cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geneta
Kërcënimet
Geneta mbret dhe geneta abisiniane nuk janë aq të njohura sa kërcënimet nuk mund të identifikohen. Të dy janë renditur si të dhëna të mangëta në listat e kuqe të IUCN.
Llojet e mbetura të genetave nuk konsiderohen të kërcënuara dhe renditen si shqetësimi më i vogël në listat e kuqe të IUCN.
Si kafshë shtëpiake
Si kafshë shtëpiake më së shumti janë genrta e zakonshme,geneta me njolla të ndryshkura ose geneta e Kepit.
Ushtria e Republikës së Bosnjës dhe Hercegovinës
Pas përfundimit të luftës dhe nënshkrimit të Marrëveshjes së Paqes të Dejtonit në vitin 1995, ajo u shndërrua në Ushtri të Federatës së Bosnjës dhe Hercegovinës. ARBiH ishte e vetmja forcë ushtarake në territorin e Bosnjë dhe Hercegovinës, e njohur si e ligjshme nga qeveritë e tjera. Sipas Ligjit për Reformën e Mbrojtjes së Shtetit, Forcat e Armatosura të Bosnje dhe Hercegovinës u bashkuan në një strukturë të vetme, Forcat e Armatosura të Bosnje dhe Hercegovinës (OSBiH), duke i bërë ushtritë e njësive të zhdukura.
Mihail Skobelev
thumb|Mikhail Skobelev Mikhail Dmitriyevich Skobelev (Rusisht: Михаи́л Дми́триевич Ско́белев; 29 shtator 1843 - 7 korrik 1882) ishte gjeneral rus i famshëm për pushtimin e tij në Azinë Qendrore dhe heroizmin gjatë Luftës Ruso-Turke (1877-1878). Ai u thirr nga ushtarët si “Gjenerali i Bardhë”, (dhe nga turqët si "Pasha i Bardhë"). për shkak uniformës dhe kalit të bardhë që kishte.
Gjatë fushatës së Khivanit të vitit 1873 ai komandoi rolin e avancuar të kolonës së Përgjithshme Lomakin nga Gjiri i Kopshtit, në Detin Kaspik, për t'u bashkuar me gjeneralin Verevkin, nga Orenburgu, në ekspeditën deri në Khanate të Khiva dhe, pas një vuajtje të madhe në marshin e shkretëtirës, mori një rol të rëndësishëm në kapjen e kryeqytetit Khivan. Më vonë, i veshur si turkoman, ai zbuloi intrepidamente në një vend armiqësor rrugën nga Khiva në Igdy në shtratin e vjetër të lumit Oxus. Në vitin 1875, ai u dha një komandë të rëndësishme në ekspeditën kundër Khanatit të Kokandit nën gjeneralin Konstantin Petrovich von Kaufman, duke treguar një kapacitet të madh në veprimin e Makram, ku ai tejkaloi një forcë shumë të lartë dhe kapi 58 armë dhe në një natë të shkëlqyeshme sulm gjatë tërheqjes nga Andijan, kur ai shpërtheu një forcë të madhe me një pjesë të vogël të kalorësisë.
Jeta e hershme
Skobelev lindi në Shën Petersburg më 29 shtator 1843. Nëna e tij ishte filantropistja ruse Olga Skobeleva dhe babai i tij ishte gjenerali rus Dmitry Ivanovich Skobelev. Pasi u diplomua nga Akademia e Shtabit të Përgjithshëm si një oficer i stafit, ai u dërgua në Turkestan në vitin 1868 dhe, me përjashtim të një intervali prej dy vjetësh, gjatë të cilit ai ishte në stafin e Dukut të Madh Michael në Kaukaz, qëndroi në Azinë Qendrore deri në vitin 1877.
Tokelau
Tokelau, "ishujt e lashtë të Unionit", është një arkipelag polinezian në Oqeanit Paqësor, në sovranitetin e Zelandës së Re. Sipërfaqja e tokës është 10 km2 dhe me një popullsi prej rreth 1,400 banorë.
Ymer Bala
Ymer Bala ish-aktor i teatrit “Migjeni” të Shkodrës.
Baillou
Baillou është një komunë në Francë. Baillou bën pjesë në departamentin Loir-et-Cher të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 248 banorë dhe sipërfaqe 19.85 km².
Graboci (Pejë)
Graboc është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Shkozet dhe Grabos.
Peshqir
parapamje|djathtas|Një tufë peshqirësh banje me ngjyra Një peshqir është një copë pëlhure ose letër thithëse që përdoret për tharjen ose fshirjen e një trupi ose një sipërfaqeje. Ai tërheq lagështinë përmes kontaktit të drejtpërdrejtë.
Në familje, përdoren disa lloje peshqirësh pëlhure, duke përfshirë peshqirët e duarve, peshqirët e banjës dhe peshqirët e kuzhinës. Në plazh, njerëzit përdorin peshqirë plazhi.
Letrat e kuzhinës sigurohen në banjat komerciale ose zyre nëpërmjet një shpërndarësi që përdoruesit të thajnë duart. Në familje ato përdoren për punë të vogla, të sakta ose veçanërisht të pista të fshirjes, pastrimit dhe tharjes.
Historia
Sipas studimeve arkeologjike të Mesjetës, "... sendet personale të mbajtura ngushtë përfshinin thikën dhe një peshqir". Sidoqoftë, shpikja e peshqirit zakonisht lidhet me qytetin e Bursës, Turqi, në shekullin e 17-të. Këto peshqirë turke filluan si një copë pambuku ose liri e rrafshët, e endur, e quajtur pestamel, shpesh e qëndisur me dorë. Mjaft e gjatë për t'u mbështjellë rreth trupit, pestameli fillimisht ishte mjaft i ngushtë, por tani është më i gjerë dhe zakonisht ka përmasa 90 me 170 centimetra. Pestameli përdorej në banjat turke pasi qëndronte i lehtë kur laget dhe ishte shumë absorbues.
Me rritjen e Perandorisë Osmane, u rrit edhe përdorimi i peshqirit. Gjuajtësve iu kërkua të qëndisnin dizajne më të përpunuara, të ndihmuara nga njohuritë e tyre për thurjen e qilimave. Nga shekulli i 18-të, peshqirët filluan të shfaqnin sythe që ngjiteshin nga grumbulli i materialit. Këta peshqirë me lak u bënë të njohur si havly; me kalimin e kohës, kjo fjalë ka ndryshuar në havlu, fjalë turke për peshqir, dhe do të thotë "me sythe". Peshqirët nuk u bënë të përballueshëm deri në shekullin e 19-të, me tregtinë e pambukut dhe industrializimin. Me mekanizim, peshqirët prej pambuku u bënë të disponueshme pranë oborrit, si dhe mbaheshin në dyqane si peshqirë të përgatitur paraprakisht.
Sot peshqirët janë të disponueshëm në një sërë madhësish, materialesh dhe dizajnesh. Disa hotele që ofrojnë peshqirë dhe rroba banje vendosin etiketa RFID të larë në rrobat e tyre për të parandaluar vjedhjen.
Rimac Automobili
Historia
Themeluesi i Rimac Automobili është Mate Rimac, i cili e ktheu BMW E30 të tij të vjetër në një automjet elektrik garash.
Kopja e parë e modelit Concept One iu dorëzua në janar 2013 një klienti spanjoll, Applus + IDIADA. Makina u përfundua për katër muaj, dhe çmimi nuk dihej. [1]
Rimac Automobili prezantoi modelin e tij të dytë komercial Concept One, i cili do të prodhohej në vetëm tetë kopje, në Panairin Ndërkombëtar të Motorëve në Gjenevë më 1 Mars 2016. [2] Më 14 Maj 2019 u njoftua se në selinë e Rimac Automobili, Kia Motors, pjesë e Hyundai Motor Group, ka nënshkruar një marrëveshje për të investuar rreth 600 milionë kuna në kompaninë Rimac Automobili. Ai do të zhvillojë një makinë sportive elektrike me një makinë sportive Hyundai N të vendosur në qendër dhe një automjet hibrid me performancë të lartë me hidrogjen dhe gjithashtu një makinë elektrike. [3]
Referime
(në kroatisht) (në anglisht) (në kroatisht)
Beaulieu-les-Fontaines
Beaulieu-les-Fontaines është një komunë në Francë. Beaulieu-les-Fontaines bën pjesë në departamentin Oise të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 589 banorë dhe sipërfaqe 12.6 km².
Sebastiano Venier
thumb|240px|Sebastiano Venier Sebastiano Venier (lindi rreth vitit 1496 - 3 mars 1578) ishte Doge e Venedikut 1577-1578. Ai është i njohur për rolin e tij si admiral i Betejës së Lepantit.
Ai ka punuar si avokat nga një moshë shumë e hershme, edhe pse pa mbajtur kualifikime formale, dhe më pas ishte administrator i qeverisë së Republikës së Venedikut. Në vitin 1570 ai ishte administrator i Shën Markut dhe, në dhjetor të të njëjtit vit, kapitano generale da Mar nga flota venedikase në luftën e re kundër turqve osmanë.
Ai ishte komandanti i kontingjentit venecian në Betejën e Lepantit (7 tetor 1571), në të cilën Liga e krishterë mposhti me vendosmëri turqit. Pas paqes ai u kthye në Venecia si një figurë shumë popullore, dhe në vitin 1577, në moshën 81 vjeç, ai u zgjodh njëzëri Doge.
Ai ishte i martuar me Cecilia Contarini, i cili i kishte lindur një vajzë Elena Venier dhe dy djem. Një nga djemtë e tij, Francisco Venier, shkoi në Francë.
Simon Gjeta
Simon Gjon Gjeta (22 shkurt 1966 - 3 tetor 2015), ishte një polic shqiptar, "Dëshmor i Atdheut" është me origjinë nga Mirdita, Shqipëri. Ai ishte diplomuar në Shkollën Ushtarake "Skënderbej" dhe më tej ishte angazhuar në radhët e Policisë së Shtetit, duke u bërë pjesë e efektivave të Forcave të Ndërhyrjes së Shpejtë. Humbi jetën në krye të detyrës teksa ishte në një operacion për arrestimin e një personi të akuzuar për plagosje më 3 tetor të 2015.
Komunat e Sllovenisë
thumb|Harta e ndarjeve administrative të Sllovenisë Sllovenia ndahet në 212 komuna të cilët 11 kanë status urbane. Komunat ndahen në komunitete lokale dhe distrikte.
Lista e komunave
Më 2014, Sllovenia ishte ndarë në 212 komuna.
Adrian Lamo
parapamje|Adrián Lamo Adrian Lamo (20 shkurt 1981 - 16 mars 2018) ishte një analist kolumbiano-amerikan dhe ish-haker. Lamo së pari fitoi vëmendjen e medias për thyerjen e disa rrjeteve kompjuterike të profilit të lartë, duke përfshirë ato të The New York Times, Yahoo! dhe Microsoft, duke arritur kulmin në arrestimin e tij në 2003.
Në vitin 2010, Lamo në mënyrë indirekte njoftoi ushtarin amerikan Chelsea Manning në Komandën e Hetimeve Penale të Ushtrisë, duke pretenduar se Manning kishte zbuluar qindra mijëra dokumente të ndjeshme të qeverisë amerikane tek WikiLeaks.
Forcat e Armatosura të Bosnjës dhe Hercegovinës
parapamje|229x229px|Versioni i prerë i amblemës/stemës zyrtare të Forcave të Armatosura të Bosnjë-Hercegovinës. Forcat e Armatosura të Bosnje dhe Hercegovinës (serbo-kroatisht: Oružane snage Bosne i Hercegovine) është forca ushtarake e Bosnje dhe Hercegovinës. Forcat e armatosura të BiH u bashkuan zyrtarisht në 2005 dhe përbëhen nga dy ushtri themeluese: Ushtria Boshnjako-Kroate e Federatës së Bosnjë dhe Hercegovinës (VFBiH) dhe Ushtria Serbe e Bosnjës e Republika Srpska (VRS).
Ministria e Mbrojtjes e Bosnjë-Hercegovinës, e themeluar në vitin 2004, është përgjegjëse për Forcat e Armatosura të Bosnjë-Hercegovinës.
Gjuha Yaghan
Yagan (fillimisht Yahgan, por edhe shkruar tashmë Yaghan, Jagan, Iakan), i njohur edhe si Yámana dhe Háusi Kuta, është një nga gjuhët indigjene të Tokës së Zjarrtë, të folur nga populli Yagán. Ajo konsiderohet si një izolim gjuhësor, megjithëse disa linguistë janë përpjekur të lidhen me Kawésqar dhe Chon.
Pas vdekjes së 84-vjeçares Emelinda Acuña (1921 - 12 tetor 2005), mbetet vetëm një folës amtare, Cristina Calderón nga Villa Ukika në ishullin Navarino, Kili. Calderón (shpesh i referohemi thjesht Abuela) është kunata e Acuña.
Gjuha Warao
Warao (i njohur gjithashtu si Guarauno, Guarao, Warrau) është gjuha amtare e popullit Warao. Një gjuh e izoluar, është folur nga rreth 28,000 njerëz kryesisht në veriun e Venezuelës, Trinidad dhe Tobago, Guajana dhe Suriname. Është e dukshme për rendin e tij të pazakontë të fjalës-subjekt-folje.
Blinishti
Blinisht ose Blinishti është një emërtim që i referohet disa përdorimeve:
Luani i bardhë
thumb|Luani i bardhë Luani i bardhë është një ngjyrë e rrallë mutacion i luanit, konkretisht luanit të Afrikës Jugore. Luanët e bardhë në zonën e Timbavati mendohej se kishin qenë indigjenë për rajonin Timbavati të Afrikës së Jugut për shekuj, megjithëse pamja më e hershme e regjistruar në këtë rajon ishte në vitin 1938. Vlerësohet si hyjnore nga vendasit, e bardhë luanët u shfaqën për herë të parë në vëmendjen e publikut në vitet 1970, në librin e Chris McBride Luanët e Bardhë të Timbavati.
Tadashi Nakamura
(lindur më 10 Qershor 1971) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 16 ndeshje.
Jeta aliene
Jeta aliene apo jeta jashtëtokësore është jeta që mund të ndodhë jashtë Tokës dhe që nuk e ka origjinën në Tokë. Asnjë jetë jashtëtokësore nuk është zbuluar ende përfundimisht, megjithëse përpjekjet janë duke u zhvilluar. Një jetë e tillë mund të variojë nga forma të thjeshta si prokariotët tek qeniet inteligjente, duke sjellë ndoshta qytetërime që mund të jenë shumë më të avancuara se njerëzimi. Ekuacioni Drake spekulon për ekzistencën e jetës së mençur diku tjetër në univers. Shkenca e jetës jashtëtokësore njihet si astrobiologji.
Shkrimtarët para-modernë zakonisht supozonin se "botët" jashtëtokësore janë të banuara nga qenie të gjalla. William Vorilong, në shekullin e 15-të, pranoi mundësinë që Jezusi mund të kishte vizituar botët jashtëtokësore për të shëlbuar banorët e tyre. Nicholas of Cusa shkroi në vitin 1440 se Toka është "një yll i shkëlqyer" si objektet e tjera qiellore të dukshme në hapësirë, të cilat do të dukeshin të ngjashme me Diellin nga një këndvështrim i jashtëm për shkak të një shtrese "shkëlqimi të zjarrtë" në shtresën e jashtme të atmosferës. Ai teorizoi se të gjithë trupat jashtëtokësorë mund të banoheshin nga njerëz, bimë dhe kafshë, duke përfshirë Diellin. Descartes shkroi se nuk kishte asnjë mjet për të provuar se yjet nuk ishin të banuara nga "krijesa inteligjente", por ekzistenca e tyre ishte një çështje spekulimi. Shkrimet e këtyre individëve tregojnë se interesi për jetën jashtëtokësore ka ekzistuar gjatë historisë, megjithëse vetëm kohët e fundit njerëzit kanë pasur ndonjë mjet për ta hetuar atë.
Që nga mesi i shekullit të 20-të, janë bërë kërkime aktive për të kërkuar shenja të jetës jashtëtokësore, duke përfshirë kërkimet për jetën aktuale dhe historike jashtëtokësore dhe një kërkim më të ngushtë për jetën inteligjente jashtëtokësore. Në varësi të kategorisë së kërkimit, metodat variojnë nga analiza e të dhënave të teleskopit dhe ekzemplarëve deri te radiot që përdoren për të zbuluar dhe transmetuar komunikime.
Koncepti i jetës jashtëtokësore, dhe veçanërisht inteligjenca jashtëtokësore, ka pasur një ndikim të madh kulturor, veçanërisht jashtëtokësorët në trillime. Fantashkencë ka komunikuar ide shkencore, ka imagjinuar një gamë të gjerë mundësish dhe ka ndikuar në interesin publik dhe perspektivat mbi jetën jashtëtokësore. Një hapësirë e përbashkët është debati mbi mençurinë e përpjekjes për komunikim me inteligjencën jashtëtokësore. Disa inkurajojnë metoda agresive në përpjekje për të kontaktuar jetën inteligjente jashtëtokësore. Të tjerë – duke përmendur tendencën e shoqërive njerëzore të përparuara teknologjikisht për të skllavëruar ose shkatërruar shoqëritë më pak të përparuara – argumentojnë se mund të jetë e rrezikshme të tërhiqesh në mënyrë aktive vëmendjen te Toka.
Gjuha Urarina
Urarina është një gjuhë e folur në Peru, veçanërisht në rajonin Loreto të Perusë Veriperëndimore, nga njerëzit e Urarina. Ka rreth 3.000 folës. Përdor një skenar latin. Dihet gjithashtu si Itucali, Simacu ose Shimacu.
Emili, ose Mbi edukatën
Emili, ose Mbi edukatën (Émile, ou De l’éducation) është një traktat mbi natyrën e edukimit dhe natyrën e njeriut shkruar nga Jean-Jacques Rousseau dhe botuar në vitin 1762. Edhe vetë Rousseau e konsideronte atë si shkrimin "më të mirë dhe më të rëndësishëm" nga të gjitha shkrimet e tij. Për shkak të një pjese të librit të titulluar "Profesioni i Besimit të Vikar Savoyardit", Emili u ndalua në Paris dhe Gjenevë dhe botimi i tij i parë u dogj publikisht në vitin 1762. Gjatë Revolucionit Francez, Emili shërbeu si frymëzim për atë që më vonë u bë një sistem i ri kombëtar arsimor.
Gjuha Urarina
Ajo ka një mënyrë kanonike të fjalës së objektit-verb-subjekt.
Emili, ose Mbi edukatën
Referimet
<references group="" responsive="0">
Gjuha e Trumait
Trumai është një gjuhë e izoluar e rrezikuar e Brazilit. Shumica e folsëve të Trumait janë të rrjedhshëm në gjuhë gjatë komunikimit më të gjerë,pasardhesit nuk po e mësojnë mirë,duke mar parasysh se flitet vetem nga 51 banor.
Beaulieu-lès-Loches
Beaulieu-lès-Loches është një komunë në Francë. Beaulieu-lès-Loches bën pjesë në departamentin Indre-et-Loire të rajonit Centre. Komuna ka një popullsi prej 1745 banorë (regjistrimi 2009) dhe sipërfaqe 3.88 km².
Matton
Matton është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Shoya Nakajima
Shoya Nakajima (中島 翔哉) është një futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 19 ndeshje dhe ka shënuar 5 gola.
Ludovico Einaudi
Ludovico Maria Enrico Einaudi OMRI (Italian: [ludoˈviːko eiˈnaudi]; i lindur më 23 nëntor 1955), është një pianist dhe kompozitor italian. I trajnuar në Conservatorio Verdi në Milano, Einaudi filloi karrierën e tij si një kompozitor klasik, duke përfshirë më vonë stile dhe zhanre të tjera të tilla si pop, rock, folk dhe muzikë botërore.
Einaudi ka kompozuar partiturat për një numër filmash dhe prodhimesh televizive, duke përfshirë ,This Is England, The Intouchables, I'm Still Here miniseriet televizive Doctor Zhivago, dhe Acquario (1996), për të cilat ai fitoi Grolla d'oro. Muzika e tij u përdor si partitura për filmat e vlerësuar Nomadland dhe The Father. Ai gjithashtu ka publikuar koleksione të ndryshme solo për piano dhe instrumente të ndryshëm, I Giorni në 2001, Nightbook në 2009 dhe In a Time Lapse  në 2013. Në 1 mars 2019, Einaudi raportoi një projekt me shtatë seksione të quajtur S, i Seven Days Walking, i cili u publikua gjatë gjithë shtatë muajve në 2019. Në vitin 2020, muzika e tij u përdor në filmat Nomadland dhe The Father.
Jeta dhe edukimi i hershëm
Einaudi lindi në Turin, Piedmont. Babai i tij,Giulio Einaudi i, ishte një botues që punonte me autorë përfshirë Italo Calvino dhe Primo Levi, dhe themelues i Giulio Einaudi Editore, ndërsa gjyshi i tij nga babai, Luigi Einaud, ishte President i Italisë midis 1948 dhe 1955. Nëna e tij, Renata Aldrovandi, luajti pianoja tek ai si fëmijë. Babai i saj Waldo Aldrovandi ishte një pianist, dirigjent opera dhe kompozitor i cili migroi në Australi i pas Luftës së Dytë Botërore.
Einaudi filloi të krijonte muzikën e tij si i ri, kompozimi i parë duke luajtur një kitarë. Ai filloi trajnimin e tij muzikor në Conservatorio Verdi i në Milano, duke fituar kështu një diplomë në kompozicion në 1982. Po atë vit ai mori mësime orkestrimi nga Luciano Berio dhe iu dha një bursë studimi për .Tanglewood Music Festival. Sipas Einaudit, "[Luciano Berio] përfundoi një punë interesante me muzikë vokale afrikane dhe bëri disa plane lojërash me meloditë e Beatles, dhe ai më udhëzoi që ka një lloj krenarie brenda muzikës.
Vitet 1980
Pasi studioi në konservatorin në Milano dhe më pas me Berio, Einaudi kaloi disa vjet duke kompozuar në forma tradicionale, duke përfshirë disa kompozime dhome dhe orkestrale. Ai mori vëmendjen ndërkombëtare dhe muzika e tij u interpretua në vende të tilla si Teatro alla Scala, the Tanglewood Music Festival, Lincoln Center, and the UCLA Center për performimin e arteve.
Në mesin e viteve 1980, ai filloi të kërkonte për shprehje më personale në një seri punimesh për vallëzim dhe multimedia, dhe më vonë për piano.
Një pjesë e bashkëpunimeve të tij në teatër, video dhe vallëzim përfshinin kompozita për Sul filo d'Orfeo në 1984, Time Out në 1988, një pjesë teatri vallëzimi e bërë me autorin Andrea De Carlo, Njeriu i egër në 1990 dhe Sundimtari në 1991. Më vonë, bashkëpunimet e tij përfshijnë Salgari (Per terra e per mare)(1995), një shfaqje / vallëzim artistik i vlerësuar nga Arena di Verona me shkrime nga Emilio Salgari, Rabindranath Tagore dhe Charles Duke Jr, dhe EA Poe (1997), i cili konsiderohej si kolonë zanore për filma të qetë.
Soundtracks
Einaudi filloi të përdorte stilin e tij për të krijuar muzikë filmash gjatë viteve 1990. Ai filloi me dy filma nga Michele Sordillo, Da qualche parte in citta në 1994 dhe Acquario në 1996, për të cilat fitoi Grolla d'oro për muzikën më të mirë. Në vitin 1998, ai bëri muzikë të Treno di panna dhe rezultatin për Giorni dispari nga Dominick Tambasco.
Në vitin 2000, ai punoi së bashku me Antonello Grimaldi në Un delitto impossibile, dhe ai gjithashtu krijoi muzikën për Fuori del mondo, i cili u nominua për Oscar dhe për të cilin ai fitoi cmimin Echo Klassik në Gjermani në 2002. Pas publikimeve së albumit të tij i, disa ekstrakte u përfshine në filmin Aprile nga Nanni Moretti. Në 2002, kolona zanore e tij për Luce dei miei occhi u emërua kolona zanore më e mirë në 2002 Italian Music Awards..
Në 2002, Einaudi fitoi një çmim Italian për Rezultatin më të Mirë të Filmit për Luce dei miei occhi. Allmusic dha rezultatin e tij për serialin televiziv 2002 Doctor Zhivago 4,5 / 5 yje dhe publikoi një përmbledhje të shkëlqyeshme, duke e krahasuar atë në aftësi me rezultatin e Maurice Jarre te adaptimit të mëparshëm të filmit.
Në 2004, muzika e tij për Sotto falso nomemori çmimin për muzikën më të mirë të filmit në Avignon Film Festival.
Në vitin 2010, Einaudi kompozoi muzikën për trailerin e Black Swan. "Due Tramonti" i tij u theksua në filmin I'm Still Here (2010), drejtuar nga Casey Affleck.. Pjesa e tij "Nuvole Bianche" u përfshi në filmin Insidious (2010), të drejtuar nga James Wan, drama televizive angleze This Is England 86, dhe në serine televizive Derek (2012), i drejtuar dhe meRicky Gervais. Tek The Intouchables (2011), filmi më i madh i industrisë së filmit në historinë franceze, ai kontribuoi në këngët "Fly", "Writing Poems", "L'origine nascosta", "Cache-cache", "Una Mattina" dhe "Primavera" " Filmi This Is England përfshinte Fuori dal mondo dhe Dietro casa. Marrëveshja për dramatizimin e televizionit anglez This Is England '88 gjithashtu përmbante pjesët "Fuori Dalla Notte", "Solo" (një këngë nga Nightbook), "Berlin Song" dhe "Distacco".
Publikimet solo
Einaudi është nënshkruar në Decca Records dhe është botuar nga Chester Music Limited, pjesë e Grupit të Shitjeve të Muzikës të Kompanive. majtas|parapamje|270x270px| Ludovico Einaudi në Pallatin Quirinal në 2008 Pas Time Out ,ë 1988, në 1992 ai lansoi Stanze, të cilën ai kishte formuar për harpë. Albumi u interpretua nga Cecilia Chailly një nga artistet e para e cila ka përdorur një harpë elektrike. Einaudi dha albumin e tij të parë të performancës në piano,  Le Onde në 1996, nën  BMGKoleksioni varet nga romani The Waves e autores angleze Virginia Woolf dhe i kënaqur me arritjet standarde, veçanërisht në Itali dhe Mbretërinë e Bashkuar.
Publikimi i tij i ardhshëm solo në piano, I Giorni (2001) u fymëzua nga udhëtimet e tij në Afrikë. Pjesa solo e pianos "I Giorni" u paraqit në një promovim të BBC për programet e artit dhe kulturës dhe tërhoqi shumë interes për shkak të transmetimit të pjesës nga Greg James' në BBC Radio 1 në Qershor 2011. James u referua se ai gjente pjesën si relaksuese kur po mësonte në universitet. Për shkak të transmetimeve të përsëritura atë muaj, pjesa solo hyri në UK Singles Chart në # 32 në 12 Qershor 2011. Në vitin 2003, Einaudi publikoi albumin e drejtpërdrejtë La Scala Concert 03.03.03, i cili u regjistrua në shtëpinë e famshme të operës La Scala në Milano. Albumii i tij i vitit 2003 Diario Mali është një tjetër bashkëpunim, me Einaudin në piano dhe artistinMali është një tjetër bashkëpunim, me Einaudi në piano dhe artistin Ballaké Sissoko në kora. Në vitin 2004, Einaudi publikoi albumin Una Mattina në Decca Records.Albumi i vitit 2006 Divenire përmban piano nga orkestra, ku gjithashtu përmban kompozitën e vlerësuar në mënyrë kritike "Primavera".
Në tetor 2009, u publikua Nightbook. Albumi pa që Einaudi merrte një tjetër titull me muzikën e tij ndërsa ai konsolidonte tingujt e integruar afër pianos së tij. Albumi u konsiderua dhe u regjistrua në pe pikërgjigjen e piktorit gjerman dhe skulpëtorit Anselm Kiefe, gjithashtu ashtu si një hapësirë ​​shfaqjeje ku Einaudi performoi për një hapje të galerisë për Kiefer.. Ajo u frymëzua gjithashtu nga daullet dhe elektronika e Projektit Whitetree, një treshe performuese Einaudi e formuar me Robert dhe Ronald Lippok të To Rococo Rot, një grup elektronik gjerman. Në Itali, albumi doli Gold me më shumë se 35,000 kopje të shitura.
Albumi i Einaudi In a Time Lapse u publikua në 21 Janar 2013, me turne mbështetës në SH.B.A. Ai gjithashtu u shfaq në KCRW në Los Anxhelos. Më 17 Shtator 2013, Einaudi interpretoi këngë të ndryshme nga In a Time Lapse, së bashku me një ansambël të ri, në Festivalin vjetor iTunes të mbajtur në Roundhouse në Londër. Grupi provoi nga afër këtë performancë në hambarin e shtëpisë së Einaudi. Në Mars 2016, u zhvillua në Orkestrën Filarmonike Mbretërore Liverpool Liverpool, premiera botërore e një koncerti të ri për piano, "Domino". djathtas|parapamje|260x260px| Einaudi në 2008
Rezultatet e filmit dhe televizionit
djathtas|parapamje|270x270px| Einaudi në një performancë solo në vitin 2008
Reklama, të tjera
djathtas|parapamje| Einaudi në një koncert në [[Moska|Moskë, 12 shtator 2014]]
Policia e periudhës Edo
thumb|600px|Shtypje blloku prej druri e periudhës Edo që tregon policinë duke veshur mburoj zinxhiri nën kimonon e tyre, dhe duke përdorur jitte, sasumata, sodegarami dhe tsukubo për të kapur kriminelët në një çati të lartë.
Në Japoninë feudale, grupet ushtarake individuale dhe qytetarët ishin kryesisht përgjegjës për vetëmbrojtje deri në bashkimin e Japonisë nga Tokugawa Ieyasu në vitin 1603. Gjatë periudhës Edo (1603-1868), shogunati Tokugawa formoi një qeveri të centralizuar feudale. Luftëtarët samurai që dikur mbronin Japoninë nga armiqtë e huaj dhe luftuan njëri-tjetrin për epërsi u bënë forca e re e policisë dhe sigurisë së brendshme. Puna e tyre e re do të ishte të siguronin paqen civile, të cilën e realizuan për mbi 250 vjet.
Historia
Gjatë periudhës Edo, shogunati autoritar Tokugawa krijoi një shtet të hollësishëm policie / sigurie, u zhvillua një hierarki administrative dhe rregullat dhe rregulloret që kontrollojnë shumë aspekte të jetës në Japoni hynë në fuqi. Ky sistem i ri i qeverisjes është quajtur një shtet policie, ndoshta i pari në botë.
Në vitin 1868 epoka e samurai mbaroi me përmbysjen e shogunatit Tokugawa dhe hyri në pushtet një qeveri e re (qeveria e Meiji) dhe klasa samurai u shfuqizua përfundimisht. Në vitin 1872, një ish-samurai, Kawaji Toshiyoshi, u dërgua në Evropë për të studiuar sistemet e policisë dhe ai rekomandoi një ristrukturim të bazuar pjesërisht në sistemet franceze dhe prusiane. Në vitin 1874, u krijua një forcë e nacionalizuar policie duke përdorur sistemet e policisë evropiane si model. Kjo forcë e re policore ishte fillimi i sistemit modern të policisë në Japoni, megjithëse fillimisht u dominua nga ish-samurai nga Satsuma të cilët ishin pjesë e forcës lëvizëse për largimin e shogunatit Tokugawa. Policia e re e periudhës Meiji vazhdoi metodën e periudhës Edo të policisë japoneze që kontrollonte sjelljen shoqërore dhe sigurinë e brendshme, si dhe parandalimin dhe zgjidhjen e krimeve.
Organizata
Organi i policisë së periudhës Edo shfrytëzoi një burokraci me shumë shtresa e cila përdorte shërbimet e një larmie të gjerë qytetarësh japonezë. Samurai i rangut të lartë dhe të ulët, ish kriminelë, qytetarë privatë dhe madje grupe qytetarësh (Gonin Gumi) morën pjesë në ruajtjen e paqes dhe zbatimin e ligjeve dhe rregulloreve të shogunatit Tokugawa.
Policia samurai
Gjatë periudhës Edo, samurai i rangut të lartë me një besnikëri ndaj shogunatit Tokugawa (hatamoto) u emëruan machi-bugyō (administratorë të qytetit ose komisionerë). Machi-bugyō kreu rolet e shefit të policisë, prokurorit, gjyqtarit dhe afarizmave të tjerë të lidhura me gjyqësinë si kriminelë ashtu edhe civilë në Edo dhe qytete të tjera të mëdha. Puna nën machi-bugyō ishte yoriki. Yoriki ishin samurai - ata menaxhuan patrullime dhe njësi roje të përbëra nga zyrtarë të rangut më të ulët të policisë. Yoriki, duke qenë i një klase më të lartë, ishte në gjendje të hipte një kalë gjatë kryerjes së detyrave të tyre dhe u besohej të kryente detyra me shumë rëndësi. Puna nën yoriki ishte dōshin. Dōshin ishin samurai por të një klase më të ulët se yoriki — ata kryenin detyrat e rojes së burgut dhe oficerit të patrullës që kërkonin kontakt të ngushtë me njerëzit e thjeshtë (chonin). Ata hetuan krime të tilla si vrasje dhe ndihmuan në ekzekutime.
Asistentët e policisë jo-samurai
Policia e periudhës Edo ishte mbështetur shumë tek njerëzit e thjeshtë për ndihmë, nga banorët mesatarë të fshatit deri tek kasta e këputura e edinave. Anëtarët e të dëbuarve japonezë ishin veçanërisht të dobishëm për të ruajtur dhe ekzekutuar të burgosurit, dhe shpërndarjen e kufomave, diçka që samurai zbuloi se ishte e pabindur (shqetësuese). Komono ishin chōnin jo-samurai të cilët shkuan me dōshin në patrullime dhe ofruan ndihmë. Okappiki ishin jo-samurai prej klasës më të ulët, shpesh kriminelët e mëparshëm të cilët punuan për dōshin si informator dhe spiunë. Gōyokiki ose meakashi ishin një klasë jo-samurai chōnin ose e larguar, të cilët u punësuan nga banorët vendas dhe tregtarët për të punuar si asistentë policie në një lagje të veçantë - ata shpesh ishin ish-kriminelë. Termi "tesaki" u përdor për të përshkruar gōyokiki ose meakashi më vonë në periudhën Edo.
Detyrat
Hetimi i krimeve, arrestimi dhe marrja në pyetje e të dyshuarve të arrestuar, torturimi i të dyshuarve kriminale me qëllim marrjen e një rrëfimi, dënimin e kriminelëve të dënuar përfshirë ekzekutimet.
Pajisjet
Policia e periudhës Edo përdori një larmi armatimesh dhe mbante armë vdekjeprurëse dhe jo vdekjeprurëse për të kapur të dyshuarit kriminelë. Nëse është e mundur, kriminelët e dyshuar u morën të gjallë. Kjo do të thoshte se duheshin krijuar armë dhe taktika speciale për të përmbushur këtë detyrë.
Mburojat
Policia e periudhës Edo dhe asistentët mbanin veshje me forca të blinduara zinxhiri, forca të blinduara për duar dhe forca të blinduara për kokë.
Karavaxho
parapamje|Portret i Karavaxhos nga [[Ottavio Leoni, rreth 1621 (qymyr të zi dhe pastela në letër blu, 23,4 × 16,3 cm), Firence, Biblioteka Marucelliana, inventari n. BMF DIS. VOL. H n. 4.]] parapamje|Nënshkrimi i Karavaxhos. Karavaxho, pseudonimi i Michelangelo Merisi (Michele Angelo Merigi ose Amerighi) da Caravaggio ( shqiptim italisht: [mikeˈlandʒelo meˈriːzi da (k)karaˈvaddʒo]; 28 shtator 1571 – 18 korrik 1610) ishte një piktor italian aktiv në Romë, Napoli, Maltë dhe Sicili nga vitet 1590 deri 1610. Pikturat e tij kombinojnë një vëzhgim real të gjendjes njerëzore, fizike dhe emocionale, me një përdorim dramatik të ndriçimit, i cili kishte një ndikim formues në pikturën baroke.
Karavaxho zbatoi vëzhgimin e ngushtë fizik me një përdorim dramatik të chiaroscuro që njihej si tenebrizëm. Ai e bëri teknikën një element stilistik dominues, duke errësuar hijet dhe duke ndryshuar subjektet në rreze të ndritshme të dritës. Karavaxho shprehu gjallërisht momente dhe skena vendimtare, shpesh duke shfaqur luftra të dhunshme, tortura dhe vdekje. Ai punoi me shpejtësi, me modele të gjalla, duke preferuar të heqë dorë nga vizatimet dhe të punojë direkt në kanavacë. Ndikimi i tij në stilin e ri barok që doli nga manierizmi ishte i thellë. Ajo mund të shihet drejtpërdrejt ose tërthorazi në veprën e Peter Paul Rubensit, Jusepe de Ribera, Gian Lorenzo Bernini dhe Rembrandt, dhe artistët në gjeneratën e ardhshme që ishin nën ndikimin e tij u quajtën "Caravaggisti" ose "Caravagesques" tenebrists ose tenebrosi (shadowists).
Karavaxho u trajnua si piktor në Milano përpara se të nisej në Romë. Ai zhvilloi një emër të konsiderueshëm si artist dhe si një njeri i dhunshëm, prekës dhe provokues. Një përleshje çoi në një dënim me vdekje për vrasje dhe e detyroi të ikte në Napoli. Atje ai përsëri e themeloi veten si një nga piktorët më të shquar italiane të brezit të tij. Ai udhëtoi në vitin 1607 në Maltë dhe në Sicili, dhe ndoqi një falje papale për dënimin e tij. Në vitin 1609 ai u kthye në Napoli, ku ai ishte i përfshirë në një përleshje të dhunshme; fytyra e tij u shpërfytyrua dhe thashethemet për vdekjen e tij qarkullonin. Pyetjet rreth gjendjes së tij mendore u ngritën nga sjellja e tij e çrregullt dhe e çuditshme. Ai vdiq në vitin 1610 nën rrethana të pasigurta, gjatë rrugës së tij nga Napoli në Romë. Raportet deklaruan se ai vdiq nga ethet, por janë bërë sugjerime se ai ishte vrarë ose se ai vdiq nga helmimi nga plumbi.
Inovacionet e Karavaxhos frymëzuan pikturën baroke, por baroku i inkorporoi dramën e chiaroscuro e tij pa realizmin psikologjik. Stili u zhvillua dhe modelet ndryshuan, dhe Karavaxho humbi famën e tij. Në shekullin XX interesi për punën e tij u ringjall dhe rëndësia e tij për zhvillimin e artit perëndimor u rivlerësua. Historiani i artit i shekullit XX, André Berne-Joffroy, tha: "Ajo që fillon në punën e Karavaxhos është thjesht një pikturë moderne".
Jeta e hershme (1571-1592)
parapamje| Shporta e Frutave, c. 1595-1596, nafta në kanavacë, Pinacoteca Ambrosiana, [[Milano ]] Karavaxho (Michelangelo Merisi ose Amerighi) ka lindur në Milano, ku babai i tij, Fermo (Fermo Merixio), ishte administrator i shtëpisë dhe arkitekt-dekorues i Marquis of Caravaggio, një qytet jo shumë larg qytetit të Bergamas. Në vitin 1576 familja u transferua në Karavaxho (Caravaggius) për të shpëtuar nga një murtajë që shkatërroi Milanon babai dhe gjyshi i Karavaxhos vdiqën të njëjtën ditë në 1577. Supozohet se artisti u rrit në Caravaggio, por familja e tij mbajti lidhje me Sforzas dhe me familjen e fuqishme Colonna, të cilët u lidhën nga martesa me Sforzas dhe të destinuara për të luajtur një rol të madh më vonë në jetën e Karavaxhos.
Nëna e Caravaggio vdiq në vitin 1584, në të njëjtin vit ai filloi shkollimin e tij katërvjeçar me piktorin milanian Simone Peterzano, përshkruar në kontratën e mësimit si nxënës i Titianit. Karavaxho duket se ka qëndruar në zonën Milan-Caravaggio pas mbarimit të profesionit të tij, por është e mundur që ai të vizitojë Venedikun dhe të shohë veprat e Giorgione, të cilin Federico Zuccari më vonë e akuzoi për imitimin dhe Titianin. Ai gjithashtu do të ishte njohur me thesaret e artit të Milanos, duke përfshirë Darkën e Fundit të Leonardo da Vinçit dhe me artin rajonal Lombardian, një stil që vlerësonte thjeshtësinë dhe vëmendjen ndaj detajeve natyrore dhe ishte më afër natyralizmit të Gjermanisë se sa me formalitet stilizuar dhe madhështia e romake mënyrë e.
Fillimet në Romë (1592 / 95-1600)
Në Romë kishte kërkesa për piktura për të mbushur kishat dhe pallatet shumë të mëdha të ndërtuara në atë kohë. Ishte gjithashtu një periudhë kur Kisha po kërkonte një alternativë stilistike ndaj manierizmit në artin fetar që ishte ngarkuar për të kundërshtuar kërcënimin e protestantizmit. Inovacioni i Karavaxho ishte një natyralizëm radikal që kombinonte vëzhgimin e ngushtë fizik me një përdorim dramatik, madje edhe teatror, të chiaroscuro që njihej si tenebrizëm (zhvendosja nga drita në errësirë me pak vlerë të ndërmjetme). majtas|parapamje| Muzikantët, 1595-1596, Muzeu Metropolitan i Artit, [[Nju Jork (qytet)|Nju Jork ]] Punimet e njohura nga kjo periudhë përfshijnë një djalë të vogël që po lyen një frut (piktura e tij më e hershme e njohur), një djalë me një shportë frutash dhe Bacchus i sëmurë i ri, gjoja një vetë-portret i kryer gjatë mbijetimit nga një sëmundje serioze që përfundoi punësimin e tij me Cesari. Të tre tregojnë veçantinë fizike për të cilën Karavaxho do të bëhej i njohur: prodhimi i shportës së frutave është analizuar nga një profesor i hortikulturës, i cili ishte në gjendje të identifikonte kultivarët individualë deri në "... një gjethe të madhe fiku me një lezione e spikatur e kërpudhave që i ngjan anthracnose ( Glomerella cingulata )."
Karavaxho u largua nga Cesari, i vendosur të bënte rrugën e tij pas një argumenti të nxehtë. Në këtë pikë ai krijoi disa miqësi shumë të rëndësishme, me piktorin Prospero Orsi, arkitektin Onorio Longhi dhe artistin sicilian gjashtëmbëdhjetëvjeçar Mario Minniti. Orsi, i themeluar në profesion, e prezantoi atë me mbledhësit me ndikim; Longhi, me shumë vëmendje, e prezantoi atë në botën e rrëmujve romake. Minniti i shërbeu Karavaxhos si një model dhe, vite më vonë, do të ishte instrumental në ndihmën për të marrë komisione të rëndësishme në Sicili. Padyshim, referenca e parë arkivore e Karavaxhos në një dokument bashkëkohor nga Roma është renditja e emrit të tij, me atë të Prospero Orsi si partnerin e tij, si një 'ndihmës' në një procesion në tetor 1594 për nder të Shën Lukës. Llogaria më e hershme informative e jetës së tij në qytet është një transkript i gjykatës i datës 11 korrik 1597, kur Karavaxho dhe Prospero Orsi ishin dëshmitarë të një krimi pranë San Luigi de 'Francesi.
Një njoftim i hershëm i botuar në Karavaxho, i cili daton nga 1604 dhe përshkruan mënyrën e tij të jetesës tre vjet më parë, tregon se "pas një pune dy javore ai do të rrijë rreth një muaj ose dy me një shpatë në krah dhe një shërbëtor pas tij, gjykata e ardhshme, gjithnjë e gatshme të angazhohet në një luftë apo një argument, kështu që është më e vështirë të bashkohesh me të ". Në vitin 1606 ai vrau një të ri në një rrahje, ndoshta pa dashje, dhe iku nga Roma me një dënim me vdekje të varur mbi të. parapamje| Judith Halofernes 1549-1602, Galleria Nazionale d'Arte Antica, Romë parapamje| Shën Françeskut të Asizit në Ecstasy (rreth 1595), Wadsworth Atheneum, [[Hartford (Connecticut)|Hartford ]] Fortune Teller, kompozimi i tij i parë me më shumë se një figurë, tregon një djalë, që ngjan si Minniti, duke pasur njëren pëllëmbë të tij të lexuar nga një vajzë cigane, e cila po e heq me të vërtetë unazën e tij kur godet dorën. Tema ishte mjaft e re për Romën, dhe u dëshmua jashtëzakonisht me ndikim gjatë shekullit të ardhshëm dhe më gjerë. Kjo, megjithatë, ishte në të ardhmen: në atë kohë, Caravaggio e shiti atë për praktikisht asgjë. Cardsharps - duke treguar një tjetër anv të një të riu naiv të privilegjit që bie viktimë e mashtrimeve të kartës - është akoma më komplekse psikologjikisht, dhe ndoshta kryevepra e parë e vërtetë e Karavaxhos. Ashtu si The Fortune Teller, ajo ishte jashtëzakonisht popullore, dhe mbi 50 kopje kan mbijetuar. Më e rëndësishmja, ajo tërhoqi patronazhin e Kardinalit Francesco Maria del Monte, nga njohës kryesorë në Romë. Për Del Monte dhe rrethin e tij të pasur të artit, Karavaxho ekzekutoi një numër të dhomave intime - The Musicians, The Lute Player, një Bacchus tipsy, një Boy alegorik, por realist i kafshuar nga një Lizard - duke shfaqur Minniti dhe modele të tjera adoleshente.
Tashmë e dukshme ishte realizmi intensiv apo natyralizmi për të cilin Karavaxho tani është i famshëm. Ai preferonte t'i pikturonte subjektet e tij si syri i tyre, me të meta dhe defekte të tyre natyrore në vend të krijimeve të idealizuara. Kjo lejoi një shfaqje të plotë të talenteve të tij virtuoze. Ky ndryshim nga praktika standarde e pranuar dhe idealizmi klasik i Michelangelos ishte shumë i diskutueshëm në atë kohë. Karavaxho gjithashtu nuk hoqi dorë nga përgatitjet e gjata në atë kohë në Italinë qendrore. Në vend të kësaj, ai preferonte praktikën venedikase për të punuar në vajra direkt nga subjekti - shifra gjysmë të gjata dhe ende jetë. Darka në Emmaus, nga c. 1600-1601, është një vepër karakteristike e kësaj periudhe duke demonstruar talentin e tij virtuoz.
"Piktori më i famshëm në Romë" (1600-1606)
karavaxho vazhdoi të siguronte një varg komisionesh prestigjioze për vepra fetare që shfaqin beteja të dhunshme, kapërcime groteske, tortura dhe vdekje, më të dukshmet dhe më teknikisht mjeshtër në mesin e tyre ''. Takimi i Krishtit'' rreth vitit 1602 për familjen Mattei, kohët e fundit e rizbuluar në Irlandë pas dy shekujsh. Për pjesën më të madhe çdo pikturë e re e rriti famën e tij, por disa u refuzuan nga trupat e ndryshëm për të cilët ata kishin për qëllim, të paktën në format e tyre origjinale, dhe duhej të ri-pikturoheshin ose të gjenin blerës të rinj. Thelbi i problemit ishte se ndërsa intensiteti dramatik i Karavaxhos u vlerësua, realizmi i tij u pa nga disa si vulgarisht e papranueshme.
Një pjesë sekulare nga këto vite është Amor Victorious, e pikturuar në vitin 1602 për Vincenzo Giustiniani, një anëtar i rrethit të Del Monte. Modeli u emërua në një memoir të shekullit të 17-të si "Cecco", i vogël për Francesco. Ai është ndoshta Francesco Boneri, të identifikuar me një artist aktiv në periudhën 1610-1625 dhe i njohur si Cecco del Caravaggio ( "Caravaggio-së Cecco '), mbante një hark dhe disa shigjeta dhe shkelur simbolet e arteve luftarake dhe paqësore dhe shkencat nëpër këmbë. Ai është i pazbuluar, dhe është e vështirë të pranosh këtë urinën e zymtë si zotëria romake Cupid - aq e vështirë sa të pranonte adoleshentët e tjerë të gjysmë veshur të Karavaxhos si engjëjt e ndryshëm që ai pikturoi në pëlhurat e tij,. Pika, megjithatë, është realiteti intensiv por i paqartë i veprës: është njëkohësisht Cupid dhe Cecco, pasi Virgjëreshat e Karavaxhos ishin në të njëjtën kohë Nëna e Krishtit dhe kurtezianët romakë që modelonin për ta.
Një krim shumë (1606)
parapamje| Shën Jerome, 1605-1606, Galleria Borghese, [[Roma|Romë. ]] Karavaxho pati një jetë të trazuar. Ai ishte i njohur për grindje, edhe në një kohë dhe vend, kur një sjellje e tillë ishte e zakonshme dhe transkriptet e procesverbaleve të tij të policisë dhe gjykimit plotësonin disa faqe. Më 29 maj 1606, ai vrau, ndoshta pa dashje, një djalë të quajtur Ranuccio Tomassoni nga Terni ( Umbria ). Rrethanat e përleshje dhe vdekjes së Ranuccio Tomassoni mbeten misterioze. Disa paralajmërime bashkëkohore iu referuan një grindjeje rreth një borxhi të lojërave të fatit dhe një lojë tenisi, dhe ky shpjegim është krijuar në imagjinatën popullore. Por bursa e kohëve të fundit e ka bërë të qartë se më shumë u përfshinë. Llogaritë e mirë moderne janë të gjendet në Peter Robb 's M dhe Helen Langdon së Karavaxos: një jetë. Një teori që ka të bëjë me vdekjen e nocioneve të Rilindjes të nderit dhe të plagosjes simbolike, është avancuar nga historiani i artit Andrew Graham-Dixon. Nga cfarëdo detaji, kjo ishte një çështje serioze. Më parë, patronët e tij të lartë e kishin mbrojtur atë nga pasojat e arratisjeve të tij, por këtë herë ata nuk mund të bënin asgjë. Karavaaxho ishte nxjerrë jashtë ligjit, iku në Napoli.
Naples
parapamje| Shtatë Veprat e Mëshirës, 1606-1607, Pio Monte della Misericordia, [[Napoli ]] Pas vdekjes së Tomassonit, Karavaxho u arratis së pari në pronat e familjes Colonna në jug të Romës, pastaj në Napoli, ku Costanza Colonna Sforza, e veja e Francesco Sforzës, në shtëpin e të atit të bashkëshortit të së cilës Karavaxho kishte mbajtur një pozitë, mbajti një pallat. Në Napoli, jashtë juridiksionit të autoriteteve romake dhe të mbrojtur nga familja Colonna, piktori më i famshëm në Romë u bë më i famshëm në Napoli.
Lidhjet e tij me Colonnas çuan në një rrjedhë të komisioneve të rëndësishme të kishës, duke përfshirë Madonna e Rruzares, dhe Shtatë Veprat e Mëshirës. Shtatë Veprat e Mëshirës përshkruajnë shtatë veprat trupore të mëshirës si një seri veprimesh të mëshirshme në lidhje me nevojat materiale të të tjerëve. Piktura është bërë dhe është vendosur ende në kishën e Pio Monte della Misericordia në Napoli. Karavaxhoi kishte kombinuar të shtatë veprat e mëshirës në një përbërje, e cila u bë kishës altarpiece. Alessandro Giardino ka krijuar gjithashtu lidhjen midis ikonografisë së "Shtatë Veprave të Mëshirës" dhe qarqeve kulturore, shkencore dhe filozofike të komisionerëve të pikturës.
Pavarësisht suksesit të tij në Napoli, pas disa muajsh në qytet Karavaxho u nis për në Maltë, selinë e Kalorësve të Maltës. Fabrizio Sforza Colonna, djali i Konstancës, ishte një Kalorës i Maltës dhe gjeneral i galerive të Rendit. Ai duket se ka lehtësuar arritjen e Karavaxhos në ishull në 1607 (dhe arratisjen e tij vitin e ardhshëm). Karavaxho me sa duket shpresonte se patronazhi i Alof de Wignacourt, Mjeshtër i Madh i Kalorësve të Shën Joanit, mund të ndihmonte atë të siguronte një falje për vdekjen e Tomassonit. De Wignacourt ishte aq i impresionuar që të kishte artistin e famshëm si piktor zyrtar në Urdhër që ai e inkuadroi atë si një kalorës dhe biografi i hershëm Bellori shkruan se artisti ishte i kënaqur me suksesin e tij. alt=|majtas|parapamje|244x244px| Prerja e kokës së Shën Gjonit (1608) nga Caravaggio ( Katedralja e Shën Joanit, [[Valeta|Valletta, Malta ) ]] Veprat e mëdha të periudhës së tij të Maltës përfshijnë: Prerja e kokës së Shën Gjon Pagëzorit, vepra e tij më e madhe ndonjëherë, dhe piktura e vetme me të cilën ai vuri nënshkrimin e tij, Shën Jeronimi (të dyja të vendosura në Katedralen e Shën Gjonit, Valletta, Maltë ) Portret i Alof de Wignacourt dhe Faqe e tij, si dhe portrete të kalorësve të tjerë kryesorë. Sipas Andrea Pomella, Prerja e kokës së Shën Gjon Pagëzorit konsiderohet gjerësisht "një nga veprat më të rëndësishme në pikturën perëndimore".. Përfunduar në 1608, piktura ishte autorizuar nga Knights of Malta si një altarpiece dhe ishte pjesa më e madhe e Caravaggio pikturuar. Ajo ende varet në Katedralen e Shën Gjonit, për të cilën është porositur dhe ku vetë Caravaggio ishte futur dhe shërbeu shkurtimisht si një kalorës.
Sicilia
parapamje| Ngritja e Llazarit dhe Adhurimi i Barinjve, Muzeu Rajonal i [[Mesina|Messinës ]] Caravaggio bëri rrugën për në Sicili ku takoi mikun e tij të vjetër Mario Minniti, i cili tani ishte i martuar dhe jetonte në Sirakuzë. Së bashku ata u nisën për atë që arriti në një turne triumfale nga Sirakuza në Messina dhe ndoshta në kryeqytetin e ishullit Palermo. Në Sirakuzë dhe Messina Karavaxho vazhdoi të fitonte komisione prestigjioze dhe të paguara mirë. Ndër veprat e tjera të kësaj periudhe janë Varrimi i Shën Luçisë, ngritja e Llazarit dhe adhurimi i barinjve. Stili i tij vazhdoi të zhvillohej, duke treguar tani frizat e figurave të izoluara kundër sfondeve të mëdha bosh. "Shtyllat e mëdha të tij siciliane izolojnë figurat e tyre të fshehta e të varfëra në zona të mëdha të errësirës, sugjerojnë frikën dhe dobësinë e dëshpëruar të njeriut dhe njëkohësisht përcjellin me një butësi të re e të shkretë, bukurinë e përulësisë dhe të të varfërve që do të trashëgojnë tokën". Raportet bashkëkohore përshkruajnë një burrë sjellja e të cilit po bëhej gjithnjë e më bizar, duke përfshirë gjumin e armatosur plotësisht dhe në rrobat e tij, duke copëtuar një pikturë me një fjalë të vogël kritike dhe duke tallur piktorët lokalë.
Kthimi në Napoli
majtas|parapamje| <i id="mwAUY">Salome me Kryetarin e Gjon Pagëzorit</i> Pas vetëm nëntë muajsh në Sicili, Karavaxho u kthye në Napoli në fund të verës së vitit 1609. Sipas biografit të tij më të hershëm ai ishte duke u ndjekur nga armiqtë ndërsa ishte në Sicili dhe e ndjeu veten më të sigurtë për t'u vendosur nën mbrojtjen e Colonnas derisa ai mund të siguronte faljen e tij nga Papa (tani Paul V ) dhe të kthehet në Romë. Në Napoli ai e pikturoi mohimin e Shën Pjetrit, një Gjon Pagëzori i fundit (Borghese) dhe figurën e tij të fundit, Martirizimi i Shën Ursulës. Stili i tij vazhdoi të zhvillohej - Shën Ursula është kapur në një moment të veprimit dhe dramës më të lartë, pasi shigjeta e gjuajtur nga mbreti i Hunëve e godet në gji, ndryshe nga pikturat e mëparshme që kishin të gjithë pa lëvizshmërinë e modeleve të paraqitura. Furça ishte gjithashtu më e lirë dhe më impresioniste. parapamje| Davidi me Kryetarin e Goliadit, 1609-1610, Galleria Borghese, [[Roma|Romë ]] Në tetor 1609 ai u përfshi në një përplasje të dhunshme, një përpjekje për jetën e tij, ndoshta mbërthyer nga burrat në pagën e kalorësit që kishte plagosur në Maltë ose në ndonjë fraksion tjetër të Rendit. Fytyra e tij u shpërfytyrua seriozisht dhe thashethemet qarkulluan në Romë se ai ishte i vdekur. Ai pikturoi një Salome me Kryetarin e Gjon Pagëzorit (Madridit), duke treguar kokën e tij mbi një pjatë, dhe e dërgoi atë te de Wignacourt si një lutje për falje. Ndoshta në këtë kohë, ai gjithashtu pikturoi një David me Shefin e Goliadit, duke treguar Davidin e ri me një shprehje të çuditshme dhe të pikëlluar duke vështruar kokën e prerë të gjigantit, që është përsëri Karavaxho. Kjo pikturë mund t'i ketë dërguar mbrojtësit të tij, kardinalit të paskrupullt të artit, Scipione Borghese, nipit të Papës, i cili kishte fuqinë të jepte ose të mohonte faljet. Karavaxho shpresonte se Borghese mund të ndërmjetësonte një falje, në këmbim të veprave të artistit.