cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ilja Repin
<span style="background-color: rgb(254, 252, 224);">Jeta e hershme
Në vitin 1856 u bë student i Ivan Bunakovit, një piktor lokal ikonash. Në vitet 1859–1863 ai vizatoi ikona dhe piktura muri nga komisioni për Shoqërinë për inkurajimin e artistëve. Në vitin 1864 ai filloi të ndiqte Akademinë Perandorake të Arteve, dhe u takua me piktorin<span style="background-color: rgb(254, 252, 224);">  Ivan Kramskoi.<span class="reference" id="cxcite_ref-FOOTNOTESternineKirillina201118_3-1" rel="dc:references" data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTESternineKirillina201118_3-1"> [3]  Në vitin 1869 ai u shpërblye me medalen e vogël të artë për pikturën e tij Job and His Friends. Ai po ashtu u takua me kritikun  Vladimir Stasov dhe vizatoi një portret të Vera Shevtsova-s, gruas së tij të ardhshme.<span class="reference" id="cxcite_ref-FOOTNOTESternineKirillina2011181_5-0" rel="dc:references" data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTESternineKirillina2011181_5-0"> [5]
Repini udhëtoi në Lumin Vollga në vitin 1870 për të skicuar peisazhe dhe për të studiuar trasportuesit e varkave (Shtëpia e Repinit dhe Muzeu Repin në Vollga e përkujtojnë këtë qëndrim). Vitin pasues ai u shpërblye me medalen e madhe të artë për pikturën The Raising of Jairus' Daughter. Ai u martua me Vera Shevtsovan në vitin 1872 dhe takoi Pavel Tretyakovin, i cili bleu disa nga punimet e para të Repinit. Vajza e parë e Repinit, Vera, u lind në të njëjtin vit. Gjatë kësaj kohe, ai punoi pikturën Barge Haulers on the Volga, porositur nga Duka i Madh Vladimir Alexandrovich. Piktura u kompletua në vitin 1873.<span class="reference" id="cxcite_ref-FOOTNOTESternineKirillina2011181_5-1" rel="dc:references" data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTESternineKirillina2011181_5-1"> [5]
Në një letër të vitit 1872 drejtuar Stasovit, Repini shkruan: "Tani është fshatarke cili është gjyqtare dhe kështu është e nevojshme të përfaqësojmë interesat e tij.<span style="background-color: rgb(254, 252, 224);">  (Kjo është thjesht gjëja për mua, pasi unë vet, siç e dini, jam fshatar, bir i një ushtari të penzionuar i cili shërbeu për 27 vite në ushtrinë e Nikolasit I.)"<span class="reference" id="cxcite_ref-FOOTNOTESternineKirillina201114.E2.80.9315_6-0" rel="dc:references" data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTESternineKirillina201114.E2.80.9315_6-0"> [6]   Në vitin 1873 Repini udhëtoi në Itali dhe në Francë me familjen e tij. Vajza e tij e dytë, Nadezhda, u lind në vitin 1874.<span class="reference" id="cxcite_ref-FOOTNOTESternineKirillina2011181.E2.80.93182_7-0" rel="dc:references" data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTESternineKirillina2011181.E2.80.93182_7-0"> [7]
Kretiviteti
Repini kishte subjekte të parapëlqyera dhe një rreth të kufizuar të njerëzve, portertet e të cilëve i pikturonte. Por ai kishte një sens të thellë të qëllimit në estetikën e tij, dhe një dhuratë të madhe artistike për ta ndjerë frymën e moshës dhe reflektimin e tij në jetën dhe karakteret e individëve.<span class="reference" id="cxcite_ref-FOOTNOTESternineKirillina201113_25-0" rel="dc:references" data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTESternineKirillina201113_25-0"> [25]  Kërkimet e Repinit për të vërtetën dhe për një ideal që e udhëheq drejt drejtimeve të ndryshme artistike, ndikuar nga aspekte të përvojave të fshehura shoqërore dhe shpirtërore dhe nga aspekti i kulturës kombëtare. Si shumica e realistëve të kohës Repini shpesh e bazonte punën e tij në konfliktet dramatike të realitetit, tërhequr nga jeta apo historia bashkëkohore. Ai po ashtu i përdoret imazhet mitologjike me sense të fuqishëm të qëllimit. Disa nga pikturat e tij religjioze janë ndër punimet më të mira të tij.<span class="reference" id="cxcite_ref-FOOTNOTESternineKirillina201114_4-1" rel="dc:references" data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTESternineKirillina201114_4-1"> [4]
Metoda e tij ishte e kundërta e impresionizmit. Ai i bënte ngadalë dhe kujdesshëm punimet e tij. Ato ishin rezultat i studimit të afërt dhe të detajizuar. Me disa nga punimet e tij, ai bëri më shumë se 100 skica. Ai nuk ishte kurrë i kënaqur me punën e tij dhe shpesh pikturonte shumë verzione, vite më pas. Ai gjithashtu ndryshonte dhe përshtaste metodat e tij vazhdimisht në mënyrë që të marrë marrëveshje më efektive dhe grupim dhe fuqinë e ngjyrave.<span class="reference" id="cxcite_ref-FOOTNOTESternineKirillina201130_26-0" rel="dc:references" data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTESternineKirillina201130_26-0"> [26]  Stili i portreteve të Repinit ishte unik, por kishte pak ndikim nga Eduard Manet dhe Diego Velázquez.<span class="reference" id="cxcite_ref-FOOTNOTELeek200563_19-1" rel="dc:references" data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTELeek200563_19-1"> [19]
Kantoni Fort-de-France-2
Kantoni Fort-de-France-2 (frëngjisht: Canton de Fort-de-France-2) është një kanton në departamentin Martinique, rajonin Martinique në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Fort-de-France. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 2719 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Fort-de-France-2 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Kelami
Lëvizja filozofike islame ishte pjellë e kelamit mu’tezilit. Në kundërshtimin e sistemeve racionaliste të filozofëve, El-Gazaliu (vdiq më 505/1111), paraqet reaksionin e parë të madh, monumental nga thellësia dhe zgjatja e influencës që pati. Shpirt i vërtetë hulumtues religjioz (e krahasojnë shpesh, dhe me të drejtë, me shën Augustinin), kaloi një varg krizash shpirtërore. Që herët dëshpërohet me teologjinë tradicionale të kelamit, për shkak të formalizmit të saj dhe të preokupimit me gjëra të jashtme. Duke gjurmuar të vërtetën, e studioi filozofinë, por pa se ajo, jo vetëm që me doktrinat e veta ishte larg islamit ortodoks, por edhe se, para së gjithash, argumenteve të saj u mungon siguria. Në bindjet fetare ai kërkonte një lloj sigurie matematikore. Këtë siguri, duke pasur parasysh raportin e forcave fetare në strukturën e islamit të asaj kohe, e gjeti vetëm në sufizëm (në misticizmin mysliman).
Kjo është arsyeja që shpjegon, se përse El-Gazaliu, mbasi kishte kontestuar tezat e filozofëve në veprën e vet të njohur “Vetëshkatërrimi i filozofëve” (Tehafut’ul-felasife), nuk u përpoq të sajojë sistemin alternativ filozofik. Përgjigjja do të ishte se, asnjë lloj metafizike, që është e ndërtuar mbi baza thjesht racionale, nuk do të mund të kënaqte nevojën fetare për siguri. Megjithatë, edhe pse, marrë në përgjithësi, flaku filozofinë greko-islame, ai mori nga ajo disa hipoteza. Kështu, përfundimisht, nga filozofët përvetësoi pikëpamjen - që pajtohej me etikën e sufizmit - se njeriu është vetë shpirti, me ç’rast trupi përjashtohet.
Por, në qoftë se nevoja për sigurinë e besimit e detyroi El-Gazaliun të pranojë misticizmin, misticizmi i tij bëri që të zbulonte sërish botëkuptimin kur’anor për Zotin, ashtu si qe formuluar në kelamin esh’arit. Në këtë mënyrë, ai pati fatin të ishte reformatori i parë dhe më i madhi i sufizmit, të cilit ia siguroi në atë kohë vendin në strukturën e ortodoksisë islame. Dhe, ajo çka ka një rëndësi të madhe është se, ai vuri kontaktin ndërmjet formulimit formal e dogmatik të kelamit ortodoks dhe religjionit të gjallë, me ç’rast u dha forcë dhe i frymëzoi me frymën fillestare të Shpalljes. Në këtë mënyrë ai i dha goditje të fuqishme doktrinës skolastike, zbuti karakterin dogmatik të besimit dhe vuri nervin vital ndërmjet aspekteve të brendshme e të jashtme të religjionit. I armatosur në këtë mënyrë, ai shkroi veprën e vet të madhe Ringjallja e diturive fetare.
El-Gazaliu mbeti enigmë edhe për shumë shkrimtarë bashkëkohës. Disa shtronin pyetjen se, a është ai në esencë mistik a teolog, edhe pse përshkruhej edhe si njëri, edhe si tjetri. Në disa qarqe, të cilat kishin kurajon të jenë më këmbëngulëse në këtë çështje, misticizmi i tij mohohej në bazë të tezës se, në të vërtetë, ai është mutekel-lim (deklamues), i cili ka zbuluar metodën e pastër psikologjike të përqëndrimit në dogmë, edhe pse këto dy elemente janë vetëm mekanikisht të lidhura. Neve na duket se kjo paraqet mosnjohjen kapitale të El-Gazaliut. Në esencë, El-Gazaliu manifestonte agnosticizmin, kur ishte fjala për natyrën më të thellë dhe absolute të Zotit, dhe pohonte se kjo është e njohshme vetëm po qe se Zoti ka qenë në lidhje me njeriun dhe po qe se i shfaqet njeriut. Kjo natyrë e zbuluar dhe relacioniste e Zotit, përbëhet nga emra dhe atribute hyjnore. Misticizmi ia zbulon njeriut në natyrën e tyre të vërtetë. Së këndejmi ai mohoi pohimet ekstreme të sufinjve për kredhje, bashkim dhe inkarnacion. Në religjion nuk kërkonte estetikë e tëhollime, por moral. Siguria e besimit, të cilën e kërkonte, nuk kishte të bënte me sigurim, rehati, por me pastrim moral dhe me luftën kundër vesit që poshtëronte njeriun. Kështu erdhi deri te ‘shkasi i parë’, sipas terminologjisë filozofike dhe deri te ‘esenca e esencave’, sipas sufizmit, kurse deri te ‘drejtuesi’ suprem, sipas Kur’anit. Kelami e formulon këtë drejtues; misticizmi ia zbulon njeriut, duke i thënë se tërë qenia e tij është shndërruar në enë dhe në organ për të pranuar urdhërat e Zotit. Dhe ndonëse mund të gjenden kundërthënie evidente në aspektin intelektual të El-Gazaliut, integriteti shpirtëror dhe uniteti organik i personalitetit të tij, janë jashtë çdo dyshimi.
Mirëpo, përafërsisht një shekull pas Gazaliut, ndodhën ngjarje të papritura, të cilat e përdorën kelamin në një drejtim tërësisht të ri, qëllimi i të cilave për kelamin, ishte fare i huaj. Sufizmi, kur u zhvillua në sistem spekulativ, doktrinën morale të kelamit për unitetin dhe gjithfuqinë e Zotit e shndërroi në panteizëm monist të filozofisë mistike mbi baza të doktrinës filozofike për emanacionin. Kjo teori, emërtimet skolastike-gazaliane të Zotit, i shndërroi në një rrjet manifestimesh hierarkike ose të epifanisë së esencës hyjnore, përmes së cilës mistiku ngjitej drejt bashkimit me qenien e Zotit.
Mirëpo, rryma kryesore e kelam-teologjisë nuk mund të favorizonte as misticizmin e pastër, siç bënte Gazaliu, as tradicionalizmin e thjeshtë, siç bënte pjesa më e madhe e grupit ehl‘ul-hadith. Sfida racionaliste, faza e parë e së cilës nisi me mu’tezilën, u bë më sistematike dhe më e rreptë në paraqitjen e lëvizjes filozofike, duke lënë trashëgimi jetëgjatë. Prandaj dogma islame qe e detyruar të formulohej sërish me forcë përkatëse po aq sistematike dhe me të njëjtën logjikë që zbatohej nga filozofët. Flamurtari më mendjehollë e më i madhi i teologjisë së re sistematike është Muhammed ibn Umeri, i njohur si Fahr’ud-din Rraziu (vdiq më 606/1209). Fillimisht racionalist i pastër, që me tezat e veta pothuaj nuk dallohej nga filozofët, madje deri dhe mbrojtës i doktrinave filozofike (për shembull doktrina për amshueshmërinë e botës) kundër Gazaliut, shkallë-shkallë pranoi predikimin esh’arit dhe angazhohet të mbrojë qëndrimet e tij. Më vonë, rezultatet e kësaj teologjie sistematike i ekspozoi Ixhi (vdiq më 756/1355) në veprën me titull “Mevakif”, e cila shekuj me radhë ishte objekt i shumë komenteve.
Mirëpo, objekti më i preferueshëm i teologjisë sistematike, ishte diskutimi në gjerësi i problemit të Qenies, që pati filluar me kelamin e hershëm, por që u ngrit deri në doktrinën më fundamentale teologjike të sistemit, të cilin e formuloi filozofi Ibn Sinai.
Filozofët u përpoqën të bëjnë dallimin ndërmjet Zotit dhe botës, dallim që në Perëndim do ta përvetësojë Toma nga Akuini si bazë për teologjinë e vet, mbi bazën e teorisë për esencën dhe ekzistencën. Sipas kësaj teorie, çdo gjë e krijuar përbëhet nga esenca dhe faktet mbi ekzistencën ose të qenies reale, të cilën ia dha çdo gjëje që ekziston Zoti - qenia e pastër pa asnjë esencë, atribut i vetëm real i të cilit është qenësia: Zoti ekziston per se: të gjitha të tjerat janë përmes Zotit. Së këndejmi Zoti është qenia e domosdoshme, ndërsa gjithçka që është krijuar është e mundshme per se dhe e domosdoshme vetëm përmes Zotit.
Me këtë doktrinë filozofët synonin të vendosnin dallimin fundamental ndërmjet Zotit dhe botës: në asnjë pikë ndonjë qenie e krijuar nuk mund të bëhet qenie e domosdoshme. Por, duke lejuar që ekzistenca të jetë atributi i përbashkët i çdo gjëje të krijuar, e dhënë nga Zoti, u paraqit sprovimi për të pohuar se çdo gjë që është krijuar “ka pjesë” në qenien e Zotit, veçanërisht duke pasur parasysh faktin se Zoti i filozofëve nuk ka esencë. Në të vërtetë për këtë gjë u angazhuan energjikisht mendimtarë si Shihab’ud-din Suhraverdi (u ekzekutua më 587/1091) dhe mendimtari i madh i sufizmit Ibn el-Arebiu (vdiq më 638/1240). Teologjia sistematike në mënyrë të theksuar mohon dallimin ndërmjet esencës dhe ekzistencës, pohon se esencat janë krijuar në kohën e ekzistencës së vet, Zotit ia atribuon esencën, e cila, si dhe te të gjitha gjërat që janë krijuar, është e pandashme nga ekzistenca e Zotit. Në këtë mënyrë, duke e parë ekzistencën si diçka unike në rastin e secilës qenie, kjo filozofi pengon madje edhe synimin më të vogël drejt panteizmit dhe zhvillohet në formën e një ekzistencializmi.
Teologjia sistematike e islamit, e tillë siç qe zhvilluar pas Gazaliut, nuk është studiuar në mënyrë adekuate nga teologët bashkëkohorë. Mirëpo, doktrina ekstreme, në të cilën teologjia sistematike mbështet doktrinën e filozofëve, përbëhej nga doktrina e determinizmit pa kompromis dhe nga flakja e thjeshtë e lirisë njerëzore. Me ndihmën e fondit të ideve filozofike, për t’u përforcuar determinizmi, u ekspozuan edhe argumente të reja. Në doktrinën e Fahr’ud-din Rraziut duket sikur nuk ka vend madje as për doktrinën e Esh’ariut mbi “fitimin” e veprave nga njeriu. Mu’tezilitët, për të restauruar lirinë e njeriut, apelonin për një vetëdije të drejtpërdrejtë njerëzore mbi lirinë. Tani kjo qasje psikologjike u pranua përsëri, duke u thelluar dhe duke u vendosur në një mënyrë tjetër. U zhvillua teoria e motivacionit njerëzor, për të dëshmuar, nga një anë, se derisa mbretëron motivi specifik, veprimi (ose mosveprimi) bëhet nevojë absolute dhe, në anën tjetër, se ne nuk jemi shkaktarët e veprave tona, por ky është Zoti, për arsye se ne asnjëherë nuk jemi plotësisht të vetëdijshëm për veçantitë dhe pasojat e veprave tona. Që një vepër t’i përkasë tërësisht njeriut është e nevojshme që ky saktësisht të njohë kushtet e saj empirike dhe pasojat. Ky parim i korrespondimit sasior ndërmjet njohjes dhe veprimit solli përfundimin se vetëm qenia e gjithëdijshme, thënë strikt, ka mundësi të veprojë.
Ky sistem i doktrinës aq i theksuar sistematik dhe deri në fund logjik i kësaj doktrine, që nga kjo kohë u imponohet institucioneve arsimore të islamit, duke rezistuar gjatë tërë Mesjetës. Me veçoritë dhe finesat logjike që kishte, ai pa dyshim arriti kulmet e gjykimit. Mirëpo, në themel ishte skolastik, si për nga fryma, ashtu edhe për nga përmbajtja; me tërë gjykimin e vet subtil, ai formuloi shprehimisht dhe në vetë procesin e këtij formulimi dëftoi mungesën fundamentale të besimit në arsyen njerëzore. Por përderisa është e qartë se askush nuk duhet të kontestojë për motive fetare doktrinën e tij për qenien dhe poetikën, me të cilën i bëri shërbim të vërtetë islamit, është vështirë, nga aspekti i religjionit, të mbrohet mënyra sesi ai e zgjidhte problemin e vullnetit të lirë. Nga pikëpamja e këtij problemi qendror të vetëdijes fetare, e cila në islam filloi vetë historia e mendimit religjioz, ky sistem qe larguar shumë nga fryma e Kur’anit dhe nga etosi i bashkësisë së hershme. Madje edhe tek Esh’ariu dhe tek ithtarët e tij të hershëm problemi ruante rëndësinë e vet morale fillestare, por në duart e teorikëve-sistematizuesve u bë pedantëri e thjeshtë doktrinare.
Ndër mendimtarët bashkëkohorë në masë të madhe është i përhapur mendimi sipas të cilit ky përfytyrim pa kompromis transcendentalist për Zotin, përfytyrim që ka për pasojë mohimin e besimit në veçoritë dhe në proceset imanente të natyrës dhe në vullnetin e lirë njerëzor, duhet të bazohet thjesht në Kur’an ose se, të paktën, paraqet zhvillimin më logjik të doktrinës kur’anore. Por, i studiuar nën dritën e vetë Kur’anit, duket se ky gjykim s’është madje as një e vërtetë e gjysmuar. Mirëpo, në historinë fetare të islamit ekzistonin faktorë realë të cilët ngjallnin brengosje se mos komprometohej transcendenca e Zotit. Sidomos, sfida e dualizmit duket sikur ishte vazhdimisht e pranishme në një trajtë a në një tjetër. Që në shekujt e hershëm qe luftuar dualizmi manihejan, mbi të cilin qe ngadhënjyer, por nuk qe shkatërruar. Pastaj u shfaq doktrina filozofike për amshueshmërinë e materies, të cilën mendimtarët iranianë manihejanë, si Suhreverdi, nuk do të vononin për ta interpretuar sipas frymës të doktrinës së vet të lashtë. Por, edhe kur kjo sfidë pushoi të jetë një rrezik i vërtetë, provokimi i ri i sufizmit panteist pengoi ortodoksinë e kelamit të rihulumtojë definicionin e vet të dogmës. Rezultati do të ishte se, sa i përket lirisë së vullnetit, baraspesha e forcave në Mesjetë do të anonte në favor të determinizmit. Filozofët angazhoheshin për determinizëm të pastër racional; sufizmi, qoftë në rrafshin e doktrinës filozofike, qoftë në rrafshin e interpretimit të veçantë të doktrinës teologjike për unitetin e Zotit, angazhohej për determinizmin monist, ndërsa vetë kelami filloi të predikojë determinizmin e plotë teist. Marrë së bashku, këto forca përbënin rrotën vigane teorike të islamit mesjetar, e cila rrotullohej rreth boshtit të determinizmit. Pastaj, një mbështetje të fortë për këtë komplot teorik paraqitnin realitetet konkrete të jetës të krijuara nga situata politike, atje ku despotizmi gjithnjë e më i fuqishëm përkrahte, këtë qëndrim teorik dhe përkrahej nga ky qëndrim.
Përfaqësuesit e Ehl’ul-hadithit, armiq të filozofisë dhe dyshues si ndaj sufizmit ashtu edhe ndaj kelamit, përbënin grupin e vetëm që mbeti jashtë kësaj rrote të madhe të determinizmit. Marrëdhënia e ndryshueshme dhe e shumëllojshme ndërmjet këtij grupi, kelamit dhe sufizmit, me aleancat e tyre përplot probleme dhe tendosje, ishte ajo që i dha vitalitetin islamit si religjion dhe bëri historinë e tij që nga ajo kohë dhe deri në periudhën bashkëkohore. Mirëpo, para se të përshkruajmë këtë veprim të ndërsjellë, duhet të analizojmë zhvillimin e konceptit qendror fetar të islamit, konceptin e sheriatit, të cilin zhvillimi i ngjarjeve që kemi trajtuar deri më tani do ta vendosë në perspektivën përkatëse dhe historinë e mëtejme do ta bëjë më të kuptueshme.Figura:
Gjinia epike
Epika është lloj letrar ku jeta pasqyrohet nëpërmjet rrëfimit për ngjarje dhe njerëz qe kane marre pjesë ne to, për sjellje dhe emocione te tyre ne rrethana te ndryshme. Llojet e veprat epike janë : përralla, tregimi, novela, romani etj.
Në gjininë epike futen ato vepra, në të cilat autori rrëfen ngjarje (vetë ose nëpërmjet personazheve). Këto vepra mund të jenë të shkruara : në vargje (epi, poema, cikle këngësh, epope që e marrin temën nga ngjarje historike etj.) dhe në prozë. Romani, novela, tregimi janë lloje të mëvonshme të prozës, të cilat e kanë zanafillën në veprat epike.
Në gjininë epike dallohen dhe llojet epiko-lirike, ku autori përveçse rrëfen ngjarjet, shpreh ndjenjat dhe mendimet e tij. Të tilla mund të jenë : poemat, baladat (që e marrin temën nga jeta morale dhe shoqërore), fabulat (që nëpërmjet figurave të kafshëve trajtojnë marrëdhënie njerëzore). Në llojet epike rrëfimi bëhet përgjithësisht në vetën e tretë, por edhe në vetën e parë.
Ombella-M'Poko
Një ndër 14 provincat e Republikës Afrika Qendrore me kryeqytetin Bimbo.
Letra të zgjedhura 2, Enver Hoxha
Letra të zgjedhura 2, me Autor Enver Hoxha. Instituti i studimeve Marksiste - Leniniste pranë K Q të PPSh. Shtëpia Botuese " 8 nëntori " Tiranë, 1986.
Përmbajtja: Letërkëmbimi i shokut Enver Hoxha në vitet
1947 - 1958 1959 1960 - 1961 1962 - 1963 1964 - 1965 1966 - 1967 1968 - 1969 1970 - 1971 1972 - 1974 1975 - 1977 1978 1979 - 1980 1981 1982 - 1983 1984 Lënda
Ouaka
Një ndër 14 provincat e Republikës Afrika Qendrore me kryeqytetin Bambari.
Kërkime për Shqiptarët dhe për Gjuhën Shqipe
"Kërkime për Shqiptarët dhe për Gjuhën Shqipe" me Autor William Martin-Leake. Përktheyr dhe paraqitur nga prof. dr. Xhevat Lloshi. Shtëpia botuese "Bota Shqiptare", viti i botimit 2006. Faqet e librit 384.
St. Clair County (Illinois)
St. Clair County është një nga  qarqet në shtetin federal Illinois të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kolashini
Kolashini, (malazezisht: Колашин/Kolašin) është vendbanim i emigrantve serb në Mal të Zi njëherit dhe qender e njësis administrative me të njëjtin emër.
Çështja Shqiptare, Riformësimi i Ballkanit
"Çështja Shqiptare, Riformësimi i Ballkanit" me Autorët James Pettifer - Miranda Vickers. Përktheu Xhevdet Shehu. Shtëpia botuese "Bota Shqiptare", viti i botimit 2007. Faqet e librit 484.
Ngjarjet e librit "Çështja Shqiptare" nisin më 1997 dhe vazhdojnë deri në ditët tona, por në epiqendër të tij janë tri konfliktet e armatosura. Ai i vitit 1997 në Shqipëri, i vitit 1999 në Kosovë dhe ai i vitit 2001 në Maqedoni. Në vitin 1997, Shqipëria që deri atëherë ishte një vend pak i njohur dhe i izoluar në Ballkan, shpërtheu në një kryengritje të armatosur që ishte e para në kontinentin europian që nga vitet 1920, duke e çuar vendin në prag të luftës civile. Ndërsa dhuna u përhap në fillim në Kosovë, mandej në Serbinë Jugperëndimore dhe së fundi në Maqedoni, çështja shqiptare gjithnjë e më tepër u vu në epiqendër të politikës botërore. Në këtë vepër të re të historisë bashkëkohore, dy personalitetet e njohur ndërkombëtarisht sqarojnë vendin e Shqipërisë në Ballkan, një rajon i cili ka qenë i detyruar të përballej njëherësh me realitetet e botës postkomuniste dhe me kërcënimin e projektit të "Serbisë së Madhe" të Sllobodan Millosheviçit. Autorët argumentojnë se shqiptarët janë përfshirë në procesin e vetemancipimit kombëtar: ringritja e ekonomisë së tregut të lirë dhe heqja e kontrollit të kufijve komunistë kanë gjallëruar lidhjet e hershme kulturore dhe ekonomike midis shqiptarëve dhe gjithë rajonit. E ardhmja e shqiptarëve në Ballkan është sot për sot çështja më e ngutshme. Autorët theksojnë se Perëndimi duhet t'i kushtojë një vëmendje të madhe këtij kombi të shpërfillur për një kohë të gjatë që ai të bëhet një partner europian. Për më tepër, autorët pohojnë se mostrajtimi si duhet i çështjes shqiptare mund ta fusë krejt rajonin në një konflikt të armatosur.
Njësitë administrative të Belgjikës
Belgjika është ndarë në nivelin të parë në rajone, në nivelin të dytë në province dhe në niveln të tretë në komuna.
Engjëlli
parapamje|200px|Lajmërimi - engjëlli [[Gabrieli (kryengjëll)|Gabriel lajmëron Marien se ajo do të lindë Jezusin (El Greko, 1575)]] parapamje|200px|''Hugo Simberg, 1903 Engjelli ose meleqi, sipas shumë feve, është një qënie e mbinatyrshme. Në jahudizëm, krishterim dhe islam, engjëlli shfaqet si lajmëtar i Perëndisë. Engjëjt parqiten shpesh si qënie njerzore me flatra, si të zogjve.
Njësitë administrative të Belgjikës
Këto janë listat:
Engjëlli
Prejardhja e emrit
Fjala engjëll rrjedh nga gjuha greke άγγελος, ángelos - lajmëtar, huazuar edhe nga gjuha latine si angelus. Fjala më e përafërt për emrin engjëll në hebraisht është מלאך - malah, me po të njëjtin kuptim lajmëtar. Edhe gjuha arabe e ka huazuar emrin nga hebraishtja, në fjalën ملاك  - malak.
Ëngjëjt, lajmëtarët e Perëndive
Ëngjëjt janë konsideruar si lajmëtarë të padukshëm, banorë të parajsës, qënie të dritës dhe simbole të butësisë, po ashtu dhe zjarrit si dhe fuqisë luftarake. Ëngjëjt gjithmonë kanë qënë prezentë në imagjinatën e njeriut. Të gjithë qytetërimet pranojnë ekzistencën e këtyre qënieve shpirtërore zemërmadhore që bashkëpunojnë me krijuesin, sipas gradës së tyre në Hierarkinë Hyjnore.
Ndërmjetësit midis Zotit dhe Botës, nganjëherë të pajisur me trup eterik, Ëngjëjt simbolizojnë funksionet hyjnore si dhe marëdhënien midis zotit dhe krijesave të tij. Hierarkitë tokësore janë reflektimi i atyre hyjnore. Ëngjëjt gjithashtu janë lajmëtarët e prezencës së shenjtë. Ata na shoqërojnë dhe na ndihmojnë nëqoftëse është e nevojshme. Tradita Judeo-Kristiane na tregon disa emra ëngjëjsh si, për shembull, ato të tre kye-ëngjëjve: Mikeli, vrasësi i dragojëve; Gabrieli, lajmëtari dhe nismëtari; dhe Rafaeli, mbrojtësi i mjekëve dhe i udhëtarëve.
Në Indinë e lashtë, universi është parë si hierarki fuqish aktive, Ëngjëllore dhe Demonike, hyjnore dhe heroike. Ky univers ka 7 plane (lokas) që vijnë që nga origjina e padukshme deri tek manifestimi i dukshëm. Banohet nga një pafundësi perëndish, ëngjëjsh, djajsh të cilët bashkë, përpiqen ti shërbejnë “Darmës”, Ligjit të madh universal, nëpërmjet Karmës, ligji i veprimit dhe kundërveprimit, dy ligjet bazë të kulturës orientale.
Në greqi, Platoni na tregon rreth “daimones” (demonëve) nga Sokrati që deklaron se në çdo njeri të mirë banon një nga këto “shpirtra mbrojtës”, ku mund të gjenden ndërmjet të vdekshmëve dhe të pavdekshmëve, ndërmjet njerëzores dhe hyjnores, ndërmjet të prekshmes dhe të kuptueshmes, që pëlqen të vërtetën dhe e drejton njeriun drejt së mirës, bukurisë dhe lumturisë.
Kështu që, cdo qënie njerëzore ka sipas te gjithë traditave, një ëngjëll mbrojtës (ose tre sipas C.Agripa, i cili vesh një ëngjëll mbrojtës me cdo botë të personalitetit njerëzor: mendor, emocional dhe fizik). Këto ëngjëj mbrojnë qënien njerëzore që kanë nën përgjegjësi, në mënyrë që të zhvillohet kundrejt përmbushjes shpirtërore. Të gjithë fetë shpallin se Perëndia asnjëherë nuk i ka braktisur qëniet njerëzore dhe se ai donte të na jepte secilit prej nesh një ëngjëll mbrojtës në mënyrë që ne mund ta dëgjojmë zërin e tij duke pëshpëritur tek ne fjalë misterioze ose duke na dhënë urdhëra të domosdoshëm, për të zgjuar vetëdijen tonë.
Sipas legjendës, ëngjëjt, lajmëtarë të menjëhershëm me krahë të parajsës, janë gjithmonë mbartës të lajmit të mirë për qëniet njerëzore.
Aftësitë e engjëjve
thumb|150px|Kënga e engjëjve. Uilliam Adolf Bugero (1825-1905) -[[1881.]]
Emrat e engjëjve
Në Bibël dhe apokrifat si edhe në shkrime të tjera fetare, gjenden shumë emra të përveçëm të engjëjve dhe kryengjëjve.
Kantoni Mézin
Kantoni Mézin (frëngjisht: Canton de Mézin) është një kanton në departamentin Lot-et-Garonne, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Mézin. Ka sipërfaqe 245.52km2 dhe popullsi 4023 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Mézin aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Marko Snoj
Marko Snoj lindi më 19 prill të vitit 1959 në Lubjanë, Slloveni (atëherë Jugosllavi), është indo-evropianist, sllavist, albanolog dhe etimolog slloven i punësuar në Institutin për gjuhë sllovene Fran Ramovš të Qendrës për kërkime shkencore të Akademisë sllovene të shkencave dhe arteve në Lubjanë, Slloveni. Që nga viti 2008 është drejtor i këtij instituti. Ka realizuar shumë kontribute të plota në shkencat indo-evropiane, kontribute të pjesërishme në sferën e gjuhës sllovene dhe shqipe si dhe është i njohur për punën e tij në avancimin e etimologjisë së gjuhëve sllave si në sferën shkencore ashtu edhe në atë popullor.
DeKalb County (Illinois)
DeKalb County është një nga  qarqet në shtetin federal Illinois të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Marko Snoj
Biografia
Marko Snoj ndoqi shkollën e mesme Šentvid në Lubjanë dhe studioi linguistikat krahasuese tek Departamenti i Linguistikave Krahasuese dhe Studimeve Orientale në Fakultetin Filozofik të universitetit të Lubjanës, duke diplomuar në vitin 1982 me specializim në linguistikat krahasuese dhe hititologji. Teza e magjistraturës e vitit 1984 trajtoi problemin ngjyrimit të zanoreve i- dhe u në pasqyrimet e rrokjeve indo-evropiane në balto-sllavik. Pas mbarimit të shërbimit ushtarak 1985–86 (shërbim të cilin e shfrytëzoi për të mësuar gjuhën shqipe nga shokët e tij shqiptarë) punoi temën e doktoraturës titulluar Z-ja proto-sllavike nga s-ja indo-europiane në dritën e zbulimeve më të reja theksuese, që e mbrojti në vitin 1989. U këshillua nga akademiku indo-evropian Bojan Čop, në komisionin e doktoraturës gjithashtu morën pjesë akademiku France Bezlaj dhe indo-arianisti Varja Cvetko Orešnik.
Puna në etimologjinë sllovene
Në vitin 1981 u ftua nga France Bezlaj për të punuar në projektin Etimološki slovar slovenskega jezika (sq.: Fjalori Etimologjik i Gjuhës Sllovene). Kontribuoi me një numër të konsiderueshëm fjalësh, posaçërisht në vëllimin e tretë (të vitit 1995) dhe atë të katërt (2005), gjithashtu edhe bëri punën më të madhe në vëllimin e pestë (të fundit) Kazala (Indeksi) (2007). Puna e tij për vëllimin e tretë u shpërblye me Medalje të Artë të Qendrës të Kërkimeve Shkencore të Akademisë së Shkencave. Në vitin 1997 botoi Slovenski etimološki slovar (sq.: Shkencor-popullor Fjalori Etimologjik i Gjuhës Sllovene) që në vitin 2003 ripunua dhe zgjerua.
Studimet albanologjike
Në vitet e fundit të të 80-ve vazhdoi përforcimin e gjuhës shqipe duke ndjekur kurse verore në Universitetin e Prishtinës. Më vonë botoi veprën Kratka albanska slovnica (sq.:Gramatika e shkurtë Shqipe) (Lubjanë 1991), Rückläufiges Wörterbuch der albanischen Sprache (sq.: Fjalor i Anasjellë i Shqipes) (Hamburgu 1994) dhe një artikull mbi historinë e kërkimeve albanologjike në Slloveni në vëllimin Studime II (Prishtinë 1996). Së bashku me akademikun shqiptar Rexhep Ismajli përgatiti një përkthim në gjuhën shqipe të pajisur me shënime të punës albanologjike të sllavistit të famshëm slloven Franc Miklošič titulluar Gjurmime shqiptare / Albanische Forschungen (Prishtinë 2007).
Veprimtaria ndërkombëtare
thumb|right|Botimi i parë e gazetës Slovenski jezik/Slovene Linguistic Studies, 1997
Snoj ka marrë pjesë dhe ka ligjëruar në konferenca jasht Sllovenisë si në Austri, Bjellorusi, Kanada, Kroaci, Mal të Zi, Serbi, Kosovë dhe ShBA. Në vitin 1994 themeloi gazetën Slovenski jezik / Slovene Linguistic Studies (sq.: Gjuha sllovene / Studimet Lingustike Sllovene) me linguistin sllavik amerikan Marc L. Greenberg.
Lelova
Lelovë edhe Lolovë, (greqisht: Θεσπρωτικόν/Thesprotikόn) është fshat në qarkun i Prevezës, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Λέλοβα/Lélova.
Demografia
Fshati në 2002 ka 3,569 banorë.
Vakaga
parapamje|Harta e Vakagës Një ndër 14 provincat e Republikës Afrika Qendrore me kryeqytetin Birao.
Netë shqiptare (Joseph Luitpold Stern)
"Netë shqiptare" tregime me temë shqiptare me Autor Joseph Luitpold Stern. Përktheu Lindita Arapi - Boltz. Shtëpia botuese "Ideart", viti i botimit 2005. Faqet e librit 72.
Diplomatët kanë misionin të tregojnë se punojnë për interesat e vendeve të tyre. Por, në të vërtetë, i shohin gjërat nga sipër si mizat mbi mbulesën e djathit, gumëzhijnë në automobilat e shtetit andej-këndej, vizitojnë njëri-tjetrin, përgjojnë njëri-tjetrin, konsultohen, e bëjnë mizën elefant, e kodojnë dhe e nisin me telegram në vendlindje. Parakalimi i herëpashershëm i personave të gjymtuar që shfaqet në shumë nga këto tregime, duket si metaforë e gjymtimit mendor që ka infektuar kohën tonë.
Froland
Froland është një komunë në qarkun Aust-Agder, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 645 km² dhe popullsi 4698 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Mustafa Qemal Ataturku
Mustafa Qemali ose Mustafa Qemal Ataturku (turqisht: Mustafa Kemal Atatürk; 19 maj 1881  (datë konvencionale)  – 10 nëntor 1938) ishte një oficer ushtarak turk, revolucionar, themelues i Republikës së Turqisë, dhe kryetari i parë i saj që nga viti 1923 deri në vdekje. Ideologjikisht një sekularist dhe nacionalist, politikat dhe teoritë e tija u bënë të njohura si Qemalizëm. Për shkak të arritjeve të tij ushtarake dhe politike, Ataturku konsiderohet si një nga udhëheqësit politikë më të rëndësishëm të shekullit të 20-të.
Ataturku u shqua për rolin e tij në sigurimin e fitores së turqve osmanë në Betejën e Galipolit (1915) gjatë Luftës së Parë Botërore. Pas humbjes dhe shpërbërjes së Perandorisë Osmane, ai udhëhoqi Lëvizjen Kombëtare Turke, e cila i rezistoi ndarjes së Turqisë kontinentale midis fuqive fitimtare aleate. Duke krijuar një qeveri të përkohshme në kryeqytetin e sotëm turk Ankara, ai mundi forcat e dërguara nga aleatët, duke dalë kështu fitimtar nga ajo që u quajt më vonë si Lufta Çlirimtare Turke. Më pas ai vazhdoi të shfuqizojë Perandorinë e rrënuar Osmane dhe shpalli themelimin e Republikës Turke në vend të saj.
Si president i Republikës së sapoformuar Turke, Ataturku nisi një program rigoroz të reformave politike, ekonomike dhe kulturore me qëllimin përfundimtar të ndërtimit të një shteti kombëtar modern, progresiv dhe laik. Ai e bëri arsimin fillor falas dhe të detyrueshëm, duke hapur mijëra shkolla të reja në të gjithë vendin. Ai prezantoi gjithashtu alfabetin turk me bazë latine, duke zëvendësuar alfabetin e vjetër turk osman. Gratë turke morën të drejta të barabarta civile dhe politike gjatë presidencës së Ataturkut. Në veçanti, grave u është dhënë e drejta e votës në zgjedhjet lokale me ligjin nr. 1580 më 3 prill 1930 dhe disa vite më vonë, në 1934, e drejta e plotë e votës universale. Më vonë në vitin 1934 Kuvendi i Madh Popullor i jep emrin Atatürk (babai i Turqisë) në shënjë falenderimi për atë që ka bërë për popullin turk.
Në vitin 1981, në njëqindvjetorin e lindjes së Ataturkut, kujtimi i tij u nderua nga Kombet e Bashkuara dhe UNESKO, të cilat e shpallën Vitin e Ataturkut në Botë dhe miratuan Rezolutën për Njëqindvjetorin e Ataturkut, duke e përshkruar atë si "udhëheqës i luftës së parë të dhënë kundër kolonializmi dhe imperializmi" dhe një "promovues i shquar i ndjenjës së mirëkuptimit midis popujve dhe paqes së qëndrueshme midis kombeve të botës dhe se ai punoi gjithë jetën e tij për zhvillimin e harmonisë dhe bashkëpunimit midis popujve pa dallim". Ataturku përkujtohet nga shumë memorialë dhe vende të emërtuara për nder të tij në Turqi dhe në mbarë botën.
Fëmijëria
parapamje|220px|Shtëpia ku u lind Ataturku U lind më 1881 në Selanik, i biri i Ali Riza Efendiut i cili ishte shqiptarë dhe Zybejde Hanëm. Sipas Andrew Mango, familja e tij ishte myslimane, turqishtfolëse dhe në mënyrë të pasigurt të klasës së mesme. I ati vinte nga fshati Koxhaxhik, i banuar nga turqit jorykë të vendosur që në fillimin e sundimit osman, ndërsa e ëma nga familje fshatarësh turq prej qytezës së Langadasit në rrethinat e Selanikut. Pas vdekjes së babait, fillimisht nëpunës osman dhe më pas tregtar druri, dhe martesës së të emës me një ushtarak turk, Mustafai ishte një djalosh i pabindur i cili nuk pranonte të shkonte në shkollën fetare ku e regjistruan. Në moshën 12 vjeçare është regjistruar me iniciativën e tij në shkollën ushtarake në Selanik, në qendrën e nacionalizmit grek dhe sllav. Në këtë shkollë nga mësimdhënësit e ka marrë pseudonimin Qemal (“i përkryer”). Nga viti 1896 ka vazhduar Akademinë ushtarake në Manastir, ndërsa nga 1899 u pranua në Akademinë Perandorake Ushtarake ne Stamboll, të cilën e mbaroi më 1905 pasi kreu edhe një kurs special pranë Shtabit të Përgjithshëm. Që në moshë të re ai u interesua për letërsinë revolucionare, e cila konsiderohej e ndaluar nga autoritetet perandorake.
Karriera ushtarake
Për shkak të aktivitetit të tij të jashtëligjshëm me Xhonturqit të cilët luftuan kundër regjimit aristokrat të Perandorisë Osmane Ataturkun regjimi e dërgon në Siri në një regjiment kavalerie që luftonte me rebelët, megjithatë nuk e lejojnë te marrë pjese në luftime. Në Damask formon organizatën Vatan ve Hürriyet (Atdheu dhe Liria). Në vitin 1907 është transferuar në Selanik dhe iu bashkua shoqatës Bashkim dhe Progres, të cilën e kishte themeluar Revolucioni i Xhonturqëve në korrik të vitit 1908. Ataturku merr pjesë në revulucionin xhonturk si shef i shtabit të Mahmut Shefqet-pashës, komandantit të armatës turke të Maqedonisë dhe merr pjesë gjithashtu në shuarjen e kondërevolucionit të Abdyl Hamitit në Stamboll në vitin 1909. Mori pjesë në luftë në Libi kundër Italisë (në vitin 1911-1912), ku u dallua për herë të parë si udhëheqës ushtarak i talentuar. Arrin një ndër fitoret e pakta turke në këtë luftë kur me batalionin e tij dhe disa qindra vullnetarë arabë arrin një fitore kundër një force italiane të konsiderueshme, duke marrë disa robër dhe gjithashtu duke kapur disa mitralozë. Në kohën e Luftërave Ballkanike (1912-1913) organizoi mbrojtjen e Dardaneleve, pastaj ka qenë atashe ushtarak në Bullgari. Gjatë Luftës së Parë Botërore, kur Turqia ishte në anën e Gjermanisë, Ataturku arriti një sukses të padiskutueshëm në Fushatën e Galipolit në vitin 1915, ku arrin të mundë forcat Aleate që donin të zbarkonin në Dardanel. Përveç kësaj mori pjesë edhe në Fushatën e Kaukazit, si pjesë e Armatës së Kaukazit, komandant i Armatës së Dytë (1916-1917). Në këtë fushatë arriti gradën e gjeneralit e në fund edhe atë të pashait. Më vonë u transferua në frontin Palestinez si komandant i Armatës së Shtatë dhe pas nënshkruarjes së marrëveshjës për paqe kthehet në Stamboll.
Udhëheqës popullor
Në vitin 1919, u largua nga ushtria dhe u vu në krye të Lëvizjes Kombëtare Turke kundër pushtimit grek dhe i Lëvizjes për Pavarësinë e Turqisë të cilën pas thyerjes së Perandorisë Osmane në fund të Luftës së Parë Botërore e kanë rrezikuar forcat fituese, në radhë të parë Britania e Madhe. Kjo shkaktoi luftën me Greqinë, të cilën Britania e Madhe dhe Franca e kishin ndihmuar me armatime. Ushtria greke kishte okupuar Izmirin (Smirnën) dhe bregdetin e Anadollit më 15 mars 1919. Ataturku menjëherë filloi të punojë për bashkimin Lëvizjes Kombëtare Turke dhe për krijimin e ushtrisë për mbrojtjen e vendit. Por së pari i është dashur të luftojë kundër regjimit të Sulltanit në Stamboll i cili kishte lejuar copëtimin e territorit. Atëherë kur qeveria e komprometuar u kishte lejuar Aleatëve të pushtonin disa pjesë të Turqisë, Ataturku në Ankara në maj të vitit 1920 kishte krijuar qeverinë e përkohshme, Kuvendi i Madh Popullor i së cilës e zgjedh kryetar qeverie më 2 maj të vitit 1920.
Lufta Greko-Turke dhe Presidenca
Pas disa humbjeve fillestare në luftë me grekët, megjithatë arriti të shënojë fitore në betejat vendimtare në lumin Sakarja (korrik të vitit 1921) dhe në Dulminpar (korrik të vitit 1922), duke e marrë Izmirin në muajin shtator. Në luftë me grek e rrëmben fitoren dhe e largon Greqinë nga Azia e Vogël dhe kështu shmang vendosjen e marrëveshjës nga e cila Greqisë i jepeshin disa pjesë të Azisë së Vogël. Pasi që shmangu rrezikun Grek, Ataturku iu kthye rrezikut të brendëshëm - dhe e largoi nga pushteti sulltan Mehmetin e e VI-të. Në muajin gusht 1923 Ataturku themelon Partinë Popullore, udhëheqës i së cilës ishte vetë (më vonë ia ndërron emrin në party Popullore Republikane ) dhe me këtë vendos sistemin njëpartiak i cili ka zgjatur deri në vitin 1945 (përveç dy eksperimenteve të shkurtra në vitin 1924-1925 dhe 1930). Kryetar i partisë mbeti deri në fund të jetës së tij. Më 22 tetor të vitit 1923 Kuvendi i Madh Popullor i Turqisë shpallë Republikën, ndërsa Mustafa Qemali shpallet kryetar i parë i saj. Kuvendi ia dha edhe titull Gazi (fitimtar).
Qeveria e tij kreu një politikë turqizimi, duke u përpjekur të krijonte një komb homogjen dhe të bashkuar. Nën Ataturkun, pakicat joturke u bënë presion për të folur turqisht në publik. Parlamenti turk i dha atij mbiemrin Atatürk në vitin 1934, që do të thotë "Babai i turqve", në njohje të rolit që luajti në ndërtimin e Republikës moderne Turke. Ai vdiq më 10 nëntor 1938 në Pallatin Dolmabahçe të Stambollit, në moshën 57-vjeçare; ai u pasua si president nga kryeministri i tij për një kohë të gjatë Ismet Inony dhe u nderua me një varrim shtetëror. Mauzoleumi i tij ikonë në Ankara, i ndërtuar dhe hapur në vitin 1953, është i rrethuar nga një park i quajtur Parku i Paqes për nder të shprehjes së tij të famshme "Paqe në shtëpi, paqe në botë". Sot Ataturku njihet si themeluesi i Turqisë së sotme.
Chris Farley
Chris Farley lindi më 15 shkurt, 1964 në Madison, Wisconsin si Christopher Crosby Farley dhe vdiq më 18 dhjetor, 1997 në Chicago, Illinois. Ishte një komedian dhe aktor amerikan, ndër më të mirët e të gjitha kohërave.
Ahmed Jasin
parapamje|Sheh Ahmed Jasin Ahmed Ismail Jasin (arabisht: الشيخ أحمد ياسين,) lindi rreth 1937, vdiq në Gazë më 22 mars 2004, ) është thermelues dhe udhëheqës i lëvizjes fetare palestineze dhe i formacionit ushtarak Hamas i cili formacion nëqaraet izraelite dhe në perendi quhet formacion politik.
Biografia
Sëbashku me Abdel Aziz al-Rastinin në vitin 1987 themeloi Hamasin. Shpesh ka përfunduar në burg shtëpiak, nga I cili ka dal gjithëherë pas demostratave të cilat I organizonin përkrahësit e tij.
Dino Buzzati
Biografi
Dino Buzzati, (Dino Buzzati-Traverso) lindur në San Pellegrino di Belluno më 16 tetor 1906, vdiq në Milano më 28 janar 1972. Ai ka qenë një novelist italian, shkrimtar tregimesh të shkurtra, piktor dhe poet. Buzzati ka qenë edhe një gazetar për gazetën Italiane Corriere della Sera. Novela e tij Shkretëtira e Tartarëve (italisht: Il deserto dei Tartari) ishte shkak i famës së atij boterore.
Buzzati lindi në San Pellegrino, Belluni, në vilën stërgjyshore të familjes së tij. Mamaja e Buzzatit, një veterinere në profesion, ka qenë një veneciane dhe babai i tij, një profesor në drejtësinë ndërkombëtare, ka qenë nga një familje e lashte Belluneze. Buzzati ishte fëmija i dyte, i katër fëmijëve të prindërve të tij. Në 1924 ai u regjistrua në fakultetin e drejtësisë te Universitetit të Milanos. Në moshën 22 vjeçare ai u punësua në gazetën “Corriere della Sera”, ku punoi deri sa u nda nga jeta.
Buzzati filloi të shkruante libra fantastike shkencore në 1933.
Puna e tij përfshiu novela, teatër, shumë libra me tregime të shkurtra dhe poezi. Ai shkroi një libër për fëmije që quhej Pushtimi i Famshëm i Arinjve të Sicilisë. Ai shkroi libra komike të bazuara në mitin e Orfeut, poema dhe vizatime komike.
Shkretëtira e Tartarëve, novela e tij më e famshme, tregon historinë e një posti ushtarak qe pret një invasion Tartar.
Shkrimet e tij ndonjëherë citonin realizmin magjik, tjetërsimin shoqëror dhe fatin e mjedisit. Ai gjithashtu ka shkruar një shumëllojshmëri tregimesh të shkurtra që shfaqin kafshe fantastike si Bogeyman dhe krijimi i tij, Kolombreja.
Alketa Vejsiu
Alketa Vejsiu, (lindur më 19 Janar 1984) është një moderatore, prezantuese, gazetare dhe producente televezive Shqiptare. Është rritur në një familje artdashëse, ku prindërit e kanë "mëkuar" me dashurinë për artin dhe për të bukurën, duke besuar që gjërat e mira vijnë atëherë kur vendos të ndjekësh ëndrrat dhe pasionin.
Talenti tek ajo ka spikatur që herët në fëmijëri, kur u angazhua në festivalet modeste të fëmijëve. Kur ishte vetëm 10 vjeç, me dëshirën e madhe për artin dhe televizionin u përfshi në disa aktivitete dhe emisione për fëmijë, në të cilat spikati si talent.
Kur në Shqipëri mbërriti epoka e shpërthimit të radiove private, Alketa Vejsiu e gjeti veten ne Top Albania Radio, ku drejtoi programet e para muzikore që sollën revolucion në konceptin e muzikës dhe prezantimit në Shqipëri. E cilësuar si ikona e radiofonisë shqiptare, duke u dalluar gjithmonë për elokuencën dhe të folurën shpejt dhe pa gabime, Alketa Vejsiu është një model që ndiqet edhe sot.
Shumë shpejt u provua se televizioni dhe skena do të ishin "terrenet" e saj të sigurta, aty ku ndër vite do të afirmohej si një nga prezantueset më të spikatura të ekranit shqiptar.
Kthesën më të madhe profesionale, do e "shenjonte" në moshën 17 vjeçare, asokohe kur regjisorja e famshme Vera Grabocka, do i besonte prezantimin e spektaklit "12 ëndrrat e një nate vere", një format i dedikuar ndaj dansit sportiv evropian. Karriera e saj do të njihte vetëm ngjitje, pasi brenda pak kohësh, Alketa Vejsiu provoi se prezantimi dhe televizioni ishin rruga drejt suksesit të sigurt e të konsoliduar falë punës së palodhur, sakrificave dhe mbi të gjitha, dashurisë pa kushte për televizionin.
Edukimi
Krahas punës dhe angazhimit në televizion, Alketa Vejsiu nisi studimet e larta në vitin 2003 duke zgjedhur të profilizojë aftësitë në Fakultetin e Ekonomisë pranë Universitetit të Tiranës, në degën Administrim Biznes. Aftësitë menaxheriale dhe ato të komunikimit bënë që Alketa Vejsiu të orientohej drejt fushës së marketingut dhe biznesit. Me përfundimin e studimeve të larta në vitin 2007, ajo angazhohet në disa kompani të fuqishme të biznesit në vend, si drejtuese projektesh të rëndësishme në fushën e marketingut dhe të komunikimit. Më vonë, kualifikohet në programet e lidershipit në Universitetin e Harvardit. E etur për njohuri të reja dhe si një "nxënëse" e përjetshme, Alketa Vejsiu vendosi që të ndjekë një nga trajnimet më të kërkuara dhe më prestigjiozet në botë me amerikanin e famshëm Tony Robbins, autorin e shumë librave dhe mentorin e miliona njerëzve në mbarë botën. Trajnimi u zhvillua në vitin 2019-të në Singapor me titull "Unleash the Power Within"! Ndërsa, në janarin e 2020-ës, ajo ndoqi studimet Business Mastery në Palm Beach Florida sërish me Tony Robbins.
Radio
Që kur ishte fëmijë, në vitin 1992 u angazhua për herë të parë në radio Tirana. Dhe ky ishte vetëm fillimi i një karriere të gjatë në radio dhe televizion, ku siç e cilëson vetë Alketa Vejsiu, radio mbetet ende sot "dashuria e saj e parë".
Angazhimi në muzikë
Pas ndërtimit të karrierës në radio dhe televizion, muzika ishte dhe vazhdon të jetë një tjetër dashuri e madhe për Alketa Vejsiun. Me pjesëmarrjen në disa nga festivalet më të rëndësishme të muzikës në Shqipëri, duke u nderuar me trofe të ndryshëm, ajo shtoi një tjetër rrugë suksesi në jetën e saj. Përpos talentit në muzikë, ajo spikati edhe me performancën dhe lirshmërinë duke dëshmuar se e zotëron skenën dhe dhuron emocione në çdo dalje të saj. Krahas përfshirjes në festivale, Alketa e çoi karrierën muzikore më tej duke sjellë një bashkëpunim dhe një videoklip risi për publikun shqiptar. Pasioni për muzikën vazhdon prej vitesh dhe ajo i rikthehet herë pas herë duke emocionuar publikun me materiale të ndryshme muzikore, por fokusi parësor i saj mbetet karriera në televizion.
Alketa Vejsiu si Brand Ambassador
Ndërkohë që ishte integruar në jetën publike me angazhimin në radio, televizion dhe muzikë, në një periudhë të mirë të karrierës së saj Alketa Vejsiu mori propozimin për të qenë imazh i disa kompanive të rëndësishme në vend. Në harkun kohor të viteve 2005-2006, ajo shfaqet për herë të parë si imazh i pijes energjike Bullit dhe vetëm një vit më pas ajo u bë imazh i fushatës së kompanisë celulare më të madhe në atë kohë, AMC, "Ju sjellim më afër" në krahë të balerinit të njohur Kledi Kadiu. Që prej asaj kohe, imazhi i Alketa Vejsiut është konsoliduar bindshëm dhe figura e saj është bërë akoma edhe më e dashur për fansat dhe admiruesit e shumtë brenda dhe jashtë Shqipërisë.
Televizion
Për herë të parë si bashkëproducente, publiku e njohu në patentën e Fremantlee Media, "X Factor Albania", i cili u realizua për katër vite me sukses në Shqipëri. Së bashku me regjisoren dhe producenten e famshme Vera Grabocka, Alketa solli në Shqipëri formatin "Dance with me", nga Endemol International. Si producente, skenariste dhe prezantuese e kemi parë në vitin 2016 në "Your Face Sounds Familiar", një tjetër sukses ndërkombëtar nga Endemol.
Emisionet që moderohen nga ajo, sigurojnë audiencën maksimale televizive. Gjithmonë në prime time, me emisione të rëndësishme Alketa Vejsiu ia ka dalë të sjellë në Tv Klan spektakle që suksesshme. “Në kurthin e Piter Pan 1” ishte risi jo vetëm sepse fitoi audiencën absolute, por edhe sepse bëri për vete fëmijë e të rritur.