cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia e sportit
Kina antike
Zbulimet e kryera në ndërtesat antike na cojnë në përfundimin se qyteterimi kinez ka praktikuar aktivitete sportive duke u nisur qe nga vit 4000 p.e.s. Zhvillimi i disiplinave antike në Kinë mendohet se ka qenë i lidhur ngushtë me veprimtari të tjera të jetës së njeriut si: agrikultura, artizanati, luftrat apo dhe kohëkalimet e ndryshme. Nga dokumentet dhe provat e tjera të gjetura në tempuj rezulton se sporti më popullor ka qenë gjimnastika, zhvillimi i së cilës ka cuar në lindjen e arteve marciale. Stili më i njohur, pa dyshim qe ska si te jete tjetër përveç Kung-Fu-së në tempullin Shaolin, që përfaqëson më së miri traditën akrobatë të artistëve të cirkut kinez, një nga më të famshmit edhe në ditët e sotme.
Egjipti i lashtë
Shkrimet ne monumentet e vjetra egjitase tregojne qarte se qe ne kohen e faraoneve praktikoheshin një sere aktivitetesh si: mundja, gjimnastika, boksi, noti, kanotazhi, peshkimi, atletika dhe lloje te ndryshme te sporteve me top. Faraoni, se bashku me burrat e shtetit te Egjiptit te Vjeter assistonin shpesh ne gara sportive duke i mbështëtur fuqimisht ato pasi i shikonin si një baze e mire për formimin e njeriut dhe promovimin e ndërtimit te ndertesave te ndryshme. Heroglifet e gjetura provojne se egjiptasit kane shpikur rregulla për sporte disa mijra vjet para grekeve e jo vetem kaq por për respektimin e tyre caktohej një arbiter neutral ndërsa skuadrat e kundershtare duhet te kishin secila një uniforme. Edhe vleresimi i skuadrave me një cmim është një tjetër tradite egjiptase... Fituesi vleresohej për superioritetin e treguar ne fushen e lojes ndërsa humbesi për shpirtin e gares.
Antikiteti Grek
Greqia dallohet për shumellojshmerine dhe vacantine e sporteve. Me te praktikuarat ishin: garat e vrapit, kercimi se gjati, mundja, boksi, hedhja e shtizes, hedhja e diskut dhe garat me karroca. Shumica e sporteve lidhen ngushte me kulturen luftarake te qyteterimit antik Grek. Lojrat Olimpike mendohet te jene zhvilluar për here te pare ne një fshat te vogel te Peloponezit ne vitin 776 p.e.s për te nderuar Zeusin. Olimpiada nuk ishte vetem një aktivitet sportiv por edhe perfaqesim i aftesive individuale te pjesemarresve, te kultures por mbi te gjitha për te treguar respektin nga perendive. Ne rast se gjate periudhes se zhvillimit te lojarave lindnin armiqesi, kjo cilesohej si sakrilegj duke qene se ato sherbenin për te nderuar Zeus-in. Qe nag fillimi e deri ne perfundim te Lojarave Olimpike shpallej një armpushim qe perfshinte çdo lloj lufte apo mosmarrveshje midis popujve greke. Edhe nëse dikush denohej me vdekje, ekzekutimi i tij behej ne perfundim te aktivitetit olimpik. I ashtuquajturi “armepushim olimpik’ u lejonte grekeve te bashkkoheshin ne menyre paqesore për te garuar midis tyre ne ditet e zhvillimit te Lojrave Olimpike. Kampioneve olimpike u janë kushtuar shume kenge shumica e te cilave janë shkruar nga Pindari.
Perandoria romake
Kultura Romake ashtu si ajo helene e ka mbeshtur gjithmone sportin megjithese jo me aktivitete te kalibrit te Lojrave Olimpike. Praktikimi i sporitit me shume se sa gare, ishte një aktivitet qe ndihmonte ne rritjen e mirqenies fizike, një element i rendesishem ky, i kultures romake. Qe ne kohet e themelimit te Romes shpesh here organizoheshin aktivitete ose festa fetare ne qendër te se cilave qendronin garat ne sporte te ndryshme. Termi “Ludi”, qe shpesh perkufizonte sportin, rrjedh nga gjuha e etruskeve një popull i cili ka sjelle ne Rome shumicen e sporteve. “Ludi” organizohej nga klasa e prifterinjeve ndërsa ne gara merrnin pjese vetem te rinjtë qe rridhnin nga familjet e fisnikeve. Edhe ne Rome sporti konsiderohej si i shenjte ashtu si ne Greqi. Me kalimin e kohës ai u largua gjithnje e me shume karakterit fetar ndërsa njerëzit filluan pelqenin aspektin e tij spektakolar...
Qe ne kohet me te lashta ne Rome praktikoheshin pothuajse te gjitha sportet megjithate me te preferuarat ishin mundja, boksi dhe një perzjerje e tyre e quajtur “pankrac” qe shpesh perfundonte me vdekjen e njerit prej konkurenteve. Deshira e popullit romak për sportet e “dhunshme” pasqyrohet me se miri me gladiatoret dhe anfiteatret e krijuar enkas për duelet midis tyre një nga te cilet është dhe Koloseu.
Doris Day
Doris Mary Ann Von Kappelhoff (3 Prill, 1922 – 13 Maj, 2019) është një aktore amerikane, këngëtare, dhe aktiviste e të drejtave të kafshëve.
Fillesat artistike
Day e filloi karrierën e saj si këngëtare e njohur në vitin 1939. Popullariteti i saj filloi të rritet pas regjistrimit të parë të saj me hitin, "sentimentale Journey", në vitin 1945. Pas largimit Les Brown & Band provoi një karrierë solo, ajo filloi një partneritet të qëndrueshëm me Columbia Records, këngë të cilat do të mbeten i vetmi regjistrim i etiketuar. Kontrata zgjati 1947-1967, dhe ka përfshirë më shumë se 650 incizime, duke e bërë Day-n një nga këngëtaret më të popullarizuara dhe të vlerësuara të shekullit të 20. Në vitin 1948, pasi u bind nga Sammy Cahn, Jule Styne në atë kohë dhe agjenti Al Levy, ajo auditoi për Michael Curtiz, që e çoi  atë në rolin  "Romancë në det të hapur".
Jeta profesionale
Gjatë karrierës së saj, Day u shfaq në 39 filma. Ajo u rendit si ylli më i mirë box office, gruaja e vetme në atë listë, për katër vjet (1960, 1962, 1963 dhe 1964)në rangun  10 më të lartë për dhjetë vjet (1951-1952 dhe 1959-1966). Ajo u bë të rangut të lartë femër yll kuti-zyra e të gjitha kohërave dhe aktualisht renditet e gjashta ndër 10 interpretues më të lartë (meshkuj dhe femra), që nga 2012. Ajo u propozua për Academy Award për rolin e saj në Pillow Talk, fitoi tre Henrietta Awards (World Film Favorite), mori Los Angeles Film Critics Association's Career Achievement Award, në vitin 1989, mori çmimin Cecil B. DeMille për arritje jetësore në filma. Doris e realizoi filmin e saj të fundit në vitin 1968.
Diktatura ushtarake
Diktatura ushtarake është një diktaturë në të cilën ushtria ushtron kontroll të plotë ose thelbësor mbi autoritetin politik, dhe diktatori është shpesh një oficer ushtarak i rangut të lartë.
Situata e kundërt është të kemi kontroll civil të ushtrisë.
Krijimi dhe evolucioni
Shumica e diktaturave ushtarake janë formuar pasi një grusht shteti ka rrëzuar qeverinë e mëparshme. Megjithatë, ka pasur raste kur qeveria civile ishte mbajtur zyrtarisht, por ushtrimet ushtarake de facto kontrolloheshin – qeveria civile ose anashkalohet ose detyrohet të përmbushë dëshirat e ushtrisë. Për shembull, nga viti 1916 deri në fund të Luftës së Parë Botërore, Perandoria Gjermane u qeveris si një diktaturë ushtarake efektive, sepse gjeneralët kryesorë të saj kishin fituar një nivel të tillë kontrolli mbi Kaiser Wilhelm II, sa që kancelari dhe ministra të tjerë civilë shërbyen në mënyrë efektive sipas dëshirës së tyre. Përndryshe, Perandoria e Japonisë pas vitit 1931 nuk e ndryshoi kurrë në asnjë mënyrë formale strukturën kushtetuese të qeverisë së saj, por që nga ajo pikë, ajo zakonisht shihet si një diktaturë ushtarake, pasi Ushtria dhe Marina kishin të drejtën ligjore efektive për të vënë veton ndaj formimit. të qeverive të padëshiruara (dhe gjithashtu për të detyruar dorëheqjen e një qeverie ekzistuese që kishte humbur favorin e tyre), dhe meqenëse postet kryesore të kabinetit të mbajtura tradicionalisht nga civilët (veçanërisht Premiership) u plotësuan nga oficerë aktivë të flamurit.
Diktaturat ushtarake mund të rivendosin gradualisht komponentë të rëndësishëm të qeverisë civile, ndërkohë që komandanti i lartë ushtarak ruan ende pushtetin politik ekzekutiv. Si shembull, diktatura ushtarake kiliane nën Augusto Pinochet zhvilloi një plebishit në vitin 1980 që krijoi një kushtetutë të re, duke legjitimuar kështu sundimin e regjimit.
Justifikimi
parapamje|majtas|[[Augusto Pinochet, një nga diktatorët ushtarakë më të famshëm dhe qeveria e tij e juntës]] Në të kaluarën, juntat ushtarake e kanë justifikuar sundimin e tyre si një mënyrë për të sjellë stabilitet politik për kombin ose për ta shpëtuar atë nga kërcënimi i "ideologjive të rrezikshme". Për shembull, kërcënimi i komunizmit, socializmit dhe islamizmit përdorej shpesh. Regjimet ushtarake priren ta portretizojnë veten si jopartiakë, si një parti "neutrale" që mund të sigurojë udhëheqje të përkohshme në kohë trazirash, dhe gjithashtu priren të portretizojnë politikanët civilë si të korruptuar dhe joefektiv. Një nga karakteristikat pothuajse universale të një qeverie ushtarake është vendosja e ligjit ushtarak ose një gjendje e përhershme e jashtëzakonshme.
Krahasimi me monarkinë
Një diktaturë ushtarake është e dallueshme nga një monarki absolute, megjithëse ka disa ngjashmëri, veçanërisht në lidhje me mënyrën se si janë vendosur (ose historikisht) të dyja. Pothuajse të gjithë monarkët absolutë (dhe madje edhe shumica e monarkëve kushtetues) janë komandantë të përgjithshëm të ushtrive të kombeve të tyre, veshin uniforma ushtarake të paktën në baza ceremoniale dhe mbajnë grada dhe/ose tituj ushtarakë. Gjithashtu, anëtarët e vjetër të familjeve mbretërore, veçanërisht nëse janë meshkuj dhe/ose trashëgimtarë të dukshëm ose të supozuar, pritet të kryejnë shërbimin ushtarak përpara se të ngjiten në fron. Për më tepër, pothuajse të gjitha monarkitë (si aktuale ashtu edhe ato të zhdukura) u krijuan gjatë shekujve dhe mijëvjeçarëve të kaluar me forcën e armëve. Një ndryshim kryesor midis një monarkie dhe një diktature ushtarake është se pasi ato vendosen dhe njihen nga subjektet e tyre (një proces që shpesh ka marrë shumë breza), një monarki zakonisht vendos një formë të trashëgimisë trashëgimore për të transferuar në mënyrë legjitime pushtetin nga brezi në brez, dhe ndërkohë që historikisht ka pasur shumë raste të pretendimeve të diskutueshme për një fron, përpjekja për të marrë pushtetin përmes forcës së armëve pa një lloj pretendimi të besueshëm trashëgimor zakonisht konsiderohet si i paligjshëm dhe/ose i paligjshëm nga monarkistët. Në monarkitë kushtetuese, monarku është zakonisht komandanti i përgjithshëm dhe shpesh zyrtarisht është oficeri ushtarak i rangut më të lartë, por në praktikë pritet që t'i nënshtrohet këshillave të ministrave civilë, veçanërisht kur emëron oficerë flamuri që do të ushtrojnë komandën aktuale operacionale, pra mbajtjen e kontrollit civil të ushtrisë.
Nga ana tjetër, diktaturat moderne ushtarake zakonisht i shmangen trashëgimisë trashëgimore me junta të gjata që shpesh theksojnë metodat tradicionale të promovimit brenda gradave të oficerëve si rruga përfundimtare drejt pushtetit civil. Diktaturat ushtarake të cilat janë përpjekur të vendosen si monarki ose të zbatojnë në ndonjë mënyrë tjetër pasardhjen trashëgimore, pavarësisht nëse janë përpjekur apo jo të vendosen si monarki, shpesh janë shembur shumë shpejt. Në një shembull, Oliver Cromwell pasi rrëzoi dhe ekzekutoi mbretin Charles I të Anglisë refuzoi të gjitha ofertat për të marrë kurorën angleze, por megjithatë u përpoq që pas vdekjes së tij pushteti t'i transferohej djalit të tij Richard Cromwell; megjithatë, Cromwell më të ri i mungonte respekti ose mbështetja e strukturës ushtarake angleze, dhe kështu u detyrua shpejt të hiqte dorë nga pushteti. Në një tjetër, disa vjet pasi organizoi një grusht shteti dhe u vendos si diktator i Republikës së Parë Franceze, Napoleon Bonaparti e kurorëzoi veten Perandor Francez. Edhe pse më pas ai u martua me një princeshë Habsburge dhe ishte trashëgimtar i fronit të tij të sapokrijuar, pretendimi i Napoleonit për pushtet nuk u pranua kurrë plotësisht nga royalistët francezë që mbështetën shtëpinë e rrëzuar të Bourbonit, as nga monarkitë e tjera evropiane. Përfundimisht, ushtritë e Napoleonit u mundën dhe ai u detyrua të abdikonte dhe të shkonte në mërgim. Megjithëse nipi i Napoleonit përfundimisht rivendosi monarkinë bonapartiste për një kohë, kapja e tij e pushtetit mund të përshkruhet më mirë në kontekstin e një diktature civile siç përshkruhet në seksionin vijues.
Krahasimi me diktaturën civile
Një diktaturë ushtarake është gjithashtu e ndryshme nga diktatura civile për një sërë arsyesh: motivet e tyre për marrjen e pushtetit, institucionet përmes të cilave ata organizojnë sundimin e tyre dhe mënyrat se si ata largohen nga pushteti. Shpesh duke e parë veten si shpëtimin e kombit nga politikanët civilë të korruptuar ose miopë, një diktaturë ushtarake justifikon pozicionin e saj si arbitra "neutralë" në bazë të anëtarësimit të tyre në forcat e armatosura, të cilat në shumë vende nominalisht pritet të jenë institucione apolitike. Për shembull, shumë junta miratojnë tituj sipas linjës së "Komitetit të Restaurimit Kombëtar", ose "Komitetit Nacionalçlirimtar". Udhëheqësit ushtarakë shpesh sundojnë si juntë, duke zgjedhur një prej tyre si kryetar.
Vaksinca
Vaksincë, (Ваксинце/Vaksince) ёshtё fshat nё komunën e Likovës, Maqedoni. Në të kaluarën fshati ka qenë i vendosur në zonën kodrinore të shpatit, kurse tani fshati ka një pozitë rrëz malore dhe fushore që e bë të afërt vetëm me nga 1 kilometër largësi me fshatin Llojan në veri, Tabanoci në linde.
Gjeografia
Shtrihet në pjesën veriore të Kumanovës, në anën e djathtë të Rekës së Thatë. Tani Vaksinca ka një pozitë rrëz malore dhe fushore.
Toponime
thumb|250px|Vaksinca gjat luftë së vitit 2001 thumb|250px|Vaksinca gjat luftës thumb|250px|Sulm mbi Vaksincës, 2001
Demografia
Në vitin 1519 në fshat jetonin 28 familje, kurse me 1573 kishte 45 familje.
Sipas regjistrimit të vitit 1994, ky fshat kishte 2244 banorë, kurse tani ka rreth 400 shtëpi me 2479 banorë shqiptarë.
Kultura
Xhamia në këtë fshat u ndërtua në vitin 1571, kurse minarja sipas të dhënave gojore në vitin 1846, e renovuar në vitin 1970. Gjatë Luftës ne vitin 2001 Xhamija është dëmtuar shumë, por me sakrificat e fshatarëve ajo sërisht është rindërtuar dhe në vitin 2009 është hapur sërish.
Nëna Savo
Nëna Savo me Autor: Sevo Tarifa. Faqet e librit 248.
Aida Shtino
Aida Shtino (lindur më 30 dhjetor 1970 në Gjirokastër, Shqipëri) është gazetare dhe politikane shqiptare. Ajo njihet më së miri si drejtuese dhe producente e emisionit Njerëz të humbur të RTSH-së.
Në 2013, ajo kandidoi si deputete nën Partinë për Drejtësi, Integrim dhe Unitet në degën e Lezhës.
Jeta e hershme
Ajo rrjedh nga fisi i Shtinajve të Gjirokastrës, ndërsa nga mamaja është nga fisi Blloshmi, një fis që ka dhënë shumë patriotë dhe atdhetarë shqiptarë. Ka kryer studimet për Gjuhë dhe Letërsi në Universitetin e Tiranës.
Karriera
Aida Shtino vuri në lëvizje opinionin publik si edhe organet shtetërore, përsa i përket fenomenit të njerëzve të humbur. Gjatë 12 vjetësh kërkime, investigime hap pas hapi është arritur të gjenden persona të cilët për shumë vjet kishin humbur lidhjet me familjarët e tyre. Në 2006 Aida Shtino me emisionin "NJERËZ TË HUMBUR" ka fituar çmimin "Imazhi Shqiptar"për punën që është bërë në gjetjen dhe identifikimin e shqiptarëve nëpër botë. Në 2007 Aida Shtino është zgjedhur "QYTETARE NDERI" në qytetin e Gjirokastrës.
Në 2008 "NJERËZ TË HUMBUR"i drejtuar nga Aida Shtino ka fituar çmimin si emisioni i vitit në ndihmë të njerzve ne nevoje. Sot ajo drejton një emision të titulluar "TË ILUMINUARIT" në kërkim të Shqiptarëve të suksesshëm dhe të historive të suksesit. Histori të cilat do të hapin horizonte të reja për brezin e ri, duke gjetur rrugët e suksesit, për ta bërë Shqiperinë një vend më të mirë.
Policia
Zbatimi i ligjit është vetëm një pjesë e aktivitetit policor. Policia ka përfshirë një sërë aktivitetesh në situata të ndryshme, por ato mbizotëruese kanë të bëjnë me ruajtjen e rendit. Në disa shoqëri, në fund të shekullit të 18-të dhe në fillim të shekullit të 19-të, këto u zhvilluan brenda kontekstit të ruajtjes së sistemit klasor dhe mbrojtjes së pronës private. Forcat policore janë bërë të kudondodhura në shoqëritë moderne. Megjithatë, roli i tyre mund të jetë i diskutueshëm, pasi ato mund të përfshihen në shkallë të ndryshme në korrupsion, brutalitet dhe në zbatimin e sundimit autoritar.
Një forcë policore mund të quhet gjithashtu një departament policie, shërbim policie, konstabular, xhandarmëri, parandalim krimi, shërbime mbrojtëse, agjenci të zbatimit të ligjit, roje civile ose roje civile. Anëtarët mund të quhen oficerë policie, ushtarë, sherifë, policë, rojerë, oficerë paqeje ose roje civile/civile. Irlanda ndryshon nga vendet e tjera anglishtfolëse duke përdorur termat në gjuhën irlandeze Garda (njëjës) dhe Gardaí (shumës), si për forcat e policisë kombëtare ashtu edhe për anëtarët e saj. Fjala polici është termi më universal dhe i ngjashëm mund të shihet në shumë vende jo anglishtfolëse.
Për policinë ekzistojnë terma të shumtë zhargon. Shumë terma zhargon për oficerët e policisë janë dekada ose shekullore me etimologji të humbura. Një nga më të vjetrit, polic, ka humbur kryesisht konotacionet e tij zhargon dhe është bërë një term i zakonshëm bisedor i përdorur si nga publiku ashtu edhe nga oficerët e policisë për t'iu referuar profesionit të tyre.
Polici
Oficerët e policisë në përgjithësi ngarkohen me kapjen e të dyshuarve dhe parandalimin, zbulimin dhe raportimin e krimit, mbrojtjen dhe ndihmën e publikut të gjerë dhe ruajtjen e rendit publik. Oficerët e policisë mund të betohen në një betim dhe të kenë fuqinë për të arrestuar njerëzit dhe për t'i ndaluar ata për një kohë të kufizuar, së bashku me detyra dhe kompetenca të tjera. Disa oficerë janë të trajnuar në detyra të veçanta, të tilla si kundër-terrorizmi, mbikëqyrja, mbrojtja e fëmijëve, mbrojtja VIP, zbatimi i ligjit civil dhe teknikat e hetimit për krimet e mëdha duke përfshirë mashtrimin, përdhunimin, vrasjen dhe trafikun e drogës. Edhe pse shumë oficerë policie veshin uniformën përkatëse, disa oficerë policie janë të veshur me rroba civile për t'u paraqitur si pjesëtarë të publikut. Në shumicën e vendeve policëve u jepen përjashtime nga disa ligje për të kryer detyrat e tyre. Për shembull, një oficer mund të përdorë forcën nëse është e nevojshme për të arrestuar ose ndaluar një person kur zakonisht do të ishte sulm. Në disa vende, oficerët gjithashtu mund të thyejnë rregullat e rrugës për të kryer detyrat e tyre.
Referenca
__PATP__
Ylli Ndroqi
Ylli Ndroqi është një biznesmen shqiptar në fushën e medias dhe investimeve të ndryshme në infrastrukturë dhe import-eksport, themelues dhe drejtues i disa prej kompanive në Shqipëri. Ndroqi është një zë i njohur në fushën e diplomacisë së Konsujve të Nderit dhe president i grupit mediatik Yldon Media, që përfshin dy televizione kombëtare, RTV Ora News dhe Channel 1, si dhe një radio informative.
Jeta personale
Ylli Ndroqi ka lindur më 11 mars 1965, është i martuar me Mimoza Ndroqin dhe ka dy fëmijë, Redon dhe Yldon Ndroqi. Ai është diplomuar në Universitetin e Tiranës, në degën Histori – Gjeografi dhe në vijim të suksesit në fushën e biznesit, ka marrë titullin Doctor Honoris Causa në Manaxhim Biznesi dhe Media, nga Universiteti Kostantinian në Romë.
Karriera profesionale
Ndroqi e ka nisur karrierën e tij si biznesmen në vitin 1991, duke themeluar një nga bizneset e para pas rënies së komunizmit në Shqipëri dhe hapjes së tregut të lirë. Ndroqi themeloi në 1991 kompaninë e tij të parë, duke e përqëndruar fillimisht aktivitetin e në fushën e import-eksportit, distribucionit, tregtisë me shumicë dhe pakicë të fruta perimeve, ushqimoreve, pijeve alkoolike dhe jo-alkoolike.Ndroqi e zgjeroi vizionin dhe investimin e tij duke krijuar grupin Yldon gjithëpërfshirës të kompanive të tij. Në vitin 2002 ai themeloi Yldon Exchange, një rrjet pikash të këmbimit valutor, të cilat janë edhe sot të pranishme në në disa qendra tregtare në Tiranë. Suksesit të bizneseve të para, në vitin 2002 iu shtua edhe një tjetër investim në fushën e shërbimeve dhe turizmit, Agjensia Yldon Travel. Me ambicien për të zgjeruar zhvillimin e bizneseve të tij dhe me vizionin largpamës të orientimit drejt suksesit, në vitin 2006 Z. Ndroqi filloi investimet në fushën e ndërtimit duke themeluar e drejtuar në vitet në vijim LANDON shpk, një kompani e cila u përfshi në ndërtimin e shumë objekteve publike e private (ndërtesa, investime në urbanistikë, rrugë, nënkalime e mbikalime, ura e kanalizime, etj). Në vijim të zhvillimit e të rritjes së vazhdueshme të investimeve të suksesshme në fusha të ndryshme, në vitin 2012, Z. Ndroqi themeloi Kompaninë Landon Ecogades Balcan sh.a, si pjesë e një bashkëpunimi shqiptaro-spanjoll, e para kompani në Shqipëri lider në fushën e riciklimit të vajrave të përdorur dhe mbetjeve vajore portuale, e cila posedon një impiant riciklimi me standarte europiane. Z. Ndroqi është gjithashtu themelues dhe president i kompanive të ndryshme si DON UCD sh.p.k që operon në fushën e import – eksport të materialeve elektrike dhe ndriçuesve. Në vijim të veprimtarisë në fushën e biznesit, Z.Ndroqi është së fundmi edhe president dhe aksioner në kompaninë RENDON Oil sh.a në Portin e Shëngjinit. Kompani e cila operon suksesshëm në fushën krijimit, instalimit dhe funksionimit të pajisjeve, stacioneve, njësive dhe linjave për të kryer përpunimin dhe tregtinë e naftës, vajrave industrialë, bio-karbureve, gazit, etj). Pas investimeve në fusha të ndryshme dhe zhvillimit të bizneseve të tij, me vizionin për të tejkaluar gjithmonë vetveten dhe për të qënë në një hap me trendin më të fundit të ekonomisë kombëtare e rajonale, në vitin 2015 Yldon Group merr në pronësi një minierë Kromi në Martanesh, Shqipëri, e cila më rezerva të kromit mbi 500.000 ton e me një cilësi prej 42-48%, prospektohet si një biznes tejet i suksesshëm.
Së fundmi, në një investim kolosal dhe unik në llojin e tij, Z. Ndroqi nëpërmjet kompanisë YLDON, ka filluar një investim historik në bregdetin e Durrësit, me kompaninë koncesionare “Albanian Bay Marina”. Një projekt mbresëlënës e ambicioz për krijimin e një Porti Luksoz Jahtesh në Durrës, Shqipëri ka filluar punën për të kryer një prej investimeve më të mëdha në këtë fushë duke promovuar, jo vetëm ekonominë, por edhe turizmin dhe vlerat e jashtëzakonshme të bregdetit të Shqipërisë. Pa dyshim një nga investimet më të rëndësishme dhe të suksesshme të krijuara e të drejtuara nga Z. Ndroqi është YLDON MEDIA GROUP, e përbërë nga RTV Ora News dhe Channel 1. Në vitin 2007, pjesë e YLDON Group u bë edhe TV Ora News, media informative 24 orë live, që tashmë pas vitesh kontribut e investime është një prej mediave kombëtare më të ndjekura në vend. Në vijim të investimeve ambicioze, Ylli Ndroqi krijoi për herë të parë në Shqipëri një Radio informative 24 orë në shërbim të publikut, Radio Ora News. Investimi në fushën e medias, vijoi edhe me blerjen e TV Channel 1, një televizion gjeneralist, i cili plotësoi gamën e mediave, prej të cilave u krijua YLDON MEDIA GROUP, që është tashmë një nga zërat më të fortë e të pavarur informativë, ku bashkohet, jo vetëm vizioni dhe puna e suksesshme e një biznesmeni si Z. Ndroqi, por edhe përkushtimi për të informuar e argëtuar në mënyrën e duhur publikun e për të qënë në shërbim të tij.
Në kuadër të shkëmbimit të eksperiencave dhe të veprimtarisë së Yldon Media Group, Z. Ndroqi në një takim zyrtar me Ministrin e Informacionit në Kuvajt, është ftuar për të nisur bashkëpunime në kuadër të zhvillimit ndërkombëtar të kësaj media. Që prej vitit 1991 Kompanitë e Yldon Group kanë ndërmarrë nisma të ndryshme në fushat e biznesit duke investuar në mënyrë ambicioze në rritjen e tij dhe përfshirjen e një game tejet të gjerë të zhvillimit. Vit pas viti, Yldon Group ka arritur të bëhet një nga grupet më të fuqishme në Shqipëri me investime në të gjithë vendin.
Drejtues i sukseshëm i dhjetëra kompanive në Shqipëri me mbi 900 punonjës, Z. Ndroqi është edhe anëtar dhe themelues i disa Dhomave të Tregtisë dhe Industrisë në Shqipëri: ·       Themelues dhe Nënkryetar i Grupit Europarlamentar të Sipërmarrësve në Shqipëri ·       Anëtar i Kryesisë së Dhomës së Tregtisë dhe Industrisë së Tiranës ·       Anëtar i Dhomës Amerikane së Tregtisë në Shqipëri ·       Anëtar i Dhomës Britanike së Tregtisë në Shqipëri Që prej vitit 2012, Z. Ndroqi vijon suksesshëm karrierën e tij duke gërshetuar suksesin në biznes me karrierën në diplomaci.
Karriera Diplomatike:
Aktiviteti humanitar dhe sporti Përtej angazhimit në fushën e biznesit dhe medias Z. Ndroqi ka mbështetur një sërë nismash në fushën e sportit, kulturës dhe humanizmit në të gjithë Shqipërinë. Z. Ndroqi është President i Federatës Profesionale të Boksit të Shqipërisë dhe President Nderi i Federatës Botërore të Boksit (World Boxing Federation), duke marrë disa çmime në këtë fushë si për shembull Promotori i Vitit 2010, etj. Duke dhënë një kontribut të vyer në fushën e sportit, Z. Ndroqi ka qënë një ndër mbështetësit kryesorë të boksit shqiptar dhe mbështetës i boksierit me famë botërore Z. Kreshnik Qato. Në një ndër nismat më ambicioze të tij në fushën e sportit, Z. Ndroqi ka drejtuar për disa vite Klubin e Futbollit të Shkumbinit. Ka mbështetur gjithashtu periodikisht Federatën Aeronautike në Shqipëri dhe Federatën e Ciklizimit në nismat e tyre në Shqipëri dhe në rajon. Z. Ndroqi ka mbështetur edhe Komitetin Olimpik Kombëtar Shqiptar, veçanërisht në Lojërat Botërore Olimpike për Personat me Aftësi të kufizuar zhvilluar në Los Angeles, në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Me dëshirën për të kontribuar në ruajtjen e vlerave historike e monumentale të vendit tonë dhe veçanërisht të vendlindjes së tij, Z. Ndroqi ka organizuar dhe mbështetur një sërë aktivitetesh kulturore artistike në bashkëpunim me shoqatën “Vatra Kulturore Artistike Ndroq”, duke u vlerësuar si President Nderi i kësaj shoqate. Ai ka mbështetur një sërë nismash për promovimin e kulturës dhe artistëve shqiptarë, duke filluar që nga organizimi i eventeve të ndryshme artistike e deri tek promovimi i librave të shkrimtarëve të ndryshëm shqiptarë. Me dëshirën dhe përkushtimin për të qënë sa më pranë komuniteteve në nevojë, Z. Ndroqi ka kontribuar dhe ka qënë një nga mbështetësit kryesore të shoqatave humanitare që veprojnë në Shqipëri, si Kryqi i Kuq, Shoqata të Fëmijëve të Policëve të rënë në detyrë, Shoqata për Fëmijët Jetimë, si dhe ka kontribuar në institucionet e fëmijëve jetimë dhe me aftësi të kufizuara në vende të ndryshme të Shqipërisë. Z. Ndroqi ka qënë gjithmonë i pranishëm edhe në raste të emergjencave civile si përmbytje të vendit e kastastrofa natyrore në ndihmë të komunitetit.
Operistika (libër)
Operistika me Autor: Zamir Këlliçi. Botuar nga "Globus R." Tiranë, 2008. Faqet e librit 510.
Angjinarja
(lat. Cynara scolymus) e njohur edhe si : - artiçoka (Shkodër), hinardh, ingjinare (Tiranë). Angjinarja i takon familjes Asteraceae.
Bimë barishtore shumëvjeçare e viseve të ngrohta, me gjethe të mëdha të prera thellë, që mbillet për lulet si kokë me fletë të tulta, të cilat përdoren si ushqim dhe për të përgatitur pije, barna mjekimi etj.; lulja e paçelur e kësaj bime. Kokë angjinareje. Sallatë me angjinare.
Shiko dhe këtë
është ne bim e qe përdoret për ushqim.
Kronikë e atyre netëve
Kronikë e atyre netëve është një film i vitit 1986 me regjizor Spiro Duni dhe skenar të Sul Dedei dhe Dhimitër Xhuvani.
Marin Sirdani
Biografia
U lind në Guci më 17 janar 1885 i biri i Dakës dhe Marie Smajlit, me prejardhje nga Boga, i pagëzuar me emrin Ndue. I ngelur jetim herët nga e ëma, i ati i kërkoi ndihmë hoxhës së Gucisë, e mori me vete në Shkodër së bashku me të vëllanë, Lekën dhe i çoi te kleri katolik ku të vazhdonin rrugën e priftërisë. U shkollua në kolegjin e françeskanëve në Shkodër dhe më tej shkollimin e lartë e kreu në Universitetin e Gratzit, ku e përfundoi më 1909.
Kur u kthye, vijoi shërbimin meshtarak në Kthellë, Pishkash dhe Bazë të Matit. Më pas caktohet mësues në kolegjën e Troshanit, ku shërben deri më 1922, kur e thërrasin në Shkodër për të kontribuar në kolegjin françeskan të qytetit dhe më pas në liceun Illyricum. Sirdani do të jepte historinë kombëtare dhe doktrinën e krishterë; më pas u emërua drejtor i kolegjit nga 1932 deri më 1938. thumb|left|“Registro della Provinzia Oss.[ervante] Albania 1720 In tempo del P. M. R. Lorenzo M di Santa Croce Ministro Prov[inciale], l’Anno 1720". Autori i këti regjistri të çmuar është P. Lorenzo Maria di Santa CrocePas Luftës së Dytë Botërore dhe marrjes së pushtetit nga komunistët, Sirdani me Dom Ernest Çobën u ngarkuan nga Kisha Katolike që të nisnin bisedimet me qeverinë demokratike të Tiranës, përfaqësuar nga Tuk Jakova dhe dy juristë. Në fund të bisedimeve, pala qeveritare propozoi një projekt-statut për ndarjen administrative nga Selia Shenjte dhe emërimin e ipeshkvinjve nga Këshilli i Ministrave. Propozim ky në shkelje të Dogmave të Fesë të Kishës Katolike. Me mënjanimin e Jakovës dhe ardhjes në pushtet të Mehmet Shehut, u urdhërua arrestimi i Sirdanit, i cili u dënua me punë të detyruar. Pasi u caktua me detyrë të negocionte me autoritetet shtetërore për Statusin e Kishës Katolike në Shqipëri, mendohet se për shkak të kundërshtive të tij e burgosën sërish, burgim prej të cilit doli nga fundi i 1959 ose fillimi i 1960.
Kur doli u vendos te Kuvendi i Françeskanëve tek Arra e Madhe, ku më 14 shkurt 1962 ndërroi jetë i sëmurë nga tuberkulozi.
Vepra
Më tej Për historinë kombëtare, monografia Shqipnia e Shqiptarëve më 1941, Vepra atdhetare e Françeskanvet në Shqypní më 1940, si dhe materiale etnofolkloristike në revistat Hylli i Dritës e Leka si shkrimet me vlerë: Kontributi i katolikëve në Shqipní, Nora e Kelmendit, etj; si dhe në të përkohshmet të tjera të kohës. Për gjuhën e tij, Koliqi shkruante tek Dy shkollat letrare: "[...] gjuha e maleve në shkrime të Sirdanit ruen gjallnín e forcën e vet, tue u çveshë veç prej rrebtësís madhore epike të dishmueme në veprat e Fishtës, të Gjeçovit e të Palajt. Rrjedh pa hov të rrëmbyeshëm e begatshme, të qetë, e njinjishme, pasqyrë e qetë qi pasqyron besnikisht shka i perfshin drita. "Si një pjesë e mbledhësve shqiptarë dhe të huaj të materialit etnografik, në vitet '30 deri në mesin e viteve '40, u përpoqën ta poziciononin mitografinë shqiptare brenda konfigurimit mitologjiko-racor të tipit arjan apo indogjerman. Reflektimet e tij historiografike, si të shumë autorëve të tjerë bashkëkohës, ilustrojnë në nivel përmbajtjeje qasje euroteiste dhe pjesërisht nacional-romantike.
Regjistri i françeskanëve
Si bashkëpunëtor i Hylli i Dritës, shkruante për një regjistër të Provincës Françeskane Shqiptare të vitit 1720, mjaft i rëndësishëm për historikun e Urdhrit në viset shqiptare. Regjistri në fjalë, para se të hynte komunizmi në Shqipëri gjendej në arkivin françeskan në Shkodër, ku mbas vitit 1945, së bashku me materialet e tjera u grabit nga qeveria komuniste e u dërgua në Tiranë, ku u depozitua në Arkivin e Qendror.
Kantoni Clerval
Kantoni Clerval (frëngjisht: Canton de Clerval) është një kanton në departamentin Doubs, rajonin Franche-Comté në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Clerval. Ka sipërfaqe 201km2 dhe popullsi 5570 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Clerval aktualisht përbëhet nga 23 komuna.
Principata e Gjon Kastriotit
Kastriotët ishin familje fisnike dhe dinastia drejtuese më e rëndësishme e jetës politike dhe ushtarake të Shqipërisë në shek. XV.
Për pemën gjenealogjike, vend-origjinën dhe veprimtarinë e Kastriotëve gjatë shek. XIV dihet fare pak. Prandaj, për këto çështje, mendimet e historianëve kanë qenë të ndryshme.
Për herë të parë përmendet një Kastriot në vitin 1368 si kështjellar i Kaninës. Ka studjues që shohin te ky kështjellar një paraardhës të Kastriotëve të mëvonshëm, që është dëbuar nga pronat e veta. Një mendim i tillë duhet pranuar si supozim, sepse nuk ka lidhje me të dhënat për Kastriotët që japin më pas burimet historike. Prej disa familjeve shqiptare, që emigruan në Itali, Kastriotët njihen edhe me një mbiemër të dytë: Mazreku. Një variant tjetër është se ato vijnë nga zonat e Malësisë, Kastrati.
Sipas dy historianëve më të hershëm shqiptarë, Marin Barletit e Dhimitër Frângut, Kastriotët ishin nga Mati që, sipas mendimit të kohës, shtrihej deri në bregdet. Në këtë përfundim ata janë nxitur nga pozicioni gjeografik kyç i trevës së Matit, si vend-kryqëzimi i rrugëve që lidhnin krahinat e ndryshme të shtetit të Kastriotëve si në kohën e Gjon Kastriotit, ashtu edhe në atë të Skënderbeut. Kurse periudhave më të hershme të veprimtarisë së familjes Kastrioti autorët e sipërpërmendur nuk i kanë kushtuar vëmendje, aq sa në veprat e Marin Barlecit e të Dhimitër Frëngut nuk përmendet as emri i gjyshit të Skënderbeut. Kurse një autor tjetër arbër, bashkëkohës me dy të parët, Gjon Muzaka, ka rrëfyer se gjyshi i Skënderbeut quhej Pal dhe se, sipas tij, kishte qenë pronar i dy fshatrave të Dibrës së Poshtme, Sinjës dhe Gardhit të Poshtëm, rrëfim ky që mund të merret me një farë rezerve. Tregimi i mësipërm i Gjon Muzakës ka shërbyer si argument kryesor për ndonjë historian të ditëve tona që Dibrën ta konsiderojë si vendorigjinën e Kastriotëve. Po ashtu, si Marin Barleti, edhe Gjon Muzaka ka shënuar se Gjon Kastrioti ka pasur në zotërim Matin. Dhimitër Frângu ka shkruar se Kastriotët zotëronin edhe Ujmishin. Tre autorët e mësipërm i shkruan veprat e tyre në fillim të shek. XVI dhe larg Shqipërisë, kur jetonin si emigrantë në Itali. Më pas, në vitin 1553, një tjetër arbër, Andre Ëngjëlli, ka shkruar në Romë se paraardhësit e Gjon Kastriotit, përveç Matit, kanë zotëruar Kastorien dhe Ymenestrien. Sipas këtij autori, Gjon Kastrioti ka qenë i biri i “Gjergj Kastriotit” dhe ky i “Kostandin Kastriotit, të mbiquajtur Mazreku” që kishte vdekur në vitin 1390.
Vepra e Gjon Muzakës është më e saktë dhe më e besueshme se ajo e A. Ëngjëllit, prandaj thuajse të gjithë studiuesit e sotëm mendojnë se gjyshi i Skënderbeut quhej Pal.
Përveç autorëve të mësipërm, është edhe një autor tjetër i mëvonshëm, por shumë i rëndësishëm, sepse ka jetuar në Shqipëri, kleriku i ndritur shqiptar, Frang Bardhi. Në vitin 1636 ai botoi një vepër polemizuese për të mbrojtur origjinën shqiptare të Skënderbeut, kundër përpjekjeve të J. Marnoviçit për ta nxjerrë atë me origjinë sllave. Në veprën e tij Frang Bardhi i ka kushtuar një vend të veçantë përcaktimit të vendorigjinës së Kastriotëve. Pas një parashtrimi polemik të çështjes ai arrin në përfundimin se Kastriotët ishin nga Hasi i Prizrenit, se kështu është në "pajtim të plotë mendimi i përgjithshëm i kombit tonë". Kjo frazë e veprës së F. Bardhit i jep mendimit të tij për Hasin si vendorigjinën e Kastriotëve vlerën e një burimi historik të dorës së parë. Për më tej ai shpjegon edhe origjinën e emrit familjar të Kastriotëve, duke e lidhur atë me emrin e fshatit Kastrat, që gjendej buzë lumit, dhe tregon se në kohën e tij një familje vendase kishte si mbiemër emrin e fshati Kastrat. Për vendorigjinën e Kastriotëve nga Hasi i Prizrenit dëshmojnë gjithashtu edhe kronisti raguzan Lukari (vepra e të cilit është botuar në vitin 1605), si dhe shënimet e fundit të shek. XV të një kleriku boshnjak, të botuara për herë të parë në vitin 1892. Po kështu mbiemri i dytë, Mazreku, i Kastriotëve si dhe pronat e tyre, Kastorie dhe Ymenestrie, që përmend A. Engjëlli, gjenden në mikrotoponiminë e shek. XVII dhe të sotme të Hasit (Kastrat dhe Mazrek) dhe të Lumës (Ujmisht që përmendet edhe nga Dh. Frângu). Në përforcim të këtyre vjen edhe një dëshmi e fillimit të shek. XIX se në qytetin e Gjakovës jetonte rrobaqepësi Mihal Kastrioti, që flet për praninë e ruajtjen ndër shekuj të këtij mbiemri në krahinën e Hasit nga e kishin origjinën Kastriotët. Edhe tiparet fizike të Kastriotëve, siç ishin ato të Skënderbeut dhe të nipit të tij Ferrandit, të cilëve u njihen deri diku mirë, mbështesin origjinën hasiane të tyre.
Pranimi i Hasit si vendorigjina e familjes Kastrioti nuk e bën të pashpjegueshme pse më pas përfaqësues të kësaj familjeje, si degë të pemës gjenealogjike të saj, do të shfaqen si proniarë e zotër në viset e tjera të Shqipërisë, si në Dibër, në Mat etj. Gjatë shek. XV e më pas, edhe në këto krahina kishte banorë me mbiemrin Kastrioti. Çështja e origjinës së Kastriotëve ka të bëjë me një periudhë më të hershme nga ajo që nis me gjyshin e që vazhdon me të atin e Skënderbeut. Të shtrira gjatë një harku kohorë të tillë mendimet për vendorigjinën e Kastriotëve, që japin autorët e hershëm shqiptarë si M. Barleci, Dh. Frângu, Gj. Muzaka, A. Engjëlli dhe F. Bardhi, si dhe burime të tjera historike, nuk kanë kundërshti ndërmjet tyre, por shfaqen si dëshmi në vijim që flasin për kohë të ndryshme dhe që plotësojnë njëra-tjetrën. F. Bardhi flet për periudhën më të hershme, për trungun gjenealogjik të familjes kur ishte në Has, Gjon Muzaka përmend emrin e gjyshit të Skënderbeut, Pal Kastriotin, duke treguar dy fshatrat që kishte si pronia në Dibër, kurse M. Barleci dhe Dh. Frângu flasin për pasardhësin e Palit, Gjon Kastriotin dhe zotërimet që kishte ky.
Pozita shoqërore e familjes Kastrioti u fuqizua si rrjedhojë e përpjekjeve të pinjollëve të ndryshëm të saj, disa prej të cilëve kjo rrugë i shtriu përtej vendorigjinës së tyre. Gjyshi i Skënderbeut, Pal Kastrioti, sipas Gjon Muzakës, kishte dy fshatra si feud në Dibër. Kurse i biri i Pal Kastriotit, Gjoni, krijoi një nga shtetet më të rëndësishme në Shqipëri që, në hapësirat e tij, përfshiu edhe krahinat e përmendura nga M. Barleci, Gj. Muzaka, Dh. Frëngu etj.
Dëshmitë historike për fillimet e shtetit të Kastriotëve thuajse mungojnë, një realitet i përgjithshëm ky për historinë tonë mesjetare, sidomos për viset lindore shqiptare.
Gjatë dy dhjetëvjeçarëve të fundit të shek. XIV në krye të zotërimeve të Kastriotëve duhet të ketë dalë Gjon Kastrioti. Në këtë periudhë zotërimet e tij duhet të jenë zgjeruar, sidomos në drejtim të lindjes, në rajonet e Prizrenit, të Gostivarit e të Tetovës, sepse, sipas M. Barlecit dhe Gj. Muzakës, Gjon Kastrioti qe martuar në atë kohë me Vojsavën (Jellën, sipas një dokumenti raguzan të vitit 1439), vajzë e një dere fisnike të rëndësishme pranë Shkupit, familja Tribalda. Nga nëntë fëmijët që lindi Vojsava dhe që arritën moshën madhore, shtatë kishin lindur para vitit 1405.
Zgjerimi e fuqizimi i shtetit të Gjon Kastriotit përkoi me rënien e dy shteteve kufitare me të, të Balshajve e të Topiajve, dhe sidomos pas dobësimit të fuqisë ushtarake të Perandorisë Osmane, kur ushtria e saj pësoi një disfatë të rëndë prej trupave mongole në betejën e Ankarasë të vitit 1402. Gjatë këtij viti (1402), zotërimet e Gjon Kastriotit u shtrinë në drejtim të viseve bregdetare dhe u bënë kufitare me ato të Venedikut. Që nga viti 1406 Gjon Kastrioti shfaqet si një partner i rëndësishëm në marrëdhëniet me shtetet e huaja, ambasadorët e tij shkonin në Venedik, Raguzë e në vende të tjera dhe ai cilësohej prej tyre si zot “shumë i fuqishëm”, “i madhërishëm” etj. Ndërkohë edhe ambasadorë të tyre dërgoheshin pranë Gjon Kastriotit. Pushteti dhe ndikimi i tij mbi zotërit e tjerë ishin të fuqishëm, prandaj më 1408 ai ishte i pranishëm si garant i paqes, që u nënshkrua në rrethinat e Durrësit, midis Venedikut dhe Balshajve.
Shtetin e Gjon Kastriotit e përshkonin rrugë tregtare shumë të rëndësishme. Ndër to, në rrafshin perëndim-lindje më të rrahurat ishin dy. Njëra rrugë lidhte viset bregdetare me Prizrenin, që duhet të ketë qenë qendra administrative e shtetit të Gjon Kastriotit. Në këtë qytet të lashtë kryqëzoheshin rrugë tregtare shumë të rrahura dhe që shkonin në drejtim të Prishtinës, të Pejës, të Tetovës etj. Traseja e rrugës së dytë kalonte nga bregdeti nëpër krahinën e Matit, vijonte në drejtim të Dibrës dhe ndiqte rrjedhjen e sipërme të lumit Vardar për të arritur në Shkup. Në dokumentet mesjetare këto dy rrugë janë shënuar me emra të ndryshëm të qyteteve nga ato kalonin: rruga e Lezhës, rruga e Prizrenit, rruga e Prishtinës dhe rruga e Shkupit. Interesat ekonomikë e tregtarë të Gjon Kastriotit shtriheshin edhe përtej zotërimeve të tij, në Fushë-Dardani, madje edhe përtej Shkupit, ku mund të bliheshin argjend, plumb e hekur si dhe drithë me çmime më të ulëta se në rajonet e tjera, prodhime bujqësore të viseve të ngrohta, si pambuk, oriz, susam etj. Kështu shpjegohen, p.sh., lidhjet e tij me manastirin e Hilandarit në Malin e Shenjtë, që gjendet në brigjet e detit Egje. Këtij manastiri, Gjon Kastrioti i dhuroi në vitin 1426 dy fshatra nga pronat e veta në rajonin e Gostivarit, i bleu pirgun e Shën Gjergjit (i njohur edhe me emrin Pirgu Shqiptar) dhe në këtë manastir një nga djemtë e tij, Reposhi, e kaloi jetën si murg derisa vdiq më 25 korrik 1431. Në epigrafin e varrit, Reposhi mban titullin e lartë fisnik dukë.
Për jetën ekonomike e politike të shtetit të Gjon Kastriotit, ashtu si edhe të zotërimeve të fisnikëve të tjerë shqiptarë si dhe ato të Republikës së Venedikut, rëndësi parësore kishin raportet e tyre me kryekomandantin osman të Shkupit dhe, nëpërmjet tij, me sulltanin. Në marrëdhëniet me fqinjin e vet lindor e shumë të fuqishëm ushtarakisht, Gjon Kastrioti duhej të ndiqte një politikë shumë të kujdesshme. Edhe bejlerbeut të Rumelisë i interesonte që deri diku të kishte mirëkuptim me Gjon Kastriotin, sepse në shtetin e tij, nëpër një terren të vështirë e me prita të shumta, kalonin rrugët tregtare më të shkurtra për në brigjet e detit Adriatik, të cilat, në atë kohë, nuk mund të mirëmbaheshin e të ruheshin nga askush tjetër, veçse nga vendasit. Në rrethana të tilla, gjatë dhjetëvjeçarëve të parë të shek. XV, Gjon Kastrioti arriti të fuste nën bindjen e tij disa familje fisnike të njohura të Shqipërisë së Epërme dhe u bë figura politike kryesore e botës shqiptare të këtyre rajoneve.
Zgjerimet e pushtimeve osmane në viset lindore shqiptare bënë që Gjon Kastrioti dhe familje të tjera fisnike shqiptare të mos ndiheshin të sigurta, prandaj filluan të përforconin veprimtarinë politike të tyre në viset perëndimore, si dhe të zgjeronin lidhjet me forcat antiosmane e shtetet e huaja. Qysh në fillim të shek. XV burimet historike tregojnë se në kufijtë e shtetit të Gjon Kastriotit ishin përfshirë qyteti i rëndësishëm i Prizrenit bashkë me rrethinat e tij, krahinat përgjatë rrugëve Prizren-Prishtinë dhe Prizren-Tetovë, ato të Matit e të Mirditës dhe se ai kishte siguruar dalje në detin Adriatik në afërsi të zotërimit venecian të Lezhës. Në grykëderdhjen e lumit Mat Gjon Kastrioti mori në zotërim portin dhe qendrën doganore të Shufadasë, kriporet e rëndësishme të Shën Kollit, që më parë kishin qenë në duart e Dhimitër Jonimës, si edhe të gjithë zotërimin e këtij, ku gjendeshin edhe dy kështjella. Gjon Kastrioti synonte të shtrihej në vijën bregdetare së paku deri në grykëderdhjen e lumit Bunë, rajon bregdetar që kontrollohej nga Venediku. Në vitin 1410 Gjoni arriti të siguronte banesë në Ulqin, por nuk u pranuan prej Venedikut kërkesat e tij të vitit 1417 për t’i dhënë fshatin Barbullush dhe Malin Medua (Shëngjinin), ku dëshironte të ngrinte një kështjellë. Më pas arriti ta merrte Shëngjinin. Zotërimet e tij u bënë kufitare në veri me Despotatin e Rashës dhe në verilindje me rajonin e Prishtinës, banorët e së cilës njihnin taksat doganore që paguheshin për kalimin nëpër shtetin e Gjonit. Në jug zotërimet e Gjon Kastriotit kufizoheshin me ato të Arianitëve dhe të Topiajve, kurse në lindje me viset që ishin nën pushtuesit osmanë, të cilët, përveç Shkupit, zotëronin në perëndim të tij kështjellën e Tetovës. Pjesa më e madhe e fushës përgjatë rrjedhjes së sipërme të lumit Vardar e në perëndim të Tetovës për një kohë mbeti nën zotërimin e Gjon Kastriotit, të cilën M. Barleci e ka emërtuar Dibra e Poshtme. Edhe rajonet më në jug ishin pjesë e shtetit të Gjon Kastriotit, kufijtë e të cilit në atë drejtim shtriheshin deri në afërsi të qytetit të Kërçovës, që kishte rënë nën pushtimin osman qysh në fund të shek. XIV.
Shtrirja e gjerë gjeografike e shtetit të Gjon Kastriotit është pasqyruar edhe në burimet historike osmane. Në një dokument të muajit maj të vitit 1438 përmendet regjistri kadastral “i tokave të Gjonit” (Juvan-ili) dhe si pjesë e tyre vilajeti i Dhimitër Jonimës. Ky regjistër nuk është zbuluar deri tani, sepse, si shumë kadastra të tjera të asaj kohe, mund të jetë zhdukur. Regjistri kadastral “i tokave të Gjonit” duhet të jetë hartuar në pranverë të vitit 1430, gjatë fushatës ushtarake të Isak-bej Evrenozit, ose, më së shumti, njëkohësisht me regjistrin e Sanxhakut Shqiptar, në vitin 835 h. (1431-1432). Administrata osmane hartonte nga një regjistër kadastral të veçantë për çdo sanxhak, të cilët po ashtu si “tokat e Gjonit” kishin disa vilajete si njësi administrative më të vogla. Prandaj edhe shtrirja gjeografike e “tokave të Gjonit” ishte përafërsisht me atë të një sanxhaku. Pasuritë e shumta që kishin viset e Dibrës së Poshtme e të Prizrenit dhe numri i madh i banorëve që jetonin në to e bënin këtë rajon, i cili formonte pjesën lindore të shtetit të Gjon Kastriotit, të kishte rol vendimtar në veprimtarinë ekonomike, politike dhe ushtarake të tij. Prandaj edhe fëmijët e tij përgjithësisht mbanin emrat karakteristikë të këtij rajoni. Pjesën lindore të shtetit të vet Gjon Kastrioti e zotëronte si funksionar i administratës osmane, sepse vetë ai deklaronte në vitin 1411 se kishte në gatishmëri të përhershme një ushtri të përbërë nga "dy mijë kalorës shqiptarë dhe treqind kalorës turq" dhe kohë pas kohe është shprehur se sulltani ishte kryezot i tij.
Pozicioni gjeografik kyç i shtetit të Gjon Kastriotit e kishte bërë atë një urëlidhje në Shqipërinë Qendrore për të kaluar në rajonet e tjera të Shqipërisë së Epërme e të Poshtme si dhe në rajonet lindore të Shqipërisë, si në Fushë-Dardani dhe në Shkup nëpërmjet rrugës më të shkurtër. Kjo ka qenë një nga arsyet kryesore që Gjon Kastrioti të kishte lidhje të shumta familjare e martesore me sundimtarë të tjerë shqiptarë, si me Arianitët, Topiajt, Muzakajt, Balshajt, Gjurashët (Cërnojeviçët). Lufta e përhershme e Stefan Gjurashit (Cërnojeviçit) dhe e paraardhësve të tij në rajonin e Gentës kundër despotit të Rashës, Gjergj Brankoviçit, pa dyshim ka qenë e mbështetur dhe e bashkërenduar me aksionet ushtarake të vjehrrit të tij, Gjon Kastriotit, që ky detyrimisht ka ndërmarrë edhe për interesat e veta në rajonet e Shkodrës, të Rrafshit të Dukagjinit dhe të Fushë-Dardanisë kundër armikut të përbashkët, despotit Gjergj. Përballë një lufte me dy fronte të shqiptarëve, Gjergj Brankoviçi dhe paraardhësit e tij kanë qenë të detyruar të tërhiqen dhe të rrudhin kufijtë jugorë të Despotatit të Rashës. Gjon Kastrioti hyri në lidhje ekonomike e politike edhe me vende të huaja, si me Venedikun, Raguzën etj.
Gjon Kastrioti zotëronte një potencial të ndjeshëm ekonomik dhe ushtarak. Të ardhurat kryesore vinin nga sistemi tatimor feudal që nënshtetasit e tij tradicionalisht ishin të detyruar t`i jipnin kryezotit të tyre me prodhime në natyrë, me të holla dhe me punë angari. Ky sistem tatimor është shprehur në një akt-dhurimi të vitit 1426, që Gjon Kastrioti së bashku me djemtë e tij i bënë manastirit të Hilandarit për fshatrat Radostushë dhe Trebisht. Në të thuhet: "duke dhuruar në dobi të manastirit këto dy fshatra, unë i liroj ato nga çdo angari e madhe dhe e vogël, me të gjitha detyrimet për haraçin mbretëror dhe taksat e shtetit dhe të gjitha këto ia jap manastirit të shenjtë: të mos ketë as qefali, as zot, as psarë e të mos japin të dhjetë as për drithë, as për verë, as për mjaltë, as dhuratë në para, as para për kullotë, as për të dhjetë bagëtish, kështu që kisha t`i marrë të gjitha të drejtat mbi këto fshatra sipas ligjit".
Krahas sitemit tatimor të mësipërm, Gjon Kastrioti siguronte të ardhura të rëndësishme nga doganat, tregtia e drithit, e metaleve, e kripës etj.