cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mak Dizdari
parapamje|Një poezi nga Mak Dizdari në përkujtim të Masakrës së Tuzlës: "Këtu nuk jetohet vetëm  për të jetuar. Këtu nuk jetohet vetëm  për të vdekur. Këtu edhe vdiset  për të jetuar." parapamje|Bust, [[Sarajeva]] Mak Dizdari (17 tetor 1917 – 14 korrik 1971) ishte njëri ndër poetët më të shquar boshnjak. Poetika e tij është e kombinuar me ndikimet e kulturës krishtere boshnjake, misticizmin islam dhe mbetjeve kulturore të Bosnjes mesjetare, dhe veçanërisht me gurët e varreve (stećci). Veprat e tij "Gjumashi i gurtë" (Stone Sleeper) dhe "Lumi i Kaltër " (The Blue River) mbase janë krijimet më të rëndësishme poetike në Bosnje - Hercegovinë gjatë shekullit XX.
Jeta e hershme
Mak Dizdar ka lindur gjatë Luftës së Parë Botërore, në një familje boshnjak e në qytetin Stolac, Bosnje dhe Hercegovinë. Ai ishte biri i Muharremit (vdiq më 1923) dhe Nezira ( Baboviqit; 1881-1945). Mehmedaliu ishte fëmija i dytë prej tre fëmijëve. Edhe i vëllai i tij më i vjetër Hamidi, ishte një shkrimtar, e motra Refika (1921-1945) dhe nëna e tij u vranë në Kampin e Përqëndrimit në Jasenovac.
Karriera
Në vitin 1936, Dizdari zhvendoset në Sarajevë, ku edhe u diplomua në Gjimnaz. Ai filloi punën për revistën Gajret, të cilën e drejtonte i vëllai i tij Hamidi dhe e cila ishte themeluar nga Safvet beg Bashagiqi.
Dizdari e kaloi Luftën e Dytë Botërore si një përkrahës i Partizanëve komunist. Ai lëvizte shpesh nga njëri vend në tjetrin në mënyrë që ti shmangej kontakteve me autoritetet e Shtetit të Pavarur të Kroacisë.
Pas luftës, Dizdari ishte një figurë e shquar në jetën kulturore të Bosnjës dhe Hercegovinës, duke punuar si kryeredaktor i të përditshmes Oslobođenje (Çlirimi). Ai ka shërbyer si drejtues i disa shtëpive botuese dhe përfundimisht u bë një shkrimtar profesionist dhe President i "Unionit të Shkrimtarëve të Bosnjës dhe Hercegovinës," një post të cilin ai e mbajti deri në vdekjen e tij.
Jeta personale
Djali i Dizdarit Enveri (8 qershor 1944 – 21 dhjetor 2012), ishte një gazetar dhe publicist.
Mak Dizdar vdiq në moshë 53 vjecare në vitin 1971, duke lënë pas vetes prindërit e tij dhe dy vëllezër.
Vepra
Dizdari frymëzohej nga kultura e periudhës para Otomane e Bosnjës së Krishterë, nga fjalët e mistikëve vizionar të heterodoksisë islame, si dhe nga idiomat gjuhësore të Bosnjës së shekullit XV. Poezitë e tij i referohen gurëvarreve të Bosnjës mesjetare ("stećci" ose  mermeret).
Albé
Albé është një komunë në Francë. Albé bën pjesë në departamentin Bas-Rhin të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 481 banorë dhe sipërfaqe prej 10.83 km².
Xhamia e Re
Xhamia e Re është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Pro-LGBT
Pro LGBT - Të bashkuar Pro kauzës LGBT në Shqipëri (shkurt Pro-LGBT Albania) është një organizatë jo-qeveritare me qëllim promovimin e të drejtave LGBT në Shqipëri. Pro LGBT fokusohet më së shumti në ndërgjegjësimin e publikut mbi çështjet e komunitetit LGBT si edhe përdor advokimin si një mjet për të përmirësuar pozitën e komunitetit LGBT në shoqëri. Kjo organizatë ka lançuar një portal lajmesh dedikuar ekskluzivisht për të drejtat njerëzore me emrin Historia Ime.
Pro-LGBT fokusohet më së shumti në ndërgjegjësimin e publikut mbi çështjet e komunitetit LGBT si edhe përdor advokimin si një mjet për të përmirësuar pozitën e komunitetit LGBT në shoqëri. Kjo organizatë ka lançuar një portal lajmesh dedikuar ekskluzivisht për të drejtat njerëzore me emrin Historia Ime.
Mendo politikisht është një nismë e dy organizatave Pro-LGBT dhe Aleanca LGBT, që synon të inkurajojë komunitetin LGBTI të marrë pjesë në zgjedhjet e vitit 2017, i pajisur me informacion të detajuar mbi qëndrimet që partitë politike kanë mbi çështjet e këtij komuniteti.
Monitorimi mbi gjuhën e urrejtjes dhe diskriminimit në media është projekt pilot i Pro-LGBT. Qëllimi i këtij projekti të mbështetur nga Civil Rights Defenders ka qenë vlerësimi i etikës dhe diagnostifikimi i problematikës së gjuhës së urrejtjes dhe diskriminimit në medien shqiptare online. Vëmendje të posaçme i është kushtuar gjatë monitorimit, portretizimit të grupeve të margjinalizuara si dhe respektimit ose jo të të drejtave të njeriut
Fazani mbretëror
Fazani mbretëror (Chrysolophus amherstiae) është një zog i rendit Galliformes dhe familjes Phasianidae. Emri i gjinisë është nga greqishtja e lashtë khrusolophos, që do të thotë":me kreshtë të artë". Emri anglez amherstiae e pershkruar nga Sarah Amherst, e cila ishte përgjegjëse për dërgimin e mostrës së parë të zogut në Londër në 1828. Fazani mbretëror vlerësohet si shqetësimi më i vogël në Listën e Kuqe të IUCN të Specieve të Kërcënuara.
Shpërndarja dhe habitati
Lloji është vendas në Kinën jugperëndimore dhe Mianmarin verior, por është futur diku tjetër. Më parë, një popullsi e egër vetë-mbështetëse u krijua në Angli, bastioni i së cilës ishte në West Bedfordshire. Zonja Amherst prezantoi fillimisht fazanin zbukurues në pronat e saj, pranë Abacisë së Dukës së Bedford Woburn, ku zogjtë u qëlluan gjithashtu për gjah dhe u kryqëzuan. Edhe pse mendohet se është çrrënjosur në Britaninë e Madhe që nga viti 2015, fazani i një zonje Amherst u fotografua në Staplegrove, Taunton, maj 2020. Më pas, në fillim të marsit 2021, fazani i një zonje Amherst u vu re në një kopsht në Skoci.
Përshkrim
Mashkulli i rritur është 100-120 cm (40-48 inç) në gjatësi, bishti arrin 80 cm (31 në) të gjatësisë totale. Është e pagabueshme me pelerinën e saj të bardhë të zezë, me një kreshtë të kuqe. Bishti i gjatë gri dhe bishtit është e kuqe, blu, jeshile të errët, të bardhë dhe të verdhë Puplat. "Kepi" mund të ngrihet në ekran. Kjo specie është e lidhur ngushtë me fazanin e artë ( C. pictus ), por ka një sy të verdhë, lëkurë blu-jeshile të zhveshur rreth tij. Fatura është me ngjyrë briri dhe ata kishin këmbë blu-gri. parapamje|fazani mbretëror-mashkull Femra është shumë më pak spektakolare, me një pendë ngjyrë kafe të njomë dhe të errët kudo, e ngjashme me atë të fazanit të zakonshëm femër (P. colchicus), por me ngjyra më të lehta. Ajo është e ngjashme me fazanin e artë femër, por ka një kokë më të errët dhe pjesë më të pastër se pula e asaj specie.
Pavarësisht nga pamja mbresëlënëse e mashkullit, këta zogj janë shumë të vështirë për tu parë në habitatin e tyre natyror, i cili është pyje të dendura dhe të errëta me nën -rritje të trashë. Rrjedhimisht, pak dihet për sjelljen e tyre në të egra.
Dieta dhe sjellja
Ata ushqehen në tokë me drithëra, gjethe dhe jovertebrorë, por mbillen në pemë gjatë natës. Ndërsa mund të fluturojnë, ata preferojnë të vrapojnë, por nëse tremben, ata papritmas mund të shpërthejnë lart me shpejtësi të madhe, me një tingull dallues të krahut. Mashkulli lëshon një thirrje metalike në sezonin e mbarështimit.
Shtëpia e Trendafil Markut
Shtëpia e Trendafil Markut është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Aida Ciftja
Aida Ciftja (lindur më 1974 në Tiranë) është një violinçeliste shqiptare nga Tirana, Shqipëri. Ajo është violonçeliste në Orkestrën Simfonike të Region de Murcia, Spanjë.
Dobërdoli (Pejë)
Dobërdol është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Lugmirë dhe Kastrat.
Sulltanati i Grave
Sulltanati i Grave (turqisht: قادينلر سلطنتى Kadınlar saltanatı) ishte një periudhë e ndikimit të jashtëzakonshëm politik të ushtruar nga gratë dhe nënat e Sulltanëve të Perandorisë Osmane.
Ky fenomen në periudhën e hershme moderne, afërsisht midis viteve 1533 dhe 1656, filloi gjatë sundimit të Sulejmanit të Madhërishëm me martesën e tij me Hyrem Sultan. Këto sulltanesha ishin ose bashkëshortet e Sulltanit, të përmendur si Haseqi sultan, ose nënat e Sulltanit, të njohura si Valide sultan. Shumë nga këto gra ishin me origjinë skllave, siç pritej nga sulltanati, pasi rolet tradicionale të martesës konsideroheshin si një rrezik shumë i madh për Sulltanin, i cili pritej të mos kishte besnikëri personale jashtë titullit të tij. Gjatë kësaj kohe, Haseqi dhe Valide sultanët kishin pushtet politik dhe shoqëror, gjë që i lejoi ata të ndikonin në drejtimin e përditshëm të perandorisë, si dhe të kërkonin ndërtimin e ndërtesave dhe veprave filantropike, si Xhamia e Sulltaneshës Valide.
Sulltanesha të fuqishme gjatë periudhës
parapamje|267x267px|Një nga "hajrat" e ndërtuar në emër të [[Hurrem Sultan|Hyrrem Sulltanes - nje hamam]]
Saint-Eusèbe-en-Champsaur
Saint-Eusèbe-en-Champsaur është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Eusèbe-en-Champsaur ka një popullsi prej 149 banorë dhe sipërfaqe 7.83 km², me një dendësi prej 19 banor/km².
Pupoci i Madh
Pupoc i Madh (serbisht: Велико Пупавце/Veliko Pupavce) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Aubonne (Vaud)
Aubonne është komunë në rrethin Morges në kantonin Vaud, Zvicër.
Shtëpia e Trifon Zoi Qytyku
Shtëpia e Trifon Zoi Qytyku është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Aubonne (Vaud)
Gjeografia
Aubonne ndodhet në lartësin e 508 m. Ndodhet 24 km në perëndim të Lozanës.
Pika më e lartë në komunë është në lartësinë e 643 m.
Thukididi thënie
• Sekreti i lumturisë është liria ... Dhe sekreti i lirisë është guximi
Aubonne (Vaud)
Gjeografia
Fshatrat Trévelin dhe Bougy-Saint-Martin i përkasin komunës. Komunat përreth janë: Allaman, Féchy, Pizy, Montherod, Saint-Livres, Lavigny, dhe Etoy.
Thukididi thënie
• Injoranca është e guximshme dhe njohuritë e rezervuara
Aubonne (Vaud)
Gjeografia
Komuna ishte pjesë e Rrethit Aubonne deri më 31 gusht 2006 dhe u bë pjesë e rrethit të ri të Morges.
Thukididi thënie
• Më të guximshmit janë me siguri ata që kanë vizionin më të qartë të asaj që është para tyre, lavdi dhe rrezik njësoj, e megjithatë, dalin ta takojnë atë
Aubonne (Vaud)
Gjeografia
Komuna Pizy u bashkua me komunën Aubonne në 1 korrik 2011.
Thukididi thënie
• Shpesh është fatkeqësi të kesh njerëz shumë të shkëlqyeshëm në krye të punëve. Ata presin shumë nga njerëzit e zakonshëm
• Në fakt, shumica e njerëzve nuk do të marrin mundimin për të gjetur të vërtetën, por janë shumë më të prirur të pranojnë historinë e parë që dëgjojnë
Aubonne (Vaud)
Demografia
Sipas vitit 2000, shumica e popullsisë flasin frëngjisht (2,160), gjermanishtja e dyta (133) dhe portugalishtja e treta (93). 86 njerëz flasin italisht dhe 4 njerëz flasin rumunisht.
Thukididi thënie
• Një njeri që ka njohuri, por i mungon fuqia e qartë për ta shprehur atë, nuk është më mirë sesa nëse nuk ka pasur kurrë ide fare
Aubonne (Vaud)
Demografia
Prej popullsisë në komunë 623 ose rreth 24.2% kanë lindur në Aubonne. 842 ose 32.8% të cilët kanë lindur në kantonin e njëjtë, përderisa 456 ose 17.7% kanë lindur dikun tjetër në Zvicër, dhe 563 ose 21.9% kanë lindur jashtë shtetit të Zvicrës.
Thukididi thënie
• Lufta është një mësuese e dhunshme
Aubonne (Vaud)
Demografia
Sipas vitit 2000, kanë qenë 1,048 banorë beqarë ose nuk janë martuar asnjëherë në komunë. 1,258 kanë qenë të martuar, 150 vejusha and 114 që janë divorcuar.
Thukididi thënie
• Miqësia apo armiqësia është kudo një çështje kohe dhe rrethanash
Aubonne (Vaud)
Religjioni
Sipas regjistrimit të popullsisë më 2000, 29.6% të banorëve ishin katolikë romakë, përderisa 42.2% ishin Kisha e Reformuar Zvicrane, rreth 0.51% ishin ortodoksë dhe rreth 6.07% të banorëve ishin krishterë. Rreth 0.12% ishin jehudë dhe rreth 1.28% të banorëve ishin muslimanë. 4 persona ishin budista dhe 1 person ishte hindustë dhe 8 persona ishin agnostika ose ateista. Rreth 4.55% të banorëve nuk janë përgjigjur kësaj pyetjeve.
Provinca Pontevedra
Pontevedra është një provincë e komunitetit autonom Galicia, në Spanjë. Pontevedra ka një popullsi prej 950,919 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 4,495 km2.
Shpirt i lirë
Për një shpirt të lirë, lëvizja është jetë, dhe jeta është thelbi i progresit: për të arritur atje ku dëshiron dhe ku duhet të jetë
[Thënie]
• Askush nuk e di se çfarë keni përjetuar ose çfarë kanë parë sytë tuaj të bukur, por unë mund t'ju siguroj ... çdo gjë që keni pushtuar, ajo shkëlqen në mendjen tuaj
• Gruaja e egër është një shkëndijë e pashpjegueshme e jetës. Ata rrjedhin nga liria dhe kërkojnë vetëdije, nuk i përkasin askujt përveç vetes, por megjithatë u japin një të gjithëve që takojnë. Nëse keni takuar një, mbajeni atë, ajo do t'ju lejojë të futeni në kaosin e saj, por gjithashtu do t'ju tregojë magjinë e saj
• Ajo ka lindur për të qenë e lirë, le të ikë në mënyrën e saj dhe ju kurrë nuk do ta humbni atë
• Unë jam një grua e egër. do të duhej një luftëtar për të zbutur shpirtin tim
• Nëse përpiqeni ta zbutni atë ajo do të fluturojë larg, sepse shumë pak shpirtra e pëlqejnë atë, nuk duan kurrë të futen në kafaz
Saint-Laurent-du-Cros
Saint-Laurent-du-Cros është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Laurent-du-Cros ka një popullsi prej 499 banorë dhe sipërfaqe 12.69 km², me një dendësi prej 39 banor/km².
Visoka (Kurshumli)
Visokë (serbisht: Висока/Visoka) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Shkenca bujqësore
Shkenca bujqësore është një fushë e gjerë multidisiplinare e cila ngërthen njohuri nga fusha të tilla si biologjia, shkencave ekzakte, shkencave natyrore, ekonomike, shkencave sociale si dhe njohuri nga fusha e bujqësisë. (Nga ky përkufizim përjashtohet shkenca veterinare, por jo edhe shkenca e kafshëve.)
Shkenca bujqësore përfshinë hulumtime dhe studime kërkimore-shkencore në çështje të tilla si:
Duboçaku
Duboçak është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Bungajë dhe Bunget.
Alby-sur-Chéran
Alby-sur-Chéran është një komunë në Francë. Alby-sur-Chéran bën pjesë në departamentin Haute-Savoie të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 1630 banorë (regjistrimi 1999) dhe sipërfaqe prej 6.56 km².
Ho Chih-chin
Ho Chih-chin (Kinezisht: 何志欽; 16 qershor 1952 – 8 nëntor 2016) ishte politikan tajvanez dhe ministër i financave nga viti 2006 deri në vitin 2008. Ai ka diplomuar në ekonomi në Universitetin e Miçigenit në SHBA.
Shtëpia e Urani Cipi (Stasa)
Shtëpia e Urani Cipi (stasa) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Albussac
Albussac është një komunë në Francë. Albussac bën pjesë në departamentin Corrèze të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 688 banorë dhe sipërfaqe prej 36.26 km².
Denisa Proto
Denisa Proto (e lindur më 25 prill 1991), është një futbolliste shqiptare i cili luan si mbrojtëse e klubit KF Vllaznia Shkodër si dhe në ekipin e kombëtares shqiptare të futbollit të grave.
Sainte-Colombe
Sainte-Colombe është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Sainte-Colombe ka një popullsi prej 63 banorë dhe sipërfaqe 17.18 km², me një dendësi prej 4 banor/km².
Shtëpia e Vangjel Bushi
Shtëpia e Vangjel Bushi është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Vllahinja
Vllahinjë (serbisht: Влахиња/Vlahinja) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Emri baptizmal
Një emër i krishterë, apo emër baptizmal, është një emër personal fetar i dhënë me rastin e një pagëzimi të krishterë, megjithëse tani më shpesh caktohet nga prindërit në lindje. Tradicionalisht, një emër i krishterë u dha me rastin e pagëzimit, por në kohët më moderne këto terma janë përdorur në mënyrë të ndërsjellë me emrin dhe mbiemrin dhe janë ende të zakonshme në përdorimin e përditshëm në vendet tradicionalisht të krishtëra, duke përfshire edhe Shqipërinë.
Origjina
Duke pasur parasysh praktikën hebraike për t'i dhënë një emër fëmijës mashkull në kohën e synetisë së tij në ditën e tetë pas lindjes (Luka 1:59), është pohuar se zakoni për t'i dhënë një emër të sapopagëzuarit është me origjinë apostolike.
Vaskë Koleci
Vaskë Koleci (Korçë, 22 tetor 1923 - Tiranë, 9 maj 2000) ishte shef Seksioni dhe më pas drejtor i Sigurimit të Shtetit, ndihmësministër i Punëve të Brendshme, rrobaqepës dhe kooperativist. Koleci përfshihet në listën e përpiluar nga Instituti i Studimit të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit, që përmbledh pjesëmarrësit që kanë përgjegjësi direkte për krimet e Partisë Komuniste Shqiptare dhe të Ushtrisë Nacionalçlirimtare, duke qene, sipas ligjit nr. 41, anëtarë të strukturave politike dhe ushtarake “që kanë inspiruar, organizuar, urdhëruar, ekzekutuar ose ndihmuar forcat partizane në vepra kriminale”.
Jeta
U lind në Korçë, i biri i Sotirit dhe Amalisë më 22 tetor 1923.
Më 1940-1941 anëtar i GKK-së, i rekrutuar nga Niko Xoxi, Në vitin 1942 mbaroi Normalen e Elbasanit. Po atë vit anëtar i PKSH-së. Më 1943 anëtar i Kryesisë së KANÇ-it Korçë. Në tetor-dhjetor 1944 është me detyrë pranë shtabit të përgjithshëm. Më 10 dhjetor 1944 deri më 5 maj 1946 është shef i Seksionit të 2-të të Drejtorisë së Mbrojtjes së Popullit. Më 1946-1948 shef i Seksionit të 1-rë të Sigurimit të Shtetit. Në 1 mars deri më 30 tetor 1948 ndihmësministër i Punëve të Brendshme dhe drejtor i Sigurimit të Shtetit. Më 1 nëntor lirohet si oficer dhe gjykohet bashkë me eprorin Koçi Xoxe si një nga të besuarit e tij në grupin projugosllav.
Livi thënie (historian romak)
• Kemi frikë nga gjërat në përpjesëtim me injorancën tonë për to
• Më i madh është terrori ynë nga e panjohura
• Nuk ka asgjë që vishet më shpesh me një rrobë tërheqëse sesa një besim i rremë
• Në raste të vështira dhe të dëshpëruara, këshillat më të guximshme janë më të sigurtat
• Populli është si deti i palëvizshëm në vetvete, por i trazuar nga çdo erë, madje edhe flladi më i lehtë
• Studimi i historisë është ilaçi më i mirë për një mendje të sëmurë; sepse në histori ju keni një rekord të larmisë së pafund të përvojës njerëzore të përcaktuar qartë për të gjithë për të parë: dhe në atë regjistër ju mund të gjeni për veten dhe vendin tuaj si shembuj dhe paralajmërime: gjëra të bukura për t'u marrë si modele, gjëra bazë, për të shmangur
• Çdo qytet përmban qytetarë të ligj kohë pas kohe dhe një popull indiferent gjatë gjithë kohës
• Ne mbijetojmë nga fatkeqësia dhe vdesim me lehtësi dhe rehati
Gllaviçica
Gllaviçicë është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Shëngjon.
Livi thënie (historian romak)
• Njerëzit janë më të ngadaltë për të njohur bekimet sesa fatkeqësitë
• Rreziku i përbashkët është më i forti i obligacioneve; do t'i mbajë njerëzit të bashkuar pavarësisht nga mospëlqimi dhe dyshimi reciprok
• Romakët e vjetër dëshironin të kishin një mbret mbi ta, sepse ata ende nuk e kishin shijuar ëmbëlsinë e lirisë
• Kjo mbi të gjitha e bën historinë të dobishme dhe të dëshirueshme; ajo shpalos para syve tanë një rekord të lavdishëm të veprimeve shembullore
Envera Selimoviq
Envera Selimoviq  është një gazetare dhe veprimtare e shquar nga Bosnja dhe Hercegovina. Aktualisht Envera Selimoviqi është Përfaqësues i Kombeve të Bashkuara Departamenti i Informimit Publik në Azerbajxhan. Në emërimin e saj, ajo ishte përshkruar si "një nga gazetaret më të njohura dhe të respektuara në Bosnje." Selimoviqi ka diplomuar Politologji në Fakultetin e Shkencave Politike në Sarajevë. Pas diplomimit, ajo ka punuar në TV Sarajevë, Radio "202", dhe pastaj në Radio Sarajevë.
Biografia
Në vitin 1992, kur shpërtheu lufta në Bosnje, Envera u kthye për të punuar në televizion dhe për gati tre vjet ka punuar si drejtor i rrjetit prezantues të lajmeve dhe për mediumet e huaja në Televizionin e Bosnjës dhe Hercegovinës.
Në fund të vitit 1994 ajo ishte caktuar për të punuar në Shtetet e Bashkuara të Amerikës si kreu i New York/Washington, D.C. Byrosë për Radio dhe Televizionet e Bosnjës dhe Hercegovinës.
Selimoviqit iu dha bursë për studime pasuniversitare nga qeveria Amerikane, dhe ajo mban diplomë master në politikë publike ndërkombëtare nga Shkolla Paul H. Nitze e Studimeve të Avancuara Ndërkombëtare (SAIS) në Johns Hopkins University, Uashington.
Nga fundi i vitit 1999, Selimoviqi u kthye në Sarajevë, dhe për tre vitet e ardhshme ajo ka punuar në Televizionin e Bosnjës dhe Hercegovinës, duke krijuar një emision thjesht të quajtur Intervistë. Përveç intervistave ekskluzive me personalitetet më të famshme të liderëve të vendit, rajonit dhe të mbarë botës, ajo gjithashtu ka intervistuar edhe personalitete të shumta të botës intelektuale ashtu si edhe nga sfera e mendimit filozofik.
Në vitin 2001, Selimoviq ishte shpallur gazetarja femër e vitit në Bosnje.
Në mars të vitit 2003, ajo u largua Bosnja dhe Hercegovina dhe u zhvendos në Tbilisi për të kryer punën si Zëdhënës i Kombeve të Bashkuara Misioni Vëzhgues në Gjeorgji (UNOMIG). Për tre vitet e ardhshme ajo do të ishte përgjegjës për Misionin strategjik të komunikimit dhe këshillimit të Shefit të Misionit për iniciativat dhe aktivitetet e informimit publik.
Provinca Biscay
Biscay është një provincë e komunitetit autonom Baskia, në Spanjë. Biscay ka një popullsi prej 1,159,639 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 2,217 km2.
Sainte-Marie
Sainte-Marie është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Sainte-Marie ka një popullsi prej 40 banorë dhe sipërfaqe 7.5 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Shtëpia e Vangjel Capit
Shtëpia e Vangjel Capit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Vrella (Kurshumli)
Vrellë (serbisht: Врело/Vrelo) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Umihane Çuvidina
parapamje|300px|Umihane Çuvidina Umihane Çuvidina ( – ) ishte një poete e hershme boshnjake e periudhës Osmane veprat e së cilës kanë mbijetuar deri në ditët tona. Çuvidina përveq se i shkruante ajo edhe i këndonte poezitë e saj dhe ka kontribuar në masë të madhe në zhvillimin e muzikës popullore tradicionale boshnjake të njohur si sevdalinka.
Biografia
Çuvidina ka lindur në Sarajevë rreth vitit 1794, në kohën kur Bosnja dhe Hercegovina ishte pjesë e Perandorisë Osmane. Çuvidina u rrit në Hrid, një lagje e Sarajevës, e cila shtrihej në anën e majtë të bregut të lumit Miljacka.
Në vitin 1813, Çuvidina ishte fejuar me një djalë të ri të quajtur Mujo Çamxhi Bajraktari i cili vdiq si një ushtar i ushtrisë perandorake të Alipashë Derendelisë gjatë Kryengritjes së Parë Serbe në fillim shekullit të XIX. Ai u vra në afërsi të qytetit të vogël Loznica pranë lumit Drina. E prekur thellë nga vdekja e të fejuarit të saj, Çuvidina vendosi të mos martohej më dhe zuri të shkruaj poezi për të fejuarin dhe shokët e tij ushtarë.
Për tre vjet pas vdekjes së Mujit, Umihana nuk doli fare jashtë oborrit të saj. Vetëm në vitin e katërt, ajo i preu flokët e saj si një shenjë e zisë së përjetshme, për të fejuarin e vdekur dhe flokët e saj i lidhi mbi rrethojat e oborrit të saj. Ky është një rast i cili përmendet edhe në poezitë e saj.
Poema e plotë e cila pa asnjë dyshim i atribuohet Çuvidinës është poezia prej 79 vargjesh e njohur me titullin "Sarajlinjët shkojnë ushtar kundër Serbisë" "Sarajlije iđu na vojsku protiv Srbije" (English: "The Men of Sarajevo March to War Against Serbia").
Vdekja
Umihane Çuvidina jetoi gjatë dhe vdiq në moshë të shtyer në vitin 1870 dhe ishte varrosur në një vend të panjohur në Sarajevë.
Shkolla fillore
Një shkollë fillore me emrin e saj "Shkolla Fillore Umihane Çuvidina"(Umihana Čuvidina Osnovna Škola) është hapur në vitin 1970 në një pjesë të Sarajevës, të quajtur Boljakov Potok.
Më 26 shtator të vitit 1992, një numër i vogël i nxënësve ishin vrarë nga forcat Serbë në Sarajevë gjatë Luftës së Bosnjës. Tre muaj më vonë, më 16 dhjetor 1992, u vranë edhe tre të rinj shkollar nga një granatë serbe dhe shumë të tjerë ishin plagosur përderisa ata ishin duke luajtur në oborrin e ndërtesës. Këto incidente janë një pjesë e Rrethimit të Sarajevës, i cili ka zgjatur gati katër vjet.
Të tjera
Shtëpia në të cilat ajo ishte lindur në "Rruga e Mujezinit" ("Ulica Mujezinova") në Stari Grad, Sarajevë me kalimin e viteve është dëmtuar rëndë. Banorët disa herë kishin kërkuar nga organet drejtuese të qytetit që të vendosej një pllakë me të dhënat historike për shtëpinë ku Çuvidina kishte jetuar dikur, por pa dobi deri në vitin 2011 kur qyteti i Sarajevës aprovoi një fond prej 80,000 markash kovertibile të Bosnjës për restaurimin e rrugës dhe shtëpisë së saj.
Në shtator të vitit 2012, aktorja boshnjake Nada Đurevska njoftoi se ajo dhe kolegu i saj Admir Glamoçak kanë planifikuar krijimin e një monodrama për Umihane Çuvidinën. Đurevska deklaroi se ajo kishte mbledhur informacione në lidhje me jetën enigmatike të poetes për vite të tëra.
Kaninae
Taksonomia
Karakteristikat që dallojnë kaninae nga kanidët e tjera përfshijnë premolarë të vegjël, të thjeshtë, me hapësirë ​​të mirë, një humerus pa një foramen entepikondilare dhe një metatarsal i cili reduktohet në një rudiment proksimal.
Kaninët e kaluan dy të tretat e historisë së tyre në Amerikën Veriore, para se të shpërndaheshin 7 milion vjet më parë në Azi, Evropë dhe Afrikë. Një nga karakteristikat që i dallonte ata nga Borophaginae dhe Hesperokioninae ishte posedimi i tyre me më pak masë në gjymtyrë dhe më shumë gjatësi në këmbë, gjë që mund të ketë ndihmuar në shpërndarjen e tyre. Kanini i parë që arriti në Euroazi ishte Canis cipio me madhësin e një kojote, fosilet e pakta të të cilit u gjetën në Spanjë. Sidoqoftë, caktimi i C.cipio brenda qenve në gjininë Canis ose gjininë Eucyon nuk është i qartë.
Mardhëniet filogjenetike
Rezultatet e analizave të alozimës dhe kromozomeve kanë sugjeruar më parë disa ndarje filogjenetike: Analiza e ADN- së tregon se tre të parat formojnë grup monofile. Kaninët si ujku dhe kaninët e Amerikës së Jugut së bashku formojnë fisin Kanini. dhënat molekulare nënkuptojnë një origjinë nga Amerika Veriore duke u shfaqur rreth 10 milion vjet më parë dhe një origjinë afrikane të qenve si ujk ( Canis, Cuon, dhe Lycaon), me çakejntë që janë më bazalët e këtij grupi.
Klada e Amerikës Jugore është e rrënjosur nga ujku me krifë dhe qeni i shkurreve, dhe kanidët si dhelpra nga dhelpra fenek dhe dhelpra e Blanford. Dhelpra gri dhe dhelpra ishullore janë bazike për kladat e tjera; megjithatë, ky ndryshim topologjik nuk mbështetet fuqimisht.
Natyralizmi në letërsi
Natyralizmi në letërsi është një lëvizje që fillon në fund të shekullit XIX, e ngjashme me realizmin letrar në refuzimin e tij të romantizmit, por e veçantë në përqafimin e tij të determinizmit, shkëputjes, objektivizmit shkencor dhe komentit shoqëror. Lëvizja mbështetet kryesisht në teoritë e autorit francez Emile Zola.
Sfondi
Natyralizmi letrar niset më drejtpërdrejt nga "Romani Eksperimental" i Emile Zolas (1880), në të cilin paraqitet koncepti i Zolas për një roman natyralist, e që në aspektin filozofik mbështetet në pozitivizmin e Auguste Comte,  por edhe te fiziologu Claude Bernard dhe historiani Hippolyte Taine. Comte kishte propozuar një metodë shkencore që "shkoi përtej empirizmit, përtej vëzhgimit pasiv dhe të shkëputur të fenomeneve". Zbatimi i kësaj metode "kërkonte që një shkencëtar të kryejë eksperimente të kontrolluara që do të vërtetonin ose kundërshtonin hipotezat në lidhje me ato fenomene". Zola e përdori këtë metodë shkencore dhe argumentoi se natyralizmi në letërsi duhet të jetë si eksperimentet e kontrolluara në të cilat personazhet funksionojnë si fenomene. Natyralizmi filloi si një degë e realizmit letrar, pasi edhe realizmi kishte favorizuar faktin, logjikën mbi imagjinatën, simbolikën dhe mbinatyroren. Frank Norris, një gazetar dhe novelist amerikan, kontributi i të cilit shtrihet kryesisht në zhanrin natyralist, "vendosi realizmin, romantizmin dhe natyralizmin në një dialektikë, në të cilën realizmi dhe romantizmi ishin forca kundërshtare", dhe natyralizmi ishte një përzierje e të dyjave. Ideja e Norrisit për natyralizmin ndryshonin nga ato të Zolës në atë që "nuk përmend përcaktorin materialist ose ndonjë ide tjetër filozofike".
Përveç pikëpamjeve të Zolas dhe Norris për lëvizjen, ekzistojnë kritikë të ndryshëm letrarë që kanë pikëpamjet e tyre të ndara për këtë çështje. Siç u tha nga Paul Civello, këta kritikë mund të grupohen në katër grupe të gjera, dhe shpesh mbivendosëse: teoricienët e hershëm, kritikët e ideve, kritikët e ndikimit evropian dhe teoricienët e fundit. Teoricienët e hershëm e panë natyralizmin tematikisht dhe për sa i përket teknikës letrare. Kritikët e idesë së historisë e kuptuan atë si një shprehje e ideve qendrore për një epokë. Kritikët e ndikimit evropian e shikuan atë në të njëjtën mënyrë si Zola. Për shembull, sipas teoricienit Kornelije Kvas, natyralizmi paraqet "forma të përvojës njerëzore për të cilat nuk është folur më parë - aspektin fiziologjik të sjelljes njerëzore, seksualitetin, varfërinë - si tema letrare që meritojnë të trajtohen". Dhe teoricienët e fundit ose e kanë rikonceptuar natyralizmin si një formë narrative, ose e mohuan plotësisht ekzistencën e tij.
Disa studiues thonë se natyralizmi ka vdekur, ose se "mund të mos ketë jetuar fare: madje edhe në veprat e Emile Zolas", themeluesit të saj. "Më 1900 një nekrologji me titull "Kalimi i Natyralizmit "në The Outlook shpalli zyrtarisht lëvizjen letrare të vdekur", dhe se përpjekja e Zolas për të krijuar një letërsi shkencore ishte një dështim. Kjo sigurisht nuk ishte hera e parë që romani i Zolas ishte kritikuar. Pasi romani i tij Thérèse Raquin (1867) ishte kritikuar ashpër si për përmbajtjen ashtu edhe për gjuhën, në një parathënie për botimin e tij të dytë (1868), në një përzierje krenarie dhe mospërfilljeje, ai shkroi: "Le groupe d'écrivains naturalistes auquel j ' ai l'honneur d'appartenir a assez de guida et d'activité pour produire des oeuvres fortes, portant en elles leur défense ”, që përkthehet si:” Grupit të shkrimtarëve natyralistë kam nderin t’i përkas, të kem mjaftueshëm guxim dhe veprimtari për të prodhuar vepra të fuqishme, duke mbajtur brenda mbrojtjen e tyre ".
Parkland, Florida
Parkland është qytet në qarkun Broward, Florida, Shtetet e Bashkuara. Sipas regjistrimit të vitit 2010, Parkland kishte 23,962 banorë, dhe sipas vitit 2016, popullsia e qytetit ishte 31,507. Parkland është pjesë e zonës metropolitane Miami.
Alija Nametak
Ali Nametak (Mostar, 6 mars 1906 - Sarajevë, 8 nëntor 1987) ishte një tregimtar, dramaturg, folklorist, dhe shkrimtar boshnjak. Një nga përfaqësuesit më të fuqishëm të letërsisë boshnjake në shekullin XX.
Biografia
Ali Nametak ishte lindur në Mostar në vitin 1906. Shkollën fillore dhe gjimnazin e përfundoi në vendlindje Mostar. Në Zagreb, diplomua në Fakultetin Filozofik. Me shkrimet e para është paraqitur në revistat letrare zagrebase gjatë studimeve (Knjizevnik, Omladina, Savremenik, Vijenac, Hrvatsko kolo). Në Sarajevë nga 1933 deri në vitin 1945 redaktoi revistën Novi Behar - Behari i Rir dhe Narodnu uzdanicu. Me instalimin e pushtetit të NDH u emërua në postin e Drejtorit të Teatrit Kombëtar në Sarajevë. Gjatë kësaj periudhe ai ka punuar dhe botuar në Hrvatskome narodu, Hrvatskoj svijesti, Novom listu, dhe Hrvatska pozornica. Pas thyerjes së NDH u dënua me pesëmbëdhjetë vjet burg, nga të cilat i vuajti nëntë dhe u lirua në vitin 1954. Për shkak të qëndrimit të tij apolitik autoritetet nuk qenë në gjendje ta gjykonin si zyrtarë i regjimit istash prandaj u gjykua si "reakcionar", por edhe për shkak të religjionit dhe "atdhedashurisë. Pas vuajtjes së denimit me punë të vështirë, ai punoi si bibliotekist në bibliotekën e Akademisë së Muzikës.
Vdiq në Sarajevë në vitin 1987.
Fazani i argjend
parapamje| Fazani i argjendtë në robëri. Vini re njollat ngjyrë kafe, tipike për meshkujt nën-të rritur. Fazani i argjend ( Lophura nycthemera ) është një specie e fazanit që gjendet në pyje, kryesisht në male, të Azisë Juglindore kontinentale dhe Kinës lindore dhe jugore, me popullsi të futur ne Havai dhe vende të ndryshme në kontinentin amerikan. Mashkulli është në ngjyrë bardh e zi, ndërsa femra është kryesisht ngjyrë kafe. Të dy gjinitë kanë një fytyrë të kuqe të zhveshur dhe këmbë të kuqe (kjo e fundit e ndan atë nga fazani kalij me këmbë gri). Kjo është e zakonshme në avikulturë, dhe në përgjithësi mbetet i zakonshëm në botën e egër, por disa nëngrupe të tij (sidomos L. n. Whiteheads nga Hainan, L. n. Engelbachi nga Laosi jugor, dhe L. nr. Annamensis nga Vietnami jugor ) janë të rralla dhe të kërcënuara.
Taksonomia
Ashtu si fazanët e tjerë, fazani i argjendtë u përcaktua në familjen Phasianus kur u përshkrua nga Carl Linnaeus në edicionin e tij historik të 1758 të 10-të të Systema Naturae. Që atëherë, ai - ose të paktën disa nga nënspeciet e lidhura me të - janë vendosur ose në Euplocamus[3] ose Gennceus.[4] Sot të gjitha autoritetet kryesore e vendosin fazanin e argjendtë në Lophura.[2][5][6]
Fazani i argjendtë është i lidhur ngushtë me fazan kalij dhe të dy këto specie hibridizohen.[7] Vendosja e taksave L. n. lineata dhe L. n. crawfurdi ka qenë një çështje debati, me disa që i trajtojnë ato si nënspecie të fazanit kalij[8] dhe të tjerë si nënspecie të fazanit të argjendtë.[9] Ata kanë këmbë të thinjura si të fazanit kalij, por pendë e tyre janë më të ngjashme me pendët të disa nëngrupeve të fazanit të argjendtë. Për më tepër, si fazani i argjendtë, L. n. lineata dhe L. n. crawfurdi gjenden në lindje të lumit Irrawaddy, ndërsa të gjitha nënspeciet e tjera të fazanit kalij gjenden në perëndim të lumit (L. n. oatesi, një nëngrup i fazanit kalij, ndonjëherë është raportuar se ndodhet në lindje të atë lumë,[8] por kjo është e pasaktë[10]). Bazuar në mtDNA, kohët e fundit u konfirmua se L. n. lineata dhe L. n. crawfurdi duhet të konsiderohet si nëngrup i fazanit kalij.[11]
Me këto dy si nënspecie të fazanit kalij, fazani i argjendtë ka 15 nënspecie.[5][6] Megjithatë, ndërsa disa nënspecie janë relativisht të dallueshme, disa të tjera (të paktën L. n. rufipes, L. n. occidentalis, L. n. ripponi, L. n. jonesi, L. n. beaulieui, L. n. nycthemera, dhe L. n. fokiensis) ka të ngjarë të jenë pjesë e një klinike,[2] e cila nëse konfirmohet, do të rezultonte që ato të ishin sinonime të vogla të nënspecieve të emëruara. Disa taksa të tjera, për shembull L. n. andersoni, tani konsiderohen të pavlefshme nga të gjitha autoritetet kryesore.[2][5][6]
Dikur e konsideruar si një specie shumë e rrallë, fazani perandorak është në fakt një hibrid i natyrshëm midis fazanit të argjendtë dhe fazanit vietnamez.[12]
Nënspeciet
Sipas rendit taksonomik15 nënllojet e njohura të fazanit të argjendtë janë, :
Përshkrim
parapamje| Lophura nycthemera - MHNT Ky është një fazan relativisht i madh, meshkujt e nënspecieve më të mëdha që kanë një gjatësi totale prej 120 - 125 cm, dhe një bisht me gjatësi rreth 75 cm, ndërsa meshkujt e nënspecieve më të vogla arrijnë deri në gjatësinë 70 cm, dhe një bisht me gjatësi rreth 30 cm Masa e trupit të fazanit meshkull mund të shkojë nga 1.13 - 2.00 kg. Fazanët femra të të gjithave nënspecieve janë dukshëm më të vogla se fazanët meshkuj, me një gamë madhësie 55 - 90 cm në gjatësi totale, përfshirë një bisht prej 24 - 32 cm. Masa trupore e femrave variojnë nga 1.0 - 1.3 kg.
Meshkujt e nënspecieve veriore, të cilët janë më të mëdhenj, kanë pjesët e sipërme të bardha dhe bishtin (shumica e pendëve me disa shenja të zeza), ndërsa pjesët e poshtme të tyre dhe kreshta janë me shkëlqim të kaltërosh-të zi. Meshkujt e nënspecieve jugore kanë pjesët e sipërme më të thinjura dhe bishtin me shenja të gjera të zeza, duke i bërë ata të duken shumë më të errët se nënspeciet veriore. Penda e mashkullit rritet në vitin e dytë.[2]
Femrat janë kafe dhe me bisht më të shkurtër se meshkujt. Femrat e disa nënspecieve kanë pjesët e poshtme të bardha me model të fortë me të zezë, dhe në L. n.Kokëbardha kjo shtrihet në mantelin e sipërm.[2].
Lista e Vendeve të Trashëgimisë Botërore në Indi
Në Indi ndodhen 32 Vende të Trashëgimisë Botërore që janë njohur nga United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) deri në vitin 2014. Këto janë vende të rëndësishme të trashëgimisë kulturore ose asaj natyrore siç përshkruhen në Konventën e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s, të vendosur në vitin 1972. Konventa, që meret me mbrojtjen e Trashëgimisë Botërore Kulturore dhe Natyrore u adoptua më 17 nëntor 1997 në vazhdim të Konferencës së Përgjithshme të UNESCO-s të mbajtur nga 17 tetori 1972 deri më 21 nëntor 1972. Dy vendet e para të Indisë që u bënë pjesë e listës në Seksionin e Shtatë të Trashëgimisë Botërore të mbajtur në vitin 1983 ishin Fortesa e Agras dhe Shpellat Ajanta. Përgjatë viteve, në këtë listë janë shtuar 30 vende të tjera, më i fundit prej tyre është Rani ki Vavi në Guxharat dhe Parku Kombëtar i Himalajeve të Mëdha nga Himachal Pradeshi në vitin 2014. Nga këta 32 vende, 25 janë vende kulturore dhe shtatë të tjerët janë vende natyrore. Nga India është propozuar një listë e mëtejshme vendesh për njohje që përfshin 51 vende. Vendet kulturore në Indi janë të shënuara nga mjashtria e tyre e punimit të gurit. Shumica e tempujve të Indisë të futur në këtë listë janë ndërtuar në gurë, pa ndonjë llaç dhe me skulptura të skalitura në ta. Vendet Arkeologjike të Nalanda Mahaviharas (Universiteti i lashtë i Nalandas) në Nalanda, Bihar u fut në listën e UNESCO-s më 15 korrik 2016.
Lista e vendeve të Trashëgimisë Botërore
{{Legend|#FFE6BD|† Në rrezik|outline=silver}} Manas Wildlife Sanctuary u listua si në rrezik (që nga viti 1992), por u hoq në vitin 2011 në vazhdim të përmirësimeve të ndjeshme. Hampi u shtua në listën e rrezikuar në vitin 1999, por u hoq në vitin 2006 në vazhdim të përpjekjeve të suksesshme të ruajtjes.
Vendet sipas shteteve
Lista paraqet numrin e Vendeve të Trashëgimisë Botërore sipas shteteve:
Lista e propozuar
Përveç 35 vendeve futura në Listën e Trashëgimisë Botërore, India ka propozuar edhe një listë vendesh për tu njohur që janë futur në Komitetin e UNESCO-s për tu vlerësuar nëse do pranohen. Kjo proçedurë e paralistimit është një parakusht për emërimet për Listën e Trashëgimisë Botërore për tu pranuar.
Ilirët deri te shqiptarët
Ilirët, deri te shqiptarët është libër me autor Neritan Ceka, shtëpia botuese: Migjeni, viti i publikimit: 2014, numri i faqeve: 544 ISBN: 9789928407474
Përmbledhje
Libri studimor me titull, ‘Ilirët, deri te shqiptarët’ hedh dritë jo vetëm mbi historinë e ilirëve dhe Ilirisë por edhe mbi lindjen dhe origjinën e popullit shqiptarë dhe gjuhës shqipe si dhe trajton gjerësisht pjesëmarrjen aktive të ilirëve në qytetarinë romake. Sipas tij, një faktor i rëndësishëm që ka ndikuar fuqishëm në mbijetesën dhe kompaktësimin e popullsisë shqiptare ka qenë edhe konflikti i madh me sllavët në atë periudhë kur këta të fundit u vendosën në rajon. Prof. Neritan Ceka i shkroi kapitujt e parë të këtij studimi që në vitin 1987 për ta dërguar në shtyp kohët e fundit. Ai trajton një nga çështjet më të rëndësishme të kulturës shqiptare, pasion që e ka të trashëguar nga i ati, Hasan Ceka, gjithashtu një arkeolog i njohur shqiptar. Libri "Ilirët" në shqip u publikua për të herë të parë në takime me studentë të Universiteteve të Tiranës dhe të Elbasanit, si dhe në Institutin Albanologjik të Prishtinës, duke ngjallur menjëherë interesimin e qarqeve shkencore universitare.
Beqir Ndou
Beqir Ndou Merturi (Shëngjergj, 19 janar 1919 - Tropoje, 19 dhjetor 1995) ishte anëtar i Grupit Komunist të Shkodrës, partizan, oficer i Sigurimit dhe më pas drejtor i tij me mbylljen e periudhës së Xoxes.
Biografia
Lindi më 19 janar 1919 në Shëngjergj të fisit Merturit rrethi i Tropojes. U arsimua me katër klasë në Gjimnazin e Shkodrës, njihej si njeri energjik, përjashtohet më 1940 për shkak se rrahu një profesor që konsiderohej spiun.
Në vitin 1938 ishte bërë anëtar i Grupit Komunist të Shkodrës. Arrestohet në fillim të 1939 si komunist, por lirohet për mungesë provash lirohet. Arrestohet 7 herë dhe përjshtohet nga të gjitha shkollat e vendit. Në Shkodër krijoi njofturi me Kristo Themelkon.
Më 20 nëntor 1941 pranohet në radhët e PKSH-së. Atë vit dërgohet nga Themelko dhe Qemal Stafa për të shikuar lidhjet me partizanët malazezë si dhe me Fadil Hoxhën. Kapet dhe burgoset për 15 ditë, lirohet me dorëzani të të atit. Kthehet në Tiranë dhe pastaj del partizan. Lëviz shpesh nga Tropoja në Kosovë. Është komisar i shtabit operativ të Tropojës, anëtarësohet edhe në Partinë Komuniste Jugosllave. Caktohet sekretar politik i Tropojës.
Karriera e Beqirit mori rritje të shpejtë pas Kongresit të 1-rë të PKSH-së, kur u zgjodh kandidat i KQ. Në fillim të nëntorit u emërua zëvendësministër i Punëve të Brendshme duke qenë drejtor i Sigurimit të Shtetit. Në marsin e 1949 Mehmet Shehu e largoi, duke i besuar ofiqin dy të vetëve. Në këtë mënyrë Ndou ndërroi ministri dhe u emërua zëvendësdrejtor politik i Drejtorisë Politike të Ministrisë së Mbrojtjes. Më 1950-'52 ishte deputet dhe anëtar i Presidiumit të Kuvendit Popullor.
Më 2 mars 1951 në Papër të Elbasanit vritet me paramendim Sali Ormëni, kjo pak mbasi kishte takuar Ndoun në repartin e Krastës.
Merr një telefonatë nga M. Shehu që i dha urdhrin të shkonte të takonte shefin e shtabit, Beqir Ballukun. Ndou shkon dhe gjen Ballukun kokulur, kur menjëherë dy persona të dala nga perdet e arrestojnë "në emër të popullit" edhe pse si deputet i Kuvendit Popullor nuk mund të arrestohej, ngjau. Më 10 dhjetor 1951 prokurori ushtarak, kapiten i parë Faik Minarolli i ka drejtuar kolegjit ushtarak të Gjykatës së Lartë aktakuzën kundër Beqir Ndout: akuzohej se kishte lejuar Sali Ormenin të merrte pjesë në inspektimin e protokolleve të organizatës bazë të partisë dhe në fjetinën e repartit të Elbasanit.
Më 18 dhjetor 1951 Gjykata e Lartë e RPSH-së me këtë akuzë e dënon me 3 vjet burg. Lirohet më 22 mars 1954, duke kryer kështu një dënim të plotë. Pas daljes nga burgu punon brigadier në Memaliaj. Më 1955 shkon në Kotë e më pas në Vlorë ku bëhet përgjegjës i hotelit "Myzeqeja". Merret në përpunim aktiv 2A, ndërsa ulet në kontroll operativ 2B më 1959. Më 1960 shkon në Durrës, ku punësohet në ndërmarrjen e karburanteve si nëndrejtor e më pas si përgjegjës i rojeve. Forcimi i mëtejshëm i luftës së klasave në vitin 1961 pas ndarjes me sovjetikët, sjell ringritjen e kontrollit ndaj tij sërish në 2A.
Më 1973 ulet sërish në kontroll operativ 2B. Ndou përpunohej rrallëherë nga 24 bashkëpunëtorë. Dyshohej si "agjent jugosllav", ndërsa të dhënat tregonin që Ndou ishte deklaruar përherë kundër tyre. Megjithatë, elementi kryesor në përndjekje vërehej se ishte agjitacioni e propaganda. Më 1976 del në pension. Pas 4 vjetësh, arrestohet në Durrës më 12 korrik 1980 për agjitacion e propagandë. Akuzohet se kishte thënë që jugu po sundonte veriun, se kuadro nga veriu kishte fare pak dhe se çështja e Kosovës nuk u zgjidh. Më 9 janar 1981 dënohet me 10 vjet burg, por falet më pas dhe lirohet në 1982.
Arriti te ishte Tropojani me i pushtetshem ne 50- vitet e regjimit. Ai ishte Deputet, anetar i Presidiumit te Kuvendit Popullor te asaj kohe , anetar i Komitetit Qendror , Drejtor i sigurimit te Shtetit dhe Zv. Minister i Puneve te Brendshme.
Ndersa si ushtarak ai arriti graden Kolonel.
Vdiq në Tropoje më 19 dhjetor 1995, malesine e Gjakoves sic e citonte gjithmone Beqiri , vendin qe e deshi me gjithe shpirt. Punoi me ndershmeri per vendin e tije.
U largua me nje brenge te madhe qe nuk arriti kurre ta shikoje, ajo e SHQIPERISE SE BASHKUAR me trojet e veta.
Botime
Mbi veprimtarinë e tij më 2011 u botua "Beqir Ndou: për luftën antifashiste nacionalçlirimtare në Malësinë e Gjakovës, në Kosovë dhe për Konferencën e Bujanit" me autor Mark Palnikaj.
Fazani i rëndomtë
parapamje| Meshkuj të aksioneve hibride në [[Polonia|Poloni. Vini re brezin e hollë të bardhë të qafës për shkak të kontributit të nënspecieve me qafë unazore në pishinën e gjeneve hibride.]] Fazani i rëndomtë (Phasianus colchicus) është një zog në familjen e fazanëve (Phasianidae). Emri i gjinisë vjen nga latinishtja phasianus, "fazan". Emri i specieve colchicus është latinisht për "nga Colchis" (Gjeorgjia e sotme), një vend në Detin e Zi ku fazanët u bënë të njohur për evropianët. Phasianus u largua nga gjinia Gallus, gjinia e shpendëve të xhunglës dhe pulave të zbutura, rreth 20 milion vjet më parë.
Nativeshtë vendas në Azi dhe pjesë të Evropës si ultësira veriore e Kaukazit dhe Ballkanit. Ajo është prezantuar gjerësisht diku tjetër si një Galliformes. Në pjesë të gamës së tij, domethënë në vendet ku asnjë nga të afërmit e tij nuk ndodh si në Evropë, ku është natyralizuar, ai njihet thjesht si " fazani ". Fazani me qafë unazore është emri i përdorur për speciet në tërësi në Amerikën e Veriut dhe gjithashtu emri kolektiv për një numër nënllojesh dhe intergradave të tyre që kanë unaza të bardha të qafës.
Shtë një zogu i Galliformes, ndër ata që kanë më shumë rëndësi rajonale, ndoshta më i përhapuri dhe më i lashtë në të gjithë botën. Fazani i zakonshëm është një nga zogjtë më të gjuajtur në botë; është futur për atë qëllim në shumë rajone, dhe është gjithashtu e zakonshme në fermat e lojërave ku është edukuar komercialisht. Fazanët me qafe unazore në veçanti rriten dhe u prezantuan në shumë pjesë të botës; aksionet e fermave të gjahut, megjithëse ende nuk janë zhvilluar racat e veçanta, mund të konsiderohen gjysmë të zbutura. Fazani me qafë unazore është zogu shtetëror i Dakotës së Jugut, një nga vetëm tre zogjtë e shtetit amerikan që nuk është një specie vendase në Shtetet e Bashkuara.
Përshkrim
parapamje|Pulë flaviste. majtas|parapamje|Veza Phasianus colchicus në MHNT. majtas|parapamje|Skeleti MHNT. Ka shumë forma ngjyrash të fazanit të zakonshëm mashkullor, duke filluar nga ngjyra nga pothuajse e bardhë në pothuajse e zezë në disa shembuj melanistikë. Këto janë për shkak të mbarështimit në robëri dhe hibridizimit midis nënllojeve dhe fazanit të gjelbër, të përforcuar nga lëshimet e vazhdueshme të stokut nga burime të ndryshme në të egra. Për shembull, "fazanët me qafë unaze" të zakonshme në Evropë, Amerikën e Veriut dhe Australi nuk i përkasin ndonjë taksoni specifik, ata më tepër përfaqësojnë një tufë hibride stereotipe. Pesha e trupit mund të shkojë nga 0.5 to 3 kg, me meshkujt mesatarisht 1.2 kg dhe femrat mesatarisht 0.9 kg. Hapësira e krahëve varion nga 22.1 në 33.9 in (56-86 cm).