cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Umberto I i Savojës
Fëmijëria dhe rinia
Kumbarët e tij ishin gjyshërit e tij atërore, mbreti i Sardenjës Carlo Alberto dhe gruaja e tij Maria Teresa e Habsburg-Lorraine, duke zënë vendin e kunatës së tyre, përkatësisht Ranieri d'Asburgo, mëkëmbësi i Lombardisë-Veneto dhe Maria Elisabetta di Savoia - Carignano, motra e Carlo Alberto. Umberto menjëherë mori titullin e Princit të Piemonte, i cili gjithmonë i është atribuar të parëlindurit të shtëpisë në pushtet. Lindja e tij u festua shumë nga njerëzit e Piemontezit, si dhe nga familja mbretërore, të cilët kështu mund të shihnin të siguruar prejardhjen mashkullore. Ai e kaloi tërë fëmijërinë e tij, së bashku me vëllain e tij të vogël Amedeo, në kështjellën e Moncalieri, ku ai mori trajnim thelbësor ushtarak, duke pasur gjeneral Giuseppe Rossi si tutor dhe disa mësues të tjerë ushtarakë midis mësuesve të tij; ishte kjo disiplinë e ashpër që formoi karakterin e tij, megjithatë e shndërroi atë në moshë madhore në një person të thatë me ide të kufizuara, edhe nëse të tjerët e konsideronin atë "besnik, të hapur, të mirë" dhe të përzemërt. Shumë i lidhur me nënën e tij, Umberto pësoi një traumë të thellë kur ajo vdiq para kohe, më 20 janar 1855. Umberto, filloi një karrierë ushtarake në Mars 1858, ai filloi me gradën e kapitenit. Më vonë ai mori pjesë në Luftën e Dytë të Pavarësisë, duke u dalluar në betejën e Solferinos dhe San Martinos në 1859. Pasi u bë trashëgimtar i fronit italian pas lindjes së Mbretërisë së Italisë më 17 Mars 1861, Umberto u bë gjeneral-major në 1863 dhe gjeneral-lejtnant në 1864 ; ai nuk dështoi ta përfundojë trajnimin e tij me udhëtime të shumta jashtë vendit, të tilla si kur në 1863 ai shoqëroi motrën e tij Maria Pia të Savojës në Lisbonë e cila po martohej me Louis I, mbreti i Portugalisë, ndërsa vitin tjetër ai vizitoi disa gjykata evropiane, miq të Italisë; në 1865 ai ishte për vizitë në Londër ndërsa shpërtheu trazirat në Torino për të protestuar kundër transferimit të kryeqytetit në Firence.
Në 1866 ai ishte gjithashtu në Paris, i dërguar nga babai i tij për një bisedë private me Perandorin Napoleon III në lidhje me konfliktin e afërt që ishte gati të shpërthente me Austrinë. Pikërisht në 1866, ai mori pjesë me vëllanë e tij Amedeo në Luftën e Tretë të Pavarësisë ; thuhet se, ndërsa po priste në Napoli të largohej për në front, një gruaje të moshuar që po qante për dy djemtë e saj në luftë, ajo tha: Edhe ne jemi dy dhe nuk kemi më nënë.
Duke arritur në frontin e operacioneve në Veneto, Umberto mori komandën e Divizionit XVI të Këmbësorisë dhe mori pjesë me trimëri në përleshjen e Villafranca më 24 qershor 1866, e cila pasoi disfatën e Custoza. Ai ishte një nga komandantët ushtarakë italianë, midis atyre që hynë në veprim, njësia e të cilit nuk u detyrua të tërhiqej nga austriakët, duke arritur më tepër të zmbrapsë sulmet e shumta dhe të dhunshme nga Uhlanët Austriak dhe duke fituar, për këtë, medaljen e artë trimëri.
Martesa
parapamje| Umberto di Savoia në rininë e tij Në ato vite Umberto kishte një marrëdhënie sentimentale me dukeshën Eugenia Attandolo Bolognini Litta, lidhja e të cilit u forcua më pas me lindjen e djalit të tij Alfonso (i cili vdiq në moshë të re) dhe që do të zgjaste për gjithë jetën. Sidoqoftë, Umberto e dinte se do të duhej t'i nënshtrohej një martese lehtësie, të kërkuar nga babai i tij për arsye të shtetit. Në fakt, menjëherë pas përfundimit të luftës së tretë të pavarësisë, e cila kishte çuar në bashkimin e Venetos në Mbretërinë e Italisë, Vittorio Emanuele II mendoi të bënte paqe me familjen Habsburg me një martesë politike, pas aleancës së përkohshme me Prusia e Bismarck.
Kandidatja ishte Archduchess Matilde d'Asburgo-Teschen, e cila vdiq tragjikisht, e djegur nga zjarri i veshjes së saj (ajo vetë po përpiqej të fshihte një cigare nga kujdestarja e shtëpisë). Kështu, pasi e zhduki këtë mundësi, Kryeministri i kohës, Luigi Federico Menabrea, propozoi për grua kushërirën e Umbertos, Princeshën Margherita të Savojës, vajzën e Ferdinandit të Savojës-Genova, vëllain e mbretit dhe të Elizabetës së Saksonisë, prej 17 vjetësh. Në fillim pa dëshirë, mbreti i Italisë përfundimisht ra dakord. Kur princi i kurorës bëri propozimin e tij për Margherita, ajo u përgjigj: "Ju e dini sa krenar jam që i përkas Shtëpisë së Savojës dhe unë do të isha dyfish më shumë si gruaja juaj!". [[Skeda:Matrimonio_di_Re_Umberto_I_d'Italia_con_Margherita_di_Savoia.JPG|majtas|parapamje| Martesa e Umbertos me Margherita di Savoia ,
Katedralja e Torinos, 22 prill 1868.]] Umberto dhe Margherita u martuan në Torino më 22 prill 1868 ; ishte "dasma e shekullit" në atë kohë, dhe për atë rast mbreti Vittorio Emanuele II krijoi trupin e kuirashierëve mbretërorë, të cilët do të vepronin si shoqërues në procesionin mbretëror dhe Urdhrin e Kurorës së Italisë, me të cilën të gjithë ata që ishin dalluar në shërbim të kombit. Destinacioni i muajit të mjaltit ishin disa qytete italiane, për t’i bërë më të njohur popullatës monarkët e ardhshëm italianë; më pas, pas një qëndrimi në Vilën Mbretërore të Monza, të porsamartuarit u nisën për një udhëtim zyrtar në Mynih dhe Bruksel, ku u mirëpritën ngrohtësisht. parapamje| Margherita dhe Umberto gjatë qëndrimit të tyre napolitane Duke u kthyer në Itali, çifti mbretëror u vendos në Napoli, pasi princesha ishte shtatzënë dhe u vendos që të lindte trashëgimtari i fronit. Zgjedhja e qytetit Napolitan nuk ishte e rastësishme, por e hartuar mirë për qëllime propagandistike, për të vërejtur më mirë Savojën për popullatat e Jugut, ende pjesërisht nostalgjike për Bourbons. Ngjarja e lumtur ndodhi më 11 nëntor 1869 : i porsalinduri, i quajtur Vittorio Emanuele, ashtu si gjyshi i tij, u emërua princ i Napolit.
Sidoqoftë, martesa midis Umberto dhe Margherita, edhe me ardhjen e djalit të tyre, nuk u forcua, pasi princesha do ta gjente burrin e saj në banesën e saj për të biseduar me zonjën e saj, dukeshën Litta. Duket se Margherita kishte kërcënuar se do të kthehej te nëna e saj, por më pas, e bindur nga vjehrri i saj (kush do të thoshte: "A është kjo arsyeja e vetme që doni të largoheni?") Dhe duke iu drejtuar vullnetit të saj, ajo vendosi për të qëndruar pranë Umbertos, megjithëse ajo kishte deklaruar të mos e konsideronte më burrin e saj, për ta konsideruar atë vetëm sovranin e saj. Mbi të gjitha, Margherita duhet të ketë njohur disa kohë për marrëdhënien që u kthye sërish para martesës.
Kur të dy u takuan për herë të parë, dukeshja ishte 25 vjeç dhe Umberto 18. . Dështimi i martesës, i njohur vetëm në qarqet e ngushta të gjykatës, u maskua me një pamje lumturie të përdorur lehtësisht edhe për qëllime politike. Në fakt, pas kapjes së Porta Pia më 20 shtator 1870 dhe vizitës së nxituar të Vittorio Emanuele në Romë në dhjetor pas përmbytjes së Tiberit, ishin Umberto dhe Margherita që përfaqësuan familjen mbretërore në kryeqytetin e ardhshëm të Italisë.
Mbi të gjitha i detyrohemi Margheritës meritën e vendosjes së bazave për një pajtim midis dy fraksioneve të aristokracisë romake: ai "i zi", i cili, me përkushtim besnik ndaj Papa Piut IX, nuk pranoi të kishte asnjë kontakt me "uzurpatorët" të Savojës, dhe asaj "të bardhë", të ideve më liberale, të cilat përkundrazi kishin mbështetur bashkimin e qytetit me Italinë. Ekrani i martesës së lumtur do të zgjaste shumë dhe do të arrinte kulmin e saj në 22 Prill 1893, kur dasma e argjendtë festohej me shkëlqim. Në mëngjesin e festimeve në Romë u qëlluan 101 të shtëna me top. Për këtë rast, u lëshua një pullë e veçantë, e quajtur " dasma e argjendtë e Umberto I ", e cila megjithatë nuk u lëshua.
Mbreti i Italisë
majtas|parapamje| Betimi i Umberto I dhënë Palazzo Montecitorio Me vdekjen e babait të tij Vittorio Emanuele II, më 9 janar 1878, Umberto e pasoi atë me emrin e Umberto I në fronin italian dhe të Umberto IV në atë Savojard, pasi babai i tij kishte vendosur, pavarësisht nga uniteti kombëtar, vazhdimin e tradita nominale në fronin e Savojës. Në të njëjtën ditë ai lëshoi një shpallje për kombin duke thënë: "Mbreti juaj i parë ka vdekur; pasardhësi do t'ju provojë se institucionet nuk vdesin!" Më 17 janar 1878, ditën e varrimit të babait të tij, Umberto I, duke pranuar peticionin e Komunës së Romës, rregulloi për varrimin e trupit në Panteonin në Romë, i cili simbolikisht u bë mauzoleumi i familjes mbretërore dhe i cili ende sot strehohen eshtrat e dy sovranëve të parë të Italisë.
Roma ishte një vend simbolik, pasi kapja e saj kishte përfaqësuar përfundimin e unitetit kombëtar të dëshiruar. Më në fund, më 19 Janar, betimi solemn mbi Statutin e Albertine u bë, në sallën Montecitorio, në prani të senatorëve dhe deputetëve. Kishte shumë probleme për të përballuar sovranin e dytë të Italisë: armiqësia e Vatikanit, i cili, pas vdekjes së Papa Pius IX në 7 Shkurt të po këtij viti dhe zgjedhjes së fronit të Leo XIII, vazhdoi të mos pranonte Mbretërinë të Italisë, përpjekja për të bllokuar si fermentet irredentiste dhe republikane që kaluan vendin dhe synimet anti-unitare të qarqeve të caktuara okulte politike, kombëtare dhe të huaja, nevoja absolute për të krijuar një front të gjerë të reformave shoqërore që ata të mund të gëzonin më pak klasa në gjendje të mirë, rinisja e ekonomisë kombëtare, tashmë e ndenjur për një kohë të gjatë dhe mbi të gjitha problemi shumë urgjent i dhënies fund të izolimit ndërkombëtar të Italisë dhe rritjes së prestigjit të saj në politikën e jashtme. parapamje| Portreti i Mbretit HM Umberto I, nga Pasquale Di Criscito, 1878 Ai u betua të veprojë, tashmë në fjalën e tij të parë nga Kurora, "në përputhje me ligjin". Një nga masat e para që Umberto I duhej të përballej si mbret ishte dorëheqja, më 9 mars, e kabinetit të Agostino Depretis, udhëheqësit të së majtës historike ; mbreti, duke mos e konsideruar të përshtatshëm për t'ia besuar përsëri postin, zgjodhi Benedetto Cairoli, kreun e së majtës së moderuar dhe një politikan shumë të vlerësuar prej tij, si kryeministrin e ri.
Problemi më i mprehtë me të cilin duhej të përballej qeveria e tij ishte kriza në Ballkan, e lindur nga lufta e fundit midis Rusisë dhe Turqisë, për të cilën Kancelari gjerman Bismarck thirri Kongresin e Berlinit. Italia, nga frika e ndërmarrjes së angazhimeve shumë të rënda, nuk mori asgjë.
Atentati i parë
parapamje| Mbreti Umberto I i Italisë, portretizuar nga [[Luigi da Rios|Luigi Da Rios në 1878]] Sapo ai u ngjit në fron, Umberto I menjëherë organizoi një turne në qytetet kryesore të Mbretërisë në mënyrë që të shfaqej para njerëzve dhe të fitonte të paktën një pjesë të famës që babai i tij kishte gëzuar gjatë Risorgimento. Ai shoqërohej nga gruaja e tij Margherita, djali i tij Vittorio Emanuele dhe Kryeministri Benedetto Cairoli.
Ai u largua nga Roma më 6 korrik 1878, më 10 korrik ai ishte në La Spezia, nga 11 deri më 30 korrik ai qëndroi në Torino, më 30 ai ishte në Milano, pastaj në Brescia dhe më 16 shtator ai shkoi në Monza, ku mori pjesë në inaugurimi i monumentit të parë kushtuar babait të tij Vittorio Emanuele II. Më 4 nëntor mbretërit mbërritën në Bolonjë : më 7 takuan poetin Giosuè Carducci, me ide republikane, i cili, i magjepsur nga hiri dhe bukuria e Mbretëreshës Margherita, shkroi faqe me admirim të madh për të dhe i kushtoi odën e ''famshme mbretëreshës. të Italisë''.
Tri ditë më vonë Umberto dhe Margherita ishin në Firence, më 9 nëntor në Pisa dhe Livorno, më 12 nëntor ata shkuan në Ankona, të nesërmen në Chieti dhe më pas në Bari. Më 16 nëntor, në stacionin Foggia, një farë Alberigo Altieri u përpoq të nisej drejt sovranit. Ai u ndalua në kohë, aq sa vështirë se dikush e vuri re faktin dhe as shtypi nuk e përmendi atë. Sidoqoftë, një hetim policor çoi për të zbuluar se si i riu nuk kishte vepruar vetëm, por në kontekstin e "një komploti për vrasjen e sovranit të gushtit" që kishte "qëllimin për të kryer përpjekjen në qytete të ndryshme që ai vizitoi ". Ishte shija e asaj që do të ndodhte të nesërmen. majtas|parapamje| Sulmi i Giovanni Passannante në Napoli në një gazetë të kohës Duke arritur në Napoli më 17 nëntor 1878, Umberto iu nënshtrua një atentati që shkaktoi shumë më shumë sensacion: ai, së bashku me gruan e tij, djalin e tij dhe Cairoli, ishin në një karrocë të hapur që po hapte rrugën midis dy krahëve të turmës, kur befas u sulmua me thikë nga anarkisti Lucan Giovanni Passannante, i cili nuk pati sukses në qëllimin e tij. Në një përpjekje për të vrarë monarkun, Passannante bërtiti: "Rroftë Orsini, rroftë republika universale". Mbreti arriti të mbrohej dhe një oficer i Corazzieri i rrethimit u hodh kundër sulmuesit, duke e plagosur në kokë me një saber (mbreti pësoi një prerje të lehtë në krah), ndërsa Cairoli, në një përpjekje për të bllokuar sulmuesi, u plagos në kofshë. Përpjekja për atentat gjeneroi marshime të shumta proteste, si kundër dhe në favor të sulmuesit dhe nuk munguan përplasjet midis policisë dhe anarkistëve. Pas tentativës për vrasje, Shefi i Policisë së atëhershme Luigi Berti u detyrua të japë dorëheqjen një muaj më vonë.
Poeti Giovanni Pascoli, gjatë një takimi të socialistëve në Bolonjë, filloi leximin publik të një poezie, dhënë atij nga një person i pranishëm në takim, duke lavdëruar Passannante. Duke vërejtur përmbajtjen, ai hodhi letrën dhe shprehu fjalë të indinjimit. Pascoli u arrestua më vonë për protestë kundër dënimit të disa anarkistëve që kishin demonstruar në favor të sulmuesit. Anarkisti u dënua me vdekje, por Umberto I e ndryshoi dënimin me burgim të përjetshëm. Sidoqoftë, kushtet e këqija të Passannante në burg ngjallën polemikë nga disa politikanë.
Pas sulmit, mbreti, mirënjohës, i dha Kryeministrit medaljen e artë për trimëri ushtarake, por Parlamenti, ndërsa admironte guximin dhe përkushtimin e tij, e qortoi qeverinë për keqmenaxhimin e politikës së brendshme, veçanërisht në lidhje me sigurinë e mbretit dhe shteti; më pas u paraqit një pyetje parlamentare e cila përfundoi më 11 dhjetor të atij viti me dorëheqjen e ministrisë, e cila përsëri iu besua Depretis. majtas|parapamje| Monedhë ari 100 lireta që përshkruan Umberto I
Sulmi i dytë
majtas|parapamje| Ilustrim që rindërton sulmin e anarkistit Pietro Acciarito ndaj Umberto I Më 22 Prill 1897 sovrani pësoi një sulm të dytë nga Pietro Acciarito. Anarkisti u përzie me turmën që përshëndeti ardhjen e Umberto I në hipodromin Capannelle në Romë dhe u hodh drejt karrocës së tij të armatosur me thikë. Mbreti menjëherë e vuri re sulmin dhe arriti ta shmangej, duke mbetur i padëmtuar. Acciarito u arrestua dhe u dënua me burgim të përjetshëm. Ngjashëm me Passannante, dënimi i tij ishte shumë i rëndë dhe kishte pasoja të rënda në shëndetin e tij mendor.
Ashtu si përpjekja për vrasje e mëparshme, një komplot anti-monarkist u hipotezua (megjithëse Acciarito kishte mohuar gjithçka, duke deklaruar se ai kishte vepruar vetëm) dhe u arrestuan disa eksponentë socialistë, anarkistë dhe republikanë, të cilët dyshohej se kishin bashkëpunuar me ' ekstremist Midis këtyre, një tjetër anarkist i quajtur Romeo Frezzi, një mik i Acciaritos, u burgos sepse ai kishte në posedim një foto të sulmuesit.
Frezzi vdiq në ditën e tretë të marrjes në pyetje. Disa akuza u ngritën në lidhje me vdekjen e tij (vetëvrasje dhe aneurizëm) por autopsia konfirmoi se vdekja ndodhi nga torturat e pësuara nga oficerët e policisë, në një përpjekje për të zhvatur një rrëfim bashkëpunimi me Acciarito. Historia shkaktoi kryengritje popullore kundër monarkisë.
Vrasja
Duke përfituar nga konfuzioni, Bresci u hodh përpara me armën në dorë dhe hapi disa të shtëna me sukses. Sa nuk u konstatuan kurrë saktësisht, por shumica e dëshmitarëve thanë se kishin dëgjuar jehonën e të paktën tre. Në fakt, Umberto u arrit në shpatull, mushkëri dhe zemër. Ai mezi kishte kohë të murmuriste: "Eja, mendoj se jam i plagosur", para se të binte në gjunjë i gjeneralit Ponzio Vaglia, i cili ishte ulur përballë tij në karrocë.
Menjëherë më pas karabinierët, të komanduar nga Marshalli Locatelli, u përpoqën dhe patën sukses, për të shpëtuar Bresci nga linçimi i turmës, duke e vendosur atë nën arrest. Ndërkohë, karroca me sovranin tashmë të vdekur kishte arritur në pallatin e Monzës ; mbretëresha, paralajmëroi, u turr drejt hyrjes duke bërtitur: "Bëni diçka, shpëtoni mbretin!" ". Por tani nuk kishte asgjë tjetër për të bërë; Umberto tashmë kishte ndërruar jetë. majtas|parapamje| Makina funerale që transportoi trupin e mbretit nga Monza në Romë Regicidi ngjalli në Itali një valë zhgënjimi dhe frike, aq sa nxiti vetë qarqet anarkiste dhe socialiste të distancoheshin nga ajo; Për shembull, Filippo Turati refuzoi të mbrojë vrasjen në gjykatë. Shumë prej atyre që e kishin kritikuar atë në jetë, përfshirë edhe Papafava liberal, kishin fjalë ngushëllimi për të ndjerin ("Ne e donim atë më shumë sesa mendonim") dhe republikania Bovio tha se indinjata e shkaktuar nga sulmi kishte zgjatur jetën e monarkia e disa dekadave. Poeti Giovanni Pascoli i shkroi himnin mbretit Umberto, kushtuar mbretit të ndjerë. parapamje| Varri i Umberto I në [[Panteoni, Romë|Panteonin, Romë]] Më 9 gusht, varrimi fetar u festua në Romë: pavarësisht se ishte një e enjte e nxehtë, dy krahë të mbushur me turmë ndoqën arkivolin. Sidoqoftë, një klimë e tillë psikoze kishte vërtetuar që një mushkë e arratisur nga një përfaqësues i korpusit Alpini ishte e mjaftueshme për të lëshuar një shkelje të përgjithshme të britmës "Anarkistët!" . I tillë ishte terrori që përfshiu edhe grupin e princërve, aq sa Nikolla I i Malit të Zi u hodh para dhëndrit të tij Vittorio për të vepruar si mburojë kundër një sulmi të mundshëm.
Pasi qetësia u rivendos, trupi i mbretit të ndjerë u varros në Panteonin pranë atij të babait të tij; 13 gushti u bë një ditë kombëtare e zisë.
Kishte shumë zëra që ngritën - kundër ose pro - të gjestit të Brescit, të heshtur menjëherë nga futja e krimit të ri të "apologjisë për vrasje", për të cilën u arrestuan dy fetarë: Don Arturo Capone, famullitar në Salerno dhe Fra 'Giuseppe Volponi, një françeskan nga Roma. Ky i fundit u dënua me 8 muaj burg dhe një gjobë prej një mijë lira (28 gusht).
Bresci u gjykua më 29 gusht dhe u dënua të njëjtën ditë me burgim të përjetshëm, pasi dënimi me vdekje ishte në fuqi vetëm për disa krime ushtarake, të dënuara nga kodi penal ushtarak i luftës. Bresci u vetëvra më 22 maj 1901 në rrethana shumë të dyshimta (i varur në qelinë e tij), megjithëse u tha se ai ishte viktimë e një rrahjeje nga rojet.
Vendi i sulmit, në Monza, shënohet nga një kishëz në kujtim të mbretit të vrarë, ndërtuar në 1910, bazuar në një model të arkitektit Giuseppe Sacconi, me vullnetin e djalit të mbretit, Vittorio Emanuele III.
Guillaume Bieganski
Guillaume Bieganski (3 nëntor 1932 – 8 tetor 2016) ishte futbollist francez me preardhje polake. Ai luajti edhe në kombëtaren franceze nga viti 1953 deri në vitin 1961.
Luiz Adriano
Luiz Adriano de Souza da Silva (lindur 12 Prill 1987), ose Luiz Adriano, është një futbollist brazilian i cili luan për klubin e Prem'ier liga, Spartak Moskës si sulmues.
Fusha e Dukatit
Fusha e Dukatit është një ultësirë në jugperëndim të të Shqipërisë, më saktë në Qarkun e Vlorës.
Demografia e Lituanisë
Popullsia e Lituanisë sipas regjistrimit të fundit të vitit 2011 ishte 3,043,429.
Ayesha Curry
Ayesha Curry (mbiemri vajzërie Alexander; lindi më 23 mars 1989) është kuzhiniere e famshme, autore e librave të gatimit, prezantuese televiziv, biznesmene dhe ish-aktore kanadeze-amerikane. Karriera e saj si kuzhinere filloi në vitin 2004, ku përgatiti ushqimin e saj të parë si provë në Youtube në kanalin e saj Little Lights of Mine.
Karriera
Në moshën 12 vjeçare, ajo e pëlqente videon e muzikës "Too Young for Love" by Suga Prince.
Para se të martohet me Stephen Curry, Ayesha ishte aktore, e njohur për Underground Street Flippers (2009), Dan's Detour of Life (2008), Love for Sale (2008), dhe për rolet si mysafire në shfaqje të ndryshme. Pastaj filloi të bëhej si prezantuese e gatimit dhe këshilluese të jetës, së pari në kanalin e saj në Youtube dhe pastaj në shfaqjen Ayesha's Homemade në Food Network.
Sipas Variety, Ayesha's Homemade nuk do të jetë vetëm për recetat e gatimit, por do të jetë edhe për jetën e saj si grua dhe nënë, me më shumë skeçe prej burrit të saj dhe dy vajzave.
Jeta personale
Ayesha u lind dhe u rrit në Toronto deri në moshën 14 vjeçare, ku u zhvendos në Charlotte, Karolina e Veriut.
Më 30 korrik 2011, ajo u martua me basketbollistin e NBA-së Stephen Curry. Ata të dy u takuan në një grup rinor në kishë në Charlotte ku ishin në moshë 15 dhe 14 vjeç. Së bashku kanë dy vajza, Riley Elizabeth Curry dhe Ryan Carson Curry. Ata tani jetojnë në Walnut Creek.
This Is Me... Then
This Is Me ... Then është albumi i tretë në studio nga këngëtarja amerikane Jennifer Lopez. U lëshua në 25 nëntor 2002, nga Epic Records. Para lëshimit të tij, Lopez filloi një marrëdhënie të profilit të lartë me Ben Affleck dhe një cirk i mediave që pasoi. Lidhja e saj me Affleck shërbeu si frymëzimi i saj kryesor për albumin, i cili i kushtohet atij. Fillimisht e planifikuar të dalë në treg vitin e ardhshëm, This Is Me ... Pastaj data e lëshimit u shty me shpejtësi, pasi beqari i tij kryesor, "Jenny from the Block", u zbulua me qëllim nga Tommy Mottola, kreu i Sony Music Entertainment.
Për regjistrimin e albumit, Lopez rekrutoi edhe një herë Cory Rooney, Troy Oliver dhe Dan Shea, të gjithë me të cilët kishte punuar në albumet e saj të mëparshme. Ajo vendosi të zhvendosej nga një pop-dance i pastër në më shumë një R&B dhe tinguj shpirti, i ndikuar nga muzika e shpirtit që ajo u rrit duke dëgjuar. Materiali i hedhjes së rekordeve u integrua me hip hopin dhe muzikën pop. Gjatë prodhimit të tij, Lopez u ndikua nga veprat e Michael Jackson, Luther Vandross dhe Stevie Wonder ndër të tjera. Ky është unë ... Pastaj morën vlerësime të përziera nga kritikët e muzikës. Disa vlerësuan drejtimin e saj muzikor, duke e vlerësuar atë albumin e saj më të fortë deri më tani, ndërsa të tjerët kritikuan prodhimin e tij dhe performancën vokale të Lopez. Albumi vazhdoi të arrijë sukses tregtar, duke arritur numrin dy në Shtetet e Bashkuara ku ka shitur 2.6 milion kopje. Ai gjithashtu arriti në dhjetëshen e parë në vende të tilla si Kanada, Francë, Gjermani, Japoni, Hollandë, Suedi dhe Zvicër. Albumi shkoi për të shitur mbi 6 milion kopje në të gjithë botën. [3]
Singleja kryesore e albumit, "Jenny from the Block", me Styles P dhe Jadakiss of The Lox, u bë një sukses ndërkombëtar, duke arritur kulmin në tre në Shtetet e Bashkuara. Sidoqoftë, publikimi i tij u pasua nga notorizimi i videos së saj muzikore, e cila paraqiti Affleck. Beqarja që prej atëherë është përdorur si nofkë për Lopez në media, e njohur si një nga këngët e saj të nënshkrimit. Singli i dytë i albumit "All I Have" që përfshin reperin LL Cool J arriti gjithashtu sukses tregtar, duke u bërë single-i i katërt numër një në Shtetet e Bashkuara. "Unë jam i lumtur", singlei i tretë, interpretoi në mënyrë të moderuar. Videoja muzikore e beqarit u prit me një vlerësim kritik, por shkaktoi polemikë për rikrijimin e skenave nga filmi i vitit 1983 Flashdance. Sony dhe Lopez u paditën për këtë, por padia u hodh poshtë. This Is Me ... Pastaj krijova një teke të katërt me titull "Baby I Love U!" e cila nuk arriti të shënojë në shumicën e rajoneve.
Basville
Basville është një komunë në Francë. Basville bën pjesë në departamentin Creuse të rajonit Limousin. Komuna ka një popullsi prej 178 banorë dhe sipërfaqe 22.57 km².
Qarku Nogent-sur-Marne
Qarku Nogent-sur-Marne është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Val-de-Marne.
Omicourt
Omicourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Omicourt ka një popullsi prej 40 banorë dhe sipërfaqe 7.36 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Alpens
Alpens është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Osona, të provincës Barcelona, në Komunitetin Katalonia. Alpens ka 303 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 13.8 km2.
Bourg-lès-Valence
Bourg-lès-Valence është komunë në departamentin Drôme në juglindje Francës.
Bresha
I themeluar mbi 3,200 vjet më parë, Breshia (në antikitet Brixia) ka qenë njëra nga qendrat më të rëndësishme rajonale edhe para periudhës romake. Qyteti i vjetër ka edhe objekte të periudhës romake,  si dhe objekte e ndërtesa të shumta publike dhe monumente, në mesin e të cilave edhe monumente mesjetare, katedralen e Vjetër dhe të Re, Sheshin e Rilindjes Piazza della Loggia dhe Sheshin Racionalist Piazza della Vittoria.
Zona monumentale arkeologjike e forumit romak dhe kompleksi i manastireve San Salvatore-Santa Giulia janë bërë pjesë Trashëgimisë Botërore të UNESKO-s .
Konsullatat
Brescia është seli për konsullatat e mëposhtme:
La Neuville-lès-Wasigny
La Neuville-lès-Wasigny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. La Neuville-lès-Wasigny ka një popullsi prej 184 banorë dhe sipërfaqe 5.21 km², me një dendësi prej 35 banor/km².
Gästrikland
Princesha Madeleine mban titullin e Dukeshës së Gästrikland, gjithashtu të Hälsingland. Pjesa më e madhe e provincës përfshin, së bashku me pjesën më të madhe të Hälsingland, si dhe një pjesë të vogël të Dalarnës veriore në qarkun Gävleborg. Një pjesë e vogël e pjesës më juglindore të Gästrikland përfshihet në komunën Tierp në qarkun Uppsala dhe gjithashtu një pjesë e cepit më veriperëndimor të komunës Heby në të njëjtin qark përfshihet në pjesën më jugore të provincës. Komunat në provincën e Gästrikland janë Gävle, Sandviken, Hofors dhe pjesa më e madhe e komunës Ockelbo. Gästrikland i përkiste Svealand para futjes së qarqeve në vitin 1634.
Administrata
Provincat e Suedisë nuk shërbejnë për qëllime administrative apo politike, por janë entitete historike dhe kulturore. Në rastin e Gästrikland, provinca përbën pjesën jugore të qarkut administrativ, län, Qarku Gävleborg.
Gjeografia
Gästrikland shpesh quhet porta për në Norrland sepse nga Gästrikland njerëzit shkuan në pjesën veriore të Suedisë.
Provinca përdor sloganin "Mbretëria e Hekurt" ("Järnriket").
Pjesët kryesore të Gästrikland përbëhen nga fusha, të cilat në jug dhe në lindje kalojnë në zona pjellore bujqësore. Në veri në perëndim terreni bëhet kodrinor dhe pyjor, i papërshtatshëm për punë agrare. Në këndin veriperëndimor gjen gjithashtu malin më të lartë të Gästrikland, Lustigknopp (fjalë për fjalë "Funny-hood"), me lartësi 402 metra; ky mal përbën edhe pikën e takimit të tre provincave Gästrikland, Hälsingland dhe Dalarna.
Janë gjetur pak sipërfaqe ujore më të mëdha, por një mori zonash të vogla, dhe nga sipërfaqja e përgjithshme rreth 1/10 është ujë. Liqeni më i madh i tij është Storsjön me një sipërfaqe prej 72 km2, në pjesët qendrore të tij.
Gästrikland ka një park kombëtar: Färnebofjärden.
Nënndarjet
Nënndarja e komunave bëhet brenda qarkut, jo krahinës. Por meqenëse provinca përkon me kufijtë komunalë jugorë në qarkun Gävleborg, komunat e mëposhtme janë në fakt të vendosura në Gästrikland:
Për qëllime turistike Komuna Älvkarleby konsiderohet gjithashtu një pjesë e Gästrikland.
Historia
Gästrikland ishte pjesë e Uppland deri në shekullin e 14-të ose të 15-të. Minierat dhe prodhimi i hekurit u bënë industri të rëndësishme në shekullin e 5-të dhe punimet e hekurit të Hofors dhe Sandviken ende punësojnë rreth 6500 njerëz, duke prodhuar çelik të specializuar dhe metale të tjera të veçanta.
Qafa e Llogarasë
Qafa e Llogarasë është qafë mali brenda Maleve Akrokeraune dhe përgjatë Rivierës shqiptare. Ajo lidh fushën e Dukatit në veri me Himarën në jug. Orikumi është vendbanimi më i afërt në anën veriore të qafës dhe Palasa ai më jugor.
Gästrikland
Sporti
Futbolli në provincë administrohet nga Gestriklands Fotbollförbund. Hokej mbi akull është gjithashtu popullor, me Brynäs IF.
Qafa e Llogarasë
Qafa e Llogarasë është edhe pjesë e Parkut Kombëtar të Llogarasë, që përfshin një sipërfaqe prej 10.1km2.
Në nëntor 1912, gjatë revoltës së një njësi pro-greke ishte pozicionuar në Llogara, në mënyrë për të mbrojtur rajonin e Himarës nga forcat shqiptaro-otomane nga sulmet në drejtim të Vlorës.
Qarku Dieppe
Qarku Dieppe është një qark në Francë.
Alpicat
Alpicat është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Segrià, të provincës Lleida, në Komunitetin Katalonia.
Bathelémont
Sajtet
Afër Bathlëmenit është një memorial dedikuar tre ushtarëve të parë amerikanë vrarë në Francë në LPB. Tre burrat, James Gresham, Thomas Enright, dhe Merle Hayfell ranë dëshmorë më 3 Nëntor 1917.
Dervishaj (kthjellim)
Dervishaj ka disa përdorime:
Qarku Saint-Denis
Qarku Saint-Denis është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Reunioni.
Qarku Sarreguemines
Qarku Sarreguemines është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Moselle.
Bathernay
Bathernay është një komunë në Francë. Bathernay bën pjesë në departamentin Drôme të rajonit Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 238 banorë dhe sipërfaqe 5.71 km².
Gino Severini
Biografia
U lind në Cortona, ku arriti në moshën tetëmbëdhjetë vjeç në Romë. Këtu Giacomo Balla e njoftoiatë me pikturën pointiliste të cilën ai e thelloi në Paris duke filluar nga 1906 ( Pranvera në Montmartre, 1909 ).
Ai ishte njeri ndër nënshkruesit në 1909 të Manifestit të Futurizmit të shkruar nga Filippo Tommaso Marinetti. Në Paris ai ishte në kontakt me Pablo Picasso, Georges Braque, Juan Gris dhe Guillaume Apollinaire dhe mori pjesë në lindjen dhe zhvillimin e Kubizmit.
Në 1913 ai u martua me Jeanne,e cila ishte vajzën e poetit Paul Fort, ku se bashku paten tre fëmijë: Gina (1915 - 2004), Romana (1937) dhe Jaques (1927-1933) që vdiq para kohe.
Midis tetorit 1917 dhe gusht 1918 ai botoi një seri artikujsh me titull La Peinture d'avant-garde në revistën De Stijl.
Theo van Don'tburg përcaktoi stilin psikik të Severinit kubisme (në italisht: kubizëm psikik).
Futurizëm
Pasi u transferua në Paris në 1906 për të studiuar pikturën Impresioniste dhe Post-Impresioniste përtej Alpeve, Severini takoi shumë nga eksponentët kryesorë të avangardave artistike të kryeqytetit francez, duke përfshirë Paul Signac, Georges Braque, Juan Gris, Amedeo Modigliani, Pablo Picasso dhe poetët Guillaume Apollinaire, Paul Fort dhe Max Jacob.
Përkundër qëndrimit qe kishte në Paris, ai nuk i ndërpreu kurre kontaktet me Italinë. Në fakt, pasi u bashkua me lëvizjen Futuriste me ftesë të Filippo Tommaso Marinetti, ai është një nga firmëtarët së bashku me Balla, Boccioni, Carrà dhe Russolo në 1910 të manifestit të pikturës futuriste.
Në 1912 ai organizoi ekspozitën e parë të Futuristëve në Galerinë Bernheim-Jeune,ku nxiti Umberto Boccioni dhe Carlo Carrà të bashkoheshin me të në Paris..Më vonë ai morri pjesë në ekspozitat e njëpasnjëshme Futuriste në Evropë dhe Shtetet e Bashkuara. Në vitin 1913 në Londër, në Galerinë Marlborough, u vendos ekspozita e tij e parë solo, e cila më pas u prezantua në galerinë Der Sturm në Berlin.
Severini luajti një rol të rëndësishëm në lidhjen e qarqeve artistike franceze dhe italiane, veçanërisht midis ndjeshmërisë kubiste dhe futuriste gjate periudhes parisiene.
Kabare i rregullt, Severini ishe i përfaqësuar në një mënyrë shumë efektive dhe origjinale atë botë nate e dritave dhe vallet në kryeveprat e tilla si valle e pan pan al MONICO (1911), hieroglif dinamik të tabarin bal dhe Balerinë në Blu (1912), duke arritur një kaleidoskopik i vizionit në të cilin hapësira dhe koha, e tashmja dhe e kaluara, së bashku dhe në mënyrë të veçantë behen së bashku në një grumbull dritash dhe ngjyrash.
Nga kubofuturizmi te klasicizmi
Prej vitit 1921, në të cilën ai boton traktatin Du cubisme au classicisme ("Nga Kubizmi te Klasicizmi"), Severini kalon nga një estetikë "kubututurist" në një pikturë që mund të thuhet si "neoklasike" me ndikime metafizike,duke provuar të jetë një mates i mirë i një ndjenje të përhapur në të gjithë Evropën pas traumës së madhe të Luftës së Parë Botërore.
Evolucion klasicist është plotësisht pjesë e asaj prirjeje, shumë e larmishme brenda saj (duke filluar nga Picasso, në Derain, në De Chirico ), e cila përcaktohet " kthimi në rend ", një prirje analoge me atë "kthim në profesion", prezantuar nga një artikull i famshëm nga Giorgio De Chirico botuar në 1919 në revistën Valori plastici.
Nga viti 1924 deri më 1934, gjithashtu duke ndjekur një krizë fetare, ai iu përkushtua pothuajse ekskluzivisht artit të shenjtë në afreske të mëdha dhe mozaikë, veçanërisht për kishat zvicerane të Semsales dhe La Roche.
Në 1923 ishte i pranishëm në Bienalen Romake dhe më vonë mori pjesë në dy ekspozita të lëvizjes artistike Novecento në Milano (1926 dhe '29) dhe një në Gjenevë (1929). Në vitin 1930 ai u pranua në Bienalen e Venecias. Ai u transferua në Romë, ku mori pjesë në Quadriennale në 1931 dhe në 1935, vit në të cilin fitoi Çmimin e Madh për pikturë, duke paraqitur një dhomë të tërë kushtuar tij.
Ai kthehet në Paris, ku krijon një dekoratë të madhe për Ekspozitën Universale dhe më vonë qëndron midis Francës dhe Romës.
Periudha e dytë e pasluftës dhe kthimi në futurizëm
Pas Luftës së Dytë Botërore ai kthehet në temat e periudhës së tij Futuriste, duke rishkruar disa nga veprat e tij Futuriste në çelësin e dekorativizmit abstrakt.
Në 1949 - 1950, Severini u bashkua me projektin për koleksionin e rëndësishëm Verzocchi, me temën e punës, duke dërguar, përveç një autoportreti, veprën Simboli del lavoro. Ky koleksion momentalisht gjendet në Galerinë e Arteve Qytetare të Forlì.
Ai u zhvendos përfundimisht në Paris, ku do të ketë një karrige në mozaik me Riccardo Licata si ndihmës.
Më 26 Shkurt 1966 ai vdiq në shtëpinë e tij në nr. 11 të rrugës Schoelcher. Më 15 prill të të njëjtit vit eshtrat e tij transferohen në Cortona e cila njohet si vendlindja e tij.
Arkivi Severini-Franchina
Gino Severini kishte ndarë studion romake me dhëndrin e tij, skulptorin Nino Franchina, burrin e vajzës së tij Gina, në Via Margutta. Pas vdekjes së dhendrrit te tij ( 1987 ) studio u bë selia e arkivit Severini-Franchina. Ai mblodhi dokumente, fotografi origjinale dhe objekte të shumta personale të mbajtura nga trashëgimtarët të cilët janë përpjekur të ruajnë gjendjen origjinale të vendit sa më shumë që të jetë e mundur. Arkivi, në personat e historianëve të artit Alessandra Franchina dhe Valentina Raimondo, jane përfshirë prej vitesh me studimin dhe promovimin e punës së dy artistëve.
Nderime
Urdhri i Madh i Oficerit të Republikës Italiane
Olizy-Primat
Olizy-Primat është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Olizy-Primat ka një popullsi prej 215 banorë dhe sipërfaqe 21.35 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Pashko Vodica
Ai ishte babai i Josif Pashkos, një udhëheqës komunist i rangut të lartë në Shqipëri dhe gjysh i Gramoz Pashkos, politikan dhe ish zvkryeministër i Shqipërisë në vitet 1990.
Jeta
Pashko Vodica u lind në fshatin Vodicë të Kolonjës në jug të Shqipërisë. Ai ndoqi shkollën fillore, por nuk e përfundoi atë.
Në vitin 1910, Pashko tashmë i martuar u shugurua prift. Në vitin 1912 ai u arrestua nga autoritetet osmane për shkak të aktiviteteve të tij për lëvizjen kombëtare shqiptare.
Në vitin 1920, i mbetur i ve, ai mori dinjitetin e arkimandritit. Dy vjet më vonë ai ishte pjesë e Kongresit të Beratit që shpalli autoqefale Kishën Ortodokse të Shqipërisë.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Pashko u bashkua me Frontin Nacionalçlirimtar duke mbështetur çlirimin e atdheut.
Veprimtaria
Më 18 prill 1948 arkimandriti Pashko u shugurua peshkop i Korçës nga Kryepeshkop Kristofori (Kisi) me Peshkopin Ortodoks Rus Nestor (Sidoruk).
Emërimi i Pashkos u pasua nga formimi i një Sinodit të ri të Shenjtë të përbërë Paisi, Kryeeshkopi i Tiranës, Durrësit, dhe gjithë Shqipërisë, Kiril Naslazi, Mitropolit i Beratit, Fillothe Duni, Mitropolit i Korçës, Damian Kokoneshi, Mitropolit i Gjirokastrës, dhe Peshkop Sofron Borova.
Pashko vizitoi BRSS dy herë. Në fillim të viteve 60-të, presioni mbi kishën u përshpejtua, megjithëse Pashko nuk ishte ngritur kundër autoriteteve.
Qarku Vannes
Qarku Vannes është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Morbihan.
Alpuente
Alpuente është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Los Serranos, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Alpuente ka 833 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 138.3 km2.
Arkitektura Indo-Islame
Arkitektura Indo-Islamike përfshin një gamë të gjerë stilesh nga prejardhje të ndryshme që ndihmuan formën arkitekturore të nënkontinentit indian që nga hyrja e Islamit në të rreth shekullit të VII. Ajo ka lënë ndikime mbi Arkitekturën Indiane, Pakistaneze dhe Arkitekturën e Bangladeshit. Si ndërtesat shekullore dhe ato fetare janë ndikuar nga arkitektura Indo-Islamike që paraqet ndikime nga Arkitektura Indiane, Islamike, Persiane, Aziatiko Qendrore, Arabe dhe Osmane, shumë prej të cilave u ndikuan vetë nga Arkitektura Indiane nëpërmjet përhapjes së kulturës indiane përpara hyrjes së Islamit.
Arkitektura Indo-Islamike në Karnataka
Arkitektura Indo-Islamike në Karnataka evoluoi gjatë periudhës së Dinastisë Adil Shahi të sulltanëve indianë dhe mbretërve Bahamani që sunduan Sulltanatin e Bijapurit (1490 - 1686); Gol Gumbazi është monumenti më popullor i kësaj periudhe.
Gol Gumbazi
Gol Gumbazi (në gjuhën kannada: ಗೋಲ ಗುಮ್ಮಟ), i stilit Arkitekturor Indo-Islamik, është mauzoleu i Mohammed Adil Shahut (1626 – 1656). në Bijapur, i dinastisë Adil Shahi të sulltanëve indianë, që sunduan Sulltanatin e Bijapurit nga viti 1490 deri në vitin 1686. Varri, i vendosur në qytetin e Bijapurit u ndërtua në vitin 1659 nga arkitekti i famshëm, Yaquti i Dabulit. Ndërtimi i monumentit u përfundua dhe mbreti i vdekur u varros këtë ndërtesë në vitin 1656 dhe përmban përvec/ varrit të Muhammad Adil Shahut, sulltanit të shtatë të Dinastisë Adil Shahi, edhe varret e grave dhe vajzave të tij.
Struktura, e ndërtuar në bazalt gri dhe e dekoruar me stuko, konsiston në një dhomë të stërmadhe katrore që është afërsisht 50 m në secilën faqe dhe e mbuluar nga një kube e stërmbadhe me diametër 37.9 m duke e bërë atë kubenë e tretë më të madhe para-moderne në gjithë botën (pas kubeve të Hagia Sofias dhe Panteonit të Romës) me një trashësi që varjon nga 3.05 m pranë bazës deri në 2.74 m afër kreut. Sipërfaqja e dyshemesë është 1703.56 m2. Kubeja mbështetet mbi faqet gjigante të mbajtura nga pikëtakimi i faqeve ndërsa jashtë ndërtesës mbahet nga kullat këndore me kube. Kubeja nuk mbahet nga ndonjë kolonë. Akustika e vendit të mbyllur e bënë atë një galeri pëshpëritjeje ku edhe tingulli më i vogël dëgjohet përgjatë gjithë anëve të tjera të Gumbazit. Çdo pëshpëritje, përplasje ose tingull tjetër jehon rreth 10 herë. Secila kullë përbëhet nga shtatë kate dhekati i sipërm i secilës prej tyre hapet mbi një galeri të rrumbullakët që rrethon kubenë. Në qendër të dhomës është një podium i ngritur katror që arrihet nëpërmjet shkallëve në qendër të secilit krah.
Arkitektura Indo-Islamike e Tipu Sultanit
Masjid-e-Ala ose Jama Masjidi u ndërtua nga Tipu Sultani në vitin 1784 dhe ka minare të vendosura sipër një platforme të lartë. Ka dy kate dhe është në fomë tetëkëndore me fole pëllumbash të kryesuar nga kubetë. Muret dhe tavanet janë dekoruar me mbishkrime persiane në një kaligrafi të rafinuar.
Arkitektura mortore para-Mogule e Bengalit
Arkitektura mortore është një tip ndërtesash të ngritura mbi varre. Varret e shtrira në Bengal janë të pakët në numër por tregojnë larmi domethënëse dhe adoptim interesant të formëave tradicionale islamike sipas shijeve dhe kërkesave rajonale. Si në vendet myslimane, urdhëresat e haditeve për të praktikuar taswiyat al-quburin, që është, ta nivelosh varrin sipas terrenit rrethues, nuk e e ndalon ngritjen e një varri sipër nivelit të terrenit, ngritja e cenotafeve prej tullash ose gurësh, ose ndërtesa mauzoleumësh monumental në Bengal. Mbetjet arkitekturore dhe epigrafike të periudhave para-Mogule dhe Mogule kishin tre grupe vend-varrimesh për banorët – pushtuesit dhe fisnikëria, shenjtët dhe luftëtarët ghazi (fitimtarë të luftërave fetare). Fjala arabe qabr përdoret për të treguar një varr; fjala bengali samadhi për një varr dhe termi persian mazar është një emërtim nderimi për varrin e një personi të rangut të lartë. Varret e shenjtëve dhe ghazive, kur ishin të lidhur me komplekset e dargahut, quhet me termin e kuptueshëm dargah; termi persian astana për një varr të shenjtë nuk është i zakonshëm në Bengal. Mbishkrimet mortore përmbajnë terma të tillë si maqbara, tyrbe, qabr, gunbad, rawza. Varret në Bengal mund të klasifikohen në dy periudha kronologjike: Sulltanati ose para-Mogule dhe Mogule. Si në ndërtesat e tjera myslimane në Bengal, shijet dhe teknikat vendore bengaleze janë më të theksuara në varret para-Mogule, ndërsa parapëlqimi për stilin kozmopolitan Mogul mbizotëron strukturat mortore Mogule. Pavarësisht numrit të vogël të mbijetuar të mbishkrimeve të shkëputura mortore, një studim sistematik i arkitekturës mortore në Bengal i bazuar mbi sekuencën historike është bërë i vështirë për shkak se shumica e varreve në gjendjen aktuale janë pa mbishkrime që të shënojnë emrat e të vdekurve ose datat e ndërtimit të varreve. Traditat vendore shpesh bazohen mbi hipotezën e një varri, megjithëse dëshmi të brendshme të tërthorta në teknikën dhe stilin e ndërtimin ofrojnë një bazë të fortë për caktimin e autenticitetit të një vendvarrimi.
Pashko Vodica
Veprimtaria
Pashko Vodica vdiq më 4 mars 1966.
Arkitektura Indo-Islame
Arkitektura Islamike në Kerala
Gadishulli Arabik, djepi i Islamit kishte gjithashtu kontakte të drejtpërdrejta tregëtare me bregun e Keralës nga kohë shumë të hershme, që nga koha e Muhametit ose edhe më parë. Sipas legjendave dhe traditave vendore myslimane, një mbret Chera përqafoi Islamin dhe bëri haxh në një udhëtim në Mekë. Në udhëtimin e tij të kthimti i shoqëruar nga shumë drejtues fetarë myslimanë duke përfshirë Malik ibn Dinarin, ai u sërmur dhe vdiq. Por ai kishte dhënë letra prezantimi për grupin që të vazhdonte në Kodungallur. Vizitorët erdhën në port dhe i dorëzuan letrat te mbreti pasues që i trajtoi ata me respekt dhe i ndihmoi ata në përhapjen e besimit të tyre në vend. Mbreti caktoi artizanët që do të ndërtonin xhaminë e parë në Kodungallur pranë portit dhe caktoi zonën përreth tij për ngulimin e tyre. Xhamia fillestare pësoi riparime të shumta, por gjurmët e ndërtimit fillestar shihen në blinda, kolona dhe çatinë që janë në stilet e vjetra tradicionale të tempujve hindu.
Padyshim që Islami u përhap në Kerala nëpërmjet mërgimit të grupeve të reja nga Gadishulli Arabik dhe shndërrimi gradual i popullsisë vendore të Keralës. Nga shekulli i XII ishin të paktën dhjetë ngulime madhore myslimanësh të shpërndarë nga Kollami në jug deri në Mangalore në veri secili i vendosur përreth xhamisë. Gjithashtu një degë e mbretërisë sunduese në Arakkal, Kannur u konvertua në Islam. Primati në tregëti, përhapja e besimit dhe përvoja e detit i bëri myslimanët një klasë të shquar dhe të dashur për sunduesit, veçanërisht për Kozhikode Zamorinët. Për rrjedhojë, nga shekulli i pesëmbëdhjetë ndërtimet myslimane arritën nivele të konsiderueshme.
Arkitektura e xhamive të Keralës nuk paraqet asnjë nga stilet arabe apo ato të Arkitekturës Indo-Islamike të shkollave perandorake ose provinciale në Indinë Veriore. Arsyeja për këtë nuk është e vështirë për tu gjetur. Puna për ndërtimin e xhamive bëhej nga artizanët vendorë hindu nën udhëzimet e krerëve fetarë myslimanë që donin të ngrinin vende adhurimi. Modelet për vendet e adhurimit ishin vetëm tempujt Hindu ose sallat teatrore ("koothambalamet") dhe këto modele do të përshtateshin për kërkesat e reja. Xhamitë e reja të Keralës për rrjedhojë ngjajnë me ndërtimet tradicionale të rajonit. Stili arkitekturor arab u fut në zonën Malabar të Keralës së sotme, gjatë periudhës së pushtimit nga Hyder Aliu dhe më vonë nga Tipu Sultani gjatë shekullit të tetëmbëdhjetë. Një numër i madh tempujsh u shndërruan në xhami gjatë kësaj periudhe siç dëshmohet nga stili tradicional i Keralës së këtyre strukturave.
Në projekt xhamia përfshinte një numër të madh sallash lutjeje me një mihrab në murin perëndimor (meqë Meka është në perëndim të Keralës) dhe veranda të mbuluara përreth. Përgjithësisht ajo ka një bazament të lartë të ngjashëm me adhistanan e tempullit Brahmanik dhe shpesh kolonat janë trajtuar me seksione katrore dhe tetëkëndore në kolonat e mandapas. Muret janë bërë prej blloqesh lateriti. Format e harkuara shihen vetëm në një rast të jashtëzakonshëm për xhaminë në Ponnani dhe askund tjetër në dhjetë xhamitë e hershme të rajonit. Druri përdorej gjerësisht në strukturat e sipërme për ndërtimin e tavanit dhe çatisë. Çatia në shumë raste është e mbuluar me fleta bakri që përfshijnë majëza nëpër brinjë, duke e plotësuar formën shikharas së tempullit me stupin. Në Tanur, Jama Masjidi ka madje edhe një portë të ndërtuar në mënyrën e gopuramit tempullor, të mbuluar me fleta bakri. Kjo xhami vetë ësthë një ndërtesë tre-katëshe me çati me tiegulla të kurorëzuar nga pesë majëza.
Pulpiti në xhami paraqet shembullin më të mirë të gdhendjeve në dru të lidhura me arkitekturën islamike të Keralës. Jama Masjidi në Beypore dhe Xhamia Mithqal në Kozhikode kanë pulpit (mimbar) të ndërtuar nga direkë anijesh të varkave arabe. Të gjitha ndërtimet e tjera u bënë po nga ata artizanë vendorë që ndërtonin tempujt dhe rezidencat hindu. Tradita arabe e thjeshtësisë së planit ndoshta kishte kombinuar vetë teknikat e ndërtimit vendor duke i dhënë udhë stilit të njëtrajtshëm të arkitekturës së xhamisë, që nuk gjendet diku tjetër në botë. Në dallim me Arkitekturën Arabe ajo e mori frymëzimin nga Arkitektura Osmane dhe Persiane dhe krijoi një stil zbukurues tepër të harlisur në Indinë Veriore.