cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oskar Lafontaine
Ministri i Financave
Gjatë mandatit të tij të shkurtër si Ministër i Financave, Lafontaine ishte delja e zezë e euroskeptikëve në Mbretërinë e Bashkuar. Kjo për shkak se, ndër të tjera, ai kishte bërë thirrje për harmonizimin e shpejtë të taksave të Bashkimit Evropian, politikë e cila do të kishte rezultuar në një rritje të taksave në Mbretërinë e Bashkuar. Në vitin 1998, tabloidi anglez "The Sun" e quajti Lafontaine "njeriu më i rrezikshëm i Evropës". Më 11 mars 1999, ai dha dorëheqjen nga të gjitha postet e tij zyrtare dhe partiake, duke pretenduar se "mungesa e bashkëpunimit" në kabinet ishte bërë e padurueshme. Deri në formimin e Partisë së Majtë, ai ishte i njohur për sulmet e tij kundër qeverisë Schroder në tabloidin Bild-Zeitung, i cili përgjithësisht konsiderohet konservator.
Largimi nga SPD dhe formimi i partisë së Majtë
Më 24 maj 2005 Lafontaine u largua nga SPD. Pas dy javësh spekulime u njoftua më 10 qershor se ai do të ishte kandidati kryesor për partinë e Majtë ( Die Linke ), një koalicion i Partisë së Punës dhe Drejtësisë Sociale (WASG), e cila ishte me qendër në Gjermaninë perëndimore, dhe Partia e Majtë. PDS, e cila ishte pasardhëse e Partisë së Bashkimit Socialist të Gjermanisë Lindore (SED). Lafontaine iu bashkua WASG më 18 qershor 2005 dhe u zgjodh për të kryesuar listën e tyre për Zgjedhjet Federale të 2005 në Rini i Veriut-Vestfali në të njëjtën ditë. Për më tepër, ai gjithashtu konkuroi pa sukses zonën zgjedhore të Saarbrückenit, të cilën e kishte përfaqësuar më parë nga viti 1990 deri në 2002. Megjithatë, rezultati i partisë së Majtë në Saarland ishte më i miri në cilindo nga shtetet federale të ish-Gjermanisë Perëndimore.
Në vitin 2007, kur Partia e Majtë u formua në një bashkim mes 'Partisë së Majtë. PDS' dhe WASG, ai u bë kryetar së bashku me Lothar Bisky.
Në maj 2009, ai deklaroi se "kapitalizmi financiar ka dështuar. Ne duhet të demokratizojmë ekonominë. Fuqia punëtore duhet të ketë një rol shumë më të madh në kompanitë e tyre sesa ka qenë rasti deri më tani."
Në vitin 2022, ai botoi librin Ami, është koha për të shkuar ku kritikon NATOn dhe ndikimin amerikan në politikën gjermane, duke argumentuar se Gjermania është bërë një shtet vasal amerikan. Libri u bë bestseller.
Ekspozita kombëtare e karikaturës e vitit 1985
Me rastin e 40-vjetorit të revistës "Hosteni", më 21 gusht 1985 në Galerinë e Arteve në Tiranë, u çel ekspozita kombëtare e karikaturës. Ekspozita ishte më e madhja e hapur deri në atë kohë në këtë gjini dhe paraqeste një pjesë të krijimeve më të mira të këtyre 40 vjetëve. Veprat shquheshin për nivelin e lartë artistik e trajtonin tema të ndryshme të jetës së vendit. Ishin paraqitur 201 vepra nga 31 autorë, që nga veteranët si Z. Bumçi dhe P. Kotini e deri tek më të rinjtë si K. Raka, P. Palushi, R. Kote, V. Bello, P. Vreka, M. Kërpaçi. etj. Çdo autor ruante individualitetin e tij dhe kjo gjë përbënte një veçori tjetër që i shtonte vlerat e kësaj ekspozite.
Referimet
Revista "Hosteni" Nr, 17 viti 1985, faqe 8-9.
Roumoules
Roumoules është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Roumoules ka një popullsi prej 711 banorë dhe sipërfaqe 26.04 km², me një dendësi prej 27 banor/km².
Slavoj Zhizhek
parapamje|Slavoj Zhizhek në Liverpul Slavoj Žižek (lindur më 21 Mars 1949) është një filozof slloven, aktualisht studiues në Departamentin e Filozofisë të Universitetit të Ljubljanës, dhe drejtor ndërkombëtar i Institutit Birkbeck për Shkencat Humane të Universitetit të Londrës. Ai është gjithashtu Studiues i Famshëm Global në Universitetin Kyung Hee në Seul dhe profesor i shquar global i gjermanishtes në Universitetin e New Yorkut. Ai merret me fusha të tila si filozofia kontinentale, teoria politike, studimet kulturore, psikoanalizën, kritikën e filmit, marksizmin, hegelianizmin dhe teologjinë.
Përmbledhje
Në vitin 1989 Žižek botoi tekstin e tij të parë në gjuhën angleze, The Sublime Object of Ideology, në të cilin u largua nga teoria tradicionale marksiste për të zhvilluar një konceptim materialist të ideologjisë që tërhiqej shumë nga psikanaliza Lacaniane dhe idealizmi Hegelian. vepra e tij teorike u bë gjithnjë e më eklektike dhe politike në vitet 1990, duke u marrë shpesh me analizën kritike të formave të ndryshme të kulturës popullore dhe duke e bërë atë një figurë popullore të së majtës akademike.
Sharlinca
Sharlincë (serbisht: Шарлинац/Šarlinac) është fshat në komunën e Dolecit, Serbi.
Slavoj Zhizhek
Përmbledhje
Stili idiosinkratik i Žižek-ut, veprat akademike popullore, botimet e shpeshta të revistave dhe asimilimi kritik i kulturës së lartë dhe të ulët e kanë ngritur atë një autoritet me ndikim ndërkombëtar në polemikë, kritikë dhe një audiencë të konsiderueshme jashtë akademisë. Në vitin 2012, Politika e Jashtme e renditi Žižekun në listën e saj të Top 100 Mendimtarëve Global, duke e quajtur atë "një filozof të famshëm" ndërsa diku tjetër ai është quajtur " Elvis i teorisë kulturore" dhe "filozofi më i rrezikshëm në Perëndim”. Një film dokumentar i vitit 2005 me titull Žižek! vepra kronike e Žižekut. Një ditar, Revista Ndërkombëtare e Studimeve Žižek, u themelua nga profesorët David J. Gunkel dhe Paul A. Taylor për t'u angazhuar me veprën e tij.
Lloyd Alexander
Biografia
Aleksandri u rrit në Pensilvani gjatë Depresionit të Madh. Ai zhvilloi një pasion për të lexuar libra dhe shkruar poezi. Ai ndoqi kolegjin vetëm për një mandat, duke besuar se nuk kishte asgjë më shumë që të mësonte kolegji. Ai u regjistrua në Ushtrinë e Shteteve të Bashkuara dhe u bë një rreshter i stafit në inteligjencë dhe kundërzbulim. Ai u takua me gruan e tij ndërsa ishte i vendosur në Francë dhe studioi letërsi franceze në Universitetin e Parisit. Pasi u kthye në Shtetet e Bashkuara me familjen e tij të re, ai luftoi për të siguruar jetesën nga shkrimet derisa botoi And Let the Credit Go (1955), romani i tij i parë autobiografik. Interesimi i tij për mitologjinë Uellsiane çoi në botimin e serisë së tij Kronikat e Prydain.
Veprat e Aleksandrit janë zakonisht romane të moshës madhore në mjedise fantazie ku personazhet përmbushin kërkimet. Personazhet kryesore janë njerëz të zakonshëm që kthehen në jetën e tyre të rregullt pas kërkimeve të tyre. Ndërsa cilësimet e tij janë frymëzuar nga përrallat dhe legjendat, historitë e tij janë moderne. Vetëpranimi dhe vetëdija janë jetike që protagonistët të rriten. Veprat e Aleksandrit janë në thelb optimiste për natyrën njerëzore, me përfundime që janë më shpresëdhënëse sesa tragjike. Ai deklaroi se në botën e tij të fantazisë, "e mira është përfundimisht më e fortë se e keqja" dhe "guximi, drejtësia, dashuria dhe mëshira në të vërtetë funksionojnë".
Kronikat Prydain trajtojnë tema të së mirës dhe së keqes dhe çfarë do të thotë të jesh një hero. Trilogjia Westmark gjithashtu eksploron të mirën dhe të keqen dhe tregon se si udhëheqja e korruptuar mund të çojë në trazira dhe revolucion. Personazhi kryesor, Mickle, me dëshirë i bashkohet ushtrisë në një luftë të papritur, duke përmbysur heroikat tipike të luftës. Librat janë histori aventureske tërheqëse që diskutojnë njëkohësisht çështje etike, një kritike cilësore Hazel Rochman vlerësoi në School Library Journal.
Duke shkruar në The Horn Book, Mary M. Burns deklaroi se Aventura Ilire - Illyrian Adventure ishte e shkëlqyeshme sepse ishte e besueshme ndërsa ishte një fantazi dhe kishte një temë të fortë themelore. Vetë Aleksandri vuri në dukje se "shqetësimet dhe pyetjet e tij" dolën edhe në trillimin e tij. Ai me vetëdije përdori histori fantazie si një mënyrë për të kuptuar realitetin.
Më 28 janar 2010, një ekspozitë u hap në Bibliotekën Harold B. Lee në kampusin e Universitetit Brigham Young, duke shfaqur disa sende nga zyra e shtëpisë së Aleksandrit, të cilat ai i quajti "Kutia". Artikujt përfshijnë dorëshkrime, botime të të gjithë librave të tij, violinë, makinë shkrimi dhe tavolinë. Më 19 tetor 2012, u publikua një dokumentar që përshkruan jetën dhe shkrimet e Aleksandrit. Filmi titullohet "Lloyd Alexander". Më 23 shtator 2014, për të shënuar pesëdhjetëvjetorin e serisë, Henry Holt botoi "Edicionin e 50 -të të Përvjetorit" të veçantë të Librit Tre.
Kroni i Xhamisë Mulla Jusuf
Kroni i Xhamisë Mulla Jusuf është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Delja e Senicës
parapamje|Delja e [[Senica|Senicës në Rrafshnalten e Peshterit]] parapamje|Delja e [[Senica|Senicës në Rafshnaltën e Peshterit]] Delja e Senicës është emëruar sipas qytetit të Senicës që ndodhet në Rafshnaltën e Peshterit, Sanxhak, në jugperëndim të Serbisë, në një lartësi prej rreth 1000 metra. Kjo racë e deleve, dekadat e fundit është përhapur edhe në Kosovë dhe më gjërë. Përndryshe delja e Senicës paraqet një variant të pramenkës.
Karakteristikat
Raca e deleve të Senicës paraqet variantin më të rëndësishëm të të gjitha llojeve të pramenkës. Lartësia e xhidavisë së deleve është rreth 65 cm gjersa e deshve rreth 70 cm. Pesha e trupit të femrave të rritura është 55-65 kg, kurse e deshve luhatet prej 70 deri 110 kg. Gjoksi është mjaft i thellë por i ngushtë. Kokën e ka të mbuluar me qime të bardha por me vetulla dhe buzë të zeza, si dhe me veshë të zinj. Këmbët e saj janë gjithashtu të veshura me qime, zakonisht me ngjyrë të bardhë por që mund të jenë edhe të zeza ose me njolla. Delet janë shyta gjersa deshtë kanë brirë të zhvilluar në formë të spirales. Kjo racë e deleve i takon grupit të deleve leshgjata. Prodhimi vjetor i leshit sillet rreth 1,5 kg për delet dhe rreth 2 kg për deshtë. Gjatësia e fijeve të leshit është 12-13 cm kurse finesa e saj vlerësohet rreth 38 mikronë, që do të thotë përzgjedhja e kategorisë C dhe D. Rendimenti vjetor i qumështit varion nga 60 deri në 80 litra. Prej 100 deleve, mesatarisht, merren 110-120 qengja. Pjekurinë seksuale e arrin relativisht vonë, 18 muaj, gjersa rritja e saj përfundon zakonisht në moshën 3-4 vjet.
Gjon Çoba
Gjon Çoba (Shkodër, 1874 - Tiranë, 23 janar 1943) ka qenë tregtar, sipërmarrës shqiptar, i angazhuar me jetën politike lokale dhe më pas qendrore ku u emërua edhe anëtar i Këshillit të Naltë (1922-1925).
Avinyó
Avinyó është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Bages, të provincës Barcelona, në Komunitetin Katalonia.
Delja Cigaja
Delja Cigaja (Tsigai) është një racë autoktone e deleve në Hungari, emri i të cilës mund të ketë lidhje me rumanishtën (Tsigai). Kjo racë e deleve kohëve të fundit mbarështohet edhe në vende ballkanike mes të cilave edhe në Kosovë, Shqipëri dhe Maqedoni.
Burimet
Történelmi állatfajták enciklopédiája(encyclopedia book) by János Tőzsér, Sándor Bedő. Released by Mezőgazda kiadó, Budapest, 2003
Lectoure
Lectoure është komunë në departamentin Gers në Oksitania në jugperëndim të Francës. Ndodhet 37 kilometra në veri të Auch, 36 kilometra në jug të Agenit dhe 118 kilometra në veriperëndim të Toulouse.
Mane
Mane është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Mane ka një popullsi prej 1380 banorë dhe sipërfaqe 22 km², me një dendësi prej 63 banor/km².
Shtëpia e Manol Ndrio
Shtëpia e Manol Ndrio është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Bunari i Kryepazarit
Bunari i Kryepazarit është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Maël Renouard
Maël Renouard (lindi më 1979) ishte shkrimtar dhe përkthyes francezë.
Biografia
Ai e mësoi filozofinë në Universitetin Paris-1 Panthéon-Sorbonne mes vitit 2002 dhe 2006 dhe në École Normale Supérieure mes vitit 2006 dhe 2009. Nga viti 2009 deri në vitin 2012, ai ishte këshilltar përgjegjës për fjalime në kabinetin e François Fillonit. Maëli shkroi për magazinën Trafic mes vitit 2004 dhe vitit 2010.
Aparatçik
Një aparatçik ( аппара́тчик [ɐpɐˈrat͡ɕːɪk] ) ishte një funksionar me kohë të plotë i Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik ose i aparatit të qeverisë sovjetike ( аппарат, aparat), dikush që mbante pozicion(e) përgjegjësie burokratike ose politike, me përjashtim të gradave më të larta të menaxhimit që përfshiheshin nën termin nomenklatura. James Billington e përshkruan një aparatçik si "një njeri jo me plane madhështore, por me njëqind hollësi të ekzekutuara me kujdes". Termi shpesh konsiderohet nënçmues, me konotacione negative për sa i përket cilësisë, diturisë, përgjegjshmërisë dhe qëndrimit të një personi të përshkruar në këtë mënyrë.
Orlana (Dolec)
Orlanë (serbisht: Орљане/Orljane) është fshat në komunën e Dolecit, Serbi.
Aparatçik
Anëtarët e aparatit (aparatchiks ose aparatchiki) shpesh transferoheshin midis fushave të ndryshme, zakonisht me pak ose aspak trajnim për fushat e tyre të reja të përgjegjësisë. Kështu, termi aparatçik, ose "agjent i aparatit" ishte zakonisht përshkrimi më i mirë i mundshëm i profesionit ose zanatit të personit. Jo të gjithë aparatçikët mbajtën poste të përjetshme. Shumë hynë në pozicione të tilla vetëm në moshën e mesme. Njihej gjerësisht se ata merrnin përfitime të ndryshme duke përfshirë kupona falas për pushime, ushqime falas dhe akomodim. Sot aparatçiku përdoret edhe në kontekste të tjera përveç atij të Bashkimit Sovjetik apo vendeve komuniste. Sipas Fjalorit Anglisht të Collins, fjala mund të nënkuptojë "një zyrtar ose burokrat në çdo organizatë". Sipas Fjalorit Etimologjik Online të Douglas Harper, termi u përdor gjithashtu në kuptimin "agjent ose spiun komunist", me origjinë nga shkrimet e Arthur Koestler, 1941.
Cunit
Cunit është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun, të provincës Baix Penedès, në Katalonia. Cunit ka 12464 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 9.74 km2.
Pramenka
parapamje|Pramenka nga [[Travniku]] Pramenka është racë autoktone e deleve në Ballkan. Prejardhja e saj pretendohet të jetë nga Bosnja dhe Hercegovina, megjithëse kjo ende është diskutabile. Sot kjo racë është përhapur pothuajse në të gjitha vendet ballkanike. Si rezultat i kryqëzimit të vazhdueshëm me raca të tjera sot kemi disa tipe ose variante të pramenkës ballkanike.
Karakteristikat
Delja e racës Pramenka është një konkubinë e tipareve të kombinuara (lesh mish-qumësht). Sa i përket peshës ajo sillet midis 60-70 kg te delet dhe 80-100 kg te deshët. Prodhimtaria e qumështit është relativisht e madhe, por ndryshon në mënyrë të konsiderueshme me ç`rast ajo sillet (70-130 litra nëse qengjat ushqehen me gji më shumë se 6 muaj) dhe gjithashtu varet nga ushqimi me të cilin ushqehen. Prodhimtaria mesatare e leshit është 1.4 kg. Ngjyra e leshit është kryesisht e bardhë, edhe pse mund të kenë njolla të ngjyrosura dhe madje të zeza. Nga 100 dele, sigurohen 100-110 qengja. Pesha e qengjave pas lindjes është midis 2 dhe 4 kg.
Sofia (kthjellim)
Sofia është kryeqytet dhe qyteti më i madh i Bullgarisë
Negosavla
Negosavlë ose Nogosavlë edhe Nekusah (serbisht: Негосавље/Negosavlje) është fshat në komunën e Medvegjës, Serbi.
Roger-Pol Droit
thumb|Roger-Pol Droit Roger-Pol Droit (lindi më 1949) është akademikë dhe filozofë francezë. Ai ka shkruar shumë libra, më e njohur 101 Experimente në Filozofinë e Jetës, e cila është përkthyer në 22 gjuhë të ndryshme.
Vonica
Vonica është një qytet në pjesën veriperëndimore të Etolia-Akarnanisë në Greqi, selia e komunës së Aktio-Vonicës. Popullsia 4,916 (2011). Qyteti i plazhit ndodhet në bregun jugor të Gjirit Ambrakian dhe dominohet nga një kështjellë veneciane në një kodër. Vonica është 13 km në juglindje të Prevezës, 18 km në verilindje të Lefkadës dhe 90 km veriperëndim të Agrinit. Rruga Kombëtare Greke 42 ( Lefkada - Amfilochia) kalon përmes Vonicës.*
Klisura (Dolec)
Klisurë (serbisht: Клисура/Klisura) është fshat në komunën e Dolecit, Serbi.
Liqeni i Defit të Epërm
Liqeni i Defit të Epërm (Liqeni i Defit të Epërm; Горње Дефско језеро, Gornje Defsko jezero) është një liqe malor i cili ndodhet në Malet e Sharrit në një lartësi prej 2130 m mbi nivelin e detit në Kosovë. Një lumë i vogël rrjedh nga Liqeni i Defit të Epërm duke rrjedhur jugut teposhtë për t'u bashkuar me lumin Radika.
Pure Atlanta
Pure Atlanta është një shitës me pakicë i modës dhe veshjeve me prezencë në internet dhe shet aksesorë, veshje për meshkuj dhe produkte të lidhura me veshjet e grave. Ajo ka selinë në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe ka 11-50 punonjës. Pure Atlanta ka një shitje të vlerësuar në internet prej 500 mijë dollarë deri në 1 milion dollarë. Pureatlanta.com tërheq një trafik unik mujor vizitorësh 36,887 vizitorë.
Lothali
Lothali është një nga qytetet më të shquara të Qytetërimit të Luginës së Indusit, i gjendur në rajonin e Bhal-it të shtetit aktual të Gujaratit dhe që daton që nga 3700 p.e.s.. I zbuluar në vitin 1954, Lothali u gërmua nga 13 shkurti 1955 deri më 19 maj 1960 nga Archaeological Survey of India (ASI), agjensia zyrtare e qeverisë indiane për ruajtjen e monumenteve të lashta. Kantieri detar i Lothalit—më i hershmi i njohur në gjithë botën—lidhte qytetin me një rrjedhë të lashtë të lumit Sabarmati në rrugën tregëtare midis qyteteve harapase në Sindhi dhe gadishullin e Saurashtra-s kur shkretëtira e sotme rrethuese e Kutch-it ishte pjesë e Detit Arabik. Ishte një qendër vitale dhe e lulëzuar e tregëtisë në kohët e lashta, me tregëtinë e rruazave, gurëve të çmuar dhe stoli të çmuara që arrinin skajet e largëta të Azisë Perëndimore dhe Afrikës. Teknikat dhe veglat që ata përdorën për herë të parë për bërjen e rruazave dhe në metalurgji i kanë qëndruar provës së kohës për mbi 4000 vjetë. Lothali gjendet afër fshatit të Saragwala-s në Dholka Taluka të distriktit Ahmedabad. Është gjashtë kilometra në jug-lindje të stacionit hekurudhor Lothal-Bhurkhi në linjën hekurudhore Ahmedabad-Bhavnagar. Është gjithashtu i lidhur me rrugë me qytetet e Ahmedabadit (85 km), Bhavnagar-it, Rajkot-it dhe Dholka-s. Qytetet më të afërta janë Dholka dhe Bagodara. Duke rinisur gërmimet në vitin 1961, arkeologët nxorën në dritë hendeqe të fundosur në krahun verior, lindor dhe perëndimor të kodrinës, duke sjellë në jetë kanalet hyrës dhe nullah-ët që lidhnin kantierin detar me lumin. Gjetjet konsistojnë në një tumul, një qytezë, një treg dhe kantieri detar. Pranë zonave të gërmimeve qëndron Muzeu Arkeologjik, ku shfaqen disa nga koleksionet më të shquara të antikave të periudhës së Qyt. të Lug. së Indusit.
Pandemia e COVID-19 në Amerikën Veriore
Më 26 mars 2020, SH.B.A. u bë vendi me numrin më të lartë të infeksioneve të konfirmuara COVID-19, me mbi 82,000 raste. Më 11 prill 2020, SH.B.A. u bë vendi me numrin më të lartë zyrtar të vdekjeve për COVID-19, me mbi 20,000 vdekje. Deri më 21 nëntori 2020 rastet totale të COVID-19 janë mbi 13,942,964 me mbi 383,084 vdekje totale.
Kanadaja raportoi 117,658 raste dhe 3,842 vdekje më 30 korrik, ndërsa Meksika raportoi 416,179 raste dhe 46,000 vdekje. Rastet më të mëdha nga shteti është Teksasi me rreth 17,279 vdekje dhe mbi 849,000 raste të konfirmuara.
Pelush
parapamje|192x192px|Avokado pelushi në makinë me thua Pelushi (fr. peluche) është pëlhurë me një grumbull të gjatë (deri në 8 mm) në anën e përparme, një lloj kadifeje. Grumbulli mund të jetë mëndafshi, leshi, pambuku ose fibra sintetike si poliesteri. Vetë kanavacë është bërë gjithmonë prej pëlhure pambuku. Përdoret për qëllime dekorative, për qepjen e veshjeve të grave, kostume maskaradash dhe teatrale, tapiceri mobiljesh dhe herë pas here veshje të brendshme të makinave. Pelushi përdoret për të bërë një arush pelushi dhe lodra të tjera për fëmijë. Pelushi është një nga materialet kryesore për prodhimin e lodrave të dizajnuara me porosi sepse është i butë dhe i këndshëm në prekje. Grumbulli i tij ndodhet në të gjithë pëlhurën ose në zona të veçanta. Krahasuar me kadife, grumbulli i pelushit është më pak i dendur dhe më i lartë. Në varësi të llojit të fibrave, pelushi mund të pritet (që të kujton kadife), me lak, njëanshëm, dy anë. Me përfundimin, pëlhura ndahet në të lëmuara, të modeluara, të stampuara, të formësuara.
Lothali
Historia
Përpara mbërritjes së popullit harapas (rreth vitit 3000 p.e.s.), Lothali ishte një fshat i vogël pranë lumit duke siguruar akses në tokën kryesore nga Gjiri i Khambhat-it. Banorët vendas mbajtën një ekonomi të begatë, të dëshmuar nga zbulimi i objekteve prej bakri, rruazat dhe gurë gjysëm-të çmuar. Enët e qeramikës ishin prej balte të mirë dhe të lëmuar, me sipërmaqe mikore të kuqe. Një teknikë e re pjekjes së qeramikës pjesërisht nën kushte oksiduese dhe tkurrëse u përmirësua nga ata—enë të dizajnuara kuq e zi, në qeramika të kuqe mikore. Harapasit u tërhoqën në Lothal për limanin e tij të mbrojtur, mjedisin pjellor për pambukun dhe orizin si dhe industrinë e prodhimit të rruazave. Rruazat dhe stolit e Lothalit ishin shumë të kërkuara në perëndim. Të ardhurit jetuan paqësisht me popullin e Enëve të Qeramikës së Kuqe, që adoptuan stilin e tyre të jetesës, të dëshmuar nga lulëzimi i tregëtisë dhe ndryshimi i teknikave të punimit. Harapasit filluan të prodhojnë objekte qeramike vendore, duke e adoptuar mënyrën nga vendasit.
Kultura e Vonë Harapase
Dëshmitë arkeologjike tregojnë se siti vazhdoi të ishte i banuar, megjithëse me një popullsi më të vogël pa ndikime urbane. Pak banorët që u rikthyen në Lothal mund të mos e kenë rindërtuar dhe riparuar qytetin e tyre, por në mënyrë befasuese vazhduan të qëndrojnë dhe të ruajnë traditat fetare, duke jetuar në shtëpitë e ndërtuara keq dhe kasolle me kallama. Që ata ishin harapas dëshmohet nga analizat e mbetjeve të tyre në varrezë. Ndërsa tregëtia dhe burimet e qytetit ishin shkatërruar pothuajse plotësisht, banorët ruajtën mjaft mënyra të ndryshme harapase në shkrim, qeramikë dhe enëbërje. Rrjeth kësaj kohe arkeologët e ASI-t regjistruan një lëvizje në masë të refugjatëve nga Punjabi dhe Sindhi në Saurashtra dhe luginën e Sarasvatit (1900–1700 p.e.s.). Qindra ngulime të keq-pajisura i janë atribuar këtij populli si Kultura e Varrezës H (ose Kultura e Vonë Harapase) një kulturë tërësisht e çurbanizuar e karakterizuar nga humbja e shkrimit, ekonomi më pak komplekse, administrim dhe qeramikë më pak të sofistikuar. Megjithëse emblemat Induse dolën jashtë përdorimit, sistemi i peshave me një njësi prej 8.573 gramësh u mbajt. Midis viteve 1700 dhe 1600 p.e.s., tregëtia do të rigjallërohej përsëri. Në Lothal, punime qeramike harapase të bauleve, pjatave dhe qypave prodhoheshin në masë. Tregëtarët përdornin materiale vendore si kalcedoni në vend të kertit për presat prej guri. Peshat e prera prej guri ranor zëvendësuan peshat hekzadronike prej kerti. Stili i sofistikuar i pikturës u reduktuan në linja të valëzuara, rrathë dhe gjethe. Lothali ishte veçanërisht i famshëm për mikro-rruazat e tij. Këto bëheshin nga materiale të bluara, duke i vërtitur ato në në një rrip, duke pjekur. Më në fund rrotullat e pjekura priteshin në format dhe madhësitë e kërkuara.
Planifikimi urban
Një përmbytje shkatërroi themelet e fshatit dhe vendbanimet (rreth vitit 2350 p.e.s.). Harapasit e vendosur rreth Lothalit dhe nga Sindhi e kapën këtë mundësi për ta zgjeruar vendbanimin e tyre dhe për të krijuar një qytezë të planifikuar në linjat e qytetit të vjetër në Luginën e Indusit. Planifikuesit e Lothalit u angazhuan për ta mbrojtur zonën nga përmbytjet e vazhdueshme. Qyteti u nda në blloqe platformash 1–2 metra të larta me tulla të thara në diell, secila duke mbajtur 20–30 shtëpi me mure të trasha balte dhe tullash. Qyteti u nda në një akropol apo kodrinë të fortifikuar dhe në një qytet të poshtëm. Drejtuesit e qytetit jetonin në akropol, që kishte banja të shtruara publike, kanalizime sipërfaqësore dhe nëntokësore (të ndërtuara me tulla të pjekura në furra) dhe një pus me ujë të pijshëm. Qyteti i poshtëm u nda në dy sektorë. Një arterie rrugore veri-jug ishte zona kryesore tregtare. Kjo kishte anash dyqane tregtarësh të pasur dhe të zakonshëm si dhe artizanë. Zona rezidenciale gjendej në të dy krahët e tregut. Qyteti i poshtëm gjithashtu u zgjerua periodikisht gjatë viteve të begata të Lothalit. Inxhinierët e Lothalit i dhanë prioritet krijimit të një kantieri detar dhe një magazine që do të shërbente për qëllimet e tregëtisë detare. Ndërsa pikëpamja e përgjithshme e arkeologëve bie dakord se kjo strukturë ishte një "dok", është sugjeruar edhe se për shkak të përmasave të vogla, ky basen mund të ketë qenë një rezervuar dhe kanal vaditës. Doku (kantieri i portit detar) u ndërtua në krahun e majtë të qytetit dhe konsiderohet nga arkeologët si një ndërtim inxhinierik i rendit të parë. Gjendej larg nga rrjedha kryesore e lumit për të shmangur baltën aluvionale, por tu ofronte akses anijeve gjatë baticave po ashtu. Magazina u ndërtua afër akropolit në një podiume prej tullash balte 3.5 m. të lartë. Drejtuesit mundnin kështu të mbikqyrnin aktivitetin në dok dhe magazinë njëkohësisht. Duke lehtësuar lëvizjen e ngarkesave ishte një skelë tullash, 220 m e gjatë, e ndërtuar në krahun perëndimor të dokut, me një shkallë që të çonte në magazinë. Përkundrejt magazinës ishte një ndërtesë e rëndësishme publike, superstruktura e të cilës është zhdukur plotësisht. Përgjatë kohës, qyteti do të përfshihej shumë herë nga përmbytjet dhe stuhitë. Doku dhe muret periferike të qytetit u mirëmbajtën në mënyrë efikase. Zelli rindërtues i qytetit siguroi rritjen dhe begatinë e tregëtisë. Gjithësesi, me rritjen e begatisë, populli i Lothalit dështoi në mbajtjen e mureve dhe dokut të tyre, me gjasa si rezultat i vetbesimit të tepruar në sistemin e tyre. Një përmbytje me intensitet të moderuar në vitin 2050 p.e.s. vuri në pah disa dobësi në strukturë, por problemi nuk u adresua në mënyrë të përshtatshme me sa duket. Gjithë ndërtimi ishte realizuar me tulla të pjekur, gëlqere dhe llaç rëre dhe jo me tulla të thara në diell pasi tullat janë akoma të pa-prekura pas 4000 vjetëve të kaluar dhe akoma të ngjitur bashkë me njëra-tjetrën me lidhje llaçi.
Zhvillimi arkitekturor
Ndëra një debat i gjerë mbi fundin e Qyt. të Lug. së Indusit vazhdon, dëshmitë arkeologjike të mbledhura nga ASI duket se vënë në dukje katastrofat natyrore, veçanërisht përmbytjet dhe stuhitë si burim i rënies së Lothalit. Një përmbytje e fuqishme mbuloi qytetin dhe shkatërroi shumicën e shtëpive, me muret dhe platformat të dëmtuara rëndë. Akropoli u nivelua (2000–1900 p.e.s.) dhe u banua nga tregtarë të zakonshëm dhe nga shtëpitë e sajuara rishtas. Pasoja më e keqe ishte ndryshimi i rrjedhës së lumit, duke e ndërprerë hyrjen e anijeve në dok. Populli ndërtoi një liman të ri por të cekët për të lidhur kanalin qarkullues me dokun për ti shkarkuar anijet e vogla në basen. Anijet e mëdha ankoroheshin largë. Shtëpitë u rindërtuan, akoma pa hequr mbetjet e përmbytjes, që i bëri ato të një cilësie të dobët dhe lehtësisht të dëmtueshme. Kanalizimet publike u zëvendësuan nga qypa. Qytetarën nuk ndërmorën ndërtime mbi të mëparshmet apo të çrregullta dhe ndërtuan banjat publike. Gjithësesi, një qeverisje të keq-organizuar dhe pa agjensi të jashtme ose qeveri qendrore, punimet publike nuk mund të riparoheshin si duhet ose të mirë-mbaheshin. Magazina e dëmtuar rëndë nuk u riparua kurr siç duhet dhe tepricat depozitoheshin në fuçi druri, të ekspozuara ndaj përmbytjeve dhe zjarrit. Ekonomia e qytetit u transformua. Volumi tregëtar u reduktua ndjeshëm, megjithëse jo në mënyrë katastrofike dhe burimet ishin të disponueshme në sasi më të vogla. Biznese të pavarura u shtuan, duke i lejuar një sistemi farkash të përqëndruara te tregëtia të zhvilloheshin atje ku qindra artizanë punonin për të njëjtin porositës dhe financues. Prodhimi i rruazave kishte dhjetë dhoma ndënjjeje dhe një oborr të madh pune. Punishtja e punimit të bakrit kishte pesë furra dhe gropa të shtruara për të lejuar të punonin njëkohësisht disa artizanë. Begatia në rënie e qytetit, burimet e pakta dhe administrimi i dobët e rritën mjerimin e një populli nën trysninë e përmbytjeve të vazhdueshme dhe stuhitë. Rriti kripshmërinë e terrenit duke e bërë tokën jo pjellore për të mbjellat. Kjo është dëshmuar në qytetet e afërta të Rangpurit, Rojdi, Ruparit dhe Harapas në rajonin e Punjabit, Mohenjo-daros dhe Chanhudaro-s në Sindhi. Një përmbytje masive (rreth vitit 1900 p.e.s.) e shkatërroi tërësisht qytezën e dobësuar në një goditje të vetme. Analizat arkeologjike tregojnë se baseni dhe doku ishin mbushur me baltë dhe mbeturina si dhe ndërtesat u rrënuan. Përmbytja preku gjithë rajonin e Saurashtra-s, Sindhit dhe jugun e Gujaratit, si dhe rrjedhat e sipërme të Indusit dhe Sutlej-it, ku gjurmët e fshatrave dhe qytezave u fshinë tërësisht. Popullsia u largua në rajonet e brendatokës.
Doku
Doku gjendej larg nga rrjedha kryesore për shmangur depozitimin e lymit. Është hamendësuar se inxhinierët e Lothalit studionin lëvizjen e baticave dhe efektet e tyre në strukturat e ndërtuara me tulla, duke qenë se muret janë me tulla të pjekura në furrë. Kjo njohuri u lejonte atyre të zgjidhnin vendndodhjen e Lothalit në vendin e parë, pasi Gjiri i Khambhat-it ka amplitudën më të madhe të baticave dhe anijet mund të pajisen me shluze nëpërmjet vërshimit të baticave në grykëderdhjen e lumit. Inxhinierët ndërtuan një strukturë trapezoidale, me krahë veri-jug mesatarisht 21.8 m dhe krahët lindje-perëndim 37 m. Një tjetër përllogaritje është se baseni mund të ketë shërbyer si një rezervuar vaditjeje, për përmasat e vlerësuara fillestare të "dokut" që nuk janë të mëdha mjaftueshëm, për standardet moderne, për të bujtur anije dhe për patur shumë trafik. Kriticizmi i teorisë së dokut është rritur që kur u vu në dyshim për herë të parë nga Leshnik në vitin 1968 dhe më vonë nga Yule në vitin 1982. Lartësia fillestare e argjinaturës ishte 4.26 m. (Tashmë është 3.35 m). Hyrja është 12.8 m e gjerë dhe një tjetër gjendej në krahun përkundrejt. Për të përballuar shtytjen e ujit, ishin vendosur të dala në faqet e jashtme të murit. Kur lumi ndryshoi rrjedhën e tij në vitin 2000 p.e.s., një grykë e re, 7 m e gjerë u bë në krahun më të gjatë, të lidhur me lumin nga një kanal 2 km. Gjatë baticës një vërshim prej 2.1–2.4 m ujë duhet ti lejonte anijet që të hynin. Ishin marrë masa për të nxjerr tepricën e ujit nëpërmjet kanalit shkarkues, 96.5 m i gjerë dhe 1.7 m i lartë në krahun jugor. Doku zotëronte gjithashtu një sistem kalimi nëpër ekluza—një portë druri mund të ulej në grykën e shkarkimit për të mbanjtur një kolonë minimale uji në basen në mënyrë që të siguronte pluskimin gjatë zbaticave. Qendror për ekonominë e qytetit, megazina ishte ndërtuar fillimisht në gjashtëdhjetë e katër blloqe kubike, 3.6 m katrore, me 1.2 m kalime dhe e bazuar në një podium tullash balte 3.5 metra të lartë. Podiumi ishte shumë i lartë në mënyrë që të siguronte mbrojtje maksimale nga përmbytjet. Kalime të shtruara me tulla midis blloqeve shërbenin për ajrimin dhe një shkallë që të çonin në dok për të lehtësuar ngarkim-shkarkimin. Magazina gjendej pranë akropolit, për të lejuar mbikqyrje të rreptë nga autoritetet drejtuese. Megjithë masat e sofistikuara, përmbytjet e mëdha që sollën rënien e qytetit shkatërruan gjithëçka përveç dymbëdhjetë blloqeve, që u bënë zëvendësues të magazinës.
Akropoli dhe qyteti i poshtëm
Akropoli i Lothalit ishte qendra e qytetit, zemra e tij politike dhe ekonomike, që ishte 127.4 m nga lindja në perëndim me 60.9 m nga veriu në jug. Kishte tre rrugë dhe dy korsi që shtriheshin lindje-perëndim dhe dy rrugë që shtriheshin veri-jug. Katër anët e platformës drejtkëndore në të cilën shtëpitë ishin ndërtuar formoheshin nga struktura prej tullash balte prej 12.2–24.4 m trashësi dhe 2.1–3.6 m lartësi. Banjat ishin të vendosura kryesisht në akropol—më së shumti në shtëpi me dy dhoma me oborre të hapura. Tullat e përdorura për shtrimin e banjave ishin të lustruara për të ndaluar depërtimin e ujit. Shtrimi i dyshemeve ishte bërë me stuko gëlqerore dhe këndet të veshura me dru (panele druri) nga mure të holla. Rezidenca e drejtuesit është 43.92 m2 me një banjë 1.8 metra katrorë e pajisur me një kanal shkarkues dhe hyrës. Pjesa tjetër e kësaj shtëpie dëshmonë për një sistem të sofistikuar kanalizimesh. Tregu i qytetit të poshtëm ishte në rrugën kryesore veri-jug 6–8 m i gjerë. Të ndërtuara në rreshta të ngushtë në të dy krahtët e rrugës janë rezidencat dhe punishtet artizanale, megjithëse kanale të ndërtuara me tulla dhe banesa të periudhës së hershme janë zhdukur. Rruga mbante një gjerësi uniforme dhe nuk pësoi zhvendosje nga plani gjatë periudhave të rindërtimit pas përmbytjeve. Ka dyqane, vendpunime dhe farka të shumta me dy dhoma. Farkëtimi i rruazave, që kryente një rol të rëndësishëm ekonomik, zotëronte një oborr qendror dhe njëmbëdhjetë dhoma, një depo dhe një vendroje. Ka një vendgrumbullim hiri, ashtu si dhe një furrë rrethore me dy dhoma, me vrima të ushqimin e zjarrit. Katër vrima oxhaku janë të lidhura me njëra tjetrën, dhomën e sipërme dhe vendin e kaldajës. Suvaja prej balte e dyshemeve është vetrifikuar për shkak të nxehtësisë intensive gjatë punës. Është gjetur një pjesa tjetër e lëndëve të para si kallama, bajga lope, tallash dhe agat, duke u dhënë arkeologëve sugjerime se si vihej në punë furra. Një ndërtesë shumë e madhe me tulla balte ndodhet përballë punishtes dhe domethënia e saj ëshë vënë re nga plani i saj. Katër dhoma të mëdha dhe një sallon, me përmasa të përgjithshme prej 17.1 x 12.8 m. Salloni ka një portë të madhe dhe një dysheme të ngritur në këndin jugor të ndërtesës.
Ekonomia dhe kultura
Organizimi uniform i qytetit dhe institucioneve të tij dëshmojnë se harapasit ishin një popull shumë i disiplinuar. Detyrat tregtare dhe administrative kryeheshin sipas standardeve të planifikuara. Administrimi qytetar ishte strikt – gjerësia e shumicës së rrugëve mbeti e njëjtë përgjatë një kohe të gjatë dhe nuk janë ndërtuar struktura jashtë planifikimit. Zotërit e shtëpive zotëronin një gropë, ose dhomë grumbullimi për të depozituar mbetjet e ngurta në mënyrë që të parandalonin bllokimin e kanaleve shkarkuese të qytetit. Kanalizime, baxhat dhe gropat septike e mbanin qytetin të pastër dhe i depozitonin mbetjet në lum, i cili pastrohej gjatë baticave. Këtu u zhvillua një stil i ri provincial i artit dhe pikturës harapase. Qasja e re përfshinte portretizime realiste të kafshëve në mjedisin e tyre rrethues. Veglat prej metali, ari dhe stolitë ashtu si dhe zbukurimet e dekoruara me shije dëshmojnë për kulturën dhe begatinë e popullit të Lothalit. Një rrugë bregdetare mund të ketë ekzistuar duke e lidhur site si Lothali dhe Dholavira me Sutkagan Dor-in në bregun Makran. Shumica e pajisjeve të tyre të gjetura përgjatë Qyt. të Lug. së Indusit: vegla metalike, pesha, masa, emblema, enë argjile dhe zbukurime ishin të standardit dhe cilësisë uniforme. Lothali ishte një qendër e rëndësishme tregtare, duke importuar në masë lëndë të parë si bakër, kuarc dhe çert si dhe gurë gjyëm të çmuar nga Mohenjo-daro dhe Harapa, ashtu si dhe duke i shpërndarë në masë në fshatrat dhe qytezat e afërta. Ai prodhonte gjithashtu sasi të mëdha celte bronxi, grepa peshkimi, dalta, shtiza dhe stoli. Lothali eksportonte rruaza, gurë të çmuar, fildish dhe guacka. Industria e presave të gurit plotësonte nevojat e brendshme—çerte të rafinuara importoheshin nga lugina e Larkana-s ose nga Bijapuri në Karnatakan e sotme. Bhagatrav-a e furnizonte me gurë gjysëm të çmuar ndërsa nga Dholavira dhe Bet Dwarka vinin guacka. Një rrjet i gjallë tregëtie u dha banorëve begati të madhe. Rrjeti shtrihej përgjatë kufijve të Egjiptit, Dilmunit (Bahreini i sotëm) dhe Sumerisë. Një nga dëshmitë e tregtisë në Lothal është zbulimi i emblemave tipike të Gjirit Persik, një emblemë rrethore si sumbull
Shkenca dhe inxhinieria
Një objekt i trash si guackë i gjetur me katër të çara në çdo dy skaje si një kompast për të matur këndet në sipërfaqe të sheshta ose në horizonte të shumë-fishta nga 40 gradë, deri në 360 gradë. Instrumente të tilla guackash ishin me gjasa të krijuar për të matur 8–12 seksione të plota të horizontit dhe qiellit, duke shpjeguar të çarat në buzët e poshtme dhe të sipërme. Arkeologët e konsiderojnë këtë si një dëshmi se ekspertët e Lothalit kishin arritur rreth 2,000 vjet para grekëve: një ndarje 8–12 pjesëshe të horizontit dhe qiellit, ashtu si dhe një instrument për matjen e këndeve dhe ndoshta pozicionin e yjeve për lundrim. Lothali ka një nga tre shkallët matëse që janë të integruara dhe lineare (të tjerat janë gjetur në Harapa dhe Mohenjo-daro). Një shkallëzim fildishi nga Lothali ka ndarjen më të vogël decimale të njohur në Qyt. e Lug. së Indusit. Shkallëzimi është 6 mm i trashë, 15 mm i gjerë dhe gjatësia e disponueshme është 128 mm, por vetëm 27 gradacione janë të dukshme në 46 mm, distanca midis linjave matëse është 1.70 mm (madhësia e vogël tregon përdorimin për qëllime shumë të hollësishtme). Shuma tërësore e vizoreve nga Lothali është e afërt me angula-n në Arthashastra. Zejtarët e Lothalit u kujdesën për të siguruar rezistencën dhe saktësinë e peshave të gurit duke i zbutur cepat para lëmimit. Për sistemin e tyre të famshëm të kanalizimeve, inxhinierët e Lothalit realizuan çati me konsuj dhe një platformë me tulla të pjekura në furrë mbi faqen me tulla të platformës ku kanalet shkarkues të ujërave të zeza hynin në gropën e fekaleve. Mbulime druri të futura në hulli anash puseve të kanaleve shkarkuese mbanin të mbuluar fekalet. Pusi është ndërtuar me tulla radiale, me diametër 2.4 m dhe thellësi 6.7 m. Kishte një rrjet pa të meta të kanalizimeve nëntokësore, dhomash lymi dhe gropa fekalesh dhe dhoma inspektimi për fekalet. Shtrirja e kanalizimeve u ofroi arkeologëve shumë të dhëna mbi planimetrinë e rrugëve, organizimin e banesave dhe banjave. Mesatarisht, gjirizi kryesor është 20–46 cm i thellë, me përmasat e jashtme 86 × 68 × 33 cm. Tulla-bërësit e Lothalit përdornin një qasje logjike në prodhimin e tullave, të skicuara me kujdes për sa i përket trashësisë së strukturës. Ato përdoreshin si mbuluese dhe zgjeruese në të njëjtat shtresa në mënyrë të alternuar. Arkeologët vlerësojnë se një shumicën e rasteve, tullat ishin në raportin 1:0.5:0.25 në tre krahë, në përmasa që ishin shumfishe integrale të vizores së madhe të Lothalit prej 25 mm.
Metalurgjia dhe argjendaria
Bakri i Lothalit është në mënyrë të pazakontë i pastër, duke mos pasur arsenik, tipikisht i përdorur nga bakërpunuesit përgjatë pjesës tjetër të Luginës së Indusit. Qyteti importonte kallëpe nga burime me gjasa të gadishullit arabik. Punëtorët përzienin kallajin me bakrin për prodhimin e celteve, majave të shigjetave, grepave, daltave, byzylykëve, rrathëve, turrielave dhe majave të shtizave, megjithëse farkëtimi i armëve ishte i pakët. Ata përdornin gjithashtu metalurgji të përparuar në ndjekjen e teknikës cire perdue të farkëtimit dhe përdornin kallëpe me më shumë se një pjesë për të farkëtuar zogj dhe kafshë. Ata shpikën gjithashtu vegla të reja si sharra të lakuaradhe turriela të përdredhura të panjohura për qytetërimet e tjera të kohës. Lothali ishte një nga qendrat më të rëndësishme prodhuese të punimit të guackave, për shkak të bollëkut të guackave çank me cilësi të lartë të gjendura në gjirin e Kutçit dhe afër bregut të Kathiawar-it Lodra, rruaza, pomada, vazo, guacka çank, garuzhde dhe zbukurime bëheshin për eksport dhe konsumim vendor. Elemente të instrumenteve muzikore me tela si plektrumi dhe ura bëheshin prej guacke. An ivory ëorkshop ëas operated under strict official supervision, and the domestication of elephants has been suggested. An ivory seal, and saën pieces for boxes, combs, rods, inlays and ear-studs ëere found during excavations. Lothali prodhonte një sasi të madhe zbukurimesh ari—objektet më atraktive ishin mikro-rruazat prej ari në pesë fije në varëse, që ishin unike për shkak të dimetrit më të vogël se 0.25 mm. Rruaza cilindrike, globulare dhe xhasperi prej ari me brinjë me kënd të drejt. Një disk i madh me vrima i gjetur në një altar flijimesh është krahasuar me rukma-n e veshur nga priftërinjtë vedikë. Në Lothal ishin popullore kopsat, rrotëzat me dhëmbëza dhe zbukurimet në formë zemre prej fajance dhe steatiti. Një rreth i hollë prej teli bakri i përdredhur në spirale të dyfishta ngjan me rrathët prej teli ari të përdorur nga hindutë modernë gjatë dasmave.
Besimi dhe vendosja e vdekurve
Populli i Lothalit adhuronte një zot të zjarrit, i hamendësuar se është pikërisht zoti me brirë i paraqitur në emblema, që është dëshmuar edhe nga prania e altarëve të zjarrit publikë dhe privatë ku kryheshin dukshëm ceremoni fetare. Arkeologët kanë zbuluar varëse ari, hirin e kurabieve prej terrakote dhe qeramike, mbetje gjedhi, rruaza dhe shenja të tjera që mund të tregojnë praktikën e flijimit Gavamayana, të lidhur me besimin e lashtë vedik. Është dëshmuar edhe adhurimi i kafshëve, por jo adhurimi i Perëndeshës Nënë që është dëshmuar në qytetet e tjera harapase—ekspertët e konsiderojnë këtë një shenjë të ekzistencës së larmisë së traditave fetare. Gjithësesi, besohet se adhurohej një perëndeshë deti, ndoshta e afërt me Perëndeshën Nën të përgjithshme të Periudhës së Q.L.I.. Sot, fshatarët vendorë, adhurojnë në mënyrë të ngjashme një perëndeshë deti, Vanuvati Sikotarimata-n, duke sugjeruar një lidhje me traditat e lashta të portit dhe të kaluarën historike të aksesit në det. Por arkeologët zbuluan gjithashtu se praktika kishte pushuar rreth vitit 2000 p.e.s. (e përcaktuar nga kohët e ndryshme të varrimit të mbetjeve të datuara me metodën e karbonit). Është sugjeruar se praktika zhvillohej vetëm me raste. Është konsideruar gjithashtu se duke parë numrin e vogël të varreve të zbuluara—vetëm 17 një një popullsi që është vlerësuar me 15,000 banorë—qytetarët e Lothalit praktikonin gjithashtu kremimin e të vdekurve. Varre post-kremimi janë vrehur në site të tjera harapase si Harapa, Mehi dhe Damb-Bhuti.
Gërmimi i Lothalit
Lothali qëndron 285 m nga veriu në jug dhe 228 m nga lindja në perëndim. Në kulmin e popullimit të tij, ai mbulonte një zonë të gjerë pasi janë gjetur mbetje 300 m në jug të kodrinës. Për shkak të natyrës së brishtë të tullave të pa-pjekura dhe përmbytjeve të shpeshta, superstrukturat e gjithë ndërtesave janë tkurrur. Mure, platforma, puse, kanalizime, banja dhe dysheme të shtruara janë dukshëm të rrëgjuara. Por falë lymit të depozituar nga vërshimet e vazhdueshme, muret e dokut u ruajtën edhe mbrapa përmbytjes së madhe (rreth vitit 1900 p.e.s.). Mungesa e mureve të larta në këmbë i atribuohet erozionit dhe grabitjes së tullave. "Nullah-u" i lashtë, kanali i grykëderdhjes dhe shtrati i lumit janë mbuluar në të njëjtën mënyrë. Muret periferike prej tullash të dëmtuar nga përmbytja janë të dukshëm afër zonës së magazinës. Pjesa e mbetur e kanaleve të gjirizeve veri-jug janë tullat e pjekura në gropën e gjirizit. Blloqet kubike të magazinës në një platformë të lartë janë gjithashtu të dukshme. ASI ka mbuluar muret periferike, skelën dhe shumë shtëpi të fazës së hershme me dhe për ti mbrojtur nga fenomentet natyrore, por gjithë siti arkeologjik është gjithësesi duke u përballur me shqetësime të rëndësishme rreth konservimit të tij të nevojshëm. Futja e ujit të kripur dhe ekspozimi i tejzgjatur ndaj shiut dhe diellit po i gërryejnë pak nga pak rrënojat e sitit. Shirat e mëdha në rajon kanë dëmtuar mbetjet e konstruksioneve me tulla të thara në diell. Uji i ndenjur i shiut i ka mbuluar tullat dhe punimet prej balte me shtresa torfe. Për shkak të lymit apo baltës, plani i dokut është reduktuar me 3–4 m dhe depozitimi i kripës po degradon tullat. Zyrtarët fajësojnë kripën mbi veprimin kapilar dhe vërejnë se po shfaqen të krisura dhe themelet po dobësohen pasi punimet restauruese përparojnë në mënyrë të ngadaltë.
Cullera
Cullera është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Ribera Baixa, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Cullera ka 24821 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 53.8 km2.
Mladen Dolar
parapamje| Mladen Dolar në Muzeun e Ëndrrave të Frojdit në vitin 2011 Mladen Dolar (lindur më 29 janar 1951) është një filozof, psikoanalist, teoricien kulturor dhe kritik slloven i filmit.
Amru bin Madi Jakrib
Amr (Amru) ibn Mad bin Jakrib el-Zubaidi el-Madhhixhi ishte një kalorës i njohur arab] para dhe gjatë [[Islamit.
Mladen Dolar
Biografia
Dolari u lind në Maribor si djali i kritikut letrar Jaro Dolar. Në vitin 1978 u diplomua në Filozofi dhe Gjuhë Franceze në Universitetin e Ljubljanës, nën mbikëqyrjen e filozofit të njohur Božidar Debenjak. Më vonë ai studioi në Universitetin e Paris VII dhe Universitetin e Westminsterit.
Amru bin Madi Jakrib
Ai ishte nga Shtëpia e shquar e Zubaid, pjesë e Shtëpisë së Madhixhit. Ai ishte shumë trim dhe ai u kthye në Islam në kohën e Muhammedit, duke qenë një nga Sahabët e tij. Kur Saad b. Ebi Vakas i kërkoi halifit Umer ibn el-Hattab që të dërgonte përforcime për betejën e Kadisijes. Umeri u përgjigj: "Unë ju kam dërguar 2000 burra: Amr bin Maadi Jakrib dhe Tulajha el-Asadi. Secili prej tyre llogaritet si një mijë. " Trimëria e Amr është regjistruar mirë dhe fakti që ai mori pjesë si komandant në 3 betejat më të mëdha në zgjerimin islam të hilafetit të Rashidunëve vetëm rrit konsideratën në të cilën ai mbahet. Amru ishte një nga komandantët në betejat e el-Kadisijes, Jarmukut dhe Nahavendit. Ekspertiza dhe strategjia e tij ushtarake ishte e rëndësishme në humbjen e persëve në el-Kadisije; kur ai dhe Tulajha përpiluan një plan për ta kthyer valën e betejës. Ai ishte një nga tre burrat që depërtoi në kampin persian gjatë natës dhe kapi një nga komandantët persanë nën hundët e persëve. Ai ishte një martir në betejën e Nahavendit, një betejë e cila ishte e rëndësishme në zgjerimin e muslimanëve në Iranin modern dhe konsolidimin e pranisë së tyre në Irak. Ai u përmend nga el-Hamdani në Gjeografinë e Gadishullit Arabik si një kalorës i guximshëm i Madhixhit të Jemenit.
Mladen Dolar
Biografia
Dolar ishte bashkëthemeluesi, së bashku me Slavoj žižek dhe Rastko Močnik, të Shoqatës për Psikoanalizën Teorike, qëllimi kryesor i të cilit është të arrihet një sintezë midis psikanalizës lacaniane dhe filozofisë së idealizmit gjerman.
Amru bin Madi Jakrib
Pasardhësit
Pasardhësit e drejtpërdrejtë të Amru janë shumë. Shumë fise të dalluara arabe kanë origjinë nga Amru dhe përfshinë El-Obaidi, El-Dulaim dhe El-Xhubur për të përmendur vetëm disa. Shumica e pasardhësve të Amru-it banojnë në Arabinë Saudite, Irakun dhe Sirinë. Numri i tyre është vlerësuar të kalojë 20 milionë dhe vendi i tyre në histori është i sigurt sepse fisit i Amru është i famshëm për nxjerrjen e shumë poetëve, luftëtarëve dhe sheikëve të shquar.
Mladen Dolar
Biografia
Dolar ka dhënë mësim në Universitetin e Lubjanës që nga viti 1982. Në vitin 2010 Dolar filloi mandatin e tij si Studiues Këshillues në teori në Jan Van Eyck Academie, Maastricht, Hollandë. Fushat e tij kryesore të ekspertizës janë filozofia e G.W.F. Hegelit (mbi të cilën ai ka shkruar disa libra, duke përfshirë një interpretim dy-vëllim të fenomenologjisë së mendjes të Hegelit) dhe strukturalizmit francez. Ai është gjithashtu një teoricien muzikor dhe kritik i filmit.
Vepra e Dolarit me titull A Voice and Nothing More, një studim i zërit në dimensionet e tij gjuhësore, metafizike, fizike, etike dhe politike, është përkthyer në gjashtë gjuhë.
L'Hospitalet
L'Hospitalet është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. L'Hospitalet ka një popullsi prej 89 banorë dhe sipërfaqe 19.35 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Pandemia e COVID-19 në Amerikën Jugore
Pandemia e COVID-19 u konfirmua se kishte arritur në Amerikën Jugore më 26 shkurt 2020 kur Brazili konfirmoi një rast në São Paulo. Deri më 3 prill, të gjitha shtetet dhe territoret në Amerikën Jugore kishin regjistruar të paktën një rast.
Më 13 maj, u raportua se Amerika Latine dhe Karaibet kishin raportuar mbi 400,000 raste të infeksionit me 23,091 vdekje. Më 22 maj, duke përmendur veçanërisht rritjen e shpejtë të infeksioneve në Brazil, Organizata Botërore e Shëndetësisë e shpalli Amerikën Jugore epiqendrën e pandemisë.
Shqiptarët në Itali
Shqiptarët në Itali përbëjnë një komunitet prej rreth 1,000,000 banorësh. Kryesisht veçohen në dy komunitete, si rezultat i valëve të ndryshme të mërgimit.
Komuniteti i parë janë arbëreshët, shqiptarë që u vendosën në Itali në mes shekujve XV dhe XVIII, si pasojë e pushtimit osman të Shqipërisë. Ata sot jetojnë kryesisht në Italinë jugore, gjëgjësisht në rajonet: Pulia, Bazilikata, Molize, Kalabria dhe Sicilia. Numri i tyre varion nga 80,000 deri në 260,000.