cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shikamaru Nara
Inteligjenca
Kur Shikamaru fillon të mendoj, ai zakonisht bënë këtë duke mbyllur sytë dhe duke mbërthyer gishtat dhe shpejt mund të mendojë se dhjetë lëviz përpara kundërshtarit të tij dhe të sajojë mbi njëqind strategji, nga të cilat ai menjëherë zgjedh më të efektshmet. Tobi shprehet se është keqardhje për aftësinë e Shikamaru për të parë përmes mashtrimit dhe për të bërë në mënyrë korrekte një pjesë të informacionit në dukje të palidhur, është "tretur" në shërbim të Forcave Aleate Shinobi.
Pjeshka
Pjeshktarina
Është një kombinim midis nënllojit pa push dhe atij me push.
Përdorimi
Frutat e saj përdoren për ushqim dhe si produkt dhe gjysmë produkt në industri dhe kuzhinë.
Vlerat ushqyese
Pjeshkat përmbajnë fenol, substancë e cila është antioksidanti i saj kryesor dhe i cili vepron më fuqishëm se sa vitamina C.pjeshka Por, meqë lëkura e pjeshkës përmban deri dy herë e gjysmë më shumë fenol se sa vetë brendësia e frutit, mos e qëroni atë.
Karotenoidet kryesore të cilat gjenden në pjeshkë janë beta-kriptoksantin dhe beta-karotinë, të cilat në organizëm shndërrohen në vitaminë A. Sa më të portokallta të jenë pjeshkat më tepër beta-karotenë ka në to.
Ibrahim Sina
Ibrahim Sina Kryetar i Komitetit Ekzekutiv të qytetit të Tiranës , më 14.03.1947 deri më 16.04.1949, Kryetar i Komitetit Ekzekutiv të qytetit të Tiranës, më 22.06.1949 deri më 30.08.1950 dhe Kryetar i Komitetit Ekzekutiv të qytetit të Tiranës, më 01.04.1954 deri më 15.03.1956
Kombëtarja islandeze e futbollit
Ekipi ka shijuar sukses në gjysmën e dytë të vitit 2010. Në raundet kualifikuese për Kupën Botërore FIFA 2014, Islanda arriti në finale para se të humbiste ndaj Kroacisë. Islanda arriti në turneun e saj të parë të madh, UEFA Euro 2016, pas një fushate kualifikimi, e cila përfshinte fitore në shtëpi dhe mysafire ndaj Holandës. Pasi avancoi në fazat e nokautit të Euro 2016, Islanda mposhti Anglinë në raundin e 16, duke përparuar në çerekfinalen, ku humbën ndaj vendit pritës Francë 5–2. Ata u bënë kombi më i vogël nga popullsia që arriti të fitojë një skuadër në FIFA Kupa e Botës kur u kualifikuan për turneun 2018 më 9 tetor 2017. Ata barazuan me Argjentinën në ndeshjen e tyre hapëse, por megjithatë ata doli ende jashtë në fazën e grupeve.
Historia
Edhe pse Úrvalsdeild, Liga e Futbollit Islandeze, u themelua në vitin 1912, ndeshja e parë ndërkombëtare e vendit u luajt më 29 korrik 1930, kundër Ishujve Faroe. Ndeshja e parë e njohur zyrtarisht nga FIFA u zhvillua në Reykjavík më 17 korrik 1946, ku humbi 0-3 ndaj Danimarkës. Fitorja e parë ndërkombëtare ishte kundër Finlandës në vitin 1947. Për 20 vitet e para të ekzistencës së Federatës së Futbollit të Islandës (KSI), kryesisht skuadra nuk mori pjesë në kualifikimet për FIFA Kupën e Botës ose UEFA Kampionatin Evropian.
Në vitin 1954, Islanda bëri kërkesë për të marrë pjesë në kualifikime për Kupën e Botës 1954, por kërkesa u refuzua. Në kualifikimin për Kupën e Botës 1958, Islanda përfundoi e fundit në grupin e tyre me zero fitore, duke arritur 26 gola.
Që nga viti 1974, skuadra ka marrë pjesë në kualifikimet për çdo Kupë Botërore dhe Kampionat Evropian. Në vitin 1994, skuadra arriti pozicionin e tyre të mëparshëm më të mirë në renditjen botërore të FIFA-s, në vendin e 37-të. Ky rekord qëndroi deri në vitin 2016 kur ata arritën të arrinin në vendin e 21-të.
Stadiumi
Laugardalsvöllur është stadiumi i kombëtares islandeze me një kapacitet prej 15,000. Stadiumi ndodhet në Laugardalur, një distrikt i Reykjavík.
Skuadra momentale
Lojtarët e mëposhtëm u thirrën për ndeshje miqësore kundër Kanadasë dhe El Salvadorit më 15 janar dhe 19 janar 2020. Të gjitha paraqitjet dhe golat janë të sakta që nga 19 janari 2020 pas ndeshjes kundër El Salvadorit.
Më së shumti paraqitje
Sipas 19 janarit 2020, 20 lojtarët me më së shumti paraqitje për Islandën janë:
Shënim: Disa ndeshje jozyrtare llogariten për disa lojtarë, sipas llogaritjes së KSÍ.
Golashënuesit
Sipas 19 janarit 2020, 20 lojtarët me më së shumti gola për Islandën janë:
Shënim: Disa ndeshje jozyrtare llogariten për disa lojtarë, sipas llogaritjes së KSÍ.
Vendkalimet kufitare të Shqipërisë
Vendkalimet kufitare të Shqipërisë është një hapësirë e përcaktuar që shërben për të kontrolluar dhe eventualisht për të lejuar përshkimin e personave dhe mallrave nga një shtet në tjetrin prej Shqipërisës. Këto hapësira qeverisen nga organet policore që regjistrojnë hyrje daljet e personave dhe automjeteve dhe organet financiare që regjistrojnë hyrje daljet e mallrave dhe të mjeteve financiare cash. Aktualisht Shqipëria ka 26 vendkalime kufitare që janë të natyrës tokësore, ajrore dhe detare.
Aeroporti Tiranë
Aeroporti i Rinasit ndodhet rreth 20 km nga Tirana. Është aeroporti i vetëm ndërkombëtar dhe vendkalimi kufitar më modern sot për sot në Shqipëri. Nga Rinasi ka fluturime direkte me mjaft destinacione të botës.
Porti Shëngjin
Porti i Shëngjinit ndodhet në veriperëndim të Shqipërisë, rreth 8 km nga qyteti i Lezhës. Nga qershori i vitit 2009 është aktivizuar linja e tragetit Shëngjin - Bari i Italisë. Ky fakt e shndërron portin edhe në vendkalim kufitar duke bërë të nevojshme ndërtimin e terminalit për trajtimin e udhëtarëve dhe trageteve, stacionimin e policisë kufitare dhe doganave. Qeveria shqiptare e ka caktuar atë të Shëngjinit si portin preferencial për Republikën e Kosovës.
Porti Durrës
Porti i Durrësit ndodhet në Shqipërinë e mesme. Ky është porti me i madh dhe i rëdësishëm i vendit dhe shërben si vendkalim kufitar që në kohë të hershme. Ka lidhje trageti të përditshme me portin e Barit dhe lidhje disa ditë në javë me portet e Ankonës dhe Triestes në Itali.
Porti Vlorë
Porti i Vlorës është porti i dytë më i madh në Shqipëri dhe ndodhet në jug të Shqipërisë. Ka lidhje trageti të rregullta me portin e Brindizit në Itali.
Porti Sarandë
Porti i Sarandës është porti i katërt në Shqipëri dhe ndodhet në jug të vendit. Ka lidhje trageti me ishullin e Korfuzit në Greqi.
Porti Himarë
Porti i Himarës ndodhet në jug të Shqipërisë në rrethin e Vlorës. Ndonjëherë shërben si vendkalim kufitar pasi aty mbërrijnë dhe nisen anije turistike nga Korfuzi i Greqisë.
Qafë Morinë - Gjakovë
Vendkalimi i Qafë Morinës ndodhet ne rrethin e Tropojës dhe lidh qytetin e Bajram Currit me Gjakovën. Është asfaltuar plotësisht rruga dhe është ndërtuar një godinë e re kufitare.
Qafë Prush - Gjakovë
Vendkalimi i Qafë Prushit ndodhet ne rrethin e Hasit dhe lidh qytetin e Kukësit dhe Krumës me Gjakovën. Është asfaltuar plotësisht rruga dhe është ndërtuar një godinë e re kufitare.
Morinë - Vërmicë
Vendkalimi i Morinës ndodhet në rrethin e Kukësit dhe shërben si shteg kalimi natyror ndërmjet territorit të Kosovës dhe atij të Shqipërisë. Është vendkalimi më i rëndësishëm me Kosovën për vëllim mallrash dhe udhëtarësh. Në vitet 2000 është rikonstruktuar plotësisht dhe ofron çdo shërbim doganor si për udhëtarë ashtu edhe për automjete. Në këtë vendkalim kalon edhe aksi i rëndësishëm rrugor Durrës-Kukës-Prishtinë-Merdare-Nish.
Orgjost - Orqushë
Orgjosti ndodhet në rrethin e Kukësit dhe është vendkalim dytësor dhe në të bëhet vetëm trajtimi i udhëtarëve. Qëndron hapur me orar dhe në kohë të ndyshme të vitit kur e lejon moti. Kryesisht shërben për të bërë të mundur shkëmbimin e personave të zonave në të dyja anët e kufirit me lidhje të veçanta familjare dhe etnike (Goranët). Ky vendkalim ndodhet në varësi të stacionit kufitar të Morinës. Aktualisht shërbimet kryhen në kontainer të lëvizshëm. Mungon infrastruktura rrugore dhe logjistike.
Borje - Glloboçicë
Borja ndodhet në rrethin e Kukësit dhe është vendkalim dytësor dhe në të bëhet vetëm trajtimi i udhëtarëve. Qëndron hapur me orar dhe në kohë të ndyshme të vitit kur e lejon moti. Kryesisht shërben për të bërë të mundur shkëmbimin e personave të zonave në të dyja anët e kufirit me lidhje të veçanta familjare dhe etnike (Goranët). Ky vendkalim ndodhet në varësi të stacionit kufitar të Morinës. Aktualisht shërbimet kryhen në kontainer të lëvizshëm. Mungon infrastruktura rrugore dhe logjistike.
Shishtavec - Krushë
Shishtaveci ndodhet në rrethin e Kukësit dhe është vendkalim dytësor dhe në të bëhet vetëm trajtimi i udhëtarëve. Qëndron hapur me orar dhe në kohë të ndyshme të vitit kur e lejon moti. Kryesisht shërben për të bërë të mundur shkëmbimin e personave të zonave në të dyja anët e kufirit me lidhje të veçanta familjare dhe etnike (Goranët). Ky vendkalim ndodhet në varësi të stacionit kufitar të Morinës. Aktualisht shërbimet kryhen në kontainer të lëvizshëm. Mungon infrastruktura rrugore dhe logjistike.
Muriqan - Sukobin
200px|thumb|right|Vendkalimi i përbashkët Muriqan/Shqipëri - [[Sukobini|Sukobin/Mali i Zi]] Vendkalimi i Muriqanit është hapur ne vitin 2002. Aktualisht është vendkalimi tokësor i katërt për nga vëllimi i trafikut të udhëtarëve. Ndodhet në rrethin e Shkodrës dhe lidh këtë qytet me Ulqinin dhe më tej, nëpërmjet rrugës magjistrale adriatike dhe autostradës kroate A1, shkon deri në Trieste të Italisë. Në vitin 2009 ka filluar nga puna godina e përbashkët doganore Shqipëri/Mali i Zi e financuar nga BE. Është i vetmi vendkalim kufitar i përbashkët me një shtet fqinj në Shqipëri. Megjithatë të dy policitë kufitare i kontrollojnë dokumentet veçmas. Ende nuk egziston një program i integruar kompjuterik me anë të të cilit regjistrimi i dokumenteve do të bëhej një herë të vetme. Në anën shqiptare të këtij pikë kalimi është i instaluar sistemi Tims që bën lidhjen me të gjithë pikat e tjera shqiptare dhe njëkohësisht i integron në kohë reale këto pika me të dhënat e Interpolit.
Me 24 maj 2011 u hap ura e re mbi Bunë. Kjo urë, me një strukturë të fuqishme dhe moderne, zëvendësoi kalimin mbi urën historike prej druri që ishte plotësisht e papërshtatshme për mjetet transportuese të tonazhit të lartë. Ky aspekt heq çdo barrierë dhe e shndërron atë të Muriqanit në vendkalim kufitar të klasit të parë.
Nga Shkodra në Muriqan rruga është e strukturuar mirë, kurse nga Sukobini deri në Ulqin ose Ujëmirë/Dobra Voda është kodrinore, e ngushtë dhe jo e përshtatshme për qarkullimin normal ose të shpejtë të autobuzave dhe kamionëve.
Hani i Hotit - Bozhaj
Vendkalimi i Hanit të Hotit gjendet në rrethin e Malësisë së Madhe dhe ndodhet në rrugën që lidh Shkodrën me Tuzin dhe Podgoricën. Është hapur në vitet '80 si rezultat i përmirësimit të marrëdhënieve Shqipëri - Jugosllavi dhe ishte i vetmi komunikim me Jugosllavinë pas shumë kohesh izolimi total nga të dy shtetet. Është vendkalim multimodal pasi përveç rrugës kalon edhe hekurudha. Në këtë pikë kryhen procedurat doganore të çdo përmase. Ky vendkalim e ka humbur paksa interesin por mund ta fitojë menjëherë atë kur të ndërtohet autostrada që do të lidhë Podgoricën me Dubrovnikun.
Grabom - Cem i Trieshit Cijevna Zatrijebacka
(Në fazë përgatitje)
Qafë Vranicë - Plavë
(Në fazë përgatitje) Ky vendkalim është ende në fazën e përfundimit. Ndodhet në afërsi të fshatit Çerem të rrethit të Tropojës. Pas përmirësimit të infrastrukturës rrugore ky vendkalim do të bëjë të mundur lidhjen e të gjithë zonave të Tropojës dhe Malësisë së Gjakovës me Plavën dhe Gucinë në Mal të Zi.
Bllatë - Blato
Ky Vendkalim kufitar ndodhet ne rajonin e dibres kalohet nga Rruga Shteterore 44 duke hyre pas kalimit ne Republiken e Maqedonise se Veriut ne P1202. Lidh Dibren e Vogel ( Dibër) me Dibren e Madhe ( Debar). Rendesia e ksaj pike kalimi kufitar eshte rritur pas kompletimit te 90% te Rrugës së Arbërit SH6 /  SH61
Trebisht - Xhepisht
(Në fazë përgatitje) Ky vendkalim është miratur në parim dhe pritet te ndërtohet struktura rrugore dhe logjistike për të bërë të mundur hapjen e tij.
Qafë Thanë - Ќafasan
Vendkalimi i Qafë Thanës është më i rëndësishmi me Maqedoninë dhe një nga më të trafikuarit në Shqipëri.
Tushemisht - Shën Naum
Vendkalimi i Tushemishtit është më tepër turistik. Në të bëhet vetëm trajtimi i personave dhe autoveturave.
Goricë - Stenjë
Gorica ndodhet në rrethin e Korçës dhe është vendkalim dytësor dhe në të bëhet vetëm trajtimi i udhëtarëve dhe autoveturave. Shërben kryesisht për të bërë të mundur shkëmbimin e personave në të dyja anët e kufirit.
Kapshticë - Krystallopigi
Vendkalimi i Kapshticës ndhodhet në afërsi të Bilishtit në rrethin e Devollit, qarku Korçë dhe është i dyti për nga rëndësia me Greqinë. Shërben kryesisht për të lidhur juglindjen e Shqipërisë me veriperëndimin e Greqisë.
Tre Urat - Melissopetra
Vendkalimi Tre Urat ndodhet në afërsi të qytetit të Përmetit dhe Leskovikut. Shërben si vendkalim alternativ me Greqinë kur dy pikat e tjera kryesore Kakavijë dhe Kapshticë gjenden në pikun e trafikut.
Sopik - Drymades
Ndodhet në rrethin e Gjirokastrës dhe është vendkalim dytësor vetëm për këmbësorë.
Kakavia - Ktismata
Vendkalimi i Kakavisë ndodhet në rrethin e Gjirokastrës dhe historikisht shërben si shteg komunikimi natyror ndërmjet territorit shqiptar dhe atij grek dhe konkretisht lidh Gjirokastrën me Janinën. Pas luftës së dytë botërore ka qënë pothuajse i mbyllur dhe është rihapur në janar të vitit 1985 në prani edhe të ministrit të jashtëm grek Karolos Papulias si shenjë e përmirësimit të marrdhënjeve ndërmjet dy shteteve. Është pikëkalimi kufitar më i rëndësishëm me Greqinë dhe në vitet e fundit është rikonstruktuar dhe modernizuar duke iu përshtatur standarteve bashkohore dhe ofron çdo shërbim doganor. Vendkalimi i Kakavisë është një nga më të trafikuarit në Shqipëri për vëllim udhëtarësh dhe mallrash.
Rips - Abelonas
Ky është vendkalim vetëm për këmbësorë.
Pikolo
Pikolo është një personazh ne Filmi Dragon Ball. Është një Namekian dhe shokët e tij janë Tien Shinhan, Janca, Goku, Vexhita, Krullin, Gohan, Tranks.
Vendkalimet kufitare të Shqipërisë
Qafë Botë - Saranda
Ndodhet në afërsi të Konispolit në rrethin e Sarandës. Shtimi i trafikut në këtë pikëkalimi ka shtyrë qeverinë të përmirësojë infrastrukturën rrugore dhe të ndërtojë një godinë doganore të re. Ky vendkalim ndodhet në skajin më jugor të Shqipërisë.
Antologji e poezisë bashkëkohore arbëreshe
Antologji e poezisë bashkëkohore arbëreshe Gjinia: Antologji. Autori: Të ndryshëm. Shqipëroi: Nasho Jorgaqi. Shtëpia botuese: Dudaj. Viti i botimit 2001. Faqet e librit 224. ISBN 978-99927-719-2-5
Në këtë përmbledhje janë paraqitur poezitë më të shquara të poetëve arbëreshë: Dushko Vetmo, Lluka Perone, Vorea Ujko, Karmell Kandreva, Pietro Napolitano, Xhuzepe Skiro di Modika, Xhuzepe Skiro di Maxho, Vinçens Belmonte, Kate Xukaro, Françesko Altimari, Xhuezepe del Gaudio, Matilda Ferraro dhe Enca Skutari.
Othon i Greqisë
thumb|200px|Mbreti i Greqisë Otto, Princi i Bavarisë, pasaj Othon, Mbreti i Greqisë (1 qershor 1815 - 26 korrik 1867) u shpall mbreti i parë modern i Greqisë në vitin 1832 nën Konventën e Londrës dhe Greqia u bë një mbretëri e re e pavarur nën mbrojtën e Fuqive te Mëdha (Mbretëria e bashkuar, Franca dhe Perandoria Ruse).
Djali i dytë i mbreti Ludvig te Bavarisë, Otto hipi ne fronin e sapo krijuar te Greqisë kur ishte akoma në moshë minorene. Qeveria e tij ne fillim drejtohej nga një këshille me 3 persona. Kur arriti moshën madhore Otto hoqi këshillin dhe sundoi si një monark absolut. Përfundimisht kërkesat e tij për të aprovuar një Kushtetutë çuan në një kryengritje të armatosur, por të qetë, Otto miratoi Kushtetutën në 1843.
Përgjatë sundimit të tij Otto u përball me sfida ne lidhje me dobësinë ekonomike të Greqisë dhe rolin e qeverisë ne punët e Kishës. Politika e Greqisë në këtë epoke bazohej në marrëdhëniet që kishte ajo me Fuqitë e Mëdha, dhe aftësia e Ottos për të ruajtur mbështetjen e fuqive ishte çelësi i qëndrimit të tij në pushtet. Për të qëndruar i fortë Ottos i duhej te luante interesin e Fuqive të mëdha. Kur ne vitin 1850 dhe 1853 Britania i bëri bllokade detare Greqisë për ta ndaluar që të sulmojë Perandorinë Ottomane gjate luftës Krimeane Otto vuajti qëndrimin e tij ne Greqi. Pati përpjekje për të vrarë mbretëreshën dhe si përfundim Otto-ja u rrëzua nga pushteti gjatë kohës qe ishte në fshat. Vdiq në mërgim në vitin 1867 ne Bavari.
Kur Otto u shpall mbret ai u premtoi Fuqive të mëdha se nuk do ndërmerrte veprime armiqësore ndaj Perandorisë Otomane dhe gjithashtu këmbëngulën që titulli i tij të ishte “Mbret i Greqisë” dhe jo “Mbret i Grekëve” sepse kjo e fundit do të përfshinte dhe miliona grekë që ishin ende nën sundimin turk. Akoma pa mbushur mirë moshën 18 vjeçare princi i ri erdhi ne Greqi së bashku me 3.500 ushtarë dhe 3 këshilltarë nga Bavaria. Ai u përshtat menjëherë ne këtë shtet duke veshur kostumin kombëtar grek dhe duke e helenizuar emrin e tij në “Othon”.
Sundimi i Ottos zakonisht ndahet në tre periudha :
Këshilltarët Bavarezë ishin te organizuar në një këshill te drejtuar nga Konti Josef Ludëig von Armansperg i cili kur kishte arritur te rimëkëmbte ekonominë Bavareze kur ishte ministër i financave. Von Armansperg ishte presidenti i Këshillit Privy dhe përfaqësuesi i parë (Kryeministër) i qeverisë së re Greke. Pjesëtarët e tjerë të këshillit ishin Karl von Abel dhe Georg Ludwig von Maurer me të cilin von Armansperg kishte shpesh përplasje. Pasi mbreti arriti moshën madhore ne vitin 1835 von Armansperg u emërua si Sekretar.
Mbretëria e Bashkuar dhe Banka Rothschild te cilat i jepnin hua Greqise këmbëngulën për rreptësi financiare nga ana e Armansperg. Se shpejti greket nisën të paguanin më shume taksa sesa në zgjedhën turke, ata kishin ndërruar një tirani të urryer Otomane, te cilën e kuptonin, me një qeveri burokratike te cilën e përçmonin. Otto duke qenë një Katolik Roman shihej si heretik nga shumica e Grekëve. Heronj dhe drejtues të Revolucionit Grek si Gjenerali Theodoros Kolokotronis dhe Yiannis Makriyiannis te cilin kundërshtoni sundimin Bavarez u akuzuan për tradhti, u futën ne burg dhe u dënuan me vdekje. Sidoqoftë ata u falën më pas nën presionin e popullit, ndërsa gjykatësit grekë të cilët i bënë ballë presionit bavarez refuzuan të firmosnin dënimet me vdekje duke u përshëndetur kshu si heronj. Sundimi i Ottos dallohet edhe për një arsye tjetër : Ai e lëvizi kryeqytetin nga Nafplion ne Greqi. Detyra e tij e parë si mbret ishte të bënte një studim te detajuar arkeologjik dhe tipografik të Athinës. Ai caktoi Gustav Eduard Schaubert dhe Stamatios Kleanthis për ta përmbushur këtë detyrë. Në atë kohë Greqia kishte një popullsi prej 4.000-5.000 personash, te vendosur kryesisht ne zonën që sot njihet si Plaka ne Athine. Athina u zgjodh si kryeqyteti i Greqisë për arsye kulturore dhe sentimentale, jo sepse ishte një qytet i madh. Një qytet modern u krijua dhe u ngritën ndërtesa publike. Trashëgimitë më të mira të kësaj kohe janë Universiteti i Athinës (1837), Universiteti Politeknik i Athinës(1837), Kopshtet Kombëtare të Athinës(1840), Biblioteka Kombëtare e Greqisë(1842), Pallati i Vjetër Mbretëror (tani parlamenti, 1843), Ndërtesa e vjetër Parlamentare (1858). U ndërtuan shkolla dhe spitalet në të gjitha territoret nën sundimin grek, por ndjenjat negative të popullit e neglizhuan këtë anë të qeverisjes së tij.
Kantoni Toulon-5
Kantoni Toulon-5 (frëngjisht: Canton de Toulon-5) është një kanton në departamentin Var, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Toulon. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 12750 banorë.
Othon i Greqisë
Në 1836-37 Otto vizitoi Gjermaninë dhe u martua me bukuroshen të talentuar 17 vjeçare, Duchess Amalia of Oldenburg (21 dhjetor 1818 - 20 maj 1875). Martesa nuk u zhvillua ne Greqi por në Oldenburg ne 22 nëntor 1836 ; nga martesa nuk dolën trashëgimtarë dhe mbretëresha u bë jopopullore duke ndërhyrë ne qeveri. Përveç kësaj ajo qëndroi protestante. Otto nuk ishte besnik ndaj gruas së tij dhe kishte një lidhje me Jane Digby, një grua famëkeqe te cilën i ati i tij e kishte pasur më parë si dashnore.
Ndërkohë Armansperg u shkarkua nga detyrat e tij nga Mbreti Otto sepse ai e sfidonte haptazi autoritetin e mbretit. Sidoqoftë, pavarësisht nga shpresat e grekëve, bavarezi Rundhart u caktua si kryeministër dhe miratimi i Kushtetutës u shty për më vonë. Përpjekja e Ottos për të bërë për vete grekët duke zgjeruar kufijtë e mbretërisë së tij, për shembull blerja e sugjeruar e Kretës në 1841 dështoi në objektivin e tyre dhe vetëm arriti ta ngatërroj atë me Fuqitë e Mëdha.
Makinacionet politike të Fuqive të Mëdha ishin personifikuar me tre te dërguar në Athinë : Francezi Theobald Piscatory, Rusi Gabriel Catacazy dhe Anglezo Edmund Lyons. Ata informonin vendet e tyre mbi aktivitetet e grekëve duke i shërbyer njëkohësisht si këshilltarë partive aleate greke. Otto ndoqi politika si : balancimi i fuqisë midis të gjitha partive dhe ndarja e zyrave midis partive, duke u përpjekur të zvogëlojë fuqinë e partive ndërkohë që përpiqej te krijonte një parti pro-Othon. Otto e gjeti veten përballë një numër çështjesh të padiskutueshme kishtare : 1) Monasticism 2) Autocefalia 3) Mbreti si drejtuesi i kishës 4) Tolerimi i kishave të tjera.
Këshilltarët e tij, Armansperg dhe Rundhart përdorën një politikë shtypëse ndaj manastireve. Kjo i shkaktoi shumë pakënaqësi hierarkisë së kishës. Sipas traditës qe zë fill që nga epoka Bizantine mbreti quhej prej Kishës si pjesë e drejtuesve të saj. Mbreti Otto nuk pëlqehej nga Kisha Ortodokse dhe populli prej faktit se ai ishte Katolik Roman. Toleranca ndaj feve të tjera gjeti mbështetje në disa Parti Angleze dhe të tjerë të edukuar në Perëndim duke e quajtur këtë si simbol të progresit të Greqisë drejt të qenit një shtet liberal Evropian. Në fund pushteti mbi Kishën dhe edukimin iu la në dorë Rusisë, ndërsa mbreti mbajti të drejtën e vetos mbi zgjedhjen e peshkopëve. Kjo u bë për balancë dhe për të shmangur diskreditimin e Greqisë ne sytë e Evropës Perëndimore si një shoqëri të prapambetur dhe intolerante nga ana fetare. Komunitete katolike ishin krijuar ne Greqi që në shekullin e 13. Gjithashtu ekzistonin edhe komunitete çifute te formuara nga njerëz të ardhur nga Përjashtimi i çifutëve nga Spanja, kishte edhe të tjerë që jetonin aty që nga koha e Apostullit Paul. Familjet myslimane vazhdonin ende të jetonin në Greqi gjate sundimit të Ottos sepse armiqësia ishte kryesisht ndaj shtetit Otoman dhe mekanizmave të tij depresive, jo kundër njerëzve myslimanë.
Edhe pse Mbreti Otto u përpoq të funksiononte si një monark absolute, dhe si ka shkruajtur Thomas Fallant : ai "nuk ishte mjaftueshëm i pamëshirshëm sa për tu pasur frikë, as i mëshirshëm sa për tu dashur, as kompetent i mjaftueshme për tu respektuar.  Ne vitin 1843 pakënaqësia popullore kishte arritur përmasat e një krize dhe kishte kërkesa për një Kushtetutë.  Si fillim Otto refuzoi të miratonte një Kushtetute, por sapo trupa ushtarake gjermane u tërhoqën nga mbretëria një revolt popullore nisi.  Në 3 shtator 1843, këmbësoria e drejtuar nga Kolonel Dimitris Kallergis dhe kapiteni i respektuar revolucionar dhe ish presidenti i Këshillit te Qytetit të Athinës Gjenerali Yiannis Makriyiannis u mblodh në sheshin përballë Pallatit të Athinës.  Përfundimisht dhe popullsia e kryeqytetit iu bashkëngjit rebelionit i cili refuzonte të largohej pa miratimin e Kushtetutës. U kërkua që në Këshill të kishte përfaqësi greke, te formohej një Asamble Kombëtare dhe që mbreti Otto të falënderonte personalisht drejtuesit e kryengritjes. Tani që trupat ushtarake gjermane ishin larguar mbreti Otto ishte i detyruar të pranonte kërkesat e turmës. Sheshi ku u mblodhën mori emrin Sheshi I kushtetës për të kujtuar ngjarjen e shtator 1843. Prestigji i mbretit i cili bazohej kryesisht mbi mbështetjen e Fuqive të mëdha, por sidomos te Britanisë, vuajti në incidentin e Pacificos (1850) kur u dërgua një flotë detare me anije lufte për të bllokua portin e Pireut si dënim ndaj një padrejtësie që i ishte bërë një subjekti britanik. Ideja e Madhe, ëndrra për bashkimin e të gjithë popullsisë greke e perandorisë Otomane, në këtë mënyrë duke rivendosur Perandorinë Bizantine nën urdhrin e Krishterë. Kjo e bëri të mendonte që të hynte ne luftën Crimean përkrah Rusisë kundër Turqisë dhe aleatëve te saj francezë dhe britanikë. Kjo ndërmarrje rezultoi e pasuksesshme dhe çoi ne një ndërhyrje tjetër të dy Fuqive të Mëdha dhe ne një bllokadë të dytë të Portit të Pireut : duke e detyruar kshu Greqinë të ishte neutrale. Në vitin 1861 një student i quajtur Aristeidis Dosios u përpoq të vriste Mbretëreshën Amalia.
Otto adoptoi një djalë të quajtur Manoli Tangas cili vinte nga Sarakatsani. Djali u soll ne Athinë dhe vazhdoi të qëndronte aty edhe pas migrimit të Ottos ne vitin 1862. Pasardhësit e Manolit vazhdojnë të jetojnë në Athinë edhe sot. Duke qënë se Mbreti Otto nuk kishte pasardhës të ligjshëm ai zgjodhi vëllain e tij si Princin e Kurorës së Greqisë. Pas vdekjes së tij mendohej që fronin do e merrte Princi Adalbert por ai kaloi tek vëllai më i madh Princi Luitpold, i cili hipi me fronin grek në vitin 1867. Pas vdekjes së Luitpold-it duke qenë se Mbreti Ludwig III hoqi dorë nga e drejta e fronit të Greqisë ne krye erdhi djali i tij i dytë Princi Leopold.
Gjatë një vizite në Peloponez në vitin 1862 një grusht i ri shteti nisi dhe kësaj here u formua një qeveri provizore dhe u thërrit Konventa kombëtare. Ambasadorët e Fuqive të Mëdha I kërkuan Mbretit Otto të mos bënte rezistencë, mbreti dhe mbretëresha u strehuan në një lugtëanije angleze dhe u kthyen në Bavari në të njëjtën mënyrë që kishin ardhur në Greqi. Ai vdiq në pallatin e ish kryepeshkopëve ne Bamberg, Gjermani, dhe u varros ne kishën Theatiner në Mynih. Gjatë daljes së tij në pension ai vazhdonte të mbante një uniform tradicionale. Gjatë revoltës në Kretë kundër Perandorisë Otomane në vitin 1866 Otto dhuroi pjesën më të madhe të pasurisë së tij për të mbështetur revoltën duke e furnizuar me armë. Gjithashtu ky dhurim u mbajt e fshehtë deri në vdekjen e tij për të shmangur problem politike me mbretin e ri George I. Zakonisht pranohet nga historianët që edhe pse Otto dështoi ai e donte shumë Greqinë si atdheun tij të ri. Dështimi i tij ishte kryesisht pasojë e intrigave të vazhdueshme midis tre Fuqive të Mëdha. Para vdekjes së tij Otto kërkoi që të varrosej me uniformën e tij tradicionale Greke.
Fehmi Mujota
Fehmi Mujota u lind në Mollopolc, të komunës së Shtimës dhe ka diplomuar në Fakultetin e Filozofisë dhe Sociologjisë dhe ka magjistruar në degën e Administratës Publike të Universitetit të Prishtinës. Ai filloi karrierën e tij si mësimdhënës në një shkollë të mesme në Ferizaj dhe ishte pjesëtar i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në Zonën Operative të Nerodimës gjatë konfliktit të vitit 1999. Fehmi Mujota u emërua Ministër i Forcave të Sigurisë së Kosovës më 4 gusht 2008. Në cilësinë e ministrit, ai është përgjegjës për mbikëqyrjen demokratike dhe civile të Forcave të Sigurisë së Kosovës dhe e përfaqëson Kosovën në arenën ndërkombëtare për sa u përket çështjeve të forcave të sigurisë.
Cupido minimus
thumb
Mbreti Kai
Mbreti Kai është një personazh ne Filmin Dragon Ball. Është mbreti i Gokut Jances Tien ShINHAN cAUSUt Krulinit Pikolos.
Qarqe në Minnesota
border|right|375px Shteti federal Minnesota në Shtetet e Bashkuara të Amerikës përbëhet nga 87 Countet.
Dashamir Gëzdari
Dashamir Gëzdari lindi më 20 shtator të vitit 1953 në Tiranë, ndërsa në vitin 1973 përfundoi studimet në shkollën e mesme të Mjeshtërisë Sportive, për t’u diplomuar më pas në institutin e lartë të kulturës fizike Vojo Kushi. Gjatë karrierës së tij si futbollit ka luajtur me Partizanin dhe Lushnjën, ndërsa më vonë ka punuar si trajner portierësh në skuadra të ndryshme, kryesisht te Partizani dhe së fundmi te Kukësi, skuadër me të cilën arriti të kualifikohej deri në fazën play-off të Europa Ligë.
Kriza e Suezit
parapamje|[[Tanku|Tanke dhe automjete të dëmtuara, Lufta e Sinait, 1956.]] Kriza e Suezit, ose lufta e dytë arabo-izraelite, e quajtur edhe agresioni trepalësh (arabisht: العدوان الثلاثي, romanizuar: Al-ʿUdwān aṯ-Ṯulāṯiyy) në botën arabe dhe Lufta e Sinait në Izrael, ishte një pushtim i Egjiptit në fund të vitit 1956 nga Izraeli, i ndjekur nga Mbretëria e Bashkuar dhe Franca. Synimet ishin që fuqitë perëndimore të rifitonin kontrollin e Kanalit të Suezit dhe të largonin presidentin egjiptian Gamal Abdel Nasser, i cili sapo kishte shtetëzuar me shpejtësi kompaninë e Kanalit të Suezit në pronësi të huaj, e cila administronte kanalin. Objektivi kryesor i Izraelit ishte rihapja e ngushticave të bllokuara të Tiranit. Pas fillimit të luftimeve, presioni politik nga Shtetet e Bashkuara, Bashkimi Sovjetik dhe Kombet e Bashkuara çoi në tërheqjen e 3 pushtuesve. Episodi poshtëroi Mbretërinë e Bashkuar dhe Francën dhe forcoi Naserin.
Më 26 korrik 1956, Nasser shtetëzoi Kompaninë e Kanalit të Suezit, e cila para kësaj ishte në pronësi kryesisht nga aksionerët britanikë dhe francezë. Më 29 tetor, Izraeli pushtoi Sinain egjiptian. Britania dhe Franca lëshuan një ultimatum të përbashkët për ndërprerjen e zjarrit, i cili u shpërfill. Më 5 nëntor, Britania dhe Franca zbarkuan parashutistët përgjatë Kanalit të Suezit. Para se të mposhteshin forcat egjiptiane, ata kishin bllokuar kanalin për të gjitha transportet detare duke fundosur 40 anije në kanal. Më vonë u bë e qartë se Izraeli, Franca dhe Britania kishin komplotuar për të planifikuar pushtimin. Të tre aleatët kishin arritur një sërë objektivash të tyre ushtarakë, por kanali ishte i padobishëm. Presioni i rëndë politik nga Shtetet e Bashkuara dhe BRSS çoi në një tërheqje. Presidenti i SHBA Dwight D. Eisenhower e kishte paralajmëruar fuqishëm Britaninë të mos pushtonte; ai kërcënoi dëme serioze për sistemin financiar britanik duke shitur bonot e qeverisë së SHBA-së në paund. Historianët përfundojnë se kriza "shënoi fundin e rolit të Britanisë së Madhe si një nga fuqitë kryesore të botës".
Kanali i Suezit u mbyll nga tetori 1956 deri në mars 1957. Izraeli përmbushi disa nga objektivat e tij, të tilla si arritja e lirisë së lundrimit përmes Ngushticës së Tiranit, të cilën Egjipti e kishte bllokuar për transportin izraelit që nga viti 1948-1950.
Frangu Ar
Frangu Ar (shumës:Franga Ari) ka qenë monedha e Shqipërisë nga viti 1926 deri në vitin 1947, kur vendin e vet e zuri Leku.
Monedhat
Monedhat u bënë të gjitha në Itali.
Monedha të emetuara në vitin 1927
Në vitin 1927 u emetuan 9 prerje monedhash.
Monedha të emetuara në vitin 1931
Në vitin 1931 u emetuan vetëm 2 prerje monedhash.
Monedha të emetuara në vitin 1935
Në vitin 1935 u emetuan 4 prerje monedhash.
Nëntori i një kryeqyteti
Nëntori i një Kryeqyteti roman me autor: Ismail Kadare. Faqet e librit 225.
"Nëntori i një kryeqyteti" u shkrua dhe u botua në vitin 1974. Ngjarjet e romanit, të përqendruara rreth ndërtesës së Radiostacionit të kryeqytetit shqiptar në ditët e çlirimit të tij, nëntor i vitit 1944, janë të ndërthurura me atmosferën e hakmarrjes ndaj klasës së përmbysur.
Eryngium foetidum
(lat. Eryngium foetidum L.) është bimë dhe klasifikohet në familjen e bimëve Apiaceae.
Eusébio
thumb|200px Eusébio da Silva Ferreira i lindur në Maputo (ish-koloni portugeze në Mozambik) më 25 janar të vitit 1942, Eusebio u kthye në simbolin më të madh të futbollit portugez dhe një nga sulmuesit më të mirë në historinë e këtij sporti. I rritur mes varfërisë, ai mësoi të luante futboll në rrugët e varfra të qytetit të tij, ku fëmijët krijonin topin me një shuk gazetash të mbështjella me çorape. Bashkë me miqtë e tij më të ngushtë, ai filloi karrierën duke krijuar një skuadër amatore, që mori emrin Os Brasileiros (Brazilianët) në nderim të kombëtares braziliane të Botërorit 1950. Që adoleshent, dëshironte me çdo kusht t’i bashkohej skuadrës së zemrës, Benfikës, gjë që arriti ta bënte vetëm kur ishte 18 vjeç, pas një beteje të mirëfilltë mes kësaj skuadre dhe Sporting Lisbonës. Kur nënshkroi kontratën, iu desh të qëndronte për 12 ditë i fshehur në një hotel në Algarve me pseudonimin Ruth Maloso, pasi Benfika dyshonte se rivalët kishin në plan ta grabisnin.
Kjo luftë mes klubeve portugeze u justifikua që në momentin kur ai zbriti në fushë me fanellën e Benfikës dhe dha prova të aftësive të tij të jashtëzakonshme fizike, që i siguruan pseudonimin “Pantera e Zezë”. Gjatë pak më shumë se një dekade me këtë klub dhe me kombëtaren portugeze, ai dha një shfaqje të jashtëzakonshme të aftësive të tij si golashënues spektakolar dhe një atlet që vraponte 100 metrat në 11 sekonda. Ndaj nuk është rastësi që ai në 7 sezone fitoi titullin e golashënuesit më të mirë në Portugali (1963/‘64, 1964/‘65, 1965/‘66, 1966/ ‘67, 1967/‘68, 1969/‘70 dhe 1972/‘73), vend ku zhvillohej një nga kampionatet më të forta të epokës. Për më tepër, në dy sezone (1967/‘68 dhe 1972/‘73) fitoi “Këpucën e Artë” si golashënuesi më i mirë në Europë, ndërsa siguroi edhe “Topin e Artë” (1965). Në këtë periudhë të shkëlqyer të karrierës së tij me fanellën e Benfikës, ai siguroi 11 tituj kampionë me këtë ekip, ndërsa shënoi 316 gola në 294 ndeshje, duke kontribuuar njëkohësisht që klubi të fitonte Ligën e Kampioneve në vitin 1962.
Karriera e tij me kombëtaren portugeze filloi në vitin 1961, ndërsa ai veshi në 64 ndeshje fanellën e përfaqësueses iberike duke realizuar 41 gola. Shpërthimi i tij me Portugalinë ishte padyshim në Botërorin e vitit 1966 që u luajt në Angli, ku ai shënoi 9 gola dhe u shpall golashënuesi më i mirë i turneut, ashtu si edhe lojtari më i mirë i tij. Paraqitja më mbresëlënëse është ajo e çerekfinaleve të këtij turneu përballë Koresë së Veriut, ku 4 golat e tij i mundësuan Portugalisë të përmbyste dizavantazhin 0-3 dhe të kalonte në gjysmëfinale falë fitores 5-3.
Pas largimit nga futbolli, Eusebio vazhdoi të qëndronte pjesë e këtij sporti, si një simbol i futbollit portugez, ndërsa emri i tij shfaqet thuajse në çdo listë të atyre që cilësohen futbollistët më të mirë në histori. Jo rastësisht, Federata Ndërkombëtare e Historisë dhe Statistikave të Futbollit e ka përzgjedhur atë si lojtarin e 9 më të mirë të shekullit të 20.
Ndahet nga jeta më 5 janar 2014.
Denise Richards
Denise Lee Richards (Downers Grove, 17 shkurt 1971) është një aktore dhe modele amerikane.
parapamje|Denise Richards
Biografia
Denise ka debutuar ne moshe te re ne skenat e spektaklit duke marrur pjesë ne disa telefima për te rijnë si: Bayside School, Beverly Hills 90210. Ne moshën 14-vjeçare u transferua ne Kalifornia për te vazhduar shkollën dhe për te ndjekur ëndrrën e aktores te Hollywood-it. Filloi karrierën duke marre pjesë ne emisione televizive, duke punuar si modele dhe duke aktruar pjesë te vogla ne telefilma.
Debutimi ne kinema erdhi me filmin Starship Troopers ne vitin 1997, i cili i dha fame botërore. Ne vitin 1999 zgjidhet si Bond girl ne filmin Agjenti 007 - Bota nuk Mjafton.
Denise ne vitin 2003 u lidhe ne martese me aktorin e famshëm amerikane Charliee Sheen por ne mars te vitit 2005 kërkoi anulimin e martesës, i cili erdhi me 19 prill te vitit 2006, nga kjo martese me Charlie Sheen, Denise pati dy vajza: Sam J dhe Lola Rose. Ne mediat publike kujtohet lidhja me kitaristin e grupit Bon Jovi, Richie Sambora, histori kjo e cila thuhet është ne mbarim Neve Campbell.
Filmat
Pier 66 (1996) film TV
In the Blink of an Eye (1996) film TV
Ectasy Generation (Nowhere) (1997)
Starship Troopers - (1997)
Sex Crimes (Wild Things) (1998)
Lookin' Italian (1998)
Drop Dead Gorgeous (1999)
Tail Lights Fade (1999)
Friends (2001) episod TV
Good Advice (2001)
Spin City (2001) episode TV
Empire (2002)
Undercover Brother (2002)
The Third Wheel) (2002)
You Stupid Man (2002)
Love Actually (2003)
Scary Movie 3 (2003)
Yo Puta (2004)
Elvis Has Left the Building (2004)
Two and a Half Man (2003-2004) episode TV
Edmond (2005)
Sex, Love & Secrets (2006) Backstage: Hollywood Fashion (2007) film TV
Blonde and Blonder (2007)
Jolene (2008)
Engjëj & Djaj (libri)
Engjëj & Djaj (Anglisht: Angels & Demons) është një roman i zhanrit mister thriller i vitit 2000, e shkruar nga autori amerikan Dan Brown dhe është botuar nga Pocket Books dhe pastaj edhe nga Corgi Books. Në roman paraqitet personazhi Robert Langdon, i cili është protagonisti i romaneve të Dan Brown.
Një film bazuar në këtë roman është shfaqur më 15 maj 2009 me titullin Engjëj & Djaj.
Kopertina
Libri përmban disa ambigrama të krijuara nga tipografi i jetës reale John Langdon. Përveç modeleve "Engjëjt & Djaj" dhe "Illuminati", titulli i librit paraqitet gjithashtu si një ambigram në kopertinën e jashtme të librit hardcover, dhe në kopertinën e brendshme të versioneve me kapak të letrës. Libri gjithashtu përmban ambigrama të fjalëve Tokë, Ajër, Zjarr dhe Ujë, i cili ka shërbyer për të sjellë artin e ambigramave në vëmendjen e publikut për shkak të popullaritetit të librit. "Diamanti Illuminati" i përmendur në libër është një ambigram i katër elementeve që janë rregulluar në formën e një diamanti.
Përmbajtja
Drejtori i CERN Maximilian Kohler zbulon një nga fizikantët më të mirë të objektit, Leonardo Vetra, i vrarë, me gjoksin e tij të markuar me një ambigram të fjalës "Illuminati". Kohler kontakton Robert Langdon, një ekspert i simbolologjisë, i cili përcakton që ambigrama është autentike. Kohler e quan vajzën e adoptuar të Vetrës Vittoria në shtëpi dhe konstatohet se Illuminati, një organizatë e lashtë anti-fetare që mendohej e zhdukur, kanë vjedhur një kuti që përmban kundërlëndë, një substancë me potencial shkatërrues të krahasueshme me një armë bërthamore. Kur është në CERN, bombola ruhet në një ngarkues elektrik unik, i cili siguron qëndrueshmërinë e kundërlëndës, por kur hiqet, bateria rezervë e saj siguron energji për 24 orë, pas së cilës kundërlënda bie nga pezullimi dhe, kur bie në kontakt me fizikun çështje e kontejnerit, shpërthejnë. Kanisteri ndodhet diku në Qytetin e Vatikanit, me një kamerë sigurie përpara saj, ndërsa ora dixhitale numëron deri në një shpërthim që do të ndodhë në mesnatë, i cili do të zhdukë Vatikanin.
Langdon fillimisht është i bindur se Illuminati nuk mund të jetë përgjegjës për dy arsye: 1) Illuminati u zhduk shekuj më parë, dhe mbetjet e tyre u zhytën në Masonët e Lirë dhe 2) Illuminati, si njerëz me të vërtetë shkencore, kurrë nuk do të sanksiononte vrasjen e një shoku shkencëtar. Kohler shpjegon se Vetra mund të jetë një përjashtim, pasi ai ishte gjithashtu një prift katolik i shuguruar.
Langdon dhe Vittoria bëjnë rrugën për në Vatikan, ku Papa ka vdekur kohët e fundit. Atyre u thuhet se katër preferiti, kardinalët që ka më shumë të ngjarë të zgjidhen papë, janë zhdukur. Langdon dhe Vittoria kërkojnë preferiti me shpresën se do të gjejnë edhe kuti kundërlënde. Kërkimi i tyre ndihmohet nga Camerlengo Carlo Ventresca (ndihmësi më i afërt i papës së ndjerë), garda zvicerane e Vatikanit dhe komandanti Olivetti.
Langdon i tregon Vittoria se si Illuminati krijoi një hartë në të gjithë qytetin e njohur si "Shtegu i Ndriçimit", një shteg i përdorur dikur nga Illuminati si një mjet për të nxitur anëtarët e rinj; Aspiratorëve që dëshironin të bashkoheshin me Illuminatin u kërkohej të ndiqnin një seri të dhënash delikate të lëna në kisha të ndryshme në dhe përreth Romës. Të dhënat tregojnë vendin e fshehtë të takimit të Illuminati. Teoria e Langdonit është se shtegu u shënua nga skulptura të krijuara nga një artist misterioz Illuminati: një anëtar Illuminati i vendosur si nishan brenda Vatikanit. Langdonit i lejohet hyrja në Arkivat e Vatikanit nga kamerlengoja, ku ai beson se ndodhet një dokument që përmban të dhëna për Shtegun e Ndriçimit. Të dhënat për shenjat e Illuminati vendosen brenda librit të famshëm të Galileos të quajtur 'Diagramë'. Langdon më pas niset në Shtegun e Ndriçimit me shpresën për të shpëtuar preferitin dhe për të rikuperuar bombolën e kundërlëndës.
parapamje|majtas|[[Habbakkuk dhe Engjëlli (Bernini)|Habbakuk dhe Engjëlli i Berninit, dhe varri mur piramidal i Agostino Chigi në kishëzën Chigi]] Shtegu çon Langdon dhe Vittoria në katër kisha në Romë, secila prej tyre përmban vepra arti nga artisti barok Gian Lorenzo Bernini (i cili Langdon e kupton se është artisti Illuminati) që përshkruajnë engjëj dhe shoqërohen me një nga elementët fillestarë: Tokë, Ajër, Zjarrin dhe Ujë. Langdon e kupton që katër preferiti do të vriten në një mënyrë të lidhur tematikisht me elementin e lidhur me secilin vendndodhje. Kardinali i parë është markuar me një ambigram të Tokës dhe ka tokë të detyruar në fyt, duke e mbytur; i dyti është markuar me një ambigramë Ajri dhe i janë shpuar mushkëritë; e treta është e markuar me një ambigramë Zjarri dhe digjet e gjallë; dhe i katërti është markuar me një ambigramë Uji dhe është mbështjellë me zinxhirë dhe lihet të mbyten në fund të një burimi.
Gjatë kërkimit të tyre për strofkën Illuminati, Langdon dhe Vittoria shihen duke u afruar.
Pasi gjeti trupat e dy preferitive të para, Langdon nxiton në bazilikën Santa Maria della Victoria dhe gjen rrëmbyesin e prefitit në veprën e zjarrit të kardinalit të tretë. Rrëmbyesi është një vrasës pa emër i cili po punon nën urdhrat e mjeshtrit Illuminati "Janus", identiteti i vërtetë i të cilit nuk dihet. Komandanti Olivetti vritet dhe vrasësi rrëmben Vittoria. Langdon arratiset dhe akoston vrasësin në elementin e fundit (Uji) por ai nuk është në gjendje të shpëtojë kardinalin.
parapamje|[[Fontana dei Quattro Fiumi|Burimi i Katër Lumenjve]] Me kalimin e kohës, garda zvicerane evakuon bazilikën. Kamerlengoja nxiton përsëri, duke pretenduar se ai ka marrë një vizion nga Zoti, i cili i ka zbuluar vendndodhjen e bombolës kundërlëndës. Me Langdonin në ndjekje, kamerlengoja futet në katakombet dhe gjen kuti të ulur në majë të varrit të Shën Pjetrit. Langdoni dhe kamerlengoja e marrin antimaterinë dhe futen në një helikopter me vetëm disa minuta kohë. Kamerlengoja arrin të hidhet me parashutë të sigurt në çatinë e Shën Pjetrit ashtu si bombola shpërthen në mënyrë të padëmshme në qiell. Turma në Sheshin e Shën Pjetrit shikon me frikë ndërsa kamerlengoja qëndron triumfalisht para tyre. Për shkak të kësaj "mrekullie", kardinalët debatojnë nëse duhet të zgjedhin kamerlengon si Papën e ri. Langdon arrin t’i mbijetojë shpërthimit duke përdorur një mbulesë dritareje nga helikopteri si parashutë, një hile që ai mësoi gjatë turneut në CERN me Maximillian Kohler dhe zbarkoi në lumin Tiber.
Ndërsa Langdoni merr vetëdijen, ai e gjen veten në një spital të vendosur në një ishull. Atij i jepet videokamera që e vendosi në xhepin e xhaketës së tij me xhufkë. Ai është i tronditur kur dëgjon pamjet dhe bëhet i dëshpëruar të kthehet në Vatikan. Video tregon kamerlengon duke e markuar veten me diamantin Illuminati dhe duke rrëfyer se ai vetë është Janus, dhe i cili vuri në lëvizje zinxhirin e ngjarjeve të natës në mënyrë që të sabotonte Vatikanin. Ai gjithashtu rrëfen se vrau Papën me një mbidozë të heparinës, një antikoagulues i fuqishëm sepse Papa zbuloi se kishte lindur një fëmijë.
Pas zbulimit dhe përpjekjeve të kamerlengos për të justifikuar vrasjen e tij ndaj Papës, Kardinali Saverio Mortati, Dekan i Kolegjit të Kardinalëve, zbulon se kamerlengoja është, në fakt, djali biologjik i papës së ndjerë, i ngjizur me një murgeshë përmes mbarësimit artificial. I kapërcyer nga faji, Ventresca zhyten në vaj dhe i vë flakën vetes përpara një turme shikuesish në Sheshin e Shën Pjetrit. Hirin e tij e merr Mortati, i cili i vendos ato në një urnë e cila vendoset brenda sarkofagut të babait të tij. Është zbuluar se miratimi i kardinalëve për të do ta kishte bërë atë Papë me miratim. Mortati zgjidhet unanimisht papë nga kardinalët dhe Langdon dhe Vittoria ribashkohen në Hotel Bernini. Marka e fundit, Illuminati Diamond, i është dhënë Langdonit me një hua të pacaktuar, me kusht që ai ta kthejë atë në Vatikan me testamentin e tij.
Pasaktësitë
Botimi i parë i librit përmbante pasaktësi të shumta të vendndodhjes së vendeve në Romë, si dhe përdorime të pasakta të gjuhës italiane. Disa nga çështjet gjuhësore u korrigjuan në botimet vijuese.
Përveç hyrjes së qartë, libri përshkruan ekspertë të ndryshëm të trilluar që shpjegojnë çështje në shkencë, teknologji dhe histori në të cilat kritikët kanë theksuar pasaktësi. Një shembull i kësaj është diskutimi kundërlëndës, ku libri sugjeron që kundërlënda mund të prodhohet në sasi të dobishme dhe praktike dhe do të jetë një burim i pakufishëm i energjisë. CERN publikoi një faqe rreth Engjëj dhe Djaj në faqen e tyre të internetit duke deklaruar se kundërlënda nuk mund të përdoret si burim energjie sepse krijimi i saj kërkon më shumë energji sesa prodhon.
Angels & Demons Decoded, një dokumentar në rrjetin televiziv kabllor amerikan, The History Channel, u dha premierë më 10 maj 2009, pak para se të dilte në treg përshtatja e filmit në roman. Dokumentari eksploron bazat e ndryshme të historisë së romanit, si dhe pasaktësitë e tij. Një zyrtar i CERN-it, për shembull, tregon se gjatë 20 viteve të fundit, afërsisht 10 miliard të gramës së kundërlëndës janë prodhuar në objekt, prodhimi shpërthyes i të cilit është i barabartë me atë të një fishekzjarri, shumë më pak sesa nevojitet për të të jetë kërcënimi i përshkruar në roman.
Sipas kolumnistit të gjuhës The Boston Globe, Ben Zimmer, avokati i djallit, i cili tregohet në roman për të pasur një rol në zgjedhjen e papës, nuk ka asnjë lidhje me konklavën papnore dhe në vend të kësaj ishte punësuar për të paraqitur argumente kundër kanonizimi i një personi si një shenjtor. Zimmer shton se Avokati i Djallit u shfuqizua nga Papa Gjon Pali II në vitin 1983, 17 vjet para botimit të romanit.
Lufta e Shkatërrimit
Pas Luftës Gjashtë Ditore të vitit 1967, asnjë përpjekje serioze diplomatike nuk u përpoq të zgjidhte çështjet në zemër të konfliktit arabo-izraelit. Samiti i Ligës Arabe të vitit 1967 formuloi në shtator politikën "tre jo": ndalimi i paqes, njohjes ose negociatave me Izraelin. Presidenti egjiptian Gamal Abdel Nasser besonte se vetëm iniciativa ushtarake do ta detyronte Izraelin ose komunitetin ndërkombëtar të lehtësonte një tërheqje të plotë izraelite nga Sinai dhe armiqësitë shpejt rifilluan përgjatë Kanalit të Suezit.