cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stadiumi "Flamurtari"
Përpara ndërtimit të stadiumit, Flamurtari i luante ndeshjet në shtëpi në fushën e quajtur Varri i Halimit. Ky terren ndodhej afër Ujit të Ftohtë, ku tashmë ndodhet fusha e stërvitjes së klubit. Stadiumi u ndërtua në vitin 1961 me një nxënësi fillestare prej 6 500 vendesh dhe më pas u zgjerua në 11 000 vende në 1975-ën. Në epokën e artë të klubit, stadiumi tërhiqte turma deri në 15 mijë spektatorë dhe në vitin 1987 kur klubi u përball me Barcelonën për kupën UEFA aty ndodhej një turmë prej 18,500 tifozësh, që cilësohet dhe si rekordi i stadiumit. Midis vitit 2004 dhe 2012, fusha ishte nën zhvillim me ndihmën e Federatës Shqiptare të Futbollit, pas të cilit stadiumi u kthye në një stadium vetëm me ulëse dhe nxënësi 8 200. Gjithashtu u ndërtua një vend parkingu dhe dritat e natës u instaluan për herë të parë.
Rice County (Minnesota)
Rice County është një nga  qarqet në shtetin federal Minnesota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Gerald Ford
200px|right|Geald Ford Gerald Rudolph Ford, Jr. lindi më 14 korrik 1913 në Omaha, Nebraska (origjinal Leslie Lynch King, Jr., pas adoptimit u riemërua); vdiq më 26 dhjetor 2006 në Rancho Mirage, Kaliforni. Ishte i 40-ti vizepresidenti (prej 1973 deri 1974) dhe i 38-ti President të ShBA (prej 1974 deri 1977).
Kisha e Shën Mërisë (Bishqethëm, Lushnjë)
Kisha e Shën Mërisë Bishqethëm është një objekt kulti tipik i ndërtimeve të shek. XVIII. Pikturat janë realizuar nga Johani i cili i përket familjes së Çetirëve nga Grabova, në vitin 1798. Disa prej tyre ruhen në gjendje të mirë dhe përbëjnë një faktor të rëndësishëm kulturor për t’u vizituar. Frekuentohet gjerësisht nga besimtarët. Gjendet në afërsi të rrugës automobilistike Fier-Lushnje, në pjesën lindore të saj, në një distancë 12 km nga Fieri dhe 500m nga autostrada Fier-Lushnje. Shkohet me makina të vogla dhe autobuz.
28 Shtator
28 shtatori është dita e 271-të e kalendarit gregorian (dita e 272-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit kanë mbetur edhe 94 ditë.
Kolonializmi
Si rregull kolonializmi ka të bëjë me një marrëdhënie mes kollektivevev, në të cilën vendimet kyçe janë vendosur mbi jetën te kolonizuaarve nga një kulturore të ndryshme dhe jo me deshire per tu pershatur pakicë e sundimit kolonial në lidhje me interesat e tyre kryesore. Në kohët moderne ende të vijnë sendungsideologische shtuar doktrinat e justifikim nga zotërit kolonial të cilët janë të bindur për superioritetin e tyre kulturor.
Kantoni Roquebillière
Kantoni Roquebillière (frëngjisht: Canton de Roquebillière) është një kanton në departamentin Alpes-Maritimes, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Roquebillière. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 2375 banorë.
Geraj
Geraj është fshat në komunën e Preshevës, Serbi.
Demografia
Popullsia e këtij vendbanimi është krejtësisht shqiptare.
Perifraza
Perifraza vjen nga greqishtja periphrasis - te folur tërthorazi (peri - tërthorazi, rreth Frasis - mënyre te foluri).
Grup fjalësh ose fjali qe shpreh diçka, e cila mund te jepej me shkurt ose me një fjali. Përdoret për ta thëne diçka me te kuptueshme, për t'i rritur shprehësinë duke vendosur lidhje te tjera, por edhe si eufemizëm e bishtnim.
Shembull :
Perifraza është një lloj metonimie, sepse emërton një send a frymor me një tjetër, por ndërsa te metonimia ose sinekdoka një send, frymor a dukuri emërtohet shkurt ose me një fjali, tek perifraza ky emërtim behet me dy ose me shume fjale.
Jimmy Carter
James Earl "Jimmy" Carter Jr. lindi më 1 tetor 1924 në Plains, Georgia. Ishte si kandidat i Partisë Demokratike i 39-ti President në ShBA (1977 deri 1981).
Zija Këlliçi
Zija Këlliçi (Tiranë, 1919 – 1982) ka qenë inxhinier ndërtimi, profesor, akademik.
Biografia
Lindi në Tiranë, ku kreu dhe gjimnazin. Në v. 1939 filloi studimet e larta në Universitetin Politeknik të Torinos, të cilat i ndërpreu (1942) për të marrë pjesë në Luftën ANÇ. Në v. 1945 vazhdoi dhe përfundoi studimet në Moskë. Pas kthimit në Shqipëri punoi në Komitetin Ekzekutiv të Tiranës, në ndërtimin e Kombinatit të Tekstileve në Yzberish dhe zv.ministër i Ndërtimit. Prej vitit 1952 kaloi në arsimin e lartë: drejtor i Institutit të Lartë Politeknik (1952–1957), rektor i parë i Universitetit Shtetëror të Tiranës (1957–1962) dhe përgjegjës i katedrës së Rezistencës së materialeve (1962–1982). Është autor i tekstit “Rezistenca e materialeve” (Pjesa I, 1966) dhe ka botuar një varg artikujsh në shtypin shkencor, të cilat gjetën jehonë edhe në rrethet shkencore të huaja. Z.K. gërshetoi veprimtarinë drejtuese e mësimore me atë kërkimore-shkencore. Referati i tij “Rreth deformimeve të trupave të ngurtë” (1973) u botua në aktet e Kongresit IV Kanadez të Mekanikës së Zbatuar. Ka qenë deputet i Kuvendit Popullor (1950–1970).
Kolec Topalli
Kolec Topalli (Shkodër, 4 dhjetor 1938 - Tiranë, 24 maj 2018) ka qenë arsimtar, pedagog dhe gjuhëtar shqiptar. Si anëtar i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë dhe doktor shkencash, ishte ndër kërkuesit më të rëndësishëm gjuhësor të gjuhës shqipe. Ka lënë po ashtu një vëllim memuaristik me titullin Një jetë me brenga botuar më 2018.
Biografia
U lind në Shkodër, në gjirin e një familjeje qytetare të kamur, i biri i Nush Topallit. Me ardhjen në pushtet të komunistëve, i ati u burgos dhe i vëllai u arratis. Familja me katër fëmijë të vegjël së bashku me nënën e tyre u internua në kampin e Tepelenës dhe në kampe të tjera më pas. Koleci sëmuret dhe lirohet nga internimi, kthehet në Shkodër dhe jeton tek të afërmit e vet.
Kreu shkollën pedagogjike dhe shërbeu si mësues në rrethin e Kukësit dhe Lezhës. Gjatë kësaj kohe përfundoi universitetin e Tiranës me korrespondencë dhe më tej e transferuan në rrethin e Gramshit, ku qëndroi disa vjet. Më 1970 u transferua në rrethin e Krujës, ku emërohet në shkollën e fshatit Tapizë.
Pas rënies së komunizmit, qe sekretar i përgjithshëm i Presidentit të Republikës kur këtë post e kishte Sali Berisha. Pedagog i Fonetikës Historike në Fakultetin e Filologjisë të Universitetit të Tiranës dhe nga viti 1997 ishte bashkëpunëtor shkencor i Institutit të Gjuhësisë e të Letërsisë të Akademisë së Shkencave.
U nda nga jeta më 24 maj 2018, pas një sëmundjeje të rëndë. U përcoll në Shkodër, për në banesën e tij të fundit.
Puna shkencore
Topalli qe autor i dhjetëra librave, artikujsh e kumtesash, si bashkëpunëtor i më shumë se 30 revistave shkencore brenda e jashtë vendit, me botime në 5 gjuhë të huaja. Ka botuar:
Mesila Doda
Mesila Doda është një ish-deputete e Partisë Demokratike në Kuvendin e Shqipërisë.
Shkollën e mesme e kreu në gjimnazin "Ismail Qemali" në Tiranë, ndërsa studimet e larta në Fakultetin Ekonomik në Tiranë 1986-1991. Mbas kësaj, vazhdoi studimet në Fakultetin e Filozofisë të Universitetit Urbaniana në Romë 1991-1995.
Mesila Doda mori pjesë në lëvizjen studentore në vitet 1990-1991 dhe ishte anëtare e Komisionit të grevës së urisë së studetëve në shkurt të vitit 1991. Pas rreth 25 vitesh në Partinë Demokrarike, politikania largohet ne vitin 2016 për tu bashkuar kështu me PDIU, duke shprehur se do të angazhohet me çështjen çame.
Kantoni Alfortville-Sud
Përbërja aktuale
Kantoni Alfortville-Sud aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Los Santos de Maimona
Los Santos de Maimona është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Zafra - Río Bodión, të provincës Badajoz, në Extremadura. Los Santos de Maimona ka 8245 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 108 km2.
Lidhje të jashtme
Los Santos de Maimona
Le Sueur County
Le Sueur County është një nga  qarqet në shtetin federal Minnesota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Epiteti
Përdoret edhe një lloj epiteti me një kuptim të caktuar që del bashkë me emrin sa herë që ky përdoret me një kuptim te caktuar.Epiteti mban ne vete dhe nje ngarkese emocionale dhe ndikon drejtperdrejt ne ndjenjat e lexuesit dhe ben keshtu qe poezia te tingelloje aq e bukur
Ky lloje quhet epitet i përhershëm ose i ngulitur (i ngulur).
Shembuj : gjumi i thelle
Federata e Basketbollit e Kosovës
Federata e Basketbollit e Kosovës ose shkurt FBK, është organizatë joprofitabile e licencuar nga Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sportit (MKRS). FBK është themeluar në vitin 1991 ku kryetarë të parë kishte z.Isuf Lumi. Edhe pse deri në vitit 1999, nuk ishte sport shumë i njoftun në Kosovë, pas luftës së fundit u bë njëri nga sportet më të popullarizuara në vend. Federata e Basketbollit e Kosovës, është instanca më e lartë në vend për sportin e basketbollit. Është e përbërë nga Bordi, klubet e basketbollit, shoqatat, komisionet dhe këshillat e ndryshme. Qëllimi kryesorë i FBK-së është zhvillimi i basketbollit, krijimi i basketbollistëve/ve, gjyqtarëve dhe trajnerëve. Nga paslufta e deri në ditët e sotme FBK ka pasur tre (3) kryetarë të ndryshëm. Deri në vitin 2006 kryetarë i FBK ishte z.Behlul Beqa, nga viti 2006 e deri më 2010 ky institucion ishte nën udhëheqjen e z. Erolld Belegu, kurse tani e dy vite është nën udhëheqjen e z. Fatmir Gashi. Bordi i FBK është i përbërë nga njëmbëdhjet anëtarë duke përshirë edhe kryetarin. Gjithashtu nën ombrellën e FBK funksionojnë edhe shoqatat e ndryshme si ajo e gjyqtarëve (SHGJFBK) ku kryetarë është z. Alban Vula, shoqata e trajnerëve me kryetarë z. Arben Krasniqi, Shoqata e minibasketbollit, streetbollit dhe shoqata e personave me aftësi të kufizuara.
29 Shtator
29 shtatori është dita e 272-të e kalendarit gregorian (dita e 273-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit kanë mbetur edhe 93 ditë.
Fituesit e Çmimit Nobel 1934
Fituesit e Çmimit Nobel 1934 është listë në të cilën janë të radhitur fituesit e Çmimit Nobel për këtë vit në të gjitha lëmitë në të cilat dhurohet ky çmim. Gjithashtu janë të radhitur dhe të nominuarit e këtij viti si dhe fakte mbi nomiminmin dhe zgjedhjen e fituesve.
Kantoni Dormans
Kantoni Dormans (frëngjisht: Canton de Dormans) është një kanton në departamentin Marne, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Dormans. Ka sipërfaqe 199.98km2 dhe popullsi 9545 banorë.
Studime etimologjike në fushë të shqipes II
"Studime etimologjike në fushë të shqipes" Pjesa e Dytë me Autor Eqrem Çabej. Botues Akademia e Shkencave, viti i botimit 1976. Faqet e librit 617.
Kantoni Dormans
Përbërja aktuale
Kantoni Dormans aktualisht përbëhet nga 14 komuna.
Los Santos, Salamanca
Los Santos është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun, të provincës Salamanca, në Castile dhe León. Los Santos ka 662 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 44.32 km2.
Lidhje të jashtme
Los Santos
Balsfjord
Balsfjord është një komunë në qarkun Troms, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 1469 km² dhe popullsi 5611 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Orson Welles
thumb|Orson Welles, Mars 1937 Orson Welles (sqt. Orsën Uelles) lindi më 6 maj 1915 në Kenosha, Wisconsin; vdiq më 10 tetor 1985 në Los Angeles, Kalifornia. Ishte një regjisor, aktor dhe autor amerikan. Filmi i tij i pari Citizen Kane vlen si një nga filmet më të mirë të gjithë kohës. Si aktor më i mirë ka fituar Oskar sëbashku me Herman J. Mankiewicz për filmin Oscar Citizen Kanenë vitin 1942. Gjithashtu dhe në vitin 1971 ka fituar Oskar.
Atintanët
Atintanët (Ἀτιντᾶνες, Atintánes dhe Ἀτιντᾶνιοι, Atintánioi, latinisht: Atintanii) ishte një fis i lashtë ilir që banonte në viset kufitare midis Epirit dhe Ilirisë, në një rajon të brendshëm që quhej Atintania. Në disa burime ata janë përshkruar si një fis epirotas. Atintanët ishin herë pas here në vartësi të molosëve.
Emri
Prapashtesa -anes është mjaft tipike në greqishten dorike veriperëndimore dhe gjendet në disa etnonime në Epir (Arktanes, Athamanes, Talaianes etj.), por gjendet edhe në rajone të tjera greke përveç Epirit. AJ Toynbee argumenton se prapashtesa -anes ndoshta sugjeron se emri Atintanes mund të ketë qenë me origjinë greke. Ai gjithashtu thotë se ata u dhanë grekëve emrin e tyre për Titanes, një racë gjigandësh në mitologji. Toynbee e ka lidhur emrin e tyre me etnikonin fisnor Tyntenoi dëshmuar në monedha dhe mbishkrime, ndërsa N.G.L. Hammond ka argumentuar se është i lidhur me fisin ilir atintanët pasi sipas tij Tyntenoi është një formë jonike e Atintani. Mbaredsa -anes në greqishten dorike (-enes në jonike) është një tipar tipik në emrin e fiseve të ndryshme dorike që morën pjesë në migrimet e epokës së errët greke (1100-800 p.e.s.) me shumë prej tyre. me origjinë nga Epiri.
Gjuha
N.G.L. Hammond (1977), propozoi ekzistencën e dy fiseve homonime të dallueshme - Atintanët epirotikë dhe Atintanët ilirë, deklaroi se Atintanët epirotikë flisnin greqisht të paktën që nga koha e pushtimit Dorian si pjesa tjetër e fiseve Dorik. që ndajnë prapashtesën e përbashkët -anes në emrin e tyre. Marjeta Šašel Kos (2005) ka argumentuar se Atintanët flisnin një gjuhë të ngjashme me fiset e tjera ilire jugore, të cilat fituan një shkallë të caktuar helenizimi nëpërmjet kontaktit me fqinjët e tyre grekë, ajo gjithashtu argumentoi (2002) se ata ishin të lidhur ngushtë me termat e gjuhës me fiset ilire.
Neo-kolonializmi
Neo-kolonializmi është një term i rëndësishëm për sistemin ndërkombëtar ekonomik kapitalist sa i përket marrëdhënieve mes vendeve dhe koncerneve në të ashtu-quajtur "botën e pare" dhe "botës së tretë", pas shpërbërjes së perandorive koloniale në 20 Shekulli.
Atintanët
Gjuha
Sipas Filos (2017), ekziston një konsensus i përgjithshëm në studimin se popullsia greqishtfolëse e Epirit përfshinte Atintanët - fliste një varietet dorik veriperëndimor të ngjashëm me atë të folur nga disa popuj fqinjë të Greqisë qendrore dhe perëndimore. Papamichail (2020) thotë se një sërë variacionesh ekzistonin në të folurit e atyre fiseve, megjithatë gjuha e tyre bazohej në greqishten dorike.
Burimet antike
Atintanët përmenden në antikitetin klasik nga Tukididi (2.80.6), Pseudo-Skylaksi (26), Pseudo-Aristoteli ( Mir. 833a 9), Likofroni ( Alexandra 1042-1046), Polibi (2.5; 11.11; 7.9)., Straboni (7.7.8 Baladié), Livi (27.30.13; 29.12.13; 45.30.7), Apiani ( Ilyrike 7-8), Poliaeni (4.11.4), Stephan Bizantini ( sv Ἀτιντανία) dhe në mbishkrimin e shekullit IV para Krishtit nga Dodona ( SGDI 1336). Ato raportohen në burimet antike të mësipërme në kontekstin historik të Luftës së Peloponezit, Luftërave Romako-Ilire, Luftës së Parë Romako-Maqedonase dhe vendbanimit romak të Maqedonisë në vitin 167 para Krishtit.
Tukididi (shek. V p.e.s.), duke përshkruar fushatën akarnane të vitit 429 p.e.s., rendit forcat epirote; mes tyre Atintantët, si dhe Kaonët, Thesprotët, Molosët, Paravaii dhe Orestët, si "barbarë" që jetojnë në veri-perëndim nga tokat greke. Ata renditen së bashku me molosët nën të njëjtin komandant, një Sabylinthos. Tukididi paraqet një dallim të qartë midis kontingjenteve helene dhe forcave barbare, ndërsa trupat maqedonase përmenden menjëherë pas listës së forcave barbare. Është sugjeruar se Atintanët përmenden si "barbarë" jo në kuptimin që kultura, zakonet ose sjellja e tyre ishin në kundërshtim diametralisht me normat greke, por për shkak të mënyrës së tyre në dukje më primitive të jetesës që i shënuan ata si "grekë të dështuar". Periplus i Pseudo-Scylax (shek. IV para Krishtit) i vendos Atintanët në brendësi të vendit në kontakt me Amantët dhe Kaonët në perëndim të tyre dhe zonën e Idonisë (nga disa autorë të interpretuar si Dodonia ) në jug të tyre. Poema Alexandra e Lykofronit (shek. III p.e.s.) e vendos tokën e Atintanëve pranë qytetit të Amantias, që korrespondon me brendësinë e Apolonisë. Straboni (shek. I p.e.s. – shekulli I p.e.s.) bazuar në rrëfimin e Hekateut (shek. VI p.e.s.) i renditi ato midis katërmbëdhjetë fiseve epirote, duke vendosur një kufi midis tyre dhe ilirëve në veri.
Sipas Livit (shekulli I p.e.s. – shekulli I pas Krishtit) Atintania ishte pjesë e Maqedonisë së Epërme për sa i përket administrimit romak. Maqedonia e Epërme ndodhej pranë Ilirisë dhe Epirit, megjithatë një pjesë e Atinisë gjendej sigurisht brenda Epirit. Apiani (shek. II pas Krishtit) është i vetmi autor antik që i referohet specifikisht fisit të Atintanëve (jo Atintanianëve) duke përdorur etnonimin "Ilirë". Hatzopoulos deklaron se kjo duket në lidhje me situatën e tyre politike për shkak të aneksimit të tyre nga sundimtarët ilirë, siç është shpjeguar tashmë nga Pierre Cabanes (1986). Šašel Kos (2005) ka argumentuar se Apiani mund të jetë në një mendje me Pseudo-Skylaksin, i cili përfshinte Atintanët midis popujve ilirë, barbarë, të vendosur në veri të Khaonia. Në leksikun "Ethnika" të Stefanit të Bizantit (shek. VI pas Krishtit), Atintania shfaqet si një rajon i Maqedonisë, i quajtur sipas Atintanit, djalit të Makedhonos në versionin e Lykaonit. Tradita e një Atintani me të njëjtin emër, si djali i Makedhonos, ndoshta u krijua gjatë mbretërimit të Filipit V të Maqedonisë (238–179 p.e.s.) për të forcuar lidhjen midis autoriteteve maqedonase dhe atintanëve.
Identiteti dhe vendndodhja
Në studimet aktuale nuk ka konsensus mbi origjinën dhe vendndodhjen e saktë të Atintanëve. Studimet moderne i përmendin Atintanët ose si një nga fiset e ndryshme ilire ose si fise epirotase në lidhje me grekët. Ata gjithashtu shfaqen herë si ilirë e herë si maqedonas, në bazë të të cilave shteti fqinj fitoi kontrollin e zonës së tyre.
Në fillim të shekullit XX, M. Holleaux skicoi Atintanian në luginën e mesme të Vjosës (Aoos). P. Lévêque vendosi Atintanët në luginën e mesme të lumit Vjosa në mënyrë të ngjashme me Holleaux, por ai përfshinte gjithashtu luginën e Drinosit. A.J. Toynbee i lokalizoi Atintanët në Epir, midis Khaonëve dhe Parauaioi ; sipas tij ata ishin një popull autentik epirotas. H. Kreissig (1984) theksoi se ata ishin ndër fiset epirote për ndryshim nga parthinët ilirë.
F. Papazoglou Dhe Pierre Cabanes theksuan se kishte vetëm një fis me emrin Atintanët dhe se zona ku ata banonin ishte e vendosur në vargmalet midis Vjosës (Aous) dhe Osumit (Apsusit). Cabanes (1988) e vendosi Atintaninë në një rajon midis Bylisit dhe Dasaretëve, pa luginën e Drinos, duke i konsideruar ata si fisi më jugor Ilir, në kufi me Epirin.
Sipas M.B. Hatzopoulos, Atintanët, së bashku me Kaonët përbëjnë komunitetin më verior epirotas. Hatzopoulos konsideron se në veri të tyre, dhe midis tyre dhe Parthinëve, Taulantëve dhe Dasaretëve (Ilirë), ekzistonte një zonë e përzier; ndonëse pjesë e Ilirisë, sipas tij ishte një shtrirje kulturore e Epirit greqishtfolës. C. Habicht (1995) e konsideronte Atintaninë një rajon ilir. S. Thiry (2001) i renditi Atintanët në mesin e epirotëve. T.J. Winnifrith (2002) shoqëroi pozicionet e ndryshme të Atintanëve të raportuara në rrëfimet e lashta me aktivitetin paqësor, por ai gjithashtu deklaroi se dy fise me një emër të ngjashëm mund të kenë ekzistuar. Winnifrith arrin në përfundimin se ata ishin një fis epirotas. Marjeta Sasel Kos (2002) i përfshiu atintanët ndër fiset më të shquara ilire, të cilët mund të mendohej se ishin të lidhur ngushtë me njëri-tjetrin për nga kultura, institucionet dhe gjuha. Ajo i vendosi ata diku në brendësi të Epidamnusit dhe në jug të tij, megjithëse argumentoi se vendndodhja e Atintanëve nuk ishte ende mjaft e sigurt. M.P. Castiglioni (2003) konsideroi se zona e sugjeruar nga Cabanes do të dukej në përputhje me të dhënat nga Lycophron, dhe për një analizë më të thelluar mbi vendndodhjen ajo e referoi lexuesin te Hatzopoulos (1993). Vepra kolektive Index du bulletin épigraphique, 1987 - 2001 (2005) botuar nga Association des études grecques dhe Universite de Paris IV, Sorbonne i klasifikon Atintanët si një fis epirotas edhe pse vendndodhja e tyre e saktë është një çështje mosmarrëveshjeje. Kirgin (2006) e vendosi Atintaninë në zonën në lindje të Apolonisë dhe përmendi Atintanët si një fis ilir. M. Dieterle (2007) konsideronte se Atintania ishte pjesë e Epirit, dhe së bashku me Khaonian dhe Parauaea përbënin rajonin fisnor të Epirit verior. Stocker (2009) vëren se Pseudo-Scylax regjistroi Atintanët si një fis që banonte në brendësi dhe në jug të Apolonisë, në brendësi nga bregu, dhe se ai nuk përmendi asnjë fis në afërsi të apoikisë. Sipas saj nuk ka asnjë provë për pikëpamjen e Cabanes se Atintanët kontrollonin fushën e Myzeqesë dhe Apoloninë. Stocker gjithashtu vë në dyshim pretendimin për përfshirjen e tyre në një koinonin jugor ilir; duke komentuar sugjerimin në lidhje me një koinon që përfshinte tre fise të propozuara ilire (Atintanët, Bylionët dhe Amantet), Stocker argumenton se koinoni i propozuar ilir ka të ngjarë të jetë i kufizuar në madhësi në zonën jugore, jogreqishtfolëse të Ilirisë që nuk përfshin Epirin, pasi ky i fundit fliste greqisht.
Sipas Burtonit, Atintanët ndodheshin në brendësinë e tnikumit ilirë. Heinz Warnecke (2014) i konsideron Atintanët si një fis që banon në brendësi të Epirit veriperëndimor. V. Parker (2014) e konsideronte Atintaninë si një rajon të brendshëm të Ilirisë. R. Waterfield (2014) e konsideroi Atintaninë si një rajon në kufirin midis Ilirisë dhe Epirit, dhe ai e vendosi Atintaninë në rrethinat e Antigonesë dhe Bylisit. E. Shehi (2015) i lokalizon Atintanët në Ilirinë e Jugut dhe pranonë mundësinë e përfshirjes së tre koinave kryesore midis: Bylinëve, Amantëve dhe Atintanëve. Timothy Edward Schaefer (2015) e konsideron Atinaninë si pjesë të Epirit.
Hartografia e L. Martinez-Sève tregon një zonë të madhe midis Ilirisë, Epirit dhe Maqedonisë, e përbërë nga Atintania, Parauaea dhe Tymphaea, e cila sipas M.P. Dausse (2015) mund të konsiderohet një kufi ose "zonë e ndërmjetme", siç pohon edhe P. Kabane. Dausse argumenton se kufiri midis ilirëve dhe epirotëve varet nga vendndodhja e Atintanëve, megjithatë duket shumë e vështirë të vendosësh kufij të qartë në ato rajone, veçanërisht sepse dihet pak për disa popuj për t'i lokalizuar ata me saktësi. L. Martinez-Sève (2017) e përshkruan Atintaninë në luginën e poshtme të Vjosës, midis Apolonisë dhe Orikumit. C.J. King (2017) i konsideron Atintanët si një fis ilir dhe e vendosi Atintaninë në mënyrë alternative në Iliri, Epir ose në Maqedoninë e Epërme (merisa më perëndimore e Maqedonisë rreth Liqenit Lycnhidos ). P. Filos (2017) i renditi Atintanët midis fiseve të vogla greqishtfolëse të Epirit. A.V. Vasilyev (2018) e vendos Atintaninë në Iliri. Jaupaj (2019) i rendit Atintanët ndër fiset ilire jugore që banonin në një territor të madh që dikur arrinte deri në zonën e Dodonës. Sipas tij, Atintanët ndoshta formuan një koinon më të madh, i cili mund të ketë përfshirë fiset ilire dhe epirote dhe është zvogëluar në territor me kalimin e kohës pasi komunitetet e tij formuan politikat e tyre. Hadeli (2020) shprehet se disa studiues e refuzojnë identitetin ilir të Atintanëve, si dhe ekzistencën e një Atintanie më të gjerë. Nga ana tjetër ajo thekson se vendndodhja e tyre është ende një çështje e diskutueshme. Hatzopoulos (2020) e përshkroi vendndodhjen e propozuar nga M. Holleaux dhe P. Lévêque si "zgjidhje e pranueshme dhe në fund të fundit afërsisht e saktë", megjithatë ai deklaroi se në propozimin e tij "Lévêque shtoi luginën e Drinos pa ndonjë arsye të mirë". Së fundi, Martin Nilsson (1986) i konsideron ata si një fis epirotas të Greqisë [antike] veriperëndimore.
Atintanët ilirë dhe Atintanët epirotas
Për shkak të informacioneve të diskutueshme dhe kontradiktore të ofruara nga autorët antikë, N.G.L. Hammond propozoi dy fise të dallueshme homonime: "Atintanët" epirotas, të vendosur prej tij diku rreth luginës së sipërme të Drinos ; dhe "Atintanët" ilirë, i vendosur prej tij në zonën e Çermenikës në Shqipërinë e Mesme. Sipas Hammondit, epirotët "Atintanët" epirotas janë fisi që shfaqet në rrëfimet e fushatave greke perëndimore të admiralit spartan Knemos në vitin 429 pes., siç raporton Thukididi, dhe të cilët janë emëruar edhe nga Pseudo-Skilaksi, Likofroni dhe Straboni, ndërsa "Atintanët" ilirë janë fisi që shfaqet në rrëfimet e operacioneve të Kasandrit kundër Epidamnit në vitin 314 p.e.s., siç raporton Poliaeni, dhe të luftërave të mëvonshme romako-ilire dhe romako-maqedonase, siç raportojnë Polibi, Apiani dhe Livi. Hammond vendosi kufirin midis Atintanëve epirotas dhe Atintanëve ilir dhe Molosëve në pjesën e sipërme të lumit Kalamas deri në Kalpaki.
Sipas pikëpamjes së Dause Hammond për ekzistencën e dy fiseve të ndryshme Atintane/Atintani dhe vendndodhja e tyre duket se është braktisur. Hatzopoulos thekson se megjithëse këndvështrimi specifik është "i kuptueshëm", ai është "i papranueshëm dhe i panevojshëm". Marjeta S. Kos e konsideron propozimin e Cabanes në dukje më të mundshëm sesa ai i Hammondit. M.B. Hatzopoulos (1993) nuk e pranon propozimin e Hammondit për dy fise të dallueshme, dhe ai vendosi Atintanët në luginën e sipërme dhe të mesme të Vjosës/Aoos, që shtrihet deri në bashkimin e këtij lumi me Drinon. George Mallios (2011) pajtohet me Hammondin se Atintanianët ishin epirotë dhe jo të lidhur me ilirët. P.J. Burton (2011) i konsideron Atintanët si një popull ilir, duke specifikuar se për identifikimin e fisit të përfshirë me Romën si Atintanët ilirë, në krahasim me atintanët epirot, ai i referon lexuesit te Hammond (1989). ).
Historia
Në kontekstin e migrimit pas epokës mikeane, N.G.L. Hammond deklaroi se Atintanët ishin ndër ato fise dorike që nuk ndoqën pushtuesit dorianë në Greqinë jugore, por qëndruan në Epir. Edwards, Iorwerth Eiddon Stephen (1977). The Cambridge Ancient History. Cambridge University Press. pp. 701–703. ISBN 978-0-521-08691-2. One feature which the Dorians and the western wing of the invasion shared is the ethnic termination -anes (-enes in the Ionian dialect). We noted that in the Achaean Catalogue the only tribes with this termination were the Enienes, later Aenianes, Cephallenes and Hellenes, and the they all had then or probably had had in the past connections with Epirus... In addition it was found in classical times in Epirus, where there were tribes called Athamanes, Atintanes, Arctanes and Taleanes, and the earliest names of district in Epirus - Adania and Cammania - are related to such ethnic forms. It therefore follows that the group of peoples from whom the invaders came was not drained completely, and that the tribes of classical times with the termination -anes were either of Greek blood or at least of Greek dialect at the time when the invasion was launched. A.J. Toynbee sugjeroi mundësinë që Atintanët të ishin të lidhur me Tyntenoi Paionian që u shtynë nga rajoni i Maqedonisë veriore drejt vijës bregdetare.
Në fillim të Luftës së Peloponezit (429 para Krishtit), Atintanët dhe Molosianët shfaqen nën udhëheqjen e Sabylinthus, regjent i mbretit Tharrhypas, si aleatë të Spartës kundër Akarnanisë. Në atë kohë ata ishin në vartësi të molosëve, ndërsa ishin më të lidhur me humbje me Parauoi dhe Orestai. Ata ishin ndër fiset epirotase që kishin mbretër. Në vitin 344 para erës sonë, gjatë mbretërimit të Filipit II të Maqedonisë, rajoni i tyre kaloi nga Epiri në kontrollin maqedonas. Në vitin 330 p.e.s. Atintanët formuan bërthamën e shtetit epirot, së bashku me molosët, thesprotët dhe kasopaët. Në epigrafi, Kleomachos Atintanianit iu dha ateleia në Epir nga simakoit (aleatët) e epirotëve, kur mbret ishte Neoptolemi, biri i Aleksandrit dhe Derkas, prostatas (arkon) i molosëve (rreth vitit 300 p.e.s.) që tregon se nga fundi i shekullit IV Atintanët nuk ishin pjesë e konfederatës epirote. Në vitin 295 para Krishtit Pirro i Epirit shkëputi Atintaninë dhe e bëri atë sërish pjesë të Mbretërisë Epirote.
Në vitin 231 p.e.s. kryeqyteti kaonian i Fenikisë u sulmua nga ilirët e Teutës. Ata banorët e qytetit që i mbijetuan sulmit dhe skllavërisë arritën të iknin në territorin e Atintanëve për të kërkuar përforcime në dispozicion. Atintania ndoshta iu dha Teutës nga Lidhja e Epirotëve në vitin 230 para Krishtit, ndoshta si pjesë e një marrëveshjeje me të. Kur në vitin 229 p.e.s. shpërtheu Lufta e Parë Ilire midis Romës dhe Mbretëreshës ilire Teuta, si dhe parthinëve e atintanëve përfituan nga kjo situatë dhe u vunë nën mbrojtjen romake. Pas këtij konflikti, në vitet 229-228 p.e.s. Roma vendosi një protektorat në tokat e pushtuara ilire, qytetet greke të Apolonisë dhe Epidamnusit, Korfuzit, si dhe Atintanisë. Vitet në vijim ata mbështetën fushatën e Demetër Farit, por pas humbjes së tij Atintania u kthye nën kontrollin romak. Rajoni u bë një zonë e diskutueshme midis romakëve dhe maqedonasve. Në Traktatin e Fenikisë, 205 pes, Atintania iu caktua Mbretërisë Maqedonase. Si e tillë duket se mbeti pjesë e merisit të katërt maqedonas edhe në vitet në vijim. Atintanët pritën të dërguar të shenjtë grekë si pjesë e Lidhjes Epirote në vitet. 220-189 pes
Në vitin 167 para Krishtit, pasi romakët mundën maqedonasit në Pydna, ata pushtuan gjithsej shtatëdhjetë vendbanime të molosëve dhe atintanëve dhe shitën 150,000 burra si skllevër. Si pjesë e pushtimit të Epirit nga romakët, më vonë vazhdoi me shkatërrimin e Atintanisë, Molosisë si dhe Khaonia Lindore edhe pas vitit 157 p.e.s.
Bushtrani
Bushtran (serbisht: Буштрање/Buštranje) është fshat në komunën e Preshevës, Serbi.
Demografia
Popullsia e këtij vendbaimi është krejtësisht shqiptare.
Statistikat
Struktura nacionale e popullsisë është 95% shqiptare 5% janë serb.
Mus'haf
thumb|Muṣḥaf al-Tajwīd, i shtypur me shkronja me ngjyra për të lehtësuar leximin e [[Kuranit me Texhvid.]] Mus'haf (arabisht: مُصْحَفْ, shumës مَصَاحِف maṣāḥif) është një fjalë arabe për një kodeks ose koleksion fletësh, por gjithashtu i referohet një kopjeje të shkruar të Kuranit. Kapitujt e Kuranit, të cilët muslimanët besojnë se janë shpallur gjatë një periudhe 23-vjeçare në jetën e Muhamedit, janë shkruar në copa të ndryshme letre gjatë epokës së Muhamedit. Dy dekada më vonë, këto letra u mblodhën në një vëllim nën kalifin e tretë, Uthman ibn Affan, dhe ky koleksion ka formuar bazën e të gjitha kopjeve të shkruara të Kuranit deri në ditët e sotme.
Në arabisht, al-Qur’ān do të thotë 'Recitim', dhe Islami thotë se ai u recitua gojarisht nga Muhamedi pasi e mori atë nëpërmjet engjëllit Xhibril. Fjala muṣḥaf ka për qëllim të bëjë dallimin midis recitimeve të Muhamedit dhe Kuranit fizik të shkruar. Ky term nuk shfaqet në vetë Kuranin, megjithëse i referohet vetes si një kitāb (كِتَابٌ), ose libër ose shkrime, nga yaktubu (يَكْتُبُ) ose për të shkruar, në shumë vargje.
Lake of the Woods County
Lake of the Woods County është një nga  qarqet në shtetin federal Minnesota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Veshjet në Romën e lashtë
parapamje| Statuja e perandorit [[Tiberi|Tiberius që tregon togën e mbështjellë të shekullit të 1-të pas Krishtit]] Veshjet në Romën e lashtë në përgjithësi përbëheshin nga një veshje me mëngë të shkurtra ose pa mëngë fare, tunikë e gjatë deri në gjunj, për burrat dhe djemtë dhe një tunikë më të gjatë zakonisht me mëngë për gratë dhe vajzat. Në rastet zyrtare, qytetarët meshkuj më të rritur mund të vishnin një toga leshi, të mbështjellë mbi tunikën e tyre, dhe gratë e martuara qytetare mbanin një mantel leshi, të njohur si palla, mbi një stola, një veshje e thjeshtë, me mëngë të gjata dhe me volum që varej në mes. Veshjet, këpucët dhe pajisjet identifikonin gjininë, statusin, gradën dhe klasën shoqërore. Kjo ishte veçanërisht e dukshme në veshjen zyrtare të veçantë, të privilegjuar të magjistratëve, priftërive dhe ushtarakëve.
Toga konsiderohej si " kostumi kombëtar " i Romës, por për aktivitetet e përditshme shumica e romakëve preferonin veshje më të rastësishme, praktike dhe komode; tunika, në forma të ndryshme, ishte veshja bazë për të gjitha klasat, të dy gjinitë dhe shumicën e profesioneve. Bëhej zakonisht prej liri dhe shtohej sipas nevojës me të brendshme, ose me lloje të ndryshme veshjesh të motit të ftohtë ose të lagësht, të tilla si pantallonat e gjurit për burrat dhe mantelet, palltot dhe kapelet. Në pjesët më të ftohta të perandorisë visheshin pantallona me gjatësi të plotë. Shumica e romakëve urbanë mbanin këpucë, pantofla, çizme ose sandale të llojeve të ndryshme; në fshat, disa mbanin nallane.
Shumica e veshjeve ishin të thjeshta në strukturë dhe formë bazë. Prodhimi i saj kërkonte prerje dhe rrobaqepësi minimale, por të gjitha prodhoheshin me dorë dhe çdo proces kërkonte aftësi, njohuri dhe kohë. Tjerrja dhe endja mendoheshin si profesione të virtytshme dhe të kursyera për gratë romake, të të gjitha klasave. Matronat e pasura, duke përfshirë gruan e Augustit, Livia, mund të tregojnë vlerat e tyre tradicionaliste duke prodhuar veshje të thurura në shtëpi, por shumica e burrave dhe grave që mund ta përballonin atë, i blinin veshjet e tyre nga artizanët e specializuar. Prodhimi dhe tregtia e veshjeve dhe furnizimi i lëndëve të para të saj dhanë një kontribut të rëndësishëm në ekonominë romake. Në lidhje me koston e përgjithshme bazë të jetesës edhe veshjet e thjeshta ishin të shtrenjta dhe ricikloheshin shumë herë më poshtë në shkallë sociale.
Elita qeverisëse e Romës nxorri ligje të dizajnuara për të kufizuar shfaqjet publike të pasurisë personale dhe luksit. Asnjë nuk ishte veçanërisht i suksesshëm, pasi e njëjta elitë e pasur kishte një oreks për veshje luksoze dhe në modë. Pëlhura ekzotike ishin në dispozicion, me një çmim; damasqe mëndafshi, garza të tejdukshme, pëlhura prej ari dhe qëndisje të ndërlikuara; dhe ngjyra të gjalla, të shtrenjta si e verdha e shafranit ose vjollca tiriane. Megjithatë, jo të gjitha bojërat ishin të kushtueshme dhe shumica e romakëve mbanin veshje shumëngjyrëshe. Veshja e pastër dhe e ndritshme ishte shenjë respekti dhe statusi midis të gjitha klasave shoqërore romake. Pullat dhe karficat e përdorura për të siguruar veshje të tilla si mantelet ofruan mundësi të mëtejshme për zbukurim dhe ekspozim personal.
Veshjet zyrtare për qytetarët
Shoqëria romake u klasifikua në disa klasa, rang qytetarësh dhe joqytetarësh, të sunduar nga një pakicë e fuqishme aristokratësh të pasur, pronarë tokash. Edhe nota më e ulët e shtetësisë kishte disa privilegje që u mohoheshin joshtetasve, si e drejta për të votuar për përfaqësim në qeveri. Në traditë dhe ligj, vendi i një individi në hierarkinë qytetare ose jashtë saj duhet të jetë menjëherë i dukshëm në veshjen e tij. Rregullimet e ndenjëseve në teatro dhe lojërat zbatuan këtë rend shoqëror të idealizuar, me shkallë të ndryshme suksesi.
Toga
parapamje| Oratori, shek. 100 pes, një skulpturë bronzi etrusko - romake që përshkruan Aule Metele (latinisht: Aulus Metellus), një burrë [[Etruskët|etrusk i rangut senatorial romak, i përfshirë në retorikë . Ai vesh këpucë senatoriale dhe një toga praetexta të tipit "të pakët" ( exigua ) republikan. Statuja përmban një mbishkrim në alfabetin etrusk]] Toga virilis ("toga e burrërisë") ishte një pëlhurë leshi gjysmë eliptike, e bardhë rreth 6 ft në gjerësi dhe 12 ft në gjatësi, i mbështjellë nëpër shpatulla dhe rreth trupit. Zakonisht vishej mbi një tunikë të thjeshtë, prej liri të bardhë. Toga virilis e një njeriu të zakonshëm ishte një ngjyrë e bardhë e natyrshme; versioni senatorial ishte më me volum dhe më i ndritshëm. Toga praetexta e magjistratëve kurule dhe disa priftërive,i shtohej një skaj i gjerë ngjyrë vjollce dhe vishej mbi një tunikë me dy vija vertikale vjollcë. Ajo mund të vishej gjithashtu nga djem dhe vajza fisnike dhe të lira, dhe përfaqësonte mbrojtjen e tyre sipas ligjit civil dhe hyjnor. Ekuitet mbanin trabea (një formë më e shkurtër, "kalorës" të togës së bardhë ose një mbështjellje të kuqe apo vjollcë, ose të dyja) mbi një tunikë të bardhë me dy vija të ngushta vertikale vjollcë-të kuqe. Toga pulla, e përdorur për zi, ishte prej leshi të errët. Toga picta e rrallë, prestigjioze dhe tunica palmata ishin vjollcë, të qëndisura me ar. Ato fillimisht iu dhanë gjeneralëve romakë për ditën e triumfit të tyre, por u bënë veshje zyrtare për perandorët dhe konsujt perandorakë.
Të paktën nga Republika e vonë e tutje, klasat e larta favorizuan toga gjithnjë e më të gjata dhe më të mëdha, gjithnjë e më të papërshtatshme për punën manuale ose kohën e lirë aktive fizike. Togat ishin të shtrenjta, të rënda, të nxehta, të djersitura dhe të vështira për t'u mbajtur të pastra, të kushtueshme për t'u larë dhe sfiduese për t'u veshur siç duhet. Ata ishin më të përshtatshëm për procesione madhështore, oratori, ulje në teatër ose cirk dhe vetë-shfaqje mes bashkëmoshatarëve dhe inferiorëve, ndërsa "duke bërë asgjë" në përshëndetje. Herët në mëngjes, "seancat përshëndetëse" zyrtare ishin një pjesë thelbësore e jetës romake, në të cilat klientët vizitonin klientët e tyre, duke konkurruar për favore ose investime në sipërmarrje biznesi. Një klient që vishej mirë dhe saktë – në togën e tij, nëse ishte qytetar – tregoi respekt për veten dhe mbrojtësin e tij dhe mund të dallohej mes turmës. Një mbrojtës i zgjuar mund të pajiste të gjithë familjen e tij, miqtë e tij, të liruarit, madje edhe skllevërit e tij, me veshje elegante, të kushtueshme dhe jopraktike, duke nënkuptuar gjendjen e familjes së tij të gjerë si një "kohë të lirë nderuese" ( otium ), të mbështetur nga pasuria e pakufishme.
Shumica dërrmuese e qytetarëve duhej të punonin për jetesën dhe ti shmangenin veshjen e togës sa herë që ishte e mundur. Disa perandorë u përpoqën ta detyronin përdorimin e saj si veshje publike e romanitëve të vërtetë, por asnjëri nuk ishte veçanërisht i suksesshëm. Aristokracia u kap pas saj si një shenjë e prestigjit të tyre, por përfundimisht e braktisi atë, për një pallium më të rehatshëm dhe praktik.
Tunika dhe të brendshmet
majtas|parapamje| Mozaik i shekullit të 4-të nga Villa del Casale, [[Siçilia|Siçili, që tregon "vajzat bikini" në një garë atletike]] Veshja bazë për të dyja gjinitë dhe të gjitha klasat ishte tunika (tunika). Në formën e saj më të thjeshtë, tunika ishte një drejtkëndësh i vetëm prej pëlhure të endur, fillimisht prej leshi por që nga mesi i republikës e tutje gjithnjë e më shumë i bërë nga liri. Ishte qepur në një formë tubulare të gjerë, pa mëngë dhe fiksohej rreth shpatullave si një chiton grek, për të formuar hapje për qafën dhe krahët. Në disa shembuj nga pjesa lindore e perandorisë, në thurje u krijuan hapje të qafës. Mëngët mund të shtohen, ose të formohen në vend nga gjerësia e tepërt. Shumica e burrave që punonin mbanin tunika me mëngë të shkurtra deri në gjunjë, të lidhura në bel me një rrip. Disa tradicionalistë i konsideronin tunikat me mëngë të gjata të përshtatshme vetëm për gratë, tunikat shumë të gjata për burrat si shenjë e feminitetit dhe tunikat e shkurtra ose pa rrip si shenja servilizmi; megjithatë, tunikat me mëngë të gjata dhe me rripa të lirshëm ishin gjithashtu të pazakonta në modë dhe u adoptuan nga disa burra romakë; për shembull, nga Jul Cezari. Tunikat e grave ishin zakonisht deri te kyçi i këmbës ose deri te këmbët, me mëngë të gjata dhe mund të visheshin lirshëm ose me rripa. Për rehati dhe mbrojtje nga të ftohtit, të dy gjinitë mund të veshin një jelek të butë nën tunikë poshtë një tunike më të trashë; në dimër, Perandori Augustus, fiziku dhe struktura e të cilit nuk ishin kurrë veçanërisht të forta, veshi deri në katër tunika, mbi një jelek. Edhe pse në thelb të thjeshta në dizajnin bazë, tunikat mund të jenë gjithashtu luksoze në pëlhurën, ngjyrat dhe detajet e tyre.
Mbathjet, të njohura si subligacula ose subligaria mund të vishen nën tunikë. Ato mund të vishen edhe vetë, veçanërisht nga skllevërit që merren me punë të nxehta, të djersitura ose të pista. Gratë mbanin si këllëf (një pëlhurë gjoksi) nën tunikat e tyre; dhe disa mbanin të brendshme të përshtatura për punë ose për t'u çlodhur. Një mozaik sicilian i shekullit të 4-të të erës sonë tregon disa "vajza me bikini" që kryejnë bëmat atletike; në vitin 1953 një fund bikini prej lëkure romake u gërmua nga një pus në Londër.
Stola dhe palla
parapamje| Statuja e Livia Drusilla e veshur me një stola dhe palla Përveç tunikave, gratë qytetare të martuara mbanin një rrobë të thjeshtë të njohur si stola (pl. stolae ) që lidhej me virtytet tradicionale romake femërore, veçanërisht me modestinë. Në Republikën e hershme Romake, stola ishte e rezervuar për gratë patrice. Pak para Luftës së Dytë Punike, e drejta për ta veshur atë u zgjerua edhe për matronat plebejane dhe për gratë e lira që kishin fituar statusin e bashkëshortes nëpërmjet martesës me një qytetar. Stola zakonisht përbëhej nga dy segmente drejtkëndëshe pëlhure, të bashkuara anash me fibula dhe butona në një mënyrë që lejonte veshjen të mbulohej në palosje elegante por të fshehta.
Mbi stola, gratë qytetare shpesh mbanin palla, një lloj shalli drejtkëndor deri në 11 metra të gjatë dhe pesë të gjerë. Mund të vishet si pallto, ose të vishet mbi shpatullën e majtë nën krahun e djathtë dhe më pas mbi krahun e majtë. Jashtë dhe në publik, flokët e një matrone të dëlirë lidheshin me shirita leshi (filetë ose vita ) në një stil me grumbull të lartë të njohur si tutulus. Fytyra e saj ishte e fshehur nga publiku, kishte vështrim mashkullor me vello; palla e saj mund të shërbente edhe si një mantel me kapuç. Dy burime të lashta letrare përmendin përdorimin e një shiriti ose skaji me ngjyrë në "mantelin" e një gruaje ose në skajin e tunikës së tyre; ndoshta një shenjë e statusit të tyre të lartë, dhe me sa duket vjollcë. Jashtë kufijve të shtëpive të tyre, matronët pritej të mbanin vello; një bashkëshorte e cila u shfaq pa mbulesë u konsiderua se e kishte refuzuar martesën e saj. Gratë e kastës së lartë të dënuara për tradhti bashkëshortore dhe prostitutat femra të klasit të lartë ( meretrices ), jo vetëm që u ndalohej përdorimi publik i stolës, por mund të pritej që të mbanin një toga muliebris (një "toga gruaje") si shenjë turpi.
Të lirë, të lira dhe skllevër
Për qytetarët, përshëndetjet nënkuptonin veshjen e togës së përshtatshme për gradën e tyre. Për të liruarit, kjo nënkuptonte çfarëdo veshje që tregonte statusin dhe pasurinë e tyre; një burrë duhet të jetë ashtu siç dukej dhe niveli i ulët nuk ishte pengesë për të fituar para. Të liruarve u ndalohej të mbanin çdo lloj toga. Invektiva elitare talleshin me aspiratat e të liruarve të pasur, të lëvizshëm lart, të cilët e shkelën me guxim këtë ndalim, veshën një toga, apo edhe trabenë e një barazie dhe u futën si të barabartë mes eprorëve të tyre shoqërorë në lojëra dhe teatro. Nëse zbuloheshin, ata dëboheshin nga vendet e tyre.
Pavarësisht nga talljet e zakonshme të eprorëve të tyre shoqërorë, disa burra të lirë dhe gra të lira ishin shumë të kulturuara dhe shumica do të kishin pasur lidhje të dobishme personale dhe biznesi nëpërmjet ish-zotërisë së tyre. Ata që kanë aftësi për biznes mund të grumbullojnë një pasuri; dhe shumë vepruan. Ata mund të funksionojnë si pronarë në të drejtën e tyre, të financojnë projekte publike dhe private, të kenë shtëpi madhështore në qytet dhe "të vishen për të bërë përshtypje".
Nuk kishte asnjë kostum standard për skllevër; ata mund të vishen mirë, keq ose mezi fare në varësi të rrethanave dhe vullnetit të pronarit të tyre. Skllevërit urbanë në familjet aristokrate mund të veshin një lloj veshjeje ; skllevërit e kulturuar që shërbenin si shërbtorë shtëpie mund të mos dallohen nga të liruarit e pasur. Skllevërit që shërbejnë në miniera mund të mos veshin asgjë. Për Appianin, një skllav i veshur, edhe zotëria i tij sinjalizonte fundin e një shoqërie të qëndrueshme dhe të rregulluar mirë. Sipas Senekës, mësuesit të Neronit, një propozim që të gjithë skllevërit të vishnin një lloj veshjeje të veçantë, u braktis nga frika se skllevërit do të kuptonin si numrin e tyre dërrmues, ashtu edhe cenueshmërinë e zotërinjve të tyre. Këshillat për pronarët e fermave nga Kato Plaku dhe Columella për furnizimin e rregullt me veshje të përshtatshme për skllevërit e fermave ndoshta synonin të lehtësonin kushtet e tyre të vështira dhe të ruanin bindjen e tyre.
Fëmijët dhe adoleshentët
Foshnjat romake zakonisht visheshin me pelena. Përveç atyre pak veshjeve zakonisht formale të rezervuara për të rriturit, shumica e fëmijëve kishin një version të zvogëluar të asaj që vishnin prindërit e tyre. Vajzat shpesh mbanin një tunikë të gjatë, që arrinte deri te këmbët ose në këmbë, të lidhura me rripa në bel dhe të dekoruara shumë thjesht, më shpesh të bardha. Jashtë, ata mund të veshin një tunikë tjetër mbi të. Tunikat e djemve ishin më të shkurtra.
Djemtë dhe vajzat mbanin amuletë për t'i mbrojtur ata nga ndikimet imorale ose të dëmshme si syri i keq dhe grabitqari seksual. Për djemtë, amuleti ishte një bulë, i veshur rreth qafës; ekuivalenti për vajzat duket se ka qenë një lunule në formë gjysmëhëne, megjithëse kjo shfaqet vetëm në artin romak. Toga praetexta, e cila mendohej se ofronte mbrojtje të ngjashme apotropaike, ishte veshje zyrtare për djemtë e lindur të lirë deri në moshën e pubertetit, kur ata i dhanë toga praetexta -n e tyre dhe bullën e fëmijërisë në kujdesin e familjes së tyre Lares dhe veshën toga virilis të mashkullit të rritur. Sipas disa burimeve letrare romake, vajzat e lindura të lira mund të mbanin gjithashtu – ose të paktën, kishin të drejtë të mbanin – një toga praetexta deri në martesë, kur ato i ofruan lodrat e tyre të fëmijërisë, dhe ndoshta praetexta e tyre e vajzërisë ; të tjerë pretendojnë një dhuratë që i është bërë familjes Lares, ose Venusit, si pjesë e kalimit të tyre drejt moshës madhore. Në familjet tradicionaliste, nga vajzat e pamartuara mund të pritet që t'i mbajnë flokët e tyre të lidhura në një fileto.
Pavarësisht përpjekjeve të tilla për të mbrojtur virtytin e parë të vajzave romake, ka pak prova artistike për përdorimin ose imponimin efektiv të tyre. Disa vajza të pamartuara të familjeve të respektuara duket se u kanë pëlqyer të dalin jashtë me veshje, bizhuteri, parfume dhe make-up me shkëlqim; dhe disa prindër, të shqetësuar për të gjetur ndeshjen më të mirë dhe më të pasur të mundshme për vajzat e tyre, duket se e kanë inkurajuar atë.
Këpucët
Romakët përdorën një shumëllojshmëri të gjerë të këpucëve praktike dhe dekorative, të gjitha me taban të sheshtë (pa taka ). Këpucët e jashtme shpesh gozhdoheshin për kapje dhe qëndrueshmëri. Llojet më të zakonshme të këpucëve ishin këpucët me një pjesë ( carbatina ), ndonjëherë me pjesën e sipërme gjysmë të hapur; një sandale zakonisht me taban të hollë ( solea ), e siguruar me tanga; një gjysmë-këpucë e butë me lidhëse; një këpucë ecjeje zakonisht me thonj, me thembra të trashë dhe një çizme marshimi ushtarak të rëndë, me gozhdë standarde. Nallanet prej druri me thembra të trasha, me pjesën e sipërme prej lëkure, ishin të disponueshme për t'u përdorur në mot të lagësht dhe nga fshatarët dhe skllevërit e fushës
Arkeologjia ka zbuluar shumë më tepër modele dhe variante këpucësh të pastandardizuara gjatë ekzistencës së Perandorisë Romake. Për të pasurit, këpucarët përdorën rripa të sofistikuar, prerje delikate, ngjyra dhe madje edhe gjethe ari për të krijuar modele të ndërlikuara dekorative. Në ambiente të mbyllura, romakët më të pasur të të dy gjinive mbanin pantofla ose këpucë të lehta prej ndjesi ose lëkure. Nuset në ditën e tyre të dasmës mund të kenë veshur këpucë të buta ose pantofla të lehta me ngjyrë portokalli të veçantë.
Protokolli publik kërkonte çizme të kuqe, deri në kyçin e këmbës për senatorët dhe këpucë me kopsa në formë gjysmëhëne për elitët, edhe pse disa mbanin sandale të stilit grek për "të shkuar me turmën". Këpucët e shtrenjta ishin një shenjë e pasurisë ose statusit, por të qenit plotësisht të zhveshur nuk duhet të jetë shenjë e varfërisë. Cato i riu tregoi moralin e tij të patëmetë republikan duke u bërë publikisht zbathur ; shumë imazhe të perëndive romake, dhe më vonë, statujat e Augustit gjysmë-hyjnor, nuk u mbuluan.