cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dogmatizmi
Katolicizëm dhe Krishtërim Lindor
Për katolicizmin dhe krishterimin lindor, dogmat përmbahen në Kredon e Nicesë dhe në ligjet kanunore të dy, tre, shtatë ose njëzet këshillave ekumenikë (në varësi të faktit nëse njëri është Kisha e Lindjes, Ortodokse Orientale, Ortodokse Lindore ose Katolike Romake). . Këto parime [cilat?] janë përmbledhur nga Gjoni i Damaskut në Ekspozimin e tij të saktë të besimit ortodoks, i cili është libri i tretë i veprës së tij kryesore, i titulluar Burimi i Dijes. Në këtë libër ai ka një qasje të dyfishtë në shpjegimin e çdo neni të besimit: një, drejtuar të krishterëve, ku ai përdor citate nga Bibla dhe, herë pas here, nga veprat e Etërve të tjerë të Kishës, dhe i dyti, drejtuar të dy anëtarëve të jo. -Fe të krishtera dhe te ateistët, për të cilët ai përdor logjikën dhe dialektikën aristoteliane.
Regjistri i 1737
Ejlli, Engjelli.
Xhamia e Profetit
Vendndodhja e xhamisë ishte fillimisht pranë shtëpisë së Muhammedit; ai u vendos atje pas emigrimit të tij nga Meka në Medinë në vitin 622. Ai mori pjesë në punën e rëndë të ndërtimit. Xhamia origjinale ishte një ndërtesë e hapur. Ajo shërbeu si një qendër e bashkësise islame, një gjykatë dhe një shkollë fetare. Kishte një vend të ngritur që njerëzit të mësonin Kur'anin. Udhëheqësit pasues muslimanë e zgjeruan dhe e dekoruan xhaminë. Në vitin 1909, ajo u bë vendi i parë në Gadishullin Arabik që do u pajis me drita elektrike. Xhamia është nën kontrollin e Mbrojtësit të dy Xhamive të Shenjta. Xhamia gjendet në atë që tradicionalisht ishte qendra e Medinës së vjetër, me shumë hotele dhe tregje të vjetra afër. Është një vend i rëndësishëm pelegrinazhi. Shumë pelegrinë që kryejnë haxhin shkojnë në Medinë për të vizituar xhaminë, për shkak të lidhjes së sajë me Muhammedin.
Dogmatizmi
Katolicizëm dhe Krishtërim Lindor
Vendimet e katërmbëdhjetë këshillave të mëvonshëm që katolikët i konsiderojnë si dogmatikë dhe një numër i vogël dekretesh të shpallura nga papët që ushtrojnë pagabueshmërinë papnore (për shembull, shih Konceptimi i Papërlyer dhe Supozimi i Marisë) konsiderohen si pjesë e trupit të shenjtë të doktrinës së Kishës Katolike.
Regjistri i 1737
Galigadi, Gavoçi, Gega, Giadri, Gici, Gjota, Gjata, Gura.
Xhamia e Profetit
Pas një zgjerimi gjatë sundimit të kalifit Omajad el-Ualid I, tani përfshihet edhe vendi i fundit i pushimit të Muhammedit dhe dy halifet Rashidun Ebu Bekri dhe Omeri. Një nga karakteristikat më të dukshëm të xhamisë është Kubeja e Gjelbër në këndin jug-lindor të xhamisë e ku ndodhet varri i Muhammedit, fillimisht ishte shtëpia Aishes. Në vitin 1279 u ndërtua një kupolë prej druri mbi varrin e cila më vonë u rindërtua dhe u rinovua shumë herë në fund të shekullit të 15 dhe një herë në 1817. Kubeja e tashme është shtuar në vitin 1818 nga Sulltani Osman Mahmudit II, dhe ajo është pikturuar për herë të parë e gjelbër në 1837,  duke u bërë e njohur kështu si "Kubeja e Gjelbër".
Dogmatizmi
Judaizmi
Në traditën e komentimit çifut, dogma është një parim me anë të të cilit rabanimët mund të provojnë provat e besimit për ekzistencën e Zotit dhe të së vërtetës; dogma është ajo që është domosdoshmërisht e vërtetë për të menduarit racional. Në Kabalën hebraike, një dogmë është një arketip i Pardes ose Torah Nistar, sekretet e Biblës. Në raportin ndërmjet "të menduarit logjik" dhe "kabalës racionale", "Partzuf" është mjeti për të identifikuar "dogmën".
Regjistri i 1737
Gjeçi, Gjeloshi, Gjergji, Gjinaj,Gjoni, Gjika, Gjonlala, Gjini, Gjura, Gjurashi (Gurashi), Gozzi (Gjoci), Grashi, Gruda, Guga, Gurakuqi.
Xhamia e Profetit
Ditët e hershme
Pas betejës së Hajbarit, xhamia u zgjerua. Xhamia u zgjat për 47.32 m në çdo anë dhe tre rreshta kolonash u ndërtuan pranë murit perëndimor, i cili u bë vendi i lutjes. Xhamia mbeti e pandryshuar gjatë sundimit të kalifit të parë Rashidun Ebu Bekër. Kalifi i dytë Omeri shkatërroi të gjitha shtëpitë rreth xhamisë përveç atyre të grave të Muhammedit për ta zgjeruar atë. Dimensionet e xhamisë së re u bënë 57.49 m me 66.14 m. Për të ndërtuar muret e reja u përdorën tulla prej balte së tharë në diell. Përveç gërryerjeve në dysheme, lartësia e çatisë u rrit në 5.6 m. Për më tepër Omeri ndërtoi tri porta të tjera për hyrje. Ai gjithashtu shtoi El-Butejha për njerëzit që të recitonin poezi.
Dogmatizmi
Budizëm
Pamja ose pozicioni (Pali diṭṭhi, sanskritisht dṛṣṭi) është një ide qendrore në budizëm që korrespondon me nocionin perëndimor të dogmës. Në mendimin budist, një pikëpamje nuk është një koleksion i thjeshtë, abstrakt i propozimeve, por një interpretim i ngarkuar i përvojës që formon dhe ndikon në mënyrë intensive mendimin, ndjesinë dhe veprimin. Prandaj, të kesh qëndrimin e duhur mendor ndaj pikëpamjeve konsiderohet një pjesë integrale e rrugës budiste, pasi ndonjëherë pikëpamjet e sakta duhet të vihen në praktikë dhe pikëpamjet e pasakta të braktisen, ndërsa në raste të tjera të gjitha pikëpamjet shihen si pengesa për iluminimin.
Regjistri i 1737
Hoti, Hysenaga.
Xhamia e Profetit
Ditët e hershme
Kalifi i tretë Osmani shkatërroi xhaminë në 649. U deshën dhjetë muaj për ndërtimin e xhamisë së re në formë drejtkëndore, drejtimi i së cilës u kthye drejt Qabes në Mekë. Xhamia e re kishte përmasa 81.40 m me 62.58 m. Numri i portave si dhe emrat e tyre mbetën të njëjta. Muret e shtuara ishin bërë me gurë dhe llaç. Kollonat e trungut të palme u zëvendësuan me kolona prej guri të cilat u bashkuan me mbajtëse hekuri. Për rindërtimin e tavanit përdor druri i tikut.
Koha e mesjetës
parapamje| Xhamia e Pejgamberit gjatë [[Perandoria Osmane|epokës osmane, shekulli 19-të ]] Në vitin 707, kalifi omajad Ualid ibn Abdulmelik e rinovoi xhaminë. U deshën tre vjet që puna të përfundonte. Materialet e para u siguruan nga Perandoria Bizantine. Zona e xhamisë u zgjerua nga 5094 metra katror që ishte në kohën e Osmanit në 8672 metra katrore. U ndërtuar gjtihashtu një mur për të ndarë xhaminë dhe shtëpitë e grave të Profetit Muhamed. Xhamia u rikonstruktua në formë trapezoide me një gjatësi prej 101.76 m. Për herë të parë u ndërtuan portikë, në pjesën që lidh Kubenë e Gjelbër me pjesën veriore të strukturës së xhamisë. Për herë të parë në Medinë u ndërtuan minare pasi ai ndërtoi katër minare rreth xhamisë.
Regjistri i 1737
Junki.
Xhamia e Profetit
Koha e mesjetës
Kalifi Abasid El-Mehdi e zgjeroi xhaminë në veri me 50 m. Emri i tij ishte gjithashtu u gdhend në muret e xhamisë. Ai gjithashtu planifikoi të hiqte gjashtë hapa në shkallët minbar, por e la këtë ide, për shkak të dëmeve në pyllin në të cilën ishin ndërtuar ato. Sipas një shkrimi të Ibn Kutejbah, kalifi i tretë El-Mamun bëri "punë jo shume te madhe" në xhami. El-Muteuakil e veshi dhomën e varrit të Profetit Muhamed në mermer. El-Ashraf Kansu el-Gauri ndërtoi një kupolë guri mbi varrin e tij në vitin 1476. parapamje| [[Kubeja e Gjelbër, në Pelegrinazhi të Richard Francis Burton, 1850. ]] Rauda (duke u referuar si el-Rauda el-Mutehara ), e mbuluar nga kupola mbi cepin jug-lindor të xhamisë, u ndërtua në 1817, gjatë sundimit të sulltan Mahmud II. Kupola u ly e gjelbër në vitin 1837 dhe u bë i njohur si " Kubeja e Gjelbër ".
Regjistri i 1737
Kabashi, Kakarriqi, Kalamashi, Kamsi, Kasneci, Kazazi, Kazena, Kiçi, Kodheli, Koleci, Komani, Kovaçi, Kosmaçi, Krajli, Kraja, Kranja, Krroqi, Kujxhija, Kukli, Kurti.
Xhamia e Profetit
Koha e mesjetës
Sulltani Abdylmexhidi iu deshën trembëdhjetë vjet për të rindërtuar xhaminë, e cila filloi në 1849. Tulla të kuqe guri u përdorën si material kryesor në rindërtimin e xhamisë. Sipërfaqja e xhamisë u rrit me 1293 metër katror. Në muret ishin gdhendur me kaligrafi islamikevargjet nga Kur'ani. Në anën veriore të xhamisë ndërtua një medrese për "mësimin Kur'anit".
Regjistri i 1737
Lala, Lazri, Leka, Leniqi, Lezhëi, Lindi, Linëza, Logoreci, Lozani, Luka, Lufi, Luli, Llupi.
Xhamia e Profetit
Sauditët
Kur Saud bin Abdulaziz pushtoi Medinën në 1805, pasuesit e tij vehabistët, prishën gati çdo kube varri në Medinë, në mënyrë që të parandalohet nderimin e tyre, dhe Kubeja e Gjelbër thuhet se mezi i shpëtoi të njëjtin fat. Ata e konsideronin nderimin e varreve si një vepër kundër teuhidit. Varri i Profetit Muhamed u zhvesh nga stolitë e arit dhe xhevahir, por kupola u ruajt ose për shkak të një përpjekjeje të pasuksesshme për prishjen e strukturës së saj të ngurtë dhe për shkak se disa kohë më parë Ibn Abylvehabi shkroi që ai nuk dëshironte të shihte kupolën e shkatërruar pavarësisht nga kundërshtimi i tij ndaj njerëzve që luten në varr. Ngjarje të ngjashme ndodhën në vitin 1925 kur Ihuanët sauditë rimorën - dhe këtë herë arritën të mbajnë - qytetin.
Regjistri i 1737
Marashi, Marjani, Marini, Markiçi, Marku, Matrishi, Mazi, Mazrreku, Melgushi, Memi, Mesi, Midha, Mjeda, Mida, Misloci, Mosli, Muzhani.
Xhamia e Profetit
Sauditët
Pas themelimit të Mbretërisë së Arabisë Saudite në vitin 1932, xhamia iu nënshtrua disa ndryshimeve të mëdha. Në vitin 1951 mbreti Ibn Saud (1932-1953) urdhëroi rrënime rreth xhamisë për të hapur rrugën për kalimet e reja në lindje dhe perëndim të sallës së lutjes, e cila përbëhej nga shtylla prej betoni me harqe të theksuara. Kollonat më të vjetra u përforcuan me beton dhe u mbështollën me unaza bakri në krye. Minaret e Sulejmanije dhe Mexhidije u zëvendësuan nga dy minare në stilin Mamluk. Dy minaret shtesë u ngritën në verilindje dhe në veriperëndim të xhamisë. Një bibliotekë u ndërtua përgjatë murit perëndimor për Kur'anet historike dhe tekste të tjera fetare.
Në vitin 1974, mbreti Fejsal shtoi xhaminë me 40.440 metra katrorë. Zona e xhamisë u zgjerua edhe gjatë sundimit të mbretit Fahd në vitin 1985. Buldozerët u përdorën për prishjen e ndërtesave rreth xhamisë. Në vitin 1992, kur u përfundua, zona e xhamisë u bë 157.935 metra katrore. Shkallët lëvizëse dhe 27 oborre ishin ndër shtesat në xhami.
Regjistri i 1737
Ndoja, Negri, Nënshati, Nikaj, Nikanji.
Xhamia e Profetit
Sauditët
Një projekt prej 6 miliardë dollarësh për rritjen e zgjerimin e xhamisë u njoftua në shtator 2012. Pas përfundimit, xhamia mund të strehojë midis 1.6 milionë deri në 2 milionë besimtarë. Në mars të vitit të ardhshëm, Gazeta Saudite raportoi se puna e demolimit ishte kryer plotësisht, duke përfshirë prishjen e dhjetë hoteleve në anën lindore, bashkë me shtëpitë dhe ndërtesa të tjera.
Muriq Bua Shpata
Muriq (ose Maurice) Shpata kaq qene një despot i Despotati i Artës mbas vdekjes se vëllait  te tij, Gjin Bua Shpata. Muriq Shpata shërbeu si kreu i despotatit deri ne vdekjen e tij me 1415, ku u vra ne një beteje. Muriq upasua nga i vëllai i tij energjik Jakub Bua Shpata.
Xhamia e Profetit
Arkitektura
Xhamia ka një plan drejtkëndor. Salla e lutjeve osmane shtrihet drejt jugut. Ka nje çati te shtruar me me 27 kube rrëshqitëse me baza katrore. Vrimat e shpuara në bazën e secilës kupolë ndriçojnë brendësinë. Kulmi përdoret gjithashtu për lutje gjatë kohës së pikut, kur kupat rrëshqasin në pista metalike për të mbuluar zonat e çatisë, duke krijuar zona të freskëta për sallën e lutjes. Në këto kohë, oborri i xhamisë osmane është gjithashtu i mbuluar me cadra të vendosura në kolona të pavarura. Catia arrihet me shkallë ose shkallë lëvizëse. Zona e shtruar rreth xhamisë përdoret gjithashtu për namaz, ajo është e pajisur me çadra. Kubetë rrëshqitëse dhe kulmet e anuluara të çadrave janë projektuar nga arkitekti gjerman Mahmoud Bodo Rasch, firma e tij SL Rasch GmbH dhe Buro Happold.
Regjistri i 1737
Paci, Pali, Parruca, Preçi, Pema, Pepa, Pici, Pjetrushi, Pilota, Pistoli, Plauti, Prendçi, Prendanji, Prifti, Pulti.
Xhamia e Profetit
Rauda
Raudah ( Arabisht رَوْضَـة fjalë për fjalë " Kopshti ") është një zonë në mes të minberit dhe dhomës së varrimit të Muhammedit. Ajo konsiderohet si një nga Rijad el- Xhenet ( arabisht رِيَـاض الْـجَـنَّـة Kopshte të Parajsës ). Një qilim i gjelbër e dallon zonën nga pjesa tjetër e xhamisë, e cila është e mbuluar me një qilim të kuq.
Regjistri i 1737
Radoja, Radovani, Ramadani, Reçi.
Xhamia e Profetit
Rauda
Pelegrinët përpiqen të vizitojnë kufijtë e zonës, sepse ekziston një traditë që lutjet dhe lutjet e shprehura këtu janë gjithmonë të pranuara. Qasja në zonë nuk është gjithmonë e mundur, sidomos gjatë sezonit të Haxhit, pasi hapësira mund të strehojë vetëm disa qindra njerëz.
Regjistri i 1737
Saçi, Saraçi, Sardari, Serreqi, Shahini, Sheldija, Shestani, Shiroka, Shkreli, Shpori, Shkjezi, Sina, Simiçija, Simini, Simoni, Sinadini, Spathari, Stani, Suma.
Xhamia e Profetit
Mihrabi
Ndodhen dy mihrabe në xhami, njëri është ndërtuar nga Muhamedi dhe një tjetër është ndërtuar nga Kalifi i tretë Rashidun Osmani. E ndërtuar nga ky i fundit ishte më i madh se ai i Muhamedit dhe vepron si mihrab funksional, ndërsa mihrab i Muhamedit është një mihrab "përkujtimor". Përveç mihrabit, xhamia gjithashtu ka mihrabe të tjera që veprojnë si tregues për lutje. Kjo përfshin mihrabi Fatimes ose mihrabi et-tehexhud), i cila është ndërtuar nga Muhamedi për tehexhud.
Minberi
Minberi ( Arabisht مِـنـۢبَـر‎) origjinal i përdorur nga Muhamedi ishte një "trung druri i pemës së palmës ". Ai u zëvendësua nga një minber prej druri bruke, i cili kishte përmasa 50 cm me 125 cm. Gjithashtu në vitin 629 u shtuan tre shkallë. Dy kalifët e parë, Ebu Bekri dhe Omeri, nuk e përdorën shkallën e tretë "për shkak të respektit për Profetin", por kalifi i tretë Osmani vendosi një kupolë pëlhure mbi të dhe pjesa tjetër e shkallëve ishte e mbuluar me abanoz. Minbari u zëvendësua nga Bajbarsi I në 1395, dhe më vonë nga Shejh el-Mahmudi në 1417. Ai u zëvendësua gjithashtu me një minber prej mermeri nga Kaitbej në fund të shekullit të pesëmbëdhjetë dhe që nga Gushti i vitit 2013, ende përdoret në xhami.
Minaret
Minaret e para (katër) prej 7.9 m të larta u ndërtuan nga Omeri. Në vitin 1307, një minare i titulluar Bab el-Selam u shtua nga Muhamed ibn Kalavun e cili u rinovua nga Mehmedi IV. Pas projektit të rinovimit të vitit 1994, ishin dhjetë minare që kishin lartësi 104 m. Pjesa e sipërme, e poshtme dhe e mesme e minareve janë cilindrike, tetëkëndëshe dhe në formë katrore respektivisht.
Regjistri i 1737
Vakanji, Valanji, Vala, Vasa, Vasija, Vata, Vala, Vjerdha, Vladanji, Vuçi, Vuka, Vukashini.
Zadeja, Zanji, Zorba, Zojzi, Zuzi.
Urim Rexha
Urim Rexha ishte jurist shqiptar dhe kryetar i parë i Lidhjes Demokratike tö Kosovës, dega në Gjakovë, i vrarë me 26 mars 1999, nga strukturat intelegjente serbe.
Biografia
Në vitin 1988 doli si avokati më i ri në Kosovë. Përveq që u aktivizua në demostratat e vitit 1981, avokat Urim Rexha u kyq edhe në lëvizjen e madhe popullore të quajtur LDK, ku edhe u zgjodh si kryetar i parë i Degës së LDK-së në Gjakovë. U aktivizua në lëvizjen e Pajtimit të Gjaqeve po ashtu ka mbrojtur shqiptarët në Gjykatat Ushtarake të Serbisë. Është vrarë më 26 mars 1999, nga strukturat intelegjente serbe në prag të shtepisë.
Pandi Geço
Jeta e hershme dhe arsimi i lartë
Pandi Geço ka lindur në Korçë, Shqipëri në 1913. Ai ishte djali i vetëm i Niko Geços dhe Katerina Ballaurit. Arsimin fillor e kreu në qytetin e vendlindjes, Korçë, ku vazhdoi dhe shkollimin e mesëm në gjuhën frënge në Liceun Kombëtar Shqiptar. Në 1935, pasi përfundoi studimet e mesme në Liceun e Korçës, shkoi për të studiuar gjeografi në Universitetin e Sorbonës në Paris, Francë. Ai u diplomua nga ky universitet në 1940 dhe po atë vit u kthye në atdhe, ku u emërua pedagog në të njëjtin Lice ku kishte studiuar vetë.
Veprat
Pandi Geço ka publikuar një sërë veprash në gjuhën shqipe dhe atë frënge :
Pellazgu
Pellazgu ishte emri i disa gazetave që filluan të botohen më 1 janar 1860 në Lamia të Greqisë dhe më 1907 në Kajro të Egjiptit.
Pellazgu (Greqi)
"Pellazgu" ishte gazetë e perjavshme politike e shoqërore shqiptare. Kjo gazetë doli në shtyp më 1 janar 1860 në Lamia të Greqisë. Deri më 1861 gazeta botohej në dy gjuhë gjuhën greke dhe shqip. Pas disa viteve emri i saj ndryshohet në "Pellazgjotis", në këtë kohë drejtohej nga Anastas Byku.
Pellazgu (Kajro)
"Pellazgu" ishte gazetë e përdyjavshme politike e shoqërore që botohej nga diaspora shqiptare në Kajro të Egjiptit. Gazeta botohej pjesërisht frëngjisht dhe turqisht. Synimi i kësaj gazete ishte zhvillimi i idesë së luftës shqiptare në trojet e veta për liri dhe pavarësi. Drejtues i kësaj gazete ishte Sami Kulla Prizreni.
Burimi i të dhënave
Fjalori enciklopedik shqiptar (Xh.Ll dhe Z.R)- Tirane ISBN:
Gjakova press
Gjakovapress është gazet lokale e përmuajshme që filloi të botohet nga viti 2007 dhe që është prezente me amzë në rrjetë.
Gazeta Gjakovapress botohet nga Nërmarrja Botuese Shitëse "MISS", dhe për kryeredaktor (përgjegjës) ka Zeki Vehapi-n.
Realizimin teknik për shtyp e bënë EXEdesin.
Rreth gazetës
Gazeta Gjakovapress është e pasuruar me lajme nga qyteti i gjakoves. Te arriturat dhe krijimtarit e Gjakovarve brenda dhe jashtë Gjakovës.
Urdhëri
Urdhëri është porosi, bashkësia e mbyllur fetare apo shenjë e lartë nderi.
Urdhëri si porosi
Është porosi me gojë ose me shkrim që jepet nga një organ m ëi lartë a nga një përfaqësues i tij, nga një eprorë etj, dhe që duhet zbatuar pa kundërshtim; letra ku është shkruar kjo porosi.
Po ashtu me urdhër në ushtri kuptohet dtyra se tërsia e detyrave që jep komanda a komandanti, të cilat duhet të kryhen nga vartësit pa asnjë kundërshtim; letra ku janë shënuar këto detyra. Shkresë zyrtare, që i jepet dikuj për të filluar një punë.
Urdhëri si njësi fetare
Urdhëri si
Pjetër Losha
Pjetër Losha ishte një udhëheqës fisnor arbëror në Epirin mesjetar. Ai i përkiste fisit Losha dhe ishte udhëheqësi i një force të kombinuar të fisit të tij dhe fisit të Mazarakit dhe Malakasit. Në 1360, ai u bë Despot i Artës, Rogoit dhe zonës së Amfilokisë. Ai vdiq në 1374 dhe u pasua nga aleati i tij i ngushtë, Gjin Shpata. Kronika e Tokos është një burim i rëndësishëm për jetën e tij dhe arbërorëve në Epirin mesjetar në përgjithësi.
Jeta
parapamje| Harta e Perandorisë Serbe rreth vitit 1360. Gjenealogjia ose data e lindjes së Loshës nuk dihet. Ai i përkiste fisit Losha. Ai ishte pjesë e sulmeve arbërore ndaj pjesëve të mbetura të Epirit Bizantin. Në vitet 1358-59, fiset arbërore mposhtën sundimtarët feudalë rajonalë dhe u vendosën vetë nën drejtimin e Gjin Shpatës dhe Pjetër Loshës. Ai kishte një djalë me emrin Gjin. Losha udhëhoqi forcat arbërore kundër Nikeforos II Orsini në Betejën e Akelout që i dha atij sundimin e Artës; ai siguroi territorin e tij rreth Artës me ndihmën e klaneve Mazaraki dhe Malakasi. Zotërimet që ai fitoi pas betejës përfshinë gjithashtu Rogoin dhe Amfilokinë, siç përmendet në Kronikën e Janinës. Në 1360, Simeon Uroš, Perandori titullar Serb, në një përpjekje për të shmangur konfliktin me arbërit dhe si një njohje e forcës së tyre ushtarake vendosi të linte zonat e Artës dhe Etolisë te Shpata dhe Losha.
Në 1366, Toma Preljubović pasoi Simeonin si sundimtar të Epirit. Sundimi i tij shënoi një rinovim të armiqësive në rajon pasi nga 1367 në 1370, Janina, kryeqyteti i Preljubovic, u vendos nën rrethim të vazhdueshëm dhe u bllokua nga fiset Mazaraki dhe Malakasi nën drejtimin e Loshës. Një armëpushim u nënshkrua kur djali i Pjetrit, Gjini u fejua me vajzën e Thomas, Irina. Ajo vdiq në murtajën e vitit 1375 që preku rajonin dhe luftimet filluan përsëri.
Kantoni Eybens
Kantoni Eybens (frëngjisht: Canton d'Eybens) është një kanton në departamentin Isère, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Eybens. Ka sipërfaqe 26.06km2 dhe popullsi 19843 banorë.
Medalja e Artë Mësues i Merituarë
Medalja e Artë Mësues i Merituarë jepet nga presidenti i Kosovës, qytetarëve të Kosovës për kontributin në fushën e arsimit dhe të edukimit në të gjitha nivelet.
Kantoni Eybens
Përbërja aktuale
Kantoni Eybens aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Pjetër Losha
Familja
Ai kishte një djalë, Gjinin, i cili u martua me Irina Preljubovic, vajza e Tomës.
Louis XVI
thumb|right|300px|Luigji XVI
Luigji XVI i familjes Borbone biri i Luigji XV, i quajtur i "Dëshiruari" (Versailles, 23 gusht 1754 - Paris, 21 janar 1793), ka qëne mbreti i Francës nga viti 1774 deri në vitin 1791, ditën kur i hoqen kurorën.
Gjatë Revolucionit mbreti thërritet me nofkën Luigji Capeto i pasardhësi i Ugo Capetos, themeluesit të dinastisë, kjo për ta ulur figurën e mbretit të Francës, të cilin e quanin edhe Luigji i Fundit.
Diten kur u arrestua, sepse tentoi te arratisjej nga Franca në drejtim të Belgjikë-s, me 10 gusht i hiqën të gjitha fuqitë që përfitonte nga monarkia. Gjatë procesesit të Kuvendit Kombëtar, u gjykua i fajshëm për tradhëti të lartë, dhe u dënua me vdekje në gijotinë.Gruaja e tij Maria Antoneta(qe ishte vajza e perandoreahes se austrise) nuk pelqehej nga francezet te cilet e quanin ate AUSTRIAKJA. Ajo ishte e dhene pas luksit vallezimit e festave bente shpenzime te medhaja dhe ishte tekanjoze prandaj me ironi thirrej"MADAME DIFICITI"
Sami Kulla Prizreni
Sami Kulla Prizreni , ishte drejtues i gazetës "Pellazgu" të perdyjavshmes për komunitetin shqiptar që jetonin në Kajro. Numri i parë doli më 1 mars të vitit 1907, në Kajro(Egjiptë)
Tokësorët në Hapësirë-Kohë... Ç’tronditje!
Tokësorët në Hapësirë-Kohë... Ç’tronditje! roman, Autori: Agron Shehu. Botuesi: Filara. Faqet e librit 328.
Tokësorët në Hapësirë-Kohë...Ç’tronditje, është roman fantastiko-shkencor, filozofik. Ai është një testament për njerëzimin për të ardhmen e tij, mbështetur në historinë prej 4 milionë vitesh të ekzistencës së derisotme të tij në planetin tonë. Si i tillë, në të shfrytëzohen mjaft ngjarje nga e kaluara dhe e sotmja e jetës në tokë, disa prej të cilave tepër të njohura. Ai e ka shkruar në origjinal këtë vepër në gjuhën angleze dhe e ka botuar për herë të parë në ShBA para pak muajsh nga ShB “Xlibris”. Po vetë e ka dhënë edhe në gjuhën shqipe, në këtë botim të ShB “Filara”. Romani është ndërtuar ndërmjet reales dhe ireales, i shtrirë në një hapësirë të pafundme që udhëton në kohë. Konceptet hapësirë-kohë, energjia, marrëdhëniet shoqërore, raportet drejtues shtetesh me popullin, raportet dhe lidhjet e forcave të errëta etj., janë në qendër të vëmendjes. Personazhet e tij janë mjaft figura historike, disa, të cilët janë edhe boshti i veprës, janë krijime të autorit, si dhe disa të tjerë pa emër, si kalimtarë të rastit, gjithmonë të përmbledhur në një sfond të fantazisë, në shërbim të idesë qendrore të veprës: fati i njerëzimit në gjithësi, rrugëtimi i tij në këtë hapësirë të pafundme. Veçse do pasur parasysh se të gjitha personazhet historike dhe vepra e tyre janë vënë në shërbim të kuptimit dhe të zbërthimit të idesë qendrore të veprës për domosdoshmërinë e një qëndrimi të prerë për të mbrojtur “pasurinë” e paçmueshme, që kemi, planetin tonë, jetën në këtë planet, njerëzimin.
Harare
Harare (zyrtarisht u quajt Salisbury deri në vitin 1982) është kryeqyteti i Zimbabves dhe është edhe qyteti më i madh dhe kryesor administrativ dhe tregtare. Qyteti gëzon statusin e krahinës të pavarur.
Harare është qendra e Universitetit të Zimbabve.
Historia
Qyteti u themelua në vitin 1890 si një fortesë nga Column Pioneer Qyteti u emërua Salisbury në nder të kryeministrit britanik, Robert Arthur Talbot Gascoyne-Cecil, markez i Salisbury. Ai u bë një qytet në 1935. Salisbury ishte kryeqyteti i Federatës së Rodezia dhe Nyasaland 1953-1963.
Emri i qytetit është ndryshuar në Harare më 18 prill 1982, në përvjetorin e dytë të pavarësisë së Zimbabves, i quajtur sipas fisit shefi Neharawa Shona. Disa periferi të qytetit, megjithatë, kanë ruajtur emrat e tyre evropiane, si Warren Park 'D', Borrowdale, Mount Pleasant, Tynwald, Rotten Row dhe Rietfontein.
Në maj 2005, qeveria e Robert Mugabe nisi një operacion të diskutueshëm mbi prishjen lagjeve të varfra të qytetit, i njohur si Operacioni Murambatsvina. Qëllimi i qeverisë është të eliminojë krimin, tregtinë e paligjshme dhe ekonominë informale. Operacionet e shkatërrimit kanë gjeneruar protesta të mëdha nga bashkësia ndërkombëtare, sepse ata ishin kryer pa paralajmërim dhe pa dhënë një strehim alternativ për popullatën e zhvendosur, e përbërë kryesisht nga njerëz nga fshatrat duke kërkuar punë. Partia e opozitës (Lëvizja Demokratike) ka akuzuar qeverinë për qëllim prishjen e shtëpive të varfra për të goditur njerëz të cilët votuan kundër partisë së kryeministrit.
Ekonomia
Harare është një qendër e rëndësishme e tregtisë së duhanit, misrit, pambukut dhe agrumeve. Ka fabrika tekstili dhe kimike, pranë janë disa miniera ari.
Bourrignon
është një komunë në kantonin Jura të Zvicrës.
Sherebela
Sherebela (Salvia officinalis L.) është bima kryesore aromatiko-mjekesore që zë peshën më të madhe si në eksportet kombëtare ashtu edhe rajonale. Kushtet klimatiko-tokesore kanë përcaktuar që Shqipëria të ketë privilegjin të jetë furnitori kryesor i sherbelës në tregjet ndërkombëtare, duke eksportuar çdo vit rreth 2/3 e sasisë së përgjithshme të këtij produkti.
Libër mësuesi - Matematika 12
Libër mësuesi - Matematika 12 Autori: E. Hoxha, L. Basha. Botuesi: Filara. Faqet e librit 32.
Libri i mësuesit “Matematika 12”, kurrikula bërthamë, i drejtohet mësuesve që do të zhvillojnë lëndën e Matematikës në klasën e 12, për t’ju ardhur në ndihmë atyre në hartimin e strategjisë së mësimdhënies dhe në përzgjedhjen e metodave të mësim-dhënies të kësaj lënde, në përputhje me objektivat e programit të saj, miratuar nga MASH.
Sherebela
Vetite kuruese
Në kohët e fundi është dëshmuar që sherebela përmirëson kujtesën dhe ndikon kundër sëmundjes së Alzheimerit.
Për shkak të veprimit të vet antiseptik, përdoret në shërimin e aftit, erës së pakëndshme, problemeve me fyt dhe bajame, kariesit dhe qelbëzimit të mishit të dhëmbëve. Nëse keni probleme të tilla, pini çaj nga sherebela.
Sherebela ndikon kundër të vjellave dhe diarresë së shpeshtuar, ndërsa më mirë se çdo bimë tjetër ndihmon punën e zorrëve dhe stomakut.
Në mënyrë të favorshme ndikon në problemet femërore. Përmirëson tonusin e mitrës, ka efekt antikërpudhor, ndihmon tek rregullimi i menstruacioneve, vendos ekuilibrin hormonal dhe parandalon problemet e menopauzës.
Sherbela ndihmon edhe në punën e veshkave dhe parandalon formimin e edemave në to.
Xhonturqit
parapamje|Një litografi që feston Revolucionin e Rinj Turk. Duke shfaqur udhëheqësit ushtarakë e frymëzimit të lëvizjes: [[Ahmet Njazi bej Resnja dhe Enver Pasha. Më poshtë është slogani "Liria, barazia, vëllazëria" ("hürriyet, müsavat, uhuvvet")]] Xhonturqit ose Zhonturqit (turqisht: Jön Türkler ″Turqit e rinjë″) ishte lëvizje nacionale-borgjeze që lindi në vitet 80 të shek. XIX në Perandorinë Osmane dhe drejtohej kundër absolutizmit të sulltan Abdyl Hamitit II. Pas formimit në Stamboll, në maj të vitit 1889, të Komitetit të fshehtë “Bashkim e Përparim” (Ittihad ve Terakki), i cili pas disa vitesh u shpërnda nga qeveria e sulltanit, turqit e rinj vijuan veprimtarinë e tyre kryesisht jashtë vendit, ku gjatë viteve 1895-1896 formuan shoqëritë e tyre dhe nxorën një varg organesh shtypi.
Programi i turqve të rinj, i formuluar në mënyrë më të përcaktuar nga grupi i Ahmet Rizajt, që ishte vendosur në mesin e viteve 90 në Paris ku nxirrte gazetën “Meshveret” (“Debatet”), ishte tepër i kufizuar, përmbante vetëm kërkesën e zbatimit të ligjeve që kishin dalë nga koha e Tanzimatit (1839-1876) dhe në mënyrë të veçantë rivendosjen e kushtetutës së vitit 1876, me të cilat synonin të forconin qëndrueshmërinë e Perandorisë Osmane ndaj ndërhyrjes së huaj. Turqit e rinj ishin kundërshtarë të autonomisë së popujve të shtypur, nuk merrnin në konsideratë çështjen kombëtare, që përbënte problemin themelor të Perandorisë multietnike Osmane dhe synonin në fund të fundit të forconin pushtetin e saj të centralizuar mbi këta popuj. Thelbin e këtij programi e përbënin ruajtja e unitetit dhe e tërësisë së Perandorisë Osmane, paprekshmëria e dinastisë Osmane, por me kusht që pushteti i saj arbitrar, absolutist, të shndërrohej në një monarki kushtetuese parlamentare. Ideologjia e tyre nuk arriti të ngrihej në shkallën e mendimit nacional-borgjez më të përparuar të kohës, por vijoi të mbështetej në osmanizmin, panturkizmin dhe panislamizmin.
Shqiptarët mes Xhonturqit
Lëvizjes Kombëtare Shqiptare, që qëndronte në luftën kundër absolutizmit të sulltanit, e cila ishte një çështje që bashkonte shqiptarët e popujt e tjerë të shtypur me xhonturqit, megjithëse synimet e tyre në këtë luftë ishin të ndryshme. Ndryshe nga turqit, shqiptarët me përmbysjen e regjimit të Abdyl Hamitit II synonin të siguronin autonominë dhe të hiqnin qafe zgjedhën turke. Prandaj një pjesë e atdhetarëve u përfshinë në lëvizjen e turqve të rinj qysh në fillimet e saj dhe luajtën atje një rol të rëndësishëm. Një nga themeluesit e komitetit të parë xhonturk “Bashkim e Përparim” (1899) ishte shqiptari nga Struga, Ibrahim Temo, student i shkollës së lartë ushtarake-mjekësore të Stambollit. Edhe pas arratisjes së tij nga Turqia në Rumani (nëntor 1895), doktor Ibrahim Temo mbeti një nga veprimtarët më të dalluar të lëvizjes xhonturke dhe njëherazi një nga pjesëmarrësit më aktivë të Lëvizjes Kombëtare Shqiptare. Në lëvizjen e turqve të rinj morën pjesë gjithashtu Ismail Qemali, Dervish Hima, Hamdi Ohri, Hoxha Kadriu (Prishtina), Jashar Erebara dhe mjaft atdhetarë të tjerë brenda e jashtë atdheut. parapamje|Një poster nga [[Maqedoni gjatë periudhës së dytë kushtetuese. Portreti i Enver Pashës në posterin e turqit osman dhe bullgar shkruan "jeton gjatë vendit, jeton gjatë kombit, hurri hurriyet".]]
Qysh në vitet 1896-1897, kur shoqëria “Bashkim e Përparim” nuk kishte ngritur ende organizatat e saj në Rumeli, falë ndihmesës së degës së Kostancës, të kryesuar nga dr. Ibrahim Temoja dhe veprimtarëve të tjerë shqiptarë, ajo arriti të shtrinte ndikimin e vet në Shkodër, Durrës, Manastir, Ohër, Strugë, Dibër, Elbasan, Tiranë, Korçë, Starovë, Berat, Janinë dhe në qendra të tjera. Në disa nga këto qytete ishin ngritur edhe bërthama të shoqërisë “Bashkim e Përparim”, ndërsa në Shkodër vepronte në vitet e fundit të shek. XIX një degë e organizuar e kësaj shoqërie. Këto degë kishin marrëdhënie me qendrat e Gjenevës e të Londrës të “Bashkim e Përparimit”. Nëpërmjet portit të Durrësit dhe vijës Selanik-Manastir hynin në Shqipëri, me anën e postës austriake, gazetat e revistat e turqve të rinj, që shpërndaheshin në qytete të ndryshme të vendit.
Tarifa doganore
Tarifa, (e quajtur edhe tarifa doganore apo detyrim doganor), është një taksë që vendoset mbi të mirat kur këto kalojnë ndërmjet kufijëve shtetërore. Zakonisht tarifa/taksa vendoset nga qeveria e vendit që është duke importuar.
Xhonturqit
Shqiptarët mes Xhonturqit
Shqiptarët që morën pjesë në lëvizjen e turqve të rinj, u përpoqën të formonin në gjirin e kësaj lëvizjeje një krah demokratik-përparimtar, të përbërë kryesisht nga përfaqësues të popujve të shtypur të Perandorisë Osmane ose nga elementë të moderuar turq, që synonin të përmbysnin absolutizmin e sulltan Abdyl Hamitit dhe të shpallnin kushtetutën. Duke qenë përfaqësues të Lëvizjes Kombëtare Shqiptare, këta veprimtarë, në një varg thirrjesh drejtuar turqve e shqiptarëve, në artikujt e botuar në shtypin e turqve të rinj dhe në korrespondencat me Ahmet Rizanë e krerët e tjerë xhonturq gjatë viteve 1896-1905, parashtruan si kërkesa të ngutshme “njohjen e kombësisë shqiptare dhe çeljen e shkollave shqipe”, “bashkimin e tokave shqiptare në një vilajet të vetëm”, madje formimin e një Shqipërie autonome. Këto kërkesa u kundërshtuan nga Ahmet Rizaj dhe krerët e tjerë të lëvizjes, që i quanin ato të papranueshme për “kombin sundues (turk) që ishte në fuqi” dhe “për shtetin osman që kishte si gjuhë të përgjithshme dhe zyrtare atë osmane” (turke).
Në Kongresin xhonturk të Parisit, që u mbajt në shkurt të vitit 1902, morën pjesë përveç turqve edhe shqiptarët (Ismail Qemali, Dervish Hima, Jashar Erebara etj.), armenët, maqedonët, arabët etj. Shqiptarët, midis të cilëve u shqua Ismail Qemali, kërkuan që t’u njiheshin atyre dhe kombësive të tjera joturke liria e gjuhës dhe e shkollës amtare, si edhe të drejtat e tjera politike. Ismail Qemali theksoi gjithashtu nevojën e përgatitjes së kryengritjes kundër absolutizmit të sulltanit, ku të merrnin pjesë edhe forcat ushtarake. Por turqit e rinj deri në fund të vitit 1907 mbetën në pozita konservatore e reformiste, u shprehën kundër revolucionit dhe kryengritjes, duke i quajtur ato “të dëmshme e shkatërrimtare për Turqinë”.
Në këto rrethana, kur Shoqëria “Bashkim e Përparim” nuk deshi t’u njihte popujve joturq asnjë të drejtë kombëtare, pjesëmarrja e shqiptarëve në lëvizjen e turqve të rinj, deri në pragun e Revolucionit xhonturk, nuk ishte e gjerë. Sikurse dëshmon edhe shtypi i kohës (“Shqipëria”, Bukuresht, 1897-1899; “Drita”, Sofje, 1901-1908; “Shkopi”, Kajro, 1907-1908; “Kombi”, Boston, 1906-1908 etj.), shumica e qarqeve atdhetare shqiptare e shihnin me mosbesim lëvizjen e turqve të rinj dhe deri në këtë periudhë mbajtën ndaj saj një qëndrim të rezervuar, madje opozitar. Edhe vetë turqit e rinj, deri në vitet 1905-1906, nuk ndërmorën as në Anadoll, as edhe në Rumeli, veprime konkrete politike, organizative e të armatosura, që do t’i tërhiqnin shqiptarët dhe popujt e tjerë në lëvizje, por u kufizuan me propagandën që shtypi i tyre i jashtëm bënte kundër absolutizmit të sulltanit, për rivendosjen e kushtetutës.
Zhvillimi me sukses i luftës së armatosur të popullit shqiptar dhe atij maqedon nga njëra anë, forcimi i ndërhyrjeve të Shteteve të Mëdha dhe të atyre fqinje nga ana tjetër, i nxitën turqit e rinj të shtonin përpjekjet për të tërhequr në anën e tyre shqiptarët e maqedonët. Në vitin 1906 u ngrit qendra e Selanikut e “Bashkim e Përparimit”, që luante rolin e një komiteti qendror për Turqinë evropiane dhe zhvillonte një propagandë të gjerë në vilajetet e Rumelisë. Në Kongresin e dytë, që u mbajt në Paris në dhjetor të vitit 1907, turqit e rinj po për këtë qëllim pranuan të përdornin kryengritjen e armatosur si mjet të luftës kundër absolutizmit të sulltanit dhe për të rivendosur kushtetutën.
Në shpërthimin e shpejtë të revolucionit ndikuan veçanërisht dy ngjarje të rëndësishme ndërkombëtare, të cilat u vlerësuan si hapa të mëtejshëm në politikën kapitulluese të sulltanit përpara Fuqive të Mëdha dhe si një kërcënim i rëndë për tërësinë e Perandorisë. Në janar të vitit 1908 ministri i Punëve të Jashtme të Austro-Hungarisë, Erental, deklaroi se qeveria e tij me pëlqimin e sulltanit do të fillonte ndërtimin e hekurudhës së Mitrovicës. Në këtë mënyrë Vjena do të lidhej drejtpërdrejt me vijën hekurudhore që shkonte përmes vilajeteve shqiptare të Kosovës e të Manastirit dhe dilte në Selanik. Ndërtimi i një hekurudhe të tillë do të lehtësonte depërtimin austriak në dy vilajetet shqiptare dhe në territoret e tjera me popullsi maqedonas. Si përgjigje ndaj këtij veprimi të njëanshëm të Austro-Hungarisë, në qershor 1908 u mbajt takimi i Revalit (Rusi), i carit të Rusisë me mbretin e Anglisë, në të cilin u arrit marrëveshja anglo-ruse mbi programin e reformave të reja në Maqedoni, që do të çonin në forcimin e kontrollit të këtyre fuqive në Turqinë Evropiane.
Duke qenë tanimë të bindur se Turqia Evropiane do të shkëputej nga Perandoria Osmane, qoftë si rrjedhojë e ndërhyrjeve të Fuqive të Mëdha, qoftë për shkak të lëvizjeve çlirimtare shqiptare e maqedone, xhonturqit i shtuan përpjekjet për organizimin e kryengritjes së armatosur. Ky orientim i ri, si edhe premtimet që u bënë shqiptarëve, maqedonëve e popujve të tjerë për t’u dhënë, bashkë me kushtetutën, “lirinë, barazinë, vëllazërimin dhe drejtësinë”, i siguruan udhëheqjes xhonturke përkrahjen e këtyre popujve e në mënyrë të veçantë të shqiptarëve. Në këtë ndikuan edhe thirrjet që xhonturqit u drejtuan shqiptarëve gjatë vitit 1908, të cilat kishin një tingëllim antiimperialist, bënin fjalë për “synimet e Austro-Hungarisë dhe të Italisë për të pushtuar vilajetet shqiptare të Shkodrës, të Kosovës dhe të Janinës”. Në këto rrethana u rrit ndikimi i xhonturqve mbi popujt e Rumelisë dhe veçanërisht në Shqipëri.
Në pranverën e verën e vitit 1908, në një varg qytetesh të Shqipërisë, si në Ohër, Prespë, Strugë, Manastir, Shkup, Gjirokastër, Shkodër, Prizren, Ferizaj, Mitrovicë etj., përveç komiteteve kombëtare “Për lirinë e Shqipërisë”, u formuan edhe komitetet xhonturke “Bashkim e Përparim”, ku krahas turqve hynë edhe oficerë e intelektualë shqiptarë. Suksese më të mëdha turqit e rinj siguruan në repartet ushtarake, sidomos midis oficerëve e ushtarëve shqiptarë. Shumica e oficerëve shqiptarë të garnizonit të Shkupit përkrahu lëvizjen e turqve të rinj. Në verën e vitit 1908 u bënë të shpeshta edhe veprimet kundërqeveritare të ushtarëve dhe të oficerëve shqiptarë të garnizonit të Shkodrës.
Zgjerimi i veprimtarisë së organizatave xhonturke në Shqipëri e në Maqedoni u dha mundësi turqve të rinj të fillonin kryengritjen. Më 3 korrik të vitit 1908 ngriti krye reparti ushtarak i Resnjës, i komanduar nga oficeri shqiptar Ahmet Njaziu. Kjo kryengritje u pasua nga ajo e majorit turk Enver Beut, që shpërtheu më 6 korrik në Demir Hisar. Këto dy ngjarje shënuan fillimin e Revolucionit xhonturk, që u përhap pastaj në qytetet kryesore të Shqipërisë e të Maqedonisë, të cilat u bënë vatra e tij kryesore.
Në proklamatat, që Ahmet Njaziu dhe Komiteti “Bashkim e Përparim” përhapën në ditët e para të korrikut të vitit 1908 në qytetet e fshatrat e Shqipërisë, theksohej se synimi i tyre ishte të shpallnin kushtetutën dhe me këtë akt “t’u siguronin gjithë popujve të perandorisë, pa dallim feje, lirinë, barazinë, vëllazërinë dhe drejtësinë”, ndërsa fshatarëve shqiptarë iu premtua se do t’i çlironin nga taksat dhe do t’i shpëtonin nga arbitrariteti i nëpunësve. Sikurse pohon Ahmet Njaziu në “Kujtimet e tij” (“Hatirati Niazi”, Stamboll, 1910), kryengritja u përkrah nga fshatarësia shqiptare e rretheve të Resnjës, të Ohrit, të Starovës, të Dibrës, të Elbasanit, të Korçës, që formoi njësitë e saj vullnetare të armatosura dhe u hodh në luftë kundër pushtetit autokratik të sulltanit.
Qysh në ditët e para të revolucionit qeveria e Stambollit, duke qenë e ndërgjegjshme për rolin e shqiptarëve në këto ngjarje, dërgoi kundër kryengritësve gjeneralin turk, Shemsi Pasha, i cili, siç thuhej në një nga dokumentet e kohës, njihej si “specialist për shtypjen e shqiptarëve”. Por Shemsi Pasha, me vendim të komitetit xhonturk të Manastirit, u vra sapo mbërriti këtu, më 7 korrik të vitit 1908.
Përputhja e kërkesave të reja, që xhonturqit shpallën në ditët e para të kryengritjes së korrikut, me ato të lëvizjes shqiptare çoi në bashkëpunimin ndërmjet komiteteve “Për lirinë e Shqipërisë” dhe atyre xhonturke. Që në ditët e para të kryengritjes Komiteti i fshehtë i Korçës e përkrahu revolucionin me njerëz e me të holla dhe u bëri thirrje çetave shqiptare të bashkoheshin me repartet kryengritëse. Ky akt pati rëndësi të veçantë, sepse me këtë komitet ishin lidhur komitetet e fshehta “Për lirinë e Shqipërisë” të qyteteve të Shqipërisë së Jugut. Me kryengritjen e turqve të rinj u bashkua që në ditët e para edhe Komiteti shqiptar i Ohrit.
Me kryengritjen u bashkuan gjithashtu çetat e armatosura shqiptare, të cilat iu përgjigjën thirrjes për bashkëpunim, që Ahmet Njaziu, qysh më 5 korrik, u kishte drejtuar atyre e sidomos çetës së Çerçiz Topullit, që kishte ndikim të madh në Toskëri. Si komitetet, ashtu edhe çetat shqiptare nuk hoqën dorë nga programi i tyre kombëtar dhe gjatë bisedimeve me xhonturqit paraqitën kërkesën e autonomisë së Shqipërisë. Më 20 korrik 1908, pas takimit që u bë në fshatin Çëravë të Pogradecit, u arrit marrëveshja ndërmjet përfaqësuesve të Ahmet Njaziut dhe atyre të çetave shqiptare, të udhëhequra nga Çerçiz Topulli. Shqiptarët paraqitën si kusht për bashkëpunim kërkesën e autonomisë së vendit, “që Shqipëria të sundohej vetvetiu nga një guvernator i dërguar prej sulltanit”. Mihal Gramenoja, pjesëmarrës aktiv i këtyre ngjarjeve, shkruante në kujtimet e tij (“Kryengritja Shqiptare”, Vlorë, 1925) se përfaqësuesit e Njazi Beut nuk i kursyen premtimet e tyre dhe deklaruan se do të plotësoheshin të gjitha kërkesat e shqiptarëve.
Shkolla 7 Marsi, Belicë e Poshtme
thumb
Emërtimi
parapamje| Hyrja në shkollë Shkolla në të kaluarën mbante të njëjtin emër si shkolla qendrore në fshatin Oktisi, gjegjësisht quhej SHF "Edinstvo", Belica e Poshtme.
Objekti
Objekti i shkollës është në gjendje të keqe, pa objekte sanitare, ujë, ngrohje dhe probleme të tjera.
Vlorajt
parapamje|Familja e Ismail Qemalit Vlorajt, ndryshe oxhaku i Vlorajve ose bejlerët e Vlorës qe një familje feudale (oxhak) të njohur në historinë e Perandorisë Osmane si familja e vezirëve të kasabasë së Vlorës.
Sipas Eqrem bej Vlorës
Pema që ka lënë pinjolli i kësaj familjeje, Eqrem Beu në kujtimet e tij, na përcjell një gojëdhënë popullore sipas së cilës i pari Vlorajve vinte nga Kanina. Ishte një djalë i krishterë, i biri i njëfarë Golemi, u bë mysliman në kohën kur turqit pushtuan Kaninën. Sipas legjendës, djali mori emrin Mehmet bin Abdullah. Më vonë u bë kështjellar (osm. dizdar) i kalasë së Kaninës.
Ndryshe prej kësaj gojëdhëne, në kohën turke anëtarët e kësaj familjeje pohonin se katragjyshi i tyre Gjergju Sinan Pasha kishte ardhur nga Konia e Anadollit, për të përligjur sërën e tyre madje mendonin se kishin prejardhje sejidësh. E mbështetur edhe nga kronika turke e hoxhës së fshatit Arenen, Falih efendiut (1766) që pohon se prejardhja e këtij oxhaku është nga Konia dhe nëse një ditë Osmanllinjtë do të shuheshin, Vlorajve u takonte e drejta e trashëgimisë.
Për Eqrem Beun, duke hamendësuar edhe për dakordësine e të atit Syrja Beut, kjo ishte pa bazë as gjenealogjike, as juridike, por e besuar nga populli dhe e quan tipike të stilit të një kronikani të kohës. "“Kështu e kërkonte asokohe politika dhe moda sepse nuk ishte aspak e hijshme që një ‘derë’, e cila për katër shekuj me radhë kishte qenë mëkëmbëse e sulltanit në vend, ta ketë prejardhjen prej një të krishteri të rëndomtë e të panjohur nga malet e Labërisë”."Lidhjen e gojëdhënave me faktet Beut e paraqet kështu: një çift motër e vëlla të bërë rob nga një bastisje pirateske korsare, blihen në pazarin e Vlorës nga dizdari i Kaninës Mehmet bin Abdullah, i cili i ktheu në fenë islame dhe u dha emrat Ahmet dhe Aishe.
Ahmetin e ri ia çoi si dhuratë vezirit të madh, Isak Pashës, ndërsa vajzën e mori vetë për grua. Nga kjo martesë duhet të ketë lindur Gjejgju Sinan Pasha. Fakti që në 1501 ai ndërtoi një teqe bektashiae dhe për vete një seli në kala (1498), e cila ka qenë në këmbë deri fillimet e pavarësisë, mund të ishte një dëshmi se ai kishte lindur në Kaninë.
Pas vdekjes së tij sanxhakbej u emërua i biri, Mehmet Beu, por në vitin 1515, me urdhër të vezirit të madh, Ajaz Pashës (edhe ky vlonjat), shkarkohet ‘për paaftësi’.
Pas tij, si mëkëmbës i sulltanit, erdhi i vëllai, Hysen beu. Por edhe ky ra gjatë rrethimit të Rodosit (1522). Me lutjen e popullsisë, si sanxhakbej (1524) u emërua përsëri Mehmet beu, që jetonte në çifligun e tij të vogël në Qishbardhë. Pas vdekjes së Mehmetit (ai u varros në anën e djathtë, në tyrben e të atit) erdhi i biri, Kara Sinan Pasha (1538), për shpirtmadhësinë e të cilit shkruajnë aq shumë kronikat e kohës. Pas Kara Sinan pashës deri në 1828 (sanxhakbej Sulejman pasha) ne gjejmë pothuaj pa ndërprerje 18 anëtarë të kësaj shtëpie në ofiqin e mëkëmbësit të Sulltanit në Vlorë…”
Sipas dr. Ranzi
Sipas zv/ austro-hungarez në Vlorë, Dr. Ranzi, pema gjenealogjike e hartuar prej tij më 18 prill 1905 zë fill me atë që konsideron paraardhësin e parë, themeluesin e këtij oxhaku, Sinan Pasha, deri tek brezi i Ismail Qemalit. Gjeneratën e mëpasshme e ka regjistruar shkurt, vetëm me numrin e fëmijëve. Për tetë breza (Sinan Pasha, Sulejman Pasha, Jusuf Pasha, Ali Pasha, Sulejman Pasha-Selim-Ali, Kapllan Pasha) edhe pse niveli i hierarkisë në Perandorinë Osmane dëshmon kuotë të lartë, deri tani nuk ka të dhëna. Protagonizmi i spikatur i kësaj familje jep më në fund informacion në gjeneratën e njëmbëdhjetë. Kështu Ibrahim Pashë Vlora nga viti 1787 deri më 1810 ka qenë sanxhakbej i qytetit të Vlorës.
Mahmud bej Vlora, ka qenë një ndër krerët kryesorë të kryengritjes popullore kundër reformave të Tanzimatit. Pas shtypjes së saj u arrestua dhe u internua në Konia të Azisë së Vogël. Ndërkaq familja e tij bashkë me Ismail Qemalin u internua në Selanik. Selim Pashë Vlora po ashtu ka spikatur si një ndër krerët kryesorë të kësaj kryengritjeje. Edhe ai u internua në Thesali. Nuk mungon me veprimtarinë e tij kombëtare as Mustafa Pashë Vlora, një nga eksponentët kryesorë të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, anëtar i Komitetit të Fshehtë të Janinës dhe i Komitetit Qëndror për Mbrojtjen e të Drejtave të Kombësisë Shqiptare (i njohur me emrin “Komiteti i Stambolli”). Ka qenë po ashtu anëtar i delegacionit që do të paraqiste dhe mbronte përpara Portës së Lartë rezolutën e nënshkruar nga Kuvendi i Dibrës (1 nëntor 1878), e cila përmbante po ato kërkesa që shtroheshin në programin e Komitetit të Stambollit. Mustafa Pashë Vlora ka vepruar për Lidhjen e Prizrenit edhe si kryetar i degës saj në Vlorë. Pas shtypjes se Lidhjes u arrestua dhe u internua ne Çarmakkala, ku u mbajt në një kështjellë për tre vjet i mbyllur. Janë shumë të dukshme kontributet për çështjen kombëtare dhe pavarësimin e Shqipërisë edhe nga Syrja bej Vlora dhe i biri i tij, i dituri Eqrem bej Vlora. Një pjesëtar tjetër i familjes Vlora, Ferid pashë Vlora, në vitet 1903-1908 ka qenë Vezir i Madh i Perandorisë Osmane, dhe para kësaj qe ministër i brendshëm. Ndërkohë njëkohësisht edhe anëtar i Shoqërisë i të Shtypurit të Shkronjave Shqip. Nuredin bej Vlora ka vepruar si kryetar i bashkisë së Vlorës në 1920. Duke i qendruar në krah babait të tyre për të gjithë periudhën më intensive në dobi të çështjes shqiptare (1900-1919) nuk mund të veçohen nga prestigji i lartë kombëtar edhe dy djemtë e Ismail Qemalit, Et’hem dhe Qazim bej Vlora. Edhe më pas atdhetarët e kësaj familjeje nuk mungojnë. Vijnë të plotë e të pajisur me këtë dinjitet të paktën dyqindvjeçar edhe ata që jetojnë sot. Kurrkush prej tyre nuk i ka thyer shpinën atdheut të vet.
Kyle Walker
Kyle Andrew Walker (lindur më 28 maj 1990) është një futbollist anglez i cili luan me klubin anglez Tottenham Hotspur në Premier League dhe me kombëtaren angleze si mbrojtës i djathtë.
Tottenham Hotspur
Më 22 korrik 2009, Walker u largua nga Sheffield United për t'u bashkuar me Tottenham Hotspur sëbashku me mbrojtësin tjetër Kyle Naughton për shifrën e kombinuar 9 milion £; megjithatë, ai u huazua menjëherë te United për sezonin 2009–10 si pjesë e marrëveshjes.
Manchester City
Më 14 korrik 2017, Walker firmosi një kontratë pesë-vjeçare me klubin rival të Tottenhamit në Premier Ligë, Manchester Cityn. Shuma e transferimit u raportua të ishte 45 milion £, e cila mund të arrinte deri në 50 milion £ me bonuse, duke u bërë një nga transferimet më të shtrenjta të të gjitha kohërave.
Gjeneratori trefazor
Qarqet elektrike ose sistemet në të cilat burimet sinusoidale punojnë në frekuencë të njëjtë, por me fazë të ndryshme quhen qarqe polifazore-shumëfazore. Nga të gjitha sistemet shumëfazore të tensioneve dhe forcave elektromotore më të rëndësishmet për praktikë janë sistemet trefazore. Meritat më të mëdha për këto qarqe i takojnë zbuluesit të njohur amerikan me prejardhje jugosllave Nikola Teslla (1856-1943), i cili me patentat e tij në detaje i ka përshkruar qarqet e tilla. Me anë të qarqeve elektrike shumëfazore, Teslla ka arritur të ndërtojë tipin e ri të motorit asinkron dhe ka përdorim të jashtëzakonshëm në industri.
Sistemi i ekuilibruar
Tensionet të cilat formojnë sistemin shumëfazor mund të prodhohen nga gjeneratorët (alternatorët) shumëfazorë. Sistemi shumëfazor, kur në të vepron një sistem tensionesh simetrik dhe kur në të lidhet një ngarkesë simetrike, quhet sistem i ekuilibruar.
Kështu një sistem trefazor i ekuilibruar i forcave elektromotore, ka trajtën :
e1=Emsin(ωt+θ)
e2=Emsin(ωt+ θ-2π/3)