cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gigliola Cinquetti
Censuruar në vitin 1974
Ajo u kthye sërish në famë në Eurovision Song Contest 1974, duke përfaqësuar Italinë. Duke performuar këngën "Sì", muzika dhe teksti i së cilës janë shkruar nga Mario Panzeri, Daniele Pace, Lorenzo Pilat dhe Carrado Conti, ajo u rendit e dyta pas "Waterloo", e kënduar nga grupi Suedez ABBA.
Parabola
Boshti i simetrisë paralel me boshtin y
parapamje| Parabola me bosht paralel me boshtin y ; Në terma të koordinatave karteziane, të tilla që dhe vija drejtuese ka ekuacionin y = -f, fitohet për një pikë P = (x, y) nga relacioni i përkufizimit ekuacioni. Zgjidhja sipas y jep:
Gigliola Cinquetti
Censuruar në vitin 1974
Sipas autorit dhe historianit, John Kennedy O'Connor, "The Eurovision Song Contest - Historia Zyrtare", transmetimi i drejtpërdrejtë i këngës së saj u ndalua në vendin e saj nga transmetuesi kombëtar italian RAI, pasi ngjarja pjesërisht përputhej me fushatën e vitit 1974 për Referendumin Italian mbi divorcin i cili u mbajt një muaj më vonë në maj.
Parabola
Boshti i simetrisë paralel me boshtin y
Korda horizontale përmes vatrës (shih foton në seksionin hapës) quhet latus rectum ; gjysma e saj emërtohet semi-latus rectum. Latus rectum është paralel me vijën drejtuese. Semi-lactus rectum shënohet me shkronjë p. Nga skica merret
Gigliola Cinquetti
Censuruar në vitin 1974
RAI censuroi këngën për shkak të shqetësimeve se emri dhe teksti i këngës (i cili vazhdimisht përsëriti fjalën 'Sì') mund të akuzohej se ishtë një mesazh subkoshience dhe një formë e propagandës për të ndikuar në votimin publik italian për të votuar 'Po' në referendum. Kënga mbeti e censuruar në shumicën e stacioneve televizive shtetërore italiane për më shumë se një muaj.
Parabola
Boshti i simetrisë paralel me boshtin y
Latus rectum është përcaktuar në mënyrë të ngjashme për dy koniket e tjera - elipsin dhe hiperbolën. Latus rectum është vija e tërhequr përmes një vatre të një prerje konik paralel me drejtuesen dhe që përfundon në të dyja drejtimet nga kurba. Për çdo rast, p është rrezja e rrethit shallës në kulm. Për një parabolë, p, është largësia e vatrës nga drejtuesja. Duke përdorur parametrin p, ekuacioni i parabolës mund të rishkruhet në formën:
Gigliola Cinquetti
Censuruar në vitin 1974
Një version në gjuhën angleze e këngës "Go (Para se të thyesh zemrën time)", arriti numrin 8 në Grafikun e Madh të Mbretërisë së Bashkuar në qershor të vitit 1974.
Parabola
Boshti i simetrisë paralel me boshtin y
Ky njihet edhe si ekuacioni standard i parabolës.
Parabola e çfarëdoshme
parapamje| Parabola e çfarëdoshme Nëse vatra ka koordinata, dhe vija drejtuese ka ekuacion , atëherë fitohet ekuacioni
Ekuacioni i nënkuptuar i një parabole përcaktohet nga një polinom i pareduktueshëm i shkallës së dytë:
Si grafik i një funksioni
parapamje| Parabolat y = ax^2 Seksioni i mëparshëm tregon se çdo parabolë me origjinën si kulm dhe boshtin y si bosht simetrie mund të konsiderohet si grafiku i një funksioni
Për a > 0 parabolat janë me kokë lart, dhe për a < 0 janë me kokë poshtë. Nga seksioni i mësipërm fitohet:
Për a = 1 parabola është parabola njësi me ekuacion y = x^2. Vatra e saj është në pikën me koordinatë, parametri , dhe vija drejtuese ka ekuacionin.
Funksioni i përgjithshëm i shkallës së dytë është
i cili është ekuacioni i një parabole me
Si një prerje konike e veçantë
parapamje| Llojet e konikeve me një kulm të përbashkët Lapsi i prerjeve konike me boshtin x si bosht simetrie, një kulm në origjinë (0, 0) dhe i njëjti parametër p mund të përfaqësohet nga ekuacioni
me jashtëqendërsinë e.
Në koordinatat polare
parapamje| Lapsi i konikeve me fokus të përbashkët Nëse p > 0, parabola me ekuacion y^2 = 2px (hapja në të djathtë) ka paraqitjen polare
Kulmi i saj është V = (0, 0), dhe vatra e saj është.
Nëse merret origjina si vatër, d.m.th. F = (0, 0), fitohet ekuacioni
Zona e kufizuar nga një parabolë dhe një hark
parapamje| Parabola (ngjyrë magenta) dhe vija (e ulët blu e lehtë) duke përfshirë një hark (blu). Zona e mbyllur mes tyre është në ngjyrë rozë. Vetë korda përfundon në pikat ku vija kryqëzon parabolën. Zona e mbyllur midis një parabole dhe një korde (shih diagramin) është e barabartë me dy të tretat e sipërfaqes së një paralelogrami që e rrethon atë. Njëra anë e paralelogramit është korda, dhe ana e kundërt është një tangjente me parabolën. Pjerrësia e anëve të tjera paralele është e parëndësishme për zonën.
Nëse korda ka gjatësi b dhe është pingul me boshtin e simetrisë së parabolës, dhe nëse largësia pingule nga kulmi i parabolës me kordën është h, paralelogrami është një drejtkëndësh, me brinjë b dhe h. Zona S e segmentit parabolik e kufizuar nga parabola dhe korda është pra
Në përgjithësi, zona e mbyllur mund të llogaritet si më poshtë. Së pari, gjeni pikën në parabolë ku pjerrësia e saj është e barabartë me atë të kordës. Kjo mund të bëhet me anë të metodave të analizës, ose duke përdorur një vijë që është paralele me boshtin e simetrisë së parabolës dhe kalon nga mesi i kordës. Pika e kërkuar është vendi ku kjo drejtëz kryqëzon parabolën. Më pas, duke përdorur formulën e dhënë në Largësia e një pike nga një vijë, llogarisni largësinë pingule nga kjo pikë deri te korda. Shumëzojeni këtë me gjatësinë e kordës për të marrë sipërfaqen e paralelogramit, pastaj me 2/3 për të marrë zonën e mbyllur.
Gjatësia e harkut
Madhësia s është gjatësia e harkut ndërmjet X dhe kulmit të parabolës.
Gjatësia e harkut ndërmjet X dhe pikës simetrikisht të kundërt në anën tjetër të parabolës është 2s.
Largësisë pingule p mund t'i jepet një shenjë pozitive ose negative për të treguar se në cilën anë të boshtit të simetrisë ndodhet pika X. Ndërrimi i shenjës së p-së përmbys shenjat e h-së dhe s-së pa ndryshuar vlerat e tyre absolute. Nëse këto madhësi janë me shenjë, gjatësia e harkut ndërmjet çdo dy pikash në parabolë jepet gjithmonë nga diferenca midis vlerave të tyre të s. Llogaritja mund të thjeshtohet duke përdorur vetitë e logaritmeve:
Integrimi numerik
Metoda quhet rregulla e Simpsonit.
Në botën fizike
Në natyrë, përafrimet e parabolave gjenden në shumë situata të ndryshme. Shembulli më i njohur i parabolës në historinë e fizikës është trajektorja e një grimce ose trupi në lëvizje nën ndikimin e një fushe rëndese të njëtrajtshme pa rezistencë ajri (për shembull, një top që fluturon nëpër ajër, duke mos e marrë parasysh fërkimin e ajrit ).
Trajektorja parabolike e predhave u zbulua eksperimentalisht në fillim të shekullit të 17-të nga Galileo, i cili kreu eksperimente me topa që rrotulloheshin në rrafshe të pjerrët. Ai gjithashtu më vonë e vërtetoi këtë matematikisht në librin e tij Dialogu në lidhje me dy shkenca të reja. Për objektet e zgjatura në hapësirë, si p.sh. një zhytës që kërcen nga një tabelë zhytjeje, vetë objekti ndjek një lëvizje të ndërlikuar ndërsa rrotullohet, por qendra e masës së objektit megjithatë lëviz përgjatë një parabole. Si në të gjitha rastet në botën fizike, trajektorja është gjithmonë një përafrim i një parabole. Prania e rezistencës së ajrit, për shembull, gjithmonë shtrembëron formën, megjithëse me shpejtësi të ulët, forma është një përafrim i mirë i një parabole. Në shpejtësi më të larta, si në balistikë, forma është shumë e shtrembëruar dhe nuk i ngjan një parabole.
Një tjetër situatë hipotetike në të cilën parabolat mund të lindin, sipas teorive të fizikës të përshkruara në shekujt 17 dhe 18 nga Sir Isaac Newton, është në orbitat me dy trupa, për shembull, rruga e një planeti të vogël ose një objekti tjetër nën ndikimin e rëndesës së Diellit. Orbitat parabolike nuk ndodhin në natyrë; orbitat e thjeshta më së shpeshti ngjajnë me hiperbolat ose elipsat. Një objekt që ndjek një orbitë parabolike do të udhëtonte me shpejtësinë e saktë të ikjes së objektit që ai rrotullohet; objektet në orbita eliptike ose hiperbolike udhëtojnë me shpejtësi më të vogël ose më të madhe se shpejtësia e ikjes, përkatësisht. Kometat me perioda të gjata udhëtojnë afër shpejtësisë së ikjes së Diellit ndërsa lëvizin nëpër sistemin e brendshëm diellor, kështu që shtigjet e tyre janë pothuajse parabolike.
Paraboloidet lindin edhe në disa situata fizike. Shembulli më i njohur është reflektori parabolik, i cili është një pasqyrë ose pajisje e ngjashme reflektuese që përqendron dritën ose forma të tjera të rrezatimit elektromagnetik në një pikë qendrore të përbashkët, ose anasjelltas, e bashkon dritën nga një burim pikë në fokus në një rreze paralele. Parimi i reflektorit parabolik mund të jetë zbuluar në shekullin III para Krishtit nga gjeometri Arkimedi, i cili, sipas një legjende të dyshimtë, ndërtoi pasqyra parabolike për të mbrojtur Sirakuzën nga flota romake, duke përqendruar rrezet e diellit për ti vënë zjarrin kuvertave të anijeve romake. Parimi u zbatua tek teleskopët në shekullin e 17-të. Sot, reflektorët paraboloidë mund të vërehen zakonisht në pjesën më të madhe të botës në antenat marrëse dhe transmetuese me mikrovalë dhe pjata satelitore.
Në mikrofonat parabolikë, një reflektor parabolik përdoret për të fokusuar tingullin në një mikrofon, duke i dhënë atij performancë shumë të drejtuar.
Paraboloidet vërehen gjithashtu në sipërfaqen e një lëngu të kufizuar në një enë dhe të rrotulluar rreth boshtit qendror. Në këtë rast, forca qëndërsynuese bën që lëngu të ngjitet në muret e enës, duke formuar një sipërfaqe parabolike. Ky është parimi i teleskopit me pasqyrë të lëngshme.
Qyteti i Vjetër i Trepçës
Qyteti i Vjetër i Trepçës është një monument i trashëgimisë kulturore në Zasellë-Rashan, Mitrovicë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 200/67.
Reshit Çollaku
Reshit Çollaku (Pogradec, 1914 - Pojskë, 16 korrik 1943) ka qenë antifashist, veprimtar i LANÇ-it, komendant çete dhe më pas batalioni. I rënë dëshmor, u nderua pas vdekjes Hero i Popullit.
Biografia
U lind në qytetin e Pogradecit në vitin 1914, ku mori arsimin e mesëm dhe vazhdoi studimet. Reshiti në vitin 1939 kthehet në atdhe dhe hyri në lidhje me shumë atdhetarë. Ai zhvillon një veprimtari të gjerë atdhetare dhe formon çetën e parë partizane në Mokër, ku edhe u caktua komandant i saj. Në verë të vitit 1943 formon batalionin partizan të Mokrës dhe caktohet komandant i këtij batalioni. Reshit Çollaku u vu në krye të forcave partizane në këto krahina dhe në krye të partizanëve mori pjesë në shumë luftime. Reshiti mbeti i vrarë në betejën së Pojskës më 16 korrikut 1943. Është dekoruar me titullin më të lartë Hero i Popullit.
Principata e Shqipërisë
djathtas|parapamje|200x200px| [[Princ Vidi|Wilhelm, Princi i Shqipërisë dhe gruaja e tij, Princesha Sofi e Shqipërisë, mbërritën në Durrës, Shqipëri, më 7 mars 1914]] Principata e Shqipërisë i referohet monarkisë jetëshkurtër në Shqipëri, me në krye Vidin, Princin e Shqipërisë, që zgjati nga Traktati i Londrës i vitit 1913, i cili i dha fund Luftës së Parë Ballkanike, nëpërmjet pushtimeve të Shqipërisë gjatë Luftës së Parë Botërore dhe mosmarrëveshjeve të mëvonshme mbi pavarësinë e Shqipërisë gjatë Konferencës së Paqes të Parisit të vitit 1919, deri në vitin 1925, kur monarkia u shfuqizua dhe u shpall Republika Shqiptare.
Historia
Shqipëria kishte qenë nën sundimin osman që prej rreth vitit 1478. Fuqitë e Mëdha njohën pavarësinë e Shqipërisë në Traktatin e Londrës në maj 1913 dhe Principata u krijua më 21 shkurt 1914. Fuqitë e Mëdha zgjodhën Princin Vilhelm të Wied-it, nipin e Mbretëreshës Elizabet të Rumanisë, për t'u bërë sovran i Shqipërisë së sapolindur. Një ofertë formale u bë nga 18 delegatë shqiptarë që përfaqësonin 18 rrethet e Shqipërisë më 21 shkurt 1914, ofertë të cilën ai e pranoi. Jashtë Shqipërisë Vilhelmi u cilësua si princ, por në Shqipëri ai përmendej si mbret për të mos u dukur inferior ndaj mbretit të Malit të Zi. Qeveria e parë nën sundimin e Shtëpisë së Vidit ishte një lloj "këshilli privat i princave" për shkak të anëtarëve të tij, të cilët ishin përfaqësues të fisnikërisë shqiptare: Princi Turhan Pashë Përmeti (ish-guvernator i Kretës dhe ambasador i Perandorisë Osmane në Shën Petersburg), Aziz Pashë Vrioni, Princ Bib Doda i Gjomarkaj-Mirditës, Princ Essad Pashë Toptani, Princ Gjergj Adamidi bej Frashëri, Mihal Turtulli bej Koritza, e të tjerë. parapamje| Principata e Shqipërisë në 1914. Princi Vilhelm mbërriti në Shqipëri në kryeqytetin e tij të përkohshëm Durrës më 7 mars 1914, së bashku me familjen mbretërore. Siguria e Shqipërisë do të sigurohej nga një Xhandarmëri Ndërkombëtare e komanduar nga oficerë holandezë. Vilhelmi u largua nga Shqipëria më 3 shtator 1914, pas një revolte pan-islamike të iniciuar nga Esad Pasha dhe më vonë të kryesuar nga Haxhi Qamili, ky i fundit komandant ushtarak i "Shtetit Mysliman të Shqipërisë së Mesme" me qendër në Tiranë. Vilhelmi nuk hoqi dorë kurrë nga pretendimi i tij për fronin.
Lufta e Parë Botërore
Lufta e Parë Botërore ndërpreu të gjitha aktivitetet e qeverisë në Shqipëri dhe vendi u nda në një sërë qeverish rajonale. Kaosi politik përfshiu Shqipërinë pas shpërthimit të Luftës së Parë Botërore. I rrethuar nga kryengritës në Durrës, Princi Vilhelm u largua nga vendi në shtator 1914, vetëm gjashtë muaj pas mbërritjes, dhe më pas iu bashkua ushtrisë gjermane dhe shërbeu në Frontin Lindor. Populli shqiptar u nda në vija fetare dhe fisnore pas largimit të princit. Myslimanët kërkuan një princ mysliman dhe e shikonin Perandorinë Osmane si mbrojtësin e privilegjeve që kishin gëzuar, prandaj shumë bejlerë dhe krerë klanesh nuk njihnin asnjë autoritet superior. Në fund të tetorit 1914, forcat greke hynë në Shqipëri në Republikën Autonome të Epirit të Veriut të njohur sipas Protokollit të Korfuzit. Italia pushtoi Vlorën dhe Serbia dhe Mali i Zi pushtuan pjesë të Shqipërisë veriore derisa një ofensivë e Fuqive Qendrore shpërndau ushtrinë serbe, e cila u evakuua nga francezët në Selanik. Forcat austro-hungareze dhe bullgare pushtuan më pas rreth dy të tretat e vendit.
Sipas Traktatit të fshehtë të Londrës të nënshkruar në prill 1915, fuqitë e Antantës i premtuan Italisë se do të fitonte Vlorën dhe tokat përreth dhe një protektorat mbi Shqipërinë në këmbim të hyrjes në luftë kundër Austro-Hungarisë. Serbisë dhe Malit të Zi iu premtua një pjesë e madhe e Shqipërisë veriore dhe Greqisë iu premtua pjesë e madhe e gjysmës jugore të vendit. Traktati do të linte një shtet të vogël shqiptar që do të përfaqësohej nga Italia në marrëdhëniet e saj me fuqitë e tjera të mëdha, pra në thelb nuk do të kishte politikë të jashtme. Në shtator 1918, forcat e Antantës depërtuan nëpër linjat e Fuqive Qendrore në veri të Selanikut dhe brenda pak ditësh forcat austro-hungareze filluan të tërhiqen nga Shqipëria. Kur lufta mbaroi më 11 nëntor 1918, ushtria italiane kishte pushtuar pjesën më të madhe të Shqipërisë, Serbia mbante pjesën më të madhe të maleve veriore të vendit, Greqia pushtoi një copë toke brenda kufijve të Shqipërisë të vitit 1913; dhe forcat franceze pushtuan Korçën dhe Shkodrën, si dhe rajone të tjera me popullsi të konsiderueshme shqiptare si Kosova, mbetën pjesë e Serbisë.
Rishfaqja
Konfuzioni politik i Shqipërisë vazhdoi pas Luftës së Parë Botërore. Vendit i mungonte një qeveri e vetme e njohur dhe shqiptarët kishin frikë, me justifikim, se Italia, Jugosllavia dhe Greqia do të arrinin të shuanin pavarësinë e Shqipërisë dhe të copëtonin vendin. Forcat italiane kontrollonin veprimtarinë politike shqiptare në zonat që pushtuan. Serbët, të cilët kryesisht diktuan politikën e jashtme të Jugosllavisë, u përpoqën të merrnin Shqipërinë veriore dhe grekët kërkuan të kontrollonin Shqipërinë e Jugut.
Një delegacion i dërguar nga Asambleja Kombëtare Shqiptare e pasluftës që u mblodh në Durrës në dhjetor 1918 mbrojti interesat shqiptare në Konferencën e Paqes në Paris, por konferenca i mohoi Shqipërisë përfaqësimin zyrtar. Asambleja Kombëtare, në ankth për të mbajtur Shqipërinë të paprekur, shprehu gatishmërinë për të pranuar mbrojtjen italiane dhe madje një princ italian si sundimtar për aq kohë sa kjo do të thoshte që Shqipëria të mos humbiste territor. Trupat serbe kryen aksione në zonat kufitare të populluara nga shqiptarët, ndërsa guerilët shqiptarë vepronin si në Serbi ashtu edhe në Mal të Zi.
Në janar të vitit 1920, në Konferencën e Paqes në Paris, negociatorët nga Franca, Britania dhe Greqia ranë dakord të ndanin Shqipërinë midis Jugosllavisë, Italisë dhe Greqisë si një mjet diplomatik që synonte gjetjen e një kompromisi për konfliktin territorial midis Italisë dhe Jugosllavisë. Marrëveshja u bë pas shpinës së shqiptarëve dhe në mungesë të një negociatori të Shteteve të Bashkuara.
Anëtarët e Asamblesë së dytë Kombëtare Shqiptare të mbajtur në Lushnjë në janar 1920 refuzuan planin e ndarjes dhe paralajmëruan se shqiptarët do të merrnin armët për të mbrojtur pavarësinë dhe integritetin territorial të vendit të tyre. Asambleja Kombëtare e Lushnjës caktoi një regjencë prej katër vetësh për të qeverisur vendin. U krijua gjithashtu një parlament dydhomësh, në të cilin një dhomë e ulët e zgjedhur, Dhoma e Deputetëve (me një deputet për çdo 12,000 njerëz në Shqipëri dhe një për komunitetin shqiptar në Shtetet e Bashkuara), emëroi anëtarë të radhëve të saj në një dhomë të lartë, Senatin. Në shkurt 1920, qeveria u zhvendos në Tiranë, e cila u bë kryeqyteti i Shqipërisë.
Një muaj më vonë, në mars 1920, presidenti amerikan Woodrow Wilson ndërhyri për të bllokuar marrëveshjen e Parisit. Shtetet e Bashkuara theksuan mbështetjen e tyre për pavarësinë e Shqipërisë duke njohur një përfaqësues zyrtar shqiptar në Uashington dhe më 17 dhjetor 1920, Lidhja e Kombeve njohu sovranitetin e Shqipërisë duke e pranuar atë si një anëtare të plotë. Megjithatë, kufijtë e vendit mbetën të pazgjidhur.
Qeveria e re e Shqipërisë bëri fushatë për t'i dhënë fund pushtimit të vendit nga Italia dhe inkurajoi fshatarët të ngacmonin forcat italiane. Në shtator 1920, pas Betejës së Vlorës, ku Vlora e pushtuar nga italianët u rrethua nga forcat shqiptare, Roma braktisi pretendimet e saj ndaj Shqipërisë sipas Traktatit të Londrës dhe tërhoqi forcat e saj nga e gjithë Shqipëria, përveç ishullit të Sazanit.
Republika e Mirditës
Më në fund, në nëntor të vitit 1921, trupat jugosllave pushtuan territorin shqiptar përtej zonave që tashmë po kontrollonin. Lidhja e Kombeve dërgoi një komision të përbërë nga përfaqësues të Britanisë, Francës, Italisë dhe Japonisë që ripohoi kufijtë e Shqipërisë të vitit 1913. Jugosllavia u ankua me hidhërim, por nuk kishte zgjidhje tjetër veçse të tërhiqte trupat e saj. Republika e Mirditës u zhduk.
Situata politike
Qeveritë shqiptare u shfaqën dhe u zhdukën me shpejtësi. Vetëm midis korrikut dhe dhjetorit 1921, Kryeministria ndryshoi drejtues pesë herë.
Kongresi i Lushnjës
Kongresi i Lushnjës u mbajt në pesë seanca më 27 janar - 31 janar 1920, në Lushnjë nga nacionalistët shqiptarë dhe kishte si synim studimin e situatës shqiptare dhe masat që do të merreshin për të shpëtuar Shqipërinë nga ndarja midis vendeve të tjera pas Luftës I Botërore. Kongresi u mbajt në shtëpinë e Kaso Fugës dhe në të morën pjesë delegatë nga e gjithë Shqipëria. Kryetar i Kongresit u zgjodh Aqif Pashë Elbasani pasi vlerësohej lartë si një patriot i madh. Krijoi Këshillin e Lartë, Këshillin Kombëtar dhe zhvendosi kryeqytetin nga Lushnja në Tiranë.
Këshilli i Lartë përbëhej nga Luigj Bumçi, Aqif Pashë Elbasani, Abdi Toptani dhe Dr. Mihal Turtulli të cilët do të kryenin funksionin e drejtuesve të shtetit të ri shqiptar, ndërsa Këshilli Kombëtar do të funksiononte si Parlament.
Qeveria e re që u krijua ishte:
Partitë politike
Partitë e para politike në Shqipëri u shfaqën vetëm pas Luftës së Parë Botërore. Edhe më shumë se në pjesët e tjera të Ballkanit, partitë politike ishin grupime jetëshkurtra të përqendruara në persona të shquar që krijuan aleanca të përkohshme për të arritur qëllimet e tyre personale. Partia kryesore konservatore, Partia Përparimtare, tërhoqi disa krerë fisesh veriore dhe pronarë tokash të shquar myslimanë të Shqipërisë së Jugut, platforma kryesore e të cilëve ishte kundërshtimi i fortë ndaj çdo programi të reformës agrare që do t'i transferonte tokat e tyre fshatarësisë.
Pronari më i madh i vendit, Shefqet Bej Vërlaci, drejtoi Partinë Përparimtare. Në radhët e Partisë Popullore përfshihej peshkopi ortodoks i Durrësit me mendje reformatore, Fan Noli, i cili ishte i mbushur me ide perëndimore në Universitetin e Harvardit dhe madje kishte përkthyer Shekspirin dhe Ibsenin në shqip. Në Partinë Popullore përfshihej edhe Ahmed Zogu, djali njëzet e katër vjeçar i prijësit të Matit, një fisi verior shqiptar. Mbreti i ardhshëm Zog mori mbështetjen e tij nga disa fise veriore dhe mbajti në shërbim të tij një bandë të armatosur, por shumë drejtues prijës geg refuzuan të mbështesin ndonjë nga partitë kryesore.
Kreu i Partisë Popullore, Xhafer Ypi, formoi një qeveri në dhjetor 1921 me Nolin si ministër të jashtëm dhe Zogun ministër të punëve të brendshme, por Noli dha dorëheqjen menjëherë pasi Zogu iu drejtua represionit në një përpjekje për të çarmatosur shqiptarët e ultësirës, pavarësisht faktit se mbajtja e armëve ishte një zakon tradicional.
Qeveria e Zogut
Kur armiqtë e qeverisë sulmuan Tiranën në fillim të vitit 1922, Zogu qëndroi në kryeqytet dhe, me mbështetjen e ambasadorit britanik, zmbrapsi sulmin. Ai mori postin e kryeministrit në fund të vitit dhe i ktheu shpinën Partisë Popullore duke shpallur fejesën e tij me vajzën e kreut të Partisë Përparimtare, Shefqet Verlaci.
Kundërshtimi ndaj Zogut ishte i madh. Fshatarët ortodoksë në ultësirën jugore të Shqipërisë e urrenin Zogun  sepse ai mbështeti përpjekjet e pronarëve muslimanë të tokave për të bllokuar reformën e tokës; Qytetarët e Shkodrës ndiheshin të mangët sepse qyteti i tyre nuk u bë kryeqyteti i Shqipërisë dhe nacionalistët ishin të pakënaqur sepse qeveria e Zogut nuk ushtroi presion për pretendimet e Shqipërisë ndaj Kosovës ose nuk foli më energjikisht për të drejtat e pakicave etnike shqiptare në ish-Jugosllavi (Kosova, Serbia jugore dhe Vardar Maqedonia) dhe Greqi.
Partia e Zogut fitoi me lehtësi zgjedhjet për Asamblenë Kombëtare në fillim të vitit 1924. Zogu u largua shpejt megjithatë, duke ia dorëzuar kryeministrinë Verlacit pas një skandali financiar dhe një atentati nga një radikal i ri që e la Zogun të plagosur. Opozita u tërhoq nga kuvendi pasi kreu i një organizate radikale rinore, Avni Rustemi, u vra në rrugë jashtë ndërtesës së Kuvendit.
Qeveria e Nolit
Mbështetësit e Nolit fajësuan për vrasjen fiset e Matit të Zogut, të cilët vazhdonin të praktikonin gjakmarrjen. Pas bojkotit, pakënaqësia u rrit dhe në qershor 1924 një kryengritje e mbështetur nga fshatarët kishte marrë kontrollin e Tiranës. Noli u bë kryeministër dhe Zogu iku në Jugosllavi.
Fan Noli, një idealist, hodhi poshtë kërkesat për zgjedhje të reja me arsyetimin se Shqipëria kishte nevojë për një qeveri "atërore". Në një manifesto që përshkruan programin e qeverisë së tij, Noli bëri thirrje për shfuqizimin e feudalizmit, rezistencën ndaj dominimit italian dhe krijimin e një qeverie kushtetuese të stilit perëndimor. Zvogëlimi i burokracisë, forcimi i qeverisjes vendore, ndihma ndaj fshatarëve, hapja e Shqipërisë ndaj investimeve të huaja dhe përmirësimi i infrastrukturës, shëndetit publik dhe arsimit të vendit plotësuan axhendën tepër ambicioze të qeverisë Noli. Noli hasi në rezistencë ndaj programit të tij nga njerëz që e kishin ndihmuar të largonte Zogun dhe ai nuk tërhoqi kurrë ndihmën e huaj të nevojshme për të realizuar planet e tij reformative. Noli kritikoi Lidhjen e Kombeve për dështimin për të zgjidhur kërcënimin me të cilin përballej Shqipëria në kufijtë e saj tokësorë.
Kushtet sociale
Jashtëzakonisht e pazhvilluar, Shqipëria që doli pas Luftës së Parë Botërore ishte shtëpia e diçkaje më pak se një milion njerëzish të ndarë në tre grupe të mëdha fetare dhe dy klasa të dallueshme: ata njerëz që zotëronin tokë dhe pretendonin privilegje gjysmëfeudale dhe ata që nuk kishin. Pronarët e tokave kishin mbajtur gjithmonë postet kryesore në pushtet në rajonet qendrore dhe jugore të vendit, por shumë prej tyre ishin të zhytur në të njëjtin konservatorizëm që solli kalbjen në Perandorinë Osmane. Elita e pronarëve të tokave priste që ata të vazhdonin të gëzonin përparësinë, por fshatarët e vendit kishin filluar të kundërshtonin kontrollin e aristokracisë.
Në veri të Shqipërisë, qeveria kontrollonte drejtpërdrejt vetëm Shkodrën dhe rrethinat e saj. Fiset malësore ishin dyshues ndaj një qeverie kushtetuese që pretendonte të qeveriste në interes të vendit në tërësi dhe Kisha Katolike Romake u bë lidhja kryesore midis Tiranës dhe anëtarëve të fiseve, pavarësisht përkatësisë fetare myslimane të shumicës së popullsisë. Në shumë raste, komunikimet administrative iu drejtoheshin priftërinjve për t'u shpërndarë midis famullive të tyre.
Chepi
Chepi është një fantazmë ose zanë në mitologjinë e fisit vendas amerikan Narragansett, nga gjiri Narragansett i regjionit të Ishullit Rhone, Konnektikut dhe Massachusetsi Lindor. Chepi është shpirti i të vdekurit që ndante dijen me njerëz të mjekësisë në ëndërra ose vizione. Chepi mund të thirrej nga një "pawwaw" ose person që merrej me mjekësi për të shkatërruar një armik si një qenie hakmarrëse.
Kayne Vincent
Kayne Vincent (lindur më 29 Tetor 1988) është një futbollist zelandeze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin zelandeze ka luajtur 1 ndeshje.
Kombëtarja monakiene e futbollit
monaco has no natitonal team
This “country” monaco has no national team
fifa didn’t accept the proposal for Monaco to be a official national team !!!! This page has occurred!
Gjeografia e Azisë
parapamje|350px|Recentissima Asiae Delineatio, harta e vitit 1730 e Johan Christoph Homann. Azia është paraqitur me ngjyra. Emrat janë në gjuhën latine. Azia e kësaj harte gjeografikisht ndryshon vetëm me detaje të vogla nga hartat e sotshme. Ndarjet politike janë disi të ndryshme. parapamje|350px|Pamja satelitore e Azisë parapamje|350px|Azi modern Gjeografia e Azisë shqyrton konceptet gjeografike të klasifikimit të Azisë, pjesën qendrore dhe lindore të Evrazisë, i përbërë nga rreth pesëdhjetë shtete.
Arbana Xharra
thumb|Arbana Xharra Arbana Xharra është gazetare kosovare. Eshte vajva e profesorit Fahri Xharra. Ajo ka fituar shumë shpërblime për punën e saj. Në vitin 2015, ajo fitoi shpërblimin e guximtarëve ndërkombëtarë nga departamenti i SHBA-ve.
Gjeografia e Azisë
Kufijtë
Masa tokësore e Azisë nuk është masa tokësore e secilit rajon të saj, të cilat janë përcaktuar në mënyrë të pavarur nga tërësia. Për shembull, kufijtë e Azisë Qendrore dhe Lindjes së Mesme varen nga ai i cili po i përcaktimin ato dhe për çfarë qëllimi. Këto përkufizime të ndryshueshme nuk janë reflektuar në përgjithësi në hartën e Azisë në tërësi; për shembull, Egjipti zakonisht është përfshirë në Lindjen e Mesme, por jo në Azi, edhe pse Lindja e Mesme është një ndarje e Azisë.
Arbana Xharra
Karriera
Arbana Xharra është gazetare hulumtuese nga Kosova,ajo punon si gazetare prej vitit 2001. Karrierën e filloj ne gazetën Koha Ditore si gazeta e parë e pavarur e themeluar në 2006 dhe 2007. Ajo ka qenë kontribuese në Balkan Insight ,kurse aktualisht është redaktore e përgjithshme e gazetës Zëri.
Gjeografia e Azisë
Kufijtë
Demarkacioni ndërmjet Azisë dhe Afrikës është isthmusi i Suezit dhe Deti i Kuq. Kufiri me Evropën fillon me bregdetin e Mesdheut lindor, edhe pse Turqia në Lindjen e Afërt shtrihet pjesërisht në ishujt e Egjeut dhe përfshin Stambollin në anën evropiane të Bosforit. Në veri kufiri në mes të kontinenteve të Azisë dhe Evropës është konsideruar zakonisht si kalimi mbi Dardanelet, Deti Marmara, Bosfori, Deti i Zi, Malet e Kaukazit, Deti Kaspik, Lumi Ural deri në burimin e tij, dhe një kufi i gjatë në përgjithësi duke ndjekur anën lindore të Maleve Urale deri në Detin Kara, Rusi. Oqeani Arktik është kufiri verior. Ngushtica e Beringut e ndanë Azinë nga Amerika e Veriut.
Arbana Xharra
Raportimet hulumtuese
Arbana Xharra beson se demokracia do të lulëzojë dhe se shtypi duhet të ketë të drejtën për të hetuar shqetësimet publike.. Ajo ka shkruar per nje gamë të gjerë fushash, duke përfshirë një hetim ne vitin 2006 mbi qeshtjen e shpenzimeve qeveritare dhe keqmenaxhimit financiar,; një tjetër ekzaminim ne vitin 2007 mbi  inflacionin dhe mungesën ushqimore,; një raport në vitin 2010 në pyetjen se si asetet e shtetit - drejtuar Telekomit te Kosovës janë duke u përdorur; dhe marrëdhëniet ndërmjet bizneseve dhe politikës. Xharra është përballur me shqyrtime gjyqësore në vitin 2012, kur në njërin prej raporteve të saj ajo flet për korrupsionin e qeverisë lidhur me nje lokal biznesi me politikanë.. Rasti i saj perjashtohet nga gjykata, vendimi i së cilës ka deklaruar se ajo i ishte përmbajtur Kodit të Etikës për mediat e shkruara të Kosovës.
Gjatë një periudhe 18 -mujore që fillon në vitin 2012, Xharra ka hetuar rritjen e aktivitetit fetar që nga rënia e socializmit në ish-Jugosllavi .. Xharra ka hetuar rritjen e aktivitetit fetar që nga rënia e socializmit në ish-Jugosllavi. Ajo raportoi mbi ekstremizmin fetar dhe ndikimin i saj në shoqëri. Duke vlerësuar ekstremistët islamikë që veprojnë në Kosovë,ajo zbuloi lidhje me organizata terroriste.Me zbulimin e ketyre lidhjeve operative dhe financiare, Xharra ishte në gjendje për të ndihmuar qeverinë në përpjekjet për të adresuar këtë problem ,por keto raportime i shkaktuan asaj sulme publike mbi reputacionin e saj dhe kercenim me vdekje.
Gjeografia e Azisë
Kufijtë
Në juglindje të Azisë janë Gadishulli Malay (kufiri i kontinentit të Azisë) dhe Indonezia ("Ishujt e Indisë", ish India Lindore), një komb i gjerë mes mijëra ishujve në Sunda Shelf, të vegjël dhe të mëdhenj, të banuar dhe të pabanuar. Australia pranë është një kontinent tjetër. Ishujt e Paqësorit në verilindje të Australisë më të larduar në distancë nga Japonia dhe Korea janë më shumë pjesë e Oqeanisë se sa Azisë. Nga Indonezia kufiri shkon përgjatë Oqeanit Indian deri në Detin e Kuq. Shumica e ishujve në Oqeanin Indian janë Aziatike. Azine me Europen e ndan lumi dhe mali ural.
Arbana Xharra
Çmime dhe njohje
Xharra ishte fituese e trefishtë e Çmimit të UNDP-së për artikujt e saj mbi korrupsionin në Kosovë në vitin 2006, 2007 , dhe 2008. Në vitin 2012 asaj ju dha një bursë ballkanike për gazetari cilësore dhe për raportimet e saj në lidhje me ndryshimin e qëndrimeve ndaj islamit në Kosovë. Në vitin 2013 ajo u nderua me çmimin Rexhai Surroi nga grupi Koha për një artikull mbi ekstremizmin dhe çmimin për nxitjen e debateve nga INPO në Ferizaj (Progress Initiative) për krijimin dhe diskursin publik për ekstremizmin fetar.
Gjeografia e Azisë
Dimensionet e përgjithshme
Burime të ndryshme japin vlerësime të ndryshme të zonës së rrethuar nga kufiri imagjinar i Azisë. New York Times Atlas of the World jep 43608000 km2. Chambers World Gazetteer e rrumbullakson 44000000 km2, ndërsa Concise Columbia Encyclopedia jep 44390000 km2. Pearson i vitit 2011 jep të dhënat 44030000 km2. Metodat e marrjes së këtyre shifrave dhe pikërisht ato zona që përfshijnë, që nuk janë të njohura.
Rajonet
Që nga shekulli i XVII-të Azia ka qenë e ndarë në disa nën-rajone të përcaktuara në mënyrë të pavarur nga Azia si një e tërë. Nuk ka pasur asnjë konsensus historik dhe nuk ka tani ndonjë konsensus universal mbi përdorimin e këtyre termave, ashtu si askush nuk është për fjalën "Azi".
Rajonet e Azisë që përbëhen nga disa shtete dhe njihem më shumë, janë;
Goudelancourt-lès-Pierrepont
Goudelancourt-lès-Pierrepont është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Goudelancourt-lès-Pierrepont ka një popullsi prej 156 banorë dhe sipërfaqe 8.73 km², me një dendësi prej 18 banor/km².
Gërmadhat e kompleksit mesjetar
Gërmadhat e kompleksit mesjetar është një monument i trashëgimisë kulturore në Mazhiq, Mitrovicë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 235/71.
Michael Fitzgerald
Kombëtarja
Për reprezentacionin zelandeze ka luajtur 3 ndeshje.
Sidney Govou
Sidney Rodrigue Noukpo Govou (lindur më 27 korrik 1979) është një ish futbollist profesionist francez i cili për herë të fundit luajti për FC Limonest në Championnat de France Amateur 2. Pozicioni i tij natyral ishte anësor por ai ka luajtur edhe si sulmues.
Rocquigny, Aisne
Rocquigny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Rocquigny ka një popullsi prej 386 banorë dhe sipërfaqe 10.99 km², me një dendësi prej 35 banor/km².
Plesha
është një fshat në Shqipëri.
Hapat e para në botën e kompjuterit
Hapat e para në botën e kompjuterit me Autor: Frederik Shalësi. Shtëpia Botuese "Ideart". Faqet e librit 224.
Hapat e para në botën e kompjuterit është pjesë e serisë së librave didaktikë të autorit Frederik Shalësi. Ky libër shërben si një dritare fillestare për të gjithë grupmoshat që dëshirojnë të marrin dije mbi kompjuterin.
Libri është i konceptuar mbi katër kapituj bazë: Njohuri të përgjithshme për kompjuterin; Komunikimi me kompjuterin; Përpunimi i tekstit; Programe të tjera. Synimi i tij është krijimi i një baze fillestare mbi shkencën kompjuterike.
Epiri dhe Thesprotia në shekuj
Epiri dhe Thesprotia në shekuj Gjinia: Histori. Autori: Jonuz Kuçuku. Shtëpia botuese: "Dituria". Viti i botimit 2012. Faqet e librit 316. ISBN 978-9928-103-55-0
Mbi librin
Në librin "Epiri dhe Thesprotia në shekuj", autori pasqyron të vërtetën historike, tragjike dhe heroike të Shqipërisë së Poshtme, të quajtur Epir dhe të Thesprotisë, Çamërisë me kryeqendër Janinën. Që në lashtësi e në vazhdimësi, Epiri ka qenë krejt shqiptar dhe shtrihet nga gjiri i Ambrakisë (Artës) në jug deri në malet e Pindit në Lindje dhe në brigjet e detit Jon në perëndim duke përfshirë edhe ishujt përballë.
Për të justifikuar kolonizimin e Epirit u sajua pretendimi absurd i Vorio Epirit që ende vazhdon të propagandohet. Po ç'thonë shqiptarët ortodoksë të Çamërisë? Lexuesi do të njihet me shumë fakte që demaskojnë qarqet shoviniste greke të përbëra nga politikanë e klerikë, të cilët vazhdojnë provokimet ndaj Shqipërisë dhe thonë se problemi çam për ta nuk ekziston. Autori i propozon lexuesit që pavarësisht nga përkatësia etnike, të njohë të vërtetën për Epirin e kolonizuar nga Greqia.
Shtepi banimi (ish Akademia e Shkencave dhe Arteve)
Shtepi banimi (ish Akademia e Shkencave dhe Arteve) është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 952/1955.
Panizmi
Panizmi është një nocion gjeopolitik i konceptuar nga ana e gjeopolitikologut Karl Haushofer e i cili mbështetet në nocionin e Pan-Idesë (Pan në gjuhën greke shpreh idenë e një tërësie). Panizmi apo pan-ideja është "një përfaqësim gjeopolitik i cili bazohet në një bashkësi të rendit etnik, fetar, rajonal apo kontinental". Ajo mbështetet në tre elementë gjeografikë: gjuha, feja dhe përkatësia kontinentale.
Panizmi ndahet në tri kategori:
Pupieni
djathtas|parapamje|165x165px| Sestertius i Pupienus. Mbishkrimi: PUN. CAES. M. CLOD. PVPIENVS AVG. Marcus Clodius Pupienus Maximus (rreth 168 – 29 korrik 238 ) ishte perandor romak me Balbinus për tre muaj në 238, gjatë Vitit të Gjashtë Perandorëve. Burimet për këtë periudhë janë të pakta, dhe kështu njohja e perandorit është e kufizuar. Në tekstet shumicën bashkëkohore ai është i referuar nga e tij nifkë "Maximus" në vend se nga e tij të dytë Emri (emri i familjes) Pupienus Classical Latin: [puː.piː.ˈeːnʊs].
Origjina dhe karriera e hershme
Historia Augusta, dëshmia e së cilës nuk duhet besuar pa rezerva, përshkruan Pupienus si një shembull të përparimit përmes cursus honour për shkak të suksesit ushtarak. Pretendon se ai ishte djali i një farkëtari, u adoptua nga një Pescennia Marcellina (e panjohur ndryshe), dhe i cili filloi karrierën e tij si Centurio primus pilus përpara se të bëhej Tribunus Militum, dhe më pas një Praetor. Karriera e Pupienus ishte dyshuar mbresëlënëse, duke shërbyer një numër postesh të rëndësishme gjatë mbretërimit të dinastisë Severan përgjatë shekujve të II-të dhe fillimit të shekujve të 3-të. Kjo përfshinte caktimin si Prokonsull i provincave pro -territoriale senatoriale të Bitinisë et Pontus, Akeas dhe Gallia Narbonensis.
Pas konsullës së tij (rreth vitit 222), cursus honourum i tij është shumë më i besueshëm. Pupienus më vonë u caktua si legat perandorak në një nga provincat gjermane, ka shumë të ngjarë pas konsulles së tij të parë të pësuar, rreth vitit 207 pas Krishtit. Ndërsa guvernator ai shënoi fitore ushtarake mbi Sarmatët dhe fiset gjermane. Në një moment pasi ai përfundoi detyrat e tij në provincën gjermane, renditja i dha atij guvernator prokonsular të Azisë.
Në vitin 234, gjatë viteve të fundit të mbretërimit të Severus Aleksandrit, ai u instalua si Konsull për herë të dytë. Në të njëjtin vit ai u emërua gjithashtu Prefekt Urban i Romës dhe fitoi një reputacion për ashpërsi, në atë masë sa që u bë jopopullor me turmën Romake.
Mbretërimi
Kur Gordian I dhe djali i tij u shpallën Perandorë në Afrikë, Senati caktoi një komitet prej njëzet burrash, përfshirë Senatorin e moshuar Pupienus, për të bashkërenduar operacionet kundër Maximinus Thrax deri në mbërritjen e Gordianëve. Në lajmin e humbjes dhe vdekjes së Gordians, sidoqoftë, Senati u takua në seancë të mbyllur në Tempullin e Jupiter Capitolinus dhe votoi që dy anëtarë të komitetit të instaloheshin si bashkë-perandorë - Pupienus dhe Balbinus. Ndryshe nga situata në 161 me Marcus Aurelius dhe Lucius Verus, të dy perandorët u zgjodhën si pontifices maximi, kryepriftërinjtë e kulteve zyrtare.
Sipas Edward Gibbon (duke u bazuar në rrëfimet e Herodianit dhe Historia Augusta ), zgjedhja ishte e ndjeshme, pasi:"mendja e Maksimusit [Pupienus] u formua në një kallëp më të ashpër [sesa ai i Balbinus]. Me trimërinë dhe aftësitë e tij ai e kishte ngritur veten nga origjina më e keqe deri në punësimet e para të shtetit dhe ushtrisë. Fitoret e tij mbi Sarmatasit dhe Gjermanët, ashpërsia e jetës së tij dhe paanësia e ngurtë e drejtësisë së tij ndërsa ishte prefekt i qytetit, urdhëroi vlerësimin e një populli dashuritë e të cilit ishin të interesuar për Balbinusin më të dashur. Të dy kolegët kishin qenë konsull ... dhe, meqenëse njëri ishte gjashtëdhjetë dhe tjetri shtatëdhjetë e katër vjeç, të dy kishin arritur pjekurinë e plotë të moshës dhe përvojës."Sidoqoftë, fraksione brenda Senatit që kishin shpresuar të përfitonin nga pranimi i Gordianëve manipuluan popullin dhe Gardën Pretoriane për të agjituar për ngritjen e Gordian III si kolegu i tyre perandorak. Duke lënë kolegun e tij të lartë Balbinus në krye të administratës civile në Romë, diku gjatë fundit të Prillit, Pupienus marshoi në Ravenna, ku ai mbikëqyri fushatën kundër Maximinus, duke rekrutuar trupa ndihmëse gjermane që kishin shërbyer nën të ndërsa ai ishte në Gjermani. Pasi Maximinus u vra nga ushtarët e tij pak jashtë Akuileisë, Pupienus dërgoi trupat e Maximinus dhe të vetët përsëri në provincat e tyre (së bashku me një dhurues të konsiderueshëm) dhe u kthye në Romë me truprojën e tij gjermane të sapo fituar.
Ndërkohë Balbinus, nuk kishte arritur të mbante rendin publik në kryeqytet. Burimet sugjerojnë se Balbinus dyshonte Pupienus se kishte përdorur truprojën e tij gjermane për ta zëvendësuar atë dhe ata së shpejti po jetonin në pjesë të ndryshme të pallatit Perandorak. Kjo do të thoshte që ata ishin në mëshirën e elementëve të pakënaqur në Gardën Pretoriane, të cilët filluan të urrejnë shërbimin nën perandorët e emëruar nga Senati dhe tani bënin komplot për t'i vrarë ata. Pupienus, duke u bërë i vetëdijshëm për kërcënimin, iu lut Balbinus të thërriste truprojën gjermane. Balbinus, duke besuar se ky lajm ishte pjesë e një komploti nga Pupienus për ta vrarë, refuzoi dhe të dy filluan të grindeshin pikërisht kur pretorianët hynë në dhomë. Të dy perandorët u kapën dhe u tërhoqën përsëri në kazermat pretoriane ku ata u torturuan dhe u hakuan për vdekje në shtëpinë e banjës.
Familja
Tre individë janë identifikuar si fëmijët e tij. Titus Clodius Pupienus Pulcher Maximus, consul suffectus c. 235, dhe mbrojtësi i qytetit Tibur jashtë Romës, është identifikuar si djali i tij më i madh. Marcus Pupienus Africanus Maximus, konsull ordinarius në 236 si koleg i Perandorit Maximinus Thrax, është identifikuar si djali i tij më i ri. Këto konsullore në familje, gjatë gjithë sundimit të Severus Alexander dhe Maximinus Thrax, sugjerojnë që familja ishte me ndikim dhe favor të lartë. Pupienus gjithashtu kishte një vajzë, të quajtur Pupiena Sextia Paulina Cethegilla, gruaja e Marcus Ulpius Eubiotus Leurus.
Ligji i moore-it
Ligji i Moore-it është një parashikim se, përgjatë historisë së zhvillimit të hardverit kompjuterik, numri i transistorëve në një qark te integruar do të dyfishohet çdo dy vjet. Ky parashikim e merr emrin nga Gordon Moore, bashkethemelues i kompanisë Intel dhe FairCild Semiconductor, botimi i të cilit në vitin 1965 përshkruante dyfishimin e numrit të komponenteve në një qark të integruar brenda një viti. Më 1975, e ndryshoi këtë parashikim ne kohën prej dy viteve. Parashikimi i tij doli të ishte i saktë, pjesërisht sepse ligji tash përdoret në industrinë e gjysmë përçuesve si udhërrëfyes për planifkime afatëgjata dhe vendosjen e synimeve për kërkim dhe zhvillim. Aftësitë e shumë paisjeve elektronike digjitale janë fuqishëm të lidhura me ligjin e Moore-it: çmime të përshtashme të mikroprocesorëve, kapaciteti i memories, sensorët si dhe numri i pikselëve në kamerat digjitale. Të gjitha këto po rriten në shkallë eksponenciale. Kjo rritje eksponenciale ka rritur dramatikisht efektin e elektronikës digjitale në thuajse çdo segment të ekonomisë botërore. Ligji i Moore-it përshkruan një forcë shtytëse të ndryshimit teknologjik dhe shoqëror, produktivitetit dhe rritjes ekonomike ne shekullin 21.
Referime
Agon Fetiu 9 qershor 2014 22:56 (CEST)
Cerruja
është një fshat në Shqipëri...
La Chapelle-sur-Chézy
La Chapelle-sur-Chézy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. La Chapelle-sur-Chézy ka një popullsi prej 289 banorë dhe sipërfaqe 7.9 km², me një dendësi prej 37 banor/km².
Bashkimi i Madh
parapamje|Harta e [[Mbretëria e Rumanisë|Mbretërisë së Rumanisë midis 1918 dhe 1940 (Rumania e Madhe) dhe rajonet e saj historike]] Në historiografinë rumune, Bashkimi i Madh (rumanisht: Marea Unire) ose Bashkimi i Madh i 1918 (Marea Unire din 1918) ishte seria e bashkimeve politike që Mbretëria e Rumanisë pati me disa nga të ashtuquajturat rajone historike rumune, duke filluar me Besarabinë më 27 mars 1918, duke vazhduar me Bukovinën më 28 nëntor 1918 dhe duke përfunduar me Transilvaninë (në kuptimin e gjerë të saj) më 1 dhjetor 1918 me shpalljen e bashkimit të këtij rajoni me Rumaninë gjatë një asambleje në qytetin Alba Iulia. Rumunët konsiderojnë gjithashtu disa ngjarje të tjera si parathënie të Bashkimit të Madh, si bashkimi i Moldavisë dhe Vllahisë (i njohur gjithashtu si Bashkimi i Vogël, Mica Unire) në vitin 1859 ose pavarësia e vendit dhe aneksimi i Dobrujës Veriore më 1878, dhe gjithashtu pushtimi i Transilvanisë dhe Moldavisë nga Princi i Vllahisë, Michael Brave, më 1600.
Sot, Bashkimi i Madh ka një kuptim të rëndësishëm në Rumani, dhe përkujtohet në Ditën e Bashkimit të Madh, ditën kombëtare të vendit, çdo 1 dhjetor. Njëqindvjetori i Bashkimit të Madh më 1 dhjetor 2018 u festua gjerësisht në Rumani, me parada ushtarake në qytete si Alba Iulia apo Bukureshti në të cilat shumë njerëz (deri në 550,000, 100,000 prej tyre vetëm në Alba Iulia), duke përfshirë Presidentin e Rumanisë Klaus Iohannis, morrën pjesë. Ajo u festua edhe në Moldavi, ku më shumë se 100 lokalitete dhe 3 rrethe deklaruan bashkimin me Rumaninë.
Universiteti i Angers
parapamje|Angers - Kampusi Saint-Serge Universiteti i Angers (Frëngjisht; Université d'Angers) është një institucion i shkollimit të lartë, i ndodhur në qytetin me të njejtin emër, në Francën perëndimore. U krijua në vitin 1356, u mbyll në vitin 1973 dhe u rihap në 1971.
Michael McGlinchey
Michael McGlinchey (lindur më 7 Janar 1987) është një futbollist zelandeze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin zelandeze ka luajtur 52 ndeshje.
Skënder Kapiti
Skënder Kapiti (Durrës, 8 shtator 1959) është diplomuar për agronomi, jurisprudencë dhe nga akademia diplomatike “Për marëdhënie ndërkombëtare dhe diplomaci”. Është studiues i politikës, filozofisë, fesë, historisë dhe të drejtës romake, bizantine, osmane, britanike, amerikane dhe franceze. Ka botuar disa libra ku më kryesorët janë: “TRIUMFI I KOMBIT”, “MORALOKRACIA”, “NJERIU FILOZOF, ETIK DHE POLITIK”, “SHQIPTARËT, GREKËT, SLLAVËT, TURQIT DHE BALLKANI”. Ka shkruar dhe botuar dhjetra ese politike, filozofike dhe historike.
Puisieux-et-Clanlieu
Puisieux-et-Clanlieu është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Puisieux-et-Clanlieu ka një popullsi prej 294 banorë dhe sipërfaqe 17.42 km², me një dendësi prej 17 banor/km².
Juninho Pernambucano
Antônio Augusto Ribeiro Reis Júnior është një ish futbollist profesionist brazilian.
Patini
është një fshat në Shqipëri...
Bershini
është një fshat në Shqipëri...
Sarda (Lidiane)
parapamje|Kompleksi i gjimnazit të Sardës, shekulli 2-3. Sarda ose Sardes (Lidisht: Sfard; Greqishte e lashtë: Σάρδεις Sardeis; Persishte e lashtë: Sparda) ishte një qytet i lashtë në provincën Manisa të Turqisë së sotme. Sarda ishte kryeqyteti i mbretërisë së Lidisë, një ndër qytetet më të rëndësishme të Perandorisë Perse, ulësja e guvernatorit të Perandorisë Romake, dhe qendra kryesore e provincës së Lidisë, në kohërat më të vonshme Romake dhe Bizantine. Si një nga shtatë kishat e Azisë, u përmend nga Gjoni, autori i Librit të Zbulesës në Biblën e Shenjtë, ku ai lë të kuptohet se popullsia ishte dukshëm e butë dhe e druajtur. Rëndësia e saj ishte falë fuqisë së saj ushtarake, së dyti falë ndodhjes në një rrugë kryesore që e lidhte me brighet e Aeganit, dhe së fundmi, udhëheqja e fushës së gjerë e pjellore të Hermusit.
Historia
Referime më e hershme për këtë qytet ndodhet në tragjedinë greke "Persët" të Eskilit (472 PK); në Iliadë emri Hyde i ishte dhënë një qyteti të shefave Maeonian (Lidian), dhe në kohërat më të vonshme thuhej se Hyde ishte një nga emrat e vjetër të Sardës, ose emri i fortesës së saj. Sipas të gjitha gjasave, Sarda nuk ishte emri origjinal i kryeqytetit të Maeonianëve, por u bë gjatë ndryshimeve të cilat krijuan Perandorinë Lidiane të shekullit të 8 PK.