cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shaun Murphy
Murphy filloi karrierën profesionale në vitin 1998. Fitorja e tij në Kampionatin Botëror u vlerësua si një surprizë e madhe pasi ai ishte vetëm kualifikimi i tretë që ngriti titullin. Fitoret e tij të tjera të turneut në renditje erdhën në Malta Cup 2007, UK Championship 2008, Players Tour Championship 2010/2011 dhe World Open 2014, ndërsa ai arriti në një finale të dytë të Kampionatit Botëror në vitin 2009 dhe një të tretën në 2015. Ai gjithashtu ka fituar shtatë turne jo të rangut, duke përfshirë Masters 2015, i cili përfundoi karrierën e tij Triple Crown.
Murphy ka fituar mbi £3 milion dhe ka përpiluar më shumë se 500 century break në karrierën e tij profesionale. Renditja e tij më e lartë botërore ishte numri tre, të cilin e mbajti për tre sezone pas 2007/2008.
Më 12 nëntor 2017, Murphy fitoi titullin Champion of Champions duke mposhtur Ronnie O'Sullivan në finale.
Karriera
Murphy lindi në Harlow, Angli. Ai filloi të luaj snooker në moshën tetë vjeçare pasi prindërit e rij i blenë një tavolinë snooker për Krishtlindje. Ai bëri century break për herë të parë në moshën 10 vjeçare dhe ushtroi në Rushden Snooker Centre, ku lojtarët si Stephen Hendry, Mark Williams, dhe Ken Doherty gjithashtu kanë luajtur. Në moshën 13 vjeç, ai siguroi një marrëveshje sponsorizimi pesë-vjeçare £5,000 në vit me kompaninë e këpucëve Doc Martens dhe deklaroi ambiciet e tij për të fituar Kampionatin Botëror dhe duke u bërë numri një në botë. Ai u kthye profesionist në vitin 1998 në moshën 15 vjeç.
Murphy u trajnua nga Steve Prest deri në sezonin 2006/2007. Willie Thorne dhe Ray Reardon gjithashtu e trajnuan.
Në vitin 2000, ai mori çmimin Lojtari i Ri Snooker i Vitit dhe një nga gjashtë çmimet e Lojtarëve të Rinj të Dallimit të Vitit nga World Professional Billiards and Snooker Association. Në vitin 2000, ai fitoi English Open Championship.
Murphy fitoi turneun e tij të parë profesional në 2000 Benson & Hedges Championship, duke mposhtur Mark Davis 6–1 në gjysmëfinale, dhe Stuart Bingham 9–7 në finale, duke rikuperuar nga 2-5 poshtë. Edhe pse ai ende nuk ishte në turneun kryesor të nivelit të parë, kjo fitore solli kualifikimin për Masters —një turne prestigjioz i ftesave pa renditje me vende për anëtarët e 16 më të mirëve, fituesin e turneut kualifikues dhe një numër të kufizuar të kartave të egra. Në turneun e vitit 2001, ai tregoi premtime në ndeshjen e tij të parë televizive, duke mposhtur Marco Fu. Ai bëri maximum break për herë të parë në 2001 Benson & Hedges Championship.
Murphy së pari arriti në fazat përfundimtare në Kampionatin Botëror 2002, e organizuar në Crucible Theatre, ku humbi 4-10 nga Stephen Hendry në raundin e parë.
Për sezonin 2003/2004, Murphy u rendit në vendin e 64-të dhe u kualifikua në fazat përfundimtare të tre turneve të rangut. Në LG Cup, Murphy mposhti Steve Davis 5-4 në raundin e dytë, përpara se të humbiste 2-5 ndaj John Higgins në raundin e tretë. Pas fitores ndaj Davis, Murphy tha "Kjo është një nga ditët më të mëdha në karrierën time snooker." Në British Open, ai mundi Dave Harold 5–1 në raundin e parë, përpara se të humbasë ndaj Paul Hunter 2–5 në raundin e dytë.
Për sezonin 2004/2005, Murphy u rendit në vendin e 48-të dhe arriti fazat përfundimtare të katër ngjarjeve të renditjes, përfshirë fitoren e Kampionatit Botëror. Në Grand Prix — emri i ri i LG Cup — ai humbi 2–5 ndaj Stephen Maguire në raundin e parë. Kjo u pasua nga gjysmëfinalja e tij e parë në renditje, në British Open, ku u mposht 0–6 nga John Higgins. Në Malta Cup, ai humbi 2-5 ndaj Matthew Stevens në raundin e parë.
Murphy fitoi dy ndeshje kualifikuese për t'u kualifikuar në Kampionatin Botëror 2005. Ai mundi ish-kampionët e botës Higgins 13–8, Davis 13–4 dhe Peter Ebdon 17–12 për të arritur në finale për t’u përballur me Matthew Stevens.
Jeta personale
Murphy lindi në Harlow dhe u rrit në Irthlingborough. Prindërit e tij u ndanë kur ai ishte 14 vjeç. Ai jetoi me babain e tij Tony, një ish-lojtar profesional i golfit dhe nuk e pa asnjëherë nënën e tij deri në moshën 19 vjeç.
Ai u zhvendos në Rotherham më 2004 me të fejuarën e tij, Claire, me të cilën u martua në korrik 2005. Gruaja e Murphy u paraqit për divorc në vitin 2009 për shkak të pabesisë pasi gazeta The People publikoi një ekspozitë duke zbuluar se ai kishte kaluar natën me një vajzë që kishte takuar në një grup fetar të rinjsh. Menaxheri i atëhershëm i Murphy, Brandon Parker, lëshoi ​​një deklaratë duke konfirmuar që Murphy kishte fjetur me gruan, por mohoi që ai kishte qenë jobesnik, duke deklaruar se Murphy nuk kishte marrëdhënie seksuale me të. Ai gjithashtu kishte takim dashurie me Claire Chorlton, i cili u prezantua për herë të parë në prapaskenën publike gjatë shikimit të fundit të UK Championship 2012. Murphy u fejua me të dashurën e tij Elaine, pasi propozoi martesë në një restorant në Irlandë gjatë Krishtëlindjeve më 2014. Çifti u martuan në qershor 2016, dhe që atëherë kanë pasur një djalë. Murphy jeton jashtë Nottingham.
Murphy u bë një i krishterë në moshën 15 vjeç, pasi takoi një familje fetare me pushime. Murphy është i njohur për natyrën e tij bamirëse, pasi ka kaluar disa nga vera e vitit 2006 duke bërë punë ndihme në Zimbabve me gruan e tij të atëhershme, Clare. Ai gjithashtu dhuroi një të dhjetën e fitimeve të tij në Kampionatin Botëror 2005, dhe në Kampionatin Botëror të Snooker 2012 Murphy dhuroi £100 për bamirësi e Spitalit të Fëmijëve Royal Manchester për çdo century që ai bëri.
Tradita të argjendarisë në Shqipëri
Traditat e argjendarisë janë mjaft të hershme në truallin e Shqipërisë. Objektet arkeologjike prej bronzi, ari dhe argjendi, që i përkasin qytetërimit ilir e mesjetës së hershme shqiptare, tregojnë për zhvillimin e argjendarisë dhe nivelin e lartë artistik të saj. Lulëzimin më të madh e arriti në shek.XVIII deri në mesin e shek.XIX. Pas kësaj periudhe kërkesat për prodhimet e argjendarisë vijnë gjithnjë duke u pakësuar. Si pasojë dhe mjeshtëria shkoi drejt rënies. Qendra të njohura për zhvillimin e argjendarisë qenë: Shkodra, Elbasani, Berati, Gjakova, Prizreni etj.
Dushmanët
Dushmanët ka qenë një familje feudale arbërore që ka sunduar gjatë shekullit te 14 dhe 15 në Zadrimë dhe në Pult.
Historia
Kjo familje përmendet për herë të parë në dokumentet venedikase si vasalë të Balshëve. Një anëtar i kësaj familjeje, Gjin Dushmani, përmendet bashkë me feudalë të tjerë shqiptarë, si komandant i trupave ndihmëse shqiptare në betejën e Ankarasë më 1402. Pas humbjes së trupave otomane, ata iu ofruan si vasalë Republikës së Venedikut më 1403.
Më 2 korrik 1403, senati i Venedikut u njohu sundimin e Pultit, Goranit, Damjanit dhe Nenadit, anëtarë të familjes Dushmani. Anëtarë të kësaj familjeje ishin edhe disa klerikë katolikë; një ndër ta ishte Pal Dushmani, i përmendur si peshkop i Pultit (“Dusmanus ep. Polat.”). Një anëtar tjetër i familjes Dushmani, Lekë Dushmani, përmendet si një nga themeluesit e Lidhjes së Lezhës. Vajza e tij Irenë Dushmani u bë e famshme për shkak të një grindjeje për të, e cila shpuri në çarjen e madhe midis anëtarëve të Lidhjes së Lezhës, që përfundoi në luftën shqiptaro-venedikase të viteve 1447–1448.
Qarku Węgorzewo
Qarku Węgorzewo (Polonisht: Powiat węgorzewski) është njësi e administratës territoriale dhe qeveri lokale (powiat) në veri të Polonisë në kufi me Rusinë. Ajo u krijua në vitin 2002 nga pjesa veriore e Qarkut Giżycko. Selia e saj administrative është Węgorzewo, e cila ndodhet 95 km në veri-lindje të kryeqytetit rajonal Olsztyn.
Qarku Węgorzewo kufizohet me Qarkun Gołdap në lindje, Qarkun Giżycko në jug dhe me Qarkun Kętrzyn në perëndim. Gjithashtu kufizohet me Rusinë (Kaliningrad Oblast) në veri.
Ndarjet administrative
Qarku ndahet në tre komuna (gminas):
Dushmanët
Historia
Familja Dushmani, bashkë me familjen Spani, qenë kundër luftës me Venedikun dhe nuk morën pjesë në të.
Në mars 1451, Lekë Dushmani dhe Bozhidar Dushmani bënë plan të sulmonin Drishtin e kontrolluar nga Venediku, por komploti i tyre u zbulua dhe Bozhidari u detyrua të ikte në mërgim. Në korrik 1452, papa dërgoi Pal Dushmanin të zgjidhte konfliktin midis Lekë Dukagjinit dhe Skënderbeut10.
Autori Demetrios Sicilianos, në librin “Athina e re dhe e vjetër” (1960, f. 23), shkruan: “Familja Dushmani është me prejardhje shqiptare. Paraardhësi i tyre Leka (Aleksandër) Dushmani luftoi me Gjergj Kastriotin (ose Skënderbeun) kundër turqve (1468). Pas pushtimit të Shqipërisë nga sulltan Mehmeti, ai u strehua në Greqi. Dy shekuj më vonë, kur turqit e rimorën Athinën pas tërheqjes së venedikasve, Gjergj Dushmani, që ishte vendosur atje, u largua me venecianët në Peloponez…”
Të dhënat biografike të pasardhësve të kësaj familjeje provojnë se Lekë Dushmani u vendos në Korfuz. Gjergj Dushmani, që përmend autori i mësipërm dhe për të cilin shkroi edhe kryeministri Edi Rama, i përket kësaj familjeje, që ka nxjerrë politikanë dhe ushtarakë të shquar të Greqisë, si Anton Dushmani (1800–1890), kont i Korfuzit dhe politikan grek, dhe nipërit e tij, vëllezërit Viktor Dushmani (1861–1949) e Sofokli Dushmani (1868–1952), oficerë madhorë të ushtrisë greke, të tre të lindur në Korfuz.
Trashegimi
Ne shekullin e 20-te, ne veri te Shqipërisë, jetonte ende Fisi i Dushmanit me prejadhje nga familja feudale. Përshkrimi i traditave dhe i dokeve te këtij fisi është bere nga Edit Durham ne librin e saj "Origina,doket dhe ligjet e disa fiseve te Ballkanit" botuar ne 1928. Pas pushtimit te Shqipërisë nga Perandoria Osmane, disa pjesëtare te kësaj familje trashëgimtare te Leke Dushmanit emigruan ne territorin Venecian afër Korfuzit Ionian Islands. Disa pjesëtare te shquar te kësaj familje janë Antonio Dushmani, Sofoklis Dushmani and Viktor Dushmani.
Rosuja
Rosuja është qytezë ilire në veriperëndim të fshatit Bujan të Tropojës. Gërmimet arkeologjike janë bërë më 1963-1964. Fillimet e jetës i takojnë periudhës së hershme të hekurit. Në shek.IV p.e.s. zhvillohet si qendër kryesore qytetare e luginës së Valbonës. Sipërfaqja prej 0.6 ha është e rrethuar me mur gurësh të punuar. Rosuja luante rol me rëndësi në rrugën natyrore tregtare midis Ilirisë bregdetare dhe Dardanisë. Janë gjetur prodhime qeramike të Dyrrahut dhe Rodit, monedha të Apolonisë, Dyrrahut e Skodrës. Në shek.IV-VI e.s., pas një ndërprerje prej katër shekujsh, Rosuja u rifortifikua me mure të lidhura me llaç.
Sanski Most
parapamje|Sanski Most Sanski Most (perkthyer ne gjuhen shqipe i bie Ura e Sanës) është një qytet në veriperëndim të Bosnjës dhe Hercegovinës. Qyteti ndodhet fare pranë lumit Sana në rajonin e quajtur Bosanska Krajina, në mes të Prijedorit dhe Kljuç. Administrativisht është pjesë e Kantonit Una-Sana te Federatës së Bosnje dhe Hercegovinës.
Michael Foot
Michael Mackintosh Foot FRSL (23 korrik 1913 – 3 mars 2010) (Shqip: Majkëll Fut) ishte një politikan britanik që shërbeu si Lideri i Opozitës dhe Udhëheqësi i Partisë Laburiste nga 1980 deri në 1983. Foot filloi karrierën e tij si gazetar në shtypin e shkruar pranë gazetave Tribune dhe Evening Standard. Ai bashkë-shkruajti polemikën e vitit 1940 kundër kënaqjes së Hitlerit, Burrat Fajtorë, nën një pseudonim.
Foot shërbeu si Anëtar i Parlamentit (AP) nga viti 1945 deri në 1955 dhe përsëri nga viti 1960 deri sa u tërhoq në vitin 1992. Një orator i pasionuar dhe i lidhur me krahun e majtë të Partisë Laburiste për pjesën më të madhe të karrierës së tij, Foot ishte një mbështetës i flaktë i Fushatës për Çarmatimin Bërthamor (CND) dhe i daljes britanike nga Komuniteti Ekonomik Evropian (EEC). Ai u emërua në Kabinet si Sekretar i Shtetit për Punësimin nën Harold Wilson në 1974, dhe më vonë shërbeu si Lideri i Dhomës së Komunëve (1976–1979) nën James Callaghan. Ai ishte gjithashtu nënkryetar i Partisë Laburiste nën Callaghan nga 1976 deri në 1980.
I zgjedhur si një kandidat kompromisi, Foot shërbeu si lideri i Laburistëve dhe Udhëheqësi i Opozitës, nga viti 1980 deri në 1983. Pozicionet e tij politike të forta të majta dhe kritikat ndaj lidershipit të tij të lëkundur e bënë atë një udhëheqës jopopullor. Jo veçanërisht i paraqitshëm, ai u mbiquajtur " Worzel Gummidge " për pamjen e tij të shkalafitur. Një fraksion i partisë u shkëput në 1981 për të formuar Partinë Social Demokrate (SDP). Foot udhëhoqi laburistët në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 1983, kur partia mori përqindjen më të ulët të votave në 65 vjet dhe më pak vënde në parlament se kurrë më parë që nga fundi i Luftës së Parë Botërore, rekord i cili mbeti deri në humbjen e Laburistëve në zgjedhjet e përgjithshme 2019. Ai dha dorëheqjen nga udhëheqja e partisë pas zgjedhjeve dhe u pasua si udhëheqës nga Neil Kinnock.
Librat me autor Michael Foot përfshijnë Guilty Men (1940); The Pen and the Sword (1957), një biografi e Jonathan Swift ; dhe një biografi e Aneurin Bevan.
Udhëheqja e punës
Pas humbjes së Laburistëve në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 1979 ndaj Margaret Theçërit, James Callaghan mbeti si udhëheqës i partisë për 18 muajt e ardhshëm përpara se të jepte dorëheqjen. Foot u zgjodh lideri i ri laburist më 10 nëntor 1980, duke mposhtur Denis Healey në raundin e dytë të zgjedhjeve të lidershipit. Foot e paraqiti veten si një kandidat kompromisi, i aftë – ndryshe nga Healey – për të bashkuar partinë, e cila në atë kohë ishte e përçarë nga kryengritja e krahut të majtë të përqendruar rreth Tony Benn.
Siç vë në dukje Steve Richards në vitin 1980, Healey dhe jo Foot, pritej gjerësisht nga media dhe shumë figura politike të ishte lideri i ardhshëm i Laburistëve. Megjithatë, ai vë në dukje se ndërsa "Healey shihej gjerësisht si pasardhësi i dukshëm i Callaghan" dhe se pjesë të medias në fund reaguan me "mosbesim" ndaj Laburistëve që nuk e zgjodhën atë, "zgjedhja e Foot nuk ishte aq perverse sa dukej". Ai argumenton se deputetët laburistë po kërkonin një figurë nga e majta që mund të bashkonte bazën e partisë me udhëheqjen, gjë që Healey nuk mund ta bënte. Richards thekson se pavarësisht se ishte në të majtën e partisë, Foot nuk ishte një "politikan fisnor" dhe kishte dëshmuar se mund të punonte me ata të ideologjive të ndryshme dhe kishte qenë një deputet besnik i Callaghanit. Kështu Foot "u pa si kandidati i bashkimit" dhe fitoi zgjedhjet.
Kur u shpall udhëheqës, Foot ishte tashmë 67 vjeç – dhe i brishtë. Pas krizës energjetike të vitit 1979, Britania hyri në recesion në vitin 1980, për të cilën fajësohej politika monetare kontraverse e qeverisë konservatore kundër inflacionit, e cila kishte efekt në rritjen e papunësisë. Si rezultat, laburistët gjëndeshin përpara konservatorëve në sondazhe. Pas zgjedhjes së Foot si lider, sondazhet treguan një epërsi dyshifrore për Laburistët, duke rritur shpresat e tij për t'u bërë kryeministër në zgjedhjet e ardhshme të përgjithshme, të cilat duhej të mbaheshin e shumta deri në maj 1984.
Pothuajse menjëherë pas zgjedhjes së tij si lider, ai u përball me një krizë të rëndë. Më 25 janar 1981, katër politikanë të lartë në krahun e djathtë të Partisë Laburiste ( Roy Jenkins, Shirley Williams, David Owen dhe William Rodgers, e ashtuquajtura "Banda e të Katërtve") u larguan nga Laburistët dhe formuan Partinë Social Demokrate, e cila u lançua më 26 mars 1981. Kjo u pa kryesisht si pasojë e lëvizjes së Partisë Laburiste më tej drejt të majtës, duke polarizuar ndarjet në një parti tashmë të ndarë.
SDP-ja fitoi mbështetjen e një pjese të madhe të medias britanike. Për pjesën më të madhe të vitit 1981 dhe fillimit të 1982, vlerësimet e saj në sondazhe sugjeronin se SDP mund të kapërcente të paktën laburistët dhe ndoshta të fitonte zgjedhjet e përgjithshme. Konservatorët atëherë ishin të papëlqyeshëm për shkak të politikave ekonomike të Margaret Thatcher, të cilat kishin shkaktuar kulmin e papunësisë që pas luftës.
Megjithatë, e majta laburiste ishte ende e fortë. Në vitin 1981, Benn vendosi të sfidonte Healey-n për Zëvendës Udhëheqjen e Partisë Laburiste, një garë që Healey e fitoi, ndonëse ngushtë. Foot dështoi të kishte një impakt dhe u kritikua gjerësisht për joefektivitetin e tij, megjithëse performancat e tij në Dhomën e Komunëve - më së shumti në Luftën e Falklandeve të vitit 1982 - i dhanë atij respekt të gjerë nga parlamentarët e tjerë. Ai u kritikua nga disa në të majtë për mbështetjen e veprimit ushtarak të menjëhershëm të Theçërit. Megjithatë, gazetat e krahut të djathtë e kritikuan vazhdimisht për atë që ata e shihnin si veçantinë e tij boheme, duke e sulmuar atë se kishte veshur atë që ata e përshkruan si një " xhaketë gomari " (në fakt ai kishte veshur një lloj palltoje xhakete ) në ceremoninë e vendosjes së kurorave, në Ditën e Përkujtimit në Nëntor 1981, për të cilin ai u krahasua me një "marinar pa punë" nga një koleg deputet i Partisë Laburiste. Foot nuk e bëri të ditur përgjithësisht se Nëna Mbretëreshë e kishte përshkruar atë si "një pallto të ndjeshme për një ditë si kjo", e cila mund të konsiderohet si lojë ose një kompliment në varësi të faktit nëse synohej ironia. Ai më vonë ia dhuroi pallton Muzeut Historik Popullor në Mançester, i cili mban një koleksion që përfshin të gjithë karrierën politike të Footit nga viti 1938 deri në 1990, dhe letrat e tij personale që datojnë që nga viti 1926.
Formimi i SDP – e cila formoi një aleancë me Partinë Liberale në qershor 1981 – kontribuoi në një rënie të mbështetjes së Laburistëve. Epërsia dyshifrore që kishte mbetur ende e paprekur në sondazhet e opinionit në fillim të vitit 1981 u fshi me shpejtësi dhe në fund të tetorit sondazhet e opinionit po tregonin se Aleanca ndodhej para Laburistëve. Laburistët rifituan për pak kohë epërsinë e tyre në shumicën e sondazheve në fillim të vitit 1982, por kur konflikti i Falklandeve përfundoi më 14 qershor 1982 me një fitore britanike ndaj Argjentinës, sondazhet e opinionit treguan se konservatorët dolën në krye. Pozicioni i tyre në krye të sondazheve u forcua nga rikthimi i rritjes ekonomike më vonë gjatë vitit. Dukej e sigurt që konservatorët do të rizgjedheshin dhe e vetmja çështje kyçe që media ende spekulonte deri në fund të vitit 1982 ishte nëse do të ishin Laburistët apo Aleanca që do të formonin opozitën e ardhshme.
Zgjedhjet e përgjithshme të vitit 1983
Manifesti i Laburistëve i vitit 1983, me ton fort socialist, advokoi çarmatimin e njëanshëm bërthamor, taksat më të larta personale dhe kthimin në një politikë industriale më ndërhyrëse. Manifesti premtonte gjithashtu se një qeveri laburiste do të shfuqizonte Dhomën e Lordëve, do të shtetëzonte bankat dhe do të tërhiqej menjëherë nga Komuniteti Ekonomik i atëhershëm Evropian. Gerald Kaufman, dikur zyrtari i shtypit i ish-kryeministrit Harold Wilson dhe gjatë viteve 1980 një figurë e shquar e krahut të djathtë laburist, e përshkroi manifestin laburist të vitit 1983 si "shënimi më i gjatë i vetëvrasjes në histori ".
Si një shpallje e demokracisë së brendshme, Foot miratoi dekretin se manifesti do të përbëhej nga të gjitha rezolutat e arritura në konferencë. Partia gjithashtu nuk arriti të zotëronte mediumin e televizionit, ndërsa Foot iu drejtua takimeve publike në të gjithë vendin dhe bëri disa transmetime radiofonike, në të njëjtën mënyrë si Clement Attlee në 1945.
Daily Mirror ishte e vetmja gazetë kryesore që mbështeti Footin dhe Partinë Laburiste në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 1983, duke u kërkuar lexuesve të saj të votojnë Laburistët dhe "Ndaloni dëmtimin e kombit tonë, për punën tuaj fëmijët tuaj dhe të ardhmen tuaj" në përgjigje të papunësisë masive që pasoi politikat ekonomike monetare të kryeministres konservatore Margaret Thatcher për të ulur inflacionin. Shumica e gazetave të tjera u kërkuan lexuesve të tyre të votojnë konservatorët.
Partia Laburiste, e udhëhequr nga Foot, humbi ndaj Konservatorëve në një rrëshqitje zgjedhore - një rezultat që ishte parashikuar gjerësisht nga sondazhet që nga vera e kaluar. I vetmi ngushëllim për Foot dhe laburistët ishte se ata nuk e humbën vendin e tyre në opozitë ndaj aleancës SDP-Liberalët, e cila iu afrua atyre për sa i përket votave, por ishte ende shumë prapa për sa i përket mandateve. Pavarësisht kësaj, Foot ishte shumë kritik ndaj Aleancës, duke i akuzuar ata për rolin si 'enë komunikuese' të mbështetjes së Laburistëve dhe duke u mundësuar konservatorëve të fitonin më shumë vende.
T7
Në vitin 2021, Berat Buzhala përcolli projekte të tjera dhe la T7-tën, ndërkohë u ble nga kompania shqiptare ABC Management (që drejton ABC News) me Kerqukin duke marrë përsipër rolin e drejtorit gjeneral dhe Klodjan Allajbeun si pronar.
Themelimi
Para themelimit të T7, Gazeta Express po prodhonte një numër modest të emisioneve televizive që po transmetoheshin në televizione të tjera dhe në YouTube (emisione si Komiteti, Zona Express, Express Rozë dhe MeShukin). Në webfaqen e Gazetës, këto emisione ishin kategorizuar nën emrin "ETV".
Ideja pati rrënjët në sugjerimet e lexuesve dhe shoqërisë së kreut të gazetës. Mundësia e një televizioni u vendos përfundimisht dhe u diskutua në një bisedë mes Berat Buzhalës dhe Leonard Kerqukit në Ulqin në korrik 2017. Fillimisht u propozua emri "ExpressTV" dhe një skemë programore që përfshiu emisionet ekzistuese të Gazetës Express. Emri u ndryshua gjatë një bisede mes kokave të Express-it dhe Orhan Kerkezit. Një person i panjohur e dha idenë për emrin "T7" (personi nuk u emërtua nga televizioni për shkak se "rëndom këto debate mund të shpien konflikt fizik në mes atyre që kanë qenë të pranishëm"). Pas vendosjes së emrit, më 3 nëntor 2017 u postua një artikull në Gazetën Express duke kërkuar për punëtorë. Afro 500 kandidatë u shqyrtuan gjatë 2 javëve të intervistave, dhe pasuan disa muaj të parapërgatitjeve.
Hapja e televizionit u shënua me një gala mbrëmje më 16 mars 2018 në ora 22:30, nën praninë e shumë figurave publike. Emisioni i parë që u transmetua ishte DPT me Fidanin i drejtuar nga Fidan Jupolli -- ku mysafirë ishin vetë themeluesit e televizionit.
Seyre
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Seyre (Ocitanisht: Sèira ; Shqip: Sejra) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Saint-Germain-des-Fossés
Saint-Germain-des-Fossés është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Germain-des-Fossés ka një popullsi prej 3691 banorë dhe sipërfaqe 8.3 km², me një dendësi prej 445 banor/km².
Aalborg
Klima
Gjatë verës, temperaturat e larta janë rreth 20 °C, ndërsa temperatura e ulëta janë rreth 11 °C. Gjatë muajve të ftohta të janarit dhe shkurtit, temperaturat mesatare janë nga −3 deri në 2 °C, rrallë që zbret në −10 °C.
Muajt më të ngrohta janë zakonisht korriku dhe gushti, me një temperaturë mesatare prej 16 °C, por në tetor temperaturat arrijnë në 9 °C.
Demografia
Aalborgu ishte qyteti më i madh në Jutland deri në mes të shekullit 19-të. Sipas janarit 2015, Aalborg është qyteti i katërt më i popullarizuar pas Kopenhagës, Aarhus dhe Odenses. Sipas statistikave të vitit 2016, treguan se 210,316 njerëz jetojnë në komunën e Aalborgut.
Spartak Pecani
Spartak Pecani (Tiranë, 27 Maj 1952) është regjisor shqiptar. Ai studioi në Institutin e Teatrit dhe Kinematografisë në Bukuresht, por për shkak të përkeqësimit të marrëdhënieve diplomatike të studimeve shqiptaro-rumune ai duhej të ndalet. Ai e përfundoi atë në vitin 1975 në Institutin e Arteve në Tiranë. Pas diplomimit, ai filloi të punojë në Studio Filmi "Nowa Albania". Ai debutoi në vitin 1977 me Streha e re, por njohja më e madhe erdhi tek ai nga filmat e bërë në vitet 1980 - Kohë e largët dhe Shirat e vjeshtës. Ai mori çmimin e dytë në Festivalin e 6-të të Filmit Shqiptar. Në Festivalin e 8-të të Filmit Shqiptar një nga shpërblimet kryesore shkoi në një tjetër film Pecani - Treni niset më shtatë pa pesë. Në vitin 2013, pas një pushimi, ai bëri filmin Ada në bashkëpunim me britanikët, bazuar në romanin e Fatos Kongolit [1]. Portofoli i tij përfshin 14 filma artistikë.
Devshirmeja
parapamje|Rekrutimi i Jeniçerëve në [[Ballkani|Ballkan (Sulejmannameja)]] Devshirmeja (osmanisht: دوشيرمه devşirme, fjalëpërfjalë: "mbledhje") e njohur ndryshe edhe si taksa e gjakut, ka qenë kryesisht praktika që në Perandorinë Osmane dërgonte oficerë ushtarakë për të marrë djem të krishterë, të moshave nga 8 deri 18 nga Evropa Lindore, Juglindore dhe Anadolli - në mënyrë që të rriteshin për t'i shërbyer perandorisë.
Fëmijët dërgoheshin në Anadoll ku i shpërndanin midis popullsisë me qëllim që të mësonin gjuhën, zakonet e vendit, fenë myslymane. Kur arrinin moshën madhore, i futnin në korpusin e jeniçerëve ose në shërbime të ndryshme në pallat. Ky detyrim çnjerëzor ishte shfaqje e politikës së diskriminimit të thellë kombëtar e fetar që ndiqnin osmanllinjtë. Devshirmeja u zbatua gjerësisht në viset shqiptare gjatë shek.XV-XVI. Detyrimi u bë shpeshherë shkak për shpërthimin e kryengritjeve të fshatarësisë. Devshirmeja u hoq aty nga mesi i shek. XVII.
Emri personal
Emri personal ose emri i plotë është grupi i emrave me anë të të cilave një individ është i njohur dhe që mund të lexohet si një grup fjalësh, me kuptimin që, të marra së bashku, të gjitha ato lidhen me atë individ. Në shumë kultura, termi është sinonim me emrin e lindjes ose me emrin ligjor të individit. Studimi akademik i emrave personal quhet antroponim.
Në kulturën perëndimore, pothuajse të gjithë individët kanë të paktën një emër të caktuar (i njohur gjithashtu si emri, mbiemri ose emri i krishterë), së bashku me një mbiemër (i njohur gjithashtu si një mbiemër ose emër familjar), në mënyrë të drejtpërdrejtë, Thomas dhe Jefferson në Thomas Jefferson - kjo e fundit për të treguar se individi i takon një familjeje, një fisi ose një klane. Kur ka dy ose më shumë emra të dhënë, zakonisht vetëm një (në kulturat anglishtfolëse zakonisht i pari) përdoret në fjalimin normal.
Një konventë tjetër emërtimi që përdoret kryesisht në kulturën arabe dhe në zona të ndryshme të Afrikës dhe Azisë është lidhja e emrit të dhënë me një zinxhir emrash, duke filluar me emrin e babait të personit dhe pastaj babait të babait e kështu me radhë, zakonisht duke përfunduar me emrin e familjes (fisi ose emri i fisit). Megjithatë, emri ligjor i plotë i një personi zakonisht përmban tre emrat e parë me emrin e familjes në fund, për të kufizuar emrin në ID të lëshuar nga qeveria. Gjithashtu vini re se emri i gruas nuk ndryshon pas martesës, dhe ndjek konventën e emërtimit të përshkruar më sipër.
Disa kultura, duke përfshirë edhe ato perëndimore, gjithashtu shtojnë (ose shtohen) patronymikë ose matronime. Për shembull, si një emër i mesëm si me Piotr Ilyich Tchaikovsky (emri i të cilit ishte Ilya), ose si emër i fundit si me Björk Guðmundsdóttir (babai i të cilit ishte quajtur Guðmundur) ose Hejðar Helguson (nëna e të cilit u quajt Helga). Koncepte të ngjashme janë të pranishme në kulturat lindore.
Megjithatë, në disa zona të botës, shumë njerëz njihen me një emër të vetëm, dhe kështu thuhet se janë monotone. Ende kultura të tjera nuk kanë konceptin e emrave të caktuar, fiks, që përcaktojnë njerëzit, individualisht ose kolektivisht. Disa fise të izoluara, të tilla si Machiguenga e Amazon, nuk përdorin emra personalë.
Emri i plotë i një personi zakonisht e identifikon atë person për qëllime ligjore dhe administrative, edhe pse nuk mund të jetë emri me të cilin personi është i njohur; disa njerëz përdorin vetëm një pjesë të emrit të tyre të plotë, ose njihen me tituj, pseudonime, pseudonime ose emërtime të tjera formale ose joformale.
Është gati universale që njerëzit të kenë emra; Konventa e Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Fëmijës deklaron se një fëmijë ka të drejtën e një emri që nga lindja.
Uragani Katrina
Uragani Katarina (shqiptim portugez: [kataɾinɐ]) ishte një ciklon tropikal shumë i rrallë i Atlantikut të Jugut që goditi në jug të Brazilit në fund të marsit 2004. Stuhia u zhvillua nga një lugë e nivelit të sipërm të nivelit të lartë të ftohtë të ngushtë më 12 mars. Pothuajse një javë më vonë, më 19 mars, një trazirë u zhvillua përgjatë lugit dhe udhëtoi drejt juglindjes lindore deri më 22 mars, kur një kreshtë ndalonte lëvizjen përpara të shqetësimit. Çrregullimi ishte në një mjedis jashtëzakonisht të favorshëm me një pak më poshtë mesataren e qethjes së erës dhe temperatura mesatare mbi sipërfaqen e detit. Kombinimi i të dyjave çoi në një tranzicion të ngadaltë nga një ciklon ekstratropikal në një ciklon subtropikale deri më 24 mars. Stuhia vazhdoi të merrte karakteristikat tropikale dhe u bë një stuhi tropikale të nesërmen ndërsa erërat u rritën në mënyrë të qëndrueshme. Stuhia arriti shpejtësinë e erës prej 120 km / h, e cila ishte e barabartë me një stuhi të kategorisë 1 të ulët në shkallën Saffir-Simpson më 26 mars. Në këtë kohë ishte quajtur jo zyrtarisht Catarina dhe ishte gjithashtu stuhia e parë- forca ciklon tropik i regjistruar ndonjëherë në Oqeanin Atlantik Jugor. Kushte jashtëzakonisht të favorshme vazhduan dhe Catarina vazhdoi të intensifikohet dhe u vlerësua të ketë arritur kulmin me erëra prej 100 mph (155 km / h) më 28 mars. Qendra e stuhisë bëri zbarkimin më vonë atë ditë në atë kohë midis qyteteve të Passo de Torres dhe Balneário Gaivota, Santa Catarina. Catarina u dobësua me shpejtësi pasi u rrëzua dhe u shpërnda ditën tjetër.
Morsain
Morsain është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Morsain ka një popullsi prej 422 banorë dhe sipërfaqe 14.34 km², me një dendësi prej 29 banorë/km².
Jerotheo Andon Jaho
Jerotheo Andon Jaho ishte një peshkop shqiptar nga Përmeti.
Jeta
Mbas Kongresit te Beratit, i mbajtur në gusht të vitit 1922 ku u miratua me rezolutë unanime Kisha Ortodokse e Shqipërisë të bëhet veteqeverisëse, ashtu si të gjitha kishat e tjera në shtetet e Ballkanit dhe që mitropolitët e dioqezave shqiptare të ishin qytetarë shqiptarë të shuguruar nga patriarku i Kostandinopojës, si dhe që treti gjuha shqipe të përdorej në të gjitha shërbesat kishtare, patriarku i Kostandinopojës emëroi Jerotheo Andon Jahon, peshkop i Miletupolisit, si zëvendësin e tij të plotfuqishem për të studiuar gjendjen në vend dhe për të marrë të gjitha masat e nevojshme që të zbatoheshin rezolutat e Kongresit të Beratit.
I shoqëruar nga Kristofor Kisi, peshkop i Sinadonit, Jerotheo mbërriti në Korçë në vjeshtë të vitit 1923. Më 21 nëntor 1923 në Katedralen e Shën Gjergjit në Korçe, Fan Noli u shugurua mitropolit të dioqezës së Durrësit, e cila permblidhte edhe Tiranën, kryeqytetin e Shqipërisë, Jerotheo u shugurua peshkop i dioqezës së Korçës dhe zëvendësmitropolit i dioqezës së Gjirokastrës dhe Kristofor Kisi peshkop i dioqezës së Beratit, e cila përmblidhte edhe Vlorën.
“Këmishat e kuqe”
parapamje Këmisha e kuqe ishte uniforma dhe shenja dalluese e luftëtarëve të Xhuzepe Garibaldit, heroit të bashkimit të Italisë, patriotit të madh italian. Historia e kësaj këmishe nis kur në krye të 500 italianëve, Garibaldi luftonte në mbrojtje të republikës së re uruguaiane në Amerikën Latine, në 1843. Duke mos pasur shumë fonde, Garibaldi shfrytëzoi një sasi cope të kuqe që e përdornin si veshje kasapët për të fshehur njollat e gjakut, dhe për të dalluar trupat e tij u kërkoi të vishnin këmishë me këtë pëlhurë.
Arti antik në Shqipëri
Arti antik dëshmohet në truallin e Shqipërisë që prej mesit të mijëvjeçarit I p.e.s. deri në shekujt e parë të e.s.
Në Iliri zhvillimi i artit si veprimtari e veçantë shoqërore nis me vendosjen e rendit skllavopronar në shek. VII p.e.s.-VI e.s. Qendrat e tij kryesore u bënë qytetet ilire Bylis, Amantia, Foinike, Butrot etj. dhe ngulimet helene: Dyrrahu, Apolonia, Oriku. Në qendrat e hershme qytetare të shek.VI-V p.e.s. arti skllavopronar ilir shfaqet me importimin e figurinave prej bronzi e terakote, të enëve prej qeramike me figura të zeza dhe të kuqe, të enëve prej bronzi e të pasqyrave me figura njerëzore. Vepra të artit arkaik dhe të hershëm klasik janë koka prej bronzi e Apollonit nga Vlora, mbajtësja e pasqyrës nga Shkodra, menada e Tetovës etj. Njëkohësisht fillon imitimi i këtyre modeleve nga mjeshtrit ilirë, veçanërisht në zonën e Shkodrës dhe Dardani.
Kuvendet ballkanike
Kuvendet ballkanike (shek.XVII) ishin kuvendet e krerëve të lëvizjeve kryengritëse antiosmane të popujve të Ballkanit. Në kuvendet ballkanike u hartuan projekte për çlirimin e Ballkanit, në të cilat vend me rëndësi zinte lufta e popullit shqiptar. Që në vitin 1608 në manastirin e Moraçës pranë liqenit të Shkodrës, u mbajt një kuvend ndërmjet krerëve shqiptarë, serbë, malazez e maqedonas. Kuvendi i parë me përmasa të përgjithshme ballkanike u mbajt në zemrën e Maleve Shqiptare, në Kuç, në verën e vitit 1614. Me të tilla përmasa u mbajtën edhe Kuvendi i Prokupit më 1616 dhe i Belgradit më 1620. Në të tri kuvendet shqiptarët u përfaqësuan si unitet më vete.
Viki Vikingu
thumb|240px|Viki Vikingu në Plopsa Coo Viki Vikingu e njohur në Gjermani dhe Austri si Wickie und die starken Männer dhe Chiisana Viking Bikke (小さなバイキング ビッケ) në Japoni, është një seri televizive e animuar gjermano-austriake-japoneze e cila tregon aventurat e Vikit, një djalë i ri Viking që përdor zgjuarsinë e tij për të ndihmuar miqtë e tij Viking. Ēshtë e bazuar në romanin Viki Vikingu (1963) shkruar nga autori suedez Runer Jonsson. Ajo u bë premierë në kanalin televiziv gjerman ZDF më 31 janar 1974 por transmetuar në vende të ndryshme. Në 2013–2014, seriali gjithashtu ekzistoi në animacion 3D të prodhuar nga Studio 100.
Përmbledhja
Personazhi kryesor i serialit është Viki, djali i Halvar, shefi i fshatit të Vikingëve Flake. Për dallim nga shokët e tij të fshatit - përfshirë shumicën e djemve të tjerë të moshës së tij - Viki është bekuar me një mendje të mprehtë dhe imagjinare, i cili ndihmon shokët e tij Viking nga shumë situata të ngushta, duke përfshirë zotin e rivalit Viking Sven The Terrible.
Llukavaci
parapamje|Llukavac Llukavac është qytezë dhe komunë në verilindje të Bosnjës dhe Hercegovinës. Qyteza është qendër e komunës brenda Kantonit te Tuzlës të Federatës së Bosnje dhe Hercegovinës.
Vendine
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Vendine (Shqip: Vendina) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Muzeu i pafajësisë (muze)
Rrëfimi dhe muzeu ofrojnë një vështrim në jetën e klasës të lartë të Stambollit nga vitet 1970 deri në fillim të viteve 2000. Romani detajon historinë e Kemalit, një stambollit i pasur që bie në dashuri me kushërirën e tij të largët dhe muzeu tregon artefaktet e historisë së tyre të dashurisë. Sipas faqes së internetit të muzeut, koleksioni, i cili përfshin më shumë se një mijë objekte, paraqet ato që personazhet e romanit "i kanë përdorur, veshur, dëgjuar, parë, mbledhur dhe ëndërruar, të gjitha të rregulluara në mënyrë të përpiktë në kuti dhe kabinete ekrani".
Historia
Pamuk fillimisht filloi të mbledhë objekte për muzeun në mesin e viteve 1990. "Doja të mblidhja dhe të ekspozoja objektet "reale" të një historie imagjinare në një muze dhe të shkruaja një roman bazuar në këto objekte," tha ai. Pamuk deklaron se disa nga objektet e shfaqura në muze janë nga familja dhe miqtë, ndërsa të tjerët u gjetën diku tjetër në Stamboll, ose u mblodhën nga e gjithë bota. Sidoqoftë, ai nuk ka specifikuar se cilat nga objektet lidhen drejtpërdrejt me jetën e tij; ai pohon se narracioni i muzeut duhet të pasqyrojë atë të romanit dhe jo të tijin, duke thënë se, "Ky nuk është muzeu i Orhan Pamuk". Pasi romani u botua në turqisht në vitin 2008, koleksioni i muzeut u finalizua, së bashku me një ekip multidisiplinar të artistëve, stilistëve dhe arkitektëve. Muzeu hapi dyert e tij në prill 2012.
Vendndodhja
Muzeu, i cili përfshin më shumë se një mijë objekte, është në lagjen Çukurcuma të rrethit Beyoğlu të Stambollit në Turqi. Koleksioni është vendosur në një shtëpi të shekullit XIX në cep të Çukurcuma Sk dhe Dalgiç Sk.
Koncepti
I vendosur në një zonë të Stambollit të famshme për dyqanet e vjetra antike që rreshtojnë rrugët e ngushta të tij, muzeu pasqyron karakterin unik të objekteve të përditshme të 1970 të klasës së lartë të Stambollit. Përbëhet nga një seri shfaqjesh, secila që korrespondon me një nga 83 kapitujt në roman. Sipas narracionit, këto objekte u mblodhën dhe u rregulluan nga Kemali, protagonisti i romanit, pasi ato lidhen me kujtimet e tij për Fysunin, interesin e tij të dashurisë përgjatë gjithë romanit. Ekranet përfshijnë një kuti të madhe xhami që përmbajnë 4.223 bishta cigaresh, secila e tymosur nga Fysuni, një koleksion mbajtëse kripe dhe piktura dhe harta të rrugëve të Stambollit, ku zhvillohet narracioni. Gjithçka në katër katet e muzeut referon romanin dhe epokën e kaluar në të cilën është vendosur libri. Pavarësisht bashkimit të muzeut dhe romanit, Pamuk pohon se muzeu dhe romani mund të provohen të pavarur nga njëri-tjetri: "ashtu si romani është plotësisht i kuptueshëm pa vizitë në muze, po kështu muzeu është një vend që mund të vizitohet dhe përjetohet më vete."
Pamuk zhvilloi idenë për muzeun dhe romanin paralelisht që në fillim; muzeu nuk 'bazohet ’në roman, dhe po kështu romani nuk është shkruar për ta zënë muzeun. Kjo zbardhje e linjave midis të dyve është hulumtuar si në romanin Muzeu i pafajësisë, ashtu edhe në katalogun e muzeut, Pafajësia e objekteve. Në fillim të viteve 1990, Pamuk filloi të mbledhë objekte nga e kaluara që ai i shihte dhe i pëlqente në dyqanet e hedhurinave të tregtarëve dhe shtëpitë e miqve, duke formuar gradualisht narracionin që do të bëhej Muzeu i pafajësisë. Nëse ai shihte një objekt që mendonte se i përshtatet romanit në një dyqan të hedhurinave, ai e blinte atë dhe e përshkruante atë në tekst. Ai mund të pengohej në një objekt që do të frymëzonte një histori të re në roman; ose mund të kërkonte objekte që të përshtaten me një histori ekzistuese.
Manifesti për Muzetë
Në "Pafajësinë e objekteve", një katalog që përshkruan krijimin e dyshes roman-muze, Pamuk hedh një manifest për muzetë. Në të, Pamuk bën thirrje për shkëmbimin e "muzeve të mëdhenj kombëtarë si Luvri dhe Hermitacioni" për muze "më të vegjël, më individualë dhe më të lirë", duke treguar "tregime" në vend të "historive". Një muze, shkruan ai, duhet të punojë në cilësinë e tij për të "zbuluar njerëzimin e individëve".
Bashkim Lahi
Prof. Dr. Bashkim Lahi arkeolog shqiptar. Ka lindur në Shkodër më 31 dhjetor 1953. Anëtar i Këshilllit Kombëtar të Arkeologjisë, Tiranë.
Pato Machete
Patricio Chapa Elizalde (i lindur në 6 tetor, 1975) më i njohur si "Pato" është një rapper meksikan, ishte pjesë e grupit të Control Machete.
Që nga mosha 12 vjeç ai filloi mësimet në bas elektrike. Filloni duke formuar një grup të vogël me shokët e klasës për një lojë në shkollë. Kureshtja e tij e vazhdueshme drejt muzikës e çoi atë të zbulonte instrumente të tilla si daulle, kitarë dhe flaut - që nga fillimi donte të ishte një baterist - por ndikimi artistik i nënës së tij e çoi në marrjen e mikrofonit dhe filloi të këndonte. Në fillimet e tij si muzikant ai ishte pjesë e grupit Pasto, duke marrë pjesë si vokaliste pranë Gil Cerezo (Vokalisti aktual i Kinky).
Fermín IV
Fermín IV Caballero Elizondo (i lindur në dhjetor, 1974) është një rapper dhe bari meksikan, është udhëheqësi i grupit Control Machete.
Fermín IV filloi të bënte rap për të dëgjuar grupin Cypress Hill, ku unë kisha ndikimin e rap. Fermín bëri një treshe me Pato Machete dhe DJ Toy.
JETA E HERSHME
Fermín IV ka vuajtur shumë për shkak të ngacmimit për emrin e tij në shkollë, prandaj zemra e tij u ndje keq dhe agresive nga atje Fermin vendosi të bëjë rap agresiv dhe rrugë.
Monestrol
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Monestrol (Ocitanisht: Monestròl ; Shqip: Monestroli) është një komunë në departamentin Haute-Garonne të Francës jugperëndimore.
Liria e shprehjes
Liria e shprehjes është themeli i demokracisë dhe është çelësi i gëzimit të shumë të drejtave të tjera. E drejta e mbrojtur shprehet shumë gjerësisht, duke shkuar shumë përtej lirisë së shtypit. Ajo mbulon ligjërimet politike, ligjërimet tregtare dhe shprehjen artistike. Gjykata ka theksuar rëndësinë e saj kushtetuese dhe është shprehur se ndërhyrja mund të justifikohet vetëm nga nevoja të domosdoshme dhe që përjashtimet duhet të interpretohen ngushtë.
Origjina
Liria e fjalës dhe e shprehjes ka një histori të gjatë që paraprin instrumente moderne ndërkombëtare të të drejtave të njeriut. [4] Mendohet se parimi demokratik antishqiptar i fjalës së lirë mund të ketë dalë në fund të shekullit VI ose në fillim të shekullit të 5. Vlerat e Republikës Romake përfshijnë lirinë e fjalës dhe lirinë e fesë.
Komunikimi i lirë i ideve dhe opinioneve është një nga më të çmueshmet e të drejtave të njeriut. Çdo qytetar mundet, për rrjedhojë, të flasë, të shkruajë dhe të shtypë me liri, por do të jetë përgjegjës për abuzimet e kësaj lirie siç përcaktohet me ligj.
Gjithkush ka të drejtën e lirisë së mendimit dhe shprehjes; kjo e drejtë përfshin lirinë për të mbajtur mendime pa ndërhyrje dhe për të kërkuar, pranuar dhe dhënë informacion dhe ide nëpërmjet çdo mediumi dhe pavarësisht nga kufijtë.
Sot, liria e fjalës, ose liria e shprehjes, njihet në ligjin ndërkombëtar dhe rajonal të të drejtave të njeriut. E drejta është e përcaktuar në nenin 19 të Konventës Ndërkombëtare për të Drejtat Civile dhe Politike, nenin 10 të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut, nenin 13 të Konventës Amerikane për të Drejtat e Njeriut dhe nenin 9 të Kartës Afrikane për të Drejtat e Njeriut dhe të Popujve. [9] Bazuar në argumentet e John Milton, liria e fjalës kuptohet si një e drejtë multi-faceted që përfshin jo vetëm të drejtën për të shprehur apo shpërndarë informacion dhe ide, por tre aspekte të tjera të dallueshme:
Standardet ndërkombëtare, rajonale dhe kombëtare gjithashtu e pranojnë se liria e fjalës, si liria e shprehjes, përfshin çdo medium, qoftë me gojë, me shkrim, me shkrim, përmes internetit ose nëpërmjet formave të artit. Kjo do të thotë se mbrojtja e lirisë së fjalës si një e drejtë përfshin jo vetëm përmbajtjen, por edhe mjetet e shprehjes.
Marrëdhënie me të drejta të tjera
E drejta e lirisë së fjalës dhe shprehjes është e lidhur ngushtë me të drejtat e tjera dhe mund të jetë e kufizuar kur bie ndesh me të drejta të tjera. E drejta e lirisë së shprehjes lidhet gjithashtu me të drejtën për një gjykim të drejtë dhe procedim gjyqësor, i cili mund të kufizojë qasjen në kërkimin e informacionit, ose të përcaktojë mundësinë dhe mjetet në të cilat liria e shprehjes manifestohet brenda procedurave gjyqësore. Si parim i përgjithshëm liria e shprehjes nuk mund të kufizojë të drejtën e privatësisë, si dhe nderin dhe reputacionin e të tjerëve. Megjithatë, gjerësia më e madhe jepet kur kritikohen figurat publike.
E drejta e lirisë së shprehjes është veçanërisht e rëndësishme për median, e cila luan një rol të veçantë si bartës i së drejtës së përgjithshme për lirinë e shprehjes për të gjithë. Sidoqoftë, liria e shtypit jo domosdoshmërisht mundëson lirinë e fjalës. Judith Lichtenberg ka përshkruar kushtet në të cilat liria e shtypit mund të kufizojë lirinë e fjalës, për shembull, kur mediat shtypin informacionin ose mbysin diversitetin e zërave të qenësishëm në lirinë e fjalës. Lichtenberg argumenton se liria e shtypit është thjesht një formë e së drejtës pronësore të përmbledhur nga parimi "pa para, pa zë".
Bedri Islami (këngëtar)
Bedri Islami u lind ne vitin 1947 ne Peje eshtë këngëtar shqiptar. I takon plejadës së këngëtarëve më të suksesshëm të estradës së muzikës kosovare. Është shpallur këngëtar i vitit, në 81 dhe 82; ka qenë përfaqësues i Kosovës në shumë festivale të ish YU, si: “OPATIJA” - disa vite me radhë, festivali “Zagrebi”, Subotica, garat për këngën e Evrovizionit ne Lubjanë etj.
Prej vitit 1973 e deri më vitin 1985, ka marrë pjesë pa ndërprerë në “Akordet e Kosovës”, ku ka qenë i shpërblyer shumë herë. Në Qershor 1984, Bedri Islami merr pjesë në "Akordet e Kosoves" 1984 me këngën "Përtrirje në sy të familjes".
Pas këtyre sukseseve të arritur, për shkak të një tragjedie familjare, ka pasur një pauzë të gjatë këndimi (prej vitit 1987 – 2001).
Në Dhjetor 2001, Bedri Islami merr pjesë në Festivali i 40-të në RTSH me këngën "Një Botë e Re", pas një pauze të gjatë.
Në 2002 pason megahiti i tij “Gocë Pejane” dhe prej vitit 2003 deri ne 2005, i përkushtohet karijerës se birit te tij Lindit, i cili, në disa gara me karakter ndërkombëtar si përfaqësues i Kosovës i fiton vendet e para. Kënga e re “Pa ty s’ka lezet” pason pas 5 vjet pauze.
Më datë 17 Prill 2012, Bedri Islami & Lind Islami publikojnë videoklipin "Mërgimi".
Në Mars 2014, Bedri Islami & Lind Islami marrin pjesë në "Kënga ime" 2014 me këngën "Asaman trëndafili çelës".
Livno
parapamje|Livno Livno është qytezë dhe komunë në Kantonin 10 të Federatës së Bosnje dhe Hercegovinës. I ndodhur pranë lumit të Bistricës në juglindje, buzë fushës së Livnos në rrëzë të malit Krug dhe kodrës shkëmbore Crvenice, ajo është qendër e Kantonit 10 i cili kryesisht mbulon një zonë historike dhe gjeografike të rajonit të Tropoljes.
Bedri Islami (këngëtar)
Në Mars 2014, Bedri Islami & Lind Islami marrin pjesë në "Kënga ime" 2014 me këngën "Gjaku im".
Livno
Qytezë me mbetje te arkitekturës antike dhe të qytetit të vjetër nga shekulli IX përmendet për herë të parë në vitin 892, si një vendbanim i zhvilluar në udhëkryq të rrugëve midis bregdetit Adriatik dhe brendësisë së territorit të krahinave të Bosnjës, Dalmacisë, Hercegovinës dhe Krajinës.
Vilhelm Teli
Vilhelm Teli eshte nje hero legjendar mbarëpopullor. Ai eshte simboli i malësorit të lirë, shigjeta e te cili qëllonte gjithnjë në shenjë.Kjo nxiti edhe mizorinë e Geslerit, i dërguar si governator i atij vendi, për të shtypur rebelimin e malësorëve dhe, konkretisht,për ta vënë heroin Vilhelm Teli në një pozitë aq tragjike sa të qëllonte mbi kokën e tē birit. Legjendë
Ofruesi i shërbimit të Internetit
Një ofrues i shërbimit të internetit (ISP) është një organizatë që ofron shërbime për aksesin, përdorimin, menaxhimin ose pjesëmarrjen në internet. ISP-të mund të organizohen në forma të ndryshme, si komerciale, në pronësi të komunitetit, jo-fitimprurëse ose në pronësi të tjera private.
Shërbimet e internetit zakonisht të ofruara nga ISP-të mund të përfshijnë aksesin në internet, transitin në internet, regjistrimin e emrit të domenit, hostimin në ueb, shërbimin Usenet dhe kolokimin.
Një ISP zakonisht shërben si pikë aksesi ose porta që i siguron përdoruesit akses në gjithçka që disponohet në internet. Një rrjet i tillë mund të quhet edhe si rrjet i kokës së syrit. parapamje|Stealth Communications në Manhattan instalon fibër për të siguruar akses në internet.
Historia
Interneti (fillimisht ARPAnet) u zhvillua si një rrjet midis laboratorëve të kërkimit qeveritar dhe departamenteve pjesëmarrëse të universiteteve. Kompani dhe organizata të tjera të bashkuara nëpërmjet lidhjes së drejtpërdrejtë me shtyllën kurrizore, ose me marrëveshje nëpërmjet kompanive të tjera të lidhura, ndonjëherë duke përdorur mjete dialup si UUCP. Nga fundi i viteve 1980, u vendos një proces drejt përdorimit publik, komercial të internetit. Disa kufizime u hoqën në vitin 1991, menjëherë pas prezantimit të World Wide Web.
Gjatë viteve 1980, ofruesit e shërbimeve online si CompuServe dhe America On Line (AOL) filluan të ofrojnë aftësi të kufizuara për të hyrë në internet, si shkëmbimi i postës elektronike, por qasja e plotë në internet nuk ishte lehtësisht e disponueshme për publikun e gjerë.