cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lesbike
E përgjithshmja
Variacionet e ndryshme kuptimore mbi termin lesbike në fillim të shekullit të 20 i shtyn historianët të rianalizojnë raportet intime midis grave përpara përdorimit të fjalës me konotacionin erotik. Diskutimi nga historianët solli një ri-përkufizim të asaj që kualifikohet si lidhje lesbikesh. Në një kontekst historik të caktuar, ka pasur raste kur koncepti i dashurisë diferencohej nga ai i seksit. Në vitin 1989 një grup akademik mbi historinë e lesbizmit shkruajti si më poshtë: Për shkak të ngurrimit të shoqërisë për të pranuar ekzistencën e lesbikeve, një nivel saktësie pritet nga historianët në mënyrë që të përdorin termin. Evidencë që do të ishte e mjaftueshme në shumë situate të tjera, është e pamjaftueshme këtu.. Një grua që nuk është martuar kurrë, e cila ka jetuar me një grua tjetër, shoqet e së cilës janë më së shumti femra, mund të aludohet shumë mirë se është lesbike. Por kjo lloj evidence nuk përbën provat e vërteta. Cfarë kritizierët tanë kërkojnë është evidence e padiskutueshme e aktivitetit seksual midis grave dhe vajzave. Kjo është gati e pamundur për tu gjetur. Seksualiteti femëror nuk përfaqësohet në mënyrë adekuate në tekste apo burime shkrimore. Deri së fundmi, shumica e dokumentimit rreth seksualitetit të grave është shkruar nga burra e djem, në kontekstin e botëkuptimit të meshkujve, dhe sipas projektimive të grave tek burrat- si bashkëshorte të burrave, pra motra, nëna etj.
Greqia dhe Roma Antike
Historia shpeshherë analizohet nëpërmjet ideologjive kontemporane: Greqia Antike si subjekt fitoi popullaritet nga klasa drejtuese dhe elitare në Britani gjatë shekullit të 19. Bazuar në prioritetet sociale, akademikët britanikë e interpretuan Greqinë Antike si perëndimore, shoqëri maskuline dhe me supremacinë e bardhë, duke eleminuar gratë nga rëndësia historike. Gratë në Greqi u izoluan nga burrat. Në këtë mjedis homo-social raportet erotike dhe seksuale midis meshkujve ishin të përhapura dhe u dokumentuan në letërsi, art dhe filozofi. Shumë pak dokumentim ka për homoseksualitetin femëror. Ekzistojnë veç spekulime se raporte të ngjashme dashurore kanë ekzistuar midis vajzave e grave. Historiania Nancy Rabinowitz argumenton se në Greqinë Antike imazhet e vazos së kuqe që portretizonin një grua duke vendosur duart rreth belit të një gruaje tjetër mund të interpretohet si një formë shprehëse e dëshirave romantike. Shumë prej përditshmërisë nga jeta e grave në Greqinë Antike mbetet e panjohur, sidomos pjesa rreth seksualitetit të tyre. Edhe pse burra të martuar merrnin pjesë në raporte homoseksuale jashtëmartesore, nuk ka evidencë për gratë e këtyre burrave nëse dhe ato përfshiehshin në raporte të tilla seksuale. Gratë në Romën Antike ishin subjekt i përkufizimit të seksualitetit nga burrat. Akademikë modernist shprehen se burrat e shihnin homoseksualitetin femëror me armiqësi. Ata i konsideronin gratë që përfshihen në raporte seksuale me gra të tjera si devijime biologjike që do të donin të penetronin vajza të tjera, duke i parafytyruar si burra me klitorin të tejzgjatur në mënyrë monstruoze. Sipas akademikut James Butrica, lesbizmi sfidoi jo vetëm normat romake të maskulinitetit me burrin si personin ekskluziv në dhurimin e kënaqësisë seksuale por ‘’sfidoi edhe bazamentin e kulturës romake të dominuar nga mashkulli’’. Asnjë dokumentim nuk ekzsiton për gra që kanë pasur gra të tjera si partnere seksuale.
Evropa e hershme moderne
Homoseksualiteti femëror nuk ka marrë reagueshmëri negative nga autoritet fetare dhe ato kriminale sikurse ka ndodhur me homoseksualitetin tek meshkujt përgjatë historisë. Edhe pse sodomia (marrëdhënie seksuale anormale) midis burrave, burrave dhe grave, dhe njerëzve e kafshëve ishte e dënueshme me vdekje në Britani, njohja e marrëdhënieve seksuale midis grave e vajzave figuron të jetë inekzistente në tekstet mjekësore dhe ato ligjore. Ligji më i hershëm kundër homoseksualitetit tek femrat figuron për herë të parë në Francë në 1270. Në Spanjë, Itali dhe Perandorinë Romake sodomia midis grave përfshihej në aktet e cilësuara si anormale dhe të dënueshme me djegie në vdekje, edhe pse pak raste të tilla janë regjistruar. Ekzekutimi më i hershëm i këtij lloji është regjistruar në Speier, Gjermani rreth vitit 1477. Dyzet ditë pendese ishte kërkesa që iu parashtrua murgeshave, të cilat u kapën mat teksa i preknin gjokset njëra-tjetrës. Ndërsa një murgeshë italiane me emrin Motra Benedetta Carlini është dokumentuar të ketë joshur shumë prej motrave të tjera murgesha, teksa ishte e pushtuar nga shpirti hyjnor i quajtur ‘’Splenditello’’. Në mënyrë që ti jepej fund lidhjes së saj me gratë e tjera, ajo u izolua në vetmi sublime për 40 vitet e fundit të jetës së saj. Homo-erotizmi femëror, gjithsesi ishte kaq i përhapur në literaturën e teatrin angelez saqë historianët sugjerojnë se ajo ishte kthyer tashmë në një trend përgjatë periudhës së Rilindjes.
Qendërzimi
Centralizimi ose qendërzimi (shqip) është procesi me të cilin aktivitetet e një organizate, veçanërisht ato që lidhen me planifikimin dhe vendimmarrjen, marrjen e kompetencave brenda zyrës qendrore ose qendrës së organizatës.
Termi ka kuptime të ndryshme në disa fusha. Në shkencat politike, centralizimi i referohet përqendrimit të pushtetit të qeverisë - si gjeografikisht dhe politikisht - në një qeveri të centralizuar. Në neuroshkenca, centralizimi i referohet trendit evolucionar të sistemit nervor që ndahet në një sistem nervor qendror dhe një sistem nervor periferik. Në studimet e biznesit, centralizimi dhe decentralizimi, i referohen vendimeve në zinxhirin e komandës.
Qendërzimi i autoritetit
Centralizimi i autoritetit: përqendrimi sistematik dhe i vazhdueshëm i autoritetit në një pikë qendrore ose në një person brenda organizatës (Acharya, 2012)
Historia
Kjo ide u prezantua për herë të parë në Dinastinë Qin të Kinës. Qeveria Qin ishte shumë burokratike dhe u administrua nga një hierarki e zyrtarëve, të gjithë duke shërbyer perandorit të parë, Qin Shi Huang (Perandori). (Ancientmilitary.com, 2012) Dinastia Qin praktikoi të gjitha gjërat që Han Feizi mësohet, duke lejuar Qin Shi Huang të zotëronte dhe të kontrollojë të gjitha territoret e tij, duke përfshirë edhe ata të pushtuar nga vende të tjera. Zheng dhe këshilltarët e tij përfunduan feudalizmin në Kinë, duke krijuar ligje dhe rregullore të reja nën një qeveri të centralizuar dhe burokratike, me një centralizim të ngurtë të autoritetit. Sipas këtij sistemi, si ushtria ashtu edhe qeveria lulëzuan, sepse individët e talentuar mund të identifikohen më lehtë dhe të zgjedhin për t'u trajnuar për funksione të specializuara (Bachman et al., 2007)
Ideja e centralizimit të autoritetit
Aktet për implementim janë të nevojshme pas delegimit. Prandaj, autoriteti për marrjen e vendimeve mund të përhapet me ndihmën e delegimit të autoritetit.
Centralizimi i autoritetit mund të bëhet menjëherë, nëse përqendrimi i plotë është dhënë në vendimmarrjen në çdo pozitë. Ky koncept përgjithësisht quhet centralizimi i autoritetit. Centralizimi mund të bëhet me një pozicion ose në një nivel në një organizatë. Prandaj, zgjerimi i organizatës quhet centralizimi i autoritetit. Dhe fuqia vendimmarrëse duhet të mbahet në disa duar.
Centralizimi në studimet e biznesit
Ku fuqia vendimmarrëse banon në strukturë është një çështje organizative që një biznes duhet t'i adresojë.
Vendimmarrja është zbulimi i autoritetit. Çështja kryesore është ose nëse autoriteti duhet të menaxhojë të gjitha gjërat në qendër të një biznesi (të centralizuar), ose duhet të delegohet larg nga qendra (decentralizuar).
Zgjedhja midis centralizuar apo decentralizuar është e ndryshme. Shumë biznese të mëdha përfshijnë domosdoshmërisht një zgjerim të centralizimit dhe disa përqëndrime të centralizimit kur fillon të funksionojë nga disa vende ose ndonjë njësi dhe tregje të re të shtuar. (Riley, 2014)
Karakteristikat e centralizimit në menaxhim
Menaxherët e nivelit të lartë përqendrohen dhe rezervojnë fuqinë vendimmarrëse.
Ekzekutimi i vendosur nga menaxhmenti i nivelit të lartë me ndihmën e niveleve të tjera të menaxhimit.
Menaxhimi i niveleve më të ulëta kryen punët që drejtohen dhe kontrollohen nga menaxherët e lartë. (Ekipi BMS, 2013)
Pommiers, Aisne
Pommiers është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Pommiers ka një popullsi prej 606 banorë dhe sipërfaqe 6.69 km², me një dendësi prej 91 banor/km².
Edukimi artistik
Arti shpesh mësohet përmes vizatimit, pikturës, skulpturës, instalacionit, etj. Vizatimi shihet si një veprimtari empirike që përfshin shikimim, interpretimin dhe zbulimin e shenjave të përshtatshme për të riprodhuar një fenomen të vërejtur. Udhëzimet për vizatimin kanë qenë pjesë përbërëse e arsimit zyrtar në botën perëndimore që nga periudha helenistike. Në Azinë Lindore, mësimi i arteve për artistë joprofesionistë përqendrohej zakonisht në furça; kaligrafia numërohej midis Gjashtë Arteve të zotërinjve në Kinë që nga koha e Dinastisë Zhou, e ku kaligrafia dhe piktura kineze numëroheshin midis Katër Arteve të dijetarëve zyrtarëve në Kinën perandorake.
Ka pikëpamje dhe mendime sipas të cilave edukimi artistik është pjesë e një koncepti dukshëm më të gjerë të njohur si edukimi estetik sepse përderisa koncepti edukim artistik është më i kufizuar dhe ka të bëjë vetëm me të bukurën në artin e krijuar, edukimi estetik ka të bëjë me të bukurën përgjithësisht, në natyrë dhe në jetë, si dhe në cilëndo krijimtari njerëzore, fizike, mendore, morale, psikike, etj.
Mateu Brady
Jeta
Mateu Brady lindi më 18 maj 1822 në Warren County, Nju Jork. Ai ishte fëmija më i ri prej tre fëmijëve të Andrew dhe Samanta Julia Brady. Në moshën 16 vjeçare, ai u largua për në Saratoga, Nju Jork, ku e takoi potretin e famshëm William Page. Mateu u bë studenti i tij. Më 1839, ai shkoi për në Albany, pastaj për në New York City, ku i vazhdoi studimet me William dhe me ish-mësuesin e William, Samuel Morse. Më 1844, Mateu e hapi një studio të fotografive në Nju Jork. Më 1849, ai e takoi Julia Handy, ku u martua me të më 1851 dhe jetuan në Staten Island.
Vdekja
Mateu vdiq më 15 janar 1896 pas një aksidentit me tramvaj. Mateu u varros në Uashington D.C.
Tesliqi
Tesliqi (Teslić) (Cirilike  Теслић  ) është qytezë dhe komunë në Bosnjë dhe Hercegovinë. Shtrihet në pjesën qendrore të entitetit Republika Srpska si dhe fare pranë lumit Usora.
Margaritari i një çmendine
Margaritari i një çmendine : roman, me autor Salvator Gjeçi, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga "Mirdita". Libri ka 251 faqe. ISBN 9992787643
Shënime: Letërsia shqipe, romane.
Spiridhoni i Trimithundës
Shën Spiridhoni ose Spiridoni është një ndër shenjtorët më të njohur të Kishës Ortodokse dhe Romano-Katolike. Në Kishën Ortodokse, ky shenjtor përkujtohet në 12 dhjetor (dita e fjetjes së tij).
Spiridhoni jetoi në ishullin e Qipros, në fillim të shekullit IV, dhe ushtronte zanatin e thjeshtë të bariut. I thjeshtë dhe pak i arsimuar, përshkruhet si shumë i dashur me të afërmit, i butë, bamirës, e mikpritës. Nuk kishte të varfër dhe të sëmurë që të mos gjenin ndihmë pranë tij. Spiridhoni i vinte paratë e tij në një arkë që e linte përherë të hapur, aty mund të merrte kushdo dhe ai kurrë nuk shqetësohej nëse ishte bosh ose plot, ose nëse ata që vinin për të marrë ishin të denjë ose jo për ndihmën e tij. Kështu, fitoi një famë të madhe në ishull. Kishte një vajzë, por pasi gruaja e tij ndërroi jetë, vendosi të jetonte si i përkushtuar (murg). parapamje|305x305px|Porta e [[Kisha e Shën Spiridhonit (l. Goricë)|Kishës së Shën Spiridhonit, Berat, Goricë.]]
Veprimtaria baritore. Mrekullitë e shumta
Kur vdiq peshkopi i Trimithundës, (një qytet i vogël afër Salaminës), besimtarët e zgjodhën në mënyrë unanime në vend të tij. Edhe pse u nderua me këtë ofiq, nuk e ndryshoi mënyrën e tij të të jetuarit: mbante po të njëjtat veshje të varfra, shkonte kudo më këmbë, punonte nëpër ara dhe vazhdonte si më parë të kulloste dhentë.
Kreu një numër të madh mrekullish për shpëtimin dhe ngushëllimin e Kishës.
I shtynte mëkatarët të pendoheshin dhe të vinin për të rrëfyer fajet e tyre, që të nisnin përsëri një jetë pendimi.
Shën Spiridhoni ishte i paarsimuar, por i pasur në dhuratat e profecisë, dhe e njihte mirë Shkrimin e Shenjtë.
Kur perandori Kostandini i Madh mblodhi në Nikea Sinodin e Parë Ekumenik (325), për të dënuar herezinë e Ariosit, shkoi edhe Spiridhoni, i veshur me rrobën e tij të thjeshtë të bariut, për të dhënë dëshminë e së vërtetës së bashku me episkopët e shenjtë dhe pohuesit e mëdhenj, që ishin personalitetet më të shquara të kohës së tij. Gjatë diskutimeve, një filozof arianist sfidoi ortodoksët për një debat rreth Trinisë së Shenjtë. Bariu nga Qiproja, për habi të të gjithëve, shkatërroi argumentet e kundërshtarit të tij me thjeshtësinë dhe autoritetin e fjalëve të tij.
Pas vdekjes së shën Konstandinit, biri i tij, Konstanci, që trashëgoi pjesën perëndimore të perandorisë, shfaqi një prirje për arianizmin. Ai u sëmur kur ishte në Antioki dhe, me gjithë përpjekjet e mjekëve, jeta e tij ishte në rrezik. Në ato çaste vendosi ta thërriste shën Shpiridhonin në pallat, të shoqëruar nga nxënësi i tij, shën Trifili. Shën Spiridhoni e shëroi prej sëmundjes dhe perandori i premtoi se do t’i qëndronte besnik mësimit të Kishës dhe do të ishte i mëshirshëm ndaj nënshtetasve të tij. Kur u kthye në Qipro, ai shpërndau te të varfrit të gjithë arin që ia bëri dhuratë perandori.
Kremtonte çdo ditë Liturgjinë Hyjnore.
Fjetja e shenjtorit. Nderimi i tij
Spiridhoni ndërroi jetë më 12 dhjetor 348, në moshën 78-vjeçare.
Trupi i tij u bë burim i pashtershëm shërimesh për besimtarët e Qipros deri në shekullin e 7-të, kur u mor në Kostandinopojë për t’i shpëtuar invazionit arab dhe qëndroi në një kishë afër Shën Sofisë. Pasi Qyteti ra në duart e turqve, lipsani (trupi) i tij u çua fshehurazi në Korfuz (1456), ku ruhet i paprishur deri më sot. Atje janë kryer shumë mrekulli si për njerëz të veçantë, ashtu edhe për mbarë popullatën, zhdukja e epidemisë së kolerës dhe dëbimi i pushtuesve të huaj saqë shën Spiridhoni nderohet si mbrojtësi i parë i Korfuzit.
Lista e ambasadorëve të Shqipërisë në Katar
Kjo është lista e Ambasadorëve shqiptarë që kanë përfaqësuar Shqipërinë në Katar:
Dashuri në kullën e ngujimit
Dashuri në kullën e ngujimit : tregime dhe novelë, me autor Ndue Dedaj, red. Zef Zefi. Botuar në Tiranë në vitin 2004 Nga "Mirdita". Libri ka 190 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, tregime dhe novela.
Shqipe Bora, bijë Kosove
Shqipe Bora, bijë Kosove : legjendë me autor Kujtim M. Hoxha dhe Ndue Pepa (pikt.), Demir Gjergji (red.). Botuar në Tiranë nga "Ombra GVG", në vitin 2004. Faqet e broshurës 46. ISBN 99943-633-6-0
Përdhunimi i Evropës (Ticiani)
Përdhunimi i Evropës është një pikturë e piktorit italian Ticiani, pikturuar rreth vitit 1560-1562. Piktura gjendet në Muzeun Isabella Stewart Gardner në Boston, Massachusetts. SHBA. Është pikturë në vaj përmasa 178 cm me 205 cm (70 × 81 in).
Mali i Ostrovicës
Ostrovica është mal në kufirin e rrethit të Korçës me atë të Skraparit me lartësi 2383 m (Çuka e Faqekuqit). Shtrihet midis luginës së lumit të Çemericës në lindje dhe luginës së lumit të Çorovodës në perëndim.
Është një nga malet më të larta të pjesës juglindore të vendit. Ka shpate të thepisura, në kurriz vërehen forma të relievit akullnajor e karstik.
Rrëzë Ostrovicës dalin burime të shumta, që ushqejnë disa degë të Osumit dhe Devollit. Bimësia përbëhet kryesisht nga kullota alpine. Në këmbët e Ostrovicës gjenden fshatrat Mazreku, Faqekuqi, Çemerica, Lekasi etj.
Përnjavori (Bosnje)
Përnjavori (serbe Cirilik: Прњавор, shqiptohet <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[prɲǎːʋɔr] ) është qytezë dhe komunë në pjesën veriore të Bosnjës dhe Hercegovinë s dhe është pjesë e entitetit Republika Srpska. Komuna është në afërsi të qytetit të Banja Luka, e cila është e vendosur në perëndim të Përnjavorit.
Mirdita : intervista (Gjon Marku)
Mirdita : intervista, libër me autor Gjon Marku, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë Në vitin 2004 nga "Mirdita". Libri (Pj. 3), ka 280 faqe dhe me foto. ISBN 9992787686
Shënime: Studime sociale, Intervista.
William Page
William Page (3 janar, 1811 – 1 tetor, 1885) ishte piktorë amerikan.
Biografia
William Page lindi në Albany, Nju Jork. Ai shkoi në Nju Jork City me prindërit e tij në moshën nëntë vjeçare. Ai ishte nxënës i Samuel Morse. Më 1836, ishte i zgjedhur akademik kombëtar dhe u bë president në akademinë kombëtar nga viti 1871 deri në vitin 1873. Në vitin 1844, ai shkoi për në Boston, por u kthye në Nju Jork në vitin 1847.
William Page vdiq më 1 tetor, 1885 në Staten Island.
Vakëf
Vakëf ose vakuf, më saktë vakf/-i (arab. وقف waqf) është një institucion pronësor me nijet bamirës të patjetërsueshëm nën ligjin islam, që përgjithësisht përfshin dhurimin e një ndërtese, sipërfaqe toke apo asete të tjera për qëllime fetare apo bamirëse pa mëtuar që dhurimi i asetit të kthehet mbrapsht. Në kuptimin tradicional dhuruesi heq dorë vullnetarisht nga pasuria e tij dhe i lë në dorëzim të Allahut gjersa të ardhurat i le në shërbim të njerëzve.
Sipas së ligjeve osmane, dhe më pas ligjeve britanike për Mandatin Britanik mbi Palestinën, vakëfi përkufzohej si pronë shtetërore të ardhurat e së cilës i jepeshin fondacioneve bamirëse.
Subashi
Më pas pati kuptimin "kryetar i fshatit", saktësisht: mbikëqyrës i ujit. Ky titull, vonë iu dha edhe fshatarëve të pasur të fushës, kryesisht në Myzeqe.
Heqim
Ḥakīm dhe Ḥākim janë dy tituj arab që rrjedhin nga e njëjta rrënjë trishkronjore Ḥ-K-M "emëro, zgjidh, gjyko". Në gjuhën shqipe ky titull është bërë Heqim. Krahasoni me titullin hebre hakham.
Hakīm (حكيم)
Ky titull është një nga emrat e All-llahut.
Hakīm dikton një "njeri të mençur" ose "mjek", ose në përgjithësi, një përdorues i bimëve medicinale, sidomos të mjekësisë junane dhe islame, Hakim Ajmal Khan, Hakim Tha, Hakim Syed Zillur Rahman, etj.
Hakīm është përdorur në përgjithësi edhe gjatë Epokës së Artë të Islamit për t'iu referuar dijetarëve polimatë të cilët ishin të ditur në fe, mjekësi, shkenca dhe filozofi Islame.
Disa shembuj heqimësh janë:
Hākim (حاكم)
Hākim (tejshkrim alternativ Hakem) do të thotë sundimtar, guvernator apo gjyqtar. Si shumë tituj ndodh që të jetë pjesë e emrave të shumë individëve.
Për më tepër
Ashtu si me shumë tituj, fjala gjithashtu ndodh të jetë emër a mbiemër, pa ndonjë domethënie fisnikërie apo politike.
Edukimi dhe arsimi në Islam
Edukimi dhe arsimi në islam ka luajtur një rol të rëndësishëm që nga kohërat e hershme, pjesërisht për shkak të rëndësisë së shkrimit të shenjtë dhe studimit të tij në traditën islame. Para epokës moderne, edukimi dhe arsimi fillonte në një moshë të re me mësimin e gjuhës amtare (arabishtes) dhe studimin e Kuranit. Disa nxënës më pas vazhdonin arsimin duke studiuar tefsirin (interpretimin kuranor) dhe fëkëhun (jurisprudencën islame), e cila konsiderohej veçanërisht e rëndësishme. Për shekujt e parë të Islamit, ambientet arsimore ishin tërësisht joformale, por duke filluar në shekujt XI dhe XII, elitat qeverisëse filluan të themelojnë institucione të mësimit dhe arsimit të lartë fetar, të njohur si medrese, në përpjekje për të siguruar mbështetje dhe bashkëpunim të ylemave (dijetarët fetar). Medresetë së shpejti u shtuan në të gjithë botën islame, e të cilat ndihmuan edhe në përhapjen e mësimit islam përtej qendrave urbane dhe bashkimin e bashkësive të ndryshme islamike në një projekt të përbashkët kulturor. Medresetë u morën kryesisht me studimin e ligjit islam, por ato gjithashtu ofronin edhe lëndë të tjera si teologji, mjekësi dhe matematikë. Myslimanët i dalluan disiplinat historike të trashëguara nga civilizimet para-islame, siç janë filozofia dhe mjekësia, të cilat i quanin "shkencat e të lashtëve" ose "shkencat racionale", nga shkencat fetare islame. Shkencat e tipit të dikurshëm lulëzuan edhe për disa shekuj, dhe transmetimi i tyre formoi një pjesë të kornizës edukative - arsimore në Islamin klasik dhe mesjetar. Në disa raste, ato u mbështetën edhe nga institucione të tilla si Shtëpia e Urtësisë në Bagdad, por më shpesh ato transmetoheshin në mënyrë joformale nga mësuesi te nxënësi (studenti). Ndërsa studimet zyrtare në medrese ishin të hapura vetëm për burra, gratë e familjeve të shquara urbane zakonisht arsimoheshin në ambiente private dhe shumë prej tyre merrnin dhe më vonë lëshonin diploma ose ixhaze (ijaza) në fushën e studimeve të hadithit, kaligrafi dhe recitim i poezisë. Gratë punuese mësonin tekste fetare dhe aftësi praktike kryesisht nga njëra-tjetra, megjithëse merrnin edhe disa udhëzime së bashku me burra në xhami dhe shtëpi private. parapamje|[[Universiteti el-Karavijin në Fes, Maroko, themeluar në vitin 859]]
Etimologjia
Për edukimin (arsimin) në gjuhën arabe janë përdorur tre terma e ku termi më i zakonshëm ishte ta'līm, nga rrënja `alima, që do të thotë i ditur, të qenët i vetëdijshëm dhe të nxënit. Një term tjetër është tarbiyah nga rrënja raba, që do të thotë shpirtërore dhe morale rritjen e bazuar në vullnetin e Perëndisë. I treti është termi ta'dīb nga rrënja aduba që do të thotë të jesh i kulturuar apo i rafinuar në sjelljen sociale.
Historiku
Rëndësia e shkrimit të shenjtë dhe studimit të tij në traditën islame ka ndihmuar për ta bërë arsimin një shtyllë qendrore të fesë në pothuajse të gjitha kohërat dhe vendet në historinë e Islamit. Rëndësia e të mësuarit në traditën islame pasqyrohet në një numër të haditheve që i atribuohen Muhamedit, duke përfshirë edhe një që i udhëzon besimtarët të "kërkojnë diturinë, madje edhe në Kinë". Ky urdhër është parë të zbatohet veçanërisht nga studiuesit, por në një farë mase edhe nga publiku i gjerë mysliman, siç ilustrohet nga diktumi i el-Zarnuji, "të mësuarit është përshkruar për të gjithë ne". Ndërsa është e pamundur të llogariten nivelet e shkrim-leximit në shoqëritë para-moderne islamike, është pothuajse e sigurt që ato ishin relativisht të larta, të paktën në krahasim me homologët e tyre evropianë.
Edukimi dhe arsimi zakonisht fillonte në një moshë të re me mësimin e gjuhës amtare (arabishtes) dhe të Kuranit, qoftë në shtëpi ose në një shkollë fillore, e cila shpesh ishte e bashkangjitur në një xhami. Disa studentë më pas vazhdonin arsimin në tefsir (interpretimin kuranor) dhe fëkëhun (jurisprudencën islame), e cila konsiderohej veçanërisht e rëndësishme. Edukimi dhe arsimi ishte përqendruar në memorizimin, por gjithashtu edhe në aftësimin e studentëve më të përparuar për të marrë pjesë si lexues dhe shkrimtarë në traditën e komentimit të teksteve të studiuara. Ai gjithashtu përfshinte një proces shoqërizimi të studiuesve ambicioz, të cilët vinin nga pothuajse të gjitha prejardhjet shoqërore, në radhët e ulemave.
Për shekujt e parë të Islamit, mjediset arsimore ishin tërësisht joformale, por duke filluar në shekujt XI dhe XII, elitat qeverisëse filluan të themelojnë institucione të arsimit të lartë fetar të njohur si medrese në përpjekje për të siguruar mbështetjen dhe bashkëpunim edhe të ylemave. Medresetë së shpejti u shumuan në të gjithë botën islame, gjë që ndihmoi në përhapjen e mësimit islam përtej qendrave urbane dhe bashkimin e bashkësive të ndryshme islame në një projekt të përbashkët kulturor. Megjithatë, mësimi mbeti i përqendruar në marrëdhëniet individuale midis nxënësve ose studentëve dhe mësuesit e tyre. Vërtetimi zyrtar i arritjes arsimore, diploma ose ixhaza, më shpesh jepej nga një studiues i veçantë sesa nga institucioni, duke e futur mbajtësin e saj brenda një gjenealogjie studiuesish, që ishte e vetmja hierarki e njohur në sistemin arsimor. Ndërsa studimet zyrtare në medrese ishin të hapura vetëm për burra, gratë e familjeve të shquara urbane zakonisht ishin arsimuar në ambiente private dhe shumë prej tyre morën dhe më vonë lëshuan ixhaze në studime të haditheve, kaligrafisë dhe recitimit të poezisë. Gratë punuese mësoni edhe tekste fetare dhe aftësi praktike kryesisht nga njëra-tjetra, megjithëse kishte raste kur ato kishin mësuar së bashku me burra në mejtepe dhe shtëpi private.
Medresetë iu kushtuan kryesisht studimit të ligjit, por ato gjithashtu ofruan lëndë të tjera të tilla si teologji, mjekësi dhe matematikë. Kompleksi i medresesë zakonisht përbëhej nga një xhami, konvikti dhe një bibliotekë. Ajo mirëmbahej nga një vakëf (dhuratë bamirëse), e cila paguante rrogat e profesorëve, stipendiatë e studentëve duke mbuluar edhe kostot e ndërtimit dhe mirëmbajtjes. Medreseve, për ndryshim nga një kolegj modern, i mungonte një kurrikulë e standardizuar ose sistemi i institucionalizuar i çertifikimit.
Myslimanët dalluan disiplinat e trashëguara nga qytetërimet para-islamike, të tilla si filozofia dhe mjekësia, të cilat i quanin "shkencat e të lashtëve" ose "shkencat racionale", nga shkencat fetare islame. Shkencat e tipit të dikurshëm lulëzuan për disa shekuj, dhe transmetimi i tyre formoi një pjesë të kornizës edukative në Islamin klasik dhe mesjetar. Në disa raste, ato u mbështetën nga institucione të tilla si Shtëpia e Urtësisë në Bagdad, por më shpesh ato transmetoheshin në mënyrë joformale nga mësuesi te studenti.
Ndër institucionet e para dhe më të hershme të arsimit të lartë në botën islame konsiderohen Universiteti Ez-Zitouna themeluar rreth vitit 737 në Tunizi, ndërsa, Universiteti Al-Karavijin, i themeluar në vitin 859, është renditur në Librin e Rekordeve Botërore Guinness ashtu edhe nga UNESCO  si universiteti më i vjetër në botë për dhënien e diplomave në mënyrë të pandërprerë që nga themelimi i tij e deri më sot. Universiteti el-Ez'her ishte një tjetër universitet i hershëm (medrese). Medreseja është një nga reliket e kalifatit Fatimid. Fatimidët gjurmuan prejardhjen e tyre tek e bija e Muhamedit Fatimah dhe e emëruan institucionin duke përdorur një variant të titullit të saj të nderit Al-Zahra (shkëlqyes). Mësimi i organizuar në Xhaminë el-Azhar filloi në vitin 978.
Mbi edukimin dhe arsimin
Syed Muhamed Naquib al-Attas e përshkroi qëllimin islam të edukimit dhe arsimit si një zhvillim i ekuilibruar i personalitetit të plotë përmes trajnimit të shpirtit, intelektit, unit racional, ndjenjave dhe shqisave trupore të tilla që besimi të futet në të gjithë personalitetin.
Seyyed Hossein Nasr deklaroi se, ndërsa arsimi e përgatit njerëzimin për lumturinë në këtë jetë, "qëllimi i tij përfundimtar është vendbanimi i përhershëm dhe i gjithë arsimi tregon për botën e përhershme të përjetësisë".
Sipas Nexh el-Balagha, ekzistojnë dy lloje të njohurive: njohuri thjesht të dëgjuara dhe ajo që është absorbuar. E para nuk ka asnjë përfitim nëse nuk përthithet. Njohuritë e dëgjuara fitohen nga jashtë dhe tjetra është dija fituar që do të thotë njohuri që ngrihet nga natyra dhe prirja njerëzore, referuar fuqisë së inovacionit të një personi.
Kurani është burimi optimal i dijes. Për mësimin e traditave kuranore, mejtepi (meqteb) si shkollë fillore doli në xhami, shtëpi private, dyqane, tenda, madje edhe jashtë saj.
Edukimi dhe arsimi modern
Organizata e Konferencës Islame (OIC) deri më tani ka organizuar pesë konferenca për edukimin dhe arsimin islam, duke filluar në: Mekë (1977), Islamabad (1980), Dhaka (1981), Xhakartë (1982) dhe Kajro (1987).
Në përgjithësi, grupet fetare të pakicave shpesh kanë më shumë arsim sesa grupi fetar shumicë në një vend, madje edhe më shumë kur një pjesë e madhe e kësaj pakice janë emigrantë. Kjo prirje vlen edhe për Islamin: Myslimanët p.sh. në Amerikën e Veriut dhe Evropë kanë më shumë vite arsimore formale sesa të krishterët. Për më tepër, të krishterët kanë më shumë vite arsimore formale në shumë vende myslimane me shumicë, si p.sh. në Afrikën Sub-Sahariane. Sidoqoftë, mesataret globale të arsimit janë shumë më të ulëta për myslimanët sesa hebrenjtë, kristianët, budistët dhe njerëzit që nuk janë të lidhur me një fe. Sidoqoftë, muslimanët e rinj kanë arritur përfitime shumë më të mëdha në arsim sesa cilido prej këtyre grupeve të tjera.
Ekziston një perceptim i një hendeku të madh gjinor në vendet me shumicë islame, por jo gjithmonë ndodh kështu. Në fakt, cilësia e edukimit dhe arsimit të grave është më e lidhur me faktorët ekonomikë sesa faktorët fetarë. Dhe, megjithëse hendeku gjinor në arsim është real, ai ka vazhduar të zvogëlohet vitet e fundit. Gratë në të gjitha grupet fetare kanë siguruar përfitime arsimore shumë më të mëdha në gjeneratat e fundit sesa burrat.
Raja
Raja (turqisht: Reâyâ) ka qenë emër që përdorej për popullsinë jomyslimane në vendet e nënshtruara me forcë në fillim të pushtimeve osmane dhe më pas për gjithë popullsinë fshatare të krishterë e myslimanë.
Robërimi i fshatarësisë raja u ligjërua që në shek. XVI me kanunnametë e sulltan Sulejmanit. Vartësia e fshatarit raja shfaqej në trajtën e detyrimit ekonomik dhe joekonomik. Si detyrim ekonomik ata paguanin një varg taksash në natyrë e në të holla. Detyrimi joekonomik buronte nga pushteti personal që kishte mbi rajanë spahiu.
Fshatarët-punëtorë në Kosovë deri në vitin 1990
Fshatarët-punëtorë në Kosovë deri në vitin 1990 libër me autor Beqir Sadikaj. Botuar në Prishtinë nga Universiteti i Prishtinës "Hasan Prishtina", në vitin 2004. Faqe 182. ISBN 9951-401-04-X
Kurora e harresës
Kurora e harresës : poezi, me autore Aurora Përlala, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga "Mirdita". Libri ka 70 faqe. ISBN 9992787694
Shënime: Letërsia shqipe, Poezia.
Përdhunimi i Evropës (Jordaensi)
Përdhunimi i Evropës është një pikturë e vitit 1643 vepër e piktorit Jacob Jordaens (1593-1678). Piktura tani ndodhet në "Palais des Beaux-Arts de Lille". Ai gjithashtu ka krijuar edhe një version tjetër në vitet 1615-1616, e i cili tani tani gjendet në Gemäldegalerie, Berlin.
Shekulli i ilegales : proceset gjyqësore kundër ilegales në Kosovë : dokumente
Shekulli i ilegales : proceset gjyqësore kundër ilegales në Kosovë : dokumente. Libër me autor Ethem Çeku dhe Merxhan Avdyli (red.). Botuar në Prishtinë nga "Brezi '81", në vitin 2004. Faqe 764. ISBN 9951-424-03-1
Agjencia e Inteligjencës Ushtarake (Serbi)
Agjencia e Inteligjencës Ushtarake është organ ekspert dhe drejtues i inteligjencës së Ministrisë së Mbrojtjes së Serbisë dhe është pjesë përbërëse e sistemit të sigurisë së Republikës së Serbisë. Ai është i ngarkuar dhe përgjegjës për sigurimin e informacionit, si dhe përfaqësimin dhe mbrojtjen e interesave të Republikës së Serbisë jashtë vendit. Ajo i kryen detyrat e saj nëpërmjet aktiviteteve që kanë të bëjnë me inteligjencën ushtarake dhe diplomacinë ushtarake.
Roli i tij është i ngjashëm me atë të DIA-s së SHBA-së ose DIS-it të MB-së, por drejtori i saj raporton drejtpërdrejt te Ministri i Mbrojtjes.
Misioni dhe objektivat
Misioni kryesor është të ofrojë mbështetje të inteligjencës për qeverinë shtetërore të Republikës së Serbisë dhe Forcat e Armatosura Serbe, si dhe për anëtarët e tyre brenda dhe jashtë vendit. Kompetencat, juridiksioni i punës, përgjegjësitë, detyrat, marrëdhëniet, bashkëpunimi, rregullohen me Rregulloren për organizimin e brendshëm dhe sistematizimin e pozicionit të punës.
Motoja e agjencisë është "Më shpejt, më mirë dhe më i mençur", dhe stafi dhe oficerët e saj në detyrat e tyre priren të jenë linja e parë e mbrojtjes.
Objektivat bazë janë parandalimi i surprizave dhe sigurimi i të dhënave për situatën e sigurisë në rrethinat e afërta dhe më të gjera, me fokus në zbulimin dhe monitorimin e forcave dhe synimet e armikut të mundshëm, forcave terroriste dhe ekstremiste, si dhe mbledhjen e të dhënave të tjera për aktivitetet në ushtri. ekonomia dhe politika të cilat mund të ndikojnë shumë në sigurinë e vendit.
Organizimi
Operacionet: Departamenti i Operacioneve është pjesë organizative e Agjencisë së Inteligjencës Ushtarake kompetente për operacionet, planifikimin, organizimin, koordinimin dhe menaxhimin e punës së organeve të inteligjencës - zbulimit për mbledhjen e informacionit.
Analiza: Njësia organizative e MPB-së e ngarkuar me përpunimin e informacionit të grumbulluar, duke përfshirë prodhimin e materialeve informative dhe analitike për: - dukuritë dhe proceset globale dhe rajonale, - synimet dhe aktivitetet e kryerësve ushtarakë dhe joushtarakë që rrezikojnë sigurinë e vendi nga jashtë dhe -gjendja në fushat e operacioneve shumëkombëshe në të cilat janë të angazhuar anëtarët e MM dhe SAF.
Bashkëpunimi: Seksioni i bashkëpunimit ka për detyrë planifikimin, organizimin dhe realizimin e bashkëpunimit me shërbimet e huaja të inteligjencës dhe sigurisë, organizatat ndërkombëtare, shërbimet përkatëse dhe institucionet shtetërore të Republikës së Serbisë. Grupi organizon dhe realizon obligimet protokollare për drejtorin e MPB-së.
Planifikimi: Seksioni i Planifikimit, pjesë organizative në kuadër të MPB-së, është përgjegjës për hartimin e planeve vjetore, mujore dhe periodike të punës, raporteve të jashtëzakonshme dhe të rregullta si dhe dokumenteve tjera në këtë fushë. Gjithashtu koordinon punën e pjesëve organizative të MPB-së me qëllim të ndarjes dhe grupimit të detyrave të tyre sipas parimit të ngjashmërisë dhe lidhjeve funksionale.
Siguria: Siguria është një pjesë organizative e MPB-së kompetente për mbrojtjen e sigurisë së personelit, objekteve dhe dokumenteve të Agjencisë.
Zyrat e Atasheut të Mbrojtjes: Zyrat e Atasheut të Mbrojtjes kryejnë funksionin diplomatik në fushën e mbrojtjes dhe janë përgjegjëse për përfaqësimin dhe mbrojtjen e interesave të Ministrisë së Mbrojtjes së Republikës së Serbisë dhe Forcave të Armatosura të Serbisë jashtë vendit.
Zyrat e Atasheut të Mbrojtjes kryejnë detyrat e tyre në përputhje me ligjet dhe Konventën e Vjenës për Marrëdhëniet Diplomatike.
Aktualisht, ekzistojnë 21 Zyra Atashe të Mbrojtjes. Në katër vende, DAO përbëhet nga një atashe mbrojtës dhe një ndihmës atasheu mbrojtës (Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar, Gjermania dhe Rusia). DAO-të e tjera përfaqësohen nga një Atashe i Mbrojtjes (fqinjët - Kroacia, Hungaria, Rumania, Bullgaria, IRJ e Maqedonisë, Bosnja dhe Hercegovina; vendet evropiane - Franca, Italia, Austria, Greqia, Belgjika, Turqia dhe Spanja; Azia - Kina dhe Izraeli; Afrikë - Egjipt dhe Algjeri). Katër vende të tjera mbulohen nga parimi i akreditimit jorezidencial. (Kanadaja, Norvegjia, Sllovakia dhe Sllovenia).
Në periudhën e ardhshme janë planifikuar të hapen edhe disa DAO të tjera të Republikës së Serbisë në përputhje me nevojat dhe mundësitë financiare të vendit.
Historia
Me krijimin e Shtabit të Përgjithshëm, të krijuar nga Organizata e Shtabit të Përgjithshëm në vitin 1876, bartës i veprimtarive të inteligjencës ushtarake ishte i pari, pra Seksioni i Operacionit. Me Urdhrin e Shtabit të Përgjithshëm të vitit 1884, akti përcakton që Nënseksioni i Jashtëm i Seksionit të Operacionit të jetë organi ekzekutiv i shërbimit të inteligjencës ushtarake.
Poëzat
Poëzat është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Poëzat ka një popullsi prej 136 banorë dhe sipërfaqe 2.12 km², me një dendësi prej 64 banor/km².
Agjencia e Inteligjencës Ushtarake (Serbi)
Historia
Më vonë, kompetencat e Seksionit të Jashtëm u zgjeruan dhe në vitin 1900 u quajt edhe Nënseksioni për Raportim, ndërsa në vitin 1902 u emërua Nënseksioni për Raportimin e Seksionit Operativ.
Laktashi
Laktashi (Laktaši) (Serbe Cirilik:  Лакташи  ) është qytezë dhe komunë në Bosnje dhe Hercegovinë. Ndodhet në entitetin Republika Srpska pranë qytetit Banja Luka.
Shtrihet në mes të komunave Bosanska Gradishka dhe Srbac në veri, Përnjavor në lindje, Čelinac në jug, dhe Banja Luka në perëndim.
Banka Qendrore e Malit të Zi
Përmbledhje
Mali i Zi (Përmbajtja Digjitale e EUR) nuk lëshon monedha ose shtyp kartëmonedha euro ose i importon ato nga vendet e tjera që janë pjesë e Eurozonës.
Agjencia e Inteligjencës Ushtarake (Serbi)
Historia
Seksioni i Inteligjencës i Shtabit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura të Mbretërisë së Jugosllavisë u zhvillua si në strukturë ashtu edhe në funksion. Nën shërbimin e inteligjencës jugosllave ose “Jugoslovenska obaveštajna služba” (Југословенска обавештајна служба), ata kryejnë dy funksione themelore: inteligjencën dhe kundërzbulimin, duke nënvizuar në të njëjtën kohë domosdoshmërinë e intensifikimit të funksionit të propagandës psikologjike. Numri i seksioneve dhe nënseksioneve u rrit me kalimin e kohës, kështu që ky nënseksion u bë Drejtoria e Dytë e Shtabit të Përgjithshëm me dy seksione të inteligjencës dhe një numër qendrash të inteligjencës.
Banka Qendrore e Malit të Zi
Guvernatorët
Guvernatori aktual i bankës qendrore të Malit të Zi është Radoje Žugić, që nga 1 tetori 2016. Pozicioni i Guvernatorit u krijua pasi Mali i Zi arriti pavarësinë në 2006. Bartësi i zyrës konfirmohet me votim në Parlamentin e Malit të Zi.
Agjencia e Inteligjencës Ushtarake (Serbi)
Historia
Me urdhër të formimit të Seksionit për Mbrojtjen e Popullit më 13 maj 1944, funksionet e sigurisë u ndanë përfundimisht dhe zyrtarisht nga funksionet e inteligjencës. Shtabi i Përgjithshëm i Ushtrisë Jugosllave (APJ) kishte Seksionin e Inteligjencës i cili në vitin 1947 u shndërrua në Departamentin e Dytë të GSH të APJ-së, përkatësisht në Departamentin e Zbulimit të GSH të APJ-së.
2002–tani
Pas shpërbërjes së Administratës së Sigurisë, agjencisë ushtarake të kundërzbulimit të RF të Jugosllavisë, në bazë të vendimit për ndryshim organizativ dhe mobilizues u krijuan dy agjenci të veçanta. Ato janë: Agjencia e Inteligjencës Ushtarake (VOA) dhe Agjencia e Sigurisë Ushtarake (VBA). Agjencia e Inteligjencës Ushtarake u krijua zyrtarisht më 14 shtator 2004.
Pastrohu Kosovë
Pastrohu Kosovë libër me autor Bahtir Hamza. Botuar në Prishtinë nga "Arbania", në vitin 2005. Faqe 135. ISBN 9951-429-08-4
Erik Prince
thumb|240px|Erik Prince Erik Dean Prince (lindi më 6 qershor 1969) është një biznesmen amerikan, ish oficer amerikan i marinës Navy SEALs dhe themelues i shërbimeve qeveritare dhe kompanisë së sigurisë Blackwater USA, i njohur tani si Academi. Ai shërbeu si drejtor ekzekutiv i saj deri në vitin 2009 dhe më vonë si kryetar, derisa Blackwater Worldwide u shit më 2010 në një grup investitorësh. Prince aktualisht kryeson firmën e kapitalit privat Frontier Resource Group dhe është kryetari i Hong Kong-listuar Frontier Services Group Ltd.
Jeta e hershme
Prince lindi në Holland, Michigan, djali i Edgar Prince dhe gruasë së tij, Elsa (Zwiep), dhe më i vogli i katër fëmijëve. Ai është vëllai i sekretares amerikane të arsimit Betsy DeVos, dhe kunati i presidentit të Alticor (Amway) Dick DeVos.
Ai u diplomua në shkollën e mesme të krishterë në Hollandë.
Babai i Prince kishte filluar si shitës duke bërë 40 cent në orë, i cili themeloi një firmë prodhuese të makinerisë së hedhura, Prince Machine Corporation, në vitin 1965, e cila u bë një furnizues për industrinë e prodhimit të automobilave dhe përfundimisht një kompani miliardë dollarëshe. Ndërsa biznesi "shpërtheu" Prince filloi të investojë një pjesë të fitimit përmes grupit Prince në lloje të tjera të pjesëve të makinave dhe qendrave tregtare, duke krijuar një rrjet të kompanive dhe pasuri të paluajtshme me vlerë një miliard dollarë. Në fillimin e viteve 1970, kompania e Edgar Prince liçensoi një tela dielli që mund të ndizet dhe shiti 5,000 tek General Motors. Në vitet 1990, ndërmarrja prodhonte 20,000 në ditë. Prince dhe babai i tij vizituan botën së bashku, duke vizituar kampin e përqendrimit Dachau në Gjermani, një Berlin të ndarë dhe Normandi. Sipas nënës së tij, këto udhëtime "krijuan një përshtypje të madhe" tek Prince i vogël.
Shërbimi ushtarak
Prince u pranua në Akademinë Detare të Shteteve të Bashkuara dhe e ndoqi atë për tre semestra para se të largohej, duke përmendur se ai e donte Marinën por nuk i pëlqeu Akademia. Ai vazhdoi të marrë bachelor në ekonomi nga Kolegji Hillsdale në vitin 1992. Disa burime thonë se Prince u largua nga Akademia Detare, ndërsa të tjerët thonë se ai transferohet në Hillsdale. Gjatë kohës që qëndronte në Hillsdale, ai shërbeu si zjarrfikës vullnetar dhe si zhytës me ujë të ftohtë për departamentin e Sherifit të Qarkut Hillsdale. Prince përfundimisht u bë një teknik i urgjencës mjekësore.
Pas kolegjit, Prince u ngarkua si oficer në Marinën e Shteteve të Bashkuara përmes Shkollës së Kandidatëve të Oficerëve në vitin 1992. Ai vazhdoi të bëhej Navy SEALs dhe u vendos me SEAL Team 8 në Haiti, Lindjen e Mesme dhe Ballkan. Në autobiografinë e tij ai shprehet se gjatë Luftërave Jugosllave në fillim të viteve 1990, ai kuptoi se kishte nevojë për lehtësira private të trajnimit për operacione speciale.
Erzinxhani
Erzinxhan është qytet në verilindje të Turqisë.
Erik Prince
Shërbimi ushtarak
Prince përfundoi shërbimin e tij të marinës amerikane para kohe në vitin 1995 kur babai i tij vdiq. Erik mori përsipër kontrollin e operacioneve të përditshme në Prince Machine Corporation për një vit deri në vitin 1996 kur nëna e tij e shiti kompaninë për 1.35 miliardë dollarë në para të gatshme tek Johnson Controls.
Erzinxhani
Klima
Klima e qytetit është me dimëra të ftohta dhe verë të nxehta. Pranvera është stina më e lagësht.
Xhoka
Xhoka ka qenë veshje e sipërme për gra e burra prej shajaku të bardhë ose të zi, e hapur përpara, e prerë me shtat të drejtë, me dy ose më shumë kinda në çdo anë. Gratë e vishnin zakonisht xhokën mbi këmishën e gjatë prej pëlhure. Xhoka qepej dhe zbukurohej me gajtan të bardhë, të zi ose me ngjyra të tjera, me motive që ndryshonin nga një zonë në tjetrën. Ndër xhokat më interesante përmenden zhguni i grave të Shoshit (rrethi i Shkodrës), xhupa e grave të Prellit (rrethi i Matit), dollama e burrave të Mirditës, xhoka e Malësisë së Tiranës etj. Për të janë përdorur edhe emra të tjerë krahinorë.
Ismail Pasho Beu
Ismail Pasho beu, nga njeri i afërt i vezirit të Janinës dhe ndihmës i djalit të tij, Veliut, u shndërrua në armikun kryesor të Ali Pashës. I arratisur në Stamboll nga frika e Aliut, Ismailit iu bë një atentat i urdhëruar nga pashai i Janinës, shumë pranë sarajeve të sulltanit, por dështoi. Kjo ngjarje vulosi vendimin e Portës së Lartë që Ali Pasha të dorëzonte detyrën e vezirit dhe të paraqitej në Stamboll, çka solli pastaj konfliktin e përgjakshëm.
Pesha e faljes
Pesha e faljes libër me autor Bardhok Sulejmani, red. Ndue Dedaj, red. Viktor Gjikola. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga "Mirdita". Libri ka 128 faqe dhe me ilustrime.
Shënime: Etnologjia shqiptare, Gjakmarrja, Falja.
Dita e Mirësisë Botërore
frameless|djathtas|300x300px Dita Botërore e Mirësisë është një respekt ndërkombëtar në 13 nëntor. Ajo u prezantua në vitin 1998 nga Lëvizja Botërore e Mirësisë, një koalicion i OJQ-ve të dashamirësisë së kombeve. Është vërejtur në shumë vende, duke përfshirë Kanada, Japoni, Australi, Nigeri dhe Emiratet e Bashkuara Arabe. Në 2009, Singapori vëzhgoi ditën për herë të parë. Italia dhe India gjithashtu e vëzhguan atë ditë. Në Mbretërinë e Bashkuar ajo është përballur nga David Jamilly bashkë-themeloi Dita e Mirësisë në Mbretërinë e Bashkuar. Në vitin 2010, me kërkesë të Michael Lloyd-White, Shoqata e Prindërve dhe Shoqatave të Qytetarëve të NSW i shkruan Ministrit të Departamentit të Arsimit të NSW-së për të vendosur Ditën Botërore të Mirësisë në Kalendarin e Shkollës NSW. Në vitin 2012, me kërkesën e Kryetarit të Mirësisë Botërore Australi, Dita Botërore e Mirësisë u vendos në Kalendarin e Shkollës Federale dhe pastaj Ministri i Arsimit Shkollor, Fëmijëria e Hershme dhe Rinia Hon Pjetri Garrett, dha një Deklaratë të Mbështetjes për Australia Kindness Kindness dhe e vendosi Ditën Botërore të Mirësisë në Kalendarin Kombëtar të Shkollës për më shumë se 9000 shkolla. Shkollat ​​anembanë globit tani po festojnë Ditën e Dashurisë Botërore dhe punojnë me OJQ-të lokale si Projekti i Njerëzve Be Kind dhe Veshja e Vogël brenda SHBA. Në vitin 2012 Australia Shkëlqesia e saj Prof Marie Bashir Guvernatori i NSW priti një ngjarje për herë të parë në Shtëpinë e Qeverisë për të festuar Ditën e Mirësisë Botërore dhe pranoi një çmim të mirë për të qenë nga 3 & 4 studentët e vitit. Këshillat australiane që përfaqësojnë mbi 1.3 milionë banorë kanë nënshkruar edhe Deklaratat e Mbështetjes për Mirësinë Botërore që Australia ka vendosur Ditën e Mirësisë Botërore në kalendarin e ngjarjeve të Këshillit. Ngjarjet përfshijnë BIG HUG, shpërndarjen e kartave të mirësisë, Global Flashmob, e cila u koordinua nga Orly Wahba nga SHBA i cili u mbajt në 15 vende dhe 33 qytete me imazhet e saj të ngjarjes duke bërë ekranet e mëdha në New York City. Kanadaja feston me Koncertin e Mirësisë dhe në Singapor në 2009, u dhanë 45,000 yellowflowers. Dita e Dashurisë Botërore është që të nxjerrë në pah veprat e mira në komunitet duke u fokusuar në fuqinë pozitive dhe në fijet e përbashkëta të mirësisë që na lidh. Mirëdashja është një pjesë themelore e gjendjes njerëzore e cila lidh ndarjet e racës, politikës, gjinisë dhe kodit postar. Kartat e dashamirësisë janë gjithashtu një aktivitet i vazhdueshëm që mund të kalojë për të njohur një akt mirësie dhe ose të kërkojë që të bëhet një akt mirësie. Qasjet po bëhen në Kombet e Bashkuara nga organi më i lartë global, Lëvizja Botërore për Mirësinë që të ketë Ditën e Mirësisë Botërore zyrtarisht të njohur dhe anëtarët e saj njëzëri të nënshkruajnë Deklaratën e Mbështetjes për Mirësinë Botërore. Dita e Dashurisë Botërore festohet nga Iniciativa Globale e Mirëdashjes në www.wavesofkindness.org - promovimi i valëve të sinkronizuara globale të mendimeve unike dhe veprimeve të mirësisë për të gjithë jetën
Sipas Gulf News, "është një ditë që inkurajon individët të dalin jashtë kufijve, racës dhe fesë"
Traktati i Andelotit
parapamje|djathtas|Guntram dhe Childebert II, nga Grandes Chroniques de France.Traktati i Andelot (ose Pakti i Andelot), u nënshkrua në Andelot-Blancheville në 28 Nëntor 587 midis Mbretit Guntram të Burgundy dhe Mbretëresha Brunhilda e Austrasia. Bazuar në kushtet e marrëveshjes, Brunhilda ra dakord që Guntram të miratojë djalin e saj Childebert II si pasardhës të tij dhe të jetë aleati me Childebert kundër ngacmimeve të revoltuara. Gregori i Tours shkroi në Historia Francorum se në vitin e trembëdhjetë të Childebert, ai shkoi në një ambasadë për mbretin nga Metz në Chalon për të takuar Guntram, i cili pretendonte se premtimet e mëhershme ishin duke u copëtuar, veçanërisht në lidhje me ndarjen e Senlis. Në mënyrë të konsiderueshme për Gregori, traktati solli çlirimin e Tours nga Guntram në Childebert. Një marrëveshje u dha me shkrim dhe Gregori ruan tekstin e traktatit në historinë e tij.