cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maqedonët në Shqipëri
Sipas regjistrimit të vitit 2011, 5,512 maqedonas etnikë jetojnë në Shqipëri. Ata jetojnë në nëntë fshatra rreth liqenit të Prespës në Korçë, si dhe në disa fshatra të tjera në Rrethin e Dibrës. Shumica e popullsisë maqedonisht folëse në rrethin e Dibës u regjistruan shqipëtarë në regjistrimin e vitit 2011. Edhe pse numri i tyre në Shqipëri mund të luhatet nga 5.000-10.000 ende nuk ka të dhëna të pranueshëm. Minoriteti maqedonas ndodhet i përqendruar në zonën e Prespës që shtrihet në verilindje të qytetit të Korçës, 30 km larg tij. Kjo zonë është e vendosur në skajin juglindor të territorit shqiptar në kufi me Republikën e Maqedonisë dhe Greqinë. Sipërfaqja e zones së Prespës është 213,9 km². Popullsia aktualisht përbëhet nga 418 banorë. Vija përgjatë liqenit të Prespës me kufirin shqiptar është 35 km. Gjatë kësaj vije shtrihen të 9 fshatrat minoritare të zonës së Prespës që janë : Pusteci, Leska, Zaroshka, Cerja, Shulini, Glloboçeni, Dollna Gorica, Tumineci dhe Gorna Gorica. Nga pikëpamja administrative, të 9 fshatrat minoritare përbëjnë një bashki me emrin Bashkia e Pustecit sipas emrit të fshatit Pustec që është më i madhi. Ky fshat e ka pasur emrin Pustec, por më vonë emri i tij dhe emrat e fshatrave të tjerë janë shqipëruar. parapamje|220px|Maqedonishtja në [[Bashkia Pustec|Pustec]]
Popullsia
Vlerësimet e jashtme për popullsinë e maqedonasve në Shqipëri përfshijnë 10,000, ndërsa burimet maqedonase kanë pretenduar 120,000 deri 350,000 maqedonas në Shqipëri. Pavarësisht niveleve të larta të emigracionit, numri zyrtar i njerëzve që regjistrohen si maqedonas në Shqipëri ka më shumë se dyfishuar gjatë 60 viteve të fundit, sipas të dhënave të regjistrimit shqiptar.
Në mars 2009, Komisioni për Çështjet e Pakicave në Ministrinë e Jashtme të Shqipërisë njoftoi rezultatet e studimit të tij në lidhje me pakicat kombëtare në vend. Sipas studimit, ka 4,148 maqedonas (0,14% të popullsisë së përgjithshme) që jetojnë në vend. Ish kryebashkiaku i Pustecit Edmond Temelko kritikoi raportin dhe tha se "ky numër edhe një herë provon se Qeveria e Shqipërisë mohon ekzistencën e pakicës maqedonase". Ai deklaroi se popullsia e Pustecit, e cila është e populluar kryesisht nga maqedonas etnikë, është madje 5,300 dhe se pakica maqedonase në Shqipëri përbën 150,000. Organizatat etnike maqedonase të Shqipërisë njoftuan se do të ankohen pranë institucioneve shqiptare dhe organizatave ndërkombëtare.
Ylli Trokitës
Adem Ramadani i njohur dhe me emrin Ylli Trokitës lindi më 19 mars të vitit 1985 në Prishtinë, është artist shqiptar, drejtor i shtëpisë artistike "albaSTARs", ish CEO i Nesmedia, drejtor i revistes "HipHopKultura", drejtor i festivalit "HipHopFest". Aktualisht drejtor ekzekutiv i Trejat.
Xhakomo Puçini
thumb|200px|Xhakomo Puçini Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini (i njohur më mirë me emrin Xhakomo Puçini, lindi më 22 dhjetor 1858 - dhe vdiq më 29 nëntor 1924) mendohet si një nga kompozitorët më të mëdhenj operistikë të fundshekullit të 19 dhe të fillimshekullit të 20. Operat e tij më të njohura janë: La bohème, Toska, dhe Madama Butterfly të cilat janë ndër më të shfaqurat në repertorin standart.
Puçini shkroi 14 opera, dhe shumë këngë, të cilat janë shumë të njohura nga publiku mbarë botëror, veçanërisht aria Nessun dorma, nga Turandot e cila u këndua nga Luciano Pavarotti, në vitin 1990 me rastin e Kampionatit Botëror të Futbollit, i cili u zhvillua në Itali.
Kantoni Sancergues
Kantoni Sancergues (frëngjisht: Canton de Sancergues) është një kanton në departamentin Cher, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Sancergues. Ka sipërfaqe 352.84km2 dhe popullsi 7340 banorë.
Xhakomo Puçini
Jeta
Puçini u lind në Luka, të Italisë në një familje me traditë të gjatë muzikore. Pas vdekjes së të atit Mikele Puçinit kur ai ishte vetëm pesë vjeç, ai u dërgua të studionte me xhaxhain e tij Fortunato Magi, i cili e mbante atë për një student të keq e të padisiplinuar. Më vonë, ai hyri si organist në kishë dhe mjeshtër kori, por ai nuk ishte ende i frymëzuar të bëhej kompozitor operash, gjersa pa një shfaqje të Aidës së Xhuzepe Verdit. Ai dhe një shok i tij bënë gati 21 km rrugë në këmbë për të shikuar një shfaqje në Piza.
Kantoni Sancergues
Përbërja aktuale
Kantoni Sancergues aktualisht përbëhet nga 18 komuna.
RCD Espanyol
RCD Espanyol de Barcelona (katalanisht - Reial Klubi Deportiu Espanyol de Barcelona) është klub sportiv që ndodhet në Barcelona, Katalonjë, Spanjë. Është më së shumti i njohur për ekipin e saj futbollistik. Espanyol aktualisht luan në Estadi Olímpic Lluís Companys, e cila priti Olimpiadës Verore 1992;  më parë luante në Estadi de Sarrià. Stadiumi ka kapacitet prej 52.926 spektatorësh, njihet edhe si Estadi Olímpic de Montjuïc. . Espanyol ka si rival të përjetshëm të qytetit, Barcelonën, ndeshja në mes këtyre dy skuadrave njihet  si derbi katalan.
Numrat e tërhequr
21 Daniel Jarque (për nder të tij) (2002–09)
Përsëri në këmbë
Përsëri në këmbë është një roman i shkrimtarit shqiptar Dhimitër Xhuvani. Botuar në vitin 1970.
Flamuri i Uellsit
thumb|right|300px|Flamuri i Uellsit Flamuri i Uellsit quhet Dragoi i kuq, ai përbëhet nga nga një dragua, në një fushë të gjelbër dhe të bardhë. Përfaqësimi ekzakt i dragoit nuk ekziston prandaj si tek shumë flamuj të tjerë (përfshirë atë shqiptar) ekzistojnë shumë variante të dragoit.
Përsëri në këmbë
Ngjarja e përshkruar në roman është reale, e i kushtohet Nuredin Hoxha që ka lindur ( 2 Korrik 1934) e jetuar në Elbasan. Në roman, autori i ka vene pseudonimin : Din Hyka ! Kur ka ndodhur ngjarja, ai ishte vetëm 19 vjeç. Në Elbasan, personazhi i librit, thirrej nga shokët e tije "Gjyshi". Ai vdiq në Elbasan, me 6 Mars 2005 në moshën 70 vjeç. Bëhet fjalë për një 19 vjeçar që mbet gjysmak duke humbur këmbët e tij.
Berna
Bern (Gjermanisht alemanik: Bärn ose Berne, Arpitan: Bèrna, Italisht: Berna) është kryeqyteti de fakto i Zvicrës, i referuar nga zviceranët si "qyteti i tyre federal" (gjermanisht: Bundesstadt, frëngjisht: ville fédérale dhe italisht: città federale). Me një popullsi prej rreth 144,000 (që nga viti 2020), Bern është qyteti i pestë më i populluar në Zvicër. Aglomeracioni i Bernës, i cili përfshin 36 komuna, kishte një popullsi prej 406,900 në vitin 2014. Zona metropolitane kishte një popullsi prej 660,000 në vitin 2000.
Bern është gjithashtu kryeqyteti i kantonit të Bernës, i dyti më i populluari i kantoneve të Zvicrës. Gjuha zyrtare është gjermanishtja, por gjuha kryesore e folur është varianti lokal i dialektit gjerman zviceran alemanik, gjermanishtja bernese. Në vitin 1983, qyteti i vjetër historik (në gjermanisht: Altstadt) në qendër të Bernës u bë një Vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s.
Etimologjia
Etimologjia e emrit "Bern" është e paqartë. Sipas legjendës vendase, bazuar në etimologjinë popullore, Berchtold V, Duka i Zähringen, themeluesi i qytetit të Bernës, u zotua t'i jepte emrin qytetit sipas kafshës së parë që takoi në gjueti, dhe kjo doli të ishte një ari. Prej kohësh është konsideruar e mundshme që qyteti të ketë marrë emrin e qytetit italian të Veronës, i cili në atë kohë njihej si Bern në gjermanishten e mesme të lartë. Qyteti u referua ndonjëherë si Bern im Üechtland to distinguish it from Verona. për ta dalluar atë nga Verona. Si rezultat i gjetjes së tabletës së zinkut të Bernës në vitet 1980, tani është më e zakonshme të supozohet se qyteti është emëruar sipas një toponimi para-ekzistues me origjinë kelte, ndoshta *berna "çarje". Ariu ishte kafsha heraldike e vulës dhe stemës së Bernës nga të paktën vitet 1220. Referenca më e hershme për mbajtjen e arinjve të gjallë në Bärengraben daton në vitet 1440.
Historia moderne
Berna u pushtua nga trupat franceze në vitin 1798 gjatë Luftërave Revolucionare Franceze, kur iu zhvesh disa pjesë të territoreve të saj. Ajo rifitoi kontrollin e Bernese Oberland në vitin 1802, dhe pas Kongresit të Vjenës të vitit 1814, ajo fitoi rishtas Jura bernese. Në këtë kohë, ai u bë edhe një herë kantoni më i madh i Konfederatës siç qëndronte gjatë Restaurimit dhe deri në shkëputjen e kantonit Jura në 1979. Berna u bë qyteti federal (selia e Asamblesë Federale) brenda shtetit të ri federal zviceran në 1848.
Një numër kongresesh të Ndërkombëtares së Parë dhe të Dytë socialiste u mbajtën në Bernë, veçanërisht gjatë Luftës së Parë Botërore kur Zvicra ishte neutrale.
Popullsia
Shumica e popullsisë (që nga viti 2000) flasin gjermanisht (104,465 ose 81,2%) si gjuhën e tyre të parë, italishtja është e dyta më e zakonshme (5,062 ose 3,9%) dhe frëngjishtja është e treta (4,671 ose 3,6%). Janë 171 persona që flasin romançe.
Që nga viti 2008, popullsia ishte 47.5% meshkuj dhe 52.5% femra. Popullsia përbëhej nga 44.032 burra zviceranë (35.4% e popullsisë) dhe 15.092 (12.1%) burra jozviceranë. Kishte 51,531 gra zvicerane (41,4%) dhe 13,726 (11,0%) gra jozvicerane. Nga popullsia në komunë, 39,008 ose rreth 30,3% kanë lindur në Bernë dhe kanë jetuar atje në vitin 2000. Kanë lindur 27,573 ose 21,4% të cilët kanë lindur në të njëjtin kanton, ndërsa 25,818 ose 20,1% kanë lindur diku tjetër në Zvicër, dhe 27,81. ose 21.6% kanë lindur jashtë Zvicrës.
Ekonomia
Në vitin 2008, numri i përgjithshëm i vendeve të punës ekuivalente me kohë të plotë ishte 125,037. Numri i vendeve të punës në sektorin primar ishte 203, nga të cilat 184 ishin në bujqësi dhe 19 në pylltari ose prodhim lëndë druri. Numri i vendeve të punës në sektorin sekondar ishte 15,476 nga të cilat 7,650 ose (49,4%) ishin në prodhim, 51 ose (0,3%) në miniera dhe 6,389 (41,3%) në ndërtim. Numri i vendeve të punës në sektorin terciar ishte 109,358. Në sektorin terciar; 11,396 ose 10,4% ishin në shitje me shumicë ose pakicë ose riparim automjetesh, 10,293 ose 9,4% ishin në lëvizje dhe magazinim mallrash, 5,090 ose 4,7% në hotel ose restorant, 7,302 ose 6,7% në industrinë e informacionit, 8,437 ose 7,7% ishin industria e sigurimeve ose financiare, 10,660 ose 9,7% ishin profesionistë ose shkencëtarë, 5,338 ose 4,9% ishin në arsim dhe 17,903 ose 16,4% ishin në kujdesin shëndetësor.
Në vitin 2000, kishte 94,367 punëtorë që ishin larguar me udhëtim në komunë dhe 16,424 punëtorë që ishin larguar. Komuna është një importues neto i punëtorëve, me rreth 5.7 punëtorë që hyjnë në komunë për çdo largim.[51] Nga popullsia e punës, 50.6% përdornin transportin publik për të shkuar në punë dhe 20.6% përdornin makinë private.
Binjakëzimet
Këshilli Bashkiak i qytetit të Bernës vendosi kundër binjakëzimit të qyteteve me përjashtim të një bashkëpunimi të përkohshëm (gjatë UEFA Euro 2008) me qytetin austriak Salzburg.
Vullkanet dhe termetet
Vullkanet janë forma të ngritura në Tokë, të cilat krijohen me shkatërrimin e masës së zjarrtë-magmës, gazeve dhe avujve nga brendia e Tokës në sipërfaqe. Proceset e ndryshme të lidhura me to quhet vullkanizëm. Vullkani paraqet një dukuri sipërfaqësore në formë kupe. Kupa me kanal ose ndonjë çarje është e lidhur me brendinë e Tokës, nëpër të cilën lëviz masa e zjarrtë e lëngut-magma (nëse magma del në sipërfaqen e Tokës atëherë quhet lavë), gazrat, avulli e produkte të tjera dhe shkarkohen në sipërfaqe. Ky proces i shkarkimit quhet erupcion. Në majë të kupës gjendet krateri në formë hinke. Anash kupës vullkanike shpeshherë shfaqet kupa dhe kratere parazite. Magma duke u nisur nga vatra e vullkanit, e cila gjendet në trysni të madhe nga shkëmbinjtë përreth ku nën ndikimin e nxehtësisë së saj dhe të gazeve që përmbanë ajo është e lëvizshme. Magma e vënë në lëvizje mund të ngurtësohet në brendi të kores së Tokës dhe të formojë shkëmbinjtë e brendshme magmatikë (magmatizmi intrusiv ose plutonizmi) ose të shpërthejë e të derdhet në sipërfaqe- vullkanizimi ose magmatizmi efuziv. Si prudukt kryesor i erupsionit vullkanik është lava, me një temperaturë kryesisht 1000-1300 ͦ C, dendësinë zakonisht e ka si të magmës dhe varet nga përbërja kimike, e në rend të parë nga përbërja e silicit. Kështu, lava bazike ose e bazaltit përmban 40-52% silic, e cila është më e lëngshme, ka ngjyrë të errët dhe lëviz më shpejt, deri 30 km/orë. Lava acidike përmban 65-80% silic, është më e dendur, ka ngjyrë më të çelët dhe lëviz më ngadal se ajo bazike.
Format vullkanike
Me derdhjen dhe ftohjen e lavës si dhe me grumbullimin e materialit tjetër vullkanik formohen forma të veçanta të relievit. Këto janë forma vullkanike, ku më të rëndësishmet janë: kupat vullkanike dhe pllakat vullkanike. Lartësia e kupave vullkanike është e ndryshme, prej disa dhjetra deri në disa mijëra metra. P.sh. kupa e vullkanit Cimboraso në Ande ka lartësinë 6310 m, Kilimanxharo në Afrikë 5895 m, etj. Derisa lava e dendur acidike formon kupa vullkanike, lava bazike formon pllaka vullkanike. Kurse në Dekan të Indisë lava mbulon një sipërfaqe rreth 650 000 km2 etj., shpeshherë ndodh që lava e kushtëzuar nga relievi përgjatë ndonjë lugine të rrjedh në formë të lumit, e të rrezikojë shumë vendbanime përreth.
Et'hem Lika
Përvojë pune: Rektor dhe zëvendës/rektor i UT (’87-’91). Dekan i Fakultetit të Filologjisë. Jep leksione në UT që nga viti 1966.
Vullkanet dhe termetet
Tipet e vullkanit
Varësisht nga përbërja dhe mënyra e derdhjes lavrës, dallojmë këta tipa të vullkaneve: Tipi i Vezuvit karakterizohet me erupcion të fuqishëm, që derdhet sasi e madhe e lavës së denduracidike dhe me material të thërrmuar vullkanik-hirit dhe pluhurit, etj.Këto vullkane me kupa të larta dhe me formë të rregullt konike, quhen edhe stratovullkane ose shtresorë, sepse kupa e tyre është e ndërtuar prej shtresave të lavës së ngurtësuar dhe e hirit vullkanik. Këtij tipi përveq vullkanit Vezuv, i përket edhe Etna, Fuxhijama, Kluçevskaja Sopka në Kamçatka, etj.
Tërmetet
Janë dridhje apo lëkundje të papritura dhe të shkurtëra në koren tokësore. Për shkak të intensitetit, fuqisë shkatërruese e të befasishme, tërmetet janë dukuritë më të rrezikshme të katastrofave natyrore. Llogaritet se njerëzit mesatarisht në vit ndjejnë afro 9000 tërmete, prej tyre 2500 janë të intensitetit mesatar, por pa pasoja të mëdha, kurse 500 prej tyre janë me forcë të madhe shkatërruese - katastrofale. Mirëpo, me ndihmën e aparateve për regjistrimin e tërmeteve në botë regjistrohen më se 1 000 000 tërmete me fuqi të ndryshme. Qendrat ku gjenden aparatet e ndryshme për regjistrimin e tërmeteve quhen stacione seizmologjike, kurse aparati kryesor është seizmografi dhe paraqitja grafike në fletët e vijës së lakuar quhet seizmogram.
Shfaqjen e tërmeteve e përcjellë lirimi i sasisë së madhe të energjisë që shkakton copëtime, lëvizje dhe çrregullime të tjera në sipërfaqen e Tokës. Vendi nën brendinë e Tokës, ku bëhet lirimi i energjisë seizmike quhet vatra ose hipoqendra e tërmetit, e cila gjendet në thellësi të ndryshme. Më se 70-75 % të tërmeteve e kanë hipoqendrën deri në 70 km thellësi. Vendi në sipërfaqen e Tokës mbi vatrën e tërmetit, ku më parë arrin vala e tërmetit dhe përhapet në të gjitha anët quhet epiqendër. Në epiqendër rënia e tërmetit ndihet si lëkundje vertikale, dhe sa të largohemi nga epiqendra valët e tërmetit marrin drejtimin horizontal dhe forca e tërmetit dobësohet. Shpejtësia e lëvizjes së valëve të tërmetit varet nga fuqia e goditjes së tërmetit. Tërmetet ndahen në:
Tërmetet tektonike – Janë të lidhura ngushtë me zonat e vargmaleve e të maleve të reja, që lëvizjet tektonike në procesin e krijimit të tyre ende nuk kanë pushuar. Këtij grupi i përkasin më se 90% të numrit të tërmeteve. Këto tërmete dallohen me forcë të madhe dhe me radius të madh shkatërrues. Shkaktarët kryesor të paraqitjes së tyre janë çrregullimet e pllakave kontinentale, zhvendosja e tyre apo e thyerjeve të thella të shkëmbinjve nën koren e Tokës dhe zhvendosja e tyre përbrenda vetë korës së Tokës. Faza e qetësimit karakterizohet kohë pas kohe me goditje të reja që mund të zgjasin edhe me vite deri në qetësimin e plotë të trollit, që është dukuri normale. Gjatë kësaj periudhe mund të regjistrohen edhe qindra tërmete, por asnjëri nuk e arrin intensitetin e tërmetit të mëparshëm. Intervali kohor i zgjatjes së dridhjeve të Tokës zakonisht është 30 sekonda deri në një minutë.
Tërmetet vullkanike – Janë të lidhura me lëvizjen e magmës nga brendia e Tokës dhe derdhja e saj në sipërfaqe shpshherë u paraprinë erupcioneve vullkanike. Magma mund të shkaktojë tërmete edhe atëherë kur nuk arrinë të shperthejë në siperfaqen e Tokës. Tërmetet vullkanike janë më të lokalizuara në vetë zonat vullkanike, prandaj kanë edhe përhapje gjeografike më të vogël se ato tektonike. Në tërësi kanë rreze veprimi dhe forcë më të vogël.
Tërmetet e shembjeve – Shkaktohen nga shembjet e plafoneve të shpellave si zbrazësira më të mëdha nëntokësore. Këtij lloji i përkasin rreth 3% të numrit të termeteve në Tokë dhe janë të një intensiteti më të dobët e të një karakteri lokal.
Shkalla e fuqisë së tërmeteve
Bëhet në bazë të dy shkallëve ndërkombëtare: shkalla e Rihterit dhe e Merkalit. Shkalla e Rihterit tregon sasinë e energjisë së liruar në hipoqendër. Ajo ka 9 shkallë. Kurse shkalla e Merkalit tregon shkallën e rrënimit dhe të dëmtimit të objekteve në epiqendër dhe në sipërfaqen e Tokës. Që nga viti 1971 përdoret si shkallë ndërkombëtare me 12 njësi. Tërmetet kanë më tepër rëndësi gjeografike, ekonomike e sociale se gjeomorfologjike. Ato shkaktojnë rrënime të mëdha dhe viktima në njerëz. Ato mund të shkaktojnë ngritjen e valëve të larta në dete e oqeane “cuname”, që rrënojnë çdo gjë para vetës.
Zonat e tërmeteve
Dallohen tri zona kryesore të tërmeteve: Trevat shqiptare bëjnë pjesë në zonën aktive seizmike të gjeosinklinalës së dikurshme të Tetisit, me shfaqje të shpeshta të termeteve. Si zona më të ndjeshme janë: vija Korçë-Ohër-Peshkopi, vija Lushnjë-Elbasan-Dibër dhe Vlorë-Tepelenë-Ersekë, regjioni i Shkodrës, i Anamoravës, i Shkupit, etj.
Metodat e parashikimit të tërmeteve
Në shumë vende të botës, sidomos në vende të zhvilluara, po bëhet e mundshme të bëhet prognozimi i tërmeteve, duke u nisur nga pasojat që i shkaktojnë që sadopak të jenë më të lehta. Si metodë që po aplikohet është mbledhja e të dhënave mbi lëvizje e shtresës sipërfaqësore të Tokës. Me rastin e këtyre hulumtimeve po përdoret aparati laser, me anë të cilit mund të caktohen me saktësi deri në 1 cm të gjitha lëvizjet sipërfaqësore të shtresës së epërme të Tokës. Metodë tjetër për parashikimin e tërmeteve është ajo në bazë të deformimeve të radiovalëve. Ndryshim më i shpeshtë është rënia e intensitetit të radiosinjaleve, e kjo shfaqet 1-6 ditë para tërmetit. Për parashikimin e tërmeteve po zbatohet metoda e pranisë së radonit në ujërat nëntokësor, që mund të saktësojnë praninë e tij deri 600 km rreth epiqendrës. Me ndihmën e aparateve shumë të ndjeshme, në vendet e zhvilluara po regjistrohen krismat e vogla në brendi të Tokës edhe dy-tri ditë para shfaqjes së krismave të mëdha dhe goditjes së tërmetit. Gjithashtu po bëhet përpjekje që tërmetet të parashikohen në bazë të matjeve të dukurive elektromagnetike, ndërrimeve në rezistencën elektrike të shtresave sipërfaqësore të Tokës, ndërrimet e nivelit të temperaturës së ujërave nëntokësore, etj. Këto parashikime kërkojnë instrumente shumë të shtrenjta dhe një rrjetë të dendur të matjeve. Me qëllim të parashikimit të tërmeteve, shfrytëzohet edhe ndjeshmëria dhe sjellja e kafshëve para goditjes së tërmetit. Mendohet se mbrojtja më e sigurtë nga tërmetet është ngritja e objekteve të banimit dhe e objekteve tjera të rezistueshme ndaj valëve të tërmeteve, përkatësisht të objekteve antisizmike.
Toka jonë (film)
Filmi "Toka Jonë" u prodhua në vitin 1964.
Përmbajtja e filmit
Në një fshat në veri të Shqipërisë, reforma agrare i kthen tokën Lokes dhe familjes së saj, të cilën ia kishte përvetësuar me intriga Tuç Maku, një pronar i madh tokash në atë zonë. Fillon konflikti midis dy familjeve. Tuç Maku hakmerret duke vrarë Murrashin, djalin e Lokes, i cili ishte një nga aplikuesit e reformës agrare. Mbas kësaj tragjedie Lokja kthehet te fëmijët e saj, Leka dhe Filja.
“Trajtat muzikore luhaten mes vjetërsisë së rendit feudal dhe ankthit të tambureve të luftës dhe risisë, shoqëruar me tonalitete optimizmi lirik. Shoqëria e re i ka thyer kufijtë, muret dhe normat e individualizmit fisnor tradicional; i ka çelur tokën e re për t’u punuar, por malësori mbetet më i vetmuar se më parë, me një shtrëngesë të re tragjike, me farsën e të qenit i lumtur. Kuptimi i trishtimit, të cilit i referohemi në këtë analizë, i përket rendit artistik, poetik, lebetitjes së ndryshimit të shpejtë normativ, por aspak atij politik. Vjen përherë një kohë kur e vjetra dhe rikthimi kah saj është e papranueshme në të gjitha dimensionet, por kjo nuk e pengon njeriun të vajtojë apo të ligështohet për atë që nuk është më e që ndoshta nuk do të rikthehet. Veçse, përtej trishtimit emocional të malësorit, ndodhet një trishtim tjetër, madje një dialektikë trishtimesh.”
Middelharnis
Middelharnis është një komunë në provincën Hollanda e Jugut në Holandë me sipërfaqe 86.79 km² dhe popullsi 17966 banorë. Middelharnis është kryeqendra e komunës.
Ülkü Adatepe
Ülkü Adatepe (e lindur Ülkü Çukurluoğlu; 27 nëntor 1932 – 1 gusht 2012) ishte vajza më e vogël e birësuar e Mustafa Kemal Atatürk. Ndërveprimet e saj me Atatürk u shfaqën shpesh në mediat turke, duke përfshirë kopertinën e librit shkollor "Alfabe", ku Ülkü studionte me Atatürk.
Vilson Ahmeti
Vilson Ahmeti është politikan shqiptar, kryeministër i Shqipërisë gjatë viteve 1991-1992.
Ahmeti ka qenë kryeministër i Shqipërisë në Qeverinë Teknike (1991-1992) dhe ministër në Qeverinë e Stabilitetit (1991). Qeveria Teknike me kryeministër Vilson Ahmeti, përgatit vendin drejt zgjedhjeve parlamentare të 22 marsit të vitit 1992. Inxhinier mekanik. Në 1993 u tërhoq nga veprimtaria politike shtetërore.
Bisedë për brilantet në pasditen e dhjetorit
Bisedë për brilantet në pasditen e dhjetorit tregime & novela, Autori: Ismail Kadare. Botuesi: Onufri. Faqet e librit 223. ISBN 978-9928-164-40-7
Remaufens
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Erik Johan Stagnelius
150px|right Erik Johan Stagnelius u lind më 14 tetor 1793 në Gärdslösa në ishullin Oland, Suedi dhe vdiq më 8 prill 1823 në Stockholm, ishte poet Suedez. Stagnelius lindi ishte biri i një prift.
Jeta
Në vitin 1810 i ati i tij u bë peshkop në qytetin Kalmar. Stagnelius studioi së pari në Lund, pastaj në Uppsala ku u diplomua në vitin 1815. Në njëjtin vit u punësuar si klerik në Stockholm. Besohet se ai vuajti nga një gjendje kronike fizike (një efekt anësor i konsumit intensiv të alkoolit apo ndoshta sindromës Noonan, sugjerojnë studiuesit suedezë) duke i shkaktuar dhimbje dhe se ai përdori opiumin si ilaçin e tij kryesorë. Jeta e tij me detaje, është e njohur pak.
Vepra
Stagnelius ishte shumë erudit në poezi latine dhe kohës të shekullit 1700. Gjithashtu edhe në letërsinë franceze, gjermane dhe suedeze e kohës e tij ishte mjaft kompetent. Ai mësoi shumë nga persona romantik, kryesisht Atterbom, por nuk pajtohej me mërinë e tyre kundër gustavianëve, midis të tjerash ai 1818 konkurroi në një garë që organizoi Akademia Suedeze. Në prodhimin e Stagnelius poemat i tij janë më të njohura, por edhe shkrimtaria dramatike e tij është e gjerë dhe tekstet tregime janë të shumta gjithashtu. Ai paraqit gjithashtu dhe si epik. Wladimir den store/ Wladimir i madh (1817) është një poemë në heksameter me temë nga historinë mesjetare e rusëve. Konvertimi Carit Wladimir në besimin krishterë është një pyetje që i përket Stagnelius. Në një formë personale u shfaq në Zambaka në Sharon/Liljor i Saron (1821), tri fletore shënimesh me seri poeme lirike dhe një dramë, Deshmorët/ Martyrerna, e paraqet fenë krishtere nga ana e gnosticizmit. Këtu paraqitet jeta tokësore si burg dhe rilindja në parajsë si e vetmja e mirë. Drama Bacchanterna (1822) është vepra e fundit që ai e botoj vetë; paraqitet këtu më tepër pyetja nëse jeta duhet mohuar osë pranuar. Albert och Julia (1824) u botua postume, tema është erotika në këtë botë dhe dashuria në parajsë, një problem i madh i Stagnelit, vjen në formë dramatike.
Kritikuesi Lorenzo Hammarsköld, i vlerësoi shumë veprat e Stagneli. Lorenzo mblodhi dhe botoi një material mbi jetën tij. Përmbledhje e veprave të Stagnelit në dy vëllime u botua në vitin 1824–1827. Nëpër këto u publikuan shumë vepra të tjera të njohura, për shembull vjersha Blenda dhe drama Riddartornet/Kulla e Kalorësit. Një punim shkencor mbi shkrimet e Stagnelit u botua 1911–1919 në pesë vëllime nga Fredrik Böök, edhe gjithashtu një monografi e madhe mbi Stagnelin.
Në poezinë e Stagnelit dominon erotizmi. Egoja e cila flet në lirikën dhe shumë herë nëpër figura dramatike, përshkrun një pasion, paaftësinë e tij për arrijen e këtij qëllim të dëshiruar dhe ndjenja e vetmisë and ankthit që rrjedh prej kësaj. Këto ndjenja bashkohen në një imazhin e një vajzë me emrin Amanda. Rreth kësaj nxitje erotizmi ai krijoi një kuptim të vetë. Aty ky aftësia për poezi dhe ëndrrat kompensojnë ndjenjën e dashurisë. Ënderrat dhe krijimet përfundojnë me një zgjim të pikëlluar dhe plot ankth (”Endymion”). Edhe vdekja përshkruhet si një përzierje e prekshme dashurie ("Till förruttnelsen/ Për kalbëzimin"). Në poezinë e tij gnosticizëm përshkruhet shpirti si një grua e burgosur që dashuron dhëndërin, Kristi. Poezia e Stagnelit është në një formë të saktë, mendjethellë dhe me shumë emocione dhe flet më një intensitet e jashtëzakonishëm. Në kohën moderne shumë poetë suedezë shikojnë Stagnelin si një shembull të mirë.
Filozofia
Mendimi i tij, i cili është i dukshme nga veprat e tij të fundit, është i ndikuar nga mistikët dhe filozofët romantike. Pjesërisht, ai u ndikua edhe nga besimet gnostike. Në shekullin e 19-të, ky besim mund të jetë shqyrtuar në tërësi dhe besohet të ketë origjinën nga një lexim i përkthimit Suedeze të Ginza RBA, veprat e shenjta të Mandaeism, botuar si Libri Adamit. Personat e tjerë veprat e të cilëve ai lexuar dhe ishin ndikimet e mundshme ishin Schelling, Jakob Böhme dhe Platoni.
Armend Dallku
Armend Dallku (lindi më 16 Qershor, 1983, në Vushtrri, Kosovë) është një trajner profesionist shqiptar i futbollit dhe ish-lojtar i cili është një menaxher i Dukagjinit, ai përfaqësoi Shqipërinë nën-21 dhe në nivel ndërkombëtar duke mbledhur 64 ndeshje të futbollit ndërkombëtar midis viteve 2005-2013 dhe duke u bërë pjesë e top dhjetës së listës së futbollistëve ndërkombëtarë shqiptarë, duke mbetur deri në mars të vitit 2017 kur u rrëmbye nga kapiteni i kombëtares në atë kohë Ansi Agolli.
Karriera e hershme
Dallku ka lindur në Vushtrri, ndërsa karrierën e ka filluar në klubin e vendlindjes KF Vushtrria. para se të transferohej në Prishtinë. Karriera profesionale e Dallkut filloi në vitin 2003 kur u nënshkrua në KF Prishtinë. Ai kaloi sezonin 2002–03 atje. Në vitin 2004 u transferua te Elbasani duke luajtur 25 ndeshje në të gjitha garat.
Vorskla Poltava
parapamje|majtas|200px|Dallku me Vorskla Poltava në shtator 2011 Në verën e vitit 2005, Dallku iu bashkua skuadrës ukrainase Vorskla Poltava në Premier Ligën Ukrainase. Ai u bë një nga lojtarët kryesorë të ekipit të linjës mbrojtëse. Ai shënoi dy gola gjatë sezonit 2006–07.
Më 1 maj 2016, Dallku njoftoi tërheqjen e tij nga futbolli profesionist në fund të sezonit përmes një statusi në Facebook. Katërmbëdhjetë vjeç, Dallku luajti ndeshjen e tij të fundit si futbollist profesionist në një humbje 1–0 në shtëpi ndaj Oleksandriya në ditën e fundit të sezonit, duke i dhënë fund kështu karrierës së tij 13-vjeçare, 11 prej tyre me Vorskla Poltava.
Prishtina
Më 14 qershor 2016, Dallku përfundoi një transferim në klubin e tij të parë senior Prishtina, duke nënshkruar një kontratë njëvjeçare, duke marrë numrin 4 të skuadrës. Ai u prezantua në të njëjtën ditë së bashku me lojtarë të tillë si Ahmed Januzi dhe Debatik Curri, ish-shokët e tij ndërkombëtarë. Dy javë më vonë, ai u kërkua kapiten i ri pasi pozita u la e zbrazët. Duke folur për këtë, Dallku u shpreh: "Nuk ka rëndësi kush është kapiten. E rëndësishme është që ekipi të punojë siç duhet".
Dallku bëri debutimin e tij zyrtar me klubin më 13 gusht në Superkupën e Kosovës, ku Prishtina mundi 1–0 Feronikelin për të fituar argjendin e parë të sezonit. Ai bëri debutimin e tij në ligë më 19 gusht në ndeshjen hapëse të ligës kundër Llapit, duke luajtur plot 90 minuta në një sukses 3–1 në shtëpi. Ai shënoi golin e tij të parë më vonë më 22 tetor në ndeshjen e 10-të kundër Trepçës.
Më 14 janar 2017, në ceremoninë vjetore të mbajtur nga Federata e Futbollit të Kosovës, Dallku u emërua në ekipin e vitit 2016 së bashku me shokun e tij të skuadrës Liridon Leci. Ai luajti 31 ndeshje dhe shënoi një gol, ndërsa Prishtina përfundoi nënkampione në kampionat.
Karriera ndërkombëtare
Nga viti 2002, deri në vitin 2005, Dallku ka qenë pjesë e Shqipërisë në nivel ndërkombëtar të të rinjve, përkatësisht ka qenë pjesë e ekipeve nën-21 dhe me këto skuadra ka luajtur pesë ndeshje.
Dallku u thirr nga Hans-Peter Briegel për ndeshjen kundër Ukrainës më 9 shkurt 2005. Briegel vendosi t'i jepte mbrojtësit 20-vjeçar një fillim në debutimin e tij kundër një skuadre shumë të fortë ukrainase. Edhe pse luajti mirë, ai nuk ishte në gjendje ta ndalonte Ukrainën të shënonte dy gola në të dyja anët e intervalit. Ai shënoi golat e tij të parë në një ndeshje kualifikuese për 2010 FIFA Kupën e Botës kundër Maltës më 10 shtator 2008. Ndeshja përfundoi 3–0 për Shqipërinë, e cila i dërgoi ata në krye të grupit të tyre përpara skuadrave gjigante si Portugalia, Suedia dhe Danimarka.
Ai u tërhoq nga futbolli ndërkombëtar më 6 mars 2014 me 64 ndeshje të futbollit ndërkombëtar dhe një gol. Dallku njoftoi se do të luajë një ndeshje të fundit kundër Kosovës, e cila u luajt më 13 nëntor në Prishtinë. Mirëpo Dallku nuk luajti por u përmend.
Jeta personale
Vëllai i vogël i Armendit, Ardini është gjithashtu futbollistë i cili luan si mbrojtës. Vëllezërit luajtën me njëri-tjetrin në Vorskla Poltava prej 2012-2016.
Saint-Martin (FR)
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Flamuri i Çekisë
right|thumb|300px|Flamuri i Çekisë Flamuri i Republikës Çeke është i njëjti me flamurin që kishte ish-Çekosllovakia. Pas ndarjes së Çekosllovakisë Republika Çeke mbajti flamurin kurse Sllovakia adoptoi flamurin e vet.
Ylli Bufi
Ylli Bufi lindi më 25 maj të vitit 1948 në Tiranë, ka qenë deputet, ministër, nënkryetari Kuvendit të Shqipërisë, Kryeministër i Shqipërisë.
Kantoni Pau-Centre
Përbërja aktuale
Kantoni Pau-Centre aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Ylli Bufi
Edukimi
U diplomua në Universitetin e Tiranës, Fakulteti i Shkencave të Natyrës, dega Kimi Industriale në vitin 1972. Më pas mori gradën Doktor i Shkencave.
Llakavica
Me emrin Llakavica gjenden këto vendbanime
Ylli Bufi
Veprimtaria politike
Në qershor të vitit 1991 zgjidhet ministër i industrisë së lehtë dhe ushqimit. Deputet i Kuvendit të Shqipërisë nga viti 1991 deri në vitin 2009. Nënkryetar i Kuvendit të Shqipërisë ne vitin 2005-2009, kryetar i Komisionit parlamentar të Ekonomisë. Anëtar i disa forumeve drejtuese të Partisë Socialiste shqiptare. Ministër ekonomie në vitin 1997. Kryeministër i Qeverisë së Stabilitetit, qeveri e formuar si rezultat i marrëveshjes midis forcave politike në vend, në maj të vitit 1991. Qeveri e Stabilitetit, ishte qeveri me bazë të gjerë dhe ku për herë të parë merrnin pjesë ministra të opozitës, Qeveria e Stabilitetit e nxori vendin nga izolimi i gjatë komunist, duke e bërë Shqipërinë anëtare të disa organizatave dhe institucioneve ndërkombëtare. Doktor i shkencave inxhinierike.
Lekë Cukaj
Lekë Cukaj lindur më 2 nëntor 1950 vdekur me 20 dhjetor 2009, me profesion mesues fizike,politikan dhe deputet i PS-së.
Ylli Bufi
Veprimtaria politike
Si politikan Ylli Bufi u njoh që nga viti 1983, që nga ajo kohë ai ka ushtruar disa detyra si:
Lekë Cukaj
Jeta
I zgjedhur per zonen e  e Shkodrës në legjislaturat 1997-2001 dhe 2001-2005 në Kuvendin e Shqipërisë. Çukaj ka qenë edhe anëtar dhe nenkryetar i Komisionit për Ekonominë, Financat dhe Privatizimin, në legjislacionin 1997-2001.Kryetar i komisionit te mandateve.Në zgjedhjet parlamentare të vitit 2009, Çukaj ishte kandidat për deputet në Shkodër për partinë PSV’91. Vdes nga një aksidenti automobilistik më 20 dhjetor 2009 rreth orës 19:30 në aksin rrugor Tiranë-Fushë Krujë.
Kantoni Uri
Kanton Uri është një Kanton në qendër të Zvicerës. Kantoni Uri është më 35.100 banor një Kanton i fillimit në Zvicër.
Shkëlzen Maliqi - Shembja e Jugosllavisë, Kosova dhe rrëfime të tjera
Shkëlzen Maliqi - Shembja e Jugosllavisë, Kosova dhe rrëfime të tjera (dialog me Baton Haxhiun), me Autor Baton Haxhiu. Shtëpia botuese: UET Press. Viti i botimit 2011. Faqet e librit 256. ISBN 978-99956-39-57-0
Libri i Shkëlzen Maliqit, një dialog me Baton Haxhiun, është një mënyrë për ta parë Kosovën ashtu siç është në të vërtetë: një çështje shumë e ndërlikuar. Një rrëfim dhe refleksion i gjatë, i ushqyer ndërsjelltësisht nga rrëfyesi dhe pyetësi, i cili nga nuancat është i hollë tamam siç i takon një vepre intelektuale, një refleksion intelektual.
Dobratini (Besianë)
Dobratin është një vendbanim në komunën e Podujeves, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Gegaj.Ne kete fshat eshte nje burim i ujit i cili quhet Vrella. Gjendet 9km nga qyteti i Podujeves. Permes ketij fshati ka mundesi qe vizitoret te shkojne ne Kaqandoll pastaj ne Bajgore,Mitrovice.
Shkëlzen Maliqi - Shembja e Jugosllavisë, Kosova dhe rrëfime të tjera
Në fakt që në fillim të viteve 90', kur nga bota kosovare ende në atë kohë nën shtypjen serbe, të përforcuar dhe bërë mizore nga Millosheviçi, u shfaqën në median shqiptare zëra nga Kosova. Shkëlzen Maliqi se ç'kishte një mënyrë tjetër të shkruari dhe të foluri, jashtë një patetizmi patriotik e natyrshëm lidhur me Kosovën, që kishte shpërthyer anembanë kufirit. Shkëlzen Maliqi shkruante me një gjuhë tjetër, me një mënyrë tjetër, e cila nuk ngjante me shabllonin patriotik apo folklorik të së folurës korrente për Kosovën.
Maliqi, një filozof dhe eseist i klasit të parë në hapëisrën shqiptare reflektonte vetëpërmbajtjen intelektuale, nuk i binte shkurt dhe thjesht çështjes së ish- Jugosllavisë dhe Kosovës, nuk binte në stampa dhe patetizma, por ishte realist, i thellë, me skepticizmin që ka një filozof për të parë ngrehinën e tij konceptuale në është realiste, e fortë, racionale, inventive, pa të çara të logjikës. Por sidomos pa rënë në kurthin ku biem shpesh kur mendojmë thjesht e shpejt: i kthejmë dëshirat në tregim. Edhe pse në dukje njeri i moderuar dhe i arsyeshëm, Shkëlzen Maliqi ka bërë akte të forta intelektuale në jetën e tij: nga debati me nacionalistët serbë në shtypin e Beogradit e deri tek qëndrimt e tij në fund të viteve 80' e në vazhim për Kosovën. Të gjitha këto i japin atij statusin e dikujt që mirëvendoset në rebusin mes universalizmit dhe kozmopolitizmit tipik për intelektualin dhe patriotzmit të tij si shqiptar. Shumëkush tjetër e ka humbur një prej këtyre betejave: është bërë patriot duke humbur intelektualin apo intelektual duke humbu atdheun.
Slatinja
është një fshat në Shqipëri...
Vit pas viti
Vit pas viti Autori: Viktor Gjika. Botuesi: Toena. Faqet e librit 246.
Semsales
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Midden-Drenthe
Midden-Drenthe është një komunë në provincën Drenthe në Holandë me sipërfaqe 345.82 km² dhe popullsi 33566 banorë. Beilen është kryeqendra e komunës.
Zvonimir Milovanović
Elijah-Zvonimir Milovanović (l. 22 Maj 1960, Split, Kroacia - v. 15 Gusht 2022) është një ish-aktor kroat në rolin kryesor.
Zvonimir Milovanović Më pëlqejnë shumë filmat komedi, aksion, thriller, krim dhe filma fantastiko-shkencore
Zvonimir Milovanović Zvonimir Milovanović Zvonimir Milovanović
Biografia
Zvonimir Milovanović ka lindur më 22 maj të viteve '60 në Split me prindërit e tij.
Pelioni
Pelion i njohur edhe si Pellion ose Pelium (Πήλιον, Πέλλιον or Πήλεον, Pelion, Pelium or Pellium) ishte një vendbanim antik i fortifikuar që ndodhej në Iliri, pranë Qafës së Cangonjit, në kufi me Maqedoninë. Pelioni përgjithësisht ndodhej në rajonin e Dasaretisë lindore shumë afër kufirit historik me Maqedoninë e vjetër, megjithatë vendndodhja e tij e saktë është e pasigurt dhe janë propozuar teori të ndryshme për lokalizimin e saktë të vendbanimit.
Pelioni sipas të gjitha gjasave ishte themeluar nga mbreti ilir Bardhylis ose nga mbreti maqedonas Filipi II. Vendbanimi i fortifikuar i Pelionit është kontrolluar në periudha të ndryshme nga mbretëria ilire, mbretëria maqedonase dhe Roma. Nën sundimin romak Pelioni u vendos në njësinë administrative autonome të Dasaretisë, në Epirus Nova dhe në Prefekturën e Ilirikut.
Emri
Referenca më e hershme për vendbanimin është dhënë nga Arriani ( Anabasis) duke e përmendur atë si Πέλλιον kur përshkruan luftën ilire të Aleksandrit të Madh të vitit 335 para Krishtit kundër Kleitit, birit të Bardhylisit dhe Glaukias, mbretit të Mbretërisë së Ilirisë nga dinastia e taulantëve. Vendbanimi përmendet edhe nga Polibi ( The Histories ) si Πήλιον dhe Tit Livi (Ab Urbe Condita Libri) si Pelion në tregimet e tyre për Luftërat Ilire Luftërat Maqedonase, duke e përshkruar atë si një qytet dasaretian. Stefan Bizantini (Ethnica) e përmend atë si Πήλιον duke e përshkruar si qytet në Iliri. Në shekullin e gjashtë pas Krishtit, një fortesë me të njëjtin emër (Πήλεον) renditet nga Prokopi (Aed. 4.4.3) ndër vendet e fortifikuara gjatë mbretërimit të perandorit romak lindor Justinianit, në provincën Epirus Nova, përsëri brenda kufijve tradicionalë të Ilirisë.
Etimologjia
Toponimi Pelion (Πήλιον) është toponim grek.
Themelimi dhe periudha e hershme
Peliumi ndoshta është ndërtuar ose si një vend i fortifikuar me mure nga mbreti ilir Bardhylis,  pa qenë vendbanim i mëparshëm i mbretit maqedonas Filipi II, ose është ndërtuar nga mbreti maqedonas ndoshta nëpërmjet zgjerimit dhe fortifikimit të një vendbanimi tashmë ekzistues të Dasaretëve, duke u bërë kështu një bastion maqedonas në territorin e pushtuar. Në rastin e fundit do t'i kishte shërbyer qëllimit të saj pasi në betejën e Peliumit ilirët u vonuan në mënyrë që beteja u zhvillua në afërsi të Pelionit dhe jo brenda Maqedonisë.
Pasi mundi Bardhylisin në vitin 358, Filipi II kishte shtrirë kontrollin e tij në rajonin përreth liqeneve të Prespës dhe të Ohrit. Megjithatë, në kohën e betejës midis Aleksandrit dhe koalicionit të Kleitit dhe Glaukias, Pelioni ishte në territorin ilir të mbajtur nga Dasaretët, ndërsa Prespa e Vogël, e cila dikur ishte gjithashtu pjesë e territorit të Dasaretëve, ishte aneksuar. nga Filipi pasi mundi Bardhylin në vitin 358 para Krishtit, duke u bërë pjesë e Maqedonisë së Vjetër. Kleiti, duke qenë një mbret ilir i nënshtruar i Maqedonisë që të paktën që nga shtypja e një revolte ilire nga Filipi në vitin 349 para Krishtit, në atë periudhë vepronte në mënyrë të pavarur dhe mori kontrollin e Pelionit me shumë gjasa pak para ndërhyrjes së Aleksandrit në vitin 335 para Krishtit, siç ishte kalaja më e rëndësishme në rajon. Një kalim i rëndësishëm malor i njohur si Qafa e Cangonjit, ndodhej pranë Pelionit dhe kontrollonte një nga dy rrugët kryesore perëndim-lindje midis Ilirisë dhe Maqedonisë. Tjetra ishte rruga që në kohën romake u bë Via Egnatia, e cila ndodhej më në veri. Aleksandri ndërmori fushatën e tij në Qafën e Cangonjit për të marrë Pelionin duke siguruar kontrollin e kufirit të tij perëndimor, në mënyrë që të mbronte Maqedoninë nga pushtimi ilir përpara se të nisej për fushatën e tij lindore. Rruga veriore ishte tashmë e kontrolluar nga Maqedonia pas themelimit të Heraklesë nga Filipi II. Në përshkrimin e vendbanimit Arriani përdor fjalën πόλις për Pelion, ndërsa Livi përdor fjalën urbs, megjithatë asgjë nuk mund të nxirret nga rrëfimet e tyre, përveç se ishte një vendbanim i një madhësie të caktuar me fortifikime që mund t'i jepnin përparësi një mbreti maqedonas.
Konflikti iliro-maqedonas (335 p.e.s.)
Në fushatën e tij ballkanike të vitit 335 p.e.s. Aleksandri i Madh mori lajmin se ilirët po përgatiteshin të sulmonin Maqedoninë perëndimore. Një revoltë u ndërmor në Pelion nga kryeprifti ilir Kleiti, i ndihmuar nga mbreti ilir Glaukia. Qyteti ishte pushtuar tashmë nga Kleiti kur mbërriti Aleksandri, por mbërritja maqedonase pengoi Glaukian dhe Kleitin të bashkonin forcat. Maqedonasit rrethuan për pak kohë Kleitin, por të nesërmen Glaukia dhe forcat e tij arritën duke marrë kontrollin e lartësive që rrethonin fushën e Pelionit. Forcat ilire kështu e vunë në kurth ushtrinë e Aleksandrit midis qytetit të fortifikuar dhe lartësive që e rrethonin. Pas një përpjekjeje të pasuksesshme për të shpërthyer dhe pasi humbi njerëzit dhe pozicionin e tij strategjik, Aleksandri u detyrua të kthehej më afër kufirit maqedonas; duke kombinuar një marshim të detyruar dhe një manovër të guximshme, Aleksandri bëri një tërheqje taktike dhe kaloi lumin. Pas tre ditësh, Aleksandri vuri re relaksimin e rojeve ilire dhe kampingun e pamatur në terren të hapur, kështu që përfitoi nga situata dhe u kthye në heshtje duke kaluar sërish lumin dhe më pas duke asgjësuar forcat ilire që u kapën në befasi. Pjesa tjetër e ilirëve ikën në mbretërinë e Glaukias, por ata dogjën Pelionin para se të largoheshin nga fusha e betejës. Më pas Aleksandri marshoi në jug për t'u marrë me një kërcënim të ri, kryengritjen Tebane.
Periudha romake
Në fillim të shekullit të dytë para Krishtit, Republika Romake në zgjerim fitoi kontrollin e rajonit gjatë Luftës së Dytë Maqedonase. Ashtu si Aleksandri i Madh, konsulli romak Sulpicius mori Pelionin për të siguruar Qafën e Cangonjit dhe rrugën jugore lindje-perëndim midis Maqedonisë dhe Ilirisë, ndërsa rruga veriore ka qenë tashmë nën sundimin romak që nga fushata e Sulpicious në vitin 199 para Krishtit përmes aleatëve ty tyre Parthinëve të cilët kontrollin e luginës Shkumbinit/Genusus. Prandaj, vetëm Qafa e Meçovës mbeti në duart e maqedonasve për lëvizjet e tyre drejt perëndimit; nga ana tjetër, armiqtë e maqedonasve – Ardianët dhe Dardanët, penguan përpjekjen e tyre për një rrugë më veriore. Në Pelion Sulpicius instaloi një garnizon të fortë si bazë për të nisur sulmet në Maqedoni, por ka shumë të ngjarë kryesisht për qëllime mbrojtëse kundër Maqedonisë. Gjatë kësaj fushate Sulpicious ngacmoi komunitetet ilire të dasaretëve, duke plaçkitur edhe hambarët e tyre dhe duke kërkuar të korrat e tyre, prandaj kur u kthye në kampingjet e dimrit në Apolloni në fund të fushatës së tij të vitit 199 pes, ai ka të ngjarë të kishte shmangur kalimin nëpër luginën armiqësore të Devollit, por përkundrazi ai do të kishte marrë të njëjtën rrugë të kthimit përmes luginës së Shkumbinit/Genusus, të njëjtën rrugë që mori në fillim të fushatës. Pas një traktati paqeje midis Romës dhe Maqedonisë, në vitin 191 p.e.s. konsulli romak Marcus Baebius Tamphilus u takua me Filipin V të Maqedonisë në vendin e Dasaretëve për të planifikuar se si të ndalonte pushtimin e mbretit selucid Antioku III i Madh, dhe për të pushtuar Thesalinë, Filipi V shoqëroi dy kontigjente romake përmes Maqedonisë. Kontrolli romak i Peliumit dëshmon se vendi i Dasaretëve ishte zona më e largët lindore e kontrollit romak.
Vendndodhjet e mundshme
Burimet klasike nuk ofrojnë të dhëna të mjaftueshme për të përcaktuar vendndodhjen e saktë të vendit antik të Pelionit, dhe lokacione të ndryshme janë propozuar në studimet moderne.
Në kërkimet më të vjetra, Gustav Zippel e gjente Pelionin në lumin Devoll. W.W. Tarn e vendosi atë brenda kufijve tradicionalë të Maqedonisë. Fanoula Papazoglou e ka vendosur vendbanimin më thellë në Dasareti, pranë Korçës moderne, në jug të Liqenit të Maliqit. J.N. Kalleris dhe Tom Winnifrith pranuan një zgjidhje të ngjashme. Winnifrith, në veçanti, sugjeroi një vend pranë Ohrit dhe Prespës, më afër Qafës së Cangonjit në Zvezve (në veriperëndim të Goricës në ish-komunën e Pojanit) në Shqipëri, ku u gjet një vend i rrethuar me mure ilire. Arkeologë dhe historianë të ndryshëm shqiptarë, veçanërisht Neritan Ceka, propozuan Selcën e Poshtme të sotme, ku mund të gjenden varret mbretërore monumentale të shekullit III para Krishtit. Përfundimet e N.G.L. Hammond dhe C.E. Bosworth janë shumë hipotetike dhe reciprokisht ekskluzive. Hamond propozoi një vend pranë Goricës, në perëndim të Liqenit të Prespës së Vogël, në anën lindore të fushës Poloskë-Bilisht në Shqipëri; ndërsa Bosworth propozoi një vendndodhje në rajonin e Eordeas ose Lynkestisë. Tashmë kritik ndaj sugjerimeve të Tarn dhe Papazoglu, Hammond kritikoi jashtëzakonisht propozimin e Bosworth. Propozimi i Bosworth është pranuar nga pak studiues, ndërsa zgjidhja e Hammondit ka pasur një ndikim shumë më të gjerë.
Sipas hulumtimeve të reja të kryera nga Vujçiq (2021), Pelioni duhet të gjendet diku në perëndim ose në jug të liqenit të Prespës. Një vendosje në Lynkesti ose Oresti kundërshton drejtpërdrejt burimet historike. Rindërtimi i ngjarjeve nga Bosworth është i vështirë për t'u pranuar. Gjithashtu një vendosje në perëndim ose në veri të Grykës së Cangonjit nuk është shumë në përputhje me llogaritë e Livit, duke përjashtuar kështu zgjidhjet e Papazoglou dhe Ceka. Në veçanti, lokacioni Selcë e Poshtme është shumë larg kufirit maqedonas. Vujçiq arrin në përfundimin se Zippel dhe Hammond e kanë identifikuar saktë zonën më të gjerë të Pelionit antik në vend se menjëherë në jug të Prespës së Madhe dhe në perëndim të Liqenit të Prespës së Vogël, diku në Dasaretinë lindore në Iliri, shumë afër kufirit historik me Maqedoninë. Nga ana tjetër, vendndodhja e saktë e Pelionit është më e vështirë për t'u përcaktuar, dhe megjithëse interpretimi i Hammondit, i cili e vendos atë në Goricë, pranohet gjerësisht, ai mbetet ende i pasigurt.
Kantoni Châteaumeillant
Kantoni Châteaumeillant (frëngjisht: Canton de Châteaumeillant) është një kanton në departamentin Cher, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Châteaumeillant. Ka sipërfaqe 290.4km2 dhe popullsi 5523 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Châteaumeillant aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Bujar Çaushi
Bujar Caushi Lindur me 5 shkurt 1975 ne Fier.
Ka studiuar ne Universitetin e Sporteve ne Tirane.
Ai është Master I.T.F Nderkombetar Brezi i Zi VII-Dan ne TAEKWON-DO.
Kryeinstruktor ne KRAV MAGA, Brezi i Zi niveli 3-te.
Kariera
Nga 1991-1992-1993 ka qene pjesmarres i ekipit Taekwondo "Palmos" ne Selanik (GR).
Ne Nentor 1992 merr pjese ne Seminar Nderkombetar me Gen.CHOI HONG HI , Grand Master dhe  President i Taekwondo I.T.F zhvilluar ne Selanik (GR).
Ne dhjetor 1993 testohet per Brezin e Zi 1-Dan.
Ne vitin 1994-1995 ka qene pjesetar sportist i Kombetares Greke ne Taekwondo.
Ne maj 1995 fiton Medaljen e Arte (Kampion Bote), ne Kampionatin Boteror te zhvilluar ne Cagliari (IT).
Ne tetor 1995 prezanton Taekwondo ne Shqiperi dhe ne dhjetor zhvillohet aktiviteti i pare i ketij Arti Marcial.
Ne dhjetor 1995 testohet per Brezin e Zi 2-Dan.
Ne gusht 1996 u zgjodh President i Shoqates Kombetare Taekwondo I.T.F. dhe G.T.F.
Ne 3 tetor 1996 krijohet Federata Shqiptare e Arteve Marciale e perbere nga 4 Shoqata Kombetare :
1. Taekwondo I.T.F. dhe G.T.F. 2. Karate 3. Taekwondo W.T.F. 4. Judo
Ne mbledhje, Bujar Caushi ishte grada me e larte ne shkalle Kombetare e Arteve Marciale, i vetmi instruktor me Brezin e Zi 2-Dan.
Ne maj 1998 fiton Medaljen e Arte (Kampion Ballkani), ne Ballkaniaden e zhvilluar ne Selanik (GR).
Ne maj 1998 testohet per Brezin e Zi 3-Dan.
Ne 19 Nentor 1999 merr pjese ne Seminarin Nderkombetar me Grand Master Park Jung Tae zhvilluar ne Potenza (IT).
Ne 20 Nentor 1999 fiton Medaljen e Argjendte (nen-kampion bote) ne Global Taekwondo Tournament zhvilluar ne Potenza (IT).