cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Puna e detyruar nën pushtimin Gjerman gjatë Luftës së Dytë Botërore
Klasifikimet
Në përgjithësi, punëtorët e huaj nga Evropa Perëndimore kishin të ardhura bruto të ngjashme dhe ishin subjekt i taksimit të ngjashëm si punëtorët gjermanë. Në të kundërt, punëtorët e detyruar në Evropën Qendrore dhe Lindore morën më së shumti rreth gjysmën e të ardhurave bruto të paguara për punëtorët gjermanë dhe shumë më pak përfitime sociale. Punëtorët e detyruar të cilët ishin të burgosur të kampeve të punës ose të përqendrimit morën pak, ose asgjë. Mungesa e të ardhurave neto të punëtorëve të detyruar në Evropën Qendrore dhe Lindore (kundrejt punëtorëve të detyruar nga vendet perëndimore) ilustrohet nga kursimet e pagave që punëtorët e detyruar ishin në gjendje të transferonin tek familjet e tyre brenda dhe jashtë vendit (shih tabelën).
Nazistët ndaluan marrëdhëniet seksuale midis gjermanëve dhe punëtorëve të huaj. Janë bërë përpjekje të përsëritura për të përhapur Volkstum ("vetëdije racore"), për të parandaluar marrëdhënie të tilla. Fletëpalosjet, për shembull, i udhëzuan të gjitha gratë gjermane që të shmangnin kontaktin fizik me të gjithë punëtorët e huaj që silleshin në Gjermani si një rrezik për gjakun e tyre. Gratë që nuk iu bindën u burgosën. Edhe vëllazërimi me punëtorët u konsiderua si i rrezikshëm, dhe u vu në shënjestër me fushatat e fletëpalosjeve në vitet 1940-1942. Ushtarët në Wehrmacht dhe oficerët në SS u përjashtuan nga ndonjë kufizim i tillë. Është vlerësuar se së paku 34,140 femra të Europës Lindore kapur në Łapankas (bastisje ushtarake për të rrëmbyer), ishin të detyruara për t'u shërbyer atyre si "skllave seksi" në shtëpi publike ushtarake gjermane dhe bordello të kampeve gjatë Rajhut të Tretë. Vetëm në Varshavë, në shtator të vitit 1942, ishin pesë ndërmarrje të tilla të ngritura nën roje ushtarake, me mbi 20 dhoma secila. Alkooli nuk u lejua atje, ndryshe nga fronti perëndimor dhe viktimat iu nënshtruan kontrolleve gjenitale një herë në javë.
Numrat
Në fund të verës së vitit 1944, regjistrimet gjermane shënuan 7.6 milion punëtorë të huaj civilë dhe të burgosur lufte në territorin gjerman, shumica e të cilëve ishin sjellë atje me detyrim. Deri në vitin 1944, puna e skllavëruar përbënte një të katërtën e të gjithë fuqisë punëtore të Gjermanisë dhe shumica e fabrikave gjermane kishin një kontigjent të burgosurish. Nazistët gjithashtu kishin plane për deportimin dhe skllavërimin e 50% të popullsisë mashkullore të rritur të Britanisë në rast të një pushtimi të suksesshëm. parapamje| Simbol i [[Zivilarbeiter të punëtorëve të detyruar polakë ]] parapamje| Distinktiv OST-Arbeiter parapamje| Distinktiv [[Organisation Todt|Todt-Arbeiter ]]
Organizata Todt
Organizata Todt ishte një grup i inxhinierisë civile dhe ushtarake të epokës naziste në Gjermaninë naziste, emëruar për nder të themeluesit të saj Fritz Todt, një inxhinier dhe figurë naziste. Organizata ishte përgjegjëse për një sërë projektesh inxhinierike si në gjermaninë e para Luftës së Dytë Botërore, ashtu edhe në të gjithë Evropën e pushtuar nga Franca në Rusi. Todt u bë e njohur për përdorimin e punës së detyruar. Shumica e robërve të luftës të ashtuquajtur "vullnetarë"  të Bashkimit Sovjetik ishin caktuar në Organizatën Todt. Historia e organizatës ndahet në tri faza kryesore.
Shfarosja përmes punës
djathtas|parapamje|200x200px| Arbeit Macht Frei ("puna do të të liroj") në [[Sachsenhausen concentration camp|KZ Sachsenhausen ]] Miliona hebrenj ishin punëtorë të detyruar në geto, përpara se të dërgoheshin në kampet e shfarosjes. Njerëzit gjithashtu vepronin në kampet e përqendrimit, disa prej të cilave siguronin punë të detyruar të lirë (falas) për punë industriale dhe të tjera, ndërsa të tjerë ekzistonin thjesht për shfarosjen e të burgosurve të tyre. Për të mashtruar viktimat, në hyrje të një numri kampesh gënjeshtra "puna sjell liri" (" arbeit macht frei"), për të inkurajuar përshtypjen e rreme që bashkëpunimi do të fitonte lirimin. Një shembull i dukshëm i kampit të përqendrimit të punës është kompleksi i kampit të punës Mittelbau-Dora që i shërbeu prodhimit të raketës V-2. Shfarosja përmes punës ishte një parim nazist i Luftës së Dytë Botërore që rregullonte synimet dhe qëllimet e shumicës së kampeve të tyre të punës dhe të përqendrimit. Rregulli kërkoi që të burgosurit e kampeve gjermane të Luftës së Dytë Botërore të detyroheshin të punonin për industrinë e luftës gjermane me vetëm mjete të thjeshta dhe ushqim minimal derisa të ishin plotësisht të shterur.
Pajisjet Për Ruajtjen E Të Dhënave
CD-ROM-i(Compact Disc-Read Only Memory)
Është lloj i diskut optik me mundësi të ruajtjes së shënimeve deri në 1GB,edhe pse madhësia e zakonshme është 650MB.Sa për ilustrim një CD-ROM ka kapacitet që të përmbajë rreth 300000 faqe tekst të  shkruar (ekuivalent me  kapacitetin 450 floppy  disketave).
CD-R(CD-Recordable)
CD-të e inçizueshme,që mundësojnë futjen e shënimeve me kapacitet deri 700 MB.Inçizimi mund të bëhet me një seancë ose më shumë seanca(multi-session).Te ky lloj i CD-ve,pas inçizimit të dhënat nuk mund të fshihen.
DVD pajisja
shkurtesë për "Digital Vesatile Disc",për nga pamja e njejtë me CD-ROM-in,por ju lejon që të perdorni DVD disqe të cilat përmbajnë shumë më shumë informata se një CD-ROM disk.Një CD-ROM mund të ruajë shënime deri në 800 Mb,përderisa SL SS(Single-Layer,Single-Side) DVD mund të ruajë deri në 4.7 Gb të dhëna,TL(Two-layer) DVD mund të ruajë deri në 8.5 Gb të dhëna,e DS(Double-Sided) DVD mund  të ruajë deri  në 17 Gb të dhëna.
Floppy disqet
Të njohura edhe si disketa ,janë shumë  të ngadalshme në krahasim me hard disqet ose CD-ROM-in dhe kanë kapacitet të vogël(1.44 Mb)
Shirita per backup (Tape backup)
Njësia e shiritave për backup ju lejon që të bëni nje  kopje rezervë të të dhënave tuaja,me çmim te ulët qofshin ato edhe me kapacitet të madh.Shiritat për backup tani kanë kapacitet deri në 200 Gb.
Zip Disku
U përngjan shumë floppy disketave,por ka kapacitet më të madh(deri në 250 Mb)dhe shpejtësi shumë të madhe të transferit të të dhënave.
Hard-disku
Është pajisje që shërben për ruajtjen e të dhënave.Ka kapacitet shumë të madh(tani deri në 120 Gb) dhe mundëson qasje më të shpejtë në shënime në krahasim me CD-ROM-in.Varësisht prej llojit,nëse është IDE disk(Integrated Drive Electronics) kyçet me pllakën amë nëpërmjet të IDE kabllove,e nëse është SCSI(Small Computer System Interface)kyçet në kontrollor nëpërmjet të SCSI kabllove 100px|parapamje|majtas
Pratdip
Pratdip është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Camp, të provincës Tarragona, në Katalonia. Pratdip ka 835 banorë (2006), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 36.27 km2.
Lidhje të jashtme
Pratdip
Wim Anderiesen
Willem Gerardus "Wim" Anderiesen (27 nëntor 1903 - 18 korrik 1944) ishte futbollistë holandezë. Ai ka luajtur në skuadrën AFC Ajax nga viti 1925 deri më 1940, ku fitoi pesë tituj kombëtare.
Jeta personale
Përveç futbollit, Wim ka punuar si tipograf, polic dhe recepcionist.
Ai vdiq në vitin 1944 prej pneumonia.
Eja
Filmi "Eja" prodhim i vitit 1987.
Përmbajtja e filmit
Ngjarjet e filmit zhvillohen në një qytet të vogël ku një grup studentesh të infermierisë po bëjnë praktikën mësimore. Shpresa sheh midis praktikanteve edhe vajzën e saj, Vjosanën, e lindur nga një dashuri e dështuar e cila u rritur në shtëpinë e fëmijës. Ajo i flet të shoqit për të, i cili është në dijeni të çështjes. Shpresa dëshinon ta ndihmojë Vjosanën e cila nuk e kuptop plotësisht interesimin e saj, deri në momentin kur ajo i indetifikohet si nëna e saj. Kjo shkakton tek i shoqi i saj një gjëndje jo të mirë shpirtërore. Interesimi i Shpresës ka të bëjë me të ardhmen e Vjosanës, e cila ka rënë në dashuri me Arturin, një djalë nga ky qytet, i cili njihet si aventurier dhe këtë dashuri e fillon me një bast, por që më pas bie në dashuri me të. Vjosana mbetet e zhgënjyer nga sjellja e tij, dhe kërkon të mos vazhdojë lidhjen e saj. Bashkëshorti i Shpresës, pas një luftë me veten, pranon që Vjosana të jetë pjesë e familjes së tyre.
Familja ime
Filmi "Familja ime" prodhim i vitit 1987. Regjia: Albert Xholi, Skenari: Rozi Theohari, Producent: Shqipëria e re, Muzika: Hajg Zaharjan.
Bishat me bisht
Bishta me bisht (尾獣, bijū), ndonjëherë quhen si "Përbindëshat me çakra" (チャクラのバケモノ, Chakura no Bakemono), janë nëntë format titanike të jetesës së çakrave të krijuara nga Mjeshtri i Gjashtë Shtigjeve jashtë çakrës së Dhjetë Bishtit. Ata ndrushohen nga numri i bishtave që kanë, duke filluar nga një në nëntë.
Historia
Shumë kohë para themelimit të fshatrave të fshehura, Mjeshtri i Gjashtë Shtigjeve shpëtoi botën duke vulosur Dhjetë Bishtin në trupin e tij, duke u bërë jinchūriki i saj. Disa kohë më vonë, Mjeshtri u frymëzua nga djali i tij më i vogël, Asura, që të përdorte aftësinë e tij të Krijimit të Gjithë Gjërave për të ndarë çakrën e Dhjetë Bishtit në nëntë qenie të gjalla, ato që do të bëheshin bishat me bisht. Mjeshtri i vuri emrin nëntë dhe u shpjegoi atyre se ekzistonte një lidhje midis tyre pavarësisht ndarjes së tyre. Ai gjithashtu paratha një ditë kur ata do të mblidheshin përsëri - megjithëse jo ashtu si ishin - dhe se në atë kohë dikush do të dilte për t'u treguar atyre se cili është fuqia e vërtetë. Në anime, u tregua se para vdekjes së tij, Mjeshtri dhe pasuesit e tij ndërtuan tempuj në nëntë rajone të ndryshme të botës, ku bishat me bisht mund të jetonin dhe të mbroheshin. Bishat me bisht u krijuan fillimisht jo vetëm për të parandaluar ringjalljen e Dhjetë Bishtit, por edhe për të ruajtur dhe ekuilibruar paqen. Personi i parë që iu afrua përdorimit të tyre origjinal ishte Hashirama Senju, i cili kishte kapur disa nga bishat me bishti me stilin e tij të drurit, shpërndante bishat në mesin e fshatrave të rinj në mënyrë që të stabilizonte ekuilibrin e fuqisë mes tyre. Sidoqoftë, përdorimi i bishave me bisht të Hashirama-s ishte i fuqishëm sesa të fitonte bashkëpunimin e tyre të qëllimshëm. Kjo metodë do të realizohej në pasardhësin e Hashirama si rimishërimi i Asura, Naruto Uzumaki.
Me shekuj njerëzit i shikonin bishat me bisht si përbindësha, demonë dhe bisha të pamend të denjë për frikë dhe përçmim. Për shkak të fuqisë së tyre të jashtëzakonshme, bishat u kërkuan nga njerëzit që të përdoren si armë në kohë lufte.
Pas Luftës së Tretë Botërore Shinobi, një organizatë e njohur si Akatsuki filloi kapjen e jinchūriki të fshatrave në mënyrë që të nxjerrë bishat e tyre me bisht dhe t'i vulosë ato në Statujën Demonike për qëllime të ringjalljes së Dhjetë Bishtit. Deri në kohën e Luftës së Katërt Botërore Shinobi, Akatsuki ka kapur shtatë bishat e para me bisht. Për të kapur dy të fundit, Tetë Bishtin dhe Nëntë Bishtin, Tobi vulos bishat përsëri në jinchūriki e tyre të rimishëruar dhe i detyron ata të luftojnë jinchūriki të Tetë Bishtin dhe Nëntë Bishtin: Killer B dhe Naruto Uzumaki. Nga vendosmëria e Narutos për t'i çliruar ata nga Tobi dhe dëshira e tij për të mësuar emrat e tyre, bishat vendosin kolektivisht që Naruto është personi që Mjeshtri i Gjashtë Shtigjeve parashikoi. Ata i japin atij pjesë të çakrës së tyre, duke e bërë të mundur që ai t'i lirojë ata nga kontrolli i Tobi.
Në Luftën e Katërt Botërore Shinobi, Tobi dhe Madara Uchiha rringjallen me sukses Dhjetë Bishtin duke përdorur fragmentet e çakrave të Tetë Bishtit dhe Nëntë Bishtit. Tobi pastaj bëhet jinchūriki i Dhjetë Bishtit, por mposhtet nga Forcat Aleate Shinobi dhe bishta hiqen nga trupi i tij. Bishat bashkohen dhe luftojnë kundër Madarës, por shpejt mposhten nga ai dhe ai vulos ata së bashku me Tetë Bishtin dhe Nëntë Bishtin në Statujën Demonike dhe ringjall Dhjetë Bishtin prapë. Madara bëhet jinchūriki i Dhjetë Bishtit dhe përpiqet të përdorë Tsukuyomin e Përjetshëm në botë. Naruto përdor dhurimet e mëparshme të bishave për ta provuar dhe mposhtur atë, por nuk është në gjendje ta bëjë këtë në kohë. Madara më pas padashur është përdorur për të rivendosur Kaguya Ōtsutsuki, i cili përpiqet të marrë ato pjesë të çakrave të bishave me bisht, Naruto që ka akoma.
Në një nga dimensionet e Kaguya, Naruto dhe Sasuke Uchiha vulosin Kaguya dhe bishat me bisht nxirren nga trupi i saj, duke i dhënë fund luftës. Sidoqoftë, Sasuke, duke kuptuar se lufta për bishat me bisht e filloi luftën në radhë të parë, i burgos me Chibaku Tensei dhe synon t'i vrasë ata në mënyrë që bota të mos mund të luftojë më mbi to. Naruto e bind atë që të mos ta bëj dhe bishat lëshohen përfundimisht për mirë. Bisha me bisht u përhapën nëpër botë, të lirë për të jetuar ashtu si dëshirojnë; të dy Gyūki dhe Kurama vendosin të kthehen dhe të qëndrojnë me B dhe Naruto. Sidoqoftë, megjithëse ato janë të ndara, fragmentet çakra të bishave mbeten brenda Narutos, duke e lejuar trupin e tij të veprojë si "vendi i takimit" i tyre.
Aftësitë
Secila prej bishave ka aftësitë e veta unike, por të gjitha ndajnë të njëjtat atribute: ato kanë sasi masive të fuqishme të çakrave - me ngjyrë të kuqe - shumë më të madhe se ato që kanë më shumë shinobi, mund ta transferojnë me lehtësi çakrën e tyre tek këdo që ata zgjedhin, dhe mund të përdorin Bombën e Bishave (尾獣玉­ Bijūdama). Për shkak se bishat kanë çakra të pastra, ato nuk mund të vriten; nëse ata ose jinchūriki e tyre vdesin, çakra e tyre do të ri-bashkohet në kohë. Për më tepër, nëse një pjesë e madhe e çakrës së bishës ndahet prej saj, ajo çakër bëhet një kopje e veçantë dhe e ndjeshme e bishës me bisht. Po ashtu theksohet se konsumimi i mishit të një bishe me bisht është zakonisht vdekjeprurëse për këdo, përveç nëse personi është zbritur në një farë mënyre nga Mjeshtri i Gjashtë Shtigjeve në këtë rast, personi do të fitojë aftësi të ngjashme me një jinchūriki.
Bisha mund të komunikojnë telepatikisht me njëri-tjetrin dhe me jinchūriki-n e tyre, dhe të posedojnë disa nivele të vetëdijes. Në nivelin fillestar, bisha duket se është në një habitat të llojeve, zakonisht i burgosur në një farë mënyre nga çfarëdo teknike të vulosjes që u përdor për t'i vulosur ato. Niveli i dytë është aty ku të gjithë bishat mund të mblidhen dhe komunikojnë me njëri-tjetrin, pa asnjë kufizim. Jinchūriki janë gjithashtu në gjendje të hyjnë në këtë nivel, por për ta bërë këtë, ata duhet të lidhen plotësisht me bishat e tyre. Një bishë me bisht mund të vazhdojë komunikimin me ish-jinchūriki-in e tyre, madje edhe vite pas ndarjes.
Megjithëse tregohet vetëm me Kurama, një bishë me bisht do të bëhet e pavetëdijshme nëse ata kanë humbur të gjithë çakrat e tyre, duke e përdorur ose duke e drenazhuar prej tyre.
Bishat
Bishat sipas numrit të bishtave të tyre:
Botë e padukshme
Filmi "Botë e padukshme" prodhim i vitit 1987. Regjia: Kristaq Dhamo, Skenari: Vath Koreshi, K. Dhamo, Producent: Shqipëria e re, Muzika: Aleksandër Peçi.
Përmbajtja e filmit
Përmes një fabule të thjeshtë dhe një dramë psikologjike filmi flet për pasionin ndershmërinë dhe përgjegjësinë e Besmirës një mjeke e cila eksperimenton një auto vaksinë, për përpjekjet e saj kundra njerëzve jo kompetentë dhe të paaftë.
AKTORET
Robert Ndrenika Roza Anagnosti Eva Alikaj
Kristaq Skrami Vangjel Heba
Stavri Shkurti Mimika Luca Minella Borova Ilia Shyti
Elida Janushi
Sotiraq Bratko
Andon Qesari
Shkëlqim Basha
Aleksandër Pogaçe
Nertila Koka
Flutura Godo
Coingt
Coingt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Coingt ka një popullsi prej 72 banorë dhe sipërfaqe 7.31 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Marco Antonio da Silva
Marco Antonio da Silva (lindur më 9 Maj 1966) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 1 ndeshje.
Në emër të lirisë
Filmi "Në emër të lirisë" prodhim i vitit 1987. Regjia: Fehmi Hoshafi, Skenari: Bashkim Kozeli, Drejtor Filmi:Kreshnik Hashorva,N/Drejtor Filmi,Leon Qafzezi,Producent: Shqipëria e re, Muzika: Hajg Zaharjan. == Përmbajtja e filmit = Lufta e II Botërore në një fshat. Në luftimet me nazistët plagoset një partizan grek por partizanët shqiptarë e ndihmojnë dhe e strehojnë në shtëpinë e një fshatareje. Jeta e partizanit grek dhe mesazhi që ai ka për detyrë të çojë në vendin e duhur janë në rrezik sepse komanda Gjermane vendoset në shtëpinë ku ai është strehuar.
Prats de Lluçanès
Prats de Lluçanès është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Osona, të provincës Barcelona, në Katalonia. Prats de Lluçanès ka 2709 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 13.8 km2.
Lidhje të jashtme
Prats de Lluçanès
Prats i Sansor
Prats i Sansor është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Cerdanya, të provincës Lleida, në Katalonia. Prats i Sansor ka 237 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 9.64 km2.
Lidhje të jashtme
Prats i Sansor
Laffaux
Laffaux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Laffaux ka një popullsi prej 149 banorë dhe sipërfaqe 6.76 km², me një dendësi prej 22 banor/km².
Marrëdhëniet mes Kosovës dhe Singaporit
Marrëdhëniet Kosovë-Singapor janë marrëdhënie të jashtme ndërmjet Kosovës dhe Singaporit.
Historia
Më 18 shkurt 2008, Ministria e Jashtme e Singaporit lëshoi një deklaratë përmes zëdhënësit të saj në lidhje me shpalljen e pavarësisë së Kosovës: "Singapori është ende duke studiuar çështjen. Ky është një veprim i diskutueshëm që ka shumë pasoja komplekse në të gjithë botën. Situata sipas ligjit ndërkombëtar nuk është e qartë dhe lloji i precedentit që mund të vendoset duhet të vlerësohet me kujdes. Shpresojmë që përpjekjet e ndërmjetësimit ndërkombëtar të vazhdojnë në mënyrë që të gjendet një zgjidhje e pranueshme për të gjitha palët". Sipas Ministrit të Jashtëm serb, Vuk Jeremić, i cili u takua me zyrtarë të Singaporit në gusht 2008, Singapori nuk e ka ndërmend ta njohë Kosovën dhe ai e konsideron deklaratën e njëanshme një precedent të rrezikshëm që mund të shkaktojë paqëndrueshmëri në të gjithë botën. Më 8 tetor, përfaqësuesi i Singaporit në KB tha që ai ishte simpatetik ndaj kërkimit të popullit të Kosovës, pasi ata, me të vërtetë, kishin pësuar trajtim të tmerrshëm në të kaluarën dhe se shumë vende kishin shprehur simpati për një formë të autonomisë për Kosovën. Megjithatë ai tha që deri më sot, Singapori nuk e kishte mbështetur shpalljen e njëanshme të pavarësisë së Kosovës dhe ishte i shqetësuar për precedentin që mund të vendoste. Ai gjithashtu tha se Singapori preferoi që çështja të zgjidhej në mënyrë paqësore nga palët e interesuara. Në një takim të 25 shtatorit 2010 ndërmjet Ministrave të Jashtëm të Kosovës dhe Singaporit, Skënder Hyseni dhe George Yeo, Z. Yeo tha se Singapori kishte qenë në pritje të rezultatit të çështjes së GJND-së para se të merrte një vendim për njohjen e Kosovës. Tani që gjykata ka marrë vendimin e saj, Singapori po e studion atë me shumë kujdes. Në mars 2012, Ministri i Jashtëm i Singaporit, K. Shanmugam, tha që Singapori do ta rishqyrtojë qëndrimin e saj për pavarësinë e Kosovës në dritën e zhvillimeve të fundit atje, dhe në kuadrin e perspektivës së integrimit në BE. Më 26 shtator 2012, Shanmugam tha se Singapori ka një qëndrim shumë pozitiv ndaj shtetit të pavarur të Kosovës dhe do të konsiderojë kërkesën për ta njohur atë. Në shtator 2014, Shanmugam tha që Singapori i konsideron si pozitive zhvillimet në Kosovë dhe theksoi mundësinë e njohjes së Kosovës, nën një proces i cili kërkon më shumë kohë.
Njohja
Singapori e njohu Republikën e Kosovës si një shtet të pavarur më 1 dhjetor 2016.
Kosova dhe Singapori vendosën marrëdhënie diplomatike më 1 dhjetor 2016.
Shtëpia Muze e Shtjefën Gjeçovit
Shtëpia Muze e At Shtjefën Gjeqovit është një monument i trashëgimisë kulturore e cila ndodhet në qytezën e Janjevës.
Historiku
Shtëpia Muze e Shtjefën Gjeçovit ndodhet një rrugë mbi kishën e Shën Nikollës në Janjevë. Ajo është ndërtuar në gjysmën e dytë të shekullit të 19-të. Shtjefën Gjeçovi, një prift françeskan dhe studiues i kulturës shqiptare, lindi në këtë shtëpi në vitin 1874. Muzeu me stil oriental, është një nga shtëpitë e pakta në Janjevë që shfaq këtë lloj arkitekture. Një tipar i veçantë i shtëpisë është konsola e katit të dytë që krijon një lojë të dritës dhe hijes në fasadë, duke shtuar shkëlqimin e ndërtesës. Shtëpia u restaurua ndërmjet 2004-2005 nga Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sporteve dhe Komuna e Lipjanit. Në 2011, ajo iu nënshtrua një tjetër restaurimi.
Restaurimi/rinovimi i ndërtesës përmes projektit të UNDP-së “Dialogu ndërmjet komuniteteve përmes ruajtjes gjithëpërfshirëse të trashëgimisë kulturore”, financuar nga Instrumenti i Bashkimit Evropian që kontribuon në Stabilitet dhe Paqe (IcSP), përfshiu si punimet e brendshme ashtu edhe ato të jashtme. Këto përfshinin trajtimin e sipërfaqeve të dyshemesë, punimet e sipërfaqes së murit, punimet e drurit (dyert, dritaret dhe kangjellat), punimet metalike dhe fletëve metalike, instalimet elektrike dhe hidrosanitare, trajtimin e rrugicave përreth ndërtesës si dhe trajtimin e gjelbërimit dhe vendosjen e mobiljeve urbane.
Dimitar Apasiev
Dimitar Apasiev është një fashist, shovinist, studiues juridik, politikan maqedonas dhe lider i partisë politike E Majta. Ai është docent i drejtësisë në Universitetin Goce Dellçev të Shtipit. Gjatë zgjedhjeve parlamentare të Maqedonisë 2020, partia e tij E Majta fitoi dy vende, duke e bërë atë deputet në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Jeta e hershme
Apasiev ka lindur më 22 shtator 1983 në Titov Veles, Jugosllavi, tani pjesë e Maqedonisë së Veriut.
Arsimi
Apasiev përfundoi diplomën e tij universitare në vitin 2009 dhe masterin në vitin 2010. Në vitin 2015 ka kryer doktoraturën e specializuar në të drejtën romake në universitetin shtetëror Ss. Kirili dhe Metodi në Shkup.
Karriera
Apasiev është autor i një numri librash dhe monografish, duke përfshirë mbi 50 artikuj dhe punime akademike. Ai ka qenë konsulent ligjor në disa organe gjyqësore shtetërore, sindikata, organizata të shoqërisë civile dhe nisma joformale të aktivistëve.
Karriera politike
Në nëntor 2015, Apasiev bashkëthemeloi Të Majtën, një parti politike e cila kombinoi një numër lëvizjesh të majta në Maqedoninë e Veriut.
Polemika
Partia e themeluar nga Apasiev dhe ai vetë, janë cilësuar nga disa akademikë dhe media si " fashistë ". Në shtator të vitit 2020, Apasiev dëshmoi në Prokurorinë Publike në Shkup pasi kishte marrë tre kallëzime penale për përhapje të mostolerancës racore, fetare dhe etnike. Apasiev u përfshi në një debat të publikuar në korrik 2022 me presidentin e Maqedonisë së Veriut, Stevo Pendarovski, që përfshinte ofendime personale.
Një vit i gjatë
Filmi "Një vit i gjatë" prodhim i vitit 1987. Regjia: Esat Ibro, Skenari: Natasha Lako, Producent: Shqipëria e re, Muzika: Gjon Simoni.
Përmbajtja e filmit
Donika Saro është drejtoreshë e një ndërmarrjeje të rëndësishme. Papritur bashkëshorti i saj aksidentohet. Tani ajo duhet të zgjedhë midis jetës së saj shoqërore dhe detyrës si grua.
Aktorët në role
Hajrie Rondo,
Vladimir Muzha,
Ilia Shyti,
Fatos Sela, ,
Vasjan Lami,
Tatjana Leska,
Dhorkë Orgocka ,
Einar Nelku,
Mina Koxhaku,
Melpomeni Çobani,
Pranvera Lumani,
Shpresa Bërdëllima,
Xhelal Hoxha,
Marika Kallamata,
Astrit Hasani,
Arqile Lici ,
Marcos Paulo
Marcos Paulo (lindur më 11 Maj 1977) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 3 ndeshje.
Marrëdhëniet mes Kosovës dhe Arabisë Saudite
Marrëdhëniet Kosovë-Arabi Saudite janë marrëdhënie të jashtme midis Kosovës dhe Arabisë Saudite. Si Arabia Saudite, edhe Kosova ka një popullsi kryesisht myslimane.
Historia
Krahina Autonome Socialiste e Kosovës ishte një krahinë autonome e Republikës së Serbisë gjatë Republikës Federale Socialiste të Jugosllavisë (1946–92), dhe më pas të Serbisë gjatë Republikës Federale të Jugosllavisë. Gjatë Luftës së Kosovës (1998–99), Ushtria Çlirimtare e Kosovës (UÇK) pranoi mercenarë të huaj, ndër të tjerë, nga Arabia Saudite. Gjatë administrimit të KB, organizatat arabe u përpoqën të krijojnë një themel kulturor në Kosovë.
Kosova e shpalli pavarësinë e saj nga Serbia më 17 shkurt 2008 dhe Arabia Saudite e njohu atë më 20 prill 2009. Arabia Saudite ka një Zyrë Ndërlidhëse në Prishtinë dhe Kosova planifikoi të hapte një ambasadë në Riad më vonë. Më 22 dhjetor 2009, Ambasadori Saudit Abdullah Abdulaziz (i cili është edhe ambasador në Shqipëri dhe në Republikën e Maqedonisë së Veriut) paraqiti letrat kredenciale të tij për Presidentin kosovar Fatmir Sejdiu.
Më 25 maj 2009, në sesionin e 36-të të Organizatës së Bashkëpunimit Islam të Këshillit të Ministrave të Jashtëm në Damask, 57 vendet anëtare miratuan një rezolutë që shënoi shpalljen e pavarësisë së Kosovës, mbështeti rolin e Kombeve të Bashkuara në Kosovë, riafirmoi interesi i fortë i OIC në lidhje me myslimanët në Ballkan, mirëpriti bashkëpunimin e Kosovës me institucionet ekonomike dhe financiare të OIC dhe i bëri thirrje komunitetit ndërkombëtar që të vazhdojë të kontribuojë në nxitjen e ekonomisë së Kosovës. Arabia Saudite ishte një nga shtetet kryesore islamike që mbështeti këtë rezolutë dhe është raportuar se një draft i hershëm i rezolutës (paraqitur nga Arabia Saudite) kishte bërë thirrje për njohjen e Kosovës nga vendet islamike, por kjo ishte refuzuar nga disa shtete anëtare, përfshirë Sirinë, Egjiptin dhe Azerbajxhanin.
Arabia Saudite foli në mbështetje të Kosovës në debatin oral të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë mbi ligjshmërinë e pavarësisë së Kosovës në 2009.
Ekstremizmi islamik
Si Arabia Saudite, edhe Kosova ka një popullsi kryesisht myslimane. Islami tradicional në Kosovë është shkolla Hanafi, e përshkruar si 'liberale' dhe 'e moderuar'.
Port Heiden, Alaska
Port Heiden, Alaska (Port Heiden) është një qytet në qarkun Lake and Peninsula të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Port Heiden, Alaska jetojnë 102 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 133 km2 (51.4 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 29 m (95 ft).
Përsëri pranverë
Filmi "Përsëri pranverë" prodhim i vitit 1987. Regjia: Petrit Llanaj, Skenari: Thani Naqo, Producent: Shqipëria e re, Muzika: Josif Minga
Përmbajtja e filmit
Dino Bregu njëherë kryetar i një ferme shtetërore mëson se Iliri zëvendësuesi i tij ka marrëdhënie me vajzën e tij të vetme. Atij i duhet të bjerë dakort me këtë situatë dhe me qëndrimin e njerëzve kundrejt tij.
Kulla e Gani Sejdiut
Kulla e Gani Sejdiu është një monument i trashëgimisë kulturore në Runik, Skënderaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Pravia
Pravia është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Avilés, të provincës Asturias, në Asturias. Pravia ka 9180 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 102.96 km2.
Lidhje të jashtme
Pravia
Riin Tamm
Riin Tamm (e lindur më 12 gusht 1981) është një gjenetiste estoneze që punon në Universitetin e Tartu.
Ajo është drejtoreshë e Akademisë së Rinisë në Universitetin e Tartu.
Karriera
Tamm ka lindur në Tartu dhe është rritur në fshatin Peri, afër Põlva. Ajo është vajza e dy mjekëve. Ajo ndoqi shkollën e mesme Miina Harma në Tartu midis viteve 1997 dhe 2000. Prej vitit 2001 deri në vitin 2005 ajo ishte një studente universitare në Universitetin e Tartu duke studiuar diagnozën molekulare dhe nga viti 2005 deri në vitin 2007 ka studiuar për magjistraturën e saj, dhe filloi studimet për doktoraturë. Teza e masterit të saj, e përgatitur nën mbikëqyrjen e Andres Metspalu dhe Kersti Oselin, ishte titulluar Metodat e farmakogenetikës së metopatransferazit të thiopurines njerëzore: korrelacioni genotip-fenotip dhe analiza haplotipike në popullatën estoneze. Në vitin 2011 ajo u zgjodh si një nga 26 shkencëtarët për të udhëtuar rreth Estonisë dhe për të marrë pjesë në ngjarje në shkolla dhe institucione akademike.
Publikime dhe paraqitje
Tamm ka botuar në revistat shkencore dhe ka paraqitur hulumtime për një publik më të gjerë në vende të tjera, duke përfshirë edhe gazetën Postimees, programin e Radio Kuku, Falling Apple (Kukkuv õun - 28 gusht 2010), dhe programin Eesti Televisioon për vizionin e mirë (15 tetor 2009, 20 tetor 2011, 17 janar 2012). Ajo ka qenë njëra prej gjyqtarëve në garën e Estonisë në garën shkencore Rakett69.
Tamm ka thënë se mjekët janë konservatorë dhe ende kanë relativisht pak interes në përdorimin e informacionit gjenetik për të përmirësuar trajtimin. Në një intervistë në qershor 2012 ajo tha se nevojitet më shumë punë për të përcaktuar strukturën gjenetike njerëzore, por shumë është bërë tashmë. Informacioni gjenetik mund të ndihmojë në përcaktimin e rrezikut të sëmundjeve të caktuara dhe mund të jetë e dobishme në përcaktimin e trajtimeve adekuate të ilaqeve.
Shërbim profesional
Tamm është një anëtare e bordit të Shoqatës Estonisë të Gjenetikës Njerëzore (Eesti Inimesegeneetika Ühing) dhe Shoqatës Estoneze të gjerondologjisë dhe gjeriatrikës (Eesti Gerontoloogia ja Geriaatria Assotsiatsioon),  dhe Kryetare e Komitetit të Programit Shkencor të konferencës të Forumit Vjetor Ndërkombëtar i Gjeneve, e organizuar nga Fondacioni Genome Estonian.
Çmimet
Në vitin 2012 asaj u dha çmimi i dytë për Komunikimin Kombëtar të Shkencës Estoneze në kategorinë "Shkencëtari, gazetari, mësimdhënësi më i mirë i popullarizuar në fushën e shkencës dhe teknologjisë".
Publikimet
Tamm ka shkruar ose bashkëautorizuar dokumente të ndryshme mbi lëndët që lidhen me gjenetikën njerëzore dhe gerontologjinë, përfshirë këtu:
Referime
Citime <references group="" responsive="0"> Burimet
Prindi
Prindi zakonisht është një kujdestar i pasardhësve të llojit ose species së tij. Te njerëzit, një prind është kujdestar i një fëmije (ku në këtë rast "fëmija" i referohet pasardhësve, qofshin ata fëmijë të vegjël ose të moshës madhore/të rritur). Një prind biologjik është një person, gameta e të cilit ka rezultuar me një fëmijë, (një mashkull përmes spermës - një femër përmes vezës). Prindërit biologjikë janë të afërm të shkallës së parë me një afërsi gjenetike prej 50 %. Një femër gjithashtu mund të bëhet prind nëpërmjet zëvendësimit (nëna surrogate). Disa prindër (meshkulli dhe/ose femra) mund të bëhen prindër edhe përmes procesit të adoptimit, të cilët marrin përsipër obligimin e përkujdesjes për ushqimin dhe mirëqenien e një pasardhësi, por që nuk janë biologjikisht të lidhur me fëmijën. Nga ana tjetër, jetimët (bonjakët) pa prindër adoptues mund të rriten nga gjyshërit e tyre ose nga anëtarët e tjerë të familjes.
Llojet më të zakonshme të prindërve janë nënat, baballarët dhe gjyshërit (gjyshja dhe gjyshi). Një nënë zakonisht është "një grua në lidhje me një apo disa fëmijë të cilët ajo i ka lindur". Shkalla në të cilën një prind mund të përfshihet në jetën e pasardhësve të tij ndryshon nga kultura në kulturë, megjithatë nëse një individ shpreh një përfshirje shumë të vogël nganjëherë vlerësohet se është neglizhent me fëmijën, ndërsa një tjetër i cili është shumë i përfshirë nganjëherë thuhet se është tepër mbrotjës, i bezdisshëm ose i zhurmshëm.
Me përparimet e fundit shkencore e teknologjike në fushën e mjekësisë, është e mundur që një fëmijë të ketë më shumë se dy prindër biologjikë. Shembuj të prindërve të tretë biologjikë paraqesin rastet të cilat përfshijnë zëvendësimin e prindit (nëna surrogate) ose një person i tretë që ka ofruar mostrat e ADN-së gjatë një procedure riprodhimi të asistuar e cila ka rezultuar me ndryshimin e materialit gjenetik të marrësit.
Të Gjelbrit (Mali i Zi)
parapamje|Flamuri i të gjelbërve malazezë djathtas|parapamje|Krsto Popoviq, lideri më i njohur i të Gjelbërve Të Gjelbrit (serbokroatisht: Зеленаши Zelenaši) ishin një grup besnikësh të mbretit Nikolla të Malit të Zi. Ata e kishin origjinën nga anëtarët e Partisë së Vërtetë Popullore dhe ishin më të shquarit për nxitjen e Kryengritjes së Krishtlindjeve të vitit 1919. Rebelimi u organizua në një përpjekje për të parandaluar rrëzimin e dinastisë Petroviq-Njegosh dhe integrimin e mëvonshëm të Malit të Zi në Mbretërinë e Jugosllavisë. Të Gjelbrit ishin mbështetës të Shtëpisë së Pjetroviq-Njegoshit, e cila dikur shtëpia u rrëzua nga froni pas Luftës së Parë Botërore, i shtyu të Gjelbrit të luftonte për krijimin e Malit të Zi si një provincë brenda mbretërisë jugosllave. Pas humbjes së tyre në Rebelimin e Krishtlindjeve, të Gjelbrit vazhduan me luftën e tyre guerile deri në vitin 1929. Motoja e lëvizjes ishte "Për të drejtën, nderin dhe lirinë e Malit të Zi".
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, të Gjelbrit u aktivizuan edhe një herë nën udhëheqjen e Krsto Popovicit në një përpjekje për të rivendosur Mbretërinë e Malit të Zi si një shtet klient i Boshtit.
Karakteristikat
Lëvizja e të Gjelbërve (Zelenashi) u themelua fillimisht në vitin 1918 në Mal të Zi nga kundërshtarët e bashkimit malazez me Mbretërinë e Serbisë dhe integrimit në Mbretërinë e sapokrijuar të Jugosllavisë, kur ata mbështetën Shtëpinë e Petroviq-Njegoshit të Malit të Zi mbi Shtëpinë e Karagjorgjeviqit të Serbisë. Pas rebelimit të pasuksesshëm të armatosur të njohur si Rebelimi i Krishtlindjeve, të Gjelbrit vazhduan rezistencën guerile deri në vitin 1929, ndërsa veprimtaria e tyre politike bazohej në kundërshtimin ndaj mënyrës dhe mënyrës në të cilën u zbatua bashkimi i sllavëve të jugut, duke rezultuar në zhdukjen e Malit të Zi si politikë. entitet. Sipas akademikut kroato-amerikan Ivo Banac ata e deklaruan veten si serbë. Si anëtar i një misioni të përbashkët amerikano-britanik, diplomati britanik Earl John de Salis shkroi një raport të detajuar. Konti deklaroi se askush nuk e mohoi se Mali i Zi mund të kishte nevojë të bashkohej me Serbinë dhe shtetin e ri jugosllav. Megjithatë, çështja ishte “të mund të bashkoheshim me të si Mali i Zi, dhe jo si prefekturë e Serbisë, si malazezë të lirë, në përputhje me traditën dhe të kaluarën e vendit të tyre, dhe jo si po-burrat e Beogradit, të bashkohen, në kushte të barabarta si sllovenët, kroatët dhe vetë serbët.” dmth. në kushtet e barazisë dhe ruajtjes së identitetit të Malit të Zi.
Të Gjelbrit e morën anëtarësinë e tyre nga fiset e Malësisë (Moraçani, Piperi dhe Rovci), klanet Katun (Bjelice, Cetina, Çevo dhe Cuce) dhe fiset Hercegovinase (Nikshiqi, Rudinjani dhe Drobnjaci). Udhëheqës të shquar të të Gjelbërve përfshinin Krsto Zrnov Popoviq, Jovan S. Plamenac dhe Novica Radoviq.
Emri
Emri i të Gjelbërve rrjedh nga kartat jeshile të votimit që u përdorën nga kundërshtarët e bashkimit me Serbinë, të përdorura në Kuvendin e Podgoricës në vitin 1918.
Të Gjelbrit kundërshtuan bashkimin e Mbretërisë së Malit të Zi me Mbretërinë e Serbisë nën Dhomën e Karagjorgjeviqit. Me mbështetjen e Italisë, të Gjelbrit organizuan një rebelim në vitin 1919 me synimin për të rikthyer Shtëpinë e Petroviq-Njegoshit në fronin malazez. Rebelimi dështoi dhe kryengritësit ikën në Itali. Krsto Zrnov Popoviq, Jovan Plamenac dhe Novica Radoviq udhëhoqën kryengritjen, së bashku me komandantin Savo Çelebiq dhe kapitenin Gjuro Drashkoviq.
Pas kryengritjes së pasuksesshme, të Gjelbrit u kthyen në Mal të Zi, duke filluar një luftë guerile. Thelbi i revoltës u shtyp në vitet 1922-1923, por guerilja e nivelit të ulët vazhdoi në male dhe malësi edhe për disa vite të tjera. Në vitin 1922, një numër udhëheqësish të të Gjelbërve themeluan Partinë Federaliste Malazeze, duke kaluar nga rezistenca e armatosur e organizuar në luftën politike.
Deri në vitin 1926, shumica e formave të mbetura të rezistencës së armatosur përfunduan. Megjithatë, disa grupe vazhduan të angazhoheshin në përleshje deri në vitin 1929.
Arkitektura budiste
Arkitektura fetare budiste u zhvillua në nënkontinentin indian në shekullin e III p.e.s.. Me arkitekturën e hershme fetare të budizmit janë të lidhura këto struktura: manastiret (viharat), vendet e adhurimit të relikeve (stupat) dhe faltoret ose hollet e lutjeve (chaityat të quajtura edhe chaitya griha), që më vonë në disa vende u quajtën tempuj. Viharat fillimisht ishin vetëm streha të përkohshme të përdorura nga murgjit endacakë gjatë stinës së shirave, por më vonë u zhvilluan për të strehuar monasticizsmin në rritje dhe zhvillim të budizmit. Një shembull ekzistues është një Nalanda (Bihari). Një tip i veçantë arkitekture fortifikuese e gjetur në mbretëritë e mëparshme dhe të sotme të Himalajeve janë dzonget. Funksioni fillestar i një stupe ishte venerimi dhe ruajtja e relikeve të Budës. Shembulli më i hershëm i mbijetuar i një stupe është ai i Sanchit (Madhya Pradeshi). Në përputhje me ndryshimet në praktikën fetare, stupat gradualisht ju bashkangjitën chaitya-grihave (holleve të lutjeve). Këto e arritën pikën e tyre kulmore në shekullin e I p.e.s., siç shihen në komplekset shpellore të Barabarit, Ajantas dhe Elloras (Maharashtra). Tempulli Mahabodhi në Bodh Gaya në Bihar është një tjetër shembull i shquar. Pagodat janë një evoluim i stupave indiane.
Zhvillimet e hershme
Arkitektura budiste u shfaq ngadalë në periudhën që pason jetën e Budës, së bashku me Arkitekturën e tempujve hindu. Tempujt hindu në këtë kohë kishin një plan të thjeshtë – një hapësirë të brendshme katrore, zona flijuese, shpesh me një ambulator rrethues të ndarë nga një radhë kolonash, me një çati konike, drejtëkëndore të pjerrët, mbrapa një verande ose zone hyrjeje, përgjithësisht të ndarë nga kolona të veçuara ose një kolonadë. Profili i jashtëm përfaqëson malin Meru, banesa e zotave dhe qendra e universit. Përmasat dhe proporcionet ishin të diktuara nga formula të shenjta matematike. Ky plan i thjeshtë u adoptua nga budistët e hershëm, ndonjëherë me shtimin e disa qelave për murgjit në periferi (veçanërisht në tempujt e hershëm shpellorë si në Ajanta të Indisë). Në thelb plani bazik mbijeton deri në ditët e sotme në tempujt budist nëpër botë. Profili u përpunua dhe u bë në formën karakteristike të malit dhe u përdor në sitet e hershme budiste dhe vazhdoi në mënyrë të ngjashme në disa kultura (si ajo kmere), që shihet akoma në shumë tempuj të sotëm hindu. Në të tjerë, si në Japoni dhe Tajlandë, ndikimet vendore dhe praktikat e ndryshme fetare çuan në arkitektura të ndryshme.
Tempujt e hershëm shpesh ishin prej druri dhe prandaj kanë mbetur vetëm pak gjurmë, megjithëse guri u përdor gjithmonë e më shumë. Tempujt shpellorë si ata në Ajanta kanë mbijetuar më mirë dhe ruajnë formën e planit, verandën dhe ndarjet e brendshme nga kjo periudhë e hershme. Pasi funksionet e tempullit-manastir u zgjeruan, forma e planit filloi të ndryshonte nga tradita hindu dhe u bë më i përpunuar, duke ofruar dhoma fjetjeje, ngrënieje dhe studimi. Një zhvillim i ri karakteristik në sitet fetare ishte stupa. Stupat fillimisht ishin më shumë skulptura se ndërtesa, thelbësisht shënuese të disa siteve të shenjta ose duke përkujturar një njeri të shenjtë që kishte jetuar aty. Format e mëvonshme janë më të stërholluara dhe në shumë raste i referohen modelit të malit Meru. Një nga sitet më të hershme budiste akoma në ekzistencë është ai i Sanchit në Indi dhe kjo ka në qendër një stupa që thuhet se ka qenë ndërtuar nga mbreti mauryan Ashoka (273-236 p.e.s.). Struktura e thjeshtë zanafillore është e mbështjellë në një të tillë më të vonë e më të dekoruar dhe përgjatë dy shekujve i gjithë siti ishte i përpunuar. Katër pikat kardinale janë shënuar nga portikë guri të stërholluar. Ashtu si me Artin budist, arkitektura ndoqi përhapjen e Budizmit përgjatë Azisë Jugore, Jug-lindore dhe Lindore ku modelet e para indiane shërbyen si një pikë reference, madje edhe pse budizmi pothuajse u zhduk nga India vetë në shekullin e X. Dekorimet e siteve budiste u bënë në mënyrë të qëndrueshme më të stërholluara përgjatë dy shekujve të fundit p.e.s., me futjen e pllakateve dhe frizave, duke përfshirë figurat njerëzore, veçanërisht nëpër stupa. Megjithatë, Buda nuk paraqitej në formën njerëzore deri në shekullin e I të e.s., në vend të të cilit përdoreshin simbole anikonike. Kjo është trajtuar më në detaje në fazën anikonike të Artit budist. Ajo ndikoi në zhvillimin e tempujve, që pastaj, në shumicën e rasteve, u bënë sfondet e imazheve të Budës. Me përhapjen e Budizmit, arkitektura budiste u degëzua në disa stile, duke pasqyruar të njëjtat prirje të artit budist. Format e ndërtesave u ndikuan gjithashtu në një farë mase nga format e ndryshme të Budizmit në vendet veriore, që praktikonin kryesisht Budizmin Mahayana dhe një jug ku mbizotëroi Budizmi Theravada.
Marrëdhëniet mes Kosovës dhe Tajlandës
Marrëdhëniet Kosovë-Tajlandë janë marrëdhënie të jashtme ndërmjet Kosovës dhe Tajlandës. Tajlanda e njohu Republikën e Kosovës si shtet të pavarur më 24 shtator 2013.
Reagimi i Tajlandës për deklaratën e pavarësisë së Kosovës më 2008
Në shkurt të vitit 2008, Tajlanda ishte në pritje të vendimit të KS të KB. Në mars 2012, Zëvendëskryeministri tajlandez, Yuthasak Sasiprapha, tha se ai po ndiqte zhvillimet në Ballkan dhe Kosovë dhe se do të merren hapa për ta lehtësuar udhëtimin nga qytetarët e Kosovës në Tajlandë. Në një intervistë të 12 marsit 2012 pas vizitës së tij në Bangkok, Zëvendëskryeministri dhe Ministri i Jashtëm, Edmond Haxhinasto, tha se autoritetet Thai kanë bërë hapat e parë drejt njohjes së Kosovës. Në një takim të 5 majit 2012 midis Ministrave të Jashtëm të Tajlandës dhe Kosovës, Surapong Tovichakchaikul dhe Enver Hoxhaj, Z. Surapong tha që njohja e Kosovës do të konsiderohej seriozisht nga vendi i tij, dhe se së shpejti do të kishte një lajm pozitiv për Kosovën. Ai shtoi se pavarësia e Kosovës ka kontribuar në paqen dhe sigurinë në rajon dhe Evropë. Më 6 maj 2012, Zëvendësministri i Jashtëm tajlandez, Jullapong Nonsrichai i tha Hoxhajt se shumë shpejt të dyja vendet do të hynin në marrëdhënie diplomatike. Në një takim në nëntor 2012 me Hoxhajn, Z. Jullapong tha që qeveria e tij ka një raport pozitiv për njohjen e Kosovës dhe se ai personalisht ka njohuri se njohja është në rrugën e saj dhe është e interesuar për bashkëpunim midis dy vendeve.
Njohja
Tajlanda e njohu Republikën e Kosovës si shtet të pavarur më 24 shtator 2013.
Marrëdhëniet diplomatike
Më 22 nëntor 2013, Yingluck Shinawatra, Kryeministri tajlandez, nënshkroi njoftimin për vendosjen e marrëdhënieve diplomatike midis Mbretërisë së Tajlandës dhe Republikës së Kosovës. Të dyja vendet ranë dakord të krijojnë marrëdhënie diplomatike që nga 22 nëntori 2013.
Ambasada e Kosovës
Ministri kosovar i Punëve të Jashtme, Enver Hoxhaj, ka hapur një ambasadë në Bangkok.
Banesa e Murat Joçës dhe Safet Llapanjit
Banesa e Murat Joçës dhe Safet Llapanjit është një monument i trashëgimisë kulturore në Xerje, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "266/1" më "16.02.1979".
Çerkezia
parapamje|280px|Çerkesia më 1750 Çerkesia ose Çirkezia (Adigjisht: Адыгэ Хэку, Адыгей, romanizuar: Adıgə Xəku, Adıgey; Rusisht: Черкесия) ishte një vend dhe rajon historik në Kaukazin e Veriut përgjatë bregut verilindor të Detit të Zi. Ajo u shkatërrua pas Luftës Ruso-Çerkeze (1763–1864) ndërsa 90% e popullit çerkez u masakruan dhe u migruan nga rajoni në gjenocidit çerkez.
Çerkezët gjithashtu dominuan në veri të lumit Kuban në mesjetën e hershme dhe të lashtë, por me sulmet e Perandorisë Mongole, Hordhisë së Artë dhe Hanllëkut të Krimesë, ata u tërhoqën në jug të Kuban, nga Gadishulli Taman në Osetinë e Veriut. Gjatë epokës mesjetare, zotërit çerkezë nënshtruan dhe vasalizuan fqinjët karaçak-balkarë dhe osete. Termi Çerkesia përdoret gjithashtu si emër kolektiv i shteteve çerkeze të vendosura në territorin çerkez.
Megjithëse Çerkesia është atdheu origjinal i popullit çerkez, sot shumica e çerkezëve jetojnë në mërgim.
Gjeografia
Çerkesia ishte e vendosur në Evropën Lindore, në veri të Azisë Perëndimore, pranë bregdetit verilindor të Detit të Zi. Para pushtimit rus të Kaukazit (1763–1864), ajo mbuloi të gjithë pllajën pjellore dhe stepën e rajonit veriperëndimor të Kaukazit, me një popullsi të vlerësuar prej 1 milion.
Diapazoni i madh historik i Çerkesisë shtrihej nga Gadishulli Taman në perëndim, deri në qytetin Mozdok në Osetinë e Veriut–Alania të sotshme në lindje. Historikisht, Çerkezia mbulonte gjysmën jugore të krahinës së sotme të Krasnodar Krai, Republikës së Adigeas, Karaçaj-Çerkesisë, Kabardino-Ballkarisë dhe pjesëve të Osetisë së Veriut–Alania dhe Stavropol Krai, të kufizuara nga lumi Kuban në veri i cili e ndau atë nga Perandoria Ruse.
Në bregdetin e Detit të Zi klima është e ngrohtë dhe e lagësht, ndërsa është e moderuar në ultësira dhe më e freskët në malësi. Pjesa më e madhe e Çerkesisë është pa acar për më shumë se gjysmën e vitit. Ka livadhe stepash në fusha, pyje ahu dhe lisi në ultësirë, dhe pyje me pisha dhe livadhe alpine në male.
Soçi konsiderohet nga shumë çerkezë si kryeqyteti i tyre tradicional. Sipas çerkezëve, fshati Olimpik Dimëror 2014 është ndërtuar në një zonë të varreve masive të çerkezëve pas disfatës së tyre nga rusët në vitin 1864.
Popullsia
Ekzistojnë dymbëdhjetë princëritë historike adigje ose fise të Çerkesisë (tre demokratike dhe nëntë aristokrate); Abzahët, Besleney, Bzhedugët, Hatuqwai, Kabardianët, Mamhegët, Natuhajët, Shapsugët, Çemirgojët, Ubihitët, Yegeruqwai dhe Zhaney.
Domatja qershi
Domatja qershi është një lloj domateje e vogël e rrumbullakët që besohet të jetë një përzierje e ndërmjetme gjenetike midis domateve të llojit të rrushit të egër dhe domateve të zbutura të kopshtit. Domatet qershi kanë një madhësi nga madhësia e një gishti të vogël deri në madhësinë e një topi golfi dhe mund të ndryshojnë nga forma sferike te forma pak e zgjatur. Edhe pse zakonisht të kuqe, ekzistojnë edhe varietete të tjera si e verdha, jeshilja dhe e zeza. Ato që kanë formë të zgjatur ndajnë karakteristikat me domatet kumbulla dhe njihen si domate rrush. Domatja qershi vlerësohet si një varietet botanik i manaferrës së kultivuar, Solanum lycopersicum var. cerasiforme.
Historia
parapamje|Domatet qershi Domatja qershi besohet të jetë paraardhësja e drejtpërdrejtë e domateve të kultivuara moderne dhe është e vetmja domate e egër që gjendet jashtë Amerikës së Jugut. Domatja mendohet se është zbutur për herë të parë në zonën Puebla-Veracruz të Meksikës dhe se ka arritur në këtë zonë nga Amerika e Jugut në formën e një domateje të qershisë.
Domatet qershi kanë qenë të njohura në Shtetet e Bashkuara që prej të paktën 1919. Recetat që përdorin domatet qershi mund të gjenden në artikuj që datojnë që nga viti 1967.
Kultivarët
Super Sweet 100 është një kultivar hibrid i popullarizuar në Shtetet e Bashkuara rezistent ndaj të dyve Fusarium dhe Verticillium.