cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mbretëresha e Dëborës/Frozen
Mbretëresha e dëborës (titulli origjinal: Frozen) është një film i animuar 3D, prodhuar nga Walt Disney Animation Studios dhe shpërndarë nga Walt Disney Pictures. Është filmi i 53-të i animuar nga kompania e Walt Disney, i inspiruar nga përralla "Mbretëresha e dëborës" nga Hans Christian Andersen. Shumë kritikë filmash e konsiderojnë Frozen si filmin më të mirë të animuar nga Disney që prej atyre të periudhës së renesancës. Filmi pati një sukses shumë të madh edhe në treg; grumbulloi afro 1.3 miliardë dollarë nga fitimet botërore, që e bën atë filmin me fitimet më të larta të të gjitha kohërave, njëkohësisht dhe më të shiturin.
Përmbajtja
Elsa, princesha e Arendelës, zotëron fuqi magjike me të cilat mund të krijojë apo kontrollojë akullin dhe dëborën. Një natë, ajo pa dashje plagos motrën e saj të vogël, Anën, gjersa ato po luanin. Prindërit e tyre të tronditur, mbreti dhe mbretëresha, kërkojnë ndihmë nga mbreti troll, i cili e shëron Anën dhe i'a largon kujtimet për magjitë e Elsës. Ata i izolojnë fëmijët e tyre në kështjellë, derisa Elsa të mësojë t'i kontrollojë fuqitë e saj magjike. E frikësuar mos lëndon Anën përsëri, Elsa kalon shumicën e kohës së saj e vetme në dhomë, dhe gjersa ato rriten, ndahen gjithnjë e më tepër nga njëra-tjetra, ndërkaq prindërit e tyre vdesin në det gjatë një stuhie.
Kur Elsa mbush moshën, e gjithë mbretëria fillon përgatitjet për ditën e kurorëzimit. Në mesin e të ftuarve, është edhe Duka i Ueselltonit, i cili synon ta shfrytëzojë Arendelën për përfitime personale. Princeshë Ana, e emocionuar që i lejohet të dalë jashtë kështjellës, eksploron qytetin dhe takon Princin Hans nga Ishujt Jugorë, të cilët menjëherë krijojnë një simpati mes vete. Pavarësisht brengosjes së Elsës, kurorëzimi i saj kalon pa ndonjë incident. Gjatë gostisë, Hansi i propozon Anës për martesë, e cila pranon menjëherë. Mirëpo Elsa refuzon të japë bekimin e saj dhe ndalon martesën e tyre të befasishme. Dy motrat fjalosen, dhe nga zemërimi, Elsa çliron fuqitë e saj para të gjithë të pranishmëve.
E mbërthyer nga paniku, Elsa largohet nga kështjella duke lëshuar nga pas një dimër të përjetshëm në mbretëri. Lart mbi male, ajo lë vetëpërmbajtjen e saj, betohet se nuk do kthehet më kurrë dhe ndërton një kështjellë akulli të vetmuar. Ndërkohë, Ana niset për ta kërkuar atë, ta kthejë sërish në Arendel dhe ta ndalojë dimrin. Gjatë udhëtimit, Ana takon një shitës akulli të quajtur Kristof dhe drerin e tij Sven dhe e bindë atë që ta shoqërojë deri në Malin e Veriut. Gjatë rrugës, grupi takohet me Olafin, një plak dëbore që Ana dhe Elsa e kishin ndërtuar në fëmijëri.
Ana dhe Elsa bashkohen përsëri, por Elsa akoma frikësohet mos e lëndon atë. Kur Ana insiston që Elsa të kthehet, ajo aksidentalisht sulmon Anën duke e goditur në zemër me fuqitë e saj. E tmerruar, Elsa i detyron Anën, Kristofin dhe Olafin të largohen duke krijuar një krijesë gjigante, që i ndjek ata jashtë pallatit. Gjersa ata largohen, Kristofi vëren se flokët e Anës po zbardheshin dhe mendon se diçka nuk shkon. Ai kërkon ndihmë nga trollët, familja adoptuese e tij, të cilët sqarojnë se si zemra e Anës është ngrirë nga Elsa dhe vetëm një "akt i dashurisë së vërtetë" mund ta shkrijë, përndryshe ajo do kthehet në gur të ngrirë përgjithmonë. Duke menduar se vetëm Hansi mund ta shpëtojë atë përmes puthjes së dashurisë së vërtetë, Kristofi e kthen përsëri në Arendel.
Elsa arratiset drejt stuhisë në fjord. Ndërkaq, Olafi zbulon se Kristofi është në dashuri me Anën dhe të dy drejtohen për në fjord për ta gjetur atë. Hansi përballet me Elsën, duke i thënë se Ana ka vdekur për shkak të saj. Për shkak të dëshpërimit të Elsës, stuhia ndalon, dhe kështu Kristofit dhe Anës u jepet mundësi për ta gjetur vendndodhjen e njëri-tjetrit. Megjithatë, Ana e sheh Hansin duke u përpjekur ta vrasë Elsën, dhe futet në mes për ta shpëtuar. Në atë çast ajo ngrin dhe kështu bllokon sulmin e Hansit.
Në çastin kur Elsa fillon të vajtojë të motrën, Ana fillon të shkrijë, pasiqë vendimi i saj për ta sakrifikuar veten për ta shpëtuar të motrën formon "aktin e dashurisë së vërtetë". Elsa kupton se dashuria është çelësi për të kontrolluar fuqitë e saj, sjell verën në mbretëri dhe bën që Olafi të mund të mbijetojë në verë. Hansi dëbohet për në Ishujt Jugorë për shkak të krimeve që ka kryer ndaj familjes mbretërore të Arendelës, dhe Elsa ndalon tregtinë me Dukën e Ueselltonit. Dy motrat pajtohen sërish dhe Elsa premton se portat e kështjellës nuk do të mbyllen më kurrë.
Sequel
Më 13 mars 2015, u dha premiera e filmit me metrazh të shkurtër, Frozen Fever së bashku me filmin Hirushja. Më 12 mars, 2015, është bërë i ditur lajmi se kanë filluar punimet për pjesën e dytë Frozen 2, ku Buck dhe Lee rikthehen si regjisorë dhe Peter Del Velcho si producent, por data e lëshimit nuk është zbuluar ende.
Inga Borg
Inga Maria Borg, për një kohë Grubbström, (25 gusht 1925 - 24 tetor 2017 ) ishte artiste dhe shkrimtare suedeze. Ajo është e njohur për librat e saj për personazhin Plupp dhe takimin e saj me kafshët tjera. Inga Borg ishte vajza e notuesit Arne Borg.
Biografia
Inga Borg u arsimua në Institutin Mbretëror të Arteve në Stokholm. Në moshën 19 vjeçare hyri në verën e vitit 1945 për herë të parë në një vizitë në malet suedeze në një kohë kur bota malore ishte e paprekur dhe e pashpërthyer. Gjatë qëndrimit të saj në një shkretim, ajo nënshkroi dhe pikturoi natyrën dhe kafshët rreth saj. Kur Inga Borg më vonë kishte fëmijë, Plupp u shfaq, një figurë fantazi me flokë të kaltër dhe një shall në ngjyrë të verdhë-të kuqe të vjeshtës.
Libri i saj i fundit ishte Plupp och lodjuret, u publikua më 2005. Ajo vdiq më 24 tetor 2017 pas një sëmundje të gjatë që kishte.
Familja
Prindërit e saj ishin Arne Borg dhe Elsie Lindberg. Ajo ishte e martuar dy herë. Së pari u martua me shkrimtarin Ulf Grubbström dhe pastaj u martua me shkrimtarin Lars Björkman.
Beauregard-de-Terrasson
Beauregard-de-Terrasson është një komunë në Francë. Beauregard-de-Terrasson bën pjesë në departamentin Dordogne të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 694 banorë dhe sipërfaqe 7.97 km².
Fatima Mernissi
Fatema Mernissi ( Arabic    ; 27 shtator 1940 – 30 nëntor 2015) ishte një shkrimtare dhe sociologe feministe marokene.
Biografia
Fatema Mernissi lindi më 27 shtator 1940 në Fez, Marok. Ajo u rrit në haremin e gjyshes së saj të pasur nga babai së bashku me të afërm dhe shërbëtore të ndryshme femra. Ajo mori arsimin e saj fillor në një shkollë të themeluar nga lëvizja nacionaliste dhe arsimin e mesëm në një shkollë vetëm për vajza të financuar nga protektorati francez. Në vitin 1957, ajo studioi shkenca politike në Sorbonë në Paris dhe më vonë në Universitetin Brandeis në SHBA, ku mori doktoraturën në vitin 1974.
Ajo u kthye për të punuar në Universitetin Mohammed V në Rabat dhe dha mësim në Faculté des Lettres midis 1974 dhe 1981 në lëndë të tilla si metodologjia, sociologjia e familjes dhe psikosociologjia. Më tej, ajo ishte një studiuese kërkimore në Institutin Universitar për Kërkime Shkencore në të njëjtin universitet.
Mernissi's Beyond the Veil: Male-Female Dinamics in Muslim Society u shkrua për tezën e saj të doktoraturës dhe më vonë u botua si një libër që njeh fuqinë e grave muslimane në lidhje me besimin islam. Mernissi është e njohur për qasjet e saj sociopolitike drejt diskutimit të identiteteve gjinore dhe seksuale, veçanërisht ato në Marok dhe vende të tjera myslimane. Ajo konsiderohet si një figurë feministe me ndikim, pasi ishte një folëse, studiuese, mësuese, shkrimtare dhe sociologe e njohur. Mernissi vdiq në Rabat më 30 nëntor 2015.
Publikimet dhe ndikimi i tyre
Monografia e parë e Mernissit, Beyond the Veil, u botua në 1975. Një botim i rishikuar u botua në Britani në 1985 dhe në SHBA në 1987. Beyond the Veil është bërë një klasik, veçanërisht në fushat e antropologjisë dhe sociologjisë, për gratë në botën arabe, zonën e Mesdheut apo shoqëritë myslimane në përgjithësi.
Në 1984, ajo kontribuoi me tekstin "Vajza e tregtarit dhe djali i sulltanit" në antologjinë Sisterhood Is Global: Antologjia e Lëvizjes Ndërkombëtare të Grave, redaktuar nga Robin Morgan. Libri i saj më i famshëm si feministe islame, Veilja dhe Elita Mashkullore: Një Interpretim Feminist i Islamit, është një studim pothuajse historik i rolit të grave të Muhamedit. Ai u botua për herë të parë në frëngjisht në 1987 dhe u përkthye në anglisht në 1991. Libri u ndalua më pas në Marok, Iran dhe shtetet arabe të Gjirit Persik.
Si sociolog, Mernissi kryesisht ndërmori punë në terren në Marok. Në disa raste, në fund të viteve 1970 dhe në fillim të viteve 1980, ajo kreu intervista për të përcaktuar qëndrimet mbizotëruese ndaj grave dhe punës së tyre. Ajo bëri kërkime sociologjike për UNESCO dhe ILO si dhe për qeverinë marokene. Në të njëjtën periudhë, Mernissi kontribuoi me artikuj në revista periodike dhe botime të tjera mbi gratë në Marok dhe gratë dhe Islamin nga një këndvështrim bashkëkohor dhe historik.
Ajo shkroi gjerësisht për jetën brenda haremeve, gjinisë dhe sferave publike dhe private. Haremi i grave perëndimore, është një ese nga libri i saj, Scheherazade Goes West: Different Cultures, Different Harems, i cili diskuton shtypjen dhe presionet me të cilat përballen gratë në shoqëri të ndryshme bazuar vetëm në pamjen e tyre fizike. Pavarësisht nëse ajo i analizon gratë në shoqërinë marokene apo në Perëndim, ajo pretendon se ato duhet të përmbushin standardet stereotipe, të imponuara kulturalisht, të tilla si përmasat e veshjeve. .
Etnocentrizmi: Përtej Mbuleses
Në vitin 1975, u botua libri i parë i Fatima Mernissit, Përtej Mbuleses, dhe u konsiderua revolucionar. Mernissi theu stereotipet etnocentrike që shoqëria perëndimore kishte zhvilluar ndaj Islamit, veçanërisht ndaj grave muslimane. Ajo i dalloi gratë muslimane nga grupi i homogjenizuar i 'grave të botës së tretë' që kishte krijuar feminizmi perëndimor. Mernissi gjithashtu luftoi për të kapërcyer supozimet perëndimore se gratë muslimane ishin viktima të pafuqishme si të fesë së tyre ashtu edhe të burrave të fesë së tyre. Stereotipet perëndimore përjashtuan burrat myslimanë që nuk i përshtateshin formës së bardhë, mashkullore, hegjemoniste që dominonte shoqërinë e parë botërore, duke zhvilluar ide raciste ndaj një feje që besohej se shtypte gratë.
Megjithatë, Mernissi vuri në dukje se gratë muslimane nuk ishin viktima të praktikave të tyre fetare më shumë se gratë perëndimore viktima të patriarkatit; të dy grupet e grave u shtypën nga institucione të veçanta sociale brenda një feje ose shoqërie të krijuar për të përfituar nga margjinalizimi i të tjerëve. Për më tepër, Mernissi shpjegoi se gratë perëndimore ishin të mbuluara, ashtu siç ishin gratë muslimane, por mbulesat perëndimore ishin shumë më të matura. Ajo argumentoi se ato mbuloheshin ne rini. Bukurin e mbulonin edhe gratë perëndimore, dhe pasi një grua nuk i kishte më këto, ajo pothuajse nuk njihej nga shoqëria.
Mbretëreshat e harruara të Islamit
Në librin Mbretëreshat e harruara të Islamit, Fatima Mernissi përdor një qasje të ndërthurur për të kuptuar pozitat e grave gjatë historisë së hershme islame përmes identiteteve shoqërore dhe politike që krijuan mënyra diskriminimi. Qëllimi i saj ishte të nxirrte në dritë kontributet e rëndësishme që gratë kishin dhënë gjatë historisë së hershme islame dhe të debutonte keqkuptimet për mungesën e grave si figura politike dhe autoritare. Ajo e bën këtë duke eksploruar rolet udhëheqëse në të cilat gratë ishin të përfshira gjatë historisë islame dhe ndryshon mënyrën se si gratë janë portretizuar në historiografi. Ajo pretendon se gratë mbanin poste të fuqishme politike pavarësisht titujve fetarë që u jepeshin burrave. Kjo ilustrohet përmes shumë rrëfimeve historike që ajo ofron rreth pesëmbëdhjetë gra dhe roleve aktive që ato luajtën në politikën para-moderne islame.
Për shembull, roli që luajtën skllavet femra në udhëheqjen e revoltave të skllevërve kundër sundimtarëve fetarë pa përdorimin e dhunës (Mernissi, 1994). Për më tepër, Mernissi bën dallimin midis "Islamit Politik", periudhës ku ndodhi ndryshimi rrënjësor dhe rolet e grave u shpërfillën ose u harruan, dhe "Rislala Islami", ku jeta e grave u transformua (Mernissi, 1994). Ajo ishte thelbësore në kontributin në literaturën e përgjithshme akademike mbi dukshmërinë e grave në historinë islame jashtë roleve të tyre tradicionale, duke theksuar përfshirjen e tyre në politikë, fe dhe ndryshime kulturore.
Rolet gjinore: Rebelimi i grave dhe kujtesa islame
Në librin Rebelimi i grave dhe kujtesa islame, Fatima Mernissi analizon rolin e gruas në lidhje me botën e Islamit bashkëkohor. Në punën e saj, ajo eksploron idenë e identitetit seksual dhe roleve gjinore në botën islame dhe ndihmon për të ripërcaktuar narrativën që e rrethon atë. Mernissi diskuton disa nga çështjet më të spikatura që kanë të bëjnë me statusin e grave muslimane, siç është maskimi i kontributit të grave në ekonomitë e shteteve arabe (Mernissi, 1996). Për më tepër, Mernissi hulumton në demografi të ndryshme, duke përfshirë arsimin dhe shkrim-leximin. Ajo e përdor këtë për të ndihmuar në shpjegimin e rëndësisë së këtyre faktorëve jo vetëm për fuqizimin e grave në Islam, por edhe për shëndetin e tyre (Mernissi, 1996).
Për më tepër, Mernissi analizon rolin e shtetit në rolet gjinore si dhe rezultatin e një shteti që në fund të fundit mbështet pabarazinë. Ajo në fund argumenton se liria nga këto tradita kontrolluese dhe pritshmëritë e grave është e vetmja mënyrë për zhvillimin e botës arabe. Puna e Mernissit është jashtëzakonisht me ndikim në feminizmin islamik, ndërsektorialitetin dhe feminizmin global, duke u fokusuar në çështjet që rrethojnë gratë muslimane në botën arabe. Ky libër, në veçanti, ishte në gjendje të nxirrte dritë mbi çështjet specifike me të cilat merren gratë në botën islame, siç janë çështjet e identitetit seksual dhe rolet gjinore, dhe efektet që këto mund të kenë në fuqizimin dhe shëndetin e grave.
Islami dhe Demokracia: Frika nga Bota Moderne
Në librin e saj, Islami dhe Demokracia: Frika nga Bota Moderne, Fatima Mernissi përdor një qasje transnacionale për të analizuar kontekstin socio-politik të botës arabo-islamike menjëherë pas luftës së Gjirit. Ajo debaton nëse fundamentalizmi i vendosur që dominon Lindjen e Mesme mund të jetë ndonjëherë i pajtueshëm me proceset demokratike të përdorura në shoqëritë perëndimore. Mernissi ngre pyetje rreth pasigurisë që muslimanët ndiejnë ndaj një forme qeverisjeje që është "joislamike" dhe mund të komprometojë mënyrën e tyre islame të jetesës, duke përfshirë moralin dhe vlerat, siç është modestia. Për më tepër, ajo eksploron çështje të tilla si frika nga feja islame, demokracia, Karta e Kombeve të Bashkuara, liria e mendimit dhe individualizmi (Mernissi, 2002).
Për shembull, ajo shikoi se si fundamentalizmi kontrollonte atë që një grua do të ishte në gjendje të vishte, kështu që një shoqëri demokratike që i liron gratë të visheshin sipas dëshirës së tyre, mund të dukej kërcënuese për një kulturë hiper-mashkullore. Ajo kundërshton se një demokraci e gjallë duhet të lejojë aftësinë ligjore dhe kushtetuese për të mos pajtuar me shtetin. Më pas, Mernissi sugjeron mënyra se si muslimanët përparimtarë, përfshirë feministët, të cilët zgjedhin të mbrojnë demokracinë dhe t'i rezistojnë fondamentalizmit, duhet të nxjerrin nga të njëjtat tekste të shenjta si ata që kërkojnë t'i shtypin ata, në mënyrë që të provojnë se Islami nuk është në thelb kundër grave.
Çmimet dhe trashëgimia
Veprat e Mernissit fokusohen në sigurimin e një zëri për gratë e shtypura dhe të margjinalizuara. Ajo nxjerr në dritë kontributet e grave në ekonomi dhe pranon rolet që ndikojnë në mënyrën se si femrat shihen brenda kulturave islame. Gjatë gjithë karrierës së saj, Mernissi ishte një zëdhënëse e zjarrtë në lidhje me të drejtat dhe barazinë e grave, duke përqafuar gjithashtu besimin islam. Ajo përdor kërkime historike fetare për të bërë pretendime për qëndrimet e saj moderne feministe.
Në vitin 2003, Mernissi u nderua me Çmimin Princi i Asturias, së bashku me Susan Sontag. Fjalimi i pranimit të Mernissit, Kauboj apo Sinbad?, mbuloi temën e globalizimit dhe u vlerësua për mendimin e saj, duke marrë parasysh çështjen dhe efektet e kulturës. Në vitin 2004, ajo u nderua me çmimin Erasmus, së bashku me Sadik Al-Asm dhe Abdolkarim Soroush. Për këtë çmim ajo u vlerësua për ndikimin e saj sociokulturor, pasi i kushtohej "Feja dhe Moderniteti". Në vitin 2017, Shoqata e Studimeve të Lindjes së Mesme krijoi Çmimin e Librit Fatema Mernissi për të "njohur bursën e jashtëzakonshme në studimet e gjinisë, seksualitetit dhe përvojës së jetuar të grave".
Trashëgimia e Mernissit mund t'i atribuohet shumë kontributeve të saj shkencore dhe letrare në lëvizjen e hershme feministe islame. Mernissi trajtoi çështje të tilla si eurocentrizmi, ndërsektorializmi, transnacionalizmi dhe feminizmi global në botimet dhe ligjëratat e saj publike. The New York Times e citoi atë në një nekrologji: "Jo vetëm që tekstet e shenjta janë manipuluar gjithmonë, por manipulimi i tyre është një karakteristikë strukturore e praktikës së pushtetit në shoqëritë muslimane," Fatema Mernissi, ''Veil and the Male. Elita: Një interpretim feminist i të drejtave të grave në Islam'' (1991)
Redaktuar nga Mernissi
<references group="" responsive="1">
Qarku Yvetot
Qarku Yvetot është një qark në Francë.
Touligny
Touligny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Touligny ka një popullsi prej 85 banorë dhe sipërfaqe 7.28 km², me një dendësi prej 12 banor/km².
Savukoski
Savukoski (Savukosken kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Lapland, dhe është pjesë e rajonit Lapland.
Savinjano sul Rubikone
Savignano mbi Rubikone ( Shqip Savinjano mbi Rubikone ose Savinjano) është një komunë (bashki) në Provincën e Forlì-Cesena në rajonin italian Emilia-Romanja, e vendosur rreth 90 km në juglindje të Bolonjës dhe rreth 30 km  juglindje të Forlìsë.
Komuna e merr emrin e saj nga lumi Rubikoni, i famshëm për kryqëzimin historik të Jul Cezarit. Një kombinim i ndryshimeve natyrore dhe të bëra nga njeriu bëri që Rubikoni origjinal të ndryshojë kursin në mënyrë të përsëritur që nga atëherë. Për shekuj, vendndodhja e saktë e lumit origjinal ishte e panjohur. Në 1991, Fiumicino, një lum i cili përshkon Savignano sul Rubicone, u identifikua si lokacioni më i mundshëm për Rubikon origjinal. Para kësaj rajoni quhej Savignano di Romagna.
Alfred Wegener
Alfred Lothar Wegener (1 nëntor 1880 - nëntor 1930) ishte një studiues polar Gjerman, gjeofizikant dhe meteorolog. Gjatë jetës së tij ai ishte i njohur kryesisht për arritjet e tij në meteorologji dhe si një pionier i kërkimeve polare. Hipoteza e tij ishte e diskutueshme dhe nuk pranohej gjerësisht deri në vitet 1950, kur zbulimet e shumta të tilla të ofruara mbështetje të fuqishme për domethënie kontinentale, dhe në këtë mënyrë një bazë të konsiderueshme për modelin e sotëm të pllakave tektonike. Wegener ishte i përfshirë në disa ekspedita në Grenlandë për të studiuar qarkullimin e ajrit polar. Më 1912, kur Alfref Wegeneri hodhi idenë e tij për prejardhjen e kontineteve të sotme , shumica e shkencëtarëve e kritikuan haptazi edhe në opinion publik nuk ishte edhe aq pozitiv. Wegeneri thoshte së Kontinentet notojnë mbi një pjesë të ngurtë të Mbështjellësit të sipërm, që u mundëson atyre të lëvizin
Bazuar në dëshmitë paleontologjike dhe përputhjes së materialit gjeologjik të kontinenteve të veçanta ( psh:Afrika dhe Amerika Jugore), ai pohonte se kontinentet e tanishme janë pjesë e një kontinenti të hershëm , i cili u nda dhe pjesët e të cilit lëvizin njëri ndaj tjetrit.
Kur Wegeneri e shfaqi teorinë e tij, fundi i oqeaneve akoma nuk ishte studiuar dhe ndonëse kishte të drejtë kur thoshte se kontinentet lëvizin , ai nuk mund të shpjegonte shkakun e kësaj. Nga mesi i viteve '60 u paraqit një teori e njohur si Tektonika e pllakave, e cila jep sqarime përreth kësaj lëvzije. Sipas saj, korja e tokës është e përbërë nga një varg pllakash të ngurta , të cilat lëvizin kah shtresa e sipërme e mbështjellësit. Gjithashtu, të gjitha pllakat përputhen , ashtu që midis tyre nuk mbeten zbrasëtira që do të mundësonin kontakt të drejtëpërdrejtë me mbështjellësin.Këto lëvizje janë shkaktarë të tërmeteve që ne i vërejmë në sipërfaqe.
Fytyra e djallit
Fytyra e djallit, roman me autor Grigor Banushi. Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2009. Libri ka 364 faqe.
Bercenay-le-Hayer
Bercenay-le-Hayer është një komunë në Francë. Bercenay-le-Hayerbën pjesë në departamentin Aube të rajonit Champagne-Ardenne. Komuna ka një popullsi prej 137 banorë dhe sipërfaqe 14.63 km².
TAI/AgustaWestland T129 ATAK
parapamje|300x300px|BG12-1001 TAI/AgustaWestland T129 ATAK është një helikopter sulmues me dy motorë, me 2 ulëse, me shumë role dhe për të gjitha motet i bazuar në platformën Agusta A129 Mangusta. T129 u zhvillua nga Turkish Aerospace Industries (TAI) në partneritet me Leonardo (AgustaWestland Helicopters). Helikopteri është projektuar për misione të armatosura zbulimi dhe sulmi në mjedise të nxehta dhe të larta në gjeografi të ashpër si në kushtet e ditës ashtu edhe të natës.
Programi ATAK kishte filluar të plotësonte kërkesat e Forcave të Armatosura Turke për një helikopter sulmues të armatosur për zbulim taktik. T129 është rezultat i integrimit të avionikës së zhvilluar nga Turqia, modifikimeve të kornizës së avionit dhe sistemeve të armëve në kornizën ajrore AgustaWestland A129, me motorë të përmirësuar, transmision dhe tehe të rotorit. Është në përdorim nga ushtria turke dhe shërbime e tjera përfshirë Xhandarmërinë Turke. Helikopteri ka një kosto për njësi prej rreth 47 milionë euro.
Princi diellor
Princi diellor, roman me autor Viktor Canosinaj. Botuar në Tiranë nga "Dyrrah", në vitin 2009. Libri ka 222 faqe.
Giuseppe Romagnoli
Giuseppe Romagnoli (Bologna, 14 dhjetor 1872 – Roma, 7 mars 1966) ishte një medalist, numizmat dhe skulptor italian që jetoi e krijoi në Italinë e kohës së Mbretërisë dhe të Republikës. Emri i Romagnolit është gdhendur në monedhat italiane, shqiptare, somaleze dhe etiopiane.
Qarku Uzès
Qarku Uzès është një qark në Francë.
Giuseppe Romagnoli
Biografia
Giuseppe Romagnoli u lind në Bolonjë në vitin 1872 dhe u shkollua në Akademinë e Arteve të Bukura, po në Bolonjë. Romagnoli u bë i njohur si artist që në moshën 25 vjeçare, duke marrë pjesë rregullisht në ekspozitat e artit dhe Bienalen e Venedikut. Kreu studime me artistin e njohur, Enrico Barberi, për të marrë formim në skulpturë dhe medalistikë. Aftësitë Romagnoli-t ju njohën përfundimisht në ofiçinën e prodhimit të monedhave në Romë, ku institucioni i dha atij një punë si dizajnues, për të mbërritur më pas deri në detyrën e drejtorit. Nga viti 1909 deri në vitin 1954, ai udhëhoqi krijimin e prodhimin e monedhave dhe medaljeve në Institutin Poligrafik të Shtetit. Gjatë kësaj periudhe bëri pothuajse të gjitha modelet për stampimin e monedhave të Mbretërisë së Italisë e Republikës Italiane; të Perandorisë Etiopiane; të Shqipërisë, për ato të viteve 1926-1941 si dhe të Somalisë. Vdiq në Romë në vitin 1966, në moshën 94 vjeçare.
Barville-en-Gâtinais
Barville-en-Gâtinais është një komunë në Francë. Barville-en-Gâtinais bën pjesë në departamentin Loiret të rajonit Centre. Komuna ka një popullsi prej 294 banorë dhe sipërfaqe 10.29 km².
Implozioni
djathtas|parapamje|400x400px| Në një shpërthim (lart), forca rrezaton larg nga një burim. Me implosion (poshtë), objekti shembet mbi vetveten (përgjithësisht duke u shtypur nga një forcë e jashtme). Implosioni është një proces në të cilin objektet shkatërrohen duke u rrëzuar (ose duke u shtrydhur) në vetvete. Ky është një proces i kundërtë me shpërthimin (i cili zgjeron vëllimin implosioni zvogëlon vëllimin e zënë dhe përqendron lëndën dhe energjinë . Implosioni i vërtetë zakonisht përfshin një ndryshim midis presionit të brendshëm (të ulët) dhe të jashtëm (më të lartë), ose forcave të brendshme dhe të jashtme, aq i madh sa struktura shembet nga brenda në vetvete, ose në hapësirën që ka zënë nëse nuk është një objekt plotësisht i fortë. Shembuj të këtillë përfshijnë një nëndetëse që shtypet nga jashtë nga presioni hidrostatik i ujit përreth dhe kolapsi i një ylli masiv nën presionin e tij gravitacional.
Vështrim
Një shpërthim mund të shtyjë materialin nga jashtë (për shembull për shkak të forcës së materialit që bie nga brenda, ose materiali periferik që hidhet ndërsa pjesët e brendshme shemben), por ky nuk është një komponent thelbësor i një shpërthimi dhe jo të gjitha llojet e shpërthimit do ta bëjnë këtë. . Nëse objekti ka qenë më parë i ngurtë, atëherë shpërthimi zakonisht kërkon që ai të marrë një formë më të dendur - në fakt të jetë më i përqendruar, i ngjeshur, më i dendur ose i konvertuar në një material të ri që është më i dendur se origjinali.
Në rastin më të zakonshëm, pjesa më e brendshme e një ylli të madh (i quajtur bërthamë ) ndalon djegien dhe pa këtë burim nxehtësie, forcat që mbajnë elektronet dhe protonet larg nuk janë më aq të forta për ta bërë këtë. Bërthama shembet në vetvete jashtëzakonisht shpejt dhe bëhet një yll neutron ose vrimë e zezë ; shtresat e jashtme të yllit origjinal bien nga brenda dhe mund të tërhiqen nga ylli neutron i sapo krijuar (nëse është krijuar një), duke krijuar një supernova.
Tofu
Tofu, i njohur edhe si gjizë fasule, është një ushqim i përgatitur duke mpiksur qumështin e sojës dhe pastaj duke shtypur gjizat që rezultojnë në blloqe të ngurta të bardha me butësi të ndryshme; mund të jetë e fortë, e butë. Përtej këtyre kategorive të gjera, ekzistojnë shumë lloje tofu. Ka një aromë delikate, kështu që mund të përdoret në pjata të këndshme dhe të ëmbla. Shpesh është i stinës ose i marinuar që i përshtatet pjatës dhe aromave të saj, dhe për shkak të strukturës së saj sfungjer ajo thith aromat mirë. Më së shpeshti trajtohet si një zëvendësues i mishit.Eshtë një komponent tradicional i kuzhinave të Azisë Lindore dhe Juglindore, dhe është konsumuar në Kinë për më shumë se 2000 vjet.
Në mënyrë ushqyese, tofu është i ulët në kalori, ndërsa përmban një sasi relativisht të madhe të proteinave. Eshtë i lartë në hekur, dhe mund të ketë një përmbajtje të lartë të kalciumit ose magnezit në varësi të koagulantëve (p.sh. klorur kalciumi, sulfat kalciumi, sulfate magnezi) që përdoret në prodhim.
Qarku Bar-sur-Seine
Qarku Bar-sur-Seine është një qark në Francë.
David Dellinger
David T. Dellinger (22 gusht 1915 - 25 maj 2004) ishte një pacifist me ndikim radikal amerikan dhe një aktivist për ndryshime shoqërore jo të dhunshme. Ai arriti famë të keq si një nga Chicago Seven, i cili u vënë në gjyq në vitin 1968.
Jeta e hershme
Dellinger lindi në Wakefield, Massachusetts në një familje të pasur. Babai i tij, Raymond Dellinger, i diplomuar në Universitetin Yale, ishte një avokat dhe një republikan dhe mik i shquar i Calvin Coolidge. Gjyshja e tij e nënës, Alice Bird Fiske, ishte aktive në Daughters of the American Revolution.
Dellinger studionte në Universitetin Yale dhe Universitetin e Oksfordit, dhe ai gjithashtu studioi teologji në Seminarin Teologjik Union me qëllimin për t'u bërë një ministër kongregacionist. Në Yale ai kishte qenë shok i klasës dhe mik i ekonomistit dhe teoricienit politik Walt Rostow. Duke refuzuar prejardhjen e tij të rehatshme, ai doli jashtë Yale një ditë për të jetuar me endacakët gjatë Depresionit. Ndërsa ishte në Universitetin e Oksfordit, ai vizitoi Gjermaninë naziste dhe drejtoi një ambulancë gjatë Luftës Civile Spanjolle. Dellinger, i cili kundërshtoi fraksionin fitimtar të luftës, nacionaliste, të udhëhequr nga Francisco Franco, më vonë kujtoi, "Pas Spanjës, Lufta e Dytë Botërore ishte e thjeshtë. Unë as nuk isha tunduar të marr një armë për të luftuar për General Motors, U.S. Steel, ose Chase Manhattan Bank, edhe nëse Hitleri po drejtonte anën tjetër."
Bougue
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Golgotha e kuqe ose Kështu vdiq një princ
Golgotha e kuqe ose Kështu vdiq një princ, roman me autor Albert V. Nikolla. Botuar në Tiranë nga "Ilar", në vitin 2009. Libri ka 234 faqe.
Bougue
Bougue (Ocitanisht: Boga ; Shqip: Boga) është një komunë në departamentin Landak në Akuitaninë e Re në Francën jugperëndimore.
David Dellinger
Karriera politike
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ai ishte një kundërshtar i burgosur me ndërgjegje dhe agjitator kundër luftës. Në burgun federal, ai dhe kundërshtarët e tij të ndërgjegjshëm, përfshirë Ralph DiGia dhe Bill Sutherland, protestuan për ndarjen racore në sallat e ngrënies, të cilat përfundimisht u integruan për shkak të protestave. Në shkurt 1946, Dellinger ndihmoi për të gjetur komitetin radikal pacifist për revolucionin jo të dhunshëm. Ai u ul në komitetin ekzekutiv të Partisë Socialiste të Amerikës dhe Lidhjes Socialiste të Rinisë, seksionin e të rinjve, derisa u largua në vitin 1943, dhe ai ishte gjithashtu një anëtar i gjatë i Lidhjes së Rezistentëve të Luftës.
Në vitet 1950 dhe 1960, Dellinger u bashkua me marshimet e lirisë në Jug dhe drejtoi shumë greva urie në burg. Në vitin 1956, ai, Dorothy Day, dhe A. J. Muste themeluan revistën Liberation si një forum për të majtën jo-marksiste që ishte e ngjashme me Dissent. Dellinger pati kontakte dhe miqësi me individë të tillë të larmishëm si Eleanor Roosevelt, Ho Chi Minh, Martin Luther King, Abbie Hoffman, A.J. Muste, Greg Calvert, James Bevel, David McReynolds dhe shumë anëtarë të Panterës së Zezë si Fred Hampton, të cilin e admiroi shumë. Ai ka punuar me shumë organizata të ndryshme kundër luftës dhe ndihmoi që King dhe Bevel të futen në poste drejtuese në lëvizjen anti-luftë të viteve 1960. Në vitin 1966 Dellinger udhëtoi në Vietnamin e Veriut dhe atë të Jugut për të mësuar në dorën e parë ndikimin e bombardimeve amerikane. Ai më vonë kujtoi se kritikët injoruan udhëtimin e tij në Saigon dhe u përqëndruan vetëm në vizitën e tij në Hanoi. Në vitin 1968, ai nënshkroi premtimin e "Shkrimtarëve dhe Redaktuesve të Taksave të Luftës", duke u zotuar të refuzojë pagesa tatimore për të protestuar kundër Luftës së Vietnamit, dhe më vonë u bë sponsor i projektit të Rezistencës së Taksave të Luftës, i cili praktikoi dhe mbrojti rezistencën e taksave si një formë proteste kundër luftës.
Gjykimi i Chicago Seven
Ndërsa përfshirja e SHBA-së në Vietnam u rrit, Dellinger zbatoi parimet e mos dhunës së Mahatma Gandi për aktivizmin e tij brenda lëvizjes në rritje kundër luftës. Një nga pikat e larta të kësaj ishte gjyqi i Chicago Seven mbi akuzat se Dellinger dhe disa të tjerë kishin komplotuar të kalonin linjat shtetërore me qëllim të nxitjes së një trazire, pasi protestuesit e anti-luftës kishin ndërprerë Konventën Kombëtare Demokratike të vitit 1968 në Çikago. Çështja gjyqësore pasuese u kthye nga Dellinger dhe të pandehurit e tij në një platformë të publikuar në shkallë vendi për të vënë në gjyq Luftën e Vietnamit. Më 18 shkurt 1970, ata u liruan nga akuza e komplotit, por pesë të pandehurit, përfshirë Dellinger, u dënuan për kalimin individual të linjave shtetërore për të nxitur një trazirë.
Trajtimi i gjykatës së gjyqtarit Julius Hoffman, së bashku me përgjimet e FBI-së të avokatëve mbrojtës, rezultuan, me ndihmën e Qendrës për të Drejtat Kushtetuese, në dënimet që u rrëzuan nga Gjykata e Apelit për Shtatë Qarqe dy vjet më vonë, më 21 nëntor 1972. Megjithëse citimet e përbuzjes ishin përkrahur, gjykata e apelit refuzoi të dënojë ndokënd.
Spiunazhi dhe politika
Spiunazhi dhe politika, roman me autor Azmi Tato. Botuar në Tiranë, në vitin 2009. Libri ka (V.1, me 133 faqe).
Berche
Berche është një komunë në Francë. Berche bën pjesë në departamentin Doubs të rajonit Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 446 banorë dhe sipërfaqe 3.11 km².
Siikainen
Siikainen (Siikaisten kunta Siikais kommun), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Satakunta.
Vaux-Villaine
Vaux-Villaine është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Vaux-Villaine ka një popullsi prej 199 banorë dhe sipërfaqe 9.96 km², me një dendësi prej 20 banor/km².
Kënga e dritës
Kënga e dritës, roman me autor Skënder Drini. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1970. Libri ka 230 faqe.
Prodhimi i elektricitetit
Historia
thumb|Diagrami i një sistemit të energjisë elektrike, me ngjyrë të kuqe sistemi i gjenerimit Stacioni qendror i energjisë (hidrocentrali) u bë praktisht ekonomik me zhvillimin e rrotacionit (alternating current) në transmetimin e energjisë, duke përdorur transformatorët të transmetojnë energji me tension të lartë dhe me humbje të vogël. Energjia elektrike është prodhuar në stacione qendrore që nga viti 1882. Stacionet e para të energjisë kanë përdorur fuqinë e ujit  apo qymyr,  ndërsa sot, kryesisht mbështetet në burimet e qymyrit, bërthamore, gazin natyror, hidroelektrike, gjeneratorët të erës, dhe nafta, me një sasi të voglë nga burimet e energjia diellore, energjia e baticave, dhe gjeotermike.
Metodat e prodhimit të elektricitetit
thumb|Prodhimi i elektricitetit sipas llojit në SH.B.A - 2014.
Ministria e Mbrojtjes (Turqi)
parapamje|Logo e Ministrisë së Mbrojtjes Kombëtare Turke. Ministria e Mbrojtjes Kombëtare (Turqisht: Millî Savunma Bakanlığı) është një zyrë e ministrisë së qeverisë së Republikës së Turqisë, përgjegjëse për koordinimin dhe mbikëqyrjen e të gjitha agjencive dhe funksioneve të qeverisë që lidhen drejtpërdrejt me sigurinë kombëtare dhe Forcat e Armatosura Turke. Selia e saj është në Bakanlıklar në Ankara.
Ministria e Mbrojtjes Kombëtare është përgjegjëse për rekrutimin, prokurimin, prodhimin, logjistikën, kujdesin mjekësor dhe detyra të tjera për përgatitjen e Forcave të Armatosura dhe personelit të saj për operacionet ushtarake.
Ministria e Mbrojtjes Kombëtare drejtohet nga Ministri i Mbrojtjes Kombëtare, një drejtues në nivel kabineti i cili i raporton drejtpërdrejt Presidentit të Turqisë dhe gjithashtu anëtar i Këshillit të Sigurisë Kombëtare.
Barzan, Charente-Maritime
Barzan është një komunë në Francë. Barzan bën pjesë në departamentin Charente-Maritime të rajonit Poitou-Charentes. Komuna ka një popullsi prej 453 banorë dhe sipërfaqe 8.07 km².
Sadije Aliti
Sadije Aliti është poete e njohur shqiptare. Ka diplomuar në Universitetin e Shkupit, profesoreshë e Gjuhës dhe Letërsisë Shqipe, ku edhe ka magjsitruar në shkencat e letërsisë. Sadije Aliti më shumë se tre dekada në opinionin e gjërë është e njohur si gazetare, profesoreshë dhe mësimdhënëse e gjuhës shqipe, humaniste dhe aktiviste e sektorit qytetar sidomos në aspektin e fushëveprimit të të drejtave të grave, poete me 18 tituj të botuar.
Botime
1. “Koha Blu”, Shtëpia Botuese “Konica 95”, Tetovë, 1996;
3. “Vallëzim parajse”, Shtëpia Botuese “Arbëria Dizajn”, Tetovë, 2002;
4. “Fjalë të heshtura”, Shtëpia Botuese “Tringa Dizajn”, Tetovë, 2006;
5. “Valixhe kujtimesh”, Shtëpia Botuese “Tringa Dizajn”, Tetovë, 2008;
6. “Shkëndija është një dhe mbi të gjitha”, Sh.Sinani, Monografi,
7. “A do t’më falësh nënë”, Shtëpia Botuese “Tringa Dizajn”, Tetovë, 2012;
9. “Dritë dashurie”-“ Lumina iubirii”, vëllim poetik, përkthim në gjuhën rumune,
10. “E nesërmja“ Shtëpia Botuese “Feniks”, Preshevë, 2014;
11. “Kurorë dashurie”-“ВЕНЕЦ НА ЉУБОВТА”, përkthim në gjuhën maqedone, Shtëpia
12. “Romaca dashurie”-“Liebesromanzen”- “Romances d‘amour”, përkthim në gjuhën gjermane dhe franceze, Shtëpia Botuese “Albas” Tetovë-Tiranë, 2015;
13. “Të jesh i pari”, Sadije Aliti, Shaban Sinani, Monografi, Shtëpia Botuese “Arbëria”, Tetovë, 2016,
14. “Stinë dashurie”- “Doba ljubezni”, përkthim në gjuhën sllovene, Shtëpia Botuese “ “, Tetovë, 2017
15. “Mbretëri dashurie”- “Regno d’amore”, përkthim në gjuhën italiane, Tetovë, 2018
17. “Dashuri ëme”- „ANYASZERETET”-„IUBIRE DE MAMĂ”- Përkthim në gjuihën rumune dhe hungareze, poezi, Shtëpia Botuese, Prishtinë, 2019,
18.”Dashuri shtegtare”, poezi, Shtëpia Botuese, Prishtinë, 2019,
Abhina Aher
Abhina Aher është një aktiviste transgjinore indiane e cila ka punuar për fuqizimin e komunitetit transgjinor. Ajo ka punuar me organizata si “The Humsafar Trust” (Mumbai), “Family Health International”, Johns Hopkins University Centre for Communication Programme si dhe organizata “Indi HIV/ AIDS Alliance”. Ajo është artiste dhe themeluese e Dancing Queens- një grup balerinësh transgjinor. Abhina gjithashtu ka ligjëruar dhe ka dhënë fjalime si TedX Speaker në Delhi dhe Varanasi.
Prezenca në opinionin publik
Abhina është themeluese e një kolektivi kërcimtarësh të komunitetit trans të quajtur “Dancing Queens”. Kolektivi synon të përdori kërcimin si medium për të thyer barrierat dhe për të punuar për advokimin e të drejtave trans. Kolektivi u themelua në 2009 si dhe ka performuar në qytete të ndryshme.
Çmime dhe atribute
Abhinës i'u atribua çmimi i “Global Innovator” në fushatën për të drejtat e njeriut në prill 2017. Në 2014 ajo fitoi bursën “REX awardee” në nder të punës së saj në fuqizimin e komunitetit trans në Indi.
Polemikat
Abhina përballet me probleme teksa udhëton në vende të ndryshme për shkak të statusit të saj transgjinor. Ka pasur incidente të ndryshme në aeroporte ndërkombëtare zyrtarë të sigurisë (meshkuj dhe femra) kanë refuzuar ta kontrollojnë atë. Pavarësisht incidenteve të krijuara, ajo qëndron e fortë dhe përpiqet ti ndërgjegjësojë këta zyrtarë, pjesë të punës së saj advokuese që ajo bën për komunitetin trans.
Agusta A129 Mangusta
parapamje|300x300px|A129 Mangusta Agusta A129 Mangusta (Mangustë) është një helikopter sulmues i projektuar dhe prodhuar fillimisht nga kompania italiane Agusta. Është helikopteri i parë sulmues që është projektuar dhe prodhuar tërësisht në Evropë. Ajo ka vazhduar të zhvillohet nga AgustaWestland, kompania pasardhëse e Agusta. Është operuar ekskluzivisht nga Ushtria Italiane, e cila e futi në shërbim tipin gjatë vitit 1990.
A129 i është nënshtruar disa dislokimeve luftarake, duke u përdorur në Somali, Afganistan dhe Irak. Është dëshmuar i përshtatshëm për të vepruar në klimat e nxehta, si dhe mjaft fleksibël në terren. 60 rotorcraft origjinal janë përmirësuar disa herë që nga hyrja në shërbim me Ushtrinë Italiane; Përmirësimet kanë përfshirë përputhshmërinë me municione shtesë, sisteme të reja të shënjestrimit, avionikë të përmirësuar, trajtim më të mirë të të dhënave dhe një transmetim më të fuqishëm. Janë propozuar përmirësime të ndryshme dhe modele eksporti, duke përfshirë variante të dedikuara detare dhe zbuluese. Ndoshta derivati më i dukshëm i A129 është TAI/AgustaWestland T129 ATAK, i cili është zhvilluar nga Turkish Aerospace Industries në bashkëpunim me AgustaWestland për Ushtrinë Turke, si dhe shërbime të tjera për eksport. Që nga viti 2017, ka nisur puna për një pasardhës të madh të A129 për Ushtrinë Italiane, të njohur si Helikopterët Leonardo AW249.
Kirurgët
Kirurgët, roman me autor Skënder Drini. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1984. Libri ka 462 faqe.
Piratët barbarë
thumb|Një Luftë Detare me Piratët Barbarë nga [[Laureys a Castro]] Piratët barbarë ishin piratët osmanë dhe berberë që vepronin nga Afrika e Veriut, bazuar kryesisht në portet e Salé, Rabat, Algjer, Tunis dhe Tripoli. Kjo zonë ishte e njohur në Evropë si Bregu i Barbarisë, term i cili rrjedh nga emri i banorëve të tij etnikë Berber. Predikimi i tyre shtrihej në të gjithë Mesdheun, në jug përgjatë bregdetit Atlantik të Afrikës Perëndimore dhe në Atlantikun e Veriut deri në veri deri në Islandë, por ata kryesisht operuan në Mesdheun Perëndimor. Përveç kapjes së anijeve tregtare, ata u angazhuan në Razzias, bastisje në qytete dhe fshatra bregdetare evropiane, kryesisht në Itali, Francë, Spanjë dhe Portugali, por edhe në Ishujt Britanikë, Holandë, dhe aq larg sa Islanda. Qëllimi kryesor i sulmeve të tyre ishin skllevërit për tregtinë e skllevërve osmanë si dhe tregun e përgjithshëm të skllavërisë arabe në Afrikën e Veriut dhe Lindjen e Mesme. Skllevërit në Barbari mund të jenë të zinj, kafe ose të bardhë, katolikë, protestantë, ortodoksë, hebrenj ose muslimanë.
Rrëmbyesit barbarë kapën mijëra anije tregtare dhe bastisën vazhdimisht qytete bregdetare. Si rezultat, banorët braktisën fshatrat e tyre të mëparshëm të bregdetit të gjatë në Spanjë dhe Itali. Midis 100,000 dhe 250,000 Iberians u skllavëruan nga këto bastisje.
Disa nga këto rrëmbyes ishin të dëbuar dhe të kthyer në Evropë (renegatë) si John Ward dhe Zymen Danseker. Hajredin Barbarosa dhe Oruç Reis, Vëllezërit Turk Barbarossa, të cilët morën nën kontroll Algjerët në emër të osmanëve në fillim të shekullit të 16-të, gjithashtu ishin rrëmbyes famëkeq. Piratët evropianë sollën teknika të përparuara me vela dhe ndërtimin e anijeve në Bregun e Barbarisë rreth vitit 1600, gjë që mundësoi që rrëmbyesit të shtrinin aktivitetet e tyre në Oqeanin Atlantik. Efektet e bastisjeve Barbare arritën kulmin në fillim të mesit të shekullit të 17-të.
Pirateria ishte e mjaftueshme për një problem që disa shtete hynë në biznesin e shëlbimit. Në Danimarkë, "Në fillim të shekullit të 18-të paratë u mblodhën në mënyrë sistematike në të gjitha kishat, dhe një shtet i ashtuquajtur "fond skllav" (slavekasse) u krijua nga shteti në vitin 1715. Fondet u sollën përmes një shume të detyrueshme të sigurimeve për detarët. 165 skllevër u shpërblyen nga ky institucion midis vitit 1716 dhe 1736." "Mes viteve 1716 dhe 1754 19 anije nga Danimarka-Norvegjia u kapën me 208 burra; pirateria ishte kështu një problem serioz për flotën tregtare të Danimarkës."
Në vitin 1820 një flotë britanike nën admiralin Sir Harry Neal bombardoi Algjerin. Aktiviteti i Rrëmbyesve me qendër në Algjeri nuk pushoi plotësisht, derisa Franca pushtoi shtetin në vitin 1830.
Panseksualiteti
Panseksualiteti është tërheqja emocionale, seksuale ndaj personave pavarësisht seksit ose gjinisë së tyre. Personat panseksual identifikohen si gender-blind pra të verbër ndaj gjinisë, duke lënë të nënkuptuar se gjinia dhe seksi nuk janë faktor përcaktues në tërheqjen seksuale dhe emocionale ndaj të tjerëve.
Panseksualiteti mund të konsiderohet si orientim seksual më vete ose si një nëndegë e biseksualitetit, për të treguar një identitet seksual. Meqenëse personat panseksual janë të hapur për lidhje me persona që nuk identifikohen as si djalë, as si vajzë, kjo tregon se panseksualizmi e hedh poshtë dikotominë vajzë/djalë të gjinisë. Panseksualiteti si term është më gjithëpërfshirës sesa biseksualiteti. Mirëpo në komunitetin e biseksualëve ende debatohet nëse termi panseksual është më gjithëpërfshirës krahasuar me termin biseksual.
Etimologjia
Parashtesa pan rrjedh nga Greqishtja e vjetër dhe nënkupton ‘’ të gjitha, secili/secila’’. Termi hibrid panseksualizëm u kundërshtua në 1917 me argumentin se instikti seksual luan rol primar në të gjithë aktivitetin njerëzor, fizik dhe atë mendor, një kritikë kjo e propozuar nga Sigmund Frojd në fillimet e zhvillimit të disiplinës së psikologjisë.
Krahasimi me biseksualitetin dhe identitete të tjera seksuale
Nisur nga përkufizimi i biseksualitetit, për shkak të parashtesës bi, nënkupton tërheqjen emocionale dhe seksuale ndaj dy sekseve (femra dhe meshkuj) ose ndaj dy gjinive (burra dhe gra). Panseksualiteti për shkak të parashtesës pan është tërheqja seksuale ndaj një individi, pavarësisht seksit ose gjinisë. Duke përdorur këto terma, panseksualiteti përkufizohet ndryshe duke përfshirë në mënyrë eksplicite persona që janë interseks ose jashtë binarit dualistik të gjinisë.
Personat panseksual mund të tërhiqen ndaj personave cisgender, transgjinorëve, interseksualëve dhe personave androgjenë, ndaj termi panseksual konsiderohet më përfshirës sesa termi biseksual. Volumi i dytë i librit ‘’Shoqëria dhe seksi’’ thekson se fjalë për fjalë kuptimi i termit panseksual interpretohet si i tërhequr ndaj gjithçkaje. Gjithsesi personat që identifikohen si panseksual nuk i përfshijnë fetishizmat si nekrofili, pedofili në përkufizimin e këtij orientimi seksual duke theksuar se panseksualiteti përshkruan vetëm raportet e sjelljet seksuale konsensuale.
Përkufizimi i panseksualizmit inkurajon besimin se ky identitet seksual është i vetmi që përfshin dhe individët që nuk përputhen me kategoritë mashkull, femër, burrë, grua. Gjithsesi personat që identifikohen si biseksual e hedhin poshtë nocionin se biseksualiteti nënkupton tërheqjen seksuale vetëm ndaj dy gjinive, duke argumentuar se biseksualiteti nuk është thjesht tërheqje ndaj dy sekseve, por edhe ndaj gjinive.
Akademiku Shiri Eisner pohon se terma si panseksual, queer, poliseksual etj përdoren në vend të termit biseksual pasi biseksualiteti është një term shumë i kufizuar. Debati po zhvillohet midis personave transgjinorë që identifikohen si biseksual dhe personave queer. Eisner argumenton se këto lloj supozimesh që biseksualiteti i mëshon dikotomisë dhe dualizmit femër/mashkull, grua/burr, janë një metodë politike për të mbajtur lëvizjen e biseksualëve dhe transgjinorëve si lëvizje të ndara. Këto lëvizje perceptohen si të ndara pasi biseksualiteti injoron ose fshin vizibilitetin e personave queer dhe transgjinor.
Boeing AH-64 Apache
parapamje|300x300px|Royal International Air Tattoo 2015, Gloucestershire Boeing AH-64 Apache është një helikopter sulmues amerikan me dy turbo-boshte me një rregullim të pajisjes uljeje të tipit të rrotave të pasme dhe një kabinë tandem për një ekuipazh prej dy personash. Ai përmban një grup sensorësh të montuar në hundë për marrjen e objektivave dhe sistemet e shikimit gjatë natës. Ai është i armatosur me një armë zinxhir M230 30mm të bartur midis pajisjes kryesore të uljes, nën gypin e përparmë të avionit dhe katër pika të forta të montuara në shtyllat me krahë cung për transportimin e armatimit dhe depove, zakonisht një përzierje e raketës AGM-114 Hellfire dhe Hydra 70. AH-64 ka një tepricë të konsiderueshme të sistemeve për të përmirësuar mbijetesën luftarake.
Apache filloi si Model 77 i zhvilluar nga Hughes Helicopters për programin e Avancuar të Helikopterëve Sulmues të Ushtrisë së Shteteve të Bashkuara për të zëvendësuar AH-1 Cobra. Prototipi YAH-64 u fluturua për herë të parë më 30 shtator 1975. Ushtria e SHBA zgjodhi YAH-64 mbi Bell YAH-63 në 1976, dhe më vonë miratoi prodhimin e plotë në 1982. Pas blerjes së Hughes Helicopters në 1984, McDonnell-Doug vazhdoi prodhimin dhe zhvillimin e AH-64. Helikopteri u prezantua në shërbimin e ushtrisë amerikane në prill 1986. AH-64D Apache Longbow i avancuar iu dorëzua ushtrisë në mars 1997. Prodhimi ka vazhduar nga Boeing Defense, Space & Security, me mbi 2400 AH-64 të prodhuara deri në vitin 2020.
Ushtria e SHBA është operatori kryesor i AH-64. Ai është bërë gjithashtu helikopteri kryesor sulmues i shumë kombeve, duke përfshirë Greqinë, Japoninë, Izraelin, Holandën, Singaporin dhe Emiratet e Bashkuara Arabe. Është ndërtuar me licencë në Mbretërinë e Bashkuar si AgustaWestland Apache. AH-64 amerikanë ka shërbyer në konflikte në Panama, Gjirin Persik, Kosovë, Afganistan dhe Irak. Izraeli përdori Apache në konfliktet e tij ushtarake në Liban dhe Rripin e Gazës. Apache britanikë dhe holandezë kanë parë dislokime në luftërat në Afganistan dhe Irak.