cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krk (ishull)
Historia
Gjetjet arkeologjike tregojnë se ishulli ka qenë i banuar vazhdimisht që nga Neoliti, megjithëse shumë pak informacione dihen për njerëzit më të hershëm. Në periudhat e mëvonshme, burimet greke dhe latine i referohen Κύριστα ( greqishtja e lashtë ) ose Curicta ( latinisht ) si një nga ishujt Apsyrtidian ose Elektridian të mbajtur nga njerëzit e njohur si fise ilire Liburnë. Liburnët e quajtën ishullin "Curicum", emri i të cilit supozohet se i është dhënë ishullit nga banorët e tij origjinal.
Në afërsi të Draga Bašćanska ka mbetje të vendbanimeve prehistorike, si dhe punime tokësore të epokës së bronzit dhe hekurit afër Malinskës, Dobrinjit, Vrbnikut dhe Bashkës.
Krk u vu nën sundimin romak pasi mposhtën liburnët.dhe fiset tjera ilire Qyteti Krk (Curicum) u bë një qytet me ligje italike, statusi i të cilit u zhvillua për t'i dhënë atij të drejtat e një komune. Asgjë nuk dihet për organizimet e brendshme të qytetit Krk gjatë kësaj kohe. Pranë manastirit të sotëm françeskan, janë gjetur mbetjet e banjave termale. Muret mbrojtëse të Curicum romak ishin ndër më të sigurtat nga të gjitha qytetet në Adriatikun Lindor të fortifikuara nga romakët. Puna për ndërtimin e tyre filloi gjatë Luftës Civile në Romë (50 p.e.s.) dhe ato u forcuan më tej në vitet 60 të shekullit II të e.s., për t'u mundësuar t'i bënin ballë sulmeve të Quadi dhe Marcamanni që në atë kohë kërcënonin Adriatikun. Jo shumë larg nga Krk në vitin 49 pes pati një betejë detare vendimtare midis Cezarit dhe Pompeut, e cila u përshkrua në mënyrë mbresëlënëse nga shkrimtari romak Lucan (39–65 e.s.) në veprën e tij Pharsalia. Kur Perandoria u nda, Krk hyri nën Perandorinë Romake Lindore.
Muret e qytetit të Krk nuk mund t'i rezistonin sulmeve nga avarët (shekulli VII), por ndryshe nga Salona, Scardona dhe Aeona, jeta në Krk u kthye shpejt në normalitet dhe Krk funksionoi si një nga qytet-shtetet dalmate. Kroatët depërtuan në qytet në disa raste. Ata ruajtën shumë nga emrat romakë që gjetën atje dhe kështu thuhet se Krk ka një "dialekt mozaik". Pas Traktatit të Aachenit (812) i gjithë ishulli iu dorëzua Perandorisë Bizantine dhe u qeveris sipas normave të asaj Perandorie. Gjatë mbretërimit të perandorit Konstantin Porfirogenit (shek. X), Krk njihej si Vekla, varianti i romanizuar, i përdorur edhe nga venecianët, ishte Veglia.
Hirokazu Ninomiya
(22 Nëntor 1917 – 7 Mars 2000) ishte një ish-futbollist japonez.
Çakrat
Çakrat janë pika të ndryshme fokale të përdorura në një larmi praktikash të lashta meditimi, të emërtuara kolektivisht si Tantra, ose traditat ezoterike ose të brendshme të Hinduizmit
Sistemi modern i çakrave perëndimore lindi nga burime të shumta, duke filluar në vitet 1880, pasuar nga libri i Sir John Woodroffe, i vitit 1919, Fuqia e Gjarprit, dhe libri i Charles W. Leadbeater, 1927, The Chakras, i cili prezantoi shtatë ngjyrat e ylberit për çakrat. Atributet psikologjike dhe të tjera, dhe një gamë e gjerë e korrespondencave të supozuara me sisteme të tjera të tilla si alkimia, astrologjia, gurët e çmuar, homeopatia, Kabala dhe Tarot u shtuan më vonë
[Historia antike]
Termi chakra duket se shfaqet së pari brenda Vedave Hindu, megjithëse jo saktësisht në kuptimin e qendrave të energjisë psikike, më tepër si chakravartin ose mbreti i cili "kthen timonin e perandorisë së tij" në të gjitha drejtimet nga një qendër, duke përfaqësuar ndikimin dhe fuqinë e tij. Ikonografia e njohur në përfaqësimin e Chakras, thotë studiuesi David Gordon White, gjurmët e pesë simboleve të yajna, altarit Vedik të zjarrit: "sheshi, rrethi, trekëndëshi, gjysma e hënës dhe dumpling
Himni 10.136 i Rigveda përmend një yog të hequr dorë me një femër të quajtur kunamnama. Fjalë për fjalë, do të thotë "ajo që është e përkulur, e mbështjellë", që përfaqëson si një perëndeshë të vogël, ashtu edhe një nga shumë enigmat e ngulitura dhe enigmat ezoterike brenda Rigveda. Disa studiues, të tillë si White dhe Georg Feuerstein, interpretojnë se kjo mund të ketë lidhje me shakti kundalini dhe një uverturë e hapur ndaj kushteve të ezoterizmit që do të shfaqeshin më vonë në Bramhanizmin Post-Arian. upanishad.
Kanalet e frymëmarrjes (nāḍi) përmenden në Upanishadet klasike të Hinduizmit nga mijëvjeçari I pes, por jo teoritë e chakrës me energji psikike. Këto të fundit, thotë David Gordon White, u prezantuan rreth shekullit të 8-të të erës sonë në tekstet Budiste si hierarki të qendrave të brendshme të energjisë, të tilla si në Hevajra Tantra dhe Caryāgiti. Këto quhen me terma të ndryshëm si cakka, padma (lotus) ose pitha (tumë). Këto tekste mesjetare budiste përmendin vetëm katër çakra, ndërsa tekstet më vonë hindu si Kubjikāmata dhe Kaulajñānanirnaya zgjeruan listën në shumë më tepër
Në ndryshim nga White, sipas Feuerstein, Upanishadet e hershme të Hinduizmit përmendin chakras në kuptimin e "vorbullave psikospirtërore", së bashku me terma të tjerë që gjenden në tantra: prana ose vayu (energjia e jetës) së bashku me nadi (arteriet që mbartin energji). Sipas Gavin Flood, tekstet e lashta nuk paraqesin teori të yogas në stilin e chakra dhe kundalini edhe pse këto fjalë shfaqen në literaturën më të hershme Vedike në shumë kontekste. Çakra në kuptimin e katër ose më shumë qendrave të energjisë jetike shfaqen në epokën mesjetare tekste hindu dhe budiste
Filozofia klasike islame
Përmbledhje
Periudha klasike e filozofisë islame në kulminacionin e zhvillimit të saj njihet si Epoka e Artë Islame, dhe arritjet e kësaj periudhe patën një ndikim vendimtar në zhvillimin e filozofisë dhe shkencës moderne. Për Evropën e Rilindjes, "Inovacionet myslimane detare, bujqësore dhe teknologjike, si dhe shumë teknologji të Azisë Lindore nëpërmjet botës myslimane, bënë rrugën e tyre drejt Evropës Perëndimore në një nga transferimet më të mëdha të teknologjisë në historinë botërore". Kjo periudhë fillon me el-Kindin në shekullin e 9-të dhe përfundon me Averroes (Ibn Rushd) në fund të shekullit të 12-të. Vdekja e Averroes në mënyrë efektive shënon fundin e një disipline të veçantë të filozofisë islame të quajtur zakonisht Shkolla Arabe Peripatetike, dhe aktiviteti filozofik ra ndjeshëm në vendet perëndimore islamike, përkatësisht në Spanjën islamike dhe Afrikën e Veriut, megjithëse vazhdoi për shumë më gjatë në vendet lindore, në veçanti Persia dhe India ku disa shkolla të filozofisë vazhduan të lulëzojnë: Avicenizmi, filozofia iluministe, filozofia mistike dhe teozofia transcendente.
Disa nga arritjet e rëndësishme të filozofëve të hershëm myslimanë përfshinin zhvillimin e një shkence strikte të citimit, isnad ose "mbështetje"; zhvillimi i një metode të hulumtimit të hapur për të hedhur poshtë pretendimet, ixhtihadit, i cili mund të zbatohet përgjithësisht për shumë lloje pyetjesh (edhe pse për të cilat të zbatohet është një çështje etike); gatishmëria për të pranuar dhe sfiduar autoritetin brenda të njëjtit proces; njohja se shkenca dhe filozofia janë të dyja në varësi të moralit dhe se zgjedhjet morale duhet të bëhen përpara çdo hetimi ose shqetësimi për secilën prej tyre; ndarja e teologjisë (kelam) dhe ligjit (sheriatit) gjatë periudhës së hershme abasidike, një pararendës i sekularizmit; dallimi midis fesë dhe filozofisë, duke shënuar fillimin e mendimit laik; fillimi i një procesi të rishikimit nga kolegët; idetë e hershme mbi evolucionin; fillimet e metodës shkencore, një kontribut i rëndësishëm në filozofinë e shkencës; futja e logjikës modale kohore dhe logjikës induktive; fillimi i filozofisë sociale, duke përfshirë formulimin e teorive mbi kohezionin social dhe konfliktin social; fillimi i filozofisë së historisë; zhvillimi i romanit filozofik dhe konceptet e empirizmit dhe tabula rasa; dhe dallimin mes esencës dhe ekzistencës.
Saadia Gaon, David ben Merwan el-Mukkamas, Meimonidi dhe Tomas Akuinas, u ndikuan nga vepra mutazilite, veçanërisht Avicenizmi dhe Averroizmi, dhe Rilindja dhe përdorimi i metodave empirike u frymëzuan të paktën pjesërisht nga përkthimet arabe të greqishtes, hebraike, vepra persiane dhe egjiptiane të përkthyera në latinisht gjatë Rilindjes së shekullit të 12-të dhe të marra gjatë Reconquista në 1492.
Dumberas
Dumberas është një fshat në Komunën Kushovë në Rrethin e Gramshit të Shqipërisë.
Fjodora Fjora
*Kush është Fjodora Fjora*
Fjodora Fjora është gazetare, prezantuese televizive dhe producente e emisionit të përjavshëm kulturor dhe argëtues Chic në News24 Televsion në Shqipëri. Ish-redaktorja e Televizionit Klan në Departamentin e Lajmeve, përgjegjëse për sektorin e kulturës, ajo ka qenë gjithashtu prej 5 vitesh Kryeredaktorja e revistës më të rëndësishme femërore “Jeta” në Shqipëri. Fjodora Fjora është diplomuar dhe master për Regji në Universitetin e Arteve në Tiranë në vitin 2002. Ajo ka bashkëpunuar si gazetare, moderatore televizive dhe si producente që nga viti 1998 me Televizionin Klan, Televizionin Vizion Plus dhe aktualisht me News24 TV.
Santa Eulàlia de Riuprimer
Lidhje të jashtme
Santa Eulàlia de Riuprimer
Bardho Hysi
parapamje|Bardho Hysi Bardho Hysi ose Bardho Hysenaj (1932-2012) ka qenë ushtarak i lartë i Ushtrisë Popullore të Shqipërisë dhe autor studimesh dhe esesh. Ai lindi në Progonat të Kurveleshit më 1932.
U diplomua në Shkollën e Bashkuar të Oficerëve dhe në Akademinë Ushtarake, në Shkollën për Filozofi dhe në Shkollën Profesionale për Kulturë Politike. Ka shërbyer në Ushtri me funksione të larta: Komisar i Korpusit të Elbasanit, Komisar i Divizionit të Elbasanit. Ka qenë zgjedhur vazhdimisht në forume drejtuese dhe partiake të larta.
Për shërbimet e tij është nderuar me dekorata e medalje.
Pas viteve '90 të shekullit XX zhvilloi veprimtari shoqërore në krye të degës së Shoqatës "Labëria" për Elbasanin, si dhe mori pjesë si redaktor në botime enciklopedike për Labërinë, veçanërisht për Enciklopedinë e Kurveleshit.
Veç kësaj, ai u shqua edhe si shkrimtar duke lëvruar eseistikë, memuaristikë dhe studime historike. Historia e Labërisë (2011) është e para dhe e vetmja vepër në llojin e vet.
Jason Moore
Jason Moore (lindur më 1984 ose 1985) është një redaktues i Wikipedia-s amerikan në mesin e kontribuesve më aktivë të Wikipedia-s në anglisht sipas numrit të redaktimeve. Duke redaktuar që nga viti 2007 si "Another Believer", ai është specializuar në ngjarjet aktuale, me mbulim duke përfshirë pandeminë COVID-19, protestat e George Floyd dhe kulturën e Portland, Oregon, ku ai është i bazuar. Në Wikipedia, Moore ka krijuar dhe zhvilluar grupe afiniteti redaktues për punë të përbashkët mbi këto tema. Si organizator në lëvizjen Wikimedia, Moore ka organizuar takime dhe edit-a-thons për të trajnuar redaktorë të rinj.
Wikipedia
Moore është ndër redaktorët më aktivë për nga numri i redaktimit në Wikipedia në anglisht. Nëpër gjysmë milioni redaktimet e tij nën emrin e përdoruesit "Another Believer" që nga viti 2007, Moore ka krijuar mijëra faqe, duke përfshirë artikuj mbi ngjarjet aktuale, fatkeqësitë natyrore, dhe sulmet terroriste. Disa nga këta artikuj përfshijnë sulmin e vitit 2021 në Kapitol të Shteteve të Bashkuara, të shtënat në Buffalo në 2022 dhe të shtënat në Laguna Woods të vitit 2022. Në Wikipedia angleze, Moore ka krijuar grupe të afërsisë së redaktuesve (" WikiProjects ") të dedikuara për përmirësimin e mbulimit të Wikipedia-s të ngjarjeve aktuale si pandemia COVID-19. Gjatë COVID-19, ai dokumentoi shtrirjen në rritje të pandemisë në shumë shtete, sektorë biznesi dhe komunitete të SHBA-së. Ai ishte një kontribues i madh në artikujt rreth protestave pas vrasjes së George Floyd. Me fillimin e hyrjes në sulmin e Kapitolit të Shteteve të Bashkuara të vitit 2021, ai dhe redaktorët e tjerë drejtuan fluksin e përmbajtjes së re të artikullit ndërsa ngjarja zhvillohej në kohë reale. parapamje| Moore në një edit-a-thon për Art+Feminism në Portland, Oregon, 2016 Ai ka shkruar gjithashtu për tema në Portland, Oregon, të tilla si unazat e kuajve, trëndafilat, Ndërtesa e Lavanderisë së Yale Union dhe regjistrimi i Muzikës për një kohë lufte në Oregon Symphony 2011. Artikulli i parë i përkryer i Moore ishte në lidhje me albumin e vitit 2007 Rufus Does Judy në Carnegie Hall. Ai e ka përshkruar se ishte i motivuar nga "kënaqësia e menjëhershme për ta bërë internetin më të mirë kaq lehtë" dhe kënaqësinë e "ndarjes së informacionit me botën". CNN Business e përshkroi Moore si një "ndikues në Wikipedia".
Përveç redaktimit, Moore ka marrë pjesë në ndërtimin e lëvizjes Wikimedia duke organizuar takime lokale dhe duke trajnuar redaktorë të rinj. Një redaktim i vitit 2013 që ai organizoi në Muzeun e Artit të Portlandit ftoi njerëzit të përdorin burimet institucionale për të përmirësuar mbulimin e artistëve vendas, organizatave të artit dhe artit publik. Ai vazhdoi të presë ngjarje të zonës së Portlandit, veçanërisht për të përmirësuar mbulimin e Wikipedia-s për artet e Portlandit dhe artistet femra. Moore ka ndihmuar gjithashtu në organizimin e një shoqate specifike LGBT të Fondacionit Wikimedia dhe fushatës së tij Wiki Loves Pride për të përmirësuar kulturën LGBT dhe mbulimin e lidhur me historinë.
Jeta personale dhe karriera
Moore ka lindur në 1984 ose 1985. I rritur në Hjuston, ai gëzonte raporte librash dhe projekte shkencore si student. Ai jetoi në Portland, që nga viti 2022, ku punoi si strateg dixhital dhe më parë ka punuar në departamentin e mbledhjes së fondeve të Oregon Symphony.
Portia Doubleday
Portia Ann Doubleday (e lindur më 22 qershor, 1988) është një aktore Amerikane. Ajo është shfaqur në vitin 2009 në filmin Youth in Revolt si Sheeni Saunders, në vitin 2011 në filmin Big Mommas: Like Father Like Son, si Jasemini Lee dhe në vitin 2013 në filmin Carrie si Chris Hargensen. Që nga viti 2015, ajo me rolin Angela Moss luan në dramë-filmin televiziv, Mr. Robot.
Jeta e hershme
Doubleday u lind dhe rrit në Los Anxhelos, Kaliforni, vajza e Christina Hart dhe Frank Doubleday. Ajo ka lindur në një familje pjesë e biznesit televiziv: prindërit e saj janë ish aktorë profesionistë dhe motra e saj më e madhe, Kaitlin, është gjithashtu një aktore. Nëna e saj tani punon në industrinë e argëtimit si shkrimtare dhe prodhuese e dramave. et.
Takashi Kano
(31 Tetor 1920 – 4 Qershor 2000) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 7 ndeshje dhe ka shënuar 2 gola.
Vera Urumi
Vera Urumi (Vreshtazi 4 Shkurt 1932 - 27 Mars 2019) ishte një aktore shqiptare e teatrit Aleksandër Moisiu ne Durrës. Ajo gjithashtu ishte edhe bashkëshortja e artistit te madh Spiro Urumi.
Kissaten
parapamje|Një kissaten në [[Jinbōchō, Tokio, Japoni]] Një kissaten (喫茶店, fjalë për fjalë një "dyqan pijesh çaji"), është një dhomë çaji në stilin japonez që është gjithashtu një dyqan kafeje. Ata u zhvilluan në fillim të shekullit të 20-të si një dallim nga një kafene, pasi kafenetë ishin bërë vende që shërbejnë gjithashtu alkool me zhurmë dhe festime. Një kissateb ishte një vend i qetë për të pirë kafe dhe vende grumbullimi për shkrimtarët dhe intelektualët.
Në zonat urbane, njerëzit shpesh shkojnë në kissaten për mëngjes ku mund të kenë "shërbim në mëngjes" me bukë të thekur, vezë të ziera ose të skuqura, një copë proshutë dhe një filxhan çaj ose kafe.
Vera Urumi
Vera Vreshtazi, vajza nga Durrësi, do t’i hidhte hapat e parë në mjeshtërinë e aktorit në kryeqytet, në trupën e Teatrit të Ushtrisë, një nga ansamblet e parë teatrorë të vendit. Strehohej në shtëpinë e Gjikë Kuqalit, një prej shkrimtarëve të njohur të pasluftës, ndërsa shoku i saj më i mirë do të bëhej Spiro Urumi, i cili kryente shërbimin ushtarak pranë së njejtës trupë teatrore. Durrësi nuk kishte ende një teatër profesionist dhe Vera që nuk i kishte mbushur të 20 vjetët iu bashkëngjit trupës së sapokrijuar të Shkodrës, duke perfeksionuar mjeshtërinë artistike mes aktorëve me emër. Një telegram që mbante nënshkrimin e Nikolin Xhojës dhe Tod Thanasit në janar të vitit 1953 e ka risjellë në Durrës aktoren profesioniste Vera Vreshtazi. Kanë mjaftuar fjalët: “Teatri profesionist i Durrësit u aprovua. Të presim!” dhe Vera nuk ka hezituar. Tashmë ajo do të ishte pjesë e pandarë e teatrit profesionist të Durrësit. Ashtu siç do të ishte e pandarë në asnjë moment nga bashkëshorti i saj artist Spiro Urumi. Lutfi Hoxha tregon se roli i Zinës e ka pagëzuar karrierën artistike të Verës në teatrin e Durrësit, i cili deri në vitin 1964 e kishte sallën e tij në ish-kinemanë “14 nëntori”. Më pas rolet kanë qenë të pafund. Disa nga rolet e realizuara nga Vera në skenë janë veprat dramatike e komike “Pulëbardha”, “Dredhitë e Skapenit”, “Sëmundje e rrezikshme” apo “Nota zero në sjellje”. Në fundin e viteve 1970, Vera Urumi nderohet me titullin “Artiste e merituar”. Sipas kolegut dhe mikut të saj Lutfi Hoxha, për Verën nuk kishte role të vegjël e të mëdhenj. Ajo interpretonte me të njejtën dashuri si rolet komikë ashtu edhe ata me forcë dramatike. Komedia “Nusja dhe vjehrra” merrte njëlloj duartrokitje si drama “Mbrapa mureve”; “Dredhitë e Skapenit” vlerësohej me të njejtin seriozitet si “Votra e huaj”, e po ashtu “Familja e peshkatarit” përballë kryeveprës së Gogolit “Martesa”, një komedi që “udhëtoi” për vite me radhë në të gjithë vendin e që u shfaq më shumë se 400 herë. Një triumf për trupën e Durrësit e veçanërisht për dy protagonistët e saj Nikolin Xhoja e Vera Urumi-kujton Lutfi Hoxha. Një jetë intensive në skenë për Vera Urumin, një shembull për t’u ndjekur nga aktorët e brezit të ri. U nda nga jeta më 27 mars 2019.
Bërsnik
Bërsnik është një fshat në Komunën Kushovë në Rrethin e Gramshit të Shqipërisë.
Håkan Carlqvist
thumb|Håkan gjatë një gare në Spanjë më 1978
Stig Håkan "Carla" Carlqvist (15 janar 1954 - 7 korrik 2017) ishte motoçiklistë suedezë.
Biografia
Carlqvist u bë tipograf në vitin 1969, xhamxhi në vitin 1973 dhe ka punuar si një motoçiklistë në vitin 1977. Ai u bë kampion i botës dy herë: në vitin 1979 në një Husqvarna në klasën 250 cm³ dhe në vitin 1983 në një Yamaha në klasë 500 cm³. Më 1983, ai u nderua me medalje të artë nga gazeta suedeze Svenska Dagbladet.
Të pastrehët dhe shëndeti mendor
Në një studim të bërë nga shoqëritë perëndimore, njerëzit e pastrehë kanë përhapje më të lartë të sëmundjeve mendore krahasuar me popullsinë e përgjithshme. Ata gjithashtu kanë më shumë mundësi që të krijojnë varësi nga alkooli dhe droga. Është konstatuar që 20-25% e personave të pastrehë, krahasuar me 6 % të personave të cilët jetojnë nëpër shtëpitë e tyre kanë sëmundje mendore. Sipas statistikave të tjera rreth 1/3 e personave të pastrehë kanë sëmundje mendore. Në janar të vitit 2015, sondazhi më i gjerë i ndërmarrur ndonjëherë zbuloi se 564.708 njerëz ishin të pastrehë gjatë vetëm një nate në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Varësisht nga grupmosha në fjalë dhe  mënyrës së si definohen të pastrehët, vlerësimi i konsensusit që nga viti 2014 ishte që minimum 25% e të pastrehëve amerikanë apo 140,000 individë ishin të sëmurë mendor në ndonjë moment të caktuar. 45% e të pastrehëve apo ndryshe rreth 250,000 individë kishin ndonjë sëmundje mendore. Studimet kanë zbuluar se ekziston një ndërlidhje ndërmjet pastrehësisë dhe burgosjes. Personat me sëmundje mendore ose ata me probleme të abuzimit të substancave dolën të jenë të burgosur në një frekuencë më të lartë se popullata e përgjithshme. Fischer dhe Breakey kanë identifikuar të sëmurët kronik me probleme mendore si një nga katër nëntipet kryesore të personave të pastrehë; të tjerët janë njerëz të rrugës, alkoholist kronik dhe njerëz që vuajnë nga ankthi i shkaktuar në situata të caktuara. Rasti i parë i dokumentuar nga një psikiatër i cili trajton çështjen e pastrehësisë dhe shëndetit mendor ishte në vitin 1906 nga Karl Wilmanns.
Shtetet e Bashkuara
Në Shtetet e Bashkuara, ekzistojnë modele të gjëra të reformave brenda historisë së kujdesit psikiatrik për personat me sëmundje mendore. Këto modele aktualisht kategorizohen në tre cikle të mëdha të reformave. Cikli i parë i njohur ishte shfaqja e trajtimit moral dhe azilit, e dyta përbëhet nga lëvizja e higjienës mendore dhe spitali psikopatik (shtetëror) dhe cikli me i fundit përfshinë çinstitucionalizimin dhe shëndetin mendor të komunitetit. Në një artikull që adreson zhvillimet historike dhe reformat e trajtimit për të sëmuret mendor, Joseph Morrissey dhe Howard Goldman pranojnë regresionin aktual të mirëqenies sociale publike për popullatat e sëmura mendore. Ata konkretisht deklarojn se "forcat historike që ҫuan në transinstitucionalizimin e të sëmureve mendor nga bajamet në spitalet mendore shtetrore në shekujt XIX dhe XX, tani janë kthyer mbrapsht pas politikave të fundit të deinstitucionalizimit". Në fund të fundit, Morrissey dhe Goldman argumentojn se ndërsa secili tranzicion zgjeronte sistemin e shëndetit mendor amerikan në perpjekjet strukturore të sotme "pluraliste të publikut dhe privat", secili nuk arriti te bënte efekte të qëndrueshme në natyren e mospërfillshme shoqërore të sëmundjes kronike mendore, duke përfshirë efektet e lidhura të varfëris dhe mbetën pa strehë.
Spitalet mendore shtetëror
Debatet në lidhje me rolin përkeqësues të azileve dhe psikiatrisë amerikane u perforcuan rreth fundit të shekullit, lindi një reformim i ri. Me themelimin e Komitetit Kombëtar të Higjienës Mendore, u krijuan qendra të trajtimit akut si spitalet psikopatike, shpërndarësit psikiatrik dhe klinikat e drejtimit të fëmijeve. Duke filluar me Aktin e Kujdesit Shteteror në New York, shtetet filluan të marrin përsipër kontroll të plot financiar për të sëmurët mendor, në perpjekje për të kompensuar heqje nga azilët. Midis 1903 dhe 1950, numri i pacienteve në spitalet mendore të shtetit shkoi nga 150,000 në 512,000 këto spitale Morrissey pranon se përkunder problemit të vazhdueshem te semundjes kronike mendore, keto spitale mendore shtetërore ishin në gjendje të siguronin një nivel minimal të kujdesit.Deinstitucionalizimi
Qendrat e shëndetit mendor në komunitet
Si përgjigje ndaj të metave të deinstitucionalizimit, një lëvizje reformuese rimodeli kontekstin e të sëmureve kronik mendor brenda thjerrezave të shendetit publik dhe problemeve të mirë qenies sociale. Krijuesit e politikave me qëllim anashkaluan spitalet mendore të shtetit duke shpërndarë fonde federale direkt për agjensit lokale. Për shembull, Akti i Qendrave te Shëndetit Mendor të Komunitetit (CMHC) i vitit 1963 u bë ligj i cili financoi ndërtimin dhe stafin e qindra qendrave federale për të ofruar një sërë shërbimesh, duke përfshirë shtrimin në spital të pjesëshëm, kujdesin urgjent, konsultimin dhe trajtimin.Megjithe përpjekjet, qendrat e themeluara të komunitetit të sapo-themeluara "nuk arritën të plotësojnë nevojat e pacienteve akute dhe kronik të shkarkuar në numer në rritje nga spitalet publike". Me zvogëlimin e bashkëpunimit shtetëror dhe fondeve federale për mirëqenien sociale, qëndrat e komunitetit në thelb u vërtetuan të pa afta" për të siguruar shumë programe thelbësore dhe perfitime ", duke rezultuar në një rritje të pastrehësise dhe indigjenitetit, ose mungesë të qasjes në nevojat themelore. Argumentohet se një mbështëtje e tepruar në shendetin e komunitetit "ka lënë mijëra pacient të mëparshëm të pastrehë ose që jetojnë në banesa nën standarde, shpesh pa trajtim, mbikëqyrje ose mbështetje sociale.
Faktorët personalë
Shëndeti mendor i popullsisë së pastrehë është dukshëm më i keq se popullsia e përgjithshme, me perhapjen e çrregullimeve mendore deri në katër herë më të larta. Gjithashtu, konstatohet se psikopatologjia dhe abuzimi i substancave shpesh ekzistojne para fillimit të pastrehë. Duke mbështetur konstatimin se çrregullimet mendore janë një faktor i fortë rreziku për të pastrehet. Ҁështjet e vazhdueshme me çrregullime mendore siç janë çrregullimet afektive dhe ankthi, abuzimi i substancave dhe skizofrenia janë ngritur për të pastrehët.
Trauma
Trauma dhe rinia e pastrehë
Të rinjtë që përjetojnë këto situata janë më të ndjeshëm ndaj zhvillimit të rregullimit të Stresit Post traumatik (PTSD). Traumat e zakonshme psikologjike të përjetuara nga të rinjtë e pastrehë përfshijnë, viktimizimin seksual, neglizhencën, përvojat e dhunës dhe abuzimin.
Faktorët shoqërorë
Drene et al- thekson rolin e disavantazhit shoqëror me shfaqje të sëmundjes mendore. Ai shprehet se "hulumtimi mbi sëmundjen mendore në lidhje me problemet sociale si krimi, papunësia dhe pastrehësia shpesh injorojnë kontekstin më të gjerë shoqëror në të cilin ngulitet sëmundja mendore.
Stigma
Lee argumenton se konceptualizimet shoqërore të pastrehësisë dhe varfërisë mund të përzihen, duke çuar në shfaqje të ndryshme të stigmës publike. Në punën e tij përmes sondazheve kombëtare dhe lokale, të anketuarit kanë prirur të theksojnë deficitet individuale mbi "forcat strukturore dhe fatin e keq" për individët e pastrehë. Në të kundërt, të anketuarit priren të shoqërojnë dështimet personale më shumë me personat e varfër sesa të pastrehët.
Sidoqoftë, individët e pastrehë janë "të vetëdijshëm për tiparet negative që u janë imponuar atyre - dembel, i ndyrë, i papërgjegjshëm i rrezikshëm - bazuar në etiketën e pastrehë". Në përpjekje për të përballuar kërcënimin emocional të stigmës, individët e pastrehë mund të mbështeten tek njëri-tjetri për "shoqërizim jo gjykues". Sidoqoftë, puna e tij vazhdon të theksojë se të pastrehët e sëmurë mendorë shpesh privohen nga rrjetet sociale si kjo.
Izolimi Social
Njerëzit që janë të pastrehë kanë tendencë të izolohen nga shoqëria, gjë që kontribuon negativisht në shëndetin e tyre mendor. Studimet kanë treguar se ata që janë të pastrehë dhe kanë një grup të fortë mbështetësish kanë tendencë të jenë më të shëndetshëm fizikisht dhe mendërisht. Përveç stigmës së marrë nga popullsia e pastrehë, një aspekt tjetër që kontribuon në izolimin shoqëror është shmangia me qëllim e mundësisë shoqërore të praktikuar nga komuniteti i të pastrehëve nga turpi i zbulimit të gjendjes së tyre të tanishme të pastrehë. Izolimi shoqëror lidhet drejtpërdrejt me stigmën sociale në atë shoqërizim të pastrehë jashtë komunitetit të pastrehë do të ndikojë në mënyrën se si perceptohen të pastrehët. Kjo është arsyeja pse individët e pastrehë që flasin me ata që nuk janë të pastrehë inkurajohen pasi që mund të luftojë stigmën që shpesh shoqërohet me pastrehë.
Pabarazia raciale
Një dimension i të pastrehëve amerikanë është përqindja e pakët e minoriteteve. Në një kampion të marrë nga Los Angeles, 68 përqind e burrave të pastrehë ishin afrikano-amerikan. Në të kundërt, mostra Hollandeze kishte 42% Hollandeze, me 58% të popullsisë së pastrehë nga kombësitë e tjera. Për më tepër, Le vëren se pakicat kanë një rrezik të rritur të "modelit të përsëritur të daljes dhe hyrjes.’’
Barrierat institucionale
Shinn dhe Gillespie (1994) argumentuan se megjithëse abuzimi me substancat dhe sëmundja mendore është një faktor kontribuues për të pastrehët, shkaku kryesor është mungesa e banesave me të ardhura të ulëta. Elliot dhe Krivo theksojnë kushtet strukturore që rrisin ndjeshmërinë ndaj pastrehë. Brenda studimit të tyre, këta faktorë kategorizohen në mënyrë specifike në "strehim të padisponueshëm të ulët, varfëri të lartë, kushte të dobëta ekonomike dhe mbështetje të pamjaftueshme komunitare dhe institucionale për të sëmurët mendorë." Nëpërmjet analizës së tyre korrelacionale, ata forcojnë gjetjen që fushat me më shumë shpenzime për kujdesin e shëndetit mendor kanë "nivele të ulëta të pastrehësisë". Për më tepër, gjetjet e tyre theksojnë se midis analizuarve.
Në një nivel psikologjik, Lee vëren se "natyra stresuese e kohërave të vështira (papunësia e lartë, një treg i ngushtë strehimi, etj.) Ndihmon në krijimin e dobësive personale dhe zmadhon pasojat e tyre." Për shembull, varfëria është një përcaktues kryesor i marrëdhëniet midis keqësimit të sëmundjes mendore dhe keqadministrimit social; shoqërohet me ulje të vetë-efikasitetit dhe përballimit. Për më tepër, varfëria është një parashikues i rëndësishëm i rezultateve të jetës, të tilla si "cilësia e jetës, funksionimi social dhe profesional, shëndeti i përgjithshëm dhe simptomat psikiatrike", të gjitha aspektet përkatëse të stabilitetit shoqëror. Kështu, faktorët sistemikë priren të ndërlikojnë mendor paqëndrueshmëri për të pastrehët. Trajtimi i pastrehësisë përfshin përqendrimin në faktorët e rrezikut që kontribuojnë në pastërtinë, si dhe avokimin për ndryshime strukturore.
Burgosja
Argumentohet se personat me sëmundje mendore kanë më shumë të ngjarë të arrestohen, thjesht nga një rrezik më i lartë i faktorëve të tjerë të shoqëruar me burg, siç janë abuzimi me substancat, papunësia dhe mungesa e arsimit zyrtar. Për më tepër, kur objektet korrektuese u mungon koordinimi i duhur me burimet e komunitetit pas lëshimit, shanset për recidivizëm rriten për personat që janë të pastrehë dhe që vuajnë nga një sëmundje mendore. Do shtet në Shtetet e Bashkuara burgos më shumë individë me sëmundje të rëndë mendore sesa shtron në spital. Incarkerimet janë për shkak të mungesës së trajtimeve siç janë shtretërit spitalorë psikiatrik. Në përgjithësi, sipas Raphael dhe Stoll, mbi 60% e të burgosurve të Shteteve të Bashkuara raportojnë probleme të shëndetit mendor. Vlerësimet nga Anketimi i të burgosurve. në Objektet Korrektuese Shtetërore dhe Federale (2004) dhe Anketën e të burgosurve në burgjet locale(2002) raportojnë se prevalenca për sëmundje të rënda mendore (psikozat dhe çrregullimet bipolare / maniak-depresive) është 3,1–6,5 herë më e lartë se norma e vërejtur për popullatën e përgjithshme.Në lidhje me pastrehësinë, konstatohet se 17.3% e të burgosurve me sëmundje të rëndë mendore përjetuan një gjendje të pastrehë para burgosjes së tyre, në krahasim me 6.5% të të burgosurve të pa diagnostikuar. Autorët argumentojnë se një pjesë e konsiderueshme e të sëmurëve mendorë të deinstitucionalizuar u kaluan në ambiente korrektuese, duke thënë saktësisht se " vlerësimet e efektit transinstitucional sugjerojnë që deinstitucionalizimi ka luajtur një rol relativisht të vogël në shpjegimin e rritjes fenomenale të niveleve të burgosjes në Sh.B.A.
Përfundim
Për disa individë, shtigjet drejt pastrehësisë mund të jenë në rrjedhën e sipërme. P.sh. çështje të tilla si strehimi, niveli i të ardhurave ose statusi i punësimit. Për të tjerët, shtigjet mund të jenë më personale ose individuale. P.sh. çështje të tilla si shëndeti mendor i rrezikuar dhe mirëqenia, sëmundja mendore dhe abuzimi me substancat. Shumë nga këto çështje personale dhe në rrjedhën e sipërme janë të ndërlidhura.
Referime
Bibliografi
Zekeria Rexha
Zekeria Rexha (Gjakovë, 12 maj 1910 - Tiranë, 26 shkurt 1972) ka qenë arsimtar dhe gjuhëtar nga Kosova.
Jeta
U lind më 12 maj të vitit 1910 në Gjakovë. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, kurse ate plotesore në qershor të vitit 1925 e ka kryer në Tiranë. Shkollën e mesme e kreu në liceun frëng në Korçë, studimet e larta i ndoqi ne Francë. Kur fashistët italianë e okupuan Shqipërinë, atij iu pre bursa dhe për rrjedhim, mbeti pa e përfunduar provimin e fundit të filozofisë në Fakultetin Filozofik të Tuluzit, të cilin e përfundoi pas çlirimit për të diplomuar në Universitetin e Beogradit më 1948 në degën e shkencave të filozofisë. Përveç studimeve të lartpërmendura, Rexha kishte kryer edhe studimet e larta 4 vjeçare në degën e romanistikës (frëngjisht, latinisht dhe italisht) në Beograd (1954-1958)
Më 1939, deri në shtator të 1940-tës, kishte shërbyer si profesor në Gjimnazin shtetëror të Tiranës, ku ka dhënë mësim në filozofi, latinisht dhe shqip. ''
Më 1941 u kthye në vendlindje në Gjakovë ku më 1942 themeloi dhe drejtoi Shkollë e parë Normale shqipe në këtë qytet.
Luftëtar i çetave partizane "Emin Duraku" dhe " Bajram Curri" e më vonë edhe i brigadave kosovare, është njëri nga themeluesit e Këshillit të parë Nacionalçlirimtar për rrethin e Gjakovës në vitin 1942
Periodizimi i letërsisë shqipe
Periodizimin  që e ka bërë profesor Bedri Dedja është ky:
1.     Burimet e letërsisë shqiptare për fëmijë, folklori për të vegjlit;
Zekeria Rexha
Jeta
Pjesëmarrës dhe kryesues i Konferences Historike të Bujanit me 30, 31 dhjetor 1943 dhe 1 janar 1944 në të cilën u themelua Këdhilli i parë Nacionalçlirimtar i Kosovës  dhe  i Rrafshit të Dukagjinit, është edhe hartuesi dhe nënshkruesi i Rezolutes së ksaj Konference.
Periodizimi i letërsisë shqipe
2.     Letërsia e shkruar shqiptare për fëmijë, didaktike – fetare, shekujt XIV –XVIII;
Zekeria Rexha
Jeta
Vdiq në Tiranë më 26 shkurt 1972.
Periodizimi i letërsisë shqipe
3.     Zanafilla dhe zhvillimi i letërsisë  artistike për të vegjël, shek. XVIII ( fundi), shek. XIX gjer në vitet ’20 – ’30 të shekullit XX;
4.     Letërsia moderne shqiptare për fëmijë, vitet ’20 – ’30 të shek. XX e më tej. (Bishqemi A., 2008, f. 22).
Ablancourt
Ablancourt është një komunë në Francë. Ablancourt bën pjesë në departamentin Marne të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 152 banorë dhe sipërfaqe prej  7.07 km².
Zekeria Rexha
Veprimtaria
Zekeria Rexha është marrë me punë kulturoro-shkencore për 30 vite rresht. Qysh gjatë Luftës Nacional-Çlirimtare ka qenë i caktuar si përgjegjës i arsimit për Kosovë dhe Rrafsh të Dukagjinit. Më pas ka qenë ministër i arsimit dhe nën-kryeministër për krahinat në fjalë. Pasi që kishte mospajtime me titistët, ai u detyrua që të jepte dorëheqje dhe e larguan nga udhëheqësia politike.
Më pas ka punuar edhe si inspektor i përgjithshëm i arsimit dhe kryetar i Komisionit Pedagogjik për Kosovë dhe Rrafsh të Dukagjinit. Poashtu ai ka redaktuar shumë libra shqip dhe revista e gazeta shqip si: "Jeta e re", "Përparimi", "Rilindja", "Telegrafi", "Illyria"dhe "Kosova".
Shkolla Zekeria Rexha në Gjakovë
''Me miratimin e vendimit Nr.4143/1 të datës 29.04.1954 nga Kuvendi i Komunës së Gjakovës, themelohet shkolla tetë klasëshe "Vojo Llakçeviq", e cila më vonë emërohet SH.F.M.U "Zekeria Rexha ". Tani kjo shkollë numëron në radhët e veta afërsisht 1740 nxënës dhe kjo shkollë është shumë e suksesshme.
Përkthime
Zekeria Rexha kishte përkthyer shumë artikuj nga autorë serbo-kroatë me përmbajtje shoqërore dhe estetiko-letrare në revistën 'Jeta e re'. Të gjithë artikujt e kësaj reviste janë shkruar nga ai. Kishte përkthyer vepra të ndryshme si; 'Mixha Gorio', 'Zonja Bovari', 'Shpend Dukagjini' etj.
Jusuf Gacaferri
Jusuf Gacaferri (korrik 1943 - 2003) ishte inxhinier i elektroteknikës dhe profesor universiteti.
U lind në Pejë në korrik 1943 ku ndjeki shkollimin. Studimet universitare i vijoi në Fakultetin e Elektroteknikës të Universitetit të Beogradit ku u diplomua më 1966. Studimet pasuniversitare i vijoi në Fakultetin e Elektroteknikës të Universitetit të Zagrebit ku më 1977 mbrojti temën e magjistraturës me titull “Teoria e gabimeve në programe dhe zgjidhja e tyre me ndihmën e kompjuterëve”. Në Universitetin e Prishtinës më 1997 mbrojti disertacionin e doktoratës me titull “Kontribut i analizës së urave transfomatorike”.
Karrierën e filloi më 1966 në Ndërmarrjen e Elektroekonomisë në Prishtinë ku punoi deri më 1968. Më 1968 u zgjodh asistent dhe më pastaj ligjërues dhe docent në Fakultetin Teknik të Universitetit të Prishtinës, për lëndët Matjet elektrike dhe Makinat llogaritëse. Ushtroi funksione drejtuese në Fakultetin Teknik në Katedrën e elektroteknikës. Nga viti 1985 deri 1991 dhe 1999-2003 kaloi me punë primare në Elektroekonominë e Kosovës me detyrën e udhëheqësit dhe dispeçerit kryesor të bashkësisë punuese për eksploatim dhe udhëheqje të sistemit elektroenergjetik të Kosovës.
Pasi ishte pjesë përbërëse nga fillet e Katedrës së Elektroteknikës nga mësimdhënia në Fakultetin e Elektroteknikës nuk u shkëput deri në fund të jetës.
Është autor i tekstit universitar “Bazat e matjeve elektrike”, dhe i një sërë dispensave për studentët e Fakultetit të Elektroteknikës dhe i teksteve për shkollat e mesme profesionale. Është autor dhe bashkautor i artikujve në revista shkencore dhe përmbledhje studimesh brenda dhe jashtë vendit.
Gjuhët Romane perëndimore
Bazuar në kuptueshmërinë e ndërsjellë, Dalby numëron trembëdhjetë gjuhë: portugalisht, spanjisht, asturleoneze, aragoneze, katalanisht, gaskonisht, provençal, galo-uallonisht, frëngjisht, franko-provençale, romansh, ladin dhe friulian.
Disa klasifikime përfshijnë italo-dalmaten ; kladi që rezulton quhet përgjithësisht Romane Italo-Perëndimore. Klasifikime të tjera vendosin italo-dalmatishten me romanen lindore.
Sardishtja nuk hyn as në romanen perëndimore dhe as lindore, pasi është ndarë më herët se të dyja.
Sot, katër gjuhët më të folura të standardizuara të romane perëndimore janë spanjishtja (rreth 410 milionë folës amtare, rreth 125 milionë folës të gjuhës së dytë), portugeze (rreth 220 milionë folës amtarë, rreth 45 milionë të tjerë folës të gjuhës së dytë, kryesisht në Afrikën portugalishtfolëse), frëngjisht (rreth 80 milionë folës amtarë, rreth 70 milionë të tjerë folës të gjuhës së dytë, kryesisht në Afrikën frëngjishtfolëse) dhe Katalanisht (rreth 7,2 milionë vendas). Shumë nga këto gjuhë kanë një numër të madh të folësve jo-amtarë; ky është veçanërisht rasti për frëngjishten, e përdorur gjerësisht në të gjithë Afrikën Perëndimore si lingua franca.
Ulovë
Ulovë është një fshat në Komunën Kushovë në Rrethin e Gramshit të Shqipërisë.
Uji, pasuri e madhe kombëtare : studimi dhe administrimi i burimeve ujore të Shqiperisë : konferencë shkencore kombëtare : Tirane, 1-2 tetor 1996
Uji, pasuri e madhe kombëtare : studimi dhe administrimi i burimeve ujore të Shqiperisë : konferencë shkencore kombëtare : Tirane, 1-2 tetor 1996 : Muzeu Historik Kombëtar, Tiranë libër i botuar në Tiranë, në vitin 1996. Faqe 336.
Frontignan
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Frontignan (Ocitanisht: Frontinhan; Shqip: Frontinjani) është një komunë në departamentin Herault në Francën jugore.
Frontinjani është i njohur për verën e tij AOC, Muscat de Frontignan, një verë e ëmbël e bërë vetëm nga varieteti i rrushit Muscat. majtas|parapamje|350x350px| Harta
Gjeografia
djathtas|parapamje| Pamje nga mali La Gardiole. Frontinjani ndodhet në fushën bregdetare të Languedoc midis qyteteve Sète dhe Montpellier.
Kanali Rhône-Sète ndan qendrën e brendshme të qytetit dhe Frontinjan-Plazhin. Stacioni Frontignan ka lidhje hekurudhore ( TER Occitanie ) me Narbonën, Montpeljenë dhe Avinjonin.
Pamjet
djathtas|parapamje| Plazhi në Frontignan-Plage.
Konferenca e Bujanit : materiale nga Sesioni Shkencor kushtuar 55-vjetorit të Konferencës së Bujanit : Tiranë, 20 janar 1999
Konferenca e Bujanit : materiale nga Sesioni Shkencor kushtuar 55-vjetorit të Konferencës së Bujanit : Tiranë, 20 janar 1999 libër me autorë kolektivë nga Akademia e Shkencave dhe Instituti i Historisë. Botuar në Tiranë nga Akademia e Shkencave, në vitin 1999. Faqe 249.
Yoshio Okada
(11 Gusht 1926 – 22 Qershor 2002) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 7 ndeshje.
Traktati i Zarës
djathtas|parapamje|200x200px| Kopje e traktatit të paqes të Zarës në murin e kishës së Shën Françeskut. Traktati i Zarës ishte një traktat paqeje i nënshkruar në Zarë, Dalmaci më 18 shkurt 1358, me të cilin Republika Veneciane humbi ndikimin mbi zotërimet e saj dalmate. Traktati i Zarës i dha fund armiqësive midis Luigjit I të Hungarisë dhe Republikës së Venecias, të cilët po kundërshtonin kontrollin e një sërë territoresh përgjatë bregdetit lindor të Adriatikut në Kroacinë e sotme.
Sfondi
Në 1301, dinastia Árpád u shpërbë dhe, pas një interlude të shkurtër, u zëvendësua nga dinastia Angevin si sundimtarë të Hungarisë dhe Kroacisë. Mbreti i parë Angevin ishte Charles Robert, i cili sundoi nga 1312 deri në 1342. Ai u mbështet nga fisniku më i fuqishëm kroat Pavao Šubiq, Princi i Bribirit dhe Ban (nënkryetari) i Kroacisë, sundimtar i qyteteve bregdetare të Splitit, Trogirit dhe Shibenikut. Pavao u bë Ban i Kroacisë, duke i dhënë atij shumë nga pushtetet e një monarku, duke përfshirë prerjen e monedhave, dhënien e statuteve për qytetet dhe vendosjen e taksave vjetore mbi to. majtas|parapamje|180x180px| Rruga Paqja e Zadarit 1358. Veprimet e Pavaos çuan në një revoltë midis fisnikërisë kroate, të cilët arritën me sukses te mbreti Charles për t'i ndihmuar ata të largonin Pavaon. Megjithatë, në këmbim të ndihmësit të tij, fisnikëria kroate u detyrua të deklaronte besnikërinë e tyre të drejtpërdrejtë ndaj monarkisë hungareze, duke krijuar terrenin për përpjekjet hungareze për të dëbuar Republikën Veneciane nga bregdeti dalmat. Ndërsa qytetet e tjera në rajonin dalmat po vuanin nga tërheqja e luftës midis venecianëve dhe hungarezëve dhe kroatëve, Raguza, e cila mbahej nga Venediku, po shndërrohej në një fuqi ekonomike duke shfrytëzuar pozicionin e saj midis perëndimit dhe të pasurve me minerale. mbretëritë e Serbisë dhe Bosnjës, si dhe vendndodhjen më të gjerë të Raguzës midis Evropës dhe Levantit.
Në vitet 1350 Mbreti Louis I ishte në gjendje të mblidhte një forcë prej 50,000 burrash duke bashkuar forcat e tij me përforcime të dërguara nga Duka i Austrisë, Kontët e Gorizias, Zoti i Padovës, Francesco I da Carrara dhe Patriarkana e Aquileia. shtet brenda Perandorisë së Shenjtë Romake. Në vitin 1356, koalicioni rrethoi venecianët në Asolo, Conegliano, Ceneda dhe bastionin e Trevisos. Në të njëjtën kohë, përgjatë bregdetit dalmat, ushtria kishte sulmuar qytetet e Zarës (Zara), Trogirit (Traù), Splitit (Spalato) dhe Raguzës, si dhe qytete të tjera më të vogla që u dorëzuan mjaft shpejt.
Salih bin Abdullah el-Humeid
Saliḥ ibn Abdullah Ibn Humaid (Arabisht: ابن حميد، صالح بن عبد الله‎‎; lindi më 10 maj 1947) ishte kryetar i asamblesë konsultative të Arabisë Suadite dhe është gjithashtu imam i Xhamisë së Shenjtë. Ai gjithashtu është anëtar i Akademisë së Gjuhës Arabe në Meke.
Traktati i Zarës
Sfondi
Të thyer nga një sërë përmbysjesh ushtarake të pësuar në territorin nën kontrollin e tyre, venedikasit u dorëzuan ndaj kushteve të pafavorshme të parashikuara në Traktatin e Zarës (Zara), i cili u nënshkrua në qytetin me të njëjtin emër më 18 shkurt 1358.
Pasojat
Traktati u nënshkrua në Manastirin e Shën Françeskut dhe në bazë të kushteve të marrëveshjes, rajoni i Dubrovnikut dhe Zadari kaluan nën sundimin e mbretit të Hungarisë dhe Kroacisë. Ajo shënoi ngritjen e Republikës së Raguzës si një shtet i pavarur dhe i suksesshëm. E njëjta gjë nuk mund të thuhet për Zadarin pasi më vonë u shit përsëri në Venecia nga Ladislaus i Napolit.
Si rezultat i traktatit të paqes, Venecias iu desh t'i jepte mbretit të gjitha zotërimet e saj në Dalmaci, nga Kvarneri deri në Gjirin e Kotorrit, por mund të ruante bregdetin e Istrias dhe rajonin e Trevisos. Ajo u detyrua gjithashtu të anulonte, në titullin e dozhit të saj, çdo referencë për Dalmacinë. Megjithatë, traktati ruajti mbizotërimin detar të Venedikut në Detin Adriatik pasi mbreti Luigji pranoi të mos ndërtonte një flotë të tijën.
Louis dhe ushtria e tij hynë triumfalisht në Zadar në 1358 duke i dhënë privilegje të gjera fisnikërisë së Zarës dhe duke ngritur kryeqytetin e qytetit të Dalmacisë.
Sotirë (Kushovë)
Sotirë është një fshat në Komunën Kushovë në Rrethin e Gramshit të Shqipërisë.
Historia e Dalmacisë
Përmendja më e hershme e Dalmacisë si provincë erdhi pas krijimit të saj si pjesë e Perandorisë Romake. Dalmacia u shkatërrua nga fiset barbare në fillim të shekullit të IV-të. Sllavët u vendosën në këtë zonë në shekullin e 6-të, kroatët e bardhë vendosën Dalmacinë në shekullin e ardhshëm. Në vitin 1527 Mbretëria e Kroacisë u bë një vend i kurorës së Habsburgëve dhe në 1812 u formua Mbretëria e Dalmacisë. Në vitin 1918, Dalmacia ishte pjesë e Shtetit të Sllovenëve, Kroatëve dhe Serbëve, pastaj në Mbretërinë e Jugosllavisë. Pas Luftës së Dytë Botërore, Dalmacia u bë pjesë e Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë në SR Kroaci.
Antikiteti klasik
djathtas|parapamje|400x400px| Provinca romake e Dalmacisë (ngjyrë rozë) në Perandorinë Romake Perëndimore
Historia e Dalmacisë filloi në vitin 180 p.e.s. kur fisi nga i cili rrjedh emri i vendit u shpall i pavarur nga mbreti ilir Genti dhe themeloi një republikë. Kryeqyteti i saj ishte Delminium (emri aktual Tomislavgrad ); territori i saj shtrihej në veri nga lumi Neretva në lumin Cetina dhe më vonë në Krka, ku takohej me kufijtë e Liburnisë.
Dominimi romak
Perandoria Romake filloi pushtimin e Ilirisë në vitin 168 pes. duke formuar provincën romake të Ilirikut. Në vitin 156 pes. dalmatët u sulmuan për herë të parë nga një ushtri romake dhe u detyruan të paguanin haraç. Në vitin 10 të erës sonë, gjatë mbretërimit të Augustit, Iliriku u nda në Panoni në veri dhe në Dalmaci në jug, pasi e fundit nga shumë kryengritjet e njohura kolektivisht si Revolta e Madhe Ilire ishte shtypur nga Tiberi në vitin 9 të erës sonë. Pas përfundimit të revoltës, në të gjithë Ilirinë pati një pranim të përgjithshëm të qytetërimit latin dhe nënshtrim ndaj Perandorisë Romake. parapamje| Emri Dalmaci në panelin e lashtë
Provinca e Dalmacisë u përhap në brendësi të tokës për të mbuluar të gjitha Alpet Dinarike dhe pjesën më të madhe të bregdetit lindor të Adriatikut. Kryeqyteti i saj ishte qyteti Salona (Solin). Perandori Dioklecian e bëri Dalmacinë të famshme duke ndërtuar një pallat për vete disa kilometra në jug të Salonës, në Aspalathos/ Spalatum. Qytete të tjera dalmate në atë kohë ishin: Tarsatica, Senia, Vegium, Aenona, Iader, Scardona, Tragurium, Aequum, Oneum, Issa, Pharus, Bona, Corcyra Nigra, Narona, Epidaurus, Rhizinum, Epidaurus, Scodra, Epidamni,.
Perandori romak Diokleciani (284-305) reformoi qeverinë në Perandorinë Romake të vonë dhe themeloi Tetrarkinë. Ky sistem i ri për herë të parë ndau sundimin e perandorisë në gjykatat perëndimore dhe lindore, secila e kryesuar nga një person me titullin Augustus. Secili nga dy Augusti kishte gjithashtu një pasardhës të caktuar, një Cezar, i cili administronte rreth gjysmën e rrethit që i përkiste Augustit të tij (dhe ishte në varësi të tij). Në ndarjen e Dioklecianit, Dalmacia ra nën sundimin e Oborrit Lindor, të kryesuar nga Diokleciani, por u administrua nga Cezari i tij dhe u emërua pasardhës Galerius, i cili kishte selinë e tij në qytetin e Sirmium. Në vitin 395, Perandori Theodosius I ndau përgjithmonë sundimin perandorak duke u dhënë dy djemve të tij pozicionin e Augustit veçmas në Perëndim dhe në Lindje. Këtë herë, megjithatë, Spalatumi dhe Dalmacia ranë nën Oborrin Perëndimor të Honorius, jo në Oborrin Lindor. djathtas|parapamje|250x250px| Dalmacia e pavarur - Shtrirja e kontrollit të Marcellinus (454-468) dhe kontrollit të Julius Nepos (468-480).