cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ndërdisiplinariteti
Përkufizimi
Mbiemri interdisiplinare (ndërdisiplinore) përdoret më shpesh në qarqet shkencore e arsimore, kur hulumtuesit nga dy ose më shumë disiplina shkencore bashkojnë dhe modifikojnë qasjet e tyre në mënyrë që ato të jenë më të përshtatshme për problemin e caktuar. Në këtë mënyrë duke përfshirë mësimin ekipor, nga nxënësit kërkohet të kuptojnë një temë të caktuar në terma të disiplinave të shumëfishta tradicionale. Për shembull, tema e shfrytëzimit të tokës mund të duket ndryshe kur shqyrtohet nga disiplina të ndryshme, për shembull, biologjia, kimia, ekonomia, gjeografia dhe politika.
Hans Scholl
Biografia
Më 18 shkurt 1943, ai dhe Sophie u arrestuan nga policia naziste. Hans and Sophie Scholl and Christopher Probst u vranë nga Johann Reichhart me prerje të kokës. Ekzekutimi u mbikëqyr nga Walter Roemer. Ekzekutimi i tyre u bë më burgun Stadelheim.
Ndërdisiplinariteti
Përkufizimi
Shumica e disiplinave akademike i kanë rrënjët e tyre në sekularizimin e universiteteve në mes të shekullit XIX, kur kurrikulat tradicionale u plotësuan me mësimin e gjuhës dhe literaturës jo-klasike, shkenca shoqërore, shkencat politike, ekonomia, sociologjia, administrata publike, shkencat natyrore si dhe në disiplinat si teknologjia, fizika, kimia, biologjia dhe inxhinieria.
Bik Pepa
Bik Pepa (Shkodër, 19 shtator 1925 - 8 gusht 1998) ka qenë komediograf, satirist, poet dhe aktor i estradës. Shquhet si autor i komedisë Çifti i lumtur, por edhe për vepra të shkruara si pjesë e fushatave antifetare të Revolucionit Kulturor, të tilla si Feja lakuriq (1967).
Ndërdisiplinariteti
Përkufizimi
Para shekullit XX, kategoritë shkencore ishin të gjera dhe të përgjithshme, gjë që pritej për shkak të mungesës së interesit në shkencë në atë kohë. Me përjashtime të rralla, praktikuesit e shkencës prireshin të ishin amatorë dhe referoheshin si "historianë të natyrshëm" (historianë natyralë) dhe "filozofë të natyrshëm" (filozofë natyralë) - emërtime këto të cilat datojnë që nga koha e Aristotelit - në vend të emërtimit "shkencëtarë". Historia natyrore i referohet asaj që tani i quajmë shkencat e jetës dhe filozofia natyrore që i referohej shkencës fizike aktuale. Pak mundësi ka ekzistuar për shkencën si një profesion jashtë sistemit arsimor. Arsimi i lartë ka ofruar strukturën institucionale për hulumtimin shkencor, aq sa edhe mbështetjen ekonomike. Vëllimi i informacionit shkencor ishte rritur shpejt dhe njerëzit e kuptuan rëndësinë e përqendrimit në fushat më të vogla të veprimtarisë shkencore. Për shkak të kësaj, u shfaqën specializime të reja shkencore. Ndërsa këto specializime u zhvilluan, disiplinat moderne shkencore në universitete u përmirësuan gjithashtu. Përfundimisht, disiplinat e identifikuara akademike u bënë themele për njerëzit me interesa dhe ekspertizë specifike të specializuara.
Plaçkitja
__NOINDEX__ parapamje|Pasojat e plaçkitjes së fshatit Wommelgem në 1589. [[Lufta Tetëdhjetë Vjecare, pikturë nga Sebastiaen Vrancx.]] Plaçkitja është akti i vjedhjes ose marrja e mallrave me forcë, zakonisht në mes të një krize ushtarake, politike ose të tjera sociale, të tilla si lufta, fatkeqësitë natyrore (ku ligji dhe zbatimi civil janë përkohësisht joefektiv), ose trazira. Të ardhurat e të gjitha këtyre aktiviteteve mund të përshkruhen si plaçkë ose plaçka.
Gjatë konflikteve të armatosura moderne, grabitja është e ndaluar nga ligji ndërkombëtar dhe përbën një krim lufte.
Pas fatkeqësive
Gjatë një fatkeqësie, forcat policore dhe ushtarake ndonjëherë nuk janë në gjendje të parandalojnë plaçkitjen kur janë të mbingarkuar nga shqetësimet humanitare ose luftarake, ose nuk mund të thirren për shkak të infrastrukturës së dëmtuar të komunikimit. Sidomos gjatë fatkeqësive natyrore, shumë civilë mund ta gjejnë veten të detyruar të marrin atë që nuk u takon për të mbijetuar. Si t'i përgjigjemi kësaj dhe ku qëndron kufiri midis "plaçkitjes" së panevojshme dhe "kërkimit" të nevojshëm, shpeshherë janë dilema për qeveritë. Në raste të tjera, grabitja mund të tolerohet apo edhe të inkurajohet nga qeveritë për arsye politike ose të tjera, duke përfshirë ato fetare, sociale ose ekonomike.
Angazhimi në komunitet
Angazhimi në komunitet është përfshirja dhe pjesëmarrja në një organizatë për mirëqenien e komunitetit.
Përcaktimi i karakteristikave
Veprimet e vullnetarëve, të cilat përfshijnë dhënien e kohës personale për projektet në OJQ-të humanitare ose grupet fetare, janë forma të përfshirjes së komunitetit. Angazhimi përgjithësisht motivohet nga vlerat dhe idealet e drejtësisë sociale. Angazhimi i komunitetit mund të jetë vullnetarizmi në bankat e ushqimit, strehimoret për të pastrehët, programet e ndihmës emergjente, programet e pastrimit të lagjeve, etj.
Përkufizohet gjithashtu si "një proces dinamik relacional që lehtëson komunikimin, ndërveprimin, përfshirjen dhe shkëmbimin midis një organizate dhe një komuniteti për një sërë rezultatesh sociale dhe organizative". Si koncept, angazhimi përmban atribute të lidhjes, ndërveprimit, pjesëmarrjes dhe përfshirjes, të dizajnuara për të arritur ose për të nxjerrë një rezultat në nivele individuale, organizative ose shoqërore. Hulumtimi aktual pranon natyrën shoqërore të angazhimit. Prandaj, angazhimi i komunitetit ofron një qasje etike, refleksive dhe të përgjegjshme shoqërore ndaj marrëdhënieve komunitet-organizatë me praktikat e angazhimit që synojnë të kuptojnë dhe të jenë të përgjegjshëm ndaj nevojave, pikëpamjeve dhe pritshmërive të komunitetit. Që kërkimi akademik të ketë ndikim, angazhimi i komunitetit është thelbësor, veçanërisht për kërkimin rreth çështjeve të shëndetit dhe mirëqenies së popullsisë. Është e domosdoshme që studiuesit të përdorin qasje të angazhuara nga komuniteti ku anëtarët dhe organizatat e komunitetit dhe studiuesit punojnë krah për krah për të identifikuar problemet, për të bashkëzhvilluar zgjidhje dhe për të rekomanduar ndryshime politikash.
Angazhimi i komunitetit është një orientim me në qendër komunitetin i bazuar në dialog. Angazhimi i komunitetit mundëson një kuptim më të kontekstualizuar të perceptimeve të anëtarëve të komunitetit për temat dhe kontekstet, dhe lehtëson marrëdhëniet më të forta ndërmjet dhe ndërmjet anëtarëve të komunitetit. Rezultati i angazhimit të komunitetit është në fund të fundit kapitali social dhe rrjetet më të forta të marrëdhënieve. Ndërsa organizimi i komunitetit përfshin procesin e ndërtimit të një lëvizjeje bazë që përfshin komunitetet, angazhimi i komunitetit kryesisht merret me praktikën e lëvizjes së komuniteteve drejt ndryshimit, zakonisht nga një pozicion i bllokuar ose i pezulluar në mënyrë të ngjashme.
Zbatimi i ligjit
Zbatimi i ligjit është veprimtaria e disa anëtarëve të qeverisë që veprojnë në mënyrë të organizuar për të zbatuar ligjin duke zbuluar, penguar, rehabilituar ose ndëshkuar njerëz që shkelin rregullat dhe normat që drejtojnë atë shoqëri. Termi përfshin policinë, gjykatat dhe qendrat korrektuese. Këto 3 komponentë mund të funksionojnë në mënyrë të pavarur nga njëri-tjetri ose kolektivisht, nëpërmjet përdorimit të ndarjes së të dhënave dhe bashkëpunimit të ndërsjellë.
Koncepti i zbatimit të ligjit daton në kohët e lashta dhe format e zbatimit të ligjit dhe policisë kanë ekzistuar në forma të ndryshme në shumë shoqëri njerëzore. Kodet juridike moderne shtetërore përdorin termin oficer paqeje, ose oficer i zbatimit të ligjit, për të përfshirë çdo person të pajisur nga shteti ligjvënës me pushtet ose autoritet policor; tradicionalisht, çdo person i betuar ose i betuar, i cili mund të arrestojë çdo person për shkelje të ligjit penal, përfshihet nën termin ombrellë të zbatimit të ligjit.
Edhe pse zbatimi i ligjit mund të jetë më i interesuari për parandalimin dhe ndëshkimin e krimeve, organizatat ekzistojnë për të dekurajuar një sërë shkeljesh jo-kriminale të rregullave dhe normave, të shkaktuara përmes imponimit të pasojave më pak të rënda, siç është dënimi me kusht.
Xhemil bej Vlora
Xhemil bej Vlora (Vlorë, 1878 - 1936) ka qenë çifligar dhe kryetar i Bashkisë së Vlorës nga 1909 – 1912.
Biografia
U lind në Vlorë, i biri i Xhaferr beut i oxhakut të Vlorajve dhe Nejre hanëmit të Ali bej Toptanit, e motra e Esad pashë Toptanit. Pas proçkave të rinisë së tij që kaluan pa u vënë re, më 1904 autoritetet osmane dërguan një batalion që ta arrestonin. Xhemili u lajmërua dhe me trimat e tij iku dhe u përpoq të organizohej kundër batalionit osman, por disa krerë të Vlorës dhe Kaninës e këshilluan të mos bënte marrëzira. Pasi mori anijen italiane të postës, zbriti në Shëngjin dhe shkoi nën mbrojtjen e dajës së tij, Esadit që asokohe ishte komandant i xhandarmërisë në Shkodër dhe nën mbrojtjen e tij ai kaloi 4-5 muaj në njërin nga çifligjet e Toptanve. Më pas i hipi sërish anijes dhe u vendos në Korfuz, por një ditë iu dorëzua autoriteteve osmane, të cilat e urdhëruan të shkojë në Manisë të Azisë së Vogël.
Pas vrasjes së një turku, gjyqi e nxorri Xhemil beun të pafajshë, dhe e urdhëruan që të shkonte në Ajdin, ku mytesarif ishte Mehmet Ali pashë Delvina. Xhemili u fejua me të bijën e tij, Zejnepin, dhe pas dy vjet e gjysmë internimi u kthye në vendlindje, i pritur nga kushëriri i tij Eqrem beu.
Nëntorin e 1912, në funksionin e kryebashkiakut të Vlorës, organizoi dhe lajmëroi parinë shqiptare për Kuvendin e Vlorës që do të mbahej me kushëririn e tij Et'hem beun që t'i bënin terrenin gati Ismail Qemalit. Kuvendi u bë në shtëpinë e tij, ku dhe u ngrit flamuri shqiptar më pas.
Gjatë udhëtimit të Esad Pashës në Bari shkurtin e 1914, Xhemil beu e shoqëron si përkthyes i tij së bashku me Zef Skiroin. Qe pjesë e delegacionit të përfaqësuesve shqiptarë që shkuan në Neuwied t'i dorëzonin kurorën dhe t'i betoheshin për besnikëri Princ Vidit.
Ura e Terzive
Ura e Terzive është një monument i trashëgimisë kulturore i vendosur në afërsi të fshatit Bishtazhin afër Gjakovës në Kosovë. Ajo është një shembull shumë i rëndësishëm i ndërtimit të urave Osmane në Kosovë. Ajo është ndërtuar mbi lumin Erenik, ndoshta në fund të shekullit 15-të, dhe ishte ndryshuar në shekullin e 18-të. Riparime dhe rindërtime të mëdha të pamjes së saj origjinale u bën nga viti 1982 deri më 1984.
Ura gjendet në kilometrin e 7-të të rrugës Gjakovë-Prizren mbi lumin Erenik. Ura është ndërtuar në shek.XVIII nga Esnafi i Terzive në Gjakovë. Objekti përmban në veti elemente të një monumenti kulture me vlera historike, sociale, artistike, arkitektonike dhe kulturore. Ura ka pasur rëndësi të madhe ekonomike sepse ka bërë lidhjet tregtare në mes të vilajeteve brenda Perandorisë Osmane. Vlera arkitektonike e kësaj ure qendron në faktin se është ndërtuar nga gurët vendas dhe përbëhet nga 11 harqe të madhësive të ndryshme, gjysëm-rrethor dhe dhjetë dritareve shkarkuese (qemer) në mes tyre. Ura është e gjatë 192.8, gjerësia 5.0 dhe 5.1. Ura mund të quhet fenomen ndërtimi për kohën kur është ndërtuar për shkak të mundesive financiare dhe paisjeve të pakta teknologjike të kohës, të ndërtuar nga mjeshtër të zotë dhe me pervojë. Restaurimi i fundit i urës është bërë në vitin 1982 nga Enti Krahinor i Prishtinës për Mbrojtjen e Monumenteve të Kulturës. Gjendja e urës është e mirë, por mungon mirëmbajtja e përhershme.
Histori
Nuk dihet saktësisht se kur ura është ndërtuar, por ajo mendohet të ketë qenë, në fund të shekullit të 15-të. Ky mendim është i bazuar në faktin se ura ishte ngritur në një rrugë mesjetare, e cila e lidh Gjakovën me Prizrenin, dhe fakti se ura më vonë u zgjerua, për shkak të ndryshimeve të rrjedhës së lumit Erenik. Në shekullin e 18 ura kishte ndryshime të mëdha, të cilat ia dhanë asaj pamjen aktuale.
Burgu Stadelheim
thumb|Burgu Stadelheim Burgu Stadelheim është një nga burgjet e mëdha në Gjermani. Burgu ndodhet në distriktin Giesing në jug të Mynihut. Burgu u themelua në vitin 1894, ishte vendi i shumë ekzekutimeve, gjatë kohës së nazistëve u praktikua ekzekutimi me prerje të kokës.
Beteja e Koshares
Beteja e Koshares u zhvillua nga 9 Prilli 1999 deri më 10 Qershor 1999 në kuadër të Operacionit Shigjeta, ndërmjet Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK-së) dhe Ushtrisë Jugosllave (JNA-së). Beteja u zhvillua në kufirin mes Kosovës dhe Shqipërisë. Ushtria Çlirimtare e Kosovës mori mbështetje nga Ushtria e Shqipërisë dhe nga Forcat ajrore të NATO-s. Është njëra ndër betejat më të përgjakshmet dhe më të suksesshmet e Luftës së Kosovës.
Në këtë betejë Ushtria Jugosllave e humbi kontrollin e kufirit Kosovë–Shqipëri, e cila ishte një fitore e madhe për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës, duke e thyer kufirin dhe duke e mundësuar kalimin e sigurt të armëve dhe vullnetarëve nga Shqipëria për në Kosovë. Beteja e Koshares zgjati nga 9 Prilli deri më 10 Qershor 1999, kur edhe u nënshkrua Marrëveshja e Kumanovës e cila i dha fund Luftës së Kosovës.
Thyerja e kufirit në mes të Kosovës dhe Shqipërisë më 9 prill të vitit 1999, shënoi jo vetëm një fitore morale për UÇK-në, por ajo i hapi rrugë furnizimit me armatim dhe mbështetje logjistike për shumë zona të luftës në brendësi të Kosovës. Triumfi i luftëtarëve nga mbarë trojet shqiptare, të bashkuar në Brigadën 138, në krye të së cilës ishte komandanti Agim Ramadani, bëri që të shembet muri gati 100 vjeçar i vënë në mes të Kosovës dhe Shqipërisë. Beteja e Koshares ishte njëra ndër hallkat më të fuqishme në zinxhirin e pakëputshëm të historisë kombëtare dhe si e tillë do të përkujtohet gjithmonë ndër shqiptarë.
9 – 13 Prill: Ofensiva e UÇK-së
Më 9 Prill të vitit 1999 në orën 05:00 të mëngjesit, 136 luftëtarë të UÇK-së e thyen kufirin dhe e sulmuan batalionin e 53-të kufitar të Brigadës së Motorizuar Jugosllave 549, e cila përkrahej nga policia serbe, ushtarët serbë dhe mercenarët rusë. Ushtarët e UÇK-së sulmuan në 3 drejtime: Drejtimi i parë ishte drejt Rrasës së Koshares, Drejtimi i dytë ishte drejt Bazës Ushtarake Serbe "Karaulla" dhe Drejtimi i tretë ishte drejt Majës Gllava. Në atë kohë rreth 300 ushtarë serbë ishin vendosur në vijën e frontit. Luftimet e përgjakshme zgjatën 6 orë. Nga ana e UÇK-së ranë dëshmorë 4 luftëtarë dhe u plagos 1, kurse nga ana e Ushtrisë Jugosllave u vranë 23 ushtarë serbë. Më vonë UÇK-ja e mori Rrasën e Koshares dhe menjëherë filloi të përforcohet. Të nesërmen më 10 Prill, me mbështetje të artilerisë, UÇK-ja arriti që ta merr edhe Majën Gllava dhe filloi ta bombardojë Bazën ushtarake serbe të Koshares, gjë që i detyroi ushtarët serbë të largohen nga pozicionet e tyre dhe e braktisën bazën e tyre. Në orën 19:00 të mbrëmjes, ushtarët e UÇK-së arritën që të hynin në Bazën Serbe dhe konfiskuan një sasi të armëve dhe uniformave ushtarake serbe, poashtu dhe rezerva ushqimore që i kishin lënë ushtarët serbë.
Forcat Serbe u tërhoqën më pas drejt vijës së dytë të mbrojtjes mbi Bazën. Ato pozicione ishin shumë më të lehta për t'u mbrojtur. Të nesërmen, ushtarët rezervistë serbë mbërritën për të lehtësuar Ushtrinë e Parë. Një grup i ushtarëve të UÇK-së arritën që t'a ndërprejnë vijën e komunikimit jugosllav dhe e shkatërruan një automjet ushtarak jugosllav-transportues të blinduar. Gjatë natës, UÇK-ja e sulmoi Ushtrinë Jugosllave në Opijaz, duke u përpjekur të shkatërronte rezistencën e ushtarëve serbë, por me pak sukses. Atë natë ranë disa dëshmorë. Të nesërmen UÇK-ja përsëri i sulmoi pozicionet serbe, dhe arriti që ta thyejë rezistencën e vijës së dytë mbrojtëse të Ushtrisë Jugosllave, duke i shkaktuar humbje të mëdha në ushtarë. Ndërkohë Ushtria Jugosllave arriti që të sjellë Forcat e saj Speciale dhe gjithashtu disa copa artilerie.
Më 13 Prill, pati përleshje mes Ushtrisë Shqiptare dhe Ushtrisë Jugosllave në kufirin pranë Krumës.
14 Prill: Kundër-ofensiva Jugosllave ndaj Majës Gllava
Artileria e Ushtrisë Shqiptare dhe e UÇK-së vazhdoi të granatonte pozicionet e Ushtrisë Jugosllave nga Maja Gllava dhe Rrasa e Koshares. Shtabi i Ushtrisë Jugosllave vendosi të nisë një sulm të papritur ndaj UÇK-së.
Më 14 Prill, ushtarët serbë sulmuan Majën Gllava. Distanca midis dy llogoreve të armikut nuk ishte më e gjatë se 50 metra. Ushtria Jugosllave nuk arriti që t'a merrte Majën Gllava, dhe përsëri u detyrua të tërhiqet me humbje të mëdha. Fronti i Majës Gllava u stabilizua deri në fund të luftës, pa ndonjë ndryshim në vija.
Gjatë muajit Prill 1999, nuk kishte ndonjë ndryshim në vijat e frontit në Rrasën e Koshares dhe të dyja palët pësuan humbje të mëdha. Shumë ushtarë serbë u vranë nga bombardimet e pandërprera të artilerisë së UÇK-së, dhe shumë luftëtarë të UÇK-së u vranë në përleshje të shumta me Forcat serbe.
10 – 11 Maj: Ofensiva Jugosllave në Rrasën e Koshares
Muaji Maj 1999, filloi me disa sulme të pasuksesshme të Ushtrisë Jugosllave në përpjekje për t'a marrë përsëri Bazën Serbe të Koshares. Sulmet e saj u bënë të pasuksesshme për shkak të zjarrit të vazhdueshëm të artilerisë shqiptare që synonte pozicionet e tyre. Më 6 Maj, Ushtria Jugosllave kundërsulmoi në Rrasën e Koshares, në një përpjekje për të ndaluar bombardimet e artilerisë shqiptare. Pasoi një përleshje e përgjakshme, por Ushtria Jugosllave nuk arriti që ta merrte as Rrasën e Koshares. Më 10 Maj, Ushtria Jugosllave dërgoi dy tanke të modelit T-55 për të ndihmuar në stabilizimin e ofensivës në Rrasën e Koshares. Kur tanket depërtuan në linjat e UÇK-së, ata përparuan mbi 100 metra në territorin e kontrolluar nga luftëtarët e UÇK-së, por UÇK-ja përsëri arriti që t'a mbante kontrollin e Rrasës së Koshares, falë heroizmit dhe trimërisë së luftëtarëve shqiptarë. Gjatë natës së 10 dhe 11 Majit, avionët e NATO-s hodhën dhjetëra bomba mbi trupat serbe të cilët kishin sulmuar pozicionet e UÇK-së rreth Rrasës së Koshares. Në këto sulme, NATO vrau 16 ushtarë serbë dhe një oficer dhe i plagosi mbi 40 të tjerë. UÇK-ja e shfrytëzoi rastin për të sulmuar ushtarët serbë në pozicionet e tyre dhe i detyroi ata të ktheheshin mbrapa.
Maj: Përleshjet përreth fshatit Mërcaj
Gjatë mesit të muajit Maj, shumë luftime të përgjakshme u zhvilluan në fshatin Mërcaj, të cilat u morën përfundimisht nga Ushtria Jugosllave. Nga ana e UÇK-së pati shumë dëshmorë, por humbjet nga ana e Ushtrisë Jugosllave ishin edhe më të mëdha.
19 Maj: Sulmi i UÇK-së afër Junikut
Më 19 Maj, UÇK-ja e sulmoi pozicionin e Forcave Speciale Serbe afër Junikut. Në këtë sulm UÇK-ja i vrau 14 oficerë serbë pas luftimeve të ashpra, ndërsa ata nuk pësuan asnjë humbje. Një nga të vrarët ishte mercenari rus Vitalih Bulakh Gleboviç. Dokumentet e marra nga trupi i Gleboviçit treguan se ai ishte një oficer i Ushtrisë Ruse, ndërsa Moska konfirmoi se ekzistonte një oficer me të njëjtin emër i cili ishte shkarkuar nga Ushtria Ruse për kushtet mjekësore me emrin që UÇK-ja kishte dhënë. UÇK-ja e paraqiti këtë si provë të përfshirjes së rusëve në Luftën e Kosovës dhe i dërgoi një letër të fortë proteste ambasadës ruse në Tiranë, duke i kërkuar 5,000 armë zjarri me municion si shpërblim për kthimin e trupit të Gleboviçit.
21 Maj: Zjarri miqësor i NATO-s ndaj Karakollit të Koshares
Më 21 Maj, avionët e NATO-s gabimisht bombarduan pozicionet e UÇK-së, duke vrarë 7 luftëtarë. Kjo ishte tronditja më e madhe për UÇK-në nga gabimi i Aleatit të saj. Gjenerali i NATO-s Wesley Clark kërkoi falje për këtë gabim dhe tha se kishte ndodhur pa dashje. Gjatë muajit Maj, NATO zhvilloi operacione ajrore kundër caqeve serbe në Kosovë dhe Serbi, disa prej të cilave përfshinin dëmtime kolaterale - vdekje të civilëve.
Pasojat
parapamje|300px|Luftëtarët e UÇK-së që presin t'i dorëzojnë armët e tyre tek Marinsat Amerikanë, 30 Qershor 1999
Duke siguruar Postën Kufitare në Koshare, UÇK-ja nuk shpërtheu kurrë nga kjo urë e vogël dhe në fund të fundit ishte e suksesshme në sigurimin e një korridori nga Shqipëria përmes kësaj rruge. Më 26 Maj 1999, shpërtheu Beteja e Pashtrikut ku edhe aty UÇK-ja ishte e suksesshme në pushtimin e Malit të Pashtrikut dhe fshatrave që gjenden përreth tij.
Lufta e Kosovës zgjati deri më 10 Qershor 1999. Marrëveshja e Kumanovës u nënshkrua dhe Ushtria Jugosllave, Paramilitarët serbë dhe Forcat e Policisë u larguan nga Kosova me humbje të mëdha. KFOR-i hyri në Kosovë si forcë paqeruajtëse. UÇK-ja sipas kushteve të Traktatit të Kumanovës, u çarmatos dhe u shpërbë, megjithatë shumë nga luftëtarët e saj u larguan nga Kosova dhe u bashkuan me forcat shqiptare në Luftën e Luginës së Preshevës dhe në Luftën e vitit 2001 në Maqedoni.
Trashëgimi
Në vitin 2005, Agim Ramadani dhe Sali Çekaj u dekoruan si Heronjtë e Kosovës nga Presidenti Ibrahim Rugova në 6 vjetorin e Betejës së Koshares.
Një film artistik serb për Betejën e Koshares është vendosur për xhirime në fund të Qershorit të vitit 2020, nga ana e autoriteteve të Serbisë, dhe pritet të lëshohet për shikim në vitin 2023.
Humbjet
Beteja e Koshares zgjati 67 ditë, e cila mori shumë jetë nga të dyja palët, të UÇK-së dhe Ushtrisë Jugosllave. Nga ana e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës ranë dëshmorë 114 luftëtarë shqiptarë, ndërsa nga ana e Ushtrisë Jugosllave u vranë 108 ushtarë serbë, në mesin e të cilëve u vra edhe mercenari rus Vitalih Bulakh Gleboviç, por përveç këtij besohet se ka edhe më tepër Rusë të vrarë.
Referime
1. di Giovanni, Janina (2012) Çmenduri e dukshme; Një Kujtim i Luftës . A&C Black, fq. 22
2. Tronditje e UÇK-së në gabimin e NATO-s The Guardian, 24 maj 1999
3. Çetta, Muhamet (2003). Me UÇK-në në Koshare: nga vija e parë të frontit dhe nëpër Kosovën e pasluftës: 3 (në shqip). Prishtinë: Faik Konica. f. Backcover. Beteja e Kosharës ishte pjesë e mbledhjes së luftës së përgjithshme e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Kjo betejë dhe zhvillim nga ushtarët e GO-3 (më vonë Brigada 138 "Agim Ramadani" e UÇK-së) për të bërë mirë nga eprorët e tyre profesional dhe kombëtar: Agim Ramadani, Sali Çeku, Rrustem Berisha dhe Anton Quni
4. Musa Gjakova (9 Prill 2017). "Rrëfimi për Kosharen". Telegrafi.com (në shqip). Marrë më 23 maj 2018. Brigada 138 në krye me komandantin Agim Ramadani ka arritur ta bëjë ti kufirin me vetëm 136 ushtarë në një njësi të vetes. 5. PLANI HAPATSINOR Zona e Mbrojtur me Interes të Veçantë "Beteja e Koshares" 6. "Pesëmbëdhjetë vjet nga Beteja e Koshares". Telegrafi. 9 Prill 2014 7. "Një Kronologji e Kosovës - Lufta në Evropë - FRONTLINE - PBS". 8. Tronditje e UÇK-së në gabimin e NATO-s 9. Kryeministri Mustafa: Bitka kod Kokaare simbol jedinstva i uzvišene žrtve za oslobođenje Kosova E 'morto Giuseppe Bider, papà di Francesco il battletente UCK ucciso në Kosovë.
Escanor (Nanatsu no Taizai)
Escanor (エスカノール) është personazh fiktiv në mangën Nanatsu no Taizai. Ai ishte Mëkati i krenarisë së luanit të Shtatë Mëkateve Vdekjeprurëse, ish-princi i dytë i Mbretërisë së Kastelios dhe njeriu i njohur në të gjithë Mbretërinë e Luanëve si "Kalorësi i Shenjtë më i Fortë". Thesari i tij i Shenjtë ishte sëpata hyjnore, Rhitta dhe fuqia e tij e natyrshme u quajt Sunshine, gjë që e bëri atë të famshëm për fitimin e një fuqie të jashtëzakonshme gjatë ditës, dhe gradualisht duke u bërë më i dobët me perëndimin e diellit, duke e lënë të dobët dhe të nënshtruar natën.
Paraqitja
Në posterin e kërkuar, Escanor përshkruhet si një burrë në moshë mesatare me mjekër dhe flokë me bisht.
Escanor ka mustaqe dhe një palë syze. Veshja e Escanor është një kostum i veshur zakonisht nga banakierë dhe megjithëse paksa i gjerë, duket se i përshtatet formës së tij jo me diell shumë më mirë se veshja e tij e mëparshme. Ai përkohësisht mbante syze gjatë paraqitjes së tij të parë zyrtare në komplot. Simboli i tij i luanit është në shpinë.
Dhjetë vjet më parë, ai kishte veshur një kostum të blinduara të trupit me një timon unik (i cili mund të jetë shumë i madh për t'i përshtatur siç duhet në mëngjesin e hershëm ose natën, dhe anasjelltas shumë i vogël për t'i përshtatur gjatë orëve të dritës së diellit, veçanërisht në mesditë).
Gjatë Luftës së re të Shenjtë, Escanor vesh një xhaketë të bardhë me mëngë të gjata që është e hapur përpara me stoli të leshit të bardhë në anën e xhaketës dhe lesh me gjemba të bardhë në qafën e xhaketës dhe një roje argjendi zbukuruese. Ai mban pantallona të zeza dhe një rrip me tre rreshta me kunja dhe një kopsë të madhe që përmban një diell me thumba rreth tij dhe kunja rreth tij. Ai kishte veshur çizme të bardha që janë zbukuruar në pjesën e sipërme me një diell miniaturë dhe dizenjime të ngjashme me krahët rreth tij.
Personaliteti
Personaliteti i Escanor ndryshon në mënyrë drastike së bashku me forcën e tij midis ditës dhe natës. Natën, ai është i dobët, i nënshtruar dhe vazhdimisht i sjellshëm. Ndërsa gjatë ditës ai është arrogant, mburravec dhe sundues, ai gjithashtu merr përsipër të japë gjykimin për ata që mendon se kanë mëkatuar, të tilla si ata që luajnë me ndjenja. Të dy personalitetet duket se janë me të vërtetë ai, dhe ai mban mend gjithçka që bën në të dyja, megjithëse natën e ka ndëshkuar veten për humbjen e kontrollit gjatë ditës.
Pavarësisht nga kontrasti i madh, ka disa tipare të personalitetit që ai ruan ditën ose natën, siç janë ndjenjat e tij për Merlin dhe dashuria për të shkruar poezi. Edhe me personalitetin e tij krenar ai ende kujdeset për shokët e tij, por në mënyrën e tij. Duke pretenduar të asgjësonte Gowther, në vend të kësaj duke sulmuar dy anëtar të Dhjetë Urdhërimet. Provë se ai e mban dashurinë e tij për Merlin ishte se si besimi se Merlin e donte Arthurin e la romantikisht Escanor të zhgënjyer dukshëm. Por natën ai kujdeset shumë thellë për kapitenin dhe shokët e tij, duke mos dashur të dëmtojë asnjërin, madje edhe ata që i takoi vetëm kohët e fundit.
Escanor gjithashtu nuk dëshiron veçanërisht asgjë, pasi kur garoi në një turne për çdo çmim që dëshiron, ai thjesht deklaroi se do të donte të jepte alkool për atë turne dhe të mos garonte, pavarësisht nga fuqia e tij.
Ai është mësuar gjithashtu që të tjerët e quajnë atë një përbindësh për ndryshimet e tij unike të trupit pasi pësoi një fëmijëri të keqe kur fuqia e tij u shfaq për herë të parë. Edhe demonët nuk pranojnë të besojnë se ai është një njeri.
Gjatë ditës, krenaria dhe qëndrimi i Escanor është i tillë që ai kurrë nuk mban urrejtje në zemrën e tij për askënd, madje edhe për Demonët, pasi ai nuk mban urrejtje për ata që janë poshtë tij, por vetëm i mëshiron ata. Krenaria e tij është gjithashtu e patundur pasi kur goditja e tij iu reflektua me një fuqi më të madhe, ai nuk është i befasuar që u plagos nga sulmet e tij. Krenaria e tij gjithashtu nuk duket se e pengon atë të njohë forcën e të tjerëve, pasi ai pranoi hapur forcën e Estarossa dhe Meliodas gjatë luftimeve të tij me ta.
Escanor ra në dashuri me Merlin me shikim të parë, pasi ajo ishte personi i parë që jo vetëm që nuk kishte frikë prej tij ose fuqisë së tij, por madje ishte i interesuar për të, si dhe ai. Që atëherë, ajo është bërë personi i vetëm që ai nuk e sheh veten si më lart. Në fakt, në të dy format e tij, dashuria e tij për të duket se shkon përtej krenarisë së tij, megjithëse e dinte që ajo mund të mos ndihet kurrë ashtu si ai ndihet ndaj saj, ai ende e shikon atë si atë që ndriçon rrugën e tij si Dielli, i cili përkohësisht e lejoi atë të luftonte gjatë turneut. Pavarësisht se nuk e sheh veten mbi të, ai është ende shumë krenar kur bëhet fjalë për ta bërë përshtypje dhe duke u përpjekur ta bëjë veten të dobishëm për të, aq sa edhe kur është dëmtuar dukshëm ose i rraskapitur para saj, ai me krenari vepron sikur të jetë gjendja e lartë dhe vazhdon të mburret përpara saj, e cila normalisht ka tendencë që thjesht ta bezdisë dhe / ose ta shqetësojë atë, si dhe të gjithë të tjerët rreth tij.
Aftësitë
Escanor është përshkruar si anëtari më i fortë i Shtatë Mëkateve Vdekjeprurëse, pasi gjatë luftës së tij me Galand dhe Melascula, dy nga Dhjetë Urdhërimet, ai i mposhti lehtë kur dielli filloi të ngrihej me pak përpjekje, ndërsa Ban dhe Jericho nuk mund të bënin asgjë kundër. Estarossa, një nga anëtarët më të fortë të Dhjetë Urdhërimeve, refuzoi të besonte se dikush kaq i fuqishëm ishte njeri dhe u bë i paralizuar nga frika e fuqisë së Escanor.
Edhe Meliodas, udhëheqësi i mëkateve, e ka pranuar që Escanor është shumë më i fortë. Merlin gjithashtu ka shumë besim në aftësitë e tij, duke pranuar Escanor si të vetmin person që mund të ndalojë Meliodas kur ai u kthye në veten e tij të mëparshme. Sidoqoftë, gjatë natës fuqia e tij është më e dobëta për shkak të perëndimit të diellit, duke e bërë atë të pafuqishëm dhe të paaftë për të përdorur magjinë e tij.
Në betejë, Escanor kryesisht mbështetet në lindjen e diellit për të përdorur magjinë e tij, Sunshine. Ndërsa dielli lind, fuqia dhe madhësia e tij magjike rriten shumë. Vetëm afër mesditës bën që trupi i tij të lëshojë një sasi të madhe nxehtësie deri në atë gjendje që të shkrijë forca të blinduara si asgjë dhe të djegë të tjerët duke qenë rreth tyre. Vetëm përdorimi i një sulmi të vetëm bëri që një liqen të avullohej me një çast nga nxehtësia e fortë që dha Escanor. Forca e tij e pabesueshme e egër rritet së bashku me fuqinë e tij magjike, pasi një ritëm i vetëm nga sëpata Rhitta gjatë transformimit, ishte e mjaftueshme për të copëtuar Galand në dy dhe për ta tundur atë me një krah të vetëm, ndërsa Galand e ka të vështirë edhe ta lëvizë me dy. Qëndrueshmëria e Escanor gjithashtu rritet me magjinë e tij pasi muskujt e tij ishin mjaft të fortë për të kapur armën e Meliodas kur ai sulmoi në Assault Mode dhe lehtësisht largoi një seri që preu në kulmin e tij. Shpejtësia e Escanor gjithashtu rritet me magjinë e tij pasi ai lehtë mund të përputhte shpejtësinë e Meliodas në Assault Mode me armën e tij dhe arriti të bllokonte me lehtësi sulmet e ndryshme nga Ludociel i shpejtë.
Ayla Erduran
Ayla Erduran (lindur në 22 shtator 1934, Stamboll) është një vioiniste turke. Një studente e Karl Berger, ajo performoi recitalin e saj të parë kur ishte vetëm 10 vjeçe. Më pas ajo vijoi studimet në Konservatorin Ndërkombëtar të Parisit nga 1946 deri në 1951 sipas Benedetti dhe Benvenuti. Pas diplomimi ajo shkoi në SHBA, ku qëndroi deri në 1955, dhe studioi me Ivan Galamian dhe Zino Francescatti.
Prej 1957 deri në 1958 Erduran studioi nën udhëheqjen e David Oistrakh në Konservatorin e Moskës.
Krriera e saj si mësuese violine zgjati midis viteve 1973 dhe 1990 në Zvicër, duke përfshirë klasat e masterit në Konservatorin e Lusianës. Erduran fitoi titullin e artistes së popullit në 1971. Ajo ka fituar medaljen e arit nga fondacioni ankarez për muzikën (SCAMV). Gjithashtu ajo ka fituar vendin e pestë në konkursin për violinistët “Henryk Wieniawski” në 1957, çmimin “Harrier Cohen-Olga Veryney” në 1964 si dhe çmimin e Holandës “Beethoven” në 1970.
Performancat e saj me orkestra të mëdha përfshijnë Simfoninë e Londrës, “Rias Berlin”, Simfonine e orkestrës presidenciale si dhe Filamorninë çeke. Performancat e saj janë transmetuar në radio të ndryshme të botës si në Angli, Gjermani, Bullgari, Rusi, Poloni, dhe Holandë. Kurse në SHBA ajo ka zhvilluar duete me muzikantë të shquar si Yehudi Menuhin, Henryk Szeryng, Navarra String, Igor Oistrakh, Valery Oistrakh, Victor Pikaizen, Guy Fallot, Collins dhe Mieczyslaw Weinberg.
Florinas
Florinas (Fiolìnas) është komunë e Italisë në Provinca e Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 36.06 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 417 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.538 banorë.
Crouy
Crouy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Crouy ka një popullsi prej 2801 banorë dhe sipërfaqe 10.38 km², me një dendësi prej 270 banor/km².
Kryengritje në pallat (libër)
Kryengritje në pallat me autor Bedri Dedja, libri është një novelëzë e dramatizuar për fëmijët e moshës parashkollore. Botuar në Tiranë nga shtëpia botuese "Naim Frashëri", në vitin 1972. Faqet e librit 66.
Lista e mbretërve të Anglisë
Anglia, e më vonë, Britania e Madhe, është sunduar nga një sërë mbretërish dhe mbretëreshash gjatë mijëvjeçarit të fundit dhe më herët. Ky artikull liston të gjithë monarkët anglez e më vonë britanik, duke filluar nga Alfredi i Ueseksit deri te Çarlsi III.
Saksonët Perendimor
''Lista fillon me Alfredin, mbret i Ueseksit nga 871, duke mposhtur danezët në vitin 878 e duke themeluar Mbretërinë e Anglisë. Alfredi deklaroi veten "Mbret i Anglosaksonëve" pas çlirimit të Londrës nga danezët në vitin 886.''
Danezët
Anglia ra nën sundimin e mbretërve danez pas udhëheqjes së dobët të Ethelred të Papërgatiturit.
Normanët
Pas vdekjes së Harold Goduinsonit në betejën e Hastings më 1066, Uilliam, Duka i Normandisë pushtoi Anglinë duke kurorëzuar veten si Mbret i Anglisë në Krishtlindjen e 1066, në Londër.
Dinastia e Bluas
''Biri i vetëm i Henrit I, Uilliam Adelini, vdiq në një aksident detar në 1120. Nga vdekja e trashëgimtarit të vetëm mashkull, Henri emëroi vajzën e tij, Matildën, konteshën e Anzhuit dhe ish-Perandoreshën e Shenjtë Romake si trashëgimtare të fronit. Stiveni i Bluas, i biri i Adelës së Normandisë, motrës së Henrit, i cili kishte kryer negociata për t'u bërë mbret, pushtoi Anglinë dhe u kurorëzua para Matildës. Për shkak të kësaj dy kushërinjtë filluan një luftë civile 15-vjeçare të njohur si Anarkia.''
Plantagenetët
''Më Nëntor 1153 Stiveni me Matildën nënshkruan Traktakin i Wallingfordit, duke emëruar Henrin, birin e Matildës dhe Xhofrit, Dukës së Anzhuit, si trashëgimtar u fronit. Dinastia e Henrit II dhe pasaardhësve të tij quhet Dinastia Plantagenet, ardhur nga nofka e Xhofri Plantagenetit, ose ndryshe Dinastia Anzhevine, ardhur nga titulli i tij si Duka e Anzhuit. Dinastia Anzhevine ishin sunduesit e Perandorisë Anzhevine, që zotëronin Anglinë, pjesë të Francës dhe Irlandës. Kjo perandori do të shthurej pas udhëheqjes së dobët të mbretiti Xhon.''
Lankastrianët
''Dinastia Lankastër ka prejardhjen nga biri i tretë i Eduardit III, Xhoni, Duka i Lankasterit. Lankastrianët erdhën në pushtet pasi Henri IV mori fronin nga kushëriri i tij Riçardi II.''
Jorkistët
Dinastia Jork deklaruan të drejtën e fronit për shkak të prejardhjes së tyre nga Lioneli, Duka i Klarencit, biri i dytë i Eduardit III, por emrin e morën nga biri i katërt i Eduardit, Edmundi, Duka i Jorkut.
Stuartsët (rikthim)
<!--- Although the monarchy was restored in 1660, no stable settlement proved possible until the Glorious Revolution of 1688, when parliament finally asserted the right to choose whomsoever it pleased as monarch.
--->
Hanoverianët
<!--- ''England and Scotland entered into legislative and governmental union under the Acts of Union 1707, though retained separate legal systems and other trappings of statehood. From this time on the titles King of England and Queen of England are technically incorrect (though still in wide usage).''
--->
ëindsorët
<!--- ''The house name Windsor was adopted in 1917, during the First World War. It was changed from Saxe-Coburg-Gotha because of war-time anti-German sentiment. The heirs of Elizabeth II, by royal proclamation, will remain part of the House of Windsor (even though their legal surname is Mountbatten-Windsor).''
-->
Kulla ne Zhazhë
Kulla ne Zhazhë është një monument i trashëgimisë kulturore në Zhazhë, Zveçan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Historiku
Në lagjen “Smaka” të fshatit Zhazhë, komuna e Zveçanit, gjendet kulla e Hajzer Ahmet Pecit. Fshati Zhazhë nga qyteti i Mitrovicës gjendet në distancë 10 km, ndërsa nga komuna e Zveçanit 7 km. Kulla e Hajzer Ahmet Pecit është ndërtuar në fillim të shek. XX. Kulla ka etazhe P+1. Materiali i drurit për ndërtimin e kullës është marrë në vendin e quajtur “Radefc”, i cili gjendet mes fshatit Serbovac dhe fshatit Zhazhë. Ndërsa materiali i gurit është marrë në vendin e quajtur “majdan” që ndodhet sipër fshatrave Rahovë dhe Zhazhë. Mjeshtrit të cilët e kanë ndërtuar kullën kanë qenë vendorë. Kati i sipërm ka dy dhoma të fjetjes së bashku me një hamamxhik, ku njëra dhomë ka shërbyer edhe si kuzhinë. Në vitet ‘70 të shek. XX familja ishte në rritje dhe kishte nevojë që edhe kati i parë të shfrytëzohej për banim andaj ishte ndarë fizikisht, në mënyrë që t’i plotësonte kërkesat e familjarëve. Kështu edhe kati përdhese fiton tri hapësira, dy dhoma të fjetjes dhe një dhomë që ka shërbyer si kuzhinë. Pikërisht në këtë periudhë kur janë bërë këto ndryshime kishin intervenuar edhe në një pjesë të murit të kullës, me ç’rast ishte mbyllur dera e hyrjes në anën jugore të kullës, duke hapur një hyrje të re në fasadën veriore. Në katin e sipërm, në anën veriore, janë të hapura tetë hapësira frëngjish. Deri në kohën sa kulla ruante autenticitetin, hapësirat e ndriçimit kishin formë frëngjish. Me realizimin e ndërhyrjeve në katin përdhese hapësirat ndriçuese marrin forma katërkëndore të përmasave më të mëdha. Konstrukti i mureve të brendshme është thurur me hatulla druri dhe është i mbushur me qerpiçë. Shkallët nga druri që të shpien për katin e sipërm janë të dëmtuara tërësisht. Kulla ka pasur funksion banimi deri në vitin 1986. Kulla është jashtë funksionit.
Numri gramatikor
Dallimet e numërimit zakonisht, por jo gjithmonë, korrespondojnë me numërimin aktual të referencave të emrit ose përemrit të shënuar.
Fjala "numër" përdoret gjithashtu në gjuhësi për të përshkruar dallimin midis aspekteve të caktuara gramatikore që tregojnë numrin e herëve që ndodh një ngjarje, të tilla si aspekti semelfaktiv, aspekti përsëritës, etj. Për atë përdorim të termit, shihni "Aspekti gramatikor".
Shpërndarja gjeografike
Shënimi i detyrueshëm i shumësit i të gjithë emrave gjendet në të gjithë Euroazinë perëndimore dhe veriore dhe në pjesën më të madhe të Afrikës. Pjesa tjetër e botës paraqet një pamje heterogjene. Shënimi opsional i shumësit është veçanërisht i zakonshëm në Azinë Juglindore dhe Lindore dhe gjuhët australiane, dhe mungesa e plotë e shënjimit të shumësit gjendet veçanërisht në Guinea e Re dhe gjuhët Australiane. Përveç korrelacioneve sipërfaqësore, duket se ekziston gjithashtu të paktën një korrelacion me tipologjinë morfologjike: gjuhët izoluese duket se favorizojnë asnjë ose jo të detyrueshme shënjimin e shumësit. Kjo mund të shihet veçanërisht në Afrikë, ku opsionaliteti ose mungesa e shënjimit të shumësit gjendet veçanërisht në gjuhët izoluese të Afrikës Perëndimore.
Njëjësi kundrejt shumësit
Në shumicën e gjuhëve me numër gramatikor, emrat, dhe nganjëherë pjesë të tjera të ligjëratës, kanë dy forma, njëjës, për një rast të një koncepti, dhe shumësin, për më shumë se një rast. Zakonisht, njëjës është forma e pashënuar e një fjale, dhe shumësi merret duke lakuar njëjësin. Ky është rasti në shqip: makinë/makina, kuti/kuti, burrë/burra. Mund të ketë emra si përjashtime, forma shumëse e të cilave është identike me formën njëjës: një dele/dy dele (e cila nuk është e njëjtë me emrat që kanë vetëm një numër).
Dual
Dallimi midis një numri "njëjës" (një) dhe një numri "shumës" (më shumë se një) që gjendet në anglisht nuk është klasifikimi i vetëm i mundshëm. Një tjetër është "njëjës" (një), "dyfishtë" (dy) dhe "shumës" (më shumë se dy). Numri i dyfishtë ekzistonte në Proto-Indo-Evropian, vazhdoi në shumë gjuhë të lashta Indo-Evropiane që rridhnin prej tij - për shembull Sanskritishtja, Greqishtja e lashtë, Gotika, Norvegjia e Vjetër dhe Anglishtja e Vjetër - dhe ende mund të gjendet në disa indo- moderne Gjuhët evropiane si sllovenishtja. Shumë gjuhë më moderne indo-evropiane tregojnë gjurmë të mbetura të dyshes, pasi në dallimet angleze të dyja kundrejt të gjithëve, ose kundrejt ndonjë, as kundër asnjë, etj. Format e mëparshme të dyfishta mund të zgjerojnë kuptimet e tyre për t'u bërë forma paukale: både norvegjeze, për shembull, megjithëse lidhet me të dyja anglisht, mund të përdoret me më shumë se dy gjëra, si në X sparer både tid, penger, og arbeid, fjalë për fjalë "X i kursen të dyja kohë, para dhe punë ".
Trial
Numri i provës është një numër gramatikor që i referohet 'tre artikujve', për dallim nga 'njëjës' (një artikull), 'dyfishtë' (dy artikuj) dhe 'shumës' (katër ose më shumë artikuj). Disa gjuhë Austronesiane si Tolomako, Lihir dhe Manam ; gjuhët Kiwaiane ; dhe gjuhët krijuese të ndikuara nga austronesiani Bislama dhe Tok Pisin kanë numrin e provës në përemrat e tyre. Asnjë gjuhë nuk është dokumentuar që të ketë numër prove në emrat e saj.
Shkrirja
Shkrirja është një proces fizik që rezulton në kalimin fazor të një lënde nga një e ngurtë në një lëng. Kjo ndodh kur energjia e brendshme e lëndës së
ngurtë rritet, zakonisht nga aplikimi i nxehtësisë ose presionit, i cili rrit temperaturën e substancës deri në pikën e shkrirjes. Në pikën e shkrirjes, renditja e joneve ose molekulave në lëndë të ngurtë zbërthehet në një gjendje më pak të renditur dhe trupi i ngurtë shkrihet për t'u bërë një lëng.
Substancat në gjendje të shkrirë përgjithësisht kanë viskozitet të reduktuar me rritjen e temperaturës. Një përjashtim nga ky parim është elementi squfur, viskoziteti i të cilit rritet në rangun prej 160°C deri në 180°C për shkak të polimerizimit.
Disa komponime organike shkrihen përmes mezofazave, gjendje të rendit të pjesshëm ndërmjet të ngurtë dhe të lëngshëm.
Halide Pişkin
Halide Pişkin (15 korrik 1902 – 1 nëntor 1959) ishte një aktore e skenës, radios dhe filmit turke. Ajo konsiderohet si aktorja e parë e teatrit të epokës republikane.
Halide lindi në Shkodër, atëherë Perandoria Osmane, më 15 korrik 1902. Pas shkollimit në Bezmialem Valide Sultanisi në Stamboll, ajo u emërua mësuese në shkollën Feyzi Hürriyet në Üsküdar.
Në vitin 1923, ajo debutoi në shfaqjen Seva Hanım Zevcem ("Bashkëshortja ime zonjusha Sevda") vënë në skenë në Izmir në "Milli Sahne" ("Skena Kombëtare") e krijuar nga Şadi Fikret. Pasi kompania teatrore u shpërbë, ajo u bashkua me Darülbedayi në Stamboll në vitin 1925 dhe më vonë punoi me kompanitë teatrore të Raşit Rıza, Naşit Özcan dhe Sadi Tek. Në vitin 1943, ajo bashkëthemeloi me İhsan Balkır kompaninë e tyre teatrore. Më në fund, ajo hyri në Teatrot e Qytetit të Stambollit, ku interpretoi deri në vdekje me përjashtim të disa viteve.
Ajo u bë e njohur si "Pişkin Teyze" ("Halla e sofistikuar") në dramat radiofonike që interpretonte krahas aktrimit në skenë. Ajo hyri në botën e filmit në vitin 1933 me interpretimin e saj në filmin Karım Beni Aldatırsa ("Nëse gruaja ime mashtron mua"). Më vonë ajo luajti në filmat Aynaroz Kadısı (1938), Allah'ın Cenneti (1939), Tuzak (1948), Lüküs Hayat (1950), İncili Çavuş (1951), Kızımın Başına Gelenler (1958) and Kalpaklılar (1959). Në vitin 1958, ajo shkroi skenarin Kızımın Başına Gelenler ("Çfarë ndodhi me vajzën time").
Pişkin vdiq në moshën 57 vjeçare në Stamboll për shkak të dështimit të veshkave më 1 nëntor 1959.
Mirëmbajtja
Kuptimi teknik i mirëmbajtjes përfshin kontrollet funksionale, servisimin, riparimin ose zëvendësimin e pjesëve të nevojshme, pajisjeve, makinerive, infrastrukturës së ndërtesave dhe shërbimeve mbështetëse në instalimet industriale, të biznesit dhe të banimit. Me kalimin e kohës, kjo ka ardhur duke përfshirë formulime të shumta që përshkruajnë praktika të ndryshme me kosto efektive për të mbajtur pajisjet funksionale; këto aktivitete ndodhin ose para ose pas një dështimi.
Festivali Jenadriyah
thumb|220px|Jenadriyah 27 Festivali Jenadriyah (Arabisht: مهرجان الجنادرية Maharajān al-Janādrīyah) është festival kulturor e cila mbahet në Janadriyah afër Riadit, Arabia Saudite çdo vit dhe zgjat dy javë. Festivali u mbajt për herë të parë në vitin 1985. Aktivitetet që bëhen në këtë fetsival janë garat me deve, performancë me muzikë, vallëzim të Ardasë dhe Mizmar. Festivali normalisht bie në muajin shkurt dhe mars. Kohë më parë, Janadriyah ishte quajtur 'Rowdhat Souwais' siq përmendet nga historianët dhe shkrimtarët.
Festivali ndërkombëtar i skulpturës së akullit dhe dëborës në Harbin
thumb|220px|Ndërtesa e bërë nga skulptura prej akullit Festivali ndërkombëtar i skulpturës së akullit dhe dëborës në Harbin (kinezisht: 哈尔滨国际冰雪节, pinyin: Hā'ěrbīn Guójì Bīngxuě Jié) është festival dimëror që ndodh në Harbin, Kinë, dhe tani është festivali më i madh i akullit dhe dëborës në botë. Në fillim pjesëmarrësit në festival ishin kryesisht kinez, megjithatë ajo që atëherë është bërë një festival ndërkombëtar dhe konkurrencë.
Zyrtarisht, festivali mbahet më 5 janar dhe zgjat një muaj. Megjithatë, ekspozitat shpesh hapen më herët dhe qëndrojnë më gjatë, duke lejuar motin. Ndërsa skulpturat e akullit janë ngritur në të gjithë qytetin.
Harbin ndodhet në Kina Verilindore dhe merr erë të ftohtë të dimrit prej Siberisë. Temperatura mesatare në verë është 21.2 °C dhe –16.8 °C në dimër.
Shkolla Normale "Zef Lush Marku" në Shkup
Shkolla Normale "Zef Lush Marku" në Shkup konsiderohet si njëri ndër institucionet më të rëndësishme të arsimit profesional në gjuhën shqipe, në Maqedoninë e periudhës pas Luftës së Dytë Botërore, më saktë në periudhën 1947 - 1972.
Historiku
Shkolla Normale "Zef Lush Marku" në Shkup zë fill në vitin shkollor 1947/48 pranë shkollës "Nikolla Karev". Drejtor i saj ishte pedagogu Rexhep Bajrami. Me kalimin e kohës, ky institucion edukativ do të shndërrohet në një qendër shumë të rëndësishme për pergatitjen e kuadrit arsimor për shkollat në gjuhën shqipe. Ndër arsimtarët e parë të Shkollës Normale "Zef Lush Marku" në Shkup ishin: Rexhep Bajrami, Vlash Gjelaj, Petro Janura, Josif Todi, Abedin Krasniqi, Nadire Krasniqi, Hysen Muhaxheri, Xhevat Gega, Eshref Saraçini, Shukri Rahimi, Fazli Syla, Menduh Begolli, Vangel Koxhomani etj. Gjatë veprimtarisë 24 vjeçare të këtij institucioni, diplomuan rreth 2200 mësues nga Maqedonia, Kosova, Lugina e Preshevës (Preshevë, Bujanoc, Medvegjë) dhe Mali i Zi. Pas mbylljes së këtij institucioni, përgatitja e kuadrit arsimor vazhdoi në Akademinë Pedagogjike "Kliment Ohridski" në Shkup.
Policia e trazirave
Policia kundër trazirave mund të përbëhet nga oficerë policie të rregullt që veprojnë në rolin e policisë së trazirave në situata të veçanta, ose mund të jenë njësi të veçanta të organizuara brenda ose paralelisht me forcat e rregullta të policisë. Policia kundër trazirave përdoret në një sërë situatash të ndryshme dhe për një sërë qëllimesh të ndryshme. Ata mund të përdoren për të kontrolluar trazirat siç sugjeron emri i tyre, për të shpërndarë ose kontrolluar turmat, për të ruajtur rendin publik ose për të dekurajuar kriminalitetin, ose për të mbrojtur njerëzit ose pronën.
Nudo (roman)
Nudo një roman me autor Ridvan Dibra. Botuar në Tiranë : Çabej MÇM, në vitin 1995. Faqet e librit 96.
Fluminimaggiore
Fluminimaggiore (Frùmini Majòri) është komunë e Italisë në Provinca e Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 108.18 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 63 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.882 banorë.
Rabigh
Rabigh (Arabisht: رَابِغ‎) është një qytet dhe guvernorat në Provincën Meka të Mbretërisë së Arabisë Saudite, e vendosur në bregdetin e Detit të Kuq, rreth 208 km në veriperëndim të Mekës në rajonin historik Hexhaz. Qyteti kishte një popullsi të vlerësuar prej 180,352 në vitin 2014 dhe ndodhet në një lartësi prej 13 m mbi nivelin e detit, afër kufirit me Provincën Medina. Qyteti daton në Arabinë para-Islamike dhe deri në shekullin e 17-të, ishte i njohur si El Xhuhfe.