cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zalim İstanbul
Përmbajtja
Agah cakton shërbëtoren e tij Nurten (Gamze Demirbilek) për të gjetur një vajzë të përshtatshme nga vendlindja e tij Antakja. Nurten informon miken e saj Neriman (Ayșen Sezerel) se shefi i saj Agah Karaçaj po kërkon një vajzë për nipin e tij me aftësi të kufizuara. Për të pasur një jetë të pasur, Neriman mashtron mbesën e tij Xheren (Bahar Șahin) dhe e bën atë të besojë se do të ishte e pasur nëse pranon të martohet me Xhenkun i cili është trashëgimtari i vetëm i familjes Karaçaj. Xhereni nuk e di që ajo do të ishte nusja e një djaloshi me aftësi të kufizuara. Ajo supozon se ajo do të martohet me një trashëgimtar të bukur Xhenkin. Për këtë arsye, ajo pranon të bëhet nuse e familjes Karaçaj dhe fillon të punojë së bashku me gjyshen e saj për të bindur nënën e saj Seher.
Seher (Deniz Uğur) është një grua e besueshme, krenare dhe konservatore që bën të pamundurën për të mbajtur familjen së bashku pasi burri i saj ndërroi jetë. Ajo i ka rritur vetë tre fëmijët e saj. Vajza e saj e madhe Xhemre (Sera Kutlubey) është një vajzë e mirë që punon si infermiere. Vajza e saj e vogël Xheren është një vajzë ambicioze që nuk përmbahet të bëjë diçka të keqe për të arritur qëllimet e saj. Djali i saj i vetëm Xhivani (Idris Nebi Tașkin) është një i ri i shqetësuar që bën më të mirën për të mbrojtur familjen e tij.
Seher nuk i di planet e vjehrrës së saj me qëllim të keq. Ajo thjesht e di që familja Karaçaj po kërkon shërbëtorë që do të punonin në Stamboll. Por përsëri, ajo nuk dëshiron të largohet nga vendlindja e saj dhe për këtë arsye, ajo e refuzon këtë ofertë. Sidoqoftë, të dy Xheren dhe Neriman bëjnë çmos për të bindur Seher: së pari, Xheren prish fejesën e saj; së dyti, ajo zbulon se motra e saj Xhemre po punon si këngëtare popullore përveç punës si infermiere në spital; dhe së fundmi, ajo djeg shtëpinë.
Pasi shtëpia e tyre është djegur, Seher nuk ka zgjidhje tjetër përveç se të shkojë në Stamboll. Sa herë që mbërrijnë në Stamboll, ata vendosen në ndërtesa ndërtimore të vendosura afër rezidencës Karaçaj. Megjithatë, askush nuk e di se çfarë do të bënin në këtë rezidencë të madhe, por vetëm supozon se ata do të punonin si shërbëtor. Sidoqoftë, shpejt pas kësaj, Seher mëson se arsyeja për të ardhur në rezidencën e Karaçaj është të shesë vajzën e saj.
Shogunati Tokugawa
Shogunati Tokugawa (Japonisht: 徳川幕府, Tokugawa bakufu) gjithashtu i njohur, sidomos në Japoni, shogunati Edo (江戸幕府, Edo bakufu) ishte qeveria ushtarake feudale e Japonisë gjatë periudhës Edo nga viti 1600 deri më 1868.
Shogunati Tokugawa u krijua nga Tokugawa Ieyasu pas fitores në Betejën e Sekigaharës, duke i dhënë fund luftërave civile të periudhës Sengoku pas shembjes së shogunatit Ashikaga. Ieyasu u bë shōgun, dhe klani Tokugawa qeverisi Japoninë nga kështjella Edo në qytetin lindor të Edos (Tokio) së bashku me daimyō të klasës samurai. Shogunati Tokugawa organizoi shoqërinë japoneze nën sistemin e rreptë të klasave Tokugawa dhe ndaloi shumicën e të huajve nën politikat izoluese të Sakoku për të promovuar stabilitetin politik. Shogunët e Tokugawa-s qeverisnin Japoninë në një sistem feudal, me secilin daimyō që administronte një han (fushë feudale), megjithëse vendi ishte ende i organizuar nominalisht si provinca perandorake. Nën shogunatin Tokugawa, Japonia përjetoi rritje të shpejtë ekonomike dhe urbanizim, gjë që çoi në ngritjen e klasës tregtare dhe kulturës Ukiyo.
Shogunati Tokugawa ra gjatë periudhës Bakumatsu ("akti i fundit i shogunatit") nga viti 1853 dhe u përmbys nga mbështetësit e Gjykatës Perandorake në Restaurimin Meixhi në viti 1868. Perandoria e Japonisë u krijua nën qeverinë e Meixhi, dhe besnikët e Tokugawa-s vazhduan për të luftuar në Luftën e Boshin deri në disfatën e Republikës së Ezos në Betejën e Hakodates në qershor 1869.
Historia
Pas periudhës Sengoku ("periudha e shteteve ndërluftuese"), qeveria qendrore ishte rivendosur kryesisht nga Oda Nobunaga gjatë periudhës Azuchi–Momoyama. Pas betejës së Sekigaharës në vitin 1600, autoriteti qendror ra në duart e Tokugawa Ieyasu. Ndërsa shumë daimyō që luftuan kundër Tokugawa Ieyasu u shuan ose u zvogëluan zotërimet e tyre, Ieyasu u angazhua për të mbajtur daimyō dhe han si përbërës nën shogunatin e tij të ri. Në të vërtetë, daimyō që morën anën e Ieyasu u shpërblyen, dhe disa nga ish-vasalët e Ieyasu u bënë daimyos dhe u vendosën strategjikisht në të gjithë vendin.
Shoqëria në periudhën e Tokugawa-s, ndryshe nga shogunatët e mëparshëm, supozohej se bazohej në hierarkinë e rreptë të klasave të vendosur fillimisht nga Toyotomi Hideyoshi. Daimyō (lordët feudal) ishin në krye, të ndjekur nga kasta luftëtare e samurai, me fermerët, artizanët dhe tregtarët të renditur më poshtë. Në disa pjesë të vendit, veçanërisht rajone më të vogla, daimyō dhe samurai ishin pak a shumë identike, pasi daimyō mund të stërvitej si samurai, dhe samurai mund të vepronte si sundimtarë vendas. Përndryshe, natyra kryesisht e papërkulur e këtij sistemi shtresimi shoqëror lëshoi ​​forca përçarëse me kalimin e kohës. Taksat mbi fshatarësinë ishin vendosur në shuma fikse që nuk llogaritnin inflacionin ose ndryshime të tjera në vlerën monetare. Si rezultat, të ardhurat nga taksat e mbledhura nga pronarët e tokave samurai vlejnë gjithnjë e më pak me kalimin e kohës. Kjo shpesh çonte në konfrontime të shumta midis samurajve fisnikë, por të varfër dhe fshatarëve të mirë-bërë, duke filluar nga shqetësime të thjeshta lokale deri në rebelime shumë më të mëdha. Sidoqoftë, askush nuk u tregua mjaft imponues për të sfiduar rendin e vendosur deri në ardhjen e fuqive të huaja. Një studim i vitit 2017 zbuloi se rebelimet e fshatarëve dhe dezertimi kolektiv ("fluturimi") ulën normat e taksave dhe frenuan rritjen e shtetit në shogunatin Tokugawa.
Pema e familjes
Gjatë periudhës së Edo, të afërmit me ndikim të shogun përfshinin:
Librivirtual
Libri virtual eshte nje platforme online e cila ka per qellim te bashkoje nxenes dhe studente nga shkolla dhe qytete te ndryshme te Shqiperise. Nxenesit apo Studentet do te kene mundesi te postojne projekte dhe vepra ne formate te ndryshme.
LibriVirtual funksionon si nje rrejt social per studentet.
Faqa Kryesore
How I Met Your Mother (sezoni i 7-të)
Sezoni i shtatë i komedisë televizive amerikane How I Met Your Mother u publikua në mars 2011, së bashku me konfirmimin e një sezoni të tetë. Sezoni i shtatë u shfaq premierë në CBS më 19 shtator 2011, me dy episode që transmetoheshin njëri pas tjetrit dhe përfundoi më 14 maj 2012.
Vlerësime
Më 8 prill 2012, New York Times deklaroi se vlerësimet e sezonit të 7-të kishin arritur një seri të lartë, duke shënuar një rritje prej 20% të vlerësimeve midis të rriturve 18-49.
Kejvi Rusi
Kejvi Rusi (lindur më 25 Dhjetor 2001 në Tirane) është një nga pionierët e përmbajtjes në mediat sociale mënyrën si e njohim sot. Në moshën 15 vjeç në 2017, ndërsa ishte nxenes në Shkollen Ali Demi, ai themeloi Drugedforlove dhe DFL Media, dy nga kompanitë më të njohura të videos sociale dhe argëtuese në botë me një kombinim të mrekullueshëm të 5 milion njerëzve në të gjithë globin. I konsideruar si një "gjeni i Instagram",Kejvi[2] tani është një sipërmarrës profesionist i mirënjohur pasi ka shkruar dhe botuar librin e tij të parë të quajtur "Menyrat per tu zhvilluar ne Social Media".Së fundmi ka punuar me Fashion Nova dhe IMGN Media. Puna e tij më e fundit përfshin partneritet me departamentin e marketingut në Amerike (2020)[3]
Referime:
Instagram
Naser Sahiti
Naser Sahiti (lindur më 12 mars 1966 në Carralevë (Kosovë)) është lektor i universitetit kosovar në inxhinieri mekanike dhe u zgjodh Rektor i Universitetit të Prishtinës për vitet 2020 deri në 2024.
Jeta dhe puna
Sahiti e kaloi rininë në Carralevë dhe shkoi në shkollën fillore atje. Pasi ndoqi kolegjin profesional në Shtime dhe kolegjin teknik në Ferizaj ai studioi inxhinieri mekanike në Universitetin e Prishtinës, duke përfunduar me një Diplomë në Inxhinieri Mekanike (1991). Pastaj u bë mësues i shkollës profesionale në matematikë dhe informatikë në shkollën Naim Frashëri në Shtime.
Më 1996 Sahiti u bashkua me Universitetin e Prishtinës si asistent në inxhinieri mekanike. Fokusi i tij atje ishte kërkimi dhe mësimi i termodinamikës dhe turbo-makinerisë termike. Në vitin 2001 ai u transferua në Universitetin e Erlangen-Nuremberg, Instituti i Mekanikës së Lëngjeve. Ai fitoi gradën Dr. Ing. me një disertacion Performanca dinamike termike dhe e rrjedhshme e sipërfaqeve të transferimit të nxehtësisë me kunjat Pas kthimit në universitet në Prishtinë ai u bë Asistent Profesor dhe më 2017 Profesor i plotë i Inxhinierisë Mekanike. Që nga viti 2016 ai është Prorektor i Rektorit Marjan Dema, dhe u zgjodh si pasardhësi i tij në gusht 2020.
Marrëdhëniet mes Izraelit dhe Serbisë
Marrëdhëniet diplomatike midis Izraelit dhe Serbisë u krijuan më 31 janar 1992, kur Serbia ishte pjesë e Jugosllavisë (Serbia dhe Mali i Zi). Izraeli ka një ambasadë në Beograd dhe Serbia kishte një ambasadë në Tel Aviv. Jugosllavia ishte vendi i dytë në Evropë që njohu Izraelin në vitin 1948. Të dy vendet kanë lidhje ekonomike dhe kulturore, të ndihmuar nga një komunitet i konsiderueshëm hebrenjsh nga ish Jugosllavia në Izrael. Serbia ra dakord të zhvendosë ambasadën e saj në Jeruzalem më 4 shtator 2020.
Komuniteti hebrenj në Serbi
Që nga shekulli i 13-të ka qenë një komunitet hebre i regjistruar si hebrenjsh Ashkenazi dhe Sefardikë në qytetin e Beogradit. Hebrenjtë e parë që u vendosën në qytet fillimisht erdhën nga Italia dhe qyteti i Dubrovnikut, dhe më vonë nga Hungaria dhe Spanja.
Komunitetet hebraike të Ballkanit panë një fluks të konsiderueshëm në shekujt 15 dhe 16 nga ardhja e refugjatëve hebrenj që largoheshin nga inkuizicionet spanjolle dhe portugeze. Sulltan Bajaziti II i Perandorisë Osmane i mirëpriti refugjatët hebrenj në perandorinë e tij. Hebrenjtë u përfshinë në tregtinë midis provincave të ndryshme në Perandorinë Osmane, duke u bërë veçanërisht të rëndësishëm në tregtinë e kripës. Në provincën veriore të Vojvodinës, e cila ishte nën sundimin e Habsburgëve, hebrenjtë u vendosën në shekullin e 18-të, veçanërisht pas Ediktit të Tolerancës më 1782 nga Perandori Jozef II, i cili u dha hebrenjve një masë të lirisë fetare.
Komuniteti hebre u zhvillua në mënyrë thelbësore para dhe pas Luftës së Parë Botërore duke ndjekur autonominë fetare që ata kanë marrë dhe u krijuan shumë institucione arsimore dhe sinagoga hebraike për të dy komunitetet ashkenazi dhe sefardike. Deri në vitin 1939 kishte rreth 10,400 hebrenj që jetonin në Beograd.
Shumica e hebrenjve që jetonin në Serbi u vranë gjatë Holokaustit. Gjatë luftës, shumë hebrenjve iu dha strehë nga Partizanët jugosllavë, të udhëhequr nga Josip Broz Tito, dhe shumë prej tyre luftuan përgjatë anës së tyre. Civilët serbë ishin të përfshirë në shpëtimin e mijëra hebrenjve jugosllavë gjatë kësaj periudhe. Pas luftës, shumica e atyre që mbijetuan emigruan gradualisht në Izrael.
Sipas regjistrimit të vitit 2011, 578 hebrenj jetojnë në Serbi, që jetojnë kryesisht në Beograd dhe Vojvodinë.
Marrëdhëniet me Jugosllavinë
RSF Jugosllavia dhe Izraeli krijuan marrëdhënie diplomatike në vitin 1948. Deri në vitin 1952, gjithsej 7,578 hebrenj emigruan nga Jugosllavia në Izrael. Gjatë periudhës, Jugosllavia ishte kryesisht neutrale në konfliktin arabo-izraelit, por mbajti lidhje me Izraelin, të ndihmuar nga emigracioni i saj i konsiderueshëm hebre.
Jugosllavia ndërpreu të gjitha marrëdhëniet diplomatike me Izraelin pas Luftës Gjashtë Ditore më 1967, dhe që nga ajo kohë po ndiqte një politikë pro-arabe. Pas shpërbërjes së Jugosllavisë, RSF Jugosllavia e sapo formuar rinovoi marrëdhëniet më 31 janar 1992, duke kërkuar mbështetje të caktuar ndërkombëtare pasi ishte praktikisht e izoluar nga bashkësia ndërkombëtare gjatë Luftërave Jugosllave.
Marrëdhëniet politike
Qeveria e Mbretërisë së Serbisë, në mërgim në atë kohë për shkak të pushtimit gjermano-austriak gjatë Luftës së Parë Botërore, ishte qeveria e parë që miratoi zyrtarisht Deklaratën Balfour e cila njoftoi krijimin e shtetit hebre në Palestinë. Diplomati serb në Shtetet e Bashkuara dhe udhëheqësi sionist David Albala njoftoi mbështetjen për deklaratën më 27 dhjetor 1917. Milenko Vesniq, ambasadori serb në Paris nga viti 1907 deri më 1920, në një dokument i referohej shtetit të ri hebre si "Izraeli", i cili ishte përmendja e parë zyrtare e këtij emri në politikën ndërkombëtare.
Sipas profesorit Igor Primoratz: "Që nga fillimi i shpërbërjes së Jugosllavisë, institucioni politik i Izraelit ka marrë një qëndrim pro-serb. Faktet që Izraeli kishte një ambasadë në Beograd që nga tetori i vitit 1991 dhe se Serbia ishte e para midis shteteve pasardhëse të Jugosllavisë që hapi ambasada në Izrael (megjithëse ambasadori Budimir Koshutiç kurrë nuk do t'ia dorëzojë letrat kredenciale Presidentit të Izraelit për shkak të sanksioneve të Këshillit të Sigurimit të KB të vendosura ndaj Beogradit) thjesht po e konfirmojnë atë. Si publiku izraelit ashtu edhe vetë shtypi pasi Yad Vashem refuzoi të njohë krimet që serbët kryen në Kroaci gjatë Luftës kroate për pavarësisë".
Mbështetje financiare dhe armë e pretenduar e Izraelit midis serbëve në Bosnjë
Në vitin 1995, furnizimet me armë izraelite u shfaqën midis militantëve serbë në Bosnjë. Sidoqoftë, në atë kohë nuk ishte e qartë se sa e gjerë ishte furnizimi, apo nëse ato siguroheshin nga tregtarët e armëve shtetërore ose private, apo nëse qeveria izraelite kishte ditur apo aprovuar madje edhe transferime të tilla.
Më pas u raportua se Izraeli kishte siguruar armë me qëllim për serbët gjatë Luftës së Bosnjës, ndoshta për shkak të paragjykimit pro-serb të qeverisë së kohës, ose ndoshta në këmbim të komunitetit hebre të Sarajevës për t'i bërë aliyah] izraelit. Është pohuar se shërbimi inteligjent izraelit, [[Mossad, ishte përgjegjës për pajisjen me armë të grupeve serbe.
Territoret e Kosovës dhe Palestinës
Izraeli dhe Kosova nuk e njohën njëri-tjetrin deri më 4 shtator 2020. Ky vendim konsiderohet pjesërisht për shkak të mundësisë që Autoriteti Palestinez të përdorë një njohje të tillë për të justifikuar shpalljen e tyre të njëanshme të pavarësisë. Sidoqoftë, në vitin 2011 Serbia votoi për të njohur Palestinën si anëtarin e 195-të të UNESCO-s, kundër dëshirave të Izraelit. Beogradi deklaroi se nuk do të kishte kundërshtuar një rezolutë që njeh sovranitetin palestinez, po të ishte paraqitur para Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së. Nga ana tjetër, njësia serbe në Bosnjë dhe Hercegovinë bllokoi UNESCO-n për njohjen e Palestinës nga Bosnja.
Izraeli njohu Republikën e Kosovës si një shtet të pavarur sovran më 4 shtator 2020.
Lidhjet ekonomike
Në tetor 2009, Ministri i Brendshëm serb Ivica Daçiç bëri një vizitë në Izrael, gjatë së cilës u nënshkrua një marrëveshje midis dy qeverive për bashkëpunim në luftën kundër krimit, tregtisë ilegale dhe abuzimit të narkotikëve dhe substancave psikoaktive, terrorizmit dhe akteve të tjera të rënda kriminale.
Turizmi
parapamje|Kryeministri izraelit [[Benxhamin Netanjahu dhe presidenti serb Aleksandar Vuçiç në Paradën e Ditës së Fitores në Moskë më 2018.]] Që nga heqja e kufizimeve të vizave midis dy vendeve në shtator 2009, shteti i Izraelit ka promovuar turizmin serb në Izrael përmes ambasadës izraelite në Beograd. Këto përpjekje përfshijnë reklama vjetore në tabela dhe autobusë publikë në Beograd që paraqesin Izraelin si një destinacion vere deti dhe dielli nën titullin "Осети Израел / Oseti Izrael" ("Ndjeheni Izraelin"). Në vitin 2011 ambasada izraelite filloi një fushatë turistike të titulluar "Ја волим Тел Авив / Ja volim Tel Aviv" ("Unë e dua Tel-Avivin"), e cila përfshinte ndërtimin e një "plazhi" në Novi Sad që synonte të simulonte një plazh tipik në qyteti izraelit i Tel-Aviv dhe të përdoret si një vend për partitë dhe aktivitetet e ndryshme që promovojnë turizmin në Izrael. Sipas Zyrës Qendrore të Statistikave izraelit, gjatë vitit 2011 4,700 serbë vizituan Izraelin si turistë, krahasuar me 3,000 në vitin 2010 dhe 1,400 në virin 2009. Në vitin 2016 15,129 turistë izraelitë vizituan Serbinë.
Ofiçina e automjeteve në Shkodër
Ofiçina e automjeteve në Shkodër
Ndërmarrje për riparimin dhe prodhimin e mjeteve të transportit automobilistik, ndërmarrje "Hero i Punës Socialistes". U krijua në prill 1962, si Ndërmarrje Shtetërore e Riparimit të Automjeteve të Komunikacionit. (NSHRAK), më 1975 mori emrin e sotëm. Baza e saj ka qenë ofiçina e vogël e Parkut automobilistik të Shkodrës që kryente riparimet e mesme dhe themelore të automjeteve. Duke ruajtur traditat për prodhimin e karrocerive të autobusëve me skelet prej druri, u mor edhe me riparimin e karrocerive të autobusëve, veturave dhe kabinave të automjeteve. Më 1967 u prodhua karroceria e parë për rimorkio autobusi me skelet metalik dhe më vonë u prodhuan karroceri autobusi dhe autobusi artikular, kabina automjetesh e traktorësh, karroceri të autofrigoriferëve etj. Në dhjetor 1982 u prodhua vagoni i parë hekurudhor për udhëtarë.
Achraf Hakimi
Achraf Hakimi Mouh ( Arabisht: [أشرف حكيمي موح]; lindur më 4 nëntor 1998) është një futbollist profesionist marokien i cili luan si mbrojtës për klubin francez Paris Saint-Germain dhe kombëtaren marokiene. Përveç rolit të mbrojtësit të djathtë, ai mund të luajë si dhe anësor i avancuar në krahun e majtë.
Jeta e hershme
Hakimi lindi në Madrid të Spanjës nga prindër marokien. Ai u bashkua me akademinë e Real Madridit në vitin 2006 në moshën tetë vjeç nga CD Colonia Ofigevi.
Real Madrid
Pasi kaloi nivelet e moshave në La Fábrica, Hakimi u promovua te ekipi i rezervave në qershor 2016. Pak pas kësaj, ai u thirr në ekipin e parë për turin e tyre para-sezonal në Shtetet e Bashkuara.
Hakimi bëri debutimin e tij me Los Blancos në ndeshjen e parë turnamentit veror International Champions Cup 2016, ku Reali u mposht 3–1 nga Paris Saint-Germain. Ai më pas u rikthye te ekipi B, duke bërë debutimin e tij zyrtar më 20 gusht 2016 në fitoren 3–2 në shtëpi ndaj Real Sociedad B në Segunda División B, duke e nisur ndeshjen si titullar.
Më 19 gusht 2017, Hakimi u rikthye në ekipin e parë si një rezervë e Dani Carvajal dhe Nacho, duke marrë fanellën me numrin 19. Ai debutoi zyrtarisht më 1 tetor, duke luajtur si titullar në fitoren 2–0 ndaj RCD Espanyol në La Liga. Goli i tij i parë në La Liga erdhi më 9 dhjetor 2017 në fitoren 5–0 kundër Seviljes. Në Ligën e Kampioneve të sezonit 2017–18, Hakimi luajti dy ndeshje me Real Madridin që fitoi titullin e tretë rresht dhe të 13tin gjithsej. Edhe pse nuk ishte pjesë e ekipit në ndeshjen finale, ai sërisht mori medalen e fituesit dhe u bë marokieni i parë që fiton këtë kompeticion.
Huazimi te Borussia Dortmund
Më 11 korrik 2018, Borussia Dortmund njoftoi transferimin e Hakimit në një huazim dy-vjeçar. Ai shënoi golin e parë me klubin e ri më 27 shtator në fitoren madhore 7–0 kundër 1. FC Nürnberg në Bundesligë. Më 24 tetor, në debutimin e tij në Ligën e Kampioneve me ekipin, Hakimi prodhoi tre asiste për herë të në karrierë në një fitore 4–0 kundër spanjollëve të Atlético Madrid.
Më 2 tetor 2019, Hakimi shënoi dy golat e tij të parë në Ligën e Kampioneve në ndeshjen e fazës së grupeve kundër Slavia Prague. Ai shënoi edhe dy gola të tjerë në fitoren me përmbysje 3–2 ndaj Interit në Westfalenstadion.
Më 31 maj 2020, Hakimi shënoi në fitoren 6–1 të Dortmundit kundër SC Paderborn. Pasi shënoi golin, ai hoqi fanellën e tij për të zbuluar me bluze me shkrimin "Justice for George Floyd" (Drejtësi për George Floyd), një person me ngjyrë që u vra nga policia një javë më parë. Shoku i tij, Jadon Sancho, shpalosi të njëjtin mesazh pasi shënoi gjithashtu.
Internazionale
Më 2 korrik 2020, Inter njoftoi transferimin e Hakimit në një kontratë pesë-vjeçare, duke paguar një shifër të raportuar prej 40 milion €. Ai bëri debutimin e tij zyrtar më 26 shtator në ndeshjen hapëse të Interit në Serie A kundër Fiorentinës; ai u aktivizua si zëvëndësues në pjesën e dytë dhe asistoi golin e Lukakut, me Interin që fitoi 4–3 në San Siro. Katër ditë më pas, në ndeshjen e tij të parë si titullar, Hakimi asistoi një tjetër gol të Lukakut vetëm 28 sekonda pas fillimit të ndeshjes si dhe shënoi golin e parë me klubin e ri në fund të pjesës së parë, me Interin që regjistroi një fitore 5–2 kundër Beneventos në Stadio Ciro Vigorito.
Karriera ndërkombëtare
parapamje|Hakimi (djathtas) duke luajtur me Marokun në FIFA Kupën e Botës 2018.
Të rinjtë
Pasi luajti me ekipet nën-17 dhe nën-20, Hakimi bëri debutimin e tij me kombëtaren nën-23 më 5 qershor 2016 në fitoren 1–0 në miqësoren ndaj Kamerunit.
Ekipi i parë
Hakimi bëri debutimin e tij me kombëtaren e parë më 11 tetor 2016, duke u aktivizuar si zëvëndësues në vend të Fouad Chafik në fitoren 4–0 kundër Kanadasë. Goli i tij i parë erdhi më 1 shtator 2017 në fitoren tenistike 6–0 kundër Malit.
Në maj 2018, ai ishte pjesë e listës paraprake të Marokut për FIFA Kupën e Botës 2018 në Rusi, kurse më 4 qershor ishte pjesë e listës përfundimtare me 23 lojtarë.
Stili i lojës
Gjatë kohës së tij te Dortmundi, Hakimi u përshkrua si një mbrojtës i shpejtë, dinamik dhe i fortë i cili ishte taktikisht dhe teknikisht i aftë të jepte topa të gjatë të saktë nga mbrojtja. Përveç këtij pozicioni, Hakimi mund të luajë edhe si anësor.
Jeta personale
Hakimi është i martuar me aktoren spanjolle Hiba Abouk; ajo është me origjinë tuniziane dhe libiane. Fëmia i tyre i parë, një djal, lindi në vitin 2020.
Arkipelagu japonez
parapamje|300px|Harta e Japonisë Arkipelagu japonez (日本列島, Nihon Rettō) është një grup prej 6,852 ishujsh që formojnë vendin e Japonisë. Shtrihet mbi 3,000 km nga Deti i Okotskut në jugperëndim deri në Detin Filipine në jug përgjatë bregdetit verilindor të kontinentit Euroazia. Përbëhet nga ishuj nga Harku Ishulli Sakhalin, Harku Verilindor i Japonisë deri tek Ishujt Ryukyu dhe Ishujt Nanpō. Japonia është vendi më i madh ishullor në Azinë Lindore dhe shteti ishullor i 4-të më i madh në botë me 377.975.24 km2. Ka zonën ekskluzive ekonomike të 8-të më madh prej 4,470,000 km2.
Termi “ishull kryesor” u përdor në fund të Luftës së Dytë Botërore për të përcaktuar zonën e Japonisë në të cilën do të kufizohej sovraniteti i saj dhe rregulli kushtetues i Perandorit. Termi përdoret zakonisht sot për të dalluar arkipelagun nga kolonitë e Japonisë dhe territoret e tjera në gjysmën e parë të shekullit të 20-të.
Ishulli Sakhalin i përket Rusisë që nga viti 1946, edhe pse gjeografikisht është pjesë e arkipelagut japonez.
Gjeografia
Arkipelagu përbëhet nga 6,852 ishuj, nga të cilat 430 janë të banuara. Pesë ishujt kryesorë, nga veriu në jug, janë Hokaido, Honshū, Shikoku, Kyūshū dhe Okinava. Honshū është më i madhi dhe referohet si kontinent japonez.
Topografia aktuale e arkipelagut japonez është:
Pandemia e COVID-19 në Pakistan
Pandemia e COVID-19 në Pakistan është pjesë e pandemisë së vazhdueshme të sëmundjes koronavirus 2019 (COVID-19) e shkaktuar nga sindromi i rëndë akut i frymëmarrjes koronavirus 2 (SARS-CoV-2). Virusi u konfirmua se kishte arritur në Pakistan më 26 shkurt 2020, kur u regjistruan dy raste (një student në Karaçi që sapo ishte kthyer nga Irani dhe një person tjetër në Territorin e Kryeqytetit Islamabad). Më 18 mars, rastet ishin regjistruar në të katër provincat, dy territoret autonome, dhe Territorin e Kryeqytetit Islamabad dhe deri më 17 qershor, secili rreth në Pakistan kishte regjistruar të paktën një rast të konfirmuar me COVID-19.
Dettingen an der Erms
Dettingen an der Erms (Dettingen në lumin Erms) është një qytezë në rajonin Reutlingen në Baden-Vyrtemberg në Gjermani. Qyteza ndodhet rreth dymbëdhjetë kilometra në verilindje të Reutlingen në Baden-Vyrtemberg ose rreth 46 kilometra nga Shtutgarti. Komuna i përket rajonit metropolitan të Shtutgartit.
Vendndodhja gjeografike
Rajoni është i vendosur në Luginën e sipërme të Erms midis qyteteve të Bad Urach dhe Metzingen në këmbët e Suabisë Alb qendrore. Qyteti është në një lartësi prej 372 m mbi nivelin e detit. Qytetet dhe qytezat e mëposhtme në kufi me komunën e Dettingen, ato renditen në drejtim të orës, duke filluar nga veriu 1) Neuffen, 2) Hülben, 3) Bad Urach, 4) St. Johann dhe 5) Metzingen.
Feja
Pas Luftës së Dytë Botërore komuniteti katolik romak u rrit. Përveç kësaj, Kisha e Re Apostolike përfaqësohet në qytet.
Në Dettingen Vëllazëria Ungjillore Kecharismai eV, operon dy biznese kopshtesh dhe një shtëpi pensioni. majtas|parapamje| Bashkia e qytetit
Kryetari i Bashkisë / Bürgermeister
Në mars 2010 Michael Hillert u zgjodh me 60.37% të votave në votimin e parë me një pjesëmarrje të votuesve prej 57.4%. Ishte mandati i dytë i Herr Hillert si kryebashkiak.
Stema ose Mburoja
Mburoja e kuqe e qytetit përmban 1) grepin e dyfishtë të artë dhe 2) pjesën e sipërme majtas dhe djathtas poshtë secila përfshin një yll të artë me gjashtë cepa. Grepi i dyfishtë quhet në gjuhën e zakonshme si Wolfsangel. Wolfsangel ("grep ujku") është një term gjerman për akuza të caktuara heraldike. Ajo përfaqëson një grep të stilizuar ujku, një pajisje gjermane për gjueti ujku. Një grep ujku përdoret në të njëjtën mënyrë si një grep peshkimi: ai është i bashkangjitur në një zinxhir, i cili është i ankoruar në një pemë ose në një objekt të ngjashëm të fortë, dhe një karrem vihet në grep. Kur ujku ha karremin, ai gëlltitë grepin. Zinxhiri parandalon ujkun që të shpëtojë, dhe ai mund të vritet sipas dëshirës.
Muzika
Ka katër shoqëri muzikore në Dettingen në Erms:
Muzetë
Qyteti përmban një Muze të Qytetit të Vendlindjes (Heimatmuseum) që përmban një kovaç me një farkë historike, një furrë buke dhe shtëpi/fermë historike.
Ka dy njerëz të famshëm nga qyteti, Wilhelm Zimmerman dhe Johann Ludwig Fricker.
Shtëpia Johann Ludwig përfshin memoriale për të dy burrat. Wilhelm-Zimmermann-Gedenkstätte Johann-Ludwig-Fricker-Haus.
Vue.js
Vue.js (zakonisht i referuar si Vue ; shqiptohet /v j uː /, si "pamja" ) është një kornizë JavaScript modeli - pamje – pamje modeli me burim të hapur për ndërtimin e ndërfaqeve të përdoruesve dhe aplikacioneve me një faqe. Kjo kornize(framework) është krijuar nga Evan You, dhe mirëmbahet nga ai dhe pjesa tjetër e anëtarëve kryesorë të ekipit, që vijnë nga kompani të ndryshme si Netlify dhe Netguru.
Historia
Vue u krijua nga Evan You pasi punoi për Google duke përdorur AngularJS në një numër projektesh. Ai më vonë përmblodhi procesin e tij të mendimit: "E kuptova, po sikur të mund të nxirrja pjesën që më pëlqente vërtet për Angular dhe të ndërtoja diçka vërtet të lehtë". Kodi i parë i kodit burimor i angazhuar në projekt ishte në korrik të 2013-tës, dhe Vue u lëshua për herë të parë shkurtin pasardhës, në 2014.
Referime
Ky artikull përfshin tekst nga një vepër me përmbajtje falas. I licensuar sipas deklaratës / lejes së licencës së licencës MIT në Wikimedia Commons. Teksti është marrë nga Udhëzuesi Vue.js, Vue.js,Ky artikull përfshin tekst nga një vepër me përmbajtje falas. I licensuar sipas deklaratës / lejes së licencës së licencës MIT në Wikimedia Commons. Teksti është marrë nga Udhëzuesi Vue.js, Vue.js.
SYTË
SYTË është grup muzikor me bazë në Nju Jork, Shtete të Bashkuara të Amerikës.
Biografia
SYTË u formua në Prishtinë, Kosovë në vitin 2018 nga vokalistja Nita Kaja dhe producenti Drin Tashi. Dyshja shumë shpejt u zgjerua në një grup me katër anëtar kur Fatlind Ferati dhe Granit Havolli u bashkuan me grupin. Publikimi i tyre i parë është EP-ja, e cila doli më 12 korrik 2018.
Në 2018, ata performuan në festivalin Sunny Hill Festival, dhe në 2019 në festivalin Pop-Kultur Berlin Festival.
Në gusht, 2019 ata kanë publikuar single-in e tyre "Feel It All" dhe në mars, 2020 single-in e tyre "Tail Light", duke njoftuar publikimin e albumit të tyre "Divine Computer".
Kënga "The End" u rendit në tabelën muzikore shqiptare "Top Awards" në janar 2021.
Në prill 2021, ata bashkëpunuan me artisten nga Londra Qendresa, për të publikuar këngën e tyre dhe videoklipin "Up in the Air".
Në vitin 2022 ata publikuan dy këngë. Këngën "Where Did The Love Go" në mars, dhe këngën "Sirena" në shtator.
Dita botërore e turizmit
Sot shënohet në këtë datë dita botërore e turizimit.Turizmi është praktika, veprimi i marrë nga ata që udhëtojnë apo vizitojnë vende me qëllim zbavitjeje, njohurie dhe mësimi; sipas definicionit te Organizatës Botërore të Turizmit (World Tourism Organization, një nga departamentet e Kombeve te Bashkuara), turist quhet gjithkush që udhëton në vende të ndryshme nga ai në të cilin ka rezidencën aktuale, jashtë ambientit të përditshëm personal, për një periudhë prej minimumi një nate por jo më gjatë se sa një vit dhe qëllimi i tij i zakonshëm të mos jetë asnjë lloj veprimtarie nga e cila të përfitojë ekonomikisht. Në këtë term përfshihen të gjithë ata që udhëtojnë për: dëfrim, pushim dhe çlodhje; për të vizituar miq dhe të afërm; për motive pune dhe profesionale, për motive shëndeti, besimi/pelegrinazhi dhe tjetër. Llojet e turizmit: Turizmi bregdetar Turizmi kulturor Eko turizmi Turizmi elit Turizmi masiv Turizmi rural Turizmi nautik Turizmi kongresial Turizmi shëndetësor Turizmi fetar Turizmi seksual Turizmi i Zi (Dark Tourism) Turizmi dimëror Turizmi rinor Turizmi drilonor Meqë Evropa ka formen e nje gadishulli te madh, është e hapur nga Oqeani Atlantik, Deti Mesdhe, Oqeani i Ngrirë i Veriut dhe Ultësira Sibriane, pjesët e saj rrahen nga masat ajrore te lagështa të Alantikut, të ngrohta te Mesdheut dhe te ftohta nga pjesa kontinentale e BSHP-së. Turizmi eshte veprimtari ekonomike ,tretsore qe lidh prodhimtarin me konsumun
Egzona
Hilmi İbar
parapamje| Hilmi Ibar (2011) Hilmi İbar (serbisht: Хилми Ибар) (lindur më 31 korrik 1947 në Gjilan, RSF Jugosllavia) është Profesor i Kimisë, ish-dekan i Fakultetit pedagogjik dhe ish-kryesues i Zyrës Ndërkombëtare në Universitetin e Trakisë në Edirne. Ai është gjithashtu nënpresident i Rrjetit të Universiteteve të Ballkanit.
Biografia
Hilmi Ibar mori BSi në Kimi në Universitetin e Prishtinës më 1970, MSi dhe Doktoraturë pas arsimit në Universitetin Aston dhe Universitetin e Misurit – Kansas City në Universitetin e Zagrebit 1978 dhe 1984. Ai ishte Ligjërues (1974) dhe Profesor i Asociuar (1980) në Kimi në Universitetin e Prishtinës. Që nga viti 1996 ai është Profesor për Kimi në Universitetin Trakya Edirne dhe Dekan i Fakultetit të Shkencës Pedagogjike 2005-2012. Hilmi Ibar është gjithashtu i angazhuar në projekte të ndryshme ndërkombëtare të arsimit. Ibar është këshilltar ndërkombëtar i Recep Gürkan, Kryetari i Bashkisë së Edirnesë, që nga 2014 dhe Rektori Erhan Tabakoglu që nga zgjedhja e tij 2016.
Ishujt Ryukyu
Ishujt Ryukyu (琉球諸島, Ryūkyū-shotō), gjithashtu i njohur si Ishujt Nansei (南西諸島, Nansei-shotō, fjalë për fjalë "Ishujt Jugperëndimore") janë një zinxhir ishujsh japonezë që shtrihen në jugperëndim nga Kyūshū në Tajvan: Ōsumi, Tokara, Amami, Okinawa, dhe Sakishima (të ndarë më tej në Ishujt Miyako dhe Yaeyama), me Yonaguni më perëndimin. Më të mëdhenjtë janë kryesisht ishuj të lartë dhe më të vegjël kryesisht koral. Më i madhi është Ishulli Okinawa.
Klima e ishujve varion nga klima e lagësht subtropikale në veri deri te klima tropikale e pyjeve të shiut në jug. Reshjet janë shumë të larta dhe ndikohen nga sezoni i shirave dhe tajfunet. Me përjashtim të Ishujve Daitō, zinxhiri ishullor ka dy kufij të mëdhenj gjeologjikë, ngushticën Tokara (midis ishujve Tokara dhe Amami) dhe hendekun Kerama (midis ishujve Okinawa dhe Miyako). Ishujt përtej ngushticës Tokara karakterizohen nga shkëmbinjtë e tyre korale.
Ishujt Ōsumi dhe Tokara, pjesa më veriore e ishujve, bien nën sferën kulturore të rajonit Kyushu të Japonisë; njerëzit janë etnikisht japonezë dhe flasin një variacion të dialektit Kagoshima të japonishtes. Ishujt Amami, Okinawa, Miyako dhe Yaeyama kanë një popullsi vendase të quajtur kolektivisht populli Ryukyuan, emëruar për ish-Mbretërinë Ryukyu që i sundonte ata. Gjuhët e larmishme Ryukyuan fliten tradicionalisht në këto ishuj, dhe ishujt kryesorë kanë gjuhët e tyre të veçanta. Në kohët moderne, gjuha japoneze është gjuha kryesore e ishujve, me dialektin Okinavan që mbizotëron. Ishujt Daitō periferikë ishin të pabanuar deri në periudhën Meiji, kur zhvillimi i tyre filloi kryesisht nga njerëz nga Ishujt Izu në jug të Tokios, me njerëzit atje që flisnin gjuhën Hachijō.
Nga ana administrative, ishujt ndahen në Prefekturën Kagoshima (posaçërisht ishujt e administruar nga distrikti Kagoshima, Nënprefektura / Distrikti Kumage dhe Nënprefektura / Distrikti Ōshima) në veri dhe Prefekturën Okinawa në jug, me ndarjen midis Ishujve Amami dhe Okinawa, me ishujt Daitō pjesë e Prefekturës së Okinawa. Ishujt veriorë (Kagoshima) quhen kolektivisht Ishujt Satsunan, ndërsa pjesa jugore e zinxhirit (Prefektura e Okinawa) quhen Ishujt Ryukyu.
Studio Ghibli
Studio Ghibli Inc. (Japonisht: 株式会社 ス タ ジ オ ジ ブ ブ リ, Hepburn: Kabushiki-gaisha Sutajio Jiburi) është një studio japoneze e filmave të animuar me seli në Koganei, Tokio. Studio është e njohur më së miri për filmat e saj të animuar, dhe gjithashtu ka prodhuar disa filma të shkurtër, reklama televizive dhe një film televiziv. Ajo u themelua më 15 qershor 1985 nga regjisorët Hayao Miyazaki dhe Isao Takahata dhe producenti Toshio Suzuki, pas suksesit të filmit animuar të Topcraft, Nausicaä e fushes se eres (1984). Studio Ghibli ka bashkëpunuar gjithashtu me studiot e video lojërave në zhvillimin vizual të disa video lojërave.
Historia
E themeluar më 15 qershor 1985, studioja drejtohej nga regjisorët Hayao Miyazaki dhe Isao Takahata dhe producenti Toshio Suzuki. Para formimit të studios, Miyazaki dhe Takahata kishin pasur tashmë karriera të gjata në animacionin e filmit dhe televizionit japonez dhe kishin punuar së bashku në Aventurën e Madhe të Horus, Princi i Diellit në 1968 dhe Panda! Shko, Panda! filma në 1972 dhe 1973, dhe në 1978, Suzuki u bë redaktor në revistën manga Animage të Tokuma Shoten, ku filmi i parë që zgjodhi ishte Horus. Një vit pas thirrjes së tij telefonike me Takahata dhe takimit të tij të parë me Miyazaki, të dy për Horusin, ai bëri një telefonatë në lidhje me filmin e parë të Miyazaki të drejtuar ndonjëherë: Kalaja e Cagliostro. parapamje|Hayao MiyazakiStudioja u themelua pas suksesit të filmit 1984 Nausicaä of the Valley of the Wind, shkruar dhe drejtuar nga Miyazaki për Topcraft dhe shpërndarë nga Toei Company. Origjinat e filmit qëndrojnë në dy vëllimet e para të një mange të serializuar të shkruar nga Miyazaki për botim në Animage si një mënyrë për të gjeneruar interes në një version anime. Suzuki ishte pjesë e ekipit të produksionit në film dhe themeloi Studio Ghibli me Miyazaki, i cili gjithashtu ftoi Takahata të bashkohej me studion e re.
Muzeu Lok Virsa
Muzeu i Trashëgimisë (Urdu: لوک ورثہ عجائب گھر), i njohur gjithashtu si "Muzeu Lok Virsa", është një muze i administruar dhe menaxhuar nga "Lok Virsa" - Instituti Kombëtar i Trashëgimisë Popullore dhe Tradicionale. Një muze i historisë dhe kulturës në Islamabad, Pakistan, i vendosur në kodrat Shakarparian duke shfaqur kulturat e gjalla të Pakistanit. Muzeu u hap në 1974 dhe u bë një institut i pavarur në 2002 pas Urdhërit të Statusit Ligjor të Lok Virsa, 2002. Muzeu përbëhet nga disa ndërtesa, si dhe një muze në natyrë, i cili mund të akomodojë deri në 3000 vizitorë.
Muzeu Kombëtar i Etnologjisë në Pakistan
Muzeu Kombëtar i Etnologjisë në Pakistan (ose Muzeu i Trashëgimisë Popullore) u krijua fillimisht në 1982 si "Muzeu i Artit Popullor". Muzeu tregon shoqërinë multikulturore të Pakistanit duke shfaqur historinë dhe traditat e jetesës së grupeve të ndryshme etnike të Pakistanit nga të gjitha anët e vendit. Muzeu mbulon një sipërfaqe prej 20,000 metra katrorë dhe në vitin 2004 iu nënshtrua rinovimeve dhe u riemërua. Muzeu është i hapur nga ora 10:00 deri në 7:00 pasdite nga e diela deri të enjten dhe të shtunën. Të premten, muzeu mbyllet për një orë midis orës 13:00 deri në orën 2:00 pasdite. Muzeu është i mbyllur të hënën.
Muzeu tregon trashëgiminë kulturore të popullit pakistanez. Stili i jetesës në zona të ndryshme të Pakistanit është ekspozuar këtu në statuja, fotografi, qeramikë, muzikë dhe punë tekstili. Lok Virsa është muzeu kulturor më i mirë në Pakistan. Ajo paraqet vepra arti që ndihmojnë në ruajtjen e kulturës dhe zanateve të gjalla popullore dhe tradicionale të Pakistanit. Ndodhet pranë kodrave Shakarparian dhe ka një shfaqje të madhe të kostumeve të qëndisura, stoli, punime druri, punime metali, shtypje blloku, fildish dhe kockash. Fasadat tradicionale të arkitekturës që shfaqin aftësi të tilla si afresku, pasqyra dhe mermeri; Gjithashtu shfaqen gjurmët e pllakave, mozaikut dhe llaçeve. Ngjitur me Muzeun Lok Virsa, Biblioteka e Referencës së Trashëgimisë Lok Virsa është e pajisur mirë me të dhëna burimesh mbi etnografinë, antropologjinë, muzikën popullore, artin, historinë dhe zanatet. Librat mbi kulturën, trashëgiminë, kasetat audio dhe video të muzikës vokale dhe instrumentale popullore dhe klasike janë në dispozicion për shitje në qendrën e shitjeve të Lok Virsa.
Salla e Sufive dhe Shenjtërive
Në vitin 2013, një Sufi dhe Sallat e Shenjtë u krijua brenda Muzeut Kombëtar të Etnologjisë në Pakistan, i njohur gjerësisht si Muzeu i Trashëgimisë.
Në këtë sallë, ka fotografi të muzikantëve që qëndrojnë në këmbë duke kryer poezi duke kënduar poezi të shenjtorëve sufi si Lal Shahbaz Qalandar, Shah Abdul Latif Bhittai dhe Sachal Sarmast. Gjithashtu në ekran janë fotografitë e faltoreve të të dhënave Ganj Bakhsh, Shah Rukne Alam dhe Bahauddin Zakariya.
Lok Virsa gjithashtu ka botuar një seri librash për shenjtorët sufi si Bulleh Shah, Sulltan Bahu, Waris Shah dhe Mian Muhammad Bakhsh.
Muzeu i Monumenteve të Pakistanit
Muzeu i Monumenteve të Pakistanit u krijua në 2010 për të nderuar të gjithë ata që punuan dhe sakrifikuan gjithçka për Pavarësinë e Pakistanit. Muzeu përshkruan civilizimet antike, luftën për liri të Pakistanit, lindjen e Pakistanit dhe arritjet kryesore të vendit. Ai gjithashtu mundëson një bibliotekë referimi, arkiv audio-vizual, sallë konferencash së bashku me një auditor të kapacitetit gjashtëdhjetë e dy vendesh i njohur si Salla Panorama.
Biblioteka Lok Virsa
Biblioteka Lok Virsa (ose Biblioteka e Trashëgimisë) përbëhet nga mbi 32,000 libra, revista, dorëshkrime dhe raporte fushore që i përkasin folklorit, etnologjisë, antropologjisë kulturore, historisë së artit dhe artizanatit të Pakistanit, si dhe mbi 200 libra të botuar nga Lok Virsa. Biblioteka është e përkushtuar për t'i shërbyer studentëve, studiuesve dhe studiuesve në lidhje me punën e tyre kërkimore mbi trashëgiminë kulturore të Pakistanit, si dhe publikut të gjerë. Biblioteka ofron përfitime të vlefshme të paprekshme si një burim i identitetit kombëtar, rajonal dhe lokal. Dorëshkrime të shumta, raporte origjinale kërkimore, sondazhe në terren dhe monografi mbi kulturën pakistaneze janë të arritshme për publikun.
Qëndra e kërkimeve dhe publikimeve Virsa
Qëndra e kërkimeve dhe publikimeve Virsakryen sondazhe në terren veçanërisht në rajonet rurale për të regjistruar traditat gojore. Lok Virsa ka mandatin për të dokumentuar trashëgiminë tradicionale në nivel rajonal, rrethi dhe nën-rrethi. Meqenëse instituti aktualisht nuk ka degë në rajone të tjera, një rrjet shkrimtarësh, studiuesish, universitete, kolegje dhe shkolla është përfshirë për të kryer detyrën në nivelin rajonal. Në drejtim të këtij qëllimi, Lok Virsa komisionon projekte kërkimore dhe artikuj mbi aspekte të rëndësishme të kulturës sonë për studentë nga universitete dhe kolegje të ndryshme dhe gjithashtu financon studime të pavarura kërkimore. Kryen dhe komisionon kërkime në të gjitha nën fushat e trashëgimisë popullore dhe tradicionale siç janë këngët popullore, përrallat, lojërat dhe festimet. Ai boton libra në aspekte të ndryshme të folklorit dhe trashëgimisë kulturore pakistaneze që mbulojnë të gjitha provincat dhe rajonet e Pakistanit. Gjetjet më vonë përpilohen në raporte dhe më pas botohen në libra, të cilët më vonë shiten nga Lok Virsa dhe i disponon lirshëm në Bibliotekën Lok Virsa. Shumë nga këta janë libra kombëtar të fituar me çmime dhe një numër i tyre përshkruhen në nivelin pasuniversitar.
Virsa Media Center
Virsa Media Center ndërmerr regjistrime për t'u përqëndruar në muzikën tradicionale dhe trashëgiminë kulturore. Ai ka ndihmuar në redaktimin, përpilimin dhe prodhimin e një grupi prej pesëdhjetë e një dokumentari kulturor dhe tre mijë orësh regjistrimesh audio. Një studio profesionale e nivelit më të lartë është operative dhe po ashtu njësitë lëvizëse janë të pajisura mirë për të kapur / regjistruar ngjarje në çdo pjesë të vendit. Lok Virsa është një nga botuesit më të mëdhenj të muzikës dhe kulturës tradicionale. Kaseta audio dhe video, CD, VCD dhe DVD të prodhuara nga Lok Virsa janë në dispozicion në treg. Lok Virsa ka redaktuar, përmbushur dhe prodhuar një sërë 36 dokumentarë kulturorë dhe mbi 500 etiketime audio kaseta të trashëgimisë kulturore të kombit. Një studio profesionale video është krijuar nga qendra në Islamabad. Njësitë e lëvizshme të pajisura të qendrës mund të arrijnë çdo pjesë të vendit për të kapur një ngjarje. Qendra ofron dokumentarë dhe programe video profesionale për rrjetet televizive, universitetet dhe institucionet e tjera me qira, si dhe mbi bazën e shitjes. Ai gjithashtu tregton prodhimet e tij në CD dhe DVD për konsum në shtëpi.
Objectives
Ministri, Shafqat Mahmood, Ministria e Kulturës dhe Trashëgimisë Letrare.
Sekretari, Ministria e Kulturës dhe Trashëgimisë Letrare, Dr. Nadeem Shafiq Malik.
Drejtori Ekzekutiv, Për tu Zgjedhur.
Çdo 5 anëtarët e zgjedhur
Referime
"Lok Virsa establishes hall on sufis, shrines". Pakistan Today (newspaper). 18 February 2013. Retrieved 18 February 2018.
"History – Lok Virsa". lokvirsa.org.pk.
"Heritage Museum – Lok Virsa". Retrieved 30 March 2019.
"Heritage Museum – Lok Virsa". lokvirsa.org.pk.
"AROUND TOWN: Lok Virsa". Dawn (newspaper). 21 November 2008. Retrieved 19 February 2018.
"Heritage Library – Lok Virsa". lokvirsa.org.pk.
"Research and Publications – Lok Virsa".
"Media Center – Lok Virsa". lokvirsa.org.pk.
"Board of Governors – Lok Virsa". lokvirsa.org.pk.
Lidhje të jashtme
33.68333°N, 73.06667°W
Harry Potter dhe Urdhri i Feniksit (muzika)
Harry Potter dhe Urdhri i Feniksit: Original Motion Picture Soundtrack është kolona zanore e filmit të vitit 2007 me të njëjtin emër, bazuar në librin e J. K. Rowling. Nicholas Hooper kompozoi muzikën e filmit, pas John Williams, i cili kompozoi për tre filmat e parë dhe Patrick Doyle, i cili bëri të katërtin. Edhe pse i ri në seri, Hooper kishte punuar me regjisorin David Yates më parë. Albumi u publikua më 10 korrik 2007, një ditë para publikimit të filmit.
Zvicra në Festivalin Evropian të Këngës
Zvicra ka marrë pjesë në Festivalin Evropian të Këngës 60 herë që kur bëri debutimin e saj në konkursin e parë më, duke humbur vetëm katër konkurse, më 1995, 1999, 2001 dhe 2003. Zvicra e organizoi konkursin e parë më 1956 në Lugano dhe e fitoi atë. Zvicra e fitoi konkursin përsëri më 1988, me garën që u mbajt në Lozanë.
Lys Assia e fitoi konkursin e parë më 1956 me këngën "Refrain". Ajo u kthye në vendin e dytë më. Zvicra do të përfundonte e dyta me Esther Ofarim dhe Daniela Simmons  dhe e treta me Franca Di Rienzo  dhe Arlette Zola, para se ta fitonte garën për herë të dytë më  me Celine Dion dhe kënga "Ne partez pas sans moi". Annie Cotton ia dha vendit rezultatin e 15-të të pesë më të mirëve më, kur ajo u rendit e treta.
Mungesat
Zvicra kishte munguar në Eurovision katër herë që kur filloi pjesëmarrja e tyre në konkursin e parë. Këto mungesa, në 1995, 1999, 2001 dhe 2003 u shkaktuan nga rezultate të dobëta në garat e mëparshme që tërhoqën Zvicrën nga konkursi.
Garuesit
Zvicra ka katër gjuhë zyrtare, frëngjisht, gjermanisht, italisht dhe romanisht. Për dekada, kërkesat e këngës thoshin që kënga duhej të interpretohej në një gjuhë kombëtare, e cila i dha Zvicrës lirinë e veprimit pasi ato mund të performonin në ndonjë nga katër gjuhët. Nga 60 paraqitjet e tyre në konkurs, Zvicra ka dërguar 61 këngë, 23 prej të cilave ishin në frëngjisht, 12 në gjermanisht, 15 në anglisht, 10 në italisht dhe 1 në romanisht. Të dy këngët fituese të Zvicrës janë kënduar në frëngjisht.
Isabelle de Charrière
parapamje|319x319px| Isabelle de Charrière nga Maurice-Quentin de La Tour 1766, Musée d'Art et d'Histoire (Gjenevë). parapamje|334x334px| Belle de Zuylen nga Guillaume de Spinny 1759 Kalaja e Zuylen parapamje|260x260px| Kalaja e Zuylen me mur gjarpri. parapamje|312x312px| Isabelle de Charrière nga [[Jens Juel (1777) Musée d'Art et d'Histoire (Neuchâtel). ]] parapamje|260x260px| Le Pontet Colombier, Neuchâtel, [[Zvicra|Zvicër. ]] Isabelle de Charrière (20 tetor 1740 – 27 dhjetor 1805), e njohur si Belle van Zuylen në Holandë, Isabella Agneta Elisabeth van Tuyll van Serooskerken dhe [Madame] Isabelle de Charrière diku tjetër, ka qenë një shkrimtare holandeze dhe zvicerane e Iluminizmit që jetoi gjysmën e dytë të jetës së saj në Colombier, Neuchâtel. Tani ajo është e njohur më së shumti për letrat dhe romanet e saj, megjithëse shkroi gjithashtu pamflete, muzikë dhe drama. Ajo u interesua shumë për shoqërinë dhe politikën e moshës së saj dhe puna e saj rreth kohës së Revolucionit Francez konsiderohet se paraqet një interes të veçantë.
Jeta e hershme
Isabelle van Tuyll van Serooskerken është lindur në Zuylen Castle në Zuilen pranë Utrecht në Holandë, nga Diederik Jacob van Tuyll van Serooskerken (1707–1776) dhe Helena Jacoba de Vicq (1724–1768). Ajo ishte më e madhja nga shtatë fëmijët. Prindërit e saj u përshkruan nga autori skocez James Boswell, atëherë student ligji në Utrecht dhe një nga pretendentët e saj, si "një nga fisnikët më të lashtë në Shtatë Provincat" dhe "një zonjë e Amsterdamit, me një shumë të madhe parash." Në dimër ata jetonin në shtëpinë e tyre në qytetin e Utrechtit.
Në vitin 1750, Isabelle u dërgua në Gjenevë dhe udhëtoi nëpër Zvicër dhe Francë me guvernanten e saj frënge Jeanne-Louise Prevost, e cila ishte mësuesja e saj nga 1746-1753. Pasi kishte folur vetëm frëngjisht për një vit, asaj iu desh të mësonte përsëri holandishten kur të kthehej në shtëpi në Holandë. Sidoqoftë, frëngjishtja do të mbetej gjuha e saj e preferuar për pjesën tjetër të jetës së saj, gjë që ndihmon për të shpjeguar pse, për një kohë të gjatë, puna e saj nuk ishte aq e njohur në vendin e saj të lindjes sa mund të ishte ndryshe.