cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kodi Rrugor
a) sipas pikës 3, shkronja "d", kur edhe për efekt të ngarkesës nuk e kalojnë lartësinë 4.20 m, si dhe nuk e tejkalojnë gjatësinë me më tepër se 12%, me kufirin maksimal 13.44 m për automjetet teke, 20.16 m për automjetet me rimorkio dhe 17.36m për gjysmërimorkiatorët. Ky tejkalim mund të jetë i përparmë dhe i pasmë, ose vetëm i pasmë për mjetet teke a me rimorkio, dhe vetëm i pasmë për gjysmërimorkiatorët, me kusht që kush kryen transportin të ketë verifikuar që në itinerar të përfshihen vetëm rrugë ose pjesë rruge që kanë karakteristika sipas nenit 165, pika 4; b) sipas pikës 3, shkronja "e" dhe "g", kur nuk e tejkalojnë me ngarkesë lartësinë 4.30 m dhe përmasat e tjera të përcaktuara nga neni 61 ose peshat e përcaktuara nga neni 62, me kusht që kush kryen transportin të ketë verifikuar që në itinerar të përfshihen vetëm rrugë ose pjesë rruge që kanë karakteristika sipas nenit 165, pika 4. 7. Mjetet rrugore të klasifikuara si makina ngarkim-transporti sipas nenit 54, pika 1, shkronja "n", dhe që kalojnë kufijtë e ngarkesës të përcaktuara në nenin 62, nuk kanë nevojë për autorizim qarkullimi, me kusht që:
a) të mos kalojnë kufijtë e ngarkesës të treguara në pikën 8 dhe sidoqoftë të mos kalojnë kufijtë e përmasave gabaritë të nenit 61; b) të qarkullojnë në rrugë ose pjesë rrugësh që në arkiv, sipas nenit 221, rerzultojnë të kalueshme për mjete të tilla, siç përcaktohet në pikën 4 të nenit 221; c) nga ana e atij që kryen transportin të verifikohet që përgjatë itinerarit të mos ketë kufizime të ngarkesës së përgjithshme ose për aks, të sinjalizuara me tabelat përkatëse; d) të jetë paguar taksa e zhdëmtimit të pasojave të përdorimit sipas nenit 34. Kur kushtet e pikave "a", "b" dhe "c" nuk plotësohen, mjetet e sipërpërmendura duhet të kërkojnë autorizimin e parashikuar për të gjitha transportet e tjera jashtë norme.
8. Pesha maksimale për ngarkesë të plotë të makinave të ngarkim-transportit, me kusht që aksi më i ngarkuar të mos e kalojë ngarkesën 13 tonë, nuk duhet të jetë më e madhe se:
a) mjete teke me motor: - me dy akse: 20 tonë - me tri akse: 33 tonë - me katër ose më shumë akse, me dy akse të përparme drejtuese: 40 tonë; b) kompleks mjetesh:
- me katër akse: 44 tonë - me pesë ose më shumë akse: 56 tonë - me pesë ose më shumë akse, për transportin e betonit me betoniere: 54 tonë. 9. Autorizimi jepet për një ose më shumë transportime ose për periudha të caktuara kohe në kufijtë e ngarkesës maksimale teknikisht të pranueshme. Në autorizim mund të përcaktohet itinerari, si dhe shoqërimi nga policia rrugore. Aty ku kushtet e trafikut janë të përshtatshme, policia rrugore mund të autorizojë ndërmarrjen a shoqërinë transportuese të përdorë mjetet e saj për shoqërimin e ngarkesës, sipas mënyrave të caktuara në aktet në zbatim.
10. Autorizimi mund të jepet vetëm kur është i pajtueshëm me ruajtjen e mbishtresave të rrugës, me qëndrueshmërinë e veprave të artit dhe me sigurinë e qarkullimit. Në të janë përcaktuar kushtet dhe masat e nevojshme në lidhje me sigurinë rrugore. Nëse gjatë transportit në kushte jonormale, tipi i mjetit, ngarkesa në akse, periudha e kohës së transportit ose numri i transporteve bëhen shkak i pasojave më të mëdha në rrugë nga sa është parashikuar në taksën e zhdëmtimit të pasojave të përdorimit, duhet të rritet masa e zhdëmtimit që i paguhet entit pronar të rrugës. Mënyra e këtij zhdëmtimi përcaktohet në pikën 16. Dhënia e autorizimit kushtëzohet nga pagesa e shpenzimeve të mundshme për verifikime teknike paraprake, organizimin e trafikut, kur ai është i nevojshëm për kryerjen e transportit, si dhe për punime përforcuese të veprave të artit.
11. Autorizimi nuk parashikohet për mjetet jashtë norme të përmendura në pikën 1, kur ato qarkullojnë pa kaluar kufijtë e përcaktuar në nenet 61 dhe 62.
12. Nuk përfaqëson transport në kushte jonormale transporti me gjysmërimorkiator, gjysmërimorkio e të cilit është e pajisur me frigorifer të autorizuar që zgjatet përpara, me kusht që kompleksi të mos i kalojë kufijtë e përmasave gabaritë të caktuara në nenin 61.
14. Dhënia e autorizimit kushtëzohet nga plotësimi i kushteve të paraqitura në nenin 92.
15. Në aktet në zbatim përcaktohen karakteristikat konstruktive dhe funksionale të mjeteve jashtë norme dhe të atyre të përshtatura për transporte në kushte jonormale, si dhe të makinave të ngarkim-transportit.
17. Cilido që kryen një nga transportet në kushte jonormale të paraqitura në pikat 2, 3 dhe 7, si dhe qarkullon me një nga mjetet jashtë norme të paraqitura në pikën 1, pa marrë autorizimin përkatës, i nënshtrohet masës administrative me gjobë nga pesëdhjetë mijë deri në dyqind mijë lekë.
18. Cilido që kryen transport në kushte jonormale ose qarkullon me një mjet jashtë norme, pa zbatuar kushtet e përcaktuara në autorizim, i nënshtrohet masës administrative me gjobë nga dhjetë mijë deri në dyzet mijë lekë.
19. Cilido që qarkullon pa pasur me vete autorizimin, megjithëse e ka marrë atë, i nënshtrohet masës administrative me gjobë nga dy mijë e pesëqind deri në dhjetë mijë lekë. Udhëtimi mund të vazhdojë vetëm pasi të paraqitet autorizimi. Kjo nuk e përjashton detyrimin e pagimit të shumës së mësipërme.
20. Cilido që përdor makina ngarkim-transporti për transportimin e mallrave të ndryshme nga ato të parashikuara në nenin 54, pika 1, shkronja "n", i nënshtrohet masës administrative me gjobë nga njëzet e pesë mijë deri në njëqind mijë lekë, si dhe me pezullimin e lejes së qarkullimit nga 1 në 6 muaj. Leja e qarkullimit merret menjëherë nga ai që konstaton shkeljen dhe çohet pa humbur kohë në zyrën e regjistrimit të lejeve të qarkullimit, e cila merr vendimin e pezullimit. Në shkeljen e tretë brenda një periudhë 5-vjeçare, merret masa administrative e heqjes së lejes së qarkullimit si makinë ngarkim-transporti.
21. Cilido që përdor një mjet që e kalon kufirin e ngarkesës së lejuar të përcaktuar në nenin 62, në rrugë dhe autostrada që janë përcaktuar si të pakalueshme sipas kërkesave të këtij neni, i nënshtrohet masës administrative me gjobë nga njëzet e pesë mijë deri në njëqind mijë lekë.
22. Masat administrative të parashikuara në pikat 17, 18, 20 dhe 21 zbatohen si për drejtuesin e mjetit ashtu edhe për pronarin e mjetit, si dhe për porositësin, kur transporti kryhet vetëm për llogari të tij. Në këtë rast, policia e ndalon drejtuesin e mjetit të vazhdojë udhëtimin derisa të pajiset me autorizimin përkatës ose të ketë zbatuar kushtet dhe kërkesat e përcaktuara në autorizim. Në rast se qëndrimi i mjetit në vendin ku është konstatuar shkelja bëhet shkak për pengimin e qarkullimit, policia bën zhvendosjen e mjetit në një zonë të afërt qëndrimi. Gjatë qëndrimit të mjetit përgjegjësia për mjetin dhe ngarkesën mbetet e drejtuesit të mjetit. Nëse nuk zbatohen dispozitat e kesaj pike, drejtuesi i mjetit i nënshtrohet masës administrative plotësuese me pezullim lejedrejtimi nga një deri në tre muaj.
Neni 11: Shërbimet e policisë rrugore dhe të kontrolleve të tjera në rrugë 1. Shërbimet e policisë rrugore janë:
3. Shërbimet e policisë rrugore kryhen nga Ministria e Rendit Publik, e cila është kompetente për bashkërendimin e shërbimit të policisë rrugore me organet e tjera që kanë detyrime në këtë fushë, sipas nenit 12.
4. Të interesuarit mund të kërkojnë nga organet e policisë, sipas nenit 12, informacione të kufizuara në lidhje me rrethanat e kryerjes së aksidentit, për vendbanimin e palëve, siguracionin e mjeteve dhe të dhënat identifikuese të tyre.
Neni 12: Kryerja e shërbimeve të policisë rrugore dhe e kontrolleve të tjera në rrugë 1. Kryerja e shërbimeve të policisë rrugore të përcaktuara nga ky Kod i takon:
a) policisë rrugore në Ministrinë e Rendit Publik; b) funksionarëve të Ministrisë së Rendit Publik të ngarkuar për policinë rrugore. 2. Kryerja e shërbimeve të paraqitura në nenin 11, pika 1, shkronjat "a" dhe "b", i takojnë edhe policisë gjyqësore sipas Kodit të Procedurës Penale.
3. Kujdesi dhe kontrolli i shfrytëzimit ekonomik të mjetit në vende të veçanta dhe i rrugëve kryhen edhe nga persona të tjerë, pasi të kenë kaluar një provim kualifikimi, siç përcaktohet në aktet në zbatim. Këta persona mund të jenë:
a) nga strukturat përkatëse të Ministrisë që mbulon veprimtarinë përkatëse, si drejtoria e Përgjithshme e Shërbimeve të Transportit Rrugor dhe Drejtoria e Përgjithshme e Rrugëve; b) nga personeli i zyrave kompetente në fushën e transportit rrugor të rretheve, bashkive dhe komunave, vetëm për shkeljet e bëra në rrugët që janë pronë e entit, nga i cili varen; c) nga nëpunës të shtetit, të rretheve, bashkive dhe komunave që kanë kualifikimin ose funksionin e mirëmbajtësit të rrugës, duke u kufizuar vetëm në shkeljet e kryera në rrugë ose pjesë rruge që janë në përgjegjësinë e tyre;
Joakim Karlsson (futbollist)
Mikael Joakim Karlsson (lindi më 4 shkurt 1989) është futbollistë suedezë i cili luan në skuadrën Jönköpins Södra IF.
Huslia, Alaska
Huslia, Alaska (Huslia) është një qytet në qarkun Yukon-Koyukuk të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Huslia, Alaska jetojnë 275 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 44.5 km2 (17.2 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 48 m (157 ft).
Kodi Rrugor
d) nga personeli i entit hekurudhor të shtetit dhe i hekurudhave në koncesion, që kryejnë detyra kontrolluese dhe ruajtëse, duke u kufizuar vetëm në shkeljet e kryera në zonën e kalimit në nivel që ato administrojnë;
Ève, Oise
Ève (Shqip: Eva) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Bray-Saint-Christophe
Bray-Saint-Christophe është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Bray-Saint-Christophe ka një popullsi prej 72 banorë dhe sipërfaqe 2.88 km², me një dendësi prej 25 banor/km².
Versonnex, Ain
Versonnex është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Versonnex ka një popullsi prej 2157 banorë dhe sipërfaqe 5.89 km², me një dendësi prej 366 banor/km².
Haplogrup
Në studimin e evolucionit molekular, një haplogrup është një grup i madh haplotipesh, të cilat janë seri alelesh të vendosura në vende specifike në një kromozom.
Espaubourg
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Kodi Rrugor
e) nga personeli i aeroporteve që varen nga Ministria që mbulon veprimtarinë përkatëse, në zonat e përcaktuara në nenin 6, pika 7. 4. Shoqërimi dhe kryerja e shërbimeve të drejtpërdrejta për sigurimin e lëvizjes së kolonave ushtarake i takojnë edhe oficerëve, nënoficerëve dhe ushtarëve të Forcave të Armatosura, të kualifikuar për këtë dhe të pajisur me dëshmi nga autoriteti ushtarak kompetent.
Espaubourg
Espaubourg (Shqip: Espauburg) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Kodi Rrugor
5. Subejktet e treguara në këtë nen, kur nuk janë me uniformë, për përmbushjen e detyrave të policisë rrugore duhet të përdorin distinktivin dhe tabelën standard.
Assérac
Assérac është një komunë në Francë. Assérac bën pjesë në departamentin Loire-Atlantique të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 1773 banorë (regjistrimi 2009) dhe sipërfaqe 32.91 km².
Haplogrup
Për gjenetikën njerëzore, haplogrupet që studjojme në përgjithësi janë haplogrupet e kromozomit Y (ADN-së Y) dhe haplogrupet e ADN-së mitokondriale (ADN mt). Ne mund të përdorim të dyja për të përcaktuar popullatat gjenetike. ADN Y ndjek vetëm linjën atësore, ndërsa ADN mt ndjek vetëm vijën mëmësore. Burrat kanë të dyja llojet e shënuesve gjenetikë (ADNnë mt nga nëna, dhe ADNnë Y prej të atit) ; gratë kanë vetëm një lloj të vetëm : ADNnë mitokondriale  të nënës. Klasifikimi i haplogrupeve të njeriut i bazuar tek shënuesit gjenetikë është zhvilluar shpejt në mënyrë që ne mund të gjejmë shënues të rinj rregullisht.
Joakim Karlsson (futbollist)
Karriera
Më 2005, ai shkoi për të luajtur në skudarën Kalmar FF. Për herë të parë ai luajti në këtë klub më 26 maj 2010 në ndeshjen kundër Helsingborgs IF.
Në dhjetor 2010, Joakimi nënshkroi kontratë dy vjeçare për klubin Kristianstads FF.
Salihaj
Salihaj është mbiemri i personave në vijim:
Asswiller
Asswiller është një komunë në Francë. Asswiller bën pjesë në departamentin Bas-Rhin të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 285 banorë dhe sipërfaqe 6.02 km².
Hughes, Alaska
Hughes, Alaska (Hughes) është një qytet në qarkun Yukon-Koyukuk të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Hughes, Alaska jetojnë 70 banorë (2007), dhe dendësia e popullisë është 9.7 banor/km2 (25.2 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 8 km2 (3.1 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 115 m (377 ft).
Manziat
Manziat është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Manziat ka një popullsi prej 1948 banorë dhe sipërfaqe 12.63 km², me një dendësi prej 154 banor/km².
Hydaburg, Alaska
Hydaburg, Alaska (Hydaburg) është një qytet në shtetin federal Alaska, SHBA. Në Hydaburg, Alaska jetojnë 376 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 0.7 km2 (0.3 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 7 m (23 ft).
Assé-le-Boisne
Assé-le-Boisne është një komunë në Francë. Assé-le-Boisne bën pjesë në departamentin Sarthe të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 871 banorë (regjistrimi 2006) dhe sipërfaqe 28.39 km².
Helmut Rix
Helmut Rix (lindi me 4 korrik 1926 në Amberg, vdiq 3 dhjetor 2004 në Freiburg im Breisgau) ishte një gjuhëtar gjerman dhe profesor i Seminarit Sprachwissenschaftliches të Albert-Ludwigs-Universität, Freiburg, Gjermani.
Ai është më i njohur për hulumtimin e tij në gjuhët indo-evropiane dhe etruske, si dhe ishte autor i hipotezës së gjuhëve tirreniane.
Biografia
Helmut Rix ka lindur në vitin 1926 në Amberg për një familje mësuesish. Pas shkollës së mesme dhe shërbimit të rekrutuar në marinën naziste gjatë Luftës së Dytë Botërore, ai studioi studime indo-evropiane, filologji klasike dhe histori në Wurzburg në vitin 1946 dhe Heidelberg nga viti 1947. Atje ai mori doktoraturën e tij në vitin 1950 me disertacionin e tij Bausteine zu einer Hydronymie Alt-Italiens. Nga 1951 ai ishte asistent i Hans Krahe në Tübingen dhe nga 1955 pedagog në latinisht dhe greqisht në Shkollën hyjnore Lutheran Augustana në Neuendettelsau. Në vitin 1959 ai u kualifikua si profesor i plotë në Tübingen me tezën e habilitimit, Das etruskische Cognomen (botuar në 1963 nga Harrassowitz). Në vitin 1966, Rix mori një pozicion në Universitetin e sapo krijuar të Regensburgut dhe në vitin 1982 profesor në Universitetin e Freiburgut. Ai u tërhoq në pension në vitin 1993 dhe vdiq në vitin 2004 nga një aksident trafik
Miribel, Ain
Miribel është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Miribel ka një popullsi prej 9277 banorë dhe sipërfaqe 24.49 km², me një dendësi prej 379 banor/km².
Sauverny
Sauverny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Sauverny ka një popullsi prej 1059 banorë dhe sipërfaqe 1.89 km², me një dendësi prej 560 banor/km².
Bichancourt
Bichancourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Bichancourt ka një popullsi prej 1068 banorë dhe sipërfaqe 7.73 km², me një dendësi prej 138 banor/km².
Labosse
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Labosse (Shqip: Labofsha) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore. Komuna Labosse është pjesë e kantonit Beauvais-2 dhe e qarkut të Bovesë. Për vitin 2019, në komunë ka 237 banesa, nga të cilat 168 banesa kryesore.
Bruyères-et-Montbérault
Bruyères-et-Montbérault është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Bruyères-et-Montbérault ka një popullsi prej 1558 banorë dhe sipërfaqe 11.61 km², me një dendësi prej 134 banor/km².
Assé-le-Riboul
Assé-le-Riboul është një komunë në Francë. Assé-le-Riboul bën pjesë në departamentin Sarthe të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 474 banorë dhe sipërfaqe 16.77 km².
Dives, Oise
Dives (Shqip: Zhytja) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Assé-le-Bérenger
Assé-le-Bérenger është një komunë në Francë. Assé-le-Bérenger bën pjesë në departamentin Mayenne të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 414 banorë (regjistrimi 2009) dhe sipërfaqe 11.68 km².
Aborti në Shqipëri
Aborti në Shqipëri u legalizua plotësisht më 7 dhjetor, 1995. Aborti mund të kryhet me kërkesë deri në javën e dymbëdhjetë të shtatzënisë. Gratë duhet t'i nënshtrohen këshillave për një javë para procedurës, dhe spitalet që kryejnë aborte nuk u lejohet të japin informacion për publikun në lidhje me gratë e trajtuara.
Gjatë qeverisjes së Enver Hoxhës, Shqipëria kishte një politikë pro-lindjes, duke detyruar gratë të kryejnë aborte ilegale ose duke i nxitur të kryejnë vetë. Si përfundim Shqipëria ishte vendi i dytë në Evropë për nga shkalla e vdekshmërisë të sapolindurve, dhe është llogaritur se 50% e të gjitha shtatzënive ka përfunduar në abort. Gratë që shpalleshin fajtore për abort të shtatëzanisë së tyre turpëroheshin në shoqëri nga Partia Komuniste ose dërgoheshin në një program riedukimi.
Në vitin 1989 aborti u legalizua në rastin e përdhunimit dhe incestit, ose në qoftë se pacienti ishte nën moshën 16 vjeç. Në vitin 1991 aborti sipas aplikimit u prezantua, duke lejuar gratë të përfundojë shtatzënitë e tyre për arsye të ndryshme, nëse një bord i mjekëve pajtohej se ishte vendimi më i mirë. Ligj i vitit 1995 anulon të gjitha ligjet e mëparshme.
Në të dhënat e vitit 2010, shkalla e abortit ishte 9.2 aborte për 1000 gra të moshës 15-44 vjet.
Kachemak, Alaska
Kachemak, Alaska (Kachemak) është një qytet në qarkun Kenai Peninsula të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Kachemak, Alaska jetojnë 472 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 112.4 banor/km2 (295 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 4.2 km2 (1.6 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 32 m (105 ft).
Etouy
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Saint-Jean-de-Niost
Saint-Jean-de-Niost është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Saint-Jean-de-Niost ka një popullsi prej 1427 banorë dhe sipërfaqe 14.19 km², me një dendësi prej 101 banor/km².
Kake, Alaska
Kake, Alaska (Kake) është një qytet në qarkun Prince of Wales-Hyder të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Kake, Alaska jetojnë 557 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 36.7 km2 (14.2 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 17 m (56 ft).
Astaffort
Astaffort është një komunë në Francë. Astaffort bën pjesë në departamentin Lot-et-Garonne të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 2068 banorë dhe sipërfaqe 35.17 km².
Buicourt
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Fleury, Oise
Fleury (Shqip: Flori) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Besmé
Besmé është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Besmé ka një popullsi prej 155 banorë dhe sipërfaqe 2.66 km², me një dendësi prej 58 banor/km².
Aste-Béon
Aste-Béon është një komunë në Francë. Aste-Béon bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 283 banorë dhe sipërfaqe 19.05 km².
Jürgen Todenhöfer
thumb|Jürgen Todenhöfer
Jürgen Todenhöfer (lindi më 12 nëntor 1940) është autor, gazetarë dhe politikanë gjermanë. Ai ishte anëtarë i Bashkimit Demokristiane të Gjermanisë në vitin 1970. Ai ishte zëvendës drejtor i bordit ekzekutiv i kompanisë së mediasë gjermane Hubert Burda Media deri në vitin 2008.
Shkollimi
Në vitin 1959, ai përfundoi studimet në qytetin e Frajburgut. Ai pastaj studoi shkencat juridike dhe politike në Universitetet e Mynihut, Parisit, Bonit dhe Frajburgut.
Gazetaria
Jürgen vizitoi Afganistanin gjatë luftës sovjetike-afgane dhe filloi të rrisë para ndaj refugjatëve. Jürgeni ishte një nga kritikët gjermanë të luftërave amerikane kundër Afganistanit dhe Irakut në vitin 2001 dhe 2003.
Ai pretendon se gjatë luftës irakiane administrata e Bushit e mashtroi publikun duke thënë se lufta amerikane në Irak ka vrarë qindra mijëra civilë irakianë. Ai ka vizituar Irakun disa herë dhe bëri hulumtimin e vërtet për librin e tij, Përse vranë, Zejd?
Vizita në ISIS
Në vitin 2014, ai vizitoi Sirinë dhe Irakun, duke u bërë gazetari i parë i Perëndimit që i'u lejua qasje të gjerë në territoret e kontrolluara nga ISIS-i dhe që u kthye i sigurtë.
Në vitin 2016, ai filmoi një intervistë me një komandantë rebel i Sirisë afër Aleppos. Thuhet se komandanti ishte i bashkuar me grupin e El-Kaidës, Jabhat al-Nusra (më vonë Jabhat Fateh al-Sham), pretedonte të kishte përkrahje amerikane dhe grupi i tij kundërshtoi ndihmë humanitare ndaj civilëve. Më vonë u pyet nësë komandanti ishte luftëtar i Nusrës dhe vërtetësinë e videos kontestuese. Jürgen nuk u përgjigjë për intervistën e tij.
Jeta personale
Jürgen u martua me Françoise Laval dhe kishin tre fëmijë. Çifti u ndanë në vitin 2004. Hobi i tij përfshinte pilotimin e tij të të rinjve dhe parashutën. Sot ai gjen relaksim në ski dhe shkon për ndeshjet e tij të rregullta të së shtunës pasdite të futbollit; ai ka një interes të veçantë në histori dhe filozofi.
Lamécourt
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Lamécourt (Shqip: Lamekurti) është një komunë e Francës në departamentin Oise në Francën veriore.
Astet
Astet është një komunë në Francë. Astet bën pjesë në departamentin Ardèche të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 41 banorë dhe sipërfaqe 34.45 km².
Polliat
Polliat është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Polliat ka një popullsi prej 2424 banorë dhe sipërfaqe 20.07 km², me një dendësi prej 121 banor/km².
Astis
Astis është një komunë në Francë. Astis bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 303 banorë dhe sipërfaqe 3.16 km².
Astillé
Astillé është një komunë në Francë. Astillé bën pjesë në departamentin Mayenne të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 759 banorë (regjistrimi 2009) dhe sipërfaqe 20.73 km².
Victoria Woodhull
Victoria Claflin Woodhull, më vonë Victoria Woodhull Martin (23 shtator 1838 - 9 qershor 1927) ishte një udhëheqëse amerikane e lëvizjes së votimit të gruas.
Në vitin 1872, Woodhull kandidoi për Presidente të Shteteve të Bashkuara. Ndërsa shumë historianë dhe autorë pajtohen se Woodhull ishte gruaja e parë që konkurronte për President të Shteteve të Bashkuara, disa kanë vënë në pikëpyetje se çështjet prioritare u dhanë me ligjshmërinë e drejtimit të saj. Ata nuk pajtohen me klasifikimin e saj si një kandidaturë e vërtetë, sepse ajo ishte më e vogël se mosha e mandatuar me kushtetutë prej 35 vjeç. Megjithatë, mbulimi i zgjedhjeve nga gazetat bashkëkohore nuk sugjeron se mosha ishte një çështje e rëndësishme. Inaugurimi presidencial ishte në mars 1873. Datëlindja e 35-të e Woodhull ishte në shtator të vitit 1873.
Një aktiviste për të drejtat e grave dhe reformat e punës, Woodhull ishte gjithashtu një avokate e aftësisë për të liruar dashurinë që ju zgjidhni, me fisnikërinë e dashurisë së lirë, me të cilën ajo nënkupton lirinë për t'u martuar, divorcuar dhe për të mbajtur fëmijët pa ndërhyrje qeveritare.
Woodhull ishte politikisht aktive në fillim të viteve 1870, kur ajo u propozua si kandidatja e parë femër për presidencën e Shteteve të Bashkuara. Woodhull ishte kandidate në vitin 1872 nga Partia për të Drejtat e Barabarta, duke mbështetur votën e grave dhe të drejtat e barabarta; shoku i saj drejtues ishte udhëheqësi abolitionist Frederick Douglass. Arrestimi i saj në mosmarrëveshje është akuzuar disa ditë para zgjedhjeve, për publikimin e një raporti mbi marrëdhëniet e dyshuara adulterike midis ministrit të shquar Henry Ward Beecher dhe Elizabeth Tilton, shtuar në mbulimin e bujshëm të kandidaturës së saj.
Jeta e hershme dhe edukimi
Ajo ka lindur Victoria California Claflin, e shtata e dhjetë fëmijëve (gjashtë prej tyre kanë mbijetuar deri në pjekuri), në qytetin kufitar të Homerit, Licking County, Ohajo. Nëna e saj, Roxanna "Roxy" Hummel Claflin, ishte ilegjitime dhe analfabete. Ajo ishte bërë një ndjekëse e mistikës austriake Franz Mesmer dhe lëvizjes së re frymërore. Babai i saj, Reuben "Buck i Vjetër" Buckman Claflin, ishte një shitës i vajit të gjarprit. Ai erdhi nga një degë e varfër e familjes Scots-American Claflin me bazë në Massachusetts, kushërinjtë gjysmë të largët për Guvernatorin e Massachusetts Massachusetts William Claflin.
Woodhull u rrah nga babai i saj, sipas biografit Theodore Tilton. Biografi Barbara Goldsmith deklaroi se ajo ishte gjithashtu e uritur dhe abuzuar seksualisht nga babai i saj kur ende ishte shumë i ri. Ajo e bazoi kërkesën e saj të incestit në një citim të biografisë së Theodore Tilton, "Por prindërit, sikur nuk ishin të gatshëm të heqin qafe një vajzë, dhembja e të cilëve po e piqte atë në një grua para kohës së saj, u kënaqën me ofertën e papritur". Biografia Myra MacPherson kundërshton pretendimin e Goldsmith që "Vickie shpesh e ka treguar se ka abuzuar seksualisht me të", si dhe saktësinë e citatit të Goldsmith, "Vite më vonë, Vickie do të thoshte se Buck e bëri atë një grua para kohës" Macpherson shkroi: "Jo vetëm që Victoria nuk e tha këtë, nuk kishte 'shpesh' të përfshirë, as nuk kishte lidhje me incestin."
Woodhull besonte në spiritualizëm - ajo iu referua "Ghost Banquo's" nga Macbeth Shekspirit - sepse ajo i dha besimin e saj në një jetë më të mirë. Ajo tha se ajo u udhëhoq në vitin 1868 nga Demosthenët në atë simbolizëm për të përdorur mbështetjen e teorive të saj të Dashurisë së Lirë.
Ne moshën 11 vjeçare, Woodhull kishte vetëm tre vjet të arsimit formal, por mësuesit e saj thanë se ajo ishte jashtëzakonisht inteligjente.
Martesa e parë dhe familja
Kur ishte 14 vjeç, Victoria u takua me 28 vjeçarin Canning Woodhull (e shënuar si "Channing" në disa shënime), një mjek nga një qytet jashtë Rochester, Nju Jork. Familja e saj e kishte konsultuar atë për të trajtuar vajzën për një sëmundje kronike. Woodhull praktikoi mjekësi në Ohajo, në një kohë kur shteti nuk kërkonte arsimim formal dhe liçensim formal. Nga disa llogari, Woodhull pretendonte të ishte nipi i Caleb Smith Woodhull, kryetar i New York City nga viti 1849 deri në vitin1851; ai ishte një kushëri i largët.
Victoria shpejt mësoi se burri i saj i ri ishte një alkoolist dhe një feminist. Ajo shpesh kishte për të punuar jashtë shtëpisë për të mbështetur familjen. Ajo dhe Canning kishin dy fëmijë, Byron dhe Zulu (më vonë i quajtur Zula) Maude Woodhull. Sipas një raporti, Byron u lind me një aftësi të kufizuar intelektuale në vitin 1854, një gjendje që Victoria besonte se ishte shkaktuar nga alkoolizimi i burrit të saj. Një version tjetër tregonte se aftësia e kufizuar e djalit të saj ishte shkaktuar nga një rënie nga një dritare. Pas lindjes së fëmijëve të tyre, Victoria divorcoi bashkëshortin e saj dhe mbajti mbiemrin e tij.
Bézu-le-Guéry
Bézu-le-Guéry është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Bézu-le-Guéry ka një popullsi prej 262 banorë dhe sipërfaqe 11.1 km², me një dendësi prej 24 banor/km².
Victoria Woodhull
Martesa e dytë
Rreth vitit 1866, Woodhull u martua me kolonelin James Harvey Blood, i cili gjithashtu po martohej për herë të dytë. Ai kishte shërbyer në Ushtrinë e Bashkimit në Missouri gjatë Luftës Civile Amerikane dhe ishte zgjedhur auditor i qytetit të St. Louis, Misuri.
Dashuri e lirë
Mbështetja e Woodhull-it për dashurinë e lirë ka të ngjarë të ketë nisur direkt pasi ajo zbuloi pabesinë e burrit të saj të parë Canning. Gratë që u martuan në Shtetet e Bashkuara gjatë shekullit të 19-të, u lidhën në sindikata, madje edhe pa dashuri, me disa mundësi për të shpëtuar. Divorci ishte i kufizuar nga ligji dhe konsiderohej skandaloz në shoqëri. Gratë që u divorcuan u stigmatizuan dhe shpesh u larguan nga shoqëria. Victoria Woodhull arriti në përfundimin se gratë duhet të kenë zgjedhjen për të lënë martesa të padurueshme.
Woodhull besonte në marrëdhëniet monogame, megjithëse ajo gjithashtu tha se kishte të drejtën të ndryshonte mendjen: zgjedhja për të bërë dashuri apo jo ishte në çdo rast zgjedhja e gruas (pasi kjo do ta vendoste në një status të barabartë me njeriun, i cili kishte aftësia për të përdhunuar dhe fizikisht të kapërcyer një grua, ndërsa një grua nuk e kishte atë kapacitet në lidhje me një njeri) Woodhull thoshte: "Gruas, nga natyra, i takon e drejta e përcaktimit seksual. Kur instinkti të ngjallet në të, atëherë dhe vetëm atëherë duhet të ndiqet. Kur gruaja ngrihet nga skllavëria seksuale në lirinë seksuale, në pronësinë dhe kontrollin e organeve të saj seksuale, dhe njeriu është i detyruar ta respektojë këtë liri, atëherë ky instinkt do të bëhet i pastër dhe i shenjtë; atëherë gruaja do të ringjallet nga paudhësia dhe sëmundshmëria në të cilën ajo tani fluturon për ekzistencë dhe intensiteti dhe lavdia e funksioneve të saj krijuese rritet njëqindfish. .."
Thashethemet e prostitucionit
Victoria mori lavdinë duke vizituar bordellot në Avenue 5. Ajo jetoi në Great Jones Street. Shumica e 20,000 prostitutave në Nju Jork jetonin në Rrugën e Gjelbër. Ajo qarkullonte, duke arritur të merrte një të ardhur prej 20,000 dollarë nga ndërlidhësit e saj me Vanderbiltin. Vanderbilt propozoi për martesë me motrën e saj Tennessee Claflin, por familja e tij ishte krejtësisht kundër saj. Këto thashetheme thuhej se kanë ardhur nga artikujt e raportuar nga Chicago Mail, por Shearer thotë se asnjë artikull i tillë nuk është gjetur. Ajo foli personalisht kundër prostitucionit dhe e konsideroi martesën për përfitime materiale një formë të saj. Por në revistën e saj, Woodhull & Claflin's Weekly, Woodhull shprehu mbështetje për legalizimin e punës seksuale. Një llogari personale nga një prej miqve të Kolonelit Gjakut sugjeron se Tenesi u mbajt kundër vullnetit të saj në një bordel derisa Woodhull e shpëtoi atë; por kjo histori mbetet e pakonfirmuar.
Agjente Burse
Woodhull, me motrën Tennessee (Tennie) Claflin, u bënë agjentet e para femra të bursës, dhe në vitin 1870 hapën një firmë brokerimi në Wall Street. Woodhull, Claflin & Company u hap në vitin 1870, me ndihmën e Kornelius Vanderbilt, një admirues i aftësive të Woodhull; ai thuhet se ka qenë dashnoi i motrës së saj, Tennie dhe që ka marrë seriozisht martesën me të. Woodhull bëri një pasuri në bursën e Nju Jorkut duke këshilluar klientë si Vanderbilt. Në një rast, ajo i tha atij të shiste aksionet e tij të shkurtër për 150 cent për aksion, të cilat ai i ndoqi rregullisht, dhe fitoi miliona për marrëveshjen. Gazetat si New York Herald përshëndetën Woodhull dhe Claflin si "Queens of Finance" dhe "Brokers Bewitching". Shumë revista bashkëkohore të burrave (p.sh., Ditët e Ditëve) botoi imazhe të seksualizuara të palëve që drejtonin firmën e tyre edhe pse ata nuk morën pjesë në biznesin e përditshëm të firmës), duke lidhur konceptin e grave të pambrojtura me mendim publik, me idetë e "imoralitetit seksual" dhe prostitucionit.
Editore Gazete
Më datën 14 maj të viti 1870, Woodhull dhe Claflin përdorën paratë që kishin bërë nga brokerimi i tyre për të themeluar një gazetë, Weekly Woodhull & Claflin's, e cila në kulmin e saj kishte qarkullimin kombëtar prej 20,000. Qëllimi i saj parësor ishte të mbështeste Victoria Claflin Woodhull për Presidente të Shteteve të Bashkuara. Publikuar për gjashtë vitet e ardhshme, feminizmi ishte interesi primar i Javës, por u bë e njohur për botimin e mendimeve të diskutueshme mbi tema tabu, duke mbrojtur ndër të tjera edukimin seksual, dashurinë e lirë, votën e grave, funde të shkurtra, spiritualizmin, vegjetarianizmin dhe prostitucionin e licencuar. Historia shpesh thekson se dokumenti mbështeti kontrollin e lindjeve, por disa historianë nuk pajtohen. Gazeta tani është e njohur për shtypjen e versionit të parë anglez të Manifestit Komunist Karl Marx në edicionin e tij të 30 dhjetorit 1871, dhe letra argumentonte shkakun e punës me elokuencë dhe aftësi. James Blood dhe Stephen Pearl Andrews shkroi shumicën e artikujve, si dhe kontribues të tjerë në gjendje.
Avokate e të Drejtave të Grave
Woodhull mësoi se si të depërtojë në të gjithë meshën e politikës kombëtare dhe të organizohet për të dëshmuar mbi të drejtën e votës së grave para Komitetit të Gjyqësorit të Shtëpisë. Woodhull argumentoi se gratë tashmë kishin të drejtën e votës - të gjitha ato që duhej të bënin ishte përdorimi i saj - që nga ndryshimet e 14 dhe 15 garantuan mbrojtjen e kësaj të drejte për të gjithë qytetarët. Logjika e thjeshtë por e fuqishme e argumentit të saj impresionoi disa anëtarë të komitetit. Mësimi i fjalimit të planifikuar të Woodhull, udhëheqësit e votës shtynë hapjen e konventës së tretë vjetore të Shoqatës së Votimit Kombëtar të Popullsisë 1871 në Uashington për të marrë pjesë në seancën e komisionit. Susan B. Anthony, Elizabeth Cady Stanton dhe Isabella Beecher Hooker, panë Woodhull si kampion më të ri të kauzës së tyre. Ata e përgëzuan deklaratën e saj: "[U] janë të barabartët e njerëzve përpara ligjit dhe janë të barabartë në të gjitha të drejtat e tyre."
Me fuqinë e shfaqjes së saj të parë publike si mbrojtëse e të drejtave të gruas, Woodhull u zhvendos në rrethin udhëheqës të lëvizjes së votimit. Megjithëse argumenti i saj kushtetues nuk ishte origjinal, ajo përqendroi vëmendjen e publikut të panjohur mbi të drejtën e votës. Woodhull ishte gruaja e parë që ndonjëherë i kërkoi Kongresit personalisht. Gazetat e shumta raportuan paraqitjen e saj para Kongresit. Gazeta e ilustruar e Frank Leslie shtypte një gdhendje të plotë të faqes në Woodhull, e rrethuar nga suffragiste të shquar, duke dhënë argumentin e saj.
Astugue
Astugue është një komunë në Francë. Astugue bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 293 banorë dhe sipërfaqe 7.96 km².
Aston, Ariège
Aston është një komunë në Francë. Aston bën pjesë në departamentin Ariège të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 218 banorë dhe sipërfaqe 153.8 km².
Stacioni Hendaye
Gare d'Hendaye është një stacion hekurudhor në Hendaye, Francë, pjesë e linjave Bordeaux-Irun dhe Madrid-Hendaye. Stacioni shërbehet nga trenat me shpejtësi të lartë TGV, trenat e natës Intercités de nuit, shërbimet vendore të distancave të gjata Intercités dhe TER nën SNCF, shërbimet Trenhotel dhe Arco të operuara nga RENFE dhe shërbimet EuskoTren.
Stacioni është një stacion hekurudhor kufitar ku duhet të ndalojnë të gjithë trenat, sepse ata që vijnë nga Spanja ose shkojnë në Spanjë duhet të ndryshojnë gauge nga në. Furnizimi elektrik gjithashtu ndryshon nga 1500 V DC Francë në 3000 V DC Spanjë.
Përjashtueshmëria e ndërsjellë
Në teorinë e probabilitetit dhe logjikë, dy ngjarje (ose propozime) janë reciprokisht ekskluzive ose të shkëputura nëse nuk mund të ndodhin të dyja në të njëjtën kohë. Një shembull i qartë është grupi i rezultateve të një hedhjeje të vetme monedhe, e cila mund të rezultojë në kokë ose pil, por jo të dyja.
Në shembullin e hedhjes së monedhës, të dyja rezultatet janë, në teori, bashkarisht shteruese, që do të thotë se të paktën një nga rezultatet duhet të ndodhë, kështu që këto dy mundësi së bashku shterojnë të gjitha mundësitë. Megjithatë, jo të gjitha ngjarjet ndërsjellasi përjashtuese janë bashkarisht shteruese. Për shembull, rezultatet 1 dhe 4 të një hedhje të vetme të një zari me gjashtë faqe janë ndërsjellazi përjashtuese (të dyja nuk mund të ndodhin në të njëjtën kohë) por jo bashkarisht (ka rezultate të tjera të mundshme; 2,3,5,6).
Shpatajt
Shpatajt kanë qenë një familje fisnike shqiptare e cila u fuqizua pas shembjes së perandorisë së Stefan Dushanit, kur bashkë me fisnikë tjerë shqiptarë shtrinë sundimin në Epir, Akarnani dhe Etoli. Pinjolli i tyre Gjin Bua Shpata sundonte territoret nga gjiri i Korintit deri në lumin Akeront.
Historia
Kjo familje fisnike filloi të shquhej kah fundi i shekullit XIII. Një dokument anzhuin i vitit 1304 i rendit në mesin e aristokratëve më në zë të Shqipërisë. Pas shembjes së perandorisë së Stefan Dushanit, Shpatajt dhe fisnikë tjerë shqiptarë e shtrinë sundimin e tyre në tërë Epirin dhe në krahinat fqinje të Akarnanisë dhe Etolisë. Qeveritari serb i Epirit iku në Thesali ndërsa artistokracia e vjetër serb dhe bizantine u strehua në Janinë. Despoti bizantin Niqifori II Angelus u ndesh me forcat shqiptare në Akelou ku ushtria e tij u asgjësua dhe ai vetë humbi jetën. Pas betejës, krahinat jugore të Epirit, Akarnania dhe Etolia u përfshinë në kuadër të dy formacioneve shtetërore shqiptare. I pari me qendër në Artë kishte në krye fisnikun shqiptar Pjetër Losha, kurse i dyti me qendër në Angjelokastër kishte në krye fisnikun e derës Shpataj, Gjin Bua Shpata Simeon Uroshi, duke mos qenë në gjendje të kontrollonte më Epirin të cilin tani e zotëronin shqiptarët, ua njohu zotërimet dhe u dha titullin despot.
Pas vdekjes së Pjetër Loshës, zotërimet e Shpatajve u shtrinë nga Gjiri i Korintit në jug, deri në derdhjen e lumit Akeront në veri. Në vitet 1375 dhe 1379 bënë përpjekje ta merrnin qytetin e Janinës i cili sundohej nga despoti serb Thoma Preljuboviç "Shqiptarovrasësi", i cili kishte marrë këtë nofkë nga bashkëkohësit për shkak të persekutimit të shqiptarëve. Për shkak të mureve të qytetit nuk ia arritën qëllimit.
Pas vdekjes së Gjinit, zotërimet e tij u ndanë midis të afërmve të tij. Muriq Shpata e mënjanoi trashëgimtarin e ligjshëm të Gjinit dhe mori drejtimin e principatës. Marrëdhëniet me osmanët dhe despotin e Janinës, Esaun, u shtensionuan, por Murqi humbi përkrahjen e feudalëve shqiptarë nga Parga, Paramithia, Margëllëçi dhe Janina, të cilëve me anë të dhuratave u prishi mendjen konti i Qefalonisë, Karl Toko. Ky i fundit i rrëmbeu Muriqit zotërimet njërin pas tjetrit me synimin për t'u bërë despot i tërë Epirit. Gjatë një beteje me forcat e Kart Tokos, u vra Sguroi, vëllai i Gjin Bua Shpatës. I biri i Sguros në pamundësi për t'i ruajtur zotërimet, ia ofroi ato Venedikut.
Muriqi vdiq më 1415 duke ia lënë pjesën e mbetur të principatës Jakupit, i cili në vitin 1416 u vra në një pritë të organizuar nga njerëzit e Karl Tokos. Toko hyri në Artë në tetor 1416, kurse pinjollët e Shpatajve ose pranuan t'i nënshtrohen ose emigruan drejt Moresë.
Mbiemri Shpata
Emri "Shpata", mendohet se rrjedh nga gjuha latine dhe greke "spatha"  që do të thotë "shpatë e gjatë", e cila ka përdorim edhe në shqip për emërtimin e shpatës.
Gjenealogjia
Edhe pse historiani gjerman Karl Hopf ka dhënë një gjenealogji të familjes Shpata, ajo konsiderohet nga studiuesit modern si "në përgjithësi e pasakt".
Betejat e Plavës dhe Gucisë
Beteja e Plavës dhe Gucisë (1879-1880) ishte një konflikt i armatosur midis forcave shqiptare nën Lidhjen e Prizrenit kundër Mbretërisë së Malit të Zi nën udhëheqjen e Nikolla Petroviçit gjatë viteve 1879-1880. Shqiptarët rezistuan kundër aneksimit të rajoneve të banuara me shqiptarë të Plavës dhe të Gucisë, të dhënë në Mal të Zi nga Kongresi i Berlinit 1878. Shqiptarët, nën udhëheqjen e Ali Pashë Gucisë, Jakup Ferrit, Çelë Shabanit, Sulejman Vokshit, Haxhi Zekës, Filip Çekës dhe Jusuf Sokolit, ngritën rezistencë të armatosur kundër Perandorisë Otomane dhe Kongresit të Berlinit dhe luftimet zgjatën ndërmjet viteve 1879-1880.
Fillimi
Në Shtator te 1878 Aksioni i Gjakovës ngriti vemendjen dhe beri Portën e Lartë të kishte kujdes para se të fliste në emër të shqiptarëve. Përveç kësaj, kryengritja çoi në refuzimin e pranimit të kërkesave të Kongresit të Berlinit që çoi në Lidhjen e Prizrenit që mbronote interesat kombëtare të shqiptarëve t'i kundërviheshe vendimit të Portës, e cila ishte në favor të Malit të Zi dhe Greqisë. Lidhja nuk kishte përmbushur ende planin e saj dhe gjashtë Fuqitë e Mëdha nuk kishin gjasa të ndryshonin vendimet që u morën në Kongresin e Berlinit. Mali i Zi nuk kishte ndër mend të hiqte dorë nga territoret të cilat ishin premtuar nga Fuqitë e Mëdha. Pas vrasjes së Marshallit Otoman Mehmed Ali Pasha në Gjakovë, Porta kuptoi se kërkesat e Fuqive të Mëdha ishin shumë të vështira për t'u kryer. Princ Nikolla megjithatë nuk donte asnjë justifikim dhe kërkoi regjionet. Duke u frikësuar se vendimet e Fuqive të Mëdha do të ndryshonin për shkak të rrethanave ndërkombëtare, Cetina vazhdimisht kërkoi të aneksonte territoret nga Perandoria Osmane me mbështetjen e Fuqive të Mëdha për të shpërndarë rajonet e Podgoricës, Shpuzës, Zhabjak, Plavë dhe Guci të Rugovës. Përveç kësaj, si një kundërpeshë, Ulqini duhej të kthehej në Perandorinë Osmane.
Tensionet
Presioni i fortë kundër Perandorisë Osmane, i praktikuar nga Car i Rusisë, i cili kërcënoi të marshonte në Stamboll, detyroi osmanët, në vitin 1878, të zbatojnë detyrimet territoriale ndaj Malit të Zi. Për të shqyrtuar situatën e re në vitin 1879, Komiteti Kombëtar i Lidhjes vendosi që aneksimi të mos rezistohej sepse rajonet kishin një popullsi të përzier sllavo-shqiptare, por të mos pranohej mbledhja e armëve që do i bëhej shqiptarëve. Vendimi i Komitetit Kombëtar miratoi komisionin ndër-rajonal të Shkodrës dhe të Kosovës, të mbajtur në janar të vitit 1879, i cili vendosi për një rezistencë ushtarake me Ali Pashën e Gucinë në krye. Mbledhur në fshatin Vir, pranë Liqenit të Shkodrës, në Komisionin turko-osman, të mbajtur më 2 shkurt 1879, ata nënshkruan një marrëveshje dypalëshe për formalitetet. Frika e kryengritjes shqiptare bëri që Porta e Lartë të refuzojë kërkesat shqiptare në marrëveshje, duke e lënë rastin të zgjidhet më vonë. Sipas marrëveshjes, dorëzimi i Podgoricës, Shpuzës dhe Zhabjaku nga autoritetet osmane u krye pa vështirësi. Në kthim, Ulqini iu kthye Perandorisë Osmane. Princi Nikolla menjëherë iu drejtua Fuqive të Mëdha për të detyruar Perandorinë Osmane t'ia dorëzonin Plavën dhe Gucinë Malit të Zi. Nga ana e saj, Porta lejoi ​​Fuqitë e Mëdha të dërgonin një komision ndërkombëtar në Plavë dhe Guci për të dëgjuar shqiptarët që ishin të zemëruar nga padrejtësia e Kongresit të Berlinit. Kongresi Komisioni Ndërkombëtar për përcaktimin e vijës kufitare, i përbërë nga përfaqësuesit e gjashtë Fuqive të Mëdha dhe dy vendet në fjalë filloi të punonte në maj 1879 dhe, për disa muaj, vuri në dukje shenjat e kufirit osmano-malazez të Vilajetit të Shkodrës. Por, gjatë verës, kur Komisioni Ndërkombëtar donte të shkonte në Plavë dhe Guci, përfaqësuesit e komisionit i paraqitën një letër autoriteteve të Fuqive të Mëdha më 22 gusht 1879, ku deklaruan se nuk do të njihnin ndonjë ndryshim në kufirin e Malit të Zi pa pjesëmarrja e Lidhjes së Prizrenit. Pas shënimit, Komisioni Ndërkombëtar ndaloi punën dhe pezulloi udhëtimin e tij në Plavë dhe Guci. Mali i Zi protestoi ndaj Fuqive të Mëdha që detyruan Perandorinë Osmane që të zgjidhë situatën sa më parë që të jetë e mundur. Porta u përpoq t'i bindte banorët e dy kufijve që të heqin dorë nga rezistenca e mëtejshme duke u premtuar familjeve që nuk donin të jetonin nën sundimin e Malit të Zi, për t'u dhënë atyre vendbanime të reja, do të lirohen nga taksat për dhjetë vjet. Por shqiptarët refuzuan. Princi Nikolla kërcënoi se do ta zgjidhte këtë çështje me luftë të armatosur dhe se ai jo vetëm do të aneksonte Plavën dhe Gucinë por edhe pjesë të tjera të Shqipërisë.
Konflikti
Duke përfituar nga kjo rrethanë, forcat shqiptare, të listuara në sektorin e Plavës, shpërthyen më 8 janar në një sulm të furishëm kundër pozicioneve të armikut që ishin në Velikë, në Pepaj të Zhanicës. Luftëtarët nga Nokshiq, të komanduar nga Kurt Asllani dhe Nure Kurti, filluan sulme. Bastisja ishte e zemëruar pas luftimeve të rënda nga krah për krah me forcat malazeze, të përbërë nga 4000 luftëtarë dhe ata u detyruan të tërhiqeshin. Nikoqirët e Lidhjes, pas thyerjes së njësive malazeze të komanduara nga Marko Miljanov, hynë në tokën malazeze, duke zënë posedimin e Zhanicës, Velikës e Pepajt dhe u drejtuan në Murinë. Luftimet më të përgjakshme u zhvilluan në Velikë në Pepaj, Ushtria malazeze u tërhoq në Sutjeska dhe stafi shqiptar nuk kishte ndërmend të vazhdonte përparimin në brendësi të Malit të Zi. Më 9 janar, Shtabi i urdhëroi forcat shqiptare, të cilat nuk hasën asnjë kundërshtim nga ushtritë malazeze, të tërhiqeshin në kufirin e vjetër. Gjatë betejës së Velikës dhe Pepajt, të dyja palët pësuan viktima të rënda, por, sipas të dhënave të ndryshme, ato të forcave malazeze ishin më të shumta. Shqiptarët në këto luftime humbën dy kapitenë të guximshëm, Nure Asllani dhe Kurt Kurti.
Rëndësia historike
Lufta patriotike që u zhvillua në Velikë dhe në Pepaj lënë një përshtypje të thellë mbi opinionin ndërkombëtar. Disa ditë më vonë kreu i këshillit të ambasadës austro-hungareze në Shkodër, z. Shmuker, ndoqi nga afër zhvillimin e betejës dhe i raportoi qeverisë së tij se "Malazezët thanë hapur se në betejën e Velikës së Pepajt shqiptarët luftuan me guxim. Me të vërtetë, forca e Lidhjes shkatërroi forcat e Malit të Zi që gjithmonë i dhanë gratë e tyre turqve otomanë për të mbetur të pavarur. Shqiptarët luftuan me një shpirt të vërtetë kombëtar".
Më pas, opinioni publik evropian u interesua për historinë e popullit shqiptar dhe të drejtat e tij kombëtare. Përveç kësaj, disa publicistë e kritikuan Kongresin e Berlinit se i kishin shpërfillur të drejtat e një kombi aq trim dhe aq të dashuruar për lirinë. Me fitoren e korrur ne Nokshiq ne Pepaj në Shqipërine e Madhe e detyruan diplomacine evropiane dhe Perandorine Osmane të kuptonin, që edhe pse ata e mbanin Shqiperine për pesë shekuj, toka e Shqiperisë ishte dhe u takonte shqiptarëve. Disfata e pësuar e qeverisë malazeze bindi politicienët malazeze se do ishte vështirë të thyenin rezistencën e palës shqiptare të luftës së armatosur. Princ Nikolla prandaj menjëherë njoftoi se ai kishte pezulluar armiqësitë në kufi dhe zbatimin e Traktatit të Berlinit në këtë pikë, nëse ai u largua përsëri nga Fuqitë e Mëdha. Princi Nikolla madje i kërkoi konsullit britanik në Shkodër të ndërhynte para autoriteteve qeveritare të Vilajetit, që shqiptarët të pezullonin më tej veprimet ushtarake.
Bieuxy
Bieuxy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Bieuxy ka një popullsi prej 30 banorë dhe sipërfaqe 4.5 km², me një dendësi prej 7 banor/km².
Athesans-Étroitefontaine
Athesans-Étroitefontaine është një komunë në Francë. Athesans-Étroitefontaine bën pjesë në departamentin Haute-Saône të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 588 banorë dhe sipërfaqe 12.88 km².
Klawock, Alaska
Klawock, Alaska (Klawock) është një qytet i paorganizuar në qark në të shtetin federal Alaska, SHBA. Në Klawock, Alaska jetojnë 854 banorë (2000), dhe dendësia e popullisë është 568.5 banor/km2 (1465.4 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 2.3 km2 (0.9 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 24 m (79 ft).
Farges
Farges është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Farges ka një popullsi prej 946 banorë dhe sipërfaqe 14.28 km², me një dendësi prej 66 banor/km².
Gratë në Shqipëri
220px|parapamje|Një shqiptare (fundi i shekullit XIX / fillimi i shekullit XX) Gratë në Shqipëri janë gra evropiane të cilat jetojnë në ose janë nga Shqipëria. Shoqata e parë e grave në Shqipëri është themeluar në vitin 1909. Gratë shqiptare nga rajoni verior gegë jetojnë në një shoqëri konservatore dhe patriarkale. Në një shoqëri të tillë tradicionale, gratë kanë rol dytësor në komunitetin Gegë që besojnë në "dominimin mashkullor". Kjo gjendje është ende pavarësisht ardhjes së demokracisë dhe adoptimit të ekonomisë së tregut të lirë në Shqipëri, pas periudhës komuniste të Partisë së Punës. Kultura e shqiptarëve gegë bazohet në Kanunin e Lekë Dukagjinit 500 vjeçar, një kod i sjelljes tradicional gegë, ku roli kryesor i gruas është të kujdeset për fëmijët dhe të kujdeset për shtëpinë.