cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mësimi i përzier
Mësimi i përzier është një qasje ndaj arsimit dhe edukimit që kombinon materiale arsimore në internet dhe mundësi tjera për ndërveprim në internet me metodat tradicionale të mësimdhënies klasore në shkollë. Kjo qasje kërkon praninë fizike si të mësuesit ashtu edhe të nxënësit ose studentit, me disa elementë të kontrollit të nxënësit ose studentit me kohën, vendin, rrugën ose ritmin. Ndërsa nxënësit ose studentët vazhdojnë të ndjekin shkollën me një mësues të pranishëm, praktikat në klasë ballë për ballë kombinohen me aktivitete të ndërmjetësuara nga kompjuteri në lidhje me përmbajtjen dhe shpërndarjen mësimore. Mësimi i përzier përdoret gjithashtu edhe në mjediset e zhvillimit dhe trajnimit profesional.
Mësimi i përzier është shumë i varur nga konteksti mësimor, prandaj një konceptim universal për të është vështirë të realizohet. Disa raporte kanë pohuar se mungesa e konsensusit mbi një përkufizim të vështirë të mësimit të përzier kishte çuar në vështirësi në hulumtimin mbi efektivitetin e tij. Një studim i cituar mirë i vitit 2013, i përkufizuar gjerësisht i mësimit të përzier si një përzierje e ofrimit online dhe personale, ku pjesa në internet zëvendëson në mënyrë efektive disa përmbajtje mësimore nga forma e kontakti ballë për ballë. Për më tepër, një meta-analizë e vitit 2015, e cila historikisht shikonte një përmbledhje të plotë të studimeve hulumtuese të bazuara në prova, rreth mësimit të përzier, gjeti disa karakteristika të përbashkëta në përcaktimin se mësimi i përzier konsiderohej "një kombinim i mënyrave tradicionale të mësimit frontal f2f [ballë për ballë] udhëzimesh me online mënyrat e të mësuarit, duke u bazuar në udhëzimet e ndërmjetësuara nga teknologjia, ku të gjithë pjesëmarrësit në procesin e të mësuarit ndahen nga distanca disa nga koha ". Ky raport zbuloi gjithashtu se të gjitha këto studime të bazuara në prova arritën në përfundimin se arritjet e studentëve ishin më të larta në përvojat e mësimit të përzier, krahasuar me përvojat e të mësuarit plotësisht online ose plotësisht me fytyrën.
"Të mësuarit e përzier" përdoret ndonjëherë me të njëjtin kuptim si edhe "mësimi i personalizuar" dhe udhëzimet e diferencuara.
Terminologjia
Shprehjet "mësim i përzier", "mësim hibrid", "mësimi përmes teknologjisë", dhe "mësim i zgjeruar në internet" shpesh përdoren në mënyrë të ndërrueshme në literaturën bashkëkohore kërkimore shkencore në fushën e mësimdhënies. Megjithëse konceptet e mësimit të përzier u zhvilluan për herë të parë në vitet 1960, terminologjia zyrtare për ta përshkruar atë nuk mori formën e saj të tanishme deri në fund të viteve 1990. Një nga përdorimet më të hershme të këtij termi shfaqet në një njoftim për shtyp të vitit 1999, në të cilin Qendrat Interaktive të të Mësuarit, një biznes arsimi me bazë në Atlanta, njoftuan një ndryshim të emrit në EPIC Learning. Në njoftim përmendet se "Kompania aktualisht operon 220 kurse online, por do të fillojë të ofrojë kursin e saj në internet duke përdorur metodologjinë e kompanisë me mësimin e përzier". Termi "mësim i përzier" fillimisht ishte i paqartë, duke përfshirë një larmi teknologjish dhe metodash pedagogjike në kombinime të ndryshme (madje disa që nuk përdornin fare teknologji). Në vitin 2006, termi u bë më konkret me botimin e manualit të parë të mësimit të përzier nga Bonk dhe Graham. Graham sfidoi gjerësinë dhe paqartësinë e përkufizimit të këtij termi dhe përcaktoi "sisteme të përziera të të mësuarit" si sisteme mësimore që "kombinojnë udhëzimet ballë për ballë me udhëzimet e ndërmjetësuara nga kompjuteri". Në një raport të titulluar "Përcaktimi i mësimit të përzier", studiuesi Norm Friesen sugjeron që, në formën e tij të tanishme, mësimi i përzier "përcakton gamën e mundësive të paraqitura duke kombinuar Internetin dhe media digjitale me forma të krijuara në klasë që kërkojnë bashkë-praninë fizike të mësuesit dhe nxënësit ".
Radosh Ljushiq
Radosh Ljushiq (Serbisht: Радош Љушић; lindi më 2 nëntor 1949) është akademik dhe historian serb. Ai është anëtar i Partisë Progresive të Serbisë që nga viti 2008.
Kronologjia e historisë së Kosovës
Kronologjia e historisë së Kosovës është një renditje e ngjarjeve më të rëndësishme historike në mënyrë kronologjike, që nga kohët më të hershme e deri më sot, një listë datash dhe ngjarjesh nga historia e Kosovës.
Shtëpia e Jan Konicoti
Shtëpia e Jan Konicoti është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Felix F. Carlebach
Felix Falk Carlebach (15 prill 1911 - 23 janar 2008) ishte rabin gjermano-britanik. Ai u nderua si "Qytetar Nderi" i qytetit Lybek. Ai ka nënshtetësinë gjermane dhe britanike.
Familja
Felix vjen nga një familje e njohur gjermane. Ai ishte djali i Simson Carlebach dhe gruaja e tij Resi née Graupe. Gjyshi i tij Salomon Carlebach i cili ishte i martuar me Esther Carlebach née Adler ishte tashmë rabin i qytetit të Lybekut. Axha e tij Joseph Carlebach ishte rabin i Hamburgut. Felix kishte dy vëllezër dhe një motër; Ephraim i cili ishte rabin i Montrealit, Salomon dhe Esther.
Edukimi
Felix ishte student në gjimnazin Katharineum në Lybek. Pas përfundimit, më 1929 filloi të studioj teologjinë dhe muzikën në Këln. Në vitin 1934, ai u bë mësues në Höhere Israelitische Schule një shkollë izraelite në Lajpcig e cila është themeluar nga axha e tij Ephraim Carlebach.
Jeta private
Më 1936, Felix u martua me Babette Kohn, e cila më vonë filloj të jep mësim në shkollën izraelite Höhere Israelitische Schule. Ata kanë pasur tre vajza, Judith, Sulamith and Naomi.
Nderimi
Felix morri nderimin si "Qytetar Nderi" i Lybekut më 17 shtator 1987. Qyteti i Lybekut i nderoi të gjithë familjen Carlebach duke e emëruar parkun që ndodhet në Hochschulstadtteil afër Universitetit të Lybekut Carlebach Park.
Ongles
Ongles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Ongles ka një popullsi prej 348 banorë dhe sipërfaqe 31.46 km², me një dendësi prej 11 banor/km².
Sistemi i tretjes te ujetoksoret
tek ujetoksoret ,sistemi i tretjes perbehet nga goja,ezofagu,lukthi,zorra e holle dhe trashe dhe gjithashtu kloaka
Siniscola
Siniscola (Thiniscòle) është një komunë në Itali në provincën Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 196.38 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 39 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 11.517 banorë.
Sonja Stoliq
Sonja Stoliq (Serbisht: Соња Столић Sonja Stolić, lindi më 21 prill 1980) është atlete serbe. Ajo ka marrë pjesë në Lojërat Olimpike Verore 2000 në vrapimin 5000 metra. Trajneri i saj është Desimir Gajić. Klubet e saj ka qenë Mokra gora - Zubin Potok dhe Red Star Belgrade.
Gjermanishtja silesiane
Gjermanishtja Silesiane, (Silesian Gjermane: Schläsche Sproache ose Schläs'sche Sproche, Schlesisch) ose Silesian e Ulët , është dialekt gjerman gati e shuar  folur në Silesia. Ajo është pjesë e gjermanishtes qendrore lindore me disa ndikime sllave perëndimore.Variacionet e dialektit deri në vitin 1945 u folën nga rreth shtatë milionë njerëz. . Pas Luftës së dytë Botërore, autoritetet komuniste lokale ndaluan përdorimin e gjuhës, pas dëbimit të gjermanëve, provinca e Silesia u përfshi në Poloninë jugperëndimore, me pjesë të vogla në Republikën Çeke të verilindjes dhe në Gjermaninë lindore dhe Silesian German vazhdoi të flitej vetëm nga familjet individuale të dëbuara në territorin e mbetur të Gjermanisë dhe në tubime kulturore kryesisht në Gjermaninë Perëndimore. Shumica e pasardhësve të gjermanëve të Silesianëve të dëbuar në Gjermaninë Perëndimore dhe Lindore nuk mësuan më dialektin, dhe tubimet kulturore ishin më pak të frekuentuara.
Historia
parapamje|300x300px|Historike fushën e shpërndarjes së Silesian gjermane Në origjinë,  gjermanët silesian duket se rrjedhin nga dialektet e shekullit të 12-të të Lindjes së Mesme gjermane, duke përfshirë format mesjetare të Gjermanisë së Epërme saksone, gjermano-franko lindore dhe Thuringian. Banorët e Silesia mendohet të jenë pasardhës të kolonive nga Lusatia e Epërme, Saksonia, Turingia dhe Franconia që mbërritën në Silesia në shekullin e 13-të.
Pas Luftës së dytë Botërore, autoritetet komuniste lokale ndaluan përdorimin e gjuhës. Pas dëbimit të gjermanëve nga Silesia, kultura dhe gjuha silesiane gjermane pothuajse u zhdukën kur shumica e Silesia u bë pjesë e Polonisë në vitin 1945. Autoritetet polake ndaluan përdorimin e gjuhës gjermane. Ka ende ndjenja të pazgjidhura në anët e të dy polakëve dhe gjermanëve, kryesisht për shkak të krimeve të luftës të Gjermanisë naziste për polakët dhe për dëbimin me forcë dhe pastrimin etnik të gjermanëve vendas nga ish-territoret gjermane që u transferuan në Poloni pas Marrëveshjes Potsdam.
Sot, Silesian German është një dialekt i folur në Lusatia e Epërme, pjesë e krahinës së Silesia në perëndim të vijës Oder-Neisse që mbeti gjermane pas vitit 1945..
Gjermane Silesian dialektin nuk është njohur nga polak i Shtetit në asnjë mënyrë, edhe pse statusi i pakicës gjermane në Poloni ka përmirësuar shumë që nga viti 1991 komuniste kolaps dhe polake të hyrë në Bashkimin Evropian. Ajo mund të jetë e ndarë në Gebirgsschlesische Dialektgruppe, Südostschlesische Dialektgruppe, mittelschlesische Dialektgruppe, westschlesische Dialektgruppe dhe niederländische Dialektgruppe. E nordostböhmische Dialektgruppe i takon Silesian, shumë.
Silesian gjermane ishte gjuha në të cilën poezi e Karl von Holtei dhe Gerhart Hauptmann ishte e shkruar, gjatë shekullit të 19.
Kauhajoki
Kauhajoki (Kauhajoen kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Jugore.
Komuna ka një popullsi prej 13,970 banorë (30 qershor 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 1,299.10 kilometra katror (501.59 sq mi) prej të cilave 16.46 km2 (6.36 sq mi) janë uji i brendshëm. Dendësia e popullsisë është 10.75 banorë për kilometra katror (27.8/sq mi).
Quesada, Spanjë
Quesada është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Sierra de Cazorla, të provincës Jaén, në Andalusia. Quesada ka 5916 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 328.7 km2.
Shtëpia e Jani Bitrit
Shtëpia e Jani Bitrit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
S'kam kohë për të thënë shumë gjëra
Vëllim poetik i shkrimtarit Sulejman Mato
Përmbajtja
Në kete botim autori ka marre tema te mesit te mosshes dhe te  rreflektimit te  kohe. Si poet i jugut ap si 'poet i rivieres' ruan edhe disa motive apo tematika te atyre aneve. Gjithesesi bota e uatorit shkon deri ne anen tjeter te globit me poezine' Mbreteria Huang Ti'
Sigonce
Sigonce është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Sigonce ka një popullsi prej 412 banorë dhe sipërfaqe 19.97 km², me një dendësi prej 21 banor/km².
Fleta ari
Fletë ari është një lloj flete metalike, por termi përdoret rrallë kur i referohet fletës së arit. Termi fletë metalike përdoret zakonisht për fletë të holla metali të çdo ngjyre që nuk përmbajnë ar të vërtetë. Ari i pastër është 24 karat. Fletë e vërteta e arit të verdhë janë afërsisht 91,7% ari i pastër (dmth. 22 karat).
Shtresimi i fletës së arit mbi një sipërfaqe quhet fletë ari ose prarim. Prarimi tradicional me ujë është forma më e vështirë dhe më e vlerësuar e fletëve të arit. Ajo ka mbetur praktikisht e pandryshuar për qindra vjet dhe ende bëhet me dorë.
Në art
Fletë ari ndonjëherë përdoren në art në gjendje "të papërpunuar", pa një proces prarimi. Në kulturat përfshirë Epokën Evropiane të Bronzit, ai përdorej për të mbështjellë objekte të tilla si hajmali thjesht duke i palosur fort, dhe grupi klasik i lunulave të arit është aq i hollë, veçanërisht në qendër, saqë mund të klasifikohen si gjethe ari. Është përdorur në bizhuteri në periudha të ndryshme, shpesh si copa të vogla që varen.
Që nga rënia e pikturës me ar në fund të Mesjetës, fletët e arit kanë qenë më të njohura dhe më të zakonshme në përdorimin e saj si material prarimi për dekorimin e artit (duke përfshirë statujat dhe ikonat e krishtera lindore ) ose kornizat e fotografive që përdoren shpesh. për të mbajtur ose dekoruar piktura, materiale të përziera, objekte të vogla (përfshirë bizhuteri ) dhe arte letre. Xhami i arit është fletë ari që mbahet midis dy pjesëve të qelqit dhe është përdorur për të dekoruar enët romake të lashta, ku një pjesë e arit është gërvisht për të formuar imazhe, si dhe mozaikë ari. Pikturat me ar, ku sfondi i figurave ishte i gjithi në ar, u prezantua në mozaikë në artin e mëvonshëm të hershëm të krishterë, dhe më pas u përdor në ikona dhe piktura të paneleve perëndimore deri në mesjetën e vonë; të gjitha teknikat përdorin fletë ari. Fletë ari përdoret gjithashtu në artin budist për të dekoruar statuja dhe simbole. Fletat e arit mund të shihet gjithashtu në kupola në arkitekturat fetare dhe publike.
Fletë ari është baza e bojës së arit të përdorur në kaligrafinë islame dhe në ndriçimin e dorëshkrimeve islame. Fletët grimcohen në mjaltë ose çamçakëz arabe, pastaj varen në ujë xhelatinoz. Për shkak se ari nuk është pluhur si në bojërat metalike të prodhuara në mënyrë industriale, sipërfaqja duket shumë si ari i fortë.
Në arkitekturë
majtas|parapamje| Brendësia e Bazilikës së Santa Maria Maggiore Fletët e arit kanë qenë prej kohësh një komponent integral i arkitekturës për të përcaktuar struktura të rëndësishme, si për estetikë, ashtu edhe për shkak se natyra jo-reaktive e arit ofron një përfundim mbrojtës.
Ari në arkitekturë u bë një komponent integral i kishave dhe bazilikave bizantine dhe romake në vitin 400 pas Krishtit, më së shumti Bazilika e Santa Maria Maggiore në Romë. Kisha u ndërtua nga Papa Sixtus III dhe është një nga shembujt më të hershëm të mozaikëve të arit. Mozaikët ishin prej guri, tjegulle ose qelqi të mbështetur në mure me gjethe ari, duke i dhënë kishës një sfond të ndërlikuar bukur. Kolonat e mermerit athinas që mbështesin neosin janë edhe më të vjetra, dhe vijnë ose nga bazilika e parë, ose nga një ndërtesë tjetër antike romake; tridhjetë e gjashtë janë mermer dhe katër granit, të zbërthyera ose të shkurtuara për t'i bërë identike nga Ferdinando Fuga, i cili u dha atyre kapitele identike prej bronzi të praruar. Kambania e shekullit të 14-të, ose kulla e kambanës, është më e larta në Romë, 75 m. Tavani me arkë i bazilikës i shekullit të 16-të, i projektuar nga Giuliano da Sangallo, thuhet se është i praruar me ar që Kristofor Kolombi ia dhuroi Ferdinandit dhe Izabelës, përpara se t'i kalonte papës spanjolle, Aleksandrit VI. Mozaiku i absidës, Kurorëzimi i Virgjëreshës, është i vitit 1295, i nënshkruar nga frati françeskan, Jacopo Torriti. djathtas|parapamje| Fletë ari dhe arkat e pikturuara të tavanit të dhomës së Senatit në Bllokun Qendror
Siris
Siris (Sìris) është një komunë në Itali në provincën Oristanos, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 6 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 161 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 230 banorë.
Quintana del Castillo
Quintana del Castillo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun La Cepeda, të provincës León, në Castile dhe León. Quintana del Castillo ka 909 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 155.71 km2.
Shtëpia e Jani Bostanit
Shtëpia e Jani Bostanit  është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Selonnet
Selonnet është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Selonnet ka një popullsi prej 438 banorë dhe sipërfaqe 29.55 km², me një dendësi prej 15 banor/km².
Kirrwiller
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Kirrwiller (Kirweiler  ; Alsasisht : Kìrrwiller ) është një komunë në departamentin Bas-Rhin në Grand Est në Francën verilindore.
Midis 1974 dhe 2007 Kirweiler-Bosselshausen ishte një komunë e vetme, por në janar 2007, komunat Bosselshausen dhe Kirweiler u ndanë.
Kirrwiller është i njohur për kabarenë e tij, Pallatin Mbretëror.
Shpëtim Babaj
Shpëtim Babaj (lindi më 9 dhjetor 1981) është futbollistë kosovarë i cili luan si mesfushor.
Frœschwiller
Frœschwiller (Fröschweiler  ; Alzatisht: Freschwiller  ) është një komunë në departamentin Bas-Rhin në Grand Est në Francën verilindore. Vlen të përmendet Kështjella e Fröschweiler.
Kauhava
Komuna ka një popullsi prej 16,943 banorë (30 qershor 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 1,328.37 kilometra katror (512.89 sq mi) prej të cilave 14.63 km2 (5.65 sq mi) janë uji. Dendësia e popullsisë është 12.9 banorë për kilometra katror (33/sq mi).
Bujar Bukoshi
Bujar Bukoshi (i lindur më 13 Maj 1947) është Ministër në penzion i Shëndetësisë së Kosovës. Ai ishte Kryeministër i Kosovës nga viti 1991 deri në vitin 2000. Ai ka diplomuar në Fakultetin e Mjekësisë në Universitetin e Beogradit. Bujari ka qenë një nga themeluesit e LDK-së dhe ka qenë kryetar i partisë.
Doktoraturën e mbrojti në Universitetin e Lirë të Berlinit, në dhjetor të vitit 1986. Pas kthimit në Kosovë, punoi si mjek në Suharekë. Specialist i urologjisë punoi për disa vite me radhë si profesor i asociuar i kirurgjisë në fakultetin e mjeksisë të Universitetit të Prishtinës. Pas viteve '90-ta u pushua nga puna nga regjimi serb për arsye politike, si një prej themeluesve të Lidhjes Demokratike të Kosovës dhe gjithashtu ishte anëtar i Këshillit për Mbrojtjen e të Drejtave dhe Lirive të Njeriut në Prishtinë.
Tragjedia e Bleiburgut
parapamje|Armë të konfiskuara parapamje|Të burgosurit parapamje|Viktimat Tragjedia e Bleiburgut ka qenë në tragjedi e cila ka ndodhur në maj të vitit 1945, në fund të Luftës së Dytë Botërore në Evropë, gjatë së cilës Jugosllavia ishte pushtuar nga fuqitë e Boshtit, dhjetëra mijëra ushtarë dhe civilë të lidhur me fuqitë e Boshtit u larguan nga Jugosllavia për në Austri gjersa Bashkimi Sovjetik (Ushtria e Kuqe) dhe Partizanët jugosllavë morën kontrollin. Kur arritën në Austrinë e pushtuar nga Aleatët, britanikët refuzuan të pranonin dorëzimin e tyre dhe në vend të kësaj i drejtuan drejtë partizanëve. Të burgosurit e luftës iu nënshtruan marshimeve të detyruara, së bashku me kolonat e kapura nga partizanët e tjerë në Jugosllavi. Dhjetëra mijëra u ekzekutuan; të tjerët u dërguan në kampet e punës së detyruar, ku më shumë vdiqën nga kushtet e vështira. Ngjarjet janë të emëruar sipas qytetit kufitar Karinthian të Bleiburgut, ku riatdhesimi fillestar është kryer, prej nga rrjedh edhe emërtimi Tragjedia e Bleiburgut (shih terminologjinë).
Hyrje
Më 3 maj 1945, qeveria e Shtetit të Pavarur të Kroacisë (NDH), një shtet kukull fashist i krijuar në pjesë të Jugosllavisë së pushtuar nga gjermanët, që kishte ndërmarrë një fushatë brutale gjenocidi kundër një numri të popullsive të saj minoritare, duke reduktuar numrin e tyre me qindra mijëra, vendosën të iknin në Austri. Ata nisën evakuimin duke urdhëruar mbetjet e Forcave të Armatosura Kroate (HOS) të lëviznin atje sa më shpejt të ishte e mundur, në mënyrë që t'i dorëzoheshin ushtrisë britanike. Udhëheqja sllovene e lidhur me Boshtin lëshoi një urdhër tërheqjeje për rojet sllovene të shtëpisë në të njëjtën ditë. Këto forca, të shoqëruara nga civilë, iu bashkuan Grupit të Ushtrisë Gjermane E dhe njësive të tjera të Boshtit në tërheqje; ku kjo e fundit përfshinte Korpusin XV të Kalorësisë Kozake SS dhe mbetjet e çetnikëve malazezë të organizuar në Ushtrinë Kombëtare Malazeze të komanduar nga HOS.
Në javën pas Instrumentit Gjerman të Dorëzimit, forcat e Boshtit në Jugosllavi vazhduan të luftonin me partizanët për të shmangur rrethimin dhe për të mbajtur të hapura rrugët e tërheqjes. Kolonat e udhëhequra nga sllovenët luftuan për në kufirin austriak pranë Klagenfurt më 14 maj. Dorëzimi i tyre u pranua nga britanikët dhe ata u internuan në kampin Viktring aty pranë. Kur një nga kolonat e trupave të HOS-it në ikje, të cilat ishin përzier me civilë, iu afrua qytetit të Bleiburgut më 15 maj, britanikët refuzuan të pranonin dorëzimin e tyre. Ata i drejtuan që të dorëzoheshin te partizanët, gjë që kryesia e HOS-it e bëri pas negociatave të shkurtra. Të burgosur të tjerë të Boshtit në robërinë britanike u riatdhesuan në Jugosllavi në javët në vijim. Riatdhesimet u anuluan nga britanikët më 31 maj, pas raportimeve për vrasjet dhe masakrat në Jugosllavi.
Autoritetet jugosllave i zhvendosën të burgosurit në marshime të detyruara në të gjithë vendin në kampe internimi dhe pune. U kryen ekzekutime masive, më të mëdhatë prej të cilave ishin në Tezno (përllogaritet në rreth 15,000 të burgosur kroatë të luftës ), Kočevski Rog dhe Huda Jama. Në sundimin komunist që pasoi në Jugosllavi, këto masakra dhe abuzime të tjera pas riatdhesimeve ishin një temë tabu dhe informacioni për ngjarjet u shtyp. Përkujtimi publik dhe zyrtar i viktimave, ku përfshiheshin civilë, nuk filloi deri disa dekada më vonë.
Historianët nuk kanë qenë në gjendje të përcaktojnë saktë numrin e viktimave gjatë dhe pas riatdhesimeve; numrat e saktë kanë qenë objekt i shumë debateve. Historianët kroatë vlerësojnë se u vranë rreth 30,000 robër. Historianët dhe hulumtimet në Slloveni dhe Kroaci tregojnë se shumica e viktimave ishin anëtarë të forcave të armatosura kolaboracioniste kroate, sllovene, malazeze dhe serbe.
Pas shpërbërjes së Jugosllavisë, një përkujtim vjetor për viktimat është mbajtur në Bleiburg, por ka shkaktuar polemika të konsiderueshme për shkak të simboleve ustashe në këtë ngjarje. Autoritetet kroate në mënyra të ndryshme ose e kanë miratuar atë përkujtim ose kanë iniciuar përkujtime të tjera në Slloveni, ndërkohë që autoritetet austriake kanë bërë gjithnjë e më shumë lëvizje për ta parandaluar atë që të ndodhë më tej.
Terminologjia
Termat e përdorur zakonisht si Masakra e Bleiburgut, Tragjedia e Bleiburgut, Krimi i Bleiburgut, Rasti i Bleiburgut dhe gjithashtu thjesht Bleiburgu, përdoren në Kroaci për t'iu referuar ngjarjeve në fjalë. Termi Rruga e Kryqit (Križni put) është një term i zakonshëm subjektiv, i përdorur kryesisht nga kroatët, në lidhje me ngjarjet pas riatdhesimeve. Këto të fundit janë cilësuar si "marshime vdekjeje". Termi Marshime të Vdekjes, ndryshe nga shumë të tjerë, përdoret nga literatura ndërkombëtare për këtë temë, dhe historiania kroate Martina Grahek Ravançiç diskuton temën "Bleiburgu dhe marshimet e vdekjes".
Ndër sllovenët, termi Tragjedi Viktring (Vetrinjska tragedija) është një shprehje e cila zakonisht përdoret lidhur me këtë rast. Viktring ishte një kamp britanik ku u internuan numri më i madh i të burgosurve sllovenë përpara se të bëheshin riatdhesimet.
Numri i viktimave
Është e vështirë të përcaktohet numri i saktë i vdekjeve në marshimet e detyruara dhe në kampe pas përfundimit të luftës. Numri i viktimave, i siguruar nga literatura që trajton riatdhesimet e Bleiburgut dhe pasojat e tij, varion kryesisht nga rreth 50,000 në 200-250,000.
Vlerësimet për numrin e viktimave u dhanë fillimisht në literaturën e emigrantëve, duke filluar nga 100,000 deri në 600,000 vdekje, kryesisht në bazë të rrëfimeve të dëshmitarëve okularë. Disidenti jugosllav Milovan Đilas shkroi në vitin 1977 se shifra është më e lartë se 20,000, por nuk i kalonte 30,000. Në vitin 1989, historiani Franjo Tuđman, i cili në kohën e Bleiburgut ishte një përfaqësues kroat në Shtabin Suprem të Ushtrisë Jugosllave, dhe më vonë u bë presidenti i parë i Kroacisë, vlerësoi numrin e viktimave të lidhura me Bleiburgun në 35,000 në 40,000, dhe shkroi për "mitin e Bleiburgut", duke deklaruar se vlerësimet e qindra mijëra viktimave ishin shumë të ekzagjeruara. Tuđman citoi raportet e aleatëve se deri më 1 qershor 1945, gjithsej 26,399 anëtarë të "forcave kuislinge jugosllave" ishin dorëzuar nga Bleiburgu dhe pjesë të tjera të Austrisë tek autoritetet e reja (më vonë gjithsej 29,792 të burgosur), të të cilët 12.196 ishin kroatë, 5.480 serbë, 8.263 sllovenë dhe 400 malazezë. Ngjarjet u diskutuan gjithashtu në nëntor 1945, kur Stalini përmendi në një bisedë me udhëheqësin komunist polak Wladysław Gomułka se partizanët jugosllavë kishin pushkatuar 14,000 nga rreth 34,000 robër kroatë.
Në vitin 1991, qeveria kroate themeloi Komisionin për Themelimin e Viktimave të Luftës dhe të Pasluftës të Republikës së Kroacisë, i cili mblodhi të dhëna për humbjet njerëzore të Kroacisë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Geiger vëren se Komisioni praktikoi një qasje selektive, duke u fokusuar më së shumti në dokumentimin e viktimave kroate, kryesisht atyre që nuk ishin regjistruar në regjistrimet e mëparshme të viktimave në Jugosllavi. Në vitin 1999, komisioni publikoi të dhënat paraprake të kërkimit të tyre për territorin e Republikës së Kroacisë. Të dhënat listojnë 13,300 persona që humbën jetën në Bleiburg dhe në "Rrugën e Kryqit" } që përfshin 5,503 anëtarë të milicisë ustashe, 3,101 roje shtëpiake kroate, 2,492 anëtarë të paklasifikuar të Forcave të Armatosura Kroate dhe 2,24 të tjerë. ose të paidentifikuar. Të dhënat për personat “të vrarë jashtë luftimit” nuk janë të kategorizuara sipas vitit të vdekjes. Komisioni citoi se, sipas vlerësimeve sllovene, vetëm në Slloveni kishte rreth 190,000 viktima në varre. Komisioni u shpërbë në vitin 2002 dhe nuk u krye asnjë hulumtim i mëtejshëm qeveritar.
Në prill 2008, Presidenca sllovene e Këshillit të Bashkimit Evropian organizoi seancën dëgjimore publike evropiane mbi krimet e kryera nga regjimet totalitare, dhe dokumenti që rezultoi përfshinte kërkime të ndryshme duke përfshirë atë të Mitja Ferenc, duke vënë në dukje të dhëna zyrtare për 3,986 varre të njohura të kohës së luftës dhe varre masive. në Slloveni nga Lufta e Dytë Botërore, Milko Mikola, duke treguar se viktimat u ekzekutuan masivisht pa gjyq,  dhe Jerca Vodušek Starič që shkroi për vrasjet masive të supozuara pas çlirimit të Sllovenisë dhe Kroacisë në maj 1945: "Sot është e pamundur të zbulohet numri i saktë i të likuiduarve. Tani numri arrin në 14,531 sllovenë dhe një vlerësim [nga] 65,000 deri në 100,000 kroatë. Mes tyre kishte edhe civilë.” Në vitin 2011, Mitja Ferenc, përgjegjës për zbulimin e varreve të pasluftës në Slloveni, deklaroi se “për viktimat ka vetëm një vlerësim, unë vetë mendoj se është më pak [se 100,000], sa nuk e di. Sigurisht rreth dhjetëra mijëra" dhe se "nga fundi i luftës deri në janar 1946 rreth 14,000 sllovenë u vranë. Midis tyre ishin rreth 1100 civilë; pjesa e mbetur ishin kryesisht anëtarë të forcave sllovene të Gardës së Brendshme dhe një numër më i vogël çetnikësh."
Hulumtimi i Žerjavić-it pranohet në shumicën e literaturës përkatëse. Historiani kroato-amerikan Jozo Tomasevich përdori gjithashtu vlerësimet e Žerjavić për 70,000 të vrarë në ngjarjet e lidhura me Bleiburg dhe Viktring. Historiani kroat Slavko Goldstein përmendi humbjet e 50,000 kroatëve dhe 20,000 serbëve, sllovenëve dhe të tjerëve. Historiania kroate Martina Grahek Ravançiq e konsideron numrin e përgjithshëm të viktimave në rreth 80,000, pasi hulumtimi slloven tregoi një numër më të madh të vdekjeve sllovene sesa kërkimi i Žerjavić. Vladimir Geiger shkruan se bazuar në llogaritjet statistikore, një minimum prej 70,000 deri në 80,000 njerëz u vranë. Historiani zviceran Michael Portmann krahasoi vlerësimet, llogaritjet dhe listat e humbjeve njerëzore. Vlerësimi i tij për mjetin e vdekjes është 80.000, "60.000 nën fjalën kyçe "Bleiburg" dhe 20.000 nën fjalën kyçe "Viktring" dhe "Kočevje"", nga maji deri në gusht 1945. Një numër autorësh citojnë dhjetëra mijëra të vrarë. Në literaturën kroate emigrante, numri mbizotërues është 200,000 kroatë të vrarë.
Historiani kroat Ivo Goldstein, në librin e tij Kroacia 1918-2008, ka pohuar se dokumentacioni bashkëkohor mbështet ekzistencën e deri në 116,000 ushtarëve të NDH dhe deri në 60,000 civilë kroatë në kolonat kryesore përmes Sllovenisë. Përveç kësaj, në një rrugë të veçantë kishte rreth 17,000 anëtarë të Gardës Sllovene, Trupa Vullnetare Serbe, çetnik dhe disa njësi më të vogla të ushtrisë NDH, së bashku me rreth 10,000 civilë sllovenë.
Historiani kroat Zdravko Dizdar analizoi listat e viktimave të publikuara dhe materialet e mbledhura nga Komisioni Kroat i vitit 1992. Sipas tij, të dhënat tregojnë se janë identifikuar personalisht 62,000 viktima kroate të pasluftës. Geiger thotë për numrat e Dizdarit se "edhe pse statistikisht të mundshme, këto janë padyshim vlerësime të përafërta, sepse [Dizdari] nuk tregoi se cilat lista viktimash dhe botime u konsultuan, sa viktima u specifikuan në listat individuale dhe si ishte bërë verifikimi i të dhënave". Grahek Ravançiq thotë se më shumë se 5,000 individë të përmendur janë të listuar në listat e njohura të viktimave kroate të lidhura me Bleiburgun. Ajo vë në dukje se disa lista të viktimave janë "subjektive", dhe disa përfshijnë të gjitha viktimat gjatë luftës pa një vit dhe vend të caktuar të vdekjes, kështu që "është e vështirë të përcaktohet numri i viktimave nga këto lista që u vranë si pjesë e Bleiburgut".
Mësimi me nxënësin në qendër
Mësimi me nxënësin në qendër përfshin gjerësisht metodat e mësimdhënies që zhvendosin fokusin e mësimit nga mësuesi te nxënësi. Në përdorimin origjinal, mësimi i përqendruar tek nxënësit respektivisht studentët synon të zhvillojë autonominë dhe pavarësinë e tyre duke vendosur përgjegjësinë për rrugën mësimore në duart e tyre si dhe duke i shpërndarë ato me aftësi dhe baza se si të mësojnë një lëndë specifike dhe skema të kërkuara për të matur një kërkesë specifike të performancës. Mësimi me në qendër nxënësin përqendrohet në aftësi dhe praktika që mundësojnë të mësuarit gjatë gjithë jetës dhe zgjidhjen e pavarur të problemeve. Teoria dhe praktika e mësimit me nxënësin në qendër bazohet në teorinë e të mësuarit konstruktivist që thekson rolin kritik të nxënësit në ndërtimin e kuptimit nga informacioni i ri dhe përvoja paraprake.
Përmbledhje
Mësimi me në qendër nxënësin vë interesat e nxënësve në radhë të parë, duke e pranuar zërin e tyre si kryesor për përvojën e të nxënit. Në një hapësirë mësimi të përqendruar tek nxënësit ose studentët, janë ata që zgjedhin atë që do të mësojnë, si do ta ritmojnë mësimin e tyre dhe si do ta vlerësojnë vetë mësimin e tyre. Kjo është në kontrast me arsimin tradicional, të quajtur edhe "mësim me mësuesin në qendër", i cili e vendos mësuesin në rolin kryesor dhe "aktiv" ndërsa nxënësit ose studentët marrin një rol më "pasiv" dhe pritës. Në një klasë të përqendruar në mësues, mësuesit zgjedhin atë që nxënësit do të mësojnë, si do të mësojnë ata dhe si do të vlerësohen gjatë mësimit të tyre. Në të kundërt, mësimi me nxënësin në qendër kërkon që nxënësit të jenë aktivë, pjesëmarrës të përgjegjshëm në të mësuarit e tyre dhe me ritmin e tyre të të mësuarit.
Përdorimi i termit "mësimi me nxënësin në qendër" gjithashtu mund t'i referohet thjesht mentaliteteve arsimore ose metodave mësimore që njohin dallimet individuale të nxënësve. Në këtë kuptim, mësimi me nxënësin në qendër thekson interesat, aftësitë dhe stilet e të nxënit të secilit nxënës, duke e vendosur mësuesin në rolin e lehtësuesit të të mësuarit për individët më shumë se sa për klasën në tërësi.
Teoricienët si John Dewey, Jean Piaget dhe Lev Vygotsky, puna kolektive e të cilëve u përqendrua në mënyrën se si nxënësit mësojnë, kanë informuar lëvizjen drejt mësimit të përqendruar tek nxënësit. John Dewey si një ithtar i arsimit përparimtar besonte se të mësuarit është një proces shoqëror dhe eksperiential. Ai besonte se një mjedis në klasë në të cilin nxënësit mund të mësojnë të mendojnë në mënyrë kritike dhe të zgjidhin problemet e botës reale ishte mënyra më e mirë për të përgatitur nxënës për të ardhmen Idetë e Carl Rogers për formimin e individit gjithashtu kontribuuan në mësimin e përqendruar te nxënësit. Rogers theksoi se "mësimi i vetëm që ndikon ndjeshëm në sjelljen [dhe arsimin] është vetë zbuluar". Maria Montessori ishte gjithashtu një pararendëse e mësimit me nxënësin në qendër, ku fëmijët parashkollorë mësojnë përmes ndërveprimit të pavarur të vetë-drejtuar me aktivitete të paraqitura më parë.
Çaplina
Çaplina është qytezë dhe komunë në Bosnje dhe Hercegovinë. Ajo është e vendosur në Kantonin Hercegovina-Neretva ne Federatën e Bosnje dhe Hercegovinës. Čaplina është e vendosur në kufi me Kroacinë vetëm 20 km nga Deti Adriatik.
Vendbanimet
• Bajovci • Bivolje Bërda • Bobanovo selo • Crnići • Čapljina • Čeljevo • Doljani • Domanovići • Dračevo • Dretelj • Dubravica • Gabela • Gabela Polje • Gnjilišta • Gorica • Grabovina • Hotanj • Jasenica • Klepci • Lokve • Modrič • Opličići • Počitelj • Prćavci • Prebilovci • Sjekose • Stanojevići • Struge • Svitava • Ševaš Njive • Šurmanci • Šuškovo naselje • Tasovčići • Trebižat • Višići • Zvirovići
UEFA Ekipi i Vitit
UEFA Ekipi i Vitit është një çmimi i cili jepet nga UEFA nëpërmjet një sondazhi në uebfaqjen zyrtare të saj. Ky çmim nisi në vitin 2001 për të lejuar vizitorët e uebfaqjes të organizatorëve për të zgjedhur njëmbëdhjetëshen e tyre dhe një trajner bazuar në performancat e tyre në kompeticionet evropiane dhe ndërkombëtare.
Procesi i përzgjedhjes
Formati i votimit ndryshoi në vitin 2012 – tani përdoruesit mund të zgjidhnin formacionin e tyre të preferuar (4–4–2, 3–5–2, 3–4–3, 4–3–3 or 5–3–2), dhe më pas mund të zgjidhnin disa lojtarë për çdo pozicion. Votuesit kanë të drejtë të zgjedhin midis 4 portierëve, 12 mbrojtësve, 12 mesfushorëve dhe 12 sulmuesve. Votimi për trajnerin u hoq.
Pasi votimet mbarojnë, votat numërohen dhe ekipi final publikohet nga UEFA.
Rekordet e pjesmarrjes
Lojtari me më shumë paraqitje në Ekipin e Vitit të UEFA-s është Cristiano Ronaldo, cili ka trembëdhjetë paraqitje. Ai ndiqet nga Lionel Messi me dhjetë. Në vendin e tretë renditet Sergio Ramos me tetë paraqitje. Lojtari i cili ka më shumë paraqitje rresht është Cristiano Ronaldo me dymbëdhjetë (2007–2018), i ndjekur nga Sergio Ramos me shtatë (2012–2018) dhe Iker Casillas (2007–2012) me gjashtë.
Ekipet që kanë pasur më shumë lojtarë në Ekipin e Vitit të UEFA-s (trajneri nuk përfshihet) janë Real Madridi (49), Barcelona me 47, Bayern Munich (20) dhe Milan (18). Barcelona ka qënë ekipi që ka pasur më shumë lojtarë në një formacion të vetëm, me gjashtë lojtar në formacionet e viteve 2009 dhe 2010. Ekipet e tjera që ka pasur më shumë se tre lojtar në një formacion ka qënë Bayern Munich, me katër lojtar në vitin 2013 dhe pesë një vit më vonë dhe Real Madrid, me katër lojtarë në vitet 2003, 2012–2014 dhe 2016 dhe pesë në vitet 2017 dhe 2018.
Trajneri me më shumë paraqitje është José Mourinho, me katër (dy me Porton, një me Çelsin dhe një me Interin. Ai ndiqet nga Alex Ferguson me dy.
2001
Trajneri: Gérard Houllier:  Liverpool
Burimi:
Lojtarët që kanë ndëruar ekipin gjatë vitit e kanë klubin ku janë transferuar të listuar të dytin.
2002
Trajneri: Şenol Güneş:  Turqia
Burimi:
Lojtarët që kanë ndëruar ekipin gjatë vitit e kanë klubin ku janë transferuar të listuar të dytin.
2003
Burimi:
Lojtarët që kanë ndëruar ekipin gjatë vitit e kanë klubin ku janë transferuar të listuar të dytin.
2004
Trajneri: José Mourinho:  Porto /  Chelsea
Burimi:
Lojtarët që kanë ndëruar ekipin gjatë vitit e kanë klubin ku janë transferuar të listuar të dytin.
2005
Trajneri: José Mourinho:  Chelsea
Burimi:
2006
Trajneri: Frank Rijkaard:  Barcelona
Burimi:
Lojtarët që kanë ndëruar ekipin gjatë vitit e kanë klubin ku janë transferuar të listuar të dytin.
2007
Trajneri: Alex Ferguson:  Manchester United
Burimi:
Lojtarët që kanë ndëruar ekipin gjatë vitit e kanë klubin ku janë transferuar të listuar të dytin.
2008
Trajneri: Alex Ferguson:  Manchester United
Burimi:
2009
Burimi:
Lojtarët që kanë ndëruar ekipin gjatë vitit e kanë klubin ku janë transferuar të listuar të dytin.
2010
Trajneri: José Mourinho:   Internazionale /  Real Madrid
Burimi:
2011
Burimi:
2012
Burimi:
Lojtarët që kanë ndëruar ekipin gjatë vitit e kanë klubin ku janë transferuar të listuar të dytin.
2013
Burimi:
Lojtarët që kanë ndëruar ekipin gjatë vitit e kanë klubin ku janë transferuar të listuar të dytin.
2014
Lojtarët që kanë ndëruar ekipin gjatë vitit e kanë klubin ku janë transferuar të listuar të dytin.
2015
Burimi:
2016
Burimi:
2017
Burimi:
Lojtarët që kanë ndëruar ekipin gjatë vitit e kanë klubin ku janë transferuar të listuar të dytin.
2018
Burimi:
Shtëpia e Jani Capo
Shtëpia e Zoi Vesho është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Skanderbeku i pafan
Scanderbeccu i pa-faan (përshtatur Skënderbeu i pafat) është një nga veprat më të rëndësishme të autorit arbëresh Jeronim De Rada, që ai e çmonte si kryevepra e tij.
Struktura
De Rada e mbajti në duar kete veper një kohë të gjatë (1837-1896). Në vepër janë shkrirë mjaft nga këngët dhe poemat që kishte botuar më parë. Aty u shpreh në mënyrë më të plotë dhe më të qartë patosi kombëtar që kishte frymëzuar veprën e De Radës. Ndonëse nuk ka njësi veprimi dhe vazhdimësi, poema jep një tablo të gjerë të Shqipërisë në shek. XV, të bëmat e lavdishme të popullit, dashurinë e tij të flaktë për jetë të lirë dhe të pavarur, gjallërinë e mahnitshme që shfaqi përballë sulmeve të egra të armiqve. Në qendër të veprës është konflikti midis shqiptarëve dhe osmanëve, dhënë me anë skenash ku paraqiten beteja të ashpra e të furishme, që shquhen nga ngjyresa e theksuar historike dhe imtësitë shprehëse. Heroi kombëtar Skenderbeu shfaqet në vepër si burrë shteti i shquar dhe trim i rrallë, që diti me mençurinë dhe me heroizmin e tij të ngrejë popullin e vet në luftë çlirimtare të pashoqe. Në karakteret e personazheve të tjera mishërohet heroizmi dhe trimëria e shqiptarëve. Skënderbeu i pafat është kryevepra e De Radës në të u dukën në mënyrë të qartë veçoritë kryesore të talentit të tij, si mjeshtër i tablove të gjera historike dhe i përshkrimit me zotësi të botës së brendshme të heronjve, të mendimeve dhe të ndjenjave më të thella e më të fshehta të njeriut.
Siurgus Donigala
Siurgus Donigala (Seùrgus Donigàla, Sriùgus Donigàlla) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 76.39 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 452 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.992 banorë.
Ndeshja e futbollit Serbi-Shqipëri (2014)
Ndeshja Serbi-Shqipëri ishte një ndeshje e vlefshme për Eliminatoret e Kampionatit Evropian të Futbollit 2016, e cila u zhvillua më 14 tetor 2014 në stadiumin e Partizanit në Beograd. Ndeshja u ndërpre pas hedhjes së flakadanëve dhe objekteve të tjera në fushë nga ana e tifozëve serbë. Në atë moment, në stadium futet një dron që mbante një flamur me simbole patriotike shqiptare. (Dy fotografi të Ismai Qemalit dhe Isa Boletinit, harta e Shqipërisë etnike me në qendër shqiponjën e Skënderbeut dhe mbishkrimi "Autochthonous".)
Gjatë ndërprerjes së lojës, mbrojtësi serb Stefan Mitrović hidhet për të marrë flamurin. Menjëherë lojtarët shqiptarë shkojnë drejt tij për t'ia marrë atë dhe Bekim Balaj arrin ta rrëmbejë flamurin, duke e dërguar atë te gjyqtari i katërt. Kjo shkaktoi hyrjen e tifozëve serbë në fushë, të cilët filluan të godisnin futbollistët shqiptarë, të ndihmuar edhe nga kujdestarët e stadiumit.
Më 24 tetor 2014, UEFA vendosi që ndeshja të fitohej nga Serbia me rezultatin 3-0. Gjithashtu vendosi që t'i heqë 3 pikë Serbisë, të detyrojë Serbinë të luajë 2 ndeshjet e ardhshme në shtëpi pa tifozë si dhe të dënojë të dyja federatat me nga 100.000 euro secilën. Si Shqipëria, ashtu edhe Serbia e apeluan këtë vendim, por apeli la në fuqi vendimin e parë. Më pas, të dyja federatat e apeluan sërish atë në Gjykatën e Arbitrazhit Sportiv (CAS). Me 10 korrik 2015 CAS vendosi të refuzojë apelimin e Serbisë, si dhe të pranojë pjesërisht apelimin e Shqipërisë duke i dhënë fitoren 0-3 Shqipërisë dhe duke lënë në fuqi vendimet e tjera të UEFA-s. Një vendim i tillë e la Serbinë në vend të fundit me -2 pikë, duke i hequr çdo mundësi për tu kalifikuar në UEFA Euro 2016.
Situata përpara ndeshjes
Situata përpara ndeshjes ka qenë mjaft e tensionuar. Për shkak të natyrës së kësaj ndeshjeje, rreth 3500 policë serbë ishin caktuar për tu kujdesur për sigurinë jashtë stadiumit.
Edhe pse kjo ndeshje kishte rrezikshmëri të lartë, UEFA vendosi që këto dy skuadra të mos ndahen në grupe të ndryshme, pasi sipas asaj këto shtete kurrë nuk ishin përfshirë në një luftë kundër njëra-tjetrës pavarësisht mosmarrëveshjeve mbi Kosovën. Gjithashtu UEFA theksoi se asnjëra nga federatat nuk kishte kërkuar që skuadrat e tyre të ndaheshin.
UEFA, Federata Shqiptare e Futbollit, si dhe Federata Serbe e Futbollit kishin rënë dakord që ndeshja të luhej pa praninë e tifozëve shqiptarë.
Ngjarjet gjatë ndeshjes
Që përpara se të fillonte ndeshja, tifozët serbë bërtisnin "Vritini, vritini shqiptarët" dhe gjatë ekzekutimit të himnit shqiptar, ata filluan të fërshëllenin, duke e bërë pothuajse të pamundur dëgjimin e tij.
Në minutën e 42, gjyqtari ndërpret sërish ndeshjen për shkak të hedhjes së flakadanëve në fushë nga ana e tifozëve serbë. Ndërkohë që ndeshja ishte ndërprerë, një dron me një flamur të Shqipërisë etnike futet në stadium. Mbrojtësi serb Stefan Mitrović, hidhet dhe kap flamurin. Më pas, Andi Lila dhe Taulant Xhaka vrapojnë drejt tij, për t'i marrë flamurin, dhe në fund Bekim Balaj arrin ta marrë atë. Ndërkohë që Balaj po dërgonte flamurin te gjyqtari i katërt, një tifoz serb e godet atë me një stol në kokë. Lorik Cana, e hedh në tokë tifozin dhe fillon ta godasë. Më pas, situata përkeqësohet dhe në grindje përfshihen shumë lojtarë shqiptarë, serbë, tifozë dhe kujdestarë të stadiumit. Huliganë serbë u futën në fushë duke goditur futbollistët shqiptarë me karrige dhe objekte të tjera, duke e detyruar gjyqtarin të drejtojë lojtarët shqiptarë për në dhomat e zhveshjes. Ndërkohë që ata futeshin në tunel, u goditën me objekte të ndryshme. Në fushë u vu re edhe prania e Ivan Bogdanov, edhe pse i dënuar për të mos u futur në stadiume, pas incidentit në Genova në ndeshjen Itali-Serbi. Pas 30 minutash, loja ndërpritet përfundimisht, ndërkohë që futbollistët shqiptarë ishin të rënduar fizikisht dhe psikologjikisht.
Përpara se skuadra shqiptare të largohej, policia serbe kontrolloi çantat e të gjithë personave të delegacionit të mbështetësve nga Shqipëria, në një përpjekje për të gjetur pultin e dronit, por pa sukses.
Reagimet
Pas ardhjes nga Beogradi, skuadra shqiptare u prit me duartrokitje dhe festime nga rreth 5000 tifozë shqiptarë në aeroportin e Rinasit. Rreth 15.000 njerëz dolën për të festuar në orët e para të mëngjesit në sheshin "Nënë Tereza" në Tiranë. Festime u organizuan gjithashtu edhe në Prishtinë, Shkup, Strugë, dhe Kumanovë. Në Tetovë, shqiptarët që festuan u gjobitën me 200 euro nga autoritetet maqedonase për shkak të zhurmës së krijuar. Disa ditë më vonë, kombëtarja shqiptare dekorohet me medalje mirënjohjeje dhe nderi në Tiranë, Vlorë, Kamëz dhe Bajram Curri për mbrojtjen e simboleve kombëtare.
Pala serbe u shpreh se ky ishte një provokim politik nga pala shqiptare dhe akuzuan vëllain e kryeministrit Edi Rama, Olsi Ramën si drejtuesin e dronit. Olsi Rama e hodhi menjëherë poshtë këtë akuzë. Zyra e kryeministrit serb tha se Rama ishte arrestuar dhe më pas ishte dërguar në shtëpi në Shqipëri, ndërsa qeveria shqiptare e hodhi poshtë këtë pretendim. Më vonë, Igli Tare deklaroi se ai kishte qenë me Olsi Ramën, dhe sipas Tares, Rama po mbante vetëm një kamer.
Nga ana tjetër, presidenti i UEFAs, Michel Platini se ishte "thellësisht i trishtuar" nga ajo që ndodhi, duke shtuar: "Futbolli supozohet t'i bashkojë njerëzit dhe loja jonë nuk duhet të ngatërrohet me asnjë lloj politike. Skenat në Beograd natën e kaluar ishin të pafalshme." Presidenti i FIFAs, Sepp Blatter tha: "Futbolli nuk duhet përdorur kurrë për mesazhe politike. E dënoj ashpër atë që ndodhi natën e kaluar në Beograd."
Ministri i jashtëm serb, Ivica Daçiq tha se incidenti i flamurit ishte një "provokim politik" duke shtuar: "Pyetja kryesore për mua është se si do të reagojnë Bashkimi Evropian dhe UEFA, sepse nëse dikush nga Serbia do të kishte nxjerrë një flamur të Serbisë së Madhe në Tiranë apo Prishtinë, kjo do të ishte në axhendën e Këshillit të Sigurimit të OKB. Më 16 tetor, ministri i brendshëm serb Nebojša Stefanović tha se policia po ekzaminonte dronin për të përcaktuar drejtuesin e tij si dhe vendin e blerjes.
Kryeministri serb Aleksandar Vuçiq tha se ai i kishte paralajmëruar përfaqësuesit e BE-së pesë herë përpara ndeshjes për një provokim të mundshëm të zyrtarëve shqiptarë gjatë lojës, duke theksuar se disa nga zyrtarët kishin vënë shaje të UÇK-së, duke thënë se "ishte e qartë se kishin ardhur me një qëllim të pastër për të provokuar pritësit".
Agim Cana, babai i Lorik Canës deklaroi se sjellja e tifozëve serbë ishte raciste dhe fashiste.
Në Serbi
Në Serbi, pas ndeshjes, disa dyqane buke dhe ushqimesh në pronësi të shqiptarëve u dogjën në Sambor dhe Stara Pazova, dhe në një rast u përdor edhe një bombë.
Në Mal të Zi
Ambasada shqiptare në Podgoricë u sulmua me gurë duke shkaktuar thyerjen e dritareve. Ambasadorit të Malit të Zi në Tiranë, iu dërgua një notë proteste lidhur me incidentin në fjalë.
Shqiptarët në Mal të Zi festuan në Ulqin, Plavë dhe Tuz. Disa grindje midis shqiptarëve dhe malazezëve u regjistruan pranë Podgoricës dhe katër studentë u dërguan në spital.
Në jug të Shqipërisë
Në Shqipëri, sapo mbaroi ndeshja, një grup nacionalistësh shqiptarë sulmuan shtëpi, dogjën makina dhe shkatërruan fasada dyqanesh në fshatin e banuar nga grekët Derviçan në jug të Gjirokastrës. Aktiviteti i tyre u ndalua me ndërhyrjen e policisë. Ambasada greke kërkoi që autorët e këtyre akteve të çoheshin në gjyq. Ministria e Jashtme e Shqipërisë tha se "reagimi i shpejtë dhe efiçent i policisë bëri të mundur identifikimin e personave përgjegjës".
Në Austri
Pas ndeshjes, rreth 50 shqiptarë hodhën shishe drejt një kafeneje serbe në Vienë. Disa makina, duke përfshirë edhe makina policie, u dëmtuan.