cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inxhinieria e informacionit
Përmbledhje
Inxhinierët e informacionit shpesh kanë një diplomë në inxhinierinë e informacionit ose në një fushë të ngjashme dhe shpesh janë pjesë e një organi profesional siç është Institucioni i Inxhinierisë dhe Teknologjisë ose Instituti i Matjes dhe Kontrollit. Ata janë të punësuar në pothuajse të gjitha degët e industrisë për shkak të përdorimit të gjerë të inxhinierisë së informacionit.
Termi inxhinieri e informacionit zakonisht është përdorur për të përcaktuar një metodologji të inxhinierisë së softverit që tani njihet më shpesh si inxhinieri e teknologjisë së informacionit ose metodologjia e inxhinierisë së informacionit. Ajo filloi të zhvillohet në kuptimin e saj aktual në fillim të shekullit XXI.
Jokioinen
Jokioinen (Jokioisten kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Tavastia Proper.
Jean Parisot de Valette
Fra ' Jean "Parisot" de la Valette (4 shkurt 1495 - 21 gusht 1568) ishte  fisnik francez dhe Mjeshtri i 49-të i Urdhrit të Maltës, nga 21 gusht 1557 deri në vdekjen e tij në 1568. Si një Fisnik Spitalor, duke iu bashkuar rendit në Langue de Provence, ai luftoi me dallim kundër Turqve në Rodos. Si Mjeshtër i Madh, u bë heroi dhe udhëheqësi më i shquar i Urdhrit, duke komanduar rezistencën kundër Osmanëve në Rrethimin e Madh të Maltës në 1565, që ndonjëherë konsiderohej si një nga rrethimet më të mëdha të të gjitha kohërave.
Guri i themelit të Valetës u vendos nga Grandmaster La Valette në 1566. Ai nuk arriti ta shihte Valetën të përfunduar, pasi ai vdiq në 1568 dhe u pasua nga Grandmaster Pierre de Monte.
Jeta e hershme
djathtas|parapamje| La Valette Ai lindi në familjen fisnike La Valette në Quercy, Franca Jugperëndimore, që kishte qenë një familje e rëndësishme në Francë për shumë breza, anëtarë të ndryshëm kishin marrë pjesë në Kryqëzata. Gjyshi i Jean Parisot, Bernard de La Valette, ishte një Kalorës, kurse babai i tij Guillot ishte Legjion i Nderit. Jean Parisot ishte kushëri i largët (përmes paraardhësit të tyre të përbashkët Almaric, Seigneur de Parisot) i Jean Louis de Nogaret de La Valette, Duka i parë i Ernpernon.
Megjithëse viti i tij i lindjes jepet zakonisht si 1494, të dy kronikanët e Rrethimit të Madh të Maltës, Francisco Balbi di Correggio dhe Hipolito Sans, thonë se ai ishte në atë kohë 67 vjeç, duke lënë të nënkuptohet se ai kishte lindur në 1498. Në historinë e tij të Urdhrit të Shën Gjonit, historiani i shekullit të 18-të Abbe Vertot tregon se La Valette ishte me të vërtetë në të njëjtën moshë si të dy Sulejman I dhe Kızılahmedli Mustafa Pasha (komandanti i forcave tokësore osmane), që do të thoshte se ai ishte në të vërtetë 70 vjeç në kohën e rrethimit.
Karriera e hershme dhe ngritja brenda Urdhrit
parapamje| Armaturat e La Valette në Armën e Pallatit. La Valette u bashkua me Urdhrin kur ishte 20 vjeç në rreth 1514, dhe ai që nga ajo ditë nuk u kthye kurrë në Francë dhe as pasuritë e familjes së tij. Jean de La Valette ishte i pranishëm gjatë Rrethimit të Madh të Rodosit në 1522 dhe shoqëroi Mjeshtrin e Madh Philippe Villiers de L'Isle-Adam, pas dëbimit të Urdhrit nga Rodos nga Turqit Osmanë nën Sulltan Sulejmanin e Madhërishëm.
Pas humbjes së Rodosit, Urdhri u dha Ishujt Maltezë dhe Tripoli nga Perandori Charles V. Në 1538 ai u burgos në burgun Gozo për katër muaj pasi sulmoi një burrë. Në 1541 La Valette u përfshi në një betejë detare kundër Abd-ur-Rahman Kust Aly, ku ai u plagos bashkë me galerinë e tij, San Giovanni, u kap. La Valette u mor si një skllav galerie për një vit nga piratët Barbarë nën komandën e Turgut Reis por më vonë u lirua gjatë një shkëmbimi të burgosurish. Në 1546 La Valette u bë Guvernator i Tripolit, ku u përpoq të rivendoste rendin brenda qytetit të pambrojtur.
Grandmastership
parapamje| Stema e La Valette si Grandmaster Në 1557, me vdekjen e Mjeshtrit të Madh Claude de la Sengle, Kalorësit, të ndërgjegjshëm për sulmin që do të ndodhte me siguri, zgjodhën La Valette si Mjeshtër të Madh. Në 1560 ai krijoi një aleancë me Perandorinë Habsburg për të ripushtuar Tripolin, por ekspedita rezultoi në një humbje të krishterë në Betejën e Djerba. Pavarësisht kësaj, galeritë e Urdhrit ishin në gjendje të shpëtonin disa anije të tjera të krishtere, dhe më vonë gjatë mbretërimit të tij, La Valette forcoi shumë marinën e Urdhrit.
Rrethimi i Madh i Maltës
Ai organizoi mbrojtjen e Maltës, luftoi gjatë rrethimit dhe zmbrapsi me sukses Turqit në Rrethimin e Madh të Maltës në 1565. Gjatë rrethimit, të krishterët jashtëzakonisht të shumtë në numër mbajtën për më shumë se 3 muaj kundër një force osmane që përmbante jo më pak se 30,000 ushtarë, përfshirë jeniçerët, si dhe flotën e Sulltanit me rreth 193 anije. Rendi arriti të mbahej në Birgu dhe Senglea derisa arriti një forcë ndihmëse. Inxhinierët specialistë osmanë fillimisht kishin vlerësuar fortifikimin e Shën Elmos, nga informatorët lokalë dhe duke kryer misione njohjeje, duke thënë se ai do të binte për tre ditë.
Komandanti i Kalorësit Le Sande, që kishte lundruar nga Sicilia me përforcime, urdhëroi një akuzë të përgjithshme nga kodrat malteze drejt fundit të rrethimit. Ata sulmuan forcat osmane derisa këto të fundit u tërhoqën në det dhe në atë moment deti kishte ndryshuar plotësisht ngjyrën në të kuqe (nga vëllimi i madh i gjakut të humbur). Në atë moment forcat osmane hipën në anijet e tyre, duke e drejtuar kursin e tyre përsëri në Kostandinopojë. Ndërsa formonin rrugën drejt Konstandinopojës, ata përnjëherë menduan për kundërsulm. Sidoqoftë, ata kishin humbur shumë njerëz, furnizime dhe moralin në atë moment për të filluar ndonjë kundërsulm thelbësor.
Ndërtimi i Valetës dhe vdekja
Qyteti me emrin e themeluesit të tij - Humilissima Civitas Vallettae - u bë i njohur si kalaja më aristokratike dhe ekskluzive në Evropë - një qytet më shpesh i referuar si "Superbissima" - "Më Krenari". Valeta mbetet kryeqyteti maltez edhe sot e kësaj dite.
La Valette pësoi një goditje në tru ndërsa po lutej në një kishëz dhe vdiq menjëherë më 21 gusht 1568, saktësisht 11 vjet pasi u bë Grandmaster. La Valette nuk e pa kurrë qytetin e përfunduar të Valetës. Varri i tij (në formën e një sarkofagu) mund të gjendet në Crypt of the Conventual Church of the Order (tani St. John's Co-Cathedral ), i vendosur brenda mureve të Valetës.
Jeta personale
La Valette mendohet se kishte një dashnore ndërsa ishte në Rodos e quajtur Catherine me nofkën Greque (Greke) dhe se ai kishte një djalë jashtëmartesor prej saj që quhej Barthélemy de La Valette. Provat dokumentare janë gjetur nga Bonello që vërtetojnë se Barthélemy ishte legjitimuar në 1568 me një dekret të Mbretit Charles IX të Francës.
Gjithashtu janë paraqitur pretendime se La Valette kishte një vajzë tjetër, Isabella Guasconi, pas një lidhjeje të supozuar me gruan e një fisniku Rhodiot me origjinë Firenze. Isabella më vonë u martua me një zotëri fiorentin Stefano Buonaccorsi, por ai e vrau atë më 31 korrik 1568, ca kohë pas martesës së tyre. Pas vrasjes, Buonaccorsi i shpëtoi ishujve me pasurinë e Isabelës dhe nuk u dëgjua më kurrë.
Trashëgimia
parapamje| Pjazza Jean de Valette, Valetë. La Valette është i njohur si Grandmaster që fitoi Rrethimin e Madh dhe themeloi Valetën. Një rrugë në qytetin e Naxxar si dhe flamurtari i Virtu Ferries M/V Jean de La Valette janë emëruar të dy me emrin e tij. La Valette u shfaq gjithashtu disa herë në pulla, monedha, kartëmonedha dhe kartolina malteze.
Sheshi Jean de Valette
Në 2012, një shesh u përurua në Valetë me emrin Pjazza Jean de La Valette e cila gjithashtu përmban një statujë të Grandmasterit. Statuja është 2.5 metra e lartë dhe u hodh në bronz nga skulptori lokal Joseph Chetcuti. Në statujë, La Valette tregohet me forca të blinduara dhe mban planin e Valletës në njërën dorë dhe një shpatë në tjetrën. majtas|parapamje| Sheshi i ri në Valetë me emrin e Grandmasterit përdor emrin de Valette në vend të de La Valette Për shumë vite, versioni i pranuar gjerësisht i mbiemrit të Grandmasterit ishte de La Valette. Sidoqoftë, gjatë zbulimit të statujës në Pjazza Jean de Valette në nëntor 2012, gjykatësi dhe historiani Giovanni Bonello deklaroi se Grandmaster gjithmonë firmoste emrin e tij si de Valette pa La. Një javë më vonë, Désireé von la Valette Saint Georges, një pasardhës i Grandmasterit, deklaroi se emri i familjes ishte de la Valette jo de Valette dhe që atëherë, ka filluar një mosmarrëveshje për emrin e tij të vërtetë.
Anëtarët e degëve të ndryshme të familjes Valette në të vërtetë përdorën të dy versionet në atë kohë, por vetë Grandmasteri kurrë nuk përdori La. Në fakt, të gjitha 138 monedhat dhe 19 medaljet e prera nga Urdhri gjatë mbretërimit të de Valette tregojnë emrat de Valette, de Valetta ose thjesht Valette. Bonello gjithashtu deklaroi se La mbase filloi që kur qyteti i Valletta zakonisht quhej La Valletta, kështu që njerëzit filluan të përfshinin La dhe nganjëherë edhe dyshen në emrin e Grandmasterit.
Vlen të përmendet se një zhvillim interesant kishte ndodhur në 1539 kur de Vallette ishte rreth 45 vjeç dhe tashmë në Maltë. Ishte atëherë që Françesku I, duke parë pabarazinë e gjerë gjuhësore në përdorimin e gjuhëve të ndryshme Romane dhe Gjermane në Francë, miratoi Urdhrin e Villers-Cotterêts që përshkruante përdorimin e frëngjishtes standarde, kryesisht siç flitet në Francën veriore dhe në zonën e Parisit ku mbizotëronin gjuhët d'oui.
Emri de Valette tani përdoret në Maltë, megjithëse ende i referohen atij si de La Valette për shkak të kujtesës kolektive. Pasardhësi i Urdhrit, Urdhri Ushtarak Sovran i Maltës, e quajnë Grandmasterin Fra 'Jean de La Vallette-Parisot.
Në letërsi
Për shkak të rolit të tij kryesor në mbajtjen e Maltës gjatë rrethimit të vitit 1565, de Valette është shfaqur si një personazh kryesor dhe mbështetës në disa vepra letrare:
Referime
<references group="lower-alpha" />
Xhantar Mantari i Varanasit
Jantar Mantari i Varansit, i ndërtuar në vitin 1737, është një nga pesë observatorët e ndërtuar nga mbreti i Amberit, maharaxha Jai Singh-u II në Indi. Observatori hindu Jantar Mantar është një monument mjaft i njohur në Varanasi, që illustron nivelin e Indisë në astronomi ashtu si dhe në ndërtim dhe arkitekturë. Observatori, i vendosur në koordinatat 25.30778°N, 83.01097°W (qendra e observatorit Jantar Mantar), zotërohet nga Archaeological Survey of India. Monumenti u ndërtua me synimin për të krijuar kalendare të sakta diellore dhe hënore si dhe për të studiuar objektet kozmike.
Historia
Ky monument i shkëlqyer u ndërtua në vitin 1737 nga mbreti i Amberit (Xhaipurit), Sawai Jai Singh II (1686-1745), themelues i qytetit të Xhaipurit dhe pasardhës i raxhës Man Singh-ut. Maharaxha Jai Singh-u II ishte aq i dhënë pas astronomisë, shkencës dhe teknologjisë sa, midis viteve 1727 dhe 1737, ndërtoi jo një por pesë Jantar Mantarë në qytete të ndryshme. Në fillim të shekullit të XVIII, ai i dërgoi studiuesit e tij për të studiuar dizajnin, ndërtimin dhe teknologjinë e observatorëve, në mënyrë që të ndërtonin observatorët më të mirë në rajon. Studiuesit u kthyen me shqyrtimet dhe doracaktët e tyre të astronomisë dhe pas kësaj, Jai Singh-u II ndërtoi observatorë në Xhaipur, Mathura, New Delhi, Ujjain dhe në Varanasi. Këto monumente tani menaxhohen nga Qeveria Indiane si monumente historike. Sipas librit të Sir Robert Barker-it, Collected Writing of Dharmpal, të shkruar në vitin 1772, observatori ishte ndërtuar rreth 200 vjet më parë nga Raja Mawnsing, djali i Jaysing-ut. Ai pohon se "Kurioziteti kryesor këtu është observatori ...ka një hark mural të tepër të mirë të vendosur mbi një suva chunam-i, aq të hollë dhe të lëmuar, sa duket si mermer; dhe megjithëse është me siguri shumë e vjetër, është akoma e përsosur, por treguesi është i mangët; humbje që mund të rregullohet nga një person që ka një shije për këto studime..." Si Barker edhe Pearse pohon specifikisht se ai ka qenë aty për rreth dy shekuj, megjithatë kjo është më shumë një histori përrallore. Plani i observatorit në pallatin Man Mahal u pregatit nga Jagannath-i, një astronom dhe punimet u zbatuan nga një arkitekt nga Xhaipuri i quajtur Sardar Mohan nën mbikqyrjen e Sadashivas. Riparimi dhe rikonstruksioni i parë i Jantar Mantarit u bë në vitet 1850. Një pllakatë mermeri e vendosur në një mur përmend se observatori u restaurua në vitin 1911-12 me urdhër të mbretit Sawai Madho Singh i Xhaipurit, nën drejtimin e astronomit shtetëror Govindracandra Bhavan dhe inxhinierit C. E. Estaworth. Për shkak të përpjekjeve të maharaxha Sawai Singh-ut edhe tani instrumentet e vjetra janë të mirë-konservuara dhe mundësojnë një vëzhgim të mirë. Observatori është i mbrojtur nga Akti i Monumenteve të Lashta dhe Sitet dhe Mbetjet Arkeologjike të vitit 1958, dhe i menaxhuar nga Archeological Survey of India. Që nga viti 1987, janë kryer restaurime dhe konservime në faza dhe shkallë të ndryshme. Në vitin 1988 Departamenti i Vaditjes së Uttar Pradeshit e rikonstruktoi dhe riparoi Ghatin Man Mandir, ku gjendet observatori. Në vitin 2000 me një grant prej një milion rupish Departmenti i Turizmit të Uttar Pradeshit e rikonstruktoi dhe riparoi këtë ndërtesë historike, por kjo fazë rikonstruktimi është e pamjaftueshme dhe punimet nuk janë të kënaqshme.
Përshkrimi
Jantar Mantari u ndërtua me synimin për të matur kohën vendore, lartësinë e vendit dhe pozicionet e diellit, yjeve dhe planeteve për të përcaktuar eklipset. Lëvizja, shpejtësia dhe sjelljet e yjeve dhe planeteve regjistroheshin nëpërmjet instrumenteve të veçanta. Jantar Mantari është i famshëm edhe si Observatori Man Mandir, si dhe, për shkak të larmisë së instrumenteve, quhet edhe “Yanthra Mandir”. Në Indi studimet astrologjike bëhen për të ditur fatin e një personi, përshtatshmërinë dhe suksesin e martesave, lindjen dhe të ardhmen e një fëmije si dhe në kohët e lashta parashikimet astrologjike bëheshin nga priftërinjtë për të njohur nëse vendi do të kishte të korra të mbara ose jo. Në këtë mënyrë Jantar Mantari i Varanasit u bë për të parashikuar eklipset dhe lëvizjet e trupave jashtë-tokësorë. Astrologët këtu studionin të gjitha lëvizjet planetare ndërsa inxhinierët vëzhgonin ndërtimin e tij. Krahasuar me Jantar Mantarët në New Delhi dhe Xhaipur, Jantar Mantari i Varanasit është më pak i pajisur, por ka orën diellore ekuatoriale që të tjerët nuk e kanë. Me ndihmën e orës diellor mund të gjendet ora, pavarësisht se 5-7 minuta diferencë me orën e saktë. Mbreti i zhvilloi instrumentet e observatorit bazuar mbi metoda të sakta ndërtimi, llogaritjeje dhe observimi të vendeve të fiksuara të yjeve dhe planeteve sipas lëvizjeve dhe shmangjeve. Instrumentet gjigande prej guri u përdorën për të studiuar lëvizjen e diellit, hënës, yjeve dhe trupave të tjerë qiellorë.
Edhe sot llogaritjet e tij janë pothuajse në kohezion me instrumentet moderne teknologjike. Disa nga instrumentet më të rëndësishme të Jantar Mantarit të Varanasit janë: Disha Yantra, Bhitti Yantra, Digansha Yantra, Samrata Yantra, Laghu Samrata Yantra, Krantivritta Yantra, Prakash Yantra, Narivalaya Dakshin, Chakra Yantra, Dhruva Yantra, Ram Yantra, Uttar Gola etj. Në hyrje të tij gjendet Bhitti Yantra (kuadranti muror), që konsiston në një mur 3.353 metra të lartë dhe 2.775 m. të gjerë, në vendin e meridianit; që tani është i rrënuar. Instrumenti më i madh është Samrata Yantra (mbreti i instrumenteve), muri i të cilit është 10.973 m. i gjatë dhe 1.372 m. i gjerë, i vendosur në planin e një meridiani. Njëri skaj është 1.937 m. i lartë, ndërsa tjetri 6.795 m., duke u ngjitur gradualisht drejt pikës së drejtuar nga Poli i Veriut. Kjo ndihmon në matjen e meridianit dhe lëvizjen e ndonjë planeti ose ylli si dhe diellit, ashtu si dhe itinerari i sakt i një ylli. Një version më i vogël i këtij instrumenti, është Laghu Samrata Yantra. Një tjetër instrument gjigand, i quajtur Digansha Yantra, përdoret për të gjetur gradët e azimutit të planeteve ose yjeve. Jantar Mantari është i vendosur në çatinë e Pallatit Man Mahal, i njohur në mënyrë popullore si Man Mandir, në Ghatin Man Mandir pranë Ghatit Dashashvamedha dhe Tempullit Kashi Vishvanatha në Godaulia, në bregun perëndimor të Gangut. Ai është i vendosur në një vend të lartë që ujërat e Gangut nuk mund ta arrijnë. Ai gjendet 7 km nga Banaras Hindu University dhe 6 km nga Stacioni Hekurudhor i Varanasit. Ai është një monument mjaft tërheqës për arkitektët, astronomët dhe inxhinierët. Pranë këtij monumenti gjenden shumë majmunë që grumbullohen në ghatet e Varansit si rezultat i urbanizimit dhe shkatërrimit të habitatit të tyre. Tavanet e ngjyrosura në mënyrë elegante dhe dritaret e pallatit, që shërbejnë edhe si ballkone, janë tërheqje shtesë për vizitorët që nga tarraca e tij mund të shijojnë panoramat e gjera të brigjeve lindore dhe perëndimore të Gangut. Duke qenë se makinat nuk lejohen përtej Godaulias, për të arritur në Observatorin Man Mandir duhet të ecësh në këmbë për 5 minuta. Një shembull i stileve komplekse arkitekturore, struktura tërheq shumë astronomë, inxhinierë, arkitektë dhe shkencëtarë bashkë me udhëtarë për kombinimin e tij të përsosur të formave gjeometrike. Monumenti është i hapur të gjitha ditët nga ora 10:00 e mëngjesit deri në orën 5:00 mbasdite. Indianët dhe qytetarët e organizatave SAARC (South Asian Association for Regional Cooperation) dhe BIMSTEC (Bay of Bengal Initiative for Multi-Sectoral Technical and Economic Cooperation) për të hyrë paguajnë 5 rupi secili, ndërsa të tjerët 100 rupi. Hyrja e fëmijve deri në 15 vjeç është falas. Instrumentet e observatorit mbi çatinë e pallatit sot janë të kërcënuara nga degradimi, pavarësisht faktit se monumenti është shpallur monument i rëndësisë kombëtare. Shumica e pllakave të bakrit që shënojnë këndet ë perimetrin e instrumenteve gjithashtu janë të rrëzuara dhe shumë prej tyre tashmë i kanë humbur pjesët e tyre.
Lidhje të jashtme
ASI link: Ticketed Monuments - Uttar Pradesh: Man Singh Observatory, Varanasi
Kamerieja e Jonuz Shehut
Kamerieja e Jonuz Shehut është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "188610.06.1973".
Trajnimi i rekrutimit ushtarak
Trajnimi i rekrutimit ushtarak, i njohur zakonisht si trajnimi bazë ose kampi i nisjes, i referohet udhëzimit fillestar të personelit të ri ushtarak. Është një proces intensiv fizik dhe psikologjik, i cili risocializon subjektet e tij për kërkesat unike të punësimit ushtarak.
Organet e qeverisjes në Apoloni
Duke qenë një qytet-shtet koloni greke Apollonia ka pasur organe të ngjashme qeverisëse me qytete të tjera greke ku këto organe janë më të dëshmuara, gjë që na krijon mundësin të pranojmë praninë në të edhe të kategorive të caktuara qeverisëse qofshin ato legjislative, ekzekutive apo edhe administrative të cilat ende nuk janë dëshmuar nga burimet që disponohen.
Një ndër organet qeverisëse legjislative në Apolloni nga themelimi i qytetit deri në shek.IV .p.e.s kanë qenë fyhlarët, kryetarët e fiseve. Për një qytet si Apollonia ku kishte rëndësi prejardhja kuptohet se fyhlarët luanin një rol të rëndësishëm në qeverisjen e qytetit dhe se ata ishin të interesuar për ruajtjen për një kohë sa më të gjatë të sistemit oligarkik.
Një tjetër organ i rëndësishëm i qeverisjes ishte Helieja, këshillini qytetit. Rëndësia e këtij organi del edhe nga fakti se kur ndodhën ndryshime në kushtetutën e Epidamnit paria ruajti të drejtën e pjesmarrjes në mbledhjen e helies për emërimin e zyrtarëve. Zyrtari më i lartë ekzekutiv i qytetit ishte arhonti.
Organet e mësipërme të qeverisjes janë bërë të ditura nga Aristoteli kur përshkruan ndryshimet në kushtetutën e Epidamnit, por meqënëse ai trajton organet qeverisëse të sistemit oligarkik të këtij qyteti është normale që të pranojmë se të njëjtat organe ishin të pranishme edhe në qytet-shtetin e Apollonisë.
Referime
Libri "Historia e Apollonisë së Ilirisë" nga Bashkim Vrekaj
Peristera
Peristerë (greqisht: Άγιος Στέφανος/Áyios Stéfanos) është fshat në qarkun i Ahaisë, Greqi. Përpara vitit 1957, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Περιστέρα/Peristéra.
Kulla e Televizionit Žižkov
Kulla e Televizionit Žižkov është një kullë transmetuese unike e ndërtuar në Pragë mes viteve 1985 dhe 1992. Ajo është projektuar nga arkitekti Václav Aulický dhe inxhinieri Jiří Kozák. Kulla ndodhet në majën e një kodre në lagjen e Žižkov-it, nga e cila mori emrin dhe është një shembull i arkitekturës së teknologjisë së lartë.
Struktura e kullës është e pazakontë, baza është një trekëndësh, qoshet e të cilit zgjaten në kolona prej çeliku, të mbushura me beton. Njëra nga tri shtyllat shtrihet më lartë se të tjerat, kjo siguron edhe lartësinë e nevojshme për disa antena, së bashku me raketën e strukturës dhe pamjen e kulmit. Në kohën e saj kjo ishte një teknologji e veçantë.
Kulla është 216 metra e lartë, lartësia e observatorit është 93 m, lartësia e dhomës së hotelit është 70 m, lartësia e restoranteve është 66 m, me një kapacitet prej 180 personash. Tre ashensorë bartin udhëtarët me një shpejtësi prej 4 m / s. Ndërtimi i kullës kushtoi 19 milionë dollarë. Ajo peshon 11,800 tonë dhe përdoret gjithashtu si një observator meteorologjik. Ajo është anëtare e Federatës Botërore të Kullave të Mëdha.
Skulpturat e David Černý - Në vitin 2000, dhjetë skulptura prej fibrave të qelqit nga artisti çek David Černý u bashkëngjitën në shtyllat e kullës. Ato u quajtën "Miminka" (Foshnjat), të cilat  zvarriteshin lart e poshtë nëpër shtylla. Skulpturat u pëlqyen shumë dhe u bënë një instalim i përhershëm në vitin 2001. Këto skulptura u hoqën përkohësisht nga kulla në vjeshtën e vitit 2017 për pastrimin dhe kontrollet strukturore të tyre.
Restoranti "Oblaca" përmban kuzhinë ndërkombëtare dhe rajonale. Bari përgatit pijet e ndryshme të kualitetit të lartë. Që nga viti 2006, për të shënuar 125 vjetorin e përfshirjes së Žižkovit në qytet dhe 15 vjetorin e vendosjes së transmetuesit, ai ndriçohet me ngjyra të ndryshme çdo ditë.
Radiokomunikimi çek (České Radiokomunikace) - Pas kalimit në transmetimin dixhital televiziv dhe largimit të pajisjeve të vjetra të transmetimit analog, pronari vendosi të përdorë hapësirën e lirë për një qendër të re të të dhënave me kapacitet për 64 rafte.
Dhoma luksoze Edit - Më 13 shkurt 2013 një dhomë luksoze u shtua në kullë. Brenda dhomës është një shtrat i madh e një vaskë si dhe vendi prej nga mysafiri mund ta shohë pamjen e qytetit.
Marco Mengoni
Marco Mengoni është një këngëtar italian. Ai fitoi popullaritet pasi fitoi edicionin e tretë të X Factor italian. Në vitin 2013 fitoi Festivalin e 63-të të Muzikës në Sanremo me këngën "L'essenziale". Më pas, pas një votimi të brendshëm, ai u zgjodh për të përfaqësuar Italinë në Eurovision 2013 në Malmö, ku interpretoi të njëjtën këngë, duke u renditur i shtati. "L'essenziale" është edhe singulli pilot i albumit "#prontoacorrere".
Blerton Halimi
Blerton Halimi është futbollist profesionist nga Maqedonia e Veriut i cili aktualisht luan për skuadrën nga Liga e tretë e futbollit maqedonas, Besa
Lidhjet e jashtme
https://www.facebook.com/blerton.ukii
Girolamo Cassar
Girolamo Cassar ishte  arkitekt dhe inxhinier ushtarak maltez. Ai ishte inxhinier rezident i Urdhrit të Shën Gjonit dhe u pranua në Urdhër në 1569. Ai u përfshi në ndërtimin e Valetës, fillimisht si ndihmës i Francesco Laparelli, përpara se ta merrte vetë projektin në punë. Ai projektoi shumë ndërtesa publike, fetare dhe private në kryeqytetin e ri, duke përfshirë Bashkëkatedralen e Shën Gjonit, Pallatin e Grandmasterit dhe hostelet. Ai ishte babai i Vittorio Cassar, një tjetër arkitekt dhe inxhinier.
Biografia
Data e lindjes së Cassar nuk dihet, por mendohet të ketë lindur rreth vitit 1520 ose në Birgu ose Gudja. Familja Cassar, ndoshta me origjinë nga Siçilia, ishte krijuar në Maltë që prej të paktën vitit 1440. Ai kishte dy vëllezër, të quajtur Andreas dhe Ians, dhe u martua me gruan e tij Mathia në fillim të viteve 1560, pas së cilës ata patën pesë fëmijë - dy djem, Vittorio dhe Gabriele; dhe tre vajza, Marietta, Battistina dhe Caterinella. Cassar kishte një fëmijë tjetër, Gio Domenico, nga një marrëdhënie jashtëmartesore të cilën ai u sigurua të mos trashëgonte asnjë nga vullneti dhe testamenti i tij, duke justifikuar ironikisht veten duke shkruar se djali i tij ishte i pabindur. Cassar fillimisht ishte capomastro (ndërtues kryesor), dhe ai nxënës i Evangelista Menga, inxhinier rezident i Urdhrit të Shën Gjonit. Ai punoi si inxhinier ushtarak gjatë Betejës së Djerba në 1560 dhe Rrethimit të Madh të Maltës në 1565. Gjatë rrethimit të fundit, ai punoi për riparimin e fortifikimeve të dëmtuara nga sulmet osmane, ndonjëherë me rrezik të madh personal.
Në 1566, Urdhri vendosi të ndërtonte një kryeqytet të ri dhe Cassar u bë ndihmësi i Francesco Laparelli, inxhinier ushtarak italian i cili ishte dërguar për të hartuar fortifikimet e qytetit dhe planin e rrjetit. Më 22 Prill 1569, Cassar u prit brenda Urdhrit, në njohje të meritave të tij si arkitekt dhe inxhinier. Në këtë pikë, Mjeshtri i Madh i dha atij një pasaportë dhe Cassar kaloi pjesën tjetër të vitit duke vizituar qytete italiane, duke përfshirë Napolin, Romën dhe Lucca. Ai u bë i njohur me stilin Manerist gjatë këtij turneu, dhe ai e përdori këtë stil në shumë nga ndërtesat e tij të mëvonshme. parapamje| Auberge d'Aragon, i vetmi hostel që ruan akoma modelin origjinal të Cassar, me shtesën e vetme një portik të shekullit të 19-të Pas kthimit të tij në Maltë, rreth fundit të vitit 1569, puna për fortifikimet e Valetës ishte pothuajse e përfunduar dhe ai mori përsipër projektin pasi Laparelli u largua nga ishulli. Ai u bë gjithashtu arkitekt dhe inxhinier rezident i Urdhrit. Ai projektoi shumë qendra publike, ndërtesa fetare dhe private brenda qytetit, duke përfshirë edhe Pallatin Grandmaster-së, shtatë hostele origjinale dhe Kishën e manastirit të Shën Gjonit. Cassar gjithashtu projektoi disa ndërtesa jashtë kryeqytetit, më së shumti Pallati Verdala në Buskett. Dizajni origjinal i Sacra Infermeria i atribuohet gjithashtu atij.
Data dhe rrethanat e vdekjes së Kasarit nuk regjistrohen. Ai e bëri testamentin e tij të dytë më 9 janar 1589. Ai besohet se ka vdekur rreth vitit 1592 në Valetë. Ai u varros në Kishën e Porto Salvo në të njëjtin qytet.
Ndërtesat që i atribuohen Cassar
parapamje| Bashkëkatedralja e Shën Gjonit parapamje| Pallati Verdala parapamje| Kisha e Shën Markut në Rabat Më poshtë është një listë e ndërtesave të cilat dihet se janë projektuar nga Girolamo Cassar ose i atribuohen atij:
Jeta personale
parapamje| Statuja e Francesco Laparelli dhe Girolamo Cassar, Valetë Girolamo Cassar ishte i martuar me Mattea Cassar dhe ata kishin pesë fëmijë:
Familja Cassar ishte mjaft e pasur dhe ata kishin të paktën dy skllevër. Ata jetonin në një shtëpi të vendosur midis rrugëve të sotme Shën Ursula dhe Melita në Valletta.
Trashëgimia
parapamje| Rruga Girolamo Cassar Shumë nga ndërtesat e Kasarit u ndryshuan ose u shkatërruan midis shekujve 17 dhe 20, dhe shumë pak ndërtesa ende mbajnë projektin e tij origjinal. Hosteli i vetëm në Valetë që mban fasadën e Cassar është Auberge d'Aragon, me ndryshimin e vetëm që është një portik i cili u shtua në hyrjen kryesore në shekullin e 19-të. Ndërtesa të tjera që ruajnë modelin e jashtëm të Cassar përfshijnë bashkë-katedralen e Shën Gjonit në Valletta dhe kishën e Shën Markut në Rabat, edhe pse pjesët e brendshme të tyre u ndryshuan me kalimin e kohës.
Pas pavarësisë së Maltës në 1964, rruga që çon nga Floriana në Sheshin Castille në Valetë u riemërua nga Avenue e York-ut pas arkitektit Avenue Girolamo Cassar
Emil Zatopek
Emil Zátopek (19 shtator 1922 - 22 nëntor 2000) ishte një vrapues çekosllovak, i njohur më së shumti për tri medalje të arta të fituara në Olimpiadën Verore të vitit 1952 në Helsinki. Fitoi medaljen e artë në 5.000 metra dhe 10.000 metra, por medalja e tij përfundimtare erdhi kur në momentin e fundit vendosi të garonte në maratonën e parë të jetës së tij. Ai u quajt "lokomotiva çeke". Në vitin 1954, Zátopek ishte vrapuesi i parë që theu rekordin 29 minutash në 10.000 metra. Tri vite më parë, në vitin 1951, kishte thyer rekordin një orësh për vrapim 20 km. Ai ishte një nga vrapuesit më të mëdhenj të shekullit të 20-të dhe ishte gjithashtu i njohur për metodat e tij të trajnimit brutalisht të vështira. Ishte krijuesi i trajnimit të intervalit dhe trajnimit të hipoventilimit. Në shkurt të vitit 2013, redaktorët në Runner's World Magazine e zgjodhën atë si vrapuesin më të madh të të gjitha kohërave. Ai është i vetmi person që fitoi 5.000 metra, 10.000 metra dhe maratonën në Olimpiadën e njëjtë.
Vitet e hershme
Zátopek ishte fëmija i shtatë në një familje modeste. Në moshën 16 vjeçare, filloi të punonte në fabrikën e këpucëve Baťa në Zlín. Zátopek thoshte: "Një ditë, trajneri i sportit të fabrikës, i cili ishte shumë i rreptë, zgjodhi katër djem, duke përfshirë edhe mua, dhe na urdhëroi që të garonim në një garë. Unë protestova se isha i dobët dhe nuk isha i aftë për të marrë pjesë, por trajneri më dërgoi për një ekzaminim fizik, dhe mjeku tha se isha krejtësisht mirë, kështu që më duhej të vrapoja dhe kur fillova, ndjeva se doja të fitoja, por dola i dyti. Kështu gjithçka filloi." Zátopek doli i dyti nga 100 garues. Pas kësaj, ai filloi të interesohej më seriozisht për vrapim. U bashkua me klubin lokal të atletikës, ku zhvilloi programin e tij të trajnimit, modeluar në atë që kishte lexuar në lidhje me olimpikun e madh finlandez Paavo Nurmi. Vetëm katër vite më vonë, në vitin 1944, Zátopek theu rekordet e Çekosllovakisë për 2.000, 3.000 dhe 5.000 metra. Në fund të luftës, u bashkua me Ushtrinë Çekosllovake, ku iu dha gradualisht më shumë kohë për regjimin e tij të stërholluar të stërvitjes.
Garat
Zátopek u përzgjodh për ekipin kombëtar të Çekosllovakisë për Kampionatin Europian të vitit 1946 në Oslo dhe përfundoi i pesti në 5.000 m në 14:25.8, duke thyer rekordin çekosllovak 14:50.2. Në Olimpiadën Verore të 1948-s në Londër, Zátopek fitoi në 10.000 m dhe përfundoi i dyti pas Gaston Reiff nga Belgjika në 5.000 m. Vitin pasues Zátopek theu rekordin botëror në 10.000 m dy herë, dhe vazhdoi të përmirësojë rekordin e tij tri herë gjatë katër sezoneve të ardhshme. Ai gjithashtu vendosi rekorde në 5.000 m (1954), 20.000 m (dy herë në 1951), një orë vrapim (dy herë në 1951), 25.000 m (1952 dhe 1955) dhe 30.000 m (1952). Ai fitoi në 5.000 m dhe 10,000 m në Kampionatin Europian 1950 dhe 10.000 m në Kampionatin e ardhshëm Evropian, para Jozsef Kovacs dhe Frank Sando. Në Olimpiadën Verore të vitit 1952 në Helsinki, Zátopek fitoi medaljen e artë në 5.000 m, 10.000 m dhe maratonë, duke thyer rekordet olimpike në çdo disiplinë. Zátopek është personi i vetëm që fitoi këto tri disiplina në distancë të largët në të njëjtat lojëra olimpike. Fitorja e tij në 5.000 m erdhi pas një xhiroje të egër të fundit në 57,5 sekonda, gjatë së cilës ai shkoi nga vendi i katërt në të parin në finale, duke kaluar së pari Alain Mimoun nga Franca, pastaj Herbert Schade nga Gjermania Perëndimore dhe në fund Chris Chataway nga Britania e Madhe. Medalja e fundit e Zátopek-ut erdhi kur në momentin e fundit vendosi të garonte në maratonë për herë të parë në jetën e tij. Strategjia e tij për maratonën ishte e thjeshtë. Garoi së bashku me Jim Peters-in, mbajtësin botëror të rekordeve britanike. Zátopek fitoi garën dhe vendosi një rekord olimpik. Zátopek u përpoq të mbrojë medaljen e artë të maratonës së vitit 1956, megjithatë ai pësoi një lëndim të rëndë gjatë trajnimit dhe u shtrua në spital për gjashtë javë. Ai rifilloi trajnimin një ditë pas largimit nga spitali, por kurrë nuk e rimori formën e tij. Ai përfundoi i gjashti në maratonën që u fitua nga rivali i tij i vjetër dhe miku Alain Mimoun. Zátopek u tërhoq nga garat në vitin 1957. Stili i vrapimit të Zátopek-ut ishte i veçantë dhe shumë në kundërshtim me atë që konsiderohej si stil efikas në atë kohë. Koka e tij shpesh rrokullisej, fytyra i shtrembërohej nga mundimi, ndërsa trupi i tij luhatej nga njëra anë në tjetrën. Ai shfrynte në mënyrë të zhurmshme gjatë kohës që vraponte, gjë që i dha atij pseudonimet e "Emili i tmerrshëm" ose "Lokomotiva Çeke". Kur e pyetën për shprehjet e tij të fytyrës, Zátopek iu përgjigj: "Nuk është gjimnastikë apo patinazh artistik, ju e dini". Përveç kësaj, ai stërvitej në çdo mot, duke përfshirë edhe borën, dhe shpesh mbathte çizme të rënda të punës, në vend të këpucëve të veçanta të vrapimit. Ai ishte gjithmonë i gatshëm t´u jepte këshilla vrapuesve të tjerë. Për shembull, për të qenë të qetë gjatë vrapimit, u këshillonte të bashkonin majën e gishtit të madh me majën e gishtit tregues apo të mesëm. Vetëm në këtë mënyrë krahët dhe shpatullat mbeteshin të relaksuara.
Jeta personale
Gruaja e tij Dana Zátopková (e lindur në të njëjtën ditë dhe vit si burri i saj) fitoi një medalje të artë në hedhjen e shtizës në Lojërat Olimpike të 1952, vetëm pak çaste pas fitores së Emilit në 5.000 m. Përfundoi e dyta në Olimpiadën e vitit 1960. Zátopek ishte i njohur për personalitetin e tij miqësor dhe të shoqërueshëm dhe për aftësinë e tij për të folur gjashtë gjuhë. Ai u vizitua rregullisht në shtëpinë e tij në Pragë nga atletët ndërkombëtarë që kishte takuar nëpër gara. Një hero në vendin e tij të lindjes, Zátopek ishte një figurë me ndikim në Partinë Komuniste. Megjithatë, mbështeti krahun demokratik të partisë dhe pas Pranverës së Pragës më 1968, ai u hoq nga radhët e saj dhe u dëbua nga ushtria. U largua nga të gjitha pozitat e rëndësishme dhe u detyrua të punonte në një minierë uraniumi. Më 9 mars 1990, Zátopek u rehabilitua nga Václav Havel. Zátopek vdiq në Pragë më 22 nëntor 2000 në moshën 78 vjeç, nga ndërlikimet e një sulmi në tru. Funerali i tij në Teatrin Kombëtar të Pragës ishte i mbushur me figura drejtuese nga bota sportive dhe ndërkombëtare. Ai u shpërblye me çmimin Pierre de Coubertin në vitin 1975. Në vitin 2012, u emërua midis dymbëdhjetë atletëve të parë që do të futeshin në Hall of Fame të IAAF. Një statujë prej bronzi me madhësinë e trupit të njeriut kushtuar Zátopekut u zbulua në Stadiumin e Rinisë në Zlín në shtator të vitit 2014.
Ilirët (Muzikë)
Grupi Ilirët është një grup artistësh shumë i njohur. Grupi ILIRET eshte formu ne vitin 1981 dhe po at vite e kan bere inxhizimin e pare ne RTP. Kenga e pare eshte titulluar "MERITA" dhe ne at vite ka qen hiti ma i madh edhe sot kjo keng mbahet ne mend. Iliret kan qen grupi me aktive ne vitet 80ta dhe 90ta kan editur mjaft kenge, por veçohet si grup i cili ka qen shum prezent ne paraqitje LIVE dhe jan te njohur me stilin e tyre rock folk dhe sot e asaj dite ata e kultivojn kete stil. Në vitin 1990, Ilirët publikojnë albumin "Zgjohu Kosovë".Në vitin 1994, Iliret & Ganja publikojnë albumin "Iliret & Ganja 1".Në vitin 1996, Ganja & Ilirët publikojnë albumin "Tri Pika".Më datë 25 Prill 2012, Iliret publikojnë videoklipin "Trupi Pa Shpirt". Muzika e këngës u punua nga Besim Bunjaku, teksti u shkrua nga Besim Bunjaku, ndërsa për orkestrimin u kujdes Besim Bunjaku.Më datë 21 Nëntor 2012, Iliret publikojnë videoklipin "Rini Thuaja Kënges". Me këtë këngë, Iliret marrin pjesë në Netët E Klipit Shqiptar 13 në vitin 2014.Në vitin 2012, Ilirët publikojnë albumin "Moj Kosove". Shemi sjell ne grup freski dhe fton ne grup Besim Bunjakun (Bass Kitarist), Shemsi Gashi (Baterist) Dhe Drilon Galica (Solo Kitar) dhe me kete garniture ILIRET editojne albumin me 13 keng dhe fillone nje epoke e re per grupin.Më datë 5 Prill 2013, Iliret publikojnë videoklipin "Qaj Mirvete".Më datë 26 Nëntor 2013, Iliret publikojnë videoklipin "Shum Po M'pëlqen", në bashkëpunim me Mc Gima & Readi.Më datë 3 Prill 2014, Iliret publikojnë videoklipin "Jeta Në Gurbet", në bashkëpunim me Beni Baksi.Më datë 9 Prill 2014, Kengetare Te Ndryshem publikojnë videoklipin "N'kufi Te Vjeter". Muzika e këngës u punua nga Korab Shaqiri, teksti u shkrua nga Naime Beqiraj, ndërsa për orkestrimin u kujdes Korab Shaqiri. Videoklipi u prodhua nga EMF Creative.Më datë 15 Tetor 2014, Gold AG publikojnë videoklipin "Fjalët E Qiririt", në bashkëpunim me Ganimete Abazi & Ilirët. Videoklipi u prodhua nga MProduction.Më datë 2 Shkurt 2015, Gino & Shemi Iliret publikojnë videoklipin "Nje Zot Nje Shqiperi".Më datë 8 Nëntor 2015, Shemi Ilirët publikojnë videoklipin "Turgaj Gashi". Muzika e këngës u punua nga Besim Bunjaku, teksti u shkrua nga Besim Bunjaku, ndërsa për orkestrimin u kujdes Ardian Kastrati.Më datë 20 Nëntor 2015, Shkodran Tolaj publikojnë videoklipin "Xhamadani I Ri", në bashkëpunim me Shemi (Iliret).Në vitin 2015, Ilirët publikojnë albumin "Ilirët Me Miq".Më datë 30 Qershor 2017, Edita Gashi & Shemi Iliret publikojnë videoklipin "Pervjetori".Më datë 5 Korrik 2017, Gold AG publikojnë videoklipin "E Mira E Ulqinit", në bashkëpunim me Shemi Iliret.Më datë 3 Nëntor 2017, Meti & Shemi publikojnë videoklipin "Ushtria E Kosoves". Muzika e këngës u punua nga Don Arbas, ndërsa për orkestrimin u kujdes Don Arbas.
Kamerje e Ismet Roqit
Kamerje e Ismet Roqit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "1886 10.06.1973".
Gjerbësi (Ahaia Perëndimor)
Gjerbës edhe Gjerpës (greqisht: Άραξος/Áraxos) është fshat në qarkun i Ahaisë, Greqi. Përpara vitit 1928, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Γκέρμπεσι/Gérbesi. Në vitin 1956, emri i vendbanimit është ndryshuar prej Παραλίμνη/Paralímni më emrin greke të tjerë si Άραξος/Áraxos.
Joroinen
Joroinen ( Joroisten kunta Jorois kommun), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën, dhe është pjesë e rajonit Savonia Jugore.
Komuna ka një popullsi prej 5,17 banorë (30 qershor 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 711.73 kilometra katror (274.80 sq mi) prej të cilave 136.3 km2 (52.6 sq mi) është uji. Dendësia e popullsisë është 8.99 banorë për kilometër katror (23.3/sq mi).
Komunat fqinje janë Juva, Leppävirta, Pieksämäki, Rantasalmi dhe Varkaus.
Komuna është një-gjuhësore, finlandisht.
Manastiri i Strahovit
Manastiri i Strahovit (Strahovský klášter) u themelua më 1143 nga Jindřich Zdík, Peshkopi Gjon dhe Vladislaus II, Duka i Bohemisë. Është i vendosur në Strahov, Pragë, Republika Çeke.
Themilimi i Manastirt
Më 1138, peshkopit Jindřich Zdík i erdhi në mendje ideja e themelimit të një manastiri të zakonshëm kanonik në Pragë. Ai kishte mbështetjen e peshkopëve të Pragës si dhe të Soběslavit I, Dukës së Bohemisë dhe pas vdekjes së tij kishte mbështetjen edhe të Vladislavit II. Fetarët filluan të ndërtonin manastirin e tyre të parë prej druri, me një bazilikë romake si qendër të të gjitha ngjarjeve shpirtërore në Strahov. Ndërtesa u përfundua gradualisht dhe vazhdoi ndërtimi i ndërtesave të gurit, për të zëvendësuar lagjet e përkohshme me ato të përhershme. Në vitin 1258, manastiri u dëmtua rëndë nga zjarri dhe më vonë u rinovua.
Salla Teologjike
Më 1670 Jeroným Hirnheim, filozof dhe teolog, u bë abati i Strahovit. Puna e tij më e madhe, e cila ka mbijetuar deri në ditët e sotme, është ndërtimi i bibliotekës së re në Sallën Teologjike (Teologický sál), më 1679. Ai së bashku me ndihmësit e tij u kujdesën gjithashtu dhe për kishën, e cila u riparua dhe u dekorua disa herë gjatë kësaj periudhe. Pas vitit 1950, biblioteka u inkorporua në Përkujtimin e Letërsisë Kombëtare. Biblioteka Strahov përmban mbi 200.000 vëllime, duke përfshirë mbi 3.000 dorëshkrime dhe 1.500 printime të para të ruajtura në një depo të posaçme.
Salla filozofike
Më 1779 Václav Mayer zuri fronin e abatit dhe ishte i fundit që kreu aktivitete të mëdha ndërtimi. Puna e tij më e shquar ishte ndërtimi i bibliotekës së re, tani në stilin klasik. Sot quhet Salla Filozofike (Filosofický sál). Kjo punë solli fundin e aktivitetit të gjerë të ndërtimit në Manastirin Strahov dhe gjeneratat e mëvonshme të abatëve u kushtuan vëmendje vetëm riparimeve të vogla arkitekturore, të gjitha nën ndikimin e modës bashkëkohore dhe mirëmbajtjen e zonës në tërësi.
Ofelia Hooper
Ofelia Hooper Polo (Las Minas, Panama, 13 nëntor 1900 – 23 shtator 1981) ishte një sociologe panameze, poete, profesore, studiuese, dhe aktiviste e të drejtave civile.
Ajo ishte vajza e Maurice Hooper dhe Olimpia Polo Valdés. Ajo ka punuar në disa media të shtypura në Panama, duke përfshirë La Antena (1931) dhe Frontera (1937); ajo gjithashtu ka qenë redaktore e Primicias në vitin 1927. Së bashku me Eda Nela, ajo ishte një nga përkrahësit e parë të avantgardes në poezinë panameze.
Ajo ishte një nga pionierët e fushës së sociologjisë në Panama, së bashku me Demetrio Porras (1898-1972) dhe Georgina Jiménez de López (1904-1994). Ajo ishte gjithashtu një studiuese pioniere e bujqësisë panameze.
Ymer Bajrami
Ymer Bajrami është lindur në Prishtinë me 15 Nëntor 1973. Jeton dhe vepron në Prishtinë. Ymer Bajrami është një këngëtar i njohur Shqipëtar.
Jetëshkrimi
Karierën e tij e ka filluar qysh ne moshen e re ku fillimisht ka qenë instrumentist ( baterist ), ndersa pas kësaj ka filluar si Solo Këngetar.
Grupi i pare qe ka filluar të këndojnë së bashku është KADENCAT ku kan pasur nje sukses të jashtzakonshëm sidomos me këngen e Zagrebit.
Pas kësaj ka filluar të këndoj me grupin Kristal nga Prishtina dhe Linda Hakaj.
Në vitin 2012, Ymer Bajrami publikon albumin "Turbo Tallava"
Më datë 24 Dhjetor 2013, Aida Cara & Ymer Bajrami publikojnë videoklipin "Vec Nje Here Ne Jete". Muzika e këngës u punua nga Besim Bunjaku, teksti u shkrua nga Besim Bunjaku. Videoklipi u prodhua nga Musical.
Në vitin 2013, Ymer Bajrami publikon albumin "Ymer Bajrami & Grupi Kristal"
Në vitin 2014, Flora Gashi, Ymer Bajramin & Lendita Selimi publikojnë albumin "Ah Dashni"
Më datë 23 Shtator 2015, Ymer Bajrami & Meti Maloku publikojnë videoklipin "Potpuri".
Në Janar 2016, Ymer Bajrami merr pjesë në Flaka E Janarit 2016 me këngën "Qohuni Djema Shalone Atin".
Në vitin 2016, Ymer Bajrami & Vjosa Emini publikojnë albumin "Dashnija Jeme"
Më datë 14 Qershor 2017, Vjosa Emini & Ymer Bajrami publikojnë videoklipin "Mendjemadhe Je".
Më datë 27 Qershor 2017, Hekurani publikon videoklipin "Ajo Te Don", në bashkëpunim me Ymer Bajrami.
Më datë 22 Korrik 2017, Bleona Hasani & Ymer Bajrami publikojnë videoklipin "Takimi I Fundit".
Filmi Kolja
Kolja është një dramë çeke e vitit 1996,në të cilën flitet për një njeri, jeta e të cilit u ndërrua në mënyrë të papritur. Filmi u drejtua nga Jan Svěrák, së bashku me babanë e tij ,Zdeněk Svěrák, që shkroi skenarin nga një tregim i Pavel Taussing. Kolja u prit mirë nga kritikët duke fituar çmimin e Akademisë për filmin më të mirë të huaj dhe çmimin Globi i Artë për filmin më të mirë të huaj.
Ngjarja zhvillohet në vitin 1988, kur filloi të shpërbëhet Blloku Sovjetik. Protagonisti është František Louka, një burrë çek i moshës së mesme, që jetonte si beqar dhe i ndiqte pas gratë. Ishte një violonçelist, i cili siguronte jetesën duke luajtur me violonçel në funerale. Pasi humbi punën e mëparshme në filharmoninë çeke, një mik i tij i dha një shans për të fituar një shumë parash përmes një martese me një grua sovjetike, që t’ia mundësojë asaj qëndrimin në Çekosllovaki. Ajo pastaj përdori shtetësinë e re për të emigruar në Gjermaninë Perëndimore, ku jetonte i dashuri i saj. Për shkak të rrethanave ajo lë pas djalin e saj 5 vjeçar Kolja, që të kujdeset për të muzikanti çek. Në fillim Louka dhe Kolja kishin vështirësi komunikimi pasi flisnin gjuhë të ndryshme dhe gradualisht filloi një lidhje mes tyre. Fëmija vuan nga meningjiti dhe duhet të vendoset në një vend të monitoruar me kujdes. Louka kërcënohet për martesën e tij të dyshimtë dhe fëmija duhet të dërgohet në shtëpinë e fëmijëve të Bashkimit Sovjetik. Revolucioni i Kadifenjtë intervenon dhe Kolja bashkohet me nënën e tij. Louka dhe Kolja i thonë lamtumirë njëri-tjetrit. Louka përfundon duke adoptuar një fëmijë me të dashurën e tij, ndoshta si zëvendësim për Koljen e humbur dhe rifiton pozitën e tij në filharmoninë çeke.
Alibaba Cloud
Alibaba Cloud, i njohur gjithashtu si Aliyun ( Kinezisht: 阿里云 'Ali Cloud' ), është një kompani llogaritje në re, një filial i Alibaba Group. Alibaba Cloud ofron shërbime kompjuterike cloud për bizneset në internet dhe ekosistemin e tregtisë elektronike të kompanisë Alibaba. Operacionet e saj ndërkombëtare janë të regjistruara dhe me seli në Singapor.
Alibaba Cloud ofron shërbime cloud që janë të gatshme kundrejt pagesës, dhe përfshijnë llogaritjen elastike, ruajtjen e të dhënave, bazat e të dhënave relacionale, përpunimin e të dhënave të mëdha, mbrojtjen kundër DDoS dhe rrjetet e shpërndarjes së përmbajtjes (CDN).
Është kompania më e madhe e llogaritjeve cloud në Kinë, dhe në Azi Paqësor sipas Gartner. Alibaba Cloud operon qendra të dhënash në 24 rajone dhe 74 zona gatishmërie në të gjithë globin. Që nga qershori 2017, Alibaba Cloud është vendosur në kuadrantin e Visionarëve të kuadratit Magjik të Gartner për infrastrukturën cloud si shërbim, në mbarë botën.
Irina Rimes
parapamje Irina Rimes (lindur më 22 Gusht 1991),e njohur edhe si Irina Remesh ose Irra, është një këngëtare dhe tekstshkruese e Moldavisë - Rumune, e cila është një nga katër trajnerët e Vocea României. Ajo punon dhe jeton në Bukuresht, Rumani.
1991–2015: Fëmijëria dhe fillimet në muzikë
Irina u lind më 22 Gusht 1991 në rrethin Floreşti është fëmija i parë i Valentina dhe Fiodor Rimes; ajo ka një vëlla më të vogël, Vitali. Irina është shprehur në intervistat se familja e saj e ushqeu interesin e saj për muzikë, sidomos babai i saj dhe gjyshja e babait, kjo e fundit e së cilës kishte një zë shumë të mirë, sipas Irina - "gjyshet dikur ishin pjesë e një kori të kishave dhe mbaj mend si ajo ulej në sobë dhe do të na këndonte këngë gazmore ". Rimes manifestoi një interes drejt shkrimit dhe kompozimit që në moshë të vogël: "Fillova të shkruaj poezi kur isha në klasën 0. Mbaj mend që kam mësuar të këndoj, të shkruaj dhe të lexoj në shtëpi. ” Artistja u zhvendos në Soroca kur filloi të studionte në Shkollën e Mesme Teorike "Kostandin Stere" deri në vitin 2010; ajo më vonë u diplomua në Akademinë e Muzikës, Teatrit dhe Arteve plastike në Chișinău. Në vitin 2012, Irina Rimes mori pjesë në shfaqjen e talenteve Fabrica de staruri, ku ishte  finaliste.
2016 – e sotme: “Visele” dhe Despre el
Rimes u transferua në Rumani në vitin 2016, kur ajo nënshkroi me Quantum Music. Soloja e saj e parë, "Visele" ( dreamsndrrat ), arriti kulmin në numrin 1 në Rumaninë Airplay 100 në 2016  dhe  mori  një çmim për dekorin më të mirë të vitit në Radio România Music Awards në 2017. Rimes ka shkruar edhe këngë për artistë të ndryshëm Rumunë, si Inna, Raluka, Andra, Alina Eremia, Nicoleta Nucă dhe Antonia. Dega Rumune e Cosmopolitan e quajti atë "zbulesa e vitit 2016". Në vitin 2017, Rimes nënshkroi një kontratë me Universal Music France dhe lëshoi albumin e saj të parë, Despre el ( Rreth tij ). Në 2018, ajo u bë një nga katër trajnerët e Zeri Rumen.