cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Morthi
Shenjat tipike janë enjtje e duarve dhe këmbëve, krijimi i njollave me ngjyrë të kuqërremë në të kaltër-zezë, dhe janë të ftohta në prekje dhe të enjtura. Në momentin që pacienti hyn në kontakt me një ambient të ngrohtë, shfaqet pruriti (kruarie) dhe dhimbjet e vendeve ku lokalizohet morthi. Zakonisht lokalizohet në pjesë të trupit që qëndrojnë për një kohë të gjatë të ekspozuara ndaj të ftohtit dhe janë të ndjeshme si: gishtërinjtë e duarve, këmbëve, por edhe në veshë e majën e hundës.
si trajtohet?
Zakonisht përdoren kremra me bazë kortizoni me përdorim lokal, në rastet kur ka vetëm inflamacion dhe vitaminoterapi. Nëse shihet se shfaqen dhe lezione, duhet që kortikoidët të alternohen me pomada me bazë antibiotiku. Gjithsesi trajtimi varet nga mjeku specialist, i cili përzgjedh skemën dhe trajtimin e duhur. Trajtimi më i mirë është parandalimi i saj.
si parandalohet?
Rekomandimet për ushqim
Villaseca de Arciel
300px|right Villaseca de Arciel është një bashki në provincën e Soria-s, Castile dhe Leon, në Spanjë.
First Lady
First Lady (shqip : zonja e parë apo gruaja e parë në shtet)
Termi "First Lady" ka prejardhje nga SHBAtë dhe përdoret sidomos në shtetet perëndimore.
"First Lady" quhen bashkëshortet e kryetarëve/presidentëve shtetëror. Roli i këtyre grave shpesh nënçmohet, ndërsa ato luajnë një rol shumë të rëndë në diplomaci kombëtare edhe atë ndërkombëtare. "Zonjat e para" marrin, në krah të burrave të tyre, detyra diplomatike me shumë rëndësi dhe ruajnë marrëdhëniet me familjet e burrështetasve tjerë. Ky kanal informativ shpërblehet me ma shume mirëkuptim në diplomaci.
Arosa
parapamje|left|200px është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Ferras
Ferrasi është një fshat në Komunën Levan në Rrethin e Fierit të Shqipërisë.
Lisica
Lisicë është një vendbanim në komunën e Mitrovicës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Lis.
Gjeografia
Fillimisht fshati u quajt "Te Lisi" që do të thotë "Për pemën". Rregjimi serb do të thotë "dhelpra".
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit 2011, Lisica ka 519 banorë.
Historia
Lisica gjatë periudhës jugosllave ishte një fshat i shqiptarëve etnikë që kundërshtonin sundimin serb. Në vitin 1912 fshati u përdor nga forcat otomane për të bombarduar kullen e Isa Boletinit. Një nga familjet që sundonin fshatin ishte familja Latifi, me origjinë nga fisi Gimaj i cili me sa duket erdhi në fshat nga Morina, Shqipëri, gjatë shekullit të 18-të. Babai i familjes Lisica ishte Osman Lisica i cili ishte bajraktari lokal rreth Mitrovicës. Familja përbëhej nga shumë kaçakë anti-jugosllave si Arif Lisica dhe vëllai i tij, Brahim Lisica, që jetonin shumicën e jetës së tyre të fshehur. Kur kolonët serbë erdhën për t'u vendosur në fshat në vitin 1912, ata u sulmuan nga vëllezërit Lisica. Në 1917, Arif Lisica vrrau një agjent serb me emrin Dragan Jablanoviç. Sipas autorit serb Milos Jelic, në vitin 1914 u raportua se Arif Lisica kishte vrarë dy vëllezër, Sadri dhe Fazi Smajli nga fshati Polaci, në komunën e Sokolajt. Më vonë, Arifi luftoi për gjininë e komandantit serb Zoran Zlatici në fshatin Zhazë nga kulla e tij. Meqë armët e gjinisë nuk ishin në gjendje të luftonin kundër Arifit, një pape ortodokse serbe ecën dhe ofroi një ujdi të cilën Arifi pranoi. Ai duhej të dorëzonte pushkën e tij. Arifi dhe vëllai i tij u vranë në një pritë nga forcat jugosllave në vitin 1924. Një nga nipërit e vëllezërve ishte Latif Lisica, i cili jetoi shumicën e jetës së tij si një fermer. Në vitin 1964 vëllai i Latifit u vra nga një bashkëpunëtor lokal në minierën e Trepçës. Latifi u hakmor ndaj vëllait të tij, dhe e bëri këtë duke ekzekutuar vrasësin e dyshuar me pushkë automatike në sheshin e qytetit të Mitrovicës, në vitin 1964. Latifi u dënua me 20 vjet burg në Nish nga gjykata jugosllave. Fshati ishte tërësisht antikomunist dhe nuk pranoi të votonte. Familja më vonë u zhvendos në lumin Ibër pranë qytetit, ndërsa shteti bleu territorin e tyre për ndërtim. Fshati ishte një strehë për shumë njerëz të UÇK-së që vinin nga familja. Gjatë luftës në Kosovë në vitin 1999 fshati ishte i vetmi në Mitrovicë që nuk u dogj nga forcat serbe, pasi mbeti i fshehur strategjikisht. Sot fshati është braktisur dhe shumica e banorëve jetojnë pranë lumit Ibër.
Kurbini
Riti i endjes
Ne Kurbin kur gratë bëjnë punëdore ; meshkujt e shtëpisë dhe te huajt qe vinin apo ndodheshin aty ruheshin te mos i shkelnin or preknin fijet e perit te punëdores ; endjes dhe një dite e një nate mbas endjes. Ky veprim donte te thoshte se po te kalonte or shkelte fijet e endjes me këmbe, meshkujt bëheshin sterile. Sterile do te thotë se nuk bënte me fëmije. Ky veprim ruhej për moshat e vogla qe at te mos kalonin/shkelnin fijet e perit sepse ata përfundonin te tille...
Zakon
Ne Kurbin ka qene zakon te ruhej dhe te mos prekej me dore kali i nuses ne momentin qe nusja vinte ne oborr. Ruhej sepse njerëzit besonin se i pari qe prek kalin e nuses merr magjinë e bere për nusen nga keqbërësi.
Prandaj ka qene zakon qe ne momentin kur hyp nusja mbi kalë deri ne atë moment kur ajo zbret prej tij, kali nuk duhet te prekej me dore, Gjithashtu besonin se magjinë e bere për nusen e merrte kali i nuses.
Këngë
Na zu dimni nen nji mal
Ai Koke Malci ne ate Shkopet
Udha e mar o krushku i pare
Kantoni Tournon-Saint-Martin
Kantoni Tournon-Saint-Martin (frëngjisht: Canton de Tournon-Saint-Martin) është një kanton në departamentin Indre, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Tournon-Saint-Martin. Ka sipërfaqe 212.42km2 dhe popullsi 4641 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Tournon-Saint-Martin aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Nahije e Gjakovës
Nahije e Gjakovës është quajtur qyteti dhe rrethi i tij gjatë kohës së fundit të sundimi osmanë.
Në vitin 1898 udhëtarë të huaj, e përshkruajnë Gjakovën si një vend të kalajave të mëdha guri, në të cilat temë e ditës ishte lufta qytetare në mes të dy taboreve të beglerëve të armiqësuar Riza Begut dhe Bajram Agë Dzurit. Në po këtë vitë shkatërrohet Kulla e Riza Begut
Hyllus
Hyllus (greqishtja e lashtë : Ὕλλος ) ose Hyllas ( Ὕλᾱς ) në mitologjinë greke ishte djali i Herakliut dhe Deianira, bashkëshorti i Ioles, i ushqyer nga Abia.
Mitologjia
Herakliu, të cilin Zeusi fillimisht kishte menduar ta bëte sundimtar të Argosit, Lakedaemon dhe Pylosit (Navarinit) messenian, ishte zëvendësuar nga dinakëria e Herës dhe zotërimet e tij të synuara kishin rënë në duart e Euristheut, mbretit të Mikenës. Pas vdekjes së Herakliut, fëmijët e tij, pas shumë bredhjesh, gjetën strehim nga Euristhe në Athinë. Euristheu, me kërkesën e tij për refuzimin e dorëzimit të tyre, sulmoi Athinën, por u mund dhe u vra.
Hyllus dhe vëllezërit e tij pushtuan Peloponezin, por pas një viti qëndrimi u detyruan të hiqnin dorë si rezultat i një murtaje.
Ata u tërhoqën në Thesali, ku Aegimiu, paraardhësi mitik i Dorianëve, të cilin Herakliu e kishte ndihmuar në luftë kundër Lapidae, adoptoi Hyllusn dhe i dha atij një të tretën e territorit të tij. Pas vdekjes së Aegimiut, dy djemtë e tij, Pamphyli dhe Dyma, iu nënshtruan vullnetarisht Hyllust (i cili ishte, sipas traditës doriane në Herodot V. 72, me të vërtetë një akean), dhe i cili u bë kështu sundimtar i Dorianëve, të tre degëve të asaj racë duke u emëruar sipas këtyre tre heronjve. Duke qenë i dëshiruar për të ripushtuar trashëgiminë e tij atërore, Hyllus u konsultua me orakullin e Delfit, i cili i tha të priste "frutin e tretë" dhe më pas të hynte në Peloponez nga "një kalim i ngushtë nga deti".
Prandaj, pas tre vjetësh, Hyllus marshoi nëpër istmusin e Korintit për të sulmuar Atreun, pasardhësin e Euristheut, por u vra në një betejë të vetme nga Ekemi, mbreti i Tegeas. Kjo përpjekje e dytë u pasua nga një e treta nën djalin e tij Kleodeu dhe një e katërta nën nipin e tij Aristomaku, të cilat që të dyja ishin po aq të pasuksesshme. Më në fund, Temenusi, Kresfonti dhe Aristodemi, bijtë e Aristomakut, u ankuan në orakullin se udhëzimet e tij kishin rezultuar fatale për ata që i kishin ndjekur. Ata morën përgjigjen se me "frutin e tretë" nënkuptohej "brezi i tretë" dhe se "kalimi i ngushtë" nuk ishte istmusi i Korintit, por ngushtica e Riumit.
Prandaj, ata ndërtuan një flotë në Naupactus, por para se të lundronin, Aristodemusi u godit nga rrufeja (ose u qëllua nga Apolloni) dhe flota u shkatërrua, sepse një nga Herakleidae kishte vrarë një falltar akarnanë. Orakulli, duke u konsultuar përsëri nga Temenusin, e urdhëroi të ofronte një flijim shlyerjeje dhe ta dëbonte vrasësin për dhjetë vjet dhe të kërkonte një njeri me tre sy që të vepronte si udhërrëfyes. Gjatë kthimit për në Naupaktus, Temenu u përplas me Oksilusin, një etolian, i cili kishte humbur një sy, duke hipur mbi një kalë (duke bërë kështu tre sytë) dhe e shtyu menjëherë në shërbimin e tij. Sipas një tregimi tjetër, një mushkë në të cilën hipi Oksilus kishte humbur një sy.
Herakleidasit riparuan anijet e tyre, lundruan nga Naupaktusi në Antirrhium dhe prej andej në Rhium në Peloponez. Një betejë vendimtare u zhvillua me Tisamenus, birin e Orestit, sundimtarit kryesor në gadishull, i cili u mund dhe u vra. Herakleidae, të cilët kështu u bënë praktikisht zotër të Peloponezit, vazhduan të shpërndanin territorin e tij mes tyre me short. Argos i ra Temenusit, Lakedaemon Proklis dhe Euristhenes, bijtë binjakë të Aristodemit; dhe Mesenesë në Cresphontes. Rrethi pjellor i Elis ishte rezervuar me marrëveshje për Oksilusin.
Heracleidae sunduan në Lacedaemon deri në vitin 221 pes, por u zhdukën shumë më herët në vendet e tjera. Ky pushtim i Peloponezit nga Dorianët, i quajtur zakonisht "Kthimi i Heracleidae", përfaqësohet si rikuperimi nga pasardhësit e Herakliut të trashëgimisë së ligjshme të paraardhësit të tyre hero dhe bijve të tij. Dorianët ndoqën zakonin e fiseve të tjera greke duke pretenduar si paraardhës për familjet e tyre sunduese një nga heronjtë legjendar, por traditat nuk duhet të konsiderohen si tërësisht mitike. Ato përfaqësojnë një pushtim të përbashkët të Peloponezit nga etolët dhe dorianët, këta të fundit janë përzënë drejt jugut nga shtëpia e tyre origjinale veriore nën presionin e thesalianëve.
Vërehet se nuk përmenden këto Herakleidae apo pushtimi i tyre tek Homeri apo Hesiod. Herodoti (vi. 52) flet për poetë që i kishin kremtuar veprat e tyre, por këto ishin të kufizuara në ngjarje që pasuan menjëherë vdekjen e Herakliut. Historia u përforcua fillimisht nga tragjedianët grekë, të cilët ndoshta e morën frymëzimin e tyre nga legjendat lokale, të cilat lavdëronin shërbimet e bëra nga Athina ndaj sundimtarëve të Peloponezit.
Martesa me Iolen
Pasi Herakliu u helmua nga Deianira, Herakliu e ngarkoi Hyllusn të martohej me Iolën kur të vinte në moshë. Hyllus dhe Iole patën një djalë Cleodaeus, dhe tre vajza, Evaechme, Aristaechme dhe Hyllis.
Razorblade Romance
Razorblade Romance është albumi i dytë i grupit HIM, i publikuar më 19 dhjetorë 1999 ne Finlandë dhe më 24 janarë në të gjithë Europën.
Kyrkbron, Umeå
Kyrkbron është urë në Umeå që çon Östra Kyrkogatan mbi lumin Ume në Teg në pjesën jugore. Konstruktimi i Kyrkbronit filloi në vitin 1973 dhe ura u hap më 26 shtator 1975 duke u bërë ura e tretë e Umeas mbi lumin Ume. Diskutimi mbi atë se duhet një urë të ndërtohet afër një kishe ose jo, filloi që në vitet e 1960-ta dhe vazhdoi deri në vitet e 1970-ta. Gjatë ndërtimit u has një terren i panjohur varreze (një pjesë e vjetër e varrezave), duke çuar kështu në gërmime arkeologjike.
Ura përbëhet nga dy trarë paralel nga betoni me mbështetje vertikale. Aktualisht, janë dy ura të ndara, secila me vinë e vet që shtrihen mbi lum në anën veriore. Qëllimi i ndërtimit të Kyrkbronit ishte ta lehtësonte Tegsbronin nga trafiku dhe Kyrkbroni u projektua me pritshmeri se do të ketë një rritje drastike në trafikun e makinave në qendër të qytetit, të cilat provuan të jenë shumë optimiste.
Sfondi
Shoqëria komunale Tegs atëherë kërkoi një raport në lidhje më mundësinë e një ure në zgjerimin e Ostra Kyrkogatan. Qeveria provinciale e caktoi Grahnenin ta hulumtonte këtë dhe hulumtimi i tij tregoi se një urë rrotulluese me një hark rrotullimi ishte e vetmja zgjidhje reale, por po ashtu ndërtimi i saj kushtonte shumë. Kjo e udhëhoqi Grahnenin drejt objektit për ndërtimin e një ure në Ostra kyrkogatan. Pavarësishtë këshillës së Grahnenit qeveria krahinore në vitin 1939 vendosi që një urë rrotulluese duhej të ndërtohej. Rasi u rishkiua nga Mbreti në Këshill i cili e dërgoi çështjen prapa në qeverinë krahinore për rishqyrtim. Kjo bëri që qeveria krahinore ta ndërronte mendjen dhe vendosi që ura të ndërohej në zgjerimin e Vastra Esplanaden. Kjo urë, Tegsbron, u inagurua në vitin 1949.
Hulumtimet, planet dhe vendimet
Shoqëria komunale Tegs në vitin 1960 bashkoi me Umea landskommun (shoqërinë rurale) dhe u shfaq nevoja për krijimin e një plani zonimi për qendrën Teg. Disa vite më vonë, në vitin 1965, kur Umea landskommun ishte gati të bashkohej me qytetin e Umeas, u pa e nevojshme plani për hapësirën e përgjithshme urbane. Në këtë plan ishte një pjesë për një urë në kishë dhe një autostradë nga Tegsbroni nëpër qendrën Teg. Një minoritet i fortë në Këshillin komunal ishte kundër Kyrkbronit dhe autostradës, ashtu siç donin ta mbanin Teg-un si një njësi.
Plani, me urën e vendosur afër kishës, u krijua nga Västerbottenskommunernas Arkitekt- och Byggnadskontor (VAB), me Åke Lundberg si arkitekti kryesor. Propozimi u dërgua jashtë për paraqitje për komente, ndër gjërat e tjera, këshilli i famullisë në famullinë e qytetit të Umeas, e cila e miratoi vendosjen e urës pranë kishës.
Në tetor të vitit 1964, Orrje & Co prezantoi një plan për trafikun rrugor që mori në konsideratë kapacitetin e urës që do të duhej ta kishte në vitin 1980, që vlerësohej të kishte më shumë se 40,000 makina në ditë. Po ashtu sipas këtij plani ura duhej të ngrihej në kishë në zgjerimin e Ostra Kyrkogatanit.
Në shkurt të vitit 1965, këshilli i qytetit mori propozimin e Orrje & Co për trafikun rrugor. Në po të njëjtin vit këshilli i famullisë kërkoi një ekzaminim të ri për vendin e urës sepse shërbimet e kishës do të prisheshin nga zhurma e trafikut dhe ngjarjet delikate të kishës do të shkatërroheshin nëse ura do të ndërtohej aty. Objektivat e këtij këshillu u adresuan në një mocion ndaj këshillit të qytetit. Këshilli i qytetit e ftoi Orrje & Co për bërjen e një studimi për vendin e kishës.
Në nëntor të vitit 1965 Orrje & Co prezantoi dy propozime: origjinalin me urën në kishë dhe një me urën të pozicionuar në lindje të zgjerimit të Järnvägsgatan. Vendi afër kishës u konsiderua si më i përshtatshme. Sidoqoftë, Ake Lundberg, i cili u bë arkitekti i qarkut në vitin 1964, sugjeroi që alternativa lindore e Orrje & Co do të duhej të përdorej pasi argumentoi se teknikat dhe avantazhet ekonomike të vendit afër kishës nuk peshonin më shumë se cenimi i vlerave estetike dhe historike.
Në prill dhe në maj 1966 dy studimet u prezantuan, Orrje & Co: "Ny bro över Ume älv: två principförslag" dhe arkitekti Erik Thelaus' "Bro över Umeälven. Synpunkter på miljöfrågor m m".
Firma arkitekturore Klemming och Thelaus mori një kontratë nga qyteti i Umeas për të studiuar ndikimet mjedisore të urës të ngritur pranë kishës dhe të propozonte një dizajn për urën dhe mbajtësen e saj. Ndër të tjerash, gjetjet u raportuan me një model në shkallë 1:400, me kate të bimëve dhe një memorandum. Memorandumi theksoi se ura duhej të ishte paralele me Tegsbronin, të përshtatet me strukturën ortogonale dhe të rregullt të përdorimit të tokës në qytet. Po ashtu u konkludua se ishte e rëndësishme që urës t'i jepej një lidhje vizuale me Tegsbronin. Kështu, firma propozoi një urë me tra horizontal drejt një kuti me mbështetje të drejtë vertikale.
Në qershor të vitit 1966 mocioni për ekzaminimin e ri të vendit të urës u diskutua nga këshilli i qytetit. Drätselkammaren, përgjegjës për ekonominë e qytetit, u pajtua me linjën e Public ëorks Department dhe argumentoi se vendi pranë kishës mori përparësi mbi opsionet e tjera. Këshilli i qyteti e aprovoi propozimin e Dratselkammarenit pa votim.
Në gusht të vitit 1966, raporti i Orrje & Co "Förslag till ny bro över Ume älv i sträckning Idrottsvägen-Östra Kyrkogatan" (Propozimi për urën e re mbi Lumin Ume në drejtim Idrottsvägen-Östra Kyrkogatan) tregoi parimet inxhiniierike të trafikut që duhet të formojnë bazën e Kyrkbronit. Mendohej të shërbente si bazë për planin urban për pjesët e qytetit. Plani urban u korrigjua sipas raportit të Orrje & Co, dhe projektimi i urës u bë në bashkëpunim me Swedish Road Administration. Grupe të ndryshme interesi u ftuan, duke përfshir Log driving association shikimet e së cilëve në dizajnin e hapësirës ishin të rëndësishme. Pas një sugjerimi nga departamenti rrugor vija e biçikletave u vendos në mes të dy vijave të makinave në urë.
Plani i ri i qytetit u adoptua nga këshilli i qytetit në vitin 1968. Count Administrative Board kundërshtoi planin e përdorimit të tokës së qytetit në vitin 1969 dhe dëshironte një kërkim në lokacionin lindor për urën. Arsyeja e dhënë ishte se zgjerimi i Universitetit të Umeas dhe Spitalit Universitare të Norrlandit ndryshoi konditat. Po ashtu Swedish National Heritage Board apeloi bazuar në shkeljen e vlerave të patjetërsueshme.
Mbreti në Këshill ia tregoi problemin Statens planverk (departamenti i planifikimit kombëtar) i cili kërkoi mendimin e Swedish Road Administration, që më në fund e miratoi planin. Arsyetimi ishte se qëllimi për ndërtimin e një ure të re do ta reduktonte trafikun në Tegsbron. Në atë kohë Tegsbroni kishte rreth 25,000 automjete në ditë, i cili ishte kapaciteti maksimal për urën. Parashikimi për vitin 1990 ishte 60,000 automjete në ditë.
Përpilimi i buxhetit vjetor në këshillin e qytetit, më 28 tetor 1971, qeveria komunale propozoi që plani për "bro över Ume älv"  (ura nën Lumin Ume) duhet ta pranohet. Kjo u përcoll nga një debat i nxehtë që zgjati gjashtë orë para se këshilli i qytetit të vendoste që të akordojë fonde për urën. Numri i votave ishte 25 kundër 26 në favor, ku presidenti pati votën e tij. Kështu pozita e urës në kishë u zgjodh. Vendimi për ta ndërtuar urën bëri që qeveria krahinore të pranonte 43 letra pakënaqësie kundër vendimit. Në maj të vitit 1972 një marrëveshje u nënshkrua në mes të Komunës së Umeas dhe Swedish Road Administration që ndërtimi i urës të fillonte më 16 qershor 1972. AB Vägförbättringar u kërkua që ta ndërtonte urën për 18.6 milionë korona. Kjo po ashtu përfshinte edhe punët e tjera që lidhen me urën.
Opozita kundër Kyrkbronit
Debati për urën filloi në vitin 1965 kur këshilli i kishës i dërgoi një letër këshillit të qytetit duke deklaruar se shërbimet e kishës do të ndërpreheshin nga trafiku i urës. Në qershore të vitit 1971 arkitekti kryesor Ake Lundberg solli edhe një herë temën për vendosjen e urës gjatë një seance të informacionit për çështje komunale në Holmsund.
Në mediat lokale diskutimi vazhdoi dhe ekspertë të ndryshëm në nivel kombëtar komentuan për urën. Më 2 tetor 1971 u arrit maja e rezistencës kur u organizua një demonstratë kundër urës në Umea. Demonstrata filloi sepse një statistikë në gazetën Västerbottens-Kuriren  shkroi se 84% ishin kundër ndërtimin në Kyrkbron. Po ashtu guvernatori i sapocaktuar Karl Georg Samuelson u përfshi në opozitë kundër Kyrkbronit.
Disa anëtarë në Centre Party provuan ta ndalonin ndërtimin në vitin 1973, me arsyetimin se shuma arrinte deri në 45 milionë konora. Mocioni u refuzua me arsyetimin se do të bëhej më shtrenjtë për komunën ta ripunonte planin për tokën e qytetit dhe të anulonte kontratat ekzistuese sesa që ta vazhdonte ndërtimin. Po ashtu, do të kishte ngatërresa me të punësuarit në komunë nëse ndërtimin nuk do të kryhej ashtu siç ishte planifikuar. Nga kjo kohë opozita filloi të reduktohej.
Një varrezë e panjohur dhe topat cilindrik
Rezultati ishte 40 arkivole me rreth 60 skelete dhe po ashtu mbetje të arkivoleve, pajisje, thonj, stoli, pllaka të rënda, etj. Gjatë një gërmimi 17 topa cilindrik u gjetën. Këta topa ka mundësi të vinin nga Finish War 1808-1809. Topat e tjerë përfunduan aty pasi gjeneral-lejtanti Johan Adam Cronstedt e sulmoi Umean në mars të vitit 1809 ose kur gjenerali rus Nikolai Kamensky në verë të vitit 1809 e sulmoi urën që rusët e ndërtuan gjatë Lumit Ume. Në varrin e fundit, një monument varri 3.3x3.8 metra ne jug-juglindje të kishës, pasi lexuan emrat në pllaka zbuluan se ishte varri i familjes së guvernatorit Pehr Adam Stromberg. Asnjë gur varri nuk u zbulua por ka mundësi që të ishin shkatërruar kur u dogj kisha në vitin 1887, së bashku me të gjitha materialet arkivore mbi varreza.
Ndërtimi i urës dhe përurimi
Gjatë ndërtimit të urës u përdorën disa teknika të reja si desktopi i kompjuterit kur u mat distanca me një laser. Kyrkbron u përurua më 26 shtator 1975 nga ministri suedez i komunikacionit Bengt Norling. Në lidhje me ndërtimin e urën u realizua një rirrugim i trafikut në qendër të Umeas dhe Teg. Teg-u u bë rrethi i parë në Umea që pati një shteg për këmbësor dhe shtegun rrethor për të gjitha rrugët në qendër të qytetit.
Pas ndërtimit të urës
Kur ndërtimi i Kolbäcksbronit filloi në vitin 1998, Kyrkbroni kishte afërsisht 16,000 dhe Tegsbroni rreth 21,600 automjete për mesataren ditore. Në vitin 2010 Kyrkbroni pati rreth 15,100, Tegsbroni rreth 27,300 dhe Kolbacksbron rreth 12,000 automjete për mesataren ditore.
Për shkak të Kolbäcksbronit, u reduktua trafiku në qendër dhe u Strandgatani u transformua nga një rrugë tranzite në rrugë të qytetit. Rëndësia e Kyrkbronit u reduktua dhe ura tani është mbi-përmasa.
Shipoli
Shipol është një vendbanim në komunën e Mitrovicës, Kosovë.
Xhemail Abria
Veprimtaria
Xhemail Abria ishte pjesmarrës i takimit në Kuvendin e Junikut në vitin 1877, ku edhe u nderua me titullin, "Pleqnar i Kosovës" e gjithashtu ishte edhe pjesmarrës në Lidhjen Shqiptare të Prizrenit (1878) gjë që ndikoi në rritjen e autoritetit të tij. Në Kuvendin e Parë të Pajtimeve, mbajtur pas Kuvendit të Lidhjes së Prizrenit, të cilën e udhëhiqte Binak Alia, Drenicën e përfaqsonte Xhemail Abria. Më vonë, me insistimin e Binak Aliut, Kuvendin do ta kryesojë Xhemail Abria.
Gjeniu i Popullit
Xhemail Abria njihej me tre mbiemra: Xhemail Abria, sipas vendlindjes, Xhemail Aga, si titull nderi dhe Xhemail Seferi, sipas emrit të babait.
Prej bariut, blegtorit dhe bujkut pothuajse anonim, falë mençurisë së lindur, arriti të bëhej një njohës i shkëlqyer i filozofisë, historisë dhe gjeografisë shqiptare madje deri në atë masë sa cilësohet me epitetin, "Gjeniu i Popullit".
Xhemailin e bëjnë të veçantë këto karakteristika themelore:
Shembulli më i mirë i gjenialitetit të lindur popullor është rasti i pleqnarit Rexhë Hyseni nga Bellopoja e Burimit. Mënyra me të cilën e zgjidhi rastin në fjalë është shumë e afërt me metodën e hulumtimit bashkëkohor e shkencor të ADN-së!
Pleqnarit Rexhë Hyseni i ishte kërkuar zgjidhja e një rasti tepër enigmatikë e të vështirë për t`u zgjidhur. Dy familje ishin ngatërruar mes vete për punën e një varri për të cilin pretendonin që të dyja. Varri i të vdekurit ishte aq i vjetër sa që nuk dihej me saktësi se cilës prej familjeve i përkiste i vdekuri. Xhemail Abria e udhëzoi Rexhën me këto fjalë: "Çelne varrin e të vdekurit. Merreni një asht prej tij. Thirreni nga një mashkull prej dy palëve të ngatërruara. Prej të dy meshkujve merreni nga një pikë gjaku. Vendoseni gjakun në ashtin e të vdekurit. Atij të cilit ia pin ashti gjakun, jepjani hisen e të vdekurit, sepse e ka ma ngat."
Livoçi i Poshtëm
Livoç i Poshtëm është një vendbanim në komunën e Gjilanit, Kosovë. Livoçi i Poshtëm ka afërsisht 350 shtëpi dhe diku rreth 4500 banor.
Kantoni Montigny-le-Bretonneux
Kantoni Montigny-le-Bretonneux (frëngjisht: Canton de Montigny-le-Bretonneux) është një kanton në departamentin Yvelines, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Montigny-le-Bretonneux. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 63816 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Montigny-le-Bretonneux aktualisht përbëhet nga 2 komuna.
Livoçi i Poshtëm
Gjeografia
Fshati Livoç i Poshtëm shtrihet në jug-perëndim të qytetit të Gjilanit. Shtrihet në dy anët e rrugës magjistrale Gjilan-Ferizaj.
Feja
Feja islame është dominante.
Arsimi
Ne Livoç të Poshtëm punon shkolla fillore "Dëshmorët e Kombit". Në këtë shkollë janë rreth 500 nxënës të fshatit përfshirë edhe muhaxheret.
Sporti
Ne Fshatin Livoç i Poshtëm ekziston një klub Sportiv në Futboll KF Shqiponja.
UTV News
UTV news është një kanal televiziv informativ shqiptar i cili fillimisht filloi si Tv Teuta në vitin 2007 u riemërua si UFO education me seli në Tiranë pastaj në vitin 2010 u riemërua si UTV news.
Deep Shadows and Brilliant Highlights
Deep Shadows and Brilliant Highlights është albumi i tretë i HIM, i cili u realizua më 27 gusht 2001.
Norbert Jokl
Norbert Jokli (Bzenec, 25 shkurt 1887 - 6-11 maj 1942) ka qenë filolog austro-hungarez e austriak me prejardhje hebreje. Njihet si një ndër themeluesit e albanologjisë. Por, para se të njihej si albanolog i madh ai ishte i çmuar si studiues i filologjisë balto-sllave, si dhe oberstaatsbibliothekar i Universitetit të Vjenës.
Biografia
U lind në Bisenz në Moravinë e Jugut (sot pjesë e Republikës Çeke), bir i Heinrich dhe Emilie Haas. Vëllai i tij i madh, Vilhelmi, vdiq më 1895 në moshën 21 vjeçare.
Norberti përfundoi shkollimin e mesëm me nota të shkëlqyera dhe hyri në fakultetin e drejtësisë në Universitetin e Vjenës. Ku u laureua me summa cum laude më 23 qershor 1901. Pasi punoi një periudhë si stazhier ligjor, por më vonë vendosi t'i përkushtohej gjuhësisë.
Studjoi për gjuhësi indoevropiane, sllavistikë dhe romanistikë, duke u laureuar edhe aty me vlerësimet më të larta. Vjeshtën e 1903 filloi punën si stazhier në bibliotekën e Universitetit të Vjenës, ku punoi deri më 1938. Në moshën 30 vjeçare, nisi të thellohej në studimin e gjuhës shqipe duke ndjekur kursin e Gjergj Pekmezit, asokohe lektor i shqipes në universitetin vjenez. Më pas përforcoi njohuritë si autodidakt me ndihmën e studentëve dhe shqiptarëve të atëhershëm në Vjenë.
Më 1913 ai qe Privatdozent në hullinë e "Gjuhësisë indo-europiane me specialitet gjuhët baltike, sllave dhe atë shqipe". Më 1923 u emërua Professor extraordinarius, dhe më 1937 Hofrat. Shkroi punime të shumta mbi albanologjinë dhe u bë specialist i shquar. Në prillin e 1933, paleontologu dhe albanologu Franc Nopça vrau sekretarin dhe veten e tij, dhe i la punimet e tij albanologjike trashëgim Joklit.
Pasi Adolf Hitler mori pushtetin në Gjermani, dorëshkrimet e Joklit nisën t'i refuzoheshin dhe ai nuk ftohej më nëpër konferenca. Më 20 maj 1938, u shkarkua si rrjedhojë e Anschluss-it të Austrisë dhe iu ndalua aksesi në mjediset e ish-vendit të punës. Dekani i Fakultetit të Filozofisë, Viktor Christian, u përpoq ta shpëtonte nga pushimi prej punës, por ishte e kotë. Më tej gjatë atij viti aplikoi (me mbështetjen e dekanit) që të vlerësohej si "person me gjak të përzier të shkallës së parë" në mënyrë që të kishte akses nëpër biblioteka. Aplikimi iu refuzua.
Georg Solta, që u bë profesor i gjuhësisë indo-europiane, e vizitonte shpesh vitet që pasuan që të mbante kontakt me prijësin e tij akademik dhe të thellonte studimet në indoeuropianistikë. Sipas dëshmive të lëna nga Solta, Jokli bënte jetë asketi, dy dhoma të shtëpisë së tij ishin të mbushura me libra, merrej vetëm me kërkime, dhe një shërbëtore i përgatiste për të ngrënë.
Përpjekja shqiptare për ta ndihmuar
Duke ditur pozitat e tij, ish-studenti i tij Lasgush Poradeci i drejtoi një letër qeverisë shqiptare të kohës për ta ftuar që të punonte në Shqipëri, por përpjekja e tij u ndërpre nga pushtimi italian. Pas pushtimit, autoritetet shqiptare dhe filologu italian Karlo Taliavini u angazhuan po ashtu që ftonin në Shqipëri duke i ofruar punësim, ku do të merrte edhe bibliotekën e tij. Jokli u arrestua më 4 mars 1942 në banesën e tij Vjenë, ku dy nëpunës të Gestapos e morën prej shtëpisë së tij në Neustiftgasse 76 dhe e futën në paraburgim së pari në Sperrgasse e mandej në kazermën Rossauer në Vjenë. Disa studjues austriakë pohojnë se Jokli vdiq nën tortura në kazermën Roßauer në Vjenë, ndërsa të tjerë pohojnë se vdiq në kampin e përqëndrimit të Maly Trostinec-it, një lokalitetit rreth 12 km në juglindje të Minskut. Dokumentet që përshkruajnë itinerarin e transportit dhe ndalesat e ndryshme, vë në dukje faktin se më datë 9 maj, kur treni mbërriti në Kajdanowo, në afërsi të Minskut, kishin vdekur 3 burra dhe 5 gra prej hebrenjve të internuar. Datë zyrtare se kur ndërroi jetë jepet 11 maji i 1942.
Më 29 prill 1982 senati i Universitetit të Vjenës vendosi të vendosë emrin e Norbert Joklit në tabelën e nderit të universitetit.
Vepra
Mbas një pune të zellshme dhe të pandërprerë i shkoi për dore të botojë veprën më titull "Studien zur albanesischen Etymologie und Wortbildung" (Studime mbi etimologjinë dhe fjalëformimin e shqipes). Në këto studime i kushton një rëndësi të posaçme leksikut të trashëguar të shqipes: në 101 faqe trajton fjalët burimore shqipe, ndërsa 13 faqe ua kushton huazimeve të saj. Këtu dëshmon për burimin e një numri të madh fjalësh, që G. Meyer i merr për huazime të shqipes. Kjo vepër merret si arritja më e rëndësishme në fushë të shqipes pas fjalorit etimologjik të Meyerit. Etimologjia zë vendin e parë në gjurmimet e tij në fushë të leksikut të shqipes, kjo qe lëmia ku edhe kontribuoi më shumë, por një rëndësi të tillë i kushtoi edhe morfologjisë dhe fjalëformimit, kurse në fushë të fonetikës për periudhën parahistorike ai hapi shtigje të reja në punë të apofonisë dhe në konsonantizëm.
Shupkoci
Shupkoc është një vendbanim në komunën e Mitrovicës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Sylan dhe Shpat.
Riverview (New Brunswick)
Riverview është një qytet në Kontea Albert, provinca New Brunswick, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 34 km² dhe popullsi 17832 banorë.
Vlash Dobroniku
Vlash Dobroniku është piktor i njohur, një ndër themeluesit e filmit vizatimor shqiptar. Vitet e para të jetës, ai i ka kaluar në Berat pikërisht në kala, ku dhe vizatonte në gurët e stërmëdhenj të saj. Më pas, Dobroniku njihet me veprën e Onufrit të madh e së këndejmi nis dhe rrugëtimi i tij artistik. Më pas, kreu studimet e mesme në liceun "Jordan Misja" e ato të larta në Akademinë e Arteve, ku u diplomua për Grafikë Ilustrative. Karriera e tij do të vijonte në Televizionin Shqiptar me filmat vizatimorë, duke i dhënë privilegjin e të qenurit një ndër pionierët e kësaj gjinie në vendin tonë. Por pas viteve ‘90, Vlash Dobroniku gjendet në Amerikë duke bërë një shkëputje të gjatë me publikun shqiptar.
Peshtan i Madh
Peshtani i Madh është një fshat në Komunën Levan në Rrethin e Fierit të Shqipërisë.
Misin Misini
Biografia
Misin Misini u lind në fshatin Terziaj të Karadakut të Gjilanit,  më 19 prill 1946. Katër klasët e shkollës fillore i kreu në fshatin Kurexhaj, kurse katër klasë të tjera i kreu në Shkollën fillore “Bashimi” në Zhegër. Në vitin shkollor 1961/62 ka regjistruar Shkollën Normale “Skënderbeu” në Gjilan. Ka diplomuar në vitin 1966. Pas kryerjes së Shkollës Normale, punoi si mësues në fshatin e lindjes, Kurexhaj. Këtu punoi dy vite shkollore. Pastaj, transferohet si arsimtar i gjuhës amtare në shkollën amë në Zhegër, në vitin1975. Më vonë, ai kalon duke punuar si profesor në Akademinë Pedagogjike “Skënderbeu” në Gjilan. Në vitet e “70-ta është regjistruar në Shkollën e Lartë Pedagogjike në Prishtinë. Misini pa shkëputje nga puna, ka vazhduar studimet me korrespondencë dhe ka punuar me ditar në dorë. Si student i zellshëm dhe i dalluar, ka fituar shpërblimin e dhjetorit (1972). Pas kryerjes së SHLP, është regjistruar në Fakultetin Filozofik, dega e Gjuhës dhe letërsisë shqipe në Prishtinë, si student me korrespondencë ku ka diplomuar në vitin 1975. Pas ngjarjeve të vitit 1981 qe i përndjekur nga ana e pushtetit të asaj kohe. Disa herë është bastisur shtëpia e tij. Në vitet e ‘80-ta morri thirrjen e profesorit të shkollës së lartë për lëndën Gjuhë e sotme shqipe me metodikë dhe Letërsi për fëmijë. Nga viti 1975 punoi në Entin Regjional Arsimor Pedagogjik dhe në Këshillin Komunal të Arsimit në Gjilan deri në vitin 1999 si këshilltar pedagogjik i Gjuhës dhe letërsisë shqipe. Ai pos punës profesor, ai është marrë me shkrime të ndryshme nga profesioni. Ka botuar herë pas here punime nëpër revista dhe gazeta tona shqipe. Ka bërë reagime dhe polemika me të tjerë.Misin Misini nga një sëmundje kohe, vdeç në moshën 72-vjeçare në Gjilan. La pas bashkëshorten dy djemtë dhe vajzen e tij. Misin Misini, ishte një polemist, studues i folklorit dhe letersisë popullore, zë kryengritës, i cili ka debatuar për gjuhën letrare dhe hyrjen e saj si lëndë në fakultetet e Universitetit të Prishtinës.
Shkollimi
Nga viti 1953 deri më 1961 kreu mësimet në Shkollë fillore të fshatit. Më 1961/62 u regjistrua në Shkollën Normale në Gjilan ku ndoqi mësimet kryesisht në gjuhën serbokroate. Më 1966 kreu mesimet në Normalen, në Gjilan. Në vitin 1967, punoi si mësues në fshatrat Kurtrexhaj, Zhegër, Llashticë, Stançiq e tjerë. Nga viti 1969/7o kreu mesimet me korespodencë në Shkollën e Lartë Pedagogjike-   Grupi i Albanologjisë. Nga viti 1971 /72 u regjitrue në Fakultetin Filozofik të Prishtinës-Grupi Gjuhë dhe Letërsi shqipe,si student me korespodencë. Diplomoi më,1976/77. Që nga ky vit punoi në Shkolla të Mesme të Gjilanit, së pari në Normale, pastaj ne Shkollën e Mjekësise, Gjimnaz e tjera. Më 1979/80 u regjistrua në Studime Posdiplomike, në Shkallën e Tretë, ku më, 23 mars të vitit 1983, mbrojti temëmën e Magjistraturës me titull:Epika popullore shqipëtare,në vargje, në treven e Gjilanit.
Veprat
Mr. Misin Misini ka botuar këto libra:
Piu XI
Papa Pio XI (lat. Pius PP. XI; Desio, 31 maj, 1857 - Romë, 10 shkurt, 1939), lindur Ambrogio Damiano Achille Ratti (Abrogjo Damiano Akile Rati) ishte teolog, prift, ipeshkv i Romës dhe papa i Kishës katolike romake nga viti 1922 gjer në vdekjen e tij, në vitin 1939.
Fjalia e tij apostolike ishte "raptim transit" (kalo shpejt), ndërsa shtysa e tij papënore ishte "Paqja e Krishtit në mbretërinë e Krishtit".
Jeta
Pio XI lindi në Desio, krahinë e Milanos, më 31 maj 1857 si biri i katërt ndër pesë të tjerë në familjen e tij. U pagëzua me emrin Akile Abroxhio Damiano Rati. Babai i tij, Françesko ishte pronar i kamur i një fabrike mëndafshi, e ëma Tereza Gali, nga Sarono ishte bija e një hotelxhiu.
Mësimet e para i mori në vendlindje nga prifti Xhuzepe Volontieri, mësues i shkollës fillore të Desios dhe xhaxhai Don Damiano Rati. Rati e nisi karrierën e tij kishëtare duke ndjekur shembullin e xhaxhait të tij Don Damiano Ratit. Studimet ai i filloi në vitin 1867 në seminarin e Sevesos, më pas në atë të Monxas. Në vitin 1874 u bë pjesëtar i urdhërit tresh françeskan. Në 1875 hyri në Seminarin e Madh të Milanos e në 1879 ndodhet pranë Kolexhit Lombard. U shugurua prift më 20 dhjetor 1879.
Ekonomia e krishterë
Pio XI në qarkoren e nxjerrë prej tij trajtoi disa herë lidhjen mes parasë dhe ekonomisë, e mes ekonomisë dhe Luftës së II Botërore. Në Quadragesimus annus ai pohon:
Love Metal
Love Metal, është albumi i katërt i grupit HIM. Në foton e albumit paraqitet Heartagrami, simboli i grupit, me ngjyrë të artë dhe sfond të zi.
Piu XI
Vdekja
Disa hamendësuan, sipas një ditari të kardinalit Tissearant të zbuluar në vitin 1972, se Pio XI ishte vrarë nga Musolini, i cili kishte pasur dijeni se mund të dënohej e çkishërohej. Sipas këtyre hamendësimeve, vrasësi duhej të sihte profesor doktor Françesko Petaçi, babai i Klareta Petaçit, mikeshë e Musolinit për një kohë të gjatë. Kjo teori u përgënjeshtrua nga karinal Konfaloneri, sekretar shteti i Pios XI.
Dark Light
Dark Light është albumi i pestë i grupit HIM. Është albumi i parë në kompaninë Warner, nën labelin Sire Records.
Riza Kryeziu
Riza Begu i njohur edhe si Riza bej Gjakova-Kryeziu (Gjakovë, 1847 - Shkodër, 1917) i njohur nga bashkëkohësit si Riza begi, ishte pinjoll i bejlerëve të Gjakovës, prijës popullor tradicional, pjesëmarrës në lëvizjet e parapavarësisë si në fundshekullin e XIX ashtu edhe ne fillimshekulllin XX dhe adjutant nderi i Sulltan Abdyl-Hamidit.
Jeta
Leu në oxhakun e Kryezinjve të Gjakovës, u shqua me ndodhitë e Lidhjes së Prizrenit në cilat përkrahte krijimin e një vilajeti shqiptar. Për këtë u internua në Urfe dhe më pas në Dijarbekir.
Riza bej Kryeziu u përfshi në kryengritjet e viteve 1910, 1912. Në kryengritjen e Kosovës të vitit 1912 ai u shqua si organizator, luftëtar dhe prijës popullor. Në korrik zhvilloi luftime të ashpra në Llap e Boletin. Zëri i tij u dëgjua bashkë me Hasan Prishtinën në betejën e Klinës, ku u thyen keqas forcat osmane. Në gusht të vitit 1912 ishte i pranishëm në kuvendin e Ferizajt si përfaqësues i parisë së Gjakovës. Nga Ferizaj, drejt Shkupit, sipas kronikave të shtypit, kryengritësit shqiptarë udhëhiqeshin prej Riza beg Gjakovës dhe Bajram Currit. Në nëntor 1912 Riza Bej Gjakova u zgjodh delegat në Kongresin e Vlorës për Shpalljen e Pavarësisë Kombëtare. Riza bej Gjakova mori pjesë në protestat që u organizuan në Vlorë kundër barbarizmave serbe e greke në trojet shqiptare”. Riza bej Gjakova ka pasur rol vendimtar në shpalljen e pavarësisë në Vlorë i cili mbrojti qeverinë e Vlorës dhe si bashkëkomandant i policisë popullore me Isa Boletinin, i plagosur nga luftërat me serbo-malazezet u përlesh me falangat e vorioepirotëve të Spiro Milos në Himarë e zona tjera shqiptare. Qeveria e Vlorës-struktura udhëheqëse e saj dhe ministritë renditen emrat e ministrave me në krye kryeministrin Ismail Qemali dhe nën numrin ''11. Komandantë të Policisë Popullore u zgjodhën Isa Boletini dhe Riza Bej Gjakova .''
Begë dihet që të ketë qenë ekonomikisht në gjendje të mirë dhe kishte apirata për marrjen e qeverisjes së qytetit në dorë. Kundërshtarë kryesor duket të ketë qenë Bajram Aga i cili si duket në bashkëpunim me formacionet osmane të stacionuara në qytet i kishte shkatërruar Kullën Riza Begut në vitin 1898.
Familja
Riza bej Kryeziu u martua tri herë, me gruan e parë Hajrien e Ryshit bej Mahmutbegollit të Pejës pati dy djem, Aliun dhe Radin. Me gruan e dytë Gjylshanen e Osman begut nga Gjakova pati Hysenin, Hasanin, Ganiun, Saidin dhe vajzën Gjylizaren. Me gruan e tretë nuk patën fëmijë.
Aleksandar Vuçiq
Aleksandër Vuçiq (Serbisht: Александар Вучић Aleksandar Vučić, shqiptohet <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[aleksǎːndar ʋǔtʃitɕ], i lindur më 5 mars 1970) është politikan serb i cili është President i Serbisë që nga 31 maj 2017. Ai gjithashtu është udhëheqësi dhe kryetari i Partisë Progresive Serbe (SNS).
Përpara mandatit të tij si president Vuçiq shërbeu si Kryeministër i Serbisë nga viti 2014 deri në vitin 2017. Për më tepër, Vuçiq shërbeu si Ministër i Informacionit nga viti 1998 deri më 2000 dhe më vonë si Ministër i Mbrojtjes 2012-2013, si dhe Zëvendëskryeministri i Parë nga viti 2012 deri në 2014.
Në prill 2017, Vuçiq u zgjodh president i Serbisë me 55% të votave në raundin e parë, duke shmangur kështu një raund të dytë. Ai zyrtarisht mori detyrën më 31 maj 2017, duke pasuar Tomisllav Nikolliqin. Ceremonia e inaugurimit u mbajt më 23 qershor 2017.
Jeta e hershme
Aleksandër Vuçiq u lind në familjen e Angjelko dhe Angelina (mbiemri i vajzërisë: Milovanov) në Beograd.
Karriera politike
Vuçiq iu bashkua Partisë Radikale serbe (SRS) në vitin 1993 dhe u zgjodh në Asamblenë Kombëtare pas zgjedhjeve parlamentare të viti 1993. Dy vjet më vonë, në moshën 24 vjeçare, Vuçiq u bë sekretar i përgjithshëm i SRS-së. Pasi partia e tij fitoi zgjedhjet lokale në Zemun në vitin 1996, ai u bë drejtori i Pinki Hall. Gjatë kohës së tij në SRS, Vuçiq bëri shumë paraqitje publike. Njëra prej tyre ishte deklarata e tij bërë në Asamblenë Kombëtare Serbe, më 20 korrik të vitit 1995, në të cilën ai deklaroi: "Nëse ju vrisni një serb, ne do të vrasim 100 Myslimanë." Kjo ndodhi menjëherë pas masakrës së Srebrenicës nga forcat serbe.
Në vitin 1995, Vuçiq vizitoi qytetin Knin në Kroacia (atëherë nën kontrollin Republikës serbe të Krajinës), me Vojislav Sheshelj, për të protestuar kundër planit Z-4. Vuçiq kandidoi për kryetar bashkie dy herë, në vitin 2004 dhe përsëri në vitin 2008, duke humbur të dyja herët kundër kandidatëve nga Partia Demokratike (DS).<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">citim i duhur ]
Ministër i Informacionit (1998-2000)
Në mars të Vitit 1998, Vuçiq u emërua Ministër i Informacionit në qeverinë e Mirko Marjanoviq. Në vijim të pakënaqësive në rritje kundër Millosheviqit, Vuçiq vuri gjoba për gazetarët që kritikonin qeverinë dhe ndaloi kanalet e huaja televizive. Ai kujton në vitin 2014, se ai kishte gabuar dhe se kishte ndryshuar, duke deklaruar: "Nuk më erdhi turp të pranoja të gjitha gabimet e mia poltike".<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">citim i duhur ]
Gjatë mandatit të Vuçiq si Ministër i Informacionit ndodhi që Slavko Quruvija, një gazetar i shquar, u vra në një vrasje të sponsorizuar nga shteti. Në vitin 1999, para se vrasja të ndodhte, Vuçiq dha një intervistë për tabloidin Argument në të cilën ai deklaroi "Unë do të hakmerrem ndaj Slavko Ćuruvija për të gjitha gënjeshtrat e publikuara në Dnevni telegraf . Në vitin 2014, Vuçiq i kërkoi falje familjes Ćuruvija që kishin pritur kaq gjatë që autorët të viheshin para drejtësisë, dhe i falënderoi të gjithë që u përfshinë në zgjidhjen e çështjes për punën e tyre.
Më 23 prill 1999, Vuçiq deklaroi se, "Kriminelë të tillë si Bill Klinton dhe Toni Bler nuk mund të kenë lindur nga ndonjë nënë. Dënimi do t'i arrijë ata. Ata janë kriminelët dhe bishat më të mëdha. Hitleri ishte vetëm një fëmijë i vogël në krahasim me ta."
Nga Partia Radikale në Partinë Progresive
Tomisllav Nikolliq, nënkryetari i Partisë Radikale dhe udhëheqësi de facto i përkohshëm për shkak të mungesës së Vojisllav Sheshel, dha dorëheqjen më 6 shtator 2008 për shkak të mosmarrëveshjes me Shesheljin mbi mbështetjen e partisë për anëtarësimin e Serbisë në BE. Me një parti tjetër të njohur Radikale, anëtarët e saj formuan një klub të ri parlamentar të quajtur "Napred Srbijo!" (Përpara Serbisë!). Më 12 shtator 2008 Nikoliç dhe grupi i tij u shkarkuan zyrtarisht nga Partia Radikale në seancën e udhëheqjes së SRS. Vuçiq, si sekretar i përgjithshëm u thirr për të marrë pjesë në këtë seancë, por ai nuk u shfaq. Tomisllav Nikolliq njoftoi se do të formonte partinë e tij dhe e thiri Vuçiqin për t'u bashkuar. Vuçiq, një nga figurat më të njohura në mesin e mbështetësve të SRS, dha dorëheqjen nga Partia Radikale më 14 shtator 2008. Të nesërmen, Vuçiq njoftoi tërheqjen e përkohshme nga politika.
Më 6 tetor 2008, Vuçiq konfirmoi në një intervistë televizive se ai do të bashkohej me Partinë Progresive Serbe të sapozgjedhur të Nikoliçit (SNS) dhe se do të ishte Zëvendës Kryetari i Partisë. Më pas ai dukej se ndryshonte pozicionet e tij. Në vitin 2010 ai bëri deklarata të tilla si "një krim i tmerrshëm u krye në Srebrenicë", duke thënë se ai ndihej "i turpëruar" nga serbët që e bënin atë. "Unë nuk e fsheh që unë kam ndryshuar ... Jam krenar për këtë," i tha ai AFP në një intervistë në 2012. "Kam gabuar, mendova se po bëja më të mirën për vendin tim, por pashë rezultatet dhe kemi dështuar, duhet ta pranojmë këtë. "
Nikoliç dha dorëheqjen si kreu i partisë më 24 maj 2012 pas zgjedhjes së tij si President i Serbisë. Vuçiq mori rolin udhëheqës deri në mbajtjen e kongresit të ardhshëm të partisë për të zgjedhur një udhëheqës të ri. Më 29 shtator 2012 Vuçiq u zgjodh si kreu i partisë, me Jorgovanka Tabakoviqin si zëvendëse të tij.
Ministër i Mbrojtjes dhe Zëvendës Kryeministër (2012-2014)
Vuçiq shërbeu shkurtimisht si Ministër i Mbrojtjes dhe Zëvendëskryeministër i Parë nga korriku 2012 deri në gusht 2013, kur ai u largua nga posti i tij i Ministrit të Mbrojtjes në një riorganizim të kabinetit. Megjithëse kryeministri Ivica Daçiq Deba mbante pushtet formal si kreu i qeverisë, shumë analistë mendonin se Vuçiq kishte më shumë ndikim në qeveri si kreu i partisë më të madhe në koalicionin qeverisës dhe parlamentin.
Zgjedhjet parlamentare 2016
Në një konferencë partiake të Partisë së tij Progresiste Serbe, Vuçiq shpalli zgjedhjet e përgjithshme të parakohshme duke cituar se: "Ai dëshiron të sigurojë që vendi të ketë rregull të qëndrueshme që drejtimi i tanishëm politik do të vazhdojë, përfshirë përpjekjen e saj për të siguruar anëtarësimin në BE". Më 4 mars 2016, Presidenti serb Tomisllav Nikolliq shpërbëi parlamentin, duke caktuar zgjedhje të parakohshme për 24 prill. Koalicioni qeverisës rreth SNS-së së Vuçiqit ka marrë 48.25% të votave. SNS qeverisëse e Vuçiq ka mbajtur shumicën në parlament, ndonëse ka fituar më pak mandate se sa në zgjedhjet parlamentare të 2014. Koalicioni rreth SNS ka fituar 131 vende, 98 prej të cilave i përkasin SNS.
Zgjedhjet presidenciale 2017
Vuçiq njoftoi kandidaturën e tij në zgjedhjet presidenciale më 14 shkurt 2017, pavarësisht deklaratave të mëparshme se ai nuk do të bënte të njejtën gjë.
Pas spekulimeve fillestare që presidenti aktual Tomisllav Nikolliq do të vraponte, ai mbështeti Vuçiqin dhe partinë e tij qeverisëse SNS. Vuçiq fitoi zgjedhjet në raundin e parë, duke fituar 56,01 për qind të votave. Kandidati i pavarur, Sasha Jankoviq ishte i dyti me 16,63 për qind, përpara politikanit satirik Luka Maksimoviq dhe ish ministrit të Punëve të Jashtme Vuk Jeremiq.
Kantoni Issoudun-Sud
Kantoni Issoudun-Sud (frëngjisht: Canton d'Issoudun-Sud) është një kanton në departamentin Indre, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Issoudun. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 12016 banorë.
Aleksandar Vuçiq
President (2017-në detyrë)
Rezultati zgjedhor nxiti protesta rreth Serbisë. Mijëra protestues akuzuan Vuçiç për udhëheqjen e vendit ndaj autoritarizmit. Protestuesit organizuan tubimet përmes rrjeteve sociale dhe insistojnë që ata të mos jenë të lidhur me ndonjë parti apo politikan dhe të kërkojnë një rishikim të plotë të asaj që ata e quajnë "sisteme të korruptuara politike, të biznesit dhe medias që i shërbejnë një elite të udhëhequr nga Z. Vuçiç" Vuçiq pohoi se protestat ishin organizuar nga kundërshtarët e tij politikë, të cilët pritnin "diktatori do të sillte policinë në rrugë".
Kantoni Issoudun-Sud
Përbërja aktuale
Kantoni Issoudun-Sud aktualisht përbëhet nga 14 komuna.
Aleksandar Vuçiq
President (2017-në detyrë)
Megjithatë, Vuçiq bëri betimin si Presidenti i Serbisë më 31 maj, para Parlamentit. Ai ka premtuar të vazhdojë me reformat dhe tha se Serbia do të mbetet në rrugën evropiane. Ai tha gjithashtu se Serbia do të mbajë neutralitetin ushtarak, por do të vazhdojë të ndërtojë një partneritet si me NATOn ashtu dhe me Rusinë.