cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gjorgji Pulevski
Karriera ushtarake
Më 1862, Pulevski luftoi si pjesë e Legjionit Bullgar kundër osmanëve gjatë rrethimit të Beogradit. Gjithashtu mori pjesë në Luftën serbo-osmane më 1876, pastaj në Luftën ruso-turke të viteve 1877-78, të cilat çuan në Çlirimin e Bullgarisë. Pas luftës, ai u vendos në kryeqytetin e sapoçliruar bullgar Sofje. Mori pjesë si vullnetar në Kryengritjen Kresna-Razlog (1878-79), e cila synonte bashkimin e Maqedonisë osmane me Bullgarinë. Në aplikimin për pension të veteranit, në parlamentin bullgar më 1882, ai shprehu keqardhje për dështimin e këtij bashkimi. Nga viti 1883 deri kur vdiq më 1895, Pulevski mori pension nga qeveria, në njohje të shërbimit të tij si vullnetar bullgar.
Identifikimi
Përkufizimi i identitetit etnik maqedon doli nga shkrimet e Georgi Pulevskit, i cili identifikoi ekzistencën e gjuhës dhe kombit të veçantë "maqedon". Pulevski përmblodhi historitë popullore të popullit maqedon dhe arriti në përfundimin se maqedonët e sotëm ishin pasardhës të maqedonëve të lashtë. Ky mendim bazohej në pohimin se gjuha e maqedonëve të lashtë përmbante komponente sllave dhe, rrjedhimisht, maqedonët e lashtë ishin sllavë kurse maqedonët e sotëm pasardhës të tyre. Megjithatë vetë-identifikimi i tij maqedonas ishte i paqartë. Pulevski e shihte identitetin e maqedonëve si një fenomen rajonal (i ngjashëm me hercegovinasit dhe trakët). Nganjëherë e quante veten "patriot serb", por ai gjithashtu e shihte përcaktimin e tij etnik si "bullgar nga fshati Galiçnik". Identifikimet e shumta të Pulevskit në fakt zbulojnë mungesën e një ndjenje të qartë etnike në një pjesë të popullsisë lokale maqedone të kohës.
SkaNdal
SkaNdal (një lojë fjalësh mbi fjalët "skandal" dhe "s'ka ndal") është një dokumentar me metrazh të gjatë i vitit 2014 (60 minuta) prodhuar nga organiazata Aleanca Kundër Diskriminimit LGBT, "Pro LGBT" në bashkëpunim me "Plain Thinking" Production, me regji nga Elton Baxhaku dhe Erion Cami mbi një ide dhe skenar nga Kristi Pinderi dhe Xheni Karaj.
Filmi përdor imazhe nga arkivi i Lëvizjes për të Drejtat e LGBT në Shqipëri për të treguar momentet e para si një grup të rejash dhe të rinjsh u organizuan, fillimisht për të krijuar themelet e komunitetit, e më pas për të organizuar evente publike dhe për të advokuar ndryshime legjilslative. Filmi është gjithashtu një tribut për personat e komunitetit LGBT të persekutuar gjatë regjimit komunist.
Skenari
Në qendër të dokumentarit janë vetë të rinjtë dhe të rejat e komunitetit LGBT që kujtojnë ditët e para të organizimit dhe pse u motivuan për ta shndërruar lëvizjen për të drejtat e LGBT ndër më të rëndësishmet lëvizje për të drejtat e njeriut në Shqipëri. Për herë të parë pjesëtarët e komunitetit flasin aty me zë dhe figurë, diçka kjo që tregon për fuqizimin e tyre.
Në dokumentar gërshetohen imazhet arkivore nga aksione të ndryshme, si për shembull vizatimi i grafiteve në rrugët e Tiranës, pikturimi me ngjyrat e ylberit i stolave në parqe të ndryshme, aksione të tjera ndërgjegjësimi kundër homofobisë me intervistat e vetë protagonistëve. Një intervistë shfaqet në dokumentar me ish-ambasadorin e SHBA në Tiranë, John L. Withers II, i cili tregon se si ai vetë ishte dëshmitar i ndryshimeve pozitive që sollën fuqizimin e komunitetit LGBT.
Atributet dhe çmime
Premiera e "SkaNdal" u shfaq në kinema Agimi në maj të vitit 2014 në një sallë të tejmbushur me pjesëtarë të komunitetit LGBT, familjarë, miq edhe aleatë, përfshirë anëtarë të qeverisë shqiptare dhe të Trupit Diplomatik.
Në gusht të atij viti "SkaNdal" ishte përzgjedhur në programin zyrtar të Festivalit të Filmit në Sarajevë ku u shfaq në sallën e kinemasë MultiPlex në 18 gusht. Atë vit "SkaNdal" edhe pse nuk fitoi asnjë ishte ndër 4 filmat më të votuar nga audienca.
Në shtator të 2014, SkaNdal fitoi çmimin e parë në Festivalin Ballkanik të Filmit dhe Kulinarisë në Pogradec, ndërsa një vit më pas u shfaq në kinemanë verore të Prizrenit si seleksion zyrtar në zhanrin e dokumentarëve në DokuFest.
Nga ai vit "SkaNdal" ka marrë pjesë në dhjetëra festivale të ndryshme si në Austri, Holandë, Greqi, Kroaci, Serbi, Turqi, etj.
Lumi Dniestri
Dniesteri ose Lumi Dnister (/ niːstər / NEES-tər;) është një lumë në Evropën Lindore. Aj shkon së pari përmes Ukrainës dhe më pas nëpërmjet Moldavisë (nga e cila ndan territorin e shkëputur të Transnistrisë), më në fund shkarkimin në Detin e Zi në territorin e Ukrainës përsëri.
Emri
Emri Dniestër rrjedh nga Sarmatian dānu nazdya "lumi i ngushtë". Dnieper, gjithashtu me origjinë sarmate, rrjedh nga kuptimi i kundërt, "lumi në anën tjetër". Përndryshe, sipas Vasily Abaev Dniestër do të ishte një përzierje e lumit Scythian dānu dhe Thracian Ister, emri i mëparshëm i lumit, fjalë për fjalë Dān-Ister (Lumi Ister). Emri i lashtë grek i Dniestrit, Tyras (Τύρας), është nga tahiti i Skithisë, që do të thotë "i shpejtë". Emrat e Donit dhe Danubit janë gjithashtu nga e njëjta fjalë indo-iraniane "dānu". Autorët klasikë gjithashtu i referohen asaj si Danaster. Këto forma të hershme, pa-por me-a, bien në kundërshtim me hipotezën e Abaev. Edward Gibbon i referohet lumit si Niester dhe Dniestër në Historinë e tij të Rënies dhe Rënies së Perandorisë Romake.
Në gjuhën ukrainase, është i njohur si Dniester (përkthyesi Dnister), dhe në gjuhën rumune si Nistru. Në rusisht, është i njohur si "Dnestr", në jidisht: Nester נעסטער; në turqisht, Turla.
Gjeografia
Dniesteri rritet në Ukrainë, pranë qytetit të Drohobych, afër kufirit me Poloninë dhe rrjedh drejt Detit të Zi. Rruga e saj shënon pjesë të kufirit të Ukrainës dhe Moldavisë, pas së cilës rrjedh përmes Moldavisë për 398 kilometra (247 mi), duke ndarë territorin kryesor të Moldavisë nga rajoni i saj i shkëputur Transnistria. Më vonë formon një pjesë shtesë të kufirit Moldavia-Ukrainë, pastaj rrjedh përmes Ukrainës në Detin e Zi, ku grykëderdhja e saj formon Limanin e Dniestrit.
Përgjatë gjysmës së poshtme të Dniestrit, banka perëndimore është e lartë dhe kodrinore ndërsa ajo lindore është e ulët dhe e sheshtë. Lumi përfaqëson fundin de facto të Steps Euroaziatike. Degët më të rëndësishme të saj janë Rua dhe Bîc.
Historia
Gjatë Neolitit, Lumi Dniestër ishte qendra e një prej qytetërimeve më të përparuara në tokë në atë kohë. Kultura Cucuteni-Trypillian lulëzoi në këtë zonë nga rreth 5300 deri 2600 pes, duke lënë prapa mijëra vende arkeologjike. Vendbanimet e tyre kishin deri në 15,000 banorë, duke i bërë ato midis bashkësive të mëdha bujqësore në botë.
Në lashtësi, lumi u konsiderua si një nga lumenjtë kryesorë të Sarmatit Evropian, dhe u përmend nga shumë gjeografë dhe historianë klasikë. Sipas Herodotit (iv.51) ajo u ngrit në një liqen të madh, ndërsa Ptolemeu (iii.5.17, 8.1 & c) i vendos burimet e saj në malin Karpate (Malet Karpate moderne) dhe Straboni (ii) thotë se ata janë të panjohur. U zhvillua në një drejtim lindor paralel me Ister (Danub ulët), dhe formoi një pjesë të kufirit midis Dacia dhe Sarmatia. Ai ra në Pontus Euxinus në verilindje të grykës së Isterit, distanca mes tyre ishte 900 stadia - rreth 210 km (130 mi) - sipas Strabo (vii), ndërsa 210 km (130 mi) (nga Pseudostoma) sipas Plinisë (iv. 12. s. 26). Sminimi (Fr. 51) e përshkruan atë si një navigim të lehtë dhe plot me peshq. Ovid (ex Pontus iv.10.50) flet për kursin e saj të shpejtë.
Autorët grekë përmendën lumin si Tyras (greqisht: ὁ Τύρας). [6] Në një periudhë të mëvonshme mori emrin e Danastris ose Danastus, prej nga emri i tij modern i Dniestrit (Neister), edhe pse turqit e quajtën Turla gjatë shekullit të 19-të. [8] Nganjëherë gjendet forma Τύρις.
Nga shekulli i 14-të në 1812, një pjesë e Dniestrit formoi kufirin lindor të Principatës së Moldavisë.
Midis luftërave botërore, Dniestari ishte pjesë e kufirit mes Rumanisë dhe Bashkimit Sovjetik. Në vitin 1919, në të dielën e Pashkës, ura u hodh në erë nga Ushtria Franceze për të mbrojtur Benderin nga bolshevikët. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, forcat gjermane dhe rumune luftuan me trupat sovjetike në bregun perëndimor të lumit.
Pasi Republika e Moldavisë shpalli pavarësinë e saj në vitin 1991, zona e vogël në lindje të Dniestrit që kishte qenë pjesë e SSR Moldavisë refuzoi të merrte pjesë dhe shpalli Republikën Moldave Pridnestroviane ose Transnistria me kryeqytetin e saj në Tiraspol në lum.
Degët
Nga burimi në gojë, degët e drejtë, dmth në anën jugperëndimore, janë Stryi (231 km), Svicha (uk) (107 km), Lomnytsia (de) (122 km), Bystrytsia (101 km), Rau (283 km), Ichel (ro) (101 km), Bîc (155 km), dhe Botna (152 km).
Ejaleti i Nishit
parapamje|240px|Ejaleti i Nishit në vitet 1850 Ejaleti ose Pashallëku i Nishit (turqishtja osmane: ایالت نیش; Eyālet-i Nīş) ishte një njësi territoriale administrative e Perandorisë Osmane e vendosur në territorin e Serbisë së sotme jugore dhe Bullgarisë perëndimore. Ajo u formua në vitin 1846 dhe qendra administrative e saj ishte Nishi. Pashallëku i Nishit u inkorporua në Vilajetin e Danubit në vitin 1864.
Historia
Në vitin 1861, Midhat Pasha u vu në krye të ejaletit të Nishit. Ai ishte një reformator i ndikuar nga idetë perëndimore dhe ejaleti u bë një shfaqje e lëvizjes reformiste. Ai trajtoi problemet e komunikimit dhe sigurisë: ai krijoi një sistem shtëpish bllokimi për të ndaluar inkursionin e bandave të armatosura nga Serbia. Sipas biografisë së djalit të tij lavdërues për të, "ai organizoi një xhandarmëri, siguroi mbledhjen paqësore të taksave dhe i dha fund çdo persekutimi fetar".
Ai gjithashtu themeloi shkolla dhe spitale për anëtarët e të gjitha grupeve fetare pa diskriminim. Reformat e Midhatit ishin aq të suksesshme sa frymëzuan një ripërpunim të sistemit osman. Në vitin 1864, këshilli i shtetit vendosi që ejaletet të zëvendësoheshin me vilajete më të mëdha. Në secilin prej këtyre niveleve kryesore të sundimit, do të kishte këshilla të përzier myslimano-krishterë.
I pari nga vilajetet u drejtua për një kohë nga Midhat Pasha dhe përfshinte ish Ejaletin e Nishit dhe pjesën më të madhe të Bullgarisë dhe quhej "Vilajeti i Danubit". Në tre vitet e ardhshme, ai realizoi një program të madh të ndërtimit të shkollave dhe punëve të tjera publike, si dhe prezantoi një gazetë provinciale.
Ndarjet administrative
Sanxhakët e ejaletit në mesin e shekullit të 19-të:
Lista e shteteve në Festivalin Evropian të Këngës
thumb|Harta tregon numrin e fitoreve në FEK për secilin shtet duke përfshirë edhe vitin 2019|400px|center
thumb|Harta tregon hyrjet në konkurs sipas dekadave|400px|center
Pesëdhjetë e dy vende kanë marrë pjesë në Festivalin Evropian të Këngës që prej fillimit në vitin 1956. Fituesit e konkursit kanë ardhur nga njëzet e shtatë vende. Konkursi, i organizuar nga Bashkimi Evropian i Radio-Televizioneve (EBU), mbahet çdo vit midis anëtarëve të Bashkimit. Transmetuesit nga vendet e ndryshme paraqesin këngë në këtë aktivitet dhe votojnë për të përcaktuar më të njohurit në konkurs.
Pjesëmarrja në konkurs është kryesisht e hapur për të gjithë transmetuesit anëtarë aktivë të EBU-së. Për të qenë një anëtar aktiv, transmetuesi duhet të jetë anëtar i Bashkimit Evropian të Radio-Televizioneve, ose të jetë vend anëtar i Këshillit të Evropës. Mundësia për të marrë pjesë nuk përcaktohet nga përfshirja gjeografike brenda kontinentit të Evropës, pavarësisht "Euro" në "Eurovision", dhe as nuk ka një lidhje të drejtpërdrejtë me Bashkimin Evropian. Disa vende gjeografikisht jashtë kufijve të Evropës kanë konkurruar: Izraeli, Qipro dhe Armenia, në Azinë Perëndimore, që nga viti 1973, 1981 dhe 2006 përkatësisht; Marok, në Afrikën e Veriut, vetëm në konkursin e vitit 1980 ; dhe Australia duke bërë një debutim në konkursin e vitit 2015. Për më tepër, disa vende transkontinentale me vetëm një pjesë të territorit të tyre në Evropë kanë konkurruar: Turqia, që nga viti 1975 ; Rusia, që nga 1994 ; Gjeorgjia, që nga viti 2007 ; dhe Azerbajxhani, i cili bëri paraqitjen e parë në edicionin e vitit 2008. Dy nga vendet që më parë kanë kërkuar të hyjnë në konkurs, Libani dhe Tunizia, përkatësisht në Azinë Perëndimore dhe Afrikën e Veriut, janë gjithashtu jashtë Evropës. Shteti i Gjirit Persik i Katarit, në Azinë Perëndimore, njoftoi në vitin 2009 interesimin e tij për t'u bashkuar me konkursin me kohë për edicionin 2011. Sidoqoftë, kjo nuk u materializua dhe nuk ka plane të njohura për një hyrje të ardhshme të Katarit në Festivalin Evropian të Këngës. Australia, ku konkursi është transmetuar që nga vitet 1970, ka marrë pjesë çdo vit që prej debutimit të saj në 2015.
Numri i vendeve që marrin pjesë çdo vit është rritur në mënyrë të qëndrueshme, nga shtatë në vitin 1956 në mbi njëzet në fund të viteve 1980. Një rekord 43 vende morën pjesë në vitin 2008, 2011 dhe 2018. Ndërsa numri i garuesve është rritur, garat paraprake dhe lëshimi janë prezantuar, për të siguruar që sa më shumë vende të marrin mundësinë për të garuar. Në vitin 1993 u mbajt një shfaqje paraprake, Kvalifikacija za Millstreet ("Kualifikimi për Millstreet") për të zgjedhur tri vendet e Evropës Lindore për të garuar për herë të parë në konkursin kryesor. Pas Konkursit të vitit 1993, u vendos një rregull i heqjes dorë; gjashtë vendet me vendet më të ulëta në konkurs nuk do të garonin vitin e ardhshëm. Në vitin 1996, u prezantua një sistem i ri. Audiotapa të të gjithë njëzet e nëntë hyrësve u dërguan në juritë kombëtare. Njëzet e dy këngët më të larta, pasi votuan juritë, arritën në konkurs. Norvegjia, si vend pritës, iu dha një ndihmë në finale. Nga viti 1997 deri në 2001 u përdor një sistem ku vendet me rezultatet më të ulëta mesatare u vendosën në pesë vitet e kaluara. Vendet nuk mund të zhvendosen për më shumë se një vit.
Sistemi i shkarkimit i përdorur në 1994 dhe 1995 u ripërdor midis 2001 dhe 2003. Në 2004, u prezantua një gjysmëfinale. Dhjetë vendet me vendet më të larta në konkursin e vitit të kaluar u kualifikuan për në finale, së bashku me " Katërshen e Madhe ": kontribuesit më të mëdhenj financiarë për EBU. Të gjitha vendet e tjera hynë në gjysmëfinale. Dhjetë vende u kualifikuan nga gjysmë-finalja, duke lënë një finale prej njëzet e katër pjesëmarrësish. Që prej vitit 2008, zhvillohen dy gjysmëfinale me të gjitha vendet, përveç vendit pritës dhe Katërshes së Madhe që marrin pjesë në një nga gjysmëfinalet.
Disa vende, të tilla si Gjermania, Franca, Holanda dhe Mbretëria e Bashkuar, kanë hyrë në shumicën e viteve, ndërsa Maroku ka hyrë vetëm një herë. Dy vende, Tunizia dhe Libani, kanë provuar të hyjnë në konkurs por u tërhoqën para se të bënin një debutim. Lihtenshtajni, një shtet pa një shërbim të pranueshëm televiziv, u përpoq por pa sukses për të hyrë në 1976.
Pjesëmarrësit
thumb|Dan Ar Braz përfaqësoi Francën më 1996, duke performuar në [[Gjuha bretoneze|gjuhën bretoneze|180px|center]]
Tabela e mëposhtme rendit vendet që kanë marrë pjesë në konkurs të paktën një herë. Hijezimi tregon vendet që janë larguar nga festivali.
Maroku mori pjesë në konkurs një herë, në vitin 1980. Luksemburgu, një nga shtatë pjesëmarrësit origjinalë, nuk është parë në konkurs që nga viti 1993. Italia u tërhoq nga konkursi në 1997 dhe u kthye në 2011. Sllovakia më parë garoi tre herë ndërmjet 1994 dhe 1998, duke mos arritur të depërtojë në dhjetëshen e parë, por u kthye në vitin 2009. Monako u kthye në konkurs në 2004, pas më shumë se dy dekadash jashtë konkursit. Sidoqoftë, vendi nuk arriti të përparojë nga gjysmë-finalja me secilën nga tri hyrjet e para pas kthimit dhe u tërhoq pas konkursit të vitit 2006.
Jugosllavia dhe Serbia dhe Mali i Zi u shpërndanë, përkatësisht më 1991 dhe 2006. Serbia dhe Mali i Zi mori pjesë në Garën e 1992-ës si Konfederata Serbia dhe Mali i Zi, e cila përbëhej nga vetëm dy republikat. Të dy Mali i Zi dhe Serbia kanë konkurruar si vende të ndara që nga viti 2007.
Shtetet pjesëmarrëse sipas dekadave
Tabela shfaq shtetet pjesëmarrëse të çdo dekade që nga Festivali i parë Evropian i Këngës që u mbajt më 1956.
Më 1993, shpërbërja e BRSS-së në Evropën Lindore ua dha mundësinë për të konkurruar shumë shteteve të reja. Tri shtete: Kroacia, Sllovenia dhe Bosnja dhe Hercegovina, të gjitha këto ish-republika jugosllave fituan të drejtën për të konkurruar.
Më 2003, tri shtete aplikuan për të hyrë në konkurs: Shqipëria, Bjellorusia dhe Ukraina. Me këtë rast, Serbia dhe Mali i Zi, që s'kishin marrë pjesë që nga viti 1992, aplikuan të riktheheshin.
Përpjekjet e pasuksesshme për anëtarësim
Ka pasur disa përpjekje të pasuksesshme për të marrë pjesë në Festivalin Evropian të Këngës. Që transmetuesit të marrin pjesë, ata duhet të jenë anëtarë të EBU-së dhe të regjistrojnë qëllimin e tyre për të garuar përpara afatit të përcaktuar në rregullat e ngjarjes së atij viti. Secili transmetues pjesëmarrës paguan një tarifë për organizimin e konkursit. Nëse një vend tërhiqet nga konkursi pas afatit, ata do të duhet të paguajnë këto tarifa, dhe gjithashtu mund të pësojnë një gjobë ose ndalim të përkohshëm.
Kina
Kina transmetoi Festivalin Evropian të Këngës 2015 dhe atëherë kanali provincial kinez Hunan Television kishte konfirmuar interesin e tij për të marrë pjesë në Festivalin Evropian të Këngës 2016. EBU ishte përgjigjur duke thënë: "Ne jemi të hapur dhe gjithmonë jemi në kërkim të elementeve të reja në secilin konkurs të këngës në Eurovizion". Sidoqoftë, më 3 qershor 2015, EBU mohoi që Kina të merrte pjesë si mysafir ose pjesëmarrës i plotë në 2016.
Gjatë transmetimit kinez të gjysmëfinalës së parë të vitit 2018 në TV Mango, si Shqipëria ashtu edhe Irlanda u redaktuan jashtë shfaqjes, së bashku me copëzat e tyre në rekordimin e të gjitha 19 hyrjeve. Shqipëria u anashkalua për shkak të një ndalimi që hyri në fuqi në janar 2018 duke ndaluar shfaqjen e interpretuesve në televizione me tatuazhe ndërsa Irlanda u censurua për shkak të përfaqësimit të saj të një çifti homoseksual në skenë. Për më tepër, flamuri LGBT dhe tatuazhet për interpretuesit e tjerë u mjegulluan gjithashtu nga transmetimi. Si rezultat, EBU ka ndërprerë partneritetin e saj me Mango TV, duke përmendur se censura "nuk është në përputhje me vlerat e EBU të universalitetit dhe përfshirjes dhe traditës së saj krenare të festimit të diversitetit përmes muzikës", e cila çoi në një ndalim të televizionit të gjysmëfinales së dytë dhe finales në vend. Një zëdhënës i ndërmarrjes mëmë të transmetuesit Hunan TV tha që ata "nuk ishin në dijeni" për redaktimet e bëra në program.
Ishujt Faroe
Që nga viti 2010, transmetuesi kombëtar faroes, Kringvarp Føroya (KVF) është përpjekur të sigurojë anëtarësimin në EBU dhe kështu të marrë pjesë në mënyrë të pavarur në Festivalin Evropian të Këngës. Sidoqoftë, KVF nuk mundi të anëtarësohet në EBU për shkak se ishujt janë pjesë përbërëse e Mbretërisë së Danimarkës siç përcaktohet nga uniteti i Realmës.
Në fund të vitit 2018, transmetuesi kombëtar faroes, Kringvarp Føroya tregoi interes të përtërirë për t'u anëtarësuar në Unionin Evropian të Transmetimit dhe pjesëmarrjen në Festivalin Evropian të Këngës. Sipas transmetuesit, ata nuk përjashtohen nga rregulli që vetëm kombet e pavarura mund të anëtarësohen, dhe si rezultat transmetuesi faroes nisi diskutime të brendshme për të aplikuar për anëtarësimin në EBU dhe pjesëmarrjen në Festival dhe madje edhe mbajtjen e një finaleje kombëtare të ngjashme me Grand Prix Dansk Melodi.
Kazakistani
Kazakistani ende nuk ka marrë pjesë në konkursin e këngës në Eurovizion. Kazakistani po negocion për t'u bashkuar me Bashkimin Evropian të Transmetuesve. Kompania e televizionit shtetëror (K-1) ka shpresuar për anëtarësim në pritje ose të aprovuar të anëtarësimit në EBU që nga viti 2008. Nëse kjo ndodh, ata mund të kenë të drejtë të konkurrojnë në Eurovision Song Song. Sidoqoftë, ata kanë transmetuar Konkurset e Këngëve në Eurovizion nga viti 2010 e tutje. Sidoqoftë, sipas EBU, asnjë transmetues kazak nuk ka aplikuar kurrë zyrtarisht për t'u anëtarësuar në EBU.
Më 22 Dhjetor 2017, Channel 31 njoftoi se ata planifikojnë të debutojnë në konkursin 2019, për shkak të anëtarësimit të tyre të ri në EBU.
Ata debutuan në Junior Eurovision Song Contest 2018 së bashku me Uellsin, duke vendosur vendin e gjashtë. Më 30 korrik 2018, EBU deklaroi se vendimi për të ftuar Kazakistanin u mor vetëm nga grupi i referencave Junior Eurovision, dhe nuk kishte plane aktuale për të ftuar anëtarët e asociuar përveç Australisë.
Më 22 nëntor 2018, Jon Ola Sand tha në një konferencë për shtyp se "ne duhet të diskutojmë nëse mund të ftojmë anëtarin tonë të asociuar Kazakistanin që të marrë pjesë në ESC për të rritur në të ardhmen, por kjo është pjesë e një diskutimi më të gjerë në EBU dhe unë shpresoj se mund të kthehemi tek ju për këtë çështje më vonë. " Sidoqoftë, menjëherë pasi ai sqaroi se ata nuk do të kishin hyrje në edicionin 2019.
Barlin
Barlin është një komunë në Francë. Barlin bën pjesë në departamentin Pas-de-Calais të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 7549 banorë dhe sipërfaqe 6.18 km².
Golem (kthjellim)
Fjala Golem i referohet vendbanimeve të mëposhtme:
Belrupt
Belrupt është një komunë në Francë. Belruptbën pjesë në departamentin Vosges të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 109 banorë dhe sipërfaqe 9.14 km².
Qarku Pontoise
Qarku Pontoise është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Val-d'Oise.
Päijänne Tavastia
Päijänne Tavastia (Päijät-Häme; Päijänne-Tavastland) është një rajon në Finlandën jugore, në jug të liqenit Päijänne. Ky rajon kufizohet me rajonin Uusimaa, Tavastia Proper, Pirkanmaa, Finlanda Qendrore, Savonia Jugore dhe Kymenlaakso.
Komunat
Gjithsej jan 11 komuna në Päijänne Tavastia. Qytetet dhe qytezat janë të shënuar me tekst të theksuar.
Nën-rajoni Lahti:
Lumi i Vermoshit
parapamje|Lumi i Vermoshit Lumi i Vermoshit ndodhet në pjesën më veriperëndimore të Alpeve Shqiptare dhe rrjedh nga perëndimi në lindje përmes luginës së Vermoshit. Ka sipërfaqe të pellgut142 km2 (89 km2 brenda kufirit shtetëror të Shqipërisë). Lugina e lumit të Vermoshit ka formë tipike të një lugu me prejardhje akullnajore, me krahë të pjerrët e me një fund të sheshtë e të gjerë 150-200 m, zallishtor që e ruan deri në derdhjen e përroit të Lepushës. Pak pas derdhjes së përroit të Lepushës, lumi i Vermoshit del nga territori i Shqipërisë, duke formuar një grykë.
Euilly
Euilly është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Barly, Pas-de-Calais
Barly është një komunë në Francë. Barly bën pjesë në departamentin Pas-de-Calais të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 233 banorë dhe sipërfaqe 6.15 km².
Udemy
Udemy është një platformë mësimdhënie në internet që synon të rriturit profesionistë dhe studentët ,e zhvilluar në Maj 2010. Që nga Janari i vitit 2020, platforma ka më shumë se 50 milion studentë dhe 57,000 instruktorë që japin mësim në mbi 65 gjuhë. Ka pasur mbi 295 milion regjistrime për kurse. Studentët dhe instruktorët vijnë nga mbi 190 vënde dhe 2/3 e studentëve ndodhen jashtë SH.B.A.-së.Udemy ka gjithashtu mbi 5,000 klientë sipërmarrjesh dhe 80% e firmave të Fortune 100 përdorin Udemy për trajnimin e nënpunësve.
Studentët ndjekin kurse kryesisht si mjet për të përmirësuar aftësitë e lidhura me profesionin. Disa kurse mundësojnë kredite drejt çertifikimeve teknike. Udemy ka bërë një përpjekje të veçantë për të tërhequr instruktorët e korporatave që të krijojnë kurse për punonjësit e kompanive të tyre. Që nga viti 2020, ka më shumë se 150,000 kurse në faqen e tyre të internetit.
Selia e Udemy është në San Francisco, CA me filiale në Denver, CO; Dublin, IR; Ankara, TR; Sao Paulo, BR; dhe Gurgaon, IN.
Belrupt-en-Verdunois
Belrupt-en-Verdunois është një komunë në Francë. Belrupt-en-Verdunoisbën pjesë në departamentin Meuse të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 453 banorë dhe sipërfaqe 9.39 km².
Doumely
Doumely është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Giacomo Devoto
Giacomo Devoto (* 19. Juli 1897 në Gjenova; † 25. dhjetor 1974 në Florence) ka qenë një gjuhëtar dhe leksikograf italian.
Le Bois-Robert
Le Bois-Robert është një komunë në Francë. Le Bois-Robert bën pjesë në departamentin Seine-Maritime të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 331 banorë dhe sipërfaqe 4,95 km².
Gjeografia
Ajo kufizohet Martigny në veri, Aubermesnil-Beaumais në veri-perëndim, La Chaussée në jug-perëndim, La Chapelle-du-Bourgay në jug dhe Saint-Germain-d'Étables në lindje.
Vajtimi
Vajtimi apo Gjëma (Gjâmë në dialektin Gegë të gjuhës shqipe) është vajtimi i të vdekurit në zakonin shqiptar nga një grua e quajtur vajtojcë, ose një grup grash. Në Veri të Shqipërisë, edhe burrat mund të këndojnë. Vajtimi është i njohur në mitologjinë shqiptare. Një nga pjesët më të bukura të Ciklit të Kreshnikëve është Vajtimi i Ajkunës.
Në Jug Të Shqipërisë
Në Shqipërinë e Jugut një grua zakonisht këndon vargje poetike dhe një kor prapa saj, merr refrenin. Në Jug të Shqipërisë vetëm gratë marrin pjesë në vajtim, ndërsa në Shqipërinë e Veriut burrat gjithashtu mund të marrin pjesë. Kënga do të kërkojë të vdekurin që të ngjallet, sepse gjithë c'i përkiste dhe c'i ishte e dashur thërret për ta kthyer në jetë. Në të kaluarën kishte vajtues profesionistë, të punësuar për të kryer një vajtim të mirë nga familjet e pasura. Në 1670 udhëtari turk, Evliya Çelebi, vizitoi Gjirokastrën, atëherë pjesë e Perandorisë Osmane, dhe raportoi nga qyteti si vijon: Populli i Gjirokastrës i vajton të vdekurit e tyre të afërm, për dyzet apo pesëdhjetë, bile deri në tetëdhjetë vjet. Çdo të diel, të gjithë të afërmit e personit të vdekur mblidhen në një shtëpi të ndërtuar lirë, e paguajnë vajtues profesionistë që qajnë e vajtojnë me rënkime, duke ngritur një britmë të madhe në qytet. Askush nuk mund të qëndrojë në qytet të dielën nga gjithë zhurma dhe kaosi. Unë e kam quajtur Gjirokastrën qytetin e vajtimit. Nuk merret vesh se si vajtues profesionistë ia dalin të qajnë me rënkim dhe me të tilla ndjenja - bile më shumë sesa të afërmit e tyre - për dikë që ka qenë i vdekur për njëqind vjet dhe me të cilin ata as që janë të lidhur nga gjaku. Dhe si vajtojnë! E vetëm kur janë të rraskapitur nga uria pushojnë. Një lloj i veçantë i vajtimit është E qara me ligje, e cila është një nënlloj e këngës iso-polifonike të zisë. Kjo haset kryesisht në Labëri. Sipas Meyer-it, ligje vjen prej latinishtes "elegium" për "elogium".
Pasthirma që përdoret në këngë është një Oi-oi, e zgjatur. Termi Oirat është përdorur nga kompozitori shqiptar Aleksandër Peçi në operën e tij Oirat.
Në Veri Të Shqipërisë
Gjâma e Burrave është një rit vdekjeje, që kryhet vetëm nga burrat dhe për burrat vetëm, dhe vetëm në malësinë e Dukagjinit, Gjakovë dhe Iballë, Pukë.
Kur vdes një burrë, shoku i tij, gjâmatari, e qan publikisht, zakonisht në një mjedis të hapur. Ai e shoqëron vajtimin me spërdredhje trupore dhe, madje, e çjerr fytyrën e vet me thonj për të shprehur dhimbjen. Kanuni i Lekës, që e kodifikon këtë zakon, përcakton se gjâma zhvillohet me tre akte dhe se çdo akt përfshin formulën /i mjeri un!/ nëntë herë me radhë. Për të kryer këtë rit nevojiten dhjetë ose më shumë burra. Gjatë ritualit, burrat i bien gjoksit dhe gërvishin fytyrat e tyre, duke përsëritur: O i mjeri unë për ty o biri/nipi/miku jem, në varësi të të ndjerit. Gjâma shërben qëllimin e vetëm për të shprehur dhimbjen, por, në të njëjtën kohë, edhe për të përhapur lajmin e keq në rajonet fqinje për të tjerët që do të vijnë dhe do të vizitojnë familjen e të vdekurit. Praktika ishte rreptësisht e ndaluar gjatë regjimit komunist në Shqipëri. Ajo u rigjallërua pas vitit 1990.
Origjina e Gjâmës mendohet të jetë e lidhur me vdekjen e Skënderbeut në vitin 1468. Supozimi i lidhjes mes Gjâmës dhe vdekjes së Skënderbeut bazohet te Marin Barleti i cili vëren se si Lekë Dukagjini kishte shkulur flokët dhe mjekrën e tij, si shenjë për dhimbjen e thellë për vdekjen e udhëheqësit shqiptar. Në Iliadë tregohet se si vajtohet Hektori: rapsodi ulet diku pranë kufomës së tij dhe ia nis këngëve të mortit (δρήνους), ndërsa gratë i shoqërojnë me kuje (έπἱ δἑ στενάχοντο γυναῖϰες). Tani tradita ka mbijetuar në rajonin e Malësisë.
Katolikët shqiptarë e praktikojnë gjâmën më shpesh se sa myslimanët shqiptarët në Malësi. Sipas fesë myslimane, të qash për të vdekurit u ndalohet burrave. Sot shqiptarë katolikë të Malit të Zi nuk e kryejnë më gjâmën dhe punësojnë për këtë gjâmatarë profesionistë nga pjesa Veriore e Shqipërisë. Gjâmat gege janë më të gjata se vajet toske, kur këto të fundit rrallë i kalojnë pesëmbëdhjetë vrgjet. Tek malësorët e Veriut - nën ndikimin e rapsodive të Veriut - gjâmat fare lehtë mund të kapin të njëqind vargjet.
Steven M. Greer
Steven Macon Greer (28 Qershor 1955) është një ufolog Amerikan dhe traumatolog në pension, i cili themeloi Qendrën për Studimin e Inteligjencës Jashtetërore (CSETI) dhe Projektin Disclosure, i cili kërkon bërjen publike të informacionit të klasifikuar si sekret mbi UFO-t.
Jeta e hershme
Greer lindi në Charlotte, Karolinën e Veriut në 1955-ën. Ai pretendon të ketë parë një objekt fluturues të paidentifikuar në një distancë të afërt që kur ishte rreth tetë vjeç, gjë që frymëzoj interesin e tij për ufologjinë.
Greer u trajnua si një mësues i Meditimit Transcendental dhe punoj si drejtor i një organizate meditimi. Ai u diplomua për biologji nga Universiteti Shtetëror Appalachian në 1982-shin dhe për master nga Kolegji i Mjekësisë James H. Quillen i Universitetit Shtetëror të Tennessee në 1987-ën. Ai ndoqi studimet në MAHEC Universitetin e Karolinës së Veriut ku dhe përfundoi praktikën e tij në 1988-ën dhe mori liçencën e mjekut në Virxhinia në 1989-ën. Atë vit ai u bë anëtar i Shoqërisë Mjekësore të Nderit të Alpha Omega Alpha. Greer themeloi Qendrën për Studimin e Inteligjencës Jashtetokësore (CSETI) në 1990 për të krijuar një iniciativë diplomatike dhe të bazuar në kërkime për të kontaktuar civilizimet jashtëtokësore. Deklaratat zyrtare në lidhje me qëllimet e saj gjithashtu përfshinin një kategori të re të takimeve jashtëtokësore, përkatësisht CE-5 ose 'takime të afërta të llojit të pestë'. Kjo u përkufizua nga Greer si kontakti i filluar nga njeriu dhe / ose komunikimi me jetën jashtëtokësore. Që nga fillimi i saj, organizata ka shpenzuar diku midis 3.5 milion dhe 5 milion dollarë për të arritur qëllimet e saj.
Organizata pretendon të ketë mbi 3,000 raporte 'të konfirmuara' të shikimeve të UFO-ve nga pilotët, dhe mbi 4,000 prova të asaj që ata përshkruajnë si 'gjurmët e uljes'. Kjo i referohet incidencave ku UFO-të gjoja kanë lënë pas prova gjurme, siç janë leximet elektromagnetike, pas zbarkimit në Tokë. Organizata përdor 'Ekipet Hetuese të Mobilizimit të Shpejtë' me qëllim që të arrijnë sa më shpejt në vendet e uljes. CSETI ka përcaktuar një protokoll për kontaktin e filluar nga njerëzit me UFO-të me anë të vetëdijes.
Në vitin 1993, ai themeloi Projektin Disclosure, një projekt kërkimor, qëllimi i të cilit është të zbulojë para publikut njohuritë e pretenduara të qeverisë për UFO-të, inteligjencën jashtëtokësore dhe sistemet e përparuara të energjisë dhe shtytjes. Projekti Disclosure u themelua në një përpjekje për të dhënë amnisti ndaj nënpunësve të qeverisë të gatshëm për të shkelur betimet e tyre të sigurisë duke shprehur njohuritë e tyre të brendshme në lidhje me UFO-të. Greer thotë se ai i dha një përmbledhje drejtorit të CIA-s James Woolsey gjatë një darke, megjithëse Woolsey ka deklaruar se ai dëgjoi me edukatë.
Në Tetor 1994, Greer u shfaq në emisionin televiziv të Larry King The UFO Coverup? Në 1995-ën, Greer punoi si mjek në departamentin e mjekësisë urgjente në Spitalin Caldwell Memorial Hospital, ku ishte drejtor.
Në 1997-ën, Greer, së bashku me anëtarët e tjerë të CSETI, përfshirë astronautin e Apollo-s, Edgar Mitchell, bënë një prezantim në një konferencë për anëtarët e Kongresit. Në vitin 1998, Greer hoqi dorë nga karriera e tij si mjek i urgjencës për t'iu përkushtuar Projektit Disclosure.
Në Maj 2001, Greer mbajti një konferencë për shtyp në Klubin Kombëtar të Shtypit në Uashington, DC që paraqiste 20 Forcat Ajrore në pension, Administratën Federale të Aviacionit dhe oficerë të inteligjencës.
Greer shkroj "Unacknowledged: Një Ekspozimë i Sekretit më të Madh Botëror" në 2017-ën. Libri është gjithashtu subjekt i një filmi dokumentar i 2017-ës, me titull "Unacknowledged", me regji të Michael Mazzola.
Lufta e Parë e Shkodrës
Lufta e Parë e Shkodrës ishte një konflikt i armatosur në mes viteve 1405–1412 midis Zetës dhe Republikës së Venedikut mbi Shkodrën dhe zotërimet e tjera të mëparshme të Zetës të pushtuara nga Venediku.
Sfondi
Para kësaj lufte Zeta ishte qeverisur nga Gjuragj II Balshiq. Gruaja e tij Jelena Balshiq ishte kundër politikës së tij pro-venediane dhe shitjes së tij të Shkodrës, Drivastit dhe qyteteve të tjera së bashku me ishujt në Liqenin e Shkodrës tek venecianët në vitin 1396. Ajo nuk e miratoi pengimin venedikas të kontakteve midis të krishterëve ortodoksë lindorë vendas me Mitropolinë e Zetës dhe Patriarkanën e Pejës, si dhe faktin që venedikasit po i prisnin manastiret ortodokse lindore rreth Liqenit të Shkodrës nga të ardhurat dhe zotërimet e tyre të vlefshme ligjërisht. Përveç kësaj, një politikë tregtare agresive e venecianëve në rajon uli ndjeshëm të ardhurat e Zetës. Ajo pati një ndikim të rëndësishëm në mënyrën se si djali i saj Balsha III e qeverisi Zetën pas vdekjes së Gjergjit II. Edhe para Luftës së Parë të Shkodrës ajo ishte në mosmarrëveshje me venecianët për juridiksionin e Mitropolitit Ortodoks Zetan mbi kishat ortodokse rreth lumit Bojana dhe Kishën e Shën Pjetrit në Shkodër. Para venecianëve Balsha III, në bazë të udhëzimeve të Jelenës, mbrojti të drejtat e lashta të kishës serbe dhe peshkopit mitropolit zetan të emëruar nga Patriarkana e Pejës.
Mbështetësit e Balshës
Pasi Gjergji II vdiq në 1403, Balsha III mori kontrollin e Zetës dhe me mbështetjen e Jelenës filloi një luftë tetëvjeçare kundër Venedikut në 1405. Jelena dhe Balsha me sa duket e filluan luftën pa shumë përgatitje, duke shpresuar se së shpejti do të merrnin lehtësisht mbështetjen ndërkombëtare. Ata mbështeteshin veçanërisht në mbështetjen e despotit serb dhe të Dubrovnikut, përkrahës të perandorit Sigismund që kishin aspirata territoriale në Dalmaci. Këto shpresa nuk u justifikuan. Në janar dhe përsëri në mars 1405 ata fillimisht iu drejtuan Dubrovnikut për ndihmë, por u refuzuan me mirësjellje. djathtas|parapamje| Muret e [[Tivari i Vjetër|Tivarit të Vjetër]] Gjatë kësaj lufte, Balsha nuk u mbështet plotësisht nga popullsia urbane e Tivarit dhe Ulqinit, interesat e biznesit të të cilëve u ruajtën disi më mirë me marrëdhëniet e mira me Perandorinë e fuqishme Venedike. Mbështetësit e tij kryesorë ishin fisnikëria luftëtare në Zetë, pronoiarët në rajonin e Shkodrës dhe fshatarët serbë e shqiptarë të pakënaqur me taksat. Familja Gjurashi mori pjesë në anën e Balshës, Koja Zaharia dhe Dhimiter Jonima mbështetën venecianët, ndërsa Dukagjinët ishin neutralë.
Fillimi i luftës
Lufta filloi në vitin 1405 kur Balsha përfitoi nga rebelimi i popullsisë vendase në rajonin e Shkodrës dhe pushtoi të gjithë rajonin e Shkodrës (përfshirë Drivastin ) përveç vetë kalasë së Shkodrës. Është e pasigurt nëse ai frymëzoi revoltën që filloi në fillim të vitit 1405, por ai me siguri e përdori atë. Radiç Humoj dhe shumë pronoiers të tjerë më të dalluar vendas venecianë (si Nika Bogoje, Petar Konte, Nikola Lumbardini, Andrija Sklavo dhe Nikola Sigeci ) e braktisën Venedikun dhe e mbështetën Balshën III për të shpëtuar pozitën dhe pronën e tyre. Balsha ishte intolerant ndaj fisnikëve vendas që nuk do ta përkrahnin dhe shumë nga ata që do të guxonin ta braktisnin, u kapën dhe u gjymtuan, dmth u privuan nga një gjymtyrë dhe hundë.
Venedikasit në këmbim pushtuan tre portet më të rëndësishme të Zetës: Tivarin, Ulqinin dhe Budvën. Ata ofruan edhe 500 dukat për personin që do të vriste Jelena Balshiqin dhe djalin e saj Balsha III. Shpërblimi u rrit më vonë në 2000 dukat. Balsha u gjend në një situatë të vështirë sepse Perandoria Osmane (një aleate e mundshme kundër Venedikut) u dobësua pas Betejës së Ankarasë në 1402 dhe aleati i tij Despoti serb u përfshi në luftën civile osmane. Për t'i bërë gjërat edhe më keq, Sandalj Hranić synonte të pushtonte të gjithë Gjirin e Kotorrit. Në rrethana të tilla, Balsha vendosi të pranonte sundimin osman, i cili përfshinte një pagesë të rregullt haraç ndaj sulltanit. Në fillim të vitit 1407, Balsha u martua me Marën, një vajzë e Niketa Thopias, e cila kishte marrëdhënie të mira me Republikën e Venedikut dhe që atëherë u bë ndërmjetëse gjatë luftës. Në 1407 përfaqësuesit e Republikës Veneciane dhe Balsha III u takuan në territorin që zotëronte Ratac në një përpjekje për të negociuar paqen. Gjatë negociatave të mbajtura në qershor 1408, venedikasit këmbëngulën të mbanin Ratacin në zotërimin e tyre. Megjithatë, negociatat e paqes nuk ishin të suksesshme.
Traktati i paqes i vitit 1409
parapamje|177x177px| Michele Steno, një dozh i Venecias u takua me Jelenën gjatë negociatave të paqes Në 1409 Jelena vendosi të shkonte në Venecia për të negociuar personalisht një paqe. Në fund të majit ajo mbërriti në Dubrovnik, por iu desh të priste gati dy muaj, sepse mikpritësit e paralajmëruan për praninë e galerave napolitane në detin Adriatik. Ndërsa ajo ishte duke pritur në Dubrovnik më 9 korrik 1409, Venecia bleu bregdetin dalmat nga Ladislau i Napolit për 100,000 dukat. Kjo gjë e vështirësoi shumë pozicionin negociator të Jelenës. Në fund të korrikut ajo më në fund mbërriti në Venecia. Për shkak të udhëtimit të gjatë ajo ishte e prishur financiarisht, kështu që venedikasit iu desh ta mbështesnin me tre dukatë në ditë gjatë negociatave që zgjatën për tre muaj. Më 26 tetor 1409 u nënshkrua një marrëveshje paqeje njëvjeçare pa ndryshime territoriale për asnjërën nga palët. Jelena u kthye në Zetë përmes Dubrovnikut ku mori dhurata në vlerë prej 100 dukatësh. Edhe pse ajo dhe Michele Steno, një dozh i Venecias, u betuan në Ungjill për të respektuar marrëveshjen e paqes, nuk kishte paqe në realitet.
Vazhdimi i luftës
Venedikasit e thyen drejtpërdrejt marrëveshjen e paqes që nënshkruan me Jelenën kur refuzuan t'i paguanin dispozitat e dakorduara për Balshën, i cili në këmbim sulmoi zotërimet e tyre në fillim të vitit 1410. Flota e tij pushtoi të gjithë liqenin e Shkodrës dhe i detyroi fustat veneciane të tërhiqen. Në mesin e vitit 1410 pati një rebelim tjetër në Shkodër. Pas këtij rebelimi Balsha III rrethoi Shkodrën dhe plaçkiti rrethinën e tij.
Pasojat
Të dyja palët ishin të pakënaqura me traktatin e paqes dhe besonin se pala tjetër ishte duke shkelur kushtet e dakorduara dhe se pala tjetër duhet të paguante më shumë për dëmin gjatë luftës. Duket se Venediku vazhdoi të rrezikonte të drejtat e kishës ortodokse në rajonin e liqenit të Shkodrës. Në rrethana të tilla, edhe një konflikt i vogël si një mosmarrëveshje e vogël midis Hotit dhe Mataguzhit (dy klane që jetonin në veri të liqenit të Shkodrës, në kufirin e Zetës dhe Shkodrës veneciane) mbi tokat kullosore nisi zinxhirin e ngjarjeve që çuan në luftën e re. Edhe pse Balša III gjykoi në favor të klanit Mataguži, Hoti i sulmoi ata dhe pushtoi tokat e diskutueshme. Mataguži vrau katër klane Hoti gjatë kundërsulmit. Hoti iu ankua Balshës, i cili i hodhi poshtë ankesat e tyre me fjalët "Ke atë që meriton!". Dy nga krerët e zhgënjyer të Hotit që drejtonin një pjesë të vogël të klanit vendosën të largoheshin nga Balsha dhe kërkuan të pranoheshin nën sundimin venecian. Në fillim vetë Balsha e këshilloi guvernatorin venecian në Shkodër që t'i pranonte ata, sepse donte t'i ndante nga pjesa tjetër e fiseve Hoti. Kur u bë i vetëdijshëm për ndikimin e tyre eventual në pjesën tjetër të anëtarëve të fisit Hoti, të cilët i qëndruan besnikë, ai ndryshoi mendje dhe këmbënguli që Paolo Quirin ta refuzonte kërkesën e tyre. Në nëntor 1414 Senati e udhëzoi Paolo Quirin që të shpërfillte këshillat e Balshës dhe t'u jepte shtetësinë veneciane renegatëve të Hotit. Si kundërpërgjigje, Balsha bleu armë për forcat e tij, të cilat në fillim të pranverës 1415 sulmuan dhe dogjën fshatin Kalderon afër Shkodrës. Në bazë të udhëzimeve të Senatit, venedikasit i dhanë ryshfet udhëheqësit të grupit të madh të Hotit (Andrija Hot) për të pranuar sundimin venecian. Duke pranuar refugjatët e Balshës, venedikasit shkelën marrëveshjet e tyre të mëparshme me Balshën, i cili më pas vendosi të mos respektonte më marrëveshjet e tyre. Ai filloi të mbledhë taksa për mallrat veneciane, të konfiskojë drithërat veneciane, të grabisë anijet veneciane në Bujanë dhe të përgatisë një fushatë ushtarake kundër Hotit, i cili organizoi një sulm parandalues kundër tij në fillim të vitit 1418. Në tetor të vitit 1418 venecianët filluan të konfiskojnë mallrat e tregtarëve nga Ulqini për të kompensuar tregtarët venecianë. Në vjeshtën e vitit 1418 Balsha vendosi të nisë një luftë të re. Ai punësoi një garnizon venecian me rreth 50 mercenarë që ruanin kështjellën e Shkodrës para se të ndërronin anën dhe të shkonin në Balsha. Balsha arrestoi edhe të gjithë shtetasit venecianë që u kapën në territorin e Zetës. Në mars 1419 ai filloi një luftë të re - Luftën e Dytë të Shkodrës.
F1 2000 (videolojë
Loja F1 2000 u lançua nga EA Sports dhe doli më 31 mars 2000 në Evropë. Loja ishte për PC dhe PS1, ku loja pati karakteristika të reja: Kundra kohës ku 22 lojtarë mund të bëjnë xhiro në një platformë. Bërësat e lojës kishin eksperiencë për kompjuter edhe loja mori 7 për PS1 edhe 8,5 për PC
Belval, Ardennes
Belval është një komunë në Francë. Belvalbën pjesë në departamentin Ardennes të rajonit Champagne-Ardenne. Komuna ka një popullsi prej 225 banorë dhe sipërfaqe 4.94 km².
Barly, Somme
Barly është një komunë në Francë. Barly bën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardy. Komuna ka një popullsi prej 167 banorë dhe sipërfaqe 11.64 km².
Chennery-Landreville
Chennery-Landreville është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Leksion
Megjithëse ligjëratat janë kritikuar shumë si një metodë mësimore, universitetet nuk kanë gjetur ende metoda alternative praktike të mësimdhënies për shumicën e madhe të kurseve të tyre. Kritikët tregojnë se ligjërimi është kryesisht një metodë e komunikimit e njëanshëm që nuk përfshin pjesëmarrje të konsiderueshme të audiencës, por mbështetet në mësimin pasiv. Prandaj, ligjëratat shpesh kontrastohen me të mësuarit aktiv. Ligjëratat e mbajtura nga folësit e talentuar mund të jenë shumë stimulues; të paktën, ligjëratat kanë mbijetuar në akademi si një mënyrë e shpejtë, e lirë dhe efikase për të futur një numër të madh studentësh në një fushë të veçantë studimi.
Ligjëratat kanë një rol të rëndësishëm edhe jashtë klasës. Mimet akademike dhe shkencore përfshijnë në mënyrë rutinore një leksion si pjesë të nderit, dhe konferencat akademike shpesh përqendrohen në "adresat kryesore", d.m.th., leksione. Leksioni publik ka një histori të gjatë në shkencat dhe lëvizjet shoqërore. Sallat e bashkimit, për shembull, historikisht kanë organizuar leksione të shumta falas dhe publike për një larmi të gjerë çështjesh. Në mënyrë të ngjashme, kishat, qendrat e komunitetit, bibliotekat, muzetë dhe organizatat e tjera kanë organizuar leksione për avancimin e misioneve të tyre ose interesave të zgjedhësve të tyre. Ligjëratat paraqesin një vazhdim të traditës gojore në kontrast me komunikimin tekstik në libra dhe media të tjera. Ligjëratat mund të konsiderohen një lloj letërsie gri.
Mësimi bazuar në kompetenca dhe aftësi. Një prespektivë domethënëse për nevojat e tregut dhe marrëdhënien biznes-universitet.
Të mësuarit bazuar në kompetenca është një koncept, i cili ka marrë një interes të veçantë në institucionet e arsimit të lartë në rajon dhe Europë për shkak të ndryshimeve që ka pësuar tregu i punës dhe problematikave që lidhen me punësimin. Nën këtë tematikë në Vjeshtën e vitit të kaluar u organizua vizita studimore me titull “Edukimi i bazuar në kompetenca; bazat, prespektivat dhe implementimi” në Universitetin e Shkencave të Aplikuara, Vienë, Austri, ku morën pjesë përfaqësues të të gjitha niveleve, nga disa shtete përfshirë edhe Shqipërinë, e cila u përfaqësua nga profesoreshat A. Paparisto dhe E. Fetahu si anëtare të grupit HERE Erasmus + për Shqipërinë.
Rëndësi të veçantë edukimi i bazuar në kompetenca ka lidhje me raportin që IAL duhet të ndërtojnë midis studentëve që ato diplomojnë, njohuritë me të cilat i pajisin si dhe bashkëpunimit me aktorë të tjerë si biznesi dhe sipërmarrja private.
Institucionet e Arsimit të Lartë së fundmi në të gjithë botën po përballen me këto sfida. Mes tyre e të tjerave ata po gjenden përballë pikpyejtjeve mbi “listat” e njohurive dhe aftësive të përshtatshme, që studentët e tyre duhet të dinë e të njohin, të cilat mund të jenë të përshtatshme për përgatitjen e profesionistëve të zotë e të aftë, që të përballin atë që do vijë në vitet e ardhshme.
Institucionet e Arsimit të Lartë, përveç dilemave të tyre mbi njohuritë e aftësitë në të cilat duhet të vënë theksin në fusha të ndryshme të ekspertizës, gjithnjë dhe më tepër po përballen edhe me një nevojë të shtuar e gjithnjë në rritje të industrisë për specialistë më të aftë, teknikë të zotë, të cilët duhet të dinë të performojnë nga ana praktike me cilësi të lartë, të jenë kreativë dhe të bashkëpunojnë në mënyrë miqësore me teknologjinë, gjithmonë në përmirësim e zhvillim.
Kjo kërkesë ka sjellë në dukje çarjen e thellë mes ofertës univeristare dhe kërkesave të tregut. Të diplomuarit arrijnë sot në shumicën e rasteve në tregun e punës me mungesa të theksuara, në lëmin e aftësive të transferueshme, të cilat gjithnjë e më tepër po bëhen thelbi i referencës së kërkesës jo vetëm në tregun e punës, por edhe më gjerë.
Ndërkohë që kërkesa ka evoluar, njohuritë dhe aftësitë po ridimensionohen dhe shoqëria po riformaton qëndrimin e saj edhe kundrejt rrugës së formimit të dijes e përgatitjes së specialistëve të së ardhmes.