cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shteti i Arianitëve
Shteti i Arianitëve me zotërimet e tyre shtrihej përgjatë luginës së Shkumbinit dhe Rrugës Mbretërore (Via Egnatia) dhe në lindje arrinte së paku deri në afërsi të Manastirit dhe Follorinës. Duke qenë se arianitët ishin një familje e vjetër fisnike, nën zotërimin e tyre, për një kohë mund të kenë qenë edhe qytetet e Manastirit e të Follorinës, para se të binin nën pushtimin osman. Në këtë rajon Arianitët kanë zotëruar kështjellën e Sopotnicës (Sfetigradi), që osmanët e ripagëzuan me emrin Demir Hisar, kështjellë në një pozicion kyç, nga mund të kontrolloheshin disa rrugë tregtare shumë të rëndësishme. Si kufij natyrorë jugorë të Shtetit të Arianitëve kanë qenë lumi Devoll dhe zotërimet e Muzakajve, kurse në veri shteti i Kastriotëve. Në perëndim Arianitët kanë pasur dalje të gjerë në detin Adriatik në jug të Durrësit dhe në rajonin e Myzeqesë.
Historiku
Në burimet historike emri i familjes fisnike të Arianitëve haset për herë të parë në shek. XI në veprën e Gjergj Kedrenit Përmbledhje Historish. Ai tregon se në fillim të shek. XI (1001-1018) perandori i Bizantit emëroi patricin David Arianitin si strateg të Selanikut dhe, më pas, si strateg të Shkupit. Ai luftoi kundër bullgarëve në Strumicë e në Shkup. Edhe djali i tij, Konstandini, përmendet në vitet 1049-1050 si ushtarak në shërbim të Perandorisë Bizantine. Në një marrëveshje që Karli I Anzhu lidhi me disa fisnikë shqiptarë, në fund të shek. XIII (1274), përmendet ndër këta edhe sebast Aleks Arianiti. Emri i Arianitëve do të vazhdonte të ishte i pranishëm edhe më shumë nëpër dokumente të shek. XIV. Në dy dokumente të vitit 1304 të princit të Tarentit, Filipit, dhe të mbretit të Sicilisë, Karlit II, ndër emrat e disa familjeve fisnike shqiptare, që u njiheshin privilegjet e mëparshme, është shënuar edhe emri i Arianitëve. Në një letër të vitit 1319, që papa Johani XXII ua drejtoi disa fisnikëve shqiptarë, është shënuar emri i protolegatorit Guljelm Arianiti. Në Epitafin e Glavinicës, të qëndisur në vitin 1373, gjendet edhe emri i qëndistarit Gjergj Arianiti.
Për këto figura me mbiemrin Arianiti nuk mund të krijohet një lidhje e sigurt dhe të pohohet se domosdo ata i përkisnin të njëjtit trung familjar. Sidoqoftë, nëpërmjet tyre del qartë së Arianitët ishin një familje fisnike e vjetër e Shqipërisë Qendrore, nga më të njohurat dhe me ndikim të veçantë në jetën politike të vendit. Rol pozitiv në këtë drejtim kishte zotërimi e kontrolli prej Arianitëve i segmenteve të rëndësishme të Rrugës Mbretërore (Egnatia) nëpër të cilën lëviznin karvane të shumta për tregtimin e drithit, të kripës e të mallrave të tjera. Për zotërimin e kësaj rruge tregtare shumë të rëndësishme, Arianitët duhet të kenë bashkëpunuar me Pavël Kurtikun, zotërimet e të cilit gjendeshin në krahinat përgjatë rrjedhjes së mesme të lumit Shkumbin, si dhe me Andre Gropën, sundimtarin e qytetit të Ohrit. Pozicioni mbizotërues i kështjellës së Ohrit, mbi tërë rajonin e një liqeni shumë të pasur me peshk të cilësisë së lartë, kishte bërë që zotërimi i tij të ishte në qendër të aksioneve politike e ushtarake të zotërve të rajoneve pranë tij.
Veprimtaria politike e Arianitëve do të pasqyrohet më mirë në dokumentet e shek. XV, kur ata, prej pushtimeve osmane, humbën rajonet e pasura lindore dhe filluan të ndiqnin një politikë më aktive, sidomos qysh nga vitet 30 e më pas, kur Gjergj Arianiti korri një varg fitoresh kundër ushtrive osmane.
Krahas mbiemrit Arianiti kjo familje fisnike përmendet në burimet historike edhe me emra të tjerë familjarë, si Komneni, Golemi, Topia, Shpata e Çermenika, si dhe me disa tituj fisnikërie. Titujt ishin të trashëguar dhe dëshmonin për lidhjet krushqore që kishin krijuar Arianitët me familjet e tjera fisnike, duke përfshirë edhe atë perandorake të Bizantit, siç e tregon mbiemri Komneni. Si familje sundimtare Arianitët kishin edhe simbolet e veta. Shqiponja dykrenare ishte në stemën e tyre. Në një dokument të kohës tregohet se Gjergj Arianiti kishte porositur në Raguzë që të thurej flamuri i tij.
Pema gjenealogjike e Arianitëve nuk mund të ndërtohet saktësisht, që nga periudhat më të hershme, kur ata përmenden për herë të parë. Sipas autorëve të vjetër shqiptarë, Marin Barlecit e Gjon Muzakës, i ati i Gjergj Arianitit ka qenë Komnen Arianiti. Ky qe martuar me vajzën e Nikollë Sakatit, që kishte edhe mbiemrin Zaharia, zot i qytetit port të Buduas. Komnen Arianiti pati tre djem (Gjergjin, Muzakën dhe Vladanin), si dhe një vajzë që u martua me Pal Dukagjinin.
Veprimtaria politike dhe ushtarake e djalit të madh të Komnen Arianitit, Gjergjit, i dha familjes fisnike shqiptare të Arianitëve emër e peshë të veçantë në jetën politike të Shqipërisë.
Gjergj Arianiti u martua me Marie Muzakën, me të cilën pati tetë vajza. Vdekja e saj bëri që, më pas, Gjergji të martohej me italianen Despina (ose Petrina) Frankone, vajzë e guvernatorit të qytetit Leçe të Mbretërisë së Napolit. Me të Gjergj Arianiti pati tre djem (Thomanë, Kostandinin dhe Arianitin) dhe një vajzë.
Zotërimet e Arianitëve, ashtu si dhe ato të fisnikëve të tjerë shqiptarë, gjatë periudhave të ndryshme kanë njohur zgjerime e ngushtime. Pavarësisht nga këto, duke zotëruar segmente të rëndësishme të Rrugës Mbretërore (Egnatia) dhe të degëzimeve të ndryshme të saj, Arianitët kanë gëzuar një pozitë të veçantë në jetën ekonomike e politike të Shqipërisë dhe në marrëdhëniet e lidhjet që mund të krijoheshin midis rajoneve të ndryshme të vendit dhe forcave politike të tyre. Dëshmi e kësaj janë edhe lidhjet e shumta martesore të Arianitëve me zotërit e tjerë të viseve shqiptare, që ishin kufitare me ato të Arianitëve, si Muzakajt e Kastriotët, apo edhe më të largëta si Dukagjinët e deri me despotin serb, Stefan Brankoviçin, kur ky, pas pushtimit të Despotatit të Rashës prej osmanëve, u vendos në vitin 1459 në Krujë, ku qëndroi për disa vjet pranë Skënderbeut dhe u martua me një vajzë të Gjergj Arianitit.
Për rëndësinë politike dhe ekonomike të shtetit të Gjergj Arianitit dëshmon më së miri martesa e dytë e tij me vajzën e guvernatorit të qytetit të Leçes në Italinë e Jugut, që ishte porti më jugor i krahinës së Puljes dhe, në rrugë detare, më i afërti me bregdetin shqiptar. Interesat ekonomikë në Shqipëri e kanë shtyrë guvernatorin e Leçes të martonte vajzën larg vendit të tij e përtej detit Adriatik, së pari në Korfuz, dhe, pasi mbeti e ve, me Gjergj Arianitin në Shqipëri, që ka qenë eksportuese e rëndësishme drithërash. Shtrirja lindore e shtetit të Gjergj Arianitit ka qenë e thellë. Ajo i ka përfshirë, ose së paku ka qenë kufitare me fushat e Manastirit e të Follorinës, që ishin rajone të prodhimit të bollshëm të drithërave, ku çmimi i shitjes së tij ka qenë më i ulëti se në rajonet e tjera të prodhimit të tij në Shqipëri dhe shumë më i ulët se çmimi i shitjes në Itali. Gjithashtu nën zotërimin e Arianitëve ka qenë, në mos tërësisht, pjesërisht, rajoni i liqenit të Ohrit, prej të cilit siguroheshin të ardhura shumë të mëdha nga peshkimi dhe nga eksportimi i gjerë i peshkut të thatë të cilësisë së lartë, artikull ushqimor ky që ishte shumë i parapëlqyer nga banorët e rajoneve të tjera.
Epifania
Epifania është festa e Ujit të Bekuar kremtuar në 6 janar në shumë vende është zakon që Bekimi i Ujit të bëhet në det, lumë, liqen apo në ndonjë pellg uji. Kur nuk është mundësia, bekimi bëhet në kishë.
Historiku
Fillimisht ishte vetëm një festë e "shfaqjes së Perëndisë" në botë, në formë njerëzore. Ajo përfshinte kremtimin e Lindjes së Krishtit, adhurimin e Magëve dhe gjithë ngjarjet e fëmijërisë, si rrethprerjen dhe paraqitjen në Tempull, si edhe pagëzimin prej Joanit në Jordan. Nuk ka dyshim, që kjo festë, si edhe Pashka dhe Rushajet, u kuptua si përmbushja e një feste të mëparshme judaike, në këtë rast, Festa e Dritave.
Dumoshi
Dumosh është një vendbanim në komunën e Besianës, Kosovë.
Epifania
Kuptimësia
Epifani do të thotë shfaqje e sipërme. Festa quhet shpesh, sikurse është në librat e shërbesave ortodokse, Theofani, që do të thotë shfaqje e Perëndisë. Theksi në këtë festë është në shfaqjen e Jisuit, si Mesia njerëzor i Izraelit dhe Bir hyjnor i Perëndisë, Njëri nga Trinia e Shenjtë me Atin dhe Shpirtin e Shenjtë. Kështu, në pagëzimin prej Joanit në Jordan, Jisui e identifikoi vetveten me mëkatarët, si "Qengji që ngre mëkatin e botës" (Joani 1:29), i "Dashuri" i Atit, detyra mesianike e të cilit është t’i çlirojë njerëzit prej mëkateve të tyre (Lluka 3:21; Marku 1:35). Dhe Ai është zbuluar si Njëri prej Trinisë së Shenjtë, i dëshmuar nga zëri i Atit dhe prej Shpirtit në formën e pëllumbit. Kjo është epifania qendrore, që lavdërohet në himnin kryesor të festës: Kur pagëzoheshe në Jordanin, o Zot, për ne, ahere falja e Trinisë së Shenjtë kudo u shfaq, se zëri i Atit po na dëshmonte për Ty faqeza dhe Bir të dashur të tij po të quante, edhe Shpirti i Shenjtë si një pëllumb, vërtetonte çdo fjalë me siguri. O Krisht Perëndi, që u shfaqe dhe ndriçove botën, lavdi më Ty! (Përlëshorja). U Shfaqe me lavdi, në tërë botën, edhe Drita Jote ndriçoi mbi ne sot, pra, të himnojmë me kuptim: Erdhe dhe zbulove vetveten, O Dritë e Paafruarshme (shkurtorja).
Rituali kishtar
Shërbesat e Epifanisë janë renditur njësoj si ato të Krishtlindjes, ndonëse historikisht është e sigurtë se ato të Krishtlindjes imituan ato të Epifanisë, meqenëse u themeluan më vonë. Përsëri kemi Orët Mbretërore dhe Meshën e Shën Vasilit, të kremtuar së bashku me Mbrëmësoren në vigjiljen e festës. Profecitë e Epifanisë përsërisin Perëndia është me ne nga Isaia dhe theksojnë parashikimin e ardhjes së Mesias, si edhe të pararendësit të tij Joan Pagëzorit: Zëri i njërit që bërtet në shkretëtirë: Përgatisni udhën e Zotit, drejtoni shtigjet e tij! Çdo luginë të jetë e mbushur dhe çdo mal e kodër të jetë sheshuar; të shtrëmbërat të drejtohen dhe rrugët e ashpra të sheshohen dhe çdo mish të shohë shpëtimin e Perëndisë (Isaia 40:3-5; Lluka 3:4-6).
Veçoria
Tipari kryesor i festës së Epifanisë është Bekimi i Madh i Ujit. Ai kryhet dy herë, në vigjiljen e Epifanisë, mbas Meshës së Shën Vasilit dhe mbas Meshës së vetë ditës. Shërbesa fillon me këndimin e himneve të veçanta dhe me temjanisjen e ujit, që është vendosur në mes të kishës*. I rrethuar me lule dhe me qirinj, ky ujë qëndron për botën e mrekullueshme të krijimit fillestar të Perëndisë dhe për lavdërimin e fundit nëpërmjet Krishtit në Mbretërinë e Perëndisë. Shpesh herë shërbesa kryhet jashtë Kishës, në një vend ku uji rrjedh natyrshëm. Zëri i Zotit po thërret mbi ujërat e thotë: Ejani të gjithë, merrni Shpirtin e urtësisë, Shpirtin e kuptimit dhe Shpirtin e frikës së Perëndisë, Zotit Jisu Krisht, që u shfaq në Jordan. Sot bekohet natyra e ujrave, sot Jordani po hapet në dysh dhe valët e tij po qëndrojnë, duke parë Zotin të pagëzohet. Si njeri erdhe në lumë, o Mbreti ynë Jisu Krisht, edhe kërkon të pagëzohesh si shërbëtor për mëkatet tona, nga dora e Profetit (Joan), O Njeridashës(Himne të Bekimit të Madh të Ujit). Pastaj janë tre këndime nga Profecia e Isaisë, të cilat flasin për kohën mesianike: Shkretëtira dhe dheu i thatë do të gëzohen, vetmia do të ngazëllohet dhe do të lulëzojë si trëndafili, le të lulëzojë me bollëk, le të gëzohet gjithçka...(Isaia 35:1-10). O ju të gjithë që keni etje, ejani tek ujërat dhe ju që nuk keni para ejani blini dhe hani! Ejani, blini pa para dhe pa paguar verë dhe qumësht... (Isaia 55:1-13). Me gëzim merrni ujë nga burimet e shpëtimit. Atë ditë do të thoni: "Kremtoni Zotin, thërrisni emrin e tij, i bëni të njohura veprat e tij... Këndojini lavde Zotit... Bërtit e ngazëllohu nga gëzimi... (Isaia 12:3-6)
Tradita popullore
Disa njerëz mendojnë se bekimi i ujit dhe praktika e pirjes dhe spërkatjes me të është një "paganizëm", i cili ka hyrë gabimisht në Kishën e Krishterë. Por, ne e dimë se ky ritual praktikohej nga Populli i Perëndisë në Dhiatën e Vjetër dhe se në Kishën e Krishterë ka një kuptim shumë të rëndësishëm dhe të veçantë. Të krishterët besojnë se qysh kur Biri i Perëndisë mori mish njerëzor dhe u zhyt në ujërat e Jordanit, e tërë materia u shenjtërua dhe u pastrua në atë, u la prej cilësive të saj që kishin të bënin me vdekjen, të trashëguara nga i ligu dhe nga dobësia e ligësia e njerëzve. Në epifaninë e Zotit i gjithë krijimi bëhet përsëri i mirë, me të vërtetë "shumë i mirë", ashtu siç vetë Perëndia e shpalli atë në fillim, kur "Shpirti i Perëndisë vërtitej mbi faqen e ujrave" (Gjeneza 1:2) dhe kur "Fryma e Jetës" u fry në njeriun dhe në gjithçka që bëri Perëndia (Gjeneza 1:30; 2:7). Kështu, shenjtërimi dhe spërkatja me ujin e Epifanisë nuk është një ritual pagan. Por, është shprehja e faktit më qendror të vizionit të krishterë për njeriun, si dhe për jetën dhe botën e tij. Kjo është dëshmia liturgjike, që na tregon se vokacioni dhe destinimi i krijimit është, që të jetë i "mbushur me tërë plotësinë e Perëndisë" (Efesianët 3:19).
Dumoshi
Gjeografia
Dumoshi ndahet në lagje të ndryshme, siq janë lagjet Podvorica, Kutleshi, Maqastena, Visoka etj.
Fshati i Dumoshit kufizohet me Sfeçlën dhe Shajkocin.
Aeroporti i Dumoshit
Dumoshi ka nje aeroport (Aeroporti i Batllavës) sportiv/ushtarak i cili ne kohen e Jugosllavise perdorej per trajnimin e parashuteve dhe nga sportiste per aktivitete flutarake. Sot ky aeroport nuk është aktiv edhe pse shume donator kane shpreh interesin per te bere nje aeroport te vogel komercial. Gjate kohes se KFOR-it ne Kosovë ky aeroport perdorej nga trupat Amerikane.
Demografia
Dumoshi ka 1207 banorë.
Monkey D. Luffy
Monkey D. Luffy është personazh kryesor në serialin e animuar One Piece. Ai është kapiten i Ekuipazhit Kapelës prej Kashte dhe një nga Katër Perandorët që sundon mbi Botën e Re. Ëndërra e tij është të bëhet Mbret i Piratëve dhe ta gjejë thesarin legjendar One Piece.
Luffy ka një reputacion mbarëbotëror për shkaktimin e telasheve, duke sfiduar Shichibukai, Marinarët dhe Katër Perandorët, duke kryer më tej krime dhe veprime të cilat konsideroheshin kërcënuese nga Qeveria Botërore. Për më tepër, në pjesën më të madhe të këtyre konfrontimeve, ai ka dalë fitimtar. Ai ka fituar një reputacion për të qenë "i pamatur" dhe, në disa raste, "i çmendur", pasi shkaktoi një incident në Enies Lobby, duke sulmuar një Fisnik Botëror në Arkipelagun Sabaody, duke hyrë dhe shpëtuar nga Impel Down (ndërsa indirekt shkaktoi një shkallë të gjerë trazira në proces), dhe bashkimi me Betejën e Marineford. Ai është, pra, famëkeq për të qenë pirati i vetëm i njohur që jo vetëm sulmoi qëllimisht tre objektet më të rëndësishme qeveritare, por edhe shpëtoi nga të gjithë ata gjallë pasi u përball me kundërshtarë tepër të fuqishëm në secilën prej tyre. Fakti shtesë që ai goditi një Fisnik Botëror me njohuri të plotë për pasojat, si dhe trashëgiminë e tij, ka bërë që Luffy të etiketohet si një "Element i rrezikshëm i së ardhmes", duke fituar zemërimin e admiralit të flotës Sakazuki, selisë detare edhe Qeverinë Botërore.
Duke pasur një shpërblim prej 300,000,000 beli para se të mbërrinte në Arkipelagun Sabaody, Luffy ishte një nga njëmbëdhjetë "Super Rookies", piratët që arritën në të njëjtën kohë në Linjën e Kuqe me dhurata mbi 100,000,000 beli pak para Luftës së Samitit. Ai, dhjetë Super Rookies të tjerë dhe Marshall D. Teach do të vazhdonin të quheshin "Gjenerata më e Keqe". Përfundimisht, pushtimet e tij dhe reputacioni i tij përfundojnë duke kontribuar në shpërblimin e tij aktuale prej 3,000,000,000 beli.
Personaliteti
Dy tiparet kryesore të Luffy janë mungesa e tij e zgjuar e inteligjencës dhe frika e tij e plotë. Luffy lehtë mund të mahnitet nga gjërat më të thjeshta, të tilla si gaforret hermit, dhe mund të ngatërrohet nga koncepte të tilla si ajo duke gërmuar një vrimë menjëherë pranë një tjetri ai mund të jetë pa dashje duke mbushur vrimën tjetër. Përveç kësaj, gjatë shpjegimeve të gjata dhe të ndërlikuara për diçka, ai menjëherë e quan atë magji. Ai i pëlqen përbindëshat dhe do të kërkojë nga krijesat e çuditshme të bashkohen me ekuipazhin e tij (siç shihet në Thriller Bark, duke i kërkuar një pemë që flet për t'u bashkuar me ekuipazhin e tij). Ai gjithashtu nuk ka njohuri për ilaçin: kur Nami kishte një ethe të lartë i tha asaj të hante ushqim të ftohtë dhe më vonë u përpoq ta bënte Roronoa Zoro më mirë (pasi luftoi Bartholomew Kuma) duke derdhur sake mbi të sepse Zoro i pëlqen sake. Kur u përpoq të mendonte një plan për të zbritur nga Amazon Lily, ndërsa ai arriti të bëjë një kuptim logjik se ku mund të shikojë, ai është parë të tendoset veten dhe vëren se ai do të ndjehet i sëmurë nga mendimi i tepërt. Ai rrallë shqetësohet nga dhuna dhe gjakderdhja pasi ka luftuar tërë jetën e tij. Edhe fushat më të këqija të betejës rrallë e shqetësojnë atë, përveç kur përfshin një mik apo të afërm si në rastin e Ace. Ai në dukje është i pakufizuar nga pamjet më të tmerrshme siç janë burrat pa kokë të mbetur pas sulmeve të Law ose dhunës ekstreme të Kid.
Personaliteti i Luffy është si ai i një fëmije, në kuptimin që ai tenton të shkojë në ekstreme. Ai ose mund të jetë jashtëzakonisht i babëzitur, veçanërisht në rastet e ushqimit, ku ekuipazhi i tij dhe aventura; ose është jashtëzakonisht vetëmohues, duke shkuar deri aty sa të sakrifikojë praktikisht veten për t'u hakmarrë ose për të mbrojtur miqtë, ekuipazhin dhe familjen e tij. Ky mentalitet fëmijëror i tij i lejon atij të arrijë në rrënjën e problemit, dhe i lejon atij të kuptojë mënyrën më të thjeshtë të zgjidhjes së tij.
Ai pothuajse asnjëherë nuk irritohet me njerëzit normalë, megjithëse ekzistojnë disa përjashtime, si kur ata duket se kanë një shije të kundërt në ushqim si ai, ose kur pyesin nëse mund të bëjnë një vështrim në "privatesitë" e tij. Luffy gjithashtu nuk ka asnjë problem me njerëzit e tjerë që lodhen dhe luajnë me trupin e tij të gomës, megjithatë, ai irritohet pak nëse e bëjnë këtë ndërsa ai është duke ngrënë.
Ai ende nuk ka shfaqur ndonjë prirje romantike, pasi në mënyrë jokalente refuzoi të martohej me Lola dhe Hancock pa një mendim të dytë. Luffy gjithashtu ka një sjellje indiferente ndaj martesës. Ndërsa ai e di se çfarë është martesa, ai nuk duket se interesohet për atë koncept pasi Sanji ishte në një martesë të rregulluar me Pudding, ai nuk i interesonte nëse ishte martuar dhe kujdesej vetëm më shumë që ai të kthehej në ekuipazh. Ai gjithashtu nuk kundërshtoi Absalomin duke u përpjekur të martohej me Namin dhe vetëm komentoi se sa i guximshëm ishte ai që dëshironte të martohej me të. Ironikisht, përkundër mungesës së interesit për të gjitha gjërat që lidhen me dashurinë, Luffy ka fituar afeksionet e shumë femrave përgjatë udhëtimeve të tij (siç është admirimi i Alvida, dashuria ndaj Boa Hancock, etj.).
Edhe pse Luffy quhet person i rrezikshëm, ai nuk është i dhunshëm ndaj qytetarëve ose autoriteteve. Luffy fitoi reputacionin e tij për të ndihmuar miqtë e tij përballë fuqisë, zakonisht kalonte përtej kufijve të arsyetimit.
Kur vëllai i tij Ace u vra në Marineford, tendosja mendore e shikimit të Ace të vdekur bëri që ai të binte në një gjendje katatonike. Pasi u zgjua nga kjo gjendje, Luffy u tërhoq në një tërbim dhe shkoi në një tërbim shkatërrues për të ndezur pikëllimin dhe zemërimin e tij. Më pas, Luffy e rivlerësoi veten dhe arriti në përfundimin se ai kishte qenë shumë naiv, dhe ishte i dobët dhe i padenjë për tu bërë Mbret i Piratëve, duke rënë në një gjendje depresioni dhe keqardhjeje. Disa inkurajime nga Jinbe dhe Rayleigh i dhanë Luffy guxim të vazhdoj të ndjekë ëndrrën e tij. Pas dy viteve, ai i thotë Rayleigh që ai do të jetë Mbreti i Piratëve, pasi ka rifituar besimin e tij për të luftuar për ëndrrën e tij.
Në betejë, Luffy është treguar gjeni, si të tillë kur ai zbulon se si të prek Krokodilin pasi ky i fundit ka frut të llojit Logia, kur luftoi me CP9 ai ishte në gjendje të zhvillojë një teknikë të re ngjajshëm me Soru, si të luftoj ndaj parashikimeve të Enelit dhe poashtu si të luftoj ndaj Ambicies së Vëzhigimit të Katakuri. Luffy gjithashtu ka treguar shenja inteligjence, aftësi te larta taktike dhe inovative. Ai mund të përshtatet lehtësisht me situatat që pengojnë, siç janë bllokimi i qirinjve të Mr.3 ose Gloam Paddling i Enel, në një sulm. Ai gjithashtu përdori një pasqyrë për të pasqyruar sulmin e ngadalësisë së Foxy. Gjatë Marineford, Dracule Mihawk përmend se Luffy mendon logjikisht duke shmangur sulmet e Mihawk. Për më tepër, gjatë betejës së tij kundër Mihawk, ai përdori Buggy si një mburojë skelë për të ndihmuar në mbrojtjen e tij dhe të shkojë përpara drejt Ace.
Si një person me emrin inicial D., Luffy ndan tiparin e përbashkët për të mos pasur frikë nga vdekja. Ai shpesh do të deklarojë se është mirë nëse e arrin qëllimin e tij ose vdes gjatë rrugës. Ai madje buzëqeshi kur gati u ekzekutua nga Buggy në Loguetown, megjithëse kishte një vështrim shoku dhe befasi në sytë e tij para se të ndodhte kjo kur Sanji dhe Zoro u përpoqën ta shpëtonin.
Ndërsa Luffy është i guximshëm dhe i patrembur, ngjarje të caktuara dhe njerëzit mund ta frikësojnë atë, dhe ai gjithashtu mund të shprehë tronditje të plotë. Kur ishte fëmijë, ai kishte frikë kur Garp do të mësonte në lidhje me ëndrrat e tij për të lundruar si pirat. Ai është i lodhur nga temperamenti i Nami, pasi mendonte se kushdo që dëshironte të martohej me të është i guximshëm.
Aftësitë
Si kapiten i Ekuipazhit të Kapelës prej Kashte, Luffy ka autoritetin më të madh mbi një ekuipazh të fuqishëm dhe të larmishëm i përbërë nga disa anëtarë famëkeq, shumë prej të cilëve janë jashtëzakonisht të fuqishëm në vete. Luffy ka një ndikim të madh mbi ekuipazhin e tij përkundër personalitetit dhe pamëshirshmërisë së tij, aq sa anëtarët e ekuipazhit të tij të gjithë i besojnë atij me jetën e tyre, megjithë sjelljen e tij të pamatur, dhe në disa raste; edhe për shkak të saj.
Ai është gjithashtu një nga dymbëdhjetë piratët që janë quajtur si "Gjenerata më e Keqe", një grup individësh që janë bërë të famshëm për veprimet e guximshme dhe konfliktet e mëdha që ata kryen kundër Qeverisë Botërore dhe të gjithë kanë shpërblimin mbi 100,000,000 beli. Në mënyrë indirekte, ai gjithashtu ka pretenduar mbi flotën e madhe të Kapelës prej Kashte, një flotë masive e përbërë nga tetë ekuipazhe të fuqishme të Botës së Re që numërojnë gjithsej 5600 njerëz, të cilët të gjithë u betuan se do të shërbenin nën vullnetin e tyre dhe do të vijnë ta ndihmojnë atë sa herë që të ketë nevojë për ta. Fushëveprimi i autoritetit të Luffy konsiderohet nga Qeveria Botërore të jetë afër me Katër Perandorët, katër piratët më të fuqishëm dhe me ndikim në botë, dhe Luffy është konsideruar zyrtarisht nga shtypi si "Perandori i Pestë" në mesin e Yonko si rezultat. Ky ëshë një nga arsyeja pse ai morri shpërblimin prej 1,500,000,000 beli.
Luffy konsiderohet poashtu si kërcënim i madh nga Qeveria Botërore pasi u zbulua se ai është djali i revolucionarit dhe personi më i kërkuari në botë Monkey D. Dragon.
Megjithë listën e tij gjithnjë e në rritje të arritjeve në betejë, Luffy vazhdon të nënvlerësohet shpesh nga kundërshtarët për shkak të pamjes dhe prirjes së tij. Kjo shpeshherë në fund të fundit ka provuar të jetë një avantazh për të, pasi i jep mundësi të lirë kundërshtarëve që nuk e prisnin. Krokodili e la Luffy të vdekur dy herë, vetëm që Luffy të rikthehej nga humbjet e tij dhe në fund të fundit të pretendojë fitoren. Donquixote Doflamingo u përpoq të bllokonte Luffy në Corrida Colosseum, duke pritur që ai të binte viktimë në të, vetëm që Luffy të shpëtonte dhe të fitonte mbi gladiatorët atje në anën e tij. Me përmirësimin e vazhdueshëm të aftësive në betejë të kombinuara me vullnetin e tij pothuajse të pathyeshëm, Luffy ka gjetur mënyra për të mposhtur kundërshtarët gjithnjë e më të fuqishëm që kanë ardhur në rrugën e tij, të gjithë ndërsa ka qenë jashtë në det për më pak se një vit, duke mos përfshirë trajnimin e tij dy-vjeçar në Rusukaina. Aktualisht, në Botën e Re, ai u përball me komandantët kryesorë të Yonko, pasi ka mposhtur Piratët e Big Mom, komandantët Charlotte Cracker dhe Charlotte Katakuri, dhe ai kërkon të synojë më tej duke mposhtur vetë perandorët, si dhe admiralët.
Falë Magellan, Luffy ka imunitet ndaj helmit, duke e bërë atë të mos ndikojë kur Caesar Clown e sulmoi atë me gazra helmuese. Sidoqoftë, ai më vonë ra viktimë e helmit pasi konsumoi lëkurën e Peshkut të Armatosur; megjithëse lëkura normalisht shkakton vdekje të menjëhershme, rezistenca ndaj helmit të Luffy thjesht e futi atë në gjendje kome. Megjithë atë incident, ai duket se është mjaft krenar për imunitetin e tij. Kur ai ishte dëshmitar i plumbave të infektimit të Queen, ai pretendon se ata nuk do të funksiononin në të.
Fruti i Detit
Luffy ka ngrënë aksidentalisht frutin e gomës, një lloj i Paramecia. Ai e hëngri pasi gjeti në një kuti duke menduar se është ushqim normal. Ky frut e lejon atë të zgjas çdo pjesë të trupit të tij në çfarëdo drejtimi. Fillimisht Luffy nuk kishte aftësi ti kontrollonte fuqitë e tij, por e mësoi pas dhjetë vitesh në ishullin Dawn dhe më tej e zotëroi atë gjatë dy viteve që kaloi duke u trajnuar me Silvers Rayleigh në Rusukaina.
Gjatë Wano Country Arc, u zbulua se në të vërtetë është një frut i detit i llojit mitik Zoan, 'Hito Hito no Mi, Model: Nika, i cili lejon përdoruesin të bëhet një mishërim i Nika, Zotit të Diellit. Kjo i jep trupit të Luffy një fiziologji gome dhe e lejon atë të luftojë si të dojë, për aq kohë sa mund ta imagjinojë. Sipas Pesë Pleqve, për shkak të buzëqeshjeve që Nika mund të bëjë në fytyrat e të tjerëve, ai njihet si "Luftëtari i Çlirimit". Është thënë se "nuk ka fuqi më qesharake në të gjithë botën".
Ai është në gjendje të shtrijë çdo pjesë të trupit të tij; ai mund të zgjasë krahët për të zgjatur shtrirjen e goditjeve të tij, të zgjasë këmbët për të zgjatur shtrirjen e goditjeve të tij dhe të zgjasë qafën për të zgjatur shtrirjen e goditjes së kokës. Shtrirja e tij gjithashtu e lejon atë të arrijë vende të largëta, pasi ai mund të shtrihet dhe të kapë diçka në atë vend dhe të tërhiqet atje. Ai gjithashtu mund të përdorë krahët e tij të shtrirë për të nisur veten si një llastiqe.
Ai mund të rrisë më tej fuqinë e tij sulmuese duke i përdredhur pjesët e trupit rreth njëra-tjetrës dhe duke i rrotulluar ato.[99]
Në mbrojtje, Luffy, duke qenë prej gome, është plotësisht imun ndaj rrufesë. Ai gjithashtu nuk mund të dëmtohet nga sulmet e prera që nuk janë të mbushura me Busoshoku Haki, duke përfshirë grushta, armë të mprehta, madje edhe duke u shkelur nga kundërshtarë gjigantë. Nëse goditet nga predha të mprehta, të tilla si plumba ose gjyle topi, ai mund t'i kthejë ato drejt vendit nga erdhi, duke kërcënuar potencialisht atë që e ka lëshuar. Ai gjithashtu mund të mbijetojë lehtësisht duke rënë nga lartësi të mëdha.
Ai mund të thithë një sasi të madhe ajri për të fryrë bustin e tij si një tullumbace. Barku i tij i fryrë rrit shumë mbrojtjen e tij prej gome dhe aftësinë e tij për të rikthyer gjërat. Gjithashtu e pengon atë të zhytet nëse bie në ujë.
Gjatë aventurës së tij pirate, Luffy ka gjetur mënyra të reja për të përdorur Frutin e tij të Djallit në luftime, duke krijuar Gears.
Në Wano, fryti i tij u zgjua pas "vdekjes" së tij të dukshme dhe humbjes së dytë kundër Kaidou, duke forcuar trupin e tij prej gome dhe duke i dhënë më shumë liri. Përveç kësaj, Luffy i ofrohen përmirësimet e zakonshme në mesin e frutave të detit të llojit Zoan, duke filluar nga forca, shpejtësia dhe shkalla më e shpejtë e rikuperimit. Ai gjithashtu shfaqi aftësinë për të dhuruar vetitë e gomës në mjedisin rreth tij.
Marshi i tretë
Duke fryrë në gishtin e madh, Luffy mund të fryjë kockat e një pjese të veçantë të trupit të tij, duke e bërë atë masiv. Këto pjesë të fryra të trupit janë të afta të shkaktojnë dëme në një shkallë masive, duke qenë në gjendje të shkelin nëpër mure dhe struktura të mëdha me lehtësi, dhe fuqia e kësaj teknike u zmadhua kur Luffy mësoi të përdorë Ambicien e Armatimit gjatë dy viteve. Fillimisht, marshi i tretë bëri që Luffy të zvogëlohet në madhësinë e një fëmije pas përdorimit, duke kufizuar aftësitë e tij luftarake. Sidoqoftë, kjo nuk ndodh më pas trainimit dy-vjeçar të Luffy.
Marshi i katërt
Megjithatë, përveç dobësimit, ai nuk do të mund ta përdorë Hakin për dhjetë minuta derisa të rikarikohet. Përdorimi i Gear 4 disa herë në një kohë të shkurtër do të dëmtojë trupin e tij.
Marshi i Pestë
Marshi i Pestë u krijua gjatë betejës në Onigashima, si rezultat i zgjimit të frutit të tij të detit. Në këtë formë, trupi i tij prej gome forcohet dhe atij i jepet më shumë liri, duke qenë në gjendje të fryjë trupin dhe muskujt e tij me urdhër pa pasur nevojë të fryjë në to, gjë që e lejoi atë të hidhej rreth Kaidou në formën e tij të dragoit.
Në vend që të fokusohet më shumë në forcimin e vetvetes duke përdorur Busoshoku Haki, ai merr një stil luftimi më vizatimor, duke qenë në gjendje t'i japë mjedisit rreth tij të njëjtat veti si goma, gjë që e lejoi atë të devijonte një Bolo Breath duke e kthyer atë në Kaido.
Haki
Luffy është një nga disa persona që mund të përdorë tri lloje të Haki; Ambicien e Pushtimit, Ambicien e Vëzhgimit dhe Ambicien e Armatimit. Silvers Rayleigh, krahu i djathtë i Gol D. Roger, e udhëzoi atë gjatë kalimit dyvjeçar, i cili deklaroi se ai kishte talent të dukshëm për Haki, pasi kishte zotëruar bazat e të tre llojeve të Haki-t në vetëm një vit e gjysmë.
Edhe përpara se të zbulonte se çfarë ishte Haki, Mjekërrziu vuri në dukje se Haki i tij ishte bërë më i fortë në kohën e shpërthimit masiv në Impel Down në krahasim me takimin e tyre të parë në Jaya. Nëpërmjet luftimeve dhe trajnimeve me përdoruesit e fuqishëm të Haki në Botën e Re, në veçanti, ata që lidhen me Katër Perandorët, përveç vetë Perandorëve, Luffy forcoi çdo Haki në një shkallë më të madhe dhe mësoi se si të përdorte aplikacionet e tyre të avancuara.
Dublimi
Në gjuhën japoneze, zëri i tij bëhet nga Mayumi Tanaka. Në gjuhën angleze, zëri i tij bëhet nga dublues të ndryshme. Në Odex Entertainment, zërin e tij e bën Chuck Powers. Në 4Kids Entertainment, zërin e tij e bën Bella Hudson. Në Funimation Entertainment, zëri i tij bëhet nga Colleen Clinkenbeard.
Manuela Murthi (Tafaj)
Manuela Murthi (Tafaj) aktualisht Këshilltare e Presidentit të Shqipërisë për Çështjet e Integrimit Evropian, vjen në këtë detyrë pasi ka mbajtur detyrën si Këshilltare e Ministrit të Brendshëm për Çështjet e Integrimit Evropian përgjatë periudhës gusht 2011 – korrik 2012 si dhe Drejtore e Përgjithshme e Integrimit dhe Shërbimeve Mbështetëse pranë Ministrisë së Drejtësisë përgjatë periudhës shkurt 2010 – gusht 2011.
Ka kontribuar në drejtimin dhe zbatimin e projekteve të ndryshme në fushën e zhvillimit social – ekonomik. Në vitet 2005 – 2008 ajo drejtoi projekte të financuara nga USAID-i dhe të zbatuar nga John Snow Inc, The Manoff Group Inc., Kryqi i Kuq Amerikan, Akademia Amerikane për Edukim dhe Zhvillim (AED), etj.
E diplomuar në Universitetin e Tiranës, Fakulteti i Ekonomisë, Dega Financë, Murthi mban sot titullin e nivelit “Master of Arts” nga “Institute of Social Studies” në Den Hague, Holandë, studime të ndjekura në periudhën shtator 2003 – dhjetor 2004. Këtë titull e mori pas studimeve pasuniversitare të Programit në fushën “Popullsi dhe Zhvillim”, tetor 1997 – korrik 1998 në Kajro.
Karriera e saj akademike shoqërohet nga trajnime të tjera profesionale të kryera nga Institucione / Organizma ndërkombëtarë kryesisht jashtë vendit si në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Evropë dhe Azi. Në dhjetë vitet fundit, Manuela Murthi ka dhënë konsulenca profesionale lokale dhe ndërkombëtare në fushën e Zhvillimit të Popullsisë, të realizuara në funksion të Organizmave Kombëtare dhe Ndërkombëtare si Bashkimi Evropian, USAID, World Bank, UNDP, Swiss Cooperation.
Veprimtaria e saj profesionale ngërthen edhe pjesëmarrje në konferenca, aktivitete shkencore ndërkombëtare si dhe artikuj të ndryshëm në lëmin e Demografisë dhe Zhvillimit të Popullsisë. Zonja Murthi (Tafaj) lindi në Tiranë në vitin 1964.
Pink
Alecia Beth Moore (lindur në 8 shtator 1979), e njohur profesionalisht si Pink,(stilizuar si P!nk), është një këngëtare amerikane, kompozitore, aktore dhe kërcimtare. Ajo ishte fillimisht një themeluese e R&B, një grup vajzash në 1995. LaFace Records pa potencialin e Pink, dhe i ofroi asaj një kontratë regjistrimi solo. Albumi i saj debutues R&B, Can't Take Me Home (2000), u çertifikua dy-platinium në SHBA dhe pati dy këngë në Billboard Hot 100 në top 10-këngët: "There You Go" dhe "Most Girls". Ajo fitoi njohje të mëtejshme me bashkëpunimin në "Lady Marmalade" nga kolona zanore e Moulin Rouge!, e cila kryesoi shumë charte në mbarë botën. Drejtimi muzikor i Pink u zhvendos drejt pop rock me albumin e saj të dytë Missundaztood (2001). Albumi shiti më shumë se 12 milion kopje në mbarë botën dhe pati hite ndërkombëtare numër-një si "Get the Party Started", "Don't Let Me Get Me" dhe "Just Like a Pill". Albumi i tretë i Pink, Try This (2003), gjeneroi shitje të konsiderueshme të ulëta, por ajo fitoi Grammy Award për performancën më të mirë vokale rock femër. Ajo e ringjalli popullaritetin e saj me albumet e studios multi-platinium, I'm Not Dead (2006) dhe Funhouse (2008), si dhe një varg këngësh të suksesshme si "So What" dhe "Raise Your Glass". Albumi i saj i gjashtë The Truth About Love (2012), ishte i pari album që debutoi në top Billboard 200 dhe pati single-in e saj të katërt në USA "Just Give Me a Reason". Në 2014, regjistroi një album bashkëpunues,  Rose Ave., me muzikantin kanadez Dallas Green, në rrymën folk music të quajtur You+Me. Albumi i saj i shtatë,  Beautiful Trauma (2017), u bë albumi i tretë më i shitur në botë i vitit dhe pati single-in "What About Us".
Njohur për zërin e saj të dallueshëm, të zhurmshëm dhe prezencën e skenës akrobatike, Pink ka shitur më shumë se 60 milion albume dhe 150 milion single-a në mbarë botën, duke e bërë atë një ndër artistët me më shumë shitje të hiteve në botë. Karriera e saj përfshin tre Grammy Awards, një Brit Award, një Daytime Emmy Award dhe shtatë  MTV Video Music Awards. Në 2009, Billboard e quajti Pink Pop Songs Artist of the Decade. Pink ishte gjithshtu artistja e dytë solo më e dëgjuar në Mbretërinë e Bashkuar, gjatë viteve 2000, pas Madonna. VH1 e rendit atë në numrin 10 në listën e tyre të 100 Greatest Women in Music, ndërkohë Billboard e dekoroi me çmimin si Woman of the Year në 2013. Në edicioin e 63 të BMI Pop Awards, ajo mori Çmimin e Presidentit të BMI për "arritjen e saj të shquar në shkrimin dhe ndikimin global në kulturën pop dhe industrinë e argëtimit".
Modeli waterfall
Modeli Waterfall ose "en:Waterfall Model" është një proces sekuencial i projektimit, shpesh i përdorur në procesin e zhvillimit softuerik në të cilën progresi konsiderohet si rrjedhim mënyrë të vazhdueshme teposhtë (si ujëvarë) përmes fazave të Konceptimit, Fillimi, Analiza, Dizajnimi, Ndërtimi, Testimi, Prodhimi/Implementimi dhe Mirëmbajtja.
350px|thumb|right|"Modeli waterfall" i pamodifikuara. Progresi rrjedh nga maja deri në fund, si një ujëvarë.
Zhvillimi i modelit waterfall filloi në industrinë e prodhimit dhe ndërtimit: mjedise me strukturë të lartë fizike në të cilat pas ndryshmet e mëvonshme kanë kosto të pakrahasueshme, nëse jo të pamundur. Që kur asnje metodologji formale për zhvillimin e softuerit nuk ka ekzistuar e deri më sot, ky model i orjentuar në harduer ishte përshtatur për zhvillimin e softuerëve.
Prezantimi i parë i njohur, i pëshkrimit të përdorimit të fazave të ngjajshme në inxhinierinë softuerike u mbajt nga Herbert D. Benington në Simpoziumin e metodave të avancuara të programimit për kompjuterët dixhital më 29 qershor 1956. Ky prezantim ishte rreth zhvillimit të softuerit për SAGE. Në 1983 punimi(dokumenti) u ripublikua me një parathënien nga Benington që vënë në dukje se procesi nuk është në të vërtetë strikt nga lart-poshtë, por varej nga një prototip.
Modeli
Në modelin waterfall orgjinal të Royce, fazat rradhiten si në vijim:
Arsimi në Shqipëri : 1945-1960
Arsimi në Shqipëri : 1945-1960 me Autore: Enriketa Kambo. Botuar nga Akademia e Shkencave e Shqipërisë, Instituti i Historisë. Tiranë, 2005. Faqet e librit 283. ISBN 99943-733-2-3
Kujtim Majaci
Kujtim majaci (lindi në Fier më 20 Mars 1962 dhe vdiq më 14 korrik 2009 po në Fier) ka qënë një futbolist shqipëtar por me origjinë kosovare.
Karriera
Ai ka luajtur në gjithë karrierën me Apolonia Fier duke zhvilluar 300 ndeshje në ligë dhe duke shënuar 174 gola. .Deri më sot, majaci vazhdon të jetë golashënuesi më i mirë në historinë e klubit fierak.
Kombëtarja
Ai ka qënë lojtar i kombëtares shqiptare duke luajtur tre ndeshje. Ai bëri debutimin e tij më 18 janar 1989 në barazimin 1–1 kundër Greqisë. Më 8 Mars 1989, majaci luajti në 15 minutat e fundit duke zëvëndësuar Letter Millon në humbjen 2–0 në stadiumin Qemal Stafa kundër Anglisë, ndeshje e vlefshme për kualifikueset e Kupë së Botës 1990. Ai luajti ndeshjen e tretë dhe të fundit me kombëtaren më 17 nëntor 1990 në një ndeshje kualifikuese të Euro 1990 kundër Francës, e cila u mbyll me humbjen 1–0 në stadiumin Qemal Stafa falë Golit të sulmuesit Basile Boli.
Dukagjinët
Dukagjinët (lat. Ducaginus sh. Ducagini, tur. Dukaginzâde sh. Dukakinoğlu) qenë njëra prej familjeve kryesore feudale të Arbërisë.
Origjina
Emri "Dukagjini" ka prejardhjen nga fjala latine dux dhe emri i përveçëm shqiptar Gjin. Më 1281 përmendet për herë të parë i quajturi Duka Gjin Tanushi (ducem Qinium Tanuschum, dux Ginius Tanuschus ). Përshkruhet si armik i rendit anzhuin në Arbëri, që u kap dhe arrestua më vonë për bëmat e tij.
Një personazh me mbiemrin Dukagjini përmendet më 1377 në një dokument të Raguzës, i quajtur Nicolaus Tuderovich Duchaghi. Shuflaj i përmend në radhën e familjeve që kishin vetëm kancelari sllave (1387), tok me Balshajt dhe Kastriotët.
Kronistët turq të shek. XV i quanin Dukagjinët "princa me prejardhje gjermane". Muzaka në testamentin e tij flet në mënyrë thuajshe fantastike për prejardhjen e kësaj familjeje: shkruan se rrjedhin nga Troja dhe si pa të keq, shkruan se erdhën nga Franca. Dy vëllezër nga kjo derë emigruan në kohën e Kryqëzatave në Itali, njëri themeloi derën e Estëve dhe tjetri vazhdoi më tej në Zadrimë ku themeloi derën e Dukagjinëve. Sipas një kronisti bizantin të qindvjetit të VIII, në fund të qindvjetit të XII, një aradhe gotësh të prirë nga duka (herzog) i tyre i quajtur Gent (Genusius, Gjinushi?) depërtoi deri në viset e Shkodrës dhe u ngulën atje. I vënë përpara trysnisë së ngjarjeve perandori i Bizantit e emëroi Gjinin sevastokrator, apo prefekt, apo Magister Militum të Ilirisë. Mbështetur kjo nga burime veneciane dhe raguzane, Eqrem bej Vlorës i duket se ia doli të sundojë falë përshtatjes së ligjeve gote me ato të fiseve vendore.
Hagari
Agar është një grua biblike. Sipas Librit të Zanafillës, ajo ishte një skllave egjiptiane, një shërbëtore e Sarës (atëherë e njohur si Sarai), të cilën Sara ia dha si grua burrit të saj Abram (më vonë u quajt Abraham) për t'i lindur një fëmijë. Djali i parëlindur i Abrahamit, nëpërmjet Agarit, Ismaeli, u bë paraardhësi i Ismaelitëve, përgjithësisht të konsideruar si arabë. Komentatorë të ndryshëm e kanë lidhur atë me Agaritët (bijtë e Agarit), ndoshta duke e pretenduar atë si paraardhësin e tyre me të njëjtin emër. Agari është aluduar në Kuran, megjithëse nuk përmendet emri, dhe Islami e konsideron atë gruan e dytë të Abrahamit.
Abrahami dhe Agari
Sipas Biblës, Agari ishte skllave egjiptiane e Sarait, gruas së Abramit (emrat e së cilës më vonë u bënë Sara dhe Abraham). Sarai kishte qenë shterpë për një kohë të gjatë dhe kërkoi një mënyrë për të përmbushur premtimin e Perëndisë se Abrami do të bëhej babai i shumë kombeve, veçanërisht pasi ata ishin plakur, kështu që ajo i ofroi Agarit Abramit për të qenë konkubina e tij.
Agari mbeti shtatzënë dhe midis dy grave u ngrit tension. Zanafilla thotë se Agari e përçmoi Sarain pasi ajo ishte shtatzënë dhe "e shikonte me përbuzje". Sarai, me lejen e Abrahamit, përfundimisht u soll ashpër me Agarën dhe kështu ajo iku.
Agari iku në shkretëtirë duke shkuar për në Shur. Në një burim rrugës, një engjëll iu shfaq Agarit, i cili e udhëzoi të kthehej te Sarai dhe t'i nënshtrohej zonjës së saj, që ajo të lindte një fëmijë që "do të jetë ndërmjet njerëzve si një gomar i egër; dora e tij do të jetë kundër të gjithëve dhe dora e të gjithëve kundër tij; dhe do të banojë në prani të të gjithë vëllezërve të tij". (Zanafilla 16:9-12). Pastaj i thanë që ta thërriste djalin e saj Isamel. Më pas, Hagar iu referua Zotit si "El Roi" (ndryshe "zot i shikimit"; "perëndia më pa"; "zot që shfaqet"). Më pas ajo u kthye te Abrami dhe Sarai dhe së shpejti lindi një djalë, të cilin e quajti siç e kishte porositur engjëlli.
Nuk ka asnjë përmendje të drejtpërdrejtë të Agarit në Kuran, i cili nuk e shpall atë në mënyrë eksplicite një grua të lirë ose si shërbëtore të Sarës ose Abrahamit. Për më tepër, nocioni i Agarit si skllave mohohet nga disa studiues modernë, të cilët në vend të kësaj parashtrojnë se Agari ishte e bija e faraonit të Egjiptit, duke e bërë kështu një princeshë dhe jo një skllave.
Dëbimi i Agarit
Më vonë, Sara lindi Isakun dhe tensioni mes grave u kthye. Në një festë pasi Isaku u zvordh, Sara gjeti adoleshentin Ismaelin duke u tallur me djalin e saj (Zanafilla 21:9). Ajo ishte aq e mërzitur nga ideja që Ismaili të trashëgonte pasurinë e tyre, saqë ajo kërkoi që Abrahami të largonte Hagarin dhe djalin e saj. Ajo deklaroi se Ismaeli nuk do të merrte pjesë në trashëgiminë e Isakut. Abrahami ishte shumë i shqetësuar, por Perëndia i tha Abrahamit të bënte ashtu siç e urdhëroi gruaja e tij, sepse premtimi i Perëndisë do të zbatohej nëpërmjet Isakut; Ismaeli do të bëhej gjithashtu një komb i madh, sepse ai ishte pasardhës i Abrahamit. Para se të vdiste Abrahami, ai i dha dhurata Ismaelit dhe bijve të tjerë të tij dhe i largoi nga Isaku (Zanafilla 25:6). Ismaeli dhe Isaku e varrosën Abrahamin së bashku (Zanafilla 25:9).
Rrëfimi kuranor ndryshon pak nga tregimi biblik: Është Zoti ai që e urdhëron Abrahamin që t'i çojë Agarin dhe Ismaelin në shkretëtirë, më vonë në Mekë, dhe t'i lërë atje. Për shkak të mungesës së ujit në shkretëtirë, nuk kaloi shumë kohë që nëna dhe djali vuanin nga një etje e madhe dhe kështu Agari vrapoi midis kodrave të Sefa dhe Merves në kërkim të ujit për djalin e saj. Pas vrapimit të shtatë midis dy kodrave, një engjëll u shfaq para saj. Ai e ndihmoi atë dhe tha se Zoti e dëgjoi Ismaelin të qante dhe do t'u siguronte ujë, dhe Agari gjeti pusin e shenjtë Zemzem. Meka më vonë ishte e njohur për përsosmërinë dhe ujin e saj të bollshëm dhe një fis arab i quajtur Benu Jurhum u vendos atje me Agarindhe djalin e saj Ismaelin, për shkak të pranisë së ujit.
Islam
parapamje|240px|[[Kaligrafia Islame e emrit të saj]]
Haxherja (arabisht: هاجر) është emri arab që përdoret për të identifikuar gruan e Abrahamit (arabisht: Ibrāhīm) dhe nënën e Ismaelit (arabisht: Ismā'īl). Edhe pse nuk përmendet me emër në Kuran, ajo përmendet dhe aludohet nëpërmjet historisë së burrit të saj. Ajo është një grua e nderuar në besimin islam.
Sipas besimit islam, ajo ishte gruaja egjiptiane e Ibrahimit. Ajo përfundimisht u vendos në shkretëtirën e Paranit me djalin e saj Ismailin. Haxherja nderohet si një matriark veçanërisht i rëndësishëm i monoteizmit, pasi ishte nëpërmjet Ismailit që Muhamedi do të vinte.
Disa studiues modernë myslimanë janë të mendimit se ajo nuk ishte kurrë shërbëtore e Sarës, përkundrazi ajo ishte një princeshë e Egjiptit që ndoqi me dëshirë Abrahamin dhe më vonë u martua me të. Ata më tej argumentojnë se Agari dhe Ismaeli nuk u dëbuan siç pretendohet nga tregimi biblik, por ata u vendosën në Mekë (Paran) për hir të Allahut të Plotfuqishëm.
Sipas Kisas el-Anbija, një përmbledhje tregimesh për profetët, Haxherja ishte e bija e mbretit të Magrebit, pasardhës i profetit islam Salih. Babai i saj u vra nga faraoni Dhu l-'arsh (arabisht: ذُوالْعَرْش, romanizuar: dhu 'l-'arsh, që do të thotë "ai/zotëruesi i fronit") dhe ajo u kap dhe u mor si skllave. Më vonë, për shkak të gjakut të saj mbretëror, ajo u bë zonjë e skllaveve dhe iu dha akses në të gjithë pasurinë e faraonit. Pas konvertimit në besimin e Ibrahimit, faraoni ia dha Haxherin Sarës, e cila ia dha Ibrahimit. Në këtë rrëfim, emri "Haxher" (i quajtur Hajar në arabisht) vjen nga Hā ajru-ka (arabisht: هَا أَجْرُكَ), arabishtja për "këtu është shpërblimi juaj".
Ngjarja e vrapimit të saj midis kodrave es-Safa dhe el-Marwah mbahet mend nga myslimanët kur kryejnë pelegrinazhin e tyre (haxhi) në Mekë. Një pjesë e pelegrinazhit është vrapimi shtatë herë midis kodrave, në përkujtim të guximit dhe besimit të Haxherit në Zot ndërsa ajo kërkonte ujë në shkretëtirë (që besohet se më pas është shfaqur mrekullisht nga pusi Zemzem). Për të përfunduar detyrën, disa muslimanë gjithashtu pinë nga pusi Zemzem dhe marrin pak nga uji në shtëpi nga pelegrinazhi në kujtim të Haxherit.
Irene Papas
Irene Papas (Ειρήνη Παππά; romanizuar: Eiríni Pappá, ; lindur Ειρήνη Λελέκου; romanizuar: Eiríni Lelékou; Chiliomodi, 3 shtator 1926 - 14 shtator 2022) ka qenë një aktore dhe këngëtare greke, aktive në më shumë se 70 filma gjatë karrierës në pesëdhjetë vjet. E njohur në rolet përkrah Bekim Fehmiut si mbretëresha e Itakës Penelopa në filmin Odisea (L'Odissea) (1968) dhe me Anthony Quinn në filmin "Zorba the Greek" (1964) në petkun e vejushës së bukur.
Lista e komunave të Luksemburgut
500px|right Këtu gjeni listën e plotë me komunat e Luksemburgut.
Irene Papas
Biografia
E lindur si Irene Lelekou (Ειρήνη Λελέκου), artistja e famshme greke në fshatin e Chiliomodit në rrethinat e Korintit. E ëma, Eleni Prevezanou (Ελένη Πρεβεζάνου) ishte arsimtare dhe i ati, Stavros Lelekos (Σταύρος Λελέκος), jepte mësim dramaturgji klasike në shkollën Sofikós të Korinthit. Vetë aktorja në një intervistë, e pyetur se përse ishte kaq ezmere, është përgjigjur se ''“I ngjaj nënës sime. Ajo ishte ezmere si unë. Ajo vinte nga Epiri, ndërsa im atë vinte, sipas gjasave, nga Shqipëria. Ndoshta jam shqiptare ose gjysmëshqiptare. Peloponezi është përplot me shqiptarë”''. Talentin e Irenës e zbuloi Elia Kazan.
Lista e komunave të Luksemburgut
116 komunat e Luksemburgut janë:
Irene Papas
Biografia
Irena aktroi Helenën e Trojes në filmin Trojanket, së bashku me Katharine Hepburn. Aktroi edhe femra të tjera nga Mitologjia greke, si Klitemnesten në filmin Ifigenija, Elekten në Elektri, Antigonen në Antigona, etj.
Lajmërohet edhe si mbretëresha Katarina Aragonska në filmin Anne of the Thousand Days, pastaj në filmin Muhamedi, i dërguari i Perëndisë.
Ndërsa filmat më të njohur të saj janë Zorba the Greek dhe Z.
Papas ishte gruaja e Alkisa Papasit dhe e dashura e Marlona Brandos.
David Belle
David Belle (i lindur më 29 prill 1973) është një aktor francez, koreograf filmash dhe koordinator. Ai konsiderohet themeluesi apo pionieri kryesor i disiplinës fizike Parkur, të bazuar në trajnimin e tij dhe mësimet nga babai i tij Raymond Belle. Ky art është përhapur në të gjithë botën dhe tani ka përkrahës në shumë vende.
Jeta filmike
Belle erdhi në famë nëpërmjet videot e tij të përhapura në internet dhe gjithashtu me anë të punës së tij të filmit, duke përfshirë filmat e tij më të njohur, District 13 dhe District 13: Ultimatum, të shkruara dhe të prodhuara nga Luc Besson. Belle ka punuar edhe në Babylon A.D. me Vin Diesel, te Princi i Persisë me Jake Gyllenhaal, Colombiana me Zoe Saldana, dhe The Family me Robert De Niro
Cuscuta
Lista e anëtarëve
Kuskuta është grup i familjes Convolvulaceae.