cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xhejms Watt
Nderimet
Më 29 Maj të vitit 2009, Banka e Anglisë njoftoi se Boulton dhe Watt do të shfaqen në një notë të re 50 euro. Dizajni është i pari që paraqet një portret të dyfishtë në një shënim të Bankës së Anglisë, dhe i paraqet dy industrialistët krah për krah me imazhet e motorit të avullit të Watt dhe prodhuesit Soho të Boulton. Kuotat që i atribuohen secilit prej burrave janë të shkruara në shënimin: "Unë e shes këtu, zotëri, çfarë dëshiron të ketë gjithë bota, POWER" (Boulton) dhe "Unë nuk mund të mendoj asgjë tjetër përveç kësaj makine" (Watt). Përfshirja e Watt është hera e dytë që një Scot ka paraqitur në një shënim të Bankës së Anglisë (e para ishte Adam Smith në çështjen e vitit 2007 me 20 pikë). Në shtator të vitit 2011 u njoftua se notat do të hyjë në qarkullim në 2 nëntor.
Në vitin 2011 ai ishte një nga shtatë iniciatorët inaugurues në Sallonin e Shkencës Skoceze të Famës.
Memorialet
majtas|parapamje|Kolegji Memorial i James Watt në Greenock. Watt u varros në themelin e kishës së Shën Marisë, Handsworth, në Birmingham. Zgjerimi i mëvonshëm i kishës, mbi varrin e tij, do të thotë se varri i tij tani është vendosur brenda kishës.
Punëtoria e dhomës së garniturës që Watt përdorte në pensionimin e tij u la, u mbyll dhe nuk u prek, deri në 1853, kur u parë nga biografi i tij, J. P. Muirhead. Pas kësaj, u vizituan herë pas here, por mbetën të paprekur, si një lloj faltore. Një propozim për ta transferuar atë në Zyrën e Patentave nuk erdhi në asgjë. Kur shtëpia duhej të shkatërrohej në vitin 1924, dhoma dhe përmbajtja e saj u paraqitën në Muzeun e Shkencës, ku u rikrijua në tërësi. Ai mbeti në shfaqje për vizitorët për shumë vite, por ishte i rrethuar kur galeria ishte e mbyllur. Seminari mbeti i paprekur dhe ruhej, dhe në mars 2011 u shfaq në publik si pjesë e një ekspozite të re të Muzeut Shkencor të Përhershëm, "James Watt dhe bota jonë".
Vendndodhja e përafërt e lindjes së James Watt në Greenock është përkujtuar nga një statujë. Disa vende dhe emra të rrugëve në Greenock e kujtojnë atë, sidomos Biblioteka për Përkujtimore në Watt, e cila filloi në 1816 me dhurimin e librave shkencorë të Watt-it dhe u zhvillua si pjesë e Institucionit të Watt nga djali i tij (i cili përfundimisht u bë Kolegji i James Watt). I marrë nga autoriteti lokal në vitin 1974, biblioteka tani gjithashtu strehon mbledhjen e historisë lokale dhe arkivat e Inverclyde, dhe është e dominuar nga një statujë e madhe e ulur në holl. Watt është përkujtuar gjithashtu nga statuja në Xhorxh Sheshi, Glasgou dhe Princes Street, Edinburg, si dhe disa të tjerë në Birmingam, ku ai kujtohet gjithashtu nga Moonstones dhe një shkollë është emëruar në nder të tij.
Watt Kolegji James ka zgjeruar nga vendndodhja e tij origjinale për të përfshirë kampuset në Kilwinning (North Ayrshire), Finnart Street dhe ujore në Greenock, dhe kampusi Sporteve në Largs. Universiteti Heriot-Watt në afërsi Edinburg ishte në një kohë Shkollën e Arteve të Edinburgut, e themeluar në 1821 si mekanika e parë në botë Instituti, por për të përkujtuar George Heriot, financier shekullit të 16-të King James dhe James Watt, pasi Kartën mbretërorë emri u ndryshua në Universitetin Heriot-Watt. Dhjetëra ndërtesa universitare dhe kolegji (kryesisht shkencë dhe teknologji) janë emëruar pas tij. Shtëpia e Matthew Boulton, Soho House, tani është një muze, duke përkujtuar punën e të dy burrave. Universiteti i Fakultetit të Inxhinierisë Glasgow ka selinë e saj në Watt Building James, i cili gjithashtu pret departamentin e Inxhinierisë Mekanike dhe Departamenti i Inxhinieri ajrore. Piktura e madhe James Watt që mendon motorin e avullit nga James Eckford Lauder është tani në pronësi të Galerisë Kombëtare të Skocisë. djathtas|parapamje|Chantreys'statuja e James Watt Ka një statujë të James Watt në Xhennete Piccadilly, Manchester dhe Sheshi i Qytetit, Leeds.
Një statujë kolosale e Watt nga Chantrey u vendos në Westminster Abbey, dhe më vonë u zhvendos në Katedralen e Shën Palit. Në shenjën, mbishkrimi lexon, pjesërisht, "JAMES WATT ... ZGJUAR BURIMET E VENDIT TË TIJ, RRITET FUQI TË NJERIUT DHE ROSTI NË NJË VEND TË MREKULLUAR NË MËNYRAT E MËPUNSHME TË SHKENCËS DHE PËRFITUESIT REAL TË BOTËS. "
Një bust i Watt është në Sallën e Heronjve të Monumentit Kombëtar Wallace në Stirling.
Patenta
Watt ishte shpikësi i vetëm i listuar në gjashtë patentat e tij:
Yukio Shimomura
(lindur më 25 Janar 1932) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Puy-du-Lac
Puy-du-Lac (Shqip: Pujak) është një komunë në departamentin Sharentë-Detare në rajonin Akuitaninë e Re në Francën jugperëndimore.
Gjeografia
Lumi Boutonë formon kufirin juglindor dhe jugor të komunës.
Zabuza Momochi
Zabuza momochi eshte nje personazh i shfaqur ne Naruto Ai gjithashtu njhet si Zabuza Demoni - - - Kaq dihet per te, nuk ka asnje informacion tjeter
Dyseldorf-Derendorf
parapamje| harta e Dyseldorfit, duke treguar Derendorfin (me të kuqe) brenda Qarkut 1 (me ngjyrë rozë) Derendorfi është një lagje në Dyseldorf, Gjermani. Ndodhet në veri të Pempelfortit dhe rrethit qendror, në perëndim të Rath-it, në jug të Kaiserswerth-it.
Derendorfi u përmend si vendbanim për herë të parë në 1100. Në 1384 Derendorfi u bë një pjesë e Düsseldorfit. Ka një thertore në Derendorf që nga viti 1602. Rritja kryesore e Derendorfit ishte në kohën e Revolucionit Industrial.
Derendorfi është tradicionalisht një zonë industriale e Düsseldorf-it, e banuar kryesisht nga një popullsi e klasës punëtore. Punimet e çelikut të Rheinmetall, thertorja dhe birrarija Schlösser janë të vendosura këtu.
Shumë banorë të Derendorfit janë emigrantë nga Turqia, dhe bashkia strehon xhaminë qendrore të myslimanëve në Dyseldorf.
Jussas
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Jussas (Shqip: Gjusasi) është një komunë në departamentin Sharentë-Detare në Francën jugperëndimore.
Toka e sheshtë
parapamje| Harta e tokës së sheshtë e vizatuar nga Orlando Ferguson në 1893. Harta përmban disa referenca të pasazheve biblike, si dhe pika të ndryshme të "Teorisë së Globit". Modeli i Tokës së sheshtë është një koncept arkaik dhe i kundërshtuar shkencërisht, gjerësisht dhe faktualisht i formës së Tokës si një rrafsh ose disk. Shumë kultura të lashta u pajtuan me një kozmografi të sheshtë të Tokës, para se të dilnin në dritë fakte për të kundërtën, duke përfshirë Greqinë deri në periudhën klasike (shekulli V p.e.s.), qytetërimet e epokës së bronzit dhe hekurit të Lindjes së Afërt deri në periudhën helenistike (31 p.e.s.) dhe Kinën deri në shekullin e XVII-të.
Ideja e rruzullit Tokësor u shfaq në filozofinë e lashtë greke me Pitagorën (shek. VI para Krishtit). Në fillim të shekullit të IV para Krishtit, Platoni shkroi për një Tokë sferike. Rreth vitit 330 para Krishtit, ish-studenti i tij Aristoteli dha prova të forta empirike për një Tokë sferike. Dija e formës sferike Tokës gradualisht filloi të përhapet përtej botës helenistike.
Përkundër faktit shkencor dhe efekteve të dukshme të rrumbullaktësisë së Tokës, teoritë (pseudoshkencore) të konspiracionit të Tokës së sheshtë përkrahen nga shoqëritë moderne të Tokës së sheshtë dhe, gjithnjë e më shumë, nga individë të paorganizuar që përdorin mediat sociale për ta përhapur këtë palo-teori.
Azia Perëndimore
djathtas|parapamje| Harta babilonase Imago Mundi, harta më e vjetër e njohur e botës, shekulli i 6-të para Krishtit [[Babilonia]] Në mendimin e hershëm egjiptian dhe mesopotamian, bota portretizohej si një disk që noton në oqean. Një model i ngjashëm gjendet në tregimin homerik nga shekulli i 8-të para Krishtit, në të cilin "Okeanos, trupi i personifikuar i ujit që rrethon sipërfaqen rrethore të Tokës, është krijuesi i gjithë jetës dhe ndoshta i të gjithë perëndive".
Tekstet e piramidës dhe tekstet e qefinit të Egjiptit të lashtë tregojnë një kozmografi të ngjashme; Nun (Oqeani) rrethonte nbwt ("tokat e thata" ose "ishujt").
Izraelitët e imagjinonin gjithashtu Tokën si një disk që notonte mbi ujë me një kupë qiellore të harkuar mbi të që ndante Tokën nga qiejt. Qielli ishte një kube e fortë me Diellin, Hënën, planetët dhe yjet e ngulitur në të.
Poetët
Homeri dhe Hesiodi përshkruan një kozmografi disku në Mburojën e Akilit. Kjo traditë poetike e një deti (Oceanus) që rrethon Tokën ( gaiaokhos )dhe e një disku shfaqet gjithashtu në veprat e Stasinit të Qipros, Mimnermit, Eskilit, dhe Apollonit të Rodit.
Filozofët
djathtas|parapamje| Paraqitja e mundshme e hartës botërore sipas Anaksimandrit Disa filozofë para-Sokratikë besonin se bota ishte e sheshtë: Talesi (rreth 550 pes) sipas disa burimeve, dhe Leukipi (rreth 440 pes) dhe Demokriti (rreth 460–370 pes) sipas Aristotelit.
Azia Lindore
Në Kinën e lashtë, besimi mbizotërues ishte se Toka ishte e sheshtë dhe katrore, ndërsa qiejt ishin të rrumbullakët, një supozim praktikisht i pasfiduar deri në shfaqjen e astronomisë evropiane në shekullin e 17-të. Sinologu anglez Cullen thekson faktin se nuk kishte koncept të një Toke të rrumbullakët në astronominë e lashtë kineze ku qiejt përshkruheshin si një çadër që mbulon Tokën ose si një sferë pa përmbajtje ndërkohë që trupat qiellorë pluskojnë lirisht. "Chinese thought on the form of the Earth remained almost unchanged from early times until the first contacts with modern science through the medium of Jesuit missionaries in the seventeenth century. While the heavens were variously described as being like an umbrella covering the Earth (the Kai Tian theory), or like a sphere surrounding it (the Hun Tian theory), or as being without substance while the heavenly bodies float freely (the Hsüan yeh theory), the Earth was at all times flat, although perhaps bulging up slightly."
Greqia: Toka sferike
Pitagora në shekullin e 6-të para Krishtit dhe Parmenidi në shekullin e 5-të shpallën se Toka është sferike, dhe kjo pikëpamje u përhap me shpejtësi në botën helene. Rreth vitit 330 para Krishtit, Aristoteli pohoi në bazë të teorisë fizike dhe provave vëzhguese se Toka ishte sferike dhe raportoi një vlerësim të perimetrit të saj. Perimetri i Tokës u përcaktua për herë të parë rreth vitit 240 para Krishtit nga Eratosteni. Tashmë në shekullin II pas Krishtit, Ptolemeu kishte nxjerrë hartat e tij nga një glob dhe zhvilloi sistemin e gjerësisë gjeografike, gjatësisë gjeografike dhe klimës. Almagesti i tij u shkrua në greqisht dhe u përkthye vetëm në latinisht në shekullin e 11-të nga përkthimet arabe.
Azia Jugore
parapamje| Një imazh i fermës së erës Thorntonbank (afër bregut belg) me pjesët e ulëta të kullave më të largëta të fshehura gjithnjë e më shumë nga horizonti, duke demonstruar lakimin e Tokës Tekstet Vedike e përshkruajnë kozmosin në shumë mënyra. Një nga tekstet më të hershme kozmologjike indiane e paraqet Tokën si një stivë disqesh të sheshta.
Rreth shekullit të 5-të të erës sonë, tekstet e astronomisë së pranuar të Azisë Jugore, veçanërisht të Aryabhata -s, supozojnë një Tokë sferike ndërsa zhvillojnë metoda matematikore për astronominë sasiore me qëllim mbajtjen e kalendarit dhe kohës.
Miti i përhapjes së tokës së sheshtë
Duke filluar nga shekulli i 19-të, lindi një mit historik që thoshte se doktrina mbizotëruese kozmologjike gjatë Mesjetës ishte ajo e Tokës e sheshtë. Një përkrahës i hershëm i këtij miti ishte shkrimtari amerikan Uashington Irving, i cili pohoi se Christopher Columbus duhej të kapërcente kundërshtimin e besimtarëve të kishës për të fituar sponsorizimin për udhëtimin e tij të eksplorimit. Mbështetës të mëvonshëm të rëndësishëm të kësaj pikëpamjeje ishin John William Draper dhe Andrew Dickson White, të cilët e përdorën atë si një element kryesor në mbrojtjen e tyre të tezës se ekzistonte një konflikt afatgjatë dhe thelbësor midis shkencës dhe fesë. Disa studime të lidhjeve historike midis shkencës dhe fesë kanë treguar se teoritë e antagonizmit të tyre të ndërsjellë shpërfillin shembujt e mbështetjes së tyre reciproke.
Studimet e mëvonshme të shkencës mesjetare kanë treguar se shumica e studiuesve në Mesjetë, përfshirë ata të lexuar nga Kristofor Kolombi, pohonin se Toka ishte sferike.
Dukja e objekteve të largëta mbi sipërfaqen e Tokës
Në një Tokë të sheshtë, sipërfaqja e saj nuk do të mund ti fshehte objektet e largëta. Kjo do të thotë se nëse nuk do të kishte pengesa (siç janë pallatet psh) do të ishte e mundur të shikoheshe mali më i afërt e deri tek Everesti, ashtu siç ne shohim Diellin ose yje të tjera në qiell sepse nuk ka pengesa. Një sipërfaqje sferike ka një horizont i cili është më afër kur shihet nga një lartësi më e ulët. Në teori, një person me sytë 1.8 m mbi sipërfaqe mund të shikoje deri në 4.79 kilometra larg, ndërkohë që një person mbi majën e Kullës Eiffel në 273 metra mund të shohë deri në 58.98 kilometra larg.
Referencat kulturore
Termi njeri-tokë-sheshtë, i përdorur me një kuptim nënçmues për të nënkuptuar këdo që ka pamje qesharake të vjetruara ose të pamundura, i paraprin tokë sheshtas. U regjistrua në vitin 1908: "Më pak vota nga sa do të kishte menduar dikush për çdo kandidat njerëzor, po të ishte edhe një njeri-tokë-sheshtë". Sipas Oxford English Dictionary, flat-Earther përdoret për herë të parë në vitin 1934 në revistën Punch: "Pa qenë një tokë-sheshtë fanatik, [Mercator] e perceptoi telashin ... të përleshjes me globe ... për të zbuluar Detet e Jugut."
Intervista e punës
Një intervistë pune është një intervistë që përbëhet nga një bisedë midis një aplikanti për punë dhe një përfaqësuesi të një punëdhënësi, e cila kryhet për të vlerësuar nëse aplikanti duhet të punësohet.
Intervistat janë një nga pajisjet më të përdorura për përzgjedhjen e punonjësve. Intervistat ndryshojnë në masën në të cilën janë strukturuar pyetjet, nga një bisedë krejtësisht e pastrukturuar dhe e lirë në një intervistë të strukturuar në të cilën aplikantit i kërkohet një listë e paracaktuar pyetjesh në një rend të caktuar; Intervistat e strukturuara janë zakonisht parashikues më të saktë se cilët aplikantë do të bëjnë punonjës të përshtatshëm, sipas studimeve kërkimore.
Një intervistë pune zakonisht i paraprin vendimit të punësimit. Intervistës zakonisht i paraprin vlerësimi i CV-ve të dorëzuara nga kandidatët e interesuar, ndoshta duke shqyrtuar aplikimet për punë ose duke lexuar shumë rezyme. Më pas, pas këtij shqyrtimi, përzgjidhet një numër i vogël i kandidatëve për intervista.
Mundësitë e intervistës potenciale për punë përfshijnë gjithashtu ngjarjet e rrjetëzimit dhe panairet e karrierës. Intervista e punës konsiderohet si një nga mjetet më të dobishme për vlerësimin e punonjësve të mundshëm. Ai gjithashtu kërkon burime të konsiderueshme nga punëdhënësi, por është demonstruar se është jashtëzakonisht i pabesueshëm në identifikimin e personit optimal për vendin e punës. Një intervistë gjithashtu i lejon kandidatit të vlerësojë kulturën e korporatës dhe nevojat e punës.
Xhamia e Sulltan Sylejmanit
parapamje|Xhamia e Sulltan Sylejmanit Xhamia e Sulltan Sylejmanit (Boshnjakisht: Султан-Сулејманова џамија Sultan-Sulejmanova džamija) është ndërtuar në vitin 1582 nga sulltani turk Sylejmani i Madhërishëm. Ajo u shkatërrua nga serbët dhe kroatër dhe kroatet. Xhamia ndodhet në Jajce, Bosnje dhe Hercegovinë dhe është një nga xhamitë e vjetra në Ballkan.
Plas (këngë)
"Plas" është një këngë e regjistruar nga kompozitori, këngëtari dhe kantautori shqiptar Flori Mumajesi. Kënga është kompozuar, prodhuar dhe shkruar nga vetë artisti për pjesëmarrjen e tij në edicionin e 20- të të Kënga Magjike.
Kompozimi
Duke zgjatur tri minuta e pesë sekonda, "Plas" ishte kompozuar, prodhuar dhe shkruar vetëm nga vetë artisti. Kënga kryhet në çelësin B♭ minor me një ritëm prej 144 rrahje në minutë. Ajo u lëshua në mënyrë digjitale si një teke përmes Universal Music dhe Onima nën licencën ekskluzive nga Threedots Productions.
Kënga Magjike
Edicioni i 20-të i Kënga Magjike u zhvillua në Pallatin e Kongreseve, Tiranë dhe përbëhej nga dy gjysmëfinale më 5 dhjetor dhe 6 dhjetor 2018, dhe finalen e madhe më 8 dhjetor 2018. Kënga e fitoi me 1092 pikë finalen e madhe të konkursit, konkursi i dytë vjetor më i gjatë i muzikës në Shqipëri. Ishte fitorja e parë e Florit në këtë konkurs si këngëtar edhe pse ai ishte edhe kompozitori i hyrjes fituese "Hape Vetën" nga Aurela Gaçe më 2007.
Njëbrirëshi
parapamje|Gdhendje në dru e shekullit të 17-të e një njëbrirëshi, Njëbrirëshi është një krijesë legjendare që është përshkruar që nga lashtësia si një bishë me një bri të vetëm të madh, me majë, spirale që del nga balli.
Në letërsinë dhe artin evropian, njëbrirëshi për mijëra vitet e fundit është përshkruar si një kafshë e bardhë e ngjashme me kalin ose dhinë me një bri të gjatë të drejtë me brazda spirale, thundra të ndarë dhe nganjëherë mjekër dhie. Në mesjetë dhe në Rilindje, ajo përshkruhej zakonisht si një krijesë jashtëzakonisht e egër pyjore, një simbol i pastërtisë dhe hirit, i cili mund të kapej vetëm nga një e virgjër. Në enciklopedi, briri i tij përshkruhej se kishte fuqinë për ta bërë ujin e helmuar të pijshëm dhe për të shëruar sëmundjet. Në kohët mesjetare dhe të Rilindjes, tufa e narvalit shitej ndonjëherë si një bri njëbrirësh.
Një lloj gjedhi njëbrirësh mendohet nga disa studiues se është përshkruar në vulat e qytetërimit të Luginës së Indusit të epokës së bronzit, interpretimi që mbetet i diskutueshëm. Një formë kuajsh e njëbrirëshi u përmend nga grekët e lashtë në rrëfimet e historisë natyrore nga shkrimtarë të ndryshëm, duke përfshirë Ctesias, Straboni, Plini i Riu, Aelian dhe Cosmas Indicopleustes. Bibla përshkruan gjithashtu një kafshë, re'em, të cilën disa përkthime e përkthejnë si njëbrirësh.
Njëbrirëshi vazhdon të mbajë një vend në kulturën popullore. Shpesh përdoret si simbol i fantazisë ose i rrallë.
Prizat dhe konektorat e rrymës AC
Prizat dhe konektorët e rrymës AC lidhin pajisjet elektrike me furnizimin me energji elektrike të rrymës alternative (AC) në ndërtesa
dhe në vende të tjera. Prizat dhe konektorët elektrike ndryshojnë nga njëra-tjetra për sa i përket tensionit dhe rrymës, formës, madhësisë dhe llojit të lidhësit. Sisteme të ndryshme standarde të prizave dhe konektorëve përdoren në mbarë botën.
Prizat dhe konektorët për pajisjet portative u bënë të disponueshme në vitet 1880, për të zëvendësuar lidhjet me prizat e dritës me priza të montuara në mur. Një përhapje e llojeve të zhvilluara për lehtësi dhe mbrojtje nga dëmtimet elektrike. Në shekullin e 21-të ka rreth 20 lloje në përdorim të përbashkët në mbarë botën, dhe shumë lloje prizash të vjetruara gjenden në ndërtesa të vjetra. Koordinimi i standardeve teknike ka lejuar që disa lloje prizash të përdoren në rajone të mëdha për të lehtësuar tregtinë e pajisjeve elektrike dhe për lehtësinë e udhëtarëve dhe konsumatorëve të mallrave elektrike të importuara.
Disa priza shumë standarde lejojnë përdorimin e disa llojeve të prizës; adaptorët e improvizuar ose të pamiratuar ndërmjet prizave dhe prizave të papajtueshme mund të mos ofrojnë sigurinë dhe performancën e plotë të një kombinimi prizë-prizë të miratuar.
Pushka me shigjetë
thumb|240px|Pushkë ajri me shigjetë qetësuesi Arma qetësuese është një armë ajrore jo vdekjeprurëse që përdoret shpesh për bërë kafshët të paafëta përmes barnave anestezike, të cilat zakonisht quhen qetësues. Këto armë qëllojnë shigjetat me një tip gjilpërash hipodermik, të mbushur me një dozë të tretësirës qetësuese që është ose sedativët, komë e induktuar ose paralitike, e cila injektohet në shënjestër pas ndikimit dhe do të dëmtojë përkohësisht funksionin fizik të shënjestrës. Armat qetësuese kanë një histori të gjatë përdorimi për të trullosur jetën e egër dhe kriminelët kur ata janë në një vend ku ata paraqesin një kërcënim për të tjerët dhe veten e tyre pa pasur nevojë vrasjen e kafshës ose individin, ose të përdoren për të kapur jetën e egër duke rrezikuar dëmtime serioze si për gjahtarin ashtu edhe për objektivi. Ato përdoren gjithashtu për rekreacion. Shigjetat e qetësimit gjithashtu mund të pushohen nga goditje me hark ose gryp frymorë.
Historia
Për mijëra vjet popuj të ndryshëm kanë përdorur shigjeta të helmuara, për të bërë të paaftë kafshët para se t'i vrisnin, por arma moderne qetësuese u shpik vetëm në vitet 1950 nga farmacisti i Zelandës së Re Colin Murdoch. Ndërsa punonte me kolegë që studionin popullsinë e egër dhe drerëve në Zelandën e Re, Murdoch kishte idenë që kafshët do të ishin shumë më të lehta për tu kapur, ekzaminuar dhe lëshuar nëse një dozë qetësuesi mund të administrohej nga projeksioni nga larg. Murdoch vazhdoi të zhvillojë një sërë pushkësh, shigjetash dhe pistoleta.
Sistemi i parë modern i shpërndarjes së barnave në distancë u shpik nga shkencëtarët në Universitetin e Xhorxhisë në vitet 1950 dhe ishte paraardhësi i drejtpërdrejtë i pajisjeve Cap-Chur që përdoren në të gjithë botën për dekada.
Reçica e Poshtme (Prokuplë)
Reçicë e Poshtme (serbisht: Доња Речица/Donja Rečica) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Burgalays
Burgalays (Shqip: Burgalaja ; Ocitanisht: Burgalais) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Strorë
Strorë është një fshat në Komunën Pishaj, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Sirena
parapamje|291x291px|John William Waterhouse, Një sirenë. Në folklor, një sirenë është një krijesë ujore me kokën dhe pjesën e sipërme të trupit të një njeriu femër dhe bishtin e një peshku. Sirenat shfaqen në folklorin e shumë kulturave në mbarë botën, duke përfshirë Evropën, Azinë dhe Afrikën.
Sirenat ndonjëherë shoqërohen me ngjarje të rrezikshme si përmbytjet, stuhitë, mbytjet e anijeve dhe mbytjet. Në traditat e tjera popullore (ose ndonjëherë brenda të njëjtave tradita), ato mund të jenë dashamirës ose dashamirës, duke dhuruar mirësi ose duke rënë në dashuri me njerëzit.
Ekuivalenti mashkullor i sirenës është merman, gjithashtu një figurë e njohur në folklor dhe heraldikë. Megjithëse traditat dhe shikimet e sirenave janë më pak të zakonshme se ato të sirenave, përgjithësisht supozohet se ato bashkëekzistojnë me homologet e tyre femra. Mashkulli dhe femra kolektivisht nganjëherë quhen merfolk ose merpeople.
Koncepti perëndimor i sirenave si këngëtare të bukura, joshëse mund të jetë ndikuar nga Sirenat e mitologjisë greke, të cilat fillimisht ishin gjysmë zogjsh, por u përfytyruan si gjysmë peshku në epokën e krishterë. Rrëfimet historike të sirenave, të tilla si ato të raportuara nga Christopher Columbus gjatë eksplorimit të tij në Karaibe, mund të kenë qenë shikime të manateve ose gjitarëve të ngjashëm ujorë. Ndërsa nuk ka asnjë provë që sirenat ekzistojnë jashtë folklorit, raportet për pamjet e sirenave vazhdojnë deri në ditët e sotme.
Sirenat kanë qenë një temë popullore e artit dhe letërsisë në shekujt e fundit, si në përrallën letrare të Hans Christian Andersen "Sirena e Vogël" (1836). Më pas ato janë përshkruar në opera, piktura, libra, komike, animacione dhe filma live-action.
Armix
Armix është një komunë në Francë. Armix bën pjesë në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 20 banorë dhe sipërfaqe 6.82 km².
Toshio Iwatani
(24 Tetor 1925 – 1 Mars 1970) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 8 ndeshje dhe ka shënuar 4 gola.
Liras
Liras është një fshat në Komunën Pishaj, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Partenoni
Partenoni është tempull i ndërtuar për nder të hyjneshës Athina, hyjnesha mbrojtëse e qytetit të Athinës. U krijua si rezultat i bashkëpunimit të arkitektëve dhe skulptorëve të rëndësishëm në mesin e shekullit V para erës së re. Koha e ndërtimit të tij përkon me planet ambicioze për zgjerimin e Athinës dhe prestigjin politik që vijoi ndaj aleatëve të saj gjatë periudhës së Hegjemonisë Athinase në Greqinë e Lashtë. Arkitektët e Parthenonit ishin Iktini dhe Kalikrati.
Etimologjia
Fjala e lashtë greke për παρθενών (virgjërore) nënkuptonte kthinën ose dhomën e një gruaje të pamartuar (virgjëreshë) në një shtëpi. Në rastin e Partenonit duket se fillimisht është përdorur vetëm për një dhomë të tempullit. Përbën çështje debati se cila dhomë ishte dhe si e mori emrin. Fjalori greqisht - anglisht Liddell-Scott-Jones thotë se kjo dhomë ishte në anën perëndimore të Partenonit. Jamauri D. Green argumenton se Partenoni ishte vendi ku statujës së Athinës i vishnin mantelin arreforet, një grup prej katër vajzash të zgjedhura për t'i shërbyer qytetit të tyre çdo vit gjatë veprimtarive panathinase. Christopher Pelling argumenton se Virgjëresha Athina mund të ketë qenë një kult i veçantë i Athinës, i lidhur ngushtë, megjithëse jo identik, me atë të Palladës Athina. Sipas kësaj teorie, emri i Partenonit do të thotë "tempull i perëndeshës së virgjër" dhe i referohet adhurimit të Virgjëreshës Athina, që ishte e lidhur me tempullin. Emërtimi "παρθένος" ("e virgjër"), origjina e të cilit nuk është e qartë, do të thotë "grua e pastër dhe e pamartuar" dhe është përdorur kryesisht për Artemisën, perëndeshën e kafshëve të egra, gjuetinë, natyrën dhe për Athinën, perëndeshën e strategjisë dhe taktikave, zejtarisë dhe praktikës. Është sugjeruar gjithashtu që emri i tempullit vjen nga virgjëreshat, sakrifica e të cilave siguroi sigurinë e qytetit.
Burimi i parë në të cilin e gjithë ndërtesa karakterizohet si Partenoni është një tekst nga oratori Demosten, i shekullit të 4 para erës së re. Në dokumentet e shekullit V para erës së re ndërtesa u referua si "tempulli". Arkitektët Iktin dhe Kalikrat duket se i janë referuar ndërtesës së quajtur "Hekatompedos" në traktatin e tyre të humbur mbi arkitekturën Athinase, dhe që prej shekullit IV, ndërtesa përmendet si "Hekatompedos" ose "Hekatompedon" si dhe si "Partenoni". Në shekullin I pas erës së re Plutarku iu referua ndërtesës duke përdorur emrin "Partenoni Hekatomped".
Meqenëse Partenoni i ishte kushtuar Athinës, nganjëherë referohej si Tempulli i Minervës, emri romak për Athinën, veçanërisht në shekullin XIX.
Monumenti
Partenoni përbën monumentin më të shkëlqyer të shtetit athinas dhe kolofonin e stilit dorik. Ndërtimi i tij filloi më 448/7 para erës së re dhe përurimi u bë më 438 para erës së re në Lojërat e Mëdha Panathinase, ndërsa zbukurimi skulpturor përfundoi më 433/2 para erës së re. Sipas burimeve, arkitektët që punuan ishin Iktini, Kalikrati dhe ndoshta edhe Fidia, i cili ishte gjithashtu përgjegjës për zbukurimin skulpturor. Ai është një nga tempujt e paktë grekë krejt prej mermeri dhe i vetmi tempel dorik me të gjitha metopat e tij në reliev. Shumë pjesë të zbukurimit skulpturor, të epistilit dhe paneleve të tavanit ishin pikturuar në të kuqe, blu dhe ngjyrë ari. Përdorej mermeri i Pentelit, përveç shtyllës, e cila ishte bërë prej guri gëlqeror. Krahu kishte 8 kolona në gjerësi dhe 17 në gjatësi. Vendosja e kolonave është jashtëzakonisht e dendur me një raport të diametrit të kolonës në lartësinë e kolonës prej 1: 2.25 (khs. raportin 1: 2.32 në tempullin e Zeusit në Olimpia dhe 1:2.65 në tempullin e Apajas në Egjinë). Në anët e ngushta kishte një rresht të dytë me 6 kolona që krijonin iluzionin e një tempulli të dyfishtë. Një veçori tjetër ishte ekzistenca e një frizi që rrethonte naosin në të gjithë gjatësinë e tij dhe është ndoshta më i dukshmi prej ndikimeve jonike. Metopat në anën lindore përshkruajnë Betejën e Gjigandëve. Në pjesën peëndimore shfaqet Amazona në pjese4n jugore Lufta e Centaurëve dhe në veri skena nga Lufta e Trojës.
Frizi
djathtas|parapamje|508x508px| Pjesë të frizit të hequr nga Lord Elgin. majtas|parapamje| Planimetria e Partenonit.
Partenoni në histori
parapamje|431x431px| ProjektiRestaurimi i Parthenonit nga veriperëndimi. Rrjedha historike e Partenonit ndjek atë të Akropolit si një e tërë, edhe pse shumica e dëshmive përqendrohen në monumentin hijerëndë qendror. Tempulli i Athinasë në Akropol është përmendur tashmë nga Homeri në shekullin VIII para erës së re. Tempulli më i vjetër arkeologjikisht i konfirmuar është një tempull poroz i Palladës Athina, themelet e të cilit u gjetën midis Erektionit dhe Partenonit të mëvonshëm dhe tani janë të mbuluara. Ky tempull daton më së voni rreth vitit 525 para erës së re. Sidoqoftë, ekziston gjithashtu mendimi se atëherë vetëm superstruktura e saj u riparua dhe se vetë themelet i përkasin një faze të hershme, rreth vitit 570 para erës së re. Ky tempull u shkatërrua më 480 para erës së re nga persët. Por më 454 para erës së re arka e Aleancës Athinase u transferua në naosin e këtij tempulli nga Delosi, kështu që ai duhet të ishte riparuar dhe finksiononte. Se kur përfundoi plotësiht ky tempull, nuk dihet. Referencat ndaj burimeve interpretohen si tregues se ai ishte ende në përdorim më 406/5 para erës së re. Pausania, megjithatë, nuk e përmend atë në përshkrimin e tij të Akropolit në shek. II të erës së re.
Sipas një teorie të diskutueshme, një tempull i Virgjëreshës Athina në vend të Partenonit klasik bashkëjetoi me tempullin e Palladës Athina që nga viti 560 para erës së re (i ashtuquajtur Hekatompedi ose Partenoni i Parë ose Para-Partenoni). Në çdo rast, menjëherë pas betejës së Maratonës, Partenoni (Para-Partenoni I) fillon të ndërtohet në 490 para erës së re, por ai mbeti i papërfunduar, deri në lartësinë e disa rruazave të kolonave të tij. 480-479 para erës së re, shkatërruar nga persët së bashku me monumentet e tjera të Akropolit. Pas kthimit të athinasve në qytet, rruazat e tempullit të shkatërruar u përdorën si material ndërtimi në murin verior të Akropolit, ku ata janë edhe sot të dukshëm nga shkëmbi nga ana e rrugës Athinas dhe nga Monastiraki.
Menjëherë më pas, Kimoni i ngarkoi ndërtimin e një Partenoni të dytë arkitektit Kalikrat (Para-Partenoni II). Edhe ky projekt, megjithatë, mbeti i papërfunduar me vdekjen e Kimonit më 450 para erës së re. Më 447/6 para erës së re fillon, sipas burimeve, nxjerrja e mermerit për një Partenon të ri, më të madh, ai që më në fund do të përfundojë në kuadrin e programit të ndërtimit të Perikliut për Athinën.
Partenoni mbeti i paprekur deri në epokën maqedonase. Mandej, pas Granikut, mburojat e arta, plaçka e fitores së Aleksandrit, u varën si trofe në Partenon. Shkatërrimet e para filluan gjatë mbretërimit të Laharit, i cili u emërua tiran i Athinës nga Kasandri, sipas rrëfimit të Pausanias. Ai mori mburojat nga Partenoni, arin dhe zbukurimet nga statuja e fildishtë e Athinës. Muri i pasmë i tempullit u shkatërrua gjithashtu kur Dimitër Rrethuesi e përdori atë si strehimin e tij personal.
Në kohën romake nuk regjistrohen ndryshime në Partenon, i cili vazhdon të ruajë fizionominë dhe shkëlqimin e tij edhe në shekujt post-kristianë, megjithëse gjatë sundimit të Justinianit procesioni i Lojërave Panathinase nuk ngjitej më në Partenon dhe çdo adhurim privat ose publik ishte fashitur. sipas oratorit latin Claudius Mammertino të shek IV të erës së re.
Periudha bizantine / e krishterë
parapamje|400x400px| Hagiografitë bizantine brenda Parthenonit, pasi ato ishin të dukshme në fund të shekullit të 19-të. Kopjuar nga Marquis de Bute (1885) dhe botuar nga NHJ Westlake në 1888. Shndërrimi i parë i tempullit në një kishë të krishterë të Shën Sofisë u bë në kohën bizantine, por nuk dihet saktësisht kur ndodhi kjo. Një burim jep treguesin se në 486 pas erës së re statuja e kultit të Athinasë ishte hequr nga tempulli dhe ishte transportuar në shtëpinë e priftit Proklos, pranë Akropolit. Sidoqoftë, nuk është e nevojshme që ndërtesa të shndërrohet menjëherë në një kishë të krishterë. Gjetjet arkeologjike tregojnë se nga mesi i shekullit VI tashmë ishte bërë shndërrimi në kishë. Ky shndërrim solli gjithashtu ndërhyrje të ndryshme arkitektonike në ndërtesën klasike. Ndër të tjera, tek para-tempulli (pro-naos) u shtua edhe apsida (harku) i shenjtërores dhe brenda u ndërtua një pagëzore. Nga këto shndërrime më 1877, sipas Burnouf-it, nuk kishte veç disa mbetje pikturash murale dhe disa mbishkrime të gdhendura nëpër mure dhe kolona. Gjatë shndërrimit në kishë, aetomat nuk u vandalizuan, megjithëse ato përmbanin skena fort fetare dhe adhurimi me Athinanë, Poseidonin dhe figura të tjera mitologjike. Në fakt, ky është rasti i vetëm i një tempulli antik, aetomat e të cilit janë ruajtur deri në kohët moderne. Disa skulptura u zhgdhendën për arsye praktike ose për arsye të tjera në kohë të panjohura. Shkatërrime u shkaktuan gjithashtu nga Morosini kur ai u përpoq të hiqte disa skulptura më 1687-88.
Gjatë sundimit latin, zona përreth Partenonit u bë rezidenca e zotit të parë latin të Athinës, Otto de la Ross, ndërsa Akropoli u bë selia e baronit latin dhe qendra e jetës historike të qytetit, në një pikë ku Athina tani njihet si Castellum Athenarum. Partenoni i atribuohet kishës romake dhe bëhet një tempull latin, i nderuar në emër të Virgjëreshës. Një kullë këmbane u shtua në cepin jugperëndimor, e cila u bë minare gjatë pushtimit turk. Gjatë pushtimit venecian, nuk ndodhi asnjë ndryshim tek monument.
Relinca (Prokuplë)
Relincë (serbisht: Рељинац/Relinac) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Partenoni
Periudha bizantine / e krishterë
Nga historitë e udhëtarëve të mëvonshëm, të tillë si noteri italian Nicola Martoni, i cili vizitoi Akropolin më 1395 ose Qiriaku i Ankonës, i cili udhëtoi më 1436 në Athinë, kemi dy përshkrime të Partenonit të krishterë. Shprehësi i parë i ideologjisë mesjetare pyet veten se si është e mundur që të ketë qenë ndërtuar një ndërtesë kaq e madhe, ndërsa i dyti, përfaqësues i Rilindjes Italiane, përqendrohet në bukurinë e monumenteve antike.
Gjatë pushtimit turk, Akropoli ra në duart e turqve më 1458, kur u vizitua nga Muhameti II Pushtuesi. Shkëmbi i shenjtë u bë i njohur si Atina Kalesi, që do të thotë kala e Athinës. Gjatë shekullit XVII Partenoni tani është një xhami dhe ka një minare, e cila u shkatërrua në 1687. Sidoqoftë, një xhami që nuk i plotësonte standardet e fesë Islame dhe prandaj nuk u bë kurrë xhami e myslimanëve.
FC Liburn Gjakovë
Klubi i Futsalit FC Liburn Gjakovë është krijuar me datë 24 dhjetor 2009. Në vitin 2010 ky klub hyri në Supërligën e Kosovës në Futsal.
Për një histori të shkurtër të krijimit, FC Liburn ka arritur suksese si:
Partenoni
Dëmtimet
Gjatë fushatës së Francesco Morosinit kundër Athinës në 1687, Partenoni pësoi goditjen më të madhe natën e 26 shtatorit, kur një predhë hodhi në erë depon me barut që kishte instaluar Ali Aga, komandanti i kalasë në tempull.
FC Liburn Gjakovë
Më 22 Gusht 2017, FC Liburn do të marrë pjesë për herë të parë në kampionatin më elitar të futsalit evropian "UEFA Futsal Cup", prej kur Republika e Kosovës u pranua si anëtare e UEFA-s.
Partenoni
Të tjera
Ndërtesa gjithashtu ka pësuar dëme të konsiderueshme gjatë Revolucionit Grek të vitit1821, gjatë rrethimit të shkëmbit nga Qytahi Beu.
Kuptimet dhe simbolikat e monumentit
Partenoni është një nga monumentet më të njohura në botë. Sipas pikëpamjes mbizotëruese, interesi i sotëm për monumentin u shfaq qysh gjatë Iluminizmit Evropian të shekullit XVIII, dhe ai admirohet si një simbol i vlerave universale dhe të qëndrueshme të përsosmërisë, demokracisë, artit etj. Në Greqi gjithashtu ka një vend të veçantë në ndjenjën kombëtare, si vetë monumenti ashtu edhe skulpturat që janë hequr prej tij dhe janë ekspozuar në Muzeun Britanik. Sipas Qendrës së Trashëgimisë Botërore të UNESCO -s, Partenoni është përfshirë në listën e Monumenteve të Trashëgimisë Botërore që më 11 shtatori 1987 si pjesë e kompleksit më të gjerë të monumenteve. Sidoqoftë, nuk është regjistrimi në një listë zyrtare çka e bën Partenonin pjesë të trashëgimisë kulturore. Si një projekt material është dëshmia më e besueshme e një kulture të përparuar teknologjikisht dhe estetikisht, e cila ka ndikuar ndjeshëm zhvillimin e botës moderne Perëndimore.
Në epoka dhe shoqëri të ndryshme një vlerë e lartë, simbolike, politike, fetare ose tjetër, i atribuohej Partenonit ose skulpturave të tij. Për shembull, kur relievet e "lordit Elgin" mbërritën në Londër më 1807, ato u ngarkuan me kuptime të reja ndërsa u bënë qendra e polemikave për vlerën e artit në shoqëri. Disa artistë britanikë i vlerësuan ato si një shkollë të re arti. Të tjerët e lidhën atë me fitoren e Britanisë mbi Napoleonin, i cili gjithashtu kishte sjellë skulptura romake nga Parisi në Itali. Në kohët moderne disa e konsiderojnë atë një simbol të demokracisë. Sidoqoftë, ka pak ose aspak prova që në lashtësi kjo rëndësi i kushtohej monumentit, ose se ishte më madhështore se ndërtesat e tjera në Greqi dhe në Mesdhe. Lidhjet e tij simbolike me demokracinë nuk ishin të forta. Për shumicën e athinasve dhe vizitorëve, tempulli duhet të ketë pasqyruar lavdinë e hyjneshës dhe qytetit të saj, që nga origjina e tij mitike dhe pavarësisht nga shteti. Në kundërshtim me besimin popullor, profesori bizantin Antonis Kaldelis, vë në dukje degradimin ose mosveprimin e qëllimshëm të historisë bizantine të Partenonit dhe hopin historiografik nga antikiteti në Rilindje. Ai beson se ky rrëfim modern (pasiluminist) buron nga ideologjitë evropiane dhe se dikur i shërbeu ekspansionizmit evropian dhe perceptimeve negative për Jugun dhe Mesjetën. Me të, evropianët dhe organet ideologjike të iluminizmit arritën një përvetësim ideologjik të Partenonit, duke vënë në shënjestër Bizantin dhe trashëgimtarët e tij ortodoksë dhe duke u shfaqur si përfituesit e e ligjshëm të monumenteve.
Restaurimi
Më 1975, qeveria greke nisi një përpjekje të koordinuar për të restauruar Partenonin dhe ndërtesat e tjera të Akropolit. Pas një vonese, në 1983 u krijua Komisioni për Ruajtjen e Monumenteve të Akropolit. Ky projekt më vonë tërhoqi ndihmën financiare dhe teknike nga Bashkimi Evropian. Një komitet arkeologjik dokumentoi plotësisht çdo objekt në vend, dhe arkitektët, të ndihmuar nga modelet kompjuterike, verifikuan vendndodhjet e tyre origjinale. Skulptura veçanërisht të rëndësishme dhe të brishta u transferuan në Muzeun e Akropolit. Një vinç u instalua në vend për të zhvendosjen e copave të mermerit. Vinçi është projektuar për t'u palosur nën çati kur nuk përdoret. Në disa raste, restaurimet e mëparshme kanë qenë të pasakta. Këto u çmontuan dhe filloi një proces i kujdesshëm restaurimi. Fillimisht, shumë copa mermeri u mbajtën së bashku nga kunjat e hekurta të zgjatur në formë H, të mbuluara plotësisht me plumb, i cili mbron hekurin nga gërryerja. Kunjat stabilizuese që u instaluan në shekullin XIX nuk kishin një përmbajtje të lartë plumbi dhe kështu u gërryen. Meqenëse produkti i gërryerjes (ndryshku) është i shtrirë, ky zgjerim shkaktoi dëme shtesë duke krijuar çarje në mermer.
Inxhiniera elektrike
Inxhinieria elektrike është një disiplinë inxhinierike që merret me studimin, projektimin dhe aplikimin e pajisjeve dhe sistemeve të cilat përdorin energji elektrike, elektronikë dhe elektromagnetizëm. Ajo u shfaq si një profesion i identifikueshëm në gjysmën e dytë të shekullit të 19-të pas komercializimit të telegrafit elektrik, telefonit si dhe prodhimit, shpërndarjes dhe përdorimit të energjisë elektrike.
Inxhinieria elektrike tani është e ndarë në një gamë të gjerë fushash të ndryshme, duke përfshirë inxhinierinë kompjuterike, inxhinierinë e sistemeve, inxhinierinë energjetike, telekomunikacionin, inxhinierinë e radio-frekuencave, përpunimin e sinjalit, instrumentimi, qelizat fotovoltaike, elektronikën, optikën dhe fotonikën. Shumë nga këto disiplina bashkëveprojnë me degë të tjera inxhinierike, duke krijuar një numër të madh specializimesh duke përfshirë inxhinierinë harduerike, elektronikën energjetike, fusha dhe valë magnetike, inxhinierinë e mikrovalëve, nanoteknologjinë, elektrokiminë, energjitë e rinovueshme, mekatronikën/kontrollin dhe shkencën e materialeve elektrike.
Inxhinierët elektrikë zakonisht mbajnë diplomë në inxhinieri elektrike ose inxhinieri elektronike. Inxhinierët praktikantë mund të kenë certifikim profesional dhe të jenë anëtarë të një organizmi profesional ose të një organizate standarde ndërkombëtare. Këto përfshijnë Komisionin Ndërkombëtar Elektroteknik (IEC), Institutin e Inxhinierëve Elektrikë dhe Elektronikë (IEEE) dhe Institutin e Inxhinierisë dhe Teknologjisë (IET) (ish IEE).
Inxhinierët elektrikë punojnë në një gamë shumë të gjerë industrish dhe aftësitë e kërkuara janë gjithashtu të ndryshueshme. Këto variojnë nga teoria e qarkut deri te aftësitë e menaxhimit, më saktësisht të një menaxheri projekti. Mjetet dhe pajisjet që mund t'i nevojiten një inxhinieri janë të ndryshueshme, duke filluar nga një voltmetër i thjeshtë deri te programet e sofistikuara të projektimit dhe prodhimit.
Siena
Qyteti është i njohur universalisht për trashëgiminë e tij të madhe historike, artistike dhe peizazionale dhe për unitetin e saj të madh stilistik, si dhe për Palionin e famshëm.
Në vitin 1995 qendra e saj historike u rendit nga UNESCO si një Trashëgimisë Botërore.
Në qytet është Banca Monte dei Paschi di Siena, e themeluar në vitin 1472 dhe për këtë arsye banka më e vjetër aktive dhe më e gjata në botë.
Tadao Kobayashi
(lindur më 7 Korrik 1930) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje.
My Talking Tom
My Talking Tom (shqip: Tomi im që flet), është një lojë e bërë dhe e zhvilluar nga kompania sllovene Outfit7, kjo lojë është pjesë e franshizës Talking Tom & Friends, My Talking Tom u lëshua më datë 11 nëntor 2013 për Android, më 13 nëntor 2013, për iOS, dhe më 31 maj 2022, për HarmonyOS.
Beteja e Trafalgarit
Beteja e Trafalgarit (21 tetor 1805) ishte një luftë detar luftuar nga Mbretëria Detare Britanike kundër flotave të kombinuara të Marinës Franceze dhe Spanjolle, gjatë Luftës së Koalicionit të Tretë (gusht-dhjetor 1805) të Luftës Napoleonike (1803-1815).
Njëzet e shtatë anije britanike ushtarake drejtuar nga Admirali Lord Nelson në bordin e HMS Victory mundën tridhjetë e tre anije franceze dhe spanjolle ushtarake nën admiralin francez Villeneuve. Beteja u zhvillua në Oqeanin Atlantik në brigjet jugperëndimore të Spanjës, vetëm në perëndim të Kepit Trafalgar, pranë qytetit të Los Caños de Meca. Flota franko-spanjolle humbi njëzet e dy anije dhe asnjë britanik nuk humbi.
Fitorja konfirmoi supremacinë detare që Britania kishte krijuar gjatë shekullit të tetëmbëdhjetë dhe kjo u arrit në pjesën përmes largimit të Nelson nga ortodoksia taktike detare mbizotëruese e ditës. Praktika konvencionale në atë kohë ishte që flotat e kundërta të angazhoheshin me njëri-tjetrin në linja të vetme paralele, në mënyrë që të lehtësonin sinjalizimin dhe çarmatimin dhe të maksimizonin fushat e zjarrit dhe zonat e synuara. Nelson vendosi anijet e tij në dy kolona për të lundruar pingul në vijën e flotës së armikut.
Gjatë betejës, Nelson u qëllua nga një mushqetar francez dhe ai vdiq pak para përfundimit të betejës. Villeneuve u kap, së bashku me anijen e tij Bucentaure. Ai më vonë mori pjesë në varrimin e Nelson, ndërsa ishte një rob në lirim me kusht në Britani. Admirali Federico Gravina, oficeri i lartë i flamurit spanjoll, shpëtoi me mbetjen e flotës. Ai vdiq pesë muaj më vonë nga plagët e pësuara gjatë betejës. Bravo.
Britanike
Më 21 tetor, admirali Nelson kishte 27 anije të linjës nën komandën e tij. Fluturimi i Nelson, HMS Victory, i kryesuar nga Thomas Masterman Hardy, ishte një nga tre normat e para 100 armë në flotën e tij. Ai gjithashtu kishte katër norma 98-armë të dytë dhe njëzet normat e tretë. Një nga normat e tretë ishte një anije 80-armë, dhe gjashtëmbëdhjetë ishin anije 74-armë. Tre të tjerët mbetën me anije me 64 armë, të cilat po fshiheshin nga Marina Mbretërore në kohën e betejës. Nelson gjithashtu kishte katër fregate prej 38 ose 36 armë, një anije me 12 armë dhe një anije me 10 armë.
Franko-Spanjolle
Kundër Nelson, nën-admirali Villeneuve - në anijen e tij Bucentaure - vuri 33 anije ushtarake, duke përfshirë disa nga më të mëdhatë në botë në atë kohë. Spanjollët kontribuan në katër fluturime të para. Tre nga këto anije, një në 130 armë (Santísima Trinidad) dhe dy në 112 armë (Príncipe de Asturias, Santa Ana), ishin shumë më të mëdha se çdo gjë nën komandën e Nelson. Shkalla e katërt e parë ka kryer 100 armë. Flota kishte gjashtë shpejtësi 80-armë të tretë, (katër frëngjisht dhe dy spanjolle), dhe një spanjoll me shpejtësi të katërt me 64 armë. Pjesa e mbetur e 22 normave të treta ishin 74 anije, nga të cilat katërmbëdhjetë ishin francezë dhe tetë spanjolle. Në total, spanjollët kontribuan 15 anije të linjës dhe francezët 18. Flota përfshinte gjithashtu pesë fregatë 40-armë dhe dy arna me 18 armë, të gjitha frëngjisht.
Historia e Gjermanisë (1990–tani)
Stagnimi në vitet 1990
Mrekullia ekonomike gjermane përfundoi në vitin1980 dhe ekonomike ne 1990s-2000s ishte jo mbresëlënëse. Norma e rritjes ekonomike ishte shumë e ulët 1.2% në vit nga viti 1988 deri në vitin 2005. Papunësia, veçanërisht në rrethet lindore, mbeti kokëfortë e lartë pavarësisht shpenzimeve të mëdha stimuluese. Rritja e shpejtë nga riatdhesimi dhe imigrimi dëmton gjithashtu punësimin e përgjithshëm. Gjermania rrit nga 9.2% në 1998 në 11.1% në 2009. Recesioni i madh mbarëbotëror i viteve 2008-2010 përkeqësoi kushtet për një kohë të shkurtër, pasi pati një rënie të mprehtë të PBB-së. Megjithatë, papunësia nuk u rrit dhe rimëkëmbja ishte më e shpejtë se pothuajse kudo tjetër. Qendrat e vjetra industriale të Rheinland- it dhe Gjermanisë së Veriut mbetën gjithashtu prapa, pasi industria e qymyrit dhe çelikut u zbeh në rëndësi.
Ringjallja pas vitit 2010
Politikat ekonomike ishin shumë të orientuara drejt tregut botëror sepse Gjermania kishte një ekonomi të drejtuar nga eksporti. Prosperiteti nga eksportet që arritën një rekord prej 1.7 trilion dollarë amerikanë në 2011, ose gjysma e PBB-së gjermane. Gati 8% e të gjitha eksporteve në botë eshte nga Gjermania. Ndërsa pjesa tjetër e Komunitetit Evropian luftoi me çështje financiare, Gjermania mori një pozicion konservator bazuar në një ekonomi jashtëzakonisht të fortë pas vitit 2010. Tregu i punës u tregua fleksibël dhe industritë e eksportit u përshtatën me kërkesën botërore.
Pesë shtete të reja (ish Gjermania Lindore)
alt=Helmut Kohl addressing crowd|parapamje| Helmut Kohl pas rënies së [[Muri i Berlinit|Murit të Berlinit në 1989]] Më 3 tetor 1990, Republika Demokratike Gjermane u shpërbë, pesë shtete u rikrijuan ( Brandenburg, Mecklenburg-Vorpommern, Saksoni, Saksoni-Anhalt dhe Thuringia ) dhe shtetet e reja per Republikës Federale të Gjermanisë, një ngjarje e njohur si Ribashkim Gjerman.
Zgjedhjet për parlamentet e reja të shteteve u mbajtën në pesë shtetet dhe Unioni Kristian Demokrat i Gjermanisë u bë partia më e madhe në të gjitha shtetet, përveç Brandenburgut.
Berlini i ribashkuar u bë kryeqyteti i Gjermanisë më 3 tetor, megjithëse qeveria vazhdoi të kishte selinë e saj në Bon deri në vitin 1999. Më 2 dhjetor shënohen zgjedhjet e para për parlamentin e qytetit pas ribashkimit. Berlini u bë gjithashtu një qendër teknologjike si në Gjermani ashtu edhe në Evropë për shkak të lëvizjes së madhe të kompanive të teknologjisë
Mandati i katërt i Kohl, 1991–1994
Zgjedhjet e para federale pas ribashkimit, zgjedhjet federale të vitit 1990, u zhvilluan më 2 dhjetor të atij viti. CDU u bë partia fitoj me 43.8%, e vendin e dytë nga SPD (33.5%) dhe e fundit Partia Demokratike e Lirë e Gjermanisë (11%).
Më 20 qershor 1991, Bundestagu vendosi që parlamenti dhe pjesë të qeverisë dhe administratës qendrore të zhvendoseshin nga Boni në kryeqytetin, Berlin. Ne 1999, Berlin ishte kapitoli per Gjermania.