cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Etyen Mahçupyan
Jeta e hershme
Mahcupyan lindi në një familje katolike armeno-turke. Edukimi i tij ishte larg çdo lloj nacionalizmi, as turk dhe as armen, dhe përkundrazi përfshinte vlera më universale siç ishte të qenit njerëzor i mirë me etikë dhe parime të denjë. Mbiemri i tij rrjedh nga pseudonimi i gjyshit të tij, "Mahcup", që do të thotë i trembur, i turpëruar ose i ndërlikuar. Mësoi gjuhën armene në shkollën fillore; megjithatë turqishtja ishte gjuha kryesore që flitej në shtëpinë e tij.
Ai u diplomua në Kolegjin Robert, një nga shkollat e mesme më prestigjioze të Turqisë, më 1968. Në vitin 1972, ai mori diplomën e tij të shkencës në Inxhinieri Kimike nga Universiteti Boğaziçi në Stamboll. Duke kuptuar se fitimi i një jetese do të kërkonte të punonte nën një menaxher, ai studioi menaxhimin e biznesit dhe financën - për të përparuar, profesionalisht dhe intelektualisht. Ai mbaroi gradën Master të Shkencave në menaxhimin e biznesit më 1974 në Universitetin Boğaziçi. Pastaj ai mori gradën e tij të dytë të Masterit të Shkencave në fushën e ekonomisë ndërkombëtare nga fakulteti i shkencave politike në Universitetin e Ankarasë më 1977.
Ossipee, North Carolina
Ossipee, North Carolina është një qytet në qarkun Alamance të shtetit federal North Carolina, SHBA. Në Ossipee, North Carolina jetojnë 543 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 345.9 banor/km2. Qyteti ka një sipërfaqe prej 1.61 km2.
Agjencia e Ushqimit dhe Veterinarisë
Agjencia e Ushqimit dhe Veterinarisë se Kosovës (AUVK) është autoriteti me i lartë për Ushqim dhe Veterinari i cili është përgjegjës që të mbrojë jetën dhe shëndetin e njerzëve duke siguruar nivel te lartë të sigurisë së ushqimit, përfshirë edhe ushqimin e kafshëve, shëndetin e kafshëve, përkujdesjen ndaj kafshëve si edhe cilësinë e ushqimit me prejardhje bimore dhe shtazore
Qeveria e Kosovës ka deleguar AUV-në si autoritet për zbatimin e inspektimeve në fushën e sigurisë, higjienës, gjurmimit dhe etiketimit të ushqimit për njerëz dhe ushqimit  për kafshë në hapësirat e përpunimit, paketimit, distribuimit, shitjes me shumicë dhe pakicë sipas legjislacionit nacional dhe legjislacionit të harmonizuar të BE-së. Në aspektin social, krijimi i AUV-së, u jep të drejtën qytetarëve Kosovar të konsumojnë produkte po aq të sigurta sa edhe qytetarët e shteteve anëtare të Bashkimit Evropian.
Sistemi i sigurisë ushqimore ka për qëllim të vendosë bazat për sigurimin e një niveli të lartë të mbrojtjes së shëndetit të njerëzve dhe interesat e konsumatorit, ky sistem zbatohet në të gjitha fazat e prodhimit primar dhe në të gjitha fazat e trajtimit, përpunimit dhe shpërndarjes së ushqimeve të njerëzve dhe ushqimeve për kafshë.
Ne fushën e veterinarisë AUV është përgjegjëse të siguroj monitorim dhe kontroll të sëmundjeve infektive të kafshëve ,zoonozave dhe mirëqenies së kafshëve ,parandalimin e shpërthimeve të sëmundjeve dhe eliminimin e tyre, aplikimin e të gjitha masave të nevojshme të kontrollit dhe hulumtimeve diagnostike për parandalimin e futjes së sëmundjeve infektive dhe zoonozave në territorin e Kosovës.
AUV si autoritet shtetëror i Republikës se Kosovës zbaton legjislacionin  në fuqi në lidhje  me ruajtjen e shëndetit publik, sigurisë së ushqimit, si dhe shëndetit dhe mirëqenies se kafshëve. Këtë rol, AUV e kryen duke  zbatuar politikat qeveritare me implementimin e projekteve kapitale  ne këto fusha  duke  organizuar kontrollet zyrtare në kufij dhe brenda territorit të Republikës se Kosovës
Laboratori i Ushqimit dhe Veterinarisë se Kosovës (LUVK)
LUVK kryen analizat e ushqimit me prejardhje shtazore, mbetjeve në ushqim dhe ushqimit te kafshëve ,monitoron dhe diagnostifikon  sëmundjet e kafshëve, me qëllim të ruajtjes së shëndetit  të kafshëve , shëndetit publik dhe  sigurisë ushqimore.
LUVK bën monitorimin e sëmundjeve zoonotike ne Kosovë kryhen nëpërmes analizave të sëmundjeve të shpendëve ,bletëve dhe kafshëve te egra si dhe  analizat e monitorimit të sëmundjeve si: Bruceloza, Leukoza, Gripi i Shpezëve,Sallmonelloze, IBR, BVD, etj
Shëndeti i Kafshëve
Departamenti i shëndetit të kafshëve të AUV-së kryesisht merret me ruajtjen e shëndetit të kafshëve dhe njëkohësisht me ruajtjen e shëndetit publik në tërë territorin e Republikës së Kosovës duke u bazuar ne Ligjin e Veterinarisë 21/2004 dhe Udhëzimet Administrative për preventiven, kontrollin dhe eradikimin e sëmundjeve te kafshëve.
Jennie (singer)
Jennie Kim (koreanisht: 김제니; e lindur më 16 janar 1996), e njohur më mirë nga emri artistik Jennie, është një repere dhe këngëtare e Koresë së Jugut. E lindur dhe e rritur në Korenë e Jugut, Jennie studioi në Zelandën e Re për pesë vjet përpara se të kthehej në Korenë e Jugut në vitin 2010. Ajo debutoi si anëtare e grupit të vajzave Blackpink të formuar nga YG Entertainment, në gusht 2016. Në nëntor 2018, Jennie bëri debutimin e saj si artiste solo me këngën "Solo". Kënga ishte e suksesshme komerciale, duke kryesuar si në Gaon Digital Chart ashtu edhe në tabelën e këngëve dixhitale botërore të Billboard. Në vitin 2023, ajo do të bëjë debutimin e saj si aktrim në serialin HBO The Idol, me emrin skenik Jennie Ruby Jane.
Jeta e hershme
Jeta e hershme Jennie Kim lindi në Cheongdam-dong, Gangnam-gu, Seoul më 16 janar 1996, si një fëmijë i vetëm. Ajo fillimisht ndoqi shkollën fillore Cheongdam në Seul përpara se të transferohej në Zelandën e Re. Kur ishte tetë vjeç, ajo shkoi në një udhëtim me familjen e saj në Australi dhe Zelandën e Re. Kur nëna e saj e pyeti nëse i pëlqente Zelanda e Re dhe dëshironte të qëndronte, Jennie u përgjigj "po"; një vit më vonë, ajo u dërgua për të studiuar në Waikowhai Intermediate School në Auckland dhe jetoi me një familje që qëndronte në shtëpi. Jennie foli për përvojën e saj në mësimin e një gjuhe të re në dokumentarin MBC English, Must Change to Survive (2006). Gjatë viteve të adoleshencës, ajo ëndërroi të bëhej balerin. Pas përfundimit të shkollës së mesme, ajo u regjistrua në ACG Parnell College.
Librat e babait
Librat e babait, roman me autor Luan Starova. Botuar në Shkup nga "Flaka", në vitin 1995. Libri ka 183 faqe.
Stasi
Ministria e Sigurimit të Shtetit, e njohur zakonisht si Stasi ( Gjermanisht: [ˈʃtaːziː] ; Shqip: Stasi ose Shtazi, ishte shërbimi shtetëror i sigurimit të Gjermanisë Lindore nga viti 1950 deri në 1990.
Lista e tempujve hindu në Pakistan
Kjo është një listë e tempujve hindu në Pakistan, e renditur sipas njësisë administrative.
Stasi
Funksioni i Stasit ishte i ngjashëm me atë të KGB-së, duke shërbyer si një mjet për të ruajtur pushtetin shtetëror, me fjalë të tjera, "Mburoja dhe shpata e Partisë" ( Schild und Schwert der Partei ). Kjo u realizua kryesisht nëpërmjet përdorimit të një rrjeti informatorësh civilë. Kjo organizatë kontribuoi në arrestimin e rreth 250,000 njerëzve në Gjermaninë Lindore.
Stasi gjithashtu kryente spiunazh dhe operacione të tjera klandestine jashtë vendit nëpërmjet shërbimit të inteligjencës së huaj vartëse, Zyrës së Zbulimit ose Zyrës Qendrore A ( Hauptverwaltung Aufklärung ). Stasi gjithashtu mbante kontakte dhe herë pas here bashkëpunonte me terroristë nga Gjermania Perëndimore.
Stasi kishte selinë në Berlinin Lindor, me një kompleks të gjerë në Berlin-Lichtenberg dhe disa objekte më të vogla në të gjithë qytetin. Erich Mielke ishte shefi më jetëgjatë i Stasit, në pushtet për 32 nga 40 vitet e ekzistencës së RDGJ. HVA ( Hauptverwaltung Aufklärung ), nën Markus Wolf, fitoi reputacionin si një nga agjencitë më efektive të inteligjencës gjatë Luftës së Ftohtë.
Pas bashkimit të Gjermanive, shumë zyrtarë u ndoqën penalisht për krimet e tyre  dhe dosjet e vëzhgimit që Stasi kishte mbajtur për miliona gjermano-lindorë u shklasifikuan, në mënyrë që të gjithë qytetarët të mund të kontrollonin dosjet e tyre personale sipas kërkesës. Dosjet u mbajtën nga Agjencia e Regjistrimeve të Stasit deri në qershor 2021, kur u bënë pjesë e Arkivit Federal Gjerman.
Krijimi
djathtas|parapamje|263x263px| Versioni i parë Stasi u themelua më 8 shkurt 1950. Wilhelm Zaisser ishte ministri i parë i Sigurimit të Shtetit të Republikës Demokratike Gjermane, dhe Erich Mielke ishte zëvendësi i tij. Zaisser u përpoq të shkarkonte Sekretarin e Përgjithshëm të SED Walter Ulbricht pas kryengritjes së qershorit 1953, por u hoq nga Ulbricht dhe u zëvendësua me Ernst Wollweber më pas. Pas kryengritjes së qershorit 1953, Byroja politike vendosi ta zvogëlojë aparatin në një sekretariat shtetëror dhe ta përfshijë atë nën Ministrinë e Brendshme nën udhëheqjen e Willi Stoph. Ministri i Sigurimit të Shtetit u bë njëkohësisht Sekretar i Sigurimit të Shtetit. Stasi e mbajti këtë status deri në nëntor 1955, kur u rikthye në një ministri. Wollweber dha dorëheqjen në 1957 pas përplasjeve me Ulbricht dhe Erich Honecker, dhe u pasua nga zëvendësi i tij, Erich Mielke.
Në vitin 1957, Markus Wolf u caktua kreu i Hauptverwaltung Aufklärung (HVA) (Administrata kryesore e zbulimit), seksioni i inteligjencës së huaj të Stasit. Si shef i inteligjencës, Wolf arriti sukses të madh në depërtimin e spiunëve në qarqet qeveritare, politike dhe të biznesit të Gjermanisë Perëndimore. Rasti më me ndikim ishte ai i Günter Guillaume, i cili çoi në rënien e kancelarit të Gjermanisë Perëndimore Willy Brandt në maj 1974. Në vitin 1986, Wolf doli në pension dhe u pasua nga Werner Grossmann.
Personeli dhe rekrutimi
Deri në vitin 1995, ishin identifikuar rreth 174,000 informatorë <i id="mwmA">inoffizielle Mitarbeiter</i> (IM) (shqip. bashkëpunues jozyrtarë) të Stasit, pothuajse 2.5% e popullsisë së Gjermanisë Lindore midis moshës 18 dhe 60 vjeç. 10,000 IM ishin nën 18 vjeç. Sipas një interviste me Joachim Gauck, mund të ketë pasur deri në 500,000 informatorë. Një ish-kolonel i Stasit, i cili shërbente në drejtorinë e kundërzbulimit, vlerësoi se shifra mund të shkonte deri në 2 milionë nëse përfshiheshin informatorët e rastësishëm.
Infiltrimi
djathtas|parapamje| Hyrja kryesore në selinë e Stasit në Berlin Oficerë me kohë të plotë u caktuan në të gjitha impiantet kryesore industriale (shkalla e çdo mbikëqyrjeje varej kryesisht nga vlera e një produkti për ekonominë) dhe një qiramarrës në çdo ndërtesë apartamentesh u caktua si një mbikëqyrës që i raportonte një përfaqësuesi të zonës Volkspolizei (Vopo). Spiunët raportonin çdo të afërm apo mik që qëndronte natën në banesën e tjetrit. Në muret e apartamenteve dhe dhomave të të hoteleve hapeshin vrima të vogla përmes të cilave agjentët e Stasit filmonin qytetarët me videokamera speciale. Shkollat, universitetet dhe spitalet u infiltruan gjerësisht, ashtu si edhe organizatat, si klubet kompjuterike ku adoleshentët shkëmbenin video lojëra perëndimore.
Ngritja e një shteti : politika e jashtme e Kosovës
Ngritja e një shteti : politika e jashtme e Kosovës libër me autor Enver Hoxhaj dhe Artan Puto (red.). Botuar në Tiranë nga "Dudaj", në vitin 2016. Faqe 434.
Stasi
Infiltrimi
Stasi kishte kategorizime formale për çdo lloj informatori dhe kishte udhëzime zyrtare se si të nxirrte informacione dhe të kontrollonte ata me të cilët binin në kontakt. Rolet e informatorëve varionin nga ata tashmë të përfshirë në një farë mënyre në sigurinë e shtetit (si policia dhe shërbimet e armatosura) deri te ata që vepronin brenda disa lëvizjeve disidente (siç janë artet dhe Kisha Protestante ). Informacioni i mbledhur për grupet e fundit është përdorur shpesh për të ndarë ose diskredituar anëtarët. Stasi sigurohej që informatorët të ndiheshin të rëndësishëm, duke pasur stimuj materialë ose shoqërorë dhe ishin të mbushur me një ndjenjë aventure, dhe vetëm rreth 7.7%, sipas shifrave zyrtare, u detyruan të bashkëpunonin. Një pjesë e konsiderueshme e atyre që spiunuan ishin anëtarë të SED. Përdorimi i ndonjë forme shantazhi nuk ishte i pazakontë. Një numër i madh informatorësh të Stasit ishin shoferë të tramvajëve, pastrues, mjekë, infermierë dhe mësues. Mielke besonte se informatorët më të mirë ishin ata, puna e të cilëve përfshinte kontakte të shpeshta me publikun.
Radhët e Stasit u shtuan ndjeshëm pasi vendet e Bllokut Lindor nënshkruan marrëveshjet e Helsinkit të vitit 1975, të cilat udhëheqësi i RDGJ-së Erich Honecker i konsideronte si një kërcënim të rëndë për regjimin e tij, sepse ato përmbanin gjuhë që i detyronte nënshkruesit që të respektonin "të drejtat e njeriut dhe liritë themelore, duke përfshirë lirinë e mendimit, ndërgjegjes, fesë dhe bindjes”. Numri i bashkëpunëtorëve arriti kulmin në rreth 180,000 në atë vit, duke u rritur ngadalë nga 20,000 në 30,000 në fillim të viteve 1950 dhe duke arritur në 100,000 për herë të parë në 1968, si përgjigje ndaj Ostpolitik dhe protestave në mbarë botën . Stasi veproi gjithashtu si një përfaqësues i KGB-së për të kryer aktivitete në vende të tjera të Bllokut Lindor, si Polonia, ku sovjetikët përçmoheshin.
Stasi depërtoi pothuajse në çdo aspekt të jetës së RDGJ. Në mesin e viteve 1980, një rrjet IM filloi të shtrihet në të dyja shtetet gjermane. Në kohën kur Gjermania Lindore u shëmb në vitin 1989, Stasi punësonte 91,015 punonjës dhe 173,081 informatorë. Rreth një në çdo 63 gjermano-lindorë bashkëpunoi me Stasin. Sipas të paktën një vlerësimi, Stasi i mbajti nën mbikqyrje njerëzit e vetë më shumë se çdo polici sekrete në histori. Stasi punësonte një polic sekret për çdo 166 gjermano-lindorë. Për ta krahasuar, Gestapo vendosi një polic sekret për 2000 njerëz. Sado e kudondodhur të ishte kjo, raporti rritet kur merren nformatorët parasysh: duke llogaritur informatorët me kohë të pjesshme, Stasi kishte një agjent për 6.5 persona. Ky krahasim bëri që gjahtari nazist Simon Wiesenthal ta quante Stasin edhe më shtypëse se Gestapo. Agjentët e Stasit u infiltruan dhe minuan qeverinë dhe agjencitë e spiunazhit të Gjermanisë Perëndimore.
Në disa raste, bashkëshortët madje kanë spiunuar njëri-tjetrin. Një shembull i profilit të lartë për këtë ishte aktivistja e paqes Vera Lengsfeld, burri i së cilës, Knud Wollenberger, ishte një informator i Stasit.
Zersetzung (Shpërbërja)
Stasi perfeksionoi teknikën e ngacmimit psikologjik të armiqve të perceptuar, teknikë e njohur si Zersetzung ( shqiptohet [ʦɛɐ̯ˈzɛtsʊŋ] - një term i huazuar nga kimia që fjalë për fjalë do të thotë " dekompozim ". Në vitet 1970, Stasi vendosi se metodat e persekutimit të hapur, të cilat ishin përdorur deri në atë kohë, si arrestimi dhe tortura, ishin shumë të vrazhda dhe të dukshme. Forma të tilla të shtypjes po shkaktonin një dënim të madh nga shtetet e tjera. U kuptua se ngacmimi psikologjik kishte shumë më pak gjasa të njihej për atë si i tillë, kështu që viktimat e tij dhe mbështetësit e tyre kishin më pak gjasa të provokoheshin në rezistencë aktive ndaj regjimit, duke qenë se ata shpesh nuk do të ishin të vetëdijshëm për burimin e problemeve të tyre. Në këtë mënyrë mund të shmangej edhe dënimi ndërkombëtar. Zersetzung ishte krijuar për të gjurmuar dhe "fikur" armiqtë e perceptuar në mënyrë që ata të humbnin vullnetin për të vazhduar çdo aktivitet "të papërshtatshëm". Kushdo që gjykohej se shfaqte qëndrime të pasakta politike, kulturore ose fetare, mund të shihej si një forcë "armiqësore-negative" dhe të shënjestrohej me metodat Zersetzung. Për këtë arsye anëtarët e Kishës, shkrimtarët, artistët dhe anëtarët e nën-kulturave rinore ishin shpesh viktima të kësaj strategjie. Metodat Zersetzung u aplikuan dhe u zhvilluan më tej në një mënyrë "kreative dhe të diferencuar" bazuar në personin specifik që synohej, dmth. ato u përshtatën bazuar në psikologjinë e objektivit dhe situatën e jetës.
Taktikat e përdorura nën Zersetzung zakonisht përfshinin ndërprerjen e jetës private ose familjare të viktimës. Kjo shpesh përfshinte sulme psikologjike, të tilla si hyrja në shtëpinë e tyre dhe manipulimi i hollë i përmbajtjes, në një formë të ndezjes me gaz, p.sh. lëvizja e mobiljeve, ndryshimi i kohës së alarmit, heqja e fotografive nga muret ose zëvendësimi i një lloj çaji me një tjetër etj. Praktika të tjera përfshinin dëmtimin e pronës, sabotimin e makinës, ndalimin e udhëtimit, sabotimin e karrierës, administrimin e gabuar të trajtimit mjekësor, fushatat e shpifjeve që mund të përfshinin dërgimin e fotografive të falsifikuara dhe kompromentuese ose dokumenteve familjes së viktimës, denoncimin, provokimin, luftën psikologjike, përmbysjen psikologjike, përgjimin e telave, përgjimin me pajisje përgjuese, telefonata misterioze ose dërgesa të panevojshme, duke përfshirë edhe dërgimin e një vibratori te gruaja e objektivit. Rritja e shkallës së papunësisë dhe izolimit social mund të ndodhte dhe shpesh ndodhte për shkak të pasojave negative psikologjike, fizike dhe sociale të të qenit në shënjestër. Zakonisht, viktimat nuk e kishin idenë se Stasi ishte përgjegjës. Shumë mendonin se po humbisnin mendjen, dhe nganjëherë pasojat ishin prishjet mendore dhe vetëvrasja. Ka një debat të vazhdueshëm për sa i përket masës, nëse janë përdorur, që pajisjet e drejtuara dhe të armatosura të energjisë, të tilla si transmetuesit me rreze X, janë përdorur kundër viktimave.
Një përparësi e madhe e ngacmimeve të kryera nën Zersetzung ishte se natyra e tyre relativisht delikate nënkuptonte se ato mund të mohoheshin në mënyrë të besueshme, duke përfshirë edhe qarqet diplomatike. Kjo ishte e rëndësishme duke pasur parasysh se RDGJ-ja po përpiqej të përmirësonte pozitën e saj ndërkombëtare gjatë viteve 1970 dhe 80, veçanërisht në lidhje me Ostpolitikën e kancelarit të Gjermanisë Perëndimore Willy Brandt që përmirësonte masivisht marrëdhëniet midis dy shteteve gjermane. Për këto arsye politike dhe operacionale , Zersetzung u bë metoda kryesore e represionit në RDGJ.
Operacionet ndërkombëtare
Pas ribashkimit të Gjermanisë, zbulimet e aktiviteteve ndërkombëtare të Stasit u publikuan, si trajnimi i tij ushtarak i fraksionit të Ushtrisë së Kuqe të Gjermanisë Perëndimore.
Rënia e Bashkimit Sovjetik
Më 7 nëntor 1989, si përgjigje ndaj ndryshimit të shpejtë të situatës politike dhe shoqërore në RDGJ në fund të vitit 1989, Erich Mielke dha dorëheqjen. Më 17 nëntor 1989, Këshilli i Ministrave ( Ministrirat der DDR) e quajti Stasin Zyra për Sigurinë Kombëtare (Amt für Nationale Sicherheit – AfNS), e cila drejtohej nga gjeneral-leutnant Wolfgang Schwanitz. Më 8 dhjetor 1989, Kryeministri i RDGJ Hans Modrow drejtoi shpërbërjen e AfNS, e cila u konfirmua me një vendim të Ministrit më 14 dhjetor 1989.
Qeveria hoqi dorë nga krijimi i Verfassungsschutz der DDR (një reformim i Stasit) dhe urdhëroi shpërbërjen e menjëhershme të AfNS më 13 janar 1990. Disa funksione të AfNS, të lidhura në mënyrë të arsyeshme me zbatimin e ligjit, iu dorëzuan Ministrisë së Punëve të Brendshme të RDGJ. E njëjta ministri mori gjithashtu kujdestarinë e objekteve të mbetura të AfNS.
Sulmi ndaj selisë së Stasit
parapamje| Qytetarë që protestojnë dhe hyjnë në godinën e Stasit në Berlin; shenja akuzon Stasin dhe SED si diktatorë të ngjashëm me nazistët (1990). Me rënien e RDGJ-së, Stasi u shpërbë. Punonjësit e Stasit filluan të shkatërronin dosjet dhe dokumentet e gjera që mbanin, ose me dorë ose duke përdorur djegie ose grirëse letrash. Kur këto aktivitete u bënë të njohura, para selisë së Stasit filloi një protestë. Mbrëmja e 15 janarit 1990 solli një turmë të madhe të formuar jashtë portave që kërkonte ndalimin e shkatërrimit të dosjeve të ndjeshme. Ndërtesa përmbante të dhëna të shumta dosjesh personale, shumë prej të cilave do të përbënin prova të rëndësishme për dënimin e atyre që kishin kryer krime për interesat e Stasit. Protestuesit vazhduan të rriteshin në numër derisa arritën të mposhtin policinë dhe të hynin në kompleks. Pasi hynë brenda, objektiva specifike të zemërimit të protestuesve ishin portretet e Erich Honeckerit dhe Erich Mielkes, të cilat u shkatërruan, u shkelën ose u dogjën. Disa punonjës të Stasit u hodhën nga dritaret e katit të sipërm dhe u rrahën pasi ranë në rrugët poshtë, por nuk pati të vdekur apo lëndime të rënda. Mes protestuesve ishin edhe ish-bashkëpunëtorë të Stasit që kërkonin të shkatërronin dokumentet inkriminuese.
Polemika e dosjeve të Stasit
Me ribashkimin gjerman më 3 tetor 1990, u themelua një agjenci e re qeveritare, e quajtur Komisioneri Federal për Regjistrimet e Shërbimit të Sigurimit Shtetëror të ish Republikës Demokratike Gjermane ( Der Bundesbeauftragte für die Unterlagen des Staatssicherheitsdienstes der ehemaligen Deutschen Demokratischen Republik), shkurtuar zyrtarisht në "BStU". U debatua se çfarë duhet të ndodhë me dosjet, nëse duhet t'i hapen popullit apo të mbahen të vulosura.
Ata që kundërshtuan hapjen e dosjeve përmendën privatësinë si arsye. Ata mendonin se informacioni në dosje do të çonte në ndjenja negative për ish anëtarët e Stasit dhe, nga ana tjetër, do të shkaktonte dhunë. Pastori Rainer Eppelmann, i cili u bë Ministër i Mbrojtjes dhe Çarmatimit pas marsit 1990, mendoi se liritë e reja politike për ish-anëtarët e Stasit do të rrezikoheshin nga aktet e hakmarrjes. Kryeministri Lothar de Maizière madje shkoi aq larg sa të parashikonte vrasje. Ata argumentuan gjithashtu kundër përdorimit të dosjeve për të kapur ish-anëtarët e Stasi-t dhe për t'i ndjekur penalisht ata, duke argumentuar se jo të gjithë ish-anëtarët ishin kriminelë dhe nuk duhet të dënoheshin vetëm për të qenë anëtarë. Kishte edhe disa që besonin se të gjithë ishin fajtorë për diçka. Peter-Michael Diestel, Ministri i Brendshëm, u shpreh se këto dosje nuk mund të përdoren për të përcaktuar pafajësinë dhe fajin, duke pohuar se "ishin vetëm dy lloje individësh që ishin vërtet të pafajshëm në këtë sistem, i porsalinduri dhe alkoolisti". Të tjerë, si Ministri i Brendshëm i Gjermanisë Perëndimore, Wolfgang Schäuble, besonin në lënien e së kaluarës së Stasit dhe punën për ribashkimin e Gjermanisë.
Ata në anën tjetër të debatit argumentuan se secili duhet të ketë të drejtën të shohë dosjen e tij dhe se dosjet duhet të hapen për të hetuar ish-anëtarët e Stasit dhe për t'i ndjekur penalisht ata, si dhe për t'i penguar ata të mbajnë poste. Hapja e dosjeve do të ndihmonte gjithashtu në zbardhjen e disa prej thashethemeve që qarkullonin në atë kohë. Disa besonin se politikanët e përfshirë në strukturat e Stasit duhet të hetoheshin.
Fati i dosjeve u vendos përfundimisht sipas Traktatit të Unifikimit midis RDGJ dhe Gjermanisë Perëndimore. Ky traktat e çoi më tej ligjin Volkskammer dhe lejoi më shumë qasje dhe përdorim më të madh të dosjeve. Së bashku me vendimin për t'i mbajtur skedarët në një vend qendror në Lindje, ata vendosën gjithashtu se kush mund t'i shikonte dhe t'i përdorte skedarët, duke i lejuar njerëzit të shihnin skedarët e tyre.
Në vitin 1992, pas një vendimi për deklasifikimin nga qeveria gjermane, dosjet e Stasit u hapën, duke i bërë njerëzit të kenë akses në dosjet e tyre. Timothy Garton Ash, një historian anglez, pasi lexoi dosjen e tij, shkroi Dosja: Një histori personale.
Midis 1991 dhe 2011, rreth 2.75 milionë individë, kryesisht qytetarë të RDGJ-së, kërkuan të shihnin dosjet e tyre. Vendimi gjithashtu iu dha njerëzve mundësinë për të bërë një kopje të dokumenteve të tyre. Një tjetër pyetje e rëndësishme ishte se si media mund të përdorte dhe të përfitonte nga dokumentet. U vendos se media mund të merrte dosje për sa kohë ato ishin të anonime dhe nuk përmbanin informacione për individë nën moshën 18 vjeç ose ish-anëtarë të Stasit. Ky vendim jo vetëm që i dha akses në dosje mediave, por edhe shkollave.
Gjurmimi i ish-informatorëve të Stasit me skedarët e rikuperuar
Disa grupe brenda ish-komunitetit Stasi përdorën kërcënime të dhunshme për të trembur gjuetarët e Stasi-t, të cilët po gjurmonin në mënyrë aktive ish-anëtarët. Megjithëse këta gjuetarë ia dolën të identifikonin shumë ish-Stasi, nuk mund të ngriheshin akuza kundër askujt thjesht për faktin se ai ishte anëtar i regjistruar i Stasi-t. Personi në fjalë duhej të kishte marrë pjesë në një veprim të kundërligjshëm. Midis personave të profilit të lartë të arrestuar dhe gjykuar ishin Erich Mielke, Ministri i Tretë i Sigurimit të Shtetit të RDGJ dhe Erich Honecker, kreu i shtetit të RDGJ. Mielke u dënua me gjashtë vjet burg për vrasjen e dy policëve në vitin 1931. Honecker u akuzua për autorizimin e vrasjes së të arratisurve të mundshëm përgjatë kufirit lindje-perëndim dhe Murit të Berlinit. Gjatë gjykimit të tij, ai iu nënshtrua trajtimit të kancerit. Duke iu afruar vdekjes, Honecker u lejua të kalonte vitet e tij të fundit si njeri i lirë. Ai vdiq në Kili në maj 1994.
Rimbledhja e skedarëve të shkatërruar
Rimbledhja e skedarëve të shkatërruar ka qenë relativisht e lehtë për shkak të sasisë së arkivave dhe dështimit të makinerive grirëse (në disa raste, "copëtim" nënkuptonte grisjen e faqeve dysh me dorë, duke i bërë dokumentet lehtësisht të rikuperueshme). Në vitin 1995, BStU filloi rimontimin e dokumenteve të copëtuara; 13 vjet më vonë, tre duzina arkivistësh të porositur për projektet kishin rimontuar vetëm 327 çanta. Rikuperimi i të dhënave me ndihmën e kompjuterit tani po përdoret për të ribashkuar 16,000 çantat e mbetura – që përfaqësojnë rreth 45 milionë faqe. Vlerësohet se detyra mund të kërkojë 30 milionë dollarë për të përfunduar.
CIA mori disa të dhëna të Stasit gjatë grabitjes së arkivave të Stasit. Gjermania kërkoi kthimin e tyre dhe mori disa në prill 2000. Shihni gjithashtu skedarët Rosenholz.
Rekrutimi nga kompanitë ruse
Agjenti i dikurshëm i Stasit Matthias Warnig (emri i koduar "Arthur") është aktualisht kryetari i Nord Stream. Investigimet kanë zbardhur se disa menaxherë kyç të Gazprom Germania janë agjentë të dikurshëm të Stasit.
Lobimi
Oficerët e dikurshëm të Stasit vazhdojnë të jenë aktivë nëpërmjet Gesellschaft zur Rechtlichen und Humanitären Unterstützung (GRH, Shoqëria për Mbështetje Ligjore dhe Humanitare). Ish-Oficerët e gradave të larta dhe ish-punonjësit e Stasit ,duke përfshirë drejtorin e fundit, Wolfgang Schwanitz, përbëjnë shumicën e anëtarëve, dhe merr mbështetje nga Partia Komuniste Gjermane, mes të tjerave.
Nxitja për themelimin e GRH ndodhi prej akuzave kriminale të bëra në drejtim të Stasit në fillimvitet 90'. GRH-ja duke i mohuar akuzat si 'drejtësia e fituesit', bëri thirrje që ato të hidheshin poshtë. Në ditët e sotme grupi jep një alternativë, në mos një zë utopik, në debatin publik mbi trashëgiminë e RDGJ-së. Ai bën thirrje për mbylljen e Memorialit Berlin-Hohenschönhausen dhe ndodh të ketë një prani të konsiderueshme në shërbimet përkujtimore dhe ngjarjet publike. Në Mars 2006 në Berlin, anëtarët e GRH-së ndërprenë një ngjarje të muzeut; një skandal politik ndodhi kur Ministri i Kulturës së Berlinit refuzoi të përballej me ta.
Prapa skenave, GRH-ja lobon njerëz dhe institucione të cilat promovojnë pikëpamje të ndryshme. Për shembull, në Mars 2006, Ministri i Kulturës së Berlinit mori një letër nga një anëtar i GRH-së dhe ish-oficer i Stasit në të cilën sulmohej muzeu si promovues "mashtrimeve, acarimeve anti-komuniste dhe terrorit psikologjik ndaj të miturve". Letra të ngjashme janë marrë edhe nga shkollat që kanë menduar të organizojnë ekskursione në muze.
Romani simbolist i Kosovës
Romani simbolist i Kosovës : (Anton Pashku, Sabri Hamiti dhe Zejnullah Rrahmani) libër me autor Muhamed Çitaku dhe Klara Kodra (rec.), Shaban Sinani (rec.). Botuar në Tiranë nga Botimet Albanologjike, në vitin 2015. Faqe 564.
Atdheu im Torzo
Atdheu im Torzo, libër me autor Rexhep Ferri. Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1998. Libri ka 127 faqe.
Pernant
Pernant është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Pernant ka një popullsi prej 691 banorë dhe sipërfaqe 9.83 km², me një dendësi prej 70 banor/km².
Henry Percell
Jeta e hershme
Purcell lindi në St Ann's Lane, Old Pye Street, Westminster - zona e Londrës e njohur më vonë si Acre Devil's - në 1659. Henry Purcell Senior,vëllai më i madh i të cilit, Thomas Purcell, (vdiq 1682) ishte një muzikant, ishte një zotëri i Chapel Royal dhe këndoi në kurorëzimin e mbretit Charles II të Anglisë. Henry i moshuari kishte tre djem: Edward, Henry dhe Daniel. Daniel Purcell, më i ri nga vëllezërit, ishte gjithashtu një kompozitor pjellor që shkroi muzikën për pjesën më të madhe të aktit përfundimtar të Mbretëreshës Indiane pas vdekjes së Henry Purcell. Familja e Henry Purcell jetoi vetëm disa qindra metra në perëndim të Westminster Abbey nga 1659 e tutje.
Kariera
Purcell thuhet se ka qenë duke kompozuar në moshën nëntë vjeç, por vepra më e hershme që mund të identifikohet me siguri si e tij është një ode për ditëlindjen e Mbretit, shkruar në 1670. [8] (Datat për kompozimet e tij janë shpesh të pasigurta, megjithë hulumtimet e konsiderueshme.) Supozohet se kënga me tre pjesë tiraninë e ëmbël, unë tani dorëheqja u shkrua nga ai si fëmijë. Pas vdekjes së Humfrey, Purcell vazhdoi studimet nën Dr John Blow. Ai ndoqi shkollën Westminster dhe në 1676 u emërua kopjues në Westminster Abbey. [2] Zoti himni më i hershëm i Henry Purcell, i cili mund të tregojë u krijua në 1678. isshtë një psalm që është përshkruar për Ditën e Krishtëlindjes dhe gjithashtu që duhet të lexohet në namazin e mëngjesit në ditën e katërt të muajit. [9]
Më 1679, ai shkroi këngë për Choice Ayres të John Playford, Këngët dhe Dialogët dhe një himn, emri i të cilit nuk dihet, për Chapel Royal. Nga një letër e shkruar e shkruar nga Thomas Purcell mësojmë se kjo himn ishte hartuar për zërin jashtëzakonisht të mirë të Rev. Gjon Gostling, më pas në Canterbury, por më pas një zotëri i Kapelës së Tij të Madhërishëm. Purcell shkroi disa himne në periudha të ndryshme për zërin e jashtëzakonshëm basso profondo të Gostlingut, i cili dihet që ka pasur një sërë të paktën dy oktave të plota, nga D poshtë stafit të basit deri te D sipër tij. Datat e shumë pak prej këtyre përbërjeve të shenjta janë të njohura; mbase shembulli më i dukshëm është himni Ata që zbresin në det me anije. Në shenjë mirënjohjeje për ikjen providenciale të mbretit Charles II nga anija, Gostling, i cili kishte qenë i ahengut mbretëror, bashkoi disa vargje nga Psalmet në formën e një himni dhe i kërkoi Purcell që t'i vinte ato në muzikë. Puna sfiduese hapet me një fragment i cili përshkon shtrirjen e plotë të shtrirjes së Gostlingut, duke filluar në D sipërm dhe duke zbritur dy oktava në pjesën e poshtme. [2]
Më 1679, Blow, i cili ishte emëruar organizator i Westminster Abbey 10 vjet më parë, dha dorëheqjen nga zyra e tij në favor të Purcell. [10] Purcell tani iu përkushtua pothuajse tërësisht në përbërjen e muzikës së shenjtë, dhe për gjashtë vjet ndërpreu lidhjen e tij me teatrin. Sidoqoftë, gjatë pjesës së parë të vitit, me siguri përpara se të merrte detyrën e tij të re, ai kishte prodhuar dy vepra të rëndësishme për skenën, muzikën për Theodosiusin e Nathaniel Lee dhe Gruajën e Vërtetë të Thomas d'Urfey. [10] Midis 1680 dhe 1688 Purcell shkroi muzikë për shtatë shfaqje. [11] Përbërja e operës së tij të dhomës Dido dhe Enea, e cila formon një pikë referimi shumë të rëndësishme në historinë e muzikës dramatike angleze, i është atribuar kësaj periudhe, dhe prodhimi i saj i hershëm mund të ketë parathënë edhe atë të dokumentuar të 1689. [10] Itshtë shkruar për një libretto të mobiluar nga Nahum Tate, dhe interpretuar në vitin 1689 në bashkëpunim me Josias Prift, një mjeshtër vallëzimi dhe koreograf për Teatrin e Kopshtit Dorset. Gruaja e Priftit mbajti një shkollë për konvikt për gratë e reja, së pari në Leicester Fields dhe më pas në Chelsea, ku u operua. [12] Herë pas here konsiderohet opera e parë e mirëfilltë angleze, megjithëse ai titull i jepet zakonisht Venusit të Blow dhe Adonis: si në veprën e Blow, aksioni nuk përparon në dialogun e folur, por në recitativin e stilit italian. Do punë shkon në më pak se një orë. Në atë kohë, Dido dhe Enea nuk e gjetën kurrë rrugën për në teatër, megjithëse duket se ka qenë shumë i njohur në qarqet private. Besohet se është kopjuar gjerësisht, por vetëm një këngë ishte shtypur nga e veja e Purcell në Orpheus Britannicus, dhe vepra e plotë mbeti në dorëshkrim deri në vitin 1840, kur u shtyp nga Shoqëria Antikuariane Muzikore nën redaksinë e Sir George Macfarren. [ 2] Përbërja e Dido dhe Eneas i dha Purcell mundësinë e tij të parë për të shkruar një mjedis të qëndrueshëm muzikor të një teksti dramatik. Ishte mundësia e tij e vetme për të kompozuar një vepër në të cilën muzika mbante gjithë dramën. [11] Historia e Dido dhe Eneas rrjedh nga burimi origjinal në epikën e Virgilit Eneid. [13]
Menjëherë pas martesës së Purcell, në 1682, me vdekjen e Edward Lowe, ai u emërua organist i Chapel Royal, një zyrë që ai ishte në gjendje të mbante njëkohësisht me pozicionin e tij në Westminster Abbey. [14] Djali i tij i madh lindi në të njëjtin vit, por ai ishte jetëshkurtër. [15] Përbërja e tij e parë e shtypur, Dymbëdhjetë Sonatas, u botua në 1683. [16] [17] Për disa vjet pas kësaj, ai ishte i zënë me prodhimin e muzikës së shenjtë, odes drejtuar familjes mbret dhe mbretëror, dhe vepra të tjera të ngjashme. [18] [19] Më 1685, ai shkroi dy himnet e tij më të mira, unë u gëzova dhe zemra ime po tregon, për kurorëzimin e mbretit James II. [14] Më 1690 ai kompozoi një përbërje të odezës së ditëlindjes për Mbretëreshën Mari, Arise, muzën time [20] dhe katër vjet më vonë shkroi një nga veprat e tij më të hollësishme, të rëndësishme dhe madhështore - një mjedis për një tjetër ode të ditëlindjes për Mbretëreshën, shkruar nga Nahum Tate, me titull Ejani Bijtë e Artit.
VDEKJA
Purcell vdiq në 1695 në shtëpinë e tij në Marsham Street, [30] në kulmin e karrierës së tij. Ai besohet të ketë qenë 35 ose 36 vjeç në atë kohë. Shkaku i vdekjes së tij është i paqartë: një teori është se ai kapi një të ftohtë pasi u kthye në shtëpi vonë nga teatri një natë për të zbuluar se gruaja e tij e kishte mbyllur jashtë. Një tjetër është se ai iu nënshtrua tuberkulozit. [31] Fillimi i testamentit të Purcellit lexon:
Në emër të Zotit Amen. Unë, Henry Purcell, nga Qyteti i Westminster, zotëri, duke qenë i sëmurë rrezikshëm për sa i përket konstituimit të trupit tim, por me mend dhe memorje të mirë dhe të përsosur (faleminderit Zotit) bëjmë me këto dhurata të publikojë dhe shpall këtë si të fundit Vullneti dhe Testamenti. Dhe unë i jap dhe i dhuroj asaj bashkëshorten time të dashur, Frances Purcell, të gjitha pasuritë e mia si të vërteta dhe personale të asaj që natyra dhe lloji qetëson ... [32]
Purcell është varrosur ngjitur me organin në Westminster Abbey. Muzika që ai kishte kompozuar më parë për varrosjen e Mbretëreshës Mari u interpretua gjithashtu gjatë funeralit të tij. Purcell u pikëllua në mënyrë universale si "një mjeshtër shumë i madh i muzikës". Pas vdekjes së tij, zyrtarët në Westminster e nderuan atë duke votuar unanimisht që ai të varroset pa shpenzime në rreshtin verior të Abbey. [33] Në epitafin e tij thuhet: "Këtu lindi Henry Purcell Esq., I cili u largua nga kjo jetë dhe është zhdukur në atë Vend të Bekuar, ku vetëm harmonia e Tij mund të tejkalohet." [34]
Purcell lindi gjashtë fëmijë nga gruaja e tij Frances, katër prej të cilëve vdiqën në foshnjëri. Gruaja e tij, si dhe djali i tij Edward (1689-1740) dhe vajza Frances, mbijetuan prej tij. [10] Gruaja e tij Frances vdiq në 1706, pasi kishte botuar një numër veprash të burrit të saj, duke përfshirë koleksionin tani të famshëm të quajtur Orpheus Britannicus, [2] në dy vëllime, të shtypura në 1698 dhe 1702, përkatësisht. Edward u emërua organizator i St Clement's, Eastcheap, Londër, në 1711 dhe u pasua nga djali i tij Edward Henry Purcell (vdiq 1765). Të dy burrat u varrosën në Shën Klementin afër galerisë së organeve.
Lista e kompozimeve nga Henry Purcell
Purcell punoi në shumë zhanre, të dyja në vepra të lidhura ngushtë me gjykatën, siç është kënga simfonike, me Chapel Royal, siç janë himni simfonik dhe teatri. [35]
Ndër veprat më të spikatura të Purcell janë opera e tij Dido dhe Enea (1688), Dioqlesiani i tij gjysëm opera (1690), Mbreti Arthur (1691), Fairy-Queen (1692) dhe Timon i Athinës (1695), si dhe kompozimet Hail! Bright Cecilia (1692), Come Ye Sons of Art (1694) dhe Dënimet Funeral dhe Muzikë për Funeralin e Mbretëreshës Mari (1695).
Ndikimi dhe reputacioni
"Lulëzimi i barokut anglez", skulpturë përkujtimore bronzi nga Glynn Williams në një park të vogël në Victoria St, Westminster.
Pas vdekjes së tij, Purcell u nderua nga shumë bashkëkohës të tij, përfshirë mikun e tij të vjetër John Blow, i cili shkroi një Ode, në Vdekjen e Z. Henry Purcell (Shënoni se si kënga dhe linnet këndojnë) me tekstin nga bashkëpunëtori i tij i vjetër, John Dryden. Vendosja e William Croft 1724 për Shërbimin e Varrimit, u shkrua në stilin e "Mjeshtrit të madh". Croft ruajti vendosjen e Purcell të "Ti e di Zotin" (Z 58) në shërbimin e tij, për arsye "të dukshme për çdo artist"; që atëherë është kënduar në çdo varrosje të shtetit britanik. [36] Kohët e fundit, poeti anglez Gerard Manley Hopkins shkroi një sonet të famshëm të titulluar thjesht "Henry Purcell", me një lexim në shënim: "Poeti i uron mirë gjenialitetit hyjnor të Purcell dhe e lavdëron atë që, ndërsa muzikantët e tjerë u kanë dhënë shprehje humorit. për mendjen e njeriut, ai përtej kësaj ka shqiptuar në shënime shumë llojin dhe llojet e njeriut ashtu siç janë krijuar si tek ai ashtu edhe te të gjithë njerëzit ”.
Purcell gjithashtu pati një ndikim të fortë në kompozitorët e rilindjes muzikore angleze të fillimit të shekullit të 20-të, më së shumti Benjamin Britten, i cili rregulloi shumë nga veprat vokale të Purcells për zë (t) dhe piano në Britan's Purcell Realizations, përfshirë këtu nga Dido dhe Enea, etj. dhe të cilit Udhëzuesi i të Rinjve për Orkestrën është i bazuar në një temë nga Abdelazar i Purcell. Stilistikisht, aria "Unë e di një bankë" nga opera e Britten A Dream Midsummer Night është frymëzuar qartë nga aria e Purcell "Sweeter than Roses", e cila Purcell fillimisht shkruajti si pjesë e muzikës incidentale për Pausanias të Richard Norton, tradhtarit të vendit të Tij.
Një Klub Purcell u themelua në Londër në 1836 për promovimin e performancës së muzikës së tij, por u shpërnda në 1863. Në 1876 u themelua një shoqëri Purcell, e cila botoi edicione të reja të veprave të tij. [2] Ashtë krijuar një Klub Purcell i ditëve moderne, dhe ofron turne të drejtuar dhe koncerte në mbështetje të Westminster Abbey.
Aq e fortë ishte reputacioni i tij sa që një procesor popullor dasme i atribuohej gabimisht Purcell për shumë vite. I ashtuquajturi Vullnetar i Trumpet i Purcell-it u shkrua në të vërtetë rreth vitit 1700 nga një kompozitor britanik i quajtur Jeremiah Clarke si Marshi i Princit të Danimarkës.
Michael Nyman, me kërkesë të regjisorit, ndërtoi rezultatin e filmit të Peter Greenaway, 1982, Kontrata e Draughtsman, në ostinati nga Purcell nga burime të ndryshme, një i keqinterbuar. Ai e kreditoi Purcell si një "konsulent muzikor". Një tjetër nga ostinati i Purcell, Aria Genius i Ftohtë nga Mbreti Arthur, u përdor në Memorialin e Nyman. [38]
Duke punuar me komision nga Orkestra e Dhomës së Shën Palit, kompozitori Charles Wuorinen krijoi një Suite prej 80 minutash nga "Arti Magjik", duke marrë pjesë të punimeve të Purcell dhe më pas rregullimin, transkriptimin, shtimin e pjesëve, krijimin e tranzicioneve dhe prezantimeve, dhe më pas ndërhyrjen njëra punon me një tjetër.
Në kulturën popullore
Muzika e Purcell u shfaq gjerësisht si muzikë në sfond në çmimin Akademik duke fituar filmin 1979 Kramer vs Kramer, me një tingull zanor në CBS Masterworks Records.
Në shekullin XXI, fonogrami i versionit filmik 2005 të Krenarisë dhe Paragjykimeve paraqet një valle të titulluar "Një kartolinë për Henry Purcell". Ky është një version i kompozitorit Dario Marianelli me temë Abdelazar të Purcell. Në filmin në gjuhën gjermane 2004, Rënia, muzika e Vajtimit të Didos përdoret vazhdimisht pasi fundi i Rajhut të Tretë arrin kulmin. Filmi i Moonrise Kingdom i vitit 2012 përmban versionin e Benjamin Britten të Rondeau në Purelin e Abdelazar të krijuar për Udhëzimin e tij për The Young Young's Orchestra në 1946. Në vitin 2013, Pet Shop Boys publikuan single-in e tyre "Love Is a Bourgeois Construct" duke përfshirë një nga të njëjtat basa tokësore nga King Arthur të përdorur nga Nyman në rezultatin e tij të Kontratës Draughtsman. Swain "në CD-në e saj" Lumi më i gjatë. "[43]
Filmi i vitit 1995, Anglia, Anglia ime tregon historinë e një aktori që është vetë duke shkruar një dramë për jetën dhe muzikën e Purcell, dhe paraqet shumë nga kompozimet e tij.
__INDEX__
Latoue
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Latoue (Ocitanisht: Era Toa ; Shqip: Eratoa)është një fshat dhe komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore. Njihet më së shumti për kalanë e cila dominon pamjen e fshatit.
Pamjet
Kështjella e Eratoas është një kështjellë e ndërtuar për herë të parë në shekullin e 12-të, me shtesa dhe ndryshime të mëdha në shekujt 13, 16 dhe 18. Në pronësi private, është renditur në vitin 1979 si vend historik nga Ministria Franceze e Kulturës.
Lécussan
Lécussan (Ocitanisht: Lecuçan ; Shqip: Lëkursan ) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore. Me një sipërfaqe prej 7.43 kilometrash katrorë në vitin 2020 kishte një popullsi prej 284 banorësh.
Didi Biçaku
Hedije Biçaku Maliqi (lindur më 23 maj 1924) është një historiane dhe partizane shqiptare që i mbijetoi Masakrës së 1951 në Shqipëri.
Kisha e Gjithë Shenjtorëve e Garnizonit të Lucknowt
Kisha e Gjithë Shenjtorëve e Garnizonit të Lucknowt është një ndërtesë historike e vendosur në zonën e kazermës në rrugën Mahatma Gandi 209, të qyteti të Lucknowt në Indi. Kjo kishë ka një kapacitet më të madh se kishat e tjera në Lucknow.
Didi Biçaku
Fëmijëria
Biçaku lindi në maj të vitit 1924 në Elbasan. Së bashku me motrën e saj të madhe, Semije Sejdini, vajza e Qani Biçakut, mbesa e Aqif Pashë Elbasanit, të dyja ndoqën “ Institutin Pedagogjik Nëna Mbretëreshë ”. Ata ishin vetëm dy motra pasi babai i tyre u fut në burg nga xhonturqit sepse merrej me çështjen kombëtare dhe mbrojtjen e gjuhës shqipe. Aty u sëmur dhe vdiq duke lënë vajzat jetimë. Ndonëse vinin nga familja më e njohur atdhetare dhe fisnike, dy motrat silleshin njësoj si vajzat e tjera. Gjatë kohës së mësimeve Didi merrej edhe me sport duke rrëshqitur me patina nëpër rrugët e Tiranës.
Kisha e Gjithë Shenjtorëve e Garnizonit të Lucknowt
Historia
Kjo kishë u ndërtua në vitin 1860, por në atë kohë ishte një ndërtesë e vogël krahasuar me arkitekturën e tanishme. Me kalimin e kohës, pasi kazerma e Lucknowt filloi të zgjerohej, numri i trupave u rrit dhe kisha u zgjerua për të plotësuar nevojat e tyre. Në vitin 1908 u vendos se ishte tepër e nevojshme një kishë më e madhe. Pasi kisha e re u rikonstruktua, ajo u ripagëzua me emrin Kisha e Gjithë Shenjtorëve e Garnizonit. Kjo ishte kisha e parë anglikane që u ndërtua në rajon. Ajo u projektua në vitin 1908 nga një inxhinier britanik i quajtur Jones Ransom, që kishte bërë gjithashtu edhe projektin për Saint Mungo’s Church of Scotland në kazermën e Lucknowt. Kur ai u rikthye në Angli, puna u përfundua nga Frank Lishman nën mbikëqyrjen e arkitektit John Baggs. Në derën kryesore të kishës një mesazh që përshëndet të gjithë vizitorët me gërma të skalitura në gur me shprehjen: “Whosoever thou art that enterest this church, leave it not without one Prayer to God for thyself, for those who minister, and for those who worship here.” Gjatë sundimit britanik, lutjet e të djelës ndiqeshin nga shumë njerëz, por tani kisha është duke e humbur dalngadalë shkëlqimin e saj. Përveç festave, tani jo më shumë se 50 njerëz i ndjekin lutjet e të djelës.
Arkitektura
Kostua tërësore e ndërtimit të kësaj kishe ishte 91,000 rupi. Arkitektura mbresëlënëse e kësaj kishe është frymëzuar nga Magdalene College në Oxford, prej nga janë marrë mjaft elemente të dizajnit ashtu si dhe elemente të tjera të marra nga Ransome në skicat dhe dizajnet e një reviste arkitekturore. Kisha u projektua në një dizajnë që konsiderohej ‘’modern’’ për kohën. Sipër derës kryesore të të vendosur në perëndim, është një kullë e lartë që bujt kambanën e kishës. Projekti kryesor i kishës u përgatit nga Jones Ransom, Arkitekti këshilltar i Qeverisë së Indisë, por pasi ai u zhvendos për në Angli, inxhinierët pasues bënë pak ndryshime në projekt. Kull u ndërtua pak më e ulët se sa projekti fillestar dhe muret anësore u reduktuan gjithashtu në trashësi dhe lartësi, kështu që u arrit të bëheshin disa kursime. Katërkëndëshi i kishës është gjithashtu mjaft i madh dhe ka zona ulëse të bëra të trasha. Karakteristika e shquar e këtyre ulëseve është se çdo bankë ka një nike për të mbajtur armët në pjesën e lartë mbrapa. Kjo me gjasa u bë në mënyrë që çdo ushtar që ishte në detyrë ose ishte duke u kthyer për të marrë pjesë në lutje, bashkë me armët e tij. Një tjetër arsye mund të jetë se gjatë kryengritjes së vitit 1857, kryengritësit kishin hyrë në kisha për të sulmuar britanikët dhe shumë oficerë kishin humbur jetën, kështu që u mundësuar që të mbaheshin armët në kishë gjatë lutjeve. Në këndin veri-perëndimor të kishës, rreth 4.6-6.1 metra larg, është një gur mbi të cilin është shkruar në anglisht se altari i kishës së ndërtuar në vitin 1860 ishte në këtë vend. Kjo provon faktin se kisha e re është vendosur pak më në jug-lindje se kisha e vjetër.
Didi Biçaku
Arsimi
Pasi mbaroi shkollën në vitin 1947, Didi u emërua mësues në fshatin Paftal të Beratit. Një orë mësimore me studentë hapet edhe kundër analfabetizmit, kurse për rrobaqepësi. Dallimet vazhdojnë edhe në qytetin e Beratit, duke thënë se një skuadër me një volejbolliste do të marrë pjesë në spartanin kombëtar dhe gjatë garës ata janë të parët. Pas dy vitesh punë e pushojnë pasi xhaxhai i saj futet në burg. Shkon të ankohet dhe fillon punë në një farmaci të Kryqit të Kuq Shqiptar, por e pushuan sërish nga puna.
Masakra e vitit 1951
Në vitin 1951 ata jetonin së bashku me nënën dhe bashkëshortin e motrës, avokatin e shquar Fejzo Sejdini, në shtëpinë e vajzës së Bajram Currit. Pas mesnate, në atë natë shumë të ftohtë të 23 shkurtit, në derë ra një trokitje e fortë, tre ushtarë të armatosur të sigurimit u turrën brenda dhe me listën në duar lexuan emrat e familjarëve. Kur lexojnë emrin Didi Biçaku thonë: “Në emër të popullit je i arrestuar! Duart lart!" E kontrollojnë shtëpinë nga cepi në cep, motra e saj, Semija ishte ulur në divan, poshtë ishte libri i gjuhës angleze që mësonte Didi dhe nuk duhej ta shihnin sepse gjuhët e huaja ishin të ndaluara. Ajo qëndroi krenare, e tronditur, pa lot në sy, veshi pallton e trashë, burri i motrës i hodhi mbi supe një shall të madh leshi dhe sigurimi e mori të prangosur. E kanë shtyrë drejt sheshit “Skënderbej”, ku ishin mbledhur qindra të tjerë, të kërcënuar nga armët e atyre që i ruanin dhe janë nisur drejt Burgut të Ri.
Te dera e burgut Didi priti gati dy orë, duhej të hynin një nga një. Ajo kaloi nëpër portën e madhe, pastaj portën tjetër, e shtynë te një derë biruce. Kishte shumë njerëz atje dhe ishte krejtësisht errësirë. Aty takoi Sabiha Kasimatin e cila fatkeqësisht u ekzekutua me pushkatim në vitin 1951. Ato ishin dy të vetmet femra të burgosura.
Mulla Idris Gjilani dhe mbrojtja kombëtare e Kosovës Lindore : 1941-1951
Mulla Idris Gjilani dhe mbrojtja kombëtare e Kosovës Lindore : 1941-1951 libër me autor Muhamet Pirraku. Botuar në Prishtinë nga "Dituria Islame", në vitin 1995. Faqe 708.