cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rock
Punk Rock-u
Punk-u u zhvillua midis viteve 1974 dhe 1976 në Amerikë, Angli dhe Australi. Me rrënjët nga garage rock-u dhe nga llojet që tani njihen si proto-punk, grupet e punk-ut iu shmangën perceptimit të teprimeve të rrymave popullore të rock-ut të viteve `70. Ata krijonin pjesë të shpejta dhe të shkurtra, muzikë të thjeshtë, me tekste politike kundër institucioneve. Punk-u përqafon një koncept të të bërit vetë, pra duke i prodhuar dhe shitur disqet nëpërmjet kanaleve informale. Nga fillimet e vitit 1976 grupe si The Ramones dhe Patti Smith në SHBA, si dhe The Clash e Sex Pistols në MB, u njohën si pararoja e një rryme të re muzikore. Në vitin tjetër punk-u ishte përhapur në të gjithë botën me shpejtësi, sado që për një kohë të shkurtër, dhe ishte bërë një fenomen mjaft i gjerë kulturor në Angli. Në të shumtën e rasteve, Punk-u e gjente veten në skena dhe vende ku tendenca ishte kundërshtimi i prirjeve të shumicës. Shumë shpejt si rrjedhim i tij u formua një nënkulturë punk, e karakterizuar nga sjellje rebelimi, veshje shumë të dallueshme për stilin e tyre dhe ideologji anti-autoritare.
Në fillimet e viteve `80 nën-zhanre të tjera të punk-ut më të shpejta dhe më agresive u shfaqën si hardcore dhe post-punk, apo alternative rock, anarcho-punk, grindcore dhe crust punk.
New Wave
Punk rock-u tërhoqi shumë adhurues nga bota e artit dhe ajo studentore dhe shumë shpejt një sërë grupesh me një përafrim më artistik u futën në skenën e punk-ut, siç ishin Talking Heads dhe Devo; në disa rrethe u përdor fjala New Wave për të përkufizuar këto grupe disi më pak të hapura se ato që luanin punk. Punk-u, megjithëse ishte një lëvizje fenomenale, nuk sillte shumë në anën e shitjes së disqeve apo të dëgjimit në radio, pasi këto ishin sunduar nga muzika e masës si disco. Duke parë se vetë lëvizja kishte ngjallur interes, kompanitë diskografike ja njohën potencialin dhe filluan të firmosnin kontrata me shumë grupe që afilioheshin me New Wave ose Punk, si The Police dhe The Pretenders. Midis viteve 1982 dhe 1985, influencuar nga Gary Numan, David Bowie dhe Kraftwerk, New Wave kaloi një shndërrim tjetër të quajtur New Romantic dhe të përfaqësuar nga Duran Duran, A Flock of Seagulls, Culture Club, Talk Talk dhe the Eurythmics, që ndonjëherë përdornin sintetizatorë në vend të gjithë instrumenteve të tjerë.
Lidhje të jashtme
Рок-музыка
Rockmusik Ruoks Рок Música rock Rock-muusika fa:راک Rokkmuusiga Rock 'n' roll Rock Rock and roll როკ მუსიკა 록 Müsega rock Rock Rock music Musika nga rock
Măgura Ilvei
Măgura Ilvei është një komunë në qarkun Bistrița-Năsăud në Rumani. Ka një popullsi prej 2131 banorësh dhe sipërfaqe 28.00 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 2 fshatrave: Arşiţa e Măgura Ilvei.
Stobreč
Stobreč (në Kroatisht ) është një qytet në zhupaninë Split-Dalmacija në Kroaci.
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 2861 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 2953 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 5837 banorë. Popullsia ka ndryshuar me -3.12%.
Osterøy
Osterøy është një komunë në qarkun Hordaland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 275 km² dhe popullsi 7305 banorë.
Kantoni Grisolles
Kantoni Grisolles (frëngjisht: Canton de Grisolles) është një kanton në departamentin Tarn-et-Garonne, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Grisolles. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Grisolles aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Gjergji Minga
Gjergji Minga  (lindur në Korçë më 22 qershor 1940 ) është Rektor i Universitetit Amerikan të Tiranës (UAT).
Karriera Profesionale
Përfundon studimet në Fakultetin e Mjekësisë në Universitetin e Tiranës me diplomën shkëlqyeshëm dhe emërohet pedagog në lëndën e Biokimisë Mjekësore. Prej vitit 1957 kjo lëndë jepej në Fakultetin e Shkencave të Natyrës.
Në vitet 1961-'63, plotëson me program të përbashkët të të dy fakulteteve formimin në shkencat kimike, duke dhënë njëkohësisht edhe një serë kapitujsh të Biokimisë Mjekësore me studentët e Farmacisë dhe Mjekësisë.
Në vitet 1970-1975, iu ngarkua detyra për të dhënë të njëjtën lëndë edhe në Fakultetin e Mjekësisë dhe në Fakultetin e Shkencave Matematikore Natyrore (dega Biologji) të Universitetit të sapo krijuar të Prishtinës.
1988. Bën për herë të parë, pjesë të programeve mësimore të Fakultetit të Mjekësisë, lëndën e Biokimisë Klinike.
Për një periudhë gjashtë vjeçare (1975-1980) transferohet pranë spitalit të qytetit të Shkodrës pa e ndërprerë punën si pedagog i jashtëm.
1980-1984, rikthehet si shef i lëndës së Biokimisë Mjekësore në Fakultetin e Mjekësisë.
1990, kthehet pranë Qendrës Spitalore Universitare "Nënë Tereza" si shef i Qendrës së Mjekësisë Bërthamore, duke dhënë Biokiminë Mjekësore dhe Klinike në Fakultetin e Mjekësisë si pedagog i jashtëm.
1993, emërohet pedagog efektiv i Fakultetit të Mjekësisë.
2007, Shkruan "Historia e Kujdesit Shëndetësor dhe Mjekësisë Shqiptare". Ne këtë libër trajtohen shume tema mjekësore si, ngerci politik, tranzicioni, jeta e Skënderbeut, dhe jepet informacion i plote mbi sistemin politik gjate diktaturës. Është qëllimi i tij te theksoje, se edhe pse Shqipëria ne atë kohe ishte e izoluar, ajo arrinte qe te eksportonte produkte jashtë vendit.
Funksione
Anëtar i Këshillit Shkencor të Fakultetit të Mjekësisë
Anëtar i Kolegjiumit të Ministrisë së Shëndetësisë dhe i Komisionit të Shëndetësisë pranë Komitetit të Shkencës dhe Teknologjisë
Sekretar i Redaksisë së Shëndetësisë për botimin e Fjalorit Enciklopedik Shqiptar, në të dy botimet
Kryetar i Shoqatës Shkencore të Studentëve të Universitetit
Sekretar i Përgjithshëm i Shoqatës Mjekësore Shqiptare
Anëtar i Komitetit Kombëtar të Bibliotekës Mjekësore.
Aktualisht është Rektor i Universitetit Amerikan të Tiranës
Botime
Ka botuar monografinë "Acidet e larta yndyrore të pangopur dhe prostaglandinat"
Është bashkautor i Fjalorit latinisht - shqip të Mjekësisë.
Trophée des Champions
Trophée des champions është një trofe i Federatës Franceze që zhvillohet një herë në vit. Në finale përballen fituesi i Ligue 1, dhe fituesi i Coupe de France, ose nqs një skuadë i fiton të 2 trofetë, kundërshtari është vendi i dytë në Ligue 1. Finalja e parë u luajt në vitin 1949 midis Stade Reims dhe Racing Paris. Kjo finale u luajt në stadiumin Olympique Yves-du-Manoir. Stede Reims fitoi me rezultatin 4-3, dhe u bë fituesi i parë i historisë.
Nga viti 1955 deri në vitin 1973, Federata France e Futbollit e ndyshoi emrin, duke e bërë Challenge des champions (Sfida e Kampionëve). Kjo finale u rikthye të luheshe në vitin 1986 midis AS Monacos dhe Bordeaux, ku Monaco fitoi me penallti me rezultatin 6-5. Më pas u bë edhe 1 finale tjetër midis Bordeaux dhe Paris Saint-Germain, ku Bordeaux fitoi me rezultatin 1-0. Kjo finale përfundoi dhe nuk u luajt për 9 vite. Që nga viti 1995, kjo finale nuk është ndërprep asnjëherë, dhe vazhdon të luhet edhe në ditët e sotme. Skuadra më shumë trofe është PSG, e cila e ka fituar këtë trofe 10 herë, dhe 3 herë ka qënë finalist, më pas vjen Lyon me 8 trofe, Stade Reims dhe Saint-Étienne me 5 trofe dhe 1 herë finalist, Monaco me 4 trofe dhe 1 herë finalist etj.
Parisi
Parisi (sqt.:, fran. ) është kryeqyteti i shtetit të Francës dhe krahinës së Île-de-France (ishulli i Francës) si dhe qyteti më i madh i Francës. Në tekstet e moçme latine Parisi emërohet edhe Lutetia apo Lutezia. Lumi Senë e ndan qytetin në një dy pjesë: pjesa veriore (rive droite „bregu i djathtë“) dhe pjesa jugore (rive gauche „bregu i majtë“). Parisi zyrtarisht numëron 2.138.551 banorë, ndërsa në krahinën e Parisit (région de l'Île-de-France) jetojnë 12.262.544 banorë (Sipas vlerësimit të popullsisë mbajtur më janar 2019).
Një vendbanim i rëndësishëm për më shumë se dy mijëvjeçarë, Paris u bë, që nga shekulli i 12-të, një nga qendrat më kryesore të Evropës për arsimin dhe artet duke qenë gjithashtu qyteti më i madh në botën perëndimore deri në fillim të shekullit të 18-të. Parisi është sot një nga qendrat kryesore të biznesit e kulturës në botë dhe ndikimi i tij në politikë, arsim, argëtim, media, shkenca dhe arte kontribuojnë në statusin e tij si një nga qytetet me rëndësi të lartë globale.
Parisi dhe rajoni i Parisit, me 572,4 miliardë euro në vitin 2010, prodhon më shumë se një të katërtën e PBB së Francës dhe ka një ndër PBB-të më të mëdha në botë. Duke qënë një qytet me gjelbërim dhe i pëlqyeshëm për të jetuar, Parisii dhe rajoni i tij janë destinacioni kryesor turistik në botë. Ka katër vende të Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s dhe shumë organizata ndërkombëtare i kanë selitë e tyre këtu.
Etimologjia
Emri i Parisit rrjedh nga ai i banorëve të tij më të hershëm, fisi gal i njohur si Parisi. Qyteti u quajt Lutetia (më të plotë, Lutetia Parisiorum, "Lutetia e Parisii"), gjatë epokës romake nga shekulli i 1-rë në shekullin e 4-t, por gjatë sundimit të Julianit të Femohues (360-363), qyteti u riemërua Paris.
Besohet se emri i fisit Parisii vjen nga fjala selltiko-galike "parisio" që do të thotë "punëtor" ose "artizan".
Banorët e Parisit njihen në shqip si "parizianë" dhe në frëngjisht si "parizjë".
Origjina
Rënia e perandorisë Romake dhe dyndjet gjermanike të shekullit të 5-të e çuan qytetin në një periudhë rënieje. Deri në vitin 400 MK, Lutèce, i braktisur gjerësisht nga banorët e tij, ishte pak më shumë se një qytet garnizon i kthyer me ngut në një ishull qendror të fortifikuar. Qyteti rimori emërtimin e tij origjinal "Paris", nga fundi i pushtimit romak, rreth 360 MK.
Periudha merovingiane dhe feudale
Rajoni i Parisit ishte nën kontrollin e plotë të frankëve gjermanikë nga fundi i shekullit të 5-të. Mbreti frank Clovis Frank, mbreti i parë i dinastisë Merovingiane, e bëri qytetin kryeqytetin e tij në vitin 508. Dinastia Karolingiane në fund të shekullit të 8-të e zhvendosi kryeqytetin frank në Aachen, kjo periudhë përkoi me fillimin e pushtimeve vikinge që ishin përhapur deri pranë Parisit në fillim të shekullit të 9-të.
Sulmet e përsëritura i detyruan parizianët të ndërtojnë një kështjellë në Île-de-la-Cité (Ishulli i Qytetit). Një nga sulmet më të shquar të vikingëve ishte më 28 mars 845, kur Parisi u rrethua dhe u mbajt peng, ndoshta nga Ragnar Lodbrok, i cili u largua vetëm pas marrjes së një shume të madhe paguar nga mbreti. Dobësia e mbretërve të fundit Karolingianë të Francës çoi në rritjen graduale të fuqisë së kontëve të Parisit. Odo, Kont i Parisit, u zgjodh mbret i Francës nga drejtuesit feudalë, dhe fundi i perandorisë Karolingiane erdhi në 987, kur Hugh Capet, Kont i Parisit, u zgjodh mbret i Francës.
Mesjeta deri në shekullin e 18-të
thumb|right|Kështjella e Vincennes, ndërtuar në mes të shekullit të 14-të dhe 17-të.
Popullsia e Parisit ishte rreth 200.000 kur "Vdekja e Zezë", një epidemi ndodhi në 1348, nga e cila vdisnin më shumë si 800 njerëz në ditë. Dhe 40.000 vdiqën nga murtaja në 1466. Gjatë shekujve 16 dhe 17, murtaja shfaqej në qytet për gati një vit në çdo tre vjet. Parisi humbi pozitën e tij si selia e mbretërisë franceze gjatë pushtimit nga aleatët e anglezëve, burgundianët gjatë "Luftës njëqind vjeçare", por rifitoi titullin e tij kur Karli VII i Francës e çliroi qytetin nga sundimi anglez në vitin 1436. Parisi që nga ajo kohë u bë kryeqyteti i Francës herë në titull, por qendra e vërtetë e pushtetit të Francës do të mbetej Lugin Loire derisa Mbreti Francis I e ktheu rezidencën e kurorës së Francës në Paris në 1528.
Gjatë Luftërave Franceze të Feve, Parisi ishte një bastion i fesë katolike. Në gusht 1572, nën mbretërimin e Karlit IX, ndërsa shumë protestantë të shquar ishin në Paris me rastin e martesës së Henry të Navarre - Henry IV i ardhshëm - me Margaret Valois, motra e Karlit IX, u krye masakra e Ditës së Shën Bartolomeut, që filloi më 24 gusht, zgjati disa ditë dhe u përhap në të gjithë vendin.
Në 1590 Henry IV rrethoi pa sukses qytetin që njihet si "Rrethimi i Parisit". Gjatë luftërave civile "Fronde", parizianët u ngritën në rebelim dhe familja mbretërore u largua nga qyteti (1648). Mbreti Louis XIV pastaj e zhvendosi oborrin mbretëror përgjithmonë në Versajë, një pallat luksoz në periferi të Parisit, në vitin 1682. Pas kësaj, Parisi nuk ishte qyteti më i madh në Evropën Perëndimore.
Revolucioni francez
thumb|right|Mësymja e Bastijës, nga Jean-Pierre Houël (1789)
Shekulli 19
Parisi u pushtua nga ushtritë ruse dhe aleate mbas humbjes së Napoleonit në 31 mars 1814. Kjo ishte hera e parë në 400 vjet që qyteti u pushtua nga një fuqi e huaj. Periudha e "Restaurimit" që pasoi, apo kthimi i monarkisë nën Luigjin XVIII (1814-1824) dhe Karlit X, përfundoi me kryengritjen pariziane të Revolucionit të korrikut të vitit 1830. 'Monarkia e re kushtetuese' nën Louis-Philippe përfundoi me "Revolucionin e shkurtit" të vitit 1848, që çoi në krijimin e Republikës së Dytë.
Gjatë gjithë këtyre ngjarjeve, epidemitë e kolerës në 1832 dhe 1850 rrënuan popullsinë e Parisit. Vetëm nga epidemia e vitit 1832 vdiqën 20.000 njerëz nga 650,000.
Zhvillimi më i madh në historinë e Parisit filloi me krijimin e një rrjeti të hekurudhave gjatë revolucionit, që sollën një vërshim të paparë të emigrantëve në kryeqytet në vitet 1840. Transformimi i madh i qytetit erdhi me Perandorinë e Dytë të 1852 nën Napoleonin III; prefekti tij, Baron Haussmann, rrafshoi rrugët e ngushta, gjarpëruese, mesjetare të lagjeve të Parisit, për të krijuar rrjetin e rrugëve të gjera dhe fasadat neo-klasike që ende përbëjnë shumicën e Parisit të sotëm. Arsyeja për këtë transformim ishte e dyfishtë, pasi jo vetëm që krijimi i bulevardeve të gjerë zbukuroi dhe rriti higjenën e kryeqytetit, ai gjithashtu lehtësoi efektivitetin e trupave dhe artilerisë kundër çdo kryengritjeve të mëtejshme dhe barrikadave, për të cilat Paris ishte aq i famshëm.
Perandoria e dytë përfundoi në Luftën Franko-Prusiane (1870-1871), dhe Parisi i rrethuar dhe nën bombardimet e rënda u dorëzua më 28 janar 1871. Pakënaqësia e popullsisë në Paris me qeverinë e re të dalë nga nënshkrimi i armëpushit të vendosur në Versajë rezultoi në krijimin e qeverisë së Komunës së Parisit, të mbështetur nga një ushtri e krijuar në pjesën më të madhe nga anëtarët e ish Gardës Kombëtare të qytetit, e cila vazhdoi rezistencën kundër prusianëve dhe kundërshtoi ushtrinë e qeverisë së "Versajës". Komuna e Parisit përfundoi me "Sanglante Semaine" ("Java e përgjakshme"), gjatë së cilës afërsisht 20.000 "komunarë" u ekzekutuan përpara se luftimet të përfundonin më 28 maj 1871. Lehtësia me të cilën ushtria e Versajës rimori Paris i dedikohet shumë rinovimeve të Baron Haussmann.
Ekspozitat Universale të Francës të fundit të shekullit të 19-të e bënë Parisin një qendër gjithnjë e më e të rëndësishme të teknologjisë, tregëtisë dhe turizmit. Më e famshmja ishte Ekspozita Universale e vitit 1889 së cilës Parisi i detyrohet për paraqitjen e "përkohshme" të progresit inxhinierik arkitektonik, Kullën Eifel, që mbeti struktura më e lartë në botë deri në vitin 1930. Ekspozita Universale e 1900 paraqiti hapjen e linjës së parë të metrosë në Paris.
Shekulli i 20-të
Gjatë Luftës së Parë Botërore, Parisi ishte në ballë të përpjekjeve të luftës, duke parandaluar një pushtim gjerman me fitoren franceze dhe britanike në Betejën e Parë të Marne në 1914. Në 1918-1919, ai ishte skena e paradës së fitores së Aleatëve dhe negociatave të paqes. Në periudhën e midis luftrave, Parisi njihej për komunitetet e tij kulturore dhe artistike dhe jetën tij të natës. Qyteti u bë një vend për grumbullimin e artistëve nga e gjithë bota, nga kompozitori azilant rus Stravinski dhe piktorëve spanjollë Picasso dhe Dali tek shkrimtari amerikan Hemingway.
thumb|right|Çlirimi i Parisit, gusht 1944.
Në epokën e pasluftës, Parisi përjetoi zhvillimin e tij më të madh që nga fundi i "Belle Époque" (Epoka e Bukur) në 1914. U ndërtua një rrjet treni ekspres nëntokësor, RER, për të plotësuar metronë dhe për ti shërbyer edhe periferive të largëta, ndërsa një rrjet autostradash u zhvillua në periferi.
Që nga viti 1970, shumë rrethina të brendshme të Parisit (sidomos ato veriore dhe lindore) kanë përjetuar deindustrialim, dhe lagje dikur të lulëzuara janë bërë gradualisht geto për emigrantët me papunësi të konsiderueshme.
Shekulli i 21-të
Një projekt masiv i rinovimit urban, Paris Grand (Parisi i Madh), u nis në vitin 2007 nga ish-presidenti francez Nicolas Sarkozy. Ai përbëhet nga projekte të ndryshme ekonomike, kulturore, transporti, strehimi dhe mjedisore për të arritur një integrim më të mirë të territoreve dhe rigjallërimin e ekonomisë metropolitane. Projekti më emblematik është ndërtimi deri në vitin 2025 të një metroje të re automatike, i cila do të përbëhet prej 150 km linjash të shpejta që lidhin rajonet Parisit të Madh me njëri-tjetrin dhe me qendrën e Parisit.
Në një përpjekje për të rritur imazhin global ekonomik të Parisit metropolitan, eshtë miratuar që në vitin 2006 ndërtimi i disa qiellgërvishtësve 300 m dhe më të lartë, në distriktin e biznesit La Défense, në perëndim të qytetit, dhe u përfunduan në fillim të vitit 2010.
Gjeografia
Përjashtuar parqet periferike të Bois de Boulogne dhe Bois de Vincennes, Paris mbulon një sipërfaqe ovale prej 86,928 km2.
Klima
Parisi ka një klimë oqeanike evropiane perëndimore tipike e cila është prekur nga rrymat e Atlantikut Verior. Gjatë një viti, klima e Parisit mund të përshkruhet si e butë dhe me lagështi.
Pranvera dhe vjeshta kanë, mesatarisht, ditë të buta dhe netë të freskëta, por janë në ndryshim dhe të paqëndrueshme. Çuditërisht moti i ngrohtë ose i ftohtë ndodh shpesh në këto dy stinë.
Në dimër, ditët me diell janë të pakta. Ditët janë të ftohta, por në përgjithësi mbi temperaturën e ngrirjes, me temperatura rreth 7 °C. Ngricat gjatë natës janë megjithatë mjaft të zakonshme, por temperaturat bien nën -5 °C, vetëm për disa ditë në vit. Dëbora është e rrallë, por ndonjëherë në qytet bie dëborë e lehtë ose sqotë.
Shi bie gjatë gjithë vitit, dhe edhe pse Parisi nuk është një qytet me shumë shi, ai është i njohur për shira të lehta intensivë të papritur. Reshjet mesatare vjetore janë 652mm me reshje të lehta të shpërndara gjatë gjithë vitit. Temperatura më e lartë e regjistruar është 40,4 °C më 28 korrik 1948, dhe më e ulët është -23,9 °C më 10 dhjetor 1879.
Arkitektura
thumb|right|Bulevardi Montmartre, nga [[Camille Pissarro (1897)]] Pjesa më e madhe e Parisit bashkëkohor është rezultat i remodeling të madh urban të mesit të shekullit të 19-të. Për shekuj me radhë, qyteti kishte qenë një labirinth rrugësh të ngushta dhe shtëpi gjysmë-druri, por, duke filluar me ardhjen e Haussman-it, lagjet tëra u rrafshuan për të hapur vendin për rrugët e gjera të shoqëruara me ndërtesa guri neo-klasike. Shumica e këtij Parisi të 'ri' është Parisi që ne shohim sot.
Shumë prej institucioneve të rëndësishme të Parisit ndodhen jashtë kufijve të qytetit. Distrikti i biznesit financiar (La Defense), tregu kryesor i shitjes me shumicë të ushqimeve (Rungis), Shkollat ​​(École polytechnique; ESSEC; INSEAD; HEC), laboratorët kërkimorë (në Saclay ose Evry), stadiumi më i madh (Stade de France), dhe zyrat qeveritare (Ministria e Transportit) ndodhen në rrethinat e qytetit. thumb|Bazilika e Sacré-Coeur in Montmartre thumb|Muzeu i Luvrit thumb|Galeria Lafayette gjatë Krishtlindjeve.
Monumentet dhe vendet tërheqëse
Tre nga monumentet më të famshme pariziane janë katedralja Notre Dame e Parisit e shekullit të 12-të, Harku i Triumfit dhe Kulla Eiffel. Kulla Eifel ishte një konstruksion i "përkohshëm" nga Gustave Eiffel për Ekspozita Universale 1889, por kulla nuk u çmontua dhe tani është një simbol i përjetshëm i Parisit. Aksi historik është një linjë monumentesh dhe ndërtesash që shtrihen në një linjë pothuajse të drejtë nga qendra e qytetit drejt perëndimit.
Linja e monumenteve fillon me Muzeun e Luvrit dhe vazhdon nëpër Parqet Tuileries, Champs Élysées, Harkun e Triumfit dhe përfundon në rrethin e Sheshit të Étoile. Në 1960, linja u zgjat edhe më larg në perëndim tek distrikti i biznesit La Defense. Muzeu i Invalidëve është vendi varrimit për ushtarakët e mëdhenj francezë, duke përfshirë edhe Napoleonin dhe Kisha Pantheon është vendi ku janë varrosur shumica e grave dhe burrave të shquar të Francës.
Ish Burgu Conciergerie mbante disa anëtarë të shquar të regjimit të vjetër para vdekjes së tyre, gjatë Revolucionit Francez. Një tjetër simbol i Revolucionit janë dy statujat e Lirisë të vendosura në Ishullin Cygnes të Senës dhe në Parkun Luksemburg. Një version më i madh i statujave u dërgua si një dhuratë nga Franca në Amerikë në 1886 dhe tani qëndron në Nju Jork.
Në Pallatin Garnier, të ndërtuar në periudhën e Perandorisë së Dytë, ndodhen Opera e Parisit dhe Baleti i Parisit, ndërsa ish pallati i Luvrit është tani një nga muzeumet më të njohur në botë. Sorbona është pjesa më e famshme e Universitetit të Parisit dhe ndodhetet në qendër të Lagjes Latine. Përveç Notre Dame i Parisit, ka disa kryevepra të tjera kishtare, duke përfshirë pallatin gotik të shërbimeve kishtare të shekullit të 13-të Sainte-Chapelle dhe pallati i Église de la Madeleine.
thumbnail|center|600px| image_skyline e Parisit që tregon disa nga vendet tërheqëse të tij
Parqet dhe lulishtet
thumb|right|Pallati Luksenburg.
Dy nga lulishtet më të vjetra dhe më të famshme të Parisit janë Lulishtja Tuileries, e krijuar në shekullin e 16-të për një pallat mbi brigjet e Senës pranë Luvrit dhe Lulishtja e Luksemburgut në Bregun e majtë, një tjetër ish lulishte private që i përkiste një kështjelle ndërtuar për Marie de Medici në vitin 1612. Jardin des Plantes, e krijuar nga mjeku i Louis XIII, Guy de La Brosse për kultivimin e bimëve medicinale, ishte lulishtja e parë publike në Paris.
Disa nga kopshtet e tjera të mëdha të Parisit janë krijuar gjatë Perandorisë së Dytë.
Shtesat e reja në parqet e Parisit janë Parku i Villettes, i ndërtuar nga arkitekti Tschumi Bernard në vendndodhjen e is thertoreve të Parisit dhe Parku i André Citroen.
Ekonomia
Me një GDP për vitin 2010 572,4 miliardë euro (759,9 miliardë US$), rajoni i Parisit ka një nga GDP-të më të larta në botë, pas Tokios, Nju Jorkut dhe Los Angeles, duke e bërë atë një motor të ekonomisë globale. Rajoni i Parisi është qendra kryesore e aktivitetit ekonomik të Francës. Aktiviteti në zonën urbane të Parisit, nuk ka një industri kryesore të specializuar (siç është Los Anxheles me industrinë argëtuese apo Londra dhe Nju Jorku me industritë financiare përveç aktiviteteve të tyre të tjera).
Aktiviteti më i dendur ekonomik i rajonit të Parisit, zhvillohet në perëndim të qytetit, në një trekëndësh midis Operas Garnier, La Défense dhe Seine de Val. Ndërsa ekonomia e Parisit është e dominuar kryesisht nga shërbimet, ajo mbetet një fuqi e madhe e rëndësishme e prodhimit të Evropës, sidomos në sektorët industriale të tilla si automobilat, aeronautika, dhe ajo elektronike. Parisi është i pari në Evropë për sa i përket aftësive dhe shpenzimeve për qëllime kërkimore dhe është konsideruar si një nga qytetet më të mira në botë për novacion.
Shëndetësia
Kujdesi shëndetësor dhe shërbimi emergjent mjekësor në qytetin e Parisit dhe rrethinat e tij janë siguruar nga Asistenca Publike Hôpitaux de Paris (AP-HP), një sistem publik spitalor që punëson më shumë se 90.000 njerëz (duke përfshirë mjekët, personelin mbështetës dhe administratorët) në 44 spitale. Ai është sistemi më i madh spitalor në Evropë.
Arsimi
Në fillim të shekullit të 9-të, perandori Karli i Madh i detyroi të gjitha kishat të jepnin mësime në lexim, shkrim dhe aritmetike tek besimtarët tyre, dhe katedralet të jepnin mësime për arsimim më të lartë në gjuhë, fizikë, muzikë, dhe teologji. Në atë kohë, Parisi ishte një qytet katedralesh nga më të mëdhenjtë në Francë dhe filloi të rrisë famën e tij si një qendër arsimore. Në fillim të shekullit të 13-të, Shkolla e Katedrales Notre-Dame kishte mësues shumë të famshëm dhe mësimet e diskutueshme e disa prej tyre çoi në krijimin e Universitetit Sainte Geneviève të ndarë në Bregun e majtë Bank që do të bëhej qendra e Lagjes Latine shkollore të Parisit e përfaqësuar më së miri nga Universiteti i Sorbonës.
Dymbëdhjetë shekuj më vonë, edukimi në Paris dhe në rajonin e Parisit (Île-de-France rajon) punëson rreth 330.000 persona, prej të cilëve 170.000 janë mësues dhe profesorë që u japin mësim rreth 2.9 milion fëmijëve dhe studentëve në rreth 9.000 shkolla dhe institucione të arësimit fillor, të mesëm dhe të lartë.
Arsimi i mesëm
Parisi ka disa nga shkollat e mesme më të famshme të Francës si Liceu Louis-le-Grand, Liceun Henri-IV, Liceu Janson de Sailly dhe Liceu Condorcet. Të tjera të shkolla të mesme të njohura ndërkombëtarisht në zonën e Parisit janë Liceu Ndërkombëtar i Saint Germain-en-Laye dhe École Active Bilingue Jeannine Manuel. thumb|left|Liceu Louis-le-Grand
Arsimi i lartë
thumb|Paris-Universiteti i Sorbonës Katedralja e Notre-Dame ishte qendra e parë e arsimit të lartë, para krijimit të Universitetit të Parisit.
Pas trazirave studentore të vitit 1968, ka pasur një reformë të gjerë të Universitetit të Parisit, në një përpjekje për të shpërndarë trupin studentor të centralizuar. Vitin që pasoi, Universiteti i Parisit u nda në 13 universitete autonome ("Parisi I" deri tek "Parisi XIII") të vendosura në të gjithë qytetin e Parisit dhe rrethinat e tij. Secili prej këtyre universiteteve ka trashëguar vetëm disa nga departamentet e Universitetit të vjetër të Parisit, dhe nuk janë universitete të përgjithshëm. Parisi I Pantheon-Sorbonne, Parisi II Pantheon-Assas, Paris-Dekarti, dhe Paris-Nanterre, trashëguan Fakultetin Juridik. Universiteti Paris Descarti trashëgoi edhe Fakultetin e Mjekësisë. Universiteti Pierre dhe Marie Curie dhe Universiteti Paris-Didero trashëguan fakultetet e shkencave, Universiteti Paris-Sorbonne trashëgoi artet dhe shkencat shoqërore, etj.
Sporti
Klubet sportive më të njohura të Parisit janë klubi i futbollit Paris Saint-Germain FC, ekipi i basketbollit Paris-Levallois Basket, dhe klubi i regbisë Stade Français.Stadiumi 80.000 vendësh "Stade de France", i ndërtuar për Kupën e Botës 1998 të FIFA-s, ndodhet në Saint-Denis. Ai është përdorur për futboll, regbi dhe atletikë.
Në Paris janë zhvilluar lojrat olimpike të vitit 1900 dhe 1924, finalet e Kampionateve Botërore të Futbollit në 1938 dhe 1998, si dhe Kampionati Botëror i Regbisë më 2007.
Edhe pse pika e fillimit dhe rruga e të famshmit Tour de France ndryshon çdo vit, faza përfundimtare gjithmonë përfundon në Paris, dhe, që nga viti 1975, gara ka mbaron në Champs Élysées. Tenisi është një tjetër sport popullor në Paris dhe në të gjithë Francën. Turneu Francez, që bëhet çdo vit në fushën e kuqe të Qendrës Kombëtare Roland Garros të tenisit pranë Bois de Boulogne, është një nga katër ngjarjet katër turnetë më të mëdha të tenisit profesionist botëror. Finalja e Kupës së Kampioneve të Evropës të vitit 2006 Arsenalit dhe FC Barcelonës u luajt në "Stade de France".
Strahoninec
Strahoninec (në Kroatisht ) është një qytet në zhupaninë Međimurje në Kroaci.
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 2692 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 2696 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 2728 banorë. Popullsia ka ndryshuar me -0.15%.
Samoili
Samoili (kisha e vjetër sllave: Самоилъ / Самоуилъ, bullgarisht: Самуил) ishte mbret i Bullgarisë, qeverisi nga viti 997 deri ne vitin 1014, ka themeluar dinastinë – Comitopuli.
Jeta
Samoili ishte djali më i vogël i qeveritarit të një nga rrethet e shtetit Bullgar – Komitit Nikoll. Për herë të parë emri i tij përmendet përgjatë ngjarjeve të vdekjes së mbretit Petro І (970) dhe pushtimit nga vizantët të kryequtetit Bullgar Presllav, ku “Davidi, Majsiu, Aroni dhe Samoili, djemtë e një nga komitëve të fuqishëm bullgarë, të cilët patën parashikuar kryengritje dhe buntuan shtetin Bullgar”. Së bashku me vëllezërit Samoilli filloi betejë me Perandorinë Bizantine, falë të cilës shteti Bullgar ekzistoi edhe katër dhjetevjecarë të tjerë.
Edhe pse Samoili qeveriste Bullgarinë që prej vitit 991 kur Perandori Bizantin Vasili II, vrasësi bullgar morri peng mbretin e fundit bullgar, Romanin, ai (Samoilli) shpallet mbret në vitin 997, kur Romani vdiq në erësirë në Kostandinopoll.
Samoili bëri shumë beteja me Perandorinë Bizantine dhe shumë prej tyre i fitoi. Në verën e vitit 1014 u thye nga Vasili II, jo larg na qyteti i sotëm Petric, R. Bullgarisë. Sipas hronologëve vizantët morën peng 15 000 ushtarë bullgarë dhe me urdhër të imperatorit i verbuan, ku në çdo të qindin mbetej një me një sy që t'i sherbejë për udhëheqës. Ne atë gjendje u dërguan para mbretit të tyre, i cili, pasi i pa, vdiq nga infrakti.
Mendohet se është varosur në ishullin Shën Ahili, në pjesën greke te liqenit të Prespës së Vogël.
Pas vdekjes së tij në frontin bullgar u kurorëzua djali i tij Gavril Radomir (1014-1015). Kryeqytet i mbretit Samoil ishin Prespa dhe Ohri, që është një nga shkaqet e disave prej hisorikëve të R. Maqedonisë të transferojnë realitetet e sotme politike mbi historinë dhe të shpallin shtetin e Samoillit për shtet maqedonas dhe Samoillin për mbret maqedonas.
Kantoni Lafrançaise
Kantoni Lafrançaise (frëngjisht: Canton de Lafrançaise) është një kanton në departamentin Tarn-et-Garonne, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Lafrançaise. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Lafrançaise aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
Nënshkrimi i Manastirit
Nënshkrimi i Manastirit është nënshkrim i vitit 1015-1016 i mbretiti bullgar Ivan (Joan) Vlladisllav (1015-1018), nip i mbretit Samoil (997-1014). Në vitin 1956 ky nënshkrim është gjetur kur u rrënua xhamija e Çaushit në Manastir (maqedonisht Bitola), në  Republikën e Maqedonisë. Sot ruhet në muzeun historik të qytetit të Manastirit.
Vlera e nënshkrimit qendron jo vetem në faktet konkrete historike, të cilat i jep por edhe sepse konfirmon dhe faktet e tjera historike të karakterit të popullit bullgar të dinastisë dhe të shtetit të mbretit Samoill.
Përmbajtja e Nënshkrimit
. . . ndërtohet nga Joani, vetëmbajtesi bullgar. . . Me ndihmën dhe lutjet e shënjtrores tonë Shën Maria, si dhe me ndërhyrjen e dymbëdhjete dhe dy apostojve të mëdhenj. Kjo kalajë ishte ndërtuar për strehim dhe shpëtimin e jetës së bullgareve. Kalaja filloi të ndërtohej në muajin tetor, ditën e 20-të në Bitolë dhe përfundoi në muajin. . . në fund. Ai mbret dhe vetëmbajtes ishte me prejardhje bullgare dhe nip i dy besnikeve Nikolla dhe Ripsimija djalit të Aronit, i cili është vëlla i mbretit Samoil, vetëmbajtes dhe të dy shëmben nga. . . ushtria greke të mbretit Vasilij, ku ishte grabitur flori. . . . . . por ky mbret i madh u shëmb nga mreti Vasilij në vitin 6522 nga krijimi i botës (1014). . . në fund të atij viti.
Miceştii de Câmpie
Miceştii de Câmpie është një komunë në qarkun Bistrița-Năsăud në Rumani. Ka një popullsi prej 1,257 banorësh dhe sipërfaqe 42,74 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 3 fshatrave: Fântâniţa, Miceştii de Câmpie, Visuia.
Maronitët
250px|parapamje|Maronitë nga [[Libani]] Sipas regjistrimit të viteve 1952 numri i tyre në Siri dhe në Liban arrin 400.000, kurse në Egjipt 13.000. Sot grupin më të madh të krishterëve që jetojnë në shtetin e Libanit e përbëjnë maronitët.
Historia
Propozimin e perandorit e ka pranuar një grup i krishter i rajonit të Palestinës. Simpatizuesit e këtij mendimi, në përgjithësi, janë priftërinj që jetojnë në manastirin e Shën Maronit, mes Hamait dhe Humusit. Kurse më vonë ata, vetëm pse prifti Gjon i ka quajtur nxënës të Maronit, e kanë braktisur këtë mendim të quajtur “monotheletizëm”. Ata nuk mund të shpjegojnë se përse janë bërë komunitet.
Përgjithësisht, ata jetojnë në rajonin fushor të Libanit. Kanë patrikët e tyre dhe duke u bashkuar me Romën e kanë pranuar katolicizmin. Kurse adhurimet i kryejnë në gjuhën siriane.
Østre Toten
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Monor
Monor është një komunë në qarkun Bistrița-Năsăud në Rumani. Ka një popullsi prej 1531 banorësh dhe sipërfaqe 52.98 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 2 fshatrave: Gledin e Monor.
Kantoni Monclar-de-Quercy
Kantoni Monclar-de-Quercy (frëngjisht: Canton de Monclar-de-Quercy) është një kanton në departamentin Tarn-et-Garonne, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Monclar-de-Quercy. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Monclar-de-Quercy aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Milaş
Milaş është një komunë në qarkun Bistrița-Năsăud në Rumani. Ka një popullsi prej 1494 banorësh dhe sipërfaqe 49.33 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 6 fshatrave: Comlod, După Deal, Ghemeş, Hirean, Milaş, Orosfaia.
Nestorianët
Historia
Nuk posedojmë dituri të thella për atë se si është përhapur krishterimi në shtetet e Azisë së mesme, si në Iran dhe në Mesopotami. Shihet se në shek. III të e.s., në Mesopotami paraqitet kisha arameje, sepse në ato vende jetonin më tepër aramejë se iranianë. Sado që iranianët zaratustrizmin e kanë shpallur fe shtetërore dhe me të kanë dashur të mbrohen prej krishterimit dhe maniheizmit, ai e kishte humbur forcën e tij. Në fakt këtë e vërteton edhe suksesi i islamit që në shek. VII për një kohë të shkurtër të mbisundojë Iranin. Mes të krishterëve në perandorinë sasanide, nuk kishte shumë interesim për diskutimet në lidhje me personalitetin e Jezu Krishtit, diskutime këto që vazhduan dhe u zhvilluan në perandorinë Bizantine. Vetëm se, mendimet e ekolit të Antakisë, që ishte e lidhur me Nestoriusin, patrikun e Konstadinopojës, ndikuan në tërë Azinë e Mesme, e sidomos, në rajonet ku flitej gjuha arameje.
Nestoriusi ka lindur në rrethin e Marashit të sotëm më 382, kurse ka mësuar në Antaki. Më vonë në priftëri, me të cilën e lidhi fatin e tij, duke u zhvilluar me gojëtarinë (elokuencën) dhe me intelegjencën e tij, arriti në postin e patrikut. Punoi që t’i zhvillojë mendimet e ekolit ku mësoi. Sipas kësaj, “Marias nuk duhet thënë nëna e zotit (theotokos), ajo ka lindur vetëm Zotin njeri, për të cilën asaj i duhet thënë nëna e Krishtit (kristotokos)”. Vetëm se, më herët në adhurimet mes të krishterëve përdorej termi “nëna e zotit” dhe komuniteti ishte përshtatur në këtë. Nestoriusi me deklarimin e një formule të re del kundër një bindjeje tradicionale dhe të pranuar më parë. Gjithashtu Nestoriusi, mbronte mendimin se në inkarnacionin e Jezu Krishtit mbrohen tërësia dhe specifika e dy natyrave. Kështu që, as logosi nuk zhduket në natyrën njerëzore të Jezusit e as që natyra e tij bëhet Zot. Kështu që, në të gjenden dy natyra pranë tyre, por në marrëdhënie të përafërta njëra me tjetrën. Nestorisusi këtë e shpreh kështu: Logosi vetëm që u vendos në njeriun e lindur nga Maria dhe ishte në njëshmëri të përafërt me të. Kjo gjendje e dy natyrave afër njëra-tjetrës, u bë një formë e një personaliteti të njësuar, duke mos e detyruar njëratjetrën. Për këto mendime të tij, Nestoriusi i fajësua me diofizitizëm (dy natyrshmëri). Nestoriusi, duke u larguar nga posti i Patrikut, më 451 vdiq nëEgjipt. Mendimet e tij, të pranuara nga të krishterët e Iranit dhe të Mesopotamisë, u përhapën deri në Kinë. Simpatizuesve të tij u thuhet nesturitë (nestroianë). Nestorianizmi ishte shumë i lidhur me besimin diofizit. Ata, mendimet se Jezusi është bir i Zotit dhe se Zoti ka dy fëmijë (Jezusi dhe Shpirti i Shenjtë), i refuzojnë. Mendimin se logosi dhe biri i njerëzimit bashkohen në një substancë, e vlerësojnë si monofizit dhe të humbur. Largohen prej përdorimit të shprehjes theothokos (Maria është nëna e Zotit). Zyrtarisht për Jezusin pranojnë formulën “dy natyra, dy substanca, një person”, të shprehura në vitin 612. Rreptësisht e refuzojnë mendimin se shpirtërat janë “ekzistenca të para” (preexistence). Sipas nestorianizmit, çdo shpirt krijohet drejtpërsëdrejti nga Zoti dhe se dita e dyzetë e barrës bashkohet me embrionin. Pas vdekjes e deri në ringjallje futen në “gjumin e shpirtërave”. Mendimin se mëkati i Adamit mbetet si trashëgimi (si mëkat i trashëguar), për pasardhësit e tij, nuk e pranojnë. Ata besojnë se shpëtimi është vetëm në kishën e tyre, fraksionet tjera janë në humbje. Gjithashtu besojnë se, pasues i apostullit Pjetër nuk është papa, por është katolikos, patriku i tyre.
Dobësimi i nestorianizmit
Patrikët asirianë gjithmonë kanë bartur titullin “simon”. Pas vitit 1834 futja e misionarëve amerikanë në rajon përshpejtoi shaktërrimin e komunitetit historik nestorian. Disa prej tyre u bënë katolikë, e disa u futën në kishën anglikane. Veprimet e misionarëve rusë kanë qenë më të suksesshme, kështu që më 1835 një grup prej 3000 vetave e braktisi tokën osmane dhe u shpërngul për në Kaukaz, në qeverinë ruse. Më vonë ky grup ndiqet nga grupe të tjera. Me hyrjen e osmanëve në Luftën e Parë Botërore, simpatizuesit rusë u ngritën kundër muslimanëve dhe këto lëvizje, me rritjen e erës së luftës së brendshme që afrohej, e rritën edhe më tepër shpërnguljen për në Rusi. Vetëm se, me shkatërrimin e mbretërisë ruse më 1917, asirianët mbetën në mes, as të vendosen në Rusi e as të kthehen në Turqi. Zgjidhjen e kanë gjetur në kthimin në tokat e Irakut Verior, që ishin nën sundimin anglez. Luftërat që lindën brenda muslimanëve irakianë më 1933, mundësuan që shumë prej asirianëve të shpërngulen për në Siri, Qipro dhe në Amerikë. Patrikët e tyre për momentin janë të vendosur në Chicago. Supozohet se numri i tyre i tërësishëm në botë arrinë deri në 100.000.
Abaz Hoxha
Abaz Hoxha - një nga themeluesit e kinematografisë shqiptare dhe kuadri i parë me arsim të lartë profesional i saj, teknik i mesem ndertimi, inxhiner elektronik, studjues dhe historian i parë dhe i vetëm i kinematografisë, pedagog i Akademisë së Arteve dhe i Akademisë "Marubi" të Filmit dhe Multimedias ku jep lëndën e Historisë së Kinematografisë Botërore dhe shqiptare, Antar i Redaksisë së Arteve dhe Arkitekturës në Akademinë e Shkencave për hartimin e Fjalorit Enciklopedik Shqiptar,themelues, dhe për 17 vjet, drejtor i Arkivit Shtetëror Qëndror të Filmave(Antare e Federatës Ndërkombëtare të Arkivave të Filmave (FIAF) nga viti 1963, Antar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve dhe fitues i dy çmimeve në konkurset Kombëtare letraro-artistike, publiçist dhe autor i mbi 150 shkrimeve të karakterit problemor dhe studimor si dhe autor i 23 librave për kinematografinë shqiptare dhe botërore dhe figurave përfaqësuese të tyre, hartues i Enciklopedisë së parë të Artit, etj.
Biografia
Lindur në fshatin Tragjas të Vlorës në një familje intelektuale dhe patriotike më 14.04.1930. Veteran i Luftës Antifashiste dhe pjesëmarrës në formacionet e armatosura partizane që në moshën 14 vjeçare.. 1936-1941 - Arsimin fillor në fshatin e lindjes 1941-1942 - Shkollën Tregëtare të Vlorës 1946-1949 - Shkollën Teknike (ish Shkolla H. Fullc),Tiranë. Diplomuar për Teknik Ndërtimi (Gjeometër). 1950-1954 - Studimet e larta i kreu në Universitetin e Pragës(Çekosllovaki), duke u diplomuar si inxhiner elektroteknik në rrymat e dobëta (Elektronikë). Paralelisht dy vjet specializim pasuniversitar në Pragë për Teknikën e Studiove të Radios, Filmit dhe Televizionit, duke u specializuar kryesisht për akustikën dhe optikën.
1954-1956 Inxhiner Zëri, Kinostudio 1956-1965 Kryeinxhiner 1965-1973 Kryetar i degës së kinemave, import-eksportit, përkthimit, redaktimit dhe shpërndarjes së filmave. 1973-1990 Drejtor i Arkivit Shtetëror të Filmave
Idioti
Idioti është një roman i shkruar nga shkrimtari Rus i shekullit XIX Fjodor Dostojevski. Ky roman ishte publikuar fillimisht në mënyrë episodike në revistën ruse Russkiy Vestnik (Lajmëtari Rus) gjatë viteve 1868–9.
Abaz Hoxha
Biografia
Ka veprimtari të gjerë gjithëjetësore në të gjitha fushat e kinematografisë si:
Veprimtari pedagogjike
Pedagog i të gjitha niveleve të shkollave nga viti 1956 e deri më sot si: Përgatitjen e teksteve, dhënien mësim dhe drejtimin e kurseve për përgatitjen e kuadrove të kinematografisë dhe rrjetit të kinemave(1956-1965), pedagog në Shkollën e Lartë të Kulturës(1958-1964), dhënie mësim në kurset pasuniversitare në kinostudion "Shqipëria e re" për përgatitjen e kuadrove të xhirimit të filmave(1966-1990), pedagog i Akademisë së Arteve dhe Akademisë"Marubi" të filmit dhe Multimedias (1996-2008) dhe udhëheqës i punës së diplomës për disa studentë të Akademisë së Arteve,etj.
Idioti
Titulli i librit është një referencë ikonike për personazhin kryesor të librit, Princin Lev Nikollajeviç Mishkin, një djalë i ri të cilit mirësia, zemërgjerësia, dhe çiltërsia e tij e bëjnë atë të duket në sytë e personazheve tjerë si njeri me mungesë intelegjence dhe mprehtesije. Dostojevski i ka vendosur vetës detyrën që nëpërmjet këtij personazhi të përshkruaj "njeriun e bukur me natyrë të mirë ." Romani shtjellon pasojat e vendosjes së një individi të tillë unik në qendër të konflikteve, dëshirave, pasioneve, dhe egoizmit të shoqërisë.
Abaz Hoxha
Veprimtari inxhinerike
Si gjeometër dhe kryeinxhiner i Kinostudios :Përgatitjen e programeve, hartimin e projekteve teknologjike dhe drejtimin e punimeve për ndërtimin e një numuri të madh kinemash në të gjithë vendin(nga viti 1955-Kinema "Partizani"), i të gjitha objekteve për xhirimin e filmave në Kinostudio si Atelierët e xhirimit dhe të zërit, reparteve të ndryshme të montazhit, grimit, butaforisë dhe anekseve të tyre, repartin e ngritjes së dekoreve, sallave të projektimit etj; programin dhe projektin teknologjik për ngritjen e Arkivit Shtetëror të Filmit etj.Ka marrë pjesë gjithashtu në projektin akustik dhe mbrojtjen nga zhurmat në Pallatin e Madh të Kulturës dhe veçanërisht për sallën e Operas dhe Baletit, ka qënë si konsulent për çështjet e akustikës dhe ndriçimit në ndërtimin e sallës së Kuvendit Popullor,etj.
Idioti
Xhozef Frenk e përshkruan Iditotin si "librin më personal të Dostojevskit nder veprat e tij më madhore, libër i cili mishëron bindjet e tij më të dashura, intime, dhe të shenjta ." Romani përfshin përshkrime nga telashet më të mëdha të Dostojevskit, si epilepsinë dhe njoftimin për ekzekutim (i cili më vonë doli të jetë i rrejshëm), dhe hulumton tematikat morale, filozofike dhe shpirtërore që rrjedhin nga ato telashe. Motivi i tij parësor për shkrimin e këtij romani ishte nënshtrimi i idealit të tij më të lartësuar, ai i dashurisë së vërtetë Krishtere, në shoqërinë Ruse të asaj kohe.
Abaz Hoxha
Veprimtari studimore dhe kërkimore shkencore
Nga viti 1957 ka bërë disa studime të ndryshme për: Zgjerimin dhe përmirësimin e procesit teknologjik të prodhimit, zgjerimin e rrjetit të kinemave në të gjithë Shqipërinë, përgatitjen e kuadrit krijues e teknik, ngritjen e Televizionit Shqiptar (studimi 1959,televizioni u ngrit më 1961), ngritjen e Orkestrës Simfonike të Kinematografisë dhe të Radios(1958-u ngrit në 1964 dhe ka funksionuar me këtë emër deri në vitin 1984), për domosdoshmërinë e Antarësimit të Arkivit të Filmit në Federatën Ndërkombëtare të Arkivave të Filmave (u pranua antar i FIAF më 1963), zgjerimin e rrjetit kinematografik në fshat dhe shtrirjen e tij në zonat e thella malore(1958-1963). Nga viti 1965 është marrë me kërkime për zbulimin e dokumentave, filmave etj duke bërë një punë të gjërë kërkimore-shkencore për historinë e kinemasë shqiptare nga fillimi i shekullit të kaluar në bibliotekat dhe arkivat shqiptare dhe të huaja (Itali, Austri, Gjermani, Danimarkë etj) dhe ka zbuluar shumë figura të shquara në fushën e kinematografisë me origjinë shqiptare, dokumente dhe filma, një pjesë të të cilavet i ka sjellë në Shqipëri ose vazhdon punën për sigurimin e tyre si veprimtarinë filmike të Aleksandër Moisiut dhe disa filma ku ka interpretuar ai nga viti 1910,veprimtarinë aktoreske në filmin rumun të Kristaq Antoniut (nga viti 1924),aktoren e parë shqiptare të kinemasë që ka interpretuar në kinemanë evropiane dhe botërore Elena Qirici, kineastët e parë shqiptarë që kanë vepruar në trevat shqiptare e ballkanike nga viti 1904 (Vëllezërit Manaqi-për origjinën dhe zbulimin e veprimtarisë së tyre është marrë mbi 5 vjet), zbulimin e origjinës shqiptare dhe veprimtarinë e gjithanëshme artistike të aktorit shqiptaro-amerikan Xhon Belushi(John Belushi) për të cilin ka bërë dhe një film televiziv, origjinën dhe veprimtarinë në kinemaografi të regjisorit, piktorit dhe producentit në industrinë amerikane të reklamave Sten Dragoti, amatorët e parë shqiptarë të fillimit të shekullit të kaluar si A.Çelo etj, regjisorin e parë shqiptar të kinemasë Mihallaq Mone/me origjine nga Vlora/ etj. Po kështu ka zbuluar dhe sjellë në Shqipëri disa filma kronikalë e dokumentarë me vlera të posaçme historike si Ardhjen e Princ Vidit në Shqipëri më 1914 dhe shpalljen e Durrësit kryeqytet, kronika nga Tirana, Durrësi, Berati,pamje nga Vlora,etj nga viti 1914, zërin e Aleksandër Moisiut duke recituar në Kufoma e gjallë, filmin e parë dokumentar me zë xhiruar nga gjermanët(1932), filmin artistik "Na ishte një herë"(Once Upon The Time) xhiruar në vitin 1922 nga regjisori i njohur Karl Teodor Dreyer, ngjarjet e të cilit zhvillohen në Iliri dhe në qendër të tij është një princeshë iliriane,etj.
Veprimtari publicistike
Ka botuar në organet e ndryshme të shtypit mbi 120 shkrime duke filluar nga viti 1956 (të cilat pjesërisht deri në vitin 2003 janë dhënë në aneksin bashkëlidhur),ka çelur revistën e parë të filmit "Buletini Kinematografik"(1967-1972),ka botuar si botues dhe kryeredaktor revistën e parë të Akademisë Shqiptaro-Amerikane të Shkencave dhe Arteve "Arbëria"(1998),ka shkruar, drejtuar e folur në disa emisione të radios dhe në stacionet televizive(Shqipëri,Maqedoni, Shkup,Kumanove,Athine,New York, Londer,BBC) për historinë e kinematografisë shqiptare dhe figurat përfaqësuese të saj,ka folur për kinematografinë shqiptare në disa shtete si në Universitetin e Venecies,në Kings College të Londrës ne Athine),etj. (rreth 28 intervista te regjistruara ne DVD}
Idioti
Metoda e tillë artistike e testimit të ndergjegjshëm të idesë së tij thelbësore nënkuptonte që autori jo gjithmonë mund ta parashikonte se si tematika që ai e shkruante do të zhvillohej. Romani është strukturalisht i vështirë, dhe shumë kritik letrarë kanë komentuar mbi organizimin kaotik të veprës. Sipas Geri Saul Morson, "Iditoti shkel çdo normë mirëpo prap ia del të jetë madhështor." Vetë Dostojevksi ishte i mendimit që eksperimenti i tij nuk ishte plotësisht i sukseshëm, mirëpo romani mbeti nga më të parapëlqyerit nga veprat e tij. Në një letër të derguar filozofit, publicistit dhe kritikut letrar Nikollai Strakov ai kishte shkruar: "Shumë pjesë të romanit ishin shkruar në nguti, shumë pjëse të romanit janë të shpërndara dhe nuk dolën mirë, mirëpo disa pjesë kanë dalur mirë. Nuk qëndroj prapa romanit, por qëndroj prapa idesë së tij."
1. Princi Lev Nikollajevic Mishkin
Heroi, protagonisti, dhe personazhi i “IDIOTIT”, princi Mishkin është një pasardhës i një familje të vjetër fisnikësh, dhe një i afërm i zonjës Epancin. Ai është biond sy blu epileptik rreth të njëzetave, i cili kthehet në Rusi pas 4 vjet qëndrimi në një sanatorium të Zvicrës.