cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Funksioni i papërfillshëm
Përdorimi në kriptografi
Formulimi i ndërsjellë i polinomit përdoret për të njëjtën arsye që kufiri llogaritës përkufizohet si koha e ekzekutimit të polinomit: ai ka veti matematikore të mbylljes që e bëjnë atë të lëvizshëm në kushte asimptotike. Për shembull, nëse një sulm arrin të shkelë një kusht sigurie vetëm me probabilitet të papërfillshëm, dhe sulmi përsëritet një numër polinomi herë, probabiliteti i suksesit të sulmit të përgjithshëm mbetet ende i papërfillshëm.
Në praktikë, dikush mund të dëshirojë të ketë më shumë funksione konkrete që kufizojnë probabilitetin e suksesit të kundërshtarit dhe të zgjedhë parametrin e sigurisë mjaft të madhe që ky probabilitet të jetë më i vogël se një prag, le të themi 2 − 128.
Vetitë e mbylljes
Një nga arsyet që funksionet e papërfillshme përdoren në themelet e kriptografisë së teorisë së kompleksitetit të llogaritjes është sepse ato u binden vetive mbyllëse. Konkretisht,
Në të kundërt, nëse nuk është e papërfillshëm, atëherë as nuk është  për çdo polinom real p.
Shembuj
Supozoni n > 0, marrim limitin kur :
Të papërfillshme :
Banesa e Shefikat Begajt
Banesa e Shefikat Begajt është një monument i trashëgimisë kulturore në Kaninë, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr. 2854 Dt. 08.08.1980".
Alcúdia
Alcúdia është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Raiguer, të provincës Ishujt Balearik, në Ishujt Balearik. Alcúdia ka 3155 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 60.05 km2.
Aron, Mayenne
Aron është një komunë në Francë. Aron bën pjesë në departamentin Mayenne të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 1753 banorë (regjistrimi 2008) dhe sipërfaqe 32.85 km².
Alcúdia
Alcúdia Sot
Në 1920 turistët e parë filluan të vizitojë Mallorcan dhe gjithashtu Alcúdian. Kjo ishte një shkallë shumë të kufizuar dhe ekonomia e fshatit mbeti i dobët. Në fillim të viteve '70 ai filloi të jetë e qartë, se e ardhmja e Alcudias do të jetë në fushën e turizmit. 15 vjet më vonë, porti i vjetër i Puerto de Alcudia kishte zhvilluar një vendpushim të madhë për turizmin Evropian. Në vitet '90 ndërtimi u qetësua dhe disa rregullore janë vënë në vend për të siguruar cilësinë e turistik. Fokusi është në vizitorët për relaksim dhe aktivitete të ndryshme.
Shpërndarja U-kuadratike
Në teorinë e probabilitetit dhe statistikë, shpërndarja U-kuadratike është një shpërndarje e vazhdueshme probabiliteti e përcaktuar nga një funksion unik kuadratik konveks me kufirin e poshtëm a dhe kufirin e sipërm b.
Shpërndarja hi
Në teorinë e probabiliteti dhe statistikë, shpërndarja hi është një shpërndarje e vazhdueshme probabiliteti. Është shpërndarja e rrënjës katrore të shumës së katrorëve të një bashkësie ndryshoresh rasti të pavarura secila me një shpërndarje normale standarde, ose në mënyrë të njëvlerëshme, shpërndarja e largësisë Euklidiane të ndryshoreve të rastit nga origjina. Kështu, ajo lidhet me shpërndarjen hi-katror duke përshkruar shpërndarjen e rrënjëve katrore pozitive të një ndryshoreje që i bindet një shpërndarjeje hi-katrore.
Shpërndarja U-kuadratike
Marrëdhëniet e parametrave
Kjo shpërndarje ka në mënyrë efektive vetëm dy parametra a, b, pasi dy të tjerët janë funksione eksplicite të mbështetjes të përcaktuar nga dy parametrat e mëparshëm:
dhe
Shpërndarja hi
Nëse janë k ndryshore rasti të pavarura, me shpërndarje normale me mesatare 0 dhe devijim standard 1, pastaj statistika
Shpërndarja U-kuadratike
Shpërndarjet e ndërlidhura
Mund të prezantohet një të përmbysur vertikalisht ( \cap )-shpërndarje kuadratike në mënyrë analoge.
Shpërndarja hi
shpërndahet sipas shpërndarjes hi. Shpërndarja hi ka një parametër, k, i cili specifikon numrin e shkallëve të lirisë (dmth. numrin e ndryshoreve të rastit Z_i ).
Shpërndarja U-kuadratike
Zbatime
Kjo shpërndarje është një model i dobishëm për proceset bimodale simetrike. Shpërndarjet e tjera të vazhdueshme janë më të përthyeshme, në drejtim të relaksimit të simetrisë dhe formës kuadratike të funksionit të dendësisë, të cilat janë të imponuara në shpërndarjen U-kuadratike - p.sh., shpërndarja beta dhe shpërndarja gama.
Shpërndarja hi
Shembujt më të njohur janë shpërndarja Rayleigh (shpërndarja hi me dy shkallë lirie ) dhe shpërndarja Maxwell–Boltzmann e shpejtësive molekulare në një gaz ideal (shpërndarja hi me tre shkallë lirie).
Shpërndarja U-kuadratike
Formimi i rrezeve
Shpërndarja kuadratike U dhe U kuadratike e përmbysur ka një aplikim për formimin e rrezeve dhe sintezën e modelit.
Shpërndarja hi
Funksioni i dendësisë së probabilitetit
Funksioni i dendësisë së probabilitetit (pdf) i shpërndarjes hi është
ku \Gamma(z) është funksioni gama.
Funksioni mbledhës i shpërndarjes
Funksioni mbledhës i shpërndarjes jepet nga:
ku P(k,x) është funksioni gama i rregulluar.
Momente
Momentet e papërpunuara më pas jepen nga:
ku është funksioni gama. Kështu, momentet e para të papërpunuara janë:
Nga këto shprehje mund të nxjerrim marrëdhëniet e mëposhtme:
Mesatarja: që llogaritet edhe si  për k të mëdha.
Varianca: e cila i afrohet  me rritjen e k.
Shtrirja:
Kurtoza e tepërt:
Entropia
Entropia jepet nga:
ku \psi^0(z) është funksioni poligama.
Përafrim i madh n
Gjejmë përafrimin e madh n=k+1 të mesatares dhe variancës së shpërndarjes hi. Kjo ka zbatim p.sh. në gjetjen e shpërndarjes së devijimit standard të një kampioni të popullatës së shpërndarë normalisht, ku n është madhësia e kampionit.
Mesatarja është:
Ne përdorim formulën e dyfishimit të Lezhandrit për të shkruar:
në mënyrë që:
Duke përdorur përafrimin e Stirlingut për funksionin gamma, marrim shprehjen e mëposhtme për mesataren:
Yoshio Kikugawa
(lindur më 12 Shtator 1944) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 16 ndeshje.
Anton Yelchin
Anton Viktorovich Yelchin (Rusisht: Анто́н Ви́кторович Ельчи́н) ishte aktor amerikan. Antoni lindi në një familje ruse dhe kur ishte foshnjë, shkoi në SHBA. Antoni ka luajtur në shumë seriale dhe filma të Hollivudit.
Jeta
Antoni ka lindur më 11 mars 1989 në Shën Petesburg. Familja e tij ishin jehud, ata ishin të nënshtruar në shtypjen fetare dhe politike. Familja e tij shkuan në SHBA në shtator të vitit 1989, kur Antoni ishte gjasht vjeç.
Antoni filloi të aktrojë në moshën nëntë vjeçare. Më 2006, ai luajti një epizod në serialin "Law & Order: Criminal Intent", rolin e një djaloshit i cili bie në dashuri me mësuesen e tij. Në vitin 2002, ai fitoi çmimin "Aktori i ri në film" dhe perfomancën më të mirë në filmin "Hearts in Antlantis".
Vdekja
Anton Yelchin vdiq më 19 qershor 2016, thuhet se ai ka vdekur për shkak të asfiksit traumatik.
Feja islame në Evropë
parapamje|[[Xhamia e Gazi Hysref-Beut në Sarajevë]] parapamje|[[Xhamia e Et'hem Beut në Tiranë]] Islami është më e madhe në Evropë .Megjithëse pjesa më e madhe e komuniteteve myslimane në Evropë u krijuan kohët e fundit, ekzistojnë shoqëri myslimane shekullore në Ballkan (Shqiperi dhe Bosnje).
Britania e Madhe
Nga gjithësej 60 milionë banorë të Britanisë së Madhe, janë 1,6 milionë myslimanë. Zonat me përqëndrimin më të madh janë Bradford, Oldham, Burnley, Birmingham, dhe sidomos kryeqyteti Londra. Bashkë me një numër të madh të huajsh të tjerë jo-myslimanë, këto zona paraqesin qendra sociale shumë problematike. Ndër të tjerë, edhe atentatorët e 7 korrikut 2005 në Londër, ishin të gjithë nga Bradford-i dhe shtetas britanikë.
Disa xhami janë prej kohësh pika takimi dhe shkëmbimi për islamistët me pikëpamje të njëjta. Kështu psh. sugjeron imami Omar Bakri nga Londra, kreu i sektit radikal Al Muhajiroum, vazhdimisht xhihad-in, si formën e vetme të konfrontimit me shoqëritë jo-myslimane. Për një kohë të gjatë kishte mundësi edhe sheiku Abu Hamza al-Masri, i cili predikonte në xhaminë e Nord-Finsbury-Park, t'u jepte instruksione për misionin e tyre disa personave të demaskuar më vonë si terroristë dhe kuadro të Al-Kaida-s, përpara se të arrestohej si pasojë e presionit nga ana Shteteve të Bashkuara. Sipas një artikulli në shtypin britanik në gusht 2007, janë rreth 20 përqind e myslimanëve në Britaninë e Madhe simpatizantë të islamistëve militantë (thotë Haras Rafik, një këshilltar i ish-kryeministrit britanik Gordon Brown), dhe madje deri në 9 përqind të atentatorëve vetëvrasës (kamikaze). Nga një kuotë prej 1,6 milionë myslimanësh, janë këta jo më pakë se 144.000 persona që përkrahin terrorizmin.
Prej para pak kohësh, janë përforcuar zërat që flasin për „Eurabinë“ ose „Londonistanin“ duke e përshkruar Londrën jo vetëm si kryeqytet kulturor evropian por edhe mysliman. Një pikësynim me rëndësi për ndjekësit e rinj (të përshtatur nga ana e jashtme ndaj vendit të tyre britanik) të kësaj teologjie, është vetëdija për të luftuar për një sistem revolucionar i cili, sipas tyre, do t'i sjellë më në fund gjithë botës drejtësinë islame.
Franca
Në Francë jetojnë afërsisht gjashtë milion myslimanë, me prejardhje krysisht nga Afrika e veriut. Shumica dërrmuese është paqësore dhe hedh poshtë idetë radikalo-islamiste. Shërbimi francez i mbrojtjes së kushtetutës mendon se në zonat e banauara të përqënduara urbane, si psh. në periferi të Parisit janë duke përparuar myslimanët radikalë. Veçanërisht rrezikohen „të rinj që kanë humbur ekuilibrin“, të cilët mund të radikalizohen lehtë nga elementët ekstremistë.
Nga fundi i vitit 2005 fitoi një farë eksploziviteti debati mbi fondamentalizmin islamik si pasojë e trazirave në Francë. Në të u përzie edhe problemi i i trajtimit të pabarabartë i francezëve me ngjyrë, shumë prej tyre jo gjithmonë me prejardhje myslimane.
Gjermania
Gazeta gjermane Die Welt ka shkruar në vitin 2008, duke iu referuar të dhënave të një analize të ndërmarrë në dhjetor 2007 nga unversiteti i Hamburgut, por që veç sipas saj, duhen „trajtuar me kujdes“: sipas kësaj analize, „14 përqind e popullsisë myslimane hedh poshtë demokracinë në Gjermani duke preferuar ligjin e sharias islame. Ky grup e sheh si legjitim edhe përdorimin e dhunës për motive politiko-fetare. Tek të rinjtë myslimanë arrin kjo vlerë në 29,2 përqind, tek studentët (duke përfshirë këtu edhe paragjykimet antisemite ose antikristiane) në 16,4 përqind.“
Zvicëra
Në Zvicër jetojnë rreth 310.000 myslimanë, kryesisht sunnitë. (4,26 %), 40.000 prej tyre janë shtetas zvicerianë. 10 deri 15 përqind prej tyre praktikojnë fenë. Numri i islamistëve militantë në Zvicër vlerësohet nga ekspertët në rreth 3000.
Ruskin College
Kolegji i Raskinit , i njohur fillimisht si Ruskin Hall, Oxford, është një institucion arsimor i pavarur në Oxford të Anglisë. Ai është quajtur sipas eseistit dhe kritikut social John Ruskin (1819-1900) dhe është i specializuar në ofrimin e mundësive arsimore për të rriturit.
Feja islame në Evropë
Zvicëra
Një prej islamistëve më të njohur në Zvicër ka qenë konvertiti (ndërruesi i fesë) Ahmed Huber.
Në qershor 2007 u dënua nga gjykata federale ish-marokania, shtetasja belge dhe islamistja Malika El Aroud, që është edhe e veja e Dahmane Abd el-Sattar-it, e vrasësit të Ahmad Shah Massoud-it, dhe e bashkëshortit të saj të dytë, Moez Garsallaoui, në lidhje me propagandë terroriste në internet. Kjo faqe interneti përhapte informacione mbi ndërtimin e bombave dhe video ekzekutimesh.
Italia
Ish-ministri i brendshëm Enzo Bianco ka njoftuar nga fillimi i i vitit 2004, se që në vitet 1997, 2000 dhe 2001 janë zbuluar grupe myslimanësh të cilat kanë patur lidhje me terroristët islamistë. Që prej atentateve të Madridit në mars 2004 dhe vrasjes së dy italianëve të marrë peng në shtator 2004 në Irak, ndjehet një rritje e mosbesimit të popullsisë ndaj pakicës myslimane. Përballë këtij zhvillimi, presidenti i republikës Carlo Azeglio Ciampi ka shprehur shqetësimin mbi klimën antiislamike në Itali. Ministri i brendshëm Giuseppe Pisanu ka bërë thirrje për dialog me myslimanët.
Spanja
Analizat e ndryshme kanë nxjerrë në pah se islamistët me prirje për dhunë i rekrutojnë ndjekësit e tyre në radhët e kriminelëve të vegjël bashkëbesimtarë. Drejtori i Europolit Mariano Simancas ka kritikuar gjendjen në burgjet e mbingarkuara duke i cilësuar ato si „terren i përshtatshëm për ekstremizmin“. Në burgjet e Spanjës ndodhen rreth 6000 Afrikanoveriorë, kryesisht nga Maroku dhe Algjeria.
Ducos, Martinikë
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ducos (Kreole Martinike : Dikos ; Shqip: Dukosi) është një qytet dhe komunë në departamentin dhe rajonin e përtejdertit francez dhe ishullin e Martinikës.
Quhej "Trou-au-chat" deri në vitin 1855 dhe u riemërtua sipas politikanit francez Théodore Ducos. Banorët e saj njihen si Ducossais.
Nawal El Saadawi
Nawal El Saadawi (نوال السعداوي, lindur tetor 1931) është shkrimtare, feministe, aktiviiste, mjeke dhe psikiatre egjiptiane. Ajo ka shkruar libra të shumtë mbi temën e gruas në Islam, duke i kushtuar vëmendje të veçantë gjymtimit gjenital të femrave në shoqërinë e saj. Ajo është përshkruar si "Simone de Beauvoir e botës arabe".
Banesa e shkrimtarit Petro Marko
Banesa e shkrimtarit Petro Marko është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Alcudia de Veo
Alcudia de Veo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Plana Baixa, të provincës Castelló, në Komunitetin e Valencias. Alcudia de Veo ka 225 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 30.7 km2.
Warwick Davis
Aktiv brenda industrisë që kur ishte dymbëdhjetë vjeç, Davis është një nga aktorët dytësorë me fitimet më të larta të të gjitha kohërave (duke përjashtuar paraqitjet e filmave), kryesisht për shkak të paraqitjeve të tij në seritë e filmave Star Wars dhe Harry Potter.
Beteja e Sarantaporo
{{Infobox military conflict }} Beteja e Sarantaporo (e transliteruar ndryshe si Sarantaporon ose Sarandaporon, greqisht: Μάχη του Σαρανταπόρου, turqisht: Sarantaporo Muharebesi), u zhvillua më 9–10 tetor, 1912. Ishte beteja e parë e madhe që u zhvillua midis forcave greke nën princin e kurorës Konstantin dhe forcat osmane, nën gjeneralin shqiptar Hasan Tahsin Pasha gjatë Luftës së Parë Ballkanike. Beteja filloi kur ushtria greke sulmoi vijën mbrojtëse osmane në qafën e Sarantaporos, që lidhte Thesalinë me Maqedoninë qendrore.
Pavarësisht se u perceptua si e pathyeshme nga mbrojtësit e saj, trupi kryesor i forcave greke arriti të avanconte thellë brenda qafes, ndërsa njësitë ndihmëse depërtuan në krahët osmanë. Osmanët braktisën linjën e tyre mbrojtëse gjatë natës, nga frika e rrethimit. Fitorja greke në Sarantaporo hapi rrugën për marrjen e Servisë dhe Kozhanit.
Prapavija
Pas përfundimit të Luftës Greke së Pavarësisë, ideologjia Megali Idea (Ideja e Madhe) dominoi politikën e jashtme greke. Qëllimi përfundimtar i Megali Idea ishte inkorporimi i të gjitha zonave të populluara tradicionalisht nga grekët në një shtet të pavarur grek. Humbja katastrofike greke në luftën e shkurtër greko-turke të vitit 1897 ekspozoi të meta të mëdha në organizimin, stërvitjen dhe logjistikën e Ushtrisë Greke. Me emërimin e tij në dhjetor 1905, Georgios Theotokis u bë kryeministri i parë grek i pasluftës që përqendroi vëmendjen e tij në forcimin e ushtrisë. Ai krijoi Fondin e Mbrojtjes Kombëtare që financonte blerjen e sasive të mëdha të municioneve. Për më tepër, u prezantua një tabelë e re organizimi për marinën dhe ushtrinë e vendit, kjo e fundit e shtuar me bateri të shumta artilerie. Dorëheqja e Theotokis në janar 1909 dhe neglizhenca e perceptuar e forcave të armatosura nga pasardhësi i tij rezultoi në grushtin e shtetit në Gudi shtatë muaj më vonë. Në vend që ta merrnin pushtetin për vete, puçistët ftuan politikanin kretan Eleftherios Venizelos për të sunduar vendin. Venizelos ndoqi hapat e Theotokis duke riarmatosur dhe ritrajnuar ushtrinë, duke zbatuar punime të gjera fortifikuese dhe infrastrukturore, duke blerë armë të reja dhe duke tërhequr rezervistët për stërvitje.
Kulmi i kësaj përpjekjeje ishte ftesa në vitin 1911 e një misioni detar britanik dhe një misioni ushtarak francez. Misioni britanik u kryesua nga Admirali Lionel Grant Tufnell, i cili vuri theksin në praktikën e gjuajtjes dhe manovrat e flotës, ndërsa ndihmësit e tij prezantuan një fitil të ri për Whitehead torpedo. Misioni francez nën gjeneral brigade Joseph Paul Eydoux fokusoi vëmendjen e tij në përmirësimin e disiplinës dhe trajnimin e oficerëve të lartë në operacionet e formacioneve të mëdha. Akademia Ushtarake Helenike u modelua sipas École spéciale militaire de Saint-Cyr duke e zhvendosur fokusin e saj nga trajnimi i artilerisë dhe inxhinierisë drejt atij të këmbësorisë dhe kalorësisë.
Pasi u informua për një aleancë serbo-bullgare, Venizelos urdhëroi ambasadorin e tij në Sofje të përgatiste një marrëveshje greko-bullgare të mbrojtjes deri më 14 prill 1912. Kjo ishte për shkak të frikës se nëse Greqia nuk merrte pjesë në një luftë të ardhshme kundër osmanëve, ajo nuk do të ishte në gjendje të pushtonte zonat me shumicë greke të Maqedonisë. Traktati u nënshkrua më 15 korrik 1912, ku të dy vendet ranë dakord të ndihmonin njëri-tjetrin në rast të një lufte mbrojtëse dhe të mbronin të drejtat e popullsive të krishtera në Maqedoninë e kontrolluar nga osmanët, duke u bashkuar kështu në aleancën e lirshme të Lidhjes Ballkanike me Serbinë, Malin e Zi dhe Bullgarinë. Nga frika e një lufte të re në Ballkan, osmanët mobilizuan forcat e tyre të armatosura më 14 shtator dhe filluan transferimin e njësive në Traki; Lidhja Ballkanike u përgjigj në të njëjtën mënyrë. Më 30 shtator, Lidhja u paraqiti osmanëve një listë kërkesash në lidhje me të drejtat e popullsisë së saj të krishterë. Perandoria Osmane hodhi poshtë kërkesat, tërhoqi ambasadorët e saj në Sofje, Beograd dhe Athinë dhe dëboi negociatorët e Lidhjes më 4 tetor. Lidhja i shpalli luftë osmanëve, ndërsa Mali i Zi kishte filluar tashmë operacionet ushtarake më 25 shtator.
Beteja
Në orën 7 të mëngjesit të 9 tetorit, këmbësoria greke filloi sulmin e saj në Sarantaporo. Divizionet 1, 2 dhe 3 sulmuan frontalisht vijën kryesore osmane, përparimi i tyre u pengua nga zjarri i saktë i pushkëve dhe artilerisë osmane dhe nga ashpërsia e terrenit. Ndërkohë, Divizioni i 4-të kreu një manovër krahu nga perëndimi me qëllim që të pushtonte Porta Pass dhe të godiste pjesën e pasme të pozicioneve osmane. Divizioni i 5-të përparoi më në perëndim drejt fshatit Zampurda, i cili ndodhej në bregun tjetër të lumit Haliakmon, me synimin për të mbrojtur krahun e majtë të forcave greke që dilnin nga kalimi i Sarantaporos. Brigada e kalorësisë u zhvendos në skajin perëndimor përgjatë rrugës drejt Servisë, duke planifikuar të bllokonte urën përtej Haliakmonit. Duke sulmuar nga lindja e kalimit, çeta Konstantinopulos Evzone kapërceu rezistencën e ashpër në Vlaholeivado dhe pushtoi fshatin, por nuk arriti të përparonte më tej për shkak të mjegullës së madhe. Në orën 14:00, pjesa kryesore e artilerisë greke u soll në vijën kryesore, duke iu bashkuar angazhimit. Pavarësisht se pësuan viktima të rënda, të tre divizionet ishin ndalur rreth 500–700 metra nga llogoret osmane, duke synuar të fillonin një sulm përfundimtar mëngjesin e ardhshëm.
Divizioni i 4-të luftoi nëpër fshatrat Metaksas dhe Raçovë. Me të mbërritur në Qafën e Portës, ajo u përfshi në një përplasje të përgjakshme me mbrojtësit, duke siguruar objektivin e saj në orën 5 pasdite. Divizioni i 5-të dhe detashmenti Gennadis Evzone u përballën me katër batalione rezervë osmane në Lazarades, të cilët qëndruan deri në perëndim të diellit. Komandanti i brigadës së kalorësisë urdhëroi njësinë e tij të fushonte në Ludani, duke refuzuar të përparonte më tej për shkak të rezistencës së ofruar nga osmanët në Lazarades. Nga frika se do të rrethoheshin nga çeta Konstantinopulos Evzone, osmanët filluan të tërhiqen në orën 19:00, drejt vijës së dytë të tyre mbrojtëse në Hani 739, nën mbulesën e natës. Para se të tërhiqeshin, ata qëlluan një breshëri artilerie 20-minutëshe mbi pozicionet greke përgjatë gjithë vijës së frontit. Të pavetëdijshëm për tërheqjen osmane, grekët nuk arritën të shfrytëzonin rastin dhe të ndërprenë hyrjen e tyre në urën përtej Haliakmon. Me arritjen e vijës së dytë të tyre mbrojtëse, osmanët u morën në dijeni të kapjes së Qafës së Portës nga Divizionet e IV-të dhe paniku u përhap në radhët e tyre dhe shumë ushtarë u larguan, duke braktisur pajisjet e tyre. Në mëngjesin e 10 tetorit, Divizioni i 4-të sulmoi shpatin verior të malit të Rahovës, duke befasuar këmbësorinë dhe artilerinë osmane, të cilët braktisën mbi njëzet armë Krupp dhe u angazhuan në një tërheqje të çorganizuar. Pavendosmëria e kalorësisë greke u mundësoi edhe një herë osmanëve të arratisur të arrinin të sigurtë në Servi dhe Kozan.
Pasojat
Në orën 16:00. më 10 tetor, Divizioni i 4-të hyri në Servi, duke parë 75 deri në 90 koka të prera njerëzore që i përkisnin të krishterëve vendas të rreshtuar në të dyja anët e njërës prej rrugëve të saj. Pas shpalljes së luftës, autoritetet vendase kishin arrestuar të gjithë personalitetet e krishtera nga Servia dhe fshatrat përreth me qëllim që t'i masakrojnë, një plan që u prish nga oficeri osman Omer Beu. Megjithatë, me të kuptuar humbjen e afërt të trupave osmane në Sarantaporo, popullsia myslimane e qytetit masakruan 117 të krishterë vendas. Deri më 11 tetor, e tërë ushtria e Thesalisë kishte arritur në brigjet e Haliakmonit, ndërsa kalorësia greke hyri në Kozhan pa kundërshtarë, duke i hapur rrugën grekëve që të avanconin drejt qytetit me shumicë greke të Selanikut dhe të ndihmonin serbët në Manastir. Më 13 tetor, ushtria greke transferoi selinë e saj të përgjithshme në Kozhan; Të nesërmen Mbreti Xhorxh I mbërriti në qytet, duke urdhëruar ushtrinë të marshonte drejt Selanikut dhe Veroias. Viktimat greke në betejën e Sarantaporos numëruan 182 të vrarë dhe mbi 1000 të plagosur, ndërsa osmanët humbën afërsisht 500 të vrarë, 1000 të plagosur, 701 personel të zënë rob, rreth 22 deri në 25 artileri fushore të kapur dhe humbje të tjera të konsiderueshme materiale.
Deri në maj të vitit 1913, osmanët numerikisht të ulët kishin pësuar një sërë humbjesh serioze ndaj ushtrive të Lidhjes në të gjitha frontet. Lidhja kishte pushtuar shumicën e territoreve evropiane të Perandorisë Osmane dhe forcat e saj po i afroheshin me shpejtësi Konstandinopojës. Më 30 maj, të dy palët nënshkruan Traktatin e Londrës, i cili u dha anëtarëve të Lidhjes të gjitha tokat osmane në perëndim të Enosit në Detin Egje dhe në veri të Midias në Detin e Zi, si dhe Kretën. Fati i Shqipërisë dhe i ishujve të Egjeut të kontrolluar nga osmanët do të përcaktohej nga Fuqitë e Mëdha.
Amputimi
thumb|240px|Amputimi i kofshës, shekulli i 19-të Amputimi është heqja e një gjymtyrë nga trauma, sëmundja mjekësore ose operacioni. Si masë kirurgjikale, ajo përdoret për të kontrolluar dhimbjen ose një proces sëmundjeje në gjymtyrën e prekur, siç është malinja ose gangrena. Në disa raste, ajo kryhet tek individët si një operacion parandalues për probleme të tilla. Në disa vende, amputimi i duarve, këmbëve ose pjesëve të tjera të trupit është ose është përdorur si një formë ndëshkimi për njerëzit që kanë kryer krime. Amputimi është përdorur gjithashtu si një taktikë në luftë dhe akte terrorizmi; mund të ndodhë edhe si lëndim lufte. Në disa kultura dhe fe, amputimet e vogla ose gjymtimet konsiderohen si një arritje rituale.
Ka shumë lloje të amputimeve, njëra ndër to është amputimi i këmbës, e cila ndahet në dy kategori; amputime të vogla dhe të mëdha. Amputimet e vogla në përgjithësi i referohen amputimit të gishtave, ndërsa amputimet e mëdha janë zakonisht amputime nën gju ose mbi gju.
Ndonjëherë atletët profesionistë mund të zgjedhin të kenë një gisht jo thelbësore të amputuar për të lehtësuar dhimbjet kronike dhe performancën e dëmtuar.
Abdullah Jusuf Ali
Abdullah Jusuf Ali (lindi më 14 prill 1872 - vdiq më 10 dhjetor 1953) ishte dijetar i cili e përktheu Kuranin në gjuhën angleze.
Le Prêcheur
Asthon Tardon (1882-1944), babai i Manon Tardon, ishte kryebashkiak i komunitetit; pasuria e familjes së tyre ishte në Anse Couleuvre.
Seiichi Sakiya
(lindur më 1 Dhjetor 1950) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje.
Gjuhët anadollake
Të pazbuluara deri në fund të shekujve 19 dhe 20, ato konsiderohen si grupi më i hershëm i gjuhëve që degëzohen nga familja indoevropiane. Pasi u zbulua, prania e bashkëtingëlloreve laringale n dhe ḫḫ në hititisht dhe luvianisht siguroi mbështetje për teorinë e laringut të gjuhësisë proto-indoevropiane. Ndërsa vërtetimi i hititishtes mbaron pas epokës së bronzit, Luwiani hieroglif mbijetoi deri në pushtimin e mbretërive neo-hitite nga Asiria, dhe gjuhët alfabetike anadollake janë vërtetuar fragmentarisht deri në fillimin e mijëvjeçarit të parë pas Krishtit, përfundimisht duke iu nënshtruar helenizimit të Anadollit.
Klasifikimi
djathtas|parapamje|350x350px| Mbishkrime në gjuhën Sidetic, ekspozita të Muzeut të Side, Turqi
Xhamia e Sinan Pashës në Damask
parapamje|250px|Xhamia Sinan Pasha Xhamia e Sinan Pashës (Turqisht: Sinan Paşa Camii) ose Xhamia e Sinanijes është një monument i trashëgimisë kulturore në Damask, Siri. Kjo xhami është ndërtua në shekullin e 16-të nga kryeveziri shqiptar Koxha Sinan Pashës dhe ndodhet në rrugen Sinanija.
İnci Pars
İnci Pars (lindi më 1 mars 1980) është aktore turke me origjinë nga Qiproja.
Aroue-Ithorots-Olhaïby
Aroue-Ithorots-Olhaïby është një komunë në Francë. Aroue-Ithorots-Olhaïby bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 245 banorë dhe sipërfaqe 17.85 km².
Tadahiko Ueda
(3 Gusht 1947 – 15 Prill 2015) ishte një ish-futbollist japonez.
Banesa e Strati Zhupës
Banesa e Strati Zhupes është një monument i trashëgimisë kulturore në Dhermi, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Indrit Lelo
Biografia
Indrit Lelo lindi më 30 gusht të vitit 1987 në Tiranë, në një familje qytetare. Mësimet e para i mori në vendin e lindjes, në shkollën Jordan Misja, ku krahas mësimit të përgjithshëm, merr dhe njohuritë e para të muzikës.
Studioj 12 vite për piano ne shkollën Jordan Misja (1994-2006) ku ka pasur dhe aktivitetet e para artistike.Ne vitin 2006 konkurron ne Akademinë e Arteve Universitieti Arteve ne degën e kompozicionit ku mori vlerësimet maksimale.
2006-2010 Studioi ne degën e kompozicionit ne klasën e profesor Aleksandër Pecit ku u diplomua me rezultate maksimale.
2010- Jep mësim si pedagog ne lenden e harmonisë, elektro akustikes, improvizim ne piano pranë Universitieti Arteve
2014- Punon si drejtues muzikor dhe pianist i televizionit Vizion Plus ne spektaklin Alpazar.
Aldaia
Aldaia është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Horta Oest, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Aldaia ka 29173 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 16.1 km2.
Ebu Bekër el-Bagdadi
thumb|Ebu Bekër el-Bagdadi Ebu Bekër el-Bagdadi (Arabisht: أبو بكر البغدادي‎‎) lindi më 28 qershor 1971, është lider i organizatës xhihadiste i njohur si Shteti Islamik i Irakut dhe Sirisë ose ISIS, i cili i kontrollon territoret në perëndim të Irakut, Sirisë, Libisë, Afganistanit dhe Pakistanit. Ai është njeriu më i rrezikshëm në botë dhe është shpallur si terrorist nga Kombet e Bashkuara dhe SHBA-ja.
George Kobayashi
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje.
Rui Costa
Rui Manuel César Costa(lindi më 29 mars 1972) ështeë ish-futbollistë profesionalë portugezë.
Nofka e tij është "The Maestro", Costa kaloi më së shumti karrierën e tij në Benfica dhe Fiorentinën dhe Milanin. Gjatë karrierës së tij, ai fitoi shumë trofe, përfshirë një titull në Primeira Liga, një titull në Taça de Portugal, një në Serie A, tre në Coppa Italia, një në UEFA Champions League dhe një UEFA Super Cup. Ai bëri 94 paraqitje dhe shënoi 26 gola për kombëtaren portugeze dhe përfaqësoi Portugalinë tri herë në UEFA Kampionati Evropian i Futbollit dhe një herë në FIFA Kupa e Botës.
Benfica
Në moshën pesë vjeçare, Kosta u bashkua me ekipin e futbollit të Damaia Ginásio Clube. Costa provoi fatin e tij në Benfica. Brenda dhjetë minutash trajnimi, legjenda e Portugalisë Eusébio, që mbikqyrte të rinjtë, u impresionua me aftësitë e Costa. Deri në vitin 1990, Costa luajti për skuadrat e të rinjve të Benfica. Në sezonin e tij të parë të plotë, ai u huazua për AD Fafe në një marrëveshje të gjatë sezonale.
Në vitin 1991, pas Kupës së Botës Under-21, të cilën Portugalia fitoi pas një goditje dënimi të shënuar nga Costa, ai u kthye në Benfica. Në sezonin e tij të parë të plotë me Benfica, ai u paraqit rregullisht në ekipin e Benfica. Në dy sezonet e ardhshme, roli i tij në ekip do të ishte i rëndësishëm, pasi Benfica kapi dy trofe. Ai formoi një partneritet të mrekullueshëm mesfushor me João Pinto. Gjatë dy sezoneve të fundit me Benfica, ai fitoi Taça de Portugal në vitin 1993 dhe titullin në Primera Liga më 1993-94. Kjo do të ishte titulli i fundit në ligë për Benfica për 11 vjetë.
Fiorentina
Në fund të sezonit të tij të tretë në skuadrën e lartë të Benfica, Fiorentina ofroi 1,200 milionë eskudo (rreth 6 milionë euro) për mesfushorin e ri. Pasi që Benfica po luftonte me probleme financiare, Costa duhej të largohej.
Pavarësisht nga konkurrenca e madhe me mesfushorët më të mirë në atë kohë, siç ishte Zinedine Zidane, Costa u cilësua si numri më i mirë i 10 lojtarëve në Serie A disa herë. Largimi i tij nga Fiorentina u diskutua çdo sezon, pasi shumë klube vazhdimisht treguan interes për ta nënshkruar atë. Megjithatë, ai la Fiorentinën vetëm një sezon para falimentimit të tyre në sezonin 2001-02. Me klubin fiorentin, Costa fitoi dy herë Coppa Italia, duke fituar edhe një Supercoppa Italiana. Në qershor 2001, Fiorentina ranë dakord të shesin Costa dhe Francesco Toldo në Parma për 140 bilionë lire. Pavarësisht se të dy lojtarët refuzojnë të bashkohen, Costa dhe Toldo janë shitur respektivisht te AC Milan dhe Inter, për të njëjtën tarifë totale të transferimit.
Milan
Fatih Terim ishte trajner i Fiorentinës në sezonin 2000-01. Kur ai po largohet nga Fiorentina për Milanin, ai mori Costa me të, duke paguar 85 bilion lire (43.898.836 €) për lojtarin. Duke bërë këtë, Costa u bë transferimi më i shtrenjtë i Milanit për të gjithë kohën. Ai luajti pesë sezone në Milano, ku fitoi një titull Serie A, një Coppa Italia, një Supercoppa Italiana, një UEFA Liga e Kampionëve dhe një UEFA Super Kupa. Ai luajti më pak pas arritjes së djaloshit brazilian Kaká në vitin 2003.
Kthimi në Benfica
Më 25 maj 2006, kthimi i Costa në Benfica për të luajtur në sezonin e ardhshëm u njoftua në një konferencë shtypi. Ai u lirua nga Milani pasi lojtari dhe klubi arritën një marrëveshje për t'i dhënë fund kontratës së tij. Costa dha dorëheqjen nga kontrata e tij prej 4.6 milion euro në vit, pasi kishte ëndërruar të kthehej në Benfica vit pas viti. Kthimi i tij shënoi ish-Benfikën dhe Portugalinë, Eusébio lavdëroi kthimin e Kosta. Vendosja e parë e Costa e pa atë që filloi në një kualifikues të Ligës së Kampionëve 2006-07 kundër Austria Wien në gusht 2006.
Pas fillimit të sezonit, Costa do të pësonte një dëmtim serioz që do ta mbante jashtë veprimit për tre muaj. Costa u kthye në janar 2007, në një kundërsulm të raundit të katërt të Taça de Portugal kundër Oliveira do Bairro S.C.. Pas rikthimit të tij, ai u përdor si i rregullt në XI fillimin e Benfica nën menaxherin Fernando Santos. Sezoni i tij i parë do ta shohë Benfica pas rivalëve Porto dhe Sporting CP në Primeira Liga. Në garat e tjera Benfica ka marrë pjesë, klubi do të eliminohet në raundin e 16 në Taça de Portugal dhe do të dalë nga Kupa e UEFA kundër Espanyol.
Para fillimit të 2007-2001 Primeira Liga, Costa do të shpallë se sezoni 2007-08 do të jetë i fundit i tij si profesionist. Pavarësisht shkarkimit të Fernando Santos në fillim të kampionatit të ligës, Costa do të mbetet një ekip i parë i rregullt nën José Antonio Camacho. Ndeshja e parë e sezonit pa Costa të jetë vendimtare në Benfica duke arritur në fazën e grupeve të Ligës së Kampionëve. Ai shënoi dy gola në një kualifikim kundër Copenhagen në ndeshjen e parë. Ai gjithashtu do të luante një rol të rëndësishëm në ndeshjen e dytë, ku Benfica mundi palën daneze 1-0 larg shtëpisë për të vulosur praninë e tretë radhazi të Benfica në fazën e grupeve.
Në vitin e ri, Benfica ra disa pikë gjatë fushatës së tyre për Académica de Coimbra, Braga, Porto, Sporting CP dhe União de Leiria, të cilat në mënyrë efektive i braktisën ata nga gara e titullit. Dështimi i tyre për të konkurruar për titullin rezultoi që Benfica vendos prioritetet e tyre për të kapur vendin e tretë që siguroi kualifikimin e Ligës së Kampionëve. Benfica do të dështonte të kapte vendin e tretë, i cili në vend të kësaj do të shkonte në Vitória de Guimarães. Benfica gjithashtu do të binte nga raundi i 16-të i Kupës UEFA në anën spanjolle Getafe. Nën kapitenin e Costa, Benfica do të binte edhe në Taça de Portugal 2007-08, ku ata humbën ndaj Sporting në gjysmëfinale, pavarësisht kostos duke shënuar në një ndeshje që përfundoi 5-3. Costa ka luajtur ndeshjen e tij përfundimtare më 11 maj 2008 në Estádio da Luz kundër Vitória de Setubal. Ai u zëvendësua në minutën e 86-të në një ovation të qëndrueshme nga spektatorët.
Karriera ndërkombëtare
Në verën e vitit 1991, shfaqjet e Costa në Fafe kishin impresionuar trajnerin e Portugalisë U-21 Carlos Queiroz aq shumë sa ai ishte thirrur në ekip për të përfaqësuar Portugalinë në Kupën Botërore të Rinisë. Portugalia U-20 fitoi një kampionat botëror të të rinjve në vitin 1991. Ndeshja e penalltisë kundër Brazilit në finale ndihmoi të fitonte titullin dhe njoftoi Costa si një nga anëtarët më të ndritshëm të asaj që do të njihej si "Gjenerata e Artë".
Costa ishte një anëtar i viteve më të qëndrueshme të Portugalisë në nivel të lartë, pasi skuadra arriti në çerekfinale të UEFA Euro 1996, gjysmëfinale të UEFA Euro 2000 dhe finalen e UEFA Euro 2004.
Costa gjithashtu mori pjesë në Kupën e Botës 2002 të FIFA-s në Japoni dhe Korenë e Jugut, duke shënuar golin fitues të Portugalisë në fitoren e tyre 4-0 ndaj Polonisë. E vetmja kohë në karrierën e tij që Costa u dëbua ishte në një ndeshje ndërkombëtare kundër Gjermanisë.
Pavarësisht se ishte kryesisht një ofrues, Costa shënoi 26 gola në 94 ndeshje; ai është bërësi i katërt më i lartë i Portugalisë dhe golashënuesi i shtatë më i lartë.
Aldea del Rey
Aldea del Rey është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campo de Calatrava, të provincës Ciudad Real, në Komunitetin Castile-La Mancha. Aldea del Rey ka 2017 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 154.31 km2.
Banesa e Tano Jorgji Goro
Banesa e Tano Jorgji Goro është një monument i trashëgimisë kulturore në Himarë, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Aroz
Aroz është një komunë në Francë. Aroz bën pjesë në departamentin Haute-Saône të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 152 banorë dhe sipërfaqe 6.57 km².
Camillo Benso, Konti i Cavour
Camillo Paolo Filippo Giulio Benso, Count of Cavour, Isolabella and Leri (, 10 gusht 1810 – 6 qershor 1861), i njohur përgjithësisht si Cavour ishte një politikan, biznesmen, ekonomist dhe fisnik italian dhe një figurë udhëheqëse në lëvizjen drejt bashkimit italian. Ai ishte një nga drejtuesit e {{E drejta historike|së djathtës historike]] dhe Kryeministër i Mbretërisë së Sardenjës, një pozicion që e mbajti (përveç një dorëheqjeje gjashtëmujore) gjatë Luftës së Dytë për Pavarësi Italiane dhe fushatave të Giuseppe Garibaldit për të bashkuar Italinë. Pas shpalljes së Mbretërisë së Bashkuar të Italisë, Cavour mori detyrën si Kryeministri i parë i Italisë; ai vdiq pas vetëm tre muajsh në detyrë dhe nuk jetoi për të parë zgjidhjen e çështjes romake nëpërmjet bashkimit të plotë të vendit pas pushtimit të Romës në vitin 1870.
Cavour bëri disa reforma ekonomike në rajonin e tij të lindjes, Piedmont, në atë kohë pjesë e Mbretërisë së Sardenjës, në vitet e tij të mëparshme dhe themeloi gazetën politike Il Risorgimento. Pasi u zgjodh në Dhomën e Deputetëve, ai u ngrit shpejt në rangun përmes qeverisë piemonteze, duke ardhur për të dominuar Dhomën e Deputetëve nëpërmjet një bashkimi të politikanëve të qendrës së majtë dhe të qendrës së djathtë. Pas një programi të madh të zgjerimit të sistemit hekurudhor, Cavour u bë kryeministër më 1852. Si kryeministër, Cavour negocioi me sukses rrugën e Piemontit në Luftën e Krimesë, Luftën e Dytë për Pavarësi Italiane dhe Ekspeditën e Mijërave të Garibaldit, duke arritur të manovrojë diplomatikisht Piemontin për t'u bërë një fuqi e re e madhe në Evropë, që kontrollonte një Itali gati të bashkuar, e cila ishte pesë herë më e madhe se Piemonte para se të vinte në pushtet. Cavour ishte një mason i ritit simbolik italian.
Historiani anglez Denis Mack Smith thotë se Cavour ishte parlamentari më i suksesshëm në historinë italiane, por ai nuk ishte veçanërisht demokratik. Cavour ishte shpesh diktatorial, injoronte kolegët e tij ministra dhe parlamentin dhe ndërhyri në zgjedhjet parlamentare. Ai gjithashtu praktikoi trasformismo dhe politika të tjera të cilat u bartën në Italinë pas-Risorgimento.
Jeta e hershme
Cavour lindi në Torino gjatë sundimit Napoleonik, në një familje që kishte fituar prona gjatë pushtimit francez. Ai ishte i dyti nga dy djemtë e Michele Giuseppe Francesco Antonio Benso, Markesha e 4-të e Cavour dhe Konti i Isolabella dhe Leri, Lord i Corveglia, Dusino, Mondonio, Ottiglio dhe Ponticelli, Bashkë-Lord i Castagnole, Cellarengo dhe Menabi, Cereaglio, Chieri, San Salvatore Monferrato, Santena dhe Valfenera, Baroni i 1-rë i Perandorisë Franceze (1781–1850) dhe gruaja e tij (1805) Adélaïde (Adèle) Suzanne, Marchioness of Sellon (1780–1846), vetë me origjinë franceze. Kumbarët e tij ishin motra e Napoleonit, Pauline, dhe burri i saj, Princi Camillo Borghese, pas të cilit u emërua Camillo.
Camillo dhe vëllai i tij i madh Gustavo fillimisht u arsimuan në shtëpi. Ai u dërgua në Akademinë Ushtarake të Torinos kur ishte vetëm dhjetë vjeç. Në korrik 1824 ai u emërua si një page për Charles Albert, Mbreti i Piemonte (1831–1849). Cavour shpesh përplasej me autoritetet në akademi, pasi ai ishte shumë kokëfortë për t'u marrë me disiplinën e ngurtë ushtarake. Ai u zbulua se ishte i aftë në disiplinat matematikore, dhe për këtë arsye u regjistrua në Trupat e Inxhinierëve në Ushtrinë Mbretërore të Sardenjës më 1827. Ndërsa ishte në ushtri, ai studioi gjuhën angleze si dhe veprat e Jeremy Bentham and Benjamin Constant, duke zhvilluar tendenca liberale të cilat e bënë atë të dyshuar për forcat e policisë në atë kohë. Ai dha dorëheqjen nga detyra e tij në ushtri në nëntor 1831, si për shkak të mërzisë me jetën ushtarake dhe për shkak të mospëlqimit të tij ndaj politikave reaksionare të mbretit Charles Albert. Ai administroi pasurinë e familjes në Grinzane, rreth dyzet kilometra jashtë kryeqytetit, duke shërbyer si kryetar bashkie atje nga viti 1832 deri në trazirat revolucionare të vitit 1848.
Cavour më pas jetoi për një kohë në Zvicër, me të afërmit e tij në Gjenevë. Më pas ai udhëtoi për në Paris, ku i lanë përshtypje debatet parlamentare, veçanërisht ato të François Guizot dhe Adolphe Thiers, duke konfirmuar përkushtimin e tij ndaj një karriere politike. Më pas ai shkoi në Londër, ku ishte shumë më i zhgënjyer nga politika britanike, dhe bëri një turne në vend, duke vizituar Oksfordin, Liverpulin, Birminghamin, Chester, Nottinghamin dhe Mançesterin. Një turne i shpejtë nëpër Holandë, Gjermani dhe Zvicër (pjesa gjermane dhe zona e Liqenit të Gjenevës) përfundimisht e zbarkoi atë në Torino.
Cavour besonte se përparimi ekonomik duhej t'i paraprinte ndryshimeve politike dhe theksoi avantazhet e ndërtimit të hekurudhave në gadishull. Ai ishte një mbështetës i fortë i transportit me makina me avull, duke sponsorizuar ndërtimin e shumë hekurudhave dhe kanaleve. Midis viteve 1838 dhe 1842 Cavour filloi disa iniciativa në përpjekje për të zgjidhur problemet ekonomike në zonën e tij. Ai eksperimentoi me teknika të ndryshme bujqësore në pronën e tij, si rritja e panxharit të sheqerit dhe ishte një nga pronarët e parë italianë që përdori plehra kimike. Ai gjithashtu themeloi Shoqërinë Bujqësore Piemonteze. Në kohën e lirë, ai përsëri udhëtoi shumë, kryesisht në Francë dhe në Mbretërinë e Bashkuar.
Karriera e hershme politike
parapamje|majtas|150px|Një portret i hershëm i Cavour
Lëvizjet e para në dukje liberale të Papa Piut IX dhe revolucionet e vitit 1848 sollën një lëvizje të re të liberalizmit italian, duke e lejuar Cavour të hynte në arenën politike, jo më nga frika e policisë. Më pas ai mbajti një fjalim para gazetarëve të shumtë në favor të një kushtetute për Piemonte, e cila u miratua përfundimisht. Cavour, ndryshe nga disa mendimtarë të tjerë politikë, në fillim nuk iu ofrua një pozicion në Dhomën e re të Deputetëve, pasi ai ishte ende një personazh disi i dyshimtë për kombin.
Cavour u kthye më pas në Parlament nga votuesit, ku ai ishte shumë më i suksesshëm. Njohuritë e tij për tregjet evropiane dhe ekonominë moderne i dhanë postet e Ministrit të Bujqësisë, Ministrit të Tregtisë dhe Ministrit të Marinës në vitin 1850. Cavour shpejt dominoi kabinetin e kryeministrit Massimo d'Azeglio. Cavour bashkoi qendrën e djathtë dhe qendrën e majtë në dhomë për të treguar dominim edhe atje. Në vitin 1851, Cavour fitoi një promovim të kabinetit në Ministër të Financave duke punuar kundër kolegut të tij nga brenda Kabinetit në një marrje disi të pavlerë, megjithëse kjo ishte në avantazhin e Piemonte për shkak të reformave të shumta ekonomike. Ai e lejoi Cavour të fillonte programin e tij të zgjerimit të hekurudhave, duke i dhënë Piemonte 800 kilometra rrugë deri në vitin 1860, një e treta e hekurudhave në Itali në atë kohë. Ai mori drejtimin në legjislacionin që dobësonte fuqitë e Kishës për të zotëruar tokë, për të kontrolluar shkollat dhe për të mbikëqyrur ligjet e martesës. Kur peshkopët protestuan, ata u ndëshkuan ose internuan, duke e bërë Cavour heroin e elementëve antiklerikalë liberalë në të gjithë Italinë.
Kryeministri i Italisë
Në vitin 1861, Victor Emmanuel II shpalli Mbretërinë e Italisë, duke e bërë Cavour Kryeministër të Italisë. Cavour kishte shumë çështje të vështira për t'u marrë në konsideratë, duke përfshirë mënyrën e krijimit të një ushtrie kombëtare, cilat institucione ligjore duhet të mbahen në cilat vende, dhe veçanërisht e ardhmja e Romës. Shumica e italianëve mendonin se Roma duhet të ishte kryeqyteti i një Italie të bashkuar, por kjo binte ndesh me fuqinë e përkohshme të Papës dhe gjithashtu me pavarësinë e Kishës. Cavour besonte se Roma duhet të mbetej selia e "një kishe të lirë në një shtet të lirë", e cila do të ruante pavarësinë e saj, por do të hiqte dorë nga pushteti i përkohshëm. Këto çështje do të njiheshin si “Çështja romake”. Ende Venetia austriake ishte gjithashtu një problem. Cavour pranoi se Venecia duhet të jetë një pjesë integrale e Italisë, por refuzoi të mbante një qëndrim se si ta arrinte atë, duke thënë "A do të vijë çlirimi i Venecias me armë apo diplomaci? Nuk e di. Është sekreti i Providencës." Një mocion për miratimin e politikës së tij të jashtme kaloi me një shumicë të madhe, në thelb i kundërshtuar vetëm nga grupet ekstremiste të krahut të majtë dhe të djathtë.
Krijimi i Italisë nuk ishte detyrë e lehtë, por qeverisja e saj rezultoi një tendosje më e keqe për Kryeministrin. Në vitin 1861, në kulmin e karrierës së tij, muajt e ditëve të gjata të shoqëruara me pagjumësi dhe shqetësime të vazhdueshme ndikuan në Cavour. Ai u sëmur, me sa duket nga malaria, dhe për t'i bërë gjërat më keq, këmbënguli që t'i gjakosnin. Mjeku i tij i rregullt do të kishte refuzuar, por ai nuk ishte i disponueshëm; kështu që Cavour iu gjakosën disa herë derisa ishte pothuajse e pamundur të nxirreshin gjak prej tij. Ai u varros në Santena, afër Torinos.
Pas vdekjes së tij, Italia do të fitonte Venecian më 1866 në rrjedhën e Luftës së Tretë për Pavarësi Italiane, e lidhur me Luftën Austro-Prusiane. Kapja e Romës përfundoi bashkimin e Italisë (përveç Trentinos dhe Triestes) më 1870.
Trashëgimia
parapamje|Kartëmonedhë dhjetë pesos, e shtypur në Uruguaj më 1887, me imazhin e Cavour dhe Garibalditt Sot, shumë qytete italiane, duke përfshirë Torino, Trieste, Romë, Firence dhe Napoli, kanë rrugë, sheshe dhe stacione metroje të rëndësishme me emrin Cavour, si dhe Mazzini dhe Garibaldi. Në nder të tij është emëruar edhe clipper ship, Camille Cavour, luftanija Conte di Cavour, e cila luftoi si në Luftën e Parë Botërore ashtu edhe në Luftën e Dytë Botërore, dhe aeroplanmbajtësja e re Marina Militare Cavour u emërua në nder të tij.
Në vitin 1865, Collegio dei Nobili, shkolla e mesme më e vjetër në Torino (e themeluar në vitin 1568), dhe ndër më të vjetrat dhe më të spikaturat në Itali, u riemërua Liceo Ginnasio statale "Camillo Benso di Cavour" (Liceo classico Cavour).
Yoshitada Yamaguchi
(lindur më 28 Shtator 1944) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 49 ndeshje.
Shpërndarja e pjerrët
Në teorinë e probabilitetit, shpërndarja e pjerrët është shpërndarja e probabilitetit të një ndryshoreje normale standarde të pjesëtuar me një ndryshore të pavarur standarde uniforme. Me fjalë të tjera, nëse ndryshorja e rastësishme Z ka një shpërndarje normale me mesatare 0 dhe variancë njësi, ndryshorja e rastit U ka një shpërndarje uniforme në [0,1] dhe Z dhe U janë statistikisht të pavarura, atëherë ndryshorja e rastësishme X = Z / U ka një shpërndarje të pjerrët. Shpërndarja e pjerrët është një shembull i një shpërndarjeje raporti. Shpërndarja u emërua nga William H. Rogers dhe John Tukey në një punim të botuar në 1972.
Funksioni i densitetit të probabilitetit (pdf) është
ku \varphi(x) është funksioni i dendësisë së probabilitetit të shpërndarjes normale standarde. Herësi është i papërcaktuar në x = 0, por mosvazhdueshmëria është e heqshme :
Përdorimi më i zakonshëm i shpërndarjes së pjerrët është në studimet simuluese. Është një shpërndarje e dobishme në këtë kontekst, sepse ka bisht më të rëndë se një shpërndarje normale, por nuk është aq patologjike sa shpërndarja Cauchy.
Hasnjok
është një fshat në Komunën Pajovë në Rrethin e Peqinit në Shqipëri.
Theodor Shkodrani
Theodor Shkodrani (shek. 12–13) pandehet se ka qenë një klerik dhe autor arbër, emri i të cilit u bë i bujshëm më 2002 kur studiuesi Musa Ahmeti përcolli në media se më 1998 kishte zbuluar në Arkivin e Vatikanit një dorëshkrim të këtij autori me datë 1210.
Historia
Më 2002 studiuesi Musa Ahmeti njoftoi përmes mediave zbulimin e dorëshkrimit të Teodor Shkodranit, në 208 fletë pergamene të shkruara vetëm nga njëra anë, me shkronja latine dhe në dialektin gegë. Dokumenti sipas Ahmetit ndahej në tri pjesë: 97 faqe mbi teologjinë, 49 faqe mbi filozofinë dhe 62 faqe mbi historinë.