cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pishina Ostrava-Poruba
Historia
Ndërtimi i pishinës filloi në vitin 1958 me një kosto totale prej 3,900,000 CZK. Vetëm pas kontributit masiv të qytetarëve të thjeshtë, të cilët punuan gjithsej 212,000 orë me kohë të pjesshme falas në kantierin si pjesë e eventit Z, pishina u përfundua dhe u hap zyrtarisht më 15 korrik 1962. Pas hapjes, numri i të pranishmëve arriti në 25,000. vizitorë në ditë .
Pishina kërkon rreth dy javë për të mbushur. Deri në vitin 1969, uji natyral nga Porubka, që atëherë uji i pijshëm nga sistemi i furnizimit me ujë. Në total, kjo është rreth 80 milionë litra ujë (për krahasim, është konsumi i 800-1000 familjeve në dy vjet). Në vitin 2006, në ambiente u vendos një pastrues vetjak, i cili filtron vazhdimisht ujin në pishinën e madhe, ndërsa klori u hidhet edhe pishinave të tjera.
Të gjitha objektet janë ndërtuar vetëm për verën dhe pa dokumentacionin e nevojshëm teknik. Pishina u modifikua dhe rinovua disa herë sipas kërkesave në rritje për funksionim, komoditetit të shërbimeve dhe kërkesave për cilësinë e ujit.
Pranë pishinës ndodhet edhe monumenti natyror Porubský bludný balvan.
Jakup Keraj
Jakup Keraj (Shkodër, 15 shtator, 1933 - 7 dhjetor, 1987) ishte një piktor shqiptar. Keraj ishte një nga piktorët e rëndësishëm shqiptar të portretit në gjysmën e dytë të shekullit XX. Ai edhe pse jetoi dhe krijoi larg kryeqytetit në vendlindjen e tij, Shkodër, arriti të shquhet si një individualitet, që pati ndikim në pikturën realiste shqiptare.
Biografia
Jakup Keraj lindi më 15 shtator 1933 në Shkodër, dajli i Ahmet Kerajt, pronar i një restoranti të vogël dhe ishte fëmija i parë nga 4 djemtë e tij. Mësimet e para mbi vizatimin dhe pikturën i mori nga piktori shkodran Simon Rrota dhe piktorja ruse, restauratorja e studjuesja e artit bizantin Viktori Puzanova dhe do të konsiderohej që fëmijë nxënësi “i veçantë” i saj. Pasi kreu Liceun Artistik “Jordan Misja”, Tiranë (1947-1951) nën drejtimin e piktorit Abdurrahim Buza. Keraj ishte student i grupit të parë të artistëve që studjuan në Institutin e Pikturës, Skulpturës dhe Arkitekturës në Shën Petërburg, ish-BRSS dhe u kthye në Shqipëri në fundin e viteve ’50 (1951-1957).
Petralbë
Fshati Petralbë ndodhet në Komunën Xibër, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Julia Kempe
Julia Kempe është një studiuese franceze, gjermane dhe izraelite në llogaritjet kuantike. Kempe lindi në Berlinin Lindor në një familje ruse. Ajo ishte arsimuar në Austri, Australi, Francë dhe SH.B.A. Ajo aktualisht është një studiuese në CNRS dhe në Universitetin Paris Diderot dhe është Drejtore e Qendrës për Shkencë të të Dhënave në NYU.
Edukimi dhe karriera
Kempe u rrit në Berlinin Lindor. Ajo u transferua në Vjenë në 1990 kur ishte 17 vjeç. Ajo bëri studimet e saj universitare në matematikë dhe fizikë në Universitetin e Vjenës nga 1992 deri 1995, me një vit si studente shkëmbimi në fizikë në Universitetin e Teknologjisë Sidnej. Ajo më pas fitoi dy tituj Master të Studimeve të Avancuara (DEA) në Francë: një në matematikë në 1996 nga Universiteti Pierre dhe Marie Curie dhe një tjetër në 1997 në fizikë nga École Normale Supérieure. Ajo përfundoi dy doktorata në 2001. Teza për doktoraturën e saj në shkencën e kompjuterike nga ecole Nationale Superieure des Telecommunications e titulluar Quantum Computing: Udhëtime të Rastësishme dhe Ngatërrim, dhe mbikqyrej nga Gérard Cohen. Ph.D. e saj e dytë, në matematikë, ishte nga Universiteti i Kalifornisë, Berkeley, me një tezë të titulluar Universal Noiseless Quantum Computation: Theory and Applications dhe u mbikëqyr bashkërisht nga Elwyn Berlekamp dhe kimisti K. Birgitta Whaley.
Ajo u bashkua me CNRS në Universitetin e Paris-Sud në 2001 (duke u mbivendosur me studimet postdoktorale në Berkeley dhe Instituti i Kërkimeve Matematikore Berkeley), u bashkua me fakultetin e Universitetit të Tel Aviv në 2007, dhe e zhvendosi pozicionin e saj CNRS nga Paris-Sud në Paris Diderot në 2010. Ajo u bë Drejtoresh e Qendrës së Shkencës së të Dhënave në NYU dhe Profesore në Institutin Courant në Shtator 2018.
Çmime dhe Tituj
Në vitin 2006, Kempe fitoi medaljen e bronztë të CNRS dhe Çmimin Irène Joliot-Curie të qeverisë franceze. Në vitin 2009 ajo fitoi Çmimin Krill të Fondacionit Ujku, dhe në vitin 2010 ajo fitoi trofeun des femmes en ose (Anglisht:  ) për Kërkimin e saj. Ajo u bë 'fisnike' në Rendin Kombëtar të Meritës. në 2010.
Rrjeti kuantik
Rrjetet kuantike formojnë një element të rëndësishëm të informatikës kuantike dhe sistemeve të komunikimit kuantik. Rrjetet kuantike lehtësojnë transmetimin e informacionit në formën e bitëve kuantikë, të quajtur edhe qubit, ndërmjet procesorëve kuantikë të ndarë fizikisht. Një procesor kuantik është një kompjuter i vogël kuantik që është në gjendje të kryejë portat logjike kuantike në një numër të caktuar qubit-ësh. Rrjetet kuantike funksionojnë në një mënyrë të ngjashme me rrjetet klasike. Dallimi kryesor është se rrjeti kuantik, si informatika kuantike, është më i mirë në zgjidhjen e problemeve të caktuara, të tilla si modelimi i sistemeve kuantike.
Maria De Filippi
thumb|220px|Maria De Filippi Maria De Filippi (lindi më 5 dhjetor 1961) është prezantuese italiane, pronare e Kompanisë së prodhimit, Fascino PGT.
Ajo është prezantuesja më e popullarizuar në televizionin italian.
Biografia
Ajo lindi në Milano, Lombardi, por u rrit në Pavia ku familja e saj u zhvendosën kur ishte dhjetë vjeçe. Ajo është martuar me prezantuesin talk show Maurizio Costanzo me të cilin ka një djalë të adoptuar.
Karriera
Ajo ka prezantuar shumë talk show transmetuar në Canale 5 si Uomini and donne dhe C'e posta per te. Prej vitit 1993 deri më sot (2012), ajo ka prezantuar në Canale 5 një shfaqje të talentit Amici (para se të bëhej talk show) e cila e ndryshoi emrin e saj në Amici di Maria De Filippi.
Hipoqendra
Hipoqendër quajmë vendin nën sipërfaqen e tokës ku bie tërmeti.
Maria De Filippi
Television
Shfaqjet e kaluara: Shfaqjet e tanishëm:
Arsimi në Islandë
Sistemi i arsimit në Islandë është i ndarë në katër nivele: shkollë lojërash, i detyrueshëm, i mesëm i lartë dhe i lartë, dhe është i ngjashëm me atë të vendeve të tjera nordike. Arsimi është i detyrueshëm për fëmijët e moshës 6-16 vjeç. Shumica e institucioneve financohen nga shteti; ka shumë pak shkolla private në vend. Islanda është një vend me gjimnaze.
Sfondi
Ligji i parë kombëtar për arsimin ishte ligji i arsimit i vitit 1907, dhe kurrikula e parë kombëtare u botua në vitin 1926. Edhe pse kurrikula u rishikua periodikisht, sistemi i përgjithshëm arsimor nuk u modernizua ndjeshëm deri në Aktin e Arsimit të Detyrueshëm të vitit 1974 (Compulsory Education Act of 1974), i cili mandatonte shërbimet e arsimit special për të gjithë studentët me aftësi të kufizuara.
Sipas Ministrisë së Arsimit, Shkencës dhe Kulturës : A fundamental principle of the Icelandic educational system is that everyone should have equal opportunities to acquire an education, irrespective of sex, economic status, residential location, religion, possible handicap, and cultural or social background.
Ministria e Arsimit, Shkencës dhe Kulturës ka juridiksionin e përgjegjësisë arsimore. Tradicionalisht, arsimi në Islandë është drejtuar në sektorin publik ; ka një numër të vogël, ndonëse në rritje, të institucioneve arsimore private në vend. Me kalimin e viteve, sistemi arsimor është decentralizuar dhe përgjegjësia për shkollat fillore dhe të mesme të ulëta bie mbi autoritetet lokale. Shteti drejton shkollat e mesme të larta dhe institucionet e arsimit të lartë.
Ministria nxjerr Udhëzimet e Kurrikulës Kombëtare. Qendra Kombëtare e Materialeve Edukative publikon materiale edukative për institucionet arsimore dhe i lëshon ato pa pagesë. Instituti i Testimit Arsimor është bordi i vetëm i provimit në vend; përgjegjës për nxjerrjen dhe notimin e vlerësimeve kombëtare.
Janë 192 institucione që kujdesen për arsimin e detyrueshëm, 42 shkolla për arsimin e mesëm të lartë dhe 9 institucione të arsimit të lartë.
Historia
djathtas|parapamje|150x150px| Ndërtesa kryesore e Menntaskólinn í Reykjavík. Gjimnazet më të vjetra në vend janë Menntaskólinn í Reykjavík dhe Menntaskólinn á Akureyri. Menntaskólinn í Reykjavík e ka origjinën në vitin 1056, kur u krijua një shkollë në Skálholt. Shkolla u zhvendos në Reykjavík në 1786, por kushtet e këqija të banimit e detyruan atë të zhvendosej përsëri në 1805 në Bessastaðir afër Reykjavík. Në 1846 shkolla u zhvendos në vendndodhjen e saj aktuale dhe një ndërtesë e re u ngrit për të në Reykjavík.
Universiteti i Islandës ishte institucioni i parë i arsimit të lartë në vend dhe u themelua më 17 qershor 1911, duke bashkuar tre ish shkolla islandeze: Prestaskólinn, Læknaskólinn dhe Lagaskólinn, të cilat mësonin përkatësisht teologjinë, mjekësinë dhe ligjin. Universiteti fillimisht kishte vetëm fakultete për këto tre fusha, përveç një fakulteti të shkencave humane. Rektori i parë i universitetit ishte Björn M. Ólsen, profesor në fakultetin e shkencave humane.
Nivelet
parapamje|450x450px| Nivelet në [[Diagrami|formë diagrami .]] Sistemi arsimor islandez përbëhet nga katër nivele: shkolla e lojërave, arsimi i detyrueshëm, i mesëm i lartë dhe niveli i lartë.
Shkollë lojërash
Shkolla e lojërave ose leikskóli, është arsim jo i detyrueshëm për ata nën moshën gjashtë vjeç dhe është hapi i parë në sistemin arsimor. Legjislacioni aktual në lidhje me shkollat e lojërave u miratua në vitin 2007. Ministria e Arsimit, Shkencës dhe Kulturës është përgjegjëse për politikat dhe metodat që duhet të përdorin shkollat e lojërave, dhe ato nxjerrin Udhëzimet e Kurrikulës Kombëtare. Ata janë gjithashtu përgjegjës për të siguruar që kurrikula të jetë e përshtatshme për ta bërë sa më të lehtë kalimin në arsimin e detyrueshëm. Megjithatë, Ministria nuk i zbaton rregulloret dhe udhëzimet; në vend të kësaj kjo është përgjegjësi e autoriteteve lokale, të cilët financojnë dhe administrojnë shkollat e lojërave. Gjithashtu, autoriteti lokal punëson përfaqësues që mbikëqyrin funksionimin e shkollave të lojërave.
Prindërit duhet të paguajnë që fëmijët e tyre të ndjekin shkollat e lojërave. Rreth 30% e kostove të funksionimit të institucioneve mbulohen nga këto tarifa. Tarifat e shkollave private të lojërave mund të jenë rreth 10–20% më të larta se ato të institucioneve publike. Pothuajse të gjitha shkollat private marrin disa fonde komunale.
Objektet shkollore shpesh ndërtohen me qëllim në një vend ku rreth 30-40 m 2 hapësirë për lojë është në dispozicion për çdo fëmijë në këndin e lojërave. Rreth 6 m 2 për fëmijë ndahen në ambiente të mbyllura. Institucionet synohen të jenë seks të përzier. Shkollat e lojërave janë të destinuara për fëmijët nën moshën gjashtë vjeç; fëmijët më të vegjël që marrin pjesë janë të paktën dy vjeç. Prioritet u jepet fëmijëve të prindërve të vetëm dhe nxënësve dhe në disa raste prioritet u jepet edhe fëmijëve me aftësi të kufizuara. Në shumicën e rasteve, fëmijët ndahen në grupmosha, por në disa komunitete më të vogla ata mund të grupohen së bashku.
Fëmijët ndjekin shkollën e lojërave për të paktën katër dhe maksimumi nëntë orë në ditë.
Arsimi i detyrueshëm
parapamje|381x381px| Një grafik që tregon se si do të ndahet koha e arsimit të detyrueshëm të një fëmije islandezë gjatë një periudhe dhjetëvjeçare. Arsimi i detyrueshëm ose grunnskóli (shqip. “shkolla bazë”), është periudha e arsimit e cila është e detyrueshme për të gjithë. Legjislacioni për arsimin e detyrueshëm u miratua në vitin 2008 dhe në vitin 1996 komunat morën përsipër drejtimin e arsimit të detyrueshëm. Ai përfshin arsimin fillor dhe të mesëm të ulët, i cili shpesh zhvillohet në të njëjtin institucion. Ligji thotë se arsimi është i detyrueshëm për fëmijët dhe adoleshentët nga mosha 6 deri në 16 vjeç. Viti shkollor zgjat nëntë muaj dhe fillon nga 21 gushti deri më 1 shtator, duke përfunduar midis 31 majit dhe 10 qershorit. Numri minimal i ditëve të shkollës është 170, por pas një kontrate të re pagash për mësuesit, kjo do të rritet në 180. Mësimet zhvillohen pesë ditë në javë.
Përgjegjësia është e prindërve për t'u siguruar që fëmijët e tyre të ndjekin dhe regjistrohen në shkollë. Ligji thotë se është përgjegjësi e bashkisë të japë udhëzime dhe të financojë institucionet (kjo përfshin mësimdhënien, mësimin zëvendësues, administratën dhe shërbimet e specializuara), dhe të ofrojë arsim special nëse kërkohet. Nuk ka kërkesa për hyrje për nxënësit dhe shkalla e pranimit është 100% në moshën gjashtë vjeçare.
Nxënësit kanë të drejtë të ndjekin një shkollë në zonën ku jetojnë. Shteti kërkon që shkolla të integrojë nxënësit me aftësi të kufizuara në arsimin e zakonshëm.
Shteti është përgjegjës për vlerësimin e institucioneve për t'u siguruar që ato funksionojnë sipas ligjit dhe udhëzimeve të kurrikulës kombëtare. Ata gjithashtu prodhojnë materiale edukative dhe zbatojnë ligje dhe rregullore arsimore.
Çdo shkollë duhet të ndjekë Udhëzimet e Kurrikulës Kombëtare, por përjashtime bëhen për shkollat me karakteristika të veçanta. Nga shkolla kërkohet të krijojë një plan pune të shkollës dhe një kalendar vjetor, të organizojë mësimdhënien dhe vlerësimin e nxënësve dhe të ofrojë aktivitete jashtëshkollore. Numri i mësimeve për çdo vit është si më poshtë: Në ditët e sotme, Udhëzimet e Kurrikulës Kombëtare kanë dispozita për ata që mësojnë islandisht, gjuha e parë e të cilëve nuk është islandishtja dhe nxënësit e shurdhër dhe me dëgjim të dëmtuar. Nga nxënësit pritet që të vazhdojnë me ritmin e mësimdhënies; megjithatë ata nxënës që janë në vështirësi marrin mësime plotësuese pa u zhvendosur nga shumica e klasave të tyre. Një theks i kushtohet ofrimit të një shumëllojshmërie metodash mësimore.
Vlerësimi
Në Islandë vlerësimi dhe vlerësimi i nxënësve kryhet brenda vendit dhe nuk është i standardizuar ndërmjet institucioneve të ndryshme. Nxënësve u jepen raporte të rregullta për të vlerësuar përparimin e tyre; megjithatë mënyra se si bëhet kjo ndryshon ndërmjet shkollave. Për shembull, mund të jepet një notë numerike, ose mund të jepet një vlerësim me gojë dhe me shkrim.
Qëllimi i tyre kryesor është të ndihmojnë në lehtësimin e kalimit në arsimin e mesëm të lartë dhe të ndihmojnë nxënësin të zgjedhë një kurs studimi. Nxënësve u jepet një certifikatë me notat e tyre në fund të periudhës së shkollimit të detyrueshëm.
Përveç vlerësimit të nxënësve, ligji kërkon që shkollat të zbatojnë një formë të vetëvlerësimit për cilësinë e shërbimeve të tyre dhe të sigurohen që institucionet funksionojnë brenda ligjit dhe brenda udhëzimeve. Shkollat vlerësohen nga jashtë çdo pesë vjet nga Ministria e Arsimit, Shkencës dhe Kulturës.
Mësuesit
Ngjashëm me arsimin fillor në vendet e tjera, nga viti i parë deri në shtatë, i njëjti mësues u mëson nxënësve të gjitha lëndët e tyre. Nga viti i tetë e lart, nxënësit marrin mësim nga një numër mësuesish të ndryshëm (kjo shënon kufirin ndërmjet arsimit fillor dhe arsimit të mesëm të ulët). Grupet mund të përzihen nga viti në vit.
Mësuesit e shkollave fillore janë mësues të përgjithshëm që kanë marrë trajnimin e tyre ose në Universitetin e Islandës ose në Universitetin e Akureyri. Kursi tipik zgjat tre vjet. Mësuesit e mesëm të ulët mund të trajnohen gjithashtu në Universitetin e Islandës. Në këtë situatë kërkohet një diplomë BA ose BS. Kurset janë të dizajnuara të jenë akademike dhe praktike. Komunat janë përgjegjëse për punësimin e mësuesve. Kurse fakultative të trajnimit të mësuesve në shërbim ofrohen çdo vit.
Shpresa Hadri
Shpresa Hadri (Шпреса Хадри; lindur më 6.3.1964 në Tetovë) është një politikane shqiptare nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Shpresa Hadri kandidoj si pjesë e BDI-së dhe u zgjodh deputete për legjislaturën 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Arsimi në Islandë
Arsimi i mesëm i lartë
parapamje|300x300px| Një klasë në [[Gjimnazi|gjimnazin Hraðbraut .]] Arsimi i mesëm i lartë ose framhaldsskóli (shqip. "shkollë e vazhdueshme"), pason arsimin e mesëm të ulët. Këto shkolla njihen edhe si gjimnasia në anglisht. Nuk është i detyrueshëm, por të drejtën e arsimit të mesëm të lartë e ka kushdo që ka kryer arsimin e detyrueshëm. Kohëzgjatja tipike e kursit është tre vjet, për studentët e moshës 16 dhe 19 vjeç. Kohëzgjatja e kursit mund të ndryshojë, veçanërisht në kurset profesionale. Kjo fazë e arsimit rregullohet nga Ligji për Shkollën e Mesme të Lartë të vitit 2007. Ashtu si të gjitha shkollat e tjera në Islandë, shkollat e mesme të larta janë seksi të përzier.
Studentët nuk duhet të paguajnë tarifat e shkollimit, por ata duhet të paguajnë një tarifë regjistrimi dhe pritet të blejnë vetë tekstet e tyre shkollore. Studentët që regjistrohen në kurset profesionale paguajnë një pjesë të kostove të materialeve që përdorin.
Të gjithë nxënësit kanë të drejtë të hyjnë në arsimin e mesëm të lartë kur mbushin gjashtëmbëdhjetë vjeç. Rreth 97% e nxënësve që braktisin arsimin e mesëm të ulët hyjnë në arsimin e mesëm të lartë; megjithatë ka një shkallë të dukshme braktisjeje. Ekzistojnë kërkesa specifike për hyrje për kurse të ndryshme, por meqenëse të gjithë studentët kanë të drejtën për këtë lloj edukimi, një program i përgjithshëm studimi është i disponueshëm për ata studentë që mund të dështojnë të plotësojnë kërkesat. Disa shkolla gëzojnë më shumë prestigj dhe popullaritet se të tjerat, veçanërisht në Reykjavík, dhe ato mund të kenë nevojë të largojnë qindra studentë çdo vit.
Viti shkollor zgjat nëntë muaj dhe ndahet në dy periudha : vjeshtë dhe pranverë. Studentët ndjekin rreth 32–40 mësime në javë, secila prej 40–80 minutash. Kjo mund të ndryshojë në mënyrë drastike ndërmjet institucioneve.
Ka rreth dyzet gjimnaze në vend; madhësitë ndryshojnë po aq sa edhe shkollat fillore. Gjimnazitë më të mëdha kanë mbi 3000 nxënës—më i vogli, më pak se pesëdhjetë. Gjimnazia mund të ndahet kështu:
Ligji kërkon që të ketë programe studimi akademike, profesionale, artistike dhe të përgjithshme, të cilat të çojnë në arsimin e lartë. Prandaj, çdo gjimnaz mund të ofrojë provimin e maturës, të quajtur Stúdentspróf, me kusht që ai të jetë në përputhje me rregulloret e Ministrisë së Arsimit.
Gjimnazi ka forma që funksionojnë sipas sistemit njësi-kredite, domethënë një term ndahet në njësi kursi, secila prej të cilave vlen një numër të caktuar kreditesh. Rrjedhimisht, studentët janë në gjendje të rregullojnë shpejtësinë e arsimimit të tyre bazuar në rrethanat e tyre personale. Ky sistem përdoret në shumicën e institucioneve të mesme të larta në Islandë.
Shumë institucione ofrojnë gjithashtu klasa në mbrëmje të synuara për të rriturit, disa prej të cilave janë të barabarta me kurset e tyre ditore. Mësimi në distancë ofrohet gjithashtu në shumicën e shkollave.
Ofrohen edhe shërbime këshillimi, si ato të institucioneve të arsimit të detyruar.
Vlerësimi
Provimet bëhen në fund të çdo semestri në krahasim me fundin e vitit. Vitet e fundit shpesh bazohen në vlerësime dhe detyra të vazhdueshme; megjithatë disa kurse kanë provime përfundimtare. Nuk kishte provime të koordinuara në nivel kombëtar në arsimin e mesëm të lartë deri në vitin shkollor 2003–4, kur u prezantuan disa lëndë. Institucioneve u kërkohet gjithashtu të vetëvlerësojnë; si institucionet e arsimit të detyrueshëm, ato vlerësohen nga jashtë çdo pesë vjet.
Mësuesit
Mësuesit e mesëm të lartë duhet të kenë përfunduar katër vjet në universitet, nga të cilat të paktën dy vjet duhet t'i jenë kushtuar një lënde kryesore, dhe të paktën një për metodologjinë dhe aftësitë e mësimdhënies. Mësuesit profesional duhet të jenë të kualifikuar në disiplinën e tyre të veçantë, ose duhet të jenë mjeshtër në zanatin e tyre dhe të kenë të paktën dy vjet përvojë.
Ofrohen gjithashtu kurse trajnimi gjatë shërbimit. Mësuesit paguhen nga shteti, por punësohen nga shkolla individuale.
Arsimi i lartë
Niveli përfundimtar është arsimi i lartë, ose háskóli (shqip. "shkollë e mesme"). Janë tetë institucione të tilla në vend, shumica e të cilave drejtohen nga shteti. Institucioni i parë, Universiteti i Islandës, u hap në 1911, dhe është ende institucioni kryesor i arsimit të lartë në vend. Megjithatë, vitet e fundit, më shumë universitete janë hapur në të gjithë vendin, duke zgjeruar gamën e zgjedhjeve të disponueshme. Legjislacioni në lidhje me institucionet e arsimit të lartë u miratua në vitin 1997, i cili përfshin një përkufizim të termit háskóli (për të përfshirë universitetet që nuk kryejnë kërkime). Ekziston gjithashtu një legjislacion i veçantë për secilin institucion publik, i cili përcakton rolin e tyre në kërkimin shkencor dhe organizimin e përgjithshëm. Universitetet private dhe publike marrin fonde nga shteti.
Administrata e çdo universiteti është e ndarë në Senat, rektor, mbledhje të fakultetit, këshilla fakulteti dhe dekanë (megjithatë, disa universitete nuk ndahen në fakultete). Senati në fund merr vendime për drejtimin dhe organizimin e institucionit dhe formulon politikën. Shteti do të formulojë një kontratë me universitetin, duke përcaktuar objektivat e institucionit dhe masën e financimit që shteti do t'i japë institucionit.
Pavarësisht nga numri në rritje i institucioneve të arsimit të lartë në vend, shumë studentë vendosin të ndjekin arsimin e tyre universitar jashtë vendit (rreth 16%, kryesisht në studimet pasuniversitare ).
Viti akademik zgjat nga shtatori deri në maj dhe ndahet në dy periudha: vjeshtë dhe pranverë.
Pranimi
Shumica e studentëve do të duhet të kalojnë një formë të provimit të maturës për të hyrë në universitet; megjithatë ata me përvojë të mjaftueshme pune mund të pranohen në disa raste. Kurset profesionale dhe teknike kanë kërkesa më të lira, vetëm duke deklaruar se aplikanti ka një lloj eksperience në fushën e zgjedhur të studimit. Institucionet janë të lira të vendosin kriteret e tyre të pranimit. Regjistrimi për studentët potencial bëhet nga maji deri në qershor të çdo viti; megjithatë afati i aplikimit për studentët e huaj është më i hershëm: 15 mars.
Financat e studentëve
Çdo vit ka një numër të kufizuar bursash për studentët e huaj për të studiuar gjuhën dhe letërsinë islandeze në Universitetin e Islandës, të ofruara nga Ministria e Arsimit, Shkencës dhe Kulturës.
Grantet janë të disponueshme për të diplomuarit në universitetet kërkimore, të cilat jepen në bazë të paraqitjes së përbashkët nga studenti dhe profesori, dhe miratimi nga fakulteti përkatës.
Arsimi special
Duke reflektuar vlerat kulturore islandeze të tolerancës, barazisë dhe festimit të dallimeve në vend të individualizmit, politika aktuale e qeverisë thekson përfshirjen, ose "një shkollë për të gjithë", megjithëse klasat dhe shkollat e ndara janë ende të lejuara dhe të mbështetura.
Ligji mbi Arsimin e Mesëm të Lartë i vitit 1992 u jep të drejtën studentëve të ndjekin shkollat dhe universitetin dhe të marrin mbështetjen e duhur për ta bërë këtë, por nuk i përjashton ata nga kërkesat normale të hyrjes, siç është demonstrimi i një niveli të caktuar të leximit ose arritjeve në matematikë. Për rrjedhojë, pas përfundimit të moshës shkollore të detyrueshme, nxënësit me dëmtime të theksuara njohëse e kanë të vështirë të gjejnë arsimim të mëtejshëm.
Xhamia e Karagjoz Beut
parapamje|Xhamia e Karagjëz Beut Xhamia e Karagjëz Beut ose Xhamia e Karagjëz Mehmedbeut (Boshnjakisht: Karađoz-begova džamija) është ndërtuar në vitin 1557 nga vella e vezirit osman Karagjëz Mehmetbeu. Ajo u shkatërrua nga serbët dhe kroatet në vitin 1993 gjatë luftës në Bosnjë. Xhamia ndodhet në Mostar, Bosnje dhe Hercegovinë dhe është një nga xhamitë e vjetra në Ballkan.
Xhamia mbretërore
parapamje|Xhamia e Hynqarit Xhamia Mbretërore ose Xhamia e Hynqarit (Boshnjakisht: Careva Džamija) është ndërtuar në vitin 1457 nga Isakoviq-Hranushiq për Sulltan Mehmet Fatihu II. Ajo u shkatërrua nga serbët në vitin 1993 gjatë luftës në Bosnjë. Xhamia ndodhet në Sarajevë, Bosnje dhe Hercegovinë dhe është një nga xhamitë e vjetra në Ballkan.
Belfast, New York
Belfast, New York është një qytet & vend i përcaktuar për statistikë në qarkun Allegany County të shtetit federal New York, SHBA. Në Belfast, New York jetojnë 837 banorë (2010) , dhe dendësia e popullisë është banor/km2 (593 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (1.412 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej (1309 ft).
Brahmagupta
Brahmagupta (i lindur në vitin 598 të es, vdiq në vitin 668 të es) ishte një matematikan dhe astronom indian. Ai është autor i dy veprave të hershme në matematikë dhe astronomi: Brāhmasphuṭasiddhānta (BSS, "doktrina e saktë e Brahma", datë 628), një traktat teorik dhe Khaṇḍakhayaja ("kafshimi i ngrënshëm", datë 665) text.
Brahmagupta ishte i pari që i dha rregullat për të llogaritur me zero. Tekstet e përbëra nga Brahmagupta u kompozuan në vargun eliptik në sanskritisht, siç ishte praktika e zakonshme në matematikën indiane. Pasi që nuk jepen prova, nuk dihet se si rrjedhin rezultatet e Brahmaguptas.
Nancy Hafkin
parapamje| Hafkin në 2013 Nancy Hafkin është një pionere e rrjeteve dhe zhvillimit të informacionit dhe komunikimeve elektronike në Afrikë, duke nxitur  sistemin e informacionit pan afrikan të zhvillimit (PADIS) të Komisionit Ekonomik të Kombeve të Bashkuara për Afrikën (UNECA) nga viti 1987 deri në vitin 1997. Nancy Hafkin luajti një rol në lehtësimin e punës së Shoqatës për Komunikime Progresive për të mundësuar lidhjen e postës elektronike në më shumë se 10 vende gjatë fillimit të viteve 1990, përpara se lidhja e plotë e Internetit të bëhej realitet në pjesën më të madhe të Afrikës. APC (selia në Johannesburg) vendosi çmimin vjetor Nancy Hafkin për inovacionin në teknologjinë e informacionit në Afrikë, i cili njeh nisma të jashtëzakonshme duke përdorur teknologjinë e informacionit dhe komunikimit (TIK) për zhvillim.
Shkrimet
Nancy Hafkin redaktoi Hirushën ose Cyberella ?: Fuqizimi i Grave në Shoqërinë e Diturisë, e cila u botua në vitin 2006 - një koleksion esesh që diskutojnë mënyrat se si teknologjitë e informacionit dhe komunikimit fuqizojnë gratë. [4]
Çmime
Në vitin 2012, Hafkin u përfshi në Sallën e Famshme të Internetit nga Shoqëria e Internetit.
Xhamia e Sinan Beut
parapamje|Xhamia e Sinan Beut Xhamia e Sinan Beut ose Xhamia Çajniçe (Boshnjakisht: Sinan-begova džamija) ishtë ndërtuar në vitin 1570 nga sanxhaktari osman Sinan bej Bolanoviq. Ajo u shkatërrua nga serbët në vitin 1993 gjatë luftës në Bosnjë. Xhamia ndodhet në Çajniçe, Bosnje dhe Hercegovinë dhe ishtë një nga xhamitë e vjetra në Ballkan.
Alaattin Çakıcı
Alaattin Çakıcı (lindi më 20 janar 1953) është ish-anëtarë i organizatës Ujqërit gri dhe një nga kriminelët turk të botës së krimit.
Në shërbim të MİT
Mehmet Eymür, zyrtarë i Organizatës Kombëtare të Inteligjencës Turke, ka zbuluar se ishte personi i parë që e ka punësuar Alaattinin për operacione të fshehta të MİT. Yavuz Ataç konfirmoi se ai u njoh me Alaattin Çakıcı dy muaj më vonë pasi u bashkua me MİT, si menagjer i departamentit të sigurisë. Ataç ka thënë "Çakıcı ka qenë një i arratisur, i kërkuar për gjashtë ose shtatë krime në kohën kur e takoi për herë të parë". Sipas Ataçit, Çakıcı u caktua për operacione jashtë Turqisë.
Në vitin 1995, Çakıcı ishte në listën e vrasjes së Revolucionit të Majtë, një organizatë Marxism–Leninism.
Lidhjet politike dhe skandalet
Çakıcı ka kontraktuar vrasjen e Cavit Çağlar, një biznesmen i pasur nga Bursa, politikanë i nivelit të lartë dhe ministër i qeverisë, dhe Mehmet Üstünkaya, ish-president i Beşiktaş J.K, në lidhje me incidentet të njohura si "Skandali Türkbank" në lidhje me privatizimin e Bankës Tregtare Turke në Korkmaz Yiğit. Komploti u zbulua nga policia në fazën përgatitore.
Arrestimi në Francë
Sipas policisë turke, policia franceze ka arrestuar atë më 17 gusht 1998 në hotel të Nices së bashku me rojtarin e tij Murat Güler dhe korierën e tij Aslı Fatoş Ural, vajza e kompozitorit Selçuk Ural. Ai ka pasur një pasaportë të rrejshme turke me emrin "Nedim Caner" dhe kishte 17.000 dollarë amerikane. Pas 16 muajve të burgosjes në Francë, ai u kthye në Turqi me dëshirë më 14 dhjetor 1999. Ai u burgos në burgun e Kartalit, Stamboll.
Largimi jashtë vendit (2003-2004)
Çakıcı u lirua nga burgu më 1 dhjetor 2002. Edhe pse nuk kishte të drejtë të largohet nga Turqia dhe pasaporta e tij ishte i konfiskuar, ai u ik nga Antalia në Greqi. Çakıcı morri një identitet dhe fotografi të rrejshëm prej policisë në Ümraniye, Stamboll.
Arrestimi në Austri
Çakıcı qëndroi katër muaj e gjysmë në Paris dhe Strasburg në Francë. Në mënyrë që ta vizitojë djalin e tij Ali Çakıcı në spital të Grazit, ai ka vozitur për në Austri duke ndryshuar veturën e tij tre herë gjatë udhëtimit të tij. Qëllimi i tij ishte ta kaloj Italinë për t'u bashkuar me të dashurën e tij Aslı Fatoş Ural. Policia austriake e arrestoi Çakıcı më 14 korrik 2004 jashtë qytetit të Grazit. Ai kishte një pasaportë të gjelbërt turke me emrin Faik Meral, një agjent i MİT në pension, dhe kishte 4.000 euro. Viza në pasaportën e tij tregonte se ai së pari ka udhëtuar në Rusi, pastaj në Gjermani, ku qëndroi për disa kohë para se të udhëtonte në Francë.
Gjykimet
Pas kthimit të tij në Turqi, Çakıcı u vendos në gjykatë dhe u shpall fajtor për krimet :
Shkallë (Mat)
Fshati Shkallë ndodhet në Njësinë Administrative Xibër të Bashkisë Klos, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Trashëgimi Kulturore
Në fshatin Shkallë ndodhen edhe piktogramet e Xibrit.
Rafael Dembo
Rafael Dembo (14 shkurt, 1926 – 14 qershor, 1996) ishte një piktor shqiptar. Dembo i përket grupit të piktorëve shqiptarë që u formuan artistikisht në Akademitë e vendeve lindore të ish kampit socialist. Ishte pjesë e piktorëve të realizmit socialist shqiptar duke realizuar tablo kompozicionale, portrete dhe peizazhe.
Dembo kreu studimet e mesme për pikturë në Liceun Artistik “Jordan Misja“ në Tiranë dhe studimet e larta për pikturë në Institutin e Lartë të Arteve në Shën Petërburg (1950–1957) ish-BRSS.
Biografia
Lindur më 14 shkurt 1926 në Korçë, Dembo ka kaluar një fëmijëri të vështirë, duke punuar që fëmijë në qytetin e lindjes. Fillimisht ishte i punësuar pranë një avokati (1936 -1939) e më tej realizonte reklamat me portretet e aktorëve më të njohur të filmave të kohës për dy kinematë e qytetit ("Luksi" dhe "Majestiku"). Punoi pranë piktorit Andrea Kushi i cili i mësoi vizatimin dhe pikturën me ngjyra vaji.
Ekspozita
Ekspozita kolektive të autorit.
Oskar Fishinger
Oskar Uilhelm Fishinger (anglisht dhe gjermanisht: Oskar Wilhelm Fischinger; 22 qershor 1900 – 31 janar 1967) ishte një animator abstrakt, regjisor dhe piktor gjermano-amerikan, i shuar për krijimin e animacioneve muzikore abstrakte shumë dekada para shfaqjes së grafikës kompjuterike dhe videove muzikore. Ai krijoi efekte speciale për Fric Langun, për veprën e tij të vitit 1929, Frau im Mond, një nga filmat e parë me predha fantashkencore. Ai prodhoi mbi 50 filma të shkurtër, dhe pikturoi rreth 800 kanavaca, shumë prej të cilave janë në muze, galeri dhe koleksione në mbarë botën. Në mesin e vprave të tija filmike është Motion Painting No. 1 (1947), e cila tani është e regjistruar në Regjistrin Kombëtar të Filimit të Bibliotekës së Kongresit Amerikan.
Filmat
• Wachs Experimente (1921-26)
• Stäbe (1923-27)
• Spiralen (1925)
• München-Berlin Wanderung (1927)
• Seelische Konstruktionen (1927)
• Study Nr. 1 (1929)
• Study Nr. 2 (1929)
• Study Nr. 3 (1930)
• Study Nr. 4 (1930)
• Study Nr. 6 (1930)
• Study Nr. 8 (1931)
• Study Nr. 9 (1931)
• Ornament Sound experiments (c. 1932)
• Study Nr. 10 and 11 (1932)
• Study Nr. 12 (1932)
• Study Nr. 13-fragment (1933-34)
• Kreise (Alle kreise erfasst Tolirag) (1933-34)
• Muratti greift ein (1934)
• Komposition in Blau (1935)
• Muratti Privat (1935)
• Allegretto (1936-1943), two versions
• An Optical Poem (1937)
• An American March (1941)
• Radio Dynamics (1942)
• Motion Painting No. 1 (1947)
• Muntz TV and Oklahoma Gas Commercials (c. 1952)
Ali Yasak
Ali Yasak (lindi më 1 qershor 1956) është i njohur si Drej Ali (Aliu, i gjati), është një nga kriminelët të njohur në Turqi. Ai ishte i përfshirë në skandalin e Susurlukit.
Më 19 dhjetor 1977, ai u zgjodh anëtarë i bordit i Bashkimit të Degës së Idealistëve në Urfa (Ujqërit gri). Në vitin 1978, ai u bë kryetar i shoqatës të studentëve në Institutin e Edukimit në Urfa.
Më 12 janar 1978, ai u arrestua për pjesëmarrjen e një demonstratës ilegale dhe u lirua me urdhër të gjykatës më 25 janar. Më 26 janar 1978, ai u lëndua në përleshjen ushtarake me grupin opozitar.
Që nga viti 1990, për shkak lidhjes së tij për krime të organizuara, ai morri pjesë në një aktivitet për mbledhjen e parave për fatura në Stamboll.
Më 5 gusht 2013, Aliu u dënua gjashtë vite dhe tre muaj si pjesë e gjyqit të Ergenkonit.
Xibër-Hane
Fshati Xibër-Hane ndodhet në Komunën Xibër, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Feja e autariatëve
Një mënyrë e re e të bërit biznes, me përdorimin e metaleve dhe luftërat gjithnjë e më të shpeshta sollën me vete një ndryshim në ndërgjegjen fetare dhe në zonën ilire, që manifestohet në krijimin e një hyjnie mashkullore dhe në një qëndrim të ri ndaj të ndjerit.
Kulti i të parëve (të vdekurve)
Qëndrimi ndaj të ndjerit, i paraqitur në formën e kultit të paraardhësve, ishte shumë i theksuar në fushën e kulturës së Glasinkës dhe kishte një rol parësor në ndërgjegjen fetare dhe shpirtërore. Tashmë në eneolitik, kulti i të parëve (të vdekurit) zëvendësoi kultin e vjetër të pjellorisë si aspekti dominues i ndërgjegjes fetare. Por kjo nuk nënkuptonte zhdukjen e plotë të këtij kulti mesdhetar, sepse ai gjeti vend edhe në komunitetet e epokës së metalit. Është e vështirë të shpjegohet marrëdhënia ndërmjet varrimit me inhumim dhe djegies. Ndoshta këto dy mënyra janë vetëm produkte të kuptimeve të ndryshme rreth marrëdhënies midis jetës dhe vdekjes, jetës së përtejme dhe shpirtit të paraardhësve,
Komunitetet indo-evropiane, për të cilët zbutja e kuajve dhe përdorimi i metalit si armë, ndryshoi plotësisht stilin e jetës së tyre, kishin një qëndrim të ri ndaj vdekjes sesa njerëzit neolitikë. Vdekja u bë një dukuri e rregullt, kështu që kulti i paraardhësve fitoi përparësi ndaj kulteve të tjera, por edhe për të rritur forcën shpirtërore, agresivitetin dhe zvogëlimin e frikës nga vdekja tek komunitetet e luftëtarëve.
Saint-Martin-du-Var
Saint-Martin-du-Var është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Martin-du-Var ka një popullsi prej 2735 banorë dhe sipërfaqe 5.59 km², me një dendësi prej 489 banor/km².
Feja e autariatëve
Kulti i të parëve (të vdekurve)
Anëtarët e vdekur të komunitetit varroseshin në tuma të dimensioneve të ndryshme, në varësi të statusit që gëzonte i ndjeri. Riti i varrimit fillonte me pastrimin e vendit të tumës me zjarr, më pas bëheshin olokauste pranë ose mbi varr. Duke qenë se i ndjeri ishte i mbuluar me një shtresë dheu, do të kryheshin rite të natyrës magjike. Disa objekte, kryesisht qeramika, thyheshin ose thjesht dëmtoheshin mbi varr dhe mbetjet e tyre shpërndaheshin mbi varr ose vendoseshin pranë të vdekurve. Në veçanti, praktika e thyerjes së shpatave ishte e zakonshme. Kulti i të parëve mbeti aspekti më i rëndësishëm i jetës shpirtërore.
Vëmendja që iu kushtua të ndjerit të shquar gjatë varrimit tregon edhe ekzistencën e kultit të heronjve (χερωσα), pra shndërrimin gradual të paraardhësve të shquar në heronj mitikë, gjysmëperëndi.
Kulti i diellit
Funksioni i zogjve është të tërheqin qerren, e cila është një modifikim i arkës së diellit, jo në tokë, por në qiell. Gjatë kryerjes praktike të ritualit, karroca e kultit shërbente edhe si enë (domethënë njëri nga zogjtë përfaqësonte kontejnerin) për materialin e përdorur në ritual dhe më pas lihej me atë material me të ndjerin si. varrezat e tij. Karroca të ngjashme u gjetën në Austri dhe Danimarkë.
Në mitologjinë greke, zogjtë e kënetës gjenden më shpesh në mitet që lidhen me Apollonin, dhe lidhjet midis Apollonit dhe hyjnive diellore midis popujve të Ballkanit Perëndimor janë shumë të pranishme dhe të ndryshme.
Përveç zogjve shtegtarë të kënetës, svastikat simbolizojnë Diellin në lëvizje (byzylyk prej fletë metalike nga Miošić dhe Potpećina). Në brezat e tipit mermeri ka paraqitje të stilizuara të përbëra nga katër svastika të lidhura me shumë zgjuarsi në një svastikë, e cila tregon diellin dhe rrezet e tij në fuqinë e tyre të plotë. Në knemids, ndeshet një bollëk simbolesh të tjera diellore, të shënuara nga rrathë që vetë përbëhen nga një sërë rrathësh paralelë në një kornizë dhe mbi të cilët ka kryqe të formave të ndryshme me fryrje në mes.
Vetë rripat "mermer" janë krejtësisht të papërshtatshëm për shkak të ngurtësisë dhe peshës së tyre metalike për të shërbyer si një veshje e zakonshme. Ato padyshim që qëllimin e ekzistencës së tyre e kishin në një përdorim tjetër dhe visheshin vetëm në raste të veçanta me karakter të mundshëm ceremonial fetaro-magjik. Institucioni i kryepriftit u bashkua në personin e sundimtarit autoriat.
Motivi i svastikës u gjet edhe në një vatër në Dolinën e Donjas dhe në Lukavac afër Tuzlës u gjetën pjesë të një ene prej bronzi që ishin zbukuruar me paraqitje të stilizuara të rrotave të diellit. Shfaqja e formës klasike të svastikës në objektet me origjinë nga BeH dhe Serbia është rezultat i depërtimit të «elementeve kulturore dhe përgjithësisht shpirtërore greke në brendësi të trojeve ilire.
Ka dëshmi të kontakteve me shenjtëroret dhe orakujt grekë ku ofroheshin dhurata, në tempullin e Apollonit në Delphi, Dodona, Olimpia, tempulli i Herës në Istmusin e Korinthit dhe në shenjtëroren e Artemis Ortisë në Spartë. Në periudhat e mëvonshme, një sistem fetar u zhvillua i ngjashëm me ato sisteme që ekzistonin në shumicën e popujve të Mesdheut, kështu që Autariat gjithashtu interpretoi hyjnitë e tyre sipas modelit Intrepetatio Greaca.
Sakrificat
Nga materiali i shkruar, kemi një informacion (Nicholas nga Damasku ) që lidhet me jetën fetare të autariatit. Kur ishin në një fushatë ushtarake, Autariatët vranë luftëtarët e tyre të dobësuar ose të plagosur rëndë, që të mos binin në duart e armikut. Në këtë mënyrë ata i penguan bashkatdhetarët e tyre që të bien të gjallë në duart e armikut dhe të ekspozohen ndaj torturave, e cila ndër popujt primitivë është gjithmonë e lidhur me ndonjë ritual dhe mister fetar.
Këto të dhëna tregojnë se sakrifica njerëzore ishte e pranishme në Autariat. Këtë e tregon edhe tuma e dukës në gromilën e Ararës, ku u varros në të njëjtën kohë një shërbëtor, dhe tumat e sundimtarit nga Atenica, Pilatoviqi dhe Peçka Banja, ku gratë varroseshin në tuma dytësore në të njëjtën kohë me të ndjerin në tuma kryesore. Pranë tumës II në Atenicë u zbuluan gjurmët e sakrificës rituale të një sërë kafshësh (një qen, dy derra të egër, tre tura).
Objekte që simbolikisht do të sugjeronin praninë e kultit të gjarpërinjve, i përhapur dhe karakteristik për zonën ilire, nuk gjenden në numër të madh në zonën e Autariatit.
Vendet e kultit
Vendet e kultit dhe faltoret shfaqen në disa forma. Tuma të mëdha guri ose dheu pa të ndjerin, shërbenin si vende kulti. Fragmente qeramike dhe dhëmbë kafshësh janë mbetje të veprave mistike. Shpella, shpella dhe shkëmbinj të shumtë më të vegjël shërbyen gjithashtu si vende kulti: Stijena pod Pismo, Kozlogradske stijene dhe Ledenjača. Një numër i madh vizatimesh të gjetura në shkëmbinj ose afër shpellave sugjerojnë se këto ishin vende kulti.
Programi mësimor
Programi mësimor ose planprogrami mësimor (anglisht: syllabus) është një dokument që komunikon informacion për një kurs ose klasë akademike dhe përcakton pritshmëritë dhe përgjegjësitë. Në përgjithësi është një pasqyrë ose përmbledhje e kurrikulës. Një planprogram mund të përcaktohet nga një bord provues ose të përgatitet nga mësuesi ose instruktori që jep mësim ose kontrollon kursin. Fjala përdoret gjithashtu në përgjithësi për një abstrakt ose program njohurish dhe njihet më së miri në këtë kuptim duke iu referuar dy katalogëve të pozicioneve doktrinore të dënuar nga Kisha Katolike në 1864 dhe 1907.
Etimologjia
Sipas Fjalorit anglisht të Oksfordit, fjala syllabus rrjedh nga latinishtja e re syllabus që d.m.th. 'listë', nga ana tjetër nga një keqlexim i greqishtes σίττυβος sittybos (etiketa pergamenë lëkure që jepte titullin dhe përmbajtjen e një dokumenti), i cili u shfaq për herë të parë në një printim të shekullit të 15-të të letrave të Ciceronit drejtuar Atticus. Fjalorët e mëparshëm latinë si Lewis dhe Short përmbajnë fjalën syllabus, duke e lidhur me fjalën greke joekzistente σύλλαβος , që duket të jetë një lexim i gabuar i syllaba 'rrokje'; Fjalori më i ri latin i Oksfordit nuk e përmban këtë fjalë. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">] Ndryshimi i dukshëm nga sitty- te sylla- shpjegohet si hiperkorrigjim me analogji me συλλαμβάνω ( syllambano 'mblidhni, mblidhni').
Chambers Dictionary pajtohet që ai rrjedh nga greqishtja për një etiketë libri, por pretendon se greqishtja origjinale ishte një emër femëror, sittybā, σίττυβα , e huazuar nga latinishtja, keqleximi që vjen nga një shumës kallëzues latin sittybas.
Hulumtimi modern
Në një studim të vitit 2002, Parks dhe Harris sugjerojnë "një program mësimor mund t'u shërbejë studentëve si një model i të menduarit dhe shkrimit profesional". Ata gjithashtu besojnë se të mësuarit efektiv kërkon një ndërveprim kompleks të aftësive, të tilla si menaxhimi i kohës, prioritizimi i detyrave, përdorimi i teknologjisë, etj., dhe se një program mësimor mund të nxisë zhvillimin e këtyre aftësive.
Në vitin 2005, Slattery & Carlson e përshkruajnë planprogramin si një "kontratë midis anëtarëve të fakultetit dhe studentëve të tyre, e krijuar për t'iu përgjigjur pyetjeve të studentëve rreth një kursi, si dhe për t'i informuar ata se çfarë do të ndodhë nëse ata nuk arrijnë të përmbushin pritshmëritë e kursit". Ata promovojnë përdorimin e foljeve të veprimit (identifikoni, analizoni, vlerësoni) në krahasim me foljet pasive (mësoj, njohim, kuptojmë) kur krijojnë qëllimet e kursit Habanek thekson rëndësinë e planprogramit si një "mjet për të shprehur llogaridhënien dhe angazhimin".
Freddie Wadling
Freddie Wadling (2 gusht 1951 - 2 qershor 2016) ishte këngëtar, aktor dhe kompozitor suedez. Ai ishte antarë i Blue for Two, Cortex, The Kingdom of Evol dhe Fleshquartet. Ai ishte djali i Arvid Olsson (1922–1989) dhe Astrid Wadling (1924–1992). Ai u rrit në Fräntorp, Göteborg.
Chenango Bridge, New York
Chenango Bridge, New York është një qytet & vend i përcaktuar për statistikë në qarkun Broome County të shtetit federal New York, SHBA. Në Chenango Bridge, New York jetojnë 2883 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (2.592 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej (896 ft).
Shunsuke Sakuya
Shunsuke Sakuya (咲野 俊介, Sakuya Shunsuke; lindi më 20 maj 1965) është aktor dhe dublues japonezë.
Gur i Bardhë (Mat)
Fshati Gur i Bardhë ndodhet në Komunën Xibër, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Amazon (kompani)
Amazon.com, Inc ( /æ m ə z ɒ n / ) është një kompani teknologjike multinacionale amerikane e bazuar në Seattle, Washington, e cila fokusohet në e-commerce, informatika në re (cloud), streaming dixhitale, dhe inteligjencë artificiale. Amazon.com është një bazë në SHBA korporatë Kompania. Me seli në Seattle, Washington, kjo është më e madhe online shitje me pakicë në Shtetet e Bashkuara, me gati tre herë të ardhurat e shitjes Internet e deri kontrabandist, Staples si e 2010 janar. Konsiderohet si një nga pesë kompanitë e mëdha në industrinë e teknologjisë së informacionit në SHBA, së bashku me Google, Apple, Microsoft dhe Facebook.
Jeff Bezos themeluar Amazon.com, Inc në 1994 dhe në faqen online shkoi në 1995. Kompania u emërua fillimisht Cadabra, Inc, por emri është ndryshuar kur u zbulua se njerëzit nganjëherë dëgjuar emrin si "cadaver" (kufomë). Amazon.com emri ishte zgjedhur për shkak të Amazon River është një nga lumenjtë më të mëdha në botë dhe kështu emri sugjeron përmasa të mëdha, dhe gjithashtu pjesërisht për shkak se ajo fillon me "A" dhe për këtë arsye do të tregojë deri në afërsi të fillim të listave alfabetik. Amazon.com filloi si një online librari, por së shpejti të larmishëm, shitja DVDs, CD, MP3 shkarkime, software kompjuter, lojë videos, veshje, mobilje, ushqim, dhe lodra. Amazon ka vendosur faqet e internetit të veçanta në Kanada, Britani e Madhe, Gjermania, Franca, Italia, Austria, Japonia, dhe Kina. Ajo gjithashtu ofron transportin detar ndërkombëtar në vende të caktuara për disa nga produktet e saj. Gjithashtu Amazon shet produktet e saj edhe ne Shqiperi. Kompania është referuar si "një nga forcat më me ndikim ekonomik dhe kulturor në botë", si dhe marka më e vlefshme në botë.
Revest-les-Roches
Revest-les-Roches është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Revest-les-Roches ka një popullsi prej 217 banorë dhe sipërfaqe 8.61 km², me një dendësi prej 25 banor/km².
Guam
Guam është një territor i organizuar, i painkorporuar i Shteteve të Bashkuara në nënrajonin e Mikronezisë të Oqeanit Paqësor perëndimor. Eshtë pika dhe territori më perëndimor i Shteteve të Bashkuara; në Oqeani, është më i madhi dhe më jugor i Ishujve Mariana dhe ishulli më i madh në Mikronezi. Kryeqyteti i Guamit është Hagåtña, dhe qyteti më i populluar është Dededo.
Njerëzit e lindur në Guam janë qytetarë amerikanë nga lindja. Guamanasit indigjenë janë CHamoru, të njohur historikisht si Chamorro, të cilët kanë lidhje me popujt austronesianë të Indonezisë, Filipineve, Tajvanit, Mikronezisë dhe Polinezisë. Që nga viti 2021, popullsia e Guamit është 168.801. CHamorut janë grupi më i madh etnik, por një pakicë në ishullin jan multi-etnik. Territori shtrihet në 540 km2 (130.000 hektarë) dhe ka një dendësi të popullsisë prej 299 për kilometra katrore.
Njerëzit CHamoru vendosën ishullin afërsisht 3.500 vjet më parë. Eksploruesi portugez Ferdinand Magelani, ndërsa ishte në shërbim të Spanjës, ishte evropiani i parë që vizitoi ishullin më 6 mars 1521. Midis shekujve 16 dhe 18, Guam ishte një ndalesë e rëndësishme për Galileon Spanjolle të Manilës. Gjatë Luftës Spanjollo-Amerikane, Shtetet e Bashkuara kapën Guam më 21 qershor 1898. Sipas Traktatit të Parisit, të nënshkruar më 10 dhjetor 1898, Spanja ia dha Guam Shteteve të Bashkuara efektive në 11 Prill 1899.