cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hedvig Kadriu
Në vitin 1996, pas punës dhe mbrojtjes me sukses së temës së Disertacionit të doktoranturës, me titull: “Reaktiviteti imunologjik te personat e eksponuar veprimit kronik të plumbit”, u promovua në Doktor i Shkencave Mjekësore.
Prej aktiviteteve shoqërore të Dr Hedvigut, vlenë të veçohen këto në vijim: anëtar i Kryesisë së Shoqatës së mjekëve të Kosovës (1984–1988), anëtar i Këshillit redaktues të revistës shkencore “PRAXIS MEDICA”( 1984–1988), kryetar i Shoqatës së Mjekëve të Kosovës, Selia në Prishtinë (1984–1988), anëtar i Kryesisë së Shoqatës së Kardiologëve të Kosovës (2002), anëtar i Shoqatës Europeane të Kardiologjisë (2009).
Prej angazhimeve të tija në fushën arsimore - akademike, duhet veçuar: Asistent në lëndë e Farmakologjisë Klinike (1975), nismëtar, themelues dhe Ligjerues i parë i lëndës "HYRJE NË MJEKËSI" pranë Fakultetit të Mjekësisë në Universitetin e Prishtinës (2010) dhe Ligjerues i lëndës "Menaxhment Shëndetësorë" pranë Kolegjit ILIRIA në Prishtinë.
Përveç publikimeve tjera shkencore, Dr Hedvigu është autorë edhe i këtyre librave dhe monografive shkencore: “ALERGOLOGJIA KLINIKE” (1983), “SËMUNDJA ISKEMIKE E ZEMRËS” – botimi i parë (1995), “ELEKTROKARDIOGRAFIA” (2001), “KANË THËNË PËR …” (2005), “SËMUNDJA ISKEMIKE E ZEMRËS” – botimi i dytë (2009) dhe Monografia "MUHARREM KADRIU - nga dokumentet dhe kujtimet e të birit" (2018).
Pas përfundimit të karierës profesionale dhe akademike, është pensionuar (më 2015) dhe jeton në Prishtinë.
Kantoni Peyruis
Kantoni Peyruis (frëngjisht: Canton de Peyruis) është një kanton në departamentin Alpes-de-Haute-Provence, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Peyruis. Ka sipërfaqe 63.43km2 dhe popullsi 3824 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Peyruis aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
Ardit Gjebrea
Ardit Gjebrea është një këngëtar, kantautor, producent, prezantues shqiptar nga Armenia. Ka lindur më 7 qershor 1963. Ai është udhëheqës i spektaklit të mirënjohur muzikor në Shqipëri, Kënga Magjike.
Për herë të parë Ardit Gjebrea këndon në skenë në moshën 5 vjeçare. Më pas vijon të këndojë në Festivalet e Fëmijëve ku nga ato vite ai kujtohet për këngët “I ëmbël zëri i gjyshes” “Kur këndoj për ty moj nënë” etj. Ende fëmijë ai shfaqet në skenë si këngëautor me këngën “Balladë për pionierin dëshmor” e më pas ai do të këndojë këngët e veta. Dalja e parë e rëndësishme e tij në skenë si krijues dhe interpretues mban datën 17 dhjetor 1991 në Festivalin e RTSH-së ku fiton çmim të parë me këngën “Jon”. Në dhjetor të vitit 1995 ai fiton përsëri çmim të parë në Festivalin e RTSH-së me këngën “Eja”. Me këngët e albumeve të tij, ai fillon të këndojë në shumë veprimtari dhe koncerte brenda dhe jashtë vendit.
Ardit Gjebrea numëron më shumë se 250 koncerte si këngëautor.
Emri i tij është brohoritur pothuaj në të gjitha stadiumet, sheshet apo pallatet e sportit nëpër qytetet e Shqipërisë që nga viti 1994 e deri sot. Koncertet e tij kanë mbetur gjatë në kujtesën e publikut dëshmitar dhe të nesërmen e çdo shfaqje të tij media e ka vleresuar si “mbreti i popit” “stuhia Gjebrea” “entuziazmi që shkakton një mit” etj, etj. Mbresëlënëse janë dhe koncertet e tij në Kosovë.
Jashtë vendit ka dhënë koncerte të mirëpritura në:
Karriera e tij është e lidhur me televizionin pasi ai jo vetëm ka drejtuar programe të rëndësishme televizive si TeleBingo, Miss & Mister Albania por është edhe producent i projektit shumëvjeçar Kënga Magjike që këtë vit arriti në edicionin e tij të dhjetë. Së fundmi ai është i pranishëm në ekranet e shqiptarëve me programin E diela shqiptare një emision argëtues I së dielës.
Albumet
Projekt Jon (1991) Ja Ku Jam (2004)
Rilindja (Organizatë kulturore)
right|200px
Redaksia e revistave
thumb| Ballina e gazetës Rilindja e shkurtit 1984|200px Në kuadër të Rilindjes botoheshin këto revista (reviale e periodike): "Jeta e Re", "Përparimi", "Fjala", "Pionieri", "GEP-i", "Shkëndija", "Kosovarja", "BAT-i", "Thumbi" dhe "Bujku".
Shtypshkronja e Rilindjes
thumb| Ballina të librave të cilat janë shtyp në Shtypshkronën Rilindja gjaë viteve [[1980 dhe 1990 për botues të jashtëm]] Për nevojat e shtypit të librit, e sidomos të gazetës "Rilindja", themelohet edhe shtypshkronja, e cila vendoset në ndërtesën e ish burgut të Prishtinës. Fillimisht ajo pajiset me makina të tiposhtypit, ndërsa nga viti 1968 edhe me teknikën ofset. Pas vitit 1976 shtypshkronja vendoset në Pallatin e shtypit dhe pajiset me teknologjinë më moderne të kohës. Si rezultat i kësaj ajo hynë në konkurencë të denjë në shtypjen e librit me shtypshkronjat e shteteve fqinjë.
Gjatë viteve tetëdhjetë dhe nëntëdhjetë, ajo është njëra ndër shtypshkronjat më të mëdha në Ballkan dhe në Evropën Juglindore. Në te shtypen libra të botuesve të njohur nga Polonia, Gjermania Lindore, Hungaria, Sllovenia, Bosnja, Angola (Afrikë), etj.
Më 1991 pushteti i atëhershëm i largoi nga puna punëtorët e saj, e sidomos kuadrin profesional.
Pallati i Shtypit
thumb| Pamje nga Pallati i Shtypit "Rilindja" Ideja për ndërtimin e Pallatit të Shtypit filloi në vitet e gjashtëdhjeta. Puna më serioze filloi më 1970, kur u caktua trolli dhe u caktua grupi i ekspertëve për punimin e projektit. Guri themltar i objektit të Pallatit të Shtypit në lokalitetin e tanishëm u vu më 1972. Për mungesë të mjeteve puna u ndërpre deri më 1973. Punët në ndërtim marrin hov në pranverën e vitit 1974 deriasa u përfundua tërsisht më 1978. Në te u vendosën: Shtypshkronja, Redaksiia e gazetës "Rilindja", Redaksia e revistave, Redaksia e botimeve "Rilindja", Redaksia "Zëri i Rinisë" dhe shërbimet tjera të "Rilindjes". Objekti ka 18 kate, me sipërfaqe 50.000 m² (me mbi 87 metra (m) lartësi.
Poetika e dramaturgjisë dhe mendimi estetik
thumb|300px|Kapertina e librit Poetika e dramaturgjisë dhe mendimi estetik e [[Jakup Matos.]] Poetika e dramaturgjisë dhe mendimi estetik është libër i shkruar nga Jakup Mato. Ky libër është botim i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë dhe Qendra e Studimit te Arteve ne vitin 2005 me kapituj dhe 350 faqe. Libri është nje vazhdimësi e librit "Rrjedhave të artit paraprofesionist"
Në këtë libër shqyrtohen në rrafsh të gjerë veprimtaritë e shoqërive artistike në periudhë e pavarësisë duke nxjerrë në pah ndihmën që ato dhanë për të krijuar gjasat e nevojshme për artin profesionist shqiptar pas Luftës së Dytë Botërore.
Vend të posaçem zënë si dramat ashtu edhe komedite e Kristo Floqit si “Fe e kombësi”,”Triumfi i lirise”, “Karlo Topia”,”Pirro Neoptolemi”,”Komeditë”. Ne rastin e Foiqon Postolit është trajtuar drama me të njëjtin titull me romanin “Lulja e kujtimit” si edhe “Detyra e memes “e viti 1921 Haki Stermilli si një autor me një kendveshtrim original tejetes se shqiptareve ne trojet e pushtuara nga serbet trajtohet për dramat “Dibrania e mjerueme”,”Dashuni dhe besnikëri”,” Agimi i lumnueshem” “Irena e bukur” ,“Kosovarja”,”Tania”. Ethem Haxhiademi si trajtues i gjinise së tragjedise eshte pare ne veprat” Ulisi”, ”Akili”, ”Aleksandri”, ”Pirrua”, ”Skenderbeu”, ”Diomedi”, “Abeli” Në këtë monografi ështe trajtuar edhe e vetmja vepër e botuar(1917) e Shtjefën Gjecovit “Skandebegut jose t’liruemit prej zgjedhes s’turkut” si edhe melodrama e Ndre Zadesë “Ora e Shqypnise” apo edhe drama e Zef Mark Harapit me titull” Mustafa Pasha i Shkodres i m(b)rami vezir shqiptar “ (1928)
Një shtyllë të dytë në këtë libër e perbën mendimi estetik shqiptar si dhe pikpamjet ndaj artit. Atorët kryesorë nga të cilët janë qymtuar këto pikpamje janë nga Jeronim de Rada te Parime të estetikes (1861), Gjergj Fishta, Fan Noli, Faik Konica, Krist Maloki, Millosh Gjergj Nikolla|Migjeni,Odhise Paskali, Anton Xanoni, Aleksander Xhuvani dhe Kostaq Cipo.
Aleksandër Moisiu
Aleksandër Moisiu ose Alexander, Alessandro Moissi ose Moisi, lindi më 2 prill të vitit 1879 në Trieste dhe vdiq më 23 mars të vitit 1935 në Vjenë, ishte aktor austriak me origjinë shqiptare.
Jeta
Moisiu lindi në Trieste, Itali. I ati ishte shqiptar nga Kavaja dhe e ëma ishte arbëreshe. Në moshën 19 vjeçare shkon në Vjenë, ku me ndihmën e Thomas Klicher iu përkushtua aktrimit. Më 1898 e nisi karrierën e vet si kompars (aktorë që luajnë rol të vogël) në Burgtheatër. Pastaj vijuan angazhime në teatër në Pragë dhe Berlin. Në Berlin Aleksandër Moisiu u pranua në seminarin e Max Reinhardt me të cilin shkoi në turne në Petersburg (1911). Atje u dallua për rolin e Edipit. Pas këtij suksesi ai u angazhua në shumë vende të Evropës dhe Amerikës Veriore.
Fusha e veprimit të Moisiut përmblidhte të gjithë spektrin e literaturës evropiane të teatrit, duke filluar që nga tragjedia antike greke e deri te koha moderne. Shumë të njohura u bënë interpretimet e tij të Hamletit, të Edipit, të Jedermann dhe të Fedja në veprën e Leon Tolstoit “Kufoma e gjallë”. Ai luajti po ashtu edhe rolet kryesore në premierat e pjesëve teatrale të Hauptmann-it (“Der weiße Heiland“), të Wedekind-it (“Frühlings Erwachen”) dhe të Hofmannsthal-it (“Jedermann”).
Moisiu vlerësohej shumë nga publiku i tij për shkak të zërit të tij të bukur si dhe për angazhimin e tij emocional. Ai llogaritej sidomos në vitet para fillimit të Lufta e Parë Botërore  si një nga aktorët më të mëdhenj në hapësirën gjermanofolëse. Në periudhën mes dy luftërave ishte shumë kohë në turne. Në Berlin aktronte në këtë kohë vetëm si mysafir. Stili i tij i aktrimit llogaritej këtu si i vjetëruar dhe nuk mund të matej më me zhvillimet teatrore si ai i ekspresionizmit, apo teatri politik i Brecht-it apo i Piscator-it.
Prej vitit 1910 e deri më 1935 mori pjesë në 10 produksione të filmave, 8 prej tyre ishin filma pa zë.
Në vitin 1935, pak kohë para vdekjes së tij, Moisiu kërkoi shtetësinë e Shqipërisë si dhe atë të Italisë. Shqipëria refuzoi këtë kërkesë, kurse Italia ia dha shtetësinë Moisiut, kur ai ishte i shtrirë në shtratin e vdekjes.
Moisiu sot adhurohet dhe respektohet sidomos në Shqipëri si një ndër aktorët më të mëdhenj të vendit, edhe pse ai që nga rinia e tij më nuk e vizitoi Shqipërinë. Shkolla e aktrimit në Tiranë, Universiteti i Durresit, Shkolla e mesme e pergjithshme në Kavajë dhe teatri i Durrësit e mbajnë emrin e tij.
Gruaja e tij Maria Moisiu ishte nga Vjena. Aleksander Moisiu është stërgjyshi i aktorit Gedeon Burkhard (ndër të tjera i njohur me rolin e tij kryesor në serinë “ Komisar Rex”).
Filmografia
parapamje|Moisiu si Princ Kalaf në veprën [[Turandot të Carlo Gozzi-t, Deutsches Theater, Berlin, dhjetor 1911.]]
Komuna e Haraçinës
Për këtë sot, qytetarët janë në tehin e egzistencës së tyre. Përshkak falimentimit të ndërmarjeve në qytetet ku ata kanë punuar, paraqitet një përqindje e madhe të papunësisë. Më herët nga Komuna e Haraçinës kan qenë në mardhënje pune mëse 1300 persona, të cilët të gjithë ata në ndonjë mënyr kanë kontribuar në zhvillimin e përgjithshëm ekonomik të Komunës. Sot personat në mardhënje të rregullt pune janë të pakët. Ky është realiteti.
Komuna e Haraçinës me Buxhetin e vogël të saj përafërsisht 300.000 € bashkë me donacionet, të siguruar prej shpërndarjes së TVSH-së dhe burime tjera Ligjore dhe prej Agjencionit për rrugë shtetërore, mundohet me i përmisu kushtet për jetesë më të mirë të qytetarëve.
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit 2002 - Haraçina është Komunë e dendur me banorë rreth 15.000 banorë (situatë momentale), kurse dendësia mesatare e banorve është afër 500 banor në 1 km2. Mirpo në vitin 2018 Haraçina ka banor afërsisht 20.000 banor sipas analizave të entit të statistikave. Popullata e Komunës është me shumicë Shqipëtarë, ku 99% janë prej nacionalitetit Shqipëtarë, kurse 1% janë prej nacionalitetit Maqedonas. Shumica e fshatareve e Komunës së Haraçinës janë me prejardhe nga malësia e Karadakut të Shkupit. Sidomos nga fshati Brezë. Gjithashtu janë edhe prej tjera fshatra si Tanusha, Goshinca, Nikushtaki dhe etj.
Ekonomia dhe Historia e betejës së Haraçinës
EKONOMIA
Popullata e komunës së Haraçinës më së shumti merret me: bujqesi, blegtari,tregeti ,prodhimtari etj.
HISTORIA E BETEJËS SË HARAÇINËS
Mbas gjitha atyre luftrave që ndodhen në Ballkan po edhe në Kosovë ishte rradha edhe e Maqedonisë ku pikërish edhe beteja e fundit do të ndodhë në Haraçinë ku fitimtarë të kësaj beteje do të dalë Ushtria Çlirimtare Kombëtare me 95 ushtarë kundër ushtrisë sllavo-maqedonase e cila në rradhet e sajë kishte shumë ushtarë me pagesë nga aleatet e sajë,Sërb Ukrainas,Rusë etj.Por këta me 24 qershor sllavo-maqedonasit morren atë që e merituan nga djemt dhe bijt e Uçk-së të cilët vulosën fitorën gjithe kombëtare ku sakrifica e deshmoreve tanë dha frytin që rinia të arsimohet të ketë të drejtat e veta dhe prosperimi dhe integrimi në jetë.
Shiko edhe Web-faqen
Faqja Zyrtare
Helena e Trojës
Helena (Ἑλένη) - e bija e Zeusit, zotit suprem dhe e Ledës, më e bukura prej të gjitha grave vdekatare.
thumb|Helena e Trojës.
Ishte ende vajzë tejet e re, ndërsa për bukurinë e saj është folur larg, andaj e dëshironte Tezeu, mbreti i Athinës dhe me ndihmën e shokut të vet Piritout, e rrëmbeu. E çliruan vëllazërit Kastor dhe Polideuk dhe e këthyen në shtëpi.Së shpejti në Spartë erdhën krushqarët e rinjë për Helenën. Me kohë aty u gjenden të gjithë mbretërit dhe fëmijët e mbretërve akeas, të cilët dëshironin të martohen. Grindjet e tyre rreth Helenës gati e sollën Greqinë deri te gremina e luftës. Katastrofën e pengoi mendjeprehtësia e Odiseut, mbretit të Itakës. Ai në mënyrë të thjeshtë, origjinale, e këshillon Tindareun: që t'i lejë anash të gjitha konsideratat dinastike dhe politike e t'i lejojë Helenës që ta zgjedhë burrin sipas dëshirës së vet. Krushqarët u pajtuan me këtë mendim dhe me betim u obliguan se zgjedhjen e saj do ta pranojnë pa kurrfarë kundërshtimi dhe se fituesin nuk do ta vrasin dhe në asnjë mënyrë nuk do ta fyejnë, por në çdo gjë do t'i ndihmojnë.
Atëbotë në shpellën e kentaurëve ishte dasma e Peleut, mbretit të Ftisë me Tetidën, hyjneshën e detit, në të cilën kanë marrë pjesë të gjithë zotërat. Vetëm Erida, hyjnesha e grindjes, nuk ka qenë e ftuar që mos t'ua prish harenë. Erida e fyer për t'u hakmarrë në mesin e hyjneshave Afrodita, Hera dhe Ethena e hudh mollën e artë, në të cilën shkruante „më të bukurës". Hyjneshat menjëherë si një, donin ta merrnin mollën, sepse secila prej tyre, gjë që është e kuptueshme, e konsideronte veten më të bukur. Ndërkaq nga kjo lindi grindja në zgjidhjen e së cilës nuk ka dashur të ndërhyjë as zoti suprem Zeusi. Dëshironte ta ketë qetësinë e vet andaj i urdhëroi zotit Hermes që ta marrë mollën dhe t´i dërgojë hyjneshat në malin Ida, jo larg Trojës, ku jeton bariu i quajtur Parid. Ky le ta zgjidhë këtë mosmarrëveshje.
Paridi ishte i biri i Priamit, mbretit trojan. Arsye e mirë e vendimit të Zeusit ka qenë, sepes jetonte në mal e jo në pallatin mbretëror. Para lindjes së Paridit e ëma e tij ka ëndrruar se do ta lindë një vravashkë të ndezur, e cila do ta ndezë Trojën. Magjistari ëndrrën e ka shpjeguar në mënyrë që djali që do të lindë do të jetë shkaktar i shkatërrimit të Trojës. Për këtë arsye mbreti i Trojës urdhëroi që fëmija menjëherë pas lindjes të dërgohet në malin Ida dhe atje të vendoset në kaçubën e pyllit. Fëmijën e mori dhe e ushqeu arusha, e pastaj e gjet bariu Agelau dhe e rriti si fëmijë të vetin. Për prejardhjen mbretërore të Paridit ka ditur vetëm Zeusi.
Kur Paridi e pa Hermesin, lajmëtarin e Zeusit, deshti të ikë, por i ra ndërmend se Hermesi do ta zë gjithsesi dhe kështu e dëgjoi urdhërin e tij. Paridi e mori mollën dhe filloi t'i shikojë hyjneshat. Të triat i dukeshin njesoj të bukura. Mendoi gjatë dhe vendosi mu atëherë kur hyjneshat ndikuan në të në mënyrë që ligjet dhe gjyqet njerëzore në esencë nuk lejojnë. Gruaja e Zeusit, Hera, i premtoi pushtet mbi tërë Azinë, hyjnesha e luftës Athena, famën luftarake, ndërsa hyjnesha e dashurisë dhe e bukurisë Afrodita gruan më të bukur në botë. Dhe Paridi mollën ia dha Afroditës.
Gjiri Persik
parapamje|Gjiri Persik parapamje|Gjiri Persik Gjiri Persik (Farsisht: خليج فارس Halîç e Fars), ujërat e këtij gjiri derdhen në Oqeanin Indian. Gjatësia e Gjirit Persik është 850 kilometra, gjërësia 280 kilometra dhe thellësia 40-50 metra. Pika më e thellët të këtij gjiri është Ngushtica e Hormuzit (100 m).
Helena e Trojës
Për Helenën atëbotë as që kishte ndëgjuar, por Afrodita bëri që Paridi sa më shpejtë ta njohë. Rrugëve të fatit Paridi së shpejti arriti në Trojë, ku e njohu motra e tij, Kasandra, magjistare dhe profeteshë e famshme. Mbreti Priam, i cili ka vuajtur gjatë për shkak të braktisjes së të birit të vet, kështu që e pranoi me gëzim të madh dhe e fut në pallatin mbretëror. Këtu Afrodita e porosit Paridin që ta ndërtojë anijen dhe të lundrojë për në Spartë, vend i njohur për nga bukuria e grave të tyre. Paridi e ndëgjoi përkundër pikëllimit të madh të Herës dhe Athenës të cilat për shkak të shkeljes së sedrës, si atij, ashtu edhe Trojës i kanë dëshiruar çdo gjë më të keqe.
Mbreti Menelau e pranoi Paridin dhe shokun e tij, Enenë, i cili e ka përcjellë ashtu siç u ka hije mysafirëve nga Troja e famshme. Për nderë të tyre ua përgaditi gostinë dhe i njohtoi me gruan e vet. Po se Paridi u gjet fytyrë për fytyrë me gruan më të bukur prej të gjitha grave vdekatare, në shikim të parë u dashurua në të. Edhe ai i pëlqeu asaj. Ditën e dytë Menelau kërkoi ndjesë prej mysafirëve të vet, sepse, për shkak të nje pune të ngutshme, ka qenë i detyruar të udhëtojë për në Kretë. U dëshiroi qëndrim të këndshëm, ndërsa Helenës i urdhëroi që t'ua plotësojë të gjithë dëshirat. Arsyeja pse Helena fjalët e burrit ia ka shpjeguar vetes mjaft gjërë, para së gjithash fajin e kishte Afrodita. Ka nxitur te Helena aso dashurie, sa që ka harruar burrin vet, të bijën dhe atdheun dhe fshehtas lundroi me të në Trojë.
Gjiri Persik
Irani, Iraku, Kuvajti, Arabia Saudite, Katari, Bahrejni, Omani, Emiratet e Bashkuara Arabe kanë dalje në Gjirin Persik. Në këtë listë mund të shtohet edhe Pakistani.
Helena e Trojës
Prandaj Helena me Paridin shkoi vullnetarisht. Ndërkaq, versioni i dytë pohon se Paridi e ka detyruar, madje edhe me dhunë e ka marrë. Nuk dihet a kanë lundruar drejt për në Trojë. Siç duket, së pari kanë shkuar në udhëtim dasmor në Egjipt, pastaj një kohë kanë kaluar në Sidon, dhe në Trojë arritën pas disa vjetësh. Sidoqoftë, kështu apo ashtu, Helena u zhduk nga Sparta dhe me të edhe thesari mbretëror.
Kuptohet se Menelau nuk ka mundur të kalojë mbi gjithë këtë dhe të qëndrojë sikur nuk ka ndodhur asgjë. Shkoi në Mikenë te vëllau i vet, Agamemnoni dhe e luti për ndihmë. Agamemnoni e këshilloi që me mbretin e Itakës, Odiseu, të shkojë në Trojë dhe ta lutë mbretin e Trojës Priamin, që t'ia kthejë Helenën. Poqese Priami nuk e sheh të arsyeshme ta korrigjojë veprën e Paridit t'i kërcnohet me luftë. Priami e refuzoi lutjen Menelaut dhe Agamenoni kaloi prej kërcënimit në vepër. I luti për ndihmë të gjithë mbretërit e akeasve të cilët dikur i kishin premtuar Menelauit se si burrit të Helenes, në çdo gjë do t'i ndihmojnë. Këtë ndihmë ia premtuan edhe të gjithë sundimtarët e tjerë akeas. Të gjithë, iu kanë përgjegjur, ose vetë ose i dërguan djemët e tyre, dhe secil e ka sjellë ushtrinë e vet sipas mundësive të veta. Më në fund nën udhëheqjen e Agamemnonit u nis ushtria prej njëqind mijë akeasve kundër Trojës.
Gjiri Persik
Lufta ndërmjet Irakut dhe Iranit mes viteve 1980-1988 ka qenë e fokusuar për këtë. Po ashtu ishte baza e Luftës së Gjirit.
Helena e Trojës
Kështu pra, për shkak të Helenës dhe Paridit, shpërtheu lufta e gjatë dhe e përgjakur trojane, e cila përfunodi me shkatërrimin e Trojës dhe vrasjen e trimave më të mirë akeas. Helena u pendua së shpejti për veprën e vet, të vjetër dhe atij të ri u ka sjellë aq shumë vuajtje. Mbreti Priam, në të vërtetë, kurrë nuk e ka çortuar, mirëpo ajo ka ditur se e tërë Troja e ka urrejtur si shkaktare të luftës dhe secila grua që në luftë e ka humbur burrin ose djalin ia ka bërë këtë me dije me shikim të vetin. Mbi të gjitha, shpjet u erdhi në vete nga dashuria e Paridit. Siç u tregua, ai edhe nuk ka qenë burrë ideal. Vërtet, ka qenë i bukur dhe kujdesej për pamjen e vet. Mirëpo, në asgjë tjetër nuk ka mundur të krahasohet me burrin e saj të parë. Gjatë luftës ndjenjat e saj ndaj Paridit u ftofën dhe, më në fund, shndërruan në urretje. Në luftë shpesh tregohej si frikacak dhe mashkulli i cili nuk sjellej siç i ka hije burrit te gruaja e humb çdo dinjitet.
Gjiri Persik
Emërtimi
Gjiri Persik është problem themelor në marrëdhëniet ndërmjet Arabisë Saudite dhe Republikës Islamike të Iranit. Iranianët me origjinë Persiane pretendojnë që emri i Gjirit është "Gjiri Persik", ndërsa Arabët e refuzojnë këtë dhe këtë gjir e quajnë "Gjiri Arabik". Shumica e shteteve në botë këtë gjir e quajnë "Gjiri Persik", pak prej tyre e quajnë "Gjiri Arabik", "Gjiri", "Gjiri Arabo-Persik", ndërsa Turqia këtë gjir e quan "Gjiri i Basrës".
Helena e Trojës
Paridi në luftë ka korrur edhe disa suksese, por asnjë me trimërinë e vet. Madje, e ka vrarë edhe Alkilin, kreshnikun më të madh akeas, mirëpo, jo në betejë te drejtpërdrejtë, por me shigjetën trathtare nga prita, të cilën e ka drejtuar zoti Apollon. Edhe vetë vdekja në mënyrë të ngjashme. Deri sa shetiste nëper mure e goditi shigjeta e helmuar e Filoktetit, shigjitarit akeas dhe ia shkaktoi plagën e pashërueshme. I çmendur prej dhëmbjeve Paridi iku prej Troje dhe shkoi në malin Ida, ku vdiq i braktisur prej të gjithëve. Shokët e tij të mëparshëm e gjetën aty të futur në kaçub dhe ia përgatitën varrimin modest. Helena nuk iu afrua stivës së tij. Në ndërkohe ngushllohej te vëllau i tij, Deifobi i ri. Nuk u dëfrye gjatë me të. Me rastin e pushtimit të Trojës e vrau mbreti Menelau në odën e saj.
Takimi i sërishëm i Helenës me Menelaun për të kaloi që është për t'u befasuar, mirë. Në të vertetë, Menelau kurrë nuk ka besuar se ka shkuar vullnetarisht me Paridin dhe ka qenë i bindur, se me shkatërrimin e Trojës vetëm e ka çliruar prej ofshameve dhe vuajtjeve. Kuptohet se Helena e perkrahte në këtë bindje dhe ia ka shprehur gëzimin e pakufijshëm, që më në fund, e ka çliruar. Me triumf të madh hyri në anijen e tij dhe udhëtoi për në Spartë.
Gjiri Persik
Emërtimi
Në Iran 30 prilli është "Dita kombëtare e Gjirit Persik". Agjencitë ajrore që refuzojnë emrin "Gjiri Persik" janë të ndaluar të qarkullojnë në hapësirën ajrore të Iranit.
Organizata e Kombeve të Bashkuara referon përdorimin e termit "Gjiri Persik", Anglia dhe Shtetet e Bashkuara e pranojnë përdorimin e termit "Gjiri Persik". Në disa shtete Arabe mbizotëron termi "Gjiri Arabik".
Helena e Trojës
Pas shtatë viteve bredhjesh Helena e pa vendlindjen e vet. Menjeherë pas ujëdhesës Lezbos shtërngata i shpartallon anijet e Menelaut te kepi i Suniut. Menelau e humb timonierin e vet, ndërsa para kepit Mele sërish e kap shtërngata dhe anijen e tij e çon deri te buzëderdhja e Nilit. Kështu Helena përsëri u gjet në Egjipt, të cilin e ka njohur gjatë udhëtimit me Paridin. Vite të tëra ka bredhur me Menelaun përgjatë brigjeve të Nilit, nëpër Libi, Feniki dhe vende të tjera. Arriti në Sidon. Më në fund, sërish kthehet në Egjipt, ku Menelau e shpagoi lundrimin e tij fatlum për në atdhe me flijimin e begatshëm. Para largimit mbretëresha egjiptiane Polidamna ia dha Helenës barin e rnrekullueshëm të përgaditur prej hirit të bimëve magjike. Kush e pi me verë ai i harron të gjitha mjerimet. E mjaftueshme ka qenë një gote e vogël dhe Helena harroi dy burrat e mëparshëm në Trojë, ndërsa Menelau mundimet që për shkak të saj i ka vuajtur.
Në Spartë Helena jetoi e lumtur me Menelaun. Ishin përsëri të lidhur me dashurinë fatlume madje jo vetëm deri në vdekje, por dhe pas saj, sepse zotërat të dy i kanë sjellë në Elize, ku i kalojnë ditët në lumturi të amshueshme.
Helena është njëra prej shembëlltyrave më interesante të miteve greke dhe deri më sot jeton në vetëdijen e njerëzimit si simbol i gruas së bukur dhe avanturiste. Gjatë dy mijë e pesëqind vjeteve të shkuara ka kaluar nëpër ndryshime të shumta. Homeri e përshkruan si grua tërësisht simpatike. Euripidi në tragjedinë Trojanet (e viti 415 para e.s.) e gjykon, duke menduar se i ëshë shmangur dënimit edhe pse ka qenë shkas i shkatërrimit të Trojës, ndërsa gratë e tjera trojane për shkak të saj kanë përjetuar vuajtje të shumta. Në tragjedinë Helena (e vitit 412 para e.s.) Përkundër kësaj, mendon se Hlelena kurrsesi nuk ka qenë në Trojë, por pas ikjes prej Spartes ka mbetur në Egjipt, ku ka jetuar me ndere deri në kohën e ardhjes së Menelaut. Sofokliu e paraqet në dramen Dasma e Helenës, si grua besnike dhe të dashuruar. Kështu flasin autorët antikë, sepse kjo dramë nuk është ruajtur. Filozofi Gorgia në Fjalimin mbi Helenën nga fillimi i shek. IV para es. e mbron tezën se ikja e saj prej burrit nuk meriton vlerësim negativ. Poeti Simonid, gjaja në një këngë e dënon, ndërsa në tjetrën e lavdëron. Lidhur me këtë asgjë nuk do të ishte e jashtëzakonshme, por pas këngës se parë poeti verbohet, dhe pas të dytës sërish sheh. Poeti romak Ovidi ndaj saj ka pasur aq mirëkuptim (në Heroidet) sa ka pasur Vergjili fjalë ndëshkimi. Edhe më kontradiktorë është kuptimi për të në veprat e shkrimtarëve, poetëve dlhe muzikantëve modernë.
Pasi që gruaja e bukur, e cila përveç bukurisë e ka edhe atë që rëndom quhet e kaluara përherë i ka tërhequr artistët, Helena hyn në radhën e figurave të femrave antike, e cila më së shumti është trajtuar nga asrpekti artistik. Nga antika janë ruajtur gati njëqind e njëzet vaza me pamjen e saj. Këto janë: Tezeu dhe Helena pesë vaza (njëra prej tyre është me siguri nga mesi i shek para e.s., dhe gjendet në Muzeun Popullor në Sofje), Menelau dhe Helena më se njëzet (njëra nga mesi i shek. VII para e.s. dhe sot gjendet në Muzeun e Iraklionit - Kretë), Rrëmbimi i Helenës më se tridhjetë (më e njohura e Maikronit është me siguri e vitit 480 para e.s. dhe gjendet në Muzeun e Arteve të Bukura në Boston), Menelau e ndjek Helenën më se gjashtëdhjetë etj. Paridi dhe Helena, ndërkaq, janë ruajtur vetëm në një (në vazën nga fillhni i shek. VII para e.s., dhe sot gjendet në Muzeun Metropolitan në Nju Jork). Prej veprave skulpturale antike veçmas është i njohur basrelievi Rrëmbimi i Helenës i shek III - II para e.s., dhe gjendet në Muzeun e Lateranit në Romë. Prej pikturave të kohës së re vlen të përmendet Rrëmbimi i Helenës, me siguri vepër e një nxënësi të Fra Angelico (Fra Angjelikut) ndoshta e Benozzo Gazzoliut (Benoxo Gaxohu), sepse kjo është vepër e parë me tematikë antike prej mbarimit të botës antike (me siguri mesi i shek. XV dhe gjendet ne Galerinë Kombëtare në Londër). Prej pikturave të mëvonshme po e përmendim vetëm Paridin dhe Helenën e Jacques Louis (Zhak Lui) Davidit (e vitit 1788 dhe sot gjendet në Luver të Parisit). Në vitin 1966 Rrëmbimin e Helenës publiku ka mundur ta shohë në goblenin e madh nga seria me pamjet nga lufta e Trojës, i punuar në mesin e shek. XVII, që, sipas modelit evropian, e kanë endur vektarët kinezë në Macau, koloni portugeze (sot gjendet në Muzeun Metropolitan në Nju Jork), Fati i Helenës ka qenë, kuptohet, temë e shpeshtë edhe në vepra të muzikës serioze dhe të lehtë. Si „grua frivole dhe aventuriste çfarë ka kudo" e ka paraqitur në operetë Helena e bukur e Jacques Offenbachut (Zhak Ofenbahut), si ,grua bujare dhe krenare e cila, më në fund, iu nënshtrua epshit të nxitur me dinakrinë e djaloshit të dashuruar e ka paraqitur Christoph Willibaild Glucku (Kristof Villibald Gluku) në vitin 1770 në operen Paridi dhe Helena. Është e qartë se shumica nuk ka shkuar pas fjalëve të Herodotit: „Burrat me mendje të shëndoshë kurrë nuk mërziten për gratë e rrëmbyera. Sikur ato mos të kishin dashur, nuk do të rrëmbeheshin".
Në fund edhe një shënim: në qoftë se sot nuk dyshojnë se lufta e Trojës vërtet është ngjarje historike (me siguri kah mbarimi i shek. XIII para e.s.), Helenën mund ta lëmë anash nga kërkimet e shkaqeve të saj reale. Për shkak të një gruaje, madje edhe aq të bukur sikur se e përshkruan Homeri, nuk do të nisen në lundrim dhe në luftë më se njëqind anije me njëqind mijë ushtarë në kuverta. Duket se lufta e Trojës, ndonëse jashtëzakonisht madhështore ka qenë thjeshtë ekspeditë kusarësh e grekëve evropianë kundër bashkëfishorëve të vet të Azisë së Vogël dhe se ka qenë e motivuar me dëshirën që ta marrin pasurinë legjendare të „qytetit të mbretit Priam". Se ky qytet vërtet ka qenë i pasur, kanë dëshmaur gërmimet e Kajnrih Shlimanit në vitin 1871-1878, i cili në gërmadhat e Trojës e ka zbuluar pasurinë, vlera e së cilës i tejkalon të gjitha masat ekzistuese.Vetëm "diademi i Helenës nga Argu" përbëhet prej 16.533 copëzash që jane të karakterit të argjendarisë më të pastër dhe i cili me stilin e vet artistik nuk i përngjet asgjë që deri më atëherë ka qenë e njohur nga bota antike. Shlimani në Trojë ka gjetur gjithësej dhjetë grumbuj të objekteve prej arit. Pjesa më e madhe e tyre, për fat të keq, është zhdukur në mbarim të Luftës së Dytë Botërore në Berlin.
Bloemendaal
Bloemendaal është një komunë në provincën Hollanda e Veriut në Holandë me sipërfaqe 43.29 km² dhe popullsi 22045 banorë. Overveen është kryeqendra e bashkisë.
Kantoni Châteauneuf-du-Faou
Kantoni Châteauneuf-du-Faou (frëngjisht: Canton de Châteauneuf-du-Faou) është një kanton në departamentin Finistère, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është. Ka sipërfaqe 350.24km2 dhe popullsi 13195 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Châteauneuf-du-Faou aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Treiten
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Modeli me parametra h
Hyrje
Kёta parametra zakonisht i japin prodhuesit e transistorёve nё tabelёn e tё dhёnave dhe janё tё pёrshtatshme sepse mund tё caktohen eksperimentalisht nё frekuenca tё ulёta.
Parametrat
h_i(input)   – rezistenca hyrёse                -dalja e lidhur shkurt vce=0 h_r(revers)  – herёsi I riveprimit tё tensionit  – hyrja e hapur h_f(forward) -pёrforcimi I rrymёs                -dalja e lidhur shkurt vce=0
h_o(output)  -rezistenca dalёse                          -hyrja e hapur
Pasi qё edhe parametrat hibrid π edhe parametrat –h mund tё shfrytёzohen pёr modelimin e karakteristikave tё transistorit tё njejtё, kёta parametra nuk janё tё pavarur ndёrmjet veti.
kur v_ce=0
h_ie=r_\pi
kur I_b=0
Komuna e Novacës
Komuna e Novacës është komunë në Maqedoninë e Veriut. Qendra e komunës gjendet në fshatin Novaca
Gjeografia
Komuna e ... ka një pozitë gjeografike ...
Modeli me parametra h
Parametrat
Parametrat –h pёr transistorin PNP definohen nё mёnyrё tё njejtё si ato pёr komponentin NPN, gjithashtu edhe skema ekuivalente pёr sinjale tё vogla pёr transistorin PNP me parametra –h ёshtё identike me atё tё komponentit NPN, pёrveq qё kahet e rrymave dhe polaritet e tensioneve janё tё kundёrta.
Komuna e Novacës
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit 2002 në Komunën e ... jetojnë 3,549 banorë nga të cilët x % janë ...
Harilaçi
Kultura
Ne fshatin Harilaç gjendet Kështjella e Harilaçit.
Bledi Naska
Bledi Naska  është një aktor, dublues dhe gazetar shqiptar nga Shqipëria. Studioi për aktrim në Akademinë e Arteve të Bukura në Tiranë. Aktualisht meret me aktrim, gazetar ne Top channel dhe dublim ne Digitalb.
Haçif Ilazi
Haçif Ilazi ka lindur më 25.05.1977 në Prizren. Ka përfunduar shkollën e mesme të mjekësisë, si dhe është absolvent i Fakultetit Filozofik. Që nga viti 2004 është i punësuar si Zyrtar për punë sociale – Shërbimi Korrektues i Kosovës. Aktiviteti i tij politik fillon në vitin 1997 kur zgjidhet Kryetar i Kuvendit të delegatëve të UPS SHLP –Prizren. Nga viti 1998 është ushtar i ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, dhe i burgosur politik. Pas luftës ka qenë nënkryetar i shoqatës së ish të burgosurve politik, aktivist i KAN-in si dhe aktivist i Lëvizjes vetëvendosje.
Ndrek Prela
Ndrek Prela (20 mars 1920 Tivar - 14 tetor 2011 Shkodër) ishte një aktorë shqiptar Artist i merituar interpretuesi i dhjetëra roleve në teatër e kinematografi.
Jetëshkrimi
Ndrek Prela ka lindur më 20 mars 1920 në Tivar të Malit të Zi, në një familje shqiptare. Ai e kaloi fëmijërinë e tij në Argjentinë, ku babai i tij kishte emigruar për arsye ekonomike dhe që andej familja e tij zhvendoset në Shkodër. Ndrek Prela bëri debutimin e tij në skenë në Shkodër në fund të viteve ‘40 dhe shpejt u bë një nga aktorët më të popullarizuar. Derisa doli në pension, Ndrek Prela është i pranishëm thuajse në të gjitha veprat skenike të trupës së dramës së teatrit të Shkodrës, me role të ndryshme e të larmishme. Në vitin 1963 debuton dhe në kinematografi me një rol dytësor tel filmi “Detyrë e posaçme”, për të vazhduar më pas me filma të tjerë, si “Komisari i dritës”, “Në fillim të verës”, “Në pyjet me borë ka jetë”, “Emblema e dikurshme”, “Balonat”, “Qortimet e vjeshtës”, “Militani”, “Balada e Kurbinit” etj. Ndonëse interpretues i roleve të dyta, Ndrek Prela ka mundur të krijojë një profil artistik të veçantë, me mjeshtri interpretative dhe skalitje rolesh që mbesin në mendje. Të tilla janë gjyshi tek filmi “Komisari i dritës”, xha Rizai tek “Në fillim të verës”, Xhiko tek filmi “Në pyjet me borë ka jetë” etj.
Magnoliopsida
Magnoliopsida është emër për mes të cilit në botanikë identifikohen një klasë bimësh luluese. Me emrin klasë nënkuptojmë familjen e kësaj bime që njihen si Magnoliaceae.
Cronquist and Takhtajan systems
In the Takhtajan system and the Cronquist system the name is used for the group known as dicotyledons.
Magnoliopsida në sistemin Taktaxhan
Sistemi Taktaxhan përdorur në taksonominë interne përmbanë:
Magnoliopsida në sistemin Kronkuist
Sistemi Kronikuist i përdorur në taksonominë interne (versioni i vitit 1981) përmbanë:
Shih edhe
Çift çenekliler
PKI
CRL
.
Gjermanët
Gjermanët janë popull i cili jeton kryesisht në Gjermani.
Vinelz
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Masakra e Qyshkut
Masakra e Qyshkut ka ndodhur të premten më 14 maj 1999 në fshatin Qyshk (2–3 km afër Pejës, Kosovë). Në këtë masakër u vranë e u masakruan barbarisht 41 burra shqiptarë.
Sfondi
Qyshku është një fshat i vogël rreth 4 km në lindje të Pejës pranë rrugës kryesore Pejë-Prishtinë që kishte afro 200 shtëpi dhe 2,000 banorë. Tri familje etnike serbe jetonin në fshat, me emrin Jasoviq, si dhe një familje malazeze me emrin Bojoviq.
4 ditë më vonë, rreth orës 12:00 pasdite, forcat e sigurisë hynë në Qyshk, Zahaç dhe Pavlan. Dëshmitarët thanë për Human Rights Watch se burrat ishin me veshje jeshile kamuflazhi dhe disa prej tyre kishin kapele të gjelbra kaubojsh. Fshatarët gjithashtu thanë që forcat u thanë që të mos shqetësohen. "Të gjithë ju mund të shkoni. Askush nuk do t'ju prekë. Jeni të sigurt," – thanë ata me sa duket. Forcat u kthyen përsëri të nesërmen dhe kontrolluan Qyshkun për armë. Disa dëshmitarë thanë se disa fshatarë kishin dorëzuar armët që i mbanin në këtë kohë. Syl Gashi raportohet se dorëzoi një armë gjahu dhe vëllai i tij dha një pistoletë, siç bëri edhe Brahim Lushi, edhe pse ai kishte leje për armë. Policia gjithashtu raportoi se mori makinën "BMW" të Syl Gashit dhe 1.200 marka gjermane.
Aksioni i policisë më 14 maj ishte qartë "më agresiv" sesa në vizitat paraprake. Prej fillimit ishte e qartë se objektivat dhe urdhrat e forcave kaluan përtej një kërkimi rutinë për armë.
Vrasjet
Rreth orës 7 të mëngjesit, më 14 maj 1999, ushtarët e ushtrisë jugosllave, të veshur me uniforma blu dhe kamuflazhi dhe me fytyrat e tyre të mbuluara me bojë të zezë, hynë në fshatin Qyshk. Banorët u dëbuan nga shtëpitë e tyre dhe u urdhëruan të mblidhen në qendër të fshatit. Rreth 300 fshatarë u mblodhën në qendër të fshatit, në katundthin e Hasan Beqajt.
Ushtarët jugosllavë urdhëruan fshatarët të dorëzonin të gjitha paratë e tyre, monedha ari dhe ar. Ndërsa R.K. dëshmoi: "Ushtarëve iu morën paratë dhe gjërat e vlefshme. Ata grisën dhe dogjën dokumentet e identifikimit personal. Gjatë gjithë kohës ata kërkonin para dhe monedha prej ari."
Pasi i vodhën të gjitha gjërat me vlerë, ushtarët jugosllavë urdhëruan gratë, fëmijët dhe të moshuarit për në shtëpitë e familjes Gashi, ndërsa burrat, rreth 50 prej tyre, u mbajtën në një seksion më të gjerë të rrugës afër varrezave.
Rreth orës 9:00, ushtarët i ndanë burrat në tre grupe. Në grupin e parë ishin 12 burra. Ata e morën këtë grup në shtëpinë e Azem Gashit dhe në një nga dhomat. Isa Gashi, i cili ishte në këtë grup, u tha hulumtimeve HLC çfarë ndodhi atëherë:
Disa minuta më vonë, goma të djegura me shkumë u hodhën përmes dritares në dhomën ku ishin civilët e vdekur. Trupat u dogjën shpejt.
Në grupin e dytë ishin 9 burra. Ushtarët jugosllavë i çuan këta burra në shtëpinë e Dema Gashit. Burrat hynë në korridorin e shtëpisë, dy nga dy. Në atë kohë, një ushtar hodhi një çakmak në dysheme dhe urdhëroi që Rexhi Kelmendi ta ngrinte atë nga dyshemeja dhe t'u vinte zjarrin perdeve. Kur Rexhë u përkul për të marrë çakmakun, ushtari YA lëshoi një shpërthim armësh ndaj civilëve. Rexhë Kelmendi shpëtoi duke arritur të ikte në një dhomë tjetër dhe më pas u hodh përmes dritares. Kur u kthye në shtëpi disa orë më vonë, ajo ishte djegur dhe kur hyri në korridor i pa kufomat e djegura.
Pasi ushtarët jugosllavë hynë në fshatin Çeku, ata urdhëruan familjet e Hasanit dhe Haxhi Çekut që të mblidheshin në oborrin e Kadri Çekut. Kur të gjithë anëtarët e familjes ishin mbledhur atje, ushtarët e i grabitën, duke marrë para, ar dhe sende të tjera me vlerë. Atëherë, një ushtar pyeti "Cili prej jush është babai i Agim Çekut?" U përgjigj Hasan Çeku. Ushtarët menjëherë e urdhëruan atë që të mblidhte anëtarët e familjes së tij në një pjesë të oborrit. Pas kësaj, dy ushtarë e morën Hasan (Brahim) Çekun (lindur më 1929) në hambarin e tij, ku e vranë duke i prerë fytin. Pastaj i vunë zjarrin hambarit. Një ushtar mori K.C. (i lindur më 1930) në shtëpinë e tij ku e vrau dhe më pas ia vuri zjarrin shtëpisë.
Në të njëjtën ditë, forcat serbe vranë tetë burra të tjerë në pjesë të ndryshme të Qyshkut.
Zoran Rašković, një ushtar i MT7 177 në Pejë dhe dëshmitar i ekzekutimeve masive në Qyshk, e përshkroi krimin gjatë dëshmisë së tij në çështjen "Qyshk": "Ishte 14 maj – Qyshk, ora 8 e mëngjesit … Mrtvi [më vonë Minić Nebojša] më tha ta çoj në Komandë, në Toplicë [Miladinović, Komandant i 177-të i MTD Pejë]. … Unë e çova atje dhe Mrtvi qëndroi atje për rreth 40 minuta, 30-40 minuta, në automjet. Ai nuk më tha asgjë. Ne u kthyem prapa dhe pastaj ai tha shumë shkurt "le të lëvizim, përgatituni të lëvizim" … dhe filluam të lëvizim përgjatë autostradës në drejtim të Prishtinës. Pas nja 3 – 4 kilometrash në anën e djathtë, ka një dalje, një dalje për në fshatin Qyshk... mbërritëm në një vend me një zonë pushimi, ishte një lloj sheshi, do të thosha…. Ne u ndalëm atje, ndërsa u futëm në rreth 10 ushtarë të njësisë rezervë të Mbrojtjes së Territorit tre, dy ose tre prej tyre ishin me uniformat blu, uniformat blu kamufluese të policisë, nuk e di nëse ishin policë aktivë apo rezervë, nuk e di … Ne u ndalëm atje, Mrtvi shkoi tek ata, biseduam me ta, automjetet ishin parkuar dhe pastaj u kthyem në lëvizje.
Pastaj, sipas disa planit të rregullt, pasi ky nuk ishte operacioni i parë i një lloji të tillë, megjithëse unë kurrë nuk e dija dhe nuk dihej kurrë se deri ku do të shkonim, tani po flas për ekzekutime. Nuk e di. Ne u ndamë në katër grupe … dhe grupet shkuan në katër drejtime të ndryshme ndërsa Mrtvi shkoi në drejtimin nga erdhëm, prej nga u futëm në fshat. Unë qëndrova pranë automjetit si gjithmonë, me pesë ushtarë në qendër.
Dhe ndërsa Mrtvi dhe Vampir po largoheshin, dy Shiptarë, burra të moshuar, në mes të jetës, në atë kohë unë mendoja se ishin më të vjetër, ata ishin ndoshta 45-vjeçë, ata akorduan nëse ne kemi nevojë për ta për të gjetur diçka … kur Vampir, pa ndonjë paralajmërim, nuk e di nëse Mrtvi i tha atij ose ai thjesht e bëri atë, por ai i preu ata dhe i la ata pranë rrugës. Kështu ata u larguan dhe të katër grupet shkuan secili në një drejtim tjetër.
Askush nuk na gjuajti, nuk pashë asnjë terrorist, ishte një mëngjes me diell dhe ata u përhapën në fshat. Dhe pastaj, Shkëlqesia juaj, beteja filloi. Të shtënat manifestohen nga breshëri armësh që vijnë nga anë të ndryshme, në lindje, perëndim, veri, jug, dhe më pas sanë, pasi është më e lehtë ta shohësh sanën tek digjet. Po flas për këtë nga pozicioni im në qendër të fshatit. Atëherë, gratë, fëmijët, të moshuarit, refugjatët mund të shiheshin duke tërhequr qese, valixhe, fëmijë duke ulëritur, të moshuarit …
Erdhën traktorë, njerëzit që dinin të ngisnin, po ngisnin traktorë dhe njerëz të tjerë po hipnin në traktorë, kamionë TAM, të gjithë shkonin në Shqipëri. Jo të gjithë mund të hipnin në automjete, kështu që ata ishin në pritje të tyre. Në atë kohë, kishte edhe ushtarë atje dhe pastaj papritmas një aeroplan i NATO-s fluturoi mbi ne … .. që goditi civilë, ashtu siç kishte ndodhur dhjetëra ditë më parë, kështu që në gjithë këtë çrregullim avioni shkaktoi më shumë panik midis tyre dhe ne përveç kësaj .... E mbaj mend Bata Lekiç, duke hequr gjerdanet, duke kërkuar para, dhe e gjithë kjo detyrimi i njerëzve në traktorë dhe mbledhja e njerëzve zgjati për një ose dy orë. Të gjithë këta burra duhej të viheshin në traktorë dhe më pas ngadalë traktorët filluan të largoheshin dhe drejtuesit e grupit u kthyen përsëri me ushtarë edhe pse disa prej tyre u ndanë. Ishte e qartë se Buba [Zoran Obradović] ishte atje, dhe ai u largua me Ćale [Srećko Popović].
Njerëzit thjesht po bredhin rreth fshatit, 15-20 shtëpi ishin tashmë në zjarr, dëbimi ishte në zhvillim e sipër dhe ushtarët po ktheheshin herë pas here, duke sjellë me vete disa civilë shqiptarë ose duke larguar disa nga traktorët nëse vlerësohej se ata ishin të përshtatshëm për shërbimin ushtarak. Mrtvi kishte thënë se të gjithë nga mosha 13 deri në 77 vjeç, dhe duke qenë se 13 është një numër i pafat, atëherë ishte nga mosha 12 vjeç. Disa ushtarë e morën atë si shaka dhe disa e morën atë fjalë për fjalë dhe pastaj në rrugën e kthimit unë e pashë Ćale, Srećko Popović, duke ekzekutuar tre shqiptarë, për Serbinë, për Serbinë…
Kështu ata po ktheheshin dhe ajo që mund të shikoja nga kjo pjesë ku isha në këmbë ishte që gra, fëmijë, ishin larguar tashmë. Unë isha në atë shesh qendror dhe mund të shikoja atje që 25 burra ishin duke qëndruar në një vijë përgjatë rrugës. Tani nuk mund t'ju them moshën e tyre të saktë, njëri prej tyre ishte shumë i ri, më i ri se unë, por kishte disa që ishin më të vjetër, në moshën 15, 30, 20 vjeç. Nuk i llogaritja. Kanë kaluar shumë vite dhe grupi ishte solid, çdo gjë që do të thotë…
Unë u afrohem atyre, 15 shqiptarët ishin duke qëndruar në vijë dhe Ranko "Bosanac" [Ranko Momić] po komunikonte me ta. Kishte 10-15 prej nesh atje: "Le të themi" alsakallët "," u thotë atyre Ranko "Bosanac" – mos kini frikë, autobusët do të arrijnë për t'ju transportuar në stacionin kryesor të policisë në Pejë." Ndërsa bisedon me njërin prej atyre i thuhet "ne nuk i kemi drejtuar gisht askujt, çfarë është kjo", dhe pastaj Ranko u përgjigj "Unë e di, në djall të vejë, është një luftë, çfarë mund të bëjmë", dhe ai madje i jep një cigare në dritë lart dhe thotë: "me qëllim që personat në Stacionin Policor të Pejës të mos ju shkaktojnë ndonjë problem dhe t'ju shqetësojnë" ata duhej të vishnin një qilim të vogël ose të përhapnin çadrën për të vendosur atje gjithçka kishin në xhepat e tyre. Ata filluan të hedhin poshtë kartat e identitetit, kuletat, gjithçka, gjithçka, domethënë orë, rrathë, unaza, fjalë për fjalë gjithçka...
Kishte edhe një fëmijë në rresht, më i ri se unë dhe "Mrtvi" i tha që t'i mblidhte të gjitha dhe të merrte mbi shpinë. Ia kalova atij, në mënyrë që ai t'i fuste të gjitha në të. Ai fëmijë, nuk di ta përshkruaj frikën e tij. Ai ishte duke u lëkundur dhe ai pëshpëritej dhe shau veten e tij nga frika, por ai ende i mbante mbledhur ato. Imazhi i tij është ngulitur shumë fuqishëm në kujtesën time, frikë e jashtëzakonshme.
Ranko pastaj u tha atyre "hajde, le të shkojmë në këtë shtëpi që të mos qëndrojmë në diell, ju shihni se ka hije atje", e cila ishte në anën e majtë. Shtëpia ishte në anën e duhur. Shtëpia kishte vetëm një kat në tokë dhe nuk kishte gardh muri, por përkundrazi një gardh të zakonshëm, një oborr dhe disa pemë, diçka të gjelbër, mbase pemë arre dhe Ranko filloi të lëvizte në një mënyrë të relaksuar me "AK-47" të tij të ulur para të gjithëve dhe thotë "le të shkojmë, është më lehtë në hije". Atij i bashkohet "Šumadija" [Nikolić Milojko] dhe në fund i bashkohet Mađa Vuković. Të tre drejtuan të gjithë grupin e pesëmbëdhjetë burrave, ata hynë në oborr, por nuk qëndruan në oborr, por shkuan në verandë dhe pastaj ngadalë në shtëpi.
Shtëpia ishte një shtëpi shqptari, jo një shtëpi e pasur, dy dhoma, mbase një korridor. Ata hynë brenda dhe gjithçka që mund të dëgjohej ishte shpërthimi i zjarrit, plasjet e gjata dhe pas kësaj disa zhurmë, një zhurmë. I pari që doli nga shtëpia ishte “Šumadija”, e mbaj mend qartë. Ndërsa doli ai tha që mallkimi i tij tipik “xhami i ndyrë dhe orkestra e xhamisë”. Një rrumbullak i ricikluar dhe kullotur këmbën e tij dhe shpoi veshjet e tij, por "Šumadija", si zakonisht, nuk u ankua për këmbën, por për veshjen e tij të shpuar. Pastaj, Ranko "Bosanac" doli, u qetësua ashtu si ai kur hyri dhe ndezi një cigare dhe më në fund i treti që doli ishte Mađo Vuković i cili kishte qëndruar pas tyre për të ndezur shtëpinë, pasi tymi tashmë mund të shihej. I riu që mblodhi gjërat e vlefshme, nuk u kthye në linjë. Kur kishte mbledhur gjithçka, "Vampir" ishte aty dhe e vuri në kokë fuçi të AK-47 të tij dhe më pas "Mrtvi" tha "le të shkojë" dhe "Vampir" tha në befasi "pse duhet ta lëshoj të shkojë". "Lëreni të shkojë që të ketë dikush që t'i thotë shqiptar për këtë". "Mrtvi" do të kursente jetë të tillë, ishte si një zakon për të. Për shembull, ai do të linte një shqiptar të binte në fushë dhe do të vendoste të gjuajë tre raunde nga një distancë prej rreth 200 metrash. Nëse ai e qëlloi atë do të ishte kështu, por nëse ai nuk do të thoshte vetëm "ju e shihni që nuk ishte fati i tij, le të jetojë …"
Rrjedha e ngjarjeve
Më 8 Mars policët kontrolluan ID-në e dy burrave vendas shqiptarë të Kosovës dhe më pas i rrahën me pushka në pikën e grumbullimit të ndihmës humanitare në fshat. Ata thanë që disa fshatarë kishin marrë urdhra të gjykatës duke u kërkuar atyre të dëshmojnë si dëshmitarë. Dy personat e zhvendosur u arrestuan dhe u rrahën në makinën e policisë, ndërsa u dëbuan në drejtim të Pavlanit. Një fshatar i tha OSBE-KVM në lidhje me rastin dhe një patrullë ndoqi makinën dhe siguroi lirimin e dy PZHBV-ve. Gjatë kthimit të tij përmes Qyshkut, patrulla e policisë u ndal dhe kërcënoi të vriste njeriun që kishte njoftuar OSBE-KVM, siç raportohet nga një patrullë e OSBE-KVM e cila kaloi nëpër fshat të nesërmen.