cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jan van Eyck
Punëtori, punë të papërfunduara ose të humbura
Anëtarët e punëtorisë së tij përfunduan gjithashtu piktura jo të plota pas vdekjes së tij. Pjesët e sipërme të panelit të djathtë të diptikut të Kryqëzimit dhe Gjykimit të Fundit konsiderohen përgjithësisht vepër e një piktori më të dobët me një stil më pak individual. Mendohet se van Eyck vdiq duke e lënë panelin të papërfunduar, por me nënvizatime të përfunduara, dhe zona e sipërme u përfundua nga anëtarët ose ndjekësit e punishtes. majtas|parapamje|241x241px| Woman Bathing, kopje e një furgon Eyck të humbur, fillimi i shekullit të 16-të nga një artist i panjohur, holandez Janë tre vepra që i atribuohen me besim, por të njohura vetëm nga kopjet. Portreti i Isabelës së Portugalisë daton në vizitën e tij të vitit 1428 në Portugali për Filipin për të hartuar një marrëveshje paraprake martese me vajzën e Gjonit I të Portugalisë. Nga kopjet e mbijetuara, mund të konkludohet se kishte edhe dy korniza të tjera "të lyera" përveç kornizës aktuale të lisit, njëra prej të cilave ishte e shkruar me mbishkrim gotik në majë, ndërsa një parapet prej guri falsifikonte mbështetjen për duart e saj për të pushuar. në.
Dy kopje ekzistuese të tij "Gruaja e banjës" u bënë në 60 vitet pas vdekjes së tij, por është e njohur kryesisht përmes paraqitjes së saj në pikturën e gjerë të Willem van Haecht të vitit 1628 "Galeria e Cornelis van der Geest ", një pamje e një galerie koleksionistësh që përmban shumë mjeshtër të tjerë të vjetër të identifikueshëm. Woman Bathing ka shumë ngjashmëri me Arnolfini Portrait, duke përfshirë një brendshme me një shtrat dhe një qen të vogël, një pasqyrë dhe reflektimin e saj, një komodë me sirtarë dhe nallane në dysheme; Më gjerësisht të ngjashme janë veshja e gruas shoqëruese, skica e figurës së saj dhe këndi nga i cili ajo përballet.
Reputacioni dhe trashëgimia
Në burimin më të hershëm të rëndësishëm mbi van Eyck, një biografi e vitit 1454 në De viris illustribus të humanistit gjenovez Bartolomeo Facio, Jan van Eyck quhet "piktori kryesor" i kohës së tij. Facio e vendos atë në mesin e artistëve më të mirë të fillimit të shekullit të 15-të, së bashku me Rogier van der Weyden, Gentile da Fabriano dhe Pisanello. Është veçanërisht interesante që Facio tregon po aq entuziazëm për piktorët holandezë sa për piktorët italianë. Ky tekst hedh dritë mbi aspektet e prodhimit të Jan van Ejkut tani të humbur, duke cituar një skenë banje në pronësi të një italiani të shquar, por gabimisht duke i atribuar Van Ejkut një hartë botërore të pikturuar nga një tjetër.
Jan van Eyckplein në Bruges është emëruar për të.
Linqe te jashtme
Media related to Jan van Eyck at Wikimedia Commons
Uniforma shkollore
Uniforma shkollore është një uniformë e veshur nga nxënësit dhe studentët kryesisht në një shkollë ose institucion tjetër arsimor. Ajo është e zakonshme në shkollat fillore dhe të mesme në vende të ndryshme të botës.
Përmbledhje
Në literaturën përkatëse profesionale ekziston një dallim i rëndësishëm midis kodeve të veshjes dhe uniformave shkollore. Kështu p.sh. sipas disa studiuesve si është p.sh. Nathan Joseph, i cili thekson se veshja mund të konsiderohet si një uniformë kur ajo:
Një shembull i një uniforme do të kërkonte këmisha me butona, pantallona të gjata për djem dhe bluza e funde për vajza, që të dyja veshur me bluza. Një uniformë mund të jetë edhe aq e thjeshtë sa të kërkosh këmisha të veshura, ose të kufizosh zgjedhjet e ngjyrave dhe të kufizosh sendet të cilat studentët lejohen të veshin.
Një kod veshjeje, nga ana tjetër, është shumë më pak kufizues, dhe përqendrohet "në promovimin e modestisë dhe dekurajimin e deklarimeve të modës antisociale", kjo sipas Marian Wilde. Shembuj të një kodi të veshjes nuk do të lejojnë veshjen e grabitur, pa logot përkatëse ose kufizimin e sasisë së lëkurës që mund të zbulohet.
Enea Protopapa
__NOINDEX__
Enea Protopapa (i lindur më 4 Dhjetor 1996 në qytetin e Beratit) është një personalitet i ri ne ekranin e TV shqiptar. Enea ka marr pjesë si asistent-moderator (mesazhier) për 4 sezone në rubrikën e famshme "Ka një mesazh për ty" në emisionin "E Diela Shqiptare". Ky emision nga Ardit Gjebrea, është programi më popullor në të gjitha familjet shqiptare, i cili transmetohet prej rreth 15 vitesh tashmë cdo të dielë në ekranin e RTV Klan. “E diela Shqiptare” kap kohën televizive më të shtrirë në të gjithë historinë e televizionit shqiptar prej 6 orësh transmetim LIVE, një strukturë gjigande e cila ka pothuajse stafin përgatitor të një mini televizioni më vete.
Pas famës së përfituar nga puna prej vitesh në ekranin e një prej TV kombëtar më të ndjekur, Enea arriti të fitonte një numër të konsiderueshëm ndjekësish duke u shndërruar në një public figure dhe blogger në platformat sociale. Ai ka marr pjesë edhe në rubrikën "Të Panjohurit".
Pjesëmarrja e tij në ekran ka qenë edhe nëpërmjet aktrimit në seriale të ndryshme televizive si "Hostel by Anabel", Sezoni 1 apo në fushën e kërcimit në emisione të ndryshme.
Enea ka ushtruar rolin e Menaxherit të Marketingut në Gazetën e njohur të përjavshme "Gazeta Paloma", si edhe tashmë është duke ushtruar aftësitë e tij në menaxhimin e mediave sociale. Aktualisht, ai punon si Koordinator i Zyrës dhe Komunikimit për fondacionin e njohur Gjerman "Friedrich-Ebert-Stiftung".
Shikoni dhe
https://sot.com.al/gossip/lidhja-jone-zgjati-10-sekonda-reagon-per-here-te-pare-gazetari-qe-u-rapor
https://www.youtube.com/watch?v=HASl1_9g6ro
https://vip-magazine.al/ky-ishte-i-dashuri-i-famshem-i-teas-para-se-ajo-te-futej-ne-perputhenfoto/
https://rajoni.org/flet-gazetari-qe-u-perfol-se-eshte-ne-lidhje-me-tean/
https://reporteri.net/show-biz/ky-ishte-i-dashuri-i-famshem-i-teas-para-se-ajo-te-futej-ne-perputhen/ https://www.cna.al/newsmobile//264039/
https://gossip.alpenews.al/njihemi-qe-nga-koha-kur-cpo-ndodh-me-tean-dhe-gazetarin-e-tv-klan-ky-detaj-i-ngaterroi-njerezit/
Referimet
https://sot.com.al/gossip/lidhja-jone-zgjati-10-sekonda-reagon-per-here-te-pare-gazetari-qe-u-rapor
https://pamfleti.net/thone-qe-nuk-jane-bashke-dhe-shfaqen-shume-prane-ne-pasqyren-e-tualetit-cfare-po-ndodh-mes-teas-dhe-gazetarit/
https://www.intv.al/tea-trifoni-ne-lidhje-te-re-me-gazetarin-e-njohur-shqiptar-pas-ndarjes-nga-bearti-ja-si-reagon-ai-109700 https://gazetamapo.al/tea-ne-nje-lidhje-te-re-me-gazetarin-e-njohur-ja-detaji-qe-beri-lemsh-rrjetin/
https://www.youtube.com/watch?v=HASl1_9g6ro
https://vip-magazine.al/ky-ishte-i-dashuri-i-famshem-i-teas-para-se-ajo-te-futej-ne-perputhenfoto/
https://rajoni.org/flet-gazetari-qe-u-perfol-se-eshte-ne-lidhje-me-tean/
https://gossip.alpenews.al/njihemi-qe-nga-koha-kur-cpo-ndodh-me-tean-dhe-gazetarin-e-tv-klan-ky-detaj-i-ngaterroi-njerezit/
Fadil istrefi
Fadil Istrefi (1933 - 1912) u lind me 24 Mars 1933 në fshatin Bajgorë të Komunës së Mitrovicës dhe vdiq me 12 Janar 2013. Ka qenë aktiv në punë dhe në organizata politiko-shoqërore dhe çdo herë ka kontribuar për barazin e gjuhës shqipe, për barazi sociale dhe çështje kombëtare. Është bartës i disa dekoratave dhe shpërblimeve për punët që ka bërë.
Biografia
Shkollën fillore e kreu në vendlindje në Bajgorë, shkollën e mesme të ulët dhe gjimnazin në Mitrovicë, pastaj shkollen normale dy vjeqare e kreu ne Gjakove, Peje dhe Prishtine gjatë viteve 1952-1954. Ka qenë mësuesi i parë i diplomuar në trevën Shala e Bajgorës. Ndërsa ndoqi studimet në Fakultetit Juridik në Beograd ndërsa ka diplomuar me korrespodencë në Fakultetin Juridik në Prishtinë.
Ka punuar si mësues në shkollën fillore vazhduese në Bare 1954-1956. Për herë të parë më 1955 ka hapur biblotekën e parë në fshatin Bare në të cilën ka punuar vullnetarisht. Nga shtatori i 1964 deri në shkurt të vitit 1968 ka qenë drejtor i Shkollës Fillore në Bare e cila ka përfshi Shkollat Fillore në fshatrat Bare, Bajgorë, Selac, Kovaqic. Gjatë kësaj periudhe pune ka organizuar me mësuesit e shkollave, arsimimin e femrave nëpër fshatra dhe shkolla. Ka hap shkollën për të rritur në Bare me ndihmën e Universitetit për të rritur. Fadil Istrefi ka kontribuar në ngritjen arsimore në këtë pjesë të Shalës së Bajgorës dhe me këtë ka organizuar formimin e biblotekave nëpër të gjitha shkollat amë dhe furnizimin me libra te ndryshme.
Nga 1968 deri në fund të vitit 1970 ka punuar në Minieren e Flotacionit " Trepca " në Stantërg si sekretar i vetëqeverisjes puntore. Gjatë viteve 1970 ka qenë kryetar i Gjykates së Kundërvajtjeve, pastaj si sekretar i sekretariatit për Punë Juridike dhe Punë të Inspekcioneve dhe anëtar i Keshillit Ekzekutiv të Komunës deri në vitin 1984. Në vitin 1984 Kuvendi i Kosoves e ka zgjedh gjyqtar dhe kryetar të Gjykatës së Punës së Bashkuar për regjionin e Mitrovicës. Në këtë funksion ka mbetur deri në shkurt 1991 kur organet okupuse serbe me dhunë e kanë nxjerr nga puna.
Martesa dhe fëmijë
Fadil Istrefi është martuar me Arife Begu - Istrefi me të cilën ka 4 fëmijë prej tyre 2 djem dhe 2 vajza.
Gerbili mongolez
Habitati
Gerbilët mongolë banojnë në kullotat, tokat me shkurre dhe shkretëtirat, duke përfshirë gjysmën e shkretëtirës dhe stepat në Kinë, Mongoli dhe Federatën Ruse.
Toka mbi stepat është me rërë dhe është e mbuluar me barëra, barishte dhe shkurre. Stepat kanë dimër të freskët dhe të thatë dhe verë të nxehtë. Temperatura mund të shkojë deri në 50 C, por temperatura mesatare për pjesën më të madhe të vitit është rreth 20 C.
Në botën e egër, këta gerbilë jetojnë në grupe patriarkale që zakonisht përbëhen nga një palë prindërore, pjellë më e fundit dhe disa këlyshë të vegjël, ndonjëherë motra e femrës dominuese gjithashtu jeton me ta. Vetëm femrat dominante do të prodhojnë këlyshë të vegjël, ato do të bashkohen vetëm me mashkullin dominues ndërsa në estrus (nxehtësi), gerbilët femra janë përgjithësisht më besnikë sesa gerbilët meshkuj. Një grup gerbilësh zakonisht shkon mbi 325 - 1550 m2.
Një grup jeton në një gropë qendrore me 10-20 dalje. Mund të ekzistojnë disa gropa më të thella me vetëm një deri në tre dalje në territorin e tyre. Këto gropa më të thella përdoren për të shpëtuar nga grabitqarët kur janë shumë larg gropës qendrore. Shtrofkat e një grupi shpesh ndërlidhen me grupe të tjera.
Historia
Përmendja e parë e njohur e gerbilëve erdhi në 1866, nga At Armand David, i cili dërgoi "minjtë e verdhë" në Muzeun Kombëtar Francez të Historisë Natyrore në Paris, nga Kina veriore. Ata u emëruan Gerbillus unguiculatus nga shkencëtari Alphonse Milne-Edwards në 1867.
Gerbilët u bënë kafshë shtëpiake të njohura vetëm në botën anglishtfolëse pas vitit 1954, kur 20 meshkuj dhe 26 femra u sollën në Shtetet e Bashkuara nga Mongolia lindore për prova shkencore. Pothuajse të gjithë gerbilët e kafshëve shtëpiake sot rrjedhin prej tyre. Gerbilët u sollën në Mbretërinë e Bashkuar më 1964 nga Shtetet e Bashkuara.
Në shkencë
Gerbilët kanë një histori të gjatë përdorimi në kërkimin shkencor, edhe pse në ditët e sotme ato përdoren rrallë. Për shembull, në Mbretërinë e Bashkuar në vitin 2017, vetëm rreth 300 gerbilë mongolë u përdorën në procedurat eksperimentale, krahasuar me mbi 2 milion minj.
Fermë Tumblebrook
Shumica e gerbilëve të përdorur në kërkimin shkencor rrjedhin nga lloji i Fermës Tumblebrook, i cili e ka zanafillën në 20 palë gerbilë mongolë të kapur në egër, të dërguar në Japoni në 1935. Njëmbëdhjetë prej këtyre kafshëve u dërguan më pas në Tumblebrook Farm në SHBA, me kafshë shtesë më vonë u dërguan në Charles River Ltd në Itali në 1996.
Vokale
Gerbilët meshkuj mund të prodhojnë tinguj tejzanorë me frekuenca që variojnë nga afërsisht 27 deri në 35 kHz dhe amplituda që variojnë nga përafërsisht 0 deri në 70 dB Laringu i tyre është i përfshirë në prodhimin e këtyre tingujve tejzanor. Eksperimentimi zbuloi pesë gjetje me interes, të cilat janë se të rriturit lëshojnë tinguj ultrasonikë vetëm kur stimulohen shoqërisht, meshkujt sinjalizojnë më shpesh sesa femrat, meshkujt dominues janë më aktivë në vokalizime sesa meshkujt e varur, ultrazërit shkaktohen nga aromat specifik dhe d-amfetamina, një stimuluesi i sistemit nervor qendror, kontribuon në nivele të larta të ultrazërit dhe klorpromazinës, një ilaç antipsikotik, ul shkallën e emetimit. Përveç kësaj, ka pasur një marrëdhënie midis tingujve tejzanor dhe aftësisë së tyre për të riprodhuar.
Epilepsia
10-20% e gerbilëve shfaqin kriza spontane epileptiforme, zakonisht në përgjigje të një stresi të tillë si trajtimi ose pastrimi i kafazit. Epilepsi në gerbils ka një bazë gjenetike, dhe konfiskimi -prone dhe konfiskimit linjat -resistant janë edukuar.
Diabeti
Ashtu si brejtësit e tjerë të shkretëtirës siç janë rërat e yndyrës, gerbilët mongolë janë të ndjeshëm ndaj diabetit të shkaktuar nga dieta, megjithëse incidenca është e ulët. Kohët e fundit është gjeneruar një linjë e prirur për diabet, që tregon se diabeti gerbil ka të paktën disa baza gjenetike.
Gjenetikë dhe gjenomikë
Gerbilët laboratorikë rrjedhin nga një numër i vogël themeluesish, dhe kështu që diversiteti gjenetik në përgjithësi supozohej të ishte i ulët. Studimet fillestare gjenetike të bazuara në një numër të vogël të shënuesve gjenetikë duket se e mbështesin këtë, por të dhënat më të fundit të gjenotipit sipas Renditjes (GBS) në të gjithë gjenomin kanë treguar se larmia gjenetike është në të vërtetë mjaft e lartë. Është sugjeruar që gerbilët laboratorikë duhet të konsiderohen të zbutur dhe të caktohet " M. unguiculatus forma domestica" për t'i dalluar ato nga kafshët e egra. Një sekuencë gjenome mongoliane e gjenomit u botua në 2018 dhe një hartë gjenetike që përmban 22 grupe lidhjesh (një për kromozom) në 2019.
Riprodhimi
parapamje| Gerbilë të vegjël Këta brejtës përdoren gjerësisht si lëndë testimi brenda laboratorëve për një bollëk arsyesh të ndryshme. Këta brejtës janë të ndjeshëm ndaj sëmundjeve dhe infeksioneve që transmetohen seksualisht, shumë objekt eksperimentesh brenda laboratorëve. Në botën e egër, gerbilët e egër mongolë shumohen gjatë muajve shkurt dhe tetor. Meshkujt nuk bëhen seksualisht të pjekur për rreth 70-80 ditë, ndërsa hapja vaginale ndodh tek femrat rreth 33-50 ditë pas lindjes. Për gerbilët e tjerë të tillë si gerbilët me këmbë me flokë, pjekuria seksuale ka një dritare pak më të hershme dhe më të gjatë prej 60-90 ditësh në krahasim me një dritare më të vonë dhe më të shkurtër për gerbilët mongolë, 70-84 ditë. Femrat arrijnë pjekurinë seksuale menjëherë pasi të ndodhë kjo hapje. Ata përjetojnë cikle estrusi çdo 4-6 ditë. Gerbilët mongolë vlerësohen si monogamë brenda shkencës. Edhe me këtë që u tha, shumë Gerbilë Mongolian janë gjetur ende në teste laboratorike në lidhje me sjelljen e tyre të riprodhimit seksual që kanë treguar shenja të "mashtrimit" kur nuk janë në kontakt me shokun e tyre fillestar në mjedisin laboratorik. Do të thotë mashtrim që tregon shenja të shthurjes dhe çiftëzimi me femra të tjera ndërsa partneri i tyre monogam mungon. Gerbilët në pjesën më të madhe janë selektivë kur bëhet fjalë për zgjedhjen e një partneri për shumim; megjithëse procesi i përzgjedhjes së tyre ndodh më shpejt se speciet e tjera për shkak të sasisë së lartë të popullatës gerbil dhe jetës më të shkurtër. Një madhësi mesatare e mbeturinave për Mongilian Gerbil do të ishte rreth 4-8 këlyshë të vegjël, nëse pjellë përmban vetëm rreth 1-2 të vegjël sesa nëna do t'i lërë pas dore dhe ata do të vdesin nga uria. Gerbilët mongolë janë monogamë dhe shoqërohen me partnerin e tyre të zgjedhur për pjesën tjetër të kohës së tyre së bashku, kur njeriu mbetet i ve, shumë gerbilë përmbahen nga kërkimi i bashkëshortëve të tjerë për t’u riprodhuar. Meshkujt në përgjithësi gjejnë partnere të reja, ndërsa femrat jo. Padyshim që jo çdo gerbil i vetëm do të veprojë njësoj pasi të ketë humbur bashkëshortin, por për pjesën më të madhe këta brejtës nuk kërkojnë partnerë shtesë pas faktit. Kur femrat e moshuara humbin bashkëshortin e tyre, ato pothuajse gjatë gjithë kohës heqin dorë nga kërkimi i riprodhimit. Sjellja e tyre tenton të ndryshojë kur përballen me mjedise të ndryshme, brenda gjetjes së egër dhe zgjedhja e një shoku nuk është aspak problem për shkak të frekuencës së lartë të shokëve. Brenda një mjedisi laboratorik shumë gerbilë priren të mbajnë për vete dhe të përmbahen nga kopulimi.
Sjellja
Gerbilët janë kafshë shoqërore dhe jetojnë në grupe në natyrë. Ata mbështeten në shqisën e tyre të nuhatjes për të identifikuar anëtarët e tjerë të klanit të tyre, prandaj është e rëndësishme të përdorni atë që zakonisht quhet "metoda e ndarjes së tankeve" (ose ndarja e copave) kur futni gerbilë nga pjellë të veçanta. Gerbilët dihet se sulmojnë dhe shpesh vrasin ata që mbajnë një aromë të panjohur.
Si kafshë shtëpiake
djathtas|parapamje| Gerbilët e kafshëve shtëpiake duke ngrënë mel Një kafshë e butë dhe e guximshme, gerbili mongolez është bërë një kafshë shtëpiake e vogël e famshme. Ajo u soll për herë të parë nga Kina në Paris në shekullin e 19-të dhe u bë një kafshë shtëpiake e famshme atje. Më vonë u soll në Shtetet e Bashkuara në 1954 nga Dr. Victor Schwentker për t'u përdorur në kërkime. Dr. Schwentker së shpejti njohu potencialin e tyre si kafshë shtëpiake. Mbarështimi selektiv për tregtinë e kafshëve shtëpiake ka rezultuar në një gamë të gjerë të varieteteve të ndryshme të ngjyrave dhe modeleve. Gerbils u bënë kafshë shtëpiake të njohura në SHBA rreth fundit të viteve 1950 dhe u importuan në Mbretërinë e Bashkuar në 1964, ku u bënë gjithashtu kafshë shtëpiake të njohura. Tani gjenden në dyqanet e kafshëve shtëpiake në të gjithë Mbretërinë e Bashkuar dhe SH.B.A.
Çiftëzimi
Gerbilët do të çiftëzohen për disa orë, në shpërthime të shkurtra të shpeshta të ndjekura nga ndjekje të shkurtër, kur femra lejon mashkullin ta kapë atë. Sapo ta kapë, femra do të përtypë dhe do të bëjë lëvizje të shpejta për të hequr mashkullin nga ajo. Meshkujt nuk do të sulmojnë femrat përveç në rrethana të rralla, të cilat gjithashtu mund të përfshijnë ato që janë ndarë nga bashkëshortet e tyre origjinale ose të veja. Një femër mund të sulmojë një mashkull, por zakonisht ai është më shumë se një ndeshje për të.
Radio-Gjirokastra
Radio-Gjirokastra, qendër lokale për emisione radiofonike për një pjesë të Shqipërisë.
U ngrit në tetor 1945, më 1970 u ndërtua stacioni i ri i fuqishëm dhe më 1974 nisi nga puna edhe studioja e re moderne. Radio-Gjirokastra pasqyron jetën dhe arritjet e punonjësve të rretheve të Gjirokastrës, Sarandës, Përmetit e të Tepelenës.
Stema e Queensland
thumb|220px|Stema e [[Queensland]]
Stema e Queensland është më e vjetra në Australi, për herë të parë është dhënë nga mbretëresha Viktoria në vitin 1893.
Bill Byrge
William "Bill" Byrge lindi më 16 korrik, 1932 në Nashville, Tennessee. Ishte një komedian dhe aktor amerikan, ndër më të mirët e të gjitha kohërave.
Elagabali
Historianët e mëvonshëm sugjerojnë se Elagabalus tregoi një shpërfillje ndaj traditave fetare romake dhe tabuve seksuale. Ai zëvendësoi kreun tradicional të panteonit romak, Jupiter, me hyjninë Elagabal, për të cilën kishte qenë prift i lartë. Ai detyroi anëtarët kryesorë të qeverisë së Romës të merrnin pjesë në ritet fetare që festonin këtë hyjni, duke i kryesuar personalisht. Ai u martua me katër gra, përfshirë një Virgjëreshë Vestal, dhe bëri favore për oborrtarët meshkuj që mendohej se ishin të dashuruarit e tij. Ai gjithashtu u raportua se ishte prostituar. Sjellja e tij i hoqi rojet pretoriane, senatin dhe njerëzit e thjeshtë. Mes kundërshtimeve në rritje, në moshën 18 vjeç ai u vra dhe u zëvendësua nga kushëriri i tij Severus Alexander në Mars 222. Komploti i vrasjes kundër Elagabalus u hartua nga, Julia Maesa, gjyshja e tij, dhe u krye nga anëtarët e pakënaqur të Gardës Pretoriane.
Elagabalus krijoi një reputacion midis bashkëkohësve të tij për ekscentricitetin ekstrem, dekadencën, zellizmin dhe shthurjen seksuale. Kjo traditë ka vazhduar dhe midis shkrimtarëve të epokës së hershme moderne ai pësoi një nga reputacionet më të këqija midis perandorëve romakë. Edward Gibbon, për shembull, shkroi se Elagabalus "e braktisi veten në kënaqësitë më të mëdha me tërbimin e pa qeverisur". Sipas Barthold Georg Niebuhr, "emri Elagabalus është etiketuar në histori mbi të gjithë të tjerët" për shkak të "jetës së tij të papërshtatshme të neveritshme". Një shembull i vlerësimit të një historiani modern është ai i Adrian Goldsworthy : "Elagabalus nuk ishte një tiran, por ai ishte një i paaftë, ndoshta perandori më pak i aftë që Roma kishte pasur ndonjëherë." Pavarësisht dënimit universal të mbretërimit të tij, disa studiues shkruajnë ngrohtësisht për të, duke përfshirë kronistin romak të shekullit të 6 -të, John Malalas dhe Warwick Ball, një historian modern që e përshkroi atë si novator dhe "një enigmë tragjike të humbur pas paragjykimeve shekujsh".
Quirós
Quirós është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Oviedo, të provincës Asturias, në Asturias. Quirós ka 1309 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 208.79 km2.
Elagabali
Familja dhe priftëria
Monedha Antoninianus e Julia Maesa, e gdhendur:    Elagabalus lindi në 203 ose 204, nga Sextus Varius Marcellus dhe Julia Soaemias Bassiana,  cilët me siguri ishin martuar rreth vitit 200 (dhe jo më vonë se 204). Emri i plotë i lindjes së Elagabalus ishte ndoshta (Sextus) Varius Avitus Bassianus,, mbiemri me sa duket ishte një njohës i dinastisë Emesene. Marcellus ishte një kalorës, i ngritur më vonë në një pozicion senatorial. Julia Soaemias ishte një kushërirë e perandorit Caracalla dhe kishte zëra (të cilët Soaemias më vonë i mbështeti publikisht) se Elagabalus ishte fëmija i Caracalla. Guri i varrit të Marcellus dëshmon se Elagabalus kishte të paktën një vëlla, për të cilin asgjë nuk dihet. Gjyshja e Elagabalus, Julia Maesa, ishte e veja e konsullit Julius Avitus Alexianus, motra e Julia Domna, dhe kunata e perandorit Septimius Severus. Të afërm të tjerë përfshinin tezen e Elagabalus Julia Avita Mamaea dhe xhaxhain Marcus Julius Gessius Marcianus dhe djalin e tyre Severus Alexander.
Familja e Elagabalus kishte të drejta trashëgimore për priftërinë e perëndisë së diellit Elagabal, nga të cilët Elagabalus ishte kryeprifti në Emesa ( Homsi modern) në Sirinë Romake si pjesë e dinastisë Arabe Emesene. Emri latin i hyjnisë, "Elagabalus", është një version i latinizuar i arabishtes Ilāh ha-Gabal, nga ilāh ("zot") dhe gabal ("mal"), që do të thotë "Zoti i Malit", manifestimi Emesene i Baalit. Fillimisht i nderuar në Emesa, kulti i hyjnisë u përhap në pjesë të tjera të Perandorisë Romake në shekullin e 2 -të; një dedikim është gjetur deri në Woerden (në Holandë), pranë gëlqereve romake. Zoti më vonë u importua në Romë dhe u asimilua me perëndinë e diellit të njohur si Sol Indiges në epokën e Republikës Romake dhe si Sol Invictus gjatë fundit të shekullit të tretë. Në greqisht, perëndia e diellit është Helios, kështu që Elagabal më vonë u njoh si "Heliogabalus", një hibrid i "Helios" dhe "Elagabalus".
Ngritja në pushtet
Herodian shkruan se kur perandori Macrinus erdhi në pushtet, ai fshiu kërcënimin për mbretërimin e tij nga familja e paraardhësit të tij të vrarë, Caracalla, duke i internuar ata - Julia Maesa, dy vajzat e saj dhe nipin e saj më të madh Elagabalus - në pronën e tyre në Emesa në Siri. Pothuajse pas mbërritjes në Siri, Maesa filloi një komplot me këshilltarin e saj dhe tutorin e Elagabalus, Gannys, për të përmbysur Macrinus dhe për të ngritur Elagabalusin katërmbëdhjetë vjeçar në fronin perandorak.
Maesa shpërndau një thashethem, të cilin Soaemias e mbështeti publikisht, se Elagabalus ishte fëmija i paligjshëm i Caracalla dhe kështu meritonte besnikërinë e ushtarëve dhe senatorëve romakë të cilët ishin betuar për besnikëri ndaj Caracalla. Ushtarët e Legjionit të Tretë <i id="mwrQ">Gallica</i> në Raphana, të cilët kishin gëzuar privilegje më të mëdha nën Caracalla dhe ishin të pakënaqur me Macrinus (dhe mund të kenë qenë të impresionuar ose të korruptuar nga pasuria e Maesa), e mbështetën këtë pretendim. Me lindjen e diellit më 16 maj 218, Elagabalus u shpall perandor nga Publius Valerius Comazon, komandant i legjionit. Për të forcuar legjitimitetin e tij, Elagabalus miratoi të njëjtin emër Caracalla që mbante si perandor, Marcus Aurelius Antoninus. Cassius Dio thotë se disa oficerë u përpoqën t'i mbanin ushtarët besnikë ndaj Macrinus, por ata nuk patën sukses. majtas|parapamje| E kundërta e një aureus të Elagabalus, e shënuar: (" Shëndeti i Antoninus Augustus ") Prefekti pretorian Ulpius Julianus u përgjigj duke sulmuar Legjionin e Tretë, ka shumë të ngjarë me urdhër të Macrinus (megjithëse një llogari thotë se ai veproi vetë para se Macrinus të dinte për rebelimin). Herodian sugjeron që Macrinus e nënvlerësoi kërcënimin, duke e konsideruar rebelimin si të parëndësishëm. Gjatë luftimeve, ushtarët e Julianus vranë oficerët e tyre dhe u bashkuan me forcat e Elagabalus.
Macrinus i kërkoi Senatit Romak të denonconte Elagabalus si "Antoninus i rremë", dhe ata iu bindën, duke i shpallur luftë Elagabalus dhe familjes së tij. Macrinus e bëri djalin e tij Diadumenian bashkë-perandor, dhe u përpoq të siguronte besnikërinë e Legjionit të Dytë me pagesa të mëdha në para të gatshme. Sidoqoftë, gjatë një banketi për ta festuar këtë në Apamea, një lajmëtar i paraqiti Macrinus kokën e prerë të prefektit të tij të mundur Julianus. Prandaj Macrinus u tërhoq në Antioki, pas së cilës Legjioni i Dytë kaloi besnikërinë e tij tek Elagabalus.
Legjionarët e Elagabalus, të komanduar nga Gannys, mundën Macrinus dhe Diadumenian dhe Gardën e tyre Praetoriane në Betejën e Antiokisë më 8 qershor 218, duke mbizotëruar kur trupat e Macrinus thyen gradat pasi ai iku nga fusha e betejës. Macrinus u nis për në Itali, por u përgjua pranë Kalcedonit dhe u ekzekutua në Kapadoki, ndërsa Diadumenian u kap në Zeugma dhe u ekzekutua.
Senatorët u përgjigjën duke njohur Elagabalus si perandor dhe duke pranuar pretendimin e tij për të qenë djali i Caracalla. Elagabalus u bë konsull për vitin 218 në mes të qershorit. Caracalla dhe Julia Domna u hyjnizuan nga Senati, të dyja Julia Maesa dhe Julia Soaemias u ngritën në gradën Augustae, dhe kujtimi i Macrinus u shua nga Senati. (Artifaktet perandorake të Elagabalus pohojnë se ai pasoi Caracalla drejtpërdrejt.) Comazon u emërua komandant i Gardës Pretoriane. Elagabalus u emërua pater patriae nga Senati para 13 korrikut 218. Më 14 korrik, Elagabalus u përfshi në kolegjet e të gjitha priftërive romake, përfshirë Kolegjin e Papëve, nga të cilët u emërua pontifex maksimus.
Perandori (218–222)
Gjatë rrugës për në Romë, Elagabalus dhe aleatët e tij ekzekutuan disa mbështetës të shquar të Macrinus, të tillë si guvernatori sirian Fabius Agrippinus dhe ish guvernatori trak C. Claudius Attalus Paterculianus. Duke mbërritur në kryeqytetin perandorak në gusht ose shtator 219, Elagabalus vuri në skenë një aventus, një hyrje ceremoniale në qytet. Në Romë, oferta e tij për amnisti për klasën e lartë romake u nderua kryesisht, megjithëse juristi Ulpian u internua. Elagabalus e bëri Comazon prefekt preetorian, dhe më vonë konsull (220) dhe prefekt të qytetit (tri herë, 220–222), gjë që Dio e konsideroi si shkelje të normave romake. Vetë Elagabalus mbajti një konsull për të tretin vit radhazi në vitin 220. Herodian dhe Historia Augustane thonë se Elagabalus tjetërsoi shumë duke u dhënë pozicione të fuqishme aleatëve të tjerë.
Dio thotë se Elagabalus donte të martohej me një karrocier quajtur Hierocles dhe të deklarojë atë <i id="mwAVc">Cezarit</i>, ashtu si (Dio thotë) i kishte më parë donte të martohej Gannys dhe emrin atë Cezari. Atlet Aurelius Zoticus është thënë nga Dio të ketë qenë dashnor Elagabalus dhe cubicularius (një rol jo-administrative), ndërsa Historia neoklasike thotë Zoticus ishte një burrë të Elagabalus dhe ka mbajtur ndikim më të madh politik.
Marrëdhëniet e Elagabalus me nënën e tij Julia Soaemias dhe gjyshen Julia Maesa ishin të forta në fillim; ata ishin mbështetës me ndikim që në fillim dhe Macrinus u shpalli luftë atyre si dhe Elagabalus. Në përputhje me rrethanat, ato u bënë gratë e para që u lejuan në Senat, dhe të dy morën tituj senatorialë: Soaemias titulli i vendosur i Clarissima, dhe Maesa Mater Castrorum et Senatus ("Nëna e kampit të ushtrisë dhe Senatit") Me Ata ushtruan ndikim mbi perandorin e ri gjatë gjithë mbretërimit të tij dhe gjenden në shumë monedha dhe mbishkrime, një nder i rrallë për gratë romake.
Nën Elagabalus, zhvlerësimi gradual i aurei romak dhe denarë vazhdoi (me pastërtinë e argjendtë të denarit duke rënë nga 58% në 46.5%), megjithëse <i id="mwAXU">antoniniani</i> kishte një përmbajtje më të lartë metalike sesa nën Karakala.
Polemika fetare
parapamje| E kundërta e një aureus të Elagabalus, me baetylus të transportuar në një kuadriga . Mbishkrim: (" Perëndisë së Shenjtë të Diellit El-Gabal ") parapamje| Baetylus i Elgabalit përsëri në tempullin e tij në Emesa, në një monedhë të Uranius Që nga mbretërimi i Septimius Severus, adhurimi i diellit ishte rritur në të gjithë Perandorinë. Në fund të vitit 220, Elagabalus vendosi Elagabalin si hyjninë kryesore të panteonit romak, ndoshta në datën e solsticit të dimrit. Në titullimin e tij zyrtar, Elagabalus atëherë titullohej në sacerdos amplissimus dei invicti Soli Elagabali, pontifex maximus      Me Që një perëndi e huaj duhet të nderohet mbi Jupiterin, me Elagabalin si kryeprift, tronditi shumë romakë.
Ai ngjalli pakënaqësi të mëtejshme kur u martua me Virgjëreshën Vestal Aquilia Severa, priftëreshën e Vestës, duke pretenduar se martesa do të prodhonte "fëmijë si perëndia". Kjo ishte një shkelje flagrante e ligjit dhe traditës romake, e cila thoshte se çdo Vestal i gjetur të ketë kryer marrëdhënie seksuale do të varroset i gjallë.
Një tempull luksoz i quajtur Elagabalium u ndërtua në faqen lindore të Kodrës Palatine për të strehuar Elagabalin, cili u përfaqësua nga një meteorit konike i zi nga Emesa. Ky ishte një baetylus. Herodian shkroi "ky gur adhurohet sikur të ishte dërguar nga qielli; mbi të ka disa copa dhe shenja të vogla projektuese që tregohen, të cilat njerëzit do të donin të besonin se janë një pamje e përafërt e diellit, sepse kështu ata shikoj ata".
Dio shkruan se për të rritur devotshmërinë e tij si kryeprift i Elagabalit mbi një panteon të ri romak, Elagabalus ishte rrethprerë vetë dhe ishte betuar të përmbahej nga derrat. Ai i detyroi senatorët të shikonin ndërsa ai vallëzonte duke rrethuar altarin e Elagabal në shoqërimin e daulleve dhe cembaleve. Çdo solstikë verore ai mbante një festival kushtuar zotit, i cili u bë i njohur për masat për shkak të ushqimit falas të shpërndarë në këto raste. Gjatë këtij festivali, Elagabalus vendosi gurin e zi në një qerre të stolisur me ar dhe xhevahire, të cilat ai parakaloi nëpër qytet:
Reliket më të shenjta nga feja romake u transferuan nga faltoret e tyre përkatëse në Elagabalium, përfshirë stemën e Nënës së Madhe, zjarrin e Vesta, Mburojat e Salii dhe Palladium, në mënyrë që asnjë perëndi tjetër të mos adhurohej përveç në bashkëpunim me Elagabal. Megjithëse kulti i tij vendas u përqesh shumë nga bashkëkohësit, adhurimi i diellit ishte i popullarizuar në mesin e ushtarëve dhe do të promovohej nga disa perandorë të mëvonshëm.
Studio (dhomë pune)
parapamje|260x260px|Adriaen van Ostade. Autoportret 1663. Foto Galeri. Një studio është dhoma e punës e një artisti ose punëtori. Kjo mund të jetë për qëllime të aktrimit, arkitekturës, pikturës, qeramikës (qeramikës), skulpturës, origami, përpunimit të drurit, skrapbooking, fotografisë, dizajnit grafik, krijimit të filmave, animacionit, dizajnit industrial, transmetimit të prodhimit radiofonik ose televiziv ose krijimit të muzikës. Termi përdoret gjithashtu për dhomën e punës së kërcimtarëve, shpesh të specifikuar në studio vallëzimi.
Elagabali
Martesat, seksualiteti dhe gjinia
majtas|parapamje| Denari romak që përshkruan Aquilia Severa, gruan e dytë të Elagabalus. Martesa shkaktoi një zemërim publik sepse Aquilia ishte një Virgjëreshë Vestal, e betuar me ligjin romak për beqarinë për 30 vjet. Mbishkrim: Çështja e orientimit seksual të Elagabalus është ngatërruar, për shkak të burimeve të pakëndshme dhe jo të besueshme. Cassius Dio thotë se Elagabalus ishte martuar pesë herë (dy herë me të njëjtën grua). Gruaja e tij e parë ishte Julia Cornelia Paula, me të cilën u martua para 29 gushtit 219; në atë kohë deri më 28 gusht 220, ai u divorcua nga Paula, mori Virgjëreshën Vestale Julia Aquilia Severa si gruan e tij të dytë, e divorcoi atë, dhe mori një grua të tretë, për të cilën Herodian thotë se ishte Annia Aurelia Faustina, një pasardhëse e Marcus. Aurelius dhe vejusha e një njeriu që Elagabalus kishte ekzekutuar kohët e fundit, Pomponius Bassus. Në vitin e fundit të mbretërimit të tij, Elagabalus u divorcua nga Annia Faustina dhe u martua përsëri me Aquilia Severa.
Studio (dhomë pune)
Fjala studio rrjedh nga italishtja: studio, nga latinishtja: studium, nga studere, që do të thotë të studiosh ose zell.
Elagabali
Martesat, seksualiteti dhe gjinia
Dio (i cili iu referua Elagabalus me përemra femërorë) thotë se një "burrë i kësaj gruaje [Elagabalus] ishte Hierocles ", një ish-skllav dhe shofer karroce nga Caria. pretendimet Historia letërsisë neoklasike që Elagabalus edhe u martua me një njeri me emër Zoticus, një atlet nga Smyrna, ndërsa Dio thotë vetëm se Zoticus ishte e tij cubicularius. Dio thotë se Elagabalus prostituonte në taverna dhe shtëpi publike.
Studio (dhomë pune)
Termi francez për studio, atelie, përveç përcaktimit të studios së një artisti përdoret për të karakterizuar studion e një stilisti.
Elagabali
Martesat, seksualiteti dhe gjinia
Dio thotë se Elagabalus ishte i kënaqur që u quajt zonja, gruaja dhe mbretëresha e Hierocles. Thuhet se perandori mbante grim dhe paruke, preferoi të quhej një zonjë dhe jo një zot, dhe supozohet se ofroi shuma të mëdha për çdo mjek që mund t'i siguronte atij një vaginë. Për këtë arsye, perandori shihet nga disa shkrimtarë si një figurë e hershme transgjinore dhe një nga të parët që është regjistruar si duke kërkuar kirurgji për ndryshimin e seksit.
Rënia nga pushteti
Nga 221 çuditshmëritë e Elagabalus, veçanërisht marrëdhënia e tij me Hierocles, provokoi gjithnjë e më shumë ushtarët e Gardës Pretoriane. Kur gjyshja e Elagabalus Julia Maesa e kuptoi se mbështetja popullore për perandorin po binte, ajo vendosi që ai dhe nëna e tij, e cila kishte inkurajuar praktikat e tij fetare, duhej të zëvendësoheshin. Si alternativë, ajo iu drejtua vajzës së saj tjetër, Julia Avita Mamaea dhe djalit të vajzës së saj, pesëmbëdhjetëvjeçarit Severus Alexander.
Studio (dhomë pune)
Studio është gjithashtu një metonim për grupin e njerëzve që punojnë në një studio të caktuar.
Elagabali
Rënia nga pushteti
Duke mbizotëruar në Elagabalus, ajo vendosi që ai të emërojë kushëririn e tij Aleksandrin si trashëgimtar të tij dhe që djalit t'i jepet titulli i <i id="mwAh4">cezarit</i>. Aleksandri u ngrit në Cezar në qershor 221, ndoshta në 26 qershor. Elagabalus dhe Aleksandri u emëruan secili konsull designatus për vitin e ardhshëm, ndoshta më 1 korrik. Elagabalus mori konsullin e tij të katërt për vitin 222. Aleksandri ndau konsullin me perandorin atë vit. Sidoqoftë, Elagabalus e rishqyrtoi këtë aranzhim kur filloi të dyshonte se Garda pretoriane preferonte kushëririn e tij për veten.
Vrasja
parapamje| Statuja e Elagabalus si Hercules, e rishfaqur si pasardhësi i tij, [[Aleksandër Severus|Alexander Severus ( Muzeu Arkeologjik Kombëtar, Napoli )]] Perandori iu bind dhe më 11 mars 222 ai publikisht paraqiti kushëririn e tij së bashku me nënën e tij, Julia Soaemias. Me mbërritjen e tyre, ushtarët filluan të brohorisnin Aleksandrin duke injoruar Elagabalus, i cili urdhëroi arrestimin dhe ekzekutimin e përgjithshëm të kujtdo që kishte marrë pjesë në këtë shfaqje të mosbindjes. Në përgjigje, anëtarët e Gardës Preetoriane sulmuan Elagabalus dhe nënën e tij:
Pas vrasjes së tij, shumë bashkëpunëtorë të Elagabalus u vranë ose u rrëzuan, përfshirë të dashurin e tij Hierocles. Dekretet e tij fetare u përmbysën dhe guri i Elagabal u dërgua përsëri tek Emesa. Gratë u ndaluan përsëri nga pjesëmarrja në mbledhjet e Senatit. Praktika e damnatio memoriae - fshirja nga rekordi publik i një personazhi të turpëruar më parë - u zbatua sistematikisht në rastin e tij. Disa imazhe, përfshirë një statujë të madhësisë së tij si Herkuli tani në Napoli, u gdhendën përsëri me fytyrën e Aleksandër Severus.
Cassius Dio
Historiani Cassius Dio, i cili jetoi nga gjysma e dytë e shekullit II deri diku pas vitit 229, shkroi një përshkrim bashkëkohor të Elagabalus. I lindur në një familje patriciane, Dio kaloi pjesën më të madhe të jetës së tij në shërbimin publik. Ai ishte senator nën perandorin Commodus dhe guvernator i Smyrna pas vdekjes së Septimius Severus, dhe më pas ai shërbeu si konsull i sëmurë rreth vitit 205, dhe si prokonsull në Afrikë dhe Panoni. majtas|parapamje| Aureus i Elagabalus, i shënuar: Historia Romake e Dio përfshin një mijëvjeçar, nga ardhja e Eneas në Itali deri në vitin 229. Rrëfimi i tij bashkëkohor i mbretërimit të Elagabalus në përgjithësi konsiderohet më i besueshëm se historia e Augustit ose tregime të tjera për këtë periudhë të përgjithshme kohore, edhe pse me pranimin e tij Dio kaloi pjesën më të madhe të periudhës përkatëse jashtë Romës dhe duhej mbështeten në informacionin e dorës së dytë.
Historiani Clare Rowan e quan tregimin e Dio një përzierje informacioni të besueshëm dhe "ekzagjerim letrar", duke vënë në dukje se martesat dhe koha e Elagabalus si konsull konfirmohen nga të dhënat numizmatike dhe epigrafike. Në raste të tjera, tregimi i Dio është i pasaktë, pasi kur thotë se Elagabalus emëroi zyrtarë krejtësisht të pakualifikuar dhe se Comazon nuk kishte përvojë ushtarake para se të emërohej në krye të Gardës pretoriane, kur në fakt Comazon kishte komanduar Legjionin e Tretë. Dio gjithashtu jep llogari të ndryshme në vende të ndryshme se kur dhe nga kush i janë dhënë emrave dhe titujve perandorak Diadumenianit (forcat e të cilit luftuan Elagabalus).
Herodian
[[Skeda:INC-1854-r_Ауреус_Элагабал_ок._218-219_гг._(реверс).png|parapamje| E kundërta e një aureus të Elagabalus, e shënuar:
(" Besimi i Ushtrisë ")]] Një bashkëkohës tjetër i Elagabalus ishte Herodian, një nëpunës civil i vogël romak që jetonte nga deri në 240. Vepra e tij, Historia e Perandorisë Romake që nga Marcus Aurelius, e shkurtuar zakonisht si Historia Romake, është një dëshmi okulare e mbretërimit të Commodus deri në fillimin e mbretërimit të Gordian III. Puna e tij në masë të madhe përputhet me Historinë Romake të vetë Dio, dhe tekstet, të shkruara në mënyrë të pavarur nga njëri -tjetri, bien dakord më shpesh sesa jo për Elagabalus dhe mbretërimin e tij të shkurtër por me ngjarje.
Shqipëria në Festivalin Turk të Këngës
Shqipëria në Festivalin e Këngëve në Turkvision filloi pjesmarrjen së pari në Kazan, Tataristan, në edicionin e dytë të Konkursit të Këngës Turkvision në vitin 2014.
Radio Televizioni Shqiptar (RTSH) kanë qenë përgjegjës për procesin e përzgjedhjes së pjesëmarrësve së tyre, që nga debutimi në vitin 2014. Xhoi Bejko ishte përfaqësuesi i parë për Shqipërinë në Festivalin e Këngës Turkvision 2014 me këngën "Hava ve Ates", e cila nuk arriti të kualifikohej në gjysmëfinale, duke përfunduar në vendin 19 dhe duke arritur 154 pikë. Shqipëria vazhdoi të marrë pjesë në konkurs, me Xhoi Bejkon dhe Visar Rexhepin si përfaqësuesit e tyre në Festivalin e Këngës Turkvision 2015, me këngën "Adi Hasret", e cila përfundoi në vendin 8, duke marrë të njëjtin numër pikësh në total si në pjesëmarrjen e tyre të mëparshme.
Liqeni i Drelajve
Liqeni i Drelajve (shqip: Liqeni i Drelajve; serbisht: Dreljsko jezero) i njohur ndryshe edhe si Liqenati i Vogël, është një liqe malor i cili ndodhet në zonën kufitare të malore të Bjeshkëve të Nemuna (Prokletije), në Kosovë jo larg kufirit me Malin e Zi. Ky liqe i vogël shtrihet në një lartësi mbidetare prej 1811 metrash. Jo larg prej Liqenit të Drelajve, në Veri-Perëndim, ndodhet edhe liqeni turistik Liqenat i njohur ndryshe edhe si Liqeni i Kuqishtës.
Elagabali
Herodian
Arrizabalaga shkruan se Herodiani është në shumë mënyra "më pak i detajuar dhe i përpiktë se Dio", dhe ai konsiderohet më pak i besueshëm nga shumë studiues modernë, megjithëse Rowan e konsideron tregimin e tij për mbretërimin e Elagabalus më të besueshëm se sa ai i Dio dhe mungesa e Herodianit Pretendimet letrare dhe shkencore konsiderohen se e bëjnë atë më pak të njëanshëm sesa historianët senatorialë. Ai konsiderohet si një burim i rëndësishëm për reformat fetare që ndodhën gjatë sundimit të Elagabalus, cilat janë konfirmuar nga provat numizmatike dhe arkeologjike.
Historianët modern
parapamje|209x209px| Aureus i Elagabalus, i gdhendur: Për lexuesit e epokës moderne, Historia e rënies dhe rënies së Perandorisë Romake nga Edward Gibbon (1737-1794) çimentoi më tej reputacionin skandaloz të Elagabalus. Gibbon jo vetëm që pranoi dhe shprehu zemërimin ndaj pretendimeve të historianëve të lashtë, por ai mund të ketë shtuar disa detaje të tijat; për shembull, ai është historiani i parë i njohur për të pohuar se Gannys ishte një eunuk. Gibbon shkroi:
Antropologu i shekullit të 20-të, James George Frazer (autor i Fillesë së Artë ) mori seriozisht aspiratat monoteiste të perandorit, por gjithashtu e përqeshi atë: "Prifti i hollë i Diellit [ishte] qortuesi më i braktisur që u ul ndonjëherë në një fron Me Me Me Ishte qëllimi i këtij despoti jashtëzakonisht fetar, por me mendje të çoroditur, të zëvendësonte adhurimin e të gjithë perëndive, jo vetëm në Romë, por në të gjithë botën, me adhurimin e vetëm të Elagabalus ose Diellit."
Biografia e parë deri në libër ishte Perandori i mahnitshëm Heliogabalus (1911) nga J. Stuart Hay, "një studim serioz dhe sistematik" më simpatik se ai i historianëve të mëparshëm, i cili megjithatë theksoi ekzotizmin e Elagabalus, duke e quajtur mbretërimin e tij një e "pasurisë së madhe dhe plogështisë së tepërt, luksit dhe estetizmit, të çuar në ekstremin e tyre të fundit, dhe sensualitetit në të gjitha përsosjet e zakonit të tij lindor". majtas|parapamje| Medalja e Elagabalus, [[Muzeu i Luvrit . Mbishkrim:]] Disa historianë të kohëve të fundit bëjnë një tablo më të favorshme të sundimit të perandorit. Martijn Icks, në Images of Elagabalus (2008; ribotuar si Krimet e Elagabalus në 2011 dhe 2012), dyshon në besueshmërinë e burimeve të lashta dhe argumenton se ishin politikat fetare jo -ortodokse të perandorit që e tjetërsuan elitën e pushtetit të Romës, deri në pikën që gjyshja e tij e pa të arsyeshme ta eliminonte dhe ta zëvendësonte me kushëririn e tij. Ai përshkroi historitë e lashta që i përkisnin perandorit si "pjesë e një tradite të gjatë të" vrasjes së personazheve "në historiografinë dhe biografinë e lashtë".
Leonardo de Arrizabalaga y Prado, në Perandori Elagabalus: Fakt apo trillim? (2008), është gjithashtu kritik ndaj historianëve të lashtë dhe spekulon se as feja dhe as seksualiteti nuk luajtën një rol në rënien e perandorit të ri. Ai ishte thjesht humbësi në një luftë për pushtet brenda familjes perandorake; besnikëria e Rojave Praetoriane ishte në shitje, dhe Julia Maesa kishte burimet për të tejkaluar dhe tejkaluar nipin e saj. Në këtë version të ngjarjeve, pasi Elagabalus, nëna e tij dhe rrethi i tij i ngushtë ishin vrarë, filloi një fushatë vrasjesh të personazheve, duke rezultuar në një karikaturë groteske që ka vazhduar deri në ditët e sotme.
Warwick Ball, në librin e tij Roma në Lindje, shkruan një rrëfim shumë falës për perandorin, duke argumentuar se përshkrimet e egra të riteve të tij fetare ishin të ekzagjeruara dhe duhen hedhur poshtë si propagandë, të ngjashme me përshkrimet pagane të riteve të krishtera (që përfshijnë kanibalizmin dhe orgji të papërshkrueshme) që atëherë janë hedhur poshtë. Ball i përshkruan procesionet rituale të perandorit (martesa e perëndive) si politikë e shëndoshë politike dhe fetare; se sinkretizmi i hyjnive lindore dhe perëndimore meriton lëvdata më shumë sesa tallja që mori. Në fund të fundit, ai pikturon Elagabalus si një fëmijë i detyruar të bëhet perandor nga gjyshja e tij mashtruese, dhe i cili me të drejtë, si kryeprift i një kulti, vazhdoi ritualet e tij edhe pasi u bë perandor, të cilin ai e shihte si një profesion dytësor. Së fundi, Ball vëren fitoren përfundimtare të Elagabalus, pasi hyjnia e tij do të mirëpritej nga Roma në formën e saj Sol Invictus, e sjellë nga Emesa nga Aurelian 50 vjet më vonë. Sol Invictus filloi të ndikojë në besimet monoteiste të krishtera të Kostandinit, duke u shartuar në Krishterizëm deri më sot.
Trillim
parapamje|Ilustrim nga Auguste Leroux për botimin e vitit 1902 të L'agonie të Jean Lombard që tregon migrimin e baietlusit të Elgabalit, megjithëse me perandorin duke hipur në vend që të drejtojë karrocën e perëndisë
Valle
parapamje|Elagabalus në një pikturë muri në Kalanë Forchtenstein në [[Austria|Austri]]
Piktura
parapamje|300x300px|Trëndafilat e Heliogabalus nga Lawrence Alma-Tadema (1888)
Linqe te jashtme
<references group="lower-alpha" />
Roli mesianik i shqipes : shembja e kullës së Babelit
Roli mesianik i shqipes : shembja e kullës së Babelit, libër me autor Petro Zheji. Botuar në Tiranë nga "UET Press", në vitin 2015. Libri ka 930 faqe.
Nënshefi
parapamje|350px|djathtas|Struktura e familjes së krimit mafioz Nënshefi (italisht: sottocapo) është një pozicion brenda strukturës drejtuese të grupeve të caktuara të krimit të organizuar, veçanërisht në familjet e krimit të mafias siçiliane, greke dhe italo-amerikane. Nënshefi është i dyti në komandë pas shefit. Nënshefi është gjithashtu personi përgjegjës për të gjithë capot dhe ushtarët e tij. Nënshefi ndonjëherë është një anëtar i familjes, si për shembull një djalë, i cili do të marrë përsipër familjen nëse shefi është i sëmurë, i vrarë ose i burgosur. Megjithatë, pozicioni i shefit të rrugës e ka sfiduar disi gradën e nënshefit në epokën moderne. Pozicioni u instalua brenda familjes së krimit Genovese që të paktën nga mesi i viteve 1960. Ai është përdorur gjithashtu në familjen e krimit në Detroit dhe në Chicago Outfit.
Fuqia e një nënshefi ndryshon shumë; disa janë figura margjinale, ndërsa të tjerët janë individi më i fuqishëm në familje. Tradicionalisht ata drejtojnë punët e përditshme të familjes. Në disa familje të krimit, emërimi është i përjetshëm. Nëse një shef i ri merr përsipër një familje me një nënshef ekzistues, ai shef mund të margjinalizojë apo edhe të vrasë nënbosin e caktuar nga paraardhësi i tij. Nga ana tjetër, nëse një shef është i burgosur, nënbosi mund të bëhet shef ushtrues detyre. Duke qenë se bosët shpesh shërbejnë për periudha të gjata kohore në burg, një shef ushtrues detyre shpesh do të bëhet bosi efektiv i familjes së krimit. Edhe kur shefi është i lirë, ndonjëherë nënbosi do të fitojë fuqi të mjaftueshme për t'u bërë kreu efektiv i organizatës, dhe shefi do të bëhet një figurë figurative. Një nënshefi ka të ngjarë të ketë informacion inkriminues për shefin, dhe kështu shefat shpesh caktojnë njerëz të afërt me ta në pozicionin e nënbosit për mbrojtje.
Në shumicën e familjeve, nënbosi arbitron shumë nga mosmarrëveshjet. Në varësi të seriozitetit të problemit, ai mund të konsultohet me shefin. Disa konflikte i kalohen menjëherë shefit. Në ato raste, nënbosi zakonisht ulet dhe ofron mendimin e tij. Në çdo rast, autoriteti përfundimtar i takon shefit. Kjo ndonjëherë prish egon e një drejtuesi ambicioz dhe mund të çojë në probleme.