cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dhelpra korsake
Ekologjia dhe sjellja
Dhelprat korsake strehohen në harqe nga moti i ashpër dhe grabitqarët më të mëdhenj. Megjithëse mund të gërmojnë gërvishtjet e tyre, këto janë përgjithësisht të cekëta, dhe shpesh marrin përsipër zhurmat e kafshëve të tjera, të tilla si marmotat, ketrat e tokës ose vjedullat. Dhjetra mund të kenë disa hyrje, por zakonisht janë më të thellë se 1 metër (3 ft 3 in). Bredhimi ndahet në mes të paketave sociale, me disa dendura dhe vrimat lidhëse.
Dhelprat korsake janë alpinistë të shkëlqyeshëm, por janë vrapues mjaft të ngadaltë dhe mund të kapen lehtësisht nga një qen. Ndërsa raportohet të jenë në natyrë natë, në robëri ato janë shumë aktive gjatë ditës. Kjo mund të shpjegohet duke rritur shqetësimet njerëzore, duke i bërë ata të bëhen aktivë natën për të shmangur njerëzit.
Riprohimi
Sezoni i çiftëzimit fillon në janar dhe përfundon në Mars. Meshkujt fillimisht luftojnë për qasje tek femrat, por përfundimisht do të krijojnë një lidhje monogame dhe do të ndihmojnë në rritjen e të rinjve të tyre. Nëna fillimisht krijon një tufë lindjeje, e cila nganjëherë ndahet me femra të tjera shtatzëna, por e zhvendos të riun në burruse të reja disa herë pasi të lindin.
Në mënyrë tipike, dy deri në gjashtë të rinj lindin pas një periudhe gjesti nga 52 deri në 60 ditë, megjithëse janë raportuar raste të dhjetë kompleteve që lindin në një pjellë të vetme. Këlysht e porsalindura peshojnë rreth 60 g (2.1 oz), dhe kanë gëzof të lehta kafe që bëhen të verdhë ndërsa plaken. Ata kanë lindur të verbër dhe hapin sytë në moshën rreth dy javë; ata fillojnë të hanë mish në katër javë, dhe dalin nga gropa menjëherë pas. Dhelprat korsake arrijnë pjekurinë seksuale brenda 9 deri në 10 muaj dhe riprodhohen në vitin e dytë të jetës. Ata jetojnë deri në 9 vjet në natyrë.
Evolucioni
Dhelpra korsake është një specie brenda një klade holarktik  të dhelprave që po ashtu përfshin edhe dhelprën e kuqe, e dhelprën e shpejtë dhe dhelprën arktike , të cilat ajo i ngjan. Sidoqoftë, speciet më të afërta të lidhura me dhelprën korsake është ndoshta dhelpra e rërës Tibetiane. Paraardhësi i menjëhershëm i dhelpër korsake besohet të jetë specia e zhdukur Vulpes praecorsac, e cila jetonte në Evropën qendrore gjatë Pleistocenit të hershëm. Fosilet e dhelprave korsake datojnë që nga mesi i Pleistocenit, dhe tregojnë speciet që dikur arrinin deri në perëndim sa Zvicra, dhe deri në jug sa Krimea.
Kërcënimet
Kërcënimi më i madh që paraqet dhelpra korsake është gjuetia. Ata janë vrapues të ngadaltë dhe kapen lehtësisht nga gjuetarët, dhe popullsia e tyre është zvogëluar në zonat ku ata janë gjuajtur shumë për leshin e tyre. Në fund të shekullit të 19-të, deri në 10,000 dhelpra u vranë çdo vit për tregtinë e gëzofit. Popullata e përgjithshme mbetet e shëndetshme, megjithatë, pasi dhelpra korsake ka provuar të jetë në gjendje t'i rezistojë presioneve të mëdha të gjuetisë, dhe habitatet e tyre mbeten të paprekura për shkak të dendësisë së ulët të popullsisë njerëzore në rangun e saj. Kërcënimi tjetër i tyre kryesor është katastrofat natyrore, të cilat mund të bëjnë që numri i dhelprave të bjerë 90% në disa zona, por popullsia shpesh rikuperohet shpejt. Që nga viti 2008, dhelpra korsake është renditur si shqetësimi më i vogël në Listën e Kuqe të IUCN.
Me dëshmorin Selman Lajçi nëpër Sanxhak
Me dëshmorin Selman Lajçi nëpër Sanxhak, libër me autor Xhavat Hasani, Botuar në Prishtinë nga Instituti Albanologjik i Prishtinës, në vitin 2015, faqet e librit 277, ISBN 978-9951-24-009-3
Sllamniku
Sllamnik (serbisht: Славник/Slavnik) është fshat në komunën e Bojnikut, Serbi.
Bailleau-l'Évêque
Bailleau-l'Évêque është një komunë në Francë. Bailleau-l'Évêque bën pjesë në departamentin Eure-et-Loir të rajonit Qendra-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 1153 banorë dhe sipërfaqe 19.68 km².
Anna Stecksén
Anna Magdalena Stecksén (27 Maj, 1870–15 tetor, 1904) ishte një shkencëtare, mjeke dhe patologe suedeze.
Arzana
Arzana (Àrthana) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 162.49 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 672 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.433 banorë.
Artalens-Souin
Artalens-Souin është një komunë në Francë. Artalens-Souin bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 103 banorë dhe sipërfaqe 3.9 km².
Përshëndetja zogiste
Përshëndetja zogiste është përshëndetje ushtarake e Shqipërisë. Përshëndetja është një gjest me anë të së cilit dora e djathtë është vendosur mbi zemrën, me pëllëmbën përballë poshtë.
Përshëndetja ende përdoret nga mbështetësit modern e Mbretit Zogu, monarkistëve shqiptarë dhe nacionalistëve shqiptarë të Balli Kombëtar. Nën qeverinë komuniste të pas luftës të Enver Hoxhës, përshëndetja zogiste ishte përdorur nga disidentët si një deklaratë kundër regjimit.
Panairi i Novi Sadit
Panairi i Novi Sadit është një kompani e menaxhimit të ngjarjeve me vendndodhje në Novi Sad, Vojvodina, e cila organizon një nga panairet më të mëdha bujqësore në Evropën Juglindore. Duke u zhvilluar çdo maj në Novi Sad, ai është gjithashtu një nga panairet më të mëdha bujqësore në Evropë, me rreth 600,000 vizitorë që e ndjekin ngjarjen. Panairi i Novi Sadit organizon gjithashtu shfaqje të tjera, p.sh. teknologji dhe financa, si dhe kongrese dhe ekspozita, të cilat sjellin gjithsej rreth një milion vizitorë në qytet çdo vit.
Përshëndetja zogiste
Historia
Përshëndetja zogiste së pari u përdorë nga forcat personale policore të Zogut dhe më vonë u adoptua nga Ushtria Mbretërore Shqiptare.
Panairi i Novi Sadit
Veçoritë
djathtas|parapamje| Panairi i brendshëm i Novi Sadit djathtas|parapamje| Panairi i Novi Sadit gjatë natës Panairi i Novi Sadit zotëron një hapësirë të madhe ekspozite, madhësia e sipërfaqes totale është 300,000 m² (240,000 m² jashtë dhe 60,000 m² brenda). Kompania ka gjithashtu një ndërtesë të sapondërtuar të kongresit, të quajtur "Master Centre", e cila ka një sipërfaqe prej 2700 m².
Përshëndetja zogiste
Historia
Leo Freundlich, kur përballet me përshëndetjen naziste "Heil Hitler", do të përgjigjej sarkazëm me një përshëndetje "Heil Zogu". Konfuzioni që kjo krijoi midis diplomatëve gjermanë, që besonin se ishte një përshëndetje standarde shqiptare, e kënaqte shumë atë.
Panairi i Novi Sadit
Veçoritë
Panairi i Novi Sad është anëtar i Shoqatës Globale të Industrisë së Ekspozitave, Shoqatës Ndërkombëtare të Kongreseve dhe Konventave, Shoqatës së Ekspozitave të Evropës Juglindore, Rrjetit të Qendrave të Biznesit në mbarë botën, dhe Evropës Qendrore Aleanca e Drejtë.
Historia
Qyteti i Novi Sadit ishte historikisht një vend i njohur për tregtarët. Në shekullin e 19-të, ai u bë shpejt një pikë e rëndësishme tregtare, për shkak të vendndodhjes së saj në lumin Danub dhe në kufirin natyror midis rajoneve Bačka dhe Syrmia. Novi Sadi ndodhet gjithashtu në Vojvodinë, Serbi, e cila në atë kohë ishte rajoni më i zhvilluar bujqësor në Mbretërinë e atëhershme të Jugosllavisë. Prandaj, ajo u bë shtëpia e shfaqjes së parë bujqësore të vendit në 1923, duke u bërë ndërkombëtare më vonë në 1930.
Në vitin 1958, Panairi i Novi Sadit u bë anëtar i një organizate ndërkombëtare të panairit dhe gjithashtu fitoi një reputacion si ekspozita më e rëndësishme bujqësore në Jugosllavinë e atëhershme RSF. Krahas organizimit të spektaklit vjetor bujqësor, kompania ndër vite kishte mbajtur edhe shumë panaire të tjera, dedikuar financave, informatikës, bankave, makinave, librave, farmaceutikëve etj.
Lulegjaku
parapamje Paeonia peregrina e njohur edhe si Lulegjaku dhe Bozhuri i Kosovës është një specie e bimëve me lule në familjen e bozhureve ose lulëkuqeve Paeoniaceae, bimë autoktone në Kosovë, Ballkan, Evropën Juglindore dhe Turqi. Paeonia peregrina është një bimë shumëvjeçare barishtore, me gjethe 9-lobesh, të ndara thellësisht. Lule të vetme, me shkëlqim të kuq, 10 - 13 cm    në diametër, me thekë të verdhë të spikatur, mbijnë në pranverë (maj në hemisferën veriore).
Lulja e gjakut (Paeonia peregrina) ose Bozhuri i Kosovës paraqet njërin nga simbolet e Kosovës.
Gustav Klimt
Gustav Klimt lindur më 14 korrik 1862 në Baumgarten pranë Vjenës, vdiq më 6 shkurt 1918 në Vjenë, është një piktor simbolik austriak. Piktori i kompozimeve të karakterit, subjektëve alegorike, figurave, aktet, portretet, peizazhet, hartuesit, dekoratorët, piktorët e kartonit të tapetit, kartonit mozaik, e litografin.
Në fillim të karrierës së tij artistike, ai ishte një piktor i suksesshëm i dekorimeve arkitekturore në një mënyrë konvencionale. Ndërsa filloi të zhvillonte një stil më personal, puna e tij u bë objekt polemikash që kulmuan kur pikturat që ai përfundoi rreth vitit 1900 për tavanin e Sallës së Madhe të Universitetit të Vjenës u kritikuan si pornografike. Më pas ai nuk pranoi më komisione publike, por arriti një sukses të ri me pikturat e "fazës së tij të artë", shumë prej të cilave përfshijnë fletë ari. Puna e Klimt pati një ndikim të rëndësishëm në bashkëmoshatarin e tij më të ri Egon Schiele.
Mirdita
Mirdita është një rajon i Shqipërisë veriore, territori i së cilës është sinonim i fisit historik shqiptar me të njëjtin emër.
Etimologjia
Emri Mirditë rrjedh nga një paraardhës legjendar i quajtur Mir Diti nga i cili fisi pretendon prejardhjen. Janë paraqitur etimologji të tjera alternative popullore. Një tjetër etimologji popullore e lidh fjalën me përshëndetjen shqipe "mirëdita" që do të thotë përshëndetje, "ditë të mirë".
Gjeografia
Historikisht Mirdita ishte rajoni më i madh fisnor i Shqipërisë për nga shtrirja gjeografike dhe popullsia. Rajoni ndodhet në veri të Shqipërisë dhe kufizohet me zonat tradicionale fisnore të Pukës (Berisha, Kabashi, Qerreti) në veri; malësia e Lezhës (Vela, Bulgëri, Manatia, Kryeziu) në perëndim dhe jugperëndim; fusha bregdetare veriore shqiptare e Lezhës dhe Zadrimës ndërmjet lumenjve Drin dhe Mat në perëndim; lumi Mat dhe rajoni i Matit në jug dhe zona e lumit Drin i Zi në lindje. Zonat dhe vendbanimet tradicionale të Mirditës janë: Bisak, Blinisht, Breg, Doç, Domgjon, Fregna, Gojan, Gomsiqja, Gryka e Gjadrit, Gjegjan, Kaçinar, Kalor, Kashnjet-Kaftali, Kashnjet, Kalivaç, Kalivarja, Kimza, Kisha e Ars., Korthpula-Kaftalli, Korthpula, Konaj, Kushnen, Lumbardhë, Mesul, Mnela, Ndërfana, Orosh, Qafa e Malit, Rras, Sukaxhia, Sërriqja, Shkoza, Spaç, Shëngjin, Tejkodra, Tuç, Ungrej, Vig, Vrith dhe Xhuxha.
Rrethi i tanishëm i Mirditës ndodhet në krahinën fisnore të Mirditës që përmban lumenjtë e Fanit të Vogël dhe të Madh. Qyteti dhe qendra administrative më e madhe e periudhës moderne është Rrësheni dhe në zonë ekzistojnë vendbanime të tjera të rëndësishme si Rubiku, Oroshi, Blinishti, Kaçinar, Kalivaç, Kurbinesh, Perlat dhe Spaç.
E çmendur (këngë)
Lidhje të jashtme
Performanca në Kënga Magjike
Mirdita
Origjina
Sipas historisë gojore të fisit, mirditorët së bashku me paraardhësit e fisit Shala dhe Shoshi kanë origjinën nga zona e malit të Pashtrikut (në kufirin modern Kosovë-Shqipëri) dhe kanë jetuar nën një prijës bullgar. Në historinë e hershme të Mirditës ka dëshmi të ndikimit ortodoks në atë që më vonë ishte një fis katolik. Ardhja e osmanëve në rajon i shtyu fiset nga Pashtriku në drejtim të perëndimit të maleve. Gjatë kohës së Skënderbeut rreth vitit 1450 dhe pasi osmanët pushtuan Shkodrën, mirditorët ikën në atdheun e tyre origjinal dhe u kthyen në 1750 në vendndodhjen e tyre aktuale.
Periudha osmane
Mirdita përmendet për herë të parë në vitin 1416 si mbiemër i 2 familjeve që jetonin në fshatin Mensabardi i cili ndodhej shumë afër Shkodrës, patriarkët e këtyre 2 familjeve ishin Jon Mirdita dhe Petër Mirdita. Hulumtimi i mëvonshëm i Milan Šufflay tregoi se këto 2 familje kanë migruar nga zona e lumenjve Mat dhe Fan ku ndodhej Mirdita historike. Pas kësaj periudhe fjala Mirditë përmendet si Mirditë në një dokument osman të vitit 1571 dhe në një raport të Marino Bizzi emri i fisit del si Miriditti në vitin 1610. Në një letër të vitit 1621 të peshkopit shqiptar Pjetër Budi shkruhet Meredita, në raportet kishtare të Pjetër Mazrekut (1634) si Mireditta, peshkopit Benedetto Orsini Ragusino (1642) si Miriditi dhe Pietro Stefano Gaspari (1671) si Miriditi. Në një hartë italiane të vitit 1689 nga hartografi Giacomo Cantelli da Vignola shënohet si Mirediti dhe një raport kishtar i vitit 1703 nga kryepeshkopi Vićenco Zmajević si Meredita(i). Zona e Mirditës njihej më herët edhe me emrin Ndërfandina që do të thotë tokë midis dy lumenjve të Fanit.
Në krahasim me fiset e tjera shqiptare, organizimi ushtarak i Mirditës ishte më i zhvilluar dhe ata përdorën forcat e tyre për t'i rezistuar dyndjeve të osmanëve dhe të tjerëve në zonë, si dhe për ta vendosur atë për plaçkitje dhe bastisje. Në fund të shekullit të tetëmbëdhjetë dhe në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë ata u sunduan nga kapedani (kapiten) Prenk Llesh, i cili vdiq duke luftuar kundër osmanëve dhe u pasua nga djali i tij Prenk Doda Tusha, i cili mori pjesë në luftëra në krah të osmanëve kundër grekëve që luftonin për pavarësi. Ai u pasua nga vëllai i tij më i vogël Nikolla Tusha ose Kola Doda Tusha, xhaxhai i të cilit Llesh i Zi (Llesh i Zi), një njeri me nam për trimëri dhe mizori. Llesh i Zi luftoi me perandorinë kundër grekëve dhe më vonë në 1830 mbështeti Mustafa Bushatin në luftën kundër tyre duke e ndihmuar në rrethimin e Shkodrës deri në kapjen e saj nga osmanët në nëntor 1831 të cilët e internuan në Janinë. Nipi i tij Nikolla u emërua kapedan dhe mori pjesë në ekspeditat ushtarake osmane kundër malazezëve duke fituar admirimin dhe mbështetjen e Vezirit të Madh Reşid Mehmed Pashës, i cili e emëroi në pararojën perandorake në betejën e Konias kundër forcave egjiptiane. Djemtë e Lleshit të ZI-t tentuan një grusht shteti dhe Nikolla i vriste duke çuar në një gjakmarrje brenda familjes. Nga vitet 1860, kapedani i Mirditës ishte Bib Doda Tusha dhe hasi në vështirësi me Perandorinë Osmane për një përfshirje të supozuar në një kryengritje dhe nga bashkëfisnitarët që refuzuan ta njihnin atë si udhëheqës, pasi ai nuk i kishte paguar pagat për pjesëmarrjen e tyre në Lufta e Krimesë. Duke vdekur në 1868, ai u pasua nga djali i tij i vogël Prenk Bib Doda Tusha. djathtas|parapamje|200x200px| Kaimakami osman i Mirditës, Marka Gjoni, Don Domeniko dhe fise të tjera të armatosura mirditore (1890) Gjatë Krizës së Madhe Lindore, Prenk Bib Doda si kryetar trashëgues i Mirditës nisi një rebelim në mes të prillit 1877 kundër kontrollit të qeverisë dhe Perandoria Osmane dërgoi trupa për ta shuar atë. Pas revoltës Doda u internua dhe pas Revolucionit Xhonturk (1908) u lejua në shtëpi, ku kthimi i tij u festua nga fisnorët dhe qeveria e re priste që ai të siguronte mbështetjen e Mirditës për regjimin xhonturk. Gjatë revoltës shqiptare të vitit 1910, forcat osmane dhe komandanti i tyre Mahmud Shevket Pasha vizituan shkurtimisht Mirditën gjatë fushatës së tyre më të gjerë për të shuar kryengritjen brenda rajonit. Gjatë revoltës shqiptare të vitit 1911, Terenzio Tocci, një avokat italo-shqiptar që kishte kaluar një vit me fisin, mblodhi krerët mirditorë më 26/27 prill në Orosh dhe shpalli pavarësinë e Shqipërisë, ngriti flamurin e Shqipërisë dhe shpalli një qeveri të përkohshme. . Pasi trupat osmane hynë në zonë për të shuar rebelimin, Tocci u largua nga perandoria duke braktisur aktivitetet e tij.
Shqipëria e pavarur
majtas|parapamje|201x201px| Prenk Bib Doda (1900) Gjatë Luftërave Ballkanike, Shqipëria u bë e pavarur dhe Mirdita u përfshi në vendin e ri. Prenk Bib Doda me shpresën për të marrë fronin shqiptar i dha mbështetje të fortë qeverisë së Ismail Qemalit në Vlorë. Pas Luftës së Parë Botërore, Doda u vra në vitin 1919 pranë kënetave të Lezhës dhe pasi ishte pa fëmijë, një i afërm i tij Marka Gjoni mori postin e kapedanit. Shumë nga krerët mirditorë refuzuan ta njihnin dhe atij i mungonte popullariteti në fis për shkak të frikacakëve të treguara gjatë luftës. Në vitin 1921 Marka Gjoni mori para nga Beogradi dhe u rebelua kundër qeverisë së re 'muslimane' shqiptare dhe ai shpalli "Republikën e Mirditës" në Prizren në territorin jugosllav më 17 korrik 1921. E njohur nga Greqia dhe e mbështetur nga Jugosllavia, përpjekja për shtet u rrëzua nga trupat shqiptare më 20 nëntor 1921. Marka Gjoni u arratis në Jugosllavi, e cila pas disa kohësh u lejua të kthehej në Shqipëri dhe në Mirditë u aktivizua në punët lokale për disa vite para vdekjes.
Djali i tij Gjon Markagjoni u bë kapedani i radhës dhe arriti një mirëkuptim me shtetin shqiptar, duke iu dhënë më vonë ministri të shquara të qeverisë për të drejtuar. Gjatë Luftës së Dytë Botërore ai bashkëpunoi me forcat ushtarake italiane dhe më vonë gjermane që pushtuan Shqipërinë dhe në vitin 1944 u arratis në Itali. I biri u bë kapedani i radhës dhe me luftëtarët e tij mirditorë më vonë u arratis në rajonin e Lumës duke vazhduar luftën antikomuniste. Në fillim të vitit 1946 ai u vra në gjumë nga kunati i tij duke shpresuar për një pushim nga forcat komuniste i cili nga ana e tij u vra nga vëllai i Markut. Djali i Markut, Gjon Markagjoni (1938-2003) i kaloi vitet në një kamp internimi komunist, ashtu si edhe anëtarët e tjerë të familjes Gjonmarkaj. Me rënien e komunizmit në Shqipëri (1992), pozita e Princit të Mirditës ose kapedanit është kthyer në një kujtim të një të shkuare shumë kohë më parë.
Sabina Altynbekova
Sabina Abayevna Altynbekova (Kazakisht: Сабина Абайқызы Алтынбекова; lindi 5 nëntor 1996) është volejbolliste kazake. Në vitin 2014, ajo morri një mundësi për ta përfaqësuar vendin e saj, Kazakistanin në Kampionatin e Volejbollit Aziatike për Femra.
Turjana
Turjanë (serbisht: Турјане/Turjane) është fshat në komunën e Bojnikut, Serbi.
Sabina Altynbekova
Biografia
Për shkak talentit të saj në volejboll dhe bukurisë, ajo u bë e ndjeshme në internet për një kohë të shkurtë. Çdokush kanë folur dhe menduar se si një vajzë kaq e bukur mund të luaj volejboll. Në vend se të mendojnë për të si modele dhe e krahasojnë me aktoret dhe modele të ndryshme. Ajo ka qenë tërheqëse për shumë shikuesë të kombëtares së volejbollit në vitin 2014. Për fat të keq, skuadra e saj nuk kanë mundur ta sigurojnë një pozitë në kampionatë edhe pse përfunduan në vendin e 7-të e cila ka qenë zhgënjim për shikuesit.
Sabina rrallë merr mundësi për të luajtur në ndeshje. Trajneri i saj ankohet për audiencën që sillen sikur të ishte vetëm një lojtarë në skuadër. Ajo poashtu ka marrë kritika të ndryshme për bukurinë e saj se si mund të luaj volejboll. Përveç angazhimit të saj në voljeboll, ajo është figurë e njohur në vendin e saj. Në çdo lojë, trajneri ka vërejtur reagimet e shikuesve ndaj bukurisë së saj. Sipas tij ai e gjen të vështirë me shikuesit se si janë më shumë të përqendruar në bukurinë e saj sesa në lojë.
Ka pasur thashetheme sa i përket martesës e cila kjo i befason shumë tifozë së saj. Si sportiste ajo mendon se fokusi i saj kryesor është në volejboll kështu që ajo i ka mohuar thashethemet për këtë çështje.
Ajo ka mijëra ndjekës në rrjetet sociale. Ndjekës prej Kinës, Vietnamit, Tajvanit, Koresë së Jugore, Malajzisë dhe Filipinesë duke komentuar në llogarinë e saj të rrjeteve sociale.
Mirdita
Në letërsi
Në përkthimin në anglisht (Robert Elsie, Janice Mathie-Heck) të Eposit Kombëtar Shqiptar Lahuta e Malësisë të Gjergj Fishtës, përmendet fisi i Mirditës, si dhe fise të tjera veriore.
Hyrja e fjalorit për Mirditën është shkruar si: "Northern central Albanian tribe and traditional tribal region. The Mirdita region corresponds broadly to the present District of Mirdita, though, as tribal land, it originally referred more specifically to the mountains north of Blinisht. The name was recorded in 1571 as Mirdita and in 1610 as Miriditti and is often said to be related to Alb. mire dita 'good day,' though this is probably a folk etymology. Mirdita is traditionally a staunchly Catholic region, with its religious centre at the church of Saint Alexander in Orosh.""
Etnografia
Tradicionalisht Mirdita përbëhej nga tre bajrakë (klane ose fise): Kushneni, Oroshi dhe Spaçi që pretendonin origjinën nga një vëlla legjendar i Shoshit dhe Shalës. Duke qenë të lidhur me tre bajrakët, ata nuk praktikuan endogaminë me fisin e Shoshit dhe të Shalës, por u martuan me bajrakët e Dibrës dhe Fanit. Së bashku këta bajrakë të Dibrës, Fanit, Kushnenit, Oroshit dhe Spaçit përbënin njësinë më të madhe fisnore të Mirditës. Fisi i Mirditës kishte një flamur me dorë të bardhë në sfond të kuq dhe pesë gishtat përfaqësonin bajrakët. Gjatë vitit 1818, bajrakët e Ohrit të Vogël (Ohri i Vogël) i përbërë nga Bushkashi, Kthella dhe Selita u shkëputën nga krahina fisnore e Matit që ndodhej në jug të Mirditës dhe katër bajrakë të Rranzës, Manatisë, Bulgërit dhe Velës nga malësia e Lezhës. Gjithsej pas vitit 1818 krahina fisnore e Mirditës përbëhej nga dymbëdhjetë bajrakë.
Gjatë pushtimit të Shqipërisë nga Lufta e Parë Botërore, autoritetet austro-hungareze kryen regjistrimin e parë të besueshëm (1918) të zonës dhe Mirdita kishte 2376 familje dhe 16926 banorë.
Atzara
Atzara (Atzàra) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 35.92 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 553 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.133 banorë.
Artannes-sur-Indre
Artannes-sur-Indre është një komunë në Francë. Artannes-sur-Indre bën pjesë në departamentin Indre-et-Loire të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 2494 banorë (regjistrimi 2009) dhe sipërfaqe 20.97 km².
Ingo Plag
Ingo Plag (lindur më 2 gusht 1962) është një gjuhëtar gjerman dhe profesor i gjuhës dhe gjuhësisë angleze në Heinrich-Heine-Universität, Düsseldorf. Më 2015 ai dhe bashkautorët Laurie Bauer dhe Rochelle Lieber ishin marrësit e Çmimit të Librit Leonard Bloomfield të Shoqatës Gjuhësore të Amerikës për punën e tyre të vitit 2013, The Oxford Reference Guide to English Morphology. Ai është bashkëredaktor i gazetës Morphology.
Gentian Koçi
Gentian Rexhep Koçi ka lindur më 1979, në Tiranë. U diplomua në vitin 2009 si regjizor filmi dhe televizion nga Akademia e Arteve të Bukura dhe Akademia e Filmit dhe Multimedias Marubi. Ka punuar për tetë vite si operator kameraman në televizionin Klan TV, një kanal kombëtar në Tiranë. Filmat e tij kanë marrë pjesë në festivale kombëtare dhe ndërkombëtare të filmit. Filmi i titulluar "Antena" mori çmimin Filmi Kombëtar më i mirë në Filmat Dokumentar Ndërkombëtar dhe në Festivalin e Filmave me metrazh të shkurtër, DokuFest, Prizren, Kosovë. Filmi i tij i titulluar “Jinx in a jiffy” fitoi çmimin më të mirë të montazhit në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit Studentor, festivalin e filmit Early Bird – Sofia, dhe gjithashtu një çmim inkurajues në Kompeticionin Ndërkombëtar të filmit me metrazh të shkurtër, Festivali i Filmit Ndërkombëtar në Tiranë, si dhe ka qënë fitues i Filmit Shqiptar më të mirë në Filmin Veror Ndërkombëtar të Durrësit  dhe çmimin më të mirë inkurajues të 11 Shtatorit në Festivalin e Filmit, Kosovë. Ka qenë anëtar jurie në Kompeticionin Kombëtar të Dokufest 2010 Kosovë.
Flamuri i Tajlandës
parapamje|240px|Flamuri i Tajlandës Flamuri i Mbretërisë së Tajlandës (Tajlandisht: ธงไตรรงค์, Thong Trairong që do të thotë "flamur tringjyrëshe") është flamur me pesë vija horizontale me ngjyrë të kuqe, kaltërt, bardhë dhe kuqe. me vijë qendrore të kaltërt e cila është dy herë më e gjerë se katër tjetra. Dizajni u adoptua më 28 shtator 1917.
Ngjyra e kuqe domethënë për vendin dhe popullin, e kaltërta domethënë për fetë dhe e bardha domethënë për monarkinë.
Franca në Festivalin Evropian të Këngës
Franca për herë të parë fitoi konkursin në 1958 me "Dors, mon amour" të interpretuar nga André Claveau. Tre fitore të tjera pasuan në vitet 1960, me "Tom Pillibi" interpretuar nga Jacqueline Boyer në 1960, "Un Premier Amour" interpretuar nga Isabelle Aubret në 1962 dhe "Un jour, un enfant" interpretuar nga Frida Boccara, e cila fitoi në 1969 në një barazim në katër drejtime me Holandën, Spanjën dhe Mbretërinë e Bashkuar. Fitorja e pestë e Francës erdhi në 1977, kur Marie Myriam fitoi me këngën "L'oiseau et l'enfant". Franca gjithashtu ka përfunduar e dyta katër herë, me Paule Desjardins (1957), Catherine Ferry (1976), Joëlle Ursull (1990) dhe Amina (1991), të cilët humbën ndaj Carola të Suedisë në një barazim.
Artannes-sur-Thouet
Artannes-sur-Thouet është një komunë në Francë. Artannes-sur-Thouet bën pjesë në departamentin Maine-et-Loire të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 442 banorë dhe sipërfaqe 6.61 km².
Bailleau-le-Pin
Bailleau-le-Pin është një komunë në Francë. Bailleau-le-Pin bën pjesë në departamentin Eure-et-Loir të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 1505 banorë dhe sipërfaqe 16.54 km².
Michael Cunningham
Michael Cunningham ( 6 nëntor 1952 - Cincinnati, Ohio, SHBA), është shkrimtar i njohur amerikan, sidomos me romanin The Hours (Orët), i shpërblyer me Çmimin Pulitzer, më pas është bërë edhe ekranizimi me të njejtin titull.
Biografia
Cunningham është paraqitë si gej ku jeton qe 18 vite me partnerin, nuk don ta trajtojnë „gej shkrimtarë“, edhe pse faktet tregojnë se gej ka një ndikim të madh në punën e tij, ai mendon se kjo nuk duhet të jetë kryesore në përsonalitetin e tij (dhe nuk duhet të jetë). .
Pedagogjia kritike
Pedagogjia kritike është një filozofi e edukimit dhe arsimit si dhe një lëvizje sociale që ka zhvilluar dhe zbatuar koncepte nga teoria kritike dhe traditat që lidhen me fushën e arsimit dhe studimin e kulturës. Ithtarët e pedagogjisë kritike e shohin mësimdhënien si një akt politik, refuzojnë neutralitetin e dijes dhe insistojnë që çështjet e drejtësisë shoqërore dhe vetë demokracisë nuk dallohen nga proceset e mësimdhënies dhe të të mësuarit Qëllimi i pedagogjisë kritike është emancipimi nga shtypja përmes një zgjimi të vetëdijes kritike, bazuar në terminologjinë portugeze "conscientização". Kur arrihet, ndërgjegjja kritike inkurajohen individët të ndikojnë në ndryshimet në botën e tyre përmes kritikës sociale dhe veprimeve politike.
Çukoci (Bojnik)
Çukoc (serbisht: Ћуковац/Ćukovac) është fshat në komunën e Bojnikut, Serbi.
Sefer el-Hevali
Safar bin Abdurrahman el-Havali (Gjuha arabe: سفر بن عبد الرحمن الحوالي; lindi më 1955) është dijetarë arabë i cili jeton në Mekë. Ai u bë udhëheqës i lëvizjes Sawah nga viti 1991 i cili e kundërshtoi ushtritë amerikane në Gadishullin Arabik.
Biografia
Safar el-Havali e morri doktoraturën e teologjisë në Universitetin Umm al-Qura, Mekë në vitin 1986. Gjatë viteve 1990, ai u arrestua nga autoritetet arabe për kritikat e tij ndaj qeverisë ku i shpërndau predikimet e tij në kaseta për të nxitur militantët për të rrëzuar qeverinë. Së bashku me predikuesin tjetër Selman el-Oude, el-Havali thuhet të ketë udhëhequr lëvizjen Sawah (lëvizjen e zgjimit) në Arabinë Saudite, si formë e selefizmit.
Safar el-Havali ishte një nga udhëheqësit e Komisionit për Mbrotje të Drejtave Legjitime, e cila u themelua në vitin 1993 dhe ishte organizata e parë opozitare në Mbretërinë duke sfiduar haptazi monarkinë, duke akuzuar qeverinë dhe dijetarët e lartë që nuk bëjnë mjaft për ta mbrojtur të drejtat legjitime islame të myslimanëve.
Mendimet
Si Osama bin Ladeni, predikuesi el-Ouda, el-Havali kundërshtuan praninë e ushtrive amerikane në Gadishullin Arabik. El-Havali mbajti një fjalim në një hutbe: "Çka është duke ndodhur në Gjirin Persik është pjesë e Perëndimit për ta dominuar të gjitë botën arabe dhe muslimane. Bin Ladeni thuhet se shpesh citon el-Hawali dhe el-Ouda "për të justifikuar deklarimet e tij kundër Shteteve të Bashkuara".
Havali u ftua në takimin e parë në Qendrën e Mbretit për Dialogim Kombëtar e cila u mbajt në qershor 2013, por nuk pranoi të merrte pjesë në protestë kundër përfshirjes së "devijanëve" në takim, dmth udhëheqësit fetarë jo-vehabikë të komuniteteve sunite dhe myslimane shiite të Arabisë Saudite. El-Hawali, megjithatë, dënoi sulmet e El-Kaidës në maj 2003 në Riad.
Marissa Mayer
Jeta e hershme dhe edukimi
Mayer ka lindur në Wausau, Wisconsin, e bija e Margaret Mayer, mësuese e artit me prejardhje finlandeze, dhe Michael Mayer, një inxhinier mjedisor që punonte për kompanitë e ujit. Ajo ka një vëlla më të vogël. Më vonë ajo do të përshkruante veten si "shumë e turpshme" si fëmijë dhe adoleshente. Ajo "kurrë nuk kishte më pak se një aktivitet pas shkollës në ditë", duke marrë pjesë në balet, patinazh në akull, piano, not dhe debat. Gjatë shkollës fillore dhe në shkollën e mesme, ajo mori mësime të pianos dhe baletit, të cilat i dhanë asaj mësimet e "kritikës dhe disiplinës, qetësisë dhe besimit. Në moshë të hershme, ajo tregoi një interes në matematikë dhe shkencë.
Kur ajo po ndiqte shkollën e mesme Wausau West, Mayer ishte në ekipin e valëzimit dhe në ekipin e kërcimit preciz. Ajo shkëlqeu në kimi, biologji dhe fizikë. Ajo mori pjesë në aktivitete jashtëshkollore, duke u bërë presidente e klubit spanjoll të shkollës së mesme, thesarit të klubit kryesor, kapitene e ekipit të debatit dhe kapitene e skuadrës pom-pom. Gjatë shkollës së mesme, ajo punoi si nëpunëse ushqimesh. Pas diplomimit nga shkolla e mesme në vitin 1993, Mayer u zgjodh nga Tommy Thompson, atëherë Guvernatori i Wisconsin, si një nga dy delegatët e shtetit për të ndjekur kampin Kombëtar të Shkencës Rinore në Virxhinian Perëndimore.
Me qëllim për tu bërë një neurokirurge pediatre, Mayer mori mësime para-universitare në Universitetin Stanford. Më vonë ajo ndërroi shumicën e klasave nga neuroshkenca pediatrike në sisteme simbolike, një gjë e cila kombinonte filozofinë, psikologjinë njohëse, linguistikën dhe shkencën kompjuterike. Në Stanford, ajo kërceu në Nutcracker të baletit të universitetit, ishte anëtare e debatit parlamentar, vullnetarisht në spitalet e fëmijëve dhe ndihmoi në edukimin e shkencave kompjuterike në shkollat ​​e Bermudës.Gjatë vitit të saj të parë, ajo mësoi një klasë për sistemet simbolike, me Eric S. Roberts si mbikëqyrës të saj. Mayer vazhdoi më tej duke u diplomuar me nderime nga Stanford me një BS në sistemet simbolike në vitin 1997 dhe një MS në shkencat kompjuterike në vitin 1999. Për të dyja gradat, specializimi i saj ishte në inteligjencën artificiale. Për tezën e saj universitare, ajo ndërtoi softuerin e rekomandimeve të udhëtimit që këshillonte përdoruesit në gjuhën natyrore njerëzore. Në vitin 2009, Instituti i Teknologjisë i Illinois i dha Mayer një diplomë doktorature honoris causa në njohjen e punës së saj në fushën e kërkimit.
Mayer ndoqi disa praktika në SRI International në Menlo Park, Kaliforni dhe Ubilab, laborator kërkimor i UBS me seli në Zyrih, Zvicër. Ajo mban disa patenta në inteligjencën artificiale dhe dizajnin e ndërfaqes.
Google
Pas diplomimit nga Stanford, Mayer mori 14 oferta pune, duke përfshirë një punë mësimore në Universitetin Carnegie Mellon dhe një punë konsultuese në McKinsey & Company. Ajo iu bashkua Google në vitin 1999 si punonjësja numër 20 dhe ishte inxhinieria e parë femër e kompanisë. Filloi të shkruante kod dhe të mbikqyrte ekipet e vogla të inxhinierëve, duke zhvilluar dhe dizajnuar ofertat e kërkimit të Google. Ajo u bë e njohur për vëmendjen e saj në detaje, e cila e ndihmoi në promovimin e saj tek menaxheri i produktit dhe më vonë u bë drejtoreshë e produkteve web të konsumatorit. Ajo mbikqyri paraqitjen e faqes së njohur të Google, i cili nuk ishte i njohur. Ajo ishte gjithashtu në ekipin prej tre-personash përgjegjës për Google AdWords, që është një algoritëm që përdoret nga reklamuesit për të marrë informacion mbi produktet që konsumatorët dëshirojnë. AdWords ndihmoi në shpërndarjen e 96% të të ardhurave të kompanisë në tremujorin e parë të vitit 2011.
Mayer ishte nënkryetare e Google Search Products dhe User Experience deri në fund të vitit 2010, kur u pyet nga CEO i atëhershëm Eric Schmidt që të drejtojë Shërbimet Lokale, Hartat dhe Vendndodhjen. Në vitin 2011, ajo siguroi blerjen e Google nga sondazhet Zagat për 125 milionë dollarë. Ndërsa Mayer po punonte në Google, ajo u mësoi hyrjen në programimin e kompjuterave në Stanford dhe ishte mentore për studentët në Shkollën East Palo Alto Charter. Ajo u nderua me cmimin e Centennial Teaching Award dhe Forsythe Award nga Stanford.
Yahoo
Më 16 korrik të vitit 2012, Mayer u emërua presidente dhe CEO e Yahoo!, efektive të nesërmen. Ajo është gjithashtu anëtare e bordit të drejtorëve të kompanisë. Për të thjeshtuar procesin burokratik "ta bëjmë kulturën versionin më të mirë të vetvetes", Mayer nisi një program të ri online të quajtur PB&J. Grumbullon ankesat e punonjësve, si dhe votat e tyre për problemet në zyrë; nëse një problem gjeneron të paktën 50 vota, menaxhimi në internet automatikisht heton çështjen. Në shkurt të vitit 2013, Mayer mbikëqyri një ndryshim të madh të politikave të personelit në Yahoo! që kërkonte që të gjithë punonjësit e largët të punonin për t'u kthyer në role të zyrës.
Jeta Personale
Mayer u martua me avokatin dhe investitorin Zachary Bogue më 12 dhjetor të vitit 2009. Në ditën që Yahoo! njoftoi punësimin e saj, Mayer zbuloi se ajo ishte shtatzënë; ajo lindi djalin e saj në 30 shtator të vitit 2012. Megjithëse ajo kërkoi sugjerime nëpërmjet mediave sociale, emri Macallister u zgjodh përfundimisht për emrin e fëmijës së saj nga një listë ekzistuese. Më 10 dhjetor 2015, Mayer njoftoi se ajo u kishte dhënë jetë dy vajzave të saj binjake identike, Marielle dhe Sylvana.
Austis
Austis (Aùstis) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 50.81 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 737 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 820 banorë.
Shkenca ushtarake
Shkenca ushtarake është studimi i proceseve, institucioneve dhe sjelljes ushtarake, së bashku me studimin e luftës, dhe teorinë dhe zbatimin e forcës së organizuar shtrënguese. Fokusohet kryesisht në teorinë, metodën dhe praktikën e prodhimit të aftësive ushtarake në një mënyrë në përputhje me politikën e mbrojtjes kombëtare. Shkenca ushtarake shërben për të identifikuar elementët strategjikë, politikë, ekonomikë, psikologjikë, socialë, operacionalë, teknologjikë dhe taktikë të nevojshëm për të mbështetur avantazhin relativ të forcës ushtarake; dhe për të rritur gjasat dhe rezultatet e favorshme të fitores në paqe ose gjatë një lufte. Shkencëtarët ushtarakë përfshijnë teoricienë, studiues, shkencëtarë eksperimentalë, shkencëtarë të aplikuar, projektues, inxhinierë, teknikë testimi dhe personel tjetër ushtarak.
Personeli ushtarak merr armë, pajisje dhe trajnime për të arritur qëllime strategjike të veçanta. Shkenca ushtarake përdoret gjithashtu për të krijuar aftësinë e armikut si pjesë e inteligjencës teknike.
Në historinë ushtarake, shkenca ushtarake ishte përdorur gjatë periudhës së Revolucionit Industrial si një term i përgjithshëm për t'iu referuar të gjitha çështjeve të teorisë ushtarake dhe aplikimit të teknologjisë si një disiplinë e vetme akademike, duke përfshirë atë të vendosjes dhe punësimit të trupave në kohë paqeje ose në betejë.
Në arsimin ushtarak, shkenca ushtarake është shpesh emri i departamentit në institucionin arsimor që administron arsimin e kandidatit për oficer. Megjithatë, ky arsim zakonisht fokusohet në trajnimin e udhëheqësjes të oficerëve dhe informacionin bazë rreth punësimit të teorive, koncepteve, metodave dhe sistemeve ushtarake, dhe të diplomuarit nuk janë shkencëtarë ushtarakë në përfundim të studimeve, por më tepër oficerë ushtarakë të rinj.
Referime
Shënimet
Bibliografia
Hanxhari (osm.)
parapamje|200px|Një khanjar oman, gjithashtu i njohur si [[jambiya, rreth 1924]] Hanxhari (persisht: خنجر Khanjar, turqisht: Hançer) është një kamë tradicionale me origjinë nga Omani.
Baillestavy
Baillestavy është një komunë në Francë. Baillestavy bën pjesë në departamentin Pyrénées-Orientales të rajonit Oksitania. Komuna ka një popullsi prej 103 banorë dhe sipërfaqe 17.89 km².
Martin Luther King III
Martin Luther King III (lindur më 23 tetor 1957) është një avokat amerikan i të drejtave të njeriut. Djali më i madh dhe fëmija më i madh i gjallë i udhëheqësve të të drejtave civile Martin Luther King Jr. dhe Coretta Scott King, King shërbeu si Presidenti i 4-të i Konferencës së Udhëheqjes së Krishterë Jugore nga 1997 deri në 2004. Jeta e hershme Martin Luther King III lindi më 23 tetor 1957, nga avokatët e të drejtave civile Martin Luther King Jr. dhe Coretta Scott King. Nëna e tij kishte rezerva për t'i vënë emrin e tij sipas babait të tij të famshëm, "duke kuptuar barrën që mund t'i krijonte fëmijës",[1] por Mbreti Jr. gjithmonë dëshironte ta emëronte djalin e tij Martin Luther III. Lindja e Mbretit ndodhi ndërsa babai i tij po fliste me anëtarët e Konferencës së Udhëheqjes së Krishterë Jugore dhe ai shpalli emrin e djalit të tij pasi iu tha për lindjen.[2] Lindja e King bëri që shumë nga koha e nënës së tij t'i hiqej nga arti i saj dhe ajo e kaloi pjesën e mbetur të vitit të lindjes duke u kujdesur për të dhe motrën e tij më të madhe Yolanda.[3]
Martin Luther King III ka tre vëllezër e motra: Yolanda Denise King, Dexter Scott King dhe Rev. Bernice Albertine King. Ata u rritën në Vine City, një lagje urbane në Atlanta, Georgia. Kur ishte tetë vjeç dhe vetëm në klasën e tretë, filloi të duronte komentet dhe fyerjet racore nga një djalë i bardhë në klasën e tij, të cilit i pëlqente edhe të vizatonte. Kur iu afrua djalit dhe e komplimentoi për një vizatim të tijin, ngacmimet pushuan.[4]
King ishte dhjetë vjeç kur babait të tij u vra. Vite përpara vdekjes së babait të tij, Harry Belafonte krijoi një fond besimi për King dhe vëllezërit e motrat e tij.[5] Pasi ndoqi shkollën Galloway, King ndoqi Kolegjin Morehouse, të njëjtën shkollë ku ndoqën babai, gjyshi dhe stërgjyshi i tij. Mbreti është një anëtar i vëllazërisë Alpha Phi Alpha, siç ishte babai i tij. Ai mori B.A. diplomuar në shkencat politike nga Kolegji Morehouse në 1979. King jetoi me nënën e tij në shtëpinë e fëmijërisë deri në moshën madhore. Jeta dhe karriera e rritur Më 26 qershor 1985, King u arrestua, së bashku me nënën e tij dhe motrën e tij Bernice, ndërsa merrte pjesë në një protestë kundër aparteidit në Ambasadën e Afrikës së Jugut në Uashington, D.C.[6] Më 7 janar 1986, Martin Luther King III dhe motrat e tij u arrestuan për "sjellje të çrregullt" nga oficerët e vendosur në një supermarket Winn Dixie, i cili kishte qenë objekt i disa protestave që nga shtatori i vitit të kaluar.[7]
Më 9 qershor 1986, ai shpalli kandidaturën e tij për Komisionin e Qarkut Fulton, duke u bërë i pari nga familja e afërt e babait të tij që u përfshi drejtpërdrejt në politikë.[8] Ai fitoi zgjedhjet dhe u rizgjodh në vitin 1990, [9] duke shërbyer nga 1987 deri në 1993. King u mund në një zgjedhje të posaçme për Kryesinë në 1993 ndaj Përfaqësuesit Republikan të Shtetit Mitch Skandalakis me 55,264 vota (57,49%) në 40,8517 %), [10] një rezultat i mërzitur që tërhoqi vëmendjen kombëtare.[11][12][13]
Krahas Kerry Kenedit, King kundërshtoi dënimin me vdekje në vitin 1989, duke deklaruar "Nëse do të besonim në sy për sy dhe një dhëmb për një dhëmb, shumica prej nesh do të ishin pa sy dhe pa dhëmbë".[14] Në vitin 1993, King ndihmoi në themelimin e pronës së Martin Luther King Jr. Inc., kompania që menaxhon licencën e imazhit dhe pronës intelektuale të Martin Luther King Jr. King mbetet komisioner në kompani që nga viti 2008.[15] Gjatë shërbimit të tij si komisioner në kontenë Fulton, King shprehu vlerësimin për një oficer që potencialisht e shpëtoi nënën e tij nga dëmtimi i një njeriu të çmendur.[16] Në shkurt 2009, King dhe gruaja e tij udhëtuan për në Indi, pesëdhjetë vjet pasi babai dhe nëna e tij bënë udhëtimin. Gjatë qëndrimit të tij në Indi, King drejtoi një delegacion, i cili përfshinte John Lewis dhe Andrew Young. Në Nju Delhi, King vizitoi muzetë mbi jetën e Mahatma Gandhit dhe iu përgjigj pyetjeve të studentëve. Mbreti denoncoi luftën në Irak dhe sulmet e Mumbait gjatë një leksioni në Këshillin Indian për Marrëdhëniet Kulturore.[17]
King i kërkoi Teksasit t'i jepte një afat të dënuarit me vdekje Rodney Reed në 2019[18][19] dhe i kërkoi Alabama të ndalonte ekzekutimin e Nathaniel Woods në 2020.[20][21]
Carrie (roman)
Carrie është një roman epistolar horror nga autori amerikan Stephen King. Ky është romani i tij i parë, publikuar më 5 prill 1974, me afërsisht 30,000 kopje tirazh. Historia vendoset në vitin 1979 dhe vërtitet rreth Carrie White, një vajze gjimnazi pa miq dhe që ngacmohet shumë në shkollë, që vjen nga një familje abuzive fetare, e cila përdor fuqitë e saj të sapo zbuluara telekinetike për t'u hakmarrë ndaj atyre që e mundojnë. Gjatë këtij procesi, ajo shkakton një nga katastrofat më të mëdha që qyteti i saj ka parë ndonjëherë. King ka komentuar se vepra e tij duket shumë "e gjallë" dhe "me një fuqi befasuese për të lënduar dhe tmerruar." Ky është një nga librat më të ndaluar në shkollat amerikane. Shumica e librit përdor copa të prera gazetash, artikuj revistash, letra, dhe pjesë librash për të treguar se si Carrie shkatërroi qytetin e trilluar Chamberlain, Maine, ndërkohë që po hakmerrej ndaj shokëve sadist të klasës dhe vetë mamasë së saj Margaret.
Shumë përshtatje të Carrie janë publikuar, përfshirë një film të vitit 1976, një muzikal Broadway të vitit 1988, një vazhdim filmi i vitit 1999, një film televiziv i vitit 2002 dhe një film i vitit 2013. Libri i dedikohet gruas së King, Tabitha King: "Kjo është për Tabby, që më futi brenda kësaj – dhe më pas më nxorri jashtë."
Kali i detit
Kali i detit është emri që u është dhënë 46 specieve të peshqve të vegjël detarë në gjininë Hippocampus. "Hippocampus" vjen nga greqishtja e lashtë hippokampos (ἱππόκαμπος hippókampos), nga hippos (ἵππος híppos) që do të thotë "kal" dhe kampos (κάμπος kámpos) që do të thotë "përbindësh deti".
Kuajët e detit kanë përmasa nga 1.5 deri në 35.5 cm. Ata janë emëruar për pamjen e tyre të kuajve, me qafë të përkulur dhe koka të gjata të hundës dhe një feçkë dhe bisht të veçantë. Megjithëse janë peshq kockor, ata nuk kanë luspa, por më tepër lëkurë të hollë të shtrirë mbi një seri pllakash kockore, të cilat janë rregulluar në unaza në të gjithë trupat e tyre. Armatura e pllakave kockore gjithashtu i mbron ata nga grabitqarët, dhe për shkak të këtij skeleti të jashtëm, ata nuk kanë më brinjë. Kuajt e detit notojnë drejt, duke u shtyrë para duke përdorur pendën dorsale.
Në mënyrë të pazakontë midis peshqve, një kalë deti ka një qafë fleksibël, të përcaktuar mirë. Ajo gjithashtu ka një kurriz ose brirë në kokë, e quajtur "coronet", e cila është e veçantë për secilën specie.
Kuajt e detit notojnë shumë dobët, duke tundur me shpejtësi një pendë dorsale dhe duke përdorur pendë kraharori për të drejtuar. Peshku me lëvizjen më të ngadaltë në botë është H. zosterae (kali i detit xhuxh), me një shpejtësi maksimale prej rreth 1.5 m në orë. Meqenëse ata janë notarë të dobët, ka shumë të ngjarë të gjenden duke pushuar me plagën e tyre të bishtit prehensile rreth një objekti të palëvizshëm. Ata kanë hunda të gjata, të cilat i përdorin për të thithur ushqim dhe sytë e tyre mund të lëvizin të pavarur nga njëri-tjetri si ato të një kameleoni.
Vigjilenca Abazi
Vigjilenca Abazi (e lindur në Shkup, në vitin 1994), shqiptare nga Republika e Maqedonisë Veriore, është Asistent Profesoreshë e së drejtës Europiane tek Univerziteti i Maastrich.
Edukimi
Vigjilenca Abazi studimet i ka mbaruar studimet, respektivisht doktoraturën në Universitetin e Amsterdamit. Njëherit ka fituar bursë në Fulbright, në Kolegjin e Ligjit të Kolumbias.
Botimet
Abazi ka shumë botime shkencore, duke përfshirë edhe librin të botuar për Universitetin e Oxford’it, me titull “Sekretet zyrtare dhe mbikëqyrjen në BE”. Ky libër është një referencë për të gjithë ata që do të arsimohen në universitetet më të mira të botës. Një libër tjetër i saj i përmendur është "Kontestimi i ekspertizës në Bashkimin Evropian", në bashkëpunim me Johan Adriaensen.
Çmimet
Në vitin 2018, Vigjilenca fitoi çmimin VENI nga këshilli për kërkime në Holandë, të cilët ja dhuruan çmimin, shkaku kërkimeve të shumta që ka bërë ajo Veni Project 'Empowering Public Voices' .
Në vitin 2020, Abazi fitoi çmimin për karrierë të hershme te ceremonia e The Royals Netherlands Academy of Arts and Sciences.
Puna si voluntere
Vigjilenca Abazi, përveç përkushtimit dhe devotshmërisë ndaj punës së saj, ka punuar edhe si voluntere në "One to World Global Classroom Programme" me qëllim që të mësojë disa orë në gjimnaze publike të New York-ut (veçanërisht në Bronx dhe Brooklyn.)
Gadishulli i Karaburunit (Turqi)
300px|parapamje|Harta e Gadishullit të Karaburunit në skajin perëndimor të Turqisë Gadishulli i Karaburunit është një gadishull në skajin ekstrem perëndimor të Turqisë, një nga më të mëdhenjtë në vend. Gadishulli mban të njëjtin emër si qyteti dhe ilçe (qendra administrative), Karaburun, i vendosur në një pikë kyçe në skajin e tij. Ndodhet në perëndim të qytetit të Izmirit, i përfshirë tërësisht në Provincën Izmir dhe është i rrethuar nga Deti Egje. Përveç rrethit të Karaburunit, dy rrethe të tjera, Urla dhe Çeşme, i kanë zonat e tyre të përfshira plotësisht brenda formacionit gjeografik të gadishullit.
Për shkak të formës së tij të ndërlikuar, burime të ndryshme mund të numërojnë deri në katër Istmus që kufizojnë Gadishullin e Karaburunit. Këto nisin nga dy akse veri-jug nga lindja e afërt ose nga perëndimi i menjëhershëm i Gadishullit Urla, me qendër në qytetin me të njëjtin emër, i cili në vetvete mund të përfshihet ose zbritet si një pjesë e gadishullit më të madh të Karaburunit. Një tjetër seksion i tillë është Gadishulli Çeşme, përsëri homonim me qendrën administrative të rajonit të tij, i cili del përtej istmit të tij nga skaji perëndimor i Gadishullit të Karaburunit. Duke tejkaluar për nga madhësia seksionet e gadishullit Urla dhe Çeşme, është Gadishulli më i vogël i Karaburunit, zona e të cilit korrespondon pothuajse saktësisht me zonën e rrethit të Karaburunit, i ndarë nga kontinenti nga një istmus tjetër mjaft i ngushtë në Balıklıova.
Takashi Nagai
Takashi Nagai (Japonisht: 永井 隆, Nagai Takashi; 3 shkurt 1908 - 1 maj 1951) ishte një mjek katolik i specializuar në radiologji, një autor dhe i mbijetuar i bombardimeve atomike të Nagasakit. Jeta e tij pasuese e lutjes dhe shërbimit e fitoi titullin e dashur "shenjtori i Urakamit" dhe më pas u nderua me titullin Shërbëtor i Perëndisë, hapi i parë drejt shenjësisë katolike.
Gadishulli i Karaburunit (Turqi)
Karaburuni ka një temperaturë të ngrohtë gjatë gjithë dimrit, nga 6 deri në 12 °C. Në pranverë 16 deri në 22 °C dhe në verë 28+ °C.
Takashi Nagai
Jeta e hershme
Takashi Nagai kishte një lindje të vështirë që rrezikonte jetën e tij dhe nënës së tij. Familja e tij ishte shumë e arsimuar. Babai i tij, Noboru Nagai, u stërviti në mjekësinë perëndimore; gjyshi i tij (nga babai), Fumitaka Nagai, ishte praktikues i mjekësisë tradicionale bimore; dhe nëna e tij, Tsune, ishte pasardhëse e një familjeje të vjetër samurai.
Gadishulli i Karaburunit (Turqi)
Kampusi i Institutit të Teknologjisë të Izmirit dhe Zona e Zhvillimit të Teknologjisë i Izmirit ndodhen në Gadishullin e Karaburunit, të dyja brenda rrethit Urla.
Takashi Nagai
Konvertimi në Katolizëm
Më 9 qershor 1934, Nagai mori pagëzimin në besimin katolik. Ai zgjodhi emrin e krishterë Paul dhe i propozoi Midorit. Ata u martuan në gusht dhe kishin katër fëmijë: një djalë, Makoto (3 prill 1935 - 4 prill 2001) dhe tre vajza, Ikuko (7 korrik 1937 - 1939), Sasano i cili vdiq pak pas lindjes së saj dhe Kayano (18 gusht 1941 - 2 shkurt 2008).
Lufta e Dytë Botërore
Pasi Japonia shpalli luftë në Shtetet e Bashkuara më 8 dhjetor 1941, Nagai pati një prezent të zymtë: qyteti i tij mund të shkatërrohej gjatë kësaj lufte.