cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Qarku i Kukësit
Periudha e Rilindjes
29 mars 1925 në Shpellën e  Dragobise së Tropojës, u vra Bajram Curri, njëri nga udhëheqësit kryesor të kryengritjes së përgjithshme të 1912, të qëndresës antiserbe gjatë viteve 1912-1921, dhe të revolucionit të qershorit 1924.
Mars 1925 u vendos kalimi  qendrës së Prefekturës së Kosovës, nga Kruma në Kukës.
1939–1944 Qarku i Kukësit si gjithë Shqipëria ishte nën pushtimin fashist Italian dhe Gjerman.
18 nëntor 1944, u çlirua qyteti i Kukësit.
Periudha e pas Çlirimit
1944–1990  e gjithë kjo është periudha ku Qarku i Kukësit si gjithë Shqipëria iu nënshtrua sistemit të centralizuar të komunizmit. Gjatë kësaj periudhe kemi disa ngjarje si;  kolektivizimi i bujqësisë, krijimi  kooperativave bujqësore, ngritja e ndërmarrjeve shtetërore dhe shtetëzimi i të gjitha aktiviteteve private që kishin funksionuar përpara çlirimit.
Mars 1962, u vendos transferimi i Kukësit të vjetër dhe ndërtimi i qytetit të Kukësit të Ri.
Në Gusht 1978  Kukësi i Vjetër ja la vendin ujërave të liqenit të Fierzës dhe filloi punë hidrocentrali i Fierzës.
1978 u përuruan dy urat e mëdha, mbi Drinin e Zi dhe Drinin e Bardhe që do të lidhnin qytetin e Kukësit të Ri me Tiranën dhe Hasin.
Periudha e demokracise
Shqiptarët të nxitur nga ngjarjet në Evropën Lindore por edhe nga gjendja e vështirë e të izoluar në të cilën ndodhej vendi nga politikat e gabuara të qeverisë filluan të kundërshtonin regjimin komunist.
Dhjetor 1990  Demostrata antikomuniste zhvillohen në gjithë vendin.
Vitet 1230
Mbi vitet 1230.
Qarku i Kukësit
Periudha e demokracise
8 Dhjetor 1990  Studentët e Universitetit të Tiranës formojnë Partinë Demokratike të Shqipërisë, e para parti opozitare pas afro 50 vitesh.
5 Janar 1991 Formohet Partia Demokratike ne Kukës.
31 Mars 1991 Mbahen zgjedhjet e para pluraliste.
27 Mars 1999 mijëra kosovarë të dëbuar prej trojeve të tyre, kaluan doganën e Morinit. Qarku i Kukësit i mirëpriti dhe i strehoi në shtëpitë e tyre gjatë luftës me Serbinë.
Në fillim të vitit 2000,  qyteti i Kukësit kandidohet për Çmimin Nobel për paqe duke u bërë i pari qytet në botë i kandiduar për një çmim të tillë për pritjen e madhe qëi bëri popullit kosovar
31 Tetor 2006, përfundon ndërtimi i Aeroportit të Kukësit, punimet e të cilit kishin filluar në Maj të 2003, me kontributin e Emirateve të Bashkuara Arabe dhe mban emrin “Zajed Bin Sultan Al-Nahyan”.
Qershor 2009  përurohet Rruga e Kombit (autostrada Durres – Kukës – Morine).
Mago I
Mago I ishte nga viti 550-530 p.e.s. Mbret i Kartagos. Ai ishte themeluesi i fisit të Magonidëve, një ndër familjet më të forta të Kartagos. Ky ishte themeluesi i fuqisë së Kartagos, sepse hequ milicët e qytetit dhe formoi ushtri me mercenarë në vend të tyre ; në këtë ushtri Kartagjenasit ishin vetëm oficerë dhe jo ushtar të thjeshtë. Mago I vendosi Sardenjën prapë në pushtetin e Kartagos, të cilën e humbi Malkosi i cili ishte mbret para tij. Djali i tij Hasdrubali e muar më vonë vendin e tij në mbretëri ; me 530-510 p.e.s.
Emil Dyrkhemi
Në tezën e tij të doktoraturës De la division du travail social (1893 ; Ndarja e punës në shoqëri), Durkheim shkruan se çështja kryesore e veprës është pikërisht raporti i individit ndaj shoqërisë. Këtë ai e bën të dijshme edhe në tezën tjetër Le Suicide (1897 ; Vetëvrasja) ku argumenton se individi është ngushtë i integruar në kulturën e tij ; aty na del se, vendimi i dukshëm individual që të hiqet dorë nga jeta mund të shpjegohet nëpërmjet forcave shoqërore.
Interesimi për konceptin e integrimit, përfshirjen e individëve në rregullin shoqëror, e përcolli Durkheim-in gjatë tërë jetës së tij. Integrimi (apo solidariteti shoqëror) është i rëndësishëm për ruajtjen e barazpeshës shoqërore. Durkheim e shihte evolucionin shoqëror si një lëvizje nga solidariteti mekanik i shoqërive fisnore në solidaritetin organik karakteristik për shoqëritë industriale. Ai argumentonte se shoqëritë primtive karakterizohen nga një vetëdije e fuqishme kolektive, të cilën ai e definoi si "tërësi e besimeve dhe ndjenjave të përbashkëta të qytetarëve mesatar të së njëjtës shoqëri". Me rritjen e ndarjes së punës, rritet edhe individualizmi.
Kjo pjesë e punës së Durkheim-it bazohet në tipologjinë gemeinschaft-gesellschaft të dhënë nga Ferdinand Toennie (1855-1963) (Tipologjia është analizë e bazuar në tipe). Toennie ishte i interesuar të krahasojë komunitetet primitive (gemeinschaft) me shoqëritë moderne industriale (gesellschaft). Komuniteti (gemeinschaft) karakterizohet nga dominimi i lidhjeve të ngushta personale apo familjare ; shoqëria (gesellschaft) karakterizohet me dominim të lidhjeve më shumë jopersonale apo lidhjeve praktike.
Durkheim-i, duke ndjekur Toennie-n, analizoi tipet e solidaritetit në shoqëritë primitive dhe moderne. Ai të parën e quajti "solidaritet mekanik" (në të cilën vetëdija kolektive është e fortë) dhe të dytën "solidaritet organik" (në të cilën vetëdija kolektive është e dobët dhe i detyrohet shtimit të individualizmit). Sikurse Toennie dhe Durkheimi, Parsons konsideronte se dallimi ndërmjet këtyre të dyjave të ishte rrënjësore. Lidhjet në shoqëritë tradicionale, të cilat kryesisht janë personale dhe stabile, ai i quajti "ekspresive", ndërsa lidhjet në shoqëritë moderne, të cilat kryesisht janë jopersonale dhe praktike, i quajti "instrumentale".
Koha e bronzit
parapamje|250px|Përhapja e metalurgjisë në kohën e Bronzit në [[Evropë dhe Anadoll. Zonat më të errëta janë më të vjetra.]] Karakteristika themelore e epoka e bronzit është lindja e metalurgjisë së bronzit, që i dha emrin dhe vetë epokës. Për zhvillimin e saj ndihmoi shumë dhe pasuria me bakër e vendit tonë, sidomos në zonat metalmbajtëse të Matit, të Kukësit, të Korçës etj.
Shkëndija
Shkëndijë/a, xixëllonjë ose thërmizë që shkëputet nga një trup i ndezur.
Emil Dyrkhemi
Individi nuk mund të jetë autonom. Ai ka nevojë të ofrojë e të kërkojë, pra të shkëmbejë me të tjerët. Shoqëria është e mundur, integriteti shoqëror ruhet në saje të solidaritetit. Solidariteti, për Durkheim-in, është lidhje e ndërsjellë, kushtëzim, dhe varësi reciproke. Në bazë të solidaritetit krijohen edhe marrëdhëniet e tjera shoqërore dhe kur ndërron mënyra e solidaritetit ndërron edhe sistemi i shoqërisë. Këto tipe të shoqërisë janë shoqëria primitive, arkaike ose segmentare dhe shoqëria e ndarjes së punës. Vetëm ndarja shoqërore e punës mund të realizojë bashkëveprimin e individëve. Ndarja e tillë është ndarje në klasa me funksione specifike e në bashkëpunim midis tyre. Sipas pikëpamjes së tij, strukturat shoqërore dhe etike janë rrezikuar nga lindja e teknologjisë dhe mekanizimit. Ndarja e punës u ka kushtuar punëtorëve me tëhuajsim nga njëri-tjetri dhe me shtim të vartësisë reciproke, meqë asnjë nga ata tani nuk prodhon tërë produktim për vete.
Shkëndija
Sport
Gjithashtu emrin Shkëndija e mbajnë dy klube futbolli në Maqedoni:
Koha e bronzit
parapamje|250px| Një gjerdan i kohës së bronzit në [[:fr:Muséum de Toulouse|Muséum de Toulouse]] Arritjet në fushën e metalurgjisë së bronzit ndihmuan veprimtarinë prodhuese dhe u bënë mbështetje për zhvillimin e degëve të tjera të ekonomisë, në mënyrë të veçantë të bujqësisë. Karakteri i saj ndryshoi edhe si pasojë e zhvillimit të blegtorisë. Rritja e numrit të kafshëve shtëpiake, si kali, gjedhët dhe bagëtitë e imëta, që i gjejmë të përfaqësuara gjerësisht midis materialit kockor në shtresat kulturore të vendbanimeve të bronzit dhe në varrezat e kësaj kohe, solli me vete ndryshime thelbësore në bujqësi. Nga kopshtet e vogla, që rrëmiheshin me vegla të thjeshta prej briri e druri, kalohet tani në shfrytëzimin e sipërfaqeve më të gjera, që i punonin me parmendë druri, duke shfrytëzuar forcën tërheqëse të kafshëve. Tokat hapeshin me anë të djegies së pyjeve. Të shkriftuara nga zjarri i fortë dhe të pasuruara me plehun e hirit, ato ishin të gatshme për t’u mbjellë. Bujkut primitiv nuk i mbetej veçse të hidhte farën dhe ta mbulonte atë me një lërim të cekët. Kjo tokë nuk mund të shfrytëzohej për shumë vjet, sepse ngjishej dhe nuk mund të punohej më me veglat e thjeshta të kohës, prandaj bujqit hapnin toka të reja, gjë që i dha bujqësisë së bronzit një karakter ekstensiv.
Vitet 1240
Mbi vitet 1240.
Koha e bronzit
Në krahasim me qeramikën e bukur dhe të një cilësie të lartë të neolitit të vonë, qeramika e bronzit të hershëm paraqitet më primitive si në teknikën e punimit, ashtu dhe në sistemin e zbukurimit. Por kjo është një qeramikë me forma të reja e të panjohura më parë, ndërsa një element i rëndësishëm në ndërtimin e saj janë vegjët. Më tipike në këtë qeramikë janë vazot me dy vegjë të larta mbi buzë, ato me dy ose katër vegjë unazore nën grykë, filxhanët me një vegjë të lartë mbi buzë dhe brokat me trup të fryrë dhe qafë cilindrike me një vegjë nën grykë. Tipar tjetër dallues i kësaj qeramike është zbukurimi me motive plastike shiritash me ose pa thellim. E njohur në gjuhën arkeologjike, për këtë arsye, si qeramika “shiritore”, ajo përbën tani një element të ri kulturor që nuk lidhet me traditën neolitike. Prototipat e saj janë me origjinë të largët nga Ponti në brigjet e Detit të Zi dhe shfaqja e saj në Ballkan, ashtu si dhe në krahinat e tjera të Evropës është e lidhur me dyndjen e madhe të një popullsie baritore që vjen nga stepat e Lindjes aty nga fundi i neolitit.
Krahas kësaj qeramike do të vazhdojë të mbijetojë edhe ajo me forma tradicionale neolitike vendëse, e zbukuruar me ornamente të incizuara ose me kanelyra, e cila paraqitet më e pakët në fillimet e shtresave kulturore dhe gradualisht vjen e zë vend parësor në qeramikën e bronzit.
Emil Dyrkhemi
Ndërmjet individëve që lidhen e kooperojnë ka diçka të jashtme që ushtron presion nga lartë (interesi shoqëror). Duke qenë organ i një organizmi, individi është inferior kundrejt nivelit superior të një shoqërie të organizuar. Shoqërorja ka një natyrë superindividuale me një funksion konstant rregullimi. Që individi të mos e ndjejë këtë shtrëngesë si forcë të jashtme duhet të krijohen kushte të tilla ku ndarja e punës do të kuptohej si ligj i natyrës dhe si i tillë një rregull moral i sjelljes njerëzore. Në bazë të barazisë (krijimit të shanseve dhe mundësive të barabarta) polarizmi social nuk do të çonte në konflikt ose shtrëngim ekstrem, por në solidaritet maksimal midis të pabarabartëve.
Koha e bronzit
Qeramika e bronzit të mesëm lidhet gjenetikisht me atë të bronzit të hershëm dhe riprodhon të njëjtat forma e sistem zbukurimi, por me një teknikë më të përparuar. Shfaqen tani dhe forma të reja, prej të cilave më karakteristike janë enët pseudominoike me dy vegjë të larta mbi buzë, sahanët me dy vegjë horizontale poshtë buzëve ose që ngrihen mbi to, etj.
Emil Dyrkhemi
Dyrkemi dallon dy tipe shumë të ndryshme të shoqërisë:
Koha e bronzit
Në bronzin e vonë prodhimi qeramikë rigjallërohet. Enët paraqiten me forma më të evoluuara, më të pasura dhe më të përsosura nga pikëpamja teknologjike. Zakonisht enët me parete të holla janë të pjekura mirë dhe kanë ngjyra kryesisht të çelëta, okër, të kuqe dhe gri në të blertë. Në fillim kjo qeramikë është e thjeshtë, por në fazat e mëpastajme pasurohet me zbukurime të pikturuara me motive të larmishme gjeometrike. Tek qeramika më e hershme e këtij tipi, pikturimi është bërë pas pjekjes së enës dhe ka ngjyrë të kuqe të praruar, kurse më vonë ai bëhet para pjekjes dhe merr pastaj ngjyrën kafe me nuanca të ndryshme.
Emil Dyrkhemi
Solidariteti mekanik
Solidariteti mekanik është solidaritet i ngjashmërisë; individët kanë të njëjtat vlera, të njëjtat gjëra i konsiderojnë të shenjta. E tërë ekzistenca e tyre sundohet nga norma dhe kërkesa shoqërore të përbashkëta. Individi shkrihet në kolektiv.
Koha e bronzit
Në literaturën arkeologjike kjo qeramikë është pagëzuar me emrin “devollite”, nga emri i krahinës ku është zbuluar më parë. Por djepi i saj duket se është pellgu i Korçës, ku ajo kronologjikisht paraqitet deri tani si më e hershme. Këndej ajo përhapet pastaj në të gjithë Shqipërinë e Jugut dhe në krahinat fqinje të Maqedonisë, të Thesalisë dhe të Epirit, ku datohet si më e vonë. Nga fundi i bronzit, në sintaksën gjeometrike të sistemit zbukurues të qeramikës “devollite” futen dhe elemente të zbukurimit mikenas, si rezultat i lidhjeve gjithnjë më të ngushta të kësaj treve me botën e Egjeut.
Emil Dyrkhemi
Vetëdija kolektive
Në shoqërinë e cila ekziston në bazë të solidaritetit mekanik vetëdija kolektive ekziston jashtë dhe 'mbi' apo pavarësisht nga individët dhe rrënjoset/ngulitet tek ata. Me vetëdije kolektive nënkuptohen vlerat e përbashkëta apo ajo që sociologët bashkëkohorë i quajnë norma të shoqërisë: vlerat dhe normat më të rëndësishme të shumicës së njerëzve dhe të cilat mbrohen me ligjin represiv.
Koha e bronzit
Si e tillë qeramika “devollite” paraqitet si përfaqësuese e një grupi të veçantë kulturor me një shtrirje të gjerë në territorin jugor të Shqipërisë dhe të diferencuar nga ai i krahinave veriore, i cili nuk zbaton pikturimin e qeramikës dhe as teknologjinë e grupit “devollit”, duke u treguar më konservator si ndaj formave, ashtu dhe ndaj zbukurimit tradicional të periudhave pararendëse të epokës së bronzit.
Emil Dyrkhemi
Vetëdija kolektive
Në këtë shoqëri të tillë ndarja e punës është në një nivel shumë bazik, si duket jo më shumë se sa ndarja e punës në bazë të dallimeve gjinore. Solidaritetit mekanik nënkupton ngjashmërinë e individëve. Të gjithë kanë besime themelore të ngjashme për botën dhe jetën dhe kryesisht këto besime mbështeten te feja dhe të gjithë merren me veprimtari të njëjta.
Koha e bronzit
Prodhimet zejtare dhe ato bujqësore-blegtorale bënë të mundshme edhe zhvillimin e këmbimeve. Tregues i rëndësishëm në këtë drejtim janë depot ose objektet e fshehura, që përbëjnë një dukuri të rëndomtë në bronzin e vonë dhe që ndeshen jo rrallë dhe në vendin tonë. Depo të tilla janë gjetur buzë liqenit të Shkodrës dhe Bunës, në afërsi të Shirokës e Beltojës me sëpata të tipit “shqiptaro-dalmat”, në një shpellë afër Koplikut dhe në fshatin Bushat me sëpata të tipit “kelt”, etj. Këto depo, që krijohen në raste rreziku nga zejtarë endacakë, të cilët janë njëkohësisht dhe shitës të prodhimeve të tyre, gjenden zakonisht gjatë rrugës natyrore. Ato përmbajnë objekte të pavëna në përdorim, shpesh prodhime të një kallëpi, të cilat, për shkak të formave standarde, shërbejnë edhe si njësi vlere për këmbim.
Emil Dyrkhemi
Ligji represiv
Solidariteti mekanik shquhet me ligjin represiv (shtypës) i cili ndëshkon keqbërësit të cilët bëjnë vepra që ofendojnë ndjenjat morale që mbrohen nga shoqëria apo nga anëtarët mesatar të saj (vetëdijen kolektive të shoqërisë). E drejta është represive, ndëshkimore, hakmarrëse. Dënimi nuk ka për qëllim respektimin e së drejtës apo së dobishmes, por ipet për të dënuar, për të shkaktuar dhembje atë që fyen vetëdijen kolektive.
Koha e bronzit
Objektet e importit egjean, italik dhe ato me prejardhje nga viset e Evropës Qendrore, të përfaqësuara në gjetjet arkeologjike të vendit tonë përmes armëve, qeramikës dhe sendeve të tjera të luksit, janë dëshmi e përpjesëtimeve që marrin këmbimet gjatë bronzit. Zhvillimi i tyre dhe lidhjet me krahina kaq të largëta u ndihmuan nga lindja në këtë kohë e transportit tokësor, që shfrytëzon forcën bartëse të kafshëve dhe sidomos shfaqja e anijeve me vela, që lejuan lundrimet në det të hapur dhe arritjen e brigjeve të tjera. Që nga kjo kohë banorët e bronzit të vendit tonë, duket se kryen për herë të parë dhe kalimin e Adriatikut.
Emil Dyrkhemi
Solidaritetit organik
Quhet kështu për shkak të ekzistimit të më shumë se një analogjie në mes të organizmit të njeriut dhe shoqërisë; prandaj shoqëritë mund të konsiderohen si organizma të gjallë. Sikurse që në trupin e njeriut organet e ndryshme kompletojnë njëra-tjetrën dhe funksionojnë të varura nga njëra-tjetra dhe trupi si tërësi mbështetet dhe varet nga funksionimi i secilës nga ato, po kështu edhe pjesët e ndara dhe të ndryshme të shoqërisë varen nga njëra-tjetra për të vazhduar ekzistencën e saj.
Kolë Shiroka
Kolë Shiroka (Prizren, 1 janar 1922 - Beograd, 21 maj 1994) ka qenë aktivist dhe luftëtar i Luftës së Dytë Botërore, shqiptar nga Kosova.
Koha e bronzit
Megjithatë duhet thënë se lidhjet midis krahinave të ndryshme, qofshin këto të afërta apo të largëta, nuk ishin të rregullta, prandaj dhe shkëmbimi i produkteve midis bashkësive mbetet gjithnjë një gjë e rastit.
Kolë Shiroka
Kolë Shiroka në maj të vitit 1982, u emërua në postin e Kryetarit të Kryesisë së Krahinës Socialiste Autonome të Kosovës. Në këtë post qëndrojë për 1 mandat, deri në maj të vitit pasues, 1983, kur Shefqet Nebih Gashi u emërua në këtë post.
Emil Dyrkhemi
Solidaritetit organik
Solidariteti organik është bashkësi jo na ngjashmëria, por ndryshueshmëria. Solidariteti organik është solidariteti në bazë të ndarjes së punës shoqërore. Shoqëritë të cilat ekzistojnë në bazë të solidaritetit organik kanë zhvillim të mirë të ndarjes së punës. Është e njohur se ndarja e punës ka përparësi ekonomike (rritjen e prodhimit etj.), por Durkheim-i e shquan edhe një funksion shoqëror të tij : dallimet e përfshira në ndarjen e punës i bashkojnë njerëzit. Analogjikisht me organizmin ku gjymtyrë të ndryshme kryejnë funksine të ndryshme por lidhen në një tërësi, shoqëria e ndarjes së punës është një sistem i caktuar, ku secili ka rol të veçantë, kryen funksion të veçantë. Grupimi i individëve bëhet sipas natyrës së veçantë të punës që e bën, të veprimit të cilit i kushtohet. Vendi i individit është rrethi profesional. Pozia, vendi i secilit përcaktohet nga funksioni që kryen. Individi socializohet duke u ndërlidhur me punë. Secili individ i ruan specifikat e veta, ka fushë të veçantë të manifestimit të vetes, është i lirë të besojë, të dëshirojë, të veprojë sipas preferencave të veta.
Koha e bronzit
Struktura shoqërore
Përparimet në degët e ndryshme të ekonomisë çuan në rindarjen e punës midis sekseve dhe për pasojë në ndryshimin e pozitës shoqërore të burrit dhe të gruas. Burri duke u marrë tani si me bujqësi e blegtori, ashtu edhe me prodhimin metalurgjik, zuri vendin drejtues në ekonomi e shoqëri, ndërsa roli i gruas u dobësua. Kjo solli ndryshime dhe në marrëdhëniet shoqërore, të cilat u shprehën në zëvendësimin e rendit gjinor matriarkal me atë patriarkal dhe në kalimin nga familja matriarkale me çifte në familjen patriarkale monogame, e cila u bë dhe bërthamë e shoqërisë fisnore të kësaj kohe. Brenda fisit ajo formonte një njësi të pavarur ekonomike e shoqërore. Pjesëtarët e saj i lidhte prona e përbashkët e familjes, prodhimi dhe konsumi i përbashkët. Të gjithë pjesëtarët e familjes ishin të barabartë midis tyre, kurse kryetari ishte i pari midis të barabartëve.
Emil Dyrkhemi
Ndarja e punës
Ndarja e punës është ajo që gjithnjë e më tepër luan rolin që më parë e luante vetëdija kolektive. Ndarja e punës shoqërore trajtohet si ligj i përgjithshëm. Rezultati më i rëndësishëm i ndarjes së punës nuk është se ajo e rrit rendimentin e punës së ndarë, por se këto punë i bën solidare dhe reciprokisht të varuara. Shkaku i ndarjes duhet të kërkohet në dendësinë e shoqërisë materiale (numri i banorëve) dhe dendësisë morale (intensiteti i ndërveprimit – komunikimit) të banorëve. Arsyeja që dendësia materiale sjell ndarjen e punës është lufta për ekzistencë – ku krijon një situatë të atillë që secili të zë një vend, të luajë një rol, të kryejë një funksion. Me ndarjen e punës, Durkheim-i, shpjegon solidaritetin shoqëror, tipet e shoqërisë, zhvillimin e individit, trajtat e së drejtës. Me zgjerimin e ndarjes së punës njerëzit bëhen gjithnjë e më të varur ndaj njëri-tjetrit, sepse çdo njeri ka nevojë për të mira dhe për shërbime që ia sigurojnë të tjetër. Ai e sheh ndarjen e punës vetëm si krijim zejesh dhe profesionesh të ndryshme. Durkemi argumenton se ndarja e punës zëvendëson gradualisht fenë si baza kryesore e unitetit social.
Struktura shoqërore e lidhur me këtë lloj të solidaritetit është shumë e ndërlikuar dhe tejet e organizuar. Vetëdija kolektive mbetet/ekziston por zvogëlohet rëndësia e saj, që prek vetëm një pjesë të vogël të jetës sonë dhe përqendrohet vetëm në individë. Mu këtu vërehet rëndësia dallimit në mes të integrimit në sistem dhe integrimit shoqëror. Integrimi në sistem, ndarja e punës është mirë e organizuar përmes tregut, shtetit dhe kështu me radhë ; integrim i social – normat dhe vlerat e përbashkëta të shoqërisë – bëhen më pak të rëndësishme. Ne jetojmë dhe punojmë me njerëz me të cilët kemi besime dhe pikëpamje shumë të ndryshme. Në këtë lloj të solidaritetit na duket se kemi kontroll të plotë mbi jetën tonë, se jemi në një shkallë të lartë të pavarësisë ngase varësia jonë nga të tjerët është mirë e fshehur, ndërsa në realitet në shumë gjëra varemi nga të tjerët.
Koha e bronzit
Struktura shoqërore
Gjatë epokës së bronzit struktura e fisit u bë më e ndërlikuar. Midis familjes dhe fisit u krijua një hallkë tjetër, vëllazëria, e cila përmblidhte disa familje të mëdha patriarkale, të dala nga ndarja e familjes mëmë.
Pasqyrë e këtij organizimi shoqëror janë monumentet skulpturore të kësaj kohe, tumat, të cilat janë varre apo varreza kolektive të një familjeje, vëllazërie ose fisi. Inventari i varreve të tyre flet dhe për diferencim social të popullsisë dhe një shtresëzim fillestar të saj, që e ka bazën te përparimet e shënuara në ekonomi dhe te mundësia që u krijua për grumbullimin e një lloj pasurie prej kësaj. Vetë ky fakt nënkupton krijimin e premisave për lindjen e pronës private, që do të sjellë në të ardhmen shpërbërjen e bashkësisë primitive.
Prirja për të shtuar pasurinë, për të fituar toka e kullota të reja çoi gjatë kësaj epoke në konflikte e lufta të vazhdueshme. Lëvizjet dhe dyndjet e mëdha të popullsive që vërtetohen në mënyrë të qartë, përmes të dhënave arkeologjike, janë një shfaqje e kësaj dukurie. Lindja e vendbanimeve të fortifikuara, përsosja e armëve dhe vendi që zënë ato në inventarin e varreve, dëshmojnë se nga fundi i epokës lufta ishte bërë një funksion i rregullt në jetë. Plaçkitjet dhe përfitimet e tjera që vinin prej saj, rritën një shtresë udhëheqësish ushtarakë, e cila filloi të veçohet nga masa e gjerë e anëtarëve të fisit, duke u pasuruar përmes përvetësimit të pjesës më të madhe të plaçkës së luftës dhe të robërve të saj. Këta të fundit do të bëhen pastaj burim për format më të hershme të shfrytëzimit të njeriut si skllav në familjet patriarkale ose ndryshe për lindjen e skllavërisë patriarkale.
Shefqet Nebih Gashi
Shefqet Nebih Gashi (1927 - ), aktivist dhe luftëtar i Luftës së Dytë Botërore, shqiptar nga Kosova.
Koha e bronzit
Arti
Niveli i ulët i faktorëve të prodhimit dhe karakteri empirik i njohurive krijuan te njeriu primitiv një botëkuptim magjik-mistik për botën që e rrethonte dhe fenomenet e veçanta të saj. Mbi këtë bazë gjatë epokës së bronzit vazhdojnë të jetojnë rite e besime të trashëguara nga shoqëria neolitike siç është kulti i tokës-mëmë që vazhdon të ushtrohet edhe gjatë periudhës së parë të bronzit dhe që shprehet nëpërmjet figurave prej balte të pjekur, të cilat paraqesin gruan-mëmë, apo riti i flijimit dhe i varrimit të fëmijëve brenda territorit të vendbanimit, që i shërbejnë mbrojtjes nga fuqitë mistike keqbërëse, që vërtetohen me horizontin e bronzit të hershëm në Maliq dhe më vonë në grupin e urnave të shtresës së fundit të bronzit në Tren.
Shefqet Nebih Gashi
Shefqet Nebih Gashi, në maj të vitit 1983, u emërua në postin e Kryetarit të Kryesisë së Krahinës Socialiste Autonome të Kosovës. Në këtë post qëndrojë për 2 mandate, deri në maj të vitit 1985, kur Branislav Skembareviq u emërua në këtë postë.
Koha e bronzit
Arti
Shqetësimi për fatin e njeriut pas vdekjes krijoi tek njerëzit primitivë botëkuptimin e vazhdimit të jetës përtej varrit, që shprehet në këtë epokë me kujdesin e veçantë që tregohet për të vdekurin, për plotësimin e riteve të varrimit dhe për ndërtimin e vetë varreve. Krahas varreve të dysta të trashëguara nga neoliti, shfaqen në fillim të epokës së bronzit varret me tuma. Këto janë varre monumentale në formën e kodrave të vogla gjysmë sferike, të larta 1-4 m e me diametër 15-30 m, të ngritura me dhe e me gurë. Disa prej tyre kanë në bazë nga një ose dy unaza kufizuese me gurë, të cilat shërbenin si kufi për masën e dheut që hidhej mbi varret. Në qendër të tumës zakonisht është vendosur varri më i hershëm, për të cilin është ngritur tuma, kurse përreth e mbi të janë vendosur varre të tjera të mëvonshme. Arkitektura e varreve është e thjeshtë në formë gropash të rrumbullakëta ose katërkëndëshe të rrethuara e të mbuluara me gurë, apo arkash katërkëndëshe prej druri apo gurësh.
Varrimi bëhej duke e vendosur trupin me këmbë dhe me duar të mbledhura në pozicion fjetjeje. Kjo mënyrë varrimi e njohur që në neolit bëhet më karakteristike gjatë gjithë epokës së bronzit. Varrimi me djegie përkundrazi ndeshet më rrallë. Në këtë rast hiri dhe mbeturinat e djegura të trupit vendoseshin zakonisht në gropa të mbuluara me gurë ose me urna. Të vdekurit shoqëroheshin në varr me takëmin funerar, karakteri i të cilit përcaktohej nga seksi dhe pozita shoqërore e të vdekurit. Që nga bronzi i mesëm fillojnë të shfaqen dallimet midis varreve me inventar të pasur e të thjeshtë. Në disa raste të vdekurin e shoqëronin në varr edhe kafshë që adhuroheshin, siç është rasti i varrit qendror të tumës së madhe të Pazhokut, i cili krahas dy skeleteve përmbante dhe një kokë kau, kafshë kjo e lidhur me kultin e bujqësisë me parmendë, mjaft i përhapur si i tillë në botën e Mesdheut. Dy unazat bashkëqendrore me gurë të kësaj tume janë me sa duket, shprehje e kultit të diellit, që adhurohej nga përfaqësuesit e këtyre tumave si një fuqi jetëdhënëse dhe burim i prodhimtarisë së tokës.
Arti i kohës së bronzit është kryesisht një art i zbatuar i stilit gjeometrik, që përdoret në zbukurimin e qeramikës dhe më pak në prodhimet prej bronzi. Arti plastik, që përfaqësohet me figurinat skematike të gruas-mëmë paraqitet tani në rënie. Ai nuk ka veçse pak jetë gjatë periudhës së parë të kësaj epoke derisa më vonë zhduket krejt. Në bronzin e hershëm një rënie ka edhe në zbukurimin e qeramikës, por më pas, e sidomos në bronzin e vonë, ky art njeh një ngritje të re. Në qeramikën e tumave të Pazhokut ai është zbatuar në teknikën e incizimit. Motivet janë trekëndësha e rombe të vargëzuara me fushën e mbushur me vija të pjerrëta paralele. Në qeramikën “devollite” këto motive janë të pikturuara me tone pashkëlqim ngjyrë të kuqe apo kafe. Thurja e harmonishme e kompozicionale e tyre në enë me forma elegante përfaqëson një nga arritjet më të mira të artit dekorativ të epokës së bronzit.
Në prodhimet metalike zbukurimet janë të varfra. Vlerat artistike i shohim të shprehura më tepër në format e bukura të disa veglave, sidomos te sëpatat “shkodrane” e “shqiptaro-dalmate” të zbukuruara në mykat e tyre me stolisje plastike brinjësh, që hijeshojnë formën e zhdërvjellët të vetë objekteve.
Emil Dyrkhemi
Ligji restitutiv
Shfaqja e jashtme e solidaritetit organik është ligji restitutiv (kthyes, dëmshpërblyes), i cili interesohet për marrëdhëniet mes individëve dhe grupeve, dhe i cili ka më pak qëllimin të ndëshkojë dhe më shumë të kthejë gjendjen e cila mbretëronte në fillim të marrëdhënies (gjendjen e statuskuosë) (P.sh. poqëse një firmë ndërtimi ma prishë kulmin tim gjatë punimeve dhe nuk ma kompenson këtë, unë do të zemërohem shumë, mirëpo nuk do të kërkojë nga gjyqi ta burgosë personin apo ta komprometojë në publik firmën, porse do të kërkojë para dhe ndoshta para shtesë për të rindërtuar kulmin tim). E drejta në shoqëritë e solidaritetit organik është restitutive ; synon eliminimin e shkeljeve të ndryshme. Steven Lukes përmend ligjin civil, komercial, procedural, administrativ dhe kushtetues si ligje të cilat përmbajnë apo përbëhen nga ligji restitutiv.
Zhvillimi i individualitetit
Zhvillimi i shoqërisë së ndarjes së punës është i lidhur me zhvillimin e individualitetit të personit. Në bazë të ndarjes së punës shtohet ndërvartësia e individëve. Individi luhat midis dy poleve : natyrës së vet individuale dhe natyrës së tij sociale. Si individ synon të arrijë një qëllim të veçantë, si anëtar i shoqërisë një qëllim të përgjithshëm kolektiv. Vetëdijes kolektive, sipas Lukes, i bashkëngjitet "vlera supreme e dinjitetit të individit, barazia e shanseve për të gjithë, etika e punës dhe barazia shoqërore". Është me rëndësi të theksohet se vlera e individualizmit është vlerë kolektive e gjithë shoqërisë.
Vlerësim
Më duket se nuk kemi nevojë t'i shohim këto dy tipe të integrimit si realitete ekzistuese empirike, por si tipe ideale të kuptimit të Dyrkemit. Duket se që të dy format e solidaritetit janë gjithmonë prezentë, mirëpo shkalla krahasuese e tyre dhe marrëdhëniet ndryshojnë.
SI SHPJEGOHET KONFLIKTI SHOQËROR : FORMAT JONORMALE TË NDARJES SË PUNËS
Analogjia me organizmin e gjallë nënkupton një nivel të lartë të integrimit në sistem dhe stabilitetit dhe gjithmonë ka qenë pikënisje e kritikave kundër teorive funksionaliste, sepse ato nuk mund të shpjegojnë, apo ndoshta as të pranojnë, konfliktin shoqëror. Në shoqërinë në të cilën ka zhvillim të lartë të ndarjes së punës dhe baraspeshë ndërmet integrimit në sistem dhe integrimit social, gjërat shkojnë qetë dhe të patrazuara. Se a ka ekzistuar një gjendje e tillë ndonjëherë mund të jetë e diskutueshme, por sigurisht se nuk ka ekzistuar në kohën kur Dyrkemi ka shkurar dhe nuk ekziston as sot. Por, Dyrkemi nuk ishte i marrë dhe mund të shihte se çfarë po ndodhte përreth tij, ashtu si edhe funksionalistët e mëvonshëm. Akuza se teoria nuk merr parasysh apo nuk i le përshtypje një gjë aq e dukshme siç është konflikti shoqëror e shtyri Dyrkemin të merret me të pikërisht në nëntitullin e teorisë së tij të njohur si : "Ndarja abnormale e punës". Ai sugjeroi se ekzistojnë tri forma të tilla të ndarjes së punës.
Forma më e dukshme e konfliktit në fundin e shekullit të 19 ishte konflikti klasor. Ndërsa për Marksin konflikti klasor shënonte shfaqjen e një tipi të ri të shoqërisë – kapitalizmit – për Dyrkemin ai ishte një tipar i zhvillimit të papërfunduar dhe të paplotë nga solidariteti mekanik tek ai organik përmes zhvillimit të shoqërisë industriale. Ai ishte prodhim i ndarjes anomike të punës. Industrializimi u zhvillua tepër shpejt dhe ndërmarrjet ekonomike akoma nuk kishin zhvilluar vlerat dhe rregullat të cilat do ta mundësonin funksionimin e tyre të qetë dhe të patrazuar ; dhe as shoqëria si tërësi akoma nuk kishte zhvilluar mekanizmat përmes të cilave konkurrenca do të mund të kontrollohej dhe tregu të rregullohej.
Forma e dytë e ndarjes abnormale të punës gjithashtu ka jehona në debatet bashkëkohore politike. Dyrekmi e quajti atë "ndarja e dhunshme e punës". Detyrimi vie nga pabarazitë e jashtme të cilat pengojnë zhvillimin e shëndoshë të ndarjes së punës. Kështu në ndarjen e punës, njerëzit mund të caktohen në pozita që nuk u përgjigjen talenteve të tyre natyrore apo aftësive të tyre. Shembull i kësaj mund të jetë kur dikush bëhet drejtor i një ndërmarrjeje përmes lidhjeve familjare në vend të aftësive të tij udhëheqëse. Një keqshpërndarje e tillë e punëve mund të vie edhe nga pabarazia ekonomike që është rezultat i trashëgimisë – nëse disa njerëz fillojnë jetën në gjendje më të keqe ekonomike sesa të tjerët, të varfrit gjithsesi janë të nënshtruar ndaj të pasurve, dhe në këtë mënyrë solidariteti i vërtetë organik nuk mund të zhvillohet. Idetë dhe diskutimet bashkëkohore në lidhje me barazinë e shanseve u adresohen pikërisht këtyre çështjeve.
Forma e tretë e ndarjes abnormale të punës është deficiti (mungesa) e drejtuesve/ defekti në udhëheqje të ndërmarrjes me që rast ndërmarrja nuk është e organizuar në atë mënyrë që të fitojë mirë dhe shumë nga puna e anëtarëve të saj – sa më të vazhdueshme dhe më të koordinuara të jenë funksionet e ndryshme, solidariteti rritet më tepër dhe punëtorët behën më të aftë dhe më të zotë. Kritikë të ndryshëm (Friedman, Lukes) kanë theksuar se ky argument nuk është i vërtetë – sa më shumë të ketë ndarje të punës, aq më pak punëtorë të aftë e të shkathët dhe aq më pak punëtorë të kënaqur e të lumtur. Si po shihet Durkheim-i këtu ngatërron kohezionin social me atë kohezionin në sistem, duke supozuar se ky i fundit vetvetiu ka shpier tek i pari e jo se ia ka dobësuar themelet atij.
Integrimi Social
Në të gjitha shoqëritë integrimi social arrihet përmes vetëdijes kolektive – mënyrat e përbashkëta të të menduarit (logjik, konceptet për gjithësinë dhe kohën, besimet e përbashkëta, normat dhe vlerat). Në shoqëritë të cilat drejtohen përmes solidaritetit mekanik, feja është qendrore. Në shoqëritë më komplekse bashkëkohore, vetëdija kolektive përfshin më pak jetët tona por fokusohet në etikën e lirisë së individit – ajo bëhet fe e njerëzimit.
Integrimi në sistem
Aty ku dominon solidariteti mekanik, integrimi në sistem është integrimi shoqëror i garantuar nga vetëdija kolektive. Ku dominon solidariteti organik, integrimi në sistem arrihet me ndarjen e punës.
Greqia
Deti Egje që ndan Greqinë nga Turqia përshkon bregdetin dhe ishujt e Greqisë në pjesën lindore deri në pikën ku bregdeti i saj fillon të laget nga ujërat e Detit Jon dhe Detit Mesdhe.
Lladorre
Lladorre është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Pallars Sobirà, të provincës Lleida, në Katalonia.
Greqia
Qeverisja
parapamje|Athina parapamje|Pella
Lladorre
Lidhje të jashtme
Lladorre
Greqia
Qeverisja
Sipas kushtetutës të shpallur më 11 qershor 1975, Greqia është republikë parlamentare. Kreu i shtetit është Presidenti i Republikës, i cili zgjidhet nga Kuvendi për një mandat pesë-vjeçar. Kushtetuta aktuale hyri në fuqi në vitin 1975 pas rënies së juntës ushtarake të 1967–1974. Që nga ajo kohë ajo është rishikuar tri herë, në vitin 1986, 2001 dhe në vitin 2008. Kushtetuta, e cila përbëhet nga 120 nene, parashikon një ndarjes së pushteteve në ekzekutiv, legjislativ, dhe gjyqësor, si dhe jep garanci të gjera specifike (më tej përforcuar në vitin 2001) të lirive civile dhe të drejtat sociale. E drejta e votës së grave është e garantuar me një amendament kushtetues të vitit 1952.
Sipas Kushtetutës, pushteti ekzekutiv ushtrohet nga Presidenti i Republikës dhe Qeveria. Ai thërret parlamentin për mbledhje në periudha të zakonshme apo të jashtëzakonshme dhe pas dëgjimit të Këshillit të Republikës mund të shpërndajë parlamentin. Anëtarë të Këshillit të Republikës ndër tjerë janë dhe ish-presidenti, ministri i presidentit dhe ish-ministri i presidentit, si dhe ministra të presidentëve të mëparshëm. Një amendament kushtetues i vitit 1986 i kufizoi në një masë të konsiderueshme detyrat e presidentit, dhe ato tani janë kryesisht ceremoniale. Shumica e pushtetit politik qëndron kështu në duart e Kryeministrit. Vendi i Kryeministrit i përket drejtuesit të partisë politike që merr një votëbesim nga Parlamenti. Presidenti i Republikës formalisht emëron Kryeministrin dhe, me rekomandimin e tij, emëron dhe shkarkon anëtarët e tjerë të kabinetit qeveritar. parapamje|Santorini (Thira) Pushteti legjislative ushtrohet nga një parlament njëdhomësh prej 300 anëtarësh. Ligjet e miratuara në Parlament dekretohen nga Presidenti i Republikës. Zgjedhjet parlamentare mbahen çdo katër vjet, por Presidenti i Republikës është i detyruar të shpërndajë Kuvendin më herët, me propozimin e kabinetit, për çështje kombëtare të një rëndësie të jashtëzakonshme. Presidenti është i detyruar të shpërndajë parlamentin më herët, edhe kur opozita arrin të kalojë një mocion mosbesimi. parapamje|Akropoli
Gjyqësori është i pavarur nga ekzekutivi dhe legjislativit dhe përbëhet nga tre gjykata të larta: Gjykata e Kasacionit (Άρειος Πάγος), Këshilli i Shtetit (Συμβούλιο της Επικρατείας) dhe Gjykata e Auditit (Ελεγκτικό Συνέδριο). Sistemi gjyqësor është i përbërë edhe nga gjykatat civile, të cilat gjykuar çështjet civile dhe penale dhe gjykatat administrative, të cilat gjykatës kontestet në mes të qytetarëve dhe autoriteteve greke administrative.
Njësitë administrative
parapamje|majtas|220px|Periferitë dhe Prefekturat në Greqi parapamje|majtas|220px| Regjionet në Greqi
Greqia ka 13 njësi administrative të quajtura periferi dhe një regjion autonom, Mali i shenjët (org.: Agio Oros) – një shtet klerik nën sovranitetin e Greqisë.
Kronologjia e Ulqinit
Kjo faqe ka të bëj me datat kryesore në historinë e Ulqinit, qytet shqiptar i cili i takon Malit të Zi.
Greqia
Njësitë administrative
Periferitë: ndahen në 54 njësi të nivelit më të ulët të quajtura nomoi (org.: nomoi njëjës: nomos).
Nomoi: Njësit e nivelit të dytë d.m.th të quajturat nomoi ndahen më tutje në 147 njësi tjera të quajtura pari (org.: eparchies; njëjës: eparchia)
Parit: Ndahen në 1.033 njësi tjera më të vogla nga të cilat 900 njësi janë urbane të quajtura dyti (org.: dimoi; njëjës: dimos) dhe 133 njësi janë rurale të quajtura koinotites (org.: koinotites; njëjës: koinotita)
Gjeografia
Sipërfaqja e përgjithshme e Greqisë është 131.957 km2, shtrihet rreth koordinatave gjeografike 39° 00' V, 22° 00' L dhe 130.800 km 2 të kësaj sipërfaqeje janë tokë ndërsa 1.140 km2 ujë. Vija bregdetare e Greqisë është 13.676 km e gjatë.Greqia ka dalje në tri dete dhe e ka vijën bregdetare shumë të përthyer.
Greqia ka klimë të ngrohtë mesdhetare.
Greqia gjithashtu është e varfër me lumenjë, ata janë të shkurtër dhe ka pak ujë, përpos: Vardarit, Maricës, Strumës dhe Mestës.
Pjesa më e madhe e relievit është male dhe shkëmbinj që zbresin në bregdet duke formuar ishuj dhe ujdhesa. Pika më e ulët e relievit gjendet në bregdetin e Mesdheut (0 m) dhe ajo më e larta në lartësi prej 2.917 metra mbi nivelin e detit në majë të maleve të Olimpit.
Ekonomia
Pozita e mirë gjeografike në Detin Mesdhe që në kohët e lashta i përcaktoi Greqisë ekonominë detare. Kjo ka qenë e influencuar me sipërfaqe të kufizuara të tokës punuese, me peizazh të pakët për kullota dhe me mungesën e lëndëve të para për industri. Deri vonë ishte shtet bujqësor me detari të zhvilluar. Në strukturën industriale vend më të rëndësishëm ka pasur ajo ushqimore dhe e tekstilit. Deficitin ekonomik e plotëson me veprimtari të tjera si në tregti dhe në turizëm. Për ekonominë e Greqisë ka rëndësi edhe flota e madhe tregtare.Pronat greke në Greqisht: [elinici ðimokrati.a]), historikisht i njohur edhe si Hellas (Greqishtja e lashtë: Ἑλλάς, Hellas Greqishtja: [helas]), është një vend i vendosur në Evropën jugore dhe juglindore me një popullsi prej rreth 11 milion i vitit 2016. Athina është kryeqyteti i vendit dhe qyteti më i madh, pasuar nga Selaniku.
Greqia ndodhet në udhëkryqet e Evropës, Azisë dhe Afrikës. I ndodhur në majën jugore të Gadishullit Ballkanik, ajo ndan kufijtë tokësorë me Shqipërinë në veriperëndim, Republikën e Maqedonisë dhe Bullgarinë në veri, dhe Turqinë në verilindje. Deti Egje shtrihet në lindje të kontinentit, Detit Jon në perëndim, Detit Kretës dhe Detit Mesdhe në jug. Greqia ka bregdetin më të gjatë në pellgun e Mesdheut dhe bregun e 11-të më të gjatë në botë në 13,676 km (8,498 mi), me një numër të madh të ishujve, prej të cilëve 227 janë të banuara. Tetëdhjetë për qind e Greqisë është malore, me malin Olimp që është kulmi më i lartë në 2,918 metra (9,573 ft). Vendi përbëhet nga nëntë rajone gjeografike: Maqedonia, Greqia Qendrore, Peloponezët, Thesalia, Epiri, Ishujt Egje (duke përfshirë Dodekanezët dhe Cikladet), Thrakë, Kretë dhe Ishujt Jon.
Greqia konsiderohet djepi i civilizimit perëndimor, duke qenë vendlindja e demokracisë, filozofisë perëndimore, letërsisë perëndimore, historiografisë, shkencave politike, parimeve kryesore shkencore dhe matematikore, dramës perëndimore, si dhe Lojrave Olimpike. Nga shekulli i tetë pes, grekët u organizuan në shtete të ndryshme të pavarura të qytetit, të njohura si polis (polis singular), që përfshinte të gjithë rajonin e Mesdheut dhe Detin e Zi. Filipi i Maqedonisë u bashkua me pjesën më të madhe të kontinentit grek në shekullin e katërt para Krishtit, me birin e tij Aleksandri i Madh që shpejt pushtoi pjesën më të madhe të botës së lashtë, duke përhapur kulturën dhe shkencën greke nga Mesdheu lindor në Indi. Greqia u aneksua nga Roma në shekullin e dytë para Krishtit, duke u bërë pjesë integrale e Perandorisë Romake dhe pasardhësit të saj, Perandorisë Bizantine, ku mbizotëronin gjuha dhe kultura greke. I rrënjosur në shekullin e parë A.D., greqisht
Demografia
Mbizotëron besimi ortodoks lindor, megjithëse ka dhe një pakicë myslimane prej rreth 3 %.
Pjesa dërmuese e popullsisë emigron në qytet, dhe për këtë arsye shkalla e urbanizimit është në rritje.
Kantoni Irigny
Kantoni Irigny (frëngjisht: Canton d'Irigny) është një kanton në departamentin Rhône, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Irigny. Ka sipërfaqe 22.44km2 dhe popullsi 26958 banorë.
Greqia
Demografia
Gati e tërë popullsia e flet gjuhën greke. Në zonat kufitare me Turqinë, turqishtja dhe në Çamëri flitet gjuha shqipe. Greqia është bërë porta kryesore në Evropë për imigrantët ilegalë dhe azilkërkuesit.
Vitet 1250
Mbi vitet 1250.
Kantoni Irigny
Përbërja aktuale
Kantoni Irigny aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
Greqia
Kultura
Kultura Greke apo Kultura Helene egziston që nga koha Ilire Të shekullit III deri ne shekullin e III Para Lindjes së Krishtit Deri ne Shekullin VI, ajo është trasheguar Dekad pas Dekade, vit pas viti deri ne ditet e Sotme.Kultura Greke po ashtu kishte ndikim të madh edhe ne Perandorinë Romake, ne kohen e klasicizmit te kultures greke egzistonin shum intelektualë prej tyre me te njohurit ishin Galeni.Në qendër të kësaj periudhe është Greqia Klasike, që lulëzoi gjatë shekujve të pestë dhe të katërt para Krishtit,Fillimisht nen sundimin e sukseshen Athinian pas Kercenimeve Ushtarake te Perandorisë Persiane.
Dushan Mugosha
parapamje|250px|Dushan Mugosha (poshtë majtas), Enver Hoxha (poshtë djathtas) dhe Miladin Popoviçi (në këmbë majtas) Dushan Mugosha (serbisht dhe malazisht: Душан Мугоша Dušan Mugoša, Leskopole, 7 janar 1914 - Beograd, 8 gusht 1973) ishte komunist jugosllav, i dërguar në Shqipëri nga Partia Komuniste Jugosllave (PKJ) për të organizuar Partinë Komuniste në Shqipëri i njohur në ilegalitet si Sala.
Mugosha përfshihet në listën e përpiluar nga Instituti i Studimit të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit, që përmbledh pjesëmarrësit që kanë përgjegjësi direkte për krimet e Partisë Komuniste Shqiptare dhe të Ushtrisë Nacionalçlirimtare, duke qene, sipas ligjit nr. 41, anëtarë të strukturave politike dhe ushtarake “që kanë inspiruar, organizuar, urdhëruar, ekzekutuar ose ndihmuar forcat partizane në vepra kriminale”.
Jeta
Dushan Mugosha ka lindur më 7 janar 1914 në Ljeskopolje afër Podgoricës, në një familje fshatare. Shkollën fillore mbaroi në Pejë, shkollën pasfillore e filloi në Prizren, por nuk e përfundoi. Në moshë të re i u bashkua komunistëve jugosllavë.
Ai u bë anëtar i Partisë Komuniste të Jugosllavisë në vitin 1934. Në vitin 1938 zgjidhet anëtar i Komitetit Lokal të Partisë Komuniste të Jugosllavisë në Pejë dhe në vitin 1940, në konferencën rajonale, u zgjodh anëtar i Komitetit të Rajonal të Partisë Komuniste të Jugosllavisë përë Kosovën.
Në gushtin e vitit 1941 pas arrestimit të Miladin Popoviq dhe kërkesës së Fadil Hoxhës, me vendim të Komitetit Qendror të Partisë Komuniste të Jugosllavisë udhëton drejt Shqipërisë. U nis drejt Shqipërisë me F. Hoxhën në Shqipëri duke udhëtuar nga Prizreni në Shkodër. Qëndrimi i parë i tyre zgjati 10 ditë. Në Shkodër, Dushani e Fadili qëndruan në shtëpinë e Ismet Shaqirit, anëtar i Grupit të Shkodrës.
Në tetor të vitit 1941, përfaqësuesit e Komitetit Rajonal të PKJ në Kosovë Boro Bukmiroviç, Dushan Mugosha, Pavle Jovieviç dhe Ali Shukrija u takuan me delegacionin komunist shqiptar të përbërë nga Koço Tashko, Xhevdet Doda dhe Elhami Nimani në Vitomiricë pranë Pejës.
Më 8 nëntor 1941, nën drejtimin e Popoviqit dhe Mugoshës u krijua Partia Komuniste e Shqipërisë. Me rekomandimin e tyre në krye të PKSh-së u vendos Enver Hoxha. Pas prishjes së njëanshme të Marrëveshjes së Mukjes dhe vendimeve të marra në Konferencën e Labinotit, u shpall lufta e armatosur kundër Ballit Kombëtar. Në krye të kësaj ishte Brigada I Sulmuese, komanduar nga Mehmet Shehu dhe zv. komisar Mugoshën me nofkën "Sali Murati", duke qenë hija e vërtetë e komandës së brigadës.
Mugosha u largua nga Shqipëria më 12 prill 1944. Gjatë qëndrimit pranë drejtuesve komunistë shqiptarë Mugosha udhëzonte partizanët shqiptarë që të pushkatonin pa gjyq kundërshtarët politikë.
Nga shkurti i vitit 1956 deri më 1965 Mugosha ishte Sekretar i Komitetit Rajonal të PKJ-së për Kosovën. Më 4 prill 1960, u emërua në në postin e Kryetarit të Kuvendit të Krahinës Socialiste Autonome të Kosovës, duke pasuar Pavle Joviçeviçin. Mugosha këtë post e mbajti për tre vite radhazi dhe u lirua nga ky post, më 18 korrik 1963, duke pasuar nga Stanoje Akshiç.
Vdiq në Beograd më 8 gusht 1973.
Vitet 1260
Mbi vitet 1260.
Fituesit e Çmimit Nobel 2001
Fituesit e Çmimit Nobel 2001 është listë në të cilën janë të radhitur fituesit e Çmimit Nobel për këtë vit në të gjitha lëmitë në të cilat dhurohet ky çmim. Gjithashtu janë të radhitur dhe të nominuarit e këtij viti si dhe fakte mbi nomiminmin dhe zgjedhjen e fituesve.
Engjëll Hoxha
Engjëll Hoxha (lindur më 12 gusht 1994 në Peshkopi) është aktor dhe humorist shqiptar. Ai është i diplomuar në Akademinë e Arteve, Tiranë dega aktrim dhe aktualisht ushtron profesionin e tij artistik si aktor dhe humorist.
Ali Çetaku
Ali Çetaku (25 janar 1933 - 22 korrik 2018, Durrës) ishte mjeshtër dhe mësues i elektronikes, i radio-elektronikes dhe fizikës, novator, krijues i Uzinës së Radio-Televizorëve, sot në pension.
Pas përfundimit të shkollës 8 e 12 vjeçare në qytetin e tij të lindjes, Aliu filloi studimet në degën e fizikës dhe elektronikës. Që shumë i ri, Aliu filloi të shprehte pasionin e interesin e tij të madh për aparatet e ndryshme elektronike e mekanike. Shumë i talentuar në këtë fushë, ai krijoi që i vogël aparatet e para. Në moshën 14 vjeç krijon dhe drejton rrethet teknike në shtëpinë e pioniereve në Durrës dhe në vitin 1948 fillon punën si elektroteknik në kantierin detar në Durrës. Në 1951 jep mësim në shkollën Kristaq Boshnjaku dhe me vone angazhohet si mësues i fizikes-elektroteknikes dhe elektronikes në shkolla te tjera 8 e 12 vjeçare te qytetit te Durrësit. Gjate shërbimit ushtarak, ai shquhet përsëri për ndihmën që jep në fushën e elektroteknikes në sektorin ushtarak.
Engjëll Hoxha
Jeta dhe karriera
Pas përfundimit të studimeve, ai arriti të ishte pjesë e aktorëve të humorit në emisionin ‘Portokalli’ në Top Channel. Aftësitë e tij e bëjnë të dallojë dhe ai mori pjesë në një sërë filmash si ‘I Love Tropoja’ dhe ‘Seriali HOT’. Në rubrikën ‘Puppets’ të emisionit ‘E Diell’ në Top Channel u dallua për aftësitë e tij.
Ali Çetaku
Përveç pasionit për elektroniken dhe fiziken, Aliu luan në piano e fizarmonike, lexon tekste tekniko-shkencore në disa gjuhe te huaja dhe shkruan poezi.
Engjëll Hoxha
Jeta dhe karriera
Në vitin 2021 u nominua për çmimet Kult në 5 shfaqje.
Ali Çetaku
Karriera profesionale
Publikimi i punës dhe studimeve tekniko shkencore te tij është paraqitur në me shumë se 50 gazeta, revista e filma.
Burime të tjera
Film ‘Mjeshtri dhe nxenesit e tij’ kinostudio Shqioeria e re, 1987 http://www.aqshf.gov.al/archive/load/id/538
Bajram Selani
Bajram Selani, aktivist në politik, shqiptar nga Kosova.
Bajram Selani, më 5 maj 1986, ishte emëruar në postin e Kryetarit të Kuvendit të Krahinës Socialiste Autonome të Kosovës. Post të cilin e mbajti për një mandat 3 vjeçar, deri kur në këtë postë më 5 prill të vitit 1989, u emërua Remzi Kolgecii.
Vishaj
Vishaji është një fshat në Bashkinë Tiranë në rrethin e Tiranës të Shqipërisë.