cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arsimimi në fshatin Fterra
Të përgjithshme
right Fterra është fshat me tradita të shquara arsimore. Fillesat e arsimit në Fterrë datohen në shekuj. Shumë fteriotë të mërguar në kurbet në shekullin e 19-të, kryesisht në Perandorinë Turke, u arsimuan në shkolla të mesme e të larta të kohës. Isa Hizmo arriti deri në detyrën e dekanit të Drejtësisë në Universitetin e Stambollit, ndërsa Ali Xhama, Omer Korkuti e të tjerë, deri te Hivzi Bezhani, kanë kryer shkolla të ndryshme të larta e të mesme jashtë e brenda vendit, sidomos për fenë, drejtësinë e mësimdhënien.
Mihal Bellkameni
Ka qenë personalitet i shquar për sa i përket kulturës, ka hapur shkollën e parë shqipe të natës në Shqipëri, ka hapur shkollën shqipe në Pogradec, ka qenë për disa vite drejtor i arsimit në Pogradec, ka qenë përfaqësues i gazetës ”Shqipëria e re”, që për kohën në vitet '30 ka qenë gazeta më e madhe.
Arsimimi në fshatin Fterra
Shqipja
Mësimi i gjuhës shqipe në Fterrë është fiksuar si i dokumentueshëm në vitet e fundit të shekullit të 19-të. E sigurt është se Abetaren e parë shqipe e solli në Fterrë Isa Hizmoja në vitin 1905, ndërsa në vitin 1910 Fetah Zani, i arsimuar në Janinë, krahas shkollës në gjuhën turke të çelur në xhami, u mësonte bashkëfshatarëve edhe gjuhën shqipe.
Mihal Bellkameni
Mihali u lidh me fashistët, dhe u bë anëtar i thjeshtë i partisë fashiste. Pas çlirimt të vendit, në nëntor të vitit 1944 u arrestua dhe u burgos në Korçë. Pas gjyqit në Tiranë u burgos në Burrel me 1948 ku vdiq më 25 tetor të vitit 1948.
Arsimimi në fshatin Fterra
Shkolla
Megjithatë, për shkak të ngjarjeve të rënda të Luftës së Parë Botërore, shkolla e parë në gjuhën shqipe u çel në Fterrë në tetor të vitit 1916, me rreth 20 nxënës. Mësuesi i parë qe Selim Gjonika, që kishte mbaruar Medresenë e Janinës e kreu dhe një kurs të veçantë për mësues.
Shkolla nisi të forcohej kur më 1922 filloi detyrën e mësuesit Neim Zani, që punoi një jetë të tërë për arsimimin e bijve të fshatit. Më 1925 u ndërtua shkollë e re dhe më 1926 në të u ulën 39 nxënës, midis tyre për herë të parë dhe 16 vajza.
Shkolla vazhdoi me ndërprerje edhe gjatë Luftës së Dytë Botërore, ku mësuesi Hiqmet Dusha, dëshmor i atdheut, krahas mësimit, i edukonte nxënësit me ndjenja të zjarrta atdhedashurie.
Pas Çlirimit shkolla njohu rritje sasiore e cilësore. Që më 1945 u çelën dhe kurset kundër analfabetizmit, ku mësuan shkrim e njehsim shumë gra të fshatit. Në maj të vitit 1956 çelet kopshti i fëmijëve parashkollorë. Më 1 mars 1961 Fterra dekorohet nga Kuvendi Popullor për merita të shquara në arsim me motivacionin: “Fshat nga gjiri i të cilit kanë dalë me dhjetëra mësues, që kanë kontribuar në zhvillimin e arsimit në krahina të ndryshme të vendit”. Mbas ndërtimit të shkollës së re me dy kate në vitin 1968, në vitin shkollor 1968-69 çelet në Fterrë klasa e pestë dhe merr udhë arsimi 8-vjeçar. Hapen njëra pas tjetrës klasat e tetëvjeçares, duke u rritur nga viti në vit numri i nxënësve dhe i mësuesve.
Ky numër ka ardhur duke rënë vitet e fundit, për shkak të emigracionit.
Fterriotet arsimdashës
Para Çlirimit 20 fteriotë mbaruan shkollat e mesme të vendit, midis tyre 19 vazhduan ose mbaruan shkollën Normale të Elbasanit, që ishte “universiteti” i mësuesisë për kohën. Nga kjo shkollë dolën dhe Mësuesit e Popullit, bij të fshatit, Lame Xhama e Xhevdet Kofina.
Fteriotët kanë qenë dhe janë arsimdashës, kanë rrezatuar arsim e dituri në të gjitha krahinat e vendit. Vetëm shkollën për mësuesi e kanë mbaruar deri në vitin 2004 mbi 130 djem e vajza. Arsimin e lartë e kanë mbaruar mbi 300 fteriotë dhe të mesmen mbi 500. Nuk gjen asnjë degë të shkencës e të dijes ku fteriotët të mos kenë dhenë ndihmesën e tyre të vyer. Prej tyre numërohen 11 Profesore e Doktorë Shkencash, si dhe Mësues të Popullit e të Merituar, pedagogë, shkrimtarë, artistë, ushtarakë, inxhinierë e ekonomistë, mjekë, agronomë etj.
Dashuria për arsim e dituri përbën një nga tiparet më dalluese të fteriotit.
Reagan County (Texas)
Reagan County është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Kantoni Le Louroux-Béconnais
Kantoni Le Louroux-Béconnais (frëngjisht: Canton du Louroux-Béconnais) ishte një kanton në departamentin Maine-et-Loire, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit ishte Le Louroux-Béconnais. Ka sipërfaqe 249,64km2 dhe popullsi 10331 banorë.
Gjeografia
Ajo kufizohet kantoni Angers-Nord në veri-lindje, kantoni Le Lion-d'Angers në veri, kantoni Candé në veri-perëndim, kantoni Varades në jug-perëndim, kantoni Saint-Georges-sur-Loire në jug dhe kantoni Angers-Ouest në lindje.
Përbërja aktuale
Kantoni Le Louroux-Béconnais aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Mark Milani
djathtas|parapamje|292x292px|Mark Milani Mark Milanov Popoviq (malazisht: Марко Миљанов Поповић Marko Miljanov Popović, 25 prill 1833 - 2 shkurt 1901) ka qenë prijës fisnor i Bërdas dhe gjeneral e shkrimtar malazez.
Jetëshkrimi
U lind në Medun më 25 prill 1833, ditën e Shën Markut, andaj dhe i vunë emrin Mark. I ati qe Miljan Jankov Popoviq, ndërsa e ëma Borika, nga Oraovo.
ishte vojvoda malazeze që i ka njohur shumë mirë shqiptarët ka thënë për Shalën se “Shala nuk i dorëzon armët pa lënë kokat, dhe as kokat s’i dorëzon pa armë“ Marku dhe te gjithe familja e Drekalloviqeve nga Mali i Zi ishin te Fisit Kuq, dhe se ishin me origjine shqiptare, por imponimet e rrymave te ndryshme e kan nderruar fene nga ajo katolike ne ate ortodokse dhe si rrjedhoje edhe gjuhen por jo zakonet, edhe sot e tutje ka shqiptar me mbiemrin Kuqi qe nuk jan asimiluar dhe se kan ikur nga Mali i Zi per ne Kosove per ti shpetuar masakrave, kete e ka konfirmuar edhe njohesi i mire i kesaj ceshtje Anton Nike Berisha ne Librin e Folklorit te Shqiptareve.
Kantoni Thiberville
Kantoni Thiberville (frëngjisht: Canton de Thiberville) është një kanton në departamentin Eure, rajonin Haute-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Thiberville. Ka sipërfaqe 159.95km2 dhe popullsi 6436 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Thiberville aktualisht përbëhet nga 21 komuna.
Shqiptari dinak, Enver Hoxha
Mbi librin
"Shqipëria komuniste dhe udhëheqësi i saj i ndjerë, Enver Hoxha, zor se kanë pasur informacion e kontakte të shumta me botën e jashtme". John Holliday kërkonte të zbulonte pikërisht misterin që vishte gjithë kështjellën e komunizmit, e kësaj fortese që kurrë nuk kishte pranuar hapjen me Perëndimin. Pikërisht ethet e burgut më të errët të Ballkanit mund të shpjegoheshin vetëm duke udhëtuar përmes një emri i cili ishte Enver Hoxha. Kështu, misioni i Holliday - it për të bërë një portret të një prej njerëzve më enigmatikë të Balkanit nuk ishte e lehtë.
Ai u largua nga Moska nxitimthi bashkë me kolegun e tij të ngushtë në atë kohë, Mehmet Shehun, i denoncuar që në atë kohë si agjent i shumëfishtë i të huajve. Por kur nisi Enver Hoxha të shkruante kujtime dhe përse duhet ta bënte ai këtë gjë? Për Holliday ka qenë fundi i viteve ‘70, koha kur Enver Hoxha filloi të nxirrte një seri kujtimesh që përfshinin gjithë periudhën nga fillimi i Luftës së Dytë Botërore e që vazhdonin me aleancat e tij të njëpasnjëshme me Jugosllavinë, Rusinë, Kinën dhe deri te vdekja e Shehut në dhjetor 1981.
"Në disa raste veçanërisht për ngjarjet e atëhershme, bie në sy që ai mbështetet më shumë se ç' duhet te kujtesa që e tradhton. Veç kësaj, ai gjithmonë do të tregojë se ka pasur të drejtë. Ndërsa për gjithçka që ka të bëjë me Stalinin dhe paraardhësit e tij ai e ndan botën në bardhezi: Stalini është i mirë, Hrushovi ishte i keq", thotë Holliday.
Por nga ana tjetër, Hoxha është një vëzhgues mjaft i mprehtë. Është mjaft inteligjent. Po kështu, ai i shikon gjërat me dyshim, por kjo frymë dyshimi është shpesh një plus, përderisa kishte kaq e kaq gjëra që nuk i duhej zënë besë. Pikëpamja e tij e përgjithshme se fuqitë e mëdha e shikonin Shqipërinë si pre është shumë e vërtetë. Holliday shkruan se "Jugosllavia donte mirëfilli ta aneksonte Shqipërinë nga mesi i viteve ‘40. Anglia dhe SHBA u përpoqën mirëfilli ta pushtonin Shqipërinë dhe ta përmbysnin regjimin e Hoxhës gjatë viteve 1949 - 1953. Ka shumë të ngjarë që Hrushovi do të jetë përpjekur mirëfilli t'i vinte bërrylin Hoxhës, gjatë viteve 1960 - 1961, edhe nga mesi i viteve ‘50".
Por Holliday nuk nguron të japë në librin e tij edhe detaje të diktatorit si njeri. "Hoxha, megjithëse mburret sikur gjithmonë ka të drejtë, ka gjithashtu njëfarë aftësie për të mbajtur qëndrim kritik ndaj vetes. Ndonjëherë, ai kujton raste ndodhish që nuk e nderojnë (psh, humbet gjakftohtësinë, sillet vrazhdë me gratë)", shkruan Holliday.
"Enver Hoxha qëndroi në krye të lëvizjes komuniste të vendit të tij për gati gjysmëshekulli dhe, në kohën kur vdiq, ishte njeriu që kishte qëndruar në krye të një regjimi më gjatë se kushdo tjetër në botë, me përjashtim të një monarku trashëgimtar, perandorit japonez", shkruan Holliday. Por rruga e Enver Hoxhës, sipas tij, drejt marrjes së pushtetit, si dhe gjatë pasjes së pushtetit u mbush me kufomat e armiqve të tij të vjetër dhe miqve të tij të rinj. Asnjë regjim komunist nuk ka përjetuar të tilla spastrime të vazhdueshme e vrasje si regjimi shqiptar. Por, po ashtu asnjë parti komuniste nuk ka arritur ndonjëherë suksesin aq shpejt sa PKSH e udhëhequr nga Hoxha.
Holliday bën një përshkrim të hollësishëm të regjimit të Hoxhës për të parë vendin që do të zërë ai në historinë e Shqipërisë. Përvoja e gjerë e Hoxhës në krye të një shteti komunist, relativisht të dobët e të varfër brenda bllokut i jep atij një pikë të shkëlqyer avantazhi nga e cila të përshkruajë jetën kampit komunist, si funksiononin në të vërtetë lidhjet brenda KNER - it e Traktatit të Varshavës dhe si udhëheqësit komunistë e trajtojnë në të vërtetë njëri - tjetrin. Është një pamje e zbehtë dhe e zymtë, e cila pavarësisht nga elozhet e zakonshme që ai u bën stalinistëve, tingëllon e vërtetë.
Udhëheqësit e tjerë ishin në tërësi mjaft të mërzitshëm. Rusët duket sikur laheshin në një det pijesh alkoolike. Ishin më harbutë. As kinezët nuk ishin më të mirë. Rrëfimet e Hoxhës se si për më se dhjetë vjet, që dikujt i dukeshin si aleancë e ngushtë, ishte përpjekur të merrte vesh ç'ka ishin, ç'ka bëjnë ata që u përngjajnë fantazmave. Ata refuzojnë tu përgjigjen letrave. Zyrtarët kinezë i flasin me slogane apo lëshojnë siç thotë ai "profka". Ata ishin "dinakë" sipas Hoxhës.
Këto janë vetëm disa nga përshkrimet që Halliday mundohet t'i bëjë mendjes së një prej burrave më të përfolur gjatë këtij shekulli në Ballkan. Një burri që diti të mbante nën kthetra një regjim komunist dhe t'i thoshte "jo" pjesës tjetër të botës, duke jetuar brenda çmendurisë së tij. Të gjitha këto detaje nga jeta e diktatorit vijnë në librin e studiuesit Holliday.
Njëdhomësia
Njëdhomësia është një lloj legjislature, i cili përbëhet nga një shtëpi ose kuvend, që ligjëron dhe voton si një.
Legjislaturat me një dhomë ekzistojnë kur nuk ka nevojë të perceptuar gjerësisht për shumëdhomësi (dydhomësia ose më shumë dhoma). Shumë legjislatura me shumë dhoma u krijuan për t'i dhënë zëra të veçantë sektorëve të ndryshëm të shoqërisë. Shtëpitë e shumta të lejuara, për shembull, për një përfaqësim të garantuar të klasave të ndryshme shoqërore (si në Kuvendin e Mbretërisë së Bashkuar ose në Shtetet e Përgjithshme Franceze). Ndonjëherë, si në Zelandën e Re dhe Danimarkë, njëdhomësia vjen përmes heqjes së njërës prej dy dhomave me dy dhoma, ose, si në Suedi, përmes bashkimit të dy dhomave në një të vetme, ndërsa në të tjera një dhomë e dytë nuk ka ekzistuar kurrë që nga fillimi.
Arsyetimi për njëdhomësi dhe kritika
Dobësia kryesore e një sistemi njëdhomësh mund të shihet si mungesa e mundshme e kufizimit të shumicës, veçanërisht e dukshme në sistemet kuvendare ku drejtuesit e shumicës kuvendare dominojnë gjithashtu ekzekutivin. Ekziston edhe rreziku që sektorë të rëndësishëm të shoqërisë mund të mos përfaqësohet në mënyrë adekuate nga organi i zgjedhur i vetëm.
Njëdhomësia në Shtetet e Bashkuara
Legjislativi i Nebraskës (i quajtur edhe Njëdhomësi) është organi kryesor legjislativ i shtetit të Nebraskës dhe i vetmi legjislativ shtetëror njëdhomësh në Shtetet e Bashkuara. Anëtarët e saj quhen "senatorë", pasi fillimisht ishte dhoma e sipërme e një legjislative dydhomësh përpara se Dhoma e Përfaqësuesve të Nebraskës të shpërndahej në 1937. Legjislativi është gjithashtu i dukshëm për të qenë jopartiak dhe zyrtarisht nuk njeh asnjë përkatësi partiake, duke e bërë Nebraskën të veçantë midis shteteve të SHBA. Me 49 anëtarë, është gjithashtu legjislatura më e vogël e çdo shteti amerikan.
Një studim i vitit 2018 zbuloi se përpjekjet për të adoptuar një dhomë të vetme në Ohio dhe Misuri dështuan për shkak të kundërshtimit bujqësor. Në komunitetet bujqësore ekzistonte frika se njëdhomësia do të zvogëlonte ndikimin e tyre në qeverisjen e shtetit.
Legjislaturat e qeverisjes vendore të qarqeve, qyteteve ose nënndarjeve të tjera politike brenda shteteve janë zakonisht njëdhomësh dhe kanë fuqi të kufizuara ligjbërëse në krahasim me nëpunësit e tyre shtetërorë dhe federalë.
Brigada e VIII-të Sulmuese
Brigada e VIII-të Sulmuese kishte komandant Asaf Dragoti dhe Komisar Qazim Kondin.
Principata e Topiajve
Në vitet 70 të shek. XIII bëhet fjalë për një pinjoll të saj, përfaqësues i aristokracisë ushtarake me titullin miles. Në atë kohë Topiajt ditën t'i bënin vend vetes, duke u shkëputur nga Bizanti e duke vendosur lidhje të ngushta me anzhuinët e Napolit si dhe me Papatin e Romës. Këtij të fundit Topiajt i premtuan kalimin e tyre nga riti ortodoks në atë katolik. Për rrjedhojë, kisha e Romës u njohu Topiajve si zotërim të familjes tokat midis rrjedhës së Matit dhe asaj të Shkumbinit, të cilat përputheshin pak a shumë me shtrirjen e Principatës së dikurshme të Arbrit. Të drejtat e Topiajve mbi këto vise u konfirmuan më 1338 edhe nga anzhuinët e Napolit, të cilët e konsideronin veten kryezot të Durrësit e të Arbrit si dhe Topiajt vasalë të tyre. Topiajt ishin shpallur vasalë të mbretit të Napolit, Karli I Anzhu, që në vitin 1272. Megjithatë varësia e tyre nga oborri i Napolit mbeti thjesht formale. Si mbreti Karli I, ashtu dhe pasardhësit e tij, Karli II e Roberti I Anzhu, ankoheshin vazhdimisht në aktet e tyre për "mosbindjen" madje edhe për "rebelimet" e vazhdueshme të Topiajve dhe të krerëve të tjerë shqiptarë kundër pushtetit sovran të tyre. Megjithatë, të ndërgjegjshëm se s'do të mund ta ruanin autoritetin e tyre mbi Durrësin dhe Arbrin, anzhuinët këmbëngulnin t'i mbanin afër Topiajt, qoftë duke u falur herë pas here "fajet", qoftë duke u dhënë edhe provizione (para) të mëdha vjetore, siç vepruan më 1338 me kontin Tanush Topia. I vëllai i këtij të fundit, Domeniku, ishte klerik i lartë dhe në vitin 1336 mbreti Robert Anzhu e kishte tërhequr në oborrin e Napolit si kapelan e këshilltar të tij.
Marrëdhëniet e Topiajve me anzhuinët e Napolit pësuan një ngrirje të fortë në kohën e sundimit të Andreas, djalit të Tanushit. Ndonëse qe martuar me një vajzë jashtë martese të mbretit Robert, Andre Topia tregohej fare i pabindur ndaj tij, aq sa anzhuini vuri njerëz dhe e vrau.
Zotërimi i Topiajve arriti fuqinë dhe shkallën më të lartë të organizimit në kohën e princit Karl Topia, djali i madh i Andreas, që erdhi në fuqi në vitin 1359. Brenda viteve 50 të shek. XIV ai arriti të konsolidonte në luftë me rivalët e shumtë pushtetin e vet në trevën e Arbrit. Ashtu si paraardhësit e vet, Karli shfrytëzoi mjeshtërisht për këtë qëllim lidhjet e hershme të familjes së tij me anzhuinët e Napolit. Ai nuk ngurronte të vinte në dukje "lidhjet e gjakut" që kishte me këta të fundit nga e ëma. Në këtë kuptim ai i shtoi stemës familjare të Topiajve, që paraqiste një luan, edhe simbolin e anzhuinëve, zambakun.
Pavarësisht se u mëshonte lidhjeve të veçanta të Topiajve me kryezotërit e Napolit, Karli kishte vendosur t'u shkëpuste këtyre qytetin e Durrësit. Më 1362 forcat e tij sulmuan Durrësin nga toka dhe nga deti. Ndonëse nuk u mor dot, qyteti u detyrua t'i paguajë Topisë një tribur vjetor, i cili nxirrej nga rritja e taksave mbi tregtarët e huaj që vizitonin Durrësin.
Sulmi i Karl Topisë mbi Durrësin ngjalli shqetësim sa në bashkësinë e këtij qyteti, që i trembej pushtetit feudal, aq dhe te mbretëresha Xhovana e Napolit, dhe te Republika e Venedikut. Kjo e fundit nuk mund të pajtohej me faktin që princi shqiptar zotëronte tashmë një flotë ushtarake, të ankoruar në Kepin e Rodonit në veri dhe në Kepin e Melit (caput Meliarum) në jug të Durrësit, me të cilën ai mund të kontrollonte ose të dëmtonte trafikun e anijeve veneciane nëpër Adriatik. Ndaj në maj të vitit 1364 Senati i Venedikut e urdhëronte kapitenin e flotës së Adriatikut që të pengonte çdo aksion të flotës së Karl Topisë dhe, në rastin ekstrem, t'i kapte anijet shqiptare dhe t'i digjte ato, si dhe të shkatërronte bazën e tyre në Kepin e Melit. Të gjitha këto duhet të bëheshin në mënyrë të fshehtë pa rënë në sy të princit shqiptar, me të cilin gjithsesi Republika ishte e interesuar të mbante marrëdhënie të mira. Në fakt Topia pati rastin të tregonte se nuk ishte një sundimtar i zakonshëm, kur po atë vit theu të fuqishmin Gjergj Balsha. Ndaj, me qëllim që të ndikonte sa më shumë mbi princin shqiptar, në prill të vitit 1366 Senati i Venedikut e shpalli Karl Topinë qytetar të Venedikut. Megjithatë kjo nuk e ndali këtë të fundit të forcojë flotën e tij dhe të intensifikojë sulmet mbi Durrësin. Më në fund, në muajt e parë të vitit 1368, qyteti ra në duart e Topisë. Nga ai çast sundimtari shqiptar i shtoi titullit të tij si "princ i Arbrit" edhe titullin tjetër të "zotit të Durrësit".
Odhise Paskali, themelues i skulpturës shqiptare
Odhise Paskali, themelues i skulpturës shqiptare Gjinia: Kritikë arti. Autori: Leonardo Voci. Shtëpia botuese: Universiteti Kristal. Viti i botimit 2012. Faqet e librit 178. ISBN 978-9928-4111-0-5
Principata e Topiajve
Në jug Principata e Topiajve u bë fqinje me atë të Muzakëve, të cilët, aty nga viti 1370, aneksuan zotërimin e sebastokratorit Vlash Matrënga, që shtrihej midis derdhjes së Shkumbinit dhe Semanit. Gjithsesi aleanca e Muzakajve me Balshajt e veriut e keqësoi gjendjen e principatës së Karl Topisë, duke shtrënguar darën rreth saj. Ishte keqësuar ndërkohë edhe pozita ndërkombëtare e saj. Sovranët e Napolit nuk ia falën "vasalit" Karl Topia marrjen e Durrësit më 1368. Plot moskuptime e përplasje paraqiteshin edhe marrëdhëniet me Venedikun, pavarësisht që Republika e detrave e kishte shpallur Karl Topinë qytetar të saj. Marrëdhëniet ishin ftohur dukshëm edhe me Papatin e posaçërisht me papën Gregori XI, i cili nuk i falte princit shqiptar prirjet "heretike" duke e akuzuar atë për patarin (ithtar i lëvizjes antipapale patarine). Edhe miqësia me Raguzën dhe me Hungarinë nuk i sillte ndonjë avantazh të madh Karl Topisë në planin politik. Raguza ishte në fakt një fuqi tregtare, por ajo s'kishte ndonjë peshë në ngjarjet politike e ushtarake. Përsa i përket afrimit me Mbretërinë Hungareze, në sfond të saj qëndronte thjesht armiqësia e kësaj të fundit me Venedikun, pra kishte karakter koniunktural pa ndonjë ndikim në planin praktik.
Odhise Paskali, themelues i skulpturës shqiptare
Komente nga Odhise Paskali
Principata e Topiajve
Në kushte të tilla, kur dhe marrëdhëniet me bashkësinë qytetare të Durrësit qenë acaruar, Karl Topia e humbi qytetin, i cili kaloi përsëri për pak kohë nën sovranitetin e anzhuinëve të Napolit. Madje këta të fundit në fillim të vitit 1372 vendosën të organizonin një fushatë të madhe për të shtrirë pushtimet tej Durrësit dhe për të rikrijuar "Mbretërinë e Arbrit" të kohës së Karlit I Anzhu. Në planet e organizatorëve ishte edhe zënia rob e Karl Topisë dhe e Gjergj Balshës, për të cilët premtohej një çmin prej 1 000 dukatë ari. Por fushata që iu besua Gjergjit të Navarës dhe që mori edhe bekimin e papës Gregori XI nuk arriti të realizohej. Karl Topia mbeti zot i plotfuqishëm i "gjithë vendit të Arbrit". Madje, ai mundi t'u marrë Muzakëve edhe zotërimet e dikurshme të Vlash Matrëngës, midis derdhjeve të lumenjve Shkumbin e Seman. Tashmë principata e Karl Topisë kapte gjithë hapësirën midis Drinit e Semanit. Vetë Durrësi, ndonëse formalisht mbeti në zotërimin e anzhuinëve të Napolit, në të vërtetë e ndiente gjithnjë e më shumë pushtetin e princit shqiptar. Me sa duket ky i fundit, i ndërgjegjshëm për interesat e shumtë që ndërthureshin në Durrës, kishte vendosur ta merrte qytetin në mënyrë "të ligjshme", duke shmangur përdorimin e armëve. Në fakt aty nga viti 1383 ai e bleu atë nga anzhuinët kundrejt një shume të madhe të hollash.
Odhise Paskali, themelues i skulpturës shqiptare
Arti i madh e ka jetën e gjatë, matet me shekuj e mijëvjeçarë.
Principata e Topiajve
Sundimi i Karl Topisë mbi qytetin e dëshiruar buzë Adriatikut nuk zgjati shumë. Marrja e qytetit prej tij ndodhi në një kohë kur ishte rindezur konflikti i hershëm me Balshajt, ndërkohë zotër edhe të Vlorës.
Odhise Paskali, themelues i skulpturës shqiptare
Mund të ketë mjeshtëri pa art, por s'ka art pa mjeshtëri.
Principata e Topiajve
Me një sulm të befasishëm në vitin 1384 Balsha II e pushtoi Durrësin. Tashmë në aktet zyrtare ai filloi t'i atribuojë vetes titullin "dukë i Durrësit". Por nuk e gëzoi gjatë. Më 18 shtator 1385 forcat osmane të Hajredin Pashës shpartalluan në Savër të Myzeqesë ushtrinë e Balshës II dhe të aleatëve të tij. Karl Topia hyri përsëri në Durrës, por tashmë edhe ai, si mjaft sundimtarë të tjerë shqiptarë, u detyrua t'i nënshtrohej hegjemonisë së osmanëve. Në përpjekje për t'i shpëtuar kësaj të fundit, Topia u kthye nga Venediku. Midis viteve 1386-1387 ai bëri disa përçapje pranë Republikës, duke i ofruar kësaj vendosjen e një lloj protektorati mbi zotërimet e tij. Duke iu shmangur një angazhimi të drejtpërdrejtë në një zonë që tashmë ishte në vëmendjen e osmanëve, Venediku u mjaftua t'i premtonte Karl Topisë ndihma modeste ushtarake, sigurisht kundrejt privilegjeve tregtare. I ndodhur nën trysninë e vazhdueshme të osmanëve, Karl Topia tentoi në maj të 1387 një ujdi të fundit me Republikën. Propozimi i tij i ri kishte të bënte me shitjen e Durrësit, me largimin e vetë Karlit dhe vendosjen e tij në ndonjërën nga kolonitë veneciane në Kretë ose në Eube.
Por edhe kësaj radhe nuk u përfundua gjë, qoftë për shkak të hezitimeve të Venedikut, që tashmë ishte i bindur se marrja e Durrësit do të thoshte luftë me osmanët, qoftë edhe se, shumë shpejt pas paraqitjes së këtij propozimi të ri, princi Karl Topia ndërroi jetë. Trashëgimtari i dobët i Karl Topisë, Gjergji, mundi të ushtrojë pushtetin e tij në Durrës e në rrethinat e tij. Kruja dhe krahina përreth saj i kaluan motrës së tij, Helenës, që ishte martuar me fisnikun venecian Mark Barbadigun. Konti Niketa Topia, një kushëri i Gjergjit, sundonte ultësirën në jug të Durrësit. Feudalë të tjerë, që s'i përkisnin familjes fisnike Topia, sundonin tashmë të pavarur në viset e Tiranës, në luginën e Shkumbinit e gjetkë. Marrëdhëniet e tyre me Gjergj Topinë ishin shpeshherë armiqësore. Në këtë mënyrë juridiksioni i trashëgimtarit të Karl Topisë kufizohej në qytetin e Durrësit dhe në rrethinat e afërta të tij. Në fakt, edhe në burimet e kohës Gjergji cilësohet thjesht "zot i Durrësit", ndryshe nga paraardhësi i tij i madh, princi Karl Topia, që quhej "zot i gjithë vendit të Arbrit".
Real County (Texas)
Real County është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Principata e Topiajve
Ardhja në pushtet e Gjergj Topisë përkoi me intensifikimin e sulmeve osmane në viset bregdetare dhe, për rrjedhojë, edhe me politikën e re të Venedikut, për të shtënë në dorë qytetet bregdetare shqiptare. Herë me premtime dhe herë me presione Venediku arriti të bindte Gjergjin që fillimisht t'i lëshonte kullën e poshtme të qytetit, atë që ruante pjesën e portit.
Odhise Paskali, themelues i skulpturës shqiptare
Linda, jetova dhe do vdes i varfër.
Principata e Topiajve
Vitet që pasuan shënuan zhdukjen nga skena edhe të Topiajve të fundit. Në vitin 1403 konti Niketë Topia mori kështjellën e Krujës nga duart e kushërirës së tij, Helenës. Në këtë mënyrë Niketa bashkoi nën sundimin e tij territoret pjellore rreth e rrotull Durrësit prej të cilave nxirrte fitime të mëdha. Venediku ia njohu zotërimet sundimtarit shqiptar, aq më tepër që ato formonin një perde midis Durrësit dhe posteve të përparuara osmane në Maqedoni. Nga ana tjetër, nga zotërimet e Niketës mbërrinin në Durrës produktet bujqësore e blegtorale të domosdoshme për mbijetesën e qytetit. Megjithatë zotërimi i të fundit të Topiajve nuk pati jetë të gjatë.
Më 1412 kontit Niketa iu desh ta paguajë me një disfatë të bujshme dhe me burgimin e tij rivalitetin me Teodor Muzakën e Beratit për zotërimin e fushave rreth Shkumbinit. Falë ndërhyrjes së Republikës së Raguzës, Niketa u lirua nga burgu i Muzakës. Por paskëtaj ai duhej të matej me sulmet e osmanëve, që pikërisht në atë kohë njohën një intensifikim të ri. Me vdekjen e Niketës, osmanët pushtuan kryeqendrën e vjetër të Arbrit dhe të Topiajve, Krujën. Në fillim të vitit 1415 qyteti kishte një komandant turk, Ballaban Beun, i cili quhej “subash i Krujës dhe i Arbrit”.
Brenda Asnicar
Brenda Daniela Asnicar Mendoza e njohur me emrin Brenda Asnicar ka lindur me në San Isidro,Buenos Aires, Argjentinë është nje këngëtare dhe aktore argjentinase. Ajo u bë e famshme me rolin e saj Antonella e cila ishte protagonistja e grupit Las Divinas ne serialin argjentinas Patito Feo(Rike e Shëmtuar).Karriera e saj ka filluar që nga viti 2001 ku u shfaq ne emisionin e femijeve "Cantañiño".Filmat ku ka marrë pjesë janë Patito Feo, Sueña Conmigo , Mia mi amiga invisible , Los Unicos , Corazon Valiente dhe Cumbia Ninja.Brenda është e bija e Gustavo Asnicar & Adriana Mendoza dhe ka një vëlla i cili quhet Ivan.Feja e Brendes edhe Katolicizmi dhe fansat e saj quhen Gang Asnicar.
Jeta e hershme dhe karriera
Nga 2009 në 2011, Asnícar luajti në seri Sueña conmigo. Seria ka fituar vlerësime të larta dhe ishte një sukses i madh në Amerikën Latine, Spanjë dhe Itali. Në vitin 2011, filmi u shfaq ne Argjentinë, Amerikën Latine dhe Itali, duke interpretuar këngë nga seria. Në vitin 2011 ajo luajti në serialin Los únicos me María Eugenia Suárez dhe Nicolás Cabré në El Trece dhe nën prodhimin e Pol-ka. Që nga janari i vitit 2012, Asnicar luajti rolin kryesor të serialit Telemundo Corazón valiente, së bashku me Adriana Fonseca, Ximena Duque, José Luis Resendez dhe Fabián Ríos, si Fabiola Arroyo, një nga personazhet e saj kryesore. Në vitin 2016, Asnicar parashikonte koleksionin B me mcma London; mbledhja e nisur më 10 shkurt 2016. Nga 2013/2014, Asnícar zbarkoi rolin e serisë "Juana Carbajal", Cumbia Ninja, e cila arriti sukses ndërkombëtar. Ajo gjithashtu u bë anëtare e grupit të suksesshëm muzikor Cumbia Ninja në seri, së bashku me Ricardo Abarca. Në vitin 2016, Asnicar luajti në Por amarte así, një seri televizive të re nga Claudio Lacelli, përballë Gastón Soffritti, Catherine Fulop dhe Facundo Gambandé.
Brigada e X-të Sulmuese
Brigada e dhjetë: Komandant Niazi Çepani dhe Komisar Mane Nishova.
Gazeta KuqeZi
Gazeta Kuq e Zi është organ i Aleancës KuqeZi.
Lidhje të jashtme
https://web.archive.org/web/20120418030255/http://www.aleancakuqezi.al/gazeta-kuq-e-zi/
Diego Costa
Diego da Silva Costa ( Spanjisht : [ˈdjeɣo ða ˈsilβa ˈkosta], Portugalisht : [ˈdʒjeɡu dɐ ˈsiwvɐ ˈkɔstɐ]; lindur më 7 tetor 1988), njohur që në fillimet e karrierë së tij si Diego, është një futbollist spanjoll i cili luan me klubin anglez Chelsea në Premier League dhe me kombëtaren spanjolle. Ai luan si sulmues dhe shquhet për mentalitetin dhe aftësinë për të qënë golashënues dhe aftësinë për të ruajtur topin.
Lista e ambasadorëve të Shqipërisë në Kroaci
Kjo është lista e Ambasadorëve shqiptarë që kanë përfaqësuar Shqipërinë në Kroaci:
Diego Costa
Ai filloi karrierën e tij me Bragën dhe Penafiel në Portugali, dhe më pas u ble nga Atlético Madrid në vitin 2007. Ai u huazua sërisht mbrapsht te Braga, dhe më pas te Celta dhe Albacete përpara se të shitej te Valladolid në vitin 2009. Ai u rikthye te Atlético sezonin tjetër dhe qënë një pikë kyçe në sulm, duke shënuar 27 gola me klubin që fitoi titullin në vitin 2014, dhe më pas u bashkua me Çelsin për 32 milion £.
Në nivel ndërkombëtar, Costa luajti dy herë me Brazilin në vitin 2013, por më pas tregoi dëshirën e tij për të luajtur me Spanjën, duke marrë pasaportën spanjolle në shtator 2013. Ai bëri debutimin e tij me kombëtaren e re në mars 2014, dhe u zgjodh për Kupën e Botës të atij viti.
Red River County (Texas)
Red River County është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Zef Kakarriqi
Zef Kakarriqi (Shkodër, 15 shkurt 1916 - Tiranë 15 janar 1986) ka qenë mjek veteriner, mikrobiolog dhe anëtar i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë.
Biografia
U lind në Shkodër në gjirin e një familjeje qytetare, i biri i Luigj Kakarriqit dhe Lizës së Gaspër Saraçit. Pas tij vinin vëllezërit Roberti, Vilhelmi, Rudolfi dhe e motra Julka. I ati, Luigj Kakarriqi, shquhet si një nder themeluesit e trupës së teatrit ne qytetin e Shkodrës në fillimet e shekullit 20. Shkollimin fillor dhe atë të mesëm e ndoqi në vendlindje, në Kolegjin Saverian dhe pas mbylljes së shkollave të huaja nga ligji Ivanaj, i perfundoi më 15 korrik 1935 ne gjimnazin shteteror te Shkodres. Perfton rrjedhimisht kulturen e duhur dhe zoterimin e nje sere gjuheve te huaja (latinisht, greqishte e vjeter, italisht, frengjisht), te cilat ne vitet e mepasshme do te pasurohen me te tjera (serbokroatisht, rusisht, spanjisht). Me perfundimin e shkolles se mesme, dhe pas kryerjes me 1936 te Shkolles se Oficerave te Plotesimit ne Tirane shkoi ne Itali (viti 1936) per vijimin e studimeve te larta per Mjekesi Veterinare. Studimet e larta i perfundon me sukses ne Fakultetin e Veterinarise te Universitetit te Milanos: me 4 Nentor 1941 laureohet “Doktor ne Mjekesine Veterinare” me maksimumin e pikeve (notave) (110 pike mbi 110 te mundshme) dhe me “cum laude”. Eshte per t’u theksuar fakti, qe bazuar ne rezultatet e shkelqyera i propozohet nga ai Universitet vendi i asistentit ne Fakultetin e Veterinarise, por te cilin nuk pranon ta kembeje me ushtrimin e profesionit te veterinerit ne atdheun e vet.
U kthye në Shqipërinë e atëhershme të bashkuar me Kosovën, dhe u caktua pergjegjes i sherbimit veterinar ne qarkun e Prishtines.
Menjehere pas çlirimit te vendit, ne shkurt 1945, emerohet si punonjes shkencor ne Institutin Bakteriologjik Veterinar ne Tirane (se bashku me Profesor Dhimiter Vavako). Instituti Bakeriologjik Veterinar ndodhej asokohe ne te njejten ndertese me Institutin Bakteriologjik Human (godina aktuale [viti 2011] e Fakultetit te Mjekesise ne Tirane). Punonjesit shkencore te Institutit Bakteriologjik Veterinar ishin Dr. Dhimiter Vavako dhe Dr. Zef Kakarriqi, ndersa ata te Institutit Bakteriologjik Human Dr. Luigj Benusi dhe Dr. Stefan Cilka. Jane konkretisht kater figurat me te spikatura ne historikun e pas viteve ‘1940 te mikrobiologjise shqiptare.
Me 1946-1947 kryen specializimin e plote pasuniversitar per mikrobiologji veterinare dhe epizootologji ne Beograd dhe Zagreb (Jugosllavi), çka i mundeson perftimin e bazave shkencore ne kete fushe dhe fillimin e aktivitetit te tij shkencor qe vijon ne menyre te panderprere deri ne fund te jetes se tij.
Per arritjet ne aktivitetin e tij shkencor, zgjidhet Anetar i Institutit te Shkencave te Republikes Popullore te Shqipërise (8.4.1955). Me 26.4.1960 i jepet titulli shkencor “Bashkepunetor i Vjeter Shkencor” (Keshilli Shkencor i Institutit te Kerkimeve Veterinare).
Gjate periudhes 1957-1960 kryen me sukses ne Moske (BRSS) aspiranturen shkencore ne fushen e mikrobiologjise dhe epizootologjise veterinare. Me 24.12.1962 fiton graden shkencore “Kandidat i Shkencave Veterinare”.
Me 27.4.1970 i jepet titulli shkencor “Profesor”.
Me krijimin e Akademise se Shkencave, 22.1.1973, ne Vendimin e Keshillit te Ministrave mbi perberjen e Asamblese se Pare te Akademise, Profesor Zef Kakarriqi zgjidhet “Anetar i Akademise se Shkencave”.
Per arritjet e tij ne aktivitetin shkencor ne fushen e mikrobiologjise veterinare i akordohen nje sere çmimesh, urdherash dhe medaljesh, si “Urdheri i Punes i Klasit te II-te” (7.1.1957), Urdheri “Per pune te shquar ne ekonomine bujqesore te Klasit te i-re” (7.6.1969), “Çmimi i Republikes i Shkalles se Dyte” (12.12.1969), titulli “Punonjes i Shquar i Shkences dhe Teknikes” (5.4.1979), etj.
Puna e tij shkencore ka qene e pandare nga aktiviteti pedagogjik. Me 15.8.1961 emerohet edhe pergjegjes i Katedres se Epizootologjise (Fakulteti i Veterinarise ne Institutin e Larte Shteteror te Bujqesise, me pas Instituti i Larte Bujqesor, Kamez), post te cilin e mban per vite me rradhe duke qene njeheresh pedagog i jashtem ne lendet e mikrobiologjise dhe epizootologjise. Breza te tere mjekesh veterinere e kujtojne me nderim dhe respekt Prof. Zef Kakarriqin si nje nder pedagoget e tyre me te dashur.
Me 9.5.1966 emerohet Drejtor i Institutit te Kerkimeve Veterinare, detyre, te cilen e mban per 4 vjet, dhe me pas, 1970, per arsye shendetesore kalon ne postin e NenDrejtorit Shkencor te IKV (detyre deri ne daljen de jure te tij ne pension me 1982).
Ndonese ne gjendje shendetesore gjithnje e me te renduar (insuficience kardiovaksulare pas nje infarkti te shtrire mikokardi), vijon de facto (pas vitit 1982) punen e tij kerkimore ne IKV deri ne çastet e fundit te jetes.
Ne jeten shoqerore shquhet si modeli i njeriut te thjeshte, qe gezonte gjithmone dashurine dhe miqesine e te gjithe kolegeve, shokeve dhe miqve te tij. Ne jeten private shquhet si bashkeshort dhe prind model: te dy djemte e tij, te edukuar me dashurine per punen, studimin dhe shkencen jane aktualisht figura te shquara shkencore ne vendin tone ne fushen e shendetit publik human (Prof. Eduard Kakarriqi) dhe ne ate te matematikes se aplikuar (Prof. As. Luigj Kakarriqi).
Ndërroi jetë më 15 janar 1986.
Ushtria Çlirimtare Kombëtare
Ushtria Çlirimtare Kombëtare (UÇK) ishte ushtria e vetëorganizuar e popullit shqiptarë në Republikën e Maqedonisë (sot Maqedonia e Veriut), e cila publikisht u paraqit gjatë vitit 2001 dhe zhvilloi luftën në Maqedoni. Pas përfundimit të luftës së vitit 2001, ajo u çarmatos përmes Marrëveshjes së Ohrit, e cila u dha të drejta dhe autonomi më të madhe shqiptarëve të Maqedonisë.
Ushtria Çlirimtare Kombëtare u themelua në vjeshtën e vitit 1999 dhe fillimisht u udhëhoq nga ish-komandanti Ali Ahmeti, nipi i njërit prej themeluesve të UÇK-së në Kosovë. UÇK-ja funksionoi në heshtje derisa filloi të sulmonte hapur ushtrinë dhe policinë maqedonase. Qëllimi i shpallur i UÇK-së ishin të drejtat e barabarta për shumicën etnike shqiptare brenda një Maqedonie konfederative. Komandantët e lartë të UÇK-së këmbëngulën se: "Ne nuk duam të rrezikojmë stabilitetin dhe integritetin territorial të Maqedonisë, por ne do të luftojmë një luftë guerile derisa të kemi fituar të drejtat tona themelore, derisa të pranohemi si një popull i barabartë brenda Maqedonisë". Qeveria maqedonase pretendoi se UÇK-ja ishte një organizatë ekstremiste terroriste që kërkonte të ndante zonat me shumicë shqiptare dhe t'i bashkonte ato territore me Shqipërinë.
Duke filluar nga 16 shkurti 2001, kur edhe ra dëshmori i parë në Tanushë Muzafer Xhaferi, UÇK-ja filloi të kryente sulme ndaj forcave maqedonase duke përdorur armë të lehta. Konflikti shpejt u përshkallëzua dhe në fillim të marsit 2001, kur UÇK-ja kishte marrë kontrollin efektiv të një pjese të madhe të Maqedonisë veriore dhe perëndimore dhe kishte ardhur brenda 12 miljeve nga kryeqyteti i Shkupit.
Ngushtica e Hormuzit
thumb|right|250px right|thumb|250px
Ushtria Çlirimtare Kombëtare
Në mars 2001, luftëtarët e UÇK-së nuk arritën ta merrnin qytetin e Tetovës në një sulm të hapur, por kontrolluan kodrat dhe malet midis Tetovës dhe Kosovës. Më 3 maj, një kundërsulm i qeverisë maqedonase dështoi në zonën e Kumanovës. Deri më 8 qershor, luftëtarët e UÇK-së e morën Haraçinën, një fshat afër Shkupit. Më 13 gusht, të dy palët nënshkruan një marrëveshje paqeje që i dha fund konfliktit të hapur.
Ngushtica e Hormuzit
Ngushtica e Hormuzit (Persisht: تنگه هرمز) është një ngushticë relativisht e ngushtë në mes të Oqeanit Indian dhe Gjirit të Omanit në juglindje dhe Gjirit Persik në jugperëndim. Bregdeti verior i ngushticës takon Iranit,  ndërsa ai jugor dhe Emirateve të  Bashkuara Arabe dhe Omanit. Përballë bregdetit verior  të ngushticës  janë edhe disa  disa ishuj të mëdhenj dhe të vegjël  iranian si : Kishi, Qeshm, Ebu Musa dhe Tunb. Këta ishuj kanë rëndësi të madhe strategjike si një platformë nga e cila mund të monitorohet trafiku në ngushticë Në një konferencë për shtyp më 18 dhjetor 1997., Zëvendës ministri i jashtëm iranian Abbas Maleki deklaroi se Irani mbështet kalimin e lirë të tankereve  nëpërngushticë, por se Irani rezervon të drejtën për të mbyllur ngushticën  në qoftë se rrezikohet. Për hapjen e e Gjirit Persik është bëhet fjalë  në  veprën e Periplus Maris Erythraei (rruga rreth detit të Eritresë) në “udhërrëfyesin” detar  të Shekulli të I-rë.
Ushtria Çlirimtare Kombëtare
Pas Marrëveshjes së Ohrit, UÇK-ja ra dakord për një armëpushim në qershor. Sipas Marrëveshjes së Ohrit, qeveria maqedonase u zotua të përmirësojë të drejtat e popullsisë shqiptare, që përbënin rreth 40% të popullsisë. Një përqindje e kundërshtuar shumë nga maqedonasit. Ato të drejta përfshinin bërjen e shqipes një gjuhë zyrtare, rritjen e pjesëmarrjes së shqiptarëve në institucionet qeveritare, policinë dhe ushtrinë. Më e rëndësishmja, sipas Marrëveshjes së Ohrit, qeveria maqedonase ra dakord për një model të ri të decentralizimit.
Ngushtica e Hormuzit
Fatëkeqësia ajrore e 3 korrikut të vitit 1988
Më 3 korrik të viti 1988, Ngushtica ae Hurmuzit  ishte vendi i një prej ngjarjve  më të diskutueshme në historinë e aksidenteve ajrore. Marina e SHBA –ve (USS Vincennes) me anë të raketave rrëzuan një aeroplan  Airbus A300 iranian (Iran Air fluturimi 655). Të gjithë 290 pasagjerët (duke përfshirë 66 fëmijë), humbën jetën. Presidenti i atehershëm George H. W. Bush tha se ai kurrë nuk do të kërkojë ndjesë për këtë veprim të amerikanëve (Unë kurrë nuk do të kërkoj falje për atë që amerikanët bënë), dhe komandanti i anijesUSS, William C. Rogers III. u dekorua.
Ushtria Çlirimtare Kombëtare
Pala shqiptare ra dakord të heqë dorë nga çdo kërkesë separatiste dhe të njohë plotësisht të gjitha institucionet maqedonase. Për më tepër, UÇK-ja duhej të çarmatosej dhe të dorëzonte armët e tyre tek forcat e NATO-s.
Ngushtica e Hormuzit
Fatëkeqësia ajrore e 3 korrikut të vitit 1988
Nëpërmjet kësaj ngushtice kalon 40 përqind e naftës që importohet nga vendet e Europës Perëndimore dhe Shtetet e Bashkuara. Pikërisht për këtë fakt, zëdhënësi i Flotës së Pestë amerikane reagoi menjëherë duke thënë se nuk do të tolerohet asnjë bllokim i kësaj ngushtice.
Ushtria Çlirimtare Kombëtare
Operacioni "Korrja Thelbësore" filloi zyrtarisht më 22 gusht dhe filloi efektivisht më 27 gusht. Ky mision 30-ditor do të përfshinte fillimisht rreth 3,500 trupa të NATO-s, një numër që arriti në 4,200 trupa të NATO-s dhe trupa maqedonase, për të çarmatosur UÇK-në dhe për të shkatërruar armët e tyre. Vetëm disa orë pasi NATO përfundoi operacionin, Ali Ahmeti u tha gazetarëve që morën pjesë në një konferencë shtypi në kështjellën e UÇK-së në Shipkovicë se ai po shpërndante Ushtrinë Çlirimtare Kombëtare dhe se ishte koha për pajtim etnik.
Shumë luftëtarë shqiptarë të UÇK-së, të udhëhequr nga Ali Ahmeti, më vonë formuan partinë Bashkimi Demokratik për Integrim (BDI), një parti politike që fitoi shumicën e votave të shqiptarëve në zgjedhjet e vitit 2002 dhe formoi pjesë të koalicionit qeverisës së bashku me partitë maqedonase LSDM dhe LDP deri në gusht të vitit 2006 kur pas zgjedhjeve parlamentare të korrikut 2006, një koalicion konservator VMRO-DPMNE dhe PDSH erdhi në qeveri.
Estref Myftari
Estref Myftari është ekspert kriminalist bashkëkohor. Dallohet për veprimtari praktike si ekspert i vendit te ngjarjes dhe i ekzaminimitkriminalistik, por ka shkruar dhe mjaft artikuj shkencore, punime monografike deri tek botimi themeltar i librit "Kriminalistika".
Ushtria Çlirimtare Kombëtare
Viktimat totale të luftës në çdo anë janë të panjohura, por të dyja palët pohojnë se viktimat e tyre ushtarake ishin rreth 70 secili, ndërsa rreth 60 civilë shqiptarë dhe ndoshta rreth 10 civilë maqedonas mendohet të jenë vrarë.
Estref Myftari
Biografia e Karriera
Estref Myftari lindi më 25 prill 1942 në Skrapar. Arsimin e larte e përfundoi ne vitin 1970 ne Fakultetin e Drejtesise, Universiteti Shteteror Tiranë. Estref Myftari është një nga ekspertet e njohur të kriminalistikes shqiptare dhe gjithashtu te asaj bashkëkohore.
Ushtria Çlirimtare Kombëtare
Lista e dëshmorëve të luftës në Maqedoni
Në rradhet e kësaj ushtrie ishin shqiptarë nga të gjitha trojet shqiptare. Shumica e dëshmorëve të rënë në luftën e zhvilluar kanë bartur pseudonime. Në listat e mëposhtme janë paraqitur emrat e dëshmorëve sipas vendlindjes:
Estref Myftari
Biografia e Karriera
Pas perfundimit te studimeve ne Fakultetin e Drejtesise dhe specializimit në Laboratorin Qendror Kriminalistik, u emerua Ekspert Kriminalist dhe punoi ne kete Laborator deri ne vitet '80. Gjate ketyre viteve, krahas punes se ekspertit, u angazhua ne mesimdhenie per lenden e kriminalistikes dhe botoi disa artikuj shkencore.
Pas një dekade pune ekspert kriminalist, mbrojti gradën shkencore me teme Zbulimi i Falsifikimeve ne Dokumente, që u botua si monografi me te njëjtin titull me 1987. Ne vitet ’80 - ‘90 ka punuar për ngritjen e Laboratorit Kriminalistik te Hetuesisë se Përgjithshme, te cilin e drejtoi me sukses gjate një dhjetëvjeçari. Ne kete periudhe, pervec mjaft artikujve shkencore, boton monografine Keqyrja e Vendit te Ngjarjes me 1984, e cila per vlerat qe mbart është ribotuar e azhornuar me 1996 dhe 2008.
Në ne vitet ‘90 – 2000 u kthye përsëri ne Laboratorin Qendror Kriminalistik, për transformimin e te cilit ne Institut te Policisë Shkencore, ai ka dhëne një kontribut te pamohushem. Aktiviteti shkencor gjate ketij dhjetvjecari është materializuar ne ripunimin e azhornimin e mjaft metodikave shkencore si dhe botimin e me se 12 artikujve shkencore. Si nje pike kulmore ne veprimtarine e tij duhet vleresuar organizimi i "Konferenca IV Kombetare e Shkencave Ligjore" ne netor 1999.
Ne vitin 2001, Dr. Estref Myftari behet nismëtar, se bashku me një grup ekspertesh, për themelimin e Shoqatës Shqiptare te Shkencave Ligjore, kryetar i se cilës vazhdon te jete aktualisht(1). Te kesaj peridhe jane botimet e rendesishme Daktiloskopia ne vitin 2004, Ekzaminimi Shkencor i Dokumenteve ne vitin 2005 dhe Kriminalistika ne vitin 2008. Nderkohe, gjate ketyre viteve, nga Shoqata e Shekncave Ligjore jane organizuar mjaft smpoziume e aktivitete te tjera shkencore me eksperte te shkencave ligjore.
Ceshtje te rendesishme
Nder ceshtjet me te spikatura te karieres se tij jane: rasti i vetvrasjes se Kryemniistrit Mehmet Shehu, ku ka argumentuar ne menyre shkencore e te padiskutueshme vetvrasjen me 1981 dhe; ekspertimi i doreshkrimit te Deklarates se Pavaresise, me 2007, ku ka provuar me argumente shkencore se ajo është shkruar nga Luigj Gurakuqi(1).
Referime
(1) * Kriminalistika - Tirane 2008 (2) *Tribune Juridike Nr. 77(2) 2009 f.105 (3) * East Europe Report: No.2015 JRPS,page 1, maj 1982 - Estref Myftari "About Some Matters of the Struggle Against the. Falsifications";
Lista e elementeve të ndërtimtarisë
Për fjalët (termet) e huaja të cilat shqipfolësit i njohin nga kjo lëmi, i shkruani prejardhjen e fjalës ndërsa kuptimin lexuesi mund ta lexojë tekë fjala adekuate shqipe.
Lista e ambasadorëve të Shqipërisë në Maqedoni
Kjo është lista e Ambasadorëve shqiptarë që kanë përfaqësuar Shqipërinë në Maqedoni:
Programi kompjuterik
Programet kompjuterike janë programe elektronike të pershtatura në gjuhë të ndryshme elektronike që bëjnë të mundëshëm përdorimin e njehsorit vetjak (ang.Personal Computer lexo Personal kompjuter në kuptimin njesorë/llogaritës personal) për qëllime të caktuara. Programet kryesore për një njehsor vetjak janë programet e sistemit veprues si Windows, Mac, Unix etj. Këto programe vënë në "komunikim" pjeset elektronike (Hardware), parapregatisin (platformën) dhe veprojnë pamvarësisht nga ndonjë program tjetër. Përndryshe ende nuk ka ndonjë perzgjedhje shkencore të programeve elektronike, përpos që këto në teknoligjin apo në gjuhën programuese ndryshe thirren me një emër të përbashkët "software".
Programet e sisteme vepruese
int main(void)
{
puts("Hello world!");
return 0;
}
Kodi i burimit të një programi të shkruar në C (gjuhë programimi)
Programe grafike
Në këtë grupë të programeve elektronike hynë programet të cilat janë pak a shumë të specializuara dhe të posaçme për pershtatjen dhe punimin kryesisht të fotografive statike mirpo nuk bëhet edhe përjashtimin i kombinimit të tyre me efekte që krijojnë skena të shkurta filmike.==Programet e internetit== Në këtë grup të programeve edhe pse është e vështirë të bëhet një përzgjedhje te saktë hynë kryesisht programet që bëjnë të mundshem rrjetin e internetit si dhe programet që shërbejnë për mirëmbatjen dhe përdorimin e internetit.
Lidhje te jashtme
Corel Draw
Mirdita (gazetë)
Mirdita është një gazetë periodike, organ i shoqatës klubi kulturror "Mirdita".
Reeves County (Texas)
Reeves County është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Odhise Paskali, Sculpteur du Peuple de la République Populaire Socialiste D'Albanie
Odhise Paskali, Sculpteur du Peuple de la République Populaire Socialiste D'Albanie (Odhise Paskali, Skulptori i Popullit të Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë) - Liberth me ilustrime me veprat kryesore të skulptorit. Faqe : 30. Publikues : Galeria Kombëtare e Arteve, Tiranë 1980.
Refugio County (Texas)
Refugio County është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Lufta e fundit, pronat e shqiptarëve në Greqi
"Lufta e fundit, pronat e shqiptarëve në Greqi" libër me Autor Mentor Nazarko. Shtëpia Botuese: Universiteti Europian i Tiranës, 2007. Numri i faqeve: 236.
Lufta e Fundit është një analizë e gjithanëshme e problemit të pronave të shqiptarëve në Greqi, rezultat i një pune kërkimore shumëvjeçare të autorit. Libri përmban dokumente të reja, përfshirë: ligjet e luftës që shpronësuan çamët, kolonjarët etj. - Vendime GJyqësore. - Lista e 700 pronarëve si dhe: - Dosjen e pronave të bektashinjve në Greqi.
Libri "Lufta e Fundit", pronat e shqiptarëve në Greqi, zë fill nga një ese kërkimore paraqitur për herë të parë në Universitetin e Perugias. Studimi fillestar i udhëhequr nga një eksperte e njohur italiane si profesoresha Paola Anna Pillitu, është riplotësuar me arsyetime të reja, dokumente ekskluzive, fryt i një pune kërkimore në arkivat italiane, shqiptare, por dhe të vendeve të tjera. Për t'u veçuar, fakti që shumica e autorëve të cituar janë grekë.