cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tempujt egjiptianë
Pjesa ballore e tempullit
Në perëndim të rrugës së shtruar është tempulli kryesor, që konsiston në dy pjesë. Pjesa ballore e tempullit i është kushtuar Montu-Ra-hut, një shkrirje e zotit të diellit Ra me zotin teban të luftës Montu, veçanërisht i adhuruar gjatë Dinastisë së XI. Një shkallë e shtrirë sipas aksit qendror të tempullit çonte në tarracën e sipërme. Rruga e pjerrët që është e dukshme edhe sot është ndërtuar në vitin 1905 nga Édouard Naville mbi mbetjet e shkallës zanafillore, që është e dukshme vetëm në dy vende si më e ulta e dy shtresave të veshjes anësore me gurë gëlqerorë. Pjesa ballore lindore e tempullit, në të dy anët e shkallës ngjitëse, konsiston në dy portikë me një një kollonadë me radhë të dyfishta, që e bëjnë tempullin të duket si një varr shkëmbër, varri tradicional i paraardhësit të Montuhotepit të II të Dinastisë së XI. Mbi tarracën e tempullit, një podium 60 m. i gjerë, 43 m. i thellë dhe 5 m. i lartë mbështet sallën e sipërme që përfshin një ambulator dhe ndërtesa qendrore. Ambulatori, i ndarë nga salla e sipërme nga një mur 5 kubit i trashë, përfshinë një tërësi prej 140 kolonash tetëkëndore të radhitura në tre rreshta. Shumicës së këtyre kolonave tashmë u mbetet e dukshme vetëm baza. Oborri i ambulatorit ishte tërësisht i zënë nga ndërtesa qendrore, një ndërtim masiv 22 m i gjerë dhe 11 m. i lartë. Kjo ndërtesë, e gjendur në qendër të kompleksit të tempullit, u gërmua në 1904 dhe 1905 nga Edouard Naville. Ai e rindërtoi atë si një strukturë katrore me në majë një piramidë të vogël, një simbol i kodrës zanafillore që me gjasa i ngjante superstrukturës të varreve mbretërore të Abidosit. Ky rindërtim, i përkrahur nga H. E. Winlock, u kontestua nga Dieter Arnold, i cili argumentoi se, për arsye strukturale, tempulli mund të mos e ketë suportuar peshën e një piramide të vogël. Ndërsa ai propozoi se ndërtesa ishte me çati të sheshtë.
Pjesa e mbrapme e tempullit
Mbrapa ndërtesës qendrore ishte qendra e kultit të faraonit të hyjnizuar. Pjesa e mbrapme e tempullit ishte prerë direkt në rrëpirën shkëmbore dhe konsiston në një oborr të hapur, një sallë me 82 kolona tetëkëndore dhe një kapelë për një statujë të faraonit. Kjo pjesë e tempullit i ishte kushtuar Amonit. Oborri i hapur është i shoqëruar përbri në pjesët veriore dhe jugore nga një rresht prej pesë kolonash dhe në pjesën lindore nga një rrersht i dyfisht me 16 kolona gjithësej. Në qendër të oborrit të hapur qëndron një dromos (shëtitore ceremoniale) i thellë që çonte në varrin mbretëror. Gjetjet arkeologjike në këtë pjesë të tempullit përfshijnë një altar prej guri gëlqeror, një stelë granit dhe gjatë statuja graniti të Senuseretit të III. Në perëndim, oborri çon në sallën hipostile me dhjetë rreshta me nga tetë kolona secili, plus dy kolona shtesë në të dy anët e hyrjes. Salla hipostile ndahet nga oborri nga një mur dhe, duke qenë edhe i lartë, është një rrugë e kalueshme me një shkallë të vogël. Në skajin perëndimor të sallës hipostile qëndron vendi më i shenjtë i tempullit, një faltore kushtuar Montuhotepit dhe Amon-Ra-hut që çon në një tempull të vogël shkëmbor (speos) që bujt një statujë me përmasa më të mëdha se natyrore të faraonit. Vetë faltorja bujt një statujë të Amon-Ra-së dhe ishte e rrethuar në tre nga anët nga mure dhe në te ana e mbetur nga rrëpira shkëmbore. Faqet e brendshme dhe të jashtme të këtyre mureve ishin të dekoruara me mbishkrime të pikturuara dhe paraqitje të faraonëve dhe zotave në alto-reliev. Relievet e mbijetuara tregojnë faraonin e hyjnizuar të rrethuar nga perënditë kryesore të Egjiptit të Sipërm dhe të Poshtëm, Nekhbeti, Seti, Horusi dhe Wadjeti. Zotat e prezantojnë faraonin me tufa degësh palme, simboli i miliona viteve. Ky reliev është një shfaqje e ndryshimit të thellë fetar në ideologjinë mbretërore që nga Mbretëria e Vjetër: Në Mbretërinë e Vjetër, faraoni ishte zotëruesi i kompleksit piramidal, [...] tani ai është reduktuar në një prijës njerëzor që varej nga vullneti i zotave. Pavdekësia e tij nuk është më e vetëvetishme; ajo duhet ti dhurohet atij nga zotat.
Varri mbretëror
Siç u përmend më lartë, oborri i hapur i pjesës së mbrapme të tempullit paraqet një dromos në qendrën e tij. Ky dromos, një korridor i drejt 150 m. i gjatë, të çonte në një dhomë të madhe të nëndheshme 45 m. poshtë oborrit që padyshim është varri i faraonit. Kjo dhomë është tërësisht e veshur me granit të kuq dhe ka një çati me majë. Ajo përmban një kapelë alabastri në formën e një faltoreje Per-wer të Egjiptit të Sipërm. Kjo kapelë dikur ishte e mbyllur me një derë me dy kanata që tani mungon. Pëmbante një qivur dhe enë me balsame që ka lënë gjurmë në dysheme. Shumica e objekteve të varrit që duhet të kenë qenë depozituar këtu, janë zhdukur prej kohësh si rezultat i plaçkitjes së varrit. Objektet e pakta të mbetura ishin një skeptër, mjaft shigjeta dhe një koleksion medelesh duke përfshirë anije, hambare dhe furra.
Tempulli mortor i Hatshepsutit
Tempulli mortor i mbretëreshës Hatshepsut, Djeser-Djeseru ("I shenjti i të shenjtëve"), gjendet poshtë rrëpirës shkëmbore në Deir el Bahri në bregun perëndimor të Nilit pranë Luginës së Mbretërve në Luksor. Tempulli mortor i është kushtuar perëndisë së diellit Amon-Ra dhe gjendet pranë Tempullit mortor të Montuhotepit të II, që shërbeu si frymëzim dhe më vonë si gurore. Është konsideruar si një nga "monumentet e pakrahasueshme të Egjiptit të Lashtë". Tempulli është vendi ku u masakruan 62 njerëz, kryesisht turist, nga terroristët që morën nën kontroll sitin në 17 nëntor 1997. Akademia Polake e Shkencave në Varshavë është përgjegjëse për studimin dhe restaurimin e tre niveleve të tempullit. Që në vitin 1995, dy nivelet e para ishin pothuajse të përfunduara dhe niveli i sipërm ishte akoma nën rindërtim.
Arkitektura
Senenmuti, këshilltari dhe arkitekti mbretëror, mbikqyri dhe me gjasa projektoi ndërtimin e tempullit. Megjithëse tempulli mortor më i hershëm i Montuhotepit u përdor si model frymëzimi, dy strukturat janë gjithësesi në mënyrë domethënëse të ndryshme në shumë drejtime. Tempulli i Hatshepsutit përdor një tarracë gjatësore me kollonadë që ndryshon nga struktura e qendërzuar e modelit të Montuhotepit – një anomali që mund të jetë shkaktuar nga vendndodhja e shkëputur e dhomës mortore. Ka tre shtresa të tarracuara që arrijnë 35 metra lartësi. Secila prej tarracave është e formuar nga një rresht i dyfishtë kolonash katrore, me përjashtim të këndit veri-perëndimor të tarracës qendrore, që përdor kolona proto-dorike për të strehuar kapelën. Këto tarraca janë të lidhura midis tyre me shkallë të gjata dikur të rrethuara nga kopështe me bimë ekzotike, midis të cilave pemë temjani dhe mirre. Tarracimi i tempullit të Hatshepsutit korrespondon me formën klasike tebane, duke vënë në përdorim pilonët, oborret, sallat hipostile, oborret diellore, kapelat dhe faltoren.
Relievet dhe skulpturat
Skulptura relivore brenda tempullit të Hatshepsutit paraqet mitin e lindjes hyjnore të një faraoni femëror – i pari i llojit të tij. Cikli tekstor dhe piktorik tregon gjithashtu për një ekspeditë në Vendin e Puntit, i quajtur edhe Pwenet ose Pwene nga egjiptianët e lashtë, një vend ekzotik në bregun e Detit të Kuq. Ndërsa statujat dhe zbukurimet që atëherë janë grabitur ose shkatërruar, tempulli dikur bartëte dy statuja të Osirisit, një shëtitore sfinksash ashtu si dhe shumë skulptura të mbretëreshës në poza të ndryshme – në këmbë, ulur ose në gjunjë. Shumë prej këtyre portreteve u shkatërruan me urdhër të thjeshtri i saj, Tutmosi III pas vdekjes së saj, pasi e konsideronte si një uzurpatore.
Pozicionimi astronomik
Aksi kryesor i tempullit është vendosur në një azimut rreth 116½° dhe është drejtuar nga lindja e diellit gjatë solstiksit dimëror, që në kohën moderne ndodh rreth 21 ose 22 dhejtorit çdo vit. Drita e diellit depërton përmes murit të mbrapëm të kapelës, para lëvizjes djathtas për të fokusuar një nga statujat e Osirisit që qëndron në anën tjetër të portës në dhomën e dytë. Një tjetër hollësi e këtij pozicionimi krijohet nga një kuti drite, e cila dregon një bllok të dritës së djellit që lëviz ngadal nga aksi qendror i tempullit për të ndriçuar fillimisht zotin Amon-Ra për të ndriçuar pastaj figurën e përgjunjur të Tutmosit të III para në fund të ndriçoi zotin e Nilit Hapi. Për më tepër, për shkak të këndit të rritur të diellit, rreth 41 ditë në të dy anët e solstiksit, drita e diellit është e aftë të depërtoi përmes një kutie të dytë ndriçimi të dhomës më të brendshme. Kjo kapelë kryesisht e brendshme u rinovua dhe zgjerua në periudhën ptolemease dhe ka referenca kultore të Imhotepit, ndërtuesit të Piramidës së shkallëzuar të Djoserit dhe Amenhotepit birit të Hapu-së – mbikqyrësi i punëve të Amenhotepit të III.
Tempujt në Luginë
Tempulli në Luginë është emri i një ndërtimi pranë çdo piramide apo tempulli diellor. Ishte si një lloj hyrjeje për në kompleksin mortor dhe ishte i bashkuar me tempullin mortor (dhe të dy pranë piramidës) nëpër një Rugë ceremoniale. Në përgjithësi, ishin të pajisur me një vestibul dhe një sallë hipostile, në formë të ngjashme me tempujt mortorë. Qëllimi i tyre ishte realizimi i riteve mortore të Egjiptit të Lashtë dhe ritet purifikuese të mumies së faraonit, që tejçohej në procesion nëpër Rrugën e pjerrët ceremoniale deri te mauzoleu.
Tempulli në Luginë i Khafre-së
Tempulli në Luginë më i njohur është ai i Khafresë, i vendosur në kompleksin e tij mortor në Giza, 500 m nga Piramida e Khafre-së, është pranë Sfinksit të Madh dhe gati i paprekur deri në zbulimin e tij në Shekullin e XIX. Me projekt katror, muret e tij me gurë gëlqerorë janë 45 m dhe trashësia e tyre shkon duke u zvogëluar, duke i dhënë pamjen e jashtme të një mastabaje. Muret janë të veshur me granit të kuq të pastërt si brenda ashtu dhe jashtë, ndërsa dyshemeja është bërë prej guri të bardhë gëlqeror. U zbulua nga Auguste Mariette në vitin 1852 që i dha emrin tempulli i Sfinksist, duke besuar se se shërbente për këtë qëllim. Është ndërtuar në një vend të pjerët dhe kështu muret e tij kanë lartësi të ndryshme. Hyrjet janë të vendosur përbri sfinksash dhe çatia e ndëresës mbahet nga kolona gjithashtu në granit të kuq. Nuk është e pajisur me piktura dekorative dhe mbishkrime dhe ka disa hapje në pjesën e lartë të mureve i japin dritë natyrore. Brendësia e tij ishte e dekoruar me skulptura të faraonit, që vendoseshin në një pus që në fakt do të shtohej pas ndërtimit të tij. Janë të gjitha shumë të degraduara, përveç njërës prej dioriti që gjendet në Muzeun Egjiptian të Kajros.
Tempulli në luginë i Abusirit
I gjendur në nekropolin e Abusirit, u ndërtua me urdhërin e Niuserre-së dhe është në një gjendje të rrënuar. Lidhej me Tempullin diellor nëpërmjet një Rruge të pjerrët ceremoniale.
Tempulli në luginë i Keopsit
Gjendet në Gizë, por sipër tij është ndërtuar fshati Nazla el-Saman, prandaj nuk është mundur të studiohet dhe rindërtohet. Rruga e pjerrët ceremoniale figuron në vizatimet e Shekullit të XIX, por tani mezi dallohet.
Mamiset
Mamisi është një term arkitektonik i ideuar nga Jean-François Champollion në shekullin e XIX për të emërtuar shtëpitë e lindjes hyjnore (Mammisi në gjuhën kopte, e konsideruar si pasardhëse e gjuhës së lashtë egjiptiane, do të thotë vendi i lindjes. ), Për-Mes në gjuhën e vjetër egjiptiane, që emërtonte tempujt e vegjël pranë të mëdhenjve të epokës së vonë dhe asaj greko-romake ku lindëte zoti i tempullit kryesor; nëse tempulli kryesor i ishte kushtuar një perëndeshe, ishte një dhomë e tempullit, ku perëndesha vendosej një herë në vit për të lindur fëmijën e saj me të cilin ajo dhe i shoqe adhuroheshin në grupin triadik. Në formën e tij të zhvilluar dhe më të njohur, mammisi më i vjetër është ai i ndërtuar nga faraoni i Dinastisë së XXX, Nektanebo I, në Dendera. Ky model do të vazhdohej në çdo faltore kryesore të vendit që do të rindërtohej nga sovranët greko-romakë. Veç atij në Dendera, janë të njohur edhe ata në Edfu dhe File, si dhe në Kom Ombo, El Kab, etj. Për shkak të ndërtimit më të vonë këta monumente janë ruajtur mjaft mirë dhe janë studiuar në mënyrë shteruese. Zakonisht ishin ndërtesa peripterike, që vendoseshin perpendikular me tempullin kryesor me të cilin ishin të lidhur, si ai i Dendera-s ose Edfu-së, ose të ngjitur me tempullin kryesor si ai në Debod dhe Filea. Portikët që formonin naosin formoheshin nga kolona me kapitele të përbëra, të bashkuara midis tyre me hapësira ndëkolonëse historike: mure të dekoruara me basorelieve ku paraqitej sovrani duke bërë flijime dhe oferta perëndive. Përbëheshin nga salla të ndryshme që i ishin kushtuar etapave të ndryshme të lindjes hyjnore. Në përgjithësi gjendeshin paraqitje të zotave të kushtuar shoqërimit të lindjes qiellore, ose dhe si garantë të pjellorisë: si Tuereti (ose Taureti), Heketi, Rataui dhe Shtatë Hathoret që mbikqyrnin lindjen dhe ishin posaçërisht të adhuruara për këtë qëllim; haseshin gjithashtu hyjnitë Bes dh Khnum, ashtu si Osirisi, që ishin perëndi të pjellorisë dhe prosperitetit. Ishte zakon që ti kushtohej tempullit një triadë perëndishë, ati-bashkëshort, nëna-bashkëshorte dhe i biri, në këtë mënyrë mammisi ishte një përfaqësim i versionit arkitektonik të mitit të lindjes hyjnore dhe përsëritjes së saj të përjetshme: martesa, lindja, mbarështimi dhe kurorëzimi i pasuesit. Për këtë motiv në Periudhën e Vonë këto ndërtesa arritën të rikonfirmonin pushtetin mbretëror, pasi çdo dinasti do ti realizonte këto ndërtesa në zemër të faltoreve madhore të vendit, duke përfshirë edhe perandorët romakë, që i përdornin si vende të kultit të rilindjes së monarkisë.
Qerbelaja (poemë)
Struktura
Qerbelaja është një poemë epike fetare me njëzetepesë këngë, që flet për betejën e Qerbelasë në Irak në vitin 680 të erës sonë, ku u vra Hyseini, nip i profetit Muhammed. Është një poemë narrative pa ndonjë hero ose personazh kryesor. Sipas Elsie, nuk gëzoi atë popullaritet që pati ndër lexuesit shqiptarë të shekullit të njëzetë Istori' e Skenderbeut. Vepra është parë si dëshmia më e drejtëpërdrejtë e frymëzimit të poetit se shqiptarët rrjedhin nga trashëgimia shpirtërore, kulturore e historike e Irakut dhe Iranit.
Ilo Panduku
Ilo Panduku (1914-1996) Lindi ne Korçë në vitin 1914 në një familje atdhetare. Ishte veteran i shquar i LANÇ, një ndër 200 themeluesit e PPSH si dhe Nendrejtor i Pergjithshem i PTT(PostëTelekomunikacioni) për vite radhazi. Veprimtaria e tij ndahet në disa periudha, si fillim ai u bë pjesë e Grupit Komunist te Korces prej nga më pas edhe u largua për te kontribuar për themelimin dhe vendosjen e grupeve rinore me fryme revolucionare në qytete të tjera bashkë me figura te tjera të LANÇ si Zef Malaj, Qemal Stafa, Emin Duraku, Kristo Themelko, Vasil Shanto, Niko Xoxi, etj. Në vitin 1939, nën akuzën per "Faje Politike", Trupi Gjykues dhe Prokuroria e Gjyqit Special në emër të Mbretit Zog, denon atë dhe 72 komunistë të tjerë me burgim. Pas reniës së mbretërisë dhe ardhjes së fashistëve, shumë prej 73 të dënuarve u arratisën dhe nisën luften e organizuar ndaj okupatoreve nazi-fashistë. Gjatë viteve të luftës Ilo ishte pjesë e Brigadës së XXII të Pezës ku sherbeu kryesisht si pergjegjes pranë repartit te ndërlidhjes. Pas çlirimit ai u emërua në pozicione të ndryshme pranë PTT, ku ndër te me te dallueshmet ishin postet e Drejtorit të PTT për Qarkun e Tiranës dhe Nen Drejtorit të Pergjithshëm të PTT. Ai eshte nderuar me shume medalje te shumta gjate viteve te socializmit, ku mund të dallohet “Ylli i Kuq”, “Medalja e Trimërisë”, “40 Vjetori i PPSH”, Titulli “Për merita të veçanta civile", etj.
Referime
http://www.bksh.al/adlib/scripts/wwwopac.exe?DATABASE=catalo&OPAC_URL=/adlib/beginner/index_al.html&LANGUAGE=2&%250=200058661&LIMIT=0
Sulmi në Stamboll (dhjetor 2016)
Në mbrëmjen e 10 dhjetorit 2016, dy shpërthime u shkaktuan nga një makinë e pajisur me lëndë eksplozive dhe nga një kamikazë në bashkinë Beshiktash të Stambollit,  ku u vranë 38 njerëz dhe 166 të tjerë u plagosën. 30-të prej viktimave janë policë, 7 civilë dhe një mbetet i paidentifikuar. 19 të plagosur janë në gjendje kritike.
Skútustaðahreppur
Skútustaðahreppur (Skútustaðahreppur), është një komunë në Islandë. Kjo komunë ndodhet në rajonin Verilindor, dhe është pjesë e Zonës zgjedhore verilindore.
Banesa e Rexhep Lapit - Thimi Ziu
Banesa e Rexhep Lapit - Thimi Ziu është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Ura e Zonjës, Labovë
Ura e Zonjës është një monument i trashëgimisë kulturore në Labovë, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "2854 / 81408.08.1980 / 25 .10.1980".
Gjermanishtja qendrore lindore
Gjermanishtja qendrore lindore(gjermane: Ostmitteldeutsche Dialekte) është nëngrupi lindor, jo frankofian i dialekteve të Gjermanishtes qendrore, vetë pjesë e Gjermanishtes së Lartë. Gjermania standarde e tanishme si një variant i lartë gjerman është zhvilluar në të vërtetë nga një kompromis i Lindjes Qendrore (sidomos Sahini i Epërm i promovuar nga Johann Christoph Gottsched) dhe gjerman franko-lindor. Dialektet e Lindjes Qendrore gjermane kryesisht fliten në Gjermaninë Qendrore dhe në pjesët e Brandenburgut, dhe më herët flitet edhe në Silesia dhe Bohemi.
Torrent, Girona
Torrent, Girona është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Empordà, të provincës Girona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Torrent
James William McLeod
James William McLeod (1871 – 7 janar 1931) ishte bujk dhe figurë politike. Ai përfaqësoi Stormontin në Asamblenë Legjislative të Ontarios si anëtarë liberal nga viti 1919 deri në vitin 1923.
McLeod lindi në South Stormont, Kanadë dhe u shkollua në Cornwall dhe Kingston. McLeod ishte i martuar me Bertha Sullivan.
Psikologjia muzikore
Psikologjia muzikore, ose psikologjia e muzikës, mund të përkufizohet si një degë e psikologjisë dhe e muzikologjisë. Ajo synon të shpjegojë dhe kuptojë sjelljen dhe përvojën muzikore, duke përfshirë këtu edhe proceset përmes të cilave muzika perceptohet, krijohet, u përgjigjet dhe përfshihet në jetën e përditshme. Muzikologjia është studimi i muzikës. ("Musicology" Britannic Academic, 2013). Ekziston një larmi studimesh të cilat përfshijnë muzikën; ndikimi i adoleshencës, kultura, psikologjia personale, etj. (Schafer, 2013) Psikologjia moderne e muzikës është kryesisht empirike ; njohuritë e saj tentojnë të përparojnë në bazë të interpretimeve të të dhënave të mbledhura nga vëzhgimi sistematik dhe ndërveprimi me pjesëmarrësit njerëzorë. Psikologjia muzikore është një fushë kërkimore me rëndësi praktike për shumë fusha, përfshirë performancën muzikore, kompozimin, edukimin, kritikën dhe terapinë, ashtu si edhe hetimet e qëndrimit njerëzor, aftësive, performancës, inteligjencës, krijimtarisë dhe sjelljes shoqërore. (Natividad, 1996). Psikologjia muzikore mund të hedhë dritë mbi aspektet jo psikologjike të muzikologjisë dhe praktikës muzikore. Për shembull, ajo kontribuon në teorinë e muzikës përmes hetimeve të perceptimit dhe modelimit kompjuterik të strukturave muzikore si melodia, harmonia, tonaliteti, ritmi, metrika dhe forma. Hulumtimet në historinë e muzikës mund të përfitojnë nga studimi sistematik i historisë së sintaksës muzikore, ose nga analizat psikologjike të kompozitorëve dhe kompozimeve në lidhje me përgjigjet perceptuese, afektive dhe shoqërore ndaj muzikës së tyre.
La Trinité-sur-Mer
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
La Trinité-sur-Mer (Breton: An Drinded-Karnag ; Shqip: Trinia mbi Det) është një komunë në departamentin Morbihan në Britani, në Francën veriperëndimore.
Ndodhet në lindje të komunës Carnac. Qyteza është kryesisht një port, me një kalatë buzë detit të mbushur me restorante të shumta ushqimore deti. Qyteti është i njohur edhe për garat e sporteve ujore.
Të ndarë nga komuna e njohur e Carnac-ut në 1864, disa nga gurët e famshëm neolitik në këmbë në gurët Carnac bien brenda kufijve të saj, duke përfshirë dolmenët e Kerdeneven dhe Kermarquer, dhe shtrirjet Petit-Ménec.
Pikat e referimit
majtas|parapamje| "Pont de Kerisper" (ura Kerisper) Pont de Kerisper lidh komunën me fqinjen Saint-Philibert. Ura e tanishme është një zëvendësim, e ndërtuar në vitin 1956, i urës së mëparshme e cila u shkatërrua nga bombardimet gjermane.
Banorë të shquar
majtas|parapamje| Balli i detit siç shihet nga marina
Fusha e Breshkës
Fusha e Breshkës është një mal në Kosovë. Ai është i vendosur në pjesën perëndimore të vendit, 50 kilometra në perëndim të kryeqytetit të Kosovës, Prishtinë. Lartësia e Fushës së Breshkës është 594 metra mbi nivelin e detit.
Temperatura mesatare vjetore është 12 °C. Muaji më i ngrohtë është Gushti kur temperatura mesatare është 24 °C, ndërsa muaji më i ftohtë është Janari me -3 °C. Të reshurat mesatare vjetore janë 1 221 milimetra. Muaji me më së shumti të reshura është Prilli, me një mesatare prej 168 mm të reshjeve, ndërsa muaji më i thatë është Gushti, me 22 mm reshje.
Observatori Kombëtar Astronomik Bullgar
Observatori Rozhen, i njohur gjithashtu si Observatori Kombëtar Astronomik Bullgar, është një vëzhgim astronomik, i vendosur në Provincën Smolyan, 90 kilometra në jug të qytetit të Plovdiv, Bullgari. Qyteti më i afërt, Chepelare, është 15 kilometra larg. Observatori është në pronësi dhe operohet nga Instituti i Astronomisë së Akademisë Bullgare të Shkencave (BAS). Ajo u hap zyrtarisht më 13 Mars 1981. Observatori është më i madhi në Evropën Juglindore dhe ka një ekip aktiv prej rreth 50 astronomësh. Është qendra kryesore për kërkime astronomike në Bullgari. Kthimi i Planeti i mitur 6267 Rozhen, u zbulua dhe u emërua pas vëzhgimit.
majtas|parapamje| Bogomil Kovachev, themelues i Observatorit Rozhen, me një grup studiuesish bullgarë në verën e vitit 1987
WASP-3c & TTV
Variacioni i Kohës së Transitit (TTV), një ndryshim në metodën e tranzitit, u përdor për të zbuluar një ekzoplanetë WASP-3c nga Observatori Rozhen, Observatori Jena, dhe Toruń Center for Astronomy.
Mikroorganizmat
parapamje|272x272px|Mikroorganizmat të paraqitura në një pikë uji
Mikroorganizmat janë gjallesa mikroskopike të padallueshme nga syri ynë. Ato kanë një ndikim shumë të madh biologjik jo vetëm në jetën tonë por edhe në jetën e të gjithë planetit.
Mikroorganizmat ndodhen (jetojnë) pothuajse kudo (ujë, tokë, ajër dhe lëndët e ndotura). Ata mund të shihen vetëm nëpërmjet disa paisjeve të veçanta të cilat janë në gjendje te zmadhojnë (mikroskopi optik, mikroskopi elektronik, etj). Këto gjallesa mikroskopike si të gjitha gjallesat e tjera janë të përbëra nga qeliza, shumica e mikroorganizmave janë njëqelizor. Ata jetojnë në mënyra të ndryshme si parazitë duke përdorur lëndët organike të bujtësve të tyre, si saprofitë (dekompozues ose shpërbërës) që përdorin lëndët organike të gjallesave të tjera të vdekura duke i kthyer ato ne lëndë të thjeshta minerale, në simbiozë bashkë jetojnë nën shoqërinë e një gjallese tjetër me perfitim te dyanshëm (psh: nga jeta në simbiozë e kërpudhës me rrënjët e një peme formohet tartufi). Mikroorganizmat dhe lëndët ushqyese mund te ushqehen me te njejtat gjëra që ushqehet dhe njeriu. Mikroorganizmat kanë një përdorim te gjerë në shumë fusha të ndryshme të jetës sonë si për shembull: Mjekësi, Kimi, Gastronomi,Biologji, në mirëmbajtjen e mjedisit etj. Në Mjekësi për prodhimin e barnave, në Kimi për prodhimin e lëndëve te ndryshme, në Gastronomi për prodhimin e një e brumit të bukës, në Biologji për studime të ndryshme dhe për dekompozimin e mbetjeve dhe lëndëve të panevojshme.
Llojet e mikroorganizmave
Mikroorganizmat i ndajmë në disa lloje si:
Qëllimi i mikrobiologjisë është i shumëllojshëm; përfshin kërkimin mikrobik bazë që ka të bëjë me hetimin e vetive bazë të këtyre organizmave, kryesisht në terma të vetive biologjike, molekulare dhe të fiziologjisë qelizore; kërkime mbi sëmundjet infektive, pra sëmundjet e shkaktuara tek gjallesat e tjera, një ose shumë qelizore; studime mbi parandalimin dhe trajtimin e sëmundjeve, aktivitet i cili realizohet më mirë duke qenë në dijeni të disa njohurive bazë; funksionet ambientale të mokroorganizmave dhe përdorimin e mikroorganizmave për qëllime tregtare, industriale, agrikulturore dhe mjekësore.
Dy janë linjat kryyesore qelizore që u shfaqën gjatë historisë evolutive: prokariotët, që janë të vegjël e që nuk kanë bërthamë dhe organele qelizore; dhe eukariotët që janë më të gjerë, më të mëdhenjë dhe kanë, si bërthamë ashtu edhe organele qelizore.
Shumica e mikroorganizmave maten në mikrometra, me dy përjashtime… Krimbat parazitarë që maten në milimetra dhe viruset që maten në nanometra.
Coubisou
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Coubisou (Ocitanisht: Cobiscon ; Shqip: Kobishqona) është një komunë në departamentin Avejron në Francën jugore.
Banesa e Sheh Hasanit
Banesa e Sheh Hasanit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Sandra Kalniete
Sandra Kalniete (lindur në 22 djhetor 1952) është një politikane letoneze, autore, diplomate dhe udhëheqëse e lëvizjes për pavarësi në Letoni. Ajo u emërua në krye të Ministrisë së Punëve të Jashtme në Letoni gjatë 2000-2004 si dhe qëndroi në postin e Komisioneres Evropiane për Agrikulturë, Zhvillim Rural si dhe Peshkim në 2004. Që prej 2009 ajo ka gëzuar postin e pjesëtares së parlamentit evropian për partinë politike European People’s Party.
Më parë ajo ka qenë ambasadore në OKB (1993-1997), në Francë (1997-2000) si dhe UNESCO (2000-2002). Përpost gjuhës letoneze, ajo është njohëse si dhe flet rrjedhshëm anglisht, frëngjisht dhe rusisht.
Formimi
Kalniete lindi në Togur, Siberi të Rusisë ku familja e saj ishte ekstraduar nga Letonia nga Policia Sekrete Sovjetike gjatë pushtimit të Letonisë nga Bashkimi Sovjetik. Ajo arriti të vizitonte vendin e saj kur ishte vetëm 7 vjeçare.
Ajo studio art në Akademinë letoneze të Artit nga viti 1977 deri në 1981 si dhe punoi si historiane arti, duke publikuar librin “Latvian textile art” në 1989. Ajo u angazhua me politikën në 1988, gjatë lëvizjes për pavarësi të Letonisë si dhe ishte kryetare dhe një ndër themelueset e organizatës politike “Latvian Popular Front”, organizata kryesore lobuese për pavarësinë. Kalniete u diplomua në Departamentin e Historisë dhe Teorisë së Artit në Akademinë e Artit të Letonisë (1981), Instituti për Studime Ndërkombëtare pranë Universitetit Leeds (1992) si dhe ka përfunduar masterin pranë Akademisë së Arteve në Letoni (1996).
Karriera politike
Në fillim të 2006 Kalniete iu bashkua partisë politike “New Era Party”. Në tetor 2006 ajo u emërua në parlamentin letonez. Ajo ishte kandidatja e kësaj partie në vitin 2007 për postin e presidentes letoneze, përpara se të tërhiqej në favor të kandidatit Aivars Endziņš.
Në 2008 Kalniete bëri publike vendimin për të lënë partinë politike New Era Party. Ajo iu bashkua partisë tjetër politike me emër Civic Union si dhe u shndërrua në liderën politike të saj. Në zgjedhjet parlamentare evropiane në 2009 ajo arriti të zgjidhej deputete e parlamentit evropian si dhe u ripërzgjodh në zgjedhjet e parlamentit evropian në 2014. Ajo ishte një kandidate potenciale për postin e Presidentes në Letoni pas tërheqjes së ish-Presidentit në 2015.
Torrelles de Llobregat
Lidhje të jashtme
Torrelles de Llobregat
Shravasti
Shravasti (në sanskritisht Śrāvastī; në gjuhën pali: Sāvatthī) ishte një qytet i Indisë së lashtë dhe një nga gjashtë qytetet e Indisë gjatë jetës së Gautama Budës. Qyteti gjendej në fushat pjellore të Gangut në distriktin e sotëm me të njëjtin emër, Shravasti, që i përket divizionit të Devipatanit në shtetin indian të Uttar Pradeshit pranë Balrampurit, rreth 170 km në veri-lindje të Lucknowt. Më herët ishte pjesë e Distriktit të Bahraichit, por më vonë u nda në dy për arsye administrative duke u formuar distrikti i Shravastit. Shravasti gjendet pranë lumit perëndimor Rapti dhe është ngushtësisht i lidhur me jetën e Gautama Budës, që besohet se këtu ka kaluar 24 Chaturmas (periudhë e shenjtë 4 mujore). Lidhja e Budës me Shravastin bazohet nga prania e stupave të lashta, viharave madhështore dhe mjaft tempujve pranë fshatit të "Sahet-Mahetit". Thuhet se këtë qytet e ka themeluar mbreti i Periudhës Vedike, Shravasta. Shravasti ishte kryeqyteti i Mbretërisë Kosala gjatë shekullit të VI p.e.s. deri në shekullin e VI të e.s.. Kjo qendër e begatë tregtare ishte e mirënjohur për lidhjet e saj fetare. Tempulli i Sobhanathit besohet se është vendlindja e Tirthankaras Sambhavanath në Xhainizëm, duke e bërë Shravastin një qendër të rëndësishme edhe për xhainistët si dhe për budistët. Sipas Nagarjunas, qyteti kishte një popullsi prej 900,000 banorësh në shekullin e V p.e.s dhe se madje linte mbrapa edhe kryeqytetin e Magadhas, Rajgirin. Siç përmendet te 'Bruhatkalpa' dhe Kalpa të ndryshme të shekullit të katërmbëdhjetë, emri i qytetit ishte Mahid. Ka përmendje pasuese që tregojnë se emri i qytetit ishte Sahet-Mahet. Është përmendur gjithashtu se një fortesë e stërmadhe ndodhej në këtë qytet, në të cilën ndodheshin shumë tempuj hindu me idhuj të Devkulikave. Sot një mur i madh mbrojtës prej dheu dhe tullash rrethon këtë qytet. Gjatë gërmimeve në 'Sahet-Mahet' pranë qytetit të Shravastit, u gjetën shumë idhuj dhe mbishkrime të lashta. Ata mbahen në muzeumet në Mathura dhe Lucknow. Tashmë, Departamenti i Arkeologjisë në Qeverinë Indiane është duke gërmuar në sit për të kryer një kërkim të kombinuar. Manastiri i Jetavanas ishte një manastir i famshëm pranë Shravastit.
Etimologjia
Sipas tregimeve të eposit Mahabharata, Shravasti është emërtuar sipas mbretit legjendar Shravasta. Ndërsa sipas traditës budiste, qyteti u quajt Savatthi për shkak të të diturit Savattha që jetonte aty. Sipas rrëfimeve të eposit Ramayana, mbreti i Kosalas, Rama, vendosi djalin e tij Lava në Shravasti dhe Kusha në Kushavati.
Historia
Shravasti gjendej në brigjet e lumit Achiravati (tani të quajtur Rapti). Ai ishte kryeqyteti i mbretërisë së Kosalas dhe mbreti i tij quhej Pasenadi, që ishte një dishepull i Budës. Është një qytet i bukur me sasi të mëdha fushash bujqësore dhe larmishëri. Studiuesi dhe komentuesi budist indian i shekullit të V Buddhaghosa thotë se, në kohën e Budës, në Shravasti kishte 57 mijë familje dhe se ishte qyteti kryesor në vendin e Kasi Kosalas, që shtrihej në tre lega dhe kishte tetëdhjetë mijë fshatra. Ai pohonte se popullsia e Shravastit kishte qenë 180 milionë (?). Rruga nga Rajagaha për në Shravasti kalonte përmes Vesalit ndërsa Parayanavagga jep si vende pushimi midis dy qyteteve: Setavyan, Kapilavatthun, Kusinaran, Pavan dhe Bhoganagaran. Më tej, ndodhej një rrugë që shkonte në drejtim të jugut nga Shravasti përmes Saketas për në Kosambi. Midis Saketas dhe Shravastit gjendej Toranavatthu.
parapamje|369px|[[Tempulli xhainist i Shobhnathit në Jetavana]] Buda kaloi pjesën më të madhe të jetës së tij asketike në Shravasti. Vizita e tij e parë në Shravasti u bë me ftesën e Anathapindikas, të cilin ai e takoi në Rajagaha. Manastiret kryesore në Shravasti ishin Jetavana dhe Pubbarama. Shravasti përmbante gjithashtu manastirin e Rajakaramas, të ndërtuar nga Pasenadi, përballë Jetavanas. Jo largë nga qyteti ishte një pyll i dendur i quajtur Andhavana, ku disa murgj asketikë shkuan për të jetuar. Jashtë portës së qytetit të Shravastit ishte një fshat peshkatarësh prej pesëqind familjesh. Përkrahësit kryesor të Budës në Shravasti ishin Anathapindika, Visakha, Suppavasa dhe Pasenadi. Kur Bandhula iku nga Vesali, ai erdhi për të jetuar në Shravasti. Woodward pohon se, nga katër Nikayat, 871 sutta thuhet se kanë qenë predikuar në Shravasti; 844 nga të cilat janë në Jetavana, 23 në Pubbarama dhe 4 në rrethinat e Shravastit. Këto sutta janë bërë 6 Digha Nikaya, 75 në Majjhima Nikaya, 736 në Samyutta Nikaya dhe 54 në Anguttara Nikaya. Komentarët pohojnë se Buda kaloi njëzetë e pesë stinë shirash në Shravasti, duke munguar kështu vetëm njëzetë për ti kaluar diku tjetër. Nga 25 stinët e shirave gjatë të cilave Buda jetoi në Shravasti, 19 i kaloi në manastirin e quajtur Jetavana dhe 6 në manastirin e quajtur Pubbarama. Kështu, Shravasti është vendi ku Buda jetoi kohën më të gjatë dhe është vendi ku ai dha sasinë më të madhe të fjalimeve dhe udhëzimeve. Udhëtari kinez Xuanzangu e gjeti qytetin e vjetër të rrënuar, por megjithatë regjistroi vendet e ndërtesave të ndryshme.
Dhurimi i Jetavanas
Kur Buda pranoi ftesën e Anathapindikas për të vizituar Sāvatthin, duke kërkuar një vend të përshtatshëm për qëndrimin e Budës, zbuloi këtë park që i përkiste Jetakumāras. Kur ai i kërkoi që ta lejonte ta blinte atë, përgjigjja e Jetas ishte: "Jo, edhe nëse ti do ta mbuloje të gjithë vendin me para". Anāthapindika tha se ai do ta blinte atë me këtë çmim dhe kur Jeta iu përgjigj se ai nuk kishte ndër mend të bënte një shitje, çështja shkoi në gjykatë, që vendosi se nëse çmimi i përmendur do të paguhej, Anāthapindika kishte të drejtën ta blinte. Anāthapindika solli karroca me ar dhe e mbuloi Jetavanan me copa të vendosura njëra pas tjetrës. Kjo ngjarje është ilustruar në një baso-reliev në Bharhut Tope. Paratë e sjella në udhëtimin e parë u konsideruan të pa mjaftueshme për të mbuluar një sipërfaqe të vogël pranë portikut. Kështu Anāthapindika dërgoi shërbyesit e tij për të sjell më tepër, por Jeta, i frymëzuar nga sinqeriteti i Anāthapindikas, kërkoi që të lejohej ta jepte këtë vend. Anāthapindika pranoi dhe Jeta ngriti një portik, me një dhomë sipër tij. Anāthapindika ndërtoi në terren dhoma banimi, dhoma pushimi, dhoma magazinimi dhe salla shërbimi, salla me vende zjarri, banja, shëtitore manastirore, salla ushtrimesh, puse, pellgje, tenda të hapura dhe të mbyllura, etj.
parapamje|280px|Statujë e Budës duke kryer mrekullinë e Shravasti Gandharas, 100-200 të e.s. Thuhet se Anāthapindika pagoi 180 milionë në monedha ari për të blerë vendin, të cilat Jeta i shpenzoi për të ndërtuar portikun që dhuroi. Portiku ishte dukshëm një strukturë imponuese Jeta dha gjithashtu, shumë pemë të çmuara për dru. Anāthapindika vetë shpenzoi 540 milionë në monedha ari në lidhje me blerjen e parkut dhe ndërtesës së ngritur në të. Ceremonia kushtimore ishte një nga më madhështoret. Jo vetëm Anāthapindika vetë, por mori pjesë e gjithë familja e tij: djali i tij me pesëqind të rinj të tjerë, gruaja e tij me pesëqind gra të tjera fisnike dhe vajzat e tij Mahā Subhaddā dhe Cūla Subhaddā me pesëqind shërbyese. Anāthapindika u ndoq nga pesë qind të tjerë. Festimet në lidhje me inaugurimin kushtimor zgjatën nëntë muaj. Vihara është pothuajse gjithmonë e përmendur si Jetavane Anāthapindikassa ārāma (në gjuhën pali, që do të thotë: korija e Jetas, manastiri i Anathapindikas). Komentarët thonë se kjo ishte e vetëdijshme, në mënyrë që emrat e të dyve, si pronarit të vjetër ashtu dhe të ri mund të regjistroheshin dhe njerëzit mund ti kujtonin të dy, të dy shumë bujarë në çështjen e besimit, kështu që të tjerët të ndiqnin shembullin e tyre. Vihara ndonjëherë përmendet si Jetārāma.
Brendësia e Jetavanas
Disa prej ndërtesave kryesore të bashkangjitura me Jetavanan janë përmendur në libra me emrat e veçantë Mahāgandhakuti, Kaverimandalamāla, Kosambakuti dhe Candanamāla. Janë përmendur edhe ndërtesa të tjera – si psh.: Ambalakotthaka-āsanasālā. Sipas burimeve tibetiane vihara u ndërtua sipas një plani të dërguar nga devat e Tusitas dhe përmbante gjashtëdhjetë salla të mëdha dhe gjashtëdhjetë të vogla. Dulva (Vinaya-pitaka në gjuhën tibetiane) jep gjithashtu edhe detajet e skemës dekorative të viharës. Të gjitha këto u ndërtuan nga Anāthapindika; kishte edhe një tjetër ndërtesë të madhe të ngritur nga Pasenadi dhe të quajtur Salalaghara. Mbi portik thuhej se jetonte një hyjni gardiane për të parandaluar të gjithë keqbërësit që të hynin. Pak janshtë manastirit ishte një pemë rājayatana, rezidenca e perëndisë Samiddhisumana. Në tokë duket se ka qenë një pellg i madh që u quajt Jetavanapokkharanī, ku thuhet se Buda u la shpesh. Ky është pusi pranë të cilit Devadatta u gëlltit në Avīci. Terreni vetë ishte i mbuluar në mënyrë të dendur me pemë, që i jepnin pamjen e një korije pemësh (arañña). Në rrethinat e manastirit ishte një korije mangosh. Përballë portikut ishte Pema Bodhi e mbiellë nga Anāthapindika, që më vonë u quajt Pema Anandabodhi. Jo larg nga portiku ishte një shpellë që u bë e famshme si Kapallapūvapabbhāra që ka të bëjë me një ndodhi të lidhur me Macchariyakosiyan. Sipas Divyāvadānas, stupat e Sāriputtas dhe Moggallānas ishin në terrenin e Jetavanas dhe ekzistonin deri në kohën e Ashokës. Si Fa Hieni ashtu dhe Houien Thsangu japin përshkrime të ndodhive të lidhura me Budën, që ndodhën në zonën e Jetavanas – si psh.: vrasja e Sundarikās, shpifja e Ciñcās, përpjekja e Devadattas për të helmuar Budën etj.
Gandhakuti: banesa e Budës në Jetavana
Hapësira e mbuluar nga katër shtrate të Gandhakutit të Budës në Jetavana është një nga katër avijahitatthānānit; të gjithë Budat zotërojnë të njëjtin, megjithëse madhësia e viharës së tanishme ndryshon në rastin e Budave të ndryshëm. Për Vipassī Budën, Setthi Punabbasumitta ndërtoi një manastir që shtrihej në një legë të plotë, ndëdrsa për Sikhī Budën, Setthi Sirivaddha bëri një që mbulonte tre gavuta. Sanghārāma e ndërtuar nga Sotthiya për Vessabhū Budën ishte gjysëm lege në shtrirje, ndërsa ajo e ngritur nga Accuta për Kakusandha Budën mbulonte vetëm një gāvuta. Manastiri i Koṇāgamana Budës, i ndërtuar nga Setthi Ugga, shtrihej për një gjysëm gāvute, ndërsa ai i Kassapa Budës i ndërtuar nga Sumangala mbulonte gjashtëmbëdhjetë karīsa. Manastiri i Anāthapindikas mbulonte një hapësirë prej tetëmbëdhjetë karīsa. Sipas një përshkrimi të bërë nga Faxiani, vihara ishte fillimisht në shtatë seksione (kate?) dhe ishte e mbushur me të gjitha llojet e ofertave, banderola të qëndisura, tenda etj, si dhe kandila që digjeshin nga mbrëmja deri në agim. Një ditë një mi, duke mbajtur në gojën e tij një fitil kandili, i vuri zjarrin banderolave dhe tendave, dhe të shtatë seksionet u shkatërruan tërësisht. Vihara u rindërtua më vonë në dy seksione. Kishte dy hyrje kryesore, një në lindje dhe një në perëndim, dhe Faxiani gjeti stupa të ngritura në të gjitha vendet e lidhura me Budën, secila me emrin e saj të mbishkruar.
Pranë Jetavanas
Pranë Jetavanas ishte me gjasa një manastir i heretikëve, ku Ciñcāmānavikā kaloi netët e saj, ndërsa përvijonte konspiracionin e saj kundër Budës. Një herë heretikët korruptuan Pasenadin për ti lënë ata të bënin një vendbanim rival mbrapa Jetavanas, ku ishte një vend ku Ajivakat praktikonin agjërimet e tyre vetëmohuese, por Buda i prishi planet e tyre. Duket se ka qenë një terren lojërash pak jashtë Jetavanas i përdorur nga fëmijët e zonës, që kur ishin të etur, do të shkonin në Jetavana për të pirë. Rruga e gjatë për në Sāvatthi kalonte nga skaji i Jetavanas dhe udhëtarët do të hynin në park për të pushuar dhe për tu freskuar.
Zbulimi dhe gjendja e tanishme
Mbetjet e Jetavanas dhe Shravastit ishin të njohura vendorisht si Sahet-Mahet. Alexander Cunningham përdori përshkrimet e vjetra (shekulli i VI i e.s.) të murgjëve udhëtarë kinezë për të përcaktuar se Sahet-Mahet në fakt i referohet Jetavanas dhe Savatthit. Jetavana është tashmë një park historik, me mbetje të shumë ndërtesave të lashta si manastire, banesa (siç është Gandhakuti dhe Kosambakuti) dhe stupa. Në Jetavana gjendet gjithashtu pema e dytë më e shenjtë e Budizmit: Pema Anandabodhi. Një vizitë në Savatthi dhe Jetavana është pjesë e Itinerarit të pelegrinazhit budist në Indinë Veriore. Vendi më i adhuruar në Jetavana është Gandhakuti, ku qëndronte vetë Buda.
Shravasti sot
Rrënojat në Saheth dhe Maheth në kufijtë e distrikteve të Gondas dhe Bahreichit në Uttar Pradesh besohet se janë siti i Shravastit të lashtë. Mahethi ishte vetë qyteti ndërsa manastiri Jetavana ishte në Saheth. Nga Shravasti i lashtë, muret e qytetit ekzistojnë akoma, brenda të cilëve mund të vizitohen mbetjet e 3 ndërtesave të lashta: stupa e Angulimalas, stupa e Anathapindikas dhe një tempull i vjetër kushtuar një Tirthankare xhainist (shenjt i hyjnizuar). Jashtë Shravastit gjendet stupa ku ndodhi Mrekullia e Dyfishtë (në gjuhën Pali: ). Siti i manastirit Jetavana është destinacioni kryesor i pelegrinazhit, me kryerjen e meditimeve dhe këndimeve kryesisht në Gandhakuti (banesa e Budës) dhe Pemën Anandabodhi. Në Shravasti janë ndërtuar manastire budiste nga vendet në vijim: Tailanda, Korea e Jugut, Sri Lanka, Mianmari, Tibeti dhe Kina.
Shqipëri moj ballëhapur : poezi
Shqipëri moj ballëhapur : poezi me autor Lefter Çipa dhe Ramazan Vozga (red.). Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1980. Faqet e librit 114.
Drulhe
Drulhe (Ocitanisht: Drulha ; Shqip: Drulja) është një komunë në departamentin Avejron në Francën jugore.
Orroli
Orroli (Arròlli, Arròli) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 75.59 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 550 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.267 banorë.
Martesa nëpër shekuj dhe krushqia midis elementave ndryshe në Shqipëri të lirë
Martesa nëpër shekuj dhe krushqia midis elementave ndryshe në Shqipëri të lirë libër me autor Vasil K. Dilo. Botuar në Tiranë nga Shtypshkronja "Gjinokastra", në vitin 1924. Faqe 96.
Giorgi Chovrebaxe
Giorgi Tskhovrebadze (Gjeorgjisht: გიორგი ცხოვრებაძე; I Lindur me 23 shkurt 1999) është një programues dhe sipërmarrës Gjeorgjian. Ai është bashkë-themeluesi i RehabGlove dhe aktualisht punon si Drejtor Menaxhues. Ai është gjithashtu bashkë-krijues i një lojë popullore Wild Ones Remake.
Ajinomoto
Ajinomoto Co., Inc. (味の素株式会社) është kompani ushqimore japoneze që prodhon erëza, vajra gatimi, darka televizive, sheqer diabetik, aminoacidet, and farmaceutike.
Giorgi Chovrebaxe
Lojerat
Në vitin 2012, Giorgi u bë një nga dizenjatorët e lojës popullore Facebook Stick Run, e cila tani ka mbi 50 milionë lojtarë. Pas largimit nga ekipi Stick Run në vitin 2013, tha se për të krijuar lojëra për Facebook Platform, një nga lojërat më është Fly and Smash, e cila kishte një gjysmë milion lojtarë dhe mbi 400,000 Likes në Facebook.
Në 2016 Giorgi dhe programuesit tunizianë Ahmed Selimi dhe Iyed Ben Hadj Dahmen kan krijuar një lojë të quajtur Wild Ones Remake që shpejt tërhoqi vëmendjen e lojtarëve në të. Wild Ones Remake ka mbi një milion lojtarë dhe tani është e shënuar në kategorinë “Top Role Playing” në Facebook.
Ajinomoto
AJI-NO-MOTO është emri origjinal i tregtisë së kompanisë glutamat monosodium produkt.
Giorgi Chovrebaxe
RehabGlove
Giorgi Tskhovrebadze është Drejtor Menaxhues në RehabGlove, i cili u themelua në vitin 2016. RehabGlove është një nisje që prodhon exoskeletone për rehabilitimin e pllakave. Pas themelimit të kompanisë, RehabGlove ka marrë disa çmime dhe njohje nga kompani të ndryshme si Microsoft dhe Seedstars. Microsoft e quajti RehabGlove "Inovacionin më të mirë në rajonet e EQL dhe Azisë Qendrore" në samitin rajonal të Seedstars në Kiev të Ukrainës. Seedstars quajtur RehabGlove "Fillimi më premtues i Gjeorgjisë".
Në shkurt të vitit 2017, RehabGlove u prezantua në World Mobile Congress në Barcelonë dhe votoi si 10 fillestarët më të mirë.
Në prill 2018, RehabGlove do të paraqitet në Samitin Botëror të Seedstars në Zvicër.
Banesa e Skender Kamenikut
Banesa e Skender Kamenikut është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Varibopi
Varibop edhe Variboba (greqisht: Μοναστήριον/Monastírion) është fshat në qarkun i Mesinisë, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Βαρυμπόπη/Varibópi. Në vitin 1928, emri i vendbanimit është ndryshuar prej Αριά/Ariá më emrin greke të tjerë si Μοναστήριον/Monastírion.
Baraleci
Baralec (serbisht: Бараљевац/Baraljevac) është fshat në komunën e Bujanocit, Serbi.
Súðavík
Súðavík (Súðavíkurhreppur), është një komunë në Islandë. Kjo komunë ndodhet në rajonin Fjordet Perëndimore, dhe është pjesë e Zonës zgjedhore veriperëndimore.
Ura e ujësjellësit të Sopotit
Ura e ujësjellësit të Sopotit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "2854 / 81408.08.1980 / 25.10.1980".
Shërbimi im diplomatik në Shqipëri : kujtimet e ambasadorit të BRSS në Shqipëri : (1946-1952)
Shërbimi im diplomatik në Shqipëri : kujtimet e ambasadorit të BRSS në Shqipëri : (1946-1952) libër me autor Dimitr S. Cuvahin dhe Gjergj P. Titani (përkth. nga origj.), Robert Vullkani (përkth. nga origj.), Mukades Mançe (red.). Botuar në Tiranë nga "Almera", në vitin 2009. Faqe 166.
Torrelles de Foix
Torrelles de Foix është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Penedès, të provincës Barcelona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Torrelles de Foix
Ortacesus
Ortacesus (Ortacèsus) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 23.63 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 161 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 950 banorë.
Qendra e Kosovës për Siguri Publike
Akademia e Kosovës për Siguri Publike e njohur edhe me emrin Akademia e Policisë së Kosovës është një qendër e arsimit dhe aftësimit profesional për Policinë e Kosovës dhe për shërbime të tjera të sigurisë publike në Kosovë. Ajo ndodhet në qytetin e Vushtrrisë, 25 kilometra në veri të Prishtinës. Akademia e Kosovës për Siguri Publike u themelua nga OSBE-ja në vitin 1999 në Vushtrri, si trashëgimtare e shkollës së mesme të policisë, që kishte punuar nga viti 1974. Në fillim u quajt Shkolla e Shërbimit Policor të Kosovës, në vitin 2006 u bë Qendra e Kosovës për Siguri Publike, Edukim dhe Zhvillim, ndërsa nga viti 2008 quhet Akademia e Kosovës për Siguri Publike. Akademia është institucion i Ministrisë së Punëve të Brendshme, i cili ofron shërbime profesionale të cilësisë së lartë të arsimit, hulumtimit dhe zhvillimit për agjencitë e sigurisë publike në Republikën e Kosovës, siç janë: Policia e Kosovës, Shërbimi Korrektues i Kosovës, Shërbimi Sprovues i Kosovës, Dogana e Kosovës, Agjencia e Menaxhimit Emergjent dhe Inspektorati Policor i Kosovës.
Historiku i shkollës
Shkolla e Mesme e Punëve të Brendshme në Vushtrri në të kaluarën ka qenë institucion shkollor për arsimimin e kuadrit të mesëm të punëtorëve të shërbimit të sigurimit publik të Kosovës (atëherë: Krahina Socialiste Autonome e Kosovës). Për opinionin e gjërë ky institucion shkollor ka qenë i njohur si Akademia policore ose Shkolla e Mesme e Policisë.
Ky institucion shkollor është themeluar në vitin 1970 dhe ka funkcionuar der në vitin 1990, kur mësimdhënësit dhe nxënësit shqiptar të Shkolles janë larguar me dhunë nga pushteti i atëhershëm i Sërbisë.
Kjo Shkollë ka vepruar me vendimin e Ministrisë së Arsimit të Kosovës (atëherë: Sekretariati Krahinor i Arsimit) dhe është financuar nga Ministria e Punëve të Brendshme të Kosovës (atëherë: Sekretariati Krahinor i Punëve të Brendshme).
Drejtori i parë i Shkollës ishte Kristo Melonashi, një pjesëmarrës i LNQ me prejardhje nga pjesa jugore e Shqipërisë.
Nxënësit dhe mësimdhënësit
Nxënësit e Shkollës janë pranuar pas kryerjes se shkollimit fillor tetëvjeçar. Përparësi për t´u pranuar kishin nxënësit, të cilët shkollimin fillor e kishin përmbaruar me sukses të volitshëm. Ata banonin dhe ushqeheshin gratis në konvikltet e Shkollës.
Shkolla kishte mësimdhënës të rregulltë dhe mësimdhënës të jashtëm. Këta të fundit ishin mësimdhënësit e angazhuar nga Ministria e Punëve të Brendshme e Kosovës, nga Gjimnazi i Vushtrisë dhe nga Universiteti i Prishtinës. Shkolla kishte edhe pedagogun dhe mjekun.
Proçesi mësimor
Pjesë e proçesit mësimor ishte praktika si dhe kursi dhjetëditësh i notimit dhe ai i skijimit.