cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sllobodan Millosheviç
Vëzhguesit e kanë përshkruar sjelljen e tij politike si populiste, eklektike dhe oportuniste. Millosheviqi dha dorëheqjen nga presidenca jugosllave mes demonstratave pas zgjedhjeve të diskutueshme presidenciale të 24 shtatorit 2000 dhe u arrestua nga autoritetet federale jugosllave më 31 mars 2001 nën dyshimin për korrupsion, shpërdorim të pushtetit dhe përvetësim. Hetimi fillestar ndaj Millosheviqit dështoi për shkak të mungesës së provave, duke e shtyrë kryeministrin Zoran Gjingjiq ta ekstradonte atë në ICTY për të dalë në gjyq për krime lufte. Në fillim të gjyqit, Millosheviqi e denoncoi Tribunalin si të paligjshëm sepse nuk ishte krijuar me pëlqimin e Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara; prandaj, ai refuzoi të caktojë avokat për mbrojtjen e tij. Millosheviqi kreu mbrojtjen e tij në gjyqin pesëvjeçar, i cili përfundoi pa vendim kur ai vdiq në qelinë e tij të burgut në Hagë më 11 mars 2006. Millosheviqi vuante nga sëmundjet e zemrës dhe hipertensioni dhe vdiq nga sulmi në zemër. Tribunali mohoi çdo përgjegjësi për vdekjen e Millosheviqit dhe tha se ai kishte refuzuar të merrte ilaçe të përshkruara dhe në vend të tij kishte mjekuar vetë.
Pas vdekjes së Millosheviqit, ICTY dhe Mekanizmi Ndërkombëtar i Mbetur për Gjykatat Penale zbuluan se ai ishte pjesë e një sipërmarrjeje të përbashkët kriminale që përdorte dhunë për të larguar kroatët, boshnjakët dhe shqiptarët nga pjesë të mëdha të Kroacisë, Bosnjë-Hercegovinës dhe Kosovës. Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë (GJND) përfundoi veçmas në çështjen e gjenocidit në Bosnjë se nuk kishte prova që e lidhnin atë me gjenocidin e kryer nga forcat serbe të Bosnjës gjatë Luftës së Bosnjës. Megjithatë, Gjykata vërtetoi se Millosheviqi dhe të tjerët në Serbi kishin shkelur Konventën e Gjenocidit duke dështuar në parandalimin e gjenocidit, duke mos bashkëpunuar me TPNJ-në për ndëshkimin e autorëve të tij, në veçanti gjeneralin Ratko Mlladiq, dhe duke shkelur detyrimin e tij për të respektuar me masat e përkohshme të vendosura nga Gjykata. Sundimi i Millosheviqit është përshkruar si autoritar ose autokratik, si dhe kleptokratik, me akuza të shumta për mashtrime zgjedhore, vrasje politike, shtypje të lirisë së shtypit dhe brutalitet policor.
Jeta e Hershme
Millosheviqi kishte rrënjë stërgjyshore nga fshati Lijeva Rijeka në Podgoricë dhe ishte nga fisi Vasojeviqi nga Mali i Zi. Ai lindi në Pozharevc, katër muaj pas pushtimit të Boshtit të Mbretërisë së Jugosllavisë dhe u rrit gjatë pushtimit të Boshtit të Luftës së Dytë Botërore. Ai kishte një vëlla më të madh Borislav, i cili më vonë do të bëhej diplomat. Prindërit e tij u ndanë pas luftës. Babai i tij, teologu ortodoks serb [duhet citimi] Svetozar Millosheviq, kreu vetëvrasje në vitin 1962. Babai i Svetozarit, Simeun, ishte oficer në Ushtrinë Malazeze. Nëna e Millosheviqit, Stanislava (i mbilindur Koljenshiq), një mësuese shkolle dhe gjithashtu një anëtare aktive e Partisë Komuniste, kreu vetëvrasje në vitin 1972. Vëllai i saj (xhaxhai i Millosheviqit) Milisav Koljenshiq ishte një gjeneral major në Ushtrinë Popullore Jugosllave në 1963.
Millosheviq vazhdoi studimet për drejtësi në Fakultetin Juridik të Universitetit të Beogradit, ku u bë kreu i komitetit ideologjik të Lidhjes së Rinisë Socialiste të Jugosllavisë (SSOJ) të Lidhjes Komuniste Jugosllave (SKJ). Ndërsa ishte në universitet, ai u miqësua me Ivan Stamboliqin, xhaxhai i të cilit Petar Stamboliq kishte qenë president i Këshillit Ekzekutiv Serb (ekuivalenti komunist i një kryeministri). Kjo do të provonte një lidhje thelbësore për perspektivat e karrierës së Millosheviqit, pasi Stamboliq sponsorizoi ngritjen e tij përmes hierarkisë së SKJ-së.
Pas diplomimit në vitin 1966, Millosheviqi u bë këshilltar ekonomik i kryetarit të komunës së Beogradit Branko Peshiq. Pesë vjet më vonë u martua me shoqen e fëmijërisë, Mirjana Markoviq, me të cilën pati dy fëmijë: Marko dhe Marija. Markoviqi do të kishte njëfarë ndikimi në karrierën politike të Millosheviqit si para dhe pas ardhjes së tij në pushtet; ajo ishte gjithashtu udhëheqëse e partnerit të vogël të koalicionit të burrit të saj, të Majtës Jugosllave (JUL) në vitet 1990. Në vitin 1968, Millosheviq mori një punë në kompaninë Tehnogas, ku punonte Stamboliq, dhe u bë kryetar i saj në 1973. Në vitin 1978, sponsorizimi i Stamboliqit i kishte mundësuar Millosheviqit të bëhej kreu i Beobanka, një nga bankat më të mëdha të Jugosllavisë; udhëtimet e tij të shpeshta në Paris dhe Nju Jork i dhanë mundësinë të mësonte anglisht.
Ngritja në Pushtet
Më 16 prill 1984, Millosheviq u zgjodh kryetar i Komitetit të Qytetit të Lidhjes së Komunistëve të Beogradit. Më 21 shkurt 1986, Aleanca Socialiste e Punëtorëve e mbështeti njëzëri atë si kandidat presidencial për Komitetin Qendror të degës serbe të SKJ-së. Millosheviqi u zgjodh me shumicë votash në Kongresin e 10-të të Lidhjes Serbe të Komunistëve më 28 maj 1986.
Millosheviqi u shfaq në vitin 1987 si një forcë në politikën serbe pasi deklaroi mbështetje për serbët në provincën autonome serbe të Kosovës, të cilët pretendonin se po shtypeshin nga qeveria provinciale e cila dominohej nga grupi etnik shumicë i Kosovës, shqiptarët etnikë. Millosheviqi pretendoi se autoritetet etnike shqiptare kishin abuzuar me pushtetin e tyre, se autonomia e Kosovës po lejonte rrënjosjen e separatizmit në Kosovë dhe se të drejtat e serbëve në krahinë po shkeleshin rregullisht. Si zgjidhje, ai bëri thirrje për ndryshime politike për të zvogëluar autonominë, për të mbrojtur të drejtat e pakicave serbe dhe për të nisur një goditje të fortë ndaj separatizmit në Kosovë.
Millosheviqi u kritikua nga kundërshtarët, të cilët pretenduan se ai dhe aleatët e tij po përpiqeshin të forconin pozitën e serbëve në Jugosllavi në kurriz të shqiptarëve të Kosovës dhe kombësive të tjera, një politikë që ata e akuzuan si nacionaliste, e cila ishte një tabu në sistemin komunist jugosllav dhe në fakt një krim politik, pasi nacionalizmi u identifikua si një shkelje e angazhimit të komunistëve jugosllavë për Vëllazërim dhe Bashkim. Millosheviqi gjithmonë i mohoi akuzat se ai ishte nacionalist ose se ai kishte shfrytëzuar nacionalizmin serb në ngritjen e tij në pushtet. Në një intervistë të vitit 1995 me TIME, ai u mbrojt nga këto akuza duke pretenduar se qëndronte për çdo kombësi në Jugosllavi: "Të gjitha fjalimet e mia deri në '89 u botuan në librin tim. Ju mund të shihni se në ato fjalime nuk kishte nacionalizëm. Ne po shpjegonim pse mendojmë se është mirë të ruhet Jugosllavia për të gjithë serbët, të gjithë kroatët, të gjithë myslimanët dhe të gjithë sllovenët si vendi ynë i përbashkët. Asgjë tjetër”.
Ndërsa armiqësia ndërmjet serbëve dhe shqiptarëve në Kosovë u thellua gjatë viteve 1980, Millosheviqi u dërgua për t'iu drejtuar një turme të serbëve në fushën historike të Kosovës më 24 prill 1987. Ndërsa Millosheviqi po fliste me udhëheqjen brenda sallës kulturore lokale, demonstruesit jashtë u përleshën me forca lokale policore kosovare-shqiptare. New York Times raportoi se "një turmë prej 15.000 serbësh dhe malazezësh hodhën gurë ndaj policisë pasi ata përdorën shkopinj për të larguar njerëzit nga hyrja e qendrës kulturore të Fushë Kosovës".
Millosheviqi dëgjoi zhurmën dhe u dërgua jashtë për të qetësuar situatën. Një video kasetë e ngjarjes tregon Millosheviqin duke iu përgjigjur ankesave nga turma se policia po rrihte njerëzit duke thënë "Nuk do të rriheni". Më vonë atë mbrëmje, televizioni serb transmetoi videon e takimit të Millosheviqit.
Në biografinë e Adam LeBor-it për Millosheviqin, ai thotë se turma sulmoi policinë dhe përgjigja e Millosheviqit ishte "Askush të mos guxojë të të rrahë përsëri!"
Sekretariati Federal i Ministrisë së Punëve të Brendshme të RSFJ-së, megjithatë, dënoi përdorimin e shkopinjve të gomës nga ana e policisë duke mos respektuar dispozitat e neneve 100 dhe 101 të rregullores së procedurës për "kryerjen e punës së organeve të zbatimit të ligjit", ata kishin konstatuar se " Sjellja totale e qytetarëve në tubimin masiv para sallës së kulturës në Fushë Kosovë nuk mund të vlerësohet si negative apo ekstremiste. Nuk ka pasur shkelje të theksuar të rendit dhe ligjit”.
Edhe pse Millosheviqi po i drejtohej vetëm një grupi të vogël njerëzish rreth tij - jo publikut, asaj vërejtjeje i është kushtuar një rëndësi e madhe. Stamboliqi, pas mbretërimit të tij si president, tha se e kishte parë atë ditë si "fundin e Jugosllavisë".
Në vitin 2002, Adam LeBor dhe Louis Sell shkruanin se Pavloviq ishte shkarkuar me të vërtetë sepse ai kundërshtonte politikat e Millosheviqit ndaj serbëve të Kosovës. Ata pretendojnë se, në kundërshtim me këshillat e Stamboliqit, Millosheviq e kishte denoncuar Pavloviqin si të butë ndaj radikalëve shqiptarë. LeBor dhe Sell pohojnë se Millosheviqi përgatiti terrenin për ngjitjen e tij në pushtet duke zëvendësuar në heshtje mbështetësit e Stamboliqit me njerëzit e tij, duke detyruar kështu Pavloviqin dhe Stamboliqin nga pushteti.
Në shkurt 1988, dorëheqja e Stamboliqit u zyrtarizua, duke e lejuar Millosheviqin të zinte vendin e tij si president i Serbisë. Millosheviqi më pas nisi një program të reformave të tregut të lirë të mbështetur nga FMN, duke krijuar në maj 1988 "Komisionin e Millosheviçit" që përfshinte ekonomistët kryesorë neoliberalë të Beogradit.
G3
1996
thumb|right|200px|Posteri i vitit 1996 Në shfaqjjen e parë që u mbajt në Amerikën Veriore në vitin 1996 morrën pjesë Joe Satriani, Steve Vai, dhe Eric Johnson. Performancat u mbajtën nga 11 tetori deri më 8 nëntor 1996.
Sllobodan Millosheviç
Revolucioni Anti-burokratik
Duke filluar nga viti 1988, revolucioni antiburokratik çoi në dorëheqjen e qeverive të Vojvodinës dhe Malit të Zi dhe në zgjedhjen e zyrtarëve aleatë me Millosheviqin. Sipas aktakuzës së ICTY kundër Millosheviqit: "Nga korriku 1988 deri në mars 1989, në Vojvodinë dhe Mal të Zi u zhvilluan një seri demonstratash dhe mitingjesh në mbështetje të politikave të Slobodan Millosheviçit - 'Revolucioni Anti-Burokratik'. Këto protesta çuan në protesta të qeveritë përkatëse provinciale dhe republikane; qeveritë e reja atëherë e mbështetën dhe i detyroheshin Slobodan Millosheviqit”.
G3
Formacionet
Shënim: Kenny Wayne Shepherd dhe Adrian Legg e hapën shfaqjen.
Sllobodan Millosheviç
Revolucioni Anti-burokratik
Mbështetësit e Millosheviqit thonë se revolucioni anti-burokratik ishte një lëvizje autentike politike bazë. Duke reaguar ndaj aktakuzës, Dr. Branko Kostiq, përfaqësuesi i atëhershëm i Malit të Zi në presidencën shtetërore jugosllave tha: "Epo, mua më tingëllon si marrëzi. Nëse një qeveri ose një udhëheqje do ta mbështeste Millosheviçin, atëherë do të ishte normale që ai të ndjehuni borxhli ndaj tyre, jo anasjelltas”. Ai tha se Millosheviqi gëzonte një mbështetje të vërtetë nga baza, sepse "emri i tij në atë kohë shkëlqeu shkëlqyeshëm në arenën politike të gjithë Jugosllavisë federale ... dhe shumë njerëz e shihnin atë si një person që më në fund do të ishte në gjendje t'i bënte gjërat të lëviznin, t'i çonte gjërat përpara. ." Kosta Bulatoviq, një organizator i mitingjeve antiburokratike, tha "E gjithë kjo ishte spontane"; motivimi për të protestuar ishte “i ardhur nga baza”.
G3
Formacionet
Këtu ka pasur edhe mysafir special, duke ia filluar nga Neil Schon në San Francisco, Gary Hoey në San Diego, Chris Duarte në Austin dhe San Antonio, dhe Andy Timmons në Dallas.
Në mbrëmjen e fundit (8 nëntor) në Paramount Theatre të Seattle, Steve Vai, Joe Satriani dhe Eric Johnson u njoftuan me prindërit e Jimi Hendrix-it, Al dhe Janie Hendrix.
Sllobodan Millosheviç
Revolucioni Anti-burokratik
Në Vojvodinë, ku 54 përqind e popullsisë ishin serbë, rreth 100,000 demonstrues u mblodhën jashtë selisë së Partisë Komuniste në Novi Sad më 6 tetor 1988 për të kërkuar dorëheqjen e udhëheqjes provinciale. Shumica e protestuesve ishin punëtorë nga qyteti i Baçka Palanka, 40 kilometra në perëndim të Novi Sadit. Ata ishin përkrahës të Millosheviqit dhe kundërshtuan lëvizjet e qeverisë provinciale për të bllokuar amendamentet e ardhshme të kushtetutës serbe. New York Times raportoi se demonstratat u mbajtën "me mbështetjen e Sllobodan Millosheviçit" dhe se "Diplomatët dhe jugosllavët spekuluan nëse zoti Millosheviç, kontrolli i të cilit mbi turmat [ishte] i madh, kishte pasur gisht në organizimin e demonstratave të Novi Sadit." Demonstratat ishin të suksesshme. Udhëheqja provinciale dha dorëheqjen dhe Lidhja e Komunistëve të Vojvodinës zgjodhi një udhëheqje të re. Në zgjedhjet që pasuan Dr. Dragutin Zelenoviq, aleat i Millosheviqit, u zgjodh anëtar i Kryesisë së RSFJ-së nga Vojvodina.
G3
1997
thumb|right|200px|Posteri i vitit 1997 Turneu i vitit 1997 u mbajt në Amerikën Veriore dhe në Evropë. Në këtë turne morrën pjesë Joe Satriani, Kenny Wayne Shepherd, dhe Robert Fripp.
Sllobodan Millosheviç
Revolucioni Anti-burokratik
Më 10 janar 1989, revolucioni anti-burokratik vazhdoi në Mal të Zi, i cili kishte pagën mesatare mujore më të ulët në Jugosllavi, një normë papunësie prej gati 25 përqind dhe ku një e pesta e popullsisë jetonte nën kufirin e varfërisë. 50,000 demonstrues u mblodhën në kryeqytetin malazez të Titogradit (tani Podgoricë) për të protestuar kundër situatës ekonomike të republikës dhe për të kërkuar dorëheqjen e udhëheqjes së saj.
G3
Formacionet në Amerikën Veriore
Shënim: Michael Cusson qe prezent në disa shfaqje në Quebec para se të vinte Kenny Wayne Shepherd.
Sllobodan Millosheviç
Revolucioni Anti-burokratik
Të nesërmen, presidenca shtetërore e Malit të Zi dha dorëheqjen kolektive së bashku me delegatët malazezë në Byronë Politike Jugosllave. Përfaqësuesi i Malit të Zi në presidencën federale, Veselin Gjuranoviq, tha se vendimi për të dhënë dorëheqjen "ishte i motivuar nga ndjenja e përgjegjësisë për situatën ekonomike".
G3
Këngët e performuara
w/ Mike Keneally
Sllobodan Millosheviç
Revolucioni Anti-burokratik
Demonstruesit u panë duke mbajtur portrete të Millosheviqit dhe duke bërtitur emrin e tij, por New York Times raportoi se "nuk ka prova që lideri serb ka luajtur një rol organizues" në demonstrata.
Zgjedhjet shumëpartiake u mbajtën në Mal të Zi për herë të parë pas revolucionit antiburokratik. Nenad Buqin, një kundërshtar i politikave të Millosheviqit, u zgjodh përfaqësues i Malit të Zi në presidencën kolektive të Jugosllavisë, dhe Momir Bulatoviq, një aleat i Millosheviqit, u zgjodh president malazez.
G3
Këngët e performuara
Shënim: Uli Jon Roth u zëvendësua nga Patrick Rondat në turnetë e Francës.
Sllobodan Millosheviç
Ndryshimet Kushtetuese
Duke filluar nga viti 1982 dhe 1983, si përgjigje ndaj trazirave nacionaliste shqiptare në Kosovë, Komiteti Qendror i Lidhjes së Komunistëve të RSFJ-së miratoi një sërë përfundimesh që synonin të centralizonin kontrollin e Serbisë mbi zbatimin e ligjit dhe gjyqësorin në provincat e saj të Kosovës dhe Vojvodinës.
G3
2000
Turneu i vitit 2000 u mbajt në "Rentak Rhythm Of Asia Festival" (Bukit Jalil) - Kuala Lumpur, MY. Në këtë turne morrën pjesë Steve Vai, Eric Johnson, dhe Joe Satriani.
Sllobodan Millosheviç
Ndryshimet Kushtetuese
Në fillim deri në mesin e viteve 1980, u bënë pretendime për një eksod masiv të serbëve dhe malazezëve nga Kosova si rezultat i trazirave të shqiptarëve. Nacionalistët serbë denoncuan kushtetutën jugosllave të vitit 1974 dhe kërkesat për ndryshim ishin të forta në mesin e serbëve të Kosovës. Në vitin 1986, presidenti serb Ivan Stamboliq u përgjigj duke pranuar këtë qëndrim, duke deklaruar se kushtetuta e vitit 1974 ishte në kundërshtim me interesat e serbëve, megjithëse ai paralajmëroi se "individë të caktuar" po "koketonin" me nacionalizmin serb. Stamboliqi krijoi një komision për të ndryshuar kushtetutën serbe në përputhje me konkluzionet e miratuara nga Partia Komuniste Federale.
G3
Formacionet
Shënim: Aktin hyrës e bëri slide kitaristi Eric Sardinas.
Sllobodan Millosheviç
Ndryshimet Kushtetuese
Komisioni kushtetues punoi për tre vjet për të harmonizuar qëndrimet e tij dhe në vitin 1989 një kushtetutë e ndryshuar e Serbisë iu dorëzua për miratim qeverive të Kosovës, Vojvodinës dhe Serbisë. Më 10 mars 1989, Kuvendi i Vojvodinës miratoi amendamentet, pasuar nga Kuvendi i Kosovës më 23 mars dhe Kuvendi i Serbisë më 28 mars.
G3
2001 & 2002
thumb|right|200px|Posteri i vitit 2001 Në turnetë e vitit 2001 dhe 2002 morrën pjesë Joe Satriani, Steve Vai, dhe kitaristi i Dream Theater John Petrucci, i cili shkroi set të plotë instrumental për turne.
Sllobodan Millosheviç
Ndryshimet Kushtetuese
Në Kuvendin e Kosovës 187 nga 190 deputetë ishin të pranishëm në votim: 10 votuan kundër amendamenteve, dy abstenuan dhe 175 të tjerët votuan pro amendamenteve. Ndonëse përbërja etnike e Kuvendit të Kosovës ishte mbi 70 për qind shqiptare, ata u detyruan të votonin pro amendamenteve nën vëzhgimin e kujdesshëm të forcave policore serbe të sapoardhura. Trazirat filluan kur u miratuan amendamentet që rivendosnin kontrollin serb mbi policinë, gjykatat, mbrojtjen kombëtare dhe punët e jashtme të krahinës. Sipas një raporti të United Press, trazirat vranë 29 persona dhe plagosën 30 policë dhe 97 civilë.
G3
2001 & 2002
Turnetë u mbajtën në Amerikën Veriore dhe në Meksikë.
Sllobodan Millosheviç
Ndryshimet Kushtetuese
Në vazhdën e trazirave pas ndryshimeve kushtetuese të vitit 1989, shqiptarët etnikë në Kosovë kryesisht bojkotuan qeverinë krahinore dhe refuzuan të votojnë në zgjedhje. Azem Vllasi, kreu i Lidhjes së Komunistëve të Kosovës, u arrestua për nxitje të trazirave në mes të grevës së vitit 1989 nga minatorët shqiptarë të Kosovës. Në vazhdën e bojkotit të shqiptarëve, mbështetësit e Slobodan Millosheviqit u zgjodhën në pozitat e autoritetit nga votuesit e mbetur serbë në Kosovë. Bojkoti së shpejti përfshiu arsimin në gjuhën shqipe në Kosovë, të cilin Millosheviqi u përpoq ta zgjidhte me nënshkrimin e marrëveshjes arsimore Millosheviq-Rugova në vitin 1996.
G3
Formacionet
Këtu qenë të pranishëm disa mysafirë special, duke pëfshirë Steve Lukather & Paul Gilbert në Los Angeles, Billy Gibbons në Houston, Andy Timmons në Ft. Worth, Eric Johnson në Austin, Neil Schon në Detroit, dhe Steve Morse në Orlando.
Sllobodan Millosheviç
Ndryshimet Kushtetuese
Revolucionet anti-burokratike në Mal të Zi dhe Vojvodina të shoqëruara me bojkotin shqiptar në Kosovë në mënyrë efektive nënkuptonin që Slobodan Milosheviq dhe mbështetësit e tij mbanin pushtetin në katër nga tetë republikat dhe provincat autonome që e bënë Federatën Jugosllav. Nëse kjo ishte projektuar në mënyrë cinike nga Millosheviqi, është një çështje polemike midis kritikëve dhe mbështetësve të tij.
Gradoci
Gradoc, (Градовци/Gradovci) ёshtё fshat nё komunën e Zelenikovës, Maqedoni.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte vetëm 2 banorë Maqedonas dhe është ne fazën përfundimtare të shuarjes.
G3
2003 - Live in Denver
thumb|right|200px|Mbështjellësi i Live in Denver ([[DVD)]] Turneu i vitit 2003 u mbajt në Amerikën Veriore. Në këtë turne morrën pjesë Joe Satriani, Steve Vai, dhe Yngwie J. Malmsteen.
Sllobodan Millosheviç
Ndryshimet Kushtetuese
Për shkak se mbështetësit e Millosheviqit kontrollonin gjysmën e votave në presidencën e RSFJ-së, kritikët e tij akuzojnë se ai minoi federatën jugosllave. Kjo, argumentojnë kundërshtarët e tij, prishi ekuilibrin e pushtetit në Jugosllavi dhe provokoi separatizëm gjetkë në federatë. Përkrahësit e Millosheviqit pretendojnë se përfaqësuesit e kryesisë së RSFJ-së janë zgjedhur sipas ligjit. Ata thonë se Millosheviqi gëzonte një mbështetje të vërtetë popullore, kështu që ishte krejtësisht logjike që aleatët e tij të zgjidheshin në presidencë. Mbështetësit e tij hedhin poshtë akuzat se ai prishi ekuilibrin e pushtetit në Jugosllavi si një dredhi propagandistike të krijuar për të justifikuar separatizmin.
G3
2004
Turneu i vitit 2004 u mbajt në Evropë dhe në Amerikën Jugore. Në këtë turne morrën pjesë Robert Fripp, Steve Vai, dhe Joe Satriani.
2005 - Live in Tokyo
thumb|right|200px|Mbështjellësi i Live in Tokyo (DVD) Në turnenë e vitit 2005 morrën pjesë John Petrucci, Steve Vai, dhe Joe Satriani. Shfaqja speciale u inçizua më 8 maj në Tokyo Forum, Japoni.
Sllobodan Millosheviç
Ndryshimet Kushtetuese
Në vitin 1990, pasi republikat e tjera braktisën Lidhjen e Komunistëve të Jugosllavisë dhe miratuan sisteme demokratike shumëpartiake, qeveria e Millosheviqit ndoqi shpejt shembullin dhe u krijua Kushtetuta serbe e vitit 1990. Kushtetuta e vitit 1990 e quajti zyrtarisht Republikën Socialiste të Serbisë në Republikën e Serbisë dhe braktisi sistemin komunist njëpartiak dhe krijoi një sistem shumëpartiak demokratik.
G3
2005 - Live in Tokyo
Turneu i vitit 2005 u mbajt në Japoni dhe në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Sllobodan Millosheviç
Ndryshimet Kushtetuese
Pas krijimit të një sistemi shumëpartiak në Serbi, Millosheviqi dhe aleatët e tij politikë në Serbi gjetkë në Jugosllavi nxitën krijimin e një sistemi demokratik shumëpartiak të qeverisjes në nivel federal, siç është media shtetërore serbe që u bën thirrje qytetarëve të Bosnje dhe Hercegovinës në në fillim të vitit 1992 me premtimin se Bosnja dhe Hercegovina mund të bashkëjetojë paqësisht në një federatë demokratike jugosllave përkrah republikave të Serbisë dhe Malit të Zi. Më pas, Serbia dhe Mali i Zi ranë dakord të krijonin federatën e re jugosllave të quajtur Republika Federale e Jugosllavisë në vitin 1992, e cila çmontoi infrastrukturën e mbetur komuniste dhe krijoi një sistem federal demokratik shumëpartiak të qeverisjes.
G3
2006 (Amerikë Latine)
Në turnenë e parë të vitit 2006 që u mbajt në Amerikën Latine morrën pjesë John Petrucci, Eric Johnson, dhe Joe Satriani. Performancat u mbajtën nga 12 tetori deri më 29 tetor.
Sllobodan Millosheviç
Politikat Ekonomike
Milosheviq-i mbrojti një sintezë të politikave ekonomike socialiste dhe liberale që do ta kalonin gradualisht Serbinë nga një ekonomi e planifikuar në një ekonomi të përzier. Gjatë zgjedhjeve të para demokratike në Serbi, Millosheviqi premtoi të mbronte punëtorët industrialë nga efektet negative të politikave të tregut të lirë duke ruajtur pronësinë shoqërore të ekonomisë dhe duke mbështetur barrierat tregtare për të mbrojtur industritë lokale. Pavarësisht kësaj, shumë e akuzuan Millosheviqin për krijimin e një kleptokracie duke transferuar pronësinë e pjesës më të madhe të sektorit industrial dhe financiar te aleatët dhe financuesit e tij politikë. Nën sanksionet e rënda ekonomike nga Kombet e Bashkuara për shkak të rolit të perceptuar të Millosheviqit në luftërat jugosllave, ekonomia e Serbisë filloi një periudhë të zgjatur kolapsi ekonomik dhe izolimi. Politikat e parave të lehta të Bankës Kombëtare të RF të Jugosllavisë lidhur me luftën kontribuan në hiperinflacion i cili arriti një normë alarmante prej 313 milionë përqind në janar 1994. Sipas Bankës Botërore, ekonomia e Serbisë u tkurr me 27.2 dhe 30.5 përqind respektivisht në 1992 dhe 1993. Si përgjigje ndaj përkeqësimit të situatës, ekonomisti i Bankës Botërore Dragoslav Avramoviq u emërua guvernator i Bankës Kombëtare të RF në mars 1994. Avramoviq filloi reformat monetare që i dhanë fund hiperinflacionit dhe e kthenë ekonominë serbe në rritje ekonomike duke i dhënë dinarit jugosllav një 1 :1 barazi me markën gjermane. Roli i Millosheviqit në nënshkrimin e Marrëveshjes së Dejtonit lejoi heqjen e shumicës së sanksioneve ekonomike, por RF Jugosllavisë ende nuk iu lejua aksesi në ndihmën financiare dhe të huaj për shkak të shtypjes së perceptuar të shqiptarëve në Kosovë. Ekonomia serbe filloi të rritet nga periudha 1994–1998, madje në një moment arriti një normë rritjeje prej 10.1 përqind në vitin 1997. Megjithatë, kjo normë rritjeje nuk ishte e mjaftueshme për ta kthyer Serbinë në statusin e saj ekonomik të paraluftës. Për të paguar pensionet dhe pagat, qeveria socialiste e Millosheviqit nuk kishte zgjidhje tjetër veçse të fillonte shitjen e telekomunikacionit më fitimprurës të Serbisë, gjë që i dha qeverisë federale rreth 1.05 miliardë dollarë më shumë të ardhura. Në vitin 1998, Millosheviqi premtoi të prezantonte një program të ri ekonomik, i cili do të fillonte një proces të reformave të tregut, reduktimin e barrierave tregtare dhe privatizimin e më shumë ndërmarrjeve shtetërore në mënyrë që të arrinte një rritje ekonomike prej 10%. Megjithatë, ky plan nuk u zbatua kurrë për shkak të luftës së Kosovës, bombardimeve të NATO-s në Jugosllavi dhe përmbysjes së tij të mëvonshme në tetor 2000.
Lista e shkrimtarëve shqiptarë: XH
Kjo është lista e shkrimtarëve shqiptarë.
G3
2006 (Australi)
Në turnenë e dytë të vitit 2006 që u mbajt në Australi morrën pjesë John Petrucci, Steve Vai, dhe Joe Satriani. Performancat u mbajtën nga 29 nëntori deri më 8 dhjetor.
Sllobodan Millosheviç
Të drejtat Civile dhe Politike nën Millosheviqin
Politikat e qeverisë së Millosheviqit për të drejtat civile dhe politike kur shërbente si president serb dhe më vonë president jugosllav ishin të diskutueshme.
G3
2007
thumb|right|200px|Posteri i vitit 2007 Në turnetë e vitit 2007 morrën pjesë Paul Gilbert, John Petrucci, dhe Joe Satriani. Performancat u mbajtën nga 14 marsi deri më 14 prill.
Sllobodan Millosheviç
Të drejtat Civile dhe Politike nën Millosheviqin
Qeveria e Millosheviqit ushtroi ndikim dhe censurë në media. Një shembull ishte në mars 1991, kur Prokurori Publik i Serbisë urdhëroi ndërprerjen 36-orëshe të dy stacioneve të pavarura të mediave, Radio B92 dhe televizionit Studio B për të parandaluar transmetimin e një demonstrate kundër qeverisë serbe që po zhvillohej në Beograd. Të dy stacionet mediatike iu drejtuan Prokurorit Publik kundër ndalimit, por prokurori publik nuk u përgjigj.
G3
Statistikat
Dream Theater, Scorpions, dhe Racer X janë të vetmet bende që në G3 kanë pasur dy anëtarë: John Petrucci në kitarë dhe Mike Portnoy në bateri (2001, 2002, 2006 & 2007); Michael Schenker dhe Uli Jon Roth të dy në kitarë (1998); dhe Paul Gilbert dhe Bruce Bouillet të dy në kitarë (2007).
Sllobodan Millosheviç
Të drejtat Civile dhe Politike nën Millosheviqin
Me krijimin e Republikës Federale të Jugosllavisë, qeveria e Millosheviqit u angazhua në reformat e kodit penal serb në lidhje me kufizimet e fjalës së lirë, të cilat u panë nga kritikët si shumë autoritare. Në veçanti, neni 98 i kodit penal serb gjatë viteve 1990 dënoi me burgim deri në tre vjet për sa vijon:
G3
Statistikat
John Petrucci, Eric Johnson dhe Robert Fripp janë të vetmit kitaristë (duke përjashtuar këtu Joe Satriani-n dhe Steve Vai-n) që kanë marrur pjesë në G3 për më shumë se një herë:
Sllobodan Millosheviç
Të drejtat Civile dhe Politike nën Millosheviqin
...tallja publike [e] Republikës së Serbisë ose një republike tjetër brenda Republikës Federale të Jugosllavisë, flamurit, stemës ose himnit të tyre, kryesive të tyre, kuvendeve ose këshillave ekzekutive, kryetarit të këshillit ekzekutiv në lidhje me performancën të zyrës së tyre..."
Kodi penal federal për Jugosllavinë mbronte gjithashtu presidentët e institucioneve federale, Ushtrinë Jugosllave dhe emblemat federale. Të dy ligjet serbe dhe federale jugosllave jepnin përjashtime të kufizuara për gazetarët. Rezultati ishte akuza e shumëfishtë kundër një larmie njerëzish që kundërshtonin politikat e qeverive serbe dhe jugosllave, duke përfshirë edhe një karikaturist serb, i cili kishte projektuar satirë politike.
Roli në Luftërat Jugosllave
Sjellja politike e Millosheviqit është analizuar si politikisht oportuniste në natyrë. Pretendimet se Millosheviqi ishte i motivuar kryesisht nga dëshira për pushtet janë mbështetur nga shumë njerëz që e kishin njohur ose kishin punuar për të. Disa besojnë se qëllimi i tij fillestar deri në shpërbërjen e Jugosllavisë ishte të merrte kontrollin e Jugosllavisë, me ambicien për t'u bërë lideri i saj i ardhshëm i madh, një "Tito i dytë". Sipas kësaj, Millosheviqi e shfrytëzoi nacionalizmin si mjet për të marrë pushtetin në Serbi, duke mos mbajtur ndonjë angazhim të veçantë ndaj tij. Gjatë njëzet e pesë viteve të para të karrierës së tij politike në qeverinë komuniste të Jugosllavisë, Millosheviqi ishte një nëpunës tipik civil që nuk dukej se kishte synime nacionaliste. Më vonë, ai u përpoq të paraqitej si një paqebërës në Luftërat Jugosllave dhe braktisi mbështetjen e nacionalizmit. Ai u kthye për të mbështetur nacionalizmin gjatë Luftës së Kosovës dhe u bëri thirrje ndjenjave anti-imperialiste. Përhapja e nacionalizmit të dhunshëm i është dhënë edhe indiferencës ndaj tij nga Millosheviqi.
Burimi i agjendës nacionaliste të Millosheviqit besohet se ka qenë i ndikuar nga politikat e zyrtarit të shquar komunist serb dhe ish-partizanit jugosllav Aleksandar Rankoviq, i cili dihej se promovonte interesat kombëtare serbe në Jugosllavi dhe veprimet më të ashpra të policisë kundër shqiptarëve etnikë në Kosovë. Ai mbështeti një Jugosllavi të centralizuar dhe kundërshtoi përpjekjet që promovonin decentralizimin që ai i konsideronte se ishin kundër interesave të unitetit serb. Rankoviqi vendosi masa të ashpra represive ndaj shqiptarëve të Kosovës duke u bazuar në akuzat se ata atje ishin simpatizantë të sundimit stalinist të Enver Hoxhës në Shqipëri. Në vitin 1956, në Prishtinë u mbajt një gjyq spektakolar, në të cilin shumë komunistë shqiptarë të Kosovës u dënuan si të infiltruar nga Shqipëria dhe u dënuan me burgim të gjatë. Rankoviq u përpoq të siguronte pozitën e serbëve në Kosovë dhe u dha atyre dominim në nomenklaturën e Kosovës. Nën ndikimin e Rankoviqit, Islami në Kosovë në këtë kohë u shtyp dhe si shqiptarët ashtu edhe myslimanët sllavë etnikisht u inkurajuan të deklaroheshin si turq dhe të emigronin në Turqi. Në të njëjtën kohë, serbët dhe malazezët dominonin qeverinë, forcat e sigurisë dhe punësimin industrial në Kosovë. Popullariteti i politikave nacionaliste të Rankoviqit në Serbi u bë i dukshëm gjatë funeralit të tij në Serbi në vitin 1983, ku morën pjesë një numër i madh njerëzish duke e konsideruar Rankoviqin një udhëheqës "kombëtar" serb. Kjo ngjarje besohet se ka ndikuar që Millosheviqi, i cili mori pjesë në funeralin e Rankoviqit, të njohë popullaritetin e agjendës së Rankoviqit. Kjo lidhje me trashëgiminë e Rankoviqit u njoh nga një numër jugosllavësh, të cilët i konsideronin politikat e Millosheviqit në pushtetin e tij në Serbi si "duke e rikthyer Rankoviqin".
Meanstreak
thumb|300px|right|Meanstreak
Sllobodan Millosheviç
Roli në Luftërat Jugosllave
Kroacia dhe Sllovenia denoncuan veprimet e Millosheviqit dhe filluan të kërkonin që Jugosllavia të bëhej një shtet konfederal shumëpartiak. Millosheviqi pretendoi se ai kundërshtonte një sistem konfederal, por gjithashtu deklaroi se do të krijohej një sistem konfederal, ku kufijtë e jashtëm të Serbisë ishin një "çështje e hapur". Tensionet midis republikave u përshkallëzuan në krizë duke filluar nga viti 1988, me Slloveninë që akuzoi Serbinë për ndjekjen e stalinizmit, ndërsa Serbia akuzoi Slloveninë për tradhti. Serbët bojkotuan produktet sllovene dhe beogradasit filluan të heqin kursimet e tyre nga Banka Sllovene e Lubjanës. Sllovenia akuzoi Serbinë për persekutimin e shqiptarëve të Kosovës dhe deklaroi solidaritetin e saj me popullin shqiptar të Kosovës, ndërsa Millosheviqi nga ana e tij, akuzoi Slloveninë si "lackage" të Evropës Perëndimore. Në përgjigje të tensioneve në rritje, Kroacia shprehu mbështetje për Slloveninë, Bosnja dhe Hercegovina deklaroi neutralitetin e saj, ndërsa Mali i Zi mbështeti Serbinë. Sllovenia reformoi kushtetutën e saj në 1989 që shpalli të drejtën e Sllovenisë për shkëputje. Këto ndryshime nxitën akuza nga mediat serbe se ndryshimet ishin “destabilizuese”. Përgjigja e Serbisë ishte një plan për të mbajtur demonstrata në Lubjanë me 30.000 deri në 40.000 serbë për të informuar gjoja sllovenët për situatën në Kosovë, ndërsa dyshohej se ky ishte një veprim që synonte destabilizimin e qeverisë sllovene. Kroacia dhe Sllovenia i penguan protestuesit serbë të kalonin me tren në Slloveni. Serbia u përgjigj duke thyer lidhjet politike midis dy republikave dhe 329 biznese serbe prishën lidhjet me Slloveninë. Me këto ngjarje në vitin 1989, nacionalizmi u rrit si përgjigje së bashku me aktet e intolerancës, diskriminimit dhe dhunës etnike në rritje. Në atë vit, zyrtarët nga Bosnja dhe Hercegovina vunë re tensione në rritje midis boshnjakëve, kroatëve dhe serbëve; thashethemet aktive të përhapjes së incidenteve mes kroatëve dhe serbëve dhe argumentet e kroatëve dhe serbëve se boshnjakët nuk ishin një komb i vërtetë u përshkallëzuan.
Meanstreak
Meanstreak është një bend heavy / thrash metal nga Westchester, New York, i themeluar në vitin.
Sllobodan Millosheviç
Roli në Luftërat Jugosllave
Me rënien e Partisë Komuniste Jugosllave, zgjedhjet shumëpartiake u mbajtën në Serbi në vitin 1990, me një numër partish nacionaliste që konkurruan në axhendën e krijimit të Serbisë së Madhe pasi Jugosllavia u shpërbë. Nga viti 1990 e tutje, ndërsa serbët në Kroaci kërkuan autonomi dhe filluan të armatoseshin, gazeta shtetërore serbe Politika denoncoi qeverinë kroate të Franjo Tuxhman për gjoja "përpjekje për të rivendosur regjimin ustash të kohës së Luftës së Dytë Botërore" dhe për "kopjim Tito”, dhe u zotua se Beogradi do të mbështesë serbët e Kroacisë. Ushtria Popullore Jugosllave (JNA) filloi të sigurojë armë për serbët në Kroaci, ndërsa situata në Beograd u bë më intensive pasi serbët demonstruan jashtë parlamentit, duke thirrur "Duam armë" dhe "Le të shkojmë në Kroaci!".
Meanstreak
Bendi përbëhet nga Rena Petrucci, Marlene Portnoy, Bettina France, Lisa Martens Myung, dhe Yael Devan. Meanstreak kanë lëshuar një album të quajtur Roadkill. Bendi nuk është aktiv prej kohësh.
Korrupsioni në Kosovë
Sipas disa anketave publike në Kosovë dhe raporteve nga institucionet si Komisioni Evropian, nivelet e korrupsionit dhe mosndëshkimit në mesin e politikanëve janë të larta.
Meanstreak
Meanstreak kanë mbështetur disa bende në koncerte, si Manowar, Overkill, Motörhead, Anthrax, dhe Dream Theater.
Korrupsioni në Kosovë
Përceptimet
Në Indeksin e Perceptimit të Korrupsionit të Transparency International 2021, Kosova shënoi 39 në një shkallë nga 0 deri në 100, nga ("shumë e korruptuar") në ("shumë e pastër"). Kur renditet me pikë, Kosova renditet e 87-ta në mesin e 180 vendeve në Indeks, ku vendi i renditur i pari perceptohet se ka sektorin publik më të ndershëm. Për krahasim, rezultati më i mirë ishte 88 (renditur 1), dhe rezultati më i keq ishte 11 (renditur 180).
Meanstreak
Tri anëtare të Meanstreak janë të martuara me anëtarët e Dream Theater: Rena me John Petrucci-n, Marlene me Mike Portnoy-n, dhe Lisa Martens me John Myung-un.
Korrupsioni në Kosovë
Dinamika
Komisioni Evropian raporton se mashtrimet zgjedhore vazhdojnë në Kosovë duke paraqitur mangësi serioze në procesin zgjedhor. Transparency International Barometri Global i Korrupsionit 2013 thekson se partitë politike konsiderohen si institucioni i dytë më i korruptuar në Kosovë nga një numër dukshëm i lartë i familjeve, të dytat pas gjyqësorit.
Sllobodan Millosheviç
Roli në Luftërat Jugosllave
Pas ndarjes së republikës jugosllave të Maqedonisë në vitin 1991, qeveria jugosllave e shpalli Maqedoninë një "komb artificial" dhe ajo bëri aleancë me Greqinë kundër vendit, madje duke sugjeruar një ndarje të Republikës së Maqedonisë midis Jugosllavisë dhe Greqisë. Intervistat e mëvonshme me zyrtarë qeveritarë të përfshirë në këto afera kanë zbuluar se Millosheviqi kishte planifikuar të arrestonte lidershipin politik të Republikës së Maqedonisë dhe ta zëvendësonte atë me politikanë besnikë ndaj tij. Millosheviqi kërkoi vetëvendosjen e serbëve në Republikën e Maqedonisë dhe nuk e njohu pavarësinë e Republikës së Maqedonisë deri në vitin 1996.
Korrupsioni në Kosovë
Dinamika
Korrupsioni konsiderohet si pengesa më e madhe për të bërë biznes në Kosovë, dhe bizneset shpesh përdorin ryshfet kur ndërveprojnë me zyrtarët publikë. Sektorët si doganat, prodhimi, energjia elektrike, gazi dhe furnizimi me ujë janë identifikuar si më të prekurit nga korrupsioni. Ka një sërë procedurash të rënduara dhe të kushtueshme që kompanitë duhet t'i nënshtrohen për të marrë licencat dhe lejet e biznesit, këto çojnë në rritjen e mundësive për korrupsion.
Sllobodan Millosheviç
Roli në Luftërat Jugosllave
Pavarësisht hidhërimit ndaj kombit maqedonas, vendasit e të cilit hodhën poshtë pohimet jugosllave të përkatësisë etnike serbe, RF Jugosllavia do ta njihte Republikën e Maqedonisë në vitin 1996. Megjithatë, katër vjet para këtij momenti historik, trupat jugosllave dhe mbetjet e qeverisë qendrore të Beogradit ishin larguar paqësisht dhe vullnetarisht nga Maqedonia - territori.
Korrupsioni në Kosovë
Referime
<references group="" responsive="1">
Sllobodan Millosheviç
Roli në Luftërat Jugosllave
Millosheviqi denoncoi shpalljen e pavarësisë së Bosnjë-Hercegovinës nga Jugosllavia në vitin 1992 dhe tha se "Bosnja dhe Hercegovina u shpall ilegalisht si një shtet i pavarur dhe u njoh. Ajo njohje ishte si kur Perandori romak Kaligula emëroi kalin e tij si Senator: ata e njohën Një shtet që nuk ka ekzistuar kurrë më parë. Serbët atje thanë: "Ne duam të qëndrojmë brenda Jugosllavisë. Ne nuk duam të jemi qytetarë të dorës së dytë". Dhe pastaj konfliktet filluan nga myslimanët, pa dyshim. Dhe serbët në mbrojtjen e tyre ishin gjithmonë luftëtarë më të mirë, pa dyshim. Dhe ata arritën rezultate, pa dyshim, por ju lutem, ne po insistuam për paqen. Bashkësia ndërkombëtare dha para kohe njohjen fillimisht të Sllovenisë dhe më pas të Kroacisë dhe mbështeti pavarësinë e Bosnjë-Hercegovinës në baza krejtësisht të parregullta”. Një bisedë telefonike ndërmjet Millosheviqit dhe liderit serb të Bosnjës Radovan Karaxhiq në shtator 1991, ku flitej për perspektivat e luftës në Bosnje dhe Hercegovinë, u përgjua nga inteligjenca jugosllave, e cila ia raportoi transkriptin kryeministrit jugosllav Ante Markoviq, i cili e publikoi transkriptin në publik për ta diskredituar Millosheviq. Transkripti përfshinte që Millosheviqi urdhëroi Karaxhiqin të "Shkoni në Uzelac [komandant i APJ-së në Bosnjën veriore], ai do t'ju tregojë gjithçka. Nëse keni ndonjë problem, më telefononi", dhe tha "Për sa kohë që ka ushtri, askush nuk mund ta prekë ne... Mos u shqetësoni për Hercegovinën. Momir [Bulatović, udhëheqës malazez] u tha njerëzve të tij: "Kushdo që nuk është gati të vdesë në Bosnje, të bëjë pesë hapa përpara." Askush nuk e bëri këtë”. Biseda zbuloi se Millosheviqi kontrollonte strategjinë ushtarake për luftën në Bosnje dhe se Mali i Zi ishte nën kontrollin e tij.
Megjithëse urdhrat e drejtpërdrejta për kryerjen e mizorive nga Millosheviqi nuk janë zbuluar kurrë, ai bëri pak ose aspak përpjekje për të ndëshkuar njerëzit që konsideroheshin përgjegjës për mizori të tilla, duke përfshirë Ratko Mlladiqin, i cili, pasi u akuzua se lejoi kryerjen e mizorive kundër kroatëve në Vukovar, u dërgua për të udhëhequr. Ushtria e Republika Srpska, në cilësinë e së cilës Mlladiq u akuzua për urdhërimin e mizorive, duke përfshirë vrasjen e mijëra burrave dhe djemve boshnjakë në Srebrenicë. Edhe pas publikimit të raporteve të Srebrenicës, Millosheviqi refuzoi të pranonte se Mlladiqi ishte përgjegjës për krimet për të cilat akuzohej. Wesley Clark, i cili ishte anëtar i ekipit amerikan që ndihmoi në negocimin e marrëveshjes së paqes të vitit 1995 që i dha fund Luftës në Bosnje, pohoi në dëshminë e tij gjatë gjyqit të Millosheviqit se Millosheviqi kishte njohuri paraprake për Masakrën e Srebrenicës dhe dinte për planet e Mlladiçit. Gjatë negociatave, Clark e kishte pyetur Millosheviqin: 'Z. President, ju thoni se keni kaq shumë ndikim mbi serbët e Bosnjës, por si ndodh atëherë, nëse keni një ndikim të tillë, që e lejuat gjeneralin Mlladiç të vriste të gjithë ata njerëz në Srebrenicë?' Me Millosheviqin duke u përgjigjur: 'Epo, gjeneral Clark.. Unë e paralajmërova Mlladiqin të mos e bënte këtë, por ai nuk më dëgjoi'”.
Pas rritjes së nacionalizmit dhe tensioneve politike pas ardhjes në pushtet të Sllobodan Millosheviqit, si dhe shpërthimit të Luftërave Jugosllave, në Serbi u zhvilluan lëvizje të shumta kundër luftës. Protestat kundër luftës në Beograd u mbajtën kryesisht për shkak të opozitës, Betejës së Vukovarit, Rrethimit të Dubrovnikut dhe Rrethimit të Sarajevës, ndërsa protestuesit kërkuan referendumin për shpalljen e luftës dhe ndërprerjen e rekrutimit ushtarak. Vlerësohet se midis 50.000 dhe 200.000 njerëz dezertuan nga Ushtria Popullore Jugosllave e kontrolluar nga Millosheviqi gjatë luftërave, ndërsa midis 100.000 dhe 150.000 njerëz emigruan nga Serbia duke refuzuar të marrin pjesë në luftë. Sipas profesorit Renaud De la Brosse, ligjërues i lartë në Universitetin e Reims dhe dëshmitar i thirrur nga ICTY, është e habitshme se sa e madhe ishte rezistenca ndaj propagandës së Millosheviqit në mesin e serbëve, duke pasur parasysh këtë dhe mungesën e aksesit në lajmet alternative. Shkencëtarët politikë Orli Fridman përshkroi se nuk i është kushtuar vëmendje e mjaftueshme aktivizmit kundër luftës në mesin e studiuesve që studiojnë shpërbërjen e Jugosllavisë dhe luftërat, si dhe se mediat e pavarura dhe grupet kundër luftës nga Serbia nuk tërhoqën vëmendjen ndërkombëtare.
Pikëpamjet Personale
Një numër i madh i intervistave të Slobodan Millosheviqit janë mbledhur në internet nga mbështetësit e tij. Millosheviqi argumentoi se Kushtetuta Jugosllave u jepte vetëvendosje kombeve konstituive, jo republikave dhe serbët ishin komb konstituiv si në Republikën Socialiste të Kroacisë ashtu edhe në Republikën Socialiste të Bosnje-Hercegovinës. Mbi këtë bazë, ai deklaroi se serbët e Kroacisë dhe më vonë serbët e Bosnjës nuk duhej t'i nënshtroheshin shpalljeve të pavarësisë nga republikat jugosllave të Kroacisë dhe Bosnjë e Hercegovinës.
Millosheviqi mohoi se Serbia ishte në luftë, edhe pse përfshirja ushtarake e Serbisë ishte e dukshme gjatë luftërave në Slloveni, Kroaci dhe Bosnje në veçanti. përmes mbështetjes për serbët në Kroaci dhe Bosnje në disa pika. Të tjerë, duke përfshirë ish anëtarët e kabinetit të tij, si Borisav Joviq, kanë pranuar se Millosheviq, megjithëse nuk ishte kreu i shtetit të Jugosllavisë në fillim të viteve 1990, në fakt luajti një rol kyç në çështjet ushtarake të marra në Slloveni, Kroaci dhe Bosnje. Kjo përfshinte një skemë të diskutuar dhe hartuar nga Joviqi dhe Millosheviqi që transferoi çdo njësi serbe të Bosnjës nga ushtria jugosllave (JNA) në ushtrinë e sapoformuar serbe të Bosnjës pas ndarjes së Bosnjës nga Jugosllavia, që nënkuptonte se Jugosllavia nuk mund të kritikohej për pushtimin e pjesëve të Bosnja pasi zyrtarisht ishte një luftë civile, megjithëse Joviq pranoi se Ushtria Serbe e Bosnjës financohej plotësisht nga Beogradi, sepse buxheti ushtarak serb i Bosnjës ishte shumë i vogël për të mbështetur një ushtri të tillë.
Millosheviqi e kaloi pjesën më të madhe të viteve 1988 dhe 1989 duke e fokusuar politikën e tij në "problemin e Kosovës". Në Kosovë, për t'u dukur jo kontradiktore, Millosheviqi pretendoi se ai mbështeste të drejtën e shqiptarëve për "vetëvendosje", por jo për pavarësi, pasi ai pretendonte se Kosova ishte një pjesë thelbësore e Serbisë për shkak të historisë së saj dhe kishave të saj të shumta. dhe relike kulturore. Ai gjithashtu pohoi se UÇK-ja ishte një organizatë neo-naziste që kërkonte një Kosovë etnikisht të pastër dhe ai argumentoi se pavarësia do ta dorëzonte Kosovën në duart e tyre.
Millosheviqi mohoi se ai kishte dhënë urdhër për masakrimin e shqiptarëve në vitin 1998. Ai pohoi se vdekjet ishin ngjarje sporadike të kufizuara në zonat rurale të Kosovës Perëndimore të kryera nga paraushtarakët dhe nga rebelët në forcat e armatosura. Ata nga ushtria apo policia serbe që ishin të përfshirë ishin të gjithë, pohoi ai, të arrestuar dhe shumë prej tyre u dënuan me burgim të gjatë.
Ish-ambasadori i Shteteve të Bashkuara në Jugosllavi Warren Zimmermann, gjatë bisedave të tij me Millosheviqin, pohoi se ai nuk ishte një nacionalist i vërtetë, por një oportunist politik. Zimmerman ka pohuar se ndryshe nga politikanët e tjerë me të cilët ai pati diskutime gjatë rënies së Jugosllavisë, si Franjo Tuxhman dhe Radovan Karaxhiq, Millosheviqi nuk theksoi ndonjë urrejtje ndaj grupeve etnike dhe në vend të kësaj theksoi se Serbia do të vazhdonte të ishte një republikë multietnike në Jugosllavia. Zimmerman ka pohuar se Millosheviqi përdori në mënyrë oportuniste nacionalizmin për ta lejuar atë të ngrihej në pushtet në krijimin komunist në Serbi, ndërsa komunizmi në Evropën Lindore u bë gjithnjë e më i papëlqyeshëm dhe vazhdoi të mbrojë një axhendë nacionaliste për të mbështetur qeverinë e tij. Megjithatë, në një rast tjetër, Millosheviqi i zbuloi Zimmermanit qëndrimin e tij negativ ndaj shqiptarëve etnikë që kishin kërkuar autonomi, dhe në vitet 1990, pavarësinë nga Serbia dhe Jugosllavia. Millosheviqi i tha Zimmermanit me shaka se shqiptarët e Kosovës ishin minoriteti më i përkëdhelur në Evropë. Millosheviqi dihej gjithashtu se fliste në mënyrë nënçmuese për sllovenët, kur ai në një bisedë me një intervistues se çfarë mendonte për vendimin e delegacionit slloven për t'u larguar nga Lidhja e Komunistëve të Jugosllavisë, Millosheviqi bëri një shaka nënçmuese, duke thirrur delegacionin e Lidhjes Sllovene të Komunistëve, " ata sllovenët dorështrënguar”. Zimmerman më vonë raportoi se pozicionet dhe sjelljet e pazakonta dhe kontradiktore të Millosheviqit ishin pothuajse skizofrenike në natyrë, pasi ndonjëherë Millosheviqi sillej në një mënyrë arrogante, kokëfortë, autoritare dhe agresive ndaj të tjerëve, të cilët mbështesnin me vendosmëri nacionalizmin serb kundër të gjithë kundërshtarëve, ndërsa në raste të tjera ai do të ishte i sjellshëm, pajtues dhe i etur dhe i gatshëm për të gjetur zgjidhje të moderuara dhe paqësore për krizën në Jugosllavi. Zimmerman, megjithatë, ka arritur në përfundimin se Millosheviqi vazhdimisht demonstronte se ai e shihte kryesisht Jugosllavinë si një shtet për sigurimin e unitetit të serbëve dhe bëri nuk kanë shumë interes për ruajtjen e unitetit të Jugosllavisë jashtë fushave të interesave kombëtare serbe.
Personaliteti i Millosheviqit, sipas të tjerëve, tregonte një natyrë të ngjashme të dyanshme siç ka pretenduar ambasadori i SHBA Zimmerman. Në daljet publike ai do të shfaqej i fortë, i sigurt, i guximshëm dhe serioz, ndërsa në privat thuhet se Millosheviqi ishte shumë i qetë dhe sipas ish-drejtorit të Politikës, Haxhi Dragan Antiqit, Millosheviqi shpesh interesohej për çështje jopolitike, gjëra të tilla si strips komik dhe karikaturat e Disney-t dhe admirova muzikën e Frank Sinatra. Millosheviqi lejoi vetëm një rreth të ngushtë të ngushtë të miqve personalë që ta vizitonin, ndërsa të tjerë, duke përfshirë ish-ministrin e Informacionit të Serbisë gjatë epokës së Millosheviqit, Aleksandar Tijaniq, kanë thënë se privatisht Millosheviqi demonstroi elemente paranojë për shumë njerëz jashtë rrethit të tij të brendshëm, si p.sh. duke kërkuar që Tijaniqi të hiqte baterinë nga celulari i tij në çdo rast që Tijaniq e takonte. Millosheviqi gjithashtu refuzoi të mbante shënime për bisedimet për çështje të rëndësishme dhe do të takohej vetëm me aleatët e tij më të besuar, të cilëve ai thjesht u dha udhëzime dhe udhëzime pa u përfshirë në diskutime thelbësore.