Bektash_Cakrani
Biografia
Ngjarjet zhvilloheshin me shpejtësi dhe me iniciativën e vëllezërve Cakrani, krerët e kryengritjes së Vlorës, Mallakastres, Beratit, Skraparit e Korçës thirrën në Fier një kuvend në fillim të muajit gusht 1912, me pjesëmarrjen e vetë Ismail Qemalit dhe Luigj Gurakuqit, ku përfaqësues për bisedimet shqiptaro-turke të Prishtinës, me propozimin mes të tjerëve dhe të vëllezërve Bektash e Hajredin Cakrani, Kuvendi i Fierit zgjodhi Hasan Prishtinën përfaqësues të kryengritësve të jugut. “Në mbledhjen e Fierit, Alem Mehmeti e Sali Hallko i sugjeruan Ismail Beut të bujtnin në Cakran. Kjo ndodhi më 13 gusht 1912 dhe ishin Bektashi me vëllanë e tij, Hajredin Cakrani ata që organizuan këtë takim historik me Ismail Qemalin e Luigj Gurakuqin. “Në praninë tonë, në një odë te madhe me 28 burra, u kuvendua për fatin e vatanit” thotë në kujtimet e tij pjesëmarrës. Aty Bektash Beu, Hajredin Beu, Ali Rrapua, Faslli Patozi i bënë disa pyetje Ismail Qemalit ku mernin pjesë dhe Kamber Belishova, Rushit Gorishova. etj vazhdon ai. Të drejtat e Shqipëtarëve jo vetem nuk iu dhanë, por pushtuesit omane shtuan raprezaljet e arrestimet në shumë krahina të vëndit. Në fillim të tetorit 1912, klubi atdhetar “Labëria” i Vlorës thirri në një takim  po në Vlorë, Bektash e Hajredin Cakranin, Faslli Patozin, Ismail Klosin, Abaz Mezinin, Jani Mingën, Ymer Radhimën, Xhemil bej Vlorën, etj. ku ishte dhe i pranishëm djali i Ismail Qemalit, Et’hem Bej Vlora, prej Stambollit, ku u bisedua gjatë për Luftën e Parë Ballkanike dhe rrezikun imediat të copëtimit të trojeve shqiptare nga shovinistët fqinjë. Në kushtet e reja që po shfaqeshin, detyrën primare që Klubi atdhetar “Labëria” i Vlorës i vuri vetes, ishte mobilizimi i luftëtarëvë për mbrojtjen e Janinës e viseve jugore nga ushtria e andartët grekë. Koha nuk priste. Deri në fillim të nëntorit 1912 Bektash e Hajredin Cakrani grumbulluan mjaft vullnetarë në zonën e Mallakastrës për mbrojtjen e Janinës së Jugut. Në këtë kohë Bektash Cakrani, i cili kishte zhvilluar një takim me Murat bej Toptanin dhe me të dërguarin e Kosovës Nexhip Draga, të cilët “ishin fjalosur me Ismail Qemalin e Luigj Gurakuqin nëpërmjet kabllit telegrafik, që së shpejti në Shqipëri do të organizohej një Kuvend Kombëtar për shpëtimin e Shqipërisë”. Pikërisht më 2 nëntor 1912 Bektashi kishte diskutuar me ta sidomos për mendimin e Kont Berholdit në Ëienë, që sipas Luigj Gurakuqit, kishte shpresa të mëdha për mbështetjen e çështjes shqiptare. Momenti i shumëpritur historik po afrohej. Në Vlorë u ngrit me këtë rast Komisioni Përgatitor Kombëtar, me Xhemil bej Vlorën, Qazim Kokoshin, Hasan Sharrën, Ibrahim Abdullahun, Bektash Cakranin etj. në të cilin ky i fundit merr njoftimin se “krerët shqiptarë do të mblidheshin shumë shpejt, për fatin e vatanit të tyre”, e ku më pas Ismail Qemali do të dergonte në Vlorë telegramin historik ; ”Mbledhja e përfaqësuesëve në Durrës e në Vlorë është shumë e nevojshme. I thirrni të gjithë deri sa të vij unë. Mbani qetësinë dhe ruani bashkimin. Çështja jonë politike u sigurua...” Çasti i madh historik ishte fare afër. Siç dihet, pas takimeve me koloninë shqiptare te Bukureshtit dhe disa përpjekjeve në disa kanceleri europiane, Ismail Qemali e Luigj Gurakuqi mbërrijnë në Trieste dhe që andej Luigj Gurakuqi, duke parë se ngjarjet po rrokulliseshin me shpejtësi i dërgon telegram Komisionit  Përgatitor të Kuvendit, e pikërisht Bektash Cakranit që të merreshin masa për pritjen në Durres se simbas gjasave për shkak se ushtritë serbo-malazeze po depërtonin me shpejtësi në thellësi të Shqipërisë, Kuvendi do të mbahej në një vend të sigurtë, që ishte padyshim, Vlora. Mbërritja e Ismail Qemalit e Luigj Gurakuqit në Durrës dhe vendosja e tyre në hotel “Kostandinopoja” ishte siguruar qysh më parë. Më 21 nëntor 1912, nga Durrësi Luigj Gurakuqi dërgon këtë telegram në Vlorë ; “Et’hem Beut (i biri i Ismail Qemalit) dhe Bektash Cakranit (që prej kohësh ndodhej në Vlorë dhe ndiqte ngjarjet që andej) ose Qazim Kokoshit në Vlorë; Me urdhër të Ismail Qemal Beut ju bëhet me dije, se pas dy orësh duhet të ndodheni në zyrën telegrafike: Luigj Gurakuqi”. Sipas dëshmive të bashkëkohësve në orën tetë të mbrëmjes, Ismail Qemali bisedoi vetëm me Xhemil Bej Vloren, ( i nipi dhe njohës i përkryer i çdo gjëje e situate në qytet) dhe Bektash Cakranin (njeriu më i besuar në gjithë konspiracionin e këtij momenti historik, që do të mbulonte momentin më delikat, udhëtimin për në Vlorë), në një bisedë të gjatë, në të cilën ata morën udhëzime e këshilla për situatën në Durrës dhe përgatitjen e Kuvendit të Vlorës. Menjëherë Bektash Cakrani i dërgon Azis pashë Vrionit në Berat telegramin ; “Shkëlqesisë së tij Azis Vrioni dhe shokëve të ndershëm, Berat. E ardhmja e Shqipërisë u sigurua.