cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mongozi i Xheksonit
Klasifikimi
Mongozi i Xheksonit trajtohet si një specie e veçantë nga Allen (1939), Rosevear (1974),  Corbet and Hill (1980),  Honacki et al. (1982),  Nowak and Paradiso (1983), Corbet and Hill (1986), Schliemann (1988), Corbet and Hill (1991), Nowak (1991), Wozencraft (1993), Kingdon (1997), Nowak (1999), Pavlinov (2003), Wozencraft (2005), Van Rompaey et al. (2008) dhe Gilchrist et al. (2009). Kingdon (1977) e trajton atë si një nëspecie të mongozës me këmbë të zeza dhe Dücker (1972) gjithashtu i konsideron ato si të veçantë.
Asnjë specifik i mangustës së Xheksonit nuk është përshkruar.
Nomenklatura
Oldfield Thomas në qershor 1894 përshkroi mongozën e Xheksonit si specie të tipit Galeriscus jacksoni të gjinisë së re Galeriscus. Ai specifikoi lokalitetin tip si Mianzini në tokën e Maasai në një lartësi prej 8000 ft (2438 m) mbi nivelin e detit. Reginald Ernest Moreau, George Henry Evans Hopkins dhe Robert William Hayman në vitin 1945/46 kufizuan lokalitetin e tipit në Mianzini në disa milje në lindje-juglindje të Liqenit Naivasha , në skajin jugor të Plateau Kinangop dhe në një lartësi prej 9000 ft (2743 m).
Frederick John Jackson zbuloi mangozën e Xheksonit në 1889 dhe në 1894 dërgoi një lëkurë pa kafkë në Muzeun Britanik në Londër. I humbur nga ekzemplari i tipit të varfër dhe jo të plotë, Thomas fillimisht besoi se ishte i lidhur me grisonët. Paul Matschie në 1895 e quajti atë Massaimarder (gjermanisht, "shqathi i Maasait"),  por ishte i pari që e njohu atë si Bdeogale. Reginald Innes Pocock në 1916, gjithashtu, e konsideroi Galeriscus një sinonim të Bdeogales. Ned Hollister në vitin 1918 supozoi se ishte një nënspecie gjeografike e mongozës këmbëzi.
Popullata dhe konservimi
Mangusta e Xheksonit ka një popullsi të izoluar dhe duket të jetë e rrallë. Megjithatë, nuk ka të dhëna të besueshme për popullsinë e tij. Bashkimi Ndërkombëtar për Ruajtjen e Natyrës në vitin 2008 klasifikuar atë si afër i kërcënuara, pothuajse cilësuar si të kërcënuara. Kjo u justifikua me rënien e supozuar të tij në madhësinë e popullsisë 20-25% brenda 15 viteve të fundit për shkak të shkatërrimit të habitatit. Duke pasur parasysh varësinë e tij nga habitati pyjor, kërcënimi kryesor i tij ka të ngjarë të jetë humbja e vazhdueshme e pyjeve.Ёshtë klasifikuar si i njohur në mënyrë të pamjaftueshme në 1988, 1990 dhe 1994, dhe si i cenueshëm në 1996.
Licenca Apache
Licensa Apache (ASL) është një license software e lire dhe e lejuar e shkruar nga Apache Software Foundation (ASF). Licensa Apache kërkon ruajtjen e të drejtave autoriale. Ashtu si edhe licensat e tjera të lira softuerike, kjo license i lejon përdoruesit e softuerit te drejtën për ta përdorur softuerin për çdo qëllim, ta shpërndajë, ta modifikojë dhe të shpërndajë versionet e modifikuara të tij nën kushtet e licenses, pa u shqetësuar për nderimet. ASF dhe projektet e saj i paraqesin softuerët që prodhojnë nen liçensën Apache dhe shumë projekte të tjera jo të ASF gjithashtu përdorin ASL.
Versioni 1.0
Licensa 1.0 ështe licensa origjinale e Apache e cila ndodhet vetëm në versionet e vjetra të paketave Apache (siç është version 1.2 i serverit  Web).
Versioni 1.1
Licensa Apache 1.1 u aprovua nga ASF në 2000: Ndryshimi primar nga licensa 1.0 është në 'çështjen e reklamimit' (seksioni i 3-të i licenses 1.0); produkteve që rrjedhin prej tij nuk u kërkohet më që të përfshijnë kontributin e tyre në materialet reklamuese por vetëm ne dokumentacionin e tyre.
Versioni 2.0
ASF-ja e adoptoi Licensen Apache 2.0 ne janar 2004. Qëllimet e deklaruara të licenses përfshijnë bërjen e licenses më të thjeshtë per projektet në përdorim që nuk janë ASF, duke përmirësuar pajtueshmërinë me softuerët e bazuar në GPL, duke lejuar licensën të përfshihet në referenca në vend që të listohet në çdo skedar, duke sqaruar licensën ne kontributet dhe duke kërkuar një license patentë në kontributet që domosdoshmërisht cënojnë paketat vetjake të një kontributi.
Kush<font style="background-color: rgb(255, 255, 255);">tet e licens<span style="background-color: rgb(254, 252, 224);">ë s
Licensa Apache quhet e lejuar sepse nuk kërkon një punë të derivuar të softuerit ose modifikimeve të origjinalit që të shpërndahen duke përdorur të njëjtat licensa. Por akoma kërkon të njëjtën license për të gjitha pjesët e pamodifikuara, dhe në çdo skedar të licensuar, në çdo të drejtë autori origjinale, patentë dhe markë tregtare në kodin e rishpërndarë duhen ruajtur (me përjashtim të njoftimeve që nuk përmbajnë asnjë pjesë të punëve të derivuara); dhe në çdo license skedari të ndryshuar duhet shtuar një njoftim që lajmëron se janë bërë ndryshime në këtë skedar.
Sort, Lleida
Sort është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Pallars Sobirà, të provincës Lleida, në Katalonia. Sort ka 2113 banorë (2005).
Lidhje të jashtme
Sort
Qyteti i Ndaluar
E ndërtuar nga viti 1406 deri në 1420, kompleksi përbëhet nga 980 ndërtesa dhe mbulon 72 hektarë. Pallati ilustron arkitekturën tradicionale palatale kineze dhe ka ndikuar në zhvillimet kulturore dhe arkitekturore në Azinë Lindore dhe gjetkë. Qyteti i Ndaluar u shpall një vend i trashëgimisë botërore në vitin 1987, dhe është renditur nga UNESCO si koleksioni më i madh i strukturave të lashta të ruajtura prej druri në botë.
Që nga viti 1925, Qyteti i Ndaluar ka qenë nën ngarkimin e Muzeut të Pallatit, koleksioni i gjerë i veprave të artit dhe artifakteve të të cilit u ndërtuan në koleksionet perandorake të dinastive Ming dhe Qing. Një pjesë e koleksionit të ish-muzeut tani është në Muzeun Kombëtar të Pallatit në Taipei. Të dy muzetë zbresin nga i njëjti institucion, por u ndanë pas Luftës Civile Kineze. Që nga viti 2012, Qyteti i Ndaluar ka parë mesatarisht 14 milion vizitorë në vit, dhe ka marrë më shumë se 19 milion vizitorë në vitin 2019.
Historia
parapamje|right|Pamje ajrore e Qytetit të Ndaluar (1900-1901). parapamje|left|upright|Qyteti i Ndaluar siç përshkruhet në një pikturë të dinastisë Ming Kur djali i Perandorit Hongwu Zhu Di u bë Perandori Yongle, ai e zhvendosi kryeqytetin nga Nanjing në Pekin, dhe ndërtimet filluan më 1406 mbi atë që do të bëhej Qyteti i Ndaluar.
Ndërtimi zgjati 14 vjet dhe kërkuan më shumë se një milion punëtorë. Materiali i përdorur përfshin shkrime të tëra prej druri të çmuar të Phoebe zhennan (Kinezisht: 楠木; pinyin: nánmù) që gjenden në xhunglat e Kinës jug-perëndimore, dhe blloqe të mëdha mermeri nga guroret pranë Pekinit. Dyshemetë e sallave kryesore ishin të shtruara me "tulla të arta" (kineze: 金磚; pinyin: jīnzhuān), tulla të pjekura posaçërisht nga Suzhou.
Nga viti 1420 deri në vitin 1644, Qyteti i Ndaluar ishte selia e dinastisë Ming. Në prill të vitit 1644, u kap nga forcat kryengritëse të udhëhequra nga Li Zicheng, i cili e shpalli veten perandor të dinastisë Shun. Ai shpejt iku para ushtrive të kombinuara të ish gjeneralit Ming Wu Sangui dhe forcave Manchu, duke u vënë zjarr pjesëve të Qytetit të Ndaluar në proces.
Deri në tetor, Manchus kishin arritur epërsinë në Kinën veriore, dhe u mbajt një ceremoni në Qytetin e Ndaluar për të shpallur Perandorin e ri Shunzhi si sundimtar të gjithë Kinës nën dinastinë Qing. Sundimtarët Qing ndryshuan emrat në disa prej ndërtesave kryesore, për të theksuar "Harmoninë" dhe jo "Supremacinë", i bënë pllakat e emrave dygjuhësh (kinezisht dhe manchu), dhe futën elementët shamanistë në pallat.
Në vitin 1860, gjatë Luftës së Dytë të Opiumit, forcat anglo-franceze morën nën kontroll Qytetin e Ndaluar dhe e okupuan atë deri në fund të luftës. Në vitin 1900 Perandoresha Dowager Cixi u largua nga Qyteti i Ndaluar gjatë Rebelimit të Boksierit, duke e lënë atë të pushtuar nga forcat e fuqive të traktatit deri në vitin e ardhshëm.
Pasi ishte shtëpia e 24 perandorëve - 14 e dinastisë Ming dhe 10 e dinastisë Qing - Qyteti i Ndaluar pushoi së qeni qendra politike e Kinës në vitin 1912 me rrëmbimin e Puyi, Perandorit të fundit të Kinës. Sipas një marrëveshje me qeverinë e re të Republikës së Kinës, Puyi mbeti në Gjykatën e Brendshme, ndërsa Gjykata e Jashtme iu dha përdorimit publik, derisa u dëbua pas një grusht shteti në vitin 1924. Muzeu i Pallateve u themelua më pas në Qytetin e Ndaluar në vitin 1925. Më 1933, pushtimi japonez i Kinës detyroi evakuimin e thesareve kombëtare në Qytetin e Ndaluar. Një pjesë e koleksionit u kthye në fund të Luftës së Dytë Botërore, por pjesa tjetër u evakuua në Tajvan në vitin 1948 nën urdhërat e Chiang Kai-shek, Kuomintang i të cilit ishte duke humbur Luftën Civile Kineze. Ky koleksion relativisht i vogël por me cilësi të lartë u mbajt në ruajtje deri në vitin 1965, kur përsëri u bë publik, si thelbi i Muzeut Kombëtar të Pallatit në Taipei.
Pas themelimit të Republikës Popullore të Kinës më 1949, disa dëme i janë bërë Qytetit të Ndaluar pasi vendi ishte përfshirë në zell revolucionar. Sidoqoftë, gjatë Revolucionit Kulturor, shkatërrimi i mëtejshëm u parandalua kur Kryeministri Zhou Enlai dërgoi një batalion ushtrie për të ruajtur qytetin.
Qyteti i ndaluar u shpall një vend i trashëgimisë botërore më 1987 nga UNESCO si "Pallati perandorak i dinastive Ming dhe Qing", për shkak të vendit të tij të rëndësishëm në zhvillimin e arkitekturës dhe kulturës kineze. Aktualisht administrohet nga Muzeu i Pallatit, i cili po kryen një projekt gjashtëmbëdhjetë vjeçar të restaurimit për të riparuar dhe rivendosur të gjitha ndërtesat në Qytetin e Ndaluar në gjendjen e tyre para vitit 1912.
Struktura
parapamje|left|Qyteti i Ndaluar shikuar nga Kodra Jingshan Qyteti i Ndaluar është një drejtkëndësh, me madhësi 961 metra nga veriu në jug dhe 753 metra nga lindja në perëndim. Ai përbëhet nga 980 ndërtesa të mbijetuara me 8,886 gjire dhoma. Një mit i zakonshëm shprehet se ka 9,999 dhoma përfshirë paradhomat, bazuar në traditën gojore, dhe nuk mbështetet nga provat e sondazhit. Qyteti i Ndaluar u krijua të jetë qendra e qytetit antik, me mure të Pekinit. Ajo është e mbyllur në një zonë më të madhe me mure të quajtur Qyteti Perandorak. Qyteti Perandorak, nga ana tjetër, mbyllet nga Qyteti i Brendshëm; në jug të saj shtrihet Qyteti i Jashtëm.
Qyteti i Ndaluar mbetet i rëndësishëm në skemën qytetare të Pekinit. Aksi qendror veri-jug mbetet boshti qendror i Pekinit. Ky aks shtrihet në jug përmes portës Tiananmen në Sheshin Tiananmen, qendrën ceremoniale të Republikës Popullore të Kinës dhe më tej në Yongdingmen. Në veri, ajo shtrihet përmes Kodrës Jingshan deri në Kullën e Daulles dhe Ziles. Ky aks nuk përputhet saktësisht në veri-jug, por është i përkulur nga pak më shumë se dy gradë. Studiuesit tani besojnë se boshti ishte krijuar në dinastinë Yuan për t’u përafruar me Xanadu, kryeqyteti tjetër i perandorisë së tyre.
Chassiers
Chassiers është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Chassiers ka një popullsi prej 999 banorë dhe sipërfaqe 12.26 km², me një dendësi prej 81 banor/km².
Mongozi bisht-shtellunge
Pëshkrimi
Mongozi bishtshtërllungë ose mangusta bishtshtërllungë ( Bdeogale crassicauda ) është një gjitar në familjen Herpestidae gjetur në Afrikën qendrore, nga Kenia jugore deri në Mozambikun qëndror  . Ka lesh të dendur kafe / të zezë, veshë të shkurtër leshi dhe një surrat prej pelushi. Shpesh është raportuar për shkak të madhësisë së tij të vogël, aktivitetit të rreptë të natës dhe të pakapshmërisë. Kjo specie nuk është seksor me përmasa seksuale por ka ndryshime të vogla në madhësi. Bishti është i gjerë dhe i ngjason një shkurreje.Ata dhe kushëriri tjetër i tyre i lidhur ngushtë, mongozi këmbzi, ka kthesa të mëdha posteriore në dhëmbin e tyre p3. Këto molarë të zgjeruar tregojnë se është kryesisht një insektivor, megjithëse zakonet e tjera mishngrënëse janë të dokumentuara.
Për të zbuluar më shumë informacion mbi madhësinë e këtyre kafshëve, Martinoli et al. kapi 5 individë që u shënuan dhe u kapën në parkun kombëtar Arusha. Pas marrjes së matjeve, mesataret zbuluan:
Koka- Gjatësia e trupit (mm): 407 M / 383 F; Gjatësia e bishtit (mm): 230 M&F; Gjatësia e këmbës (mm): 77.7 M / 74.9 F; dhe masa e trupit (g): 1273 M / 1300 F (M janë meshkuj dhe F janë femra).
Në përgjithësi, zakonisht është 40–50 cm (16–20 in) dhe peshon rreth 0,9–1,6 kg (2–3,5,5 lb).
Filogjenia
Gjendja stërgjyshore e familjes mongoose kishte të gjitha këto atribute: një kreshtë e fortë sagitale, prani e premolarit superior, mungesa e gypit të pasëm në P3 dhe kthetrat e shkurtra në pjesën e përparme.
Mongozi bishtshtërllungë është i lidhur ngushtë me mongozin këmbzi ( Bdeogale nigipes ). Studimi i Perezit për gjenet brenda familjes Herpestidae tregoi se gjinia Bdeogale është monofletik. Kushërinjt më të afërt të kësaj klade përfshijnë gjininë Ichneumia dhe Cynictis.
Evolucioni ka zgjedhur për specializimin e këmbëve brenda familjes Bdeogale. Shtypja e kockave pollex dhe hallux dhe shkurtimi i shifrave të tjera kanë bërë që kjo familje të ketë vetëm 4 gishtërinj në të dyja palmat dhe në pjesën e përparme (gishtërinjtë simetrikë).
Habitati i preferuar
Për shkak të kësaj madhësie dhe vjedhje të kafshëve, diapazoni në të cilin ato ndodhin nuk dihet plotësisht. Megjithëse, është dokumentuar se ata preferojnë vende që janë të lehta për tu fshehur në ato që janë gjithashtu afër lumenjve.
Një eksperiment i Pettorelli et al. u krye në Tanzanin veriore duke përdorur kamerat-kurthe për të zbuluar shpërndarjen totale të specieve. Mangustat bishtshtërllungë u vunë re në mbi 31 vende të ndryshme kurth. Studimi madje tregoi që mongozi bishtshtërlungë vazhdon në vendet që nuk njiheshin më parë ( Zona e Konservimit Ngorongoro, Rezerva e Biharamulo-Burigi-Kimisi dhe Parku Kombëtar i Maleve Mahale ). Në vendet e regjistruara, të dhënat e trapit të kamerës tregojnë se kjo specie preferon tokat pyjore të akacies dhe zonat ripariane. Një gjë interesante për tu përmendur është se ato gjithashtu treguan shmangie ndaj tokave të lashta dhe zonave të hapura.
Eksperimentet e kapjes së shenjës së tërheqjes nga Martinoli et al. tregoi se mongozat bishtshtëllungë përdorën shrubland të hapur 14.3% të kohës dhe pyje me shumë shtresa 85.7%. Këto zona ku kafshët u kapën kanë një variant të ulët të mjedisit si temperatura, lagështia, etj. Studiuesit konstatuan se mongozat bishtshtëllungë kanë një tolerancë të ulët ndaj ndryshimit të mjedisit. Që kjo informatë të jetë e vërtetë, ata sugjeruan të përsërisnin eksperimentin në vendet e tjera që kjo specie dihet se gjendet.
Strategjitë e ruajtjes
Siç u tha nga Petteorelli et al. dhe Martinolli et al.,  kjo specie ka një gamë të rreptë të tolerancës dhe preferencës specifike të habitatit. Megjithëse kjo specie është regjistruar nga IUCN si më pak shqetësim,  degradimi dhe copëzimi i habitatit mund të shkaktojë shumë probleme për këtë specie përfshirë dinamikën e përdorimit të tokës (zhvendosja e territorit të saj në zonën e kullotjes për bagëtitë) dhe shterimi i preve. Mundësia për korrje të paligjshme të specieve të veta gjithashtu mund të bëhet shqetësuese. Në Martinoli et al. ata supozuan se duke zvogëluar zonat e Parqeve Kombëtare, kjo mund të forcojë grabitqarët e rritur nga grabitqarët më të mëdhenj ( servalet, karakalet dhe grabitqarët e tjerë të kanidit).
Paleontologjia
parapamje|Një paleontologe duke punuar në Monumentin Kombëtar të John Day Fossil Bedst Paleontologjia ( / <span title="/ˌ/: secondary stress follows">ˌ p <span title="/eɪ/: 'a' in 'face'">eɪ l <span title="/i/: 'y' in 'happy'">i <span title="/ɒ/: 'o' in 'body'">ɒ n <span title="/ˈ/: primary stress follows">ˈ t <span title="/ɒ/: 'o' in 'body'">ɒ l <span title="/ə/: 'a' in 'about'">e <span title="/dʒ/: 'j' in 'jam'">dʒ <span title="/i/: 'y' in 'happy'">unë, <span title="/ˌ/: secondary stress follows">ˌ p <span title="/æ/: 'a' in 'bad'">æ l <span title="/i/: 'y' in 'happy'">i  -, - <span title="/ə/: 'a' in 'about'">e n  -/ ) është studimi i jetës që ka ekzistuar mëpar, nganjëherë duke përfshirë edhe fillimin e Epokës së Holocenit (afërsisht 11,700 vitet mëpar). Ajo përfshin studimin e fosileve për të përcaktuar evolucioni e organizmave dhe bashkëveprimet me njëri-tjetrin dhe mjedisin e tyre (paleoekologjin e tyre). Vëzhgimet paleontologjike janë të dokumentuara qysh në shekullin e V-të p.e.sonë. Por ajo u krijua si disiplinë e mirfilltë shkencorenë në shekullin e 18, si rezultat i punës së Georges Cuvier në krahasimin anatomik dhe u zhvillua me shpejtësi në 19 shek. Termi vetë e ka origjinën nga gjuha greke παλαιός, palaios, "e vjetër, e lashtë", ὄν, në (zan. ontos), "qenie, krijesë" dhe λόγος, logos-i, "fjalë, mendim, studim, arsye".
Trupi fosileve dhe gjurmët e fosileve janë llojet kryesore të të dhënave për jetën e lashtë dhe provave gjeokimike që japin ndihmën kryesore në deshifrimin e evolucionit të jetës para se të dilnin organizmat majftushëm të mëdhenjë për të lënë trupin të fosilizuar. Llogaritur e datave të këtyre mbetjeve është thelbësore, por e vështirë: nganjëherë shtresat e afërta të shkëmbinjve lejojnë datimin radiometrik, i cili siguron datimin absolut, i cili siguron që datat absolute që janë të sakta brenda 0.5%, por më shpesh paleontologët duhet të mbështeten në datimet relative për zgjidhjen e pazëllit "jigsaw" e biostratigrafinë. Klasifikimi i organizmave të hershëm është gjithashtu i vështirë, pasi shumë prej tyre nuk përshtaten mirë në "taksonominë Linnaean" që zakonisht përdoret për klasifikimin e organizmave të gjallë dhe paleontologët më shpesh përdorin "cladistics" për të hartuar "pemën evolucionare familjare". Tremujori i fundit i shekullit të 20-të pa zhvillimin e filogjenetikës molekulare, e cila hulumton sesa të afërm janë organizmat me njëri-tjetërin duke matur se sa e ngjashme është ADN-ja në gjenomët e tyre. Filogjenetika molekulare përdoret gjithashtu për të llogaritur datat se kur speciet mund të kenë ndryshuar, por ka polemika për besueshmërinë e orës molekulare në të cilën vlerësimet janë të varur vlerësimet e tilla.
Vëzhgimet gjeokimike
Vëzhgimet gjeokimike mund të ndihmojë për të konkluduar në nivel global aktivitet biologjike, ose prirjet e disa fosileve. Për shembull, karakteristikat gjeokimike të gurëve mund të zbulojnë se kur nisi jeta e parë në Tokë, dhe mund të ofrojnë dëshmi të pranisë së qelizave eukariote, lloji i qelizës primitive nga e cila janë zhvilluar të gjithë organizmat shumëqeluzorët. Analizat e raporteve së izotopeve të karbonit mund të ndihmojnë për të shpjeguar ndryshimeve madhore të tilla si shfarrosja e madhe që ndodhin në Permian–Triasik.
Klasifikimi i organizmave të lashtë
<div style="width: auto; border: 1px solid silver; padding: 2px; margin: 2px; float: right; font-size: 90%;" class=""> Clad
Ndërtesa ku është vendosur biblioteka e madhe
Ndërtesa ku është vendosur biblioteka e madhe është një monument i trashëgimisë kulturore në Ferizaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Auvillers-les-Forges
Auvillers-les-Forges është një komunë në Francë. Auvillers-les-Forgesbën pjesë në departamentin Ardennes të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 897 banorë dhe sipërfaqe 8.19 km².
Cugny
Cugny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Cugny ka një popullsi prej 597 banorë dhe sipërfaqe 9.4 km², me një dendësi prej 64 banor/km².
Auvilliers
Auvilliers është një komunë në Francë. Auvilliers bën pjesë në departamentin Seine-Maritime të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 93 banorë dhe sipërfaqe 4.89 km².
Yayoi Kobayashi
Yayoi Kobayashi (小林 弥生) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 54 ndeshje dhe ka shënuar 12 gola.
Gjavola Varosh
Đavolja varoš (serbisht: Ђавоља варош, që do të thotë "Qyteti i Djallit") është një formacion karakteristik shkëmbi, i vendosur në jug të Serbisë në malin Radan në territorin e fshatit Gjakë në komunën Kurshumlia.
Gjeologjia
Đavolja Varoš përmban 202 formacione ekzotike të përshkruara si piramida të tokës ose "kulla", siç u referohen vendasit. Ata janë 2 deri 15 metra të gjatë dhe 4 deri në 6 metra të gjerë në bazë. Këto formacione u krijuan nga erozioni i fortë i tokës që ishte skenë e një aktiviteti intensiv vullkanik miliona vjet më parë. Shumica e kullave kanë "kapele" ose "koka" të andesitit, të cilat i mbrojnë ata nga erozioni i mëtejshëm. Historia e paqëndrueshme vullkanike la shenja në shkëmbinjtë shumëngjyrësh në rrethinat e kullave. Sidoqoftë, Đavolja Varoš në formën e saj moderne është një veçori relativisht e re. Ndërsa banorët e rajonit përreth po prisnin pyjet, ata mundësuan që reshjet të gërryenin shkëmbinjtë. Zona nën kullat quhet hon djalli (Paklena jaruga) dhe terreni përreth është një vend i boshte minave nga mesjetarja Nemanjić Serbia.
Një burim natyral i ujit është i vendosur nën formacionet dhe ka një përqendrim të lartë mineral. Ekzistojnë dy burime: Đavolja voda (Uji i Djallit), me ujë jashtëzakonisht acidik (pH 1.5) dhe përqendrim të lartë mineral (15 g/l ujë), dhe Crveno vrelo (Pusi i Kuq). Ujërat jashtëzakonisht të mprehtë të pranverës u ekzaminuan për herë të parë më 1905 nga Aleksandar Zega, themeluesi i Shoqërisë Kimike Serbe.
Mbrojtja
Formacionet u ekzaminuan dhe u përshkruan shkencërisht më 1955 nga Tomislav Rakićević. Që nga viti 1959, Đavolja Varoš është mbrojtur nga shteti dhe një vendim i Qeverisë së Serbisë më 1995 e shpalli atë një monument të madh natyror që i nënshtrohet mbrojtjes së kategorisë një. Vizitohet nga 50,000 turistë çdo vit.
Đavolja Varoš ishte kandidat në fushatën "Shtatë mrekullitë e reja të natyrës".
Mitrovica (kthjellim)
Mitrovica është emërtim që rrjedh nga emri "Shën Mitri" ose "Shën Dhimitri" ( cirilik : "Свети Димитрије") mund t'i referohet:
Kryeministri i Suedisë
Kryeministri i Suedisë (Suedisht: statsminister fjalë për fjalë "Ministri i Shtetit") është shefi i qeverisë në Suedi. Para krijimit të zyrës së një kryeministri në vitin 1876, Suedia nuk kishte një shef qeverie të ndarë nga kreu i saj i shtetit, përkatësisht mbretin, në të cilin ishte veshur autoriteti ekzekutiv.
Ndryshe nga shumica e kryeministrave në sistemet parlamentare, Kryeministri është de jure dhe de facto shef ekzekutiv. Kjo për shkak se Instrumenti i Qeverisë shprehimisht i jep pushtetin ekzekutiv qeverisë, udhëheqës i të cilit është kryeministri.
Historia
Para vitit 1876, kur u krijua zyra e një kryeministri të vetëm, Suedia nuk kishte një shef qeverie të ndarë nga Mbreti. Historikisht, anëtari më i vjetër i Këshillit të Privatësisë (gjatë sundimit absolut ky ishte Lordi i Kancelarit të Lartë) kishte disa ngjashmëri me zyrën e një shefi të qeverisë. Kjo ishte më e dukshme gjatë të ashtuquajturës Epoka e Lirisë nga viti 1718 deri më 1772, kur fuqitë e monarkut u zvogëluan shumë dhe presidenti i Këshillit të Privatësisë u bë figura më e fuqishme politike në Suedi.
Me miratimin e Instrumentit të ri të Qeverisë të vitit 1809, u krijuan dy zyrat e kryeministrit; Kryeminsitri i Drejtësisë (suedisht: justitiestatsminister) dhe Kryeministri për Punët e Jashtme (suedisht: utrikesstatsminister), megjithëse rolet e tyre nuk ishin më shumë se vetëm kokat e ministritë e tyre përkatëse. Kur zyra e kryeministrit u krijua në vitin 1876, Kryeministrat për Drejtësi dhe Punë të Jashtme u ulën më pas në Ministrin e Drejtësisë dhe Ministrin e Punëve të Jashtme. Ndryshe nga Ministri i Drejtësisë, Ministri i Punëve të Jashtme megjithatë vazhdoi të cilësohej si "Shkëlqesi", një nder i ndarë vetëm me Kryeministrin. Nga viti 1917, parimet parlamentare u vendosën përfundimisht në Suedi dhe monarku pushoi së ushtruari autoritetin e tyre kushtetues për të emëruar Kryeministrin dhe Këshilltarët e Shtetit (ministrat e kabinetit) sipas gjykimit të tyre. Nga ajo kohë e tutje, kryeministri varej nga mbështetja e një mazhorance në Riksdag. Me kalimin e kohës, kryeministri erdhi të ushtrojë de facto prerogativat mbretërore. Sidoqoftë, termi suedez i përdorur për qeverinë gjatë kësaj periudhe, ishte ende ''Kungl. Maj: t, një shkurtim i Kunglig Majestät'' (shqip: Madhëria Mbretërore).
Deri në vitin 1974, autoriteti ekzekutiv në Suedi ishte ushtruar përmes Mbretit në Këshill. Reforma kushtetuese siguroi një Instrument të ri të Qeverisë i cili de jure themeloi sistemin parlamentar dhe krijoi një qeveri kabineti me kompetenca kushtetuese që nuk rrjedhin nga kurora.
Emërimi
Kryeministri i Suedisë emërohet nga Kryetari i Riksdag dhe zgjidhet përmes parlamentarizmit negativ. Në praktikë, kjo do të thotë që i nominuari për kryeministër konfirmohet nëse më pak se 175 deputetë votojnë 'jo', pavarësisht nga numri i votave 'pro' ose abstenimet.
Detyrat
Me përjashtim të kryeministrit, ministrat e kabinetit (suedisht: statsråd) nuk kanë nevojë për miratimin e Riksdag, por ata mund të detyrohen të heqin dorë nga një votëbesim. Nëse kryeministri detyrohet nga një votëbesim të japë dorëheqjen, i gjithë kabineti bie dhe fillon procesi i zgjedhjes së një kryeministri të ri. Kryeministri mund të shpërndajë Riksdag, edhe pasi të ketë marrë një votë mosbesimi, përveç gjatë tre muajve të parë pas zgjedhjeve.
Instrumenti i Qeverisë kërkon që kryeministri të caktojë një anëtar të kabinetit si Zëvendës Kryeministër, për të kryer detyrat e kryeministrit nëse kryeministri nuk mundet. Sidoqoftë, nëse një Zëvendës Kryeministër mungon ose nuk është emëruar, ministri i lartë në kabinet bëhet kryetari i përkohshëm i qeverisë. Nëse më shumë se një ministër ka një mandat të barabartë, i madhi merr pozitën.
Kushtetutisht, pozicioni i kryeministrit është më i fortë se ai i homologëve të tij në Danimarkë dhe Norvegji. Që nga viti 1975, kryeministri ka qenë de jure dhe de facto shef ekzekutiv, me kompetenca dhe detyra të renditura posaçërisht në Instrumentin e Qeverisë. Në dy monarkitë fqinje skandinave, monarku është kryeshefi nominal ekzekutiv, por është i detyruar nga konventa të veprojë sipas këshillës së ministrave. Sidoqoftë, i ashtuquajturi Kompromisi Torekov i arritur në vitin 1971 nga partitë kryesore politike, i kodifikuar me Instrumentin e Qeverisë që hyri në fuqi në vitin 1975, hoqi monarkun suedez madje edhe një rol nominal në punët qeveritare, duke kodifikuar kështu praktikat aktuale që ishin në vend që nga themelimi përfundimtar i qeverisë parlamentare në vitin 1917.
Kuzhina
parapamje| Kuzhinë antike romake - Konaku romak (Villa Rustica - Statio Mansio ) në Bad Neuenahr-Ahrweiler (Gjermani) thumb|Një kuzhinë mesjetare parapamje| Kuzhina shkollore e Teknologjisë Ushqimore në Shkollën Marling në Stroud (Gloucestershire, MB) Kuzhina është një dhomë ose pjesë e një dhome që përdoret për gatim dhe përgatitje të ushqimit në një shtëpi, banesë ose në një ndërtesë tregtare. Një kuzhinë moderne e banimit e klasës së mesme është e pajisur zakonisht me një sobë, një lavaman me ujë të rrjedhshëm të nxehtë dhe të ftohtë, një frigorifer një tavolinë dhe dollapë kuzhine të rregulluar sipas një dizajnit të modeluar .Shumë familje kanë edhe nga një furrë me mikrovalë, një pjatalarëse dhe pajisje të tjera elektrike. Funksionet kryesore të një kuzhine janë ruajtja, përgatitja dhe gatimi i ushqimit si dhe kryerja e detyrave të ndërlidhura siç është larja e enëve. Dhoma ose zona të caktuara në afërsi mund të përdoren gjithashtu për ngrënie ose vakte të vogla si mëngjesi, argëtim dhe lavanderi. Projektimi dhe ndërtimi i kuzhinave është një treg i madh në të gjithë botën.
Kuzhinat komerciale gjenden në restorante, kafene, hotele, spitale, institucione arsimore-edukative dhe punëtori të ndryshme, kazermat e ushtrisë dhe institucione të ngjashme. Këto kuzhina janë përgjithësisht më të mëdha dhe të kompletuara me pajisje të nevojshme më shumë se sa një kuzhinë banimi. Për shembull, një restorant i madh mund të ketë një frigorifer të madh dhe një makinë larëse enësh komerciale. Në disa raste pajisjet komerciale të kuzhinës siç janë lavamanët komercialë përdoren në ambientet shtëpiake pasi ofron lehtësi në përdorimin për përgatitjen e ushqimit dhe qëndrueshmëri të lartë.
Në vendet e zhvilluara, kuzhinat tregtare zakonisht u nënshtrohen ligjeve të shëndetit publik. Ato inspektohen periodikisht nga zyrtarë të shëndetit publik dhe detyrohen të mbyllen nëse nuk plotësojnë kërkesat higjienike të mandatuara nga ligji.
Turizmi në Parkun Kombëtar (PK) Divjakë-Karavasta
Turizmi në Parkun Kombëtar Divjakë-Karavasta ka filluar të zhvillohet shumë vonë. Në fillimet e shek. XIX deri në vitin 1945 nuk mund të pretendohej për një zhvillim të mirëfilltë të turizmit, jo vetëm në këtë zonë, por në të gjithë Shqipërinë, për shkak të gjendjes ekonomike të vendit dhe të luftrave në të cilat u përfshi Shqipëria.
Mbarimi i Luftës së Dytë Botërore dhe krijimi i kushteve të reja ekonomike ishin premisa pozitive për zhvillimin e turizmit, por si rezultat i një politike vetizoluese gjatë viteve të sistemit socialist, turizmi nuk u zhvillua sipas potencialeve që zona ofronte. Investimet kryesore në zonë në periudhën 1945-1990 ishin: ndërtesa e Kampit të Pushimit të Punëtorëve me rreth 80 dhoma dhe rreth 200 shtretër, si dhe një sistem kabinash e tendash pushimi me rreth 400 shtretër.
Pas vitit 1990, si rrjedhojë e ndryshimeve politike dhe ekonomike të ndodhura në vendin tonë, Divjaka filloi të vizitohej nga në numër më i lartë turistësh, si vendas, ashtu edhe të huaj të ardhur kryesisht nga Kanadaja, Finlanda, Gjermania, Hungaria, Maqedonia e Veriut, Italia etj.
Atualisht, një pjesë e ndërtimeve nga periudha komuniste kanë dalë jashtë fukskionit të tyre, një pjesë janë përshtatur dhe modernizuar (rasti i ish-Kampit të punëtorëve dhe disa kabinave), ndërsa një pjesë është prishur tërësisht (si p.sh hapësira për vendosjen e tendave të pushimit). Ndërkohë janë shtuar edhe ndërtesa të reja si: hotele, restorante, kabina pushimi etj. por kapaciteti i këtyre objekteve është shumë herë më i vogël se kapaciteti i përgjithshëm i kësaj zone, pasi numri më i madh i turistëve është instaluar nëpër shtëpitë e banorëve të Divjakës. Kjo lidhet dhe me zhvillimin e turizmit familjar.
Turizmi sportiv
Turizmi sportiv është një nga llojet e turizmit të praktikuar pothuajse spontanisht në plazhin e Divjakës. Sportet kryesore që praktikohen në Divjakë janë kryesisht sportet në rërë, në ujë, si dhe peshkimi e gjuetia. Nga sportet e rërës, praktikohet volejboll në rërë, futboll, vrapim pranë bregut etj. Ndër sportet e ujit përmendim notin (sporti më masiv dhe më spontan), shëtitje me varka të vogla, zhytje (në masë shumë të vogël), peshkim etj.
Turizmi vizitues (natyror dhe kulturor)
Me interes të veçantë vizitues është peisazhi i pasur natyror, mozaiku i mjediseve natyrore të Parkut Kombëtar të Divjakës, vrojtimi i zogjve, pylli me pisha të buta, moçalet e kripura përreth, shëtitjet me varka pranë ishujve të pelikanëve, si dhe mjediset bregdetare ndërmjet detit Adriatik dhe lagunës së Karavastasë.
Pozita e favorshme gjeografike i ka siguruar dhe vazhdon t’i sigurojë asaj një vend të rëndësishëm në lidhje me vatrat kryesore të kulturës në Shqipëri dhe prej saj mund të vizitohen lehtësisht Kisha Bizantine e Karavastasë së Re, Apollonia, Berati etj.
Turizmi familjar
Zhvillimi i këtij turizmi tashmë është kthyer në një traditë dhe lidhet me krijimin e mundësive për të pritur turistët, ruajtjen dhe kultivimin e traditave në gastronomi, në mikpritje etj. Banorët e zonës vënë në dispozicion të turistëve të gjithë vendbanimin e tyre ose një pjesë të tij. Për vetë kushtet që zotëron, infrastrukturën më të zhvilluar, afërsinë me plazhin etj, ky tip turizmi është praktikuar më tepër në qytetin e Divjakës dhe më pak në fshatrat përreth.
Turizmi shkencor
PK Divjakë – Karavasta ka qenë gjithmonë në vëmendjen dhe itineraret shkencore të studiuesve vendas dhe të huaj. Përfshirja e Lagunës së Karavastasë dhe e tokave të lagura përreth saj në Konventën e Ramsarit, ka shtuar më shumë interesin e studiuesve për këtë zonë. PK Divjakë – Karavasta ofron kushte për kërkime në fusha të ndryshme si: për studiuesit e florës dhe faunës, të llojeve të ndryshme të shpendëve dhe sidomos të specieve të rralla dhe në zhdukje, siç është pelikani kaçurrel, të peshqeve, për gjeomorfologët për studimin e lagunës dhe evolucionit të saj etj.
Turizmi artistik
Pasuritë e rralla të peisazheve piktoreske të PK Divjakë-Karavasta nuk mund të kalojnë pa u vënë re nga syri kërkues i artistit. Pylli i Divjakës është trajtuar gjerësisht në tablotë e shumë piktorëve, jo vetëm me origjinë lushnjare, por edhe nga qytete të tjera. Gjithashtu kjo zonë është trajtuar edhe në letërsi dhe kinematografi. Herë pas here organizohen edhe punë në grup të artistëve të cilët shëtitin në kërkim të peisazheve për t’i pikturuar. Disa nga piktorët e shquar shqiptarë që kanë pikturuar në pyllin e Divjakës janë: Sali Shijaku, Kujtim Buza, Lec Shkreli, Besim Golemi etj.
Shkolla Xhemail Kada
Shkolla Fillore e Mesme e Ulët "Xhemail Kada" u hap në vitin në 1979 (15 dhjetor dita e Shkollës ), dhe u nda nga Sh.f.m.u "Ramiz Sadiku", sepse ishte objekti i vogël dhe kishte shumë nxënës nga mësimdhënsit e Vjetër dhe Kuvendi Komunal. Emri ju vu si "Xhemail Kada" ( Hero i Kombit) e deri sa ne vitet më të vështira të arsimit dhe jetës së kosovarve në periudhen 90-99'u ndërrua mga "Xhemail Kada" në "Vuk Karadjidj".
Soriguera
Soriguera është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Pallars Sobirà, të provincës Lleida, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Soriguera
Metaksia Simonjan
Metaksia Simonyan (1926-1987) ishte një aktore armene e teatrit armen.
Ruslan Barburoș
Ruslan Barburoș (15 nëntor 1978 – 29 janar 2017) ishte futbollistë moldavianë i cili ka luajtur si sulmues. Më 2001, Ruslan ka luajtur 3 ndeshje për kombëtaren moldave dhe ka shënuar një golë.
Metaksia Simonjan
Biografia
Metaksia Simonyan lindi në 1926 në Ashgabat. Në 1933 ajo lëvizi së bashku me familjen në Jerevan. Në 1948 ajo u diplomua në Institutin Shtetëror të Teatrit dhe Kinematografisë në Jerevan. Po në të njëjtin vit ajo u ftua nga Akademia e Teatrit në Sundukyan. Që prej 1968 ajo ka dhënë mësimdhënie në Akademinë Shtetërore të Arteve të Bukura në Armeni.
Gjatë studimeve ajo luajti rolin e Katerinës nga vepra “Penny Plucked” dhe Anani nga “Once Again Another Victim”.
Valon Maloku
Valon Maloku I Lindur Ne Gjakove 30 maj Dhe Ka Studuar Ne Gjimnazin Hajdar Dushi Ne Vitin 1989 Dhe U Regjistrua Ne Inxhinieri Elektrike Tek Unversiteti I Prishtines Dhe Ka Perfunduar Ne Vitet 1992 Po Ashtu Ai Ka Punuar Me OSCE Per Here Te Pare I Ka Punar Ne RTK Me Antigona Kotorri Starbingo Ne Vitin 2005 U Krijua Perralle Me Tupan Ne RTK Me Aktore, Valoni U Regjistrua Ne Kolegjin Fama Bashke U Njoh Me Shpetim Deskun Kane Punu Ne Kolegjin Fama Dhe E Perfunduan 2007 Pas Vitit 2010 Perralle Me Tupan Ne KTV Ishte E Bllokuar Nga Burdushi Dhe Valoni Ka Krijuar Kanalin E Tij First Channel
Metaksia Simonjan
Biografia
Disa prej roleve më të njohura janë Armanush nga vepra “These Stars are Ours” ku dhe u nderua me Çmimin e Publikut, si dhe roli i Ninës nga vepra “Masquerade” e Mikhail Lermontov.
Saint-Genest-de-Beauzon
Saint-Genest-de-Beauzon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Genest-de-Beauzon ka një popullsi prej 309 banorë dhe sipërfaqe 5.31 km², me një dendësi prej 58 banor/km².
Ndërtesa ku është vendosur biblioteka e vogël e qytetit
Ndërtesa ku është vendosur biblioteka e vogël e qytetit është një monument i trashëgimisë kulturore në Ferizaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Auvilliers-en-Gâtinais
Auvilliers-en-Gâtinais është një komunë në Francë. Auvilliers-en-Gâtinais bën pjesë në departamentin Loiret të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 351 banorë dhe sipërfaqe 20.61 km².
Distrikti i Mitrovicës së Kosovës
parapamje|Rrethi i Mitrovicës Distrikti i Mitrovicës së Kosovës (serbisht: Косовскомитровачки управни округ Kosovskomitrovački upravni okrug) ishte një rreth në Kosovë dhe Metohi ndërmjet viteve 1990 dhe 1999.
Distrikti ndodhej në pjesën veriore të Kosovës dhe kishte një popullsi prej 275,904 banorësh. Selia e Qarkut ishte në qytetin e Mitrovicës së Kosovës. Nga një këndvështrim i qeverisë serbe, qarku de jure ekziston ende, pavarësisht se qeveria serbe pranoi administrimin civil të OKB -së mbi Kosovën.
Bashkitë
djathtas|parapamje|228x228px|Harta e rretheve të Kosovës në atë kohë Distrikti i Mitrovicës përfshinte bashkitë e:
Lusine Zakaryan
Lusine Zakaryan, lindur me emrin Svetlana Zakaryan ( 1 qershor 1937 në Akhaltsikhe, ish-republikën socialiste gjeorgjiane- 30 dhjetor 1992 në Jerevan, Armeni) ishte një soprano armene. Ajo u rrit në Samtskhe–Javakheti, në rajonin jugor të Gjeorgjisë. Në 1952 ajo u zhvendos me familjen e saj në Jerevan, ku ajo dhe ndoqi gjimnazin profesional për muzikën. Ajo hyri në Konservatorin shtetëror të Muzikës në Jerevan në 1957 ku dhe talenti i saj muzikor spikati që në fillim.
Nga 1970 deri në 1983 Zakaryan ishte një soliste në orkestrën e simpfonisë për Radio-televizionin e Armenisë. Ajo ka kënduar gjithashtu në korin e Kishës Apolostike Armene në Katedralen e Echmiadzin, dhe njihet më së shumti për përshtatjen që ajo iu ka bërë himneve të vjetra armene.
Zakaryan njihet gjithashtu për këndimin e repertorit operistik ndërkombëtar si dhe muzikën tradicionale armene dhe muzikën për kisha.
Gjeografia rurale
Gjeografia rurale bën pjesë në grupin e disiplinave gjeografike me karakter aplikativ[1], e cila ka në fokus të saj hapësirën rurale, me tërësinë e komponentëve, dukurive dhe faktorëve ndikues në të.
Përkufizmi i gjeografisë rurale
Karakteri i dinamik i gjeografisë rurale, ashtu si edhe vetë hapësira rurale që është në fokus të saj, e bëjnë të vështirë dhënien e një përkufizimi të vetëm dhe të mbarëpranuar mbi të. Përkufizimet variojnë nga ato më të thjeshta deri te më komplekset. Kështu, fushave tradicionale të studimit, që përfshijnë gjeografinë e bujqësisë, menaxhimin dhe mbrojtjen e resurseve, përdorimin e tokës dhe planifikimin, popullsinë dhe migrimin, zhvillimin ekonomik, modelet e vendbanimeve, infrastrukturën rurale, veprimtaritë rekreative dhe turizmin, u janë bashkuar problematika të reja si: varfëria dhe mirëqenia sociale, qeverisja dhe politikat, kultura rurale etj[2].
Evolucioni i gjeografisë rurale
Gjeneza e gjeografisë rurale, ndonëse jo larg formës së sotme të saj, i përket fillimit të shekullit XX, kur kjo disiplinë fokusohej në aspektet fizike të hapësirës rurale dhe në përshkrime peizazhore, duke u ndikuar kryeisht nga diskursi regjionalist[3] dhe duke zënë vend të rëndësishëm në kuadër të studimeve gjeografike në tërësi.
Më pas, në vitet ’50 dhe ’60 të shekullit XX, koncepti rajonal u zëvendësua gradualisht me studime sistematike, të cilat mbulonin zona të veçanta gjeografike që trajtoheshin në të gjitha shkallët, makro dhe mikro[4]. Kjo prirje, së bashku me sofistikimin e metodave sasiore, e orientoi gjeografinë drejt asaj ekonomike dhe urbane, duke e zbehur rëndësinë e gjeografisë rurale.
Rivlerësimi i gjeografisë rurale në vitet ’70 dhe ’80 të shekullit XX lidhet me shtimin e vëmendjes në çështje si: shfrytëzimi pa kriter i burimeve natyrore, ndotja e mjedisit, zvogëlimi i vazhdueshëm i sipërfaqeve të gjelbërta, cënimi i elementeve të kulturës rurale etj.
Gjeografia rurale në ditët e sotme
Sot, gjeografia rurale vazhdon të konsolidojë objektin e saj të studimit, duke u orientuar gjithnjë e më shumë drejt zgjidhjeve të problemeve konkrete të shoqërisë rurale, si dhe duke synuar fuqizimin e ekonomive rurale dhe vendosjen e ekuilibrave socialë të zhvillimit, në perspektivën e qëndrueshmërisë, për të garantuar brez pas brezi plotësimin e nevojave dhe përcjelljen e vlerave. Gjeografët ruralë, veçanërisht në vendet më të zhvilluara, janë sot pjesë e grupeve të ekspertëve që angazhohen në identifikimin dhe analizimin e resurseve lokale, në përcaktimin e linjave prioritare të zhvilllimit të territoreve, si dhe në hartimin e politikave dhe strategjive social-ekonomike.
[1] Laçi Sabri et al. Gjeografia rurale, “LILO”. Tiranë, 2014.
[3] Ávila Sánchez, Héctor. (2015). Tendencias recientes en los estudios de Geografía rural. Desarrollos teóricos y líneas de investigación en países de América Latina. Investigaciones geográficas, (88), 75-90. https://doi.org/10.14350/rig.44603
[4] Laçi Sabri et al. Gjeografia rurale, “LILO”. Tiranë, 2014.
Dioqeza e Ilirikut
Dioqeza e Ilirikut (latinisht: Dioecesis Illyricum) e njohur edhe si "Dioqeza e Panonisë"), nga viti 395 ishte një dioqezë e Perandorisë Romake të Vonë. Selia e vikarit (guvernatorit të dioqezës) ishte Sirmiumi.
Historia
Fillimisht ishte pjesë e prefekturës pretoriane të Italisë dhe u inkorporua nga prefektura pretoriane e Ilirikut kur u krijua në vitin 347.
Duke qenë e diskutuar nga dy gjysmat e Perandorisë në vitet në vijim, Dioqeza e Ilirikut ishte një nga dy dioqezat në lagjet lindore të Tetraarkisë që nuk i përkiste gjysmës kulturore greke të perandorisë (tjetra ishte Dacia ), dhe kështu u transferua përsëri në Perandorinë Perëndimore me vdekjen e Theodosius I në 395 dhe iu bashkua Prefekturës së Italisë si Dioqeza e Ilirikut.
Në vitin 425 Galla Placidia i dha dioqezën e Ilirikut perandorit të Lindjes Teodosius II.
Fati i saj përfundimtar është i pasigurt. Panonia u humb nga Hunët në vitet 440, megjithëse Dalmacia u mbajt nga Perandoria Perëndimore deri në vitin 480.
Struktura
Dioqeza e Panonisë e njohur si Dioqeza e Illyricum occidentalis përfshinte provincat romake të Pannonia Prima, Pannonia Valeria, Pannonia Savia, Pannonia Secunda, Noricum Mediterraneum, Noricum Ripensis dhe Dalmacia.
Nën juridiksionin e tij ishin edhe ekzarku i Sirmiumit, Mitropolia e Lauriacum, Vindomana, Sirmium, Salona, Salisburgium dhe " locus incertus " (" vendndodhja e panjohur ", shih: Miholjanec ).
Përdorimi i mëvonshëm i termit
Në shekullin e 9-të, Dioqeza e Panonisë ishte gjithashtu një emër i territorit kishtar të kishës së krishterë, kryepeshkopi i së cilës ishte Shën Metodi.
Yoshie Kasajima
Yoshie Kasajima (笠嶋 由恵) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 24 ndeshje dhe ka shënuar 4 gola.
Kompleksi i ndërtesave Xhami dhe Kishë Orthodokse
Kompleksi i ndërtesave : Xhami dhe Kishë Orthodokse është një monument i trashëgimisë kulturore në Ferizaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
La Chapelaude
La Chapelaude është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. La Chapelaude ka një popullsi prej 984 banorë dhe sipërfaqe 28.6 km², me një dendësi prej 34 banor/km².
Le Chambon
Le Chambon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Le Chambon ka një popullsi prej 48 banorë dhe sipërfaqe 10.52 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Lidhje të jashtme
Le Chambon Le Chambon
Jackie Shroff
Jackie Shroff emri i tij i vërtetë Jaikishen-Kakubhai Shroff, i lindur më 1 shkurt 1957 në Bombay (Maharashtra, Indi) është një aktor indian i cili luan në shumë filma të Bollywoodit. I vlerësuar nga publiku dhe kritikët për performancën e tij muskuloze në Parinda ose Mission Kashmir, ai gjithashtu mund të japë interpretime më të nuancuara si në Rangeela ose Devdas.
Karriera
Dev Anand i jep Jackie Shroff mundësinë për te luajtur për herë të parë në filmin Swami Dada në 1982. Në vitin 1983, ai luan në filmin Hero drejtuar nga Subhash Ghai në të cilin ai luan rolin kryesor me partneren Meenakshi Seshadri, ish Mis India dhe aktore e famshme. Me këtë film, i cili korri një sukses të madh, Jackie Schroff u bë një yll.
Në vitet e 1980, ai shpesh shfaqet përkrah aktorit të famshëm Anil Kapoor në filma të tillë si Yudh (1985), Karma (1986), Ram Lakhan (1989) dhe Parinda (1989), të cilët njohin të gjithë sukses. Jackie Schroff fitoi vlerësimin e publikut dhe kritikëve për punën e tij muskuloze. Ai fitoi Filmfare Award për aktorin më të mirë për performancen e tij në Parinda në vitin 1990.
Në vitin 1996, ai luan në Agni Sakshi , një remake i Netët me armikun tim'', me Manisha Koirala dhe Nana Patekar.
Në vitin 2006, ai luan për herë të parë në një film Kannada të quajtur Care of footpath dhe realizuar nga ralizatori më i ri në botë Master Kishan. I vlerësuar nga kritikët, filmi u shfaq në festivale të ndryshme ndërkombëtare. Në të njëjtin vit, ai luajti një rol mbështetës në komedinë Apna Sapna Money Money dhe Bhagam Bhag. Në 2007, ai shfaqet në komedinë Fool dhe Final.
Jeta private
Jackie Shroff është martuar me Ayesha më 5 qershor 1987. Kanë dy femijë : një djalë, Jai Hemant Shroff dhe një vajzë, Krishna Shroff. Jai kohët e fundit ka marrë një diplomë universitare, ndërsa Krishna është regjistruar në shkollën Amerikane të Mumbai-it. Ai kishte një vëlla, Hemant, i cili ka vdekur. Jackie Shroff është i njohur edhe për ndihmesen që i bën nevojtarëve. Në 2008, ai u bë ikonë e organizatës « Asian Student's in Action » të St. Bonaventure.
Çmime
Jackie Shroff fitoi tre Filmfare Awards :
Subirats
Subirats është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Penedès, të provincës Barcelona, në Katalonia.
DFB-Pokal
Kompedicioni u themelua në vitin 1935, ku thirrej Tschammer-Pokal. Mbajtësi i parë i titullit ishte 1. FC Nuremberg. Në vitin 1937 Schalke u bë skuadra e parë që fitonte dopietën (liga dhe kupa). Tschammer-Pokal u ndërpre në vitin 1945 për shkak të Lufës së Dytë Botërore dhe u shpërbë pas largimit të Gjermanisë Naziste. Në sezonin 1952–53, kupa u rivendos si DFB-Pokal, riemëruar nga Deutscher Fußball-Bund dhe u fitua nga Rot-Weiss Essen. Bayern Munich është skuadra me më shumë tituj, me plot 17 kurse VfL Wolfsburg është fituesi i edicionit të fundit. Fortuna Düsseldorf mban rekordin për numrin e fitoreve rresht (18) nga viti 1978 e deri te 1981, duke fituar trofeun në vitet 1979 dhe 1980.
Megumi Torigoe
Megumi Torigoe (鳥越 恵) është një ish-futbolliste japoneze.
Ertan Shabani
Ertan Shabani (lindi më 4 dhjetor 1977) është aktor dhe skenarist. Ai ka dy shtetësi turke maqedonase. Ai ka lindur në Shkup, RS Maqedoni, RSF Jugosllavi. Ai është me prejardhje turke. Familja e tij është ajo e pakicës turke në Ballkan.Balkan. Ai është shumëgjuhësh. Ai mund të flasë bullgarisht, boshnjakisht, maqedonisht, serbisht, shqip, greqisht, anglisht, frëngjisht.
Ka diplomuar në Degën e Teatrit të Konservatorit Shtetëror të Maqedonisë. Ai për shumë vite luajti në skenë në shfaqje të ndryshme të Teatrit Turk të Maqedonisë së bashku me vëllanë e tij Erman Saban dhe Luran Ahmetin.