cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arlind Ajeti
Arlind Afrim Ajeti (lindur më 25 shtator 1993) është një futbollist shqiptar i cili luan si mbrojtës për Kombëtaren shqiptare të futbollit. Luan për Grasshopper. Ai ka dy nënshtetësitë, zvicerane dhe shqiptare. Ai është vëllai i madh i binjakëve, Albian-it i cili gjithashtu luan për ekipin e parë të Basel-it dhe Adonis-it i cili luan për ekipin e të rinjve të FC Basel.
Fillimi i karrierës
Ajeti e filloj karrierën me FC Concordia Basel, por duke kaluar nëpër disa nivele tek FC Basel, duke luajtur për ekipet U-16, U-18 dhe U-21.
Klub
Përditësuar më 20 Maj 2015
Jeta personale
Ai është vëllai më i madh i binjakëve që janë futbollistë, Albian i cili luan për Basel dhe Adonis që luan për St. Gallen. Në qershor 2015 ai u martua me Pranvera Krasniqin. Pavarësisht se kanë lindur dhe janë rritur në Zvicër, të gjithë "vëllezërit Ajeti" kanë njohuri për gjuhën shqipe dhe kryesisht komunikojnë në gjuhën shqipe në jetën e tyre private.
Barjac, Lozère
Barjac është një komunë në Francë. Barjac bën pjesë në departamentin Lozère të rajonit Languedoc-Roussillon. Komuna ka një popullsi prej 656 banorë dhe sipërfaqe 29.92 km².
Parajsa e gjenive
Parajsa e gjenive, roman me autor Skënder Drini. Botuar në Tiranë nga "Ilar", në vitin 2008; Libri ka 225 faqe.
Saint-Pierre-à-Arnes
Saint-Pierre-à-Arnes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Saint-Pierre-à-Arnes ka një popullsi prej 65 banorë dhe sipërfaqe 8.41 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Qendra e pritjes së emigrantëve në Lampedusa
Historia
Që nga fillimi i viteve 2000, me fillimin e migrimit masiv gjithnjë e në rritje drejt Evropës, Lampedusa është bërë një pikë kryesore tranziti për migrantët e parregullt nga Afrika, Lindja e Mesme dhe Azia që duan të hyjnë në Evropë. Në vitin 2004, qeveria libiane dhe ajo italiane arritën një marrëveshje sekrete që detyronte Libinë të pranonte të dëbuarit nga territoret italiane. Kjo rezultoi në kthimin masiv të shumë njerëzve nga Lampedusa në Libi midis 2004 dhe 2005. Parlamenti Evropian miratoi një rezolutë më 14 prill 2005 duke u bërë thirrje autoriteteve italiane "të përmbahen nga dëbimet kolektive të azilkërkuesve dhe 'migrantëve të parregullt' në Libi".
Deri në vitin 2006, shumë njerëz po paguanin kontrabandistët e njerëzve në Libi për t'i ndihmuar ata t'i çonin ata në Lampedusa me anije. Pas mbërritjes, shumica u transferuan nga qeveria italiane në qendrat e pritjes në Italinë kontinentale. Shumë u liruan më pas sepse urdhrat e tyre të dëbimit nuk u zbatuan.
Në vitin 2009, kushtet e mbipopulluara në qendrën e pritjes së përkohshme të emigrantëve të ishullit u kritikuan nga Komisioneri i Lartë i Kombeve të Bashkuara për Refugjatët (UNHCR). Njësia, e cila fillimisht u ndërtua për një kapacitet maksimal prej 850 personash, u raportua se strehonte rreth 2,000 njerëz me varkë. Shumica e tyre ishin nga Gana, Mali dhe Nigeria dhe punonin ilegalisht si punëtorë sezonalë të fermave. Një numër i konsiderueshëm njerëzish po flinin jashtë nën mbulesa plastike. Një zjarr i filluar gjatë një trazire të të burgosurve shkatërroi një pjesë të madhe të objektit të mbajtjes më 19 shkurt 2009.
Në vitin 2011, rebelimet në Tunizi dhe Libi rezultuan në një rritje të shkallës së lëvizjes së njerëzve në Lampeduza. Deri në maj 2011, më shumë se 35,000 migrantë kishin mbërritur në ishull nga Tunizia dhe Libia. Deri në fund të gushtit, kishin ardhur 48,000. Shumica ishin meshkuj të rinj në të 20-at dhe 30-at e tyre. Situata ka shkaktuar ndarje brenda BE-së, qeveria franceze e konsideron shumicën e të ardhurve si emigrantë ekonomikë dhe jo si refugjatë nga frika e persekutimit. Ambasadori libian në Itali deklaroi se Gaddafi kontrollonte emigracionin ilegal për të përmbushur qëllimet e tij: "ai donte të zinte Lampedusën me afrikanët".
Në tetor 2013, qendra strehoi të mbijetuarit e mbytjes së një varke që transportonte emigrantë nga Eritrea, Somalia dhe gjetkë, e cila u përmbys në det të hapur, duke rezultuar në të paktën 300 të vdekur. Shtypi iu referua atij incidenti si " katastrofa me varkë në Lampedusa ".
Në vitin 2014, 170,100 emigrantë mbërritën në Itali me rrugë detare, një rritje prej 296% krahasuar me vitin 2013. 141,484 prej udhëtarëve u nisën nga Libia. Shumica e emigrantëve kishin ardhur nga Siria, Eritrea dhe vende të ndryshme të Afrikës Perëndimore.
Protestat në Kosovë (2013)
Protestat e vitit 2013 filluan në Prishtinë, Kosovë pasi njerëzit filluan të marrin fatura të larta të energjisë elektrike. Të nxitur nga komentet në mediet sociale, në shkurt më shumë se 1000 njerëz u mblodhën para ndërtesës së Korporatës Elektrike të Kosovës. Protestat vazhduan në javët e ardhshme, duke u shndërruar përfundimisht në një protestë kundër korrupsionit. Disa nga parullat kryesore nga protesta ku "KEK pompon faturat", "Asnjë vend me hajdutë" dhe "Ndal vjedhjen, zhvillo shtetin". Qeveria u përgjigj me shumë kujdes gjatë protestave, duke premtuar përmbushjen e të gjitha kërkesave të vendosura nga protestuesit.
Korrupsioni
Protesta u ndez nga faturat e larta të energjisë elektrike, por shpejt u shndërrua në një protestë më të përhapur të korrupsionit. Në maj protestat u përhapën në qytete të tjera të Kosovës.
Ndikimi
Për shkak të protestës, një rritje e parashikuar prej 5% për faturën e energjisë elektrike u ndalua. Parlamenti filloi një hetim, i cili rezultoi në një raport të detajuar dërguar Qeverisë dhe Autoritetit Rregullator të Energjisë Elektrike të Kosovës. Ajo u pa gjithashtu si një protestë e rëndësishme sepse ishte një nga ato të rrallat në Kosovë të filluara nga popullata pa asnjë ndërhyrje nga partitë politike apo OJQ-të.
Vitelli
alt=Vitellius Denarius, minted in AD 69 during the Year of the Four Emperors|parapamje|242x242px| Denari i Vitelliut, i prerë në vitin 69 pas Krishtit gjatë Vitit të Katër Perandorëve. Anasjelltas: A. VITTELIVS GERMANICVS PUN. E kundërta: fitorja ulur majtas duke mbajtur patera dhe degën e palmës. Aulus Vitellius (/v ɪ t ɛ l i ə s /; Latin: [ˈAu̯lʊs wɪˈtɛlːijʊs]; 24 shtator 15 – 20 Dhjetor Pas Krishtit 69) ishte perandor Romak për tetë muaj, nga 19 Prill deri më 20 Dhjetor A.D 69. Vitellius u shpall perandor pas suksesionit të shpejtë të perandorëve të mëparshëm Galba dhe Otho, në një vit të luftës civile të njohur si Viti i Katër Perandorëve. Vitellius ishte i pari për të shtuar pseudonimin Germanicus emrit të tij në vend të Cezarit mbi aderimit të tij. Ashtu si paraardhësi i tij i drejtpërdrejtë, Otho, Vitellius u përpoq të mblidhte mbështetjen e publikut për kauzën e tij duke nderuar dhe imituar Neronin i cili mbeti gjerësisht i popullarizuar në perandori.
Pretendimi i tij për fronin shpejt u sfidua nga legjionet e vendosura në provincat lindore, të cilët shpallën komandantin e tyre Vespasian perandor në vend. Pasoi lufta, duke çuar në një humbje dërrmuese për Vitellius në Betejën e Dytë të Bedriacum në Italinë veriore. Sapo e kuptoi se mbështetja e tij ishte duke u lëkundur, Vitellius u përgatit të abdikonte në favor të Vespasian. Ai nuk u lejua ta bënte këtë nga mbështetësit e tij, duke rezultuar në një betejë brutale për Romën midis forcave të Vitelliut dhe ushtrive të Vespasian. Ai u ekzekutua në Romë nga ushtarët e Vespasian më 20 dhjetor të vitit 69.
Familja
Ai ishte i biri Lucius Vitellius dhe gruas së tij Sextilia, dhe kishte një vëlla, i cili gjithashtu quhej Lucius Vitellius. Suetonius regjistroi dy tregime të ndryshme për origjinën e gjinisë Vitellia, njëra duke i bërë ata pasardhës të sundimtarëve të kaluar të Latium, tjetri duke e përshkruar origjinën e tyre si të ulët. Suetonius bën vërejtjen e arsyeshme se të dyja tregimet mund të jenë bërë nga lajkatarë ose nga armiqtë e Vitellit - përveç që të dy ishin në qarkullim para se Vitelliu të bëhej perandor. Meqenëse babai i tij ishte anëtar i klasës së kuajve dhe arriti gradën senatoriale vetëm më vonë gjatë jetës së tij, Vitellius u bë perandori i parë që nuk lindi në familjen senatoriale. Suetonius gjithashtu regjistroi se kur lindi Vitellius horoskopi i tij aq i tmerruar prindërit e tij sa që babai i tij u përpoq të parandalonte Aulus që të bëhej konsull.
Në rininë e tij ai ishte një nga shokët fisnikë të pensionimit të Tiberit në Capri dhe atje u miqësua Caligula, favorin e të cilit ai fitoi, sipas Suetonius, duke ndarë në pasionin e tij për karrocat dhe lojërat me zare.
Ai u martua fillimisht para vitit 40 me një grua të quajtur Petronia me të cilën kishte një djalë, Aulus Vitellius Petronianus, trashëgimtari universal i nënës dhe gjyshit të tij, të cilin Vitellius e kishte vrarë në vitin 69 për të trashëguar pasurinë e tij.
Ai u martua së dyti, rreth vitit 50, një grua me emrin Galeria Fundana, mbesa e mbesë e Gaius Galerius, Prefekt i Egjiptit në 23 vjeç. Ata kishin dy fëmijë, një djalë të quajtur Aulus Vitellius Germanicus ose Novis, i Riu dhe një vajzë, Vitellia, e cila u martua me Decimus Valerius Asiaticus.
Karriera politike dhe ushtarake
Ai ishte konsull në 48, dhe guvernator prokonsullor i Afrikës ose në 60 ose 61, në të cilën cilësi thuhet se ai e liroi veten me kredi. Në fund të vitit 68, Galba, për habinë e përgjithshme, e zgjodhi atë për të komanduar ushtrinë e Germania Inferior, dhe këtu Vitellius e bëri veten të popullarizuar me subalternet e tij dhe me ushtarët nga lakmia e egër dhe natyra e tepruar e mirë, e cila shpejt u tregua fatale për të porositur dhe disiplinës.
Oferta për pushtet
Ai ia detyroi ngritjen e tij fronit Caecina dhe Fabius Valens, komandantë të dy legjioneve në Rin. Përmes këtyre dy burrave një revolucion ushtarak u realizua shpejt; ata refuzuan të rinovonin betimet e tyre të besnikërisë ndaj Perandorit Galba në 1 Janar 69. Vitellius u shpall perandor në Këln të nesërmen, dhe pastaj përsëri të nesërmen. Më saktë, ai u shpall perandor i ushtrive të Gjermanisë Inferiore dhe Superiore. Ushtritë e Galisë, Britanisë dhe Raetia dolën në krah të tyre pak më vonë. Në kohën që ata marshuan drejt Romës, sidoqoftë ishte Otho dhe jo Galba, me të cilin duhej të përballeshin.
Në fakt, ai kurrë nuk u pranua si perandor nga e gjithë bota romake, megjithëse në Romë Senati e pranoi atë dhe i urdhëroi atij nderimet e zakonshme Perandorake më 19 Prill. Ai përparoi në Itali në krye të një ushtaraku të egër dhe të ashpër dhe Roma u bë skena e trazirave dhe masakrave, shfaqjeve të gladiatorëve dhe festave ekstravagante. Për të shpërblyer legjionarët e tij fitimtarë, Vitellius zgjeroi Gardën ekzistuese Praetoriane dhe instaloi njerëzit e tij nga ushtria e tij në Rhein.
Administrata
parapamje| Vitellius në një [[Monedha|monedhë . Kreu laureat djathtas. Titulli: A. VITELLIVS GJERMANI. PUN AVG PM, TR]] Suetoni, babai i të cilit kishte luftuar për Otho në Bedriacum, jep një llogari të pafavorshëm të Vitellius 'administrimit të shkurtër: ai e përshkruan atë si unambitious dhe vëren se Vitellius treguan shenja të një dëshirë për të qeverisur me mençuri, por se Valens dhe Caecina e inkurajoi atë në një kurs të ekseset e mbrapshta që hodhën cilësitë e tij më të mira në plan të dytë. Vitellius përshkruhet si dembel dhe vetë-indulgjent, i dashur për të ngrënë dhe pirë dhe një grykës i dhjamosur, duke ngrënë bankete katër herë në ditë dhe duke festuar me ushqime të rralla që ai do të dërgonte marinën romake për të blerë. Për këto bankete, ai e kishte ftuar vetë për në një shtëpi tjetër fisnike për secilin. Ai madje raportohet të ketë vdekur nga uria nënën e tij - për të përmbushur një profeci se ai do të sundonte më gjatë nëse nëna e tij vdiste e para; përndryshe ekziston një raport që nëna e tij kërkoi helm për të kryer vetëvrasje - një kërkesë që ai e pranoi. Suetonius gjithashtu vëren se mëkatet e ngurta të Vitelliut ishin luks dhe mizori. Shkrimtarë të tjerë, domethënë Tacitus dhe Cassius Dio, nuk pajtohen me disa nga pohimet e Suetonius, edhe pse vetë rrëfimet e tyre për Vitellius janë mezi pozitive.
Pavarësisht nga mbretërimi i tij i shkurtër ai dha dy kontribute të rëndësishme për qeverinë romake e cila e tejkaloi atë. Taciti i përshkruan të dy në Historitë e</i> tij:
Vitellius gjithashtu ndaloi astrologët nga Roma dhe Italia në 1 Tetor 69. Disa astrologë iu përgjigjën dekretit të tij duke botuar në mënyrë anonime një dekret të tyre: "Të vendosur nga të gjithë astrologët në bekimin e Shtetit tonë Vitellius nuk do të jetë më në datën e caktuar". Si përgjigje, Vitellius ekzekutoi çdo astrolog që ai takoi.
Për më tepër, Vitellius vazhdoi politikat e Othos në lidhje me kujtesën e Neronit, në atë që ai nderoi perandorin e vdekur dhe i flijoi shpirtit të tij. Ai gjithashtu kishte këngët e Neronit të interpretuara në publik, dhe u përpoq të imitonte Neron i cili mbeti jashtëzakonisht i popullarizuar në mesin e klasave të ulëta të Perandorisë Romake.
Sfidat
Në korrik 69, Vitellius mësoi se ushtritë e provincave lindore kishin shpallur një perandor rival: komandantin e tyre, Titus Flavius Vespasianus. Sapo u bë e ditur se ushtritë e Lindjes, Dalmacisë dhe Ilirikut kishin deklaruar për Vespasianus, Vitellius dërgoi disa legjione nën Caecina për të parandaluar hyrjen e ushtrive Lindore në Itali, por Caecina, e pakënaqur me administratën e dobët të Vitellius, u përpoq pa sukses defekt tek Vespasiani. Kjo dëmtoi moralin e legjioneve Vitellian dhe ata u mundën me vendosmëri në Betejën e Dytë të Bedriacum. Fabius Valens u dërgua më pas nga Vitellius për të mbledhur ushtri mbështetëse në Gali, por forcat besnike të Vespasian e kapën dhe e ekzekutuan atë menjëherë më vonë. Vitelli, tani i braktisur nga shumë pasues të tij, u përgatit të hiqte dorë nga titulli i perandorit.
Arben Meksi
Arben Meksi (1954) ka lindur në Vlorë. Është diplomuar në vitin 1977 për Arkitekturë në Universitetin e Tiranës. Ka punuar si arkitekt në zyrën e Urbanistikës dhe Projektimit në Vlorë, si edhe në -ish Ndërmarrjen e Ndërtimit, si inxhinier zbatimi. Është autori i shumë studimeve urbanistike dhe projekteve të rëndësishme në qytetin e Vlorës. Ka qenë pedagog për 10 vjet në Universitetin e Tiranës, dega e Arkitekturës. Aktualisht është përgjegjës i departamentit të Arkitekturës në Universitetin “Pavarësia” në Vlorë. Punon në profesion të lirë si arkitekt, në projektim dhe zbatim në qytetin e Vlorës. Meksi ka fituar çmim special "Nastradin Hoxha" (2012) në konkursin botëror të karikaturës, që u mbajt në Stamboll. Ai konkurroi mes 2476 karikaturistëve nga 69 vende të botës. Meksi e ka filluar veprimtarinë e tij në revistën "Hosteni" dhe që nga ajo kohë e deri më sot, numëron rreth 2000 karikatura të botuara në shtypin shqiptar.
Vitelli
Dorëheqja dhe vdekja
parapamje| Vitellius zvarritet nëpër rrugët e Romës nga popullata, Georges Rochegrosse (1883) Taciti  'Historitë shtet që Vitellius pritur ushtrinë Vespasian së në Mevania. Kushtet e dorëheqjes në të vërtetë ishin rënë dakord me Marcus Antonius Primus, komandanti i legjionit të gjashtë që shërbente në Panonia dhe një nga mbështetësit kryesorë të Vespasian. Sidoqoftë, ndërsa ai ishte në rrugën e tij për të depozituar shenjat e perandorisë në tempullin e Konkordit, Garda pretoriane refuzoi ta lejonte atë të zbatonte marrëveshjen dhe e detyroi të kthehej në pallat.
Në hyrje të trupave të Vespasian në Romë, mbështetësit e Vitellius (kryesisht civilë) organizuan rezistencë të rëndë, duke rezultuar në një betejë të egër. Të ngulitur në ndërtesat e qytetit, ata hodhën gurë, shtizë dhe pllaka mbi ushtarët e Vespasianit të cilët si pasojë pësuan humbje të mëdha në luftimet urbane. Cassius Dio pretendon se 50,000 njerëz vdiqën në betejën për Romën. Pjesë të mëdha të qytetit u shkatërruan, përfshirë tempullin e Jupiter Optimus Maximus. Vitellius u tërhoq zvarrë nga një vend i fshehur (sipas Tacitus një shtëpizë e një portieri), i përzënë në shkallët fatale Gemonian dhe atje u përplas nga mbështetësit e Vespasian. "Megjithatë unë dikur isha perandori yt", ishin fjalët e tij të fundit. Trupi i tij u hodh në Tiber sipas Suetonius ; Rrëfimi i Cassius Dio është se Vitellius iu pre koka dhe koka e tij parakaloi rreth Romës, dhe gruaja e tij mori pjesë në varrimin e tij. Vëllai dhe djali i tij u vranë gjithashtu.
Suetonius, duke shkruar për ekzekutimin e Vitellius, ofron përshkrimin e tij fizik. Ai ishte në të vërtetë jashtëzakonisht i gjatë, me një fytyrë zakonisht të skuqur nga pirja e fortë, një bark të madh dhe një kofshë të gjymtuar nga goditja një herë nga një qerre me katër kuaj, kur ishte i pranishëm në Gaius ndërsa po ngiste makinën... "
Vite më parë kishte një parashikim se ai do të binte në pushtetin e një njeriu nga Galia; njeriu që e vrau ishte Antonius Primus nga Tolosa dhe pseudonimi i tij ishte Becco që do të thotë "sqep gjeli".
Portrete në artin pamor
djathtas|parapamje| Romakët në dekadencën e tyre nga Thomas Couture. Vitellius paraqitet në pikturën: Romakët në dekadencën e tyre nga Thomas Couture.
Ai tregohet duke u zhvendosur me forcë nëpër Qytetin e Përjetshëm në kanavacën e George Rochegrosse Vitellius të vitit 1883 të tërhequr nëpër rrugët e Romës nga popullata.
Ekzekutimi i tij përshkruhet në pikturën La Mort de Vitellius nga Charles-Gustave Housez.
Baleci
parapamje|Baleci në Barezi Zhupa e [[Dukla|Dukljes]] Baleci ishte një qytet i fortifikuar mesjetar pranë Shkodrës në atë që sot është Shqipëria. Vendbanimi ka origjinën në kohën romake. Gjatë sundimit bizantin mbi këtë zonë, ajo ishte pjesë e temës së Dyrrachiumit. Më vonë ishte seli e një zhupe të Mbretërisë së Dukljes dhe më vonë ende e Zotërisë së Zetës. Baleci pësoi shumë dëme gjatë Luftës së Dytë të Shkodrës midis Despotatit Serb dhe Republikës së Venedikut. Pasi Republika e Venedikut fitoi kontrollin mbi të në fillim të shekullit të 15-të, madhësia e saj u zvogëlua në një pronoia të vogël me vetëm 25 shtëpi, dhe kalaja u braktis dhe u rrënua. Forcat e Skënderbeut e rindërtuan kështjellën gjatë luftës së tij me Venedikun në 1448 dhe krijuan një garnizon të fortë në të, por forcat veneciane shpejt i përzunë ata dhe e shkatërruan kalanë. Planet osmane për të rindërtuar Balecin dhe për ta populluar atë me kolonë turq nuk u zbatuan kurrë dhe Baleci mbeti në gërmadha, të cilat mund të shihen edhe sot.
Emri
Toponimi Balec bën pjesë në një klasë toponimesh që lidhen me ballë (ballë) me prejardhje ilire. Kodra nën të cilën ndodhet qyteti njihet si kodra e Balecit. Toponime të ngjashme ekzistojnë në territoret e Ilirisë dhe të Iapigjisë (p.sh Baleti ). Qyteti është dëshmuar për herë të parë me emër në shekullin e 6-të. Në vitin 1062 emri i qytetit përmendet indirekt në korrespondencën papale si selia e peshkopatës së Balleacensis ose Palachiensis. Kronika sllave e priftit të Dukljes e shkruar kryesisht në fillim të shekullit të 14-të e përmend atë si selinë e zhupës së Barezit, një gabim drejtshkrimor.
Përkthimet e gjuhëve moderne përfshijnë: shqip Balec, italisht Balezo, serbisht Балеч (Baleč) ose përkthimi i rrallë Балеш (Balesh). Në veneciane mesjetare, disa gabime drejtshkrimore janë futur në dokumentet zyrtare, duke përfshirë: Ballegium dhe Ballegio.
Dukla dhe Zeta
Baleci ishte pjesë e Dyrrhachiumit bizantin derisa e pushtoi Mbretëria e Dukles, nën drejtimin e Stefan Vojislav (1018–1043). Në shekullin e 12-të ishte selia e një zhupanie. Sipas Kronikës së Priftit të Dukljes, pas vdekjes së Stefan Vojisllavit në vitin 1044, kontrolli mbi Balecin dhe zhupën u trashëgua nga djali i tij Mihailo I Vojislavljević.
Në shekullin e 14-të, kontrolli mbi rajonin, përfshirë Balecin, kaloi në zotërimin e Zetës, të sunduar nga familja Balshiq.
Republika e Venedikut
Në fillim të shekullit të 15-të, Republika Veneciane mori kontrollin e Balecit, i cili u bë pronoia, pronoiarios (personi të cilit iu dha pronoia) ishte i detyruar të njihte të drejtat e peshkopit të Dioqezës Katolike Romake të Baleciumit., nëse do të ktheheshin dhe do t'i kërkonin ato. Radiq Humoj, një anëtar i familjes Humoj, u emërua nga guvernatori i Shkodrës si pronoer mbi Balecin në periudhën 1402-1403, i cili u konfirmua me vendim të Senatit Venedikas më 16 shtator 1404. Regjistrimi i Venedikut i vitit 1417 tregon se pronoia e Balecit ishte në varësi të drejtpërdrejtë të guvernatorit të Shkodrës dhe kishte 25 shtëpi.
Pas vdekjes së Radiqit, guvernatori venecian i Shkodrës ia dha prononë e Balecit vëllait të Radiqit, Andreas (që në atë kohë ishte vojvod i zonës në veri të Shkodrës) dhe djalit të tij Kojaçin. Vendimi i guvernatorit të Shkodrës u konfirmua nga Senati i Venedikut më 13 shkurt 1419.
Matías Fernández
Matías Ariel Fernández Fernández (lindur 15 Maj 1986) është një futbollist kilen i cili aktualisht luan si mesfushor në Serie A për klubin italian Fiorentina.
Vincent Gallo
.
Baleci
Koha e Skënderbeut
parapamje| Pozicioni i Balecit në 1448 Në dhjetor 1447 Skënderbeu filloi luftën kundër Venedikut dhe rrethoi Dagnumin. Kur e kuptoi se rrethimi i tij ishte i pasuksesshëm, urdhëroi rindërtimin e kalasë së Balecit, e cila ishte e papushtuar dhe e rrënuar. Qëllimi kryesor i vendosjes së një garnizoni në Balec ishte ndërprerja e rrugëve të furnizimit për Dagnumin e rrethuar dhe për të fituar kontrollin mbi tokat përreth Shkodrës. 2000 ushtarët e garnizonit të Balecit ishin nën komandën e nipit të Skënderbeut, Hamza Kastriotit dhe Marin Spanit, por Kastrioti u urdhërua të sulmonte Drivastin, duke e lënë Spanin në komandë të vetme. Marin e gjeti të pasigurt kështjellën e sapondërtuar dhe, kur i afërmi i tij Peter Spani e informoi se një forcë e madhe veneciane po shkonte atje, ai u tërhoq menjëherë me ushtarët e tij në Danj. Forcat veneciane rimorën kështjellën, dogjën pjesët prej druri dhe rrënuan muret e rindërtuara. Andrea dhe Kojaçin Humoj, së bashku me Simeon Vulkata, udhëhoqën aleancën pro-veneciane kundër Skënderbeut, duke luftuar veçanërisht ashpër për kontrollin mbi Balecin dhe Drivastin në 1447.
Vincent Gallo
Vincent Gallo(lindur më 11 Prill 1961) është një aktor, regjisor, skenarist, muzikant, piktor dhe ish-model Amerikan.
Baleci
Koha e Skënderbeut
Megjithëse zona e Balecit ishte nën kontrollin e fortë venedikas që nga fillimi i shekullit të 15-të, Baleci ngadalë u varfërua dhe kishte pushuar së ekzistuari si qytet shumë përpara vitit 1448, kur kalaja e rindërtuar u shkatërrua nga venecianët dhe qyteti ishte tashmë. vetëm një kujtim.
Vincent Gallo
Ai është i njohur më së shumti për pjesëmarrjen në filma të shumtë të pavarur, si aktor ashtu edhe si regjisor dhe producent.
Baleci
Pasojat
Në fillim të vitit 1474 i gjithë rajoni rreth Shkodrës, duke përfshirë edhe Balecin e braktisur, kaloi nën sundimin osman. Sipas disa burimeve, sulltani osman kishte synim të rindërtonte Podgoricën dhe Balecin në vitin 1474 dhe t'i vendoste me 5000 familje turke për të krijuar një pengesë shtesë për bashkëpunimin e Zetës së Crnojeviçët dhe Shkodrës së rrethuar veneciane. Megjithatë planet për Balecin nuk u realizuan dhe më vonë Marin Barleti e cilësoi Balecin si rrënoja.
Vincent Gallo
Biografia
Si regjisor dhe aktor, filmi i tij më ikonik është Buffalo '66, të cilin ai shkroi, drejtoi dhe luajti në të. Në vitin 1980 Gallo punoi si artist vizual në New York, interpretoi në një duo rep dhe luajti në një grup të quajtur "Bohack". Në fund të viteve nëntëdhjetë ai luajti në një grup rock-u të quajtur Bunny, i cili më vonë lëshoi disa vepra. Në Shtator 2010 ai fitoi çmimin për aktorin më të mirë ( Coppa Volpi ) në Festivalin e 67 të filmit në Venecia për filmin Vrasja Thelbësore, nga Jerzy Skolimowski.
Baleci
Demografia
Kadastra veneciane e viteve 1416-1417 regjistroi kryefamiljarët e vendbanimeve të kontrolluara nga venecianë. Banorët e Balecit janë kryesisht shqiptarë, siç mund të shihet nga antroponomia e tyre, siç është rasti me fshatrat në rrethinën e Balecit, dhe shumë nga mbiemrat e gjetur në vendbanim janë gjetur edhe në rajonet e tjera përreth Shkodrës si dhe Drishtit. vetë. Gjithsej në Balec janë regjistruar 25 familje gjatë kësaj kohe nën drejtimin e Andrea Humoj nga familja shqiptare Humoj. Si qiradhënës përmendej Kojaçin Humoj. Fshatrat që vareshin nga Baleci si qendër administrative dhe fetare përfshijnë Zakoli (3 shtëpi), Braza (5 shtëpi), Dari (11 familje), Lepuroshi (7 shtëpi), Shën Aleksandër (i pabanuar në këtë kohë), Zamaraki (3 shtëpi). ), dhe Brokulk (i pabanuar).
Baleci (i dëshmuar si Balozi ose Balvezi ) është regjistruar në defterin osman të vitit 1485 për sanxhakun e Shkodrës ku duket se është zvogëluar në madhësi me vetëm 11 familje që banojnë në qytet. Antroponimia e regjistruar kishte karakter dërrmues shqiptar dhe një degë e fisit Reçi ( fis ) duket se e kishte vendosur qytetin me njëfarë Gjergj, djali i Reçit, që shfaqej midis kryefamiljarëve.
Feja
Dioqeza e Balecit u përmend për herë të parë në vitin 1062 me një kërkesë të Papa Aleksandrit II drejtuar Pjetër, Kryepeshkopit të Tivarit, i cili mbikëqyrte Dioqezën e Balecit. Duke filluar nga viti 1347, përmenden gjithsej 13 peshkopë (11 me emër, 2 anonimë) që i shërbenin dioqezës së Balecit gjatë Mesjetës. Përveç peshkopëve, shumë klerikë katolikë shqiptarë përmenden gjithashtu në një sërë dokumentesh të shekujve 14-15, në shërbim të popullatës katolike të Balecit dhe rrethinave të tij. Baleci kishte të paktën tre kisha; katedralja kushtuar Shën Mërisë ( Albanian  ) ku kishte qendrën peshkopi i Dioqezës së Balecit, kisha katolike kushtuar Shën Aleksandrit ( Albanian   ) në fshatin e afërt Shën Aleksandër në brigjet e lumit Rrjoll dhe kishën katolike kushtuar Shën Nikollës ( Albanian   ). Gjithashtu, një manastir kushtuar Shën Gjonit ( Albanian  ) që fillimisht i përkiste benediktinëve ndodhej aty pranë në Shtoj; ky manastir ishte nën juridiksionin e Dioqezës së Drishtit përpara se t'i kalonte Dioqezës së Balecit. Deri në fillim të shek.
Në vitin 1356, peshkopi Andreas Citer u ankua se peshkopata e tij ishte plot me skizmatikë. Dioqeza ishte shkatërruar dhe varfëruar nga "skizmatikët e mbretërisë së Rashisë ", të cilët e kishin shkatërruar plotësisht manastirin që ndodhej 5000 hapa larg katedrales. Në përgjigje, Papa Inocenti VI i dhuroi atij në lavdërim, më 26 shtator të po këtij viti, manastirin Albanian lartpërmendur të Shën Gjonit në Shtoj  ) që ishte deri atëherë nën Dioqezën e Drishtit .  Manastiri duhet të jetë rindërtuar shpejt, pasi u përmend përsëri 20 vjet më vonë, kur Papa Gregori XI urdhëroi Kryepeshkopin Pjetrin e Raguzës të zgjidhte një murg benediktin dhe ta emëronte si abat të manastirit, pasi igumeni i mëparshëm kishte vdekur. Pikërisht gjatë kësaj kohe manastiri do t'i kalonte përsëri Dioqezës së Drishtit.
Përfundimisht, Baleci duhet të ketë pushuar së ekzistuari si qytet, kështu që, megjithëse peshkopët vazhduan të emëroheshin në seli, deri në vitin 1448, kur edhe kalaja e rindërtuar nga Skënderberg u shkatërrua, qyteti nuk ishte më shumë se një kujtim. Peshkopia e Baleciumit, që nuk është më seli rezidenciale, sot renditet nga Kisha Katolike si seli titullare.
Prania ortodokse në zonë mund të gjurmohet në fshatin e afërt të Cupelnich, i cili ishte i populluar me banorë që kishin një shkallë të madhe të antroponomisë ortodokse sllave sipas kadastrës veneciane. Kishte shumë priftërinj ortodoksë dhe ka të dhëna për një manastir ortodoks në vetë fshatin Cupelnich ( Copenico  ) që zotëronte një mulli në lumin Rioli afër Balecit.
Barjols
Barjols është një komunë në Francë. Barjols bën pjesë në departamentin Var (83) të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 3009 banorë dhe sipërfaqe 30.06 km².
Istrët
Histrët apo të njohur edhe si istrët (Ιστρών έθνος) ishin një fis i lashtë ilir, të cilët Straboni i përmend si banorë të rajonit Istria, sipas të cilit ata edhe kanë marrë emrin. Histrët kanë jetuar në fushën e Poreçit rreth 6,000 vjet më parë, ndërsa Picugi - ishte një observator, vendbanim dhe qendër fetare - që ka ekzistuar 4,000 vite më parë. Fisi është klasifikuar në disa burime, si një "fis venetë" me disa lidhje të forta me Ilirët. Ata gjithashtu janë përshkruar edhe si Thrakas nga autorë të tjerë. Pasi që kanë banuar në Gadishullin Istrian ata kishin raporte intensive tregtare dhe kulturore me botën e Mesdhetare, veçanërisht me pjesën qendrore dhe jugore të Italisë.
Romakët i kanë përshkruar Histrët si një fis i piratëve të ashpër, të mbrojtur nga një vijë bregdetare me brigje shkëmbore. Sipas një burimi, ky fis ishte i pari në pjesën veriore të zonës së Adriatikut që u përballën me imperializmin romakë. Istrëtu përfshin në dy fushatave ushtarake me romakët për tu mposhtur në vitin 177 pes. Rajoni në atë kohë, së bashku me pjesën veneciane, Rajoni X Romak i Venedikut dhe Istrisë "Venetia et Histria", sipas kuptimit të lashtë të kufirit verilindor të Italisë. Dante Alighieri i referohet atij si; kufiri lindor i Italisë sipas përkufizimit të lashtë është lumi Arsia.
Tourteron
Tourteron është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Tourteron ka një popullsi prej 177 banorë dhe sipërfaqe 8.83 km², me një dendësi prej 20 banor/km².
Beaupont
Beaupont është një komunë në Francë. Beaupont bën pjesë në departamentin Ain të rajonit Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 560 banorë dhe sipërfaqe 14.07 km².
Baltimore (album)
Baltimore është një album nga Nina Simone. Pas kompletimit të albumit, Nina e shprehu dëshpërimin e saj për shumë arsye, por më së shumti pasi që nuk i lënë në dorë asaj që të orgaizojë, të zgjedhë këngët ose të zgjedhë kopertinën. Përkundër kësaj, kritikët ishin pozitiv për albumin dhe kjo i dha një gallërim Ninës, karriera e të cilës shkonte drejt shuarjes.
Belmont-sur-Rance
Belmont-sur-Rance është një komunë në Francë. Belmont-sur-Rancebën pjesë në departamentin Aveyron të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 1017 banorë dhe sipërfaqe 44.19 km².
Lampedusa
parapamje| Pamje e qytezës së Lampedusës parapamje| Shkëmbinjtë verilindorë të Lampedusa Lampedusa është ishulli më i madh i ishujve italianë Pelagie në Detin Mesdhe.
Vështrim
Lampedusa ka një sipërfaqe prej20.2 km2   dhe një popullsi prej rreth 6,000 njerëz. Industritë e saj kryesore janë peshkimi, bujqësia dhe turizmi. Një shërbim traget lidh ishullin me Porto Empedocle, afër Agrigento, Siçili. Ka gjithashtu fluturime gjatë gjithë vitit nga Aeroporti Lampedusa në Palermo dhe Catania në kontinentin sicilian. Në verë, ka shërbime shtesë në Romë dhe Milano, përveç shumë lidhjeve të tjera sezonale me kontinentin italian.
Në vitin 2013, Spiaggia dei Conigli ("Plazhi i Lepurit"), i vendosur në pjesën jugore të ishullit, u votua si plazhi më i mirë në botë nga faqja e udhëtimit TripAdvisor.
Që nga fillimi i viteve 2000, ishulli është bërë një pikë hyrëse kryesore evropiane për emigrantët, kryesisht të ardhur nga Libia.
Në vitin 2021, ishulli mori çmimin Jan Karski Eagle, si hera e parë dhe e vetme që çmimi u dha tre herë në një vit.
Etimologjia
Emri Lampedusa rrjedh nga emri i lashtë grek i ishullit, Λοπαδούσσα ose Λαπαδούσσα ( Lopadoússa/Lapadoússa ). Është sugjeruar se emri rrjedh nga fjala λέπας ( lépas ), që do të thotë 'shkëmb', për shkak të peizazhit shkëmbor të ishullit; një histori tjetër është se kjo fjalë është përdorur edhe nga grekët për një lloj goce dhe ishulli quhet kështu, për shkak të bollëkut të kësaj lloj goce. Studiues të tjerë besojnë se emri rrjedh nga λαμπάς ( lampás ), që do të thotë 'pishtar', për shkak të dritave që ishin vendosur në ishull për marinarët.
My Name (serial)
My Name (Koreanisht: 마이 네임; Mai Neim) është një seri televizive transmetuese e Koresë së Jugut e drejtuar nga Kim Jin-min dhe me protagonistë Han So-hee, Park Hee-soon dhe Ahn Bo-hyun. Seriali sillet rreth një gruaje që bashkohet me një bandë për të marrë hak për vdekjen e babait të saj dhe më pas bëhet sekret si polic. Tre nga tetë epizoda u shfaqën në Festivalin e 26-të Ndërkombëtar të Filmit në Busan në seksionin e sapo krijuar "On Screen", më 7 tetor 2021. Seriali u publikua në Netflix më 15 tetor 2021.
Përmbledhja
Yoon Ji Woo dëshiron të mësojë të vërtetën pas vdekjes së babait të saj. Pra, ajo bashkohet me një organizatë të krimit dhe bëhet sekret si oficere policie. Choi Moo Jin është shefi i organizatës kriminale. Ai ndihmon Yoon Ji Woo të bëhet oficere sekrete, por nuk dihet motivet e tij të vërteta prapa kësaj.
Këshilli i Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut
Këshilli i Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut (United Nations Human Rights Council - UNHRC) ) është një organ i Kombeve të Bashkuara, misioni i të cilit është të promovojë dhe mbrojë të drejtat e njeriut në të gjithë botën. UNHRC ka 47 anëtarë të zgjedhur me mandat tre vjeçar në bazë të grupeve rajonale. Selia e UNHRC është në Gjenevë, Zvicër.
UNHRC heton pretendimet për shkelje të të drejtave të njeriut në vendet anëtare të KB dhe adreson çështje të rëndësishme tematike të të drejtave të njeriut si liria e organizimit dhe mbledhjes, liria e shprehjes, liria e besimit dhe fesë, të drejtat e grave, drejtat e LGBT, dhe të drejtat e pakicave racore dhe etnike. For intervention against nationwide human rights abuses, see
UNHRC u krijua nga Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara më 15 Mars të vitit 2006 (me rezolutën A / RES / 60/251) duke zëvendësuar Komisionin e Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut (UNCHR, këtu CHR) që ishte kritikuar ashpër për lejimin e vendeve me mbrojtje të dobët të të drejtave të njeriur për të qenë anëtarë të tij. Sekretarët e Përgjithshëm të Organizatës së Kombeve të Bashkuara, Kofi Annan dhe Ban Ki-Moon, ish-presidenti i këshillit Doru Costea, Bashkimi Evropian, Kanada dhe Shtetet e Bashkuara kanë akuzuar UNHRC se përqëndrohet në mënyrë disproporcionale në konfliktin izraelito-palestinez, gjersa shumë pretendojnë një paragjykim antiizraelit duke qenë se Këshilli ka zgjidhur më shumë rezoluta që dënojnë Izraelin sesa rezoluta për të gjithë botën të kombinuara së bashku. UNHRC bashkëpunon ngushtë me Zyrën e Komisionerit të Lartë për të Drejtat e Njeriut (OHCHR).
Qarku Oloron-Sainte-Marie
Qarku Oloron-Sainte-Marie është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Pyrénées-Atlantiques.
Barjon
Barjon është një komunë në Francë. Barjon bën pjesë në departamentin Côte-d'Or të rajonit Bourgogne. Komuna ka një popullsi prej 42 banorë dhe sipërfaqe 4.57 km².
Bashkia Mirditë
parapamje|Bashkia MirditeSipas regjistrit të gjendjes civile2, Mirdita ka një popullsi prej 37 384 banorësh. Me një sipërfaqje prej 867.1 km2, bashkia e re ka një dendësi prej 42.98 banorë/km2. Bashkia Mirditë gjendet midis koordinatave gjeografike 41° 43’ e 41° 59’ gjerësi veriore dhe 19° 43’ e 20° e 12’ gjatësi lindore, duke u kufizuar në veri me Bashkitë e Fushë Arrësit dhe Pukës, në perëndim me të Lezhës dhe në lindje me Bashkinë e Kukësit dhe Dibrës. Në jug-lindje kufizohet me bashkinë Dibër, në jug me bashkinë Mat dhe Kurbin ndërsa në jug-perëndim me bashkinë Kurbin. Qendra e bashkisë është qyteti i Rrëshenit.
Bashkia Mirditë përfshin 4 qytete dhe 81 fshatra, të shpërndara në 7 njësitë administrative përbërëse të saj: Rrësheni, Rubiku, Selita, Kthella, Fani, Oroshi dhe Kaçinari. Bashkia është pjesë e qarkut Lezhë.
Klima është mesdhetare kodrinore, paramalore e malore. Bimësia është mjaft e pasur dhe përbëhet nga shkurre, dushqe, pyje të përzier, ahishte e kullota malore. Bimët mjekësore janë mjaft të përhapura. Nga pikëpamja fizike territori karakterizohet nga formacione malore, lugina, pllaja, fusha dhe fushëgropa. Lartësia mesatare shkon 557 m mbi nivelin e detit, ndërsa maja më e lartë është Mali i Dejës 2121 m. Territori përshkohet nga lumenjtë Fani i Madh, Fani i Vogël, Uraka. Këta lumenj si dhe përrenj të tjerë malorë, kanë jo vetëm kapacitete prodhuese energjetike, por edhe për kultivimin e faunës ujore.
Zona ka profil ekonomik kryesisht bujqësor dhe blegtoral, ndërkohë që vreshtaria po kthehet në një aktivitet mjaft të përhapur, duke krijuar kushte shumë te mira për zhvillimin e agrobiznesit e agroturizmit.
Ka pasuri të mëdha nëntokësore, veçanërisht bakër, pirit, krom, të cilat sollën krijimin e katër qyteteve te lidhura me industrinë minerare. Pjesa më e madhe e kësaj industrie aktualisht është jashtë funksionit. Kjo është një nga arsyet që Mirdita shënoi një ndër nivelet më të larta të migrimit të brendshëm si dhe të emigrimit përgjatë 25 viteve të fundit.
Për arsye se sipërfaqja e pyjeve në bashkinë e Mirditës është 10 herë më e madhe se fondi i tokës bujqësore, problemet ekologjike të zonës, janë kryesisht të lidhura me pyjet.
Trashëgimia kulturore dhe etnografike është e larmishme dhe unike.
Pas ndërtimit të autostradës A1, Mirdita mori rëndësi si rrugë kalimi dhe si porta natyrore hyrëse për në Kosovë. Ndërtimi i Rrugës së Kombit megjithëse përmirësoi volumin e lëvizjes dhe cilësinë e udhëtimit, solli një impakt modest për zhvillimin social-ekonomik të zonës, e cila ka nevojë për impulse të reja zhvillimi.
Ekonomia
Nxitja e gjallërimit të potencialeve të brendshme të zhvillimit në zonat e varfra dhe periferike nëpërmjet procesit të programimit sipas zonave funksionale, qasja sipas kontekstit specifik, ndërhyrjet e integruara, përfshirja e grupeve të interesit publikë e privatë përbëjnë disa nga parakushtet bazë për realizimin e një zhvillimi të qendrueshëm ekonomik e social.
Duke u nisur nga këto parime, për Bashkinë Mirditë, së pari u identifikuan drejtimet dhe dimensionet e zhvillimit të saj. Bashkia përfshin 7 njësi administrative: Rrësheni, Rubiku, Selita, Kthella, Fani, Oroshi dhe Kaçinari.
Të dhënat tregojnë se lëvizje të mëdha demografike zhvendosëse kanë ndodhur në të gjithë bashkinë. Këto lëvizje kanë të gjitha kah negativ dhe shënojnë largim dhe ulje të popullsisë në drejtim te zonave të mëdha urbane dhe jashtë vendit. Kjo ulje e popullsisë në rang bashkie arrin në 40.35%. Gjithashtu si pjesë e Qarkut Lezhë, Bashkia e Mirditës ka numrin më të ulët të banorëve për njësi në rang qarku.
Ndryshime shumë të mëdha strukturore kanë ndodhur në ekonomi, duke e përkeqësuar zhvillimin e zonës. Para viteve ‘90, profili ekonomik lidhej me industrinë e shfrytëzimit të pasurive nëntokësore, kryesisht bakër, pirit, krom dhe numri i punëtorëve në industrinë minerare arrinte në 12000.
Punësimi në Bashkinë Mirditë është një problem i mprehtë. Ndryshimet strukturore në ekonominë lokale, mungesa e një infrastrukture moderne, mosshfrytëzimi i potencialeve në bujqësi, blegtori, turizëm, pylltari, shërbime etj. kanë sjellë një nivel të papunësisë 25%.5
Sipas Censusit (2011), popullsia e aftë për punë arrin shifrën 14664 persona, ose 66.3% e popullsisë së bashkisë, ku meshkujt dhe femrat zënë një përqindje të barabartë 50%. Për muajin shtator 2015, sipas të dhënave të zyrës vendore të punësimit të bashkisë, numri i punëkërkuesve të papunë për popullsinë e moshës 15- 64 vjeç, arrin në 2201 persona. 49.5% ose 1090 persona janë gra. Për të rinjtë e moshës 15-29 vjeç numri i të papunëve arrin në 531 ose është 24.1% i të punëkërkuesve të papunë. Grupmosha që shënon numër më të lartë të papunësisë është ajo e popullsisë mbi 50 vjeç me 30.3% te punëkëruesve të papunë.
Nga punëkërkuesit e papunë 5.6% përfitojne pagesë papunësie, ndërsa 46.1% përfitojnë ndihmë ekonomike. Gjithashtu vihet re se sipas nivelit arsimor, papunësi më të lartë shënon grupi i popullsisë me arsim 9 vjeçar, ndjekur nga grupi i popullsisë me arsim të mesëm të përgjithshëm. Papunësi e lartë shënohet tek komuniteti rom, kryesisht për shkak të nivelit të ulët arsimor ku gratë zënë rreth 60%. Punëkërkuesit e papunë afatgjatë përbëjnë shumicën e punëkërkuesve të papunë dhe këtu mbizotërojnë të papunët meshkuj me 50.5%.
Një problem social i evidentuar nga intervistat me grupet e interesit është edhe punësimi i personave PAK, të cilët e gjejnë veten të paintegruar në tregun e punës. Moszbatimi i klauzolave të Ligjit Nr. 107/2014 “Për planifikimin dhe zhvillimin e territorit” në lidhje me barrierat arkitektonike shkakton përjashtimin e mëtejshëm social të tyre. Përsa i përket mbrojtjes sociale të PAK, sipas te dhënave nga Bashkia Mirditë të muajit shtator 2015, 1117 persona përfitojnë pagesa paaftësie dhe kompensim të energjisë elektrike, prej te cilëve 945 të paaftë, të verbër, para e tetraplegjikë dhe 766 persona si invalidë pune.
Megjithëse pranë bashkisë janë ngritur njësia e mbrojtjes së fëmijëve, sektori i barazisë gjinore dhe ai kundër dhunës në familje, ekzistojnë probleme të mëdha të shfrytëzimit të të miturve për qëllime lypje, prostitucioni etj. Mungojnë qendrat për mbrojtjen dhe trajtimin e grave dhe fëmijëve të dhunuar e të trafikuar, si edhe qendrat ditore për moshën e tretë dhe personat PAK. Gjithashtu nga intervistat me grupet e interesit janë evidentuar probleme që lidhen me dhunën në familje. Strehimi është një problem i rëndë social për shkak të varfërisë dhe mundësive të pakta të gjetjes së një pune.
Duke ju referuar shpërndarjes së të punësuarve sipas aktiviteteve ekonomike në %, në qendrat urbane numri më i madh i të punësuarve shënohet në aktivitetet e shërbimeve, të ndjekur nga tregtia me shumicë e pakicë, bujqësia, pylltaria e peshkimi si dhe industria. Në zonat rurale dhe njësitë periferike, bujqësia, pyjet dhe peshkimi të ndjekura nga shërbimet shënojnë aktivitetet ekonomike me më shumë të punësuar.
Mundesoi: Saimir Kola
Rada Ivekoviq
Hulumtimet
Puna hulumtuese e Iveković përfshin filozofinë aziatike (veçanërisht atë Indiane),teorinë feministe si edhe filozofinë politike.
Në veçanti, temat më të spikatura në punën kërkimore dhe intelektuale të Radës janë: filozofia postmoderniste, orientalizmi, filozofia bashkëkohore europiane, çështje si kombësia, shtetësia, problemet e nacionalizmit, të dhunës dhe luftës, çështja e identitetit europian dhe demokracia.
Interesa të tjera të Iveković përfshijnë: kritikën letrare, religjioni dhe mitologjia, studimet gjinore e shkrimtaret gra, antropologjia si dhe filozofia bashkëkohore franceze.
Kredoja politike
Iveković beson se pabarazia gjinore midis gjinive si dhe pabarazi të tjera, mospërfshirja, diskriminimi me bazë gjininë, kombësinë, nënshtetësinë, etninë sjell ndarje fatale. Gjatë periudhës së luftës në Jugosllavi filozofja kroate promovon qëndrimin e saj anti-patriarkal.
Në 1997 Iveković publikoi një studim filozofik mbi dikotominë gjini/seks biologjik, duke i hulumtuar këto çështje me Jean-François Lyotard.
Karriera
Iveković u rrit dhe edukua në Zagreb dhe Beograd, më së shumti në Zagreb ku edhe ka jetuar deri në vitin 1963 deri sa erdhi eksodi i viteve 1991-1992. Ajo ka studiuar në Universitetin e Zagrebit në degën e Filozofisë dhe studimeve të anglishtes nga viti 1970 deri në 1973. Në vitin 1972 ajo përfundoi studimet e doktoraturës në filozofinë budiste pranë Universitetit të Dehlit.
Në periudhën nga 1975 deri në eksodin e viteve 1991-1992, Iveković mbante ligjërata në Universitetin e Zagrebit rreth Historisë së Filofizë aziatike.
Musa Keita I
parapamje|250x250px|Mansa Musa. Musa I (arabisht: منسا موسى, romanizuar: Mansā Mūsā, r.c. 1312–1337) ishte mansa i 9-të i Perandorisë Mali, e cila arriti kulmin e mbretërimit të saj. Musai shquhet për pasurinë dhe bujarinë e tij. Ai ka qenë subjekt i pretendimeve popullore se ai është personi më i pasur në histori, por pasuria e tij aktuale nuk dihet me siguri. Pasuritë e tij erdhën nga minierat e depozitave të konsiderueshme të arit dhe kripës në Perandorinë Mali, së bashku me tregtinë e skllevërve dhe fildishit.
Anthropoid (film)
Anthropoid është një film historike thriller i 2016-tës drejtuar nga Sean Ellis, shkruar nga Elis dhe Anthony Frewin dhe përformuar nga Cillian Murphy, Jamie Dornan, Harry Lloid, Toby Jones, Charlotte Le Bon dhe Bill Milner. Tregon historinë e vrasjes e Reinhard Heydrich ne  Operacionin Anthropoid, gjatë  Luftës dytë Botërore nga ushtarët Cekoslovak në mërgim në 27 Maj 1942.
Musa Keita I
Në kohën e ngjitjes së Musait në fron, Mali në një pjesë të madhe përbëhej nga territori i ish-Perandorisë Gana, të cilin Mali e kishte pushtuar. Perandoria e Malit përbëhej nga toka që tani është pjesë e Guinesë, Senegalit, Mauritanisë, Gambisë dhe shtetit modern të Malit.
Anthropoid (film)
Përmbajtja
Në dhjetor 1941, dy agjentë nga qeveria Çekosllovake në mërgim, Jozef Gabçík (Cillian Murphy) dhe Jan Kubish (Jamie Dornan) janë parashutuar në atdheun e tyre të pushtuar. Jozef është i dëmtuar kur ai përplaset në ulje me një pemë, por të dy djemtë përgatiten për të gjetur kontaktet e tyre në Çekosllovaki. Ata zbulohen menjëherë pas uljes nga dy luftëtarë të rezistencës që ndodh të jenë kthyer në tradhtarë; njëri qëllohet nga Jozef, ndërsa tjetri shpëton. Duke ju vjedhur kamjonin, dy agjentët i drejtohen Pragës.
Kur ata kërkojnë kontaktin e tyre, i drejtojnë tek Dr. Eduard (Sean Mahon), i cili qep këmbën e dëmtuar të Jozefit, dhe pergatit për agjentët për një takim me anëtarët e tjerë të rezistencës, të udhëhequr nga "xhaja" Jan Zelenka-Hajski (Toby Jones). Agjentët zbulojnë se janë në Pragë për të ekzekutuar "Operacionin Antropoid", një atentat per Reinhard Heidrych (Detlef Bothe), arkitekt kryesor i Zgjidhje Përfundimtare (të çështjes së hebrenjve), dhe kreu i Nazist i forcave gjermane që pushtojnë Çekosllovakinë.
Musa Keita I
Musai shkoi në haxh në Mekë në vitin 1324, duke udhëtuar me një shoqëri të madhe dhe një sasi të madhe ari. Gjatë rrugës, ai kaloi kohë në Kajro, ku dhurimi i tij bujar thuhet se ka ndikuar dukshëm në vlerën e arit në Egjipt dhe ka tërhequr vëmendjen e botës më të gjerë myslimane.
Anthropoid (film)
Përmbajtja
Me ritme te limituara te "inteligjencës" dhe me pak pajisje në një qytet te izoluar, Jozef dhe Jan duhet të gjejnë një mënyrë për të vrar Heydrich, një operacion që, ata shpresojn, do të ndryshojë te ardhmen e Europën. Me ndihmën e dy vajzave, Marie Kovárníková (Charlotte Le Bon) dhe Lenka Fafková (Anna Geislerová) së bashku me personazhe te tjera, agjentët pergatisin për të pritë Heydrich kur ai mbërrin në selinë e tij me makinë. Kur agjentët marrin vesh se Heydrich është gati për t'u transferuar, plani hyn në fuqi dhe dy djemat përforcohen me shtimin e agjentët e tjerë të cilët kanë qenë të parashutuar në Çekosllovaki dhe pjesa e mbetur e rezistencës së luftëtarëve në Pragë.
Musa Keita I
Musa zgjeroi kufijtë e Perandorisë Mali, në veçanti duke përfshirë qytetet Gao dhe Timbuktu në territorin e saj. Ai kërkoi lidhje më të ngushta me pjesën tjetër të botës myslimane, veçanërisht me Sulltanatet Mamluk dhe Marinid. Ai rekrutoi studiues nga bota e gjerë myslimane për të udhëtuar në Mali, si poeti andaluzian Abu Ishaq al-Sahili, dhe ndihmoi në krijimin e Timbuktu-së si një qendër të mësimit islam. Mbretërimi i tij është i lidhur me projekte të shumta ndërtimi, duke përfshirë një pjesë të Xhamisë Djinguereber në Timbuktu. Mbretërimi i Musait shpesh konsiderohet si zeniti i fuqisë dhe prestigjit të Malit.
Emri dhe titujt
Emri personal i Mansa Musa ishte Musa (arabisht: موسى, romanizuar: Mūsā), forma arabe e Moisiut. Mansa, 'sundimtar' ose 'mbret' në Mandé, ishte titulli i sundimtarit të Perandorisë Mali. Në traditën gojore dhe Kronikat e Timbuktu, Musa njihet si Kanku Musa. Në traditën Mandé, ishte e zakonshme që emri i dikujt të parashtesohej me emrin e nënës së tyre, kështu që emri Kanku Musa do të thotë "Musa, djali i Kankut", megjithëse është e paqartë nëse gjenealogjia e nënkuptuar është fjalë për fjalë. Ai quhet gjithashtu Hidji Mansa Musa në traditën gojore në lidhje me haxhin e tij.
Al-Jafii e dha emrin e Musait si Musa ibn Ebi Bekr ibn Ebi el-Eswad (arabisht: موسى بن أبي بكر بن أبي الأسود, romanizuar: Mūsā ibn Ebi Bakr ibn Ebi el-Eswad), dhe Ibn Haxheri e dha emrin e Musait si Musa ibn Ebi Bekr Salim et-Takruri.