Adolf_Eichmann
Tranzicioni nga emigrimi në deportim
Pas një vendosjeje në Pragë për të ndihmuar në ngritjen e një zyre të emigracionit atje, Eichmann u transferua në Berlin në tetor 1939 për të komanduar Zyrën Qendrore për Emigracionin hebre për të gjithë Rajhun nën Heinrich Müller, kreun e Gestapos. Ai u caktua menjëherë për të organizuar deportimin e 70,000 deri 80,000 hebrenjve nga distrikti Ostrava në Moravia dhe distriktin Katowice në pjesën e aneksuar së fundmi të Polonisë. Me iniciativën e tij, Eichmann gjithashtu vendosi plane për të deportuar hebrenjtë nga Viena. Sipas Planit Nisko, Eichmann zgjodhi Nisko si vend për një kamp të ri tranziti ku hebrenjtë do të strehoheshin përkohësisht para se të deportoheshin diku tjetër. Në javën e fundit të tetorit 1939, 4.700 çifutë u dërguan në zonë me tren dhe u lanë me pak fjalë për t'u kujdesur për veten e tyre në një livadh të hapur pa ujë dhe pak ushqim. Kazermat ishin planifikuar por kurrë nuk u përfunduan. Shumë nga të dëbuarit ishin drejtuar nga SS në territorin e okupuar sovjetik dhe të tjerë u vendosën eventualisht në një kamp pune të afërt. Operacioni së shpejti u pezullua, pjesërisht për shkak se Hitleri vendosi se trenat e nevojitur ishin më mirë të përdorura për qëllime ushtarake në atë moment. Ndërkohë, si pjesë e planeve afat-gjatë të zhvendosjeve të Hitlerit, qindra mijëra gjermanë etnikë po transportoheshin në territoret e aneksuara dhe polakët dhe hebrenjtë etnik po lëvizeshin më tej në lindje, veçanërisht në Qeverinë e Përgjithshme. majtas|parapamje| Përkujtimore në një stacion autobusi pranë zyrës së Eichmann, Referat IV B4 (Zyra e Çështjeve Çifute) në Kurfürstenstrasse 115, tani e zënë nga një hotel. Më 19 dhjetor 1939, Eichmann u caktua në krye të RSHA Referat IV B4 (RSHA nëndepartamenti IV-B4), i ngarkuar me mbikëqyrjen e çështjeve hebreje dhe evakuimit. Heydrich njoftoi Eichmann të jetë "eksperti i tij i veçantë", i ngarkuar me rregullimin e të gjitha deportimeve në Poloninë e pushtuar. Kjo punë kërkonte koordinimin me agjencitë e policisë për heqjen fizike të hebrenjve, që merreshin me pasurinë e tyre të konfiskuar dhe rregullimin e financimit dhe transportit. Brenda pak ditësh nga emërimi i tij, Eichmann formuloi një plan për të deportuar 600,000 hebrenj në Qeverinë e Përgjithshme. Plani ishte penguar nga Hans Frank, guvernatori i përgjithshëm i territoreve të okupuara, i cili nuk i gatshëm të pranonte të dëbuarit, sepse duke bërë këtë, do të kishte një ndikim negativ në zhvillimin ekonomik dhe qëllimin e tij final të gjermanizimit të rajonit. Në rolin e tij si ministër përgjegjës për Planin Katër Vjeçar, më 24 mars 1940 Hermann Göring ndaloi çdo transport të mëtejshëm në Qeverinë e Përgjithshme nëse nuk miratohej ose Frank. Transportet vazhduan, por me një ritëm shumë më të ngadaltë se sa ishte parashikuar fillimisht. Që nga fillimi i luftës deri në prill të vitit 1941, rreth 63,000 hebrenj u transportuan në Qeverinë e Përgjithshme. Në shumë trena në këtë periudhë, deri në një e treta e të dëbuarve vdiqën në tranzit. Ndërsa Eichmann pretendoi në gjyqin e tij të jetë mërzitur nga kushtet e tmerrshme në trena dhe në kampet e tranzitit, korrespondenca e tij dhe dokumentet e kohës tregojnë se shqetësimi i tij kryesor ishte arritja e deportimeve ekonomikisht dhe me pengesa minimale për operacionet ushtarake në vazhdim të Gjermanisë.