cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aaron Ramsey
Aaron James Ramsey (lindur më 26 dhjetor 1990) është një futbollist profesionist uellsian i cili luan si mesfushor për klubin italian Juventus dhe kombëtaren uellsiane. Ai zakonisht luan si mesfushor qëndror, por mund të përshtatet pa problem krahun e majtë dhe të djathtë. Ai e nisi karrierën e tij te Cardiff City, ku fillisht luajti tetë vite me ekipet e të rinjëve para se të bëhej lojtari më i ri i ekipit të parë; gjithsej ai luajti në 28 ndeshje (përfshirë edhe një periudhë si i huazuar), përfshirë edhe në finalen e Kupës FA 2008.
Ramsey kaloi te Arsenali në vitin 2008 në një marrëveshje 5 milion £, ku ai fitoi menjëherë eksperiencë në skuadrën e parë. Megjithatë, karriera e tij ngeci në mënyrë të konsiderueshme pas një thyerje të këmbës që pësoi në një ndeshje kundër Stoke Cityt në Shkurt 2010. Pasi u huazua dy herë, ai u rikthye i shëndetshëm dhe e ri-vendosi veten e tij si titullar në sezonin 2011–12. Ramsey ishte një lojtar kyç i skuadrës gjatë sezonit 2013–14, duke shënuar 16 gola në të gjitha kompedicionet, përfshirë edhe golin e fitores në finalen e FA Cup.
Karriera me klube
Si futbollist filloi në akademin e Cardiff City.Ku luajti për 7 vjet (1999–2006). Si profesionist ka filluar karrierën pikërisht në Cardiff City, aty debutoi në vitin 2006 kur ishte 17 vjet. Karrieren e filloi si sulmues i majtë kurse ishte trajneri i Arsenalit Arsene Wenger ai i cili e zbuloi Henryn, shpejtësin e tij, kontrollin e topit dhe pasimet.Wenger menjere mer vendim qe Henry te luaje si sulmues. Wenger ia ndërroi pozitën Henryt kur ky nënshkroi për Arsenal FC.
Cardiff City
Pas imprsionimit në një turne Urdd ai nënshkoi një kontratë me Cardiff City i cili mundi konkurencën e Newcastle United. Pas disa sezonave ai bëri debutimin me ekipin profesional të Cardiff City në ndeshjen e fundit të sezonit 2006/2007 në 2006–07 Championship season që hyri në lojë për të zevendesuar Paul Parry kundër Hull City më 27 Prill 2007. Kështu duke hyrë në histori si lojtari më i ri që ka luajtur për Cardiff City me vetem 16 vjet e 124 ditë. Pas performances mbresëlënëse të Ramsey në fitoren  2-1 në qerek- finale të Kupës FA ndaj Middlesbrough u zbulua se menaxheri i Manchester United, Sir Alex Ferguson ka biseduar me trajnerin e Cardiff City, Dave Jones për të pyetur në lidhje me Ramsey, i cili më vonë u bashkua me Arsenal.
Arsenal
Më 10 qershor 2008 u konfirmua se pas takimit me zyrtarë nga Arsenal, Everton dhe Manchester United, Ramsey kishte vendosur të bashkohet me Arsenal, të cilet kishin paguar Cardiff City një shumë totale prej 4.800.000 £ për lojtarin. Arsyeja kryesore që ai zgjodhi Arsenalin përpara klubeve tjera që ndiqen nënshkrimi i tij ishte qasja e menaxherit të Arsenalit Arsène Wenger, i cili shkoi në Zvicër për të folur me atë dhe familjen e tij në lidhje me planet e Wenger që ka pasur për të dhe të ardhmen e tij të mundshme me Arsenalin. Wenger e përshkruar Ramsey-in si "një lojtar me një motor fantastike, të ndërtuar mirë, teknikë të mirë dhe vizion të mirë". Ramsey debutoi me Arsenalin në raundin kualifikues te Champions League kundër FC Twente më 13 gusht 2008. Ndërsa në ligë debutoi një muaj më vonë kundër Blackburn Rovers më 13 Shtator 2008. Më 22 Gusht 2009 Ramsey shenoi golin e parë për Arsenalin këtë gol e shenoi kunder Portsmouth ku në portë ishte David James. Më 27 shkurt 2010 në ndeshjen kundër Stoke City në Britannia Stadium në nderhyrje nga mbrojtësi Ryan Shawcross, Ramsey thyen këmbën lëndim që e mban jashtë fushave deri në tetor 2010. Pas këtij lëndimi karriera e tijë si futbollist ngec deri në sezonin 2013/2014 kur Ramsey rilind serisht dhe behet lojtar kyç i Arsenalit në fitoren e 2014 FA Cup Finaldhe 2015 FA Cup Final.
Nottingham Forest (huazim)
Ramsey u huazua në Nottingham Forest më 25 nëntor 2010 deri më 3 janar 2011. Ramsey bëri debutimin e tij me Forest më 29 nëntor 2010 si zëvendësues kundër Leicester City. Ndeshjen e parë si startues e luajti kundër Derby County ku luajti 60 minuta. Për shkak të kushteve të keqija të motit Ramsey me Forestin i bëri vetem 5 paraqitje. Në Arsenal u kthye më 5 janar 2011 ku ishte në bank kundër Leeds United në ndeshjen në kuader të Fa Cup.
Cardiff (huazim)
Ramsey serisht u rikthye në Cardiff si huazim për një muajë, ku zhvilloi 6 ndeshje dhe shenoi një golë. Cardiff deshiroi të vazhdojë huazimin e Ramsey por skuadra e Arsenlit refuzoi dhe Ramsey më 25 shkurt u rikthye tek Arsenali.
Juventus
Më 11 shkurt 2019, Ramsey firmosi një kontratë katër-vjeçare me Juventusin, e cila u zyrtarizua më 1 korrik 2019.
Karriera ndërkombëtare
Më 31 maj 2016, Ramsey ishte një nga 23 lojtarët e thirrur nga trajneri Chris Coleman për turnamentin e Euro 2016. Më 11 qershor, në ndeshjen e parë në grupe të Uellsit, ai asistoi golin e fitores të Robson-Kanu në triumfin 2–1 kundër Sllovakisë; kjo ishte fitorja e parë e Uellsit në një turnament madhor pas 58 vitesh. Më 20 qershor, në ndeshjen e fundit të grupit, Ramsey shënoi golin e parë të fitores 3–0 kundër Rusisë, që e pa Uellsin t'a mbyllte grupin në krye; ai gjithashtu asistoi golin e tretë të ndeshjes, që u shënua nga Gareth Bale. Në ndeshjen e raundit të 16-tave kundër Irlandës së Veriut më 25 qershor, Ramsey sërisht kontriboi në fitimin e lojës në minutën e 75të; ai pasoi te Gareth Bale, i cili krosoi në zonë; krosimi u devijua nga mbrojtësi kundërshtar Gareth McAuley dhe përfundoi në rrjetë, duke i dhënë Uellsit fitoren 1–0. Në çerek-finale kundër Belgjikës më 1 korrik, Ramsey asistoi dy nga golat e fitores 3–1 që pa ekipin të përparonte në gjysëm-finalen e turnamentit; megjithatë, gjatë ndeshjes ai u ndëshkua me karton të verdhë, kjo për herë të dytë në turnament, duke bërë që ai të humbiste gjysëm-finalen. Uellsi u eliminua nga Euro 2016 në ndeshjen e ardhshme nga Portugalia, e cila në fund u shpall kampione, më 6 korrik. Ramsey e mbylli turnamnetin si asistuesi më i mirë me katër asiste sëbashku me belgun Eden Hazard, si dhe u emërua në ekipin më të mirë të turnamentit.
Stili i lojës
parapamje|djathtas|200px|Ramsey në zotërimin e topit gjatë një ndeshje në Premier Ligë kundër [[Swansea City A.F.C.|Swansea në vitin 2011.]]
Gjatë sezonit 2013–14 të Arsenalit, Ramsey u bë një nga lojtarët më të rëndësishëm në ekip. Ai është përshkruar nga trajneri i ekipit Arsène Wenger si një "mesfushor i kompletuar". Francezi gjithashtu deklaroi: "Unë kam qënë një mesfushor, dhe do të doja të kisha çfarë ai ka. Ai mund të mbrojë, ai mund të sulmojë, ai mund të shënojë gola. Çfarë mund të duash më shumë?" Ramsey u shpërblye për formën e tij të mrekullueshme gjatë sezonit 2013–14 duke u shpallur lojtari i sezonit i Arsenalit.
Në nëntor 2013, Ramsey u rendit përkrah fildishtasit Yaya Touré të Manchester Cityt si mesfushori qëndror më i mirë i sezonit 2013–14 në Premier Ligë. Ramsey e kishte prekur topin më shumë se çdo lojtar tjetër (1,115 herë) dhe kishte kryer më shumë ndërhyrje. Më 24 dhjetor 2013, Ramsey dhe Touré u raportuan se ishin lojtarët e vetëm në Premier Ligë që kishin kryer më shumë se 1,000 pasime.
Pavarësisht se humbi tre muaj në sezonin 2013–14, Ramsey ishte lojtari me më shumë ndërhyrje i Arsenalit në Premier Ligë. Ai ishte gjithashtu edhe golashënuesi i dytë më i mirë i sezonit me 16 gola, dhe asistuesi i dytë më i mirë me 8 asista.
Klube
<references group="lower-alpha"/>
Biermont
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Biermont (Shqip: Birmali) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Dimitar Berbatov
Dimitar Ivanov Berbatov (Bullgarisht:Димитър Иванов Бербатов Lindi me 30 Janar 1981) është një ish-futbollist profesionist bullgar. Një sulmues, ai kapiti ekipin kombëtar të Bullgarisë nga 2006 deri në 2010 dhe është golashënuesi kryesor i vendit. Ai gjithashtu ka fituar Futbollistin Bullgar të Vitit një rekord shtatë herë, duke tejkaluar numrin e fitoreve nga Hristo Stoichkov.
Lindur në Blagoevgrad, Berbatov filloi me klubin e tij në qytetin e lindjes Pirin përpara se të bashkohej me CSKA e Sofjes si 17-vjeçar në 1998. Ai u nënshkrua nga Bayer Leverkusen i Gjermanisë në Janar 2001 dhe luajti në finalen e tij të parë të Ligës së Kampionëve 18 muaj më vonë, duke ardhur si zëvendësues në finalen e Champions League UEFA 2002, të cilën Leverkusen humbi 2–1 ndaj Real Madrid.
Pas pesë vjet e gjysmë me Leverkusen, ai u bashkua me klubin anglez Tottenham Hotspur në korrik 2006, ku kaloi dy vjet para se të transferohej më Manchester United. Ai luajti në finalen e tij të dytë të Ligës së Kampionëve në 2009, gjatë humbjes 2–0 të skuadrës së tij kundër Barcelones. Pas katër sezonesh me United, gjatë së cilës kohë ai fitoi dy tituj të Premier League në 2008–09 dhe 2010–11, si dhe ootizmin e Artë në Premier League në 2010–11, ai u bashkua me Fulham në gusht 2012. Ai më vonë kishte magji në Francë me Monacon, Greqinë me PAOK dhe Indinë me Kerala Blaster.
Xhemaledin Afgani
Ai është një nga themeluesit e Modernizmit Islamik si dhe një avokat i unitetit pan-islamik në Evropë dhe unitetit hindu-musliman në Indi kundër britanikëve, ai është përshkruar se ishte më pak i interesuar për dallimet e vogla në jurisprudencën islame sesa ishte në organizimin e një reagimi të bashkuar ndaj presionit perëndimor. Ai njihet gjithashtu për përfshirjen e tij me ndjekësin e tij Mirza Reza Kermani në komplotin e suksesshëm për të vrarë Shah Naser-al-Din, të cilin el-Afgani e konsideronte se po bënte shumë lëshime ndaj fuqive të huaja, veçanërisht Perandorisë Britanike.
Shamal
250px|parapamje|Shamali Shamal (arab. شمالية Shamalija; lit. "era veriore") është një erë e nxehtë dhe e thatë që fryn nga veriperëndimi në të gjithë Mesopotaminë, Gjirin Persik dhe pjesët periferike të Arabisë Lindore dhe Iranit perëndimor.
Më së shpeshti formohet gjatë verës si rezultat i një cikloni të theksuar dhe i ngarkuar me rërë të shkretëtirës nga Siria dhe Jordania mund të shkaktojë stuhi të forta rëre në juglindje. Shamalet nuk janë një dukuri e shpeshtë dhe zgjasin nga tre deri në pesë ditë, dhe ndonjëherë ndodhin në dimër.
Automjeti
parapamje|293x293px|Mercedes AMG GTS në Zurich Friesstrasse Një automjet apo veturë është një makinë që transporton njerëz ose mallra. Automjetet përfshijnë vagonët, biçikletat, mjetet motorike (motoçikleta, makina, kamionë, autobusë, skuterë lëvizës për personat me aftësi të kufizuara), mjetet me shina (trenat, tramvajet), mjetet ujore (anijet, varkat, mjetet nënujore), automjetet amfibe (automjetet me vida, hovercraft), avionë (aeroplanë, helikopterë, aerostatë) dhe anije kozmike.
Mjetet tokësore klasifikohen gjerësisht sipas asaj që përdoret për të aplikuar forcat e drejtimit dhe lëvizjes kundër tokës: me rrota, me binar, me shina ose me ski. ISO 3833-1977 është standardi, i përdorur gjithashtu ndërkombëtarisht në legjislacion, për llojet, termat dhe përkufizimet e mjeteve rrugore.
Gjithandej : poezi
Gjithandej libër me poezi, me autor Bardhyl Agasi, përgatiti për botim Moikom Zeqo, redaktoi Vllasova Musta. Botuar në Tiranë në vitin 2003, libri ka 136 faqe.
Arvanitaqi
parapamje| Stema e Arvanitakëve Arvanitakit ose Arvanitachi është një degë kadetësh e familjes Drakos. Familja Arvanitachi e ka origjinën në Kretë, por më së shumti gjendet në Ishujt Jon dhe gjetkë në Greqi, të cilët kanë pasur një rol të rëndësishëm në themelimin e shtetit modern grek. Familja është veçanërisht e famshme për brezat e shumtë të priftërinjve-ikonografë që prodhoi. Anëtarët e tjerë të familjes ishin ushtarë, shtetarë, tregtarë, mjekë dhe avokatë.
Origjina
Emri 'Arvanitakis' (ose 'Arvanitachi' në veneciane) është një pseudonim që do të thotë 'arvanit i vogël', i cili daton nga ditët e shërbimit venedikas dhe u adoptua në Kretë në shekullin e 15-të. Anëtari i parë i familjes që mori mbiemrin ishte Giannaris Drakos-Arvanitakis, anëtar i familjes Drakos nga Suli, i cili u bë kapiten mercenar stratiot në Republikën e Venedikut. Atij iu dha tokë në Vleroma të Kretës në këmbim të shërbimit ushtarak dhe hyri në fisnikërinë venedikase të njohur me pseudonimin e tij 'Arvanitakis', e cila gradualisht u italianizua si 'Arvanitachi'.
Familja luftoi për Republikën e Venedikut gjatë të gjitha luftërave osmano-venedikase deri në pushtimin osman të Kretës në 1669. Disa anëtarë të familjes mbetën në Kretë, ku njiheshin si komandant (kapiten) të ashpër lufte. Anëtarët e tjerë të familjes u shpërngulën diku tjetër për të vazhduar shërbimin e tyre në Republikën e Venedikut. Në vitin 1671 Arvanitachi i parë mbërriti në Zantë, me anëtarët e tjerë të familjes që u vendosën në Paxos dhe Korfuz, që të gjitha ishin territore venedikase. Familja u fut në Libro d'Oro të Paxos në shekullin e 17-të. Ata u futën në Libro d'Oro të Korfuzit në 1803. Ata u futën në Libro d'Oro të Zantes më 25 shtator 1785. Dega e Cefalonisë, me prejardhje nga kapiteni Spiridon Arvanitachi, statusi i tyre fisnik u konfirmua nga britanikët më 10 shkurt 1841. Gjatë epokave venedikase dhe britanike, familja u arsimua në universitetet italiane si Padova dhe Piza dhe kështu ishin kulturalisht më shumë italiane se greke deri në ribashkimin e Ishujve Jonianë me Mbretërinë e Greqisë në 1862.
Historia Moderne
Në vitin 1904, Ludwig Salvator shkruan se Arvanitachi ishin ndër 16 familjet më të rëndësishme në ishullin Zante. Familja Arvanitachi kishte vreshta në Agrilia në Zante dhe ishte një nga prodhuesit më të mëdhenj të verërave në ishull në fund të shekullit të 19-të.
Palazzo Arvanitachi
parapamje| Palazzo Arvanitachi në të djathtën e largët Sipas zakonit të venecianëve, arvanitaçët ishin një familje fisnike urbane dhe e kishin selinë në qytetin kryesor të Zantës. Ky u shkatërrua në tërmetin e vitit 1953, por ishte një nga pallatet më të mëdha në qytet. Është ndërtuar në shekullin e 18-të në stilin venecian palladian me pesë kolona dorike në katin e parë, lozhë me hark dhe triglife sipër. Dy katet e sipërme ishin planifikuar në një stil 'gjigant' me kolona të mëdha që shtriheshin mbi dy katet e sipërme. Në atriumin e shtëpisë ishte një bust i perandorit romak Vitellius, i cili i mbijetoi tërmetit të vitit 1953 dhe iu dhurua nga Dr Giovanni Arvanitachi Muzeut të Zakinthos.
Ikonografia
Dega Zante e familjes është e famshme për prodhimin e shumë ikonografëve. Shumë nga këto ikona, të cilat janë prodhuar në Shkollën Heptane, mbeten ndër shembujt më të mirë të ikonave të shekullit 17-18 në ishull. Anëtarët e famshëm përfshijnë: Don Pancratio Arvanitachi (fl. 1635); Don Niccolo Arvanitachi (fl. 1718); Don Eustacchio Arvanitachi (fl. 1732–43); Don Pancratio Arvanitachi (shek. XVIII) dhe Don Niccolo Arvanitachi (fl. 1784–87).
Më prishët vargun
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Jovan Plamenac
parapamje|Jovan Plamenac Jovan Simonov Pllamenac ( 1873 – 1944) ishte politikan malazez dhe jugosllav. Duke filluar si një udhëheqës i shquar i Partisë së Vërtetë Popullore në Principatën e Malit të Zi, shtet që së shpejti do të shndërrohej në një mbretëri, Plamenac ishte një mbështetës i vendosur i monarkut të vendit, Princit Nikola Petrović-Njegoš, i cili e ndryshoi rolin e tij në mbret në 1910. Ndërsa shpërtheu Lufta e Parë Botërore dhe mbreti Nikola u largua fshehurazi nga vendi pasi u pushtua nga fuqitë qendrore, Plamenac denoncoi mbretin.
Pas luftës, Plamenac u bë një nga udhëheqësit e të Gjelbërve dhe një nga protagonistët kryesorë të rebelimit të Krishtlindjeve të vitit 1919 në kundërshtim me bashkimin e Malit të Zi të pasluftës me Serbinë dhe krijimin e mëvonshëm të Mbretërisë së Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve. Pas ikjes në Itali pas rebelimit të dështuar, Plamenac u bë kreu i autoriteteve malazeze në mërgim. Në këtë post ai kryesoi njësitë e të Gjelbërve të mërguar që u stërvitën në qytetin e Gaeta me mbështetjen italiane përpara se të dërgoheshin fshehurazi në shtëpi përtej Adriatikut, ku një kryengritje e nivelit të ulët guerile vazhdoi edhe pas rebelimit të dështuar. Plamenac gjithashtu u përpoq të fitonte mbështetje politike jashtë vendit për kundërshtimin e organizatës së tij ndaj shtetit të sapokrijuar sllav të jugut, por arriti shumë pak në këtë drejtim.
Nga mesi i viteve 1920, Plamenac bëri një kthesë të plotë, duke vendosur të lidhë një marrëveshje me autoritetet e Mbretërisë së SCS, e cila e lejoi atë të kthehej në shtëpi ku u bë një politikan centrist me Partinë Radikale Popullore të Nikola Pashiqit.
Biografia
Jovan Plamenac lindi në 1873 në fshatin Boljevići (në Mal të Zi ). Ai filloi shkollimin në Boljeviqi dhe Cetina, më vonë u zhvendos në Beograd dhe Aleksinac, ku studioi për mësues. Ai u diplomua në Pakrac, në Mbretërinë e Kroacisë-Sllavonisë (Austro-Hungari), përpara se të shkonte në Perandorinë Gjermane dhe të ndiqte një kurs dyvjeçar pedagogjik në Jena. Pasi e përfundoi me sukses, ai u kthye në Mal të Zi dhe u bë mësues në shkollën teologjike dhe arsimore në Cetinje.
Nga viti 1907 deri në vitin 1909, Plamenac shërbeu si Ministër i Arsimit në qeverinë e Lazar Tomanoviqit. Gjatë kohës së tij në detyrë, ai kërkoi kontrollin mbi disa çështje ushtarake të caktuara nga Ministria e Brendshme derisa mandati i qeverisë skadoi në vitin 1910, kur Principata u shndërrua në një mbretëri.
Ai u ripunësua nga Duka Mitar Martinovic si Ministër i Punëve të Brendshme dhe Përfaqësues i Ministrit të Arsimit gjatë kohës vendimtare të Luftërave Ballkanike (1912–1913). Gjatë luftërave Mali i Zi siguroi pjesën më të madhe të territorit të tij të sotëm nga osmanët dhe më në fund u arrit një kufi i përbashkët me Serbinë, duke paraqitur bashkimin e dy mbretërive si prioritetin e tij kryesor. Gjatë viteve në vijim të dominimit politik të Partisë Popullore, ai ishte njeri i besuar i oborrit malazez. Pasi Mbretëria e Malit të Zi u pushtua nga Fuqitë Qendrore gjatë Luftës së Parë Botërore dhe mbreti Nikolla I Petroviq-Njegosh u largua fshehurazi nga vendi në Itali, Plamenac e denoncoi rëndë atë për tradhti dhe shkroi për Postën Boshnjake të Sarajevës më 6 prill 1916 se mund të ishte konsiderohet sikur mbreti nuk ekziston më.
Plamenac i përkiste fraksionit të nëpunësve civilë të rinj dhe ambicioz në karrierë, të cilët, ndryshe nga shumica e brezit të tyre, ishin absolutisht besnikë ndaj mbretit dhe kishin një qëndrim politik pro regjimit. Ata i arritën qëllimet e tyre përmes intrigave, martesave politike dhe nepotizmit. Ata njiheshin në mënyrë pejorative si Uskogaće ( pantallona të ngushta ) për shkak të modës së tyre të detyruar dhe të papëlqyeshme evropianoperëndimore, të cilën ata e promovuan si një koncept modern në kohën kur veshja kombëtare ishte ende një formë kryesore e veshjes në Mal të Zi. Plamenac dhe Sekula Drljevic ishin ministrat më të rinj në qeveritë malazeze gjatë tetë viteve të periudhës kushtetuese.
Kryengritja e Krishtlindjeve
Deri në vitin 1918, guerilët malazezë shkatërruan forcat pushtuese dhe aleatët hynë në vend deri në fund të vitit. Me rezistencën që shpallte një shtet më të madh serb të bashkuar dhe lëvizjet e dukshme drejt aneksimit të Malit të Zi nga Serbia, ai u bë një kundërshtar i ashpër i çdo lloj krijimi të Jugosllavisë. Pasi humbi kursin e tij politik në Kuvendin e Podgoricës, i cili rrëzoi mbretin Nikolla dhe shpalli bashkimin e pakushtëzuar me Serbinë, ai u bashkua me " Të Gjelbrit " të cilët refuzuan të njohin bashkimin dhe iu drejtuan rebelimit të armatosur për të marrë pushtetin në Mal të Zi me dhunë dhe për të dëbuar serbët dhe aleatët e tjerë. Ai vendosi Krsto Zrnov Popoviqin si komandant të përgjithshëm të të Gjelbërve. Me të dëgjuar se po përgatitet një rebelim i gjithanshëm i armatosur, tre ditë para përshkallëzimit të konflikteve, Komanda e Lartë e Antantës autorizoi përdorimin e forcës për të mbrojtur zonat e mundshme të nxehta. Më 1 janar 1919 njësia partizane e Plamenacit sulmoi qytetin e Virpazarit në Liqenin e Shkodrës, por u zmbraps nga forcat e armatosura italiane të komandantit Molinaro nga Shkodra.
Duke marrë kontakte me forcat e armatosura italiane në vijën bregdetare dhe duke siguruar një sasi të armatimit bazë, pasi Italia kishte interesa me ndikim në Mal të Zi, kryengritja e vërtetë u nxit rreth Cetinjes më 7 janar 1919. Ajo u bë e njohur si Rebelimi i Krishtlindjeve. Të Gjelbrit rekrutuan fshatarë në fshatrat përreth dhe shpejt rrethuan Cetinjen. Por aleatët ngritën rezistencë të ashpër, veçanërisht Rinia malazeze e të bardhëve pro-serbe dhe francezëve. Beteja njëditore u humb, midis 20 dhe 30 drafte të Gjelbër u vranë dhe të tjerët u kapën nga forcat aleate. Regjimentet e tjera si ai që rrethonte Nikshiqin u mundën gjithashtu, pjesa e mbetur u fsheh në pyje dhe filloi rezistencën guerile e cila vazhdoi gjatë viteve në vijim, duke kryer sulme të befasishme ndaj të bardhëve dhe mbështetësve të tyre dhe Plamenac u arratis në Shqipëri për të shmangur kapjen.
Në mërgim
Mbreti i mërguar Nikolla, që jetonte në qytetin francez të Neuilly, kritikoi publikisht kryengritjen dhe u bëri thirrje të gjithë atyre që e vlerësojnë emrin e tij dhe që i qëndrojnë besnikë atij, të dorëzojnë armët në emër të paqes dhe të mos ketë luftë midis vëllezërve. Gjithashtu i habitur nga aftësitë e tij, Nikola shkarkoi kabinetin përfundimisht pro-serb të Milo Matanoviqit dhe emëroi Jovan Plamenac si kryeministër të ri të qeverisë së tij në mërgim më 17 shkurt 1919, në të cilën ai ishte gjithashtu Ministër i Punëve të Jashtme dhe Përfaqësues i Ministri i Punëve të Brendshme.
Nga fundi i vitit 1920, zgjedhjet e Asamblesë Kushtetuese u zhvilluan në Mbretërinë e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve ; Fuqitë Aleate kishin rënë dakord më parë ta konsideronin atë një ngjarje përfundimtare të vetëvendosjes në Mal të Zi. Vëzhguesit ndërkombëtarë nga Britania dhe Franca arritën në përfundimin se zgjedhjet u zhvilluan me standarde demokratike dhe, në përputhje me faktin se shumica e fortë e malazezëve u kthyen për të votuar pavarësisht thirrjes së të Gjelbërve për bojkot, për një fitore totale në favor të sindikalizmit; Fuqitë e Mëdha ndërprenë marrëdhëniet diplomatike me qeverinë e Plamenac në mërgim, duke i dhënë goditjen e fundit kryeministrisë së tij.
Më 1 mars 1921, Nikolla vdiq në pleqëri. Djali i tij i vetëm, princi i kurorës Danilo, ngjashëm me shumë udhëheqës të tjerë malazezë në mërgim, shprehu hezitim për të pranuar fronin, kështu që ai abdikoi në favor të nipit të tij Mihailo dhe mbeti në anonimitet në Romë. Mihailo ishte i mitur, kështu që, në përputhje me Kushtetutën, Jovan Plamenac e shpalli veten bashkë-regjent të Mbretërisë së bashku me mbretëreshën Milena Vukotiq, e veja e Nikollës. Institucionet u zhvendosën në Sanremo të Italisë, pasi Franca i ndërpreu marrëdhëniet dhe Italia, duke pasur ende interesa në Adriatik, vendosi t'i mbështeste financiarisht. Në qershor të vitit 1921, Plamenac hyri në një konflikt personal me ministrin e Jashtëm italian Sforza, kështu që ai u detyrua të jepte dorëheqjen nga posti i Kryeministrit, duke ia lënë pas më 28 qershor 1921 gjeneralit Milutin Vuçiniq, por mbeti njeriu kyç pas si anëtar i Regjenca. Vuçiniq çuditërisht vdiq shpejt, kështu që Mbretëresha ftoi të emërojë gjeneralin Anto Gvozdenoviç si kryeministër të ri.
Kthimi në Mbretërinë e SKS
Mbretëresha malazeze Regjente Milena vinte nga një familje e fortë sindikaliste proserbe, kështu që ajo përfundimisht vendosi të shpërndante qeverinë malazeze në mërgim dhe të shfuqizonte çdo rezistencë malazeze ndaj unitetit serbo-kroato-slloven, dhe gjithashtu ishte e lodhur nga mosmarrëveshjet e viteve dhe duke luftuar. Duke e kundërshtuar ashpër këtë, Plamenac dhe 20 burra të armatosur rrethuan dhe sulmuan Konsullatën malazeze në Riviera, vendbanimi i mbretëreshës Milena, dhe ia hoqën mbretëreshës nga regjenca, duke marrë me forcë kontrollin mbi qeverinë në mërgim dhe Arkivat malazeze, duke e shpallur veten kryeministër suprem. . Megjithëse Italia e konsideronte atë një problem të brendshëm, ajo nuk donte të lejonte një konflikt në tokën e saj, të raportuar nga mediat bashkëkohore italiane si një "miniluftë civile", kështu që përfundimisht pro-Milena Milo Vujovic dhe rojet e tij të armatosura arritën të siguronin strukturat. pushtuar nga Plamenac dhe kontrollojnë përkohësisht qeverinë para formimit të kabinetit të Gvozdenoviqit. Besimi i Plamenac ishte se Mbretëresha Regjente nuk po vepronte në interesat më të mira malazeze dhe se ajo nuk kishte juridiksion për të marrë një vendim kaq vendimtar, duke qenë thjesht një regjente e mbretit të mitur Danilo. Megjithatë, veprimet e Plamenac bënë që Mbretëresha Regjent të braktiste synimet e saj dhe autoritetet malazeze në mërgim kishin vazhduar të ekzistonin për rreth dy vjet të tjera.
I dëshpëruar dhe në kërkim të mbështetjes, Plamenac u nis për në Romë për të themeluar një këshill të posaçëm për rivendosjen e sovranitetit malazez, të ndarë nga qeveria kryesore në mërgim, e cila dominohej gjithnjë e më shumë nga një qasje disfatiste dhe kishte hapur kontakte të drejtpërdrejta me autoritetet jugosllave. Megjithatë, pasi kjo ndodhi në vitin 1923, Italia e dëboi shpejt pasi pas Traktatit të Rapallos ajo kishte braktisur politikat e saj anti-jugosllave. Jovan Plamenac donte të gjente strehim në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, duke shpallur themelimin e një qeverie alternative malazeze në mërgim në qytetin e Nju Jorkut. Megjithatë, letrat e tij malazeze nuk njiheshin më askund në botë, kështu që ai u ndalua në Ellis Island si një emigrant i paligjshëm.
Më 1925, Plamenac hoqi dorë dhe u tërhoq nga Regjenca, e cila më pas u mor nga Gvozdenoviq. Në përputhje me programin e rehabilitimit të mbretit Aleksandër I Karagjorgjeviq, nuk u ngrit asnjë akuzë kundër Plamenac dhe ai u shpërngul lirisht në Beograd. Më 31 janar 1925, ai shkroi i penduar dhe u betua për besnikëri ndaj mbretit.
Plamenac u regjistrua menjëherë në jetën politike jugosllave si anëtar i Partisë Popullore Radikale të Nikolla Pashiqit. Ai u bë gjithashtu Ministër në Qeverinë e Mbretërisë, duke shkaktuar një shpërthim të polemikave publike në lidhje me postin e tij, megjithatë Mbreti Aleksandër mbeti rreptësisht mbështetës për këtë çështje, si pjesë e programit të tij të rehabilitimit. Pas vdekjes së Pashiqit, Plamenac përparoi shpejt në hierarkinë e radikalëve dhe u bë një mbështetës dhe avokat i fuqishëm i politikave të saj të centrizmit. Ai u bë kampioni i regjimit në luftimet politike kundër fshatarëve të Partisë Federaliste Malazeze pro-Gjelbër, duke e akuzuar atë për separatizëm dhe mbështetje të shkatërrimit të Jugosllavisë.
Vite më vonë, në pleqëri, forcat e Boshtit pushtuan Jugosllavinë dhe e ndanë atë në vitin 1941. Plamenac u largua nga Beogradi për në guvernatorin italian të Malit të Zi, një shtet kukull i Boshtit, duke u bashkuar me Sekula Drljevicin në bashkëpunim me Italinë Fashiste. Në vitin 1943, fashistët italianë u mundën dhe në vitin 1944 partizanët komunistë kapën Plamenacin. Më pas atij iu lexua një vendim që e akuzonte për bashkëpunim dhe më pas u ekzekutua nga një skuadër pushkatimi.
Xhamia e Fejzullahut
parapamje|Xhamia e Fejzullahit Xhamia e Fejzullahit ose Xhamia Feuzul është një xhami historike e epokës osmane në qytetin e Artës, Çamëri (sot Epir, Greqi).
Historia
Xhamia mori emrin e një personi të quajtur Fejzullah, i cili ishte dhuruesi i xhamisë. Është njëra nga dy xhamitë ekzistuese në Arta, tjetra është Xhamia e Faik Pashës.
Koha e ndërtimit të saj nuk mund të përcaktohet, por mendohet se është ndërtuar afërsisht në të njëjtën kohë si xhamia e Faik Pashës, i cili ishte komandanti i parë i Artës pas pushtimit turk, kështu që duhet të datohet në shekullin e XV-të. Këtë e vërteton edhe fakti se në xhami është varrosur Sulejman Mustafa, flamurtari i Faik Pashës.
Gjatë luftimeve në Epir gjatë luftës greko-turke të vitit 1897, një pjesë e minares së xhamisë u shkatërrua; pjesa tjetër e minares u shemb në vitin 1917.
Deri në vitin 1941 i përkiste osmanit Emin Bej. Në vitin 1962 xhamia u shpall vend arkeologjik.
Xhamia
Kjo xhami, si shumica e xhamive në Greqi dhe në pjesën tjetër të Ballkanit, është e tipit A. Përbëhet nga një sallë lutjesh e thjeshtë një dhomëshe, me planimetri dhe faqe katrore, me përmasa 6,40 m. Ndodhet në rrugën Arachthou dhe Katsantoni.
Kulla e Tupellëve
Kulla e Tupellëve është një monument i trashëgimisë kulturore në Mitrovicë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Historia
U ndërtua në fillim të shekullit XIX nga familja bujare shqiptare Tupella dhe shërbeu si shtëpi banimi e kohës. Në vitin 1912 kulla u uzurpua nga autoritetet e kohës dhe për vite me rradhë shërbeu si burg për shqiptarët. Kulla ka histori të dhimbshme sidomos gjatë viteve 1945 kur shumë shqiptarë u burgosën pastaj u vranë dhe u masakruan nga ana e serbëve. Edhe në vitin 1956, gjatë aksionit famëkeq për mbledhjen e armëve, shumë shqiptarë u burgosën në këtë kullëdhe ndaj tyre u ushtrua dhunë dhe terror i paparë. Sot në këtë kullë janë të strehuar familjet shqiptare të dëbuara nga pjesa veriore e Mitrovicës nga bandat serbe.
Nacionalizmi malazez
djathtas|parapamje| [[Flamuri i Malit të Zi]] Nacionalizmi malazez (malazezisht: Crnogorski nacionalizam) është nacionalizmi që pohon se malazezët janë një komb i pavarur dhe që promovon unitetin kulturor të malazezëve.
Nga fillimi i shekullit të 18-të, popullsia e Malit të Zi u nda midis varianteve të nacionalizmit malazez dhe serb. Për dallim nga nacionalizmi serb, i cili thekson karakterin etnik serb të malazezëve, nacionalizmi malazez thekson të drejtën e malazezëve për ta përcaktuar veten si një komb unik, jo thjesht si një degë e serbëve. parapamje| Tubim patriotik malazez Nacionalizmi malazez u bë një çështje kryesore politike në Luftën e Parë Botërore kur u ngrit një përçarje midis fiseve të Malit të Zi lidhur me planet për bashkimin e Malit të Zi me Mbretërinë e Serbisë, midis fiseve të Gjelbër pro-pavarësisë, që përfshinte Mbretin e Malit të Zi në mesin e tyre, kundrejt atyre probashkimit fiset e bardha. Etnia malazeze u njoh nga qeveria komuniste e Jugosllavisë në vitet 1960 edhe pse ishte deklaruar më parë.
Gjatë shpërbërjes së Jugosllavisë në fillim të viteve 1990, Presidenti i Malit të Zi Momir Bulatović mbështeti unitetin dhe aleancën me Serbinë, si dhe mbështetjen e pretendimeve irredentiste ndaj Dubrovnikut dhe territorit në Hercegovinë që ai deklaroi se ishin historikisht pjesë e Malit të Zi. Revista serbe Epoha në vitin 1991 deklaroi se nëse boshnjakët e Bosnje dhe Hercegovinës donin të shkëputeshin nga Jugosllavia, Hercegovina Lindore duhet t'i jepej Malit të Zi. Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë deklaroi se udhëheqja serbe dhe malazeze gjatë rrethimit të Dubrovnikut u përpoqën të aneksonin Dubrovnikun së bashku me "rajonet bregdetare të Kroacisë midis qytetit të Neum, Bosnje dhe Hercegovinë, në veriperëndim dhe malazez. kufiri në juglindje" me Malin e Zi.
Pas vitit 1998, qeveria e Malit të Zi e udhëhequr nga Milo Gjukanoviq kërkoi autonomi më të madhe brenda Republikës Federale të Jugosllavisë. Në vitin 2006, një shumicë prej pak më shumë se 55% e qytetarëve malazezë votuan në favor të pavarësisë nga bashkimi shtetëror me Serbinë. Nacionalizmi bashkëkohor malazez citon se një kulturë e pavarur malazeze e ndarë nga kultura serbe u ngrit pasi Serbia u pushtua nga Perandoria Osmane në shekullin e 14-të, ndërsa Mali i Zi mbeti i pavarur për shumë vite.
Krijimi i Jugosllavisë
Nacionalizmi malazez fillimisht u ngrit fuqishëm pas Luftës së Parë Botërore, kur malazezët u ndanë nëse do të bashkoheshin me Mbretërinë e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve ( Jugosllavi ) nën dinastinë Karagjorgjeviç. Qeveria malazeze në vitin 1917 ra dakord të bashkonte Malin e Zi në një federatë sllave të jugut, megjithatë një grup politik i njohur si të Gjelbrit që përfshinte Mbretin e Malit të Zi dhe disa fise të fuqishme kundërshtuan bashkimin dhe mbrojtën një shtet të pavarur malazez. Fraksioni pro bashkimit ishin të bardhët, të cilët dëshironin bashkimin e Malit të Zi me Serbinë.
Grindja midis të Gjelbërve anti-Karagjorgjeviç dhe të Bardhëve pro-Karagjorgjeviç për bashkimin e Malit të Zi me Jugosllavinë vazhdoi dhe u përshkallëzua në vitet 1920. Të Gjelbrit u tërbuan me shpërbërjen e dinastisë malazeze Petroviq në favor të dinastisë serbe Karagjorgjeviç. Në përgjigje të dominimit të perceptuar serb mbi Malin e Zi, të Gjelbërit filluan disa revolta në vitet 1920.
Jugosllavia ndërmjet luftërave
Partia Federaliste Malazeze ishte e vetmja organizatë politike në Mal të Zi që nuk e kishte selinë e saj në Beograd. Teoricieni i partisë, Sekula Drljević, promovoi idetë e një etnie të veçantë malazeze (ide që u bënë më ekstreme gjatë viteve 1930), duke argumentuar se malazezët ishin me origjinë ilire në krahasim me prejardhjen sllave dhe se mentaliteti serb dhe malazez ishin aq të ndryshëm sa të ishin i papajtueshëm. Ai shkroi:"Racat janë bashkësi gjaku, ndërsa njerëzit janë krijesa të historisë. Me gjuhën e tyre populli malazez i përket komunitetit gjuhësor sllav. Me gjakun e tyre, megjithatë, ata i përkasin [popujve dinarikë]. Sipas shkencës bashkëkohore të racave evropiane, popujt [dinarikë] e kanë prejardhjen nga ilirët. Prandaj, jo vetëm farefisnia, por identiteti i formave të caktuara kulturore midis popujve dinarikë, që nga shqiptarët e deri te tirolozët e jugut, të cilët janë ilirë të gjermanizuar." Megjithatë, ishte Partia Komuniste ajo që depërtoi në jetën politike malazeze. Më e rëndësishmja, komunistët malazezë hoqën dorë nga angazhimi i tyre fillestar ndaj unitarizmit jugosllav, në vend të kësaj duke përqafuar parimin e vetëvendosjes së Leninit. Kështu, partia komuniste malazeze filloi luftën e saj për një " Republikë të pavarur Sovjetike të Malit të Zi si pjesë e Federatës së ardhshme Ballkanike". Partia tërhoqi mbështetjen e shumë të Gjelbërve dhe, në zgjedhjet e vitit 1920, fitoi 37.99 për qind të votave popullore në Mal të Zi, gjë që do të ndikonte në angazhimin e saj të mëvonshëm për të njohur malazezët si një komb më vete. Megjithatë, ajo u shpall jashtë ligjit në vitin 1921 dhe nuk ishte në gjendje të vazhdonte aktivitetet e saj politike përmes kanaleve demokratike. Partia i njohu zyrtarisht malazezët si një komb të shtypur në Kongresin e tyre të 4-të në Dresden.
Demokracia po dëshmohej të ishte e pafuqishme në Jugosllavi dhe mbreti Aleksandër vendosi diktaturën e 6 janarit në 1929, pas një serie ngjarjesh të zymta, duke përfshirë vrasjen në parlament të liderit të Partisë Fshatare Kroate Stjepan Radiç në qershor 1928. Me qëllim të zbutjes së krizës politike në rritje, Aleksandri pezulloi kushtetutën, ndaloi partitë politike dhe vendosi qeverinë e tij. Shumë politikanë të opozitës u arrestuan dhe u burgosën, duke shërbyer për të izoluar më tej jo-serbët e Jugosllavisë. Në përpjekje për të krijuar një identitet të mirëfilltë jugosllav, të gjitha ndjenjat nacionaliste u shtypën dhe jugosllavizmi u imponua në mënyrë agresive nga lart. Mali i Zi pushoi së ekzistuari si term gjeografik, territori i tij u përfshi në masë të madhe në Zeta Banovina. Pas vrasjes së mbretit Aleksandër në 1934 dhe Marrëveshjes Cvetkoviç-Maçek në 1939, Partia Federaliste Malazeze e mbështeti marrëveshjen, duke besuar se kjo do të çonte në pavarësi më të madhe për Malin e Zi. Megjithatë, një status i tillë si ai i arritur nga kroatët me Banovinën e Kroacisë, do të dështonte të materializohej për malazezët.
Lufta e Dytë Botërore
Pas Luftës së Prillit dhe pushtimit të Jugosllavisë nga forcat e Boshtit, Partia Federaliste Malazeze nacionaliste ofroi të bashkëpunonte me fashistët italianë, duke kërkuar një "Malin e Zi të Madh" nga lumi Neretva në Hercegovinë në Mata në Shqipëri; do të përfshinte gjithashtu Metohinë dhe Sanxhakun. Një " Mbretëri e Malit të Zi " shumë më e vogël u shpall në Asamblenë e Ditës së Shën Pjetrit më 12 korrik 1941, me pretendimet territoriale të ustashëve dhe shqiptarëve që favorizoheshin relativisht më shumë nga nazistët. Nipi i mbretit Nikolla I dhe pasardhësi i fronit, Princi Michael i Malit të Zi, u ftua të ishte Mbreti i tij dhe kreu i shtetit kukull, por ai refuzoi me forcë duke pretenduar se nuk do të bashkëpunonte me nazistët. Mali i Zi i rivendosur humbi Rrafshin e Dukagjinit dhe trojet e tij lindore ndaj Shqipërisë së Madhe, por arriti të fitojë pjesën serbe të Sanxhakut. Të gjitha partitë e tjera politike u shpallën të jashtëligjshme dhe u shpall një diktaturë nën sundimin e Sekula Drljeviqit nën mbrojtjen italiane. Një numër i anëtarëve të Partisë Federale malazeze, me në krye Novica Radoviqin, e kundërshtuan këtë vendim, sepse nuk u pranuan pretendimet territoriale dhe nuk arriti të rivendoste dinastinë Petroviq-Njegosh.
Në vitin 1945, Partia Federaliste Malazeze formoi Ushtrinë e saj Popullore Malazeze nga ish çetnikët e udhëhequr nga Pavle Gjurishiq, i cili theu besnikërinë e tij ndaj Drazha Mihailović-it dhe donte të tërhiqej në Slloveni në këmbim të njohjes nominale të lëvizjes së Drljevićit. Megjithatë, kjo aleancë midis Drljevićit dhe Đurišićit ishte jetëshkurtër dhe përfundoi me Betejën e Fushës së Lijevçes midis trupave ustash dhe Gjurishiq. Me fitoren e afërt të Aleatëve në 1945, Partia Federaliste Malazeze u shpërnda, duke u tërhequr me bashkëpunëtorët e tjerë të Boshtit në fund të vitit 1945 pasi ushtria e saj malazeze u kthye kundër saj.
Jugosllavia Socialiste
Pas Luftës së Dytë Botërore dhe ngritjes së partizanëve jugosllavë në pushtet në Jugosllavi nën Josip Broz Tito, nacionalizmi malazez u qetësua për tridhjetë vjet si rezultat i përpjekjeve të qeverisë së Jugosllavisë për të qetësuar malazezët. Përpjekje të tilla përfshinin: krijimin e një republike përbërëse të Malit të Zi brenda federatës jugosllave, njohjen e një kombësie malazeze, sponsorizimin e zhvillimit industrial të ekonomisë së mëparshme rurale të Malit të Zi, duke ofruar ndihmë financiare për Malin e Zi që ishte më i varfëri nga gjashtë republikat përbërëse dhe duke përfshirë të konsiderueshme numri i malazezëve brenda shërbimit civil. Nacionalizmi malazez u ngrit përsëri si një lëvizje nga viti 1966 deri në vitin 1967 kur filloi një përpjekje për të ringjallur kishën e veçantë ortodokse malazeze.
Pas vdekjes së Titos në vitin 1980, nacionalizmi në Mal të Zi dhe gjetkë në Jugosllavi u rrit. Duke filluar nga viti 1981, nacionalizmi malazez u forcua me mbështetësit e tij që kërkonin më shumë autonomi për Malin e Zi brenda Jugosllavisë, megjithatë një goditje e qeverisë kundër nacionalistëve malazezë midis viteve 1982 dhe 1984 mbyti përpjekjet e lëvizjes nacionaliste.
Po (teatër)
Po është një shfaqje teatrale e luajtur në teatrin Dodona në Prishtinë. Premiera e kësaj shfaqjeje ishte më 10 tetor të vitit 1998 pas së cilës pasuan edhe 4 repriza duke arritur një numër prej 393 shikuesish.
Nacionalizmi malazez
Subjektet politike nacionaliste malazeze
Aktuale:
Historike:
Víctor Ibarbo
Víctor Ibarbo (lindur më 19 Maj 1990) është një futbollist kolumbian.
Po (teatër)
Kritika
"Regjisorja Melihate Qena, që e bëri edhe dramatizimin e kësaj pjese sipas romanti "Po" të gani Xhafollit, shpalosi bukuritë më të thella të skenës, me një motiv, në shikim të parë, të lashtë dhe të njohur, por në të njëjtën kohë të ri dhe të përjetshëm. Me legjendën e murosjes, që hedhë rrënjët dhe dhembjen e vetë edhe në kohën tonë. Kësaj përmbajtje, regjisorja i dha shpirt në skenë me një harmonizim të matur për mrekulli të çdo fjale, të çdo lëvizje, të çdo tingulli dhe të çdo efekti drite duke shqiptuar dhembjen e lashtë dhe një gjuhë të re dhe krejtësisht moderne skenike, që mund ta bëjë vetëm fuqia e një krijuese të rrallë. Këtij shkëlqimi i kontribuan natyrisht edhe aktorët: Avdi Azemi, Avni Hoti, Faik Gashi, Roza Berisha, Valdet Rama, Violetë Ajazi e Vjollcë Kastrati, pas asnjë sforcim dhe pas asnjë rënje".
Víctor Ibarbo
Kombëtarja
Për reprezentacionin kolumbian ka luajtur 15 ndeshje.
Po (teatër)
Kritika
"Shfaqja "Po" ka parasysh kërkesa artistike, andaj "leximi": i sajë, mund të bëhet nga disa plane, që poashtu janë të veçanta e të rëndësishme në kuadër të inskenimit. Sigurisht, që është regjia në rend të parë që mbërrin të krijoj këtë komunikim; që ndërlidhë pamje që janë shprehëse, e poashtu me sukses ndërlidhë edhe elemente të tjera të cilat shoqërojnë veprimin në skenë. Para së gjithash, një element që është gati se dominues, është muzika e cila krijon lidhje midis veprimit e kuptimit të kërkuar., Shfaqja "Po", para së gjithash afirmon planin e lëvizjeve ku përmbajtja jepet pikërisht sipas kërkesës për shfaqje dinamike, pra, sipas mendimit se një situatë dramatike më shumë flet përmes veprimit sesa diskursit".
Nacionalizmi malazez
Secesionizmi gjuhësor
Ideja e një gjuhe të standardizuar malazeze të ndarë nga ajo serbe u shfaq pas shpërbërjes së Jugosllavisë, përmes ithtarëve të pavarësisë malazeze nga Bashkimi Shtetëror. Deri në vitin 1993, një numër intelektualësh malazezë pohonin se malazezishtja ishte një gjuhë më vete dhe se duhej të njihej si e tillë. Aspekti qendror i këtij pretendimi ishte se gjuha malazeze kërkon përdorimin e tre tingujve shtesë (dhe kështu karaktere), dhe se për këtë arsye alfabeti malazez përbëhet nga 33 karaktere, në krahasim me 30 që përdoren në alfabetin serb, bosnjan dhe kroat. . Në vitin 1994, Qendra Malazeze PEN publikoi Deklaratën e saj mbi Rrezikimin e Kulturës, Popullit dhe Shtetit Malazez, pretendimi kryesor i së cilës ishte të nënvizonte atë që ajo argumentonte ishte tentativa për asimilimin dhe shkatërrimin e të gjitha aspekteve të identitetit kulturor malazez. Në nenin 5 të deklaratës thuhet se, “Kushtetuta, ndër të tjera, serbishten e shpall si gjuhë të malazezëve, pavarësisht se gjuha malazeze ka historinë dhe konfirmimin e saj në letërsi”. Ata argumentuan se gjuha malazeze përshkruhet në kushtetutë si serbishtja e dialektit ijekavian, ishte vetëm një nga shembujt e shumtë të margjinalizimit të identitetit malazez. Në qendër të këtij argumenti ishte pretendimi se gjuha malazeze, pavarësisht se ishte baza për gjuhët serbe, kroate, bosnjane dhe malazeze, ishte shkatërruar kryesisht nga Beogradi dhe Zagrebi, të cilët kishin imponuar standardin serbo-kroat, pas Marrëveshjes së Novi Sadit në vitin 1954.
Kushtetuta e Malit të Zi nga viti 2007 thotë se malazezishtja është gjuha zyrtare e vendit, ndërsa gjuha shqipe, bosnjane, kroatishtja dhe serbishtja janë gjuhë në përdorim zyrtar.
Borëbardha dhe shtatë shkurtabiqët (teatër)
Borëbardha dhe shtatë shkurtabiqët është një shfaqje teatrale e luajtur në teatrin Dodona në Prishtinë. Premiera e kësaj shfaqjeje ishte më 8 dhjetor të vitit 1999.
Paga minimale në Shqipëri
Nga 1 janari 2021 paga minimale mujore është 30000 lekë (paga më pak se 30,000 lekë në muaj nuk janë subjekt i tatimit mbi të ardhurat) me 174 orë punë në muaj dhe paga minimale për orë është 172.4 lekë.
Dukati ynë
Dukati ynë libër me autor Axhem Çapo, red. Hasan Muçostepa. Botuar në Tiranë në vitin 1998, libri ka 544 faqe dhe me ilustrime.
Shënime: Studime sociale, etnologjia, biografia.
Kiselaku
parapamje|300px|Kiselaku Kiselaku është qytet dhe qendër e komunës në Bosnje dhe Hercegovinë. Ndodhet në veriperëndim të Sarajevës dhe në jug të Zenicës. Shtrihet në luginën e lumenjëve Fojnica, Lepenica dhe Kreshevka. Administrativisht i takon Kantonit të Bosnjës Qëndrore.
Kësulëkuqja (teatër)
Kësulëkuqja (sipas vëllezërve Grim) është një shfaqje teatrale e luajtur në teatrin Dodona në Prishtinë. Premiera e kësaj shfaqjeje ishte më 17 tetor të vitit 1998 pas së cilës pasuan edhe 7 repriza duke arritur një numër prej 1269 shikuesish.
Kritika
"Paraloja që zhvillohet deri në shfaqjen e personazheve të përrallës përfundoi para se fëmijët ta humbnin durimin. Dhe përralla po fillonte me aktivizimin e kukullës, me lëvizjen e duarve të vogla dhe me fjalët e para që i foli ajo, pasi ia vunë kësulën e kuqe në kokë. Kësula e kuqe ishte një prej shenjave të para të përrallës dhe rrjedha e ngjarjes së njohur po vazhdonte. Mirëpo, Magjistari dhe Zana shpesh i ngatërronin gjërat dhe personazhet e përrallës zhvillohen ashtu si nuk duhet. Menjëherë ndërpritej zhvillimi i ngjarjes dhe çdo gjë nisej nga e para. Rrëfimi i gabuar i ngjarjes përshkohet edhe me veprime të gabuara. Ujku nuk gëlltitë Gjyshen, por ngjanë e kundërta: Gjyshja gëlltitë Ujkun...! Meqë kjo është a pamundur, përralla kthehet sërish mbrapa. Dhe ngjarja pastaj zhvillohet si në përrallë; Ujku e han Gjyshen e më vonë edhe Kësulëkuqen, por gjuetari e mbytë ujkun dhe e shpëton Gjyshen dhe mbesën e sajë, Kësulëkuqen".
Kulla e Sali Kajtazit
Kulla e Sali Kajtazit është një monument i trashëgimisë kulturore në Kçiq i Vogël, Mitrovicë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Një natë pa hënë
Një natë pa hënë : tregime, me autor Axhem Çapo, red. Pandeli Koçi. Botuar në Tiranë në vitin 2001 nga "Art Studio Design". Libri ka 130 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, tregime dhe novela.
Muzeu i marrëdhënieve të prishura
Historia
parapamje|Muzeu i marrëdhënieve të prishura, i organizuar nga [[Kunsthaus Tacheles, ishte një hit në Berlinit në vitin 2007. ]] Muzeu u themelua nga dy artistë të Zagrebit, Olinka Vištica, një producent i filmit, dhe Dražen Grubišić, një skulptor. Pasi marrëdhënia e dashurisë së tyre katër-vjeçare erdhi fundi në vitin 2003, të dy bën shaka për ngritjen e një muzeu në shtëpinë e tij për lënien e sendeve personale. Tre vjet më vonë, Grubišić kontaktoi Vištica-n me këtë ide, këtë herë të sinqertë. Ata filluan të kërkojnë miqtë e tyre të dhurojë sende të lëna prej lidhjeve të prishura, dhe kështu lindi koleksionimi. Ajo u shfaq në publik për herë të parë në vitin 2006, në Glyptotheque Zagreb, si një pjesë e 41st Zagreb Sallon.
Çimka e shtratit
Çimka e shtratit (la:Cimex lectularius) është një nga çimkat e shtratit, parazite e njeriut e cila është pjesë e familjes 	Cimicidae, nënrend i heteroptereve.
Morfologjia
Është çimka e shtretërve më e zakonshme dhe më përshtatur në mjedisin e njeriut. Gjendet ne vendet me klimë të butë në të gjithë botën dhe është e njohur që nga kohërat e lashta.
Çimkat e shtratit të rritura janë të kuqe-errëta, me një trup oval të rrafshuar. Ato nuk kanë krahë dhe kanë qime mikroskopike që i japin atyre një pamje me vija. Çimkat e shtratit të rritura janë 5 deri 8 mm te gjata dhe lëvizin mjaft shpejtë për të shpëtuar nga ndonjë vëzhgues i kujdesshëm. Nimfat janë të tejdukshme dhe me ngjyrë më të hapur. Duke u rritur, ato bëhen gjithnjë e më të errëta dhe të mbyllura. Si të rritura, ato shpesh krahasohen me thjerrëzat ose farat mollave.
Ernst Fischer
Ernst Fischer (* 3. korrik 1899 ne Komotau, Böhmen; † 31. korrik 1972 ne Deutschfeistritz, Steiermark) ka qene nje shkrimtar austriak dhe politikan (KPÖ). Si autor ai perdorte edhe pseudonyme Peter Wieden, F. Ernst, W. Peter dhe P.(ierre) Vidal. Si politikan ai ka qene nje qeverine provizore te Renner 1945 si Sekretar shteti (nje funksion i krahasueshme me ate te nje ministri te sotem) dhe deri me 1959 Abgeordneter ne Keshillin Nacional (dhoma e larte e parlamentit).
Biografia
Ernst Fischer lindi si i biri i nje Obersti(kolonel) te Perandorise Austro-hungareze dhe mesuse per Mathematik dhe Geometrie pershkruese ne shkollen ushtarake Josef Fischer dhe i gruas se tij Agnes, me mbiemer vajzerie Planner von Wildinghof, dhe kishte nje vella Otto (1901–1980) dhe nje moter Agnes (1905–1929). Ai u rrit ne Graz, ku me 1914 u perjashtua per shkak te poezive „pornografike“ nga Realgymnasium dhe e perfundoi shkollimin e tij me 1917 si i jashtem me „Kriegsmatura“.