cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista e misioneve diplomatike në Maqedoninë e Veriut
djathtas|parapamje|400x400px| Harta e misioneve diplomatike në Republikën e [[Maqedonia e Veriut|Maqedonisë së Veriut ]] Kjo faqe liston misionet diplomatike rezidente në Maqedoninë e Veriut. Aktualisht, kryeqyteti i Shkupit pret 31 ambasada dhe 18 konsullata të përgjithshme të vendeve të ndryshme. Disa vende të tjera kanë mision të akredituar nga kryeqytete të tjera, kryesisht në Vjenë, Beograd , Sofje dhe Ankara. alt=|parapamje|255x255px|Ambasada [[Shqip|shqiptare në Shkup.]] alt=|parapamje|255x255px|Ambasada [[Kroacia|kroate në Shkup.]] alt=|parapamje|256x256px|Ambasada [[Italia|italiane në Shkup.]] alt=|parapamje|257x257px|Ambasada [[Polonia|polake në Shkup.]] parapamje|379x379px|Ambasada [[Spanja|spanjolle në Shkup.]] parapamje|252x252px|Ambasada [[Turqia|turke në Shkup.]] parapamje|250x250px|Ambasada [[Shtetet e Bashkuara të Amerikës|amerikane në Shkup.]]
Ambasadat
Shkup
Misionet të tjera
parapamje|247x247px|Ambasada [[Irani|iraniane në Shkup.]]
Shënime
-1. Ambasadori jo-rezident i Izraelit për Maqedoninë e veriut (me seli në Jeruzalem) z. Dan Orjan pohoi në një intervistë se shumë shpejtë do të hapet ambasadë të Izraelit në Shkup.
Muzeu Historik Kombëtar (Tiranë)
Muzeu Historik Kombëtar (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Sant Feliu de Guíxols
Sant Feliu de Guíxols është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Empordà, të provincës Girona, në Katalonia. Sant Feliu de Guíxols ka 21.961 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 15.62 km2.
Lidhje të jashtme
Sant Feliu de Guíxols
Cher Lloyd
Cher Lloyd është një këngëtare angleze nga Malvern, Mbretëria e Bashkuar.
Biografia
Cher Lloyd ka lindur në Malvern, Mbretëria e Bashkuar më 28 korrik, 1993. Cher është një cigan. Cher Lloyd shfaq në X Factor në vitin 2010. këngë Cher është "Want U Back" ishte një hit në mbarë botën.
Sterling Heights
Sterling Heights është një qytet në shtetin e Michiganit në ShBA. Qyteti ka një popullsi prej 129,699 banorësh dhe renditet ndër një nga qytetet më të sigurta në Michigan.
Qyteti ka një sipërfaqe totale prej 95.31 km2, nga të cilat 94.56 km2 janë tokë dhe 0.75 km2 ujë.
Eukariot
Qeliza Ekuariot eshte qeliza me ndryshe nga prokariota sepse organet e saj jane te mbshtjella nga muri qelizor. perndryshe brendesia e tyre eshte e mbushur me nje mas gjelatinore e cila ne te ka kanale ku materia ushqyese transportohet nepermes tyre.
Betsy Ross
Elizabeth Griscom Ross (1 janar 1752 - 30 janar 1836), mbiemri i vajzërisë Griscom, e njohur edhe me emrat e saj të dytë dhe të tretë të martuar, Ashburn dhe Claypoole, ishte një tapiciere amerikane që u besua nga të afërmit e saj më 1870 me bërjen e flamurit të parë amerikan, i njohur në përputhje me rrethanat si flamuri i Betsy Ross. Megjithëse shumica e historianëve e hedhin poshtë historinë, tradita e familjes Ross thotë se gjenerali Xhorxh Uashington, komandant i përgjithshëm i Ushtrisë Kontinentale dhe dy anëtarë të një komiteti kongresi - Robert Morris dhe George Ross - vizituan zonjën Ross në vitin 1776. Zonja Ross e bindi Xhorxh Uashingtonin të ndryshojë formën e yjeve në një skicë të një flamuri që ai i tregoi asaj nga gjashtëcepëshe në pesëcepëshe duke demonstruar se ishte më e lehtë dhe më e shpejtë për të prerë këtë të fundit. Sidoqoftë, nuk ka prova arkivore apo traditë tjetër gojore të regjistruar për të vërtetuar këtë histori të flamurit të parë amerikan. Duket se tregimi u shfaq së pari në shkrimet e nipit të saj në vitet 1870 (një shekull pas faktit), pa përmendur apo dokumentuar në dekadat e hershme.
Ross bëri flamuj për marinën e Pensilvanisë gjatë Revolucionit Amerikan. Pas Revolucionit, ajo bëri flamuj amerikanë për mbi 50 vjet, duke përfshirë 50 flamuj garnizonësh për Arsenalin e SHBA-së në lumin Schuylkill gjatë vitit 1811. Flamujt e marinës së Pensilvanisë u mbikëqyren nga Bordi i Marinës së Pensilvanisë. Bordi raportoi në Komitetin e Sigurisë të Asamblesë Provinciale të Pensilvanisë. Në korrik 1775, Presidenti i Komitetit të Sigurisë ishte Benjamin Franklin. Anëtarët e saj përfshinin Robert Morris dhe George Ross. Në atë kohë, komiteti urdhëroi ndërtimin e varkave me armë që përfundimisht do të kishin nevojë për flamuj si pjesë e pajisjeve të tyre. Deri në tetor 1776, Kapiteni William Richards ishte akoma duke i shkruar Komitetit ose Këshillit të Sigurisë për të kërkuar modelin që ai mund të përdorte për të porositur flamuj për flotën e tyre.
Vitet e hershme dhe edukimi
Betsy Ross lindi më 1 janar 1752, tek prindërit Samuel Griscom (1717–1793) dhe Rebecca James Griscom (1721–1793) në fermën e familjes Griscom në New Jersey. Ross ishte e teta prej shtatëmbëdhjetë fëmijëve, nga të cilët vetëm nëntë mbijetuan nga fëmijëria. Një motër, Sara (1745–1747) dhe vëllai, William (1748–1749), vdiq para se të lindte Elizabeth ("Betsy") (një motër tjetër, Sarah Griscom Donaldson (1749-1785), u emërua pas Sarës së ndjerë të hershme). Ross ishte vetëm pesë vjeçe kur vdiq motra e saj Martha (1754–1757) dhe një motër tjetër, Ann (1757–1759), jetoi vetëm në moshën dy vjeç. Vëllezërit Samuel I (1753–1756) dhe Samuel II (1758–1761) të dy vdiqën në moshën tre vjeç. Dy të tjerë, binjakët, vëllai i Jozefit (1759-1762) dhe motra Abigail (1759-1762) vdiqën në një nga epidemitë e shpeshta të liave në vjeshtën e vitit 1762. Ross u rrit në një shtëpi, ku mbizotëronte veshja e thjeshtë dhe disiplina e rreptë e Kuakerave. Ajo mësoi të qepte nga një hallë e madhe, Sarah Elizabeth Ann Griscom. Stërgjyshi i Rossit, Andrew Griscom, një anëtar i Kuakerave dhe marangoz, kishte emigruar nga Anglia më 1680.
Pas shkollimit në një shkollë shtetërore të Kuakerit, babai i Ross e mësoi atë në një tapiceri të quajtur William Webster.
Tradita e familjes Ross
thumb|right|300px|Piktura që përshkruan historinë e Betsy Ross që paraqet flamurin e parë amerikan për gjeneralin [[Xhorxh Uashington, nga Edward Percy Moran, c. 1917]] Hulumtimi i kryer nga Muzeu Kombëtar i Historisë Amerikane të Institucionit Smithsonian në Uashington D.C. vë në dukje se historia e Betsy Ross duke bërë flamurin e parë amerikan për gjeneralin Xhorxh Uashington, hyri në vetëdijen amerikane për kohën e festimeve të njëqindvjetorit të vitit 1876, me Ekspozitën Njëqind Vjeçare atëherë ishte planifikuar të mbahej në Filadelfia. Në vitin 1870, nipi i Rossit, William J. Canby, i paraqiti një studim shkencor Shoqatës Historike të Pensilvanisë në të cilën ai pretendoi se gjyshja e tij "kishte bërë me duart e saj flamurin e parë" të Shteteve të Bashkuara. Canby tha që ai së pari mori këtë informacion nga tezja e tij Clarissa Sydney (Claypoole) Wilson në 1857, 20 vjet pas vdekjes së Ross. Canby daton episodin historik bazuar në udhëtimin e Uashingtonit në Filadelfia, në fund të pranverës së vitit 1776, një vit para se Kongresi i Dytë Kontinental të kalonte neni i parë i flamurit, më 14 qershor 1777.
Ross ishte thjesht një nga disa krijuesit e flamurit në Filadelfia (si Rebecca Young, i cili është dokumentuar historikisht se ka bërë Grand Union Flag të mëparshëm të 1775–76, me Union Jack të kryqeve të Shën Gjergjit dhe Shën Andreut, në kantonin e sipërm të qoshes dhe 13 shirita të kuq dhe të bardhë të alternuar për "Kolonitë e Bashkuara") për Ushtrinë Kontinentale, së bashku me shumë ngjyra të tjera të anijeve, banderola dhe flamuj të cilët reklamoheshin në gazetat lokale.
Jeta personale
Griscom u takua me John Ross (nipin e George Ross Jr, firmëtar i Deklaratës së Pavarësisë së Shteteve të Bashkuara), i cili ishte djali i Rev. Eneas Ross (dhe gruaja e tij Sarah Leach), një prift i Kishës së Anglisë (më vonë Episkopale) dhe asistent rektori në famullinë e qytetit historik të Kishës së Krishtit ndërsa ishte mësuar te tapiceri William Webster. Çifti u martuan fshehurazi më 1773, duke u martuar në Tavernin e Hugg në Gloucester City, New Jersey.
Martesa shkaktoi ndarje nga familja e saj Griscom dhe do të thoshte dëbimin e saj nga kongregacioni Kuaker. Çifti i ri filloi së shpejti biznesin e tyre të tapiceri dhe më vonë u bashkua me Kishën e Krishtit, ku bashkëkombasit e tyre herë pas here përfshinin vizitë në koloni të komandantit të regjimentit të kolonisë së Virxhinias, kolonel, dhe gjenerali i ardhshëm Xhorxh Uashington (i Ushtrisë Kontinentale të sapo organizuar) dhe familja e tij nga famulli i shtëpisë së tyre Anglikane të Kishës së Krishtit në Alexandria, Vriginia, pranë pasurisë së tij Mali Vernon në lumin Potomac. Betsy dhe John Ross nuk patën fëmijë.
Lufta Revolucionare Amerikane shpërtheu kur Rosses ishin martuar për dy vjet. Si anëtar i Milicisë Provinciale lokale të Pensilvanisë dhe njësive të saj nga qyteti i Filadelfias, John Ross u caktua të ruaj municionet. Ai vdiq më 1775. Sipas një legjende, ai u vra nga një shpërthim i një baruti, por burimet e familjes japin dyshime për këtë pretendim.
Më 15 qershor 1777, ajo u martua me burrin e saj të dytë, marinarin Joseph Ashburn. Në vitin 1780, anija e Ashburn u kap nga një frigatë e Marinës Mbretërore dhe ai u akuzua për tradhti (për shkak se ishte me prejardhje britanike - natyralizimi i nënshtetësisë koloniale amerikane nuk u njoh) dhe u burgos në burgun e Old Mill në Angli. Gjatë kësaj kohe, vajza e tyre e parë, Zilla, vdiq në moshën nëntë muaj dhe lindi vajza e tyre e dytë, Eliza. Ashburn vdiq në burgun britanik.
Në vitin 1793, e ëma, babai dhe motra e saj Deborah Griscom Bolton (1743–1793) të gjithë vdiqën në një tjetër epidemi të fortë të etheve të verdha (një sëmundje e shkaktuar nga mushkonjat e infektuar). Pas dy dekadash të shëndetit të dobët, John Claypoole vdiq më 1817. Ross vazhdoi biznesin e tapiceri për 10 vjet të tjera. Pas daljes në pension, ajo u transferua me vajzën e saj të dytë Claypoole, Susanna (1786–1875), në një seksion të Abington Township, Montgomery County, Pennsylvania. Vajza e saj më e madhe Claypoole, Clarissa (1785–1864) kishte marrë përsipër biznesin e Ross-it në qytet.
Higjiena
parapamje| Poster për rritjen e ndërgjegjësimit lidhur me rëndësinë e ujit të pastër për higjenën e mirë (posteri i dizajnuar për përdorim në vendet aziatike) nga CAWST. Higjiena është një seri praktikash të kryera për të ruajtur shëndetin. Sipas Organizatës Botërore të Shëndetësisë (OBSH), "Higjiena i referohet kushteve dhe praktikave që ndihmojnë në mirëmbajtjen e shëndetit dhe parandalimin e përhapjes së sëmundjeve." Higjiena personale i referohet ruajtjes së pastërtisë së trupit.
Shumë njerëz e barazojnë higjienën me 'pastërtinë', por higjiena është një term shumë më i gjerë. Ai përfshin zgjedhje të tilla të zakoneve personale se sa shpesh bëni dush ose banjë, lani duart, shkurtoni thonjtë dhe lani rrobat. Ai gjithashtu përfshin vëmendjen për mbajtjen pastër dhe pa patogjene të sipërfaqeve në shtëpi dhe në vendin e punës, përfshirë ambientet e banjës.
Disa praktika të rregullta të higjienës mund të konsiderohen zakone të mira nga një shoqëri, ndërsa neglizhenca e higjienës mund të konsiderohet e neveritshme, mos respektuese ose kërcënuese.
Etimologjia
Termi higjienë në gjuhën angleze për herë të parë është përdorur në vitin 1676. Fjala higjiena vjen nga gjuha frënge hygiene, një latinizim i fjalës greke ὑγιεινή (τέχνη) hygieinē techne, që do të thotë "(art) i shëndetit", nga ὑγιεινός hygieinos, "e mirë për shëndetin, e shëndetshme", nga ὑγιής ( hygies), "i shëndetshëm, i shëndoshë, i për shëndetshëm". Në fenë e lashtë greke, Hygeia (Ὑγίεια) ishte personifikimi i shëndetit, pastërtisë dhe higjenës.
Larja e duarve
Higjiena e duarve përcaktohet si larja e duarve dhe thonjve me sapun dhe ujë ose përdorimi i një sanitizatori të ujit. Higjiena e duarve është thelbësore për të parandaluar përhapjen e sëmundjeve infektive në ambientet e shtëpisë dhe të jetës së përditshme.
Organizata Botërore e Shëndetësisë (OBSH) rekomandon larjen e duarve me hiri nëse sapuni nuk është i disponueshëm në situata kritike, shkolla pa qasje në sapun dhe situata të tjera të vështira sipas emergjencave, kur gjithashtu rekomandohet edhe përdorimi i rërës (të pastër). Përdorimi i hirit është i zakonshëm në zonat rurale të vendeve në zhvillim dhe në eksperimente është treguar të paktën po aq efektive sa sapuni për heqjen e patogjenëve.
Higjiena personale
Higjiena personale përfshin ato praktika të kryera nga një individ për t'u kujdesur për shëndetin e trupit dhe mirëqenien e njeriut përmes pastërtisë. Motivimet për praktikën e higjienës personale përfshijnë zvogëlimin e sëmundjes personale, shërimin nga sëmundjet personale, shëndetin optimal dhe ndjenjën e mirëqenies, pranimin shoqëror dhe parandalimin e përhapjes së sëmundjes tek të tjerët. Ajo që konsiderohet higjiena e duhur personale mund të jetë specifike kulturore dhe mund të ndryshojë me kalimin e kohës.
Higjiena personale ka të bëjë me praktikat që lidhen me kujdesin dhe përdorimin e instrumenteve të përdorura për administrimin e shërbimeve të kujdesit personal për njerëzit:
Praktikat e higjienës personale përfshijnë:
Thomas Hancock (shpikës)
Karriera
Interesi i Hancock në goma duket se ka dalë nga një dëshirë për të bërë pëlhura të papërshkueshme nga uji për të mbrojtur pasagjerët në trajnerët e tij. Nga vitit 1819 ai kishte filluar të eksperimentonte me marrjen e zgjidhjeve të gomës. Në vitin 1820 ai morri pantentin për të siguruar dorashka, tiranta, këpucë dhe çorape; në procesin e krijimit të këtyre pëlhurave të hershme elastike, Hancock e gjeti veten të humbur sasi të mëdha gome. Ai shpiku një makinë për të copëtuar gomat e mbeturinave, makinën e tij grirëse.
Në vitin 1820, Hancock morri me qira një fabrikë në Goswell Road, Londër, ku ai punoi gomat e papërpunuara me makinat që kishte shpikur. Makinat e tij prodhuan një masë të ngrohtë gome homogjene që më pas mund të formohej dhe të përzihej me materiale të tjera, dhe u shpërnda më lehtë se goma e papërpunuar. Prototipi i tij ishte operuar nga një njeri dhe mund të mbante vetëm 85 g; ajo ishte një makinë druri me një cilindër të zbrazur të veshur me "dhëmbë" metalikë, me një bërthamë të brendëshme të rrethuar me dorë. Nga viti 1821 ai kishte prodhuar një makinë dy-njeri që mbante 1 kg (0.45 kg), dhe nga 1841, ai kishte krijuar një makinë që mund të përpunojë deri në 200 kg (91 kg) gome në të njëjtën kohë.
Hancock eksperimentoi me zgjidhje gome dhe më 1825 ai pantntoi një proces të bërë lëkurë artificiale duke përdorur zgjidhje të gomës dhe një shumëllojshmëri të fibrave. Zgjedhja e tij e tretësve, vajit të qymyrit dhe terpentinë, ka ndikuar ndoshta në patentën e Charles Macintosh më 1823. Në të njëjtin vit ai filloi të punojë me Macintosh për të prodhuar pëlhurën e tij "double textured".
Nga viti 1830 ishte e qartë për të gjithë të shqetësuar se zgjidhja e lëkurës e Hancock, e përgatitur me gomën e tij të përtypur, ishte më mirë se Macintosh. Të dy shpikësit u bashkuan kompanitë e tyre dhe filluan të bashkëpunojnë më plotësisht, duke ndërtuar, për shembull, një makinë përhapëse automatike për të zëvendësuar brushat e bojës të përdorura më parë nga Macintosh.
Në vitin 1834, fabrika e Londrës e Hancock u dogj dhe Macintosh kishte mbyllur fabrikën Glasgow. Puna u transferua në Mançester, ku më 1838, një zjarr tjetër shkatërroi atë fabrikë. Një fabrikë e re u ndërtua së shpejti dhe biznesi vazhdoi si më parë, edhe pse patenta e vitit 1823 e Macintosh kishte skaduar në 1837.
Edhe pse stili i mantelit i Mackintosh është bërë i përgjithshëm (i shkurtuar si mac ose mack), kompania që Hancock dhe Mackintosh krijuan jetën si dy njësi të veçanta, Mackintosh dhe Hancock Artikuj të vulcanizuar. Të dyja vazhdojnë të bëjnë veshjet e gomës duke përdorur të njëjtat teknika dhe procedura të pionieruara nga dy shpikësit, me vetëm Hancock Vulcanised Articlea duke vazhduar të përdorin Millin Victorian origjinale për të gjithë prodhimin e pëlhurave.
Ouveillan
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ouveillan (Ocitanisht: Auvelhan ; Shqip: Uveljan ) është një komunë në departamentin Aude në Francën jugore.
Pamjet përfshijnë kishën e Shën Gjon Ungjilltarit, e ndërtuar në stilin romanik gjatë shekujve XI-XII. Ajo ka një zonë të madhe kori me tre absida, të cilat janë të zbukuruara nga jashtë me banda lombarde.
Tuneli Vlorë-Otranto
parapamje Tuneli Vlorë-Otranto ose Tuneli Trans-Adriatik është një tunel nëndetar i planifikuar për ndërtim në një të ardhme.
Përmbledhje
Tuneli Vlorë - Otranto do të lidh bregdetin shqiptar dhe ate italian në pikën e tij më të shkurtër 71 km që është në Ngushticën e Otrantos. Ideja për të lidhur dy brigjet e Detit Adriatik është shumë e vjetër dhe daton nga koha e rrugës së famshme Via Egnatia. Shumë kohë më vonë, në vitin 1864 shtrihet kablloja e parë nëndetare që lidhte Vlorën dhe Otranton ndërsa ideja për ndërtimin e një tuneli nënujor zë fill në vitet 30 të shekullit XX. Ndërkaq në vitin 2016 filloi ndërtimi i Gazsjellësit Trans-Adriatik projekt ky që u finalizua në vitin 2020.
Viverridët
Viverridae është një famije me gjitar të mesme, ( / v aɪ v ɛ r ɪ d z / ), qe permban 15 gjini , të cilët janë të ndara në 38 specie. Kjo familje u emërua dhe u përshkrua për herë të parë nga John Edward Grey në 1821. Anëtarët e kësaj familje quhen zakonisht civetët ose genetat. Viverridët gjenden në Azinë Jugore dhe Juglindore, në të gjithë Wallace Line, në të gjithë Afrikën , dhe në Europën Jugore. Venddodhja e tyre në Sulawesi dhe në disa nga ishujt fqinj tregon se ata janë banorë të lashtë të tropikëve të Botës së Vjetër.
Anatomia
Viverridët kanë katër ose pesë gishtërinj në secilën këmbë dhe kthetra gjysmë tërheqëse. Ata kanë gjashtë incizorë në secilën nofull dhe molarë me dy mulli tuberkuloz prapa në nofullën e sipërme, dhe një në nofullën e poshtme. Gjuha është e lëmuar. Një qese ose gjëndër ndodh nën anus, por nuk ka cekum.
Viverridët janë më primitiv nga të gjitha familjet e Karnivora feliform dhe qartë më pak të specializuara se Felidae. Në karakteristikat e jashtme, ato dallohen nga Felidae nga surrati dhe tufa më e gjatë e vibrissae të fytyrës midis eshtrave të nofullës së poshtme, dhe nga gjymtyrët më të shkurtra dhe këmba e pasme me pesë gishat me prezencën e shifrës së parë. Kafka ndryshon nga pozicioni i foraminës postpatatine në maxilla, pothuajse gjithmonë mirë përpara qepjes maksillopalatine , dhe zakonisht në lidhje me nivelin e premolarit të dytë.
Dhëmbët e tyre karnasialë që prenë mishin janë relativisht të pazhvilluar. Shumica e specieve viverrid kanë një kockë penisi (një baculum ).
Speciet e gjalla
Në 1821, Grei e përcaktoi këtë familje si të përbërë nga gjinitë Viverra, Genetta , Herpestes dhe Suricata. Reginald Innes Pocock më vonë ripërcaktoi familjen si një numër të madh të gjinive shumë të larmishëm, dhe duke qenë e ndjeshme e ndarjes në disa nënfamilje, bazuar kryesisht në strukturën e këmbëve dhe të disa gjëndrave aromë shumë të specializuara , që rrjedhin nga lëkura, të cilat janë të pranishme në shumicën e specieve dhe ndodhen në rajonin e organeve gjenitale të jashtme. Ai varti nënfamiljet Hemigalinae, Paradoxurinae , Prionodontinae dhe Viverrinae të Eupleridae.
Në 1833, Edward Turner Bennett përshkroi fosën ( Cryptoprocta ferox ) dhe i varur Cryptoprocta të Viverridae. Nga analizat molekulare të ADN-s dhe morfologjike të AND-s hibridizimi sugjeron se Cryptoprocta nuk i takon brenda Viverridae, por është anëtar i Eupleridae.
Civeti i palmave afrikane( Nandinia binotata ) ngjan me civetët e Viverridae, por është gjenetikisht i veçantë dhe i përket një famileje monotipike, të Nandiniidae. Ka pak mosmarrëveshje se speciet Poiana janë viverrid.
Analiza e ADN-së në bazë të 29 llojeve të Karnivora, që përbëjnë 13 lloje të Viverrinae dhe tre lloje që përfaqësojnë Paradoxurus , Paguma dhe Hemigalinae , konfirmoi supozimin Pocock se lisangu afrikan Poiana përfaqëson grupin-motër e gjinis Genetta. Vendosja e Prionodonit si grup-motër i familjes Felidae është mbështetur fuqimisht, dhe u propozua që linsangët aziatik të vendosen në familjen monogjenike Prionodontidae.
Filogjenia
Marrëdhëniet filogjenetike të Viverridae tregohen në kladogramin vijues:
Sjellja dhe ekologjia
parapamje|Binturongu ( Arctictis binturong ) në ekspozitë në Muzeun e Osteologjisë Ata janë përgjithësisht vetmitar dhe kanë dëgjim dhe vizion të shkëlqyeshëm. Ata janë të omnivor ; civetët e palmave janë pothuajse tërësisht barngrënës.
Habitatet e favorizuara përfshijnë pyjet, savanën, malet dhe mbi të gjitha pyjet m shi tropikale. Për shkak të shpyllëzimit të rëndë, shumë përballen me humbje të rënda të habitatit. Disa specie, të tilla si civeti e palmës së Hosetit, e cila është endemike në veriun e Borneo , konsiderohet e prekshme. Civeti vidër është klasifikuar si i rrezikuar.
Zaventem
Zaventem është komunë në provincën Flemish Brabant. Më 1 janar 2017, popullsia e Zaventem kishte gjithsej 33,385. Gjuha zyrtare është holandishtja.
Infrastrukturë
Departamenti i Zjarrit në Zaventem siguron shërbimet e mbrojtjes nga zjarri.
Aeroporti kombëtar
Aeroporti i Brukselit është aeroporti kombëtar i Belgjikës. Aeroporti ndodhet në provincën Flemish Brabant në territorin komunal të Zaventem, Machelen dhe Steenokkerzeel, dhe drejtohet nga Kompania e Aeroportit të Brukselit.
Gipsy.cz
Gipsy.cz është një grup rap cigan. Anëtarët e grupit janë Radoslav Banga aka Gipsy, Vojta Lavička, Petr Surmaj dhe Jan Surmaj.
Kulla e Niko Ngjelës
Kulla e Niko Ngjelës është një monument i trashëgimisë kulturore në Goranxi, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "188610.06.1973".
Monti
Monti (Mònte) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 123.82 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 300 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.420 banorë.
Kalaja antike në Belle
Kalaja antike në Belle është një monument i trashëgimisë kulturore në Belle, Deçan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Vendbanimi parahistorik dhe antikitetit të vonë në Zhilivodë
Vendbanimi parahistorik dhe Antikitetit të Vonë në Zhilivodë është një monument i trashëgimisë kulturore në Zhilivodë, Vushtrri, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Historia
Kodra shkëmbore me trajtë trung konike të prerë e të dalur si kupë vullkanike, me toponimin ‘Kërshi’ e cila gjendet në fshatin Trimor, në pjesën verilindore të tij, sipas gjetjeve të fragmenteve të enëve të qeramikës dhe të suvasë argjilore të kasollave ka qenë banuar në periudhën parahistorike. Kodra me pozitë të mirë strategjike mbizotëron ambientin e përthyer bujqësor dhe blegtoral në të katër anët e horizontit. Në lindje dhe në veri ajo përfundon me faqe të thikëta shkëmbore, kurse anët e tjera që sipas tregimeve gojore përfshinin rreth tri të katërtat e kodrës janë rrënuar e gjymtuar gjatë hapjës së rrugës dhe zgjerimit të oborrit nga pronari.
Maja e mbetur e kodrës me sipërfaqe të bukur të pjerrët, me zbritje nga lindja në drejtim të perëndimit dhe nga veriu në drejtim të jugut, është e gjatë në lindjeperëndim rreth 35m dhe e gjerë verijug rreth 12m. Në profilin veriperëndimor të gjatë rreth 7-8m dhe të trashë rreth 0.50–0.60m, të mbetur pas gjymtimit të kodrës dhe shkatërrimit të pjesës më të madhe të vendbanimit. Gjetëm fragmente të qeramikës dhe një kupë dykonike të plotë, me konin e sipërm të ulët. Enët e qeramikës, në veçanti disa fragmente të zbukuruara me motive kanelyrash, kronologjikisht të qarta, dëshmojnë për një vendbanim të epokës së neolitit, pa përjashtuar mundësinë e përfaqësimit edhe të një shtrese të neolitit të vonë.
Në rrafshlartën e emërtuar ‘Arat e Kishës’ e cila ndodhet 1km në perëndim të fshatit Trimor, vendësit kanë hasur në mure të ndërtuara me gurë e llaç gëlqereje, varre me trupvënie, tulla dhe tjegulla. Tullat nga ‘Arat e Kishës’ në përdorim dytësor vërehen edhe në një shtëpi të fshatit. Gjatë përnjohjes në një sipërfaqeje rreth 1 ha ndeshëm në copa të tjegullave të tipit kalipter dhe në gurë të thyer të mureve të objekteve të arkitekturës. Topografia e kishës së dikurshme që e përjetëson toponimi, tani në fazën e përnjohjeve nuk mund të saktësohet, mirëpo në sipërfaqe rreth 0.40ha rivijëzohen ko-nturat e ledheve të godinave, të organizuara me murët e gjata në drejtim veri-jug.
Gjetjet e kalipterëve janë tregues të saktë për një vendbanim të periudhës së antikitetit. Vendbanimi është vendosur në një ambient blegtoral dhe bujqësor. Në perëndim kodrat ‘Hija e Ahishtës’ dhe ‘Balli i Seqit’ formojnë një grykë ndërmalore që lidhin këtë zonë me trevën e Drenicës. Ndërsa në tri anët e tjera të horizontit, në lindje, veri dhe në jug, vendbanimi kufizohet me terren të përthyer të shpatijeve të buta dhe të fushave me tokë të plleshme.
Kultura e Maqedonisë së Veriut
Kultura e Maqedonisë së Veriut është kultura e Republikës së Maqedonisë së Veriut, një vend në Ballkanin Perëndimor.
Arkitektura
Vendet për arkeologji me cilësi të jashtëzakonshme përfshijnë ato në Stobi në Gradsko, Heraclea Lyncestis në Manastir, Lychnidos, Kisha e Shën Sofisë në Ohër dhe Scupi në Shkup. Ikonat terrakote u zbuluan në Kalanë e Vinicës (afër Vinicës ). Mozaiku i Bazilikës në Heraklea Lynkestis është një mozaik i hershëm bizantin. Ka shumë mbetje nga koha romake dhe periudha e hershme e krishterë në Maqedoninë e Vardarit, e cila në atë kohë ishte pjesë e Perandorisë Bullgare.
Janë zbuluar monumente të kulturës islame si xhamitë, pazaret dhe banjat e periudhës osmane. Në shekullin e 14-të, Shkupi përshkruhej si një qendër e rëndësishme tregtare me Çarshinë e Vjetër, Tregun e Mbuluar ( Bezisten ), Karvansarain Kurshumli An, Hamami i Daut Pashës dhe Xhaminë e Mustafa Pashës. Një tjetër monument i rëndësishëm i kulturës islame në Maqedoninë e Vardarit është Xhamia e pikturuar në Tetovë. Pas çlirimit të qytetit u ngritën një numër i madh monumentesh. Një nga monumentet më interesante të ngritura pas çlirimit të rajonit është memoriali kushtuar kryengritjes Ilinden-Preobrazhenie në Krushevë. Përkujtimore të tjera të njohura për bukurinë dhe ekspresivitetin e tyre mund të gjenden në Prilep, Kumanovë, Veles dhe Shtip.
Në historinë kulturore të Maqedonisë së Veriut një vend më rëndësi zë edhe Kongresi i Manastirit i njohur edhe si Kongresi i Alfabetit e cila ka qenë një konferencë akademike që është mbajtuar në qytetin e Manastirit, mes datave 14 nëntor - 22 nëntor 1908, me qëllim të standardizimit të alfabetit të gjuhës shqipe. Prandaj data 22 nëntor përbën tashmë një ditë përkujtimore jo vetëm në Maqedoninë e Veriut por edhe në Shqipëri dhe Kosovë për edhe në diasporën shqiptare, e njohur si Dita e Alfabetit. Përpara këtij kongresi, gjuha shqipe përfaqësohej prej gjashtë ose më shumë alfabetesh (Elifba), pa llogaritur nënvariantet.
Muzika
Maqedonia e Veriut ka një trashëgimi jashtëzakonisht të pasur muzikore. Studimet e Sotir Golabovskit dhe Octoechos në lidhje me traditën e himneve shpirtërore dhe korale kishtare maqedonase janë një kontribut i rëndësishëm në historinë kulturore maqedonase dhe ballkanike. Shoqata e Kompozitorëve të Maqedonisë aktualisht ka 60 anëtarë. Pas gjeneratës së parë të muzikës moderne klasike maqedonase, e përbërë nga Trajko Prokopiev, Todor Skalovski, Stefan Gajdov, Petre Bogdanov Kocko dhe Zhivko Firfov, erdhi puna e kompozitorëve Kiril Makedonski, Gligor Smokvarski, Vlastimir Nikolovski, Toma Proslavskii. Nikolovski, Ljubomir Brangolica, Stojan Stojkov, Risto Avramovski, Tome Mançev, Dimitrije Buzharovski dhe Goce Kolarovski. parapamje| [[Gajdja|Gajda maqedonase]] Orkestra Filarmonike Maqedonase, e themeluar në vitin 1944 në Republikën Popullore të Maqedonisë, është institucioni më i vjetër kulturor në fushën e muzikës. Janë gjashtë ansamble dhomash, si Taneci, që përfaqësojnë pasurinë e folklorit dhe këngës maqedonase, dhe janë dhjetë ansamble të tjera folklorike që janë aktive. Ka tre kore profesionale dhe njëzet kore amatore. Çdo vit rreth 50,000 njerëz ndjekin koncertet e Orkestrës Filarmonike Maqedonase dhe ansambleve të ndryshme të valleve popullore dhe shoqatave të tjera kulturore dhe artistike. Përveç koncerteve të mbajtura në kuadër të Festivalit Veror të Ohrit, para disa vitesh në Manastir është themeluar edhe festivali vjetor i muzikës klasike i quajtur Interfest. Festivali i Xhazit në Shkup është bërë një ngjarje muzikore shumë prestigjioze. Në festival kanë marrë pjesë shumë nga grupet dhe emrat më të njohur të xhazit në botën e xhazit, dhe për nga koncepti dhe atmosfera, pjesëmarrësit dhe kritikët e konsiderojnë atë një nga festivalet më të suksesshme të xhazit në mbarë botën.
Muzika popullore është një nga fushat më të dashura të kulturës maqedonase dhe çdo vit zhvillohen disa festivale folklorike. Më i vjetri është Folkfesti, i mbajtur në Valandovë, dhe shumica e festivaleve kanë pjesëmarrje më të madhe në mesin e komuniteteve të maqedonasve etnikë në Australi dhe Kanada. Festivali i Këngëve të Qytetit të Vjetër në Ohër dhe Ditët e Ilindenit të Këngës Popullore në Manastir janë ngjarje që festojnë këngët tradicionale maqedonase. Mak-Fest në Shtip dhe Festivali i Shkupit janë dy festivalet më të njohura të muzikës popullore në Maqedoninë e Veriut.
Rok-grupi Leb i Sol, me muzikën e tij origjinale që injekton tema dhe ritme tradicionale folklorike me ndikim modern, ka qenë aktiv për më shumë se njëzet vjet dhe është bërë gjerësisht i njohur brenda dhe jashtë Maqedonisë së Veriut.
Arti
parapamje| Portreti i gruas nga Gjorgje Zografski Themeluesit e pikturës moderne maqedonase ishin Lazar Liçenoski, Nikola Martinoski, Dimitar Avramovski–Pandilov dhe Vangel Kodzoman. Ata u pasuan nga një gjeneratë jashtëzakonisht e talentuar dhe e frytshme, e përbërë nga Borka Lazeski, Dimitar Kondovski, Petar Mazev të cilët tani janë të ndjerë dhe Rodoljub Anastasov dhe shumë të tjerë që janë ende aktivë. Vepra e Vasko Taskovskit iu prezantua publikut të Parisit në vitin 1992 me një ekspozitë dhe ankand imponues prej rreth 100 veprash. Vangel Naumovski, i cili u klasifikua prej kohësh nga historianët e artit si një artist naiv, është i mirënjohur për Galerinë e tij " Ohritska Porta ", si dhe për botën origjinale të pikturave të tij.
Artistët bashkëkohorë maqedonas përfshijnë Aleksandar Stankovski, Zhaneta Vangeli, Maja Dzhartovska dhe Gordana Apostolovska të cilët përdorin stile të ndryshme.
Përveç Dimo Todorovskit, i cili konsiderohet si themelues i skulpturës moderne maqedonase, janë shquar edhe veprat e Petar Haxhi Boskovit, Boro Mitrikeskit, Novak Dimitrovskit dhe Tomë Serafimovskit. Muzeu i Artit Bashkëkohor dhe Galeria e Arteve në Banjat e Daut Pashës konsiderohen si galeritë më të mira. Në vitin 1993 ka pasur 413 ekspozita të vizituara nga mbi 240,000 njerëz, 12 koloni artistësh me 120 pjesëmarrës, nga të cilët 40 ishin piktorë dhe skulptorë të huaj.
Kinema
Historia e krijimit të filmave në Maqedoninë e Veriut daton më shumë se 110 vjet. Filmi i parë i prodhuar në territorin e vendit të sotëm u realizua në vitin 1895 nga kineastët arumunë Janaki dhe Milton Manaki në Manastir, duke filluar një traditë filmbërëse në rajon që vazhdon edhe sot e kësaj dite.
Gjatë gjithë shekullit të kaluar, mediumi i filmit ka përshkruar historinë, kulturën dhe jetën e përditshme të popullit maqedonas. Me kalimin e viteve shumë filma maqedonas janë prezantuar në festivalet e filmit në mbarë botën dhe disa nga këta filma kanë fituar çmime prestigjioze. Regjisori më i famshëm maqedonas është Milço Mançevski, filmi debutues i metrazhit të gjatë Para shiut u nominua për një çmim Oscar. Filmi artistik me fitim më të madh në Maqedoninë e Veriut ishte Bal-Can-Can, i cili është parë nga mbi 500,000 njerëz vetëm në vitin e parë të tij.
Teatri
djathtas|parapamje| Teatri Kombëtar Maqedonas në [[Shkupi|Shkup]] Në Maqedoninë e Veriut ka 13 teatro profesionistë. Nga viti 1993-1994 u mbajtën 1.596 shfaqje në republikën e sapoformuar dhe morën pjesë më shumë se 330.000 njerëz. Teatri Kombëtar Maqedonas (kompanitë e dramës, operës dhe baletit), teatri i dramës, teatri i kombësive (kompanitë e dramës shqiptare dhe turke) dhe kompanitë e tjera teatrore përfshijnë rreth 870 aktorë profesionistë, këngëtarë, balerinë, regjisorë, dramaturgë, skenografi. dhe kostumografi etj. Ekziston edhe një teatër profesionist për fëmijë dhe tre teatro amatore. Për nder të Vojdan Cernodrinskit, themeluesit të teatrit modern maqedonas, tridhjetë vitet e fundit në Prilep po mbahet një festival tradicional i teatrove profesionistë maqedonas. Çdo vit në Koçan mbahet një festival i grupeve teatrore maqedonase amatore dhe eksperimentale.
Fjala Karagöz është një fjalë turke që fjalë për fjalë do të thotë "një sy i zi", por është një lloj teatri specifik në Maqedoninë e Veriut si në shumë vende të tjera të Ballkanit. Ky teatër piktoresk, origjinal dhe jashtëzakonisht popullor arriti në Ballkan nga Lindja e Largët. Duke u zhvendosur ngadalë por me siguri nga Lindja e Largët drejt Lindjes së Mesme, ky lloj teatri kaloi nëpër një transformim pasi u përcoll nga personi në person përmes shumë kulturave. Teatri Karagoz erdhi në Ballkan së bashku me Perandorinë Osmane. Në historinë e kulturës etnike maqedonase emri i këtij teatri përmendet duke filluar nga shekulli i 11-të, ose së paku i 14-të. Një legjendë turke flet për origjinën e ndërtimit të një xhamie të madhe në Bursa dhe ndërtuesit e saj, mes të cilëve ishin dy miq dhe tregimtarë të njohur si Karagöz dhe Hadzivat. Në vend që të punonin, ata u ulën dhe u treguan punëtorëve histori komike. Shfaqjet e tyre ishin aq tërheqëse për audiencën e tyre, saqë ndërtimi i xhamisë u ndal plotësisht - vendi i ndërtimit u shndërrua në një teatër. Kur Sulltani dëgjoi se çfarë kishte ndodhur, u tërbua dhe urdhëroi ekzekutimin e dy miqve. Karagoz dhe Haxhivat nuk mundën t'i shpëtonin fatit, por qytetarët e Bursës u pushtuan nga pikëllimi për humbjen e dy heronjve. Sulltani e kuptoi marrëzinë e tij dhe u përpoq ta korrigjonte duke urdhëruar ringjalljen e dy burrave. Në pamundësi për t'u dhënë atyre jetë, sulltani i mbajti gjallë në formën e kukullave të vogla transparente të bëra me lëkurë të hollë dhe me ngjyrë. Nëse do të vendoseshin para një perde të bardhë me një qiri të ndezur pas saj, ata do të kërcenin sikur të ishin gjallë dhe sulltani të kishte shpenguar veten.
Edhe pse ky teatër përfshin një sërë personazhesh-kukullash, teatraliteti i tij i shquar del nga lidhja komplekse mes maskave qendrore të Karagozit dhe Haxhivatit. Karagoz personifikon një grek të zakonshëm në Perandorinë Osmane. Ai është i veshur thjesht si çdo kalimtar tjetër në rrugët e Kostandinopojës. Ai flet qartë dhe në një gjuhë të përbashkët për njerëzit. Ai është i zgjuar dhe budalla në të njëjtën kohë, naiv dhe mendjemprehtë. Edhe pse ai është i varfër si një qen, ai dëshiron vetëm të hajë bukën e tij pa u shpërqendruar apo ndërhyrje. Po aq e rëndësishme është edhe ngacmimi i armikut të tij të zemëruar vazhdimisht, i cili quhet Haxhivat dhe që është paksa i ngadalshëm, por jo domosdoshmërisht budalla. Haxhivati flet me mendjemadhësi duke përdorur fjalë arkaike, duke u shtirur si i urtë dhe në fakt është një pedant i mërzitshëm, i ngurtë, i korruptuar, oportunist që thekson vazhdimisht origjinën e tij aristokratike. Teatri Karagoz është humori popullor turk në maksimumin e tij. Udhëtari dhe diplomati i famshëm turk, Evlija Celebija, udhëtoi në Ballkan në gjysmën e parë të shekullit të 17-të dhe shkroi për udhëtimet e tij në dhjetë libra në të cilët diskuton shfaqjet e Karagozit në Bosnje, Serbi dhe në kryeqytetin e republikës Shkup. Teatri Karagoz u soll në rajon nga turqit osmanë dhe u përshtat lehtësisht me mjedisin e ri, ekzistues prej shekujsh deri në vitet 1950.
Lista e tempujve hindu në Indi
Kjo është një listë e tempujve hindu në Indi, sipas shteteve dhe territoreve të Indisë.
Eden Alene
Eden Alene (עדן אלנה; lindur më 7 maj 2000) është një këngëtare izraelite me origjinë etiopiano-hebraike. Pasi fitoi sezonin e shtatë të konkursit të këndimit HaKokhav HaBa, ajo u vendos të përfaqësonte Izraelin në Festivalin Evropian të Këngës 2020, me këngën e saj "Feker Libi", e planifikuar të mbahej në Roterdam, Holandë. Pasi ky edicion i konkursit ishte anuluar për shkak të pandemisë së COVID-19, ajo u zgjodh për ta përfaqësuar Izraelin në Festivalin Evropian të Këngës 2021, por me një këngë të re.
Jeta e hershme
Alene lindi në lagjen Katamon në Jeruzalem nga prindër etiopian-hebrenj, të cilët emigruan veçmas në Izrael gjatë aliyah nga Etiopia. Kur ajo ishte dy vjeç prindërit e saj u divorcuan. Që nga ajo kohë, ajo nuk ka qenë në kontakt me babanë e saj.
Alene studioi në shkolla fetare, pas së cilës ndoqi Shkollën e Mesme të Universitetit Hebraik. Në vitin 2018, ajo u regjistrua në Forcat e Mbrojtjes së Izraelit (IDF) dhe shërben në një bandë ushtarake.
Karriera
Në tetor 2017, Alene ishte një garuese në sezonin e tretë të konkursit të të kënduarit The X Factor Israel. Ajo bëri audicion me këngën "Stone Cold" nga Demi Lovato. Në janar 2018, ajo fitoi finalen e sezonit.
Në prill 2018, ajo interpretoi një këngë nga Arkadi Duchin në ceremoninë e ndezjes së pishtarit që hapi kremtimet e 70-vjetorit të themelimit të Shtetit të Izraelit. Në dhjetor 2018, ajo publikoi këngën e saj debutuese "Better". Në vitin 2019, ajo mori pjesë në një prodhim izraelit të muzikalit Dyqani i Vogël i Tmerreve
Në shkurt 2019, përpara Festivalit Evropian të Këngës 2019, të mbajtur në Tel Aviv-Jafa, Alene lëshoi një kopertinë të këngës "Save Your Kisses for Me" nga Brotherhood of Man, e cila fitoi në Festivalin Evropian të Këngës 1976. Në mars 2019, ajo publikoi këngën e saj të dytë, "When It Comes to You", e cila u prodhua nga producenti amerikan Julian Bunetta.
Festivali Evropian i Këngës
Në vitin 2019, ajo mori pjesë në sezonin e shtatë të konkursit izraelit të këngës Rising Star (HaKokhav HaBa), duke arritur vendin e parë më 4 shkurt 2020. Si fituese, ajo supozohej të përfaqësonte Izraelin në Festivalin Evropian të Këngës 2020 që do të mbahej në Roterdam, Hollandë me këngën "Feker Libi". Sidoqoftë, më 18 mars 2020, ngjarja u anulua për shkak të pandemisë së COVID-19. Më 22 mars 2020, u njoftua se ajo ishte zgjedhur brenda vendit për të përfaqësuar Izraelin në Festivalin Evropian të Këngës 2021.
Tempulli i Annapurna Devit
Tempulli i Annapurna Devit (në gjuhën hindi: अन्नपूर्णा देवी मंदिर; në gjuhën tamile: அன்னபூர்ணா தேவி மந்திர்; në gjuhën marathi: अन्नपूर्णा देवी मंदिर dhe në gjuhën bengaleze: অন্নপূর্ণা দেবী মন্দির. I njohur edhe si Mandiri i Annapurna Matas dhe Mandiri i Annapurnas), është një nga tempujt më të famshëm në qytetin Varanasit. Ky tempull ka rëndësi të madhe fetare në hinduizëm dhe i është kushtuar hyjneshës Annapurna Devi. Annapurna Devi është një hyjneshë e ushqimit (anna do të thotë ushqim, ndërsa purna i plotë ose tërësor) dhe një formë (avatar) e hyjneshës Parvati dhe është e njohur edhe si Kashipuraadeeshwari ("Mbretëresha e Kashit"). Tempulli i Annapurnas u ndërtua në shekullin e XVIII nga Maratha Peshwa Baji Rao.
Vendndodhja
Tempulli i Annapurna Devit është i vendosur në zonën e Visheshwarganjit në Varanasi. Ai ndodhet në Annapurna Gali, në Jnanavapi në koordinatat 25.31057°N, 83.0096°W dhe shtrihet në një sipërfaqe prej 0.02 hektarësh. Ai është i vendosur në rrugën Dashashwamedh, Vishwanath Gali. Ai gjendet 15 metra në veri-perëndim të Tempullit të famshëm Kashi Vishwanath, 350 metra në perëndim të Ghatit Manikarnika, 5 kilometra në jug-lindje të stacionit hekurudhor të Varanasit dhe 4.5 kilometra në veri-lindje të Banaras Hindu University.
Historia
Gjatë shekujve të VII-IX Bhavani ishte hyjnesha kryesore dhe qendra e saj ishte një nga vendet më të rëndësishme të adhurimit. Ajo përshkruhej si energjia e lëngshme e hyjnisë mbrojtëse Vishvanatha te Kashi Khanda, një tekst i shekullit të XIV-XV. Ajo është lavdëruar si Maha Gauri. Sipas një tjetër përshkrimi te Kashi Rahasya, ajo përfaqëson edhe Annapurnan. Tristhalisetu (1585) e lavdëron Annapurnan dhe Bhavanin si e njëjta hyjneshë. Nga përshkrimi puranik është e qartë se Annapura ishte shumë popullore dhe adhurohej me emra të ndryshëm. Në vijim të pushtimit mogul, me urdhër të perandorit mogul Aurangazeb u shkatërrua edhe ky tempull si shumë të tjerë. Tempulli i tanishëm i Annapurnas (“Hyjnesha e bollëkut të ushqimit”) u ndërtua në vitin 1729 nga Balaji Bajirao Peshva. Statuja e tanishme e Annapurnas brenda shenjtërores është e re, e vendosur dhe shenjtëruar në janarin e viti 1977 në një seri ritualesh prana-pratishta, “frymë-përçuese”, të drejtuara nga Shankaracharya i Shringerit. Shkrimtari i famshëm Raja Rao ka shkruar vargje lutëse për të.
Legjendat
Sipas legjendave puranike, Mahagauri është forma e tetë e hyjneshës Durga dhe ajo është me ngjyrë të bardhë dhe shumë e bukur. (Maha,महा = e madhe, tepër; Gauri गौरी = e bardhë). Ajo mban veshje të bardha dhe kalëron një dem po ashtu të bardhë. Sipas mitologjisë hindu, ka dy legjenda popullore të lidhura me origjinën e këtij tempulli.
Sipas një legjende, njëherë Mata Parvati i mbylli të tre sytë (Dielli, Hëna dhe Zjarri) e perëndisë Shiva. Për shkak të kësaj, e gjithë bota y zhyt në errësirë për shkak të shpërbërjes (pralaya) që u përhap. Mata Parvati humbi gjithashtu Gauri Rupan (ngjyrën e bardhë) e saj dhe i kërkoi Shivës ndihmë në rifitimin e Gauri Rupas. Asaj Shiva i kërkoi të dhuronte ushqim (anna) në Varanasi. Kështu ajo mori formën e Annapurna Devi Rupas me një enë të artë dhe garuzhden bëri anna daan në Varanasi dhe kështu Mata Parvati e rifitoi përsëri Gauri Rupan.
Sipas një tjetër legjende, njëherë Mata Parvati (që është gjithashtu hyjnesha e ushqimit) u inatos shumë kur Shiva i tregoi asaj se e gjithë bota (duke përfshirë ushqimin) është maya (iluzion). Në mënyrë që ti tregonte rëndësinë e ushqimit Shivës, ajo bëri që i gjithë ushqimi në tokë të zhdukej. E gjithë bota filloi të vuante nga uria dhe pastaj bëri një kuzhinë për adhuruesit e saj në Varanasi. Shiva vetë në fund shkoi te Mata Parvati dhe i tha asaj se e kuptonte se bota lëndore nuk mund të mënjanohej kurr si iluzion. Mata Parvati u bë e lumtur, i dha ushqim me duart e saj Shivës
Përshkrimi dhe domethënia
Tempulli është ndërtuar në stilin Nagara të Arkitekturës hindu dhe ka shenjtërore me verandë të madhe me kolona, që bujt imazhe të hyjneshës. Ai bujt dy idhuj të hyjneshës Annapurna Devi; njëri i bërë prej ari dhe tjetri prej tunxhi. Idhulli prej tunxhi përdoret për darshana (ritual adhurimi hindu) të përditshme, ndërsa idhulli prej ari përdoret vetë një herë në vit për darshana; ditën përpara divalit (dita e Annakutës). Vetë Tempulli qëndron në oborrin e kompleksit, një shenjtërore e vogël me një verandë të madhe me kolona. Brenda tempullit ndodhen idhujt e Mahagaurit (Hyjnesha e Madhe e Bardhë), Ganeshës, Gauri Shankaras dhe Hanumanit. Tempulli ka një kullë me një kube, të skalitur dhe zbukurar në stilin hindu. Annapurna është e njohur si forca femërore e Bhavas, “Qenies”, një nga emrat e Shivës. Ajo është quajtur “Nëna e Tre Botëve”, që atyre që vijnë te ajo, u premton çfarë vetëm një nënë mund të japi, ushqim natyror falas. Mata Parvati ka emra të ndryshëm që adhurohen nga adhuruesit e saj në botë. Annapurna Shatanama Stotram-i ka 108 emra dhe Annapurna Sahasranam-i paraqet njëmijë emra të Annapurna Matas.
Molinet
Molinet është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Molinet ka një popullsi prej 1173 banorë dhe sipërfaqe 25.98 km², me një dendësi prej 45 banor/km².
Kulla e Vango Dules
Kulla e Vango Dules është një monument i trashëgimisë kulturore në Goranxi, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "188610.06.1973".
Azincourt
Azincourt është një komunë në Francë. Azincourtbën pjesë në departamentin Pas-de-Calais të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka sipërfaqe 8.46 km².
Ndërtesa e Kuvendit të Shqipërisë
Ndërtesa e Kuvendit të Shqipërisë është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Roy Mustang
Roy Mustang (ロイ・マスタング Roi Masutangu) është personazh fiktiv prej serialit animuar dhe mangës Fullmetal Alchemist krijuar nga Hiromu Arakawa. Roy është alkimistë i Ushtrisë së Shtetit dhe epror i protagonistit kryesor Edward Elric. Mustang mban titullin e "Alkimistit të Flakës" për aftësinë e tij për të krijuar zjarr me alkimi dhe përpiqet për t'u bërë udhëheqës tjetër i Amestris. Pasi shoku i tij, Maes Hughes vritet nga një homokuli, i cili kontrollon Ushtrinë e Shtetit, Roy vendos t'i jep fund Ushtrisë së Shtetit.
Dublimi
Në serinë e parë Fullmetal Alchemist, Roy dublohet nga Tōru Ōkawa, ndërsa në serinë e dytë Fullmetal Achemist: Brotherhood, Okawa zëvendësohet nga Shinichiro Miki. Në dublimin anglisht, Roy dublohet nga Travis Willingham.
EcShlirë
EcShlirë ose Walk Freely është një aplikacion për telefonë të sistemit Android, i zhvilluar nga një grup vajzash nga Kosova, Girls Coding Kosova,Open Data Kosovo dhe Kosovo Women's Network. EcShlirë, është realizuar me qëllim që të ndihmojë personat që janë pre e ngacmimeve seksuale, të cilët nëpërmjet aplikacionit kanë mundësi të raportojnë llojin e ngacmimit dhe vendin. Aktualisht, aplikacioni mund të përdoret në gjuhën shqipe, angleze, spanjolle, hebraike dhe serbe.
Ideja për aplikacionin #EcShlirë ka ardhur nga fushata “Take back the night” që u mbajt në vitin 2014 dhe vuri në pah se sa shumë ngacmime seksuale bëhen rrugëve të Kosovës.
Aplikacioni ka dy qëllime kryesore :
1) raportimi i ngacmimeve seksuale me të cilat është ballafaquar viktima dhe
2) analizimi i të dhënave të mbledhura me mjete të analizave (si charts, harta me lokacionet ku ndodhin ngacmimet dhe poashtu filtrimet që mund të bëhen sipas shfrytëzuesit).
Përdoruesi po ashtu sipas dëshirës mundet të jap një deklaratë apo përshkrim më të detajuar të ngacmimit dhe të përfshijë koordinatat e lokacionit të tij/saj.
Nga raportimet e mbledhura deri tani lokacioni ku ndodhin më së shumti ngacmimet është rruga, ngacmuesi është i/e panjohur dhe ngacmimi më i shpeshtë është komentimi.
Mailhac
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Mailhac (Ocitanisht: Malhac ; Shqip: Mak) është një komunë në departamentin Aude në Francën jugore.
Personalitetet
Ish-kryebashkiaku i saj, Gérard Schivardi, ishte kandidat në zgjedhjet presidenciale franceze të vitit 2007, por i humbi ato.
Liqeni Aberdeen (Nunavut)
Liqeni Aberdeen (Nunavut) (Aberdeen Lake) është një liqen në Kanada.
Gjeografia
Ka gjatësi prej 90 km dhe gjerësi prej 30 km, me një sipërfaqe prej 1100, dhe me lartësi mbidetare 80.