cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James Spader
Karriera
I ftuari i Spader luajti si Robert California në " Komiteti i Kërkimit ", finalet e sezonit 7 të The Office. Më 27 qershor 2011, u njoftua se ai do të bashkohej me kastin mbi një bazë të përhershme. Ai planifikoi të qëndronte vetëm gjatë sezonit të tetë, dhe ndërsa plani fillestar ishte vetëm të bënte paraqitjen e ftuar, producenti ekzekutiv Paul Lieberstein tha: "ato dy skena u bënë një sezon".
Spader luan në serialin NBC The Blacklist, i cili u shfaq premierë në NBC më 23 shtator 2013. Ai portretizon Raymond "Red" Reddington, një nga të arratisurit më të kërkuar të FBI. Ai gjithashtu luajti robot horror Ultron në Avengers: Age of Ultron (2015).
Jeta personale
Spader u takua me gruan e tij të parë, dekoratoren Victoria Kheel, ndërsa punonte në një studio yoga pasi u transferua në New York City në vitet 1980. Ata u martuan në vitin 1987 dhe patën dy djem. Spader bëri kërkesë për divorc nga Kheel në 2004. Ai filloi të dilte me ish-bashkë-yllin e tij të Alien Hunter (2003), Leslie Stefanson, në 2002; ata kanë një djalë.
Spader ka thënë se ai ka çështje të forta obsesive-kompulsive.
Monumenti i Agonotetëve
Monumenti i Agonotetëve është ndërtesë e shek. II në qendër të Apolonisë. Ka qenë selia e Këshillit të Qytetit. Sipas mbishkrimit kushtues, u ngrit prej pretorit, Agonotetit (drejtues i ceremonive dhe i garave) dhe kryepriftit të Apolonisë, në kujtim të vëllait. Përbëhet prej portikut dhe sallës në trajtë patkoi, me një shkallare prej 10 rreshtash të veshur me mermer. Në ballë të monumentit vijojnë 6 kolona që mbajnë pjesën e sipërme të ndërtesës dhe frontonin e rrafshët. Balli i monumentit harmonizon mirë me ndërtimet e trashëguara nga shekujt e mëparshëm.
Arkitektura bizantine në Shqipëri
Arkitektura bizantine në Shqipëri vazhdon të përdorë deri në shek.XI tipat e vjetër arkitekturorë, ndër të cilat bazilikat (Durrës, Perondi). Gjatë gjithë mesjetës së hershme, me kushtet e vështira ekonomike-politike të vendit, vijojnë të përdoren një pjesë e ndërtimeve të periudhës së mëparshme. Njëkohësisht futen në Jug tipat e rinj të arkitekturës bizantine me planimetri kryqi të brendashkruar në forma akoma të pazhvilluara (Peshkopi e Sipërme, Gjirokastër, Kosinë e Përmet), ndërsa në Shqipëri të Veriut hyjnë elemente të arkitekturës Romanike (Rubik).
Bakumatsu
Megjithëse këto dy grupe ishin fuqitë më të dukshme, shumë fraksione të tjera u përpoqën të përdornin kaosin e Bakumatsu për të kapur pushtetin personal. pjesë e tozama daimyō (ose lordët e jashtëm), dhe së dyti, ndjenja anti-perëndimore në rritje pas ardhjes së Matthew C. Perry. E para lidhur me ata lord, paraardhësit e të cilëve kishin luftuar kundër forcave Tokugawa në Betejën e Sekigaharës më 1600 dhe, nga ajo pikë e tutje, ishin përjashtuar përgjithmonë nga të gjitha pozicionet e fuqishme brenda shogunatit. E dyta duhej të shprehej në frazën sonnō jōi, ose "ta nderojmë Perandorin, dëbojmë barbarët". Pika e kthesës së Bakumatsu ishte gjatë Luftës së Boshin dhe Betejës së Toba–Fushimi kur forcat pro-shogunate u mundën.
Fërkime me fuqitë e huaja
Fërkimet me transportin e huaj e çuan Japoninë të ndërmerrte veprime mbrojtëse që nga fillimi i shekullit të 19-të. Anijet perëndimore po shtonin praninë e tyre rreth Japonisë për shkak të aktiviteteve të gjuajtjeve të balenave dhe tregtisë së Kinës. Ata shpresonin që Japonia të bëhej një bazë për furnizim ose të paktën një vend ku rrënojat e anijeve mund të merrnin ndihmë. Kërkesat e dhunshme të bëra nga fregata britanike Phaeton në vitin 1808 tronditën shumë në Japoni. Në vitin 1825, Edikti për dëbimin e të huajve me çdo kusht (異国船無二念打払令, Ikokusen Muninen Uchiharairei, politika "Mos mendo dy herë") u lëshua nga shogunati, duke ndaluar çdo kontakt me të huajt; qëndroi në vend deri në vitin 1842.
Ndërkohë, Japonia u përpoq të mësonte rreth shkencave të huaja përmes rangaku ("studime perëndimore"). Për të përforcuar aftësinë e Japonisë për të kryer urdhrat për të sprapsur perëndimorët, disa të tillë si Takashima Shūhan arritën të siguronin armë përmes holandezëve në Dejima, të tilla si armë fushore, mortajë dhe armë zjarri. Çifligjet dërguan studentë për të mësuar nga Takashima në Nagasaki, nga Çifligu Satsuma pas ndërhyrjes së një anije luftarake amerikane në vitin 1837 në Gjirin Kagoshima, dhe nga Çifligu Saga dhe Çifligu Chōshū, të gjitha çifligjet jugore kryesisht të ekspozuara ndaj ndërhyrjeve perëndimore. Këto çifligje studiuan gjithashtu prodhimin e armëve perëndimore. Nga vitin 1852 Satsuma dhe Saga kishin furra shkrirëse për të prodhuar hekurin e nevojshëm për armët zjarri.
Pas incidentit të Morrison që përfshiu Morrison nën Charles W. King në vitin 1837, Egawa Hidetatsu u vu në krye të vendosjes së mbrojtjes së Gjirit të Tokios kundër ndërhyrjeve Perëndimore më 1839. Pas fitores së britanikëve mbi kinezët në Luftën e Opiumit, shumë japonezë e kuptuan që mënyrat tradicionale nuk do të ishin të mjaftueshme për të sprapsur ndërhyrjet perëndimore. Për t'i rezistuar forcave ushtarake perëndimore, armët perëndimore u studiuan dhe demonstratat u bënë më 1841 nga Takashima Shūhan në shogunatin Tokugawa.
Një debat kombëtar tashmë ishte duke u zhvilluar rreth asaj se si të shmanget më mirë dominimi i huaj. Disa si Egawa pretenduan se ishte e nevojshme të përdoren teknikat e të huajve për t'i zmbrapsur. Të tjerët, si Torii Yōzō argumentuan se vetëm metodat tradicionale japoneze duhet të përdoren dhe përforcohen. Egawa argumentoi se ashtu si Konfucianizmi dhe Budizmi ishin futur nga jashtë, kishte kuptim për të futur teknika të dobishme Perëndimore. Një sintezë teorike e "dijes perëndimore" dhe "moralit lindor" do të arrihej më vonë nga Sakuma Shōzan dhe Yokoi Shōnan, në funksion të "kontrollit të barbarëve me metodat e tyre".
Megjithatë, pas vitit 1839, tradicionalistët kishin tendencën të mbizotëronin. Studentët e shkencave perëndimore u akuzuan për tradhëti (Bansha no goku), u vunë në arrest shtëpie (Takashima Shūhan), u detyruan të kryenin vetëvrasje rituale (Watanabe Kazan, Takano Chōei), apo edhe të vritet si në rastin e Sakuma Shōzan.
Ekzpedita e Perry
parapamje|upright|Komodori [[Matthew C. Perry]]
Kur skuadroni me katër anije të komodorit Matthew C. Perry u shfaq në Gjirin Edo (Gjiri i Tokios) në korrik 1853, shogunët u hodhën në trazira. Komodori Perry ishte plotësisht i përgatitur për armiqësi nëse negociatat e tij me japonezët do të dështonin dhe kërcënoi të hapte zjarr nëse japonezët do të refuzonin të negocionin. Ai u dha atyre dy flamuj të bardhë, duke u thënë të ngrinin flamujt kur ata dëshironin që një bombardim nga flota e tij të pushonte dhe të dorëzohej. Për të demonstruar armët e tij, Perry urdhëroi anijet e tij të sulmonin disa ndërtesa rreth portit. Anijet e Perry ishin të pajisura me armë predhash të reja Paixhans, të afta të sillnin shkatërrim kudo që ulej një predhë.
Përgjigjia e Japonisë
Në përgjigje të Ekspeditës së Perry dhe rritjes së inkursioneve të anijeve të huaja luftarake në ujërat territoriale japoneze, disa fregata moderne lundrimi, përfshirë Shōhei Maru dhe Asahi Maru, u ndërtuan me urdhër të shogunatit Tokugawa të periudhës japoneze Bakumatsu nga Çifligu Satsuma. Shōhei Maru u ndërtua nga viti 1853 deri më 1854 në Sakurajima në atë që tani është Prefektura Kagoshima në përputhje me një projekt holandez. Për më tepër, fortifikimet u vendosën në Odaiba në Gjirin e Tokios në mënyrë që të mbronin Edo nga një ndërhyrje amerikane. Zhvillimet industriale gjithashtu filluan shpejt për të ndërtuar topa modernë. Një furrë shkrireje u krijua nga Egawa Hidetatsu në Nirayama për të hedhur topa.
Traktatet e vendosura mbi Japoninë
thumb|upright|[[Townsend Harris negocioi "Traktatin e miqësisë dhe tregtisë" më 1858, duke hapur Japoninë ndaj ndikimit të huaj dhe tregtisë, në kushte të pabarabarta.]]
Pas nominimit të Townsend Harris si Konsull i SHBA-së në vitin 1856 dhe dy vjet negociatash, Traktati i Mirëqenies dhe Tregtisë u nënshkrua më 1858 dhe u vu në zbatim nga mesi i vitit 1859. Në një grusht shteti të madh diplomatik, Harris kishte theksuar me bollëk imperializmin agresiv të Francës dhe Britanisë së Madhe kundër Kinës në Luftën e Dytë të Opiumit (1856–1860), duke sugjeruar se këto vende nuk do të hezitonin të shkonin në luftë edhe kundër Japonisë, dhe se Shtetet e Bashkuara ofruan një alternativë paqësore.
Pikat më të rëndësishme të Traktatit ishin:
Japonia u detyrua gjithashtu të zbatonte çdo kusht tjetër të dhënë kombeve të tjerë të huaj në të ardhmen për Shtetet e Bashkuara, sipas dispozitës "kombi më i preferuar". Së shpejti disa kombe të huaja ndoqën shembullin dhe morën traktate me Japoninë (Traktatet Ansei, me Shtetet e Bashkuara (Traktati i Harris-it) më 29 korrik 1858, me Holandën (Traktati i miqësisë dhe tregtisë midis Holandës dhe Japonisë) më 18 gusht, me Rusinë (Traktati i miqësisë dhe tregtisë midis Rusisë dhe Japonisë) më 19 gusht, me Britaninë e Madhe (Traktati i miqësisë dhe tregtisë anglo-japoneze) më 26 gusht dhe me Francën (Traktati i miqësisë dhe tregtisë midis Francës dhe Japonisë) më 9 tetor).
Shtëpitë e tregtisë u ngritën shpejt në portet e hapura.
Rënia e ekonomisë së Japonisë
Hapja e Japonisë ndaj tregtisë së jashtme të pakontrolluar solli paqëndrueshmëri masive ekonomike. Ndërsa disa sipërmarrës përparuan, shumë të tjerë falimentuan. Papunësia u rrit, si dhe inflacioni. Rastësisht, uria e madhe gjithashtu rriti çmimin e ushqimit në mënyrë drastike. Incidentet ndodhën midis të huajve të egër, të kualifikuar si "llumi i tokës" nga një diplomat bashkëkohor dhe japonezëve.
Sistemi monetar i Japonisë, i bazuar në monedhën Tokugawa, gjithashtu u prish. Tradicionalisht, kursi i këmbimit i Japonisë midis arit dhe argjendit ishte 1:5, ndërsa kurset ndërkombëtare ishin të rendit 1:15. Kjo çoi në blerje masive të arit nga të huajt, dhe në fund të fundit detyroi autoritetet japoneze të zhvlerësojnë monedhën e tyre. Kishte një dalje masive të arit nga Japonia, pasi të huajt nxituan të shkëmbenin argjendin e tyre me monedhën japoneze argjendi "token" dhe përsëri t'i shkëmbenin ato kundër arit, duke i dhënë një fitim 200% të transaksionit. Në vitin 1860, rreth 4 milion ryō u larguan kështu nga Japonia, domethënë rreth 70 tonë ar. Kjo në mënyrë efektive shkatërroi sistemin standard të arit të Japonisë dhe e detyroi atë të kthehej në sistemin e bazuar në peshë me normat ndërkombëtare. Në vend të kësaj, Bakufu iu përgjigj krizave duke minimizuar përmbajtjen e arit të monedhave të saj me dy të tretat, në mënyrë që të përputhej me raportet e huaja të shkëmbimit ari-argjend.
Të huajt sollën gjithashtu kolera në Japoni, duke çuar në qindra mijëra vdekje.
Kriza politike dhe shoqërore
Hotta humbi mbështetjen e daimyō-ve kyç dhe kur Tokugawa Nariaki kundërshtoi traktatin e ri, Hotta kërkoi sanksion perandorak. Zyrtarët e gjykatës, duke perceptuar dobësinë e bakufut, hodhën poshtë kërkesën e Hotta-s që rezultoi në dorëheqjen e tij, dhe kështu papritmas përfshiu Kyoto dhe perandorin në politikën e brendshme të Japonisë për herë të parë në shumë shekuj. Kur shōgun vdiq pa një trashëgimtar, Nariaki apeloi në gjykatë për mbështetjen e djalit të tij, Tokugawa Yoshinobu (ose Keiki), për shōgun, një kandidat reformist i favorizuar nga shinpan dhe tozama daimyō. Fudai fitoi luftën për pushtet, megjithatë, instalimi i Tokugawa Iemochi 12 vjeç si shōgun për të cilin u perceptua se Tairō Ii Naosuke do të kishte ndikim, duke vendosur Nariaki dhe Yoshinobu në arrest shtëpiak dhe duke ekzekutuar Yoshida Shōin (1830–1859, një udhëheqës sonnō-jōi intelektual i cili kishte kundërshtuar traktatin amerikan dhe kishte komplotuar një revolucion kundër bakufu) i njohur si Spastrimi i Ansei.
Gjatë viteve 1860, kryengritjet fshatare dhe shqetësimet urbane u shumëfishuan. U shfaq lëvizja "Rinovimi Botëror", si dhe lëvizje histerike të ethe si Eejanaika.
Nga viti 1859, portet e Nagasaki, Hakodate dhe Yokohama u bënë të hapura për tregtarët e huaj si pasojë e Traktateve. Të huajt mbërritën në Yokohama dhe Kanagawa në një numër të madh, duke krijuar probleme me samurajt. Dhuna u rrit kundër të huajve dhe atyre që merreshin me ta. Shpejt pasuan vrasjet e të huajve dhe bashkëpunëtorët japonezë. Më 26 gusht 1859, një marinar rus u bë copë-copë në rrugët e Yokohama. Në fillim të vitit 1860, dy kapitenët holandezë u therën, gjithashtu në Yokohama. Gjithashtu u vranë shërbëtorë kinezë dhe vendas të të huajve.
Rënia e shogunatit Tokugawa
parapamje|center|1000px|Një version i shtypur me ngjyra Photochrom i një panorama të Edo (tani Tokio) që tregon vendbanimin e daimyō. Pas përfundimit të shogunatit në 1867, vendbanimet e daimyō në Edo (tani Tokio) u rrafshuan në mënyrë që ndërtesat qeveritare, tregtare dhe industriale të ndërtoheshin në vend të tyre. Vendndodhja nga u morën fotografitë korrespondon me [[Tempulli Atago (Kyoto)|Tempullin Atago në Minato, Tokio, Japoni.]]
Modernizimi
Gjatë viteve të fundit të bakufu, ose bakumatsu, bakufu mori masa të forta në përpjekje për të rikonfirmuar dominimin e saj, megjithëse përfshirja e tij me modernizimin dhe fuqitë e huaja ishte për ta bërë atë një objektiv të ndjenjave anti-perëndimore në të gjithë vendin.
Tokugawa Yoshinobu (i njohur jozyrtarisht si Keiki) pa dëshirë u bë kryetari i shtëpisë dhe shogunatit Tokugawa pas vdekjes së papritur të Tokugawa Iemochi në mes të vitit 1866. Në vitin 1867, Perandori Kōmei vdiq dhe u pasua nga djali i tij i dytë, Mutsuhito, si Perandori Meiji. Tokugawa Yoshinobu u përpoq të riorganizonte qeverinë nën Perandorin duke ruajtur rolin udhëheqës të shōgun, një sistem i njohur si kōbu gattai. Duke pasur frikë nga fuqia në rritje e daimyō Satsuma dhe Chōshū, daimyō të tjerë bënë thirrje për kthimin e pushtetit politik të shogunit tek perandori dhe një këshill të daimyō të kryesuar nga ish-shōguni Tokugawa. Me kërcënimin e një veprimi ushtarak të afërt të udhëhequr nga Satsuma-Chōshū, Yoshinobu lëvizi paraprakisht duke dorëzuar një pjesë të autoritetit të tij të mëparshëm.
Lufta e Boshin
Pasi Keiki shmangu përkohësisht konfliktin në rritje, forcat anti-shogunate nxitën trazira të përhapura në rrugët e Edo duke përdorur grupe rōnin. Satsuma dhe forcat Chōshū lëvizën më pas në Kioto në fuqi, duke bërë presion në Gjykatën Perandorake për një dekret përfundimtar që shkatërron shogunatin. Pas një konference të daimyō, Gjykata Perandorake lëshoi ​​një dekret të tillë, duke hequr fuqinë e shogunatit në ditët e vdekjes së vitit 1867. Satsuma, Chōshū, dhe udhëheqës të tjerë han dhe oborrtarë radikalë, megjithatë, u rebeluan, pushtuan pallatin perandorak dhe njoftoi restaurimin e tyre më 3 janar 1868. Keiki nominalisht pranoi planin, duke u tërhequr nga Gjykata Perandorake në Osaka në të njëjtën kohë kur dha dorëheqjen si shōgun. Nga frika e një koncesioni të shtirur të fuqisë shogunate për të konsoliduar pushtetin, mosmarrëveshja vazhdoi derisa arriti kulmin në një konfrontim ushtarak midis Tokugawa dhe çifligje aleate me forcat Satsuma, Tosa dhe Chōshū, në Fushimi dhe Toba. Me kthimin e betejës drejt forcave anti-shogunate, Keiki më pas la Osaka për Edo, në thelb duke i dhënë fund edhe pushtetit të Tokugawa-s dhe shogunatit që kishte qeverisur Japoninë për më shumë se 250 vjet.
Pas Luftës së Boshin (1868–1869), bakufu u shfuqizua, dhe Keiki u ul në radhët e daimyō-ve të zakonshëm. Rezistenca vazhdoi në Veri gjatë gjithë vitit 1868 dhe forcat detare bakufu nën admiralin Enomoto Takeaki vazhduan të qëndronin për gjashtë muaj të tjerë në Hokaido, ku themeluan Republikën e Ezos jetëshkurtër. Ky sfidë përfundoi në maj 1869 në Betejën e Hakodates, pas një muaji luftimesh.
Valter Gjoni
Valter Gjoni aktor shqiptar. Lindi më 4 tetor 1954 në Tiranë dhe vdiq më 14 nentor 2020, ishte arsimuar në nivel parauniversitare, po në Tiranë. Në vitin 1978 përfundoi studimet universitare pranë Akademisë së Arteve në degën e artit dramatik dhe po në këtë vit fillon veprimtarinë e tij profesionale si aktor dhe regjisor në Trupën Artistike të Ushtrisë, në Teatrin Popullor (Kombëtar), pranë kinostudios “Shqipëria e Re” dhe Radio Televi-zionit Shqiptar. Ka në biografinë e tij artistike 60 role në teatër dhe estradë, 8 role në kinematografi, ka realizuar 5 filma dokumentar etj. Në vitin 1987, krahas studimeve pasuniversitare për titull shkencor të nivelit të parë, përfundon edhe studimet e specializimit në degën e gazetarisë, pranë Fakultetit të Shkencave Politike e Juridike (në bazë të legjislacionit aktual konvertohet me nivelin Master Shkencor në Gazetari). Ka kryer edhe kualifikime në disa vende si Francë, Holandë, Danimarkë, Finland, Itali, Greqi etj. Njëkohsisht, Valter Gjoni është anëtar i nominuar i disa organizmave ndërkombëtare. V. Gjoni është autor i shumë artikujve kulturor, artistik, problematik, informativ e historik në gazeta, revista, emisione televizive dhe botime të veçanta. Pas një përvoje pune intensive në institucionet e artit dhe medias të Tiranës, në vitin 1991 e në vijim, V. Gjoni emërohet pranë Bashkisë së Tiranës, ku përmbush një sërë detyrash, si drejtues i sektorëve që lidhen me artin, kulturën, ceremonialin e qytetit dhe marrëdhëniet ndërkombëtare. Duke gërshetuar përvojën e tij administrative, gazetareske dhe artistike jashtë funksioneve të tij zyrtare, autori ka realizuar rreth 20 ekspozita dhe 8 botime tematike për vlerat historike, kulturore dhe njerëzore, kryesisht për Tiranën. Valter Gjoni mban disa tituj nderi të vendit dhe ndërkombëtare, ku titulli më i lartë është Kalorës i Urdhrit të Meritës së Republikë Franceze dhe Urdhrin “Naim Frashëri” i Republikës së Shqipërisë dhe “Mirënjohja e Qytetit të Tiranës”. Vdiq nga COVID-19 më 14 nëntor 2020.
Harry Potter dhe Princi Gjakpërzier (muzika)
Marketingu
Në faqen e internetit të Harry Potter, në sfond luhet një vrojtim i njërës prej pjesëve (Ginny Weasley). Më 17 qershor, një pamje paraprake për tri këngë u luajt në sfondin e faqes zyrtare të përditësuar të filmit. Një pamje paraprake audio 15-sekondëshe për 13 këngë nga kolona zanore u publikua më 19 qershor përmes faqes së internetit të Virgin Mobile. Albumi zgjat mbi 60 minuta.
Më 30 qershor, AOL Radio shikoi të gjithë kolonën zanore në internet.
Pritja
Në numrin e Billboard të datës 1 gusht 2009, albumi debutoi në numrin njëzet e nëntë në tabelën Billboard 200, duke e bërë kështu atë kolonën zanore më të lartë të klasifikimit midis të gjashtë kolonave zanore të filmave të lëshuar. Albumi gjithashtu u rendit i treti në Top Soundtracks Chart.
Beteja e Trafalgarit (pikturë)
thumb|380px|Beteja e Trafalgarit, 21 October 1805. Oil on canvas (1822-1824), 2615 x 3685 mm. Muzeu Kombëtar Detar, Greenwich, Londër
Historia
Kjo vepër përshkruan një skenë nga Beteja e Trafalgarit, një betejë detare e zhvilluar midis flotës britanike dhe franko-spanjolle pranë Kepit Trafalgar në Spanjën Jugperëndimore. Britanikët kishin njëzet e shtatë anije për në tridhjetë e tre të flotës franko-spanjolle. Pavarësisht kësaj, britanikët dolën si fitimtarë të vendosur dhe kapën ose shkatërruan nëntëmbëdhjetë anije franko-spanjolle. Admirali Nelson, i Marinës Britanike, mori një qasje jokonvencionale në këtë betejë dhe ndau flotën e tij në dy linja, njëra e udhëhequr nga flamuri i tij Victory dhe tjetra nga vartësi i tij Collingwood, për të sulmuar flotën franko-spanjolle në kolona pingul me linjën e tyre. Në kulmin e betejës, Nelson u qëllua nga një anije franceze aty pranë dhe u plagos për vdekje. Pavarësisht nga kjo vdekje tronditëse, fitorja në Trafalgar përfaqësoi një fitore të rëndësishme detare për britanikët. Dominimi i tyre në mënyrë efektive i vendosi ata si fuqia e madhe detare dhe i dha fund planeve të Napoleonit për të pushtuar Anglinë. Rëndësia e kësaj beteje për historinë britanike nuk mund të mbivlerësohet. Më pas, shumë qytetarë bënë thirrje për një vepër arti të porositur nga qeveria që përshkruan betejën. Kjo pasqyroi rolin e pikturës së historisë dhe të artistit duke demonstruar virtytin e heroit, Lord Nelson, për të gjithë kombin. Rëndësia e Nelsonit dhe taktikat e tij janë referuar në pozicionin dominues të Victory në skenë, ekzekutimin si një pikturë historike dhe kujdesin e Turner në dhënien e të gjithë elementëve të skenës.
Sefirin Kızı
Sefirin Kızı (shqip: Vajza e ambasadorit) është një serial dramatike turke, pjesa e parë e së cilës doli në treg më 14 dhjetor 2019, me regji të Emre Kabakuşak dhe skenar nga Ayşe Ferda Eryılmaz dhe Sedef Nehir Erdem.
Përmbledhja
Sanxhar, djali i një kalorësi gariban, dashurohet nga Nare, vajza e një ambasadori që erdhi në Bodrum kur ishte fëmijë, këta dy fëmijë të kundërt e duan shumë njëri-tjetrin dhe luftojnë për dashurinë e tyre për vite me rradhë, në fund vajza shpëton nga djali, por në në natë Nare zhduket papritur, askush nuk do ta shohë atë përsëri.
Prodhimi
Seriali televiziv xhirohet në Muğla dhe Mal të Zi.
Monumenti i Kongresit të Përmetit
Monumenti i Kongresit të Përmetit është një nga krijimet më të rëndësishme të skulpturës monumentale në Shqipëri, vepër e O. Paskalit, përuruar në Përmet më 24 maj 1964 me rastin e 20-vjetorit të Kongresit historik. Me pak elemente arkitekturore: një bazament i lartë katror me një mbishkrim, një shtyllë bazë katrore para së cilës është statujn e «Partizanit çlirimtar» dhe lart stema e RPSSH, ai lë mbresa të forta. Statuja e partizanit në stil realist me veshje ushtarake dhe ngjeshur në armë qëndron mirë më këmbë, me duar të mbështetura në gjerdanin me fishekë, kokën lart, me tipare të hijshme burrërore shqiptare, i gjallë e me vështrimin përpara. Përgjithëson luftëtarët e Ushtrisë partizane NÇ, që me luftë kundër pushtuesve nazifashistë e tradhtarëve të vendit solli lirinë dhe sot është mburojë e atdheut, e fitoreve dhe e përparimit të popullit në fuqi.
Emblema e Mongolisë
parapamje|240px|Emblema e Mongolisë Emblema e Shtetit të Mongolisë (Mongolisht: Монгол Улсын төрийн сүлд, Mongoli Ulsīn törín süld) përdoret nga qeveria e Mongolisë si simboli i saj i shtetit. Përdoret zyrtarisht për shembull në dokumente të tilla si pasaportat mongoliane, dhe pankartat e qeverisë dhe ambasadave. Emblema u adoptua më 25 mars 1992 pas rënies së qeverisë komuniste.
Skaji i jashtëm përmban një tumen nasan, që simbolizon përjetësinë, që rrethon një fushë blu rrethore, që simbolizon qiellin. Në qendër të fushës është një ndërthurje e simbolit Sojombo dhe kalit të erës (kallam i çmuar), që simbolizon pavarësinë, sovranitetin dhe shpirtin e Mongolisë. Dielli, hëna dhe simbolet e zjarrit që rrjedhin nga Xiongnu. Mbi këtë fushë është një Cintamani (Чандмань), që përfaqëson Tre Xhevahirë budistë, i cili në folklorin mongol jep dëshira. Nën stemën qendrore është një varg malor i gjelbër, me Rrota e Dharma (Хүрд) në qendër. Në fund të vargmalit dhe rrotës është një khadag (Хадаг), një shall ceremonial.
Kolë Kaftalli
Kolë Kaftalli lindi më 2 shkurt 1946 në Shkodër. Aktor dhe rregjizor i mirënjohur i skenës shqiptare. Rrjedh nga një familje e shquar artistësh. Një nga emrat e njohur të artit skenik sidomos në qytetin e Shkodrës. U diplomua në Institutin Arteve të Bukura në Tiranë. Pas diplomimit fillon punën në teatrin “Migjeni” në Shkodër. Me trupën e këtij teatri interpreton rreth 60 drama e komedi, përfishirë edhe disa në Teatrin Kombëtar. Ka interpretuar në role të ndryshme edhe në filma artistik të kinostudios. Në vitin 1978 bën debutimin në film me një rol të vogël në “Nusja dhe shtetërrethimi”. Ndër filmat e tjerë mund të përmendim: “Ditët që sollën pranverën” (Ndërlidhësi i bandës) 1979; “Skëterrë 43” (Një nga të burgosurit) 1980; “Qortimet e vjeshtës” 1981; “Flaka e maleve” (Halili) 1982; “Njeriu i mirë” (Agroni) 1982; “Të paftuarit” 1985; “Kur hapen dyert e jetës” (Gjeka) 1986; “Bregu i ashpër” (Kryetari) 1988: “Një i tretë” (Skulptori) 1988 etj. Pjesë e karrierës artistike të Kolë Kaftallit ka qenë edhe regjisura, ku numërohen disa drama të vëna në skenë prej tij në qytetitn e Shkodrës. Në periudhën e fundit të jetës ai iu kushtua teatrit të fëmijëve, duke qënë edhe i pari në qytetin e Shkodrës dhe në veri të Shqipërisë që ngriti teatrin e kukullave. Ndahet nga jeta në moshën 63 vjeçare më 7 tetor 2009, pas një sëmundjeje të rëndë.
Ramiz Rama
Ramiz Rama (1938-2015) aktor shqiptar. Lindi në Shkodër. Mbaroi shkollen e lartë për aktorë “Aleksander Moisiu”*, më 1963, dhe filloi punë në teatrin “Migjeni”* të Shkodrës, derisa doli në pension. Ka luajtur mbi 90 role, shumë syresh të dyta, por edhe kryesore, si dhe role të antagonistëve. Aktrimi i tij dallohej për tone të forta, temperament dhe një frymë ballafaqimi e konflikti të ndezur në trajtimin e dialogut. Tipare të tilla janë manifestuar në interpretimet që ai ka bërë në shfaqjet "Cuca e maleve", "Djem të mbarë", "Shpartallimi", "Baca i Gjetajve" "Çmurosja", "Ftesë nga larg" etj. Interesante ishte figura e Mbretit Blu në dramën "Gjaku i Arberit" e Fadil Krajës, regjisor Serafin Fanko, e cila u ndertua përgjithësisht në dy rrafshe: në ato të vrazhda e nevrotike me Palin dhe në ato të zymta dhe të ngrysura me të bijën. Ndër arritjet më të suksesshme të tij ka qenë interpretimi i rolit të Bektash Shkozës në dramën "Fytyra e dytë" e Dritero Agollit, me të cilin, falë një qasjeje të thuket satirike ai nënvizoi anën megalomane, cinike, brutale e ambicioze të personazhit, sikundër bëri përpjekje, ndonëse më pak të realizuara, edhe në ravijëzimin e dyzimit që e karakterizonte këtë personazh. Ka interpretuar edhe në 6 filma artistike si: "Një natë pa dritë", "Flaka e maleve", "Të paftuarit", "Kur hapen dyert e jetës", "Bregu i ashpër" etj. Ramiz Rama ishte një aktor me një diapazon të gjerë të timbrit të zërit, por që kurrë në jetën e tij dëshirat e realizimeve artistike nuk u përputhën me dëshirat e tij aktoriale. Gjatë viteve të fundit, Ramizi e kemi parë si aktor teksa interpretonte rolin e babagjyshit të Vitit të ri, në mbrëmjet tradicionale të fëmijëve.
Shkolla e Re
Shkolla e Re E para revistë pedagogjike pas Çlirimit. E nisi botimin në dhjetor 1945 dhe në prill 1946 u quajt "Arsimi". Më pas ndërroi disa herë emërtimin dhe doli me titullin "Revista pedagogjike".
Rripi i Kuiperit
Rripi i Kuiperit është një rrip rrethor në pjesën e jashtme të sistemit diellor, që shtrihet në orbitën e Neptunit (at 30 AU ) afërsisht 50 AU nga Dielli. dhe është i ngjashëm me rripin asteroidal, por është shumë më i madh - 20 herë më i gjerë dhe 20–200  herë më masiv. Ashtu si rripi i asteroideve, ai përbëhet kryesisht nga trupa të vegjël ose mbetje nga koha kur u formua Sistemi Diellor. Ndërsa shumë asteroide janë të përbëirë kryesisht nga shkëmbi dhe metali, shumica e objekteve të Rripit Kuiper përbëhen kryesisht nga lëndë të paqëndrueshme të ngrira ("akuj"), të tilla si metani, amoniaku, dhe uji. Brezi Kuiper është shtëpia e tre planetëve xhuxh të njohur zyrtarisht: Plutoni, Haumea dhe Makemake. Disa nga hënat e Sistemit Diellor, të tilla si Tritoni i Neptunit dhe Phoebe i Saturnit, mund të kenë origjinën në këtë rajon.
Përmbledhje
Brezi Kuiper u emërua sipas astronomit Holandezo-Amerikan Gerard Kuiper, megjithëse ai nuk parashikoi ekzistencën e tij. Në vitin 1992, u zbulua planeti i vogël (15760) Albion, objekti i parë i Rripit Kuiper (Objektet e Rripit Kuiper (ORK - KBO) që nga Plutoni dhe Karoni. Që nga zbulimi i tij, numri i objekteve të njohura të Rripit Kuiper është rritur në mijëra, dhe më shumë se 100,000 prej tyre me një  diametër mbi 100 km mendohet se ekzistojnë atje. Rripi Kuiper fillimisht mendohej të ishte depoja kryesore për kometat periodike, ata me orbita që zgjasin më pak se 200 vjet. Studimet që nga mesi i viteve 1990 kanë treguar që rripi është dinamikisht i qëndrueshëm dhe se vendi i vërtetë i origjinës së kometave është disku i shpërndarë, një zonë dinamike aktive e krijuar nga lëvizja e jashtme e Neptunit 4.5 miliard vjet më parë; Objektet e disqeve të shpërndara si Eris kanë orbita jashtëzakonisht të çuditshme që i çojnë deri në 100 AU nga Dielli.
Rripi Kuiper dallon nga reja teorike Ort, e cila është një mijë herë më e largët dhe është kryesisht sferike. Objektet brenda Rripit Kuiper, së bashku me anëtarët e diskut të shpërndarë dhe çdo re të mundshme të Hills ose objekteve të reve Oort, njihen bashkërisht si objekte transneptuniane (TNO). Plutoni është anëtari më i madh dhe më masiv i Rripit Kuiper, dhe TNO më i madh dhe i dyti më masiv i njohur, i tejkaluar vetëm nga Eris në diskun e shpërndarë. Fillimisht i konsideruar një planet, statusi i Plutonit si pjesë e Rripit Kuiper bëri që ai të riklasifikohej si një planet xhuxh në vitin 2006. Në aspektin e përbërjes ai është shumë i ngjashëm me shumë objekte të tjera të Rripit Kuiper dhe periudha e tij orbitale është karakteristikë e një klase ORK, të njohur si "plutinos", që ndajnë të njëjtën rezonancë 2: 3 me Neptunin.
Rripi Kuiper dhe Neptuni mund të trajtohen si një shënues i shtrirjes së Sistemit Diellor, alternativat janë heliopauza dhe distanca në të cilën ndikimi gravitues i Diellit përputhet me atë të yjeve të tjerë (vlerësohet të jetë midis 50000 AU dhe rreth 2 vjet dritë).
Ajdonati
Ajdonati i njohur edhe si Paramëthi (greqisht: Παραμυθιά Paramythia ose Paramithiá) është qytezë në qarkun e Çamërisë dhe selia e komunës së Sulit, Greqi.
Gjeografia
Nga veriu qyteza e Paramithisë kufizohet me fshatin Selanin, nga jugu me Karjotin, nga lindja me Popovën dhe nga perëndimi me Grykën. Në jug të lumit Kalama ndodhet Paramithia në një lartësi mesatare nga niveli i detit prej 243 m. Qyteza është e vendosur 750 metra në mes të lumenjve Kalama dhe Gliqi. Periferia e qytezës arrin në 31,680 hektarë, ndërsa popullsia është 2.862 banorë. Sot, Paramithia është selia e komunës së Sulit, që ka 10.000 banorë. Ajo është e ndërtuar në themelet e lashtë të vendbanimit Uria (gr: Εύροιας/Evroias), që u shkatërruar në vitin 551 nga Gotët e Totillës. Paramithia është qendra e Mitropolisë ortodokse në qarkun e Çamërisë. Paramithia është e njohur për kishën e ruajtur mirë të saj bizantine të Shën Mërisë. Shënjtori i Paramithisë është Shën Donati.
Paramithia ishte një qytezë e vogël me ndikime bizantine kulturore, e ndërtuar në vitin 1000 para Krishtit dhe me një amfiteatër i cili ndodhet në një lartësi prej 750 m, në këmbët e malit Kurilla (gr: Γκορίλας/Gorílas, Γορίλας/Goríla dhe Κουρίλας/Kourílas; qe emri e saj vjen nga fjala sllavishte e vjetër Gor që do të thotë mal, p.sh. Za-Gor ose Zagori d.m.th. prapa malit), në mes lumenjtë Gliqi, që vjen nga malet e Sulit dhe derdhet në Detin Jon, në afërsi të fshatit Spllancës dhe në veri afër lumit Kalama. Mali Kurilla (lart. 1,658 m) është në anën lindore të qytezës. Në vështrimin urban të Paramithisë, prej poshtë kalasë dhe rrëzë kodrës e rrëpirës janë të vendosura shtëpitë e banorëve, të shpërndara në mesin e pemëve dhe gjelbërimit. Shumë prej shtëpive janë të ndërtuara pranë njëra-tjetrës dhe rrugët janë të ngushta dhe të shtruara me kalldrëm.
Në anën perëndimore të qytetit gjenden malet që ndajnë qytezën nga qytetet e Gumenicës, Margëlliçit dhe fusha të tjera. Brenda kufijve të qytezës shtrihet lumit Vuvo (sot: Κοκύτος/Kokítos). Pjesa më e madhe e komunës, me përjashtim të luginave të lumenjve Kalama dhe Vuvo, është malore dhe kodrinore me majat më të larta si Shpata (1.644m; riemëruar sot si: Χιονίστρα/Hionístra) dhe Kurilla (1.658m) në verilindje dhe lindje të Paramithisë. Fusha e Paramithisë është një nga më të mëdhatë në Çamëri dhe zona më e madhe banimi dhe kulturore e vendit.
Zona është e pasur me depozita uraniumi (në veri afër fshatit Mininë) që ka matjen 9,550 Bekuerel për metër kub (kufirin e 150 gatishmërie Bekuerel), me rezerva të përgjithshme prej së paku 50.000 ton, të cilat mbeten të pashfrytëzuara. (Vlera komerciale në varësi të densitetit: 1000-27.000 dollarë të SH.B.A-së një gram).
Ka teori të ndryshme për etimologjinë e emrit Paramithi. Sipas autorëve grekë si Vasil Krapsiti, emri Paramithia është e lidhur me kishat e vjetra të qytezës. Njerëzit që ishin besimtarë të rregullt kërkonin predikues që në liturgjinë e tyre të këndojnë Paramithinë, që në greqisht ka kuptimin "Përalla", gjë që i ka dhënë qytezës emrin. Ndërsa autorët shqiptarë, si Nexhat Merxhushi dhe Mehmet Minga e lidhin emrin me vendndodhjen gjeografike të Paramithisë. Sipas tyre, emri Paramithi do të thotë qytezë që ndodhet përpara lumit Thiam (Para-mi-thiamis), fjalë trajta e të cilës në shekuj përfundoi në Paramithi. Paramithia ka qenë gjithashtu e njohur me emra të tjerë. Gjatë epokës normane, qyteza ishte e njohur si Castelnovo (Kështjella e re). Qyteza e mori emrin e vet nga kisha e Shën Donatit, që e cila është e vendosur në pjesën e vjetër të qytezës. Më vonë, gjatë epokës veneciane, qyteza ishte i njohur me dy emra: Aidonat dhe Paramithi deri në 1449. Gjatë periudhës osmane, emri zyrtar i qytezës në gjuhën turke ishte Aydonat deri në 1913.
thumb|right|Avioni britanik pëson një shërbim i motorit në Fushë e Hallazmës të Paramithisë gjatë Luftës së Dytë Botërore. thumb|right|Kalaja Kastro që shihet nga rrugët e Paramithisë. thumb|right|Në sfond: Kulla e Bollatatëve
Demografia
Familjet në qytezën Paramithi(para Luftës së Dytë Botërore) ishin si më poshtë:
Bakenj (nga Bako), Barberatë, Bajdatë (Bejdo), Bregenjë, Çafenj, Çallukenj (Spiro Çalluka), Dembako, Demi, Dinenj, Efenditë, Gusha, Himenjtë (Hima), Hundatë, Hysejnatë, Kalenj (Riza Kali), Katenjtë (katiu), Monopulenj, Mematë, Mergjushenj, Mingatë, Muhedinenj, Mulazimenj, Nathagari, Nili, Nurenj, Paramithia, Prronjatë, Rafti, Suvarinj, Strungari, Shembakenj, Shëngalënj, Xhaxhiu, Xhelilenj, Zejdate, Zejnatë. Nga fisi Paramithia kemi piktorin Panajot Paramthjoti, por emrin e tij i vërtetë (siç thotë dhe S. Muselimi) është Mita/s, domethënë Miti, kështu që këtë lloj zvogëlimi të këtij emri e gjejmë vetëm në gjuhen shqipe (F.M.Rrapaj).
Familje të vjetra ortodokse në Paramithi ishin vetëm shtatë: Durgani, Gusho, Kazanxhi, Pano, Gurballa, Saka dhe Janopullo.
Familje ortodoske të ardhura në Paramithi pas vitit 1912: Nga fshati greqisht Vishan të Pogonit janë këto familje: Miçoni, Mano dhe Vajmaq. Nga fshati greqisht Kokollaq të Pogonit: Satera. Nga fshati greqisht Vasilika të Pogonit: Qipra. Nga fshati greqisht Karapllana të Pogonit: Xhako. Nga fshati greqisht Popova i Paramithisë: Baraba, Muselimi dhe Zhanga. Dy familje vllehe nga mali Pind: Ringa dhe Siraka. Nga fshati shqipfolës Kastriza i Gumenicës: Goga.
Ekonomia dhe Kultura
Paramithia ishte një qendër kryesore e tregtisë dhe aktivitetit ekonomik në Çamëri. Në kohët e kaluara, fshatra në perëndim të lumit Bistricë (sot: Αλιάκμονας/Aliákmonas) në Maqedoninë greke dërgonin kafshë barre në Paramithi për të blerë vaj ulliri në shkëmbim për drithërat e tyre. Ky shkëmbim ekonomik vazhdoi edhe përmes Luftës së Dytë Botërore. Aktivitetet ekonomike të Paramithisë ishin dhe janë edhe sot blegtoria, bujqësia, kultivimi e prodhimi i ullinjëve dhe tregtia. Sot Paramithia është gjithashtu një qendër turistike e rajonit.
thumb|Banjot mesjetare të Paramithisë (në fillim të shekullit 15-të). Sot traditat dhe zakonet janë ruajtur të paprekura dhe janë ngjarjet tipike në kujtesës si: Shën Donati (30/4), në pazarin javor të quajtur Labovë (gr: Λάμποβος/Lábovos) në të dielën e parë të çdo tetorit, karnevalet, ngjarjet përfshijnë kujtesën e 49 njerëzve ortodoksë të ekzekutuar gjatë Luftës e Dytë Botërore, festimet e Sulit në kujtim të heronjve të 21-ishit, etj.
thumb|Hapësira e mbrëndshme e banjove mesjetare. Paramithia ofron disa atraksione. Këto përfshijnë kështjellën mesjetare të njohur, Kullën e Bollatatëve (sot: Κούλια/Koúlia dhe Κούλια των Μπονολάτων/Koúlia ton Bonoláton) të Paramithisë, kështjellën Kastro, rrënojat e qytetit të lashtë Uria, banjot bizantine dhe ndërtimin unik të kullës së sahatit. Gjithashtu atraksione përbëjnë shtëpitë e ndërtuara tradicionalisht dhe tregu me kalldrëm në qendër të qytezës. Atraksion është edhe lumi i Gliqisë, i cili është një destinacion i popullarizuar turistik për shkak të ujit të qartë nga burimet e shumta në rrjedhën e lumit. Afër Paramithisë janë malet e Kurillës. Pas shpërguljes së çamëve myslimaneve, të gjitha xhamitë u rrënuan pas Luftës së Dytë Botërore.
Xhamitë në Paramithi: (Para Luftës së Dytë Botërore)
Koha mesjetare para epokës Osmane
thumb|right|Kisha ortodokse mesjetare (të shekullit 13-të) Themelues i Paramithisë moderne daton në epokën mesjetare gjatë Perandorisë Bizantine. Në vitin 1330, Paramithia u vu nën kontrollin e despoti i Epirit, Gjon II Orsini. Në 1337, Paramithia ishte rimarrë nga perandori bizantin Androniku Palollogo dhe në 1349 Paramithia erdhi nën kontrollin të Stefan Dushan-it, perandori i serbëve. Në vitet në vijim Paramithia së bashku me rrethet jugore të Janinës, erdhën nën kontrollin e kryekomandantëve shqiptarë të cilët ishin të krishterë. Mënyrë më specifike, Paramithia dhe Delvina ishin nën sovranitetit të sundimtarit Gjon Bue Shpata. Në 1367 Paramithia ishte nënshtruar nga sundimtari serb të Janinës Thoma Preluboviç. Nga 1449 deri në 23 shkurt 1913, Paramithia, së bashku me të gjithë rajonin, ishte nën shtetin e Perandorisë Osmane.
Koha mesjetare nën Perandorisë Osmane
Në dhjetëvjeçarët e para të sundimit osman, Paramithia ishte një qendër e rëndësishme rajonale të Çamërisë. Kjo rëndësi është theksuar nga fakti se më vitin 1490, u ndërtua xhamia e parë dhe madhe e rajonit që u quajt Xhamia e Sulltan Bajazitit II. Ai ishte i njohur edhe si Cam i Șerif (Xhamia e Shenjtë) në turqisht dhe në kohë nga shqiptarë vendas si Xhamia e Mbretit. Kjo xhami ishte ndërtuar së pari për të shërbyer ushtarëve dhe oficerëve të vendosur në Paramithi dhe zonën përreth dhe gjithashtu në kohë për të inkurajuar krishterët vendas ta pranonin fejën Islam. Ndërkohë, si në qytezën e Margëlliçit, një lagje, e banuar kryesisht nga ushtarë osmanë dhe oficerë, mori emrin lagja e sulltan Bajazitit.
Në fillim të sundimit osman, zonat përreth Paramithisë dhe Mazrekut përkisnin Sanxhakut të Janinës deri në vitet 1550-1551. Pas kësaj kohë ata u bënë pjesë e Sanxhakut të Delvinës dhe regjistrim i parë kadastrale e zonës u mbajt në 1551. Gjatë kësaj kohë, Paramithia kishte 470 shtëpi dhe zona përreth ishte konsideruar si kaza, ndërsa Mazreku ishte nahije. Në regjistrimin e dytë kadastrale të vitit 1583, Paramithia kishte 603 shtëpi dhe zonën përreth u quajt nahije, ndërsa Mazreku ishte një zonë administrative e vetëm. Qyteza e Paramithisë kishte një popullsi prej 4500-5000 njerëz dhe ishte e ndarë në shtatë lagje (mëhalla), të cilat janë quajtur: Paramithia, Paskal, Shën Parashqevi, Çezma, Murkia (Morfia), Morkotela ose Murkutela dhe Agjitopullo. Shumë nga emrat ose mbiemrat të regjistruara kanë qenë në formë shqipe si: Stamo Mazreku, Nika Pali, Dhimo Gjoni, Leka Duka, Todër Dako, Deda Çali, etj., dhe pas migrimi e tyre në Paramithi, një pakicë e madhe nga kjo popullsi ishin me origjinë nga fshatrat shqipfolës pranë qytezës si: Dragom, Karbunarë, Mazrek, Skëndal, Vojnik, Zeleso, etj.
Gjatë shekujve të parë nën sundimin osman, Paramithjotët luftuan kundër Osmanëve. Në nëntor të vitit 1604 Metropolitani Ortodokse Dionis Filozofi, me origjinë vllehe, qëndron në fshatin Hojkë i Paramithisë dhe mbledh rreth tij disa krerë dhe fshatarë vendas duke folur për lirinë dhe revolucion. Megjithatë, planeve e Dionisit u zbuluan dhe ai iku në Spanjë. Në vitin 1609, Dionisi kthehet dhe krijoi kësaj kohe, manastirn i Shën Dhimitrit të Dihunit, zyrave brenda dioqezës edhe organizon kryegritje në Paramithi në vitin 1611. Kryengritja dështoi dhe ajo ishte vënë poshtë me dhunë nga osmanët. Sipas shënimeve veneciane të kohës ata përshkruan këtë fundin e kryengritjes si "pas prifti u ripnin kafshët dhe lëkura e tij e mbushur me kashtë, u soll në Konstandinopojë me shumë kokë të fëmijve shqiptarë" ose domethënë kokat të bashkëluftëtarët shqiptar. Pastaj pasoi ndryshimin e detyruar të fesë së banorëve të saj dhe persekutimit të tyre. Këto ngjarje kontribuan në krijimin e Sulit si një zonë e lirë për popull kundër osmanëve.
thumb|right|Kulla e Bollatatëve
Gjatë kësaj kohe ka pasur edhe disa migrimi në Paramithi nga fshatra greqisht të afërta në veri lindje të Paramithisë. Kjo migrim e rezultoi Paramithinë të bëhët një vendbanim dygjuhësh, ku të dyja gjuhët u përdoren nga popullsi myslimanë dhe të krishterë, deri në fillimin e Luftës së Dytë Botërore. Gjatë kësaj epoke, familje të rëndësishme myslimane u ngrit në Paramithi. Disa nga këto erdhën nga zonat që flisin gjuhën greke. Për shembull, Bollatatët ishin nga fshati Saloniq dhe u vendosën në Paramithi pas vitin 1644. Manoplejtë kanë ardhur nga Mani të Peloponezit, të cilat së pari u vendosën në Sul, dhe më vonë në Paramithi. Kapolejtë janë ardhur nga Morea (Peloponezi i sotme) gjatë vitëve 1700-1800 dhe u vendosën në fshatin Kardhiq. Pas bërjes të pasurit, ata u zhvendosën në Paramithi. Familja Pronjatët kanë ardhur nga fshati Saloniq dhe më vonë ata u bë një nga familjet më të mëdha feudale të Çamërisë, që zotëruan shumë tokë dhe bagëti. Pronjatët të vonë ishin edhe të njohur për rezistencën e tyre kundër Ali Pashës dhe reformat e Tanzimatit të vitit 1831. Kurse familja Muhedini e ka origjinën nga fshati Popova. Ata kishin shërbyer administratën osmane vendas si kadi dhe ishin të njohur për pasurinë e tyre dhe më pas rezistenca ndaj forcave greke prej vitëve 1913 deri më 1944. Familjeve të tjera të rëndësishme kishin origjinë të ndryshme. Sipas historianëve grekë, familja Dino ishin të krishterë vendas i islamizuar (Kostan - Dino). Sipas historisë gojore e familjes Dino dhe të historianëve shqiptarë, ata kishin ardhur nga Siria dhe në fillim u vendosën në fshatin Lopës dhe më pas familja u nda në dy oxhakë. Një oxhak nga ata u vendosën në Prevezë dhe tjetra në Paramithi. Nga kjo familje u ngrit shumë figura e shquar të tilla si: Abedin Pashë Dino dhe Rasih Dino. Oxhaku i familjes Dinos në Paramithi ka punuar si tagrambledhësit dhe më vonë u bë i njohur për rezistencën ndaj forcave greke. Këto familja e kanë konsideruar veten pa diferencim të dukshme mes tyre nga banorë tjerë shqipfolës myslimanë të rajonit. Ndërsa familja Bako ishin vendasit dhe kishte shumë oxhakë dhe prona. Ata ishin të njohur edhe për rezistencën ndaj forcave greke.
Sundimi osmane në shekullin i nëntëmbëdhjetë dhe fillimi të shekullit njëzetë
thumb|right|Paramithia siç shihet nga kalaja Kastro Në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë, Paramithia ishte një qytezë me 600 shtëpi, të cilat pas luftërave Suliote u reduktuar në 400 myslimanë dhe 40 shtëpi të krishtera. Kolonel Martin William Leake përshkruan Paramithia përfshinte "një hapësirë e madhe të tokës" dhe duke u "nda në bashkësi" shtëpitë e banuara me "fara" ose "aleancave familjare", që ndonjëherë ishin në konflikt me njëri-tjetrin. Paramithia gjithashtu kishte "shtëpi piktoreske ... ndërtuara prej guri" që qëndronin "të ngushtë së bashku" dhe "të shpërndara në mesin e kopshte" me "lumenj të shumta... rrap... xhamitë dhe burime" që u dha një "pamje e bukur të qytezës". Paramithia ishte e banuar nga afër "9000" njerëz dhe udhëtari Henry Holland vëren se kishte "5 xhami" dhe qyteza ka qenë "selia e një peshkopatës greke". Udhëtarët tjera si François Charles Hugues Laurent Pouqueville dhe Thomas Smart Hughes dha gjithashtu përshkrime të ngjashme si Leake për qytezën Paramithi.
thumb|right|Paramithia siç shihet nga një rruga e sipërme Shumë nga bejlerët dhe agallarët jetuan në shtëpi të mëdha në pjesën rrethuar me mur e qytezës pranë Malit Kurillë, që cilat ishin shkatërruar gjatë luftërave Suliote. Struktura ekonomike e Paramithisë gjatë kësaj epoke ishte e ndarë nga feja. Veshje dhe mobilje ishte prodhuar nga myslimanët shqiptarë, ndërsa krishterët kanë qenë kryesisht "dyqanxhinj". Shqiptarët mysliman në pronësi të shumicën e tokave dhe shumë prej tyre ishin spahi që ishin në përgjigje për luftë nga thirje e sulltanit ose përfaqësuesi i tij. Në ketë kohë, Paramithia siguronte afër "2000 mushqetë" për luftë dhe shpesh ishin të bashkuar për kauzat e tyre me vendbanime të tilla si: Margëlliç, Kardhiq dhe Dragom. Gjatë fillim të shekullit nëntëmbëdhjetë, Paramithjotët nuk ishin vëmendshëm fetarisht. John Cam Hobhouse, një udhëtar vuri në dukje: "Disa prej tyre janë... [myslimanë], disa të krishterë, por jo të rreptë në asnjë fe; martohen me njëri-tjetrin, dhe zien një copë mish deleje dhe një copë mish derri në të njëjtën tenxhere për gruan dhe burrin e bindjeve të ndryshme".
Gjatë luftërat Suliote të vitit 1803, bejlerët dhe agallarët e Paramithisë u anuan me Sulin gjatë konfliktit të tyre me Ali Pashën. Pas pushtimit të Sulit nga Ali Pasha, Aliu në vitin 1804 kthyen vëmendjen e tij në Paramithi dhe Islam Pronjo, beu kryesor i moshës të vitet 90-tat dhe familjes së tij që çuan Paramthinë dhe rezistuan përpjekjet e Aliut për kapjen e Paramithisë. Pas shumë konflikte dhe si një uverturë paqes, Pronjua lejuar një numër të vogël të ushtarëve së Aliut në garnizonin të kështjellës. Ushtarët të Aliut pastaj krijuan një grindje dhe lejuan qindra e më shumë ushtarëve brënda në kështjellën, i cili detyroi Pronjon të dorëzojë kështjellën i fundit të lirë së tij në kodrën e Gallatës. Kushtet e dorëzimit, Aliu e lejoji Pronjon ti mbajë pronat, por më vonë Aliu e detyroj Pronjon ti japë dhe ato tokat të tij.
Në 1812 me miratimin i Sulltanit, Paramithia, Filati dhe Margëlliçi iu bashkangjitur provincës Janinës, të cilat vende deri atëherë i përkisnin Delvinës. Në fillim të vitëve 1830-të, bejlerët dhe agallarët e Çamërisë u bashkuan me elitat tjera shqiptare që refuzuan reformave osmane të Tanzimatit nëpër një kryengritje. Në Paramithi këto forca të udhëhequr nga familja Pronjatë, të cilat me 200 forca tentuar të marrë Janinën. Më 10 gusht 1831, ata u mundën nga Emin Pasha në betejën e Veltishtës. Forcat shqiptare nga Paramithia u rigrupuan dhe riorganizuan mbrojtjen e tyre në kështjellet pranë fshatit Lefterhor dhe në pjesët malore veri-lindore të Paramithisë njohur si Shkallë e Paramithisë. Forcat osmane luftuan për dy muaj dhe u përpoqën për të marrë këto kështjella dhe pas shtënja mbi 25.000 topa u dorëzuan kështjellat. Gjatë kësaj kohe, një pjesë e konsiderueshme e Paramithisë u shkatërrua dhe shumë prej udhëheqësve të përfshirë ishin internuar në Sofje. Në 1849, udhëtari Edward Lear kaloi nëpër Paramithi dhe rrethinat e saj. Ai admironte rajonin përreth si "të gjelbër dhe e këndshme [....] mbështetur nga malet të formuara madhështore". Ishte një vend i "bukur dhe shkëlqimin e skenës", që do të jetë "e mjaftueshme për të punësuar një artist për një hapësirë ​​të gjatë kohore". Lear përshkroj Paramithinë si "një qytezë nga më madhështor të vendosur në Shqipëri". Shtëpitë të Paramithisë ishin ndërtuar pranë malit, i cili në majë është "kurorëzuar me një kështjellë". Ata ishin "banesa të mbledhur piktoreske përzier me qiparis dhe të gjitha llojet e gjethnajës [....] lumenj, shatërvanë prej guri [....] kishat, xhamitë - një kala e dytë [.... dhe] pemë të larta".