cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Familja e zgjeruar
Sfondi ekonomik
Numri i familjeve me shumë gjenerata është rritur vazhdimisht për shkak të vështirësive ekonomike që njerëzit po përjetojnë sot. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">] Sipas AARP-së, familjet me shumë gjenerata janë rritur nga 5 milionë në 2000 në 6.2 milionë në vitin 2008. "Nuk ka dyshim që me disa etni që po rriten në Amerikë, është më e zakonshme dhe më tradicionale të kesh familje me shumë gjenerata. Ne do të shohim atë rritje edhe në popullatën e përgjithshme ", thotë Ginzler i AARP. Ndërsa papunësia e lartë dhe bllokimet e strehimit të recesionit kanë luajtur një rol kryesor në trendin, Pew Research Center VP ekzekutues dhe bashkëautor i studimit të familjeve me shumë gjenerata Paul Taylor tha se ajo është rritur për disa dekada, e nxitur nga zhvendosjet demografike dhe kulturore të tilla si numri në rritje i emigrantëve dhe mosha mesatare në rritje e martesave të rinj-të rritur. Rëndësia e një familjeje të zgjeruar është ajo që shumë njerëz mund të mos e kuptojnë, por të kesh një sistem mbështetjeje dhe shumë forma të të ardhurave mund t'i ndihmojë njerëzit sot për shkak të vështirësive në gjetjen e një pune dhe sjelljen e parave të mjaftueshme.
Johnny Hallyday
Johnny Hallyday (shq. Xhoni Hollidei), pseudonim i Jean-Philippe Smet, këngëtar, kompozitor dhe aktor francez, i cili lindi më 15 qershor 1943 në Paris dhe vdiq më 6 dhjetor 2017 në Marnes-la-Coquette. Me më shumë se pesëdhjetë e pesë vjet karrierë, ai është një nga këngëtarët më të famshëm francezë dhe një nga personalitetet më të pranishme në peizazhin mediatik francez.
Hate Crew Deathroll
Hate Crew Deathroll është albumi i bandes melodic death metal Children of Bodom,i leshuar ne vitin 2003.
Llaz-Bellopaqi
Llaz-Bellopaq është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë.
Are You Dead Yet?
Are You Dead Yet? është albumi i bandes melodic death metal Children of Bodom,i leshuar ne vitin 2005.
Llabjani (Pejë)
Llabjan është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Labion.
Kur bëhet fjalë për gjërat elementare, të gjithë banorët furnizohen me ujë nga një pus së bashku dhe në këtë fshat ende nuk është vendosur energjia elektrike.
Reperi i njohur nga Llabjani është artisti Tallé Zhubi.
Blooddrunk
Blooddrunk është albumi i bandes melodic death metal Children of Bodom,i leshuar ne vitin 2008.
Shtëpia e Vlash Myzeqari
Shtëpia e Vlash Myzeqari është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Vilamacolum
Vilamacolum është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Empordà, të provincës Girona, në Katalonia.
Shtëpia e Vlash Priftit
Shtëpia e Vlash Priftit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Zagragja (Kurshumli)
Zagragjë (serbisht: Заграђе/Zagrađe) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Llozhani (Pejë)
Llozhan është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Loshan.
Prunières
Prunières është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Prunières ka një popullsi prej 297 banorë dhe sipërfaqe 13.2 km², me një dendësi prej 23 banor/km².
Skeletons in the Closet
Skeletons in the Closet është albumi i bandes melodic death metal Children of Bodom,i leshuar ne vitin 2009.
Relentless Reckless Forever
Relentless, Reckless Forever është albumi i bandes melodic death metal Children of Bodom,i leshuar ne vitin 2011.
Halo of Blood
Halo of Blood është albumi i bandes melodic death metal Children of Bodom,i leshuar ne vitin 2013.
Vilallonga del Camp
Vilallonga del Camp është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Tarragonés, të provincës Tarragona, në Katalonia. Vilallonga del Camp ka 2000 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 9 km2.
Skllavëria në Perandorinë Osmane
parapamje|350x350px| Osmanët me skllevërit e krishterë të paraqitur në një gravurë të vitit 1608 në raportin e Salomon Schweigger mbi një udhëtim të vitit 1578. Skllavëria në Perandorinë Osmane ishte e lejuar dhe pjesë e rëndësishme e ekonomisë dhe shoqërisë osmane. Burimet kryesore të skllevërve ishin robërit e luftës dhe ekspeditat e organizuara në Afrikën Veriore dhe Lindore, Europën Lindore, Ballkan dhe Kaukaz. Është raportuar se çmimi i shitjes së skllevërve binte pas fushatave të mëdha ushtarake. Në Stamboll, qendra administrative dhe politike e Perandorisë Osmane, në vitin 1609 rreth një e pesta e popullsisë përbëhej nga skllevërit. Statistikat doganore të shekujve 16 dhe 17 sugjerojnë se importi shtesë i skllevërve të Stambollit nga Deti i Zi mund të ketë qenë rreth 2.5 milion në vitet 1450-1700.
Edhe pas disa masave për ndalimin e skllavërisë në fund të shekullit të 19-të, praktika vazhdoi e papakësuar edhe në fillim të shekullit të 20-të. Edhe në vitin 1908, femrat skllave shiteshin në Perandorinë Osmane. Skllavëria seksuale ishte pjesë kryesore e sistemit osman të skllavërisë përgjatë gjithë historisë së këtij institucioni.
Një anëtar i klasës së skllavit osman, i quajtur kul në turqisht, mund të arrinte një status të lartë. Rojet tredhura të haremit dhe jeniçerët janë disa nga pozicionet më të njohura që një skllav mund të mbante. Shumë zyrtarë vetë zotëronin një numër të madh skllevërish, edhe pse vetë Sulltani ishte në pronësi shumë më të madhe.
Skllavëria e hershme osmane
Në mesin e shekullit të 14-të, sulltan Murat Hani krijoi një ushtri skllevërish, të quajtur Kapëkullu. Forca e re u bazua në hakun e Sulltanit për një të pestën e plaçkës së luftës, të cilën ai e interpretoi për të përfshirë robërit e luftës. Skllevërit u konvertuan në Islam dhe u trajnuan për shërbimin personal të sulltanit. Sistemi i devshirmes mund të konsiderohet si një formë skllavërie, sepse sulltanët kishin fuqi absolute mbi ta.
Skllevërit u tregtuan në pazare të veçanta të quajtura "Esir" ose "Yesir" që gjendeshin në shumicën e shehreve (qyteteve). Sulltan Mehmeti II krijoi pazarin e parë të skllevërve osmanë në Kostandinopojë në vitin 1460. Sipas Nicolas de Nicolay, kishte skllevër të të gjitha moshave dhe të dy gjinive, ata shfaqeshin lakuriq për t'u kontrolluar imtësisht nga blerësit e mundshëm - sidomos fëmijët dhe gratë e reja.
Skllavëria osmane në Evropën Qendrore dhe Lindore
parapamje|293x293px| Një miniaturë osmane e cila tregon fëmijët e Ballkanit të marrë si ushtarë-skllevër Në devshirme, që nënkupton "haraç në gjak" ose "mbledhjen e fëmijëve", djemtë e rinj të krishterë nga Ballkani dhe Anatolia u morën nga shtëpitë dhe familjet e tyre, u konvertuan në Islam dhe u regjistruan në degën më të famshme të Kapikulit, jeniçerët, një klasë asqerësh të veçantë të ushtrisë osmane që u bë një fraksion vendimtar në pushtimet osmane të Evropës. Shumica e komandantëve ushtarakë të forcave osmane, administratorë imperialë dhe sundues de facto të Perandorisë, si Sokollu Mehmed Pasha, u rekrutuan në këtë mënyrë. Deri në vitin 1609, forcat Kapıkulu të sulltanit u rritën në rreth 100,000.
Një kronikë Hutterite raporton se në vitin 1605, gjatë Luftës së Gjatë Turke, rreth 240 Hutteritë u rrëmbyen nga shtëpitë e tyre në Hungari të Epërme nga ushtria turke osmane dhe aleatët e tyre tatarë pastaj u shitën në skllavëri otomane.
Skllavëria e brendshme nuk ishte aq e zakonshme sa skllavëria ushtarake. Në bazë të një liste pasurish që u përkisnin anëtarëve të klasës sunduese të mbajtur në Edrene midis 1545 dhe 1659, u mblodhën të dhënat e mëposhtme: nga 93 prona, 41 kishin skllevër. Numri i përgjithshëm i skllevërve në pronat ishte 140; 54 femra dhe 86 meshkuj. 134 prej tyre mbanin emra myslimanë, 5 nuk ishin definuar dhe 1 ishte një grua e krishterë. Disa nga këta skllevër duket se janë punësuar në ferma. Përfundimisht, klasa në pushtet, për shkak të përdorimit të gjerë të skllevërve luftarakë dhe për shkak të kapacitetit të saj të lartë blerës, padyshim ishte grupi më i madh që mbajti tregun e skllevërve të gjallë në Perandorinë Osmane.
Skllavëria rurale ishte kryesisht fenomen endemik në rajonin e Kaukazit, i cili u përhap në Anadoll dhe në Rumeli pas migracionit çerkez më 1864. Konfliktet shpesh u shfaqën brenda komunitetit të emigrantëve.
Hanllëku e Krimesë mbajti një tregti masive të skllevërve me Perandorinë Osmane dhe Lindjen e Mesme deri në fillim të shekullit të tetëmbëdhjetë. Në një seri ekspeditash skllavëruese të njohura në mënyrë eufemiste si " korrja e stepës", tatarët e Krimesë robëruan fshatarët sllavë lindorë. Komonuelthi polak-lituanez dhe Rusia pësuan një seri pushtimesh tatariste, qëllimi i së cilës ishte të plaçkiteshin dhe të mblidhnin njerëz për t'i skllavëruar". Zona kufitare në juglindje ishte në një gjendje gjysmë të përhershme lufte deri në shekullin e 18-të. Është llogaritur se deri në 75% të popullsisë së Krimesë përbëhej nga skllevër ose skllevër të liruar.
Shtëpia e Vllash Pambuku
Shtëpia e Vllash Pambuku është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Skllavëria në Perandorinë Osmane
Çmimet dhe taksat
Një studim i pazarit të skllevërve të Kretës gjatë periudhës Osmane prodhon detaje rreth çmimeve të skllevërve. Faktorë të tillë si mosha, ngjyra e lëkurës, virgjëria etj. ndikuan dukshëm në çmime. Skllevërit më të shtrenjtë ishin ata midis moshës 10 dhe 35 vjeç, me çmimet më të larta për çupat e virgjëra evropiane të moshave 13-25 vjeç dhe çunat e rinj. Skllevërit më të lirë ishin ata me aftësi të kufizuara dhe të Afrikës sub-sahariane. Çmimet në Kretë shkonin në mes të 65 dhe 150 "esedi gurush". Por edhe çmimet më të ulta ishin të përballueshme vetëm për personat me të ardhura të larta. Për shembull, në vitin 1717 një djalë 12-vjeçar me aftësi të kufizuara mendore u shit për 27 gurush, një shumë që mund të blinte në të njëjtin vit 462 462 kg 462 kg 462 kg 462 kg e mishit të qengjit, 933 933 kg 933 kg 933 kg 933 kg të bukës ose 1,385 1,385 l 1,385 l 1,385 l 1,385 l 1,385 l 1,385 l të qumështit. Në vitin 1671 një skllave femër u shit në Kretë për 350 guruşh, ndërsa në të njëjtën kohë vlera e një shtëpie të madhe me dy kate me një kopsht në Chania ishte 300 guruş  Kishte tatime të ndryshme për importin dhe shitjen e skllevërve. Një prej tyre ishte tatimi " pençik " ose " penç-yek ", fjalë për fjalë do të thotë "një e pesta". Osmanët ndoshta filluan të mbledhin pençik në kohën e Sulltan Muratit I (1362-1389). Pençiku u mblodh si në të holla ashtu edhe në natyrë, duke përfshirë edhe skllevërit. Taksat nuk u mblodhën në disa raste të robërve të luftës. Me robër lufte, skllevërve u është dhënë asqerëve dhe oficerëve si një motiv për të marrë pjesë në luftë.
Kapja e skllevërve të arratisur ishte detyrë e individëve të quajtur "javaxhinj ". Kushdo që gjente një skllav të arratisur, merrte një shpërblim të sihariqit nga javanxhiu dhe ky i fundit e merrte pagesën plus shpenzimet e tjera nga pronari i skllevërve. Skllevërit gjithashtu mund të merreshin me qira, të trashëgoheshin, të liheshin peng, të shkëmbeheshin ose të dhuroheshin.
Ekspeditat skllavëruese Barbary
Për shekuj me radhë, anijet e mëdha në Mesdhe u mbështetën në skllevërit e galerave evropiane që furnizoheshin nga tregtarët osmanë dhe berberë të skllevërve. Qindra mijëra evropianë u kapën nga piratët Barbary dhe u shitën si skllevër në Afrikën e Veriut dhe në Perandorinë Osmane midis shekujve 16 dhe 19. Këto inkursione skllavëruese u kryen kryesisht nga arabët dhe berberët në vend të turqve osmanë. Sidoqoftë, gjatë kulmit të tregtisë së Barbary me skllevër në shekujt e 16-të dhe 17-të, shtetet Barbary iu nënshtruan juridiksionit osman dhe u sunduan nga pashallarë osmanë. Për më tepër, shumë skllevër të skllavëruar nga marinarët Barbary ishin shitur në lindje në territoret osmane para, gjatë dhe pas periudhës Barbare të sundimit osman. djathtas|parapamje|300x300px| Ilustrim i vitit 1815 i një kapiteni britanik të tronditur kur pa të krishterët duke punonuar si skllevër në [[Algjer . ]]
Skllevërit  e zinj
Një nga mënyrat e vetme për skllevërit e zinj për të shërbyer në rolet e rangut të lartë ishte të qenurit një nga eunukët afrikanë të pallatit sulltanor osman. Ky pozicion është përdorur si një mjet politik nga Sulltan Murad III si një përpjekje për të destabilizuar Vezirin e Madh duke futur një burim tjetër pushteti në kryeqytet.
Sot, mijëra turq afrikanë, pasardhës të skllevërve Zanj në Perandorinë Osmane, vazhdojnë të jetojnë në Turqinë e sotme. Mustafa Olpak, i cili është një Afro-Turk, themeloi organizatën e parë të njohur zyrtarisht të Afro-turqve, Shoqërinë Afrikane të Kulturës dhe Solidaritetit (Afrikalılar Kültür ve Dayanışma Derneği) në Ayvalık. Olpak pohon se rreth 2.000 afro-turq jetojnë në Turqinë moderne.
Robëreshat e haremit të sulltanit
parapamje|235x235px| Një pikturë e shekullit të 18-të e haremit të Sulltan Ahmetit III, nga Jean Baptiste Vanmour. Konubinat e Sulltanit Osman përbëheshin kryesisht nga skllevërit e blerë. Konkubinat e sulltanit ishin përgjithësisht me origjinë të krishterë. Nëna e një sulltani, ndonëse teknikishte skllave, mori titullin e fuqishëm të Valide Sulltan. Një shembull i dukshëm ishte Kösem Sultan, bija e një prifti grek, e cili do të dominonte Perandorinë Osmane gjatë dekadave të para të shekullit të 17-të. Rokselana (gjithashtu e njohur si Hürrem Sultan ), një tjetër shembull, ishte gruaja e preferuar e Sulejmanit I .
Skllavëria seksuale
parapamje|312x312px| Një fotografi e shekullit të 19-të e një Köçek-u, një djalosh skllav i veshur si femër, i cili nganjëherë përdorej për qëllime homoseksuale. Çerkezet, sirianet dhe nubianet ishin tri racat kryesore të femrave të cilat shiteshin si skllave seksuale në Perandorinë Osmane. Vajzat çerkeze përshkruhen si të ndershme dhe me lëkurë të çelët, dhe skllavëroheshin shpesh nga Tatarët e Krimesë, pastaj shiteshin tek osmanët. Ato ishin më të shtrenjtat. Çmimi i tyre arrinte deri në 500 sterlina për copë dhe ishin më të preferuarat për turqit. Të dytat për kah popullariteti ishin gocat siriane, me sytë e tyre të errëta, flokë të errëta dhe lëkurë të lehta kafe. Ato vinin kryesisht nga rajonet bregdetare të Anadollit. Çmimi i tyre mund të arrinte deri në 30 sterlina. Ata u përshkruan si "figura të mira kur ishin të rinj". Vajzat nubiane ishin më të lira dhe më pak të njohura, duke marrë deri në 20 paundë sterlina.
Përgjatë shekujve 18 dhe 19, skllavëria seksuale nuk ishte vetëm pjesë thelbësore e praktikës osmane, por një komponent vital i qeverisjes perandorake dhe riprodhimit social të elitës. Çunat gjithashtu mund të bëheshin skllevër seksualë, edhe pse zakonisht punonin në vende të tilla si hamamet dhe kafenetë. Ata bëheshin tellakë ( masazhistë), koqekë (valltarë të veshur si femra) ose sāqīs (derdhës të verës) për sa kohë që ishin të rinj dhe pa mjekër.
Rënia dhe shuarja e skllavërisë osmane
Duke iu përgjigjur ndikimit dhe presionit të vendeve evropiane në shekullin e 19-të, Perandoria filloi të merrte hapa për të kufizuar tregtinë e skllevërve, e cila kishte qenë e lejuar nën ligjin osman që nga fillimi i perandorisë. Një nga fushatat e rëndësishme kundër skllavërisë osmane dhe tregtisë së skllevërve u zhvillua në Kaukaz nga autoritetet ruse.
Janë nxjerrë një sërë dekretesh që kufizuan fillimisht skllavërinë e njerëzve të bardhë, dhe më pas atë të të gjitha racave dhe feve. Në vitin 1830, një firman i Sulltan Mahmudit II i dha liri skllevërve të bardhë. Në këtë kategori përfshiheshin edhe çerkezët, të cilët kishin zakon t'i shisnin fëmijët e tyre, grekët e rebeluar kundër Perandorisë më 1821 dhe disa të tjerë. Në përpjekje të radhës për të çrrënjosur skllavërinë, në tetor 1854 u nxor një tjetër firman që shfuqizonte tregtinë e gjeorgjianëve dhe çerkezëve.
Më vonë, trafikimi i skllevërve u ndalua në praktikë duke zbatuar kushte specifike të skllavërisë në sheriat, ligjin islam, edhe pse sheriati në princip lejon skllavërinë. Për shembull, sipas një dispozite, një person i kapur nuk mund të mbetej skllav nëse ishte mysliman para se të kapej. Për më tepër, ata nuk mund të kapeshin me ligj pa një deklaratë formale të luftës dhe vetëm Sulltani mund të bënte një deklaratë të tillë. Meqë sulltanët e fundit osmanë dëshironin të ndalonin skllavërinë, ata nuk autorizonin inkursione me qëllim të skllavërimit të njerëzve dhe në këtë mënyrë e bëri efektivisht të paligjshëme sigurimin e skllevërve të rinj, edhe pse ata që tashmë ishin në skllavëri mbetën skllevër.
Turqit e rinj ndërmorën masa kundër skllavërisë në fillim të shekullit të 20-të. Skllevërit personalë të sulltan Abdyl Hamidit II u liruan në vitin 1909, por pjesëtarët e dinastisë së tij u lejuan të mbajnë skllevërit e tyre. Mustafa Kemal Ataturku i dha fund skllavërisë në Republikën Turke, por në një mënyrë ambivalente. Turqia priti deri në vitin 1933 për të ratifikuar Konventën e Lidhjes së Kombeve të vitit 1926 mbi heqjen e skllavërisë. Shitjet ilegale të vajzave u raportuan në fillim të viteve 1930. Legjislacioni që ndalonte shprehimisht skllavërinë, u miratua në vitin 1964.
Jyksekova
Jyksekova (Turqisht: Yüksekova, kurdisht: Gever) është një qytet dhe distrikt në Provincën Hakkâri, Turqi, e cila ndodhet në kufi me Iranin.
Emri
Në gjuhën kurde Gever do të thotë një livadh i lartë/i ngritur që përputhet plotësisht me veçoritë gjeografike të qytetit dhe zonës. Gever ndodhet në një rrafsh të gjerë dhe të ngritur. Edhe pse ky kuptim nuk është i justifikuar në mënyrë të arsyeshme, por disa sugjerojnë sa vijon: Gawar ose "Gaur, Gwer, Gabr, Gawr" është një term fetar i Zoroastrianizmit që do të thotë "adhurues i zjarrit" në Avestan, dhe më vonë u zbatua për të gjithë njerëzit jomuslimanë të Lindjes së Mesme në epokën Islame. Kjo fjalë u përdor më vonë si një term fetar islamik si "Giaour, Gavur, Kuffar", që do të thotë "i pafe". Në vitin 1936, emri i saj u ndryshua në Jyksekova nga autoritetet turke.
Historia
Para Luftës së Parë Botërore, popullsia e Geverit ishte 15,000. Banorët jetonin nga bujqësia që përbëhej kryesisht nga gruri, elbi, pambuku dhe çaji.
Deri në Luftën e Parë Botërore, Gever ishte vendi i peshkopit të Kishës së Lindjes. Rrethi i Geverit shërbeu si ndalesa kryesore e udhëtimit për asirianët që udhëtonin midis zonave fisnore të Hakarit dhe fushave të Urmisë.
Sipas historianit Hirmis Aboona, në vitet 1810 e gjithë popullsia e fshatrave në rajonin e lumit Zab të Epërm ishin asirianë deri në gjenocidin asirian.
Klima
Jyksekova ka një klimë kontinentale mesdhetare (Köppen: Dsb). Muajt e dimrit janë të ftohtë dhe me dëborë, burimet janë të ftohtë dhe të lagësht, vjeshtat janë të buta dhe të freskëta, ndërsa muajt e verës janë këndshëm të ngrohtë dhe të thatë me netë të ftohta. Temperatura mesatare vjetore është 6.9 ° C dhe reshjet këtu mesatarisht janë 670 mm.
Le Poët
Le Poët është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Le Poët ka një popullsi prej 743 banorë dhe sipërfaqe 15.51 km², me një dendësi prej 48 banor/km².
Agnès Varda
Biografia
Varda ishte njëra nga pesë fëmijët e një babai grek dhe një nëne nga jugu i Francës, por me banim në Bruksel. Emri i saj i vërtetë është Arlette, siç e tregon ajo, për shkak se u ngjiz në qytetin e Arlit. Në vitin 1940 familja u zhvendos në fshatin peshkatar të Setës afër Montpelierit në jug të Francës, fillimisht për shkak të bombardimeve të Brukselit gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Ajo mori pjesë në jetën teatrore të jugut të Francës në rini, derisa u regjistrua në Shkollën Kombëtare të Arteve të Bukura në Paris.
Varda bënte pjesë në atë grup të atij brezi kineastësh i cili mblidhej në bregun e majtë të Senës, së bashku me Jacques Démy (1930-1990), Chris Marker (1921-2012) dhe Alain Resnais (1922-2014). Ajo ishte autore e njërit prej filmave pararendës të Valës, La pointe courte (1955), film i xhiruar në Setë, montazhier i të cilit ishte Resnais.
Megjithëse mjaft produktive dhe e vlerësuar si kineaste dhe fotografe, Varda njihet kryesisht për dy filma artistikë, Cléo de 5 à 7 (Kleoja nga pesa në shtatë, 1962, çmimet Mèlies dhe FIPRESCI) dhe Sans toit ni loi (Pa strehë e pa ligj, në disa vende përkthyer si "Endacakja", 1985, çmimi Luani i Artë në Festivalin e Venecias), dhe për dokumentarin Les plages d'Agnès (2008, çmimi César në Francë).
Prej vitit 1968 deri në 1970 ajo u zhvendos me të shoqin, regjisorin Jacques Demy, në Los Anxheles, ku iu bashkëngjitën jetës kulturore avangardë të qytetit dhe grupit të artistëve përreth Andy Warholit, duke takuar dhe Jim Morrisonin.
Ajo ka bërë tre dokumentarë kushtuar Demy-së, regjisor që njihet për filmat e tij muzikorë. Ka edhe shumë filma me metrazh të shkurtër, dhe njihet gjithashtu si fotografe. Në dokumentarin autobiografik Plazhet e Agnesit, ajo zbuloi se Demy-ja pati vdekur nga komplikacionet që i pat sjellë sëmundja e AIDS-it, një fakt i mbajtur fshehur deri atëherë.
Varda ka marrë dy herë urdhërin e Legjionit të Nderit nga shteti francez, i është dhënë çmimi i César për karrierë më 2001, Palma e karrierës në Festivalin e Kanës në 2005 dhe çmimi Oskar i karrierës në 2017.
Vdekja
Varda vdiq nga kanceri në Paris më 29 mars 2019, në moshën 90 vjeçare. Ajo u varros në varrezat e Montparnasse-it në kryeqytetin francez më 2 prill.
Termat e filozofisë
• Absolutizmi
• Absurdizëm
• Lajthitje aksidentale
• Altruizmi
• Filozofi Analitike
• Apel tek Autoriteti
• Aristoteli
• Atraksia
• Ateizëm
• Autonomia
• Bërja e pyetjes
• Budizmi
• Kauzaliteti
• Paragjykimi Njohës
• Konsekuencializmi
• Konstruktivizmi
• Kontingjencë
• Mendim Kritik
• Gabim Definist
• Deizm
• Demokraci
• Deontologjia
• Vendosmëria
• Dualizmi
• Egoizmi
• Elitizmi
• Empirizmi
• Epikureanizëm
• Epistemologjia
• Dilema etike
• Etosi
• Eudaimonia
• Ekzistencializmi
• Fatalizëm
• Vullnet i Lirë
• Funksionalizmi
• Rregulli I Artë
• Gottfried Wilhelm Leibniz
• Hedonizëm
• Humanizëm
• Idealizëm
• Individualizmi
• Arsyetimi Induktiv
• Njohuri
• Gabimet Logjike
• Arsyetimi Logjik
• Logos
• Materializëm
• Metafizika
• Monoteizmi
• Gabimi Moralist
• Nihilizëm
• Objektivizmi
Nuri Mazari
Nuri Mazari (5 Maj 1979 – 11 Korrik 2005) i njohur si Komandant Struga, ishte një ushtar dhe luftëtar shqiptar i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe më vonë i Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare, i cili mori pjesë në Luftën e Kosovës dhe në Luftën e vitit 2001 në Maqedoni. Lindi më 5 Maj 1979 në fshatin Dollogozhdë të Komunës së Strugës dhe u vra më 11 Korrik 2005 në të njëjtin fshat në rrethana misterioze.
Termat e filozofisë
• Rroja e Okamit
Nuri Mazari
Nuri Mazari lindi në fshatin Dollogozhdë të Strugës, më 5 maj 1979, në një familje fisnike dhe bujare shqipëtare. I rritur në frymën e patriotizmit shqipëtar nga të parët e tij, ai që në moshë të vogël kishte shumë dashuri për atdheun dhe popullin e tij. Ai e kreu shkollën fillore në fshat, e pastaj shkollën e mesme trevjeçare në Strugë. Pas mbarimit të shkollës ai gjithnjë e më shumë u përkushtohej vizioneve që kishte për ardhmërinë e popullit shqipëtar.
Termat e filozofisë
• Ontologjia
• Optimizëm
Nuri Mazari
Pas 3 vitesh, në vitin 2001, në konfliktin e armatosur në Maqedoni tashmë me uniformën e UÇK-së, u emërua Komandant i formacionit të parë të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare. Më 16 mars të vitit 2001, gjatë luftimeve në Tanushë, Nuri Mazari u plagos rëndë dhe u dërgua në Spitalin e Prishtinës.
Termat e filozofisë
• Pantheizmi
• Patos
Nuri Mazari
Pasi kishte kryer obligimet që kishte ndaj atdheut të tij, ai u kthye në vendlindje, në Strugë.
Nuri Mazari tashmë për Strugën dhe jo vetëm, ishte një figurë mjaft e dashur, i cili gjithmonë ishte i përgatitur për të dhënë kontributin e tij për kombin. Në vitin 2005, pas zgjedhjeve lokale, ai u zgjodh këshilltar në komunën e Strugës.
Më 11 korrik të vitit 2005, me një akt antinjerëzor, Nuri Mazari u vra në fshatin e tij, Dollogozhdë, në moshën 26 vjeçare. Vdekja e tij la shumë dhimbje si për familjarët ashtu edhe për bashkëkombasit e tij. Vrasja e tij edhe në ditët e sotme mbetet mister.
Kontributi i Nuri Mazarit për atdheun është një vepër që duhet kujtuar gjithmonë, ai është një figurë që duhet të qëndrojë në mesin tonë përgjithmonë.
Termat e filozofisë
• Perfeksionizëm
• Pluralizmi
• Plutolracia
• Populizmi
• Pozitivizëm
• Pragmatizëm
• Progresivizmi
• Kualia
• Racionalizmi
• Realizëm
• Reduktimi
• Relativizmi
• Rene Dekarti
• Skepticizëm
• Mashtrim i Shpatit të Rrëshqitshëm
• Socializmi
• Solipsizëm
• Stoicizëm
• Silogjizëm
• Sinkretizmi
• Taoizmi
• Teologji
• Telos
• Teizmi
• Transhndentalizmi
• Utilitarizmi
I Worship Chaos
I Worship Chaos është albumi i bandes melodic death metal Children of Bodom,i leshuar ne vitin 2015.
Shestani
parapamje|415x415px|Vendndodhja e Shestanit në Krajë në Komunën e Tivarit [[:sq:Komuna e Tivarit|Komuna e Tivarit  Kraja  Shestani]] Shestani është trevë, dikur fshat, që i takon Krajës, në Komunën e Tivarit, Mali i Zi.
Gjeografia
Shestani nga ana verilindore kufizohet me Liqenin e Shkodrës, në lindje kufizohet me pjesën e poshtme të Krajës, në jug kufizohet me trevën e Mërkotit, në jugperëndim me rrethinën e Tivarit, dhe në veri kufizohet me trevën e Cërrnicës. Së bashku me disa fshatra tjerë të Krajës, fshatrat e Shestanit janë pjesë e Bashkësia Lokale Shestan.
Shestani përbëhet nga këto fshatra:
Demografia
Sipas regjistrimit të fundit të popullsisë në vitin 2011, treva e Shestanit ka gjithsej 15 banorë në tre fshatra: Draçevicë, Gjuraçi dhe Nënmal. Sot, shumë banorët nga treva e Shestanit janë zhvendosur në fshatrat përreth Ulqinit dhe të Tivarit.
Votra
Votra ose vatra është vatra e brendshme në folklorin shqiptar. Zjarri i vatrës shtëpiake, zjarri i vatrës, mban atribute hyjnore në besimet popullore, duke u konsideruar si mbajtës i vazhdimësisë midis botës së të gjallëve dhe asaj të të vdekurve dhe duke siguruar vazhdimësinë e fisit ( fis ) brez pas brezi. brezi.
Nëna e Votrës
Nëna e Vatrës ose Nana e Votrës është hyjnia e zjarrit në mitologjinë dhe folklorin shqiptar,   e lidhur me adhurimin e zjarrit, kulti i paraardhësit dhe kulti i jetës familjare me në qendër gruan.
Votra
Etimologjia
Termi shqip vatër (edhe votër, trajta e shquar e shqipes: vatra ose votra ), " vatër ", " oxhak ", rrjedh nga protoshqipja *ōtr-, e marrë nëpërmjet zhvillimit *o në *vo-/*va- që. vërehet ekskluzivisht në gjuhën shqipe si diptongizimi i *o-së në dy grupet kryesore dialektore (toskërisht ~ vatra / gegërisht ~ votra ). Është një term i trashëguar shqip nga proto-indo-evropianja *h₂ehₓ-tr-eh2 < *h₂eh₁ter- ("zjarr"). Është e ngjashme me latinishten ater dhe proto- iranishten *HáHtr̥š ("zjarr", krh. Atar Avestan ). Shqipja e huazoi në gjuhë të tjera ballkanike, si rumanishtja dhe sllavishtja.
Nëna e Votrës
Emrat dhe etimologjia
Nëna e Vatrës është hyjni e zjarrit të vatrës ( shqip : hyjni e zjarrit të vatrës ) që gjendet rëndom në besimet popullore të shqiptarëve, prandaj ka shumë variacione dialektore, njëjës ose shumës: Nëna e Vatrës/Nana e Votrës, ''E Ëma. e Vatrës/E Ama e Votrës, Mëma e Vatrës/Mama e Vatrës, Shtriga e Vatrës/Votrës, Plaka e Vatrës/Votrës, Mëmat e Vatrës/Mamat e Votrës, Xhuxhet e Vatrës etj  Elementi i parë nënë/nanë ose ëmë/amë, do të thotë " nënë "; ndërsa elementi i fundit vatër/votër, do të thotë vatër, oxhak dhe lidhet me atarin'' avestan, “zjarr”.
Votra
Tradita
Funksioni i zjarrit të vatrës shtëpiake ( zjarri i vatrës ) është ushqimi i vazhdimësisë midis botës së të gjallëve dhe asaj të të vdekurve. Pas vdekjes, shpirtrat e të parëve ( hije ) marrin një konotacion hyjnor dhe mbeten në kontakt me familjen duke mbrojtur vatrën shtëpiake.
Nëna e Votrës
Besimet popullore
Në besimet popullore shqiptare, Nëna e Vatrës është mbrojtëse e vatërit, oxhakut të shtëpisë. Thuhet se oxhaku duhet pastruar në mbrëmje. Po të mbetet e papastër, zemërohet Nëna e Vatrës. Anëtarët e familjes duhet të sillen me respekt ndaj saj. Në festa, njerëzit praktikonin flijime për hyjninë duke hedhur disa nga ushqimet që përgatitnin në zjarr dhe rreth vatrës.
Votra
Tradita
Zjarri i vatrës konsiderohet se siguron vazhdimësinë e fisit ( fis ) brez pas brezi. Në traditën shqiptare, në të vërtetë, prejardhja identifikohet me një zjarr origjinal ( zjarr ); anëtarët e një fisi janë ata që vijnë "nga i njëjti zjarr" ( pe një zjarri ). Zjarri digjet në vatër ( vatër ), ku merr një konotacion tjetër përveç konceptit primordial: zjarri i vatrës shtëpiake konsiderohet edhe si një vend i ekzistencës së përbashkët dhe komensalitetit.
Nëna e Votrës
Besimet popullore
Nëna e Vatrës është e ngjashme me Hestia greke dhe romake Vesta. Perëndeshave greke dhe romake u kushtoheshin objekte kulti të përcaktuara mirë, ndërsa në traditën shqiptare kulti i Nënës së Vatrës është vatra e çdo shtëpie. Në këtë aspekt kulti shqiptar është më i ngjashëm me kultin antik të zjarrit të përjetshëm natyror të Nymphaionit.
Shtëpia e Vllash Papa (Llazar Merxhani)
Shtëpia e Vllash Papa (llazar Merxhani) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Votra
Tradita
Një figurë e përhapur në besimet shqiptare është Gjarpri i vatrës (gjarpri i vatrës), një gjarpër hyjnor shtëpiak që personifikon shpirtrat e të parëve. Një figurë tjetër e përhapur është Nëna e Vatrës, një hyjni bamirëse që mbron zjarrin e vatrës shtëpiake. Ajo është e ngjashme me Hestia greke dhe romake Vesta. Perëndeshave greke dhe romake u kushtoheshin objekte publike kulti të përcaktuara mirë, ndërsa në traditën shqiptare vendi i kultit të Nënës së Vatrës është vatra e çdo shtëpie. Në këtë aspekt kulti shqiptar është më i ngjashëm me kultin e lashtë të zjarrit të përjetshëm natyror të Nymphaionit.
Në gosti, njerëzit praktikonin flijime për hyjnitë e vatrës duke hedhur pak nga ushqimet që përgatitnin në zjarrin e vatrës shtëpiake dhe përreth vatrës.
Pelvoux
Pelvoux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Pelvoux ka një popullsi prej 475 banorë dhe sipërfaqe 76.23 km², me një dendësi prej 6 banor/km².
Edith Flanigen
Edith Marie Flanigen (e lindur më 28 janar të vitit 1929) është një kimiste e njohur amerikane, e njohur për punën e saj në sintezën e smeraldëve dhe më vonë zeolitë për sitë molekulare në Union Carbide.
Jeta e hershme dhe arsimimi
Edith Marie Flanigen ka lindur më 28 janar të vitit 1929 në Buffalo të Nju Jorkut. Ajo dhe dy motrat e saj, Joan dhe Jane, u prezantuan me kiminë nga mësuesi i shkollës së mesme. Të treja motrat vazhduan të studiojnë kiminë në Kolegjin D'Youville. Edith Flanigen u diplomua nga presidenti i klasës dhe nga valedictorian. Joan dhe Edith vazhduan të marrin diploma master në kimi në Universitetin e Sirakuzës. Flanigen mori një M.S. në kiminë fizike inorganike në vitin 1952.
Karriera
Në vitin 1952, Edith Flanigen iu bashkua kompanisë Union Carbide. Puna e saj në fillim ishte identifikimi, pastrimi dhe nxjerrja e polimereve të ndryshme të silikonit. Në vitin 1956, ajo u transferua në grupin e molekulare sieves. Në vitin 1973, ajo ishte gruaja e parë në Union Carbide që quhej bashkëpunëtore e hulumtimit të korporatës, dhe në vitin 1986, bashkëpunëtor i lartë i kërkimit të korporatës. Ajo u transferua në UOP (një ndërmarrje e përbashkët midis Union Carbide dhe Allied Signal) në vitin 1988, ku u emërua bashkëpunëtore e lartë kërkimore. Flanigen u promovua në UOP Fellow në vitin 1991. Edith Flanigen u largua nga UOP në vitin 1994. Pas karrierës së saj në UOP, dhe së paku në vitin 2004, Edith Flanigen mbeti aktive profesionale, duke përfshirë edhe si konsulente me UOP.
Në karrierën e saj 42-vjeçare të lidhur me Union Carbide, Edith Flanigen shpiku më shumë se 200 substanca sintetike të ndryshme, autore ose bashkëautore në mbi 36 botime, dhe iu dhanë të paktën 109 patenta.
Kimia
Në vitin 1956 Flanigen filloi të punojë në sita molekulare. Sitat molekulare janë komponimet kristale me poret me madhësi molekulare që mund të filtrojnë ose të ndajnë substanca shumë komplekse. Edith Flanigen është më e njohur si shpikëska e zeolitit Y, një sitë molekulare specifike. Zeolit ​​Y ishte një lloj i caktuar i sitës molekulare që mund të përmirësonte naftën. Zeoliti Y tejkaloi Zeolit ​​X para tij. Kur rafinimi i "naftës së papërpunuar", ose naftës, ajo duhet të ndahet në të gjitha pjesët e saj të ndryshme, ose fraksionet. Benzina është një nga fraksione të shumta që vijnë nga rafinimi i naftës. Zeolite e Flanigen përdoren si katalizatorë, ose një substancë që rrit reagimet kimike. Zeoliti Y është një katalizator që rrit sasinë e benzinës të ndarë nga nafta, duke e bërë rafinimin e naftës më të sigurt dhe më produktiv.
Përveç punës së saj në sitë molekulare, Flanigen gjithashtu ka bashkë-shpikur një smerald sintetik, të cilin Union Carbide e prodhoi dhe e shiti për shumë vite. Smeraldi u përdor kryesisht në masaret (paraardhësit e lazerëve) dhe u përdorën edhe në bizhuteri për një kohë, në një linjë të tregtuar si "Koleksioni Quintessa".
Nderime dhe çmime
Flanigen ka qenë marrëse e shumë çmimeve dhe nderimeve. Ajo ishte, për shembull, fituesja e parë femër për Medaljen Perkin në vitin 1992. Ajo u fut gjithashtu në Sallën e Famës së Shpikësve të Inxhinierëve në vitin 2004.
Në vitin 2014, Çmimi Edith Flanigen u krijua nga Qendra Kërkimore e Bashkëpunimit në Universitetin Humboldt të Berlinit. Çmimi duhet të jepet çdo vit për një shkencëtare të shquar femër në fazën e hershme të karrierës së saj. Çmimi i parë i është dhënë Natacha Krins për punën e saj në Universitetin e Parisit.
Në vitin 2012, Flanigen u emërua marrësja e Medaljes Kombëtare të Teknologjisë dhe Inovacionit. Më 20 nëntor të vitit 2014, Presidenti Barack Obama prezantoi Flanigen me Medaljen Kombëtare të Teknologjisë dhe Inovacionit për kontributin e saj në shkencë.
Muji dhe Halili
Muji dhe Halili të njohur edhe si Gjeto Basho Muji dhe Sokol Halili, paraqesin çiftin e vëllezërve kryeheronj të këngëve të eposit shqiptar të kreshnikëve, shokë armësh në të gjitha bëmat.
Përmbledhje
Te Muji dhe Halili janë ruajtur të gjalla analogjitë e lashta ilire të atij çifti vëllezërish heronj, që ndeshen edhe te popujt e tjerë, si te Grekët (Dioskurët), Gjermanët, Indasit (Açvins), Armenet (Sanazar e Aslimelik) etj. Muji është përgjithësim i luftëtarit që jeton e vepron në mjedisin tipik të malësive shqiptare. Tek ai janë mishëruar vlera të larta shpirtërore e fizike të popullit shqiptar, si: besa, burrëria, trimëria, qëndresa përballë vështirësive e armiqve, krenaria, dashuria për lirinë e vendin e vet. Fillimisht bari lopësh e kecash, falë forcës që i japin Zanat e malit (shih), e të cilën ai e parapëlqen përpara pasurisë e dijes, Muji bëhet i pamposhtur me tipare të jashtëzakonshme. Halili, vellai më i vogël, ka raste që e zëvendèson Mujin në kuvende e çetime dhe i bindet autoritetit të vëllait më të madh, por vrulli rinor nganjëherë e bën të shpërthejë në veprime të papërmbajtura. Bëmat heroike, ku vërehet njëfarë epërsie edhe ndaj Mujit, i japin figurës së tij një madhështi legjendare origjinale.
Për t`i mbrojtur viset e tyre ilire-arbërore, ata kishin luftuar me ushtarë të Krajlit e me “asqerë” të Sulltanit. Por, para se gjithash kishin luftuar kundër bandave sllave të njohura si „çeta të harambashëve“, të cilat asokohe kishin bërë grabitje, djegie e vrasje në mesin e fiseve ilire-arbërore. Të dy vëllezërit janë përgjithësime artistike të individualizuara, që jetojnë secili në botën e vet shpirtërore dhe njëkohësisht plotësojnë njëri-tjetrin.
Malaj (Pejë)
Malaj është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë.
Teknologjia e ulët
Teknologjia e ulët zakonisht mund të praktikohet ose të sajohet me një minimum të investimeve kapitale nga ana e një individ ose një grup i vogël individësh. Teknikat dhe dizajnet e teknologjisë së ulët mund të dalin prej përdorimit për shkak të ndryshimeve të kushteve shoqërore-ekonomike ose prioriteteve.
Transvlerësimi i vlerave
Rivlerësimi i të gjitha vlerave ose transvlerësimi i të gjitha vlerave ( gjermanisht: Umwertung aller Werte ) është një koncept nga filozofia e Fridrih Niçes.
Ekspozita
Duke elaboruar konceptin në Antikrishtin, Nietzsche pohon se krishterimi, jo thjesht si fe, por edhe si sistem moral mbizotërues i botës perëndimore, përmbys natyrën dhe është "armiqësor ndaj jetës". Si "fe e keqardhjes ", ajo e lartëson të dobëtin mbi të fortën, duke e lartësuar atë që është "e paqëndrueshme dhe e dobët" në kurriz të asaj që është plot jetë dhe vitalitet. Kjo njihet si konflikti midis moralitetin mjeshter-skllavi.
Nietzsche vë në kontrast krishterimin me budizmin. Ai parashtron se krishterimi është "lufta kundër mëkatit", ndërsa budizmi është "lufta kundër vuajtjes"; për Niçen, krishterimi kufizon dhe ul njerëzimin duke sulmuar instinktet e tij natyrore dhe të pashmangshme si të shthurura (" mëkat "), ndërsa budizmi këshillon njeriun që thjesht t'i shmanget vuajtjes. Ndërsa krishterimi është plot " hakmarrje " dhe "antipati" (p.sh., Gjykimi i Fundit ), Budizmi promovon " dashamirësinë, të qenit i sjellshëm, si promovues të shëndetit". Budizmi sugjerohet gjithashtu të jetë më i "ndershmi" nga të dy fetë, për shkak se është rreptësisht " fenomenalist ", dhe sepse "Krishterimi bën një mijë premtime, por nuk mban asnjë ". Martirizimi, në vend që të jetë një pikë e lartë morale ose pozitë e forcës, është tregues i një " marrëzieje ndaj çështjes së së vërtetës".
Entuziazmi dhe vizioneja e Niçes për atë që ai e quajti "transvaluim" kishin thellësinë e tyre të buruar nga urrejtja e tij për krishterimin dhe për tërësinë e sistemit moral që rrjedhte prej tij. Nietzsche, në të vërtetë, ndjeu se krishterimi përfaqësonte një sfidë të madhe për shpirtin njerëzor, pasi e perceptonte atë si një shpërfillje të përçmimit të njeriut.
Për Nietzsche, krishterimi ishte një fenomen i ngjashëm me një sëmundje morale që kishte pushtuar botën. Ai e konsideronte atë si një sistem që në thelb promovonte ndjenjën e fajësisë dhe poshtërsinë, duke përfshirë idenë e humbjes së vlerave njerëzore dhe kultivimin e dobësisë. Kjo kundërshtonte fuqinë dhe vetëdijen e individit, duke e bërë atë të varur dhe të paaftë për të realizuar potencialin e tij të vërtetë.
Në këtë kuptim, "përçmimi i njeriut", siç e shprehën Nietzsche, ishte nënkuptimi i një sfide të hapur ndaj krishterimit dhe moralit tradicional. Nice e konsideronte moralin tradicional si një sistem që i përçmonte individët, duke i bërë ata të varur nga një autoritet i jashtëm dhe duke u mbivendosur me vlera që e poshtëronin potencialin e tyre natyral.
Për Nietzsche, transvaluimi do të thotë të shkatërrojë bazat e vlerave të krishtera dhe të vendosë individin në qendër të krijimit të një morale të re. Në vend që të pranojë dhunën dhe varësinë morale, ai përkushtohet në shkallë të lartë vetë-afirmimit dhe zhvillimit të vullnetit për fuqi dhe domosdoshmërisë së vet. Kjo është një sfidë e madhe për individin, pasi i kërkon të marrë përgjegjësinë për tregtinë e vlerave dhe të krijojë një etikë personale që i përshtatet potencialit të tij të vërtetë.Nietzsche e perceptoi kuadrin moral të qytetërimit të krishterë si shtypës:
Nomus
„Nomus“ është një film filmi izraelit i vitit 2006 i drejtuar nga Hilol Nasimov dhe yjet Malika Husainova.
Kadri Veseli
Kadri Veseli (lindi më 31 Maj 1967) ishte Kryetar i Kuvendit të Kosovës. Ai ishte shef i Shërbimit Informativ të Kosovës. Veseli filloi studimet e edukimit në vitin 1990 në fakultetin e agrikulturës dhe shkollën pedagogjike në gjuhën shqipe në Universitetin e Prishtinës. Veseli dinë të flasë gjuhën angleze, gjuhën gjermane dhe gjuhën serbe. Ai u zgjodh si kryetar i PDK-së pa asnjë votë kundër dhe asnjë abstenim. Veseli është një nga liderët e ri të lëvizjes studentore gjatë viteve 1988-1990, i cili u angazhua për të drejtat e njerëzve dhe politike të shqiptarëve të Kosovës, përfshirë edhe të drejtën për pavarësi. Në vitin 2020, ai u padit për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit gjatë Luftës së Kosovës.
Gjatë Luftës në Kosovës ai ishte udhëheqës i Shërbimit Informativ të UÇK-së ndryshe i njohur si Zbulim-Kundër Zbulim(G-2), deri në fund të luftës kur u shndërrua në të ashtuquajturin Shërbimi Informativ i Kosovës ose SHIK, një organizatë e inteligjencës në Kosovën e pas luftës, e cila ishte apostrofuar si e lidhur me Partin Demokratike të Kosovës nga kundërshtarët politik të kësaj të fundit. ShIK-u zyrtarisht përmbylli misionin në vitin 2008 kur Kadri Veseli shpalli shpërbërjen e saj. Në fund të vitit 2012, Kadri Veseli zyrtarisht u bashkua me Partinë Demokratike të Kosovës (PDK), ndërsa në 27 janar 2013 u bë zëvendëskryetar i partisë. Veseli u votua Kryetar i Kuvendit të Republikës së Kosovës më 8 dhjetor 2014. Ai është ngritur si kreu i partisë PDK pas dorëheqjes së Hashim Thaçit, i cili e liroi postin për shkak të detyrimeve kushtetuese, për të marrë postin e Presidentit të Republikes se Kosovës.
Urti Osmani
Urti Osmani (1928, Libohovë) është mësimdhënëse dhe studiuese shqiptare, Mësuese e Popullit.
Biografia
Urti Osmani lindi në Libohovë. Kreu shkollën e mesme pedagogjike dhe studioi për biologji-kimi në Institutin e Lartë Pedagogjik në Tiranë. Ishte mësimdhënëse e biologjisë dhe kimisë në Elbasan, Gjirokastër, Tiranë, Shkodër (1950- 1966), ndërsa gjatë viteve 1967-1978 punoi në Institutin e fëmijëve që nuk dëgjojnë dhe nuk shikojnë në Tiranë. Është autore dhe bashkautore tekstesh për fëmijët që nuk dëgjojnë, për nxënësit e shkollës fillore dhe për parashkollorë, si dhe i materialeve metodike. Pas vdekjes së bashkëshortit të saj, Shefik Osmanit, ajo mblodhi, sistematizoi dhe botoi dhjetë libra me shkrime të tij dhe për të.
Kadri Veseli
Ai është i martuar me bashkëshorten e tij Violetën dhe kanë katër fëmijë.
Minneapolis
Minneapolis është qyteti më i madh i shtetit Minnesota të Shteteve të Bashkuara dhe selia qarkut Hennepin. Që nga viti 2016, Minneapolis është qyteti më i madh në shtetin e Minesotës dhe i 46-ti më i madh në Shtetet e Bashkuara me 407.207 banorë (2014). Miniapolis dhe qyteti ngjitur me të Saint Paul përbëjnë qendrën e dytë ekonomike më të madhe në Midwest, pas Çikagos.
Fairy Tail
Fairy Tail (Japonisht: フェアリーテイル, Hepburn: Fearī Teiru) është një manga japoneze e shkruar nga Hiro Mashima. Manga u serializua nga Weekly Shōnen Magazine më 2 gusht 2006 që zgjati 545 kapituj deri më 26 korrik 2017, me kapituj të publikuar në 63 vëllime sipas nëntorit 2017. Serija ndjek aventurat e magjistares Qiellor të Shpirtit Lucy Heartfilia pasi ajo bashkohet me Fairy Tail Guild dhe bashkohet me Natsu Dragneel, i cili po kërkon për dragoin Igneel.
Seria u licencua për herë të parë në gjuhën angleze në Amerikën e Veriut nga Del Rey Manga më 28 korrik 2007. Nga marsi 2008 deri në shtator 2010, ata lëshuan dymbëdhjetë vëllimet e para, vëllimi u lirua më 25 mars 2008. Më 4 tetor 2012, Kodansha dhe Random House njoftuan se do të mbyllin Del Rey Manga dhe se Kodansha do të licencojë dhe do të marrë përsipër publikimin e disa titujve të vazhdueshëm. Kodansha mori dhe lëshoi manga duke filluar nga vëllimi i 13-të duke filluar nga data 10 maj 2011. Deri në dhjetor 2017, Fairy Tail ka mbi 64 milionë vëllime tankōbon në qarkullim në të gjithë botën.
Përmbledhja
Lucy Heartfilia, një magjistare, takon Natsu Dragneel, një magjistar që kërkon prindin e tij të nxituar, një dragua me emrin Igneel, me mikun e tij më të mirë, Happy, një mace blu, që mund të flas dhe të fluturoj. Menjëherë pas takimit të tyre, Lucy është rrëmbyer nga Bora, i cili po paraqiste si Salamandër i Fairy Tail, për t'u shitur si skllav. Natsu e shpëton atë dhe zbulon se ai është Salamandër i vërtetë i Fairy Tail dhe ka aftësitë e një Dragon Slayer, një formë e Lost Magic (magjia e humbur). Ai ofron anëtarësimin e saj në shoqëri, të cilën ajo me kënaqësi pranon. Ata, së bashku me magjistaren e blinduar Erza Scarlet, magjistarin e akullit Grey Fullbuster, dhe Happy, bëhen një ekip që kryen misionet e ndryshme të ofruara në Fairy Tail Guild.
Filmat
Një përshtatje e filmit anime të Fairy Tail, titulluar "Fairy Tail: Phoenix Priestess" (FAIRY TAIL 鳳凰 の 巫女, Fearī Teiru Hōō no Miko) u lirua më 18 gusht 2012. Ajo u drejtua nga Masaya Fujimori, dhe skenari i saj u shkrua nga Masashi Sogo. Krijuesi i serisë Hiro Mashima ishte gjithashtu i përfshirë si projektues i stilit të filmit dhe dizajner për personazhe që shfaqeshin në film. Një prolog 12 minutash për filmin Prologue: The Sunrise, u lirua si një shtesë në lëshimin e DVD të filmit dhe u lidh së bashku me Edicionin Special të Vëllimit 36 ​​të Manga, të lëshuar së pari më 15 shkurt 2013.
Një adaptim i dytë i filmit anime të Fairy Tail, i titulluar "Fairy Tail: Dragon Cry", u lirua më 6 maj 2017. Ai u drejtua nga Tatsuma Minamikawa dhe skenari u shkrua nga të dy Hiro Mashima dhe Shōji Yonemura. Krijuesi i serisë Hiro Mashima ishte i përfshirë në projektuesin e filmit dhe në skicën e përafërt të karaktereve ekskluzive të filmit së bashku me 193 vizatime të shkruara me dorë që do të vendoseshin në film. Tifozët të cilët para-porositur bileta ishin të talentuar me një libër ekskluziv të artit dhe storyboard që përmbanin filma, si dhe një udhëzues për informacionin e sfondit nga dubluesit.