cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gianluigi Buffon
Karriera e hershme, thirrjet e herëshme dhe kualifikueset e Euro 2000
Buffon u bë portieri i parë gjatë kualifikueseve të Euro 2000, dhe do të ishte edhe në finalet e këtij turnamenti, por ai theu krahun në një ndeshje me Norvegjinë, vetëm disa ditë para ndeshjes hapëse të skuadrës kundër Turqisë. Legjenda dhe ish portieri i Italisë Dino Zoff, thirri Christian Abbiatin si portierin zëvëndësues të tij, duke vendosur titullar Francesco Toldon dhe si portier të dytë Francesco Antoniolin. Italia arriti deri në finale por u eleminua nga Franca pas një Goli fenomenal të David Trezeguet në kohën shtesë, me ndeshjen që u mbyll 2–1.
Epoka Trapattoni: Kupa e Botës dhe debutimi në kampionatin europian
Performanca impresionuese e Toldos në Euro 2000 (ku përfshihet performanca e tij meshjtërore në gjysmë–finale kundër Hollandës ; ku ai priti një penallti në kohën e rregullt dhe dy penallti të tjera në gjuajtjet e penalltive) bëri që ai të zgjedhej në skuadrën e turnamentit dhe të shpallej si portieri më i mirë në Serie A dhe i IFFHS, gjë që do të thoshte se ai e ruajti vendin e tij edhe për kualifikueset e Kupës së Botës 2002. Megjithatë, Buffon rimori vendin në formacion në ndeshjen e katërt kualifikuese që ishte ndeshja jashtë fushe kundër Rumanisë, dhe pas kësaj, ai ishte portieri titullar në ndeshjet e mbetura kualifikuese nën drejtimin e trajnerit Giovanni Trapattoni, me Italinë që u kualifikua pa humbur asnjë ndeshje.
Buffon luajti në çdo minutën me Italinë në Kupën e Botës 1998, duke e mbajtur portën e paprekur në ndeshjen hapëse kundër Ekuadorit, dhe duke pritur një penallti kundër vendit mikpritës Koresë së Jugut në raundin e 16, gjë që nuk ishte e mjaftueshme për të shpëtuar skuadrën nga eleminimi në kohën shtesë pas Golit të Ahn Jung-hwan në minutën e 117. Ai gjithashtu luajti në çdo ndeshje të Euro 2004, duke e mbajtur portën e paprekur kundër Danimarkës, me Italinë, që pavarësisht se nuk humbi asnjë ndeshje, e përfundoi grupin e treta duke u eleminuar që në fazën e parë; ata e mbyllën Grupin C me pesë pikë po aq sa Suedia dhe Danimarka, por kishte golavarazh më të dobët në krahasim me skuadrat që kaluan grupin.
Epoka Lippi: Kampion Bote
Buffon ishte sërisht portieri titullar nën drejtimin e ish trajnerit të tij te Juventus, dhe zëvëndësuesi i Trapattonit, Marcello Lippi, me Italinë që e mbylli grupin e saj kualifikues në vendin e parë.
Gjatë finaleve të Kupës së Botës 2006, Buffon ishte në një formë fantastike, pasi ai pësoi vetëm dy Gola gjatë shtatë ndeshjeve në Kupën e Botës, dhe nuk pësoi Gol në pesë ndeshje. Në fakt, gjatë një pjese të turnamentit, ai e mbajti portën e paprekur për 453 minuta, vetëm 64 minuta larg rekordit të patriotit të tij Walter Zenga të vendosur në edicionin e vitit 1990. Golat e vetëm që pësoi nuk i pësoi në lojë të hapur; një autogol i shokët të skuadrës Cristian Zaccardo pas një goditje dënimi në ndeshjen kundër Shteteve të Bashkuara dhe një penallti e shënuar nga Zinedine Zidane në finale kundër Francës, e cila u dhurua pas një kontakti të dyshimtë midis mbrojtësit Materazzi dhe sulmuesit Malouda. Buffon bëri një pritje të shquar në kohën shtesë ndaj një gjuatje me kokë e fituesit të Topit të Artë Zidane. Pasi koha e rregullt dhe shtesa u mbyllën në barazim 1–1, u deshën gjuajtjet e penallive për të marrë vesh kampionin, ku në këto gjuajtje as Buffon e as Fabien Barthez nuk bënë ndonjë pritje. Momenti vendimtar që vendosi finalen ishte penalltia e humbur nga David Trezeguet, i cili gjuajti topin fort, duke bërë që topi të shkonte në traverë e të dilte jashtë, duke lejuar Fabio Grosson që të shënonte Golin e fitores për Italinë. Buffon fitoi çmimin Yashin duke u shpallur portieri më të mirë i turnamentit, për paraqitjet e tij të mira gjatë kompedicionit, ku arriti të kryente 40 pritje. Përveç kësaj, ai ishte edhe në formacionin më të mirë të turnamentit. Buffon e ruajti portën e paprekur pesë herë gjatë turnamentit, duke arritur kështu në kuotën e gjashtë ndeshjeve pa pësuar Gol në Kupën e Botës. Buffon përfundoi i dyti në garën për të fituar Topin e Artë mbrapa partiotit të tij Cannavaro dhe i teti në garën për Lojtarin Botëror i Vitit, kurse për performancat e tij gjatë vitit 2006, ai u zgjodh në 2006 FIFPro World XI dhe në 2006 UEFA Skuadrën e vitit.
Pas fitores së Kupës së Botës: Donadoni dhe rikthimi i Lippit
Pas rikthimit të Lippit, Buffon u konfirmua si portieri titullar. Ai luajti në të tre ndeshjet e fushatës zhgënjyese të Italisë në Kupën e Konfederatave 2009 që u zhvillua në Afrikën e Jugut, ku ata e përfunduan grupin me tre pikë sëbashku me dy skuadra të tjera të grupit, por Italia u eleminua pasi kishte golavarazh më negativ. Megjithatë, ai sërisht e ruajti pozicionin e tij dhe luajti ndeshjen e 100 me kombëtaren më 14 nëntor 2009 në një ndeshje miqësore kundër Hollandës. Ai ishte një lojtar kyç i Italisë në kualifikueset e Kupës së Botës 2010 me Italinë që u kualifikua për në finalet e kompedicionit si e pamposhtur.
Në Kupën e Botës 2010, Buffon u zëvëndësua në fund të pjesës së parë në ndeshjen hapëse të Italisë kundër Paraguajit pasi kishte një problem me nervin statik. Pas kësaj, ai nuk luajti asnjë ndeshje në turnament dhe zëvëndësuesi i tij ishte Federico Marchetti. Italia zhgënjeu dhe dështoi të fitonte ndeshjen. Ai u eleminuan nga Kupa e Botës që në fazën e grupeve duke e mbyllur atë në vendin e fundit me dy pikë. Kjo gjë solli edhe shkarkimin e Lippit.
Epoka Prandelli: Kapiten i Italisë dhe finalist i Euro 2012
Pasi Cannavaro u tërhoq nga futbolli ndërkombëtar, Buffon u bë kapiteni i ri i Italisë nën drejtimin e trajnerit të ri Cesare Prandelli. Më 9 shkurt 2011, pasi u rikthye pas një dëmtimi, Buffon luajti ndeshjen e tij të parë zyrtare si kapiten në një ndeshje miqësore kundër Gjermanisë që u luajt në Dortmund. Më 6 shtator 2011, pas fitores 1–0 kundër Sllovenisë, Buffon vendosi rekordin për numrin më të madhë të minutave pa pësuar Gol në kualifikueset e një Europiani, duke arritur shifrën 644 minuta pa pësuar. Italia u kualifikua për në finalet e Euro 2012 dy ndeshje para mbarimit të kualifikueseve. Më 15 nëntor 2011, në një ndeshje miqësore kundër Uruguajit, Buffon kaloi Dino Zoff për numrin e ndeshjeve me Italinë, duke u bërë lojtari i tretë në histori me më shumë ndeshje pas mbrojtësve Fabio Cannavaro dhe Paolo Maldini me 112 ndeshje. Ai ishte zgjedhur sërisht si portieri titullar i Italisë në Euro 2012, sëbashku me gjashtë lojtarë të tjerë të Juventus, duke udhëhequr Italinë që u kualifikua për në Europian si e pamposhtur, me Buffon që pësoi vetëm dy Gola gjatë kualifikueseve.
thumb|Buffon duke luajtur me Italinë kundër Spanjës në finalen e [[UEFA Euro 2012]] Në Euro 2012, Buffon luajti si kapiten gjatë gjithë turnamentit. Ai e majti portën e paprekur në ndeshjen e tretë dhe të fundit të fazës së grupeve kundër Republikës së Irlandës, dhe në çerek–finale kundër Anglisë, ai bëri një pritje të shquar kundër Ashley Cole në gjuajtjet e penallive, duke bërë që ai të zgjidhej lojtari i ndeshjes. Në ndeshjen gjysmë–finale kundër Gjermanisë, Buffon bëri disa pritje të rëndësishme, duke u mposhtur vetëm nga penalltia e Mesut Özil në minutën e 92. Italia fitoi ndeshjen me rezultatin 2–1 duke u kualifikuar për në finale kundër kampionëve europian dhe botëror të Spanjës, me Italinë e cila kishte barazuar me ta në ndeshjen e parë të fazës së grupeve. Fitorja në gjysmë–finale e kualifikoi Italinë direkt për në Kupën e Konfederatave 2013. Italia u mposht nga Spanja me rezultatin 4–0 në finale duke bërë që Spanja të fitonte titullin e tretë madhor rresht. Buffon u zgjodh sërisht në skuadrën e turnamentit falë performancave të tij.
Aristotel Onasis
Aristotel Onasis lindur në Smirnë, ne 7 korrik te 1906, emigroi në Argjentinë, më 1923, ku arriti të mbledhë një pasuri marramendëse. Më vitin 1928, në moshën 22-vjeçare bëhet konsulli i përgjithshëm i Greqisë dhe në vitin 1932, kur ekonomia e botës ishte tronditur, arrin të blejë me çmim të ulët anije, të cilat i shndërron në një flotë detare me potencial të fuqishëm ekonomik. Në vitin 1957 themelon linjën ajrore "Olimpik Airlines" dhe arrin të bëhet një nga njerëzit më të pasur të botës. I martuar me Tina Livanosin, babai i dy fëmijëve, Aleksandrit dhe Kristinës, Onasis, falë guximit dhe ambicieve të tij arriti të ishte një nga simbolet e ekonomisë botërore. Në fakt, jeta e tij ka qenë shumë e trazuar, si në biznes, ashtu edhe në çështjet personale. Ai në vitin 1951 u divorcua nga bashkëshortja e tij, për t'u martuar me divën e muzikës klasike, Maria Kalas. Onasis bashkëjetoi për nëntë vjet me Kalasin, me të cilën lindi një fëmijë, i cili vdiq disa muaj pas lindjes.
Në vitin 1968, Onasis i çuditi të gjithë me lidhjen e tij më të re të dashurisë, kur u martua me vejushën e presidentit amerikan Xhorxh Kenedi. Me Zhaklinën ai kaloi një nga periudhat më të bukura të jetës së tij. Zhaklina u konsiderua si femra më me fat në botë, teksa shpenzimet e Onasisit për i afroheshin supershifrës prej 20 milionë dollarësh. Por Onasis pësoi edhe një goditje të rëndë në jetë, kur humbi djalin e tij të vetëm, Aleksandrin, pas një aksidenti ajror. Që nga humbja djalit të tij, Aristoteli e humbi të gjithë entuziazmin dhe gëzimin e jetës. Ai vdiq më 15 mars 1975 në Francë pas një sëmundjeje të rëndë në mushkëri. Trashëgimtarja e vetme e pasurisë është mbesa e tij Athinaja, i cili ka përfituar testamentin e gjyshit të saj, që kap shifrën e rreth tre miliardë dollarëve.
Aventura argjentinase
Gjyshja e tij, Getsemani, gjithmonë i thoshte një fjalë të urtë, që kurrë nuk duhej ta harronte: "Njeriu duhet ta ndërtojë vetë fatin e tij" Pas lirimit të të atit, Onasis pa se vendi i tij nuk i ofronte ndonjë perspektivë të madhe për të ardhmen e tij. Me 250 dollarë në xhep dhe një leje të vlefshme për kolonitë e reja, Aristoteli u nis për në Argjentinë. Ai e nisi jetën e tij me një biletë të klasit të tretë midis mijëra emigranëtëve në kërkim të një të ardhmeje më të mirë. Por Onasis ishte shumë herë më ndryshe nga bashkudhëtarët e tij, nga njerëzit e dëshpëruar, të cilët kishin humbur të ardhmen në vendin e tyre. Diferenca kryesore midis tij dhe atyre ishte dëshira për të fituar, qëllimi i tij dhe vendosmëria e pafund.
Biznesi i anijeve
Ari arriti në kulmin e jetës së tij. Fitimet që ai kishte arritur me tregtinë e cigareve ishin të pamjaftueshme për të kënaqur ambiciet e tij në rrugën e biznesit. Të gjitha paratë filloi t'i investonte për blerjet e anijeve dhe arriti të ndërtonte një flotë të fuqishme detare, e cila nga dita në ditë i siguronte shuma të mëdha dollarësh, me anë të tregtisë dhe transportit që kryenin. Në Kanada ai bleu disa anije të cilat varionin në 10 tonë. "Bizneset e Arit", ato quheshin kështu nga amerikanët asokohe, shumë shpejt arritën të zhvilloheshin. Në përfundim të Luftës së Dytë Botërore Ari nuk kishte humbur asnjë anije dhe asnjë marinar. Ai ishte mjaft krenar për këtë rezultat, madje atij iu kthyen edhe 250 mijë dollarë nga ana e qeverisë amerikane, e cila kishte mobilizuar në flotën e saj tri nga anijet e tij. Gjithashtu, tri nga naftëmbajtëset e tij, të cilat ishin sekuestruar në Skandinavi, iu kthyen sërish. Përpara fillimit të luftës ai planifikoi të ndërtonte naftëmbajtëset më të mëdha në botë, me një kapacitet më shumë se 9000 ton. Ai ia dha projektin një firme norvegjeze, e cila ndërtoi dy naftëmbajtëse, respektivisht "Aristo" dhe "Aristofaneus" me nga 15 ton secila. Por Onasis u ndëshkua shpesh herë me gjoba, për shkak të gjuetisë së paligjshme të balenave në Peru. Gjithsesi, flota e tij detare mbeti fuqiplotë dhe me anën e saj ai arriti të renditej ndër njerëzit më të pasur të botës.
Fatkeqësitë dhe vitet fundit të jetës
Në realitet ekzistonte një shoqëri e vogël që sillte përfitime dhe asnjë lloj humbjeje. "Olimpik Aviation" ishte në gjendje ta bënte këtë në ishuj, duke ofruar avionë me qira dhe avionë-taksi. Shoqëria udhëhiqej nga Aleksandër Onasis, djali i parë i Onasisit të madh, të cilit Ari nuk kishte vendosur t'ia jepte komandën e shoqërisë. Për shkak të miopisë së tij, Aleksandri nuk mund të arrinte të bëhej pilot avioni, por u bë një pilot komercial dhe drejtoi avionë-taksi. Në magazinën e mjeteve të tij ishin 2 "Piaggio" që Aleksandri donte t'i zëvendësonte me 2 helikopterë, sepse i quante shumë të rrezikshëm. Piaggio përdorej gjithashtu për transportin personal të Arit, dhe njëri qëndronte gjithmonë në kuvertën e jahtit të tij "Kristina". Pas një viti këmbënguljeje, Aleksandri më në fund arriti të mbledhë aq fonde sa të zëvendësonte helikopterët.
Në fluturimin nga Akapulko në Nju-Jork me gruan e tij të tretë, Xheki Bouvier, e veja e Kenedit, ai hartoi testamentin e tij. Shkroi faqe pas faqesh me një mundim të madh nervor. Gjiganti ishte dorëzuar përballë ligjeve të natyrës. Ai ishte i sëmurë dhe u diagnostikua me një formë serioze miastenie që do t'ia merrte jetën në më pak se një vit. Shkrimi procedoi me shpejtësi dhe faqet u mblodhën po ashtu. "vajzës sime të dashur" ishin fjalët që fillonin testamentin e tij. Perandoria e tij do të ndahej në dy sektorë financiarë, alfa dhe beta. Alfa do të mbante të gjithë kapitalin e trashëguar dhe beta do të kishte ndarjet e alfës. Kristina, trashëgimtarja e tij, mori të gjithë trashëgiminë e shoqërisë së parë, kurse nënndarja e parë e betës, 52 për qind, shkoi për "Alexander Onassis Foundation." Fondacioni u krijua për të përjetësuar shpirtin e Onasisit nëpërmjet veprimtarive bamirëse, ndihmës për zhvillimin e arteve dhe të Greqisë në përgjithësi. Bija e tij, Kristina, e filloi aktivitetin e saj dhe tregoi ngjashmëri me të atin. Më 6 shkurt Onasis u shtrua në spital për të kryer një operacion. Operacioni doli me sukses, por ai ishte shumë i pafuqishëm pas tij. Ai vdiq me 15 mars 1975, në Francë pas një sëmundjeje të rëndë në mushkëri. Sipas amanetit të lënë, trupi i tij u dogj në ishullin e Skorpiosit.
Athina Onasis Mbesa e Aristotel Onasisit, adoleshentja miliardere
Athina Onasis Roussel trashëgoi mantelin e njërës prej flotave më të famshme në botë, flotës detare perandorake, të themeluar nga gjyshi i saj Aristotel Onasis. Raportet e shtypit tregojnë se trashëgimia e Athinasë, u mbajt në mirëbesim deri sa mamaja e saj Kristina vdiq në 1988. Pasuria është më shumë se 3 miliardë dollarë. Ndoshta një nga asetet më me vlerë që Athinaja ka trashëguar është "Skorpios", streha e refugjatve të Onasis në Aegean. Sot ishulli është pothuajse pa asnjë banor. Ishulli mund të vlejë 200 milionë dollarë. Athina duket se është e kënaqur me pasuritë e saj. Kur të mbushi 21 vjeç, Athinaja mundi të trashëgojë vendin e drejtuesit që është i barabartë sa gjysma e pasurisë së Onasis që fondacioni trashëgoi. Ka mundësi që në këtë kohë ajo t'i bashkohet listës së miliarderëve.
Sheshi i Flamurit (Vlorë)
Sheshi i Flamurit (Vlorë) sheshi më i rëndësishëm i identitetit shqiptar.
Pershkrimi
Në mes ka një skulpturë  gjigande për Monumenti i Pavarësisë në krah të tij qëndron podesti i Flamurit. Përballë një  bankë me arkitekturë italiane, ish bakna e kursimeve.
Sijeri
Sijar-i (arabisht سير = sijar, forma e shumësit të sira-s (arabisht سيرة = sīra = „mënyrë të sjelluri“, „sjellje“) përcakton në shkencën juridike islamike (fikh) të drejtën e luftës dhe atë për të huajt. Tërësia e të gjithë këtyre rregullave paraqet brenda jurisprudencës islamike një degë të veçantë të juridiksionit dhe ka si burime kuranin, sunna-n, kijasin, ixhma-n si dhe rregullat ligjore që trajtojnë xhihadin. Ky term cilëson tërësinë e rregullave, të cilat përcaktojnë qëndrimin e shtetit islamik kundrejt jo-myslimanëve (dhimmi)-ve. Bëhet fjalë për një pararendës të rregullave të të drejtës ndërkombëtare duke u bazuar në praktikën juridike të ekspansionit islamik.
Një përkufizim islamik i termit
Teologu juridik es-Sarahsi († 1090) shkruan në trajtesën e tij juridike të drejtimit juridik hanafit:
20 Qindarka
thumb|300px|20 Qindarka të vitit 1964. 20 Qindarka është monedhë metalike e emetuar nga Banka e Shqipërisë.
Emetimet
Monedha është emetuar disa here ku të njohura janë emetimet e vitit 1964, 1969, 1988.
50 Qindarka
thumb|300px|50 Qindarka të emetuara në vitin 1964. 50 Qindarka është monedhë metalike e emetuar nga Banka e Shqipërisë.
Emetimet
Monedha është emetuar disa here ku të njohura janë emetimet e vitit 1964, 1969, 1988.
Kantoni Solliès-Pont
Kantoni Solliès-Pont (frëngjisht: Canton de Solliès-Pont) është një kanton në departamentin Var, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Solliès-Pont. Ka sipërfaqe 83.61km2 dhe popullsi 27245 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Solliès-Pont aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Sheshi Nënë Tereza
Sheshi "Nënë Tereza" ndodhet në fund të Bulevardit në pjesën jugore të Tiranës.
Përshkrimi
Ky shesh ndodhet në fund të Bulevardit Dëshmoret e kombit, duke filluar  nga e djathta shihen Presidenca, Akademia e Arteve, Korpusi i Universitetit të Tiranës, Busti i Nënë Terezës, Hotel Sheraton, Rektorati i Universitetit të Tiranës, Muzeu arkeologjik, dhe Pallati i Kongreseve.
Shrek Forever After
Shrek Forever After (Shqip: Shrek gjithmonë dhe përgjithmonë) është një film 3D kompjuterik i animuar në vitin 2010 nga studio e animacionit DreamWorks Animation dhe eshte episodi i katërt dhe i fundit në serin Shrek. Filmi është animuar nga Mike Mitchell.
Historia
Diku ndërmjet shpëtimit të Fionës nga Shrek, në filmin e parë dhe në fillimin e filmit të dytë Mbreti Harold dhe Mbretëresha Lillian kanë kërkuar ndihmën e magjistarit Rumplestiltskin për ti dhënë fund mallkimit të Fionës. Mbreti Harold është pranë firmosjes së një kontrate për prishjen e mallkimit me kushtin qe Rumplestiltskin të bëhet Mbret, por vjen fjala që Fiona është shpëtuar. Rumplestiltskin i pakënaqur uron që Shreku të mos kishte lindur kurrë, duke u zotuar për hakmarrje. Ndërkohë, Shreku është mërzitur duke qenë i famshëm, por edhe për faktin sepse ai nuk ndihet më si një gogol i vërtetë. Rumplestiltskin takohet me Shrekun dhe i ofron atij një ditë ku mund të ndihet sërish një gogol, në këmbim të një dite të fëmijërisë së tij. Shreku pranon dhe firmos kontratën. Shreku i gëzohet asaj dite ku fshatarët frikësoheshin prej tij, por shume shpejt kapet nga një grup shtrigash dhe cohet në mbretërinë e Rumplestiltskin. Rumplestiltskin kishte marrë nga fëmijëria e Shrekut ditën që ai kishte lindur në mënyre që vetë të bëhej Mbret, ku gogolët i përdorte si skllevër, dhe një ushtri shtrigash si ndihmëse të tij. Rumplestiltskin deklaron se Shreku do të zhduket brenda 24 orëve duke qenë se ai nuk kishte lindur asnjëherë...
Shrek mundet ti shpëtojë burgosjes së tij dhe gjithashtu shpëton edhe Gomarin, i cili punonte si një mushkë ngarkese. Gomari në fillim nuk i beson Shrekut dhe ndihet i frikësuar nga ai, por përfundimisht do të miqësohet me Gogolin. Gomari arrin në përfundimin që kontrata e Rumplestiltskin mund të prishet nga puthja e parë e dashurisë së vërtetë para se të kalojnë 24 orët. Të dy hasin një komunitet sekret gogolësh të udhëhequr nga Fiona, e cila i largohet tentativave të Shrekut për tu pajtuar me të. Shreku gjithashtu gjen Maçokun me Cizme, tashmë macoku i Fionës i cili është tërhequr nga arti i skermës dhe tashmë është obez.
Rumplestiltskin ka ndërmend të organizojë një gjueti gogolësh në gjithë mbretërinë dhe Fiona thurr plane për ta mposhtur. Mirëpo Rumplestiltskin ka punësuar fyelltarin laraman, i cili me nje fyell magjik i kthen të gjithe gogolët në kështjellë duke kërcyer. Maçoku dhe Gomari arrijnë të ndalojnë Shrekun dhe Fionën. Shreku tanimë mendon se i ka të gjitha por duke qenë se Fiona nuk e dashuron marrëzisht, puthja e tyre nuk arrin ta prishë mallkimin. Fiona largohet të shpëtojë gogolët dhe mbretërinë pa Shrekun, Macokun apo Gomarin.
Produksioni:
Tim Sullivan shkroi historinë origjinale Shrek goes Fourth, por Darren Lemke dhe Josh Klausner e ripunuan historinë dhe Mike Mitchell do të drejtojë filmin. Në 25 nëntor 2009 DreamWorks Animation deklaroi se Shrek 5 është anulluar dhe Shrek gjithmonë dhe përgjithmonë (Shrek Forever After) eshte kapitulli i fundit.
Kritika:
Pete Hammond i Boxoffice Magazine i dha filmit 4.5 nga 5 yje duke shkruajtur Shumë zbavitës nga fillimi deri në fund, ky ishte Shreku më i bukur i të gjithëve. Kjo ishte një përzierje shumë gazmore dhe tregon se si do të ishte mbretëria nqs shreku nuk do të kishte ekzistuar.
James Berardinelli i Reelviews e vlerësoi filmin me 3 nga 4 yje duke thënë se: Megjithëse Shrek Forever After është i detyrueshëm dhe i panevojshëm, ështe më i mirë se Shrek 3.
Box Oficce:
Në ditën e premierës në Shtetet e Bashkuara, filmi zuri vendin e parë duke arkëtuar 20,750,000 $. Kjo nuk ishte një ditë aq e mbarë krahasuar me 2 nga 3 filmat e mëparshem të Shrek. Filmi ka arkëtuar 29 milion $ ditën pasardhëse.
Kantoni L'Isle-sur-le-Doubs
Kantoni L'Isle-sur-le-Doubs (frëngjisht: Canton de L'Isle-sur-le-Doubs) është një kanton në departamentin Doubs, rajonin Franche-Comté në Francë. Kryeqëndra e kantonit është L'Isle-sur-le-Doubs. Ka sipërfaqe 173km2 dhe popullsi 10760 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni L'Isle-sur-le-Doubs aktualisht përbëhet nga 24 komuna.
Shteti unitar
thumb|upright=1.7| {{legend|#0000b0;|Shtetet unitare}} {{legend|#00e000;|[[Federata|Shtetet federale}}]] Një shtet unitar është një shtet i qeverisur si një entitet i vetëm në të cilin qeveria qendrore është autoriteti suprem. Qeveria qendrore mund të krijojë (ose shfuqizojë) ndarje administrative (njësi nënkombëtare). Njësi të tilla ushtrojnë vetëm kompetencat që qeveria qendrore zgjedh të delegojë. Edhe pse fuqia politike mund t'i delegohet nëpërmjet devolucionit qeverive rajonale ose lokale me statut, qeveria qendrore mund të shfuqizojë aktet e qeverive të transferuara ose të kufizojë (ose zgjerojë) kompetencat e tyre.
Shtetet unitare janë në kontrast me federatat, të njohura gjithashtu si shtete federale. Një shumicë e madhe e shteteve sovrane të botës (166 nga 193 shtetet anëtare të OKB-së) kanë një sistem unitar qeverisjeje.
Devolucioni krahasuar me federalizmin
Një sistem unitar qeverisjeje mund të konsiderohet e kundërta e federalizmit. Në federata, qeveritë provinciale/rajonale ndajnë pushtetin me qeverinë qendrore si aktorë të barabartë nëpërmjet një kushtetute të shkruar, për të cilën kërkohet pëlqimi i të dyjave për të bërë ndryshime. Kjo do të thotë se njësitë nënkombëtare kanë të drejtë ekzistence dhe kompetenca që nuk mund të ndryshohen në mënyrë të njëanshme nga qeveria qendrore.
Megjithatë, ka ngjashmëri midis federalizmit dhe devolucionit. Devolucioni brenda një shteti unitar, si federalizmi, mund të jetë simetrik, me të gjitha njësitë nënkombëtare që kanë të njëjtat kompetenca dhe status, ose asimetrike, me njësi nën-kombëtare që ndryshojnë në fuqitë dhe statusin e tyre. Shumë shtete unitare nuk kanë zona që zotërojnë një shkallë autonomie. Në vende të tilla, rajonet nënkombëtare nuk mund të vendosin vetë ligjet e tyre. Shembuj janë Rumania, Irlanda dhe Norvegjia. Svalbard ka edhe më pak autonomi se kontinenti. Ai kontrollohet drejtpërdrejt nga qeveria dhe nuk ka asnjë rregull lokal.
parapamje|upright=3|center|Rruga e integrimit apo ndarjes rajonale
Louis Frédéric
Louis-Frédéric Nussbaum, gjithashtu i njohur si Louis Frédéric (1923–1996), ishte historiani artit, shkrimtar dhe botues francezë. Ai ishte i specializuar në kulturën e Azisë, sidomos asaj të Indisë dhe Japonisë.
Jeta e hershme
Louis Frédéric studioi në Sorbonne dhe École pratique des hautes études.
Punimet
-Dans les pas du Bouddha, introduction de Jean Filliozat, professeur au Collège de France, Edition Hachette, Paris, 1957, 128p.
-L'Inde jour et nuit, Edition Julliard, Paris, 1957.
-La Danse sacrée de l'Inde, Éditions Arts et Métiers Graphiques, Paris, 1957, 136 p., rééd. 2010, 144 p.
-L'Inde, temples et sculptures, Éditions Arts et Métiers Graphiques, introduction de Jean Naudou, Paris, 1959, 470 p. traduction Thames and Hudson, Londres; Abrams, New York; Kohlhammer, Stuttgart. -Yoga-asanas, Éditions J. Olivien, Paris, 1957, réédition 1959,1961.
-Le Règne des idoles, Edition Hachette, Paris, 1961. traduction Codex, Buenos Aires.
-Tout autour de toi, Prix Lica 1962, Edition Emile Paul, Paris, 1960.
-L'Inde au fil des jours, collection Connaissance de l'Asie, Société continentale d'éditions modernes illustrées, Paris, 1963, 337 p. réédition 1970.
-Sud-Est asiatique, temples et sculptures, Éditions Arts et Métiers Graphiques, Paris, 1964, 434 p. traduction Abrams, New York; Burkhardt, Essen.
-Trésors de l'art des Indes, Edition Marabout, Verviers, 1965.
-Manuel pratique d'archéologie, Éditions Robert Laffont, Paris, 1967,432 p., réédition 1978 et 1983, traduction Marabout, Bruxelles; Ugo Mursia, Milan; Almedina, Coimbra.
Bashkia Shkodër
Bashkia Shkodër është njëra nga dy bashkitë e Rrethit të Shkodrës që bën pjesë në Qarkun e Shkodrës.
Louis Frédéric
Punimet
-La Vie quotidienne au Japon à l'époque des samouraï (1185-1603), Éditions Hachette, 1968, 258 p. traduction Famot, Genève; Allen & Unwin, Londres; Praeger, New York; Tuttle, Tôkyô;Gondolat, Budapest; Panstwovy, Varsovie; Rizzoli, Milan; Mondadori, Milan.
Bashkia Shkodër
Bashkia Shkodër ka vetëm një vendbanim nën administrim, qytetin e Shkodrës me rreth 108 mijë banorë.
Louis Frédéric
Punimet
-Fêtes et traditions au pays du Soleil Levant, collection Connaissance de l'Asie, Editions Société continentale d'éditions modernes illustrées, Paris, 1970, 364 p.réédition Chiron, 1975.
Bashkia Shkodër
Emërtimi
Fillimet e institucionit të bashkisë në Shkodër datojnë në vitin 1865, u quajt Beledie, e kjo deri në vitin 1913, Përlimtare. Pas 1920 u emërtua Bashki siç e farkëtoi Mati Logoreci.
Louis Frédéric
Punimet
-Tôkyô, Éditions Tallandier, Paris, 1969.
Bashkia Shkodër
Kryebashkiakët
Deri në shpalljen e Pavarësisë këtë institucion e kanë drejtuar: Ibrahim Idriz Hoxha, Selim efendi Çoba, Isuf efendi Golemi, Bektash agë Kazazi, Shaqir beg Bushati, Riza beg Kopliku e Muharrem Gjylbegaj. Ky i fundit, përveç të tjerave, ka meritën që ngriti flamurin kombëtar me 28 nëntor 1913 në institucionin që drejtonte, si simbol i bashkimit të Shkodrës e krahinave të saj me qeverinë e parë shqiptare të krijuar në Vlorë nga Ismail Qemali një vit më parë. Po ashtu edhe për ngritjen e këtij flamuri në Kalanë e Shkodrës më 19 mars 1914.
Louis Frédéric
Punimet
-Japon, art et civilisation, Editions Arts et Métiers Graphiques, Paris, 1969 (traduction Thames and Hudson, Londres; Abrams, New York).
Bashkia Shkodër
Kryebashkiakët
Më 1916, kryetar i bashkisë së Shkodrës u zgjodh Musa Juka, i cili, në këtë vit, rikonstruktoi ndërtesën. Këtë funksion, Musa Juka e mbajti gjatë periudhës së sundimit austro-hungarez (1916-1918), në atë të protektoratit të forcave ndëraleate (1918-1920) dhe atë të qeverisë shqiptare që doli nga Kongresi i Lushnjes (1920-1924).
Louis Frédéric
Punimet
-Le Shintô, esprit et religion du Japon, Éditions Bordas, Paris, 1972, 159 p.
Bashkia Shkodër
Kryebashkiakët
Më pas Muhamet Gjyrezi (qershor – dhjetor 1924), Mehmet Shpuza (janar 1925 - tetor 1927), Qamil Pepa (tetor 1927 - 19 maj 1928) meqë kishte edhe detyrën e Drejtorit të Korrespondencës në Ministri të Brendshme, detyrën e tij në shumë raste e kryente prefekti Sirri Leskoviku. Pas dorëheqjes së Pepës, në maj emërohet Zyhdi Karagjozi dhe qëndron gjer në gusht, kur më 24 gusht 1928 në këtë post vjen Rustem Ymeri, që pas disa muajsh, zëvendësohet nga Izet Dibra (deri në qershor 1930). Prej kësaj kohe (deri në janar të vitit 1931) vjen në këtë detyrë Zenel Prodani. Për dy vjet (janar 1931-mars 1933) kryetar i bashkisë së Shkodrës rikthehet Rustem Ymeri. U zëvendësua nga Zenel Prodani gjatë periudhës prill 1935 – gusht 1937). Për dy vjet (gusht 1937 - qershor 1939) në këtë post ishte Ndoc Çoba.
Louis Frédéric
Punimet
-L'Inde, phénomène spirituel, Edition Bordas, Paris, 1972.
-Le Japon en collaboration avec J.Pezeu-Masabuau, Encyclopoche, Larousse, Paris, 1977.
Bashkia Shkodër
Kryebashkiakët
Në periudhën 1945-1992, detyrat e bashkisë i ka kryer Komiteti Ekzekutiv i k.p. të qytetit. parapamje|left Më shndërrimet demokratike të viteve ’90, zgjedhjet e para pluraliste për postin e kryetarit të Bashkisë së Shkodrës (26 korrik 1992), në mes të 5 grupimeve politike, fitoi kandidati i PD, z. Filip Guraziu. Edhe Këshilli i Bashkisë dominohej nga kjo parti; 15 PD, ndaj 4 PS, 1 PR e 1 PSD. Kryetar i Këshillit të Bashkisë ka qenë z. Ahmet Bushati. Gjatë këtij mandati u miratua edhe stema e qytetit.
Louis Frédéric
Punimet
-In Quest of the Bible ( Archeology and the Scriptures), Ferni, Genève, 1978; Montréal, Canada, 1978.
Bashkia Shkodër
Kryebashkiakët
Pas katër viteve, me 20 tetor 1996 u bënë zgjedhjet e dyta për këtë organizëm të pushtetit vendor. Pas balotazhit në mes të grupit politik “E Djathta e Bashkueme Shkodrane” e të PD-së, fitoi e para, duke vënë në postin e Kryetarit të Bashkisë z. Bahri Boriçi. Përbërja e Këshillit të Bashkisë ishte; PD e aleatët e saj 11 vende, “E Djathta e Bashkueme Shkodrane” 4 vende, PS e aleatët saj 6 vende. Këshilli i bashkisë u drejtua nga z. Mark Krroqi (PD).
Përmeti (gazetë)
Gazeta Përmeti (e përmuajshme) Organ i Shoqatës Atdhetare - Kulturore "Përmeti". Drejtor: Sadik Mançellari. Fotoreporter: Ismail Ismaili.
Këshilli Botues: Kristo Frashëri, Stilian Adhami, Bardhyl Londo, Kastriot Bezati, Mitro Çela, Agron Xhangolli, Josif Bushi, Andon Kote, Sadik Murraj, Mantho Nakuçi, Robet Koli, Aleks Tolle, Niko Mihali, Lumo Kolleshi.
Bashkia Shkodër
Kryebashkiakët
Për tre vjet (1939-1942) ishte Mark Kakarriqi e pas tij; Zef Shiroka, (maj 1942-shkurt 1943), Loro Suma (Shkurt 1943-prill 1943), Zef Gjeta (prill 1943 – korrik 1944), dhe i fundit, Dhimitër Bojaxhiu (deri në 1945). Struktura e bashkisë, në formën më përparuar të paraluftës (1928-1939) përbëhej nga Kuvendi i Bashkisë, Këshilli i Bashkisë, Kryetari i Bashkisë dhe Personeli i Bashkisë.
Louis Frédéric
Punimet
-Encyclopædia of Asian Civilizations (10 vol.), J.-M. Place, Paris 1977-1987.
-Le Tir à l'Arc, technique et matériel, Edition Robert Laffont,Paris, 1979,réédition 1985.
-La Peinture indienne, Edition Famot, Genève, 1980.
-La Vie quotidienne dans la péninsule indochinoise à l'époque d'Angkor (800-1300), Edition Hachette, Paris, 1981.
-Dictionnaire de l'archéologie en collaboration avec Guy Rachet, Edition Robert Laffont, 1983.
-La Vie quotidienne au Japon au début de l'ère moderne (1868-1912), Éditions Hachette, 1984, 404 p. traduction Panstwovy Varsovie; Hollandia, Amsterdam.
-Le Tigre et la Rose (vie de Nûr Jahân), Edition Robert Laffont, Paris, 1984.traduction Nea Synora, Athènes.
-La Route de la Soie, en collaboration avec des auteurs chinois, Edition Arthaud, Paris, 1985.
-Kangxi, grand Khân de Chine, Edition Arthaud, Paris, 1985.
-Japon, l'empire éternel, Éditions du Félin, collection « Les Racines de la connaissance », Paris, 1985.
-Akbar, le Grand Moghol, Edition Denoël, Paris, 1986.
-Japon intime, Éditions du Félin, coll. « Les Racines de la connaissance », 1985, 396 p.
-Le Japon, hier et aujourd'hui, Belford, Paris, 1986; traduction Scala, Milan.
-Dictionnaire de la civilisation indienne, édition Robert Laffont, collection Bouquins, 1987, 1276 p.
-Le Lotus, Edition le Félin,Paris, 1988.
Bashkia Shkodër
Kryebashkiakët
Në zgjedhjet që u zhvilluan me 18 shkurt 2007 fitoi Z. Lorenc Luka i PD. Kryetar i Këshillit të Bashkisë u zgjodh Z. Bardhyl Lohja.
Louis Frédéric
Punimet
-Dictionnaire des Arts martiaux, Edition Le Félin, Paris, 1988; réédition 1993 (traduction Athlon Pres, Londres; Sperling & Kupfer, Milan).
-Dictionnaire de la Corée, Préface de Christine Shimizu, Edition Le Félin, Paris, 1988.
-L'Inde de l'Islâm, Edition Arthaud, Paris, 1989,304 p.
-Les Miniatures indiennes, Edition Crémille,Genève, 1989.
-Les Estampes japonaises, en collaboration avec Christine Shimizu, Edition Crémille, Genève, 1990.
-Les Noces indiennes de Râma et Sîtâ ( Le Râmâyana),Edition le Rocher, Paris, 1990.
-A Dictionary of the Martial Art, Éditions Charles E. Tuttle Company Inc., 1991, 288 p.
-Les Dieux du bouddhisme, Éditions Flammarion, Paris, 1992, collection « Tout l'Art » réédition 2006, 360 p., traduction New York, 1995).
-L'Art de l'Inde et de l'Asie du Sud-Est, édition Flammarion, Paris,|collection Tout l'art, Paris, 1994, 479 p.
-L'Inde mystique et légendaire, Edition Le Rocher, Paris, 1994.
-Borobudur, photos de Jean Louis Nou, Imprimerie nationale, Paris, 1994; traduction Jaca Books, Milan; Hirmer, Münich, 1995; Abrams, New York, 1996.
Spiridon Kacarosi
Spiridon Kacarosi (Shkodër, 5 shtator 1891 - 6 mars, 1966) ka qenë ndër kryetarët e shërbimit sekret gjatë mesit të Luftërave Botërore.
Louis Frédéric
Punimet
-Majestueuse Indonésie, photos De Wilde, Edition Atlas, Paris, 1994.
Spiridon Kacarosi
Biografia
Në bashkëpunim me Toçin në vitet 1913-21 botuan të përkohshmen Taraboshi. Më 1914 ishte me gradën nëntoger në ushtrinë kombëtare. Më 1920 ishte sekretar i zyrës së financës në Krujë. Më 1922-1923 qe kryesekretar i Prefekturës së Shkodrës, më pas deri më 1925 qe nënprefekt në Mirditë - përpos periudhës së qeverisë Noli dalur nga Lëvizja e Qershorit. Përkrahu Zogun kur u rikthye dhjetorin e 1924; më 1926 u emërua nënprefekt në Përmet, 1927-28 prefekt në Dibër. Më pas me detyra në Ministrinë e Punëve të Brendshme e në vitin 1930 nënprefekt e kryetar bashkie në Sarandë. Më 1930-1935 qe kryetar i Zyrës Sekrete në Ministrinë e Brendshme, ndërsa në vitet 1935-37 drejtor i Korrespodencës po në ministri. Më 1937-1944 qe sekretar i përgjithshëm i Ministrisë së Ekonomisë Kombëtare.
Louis Frédéric
Punimet
-L'Arc et la Flèche, Edition le Félin, Paris, 1995.
Spiridon Kacarosi
Biografia
U internua në Fier në vitet 1954-1959 dhe më pas jetoi në Shkodër, deri kur ndërroi jetë më 6 mars 1966.
Louis Frédéric
Punimet
-Bouddha en son temps, Le Félin, Paris, 1995.
Henri VIII
Henri VIII (28 qershor 1491 - 28 janar 1547) ishte mbret i Anglisë nga 21 prill 1509 deri në vdekjen e tij. Ai u bë Lord dhe më pas mbret i Irlandës madje pretendonte edhe Mbretërinë e Francës. Henri ishte monarku i dytë i Dinastisë Tudor, pasues i babait të tij, Henri VII. Ai dikur kishte shumë gra dhe i tradhtonte ato radhë pas radhe. Gjithsesi ai synonte Mbretërinë e Francës edhe pse ishte Lord. Gratë e tij ishin: Katerina e Aragonit, Anne Boleyn, Jane Seymour, Ana e Klevezit, Catherine Howard dhe Catherine Parr. Ai nuk kishte fëmijë të ligjshëm, por Henri kishte si pasues Eduardin e VI. Dy vajzat e tij ishin Elizabeta I dhe Meri I. Ai pati nje perplasje me kishen e Romes kur u nda me Katerinen e Aragonit dhe donte te martohej me Anne Boleyn. Katerina kishte bere nje vajze, Merin I dhe ishte shume e vjeter per te bere femije te tjere. Anne ishte mamaja e Elizabetes I. Ajo u dyshua se kishte tradhtuar Henrin, kështu që e ekzekutuan në kullë. Henri pastaj u martua me Jane Seymour, e cila lindi djalin e vetem te Henrit i cili mund te qeveriste vendin kur i ati te vdiste. Jane vdiq pak pas lindjes se Eduardit VI. Eduardi vdiq kur ishte 16 vjec. Me pas, Henri martua me Anen e Klevezit. Ajo nuk ishte e bukur dhe dinte muzike, prandaj u divorcua me Henrin (Henri e dashuronte muziken). Me vone ai u martua me Catherine Howard. Ajo u ekzekutua sepse u gjet e dashuruar me nje burre tjeter. Catherine Parr ishte gruaja e fundit e Henrit VIII. Ajo dinte shume gjuhe dhe u kujdes per Henrin derisa ai vdiq me 1547.
Louis Frédéric
Punimet
-Inde, vision de lumière, photos de Suzanne Held,Edition Hermé, Paris, 1995.
Henri VIII
Kardinal Tomas Uollsi - Lord Kancelari i Henrit (1515-1529)
Uollsi ishte një diplomat që në fillim të mbretërimit të Henrit kishte shumë fuqi në lidhjet e mbretit, me fe, në politikën e jashtme, dhe gjithashtu në politikën e brendshme.
Louis Frédéric
Punimet
-Birmanie, vision du Myanmar, photos de Suzanne Held, Edition Hermé, Paris, 1996.
Henri VIII
Uollsi dhe qeveria - politika e brendshme
Në lidhjet e brenshme, Uollsi u tregua mjaft i aftë dhe inteligjent, edhe pse jo cdo veprim i solli sukses. Gjyqi i fshehtë (Star Chamber), kriua nga Henri VII në 1487 për t'i denuar denuar kriminelët dhe njerëz pa ligj, u fortsua nër administrimin e Uollsit. Kur ishte Henri VII mbret, vetëm 12 raste gjykate/vjet u lejuan në gjyqin e fshehtë, kurse në Uollsi, ky numër u rritë dhe 120 raste gjykate/vjet u lejuan.
Louis Frédéric
Punimet
-''Japon. Dictionnaire et civilisation'', Éditions Robert Laffont, coll. « Bouquins », Paris, 1996, 1419 p.
Karl Topia
Karl Topia (fl. 1358 - 1388) ka qenë një fisnik arbër që sundoi në Arbëri në shekullin XIV, dhe pasi ftoi fuqitë osmane për të luftuar rivalët Balshaj u bë me gjasë vasal i tyre dhe më pas i venedikasve.
Më 1380 ai rindërtoi manastirin e Shën Gjon Vladimirit pranë Elbasanit, që ishte shkatërruar nga një tërmet. Ndërtoi manastire e kështjella në Durrës, Petrelë dhe Elbasan.
Biografia
Karli qe i biri i Andreas të Tanush Topisë, kont i Matit, dhe të bijës natyrore (una figliuola bastarda) të mbretit të Napolit, Robertit I të Anzhuve. E bija jashtëkurore e mbretit i ishte premtuar bajlozit të Moresë, ishte dërguar për në Durrës ku u njoh me Andrean; jo shumë kohë më pas u thirrën në Napoli me shkasin për t'u pajtuar dhe t'u pranohej bashkimi, por u ekzekutuan. Në mbishkrimin trigjuhësh, greqisht, latinisht e serbisht, të manastirit të Shën Gjonit më 1381, Karli ka lënë të shkruar se rrjedh "prej gjakut të mbretit francez". Karli me të vëllanë, Gjergjin, u rritën në Krujë.
Karli doli në pah më 1358 pasi korri një fitore spektakolare me arbërorët e vet në betejën e Akelout kundrejt despotit të Epirit, Niqefor Orsinit II; i cili donte t'i dëbonte arbërorët nga zotërimet e veta, por ra në betejë. Prej këtu e tutje iu drejtua vetes si "''Princeps Albaniae". ''
Pavarësisht se u mëshonte lidhjeve me Anzhuinët, kishte vendosur t'u shkëpuste atyre Durrësin prandaj e sulmoi në vitin 1362, por nuk e mori dot. Rreth 1365 zotërimet e tij përfshinin thuajse gjithë Shqipërinë e sotme të Jugut, e për një periudhë të shkurtër zotëroi edhe Janinën. Më 1366 iu dha qytetaria venedikase.  Më 1368 Durrësi ra në duart e tij, pasi bëri flotën e vet i përkrahur nga venedikasit, u njoh prej tyre "dominus Albanie in partibus versus maritimam de Durachio".  Më pas ra sërish kaloi në duart e Anzhuinëve të Napolit.
Më 1380 ai u përpoq për një aleancë me Luigjin I të Hungarisë, i cili e konfirmoi në zotërimet që kishte në Durrës dhe rrethina. Aleancë kjo që nuk përshëndetej as nga venedikasit e as nga Kuria Romane, përderisa mbreti hungarez mbështeste antipapën e Avinjonit. Duke refuzuar legjitimitetin e Karlit mbi Durrësin, Papa ndërseu kunatin e tij Balshën II kundër tij.
Më 1383 Karl Topia e bleu atë kundrejt një shume të madhe të hollash. Më 1384 Balshajt ia pushtuan dhe dëbuan nga zotërimet e tij. Pas një viti, Karli së bashku me disa fisnikë të tjerë thirrën osmanët, të cilët luftuan me Balshajt në betejën e Savrës ku fituan. Pas humbjes së rivalëve dhe largimit nga Durrësi, Karli hyri prapë në Durrës, pas gjase nën syzerenitetin osman. Më 18 gusht 1386 nënshkroi një pakt me Republikën e Shën Markut, në të cilin zotohej se do të ndihte Venedikun me 600 dukate në vit në çdo luftë, ta furnizonte me grurë dhe t'u garantonte tregtarëve venedikas privilegje tregtare. Në këmbim iu dha një galerë me një ekuipazh lufte dhe të drejtën që të rekrutonte mercenarë në territoret venedikase.
Titujt
Sipas Shuflajt, emri i tij tingëllon anzhuinisht dhe dikton ndikimin e Anzhuve në botëkuptimin e fisnikërisë arbërore të kohës; venedikasit e quanin "catolicus princeps Albanie",  nga serbët quhej "župan velji" (zhupan i madh) dhe në letrën e Papës Gregor XI më 1374 quhet "magnus comes" (kont i madh); Papa i dërgoi dy letra ku i drejtohej "Dux Albaniae et Croatiae" dhe i lutej që t'i kërkonte me këmbëngulje arqipeshkvit të Sardës që "më së fundi" t'i dërgonte Selisë Shenjte tributin e kishës, letër që dëshmon autoritetet edhe në viset e Shkodrës. Ai nuk ngurronte të vinte në dukje "lidhjet e gjakut" që kishte me Anzhuinët e Napolit, madje i shtoi stemës së Topiajve edhe simbolin anzhuin, zambakun.
Lufta e Dytë Botërore
Lufta e Dytë Botërore ishte konflikti i armatosur midis Aleatëve dhe Boshtit Nazist, i përbërë nga Italia, Gjermania dhe Japonia nga viti 1939 deri në vitin 1945.
Marrëveshja e Versajës në Paris, ngarkoi Gjermaninë me të gjitha fajet e luftës. Sanksionet që iu vendosën ishin të rënda, por Gjermania do të firmoste këtë marrëveshje. Inflacioni, shkëputja e territoreve, kushtet e këqija të jetesës, si edhe shumë arsye të tjera do shkaktonin fillimin e asaj që u quajt Lufta e Dytë Botërore.
Tensioni i madh dhe çështjet e pa përfunduara të Luftës së Parë Botërore, do bënin që vetëm pas 20 vjetësh të fillonte Lufta e Dytë Botërore.
Origjina e Luftës
Pas Luftës së Parë Botërore e quajtur ndryshe edhe Lufta e Madhe, Konferenca e Parisit (disa e njohin edhe me emrin Traktati i Versajës) shënoi një hap të madh në negociatat e paqes. Në këtë konferencë merrnin pjesë vendet fitimtare në luftë si Anglia, Franca e të tjerë. Ndërmjet tyre edhe SHBA e përfaqësuar nga presidenti Wilson. Bisedimet vendosën kushte të rënda mbi palët humbëse. Gjermania ishte një nga vendet që u dëmtua më shumë, por Austria në të vërtetë pati humbjet më të mëdha si në njerëz, ashtu edhe në territore.
Embargo që iu vendos Gjermanisë ishte me të vërtetë e rëndë. Gjermania u limitua në një ushtri defensive me 100.000 ushtarë si edhe nuk i'u lejua të prodhonte tanke, aeroplan, anije dhe nëndetëse. Kjo gjendje e rënduar dhe varfëria do të bënte më vonë të mundur hipjen në pushtet të forcave naziste në krye me Hitlerin.
Konfliktet megjithatë nuk kishin të sosur dhe situata ishte dramatike gjithashtu. Ndërkohë Rusia, që ishte tërhequr nga lufta dhe pas hipjes së bolshevikëve në fuçi, kishte hapur të gjitha marrëveshjet e fshehta të regjimit të carit. Franca kërkonte shfuqizimin e plotë të Gjermanisë, ndërsa Anglia nuk donte kurrsesi që në Evropë të formohej vetëm një shtet i fortë. Ideja e Wilsonit ishte hedhur poshtë tashmë. Perandoria Osmane gjithashtu ishte në prag të trazirave. Duke pasur dijeni të të gjithë këtij tensioni, Konferenca e Vienës, nuk bëri asgjë tjetër, përveç se përgatiti terrenin e fillimit të Luftës së Dytë Botërore.
Evropa
Më 1 shtator të vitit 1939, Gjermania e udhëhequr nga pushteti nazist me Adolf Hitlerin në krye pushton Poloninë. Kjo ishte bërë e mundur me anë të një kontrate të fshehur me Bashkimin Sovjetik. Të dyja palët morën pjesë në sulmin e 17 shtatorit. Deklarata e vonuar e Francës dhe Anglisë kundër Gjermanisë, do të shpallej vetëm më 3 shtator të po atij viti. Me këtë deklaratë, flota angleze dhe franceze filluan manovrimin e gjerë në ujërat territoriale të Evropës. Në këto kushte, me anë të Sulmit Blitzz Creig (Sulm rrufe), Gjermania pushton dhe shtie në dorë shpejt Poloninë, Norvegjinë, Holandën, Belgjikën dhe Francën në 1940. Në 1941 do të merrte edhe Jugosllavinë, Greqinë si dhe Shqipërinë. Trupat italiane, në aleancë me boshtin nazist, do të sulmonin trupat britanike në Afrikën e Veriut. Deri në verë të 1941, Gjermania kishte arritur të shtinte në dorë të tërë Francën dhe pjesën më të madhe të Evropës. Britania e Bashkuar, tashmë qëndronte vetëm pa aleatë me sy nga ShBA-të, megjithatë pushtimi i saj u bë i pamundur për shkak të forcave ajrore (Royal Air Force) dhe detare (Royal Navy).
Duke e parë Britaninë si një armik të pashpresë dhe të dobët, Hitleri kthehet nga Bashkimi Sovjetik, me një sulm të befasishëm më 22 qershor 1941, duke prishur kështu marrëveshjen e mossulmimit që kishte bërë me të. Në fundin e vitit 1941, Gjermania kishte pushtuar një pjesë të konsiderueshme të Bashkimit Sovjetik, por hapi i tyre do të ndalej jashtë Moskës, në betejën e Stalingradit. Gjatë betejave të përgjakshme në Stalingrad, që për më tepër dukej si një luftë personale midis Hitlerit dhe Stalinit, rrethimi dhe kapja e Garnizonit të Gjashtë të trupave gjermane, e bëri Gjermaninë të mendonte se nuk do të ishte një nismë e lehtë marrja e Rusisë. Sulmi rrufe i Gjermanisë naziste, dukej sikur nuk kishte dobi në tokat e mbuluara me borë dhe të pa fundme të Rusisë. Beteja e Stalingradit u zhvillua në vitet 1942–1943 ku boshti nazist pati humbje të mëdha. Humbja tjetër në Betejën e Kursk dhe thyerja e Syrgjynosjes së Leningradit do t’i jepte luftës një pamje tjetër tashmë. Ushtria e kuqe duket e papërmbajtshme dhe tashmë nga një mbrojtje e fortë, kalon në ofensivë të përgjithshme, duke gjëmuar Wehrmacht deri në Berlin. Në Betejën e Berlinit, Ushtria e Kuqe merr lagjet e këtij qyteti një nga një, deri sa më 30 prill 1945, Hitleri kryen vetëvrasje në bunkerin ku strehohej, duke mos parë rrugë shpëtimi.
Ndërkohë, Italia fashiste me Benito Mussolinin në krye kapitulloi në 1943. Tashmë ajo kishte dalë kundra ish-aleates së saj Gjermanisë që vazhdonte luftën. Trupat e aleatëve u futën në Itali dhe më pas në 1944, ata do të lironin edhe Francën. Më pas, me rënien e Gjermanisë, aleatët dhe Sovjetikët do të takoheshin në qendrën e Gjermanisë, Berlin. Kjo vetëm pas Betejës së Bulge (Battle of the Bulge) në dhjetor.
Gjatë kësaj lufte, është për t’u përmendur holokausti që iu bë me miliona (6 milion mendohet) hebrenjve. Në këtë gjenocid gjithashtu u eksterminuan edhe persona me origjinë rome.
Azia
Për gjashtë muaj rresht, Japonia kishte korrur vetëm fitore të bujshme, Beteja në Detin Koral (Battle of the Coral Sea) do të merrte pjesë, për t’u ndjekur më pas me Betejën e Midway (Battle of Midway), ku Japonia pati humbje të mëdha, ndër këto 4 avionmbajtëse. Duke ndaluar hapin e japonezëve, ishte radha e aleatëve të hidheshin në ofensivë tashmë. Kjo ofensivë u vërtetua me Betejën e Gjirit të Milne-s (Battle of Milne Bay) dhe Beteja e Guadalcanal (Battle of Guadalcanal), territore këto të pjesës jugperëndimore të Paqësorit.
Duke pasur dy fronte në këto zona, aleatët e panë të nevojshme hapjen e një fronti edhe në pjesën qendrore të Paqësorit. Aleatët korrën sukses në këto beteja ku për t’u përmendur është Beteja në detin e Filipineve (Battle of the Philippine Sea) dhe Beteja e Leyte Gulf (Battle of Leyte Gulf) në 1944. Gjithashtu pushtimi i ishujve, që ishte njëkohësisht edhe pikë kyçe për aleatët, ishin Iwo Jima dhe Okinawa në 1945. Gjatë këtyre betejave të shumta, një rol të madh luajtën edhe nëndetëset, të cilat prenë linjën e furnizimit të Japonisë me naftë dhe shumë materiale të tjera të nevojshme për luftën.
Në vitet e fundit të luftës, aleatët ndërmorën një fushatë masive bombardimi mbi Japoni. Më 6 gusht 1945, ShBA hodhi më në fund bombën atomike në qytetin e Japonisë Hiroshima. Vetëm tre ditë më vonë, në 9 gusht 1945, një tjetër do të hidhej në Nagasaki, duke detyruar më në fund, perandorin Hirohito të shpallte kapitullimin më 15 gusht 1945.
Lufta kishte mbaruar.