cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pishina Weyermannshaus
Pishina e brendshme
Nga viti 2010 deri në 2011 pishina e brendshme u mbyll për 9.8 milion franga rinovuar dhe rimodeluar: Zona e hyrjes, dhomat e tualeteve dhe zonat e lagura u ridizajnuan plotësisht, me të gjithë ndërtesën që ishte projektuar për të aksesuar personat me aftësi të kufizuara dhe për karriget me rrota. Ai gjithashtu plotëson kërkesat e standardit Minergie ECO. Solariumi ekzistues u hoq për arsye shëndetësore dhe u ndërtua një dhomë gjimnastike. Sauna, banja me avull dhe dhoma e relaksimit janë ridizajnuar në mënyrë që hyrja të jetë e mundur pavarësisht nga pishina aktuale e brendshme. Tualetet dhe kabinat e dushit, të cilat ishin të ndara rreptësisht sipas gjinisë deri në rinovim, u ridizajnuan gjithashtu në mënyrë që përdorimi i përzier tashmë të jetë i mundur.
Pishina ka qenë gjithashtu pa pengesa që nga pranvera e vitit 2012. Ka një ashensor me funksion hidraulik që personat me aftësi të kufizuara mund ta përdorin për të hyrë në ujë në mënyrë të pavarur.
Përdorimi dimëror
parapamje| Sheshi i akullit Weyermannshaus, i cili shërben si fushë tenisi gjatë verës Sheshi i akullit me një fushë 60 me 75 metra është ndërtuar së bashku me pishinën e brendshme. Fusha mund të ndahet nga bandat, zakonisht në dy shesh patinazhi dhe një shesh patinazhi për hokej mbi akull. Sheshi i akullit artificial Weyermannshaus ka qenë shtëpia e EHC Rot-Blau Bern-Bümpliz që nga sezoni 1971/1972 dhe SC Bern përdor objektin për stërvitjen e të rinjve.
Në vitin 2014, sheshi i akullit Weyermannshaus ishte shesh patinazhi i parë në akull që ofronte të ashtuquajturat rrëshqitës me akull. Kjo është një pllakë çeliku me vrapues për karriget me rrota, e cila u mundëson njerëzve me aftësi të kufizuara në ecje të lëvizin në akull pavarësisht se përdorin një karrige me rrota. Aeroplani i akullit u shpik nga ish- lugeri gjerman Hans Rinn.
Përdorimi veror
Në vitet pas rindërtimit të sheshit të akullit, ai u përdor fillimisht si parking në verë për arsye hapësire. Në vitet e mëvonshme u shtuan përdorime alternative: në shumicën e rasteve objekti shërbeu si fushë tenisi, më vonë edhe si fushë futbolli në plazh. Në vitin 2013, këshilli bashkiak i qytetit të Bernës njoftoi se përdorimi veror nuk ishte më një opsion për shkak të gjendjes së keqe të pistës së betonit dhe se vendi duhej rinovuar urgjentisht. Tubat e ftohjes janë të vjetër dhe të brishtë. Një rinovim është planifikuar për vitin 2017.
Zhvillimin
Weyermannshaus është i zhvilluar mirë. Është afër daljeve të autostradës Bern-Forsthaus dhe Bern-Bethlehem dhe mund të arrihet duke përdorur një sërë opsionesh të transportit publik: stacioni i autobusit Weyermannshaus është në veri-lindje të banjës, stacioni i autobusit Weyermannshaus Bad është në veri-perëndim, Stacioni i trenit Europaplatz S-Bahn (më parë . ekstraholliges).
Rinovimi dhe rindertimi
Në vitin 2012 u bë e ditur se pishina e jashtme kishte nevojë për rinovim. Ai nuk përputhet më me rregulloret e mbrojtjes së ujit dhe humbet një të tretën e ujit që i furnizohet nëpërmjet kullimit. Megjithatë, që nga qershori 2019, pishina e jashtme ende nuk është rinovuar dhe uji ende ka rrjedhur i patrajtuar, d.m.th. duke përfshirë klorin, në liqenin Wohlen. Në vjeshtën e vitit 2020, ata që kishin të drejtë vote votuan për një kredi përkatëse ndërtimi prej 48 milionë CHF. Pas marrjes së kredisë për ndërtim, filloi puna e rinovimit. Rihapja është planifikuar për 14 Prill. Maj 2022 i planifikuar. Janë shqyrtuar ofertat alternative si plazhi me rërë me veçori ujore ose hapja e vazhdueshme e pishinës së brendshme gjatë rinovimit.
Kenji Watanabe
Kenji Watanabe (Japonisht: 渡辺 健司; Watanabe Kenji; 17 korrik 1969 - 18 shtator 2017 ) ishte notar japonezë. Ai përfaqësoi vendin në tri herë radhazi në Lojërat Olimpike Verore, duke filluar në vitin 1984.
Në Lojërat Aziatike 1986 në Seul, ai fitoi medaljen e artë në notin 200 metra dhe medaljen e bronztë në 100 metra.
Më 18 shtator 2017, Watanabe vdiq në shtëpinë e tij. Ai ishte 48 vjeçar.
Richard Rorty
Richard McKay Rorty (4 tetor 1931 - 8 qershor 2007) ishte një filozof amerikan i shkolluar në Universitetin e Çikagos dhe në Universitetin e Yale, ai kishte interesa dhe trajnime të forta si në historinë e filozofisë ashtu edhe në filozofinë analitike bashkëkohore, nga të cilat kjo e fundit arriti të përbënte fokusin kryesor të punës së tij në Universitetin Princeton në vitet 1960. Më pas, ai hodhi poshtë traditën e filozofisë sipas së cilës njohuria përfshin përfaqësimin e saktë (një "pasqyrë të natyrës") të një bote ekzistenca e së cilës mbetet plotësisht e pavarur nga ai përfaqësim.
Biografia
"Asgjë nuk është e shenjtë për ironistin Rorty. I pyetur në fund të jetës së tij për 'të shenjtën', ateisti i rreptë u përgjigj me fjalë që të kujtojnë Hegelin e ri: 'Ndjenja ime për të shenjtën është e lidhur me shpresën se një ditë pasardhësit e mi të largët do të jetojnë në një qytetërim global në të cilin dashuria është pothuajse ligji i vetëm.'"
Rorty u regjistrua në Universitetin e Çikagos pak para se të mbushte 15 vjeç, ku mori një diplomë bachelor dhe master në filozofi (duke studiuar nën Richard McKeon), duke vazhduar në Universitetin e Yale për një doktoraturë në filozofi (1952–1956). Ai u martua me një akademike tjetër, Amélie Oksenberg (profesore e Universitetit të Harvardit), me të cilën pati një djalë, Jay Rorty, në vitin 1954. Pas dy vjetësh në Ushtrinë e Shteteve të Bashkuara, ai dha mësim në Kolegjin Wellesley për tre vjet deri në vitin 1961. Rorty u divorcua nga gruaja e tij dhe më pas u martua me bioetikën e Universitetit Stanford, Mary Varney në vitin 1972. Ata kishin dy fëmijë, Kevin dhe Patricia. Ndërsa Richard Rorty ishte një "ateist i rreptë" (Habermas), Mary Varney Rorty ishte një mormone praktikuese.
Disertacioni i doktoraturës së Rorty, Koncepti i Potencialitetit ishte një studim historik i konceptit, i përfunduar nën mbikëqyrjen e Paul Weiss, por libri i tij i parë (si redaktor), Kthesa gjuhësore (1967), ishte në mënyrë të vendosur në mënyrën mbizotëruese analitike, duke mbledhur ese klasike mbi kthesën gjuhësore në filozofinë analitike. Megjithatë, ai gradualisht u njoh me lëvizjen filozofike amerikane të njohur si pragmatizëm, veçanërisht me shkrimet e John Dewey. Puna e rëndësishme e bërë nga filozofët analitikë si Willard Van Orman Quine dhe Wilfrid Sellars shkaktoi ndryshime të rëndësishme në të menduarit e tij, të cilat u pasqyruan në librin e tij të ardhshëm, Filozofia dhe Pasqyra e Natyrës (1979).
Pragmatistët në përgjithësi mendojnë se kuptimi i një propozimi përcaktohet nga përdorimi i tij në praktikën gjuhësore. Rorty kombinoi pragmatizmin rreth së vërtetës dhe çështjeve të tjera me një filozofi të mëvonshme Wittgensteinian të gjuhës, e cila deklaron se kuptimi është një produkt social-gjuhësor dhe fjalitë nuk 'lidhen' me botën në një marrëdhënie korresponduese. Rorty shkroi në Kontingjentin, Ironinë dhe Solidaritetin (1989):
"E vërteta nuk mund të jetë atje - nuk mund të ekzistojë në mënyrë të pavarur nga mendja njerëzore - sepse fjalitë kështu nuk mund të ekzistojnë ose të jenë atje. Bota është atje jashtë, por përshkrimet e botës nuk janë. Vetëm përshkrimet e botës mund të jenë të vërteta ose të rreme. Bota më vete e pandihmuar nga aktivitetet përshkruese të njerëzve nuk mundet.” (5)"
Pikëpamjet si kjo e shtynë Rortyn të vërë në dyshim shumë nga supozimet më themelore të filozofisë – dhe gjithashtu kanë çuar në kapjen e tij si një filozof postmodern/dekonstruksionist. Në të vërtetë, nga fundi i viteve 1980 deri në vitet 1990, Rorty u përqendrua në traditën filozofike kontinentale, duke shqyrtuar veprat e Friederich Nietzsche, Martin Heidegger, Michel Foucault, Jean-François Lyotard dhe Jacques Derrida. Puna krijuese e tij nga kjo periudhë përfshinte: Kontigjenca, Ironia dhe Solidariteti (1989); Ese mbi Heidegger-in dhe të tjerët: Kumtesa filozofike II (1991); dhe E Vërteta dhe Progresi: Punime Filozofike III (1998). Dy veprat e fundit përpiqen të lidhin dikotominë midis filozofisë analitike dhe asaj kontinentale duke pretenduar se të dy traditat plotësojnë në vend që të kundërshtojnë njëra-tjetrën.
Sipas Rorty, filozofia analitike mund të mos i ketë përmbushur pretendimet e saj dhe mund të mos ketë zgjidhur enigmat që mendonte se kishte. Megjithatë, një filozofi e tillë, në procesin e gjetjes së arsyeve për të lënë mënjanë këto pretendime dhe gjëegjëza, ndihmoi të fitonte një vend të rëndësishëm në historinë e ideve. Duke hequr dorë nga kërkimi për apodikticitetin dhe finalitetin që Edmund Husserl ndau me Rudolf Carnap dhe Bertrand Russell, dhe duke gjetur arsye të reja për të menduar se një kërkim i tillë nuk do të ketë kurrë sukses, filozofia analitike hapi një rrugë që të çon shkencën e kaluar, ashtu si idealistët gjermanë. hapi një rrugë që të çonte rreth empirizmit.
Pak para vdekjes së tij, ai shkroi një pjesë të quajtur "Zjarri i jetës", (botuar në numrin e nëntorit 2007 të revistës Poetry), në të cilën ai mediton mbi diagnozën e tij dhe komoditetin e poezisë. Ai përfundon: “Tani do të doja që të kisha kaluar disi më shumë nga jeta ime me vargje. Kjo nuk është për shkak se kam frikë se kam humbur të vërtetat që janë të paaftë për t'u deklaruar në prozë. Nuk ka të vërteta të tilla; Nuk ka asgjë për vdekjen që Swinburne dhe Landor e dinin, por Epicurus dhe Heidegger nuk arritën ta kuptonin. Përkundrazi, kjo është sepse do të kisha jetuar më plotësisht nëse do të kisha mundur të trokisja më shumë gështenja të vjetra - ashtu siç do të kisha bërë nëse do të kisha bërë më shumë miq të ngushtë. Kulturat me fjalorë më të pasur janë më plotësisht njerëzore – më larg nga kafshët – sesa ato me ato më të varfra; burrat dhe gratë individuale janë më plotësisht njerëzore kur kujtimet e tyre janë të mbushura me vargje.”
Më 8 qershor 2007, Rorty vdiq në shtëpinë e tij nga kanceri pankreatik.
Beavercreek, Oregon
Beavercreek, Oregon është një qytet dhe vend i përcaktuar për statistikë në qarkun Clackamas të shtetit federal Oregon, SHBA. Në Beavercreek, Oregon jetojnë 4485 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 86 banor/km2. Qyteti ka një sipërfaqe prej 52.16 km2.
James Earl Jones
Jones thuhet se ka "një nga zërat më të veçantë dhe më të dalluesh mirë-njohur zëra në show biznes, një basso profundo vibrant gjë që ka çuar në nje zë të melodioz dhe serioz". Projektet e tij, përfshijnë aktrim në filma dhe dublime.
Në femijëri Jones belbëzon te. Në një episod të Biografi, ai tha se ai e kapërceu problemin e tij përmes poezisë, të folurit publik dhe aktrimit, edhe pse zgjati për disa vite. Si student i mjekësisë ai shkoi për të shërbyer per Ushtrinë e Shteteve të Bashkuara gjatë Luftës Koreane para se të ndiqte një karrierë në aktrim.
Në nëntor 12, 2011, ai mori një Çmim Nderi të Akademisë. Në nëntor 9, në vitin 2015, Jones ka marrë çmimin Ikonë e Arteve Zanore.
Khilda
Khalda është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Acy-Romance
Acy-Romance është një komunë në Francë. Acy-Romance bën pjesë në departamentin Ardennes të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 437 banorë dhe sipërfaqe prej  11.13 km².
Flaka Pruthi
Flaka Pruthi (lindi më 30 qershor 1999) është notare kosovare. Ajo përfaqësoi vendin në Kampionatin Ujorë 2017 në Budapest, Hungari.
Sulo Hadëri
Sulo Hadëri (lindur më 1957) është ekonomist dhe profesor nga Shqipëria. Hadëri lindi më 1957 në Tepelenë, ku edhe mbaroi shkollën e mesme. Më pas ndoqi studimet dhe diplomoj në Fakultetin e Ekonomisë në Universitetin e Tiranës. Ai është anëtar i Këshillit Mbikqyrës të Bankës së Shqipërisë nga viti 1999 dhe anëtar i shoqatës të ekonomistëve amerikanë nga viti 1995
Shtëpia e familjes Perolli
Shtëpia e familjes Perolli është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Xhamia Baitul Islam
thumb|220px|Xhamia Baitul Islam Baitul Islam (Shtëpia e Islamit) është xhami ahmedije në Vaughan në veri të Torontos, Kanadë. Është inauguruar më 17 tetor 1992 në presencën e Kalifit të pestë dhe shumë anëtarëve të parlamentit.
Acy
Acy është një komunë në Francë. Acy bën pjesë në departamentin Aisne të rajonit Picardy. Komuna ka një popullsi prej 959 banorë dhe sipërfaqe prej  11.67 km².
Orientalizmi
Në historinë e artit, letërsisë dhe studimeve kulturore, orientalizmi është imitimi ose përshkrimi i aspekteve në botën lindore. Këto përshkrime zakonisht bëhen nga shkrimtarë, stilistë dhe artistë nga bota perëndimore. Në veçanti, piktura orientaliste, që përshkruan më konkretisht "Lindjen e Mesme", ishte një nga specializmat e shumta të artit akademik të shekullit të 19-të, dhe letërsia e vendeve perëndimore tregoi një interes të ngjashëm për temat orientale.
Që nga botimi i Orientalizmit të Eduard Said më 1978, shumë diskurs akademik ka filluar të përdorë termin "Orientalizëm" për t'iu referuar një qëndrimi të përgjithshëm patronues perëndimor ndaj shoqërive të Lindjes së Mesme, Azisë dhe Afrikës Veriore. Në analizën e Said, Perëndimi i konsideron këto shoqëri si statike dhe të pazhvilluara – duke sajuar kështu një pikëpamje të kulturës orientale që mund të studiohet, përshkruhet dhe riprodhohet në shërbim të pushtetit perandorak. E nënkuptuar në këtë trillim, shkruan Said, është ideja se shoqëria perëndimore është e zhvilluar, racionale, fleksibël dhe superiore. parapamje|300px|Artist i panjohur [[Venediku|venedikas, Pritja e ambasadorëve në Damask, 1511, Louvre. Dreri me brirë në plan të parë nuk dihet të ketë ekzistuar ndonjëherë në natyrë në Siri.]]
Arti
Në historinë e artit, termi orientalizëm i referohet veprave të artistëve perëndimorë kryesisht të shekullit të 19-të, të cilët u specializuan në temat orientale, të prodhuara nga udhëtimet e tyre në Azinë Perëndimore, gjatë shekullit të 19-të. Në atë kohë, artistët dhe studiuesit përshkruheshin si orientalistë, veçanërisht në Francë, ku përdorimi shpërfillës i termit "orientalist" u bë i njohur nga kritiku i artit Jules-Antoine Castagnary. Pavarësisht nga një përbuzje e tillë shoqërore për një stil të artit përfaqësues, Shoqëria Franceze e Piktorëve Orientalistë u themelua në vitin 1893, me Jean-Léon Gérôme si president nderi; ndërsa në Britani, termi orientalist identifikonte "një artist". Termi nuk ishte ende poshtërues dhe nuk u bë i tillë deri në publikimin e Orientalizmit të Eduard Said, i cili akuzonte se orientalizmi ishte një mjet propagande që synonte të mbështeste hegjemoninë dhe sundimin perëndimor.
Formimi i Shoqërisë Franceze të Piktorëve Orientalistë ndryshoi ndërgjegjen e praktikuesve në fund të shekullit të 19-të, pasi artistët tani mund ta shihnin veten si pjesë e një lëvizjeje të veçantë arti. Si një lëvizje arti, piktura orientaliste përgjithësisht trajtohet si një nga degët e shumta të artit akademik të shekullit të 19-të; megjithatë, shumë stile të ndryshme të artit orientalist ishin të dukshme. Historianët e artit priren të identifikojnë dy lloje të gjera të artistëve orientalistë: realistët që pikturonin me kujdes atë që vëzhgonin dhe ata që imagjinonin skena orientaliste pa u larguar kurrë nga studioja. Piktorët francezë të tillë si Eugène Delacroix (1798–1863) dhe Jean-Léon Gérôme (1824–1904) konsiderohen gjerësisht si ndriçuesit kryesorë të lëvizjes orientaliste.
Studimet orientale
Në shekujt 18 dhe 19, termi orientalist identifikonte një studiues i specializuar në gjuhët dhe letërsitë e botës lindore. Ndër studiues të tillë ishin zyrtarë të Kompanisë së Indisë Lindore, të cilët thanë se kultura arabe, kultura indiane dhe kulturat islame duhet të studiohen si të barabarta me kulturat e Evropës. Midis studiuesve të tillë është filologu William Jones, studimet e të cilit për gjuhët indo-evropiane themeluan filologjinë moderne. Sundimi i kompanisë në Indi favorizoi orientalizmin si një teknikë për zhvillimin dhe ruajtjen e marrëdhënieve pozitive me indianët - deri në vitet 1820, kur ndikimi i "anglicistëve" si Thomas Babington Macaulay dhe John Stuart Mill çoi në promovimin e një edukimi të stilit perëndimor.
Përveç kësaj, hebraizmi dhe studimet jehude fituan popullaritet në mesin e studiuesve britanikë dhe gjermanë në shekujt 19 dhe 20. Fusha akademike e studimeve orientale, e cila kuptoi kulturat e Lindjes së Afërt dhe Lindjes së Largët, u shndërrua në fusha të studimeve aziatike dhe studimeve të Lindjes së Mesme.
Besa Luci
Besa Luci është kryeredaktore e Kosovo 2.0, një projekt medial tregjuhësor (anglisht, shqip dhe serbisht), të cilën ajo e ndërtoi në vitin 2010. Kosova 2.0 ka prezantuar dhe krijuar një hapësirë për një diskutim të ndryshëm dhe të nevojshëm plot komente politike, sociale dhe kulturore dhe reportazhe. Si një media e pavarur, Kosovo 2.0 angazhon shoqërinë në një debat të thellë përmes faqes së tij multimediale, revistës së shtypit dhe ngjarjeve publike. Përmbajtja e saj prodhohet nga shkrimtarë, fotografë dhe artistë nga e gjithë bota. Rezultati është një pamje rigoroze dhe kaleidoskopike për çdo temë që prek. Besa mban një diplomë në shkencat politike / marrëdhëniet ndërkombëtare dhe gazetarinë / komunikimet masive nga Universiteti Amerikan në Bullgari, dhe një MA në gazetari / revistë shkrim nga Shkollën pasuniversitare të gazetarisë, Universiteti i Misurit, Columbia.
Puna aktuale
Vetëm 29 vjeç, Besa Luci krijoi një koncept unik për një revistë interaktive online Kosova 2.0, e cila bashkon blogerët dhe aktivistët nga e gjithë bota për të diskutuar tema të nxehta sociale në lidhje me vendin. Revista menaxhohet dhe shkruhet nga të rinjtë dhe është nisur në vitin 2010, vetëm dy vjet pasi Kosova fitoi pavarësinë e saj - një epokë e re në një vend që po formohet nga një popullsi e rëndësishme rinore.
Besa menaxhon më shumë se 200 blogerë dhe 100 kontribues në Kosovo 2.0, e cila plotësohet nga një revistë gjysmëvjetore e shtypur që përmban redaktorë, artistë dhe aktivistë të profilit të lartë nga e gjithë bota. Kosova 2.0 është e vetmja revistë kosovare e shitur në Serbi - bashkëpunimi ndërkufitar është çelësi i saj - dhe Besa braves kërcënimet në Serbi për të vazhduar botimin e revistës së saj në të gjithë rajonin.
Edhe në vendin e saj në Kosovë, Besa sfidon status quo-në. Nisja e çështjes së fundit të revistës mbi gjininë dhe orientimin seksual tërhoqi jo vetëm kritikat nga grupet konservatore dhe fetare, por edhe sulme fizike kundër stafit redaksional. Një ngjarje që diskutonte të drejtat dhe çështjet e homoseksualëve u ndërpre kur protestuesit kosovarë ndërprenë mbledhjen dhe e shkatërruan vendin për të parandaluar vazhdimin e dialogut. Protestuesit bërtitën kërcënime dhe krijuan një mjedis armiqësor, të cilin policët nuk ishin në gjendje të kontrollonin.
Vardan Grigorjan
Vardan Aramovich Grigoryan (Rusisht: Вардан Арамович Григорян; lindi më 21 shtator 1985) është futbollistë rusë me origjinë armene.
Thoma Gëllçi
Thoma Gëllçi gazetar shqiptar. Drejtor i Përgjithshëm i Radio Televizionit Shqiptar. Gazetar e drejtues i disa medieve të shkruara gjatë viteve ‘90. Po ashtu ai ka punuar në struktura të larta në detyrën e drejtorit të Departamentit të Informacionit në Kryeministri.
Koeficienti Gini
Në ekonomi, koeficienti Gini ( /ˈ dʒ iː n i / ), i njohur gjithashtu si indeksi Gini ose raporti Gini, është një masë e shpërndarjes statistikore që synon të përfaqësojë pabarazinë e të ardhurave, pabarazinë e pasurisë ose pabarazinë e konsumit.
Koeficienti Gini mat pabarazinë ndërmjet vlerave të shpërndarjes së frekuencës, siç janë nivelet e të ardhurave. Një koeficient Gini prej 0 pasqyron barazinë e përsosur, ku të gjitha vlerat e të ardhurave ose pasurisë janë të njëjta, ndërsa një koeficient Gini prej 1 (ose 100%) pasqyron pabarazinë maksimale midis vlerave, për shembull një individ i vetëm ka të gjitha të ardhurat ndërsa të gjithë të tjerët nuk kanë asnjë.
Koeficienti Gini u propozua nga Corrado Gini si një masë e pabarazisë së të ardhurave ose pasurisë. Për vendet e OECD- së në fund të shekullit të 20-të, duke marrë parasysh efektin e taksave dhe pagesave të transfertave, koeficienti i të ardhurave Gini varionte midis 0.24 dhe 0.49, ku Sllovenia ishte më e ulëta dhe Meksika më e larta. Vendet afrikane kishin koeficientët më të lartë Gini para taksave në 2008–2009, me Afrikën e Jugut që e kishte më të lartë në botë, që vlerësohet të jetë 0.63 deri në 0.7. Megjithatë, kjo shifër bie në 0.52 pasi merret parasysh ndihma sociale dhe bie sërish në 0.47 pas taksimit. Vendi me koeficientin më të ulët Gini është Sllovenia, me një koeficient Gini prej 0.232. Koeficienti Gini i të ardhurave globale në vitin 2005 është vlerësuar të jetë ndërmjet 0.61 dhe 0.68 nga burime të ndryshme.
Ekzistojnë disa çështje në interpretimin e një koeficienti Gini pasi e njëjta vlerë mund të rezultojë nga shumë kthesa të ndryshme të shpërndarjes. Për të zbutur këtë, duhet të merret parasysh struktura demografike. Vendet me një popullsi në plakje ose me një normë lindjeje në rritje përjetojnë një koeficient Gini në rritje para taksave edhe nëse shpërndarja reale e të ardhurave për të rriturit që punojnë mbetet konstante. Shumë studiues kanë ideuar mbi një duzinë variante të koeficientit Gini.
Historia
Koeficienti Gini u zhvillua nga statisticieni italian Corrado Gini dhe u botua në punimin e tij të vitit 1912 Variabilità e mutabilità ( ndryshueshmëria dhe mutabiliteti ). Duke u mbështetur në punën e ekonomistit amerikan Max Lorenz, Gini propozoi që ndryshimi midis vijës së drejtë hipotetike që përshkruan barazinë e përsosur dhe vijës aktuale që përshkruan të ardhurat e njerëzve, të përdoret si një masë e pabarazisë.
Definicioni
djathtas|parapamje|Paraqitja grafike e koeficientit Gini: Koeficienti Gini është një indeks për shkallën e pabarazisë në shpërndarjen e të ardhurave/pasurisë, i përdorur për të vlerësuar se sa larg devijon pasuria ose shpërndarja e të ardhurave të një vendi nga një shpërndarje e barabartë.
Koeficienti Gini zakonisht përcaktohet matematikisht bazuar në lakoren e Lorenz-it, e cila paraqet proporcionin e të ardhurave totale të popullsisë (boshti y) që fitohet në mënyrë kumulative nga x -i i poshtëm i popullsisë (shih diagramin). Pra, vija në 45 gradë përfaqëson barazinë e përsosur të të ardhurave. Koeficienti Gini pastaj mund të mendohet si raporti i zonës që shtrihet midis vijës së barazisë dhe kurbës së Lorencit (e shënuar A në diagram) mbi sipërfaqen totale nën vijën e barazisë (shënuar A dhe B në diagram) ; dmth,. Nëse nuk ka të ardhura negative, është gjithashtu e barabartë me 2 A dhe 1 − 2B për faktin se A + B = 0.5.
Një qasje alternative është përcaktimi i koeficientit Gini si gjysma e diferencës relative mesatare absolute, e cila është ekuivalente me përkufizimin e bazuar në kurbën e Lorencit. Diferenca mesatare absolute është diferenca mesatare absolute e të gjitha çifteve të njësive të popullsisë, dhe diferenca mesatare relative absolute është diferenca mesatare absolute e ndarë me mesataren, \bar{x}, për të normalizuar për shkallë. Nëse x i është pasuria ose e ardhura e personit i, dhe ka n persona, atëherë koeficienti Gini G jepet nga:
Kur shpërndarja e të ardhurave (ose pasurisë) jepet si funksion i vazhdueshëm i densitetit të probabilitetit p ( x ), koeficienti Gini është përsëri gjysma e diferencës mesatare absolute relative:
ku është mesatarja e shpërndarjes dhe kufijtë e poshtëm të integrimit mund të zëvendësohen me zero kur të gjitha të ardhurat janë pozitive.
Mishngrënësi malgasë
Eupleridae është një familje e mishngrënësve endemike në Madagaskar dhe përfshin 10 lloje të njohura të gjallë në shtatë gjini, të njohura zakonisht si eupleridët , mongozat malagas ose mishngrënës malgasë. Lloji më i njohur është fosa ( Cryptoprocta ferox ), në nënfamiljen Euplerinae. Të gjitha speciet e Euplerinae më parë ishin klasifikuar si viverrid, ndërsa të gjitha speciet në nënfamilje Galidiinae u klasifikuan si herpestide.
Studimet e fundit molekulare tregojnë se 10 speciet e gjalla të mishngrënësve të Madagaskarit kanë evoluar nga një paraardhës për të cilin mendohet se kanë zbritur nga Afrika kontinentale 18-24 milion vjet më parë. Kjo i bën mishngrënësit malageas një kadastër. Ata janë të lidhur ngushtë me të vërtetë me mongozat, të afërmit e tyre më të afërt të jetesës. Fosa dhe civeti malazeze ( Fossa fossana ) janë secila në mënyrë evolucionare mjaft të dallueshme nga njëra-tjetra dhe nga pjesa tjetër e kadastrës. The fossa and the Malagasy civet (Fossa fossana) are each evolutionarily quite distinct from each other and from the rest of the clade.
Të gjitha Eupleridae konsiderohen specie të kërcënuara për shkak të shkatërrimit të habitatit, si dhe predikimit dhe konkurrencës nga speciet jo-vendase.
Taksonomia dhe filogjenia
Historikisht, marrëdhëniet e mishngrënësve të Madagaskarit kanë qenë të diskutueshme, por provat molekulare sugjerojnë se ato formojnë një kadë të vetme, tani të njohur si familja Eupleridae. Familja e hienave, Hyaenidae, është një takson motër e klaudës së eupleridit dhe herpestidit, dhe kur grupohet së bashku me viverridët dhe felidët, si dhe disa grupe më të vogla, formon feliformin (mishngrënës si mace).
Divergjenca evolucionare midis herpestideve dhe euplerideve daton që nga Oligoceni. Në atë kohë, feliformët ndanin shumë ngjashmëri, veçanërisht midis maceve dhe viverridëve. Palaeoprionodon (brenda superfamiljes Aeluroidea ), e gjetur në Evropë dhe Azi nga Eoceni i vonë ose Oligocena e hershme, dukej e ngjashme me fosën moderne, ndërsa Proailurus, një formë e maceve të zhdukura, shfaqi shumë karakteristika të ngjashme me viverridët. Përkundër këtyre ngjashmërive në të dhënat fosile, mishngrënësit moderne të Malagjisë janë dukshëm të ndryshme, me nënfamiljet Euplerinae dhe Galidiinae që kanë ngjashmëri me përkatësisht me civetët dhe mongozat. Llojet në Euplerinae (përfshirë fosat, falanoukët dhe civetët malgasit) kanë rajone dëgjimore të ngjashme me ato të viverridëve, ndërsa ato në Galidiinae kanë rajone dëgjimi të ngjashme me ato të herpestideve. Bazuar në këtë tipar, Robert M. Hunt Jr. propozoi në vitin 1996 që Madagaskari të kolonizohej dy herë, një herë nga viverridët dhe një herë nga herpestidët. Sidoqoftë, studimet gjenetike nga Yoder dhe kolegët në 2003 sugjeruan që një ngjarje e vetme kolonizimi ka ndodhur nga një paraardhës herpestid primitiv, i cili u pasua me shpejtësi nga rrezatimi adaptiv. Paraardhësi i zakonshëm mbërriti nga Afrika, gjatë vonë të Oligocenit ose Miocenit të hershëm (24–18 Mya ), megjithëse Philippe Gaubert dhe Veron vlerësuan një divergjencë të datës 19.4 Mya (16.5–22,7 Mya).
Pema filogjenetike
Marrëdhëniet filogjenetike të mishngrënësve malgasian (Eupleridae) tregohen në kladogramin e mëposhtëm:
Täby
Täby është qytet në provincën Uppland, Suedi. Qyteti ka pasur 65,364 banorë më 2012.
Zana Hoxha Krasniqi
Ka qenë drejtoreshë e festivalit SKENA UP gjatë viteve 2004-2014 si dhe drejtoreshë artistike në teatrin profesional gjatë viteve 2011-2014. Është themeluese dhe drejtoreshë e festivalit më të madh feminist në Ballkan - FEMART që nga viti 2013-2019, si dhe pjesë e bordit të rrjetit të grave të Kosovës.
Po ashtu, ajo është e përzgjedhur si IVLP Alumini (Programi Ndërkombëtar për vizitorët e huaj në Shtetet e Bashkuara të Amerikës) dhe fituese e shumë çmimeve për kontributin si regjisore në Kosovë dhe rajon.
Duke kombinuar artin dhe aktivizmin ajo përdorë teatrin si mënyrë avokuese për të drejtat shoqërore që fokusohen në rritjen e vetëdijes lidhur me dhunën e bazuar në gjini, të drejtat e njeriut dhe diversitetin.
Ajo është krenare që është pjesë e bordit të Rrjetit të Grave të Kosovës, ligjëruese dhe trajnere e specializuar në Forum Teatër dhe përkrahëse në fuqizimin dhe emancipimin e grave aktiviste.
Shfaqjet teatrale
Ka kontribuar edhe në Shqipëri, Mal të Zi, Maqedoni e Veriut, Kroaci, SHBA, Lindje të Mesme dhe Afrikë të Veriut.
Fosfolipidet
Fosfolipidet jane pjese formuese e membranes qelizore e cila ne ndertimin e saj ndahet ne dy shtresa, ato jane yndyra qe permbajne ndryshe nga karbohidratet edhe fosfor ose azot.
Peille
Peille është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Peille ka një popullsi prej 2339 banorë dhe sipërfaqe 43.16 km², me një dendësi prej 54 banor/km².
Khirbat as Sahilah
Khirbat as Sahilah është një qytet në governoratin Madaba në Jordani.
Acquin-Westbécourt
Acquin-Westbécourt është një komunë në Francë. Acquin-Westbécourt bën pjesë në departamentin Pas-de-Calais të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 678 banorë dhe sipërfaqe prej  14.29 km².
Finspång
Finspång është qytet në provincën Östergötland, Suedi me 12,440 banorë më 2010.
Bytov
Bytów është qytet në veri të Polonisë me 16,996 banorë më 2015.
Një mbret në New York (1957 film)
Një mbret në New York është një film nga Çarli Çaplin i realizuar në vitin 1957. Filmi i tij i parë jashtë Shteteve të Bashkuara, pasi e dëbuan atë për arsye spiunazhi. Filmi nuk u shfaq në Amerikë deri në vitin 1972.
Dritat e skenës (1952 film)
parapamje|[[Çarli Çaplin|Çaplin si kllouni Calvero.]] Dritat e skenës është një film nga Çarli Çaplin që realizohet në vitin 1952. Filmi më i afërt biografik i Çaplin, flet për jetën e një kllouni teatral, i cili ka probleme me pijen dhe me dashurinë. Si gjithmonë dashuria është një nga komplekset më të njohura të Çaplin. Kur ai luante rolin e Vagabondi-t, shpesh herë, Vagabondi përfundonte vetëm, gati për aventura të reja, gjithnjë melankonik. Në Dritat e skenës, Çaplin shkon një hap më tepër dhe përballohet me temat më të ashpra të jetës, gjithashtu dhe vdekjen.
Të drejtat LGBT në Poloni
Aktiviteti seksual midis çifteve brenda së njëjtës gjini në Poloni është i legalizuar. Ky ligj u kodifikua në vitin 1932. Polonia është një ndër vendet e pakta që nuk i ndalon meshkujt gej ose biseksualë të dhurojnë gjak.
Shumë parti politike të krahut të majtë i mbështesin të drejtat e komunitetit LGBT dhe kërkojnë ndryshimet e nevojshme në legjislacion për këto të drejta. Mbështetjen për kauzën e LGBT e kanë ofruar edhe disa politikanë nga partia liberaliste Civic Platform (Platforma Obywatelska).
Historiku
Në legjislacionin polak nuk ka ekzistuar asnjëherë një ligj kundër homoseksualitetit (përjashto ligjin për prostitucionin e homoseksualëve në periudhën 1932-1969).
Përgjatë periudhës së copëzimit të Polonisë (1795-1918) ligje që e ndalonin homoseksualitetin imponoheshin nga pushtuesit. Homoseksualiteti u njoh me ligj në vitin 1932 me prezantimin e Kodit Penal të ri.Prostitucioni i ushtruar nga homoseksualët u legalizua në 1969.
Homoseksualiteti u hoq nga lista e sëmundjeve në vitin 1991. Pranimi i personave LGBT në shoqërinë polake u rrit përgjatë viteve 1990 dhe fillimet e 2000, kryesisht midis të rinjve dhe personave që jetonin në qytete të mëdha sikurse janë Varshava dhe Krakow. “Skena LGBT” ekziston përgjatë zonave urbane në Poloni me klube dhe bare që janë miqësore ndaj këtij komuniteti. Gjithashtu ekziston një numër organizatash që lobojnë për të drejtat LGBT, ndër të cilat dy organizatat më të mëdha janë “Campaign Against Homophobia” dhe “Lambda Warszawa”.
Në 11 tetor 2011, Polonia emëroi parlamentarin e parë publikisht gej Robert Biedron, si edhe deputeten e parë transgjinore, Anna Grodzka. Në 2014 Biedroń u emërua si kryetare bashkiake në Slupsk (4).
Zhvillimet e mëvonshme
Në janar 2013 parlamenti polak votoi kundër 5 projektligjeve të propozuar që mbështesnin partnershipet civile për të dyja çiftet homo dhe heteroseksuale. Gjykata e Lartë më vonë deklaroi se projektligjet e propozuara nga “Aleanca e majtë e Demokratëve”, “Palikot’s Movement” dhe “Civic Platform” ishin të gjitha jo-kushtetuese, teksa neni 18 i Kushtetutës mbron martesën midis një burri dhe një gruaje.
Në dhjetor 2014 parlamenti polak refuzoi të merrte në shqyrtim projektligjin për partnershipet civile të propozuar nga “Your Movement”, me rreth 235 vota të deputetëve kundër seancës parlamentare për projektligjin, ndërsa 185 deputetë ishin në favor të diskutimit të projektligjit.
Legjislacioni
Nuk ekziston një njohje ligjore e çifteve brenda gjinisë së njëjtë. Në Kushtetutë martesat brenda së njëjtës gjini janë të ndaluara. Neni 18 i Kushtetutës së Republikës polake e përkufizon martesën si kurorëzim të lidhjes vetëm ndërmjet një burri dhe një gruaje.
Në fund të 2003 senatorja polake Maria Szyszkowska propozoi miratimin e bashkimit civil për çiftet brenda së njëjtës gjini, të ngjashëm me paketën ligjore në Francë të quajtur (PACS). Në 3 dhjetor 2004 Senati (Dhoma e lartë në parlamentin polak) miratoi projektligjin për bashkimin civil. Gjithsesi projektligji u shfuqizua duke humbur efektshmërinë në zgjedhjet e përgjithshme në vitin 2005.
Në 23 shkurt 2007 verdikti nga Gjykata e Apelit vendosi në Bialystok njohjen e bashkëjetesave të çifteve brenda së njëjtës gjini. Në 6 dhjetor 2007 ky vendim u konfirmua edhe nga Gjykata Supreme në Varshavë
Në fund të 2010, Gjykata në Złotów vendosi se në rast se largohet nga jeta njëri nga partnerët në një çift brenda gjinisë së njëjtë, atëhere partneri tjetër trashëgon shtëpinë. Komuna e Zlotow apeloi kundër vendimit, por Gjykata e hodhi poshtë apelin. Ndaj vendimi në Gjykatën e Zlotow hyri në fuqi.
Kundërshtitë më të mëdha ndaj martesave brenda së njëjtës gjini ose bashkëjetesave civile vjen nga institucioni i Kishës Katolike Romake, e cila influencon politikisht, duke pasur një ndikim të konsiderueshëm në shtet. Kisha gëzon gjithashtu prestigj social. (25) Kisha e kosndieron homoseksualitetin si devijim. Popullsia në Poloni është në 95% të saj katolike, ndër ta 54% praktikante e rregullt e riteve fetare.
Bashkëjetesat civile të paregjistruara
Në Poloni nuk ekzistojnë ligje specifike për regjistrimin në bashkimin civil të çifteve brenda gjinisë së njëjtë. Në legjislacion ofrohen vetëm disa dispozita ligjore që njohin disa të drejta specifike për çiftet homoseksuale të pamartuara. Në dispozitën ligjore me numër art. 115(11) kodeku karnego të Kodit Penal përfshihet përkufizimi i partnerit të afërt intim, ku nënkuptohen raportet të paformalizuara.
Mbrojtja ligjore nga diskriminimi
Në 2007 Ligji për Mbrotjen nga Diskriminimi ishte në përgatitje e sipër nga Ministria e Punës. Ky ligj do të ndalonte diskriminimin bazuar në motive të ndryshme, duke përfshirë orientimin seksual, jo vetëm në punë dhe punësim, por edhe në sigurinë dhe mbrotjen sociale, shëndetësi, edukim por në aksesin drejt të mirave publike aplikohet vetëm Ligji i Mbrotjes nga Diskriminimi me bazë etninë dhe racën. Në 1 janar 2011, një ligj i ri për trajtimin e barabartë të individë ka hyrë në fuqi. Ky ligj ndalon vetëm diskriminimin me bazë orientimin seksual në punësim. Në shtator 2015 shoqata Amnesty International arriti në konkluzionin se komuniteti LGBTI në Poloni përballet me diskriminim të gjerë përgjatë gjithë vendit. Në raportin e shoqatës thuhet se paketa ligjore në Poloni ka dështuar në mbrotjen e personave LGBTI si dhe minoriteteve të tjera prej krimeve të urrejtjes.
Shërbimi ushtarak
Lezbiket, gejtë dhe biseksualët nuk përjashtohen prej shërbimit ushtarak. Në forcat e armatosura polake ekziston një rregull i pashkruar (“Dont ask dont tell”) “Mos pyet mos u përgjigj”.
Wim Wenders
Wim Wenders (lindur më 14 Gusht 1945 si Wilhelm Ernst Wenders në Dyseldorf) është një regjisor dhe fotograf gjerman. Në bashkpunim me regjisorë te tjerë karakteristikë të Kinemas së Re Gjermane, themeloi Filmverlag der Autoren (kompani distributore filmash). Prej 2003, është Profesor për Filmin në Shkollën e Lartë të Arteve, Hamburg.
Origjina dhe Arsimimi
Wim Wenders u lind, si i biri i kirurgut Heinrich Wenders, në një shtëpi prindërore katolike dhe konservative. Emri hollandez Wim buron nga familja e të ëmës, por iu refuzua nga ofiqarët gjerman. Katër vite më vonë lindi i vëllai, Klaus, dhe i ati u bë Kryedoktor në Spitalin e Shën Jozefit (sot Spitali Shën Klemens), Oberhausen-Sterkrade. Fillimisht dëshironte të bëhej prift, një dëshirë që nën influencën e Rock ‘n’ Roll u venit shpejt. Muzika Pop do të bëhej më vonë një vegël krijuese në filmat e tij. Në filmat Lisbon Story, Buena Vista Social Club, Viel passiert – Der BAP Film, muzika merr nje rol protagonist. Pas maturës në 1963, studjoi më tej 2 semestra mjekësi në Mynih, më pas një semestër filozofi në Frajburg dhe në fund një semestër sociologji në Dyseldorf. Pastaj ndërpreu studimet për t’u përqëndruar më shumë në pikturimin me akuarel, gjë me të cilën deri më atëherë qe marrë kalimthi. Viti 1996 e gjen përsëri në një vend dhe një perspektivë të re karriere. Ai zhvendoset në Paris dhe regjistrohet në Institut des hautes études cinématographiques (Instituti i Studimeve të Larta Kinematografike). Për shkak se kërkesa e tij u refuzua, filloi punë si gravurist (piktor gravurash) në atelien e artistit gjerman Johnny Friedlaender në Montparnas. Vizitonte shpesh Kinematekën Franceze, ku mund të shihte edhe deri në 5 filma në ditë. Pas një viti kishte parë mbi 1000 filma. Wenders ktheu mendimet në vepra dhe ndoqi në Dyseldorf një praktikë tremujore te United Artists. Mënyra indiferente sesi trajtoheshin filmat aty, e shokoi. Frustrimin e tij e përpunoi më tej në essenë Verachten, was verkauft wird. (Refuzo atë që shitet) Në 1967 u pikas nga, asokohe, e sapo themeluara Shkolla e Lartë për Televizionin dhe Filmin në Mynih. Krahas studimeve shkroi edhe kritikë filmash për revistat FilmKritik, Twen dhe Der Spiegel si edhe për Sueddeutsche Zeitung. Në 1970 drejtoi filmin 150 minutësh Summer in the City si temë diplomimi, bardh-e-zi dhe me metrazh të shkurtër. Kameraman qe Robby Mueller. Përveç kohezgjatjes, filmi u dallua edhe për sinkronizimin e zërave në dialogun indirekt, gjë e cila qe bërë e nevojshme për shkak të pakujdesisë së aparaturave të regjistrimit. Për shkak të përdorimit të paautorizuar të muzikës, filmi nuk mundi të dilte në treg por është shfaqur vetëm nëpër festivale.
Jeta personale dhe ndërmarrje të tjera
Në vjeshtën e 2012, Wim Wenders themeloi Fondacionin Wim Wenders në Dyseldorf,qëllimi i të cilit është mbledhja e gjithë trashëgimis jetësore të Wim Wenders në fushën e artit, letërsisë, filmit dhe fotografisë dhe ta bëjë të aksesueshme nga të gjithë. Një aspekt tjetër i punës së fondacionit është edhe mbështetja dhe promovimi i artit të rrëfimit në film. Fondacioni i Filmit dhe Medias NRË, në bashkpunim me Fondacionin Wim Wenders, që prej vitit 2014 dhuron çdo vit Çmimin Wim Wenders në mbështetje të regjizorëve të rinj. Që prej vitit 1996, Wenders është president i Akademisë Europiane të Filmit. Prej 2003 jep leksione në Shkollën e Lartë të Arteve në Hamburg. Në 2006 Wim Wenders u bë regjisori i parë i nderuar me Urdhrin Pour Le Merite. Në 1989 Wenders ishte anëtar i jurisë së Festivalit Ndërkombëtar të Filmit në Kanë. Në gusht 2008 u bë edhe anëtarë jurie në Festivalin e 65. të Filmit në Venecia. Wenders mbështet Lëvizjen Deine Stimme gegen Armut dhe prezantoi grupin die Toten Hosen në koncertin e G8. Wenders është martuar me fotografen Donata Wenders. Më përpara ka patur marrëdhënie romantike me aktoret Edda Koechl dhe Ronee Blakley. Një nga miqtë më të hershëm të Wenders është shkrimtari Peter Handke.
Zoti Verdoux (1947 film)
parapamje|Poster i filmit "Çaplin ndryshon, mundesh ti?" Zoti Verdoux është një film nga Çarli Çaplin realizuar në vitin 1947. Çarli transformohet komplet në Henri Verdoux, një vrasës serial i cili ndërron përsonalitetin e tij për çdo okazion. Ideja e historisë së filmit ishte si fillim e Orsën Uells, i cili ia thuroj Çarli-t që t'a mbikqyrte. Nuk vihet re asnjë shenjë e Vagabondit ose e rrymës dhe emocioneve të filmave të heshtur nga Çaplin. Një komedi e zezë dhe një fillim i ri për Çaplin.
Saint-Dalmas-le-Selvage
Saint-Dalmas-le-Selvage është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Dalmas-le-Selvage ka një popullsi prej 123 banorë dhe sipërfaqe 81.03 km², me një dendësi prej 2 banor/km².
Hisashi Owada
Hisashi Owada (小和田 恆) i lindur më 18 shtator 1932) është një ish-jurist japonez, diplomat dhe profesor i drejtësisë dhe ka shërbyer si gjyqtar në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë nga viti 2003 deri më 7 qershor 2018 dhe ka qenë kryetar i Gjykatës nga viti 2009 deri në 2012.
Biografia
Owada lindi në Shibata, prefektura Niigata, Japoni, i treti nga shtatë fëmijët.
Pasi fitoi një BA nga Universitetin e Tokios në vitin 1955, Owada kaloi provimet e shërbimit civil për t'u bashkuar me Shërbimin Diplomatik dhe Konsullor, i njohur tani si Shërbimi i Jashtëm.
Owada mori sponsorizim nga Ministria e Jashtme për të studiuar në Trinity College, Kembrixh në Mbretërinë e Bashkuar, ku fitoi një diplomë juridike në vitin 1959 dhe më vonë një doktoraturë në filozofi. Në përgjithësi ai shërbeu si profesor i drejtësisë për tre dekada në Universitetin e Tokios, Shkollën Juridike të Harvardit, Shkollën Juridike të Universitetit të Nju Jorkut, Shkollën Juridike të Kolumbisë, Akademinë e së Drejtës Ndërkombëtare të Hagës, Universitetin Waseda dhe Universitetin e Kembrixhit. Ndërkohë ai mori semestra si profesor vizitor në të drejtën e traktateve ndërkombëtare, specialiteti i tij, në Harvard dhe në Oksford. Ai shërbeu gjithashtu si Jurist Ndërkombëtar i Bright-in-Residence në Shkollën Juridike William S. Richardson të Universitetit të Havait në vitin 2010. Ai ka marrë diploma nderi nga Kolegji Keiwa, Universiteti Hindu Banaras dhe Universiteti Waseda.
Diplomat
Detyra e parë e huaj e Owadës ishte Moska, duke shërbyer nga viti 1963 deri në vitin 1969. Menjëherë pas kësaj, nga viti 1969 deri në 1971, ishte në një post në Kombet e Bashkuara në Nju Jork, Nju Jork.
Pas kthimit në Japoni, Owada u zgjodh të shoqëronte perandorin Hirohito në udhëtimin e tij të parë të pasluftës jashtë Japonisë në Evropë. Nga viti 1976 deri në 1978, ai shërbeu si Sekretar Privat i Takeo Fukuda, Kryeministrit të Japonisë.
Në vitin 1988, Owada u emërua ambasador japonez në Organizatën për Bashkëpunim Ekonomik dhe Zhvillim (OECD) në Paris. Ai shërbeu për një vit përpara se të kthehej në Japoni, duke punuar fillimisht si zëvendësministër dhe nga viti 1991 deri në 1993 si zëvendësministër.
Nga viti 1994 deri në vitin 1998, ai shërbeu si ambasador japonez në Kombet e Bashkuara, ku shërbeu dy herë si President i Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara.
Nga viti 1999 deri në vitin 2000 Owada më pas shërbeu si këshilltar i lartë i Presidentit të Bankës Botërore. Owada ishte president i Institutit Japonez të Marrëdhënieve Ndërkombëtare dhe këshilltar i Ministrisë së Punëve të Jashtme japoneze deri në vitin 2003.
Pasi u rizgjodh në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë në vitin 2011, mandati i Owada-s u caktua të përfundonte më 5 shkurt 2021 përpara daljes në pension të tij në qershor 2018. Ai mori 170 nga 192 vota në Asamblenë e Përgjithshme në raundin e parë, më shumë se çdo kandidat tjetër, dhe 14 nga 15 vota në Këshillin e Sigurimit në raundin e parë. Owada ishte emëruar nga grupi kombëtar japonez i Gjykatës së Përhershme të Arbitrazhit (si dhe grupet kombëtare të 32 vendeve të tjera).
Ai është aktualisht  anëtar i Këshillit Ndërkombëtar të Institutit Botëror të Drejtësisë Whitney R. Harris dhe anëtar i Këshillit Këshillimor të Iniciativës për Krimet kundër Njerëzimit, një projekt i Institutit Harris në Shkollën e Drejtësisë të Universitetit të Uashingtonit traktati për parandalimin dhe ndëshkimin e krimeve kundër njerëzimit.
Acquigny
Acquigny është një komunë në Francë. Acquigny bën pjesë në departamentin Eure të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 1611 banorë dhe sipërfaqe prej  17.83 km².
Khirbet al-Mukhayyat
Khirbet al-Mukhayyat (خربة المُخيَّط) është një qytet në governoratin Madaba në Jordani.
Falicon
Falicon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Falicon ka një popullsi prej 1965 banorë dhe sipërfaqe 5.17 km², me një dendësi prej 380 banor/km².
Haruki Murakami
Haruki Murakami (lindur më Janar 12, 1949) është një shkrimtar bashkëkohor japonez. Librat dhe tregimet e tij kanë qenë bestsellerë në Japoni, ashtu si edhe në nivel ndërkombëtar, me veprat e tij të përkthyera në 50 gjuhë duke arritur një shitje prej miliona kopjesh jashtë vendit të tij të lindjes. Kontributi i tij ka marrë mirënjohje dhe çmime të shumta, përfshirë Çmimin Botëror të Fantazisë, Çmimin Ndërkombëtar të Tregimit të Shkurtër Frank O'Connor, Çmimin Franz Kafka dhe Çmimin Jeruzalem.
Veprat më të shquara të Murakamit janë Gjuetia e Ethshme e Deles (1982), Pylli Norvegjez (1987), Kronika e Zogut Kurdisës (1994–95), Kafka në Breg (2002), dhe 1Q84 (2009-10). Ai ka përkthyer në gjuhën japoneze vepra të shkrimtarëve si Raymond Carver dhe JD Salinger. Veprat fiktive të tij, tl kritikuar nganjëherë prej kritikës letrare të Japonisë si jo-japonez, ka qenë nën ndikimin e shkrimtarëve perëndimorë si, Chandler, Vonnegut dhe Brautigan. Krijimtaria e tij shpesh është surrealiste dhe melankolike ose fataliste, e ndikuar nga një interpretim Kafkian i "temave të përsëritura të tjetërsimit dhe vetmisë". Haruki Murakami sot renditet ndër shkrimtarët më të rëndësishëm japonezë, ndërsa Steven Poole nga The Guardian vlerëson se Murakami për nga veprat dhe arritjet e tij mind të konsiderohet njëri "ndër romancierët më të mëdhenj në botë".
Biografia
Haruki Murakami u lind në Kioto të Japonisë më 12 janar të vitit 1949. Babai i tij, sipas një artikulli të botuar për revistën japoneze BungeiShunju me titull "Braktisja e një mace: Për çfarë flas kur flas për babanë tim", ishte përfshirë në Luftën e Dytë Japonezo-Kineze, dhe ishte traumatizuar thellësisht nga ajo, gjë e cila do të ndikojë edhe në personalitetin e Murakamit. Që nga fëmijëria, Murakami, në mënyrë të ngjashme me Kōbō Abe, është ndikuar shumë nga kultura perëndimore, veçanërisht muzika dhe letërsia perëndimore, por edhe ajo ruse. Ai u rrit duke lexuar një gamë të gjerë veprash të shkrimtarëve evropianë dhe amerikanë, të tillë si Franz Kafka, Gustave Flaubert, Charles Dickens, Kurt Vonnegut, Fyodor Dostoyevsky, Richard Brautigan dhe Jack Kerouac. Këto ndikime perëndimore e dallojnë Murakamin nga shumica e shkrimtarëve të tjerë japonezë.
Murakami ka studiuar dramën në Universitetin Waseda në Tokio, ku u njoh me Joko, tani gruaja e tij. Puna e tij e parë ishte në një dyqan regjistrimesh. Pak para mbarimit të studimeve, Murakami hapi një kafe dhe bar xhazi, Peter Cat, në Kokubunji, Tokio, të cilën ai e drejtoi me gruan e tij, nga viti 1974 deri në vitin 1981. Çifti vendosi të mos kishte fëmijë.
Murakami është një vrapues serioz i maratonës dhe entuziast i treathlonit, megjithëse ai nuk filloi të vrapojë deri në moshën 33 vjeçare. Më 23 qershor 1996, ai përfundoi ultramarathonin e tij të parë, një garë vrapimi 100 km rreth Liqenit Saroma në Hokkaido, Japoni. Ai diskuton marrëdhëniet e tij me vrapimin në kujtimin e tij të vitit 2008 Çfarë them kur flas rreth vrapimit.
Maya Angelou
Marguerite Annie Johnson lindi më 1928. Është një aktore dhe komediane.
Gramofoni
Gramafoni ishte nje pajisje e krijuar nga thomas edison ne vitin 1878 dhe ishte nje nga shpikjet e tij te shumta. Ai u perdor per te ritransmetuar zerin por vetem disa here pasi lende qe perseriste zerin nuk ishte shume e perpunuar dhe nuk kishte shume kerkime rreth saj. Ky ishte nje zhvillim shume i madh ne historine e njerezimit dhe u persor per gjera te ndryshme dhe ishte shume i bukur e i mire e zemerbardhe etj.