor me sa duket nga Neandertalët për një ceremoni; kockat e ariut të shpërndara në dysheme më tej sugjerojnë se kjo ka të ngjarë të ketë pasur një lloj qëllimi ritual.
Zhdukja
parapamje|Skeleti i një ariu shpellë në Shpellën e Ariut ( Chişcău, Rumani ) Rivlerësimi i fundit i fosileve tregon se ariu i shpellës ka vdekur ndoshta 24,000 vjet më parë. Një grup kompleks faktorësh, në vend se një faktor i vetëm, sugjerohet që kanë çuar në zhdukjen.
Krahasuar me specie të tjera megafaunale që gjithashtu u zhdukën gjatë maksimumit të fundit të akullnajave, ariu i shpellës besohej të kishte një dietë më të specializuar të bimëve me cilësi të lartë dhe një distancë gjeografike relativisht të kufizuar. Kjo ishte sugjeruar si një shpjegim se pse ai vdiq aq shumë më herët se pjesa tjetër. Disa ekspertë kanë kundërshtuar këtë pretendim, pasi ariu i shpellës kishte mbijetuar ndryshimeve klimatike të shumëfishta përpara zhdukjes. Përveç kësaj, hulumtimi i mitohondrit i ADN-së tregoi se rënia gjenetike e ariut të shpellës filloi shumë kohë para se të zhdukej, duke demonstruar humbjen e habitatit për shkak të ndryshimit të klimës nuk ishte përgjegjës. Së fundmi, nivele të larta δ 15 N u gjetën në eshtrat e arave të shpellave nga Rumania, duke treguar më shumë mundësi ushqimi se sa besonin më parë.
Mbingarkesa nga njerëzit është larguar shumë, sepse popullatat njerëzore në atë kohë ishin shumë të vogla për të paraqitur një kërcënim serioz për mbijetesën e arijnve të shpellës, ndonëse të dy speciet mund të kenë konkurruar për hapësirë ​​jetese në shpella. Ndryshe nga arinjtë e murrmë, arinjtë e shpellave përfaqësohen rrallë në pikturat e shpellave, duke i udhëhequr disa ekspertë që të besojnë se ariu i shpellës mund të ishte shmangur nga gjuetarët njerëzorë ose preferencat e tyre të habitatit nuk mund të kenë mbivendosje. Paleontologu i ndjerë Björn Kurtén hipoteza që popullatat e arijnve të shpellave ishin të fragmentuara dhe nën stres edhe para ardhjes së akullnajave. Popullatat që jetojnë në jug të Alpeve ndoshta mbijetuan dukshëm më gjatë.
Ajangiz
Ajangiz është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Busturialdea, të provincës Biscay, në Komunitetin Baskia. Ajangiz ka 457 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 7,35 km2.
Gjeografia
Ajangiz është e vendosur në pjesën veriore të provincës Biscay, në vendin Basque në veriperëndim. Qyteti është i vendosur në një kodër pak se 4 km larg nga Gernika-Lumo, kryeqyteti i Comarca Busturialdea. Kufiri në mes Ajangiz dhe Gernika-Lumo është lumi Oka. Ajangiz është e ndarë në dy lagje, Mendieta, ku ndodhet bashkia e qytetit, dhe Kanpantxu.
Jean Sarkozy
Jean Sarközy de Nagy-Bocsa (lindi më 1 shtator 1986) është djali i ish-presidentit francezë Nicolas Sarkozy. Ai u bë aktivistë i partisë UMP.
Jeta e hershme
Jean është djali i Nicolas Sarkozy dhe Marie-Dominique Culioli. Ai ka një vëlla të madh, Pierre dhe një gjysmë vëlla të vogël Louise prej gruasë së dytë të babait të tij Cécilia Attias, poashtu edhe një gjysmë motër të vogël Giulia prej gruasë së tretë të babait të tij Carla Bruni.
Jeta personale
Jean Sarkozy u martua me Jessica Sebaoun-Darty më 10 shtator 2008 në sallën e qytetit Neuilly-sur-Seine. Më 13 janar 2010, ajo lindi fëmijën e tyre të parë, Solal Nicolas Marc-André. Fëmija e tyre e dytë, Lola lindi në prill 2012. Gruaja e tij është vajza e Marc-André Sebaoun dhe Isabelle Maruani (e lindur Darty).
Remzije Sherifi
Remzije Sherifi është shkrimtare dhe gazetare nga Kosova.
Remzije ka punuar si gazetar në Radio Gjilan në Kosovë. Ajo humbi punën dhe pothuajse jetën e saj, pasi regjimi i Millosheviqit vazhdimisht e shtrëngoi kontrollin e saj ndaj popullit shqiptar që jetonte atje. Ajo dhe tre djemtë e saj u evakuan në vitin 1999 nga një kamp refugjatësh në Maqedoni dhe në Glasgow. Remzije tani drejton rrjetin Maryhill Integration ku ka një staf prej tre vetash dhe 60 vullnetarë të cilët kanë një program aktivitetesh javore në shëndetësi, mësim dhe art dhe vallëzim. Remzije Sherifi është gjithashtu bashkë-themeluese e AlbScott - Shoqatës Skoceze Shqiptare. Remzije Sherifi është bashkë-themeluese e AlbScott-it, Shoqata Shqiptare e Skocisë, e cila është gjithashtu një shoqatë vullnetare me Migrant Voice, një gazetë e lirë e shkruar nga emigrantët në Britani të Madhe.
Hysen Selmani
Kolonel "Hysen Selmani" me 24 qershor 1928 krijoi "Garden Mbretrore Shqipetare Ky eshte ! Hysen Selmani - i cili krijoje per here te pare menjehere pas Krijimit te shtetit te Ri shipetar te 1920 se "Garden Kombetare"
Rrënjët e lirisë : Prekazi dëshmi luftërash
Rrënjët e lirisë : Prekazi dëshmi luftërash. Libër me autor Sabit Istogu, rec. Sali Bashota, rec. Bashkim Jashari, red. Prend Buzhala. Botuar në Klinë në vitin 2012 nga Klubi i shkrimtarëve "Vorea Ujko". Libri ka 140 faqe dhe me foto. ISBN 9789951467360
Shënime: Historia, çështja e Kosovës, heronj dhe dëshmorë, biografia.
Ditari i një regjisori
Ditari i një regjisori, roman me autor Shpëtim Myshketa. Botuar në Tiranë nga "Onufri", në vitin 2004. Libri ka 147 faqe.
Sospel
Sospel është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Sospel ka një popullsi prej 3636 banorë dhe sipërfaqe 62.39 km², me një dendësi prej 58 banor/km².
Afrim Tovërlani
Afrim Tovërlani (lindur ne 17 janar 1967) eshte nje trajner futbolli dhe ish futbollist shqiptar.
Konnevesi
Konnevesi (Konneveden kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Finlanda Qendrore.
Indra
Indra (sanskritisht: इन्द्र) është hyjni Veda në Hinduizëm, një hyjni mbrojtës në Budizëm, dhe mbreti i qiellit më të lartë (Saudharmakalpa) në Xhainizëm. Mitologjitë dhe fuqitë e tij janë të ngjashme, megjithëse nuk janë identike me ato të hyjnive indo-evropiane si Zeusi, Jupiteri, Peruni, Thori dhe Odini.
Në Vedat, Indra është mbreti i Svargas (Parajsa) dhe Devas. Ai është perëndia e qiellit, vetëtimës, rrufesë, stuhisë, shiut dhe rrjedha e lumenjve. Indra është hyjnia më së shumti referuar në Rigveda. Ai festohet për fuqitë e tij dhe ai që vret të keqen e madhe simbolike (Asura) me emrin Vritra, i cili pengon prosperitetin dhe lumturinë njerëzore. Indra shkatërron Vritran dhe "forcat e tij mashtruese", dhe në këtë mënyrë sjell shiun dhe diellin si mik të njerëzimit. Rëndësia e tij zvogëlohet në literaturën post-vedike indiane ku ai përshkruhet si një hero i fuqishëm, por ai që po bie në telashe me rrugët e tij të dehur, hedoniste dhe kurorëshkelëse, dhe zotin që i shqetëson murgjit hindu nga meditimi, sepse ai ka frikë nga qeniet njerëzore vetëvlerësuara mund të bëhen më të fuqishme se ai.
Në Buddhizëm, Indra ka qenë një hyjni popullore, referuar nga shumë emra dhe veçanërisht Shakra (Pali: Sakka). Ai është paraqitur në budizëm disi ndryshe nga Hinduizmi, siç është treguar si më pak luftë dhe një homazh për Budën. Indra zotëron mbi sferën Deva të rilindjes brenda doktrinës Samsara të traditave budiste. Sidoqoftë, ashtu si tekstet Hindu, Indra gjithashtu është subjekt i përqeshjes dhe i reduktuar në një status të figurave në tekstet budiste, treguar si një zot që vuan rilindjen dhe rivdekjen. Në traditat e Xhainizmit, si Budizmi dhe Hinduizmi, Indra është mbreti i perëndive dhe një pjesë e kozmologjisë së rilindjes Xhain. Ai është gjithashtu zot që shfaqet me gruan e tij Indrani për të festuar momentet e mbara në jetën e Tirthankaras Xhainiste, një ikonografi që sugjeron mbretin dhe mbretëreshën e perëndive që shënojnë rishtas udhëtimin shpirtëror të Xhainit.
Ikonografia e Indrës tregon atë duke përdorur një rrufe të shkëlqyshëme, e njohur si Vajra, hipur mbi një elefant të bardhë të njohur si Airavata. Në ikonografinë Budiste elefanti ndonjëherë përmban tre koka, ndërsa ikonat Xhaine nganjëherë tregojnë elefantin me pesë koka. Ndonjëherë një elefant i vetëm shfaqet me katër kallinj simbolikë. Shtëpia qiellore e Indras është në ose pranë malit Meru (i quajtur edhe Sumeru).
Gaetano Petrotta
Papa Tani Petrotë (it. Gaetano Petrotta; Hora e Arbëreshëvet, 18 qershor 1882 – 30 dhjetor 1952) ka qenë prift i ritit bizantin, shkrimtar, filolog dhe gjuhëtar italo-arbëresh. Është hartuesi i të parës histori të letërsisë shqiptare më 1932.
Biografia
Lindi në Horë, djali i tretë i Salvatore dhe Mariana Beniçit. U edukua në Seminarin Italo-Arbëresh të Horës me bursë studimi të fituar nga konkursi. U urdhërua prift më 1907 nga Papa Pal Skiroi në katedralen e Horës.
Vdiq ne Piana degli Albanesi ne 30 dhjetor 1952, ne moshën 70 vjeç.
Linda Pagli
Linda Pagli (lindur më 1950) është një shkencëtare italiane e kompjuterave e specializuar në rrjetet kompjuterike dhe algoritmet e shpërndara. Ajo është profesore në Universitetin e Pizës dhe bashkëpunëtore e Akademisë Italiane për Studime të Avancuara në Amerikë. Gjithashtu ajo ka punuar me UNESCO-n dhe Ministrinë e Punëve të Jashtme italiane për të ndihmuar përhapjen e ekspertizës në shkencën e kompjuterave në vendet në zhvillim.
Librat
Libri i saj Storia matematica della rete ishte një finalist për Çmimin Galileo për komunikime shkencore në 2008.
Harry Potter dhe Dhuratat e Vdekjes Pjesa e Dytë (muzika)
Harry Potter dhe Dhuratat e Vdekjes Pjesa e Dytë është një kolonë zanore filmike në filmin e vitit 2011 me të njëjtin emër të shkruar dhe dirigjuar nga kompozitori francez i filmit Alexandre Desplat. Albumi u nominua për një çmim Grammy, Satellite Award, Houston Film Critics Society Award, Denver Film Critics Society Award dhe një IFMCA Award për albumin më të mirë origjinal për një film fantastik. Albumi e fitoi çmimin e shoqërisë së kritikëve të filmit në San Diego për rezultatin më të mirë.
Zhvillimi
Është konfirmuar në faqen e internetit të Warner Bros. se kompozitori i Pjesës 1 Alexandre Desplat do të kthehej për të shënuar Pjesën 2. Në një intervistë me Film Music Magazine, Desplat deklaroi se shënimi i Pjesës 2 është "një sfidë e madhe" dhe se ai ka "shumë pritje për të përmbushur dhe një punë të madhe" përpara tij. Desplat filloi të shkruajë muzikën në fillim të vitit 2011 dhe përfundoi regjistrimin me orkestruesin Conrad Pope dhe Orkestrën Simfonike të Londrës në 27 maj 2011 në Abbey Road Studios, siç thuhet në faqen zyrtare të Papës në Facebook. Aktorja Evanna Lynch rrëfeu në LeakyCon të vitit 2011 se ishte e ftuar në seancat e vlerësimit, kur Desplat po regjistronte muzikën për sekuencën Gringotts.
Pritja kritike
Albumi mori vlerësimin e kritikëve. Jorn Tillnes nga Soundtrack Geek i dha kolonës zanore një 9/10 dhe vuri në dukje, "Pjesa 2 përfundon me asgjë përveç lotëve. Është një gëzim të dëgjosh ashtu si Pjesa 1 dhe përdorimi i Temës së Hedwig nga John Williams, e cila është tema përfundimtare e Harry Potter, është një prekje e shkëlqyeshme." Christian Clemmensen i Filmtracks i dha kolonës zanore një vlerësim të përgjithshëm prej 4/5, muzika siç u dëgjua në albumin 3/5, dhe vlerësoi rezultatin në kontekstin e filmit një 5/5, dhe komentoi, "Desplat më në fund dëshmon se stili mund të kapërcejë zotërimin e tij të dukshëm teknik të një orkestre dhe të arrijë nivele të madhështisë tonale që mund të përmblidhen në një fjalë të vetme: epike".
Lista e këngëve
Të gjitha sugjerimet u prodhuan, u drejtuan dhe u kompozuan nga Alexandre Desplat.
Sezoni pa dasma
Sezoni pa dasma, roman me autor Halil Jaçellari. Botuar në Tiranë nga "Onufri", në vitin 2004. Libri ka 175 faqe.
Accolay
Accolay është një komunë në Francë. Accolay bën pjesë në departamentin Yonne të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 476 banorë dhe sipërfaqe prej  9.27 km².
Jashtëqitja
Jashtëqitje quhet largimi i mbetjeve të metabolizmit nga organizmat, lëndëve helmuese dhe substancave të cilat janë me tepricë.
Eva Krause
Eva Krause lindi në 19 marsi 1970 në Düsseldorf, është një piktore dhe dizajnere grafike holandeze dhe gjermane. Ajo ka studiuar pikturë në Rotterdam (Holandë).
Kur triumfon dashuria
Kur triumfon dashuria, roman me autor Vladimir Shyti. Botuar në Durrës, në vitin 2004. Libri ka 155 faqe.
Kodiku i Markalianus
Emri i tij ka prejardhjen nga një ish-zotëruesi, René Marsal.
Përshkrimi
Në gjysmën e parë të shekullit të 19-të ajo pati reputacionin e të qënit një  prej dorëshkrimeve më të vjetra të Septuagintit. Në përgjithësi është rënë dakord që Kodiku i Marchalianus-it i përket një familjeje tekstuale të mirë-përcaktuar me karakteristika Hesychian, dhe teksti i saj është rezultat i recensionit Hesychian (së bashku me dorëshkrimet A, 26, 86, 106, 198, 233).
Shënime në ndarjet
Rreth 70 artikuj nominale qëndrojnë në kufijtë e Ezekielit dhe Vajtimeve. Gjithashtu leximet Hexaplaric shtohen në diferencë.
Lidhja me Tetragrammaton
Në librin e Isaiah 45:18 Septuaginta Greke ka Ἐγώ εἰμι, [9] ("Unë jam"), një dorëshkrim  I mëvonshme i shtoi Κύριος ("Zoti") tek teksti Codex Marchalianus, duke e përputhur atë me Tekstin Masoretik אני.
Në shënimet e ndara përdoret Ιαω, një shndërrim fonetik në shkronjat greke në Hebraisht יהוה, për të shoqëruar tekstin e Ezekielit 1: 2 dhe 11: 1. Në disa shënimetë ndara ai jep ΠΙΠΙ në të njëjtën mënyrë.
Për këtë arsye është përmendur në disa diskutime rreth Tetragrammaton.
Historia e Kodikut
Dorëshkrimi është shkruar në Egjipt jo më vonë se shekulli i 6-të. Duket se ka mbetur atje deri në të nëntën, pasi korrigjimet dhe shënimet uniciale, si dhe teksti shfaqin letra të formës karakteristike egjiptiane. Nga Egjipti u transportua para shekullit të 12-të në Italinë e Jugut, dhe prej andej në Francë, ku u bë pronë e Abacisë së Shën Denys afër Parisit.René Marsal (pra emri i kodikut) mori dorëshkrimin nga Abacinëe e  St. Denys. Nga biblioteka e Marsalit ajo kaloi në duart e Kardinalit La Rochefoucauld, i cili nga ana e tij, e paraqiti atë në College de Clermont, shtëpinë e njohur të Jezuitëve në Paris.Më në fund, në 1785, ajo u ble për Bibliotekën e Vatikanit, ku tani është e vendosur.
Kodiku ishte i njohur për Bernard de Montfaucon dhe Giuseppe Bianchini. Teksti i Kodikut u përdor nga J. Morius, Ëettstein, një Montfaucon. Ishtë i mbledhur për James Parsons, dhe redaktuar nga Tischendorf në vëllimin e katërt të tij Nova Collectio 4 (1869), f. 225–296, [18] dhe në vëllimin e nëntë të tij Nova Collectio 9 (1870), f. 227 -248 [3]. Giuseppe Cozza-Luzi redaktoi tekstin e saj në 1890.