cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rubén Botta
Tigre
Më 3 shkurt 2013, Botta shënoi golin e parë të karrierës që nga debutimi me skuadën e parë në një ndeshje kundër Independientes. Më 25 shkurt 2013, pasi mori kartonin e dytë të verdhë në karrierë, ai mori edhe pezullimin e parë në karrierë në një ndeshje në Primera División kundër River Plates. Gjatë raundit të parë të Kupës Libertadores, luajtur vonë në prill, ai pësoi një dëmtim të rëndë në ligamentet e këmbës së tij të majtë, që do ta mbante jashtë fushave të lojës për 6 muaj. Në total me Tigren, ai luajti 77 ndeshje duke shënuar 10 gola.
Inter
Më 1 Maj 2013, ai operoi këmbën e tij të majtë pas dëmtimit të pësuar, dhe më 9 Maj u lajmërua se ai u transferua te Interi si lojtari i lirë dhe me parametra 0. Në korrik të të njëjtit vit, ai kaloi edhe formalitetet e transferimit, duke u bërë një lojtar i Interit. Më 29 gusht, ai u lidhë me një kalim te Livorno, pasi nuk arriti dot të marrë nënshtetësinë italiane, kështu që Inter bleu kuotën e regjistrimit jo të BE-së nga Livorno.
Më 8 janar 2014, ai më në fund u bë një lojtar i Interit. Ai bëri debutimin e tij me skuadrën një ditë më vonë në ndeshjen e raundit të 16-tave kundër Udineses, ku Inter humbi me rezultatin 1–0 me Bottan i cili hyri në fushë në minutën e 79të në vend të Mateo Kovačić. Në Serie A, Botta debutoi në barazimin 1–1 të Interit kundër Chievo Veronës në San Siro më 4 shkurt.
Bijtë e Skënderbeut
Opera "Bijtë e Skënderbeut" është një nga ngjarjet kulmore të skenës së teatrit të Durrësit gjatë shekullit të kaluar. U shfaq për herë të parë në 16 janar 1968 në Teatrin "Aleksandër Moisiu" Durrës. Muzika: Abdulla Grimci. Libreti: Matish Gjeluci. Dirigjent: Ermir Dizdari. Regjisor: Enver Plaku. Skenograf: Hysen Devolli.
Personazhet:
Skënderbeu : Napolon Llalla   -     Ibrahim Nova
Gjeto Curri : malësor farkëtar,      Sotir Afezolli
Bardha :    e bija e Gjetos,         Ferial Kamata
Shpendi :   luftëtar,               Qemal Kërtusha
Syk Tharku : tregtar gruri,          Qemal Golja
Anadoll Pasha : komandant turk,      Dashamir Gjata
Memeci :       luftëtar,             Naim Nova Malësorë e malësore, luftëtarë, fëmijë, jeniçerë, robina.
Pëllumb Kulla
Pëllumb Kulla (Zëmblak, 10 janar 1940) ka qenë regjisor, komediograf, satirist dhe diplomat shqiptar.
Arsimimi
Përfundoi arsimin e mesëm në degën mekanike të Politeknikumit "7 nëntori"(1957) dhe studimet e larta i kreu në Shkollën e Lartë Teatrale "Aleksandër Moisiu" më 1964.
Aktiviteti profesional
U emërua regjisor i Estradës së Vlorës. Një vit më pas i bashkohet trupës së aktorëve të Teatrin të atij qyteti.
Më 1967 bie viktimë e luftës së klasave dhe biografia me njollë e çon për riedukim në gurore, minierë e më pas në ofiçinë. Riedukimi zgjat po aq sa iu desh për të kryer studimet e larta; plot katër vjet.
Më 1972 emërohet aktor në Teatrin e Fierit, më pas regjisor; dhe punoi aty 18 vjet, si regjisor i Estradës dhe Teatrit.
Nën drejtimin e Kullës, Estrada e Fierit arrin “kullën” e suksesit. Është më e mira në vend, duke fituar çmimet më të larta në festivalet kombëtare. Firmos libretin dhe regjinë në pesëmbëdhjetë spektakle, ndër të cilët "Çobo Rrapushi me shokë" (1980) bëhet një sukses kombëtar afatgjatë. Gjatë kësaj kohe shkruan më se 300 skeçe dhe komedi një aktshe, 40 kuplete dhe 23 monologëe, shumica e të cilëve shfaqen në TV. Një pjesë e kësaj krijimtarie voluminoze botohet nga Shtëpia Botuese "Naim Frashëri" nën titujt "Lipe Shtogu në listë" (1979), "Shoku Niqifor" (1981), "Portrete pa makjazh" (1983), "Po martojmë Malon" (1984), "Këshilla për fëmijët e moshave nga 5 deri 55 vjeç" (1988), si edhe në buletinin "Teatër". Më të plotë letërsinë e tij për skenën e gjejmë në pesë vëllime, në një botim të bukur financuar nga Bashkia e qytetit të Fierit, me titullin e përbashkët "Teatri kjo lojë magjepsëse"
Nga 1977 deri më 1990 është bashkëpunëtor i përhershëm i TVSH për spektaklin e Vitit të Ri. Më 1987 i jepet Çmimi "Naim Frashëri" i Klasit të Dytë. Paralelisht me punën në Estradë, realizon dhjetë produksione dramatike, të gjitha drama ose komedi të shkruara prej tij, nga të cilat shquhen "Shoku Niqifor", "Dy krismat në Paris", "E bukur shtëpi e vjetër". Produksionet shfaqen me sukses në të gjithë vendin, si edhe në festivalet kombëtare, por nuk arrijnë kurrë më lart se çmimi i dytë. Përjashtimin e bën komedia "Sa shumë gjethe të thata atë vjeshtë", vënë në skenë nga S. Duni në Teatrin "Skampa" të Elbasanit, që fitoi çmimin e parë në Festivalin Kombëtar të vitit 1989.
Vitet '80
Në vitet '80, humori i Kullës bëhet i kërkuar edhe në kinema. Me skenar të tij xhirohen kinokomeditë "Telat për violinë" dhe "Stolat në park" pa llogaritur pastaj angazhimin si autor dhe regjisor i skenarëve me metrazh të mesëm televiziv, në televizionin e vetëm shtetëror.
Aktiviteti pas viteve '90
Më 1990 largohet nga Fieri, për të nisur punën si pedagog, e më pas Dekan i Fakultetit të Artit Skenik, në Tiranë. Karriera e tij pedagogjike nuk zgjat shumë, pasi zëvendësohet nga ajo diplomatike.
Më 1992 emërohet Sekretar për Kulturën dhe Shtypin në Ambasadën e Shqipërisë në Bonn, Gjermani dhe një vit më pas Ambasador në Misionin Shqiptar pranë OKB, në Nju Jork (1993-1997). Pas përfundimit të shërbimit diplomatik shtetëror doli në pension dhe u vendos me familjen më parë në Waterbury, Connecticut. Shumë shpejt u rikthye në New York dhe u angazhua për afro dy vjet si gazetar dhe editing manager i gazetës shqiptaro-amerikane “Illyria”. Gjatë qëndrimit në SHBA prodhimtaria e tij u pa e begatë. Botoi një seri librash që u pritën me interes. E nisi fillin me esseë e gjatë, me një studim të gjithanshëm të humorit nën diktaturë, “Si qeshnim nën diktaturë” dhe vijoi me romanet "Rrëfenja nga Amerika", "Lejlekët nuk vijnë më" dhe "Vdekja e Enver Hoxhës". Ndërkohë Shtëpia Botuese TOENA e përfshiu autorin në kolanën e Tregimeve të Zgjedhura të Autorëve Shqiptarë me vëllimin me tregime “Pushtimi i Amerikës” (2005) teksa Shtëpia tjetër Botuese GEER ia përmblodhi edhe një herë më gjerë novelat dhe tregimet e tij nën titullin tërheqës “Rrëmbimi i nuses në Nju Jork” (2012). Pa u shkëputur nga librat e tij shënojmë një botim të bukur të Universitetit Europian të Tiranës me afro 700 faqe nën titullin emblematik “Luftë pa Fund” ku gjenden tërë shprehuritë politike të autorit në periudhën e tranzicionit të zgjatur të vendit të tij. Aty janë që nga bashkëpunimet e para me gazetën “Rilindja Demokratike” e pastaj me tërë gazetat e shqiptarëve në Shqipëri, Kosovë, Itali, Greqi dhe ShBA. Vlen të theksohet që edhe në tokën amerikane nuk pushoi bashkëpunimi i tij në fushën e skenës teatrore për të sjellë pranë shqiptarëve të emigruar humorin e vatrave të mëmëdheut dhe për këtë u angazhua shumë me koncerte duke shfrytëzuar bashkëpunimin me aktorët e njohur shqiptarë të vendosur me banim të përhershëm apo të përkohshëm në qytetet amerikane. I takon skenës përkushtimi në shkrimin e një sërë komedive të plota që pastaj u realizuan në atdhe. Këto janë “Kërcuri” (2003), “Milioneri” që u cilësua vepra më e mirë në Festivalin e Dramës Shqipe në Gjilan të Kosovës (2011), “Dikush duhet të vdesë” (2011) dhe “Shshsht! Ule zërin” (2013).
Vlerësime: Është vlerësuar me titullin “Nderi i Qarkut” Fier (2005) dhe me dekret të Presidentit Alfred Moisiu i është akorduar titulli “Mjeshtër i Madh” (3 dhjetor 2003)
Hasani grave
Hasan i Grave sinonim për kaçipërdhiçka, maço, etj. me një ngjyrosje e stilizim të tipit të meshkujve të cilët edhe përkundër sjelljeve të tyre si mashkullore tentojnë të ndërhyejnë në biseda dhe botëkuptime femrore. Zakonisht personat e emërtuar si të till, kanë njohuri nga bota femrore përshkak të paraqitjes së interesit gjatë jetës së tyre që të qëndrojnë në mes bisedash me botëkuptime tipike femrore. Emërtimi i till jepet në dy raste, nga vetë femrat kur atyre ju pengon në zhvillimin e bisedës, ose nga meshkujt kur personi tenton të argumentojë breda shoqëris së pastërt mashkullore me argumente nga bota femrore apo kur personi "e gabon" forumin dhe përqendrohet tek bisedat e femrave brenda një vend hapsire të kufizuar, brenda një dhome apo çfardo lokaliteti ku vetëvetiu është ndarë hapsira e përbashkët në atë mashkullore dhe femrore.
Pëllumb Kulla
Aktiviteti letrar si përkthyes
Ndërsa në fushën e letrave, një tjetër ndihmesë e Kullës është përkthimi i autorëve të njohur si Pirandello, Çehov, Gogol, De Mysse, Buzzatti etj.
Hasani grave
Në ditët e sotshme, kuptimi i fjalës ka pësuar paksa ndryshime dhe më këtë titull famëkeq emërtohen, intelektual, shkollar dhe persona tjerë të vlersuara nga populli si dobisjellës, të cilët persona shprehen me fjalorin e politikës ditore të kapur nga mjete e informit mbi rrjedhat politike.
Emërtim me kundërvlerë e "Hasanit të grave" është burr, burrnesh. Burrnesh edhe pse nuk ka të bëjë me gjinin mashkullore, thirret për arsye se i qëndrron besnike vlerave kulturore të femres e që zakonisht sinjalizojnë "pjekurin" femrore deri dhe figurën e rolin e nënës në shoqëri.
Ermira Mehmeti
Ermira Mehmeti (Maqedonisht: Ермира Мехмети; lindi më 6 tetor 1979 në Shkup) është politikan shqiptar nga Maqedonia. Juriste e diplomuar në UEJL në Tetovë, magjistër në sferën e politikës komparative në Fakultetin e Ekonomisë dhe Shkencave Politike në Londër (LSE). Doktorant i shkencave juridike në Universitetin e Tiranës.
Ermira Mehmeti ishtë deputete në Kuvendin e Republikës të Maqedonisë i partisë Bashkimi Demokratik për Integrim nga 2011 deri 2016.
Mikroshtetet.
Mikroshtetet
Krahas shteteve të mëdhenj, si dhe atyre më të vogla , edhe disa shtete shumë të vogla - mikroshtete - të cilat kanë ruajtur gjatë shekujve pavaresinë e tyre, shpesh në mbrojtjen e vendeve fqinje. Këto mikroshtete janë : Monako (në juglindje te Francës), Andorra (në malet Pirenej, në kufirin ndërmjet Francës), Lihtenshtejni (ndermjet Zvicres dhe Austrisë),gjithashtu San-Morino dhe Vatikani (në Itali).
Argynnis paphia
thumb
Ruetten & Loening
Rütten & Loening ka qene një shtëpi botuese publike e rëndesishme gjermane, që u themelua në Frankfurt më 1844. Sot Rütten & Loening GmbH është në zotërim të grupit Aufbau-Verlag. Marka e emërtimit Rütten & Loening përdoret si Imprint i Aufbau-Gruppe. Brenda grupit botues Imprint janë të lidhura kryesisht me punimet e literaturës argëtuese cilësore.
Fejzullah Fejzullahu
Fejzullah Fejzullahu  i lindur më 3 korrik 1941 në Gjilan, Kosovë dhe i vdekur më 2005 në Gjilan, Kosovë - shkrimtar shqiptar.
Babai i tije Beqir Fejzullahu lindi ne Gjilan, kurse Nena e tij rrjedh nga fshati Pasjak i Gjilanit, fshat ky që u formua me ardhjen e “muhaxhirëve” (refugjatëve) të përzënë nga regjimi serb në vitet 1876-78 nga trojet shqiptare që tash i takojnë Serbisë. Shkollimin fillore dhe të mesëm e kreu në Gjilan, ndërsa shkollimin e lartë për gjuhë dhe letërsi shqipe e filloi në Shkollën e Lartë të Prizrenit dhe e mbaroj në Fakultetin Filozofik në Prishtinë. Ka punuar si mësimëdhënes në disa shkolla të fshatrave të Gjilanit, ndërsa në shkolla të mesme të Gjilanit ka ligjëruar lëndën Mbrojte dhe Siguri e pastaj edhe Gjuhë dhe letërsi shqipe. Me shkrime ka filluar të merret mjaft herët, por ato ka filluar t’i publikon në dhjetëvjetëshin e fundit të shekullit të kaluar. Sipas fjalëve të tij edhe disa vepra i kanë mbetur në dorëshkrim.
Renditja ndërkombëtare e Kosovës
Vijim janë 'renditjen ndërkombëtare të Kosovë' :
Fejzullah Fejzullahu
Ka qenë i përndjekur nga regjimi i Serbisë dhe është burgosur disa herë. Vdiq në Gjian në vitin 2005.
Tituj të veprave
Veprat e Fejzullah Fejzullahut :
Avdyl Bizhga përmes kujtimeve
Avdyl Bizhga përmes kujtimeve me autorë Resul Bedo, Besim Shyti. Botuar në Tiranë në vitin 2011 nga "Kumi". Libri ka 208 faqe me foto. ISBN 9789928118042
Universiteti i Oslos
thumb|300px|Universiteti i Oslos Universiteti i Oslos (norvegjisht Universitetet i Oslo) u themelua në vitin 1811. Universiteti i Oslos është institucion i lartë arsimor i orientuar kryesisht në degët e ...
Aty studiojnë rreth 30,000 studentë norvegjez dhe të huaj të ardhur nga shume vende të botës.
Stafi
Rektor:
Erdit Hazizaj
Erdit Hazizaj është 45-vjeçari, babai i dy fëmijëve, oficeri i lartë i policisë që la karrirën për të garuar dhe që synon të marr kreun e bashkisë së Roskovecit.
I lindur ne 09 -09-1978,ai gezon nje figure te paster morale dhe nje shkollim te pasur, I cili nisi ne 1996, duke u bere ojese e akademise se rendit, dhe duke vazhduar me pas me fakultetin juridik ku u formua me tej nga viti 2005 ne 2009.
Ka punuar si shef komisariati ne qyetete te ndryshme si Erseke, Pogradec ,Durres, Peqin,Polican dhe Kavaje (2001-2015). Grumbullimi I pervojes e ben qe te promovohet ne Oficer Specialist ne policine e Kavajes ndersa ne fund merr titullin specialist I rendit botor, me te cilin e ushtron profesionin ne qytete te medha si Durresi dhe Tirana, ne institucione te rendesishme rendruajtese si Drejtoria vendore e Policise Durres dhe me pas ne Tirane,ku ushtron profesionin e Shefit ndaj krimeve te jetes (2015- 2016). Se fundmi ka ushtruar punen e specialistit te hetimit (2018-2021)
Erdit Hazizaj është trajnuar nga ekspertët amerikane të sigurisë dhe rendit, ku është vlerësuar me disa certifikata kualifikimi. Hazizaj ka provuar që të “mbajë” mbi shpatullat e tij nga detyrat e thjeshta në Policinë e Shtetit si specialist hetimi ne Drejtorinë e Pastrimit Parave  dhe deri në shef qarkullimi e shef komisariati.
Korrektesa, pastërtia e fugurës, i  pakorruptuar, ndershmëria, dashamirësia dhe urtësia me kolegët e komunitetitn ku ka punuar kanë qënë virtytet e figurës së policit që kërkon sot koha ku jetojmë, koha ku dhe ne po integrohemi për të qënë pjesë e Bashkimit Europian, ëndrra e shqiptarëve për të qënë edhe ne pjesë e Europës. parapamje|Kandidati per bashkine Roskovec ne zgjedhjet vendore te 2023 nga rradhet e koalicionit "Bashke Fitojme", Erdit Hazizaj. Duke parë vetitë dhe cilësitë e policit “modern” që koha sot kërkonë, autoritetet amerikane e kanë përfshirë Erdit Hazizaj në disa trajnime duke e çertifikuar për rezultatet e aftësitë e tij të larta profesionale.
Nje njeri i qetë, familjar ashtu si e thonë edhe në dokumentat e tij profesionale të punës  agjent i fshehtë dhe me etikë të lartë profesionale ai nuk rri lokaleve, apo zyrave  në këto ditë të ngjeshura fushate elektorale, atë e gjen kokë më kokë, shtëpi më shtëpi nga njëri cep i bashkisë Roskovecit më cepin tjetër.
Ai nuk bën dallime nëse je me bindje të djathta apo të majta,por I takon, ulet, bisedon, njihet me hallet e problemet e tyre.
Ai u thotë se pas 14 Majit dyert e bashkisë që ai do drejtojë do jenë të hapura për qytetarët sepse bashkia është institucioni i tyre, punonjësit e saj marrin rrogën nga taksat e tyre dhe e kanë për detyrë që ti presin, ti dëgjojnë e tu afrojnë zgjidhje, jo si kjo bashki sot që është hermetike dhe as i pret e as i zgjidh askush dhe askënd.
Dhimitër Mborja
Dhimitër Mborja Emanoil (1884-1945) ishte patriot shqiptar dhe nënshkrues i Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë.
Jetëshkrimi
Personaliteti i shquar i lëvizjes për çlirim kombëtar, atdhetari i dalluar e punëtori i palodhur i çështjes shqiptare, Dhimitër Emanoil, ka lindur në fshatin Mborje të Korçës më 1884. Bashkë me të atin dhe vëllezërit, në moshën 16-vjeçare emigron në Bukuresht. Babai i tij, tregtari Viskë Mborjari, kur u shpërngul nga Mborja, shtëpinë e tij ia dhuroi këtij fshati për shkollë shqipe.
Në mërgim, Dhimitri ndihmon të atin në një restorant të vogël në Bukuresht. Në vitin 1908, krahas librave fillon t'u përkushtohet veprimtarive me karakter patriotik. E shohim anëtar të shoqërisë "Dituria" të Korçës më 1908 e më pas zgjidhet mjaft herë si kryetar i shoqërisë patriotike të shqiptarëve të Bukureshtit.
Nga dokumentacioni i "Bandës së Lirisë" që ndodhet pranë arkivit tonë, mësojmë se Dhimitri ka kontribuar në botimin e dy marsheve me karakter kombëtar "Band e Lirisë" dhe "Kongresi i Dibrës", të hartuar nga profesori i bandës, Paskal Anibali në vitin 1910. Emri i Dhimitër Emanoilit përmendet në dokumentet e mbledhjes së ndihmave.
Boton e shpërndan programin e komitetit të fshehtë "Për lirinë e Shqipërisë", themeluar në Gjirokastër nga Bajram Fehmi Gjirokastra (Bajo Topulli).
Gazeta "Minerva" më 5 nëntor 1912 (që sot ndodhet në Repartin e Koleksioneve Speciale të Bibliotekës së Rumanisë) boton në faqet e saj artikullin "Autonomia e Shqipërisë". Shkruhet aty për mbledhjen e Bukureshtit në hotel "Kontinental" dhe përmendet emri i Dhimitrit si delegat i kolonisë së Bukureshtit në ngjarjen e ngritjes së flamurit. Së bashku me vëllain e tij, Pandeli Emanoil, shoqëron Ismail Qemalin për në Shqipëri.
Ditën e shënuar të 28 nëntorit 1912, Dhimitër Mborja firmon aktin e pavarësisë me siglën "Dh Emmanuel" në emër të kolonisë së Bukureshtit. "Pas krijimit të Ministrisë së Financave, ai i dorëzon Luigj Gurakuqit 1000 napolona flori si ndihmë për mëkëmbjen e ekonomisë së shtetit të ri shqiptar.
Gjatë kësaj kohe ai ndihmon me të holla botimet shqipe. Në dhjetor të vitit 1912 bashkë me Dhimitër Zografin, shkon në Brindisi e më pas vjen në Korçë. Më 1914 e shohim bashkë me vëllain e vogël, Nuçi Emanoil, në krah të Themistokli Gërmenjit, pas një kërkese që ky i fundit iu bën vëllezërve Emanoil (Mborja).
Në shkurt të vitit 1915 zgjidhet si këshilltar pranë shoqërisë së "Komunitetit Ortodoks Shqiptar të Bukureshtit", e cila punonte edhe për të mbajtur një shkollë në gjuhën shqipe.
Rreth vitit 1920, Dhimitri do të lëshonte pa qira godinën e shtëpisë së tij në Korçë si ambient mësimor për Liceun Kombëtar të Korçës.
Më 1924 mbështet Fan Nolin në revolucion e më pas, i detyruar nga presioni i forcave zogiste, zhvendoset nga Korça e për një periudhë kohe nuk kthehet në atdhe. Largohet në Rumani për t'u rikthyer në Shqipëri vite më vonë. Nuk pati simpati për vendosjen e regjimit komunist në Shqipëri. Gjatë kësaj kohe ndiqte me interes lajmet që bashkatdhetarët dhe shtypi i sillnin për zhvillimet në Shqipëri. Vdiq në Bukuresht në vitin 1945. Dhimitër Emanoil ka harxhuar pasuri dhe është persekutuar për çështjen shqiptare si veprimtar i saj.
Më 27 nëntor 1992, me numër dekreti 372, i jepet Dhimitër Emanoilit urdhri "Për veprimtari patriotike" i klasit të parë me motivacionin "Atdhetar i dalluar i lëvizjes kombëtare që ka dhënë një kontribut të madh për forcimin e shtetit të pavarur shqiptar." Titulli iu dorëzua pasardhësve në Korçë dhe e ruan sot Julian Emanoil. Historiografia shqiptare na ka lënë të trashëguar një informacion dokumentar mjaft të cekët për sa i përket figurës së Dhimitër Emanoil Mborjes, mungesë të cilën po përpiqemi sado pak ta mënjanojmë sot me këtë shkrim, modest në krahasim me veprimtarinë e tij të gjerë në shërbim të kombit e atdheut.
Nga vëllezërit Emanoil, në Kuvendin e Vlorës më 1912 ka marrë pjesë edhe Pandeli Emanoil.
Lilo Xhimitiku
Ilia Xhimitiku i njohur si Lilo Xhimitiku(Berat, 20 korrik 1907 - 7 mars 1977) ka qenë fotograf i shquar beratas.
Biografia
Lindi në lagjen "Goricë" të qytetit të Beratit, në një familje tregtarësh. Në vitin 1925 vëllai i tij, Milto Xhimitiku, i dhuron një aparat 6 x 9 të tipit "Kodak", që e kishte sjellë nga Italia. Ai punoi për pak kohë me Palok Gurashin. Më vonë ai krijoi lidhje të afërta me Marubët (1929–1930, ndërsa kryente shërbimin ushtarak në Shkodër) dhe me fotografë të tjerë. Në vitin 1936 bëri udhëtimin e parë njohës drejt Italisë. Vizitoi Barin, Sicilinë, Napolin, Romën, Firencen, Milanon e Gjenovën. Këtu ai u pajis me materiale dhe aparate nga më moderne të kohës, stampatricë, solucione, letër, vulë e thatë (e njohur e që mbahet e vetmja në llojin e saj). Si njeri me njohje të gjera shoqërore dhe me vizion të qartë nga bota e qytetëruar, ishte i pasionuar sidomos pas portretit dhe natyrës. Më vonë iu kushtua edhe kompozimit, dhe u angazhua në fiksimin e fakteve, ngjarjeve apo ditëve të shënuara.
Fondi i arkivave të Xhimitikut ishte i jashtëzakonshëm. Ai fiksoi ngjarje të rëndësishme të historisë së Shqipërisë në kapërcimin e gjysmës së dytë të shekullit të kaluar. Ndryshimet e rëndësishme të qytetit, restaurimi i "Urës së Goricës", ngritja e bustit të Babë Dudë Karbunarës, hyrja e forcave partizane në Berat, ndarja e tapive, vizita e Hrushovit etj, u fiksuan nga objektivi i tij. Kanë qënë me qindra filma e fotografi origjinale. Por fondi i fotografive të trashëguara prej tij është shumë i kufizuar për arsyen se arkiva në 13 shtator 1944 u dogj së bashku me shtëpinë në lagjen "Goricë", në shkurt 1954 studioja shkatërrohet nga një stuhi dhe në vitin 1962 vërshimet e lumit përmbytin arkivin dhe studion duke u shkatërruar përfundimisht pjesa më cilësore e punës dhjetëravjeçare : arkivin e filmit dhe të fotografive, aparatet dhe makinat e stampimit, pa përmendur letrat dhe materialet e tjera. Po të llogaritësh edhe sekuestrimet, shtetëzimet dhe zhdukjen e shumë dëshmive nga frika e persekutimeve mund të imagjinohet realisht kontributi i Lilo Xhimitikut dhe përmasat e tij kombëtare.
Jesé Rodríguez
Jesé Rodríguez Ruiz (lindur më 26 shkurt 1993), njohur zakonisht si Jesé ( Spanjisht [xeˈse], është një futbollist profesionist spanjoll i cili luan si sulmues për klubin portugez Sporting CP, në huazim nga Paris Saint-Germain.
Një produkt i akademisë së Real Madrid, ai bëri debutimin me skuadrën e parë në 2011 dhe u promovua në skuadrën e parë në sezonin 2013–14.
Të rinjtë
Pas sezonit 2010–11 të suksesshën me Real Madrid Juvenil Am ku ai shënoi 17 gola. Jesé u promovua në skuadrën e rezervave.
2011–2013: Castilla dhe hyrja në ekipin e parë
Në korrik 2011, Jesé u thirr nga trajneri i skuadrë së parë José Mourinho për turin para-sezonal. Ai bëri debutimin e tij jozyrtar me skuadrën e parë në një ndeshje miqësore kundër Los Angeles Galaxy më 17 korrik, duke hyrë në fushën e lojës në minutën e 64të në vend të José Callejón.
Jesé shënoi golin e parë zyrtar me Castillan më 2 tetor 2011 kundër La Roda CF, pas një asisti të Álvaro Moratës; megjithatë ai gol ishte thjeshtë për statistikë pasi ekipi u mposht 4–2. Më 6 dhjetor, ai u thirr në ekipin e parë për ndeshjen në transfertë ndaj Ajaxit në grupin D të UEFA Ligës së Kampioneve; ai nuk u aktivizua me Realin që fitoi lehtësisht me rezultatin 3–0. Gjashtë ditë më vonë, ai ishte përfshirë sërisht në listë (e përbërë nga 17 lojtarë) për ndeshjen kundër SD Ponferradina për raundin e parë të Kupës së Mbretit. Gjatë ndeshjes, ai zëvëndësoi Cristiano Ronaldon në 15 minutat e fundit, me Realin që fitoi 2–0.
Më 24 mars 2012, Jesé bëri debutimin e tij në La Liga duke u aktivizuar në minutat e fundit të fitores 5–1 në shtëpi kundër Real Sociedad. Më pas në tetor, Mourinho vuri në dukje se Jesé ishte përdorur te Castilla në një pozicion që nuk ekziston te skuadra e parë. Dy muaj më vonë, agjenti i tij Ginés Carvajal, tha se ai do të studionte alternativa të tjera për të ardhmen e lojtarit nëse ai nuk do të thirrej rregullisht në ekipin e parë dhe nëse nuk do të merrte më shumë minutazh për të luajtur. Në shkurt 2013, i pyetur për aktivizimin e paktët, Jesé deklaroi se ai besonte kishte bërë mirë për të merituar një mundësi, gjatë kohës kur ai u përpoq të mësonte sa më shumë nga Mourinho, një trajner i cili e rrethon veten nga lojtarë që tashmë e kishin bërë emrin e tyre. Presidenti i klubit Florentino Pérez dhe trajneri i ekipit B Alberto Toril i dolën në mbrojtje lojtarit për komentet e tij, edhe pse ky i fundit shtoi se Jesé duhet të përmbajë emocionet e tij.
Në maj 2013, presidenti i Real Madrid Florentino Pérez tha se drejtori sportiv Zinedine Zidane ishte i mendimit se Jesé nuk kishte nevojë që të huazohej. Më 2 qershor, ai shënoi një gol individual në fitoren 4–0 në shtëpi kundër AD Alcorcón – me atë gol, ai theu rekordin e më shumë golave të shënuar në një sezon me Castillan, duke kaluar atë rekord të vendosur nga Emilio Butragueño në sezonin 1983–84 me 21 gola – gjë që i solli lëvdata nga shumë njerëz; ai më vonë deklaroi se dëshironte që të qëndrote në klub. e cila u mbështet nga trajneri Toril.
2013–2016: Rritja e ndikimit, dëmtimi dhe rënja
Gjatë FIFA Kupës së Botës nën-20, Jesé pranoi se ai mund të largohet nga Real Madrid, duke parë edhe mundësitë e pakta në drejtim të tij. Drejtori teknik i klubit, Miguel Pardeza, konfirmoi më 13 korrik se lojtari do të qëndronte në klub dhe do të rinovonte kontratën e tij edhe për katër vite të tjera.
Jesé bëri debutimin e tij në Ligën e Kampioneve më 2 tetor 2013, duke u aktivizuar si zëvëndësues në minutën e 81të të fitores 4–0 në Santiago Bernabeu kundër Copenhagen. Ai shënoi glin e parë zyrtar me Realin në ndeshjen e tij të parë në El Clásico më 26 tetor, duke finalizuar asistin e Ronaldos pas një kundër-sulmi në minutat e fundit të ndeshjes që u mbyll me humbje 2–1 në Camp Nou.
Më 23 nëntor 2013, Jesé hyri në fushë si zëvëndësues në pjesën e dytë kundër Almerías dhe kontriboi me dy asiste (të parët me Realin) në një fitore 5–0 në transfertë. Goli i tij i dytë erdhi në fillim të muajit të ardhshëm në fitoren 3–2 në transfertë ndaj Valencias, duke shënuar në minutat e fundit të takimit për ti dhënë Realit tre pikët. Ai vazhdoi formën e tij të mirë duke dhuruar një asist në ndeshjen e parë të Los Blancos pas pushimeve dimërore, në fitoren 3–0 në shtëpi kundër Celta de Vigo. Tre ditë më pas, ai shënoi golin e parë në kupë në suksesin 2–0 kundër CA Osasuna në ndeshjen e parë të raundin 16-tave, e luajtur gjithashtu në Santiago Bernabeu.
Më 28 janar 2014, në ndeshjen e kthimit të çerek-finales së kupës, Jesé luajti si titullar dhe shënoi golin e vetëm në fitoren e Realit në shtëpi kundër RCD Espanyol (rezultati i përgjithshëm 2–0). Forma e tij e mirë në ligë vazhdoi pas golave të shënuar kundër Athletic Bilbao, Villarreal CF dhe Getafe CF. Më 18 mars, vetëm dy minuta pas nisjes të ndeshjes së kthimit të raundit të 16-tave kundër FC Schalke 04, ai pësoi një dëmtim të rëndë në ligamentet e këmbës së tij të djathtë, duke bërë që ta mbyllte sezonin para kohe.
Paris Saint-Germain
Më 8 gusht 2016, Jesé u transferua te Paris Saint-Germain në një marrëveshje pesë-vjeçare për shifër të raportuar 25 milion €. Në përfundim të sezonit 2019–20, Jesé mori një medalje të Ligue 1 për kontributin e tij te PSG-ja, ku ai luajti vetëm një minutë gjatë gjithë sezonit në një ndeshje në transfertë ndaj Metz.
Karriera ndërkombëtare
thumb|175px|Jesé me [[Gerard Deulofeu në Kampionatin Europian nën-19.]] Jesé ka qënë një lojtar i ekipeve spanjolle të të rinjëve, duke u aktivizuar nga kategoria nën-16 deri në kategorinë nën-21. Ai bëri debutimin e tij me ekipin nën-16 në vitin 2009 dhe me ekipin nën-17 arriti në finalen e Kampionatit Europian në vitin 2010 kundër Anglisë.
Në Kampionatin Europian nën-19 që u mbajt në Estoni, Jesé shënoi katër gola vetëm në fazën e grupeve, përfshirë një tregolësh në barazimin 3–3 kundër Portugalisë më 6 korrik. Ai shënoi golin e tij të pestë në turnament në finalen kundër Greqisë (1–0) dhe në fund u shpall golashënuesi më i mirë i turnamentit.
Jesé shënoi pesë gola me kombëtaren nën-20 në FIFA Kupën e Botës 2013 që u zhvillua në Turqi; në turnament, Spanja u eliminua në çerek–finale, kurse Jesé mori Topin e Bronztë si golashënuesi i tretë më i mirë i turnamentit. Më 6 shkurt 2014, duke qënë ende në kohë për të luajtur me ekipin kombëtar nën-21, trajneri i kombëtares së parë Vicente del Bosque zbuloi se lojtari ishte në planet e tij para Kupës së Botës 2014 në Brazil; megjithatë, në mars, dëmtimi i pësuar në ligamentet e këmbës së djathtë bënë që mundësitë e tij për të qënë në Brazil me Spanjën të zhduken. Trajneri e përshkroi këtë gjë si "një goditje".
Stili i lojës
Jesé mund të luaj nga pozicioni i mesfushës (mbrapa sulmuesit) në pozicionin e anësorit në të dyja anët e fushës, dhe sigurisht edhe si qëndër-sulmues. Te Castilla, nën urdhërat e trajnerit Toril, ai luante si një numër fallco 9 në formacionin 4–3–3, dhe zhvendosej në të dyja anët e fushës për shkak të aftësisë së tij për të luajtur me të dyja këmbët. Pas promovimit të tij me skuadrën e parë në 2013, trajneri Carlo Ancelotti e vendosi atë në pozicionin e anësorit.
Dy nga tiparet më të jashtëzakoneshme të Jesé janë futbolli i tij i drejtpërdrejtë dhe aftësia teknike, që janë përshkruar si "fenomenale". Ai njihet për tenikën e tij dhe për aftësinë për të gjuajtur me të dyja këmbët, duke bërë që ai të krahasohet me portugezin Cristiano Ronaldo.
Vizioni i Jesés, një tipar që e ka përmirësuar që nga fillimet e tij, e lejuan atë për të zhvilluar në një lojë efektive.
Jeta personale
Jesé ka lindur nga Pascual Rodríguez, një punonjës farmacie, dhe nga María Ruiz. Ai bë baba për herë të parë në verën e vitit 2012 në moshën 19 vjeç; gruaja e tij lindi djal dhe ai i vendosi emrin e tij Jesé; marrëdhëja me nënën e tij përfundoi shpejt pas kësaj, dhe fëmija u zhvendos me këtë të fundit.
Jesé ka një tatuazh me emrin e djalit të tij dhe datën e lindjes në krahun e tij të djathtë, dhe emrat e prindërve të tij në secilën krahë.
Ungjilli i Lukës
parapamje|200px|Shën luka Ungjilltar. Tradicioni kishtar më i vjetri Ungjillin e tretë e mban për vepër të Lukës, shokut të ngushtë në veprimtari dhe >mikut të dashur< (Kol 4,14; Fil 24) të Palit. Në përgjithësi mund të thuhet se autori i të tretit Ungjill, që është autori i Veprave të Apostujve, është një historian i ndërgjegjshëm. Patjetër do ta ketë njohur Ungjillin e Markut dhe ka marrë nga i njëjti burim nga nga ka nxjerrë edhe Mateu. Ai vetë e thotë në fillim të veprës së vet se i ka shqyrtuar dhe hulumtuar me kujdes të gjitha dëshmitë mbi Jezusin, qofshin ato gojore apo të shkruara. Ka një stil të këndshëm, të rrjedhshëm dhe të përpunuar. Autori shkruan për të krishterë që vijnë nga paganizmi.
Njohuritë e para mbi Lukën dalin nga Veprat e Apostujve. Në to paraqitet se Luka lindi në Antioki të Sirisë (Vap 11,28), si duket nga prindërit paganë. Duket se takimi i parë me Palin ndodhi në Troadë. Herët u kthye në krishtërim (rreth v. 40). Gjasa është se bashkë me Palin prej Troadës shkoi në Filipe, ku ndoshta Pali e la mbikqyrës të bashkësisë (Vap 16,10-17). E gjejmë rishtas me Palin, kur ky, në misionin e tretë kthehet në Jeruzalem (Vap ). Që atëherë Luka bashkvepron me Palin (Vap 27,1-28. 16.2 Tim 4,11). Luka, sikurse edhe Mateu e Marku, e shkroi Ungjillin sipas predikimeve të Apostujve. Megjithatë Luka në plan ka futur dy ndryshime: në fillim ka paraqitur fëmijërinë e Jezusit, gjë kjo që i jep një paraqitje më të plotë jetës së Jezusit, mandej futi edhe një pjesë të gjatë (9,51-18, 14,), në të cilën, në mënyrë të përshtatshme bie ngjarje të ndryshme e thënie që nuk gjenden te Marku ndërsa te Mateu janë vetëm pjesërisht. Në këtë pjesë të Ungjillit të Lukës përshkruhen kryesisht mundimet e Jezusit, sepse udhëtimi drejt Jeruzalemit paraqitet si udhëtim në vdekje.
Historia e Jezusit mund të ndahet në këto tri pjesë: 1.Nga ngjarja e kushtimit në Tempull deri në mbarim të veprimtarisë në Galile (1,5-9 50.). 2.Udhëtimi i Jezusit në Jeruzalem (9,51-19, 27). 3.Ditët e fundit të Jezusit: mundimet, vdekja dhe ngjallja e tij (19,28-24, 53). Specialistët nuk janë plotësisht në përkim rreth kohës kur u shrua. Disa provojnë se u shkrua rreth 60-62 v. por shumica e madhe pohon se u shrua në vitin 65-70.
Kombëtarja faroete e futbollit
Kombëtarja faroete e futbollit përfaqson Ishujt Faroe në shoqatën e futbollit dhe është e kontrolluar nga Federata Faroete e Futbollit, organi qeverisës i futbollit në Ishujt Faroe, që u bë pjestare e FIFA-s në vitin 1988 dhe UFEA-s në vitin 1990 dhe është vendi i katërt me popullsinë më të vogël në UEFA. Ishujt Faroe nuk janë kualifikaur asnjëherë në Kupën e Botës ose Kampionatin Europian. Ata morën pjesë në Lojërat e Ishullit në vitet 1989 dhe 1991 duke arritur të dalin fitimtarë. Ata gjithashtu kanë marrë pjesë në Kampionatin Nordik të Futbollit për herë të parë në edicionin 2001–02, dhe që nga ajo kohë nuk ka marrë më pjesë. Në Ishujt Faroe skuadra njihet si landsliðið. Ata luajnë ndeshjet si vendas në Tórsvøllur dhe Svangaskarð.
Historia
Pavarësisht se skuadra kombëtare ka ekzistuar që në vitin 1930, ajo nuk luajti asnjë ndeshje zyrtare deri në vitin 1988. Ndeshja e parë zyrtare ishte fitorja 1–0 kudër Kanadasë në vitin 1989. Ishujt Faroe bënë një nga çudirat më të mëdha të futbollit pasi mposhtën 1–0 Austrinë në ndeshjen e parë kompetitive të tyre. Ndeshja, një kualifikuese e Euro 1992, u luajt në Landskrona, Suedi për shkak se nuk kishte fusha futbolli në Ishujt Faroe. Pika tjetër që ata arritën në ato kualifikuese ishte barazimi kundër Irlandës së Veriut. Gjatë kualifikueseve të Euro 2000 dhe Euro 2004, ata morën barazime kundër Skocisë (ata gjithashtu barazuan me Lituaninë dhe Bosnjen në kualifikueset e edicionit 2000, kurse barazimi kundër Skocisë ishte pika e vetme që morën në kualifikueset e edicionit 2004). Fitoret e vetme të kombëtares në kualifikueset e Europianit ishin dy fitoret kundër San Marinos në kualifikueset e edicionit 1996, deri sa ata mposhtën Estoninë në kualifikueset e Euro 2012 më 7 qershor 2011.
Kombëtarja ka marrë pjesë në kualifikueset e Kupës së Botës që nga viti 1992. Ata i përfunduan kualifikueset e Kupës së Botës 1994 pa mundur dot për të marrë pikë dhe me një golavarazh 1–38 nga dhjetë ndeshje të luajtura. Në kualifikueset e Kupës së Botës 1998, ata e përmirësuan rekordin e tyre me dy fitore kundër Maltës, duke e mposhtur dy herë me rezultatin 2–1. Kualifikueset më të suksesshme në historinë e Ishujve Faroe ishte edicioni i Kupës së Botës 2002, ku ata morën një barazim 2–2 kundër Sllovenisë dhe dy fitore kundër Luksemburgut, 2–0 jashtë fushe dhe 1–0 brënda. Kualifikueset e Kupës së Botës 2006 nuk ishin ndonjë sukses i madhë për kombëtaren, pasi ata morën vetëm një pikë të vetme nga një barazim 2–2 jashtë fushe kundër Qipros.
Më 2 shtator 2007, në një ndeshje kualifikuese të Euro 2008 kundër Italisë, faroetët surprizuan me Golin e tyre në minutën e 77 në humbjen 2–1. Në total, fushata e tyre kualifikuese ishte poshtëruese, pasi ata pësuan plot 43 Gola dhe shënuan vetëm katër (të gjithë Golat u shënuan nga i njëjti lojtar, Rógvi Jacobsen, ku dy prej tyre i'a shënoi Italisë) dhe duke humbur 12 ndeshje.
Gjatë verës së vitit 2008, Ishujt Faroe luajtën dy ndeshje miqësore, e para ishte humbja 4–3 kundër Estonisë më 1 qershor 2008, dhe kjo ndeshje cilësohet si ndeshja e parë ku Ishujt Faroe shënuan tre Gola dhe humbën. Më vonë ata u mposhtën me rezultatin 5–0 nga Portugalia.
Kombëtarja faroete e nisi fushatën e saj të kualifikueseve të Kupës së Botës 2010 me një humbje 2–0 kundër Serbisë. Megjithatë, në ndeshjen kundër Rumanisë disa ditë më vonë, mbrojtja faroete rezistoi më shumë se një orë, por ndeshja u mbyll me humbjen 1–0. Ndeshja e rradhës e tyre, kundër Austrisë më 11 tetor 2008, u mbyll me rezultatin 1–1, duke i dhënë Ishujve Faroe pikën e parë kualifikuese në gati katër vite.
Pasi lajmëroi skuadrën për ndeshjet e rradhës kualifikuese kundër Austrisë dhe Lituanisë, trajneri Jógvan Martin Olsen deklaroi largimin e tij nga kombëtarja pas tre vitesh në krye.
Më 22 mars 2009, Ishujt Faroe mposhtën Islandën me rezultatin 2–1 në një ndeshje miqësore, duke regjistruar fitoren e parë në histori kundër tyre.
Më 5 prill 2009, ish trajneri i Repulikës së Irlandës Brian Kerr u vendos si trajneri i ri i kombëtares. Më 9 shtator 2009, Ishujt Faroe morën fitoren e tyre të parë kompetitive që nga kualifikueset e Kupës së Botës 2002 pasi mposhtën Lituaninë me rezultatin 2–1.
Më 11 gusht 2010, Ishujt Faroe ishin shumë pranë një fitore jashtë fushe kundër Estonisë gjatë një ndeshje kualifikuese të Euro 2012. Faroetët morën avantazhin e ndeshjes me një Gol të Jóan Símun Edmundsson në fund të pjesës së parë. Ndeshja ishte ende me rezultatin 1–0 deri në minutën e 90, por estonezët shënuan dy Gola në kohën shtesë, duke fituar ndeshjen me rezultatin 2–1.
Dy muaj më vonë, më 12 tetor 2010, Ishujt Faroe barazuan me Irlandën e Veriut 1–1 në Svangaskarð Stadion, Toftir. Sulmuesi Christian Holst shënoi për faroetët në minutën e 60, përpara se Kyle Lafferty të barazonte shifrat 16 minuta më vonë për vizitorët, duke bërë që të dyja skuadrat të marrin një pikë.
Piu I
parapamje|Pius I Pius I ishte ipeshkëv i Romës dhe papë ndoshta nga vitet 140 - 154. Besohet të ketë lindur në Aquileia, në veri të Italisë, babai i tij ishte një farë "Rufinusi", sipas Liber Pontificalis. U zgjodh papë pas tre ditësh agjërimi dhe lutjesh kushtuar besimtarëve të shkollës së re papnore. Papa Piusi I ishte pasardhës i Papa Higinus.
Sipas të dhënave, ai u mor me çështjet rreth hebrenjve të kthyer në krishterim si dhe luftoi ashpër heretikët gnostikë Valentino, Cerdone dhe Marcione. Ai vendosi që Pashkët të festohen gjithmonë në ditën e diel.
Ai ka ndërtuar kishën romake Santa Pudenziana, qe është edhe kisha më e vjetër e Romës.
Sipas Canone muratoriano, një kopje origjinale greke e vitit 170, Piusi ishte vëllai i Hermas, autorit të veprës "Pastori i Hermas", më e përhapura mes etërve apostolikë.
Papa Piusi i I renditet si papë i 10 i kishës katolike romake dhe është shenjtor.
Rrëfehet se vdiq si dëshmor, por rreth kësaj nuk ka të dhëna historike të besueshme.
Dita e tij përkujtimore është 11 korriku.
Emri Pius do të thotë "i mëshirueshmi, i përvuajturi".
Ahmet Nexhdet Sezer
Ahmet Nexhdet Sezer (lindi më 13 shtator 1941) është politikan turk dhe presidenti i dhjetë i Turqisë nga viti 2000 deri më 2007. Më parë ai ishte President i Gjykatës Kushtetuese të Turqisë nga viti 1998 deri më 2000. Asambleja e Madhe Kombëtare e Turqisë zgjodhi Sezer si president në vitin 2000 pasi skadoi mandati shtatë vjeçar i Süleyman Demirel. Ai u pasua nga Abdullah Gjyl në vitin 2007.
Sezer u bë kandidat për president me përkrahjen e shumë politikanëve të parlamentit. Ai u zgjodh president në zgjedhjet e majit të vitit 2000, duke u bërë kryetari i parë i shtetit i Turqisë që vjen nga një sfond gjyqësor. Ai u betua më 16 maj 2000. Mandati i tij ishte që të skadonte më 16 maj 2007, por për shkak se Asambleja e Madhe Kombëtare e Turqisë nuk arriti të zgjedhë një president të ri, ai e mbajti zyrën pro tempore deri më 28 gusht 2007 (Kushtetuta e Turqisë thotë që mandati i një presidenti të zgjatet derisa të zgjidhet një pasardhës).
Jeta e hershme
Sezeri lindi në Afjonkarahisar te Ahmet Hamdi Sezer dhe Hatixhe Sezer. Pas mbarimit të shkollës së mesme më 1958, ai u diplomua në Fakultetin Juridik të Universitetit të Ankarasë në vitin 1962 dhe filloi karrierën e tij si gjyqtar në Ankara. Pas shërbimit të tij ushtarak në Akademinë Ushtarake, ai shërbeu së pari si gjyqtar në Dicle dhe Yerköy, dhe më vonë u bë gjyqtar mbikëqyrës në Gjykatën e Lartë të Apelit në Ankara. Në vitin 1978, ai mori LL.M. në të drejtën civile nga Fakulteti i Drejtësisë në Universitetin e Ankarasë.
Globalizimi
Ekonomikisht, globalizimi përfshin mallra, shërbime, të dhëna, teknologji dhe burime ekonomike të kapitalit. Zgjerimi i tregjeve globale liberalizon aktivitetet ekonomike të shkëmbimit të mallrave dhe fondeve. Heqja e barrierave tregtare ndërkufitare e ka bërë më të realizueshëm formimin e tregjeve globale. Përparimet në transport, si lokomotiva me avull, anijet me avull, motorët e avullit dhe anijet me kontejnerë, dhe zhvillimet në infrastrukturën e telekomunikacionit, si telegrafi, interneti, telefonat celularë dhe telefonat inteligjentë, kanë qenë faktorë kryesorë në globalizim dhe kanë gjeneruar ndërvarësi të mëtejshme ekonomike dhe aktivitete kulturore në mbarë globin.
Megjithëse shumë studiues e vendosin origjinën e globalizimit në kohët moderne, të tjerë e gjurmojnë historinë e tij shumë kohë përpara Epokës Evropiane të Zbulimeve dhe udhëtimeve në Botën e Re, dhe disa madje deri në mijëvjeçarin e 3-të pes. Globalizimi në shkallë të gjerë filloi në vitet 1820 dhe në fund të shekullit të 19-të dhe në fillim të shekullit të 20-të shkaktoi një zgjerim të shpejtë në lidhjen e ekonomive dhe kulturave të botës. Termi qytet global u popullarizua më pas nga sociologia Saskia Sassen në veprën e saj The Global City: New York, Londër, Tokio (1991).
Në vitin 2000, Fondi Monetar Ndërkombëtar (FMN) identifikoi katër aspekte themelore të globalizimit: tregtinë dhe transaksionet, lëvizjet e kapitalit dhe investimeve, migrimin dhe lëvizjen e njerëzve dhe përhapjen e njohurive. Proceset globalizuese ndikojnë dhe ndikohen nga biznesi dhe organizimi i punës, ekonomia, burimet sociokulturore dhe mjedisi natyror. Literatura akademike zakonisht e ndan globalizimin në tre fusha kryesore: globalizimi ekonomik, globalizimi kulturor dhe globalizimi politik.
Kantoni Olmeto
Kantoni Olmeto (frëngjisht: Canton d'Olmeto) është një kanton në departamentin Corse-du-Sud, rajonin Corse në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Olmeto. Ka sipërfaqe 123.55km2 dhe popullsi 5414 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Olmeto aktualisht përbëhet nga 6 komuna.
Sofije Alushaj
Sofije Halil Alushaj lindur më 16/11/1974 në Lipjan, Kosovë, ku u rrit dhe mbaroi gjimnazin dhe filloi studimet në mjekësi në vitin 1994-1995.
Vjen nga një familje demokrate, luftarake dhe atdhedashëse që nuk kursyeu as gjakun në luftën e Kosovës me dy martirë dhe një veteran të UÇK-së. Ka kontribuar në rezistencën dhe organizimet e formave të ndryshme ndaj regjimit serb para luftës, gjë e cila nuk kaloi pa u vënë re nga fashistët Serbë. Është penalizuar me heqje lirie, sekuestrim të dokumentit të identifikimit si dhe urdhër arresti.
Por, fati ishte me të dhe ajo kaloi kufirin ilegalisht në Shqipëri.
Me 1997-1998 bëri transferimin në Universitetin e Mjeksisë në Tiranë dhe përfundoi studimet në Mjeksi të përgjithshme në vitin 2002-2003. parapamje|Kandidatja nga rradhet e koalicionit "Bashke Fitojme" per bashkine Patos ne zgjedhjet vendore te vitit 2023, Sofije Alushaj. Gjatë studimeve u njoh dhe u fejua me bashkëshortin, djalë nga Patosi dhe kurorëzoi familjen me tre fëmijët e saj në Patos.
Filloi punë si mjeke në Komunën Ruzhdie dhe fshatrat e saj për një vit, pastaj u transferua në qytetin e Patosit si mjeke familje në QSH Patos deri në vitin 2017.
Në Maj 2017 kaloi në sektorin privat si mjeke dhe vazhdon kontributin e saj prej 21 vitesh çdo ditë në ndihmë të shëndetit të qytetarëve të Patosit dhe rrethinave.
Thelloi studimet e saj në universitetin Kristal, Master në Shkencat Farmaceutike.
U trajnua në sektorin e imazherisë si sonografiste prej 6 muajsh dhe ky kontribut vjen në të mirë të qytetarëve prej 10 vitesh nga ajo.
Pasioni për mjeksinë, profesioni njerezor, kultura, edukata e ndërthurur ndërmjet dy vendeve Kosovë -Shqipëri, i ka ofruar shumë qytetarëve të saj dhe ajo gëzon një respekt të madh dhe familjarizim nga qytetarët e Patosit dhe rrethinave; kontribut që u shtua shumë në periudhen Covid-iane duke ju gjendur pranë çdo qytetari që kishte nevojë për ndihmë mjeksore e sociale.
Sofija është falenderuese për mbështetjen e madhe në këtë garë të rëndësishme në një moment kaq kritik për vendin, e premton që të punoje akoma më shumë për të sjellë ndryshimin në të mirë të Patosit.
Argynnis pandora
thumb
Ankaraja
Ankaraja, gjithashtu e njohur me emrin antik Angora, është kryeqyteti i Turqisë. Është qyteti i dytë më i madh në Turqi pas Stambollit.
Në Ankara gjindet mauzoleu i gjeneralit turk Mustafa Qemal Atatyrk. Mauzoleu Anıtkabir është përmendore monumentale e ndërtuar në vitin 1953, aty ndodhet varri i Ataturkut dhe i bashkëpunëtorit të tij më të ngushtë Ismet Inony.
Megjithëse e vendosur në një nga rajonet më të thata të Turqisë dhe e rrethuar kryesisht nga bimësia e stepave (përveç zonave të pyllëzuara në periferinë jugore), Ankara mund të konsiderohet një qytet i gjelbër për sa i përket zonave të gjelbërta për banor, me 72 metra katrorë për kokë.
Pak histori
Duke shërbyer si kryeqyteti i shtetit antik keltik të Galatisë (280–64 pes), dhe më vonë i provincës romake me të njëjtin emër (25 pes – shekullin e 7-të). Osmanllinjtë e bënë qytetin kryeqytetin e parë të Ejaletit të Anadollit (nga viti 1393 deri në fund të shekullit 11), dhe më pas Vilajetit të Angorës (1867–1922). Megjithëse disa nga veprimet e tij kanë mbijetuar, ka shembuj të ruajtur mirë të arkitekturës romake dhe osmane në të gjithë qytetin, më i mrekullueshmi është Tempulli i Augustit dhe Romës, e cila u ndërtua në vitin 20 e.r. që mburret me Monumentum Ancyranum, mbishkrimi që regjistron Res Gestae Divi Augusti.
Më 23 prill 1920, Asambleja e Madhe Kombëtare e Turqisë u krijua në Ankara, e cila u bë selia e Lëvizjes Kombëtare Turke gjatë Luftës për Pavarësi Turke. Ankaraja u bë kryeqyteti i ri turk me themelimin e Republikës më 29 tetor 1923, duke pasuar në këtë rol ish-kryeqytetin turk Stamboll (Kostandinopojë) pas rënies së Perandorisë Osmane.
Ekonomia
Qeveria është një punëdhënëse e shquar, por Ankaraja është gjithashtu një qytet i rëndësishëm tregtar dhe industrial, i vendosur në qendër të rrjeteve rrugore dhe hekurudhore të Turqisë.
Demografia
Është qyteti i dytë më i madh në Turqi pas Stambollit. Qyteti ka mbi 5.6 milionë banorë.
Politika
Ankaraja është politikisht një fushë beteje e trefishtë midis Partisë së Drejtësisë dhe Zhvillimit (AKP) në pushtet, Partisë Republikane Popullore (CHP) të qendrës së majtë Kemaliste dhe Partisë së Lëvizjes Nacionaliste (MHP). Provinca e Ankarasë është e ndarë në 25 rrethe. Fortesa kryesore dhe pothuajse e vetme politike e CHP në Ankara shtrihet brenda zonës qendrore të Çankajës, e cila është rrethi më i populluar i qytetit. Ndërsa CHP ka fituar gjithmonë midis 60 dhe 70% të votave në Çankaja që nga viti 2002, mbështetja politike diku tjetër në Ankara është minimale. Popullsia e lartë brenda Çankajës, si dhe Jenimahalle deri në një farë mase, ka lejuar CHP të marrë vendin e dytë të përgjithshëm pas AKP në të dy zgjedhjet lokale dhe të përgjithshme, me MHP një të tretën afër, pavarësisht nga fakti se MHP është politikisht më e fortë se CHP në pothuajse çdo rreth tjetër. Në përgjithësi, AKP gëzon mbështetjen më të madhe në të gjithë qytetin. Kështu elektorati i Ankarasë tenton të votojë në favor të së djathtës politike, shumë më tepër sesa qytetet e tjera kryesore të Stambollit dhe Izmirit. Në retrospektivë, protestat e viteve 2013–14 kundër qeverisë AKP ishin veçanërisht të forta në Ankara, duke provuar se ishin fatale në shumë raste.