cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Territoire de Belfort
parapamje| Evolucioni territorial i departamenteve në dhe rreth Alzasë-Lorenës, duke treguar kufirin e [[Perandoria Gjermane|Perandorisë Gjermane 1871-1918 me të verdhë, duke ndarë Territorin e Belfortit (etiketuar 90) nga pjesa tjetër e Rinit të Sipërm (68)]] Territoire de Belfort (Shqip: Territori i Belfortit ) është një departament në rajonin Bourgogne-Franche-Comté, Franca lindore. Kishte një popullsi prej 141,318 banorësh në vitin 2019.
Historia
Rrethi administrativ Territori i Belfortit u krijua sipas kushteve të Traktatit të Frankfurtit të vitit 1871. Perandoria Gjermane aneksoi pothuajse të gjithë Alzasën, por francezët ishin në gjendje të negocionin ruajtjen e Territorit të Belfortit si pjesë e Francës, i cili u nda në këtë mënyrë nga pjesa tjetër e Alzasës (ku kishte qenë pjesë e departamentit të Haut-Rhin ). Kishte tre arsye kryesore për këtë trajtim të veçantë dhe të pahasur:
Pasi ruajti statusin e tij unik si territoire për pak më shumë se gjysmë shekulli, Belfort u njoh zyrtarisht si departamenti i 90-të i Francës në 1922. Franca e kishte rikuperuar Alzasën tre vjet më parë, por u mor vendimi për të mos riintegruar Belfortin në departamentin e saj të mëparshëm. U fol për t'i dhënë një emër të ri departamentit, me sugjerime që përfshinin " Savoureuse " (sipas lumit kryesor të departamentit të ri) ose " Mont-Terrible " (emri i një ish departamenti të Napoleonit që përfshin pjesë të Zvicrës ), por atje nuk pati konsensus për një ndryshim emri dhe departamenti vazhdon të njihet si Territori i Belfortit.
Kur u krijuan rajonet e Francës, Belforti nuk u përfshi në rajonin e Alzasës, por në rajonin ngjitur të Franche-Comté, që nga janari 2016 i riorganizuar në Bourgogne-Franche-Comté.
Gjeografia
Gjeografët mund të mëtojnë se Territori i Belfortit shtrihet në kreshtën që ndan dy rajone të Francës, por para vitit 1870 ishte politikisht pjesë e Elzasës. Megjithatë, për sa i përket rajoneve politike të krijuara në 1982, Territori i Belfortit e ka gjetur veten në Franche-Comté dhe jo në Alzasë.
Departamenti ka një sipërfaqe prej vetëm 609 km 2, duke qenë i pesti më i vogël i Francës (pas Parisit dhe periferive të tij Hauts-de-Seine, Seine-Saint-Denis dhe Val-de-Marne ). Është pak më e vogël se Shën Lucia ose Xhakarta, Indonezi.
Qytetet kryesore
Komuna më e populluar është Belforti, prefektura. Që nga viti 2019, ka 4 komuna me më shumë se 5000 banorë:
Namurra
Namurrë (greqisht: Αλαλκομεναί/Alalkomenaí) është fshat në qarkun i Beotisë, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Μαμούρα/Mamoúra.
Lista e kantoneve në departamentin Haute-Marne
Në vijim është një listë e kantoneve në departametin Haute-Marne, në Francë.
Kitka (Maqedoni)
Kitka është një mal në Maqedoni, i vendosur në juglindje të qytetit të Shkupit. Mali Kitka është pjesë e masivit më të madh malor maqedonas Mali i lagësht (Mokra planina) dhe është dega verilindore e tij.
Përmledhje
Kitka në perëndim lidhet me malin e Karaxhicës dhe në jug me Goleshnicën. Pika më e larta është maja me të njëjtin emër Kitka me lartësi 1.588 metra, dhe në kreshtë bie në sy maja e njohur si Kreshta (1.445 m) dhe forma shkëmbore të dallueshme. Kreshta e malit Kitka është pellg ujëmbledhës i luginave të Markovës dhe Lumit Kadina. Është i pasur me një fond të pasur pyjor, kryesisht pemë gjetherënëse (ahu, lisi, aspen) si dhe bimë me gjethe të ulëta dhe shkurre me gjelbërim të përhershëm, për shkak të të cilave prerja e egër e pemëve është shumë e përhapur, e cila shkatërron pamëshirshëm pyllin. Në mal janë shënuar disa shtigje alpinistike, të cilat janë pjesë e stacionit të transferimit "Makedon" i cili shkon në Koka e Selanikut (Solunska Gllava), si dhe janë edhe shtëpiza e restauruar alpinistike "Kitka" si dhe vendbanimi turistik i fundjavës "Mala Reka". Zona e Torbeshisë ndodhet në shpatin veriperëndimor të saj.
Latinishtja dhe Italishtja në prizmin e shqipes 2
Latinishtja e italishtja në prizmin e shqipes : (studim etimologjik) libër me autor Agron Dalipaj, red. Dea Dalipaj. Botuar në Korçë në vitin 2021 nga "Kotti". Libri ka (V.2), 256 faqe. ISBN 9789928299352
Gjenocidi i Malit të Zi mbi popullin shqiptar 1912-1913
Gjenocidi i Malit të Zi mbi popullin shqiptar 1912-1913 : dokumente, me autor Zekeria Cana. Botuar në Prishtinë në vitin 1997 nga Instituti Albanologjik. Libri ka 400 faqe dhe me ilustrime.
Saint-Didier-en-Donjon
Saint-Didier-en-Donjon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Didier-en-Donjon ka një popullsi prej 269 banorë dhe sipërfaqe 32.92 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Lista e kantoneve në departamentin Mayenne
Në vijim është një listë e kantoneve në departametin Mayenne, në Francë.
Eliminatoret e Kampionatit Evropian të Futbollit 2016 - Grupi A
Grupi A i Eliminatoreve të Kampionatit Evropian të Futbollit 2016 është një nga nëntë grupet që do të përcaktojë skuadrat që do të kualifikohen në Kampionatin Evropian të Futbollit 2016. Ky grup përbëhet nga gjashtë skuadra:, , , , , dhe.
Ndeshjet
<div id="Republikë Çeke v Holandë"> <div id="Islandë v Turqi">
<div id="Letoni v Islandë"> <div id="Holandë v Kazakistan"> <div id="Turqi v Republikë Çeke">
<div id="Kazakistan v Republikë Çeke"> <div id="Islandë v Holandë">
<div id="Holandë v Letoni"> <div id="Republikë Çeke v Islandë">
<div id="Kazakistan v Islandë"> <div id="Republikë Çeke v Letoni"> <div id="Holandë v Turqi">
<div id="Islandë v Republikë Çeke"> <div id="Letoni v Holandë">
<div id="Republikë Çeke v Kazakistan"> <div id="Holandë v Islandë">
<div id="Letoni v Republikë Çeke"> <div id="Turqi v Holandë"> <div id="Islandë v Kazakistan">
<div id="Islandë v Letoni"> <div id="Kazakistan v Holandë "> <div id="Republikë Çeke v Turqi">
<div id="Holandë v Republikë Çeke"> <div id="Turqi v Islandë">
Xhamia Imam Ali
Xhamia Imam Ali është xhami i sektit shia. Kjo xhami ndodhet në komunën Järfälla në verilindje të Stokholmit dhe numërohet si famulli më i madh i sektit shia në vendet nordike. Xhamia ka aktivitetet në shumë gjuhë. Xhamia ka filluar të ndërtohet në vitin 1996. Xhami organizon seminare dhe konferenca me tema të ndryshme që diskutohet në lidhjen me Islamin në Suedi. Xhamia ka zyrë që ndihmon muslimanët me martesë dhe shkurorëzim. Xhamia ka bibliotekë dhe ka më shumë se 3000 libra me tema të ndryshme dhe gjuhë të ndryshme.
How I Met Your Mother (sezoni i 1-rë)
Sezoni i parë i How I Met Your Mother, një sitcom amerikan i krijuar nga Carter Bays dhe Craig Thomas, u bë premierë në CBS në Shtetet e Bashkuara më 19 shtator 2005 dhe përfundoi më 15 maj 2006. Sezoni u drejtua nga Pamela Fryman dhe u prodhua nga Bays & Thomas Productions dhe 20th Century Fox Television. Përbëhet nga 22 episode, secila të gjata nga afro 22 minuta.
Sezoni paraqet Ted Mosbin (me realizim zëri nga Bob Saget) në vitin 2030, teksa ulet me vajzën dhe djalin e tij për t'ua treguar atyre historinë se si e takoi nënën e tyre. Historia fillon në vitin 2005 me Tedin (Josh Radnor) si një beqar, 27-vjeçar, arkitekt që jeton në Manhattan me dy miqtë më të mirë nga kolegji: Marshall Eriksen (Jason Segel), një student jurist, dhe Lily Aldrin (Alyson Hannigan), një edukatore e kopshtit, të cilët kanë qenë në lidhje për gati nëntë vjet që kur Marshall i kishte propozuar. Fejesa e tyre e fut Tedin për të menduar për martesë dhe për të gjetur shpirtin e tij binjak, më së shumti për neverinë e shokut të tij, Barney Stinson (Neil Patrick Harris). Tedi fillon kërkimin për femrën e përkryer dhe takon një gazetare të re e ambicioze, Robin Scherbatsky (Cobie Smulders), me të cilën ai menjëherë bie në dashuri. Robin, megjithatë, nuk do të futet në një marrëdhënie, dhe të dy vendosin të jenë miq. Megjithatë, Robin fillon për të zhvilluar ndjenja për Tedin, ndërsa ai fillon një lidhje me një pastiçere, Victoria, por kur ajo shkon në Gjermani për një bursë gatimi, Tedi e bën Robinin të besojë se ai është ndarë nga ajo. Si rezultat, Victoria ndahet nga Tedi dhe Robini fillon të distancohet, edhe pse ata përfundimisht pajtohen. Teksa afrohet data e dasmës, Lili fillon të pyes veten në qoftë se ajo ka humbur çdo mundësi për shkak të lidhjes së saj me Marshallin dhe vendos ta marrë një bursë arti në San Francisko, duke e lënë fejesën në gjysmë. Në fund të sezonit, Marshall duket i shkretë dhe i mjerë, ndërsa Ted dhe Robin pajtohen që të jenë në një lidhje.
Rolet
Sezoni i parë përmban një kast prej pesë aktorëve që marrin rolet kryesore. Josh Radnor e luan rolin e Tedit, një arkitekt i ri që po kërkon gruan e tij të ardhshme. Jason Segel dhe Alyson Hannigan luajnë rolet e Marshall Eriksen dhe Lily Aldrin, përkatësisht, një çift të sapo fejuar. Cobie Smulders luan rolin e Robin Scherbatsky, një reportere ambicioze, me të cilën bie në dashuri Ted. Barney Stinson, miku më i mirë i vetemëruar i Tedit dhe një person që del me shumë gra, luhet nga Neil Patrick Harris. Sezoni i parë gjithashtu prezantoi disa anëtarë të përsëritur të kastit, duke përfshirë Lyndsy Fonseca dhe David Henrie si fëmijët e Tedit, dhe Ashley Williams si Viktoria, interesin e dashurisë së Ted për gjysmën e dytë të sezonit. Episodi i parë i sezonit u njoh nga Shoqëria e Aktrimit e Amerikës me një nominim për Çmimin Artios për kategorinë Episodi më i Mirë i Parë i një Komedie.
Pritja kritike
Sezoni i parë i How I Met Your Mother mori vlerësime të përziera nga kritikët e televizionit. Metacritic, një faqe e grumbullimit të vlerësimeve që mbledh opinione kritike, i dha sezonit të parë një rezultat prej 69 nga 25 shqyrtimet e mbledhura, duke nënkuptuar "vlerësime përgjithësisht të favorshme". Shumë kritikë e krahasuan këtë serial me serialin Friends të përfunduar së fundmi, me disa që e quanin atë një "pasardhës të denjë" dhe të tjerët një "riprodhues... të ekzekutuar mirë". Duke përfshirë atë në listën e tij të përvitshme "Best of Television", James Poniewozik i Time vëzhgoi se "vetëm disa episode në paraqitje të shfaqjes, shkrimtarët i njohin këto personazhe brenda dhe jashtë". Sidoqoftë, Poniewozik derivoi premisat e shfaqjes, narracioni i Tedit të ardhshëm, si një "hutim i tronditur". Hal Boedeker i Orlando Sentinel nuk u pajtua, duke thënë se "kthesa duhet t'i mbajë shikuesit të kthehen" dhe lavdëron pesë drejtimet si "të parezistueshme". AV
Çmimet
Sezoni i parë u nominua për katër çmime, duke fituar dy. Të dyja fitoret ishin nga 58th Primetime Emmy Awards, ku seriali fitoi për kategorinë Outstanding Art Direction for a Multi-Camera Series dhe Outstanding Cinematography for a Multi-Camera Series. Për më tepër, shfaqja ishte nominuar për Çmimet e People's Choice Awards për Komedinë e Re Televizive më të Pëlqyer dhe u njoh nga Shoqëria e Aktorëve të Amerikës për kategorinë Episodi më i Mirë i Parë i një Komedie.
Shpërndarja
CBS dha premierën e shfaqjes në Shtetet e Bashkuara më 19 shtator 2005. Ndërkombëtarisht, shfaqja u shfaq premierë në Mbretërinë e Bashkuar në BBC Two më 7 maj 2006, dhe transmetohet nga Citytv në Kanada dhe Seven Network në Australi. Sezoni i parë gjithashtu shkon në sindikatë në Shtetet e Bashkuara.
Shpalime historike (Zekeria Cana)
Shpalime historike libër me autor Zekeria Cana, red. Osman Zeka. Botuar në Prishtinë nga Libri shkollor në vitin 1998. Libri ka (Pj. 2), 659 faqe.
Lista e kantoneve në departamentin Meurthe-et-Moselle
Në vijim është një listë e kantoneve në departametin Meurthe-et-Moselle, në Francë.
Kuint Eni
Kuint Eni (latinisht: Quintus Ennius, rreth. 239 - rreth. 169 p.e.s) ishte një shkrimtar dhe poet me origjinë nga fisi ilir i Mesapëve që jetoi gjatë Republikës Romake. Ai shpesh konsiderohet babai i poezisë Romake. Ai lindi në Rudiae, dikur një qytet i vogël i vendosur afër Leçes moderne në thembër të Italisë ( Kalabria e lashtë, sot Salento ), dhe mund të fliste Oskanisht, Latinisht si dhe Greqisht. Megjithëse vetëm fragmente të vogla të veprave të tij mbijetojnë, ndikimi i tij në letërsinë latine ishte i rëndësishëm, veçanërisht në përdorimin prej tij të modeleve letrare greke.
Biografia
Dihet me siguri shumë pak për jetën e Ennius. Bashkëkohësit e tij vështirë se e përmendën atë dhe shumë gjëra që lidhen me të mund të ishin qëndisur nga referencat për veten e tij në shkrimet e tij tani fragmentare. Disa rreshta të Annales, si dhe dëshmitë e lashta, për shembull, sugjerojnë që Ennius hapi epikën e tij me një kujtesë të një ëndrre, në të cilën shkrimtari epik antik Homeri i bënte me dije se fryma e tij ishte rilindur tek Ennius. Ennius duket se është ngarkuar të arrijë qëllime të larta, pasi në raportin e Maurus Servius Honoratus ai pretendonte se kishte prejardhje nga Mesapi, mbreti legjendar i fisit të tij. Qyteti Rudiae, vendlindja e tij, në atë kohë pjesërisht i helenizua, ishte pjesë e territorit të fisit të Mesapëve. Dhe kjo, ai thoshte, sipas Aulus Gellius, e kishte pajisur me një trashëgimi të trefishtë gjuhësore dhe kulturore, e përshkruar me fantazi si "tre zemra ... Greke, Oskane dhe Latine".
Karrierën publike e Ennius e nisi mesoburrë, kur ai ishte duke shërbyer në ushtri me gradën e centurionit gjatë Luftës së Dytë Punike. Ndërsa ishte në Sardenjë në vitin 204 para Krishtit, ai thuhet se ka tërhequr vëmendjen e Kato Plakut dhe u mor prej tij në Romë. Si burim jetese, atje ai jepte mësime mbi greqishten dhe adaptoi shfaqje greke, e me kompozimet e tij poetike fitoi miqësinë e disa prej njerëzve më të mëdhenj në Romë, arritjet e të cilave ai i lavdëroi. Midis këtyre ishin Scipio Africanus dhe Fulvius Nobilior, të cilët ai i shoqëroi në fushatën e tij në Aetoli (189). Pas kësaj u arrit marrja e Ambrakisë, në të cilën ai ishte i pranishëm, dhe qe subjekt i një drame dhe një episodi në Annales. Falë ndikimit të djalit të Nobiliorit, Quintus, që Ennius më pas mori shtetësinë Romake. Ai vetë ka jetuar me thjeshtësi në lagjen e letrarëve në KodrënAventine së bashku me poetin Caecilius Statius, i cili gjithashtu përshtati dramave greke.
Rreth moshës 70 vjeç Enni vdiq, menjëherë pasi shkroi tragjedinë e tij Thyestes. Në librin e fundit të poezisë së tij epike, në të cilën ai duket se ka dhënë detaje të ndryshme të historisë së tij personale, ai përmendi se ishte në vitin e tij të 67-të nga krijimi i tij. Në soditje të ngushtë të punës së madhe të jetës së tij, ai e krahasoi veten, me një kalë galant, i cili pasi kishte arritur shpesh fitore në Lojërat Olimpike, me plakjen fitoi qetësinë dhe pushimin. Një ndjenjë e ngjashme krenarie me përfundimin e një karriere të shkëlqyeshme shprehet në linjat përkujtimore që ai la amanet të vendosen nën bustin e tij pas vdekjes: "Askush të mos qajë për mua, ose të mos e festojë funeralin tim me zi; sepse unë ende jetoj, ndërsa kaloj dhe kaloj nëpër gojët e njerëzve. ”
Letërsia
Ennius vazhdoi traditën e rrallë letrare duke shkruar drama në stilin grek dhe romak ( praetextae dhe palliatae ), si dhe veprën e tij më të famshme, një epikë historike në heksametër të quajtur Annales. Vepra të tjera të vogla përfshijnë Epicharmus, Epigrammata, Euhemerët, Hedifagetikët, Praecepta / Protrepticus, Saturae (ose Satirat), Scipio, dhe Sota.
Annales
Annales ishte një poezi epike në pesëmbëdhjetë vëllime, më vonë u zgjerua në tetëmbëdhjetë, duke mbuluar historinë romake nga rënia e Trojës në 1184 p.e.s, deri në kohën e zgjedhjes censor të Kato Plakut në 184 p.e.s. Ishte poema e parë latine që përvetësoi metrin heksametër daktilik të përdorur në poezinë epike dhe didaktike greke, duke e bërë atë njehsorin standard për këto zhanre në poezinë latine. Annales u bë një tekst shkollor për nxënësit e shkollave romake, derisa u zëvendësua nga Eneida e Virgjilit. Rreth 600 rreshta ende mbijetojnë. Një kopje e veprës gjendet midis rrotullave latine të bibliotekës Herculaneum.
Ċensu Tabone
Vincent "Ċensu" Tabone, KUOM ( 30 Mars 1913 - 14 Mars 2012) ishte Presidenti i katërt i Maltës i cili shërbeu gjithashtu si Ministër dhe deputet nacionalist.
Jeta e hershme
Vincent Tabone ishte djali i Niccolò dhe Elisa Tabone, më i vogli nga dhjetë fëmijët. Gjyshja e tij atërore, Xhosepina De Getani, ishte vendosur në Valetë në mes të shekullit të 19-të nga Riposto, Siçili. Babai i tij, Niccolò, ishte një nga mjekët e parë maltezë që lexoi patologji dhe kirurgji në Mbretërinë e Bashkuar dhe shërbeu si Zyrtar Mjekësor i Qarkut në pjesë të ndryshme të Gozo. Jeta në Gozo për familjen Tabone ishte relativisht e qetë dhe baritore. Ata jetonin në Victoria dhe kalonin verën në Marsalforn.
Fëmijëria e Tabone u prek thellë nga vdekja e papritur e babait të tij në 1922 në moshën 59 vjeç. Dy vjet më vonë, në moshën 11 vjeç, ai u dërgua për në Maltë, ku u bë konviktor në Kolegjin St. Aloysius, një shkollë Jezuitësh. Ai hyri në Universitetin e Maltës në 1930, ku u diplomua si farmacist në 1933 dhe si Doktor i Mjekësisë në 1937.
Kabuto Yakushi
Kabuto Yakushi (薬師カブト, Yakushi Kabuto) është personazh fiktiv në anime dhe manga Naruto krijuar nga Masashi Kishimoto. Ai kaloi jetën e tij më së shumti si spiun në fshatra, organizata, vende dhe me persona të ndryshme. Talenti i tij në teknikën e mjekësisë dhe inteligjenca tërhoqi vëmendjen e Orochimarus kur ai ishte i ri dhe bëri Kabuton si krahun e tij të djathtë. Megjithëse Kabuto mëson shumë për botën nën Orochimaru, ai përfundimisht vendos që jeta e tij për t'i shërbyer të tjerëve e ka penguar atë që të bëjë identitetin për vete. Ai më pas kërkon pushtet dhe bëhet një faktor kryesor në Luftën e Katërt Botërore të Ninxhave, duke përdorur vendin e tij më të lartë në botë, në mënyrë që të gjejë se ku ndodhet ai. Pasi më në fund e gjen veten në botë, Kabuto kthehet në Konohagakure për të drejtuar jetimoren atje, duke ndihmuar të tjerët që të gjejnë rrugën e vet.
Historia
Kabuto u gjet si një fëmijë nga Nonō Yakushi në periferi të një qyteti të shkatërruar kohët e fundit në një betejë; ai kishte pësuar një dëmtim kokë, duke e lënë atë pa kujtuar emrin ose të kaluarën e tij. Nonō trajtoi plagën e tij dhe e solli atë në Shtëpinë e Jetimores së Konohas. Urushi, një jetim tjetër, vuri një përkrenare në kokën e tij, kështu që ai nuk do të lëndohej më, duke e bërë Nonō të emërojë atë "Kabuto". Kabuto e pëlqeu emrin dhe u largua nga shtrati i tij atë natë në mënyrë që ta falënderonte atë, duke mos qenë në dijeni të orarit në jetimore. Kur Nonō e gjeti atë, ajo zbuloi se kjo ishte pjesërisht sepse nuk mund të lexonte një orë për shkak të shikimit të tij të dobët. Ajo i dha atij syzet e saj kështu që ai mund të shihte, duke e përshëndetur Kabuto me mirënjohje.
Ċensu Tabone
Shërbimi ushtarak dhe karriera mjekësore
Në vitin 1948, Tabone iu besua mbikëqyrja e një fushate për të trajtuar trakomën duke përdorur tableta dhe pika sulfonamide. Përmes përpjekjeve të tij, sëmundja u eleminua praktikisht nga Ishulli i Gozo-së. Ai ndihmoi në fillimin e fushatave të ngjashme në Tajvan, Indonezi dhe Irak nën kujdesin e Organizatës Botërore të Shëndetësisë dhe më pas shërbeu si anëtar dhe konsulent i Panelit Ndërkombëtar të Ekspertëve të Trakomës të OBSH-së.
Kabuto Yakushi
Historia
Për të fituar para për veprimet e jetimores, Nonō e përdori teknikën e saj mjekësor për të trajtuar shinobi të lënduar të fshatit të gjethes; Kabuto, pasi u mësoi teknikën mjekësor nga Nonō, do të ndihmonte. Edhe pse paratë ndihmuan, ata ende mbështeteshin në financimin e drejtpërdrejtë nga Konoha për të arritur. Të vetëdijshëm për këtë fakt, Danzō Shimura vizitoi një jetimore një ditë duke kërcënuar se do të mbante fondet e Konoha nëse Nonō nuk e kthen një nga jetimët tek organizata e tij e Rrënjës. Kabuto, pas përgjimit në këtë bisedë, u bë vullnetar kundër protestave të Nonō dhe Urushi. Rrënja trajnoi Kabuto në spiunazh dhe gjatë viteve të dërguar atë për të fituar intel nga, në kohë të ndryshme, duke paraqitur si një ninjxha e reve, mjegullës, rrërës, dhe gurit. Ndërsa në fshatin e gurit, spiunimi i Kabutos u zbulua dhe një ninxhë e gurit e lidhi atë. Ai ishte në gjendje ta godasë ndjekësin e tij, por vetëm më vonë zbuloi se ishte Nonō, i cili po punonte gjithashtu për Rrënjën.
Ċensu Tabone
Shërbimi ushtarak dhe karriera mjekësore
Ai ishte pjesë e Këshilli të Universitetit të Maltës, dhe midis 1957 dhe 1960 ai ishte një anëtar i fakultetit të Bordit të Mjekësisë, dhe një ligjërues në Okulistikën Klinike në Departamentin e Kirurgjisë. Ai ndihmoi në krijimin e Shoqatës Mjekësore të Maltës në 1954 dhe ishte për një kohë Presidenti i Nderit i saj. Për shumë vite, edhe pse shërbeu si anëtar i parlamentit, ai mbajti praktikën e tij mjekësore në Sliema.
Kabuto Yakushi
Historia
Kabuto u kërkoi shumë falje dhe u përpoq të shëroj Nonō, por ajo nuk e njohu fytyrën e tij, edhe kur i tha asaj emrin e tij. Ajo vdiq nga plagët e saj dhe Kabuto u detyrua të largohej përpara se të mbetej rezervë i Nonō. Kur ishte i sigurt, Kabuto u zhgënjye nga ajo që kishte ndodhur, duke u pyetur se kush ishte ai, edhe pse Nonō nuk e njohu atë. Ai u përball me shpejtësi nga Orochimaru, një nënvlerësim i Danzos që kishte marrë një interes në Kabuto gjatë viteve. Orochimaru shpjegoi se Danzō kishte dhënë Nonō fotografitë e falsifikuara të Kabuto kështu që ajo nuk do ta njohë më atë kur u takuan. Kjo, nga ana e tij, lejoi Danzon që të hapë Nonō dhe Kabuto kundër njëri-tjetrit dhe kështu të eliminojë dy spiunët më efektivë, dhe rrjedhimisht, të njohura të Rrënjës. Duke supozuar se Orochimaru planifikoi ta përfundojë atë, Kabuto e sulmoi atë, i shqetësuar nga humbja e Nonō dhe vetëidentifikimit që ai kishte fituar nëpërmjet saj.
Orochimaru mbijetoi nga sulmi dhe sugjeroi që Kabuto tani të përpiqet të bëjë një identitet të ri për veten duke përdorur çfarëdo njohurie të botës që mund të fitojë. Orochimaru ofroi për ta ndihmuar atë në këtë drejtim dhe e ftoi atë për të ndihmuar në krijimin e një fshati të ri, fshati i zërit, ku individualiteti mund të lulëzonte. Kabuto ra dakord dhe Orochimaru i dha atij një mbështetje të re: se ai u gjet nga Nonō - një kapitenr i skuadrës së mjekëve të Konoha - pas Betejës së Kikyō Pass dhe e adoptoi si djalin e saj. Kabuto ishte në gjendje të bëhej genin e Konoha, të cilën ai përdorte për të hyrë në provimet të Chūnin, në mënyrë që të mblidhte informacione për pjesëmarrësit e tjerë për përdorimin e Orochimaru. Më vonë, ai u gjet nga Akatsuki dhe u shndërrua në një nga agjentët e gjumit të Sasorit, që të spiunonte Orochimaru. Pak kohë më pas, Orochimaru e kuptoi të vërtetën dhe e liroi nga ky kontroll, duke i lejuar Kabutos që të depërtonte në mënyrë efektive në organizatën për Orochimaru. Kur nuk spiunonte, Kabuto ndihmoi Orochimarun me eksperimentimet e tij dhe studimet e tij për aftësitë e ndryshme të ninxhave të zërit. Në anime, Kabuto gjithashtu ndihmoi Orochimaru të gjejë mostra gjenetike për përdorim në Rimishërimin e Botës së Papastër dhe gjithashtu e ndihmoi të shpëtojë nga Itachi Uchiha pas përpjekjes së dështuar të këtij të fundit për të kapur Itachin.
Ċensu Tabone
Karriera politike
Tabone u zgjodh në Komitetin Ekzekutiv të Partisë Nacionaliste në 1961. Ai më vonë shërbeu si Sekretar i Përgjithshëm i partisë (1962–1972) dhe si Zëvendës Drejtues (1972–1977). Tabone u zgjodh për herë të parë në Parlament në 1966 dhe më pas shërbeu si Anëtar i Parlamentit për zonat Sliema, St. Julian's, Msida dhe Gzira për 23 vjet. Gjatë kësaj kohe, ai shërbeu gjithashtu si Ministër i Punës, Punësimit dhe Mirëqenies (1966–1971) dhe Ministër i Punëve të Jashtme (1987–1989). Në 1968, Tabone solli një propozim para Kombeve të Bashkuara duke kërkuar një plan veprimi në lidhje me plakjen e popullsisë në botë. Në 1988, ai solli një mocion tjetër para KB, duke kërkuar që klima e botës të shpallet trashëgimi e përbashkët e njerëzimit.
Kabuto Yakushi
Dublimi
Në japonisht, Kabuto dublohet nga Nobutoshi Canna dhe Mariko Mizuno (si fëmijë). Në anglisht, ai dublohet nga Henry Dittman, Kirk Thornton (epizodi 135) dhe Tara Sands.
Ċensu Tabone
Vdekja
Më 14 Mars 2012, Tabone vdiq në shtëpinë e tij në St. Julian's,në moshën 98 vjeç. Ai vdiq 16 ditë i trembur nga 99-vjetori i lindjes.
Tempulli Kanchi Kailasanathar
Tempulli Kanchi Kailasanathar është struktura më e vjetër në Kanchipuram. I Vendosur në distriktin Kanchipuram të shtetit indian Tamil Nadu, ai është një Tempull Hindu në Stilin Arkitekturor Dravidian. I është kushtuar hyjnisë Shiva dhe është i njohur për rëndësinë e tij historike. Tempulli u ndërtua midis viteve 685-705 nga mbreti Narasimhavarmani II (i quajtur edhe Rajasimha) i Dinastisë Pallava. Kompleksi i vendosur ulët prej guri ranor përmban një numër të madh skalitjesh, duke përfshirë shumë hyjni gjysëm-kafshërore që ishin popullore gjatë Periudhës së hershme të Arkitekturës Dravidiane. Struktura përmban 58 faltore të vogla që i janë kushtuar formave të ndryshme të mishërimeve (Avatarëve) të Shivës. Këto janë skalitur në nike të faqes së brendshme të murit të lartë të kompleksit për ecjen rituale përreth shenjtërores. Tempulli është një nga tërheqjet më të shquara turistike të qytetit.
Gjeografia
Tempulli gjendet në brigjet e Lumit Vedavathi në kufijtë perëndimorë të Kanchipuramit. Ai është i drejtuar nga drejtimi kardinal i lindjes. Vendndodhja e tij, e përcaktuar sipas besimit hindu, është një nga tre "Kanchit", Shiva Kanchi; dy Kanchit e tjerë janë Vishnu Kanchi dhe Xhain Kanchi. Është 75 km larg nga Chennai, kryeqyteti i Tamil Nadu-së. Kailasanathari është një nga shumë tempujt e shquar në Kanchipuram, ku të tjerët janë Ekambaranatha, Kachapeshwarari, Kamakshi Ammani, Tempulli Kumarakottam dhe Varadaraja Perumali.
Historia
Tempulli Kailasanathar (që do të thotë: “Zoti i Malit Kozmik”), është ndërtuar sipas traditës Smartha të adhurimit të Shivës, Vishnut, Devit, Suryas (dielli), Ganeshas dhe Kartikeyas, në Hinduizëm, një praktikë që zëvendësoi Budizmin. Ndërtimi i tempullit i është atribuar Dinastisë Pallava, që e kishin krijuar mbretërinë e tyre me Kanchipuramin (të njohur edhe si "Kanchi" ose "Shiva Vishnu Kanchi") si kryeqytet, të konsideruar si një nga shtatë qytetet më të shenjta të Hinduizmit. Pati një ndërprerje kur sunduesit Chalukya mundën mbretërinë Pallava dhe pushtuan Kanchipuramin. Megjithatë, Dinastia Pallava e rifitoi territorin e Kanchipuramit dhe filloi ta zgjeroi atë duke ndërtuar shumë tempuj madhështorë. Tempulli i vetëm i kësaj periudhe që ekziston është Tempulli Kailsahanathar. Tempulli u ndërtua gjatë viteve 685-705 dhe është tempulli i parë strukturor i ndërtuar në Indinë e Jugut nga Narasimhavarmani II që është gjithashtu i njohur si Rajasimha Pallaveswarami. Djali i tij, Mahendravarman III, përfundoi façatën ballore dhe gopuramin (kullë porte). Tempujt e mëparshëm ndërtoheshin si me dru ashtu dhe të skalitur në faqe shkëmbore në shpella ose popla të stërmëdha shkëmbore, siç shihen në Mahabalipuram. Tempulli Kailasanathar u bë krijues i prirjes për tempujt e tjerë të ngjashëm në Indinë Jugore. Sipas besimit vendor, tempulli ishte një strehim i sigurt për sunduesit e mbretërisë gjatë luftërave. Një tunel sekret, i ndërtuar nga mbretërit, përdorej si një rrugë shpëtimi dhe që është akoma i dukshëm. Tashmë, Tempulli Kanchi Kailasanathar administrohet nga ASI (Archaeological Survey of India).
Arkitektura
Tempulli është ndërtuar në Arkitekturën Pallava në formën e tij fillestare të stilizuar me ndikime të stileve të mëvonshme të zhvilluar nga Dinastia Chola dhe Perandoria Vijayanagara. Është një arkitekturë e ndërtuar prej guri ndryshe nga Arkitektura e skalitur në shkëmb e shpellave të hapura ose e në faqet shkëmbore si në Mahabalipuram. Gopurami (kulla e portikut) i lartë ëshë në të majtë dhe kompleksi tempullor është në të djathtë. Themelet e tempullit janë bërë prej graniti, që mund ta mbajë peshën e tempullit, ndërsa struktura sipërore duke përfshirë edhe relievet janë bërë prej guri ranor. Fillimisht ekzistonte vetëm faltorja kryesore me vimanan e saj piramidale dhe një mandapa (sallë kryesore me kolona) të shkëputur.
Veçori të tjera
Veçoria e shquar e skulpturave është moria e paraqitjeve të luanëve të ngritur mbi dy këmbë të dalë në shumë drejtime. Këtu gjenden dy skulptura të Shivës që shihen duke mbajtur Veenan (instrument muzikor me tela) në dorë. Ka mjaft dallime midis Veenas së gjetur në këto skulptura dhe Veenas që përdoret në kohët e sotme. Ka gjithashtu skulptura të bukura të Mathahvialasa Prakshanamit. Tempulli ka gjithashtu rregjistrimet më të hershme në gurë të njëzet e tetë Saivagamëve (shenjtë shaivitë) në të cilat mbreti Pallava, Rajasimhavarmani pohon besimin e tij te Shaivizmi. Relievet murore në muret e brendshme janë të ruajtur mjaft mirë.
Mesorja e ecjes rituale përreth shenjtërores
Një korridor ose mesore për ecjen rituale rreth shenjtërores, me një kuptim simbolik është vendosur përgjaëtë kompleksit të mureve. Në mënyrë që të realizoi ecjen ritule rreth shenjtërores, ndodhet një kalim i ngushtë që besimtarët duhet ta kalojnë ngadalë. Në mënyrë që të arrihet mesorja e kalimit të ngushtë duhet të ngjiten shtatë shkallë. Kalimi nëpër mesoren e ngushtë është simbolizuese e ardhjes në jetë. Pas mesores rituale përreth shenjtërores bëhet dalja nëpër një tjetër kalim të ngushtë që simbolizon vdekjen. Besohet se duke kryer ecjen rituale përreth hyjnive të ndryshme të shenjtërores është njësoj sikur të vizitosh parajsën.
Festat
Maha Shivaratri është festa më e madhe e mbajtur në tempull kur mijëra besimtarë dynden në tempull në orët e mbrëmjes për t’iu lutur hyjnisë kryesore të tempullit.
Ditari i luftës (Zekeria Cana)
Ditari i luftës libër me autor Zekeria Cana, red. Pavli Haxhillazi. Botuar në Prishtinë në vitin 1999 nga "Zëri". Libri ka 327 faqe.
Kulla e Halil Dervish Sylaj
Kulla e Halil Dervish Sylaj është një monument i trashëgimisë kulturore në Istog të ulët, Istog, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Lista e kantoneve në departamentin Meuse
Në vijim është një listë e kantoneve në departametin Meuse, në Francë.
Herräng
Herräng është qytet në komunën Norrtälje, Suedia me 422 banorë sipas vitit 2010. Ndodhet në gjirin Singöfjärden.
Ditari i robërisë
Ditari i robërisë / Zekeria Cana ; red. Sali Bashota ; red. Ali Podrimja. Botuar në Prishtinë në vitin 2000 nga "Rozafa".
Shënime, Ky titull përbëhet nga:
Tetor 1989 - Qershor 1998
1 Korrik 1998 - 23 mars 1999
Familja Cana (Zekeria Cana)
Familja Cana libër me autor Zekeria Cana. Botuar në Gjakovë në vitin 1996, libri ka 78 faqe dhe me ilustrime.
Shënime: Me trungun familjar të Canajve.
Lista e kantoneve në departamentin Morbihan
Në vijim është një listë e kantoneve në departametin Morbihan, në Francë.
Azet (reper)
Granit Musa (lindur më 6 mars 1993 në Tiranë, Shqipëri), profesionalisht i njohur si Azet, është një reper, tekstshkrues dhe sipërmarrës gjermano-shqiptar.
Azet publikoi albumin e parë në studio Fast Life në vitin 2018, duke u regjistruar numër një në Gjermani, Austri dhe Zvicër. Ai vazhdoi të arrijë suksese të ngjashme me albumin pasues me bashkëpunime Super Plus në vitin 2019, i cili gjithashtu arriti kulmin në top listat e albumeve në Evropën gjermanofolëse.
1993–2017
Granit Musa u lind më 7 maj 1993 në qytetin e Tiranës, Shqipëri në një familje shqiptare të Kosovës nga qyteti i Podujevës. Familja e tij u largua nga Kosova për arsye politike për shkak të persekutimit të shqiptarëve, filluar me shpërbërjen e Jugosllavisë. Pasi u zhvendos në Dresden, ai u rrit në rrethin e Prohlis dhe takoi mikun e tij të ardhshëm dhe bashkëpunëtorin e tij të vjetër Nash.
Ambelloshalësi
Ambelloshalës (greqisht: Αμπελοχώριον/Ampelokhórion) është fshat në qarkun i Beotisë, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Αμπελοσάλεσι/Ampelosálesi.
Red Bull
parapamje|300x300px Red Bull është një markë e pijeve energjetike e kompanisë austriake Red Bull GmbH. Me 38% të tregut, ajo është marka më e njohur e pijeve energjike që nga viti 2019. Që nga fillimi i saj në 1987, më shumë se 100 miliardë kanaçe Red Bull janë shitur në mbarë botën, duke përfshirë 9.8 miliardë në 2021.
Abdullah ibn Amr ibn el-As
Abdullah ibn Amr ibn el-As (vdiq 684 CE / 65 Ah, biri i Amr ibn el-As i Banu Sahm ) ishte shok i profetit Muhammed. Ai ishte autor i "El-Sahifah el-Sadikah" (Shkrimi i Sinqertë  الصحيفة الصادقة ), një dokument i përpilimit të haditheve që regjistroi rreth njëmijë transmetime të Muhammedit.
Ai e përqafoi Islamin në vitin 7 AH një vit para se babai i tij, Amr ibn el-'As. Profeti Muhamed tregonte preferencë ndaj Abdullah ibn Amr për shkak të dijes së tij. Ai ishte një nga shokët e parë për që shënuan Hadithin, pas marrjes së lejes nga profeti Muhamed për ta bërë këtë. Ebu Hurejre tregonte se Abdullah ibn Amr ishte më i ditur se ai.
Vepra e tij El-Sahifah el-Sadikah mbeti në familjen e tij dhe u përdor nga nipi i tij Amr ibn Shuajbi. Ahmed ibn Hanbel e futi tërë veprën e Abdullah ibn Amr në librin e tij të vëllimit Musnad Ahmed ibn Hanbel, duke shmangur kështu zhdukjen e el-Sahifah el-Sadiku, i cili ishte shkruar në ditët e Profetit Muhamed.
Sanxhaku i Dibrës
thumb|Sanxhaku i Dibrës Sanxhaku i Dibrës, ishte një nga sanxhakët e Perandorisë Osmane. Kryeqyteti i saj ishte Dibra, Maqedoni (Maqedonia e Veriut e sotme). Sot, pjesa perëndimore e territorit të saj i përket Shqipërisë (Dibra e Poshtme dhe Mati) dhe pjesa lindore Maqedonisë së Veriut (Reka dhe Dibra).
Shtrirja dhe nënndarjet
Krahas Dibrës, territori i sanxhakut të Dibrës përfshinte një pjesë të |Shqipërisë veriore, përkatësisht Krujën dhe zonat midis lumenjve Mat dhe Drinit të Zi. Në vitin 1440, Skënderbeu u emërua sanxhakbej i sanxhakut të Dibrës.
Që nga mesi i shekullit XIX, sanxhaku i Dibrës përbëhej nga dy kazatë: Dibra dhe Reka. Në kohën e shpërbërjes së saj më 1912 kishte katër kaza: Dibër, Rekë, Mat dhe Dibër të Poshtme.
Kultura dhe demografia
Në periudhën e vonë osmane, sanxhaku i Dibrës kishte një popullsi prej 200 mijë banorësh. Dibra, qyteti kryesor dhe kryeqyteti, kishte 20,000 banorë, 420 dyqane, 9 xhami, 10 medrese, 5 teqe, 11 shkolla fillore të drejtuara nga qeveria, 3 shkolla fillore të krishtera, 1 shkollë të mesme dhe 1 kishë. Për shkak të pozicionit strategjik si selia e një sanxhaku, një divizion i ushtrisë osmane ishte vendosur brenda qytetit.
Fiset shqiptare të njohura si "Tigrat e Dibrës" mbanin pushtetin në zonat malore të sanxhakut, së bashku me pjesën më të madhe të luginës. Këto fise, të njohura si malësorët, ishin kryesisht myslimanë dhe vetëqeveriseshin sipas Kanunit, një grup ligjesh tradicionale shqiptare të kodifikuara nga Skënderbeu. Zakonet e këtyre malësorëve ishin thellësisht të zhytura në ndjenjën e nderit personal dhe dihej se i jepnin një vlerë të madhe konceptit të besës, dhe njiheshin edhe për gjakmarrjen.
Një nga fiset më të mëdha të malësorëve ishte fisi i Matit, me 1200 familje. Një nga familjet më të shquara të Matit ishin Zogolli, të cilët shquhen më shumë sepse janë fisi nga e kishte prejardhjen Ahmed Zogu, mbreti i ardhshëm i Shqipërisë. Shumë pashallarë (zyrtarë të lartë osmanë) ishin gjithashtu nga familja Zogolli.
Martigny-Courpierre
Martigny-Courpierre është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Martigny-Courpierre ka një popullsi prej 119 banorë dhe sipërfaqe 4.46 km², me një dendësi prej 27 banor/km².
Sanxhaku i Dibrës
Kultura dhe demografia
Në vitet 1880, sanxhaku i Dibrës u klasifikua nga ana gjuhësore dhe kulturore si pjesë e Gegënisë.
Anketa demografike e vitit 1897
Në vitin 1897, konsulli rus në Vilajetin e Manastirit, A. Rostkovski, kreu një studim demografik shumë të kufizuar të sanxhakut të Dibrës. Shumica e pjesëve të sondazhit nuk mblidhen, dhe për t'u theksuar është numri shumë i pamundur i shqiptarëve të përfaqësuar në rajone të veçanta. Kjo mund t'i atribuohet një gabimi që rezulton nga kategorizimi i individëve sipas përkatësisë etnike dhe fetare; numri i përgjithshëm i shqiptarëve supozohet të jetë 52,144, por vetëm 9,408 prej tyre janë të përfaqësuar në nëntotalë për shkak të përkatësisë fetare, ndërsa pjesa tjetër nuk dihet.
Bashkimet administrative (Vilajetet)
Në vitin 1867, sanxhaku i Dibrës u bashkua me sanxhakun e Prizrenit dhe sanxhakun e Shkodrës për t'u bërë Vilajeti i Shkodrës. Në vitin 1871, ai u bashkua me sanxhakun e Prizrenit, sanxhakun e Shkupit dhe sanxhakun e Nishit në një vilajet, Vilajetin e Prizrenit, i cili më vonë u bë pjesë e Vilajetit të Kosovës në vitin 1877.
Shpërbërja
Më 4 shtator 1912, kryengritja e suksesshme shqiptare e vitit 1912 bëri që një pjesë e sanxhakut të Dibrës të lejohej të zhvendosej në Vilajetin e propozuar shqiptar, si rezultat i kërkesës së kryengritësve për autonomi më të madhe. Megjithatë, Vilajeti Shqiptar nuk do të realizohej, për shkak të shpërthimit të Luftës së Parë Ballkanike (1912-1913), një muaj më vonë.
Gjatë Luftës së Parë Ballkanike, sanxhaku i Dibrës u pushtua nga Mbretëria e Serbisë, së bashku me pjesën tjetër të sanxhaqeve që do të bëheshin Vilajeti i propozuar Shqiptar. Për shkak të pushtimit, udhëheqësit shqiptarë i bënë peticion perandorit Franc Jozef I të Austro-Hungarisë për mbështetje për pavarësinë e Shqipërisë, por gjithçka që ai pranoi ishte mbështetja për autonominë shqiptare brenda Perandorisë Osmane.
Pavarësisht kësaj, në vitin 1912 Shqipëria e Pavarur u shpall në Kongresin Mbarëshqiptar dhe ajo bëri kërkesë në Konferencën e Londrës të vitit 1913 për njohje në bazë të të drejtave etnike të shqiptarëve, por pretendimet e saj për sovranitet më të gjerë u shpërfillën.
Në Traktatin e Londrës (1913), shumë nga sanxhakët shqiptarë u ndanë midis Mbretërisë së Greqisë, Mbretërisë së Malit të Zi dhe Mbretërisë së Serbisë. Si pasojë, sanxhaku i Dibrës u shpërbë dhe territori i tij u nda midis Serbisë dhe Principatës së sapokrijuar të Shqipërisë.
Apeli i 215 intelektualëve shqiptarë
Apeli i 215 intelektualëve shqiptarë me autor Zekeria Cana, red. Ymer Jaka. Botuar në Prishtinë në vitin 2001 nga "Rilindja". Libri ka 386 faqe.
Lista e kantoneve në departamentin Nièvre
Në vijim është një listë e kantoneve në departametin Nièvre, në Francë.
Tiru Parameswara Vinnagarami
Thiru Parameswara Vinnagarami ose Tempulli Vaikunta Perumal është një tempull i kushtuar perëndisë Hindu Vishnu, i vendosur në Kanchipuram në shtetin e Indisë Jugore Tamil Nadu. I ndërtuar në Stilin Arkitekturor Dravidian, tempulli është lartësuar në Divya Prabandha, kanoni i hershëm mesjetar tamil i shenjtëve alvarë ose azhvarë midis shekujve të VI dhe të IX. Është një nga 108 Divyadesamët kushtuar Vishnut, që adhurohet si Vaikuntanathani dhe bashkëshortja e tij Lakshmi si Vaikundavalli. Tempulli besohet se është ndërtuar nga mbreti Pallava, Nandivarmani II (720-96), me zgjerime ose rikonstruksione të mëvonshme nga Dinastia Mesjetare Chola dhe mbretërit Vijayanagarë. Tempulli është i rrethuar nga një mur graniti që përfshin të gjitha faltoret dhe pellgjet ujore të tempullit. Vaikuntanathani besohet se i është shfaqur mbretit Viroacha. Tempulli ndjek Vaikasana Agaman dhe ndjek gjashtë rituale të përditshme dhe dy festa vjetore. Tempulli administrohet nga Bordi i Besimit dhe Përkrahjes Hindu të Qeverisë së Tamil Nadu-së. Tempulli është një nga tërheqjet e shquara turistike të qytetit të Kanchipuramit.
Legjenda
Sipas legjendave Hindu, rajoni ku gjendet tempulli quhej Vidarbha Desa dhe sundohej nga një mbret i quajtur Viroacha. Për shkak të veprave të tij të këqija në lindjet e mëparshme, Virocha nuk trashëgimtar. Ai u lut Shivës në Tempullin Kailasanathar. Hyjnia kryesore e tempullit i mundësoi që dvarapalët (gardianët hyjnorë të portave) e Tempullit të Vishnut të lindnin si djemtë e tij. Princat ishin besimtarë të përkushtuar të Vishnut dhe realizonin yagna për mirëqenien e popullit të mbretërisë së tyre. Vishnu ishte i kënaqur me adhurimin dhe iu shfaq princave si Vaikundanatha.
Tempulli
Sipas Dr. Hultzh, Parameswara Vinnagarami u ndërtua nga mbreti Pallava, Nandivarmani II në vitin 690, ndërsa studiues të tjerë e vendosin datën e ndërtimit më vonë, në fundin e shekullit të VIII. Pallavamallani ishte një adhurues i Vishnut dhe një përkrahës i madh i arsimit. Ai rikonstruktoi tempuj të vjetër dhe ndërtoi mjaft të rinj. Midis këtyre të fundit ishte dhe Parameswara Vinnagarami ose Tempulli Vaikunta Perumal në Kanchipuram, që përmban panele skulpturore me mbishkrime, që portretizojnë ngjarjet që c/uan në hipjen e Pallavamallas në fron. Shenjti i madh vaishnavit Thirumangai Alvari ishte bashkëkohës i tij. Tre faltoret bujtin imazhe të Vishnut në qëndrime të ndryshme – i ulur (kati përdhes), i shtrirë (kati i parë; i lejueshëm për besimtarët vetëm në ditët ekadashi) dhe në këmbë (kati i dytë; i palejueshëm për të hyrë besimtarët, por vetëm priftërinjtë e zgjedhur). Planimetria logjike dhe e ndërlikuar e tempullit përbënte një prototip për faltoret shumë më të vona që do të ndërtoheshin në të gjithë Tamil Nadunë. Verandat e jashtme, për shembull, me kolonat e tyre luanore, janë pararendëse të sallave madhështore me njëmijë kolona të tempujve të mëvonshëm. Ky tempull është vlerësuar në 10 hymne të Nalayira Divya Prabandhamit, kanoni vaishnavit midis shekujve të VII dhe të IX i hartuar nga Thirumangai Alvari. Tempulli klasifikohet si një Divyadesam, një nga 108 tempujt e Vishnut që janë përmendur në kanonin vaishnavit. Ai është një nga katërmbëdhjetë Divyadesamët e Kanchipuramit dhe është pjesë e Vishnu Kanchit, vendi ku gjenden shumica e tempujve të Vishnut në Kanchipuram.
Festat dhe praktikat fetare
Tempulli ndjek Vaikasana Agaman dhe priftërinjtë e tij kryejnë pooja (rituale) gjatë festave dhe në mënyrë të përditshme. Si tempujt e tjerë të Vishnut në Tamil Nadu, priftërinjtë i përkasin bashkësisë Vaishnavaite, një nënkastë Brahmine. Ritualet e tempullit kryehen gjashtë herë në ditë: Ushathkalami në orën 7:30 të mëngjesit, Kalasanthi në orën 8:00 po të mëngjesit., Uchikalami në orën 12:00 të mesditës, Sayarakshai në orën 5:00 pasdite, Irandamkalami në orën 6:00 po pasdite dhe Ardha Jamami në orën 7:30 të mbrëmjes. Secili nga ritualet ka tre hapa: alangarami (dekorimi), neivethanami (ofrimi i ushqimit) dhe deepa aradanai (tundja e ndric/uesve) si për Vaikuntanathanin ashtu dhe për Vaikundavallin. Gjatë hapit të fundit të adhurimit, priftërinjtë recitojnë udhëzime fetare nga Vedat (tekste të shenjta) dhe adhuruesit përkulen përpara imazheve hyjnore të tempullit. Në tempull zhvillohen edhe rituale mbi bazë javore, dyjavore dhe mujore. Vaikasi Brahmotsavami, që celebrohet gjatë muajit tamil të Vaikasit (maj–qershor) dhe Vaikunta Ekadashi që celebrohet gjatë muajit tamil të Margazhit (dhjetor–janar) janë dy festat kryesore që zhvillohen në tempull. Gjatë tyre një grup priftërinjsh të recitojnë vargje nga Nalayira Divya Prabandhami të shoqëruar me muzikën e nagaswaramit (instrument frymor) dhe tavilit (instrument me perkursion).
Kori i burrave (Zekeria Cana)
Kori i burrave përgatiti Zekeria Cana. Botuar në Gjakovë në vitin 1995, libri ka 50 faqe dhe me foto.
Serbët dhe shqiptarët : historia e shqiptarëve të veriut
Serbët dhe shqiptarët : historia e shqiptarëve të veriut me autor Milan Šufflay, përg. Ilir Ibrahimi, përkth. Zef Fekeçi, përkth. Karl Gurakuqi, përkth. Zekeria Cana. Botuar në Tiranë në vitin 2001 nga "Bargjini". Libri ka 247 faqe.
Të nxënët përmes mësimit
Të nxënët përmes mësimit (Learning by teaching ; Lernen durch Lehren) është një terminologji pedagogjike, më konkretisht është një metodë e [Mësimdhënia|mësimdhënies]] në të cilën nxënësit dhe studentët e nxënë materialin mësimor përmes përgatitjes, planifikimit dhe realizimit të procesit të mësimdhënies nën drejtimin e mësimdhënësit. Kjo metodë u përkufizua fillimisht nga Jean-Pol Martin në vitet 1980.
Serbët dhe shqiptarët : historia e shqiptarëve të veriut
Shënime: Historia, Ilirë, Shqiptarë, Serbë.
Të nxënët përmes mësimit
Historiku
Hulumtimi sistematik për përmirësimin e qëllimshëm të arsimit, duke i nxitur studentët të mësojnë duke u dhënë mësime të tjerëve filluan nga mesi i shekullit XX.
Në fillim të viteve 1980, Jean-Pol Martin e zhvilloi në mënyrë sistematike konceptin që nxënësit dhe studentët të mësojnë nxënësit dhe studentët tjerë në kontekstin e mësimit të frëngjishtes si gjuhë e huaj, duke u dhënë atyre një prapavijë teorike me botime të shumta. Metoda fillimisht hasi në rezistencë, pasi sistemi arsimor gjerman në përgjithësi theksonte disiplinën dhe të mësuarit. Sidoqoftë, metoda u përdor gjerësisht në Gjermani në arsimin e mesëm, dhe në vitet 1990 u zyrtarizua dhe filloi të përdoret edhe në universitete. Deri në vitin 2008 Martin kishte dalë në pension, dhe megjithëse mbeti aktiv Joachim Grzega mori rolin kryesor në zhvillimin dhe përparimin e të nxënit përmes mësimit.
Spitali Mater Dei
Spitali Mater Dei ( MDH ), i njohur gjithashtu si Mater Dei, është spital akut i përgjithshëm dhe mësimdhënës në Msida, Maltë. Është spital publik i lidhur me Universitetin e Maltës, që ofron shërbime spitalore dhe shërbime të specializuara.
Historia
Spitali u hap në 29 qershor 2007, duke zëvendësuar Spitalin St. Luke's si spitalin kryesor publik të përgjithshëm. Kompleksi 250,000 metra katrorë përfshin 825 shtretër dhe 25 salla operative. U ndërtua nga Skanska Malta JV, një filial i firmës suedeze të ndërtimit Skanska. Projekti ishte planifikuar të kushtonte 50,000,000 Lm (rreth 116,000,000 € ), por u rrit në më shumë se 250,000,000 Lm (rreth 582,000,000 €).
Skanskës iu besua ndërtimi i një spitali të ri të përgjithshëm në Maltë dhe Spitali Materia Dei i "nivelit më të lartë" kushtoi mbi 700,000,000 €. Më vonë, megjithatë, u zbulua se Skanska kishte përdorur çimento me cilësi më të ulët të llojit që zakonisht përdoret për të ndërtuar trotuare. Si rezultat, spitali nuk mund të zhvillonte kate të mëtejshme ose të ndërtonte një helikopter në çati.
Lidhja e Universitetit të Maltës
Spitali ndodhet ngjitur me Universitetin e Maltës dhe përmban fakultetet e Shkencave Shëndetësore, Mjekësisë, Kirurgjinë dhe Stomatologjinë në një krah të Shkollës Mjekësore të ndërtuar për një qëllim. Spitali strehon Bibliotekën e Shkencave Shëndetësore, e cila është dege e Bibliotekës së Universitetit të Maltës.