cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filozofia mesjetare
Hyrje
Problemet e diskutuara gjatë kësaj periudhe janë lidhja e besimit me arsyen, ekzistenca dhe thjeshtësia e Zotit, qëllimi i teologjisë dhe metafizikës dhe problemet e dijes, të universaleve dhe të individualitetit.
Rocles, Lozère
Rocles (Ocitan: Ròcla ; Shqip: Rokla) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore. Sipërfaqe prej 19.84 km katrorë dhe popullsi prej 227 banorësh në 2020.
Filozofia mesjetare
Karakteristikat
parapamje|[[Ibn Sina|Avicena]] Filozofia mesjetare i kushton theks të madh asaj teologjike. Me përjashtimet e mundshme të Avicenës dhe Averroes, mendimtarët mesjetarë nuk e konsideronin veten fare filozofë: për ta, filozofët ishin shkrimtarët e lashtë paganë si Platoni dhe Aristoteli. Megjithatë, teologjia e tyre përdori metodat dhe teknikat logjike të filozofëve të lashtë për të trajtuar çështje të vështira teologjike dhe pika të doktrinës. Thomas Aquinas, duke ndjekur Peter Damian, argumentoi se filozofia është shërbëtorja e teologjisë ( ancilla theologiae ). Pavarësisht nga kjo pikëpamje e filozofisë si shërbëtore e teologjisë, kjo nuk i pengoi mesjetarët të zhvillonin filozofi origjinale dhe novatore në sfondin e projekteve të tyre teologjike. Për shembull, mendimtarë të tillë si Agustini i Hipo dhe Thomas i Aquinas bënë përparime monumentale në filozofinë e përkohshmërisë dhe metafizikës, respektivisht.
Parimet që qëndrojnë në themel të gjithë punës së filozofëve mesjetarë janë:
Besnik Kelmendi
Jeta dhe karriera
Besnik Kelmendi ka studiuar për Menaxhim Adminstrativ dhe Tregtar në Essen, Gjermani. Gjithashtu Kelmendi është liçensuar si Pedagog në dhomën për Industri dhe tregti në IHK Essen. Gjatë periudhës Shkurt 1998 – Shkurt 2018, Kelmendi ka punuar si menaxher në firmat më të njohura në qytetin Essen. Nga Marsi i vitit 2018 e në vazhdim, Besnik Kelmendi është zyrtar në Qeverine e Landit, Nordrhein – Westfalen, Dusseldorf – Gjermani. Ai zotëron gjuhët Shqip, Anglisht, Gjermanisht, dhe Serbo-Kroatisht.
Filozofia mesjetare
Karakteristikat
Një nga gjërat më të debatuara të periudhës ishte ajo e besimit kundër arsyes. Avicena dhe Averroes të dy mbështeteshin më shumë në anën e arsyes. Agustini deklaroi se ai kurrë nuk do të lejonte që hetimet e tij filozofike të shkonin përtej autoritetit të Zotit. Anselmi u përpoq të mbrohej kundër asaj që ai e shihte pjesërisht një sulm ndaj besimit, me një qasje që lejonte besimin dhe arsyen. Zgjidhja agustiniane për problemin besim/arsye është (1) të besosh dhe më pas (2) të kërkosh të kuptosh ( fides quaerens intelectum).
Besnik Kelmendi
Veprimtaria Politike
Në pranveren e vitit 2014, Besnik Kelmendi fillojë jeten politike duke u bërë anëtar i CDU-së në qytetin Essen. Më pas Kelmendi mori postin Nënkryetar i Komisionit për Marrëdhënie me Bashkimin Evropian në kuadër të CDU-së për qytetin Essen. Ai është një nga themeluesit e UDAI e V “Unioni Gjermano-Shqiptar për Integrim e. V.” dhe zëvendëskryetar i Federatës së Shoqatave Shqiptare në Gjermani. Në Shtator 2020, Kelmendi u zgjodh kandidate për Asamblen e Këshillit të Integrimit në qytetin Essen, nga ku partia CDU Essen, fitoj zgjedhjet Komunale me 54.3%. Prill 2021, Besnik Kelmendi emerohet koordinator per marredheniet e partis si motra CDU/LDK, dhe më pas emërohet anëtar i departamentit marrëdhënieve ndërkombetare në partine e LDK-së. Kelmendi është anëtar aktive në çështjet kombëtare dhe pjesë e forumeve/ komisioneve të ndryshme brenda partis CDU Essen.
Filozofia mesjetare
Përmbledhje
Johannes Scotus Eriugena (rreth 815 – 877), pasardhësi i Alkuinit të Jorkut si kreu i Shkollës së Pallatit, ishte një teolog irlandez dhe filozof neoplatonik. Ai shquhet për përkthyer dhe komente mbi veprën e Pseudo-Dionisius, që fillimisht mendohej të ishte nga epoka apostolike. Rreth kësaj periudhe u shfaqën disa polemika doktrinore, si çështja nëse Perëndia i kishte paracaktuar disa për shpëtim dhe disa për dënim. Eriugena u thirr për të zgjidhur këtë mosmarrëveshje. Në të njëjtën kohë, Paschasius Radbertus ngriti një pyetje të rëndësishme për praninë reale të Krishtit në Eukaristinë. A është pritësi i njëjtë me trupin historik të Krishtit? Si mund të jetë i pranishëm në shumë vende dhe shumë herë? Radbertus argumentoi se trupi i vërtetë i Krishtit është i pranishëm, i mbuluar nga pamja e bukës dhe verës, dhe është i pranishëm në të gjitha vendet dhe në çdo kohë, me anë të fuqisë së pakuptueshme të Zotit.
Kjo periudhë dëshmoi gjithashtu një ringjallje të bursave. Në Fleury, Theodulphus, peshkopi i Orleans, themeloi një shkollë për fisnikët e rinj të rekomanduar atje nga Karli i Madh. Nga mesi i shekullit të nëntë, biblioteka e saj ishte një nga më të gjithanshmet e mbledhura ndonjëherë në Perëndim, dhe studiues të tillë si Lupus of Ferrières (v. 862) udhëtuan atje për të konsultuar tekstet e saj. Më vonë, nën drejtimin e Shën Abbo të Fleury-t (abati 988–1004), kreu i shkollës së reformuar të abacisë, Fleury gëzoi një epokë të dytë të artë.
Remigius of Auxerre, në fillim të shekullit të dhjetë, prodhoi glosarin ose komente mbi tekstet klasike të Donatus, Priscian, Boethius dhe Martianus Capella. Periudha karolingiane u pasua nga një epokë e vogël e errët që u pasua nga një ringjallje e qëndrueshme e të mësuarit në shekullin e njëmbëdhjetë, e cila i detyrohej shumë rizbulimit të mendimit grek nga përkthimet arabe dhe kontributet myslimane të tilla si " Për shpirtin " e Avicenës.
Periudha nga mesi i shekullit të njëmbëdhjetë deri në mesin e shekullit të katërmbëdhjetë njihet si periudha 'mesjetare e lartë' ose 'skolastike'. Në përgjithësi pranohet të fillohet me Shën Anselmin e Kanterburit (1033–1109) një filozof, teolog dhe zyrtar i kishës italiane, i cili është i famshëm si krijuesi i argumentit ontologjik për ekzistencën e Zotit.
Universitetet u zhvilluan në qytetet e mëdha të Evropës gjatë kësaj periudhe dhe urdhrat rivalë klerikësh brenda Kishës filluan të luftojnë për kontroll politik dhe intelektual mbi këto qendra të jetës arsimore. Dy urdhrat kryesorë të themeluar në këtë periudhë ishin françeskanët dhe dominikanët. Françeskanët u themeluan nga Françesku i Asizit në 1209. Udhëheqësi i tyre në mesin e shekullit ishte Bonaventura, një tradicionalist që mbrojti teologjinë e Agustinit dhe filozofinë e Platonit, duke përfshirë vetëm pak nga Aristoteli me elementët më neoplatonistë. Pas Anselmit, Bonaventure supozoi se arsyeja mund ta zbulojë të vërtetën vetëm kur filozofia ndriçohet nga besimi fetar. Shkrimtarë të tjerë të rëndësishëm françeskanë ishin Duns Scotus, Peter Auriol dhe William of Ockham.
Në të kundërt, rendi Dominikan, i themeluar nga Shën Dominiku në 1215, vuri më shumë theks në përdorimin e arsyes dhe përdori gjerësisht burimet e reja Aristoteliane që rrjedhin nga Lindja dhe Spanja maure. Përfaqësuesit e mëdhenj të të menduarit Domenikane në këtë periudhë ishin Albertus Magnus dhe (veçanërisht) Thomas Aquinas, sinteza artizanale e racionalizmit grek dhe doktrinës së krishterë përfundimisht arriti të përcaktojë filozofinë katolike. Akuini vuri më shumë theks te arsyeja dhe argumentimi dhe ishte një nga të parët që përdori përkthimin e ri të shkrimit metafizik dhe epistemologjik të Aristotelit. Ky ishte një largim domethënës nga mendimi neoplatonik dhe agustinian që kishte dominuar pjesën më të madhe të skolasticizmit të hershëm. Akuini tregoi se si ishte e mundur të përfshihej shumë nga filozofia e Aristotelit pa rënë në "gabimet" e komentatorit Averroes.
Në filozofinë natyrore dhe filozofinë e shkencës, filozofët mesjetarë u ndikuan kryesisht nga Aristoteli. Megjithatë, nga shekulli i katërmbëdhjetë e tutje, përdorimi në rritje i arsyetimit matematik në filozofinë natyrore përgatiti rrugën për ngritjen e shkencës në periudhën e hershme moderne. Teknikat më matematikore të arsyetimit të William Heytesbury dhe William of Ockham janë tregues të kësaj prirjeje. Kontribues të tjerë në filozofinë natyrore janë Alberti i Saksonisë, John Buridan dhe Nicholas of Autrecourt. Shihni edhe artikullin mbi tezën e Vazhdimësisë, hipotezën se nuk kishte një ndërprerje radikale midis zhvillimit intelektual të mesjetës dhe zhvillimeve në periudhën e Rilindjes dhe atë të hershme moderne.
Historiani i madh i logjikës I.M. Bochenski e konsideroi Mesjetën si një nga tre periudhat e mëdha në historinë e logjikës. Nga koha e Abelardit deri në mesin e shekullit të katërmbëdhjetë, shkrimtarët skolastikë rafinuan dhe zhvilluan logjikën aristoteliane në një shkallë të jashtëzakonshme. Në periudhën e mëparshme, shkrimtarë si Peter Abelard shkruan komente mbi veprat e logjikës së vjetër ( Kategoritë e Aristotelit, Mbi interpretimin dhe Isagoge e Porfirit ). Më vonë, u ngritën departamente të reja të kërkimit logjik dhe u zhvilluan nocione të reja logjike dhe semantike. Për zhvillimet logjike në mesjetë, shihni artikujt mbi pazgjidhshmërinë, detyrimet, vetitë e termave, silogizmin dhe sofizmin. Kontribues të tjerë të mëdhenj në logjikën mesjetare përfshijnë Albertin e Saksonisë, John Buridan, John Wyclif, Paul i Venecias, Peter i Spanjës, Richard Kilvington, Walter Burley, William Heytesbury dhe William of Ockham.
Filozofia mesjetare e mendjes bazohet në veprën De Anima të Aristotelit, një vepër tjetër e zbuluar në Perëndimin Latin në shekullin e dymbëdhjetë. Ajo u konsiderua si një degë e filozofisë së natyrës. Disa nga temat e diskutuara në këtë fushë përfshijnë:
Shkrimtarët të shquar në këtë fushë përfshijnë edhe Shën Agustinin, Duns Scotus, Nicholas of Autrecourt, Thomas Aquinas dhe William of Ockham.
Në fushën e etikës dallohen shkrimtarë të tillë si Anselm, Augustine, Peter Abelard, Scotus, Peter i Spanjës, Aquinas dhe Ockham. Shkrimtarët e teorisë politike përfshijnë Dante, John Wyclif dhe William of Ockham.
Dritlind Noci
Biografia
Dritlind Noci ka lindur me date 04.07.1993 ne Gjakove.
Kovanlluku
Kovanlluk (serbisht: Кованлук/Kovanluk) është fshat në komunën e Meroshinës, Serbi.
Mizë (Lushnje)
është një fshat në Bashkinë Divjakë në rrethin e Lushnjes të Shqipërisë.
Uta Ibrahimi
Flutura Ibrahimi e njohur më shumë si Uta Ibrahimi (lindur më 1983 në Gjilan) është një alpiniste shqiptare nga Kosova, shqiptarja e parë që u ngjit në Mont Everest, majën më të lartë në botë.
Biografia
Uta Ibrahimi u lind më 27 nëntor të vitit 1983 në Gjilan. U lind dhe u shkollua në vendlindje dhe diplomoi në Fakultetin Ekonomik të Universitetit të Prishtinës si dhe posedon 12 vite përvojë pune në marketing. Për shtatë vite ka punuar si ‘’director of Ogilvy Karrota’’ agjenci e marketingut që ka perfshi klientë të bizneseve të mëdha. Përveç kësaj ka qenë aktiviste e të drejtave të njeriut, pjesëmarrëse e kampanjave sociale që i kanë ndihmu gratë dhe fëmijët, për pesë vite ka qenë menaxhere e marketingut të festivalit të shquar për dokumentarë DokuFest, organizatore e eventeve, asistente e lëndës së marketingut në universitetin Iliria si dhe në vitin 2017 ka qenë anëtare e jurisë për ‘’green documentaries’’. Edhe pse ka qenë mjaft e zonja në profesionin e saj, ajo kuptoi që puna që po bën nuk është puna e ëndrrave të saj ( her dream job) dhe kështu në vitin 2015 la punën  e saj në Karrota. Pas asaj ajo filloi karrierën e saj si një alpiniste, udhërrëfyese dhe si një ‘’active hiker’’. Uta ndjek edhe shumë projekte turistike duke përfshirë : Via Dinarica Project ose Reel Rock Festival, Giz Project në Shqipëri (turizëm ndërkufitar në Majën e Sharrit). Udhëheq kompaninë turistike Butterfly Outdoors Adventure  në Ballkan dhe organizon udhëtime për hiking, joga, çiklizëm,  si dhe ekskursione të vogla për fëmijë me nevoja të veçanta.
Uta është e bindur që aktivitetet në natyrë ndikojnë fuqishëm në mirëqenien fizike dhe emocionale të njerëzve. Synimi i saj kryesor është promovimi i bukurive natyrore të Kosovës dhe të Shqipërisë në botë.
Lista e ngjitjeve të mëdha
parapamje|Uta Ibrahimi pas ngjitjes së majes Mount Everest
Arritjet e saj
Uta për faktin që është femra e parë shqiptare që ka ngjit majen e Mont Everestit është frymëzim për të gjithë të rinjtë që të ndjekin ëndrrat e tyre. U zgjodh si Ambasadorja e parë e kompanisë Bight Gear si dhe u zgjodh një nga 6 alpinistet më të mira në botë që do të ngjesin majën e katërt më të lartë në botë Lhotse South Face (8516m).
Chastanier
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Chastanier (Ocitanisht: Chastanhièr ; Shqip: Shastani) është një fshat dhe komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore.
Arsimi joformal
Arsimi joformal përfshin ose nënkupton situata të ndryshme mësimore të strukturuara të cilat nuk kanë nivelin e tyre të kurrikulës, planprogramit, akreditimit apo çertifikimit dhe që nuk lidhen me "mësimin formal", por kanë më shumë strukturë sesa ato të lidhura me "mësimin informal", e që zakonisht ndodh në mënyrë të natyrshme dhe spontane si pjesë e aktiviteteve të tjera. Këto formojnë tre stilet e të mësuarit të njohura dhe të mbështetura edhe nga organizata OECD. Arsimi joformal i referohet të nxënit tjetër, jashtë atij që ofrohet nëpërmjet programeve të përshkruara në përkufizimin “arsimi formal”. Arsimi dhe aftësimi joformal nënkupton mësimin i cili është i shtrirë në aktivitetet e planifikuara, por i cili nuk emërtohet në mënyrë eksplicite si mësim (në kuptimin e objektivave mësimore, kohës ose përkrahjes së mësimit). Nga pikëpamja e nxënësit, mësimi joformal është i qëllimshëm.
Şehzade Cihangir
Şehzade Cihangir (turqishtja osmane: شهزاده جهانگير; 9 dhjetor 1531 - 27 nëntor 1553) ishte një princ osman, fëmija i gjashtë dhe më i riu i Sulltan Sulejmanit të Madhërishëm dhe gruas së tij Hurrem Sultan. parapamje|Tyrbeja
Jeta
Cihangir lindi më 9 dhjetor 1531 në Kostandinopojë gjatë mbretërimit të babait të tij, Sulejmanit të Madhërishëm. Nëna e tij ishte Hyrem Sultan, vajza e një prifti ortodoks, e cila ishte konkubina e Sulltanit aktual në atë kohë. Në vitin 1533 ose 1534, nëna e tij, Hurrem, u lirua dhe u bë gruaja e ligjshme e Sulejmanit. Ai kishte katër vëllezër më të mëdhenj, Şehzade Mehmed, Şehzade Abdullah, i cili vdiq në moshën tre vjeçare, Şehzade Selim (Selimi II i ardhshëm) dhe Shehzade Bajazid, dhe një motër më e madhe Mihrimah Sultan. Ai u arsimua së bashku me vëllezërit e tij më të mëdhenj nën mbikëqyrjen e kohës së tij. Shkruante poezi nën pseudonimin Zarifi, si dhe interesohej edhe për kaligrafinë.
Në vitin 1539, Cihangir dhe vëllai i tij i madh Bayezid u rrethprenë dhe motra e tyre Mihrimah u martua me Rüstem Pashën. Festimet kolektive zgjatën pesëmbëdhjetë ditë. Në mars 1547, Cihangir dhe nëna e tij udhëtuan për në Manisa, duke vizituar plakun e tij Selimin, i cili ishte transferuar atje pas vdekjes së Mehmedit në vitin 1543, dhe kaloi një muaj atje. Në vitin 1548, ai shoqëroi të atin në ekspeditën e dytë të Iranit.
Vdekja
Në ekspeditën e tretë të Iranit, Cihangir së bashku me të atin u nisën nga Stambolli dhe arritën në fushat e Ereğli. Şehzade Mustafa, gjithashtu mbërriti me trupat e tij nga Konia, ku u mbyt nga rojet e babait të tyre më 6 tetor 1553. Meqenëse Cihangir vdiq në Aleppo jo shumë kohë pas këtij incidenti më 27 nëntor 1553, u bë një teori e përhapur se ai kishte vdekur si pasojë e tronditjes dhe pikëllimit të shkaktuar nga ekzekutimi i vëllait të tij. Një burim madje u përpoq të pretendonte se ai kreu vetëvrasje kur dëgjoi lajmin. Megjithatë, kjo kryesisht është hedhur poshtë si e pasaktë për shkak të mungesës së provave mbështetëse për ndonjë afërsi mes dy gjysmëvëllezërve. Përkundrazi, tani kuptohet se vdekja e Cihangir erdhi si rezultat i drejtpërdrejtë i problemeve kronike shëndetësore që ai u dokumentua se vuante gjatë gjithë jetës së tij.
Në kulturën popullore
Në serialin televiziv Sulejmani i Madhërishëm, Shehzade Xhihangir luhet nga aktori turk Tolga Sarıtaş.
Mësimi informal
Mësimi informal përfshinë çdo lloj mësimi që nuk bëhet në mënyrë formale ose joformale, të tilla si mësimi i vetëdrejtuar ose të mësuarit nga përvoja. Mësimi informal është i organizuar ndryshe nga mësimi formal dhe joformal, sepse nuk ka një objektiv të caktuar në aspektin e rezultateve të të nxënit dhe nuk është kurrë i qëllimshëm nga pikëpamja e nxënësit. Për të gjithë nxënësit kjo përfshin ndërtimin heuristik të gjuhës, socializimin, enkulturimin dhe lojën. Mësimi joformal është një fenomen i përhapur dhe i vazhdueshëm i të mësuarit nëpërmjet pjesëmarrjes ose mësimit përmes krijimit të njohurive, në kontrast me pikëpamjen tradicionale të mësimit të përqendruar tek mësuesit nëpërmjet përvetësimit të njohurive. Mësimi informal është gjithashtu mësim që rezulton nga aktivitetet ditore të lidhura me punën, familjen ose kohën e lirë. Si i tillë ai nuk është i autorizuar ose strukturuar në aspektin e qëllimeve, kohës ose përkrahjes mësimore. Në shumicën e rasteve, mësimi informal është i paqëllimshëm nga perspektiva e kandidatit. Rezultatet mësimore informale zakonisht nuk shpiejnë në certifikim por mund të validohen dhe certifikohen në kuadër të skemës së njohjes së mësimit paraprak. Mësimi informal referohet edhe si mësim praktik (eksperimental), plotësues apo i rastësishëm.
Edmond Azemi
Edmond Azemi (lindi më 10 shtator 1980) është basketbollistë kosovarë i cili luan për Sigal Prishtina në Superligën e Kosovës në Basketboll dhe në Ligën Ndërkombëtare të Basketbollit në Ballkan. Edmondi është një prej basketbollistëve më të suksesshëm në historinë e Kosovës. Gjatë karrierës së tij, ai më së shumti ka luajtur në Sigal Prishtina ku fitoi 10 herë Superligën e Kosovës të Basketbollit, 9 herë Kupën e Kosovës, 3 herë Superkupën e Kosovë D dhe 1 herë Ligën e Ballkanit.
Edmondi luan në kombëtaren kosovare të basketbollit prej vitit 2011. Ai ishte pjesë i Federatës Shqiptare të Basketbollit nga viti 2004 deri më 2010. Azemi ka pasaportën kroate.
Jeta personale
Edmondi lindi në Dobojë, Bosnja dhe Hercegovina. Babai i tij është kosovarë dhe nëna e tij është kroate. Ai kaloi jetën në Prishtinë dhe filloi karrierën e tij në Sigal Prishtina. Tani ai jeton në Prishtinë, është i martuar dhe ka dy fëmijë.
Sezoni 2005-2010
Në sezonin 2005-2006, Edmond Azemi luajti në KB Valbona Tropojë në Ligën e Basketbollit të Shqipërisë dhe poashtu në Eurokupë ku ai ishte një nga lojtarët më të mirë të skuadrës së tij. Gjithashtu në sezonin 2005-2006, ai luajti në Sigal Prishtina ku mesatarisht shënoi 10,3 pikë dhe 2,6 asistime. Në sezonin 2006-2007 shkoi për të luajtur për Körfuknattleiksdeild KR. Pastaj prej Islandës u kthye në Kosovë në Sigal Prishtina për të luajtur vetëm 2 sezone dhe shkoi në Maqedoni për luajtur për KK Lirija ku luajti 13 ndeshje.
Shpirtra në korridor
Shpirtra në korridor, roman me autor Adrian Dule. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2005. Libri ka 302 faqe.
Ibn el-Hatab
Ai u shtua gjithashtu në listën e kërkuar të Interpolit me akuza për terrorizëm, nën presionin e Federatës Ruse.
Ai ishte i njohur për përsosmërinë e tij akademike, pasi mbaroi shkollën e mesme me një specializim shkencor në masën 94%, gjë që e ndihmoi të hynte në kompaninë Aramco në qytetin e Dhahranit, në Arabinë Saudite lindore, si student praktikant, në të cilën ai merrte 2500 rialë në muaj, por ai i braktisi të gjitha këto pas ngjarjeve të para në Afganistan.
Ai filloi udhëtimin e tij në Afganistan në 1988 dhe mori pjesë në shumicën e operacioneve të mëdha në luftën civile afgane që nga viti 1988, duke përfshirë betejën e Xhalalabad dhe Khost dhe betejën e Kabulit në 1993. Ai gjithashtu fliste katër gjuhë, arabisht, rusisht, anglisht dhe pashtu.
Ai vdiq në fillim të muajit Seferi të vitit 1423 hixhri që korrespondon me 20 mars 2002, në moshën 33 vjeçare si rezultat i një operacioni atentati nga një prej muxhahidëve spiunë të dyfishtë të cilin e kishte inflitruar ushtria ruse në mesin e muxhahidëve nga Dagestani. Ai i dha një mesazh të helmuar Hatabit që çoi në vdekjen e tij. Trupi i Hatabit u fotografua pas vdekjes nga ushtrinë ruse dhe prej andej në mediat ruse.
Hatabi ishte një selefist në xhihadin e tij, pasi ai besonte se zbatimi i ligjit të Zotit është qëllimi i xhihadit, ashtu siç mbështetja e muslimanëve është një detyrë legjitime që nuk mund të lihet. Ai u dalluar pë planifikimet dhe idetë e tij ushtarake, teoritë e tij mbi xhihadin dhe tezat e tij u diskutuan shumë nga ushtria për një periudhë kohore. Ato u analizuan për nga tiparet dhe përfitimet e tyre, të cilat një nga ekspertët rusë i përshkroi si djallëzore dhe një ekspert tjetër i përshkroi ato si satanike.
Emri i tij iu dha gjithashtu një granate të bërë vetë që u quajt Hatabka (e bërë dhe e përdorur nga muxhahidët në Kaukazin e Veriut me karakter dhe formë sovjetike.
Rritja e tij
Khattab lindi në Arar në veri të Mbretërisë së Arabisë Saudite dhe qëndroi atje derisa mbaroi klasën e katërt në moshën dhjetë vjeçare. Në Ara babai e merrte së bashku me vëllezërit e tij ënëzonat malore dhe i mësonte të ishin të ashpër dhe të guximshëm. Kjo atmosfere filloi të linte gjurmët e saj tek Hatabi. Babai i tij më vonë u shpërngul në qytetin e Thakbas pranë Damamit. Sa i përket nënës së tij, ajo është ende gjallë. Ajo është e bija e Muhja' bin Ismail bin Muhammed Al-Shamlani nga Hail jugor. Babai i saj shkoi nga Hail jugor në Siri dhe atje lindi edhe nëna e Hatabit. Hatabi kishte pesë vëllezër dhe ai ishte i fundit në radhë. Shtëpia e familjes Hattab ishte si çdo shtëpi tjetër në atë kohë për sa i përket dashurisë për fenë dhe vëmendjes ndaj ritualeve të saj të dukshme, por ishte më e lartë se shumë shtëpi për t'i kushtuar vëmendje kasetës islame dhe revistës islame, e cila ishte pothuajse jo-ekzistente në atë kohë.
Rinia e tij
Etapa e rinisë së tij ishte plot me situata, duke përfshirë atë që një ditë ai doli për të hipur në makinën e tij dhe brenda motorit të makinës ishte një mace. Kështu që ai e ndezi makinën dhe macja u bë copash. Ajo ishte nje dite shumë e veshtire per Samerin, pasi vellezerit e tij Mansour dhe Maher e mbartën në krahë dhe ai pothuajse u shua. Atij i dilnin lotë nga syte per shkak te asaj maceje. Ai pyeste dhe bertiste nese ajo vdiste. Ai gjithashtu i pelqente te perkedhelte femijet ne rininë e tij kur ishte gjimnazist duke i mbajtur në shpinë dhe në gjoks. Ai u thoshte atyre mund te hipnin në shpinën e tij dhe ta godisnin ate ne kokë. Kjo gjë që i shtonte atij shumë lumturi ne zemrën e tij, Hatabi njihej si pronari i xhepit të zbrazët. Parate nuk kishin fat te qendronin në xhepin e tij që në rininë e tij dhe vëllezërit e tij u zotuan se nuk do t'i jepnin asgjë nëse ai do t'u kërkonte diçka, jo për shkak të urrejtjes në të, por nga frika se ai mund te shpenzonte shuma te medha. Vëllai i tij Maheri thote: “I premtova vetes se nuk do t'i jepja atij asgjë, sepse nëse ia japim, ai do t'i shpenzonte bujarisht për njerëzit. Por Hatabi kishte një metodë bindjeje, kështu që ai vinte tek unë dhe më fliste për një kohë derisa te merrte atë që kisha. Ai kishte fjalë të ëmbla dhe ne nuk mund t'i refuzonim atij kurrë një kërkesë."
Afganistani
Hatabi emigroi në Afganistan në moshën 18 vjeçare dhe iu bashkua Muxhahidëve, ku u trajnua me ta në Afganistan për të marrë pjesë në luftën kundër forcave të rregullta dhe speciale sovjetike dhe Kabul në vitin 1993, ku ai kaloi periudhën ndërmjet viteve 1989 dhe 1994 në Afganistan, gjatë së cilës u takua me themeluesin e xhihadit të al-Kaedës Osama bin Laden, dhe në vitin 1994 ai u emërua nga xhihadistët si zyrtar ushtarak për trajnimin e Muxhahidëve. kamp në Khost, në të cilin ai ishte në gjendje të stërvitte qindra muxhahidë çeçenë, turq dhe taxhikë për të luftuar në revolucionin separatist çeçen të Jowhar Dudayev nga Rusia, duke përfituar nga lidhjet dhe lidhjet e tij me Al-Kaedën për të forcuar xhihadin çeçen. Disa informacione dhe lajme u publikuan nga partitë armene që tregonin pjesëmarrjen e Khattab dhe disa nga shokët e tij nga Çeçenia në luftën e Armenisë dhe Azerbajxhanit në mbrojtje të të drejtave të myslimanëve të Azerbajxhanit. Thuhej gjithashtu se ai kishte një rol xhihadist në mbrojtjen e myslimanëve në Bosnje kundër serbëve, lidhur me udhëzimin dhe trajnimin.
Çeçeni
Hatabi u largua nga Afganistani me një grup prej tetë muxhahidinësh direkt në Çeçeni. Kjo ndodhi në pranverën e vitit 1995. Katër vjet më vonë, përvoja e Khattab në Afganistan dhe Taxhikistan bëri të duket se ishte një lojë fëmijësh. Zyrtarët në ushtrinë ruse thonë: "Sipas statistikave të tyre, numri i ushtarëve të vrarë gjatë tre viteve të luftës në Çeçeni e tejkaloi numrin e ushtarëve që u vranë gjatë dhjetë viteve të luftës në Afganistan."
Çeçenia ishte stacioni më i rëndësishëm në jetën e tij, pasi ai ishte një udhëheqës i muxhahedinëve arabë atje, dhe kishte një rëndësi të madhe ushtarake si planifikues dhe bashkëpunëtor, pasi bashkëpunoi me liderin çeçen Shamil Basiev në shumë operacione në Çeçeni dhe Dagestan dhe pasi ai ishte në gjendje të detyronte forcat ruse të shpallnin një armëpushim në luftën e parë çeçene në 1996. Ne vetvete ai mendonte për qëndrimin ose largimin e tij nga Çeçenia dhe per kthimin në Taxhikistan, veçanërisht pasi ai erdhi aty vetëm për të ofruar ndihmë dhe nuk kishte ndërmend të banonte atje. Por kur pa xhihadin, shpirti i tij filloi ta tundonte të qëndronte, por me shumë hezitim.
Ai vizatonte një hartë rreth çdo rajoni në të cilin donte të punonte, qoftë në aspektin e vendeve, natyrës, zakoneve apo njerëzve. Kur shkoi në Çeçeni, ai nuk e dinte realitetin e këtij rajoni, kështu që u bë televizioni dhe gazetari që kalonte mes njerëzve dhe organizonte takime me ta, duke u bërë pyetje dhe duke ndjerë dometheniet e rëndësishme në përgjigjet e tyre. Thuhet se ai u takua edhe me Shamil Basajevin në këtë mënyrë, por situata që i tronditi ndjenjat dhe i trazoi emocionet ishte takimi i tij me një plakë, te cilën ai e pyeti : «Çfarë kerkoni prej luftes kundër rusëve?" Plaka i tha: «Ne duam qe ruset te largohen dhe pastaj Islami te kthehet serish tek ne.” Ai e pyeti «A ke ndonjë gjë për të ofruar për xhihad ?” Ajo tha: « Unë nuk kam gje tjeter perveç kesaj palltos, të cilën do ta jap në rrugen e Zotit.» Ajo që e bëri Hatabin të qante fort dhe mjekra i ishte lagur nga lotët, kështu që kjo plakë ishte arsyeja e mbijetesës së Hatabit. Një nga vendimet e tij më të rëndësishme është se ai e vuri udhëheqjen ushtarake në duart e çeçenëve. Ai e njihte popullin çeçen për mbrojtjen e tyre, për tokën dhe racën e tyre, kështu që ai kishte frikë se kjo do të ishte një pikë hyrëse për përçarjen e xhihadit përmes agjentëve dhe tradhtarë që zotëronin këtë lloj dinakerie. Gjithashtu, kishte sufi që përpiqeshin të hiqnin konsensusin popullor rreth tij duke i kujtuar origjinën e tij joçeçene. Hatabi hyri nën udhëheqjen e Dzhokar Dudajevit, ish-udhëheqësit çeçen, te cilin Hatabi e admironte atë për butësinë dhe sjelljen e tij të mirë. Pozita e tij u ngrit edhe me lart ne zemren e Hatabit kur e pyeti duke i thënë: «Cili është qëllimi yt i xhihadit, o Dudajev?" Udhëheqësi çeçen tha: «Kaukazi që u zhvendos në diasporë për dhjetëra vjet ëndërron të kthejë Islamin në tokën e tij. »
Operacionet dhe vendndodhjet
Më 16 prill 1996, Hatabi udhëhoqi një nga operacionet më të guximshme, që ishte një pritë në Shatoi, në të cilën ai udhëhoqi një grup prej 50 muxhahedinësh për të sulmuar dhe eliminuar një kolonë të ushtrisë ruse të përbërë nga 50 makina që largoheshin nga Çeçenia. Burimet thonë se u vranë 223 ushtarë, mes të cilëve 26 oficerë. Pesëdhjetë makina u shkatërruan plotësisht dhe ky operacion rezultoi me shkarkimin e tre gjeneralëve dhe vetë Boris Jelcini e njoftoi këtë operacion në parlamentin rus. Helikopter me antitank AT-3 Sager raketa dhe përsëri i gjithë operacioni u regjistrua në kasetë video, Një grup luftëtarësh të tij morën pjesë gjithashtu në ofensivën e famshme të Groznit në gusht 1996 të udhëhequr nga komandanti çeçen Shamil Basajev.
Emri Hatab u shfaq përsëri në skenë më 22 dhjetor 1997 kur ai udhëhoqi një grup prej njëqind muxhahidinësh çeçenë dhe joçeçenë dhe sulmoi brenda territorit rus dhe në një thellësi prej 100 km Komandën e Përgjithshme të Brigadës 136 të Mekanizuar, duke shkatërruar 300 makina dhe duke vrare shumë ushtarëve rusë. Dy ranë dëshmorë në këtë proces. Në mesin e muxhahedinëve, duke përfshirë një nga udhëheqësit e lartë nga Egjipti në grupin Hatabit, pas tërheqjes së forcave ruse nga Çeçenia në vjeshtën e vitit 1996. Hatabi u bë shtetas hero në Çeçeni dhe atje u nderua me Medaljen e Guximit dhe Trimërisë nga qeveria çeçene, që gjithashtu i dha gradën e gjeneral-majorit në një ceremoni ku morën pjesë Shamil Basajev dhe Salman Rudjev, të cilët janë udhëheqës në luftën çeçene. Para vrasjes së Dzhohar Dudajevit, Hatabi ishte i respektuar prej tij. Vlen të përmendet se Hatabi u mbijetoi disa atentateve, duke përfshirë kur ai po ngiste një kamion të madh rus që shpërtheu dhe u bë gërmadhë. Kushdo që ishte pranë tij vdiq, ndersa vete Hatabi nuk pati asnjë gërvishtje.
Shpërthimet e vitit 1999
Shërbimi rus i inteligjencës akuzoi muxhahedinët çeçenë për shperthimet e vitit 1999 në lagjet e banuara, duke e përshkruar Hatabin si organizatorin e tyre: «Ne nuk jemi nga ata njerëz që vrasin civilë paqësorë e të pambrojtur, veçanërisht ata që flenë. » Opinionet ndryshuan për bombardimet, pasi ekspertët u ndanë në dy grupe. Një grup ekspertësh të çështjeve ruse dhe ushtarake i analizuan shperthimet si të rreme dhe të bëra nga inteligjenca ruse me qëllim nxitjen popullore dhe politike për operacionet ushtarake kundër Çeçenisë, ndërsa të tjerët konfirmuan shenjat e ekspertëve guerrilë xhihadistë në incident.
Atentanti ndaj tij
Ka patur shumë thashetheme për vdekjen e Hatabit, duke përfshirë lajmin për vrasjen e tij në një kurth të vendosur për të në fshatin Doisi në rajonin Bumkisi të Gjeorgjisë më 28 prill 2002, por më vonë u bë e qartë se lajmi kishte qenë rreme dhe i gabuar. Ai gjithashtu mbijetoi një herë nga një shpërthim i fuqishëm mine që e plagosi në stomak dhe ne pjesët e poshtme të trupit. Në të njëjtin vit 2002 - ushtria ruse ishte në gjendje të kryente një atentat specifik ndaj Hatabi, ku një agjent nga Dagestani i infiltruar në radhët e Muxhahidëve i dha atij një mesazh te helmuar që çoi drejt vdekjes. Këshilli ushtarak i Shuras (konsultes) nuk e njohu vrasjen e Hatabit deri dy javë pas vdekjes së tij, ku lëshoi një deklaratë zyrtare duke shpjeguar vdekjen e tij dhe se si deprtoi video e trupit të Hatabit pas vdekjes së tij në ushtrinë ruse dhe prej andej në mediat ruse. Sa i përket detajeve të atentatit, ato janë se një nga komandantët arab në terren dërgoi një lajmëtar tek Hatabi, duke i çuar një mesazh të shkruar dhe në mes të rrugës, Hatabi dërgoi një lajmëtar prej tij për të marrë mesazhin. Por lajmetari i dërguar nga Hatabi ishte agjent - Ibrahim Alawi Dagestani - kështu që ai futi helm në mesazh dhe sapo mori letrën, pasi e preku helmin me dore, ai vdiq pas vetëm pesë minutash. Letra vinte nga nëna e Hatabit nga Arabia Saudite, por ajo nuk nuk arriti tek hatabi, pasi ra në duart e inteligjencës ruse, e cila po përgatitej të fillonte një sulm gjithëpërfshirës dhe të gjerë ndaj muxhahidëve arabë dhe kaukazianë në malet me dëborë të Kaukazit. Por kur e morën këtë leter, rusët e shfrytëzuan atë dhe planifikuan me anë të tij vrasjen e komandantit Hatab Al-Suwailem, ne një operacion që mori 6 muaj punë dhe planifikim dhe përfundimisht rezultoi i suksesshëm. Muxhahidët nuk e harruan Hatabin, kështu që vrasësi i tij - Ibrahim Alaouri - u ndoq prej tyre u likuidua në Baku të Azerbajxhanit me urdhër të shokur bashkeudhetar te Hatabit Shamil Basajev. Edhe pse muxhahidët e mbajtën te fshehte lajmin për vdekjen e tij në interes të xhihadit derisa situata u rregullua, lajmi për vdekjen e tij doli pasi videokaseta e trupit te Hatabit e filmuar nga muxhahidët ra në duart e forcave ruse dhe forcat ruse morën iniciativën për publikimin e kasetës. Babai i Hatabit kishte dëshirë ta shihte para vdekjes dhe e priti ate per vite dhe vite, se ndoshta një ditë fytyra e Hatabit do t'i shfaqej tek dera, por babai e dinte që shikimi i djalit të tij ishte shumë i vështirë. Shpirti i babait të tij u largua dhe dëshira e tij nuk u plotësua. Hatabi në një rast tha: "Kush jeton i vogel vdes i vogel dhe kush jeton i madh vdes i madh."
Ndonëse Hatabi është një musliman arab dhe megjithëse është një lider i njohur në vendet e botës, asnjë kanal arab, përveç Al- Jazeera -s, nuk tregoi ndonjë interes për të. Al-Jazeera ishte kanali pare qe trajtoi kaq shume kete lajm, duke i dedikuar atij nje program te vecante. Ndersa kanalet e jo arabe e ndiqnin shume interes kete ngjarje. Transmetimi televiziv ne Rusi u ndërpre për të paraqitur deklaratën e Ministrisë së Mbrojtjes në lidhje me vrasjen e Hatabit, lajm i cili u u shfaq disa herë atë natë dhe të nesërmen. Përmes pjesëmarrjes së shikuesve dhe intervistave u mbajtën programe të plota për jetën e Hatabit dhe u diskutuan idetë dhe planet e tij ushtarake, të cilat një nga ekspertët rusë i përshkroi si ferr dhe një ekspert tjetër e përshkroi ato si satanike. BBC dhe as CNN nuk e injoruan këtë ngjarje dhe folën gjatë për të.
Trashegimia luftarake
Per gati pesëmbëdhjetë vjet Hatabi kaloi në xhihad të vazhdueshëm, në rajone të ndryshme të botës islame, në Afganistan, Taxhikistan, Dagestan dhe Çeçeni, dhe gjatë atyre viteve të njëpasnjëshme, ai kishte një vizion të qartë të xhihadit, i cili e udhëhoqi atë në rrugën e tij. Ai ishte i ashpër, një vizion që buron nga Kurani dhe Suneti dhe bazohet në një përvojë të thellë pavarësisht moshës së tij të re. Xhihadi në literaturën e Hatabit është kulmi i Islamit dhe ka qëllimet e veta nga të cilat muxhahidët nuk lejohen të devijojnë prej tyre. Përndryshe ajo që bëjnë ata nuk do të jetë më xhihad. Vështirësia është e pashmangshme. Hatabi ishte plotësisht i bindur se fitorja në betejën me rusët, vendi i dytë më i fuqishëm në botë, do të vinte me ndihmën e Zotit dhe me forcën e besimit dhe sigurisë. Lufta që po bën bota perëndimore dhe Rusia është në tërësi një luftë kundër Islamit, sado të ndryshëm të jenë emertimet dhe sado që të përpiqen të tregojnë të kundërtën. Hatabi e dinte mirë në xhihadin e tij kundër rusëve se humbja e tyre nuk do të ishte një humbje ushtarake në kuptimin e thjeshte, d.m.th. një konfrontim midis ushtrisë së çeçenëve dhe rusëve që përfundon me fitoren e muslimanëve dhe me tërheqjen e rusëve për shkak pafuqise se tyre ushtarake, por fitorja mbi rusët do të jetë duke shfrytëzuar dobësinë e tyre më të rëndësishme, që është pamundësia për të përballuar me një numër të madh humbjesh njerëzore, veçanërisht nëse humbjet vazhdojnë për një kohë të gjatë, pavarësisht se ata ruajnë fuqinë e tyre të plotë ushtarake.
Në kontekstin e konfrontimit ushtarak me ushtrinë ruse, Hatabi dhe shokët e tij konsiderojnë se faktori më i rëndësishëm i epërsisë dhe konfuzionit të armikut është mungesa e ndonjë objekti jetik apo shtabi fiks për muxhahidët në Çeçeni pasi ata janë gjithmonë grupe të vogla që janë vazhdimisht në lëvizje, duke ndryshuar vendet e tyre ne qytete, fshatra dhe male sipas zhvillimeve të betejave. Hatabi merrte per shembull ushtrinë ruse e cila nuk arrinte ti përshtatej kushteve të kesaj taktike dhe vazhdonte te perballej me muxhahidinet ne menyre te pafrytshme. Hatabi besonte në xhihadin përmes mediave, kështu që ai gjithmonë insistonte që të filmonte të gjitha operacionet e tij dhe thoshte "Kam ende një bibliotekë me qindra videokaseta në Afganistan, Taxhikistan dhe Çeçeni, të cilat ende nuk janë publikuar”.
Ai beson se vetëm fjalët nuk mjaftojnë për të hedhur poshtë pretendimet e rreme për informimin e armikut, por këto fjalë duhet të dokumentohen me prova përmes filmave për të hedhur poshtë pretendimet e tyre. Ai ka filmuar kaseta të gjata të operacioneve të fundit në Dagestan që tregojnë vrasjen e më shumë se 400 ushtarëve rusë dhe ky numër është dhjetë herë më shumë se numri zyrtar i zyrtarëve rusë, të cilët thanë se të vdekurit e tyre në Dagestan ishin 40 ushtarë.
Referime
__INDEX__ __NEWSECTIONLINK__
Zharnec
është një fshat në Bashkinë Divjakë në rrethin e Lushnjes të Shqipërisë.
Filipi II i Spanjës
Filipi II [note 1] (21 maj 1527 – 13 shtator 1598), i njohur gjithashtu si Filip i Kujdesshmi ( spanisht: Felipe el Prudente), ishte Mbret i Spanjës nga 1556, Mbret i Portugalisë nga 1580 dhe Mbret i Napolit dhe Sicilisë nga 1554 deri në vdekjen e tij në 1598. Ai ishte gjithashtu jure uxoris Mbreti i Anglisë dhe Irlandës nga martesa e tij me Mbretëreshën Mary I në 1554 deri në vdekjen e saj në 1558. Ai ishte gjithashtu Duka i Milanos nga viti 1540. Nga viti 1555, ai ishte Zoti i Shtatëmbëdhjetë Provincave të Holandës.
Djali i perandorit Karl i V dhe Isabelës së Portugalisë, Filipi trashëgoi Perandorinë Spanjolle të babait të tij në 1556 dhe pasoi në fronin Portugez në 1580 pas një krize dinastike. Pushtimet spanjolle të Perandorisë Inka dhe të Filipineve, të emërtuara për nder të tij nga Ruy López de Villalobos, përfunduan gjatë mbretërimit të tij. Nën Filipin II, Spanja arriti kulmin e ndikimit dhe fuqisë së saj, e quajtur ngahera Epoka e Artë spanjolle, dhe sundoi territore në çdo kontinent të njohur atëherë për evropianët. Filipi udhëhoqi një regjim me shumë borxhe, duke rezultuar në dështime të shtetit në këto vite: 1557, 1560, 1569, 1575 dhe 1596. Kjo politikë ishte pjesërisht shkaku i shpalljes së pavarësisë që krijoi Republikën Hollandeze në 1581. Filipi përfundoi ndërtimin e pallatit mbretëror El Escorial në 1584.
Një besimtar i devotshëm, Filipi e shihte veten si mbrojtësi i Europës Katolike kundër Perandorisë Osmane dhe Reformacionit Protestant. Në 1584, Filipi nënshkroi Traktatin e Joinville për financimin e Lidhjes Katolike Franceze gjatë dekadës së ardhshme në luftën e saj civile kundër Hygenotëve Francezë. Në 1588, ai dërgoi një armadë për të pushtuar Anglinë protestante, me qëllimin strategjik për të përmbysur Elizabetën e I dhe për të rivendosur katolicizmin atje, por flota e tij u mposht në një përleshje në Gravelines (Franca veriore) dhe më pas u shkatërrua nga stuhitë ndërsa rrethonte Ishujt Britanikë e më pas pjesa e mbetur u rikthye në Spanjë. Një vit më pas, fuqia detare e Filipit ishte në gjendje të rikuperohej pas pushtimit të dështuar të Armatës angleze në Spanjë. Dy armada të tjera spanjolle u përpoqën pa sukses të pushtonin Anglinë në 1596 dhe 1597. Lufta anglo-spanjolle vazhdoi deri në vitin 1604, gjashtë vjet pas vdekjes së Filipit.
Nën Filipin, mesatarisht rreth 9,000 ushtarë rekrutoheshin nga Spanja çdo vit, duke u rritur deri në 20,000 në vitet e krizës. Midis 1567 dhe 1574, gati 43,000 burra u larguan nga Spanja për të luftuar në Itali dhe në vendet e ulëta (Belgjika, Luksemburgu dhe Holanda e sotme).
Algarrobo, Spanjë
Algarrobo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Axarquía - Costa del Sol, të provincës Málaga, në Andalusia. Algarrobo ka 6144 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 10 km2.
Liria nuk është parajsë
Liria nuk është parajsë, roman me autor Loni Mishtari. Botuar në Tiranë nga "Albin", në vitin 2006. Libri ka 428 faqe.
Rimeize
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Rimeize (Ocitanisht: Rimèsa ; Shqip: Rimeza) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore.
Princi i lagjes
Princi i lagjes, roman me autor Gaqo Bushaka. Botuar në Tiranë nga "Çabej", në vitin 2007. Libri ka 151 faqe.
Subjekti
Libri flet per nje djale (Egzoni) i cili nuk ishte fare popullor dhe as i mire ne mesime. Egzoni deshiron te behet akrobat dhe teksa i afrohet endrres se tij, dlengadale fiton dhe respektin e shokeve. Libri ka qellim edukativ
Izolimi shoqëror
Izolimi shoqëror është një gjendje e mungesës së kontaktit të plotë ose pothuajse të plotë midis një individi dhe shoqërisë. Ai ndryshon nga vetmia, gjë që pasqyron mungesë kontakti të përkohshëm dhe të pavullnetshëm me njerëzit e tjerë në botë. Izolimi shoqëror mund të jetë një problem për individët e çdo moshe, megjithëse simptomat mund të ndryshojnë sipas grupmoshës.
Izolimi shoqëror ka karakteristika të ngjashme si në rastet e përkohshme ashtu edhe për ata me një cikël historik izolimi të përjetshëm. Të gjitha llojet e izolimit shoqëror mund të përfshijnë qëndrimin në shtëpi për periudha të gjata kohore, pa pasur komunikim me familjen, të afërmit ose miqtë, dhe/ose me qëllim të shmangies së ndonjë kontakti me njerëzit e tjerë kur paraqiten ato mundësi.
Efektet
Izolimi i vërtetë shoqëror përgjatë viteve dhe dekadave mund të jetë një gjendje kronike që ndikon të gjitha aspektet e ekzistencës së një personi. Izolimi shoqëror mund të shpjerë në ndjenja të vetmisë, frikës ndaj të tjerëve ose vetëbesimit negativ. Mungesa e kontakteve të vazhdueshme njerëzore gjithashtu mund të shkaktojë konflikt me miqtë (të afërmit ) me të cilin personi i izoluar shoqëror mund të flasë herë pas here me të ose të shkaktojë probleme me anëtarët e familjes. Në rastin e izolimit të lidhur me gjendjen shpirtërore, individi mund të izolohet gjatë një periudhe depresive vetëm 'sipërfaqësore' kur humori i tyre përmirësohet. Individi mund të përpiqet të justifikojë sjelljen e tyre tërheqëse ose izoluese si të këndshme ose të rehatshme. Nga ana e individit mund të ketë një kuptim të brendshëm se ka diçka të gabuar me përgjigjet e tyre izoluese të cilat mund të çojnë në ankth të ngritur. (Marrëdhëniet mund të jenë një pengese ose problem, pasi individi mund të inkuadrohet me të tjerët gjatë një gjendje shpirtërore më të shëndetshme vetëm për t'u rikthyer në një gjendje të izoluar gjatë një gjendje shpirtërore të ulët ose depresion pasuese).
Studime neurokirurgjikale
Në studimin e parë të gjendjes qetësuese fMRI të lidhjes funksionale (FC) mbi PSI (Layden et al., 2017), PSI u zbulua se shoqërohet me rritje të gjendjes së pushimit FC midis disa nyejve të rrjetit cingulo-operacular, një rrjet nervor i shoqëruar me gatishmëri tonike. PSI gjithashtu ishte i shoqëruar me ulje të gjendjes së pushimit në mes të rrjetit cingulo-operacular dhe gyrus superior të duhur, duke sugjeruar kontroll të ekzekutuar të zvogëluar. Cacioppo dhe kolegët (2009) zbuluan se individët e vetmuar shprehin aktivizimin më të dobët të striatumit ventral në përgjigje të fotografive të këndshme të njerëzve sesa të objekteve, duke sugjeruar ulje të shpërblimit ndaj stimujve shoqërorë. Individët e vetmuar gjithashtu shprehën aktivizim më të madh të korteksit vizual në përgjigje të përshkrimeve të pakëndshme të njerëzve (d.m.th., shprehjeve negative të fytyrës) sesa të objekteve; individët jo të vetmuar tregojnë aktivizim më të madh të kryqëzimit të djathtë dhe të majtë tempoparietal (TPJ), një rajon i implikuar në teori të mendjes. Autorët interpretuan gjetjet për të përfaqësuar që individët e vetmuar i kushtojnë më shumë vëmendje stimujve negativë shoqërorë, por individëve jo të vetmuar, në një shkallë më të madhe se individët e vetmuar, futen në perspektivën e të tjerëve. Për më tepër, Kanai et al. (2012) raportoi se vetmia lidhet negativisht me densitetin e lëndës gri në sulmet e përkohshme të përkohshme të postierit të majtë (pSTS), një zonë e përfshirë në llogaritjen e lëvizjes biologjike, metalizimit dhe perceptimit shoqëror. Kjo korrespondon me nocionin e "përdorin atë ose humbasin atë", në të cilën privimi i stimujve çon në atrofi të rajoneve të trurit të përfshira në përpunimin e këtyre stimujve.
Izolimi shoqëror tek brejtësit
Manipulimet eksperimentale të izolimit shoqëror tek minjtë (p.sh. rritja e izoluar) janë një mënyrë e zakonshme për të sqaruar efektet e izolimit në kafshët shoqërore në përgjithësi. Studiuesit (Czéh et al., 2016) kanë propozuar rritjen e izoluar të minjve si një model të vlefshëm etiologjikisht të sëmundjes mendore të njeriut. Në të vërtetë, izolimi kronik shoqëror tek minjtë është zbuluar se çon në sjellje depresioni, ankthi dhe psikoze, si dhe shenja të çrregullimeve autonome, neuroendokrine dhe çrregullimeve  metabolike (Fone &. Porkess, 2008; Karelina & DeVries, 2011; Cacioppo et al., 2015). Për shembull, një përmbledhje sistematike zbuloi se izolimi shoqëror tek minjtë shoqërohet me ulje të shprehjes së BDNF në hipokampus, i cili shoqërohet me rritje të simptomave të ankthit. Efektet e manipulimeve eksperimentale të izolimit në speciet shoqërore jo-njerëzore janë treguar se ngjajnë me efektet e izolimit të perceptuar tek njerëzit, dhe përfshijnë: rritje të toneve simpatike tonike dhe aktivizimin hipotalamin-hipofizë-adrenalin (HPA) dhe uljen e kontrollit inflamator, imunitetin, ne cilesine e gjumit, dhe shprehja e gjeneve që rregullojnë përgjigjet e glukokortikoide (Cacioppo, Hawkley, Norman, & Berntson, 2011). Sidoqoftë, mekanizmat biologjikë, neurologjikë dhe gjenetikë në themel të këtyre simptomave janë kuptuar dobët.
Neurobiologjia
Hulumtimet nga Cole dhe kolegët treguan se izolimi i perceptuar shoqëror shoqërohet me shprehjen e gjeneve  - në mënyrë të veçantë, nën-shprehjen e gjeneve që mbajnë elemente të reagimit glukokortikoide anti-inflamatore dhe tej-shprehja e gjeneve që mbajnë elementë përgjigjeje për faktorët transkriptues NF-κB / Rel. Ky konstatim paralelizohet nga ulja e ndjeshmërisë së limfociteve ndaj rregullimit fiziologjik nga boshti i hipotalamit të hipofizës adrenokortikale (HPA) tek individët e vetmuar. Kjo, së bashku me provat e rritjes së aktivitetit të boshtit HPA, sugjerojnë zhvillimin e rezistencës glukokortikoide në individët kronikë të vetmuar.
Mungesa e marrëdhënieve shoqërore ndikon negativisht në zhvillimin e strukturës së trurit. Në raste ekstreme të izolimit shoqëror, studimet e bere tek minjet dhe majmunët të rinj kanë treguar se si truri ndikohet fuqimisht nga mungesa e sjelljes dhe marrëdhënieve shoqërore.
Në speciet e kafshëve shoqërore në përgjithësi
Në një hipotezë të propozuar nga Cacioppo dhe kolegët e tij, izolimi i një anëtari të një specie shoqërore ka efekte biologjike të dëmshme. Në një përmbledhje të vitit 2009, Cacioppo dhe Hawkley vunë në dukje se shëndeti, jeta dhe trashëgimia gjenetike e anëtarëve të specieve shoqërore janë të kërcënuar kur ata gjenden në perimetrin shoqëror. Për shembull, izolimi shoqëror zvogëlon jetëgjatësinë në mizën e frutave; promovon mbipeshën dhe diabetin e tipit 2 te minjtë; përkeqëson madhësinë e infarktit dhe edemën dhe zvogëlon shkallën e mbijetesës pas goditjes pas goditjes së shkaktuar në mënyrë eksperimentale tek minjtë; promovon aktivizimin e përgjigjes simpato-adrenomedullare ndaj një çmobilizimi akut ose stresit të ftohtë te minjtë; vonon efektet e ushtrimit në neurogjenezën e të rriturve tek minjtë; zvogëlon aktivitetin e fushës së hapur, rrit përqendrimet bazike të kortizolit dhe zvogëlon përhapjen e limfociteve në mitogjene në derra; rrit nivelin e katekolaminave urinare 24 orë dhe provat e stresit oksidativ në harkun aortik të lepujve; dhe zvogëlon shprehjen e gjeneve që rregullojnë përgjigjen e glukokortikoidit në korteksin ballor.
Izolimi shoqëror në një yll të zakonshëm, një specie shumë shoqërore, zogjsh, që është dukur, gjithashtu është treguar të stresojë zogjtë e izoluar.
Sfondi
Çdo ditë aspektet e këtij lloji të izolimit shoqëror me rrënjë të thella mund të nënkuptojnë:
Faktorët kontribues
Faktoret e meposhtem të rrezikut shpjegojnë arsyet se pse individët distancohen nga shoqëria..
Abuzimi me substancat mund të jetë gjithashtu një element në izolim, qoftë shkaktar apo rezultat. Kjo mund dhe shumë herë shkaktoje çrregullime të lidhura me humorin, por edhe me vetminë. Sipas një studimi që u krye nga Kimmo Herttua, Pekka Martikainen, Jussi Vahtera dhe Mika Kivimäki, të jetosh vetëm mund të rrisë shkallët e të qenit i izoluar shoqëror dhe individët mund t’i drejtohen përdorimit të alkoolit dhe substancave të tjera.