cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pasojat e luftës franko-prusiane 1870-1871
Pasojat e luftës franko-prusiane 1870-1871
Në zgjedhjet e vitit 1871 në Francë u zgjodh asambleja kombëtare, në të cilën dominonin monarkistët. Ata fituan numrin më të madh të përfaqësuesve, duke i premtuar popullit francez një jetë më të mirë dhe ndërprerjen e luftës me gjermanët. Ata pranuan kushtet e paqes së ofruar nga kancelari gjerman, Oto von Bismark. Sipas kësaj marrëveshjeje, Franca ishte e detyruar të lëshonte prej 5 miliardë frangash ari. Me ketë rast u shfaqën pakënaqësi të shumta në masat e gjëra popullore, të cilat i kishte kapluar varfëria. Pas ngjarjeve të vitit 1870-1871 monarkistët francezë u treguan mjaft aktiv, duke rrëzuar qeverinë e kryeministrit Adolf Tier, me qëllim të vendosjes së monarkisë. Në fillim të vitit 1873 në postin e presidentit u zgjodh njëri ndër përkrahësit e tyre gjenerali Makmahon. Megjithëatë, përpjekjet e tyre për të vendosur monarkinë dështuan, sepse në vitin 1875, e favorizonte sistemin republikan. Këtë sistem e mbështetën edhe shumica e popullsisë franceze e cila druante, ngase qeverisja monarkiste shpejtë do të shndërrohej në diktaturë. Përkrahësit e republikës, shumica prej të cilëve jetonin në qendra të vogla urbane, formuan një parti politike - Partinë Radikale, e cila konsiderohej përparimtare, mbrojtëse e traditës dhe e nacionalizmit francez që ishte jashtë ndikimit të klerit. Këto ngjarje tregonin se Franca nuk kishte një sistem politik të qëndrueshëm në krahasim me rivalët e vet, posaçërisht me Gjermaninë e cila pas bashkimit kombëtar ishte shndërruar në forcë të madhe politike, ekonomike dhe ushtarake. Poashtu, pasojat e luftës franko-prusiane u reflektuan si në organizimin shtetëror ashtu edhe në atë ekonomik ku ekonomia franceze shënoj rënie të dukshme.
Landelijk Noord
Landelijk Noord është një qytezë në Amsterdam, provinca Hollanda e Veriut në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi 2141 banorë.
Leonard Demi
Leonard Demi është i diplomuar për Letërsi dhe Gjuhë Shqipe (1986) dhe doktoraturë për Studime në Filologjinë Shqiptare (1992). Më pas, Demi ka ndjekur në Universitetin Xhorxh Uashington (1993-1994): Politika e Jashtme dhe e Sigurisë, dhe në Kanada (Naval Postgraduate School) për Çështjet e Sigurisë Kombëtare dhe ambasador i përhershëm i Shqipërisë në NATO. Ish-deputet i Partisë Demokratike.
Izet Shehu
Izet Shehu lindi në Lushnjë më 15 dhjetor 1942. Mbaroi gjimnazin në Lushnjë më 1960, ndërsa studimet e larta në Universitetin e Tiranës, Fakulteti Histori-Filologji, dega gjuhë letërsi shqipe. Më 1995 ka kryer Kolegjin e Mbrojtjes së Shqipërisë. Ka punuar si mësues i gjuhës dhe i letërsisë shqipe në Lushnjë dhe Elbasan. Krijimtarinë letrare e nisi qysh në bankat e shkollës. Botoi dendur gjatë viteve gjashtëdhjetë, por, për shkak të biografisë politike, pasi iu pezullua vëllimi poetik “Gjaku im”, do t’i hiqej përfundimisht e drejta e botimit deri në vitin 1990. Është një prej inicuesve dhe themeluesve të Partisë Demokratike dhe në vitin 1991-1996 u zgjodh deputet i kësaj partie në Kuvendin e Shqipërisë. Është dekoruar si mësues me urdhrin “Naim Frashëri të klasit I” dhe me medaljen “Pishtar i demokracisë”. Pas viteve ’90-të boton artikuj, polemika, ese, prozë e poezi në disa nga organet më të rëndësishme kombëtare. U nda nga jeta më 25 nëntor 2012 në Tiranë.
Ka botuar këto libra :
Kantoni Condé-sur-l'Escaut
Kantoni Condé-sur-l'Escaut (frëngjisht: Canton de Condé-sur-l'Escaut) është një kanton në departamentin Nord, rajonin Nord-Pas-de-Calais në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Condé-sur-l'Escaut. Ka sipërfaqe 85km2 dhe popullsi 44337 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Condé-sur-l'Escaut aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Leksikografia
Leksikografia në greq.: lexikon = fjalor + graphein = shkruaj) merret me krijimin e fjalorëve gjuhësorë. Krijimi i një fjalori është një proces mjaft i ndërlikuar dhe kompleks.
Rreth leksikografisë
Leksikografia është nga degët më të hershme e gjuhësisë sonë, e cila ka filluar historikun e saj me Fjalorin latinisht-shqip të Frang Bardhit në vitin 1635. Po për arsyet historike, hapi i parë për të hartuar një fjalor të gjuhës shqipe u bë vetëm në gjysmën e dytë të shekullit XIX, në kohën e Rilindjes Kombëtare, nga gjuhëtari dhe atdhetari i shquar Konstandin Kristoforidhi.
Leonardo da Vinçi
Leonardo di ser Piero da Vinci (15 prill 1452 - 2 maj 1519) i njohur përgjithësisht si Leonardo da Vinçi ose thjesht Leonardo, ka qenë një polimat italian i Rilindjes, fushat në të cilat kishte interes ishin  arkitektura, shpikja, inxhinieria, piktura, skulptura, shkenca, muzika, matematika, letërsia, anatomia, gjeologjia, astronomia, botanika, shkrimi, historia dhe hartografia. Është cilësuar shpesh si babai i paleontologjisë, iknologjisë dhe arkitekturës, i cilësuar gjithashtu si ndër piktorët më të mëdhenj të të gjitha kohërave. Ndonjëherë i vishet shpikja e parashutës, helikopterit dhe tankut; qe kryeshembull i idealit të humanizmit rilindas.
Si piktor (vizatues), ishte nxënës i Verrocchio-s, në shitoren e të cilit njohu bashkënxënësin Lorenzo di Credi (Lorenco di Kredi), që shquhej për stilin e tij të hijshëm me vija të prera e të sakta. Këto mënyra të Di Credi-t ndikuan te Leonardoja, por më pas ishte radha e Lorencos të mësonte nga Leonardoja. Ai është një ndër humanistët më të mëdhenj në kategorinë e artit. Da Vinçi mund të mendohet si një kryetip i njeriut të rilindjes dhe është përcaktuar shpesh si një gjeni, për shkak të shkëlqimit të tij në të gjitha fushat e artit, për zbulimet e tij shkencore dhe shpikjet teknike, që duken një përparim i madh në krahasim me kohën e tij.
Jeta
parapamje|Leonardo da Vinçi Mbi jetën e Leonardo da Vinçit dihet shumë pak. Por qarkullojnë një sasi pasaktësish e thjesht fantazish, përfundim i pesë shekujsh studimesh të përafërta.
Leonardo i firmoste punët e tij vetëm me "Leonardo" ose "lo, Leonardo" ("Leonardi"). Prandaj referohet një vepër e tij si "një Leonardo" e jo si "një da Vinç". Ndoshta, nuk përdorte emrin e të atit - me të cilin përndryshe do të punonte (krijonte) në Firence – pasi që ishte një bir i paligjshëm.
Leonardo lindi në 1452 në Vinçi. Dihet ora dhe data e saktë falë një dokumenti të shkruar nga gjyshi i tij: 1452, lindi një nip i imi, biri i Ser Piero, im bir në ditën 15 prill të shtunën në orën 3 të natës. Pat emrin Lionardo. E pagëzoi prifti Piero di Bartolomeo da Vinci.
Thuhet se Leonardo (që jetoi 5 vjet me të ëmën) ra një herë nga krahët e saj dhe një herë tjetër pas një viti nga ballkoni.
Leonardo ishte vegjetarian për gjithë jetën e tij. Piktor nxënës në shitoren e Verrokios, ku mori ndikim të pikturës tejet realiste qoftë nga Verrokio, mbi të gjitha edhe nga Lorenco di Kredi, në këto mënyra mund të referohet Shpallja e Uffizi (Galeri artesh në Firence); filloi shumë shpejt të vizatonte për vete në Firence. Nga 1482 deri 1499 punoi për Ludoviko Sforca, Dukë i Milanos, ku pat shitoren e tij me nxënës.
Shtatëdhjetë ton bronz që u menduan për "Kalin e Madh", një gdhendje (statujë) kali e Leonardos, u përdor në vend të tij për të prodhuar armët e nevojshme nga Duka për të shpëtuar Milanon nga francezët e Karl VII në 1495.
Kur francezët u rikthyen nën udhëheqjen e Luigji VIII në vitin 1498, Milano ra pa luftë, duke keshtu qe nuk mund te shpjegohen se si Leonardo Da Vinci mund ti bente pikturat
Leonardo mbeti në Milano për disa kohë, gjersa një ditë gjeti harkëtarët francez që përdornin modelin e tij prej argjile në përmasa reale të "Kalit te Madh" si tabelë qitjeje për ushtrim. La atëherë Milanon së bashku me Salai e me mikun e shpikësin Luka Paqoli për Mantova, duke u zhvendosur dy muaj më pas në Venedik e kështu përsëri në Firence në fund të prillit të 1500. parapamje|majtas|Clos Lucé në Francë, ku vdiq Leonardoja në vitin 1519 Në Firence hyri në shërbim të Çezare Borxhasë si arkitekt ushtarak e inxhinier.
Në 1506 u kthye në Milano, tani në duart e Masimiliano Sforcës pasi që mercenarët zviceranë dëbuan francezët.
Këtu takoi Françesko Melci, që u bë një mik i dashur e shok gjer në vdekjen e Leonardit e për pasojë trashëgimtar i tij.
Nga 1513 deri 1516 jetoi në Romë, ku qenë piktorë aktiv si Rafaelo e Mikelangjelo, edhe pse nuk pat shumë kontakte me ta.
Në 1515 François I i Francës (Fransuaz I) rimori Milanon, e Leonardit iu besua pjesa kryesore e një luani mekanik për bisedimet e paqes që mbaheshin në Bolonja, mes mbretit francez dhe Papa Leone X.
Në vitin 1516 hyri në shërbimin e Francesko I me detyrën piktor i parë, inxhinier e arkitekt i Mbretit ; iu lejua përdorimi i Clos Lucé, pranë Kështjellës së Ambuazës, vendbanim i mbretit, bashkë me një pension të majmë. Leonardo e mbreti u bënë miq të mirë.
Vdiq në kështjellën e Cloux (Kluks), afër Amboise në Francë në vitin 1519. Sipas dëshirës së tij arkivoli u ndoq nga 60 lypsa. U varros në Cappella di Saint-Hubert (Kapelën e Shën Hubertit) në Kështjellën e Amboise. Dukej që Leonardo nuk ka patur kurrë lidhje të ngushta me gra. Në vitin 1476 u padit anonim për kontakte homoseksuale me një model 17-vjeçar, Xhakopo Saltareli. Leonardo u padit së bashku me tre të rinj të tjerë për sjellje homoseksuale e lëshua për mungesë provash. Për një farë kohe Leonardo mbeti nën mbikëqyrjen e "Zyrtarëve të natës", një lloj "mbrojtësish moral të rilindjes".
Arte
parapamje|majtas|[[Monna Lisa, (La Gioconda) (1503-1506)]] parapamje|[[Darka e Fundit (1498)]] parapamje|[[Kali i Leonardos - Milano]] Leonardo është i njohur për vizatimet e tij të mrekullueshme, si "Darka e Fundit" e vitit 1498 që gjendet në Kuvendin e Santa Maria delle Grazie (Milano) (Shën Maria e Hijeshive) që mjerisht që nga viti 1517 filloi të përkeqësohej korja e vezës së përdorur në pëlhurë, në vend të teknikes zakonore (tradicionale) të vizatimit mural, afresku që përfaqësonte për të një pengesë të madhe pasi nuk lejonte ripunime, ndryshime ose bërjen e mbivizatimit dhe hijezimit. Vepra më e njohur është Mona Liza (e njohur më mirë si La Gioconda (Lozonjarja), që ruhet në Muzeun e Luvrës në Paris, pikturuar në vitet 1503 - 1506. Ajo do të përfaqësonte të gruan e tregtarit fiorentin Francesco del Giocondo, por mbi këtë janë zhvilluar teori të ndryshme. Më e fundmja, e parashtruar nga studiues gjermanë është marrë parasysh edhe nga ekspertë të Muzeut të qytetin e Shën Pjetërit, në Rusi, bazohet mbi zbulimin e një fakti të ri : ravijëzimi i linjave të fytyrës së Mona Lizës me ato të zonjës së portretit të Caterina Sforza-s të Lorenzo di Credi, e njohur edhe si portreti i "Dama coi gelsomini" ("Zonja me jasmina"). Në këtë pikë, do të dilte se personazhi historik që ka frymëzuar Leonardon nuk do të ishte tjetër se Caterina Sforza , në atë kohë personazh me nam, sepse ishte tashmë zonjë e Forlì.
Vetëm shtatëmbëdhjetë piktura të tij e asnjë prej gdhendjeve të tij kanë mbijetuar. Leonardo shpesh parahidhte (projektonte) piktura të mëdhaja, me shumë shënime e skica, vetëm për t´i lënë në fund në projekte të pambaruara.
Në vitin 1481 iu vu detyrë vizatimi për një altar : L'adorazione dei Magi (Adhurimi i të diturve). Pas projektesh të mëdhaja e shumë skica, vizatimi mbeti i pambaruar dhe Leonardo u nis për në Milano, ku kaloi shumë vite duke bërë plane e modele për një gdhendje (shtatore) përkujtimore kali të bronztë të lartë 7 metra (Kali i Leonardos Milano). Për shkak të luftës me Francën, projekti nuk u përfundua kurrë. Falë një nisme vetjake, duke u bazuar mbi disa projekte të tija, një shtatore e ngjashme u përfundua në Nju Jork në vitin 1999. shtatorja i është dhuruar qytetit të Milanos dhe gjendet tani në hyrjen e Hipodromit të Troto-s të San Siro.
Osvaldo León
Osvaldo de Leon, është një aktor nga Meksiko, lindur me 6 maj 1984.
Punon në Televisa si aktor dhe gjithashtu producent i pavarur.
Filmat
"Juro que te amo" .... Rodrigo Charolet (2008) "Palabra de mujer" - Fjale Gruaje .... Ariel Castellanos (2007-2008) "Top Models" TV series .... Emiliano (2005)
Leonardo da Vinçi
Shkencë dhe inxhinieri
parapamje|150px|Skice e makinës fluturuese parapamje|majtas|150px|Leonardo da Vinci Studimet e embrionit Ende më mbresëlënëse se punët e tij artistike qenë studimet e tij në fushën shkencore e inxhinierike, regjistruar në librin e tij të shënimeve që zënë pothuajse 8.000 faqe shënimesh e skicash që ndërthurin artet dhe shkencën. Leonardo ishte majtosh dhe shpesh e përdorte shkrimin pasqyrë, pra shkruante nga e djathta në të majtë, gjatë gjithë jetës së tij. Afria e tij me shkencat ishte e llojit vëzhgues: ai kërkonte të kuptonte dukuritë duke i përshkruar e rifiguruar gjer në hollësitë më të imta e nuk theksonte eksperimentet apo shtjellimet teorike. Sipas Leonardos, shkenca është bija e përvojës. Ai qe i pari që përdori atë që ne sot quajmë "metodë shkencore", jo për më tepër mbi afrinë e tij praktike në kërkimin shkencor (eksperimentimi dhe analiza e dukurive natyrore) sepse edhe shumë dijetarë të tjerë para Leonardos (p.sh. Talesi nga Mileti, Aristoteli, Roger Bacon dhe Arkimedi tashmë vepronin në këtë mënyrë, por për afrinë e tij matematikore, të asaj që Leonardo e quante arsye të pafundme të natyrës që nuk qenë kurrë në përvojë  . Për këtë Leonardos i njihet merita e jetësimit të metodës sshkencore. Gjatë jetës së tij, projektoi një enciklopedi të madhe, që bazohet mbi skicat e hollësishme të çdo gjëje. Megjithatë, pasi atij i mungonte një edukatë formale e latinishtes dhe matematikës, Leonardoja dijetar u injorua nga studiuesit bashkëkohanikë të tij.
Mori pjesë në shumë autopsi duke bërë një numër të skicimeve anatomike tejet të hollësishme, duke projektuar një studim të plotë të anatomisë njerëzore e krahasore.
Leonardo shfrytëzoi në veçanti këto dituri anatomike (mbase më të thellat e kohës së tij) qoftë në fushën artistike ashtu edhe në mekanikë: është i tiji projekti i parë i dokumentuar mbi një robot humanoid (si-njeri) rreth viteve 1495. Shënime të rizbuluara në vitet 1950 në kodikun atlantik dhe në libërtha shënimesh xhepi që datojnë rreth 1495 - 1497 tregojnë skicime të hollësishme mbi një kalorës mekanik, që ishte me sa duket në gjendje të ngrihej në këmbë, lëvizte krahët, kokën dhe nofullat, duke nxjerrë tinguj nga goja (falë një mekanizmi të përparuar goditës të vendosur në lartësinë e gjoksit). Kalorësi robot i Leonardos ishte parashikuar ndoshta për t´i dhënë shpirt një prej festave të Dukës së Milanos, sidoqoftë nuk dihet se është realizuar ndonjëherë. parapamje|majtas|"Njeriu virtytian". Skicim i trupit njerëzor Në vitin 1502 Leonardo da Vinçi bëri një skicim të një ure me një shtrirje prej 240 metrash, si pjesë e një projekti të inxhinierisë civile për Sulltanin osman Beyazid II.
Parashikohej që ura të vendosej në grykën e Bosforit e njohur si Briri i Artë por nuk u ndërtua kurrë. Vizioni i da Vinçit u ringjall në vitin 2001 kur një urë më e vogël, bazuar mbi skicimet e tij, u ndërtua në Norvegji.
Por,midis projekteve të realizuara, është porti-kanal i Cesenatico (Çesenës),vendi i njohur turistik sot në krahinën e Forli-Cesena, rreth 35 km nga qendra e Forlit.
Shënimet e tij përmbajnë një numër të madh shpikjesh në fushën ushtarake: mitraloz dhe "tanke" të lëvizura nga njerëz apo kuaj, bomba copëtuese, etj. Edhepse kishte bindjen se lufta është veprimtaria më e keqe njerëzore.
Shpikje të tjera përfshijnë nëndetëset, parashutën, biçikletën, një aparat me rrota të dhëmbëzuara (njehsori i parë mekanik), një automobil (vetëlëvizës) shtyrë nga një mekanizëm me sustë dhe një tezgjah automatik i cili u ndërtua së fundi nga muzeu kombëtar i shkencës dhe i teknikës dhe prodhon 2 cm pëlhurë në minutë.
parapamje|[[Rombikuboctedron nga Leonardo siç u shfaq në Divina Proporzione (Përpjesëtimi Hyjnor) të Luka Paçolit, 1509]] Në vitet që pasuan ai demonstroi në Vatikan një përdorim industrial të energjisë diellore, nëpërmjet përdorimit pasqyrave konkave për ngrohjen e ujit.
Leonardo besonte se dielli dhe hëna silleshin rreth tokës dhe se hëna pasqyronte dritën diellore sepse ishte e mbuluar me ujë.
Leonardo nuk botoi as i shpërndau përmbajtjet e shënimeve të tija. Ata mbetën të fshehura deri në shekullin XIX dhe nuk patën asnjë vlerë të drejtpërdrejtë për zhvillimin e shkencës dhe teknologjisë deri në kohët tona. Mbi këto baza shkrimtari L. Sprague de Camp, në librin e tij "Inxhinierët e lashtësisë", e mendon Leonardon jo të parin e inxhinierëve modernë sesa "të fundit të atyre të lashtësisë", duke saktësuar se pas kohës së Leonardos filloi praktika e përhapjes dhe botimit të zbulimeve shkencore.
Në vitin 1994, një prej librave të shënimeve të Leonardos, i ashtuquajturi "Codice Hammer" (ex Leicester), u ble nga industrialisti amerikan Bill Gates për 25 milionë dollarë. Por shumë nga skicimet e da Vincit janë sot pronë e familjes mbretërore britanike.
Arkitekturë dhe urbanistikë
parapamje|majtas|Skicë e një kishe në një plan qendror me kupola bulëzuese (pjesë nga një dorëshkrim) Leonardo ka lënë një sasi të mirë studimesh arkitektonike, skica ndërtesash dhe projekte urash. Përsosi projekte inxhinierie bashkëkohore, si ato të Francesco di Giorgio (Françesko di Gjorgjo) ose të Filippo Brunelleschi (Filipo Brunesleski), i fortë nga ndihma e matematikanit Luka Paçoli dhe nga dituria e teksteve klasike e bashkëkohore, që mund të ketë ndodhur gjatë ndenjës në Milano, ku pat mundësinë të kryente kërkime e studime mbi problemet e arkitekturës, inxhinierisë ushtarake e qytetare, mekanikës së lëngjeve, akustikës, balistikës, optikës dhe statikës. Si arkitekt ushtarak Leonardo është vënë në rendin e ditës nga propozimet e ekspertëve më të mëdhenj të kohës së tij. Pas vitit 1500 do t´i përkushtoje vëmendje studimit të ujërave, duke lënë pas dore prodhimin e modeleve mekanike.
Nuk dihet nëse Leonardo të ketë ndërhyrë fuqimisht në projektimin e shumë godinave, por ka dëshmi dhe skica që tregojnë se ai i´u përkushtua projekteve - si bashkëkohës të tjerë - në konceptimin (krijimin) e një qyteti ideal, të strukturuar mbi më shumë nivele rrugore: në nivel më të ulët karrot, në atë më të lartin këmbësorët. Nuk bëhej fjalë për një ide të parealizueshme të një artisti largpamës, por për një projekt konkret, të studiuar në këndvështrimin e një realizimi të mundshëm përkujtimor, për të cilin megjithëkëtë në atë kohë mungonte organizimi i duhur ekonomik e politik.
Spikatës është realizimi i portit-kanal Çesantik, vendi i njohur turistik sot në krahinën e Forli - Çesena, rreth 35 km nga qendra e Forlit.
Përvoja dhe dëshmitë matematikore
Gjate rilindjes u zhvilluan forma te reja hulumtimesh, p.sh. teknika që zëvendësoi magjinë dhe përkufizoi përbërjen e veprave zejtare. Artistë dhe inxhinierë merreshin me projektimin e makinerive luftarake (në vend që të përhapnin njohuritë e tyre) për zotërinjtë e kohës, shpesh në luftë mes tyre. Në këto rrethana mori rendësi të madhe qarkullimi i njohurive e u bë gjithnjë e më e fortë dëshira e njeriut për te mbizotëruar dhe shfrytëzuar natyrën për qëllime kënaqësie dhe nevoja vetjake.
Leonardoja e përkufizonte vetveten "omo senza lettere" (njeri pa letra, arsim) për shkak të formimit "mekanik" që mori në shitoren e Verrokios në Firence, ku zhvilloi përveç veprimtarisë së tij si piktor, (gjë që e bëri të famshëm) edhe skulpturën (gdhendjen), arkitekturën, rrobaqepjen, argjendarinë etj. Leonardo theksonte me forcë vëzhgimin e kujdesshëm të natyrës, duke shënuar me saktësi gjithçka që vëzhgonte dhe duke lënë kështu një sasi të pabesueshme shënimesh, por edhe duhet të saktësohet që ai nuk mund të ushqente një dituri të sigurt e te saktë, nëse nuk do të kishte kaluar më parë nëpërmes dëshmive matematikore. Ai besonte në të vërtetë se dukuritë e natyrës do të mund te kuptoheshin vetëm nëse do të zbuloheshin arsyet, nuk mjaftonte të vëzhgoheshin, për t´a thëne me fjalët e tija: "asnjë hulumtim njerëzor nuk mund të quhet shkencë e vërtete, nëse ajo nuk kalon nëpërmes dëshmive matematikore". Për ketë arsye Leonardoja vazhdoi në matematikëzimin e natyrës, apo në shoqërimin e dukurive natyrore me ligjet fizike, matematike dhe kimike. Ai i besonte diturisë matematikore pasi që ajo ishte diçka e sakte, e sigurtë, dhe dallohej përkundrazi nga ata që kufizoheshin për të risjellë diturinë dhe trashëgiminë e të lashtëve, ose nga magjistarët dhe alkimistët që orvateshin të shpjegonin gjërat me arsye shpirtërore pa treguar saktësinë e pohimeve të tyre.
Leonardo: Kohë moderne apo rilindje?
Hulumtimi i Leonardos luhatej gjithmonë me eksperimentit dhe shënimit, paraqitet pra në një varg shënimesh të shpërndara që ai i shkroi vetëm për vete, në të vërtete Leonardo nuk e konceptonte shkencën si një kërkim botëror dhe bashkësor. Për ketë arsye qe bashkërenditja mes shkencëtareve të kohës moderne do të ishte i pavend, edhe pse disa e mendojnë një frymëzues i Galileo Galileit. Leonardoja nuk mund të vlerësohet si një shkencëtar i mirëfillte, pasi që gjithçka që na ka mbërritur prej tij janë vetëm shënime jo të rregullta, dhe nuk bashkëlidhen nga një mënyre e vërtete dhe e saktë shkencore, pra Leonardoja nuk shpreh shkoqur (shpjegueshëm) cila është sipas tij mënyra për të përdorur në kërkimin shkencor. Megjithëkëtë duhet të pranohet që disa tipare të shkencës moderne janë te dalluara qartë me Leonardon, si p.sh. nocioni i përvojës ose shoqërimi teori-praktike.
Ndërsjella mes shkencës, teknikës dhe arteve
Da Vinci ishte krejtësisht i bindur që dituria nuk duhej të mbetej thjeshtë teorike, por të zbatohej, apo të kthehej në teknologji. Njohuria lind nga përvoja dhe duhet të rikthehet tek ajo, teknika është përdorimi i njohurisë, e vërtetuar nga teoritë e saja. Bindje tjetër e Leonardos ishte që arti ec me hapa të njëjta me shkencën, pasi që arti është shprehje e njohurisë. Ai në fakt gjithçka që vëzhgonte dhe e kthente në shënime, pastaj e përkthente në rifigurime artistike. Piktura për të ishte njohuri, ishte shprehje cilësore e asaj që shkencëtari shpreh me emërtime sasiore. Piktura për te ishte shkencë, madje ishte shkenca më e rëndësishme! Kjo për arsye se piktorit, për t´ia arritur te futej në natyre dhe t´a riparaqiste, iu desh të njihte shkenca të ndryshme si anatominë, gjeometrinë etj. Leonardo studioi edhe mekanikë, gjë që i lejoi të kuptonte parimin e inercisë (plogështia, amullia), të përbërjes së forcave dhe rrafshit të lakuar (pikërisht me ketë ai u përpoq të shpjegonte fluturimin e zogjve), ai kishte njohuri edhe rreth hidraulikës se zbatuar dhe enëve komunikuese. Por risia e vërtete e Leonardos ishte që ai nuk pushoi së studiuari këto gjëra, por kaloi në projektimin teknik; projektet e tij ishin kthyer mbi të gjitha te hidraulika, përmirësimin e fortifikimeve dhe armëve, industri tekstile dhe arte tipografike. Ai fitoi po ashtu rezultate të shumta në gjeologji, anatomi dhe fiziologji. Projektimi ishte pikërisht rikthimi te përvoja për të cilën fliste Leonardoja, garancia që teoritë e tij ishin të sakta dhe çasti themelor në të cilin shkenca, teknika dhe arti bashkoheshin.
Kuriozitete
parapamje|Tanku i Leonardos në [[Amboise]] Personi i Leonardos ka qenë gjithmonë i rrethuar nga një tis misteri. Gjenialiteti i tij mbikëqyrej me dyshim nga një kohë e ashpër e shpesh tepër të mbyllur në ideologjitë e saj të rrepta. Duke menduar që një njeri mund sillej në morgje për të seksionuar trupat e kufomave dhe kështu për të kuptuar më mirë anatominë, nuk përfundonte në të vërtetë aspak e natyrshme. Në një mjedis ende më përshkues të ndikimit të kishës ishte në të vërtetë e lehtë të ndërrohej një studim shkencor i thellë në herezi, por nga i cili një mbështetje që Leonardo të kishte zgjedhur për një besim pagan dhe që shfrytëzonte institucionet fetare vetëm për të nxjerrë përfitim nga komisionet e tyre, ishte shumë rrugë për t´u bërë në luftën kundër keqkuptimeve.
Gojëdhënat mbi Leonardon janë të shumta dhe frymëzojnë ende sot përfytyrime përtej çdo kufiri. Romani "Kodi i da Vinçit", i Dan Brown (Den Braun), është shembulli bashkëkohor më i dukshëm për sa i përket historisë së artistit që ngjall ende kureshti të shumta dhe po ashtu luftë fjalësh. Në tekstin në fjalë analizohen (jo gjithmonë me saktësi) nga pikëpamja simbolike disa prej veprave të tija më të rëndësishme. Për të përmendur më të njohurën, mjafton të mendohet mbi Mona Lizën: është padyshim turbulluese të mendohet për vizatimin si një vetëportret "femëror" të Leonardos dhe për t´a shpjeguar kështu buzëqeshjen e dyshimtë. Dihet në të vërtetë se ai ishte i magjepsur nga të gjithë ato figura të përcaktuara si androgjene (burrërore). parapamje|majtas|Leonardo da Vinci - Krerë qesharakë Kjo do të sqaronte edhe pyetjen tjetër të ngritur nga romani: Në Darkën e Fundit personi i ndenjur në të djathtën e Jezusit nuk është, të paktën sipas interpretimit të paravlefshëm, Maria Magdalena, siç hamendëson autori, por Shën Gjoni pikturuar si në kryeveprat e lëna pas të Shën Gjonit Pagëzor me ravijëzime të ëmbla dhe femërore. Duke u kthyer tek Mona Liza, e vërteta tashmë e njohur është diçka tjetër: bëhet fjalë në të vërtetë për portretin e bashkëshortes së porositësit Françesko Bartolomeo del Xhiokondo (dhe ja kështu shpjegohet edhe shtysa e emërtimit të tij të dytë dhe pak më të njohur). Edhe hamendësimet e ndryshme, edhe nëse të bazuara shkencërisht, janë shumë larg nga romantizmi: më e fundit, p.sh. nga studiuesit gjermanë dhe rusë, bazohet mbi një fakt të ri: mbivendosjes së fytyrave të Mona Lizës dhe te "Damës me jasminë" (Mona Liza) të Lorenco di Kredit, portret në të vërtetë i Katerina Sforcas. Mona Liza, pra, do të ishte Katerina Sforca, sipas kësaj hamendjeje të re. Por bëhet fjalë sidoqoftë për një personazh historik të mirënjohur, dhe që Leonardo vetë ka mundur t´a takonte, pasi pat ndjekur Çezare Borxhia në ekspeditën e tij të pushtimit të Romanjës, ku Katerina Sforca ishte zonjë e Forlit dhe Imolës. Në këtë mënyrë do të zgjidheshin ata pak dyshime që një hamendje tjetër magjepse kishte ngritur dhe që hamendëson se emri i Mona Lizës mund te lexohet si një anagram (rishkrim) të dy hyjnive egjiptiane të pjellorisë Amon dhe L´Iza, aq të dashura ndër paganët e asaj kohe.
Por pse gjithmonë Leonardoja ? Përse gjithë këto hamendje lidhur me kryeveprat e tija ?
Sigurisht ai ishte mjeshtër i madh në fushën e simbolizmit e disa përkime me sa duket të fshehta, por në të vërtete krejt të dukshme për një sy te vëmendshëm, të pranishme në veprat e tija, e mbështesin ketë, megjithëkëtë duket jo e mençur të mendohet për një qëllim komplotist pas dijenish të tilla. Ajo që ushqeu flakën e këtij flakadani ka qenë mbi të gjitha zbulimi i pjesëmarrjes se Leonardos ne një shoqatë të fshehtë të llojit mazonik, të njohur me emrin Priorato di Sion (Paria e Sionit ?), me të cilën janë lidhur shumë gojëdhëna mes të cilave ajo e Gralit të Shenjtë, por menduar në një mënyre krejtësisht ndryshe nga dijenia e përhapur popullore. Qëllimi i Parisë duket të ketë qenë ruajtja e një sekreti që do të kishte mundur të shembte Krishterimin, apo në të vërtete zbulesën që Krishti nuk ka pasur kurrë ndonjë pushtet ose fuqi hyjnore dhe që madje, duke qene vdekatar, të jete martuar me Maria Maddalenën.
parapamje|shtatore e Leonardo da Vinçit, vendosur në Galerinë [[Uffizi të Firences]] Pasardhësit e sjellë nga prehri i saj do te kishin qenë pra Grali i Shenjtë i vërtetë që në dokumentet e para shkruhet edhe Sangreal, nga e cila arsyeja gjuhësore mund t´a sjelle Sang Real (Gjak Mbretëror). Nga ky "Gjak Mbretëror" të vendosur nga bijtë e Krishtit, do të pasonte direkt dinastia e Merovingjit. Zbulesa të këtilla tronditëse përçohen nga brezi në brez përmes tre te parazgjedhurish nga një Mjeshtër i Madh. Dhe është pikërisht ky roli i fundit që Leonardo duket të ketë pasur mes viteve 1510 dhe 1519. Në listën e Mjeshtërve të Mëdhenj të Parisë shfaqen emra të tjerë të dëgjuar si Nikolas Flamel (1188-1220), Sandro Botiçeli (1483-1510), Isak Njuton (1691-1727), Viktor Hygo (1844-1885) e Claude Debussy (1885-1918). Ka shume mundësi që Paria të ketë ekzistuar, por është po aq i dyshimte funksionimi i tij. Historia e Sangreal-it të shtjelluar këtu është sajuar në fakt në vitet 1950 nga një thashethemëtar me emrin Noël Corbu dhe përhapur falë një shkrimtari te aftë, Gérard de Séde, qe u bazua mbi disa dokumente ardhura ne Bibliothèque Nationale (Bibliotekën Kombëtare të Parisit), sot të mbajtura të gjitha si të rreme dhe të mbithurura (sajuara) të hapura në institutin e Parisit. Disa fanatikë u kanë venë pak rendësi këtyre lidhjeve me Leonardon lidhur me Gralin e Shenjtë e me Sindonin. Dhe ja shfaqet hamendja se fytyra mbi mbulesën e shenjte nuk është tjetër veçse një portret i artistit mbi Krishtin. Nuk duhet të habitemi se një figurë si e tija mund të ngjalle një kundrim të atille sa që të lulëzojnë përçartjet, si edhe, duke përballuar temën e alkimisë, një lëndë tjetër të thelluar nga ai, ka një provë më të ulët presa i përket atij, në kundërshtim me disa, të jetë e vërtetë dhe konkrete. Për të shmangur nënën e kimisë ndodhte shpesh që ajo ngatërrohej me magjinë (siç ndodh edhe sot), Leonardo u mor me ç’mitizimin e gurit të famshëm filozofik, duke mbështetur sa qe e mundur faktin se, forcat e dobëta të vëna në lëvizje nga zjarri, i cili është nismëtar i shndërrimeve, mund të sjellë në arritjen e një gjendjeje "nigredo" (zbutje e dukshme kaotike), të aftë të zgjidhë çfarëdo lloj lënde dhe të arrije pikën e "lëndës së parë" të dëshiruar, në këtë rast pikërisht arin. Si përfundim, Leonardo është gjithmonë viktime e një paradoksi: është e pabesueshme si një dijetar kaq i përkushtuar në artin e përvojës shqisore, të ndodhet ende sot i zëne ne rrjetën e ndërthurur të fantazisë.
Leonardo da Vinci ka edhe një çmim kinematografik, jo dytësor, por mund të thuhet gati të përfunduar në rrëfim, në filmin e Troizit dhe Beninjit me titull Non ci resta che piangere (Nuk na mbetet veçse të qahet): të dy protagonistët e takojnë në shtegtimet e tyre në te kaluarën (i famshmi që përmendet shpesh njëmijë e katër, gati njëmijë e pese) dhe mundohen t´i mësojnë disa gjëra të thjeshta e të përditshme për ne, p.sh. matjen e zjarrmisë dhe lojën e letrave (fshesën).Por Leonardo nuk rrëfehet një gjeni i atillë që e njohim ne.
Librat që zotëronte Leonardo
Nga rishqyrtimet e kodikeve Da Vinçianë, është mundur të fitohet të paktën një pjesë e teksteve të zotëruara nga Leonardo për studimet e tija:
Muzetë
Lista e muzeve qe mbajne veprat e artistit: (Muzeu kombëtar i shkencës dhe teknnologjisë "Leonardo da Vinci")
Priyanka Chopra
thumb|Priyanka Chopra Priyanka Chopra lindi më 18 korrik, 1982 në Jamshedpur, Indi. Është një aktore indiane. Chopra është rritur në Bareilly, Uttar Pradesh. 2000 u zgjedh Miss Bota.
Jeta
Priyanka ka studiuar në Lucknow, Bareilly dhe Boston. Pasi ka kthyer ajo prej Boston, e mori porosin të marrë pjesë në Femina Miss India zgjedhje, ku e regjistruan prindërit e pa dijen e saj. Ajo fitoi titullin dhe e reprezentoj Indinë në zgjedhjet Miss Botës në vitin 2000, ku edhe fitoi.
Pastaj ajo u bë aktore e filmit dhe luajti disa filma indian të suksesshëm si Andaaz, Aitraaz dhe Mujhse Shaadi Karogi.
Dioqeza e Dakisë
parapamje|250px|Ndarjet e Dioqezave në Ballkan Dioqeza e Dakisë (Latin: Dioecesis Daciae) ishte një dioqezë e vonë e Perandorisë Romake, në zonën e Shqipërisë Veriore, Kosovës, Maqedonisë, Malit të Zi dhe Serbisë së sotshme. Ishte mvartëse e Illyricum-it. Qëndra ishte Serdica (Sofia e sotme).
Historia
Perandori Aurelian (270-275), u ballafaqua me kryengritje në Gali dhe Spanjë në vitet 260, me përparimin e Sasanidëve nga Azia, dhe shkatërrimin që Karpianët dhe Gotët po i bënin Moezisë dhe Ilirisë, e la provincën e Dakisë të krijuar nga Trajani dhe i mblodhi trupat bashkë, duke rregulluar kufirin perandorak në Danub. Një Dacia Aureliana e re u organizua në jug të Danubit me qendër Serdicën.
Alberich
Alberich Meffert Bormann është një aktor, producent, këngëtar, dhe disenjator skenash nga Meksiko, i lindur me 12 gusht 1982.
Dioqeza e Dakisë
Historia
Lëshimi i Dakisë Trajane nga romakët citohet nga Eutropi në veprën e tij Breviarium historiae Romanae, book IX :
Chalais
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Dioqeza e Dakisë
Historia
Më vonë, gjatë reformave administrative të Dioklecianit dhe Kostandinit I, Dioqeza e Moezisë u krijua, duke përfshirë Ballkanin qëndror dhe gadishullin grek. Pas ca vitesh, dioqeza u nda në dy, duke formuar Dioqezën e Maqedonisë dhe atë të Dakisë, duke përfshirë krahinat e Dakisë Mesdhetare, Moezisë s'Vogël, Prevalit dhe Dakisë së Poshtme.
Dioqeza iu dha Perandorisë së Përëndimit në 384 nga Theodosius I, mundësisht një kompensim i pjesshëm perandoreshës Justina për njohjen që i bëri uzurpimeve të Magnus Maximus-it në Britani, Galí e Hispania. Gjithsesi mbas vdekjes së tij me 395, iu rikthye Perandorisë së Lindjes, duke formuar së bashku me Dioqezën e Maqedonisë, prefekturën Pretoriane të Illyricum-it.
Vitet 1980 në film
Këtu shini Filmat prej 1980 - 1989:
Interneti - komunikimet kompjuterike (libër)
Interneti – komunikimet kompjuterike është libër i lëmisë së informatikës shkruar nga Dr. Edmond Beqiri. Autori librin e botoi pas suksesit të jashtzakonshëm të librit universitar “Bazat e informatikës”, i cili është botuar dy herë brenda një periudhe të shkurtër njëvjeçare (1998 dhe 1999). Këtë herë botues i librit është Organizata Ndërkombëtare për Migracion (IOM) me donacion të Qeverisë amerikane. Libri është i formatit standard B5, me nivel të lartë të realizimit teknik dhe ka 256 faqe.
Përmbajtja
Autori dr. Edmond Beqiri në fillim të librit bëri shtjellimin e shkurtër të rrjetave kompjuterike dhe të komunikimeve kompjuterike, mënyrat se si janë ato të organizuara, çka janë rrjetat LAN dhe WAN, çka janë protokolet, cilin sistem operativ duhet shfrytëzuar për rrjeta kompjuterike, çka është rrjeti publik kompjuterik, cilat janë serviset online (në linjë) etj.
Më tutje në libër shpjegohen konceptet themelore për multimedia dhe për Internet. Në këtë pjesë bëhet fjalë për World Wide Web-i, si punon dhe si shfrytëzohet vebi.
Janë përfshirë edhe temat me përgjigjet se çka është posta elektronike (e-mail-i), si hapet e-mail adresa, si dërgohen dhe pranohen mesazhet, si barten ato deri te adresa korrekte, si bëhet bartja e mesazhit në më shumë adresa, si ndërtohet libri i adresave etj.
Në librin “Interneti-komunikimet kompjuterike”, poashtu mund të lexohet për mundësinë e kyçjes në Internet, lidhjen në Internet nëpërmes kompjuterëve ruterë dhe Gateway, provajderët e Internetit, adresimin në Internet, pajisjet e nevojshme për kyçje në Internet dhe si bëhet qasja në Internet.
Shitblerja nëpërmes Internetit
Shumë njerëz të shteteve të perëndimit blejnë dhe shesin mallra nëpërmes Internetit. Për këtë arsye janë shqyrtuar disa kategori të shopingut (shitblerjes) nëpërmes Internetit të cilat janë mjaftë të dobishme dhe bukur të disenjuara. Janë trajtuar sajtet: Bizrate, DealTime, Productopia, Dell, Gateway, NECX, Outpost, Amazon, Fashionmall, FreeShop, Andale, Auctions, I Want etj.
Transferimi i të dhënave nga Interneti dhe në Internet
Libri “Interneti-komunikimet kompjuterike”, përfshinë transferimin e të dhënave dhe të programeve nga Interneti (Download) si dhe transferimin e të dhënave nga kompjuteri i shfrytëzuesit deri në Internet duke shfrytëzuar FTP-në. Në disa hapa është shpjeguar se si bëhet transferimi i softverit nga Interneti.
Kompresimi dhe dekompresimi i fajllave
Këtu poashtu është bërë fjalë për kompresimin e fajllave, si bëhet, cili program duhet shfrytëzuar për kompresim, ku mund të merret programi si dhe nëpërmes shembullit konkret është shpjeguar kompresimi dhe dekompresimi i fajllave në aplikacionin WinZip.
Krijimi i Veb-faqes
Pjesa e fundit e librit shpjegon se çka është disenji i Veb-faqeve. Është shpjeguar krijimi i veb-faqes në kodin burimor HTML si dhe pas kësaj me një shembull është shpjeguar krijimi i veb-faqes në aplikacionin Microsoft FrontPage. Lexuesi poashtu mund të informohet se cilat mjete duhet përdorur për të ndërtuar Veb-prezantimin më kompleks. Disa nga fjalët e recensentit në këtë libër, dr. Gary W. Salnow-it, i cili është profesor i rregullt në Universitetin Shtetëror të San Franciskos dhe është autor i shtatë librave për Internet dhe për komunikime janë “Me anë të librit Interneti-komunikimet kompjuterike është tentuar që të shpjegohen disa kuptime të Internetit ashtu që të kuptohen shpejtë dhe lehtë. Interneti vërtet është bërë shoqërues i dobishëm i njeriut në mënyra të panumërta”. Libri “Interneti-komunikimet kompjuterike” është në fazën e përkthimit në gjuhën angleze, meqenëse është rekomanduar që të përdoret si manual për trajnim në kurset e Internetit të misioneve Organizatës të Ndërkombëtare për Migracion (IOM) në vendet e ndryshme të botës. Këtë libër mund të gjani në Qendrat e Internetit të IOM-së në: Prishtinë (Biblioteka universitare), Pejë, Mitrovicë, Prizren, Gjilan, Ferizaj dhe Gjakovë. Konsideroj se është libër shumë i rëndësishëm për shfrytëzuesit e kompjuterëve, prandaj e rekomandoj ngrohtë dhe i ftoj shfrytëzuesit e internetit që ta kanë pranë vetes gjatë punës së tyre.
Burimi
Koha ditore, shtojca "Koha për Internet", recension nga inxh.dip.Besim Zhara
Komoret
Gjeografia
Sipërfaqja e përgjithshme e Ishujve Komore është 2.170 km2 dhe shtrihen rreth koordinatave gjeografike  12° 00' ‘‘‘J’’’, 44° 15' ‘‘‘L’’’.
Ishujt Komoros kanë një vijë bregdetare 340 km të gjatë. Klima në ishujt Komore është klimë tropikale detare me sezonin e reshjeve të shiut nga muaji nëntor deri në maj.
Duna
thumb|Dunë në shkretëtirën e Namibit
Komoret
Gjeografia
Relievi i Ishujve Komore është vullkanik që larg nga brendia e thellë e ishujve zbutet pak në male më të ulëta dhe rrafshnalta. Pika më e ultë e relievit 0 m është përgjatë bregdetit në oqeanit Indian dhe ajo më e larta në lartësi mbidetare prej 2,360 metrave në majën Le Kartala (ang.: Le Kartala).
Duna
Kur era arrin një fuqi të caktuar, ajo mund të bart thërmija me madhësi të ndryshme.Më të mëdhatë prej tyre do të bien në tokë në momentin që do të zvoglohet fuqia e erës , ndërsa më të imëtat do të vazhdojë ti bartë era ,derisa fuqia e saj të zvogëlohet dukshëm. Në këtë mënyrë vjen deri te shtresimi i materialeve të prodhuara dhe të bartura erozioni eolian. Thërrmijat më të lehta në fund grumbullohen në shtresim të mëdha, ndaj të cilave vepron era dhe formohen dunat. Këto janë grumbullime të rërës së imët, zakonisht në formë gjysmëhëne , me një pjerrësi të vogël në anën prej nga fryen era , si edhe e rrëpirët në anën tjetër të dunës.maja e një dune gërryhet nën veprimin e erës dhe materiali grumbullohet në anën e përparme kështu që duna mundë të zhvendoset nëse nuk ka ndonjë pengesë. Dunat janë male me rërë që formohen nga era përreth ndonjë pengese
Dunat Pranëbregdetare
Edhe në brigjet e shumë deteve, në zonat e plazheve formohen duna. Procesi i formimit të tyre është i njëjtë me atë të shkretëtirave. Erërat e përhershme që fryejnë në këto zona, kontribojnë në shumë raste të formohen hapësira të mëdha të dunave lëvizëse , të cilat mund të mbulojnë vegjetacionin , por kur ato mbeten në një vend të caktuar , vegjetacioni sërish rritet.
Lista e revistave elektronike të matematikës
Kjo është lista e revistave shkencore elektronike të matematikës të cilat mund të shikohen në internet dhe kanë qasje pa pagesë.
Burimet
List of free electronic journals in mathematics
Në mes jetës dhe vdekjes
"Në mes jetës dhe vdekjes", fletëza ditari lufte, me Autor Izet Abdyli. Botoi "Rozafa"- Prishtinë, 2008. Në këtë libër autori pasqyron  me  saktësi dhe në mënyrë reale zhvillimet e luftës në territorin  ku ai jetoi dhe veproi gjatë asaj periudhe, sa të tmerrshme, aq edhe të lavdishme të qëndresës stoike të vendësve të tij, të organizuar në mbrojtjen e trojeve të tyre shekullore për çlirimin përfundimtar nga zgjedha barbare  serbo-sllave.
Frans Sammut
parapamje|Malta's Modern National Author, Frans Sammut, and the Maltese Flag - late 1960s/early 1970s
Frans Sammut (19 nëntor 1945 – 4 maj 2011 ) ishte një shkrimtar Maltez romanesh dhe esesh.
Jeta
Frans Sammut ka lindur në Zebbug, Maltë. Nxënës në shkollën fillore në Ħaż-Żebbuġ, në Kolegjin St Aloysius, St Michael's Teacher Training College, Universitetin e Maltës, (BA, S.Th.Dip., M. Ed), dhe në Universitetin e Peruxhës. (Diplomë per te dhëne mësim Italisht jashte shtetit)
Frans Sammut mori njohjen e tij të parë në fund të viteve 60, kur ai ndihmoi në themelimin e Qawmien Moviment Letterarju (Lëvizja e Letërsis të Rilindjes). Më pas ai shërbeu si Sekretar i Akkademja tal-Malti (Akademis të Gjuhës Malteze).
Sammut përfundoi karrierën e tij si Drejtor Shkolle, edhe pse nga 1996 deri në 1998 ai ishte këshilltar kultural i Kryeministrit të Ministris Malteze për Kulturën. Ai ishte i martuar me Catherine Cachia, e cila i lindi dy djem, Mark dhe Jean-Pierre.
Veprat
Ai botoi vepra të shumta, duke përfshirë novelën më të shitur - Il-Gaġġa (Kafazi), 1971, që frymëzoi filmin e vitit të njëjtë, të drejtuar nga Mario Philip Azzopardi, Samuraj, e cila fitoi Rothmans Prix, Paceville, që fitoi Medaljen e Qeveris për Letërsi. Il-Ħolma Maltija (Ëndrra Malteze), mbi të cilën kritiku letrar Norbert Ellul-Vincenti shkroi, "letërsia Malteze kurrë nuk kishte arritur një samit të tillë me përapara." Ish-Kryeministri dhe dramaturgu Alfred Sant e konsideroi si kryevepra e Sammutit dhe autorja e poetja britanike Marjorie Boulton e quajti atë një "vepër monumentale."
Ai botoi gjithashtu koleksione me tregime të shkurtra: Labirint (Labirint), Newbiet (Stinët), dhe Ħrejjef Żminijietna (Mite të kohës tonë).
thumb|250px|left|Frans Sammut, 2010Veprat e tij ne formë esesh janë Ir-Rivoluzzjoni Franċiża: il-Ġrajja u t-Tifsira (Revolucjoni Francez: Historia dhe rëndësia), Bonaparti f'Malta (Bonaparti në Maltë), i cili është një përkthim nga Frëngjishtja, Bonaparte à Malte, i publikuar në 2008 dhe komentar ne dy gjuhë (Anglisht e Maltezce) mbi librin internacional më të shitur Da Vinci Code (2006) (Kodin e Da Vinçit). Ai gjithashtu editoi Leksikonin (Lexicon) e Mikiel Anton Vassallit. Vassalli (vdekur në 1829) konsiderohet Babai i Gjuhës Malteze. Në 2006, Sammut përktheu veprën e Vassallit Motti, Aforismi e Proverbii Maltesi dhe e botoi me titullin Għajdun il-Għaqal, Kliem il-Għerf u Qwiel Maltin. Në 2007, Il-Ħolma Maltija (Ëndrra Malteze) e përkthyer si (La Malta Revo) përfaqsoi Maltën në koleksionin e veprave letrare klasike ne Esperanto te publikuar nga Mondial Books of New York. Në 2008, Il-Gagga (Kafazi) u botua për të pestën herë. Në 2009, Sammut prezantoi një ri-interpretim revolucjonar te poemës "Xidew il-qada" nga Pietru Caxaro ( e njoftur gjithashtu si "Il-Kantilena") vepra më e lashtë e botuar ne gjuhën Malteze.
thumb|Fedra, 1978.
thumb|Frans Sammut in 1970 circa
Fjalët e fundit
Fjalët e fundit të Frans Sammut ishin: "Un dhe gruaja ime do të niseshim për Jeruzalem, por duket sikur planet kan ndryshuar. Un po nisem tani për Jeruzalemin Hyjnor"."
Reaksioni i Prof. Peter Serracino Inglott pasi dëgjoi këto fjalë ishte: "E kuptova që nganjëherë lotët dhe qeshja janë të këmbyeshme".
Chermignon
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
100 Franga Ar (1938)
Monedha 100 Franga Ar e lëshuar në qarkullim nga Banka e Shqipërisë në vitin 1938, metali Ar.
Distrikti rajonal Mount Waddington
Distrikti rajonal Mount Waddington është një distrikt rajonal në Provincën Kolumbia Britanike, Kanada. Distrikti rajonal ka një sipërfaqe 20288.4 km² dhe popullsi 11651 banorë. Port McNeill është kryeqëndra e distriktit.
Amstel III
Amstel III është një qytezë në Amsterdam, provinca Hollanda e Veriut në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi banorë.
Asterisku
Asterisku ose ylli (*), nga latinishtja e vonë asteriscus, nga greqishtja e vjetër ἀστερίσκος, asteriskos, "yll i vogël", është një simbol tipografik. Quhet kështu sepse i ngjan një imazhi konvencional të një ylli heraldik.
Shkencëtarët e kompjuterëve dhe matematikanët shpesh e shprehin atë si yll (si, për shembull, në algoritmin e kërkimit A* ose C*-algjebra). Në anglisht, një yll është zakonisht me pesë ose gjashtë cepa në shkronjat sans-serif, me gjashtë cepa në shkronjat serif, dhe me gjashtë ose tetë cepa kur shkruhet me dorë. Përdorimi më i zakonshëm i tij është të shënojë një fusnotë. Gjithashtu përdoret shpesh për të censuruar fjalët fyese.
Në shkencat kompjuterike, ylli përdoret zakonisht për të treguar shenjues, përsëritje ose shumëzim.
Historia
parapamje| Ylli i përdorur në një papirus të hershëm grek. parapamje| Asteriskët e hershëm shihen në buzë të papirusit grek. Ylli tashmë është përdorur si simbol në pikturat e shpellave të epokës së akullit. Ekziston edhe një karakter dymijëvjeçar i përdorur nga Aristarku i Samotrakës i quajtur asteriskos, ※, të cilën ai e përdori kur korrigjonte poezinë homerike për të shënuar vargje që ishin dyfishuar. Origjeni dihet se ka përdorur gjithashtu yllkun për të shënuar linjat hebraike që mungojnë nga Hexapla e tij. Ylli evoluoi në formë me kalimin e kohës, por kuptimi i tij si një simbol i përdorur për të korrigjuar defektet mbeti.
Në Mesjetë, ylli përdorej për të theksuar një pjesë të veçantë të tekstit, shpesh duke i lidhur ato pjesë të tekstit me një koment margjinal. Megjithatë, një yll nuk është përdorur gjithmonë.
Një hipotezë për origjinën e yllit është se ai rrjedh nga karakteri 5000-vjeçar sumerian dingir, 𒀭, edhe pse kjo hipotezë duket se bazohet vetëm në pamjen vizuale.
Eksternalitet
Eksternaliteti është rezultati i një aktiviteti që shkakton përfitime dytësore (efekte të dëshirueshme) ose dëme (shpenzime, ndotje) tek të tjerët, pa kompensim përkatës ose pagesë prej atyre që e shkaktojnë këtë efekt të jashtëm. Eksternalitetet gjithashtu njihen edhe si efekte anësore ose efektet e kapërcimit të kufirit (derdhjes).
Përkufizim plotësues: Kosto ose përfitime të cilat lindin nga prodhimi ose konsumi, të cilat bihen mbi individe ose grupe që nuk janë të përfshire direkt në prodhimin ose konsumin në fjalë dhe që nuk kompensohen. Për shembull, një eksternalitet përfitues është imunizimi i një individi ndaj sëmundjeve infektive i cili mund të bllokojë transmetimin e sëmundjes tek indvidet e tjere, të cilët nuk përfshihen direkt dhe që nuk paguajnë asgjë për këtë mbrojtje.
Sabelianët
Sabellians është një etnonim për një grup Italik popujsh apo fisesh që jetonin në qendër ose në jug të Italisë në kohën e rritjes sëRomeës. Emri u përdor për herë të parë nga Niebuhr dhe përfshinte Sabinët, Marsët, Marrucinët dhe Vestinët. Plini në një pasazh thotë se Samnites quheshin gjithashtu Sabelli, dhe kjo konfirmohet nga Straboni. Emri Sabellus gjithashtu gjendet te Livy dhe shkrimtarë të tjerë Latinë, si formë mbiemërore e për Samnitë, edhe pse asnjëherë për emrin e një kombi; por përdoret shpesh, sidomos nga poetët thjesht si ekuivalent për mbiemrin Sabinë.
Lubomir Tadiq
Ljubomir Tadić (l. 14 maj 1925, Pluzhinë, Mali i Zi; v. 31 dhjetor 2013, Beograd Serbi)  profesor  i filozofisë dhe anëtar i ASHS.
Sabelianët
Në përdorimin modern është gjithashtu një sinonim për tërë, ose vetëm pjesë të disa popuj Osco-Umbrianë dhe presupozohet qe ka qenë endomini i tyre endonym etnik nga rrënja e italishtes së vjetër sabh- si më poshtë: