cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kryengritja e Lumës
Vendimi i Këshillit Komandues për të goditur armikun në të gjitha frontet e luftës
Në këto sulme lumjanët trima veprojnë rrufeshëm, dhe gjatë luftimeve bien dëshmorë: Abaz Zezi, Baftjar Tahiraj, Baki Maliq Domi, Bektash Gjoka, Dervish Trota, Dullë Dema, Halil Dema, Halil Himaj, Hasan Shabani, Ismail Neziri, Jashar Shehu, Mehmet Allaraj, Mehmet Limani, Muharrem Mema, Mustafë Dogjani, Ramadan Koldashi, Rrustem Shehu, Shaqir Basha, Shaqir Dauti, Tahir Smajli, Zenel Mema, Haziz Xhaferi, e shumë të tjerë.
Luftimet përfundimtare u zhvilluan në brigjet e lumenjve Drini i Bardhë - Drini i Zi, ndërsa ato me të përgjakshmet në Kullë Lumë.
Mbeturinat e reparteve serbe që i shpëtuan asgjësimit në rajonin e Bicajt, së bashku me repartet e rajonit të Kullës së Lumës, kishin arritur të dilnin në bregun e kundërt të lumit Luma, poshtë Përbregut, dhe të pozicionohen në vijën: Përbreg - Kulla e Lumës. Për këto ngjarje, burimet serbe thonë se “gjatë tërë ditës së 17 nëntorit 1912 u zhvilluan luftime të rënda midis aradhave serbe e shqiptarëve, që sulmonin nga të gjitha anët, veçanërisht nga bregu i majtë i lumit Luma, duke rrezikuar forcat serbe që të hidhen në Dri e të shkëputeshin nga Prizreni. Më i forti qe zjarri i shqiptarëve nga bregu i djathtë i Drini Bardhë. Edhe togjet gjuajtëse që u dërguan në atë krah nuk mundën t´i largojnë prej andej lumjanët e hasjanët, të cilët me një zjarrë anësor të fuqishëm, u shkaktuan humbje të rënda forcave serbe. Në këto rrethana, bateria e gjymtuar e topave malorë nuk mundi të zinte pozicione e të aktivizohej në luftime”.
Fitorja e kryengritësve shqiptarë në Lumë
Kapja e Kullës së Lumës me luftime të përgjakshme shënonte pragun e fitores së betejës. Forcat shqiptare, në mbrëmjen e ditës së 17 nëntorit, pasi arritën të pozicionohen në vijën: Drini i Bardhë - Uki i Vjerrë – Gjegjën - Shpati perëndimor i Koretnikut - Bardhoc, sulmuan karvanin me qerre, me kafsh tërheqëse të mbeturinave serbe që tentonin të tërhiqeshin në drejtim të Prizrenit.
Në këto luftime të përgjakshme kur hordhitë barbare serbe vërtet patën humbje të mëdha në ushtarë e në materiale lufte, u martirizuan edhe shumë lumjanë, si: Halil Taci (Gjegja), Hamza Dema (Morinë), Hazir Mhola (Bicaj), Isuf Ramadani (Morina), Jemin Dema (Bardhoc), Halim Elezi (Ramhas), Jakup Tota (Barruç), Liman Çejku (Lusën), Ramadan Nerguti (Gjegjë), Rrahman Duraku (Morina), Selim Gërmizi (Bardhoc), Sinan Çejku (Lusën), Shaban Coka (Ujmisht), Shaqir Nerguti (Gjegjën), Zenel Nerguti (Gjegjën), Bajram Ramadani (Përbreg) e shumë të tjerë. Në Betejën te vendi i quajtur “Uki i Vjerrë” u plagos edhe udhëheqësi i moshuar lumjan Islam Spahia, i cili nuk iu nda luftës që nga Qafa e Kolesjanit e deri në Bardhoc.
Me luftën te „Uki i vjerrë“ mbaron seria e betejave të përgjakshme në Lumë, ku rezultoi me shkatërrimin e forcave serbe dhe dëbimin e atyre pak mbeturinave ( njësive serbe) deri afër Prizrenit. Humbjen e madhe të ushtrisë serbe, në Lumë më qartë e ka shprehur në kujtimet e veta Kosta Novakoviq, pjesëmarrës në ato luftime.
Numri i të rënëve serbë në Luftën e Lumës
Në fakt duhet pranuar se numri i humbjeve serbe është vështirë të nxirret me saktësi. Siç është e njohur botërisht komandat serbe i fshihnin të dhënat e humbjeve në front dhe nuk i lejonin korrespondentët e huaj të shtypit aty,sa për të ruajtur imazhin e gënjeshtërt që përhapte sikur ushtria e saj “çlirimtare” po pritej krahëhapur kudo,ashtu edhe për të mënjanuar reagimin e familjeve të ushtarëve dhe të oficerëve të vrarë. Po edhe sot Serbia nuk i ka hapur arkivat e saj ushtarake për studiuesit shqiptarë,në përpjekje për të fshehur të vërtetat e masakrave të saj mbi shqiptarët e pambrojtur, po edhe humbjet e saj të rënda. Historiografia ushtarake serbe mezi ka pranuar si humbje në Lumë vetëm disa qindra ushtarë e oficerë të vrarë, kur vetëm njëri nga ushtarët e batalionit të tretë që luftoi në Bicaj, Novakoviç, ka shkruar se mbetën disa qindra. Sidoqoftë, sipas historianëve ushtarakë serbë në Lumë janë vrarë vetëm 198 ushtarë dhe plagosur 31 të tjerë ! Këto të dhëna,që sipas tyre janë nxjerrë nga arkivat e reparteve që vepruan në Lumë, janë të pabesueshme. Mjafton të themi se ata vetë kanë pohuar se regjimenti i 10 që luftoi në Bicaj të Lumës (b3 dhe b4 me 15 dhe 16 nëntor) kishte pësuar “humbje të mëdha”, madje kishte humbur edhe arkivin e tij. Në një telegram të administratës ushtarake osmane të datës 20 nëntor 1912, të dërguar nga Ohri në Elbasan thuhet se në luftë të rreptë, gjatë 24 orëve (është fillimi i betejës -S.O.) serbët në Lumë janë vrarë e shkatërruar keq, se janë në tërheqje,se u ishin vrarë 3 oficerë dhe “ushtarë pa numër”. Ky numër mund të konkretizohet, po të kemi parasysh se po në këtë telegram, një rresht më lart, thuhet se “ afro një mijë mauze serbi janë pushtue”,që sigurisht kanë qenë të ushtarëve që janë vrarë, pra afro njëmijë. Dhe telegrami vazhdon më tej “Lufta tani po vijon në Bicaj dhe shpresohet sigurisht që gjer në mbrëmje t’i pushtohen armikut topa, mitraloza dhe shumë armë”. Bicaj është epiqendra e betejës. Këtë e thonë edhe gazetarët serbë të kohës.
Në një telegram të Aqif Pashë Elbasanit drejtuar kryesisë së shtetit të pavarur shqiptar, më 2 dhjetor 1912, thuhet se Ahmet bej Mati i kishte thënë se lumjanët “nja gjashtë batalione serbe i paskan zhdukur”. Ai i referohet situatës së para datës 18 nëntor përderisa thotë se “një sasi tjetër ushtarësh,që mundën të shpëtojnë, e paskan dëbuar nga Luma”. Por ka edhe më shumë. Në një letër të nënkonsullit anglez nga Shkupi në fund të shkurtit 1913 thuhet se “Serbia ka humbur në Lumë tetë batalione”.
Në këtë sasi të vrarësh,prej gjashtë apo tetë batalionesh, mund dhe duhen llogaritur edhe të vrarët e reparteve të tjera të forcave serbe paramilitare që u futën në Lumë para datës 13 nëntor, të ashtuquajtur “vullnetarë”, të përberë nga banditë që kishin për detyrë të hapnin rrugën për trupat e rregullta. Kryeredaktori i gazetës së armatës së tretë serbe, Jasha Tomiç, në librin e tij “Lufta në Shqipëri dhe rreth Shkodrës”, botuar më 1913 në Novi Sad, informon për veprimin e këtyre forcave në Lumë,me një efektiv nga 70 deri ne 200 veta, njërën prej të cilave e komandonte ish-ministri i mbrojtjes së Malit të Zi, Gatallo. Veç numrit të paidentifikuar të këtyre çetave,që vepronin barbarisht, në Kosovë kishte edhe 7 regjimente me efektiva të thirrjes së tretë, gjoja për të siguruar qetësi në prapavija.
Janë padyshim më shumë se njëmijë ushtarë dhe oficerë serbë të vrarë, dhe po të mendojmë se për 24 orët e para ishin vrarë një mijë, duhet të jenë vrarë edhe aq, në mos më shumë gjatë tërheqjes së shpartalluar nga Bicaj te Kulla e Lumës (ku kishin humbur gjithë karrot dhe kuajt e mushkat) dhe goditjes së fortë nga ana e forcave shqiptare të dislokuara në Përbreg. Por edhe disa qindra të vrarë që pranon historiografia ushtarake serbe për trupat e veta në Lumë, janë jo vetëm një disfatë, por një katastrofë, që bëhet edhe më evidente po të krahasohet me humbjet e serbëve gjatë Luftës së Parë Ballkanike, kur në betejën e Kumanovës ( 23 -24 tetor 1912), ku morën pjesë 168 mijë trupa (111000 serbë dhe 58000 osmane), mbetën të vrarë nga të dy palët 1887 vetë (687 serbë dhe 1200 turq) .Por numri prej 12 mijë,15 mijë apo 18 mijë ushtarësh serbë të vrarë në Lumë, në nëntor 1912, që jepet në disa botime shqiptare, madje edhe në pllakën e lapidarit, që i kushtohet kësaj lufte, është i zmadhuar dhe jo real. Me të drejtë prof. Shefqet Hoxha e ka quajtur “ një shifër folklorike”. Kjo bëhet edhe më e kuptueshme, po të kemi parasysh se gjithë humbjet e ushtrisë serbe në Luftën e Parë Ballkanike janë llogaritur në 22 mijë veta. Serbia pati në Lumë edhe një katastrofë morale. “Shqiptarët e ‘egër’, ushtarët tanë të zënë robër i çarmatosin dhe i lëshojnë, kurse ushtria jonë ‘kulturuar’ e shekullit XX po i vret fëmijët e tyre.”-shkruante në shtypin e kohës Dimitrije Tucoviç. Shaban Braha, në librin e tij “Beteja e Drinit kundër agresionit serb,nëntor 1912”, informon për “lirimin e dorëzimin e 720 robërve të kapur në luftën Lumës”. Ky është një tregues tjetër i fitores morale të shqiptarëve kundër serbëve, më 1912.
Përjetësimi i Betejës së Lumës nga rapsodi popullor
==== Rapsodi popullor këtë ngjarje historike e përjetësoi edhe përmes vargjeve si: ”Ka hi serbi n´at´ Prizren, po i thot`Lumës: ”Liromë ven!” Nuk jam mbreti, po jam Luma, ´mushi gjiksin plot me plumba!” Kur vikati Islam Spahija: ”Bini djem, se shkoi Shqipnija!” “Bini djem-thrret Ramadani- bini djem se shkoi vatani!” Gryka e Shejës po rredh gjak, po i thotë Drinit: ”Ndihmomë pak, ndihmomë pak, n´dash me m´ndihmue, kllade t´mdhaja jam tuj çue”. Krajli i serbit ban: ”Medet, m´faroi Luma askerin krejt! ma faroi askerin e ngrat burrat me pushk`e gratë me spatë”. “Kadal, krajl u mlofsh me marre, dymdhetmi t`metën pa varre!” Djemt´e Lumës hiç s´kanë dert, ka ni luftë bajn´vjet për vjet, luft´ me krajl e luft´ me mbret...” (...)
“Hasi shpat e gur e kep vend për vend pushka kërset shkoj kukuja shpi për shpi I preu Hasi 3 mijë shkijë...” (...) “Krejt Opoja u mlu n`zi Prej Prizrenit ter n´Dri Tre ditë luftë e tre ditë zi u vranë shkije përmi tre mijë...” ====
Përfundim
Përfundimisht, beteja dhe gjithë lufta e Lumës, në nëntor 1912, zë një vend të merituar në historinë ushtarake të Shqipërisë të periudhës së Pavarësisë. Luma, i ndaloi një javë forcat e Armatës III serbe në rajonin e Prizrenit për t’u riorganizuar,duke i dhënë kohë Ismail bej Vlorës për të mbërritur në Durrës para se të mbërrinin aty repartet e ushtrisë serbe (Vlorën e kishin bllokuar luftanijet greke). Kjo betejë,fama e saj, shkuan larg deri në Londër, duke e siguruar Lumën njëherë e përgjithmonë brenda kufirit të shtetit të ri shqiptar.
Referimet dhe Lidhjet e jashtme
Battle of Lumë
Kantoni Marennes
Kantoni Marennes (frëngjisht: Canton de Marennes) është një kanton në departamentin Charente-Maritime, rajonin Poitou-Charentes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Marennes. Ka sipërfaqe 181.91km2 dhe popullsi 14170 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Marennes aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Bërxullë Kodër
Bërxulla Kodër është një fshat në komunën Bërxullë në rrethin e Tiranës të Shqipërisë.
Curtuişeni
Curtuişeni apo (hungarisht Érkötvélyes) është një komunë në qarkun Bihor në Rumani. Ka një popullsi prej 3814 banorësh dhe sipërfaqe 69.37 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 2 fshatrave: Curtuişeni e Văşad.
Fototipia
Fototipia është klishe e cila përfitohet me fotografimin e origjinalit në negativ pa përdorimin e rasterit. Negativi i fituar kopjohet në pllakë metalike, e cila më vonë zhvillohet (brehet) me acide.
Stay (këngë e David Guetta)
"Stay" është një këngë e muzikës house e cila performohet nga DJ francez David Guetta dhe Chris Willis për albumin e dytë të David Guetta, Guetta Blaster. Kënga u lëshua si kënga e dytë e albumit në 13 shtator, 2004. Suksesin më të madh kënga e gjeti në rënditjen Belge, duke zënë vendin e #10. Kënga nuk u lëshua në Britaninë e Madhe.
Ernst Otto Beckmann
thumb|right|Ernst Otto Beckmann Ernst Otto Beckmann, lindi më 4 korrik 1853 në Solingen, Gjermani dhe vdiq më13 korrik 1923 në Berlin. Ishte një kimist gjerman.
Jöns Jacob Berzelius
thumb|Jöns Jacob Berzelius
Jöns Jakob Berzelius lindi më 20 gusht 1779 në Väversunda, Östergötland, Suedi dhe vdiq më 7 gusht 1848 në Stockholm. Ishte kimist suedez dhe njihej si formues i kimisë moderne.
PID Rregullatori
PID Rregullatori është një mekanizëm rregullues me lak te mbyllur, i cili përdoret shumë në Industrinë e Kontrollimit të Sistemeve. Ai llogarit një sinjal të gabimit që gjenerohet, si rezultat i ndryshimit të sinjalit në hyrje me sinjalin në dalje, dhe pastaj mundohet që atë gabim ta Kompenzoj/Rregulloj me anë të një Aktuatori. PID Rregullatori përmban tri parametra, të cilat mund të akordohen varësisht nga kërkesat për rregullim. Ai përbëhet nga pjesa: Varësisht nga përdorimi ky mundet të funksionoj vetëm si nji PD,PI, ose P Rregullator, pasi termet e panevojshme për procesin e caktura merren të jenë zero.
Historiku dhe aplikimet
Për herë të parë PID Rregullatori u përdor në vitet 90'ta të shekullit XIX , si paisje e cila mundësonte dirigjimin automatik të anijeve për lundrim, edhe pse në atë fazë ishte mjaft primitiv. Njëri nga prototipet e para të zhvilluara u bë nga Elmer Sperry, por i pari që bëri studim të thellë matematikor ishte Nicolas Minorsky. Qëllimi kryesor i Minorsky-it ishte që ta përafronte sa më shumë komandimin e anijes nga marinarët e US NAVY me paisjen PID. Ai vërejti se për akordimin e sistemint pjesa Proporcionale e PID Rregullatorit ofronte stabilitet përkunder faktit që sillte luhatje të vogla, ndërkaq pjesa Integrale e shuante gabimin e gjenerua me kohën, si dhe së fundi pjesa Derivative ishte mjaft efikase në sistemet që zhvilloheshin shpejt. PID Rregullatori po ashtu gjeti përdorim në kontrollimin e shpejtësive këndore, me PI Kontrollerin gabimi ishte rreth ±2%, ndërsa me shtimin e pjeses PD gabimi ra në ±1/6%, qka ishte shumë më saktë sesa që mund të kishin kontrolluar marinarët.
Teoria e PID Kontrollerit
Siq e dimë tani veprimi i PID Kontrollerit shkaktohet nga mbledhja e efekteve të pjesës: Proporcionale K_p,Integrale K_i dhe pjesës Derivative K_d. Duke e definuar u(t) si hyrjen e sistemit. apo në domenin e Laplasit: Ku parametrat paraqesin:
Termi Proporcional
Termi Proporcional prodhon sinjal i cili është proporcional me sinjalin e gabimit, dhe si rezulatat me shumzimin e sinjalit të gabimit me K_p do të kemi dalje qoftë të përforcuar apo të dobësuar. Këtu duhet ti kushtohet rëndësi pasi një përforcim i madh K_p mund të bëjë sistemin jostabil. Termi Proporcional ipet me anë të shprehjes: apo në domenin e Laplasit:
Shandor Petëfi
parapamje|Shandor Petëfi Shandor Petëfi (hung. Sándor Petőfi; 1 janar 1823, Kiskőrös - 31 korrik 1849, Sigishvar) poet dhe politikan hungarez.
PID Rregullatori
Termi Integral
Termi Integral është proporcional në të dyat: Termi 1/s indikon mbledhjen e të gjithë gabimit me kohën dhe jep vlerën stacionare në fund, ndërsa termi K_i paraqet konstant që e sjell vlerën stacionare në pozitën e dëshiruar në fund të procesit. Termi Integral ipet me anë të shprehjes: apo në domenin e Laplasit: Pasi që Termi Integral i përgjigjet gabimeve të akumuluara me kohën dhe mundohet ti kompenzoj ato, ai mund ta rritë shumë tejkalimin maksimal nga vlera që kërkohet në gjendjen stacionare.
Shandor Petëfi
Biografia
Që në rini ishte përkrahës i revolucionit dhe republikan. Në vitin 1848 erdhi në krye të rinisë së qytetit Pest (sot Budapest) gjë që e bëri ideologun kryesor të revolucionit hungarez. Pas kësaj ai ra në kundërthënie me qeverinë fisnike hungareze. Ishte shok i studimeve me shkrimtarin e madh hungarez Mor Jokai. Petëfi, me shkrime filloi të merrej qysh kur ishte gjimnazist. Përveq poezi shkroi edhe novela dhe romane. Për rreth 1 vit ishte redaktor i revistës së modës Peshti Divatlap. Vdiq në një betejë afër qytetit Sigishvar, sot qytet në Rumani. Pas vdekjes së tij, në Hungari u krijua një kult i gjërë rreth personalitetit dhe figurës së Petëfit gjë që bëri të përkthehej gati në të gjitha gjuhët kryesore botërore.
PID Rregullatori
Termi Derivativ
Termi Derivativ është proporcional me pjerrtsinë e lakores së gabimit me kohën, dhe si rezultat e "parashikon" vlerën e ardhshme të gabimit dhe e përforcon/dobëson atë me anë të konstatës së derivimit K_d Termi Derivativ ipet me anë të shprehjes: apo në domenin e Laplasit: Përparësia e Termit Derivativ është se e shkurton Kohën e ngritjes dhe po ashtu Kohën e qetësimit Mangësia e Termit Derivativ është se e përforcon edhe gabimin në frekuenca të larta si dhe i përforcon zhurmat, për këtë shkak PID Rregullatori shpesh shoqërohet me një filtër të frekuencave të ulta, për shkak të pjesës derivative.
Akordimi manual
Së pari konstantat K_i dhe K_d bëhen zero për të parë efektin e shtimit të përforcimit, pastaj i rritet vlera e K_p derisa të arrihen oscilime në përgjigjjen shkallë njësi në hyrje të sistemit. Pastaj fillojmë ta rrisim vlerën e K_i derisa te arrihet një gabim në gjendjen stacionare minimal, (duhet pasur kujdes pasi vlera të mëdha të K_i mund të shkaktojnë sistemin që të bëhet jostabil). Dhe së fundi fillojmë ta rritim vlerën e K_d derisa të kemi përgjigjje sa më të shpejt të sistemit, duke marrë parasysh që tejkalimet maksimale të jenë sa më te vogla. Më poshtë janë dhënë efektet e rritjes së vlerës së Konstantave në mënyrë të pavarur:
Avantazhet e PID Kontrollerit ndaj P,PI,PD
Disavantazhet e P Kontrollerit janë: Me rritjen e përforcimit K_p mund të vie deri të kalimi i sistemit në jostabilitet, për shkak të tejkalimit maksimal të madh. Po ashtu te sistemet e rregullimit me P rregullator kemi Gabim në gjendjen stacionare.
Disavantazhet e PI Kontrollerit janë: PI kontrolleri e ka mjaft të madhe kohën e ngritjes, si dhe kohën qetësimit, si dhe me rritjen e tepërt të vlerës K_i mund të shkaktohen tejkalime maksimale mjaft të mëdha.
Disavantazhet e PD Kontrollerit janë: Edhe pse PD Kontrolleri është mjaft i shpejt në përgjigjjen kalimtare, në frekuencat e larta i përforcon zhurmat shumë.
PID Rregullatori është kombinim i të gjitha të mirave të këtyre tre rregullatorëve në një Rregullator të vetëm.
Linqet e Jashtme
http://ieeexplore.ieee.org/xpl/login.jsp?tp=&arnumber=1104827&isnumber=24267&url=http%3A%2F%2Fieeexplore.ieee.org%2Fstamp%2Fstamp.jsp%3Ftp%3D%26arnumber%3D1104827%26isnumber%3D24267
Autotipia
Autotipia është klishe e cila përfitohet me fotografimin e origjinalit në negativ me përdorimin e rasterit. Negativi i fituar kopjohet në pllakë metalike, e cila më vonë zhvillohet (brehet) me acide.
Hipnoza
thumb|200px|Një ushtrim hipnotizmi në fund qindvjeçarin e XI. Riçard Berg Hipnoza (nga greq. "ipno-s" - gjumë, dhe perëndia greke e gjumit Hipnos) është një gjëndje e hamendësuar e ndërgjegjes së ndryshuar dhe karakterizohet nga një sugjestionimshmëri të lartë. Hipnoza ka të bëjë me krijimin e një gjendjeje ëndërrore tek njerëzit nëpërmjet përdorimit të sugjestionit gojor. Me ndikime kuptohet një mendim (ide) apo komunikim bartës i një mendimi që nxjerr një përgjigje të fshehur ose të njohur nga personi pa ndërmjetësinë e aftësive të larta kritike.
Hipnoza nuk është e zbatueshme tek të gjithë njerzit, megjithëse disa njerëz përjetojnë nën hipnozë një rritje të të ndikuarit dhe ndjenjës nënshtruese të një gjendjeje të tjetërsuar të ndërgjegjes.
Nën gjëndjen e hipnozës njeriu është pasiv, dhe krejtësisht nën ndikimin e kërkesave të mjedisit të jashtme. Ndryshimi i mënyrës se të sjellurit, vepruarit, shijuarit, ndijuarit dhe menduarit, realizohen nga personi vetëm nën komandën e hipnotizuesit.
Historia
I pari i cili në shekullin e XIX shfrytëzoi hipnozën për qëllime terapeutike ishte mjeku francez Jean Charcot, nxënës i të cilit ishte edhe Froidi.
Teknikat dhe pasojat
Ka shume lloje teknikash të mësuara që kanë vetem nje qellim. Të hipnotizojne njerëzit. Një njeri mund të hipnotizoje pa dashje por disa e bëjne me qellim. Pas një seance hipnotizimi personi i hipnotizuar mund të ketë crregullime në funksionimin e aparatit kognitiv të tij. Mendohet se nëse një seance hipnoze nuk është përfunduar duke e sjelle personin në gjendjen normale të funksionimit të tij normal, atëherë tek ky person mund të shfaqen shenja të humbjes së kujtesës afatshkurtër dhe afatgjatë. Kjo teknikë e përdorur nga Jean Charcot ndihmonte në lehtësimin e krizave trupore të cilat nuk kishin burime organike. Kështu Jean Charcot zbuloi se pacientët e tij të spitalit Saint Anne, kishin një përmirësim të ndjeshëm pas trajtimit me hipnoze. Freudi i cili mësoi këtë teknike nga Jean Charcot zbuloi se njerëzit nën hipnozi kishin më shumë lehtësi në evokimin e gjendjeve emocionale dhe të cilat i perkisnin fëmijërisë së hershme. Freudi nëpërmjet teknikës së hipnozës zhvilloi teorine e tij të "Shoqërimeve të lira" të mendimeve.
Hipnoterapia
Fjala hipnoze vjen nga greqishtja "hypnos", qe do te thote "gjume" - nje emertim orientues, pasi hipnoza eshte nje gjendje e te qenet i mprehte, teper i perqendruar e zgjuar. 90% e njerezve jane te hipnotizueshem, 20% e tyre vlejne si "teper te hipnotizueshem". Vendimtare eshte se sa shume njeriu i lejon perbrenda vetes sugjerimet e hipnotizuesit: cdo hipnotizim eshte ne fund te fundit nje "vete hipnotizim". Gjendja e hipnotizuar quhet edhe "trance" (shqip. trens). Hipnoza mund te vihet ne perdorim te shumanshem; Pervec se ne "shfaqjet hipnotizuese" qe kane marre pak si nam te keq hipnoza mund te perdoret per luftimin e dhimbjeve, si per shembull per te shkulur nje dhemballe te pjekurise, ose ne rastin e dhimbjeve kronike te kurrizit. Nderkohe mjeket perdorin gjendjen "trance" ne shume fusha: Para se gjithash dentistet e perdorin hipnozen per nderhyrje operuese. Hulumtuesit e trurit kane zbuluar se si hipnoza menjanon dhimbjen.
Me ndihmë shëmbëllimesh rezonance magnetike janë zbuluar dy rajone të trurit të cilat vendosin se sa të pakëndshme e ndjejmë dhimbjen: Së pari një rajon me emrin "Korja e përparme rripore" simbolikisht (ACC). Ajo përpunon ndjenjat dhe sjell si pasoje atë që ne e ndjejmë dhimbjen si "vuajtje" ose "sfilitje". Rajoni i dytë, i ashtuquajturi "Bërthama bajameje" (shkc. amygdala), prodhon friken.
Nje seance hipnoze kalon permes tre hapash:
Sadik Han
thumb|Sadiq Khan Sadiq Aman Khan lindi më 8 tetor 1970 në Londër, është politikan i partisë laburiste britaneze. Khan u bë kryetar i Londrës në maj 2016. Ai është kryetari i parë myslimanë i qytetit. Khan është i martuar me Saadiya Ahmed dhe kanë dy vajza, Anisah dhe Ammarah.
Hipnoza
Hipnoterapia
1. Hapja Hipnotizuesit e shfaqjeve parapelqejne te flasin pikesepari ne menyre urdheruese ("Une do te numeroj tani deri me tre: Syte e tu po rendohen, ti ndjehesh i lodhur"). Terapistet parapelqejne te punojne pikesepari embelsisht ne menyre shtendosese ("Ti ndjen frymen tende, hap pas hapi shtendosen muskujt e tu, ti ecen permes nje peizazhi te bukur sa s'ka"). Te dyja metodat sherbejne per te menjanuar kritiken, per t'i folur nenvetedijes dhe per ta bere dike te ndikohet lehte nga sugjerimet e metejshme.
2. Gjendja trance Perkunder pikepamjes se perhapur ne nuk fleme gjate hipnozes, por jemi te zgjuar dhe te perqendruar. Nese maten rrymat e trurit (EEG) gjate gjendjes trance atehere do te verehen vale alfa te perforcuara - nje shenje per perqendrim te madh. I hipnotizuari ndjek tash sugjerimet e hipnotizuesit, sikur keto te ishin realiteti. Per te verifikuar qe kemi te bejme me nje gjendje trance futet ne pune testi i ngritjes ne ajer: dora ngrihet ne menyre te pavullnetshme. Pervec kesaj pulsi, shtypja e gjakut dhe frymemarrja bien, po ashtu edhe hormonet e stresit. Ne trance vihet tek dukuria e "shkeputjes": Ndarja e vetedijes nga trupi. Njeriu si te thuash leshon trupin dhe kundron vetveten nga siper. Meqenese njeriu nuk e njejteson me veten me trupin dhe ndjenjat atehere ai nuk ndjen me as dhimbje.
3. Kthimi ne gjendjen fillestare Tani i hipnotizuari do te merret serish mbrapa ne realitet - tek hipnozat e shfaqjeve shpesh me cokitje gishtash, tek hipnoza terapiste me ngadale dhe me fjale te matura. Kjo pasi qarkullimi i gjakut bien kaq shume gjate gjendjes trance saqe shpesh ka nevoje per minuta te tera per t'u normalizuar serish.
Lidhje të jashtme
__JOTP__
Ágnes Heller
Ágnes Heller (e lindur më 12 maj 1929) është një filozofe hungareze.
Jeta e hershme dhe zhvillimi politik
Ágnes Heller është rritur nga një familje nga klasa e mesme hebreje. Gjatë Luftës së dytë Botërore, babai i saj përdori trajnimet e tij ligjore dhe njohuritë e gjermanishtes për të ndihmuar njerëzit me dokumentet e nevojshme të emigruar nga Nazistët e Evropës. Në korrik të vitit 1944, i ati i Heller u internua në kampin e përqendrimit Auschwitz, ku ai vdiq para përfundimit të luftës. Heller dhe nëna e saj arritën ti shmangen internimit.
Në vitin 1947, Heller filloi të studioj fizikë dhe kimi në Universitetin e Budapestit. Megjithatë, më pas ajo ndryshoi fokusin e saj për filozofinë, kur i dashuri i saj në kohë i kërkoi asaj që të dëgjojnë ligjëratat e filozofit György Lukács, në kryqëzimet e filozofisë dhe kulturës. Ajo menjëherë u zhyt në atë se si ligjëratën e tij i adresonte shqetësimet dhe interesat e saj në atë se si të jetosh në botën moderne, sidomos pas përvojës së Luftës së dytë Botërore dhe Holokaustit.
1947 ishte edhe viti që Heller u bashkua me Partinë Komuniste, derisa ishte në kampin e punës zionist dhe filloi të zhvillojë interesin e saj në Marksizmin. Megjithatë, ajo ndjeu që Partia të ishte mbytëse e mundësive të ithtarëve të saj, që të mendojnë lirshëm për shkak të besimit në cendralizmin demokratik (besnikëri totale) ndaj Partisë. Ajo u përjashtua nga ajo për herë të parë në vitin 1949, vit që Mátyás Rákosi erdhi në pushtet dhe për të futur vendin në vitet e sundimit Stalinist.
Karriera e hershme në Hungari
Pas vitit 1953 dhe caktimi i Imre Nagy si Kryeministër, Heller ishte në gjendje të sigurtë për të ndërmarrë studimet e saj të doktoraturës nën mbikëqyrjen e Lukács, dhe në vitin 1955, ajo filloi të jap mësim në Universitetin e Budapestit.
Nga Revolucioni Hungarez i vitit 1956 deri në Pranverën e Pragës të vitit 1968
Revolucioni Hungarez 1956 ishte ngjarja politike më e rëndësishme e jetës së saj, sepse në këtë kohë ajo pa efektin e lirisë akademike të teorisë kritike Marksiste të rrezikshme për tërë strukturën politike dhe shoqërore të Hungarisë. Kryengritjet i konfirmuan idetë e Heller, se çfarë Marksi me të vërtetë do të thotë për njerëzit është që të ketë autonomi politike dhe vendosmëri kolektive të jetës shoqërore.
Brukë
Bruka është një fshat në komunën Bërxullë në rrethin e Tiranës të Shqipërisë.
Lista e urave më të gjata në botë
Kjo listë i jep një pasqyrë të urave në botë si në tokë dhe ujë.
Tabela e Trenit me mbishkrimin Albania
Tabela e Trenit me mbishkrimin Albania ishte shenjë e cila mbahet mend nga banorët shqiptarë të ndarë nga kufiri Serbi-Shqipëri gjatë luftës së dytë botërore.
Kështu në intervista të ndryshme edhe banorët i referohen këtyre tabelave për të treguar vijen e kufirit në atë kohë. Kështu p.sh në një intervist Hysen Tërpeza për të vërtetuar shpjegimet tjera tregonë që kufiri në mes të Shqipëris dhe Serbis deri më atë kohë (të cilës i referohet)kishte mbetur në Prelluzhë dhe aty ia ndërronin pllakat. Mbishkrimi, deri në Prelluzhë ishte Jugosllavia, aty e andej, deri në Gërlicë mbishkrimi i trenit ishte: ALBANIA.
Klishe
Klishe është element i shtypit te shtypi i lartë, e cila përdoret për reproduktimin e vizatimit (Fototipi) dhe të fotografisë (Autotipi). Dallojmë klishe origjinale të punuara sipas origjinalit dhe klishe të shumëzuara (duplikate). Klishetë zakonisht punohen në pllaka metalike me trashësi 3 - 7 mm, dhe montohen në baza që i dedikohen klisheve. Në klishe llogariten edhe pllakat tonike.
Mukaj (Bërxullë)
Mukaji është një fshat në komunën Bërxullë në rrethin e Tiranës të Shqipërisë.
Diosig
Diosig është një komunë në qarkun Bihor në Rumani. Ka një popullsi prej 6912 banorësh dhe sipërfaqe 93.14 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 2 fshatrave: Diosig dhe Ianca (Jankafalva).
Llipik
Lipik (në Kroatisht ) është një qytet në zhupaninë Požega-Slavonija në Kroaci.
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 2251 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 2257 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 2300 banorë. Popullsia ka ndryshuar me -0.27%.
Johann Friedrich Böttger
thumb|Johann Friedrich Böttger
Johann Friedrich Böttger lindi më 4 shkurt 1682 në Schleiz, Gjermani dhe vdiq më 13 mars 1719 në Dresden. Ishte alkimist gjerman. Ai së bashku me Ehrenfried Walther von Tschirnhaus është zbuluesi i porcelanit europian.
Max Bodenstein
thumb|Max Bodenstein Max Bodenstein lindi më 15 korrik 1871 në Magdeburg, Gjermani dhe vdiq më3 shtator 1942 në Berlin. Ishte fizikanë dhe kimist gjerman. Njihej si formues i kimisë kinetike.
Joseph Black
thumb|right|Joseph Black
Kantoni Saint-Martin-de-Ré
Kantoni Saint-Martin-de-Ré (frëngjisht: Canton de Saint-Martin-de-Ré) është një kanton në departamentin Charente-Maritime, rajonin Poitou-Charentes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Martin-de-Ré. Ka sipërfaqe 43.56km2 dhe popullsi 13156 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Martin-de-Ré aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Kongresi i Lushnjes
parapamje|200x200px|Shtëpia ku u mbajt Kongresi i Lushnjës. Kongresi i Lushnjës.jpg|parapamje|Kongresi i Lushnjës (Posta Shqiptare - 2010]] Kongresi i Lushnjes ose zyrtarisht Mbledhja Kombetare Lushje u mblodh më 21 janar 1920 dhe i zhvilloi punimet nga 28-31 janar të vitit 1920, në të cilin u miratua një akt kushtetues për pavarësinë e plotë të Shqipërisë si dhe zgjodhi këshillin e lartë prej 4 vetash ne krye ishte Aqif Tapalloi, që do të kryente funksionet e kryetarit të shtetit dhe një këshill kombëtar me 37 veta. Kryeministër u zgjodh Sulejman Delvina.
Komisioni Nismëtarë i Kongresit të Lushnjes
'''Anëtarët e Komisionit Nismëtarë të Kongresit të Lushnjes '''
Mbajtja e Kongresit
Mamaja jote me Kongresi i Lushnjes kreu punimet në shtëpinë e patriotit lushnjar, Kasëm Fuga, nga 21 deri më 31 janar te vitit 1920. Në Kongres morën pjesë delegatë të zgjedhur nga e gjithë Shqipëria. Qëllimi i Kongresit ishte studimi i situatës së brendshme dhe të jashtme të vendit dhe masat që duhet të merreshin për shpëtimin nga reziku i coptimit të Shqipërisë. Delegatëve i uroi mirëseardhjen në Kongres Ferit Vokopola që ishte delegati i Prefekturës së Beratit, Lushnjes dhe Skraparit. Pas Vokopolës, fjalën e mori patrioti i famshem i asaj kohe Aqif Pashë Elbasani. Aqif Pasha ju përgjigj shkurt të gjitha pyetjeve të bëra nga delegatët duke mbyllur keshtu ceremonin e hapjes së Kongresit. Mbas ceremonisë së hapjes, u bë ndarja e deputetëve nëpër grupe (komisione) të ndryshme, të cilat filluan nga puna menjëherë. Në mbledhjen e dytë të kongresit, e cila u mbajt më datën 24 janar, u zgjodh si Kryetar i Kongresit Aqif Pashë Elbasani. Po atë ditë nga ana e delegatëve u mbajtën fjalime të ndryshme mbi vrasjen e patriotit Abdyl Ypi, i cili kishte qenë një nga iniciatorët e mbajtjes së atij kongresi. Abdyl Ypin e kishin vrarë njerëzit e qeverisë së Durrësit, pak ditë përpara mbajtjes së asaj mbledhje, me qëllim që të frikësonin delegatët për të mos marrë pjesë në Kongresin e Lushnjes.
Mbas këtyre fjalimeve, me vendim unanim nga të gjithë delegatët u vendos që t'i dërgohej një telegram ngushëllimi familjes së Abdyl Ypit dhe pas formulimit të atij telegrami, u mbyllën punimet e asaj dite për të filluar të nesërmen më 30 janar. Mbledhja e tretë që u mbajt atë ditë, vendosi mbas shumë diskutimesh që të bëheshin protestat më të ashpra, kundër vendimit të Fuqive të Aleatëve, për zbatimin e Paktit të fshehtë të Londrës, i cili ishte mbajtur më 26 prill të vitit 1915-të, pakt i cili sanksiononte copëtimin e Shqipërisë. Pas këtij vendimi, mbledhja analizoi qëndrimin e qeverisë së Durrësit, si në situatën e brendshme, ashtu dhe në atë të jashtme. Nga kjo analizë u nxuarr si konkluzion se ajo qeveri kishte dalë dhe kishte vepruar jashtë programit të dhënë prej Kongresit të Durrësit, që ishte mbajtur në 25 dhjetor të vitit 1918-të. Po ashtu ajo qeveri kishte penguar mbledhjen e Senatit që ishte vendosur në Durrës dhe me administrimin e saj të keq, e kishte futur vendin në një anarki të madhe e kishte çuar në krijimin e një situate të acaruar politike. Nisur nga këto, ajo qeveri ishte përpjekur me çdo kusht për ta penguar mbajtjen e Kongresit të Lushnjes.
Zgjidhet senati e qeveria
Për këtë arsye, kongresi vendosi unanimisht rrëzimin e qeverisë së Durrësit, e njëkohësisht zgjodhi imzot Luigj Bumçin, Mehmet Konicën dhe Dr. Turtullin, si përfaqësues legjitimë të popullit shqiptar, në delegacionin e Konferencës së Paqes në Paris. Në mbledhjen e katërt që u mbajt më 30 janar, kongresi zgjodhi si anëtarë të Këshillit të Lartë, imzot Bumçin, Aqif Pashë Elbasanin, Abdi Toptanin dhe Dr. Turtullin. Pas kësaj u zgjodh dhe përbërja e qeverisë së re, e dalë nga ai kongres e cila kryesohej nga kryeministri Sulejman Delvina. Pas Delvinës, në atë qevri u zgjodhën dhe Ahmet Zogu, Ministër i Brendshëm, Mehmet Konica, Ministër i Punëve të Jashtme, Hoxhë Kadria, Ministër i Drejtësisë, Ndoc Çoba, Ministër i Financave, Sotir Peci, Ministër i Arsimit, Ali Riza Kolonja, Ministër i Luftës, Eshref Frashëri, Drejtor i Përgjithshëm i Punëve Botore dhe Idhomene Kosturi, Drejtor i Përgjithshëm i Postë-telegrafëve. thumb|300px|Pas mbledhjes 28 janar Në mbledhjen e pestë që u mbajt më 31 janar pasdite, kongresi zgjodhi anëtarët e Senatit dhe u vendos që delegatët të mos shpërndaheshin derisa qeveria të merrte në dorë frenat e shtetit. Pas kësaj mbledhje, atë pasdreke të 31 janarit të vitit 1920-të, kongresi u dha fund punimeve të tij, duke vendosur Tiranën, për kryeqytet të Shqipërisë.
Qeveria e Durrësit, kundër Kongresit
Menjëherë pas përfundimit të kongresit në Lushnjë, po atë pasdreke të 31 janarit, Ahmet Zogu që u zgjodh Ministër i Punëve të Brendshme, u dërgoi të gjitha prefekturave një qarkore nga qyteti i Lushnjes, me anë të së cilës i bënte të ditur popullit shqiptar arsyet për mbajtjen e Kongresit Kombëtar të Lushnjes dhe u shpjegonte atyre vendimet që mori ajo mbledhje historike, për shpëtimin e Shqipërisë nga rreziqet që e kërcënonin. Gjatë gjithë punimeve të kongresit, ra në sy temperamenti i ndezur i Ahmet Zogut, që i bëri të gjithë delegatët të fitonin një admirim ndaj tij dhe ta zgjidhnin me votim unanim në postin delikat të Ministrit të Brendshëm, ndonëse ai nuk i kishte mbushur akoma 25 vjeç. Gjatë kohës që mbahej Kongresi i Lushnjes, qeveria e Durrësit u përpoq me të gjitha mënyrat dhe mjetet për të ndaluar zbatimin e vendimeve të kongresit, duke u mbështetur dhe në forcën e ushtrisë italiane që ishte akoma në Shqipëri.
Po kështu, mbajtja e Kongresit të Lushnjes, konsiderohej prej tyre si një lëvizje aventurierësh dhe ajo u përgatit që të sulmonte forcat qeveritare dhe delegatët që do të vendoseshin me seli në Tiranë, e cila ishte caktuar nga kongresi si kryeqytet i Shqipërisë. Nisur nga presionet e qeverisë së Durrësit, e cila po bënte çmos për mosnjohjen e vendimeve të Kongresit të Lushnjes, shumë nga e delegatët Tiranës, Elbasanit, Kavajës e Shijakut, duke kuptuar se do të sulmoheshin me armë nga forcat italiane të nxitura nga qeveria e Durrësit, shfaqën mendimin që të qëndronin dhe për disa kohë në qytetin e Lushnjes.
Zogu: Të njihet Kongresi
Mendimet që shfaqën disa delegatë, për të qëndruar në qytetin e Lushnjes deri sa të stabilizohej disi situata anarkike e krijuar nga qeveria e Durrësit, i kundërshtoi hapur Ministri i Brendshëm Ahmet Zogu. Mes të tjerash ai ju tha delegatëve: "Vendimet e Kongresit do të zbatohen domosdo dhe pa vonesë, kjo gjë lyp guxim dhe punë, prandaj unë po nisem për në Tiranë, ju po të doni rrini këtu". Kështu, siç dhe ishte parashikuar, gjatë udhëtimit të tij për në Tiranë, Ahmet Zogut dhe njerëzve që e shoqëronin, ju pre rruga në Kavajë nga ana e forcave italiane që ishin të armatosura me topa e mitraloza. Një oficer italian ju doli përpara Zogut e njerëzve të tij dhe ju dha urdhër atyre që të ndërprisnin marshimin. Ahmet Zogu e kundërshtoi hapur oficerin italian duke i thënë: "Unë nuk njoh tjetër autoritet, përveç Kongresit të Lushnjes". Pas një debati të ashpër që desh kaloi në konflikt të armatosur, oficeri italian u tërhoq së bashku me gjithë forcat që kishte nën komandë dhe i hapi rrugën Ahmet Zogut që të hynte në qytetin e Kavajës.
Në atë qytet, Ministri i Brendshëm Ahmet Zogu, qëndroi për disa ditë, duke emëruar nënprefektin dhe disa nëpunës të vegjël të administratës vendore. Hyrja e Ahmet Zogut në Kavajë, e shqetësoi shumë qeverinë e Durrësit, e cila duke e kuptuar që me anë të forcës nuk mund ta ndalonte dot Zogun, filloi të përdorte dredhitë, duke i dërguar atij një delegacion për të hyrë në bisedime. Delegacioni që u dërgua nga ana e qeverisë së Durrësit, i propozoi Ahmet Zogut, që të transferohej kryeqyteti për në Vlorë dhe të thërritej një kongres tjetër kombëtar atje, për të biseduar lidhur me situatën në vend e masat që duhet të merreshin për stabilizimin e situatës në Shqipëri. Mbi këtë propozim, që ju servir Zogut, qeveria e Durrësit, vinte kusht dhe kërkonte anullimin e të gjitha vendimeve të Kongresit të Lushnjes. Pas pak orësh nga vajtja e delegacionit të Durrësit për bisedime me Ahmet Zogun, ai delegacion u kthye shpejt në qytet, pasi Zogu refuzoi kategorikisht, që të bisedonte rreth atyre propozimeve.
Shqipëria ishte njohur si shtet i pavarur, më 1913, por gjysma e saj kish mbetur jashtë kufijve, përbrenda ziente anarkia më e plotë: Kundër Qeverise së Ismail Qemalit në Vlore, mbinte Qeveri e Esad Toptanit në Durrës. Aventurierët e brendshëm menduan se gjeten shesh të bëjnë rrëmujë, ndërsa armiqtë e jashtëm, të pangopur me ato pjesë që kishin rrëmbyer, u sulën mbi shtetin e ri gjysmak me qëllim që ta copëtonin fare: Grekët e shkretuan Toskërinë me zjarr e me hekur, serbët shkelën Shqipërinë e Veriut, malazezët hynë në Shkodër mbas një qëndrese heroike të atij qyteti. Patriotët shqiptarë nuk dinin se nga t’i jepnin. Forcat e errësirës përbrenda ishin të shumta dhe armiqtë e jashtëm ishin tepër të fortë për atë popull të vogël. Një princ gjerman që u dërgua si mbret i Shqipërisë prej fuqive te mëdha, zbriti në Durrës në mars të vitit 1914 dhe u shtrëngua të largohej në shtator të atij viti. Lëvizja e Rebelëve në Shqipërinë e Mesme dhe vërsuljet e grekëve në Shqipërinë e jugut po e bënin të pamundur organizimin e një shteti shqiptar. Në ketë kohë plasi Lufta e Parë Botërore dhe Shqipëria u pushtua prej ushtrive ndërluftuese austro-hungareze, italiane dhe frënge.
Me mbarimin e Luftës Botërore, problemi shqiptar dilte m’i koklavitur akoma: Traktati i fshehte i Londrës (i nënshkruar me 1915) i premtonte Italisë Vlorën me qarkun e saj dhe një fare protektorati mbi Shqipërinë e mesme, mbasi te merrnin greket Shqipërinë e jugut dhe serbo-malazezet atë te veriut. Në baze te këtij traktati, Italia vazhdonte te mbante te pushtuar Vlorën dhe ca krahina te tjera shqiptare duke përkrahur njëkohësisht një Qeveri kukull në Durrës, me anë të së cilës donte te siguronte protektoratin mbi Shqipërinë e mesme. Në vazhdim të kësaj vije politike, nënshkroi me Greqinë, më 1919, marrëveshjen Tittoni-Venizelos, e cila ia njihte Greqisë kërkesat mbi Shqipërinë e jugut me kusht që edhe Greqia ta njihte sundimin italian mbi pjesën tjetër të Shqipërisë. Natyrisht, edhe Jugosllavia, që kish dalë nga lufta si fëmijë e përkëdhelur e fuqive te mëdha, nuk do te mbetej me duar thatë, do të shqyente edhe ajo një copë nga veriu duke përfshirë ndoshta edhe Shkodrën.
Këto ishin planet e jashtme mbi Shqipërinë dhe Konferenca e Paqes, që u mblodh në Paris me 1919, kërkonte ta zbërthente problemin shqiptar në mbështetje te këtyre planeve. Gjendja dukej fort e dëshpëruar, shpresat dukeshin te humbura. Shqipëria s’kish asnjë përkrahje te jashtme përveç zërit te fuqishëm të Presidentit Wilson te Amerikës. Presidenti Wilson ishte një njeri idealist që besonte në drejtësinë, në përparimin moral te njerëzisë dhe parimet për te cilat vendi i tij kish hyre në lufte u mundua t’i mbronte gjer në fund. Presidenti Wilson ish një nga te rrallët burra shteti që atë çka flasin e kane megjithe mend dhe që e përdorin gjuhen, jo për sofizma e dredhira, por për te shpallur te vërtetën. Mire po ç’mund te bënte Wilsoni sikur shqiptaret te mos ishin te zote te lëviznin vete? Amerika s’mund te dërgonte ushtri në Evrope për te siguruar pavarësinë e Shqipërisë. “Duhet te shpresoni në veten tuaj”, iu ish përgjigjur ambasadori i Amerikës, në Paris, disa patrioteve shqiptare që kishin vajtur ta shihnin dhe që i thane se te tera shpresat i kishin varur tek Amerika.
Ndërhyrjet e huaja vazhdonin akoma: Italia mbante të pushtuar ushtarakisht Vlorën dhe qarkun e saj gjer në Tepelenë; jugosllavët mbanin Dibrën dhe nganjëherë patën zbritur deri në shkallët e Tiranës; grekët vazhdonin këngën e vjetër për Korçën dhe Gjirokastrën. Por tani kish të paktën një qendër shqiptare që mund të kanalizonte përpjekjet e kombit. Kongresi i Lushnjes kish ngjallur shpresa dhe iu kish dhënë shqiptarëve një farë besimi në vetvete. Aq sa, pa marrë parasysh përpjesëtimin e forcave, rrethet e Vlorës e të Labërisë dhe pastaj e tërë Shqipëria e jugut u ngritën me arme në dorë kundër ushtrisë italiane, të cilën brenda pak muajve e shtrënguan të tërhiqet dhe të lëshojë Vlorën. Disa përpjekje kundër serbëve në veri, tregonin të njëjtin vullnet lirie dhe pavarësie. U duk edhe njëherë se shqiptarët e bënë fora.
Molde
Molde është një komunë në qarkun Møre og Romsdal, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 363 km² dhe popullsi 24041 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Nasho Xani
Nasho Xani lindi në Sarandë. Në moshën 16 vjeç doli partizan dhe kryente detyrën e korrierit në Batalionin 4 të Brigadës së 12 Sulmuese. Komandant i Batalionit 4 ishte Shyqyri Ajazi.
Lipovljani
Lipovljani (në Kroatisht ) është një qytet në zhupaninë Sisak-Moslavina në Kroaci.
Nasho Xani
Merr pjesë në luftimet për çlirimin e Sarandës. Gjatë një sulmi kundër forcave gjermane në Qafën e Gjashtës plagoset rëndë në gjoks me datë 9 tetor 1944. Plumbi i kishte kaluar 2 cm afër zemrës. Ushtarët anglezë që kishin zbarkuar pranë Sarandës e transportojnë menjëherë për mjekim në Itali.
Lipovljani
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 2242 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 2284 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 2777 banorë. Popullsia ka ndryshuar me -1.84%.
Nasho Xani
Ka marrë pjesë në incidentet e Kanalit të Korfuzit si ushtar i thjeshtë në Rojen Bregdetare, me detyrën e mitralierit, në Ksamil. Në një artikull në gazetën Gazeta Shqiptare ai tregon për këto dy ngjarje:
"Dinim që heqjen e minave nga Kanali i Korfuzit do ta bënin grekërit, ndaj ishim porositur të ishim gati t'i përgjigjeshim çdo provokacioni. Në maj të 46-ës, dy anije pa flamur i afrohen bregdetit, shumë afër postës sonë. U hapëm në pozicione luftimi dhe kur ato u afruan në një largësi që ma mori syri se i kapte plumbi i mitralozit, hapa zjarr ndaj tyre. Zjarrin e drejtova direkt mbi njërën nga anijet. Para kësaj situate, ekuipazhi ngriti flamurin anglez dhe u larguan. Unë nuk qëllova më. Më 22 tetor të po këtij viti, katër luftanije angleze po vinin drejt brigjeve tona, pa na paralajmëruar më parë për misionin. Kishim urdhër të mos qëllonim edhe nëse ato do të afroheshin shumë afër. Një oficer, këshilltar sovjetik na porosiste orë e çast që të mos qëllonim edhe sikur anijet të preknin bregun. Po ndiqnim me sy çdo lëvizje të anijeve, kur dëgjuam një shpërthim dhe pamë, se dy nga anijet kishin marrë flakë. Kishin rënë në mina.
Shqipëria u akuzua kot dhe pas 60 vjetësh deklaroi se e drejta ishte me popullin shqiptar."
Carl Bosch
parapamje|right|Carl Bosch Carl Bosch lindi më 27 gusht 1874 në Köln (sq.Keln), Gjermani dhe vdiq më 26 prill 1940 në Heidelberg. Ishte kimist, teknik dhe industrialist gjerman.
Bosch së bashku me Friedrich Bergius më vitin 1931 fituan çmimin Nobel në lëminë e kimisë, për zbulimet e tyre lidhur me zbulimin dhe zhvillimin e mëtejshëm kimik të procedurës së presionit të lartë.
Avdi Bakalli
Avdi Bakalli është ekonomist shqiptar nga Gjakova, Kosova.
Ballkali ishte kryetarë i Odës Ekonomike Kosovës pas viteve 1966. Bakalli llogaritet të jetë ndër kryetarët e parë të OEK-së.
Kantoni Yerville
Kantoni Yerville (frëngjisht: Canton d'Yerville) është një kanton në departamentin Seine-Maritime, rajonin Haute-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Yerville. Ka sipërfaqe 127.45km2 dhe popullsi 8968 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Yerville aktualisht përbëhet nga 18 komuna.
Guetta Blaster
Guetta Blaster është albumi i dytë nga DJ francez David Guetta. Ai u lirua më 13 shtator, 2004 nga Perfecto Records, Gum Prod dhe Virgin Records France.
Kantoni Cérilly
Kantoni Cérilly (frëngjisht: Canton de Cérilly) është një kanton në departamentin Allier, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Cérilly. Ka sipërfaqe 344.44km2 dhe popullsi 6037 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Cérilly aktualisht përbëhet nga 12 komuna.
Ballshi
Historia
Në Ballsh u zbulua mbishkrimi i dyfishtë mbi kristianizimin e bullgareve dhe epitafin e varrit te kryqtarit norman. Në rrënojat e bazilikës u gjet një nga mbishkrimet për ndërtimet e bëra në Bylis nga Perandori Justinian. Të gjitha rezultatet e gërmimeve dhe studimeve të tij Prashnikeri i përmblodhi në librin “Muzakia und Malakastra” (Myzeqeja dhe Mallakastra) të cilin e botoi në Vjenë në vitin 1922. Në gërmimet që kreu në qytetin antik të Apolonisë grupi i Prashnikerit iu nënshtrua goditjeve të artilerisë italiane që nga vija e frontit të luftimeve përtej Vjosës. Duke pasur rezultate të kufizuara ai u kujdes për të grumbulluar objekte arkeologjike që u grabiten nga muret e kishave dhe manastireve të zonës.
Gjeografia
thumb|left|image_skyline e qytetit dhe kodrat në jug të Mallakastrës Ballshi ndodhet në zonën jugperëndimore të Shqipërisë në Mallakastër për gjatë rrugës nacionale Fier-Gjirokastër. Vetë Ballshi si qytet është relativisht i ri, i ngritur rreth 35 vjet më parë si pasojë e industrializimit të zonës dhe ngritjes së Uzinës së Përpunimit të naftës. I veçante është fakti që qyteti i Ballshit është i vetmi që përmbledh gjithë rrethinat në trevën e Mallakastrës. Vendodhja e tij në rrëzë të kodrave të cilat përshkohen nga dy lumenj Gjanica dhe Vjosa i jep zonës dhe këtij qyteti bukurinë natyrore mesdhetare me vreshta e ullinj. Bukuria e natyra e kësaj treve ka bërë Mbretin e Parë Bullgar të gjej prehje në këtë vend përgjatë rrugës së tij. Dëshmi për këtë është vendbanimi që ai ngriti në Ballsh (Bazilika). Ky mbret u pagëzua ne këtë vend dhe prej këtij akti edhe sot Bullgaria ushtron besimin ortodoks. E domosdoshme por edhe synim i Bashkisë së qytetit të Ballshit së bashku me pushtetin vendor rreth tij, është ngritja e infrastrukturës së nevojshme për zhvillimin e turizmit kulturor e të trazhgimisë ku më e rëndësishmja do të ishte një rrugë lidhëse Ballsh, Bazilike me Bylisin (Qytetërimi I vjetër Ilir) me kalanë e Nikaias ndër më të vjetrat në Shqipëria dhe padyshim kjo rrugë do të zbresë 2-3 km më poshtë në Parkun e Poçemit. Kështu çdo vizitor mbas një udhëtimi te këndshëm do të shuante kureshtjen e tij në qytetet e lashtësisë dhe do të gjente qetësi e çlodhje në freskinë e pyllit dhe të burimit natyror të ujit të Poçemit dhe ku rrjedha e rrëmbyeshme e lumit Vjosë zhurmon natyrshëm.
Arsimi dhe Kultura
Arsimi është i organizuar ne atë 8 vjeçar dhe atë te mesëm. Janë tre gjimnaze në zonë: në Ballsh, Hekal dhe Fratar. Ballshi ka një bibliotekë dhe një pallat kulture.
Veçori e zonës është mikpritja dhe bujaria.
Shërbimi Shëndetësor
Shërbimi shëndetësor është i përberë nga shërbimi ambulator, dhe në qytetin e Ballshit ka një spital që mbulon urgjencat dhe lindjet. Ndërhyrje kirurgjikale dhe te specializuara realizohen jashtë rrethit te Mallakastres.