cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josif Stalini
Regjimi i Terrorit dhe Uria masive 1932-1933
Uria e Holodomorit është referuar disa herë si Gjenocidi ndaj Ukrainës, duke nënkuptuar orkestrimin nga qeveria sovjetike, veçanërisht me synim për të shkatërruar kombin ukrainas si një faktor politik dhe subjekt social. Ndërsa historianët vazhdojnë të mos pajtohen nëse politika që çoi në Urine e Holodomorit nën përkufizimin ligjor të gjenocidit, njëzet e gjashtë vende e kanë njohur zyrtarisht Holodomorin si të tillë. Më 28 nëntor 2006, Parlamenti ukrainas miratoi një projekt-ligj që deklaronte se uria e detyruar e epokës sovjetike si një akt gjenocidi ndaj popullit ukrainas. Profesor Michael Ellman konkludon se ukrainasit ishin viktima të gjenocidit në 1932-33, sipas një përkufizim më të relaksuar që është i favorizuar nga disa specialistë në fushën e studimeve gjenocidale. Ai pohon se politika sovjetike përkeqësuar në masë të madhe numri i uria për vdekje. Edhe pse 1.8 milion ton grurë u eksportuan gjatë kulmit të urisë - mjaftueshëm për të ushqyer 5 milionë njerëz për një vit, përdorimi i torturës dhe ekzekutimit për nxjerrjen grurin nën Ligjin Spikelets, përdorimi i forcës për të parandaluar fshatarëve uritur të largohet e keqja e prekura zonat, dhe refuzimi për të importuar grurë ose të siguruar ndihmë humanitare ndërkombëtare për të lehtësuar kushtet e çuan në vuajtje të pallogaritshme të banorëve të Ukrainës. Përdorimi i urisë për të eleminuar ata që konsideroheshin si "kundërrevolucionarë", "dembela" dhe "hajdutë", por jo për të asgjësuar fshatarësinë ukrainase si një të tërë. Kjo politikë duket se ishte mjeti më i lirë dhe efikas (në krahasim me deportimet dhe ekzekutimet), që Stalini përdori. Ellman pohon gjithashtu se kjo politikë nuk ishte vetëm gjenocid sovjetik (p.sh. funksionimi polak i NKVD), por ai ishte më i keqi në drejtim të viktimave në masë.
Vlerësimet e tanishme në numrin e përgjithshëm të viktimave brenda Sovjetik varg Ukrainë kryesisht nga 2.2 milion euro për 4-5.000.000. Një gjykatë ukrainase e gjeti Stalinin dhe udhëheqësit e tjerë të ish-Bashkimit Sovjetik fajtor për gjenocidin nëpërmjet "organizimit të urisë masive në Ukrainë në 1932-1933", në janar 2010. Megjithatë, gjykata "e rrëzoi procedimin penal mbi vdekjen e të dyshuarve. thumb|Deshmi mbi Gjeoncidin ne Ukrainë
Terrori dhe Viktimat
Sipas eksploruesit dhe historianit Robert Conquest Teroi qe zhvillonte Stalini ne permjet sherbimeve skrete si KGB - ja e tjer tha ne nje intervist ne vitin 1991 tha se Stalin kishte vrarë e maskruar shum qytetar te Bashkimit Sovjetik ai tha reformat e rrepta kishin ven Ukrainen ne nje gjendje urie,kauze,terori njerzit vriteshin spse nuk punonin ne koperativa se pse nuk kishin bukë dhe fuqi per te punar ai tha se Stalini ishte shumë me diktaor se sa ishte Hitleri Ai shtoj se njerzit riheshin torturoheshin ne burgjet fam keqe te KGB-së që ishte sherbimi sekret sovjetik. thumb|Nje foto e ber ne vitin 1932 ku tregon terorin e Stalinit
Disa kritik thonë se gjatë regjimit të stalint ka pasur vetëm 4-6 milion viktima.
Por historiani rus Dmitri Volkogonov thotë se pajtohet me mendimin e Robert Conquest për shkak të dokumeteve të shumta që ekzistojnë mbi viktmat gjatë diktaturës së Stalinit.
Disa historian pohojnë se uria dhe mjete të tjera të terrorit janë përgjegjëse për vdekjen e 40 milion personave në Bashkimin Sovjetik.
Pakti me Nazistët: 1939-1941
Si një marksist–leninist, Stalini priste një konflikt të pashmangshëm midis fuqive konkurruese kapitaliste; pasi Gjermania Naziste aneksoi Austrinë dhe më pas një pjesë të Çekosllovakisë në vitin 1938, Stalini njohu se po luftonte një luftë. Ai u përpoq të ruante neutralitetin Sovjetik, duke shpresuar se një luftë gjermane kundër Francës dhe Britanisë do të çonte në dominimin Sovjetik në Evropë. Ushtarakisht, sovjetikët gjithashtu u përballën me një kërcënim nga lindja, me trupat sovjetike që u përplasën me japonezët ekspansionistë në pjesën e fundit të viteve 1930. Stalini nisi një ndërtim ushtarak, me Ushtrinë e Kuqe më shumë se dyfishuar midis janarit 1939 dhe qershorit 1941, megjithëse në nxitimin e tij për të zgjeruar shumë oficerë të tij ishin të trajnuar dobët. Midis viteve 1940 dhe 1941 ai gjithashtu spastroi ushtrinë, duke e lënë atë me një mungesë të rëndë të oficerëve të trajnuar kur shpërtheu lufta.
parapamje|upright=0.75|left|Stalin duke përshëndetur ministrin e jashtëm gjerman [[Joachim von Ribbentrop në Kremlin, 1939]] Ndërsa Britania dhe Franca dukeshin të gatshme të bënin një aleancë me Bashkimin Sovjetik, Stalini pa një marrëveshje më të mirë me gjermanët. Më 3 maj 1939, Stalini zëvendësoi ministrin e tij të jashtëm me orientim perëndimor Maxim Litvinov me Vjaçeslav Molotov. Në maj të vitit 1939, Gjermania filloi negociatat me sovjetikët, duke propozuar që Evropa Lindore të ndahej midis dy fuqive. Stalini e pa këtë si një mundësi si për zgjerimin territorial dhe paqen e përkohshme me Gjermaninë. Në gusht 1939, Bashkimi Sovjetik nënshkroi paktin Molotov-Ribbentrop me Gjermaninë, një pakt jo-agresiv të negociuar nga Molotov dhe ministri i jashtëm gjerman Joachim von Ribbentrop. Një javë më vonë, Gjermania pushtoi Poloninë, duke shkaktuar Mbretërinë e Bashkuar dhe Francën për t'i shpallur luftë Gjermanisë. Më 17 shtator, Ushtria e Kuqe hyri në Poloninë lindore, zyrtarisht për të rivendosur rendin midis kolapsit të shtetit polak. Më 28 shtator, Gjermania dhe Bashkimi Sovjetik shkëmbyen disa nga territoret e tyre të sapo pushtuara; Gjermania fitoi zonat e dominuara nga ana gjuhësore polake të Provincës Lublin dhe një pjesë të Provincës së Varshavës ndërsa Sovjetikët fituan Lituaninë. Një traktat kufiri gjermano-sovjetik u nënshkrua pak më vonë, në praninë e Stalinit. Të dy shtetet vazhduan tregtinë, duke minuar bllokadën britanike të Gjermanisë.
Sovjetikët kërkuan më tej pjesë të Finlandës lindore, por qeveria finlandeze refuzoi. Sovjetikët pushtuan Finlandën në nëntor 1939, megjithëkëtë pavarësisht nga inferioriteti numerik, finlandezët e mbajtën larg Ushtrinë e Kuqe. Opinioni ndërkombëtar mbështeti Finlandën, me sovjetikët që u dëbuan nga Lidhja e Kombeve. Të zënë ngushtë nga paaftësia e tyre për të mposhtur finlandezët, sovjetikët nënshkruan një traktat të përkohshëm paqeje, në të cilin ata morën koncesione territoriale nga Finlanda. Në qershor 1940, Ushtria e Kuqe pushtoi shtetet baltike, të cilat u bashkuan me forcë në Bashkimin Sovjetik në gusht; ata gjithashtu pushtuan dhe aneksuan Besarabinë dhe Bukovinën Veriore, pjesë të Rumanisë. Sovjetikët u përpoqën të parandalonin disidencën në këto territore të reja të Evropës Lindore me shtypje masive. Një nga rastet më të shënuara ishte masakra në Katyn e prillit dhe majit 1940, në të cilën u ekzekutuan rreth 22,000 anëtarë të forcave të armatosura polake, policisë dhe inteligjencës.
Shpejtësia e fitores gjermane dhe pushtimi i Francës në mes të vitit 1940 e befasoi Stalinin. Ai gjithnjë e më shumë u përqendrua në qetësimin me gjermanët për të vonuar çdo konflikt me ta. Pasi Pakti Trepalësh u nënshkrua nga Fuqitë e Boshtit Gjermania, Japonia dhe Italia në tetor 1940, Stalini propozoi që BRSS gjithashtu të bashkohej me aleancën e Boshtit. Për të demonstruar qëllime paqësore ndaj Gjermanisë, në prill 1941 sovjetikët nënshkruan një pakt neutraliteti me Japoninë. Megjithëse kreu i qeverisë de facto për një dekadë e gjysmë, Stalini arriti në përfundimin se marrëdhëniet me Gjermaninë ishin përkeqësuar në një masë të tillë që i duhej të merrej me problemin edhe si kreu i qeverisë de jure: më 6 maj, Stalini zëvendësoi Molotov si Kryeministër i Bashkimit Sovjetik.
Vdekja
Shëndeti Stalinit përkeqësuar nga fundi i Luftës së Dytë Botërore. Ai vuajti nga arteroskleroza dhe nga pirja e rëndë e duhanit. Ai pësoi një goditje të butë rreth kohës së paradës së fitores dhe një sulm i rëndë në zemër në tetor 1945. Në orët e hershme të mëngjesit të datës 1 mars 1953, pas një darke dhe një filmi, Stalini arriti në Kuntsevo në banesën e tij rreth 15 km në perëndim të Moskës qendrës me të brendshme Beria ministrit Lavrentiy dhe të ardhmen e premiera Georgy Malenkov, Nikolai Bulganin dhe Nikita Hrushovi, ku ka dalë në pension në dhomën e gjumit për të fjetur. Në agim, Stalini nuk dilte nga dhoma e tij, duke vuajtur ndoshta një goditje që paralizuar në anën e djathtë të trupit të tij.
Varri i Stalinit në nekropolin Murit te Kremlinit
Edhe pse rojet e tij mendonin se ishte e çuditshme për atë që të mos rritet në kohën e tij të zakonshme, ata ishin nën urdhërat e të rrepta të mos të shqetësojnë atë dhe e la atë vetëm tërë ditën. Në rreth 10 pasdite ai u zbulua nga Peter Lozgachev, të komandant zëvendës i Kuntsevo, i cili hyri në dhomën e tij për të kontrolluar deri në atë dhe të kujton një skenë të tmerrshme të Stalinit shtrirë në dyshemenë e dhomës së tij të veshur fundeve Pajama dhe një fanellërë me rrobat e tij ngjyhet në urinë ndenjur. Një Lozgachev frikësuar pyeti Stalinin atë që i ndodhi, por të gjitha ai mund të dal nga kryekomandant ishte përgjigjet pakuptueshëm që dukej si "Dzhh". Lozgachev çmendurisht quajtur disa zyrtarë të partisë duke u kërkuar atyre që të dërgojnë mjekë të mirë. [274] [275] Lavrentiy Beria u informua dhe mbërriti disa orë më pas, dhe mjekët vetëm arriti në mëngjesin e hershëm të 2 marsit në të cilën ata ndryshuar shtresa e mbulesa e tij dhe prirur për të. Stalini shtrat vdiq katër ditë më vonë, më 5 mars 1953, [1] në moshën 74, dhe u balsamosën më 9 mars. Zyrtarisht, shkaku i vdekjes ishte rreshtuar si një hemorragji cerebrale. Trupi i tij u ruajt në mauzoleun e Leninit deri më 31 tetor 1961, kur trupi i tij u hoq nga mauzoleun dhe e varrosën në nekropolin Wall Kremlinit pranë mureve të Kremlinit, si pjesë e procesit të de Stalinization të.
Është sugjeruar se Stalini u vra. Ish-komuniste mërgim Avtorkhanov argumentuar këtë pikë sa më shpejt që 1975. Kujtimet politike të Vyacheslav Molotov, botuar në vitin 1993, deklaroi se Beria i kishte mburrej për Molotov se ai helmuar Stalinin: "Kam marrë atë jashtë." Hrushovi ka shkruar në kujtimet e tij se kishte Beria, menjëherë pas goditjes, shkuar për "urrejtje kundër përhapjes [Stalini] dhe tallur atë", dhe pastaj, kur Stalini treguan shenja të vetëdijes, ra në gjunjët e tij dhe e puthi dorën e tij. Kur Stalini ra pa ndjenja sërish, Beria menjëherë u ndal dhe i peshtyu.
Universiteti i Prishtinës (1969–99)
Themelimi
Institucionet e para të arsimit të lartë në Kosovë janë themeluar gjatë periudhës 1958-69 dhe ka funksionuar në mënyrë të pavarur ose si pjesë e Universitetit të Beogradit. Lidhja Komuniste e Kosovës kërkoi më shumë vetë-qeverisjen për rajonin, protesta të gjera kanë ndodhur në Kosovë gjatë muajit nëntor 1968. Si rezultat, Universiteti i Prishtinës u themelua në vitin 1969. Fakultetet e para të universitetit ishin inxhinieria, mjekësia, drejtësia dhe filozofia, ndërsa gjuhët e mësimit ishin shqip dhe serbo-kroatisht.
Ymer Deliallisi
Ymer bej Deliallisi (Shijak, 1873 - Tiranë, 1944) ka qenë ndër firmëtarët e Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë.
Leshtari
Leshtar është një vendbanim në komunën e Dardanës, Kosovë.
Ymer Deliallisi
Biografia
U lind në Shijak më 1873, pinjoll i familjes që themeloi qytezën. Emigroi herët në kolonitë e shqiptarëve jashtë atdheut, nga ku mori formimin e parë të tij si veprimtar i lëvizjes kombëtare. Bashkë me miqtë e tij Abdi e Murad bej Toptani, mori pjesë në kryengritjen e 1912.
Me zhvillimet e Luftës së Parë Ballkanike, mori pjesë në kuvendin e mbledhur në Vlorë ku dhe firmosi në deklaratën e pavarësisë me emrin e vet, Ymer. Duke qenë rrugës për në Vlorë, në përcjelljen që i bëri Ismail Qemalit, ai i dërgoi telegram veprimtarëve që ndodheshin në Shijak që ta ngrinin flamurin kombëtar sa më parë. Përfaqësoi Shijakun në Kongresin e Lushnjes dhe u caktua pjesë e një komisioni për t'u dërguar në Paris që të pleqëronin me Esad pashë Toptanin. Po atë vit u ngarkua me detyrën e kryetarit të bashkisë së Shijakut.
U mpleks me kryengritjen e vitit 1922 dhe pas dështimit të saj, u largua jashtë vendit. Pas disa vitesh, i kthyer në atdhe, u arrestua dhe u burgos. Më pas iu vu veprimtarisë tregtare dhe materializoi ndihmën ndaj luftës antifashiste. I internuar nga nazistët, vdes në burg, në Tiranë më 1944.
Guri i Gjeranave
Guri i Gjeranave (malazisht: hrid Ðeran ) është një ishull i vogël që gjendet 2,2 milja në juglindje të kepit të Gjeranave dhe një milje nga toka më e afërt, gjëgjsisht nga Plazhi i Madh.
Këtë lokalitet zhytësit e quajnë vendin e amforave të fundosura, detarët varrezë e anijeve, ndërsa peshkatarët habitat të guacave dhe të shumë llojeve të çmueshme të peshkut (siç janë llojet: dental, kocë, levrek, peshk guri, etj.). Detarët e anijeve me vela thonë që duhet pasur shumë kujdes gjatë lundrimit tek Guri i Gjeranave dhe cekëtina Ceke, në jugperëndim nga ky shkëmb. Sepse, akvatoriumi është në tërësi i ekspozuar të gjithë erërave dhe valëve të detit të hapur. Guri i Gjeranave nga shekulli 16 deri tek shekulli 18, piratëve të Ulqinit i ka shërbyer si vend i përshtatshëm nga ku janë nisur në sulm në anijet të cilat kalonin në këtë pjesë të Adriatikut jugor.
Bardhyl Taçi
Bardhyl Taçi u lind më 6 dhjetor 1933 në Korçë. Shkollën 7-vjeçare e mbaroi po në Korçë, ndërsa shkollën e mesme dhe atë ushtarake Skënderbej në Tiranë. Mbaroi Akademinë e Aviacionit në Rusi si dhe disa kurse kualifikimi në Kinë e Shqipëri. Ka qënë një pilot i kompletuar dhe një komandant i talentuar.
Fëmijëria e Bardhyl Taçit ka qënë shumë e vështirë, nëna i ka vdekur në vitin 1940, babai i është vrarë në operacionin e qershorit në 1944.
Që në fëmijëri ka pasur kuriozitet të madh, veçanërisht për qiellin. Shpesh ai mendonte ç'është hëna, ç'janë yjet dhe misteret e tyre. Ëndërronte vogëlushi jetim të ngjitej në qiell, atje ku ishin prindërit e tij! Një dëshirë e zjarrtë i përvëlonte kraharorin. I dukej se po të ngjitej në qiell do të ishte afër prindërve të tij që aq shumë i adhuronte dhe që aq shumë i mungonin. Në qiell fëmija jetim do të kërkonte të plotësonte atë boshllëk prindëror. “Ah sikur të kisha krahë e të fluturoja ! Le të bëhesha shqiponjë pa le të rroja shumë pakë !” Kështu filloi që zëmra e tij e vogël të ishte qielli…Kaq herë ju lut zogjve ta mësonin të fluturonte dhe kaq herë qau nga mos realizimi i kësaj ëndrre të çuditshme. Djaloshi i vogël Korçar pati guximin që këtë dëshirë të zjarrtë t’ua thoshte të gjithë njerëzve të njohur dhe të kërkonte ndihmë që të bëhej një fluturues. Me zogjtë ishte lodhur. Miqtë dhe të afërmit e ndihmuanë të shkojë në shkollën ushtarake “Skënderbej” në Tiranë. Bardhyli ishte një një i ri i shkathët, trup mesatar dhe shumë i fuqishëm. Frikën nuk e njihte fare pasi, që kur i vdiqën prindërit, ai ëndërronte të shkonte pranë tyre. Guximi dhe ëndrra i dhanë krahë Pas përfundimit të shkollës së mesme, Bardhyl Taçi ka shkuar në ish Bashkimin Sovjetik. U gëzua shumë kur u pranua në shkollën ushtarake të aviacionit luftarak që mbante emrin e një nga pilotëve më të famshëm të ish-Bashkimit Sovjetik, Valeri Pavlloviç Shkallovit. Këtë gjë Bardhyli e mori vesh sapo mbriti në atë shkollë pasi të gjithë ishin krenarë që shkolla e tyre mbante emrin e heroit. Shkolla SHKALLOV, është një nga shkollat më të vjetra të aviacionit në ish BS. Ajo ndodhet në rrethin e Voronjezhit, në qytetin Borisoblebsk, qytet me popullsi reth 150.000 banorë, 600 km në lindje të Moskës.
“Kam krahë ! Jam një shqiponjë !” Momenti kur studenti Bardhyl Taçi hypi për herë të parë në avion bashkë me instruktorin që do ta mësonte, i ka ngelur edhe sot në mëndje dhe nuk do ti fshihet nga kujtesa kurrë! Gjëja e parë që i erdhi në mëndje ishin ëndërrat e tij fëmijnore kur ai ëndërronte prindërit e tij në qiell. Pastaj toka e bukur nën këmbët e tij. Madhështinë që ndjeu për herë të parë nuk është në gjëndjë ta përshkruajë pasi askush nuk mund ta bëjë atë ashtu siç ajo ndihet. Ishte shumë krenar dhe nga lumturia merrte frymë thellë. I vinte të thërriste me sa fuqi kishte, “Kam krahë! Jam një shqiponjë! Hapësirë e pafund dhe ju o prindërit e mij në qiell, ju kam kaq afër!” Kjo ishte njëra anë, ana e bukurisë dhe frymëzimit. Kur i erdhi radha që të provonte drejtimin e avionit, Bardhyli u befasua. Ju duk një profesion shumë i vështirë dhe ra në mendime se si do ta përvetësonte këtë zanat! Kjo i erdhi nga që ishte hera e parë që fluturonte, që bënte diça të pazakontë. Me kalimin e kohës studentit shqiptar ju fut në shpirt fluturimi dhe mbaroi studimet shkëlqyeshëm. Ditën që i dhanë diplomën si pilot dhe i varën në gjoks medaljen me emrin e Heroit Shkallov si student i shkëlqyer, Bardhyli u përlot dhe në brëndësi të shpirtit të tij u betua se do ta mbajë me nder titullin Pilot Shqiptar.
Pas përfundimit të teorisë, Bardhyli kujton me mall po ashtu instruktorin e praktikës fluturuese, Sozin e rreptë dhe kërkues për detyrat. Ai ishte një kërkues pedant për çdo gjë që kërkonte fluturimi, qoftë edhe një gjë fare të thjeshtë dhe në dukje pa rëndësi. Nga Shqipëria ata ishim vetëm 6 studentë për pilotë, të gjithë djem të mirë; Bardhyl Taçi, Hamit Ulqinaku, Anastas Ngjela, Agim Spahiu, Andrea Stavri, Vasil Andoni. Bardhyli edhe sot i kujton ata me respekt e dashuri për shoqërine e shkëlqyer që kishin. Të gjashtë janë kthyer në Shqipëri në vitin 1955. Bardhyli u emërua pilot në regjimentin e Qytetit Stalin, sot Kuçovë. Do befasoheshim kur mësuam se ai ka qënë jo vetëm studenti shqiptar më i mirë por edhe më i miri i të gjithëve në grupin e tij ku kishte hungarezë, rumunë, polakë dhe bullgarë, sigurisht edhe rusë.
Gjatë praktikës fluturuese studenti Taçi ka qënë fluturues AS ; i saktë, i vëmëndshëm, shumë i kujdesshëm, me reflekse brilante dhe tepër i guximshëm. Po tregojme vetëm një rsat simbolik ku aftësitë e tij vlerësohen nga eprorët e shkollës dhe ai cakotohet të fluturojë për kontrollin e kohës të cilin zakonisht e bën një nga pilotët më të mirë të shkollës ruse. Gjatë një stërvitje me gjithë grupin e studentëve, atë ditë në aerodrom frynte erë e madhe anësore, gjë që e vështirësonte ngritjen në ajër pasi kur ngrihet avioni duhet ta ketë erën nga përpara. E thërrasin të riun shqiptar tek udhëheqësi i fluturimeve dhe i thonë, ”Student Taçi, do të ngrihesh ti të fluturosh si studenti më i mirë, dhe pas uljes të na thuash a ka vështirësi për mbajtjen e drejtimit në ngritje nga studentët? Pastaj, nëse do marrim lejë nga ty, do të fillojmë fluturimet me të gjithë studentët e tjerë. Këtë gjë mund ta bësh vetëm ti nga studentët të cilët duhet të marrin shëmbyll dhe të inkurajohen për fluturime të vështira.” Studenti shqiptar fluturoi si shqiponjë e sigurtë në stuhi dhe kur zbriti tha me modesti, “Çdo student mund ta bëjë këtë që bëra unë”. Fluturimet filluanë po jo pa vështirësi pasi shumë studentë rrëshqitën në një krah gjatë ngritjes por, shëmbulli i shqiptarit trim i bëri ata të guximshëm. Shqiponjë e hekurt Kthimi në Shqipëri e bëri atë edhe më të zotin dhe një shëmbull për pilotët shqiptarë të cilëve nuk u mungonte guximi dhe dëshira për të fluturuar.
Bardhyl Taçi ka fluturuar në shumë tipa avionësh, me helikë dhe në avionë reaktive si p.sh., MIG-15, UTIMIG-15, MIG-17, MIG-19PM, MIG-19ES. Kariera e Bardhyl Taçit në aviacion ka ecur në të gjitha shkallët e hierarkisë që nga pilot i thjeshtë, komandant çifti, komandant katërshe, komandant skuadrilje, zv komandant regjimenti, komandant regjimenti dhe komandant i përgjithshëm i aviacionit luftarak shqiptar. Kjo tregon se Bardhylin, në ngjitjen e tij në detyrë, e ka bërë vetë puna e tij pa asnjë “levë” ngritëse siç mund të ndodhte ndonjëherë me miqtë e udhëheqësve komunistë. Ai fluturoi mbi 30 vjet, pa futur vitet e shkollës. Është emruar Komandant i Forcave Ajrore në vitin 1974. Bardhyli ka qëndruar në detyrë deri në vitin 1990 kur ka dalë në pension. “Unë për 30 vjet, sa herë qëndroja në ajër, ndihesha i lirë. Në ajër unë s’kisha komandant, s’kisha parti, s’kisha kufij, s’kisha polic trafiku, s’kisha pengesa, s’kisha kompleksin e krijuar nga shteti dhe ligjet…Në ajër isha vetë Zoti.” Qesh me gjithë shpirt. Bardhyl Taçi Në moshën që është sot Bardhyl Taçi, duket shumë kurajoz të dijë se çfare do të bëhet me aviacionin shqiptar, do të shuhet përfundimisht ose do të ringrihet. Ai lexon përditë shumë literaturë historike sidomos veprimet e aviacionit gjatë Luftës së II Botërore. Lexon për anijet kozmike. Lexon çdo gjë që ka të bëjë më zanatin e tij si pilot dhe ajo kureshtje që kishte në fëmijëri për qiellin, tani në moshën e tretë i është shtuar akoma më shumë por sidomos në drejtim të njohjes së gjithëçkaje ; në drejtim të avionëve, qiellit dhe kozmosit. Ai është një studiues i apasionuar dhe një enciklopedist në kërkim të gjithëçkaje për aviacionin. Bardhyl Taçi ndodhet përkohësisht në USA. Jeton njëkohësisht në Shqiperi dhe në USA. Kur është në USA mëndjen e ka në Shqipëri, tek shokët e miqtë e tij, tek aviacioni dhe ndjek me shumë interes situatën politike, shoqërore dhe ekonomike të Shqipërisë. Jeton bashkë me gruan e tij, Shkëdijën. Është babai i dy vajzave shumë të talentuara si vetë babai i tyre. Ai është 81 vjeç dhe akoma ruan zhdervjelltësinë e një të riu. Kur ju bë pyetja se a do të dëshironte të fluturontë përsëri me një reaktiv ai u përgjigj pa u menduar. « Vetëm kur të largohem nga kjo jetë nuk do të ëndërroj të fluturoj. Mund të kem humbur shprehitë e fluturimit por dashurinë nuk e humbas kurrë. Do të desha të isha i ri vetëm për të fluturuar. Më mirë i ri dhe plot dështime sesa i vjetër e plot përkujdesje.” Një këshillë...
“Sado lart që të ngrihesh dhe sado ta admirosh madhështinë e bukurisë së tokës nën këmbët e tua, po nuk pe hijen e sendeve, nuk ke parë asgjë! Njeriu kudo që të shkojë, qoftë në kozmos a në një planet tjeter, ai quhet bir i kësaj toke. Këtë gjë nuk duhet ta harrojë kurrë ai që bëhet pilot. Unë ju them pilotëve të rinj, mos flturoni nëse në avion nuk ndiheni më mirë se në shtëpitë tuaja! Në qiell mund t’ju çojnë të tjerët por ju kurrë nuk do ta ndjeni atë kënaqësi veçse kur shkoni atje vetë dhe kur lundroni brënda qiellit si bir i qiellit dhe i tokës. Këtë fat e keni vetëm ju të dashur pilotë. Provoni më të mirën. Kush provon edhe mund të dështojë por vetëm ai që provon do të të fitojë.”
Kantoni Tours-Est
Kantoni Tours-Est (frëngjisht: Canton de Tours-Est) është një kanton në departamentin Indre-et-Loire, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Tours. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 19350 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Tours-Est aktualisht përbëhet nga Partie de Tours komuna.
Air France
Air France është kompania më e madhe ajrore në Francë si dhe është kompania kombëtare e Francës.
Piu IV
Papa Piu IV (Giovanni Angelo Medici di Marignano l. 31 mars 1499, Milano - v. 9 dhjetor 1565, ) ishte papa i 224 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 25 dhjetor 1559 dhe deri më 9 dhjetor 1565. Paraardhës i tij ishte papa Pali IV, ndërsa pasardhësi Papa Piu V.
Opinion (program televiziv)
Opinion është një emision debati rreth politikës dhe ngjarjeve të përditshme në TV Klan, i drejtuar nga gazetari Blendi Fevziu. I filluar që prej 31 gusht 1997, ai është emisioni i parë i Klanit. Ai numëron mbi 2500 orë transmetim të drejtpërdrejtë dhe 1116 emisione në 14 vjet me 4400 të ftuar. Emisioni politik më i ndjekur dhe më i preferuar në ekranet shqiptare. Arena e politikës shqiptare, në vitin e tij të 15-të televiziv.
Që nga sezoni televiziv 2008/9, “Opinion” vjen në katër takime çdo javë – e hënë, e martë, e mërkurë dhe takimi tradicional i të enjtes mbrëma. Kjo strukturë e programit vazhdon edhe në sezonin 2010/11 e në vazhdim.
Çdo javë në studion e TV Klan, analiza, debate, komente, intervista, personazhe, dëshmi dhe fakte konkrete. Ngjarjet më të fundit dhe më të rëndësishme në jetën politike dhe sociale të vendit, me debatet, opinionet dhe analizat e të ftuarve në studio.
Salloni i politikës dhe aktualitetit hap dyert 4 mbrëmje në javë, për të dëgjuar opinionet e politikanëve dhe analistëve. Padron i shtëpisë, gazetari dhe analisti Blendi Fevziu.
Lidhje
https://web.archive.org/web/20130926140106/http://www.tvklan.al/on_air.php?id=2
Zaprešić
Zaprešić (në Kroatisht ) është një qytet në zhupaninë Zagreb në Kroaci.
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 19771 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 19574 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 17538 banorë. Popullsia ka ndryshuar me 1.01%.
Muzika barok
Muzika barok është një periudhë ose stil i muzikës artistike perëndimore i përbërë nga afërsisht 1600 deri në 1750. [1] Kjo epokë pasoi epokën e muzikës së Rilindjes dhe u pasua nga ana tjetër nga epoka klasike, me stilin galant që shënoi tranzicionin midis epokave barok dhe klasike. Periudha barok është e ndarë në tre faza kryesore: e hershme, e mesme dhe e vonë. Mbivendosur në kohë, ato datohen konvencionalisht nga 1580 në 1650, nga 1630 në 1700 dhe nga 1680 në 1750. Muzika barok formon një pjesë kryesore të kanunit "muzikë klasike", dhe tani është studiuar, kryer dhe dëgjuar gjerësisht. Termi "barok" vjen nga fjala Portugeze barroco, që do të thotë "margaritar i gabuar". Kompozitorët kryesorë të epokës së Barokut përfshijnë Johann Sebastian Bach, Antonio Vivaldi, George Frideric Handel, Claudio Monteverdi, Domenico Scarlatti, Alessandro Scarlatti, Henry Purcell, Georg Philipp Telemann, Jean-Baptiste Lully, Jean-Philippe Rameau, Marc-Antoine Charlentier, Corelli, François Couperin, Giuseppe Tartini, Heinrich Schütz, Dieterich Buxtehude dhe të tjerë.
Periudha barok pa krijimin e një tonaliteti të praktikës së zakonshme, një qasje për të shkruar muzikë në të cilën një këngë apo pjesë shkruhet në një çelës të veçantë; kjo lloj harmonie ka vazhduar të përdoret gjerësisht në muzikën klasike dhe popullore perëndimore. Gjatë epokës barok, muzikantë profesionistë pritej të realizoheshin improvizues të të dy linjave solo melodike dhe pjesëve shoqëruese. Koncertet barok zakonisht shoqëroheshin nga një grup basso Contino (i përbërë nga instrumentistë që luanin akorde të tilla si harpeshordistë dhe lahutë që improvizonin akorde nga një pjesë e figurave të basit) ndërsa një grup instrumentesh bas - viol, violonçel, kontrabas - luanin baslinjë. Një formë karakteristike barok ishte kompleti i vallëzimit. Ndërsa pjesët në një suitë vallëzimi ishin të frymëzuara nga muzika aktuale e kërcimit, suitat e vallëzimit u krijuan thjesht për të dëgjuar, jo për valltarë shoqërues.
Gjatë periudhës, kompozitorët eksperimentuan me gjetjen e një tingulli më të plotë për secilën pjesë instrumentale (duke krijuar kështu orkestrën), bënë ndryshime në notacionin muzikor (zhvillimi i basit të figurshëm si një mënyrë e shpejtë për të shënuar progresionin e akordit të një këngë ose pjese ), dhe zhvilloi teknika të reja instrumentale të lojës. Muzika barok zgjeroi përmasat, diapazonin dhe kompleksitetin e performancës instrumentale, dhe gjithashtu vendosi format e përziera vokale / instrumentale të operës, kantatës dhe oratorios dhe format instrumentale të koncertit solo dhe sonatës si zhanre muzikore. Muzika e dendur, komplekse polifonike, në të cilën u interpretuan shumë linja melodie të pavarura njëkohësisht (një shembull i popullarizuar i kësaj është fuga), ishte një pjesë e rëndësishme e shumë veprave korale dhe instrumentale barok. Në përgjithësi, muzika barok ishte një mjet për shprehje dhe komunikim.
Etimologjia
Johann Sebastian Bach, 1748 Termi "barok" zakonisht përdoret nga historianët e muzikës për të përshkruar një gamë të gjerë stilesh nga një rajon i gjerë gjeografik, kryesisht në Evropë, i përbërë për një periudhë prej afërsisht 150 vjet. [1] Megjithëse mendohej gjatë se fjala si term kritik u përdor për herë të parë në arkitekturë, në fakt ajo shfaqet më herët në lidhje me muzikën, në një përmbledhje anonime, satirike të premierës në tetor 1733 të Rameau's Hippolyte et Aricie, të shtypur në Mercure de France në maj të vitit 1734. Kritiku nënkuptonte që risia në këtë opera ishte "du barok", duke u ankuar se muzikës i mungonte melodia koherente, ishte e mbushur me disonanca të pandërprera, vazhdimisht ndërronte tastin dhe njehsorin, dhe kalonte me shpejtësi nëpër çdo pajisje kompozicionale.
Jean-Jacques Rousseau, i cili ishte një muzikant dhe kompozitor, si dhe filozof, shkroi në 1768 në Enciklopedinë: "Muzika barok është ajo në të cilën harmonia ngatërrohet dhe është e ngarkuar me modulime dhe disonanca. Këndimi është i ashpër dhe i panatyrshëm, intonacioni i vështirë, dhe lëvizja e kufizuar. Duket se termi vjen nga fjala 'baroko' e përdorur nga logjikët. " Ruso i referohej termit filozofik barok, në përdorim që nga shekulli i 13-të për të përshkruar një lloj të përpunuar dhe, për disa, argument akademik i ndërlikuar panevojshëm.
Zbatimi sistematik nga historianët i termit "barok" në muzikë të kësaj periudhe është një zhvillim relativisht i fundit. Në 1919, Curt Sachs u bë i pari që zbatoi pesë karakteristikat e teorisë së Barokut të Heinrich Wölfflin në mënyrë sistematike në muzikë. Kritikët shpejt e vunë në dyshim përpjekjen për të transferuar kategoritë e Wölfflin në muzikë, megjithatë, dhe në çerekun e dytë të shekullit të 20-të u bënë përpjekje të pavarura nga Manfred Bukofzer (në Gjermani dhe, pas imigrimit të tij, në Amerikë) dhe nga Suzanne Clercx-Lejeune (në Belgjikë) për të përdorur analiza autonome, teknike sesa abstraksione krahasuese, në mënyrë që të shmanget përshtatja e teorive të bazuara në artet plastike dhe letërsinë në muzikë. Të gjitha këto përpjekje rezultuan në një mosmarrëveshje të dukshme rreth kufijve kohorë të periudhës, veçanërisht në lidhje me kohën kur ajo filloi. Në anglisht termi fitoi monedhën vetëm në vitet 1940, në shkrimet e Bukofzer dhe Paul Henry Lang. Deri në vitin 1960, kishte ende një mosmarrëveshje të konsiderueshme në qarqet akademike, veçanërisht në Francë dhe Britani, nëse ishte domethënëse të grumbulloje një muzikë aq të larmishme sa ajo e Jacopo Peri, Domenico Scarlatti dhe Johann Sebastian Bach nën një rubrikë të vetme. Sidoqoftë, termi është përdorur dhe pranuar gjerësisht për këtë gamë të gjerë të muzikës. Mund të jetë e dobishme të dallojmë Barokun nga periudhat paraardhëse (Rilindjes) dhe pasuese (Klasike) të historisë muzikore.
Historia Gjatë gjithë epokës barok, zhvillimet e reja në muzikë filluan në Itali, pas së cilës u deshën deri në 20 vjet para se ato të përvetësoheshin gjerësisht në pjesën tjetër të praktikës së muzikës klasike perëndimore. Për shembull, kompozitorët italianë kaluan në stilin galant rreth vitit 1730, ndërsa kompozitorët gjermanë si Johann Sebastian Bach kryesisht vazhduan të shkruanin në stilin barok deri 1750.
Aeroflot
Aeroflot është kompania ajrore kombetare e Rusisë si dhe me e madhja ne Rusi. Ne njefar kohe kur Bashkimi Sovjetik ishte SuperFuqi boterore Aeroflot ka qene kompania me e madhe boterore sipas numrit te pasagjereve.
Babadimri
Ndërsa Shën Nikollës fillimisht iu portretizuar peshkopin e veshur robes, në kohët moderne. Santa klaus përgjithësisht është përshkruar si një fytyrë e fryrë, i lezetshëm, e bardhë-bearded një njeri i veshur me xhaketë të kuqe e të bardhë me jakë cuffs, bardhë-cuffed dhe pantallona të kuq, rrip të zezë prej lëkure dhe çizme. Ky imazh u bë popullor në Shtetet e Bashkuara në shekullin e 19-të për shkak të ndikimit të rëndësishme dhe karikaturisti politik Thomas Nast karikaturist. Ky imazh është mirëmbajtur dhe i përforcuar përmes këngëve, radiove, televizionit, dhe filmave. Në Mbretërinë e Bashkuar dhe Evropa, vizatim i tij shpesh është i njëjtë me të Santa amerikan, por ai quhet Ati i Krishtlindjeve.
Një legjendë e ndërlidhura me Santa thotë se ai tani jeton në veri, në një vend të përjetshëm dëborë. Verzioni i Amerikes thot se Santa klaus jeton në Pol të Veriut, ndërsa Ati Krishtlindjeve është thënë se banonë në Lapland të Krahinës, Finlandë. Hollësi të tjera përfshijnë se ai është i martuar dhe jeton me Znj.Klaus, se ai bën një listë të fëmijëve në të gjithë botën, kategorizmit sipas tyre sjellja e tyre ("i keq" apo "e bukur"); se ai sjell duke përfshirë edhe lodra, sheqerna, dhe paraqet të gjithë e djemve dhe vajzave të mira në botë, dhe nganjëherë me qymyr ose shkopinj të pabindur fëmijë, në një natë dhe se ai accomplishes feat këtë me ndihmën e magjike kukudhët e lodra që bëjnë, dhe tetë ose nëntë flying renë që tërheqja e tij rrëshqitëse.
Klement Kolaneci
Klement Kolaneci lindi më 26 shkurt të vitit 1948 në Tiranë. U nda nga jeta më 21 prill 2016. Ai ishte arkitekt i më shumë se 400 veprave arkitekturore në Shqipëri. Një nga veprat simbol në Shqipëri, që mban firmën e arkitektit Klement Kolaneci është ish-muzeu i diktatorit Enver Hoxha, i njohur ndryshe si Piramida. Piramida e Tiranes u ndërtua dhe u inaugurua si muzeu "Enver Hoxha" në vitin 1988 në Tiranë, pra tre vjet pas vdekjes së Enver Hoxhës. Nje tjeter veper e projektuar prej tij eshte Pallati i Kongreseve.
Piu III
Papa Piu III (Francesco Nanni Todeschini Piccolomini l. 29 maj 1439, Sarteano - v. 18 tetor 1503, Roma) ishte papa i 215 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 22 shtator 1503 dhe deri më 18 tetor 1503. Paraardhës i tij ishte papa Aleksandri VI, ndërsa pasardhësi papa Juli II.
Meryl Streep
Mary Louise "Meryl" Streep (lindur me 22 qershor 1949) është një aktore amerikane dhe filantropiste. Cituar në media si "aktorja më e mirë e gjeneratës së saj", Streep është i njohur veçanërisht për shkathtësi dhe theksCituar në media si "aktorja më e mirë e gjeneratës së saj", Streep është veçanërisht i njohur për përshtatshmërinë e shkathtësisë dhe përshpejtimin. I nominuar për një rekord 21 Academy Awards, ajo ka fituar tri herë. Streep ka marrë gjithashtu 31 nominime Golden Globe, duke fituar tetë nominime dhe fitore konkurruese se çdo aktor tjetër.
Streep bëri debutimin e saj të skenës në Trelawny of the Wells në vitin 1975. Në vitin 1976 ajo mori një nominim të çmimit Tony  për aktoren më të mirë në 27 Wagons Full of Cotton. Në 1977, ajo bëri debutimin e saj të ekranit në filmin televiziv The Season Deadliest, dhe gjithashtu bëri debutimin e saj të filmit në Julia. Në vitin 1978, ajo fitoi një Çmimin Emmy për rolin e saj në holokaustin mini-seri dhe mori nominimin e saj të parë të Akademisë për Deer Hunter. Streep vazhdoi të fitonte Aktoren më të mirë mbështetëse për Kramer vs Kramer (1979) dhe Aktorja më e mirë për zgjedhjen e Sophie (1982) dhe The Iron Lady(2011).
Rolet e tjera të nominuara për Oscar nga Streep ishin në The Lieutenant's Woman (1981), Silkwood (1983), Out of Africa (1985), Ironweed (1987), Evil Engels (1988), Kartolina nga Edge (1990) Madhëria (1995), One True Thing (1998), Muzikë e zemrës (1999), Adaptimi (2002), Djalli vesh Prada (2006), Doubt (2008), Julie & Julia (2009) (2013), Into the Woods (2014), Florence Foster Jenkins (2016) dhe The Post (2017). Ajo u kthye në skenë për herë të parë në më shumë se 20 vjet në revistën The Seagull në The Public Theatre 2001 dhe fitoi çmimin e dytë Emmy dhe një Golden Globe në vitin 2004 për HBO mini-series Angels in America (2003).Streep u nderua me çmimin AFI Life Achievement Award në vitin 2004, Gala Tribute nga Shoqata e Filmit të Lincoln Center në vitin 2008 dhe Kennedy Center Honor në vitin 2011 për kontributin e saj në kulturën amerikane përmes arteve interpretuese. Presidenti Barak Obama i dha asaj Medaljen Kombëtare të Arteve 2010, dhe në vitin 2014, Medaljen Presidenciale të Lirisë. Në vitin 2003, qeveria e Francës e bëri atë një komandant të Urdhrit të Arteve dhe Letrave.Ajo mori një nder të Kennedy Center në vitin 2011 dhe u dha çmimin Golden Globe Cecil B. DeMille në vitin 2017.
Jeta e hershme
Mary Louise Streep u lind më 22 qershor 1949, në Samitin e New Jersey-it. Ajo është e bija e Mary Wilkinson Streep (né Mary Wolf Wilkinson), një artist komercial dhe redaktor arti; dhe Harry William Streep, Jr., një ekzekutiv farmaceutik. Fëmija më i madh, ajo ka dy vëllezër të rinj - Dana David dhe Harry William III. Meryl Streep si një i moshuar në shkollën e mesme, 1966 Babai i Streep, Harry, ishte gjermane dhe suedeze. Linja e babait të saj kthehet prapa në Loffenau, Gjermani, nga ku gjyshi i dytë i saj, Gottfried Streeb, emigroi në Shtetet e Bashkuara dhe ku një prej paraardhësve të saj shërbeu si kryetar i bashkisë (mbiemri më vonë u ndryshua në "Streep"). ] Një tjetër linjë e familjes së babait të saj ishte nga Giswil, Zvicër. Nëna e saj kishte origjinë angleze, gjermane dhe irlandeze. [12] Disa nga paraardhësit e nënës së Streepit jetonin në Pensilvani dhe në Rhode Island dhe ishin pasardhës nga emigrantët e shekullit të 17-të nga Anglia. Gjyshi i saj i tetë, Lawrence Wilkinson, ishte një nga evropianët e parë që u vendosën në Rhode Island. Streep është gjithashtu një i afërm i largët i William Penn, themelues i Pensilvanisë; të dhënat tregojnë se familja e saj është ndër blerësit e parë të tokës në shtet. Streep's madhështor-gjyshërit, Manus McFadden dhe Grace Strain, të fundit adash e vajzës së dytë Streep, ishin vendasit e rrethit Head Horn të Dunfanaghy, Irlandë.
Nëna e Streep, të cilën ajo e ka krahasuar si në pamjen ashtu edhe në mënyrën me Dame Judi Dench, inkurajoi fuqishëm vajzën e saj dhe ngriti besimin tek ajo që nga një moshë shumë e re. Streep ka thënë: "Ajo ishte një mentor sepse ajo më tha: 'Meryl, ti je i aftë, je shumë i mirë'. Ajo po thoshte: "Mund të bësh çfarëdo që të vendosësh mendjen tënde. Nëse je dembel, nuk do ta bësh. Por nëse e vendos mendjen, mund të bësh gjithçka". Dhe unë i besova asaj. " Megjithëse Streep ishte natyrisht më introvert, sesa nëna e saj, ndonjëherë, kur ajo më vonë kishte nevojë për një injeksion besimi në moshën e rritur, ajo do të konsultohet me nënën e saj, duke i kërkuar asaj për këshilla.Streep u ngrit si prezbiterian në Basking Ridge, New Jersey, dhe mori pjesë në shkollën fillore "Cedar Hill" dhe në shkollën "Oak Street", e cila ishte një shkollë e vogël në atë kohë. Në debutimin e saj Junior Junior, luajti si Lousie Heller në shfaqjen "Familja lart". Në vitin 1963, familja u zhvendos në Bernardsville, New Jersey, ku mori pjesë në shkollën e mesme Bernards. Autori Karina Longworth e përshkroi atë si një "fëmijë me gota me gota dhe flokë të hollë", por vuri në dukje se ajo pëlqente të shfaqej përpara kamerës në filma të familjes nga një moshë e re. Në moshën 12-vjeçare, Streep u zgjodh për të kënduar në një recital të shkollës, duke çuar në atë që kishte mësime nga Estelle Liebling. Megjithatë, pavarësisht nga talenti i saj, ajo ka vënë në dukje se, "unë po këndoja diçka që nuk e ndjeva dhe e kuptoja, ishte një mësim i rëndësishëm - të mos bëja një gjë të tillë." lë pas katër vjetësh. Streep kishte shumë miq të shkollës katolike dhe mori pjesë rregullisht në masë.
Megjithëse në shkollën e mesme, Streep u shfaq në shfaqje të shumta shkollore, ajo nuk ishte e interesuar për teatrin serioz deri sa të luante në shfaqjen Miss Julie në Kolegjin Vassar në vitin 1969, në të cilën ajo fitoi vëmendje nëpër kampus. Profesorja e dramës Vassar Clinton J Atkinson vuri në dukje: "Unë nuk mendoj se dikush i ka mësuar Meryl duke vepruar. Ajo me të vërtetë e mësoi veten." Streep demonstroi një aftësi të hershme për të imituar thekse dhe për të mësuar përmendësh shpejt linjat e saj. Ajo u diplomua në Kolegj në vitin 1971, para se të aplikonte për një MPJ nga Shkolla Yale e Dramës. Në Yale, ajo i plotësoi tarifat e saj të kurseve duke bërë kameriere dhe shtypje, dhe u shfaq në një duzinë prodhimesh në vit, deri në atë pikë sa ajo u bë e mbingarkuar, duke zhvilluar ulcerat. Ajo mendonte të largohej nga puna dhe të kalonte për të studiuar ligjin. Streep luajti rol të ndryshëm në skenë, nga Helena në Ëndrrën e një mesnate të natës me një grua 80 vjeçare në karrocë, në një komedi të shkruar nga dramaturgët e panjohur, Christopher Durang dhe Albert Innaurato. Ajo ishte një student koreografi Carmen de Lavallade, i cili në vitin 2017 futi në Qendrën Kennedy Honors. Një tjetër nga mësuesit e saj ishte Robert Lewis, një nga bashkë-themeluesit e Studio Actors. Streep nuk iu aprovua disa ushtrime aktrimi që iu kërkua të bënin, duke vënë në dukje se profesorët 'u zhytën në jetën personale në një mënyrë që unë e pashë.' Ajo mori MPJ-në e saj nga Yale në 1975. Streep gjithashtu u regjistrua si një student vizitues në Kolegjin Dartmouth në vjeshtën e vitit 1970 dhe mori një diplomë nderi të artit nga kolegji në vitin 1981.
1970
Një nga punët e para profesionale të Meryl Streep në vitin 1975, pas Yale, ishte në Konferencën Kombëtare të Playwrights të Qendrës Teatrore të Eugene O'Neill gjatë së cilës ajo veproi në pesë luajtje gjatë gjashtë javëve. Streep u shpërngul në Nju Jork në vitin 1975 dhe ishte hedhur nga Joseph Papp në një prodhim të Trelawny of the Wells në Teatrin Publik, përballë Mandy Patinkin dhe John Lithgow. Ajo vazhdoi të shfaqej në pesë role të tjera në vitin e saj të parë në Nju Jork, duke përfshirë edhe në produksionin e Festivalit Shekspirit të New Yorkut të Papp-it, Henry V, Taming of the Shrew me Raul Juliá dhe Masën për Masë përballë Sam Waterston dhe John Cazale. Ajo hyri në një marrëdhënie me Cazale në këtë kohë dhe qëndroi me të deri në vdekjen e tij tre vjet më vonë. Ajo luajti në muzikën Happy End në Broadway, dhe fitoi një Obie për performancën e saj në play-off-Broadway Alice në Pallatin. Megjithëse ajo nuk kishte nisur të bënte karrierën e saj në film, performanca e Robert De Niro në Shofer Taxi (1976) kishte një ndikim të thellë tek Streep i ri, i cili tha me vete: "ky është lloji i aktorit që dua të jem kur të rritem ". Streep filloi audicionin për rolet e filmit dhe iu nënshtrua një provë të pasuksesshme për rolin kryesor në King Kong të Dino De Laurentiis. Laurentiis deklaroi në italisht për djalin e tij: "Kjo është kaq e shëmtuar. Pse më sillni këtë?" I panjohur për Laurentiis, Streep e kuptoi Italinë dhe ajo tha: "Më vjen keq që nuk jam aq e bukur si ajo duhet të jetë, por, ju e dini - kjo është ajo. Kjo është ajo që ju merrni. " Ajo vazhdoi të punojë në Broadway, duke u paraqitur në faturën e dyfishtë të vitit 1976 të Tennessee Williams '27 Wagons plotë të pambuku dhe Arthur Miller's Kujtimi i dy hënave. Për të parën, ajo mori një nominim për Tony Award për aktoren më të mirë të paraqitur në lojë. Ndër të tjera, Streep ka marrë pjesë në The Cherry Orchard të Anton Chekhov dhe në muzikën Bertolt Brecht-Kurt Weill, në të cilën ajo fillimisht u shfaq jashtë Broadway në Qendrën e Teatrit Chelsea. Ajo mori nominime për Drama Desk për të dyja prodhimet. Filmi i parë i filmit Streep erdhi përballë Jane Fonda në filmin Julia të vitit 1977, në të cilin ajo kishte një rol të vogël gjatë një rendi flashback. Shumica e skenave të saj u redaktuan, por koha e shkurtër në ekran e tmerroi aktoren: "Kam pasur një parukë të keqe dhe i kam marrë fjalët nga vendi i ngjarjes që kam qëlluar me Jane dhe i kam futur në gojë në një skenë tjetër, Unë kam bërë një gabim të tmerrshëm, jo ​​më shumë filma, por e urrej këtë biznes. "Megjithatë, Streep citon Fonda si një ndikim të qëndrueshëm mbi të si një aktore dhe e ka cilësuar atë si" të hapur [ndoshta] më shumë dyer se sa unë ndoshta e di. "
Robert De Niro, i cili kishte dalluar Streep në prodhimin e saj në skenën e The Cherry Orchard, sugjeroi që ajo të luante rolin e të dashurës së tij në filmin e luftës Deer Hunter (1978) Cazale, i cili ishte diagnostikuar me kancer të mushkërive, u hodh në filmin dhe Streep mori rolin e një të dashur "të paqartë, të aksioneve" për të qëndruar me Cazale për kohëzgjatjen e filmimit. Longworth vëren se Streep "bëri një rast për fuqizimin e femrës duke luajtur një grua për të cilën fuqizimi ishte një koncept i huaj - një zonjë normale nga një qytet i vogël mesatar amerikan, për të cilin ishte e vetmja gjë që ajo e njihte". Pauline Kael, që më vonë do të bëhej një kritik i fuqishëm i Streep, vuri në dukje se ajo ishte një "bukuri e vërtetë", e cila solli shumë freski në film me shfaqjen e saj. Suksesi i filmit e ekspozoi Streepin në një audiencë më të gjerë dhe fitoi një nominim për çmimin e Akademisë për aktoren më të mirë mbështetëse. Në holokaustin mini-seri 1978, Streep luajti rolin udhëheqës të një gruaje gjermane të martuar me një artist hebre në epokën naziste të Gjermanisë. Ajo gjeti që materiali të ishte «joproporcionalisht fisnik» dhe deklaroi se kishte marrë rolin e fitimit financiar. Streep udhëtoi për në Gjermani dhe Austri për të filmuar ndërsa Cazale mbeti në Nju Jork. Pas kthimit të saj, Streep zbuloi se sëmundja e Cazale kishte përparuar dhe ajo e kishte ushqyer atë deri në vdekjen e tij më 12 mars 1978. Me një audiencë të vlerësuar prej 109 milionë, Holokausti solli një shkallë më të gjerë njohjeje publike tek Streep, i cili e gjeti veten "në prag të shikimit kombëtar". Ajo fitoi çmimin Emmy Primetime për aktoren e shquar në një Miniseries ose një film për performancën e saj. Pavarësisht nga suksesi i çmimeve, Streep ende nuk ishte entuziast ndaj karrierës së saj të filmit dhe preferonte të vepronte në skenë.
Duke shpresuar që të devijonte veten nga pikëllimi i vdekjes së Cazale, Streep pranoi një rol në Seduction of Joe Tynan (1979) si interes i dashur i Alan Alda, duke komentuar më vonë se ajo e luajti atë në "pilot automatik". Ajo luajti rolin e Katherine në The Taming of the Shrew për Shakespeare në Park, dhe gjithashtu luajti një rol mbështetës në Manhattan (1979) për Woody Allen. Streep më vonë tha se Allen nuk i dha asaj një skenar të plotë, duke i dhënë asaj vetëm gjashtë faqet e skenave të saj, [50] dhe nuk e lejuan që të improvizonte një fjalë të dialogut të saj. Në dramën Kramer kundër Kramer, Streep u hodh kundër Dustin Hoffman si një grua e martuar e pazakontë që braktis burrin dhe fëmijën e saj. Streep mendonte se skenari e portretizonte karakterin femëror si "shumë të keqe" dhe këmbënguli që ajo të mos ishte përfaqësuese e grave të vërteta që ballafaqoheshin me ndarjen e martesës dhe betejat për kujdestarinë e fëmijëve. Prodhuesit u pajtuan me të, dhe shkrimi u rishikua. [52] Në përgatitjen për pjesën, Streep foli me nënën e saj për jetën e saj si një grua me karrierë [53] dhe frekuentonte lagjen Upper East Side në të cilën filmi u vendos, duke parë ndërveprimet midis prindërve dhe fëmijëve. [52] Drejtori Robert Benton lejoi Streep të shkruajë dialogun e saj në dy skena kyçe, pavarësisht nga disa kundërshtime nga Hoffman, të cilët "e urrenin guximin e saj". [54] Jaffee dhe Hoffman më vonë flisnin për paaftësinë e Streep, duke komentuar Hoffman, "Ajo jashtëzakonisht e vështirë, në masën që ajo është e ngulët. Mendoj se ajo nuk mendon për asgjë tjetër, por për atë që po bën. "[55] Filmi ishte i diskutueshëm mes feministëve, por ishte një rol që kritiku i filmit Stephen Farber besonte shfaqur Streep's "intensiteti i vet emocional", duke shkruar se ajo ishte një nga "interpretuesit e rrallë që mund të mbushin momentet më rutinore me një aluzion të misterit". [56]
Për Kramer vs Kramer, Streep fitoi edhe Çmimin e Artë Globe dhe Çmimin e Akademisë për aktoren më të mirë mbështetëse, të cilën ajo shkëlqyeshëm u largua në dhomën e zonjës pas dhënies së fjalës së saj. [57] [58] [59] Ajo u dha gjithashtu Çmimin e Shoqatës së Filmit të Kritikëve në Los Anxhelos për aktoren më të mirë mbështetëse, [60] Çmimi Kombëtar i Shqyrtimit për Aktoren më të Mirë Mbështetëse dhe Çmimin Kombëtar të Kritikëve të Filmit për Aktoren më të mirë mbështetëse për punën e saj kolektive në tri filmat e saj të 1979. [61] [62] Si Deer Hunter dhe Kramer vs. Kramer ishin suksese të mëdha komerciale dhe ishin fitues të njëpasnjëshëm të Çmimit të Akademisë për Fotografinë më të Mirë. [63] [64]
ADN
parapamje|180px|right|Ndërtimi i përgjithshëm e një prerjeje të ADN-së parapamje|Një pjesë ADN në lëvizjeADN është akronim për Acidin Desoksiribonukleik. ADN-ja është substanca në të cilën mbartet e koduar, për shumicën e organizmave, informacioni i trashëgimisë, informacion i cili kalohet në qelizat bija pas cdo ndarje qelizore. Në këtë mënyrë, ADN-ja është përgjegjëse për strukturën dhe karakteristikat fizike dhe biokimike për gati të gjitha qeniet e gjalla.