cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fernando Alonso
2008
Fernando Alonso u rithye serisht tek Renault ne sezonet 2008-2009. Por Alonso nuk ishte i kenaqur nga makina e tij e re Renault R29. Nelson Piquet JR. ishte partneri i Fernando Alonso ne keto 2 sezone. Ne vitin 2008 Alonso e perfundoi ne vendin e 5 me vetem 61 pike duke marre vetem 2 fitore dhe nje podium ne garen e fundit te sezonit.
2009
thumb|right|Alonso ne garen e [[Turqia|Turqisë ne vitin 2009.]]
Viti 2009 do te ishte nje nga sezonet me te keqija te Fernando Alonso qe kur e nisi karrieren e tij ne vitin 2001. Ai e perfundoi sezonin ne vendin e 9 me vetem 26 pike, dhe duke marre vetem nje vend te 3 qe ishte pozicioni i tij me i mire ne te gjith ate sezon te veshtire.
2010
Pasi Kimi Räikkönen u largua nga Ferrari per tu bere pjese Rally, Fernando Alonso deklaroi se do te shkonte te Ferrari per te mbuluar vendin e Kimi Räikkönen. Kete deklarat Alonso e beri me 30 shtator 2009. Alonso fitoi garen e tij te pare me Ferrarin ne garen e tij te pare debutuese me Ferrarin. Felipe Massa doli ne vendin e 2. Ne sezonin e tij te pare per Ferrarin, Fernando Alonso e humbi kampionatin per vetem 4 pike pasi ne garen e fundit doli vetem ne vendin e 7 dhe Sebastian Vettel fitoi garen dhe kampionatin. Alosno fitoi 5 gara dhe morri 5 podiume, gjithashtu 5 Fastes Lap dhe 2 Pole Position.
2011
thumb|Alonso ne duel me [[Lewis Hamilton ne garen e Malajzise.]] thumb|Fitorja e vetme e Alonsos në Britani në vitin [[2011.]]
Sezoni 2011 nuk do te ishte nje sezon shume i mire per Fernano Alosno pasi nuk arriti do te qe ishte protagonist, ne ate sezon ai arriti te fitonte vetem 1 gare dhe te merrte 9 podiume. Gjithashtu Alonso mori edhe 1 Fastes Lap. Fernando Alonso e perfundoi sezonin ne vendin e 4 me 257 pike pasi u nderrua sistemi i pikeve. Kampionatin e fitoi Sebastian Vettel pas nje superdominimi qe beri ne ate sezon. Ferrari doli e treta ne renditjen e konstruktoreve me vetem 375 pike.
2012
thumb|right|Alonso feston fitoren në Garen e Malajzisë në vitin [[2012.]] thumb|Alonso në Garën e SHBA ku perfundoi i treti në vitin [[2012.]]
Pasi firmosi kontratën në vitin 2011, Alonso vazhdoi të garonte edhe në sezonin 2012. Alonso firmosi një kontratë me Ferrarin deri në vitin 2016. Në garën e parë Alonso e nisi nga vendi i 12 por e përfundoi garën në vendin e pestë. Garën e tij të 200 në karrierë Alonso e luajti në garën e Malajzisë, Alonso u nis nga vendin e 9. Në garë pati shumë shi, dhe fale stategjisë fantastike të Ferrarit Alonso ishte në vendin e parë që në xhiron e 16. Alonso arriti të fitoj garën e parë të sezonit. Fernando Alonso e përfundoi garën e Monakos në vendin e tretë, gje që e vendosi Alonson si kryesuesin e kampionatit duke lënë mbrapa Sebastian Vettel dhe Mark Webber i cili fitoi garën. Megjithatë Alonso e humbi një garë më vonë kryesimin e kampionatit pasi në garën e Kanadasë, Alonso e përfundoi garën në vendin e pestë, kurse Sebastian Vettel në vendin e katërt dhe Lewis Hamilton fitoi garën dhe e kaloi Alonson me 2 pikë avantazh, kurse Vettel ishte me 1 pikë më pak.
Fernando Alonso rifitoi sërisht avantazhin në garën tjetër të Europës ku arriti të fitoj garën, kurse Sebastian Vettel dhe Lewis Hamilton u tërhoqen sepse Vettel kishte problem në makinë, kurse Lewis Hamilton u aksidentua në xhiron e 55 me Pastor Maldonadon. Alonso e nisi garën nga vendi i 12 dhe e përfundoi garën në vendin e parë, 6 sekonda para Kimi Räikkönen, dhe 12 sekonda para Michael Schumacher. Alonso vazhdoi formën e tij të mirë duke marrë një Pole-Position në garën e Britanisë, por në garë nuk arriti dot të fitoj, dhe e mbylli garën në vendin e dytë, mbrapa Mark Webber që ishte fituesi i garës. Alonso mori Pole-Position e dytë rradhazi në garën e Gjermanisë, dhe duke marrë një tjetër fitore dhe duke thelluar diferencën me Vettel, i cili e përfundoi garën në vendin e pestë. Fernando Alonso e humbi kryesimin e Kampionatit sepse u aksidentua në 2 gara. Në garën e Belgjikës, Alonso u përfshi në një aksident sëbashku me 4 pilotë të tjerë, ku aksident u shkaktua nga Romain Grosjean, kurse në garën e dytë në Japoni , Alonsos i shpërtheu goma dhe u përplas me muret e pistës. Me këto 2 aksidente, Alonso e humbi përfundimisht kryesimin. Fernando Alonso e humbi titullin kampion për vetëm 3 pikë. Alonso arriti të fitoj 3 gara dhe të merrte 10 podiume, një rekord për numrin e podiume të marrë nga Fernando Alonso në një sezon. Fernando Alonso morri 2 Pole Position. Ferrari e përfundoi kampionatin me 400 pikë në vendin e dytë, fale ndihmës së Fernando Alonsos.
2013
thumb|Alonso në Garën e Malajzisë në vitin [[2013.]]
Fernando Alonso e nisi sezonin 2013 me një podium të shkëlqyer në Garën e Australisë. Fernando Alonso e përfundoi garën në vendin e dytë përpara Sebastian Vettel. Gara e dytë do të ishte e keqe për Fernando Alonson pasi u përplas që në xhrion e dytë. Makina Ferrari pësoi një dëmtim në hundën e saj dhe Alonso nuk shkoi në Pit-Stop. Fernando Alonso mori fitoren e tij të parë në garën e Kinës dhe fitoren e dytë në garën e Spanjës, një performancë e dobët në garën e Monakos, e bëri Alonson që të jetë 29 pikë mbrapa Sebastian Vettel.
Rubin Kazan
FC Rubin Kazan (Rusishtja: Футбольный клуб Рубин Казань), është një klub i futbollit profesional me seli në Kazan, Rusi.
Lima
Lima është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i Perusë. Ajo është vendosur në luginat e lumenjve Cillon, Rimak dhe Lurin, në një bregdet mbi Oqeanin Paqësor. Ajo formon një zonë të bashkuar urbane me qytet-portin e Kallaos. Lima është qyteti i peste më i madh në Amerikën Latine, mbas San Paulos, Meksiko Sitit, Buenos Airesit dhe Rio De Zhaneros. Lima është themeluar nga kolonizatori Spanjoll Francisko Pizarro më 18 janar 1535, si la Ciudad de los Reyes, ose Qyteti i Mbreterve. Ajo u be qyteti më i rëndësishëm në mbretërinë spanjolle të Perusë dhe, mbas luftës peruane për pavarësi, u be kryeqyteti i Republikës së Perusë. Sot rreth një e treta e popullsisë peruane jeton në zonën metropolitane.
Gjeografia
Zona urbane e Limës mbulon rreth 800 km². Ajo është e lokalizuar në një terren fushor në zonën bregdetare peruane, pa luginat e lumenjve Chillon, Rimac dhe Lurin. Qyteti pjerrtësohet gradualisht nga bregu i oqeanit paqësor në luginat dhe faqja malore lokalizohet 500 metra e lartë mbi nivelin e detit. Lima metropolitane ka një sipërfaqe prej 2.672.28 km² nga të cilat 825.88 km² (31 %) përbën qytetin aktual dhe 1.846.40 km² (69 %) periferitë qytetare. Zona urbane shtrihen për 60 km nga veriu në jug dhe për 30 km nga perëndimi në lindje. Qendra e qytetit është e lokalizuar 15 km larg në bregun e lumit Rimac, një pasuri vitale për qytetin, që kurse mban çfarë do të behet ujë i pijshmen për banoret dhe mbush hidrocentralet që prodhojnë energji në zonën. Ndërsa nuk ekziston asnjë përkufizim administrativ zyrtar për qytetin, ai zakonisht është konsideruar të jetë i përbëre nga 30 qendra nga 43 distrikte të provincave të Limës, përkatësisht në një zonë urbane vendosur rreth distriktit historik cercado de Lima. Qyteti është pjesa më e mire e zonës metropolitane të Limës, një nga dhjete zonat më të mëdha metropolitane në [Amerikë. Lima është qyteti i dytë më i madh në botë i lokalizuar në një shkretëtire, mbas Kajros, Egjipt.
Klima
Klima e Limës është e butë mesatare, pavarësisht të qenit i lokalizuar në tropik dhe në një shkretëtire. Lima ka një klimë subtropikale dhe shkretinore. Mikroklimat gjithashtu e bëjnë atmosferën shumë të lagësht gjatë gjithë vitit. Pavarësisht një klimë shkretinore, temperaturat sillen nga mesatare në të ngrohta. Ajo nuk është e ftohtë as e nxehtë, e cila është shumë e pazakonte për një klimë shkretinore. Temperaturat mesatare ditore në dimër luhaten nga 12 grade celsius në 20 grade celsius. Ditët dimërore vijnë të shoqëruara nga qielli i mbushur më re, mjegull dhe brymë. Në verë, temperatura maksimale ditore është rreth 29 grade celsius me një temperature ditore minimale rreth 19 grade celsius. Gjatë ngjarjes El Ninjo, klima e Limës merr ndryshime serioze, temperatura e ujit përgjatë bregdetit e cila zakonisht luhatet rreth 17-19 grade celsius behet më shumë e ngrohtë (si në 1998 kur temperatura e ujit arriti 26 grade celsius e cila shkaktoi rritjen e temperaturave të larta dhe të ultë me disa grade. Siç ishte rasti kur lima arriti rekordin më të lartë në gjithë kohërat me 34 °C.
Raionul Rîşcani
është rajon (njësi administrative) në perëndim të Moldavisë, në kufi me Rumaninë. Kryeqytet i rajonit është Rîşcani. Qytet tjetër i njohur është edhe Costeşti. Rajoni më 1 janar 2005 ka pasur 69,300 banorë.
Lima
Kultura
E influencuar fuqimisht nga kultura evropiane dhe aziatike, Lima është një përzierje e kulturave nga kolonizimi, imigrimi dhe influenca e autoktoneve. Si shumë kryeqytete të tjera të botës, Lima është shtëpia e muzeve prestigjioze shumë nga të cilët janë të famshëm botërisht. Qendra historike e Limës u shpall një sit botëror i UNESCO-s në 1988. Gatimi limanez është i njohur të jetë më i miri në botë dhe qyteti është i njohur si kryeqyteti i gatimit të Amerikës. Gatimi në Limë është një përzierje e gatimeve tradicionale Spanjolle dhe Aziatike. Plazhet e Limës, të vendosura përgjatë fundeve veriore dhe jugore të qytetit janë shumë të vizituar gjatë muajve të verës. Restorantet e shumta, klubet dhe hotelet janë të hapur në këto vende t'ju shërbejnë turistëve të shumte. Lima ka një skenë teatrore të gjalle dhe aktive pasi atje ndodhen shumë teatro që paraqesin jo vetëm teatër klasik, por gjithashtu teatër modern, teatër eksperimental, drama, për formanca kërcimi, dhe teatër për fëmijë. Lima është shtëpia e shumë teatrove të rëndësishme siç është Teatri i Kryeqytetit, Teatri Segual, Teatri Japoneze-Peruanë, Teatri Marsano, Teatri Britanik, Teatri i Pucp Cultural Center, dhe Teatri Yayachkani.
Transporti Ajror
Lima përdor aeroportin ndërkombëtar "Jorge Cavez", i vendosur në Callao. Ai është aeroporti më i madh i vendit me sasinë më të madhe të njerëzve dhe trafiku ajror ndërkombëtar. Ai është vendi më i rëndësishëm i rrjetit ajror në Amerikën latine. Për më tepër Lima zotëron pesë aeroporte të tjerë : baza e forcave ajrore "Las Palmas", aeroporti Kolikue, Santa Maria del mar, San Bartolo dhe Kilka.
Sport
Sporti më popullor në Limë është futbolli më shumë klube profesionale që janë lokalizuar në qytet. Qyteti i Limës ka vende të shumëllojshme për futboll, volejboll dhe basketboll, shumë nga të cilat janë vendosur në klubet private. Një sport popullor midis limanezeve është "fronton", një sport raketor i ngjashëm me shpikjen e squash (loje më raketa) në Limë. Qyteti është shtëpia e shtate klasave ndërkombëtare të golfit. Gara më kuaj është popullore në Limë më shumë klube private, po aq e mire si gara e kuajve "Hipodromo de Moterrico".
Demografia
Me një popullsi vendase prej 8.852.000, dhe 9.752.000 për zonën metropolitane dhe një dendësi të popullsisë prej 3.300 banorësh për kilometër katror, Lima radhitet si qyteti i 30-të më i populluar në botë. Popullsia e tij paraqet një përzierje komplekse të gupeve racore dhe etnike. Tradicionalisht, metisët e përzierjes amerindiane dhe evropiane (shumica spanjollë dhe italianë) janë grupi etnik më i madh. Peruanët europianë ose, siç quhen ndryshe peruanët e bardhë janë grupi i dytë më i madh. Shumë prej tyre janë kryesisht me prejardhje Spanjolle, Italiane dhe Gjermane, shumë të tjerë me prejardhje Franceze, Angleze ose Kroate dhe të tjerë evropiano lindore. Pakicat në Lima përfshijnë Amerindianët (kryesisht Aymara dhe Quechua) dhe Afro-peruanët, paraardhësit Afrikanë të të cilëve u sollën në rajon si skllevër. Në Lima ka edhe shumë hebrenj me prejardhje Evropiane dhe shumë nga Lindja e Mesme. Aziatikët përbëjnë një numër të madh të popullsisë metropolitane, sidomos e me prejardhje Kineze (kantoneze) dhe Japoneze, paraardhësit e të cilëve erdhën kryesisht në shekujt e 19-të dhe 20-të. Lima ka komunitetin më të madh kinez në Amerikën Latine.
Vendbanimi i parë në znën ku është Lima përbehej nga vetëm 117 blloqe shtëpish. Në 1562 u ndërtua një distrikt tjetër në anën tjetër të lumit Rimak dhe në 1610 u ndërtua ura e pare e gurtë. Lima kishte, në këtë kohë një popullsi prej rreth 26.000 banorë, e përbëre nga 42 % të zinj(shumica sllave)dhe 38 % të bardhë. Në 1861, numri i banorëve i kalonte 100.000, dhe nga 1927 sasi u dyfishua. Gjatë fillimit të shekullit të 18-të mijëra emigrantë erdhën në qytet, një numër i konsiderueshme francezësh, italianësh dhe gjermanësh, shumë prej tyre u përshtatën me shoqërinë peruane. Ata u organizuan në klube pune, dhe ata ndërtuan shkollat e tyre; për shembull, shkollën amerikano-peruane e cila ndodhet në Miraflores, Aleanca franceze(aleanca franceze e Limës)liceu i famshëm franco-peruan dhe spitali Maison de sante, shkolla britaniko-peruane në Monteeriko, dhe gjithashtu disa shkolla gjermano- peruane. Ata gjithashtu influencuan në kuzhinën peruane, italianët në veçanti përdoren një influence të fortë në zonat e Mirafloresit dhe san isidros me restorantet e tyre, të quajtur trattorias. Një numër i madh emigrantesh Kineze, dhe një numër më i vogël Japonezesh erdhën në Limë dhe u stabilizuan në lagjen Barrios Altos afër qytetit të poshtëm të Limës.
Fearless (2006 film)
Fearless është një film i vitit 2006, film i dedikuar mjeshtrit të madhë të Kong Fu-së Huo Yuanjia-së për më tepër ky film përshkruan jeten e mësusit dhe luftëtarit të madhë Kinez Huo Yuanjia.
Historia e Kumanovës
Historia e Kumanovës.
Qyteti i Kumanovës ka një histori të gjatë e cila daton nga krijimi i kohës dhe jetës. Banorët e pare të këtij qyteti kanë qenë Ilirët. Ilirët nuk ishin banorë vetëm të këtij qyteti por ata popullonin mbarë Gadishullin Ballkanik. Në këto vende flitej pothuajse e njëjta gjuhë sikurse gjuha e sotshme Shqipe. Me rendësi është të përmendim se Pellazgët dhe Ilirianologjia konsiderohen si disiplina që studiojnë jo vetëm njeriun antik, por fillimin e krijimit të jetës dhe tokës. Ilirët lanë pas arkifakte të cilat dëshmojnë dhe prezentojnë një civilizim inteligjent.
Në kohën e Ilirisë, Kumanova gjindej në provincën Dardane. Dardania ishte njëra ndër krahinat më të mëdha Ilire. Besohet se edhe fiset tjera Ilire siç janë fisi Peon dhe fisi Narop jetonin në Karadak dhe Kumanovë. Fisi Narop besohet të jetë si nën fis Dardan. Arkifaktet provojnë se rrethi i Kumanovës ishte rreth me plot gjallëri jetë gjatë kohës antike. Ilirët ndërtonin qytetet në vende të volitshme për jetës. Ilirët ndërtonin qytetet afër maleve, ose në udhëkryqe kryesore. Kumanova gjindet në rrugën e lashtë që në atë kohë lidhte rajonin e Panonisë me atë të Pontis. Në mitologji, Dardani ishte djali i Ilirit. Enkelei, Autarieusi, Maedusi, Taulanti, dhe Përhaebusi ishin djemt e Ilirit.
Në basë të etimologjisë, emri Kumanova është emër Ilir, dhe emër Shqip që përbëhet me këtë kuptim “Ku” dhe “ma nova” ose “ma vendove”. Ilirët përdornin emrin Kumanova të cilin emër më vonë Romakët e adaptojnë. Sipas një legjende që është trashëguar nga brezi në brez thuhet se Kumanova, Tetova, dhe Gostivari ishin pjesë të Shkupit. Një mace kishte mundësi të udhëtonte nga Kumanova gjer në Gostivar duke shkuar nga një mur tek tjetri mur i shtëpive. Sipas mitologjisë besohet se në atë kohë është zhvilluar një luftë e madhe sa që nga gjaku i madh rrugët janë vërshuar dhe rruga është shndërruar në lum gjaku. Ai lum gjaku ka qenë aq i thellë sa që lopa është fundosur. Nuk mundet të konfirmohet kjo legjendë e mitologjisë Shqiptare, por historia ka regjistruar dy here humbjen totale të qytetit të Shkupit.
Në kohën Ilire qyteti ishte i njohur me emrin Zheglig, emër që rrjedh nga fjalët Zheg – nzehtësi dhe lig – i sëmur ose i keqë. Qyteti ndryshoi emrin edhe dy here. Në vitin 26 para erës sonë arritën Romakët të pushtojnë këtë rajon. Vendi ishte i bukur me lumenj dhe me plot pemë dhe hije. Romakët e quajtën “ Umbra – Nova” që do të thotë vend i hijeve ose hije të reja. Disa nga Romakët e quanin “ Umeonovo” që do të thotë vend i ri me lagështi. Qyteti ndërroi emrin edhe një here. Në vitin 26 të erës sonë në ket rrajon u vendos një kontigjent ushtarak Romak. Në kohën Romake, ushtria nuk kishte të drejtë të hyn në qytetet e mëdhaja, dhe në ket rast ushtria Romake nuk hyri në Shkup. Oficerët Romakë e quajtën vendin Cumaenova (Kumaenova). Shumica e tyre ishin nga qyteti Kampanja i cili u quheshte Cuamae. Ata e quajtën qytetin si Kampanja e re, Cumae- nova, nova- e re. Por më vonë Romakët e quanin si Cum-a-nova (Kum-a-nova). Kjo rrjedh nga fjalët Latine “Cum ose Kum” që në gjuhën Shqipe do të thotë kur ose që nga ose sëbashku dhe "nova" që do të thotë e re. Sipas shënimeve antike Romake, Kumanova ishte fshat i madh. Emri Kumanova shifet edhe në hartën apo atlasin vjetër Romakë Tabula Peutingeriana. Tabula Peutingeriana është e vetmja hartë ose atlas që tregonte rrjeting rrugor ushtarak dhe imperial Romak, cursus publicus. Harta Tabula Peutingeriana është bërë nga një murg i quajtur Kolmar. Gjithashtu edhe historiani antik Romak, Gaius Sallustius Crispus i njohur si Sallust, (86-34 BC), përmend Zheglig - Cumaenova dhe ushtrin Romake të jetë e përqendruar në Cumaenova afër Skupit.
Populli Sllav tentuan të ndryshojnë kuptimin e emrit. Maqedonët duke mohuar ekzistimin shekullor të Shqiptarëve dhe Ilirëve në këto rajone shpifiën një hipotezë se gjoja emri Kumanovë rrjedh nga fisi Kuman që paska jetuar në dhe përreth Kumanovës. Disa Shqiptarë të “ndershëm” të paguar nga shteti përmbanin këtë ide dhe tentuan ta bindin popullsinë Shqiptare të Kumanovës duke e mohuar autonomin dhe aborigjinalitetin e popullit Shqiptar dhe Ilir të këtij rajoni. Sllavët me të gjitha forcat e tyre mohojnë se Shqiptarët kanë prejardhjen nga Ilirët dhe fabrikojnë ide që tentojnë të falsifikojnë historinë e vërtet. Me e fundit ishte fabrikimi i historisë me Enciklopedinë shovene dhe nacionaliste dhe pansllaviste e cila i shpall luftë popullit Shqiptar jo vetëm ne Kumanov dhe vend por gjithë Shqiptareve.
Ideja se fisi Kuman ka jetuar ne Kumanove është e gabuar dhe fabrikim dhe shpifje maqedonas. Pasardhësit e Kumaneve janë Oguzet, dhe pasardhësit e Oguzeve janë Osmanlit ose Turqit e sotshëm. Njohtohu me fisin Kuman i cili ku ka jetuar ka lene gjurma dhe artifakte sikurse varet ne Hungari, Rumuni, Ukrainë.
MAQDONASIT E ORIGJINËS SLLAVE SHPIFEN IDEN SE FISI KUMAN PASKA JETUAR DHE KUMANOVA ËSHTË QUAJTUR SIPAS TYRE. PO JO FISI KUMAN NUK KA JETUAR NE KUMANOVE. MAQEDONI SHPIFI KËTË IDE QE TE TREGON SE EMRI KUMANOV ËSHTË EMËR SLLAV KUMAN - OVE OVA E KUMAN DHE AUTOMATIKISHT I BËN ATA PARAARDHËS NE KUMANOV SEPSE EMRI TITULLON MAQEDONISHT DHE MAQEDONI PASKAN JETUAR PARA KUMANEVE. KJO IDE E FABRIKUR MOHON TE DREJTËN E SHQIPTARIT I CILI ËSHTË AUTOKTON DHE ABORIGJINAL NE KUMANOV. SHTETI MAQEDONAS KOMUNIST I PAGUAJTI TRADHTARET E KOMBIT NE KUMANOV QE TA SHPALLIN KET IDE TE FABRIKUAR QE SOT SHUMICA E KUMANOVAREVE BIEN PE.
Fisi Kuman ishte fis Asiatik jo shumë i dalluar nga fisi Peçeneg. Kumanët ishin fis nomadik me origjinë nga kufiri i Kinës. Në shekullin e IX të erës sonë, Kumanët udhëtuan permes Siberisë, në rrejonin e Volgës, ose pjesën perendimore të Kazahkstanit. Gjatë udhëtimit, Kumanët bashkohen me fise të tjera por akoma mbesin si fis kryesor-dominues. Duke e konsideruar jetën e tyre nomadike, këto vende konsiderohen si shtëpi të perkohshme. Në fillim ata ishin të njohur si Polovtsians. Kështu quhejedhe fisi asiatik Kipchak. Në gjuhën Latine ata njiheshin si Cumanicus, ndersa vendi ku banonin quhej Cumania ose Kumania. Kumanët flitnin gjuhën e tyre nomadike që ishte e ngjajshme me atë Turke. Kjo është e konfirmuara nga fjalori Latin dhe Kuman që quhet Codex Cumanicus ose Kodeksi Kuman. Fisi Kuman ishte i vendosur në veri të detit të Zi përgjat lumit Volga. Në shekullin XI të erës sonë, Fisi Kuman hyri në jug të Ukrahines së sotshme, Moldavia, Vallaçia dhe një pjes të Transilvanisë (Rumuni të sotshme) Shumë shpejt vendi Kuman,u zgjërua duke përfshire kështu pjesën veriore të detit të Zi, dhe Detit Kaspik, gjer tek lumenjt Dniepri, Volga, Urali, dhe Irtish. Thëne më mirë, Kumania ishte vendi që përfshinte Kazakhstanin, Ukrainën, Moldovën, dhe Rumaninë esotshme. Ishte kjo Kumania e cila kufizohej me Bugarinë në shekullin e XI t.e.s. Në bazë të ngjyrës së lëkurës së tyre, Kumania ndahej në dy pjesë-, Kumania e Bardhë dhe Kumania e Zezë. Kumania e bardhë ishte Kumania perendimore dhe ajo e Zezë ishte Lindore. Fisi Kuman ishte aq i aftë të bashkohet me fiset të tjera, por kur vinte në pyetje statusi politik, ata e përdornin emrin Kuman, dhe emri i fiseve të tjera në konfiderat u humbej. Historiani persian Rashid al-Dinnë në librin e tij “ Historia e Mongolëve” referon vendin Kumania të jet e sulmuar nga invasioni Mongol në vitin 1236 ose 1237. Por Kumanët si popull janë zhdukur. Kumanët lan pas varre dhe arkifakte të tjera që gjinden në Hungari, Ukrain, Rumuni. Kumanët të zërr rob nga perandoria Byzante dërgoheshin nëpër burgjet famëkeqe të Maqedonisë. Me së shumti dërgoheshin në Tesalonik ose Selaniku i sotshëm. Sa i përket qytetit të Kumanovës së sotshme, këmba e fisit Kuman asnjëher nuk shkeli në të. Kumanova ishte në Dardani e jo në Maqedoni. Perandoria Byzante i dërgonte të burgosurit në rrugët më të shkurtura, por jo permes Kumanovës. Emri Kumanovë me fisin Kuman nuk ka asnjë lidhje, por është një tentim i faslifikimit të historisë nga ana Maqedonas. Në Kumanovë dhe as në rrethinë nuk ka gjurma ose arkifakte që dëshmojnë se i përkasin popullit Kuman. Emri Kumanovë është përdorur para se të paraqiten Kumanët në rekorded Latine dhe Bizante. Në Kumanovë nuk kan jetuar Kumanët. Emri Kumanovë nuk ka lidhje me Kumanët, por ka kuptim Latin. Por një gjë, historia nuk mundet të ndryshohet.
Ballkanologu dhe kronisti frëng Ami Boúe, i cili e vizitoi Kumanovën në gjysmën e parë të shek. XIX, gjegjësisht me 1836, thekson se Kumanova ka pasur 3000 banorë, kurse në të dhënat e konsullit austriak J. G. Han të vitit 1835, pohon se ky vend ka pasur 650 shtëpi. Prej fiseve më të vjetra turke në Kumanovë supozohet të ketë qenë fisi Oxhak, i cili ka pasur më tepër shtëpi dhe anëtarë se fiset tjera, por më vonë mbeti me një shtëpi dhe ajo u shpërngul në Turqi.
Janë paraqitur edhe fise tjera familjare si Kotlelerët, Tatarët, që kanë pasur një lagjeje të veçantë në këtë qytet, por gjatë luftërave austro - turke kanë migruar në Turqi. Prej fiseve shqiptare ishin të pranishëm Gono, Malokët dhe si emër familjar përmendeshin Spahilerë, kurse sot janë të pranishëm fiset: Berishë, Gash, Krasniq, Thaç, Sopë, Shalë etj., ku përkatësia fisnore është harruar dhe nuk përmendet fare te të gjitha shtresat e popullsisë së kësaj treve. Në të kaluarën e largët historike Kumanova ishte një zonë që i takonte krahinës së Dardanisë dhe e banuar nga fisi ilir-Dardanët, tezë që e vërteton edhe Vasileviqi.
Është me rëndësi të përmendim se edhe Çerkezët, të cilët vendlindjen e tyre e kanë pasur në rajonin e Kaukazit, kishin qenë vendosur pranë stacionit hekurudhor të Kumanovës, ku sot gjendet fshati me të njëjtin emër Çerkez.
Deri në vitin 1877-78 në këtë qytet, ka pasur më tepër mysliman, d.m.th. shqiptarë që kishin pranuar fenë myslimane, kurse në mbarim të shek. XIX me ardhjen e kolonistëve serbë, rritet numri i popullsisë sllave.
Prej lagjeve që kishte pasur në të kaluarën Kumanova ishin : Mehmed Begut, Varoshi, Bari Begut, Endeki, Muhaxherët, Veleshka, Tatarëve, Bislimve, nga fshati Bislim tani i zhdukur, kurse sot ekzistojnë lagjet si Orta Bunari, Lagja trimave, Likovës, Bedinjës, Bahçeja, Serava, Zeleni Rid, Sredoreku (lagje e romëve).
Objektet fetare, gjegjësisht xhamitë apo ndonjë objekt tjetër fetar si kishat, manastiret në rajonin e Kumanovës datojnë nga periudha e hershme kohore. Themelet e tyre kryesisht janë nga periudha e sundimit romak, bizantin e osman, ku shumica e objekteve janë rrënuar me kohën. Karakteristikë tjetër e objekteve fetare - xhamive është se ato janë emërtuar sipas toponimeve të fshatrave. Xhamia e vjetër në Kumanovë njihet me emrin ESKI XHAMIA (xhamia vjetër), që gjendet edhe sot, ku Evlia Çelebija në shënimet e tij e përmend këtë xhami. Kjo xhami është e vetmja në këtë qytet, sepse ajo që u ndërtua më vonë se kjo u shkatërrua nga luftërat ballkanike.
Sipas J.H. Vasileviqit, i cili në veprën e cekur më lartë ka theksuar se kjo xhami është ndërtuar në vitin 1751, nga një tatar i quajtur Said Begu, por sipas të dhënave që gjenden në arkivin e kësaj xhamie thuhet se xhamia është ndërtuar me 1532 nga tatar Sinan Pasha.
Përpjekjet për kultivimin e gjuhës, përhapjen e shkollave dhe arsimimin shqiptar të popullatës së këtij rajoni, kishin filluar qysh gjatë periudhës së lavdishme të Rilindjes sonë kombëtare, veçanërisht në kohën e Lidhjes së Prizrenit.
Në këtë drejtim ishte formuar “Klubi shqiptar i Kumanovës”, i cili u hap në janar të vitit 1909, nën udhëheqjen e atdhetarit, mësuesit Jashar Erebara. Ky klub hartoi abetaren e njohur “ABECEJA SHQIPE“ e Kumanovës, ku mësohej shkrim-leximi.
Sot në Kumanovë kemi katër qendra të shkollimit të mesëm dhe dy qendra të shkollimit fillor, kurse çdo fshat ka shkollën fillore tetë vjeçare. Toponimia e rajonit të Kumanovës është me burim leksikor të shqipes, por për shkak të lidhjeve të shumta që ka pasur popullsia shqiptare në të kaluarën, por edhe në kohën e sotme me popullatën sllave dhe jetesa nën sundimin shekullor turk, ka ndikuar që në të folmen e këtij rajoni në përgjithësi dhe në leksikun toponimik në veçanti të depërtojnë fjalë të këtyre gjuhëve.
Një pjesë e toponimeve janë me origjinë nga gjuhët sllave jugore si të maqedonishtes, të serbishtes dhe të gjuhës turke.
Diskografia e David Guetta
Diskografia e David Guetta, një DJ francez, që përbëhet nga katër albume në studio, nëntëmbëdhjetë këngë dhe një numër të paraqitjeve tjera.
Cieza, Murcia
Cieza, Murcia është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun, të provincës Murcia, në Rajoni Murcia. Cieza, Murcia ka 35385 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 365.1 km2.
Njësia administrative Gjoricë
Komuna Gjoricë është një komunë në Rrethin e Bulqizës në Shqipëri.
Deshifrimi
Në filologji, deshifrimi është zbulimi i kuptimit të teksteve të shkruara në gjuhë ose shkrime të lashta apo të paqarta. Deshifrimi në kriptografi i referohet dekriptimit. Termi përdoret në mënyrë sardonike në gjuhën e përditshme për të përshkruar përpjekjet për të lexuar një shkrim të dobët dore. Në gjenetikë, deshifrimi është përpjekja e suksesshme për të kuptuar ADN-në, e cila shihet në mënyrë metaforike si një tekst që përmban njësi të ngjashme me fjalët. Në të gjithë shkencën, termi deshifrim është sinonim i të kuptuarit të dukurive biologjike dhe kimike.
Gjuhët e lashta
Në disa raste, një objekt shumëgjuhësh ka qenë i nevojshëm për ta lehtësuar deshifrimin, Guri i Rosetës është shembulli klasik. Teknikat statistikore ofrojnë një rrugë tjetër drejt deshifrimit, siç bën analiza e gjuhëve moderne që rrjedhin nga gjuhët e lashta në të cilat shkruhen tekste të padeshifruara. Informacioni arkeologjik dhe historik është i dobishëm në verifikimin e deshifrimeve të hipotezave.
Kantoni Beauvoir-sur-Niort
Kantoni Beauvoir-sur-Niort (frëngjisht: Canton de Beauvoir-sur-Niort) është një kanton në departamentin Deux-Sèvres, rajonin Poitou-Charentes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Beauvoir-sur-Niort. Ka sipërfaqe 146km2 dhe popullsi 5230 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Beauvoir-sur-Niort aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Raionul Soroca
është rajon (njësi administrative) në Moldavi. Kryeqytet i rajonit është Soroca. Rajoni më 1 janar 2005 ka pasur 94,800 banorë.
Samy Neceri
Samy Neceri (lindi më 2 korrik 1961) në Paris, Francë. Është aktor francez me orgjinë Algjeriane.
Çmimete e Fituara
Çmimi Aktori i me i mirë në Fesitavalin e Kanës {2006}
Islamizimi i shqiptarëve
parapamje|[[Xhamia e Et'hem Beut në Tiranë]]
Rrethanat politike dhe ekonomiko-shoqërore
parapamje|majtas|[[Xhamia-mbret në Delvinë|Xhamia e Delvinit]] Qoftë nëpërmjet marrjes së pinjollëve të familjeve feudale shqiptare si pengje vasaliteti në Stamboll, qoftë nëpërmjet tërheqjes së një pjese tjetër drejtpërsëdrejti në sistemin e timarit (si timariotë të krishterë dhe më pas të islamizuar), shteti osman ia arriti të islamizojë dhe të inkuadrojë brenda strukturave të veta një pjesë të madhe të elitës së shoqërisë shqiptare të kohës. Pjesa tjetër, e cila vendosi të mos pajtohet me sundimin osman duke organizuar dhe udhëhequr një qëndresë të armatosur disa dhjetëravjeçare gjatë shek. XV, pas mposhtjes së kësaj qëndrese, ose u detyrua të braktisë vendin ose pranoi islamizmin, duke u integruar gjithashtu në sistemin e ri politik osman. Kështu edhe në Shqipëri, pushtimi osman nuk u shoqërua me përdorimin e dhunës së organizuar e të drejtpërdrejtë shtetërore me synim çrrënjosjen e fesë ekzistuese (krishterimit) dhe imponimin e islamit në vend të saj. Dy prej sulltanëve osmanë, Selimi I dhe Murati IV, që projektuan islamizimin me forcë të të gjithë popullsisë së krishterë të perandorisë, u detyruan të hiqnin dorë që në fillesë prej këtyre projekteve për shkak të kundërshtimit të vendosur të drejtuesve të lartë të klerit islam dhe të qarqeve kishtare. Mbijetesa e komuniteteve të krishtera në Shqipëri, pavarësisht nga tkurrjet e tyre për llogari të kalimeve masive në fenë islame, e vërteton më së miri atë që u tha më sipër.
Nga ana tjetër, një ndër parimet bazë të ndërtimit administrativ të shtetit osman ishte sigurimi i nëpunësve dhe i funksionarëve të të gjitha niveleve të administratës kryesisht nga kontingjentet e islamizuara të individëve të grumbulluar në Stamboll nëpërmjet detyrimit të devshirmesë ose nga burime të tjera, siç ishin robërit e luftës të kapur në betejat e ndryshme të ushtrive osmane gjatë operacioneve luftarake. Një sistem i tillë i quajtur “sistemi i robërve” (kul sistemi) u përdor me sukses sidomos gjatë shekujve të parë të sundimit osman, duke u bërë burim i fuqisë dhe i qëndrueshmërisë së perandorisë, ngaqë kuadri drejtues i administratës shtetërore ishte përgatitur dhe edukuar rreptësisht me frymën e besnikërisë ndaj fesë islame dhe sulltanit. Për shkak të pozitës gjeopolitike delikate (ndodhej në brezin kufitar perëndimor të Perandorisë Osmane), si dhe të prirjeve luftarake të spikatura të banorëve të saj, Shqipëria u bë jo vetëm një nga vendet ku detyrimi i devshirmesë gjeti zbatimin më të gjerë, por edhe vendi që përgjithësisht u qeveris nga shqiptarë të dalë nga kontingjentet e lartpërmendura. Në këtë mënyrë, klasa ushtarako-administrative osmane në viset shqiptare, duke qenë etnikisht e njëjtë me të qeverisurit e vet, duke zotëruar jo vetëm pushtetin politik, por edhe atë ekonomik (ishte pronare e timareve, zeameteve, haseve etj.), u bë një faktor i rëndësishëm për depërtimin e islamit në radhët e bashkëkombësve të vet.
Përmasat e gjera të përhapjes së islamizmit në tokat shqiptare kanë lidhje edhe me ballafaqimet e ashpra të armatosura të popullit shqiptar me ushtritë osmane në kushtet e një qëndrese të pashembullt disa dhjetëravjeçare për mbrojtjen e lirisë dhe të pavarësisë së tokave shqiptare. Qëndresa antiosmane e shqiptarëve gjatë shek. XV, e cila kulmoi me luftërat nën udhëheqjen e Skënderbeut, u shtyp në vitin 1479 me rënien e qytetit të Shkodrës në duart e osmanllinjve. Dëmet e mëdha njerëzore, materiale e kulturore që pësoi populli shqiptar në këtë luftë u bënë kushte lehtësuese për depërtimin e islamizmit në radhët e popullsisë vendase të mbetur, sidomos asaj të përfshirë brenda rrezes së veprimeve luftarake. Braktisja e mjaft qendrave të banuara nga popullsia e krishterë, e cila mërgoi jashtë atdheut, krijoi mundësinë për islamizimin e këtyre vendbanimeve, duke pasur parasysh në këtë rast edhe grumbullimin e elementëve të islamizuar përreth. Shembull domethënës për këtë ishte qyteti i Shkodrës, i cili vetëm disa vjet pas rënies në duart e osmanllinjve, në defterin osman të regjistrimit të vitit 1485 rezulton i islamizuar në masën 48 %.
Në mjaft raste lëshimi i besimit të krishterë dhe përqafimi i fesë islame nga popullsia shqiptare shihej si mjet shpëtimi nga ndëshkimi i pushtetit osman për shkak të pjesëmarrjes së saj në kryengritjet e ndryshme çlirimtare, duke bashkëpunuar edhe me shtete të ndryshme të Perëndimit. Kështu, p.sh., ndodhi pas shtypjes së kryengritjes shqiptare që shpërtheu gjatë luftës veneto-osmane të viteve 1646-1649, kur e gjithë popullsia katolike e qytetit të Tivarit dhe periferisë së tij u detyrua të mohojë besimin e vet dhe të kalojë në islamizëm. Rredhoja të tilla në procesin e islamizimit patën edhe ngjarje të tjera të kësaj natyre, si luftërat austro-osmane të viteve 1683-1699 dhe 1737-1739.
Braktisja e fesë së krishterë dhe përqafimi i islamizmit u stimuluan fuqishëm edhe nga detyrimi i popullsisë së krishterë për t’i paguar shtetit osman taksën e xhizjes. Në një mjedis shoqëror ku sundonte varfëria dhe skamja, pamundësia për ta paguar rregullisht një taksë të tillë, që me zhvlerësimet e monedhave të kohës rritej progresivisht në vlerë monetare, bënte që nga viti në vit barra e të prapambeturave nga kjo taksë të rëndohej deri në atë masë, sa që të krishterët taksapagues të çliroheshin nga ky detyrim duke gjetur si zgjidhje shpëtimtare braktisjen e besimit ekzistues dhe kalimin në fenë islame. Relatorët katolikë të shek. XVII-XVIII, përgjithësisht, xhizjen (haraxhin) e konsiderojnë si faktor kryesor për gërryerjen e krishterimit dhe përhapjen e islamit ndër besimtarët shqiptarë. Sipas një raporti të vitit 1610 dërguar Vatikanit nga arkipeshkvi i Tivarit, Marin Bici, fshatra të tëra të Shqipërisë kishin mohuar besimin e krishterë për t’i shpëtuar pagesës së haraçit (xhizjes). Me qëllim që të shpëtonin besimtarët e vet nga rreziku i mohimit të fesë së krishterë dhe kalimit në islam, si rrjedhojë e rëndimit gjithnjë e më shumë të barrës së xhizjes, njerëz të rëndësishëm të hierarkisë kishtare katolike shqiptare, siç ishte p.sh. arkipeshkvi i Tivarit Vinçens Zmajeviç, sugjeruan edhe rrugëdalje të tilla nga kjo gjendje. E tillë ishte ndërhyrja pranë autoriteteve osmane për të përjashtuar nga kjo taksë kategoritë më të varfra të popullsisë, ose gjetja e mundësive për t’i shpërngulur në vendet katolike të Perëndimit, ku do t’u siguroheshin edhe kushtet e nevojshme për punë dhe jetesë. Kështu, më 1704, 117 banorë nga dioqeza e Tivarit ishin dërguar në Venedik ku ishin punësuar duke u inkuadruar me pagesë në ushtrinë e këtij vendi.
Mendimtarë të shquar shqiptarë, si Sami Frashëri, Fan Noli, Faik bej Konica etj., kanë vënë në dukje rolin jo të vogël që kanë luajtur karakteristikat e lartpërmendura në shtyrjen e popullsisë shqiptare drejt përqafimit të islamit. Në veprën e vet “Shqipëria ç’ka qenë, ç’është e ç’do të bëhetë?”, S. Frashëri shkruan midis të tjerash se, “shqiptarët kishin zënë të marrënë besën’e tyrqet (turqve - shën. i aut.) e të bëhenë myslimanë që pa rënë Shqipëria në duar të tyrqet. Po si u bënë këta zotërinjt’ (sunduesit - shën. i aut.) e Shqipërisë, këthyerj’e besës u shtua shumë më tepër edhe më të gjith’ anët të Shqipërisë zunë të marrënë besën’ e mundëset (fitimtarëve - shën. i aut.) duke thënë tek është kordha, është besa ! Shqipëtarëtë kanë këtë vetië që rëndonenë çpejt nga një besë e duanë gjithënjë ta ndërojnë ; si pan’ që tyrqitë s’u bëjnë nder atyre që s’janë në besët të tyre, s’përtuanë për të marr’atë besë”.
Praktika e ndërrimit të fesë për hir të pragmatizmit politik, në të vërtetë kishte ekzistuar që në kohët mesjetare. Veçanërisht princat shqiptarë e kishin bërë zakon që përkatësinë e vet fetare t’ua përshtasnin aleancave me shtete të ndryshme të Lindjes ose të Perëndimit.
Gjendja kishtare në viset shqiptare
parapamje|[[Minarja në Shqipëri para vitit 1918]] Me gjithë rëndësinë e padiskutueshme të faktorëve politikë, ekonomikë dhe shoqërorë në nxitjen e procesit të kalimit në islamizëm të një pjese të madhe të popullit shqiptar, një rol përcaktues në këtë proces luajtën veçoritë e situatës fetare në viset shqiptare në momentet e kontaktimit të shqiptarëve me islamin.
Ndryshe nga popujt e tjerë fqinjë ballkanikë, shqiptarët nuk kishin një kishë të vetme kombëtare. Përkundrazi, duke u ndodhur në një pozitë gjeopolitike të veçantë, territori shqiptar u gjend në vijën kufitare midis dy kishave universale të kohës: Kishës Katolike Romake me seli në Vatikan dhe asaj Ortodokse me seli qendrore në Kostandinopojë (Stamboll).
Në mënyrë të përafërt, kufirin midis popullsisë shqiptare të ritit katolik dhe asaj të ritit ortodoks e formonte vija Durrës-Elbasan-Dibër-Shkup. Megjithatë, edhe në veri të vijës së lartpërmendur, veçanërisht kur është fjala për trevat shqiptare veriore dhe verilindore (përkatësisht viset brenda kufijve të sotëm të Malit të Zi dhe të Kosovës), ekzistonin përzierje të popullsisë katolike me atë ortodokse, që bënte pjesë në juridiksionin e Patrikanës së Pejës. Edhe pas vendosjes së sundimit osman në tokat shqiptare, marrëdhëniet midis dy kishave kryesore karakterizoheshin nga rivaliteti për të zgjeruar hapësirat e ndikimit dhe për të shtuar numrin e besimtarëve në kurriz të njëra-tjetrës. Mungesa e harmonisë, grindjet dhe tensionet në marrëdhëniet midis institucioneve kishtare të dy riteve kryesore (katolike dhe ortodokse), patën ndikime të forta në dobësimin e pozitave të krishterimit në mesin e shqiptarëve dhe në lehtësimin e depërtimit të islamit në radhët e tyre.
Në kushte më të vështira u gjend sidomos Kisha katolike, e cila u shtrëngua të vuante rrjedhojat negative të ashpërsimit të politikës së Portës së Lartë si kundërpërgjigje ndaj rolit parësor që kishte Selia e Shenjtë Romake në projektimin e fushatave luftarake antiosmane të ndërmarra prej shteteve perëndimore.
Organizimi administrativ i Kishës Katolike në trojet shqiptare përgjithësisht mbeti i pandryshuar gjatë kohës së sundimit osman, përjashto këtu ndryshimet si pasojë e ngushtimit hapësinor të Katolicizmit për shkak të përhapjes së islamizmit. Në Veri, Arkipeshkvia e Tivarit vijonte të ishte kryeqendra e krishterimit katolik shqiptar. Në varësi të saj ishin dioqezat (ipeshkvitë) katolike të Tivarit, Shkodrës, Lezhës, Sapës (Zadrimës), Pultit dhe Prizren-Shkupit (në juridiksionin e kësaj të fundit përfshihej popullsia katolike shqiptare nga Prizreni deri në Shkup).
Në jug ndodhej Arkipeshkvia e Durrësit, nga e cila vareshin një numër dioqezash (ipeshkvish), siç ishin ato të Durrësit, Krujës, Arbërisë (përfshinte kryesisht fshatrat midis Elbasanit dhe Tiranës), Lisit (Mat), Bendës (përfshinte fshatrat e krahinës së Shëngjergjit, rrethi i Tiranës), Kunavisë (përfshinte famullitë në zonën midis Durrësit, Tiranës, Peqinit dhe Kavajës). Megjithatë, struktura administrative e Kishës Katolike në trojet shqiptare, si rrjedhim i përparimit të procesit të islamizimit të popullsisë, në disa përbërës të saj kishte mbetur vetëm simbolike, pasi masa kryesore e besimtarëve në një numër dioqezash kishte braktisur fenë katolike duke kaluar në islamizëm. Një dukuri e tillë aty rreth gjysmës së dytë të shek. XVII ndeshej jo vetëm në krahinat e Shqipërisë së Mesme (rrethet e Elbasanit, Kavajës, Durrësit, Krujës dhe Matit), por edhe në mjaft krahina shqiptare veriore e verilindore (Tivar, Ulqin, Shkodër, viset e Kosovës etj.).
Me qëllim që të ndalonte rënien e mëtejshme të krishterimit katolik dhe valën e apostazisë (lëshimit të fesë) në ballafaqim me islamin dhe me lëvizjet reformatore në Evropë, në fillim të shek. XVII Selia e Shenjtë e Romës mori masa të rëndësishme për gjallërimin e veprimtarisë së misionarëve katolikë në Shqipëri dhe në Ballkan. Më 1622 u themelua Shoqata e Shenjtë e Përhapjes së Fesë (Sacra Congregatione de Propaganda Fide). Ndërsa në vitin 1634 shoqata në fjalë rithemeloi në Shqipëri misionet françeskane (dega e Minorëve Observantë të Reformuar), të cilët, të stërvitur në kryerje detyrash në vende me shkallë të lartë vështirësie, luajtën një rol jo të vogël në fuqizimin e qëndresës së katolicizmit përballë depërtimit gjithnjë e në rritje të fesë islame. Misionarët e urdhrit françeskan në tokat shqiptare kishin organizimin e vet të veçantë në pika të caktuara misionare, duke pasur bashkërenditës të përgjithshëm të veprimtarisë së tyre prefektin e misioneve. Pika të tilla ku ishte përqendruar veprimi misionar françeskan ndodheshin në Shkodër (fshatrat Grudë e Shas), Pultin e Sipërm, Pukë, Zadrimë (fshati Troshan), Lezhë (fshati Pëdhanë), Mirditë, Krujë (Derven) dhe në Pult. Në këto pika ishin ngritur edhe kisha të vogla (oratore). Duke qenë se misionarët françeskanë ishin përgjithësisht me kombësi të huaj, një nga detyrat e tyre kryesore ishte mësimi sa më shpejt i gjuhës shqipe me qëllim që të predikonin dhe të komunikonin si duhet me besimtarët në gjuhën vendase.
Krahas ngritjes së pikave misionare françeskane për frenimin e kalimit në fenë islame të besimtarëve katolikë, Selia e Shenjtë e Romës dendësoi veprimtarinë e vet për zgjerimin e hapësirave të ndikimit të Kishës Katolike, duke u përpjekur të përfshinte brenda rrezes së administrimit të vet edhe krahina me popullsi ortodokse. Për këtë qëllim u nxit praktika e uniatizmit, e cila nënkuptonte lidhjen e popullsisë ortodokse me Selinë e Shenjtë të Romës vetëm duke njohur Papën si At shpirtëror dhe duke vijuar, nga ana tjetër, t’i përmbahej liturgjisë së Kishës Ortodokse.
Rol të rëndësishëm për nxitjen e lëvizjes uniate luajtën edhe kolegjet e Grottaferratës (afër Romës) dhe Mexojusos (Sicili), të cilat drejtoheshin nga murgjit bazilianë dhe përgatisnin priftërinj të ritit uniat. Terrenin më të përshtatshëm uniatizmi e gjeti te arbëreshët e Italisë, të cilët formuan masën më të madhe të besimtarëve ortodoksë me prejardhje nga krahinat e Shqipërisë së Mesme, asaj të Jugut, si dhe nga ngulimet arbërore të Greqisë, të cilët u përfshinë nën qeverisjen shpirtërore të Kishës Uniate, strukturë kjo, e posaçme, e Kishës Katolike Romake. Përsa i përket krahinës së Himarës, uniatizmi nuk mundi t’i qëndrojë kundërveprimit të Kishës Ortodokse dhe si rrjedhojë, aty nga vitet 60-70 të shek. XVIII, popullsia e krahinës së lartpërmendur u rikthye nën autoritetin kishtar lindor.
Me gjithë vështirësitë e krijuara pas vendosjes së sundimit osman në tokat shqiptare, Kisha Romake kishte arritur të mbante një status të caktuar, sipas të cilit, ajo ruante lirinë e administrimit dhe të predikimit fetar në mesin e popullsisë katolike. Kjo duket qartë edhe në beratin (dekretin) e sulltanit që, krahas diplomës së lëshuar nga zyra përkatëse e Vatikanit, konfirmonte në postin e tij titullarin e Kishës Katolike në Shqipëri, arkipeshkvin e Tivarit. Ky i fundit duhet ta ushtronte funksionin në përputhje me zakonet dhe ligjin, si dhe me kërkesat e ritit të vet. Atij duhet t’i bindeshin të gjithë priftërinjtë vartës duke iu drejtuar për të gjitha çështjet e Arkipeshkvisë (kryepeshkopatës). Titullarit të kishës i njihej e drejta të posedonte pasuritë e të gjithë priftërinjve vartës që vdisnin, kur këto pasuri llogariteshin nën 5 000 akçe. Autoritetet porositeshin të miratonin dhe të mos pengonin asnjë procedurë që lidhej me lënien e pasurive nga ana e fetarëve në dobi të të vobektëve të kishës sipas ritit dhe zakoneve. Kreu i kishës gëzonte të drejtën të emëronte e të shkarkonte lirisht varësit e vet në përshtatje me ritin e zakonin, pa pësuar asnjë ndërhyrje prej administratës shtetërore. Veç kësaj, atij i njihej e drejta mbi kurorëzimet e martesave dhe divorcet brenda juridiksionit të vet kishtar. Nga ana tjetër, tërë inventari i pasurive të luajtshme dhe të paluajtshme të Kishës Katolike në Shqipëri ishte nën posedimin dhe administrimin e arkipeshkvit të sipërpërmendur.
Vetëm pasi të kishte siguruar beratin sulltanor, një kopje e të cilit i përcillej kadiut të Tivarit, vendi ku ishte selia qendrore e Kishës Katolike Shqiptare, mund të fillonte lirisht nga ushtrimi i funksionit të vet kreu i kishës në fjalë.
Masat e marra për të siguruar mbijetesën e krishterimit katolik në Ballkan dhe veçanërisht në tokat shqiptare, nuk mundën të shmangnin një varg keqkuptimesh, mungesash dhe dukurish negative që vijonin të ishin të pranishme në gjirin e bashkësisë katolike shqiptare. Në vetvete ato ishin shkaqe të mirëfillta për lehtësimin e depërtimit islam në radhët e saj.
Në radhë të parë Kisha Katolike në viset shqiptare duhet të përballonte vështirësitë e mëdha, që lidheshin me bindjen e besimtarëve të vet për të pranuar e për të zbatuar në jetën e tyre të përditshme kalendarin e ri gregorian, i cili më 1582 zëvendësoi atë julian. Kjo reformë kalendarike e ndërmarrë prej papa Gregorit XIII, për një kohë të gjatë shkaktoi keqkuptim e hutim ndër besimtarët katolikë, të cilët nuk e kishin të lehtë të braktisnin traditën e gjatë që kishte formuar kalendari i vjetër (julian) si përsa u përket datave të festave fetare, ashtu edhe kalendarizimit të veprimtarisë ekonomike dhe shoqërore. Për më tepër, reagimet negative ndaj kalendarit të ri nxiteshin edhe nga fakti se bashkëkombësit e tyre ortodoksë vijonin t’i përmbaheshin kalendarit të vjetër. Ngatërresat dhe shqetësimet e shkaktuara nga ndërrimi i kalendarit jo rrallë ndërlikoheshin deri në atë masë, saqë nxisnin edhe braktisje të besimit katolik dhe kalime në ritin ortodoks ose në fenë islame.
Një nga çështjet shqetësuese për ushtrimin e katolicizmit në Shqipëri ishte edhe gjendja aspak e kënaqshme e kishave. Me vendosjen e sundimit osman, një pjesë e tyre ose u shkatërrua, ose u kthye në xhami. Kështu p.sh. pas pushtimit nga osmanët më 1571 të qytetit të Tivarit, kryeqendër e katolicizmit shqiptar, kisha arkipeshkvnore e Shën Gjergjit, një ndërtim madhështor në llojin e vet, u shndërrua në xhami. Të njëjtin fat pësoi edhe selia e arkipeshkvit të Tivarit, e cila u shndërrua në vendqëndrim të kadiut të këtij qyteti. Edhe në dioqezat e tjera katolike shqiptare shumë kisha ishin rrënuar, ndërsa disa të tjera kishin ndërruar destinacion, duke shërbyer hera-herës edhe si depo armatimi për ushtrinë osmane, siç ndodhi me kishën e Shën Mërisë së Borës në Lezhë. Gjithashtu një tjetër kishë e rëndësishme e këtij qyteti, katedralja e Shën Kollit (vendvarrim i Gjergj Kastrioti-Skënderbeut), për një periudhë 40-vjeçare shërbeu si xhami. Në rrethana misterioze qe djegur në vitin 1592 edhe kisha e Zonjës së Ngritur në Qiell në qytetin e Prizrenit, bashkë me të cilën u dogjën edhe mjaft libra të vjetër, si dhe një ikonë tepër e çmuar. Një sasi e madhe librash u dogjën edhe në katedralen e Krujës kur kjo u pushtua nga osmanllinjtë. Veç këtyre, edhe në shumicën e kishave që shpëtuan nga shkatërrimi apo ndryshimi i funksionit të tyre, vëreheshin mungesa në pajisjet e brendshme dhe kujdes i pamjaftueshëm për mirëmbajtjen e tyre.