cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arkitektura Hojsala
Hyjnitë tempullore
Hinduizmi është një kombinim i besimeve laike dhe të shenjta, ritualeve, praktikave të përditshme dhe traditave që kanë evoluar përgjatë dy mijë vjetëve dhe përfshijën një simbolizëm kompleks që kombinon botën natyrore me filozofinë. Tempujt hindu nisën si faltore të thjeshta që bujtnin një hyjni dhe me kalimin e kohës gjatë Dinastisë Hoysala evoluan në ndërtesa të mirë-artikuluara në të cilat adhuruesit kërkonin transhendenten në botën e përditshme. Tempujt Hoysala nuk ishin të kufizuar në ndonjë traditë të veçantë të organizuar të Hinduizmit dhe i inkurajonte pelegrinët e lëvizjeve të ndryshme hindu. Dinastia Hoysala zakonisht ia kushtoi tempujt e saj Shivas ose Vishnus (dy nga hyjnitë popullore hindu), por me raste ata ndërtuan po ashtu edhe tempuj për besimin xhainist. Adhuruesit e Shivës janë quajtur shaivitë ndërsa adhuruesit e Vishnus janë quajtur vaishnavitë. Ndërsa mbreti Vishnuvardhana dhe pasardhësit e tij ishin adhurues vaishnavit, të dhënat tregojnë se Dinastia Hoysala e ruajti harmoninë fetare duke ndërtuar po aq tempuj kushtuar Shivës sa dhe Vishnus. Shumica e këtyre tempujve kanë veçori laike me tema të gjera që shfaqen në skulpturat e tyre. Kjo mund të shihet në Tempullin e famshëm Chennakesava në Belur, kushtuar Vishnut dhe në Tempullin Hoysaleshwara në Halebidu kushtuar Shivës. Tempulli Kesava në Somanathapura është i ndryshëm në zbukurimet e tij ngushtësisht vaishnavite. Përgjithësisht tempujt vaishnavitë i janë kushtuar Keshavas (ose Chennakeshavas, që do të thotë "Vishnu i bukur") ndërsa një numër i vogël i janë kushtuar Lakshminarayanas dhe Lakshminarasimhas (Narayana dhe Narasimha janë të dy avatarë, ose mishërime të Vishnut) me Lakshmin, bashkëshorten e Vishnut, të ulur në këmbët e tij. Tempujt kushtuar Vishnut janë gjithmonë të emërtuar sipas emrit të manifestimit hyjnor.
Kompleksi tempullor
Fokusi i një tempulli është qendra ose shenjtërorja (garbhagriha) ku qëndron imazhi i hyjnisë, kështu që arkitektura e tempullit është dizajnuar që besimtarët të ecin nga jashtë deri te garbhagriha nëpërmjet kalimeve ambulatore dhe salloneve ose dhomave (mandapave) që u bënë gjithmonë e më shumë të shenjta me afrimin e hyjnisë. Tempujt Hoysala kanë pjesë të veçanta që janë bashkuar për formuar një tërësi organike të unifikuar, në ndryshim nga tempujt rajonit Tamil Nadu ku pjesët e ndryshme të një tempulli qëndrojnë të pavarura. Megjithëse sipërfaqësisht unikë, tempujt Hoysala i ngjajnë njëri-tjetrit strukturalisht. Ata janë të karakterizuar nga një mori dekorimesh komplekse skulpturore të skalitura me gurin e butë të steatitit, një material i mirë për skalitje të rafinuara, të realizuara kryesisht nga artizanët vendorë dhe shfaqin veçori arkitekturore që i dallojnë ata nga arkitekturat e tjera tempullore të Indisë së Jugut.
Shumica e tempujve Hoysala kanë një hyrje të thjeshtë verande të mbajtur nga kolona rrotullake ose në formë kambane që ndonjëherë ishin të skalitura më tej me hulli të thella dhe modanatura me motive dekoruese. Tempujt mund të jenë të ndërtuar mbi një platformë të ngritur rreth një metër të quajtur "jagati". Jagati, përveç se i jep një pamje të ngritur tempullit, shërben si një pradakshina-patha (ose "kalim cirkumambulacioni") për të ecur përreth tempullit, pasi Garbhagriha (Sanctum sanctorumi) nuk e ofron një mundësi të tillë. Tempuj të tillë do të kenë një set shtesë shkallësh që të çojnë në një mandapa të hapur (sallon i hapur) me mure parapete. Një shembull i mirë i këtij stili është Tempulli Kesava në Somanathapura. Jagati që është një unitet me pjesën tjetër të tempullit ndjek një dizajn në formë ylli dhe muret e tempullit ndjekin një model zig-zagesh, një risi Hoysala. Besimtarët mund të kryejnë fillimisht një ecje përreth rituale mbi jagati duke filluar nga hyrja kryesore duke ecur në drejtim orar përpara se të hyjnë te mandapa, duke ndjekur sekuencën e relieveve në drejtim orar në muret nga jashtë tempullit që shfaqin një sekuencë të skenave epike nga eposet hindu. Tempujt që nuk janë ndërtuar mbi një jagati mund të kenë shkallë të shoqëruara nga balustra (parapete) elefantore që të çojnë te mandapa nga niveli dysheme. Një shembull i një tempulli që nuk ka një platformë të ngritur është Tempulli Bucesvara në Korvangla, distrikti i Hassanit. Në tempujt me dy faltore (dvikuta), vimanat mund të jenë vendosur si pranë njëra-tjetrës ashtu dhe në skajet e kundërta. Tempulli Lakshmidevi në Doddagaddavalli është unik për Arkitekturën Hoysala pasi ka katër faltore rreth një qendre të përbashkët dhe brenda të njëjtit kompleks gjendet edhe një faltore e pestë për hyjninë Bhairava (një formë e Shivës). Për më tepër, ekzistojnë katër faltore dytësore në secilin kënd të oborrit (prakaram).
Mandapa
Mandapa është salloni ku mblidhen grupet e njerëzve gjatë lutjeve. Hyrja në mandapa normalisht ka një trabeacion tepër të zbukuruar mbi të, të quajtur makaratorana (makara është një pamje përbindhëshore ndërsa torana është një dekorim i mbi hyrje). Mandapa e hapur që shërben si një sallon i jashtëm (mandapa e jashtme) është një veçori e rregullt në tempujt më të mëdhenj Hoysala që të çon në një mandapa të brendshme më të vogël të mbyllur dhe shenjtërorja (ose shenjtëroret). Mandapat e hapura që shpesh janë të gjera kanë zonë për tu ulur (asana) të bëra prej guri me parapetin muror të mandapas që funksionon si një mbështetëse. Ndenjëset mund të ndjekin të njëjtën formë të lakuar katrore të parapetit muror. Tavani këtu është i mbajtur nga kolona të shumta që krijojnë shumë kube. Forma e mandapas së hapur është e përshkruar më mirë si katror i lakuar dhe është stili i përdorur në shumicën e tempujve Hoysala. Madje edhe mandapa më e vogël e hapur ka 13 kube tavani. Muret kanë parapete që kanë gjysëm-kolona që mbajnë skajet e jashtme të çatisë që lejon dritë të mjaftueshme për ti bërë të gjitha detajet skulpturore të dukshme. Tavani i mantapas përgjithësisht është i zbukuruar me relieve mitologjike dhe floreale. Tavani konsiston në sipërfaqe të thella kubeore dhe përmban relieve me motive lulesh bananeje dhe dekorime të tjera.
Nëse tempull është i vogël ai do të konsistoi në vetëm një mandapa të mbyllur (të mbyllur me mure që shtrihen deri në tavan) dhe një shenjtërore. Mandapa e mbyllur, e dekoruar mjeshtërisht brenda dhe jashtë, është më e madhe se vestibuli që lidh shenjtëroren me mandapan si dhe ka katër kolona rrotullame që mbajnë tavanin, që mund të ketë kube të thella. Katër kolonat e ndajnë sallonin në nëntë ndarje. Nëntë ndarjet rezultojnë në nëntë kube të dekoruara në tavan. Dritare guri me vrima (Jali ose në formë rrjete) që shërbejnë si dritare në navaranga (holl) dhe Sabhamantapa (holl mbledhjeje) është një element stilistik karakteristik Hoysala. Një verandë zbukuron hyrjen në një mandapa të mbyllur, që konsiston në një strehë të mbajtur nga dy gjysëm-kolona dhe dy parapete, të gjitha të dekoruara pasurisht. Mandapa e mbyllur lidhet me shenjtëroren nga një vestibul, një zonë katrore që lidhe po ashtu me faltoret. Muret e saj të jashtme janë po ashtu të dekoruar, por meqë madhësia e vestibulit nuk është e madhe, kjo nuk është një pjesë e spikatur e tempullit. Vestibuli ka gjithashtu një kullë të shkurtër të quajtur sukanasi (që do të thotë "hunda") mbi të cilën është vendosur emblema Hoysala. Në Belur dhe Halebidu, këto skulptura janë mjaftë të mëdha dhe janë të vendosura në të gjitha hyrjet. Mandapa e jashtme dhe e brendshme (e hapura dhe e mbyllura) kanë kolona në formë rrotullame duke patur katër kllapa në krye. Mbi çdo kllapë qëndrojnë figura skulpturore të quajtura salabhanjika ose madanika. Kolonat mund të shfaqin skalitje zbukuruese në sipërfaqe dhe dy kolona janë të njëllojta. Kjo është se si arti Hoysala ndryshoi nga punimet e tutorët e tyre të hershëm, mbretëria Kalyani Chalukya, që i shtuan detaje skulpturore bazës së kolonave rrumbullake duke e lënë kreun të thjeshtë. Kolonat rrotullame janë me 16, 32, ose 64 kënde; disa janë në formë kambane dhe kanë cilësinë që pasqyrojnë dritën. Parsvanatha Basadi në Halebidu është një shembull i mirë i këtij lloji. Sipas Percy Brown, kolonat me katër kllapa monolitike sipër tyre mbajnë imazhe salabhanjika dhe madanika (skulpturë e një gruaje, që paraqet cilësi femërore të stilizuara). Kjo është një veçori e përbashkët e tempujve Chalukya-Hoysala. Sipas K. A. Nilakanta Sastrit, forma e kolonës dhe kapitelit të saj, baza e të cilës është katrore dhe trungu është një monolit që është punuar për të arritur forma të ndryshme, është një "veçori e shquar" e artit Hoysala.
Vimana
Vimana përmban faltoren më të shenjtë ku qëndron imazhi i hyjnisë kryesore. Vimana është shpesh e kryesuar nga një kullë që është mjaft e ndryshme nga jashtë sesa nga brenda. Brenda, vimana është e thjeshtë dhe katrore, ndërsa nga jashtë është e dekoruar me tempri dhe mund të jetë në formë yjore ose si një katror i lakuar, ose të jetë një kombinim i këtyre formave, duke dhënë shumë projeksione dhe kamare që duken se e shumë-fishojnë dritën që bie mbi të. Çdo projeksion dhe kamare ka një artikulim të plotë dekorues që është ritmik dhe përsëritës si dhe i kompozuar prej blloqesh dhe modanaturash, duke e errësuar profilin e kullës. Në varësi të numrit të faltoreve (dhe në këtë mënyrë të kullave), tempujt janë klasifikuar si ekakuta (një faltorësh), dvikuta (dy faltorësh), trikuta (tre faltorësh), chatushkuta (katër faltorësh) dhe panchakuta (pesë faltorësh). Shumica e tempujve Hoysala janë ekakuta, dvikuta ose trikuta, ndërsa ata vaishnavit janë kryesisht trikuta. Ka raste ku një tempull është trikuta por ka vetëm një kullë mbi faltoren kryesore në qendër. Në këtë mënyrë termi trikuta mund të mos plotësisht i saktë. Në tempujt me faltore të shumë-fishta të shkëputura, si tempujt dysh në Mosale, gjithë pjesët thelbësore janë dyfishuar për ti dhënë simetri dhe balancë.
Pika më e lartë e tempullit (kalasa) ka formën e një çajniku dhe qëndron në krye të kullës. Ky porcion i vimanas shpesh humbet për shkak të moshës dhe ka qenë zëvendësuar me një majëz metalike. Poshtë kalasas është një strukturë e madhe, e skalitur lartësisht që ngjan me një kube që është bërë nga gurë të mëdhenj dhe duket si një helmet. Ajo mund të jetë 2 m me 2 m në madhësi dhe ndjek formën e faltores. Poshtë kësaj strukture janë çatitë kubeore në një plan katror, të gjithë këto shumë më të vogla dhe të kurorëzuar me kalasa të vogla. Ato janë të përziera me çati të tjera më të vogla prej formash të ndryshme dhe që janë të dekoruara. Kulla e faltores zakonisht ka tre ose katër nivele rreshtash të çative dekoruese ndërsa kulla në kry të sukanasit ka një nivel më pak, duke e bërë kullën të duket si një shtim i kullës kryesore (Foekema e quan atë "hunda"). Një nivel pullazor shtrihet deri në krye të murit të një mandape të mbyllur sipër strehëve të rënda të një mandape të hapur sipër verandave. Poshtë kullës së vimana janë strehët e tempullit duke u projektuar gjysëm metri nga muri. Poshtë strehëve mund të gjenden dy skema të ndryshme dekoruese, në varësi nëse një tempull u ndërtua në periudhën e hershme ose të vonë të perandorisë Hoysala. Në tempujt e hershëm përpara shekullit të XIII, është një strehë dhe poshtë saj gjenden kulla dekoruese në miniaturë. Poshtë këtyre kullave gjendet një panel me hyjni hindu dhe ndihmës të tyre, të ndjekur nga një set prej pesë modanaturash të ndryshme që formojnë bazën e murit. Në tempujt e vonë gjenden një strehë e dytë që shtrihet rreth një metër poshtë strehëve të sipërme me kulla dekoruese në miniaturë të vendosura midis tyre. Imazhet e zotave në mur janë poshtë strehëve të poshtme, të ndjekura nga gjashtë modanatura të ndryshme me madhësi të njëjtë. Kjo emërtohet në mënyrë të përgjithshme "trajtim horizontal". Gjashtë modanaturat në bazë janë të ndara në dy seksione. Duke kaluar nga fundi i murit, shtresa e parë horizontale përmban një procesion elefantësh, sipër të cilëve gjenden kalorës dhe pastaj një fashë gjethnaje. Seksioni i dytë horizontal ka skena të epikave hindu si dhe skena puranike të realizuara në hollësi. Sipër kësaj gjenden dy friza yallish ose makarash (imazhe përbindshash) dhe hamsash (mjellmash). Vimana (kulla) është e ndarë në tre seksione horizontale dhe është më e zbukuruar se muret.
Skulptura
Në artin Hoysala Hardy identifikon dy shkëputje të rëndësishme nga arti më i përmbajtur Kalyani (i vonë) Chalukya: përpunimi zbukurues dhe një tepri ikonografike me skultura figurative, të dy këto të gjetura me shumicë edhe në kullën sipër faltores. Materiali i tyre, guri i butë i steatitit mundësonte një stil virtuoz skalitjeje. Artistët hoysalan janë të njohur për vëmendjen e tyre ndaj detajeve skulpturore qofshin ato paraqitje nga eposet dhe hyjnitë hindu ashtu dhe në përdorimin e tyre në motive si yalli, kirtimukha (kokat e ulluqeve), kulla dekoruese në miniaturë (aedicula) mbi kolona të ngjitura me murin, makara (përbindësh ujor), zogj (hamsa), gjethe të spërdredhura, kafshë si luanë, elefantë dhe kuaj si dhe aspekte të jetës së përditshme si stili në modë i flokëve.
Salabhanjika, një formë e zakonshme e skulpturës Hoysala, është një traditë e vjetër indiane që arrin që nga skulptura budiste. Sala është pema sala dhe bhanjika është shërbyesja e përkorë. Në stilin Hoysala, figurat madanika janë objekte dekoruese të vendosura në një kënd në muret e jashtme të tempullit afër çatisë kështu që adhuruesit që ecin përreth tempullit ti shikojnë ato. Sthamba buttalikat janë imazhe kolone që tregojnë gjurmë të artit Chola me shije chalukyane. Disa nga artistët që punonin për perandorinë Hoysala mund të kenë qenë nga mbretëria Chola, një rezultat i ekspansionit të perandorisë në rajonet tamil-folëse të Indisë së Jugut. Imazhi i mohinit mbi një nga kolonat e mandapas së mbyllur të Tempullit Chennakeshava është një shembull i artit Chola. Tema të përgjithshme të jetës janë portretizuar në panelet e murit si ato të mënyrës së si u vijej freri kuajve, tipi i yzengjive të përdorura, paraqitja e kërcimtarëve, muzikantëve, instrumentistëve dhe rreshta kafshësh si luanë dhe elefantë (ku nuk gjenden dy kafshë të identike). Ndoshta asnjë tempull tjetër në vend nuk paraqet eposet Ramayana dhe Mahabharata më efektivisht se sa tempulli Hoysaleshwara në Halebidu. Erotika ishte një subjekt që artistët hoysalan e përdornin me masë. Në këtë temë nuk ka ekzibicionizëm dhe temat erotike u skalitën në kamare dhe nike, përgjithësisht në formë miniature, duke i bërë ato që të mos bien shumë në sy. Këto paraqitje erotike janë të asociuara me praktikën Shakta.
Artizanë të shquar
Ndërsa artizanët indian të mesjetës parapëlqenin të mbeteshin anonim, artizanët hoysalan i nënshkruanin punimet e tyre, që u ka dhënë kërkuesve detaje rreth jetës, familjes dhe punishteve të tyre. Përveç arkitektëve dhe skulptorëve, njerëz nga punishtet e tjera si argjendarët, gdhendësit e fildishit dhe marangozët kontribonin gjithashtu në realizimin e tempujve. Artizanët ishin nga origjina të ndryshme gjeografike dhe përfshinin edhe vendorë të shquar. Arkitektët prodhimtarë përfshinin Amarashilpi Jakanacharin, një me origjinë nga Kaidala i distriktit Tumkur, i cili ndërtoi tempuj për për Dinastinë Kalyani Chalukya. Ruvari Malithamma ndërtoi Tempullin Kesava në Somanathapura dhe punoi në dyzetë monumente të tjera, duke përfshirë Tempullin Amruteshvara në Amruthapura. Malithamma u specializuar në zbukurimet dhe veprat e tij shtrihen në gjashtë dekada. Skulpturat e tij ishin tipikisht të nënshkruara shkurtimisht Malli ose thjeshtë Ma. Dasoja dhe djali i tij Chavana nga Balligavi ishin arkitektët e Tempullit Chennakesava në Belur; Kedaroja ishte kryearkitekti i Tempullit Hoysaleswara në Halebidu. Ndikimi i tyre shihet po ashtu në tempuj të tjerë të ndërtuar nga Dinastia Hoysala. Emrat e artizanëve të tjerë vendorë që gjenden në mbishkrime janë Maridamma, Baicoja, Caudaya, Nanjaya dhe Bama, Malloja, Nadoja, Siddoja, Masanithamma, Chameya dhe Rameya. Artistë tamilas përfshinin Pallavacharin dhe Cholavacharin.
Tempuj të famshëm
Disa nga tempujt e famshëm të stilit arkitekturor Hoysala janë Tempulli Kesava në Somanathapura, Tempulli Chennakesava në Belur, Tempulli Chikkamagalur Amruthapura, Tempulli Chennakesava në Aralaguppe, Tempulli Hoysaleswara në Halebidu, Tempulli Cheluvanarayana Swamy në Melukote.
Somanathapura është e famshme për Tempullin Chennakesave (i quajtur edhe Tempulli Kesava ose Keshava) i ndërtuar nga Soma, një dandanayaka (komandant) i mbretit Hoysala Narasimha III në vitin 1268, kur perandoria Hoysala ishte fuqia kryesore në Indinë Jugore. Tempulli Keshava është një nga shembujt më të shkëlqyer të arkitekturës Hoysala dhe është në kushtu shumë të mira ruajtjeje. Somnathpura, megjithatë, është me të vërtetë unike në dizajnë, e përkryer në simetri dhe skalitjet në gurë janë mrekulli të skalitura në gurë.
Tempulli Chennakesava në Belur, fillimisht i quajtur Tempulli Vijayanarayana, i ndërtuar në brigjet e Lumit Yagachi në Belur, një kryeqytet i hershëm i perandorisë Hoysala, është një nga shembujt më të bukur të arkitekturës Hoysala. Është ndërtuar nga mbreti Vishnuvardhana në përkujtim të fitores së tij ndaj Dinastisë Chola në Talakad në vitin 1117. Façata e tempullit është e mbushur me skulptura të rafinuara dhe friza pa porcion të lënë bosh. Brenda tempullit janë një numër kolonat të zbukuruara. Tempulli është rreth 30 m i lartë dhe ka një gopuram (kullë) mbresëlënëse në hyrje, të ndërtuar në stilin dravidian. Një grup faltoresh dytësore e rrethojnë faltoren kryesore në qendër të një navaranga (salloni) drejtkëndor. Navaranga mbahet nga dyzet e gjashtë kolona, secila me një dizajn të ndryshëm, ka tre hyrje të ruajtur nga portierë dekorues.
Tempulli Hoysaleswara në Halebidu, u ndërtua nga Ketamala i atribuohet Vishnuvardhanas. Kompleksi i tempullit përfshin dy tempuj hindu, Tempulli Hoysaleshawara dhe Tempulli Kedareshwara si dhe dy basidi xhainistë. Faltoret e tij, Hoysaleswara dhe Shantaleswara, janë emërtuar sipas ndërtuesve të tempullit, Vishnuvardhana Hoysala dhe gruaja e tij, mbretëresha Shantala. Tempulli Hoysaleswara, i datuar në vitin 1121, është mahnitës për pasurinë e detajeve skulpturore. Tempulli ësthë një dvikuta vimana (me dy faltore) i thjeshtë, njëra për "Hoysaleswaran" dhe tjera për "Shantaleswaran" (e emërtuara sipas Shantala Devit, mbretëreshës së mbretit Vishnuvardhana) dhe ësthë ndërtuar me gurë steatiti. Kompleksi tempullor si një i tërë është i ngritur mbi një jagati (platformë), një veçori që u bë popullore në dizajnet bashkëkohëse Hoysala. Muret e tempullit janë të mbuluar me një larmi të pafund pamjesh nga mitologjia hindu, kafshësh, zogjsh dhe Shilabalika ose figurë duke kërcyer. Në tempull nuk gjen dot dy skulptura të njëjta. Ky tempull mjeshtëror i ruajtur nga demi Nandi nuk u përfundua kurr, megjithë 86 vitet e punës. Tempulli i Halebidus, ka qenë përshkruar si një "shembull i shquar i Arkitekturës Hindu" dhe si "kulmi sipëror i Arkitekturës indiane".
Tempulli Ishvara në Arasikere, daton nga viti 1220 nën sundimin e perandorisë Hoysala. Arasikere (do të thotë "ujëmbledhësi i mbretëreshës"; 'Arasi' do të thotë "mbretëresh" ose "princesh" dhe 'kere' do të thotë "depozitë" ose "ujëmbledhës" në gjuhën kannada). Tempulli, megjithëse me madhësi dhe skulptura modeste, është konsideruar më kompleksi në arkitekturë midis monumenteve të mbijetuara Hoysala për shkak të planit të tij: një mandapa me 16 cepa në formë ylli, përveç një faltoreje asimetrike në formë ylli, cepat e yllit të të cilës janë prej tre tipesh të ndryshme. Tempulli, që drejtohet nga lindja si të gjitha ndërtimet Hoysala, përdor gurin e steatitit si materialin bazë ndërtimor dhe është një faltore ekakuta (me shenjtërore ose qelë të vetme) me dy mandapa, një e hapur dhe një e mbyllur. Tre njësitë janë të lidhura për të formuar një unitet. Tavanet e dekoruara në mënyrë elegante, tavani kube i mandapas së hapur, skulpturat e Dvarapalakave (portierët gardianë) në mandapan e mbyllur (të quajtur edhe navaranga), imazhet e paneleve të murit janë 120 (në gjysëm-kolonat midis kullave-aedicule në miniaturë) të skalitura në muret e jashtme janë për tu vënë në dukje.
Tempulli Lakshminarasimha Swamy është një shembull i mirë i një tempulli Hoysala të dekoruar pasurisht ndërtuar në stilin trikuta vimana (tre kulla) me skulptura të mrekullueshme që zbukurojnë muret. Materiali i përdorur është guri i steatitit dhe tempulli është ndërtuar mbi jagati (platformë) që ndjek planin e tempullit. Kjo përfaqëson një risi të futur nga arkitektët Hoysala. Jagati është një unitet të përsosur me pjesën tjetër të tempullit. Madhësia e tempullit zanafillor mund të konsiderohet e vogël, të cilit më vonë iu shtua një mandapa e hapur më e madhe. Tre faltoret janë të vendosura rreth një mandape të mbyllur qendrore me 9 xhepa. Tavani i mandapas së mbyllur është i mbajtur nga katër kolona tornoje të rrotulluara dhe në qendër ka një kube të lartë. Faltorja qendrore është më e shquara dhe ka një kullë të lartë. Kjo faltore ka një vestibul që lidh faltoren me mandapan. Për rrjedhojë, vestibuli ka gjithashtu një kullë që duket si një shtim i kullës kryesore dhe është quajtur sukanasi (që do të thotë hunda). Dy faltoret e tjera kanë kulla më të vogla dhe për shkak se nuk kanë vestibul për ti lidhur ato me mandapan qendrore, nuk kanë as sukanasi.
Livadhet e Parduzëve
Hyrje
Ndodhen në territorin e fshatit Kovaçiçë.
Histori
Sipas evakuimit të kujtimeve nga ana e banorëve të këtij fshati në këtë pjesë ishin të vendosur shumë shqiptarë të ilur nga Sanxhaku i Nishit (muhaxherë). Një lagje e tyre quhej lagjia e Parduzëve. Poshtë lagjës ndodheshin pronat e tyre livadhet që edhe sot quhen ashtu.
Lavillatte
Lavillatte është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Lavillatte ka një popullsi prej 82 banorë dhe sipërfaqe 18.6 km², me një dendësi prej 4 banor/km².
Anemia normocitike
Anemia normocitike është anemi në të cilën rruazat e kuqe (Eritrociti|eritrocitet)kanë madhësi normale (midis 80 - 100 fL).
Qafa e Duhlës
Qafa e Duhlës është qafë e brendshme dhe i lidh dy rrafshet kryesore të Kosovës: Rrafshin e Dukagjinit me Rrafshin e Kosovës.
Qafat Malore paraqesin në vetvete një ulje të vijës kreshtore midis majave malore fqinjë. Në zonat malore kalimi nga një vend në tjetrin zakonisht bëhet nëpërmjet qafave, prandaj dhe rrugët kalojnë nëpër to.
Festivali Evropian i Këngës 2015
Festivali Evropian i Këngës 2015 ishte edicioni i 60-të i Festivalit vjetor Evropian të Këngës. Ai u zhvillua në Vjenë, Austri, pas fitores së Conchita Wurst në konkursin e vitit 2014 në Kopenhagë, Danimarkë me këngën "Rise Like a Phoenix". Ishte hera e dytë që Austria kishte pritur konkursin, pasi e kishte bërë më parë në 1967. Organizuar nga Bashkimi Evropian i Radio-Televizioneve (EBU) dhe transmetuesi pritës Österreichischer Rundfunk (ORF), konkursi u mbajt në Wiener Stadthalle dhe përbëhej nga dy gjysmëfinale më 19 dhe 21 maj, dhe finalja më 23 maj 2015. Tri shfaqjet live u pritën nga Mirjam Weichselbraun, Alice Tumler dhe Arabella Kiesbauer, ndërsa Conchita Wurst ishte nikoqire e dhomës së gjelbër.
Dyzet vende morën pjesë në konkurs, ku bëri një paraqitje të ftuar. dhe u kthyen, pas mungesës së tyre njëvjeçare, ndërsa  u kthye, pas pjesëmarrjes së tyre të fundit më 2009. Ndërkohë, njoftoi mospjesëmarrjen e tyre për arsye financiare dhe politike lidhur me krizën e Ukrainës.
Fituesi ishte me këngën "Heroes", interpretuar nga Måns Zelmerlöw dhe shkruar nga Anton Malmberg Hård af Segerstad, Joy Deb dhe Linnea Deb. Kjo ishte fitorja e gjashtë e Suedisë në këtë konkurs, pas fitoreve të saj më 1974, 1984, 1991, 1999 dhe 2012. Suedia u bë vendi i parë që fitoi garën dy herë në formatin gjysmëfinal, dhe kjo ishte fitorja e dytë e vendit në katër vjet. Kjo shënoi edhe hendekun më të shkurtër midis dy fitoreve për të njëjtin vend që prej fitoreve të Irlandës më 1994 dhe 1996. Rusia, Italia, Belgjika dhe Australia rrumbullakuan pesë të parat. Dy vendet e para të këtij konkursi - Suedia dhe Rusia - ishin të njëjta me dy vendet e para në konkursin e vitit 2012. Kjo ishte hera e parë që kur juritë u rivendosën krahas televizionit më 2009 që fituesi nuk u rendit i pari në televizion; Italia ishte fituese e televizorit, ndërsa Suedia ishte fituese e jurisë. Më tej poshtë tabelës, Mali i Zi arriti rezultatin e tij më të mirë që nga pavarësia e saj, duke përfunduar i trembëdhjeti.
Për herë të parë, katër të parët e konkursit të gjithë shënuan 200 ose më shumë pikë. Kënga e Rusisë "Një milion zëra" u bë kënga e parë jo fituese e Eurovizionit që shënoi mbi 300 pikë. Austria dhe u bënë vendet e para që nga 2003 që nuk shënuan pikë në finale. Austria është gjithashtu vendi i parë pritës që ka zero pikë. EBU raportoi se mbi 197 milionë shikues në të gjithë botën e shikuan konkursin, duke mposhtur shifrat e shikimit të 2014 me 2 milionë.
Vendndodhja
majtas|parapamje|250x250px| Wiener Stadthalle, Vjenë - vendi pritës i konkursit 2015
Vendtakimi
Ngjarja u zhvillua në Vjenë, Austri, me vendin ku ishte Wiener Stadthalle, pasi Austria fitoi të drejtën për të pritur këtë edicion të Festivalit Evropian të Këngës për fitimin e edicionit të saj të mëparshëm 2014 me këngën "Rise Like a Phoenix" performuar nga Conchita Wurst. Wiener Stadthalle pret turneun vjetor të tenisit Erste Bank Open, së bashku me shumë koncerte dhe ngjarje gjatë gjithë vitit dhe ka një kapacitet prej afro 16,000 pjesëmarrësve.
Formati
Konkursi përbëhej nga dy gjysmëfinale dhe një finale, një format i cili është në përdorim që nga viti 2008. Dhjetë vendet me rezultatet më të larta në secilën gjysmëfinale u kualifikuan në finale ku iu bashkuan vendit pritës Austrisë, pesë vendet kryesore sponsorizuese (të njohura si Big Five): Franca, Gjermania, Italia, Spanja dhe Mbretëria e Bashkuar, dhe Australia e cila ishte e ftuar këtë vit për të përkujtuar 60 vjetorin e Festivalit.
Prezantuesit
parapamje|275x275px| Prezantuesit e konkursit 2015 (nga e majta) Arabella Kiesbauer, Mirjam Weichselbraun dhe Alice Tumler. Më 19 dhjetor 2014, ORF njoftoi se Mirjam Weichselbraun, Alice Tumler dhe Arabella Kiesbauer ishin prezantueset e konkursit të 60-të; ishte treshja e parë vetëm femra në histori që priti konkursin. Fituesja e Festivalit Evropian të Këngës 2014, Conchita Wurst u zgjodh gjithashtu si prezantuese te dhoma e gjelbër.
Shtetet pjesëmarrëse
djathtas|parapamje| {{Legend|#D40000|Countries in the first semi-final}} Më 23 dhjetor 2014, u njoftua se fillimisht tridhjetë e nëntë vende do të merrnin pjesë në Konkursin 2015. dhe u kthyen pas një viti mungesë,  u kthye pas një mungese pesëvjeçare, ndërsa  nuk hyri. Australia bëri debutimin e saj si pjesëmarrës mysafir. Afati i fundit për të aplikuar për pjesëmarrje ishte 15 shtator 2014. Vendet që aplikuan duhej të tërhiqeshin deri më 10 tetor 2014 nga pjesëmarrja pa pasoja financiare.
Ftesa për Australinë
Më 10 shkurt 2015, EBU njoftoi se për nder të 60 vjetorit të Eurovision, ishte ftuar që të marrë pjesë në finalet e konkursit, të përfaqësuar nga Shërbimi Special i Transmetimit (SBS). SBS ishte një transmetues i një kohe të gjatë i ngjarjes, e cila ka patur një ndjekje të madhe në Australi. Hyrja e Australisë u vendos direkt në finalen e madhe. Edhe pse u konsiderua si një ngjarje e njëfishtë, nëse Australia do të fitonte, SBS do të kishte bashkë-organizuar konkursin e vitit 2016 në një qytet pritës evropian sipas zgjedhjes së tij. EBU mori në konsideratë mundësinë e ftimit të vendeve në mënyrë të ngjashme për të marrë pjesë në edicionet e ardhshme të konkursit. Pjesëmarrja e Australisë solli numrin e finalistëve deri në 27, numri më i madh i hyrjeve në një finale në historinë e konkursit.
Gjysmëfinalja e 1-rë
16 vende morën pjesë në gjysmëfinalen e parë. ,, dhe  votuan në këtë gjysmëfinale. Dhjetë këngët në vendet 1 deri në 10 u kualifikuan për në finale dhe shënohen me ngjyrë portokalli.
Finalja
Ashtu si në konkursin e vitit 2014, fituesi u njoftua sapo ishte matematikisht e pamundur të arrije. Në këtë rast, fituesi ishte përcaktuar me votën e 36-të, e ardhur nga Qipro.
Kjo është hera e parë që kur juritë u rikthyen krahas televizionit më 2009 që fituesi nuk u vendos në vendin e parë në televizion.
Sabri Peqini
Sabri Peqini futbollist shqiptar, i lindur më 15 dhjetor 1926 në Belsh. Ai ishte dëshmia e kampionatit të parë të fituar nga Dinamo në futboll në vitin 1950, si dhe autori i golit të parë zyrtar të klubit të njohur kryeqytetas. Ai u shpall 4 herë kampion kombëtar me skuadrën e Dinamos, në vitet 1950, 1951, 1952, 1953, me të cilët luajti për 4 sezone, dhe 5 herë të tjera fitues i Kupës së Republikës, në vitet 1950, 1951, 1952, 1953, 1954. Pas karrierës si futbollist, Sabri Peqini ndërmori atë të trajnerit, duke shpallur sërish Dinamos kampione në sezonin 1974-75, si dhe duke fituar “Spartakiadën” po në atë vit. Gjithashtu Peqin ka qenë edhe pjesë e Kombëtares, ku ka zhvilluar 3 ndeshje. U nda nga jeta më 14 mars 2021.
Shqiptari që krijoi mbretërinë egjiptiane
Shqiptari që krijoi mbretërinë egjiptiane libër me autor Aleksandër Xhuvani dhe redaktor Filip Rrumbullaku. U botua në Tiranë nga "Horizonti" në vitin 1999. Libri ka 70 faqe. ISBN 9992764015
Begümhan Doğan Faralyalı
Begümhan Doğan Faralyalı (lindi më 1 janar 1976) është një biznesmene turke dhe kryetare e Doğan Holding. Ajo është vajza e Aydın Doğan.
Coursera
Coursera ( /k ər s ɛ r ə / ) është një platformë amerikan mësimdhënieje në internet e themeluar në 2012-ën nga profesorët e Stanford-it Andrew Ng dhe Daphne Koller që ofron kurse masive të hapura në internet (MOOC), specializime, dhe diploma.
Coursera punon me universitete dhe organizata të tjera për të ofruar kurse në internet, specializime dhe diploma në një larmi lëndësh, si inxhinieria, data science, machine learning, matematika, biznesi, shkenca kompjuterike, marketingu dixhital, shkenca humane, mjekësia, biologjia, shkencat sociale etj.
Colombier-le-Vieux
Colombier-le-Vieux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Colombier-le-Vieux ka një popullsi prej 667 banorë dhe sipërfaqe 15.49 km², me një dendësi prej 43 banor/km².
Kalaja e Harilaqit
Kalaja e Harilaqit është një monument i trashëgimisë kulturore në Harilaç, Fushë Kosovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 03-118/83.
Historia
Kalaja e Harilaqit (Shek. IV-VI p.e.s.) gjendet mbi një kodër të njohur si Gradina e Harilaqit, e ngritur në një pozitë mjaft dominante, në perëndim të fshatit Harilaq, në lartësinë mbidetare prej maksimum 766 metra mbi nivelin e detit dhe ndodhet rreth 9 km në juglindje të Fushë – Kosovës dhe vetëm dy kilometra në perëndim të Aeroportit Ndërkombëtarë të Prishtinës “Adem Jashari”. Kalaja kap një sipërfaqe të rrethpërshkuar me mure mbrojtëse prej rreth 1.3 hektari. Gërmimet arkeologjike në këtë kala kanë filluar në vitin 2005 dhe kanë vazhduar sistematikisht deri në vitin 2010, por janë kryer edhe disa konservime dhe konsolidime të mureve me qëllim të mbrojtjes dhe ruajtjes së saj. Gjatë gërmimeve arkeologjike të zhvilluara në gjashtë sezoni kanë dalë në pah gjurmë të shumta të rrënojave të objekteve sakrale, profane dhe utilitare, si: tërë faqja e jashtme e murit rrethues të kalasë me kullat në akse, pastaj kisha me tri nefe dhe sakristi, si dhe dy struktura pothuajse identike në formë unazore të një kompleksi sakral. Gjithashtu material i bollshëm i lëvizshëm arkeologjik si vegla pune, stoli, monedha, tulla, fragmente qelqi dhe struktura arkitektonike që posaçërisht theksojnë periudhën e antikitetit të vonë, e në veçanti atë të kohës së Justinianit. Gjithashtu në këtë kala ka indikacione edhe të periudhave parahistorike, e në veçanti të kohës së metaleve, antikës e mesjetës, si dëshmi e vazhdimësisë së jetës në kala.
Milicia
Një milici  është përgjithësisht një ushtri ose ndonjë organizatë tjetër luftarake e ushtarëve joprofesionistë dhe/ose me kohë të pjesshme; shtetas të një vendi ose subjekte të një shteti, të cilët mund të kryejnë shërbimin ushtarak gjatë një kohe nevoje, në krahasim me një forcë profesionale të personelit ushtarak të rregullt, me kohë të plotë; ose, historikisht, për anëtarët e një klase luftëtari-fisnikërie (p.sh. kalorës ose samurai). Kur veprojnë në mënyrë të pavarur, milicitë në përgjithësi nuk janë në gjendje të mbajnë terren kundër forcave të rregullta; milicitë zakonisht mbështesin trupat e rregullta duke u përleshur, duke mbajtur fortifikime ose duke zhvilluar luftë të parregullt, në vend që të ndërmarrin fushata sulmuese vetë. Ligjet civile lokale shpesh i kufizojnë milicitë që të shërbejnë vetëm në rajonin e tyre dhe të shërbejnë vetëm për një kohë të kufizuar; kjo e redukton edhe më shumë përdorimin e tyre në fushata të gjata ushtarake. Megjithatë, milicitë mund të shërbejnë si një grup i fuqisë punëtore në dispozicion për të tërhequr forcat e rregullta, veçanërisht në raste urgjente.
Duke filluar nga fundi i shekullit të 20-të, disa milici (në veçanti milicitë e njohura dhe të sanksionuara zyrtarisht të një qeverie) veprojnë si forca profesionale, ndërkohë që janë ende organizata "me kohë të pjesshme" ose "në gatishmëri". Për shembull, anëtarët e njësive të Gardës Kombëtare të Shteteve të Bashkuara konsiderohen ushtarë profesionistë, pasi ata janë të trajnuar me të njëjtat standarde që janë homologët e tyre "me kohë të plotë" (në detyrë aktive).
Chota Imambara
Chota Imambara (në gjuhën urdu nastaliq: چھوٹا امامباڑا, në gjuhën hindi: छोटा इमामबाड़ा), e njohur edhe si Imambara Hussainabad Mubarak (në gjuhën urdu: امامباڑا حسین آباد مُبارک, në gjuhën hindi: इमामबाड़ा हुसैनाबाद) është një monument mbresëlënës i vendosur në qytetin e Lucknowt në shtetin indian të Uttar Pradeshit. E ndërtuar si një imambara ose sallë mbledhjeje për myslimanët shiitë, nga Muhammad Ali Shahu, Nawabi i tretë i Awadhit në vitin 1838, Ajo shërbeu si mauzoleu i tij vetjak dhe nënës së tij, që është varrosur përkrahë tij. Domehtënia e Panjetanit, pesëshes së shenjtë, është vënë në pah në mënyrë të përsëritur këtu me pesë portat kryesore. Kjo Imambarë konsiston në dy sallone dhe një Shehnasheen (një platformë ku mbahet Zarihu i Hazret Imam Hysejnit) Zarihu është imitimi i rrjetës mbrojtëse ose strukturës që mbahet në varrin origjinal të Hazrat Imam Hysejnit në Qerbela të Irakut. Salloni i madh bardhë e gjelbër i Azakhanas është i dekoruar në mënyrë të pasur me shandanë dhe një numër të mirë llampash kristali. Në fakt, është pikërisht për këtë dekorim të pasur që kjo Imambarë referohej nga vizitorët dhe shkrimtarët evropianë si 'Pallati i Dritave'. Eksteriori është i dekoruar shumë bukur me vargje kuranore në kaligrafinë islamike.
Përmbledhje
Gjendet pranë Bara Imambaras dhe në rrugën lidhëse qëndron një portik mbresëlënës i njohur si Rumi Darwaza. Ndërtesa është e njohur gjithashtu si Pallati i Dritave për shkak të dekorimeve të saj dhe shandanëve gjatë festave të veçanta, si Muharremi.
Shandanët e përdorur për të dekoruar brendësinë e ndërtesës u sollën nga Belgjika. Brenda ndërtesës mbahen gjithashtu edhe kurora e Muhammad Ali Shahut dhe taziat ceremoniale. Mbi këtë projekt punuan mijëra punëtorë për të lehtësuar krizën e urisë që kishte kapur rajonin. Ajo ka një kube të artë dhe mjaft kulla dhe minare. Varret e Muhammad Ali Shahut dhe anëtarëve të tjerë të familjes së tij ndodhen brenda imambarës. Kjo përmban dy imitime të Taxh Mahalit, të ndërtuara si varre të vajzës së Muhammad Ali Shahut dhe burrit të saj. Muret janë të dekoruar me shkrime në kaligrafinë arabe. Furnizimi me ujë për krojet dhe pellgjet me ujë brenda imambarës vijnë drejtpërdrejtë nga lumi Gomti.
Varri i princeshës Zinat Algiya / imitimi i Taxh Mahalit
Kjo strukturë shërben si një mauzoleum për katër varre, të djalit, vajzës dhe dhëndrrit të mbretit Mohammed Ali Shah dhe një për gruan. Ky është një kopje në shkallë të vogël e Taxh Mahalit. Ky varr është më i vogël në sipërfaqe se Taxh Mahali.
Thesari
Kjo strukturë tjetër përballë varrit u ndërtua për plotësuar simetrinë arkitekturore dhe balancimin e Imambarës. Ajo u përdor si ndërtesë thesari.
Xhamia Husainabad
Kjo xhami është ndërtuar mbi një platformë të lartë me dy minare madhështore në këndet e platformës. Kjo xhami është dekoruar në mënyrë shumë të bukur me dizajne floreale dhe vargje kuranore në kaligrafinë arabe.
Lokaliteti arkeologjik "Llatkavica" (Miradia e Epërme)
Lokaliteti arkeologjik Llatkavica Miradi e Madhe është një monument i trashëgimisë kulturore në Miradi e Madhe, Fushë Kosovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 03-128/83.
Kozma Mone
Kozma Mone sportist shqiptar, lindur më 3 Tetor 1937. Legjenda e basketbollit fierak me ekipin e Apolonisë, i cili ka shënuar rezultatet më të larta gjatë kohës kur drejtohej nga Kozma Mone. Titujt dhe nderimet për të kanë qenë të shumta dhe të merituara, ku mes të tjerash është vlerësuar dhe si “Qytetar Nderi” nga Bashkia e Fierit. U nda nga jeta më 24 nëntor 2020.
Oupia
Oupia (Ocitanisht: Opian ; Shqip: Upia ) është një komunë në departamentin Herault në rajonin Ocitani në Francën jugore.
Dashuri e ndërprerë
Dashuri e ndërprerë : roman, me autor Petraq Zoto, red. Xhevahir Lleshi. Botuar në Tiranë në vitin 2016 nga "Uegen". Libri ka 160 faqe. ISBN 9789928032973
Courtemont-Varennes
Courtemont-Varennes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Courtemont-Varennes ka një popullsi prej 289 banorë dhe sipërfaqe 5.98 km², me një dendësi prej 48 banor/km².
Khan Academy
Khan Academy është një organizatë arsimore jofitimprurëse krijuar në vitin 2008 nga Salman Khan me qëllim krijimin e një sër mjetesh në internet që ndihmojnë në arsimimin e studentëve. Organizata prodhon mësime të shkurtra në formën e videove. Uebfaqja e saj gjithashtu ofron ushtrime praktike plotësuese dhe materiale për arsimtarët. Të gjitha materialet didaktike janë vënë në dispozicion falas për përdoruesit e faqes në internet dhe aplikacionit.
Uebfaqja dhe përmbajtja e saj janë vënë në dispozicion kryesisht në gjuhën angleze, por gjithashtu edhe në gjuhë të tjera, duke përfshirë këtu arabisht, armenisht, Bengalisht, bullgare, kineze, çeke, daneze, holandeze, frëngjisht, gjeorgjisht, gjermane, Guxharati, Hebraisht, Hindi, indonezisht, italisht, Japoneze, Koreane, Norvegjisht, Polonisht, Portugeze (Braziliane dhe Evropiane), Serbisht, Spanjisht, Suedisht, Tamil, Teluge, Turke dhe Urdu.
Operacioni Flash
Operacioni Blici (serbo-kroatisht: Operacija Bljesak/Операција Бљесак) ishte një ofensivë e shkurtër e Ushtrisë Kroate (HV) e kryer kundër forcave të parapamje|300x300px|Lufta Ballkanike/Lufta e Kroacisë/Harta e Operacionit Flash (Bljesak). protoshtetit të vetëshpallur të Republikës së Krajinës Serbe (RSK) nga 1-3 maj 1995. Ofensiva ndodhi në fazat e mëvonshme të Luftës Kroate për Pavarësi dhe ishte konfrontimi i parë i madh pas armëpushimit dhe marrëveshjeve të bashkëpunimit ekonomik që u nënshkruan midis Kroacisë dhe RSK-së në 1994. Rezistenca e fundit e organizuar e RSK-së pushoi zyrtarisht më 3 maj, me shumicën e trupave që u dorëzuan të nesërmen pranë Pakracit, megjithëse operacionet e pastrimit vazhduan edhe për dy javë të tjera.
Operacioni Flash ishte një fitore strategjike për Kroacinë që rezultoi në kapjen e 558 km2 të spikatur të mbajtura nga forcat e RSK me qendër në dhe rreth qytetit të Okuçanit. Qyteti, i cili rrinte me këmbë në hekurudhën dhe autostradën Zagreb-Beograd, i kishte paraqitur Kroacisë probleme të mëdha transporti midis kryeqytetit të vendit Zagreb dhe rajonit lindor të Sllavonisë, si dhe midis territoreve jo të afërta të mbajtura nga RSK. Zona ishte pjesë e Sektorit Perëndimor të Operacionit për Rikthimin e Besimit të Kombeve të Bashkuara (UNCRO) nën mandatin paqeruajtës të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara në Kroaci. Forca sulmuese përbëhej nga 7.200 trupa HV, të mbështetur nga policia speciale kroate, të grumbulluar kundër rreth 3.500 ushtarëve të RSK. Në përgjigje të operacionit, ushtria e RSK-së bombardoi Zagrebin dhe qendrat e tjera civile, duke shkaktuar 7 viktima dhe 205 të plagosur.
42 ushtarë të HV dhe policë kroatë u vranë dhe 162 u plagosën gjatë sulmit. Viktimat e RSK-së janë të diskutueshme - autoritetet kroate cituan vdekjen e 188 ushtarëve dhe civilëve serbë me rreth 1.000-1.200 të plagosur. Burimet serbe, nga ana tjetër, pohuan se 283 civilë serbë u vranë, në kundërshtim me 83 të raportuar nga Komiteti Kroat i Helsinkit. Vlerësohet se nga 14.000 serbë që jetonin në rajon, 2/3 u larguan menjëherë me më shumë ndjekës në javët në vijim. Deri në fund të qershorit, llogaritet se kanë mbetur vetëm 1.500 serbë. Më pas, përfaqësuesi personal i Sekretarit të Përgjithshëm të Kombeve të Bashkuara Yasushi Akashi kritikoi Kroacinë për "shkelje masive" të të drejtave të njeriut, por deklaratat e tij u hodhën poshtë nga Human Rights Watch dhe në një farë mase nga raportuesi i Komisionit të Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut, Tadeusz Mazowiecki.
Vetëm veten jo
Vetëm veten jo : tregime, me autor Petraq Zoto, red. Xhevahir Lleshi. Botuar në Tiranë në vitin 2018, libri ka 310 faqe. ISBN 9789928033413
Certified Ethical Hacker
Certified Ethical Hacker ( CEH ) është një kualifikim që marret duke demonstruar njohuri për vlerësimin e sigurisë së sistemeve kompjuterike duke kërkuar për dobësi dhe mangësi në sistemet e të caktuara, duke përdorur të njëjtat njohuri dhe mjete si hakerat keqdashës, por në mënyrë të ligjshme dhe të lejuar për të vlerësuar qëndrueshmërinë e sigurisë së një sistemi të paracaktuar. Këto njohuri vlerësohen duke iu përgjigjur pyetjeve me disa alternativa në lidhje me teknika dhe mjete të ndryshme të hakerimit etik. Kodi për provimin e C|EH është 312-50. Ky çertifikim tani është bërë një bazë fillestare me një përparim në C | EH (Praktik), i nisur në Mars 2018, një test që mat aftësitë "penetruese" në një mjedis laboratori, ku kandidati duhet të demonstrojë aftësinë për të aplikuar teknika dhe të përdorë mjete të testimive "penetruese" për të kompromentuar sisteme të ndryshme të simuluara brenda një mjedisi virtual.
Ligji i luftës
Ndër çështje të tjera, ligjet moderne të luftës trajtojnë deklaratat e luftës, pranimin e dorëzimit dhe trajtimin e robërve të luftës; nevoja ushtarake, së bashku me dallimin dhe proporcionalitetin; dhe ndalimi i disa armëve që mund të shkaktojnë vuajtje të panevojshme.
Ligji i luftës konsiderohet i ndryshëm nga organet e tjera të ligjit - siç është ligji i brendshëm i një ndërluftuesi të caktuar në një konflikt - i cili mund të sigurojë kufizime ligjore shtesë për zhvillimin ose justifikimin e luftës.
Gërmadhat e kishës së vjetër në Fushticë
Gërmadhat e kishës së vjetër në Fushticë është një monument i trashëgimisë kulturore në Fushticë, Drenas, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 02-55/67.
Sh.B. Elta BS
Shtëpia Botuese Elta BS është themeluar në vitin 2004. Selia e saj është në Prishtinë dhe merret me botimin e autoreve me më ndikim nga bota e biznesit. Deri më tani ka botuar mbi 40 tituj të ndryshëm nga autor si psh. Brian Tracy, Donald Trump, Robert Kiyosaki, Zig Ziglar, etj.
Perria me brirë : përralla
Perria me brirë : përralla, me autor Petraq Zoto, red. Xhevahir Lleshi. Botuar në Tiranë në vitin 2018 nga "Uegen". Libri ka 136 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789928033574
W3Schools
W3Schools është një uebfaqe arsimore për të mësuar teknologjitë e ueb-it në internet. Mësimettpërfshijnë leksione dhe referenca në lidhje me HTML, CSS, JavaScript, JSON, PHP, Python, AngularJS, React.js, SQL, Bootstrap, Sass, Node.js, jQuery, XQuery, AJAX, XML, Raspberry Pi, C ++, C # and Java.
Krijuar në 1998-ën, emri i tij ka prejardhje nga World Wide Web, por nuk është i lidhur me W3C ( World Wide Web Consortium ). Ajo menaxhohet nga Refsnes Data në Norvegji. Duke përdorur edituesin TryIt (Provoje), lexuesit mund të modifikojnë shembuj dhe të ekzekutojnë kodin në një hapësirë të posaçme virtuale.
Ilaqet tradicionale
Ilaqet Tradicionale
Të gjitha të dhënat e përmendura më poshtë janë produkte vendore të Kosovës
Rrepa përmbanë sasi të madhe të mineraleve dhe vitaminave, mes të cilëve gjendet edhe vitamina shumë e rrallë B12, përmbanë përqindje të lartë të hekurit, dhe është e pasur edhe me albumine, yndyrëra dhe karbohidrate. Është vërtetuar si shëruese edhe në rastet e demineralizimit të eshtrave dhe dhëmbëve. Përdoret si ilaq për shërimin e pagjaksisë tek fëmijët dhe të rriturit. Nëse konsumohet ka veti vetem pozitive por edhe nese e perdorim si bimë në tërësi është antikancerogjene.
Mjalti është ushqimi i cili ka afat të pakufizuar. Ai përveç shijes së mirë është edhe ilaq i shumë sëmundjeve. Mjalti fuqizon muskujt dhe nervat. Mjalti përmirëson funksionimin e sistemit të tretjes në mënyrë të përgjithshme. .Mjalti është ilaç efektiv për kollën dhe gëlbazën. Përdoret si maskë për zbukurim, pasi që mjalti mbron lëkurën nga rrudhosja dhe shumë e shumë arsye të tjera.
Kivi është një frut i vogël por me plot veti shëruese! Përveç shijes së mirë, ky frut ka vitamina të shumta qe ndalojnë sëmundje të shumta. Parandalon sëmundjen e zemrës, kancerit dhe sëmundjeve të traktit të frymëmarrjes.
Soda e bukës ndalon aciditetin e madh ne organizmin tonë. Nëse ndodh që ndonjë person ka dhimbje gjatë urinimit atëherë soda bukës është ilaq që ndalon dhimbjet!
Veti shëruese kanë edhe shumë produkte të tjera vendore si:shalqini, molla etj. Mos e kërkoni ilaqin larg, e keni ne produktet e atdheut tënd!
Saint-Jeure-d'Andaure
Saint-Jeure-d'Andaure është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Jeure-d'Andaure ka një popullsi prej 108 banorë dhe sipërfaqe 13.28 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Pneumologjia
Pneumologjia ose Pulmologjia (rrjedh prej gjuhës greke πνευμονολογία lënda mbi shërimin e mushkërinjëve“, nga πνεύμονας që do të thotë „mushkëri“ dhe nga πνεύμα „frymëmarrja“ dhe λόγος „shkencë“ ndërsa në gjuhën latine pulmo „mushkëri“) është degë e mjekësisë së brendshme (interne), e cila merret kryesisht me sëmundjet e mushkërive.
Pneumologjia merret me profilaksën, zbulimin dhe trajtimin konservativ të sëmundjeve të mushkërive, bronkieve, mediastinusit si dhe të pleurës. Ndërsa Kirurgia toraksale është pjesë e kirurgjisë, kurse rrezatimi i tumoreve të mushkërive është pjesë e radiologjisë, kurse kemoterapia e tumoreve të mushkërive është pjesë e onkologjisë por nuk hyn direkt në Pneumologji.
Xhamia e Re (Selanik)
Xhamia e Re është përdorur për të strehuar Muzeun Arkeologjik të Selanikut në 1925. Sot ajo shërben si një qendër ekspozitë.
Vasili Kandinski
Vassily Vassiljeviç Kandinsky (rusisht: Васи́лий Васи́льевич Канди́нский, tr. Wasíliy Wasílʹevich Kandínskiy; 16 dhjetor 1866 – 13 dhjetor 1944) ishte një piktor rus dhe teoricien i artit. Kandinski përgjithësisht merret si pionier i artit abstrakt. Lindur në Moskë, Kandinski kaloi fëmijërinë e tij në Odessa, ku u diplomua në Shkollën e Artit Grekov Odessa. Ai u regjistrua në Universitetin e Moskës, duke studiuar ligjin dhe ekonominë. I suksesshëm në profesionin e tij – atij iu ofrua një punë si profesor (karrige e Ligjit Romak) në Universitetin e Dorpat – Kandinsky filloi studimet e pikturës (vizatimi i jetës, skicimi dhe anatomia) në moshën 30 vjeçare.