cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sadri Ramabaja
Për një periudhë të gjatë ka qenë aktiv në strukturat atdhetare të kohës (1980-1999), ndërkaq pas çlirimit të Kosovës në jetën publike politike. Si pjesëtar i organizatave atdhetare idealiste (fillimisht Grupit „Para Agimit“ e pas shkrirjes së tij në LPRK-së, i kësaj të fundit) ishte arrestuar tri herë nga pushteti serb dhe së fundmi ishte dënuar e mbajtur në burg tre vjet. Për t’iu shmangur arrestimit të katërt, në vitin 1987 arratiset në Zvicër. Atje do ta vazhdojë aktivitetin e tij në lëmin e organizimit dhe propagandës në kuadër të LPRK-së (deri në pranverën e vitit 1991), duke qenë për një kohë edhe pjesë e redaksisë së „Zërit të Kosovës“, e më pas në krye të Qendrës së UNIKOMB-it për Evropë dhe gjatë luftës pjesë e Shtabit Mobilizues të UÇK-së për Zvicër.
Është antar i Lëvizjes Vetëvendosje.
I ka të mbaruar studimet e larta në Fakultetin Histori-Filologji të Universitetit të Tiranës (1993).
Në Fakultetin Juridik të Universitetit të Prishtinës, në Katedrën për Studime Juridiko-Ndërkombëtare e mbrojti tezën e magjistraturës me titull: "Shteti dhe e ardhmja e tij në kuadër të proceseve integruese evropiane".
Prej shumë vitesh merret me publicistikë. Vijon të publikojë në të përditshme e revista të ndryshme profesionale shqipe dhe të huaja vështrime, ese e studime mbi çështjen shqiptare dhe korrelacionet e saj në gjeopolitikë, mbi politikat e Unionit Evropian etj. Ka qenë pjesëmarrës në disa konferenca shkencore me karakter kombëtar dhe ndërkombëtar, ku është prezantuar dinjitetshëm me kumtesa që janë vlerësuar nga audienca shkencore. Prej vitit 2016 është bashkëpunëtor shkencor i jashtëm i rregullt i revistës amerikane për gjeopolitikë e diplomaci EURASIAREWY, në Çikago.
Është autor i një sër librash e monografish, si: librit me poezi “Feniksit ia gjeta çerdhen” (Tiranë,1983); përmbledhjen me shkrime publicistike “Realizmi politik dhe çështja kombëtare” (Tiranë, 1998); përmbledhjen me ese politike “BE-ja, shpresë apo ringjallje utopish” (Prishtinë, 2003). Është koautor i librit universitar “Gazetaria” (Tiranë, 2000).
Pas gadi tri vitesh qëndrimi peng dhe përballjesh me krimin shtetëror, në vitin 2021, tek Onufri boton librin me ese politike „Liria pa heronj – Republika në kthetrat e olhokratëve“.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1769
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Sadri Ramabaja
Libri që për shumëçka konsiderohet si platformë politike "Federata Shqiptare - Kohezioni i shtetit-kob në BE" ishte produkt i tezës së tij të disertacionit, me mbrojtjen e së cilës është lauruar me titullin shkencor “Doktor i shkencave politike dhe marrdhënieve ndërkombëtare”.
Në qershor 2021 shtëpia botuese ONUFRI ia publiko librin e shkruar gjatë kohës sa ishte peng i Shtetit të kapur, me titull sinjifikativ "LIRIA PA HERONJ - Republika në ktehtrat e olhokrtëve" (2021). Ndërkaq në gusht të vitit 2022 Instituti Shqiptar për Gjeopolitikë me seli në Prishitnë ia boton librin me titull "RIKTHIMI I GJEOPOLITIKËS - Federata Shqiptare përballë "Botës Serbe", që është përmbledhje kumtesash shkencore dhe esesh politike, një pjesë e mirë e të cilave është botuar në revista ndërkombëtare.
Zell
Zell është emri i më shumë vendbanimeve dhe personave.
Sadri Ramabaja
Dr Sadri Ramabaja aktualisht është ligjërues në Kolegjin Universitar ILIRIA në Prishtinë dhe drejtor i Institutit Shqiptar për Gjeopolitikë.
Është i martuar dhe ka dy djem. Jeton në Prishtinë.
Në recensionin e tij mbi librin "Federata Shqiptare...", politologu gjerman Stphan Lipsius, shkruan:
"Teza e tij e disertacionit mëton të krijojë një lloj pranimi për rrjedhën e projektuar dhe proceset e pritshme dhe të nëpërmjet përmbajtjes së kompozuar krejt natyrshëm, por edhe nërpërmjet lidhjeve metodologjike të të dy çështjeve qenësore: asaj mbi të ardhmen politike dhe shtetërore të ët dy entiteteve de fakto me karakter shqiptar në Ballkan, pra ët Republikës së Shqipërisë dhe asaj të Kosovës, por edhe vetë perpektivës europiane. Ndërkaq këtë bashkim, duke e parë para së gjithash si proces që do të duhej të ndodhte para aderimit të shtetit të bashkuar shqiptar në Unionin Europian, të ndërlidhur tok me shestimet mbi të ardhmen e shtetit-komb në kontekst të skenarëve të ndryshëm të zhvillimeve të vetë procesit integrues brenda BE-së, autori e ka trajtuar çështjen e parashtruar në përputhje edhe me unitetin e mendimit politik dhe të ardhmen e BE-së." (http://www.albanien-dafg.de/2016/12/3337/ )
Ndërkaq renzenti Grid Rroji për librin "Rikthimi i gjeopolitikës" përveç tjerash shkruan: "Dr Sadri Ramabaja renditet si një nga politologët më të mirë të traditës së mendimit politik kombëtar shqiptar e cila ka nxjerrë mendimtarë dhe eseistë si Ukshin Hoti, Rexhep Qosja, Enis Sulstarova, Arbër Zaimi, Ambasador Shaban Murati dhe të tjerë. Kjo shkollë e mendimit politik e sheh kombin si barazuesin e madh shoqëror dhe mëton të krijojë struktura institucionale të llojit social-demokrat të cilat i sheh si të domosdoshme për mbarëvajtjen e shoqërisë shqiptare."
Ekuacioni valor akustik
Në fizikë, ekuacioni i valës akustike përshkruan përhapjen e valëve akustike nëpërmjet një mjedis material. Forma e ekuacionit është një ekuacion diferencial pjesor i rendit të dytë. Ekuacioni përshkruan evoluimin e shtypjes akustike p ose shpejtësisë së grimcës \mathbf u si një funksion në hapësirë \mathbf r dhe kohë t. Njësia SI e matjes për shtypjen është paskal, si dhe për shpejtësinë është metër për sekondë.
Një formë e thjeshtuar e përshkruan ekuacionin valor akustik në vetëm një dimension hapësinor (pozicioni x), ndërsa një formë më e sofistikuar përshkruan valën në tre dimensione (vektori i zhvendosjes ).
Mungia
Mungia është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Mungialdea, të provincës Biscay, në Komunitetin e Baskisë. Mungia ka 15848 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 52.12 km2.
Lidhje të jashtme
Mungia
Krutje e Poshtme
Krutja e Poshtme është një fshat në komunën Krutje në rrethin e Lushnjës të Shqipërisë.
Samsung Engineering & Construction
Samsung C&T Corporation (më parë Samsung Corporation) (Gjuha Koreane: 삼성물산, Hanja: 三星物産), hapur në vitin 1938, është origjina e Samsung Group dhe tashme konsiston në Grupi Ndërtimor and Grupi i Investimeve dhe i Tregëtisë. Kompanisë iu ndryshua emri nga Samsung Corporation në Samsung C&T Corporation në 2007. Kompania dallohet për ndërtimin e disa qiellgërvishtësve si: Burj Khalifa, Petronas Twin Towers, Taipei 101
Kantoni Savigny-sur-Braye
Kantoni Savigny-sur-Braye (frëngjisht: Canton de Savigny-sur-Braye) është një kanton në departamentin Loir-et-Cher, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Savigny-sur-Braye. Ka sipërfaqe 197.92km2 dhe popullsi 5727 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Savigny-sur-Braye aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Zgjedhjet Komunale në Shqipëri
Zgjedhjet Komunale në Shqipëri organizohen çdo 4 vite nëpër komunat e Shqipërisë dhë bashkitë e Shqipërisë. Me rezultatin e zgjedhjeve shpallen kryetarët të bashkive dhe komunave dhe këshillet bashkiake ose komunale.
Eurofobia
Eurofobia paraqet frikën, urrejtjen apo paragjykimet e caktuara ndaj Evropës në tërësi ose ndaj vendeve të caktuara evropiane. Më konkretisht kjo nënkupton qasjen ndaj integrimeve evropiane, institucioneve të saj, zhvillimin dhe qëllimeve të Bashkimit Evropian, etj. Si dukuri ajo është prezente madje edhe brenda vetë vendeve apo shteteve evropiane dhe si e tillë është e lidhur edhe me dëshirën për të ruajtur sovranitetin kombëtar dhe frikën për humbjen e tij.
Kantoni Lesparre-Médoc
Kantoni Lesparre-Médoc (frëngjisht: Canton de Lesparre-Médoc) është një kanton në departamentin Gironde, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Lesparre-Médoc. Ka sipërfaqe 458.33km2 dhe popullsi 16128 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Lesparre-Médoc aktualisht përbëhet nga 15 komuna.
Bari (Itali)
Bari është kryeqyteti i Provincës së Barit dhe rajonit të Pulias, në Itali. Ai është qendra e dytë më e rëndësishme ekonomike në Italinë e Jugut pas Napolit, dhe është i njohur edhe si një port dhe qytet universitar, si dhe si qyteti i Shën Nikollës. Vetë qyteti ka një popullsi në rënie prej rreth 320.000 banorësh (2009). Ai ndodhet në jug të Italisë, në brigjet e Adriatikut, përballë qytetit shqiptar të Vlorës.
Bari është i përbërë nga katër seksione të ndryshme urbane. Në veri është qyteti i vjetër në gadishullin midis dy porteve moderne, me bazilikën e shkëlqyer të Shën Nikollës, katedralen e San Sabinos (1035-1171) dhe Kalaja Swabian ndërtuar për Frederikun II, i cili tani është edhe një distrikt i madh jetës së natës. Në jug është e lagja Murat (ngritur nga Joakim Murati), zemra moderne e qytetit, e cila shtrihet si rrjetë drejtkëndëshe me një shëtitore në breg të detit dhe një zonë të madhe tregu (Rruga Sparano dhe Rruga Argjiro).
Pakicat etnike dhe të huaja
Në 31 dhjetor, 2014 në Bari jetonin 11.883 banorë të huaj, e barabartë kjo me 3.6 për qind të popullsisë së qytetit. Bashkësitë më të mëdha janë:
Media
Bari ka disa gazeta dhe rrjete televizive lokale, por ka edhe zyra të gazetave kombëtare.
Shtypi
Gazetat kryesore janë La Gazzetta del Mezzogiorno, Corriere del Mezzogiorno, botime pulieze, të bazuara në Napoli, të shpërndara së bashku me La Corriere della Sera dhe Repubblica. Ato pasohen nga gazetat lokale Puglia dhe Barisera, që shpërndahen pasdite.
Gjithashtu e bazuar në Bari është edhe gazeta falas Polis, botim tashmë i pavarur, pas largimit nga gazeta kryesore.
Ka një shpërndarje javore falas të Pulias.
Kanë pushuar së botuari në Bari gazetat falas Qyteti dhe Lexoj.
Televizioni
Në Bari ka edhe stacione të tjera televizive lokale të tilla si Antena Sud (e lidhur dikur me Gazzetta del Mezzogiorno ), Telebari, RGT Puglia.
Teatri Petruzzelli
Teatri Petruzzelli ka lindur nga nevoja e qytetit për të pasur një qendër kulturore të denjë për një qytet të etur të rritet në nivelin e qyteteve të tjera italiane. Pasioni për teatër në Bari ishte i njohur, por vendet e përfaqësimit nuk u konsideruan të mjaftueshme, edhe pas ndërtimit të teatrit bashkiak Piccinni në vitin 1854. parapamje|250px|left|Brenda Teatrit Petruzzelli
Qyteti më pas vendosi të përdorë një shesh pranë detit, i përdorur për të organizuar koncerte dhe shfaqje të hapura, për të ndërtuar teatrin. Në 1896 projekti u zgjodh nga dy tregtarët nga Bari, Onofrio dhe Anthony Petruzzelli, dhe në 1898 filloi punën e ndërtimit. Godina u hap në mbrëmjen e 14 shkurt 1903 me shfaqjen Uguenotët të Giacomo Meyerbeer.
Teatri Petruzzelli është teatri i katërt italian për nga madhësia dhe teatri më i madh privat në Evropë.
Natën midis 26 dhe 27 tetor të vitit 1991 teatri u shkatërrua nga një zjarrvënie. Shfaqja e fundit ishte opera Norma e Vincenzo Bellinit e cila, për ironi, përfundon me skenën e një zjarri.
Në vitin 2008, mbaruan punimet për rindërtimin e teatrit në funksionalitetin e vet dhe më 7 shtator 2009 çelësat iu dorëzuan Fondacionit Liriko Simfonik Petruzzelli dhe Teatrit të Barit që mori përsipër menaxhimin.
Teatri Piccini
Teatri Piccinni është teatri më i vjetër në Bari. Struktura është në gjendje të mbajë më shumë se tetëqind spektatorë. Teatri u përurua 30 Maj 1854 me një shfaqje të Gaetano Donizetti Poliuto. Një vit më vonë, në 1855, u emërua sipas kompozitorit barez Niccolò Piccinni, jashtëzakonisht popullor në qytetin e tij të lindjes dhe në Francë, ku ai zhvilloi aktivitetin si kompozitor.
parapamje|250px|left|Kështjella e Barit
Kantoni Acoua
Kantoni Acoua (frëngjisht: Canton d'Acoua) është një kanton në departamentin Mayotte, rajonin Mayotte në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Acoua. Ka sipërfaqe 13,11km2 dhe popullsi 4714 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Acoua aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Muntanyola
Lidhje të jashtme
Muntanyola
Vlerat evropiane
Evropianizmi është një neologjizëm politik, i shpikur në fillim të shekullit XXI nga ana e "Qendrës për Dialog dhe Universalizëm" në Universitetin e Varshavës, i projektuar për mbështetje ideologjike për procesin e integrimit evropian të ndjekur nga Bashkimi Evropian. Që nga viti 2002, termi është përdorur gjerësisht në kuptimin e ideologjive historike proevropiane ose edhe në favor të panevropianizmit. Me këtë problematikë janë marrë edhe filozofë të tillë si Jürgen Habermas, Jacques Derrida, John McCormick, etj.
Fier i Ri
Fieri i Ri është një fshat në komunën Krutje në rrethin e Lushnjës të Shqipërisë.
Suliotët
parapamje|Sulioti në Korfuz, nga Louis Dupré Suljotët ose Sulotët (greqisht: Σουλιώτες Souliótes) ka qenë një komunitet shqipfolës ortodoks nga krahina e Sulit, sot në Epir, Greqi, i cili  ishte dhe  mbetet  shumë i njohur dhe që hyri në një konflikt edhe me osmanet në rastin konkret me Pashallëkun e Janinës që drejtohej në atë kohë nga Ali Pasha. Pas humbjes së tyre në vitin 1803, suliotët ishin të detyruar të shpërnguleshin në drejtim të Greqisë, dhe shumë prej tyrë luajtën një rol të dorës së parë në Luftën greke të Pavarësisë duke filluar që nga 1821, ku u dalluan me udhëheqës të shquar si Marko Boçari dhe Kiço Xhavella.
Gjeografia dhe demografia
parapamje|Harta e Sulit, nga William Martin Leake (1835)
Origjina e fjalës Suli është e pasigurt dhe një shumëllojshmëri e mendimeve të dijetarëve dhe të tjerëve ekzistojnë për etimologjinë e fjalës. Në tekstin më të hershme historike për Sulin, shkruar nga Kristofor Perevos në 1803, një traditë gojore të lokaleve është incizuar. Sipas kësaj, kolonët e parë të Sulit ishin barinj të cilët kishin ardhur nga një fshat i quajtur Kardhiq (i Paramithisë) duke u përpjekur për të shmangur shtypjen osmane. Një mysliman i caktuar ("turk" në tekstin) me emrin Suli, u përpoq ti dëbojë Suliotët të parë nga atje, por ato rezistuan me armë. Në betejën Suliotët e vranë Sulin dhe që atëherë rajoni u quajt Suli.
Suli ishte një komunitet malor i banuar nga njerëz të cilët nuk dëshirojnë të jetojnë nën sundimin osman. Në kohë të gjatë, emigrantë nga vende të tjera, të tërhequra nga privilegjet e autonomisë në Sul, u asimiluan dhe u emëruan gjithashtu si Suliote. Luftëtarët Suliote shqipfolës sunduan dhe i mbronin fshatarët greqishtfolës (në lindje dhe veri të Sulit) ortodokse të cilët punonin tokën Suliote (po jashtë dhe afër Sulit) dhe fshatarët shqipfolës (në perëndim, jug, dhe juglindje të Sulit) që dalloheshin nga emri i fshatit në të cilin ata banonin. Fisi, klasa sociale dhe emërtim territoriale kishte rëndësi si feja ortodokse.
Kolmar
parapamje|200px Colmar është një qytet në rajonin e Lindja e madhe në Francë.
Suliotët
Gjeografia dhe demografia
Në vitin 1730, krahina Suli nuk kishte më shumë se 200 burra që mbanin armë. Banorët e fshatrave përreth iknin në male për të shmangur sundimin Osmane dhe në këtë mënyrë popullsia e Sulit u rrit. Para luftës përfundimtare me Ali Pashë Tepelenën, familjet kryesore qe jetonin në Sul ishin:
Në kohët e hershme moderne, popullsia e Sulit ishte rreth 12.000 njerëz. Pas dëbimit të tyre, popullsia e rajonit është ulur ndjeshëm. Në regjistrimin greke e fundit të vitit 2001, popullsia e komunitetit ishte 748. Selia e komunitetit sot është Samonivë, i vetmi fshat Suliote që u ripopulluar me njerëz pas luftërave Suliote. Qendra i Sulit përbëheshe nga katër fshatra përkatësisht: Sul (e njohur edhe si Kakosuli ose Suli i shkretë në shkrimët greke dhe më pas edhe të perëndimit), Qafë, Navarik dhe Samonivë, të cilat besohet se janë themeluar disa kohë rreth shekullit të 16. Më vonë, popullsia Suliote në rritje, ka krijuar shtatë fshatra të reja: Cekurat, Alpohor, Palokatund ose Palohor (i Boçarit), Gjonallë, Perihat, Vilë dhe Kondat.
Në të katër fshatra origjinale që e bënin komunitetin të Sulit, fshatrat dhe familjet që banonin atje ishin:
'Në fshatin Sul'', jetonin katërqind e pesëdhjetë familje. Nga këto, fisët kryesore të fshatit ishin:'''
Në fshatin Qafë, jetonin nëntëdhjetë familje dhe katër fise:
Foto, Nika, Pandazi dhe Zerva.
Në fshatin Navarik, gjashtëdhjetë e pesë familje dhe tri fise:
Në fshatin Samonivë, pesëdhjetë familje dhe tri fise:
Beka, Ika dhe Daliani. Mbas popullsia të katër fshatrave u dëbuan nga Ali Pasha, vetëm fshati Samoniva ishte ripopulluar nga familja Toka nga e cila të gjithë fshatarë rrjedhin nga ato.
Historia
Rreth vitin 1600, thuhet se Suliotët kanë emigruar nga fusha e Çamërisë në malet e Murgës, ku një konfederatë e përgjithshmë krijuan një front e bashkuar kundër osmanëve. Autori greke Athanas Guda thotë se kolonët origjinale shqiptarë ishin të mbeturat e luftëtarëve së Skënderbeut, të cilat ardhën në Epir pas vdekjes e ti dhe sundimin osman, ku kur Kristofor Perevos thotë (si dëgjua nga pleqtë Suliote), është ndhodhur mes viteve 1500 dhe 1600.
Konfederata Suliote
Suliotët themeluan një konfederatë autonom që dominuan një numër të madh e fshatrave fqinje në zonat e thella malore të Epirit, ku sfiduan me sukses sundimin osmane. Në kulmin e pushtetit të tyre, në gjysmën e dytë të shekullit 18, shteti Suliot vlerësohet të ketë përbërë deri 12.000 banorë, në rreth 60 fshatra.
parapamje|left|Një pikturë e [[Sulit.]] parapamje|200px|left|Gratë Suliote. Pikturë romantike nga [[Ary Scheffer (1795-1858), që tregon vetëvrasjen heroike të grave Suliote e njohur si: Vallja e Zallongut gjatë luftërave Suliote (1827, Vaj në kanavacë, Muzeu i Luvrit, Paris, Francë).]]
Luftërat
Në vitin 1759, Dost Beu, komandant i Delvinës, u mund nga Suliotët, dhe Mahmut Aga i Margëlliçit, vojvodë (guvernatori) i Nartës, pësoi të njëjtin fat në 1762, afër rajonit Llaka e Lelovës. Në vitin 1772, banorët shqipfolës ortodokse të Dervishanit (krye fshat i madh të krahinës Llaka e Sulit) pranuan fenë Islam. Shqiptarë e tjerë ortodoksë pranonin Islamin në këtë kohë dhe numri i tyre u bë i madh në anën perëndimore të Çamërisë. Suliotët ndjerë të kërcënuar ushtarakisht dhe fetare në krahun e tyre lindore, ku fshati Dervishan ishte vendosur, u vendosën të marrin veprim. Më 26 korrik, ditën e Shën Premtes, 700 burra të armatosur Suliote ishin zgjedhur dhe sulmuan Dervishanin. Suliotët masakruan të gjithë burrat, kurse i lanë gratë e fëmijët. Dervishani u ripopulluar më vonë nga Suliote ortodokse. Këta refugjatë u larguan në qytetin Nartë qe formuan shumicën e popullsisë muslimane atje deri në vitin 1878. Pas këto ngjarje në vitin 1772, Sulejman Çapari sulmuan Suliotët me ushtrinë e tij numëruar 8,000 deri 9,000 burra. Suliotët në vitet më parë kishin marrë një emisar rus dhe municion që kulmoi në kryengritje e Orllovit, në mesin e disa popujve ortodoksë në rajon. Këto ushtarë Çame ishin ngritur më parë gjatë revoltës Orllov që vetë Çapari e shtypi në Peloponez. Gjithashtu me strategët ruse në krah të tyre, Suliotët ishin në gjendje ti bënin armikëve papritmëri, kurth dhe të sulmojnë forcat dhe kapën shumë rob luftës. Këto më vonë u shkëmbyen për shpërblim nga Janina ose sigurimet nga Stambolli për pavaresinë e Sulit. Në 1775, Kurt Pasha i dërgoi një ekspeditë ushtarake deri në fshatin Rusaç, afër Sul, që u dështoi. Përveç sa më sipër që janë të rëndësishme, autorët raportuan disa perleshje të tjerë më të vogël - nga agallarëve që nuk ndërpren në këtë periudhë, që e detyroi Suliotët ti kishin pranë vetën e tyre "armët kur ata hanin, flinin dhe kur zgjoheshin" (nga Kristofor Perevos).
Luftërat e Ali Pashës
Kur Ali u bë Pasha i Janinës në vitin 1788, ai u përpoq për 15 vjet për të mundur Suliotët. Për Aliun, Suliotët kanë qenë një popull nga shumë që ishin sfidues kundër qeverisë të tij. Fushatat që ai nisi kundër disa popull ishte për të krijuar një shtet të centralizuar me rendin dhe ligjin që Suliotët ishin një pengesë për atë qëllim. Udhëtari anglisht Charles Robert Cockerell në vitin 1814, e reflektoj këtë mendim kur ai përshkroi Suliotët të jenë "asgjë, por vetëm si grabitësë dhe piratë edhe flama e vendit". Konfliktet ushtarake u bënë më të forta dhe të dhunshme, pjesërisht për shkak të luftës ruso-turke (1787-1792). Ballafaqimi i parë të Aliut me Suliotë ka ndodhur në vitin 1788. Gjatë kësaj kohe, Perandoresha Katerina e Madhe e Rusisë i dërgoi Suliotëve një emisar në shtator 1789 me emrin Luis Sotiri, që me detyrë të shtyjë Suliotët të bëjnë një kryengritje që të ridrejtojn forcat osmane nga teatri kryesor i luftës. Pra, mars 1789 krerët në mesin e tyre: Jorgj Boçari, Llambro Xhavella, Vejko Zharba, Nikolla Zerva, Dhimo Dhrako etj deklaruan me shkrim perandoreshes ruse, pranë emisarit ruse, që Suliotët ishin e gatshme për të luftuar kundër Perandorisë Osmane. Pas dëgjimit të këtyre ngjarjeve, Ali Pasha menjëherë organizoi fushatën e tij të parë kundër Suliotët.
Fushata e parë – 1789
Kështu, në pranverë të vitit 1789, Ali Pasha marshoi me 10,000 ushtarë shqiptarë drejt Sulit. Pas dështimit për të marrë Sulin, fushata përfundoi papritmas në korrik dhe sipas të dhënave të fundit të zbuluara (dokumentet nga asaj periudhe), Ali përfundoi një marrëveshje me Suliotët. Ali ndërmori për të paguar rrogët e këtyre krerët Suliote, në mënyrë që të ketë siguri në rajon dhe duke marrë si garanci pesë fëmijë (pengjet) nga familjet e krerët.
Fushata e dytë – 1792
Në vitin 1792 me fundin e Luftës Ruso-Turke, përfunduar me Traktatin e Jasit midis Rusisë dhe Perandorisë Osmane, Ali Pasha për të konsoliduar një shtet të plotë e mirëqeverisur u përpoq me fushatën e dytë kundër Suliotët me 10.000 ushtarë shqiptarë. Para këtyre ngjarjeve, Ali pyeti Suliotët të jenë kundër Pashajt i Gjirokastrës. Pa besuar Aliun, Suliotët dërguan vetëm 70 njerëz, të udhëhequr nga Llambro Xhavella. Të gjithë u kapën nga ushtarët të Aliut. Por një Suliot iku dhe solli lajmet në Sul. I pavetëdijshëm, Aliu besonte se Suli do dorëzohet shpejt, por takoj rezistencë. Burgosur, Llambro Xhavella arriti të bind Aliun që vetëm ai mund ti bindë Suliotët të dorëzohen. Duke lënë birin e tij Foton si peng, Llambro Xhavella e udhëhoq rezistencën luftarake. Suliotët luftuan jashtë një mësymje pas tjetrit nga osmanët. 16 Suliotët udhëhequr nga nipi i Llambros, Kiço Xhavella, vdiq duke mbrojtur deri në fund kullën e parë e cila ishte hyrje të Qafës. Në momentin kritik të betejës, afër 300 gra hynë në betejën - udhëhequr nga gruaja e Llambros, Mosko Xhavella. Shumë nga ushtarët të Aliut ikën, afër 3 mijë burra u vranë dhe ishin të plagosur. 80 burra Suliote u vranë dhe afër 160 ishin të plagosur. Perevos shkruan se vetëm një e treta e ushtarëve të Aliut, i cili mori pjesë në fushatë, u kthyen në Janinë. Llambro Xhavella vdiq nga plagët e marra gjatë betejës, dhe djali i tij Foto Xhavella, u bë kreu të fisit Xhavella dhe që e kishte bashkë komandën e Sulit me fisin e Boçarit. Piktor italian Ludovico Lipparini ka portretizuar vdekjen e Llambros në fushën e betejës të vitit 1792. Historiani moderne britanik Douglas Dakin gjithashtu konsideron 1792, viti i vdekjes e Llambros. Por sipas disa burimeve, Llambrua vdiq 3 vjet më vonë në 1795 dhe gruaja e tij Moskua e udhëhoq fisin deri sa djali i tyre Fotua ishte moshë e duhur që të jetë kreu i fisit.
Fushata e tretë – 1803 (kapitullimi i Sulit)
Fushata e tretë të Ali Pashës kundër Suliotët në të vërtetë filloi së vitit 1800. Ndërkohë në vijim, këto kushtet gjeo politike ishin formuar: Venedikasit ishin larguar nga ishujt e Jonit dhe vendi i tyre ishte marrë nga francezët në 1797. Por pas katastrofës pësuar në betejën e Abukirit në 1798 (Egjipt), Ali Pasha filloi te bëhet dominues e rajonit. Pra, në mënyrë për të parandaluar depërtojë aspiratat e ushtrisë angleze për të zënë Pashallëkun i Janinës, Aliu morri pjesë në fushatën kundër Pashajt separatist i Vidinit Pashvanoglu, (1798), me dyfishin e ushtrisë që Sulltani kishte kërkuar, që dha një prestigj të ri Perandorisë Osmane. Gjithashtu në 1803, Sulltani i kërkoi Ali Pashës menjëherë një rrethim e planifikuar të Sulit, pas dëgjimit që Suliotët kishin prokuruar furnizime të konsiderueshme e municionit nga anijet franceze. Suliotët i morrën të gjitha furnizimet e tyre nga Parga dhe gjithashtu fituan mbështetje nga Evropa. Rusia dhe Franca i dhanë armë dhe municione atyre. Për fuqitë evropiane, Suliotët janë parë si një instrument për të dobësuar Perandorinë Osmane.
Pra, Ali Pasha e filloi fushatën në Epir në vitin 1800 dhe i zuri vendbanimet bregdetare: Butrint, Gumenicë, Prevezë dhe Vonica (ish trojet veneciane që u bënë nën sundimi franceze), e cila forcuar pozitën e tij duke siguruar kontrollin e rajonit, dhe izolimi i Sulit nga trojet miqësore. Ali Pasha u vendos të organizojë fushatën e tretë kundër Suliotët. Aliu tha se ai ishte përgatitur me një fushatë kundër ishullit Lefkada, afër bregdetit në një distancë prej qindra metra, me 15.000 ushtarë. Kur Britania u bë aleatë me Perandorinë Osmane për të forcuar forcat e tyre kundër Napoleonit, furnizimet të armës dhe municionet u ndërprenë. Pa mbështetje nga jashtë dhe të lodhur nga vitet e rrethimit, uniteti i familjeve Suliote filloi të ndahet. Familja Boçari për arsye politike e lanë Sulin. Për shembull Jorgj Boçari, udhëheqësi e moshuar të cilët me 70 anëtarë Boçarenjtë zhvilluan bisedime me Ali Pashën, tha se pa atë Suli nuk mund të durojë një rrethim për më shumë se 30 ditë. Por më 2 qershor 1800, Ali sulmoi Sulin dhe në krahasim me fushatat e mëparshme, ai takoi e më shumë rezistencë. Pas 4 muaj, Aliu, duke kujtuar fjalët të Jorgj Boçarit, tha se por nuk dorëzohet Suli e tij menjëherë, ajo do digjet gjallë. Jorgji pastaj mori helm për të shmangur zemërimin e Aliut dhe vdiq. Aliu, duke dështuar ta marrë Suli me forcë, vazhdoi me një bllokadë. Uria u bë armiku më i keq i Suliotët. Megjithatë, duke bërë një mësymje të dëshpëruar gjatë natës, 500 burra dhe 170 gra erdhën në Pargë dhe ata ngarkuan çdo thes me ushqim dhe u drejtuan për në Sul. Shqiptarët myslimanë pritë ata, por Suliotët nxituan përsëri dhe u ndihmuan nga njëqind Suliote të tjerë, që operacioni të furnizoi me ushqim Sulin ishte përfunduar me siguri. Rrethimi i Sulit zgjati 18 muaj. Gjatë kësaj kohe, sipas Perevos, mbrojtësit Suliote humbën jo më shumë se 100 luftëtarë, ndërsa forcat osmane u humbën 3.800 burra. Ali Pasha bëri një sërë ofertash për dorëzimin i Sulit:
Suliotët ranë në dakord dhe dërguan, sipas kërkesës së Aliut, 24 pengj, një prej secilit nga familjeve kryesore. Pengjet u hodhën në burg dhe Aliu deklaroi se Suliotët por nuk u dorëzohen, ai do ti vrasë pengjet. Suliotët thanë se ata nuk dorëzohen. Aliu nuk morri përgjigjen e dëshiruar dhe propozoi sërish:
Përgjigja ishte se ata e duanin atdheun e tyre të ëmbël në vend të paret e tij, dhe se liria nuk është në shitje, edhe për të gjitha thesaret e tokës. Suliotët ishin e gatshëm të vdesin për e fundit të popullit e tyre. Suliotët u mblodhën në kishën e Shën Gjergjit dhe të diskutojnë po do të dorëzohen ose të luftojnë. Ka pasur më pak se 2.000 burra të armatosur. Udhëheqësit kryesore ishin Foto Xhavella, Dhimo Dhrako, Tushi Zerva, Kuconika, Gogë Dangli, Janaq Sheho, Fotomara, Xhavara, Vejko, Pano, Zguri, Dhiamadhi, dhe Jorgj Buzbu. Suliotët fituan të gjitha betejat vendimtare, por Ali Pasha ndërtoi kështjella në fshatrat fqinje për një rrethimin të gjatë. Suliotët pastaj bënë thirrje për ndihmë nga Franca dhe Rusia, por ishin të pasuksesshme. Suliotët duruan edhe 10 muaj, duke vazhduar sulmin e tyre mbi forcat që rrethonin Sulin. Një nga këto sulmet ishte një bastisje e natës të 400 burrave dhe 200 grave në fortifikimin të fortë ndërtuar nga rrethuesit në Vilë. Edhe pa ushqim dhe municion, ata mund të kishin duruar më gjatë, por në natën e 26-27 shtator, një nga tyre Pilo Gusha i ndihmoi forca osmanët për të hyrë në Sul nëpër shtigjet malore të dhive. Suliotët, duke lënë fshatrat e tyre u mblodhën në Kungj dhe Bira. Aliu u vendos se pushkat nuk duheshin dhe e dha urdhrin për të "prerë me jatagan fisin armiqësore Suliote të osmanëve". Luftimet vazhduan dhe më 7 dhjetor 1803, Suliotët u tërhoq nga Kungji dhe Qafa edhe sulmi i fundit nga forcat osmane filloi. Perevos shkruan se në këtë ditë 700 ushtarë myslimanë shqiptarë u vranë dhe deri 1 mijë u plagosën.
Larfim në masë e Sulit
Më 12 dhjetor 1803 Suliotët kapitulluan dhe Ali Pasha premtoi për lirimin e tyre me të gjithë pasurinë e luajtshme edhe armët e tyre dhe ishte mjaftueshme për të braktisur së bashku me familjet sa më shpejt tokat e tyre stërgjyshore. Pra, katër ditë më vonë, më 16 dhjetor Suliotët u ndanë në tri falangat dhe u nisën për në bregdetin e Epirit. Ali u largua nga Suli dhe udhëzoi birin e tij Veli të përfundojnë një marrëveshje me Suliotët, për largimin të tyre së plotë nga rajoni. Veli erdhi në një marrëveshje me Suliotët. Duke u thirr fjala shqiptare e rëndësishëm "besa" një marrëveshje u arrit se për jetën e burgosurve ushtarë osmane në Sul, Foto Xhavella më 13 dhjetor 1803 e la Sulin me një kolonë Suliote dhe ishin nisur për në Pargë. Në një akt i tradhtisë që ishte bërë e njohur Suliotëve nga Ali Pasha, ai planifikoi ti kapë si pengje, kur ato shkonin në rrugën drejt Pargës. Ushtarët e Aliut ishin urdhëruar për të ngritur një pritë pranë rrugës. Për fat të mirë i Suliotëve, ushtarët e Aliut u zhvendosën të anulojnë urdhërat e tij. Disa bejlerë myslimanë Çam shqiptarë të Paramithisë dhe amartollë greke që ishin anëtarë të ushtrisë e Veliut kur dëgjuan këtë plan, i treguan Suliotët, të cilët ndryshuan itinerarin e tyre në minutën e fundit dhe arritën të mbijetojnë. Këto Suliote pastaj kaluan për në Korfuz, i cili ishte si Ishujt të tjerë e Jonit, nën kontrollin e Rusisë.
Kjo kolona e parë ishte e Foto Xhavellës, dhe krerët e tjerë të fisëve ishin: Dangli, Vejko Zharba, Dhimo Dhrako, Panomara dhe arritën pa asnjë humbje në Pargë, e cila ishte nën kontrollin e Rusisë, dhe prej andej shkuan në Korfuz. Për shembull, fisi i Zervës më pas e bëri rrugën e saj për në Mesinia, në gadishullin e Peloponezit të Greqisë, ku ata themeluan në fshat me emrin Romiri dhe osmanët, për ironi, e quajtën Veli. Atje, prifti Llambro Zerva, i njohur si Papa Llambro, vazhdoi për të mbledhur armët për Revolucionit grek, duke dërguar armë vëllait të tij, Dhiamadh Zerva, një udhëheqës të Ushtrisë Greke Revolucionare. Një udhëheqësi ushtarak i Sulit dhe murg Arbëresh (Arvanitas) i quajtur Samuil nga ishulli Andro të Egjeut, mbetur në Kungj, ja vuri zjarrin barutit të depos municionit me një shpërthim masiv që i kushtoi jetën, kur forcat osmane iu afruan.
Kolona e dytë nën krerët Kuconika dhe Kiço Boçari, kush bashkëpunoj me Ali Pashën, i bindi Suliotët të besojnë fjalën e Aliut. Kjo kolonë nën Kiçon drejtuan për manastirin e Zallongut, duke pritur kur dhe ku ata do të dërgohen dhe të vendosen nga Aliu. Më 16 dhjetor, manastiri u rrethuar me tremijë ushtarë të shqiptarit Beqir. Beqiri tha se ai ishte udhëzuar nga Aliu për të çarmatosur dhe ti dorëzojë Suliotët në Janinë. Suliotët kuptuan se ata nuk kishin llojshmëri, por vetëm për luftim dhe vdekje. Suliotët duruan 2 ditë. Në ditën e tretë, 18 dhjetor, u bë e qartë se kjo situatë nuk do zgjasë gjatë kohës, dhe pasoi një betejë të dëshpëruar. Bllokuar nga ushtarë armik, në një incident të famshëm, e ashtuquajtura Vallja e Zallongut, afër 60 gra bënë vetëvrasje për të shmangur kapjen. Ato u ngjitën mbi një shkëmb dhe filluan valle rrumbullake dhe këndonin edhe sipas traditës ata e bënë këtë duke hedhur nga një shkëmb e pjerrta, njëri pas tjetrit.
Ata burrat dhe gratë Suliote të mbijetuar që arritën të bëjnë ikje dhe rrugëdalje gjatë natës, formuar një kolonë të tretë dhe numëronin 1,150 njerëz. I drejtuar nga Kiço Boçari, ata Suliote shkuan në fshatin Vurgarel që Kiçua e bëri pronë tokësore e tij gjatë bashkëpunimin me Aliun. Për sigurim më të madhe, Kiçua me Suliotët u zhvendosën në manastirin e Virgjëreshës në Selcë që ndodhet në malet e Agrafës. Pas kohës, osmanët e rrethuan manastirin. Suliotët duruan 4 muaj. Më 4 prill 1804, kur osmanët hynë në manastirin, më shumë se 160 gra kanë përsëritur ngjarjet në Zallong, duke hedhur veten e tyre në lumin Aspropotamo, ku e pranuan vdekjen me fëmijët. Vetëm 50 ushtarë Suliote dhe një grua, të drejtuar nga Kiço Boçari, midis të cilëve ishte djali i tij Markua, arritën rrugëdalje për në Pargë dhe kaluan për në Korfuz.
Jeta në mergim
Shumë Suliote hyn në shërbim me rusët në Korfuz, ku u bë një komponent i rëndësishëm i Legjionit të lehta pushkatar. Kjo ishte një regjiment të parregullta dhe organizuara nga rusët në mesin e refugjatëve kontinentale; ajo jo vetëm përfshinte Suliotët, por edhe Himarjotët, Manjotët, kleftët (banditët grekë) dhe armatollët (milicitë kunder kleftëve greke, krijuar nga osmanët, që në fakt e mbështetur kleftëve). Formimi i kësaj njësie është ndërmarrë nga koloneli rus Papadhopulos (greke në përkatësisë etnike). Regjiment, i quajtur fillimisht "Legjioni Papadhopulosit", më vonë u zhvillo si një ushtri të fortë. Organizimi i tij ishte përshkruar nga Papadhopulos në një fletëpalosje në greqisht titulluar "Shpjegimet lidhur me krijimin e një legjion të Epiro-Suliote dhe Himaro-Peloponezianëve në shërbim të Madhërisë së tij Imperial Aleksandri ...". Ai pranoi se Suliotët dhe të tjerët ishin trajnuar natyrisht në taktikat e parregullta dhe nuk duhet të jenë në përputhje me taktikat e rregullta Perëndimore. Kjo njësi u emërua përfundimisht "Legjioni i pushkatarë të Lehtë".
Suliotët morrën pjesë në fushatat në Napoli (1805), ishullin Tenedos (1806), Dalmaci (1806), dhe gjatë mbrojtjes të ishullit Lefkadës (1807). Me Traktatin e Tilsit në 1807 dhe detentenë midis Rusisë dhe Francës, forcat ruse u tërhoqën nga ishujt e Jonit dhe francezët i pushtuan ato. Suliotët dhe komponentëve të tjerë të njësive ruse hyri në shërbim me francezët në njësi të ndryshme, të tilla si Battaglione dei Cacciatori Macedoni dhe Régiment Albanais (regjimenti shqiptar), terma të cilat nuk kanë konotacion etnik e tyre më vonë, por në vend të kësaj ishin termat stilizuar që përshkruar origjinën e përgjithshme të ushtarëve apo mënyrën e luftimeve.
Koloneli Minot, komandanti i Regjimentit "shqiptare" të caktuar si komandantëve batalionit ishin krerët e klaneve Suliote që kishin respektin e ushtarëve. Midis tyre ishin: Tushi Zerva, Jorgj Dhrako, Joti Dangli, Pano Zuko, Nastuli Panomara, Kiço Palaska, Kiço Pasho, Foto Xhavella (kishin shërbyer nën rusët), Vejko Zerva. Gjatë luftës anglo-francez mbi ishujt e Jonit mes 1810 dhe 1814, Suliotët në shërbim të Francës u përballën kundër refugjatëve Suliote të tjera së organizuara nga britanikët në regjimentin e këmbësorisë së lehtë greke. Se Suliotët ishin kryesisht në garnizon në Korfuz, e cila mbeti nën kontrollin francez deri në 1814, shumë pak hynë në shërbim britanike. Britanikët i shpërndan mbetjet e Regjimentit Suliote në 1815 dhe më pas i çmontuan dy regjimente e tyre greke. Kjo la shumë Suliote dhe refugjatëve të tjera ushtarake pa jetesën. Në vitin 1817, një grup i veteranëve të shërbimit rus në Ishujt Jon udhëtoi në Rusi për të parë nëse ata mund të marrin patentat e komisionit dhe punësimit në ushtrinë ruse. Ndërsa pasuksesshme në këtë përpjekje, ata u anëtarësuan me Filike Etaireia ("Kompania e Miqve"), shoqërinë e fshehtë themeluar në Odesë në 1814 me qëllim të çliruar tokat ortodokse nga sundimi osman. Ata u kthyen në Ishujt Jon dhe diku tjetër filluan të rekrutuar veteranëve tjerë në Filike Etaireia, duke përfshirë një numër të udhëheqësve Suliot. Përvoja e trajnimit i kësaj periudhe, si pjesë e një ushtrie të rregullt, do të shërbejë kauzën e saj në revolucionin grek, ku Suliotët së bashku me grupet e tjera luftarake formuan thelbin ushtarak e lëvizjes.
Pjesëmarrja në Luftën Greke të Pavarësisë
parapamje|180px|left|[[Marko Boçari]] Kur ka pasur shenja të qarta për fillimin e një kryengritjeje greke kundër sundimit osman, Ali Pasha pa një mundësi për të bërë Epirin në një shtet të pavarur. Në sfondin e favorshme për ta, mosmarrëveshje dhe dalje e forcave osmane nga Peloponezit dhe rajone të tjera e Janinës, kryengritësit ishin vendosur për të filluar kryengritjen. Shpërthimi i armiqësive në principatat e Danubit në shkurt 1821 dhe rrethimi i vazhdueshëm të Ali Pashës, kontribuan për nisja e kryengritjes në Peloponez dhe në tokat përreth në mars. Më 4 dhjetor 1820, Ali Pasha dhe Suliotët formuar një koalicion kundërosmane, në të cilën Suliotët kontribuan 3.000 ushtarë. Ali Pasha fitoi mbështetjen e Suliotëve kryesisht për shkak se ai ofroi për të lejuar kthimin e Suliotët në tokën e tyre dhe pjesërisht për shkak të apelit i Aliut në bazë të origjinës së përbashkët shqiptare. Në 12 dhjetor 1820, Suliotët rimor rajonin e Sulit nga shqiptarët Labe, të cilat kontrollin Sulin prej vitin 1803, dhe shqiptarët Çame myslimane, të cilët luftuan së bashku me trupat osmane të Pasho beut. Ata gjithashtu e kapën fortesën e Qafës. Kur kryengritja u përhap në perëndim të Greqisë e sotme, Hurshit Pasha, komandant i forcave të sulltanit në Epir, u detyrua të luftojë kundër Ali Pashës dhe Suliotët edhe kundër kryengritësve greke. Më 13 nëntor 1821, Suliotët së bashku me kryengritësit e tjera greke e shqiptare ripushtuan përkohësisht qytetin Nartë nga forcave e sulltanit. Më 2 janar 1822, Ali Pasha u detyrua të largohet nga kështjellën e Janinës dhe gjeti strehim në ishullin Nisi në liqenit të Janinës. Më 24 janar, i rrethuar, planet të Ali Pashës u dështuan dhe ai u vra në vitin 1822. Koalicioni me Ali Pashën ishte i suksesshëm dhe kontrolluan pjesën më të madhe të rajonit, por kur trupat e tij besnikë myslimane shqiptarë ishin të informuar për fillimin të revoltave greke në Peloponez, ata e braktisën atë marrëveshje dhe u bashkuan me osmanët.
Kur Lufta greke e Pavarësisë u shpërtheu, kjo koalicion u ndërpre dhe ata kanë marrë pjesë në disa konflikte. Hurshiti përfunduar detyrën dhe forcat e tij ishin të lirë. Pas mbledhjes 36.000 ushtarë, kryesisht shqiptarë, Hurshit ishte gati për të shkuar në qendër të kryengritjes, në Peloponez. Por udhëheqësit shqiptar nën Hurshitit, vërejtur se do jetë pakujdesshëm për të lënë një "fole grerëzave", ajo i Sulit. Hurshiti u përpoq për të ndaluar përleshjet me Suliotët, duke i përkujtuar shqiptarët se shkaku i të gjitha fatkeqësitë e tyre, Aliu, u vra. Suliotët u përgjigj se Ali vërtetë ishte fajtori i veprimeve të tyre, por edhe kryengritja e "grekëve" dhe për këtë arsye Hurshiti duhet t'i referohet të gjitha si "kryengritësit greke", dhe ata do të ndjekin vendimin të tyre. Për Hurshitin, këto nuk ishin grekë kryengritës por ishin vetëm kundër autoritetit të Sulltanit. Hurshiti u përpoq për të ndaluar përleshjet me Suliotët, duke i përkujtuar shqiptarët myslimane se shkaku i të gjitha fatkeqësitë e tyre, Aliu, u vra. Suliotët u përgjigj se Ali vërtetë ishte fajtori i veprimeve të tyre, por edhe kryengritja e "grekëve" dhe për këtë arsye Hurshiti duhet t'i referohet të gjitha si "kryengritësit greke", dhe ata do të ndjekin vendimin të tyre. Për Hurshitin, këto nuk ishin grekë kryengritës por ishin vetëm kundër autoritetit të Sulltanit. Përpjekja e fundit për të pajtuar ishte marrë nga shqiptari dhe guvanatori Omer Vrioni. Suliotët iu përgjigjën argumenteve të ndryshme e Vrionit me fjalet: "Dhe ushtria e Hurshitit dështuan për të vënë dorë mbi gratë dhe fëmijët tanë, ne nuk do ti lejmë ata gjallë, nëse të jetë nevoja." Hurshiti duke vonuar udhëtimin në Peloponez, vuri 5 mijë ushtarë kundër luftëtarë Suliote. Më 16 Maj, tre kolona me ushtarë shqiptar myslimane që filluan në tre anët një ofensivë në Sul. Suliotët kishin vetëm një mijë burra, nën komandën të G.Dhrako, G.Dangli dhe Noti Boçari.
Me një forcë të vogël dhe ndryshimin e pozitës, Suliotët u mblodhën në Qafë, Navarik dhe Honia. Në këtë të fundit vend, ata morën ujë. Osmanët u vendosën ta marrin kryesisht Navarikun dhe Honiën për të mohuar ujë për ata që u strehuan në Qafë. Më Maj 29, Hurshit Pasha dhe ushtria e tij bëri ofensivë të përgjithshme dhe Suliotët në Navarik, filluan të tërhiqen dhe mbetën vetëm Dhrakua dhe F. Betirika, me 30 luftëtarë. Dhrakua i tha atyre se ata, gjithashtu, mund të tërhiqen sa ka kohë, por le ta dinë se të gjithë Suliotët do humbin nëse osmanët pushtuan Navarikun. Të gjitha Suliotët në Navarik vdiqën më pas në luftimin. Ata goditën valën e parë të 400 shqiptarëve myslimane që ishin premtuar 500 qindarkë për shtypjen i rezistencës luftëtare në vendet pa zënë. Në momentin e fundit, përforcime nga Qafa të Noti Boçarit ishin dërguar për të ndihmuar ato 30. Pas kësaj, dhe Qafa ishte në rrezik. Siç është bërë në kohët e kaluara në historinë e Sulit, situata u ruajt nga Suliotët. Duke bërë fëmijët të tyre të mbijetojnë për veten e tyre, kush "fati ishte vulosur në rast të humbjes", Suliotët nxituan me shkopinj prej druri dhe hekur edhe hodhen mbi kokat e shqiptarët myslimane si gurë. Ushtria osmane u tërhoq nga Samoniva. Një model i ngjashëm është vërejtur në Navarik dhe Honia, ku për të ndihmuar burrat erdhën 300 gra me armë dhe klube. Në Navarik, osmanët duruan deri në muzg, duke shpresuar për të shpëtuar gjatë në terr. Beteja vazhdoi nëpër natës dhe shumë ushtarë osmane vdiqën, kurse Omer Vrioni mezi i shpëtoi kapjes. Hurshiti i quajti trupat e tij frikacakë dhe kuptoi se ai kishte humbur kohë të çmuar. Hurshiti la këto trupat që ishin udhëhequr nga Vrioni ti rrethonin Suliotët dhe shkoi në Larisë për të organizuar një fushatë për të shtypur kryengritjen në Peloponez. Ndërkohë, në16 qershor, rreth 3 mijë kryengritësit grekë dolën nga Mesollonjë për të ndihmuar Suliotët. Më 29 qershor, pararojë të këtyre forcave, të komanduar nga Marko Boçari, dhe G.Varnaqoti luftuan në Plaka, e cila ishte një marshimi 10 orë nga Sulit, por u mundën. Më 4 korrik, i gjithë trupat i ekspeditës, e cila shkoi të ndihmoi Suliotët, u mund në betejën e Petës.
Pas humbjen e kryengritësit në Petë, situata u bë e qartë se Suliotët ishin të rrethuar në Qafë, Navarik dhe Honia me asnjë mënyrë për të dale. Ajo ishte menduar nga forcat osmane që se shpejt ose më vonë si më parë gjatë luftërave me Ali Pashës, vullnetin e Suliotët do të prishej nga uria dhe ata do të dorëzohet. Por Suliotët këtë herë nuk filluan negociatat. Diplomacia britanike erdhi në ndihmë të osmanëve. K Konsulli britanik në Prevezë filloi të keqinformoi sistematikisht Suliotët të rrethuar në letrat e tyre me ata për gjendjen e Revolucionit grek. Për shembull ajo ishte i pretenduar se kuvendi kombëtar grek dhe lëvizja u mund, dhe Suliotët duhet te ndalohen nga luftimet për shkëmbimin të amnistisë. Pas kësaj, Konsulli britanik u shfaq para Suliotët si ndërmjetësues dhe shpëtimtar. Më 28 korrik, Suliotët u nënshkruan në konsullata angleze të Prevezë një marrëveshje, e cila ishte rënë në dakord për të lënë malet e Sulit dhe për të shkuar në ishujt e Jonit. Admirali D.Ikonomu, ndër të tjera, shpjegon se zelli britanike për të transferuar Suliotëtnë në ishujt e Jonit nën kontrollin e tyre, ishte për shkak të qëllimit të tyre ti pengonin suliotët ti ndihmonin luftëtarëve në Mesollonjë. Anija luftarake Britanike HMS Chanticleer ishte dërguar në krahinën Frar i Prevezës, të mbikëqyrë evakuimin e Suliotëve pas kapitullimit së tyre. Më 2 shtator, 750 të mbijetuarit Suliote, së bashku me gratë dhe fëmijët e tyre, lanë të gjitha malet e tyre dhe u dërguan në ishullin e Qefalonisë. Mbrojtja e tyre të gjatë i Sulit ishte ushtarakisht i çmueshëm për revolucionarëve greke, që kish hutuar shumë ushtarë shqiptarë nga lufta kundër revolucionin. Britanikët vendosen Suliotët në kalanë e Asos, në karantinë për 72 ditë ku shumë Suliotë kontraktuan sëmundje dhe vdiqën. Për t'i bërë gjërat edhe më keq, disa prej tyre dorëzuan armët e tyre, të tjerët ishin vjedhur apo thyer për të hequr argjendin nga armët e tyre. Por armët të Suliotët ishte pasuria e tyre kryesore. Pas karantinë e tyre, Suliotët u shpërngulen në Korfuz, ndërsa të tjerët filluan të largohen në grupe të vogla për të kaluar në balkan jugore dhe të bashkohen me kryengritësit greke.
Udhëheqësit Suliote Marko Boçari dhe Kiço Xhavella u bënë gjeneralë të shquar të Luftës së Pavarësisë. Megjithatë, shtatë Suliote e humb jetën, sidomos kur duke mbrojtur qytetin Mesollonjë. Lord Bajroni, vullnetar më të shquar filogreke evropiane dhe komandant i përgjithshëm i ushtrisë greke në Greqi Perëndimore, u përpoq për të integruar Suliotët në një ushtri të rregullt. Shumë Suliote u bashkangjit me Lord Bajronin në 1824, të tërhequr nga paratë që ai ishte i njohur për të sjellë me të.
Pas Luftës greke e Pavaresisë
parapamje|180px|[[Kosta Boçari, vëllai i Marko Boçarit, jetoi për të shërbyer në ushtri greke si shumë Suliote në ekzil. ]]
Në vitin 1854, gjatë Luftës së Krimesë, një numër i oficerëve ushtarakë grekë me origjinë Suliote, nën Kiço Xhavella, mori pjesë në një revoltë të dështuar në Epir, duke kërkuar bashkimin me Greqinë. Deri në 1909, forcat osmane mbajtën një bazë ushtarake në fortesën e Qafës. Së fundi në vitin 1913, gjatë Luftërave Ballkanike, osmanët humbën Epirin dhe zona jugore e rajonit u bë pjesë e shtetit grek. Anëtarët e diasporës Suliote që jetonte në Greqi, ka luajtur një rol të madh në politikë nëpër shekullin 19 dhe 20 dhe çështjet ushtarake, si Dhimitër (Taqi) Boçari, bir i Marko Boçarit, dhe Napoleon Zerva, udhëheqësi i EDES-it që i pastruar etnikisht shqiptarët myslimanë nga Çamëria gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Identiteti
Në fillim të shekullit të 19, udhëtari John Cam Hobhouse vu re se ortodoks dhe myslimanë shqiptarë brenda në Pashallëku i Janinës, u identifikuan veten e tyre me emërtimin kombëtar, domethënë shqiptarë. Ai ishte i habitur, se ka qenë e zakonshme për popujt Balkanike të identifikohen me përkatësi fetare. Identifikimi i feve si komunitete të quajtur ne gjuhen osmanishtë si millet, ishte institucionalizuar nga shteti osman. Komuniteti Ortodoks ishte i njohur si mileti Rum dhe ndjekur ritin greko-bizantin. Emri i miletit ishte rrjedh nga bizantine (romak) ose nënshtetasve ortodoksë të Perandorisë Osmane, si të gjithë krishterët ortodoksë konsideroheshin pjesë të njëjtit milet, pavarësisht dallimeve të tyre në përkatësinë etnike dhe gjuhën. Kështu për shkak të fesë populli shqipfolës të Epirit ishin klasifikuar si turq po të ishin muslimanë, ndërsa ortodokset (Rum), si Suliotët ishin klasifikuar si grekët. Suliotët kishin një identitet të fortë vendore. Suliotët ishin me origjinë shqiptare,  ndërsa nën-dialekti e tyre që ata fillimisht e flisnin është klasifikuar ti përkiste dialektit çamërisht e gjuhës shqipe.
Për shkak të këtyre identiteteve komplekse etnike dhe fetare, populli kishte mbështet me shumë identifikime dhe besnikëri vendore. Midis popullit shqipfolës, pranimi të fesë Islam gjatë mes shekujve 17 dhe 18, pa fillimet e një ndarje të kohezionit vendore mes popullsinë myslimane dhe ortodokse shqipfolëse. Ky proces filloi me luftërat Suliot dhe lufta greke e pavarësisë, e cila përparuar gjatë gjithë shekullit të nëntëmbëdhjetë dhe njëzetë. Gjatë kësaj kohe, në përhapjen e shkollave greke dhe nacionalizmi greke që interpretoi shumicës së popujve të Ballkanit ortodokse si "grekë", gjithashtu ka kontribuar kësaj proces. Kështu studiues si Laurie Kain-Hart thotë që folurit e gjuhës shqipe nëpër këtij rajoni nuk ishte "një parashikues në lidhje me çështjet e tjera të identitetit". Në vend të kësaj, Suliotët identifikohet plotësisht me kauzën kombëtare greke dhe në anën arsye të bindjeve fetare i përkisnin Kishës së Konstandinopojës, pjesë e madhe të Kishës greke.