Wim_Wenders
Karriera
Në 1971, në bashkpunim me regjisorë te tjerë karakteristikë të Kinemas së Re Gjermane, themeloi Filmverlag der Autoren (kompani distributore filmash). Pas përshtatjes në ekran të romaneve Die Angst des Tormanns beim Elfmeter nga Peter Handke dhe Der scharlachrote Buchstabe nga Nathaniel Hawthorne, i erdhi suksesi artistik me Alice in den Staedten në 1973. Im Lauf der Zeit fitoi çmimin ndërkombëtar të kritikës nga juria FIPRESCI në Kanë. Me Der amerikanische Freund, sipas origjinalit nga Patricia Highsmith, fitoi famë edhe në Sh.B.A. Në 1976 edhe më i pavarur me krijimin e një kompanie produksioni të vetën; me Road Movies Filmproduktion në Berlin prodhoi më tej edhe filma të regjizorve të tjerë. Në 1977,Wenders vjen në Sh.B.A me ftesë të Francis Ford Coppola dhe kompanisë së tij të produksionit Zoetrope për të filmuar një film mbi autorin Dashiell Hammett. Për shkak të përplasjeve mbi skenarin dhe kastin, filmi “Hammet” u shfaq për herë të parë në 1982 në kinema. Njëkohësisht Wenders po filmonte edhe filmin Nick’s Film- Lightning Over Ëater (1980), një film gjysmëdokumentar mbi muajt e fundit të regjizorit të sëmurë me kancer Nicholas Ray. Filmi “Der Stand der Dinge” (1982) tregon për vështirësitë e bërjes së filmit, aty ai përpunon mbi konflikte që ka përjetuar vetë gjatë xhirimit të filmit “Hammet”. Në të njëjtin vit, gjatë festivalit të Salzburgut, Wenders inskenon në Felsenreitschule Über die Dörfer nga Peter Handke. Në 1984, shkëlqeu filmi Paris, Texas, bazuar në veprën e Sam Shepard,  e në të njëjtin vit fitoi edhe Palmën e Artë në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Kanë. Pas një përplasjeje të gjatë me Filmverlag der Autoren mbi të drejtat e shpërndarjes, e cila u çua edhe përpara ligjit, filmi doli më në fund në 1985 në kinematë gjermane. Më herët, publiku gjerman mund ta shihte filmin vetëm gjatë festivalit ndërkombëtar Hofer Filmtage, në të cilin Wenders kishte shfaqur edhe veprat e tij të para e që prej atëherë i kishte qëndruar besnik. Së bashku me Der Himmel ueber Berlin (1987), Paris, Texas është një nga filmat më të suksesshëm komercialisht të Wenders. Në 1989, Wenders fillon me xhirimet e projektit të tij ambicioz Sci-Fi Bis ans Ende der Welt. I planifikuar që prej vitit 1977, filmi i mbylli xhirimet në 1991. Versioni fillestar prej 280 minutash, i cili u shkurtua për hapjen në Gjermani në 180 minuta dhe në Sh.B.A. në 158 minuta, u vlerësua mesatarisht nga kritika. Edhe me filmat në vazhdim In weiter Ferne, so nah! (1993), Lisbon Story (1994), Am Ende der Gewalt (1997) dhe The Million Dollar Hotel (2000), mundi të replikonte fare pak suksesin e tij të mëparshëm. Dokumentari-musical Buena Vista Social Club (1999) qe një sukses botëror, u nominua për një çmim Oscar dhe fitoi Çmimin Europian të Filmit dhe risolli edhe një herë në skenë muzikën kubaneze. Një mik i hershëm i bandës muzikore nga Dyseldorfi Die Toten Hosen, Wenders xhiroi klipin muzikor të këngës Warum werde ich nicht satt? nga albumi Unsterblch. Në 2004 banda mori pjesë në kolonën zanore të Land of Plenty me këngën Stand up!. Në 2008, Wenders konkurroi për të nëntën herë në Festivalin e Kanës me filmin Palermo Shooting. Në rolet kryesore luajnë Campino, Dennis Hopper dhe Giovanna Mezzogiorno. Filmi për baletin Pina, një homazh dedikuar koreografes Pina Bausch dhe teatrit të saj të baletit Wuppertal, qe filmi i parë 3D i Wenders. Filmi u nominua në 2012 në kategorinë Dokumentari më i Mirë në çmimet Oscar. Premiera e filmit u shfaq në shkurt 2011 në Berlinalen e 61. Në të njëjtin vit, filmi Pina mori çmim e Filmit Gjerman në kategorinë Dokumentari më i Mirë, ndërsa Wenders u nominua si regjizori më i mirë. Në gusht 2014, Wenders u nderua me Ariun e Artë të edicionit të 65. të Festivalit Ndërkombëtar të Filmit Berlin 2015 për “ punën e tij të shumëanshme dhe pertej telajos së zhanrit si fotograf, autor dhe regjisor”. Së bashku me këtë nderim perfshihej edhe një “Homazh” për dhjetë nga filmat e dokumentarët e tij që u shfaq në Berlinalen 2015. Edhe aty, Wenders u përfaqësua me filmin e tij të ri Every Thing Will Be Fine. Ky qe edhe projekti i tij i parë në 3D. Ai kishte vënë re gjatë punimeve të filmit dokumentar Pina se nëpërmjet kësaj teknike, prezenca e aktorit do zmadhohej e për këtë arsye e kishte përdorur në një film komercial. Das Salz der Erde u nderua me disa çmime në 2014 dhe 2015, midis të tjerash me çmimin Special në seksionin Un Certain Regard nga Festivali Ndërkombëtar i Kanës 2014. Gjithashtu filmi fitoi çmimin Cesar si Dokumentari më i Mirë. Për më tepër, në 15 janar 2015, filmi u nominua nga Akademia Amerikane e Filmit për një çmim Oscar si dokumentari më i mirë. Në 8 dhjetor 2015, Wenders drejtoi regjinë e përcjelljes live të festiviteteve të jashtzakonshme me rastin e nisjes se Vitit të Shenjtë të Mëshirës nga Sheshi i Shen Pjetrit dhe hapjen e Portave të Shenjta të Katedrales së Shën Pjetrit. Transmetimi, i cili qe nën përgjegjësinë e Televizionit të Vatikanit, u përcoll në tërë botën. Pas 3 Amerikanische LP's (1969), Die Angst des Tormanns beim Elfmeter (1971), Falsche Bewegung (1975) dhe Der Himmel über Berlin (1987), bashkpunimi midis Peter Handke dhe Wim Wenders vijoi për të pestën herë me filmin Die schönen Tage von Aranjuez (2016). Filmi, në frengjisht dhe në role kryesore Reda Kateb dhe Sophie Semin, shfaqi premierën në 1shtator 2016 në Festivalin e 73. Ndërkombëtar të Filmit në Venecia. Që prej prillit 2016 Wenders është impenjuar me xhirimet e Submergence, film i bazuar në romanin me të njëjtin emër të Jonathan M. Ledgard.