Epi_i_Gilgameshit
Historia
Burime të dallueshme ekzistojnë nga një periudhë kohore 2000-vjeçare. Poezitë më të hershme sumeriane tani konsiderohen përgjithësisht të jenë histori të dallueshme, në vend se pjesë të një epike të vetme. [6] Ato datojnë që nga Dinastia e Tretë e Ur (rreth 2100 pes). [7] Pllakat e Babilonisë së Vjetër (rreth 1800 pes), [6] janë pllakat më të hershme të mbijetuara për një Epos të vetëm të rrëfimit të Gilgameshit. [8] Pllakat e vjetra të Babilonisë së Vjetër dhe versioni i mëvonshëm Akadian janë burime të rëndësishme për përkthimet moderne, me tekstet e mëparshme kryesisht të përdorura për të mbushur boshllëqet (lacunae) në tekstet e mëvonshme. Megjithëse janë botuar disa versione të rishikuara bazuar në zbulime të reja, epika mbetet e paplotë. [9] Analiza e tekstit të Babilonisë së Vjetër është përdorur për të rindërtuar format e mundshme të hershme të eposit. [10] Versioni më i fundit Akkadian, i referuar gjithashtu si versioni standard babilonas, përbëhet nga dymbëdhjetë pllaka dhe u redaktua nga Sîn-lēqi-unwinni, [11] i cili mendohet të ketë jetuar diku midis 1300 pes dhe 1000 pes. [12]Rreth 15,000 fragmente të pllakave kuneiforme asiriane u zbuluan në Bibliotekën e Ashurbanipal në Nineveh nga Austen Henry Layard, ndihmësi i tij Hormuzd Rassam dhe W. K. Loftus në fillim të viteve 1850. [14] Në fund të dekadës vijuese, Muzeu Britanik punësoi George Smith për të studiuar këto; në 1872, Smith lexoi fragmente të përkthyera para Shoqërisë së Arkeologjisë Biblike, [15] dhe në 1875 dhe 1876 ai botoi përkthime më të plota, [16] e fundit e të cilave u botua si Llogaria Kaldease e Zanafillës. [14] Karakteri qendror i Gilgamesh fillimisht u prezantua në botë si "Izdubar", përpara se logografitë kuneiforme në emrin e tij të shqiptoheshin me saktësi. [14] Në 1891, Paul Haupt mblodhi tekstin kuneiform dhe nëntë vjet më vonë, Peter Jensen dha një botim gjithëpërfshirës; R. Campbell Thompson azhurnoi të dyja punimet e tyre në 1930. Gjatë dy dekadave të ardhshme, Samuel Noah Kramer mblodhi poezitë Sumeriane. [16] Përkthimi i parë i drejtpërdrejtë arabisht nga pllakat origjinale u botua në vitet 1960 nga arkeologu irakian Taha Baqir. [Nevojitet citimi]Në vitin 1998, Asirologu Amerikan Theodore Kwasman zbuloi një pjesë që besohet se përmbante linjat e para të epikës në magazinën e Muzeut Britanik, fragment, i gjetur në 1878 dhe i datuar midis 600 para Krishtit dhe 100 para Krishtit, kishte mbetur i pashqyrtuar nga ekspertët më shumë se një shekull që nga rimëkëmbja e tij. [17] Fragmenti lexonte "Ai që pa të gjithë, kush ishte themeli i tokës, i cili dinte (gjithçka), ishte i mençur në të gjitha çështjet: Gilgamesh". [18] Zbulimi i objekteve (rreth 2600 para Krishtit) lidhur me Enmebaragesi të Kishit, i përmendur në legjenda si babai i një prej kundërshtarëve të Gilgameshit, i ka dhënë hua besueshmërisë ekzistencës historike të Gilgameshit. Përkthimi përfundimtar modern është një vepër kritike me dy vëllime nga Andrew George, botuar nga Oxford University Press në 2003. Një përmbledhje libri nga studiuesi i Kembrixhit, Eleanor Robson, pohon se George është vepra më e rëndësishme kritike për Gilgamesh në 70 vitet e fundit. [20 ] Xhorxh diskuton gjendjen e materialit të mbijetuar dhe siguron një përshkrim tablet-nga-tabletë, me një gjuhë të dyfishtë përkthim krah për krah. Në 2004, Stephen Mitchell dha një version të diskutueshëm që merr shumë liri me tekstin dhe përfshin aludime dhe komente të modernizuara në lidhje me Luftën në Irak të 2003. [21] [22]19]