cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kultura Tradicionale në Shqipëri
Mënyra e jetesës në shit – Doke e zakone
Vendbanimet në Shqipëri, qysh në mesjetë, kishin arritur një stabilitet dhe kishin kufij të përcaktuar mirë, që ndanin një fshat nga të tjerët. Kufijtë shënoheshin me gurë të mëdhenj të ngulur në tokë, me grumbuj plisash, me rrjedhën e përrenjve e të lumenjve, me shenja në trungjet e drurëve, atje ku kishte pyll, etj. Lëvizja e këtyre shenjave konsiderohej një faj shumë i rëndë. Çdo fshatar i njihte mirë kufijtë e fshatit të vet dhe mund t’i tregonte me lehtësi, duke përmendur toponimet përkatëse.
Përbrenda kufijve të fshatit, përfshiheshin trojet e banesave e përqark tyre oborret e kopshtijet, pastaj vinin arat ose tokat e punuara dhe më tej kullotat dhe pjesa e malit a e pyllit, që i përkiste fshatit. Kjo ndarje e territoreve të fshatit, në shumë zona të Shqipërisë, ruhej ende mjaft mirë deri në vitet e Luftës së Parë Botërore, sidomos atje ku mbizotëronte fshatarësia e lirë. Pronë plotësisht private, mbi të cilën fshatari dispononte krejtësisht, ishin trojet e banesave dhe kopshtijet, kurse tokat e mbjella ishin në disponim të tij, deri sa ishin nen kulturë. Pasi mblidhej prodhimi bujqësor, tokat liroheshin dhe kushdo mund të lëshonte bagëtinë për t’i kullotur, të tjera toka që shfrytëzoheshin së bashku, pra fshatçe, ishin toka djerrë në vërri, kullotat e mali dhe sidomos, burimet ujore për vaditjen e tokave të mbjella, që bëhej sipas një rradhe rreptësisht të caktuar për çdo familje. Vendbanimet fshatare, në përgjithësi, i janë përshtatur klimës dhe relievit ku janë vendosur. Fshatrat më të ulta janë ato të Fushave Bregdetare, kurse fshatrat më të larta arrijnë deri në 1400 metra mbi nivelin e detit dhe ndodhen në rrethin e Korçës e atë të Kukësit. Banesat e një fshati mund të ishin të grumbulluara ose të shpërndara, madje në disa zona edhe shumë të shpërndara. Sidoqoftë, fshati kishte një qendër shoqërore, rreth së cilës gravitonte aktiviteti i njerëzve në kohën jashtë punës dhe kjo mund të ishte një shesh i vogël pranë një rrapi a një lisi shekullor, dyqani i ndonjë bakalli ose oborri i një ndërtese kulti (kishe a xhamie). Në gjysmën e dytë të shek.XX, në shumicën e fshatrave, fondi i banesave pothuaj u përtri, duke ndryshuar tipet e banesave tradicionale të mëparshme. U bënë edhe shumë ndërtime social-kulturore, si shkolla e kopshte fëmijësh, shtëpi e vatra kulture, njësi tregtare, etj.
Nga përllogaritjet e historianëve ka dalë se, në shek.XV, në Shqipëri, mesatarja e shtëpive për çdo fshat, ishte 21; mesataren më të lartë e kishte rrethi i Elbasanit, me 38 shtëpi, i ndjekur nga rrethi i Korçës, me 28 shtëpi për fshat. Deri në çerekun e parë të shek.XX, rreth 80% e popullsisë punonte e jetonte në fshatra, shumica e të cilave kishin nga 20 shtëpi afërsisht, dhe 3% e fshatrave kishin mbi 1000 banorë. Në 50-60 vitet e fundit, përqindja e popullsisë fshatare ndaj popullsisë së përgjithëshme, ra ne 64%, megjithëse qeveria e kohës synonte që fshati të mos braktisej. Pra, mund të pohojmë, se pesha e kulturës fshatare ndaj asaj qytetare, është ende e ndjeshme.
Gjatë shek.XX e sidomos pas Luftës së Parë Botërore, mënyra e jetesës në fshatin shqiptar pësoi ndryshime të rëndësishme. E megjithatë, në jetën familjare, si edhe në jetën shoqërore, vazhduan të ruhen festa popullore me forma të ndryshme argëtimi dhe në ndërgjegjen e njerëzve u ruajtën shumë pasuri shpirtërore, të manifestuara në folklorin gojor e muzikor të krahinave të ndryshme, sidomos në epikën legjendare e atë historike, edhe pse hynin vazhdimisht shumë ide e shije të reja, me anë të mjeteve të reja të komunikimit masiv.
Në ambientin fshatar shqiptar, familja ka ende stabilitet të mirë dhe kohezion të bazuar në jetën ekonomike të saj. Përsa i përket strukturës së saj, mund të thuhet se ajo tashmë, është thjeshtuar mjaft. Në pjesën më të madhe të vendit, familja përbëhet nga çifti i të martuarve me fëmijët e tyre beqarë. Vajzat e martuara jetojnë në familjen e burrit. Djemtë e martuar, pak kohë pas martese, veçohen nga familja e prindërve dhe jetojnë më vete, por në shumë raste, djali më i vogël mbetet në shtëpinë e prindërve dhe jeton me ta. Kështu, mesatarja e frymëve për familje është 5-6 vetë, por ka fshatra, ku kjo mesatare është më e ulët. Megjithatë, në kujtesën e njerëzve të moshuar, ruhen raste familjesh të mëdha, ku vëllezërit e martuar e fëmijët e tyre jetonin së bashku. Në këto familje kishte detyrimisht një rregull strikt në ndarjen e punëve dhe të detyrave për të gjithë. Atje ruheshin më gjatë edhe doke e zakone të dikurshme të jetës familjare, praktika e rite pagane, etj.
\Mjaft rite e besime të tjera lidhen me data të caktuara të një kalendari të vjetër popullor dhe sipas studjuesve, kanë të bëjnë me kulte të herëshme blegtorale e bujqësore. Bie fjala, Dita e verës apo 1 Marsi, shënohej nga një pastrim i përgjithshëm ritual i banesave dhe i oborreve dhe më në fund, jo vetëm u vihej zjarri plehrave të mbledhura gjatë këtij pastrimi, por në atë zjarr hidheshin edhe vetë fshesat e vjetra, për të filluar stinën e re me fshesat e reja, pra është fjala për një rit purifikator, Dikur, në fshatra, Dita e verës pritej me shumë gëzim, sidomos nga fëmijët. Dita e Shën Gjergjit (23 prill), ishte gjithashtu nje festë e shoqëruar me rite e praktika zbavitëse. Atmosferë gëzimi e hareje në fshat krijonin edhe zjarret e mëdhenj, që ndizeshin nëpër oborre e në kryqëzime të rrugëve më 22 qershor, Ditën e Shën Gjonit. Rite shumë interesante shoqëronin dikur nëpër malësi festën e “buzmit” në natën e solsticit të dimrit.
Shumë festa të motmotit lidheshin me javën bujqësore e blegtorale, si ishin përfundimi korrjeve, qethja e dhënve, kthimi i barinjve nga kullotat verore, etj.
Albaniku
Leposaviqi (ose serbisht Лепосавић Leposavić, e njohur si Albanik/Albaniku) është qytezë dhe qendër e komunës me të njëjtin emër në pjesën veriore të Kosovës. Leposaviqi është i begatuar me pasuri natyrore dhe ka një vendndodhje të mirë gjeografike si pikë lidhëse në mes të Kosovës, Serbisë dhe Sanxhakut.
Historia
Për Albanikun në kohën dardane nuk dihet po thuaj se asgjë përveç se në këtë trevë kanë jetuar fise Ilire. Në përgjithësi për Albanikun si vendbanim dihet shumë pak dhe atë nga burime jo serioze serbe. Por në përgjithësi thuhet se në këtë pjesë kanë qenë të vendosura zakonisht reparte ushtarake që nga koha romake. Nga hartat e lashta vërehet se kjo pjesë gjatë gjithë historisë ka qenë pjesë e përbashkët e Kosovës së sotme. Burimet e boshnjakëve të Sanxhakut të Tregut të Ri, thonë se kjo pjesë d.m.th pjesa e cila gjendet mbi veriun e Mitrovicës gjatë kohës osmane ka qenë pjesë e Sanxhakut dhe në këtë pjesë kanë qenë të ndërtuara “rrugë tregtare” që kanë shërbyer atë kohë për tregti në mes të Mitrovicës dhe Tregut të Ri. Me gjithë këto pohime ata nuk kanë të dhëna se nga ku flitej për pjesë të Sanxhakut. Gjatë luftës terroristët serb kanë dëbuar nga kjo pjesë gjithë banorët shqiptarë.
Pas dëbimit të pjesës më të madhe të njësive të armatosura të terroristëve serb nga Kosova, banorëve serbë të ardhur nga Knini ju bashkëngjiten edhe serbë nga viset tjera të Kosovës, Sanxhakut dhe Rashkës, këta të fundit janë të regjistruar edhe si banorë të vendeve të tyre nga vijnë. Tani Leposaviqi dhe banorët e saj financohen dyfish. Në njërën anë marrin të ardhura nga qeveria e Kosovës, ndërsa në tjetrën anë nga një fond i organizuar dhe financuar nga qeveria e Serbisë.
Resniku
Resnik është një vendbanim në komunën e Klinës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Rreznik.
Katedralja Ngjallja e Krishtit, Korçë
Përshkrimi
Nga përmasat e saj cilësohet si më e rëndësishmja në Korçë e pozicionuar në qendër të qytetit dhe më e madhja në Shqipëri. Dikur në të njëjtën vend ekzistonte një tjetër katedrale e quajtur Katedralja e Shën Gjergjit, ndërtesë me rëndësi historike, e cila gjatë fushatave antifetare të vitit 1968 u shkatërrua totalisht së ekzistuari. Katedralja Ringjallja e Krishtit karakterizohet nga një ndërtim prej betoni, përbëhet nga tre kate dhe zë një sipërfaqe prej 1800 metra katrorë. Ajo simbolizon rikthimin e praktikave fetare në një vend ku të gjitha fetë ishin ndaluar që nga viti 1967 deri në 1991.
Agim
Agim është një emër shqiptar mashkullor me kuptimin që vjen nga "agimi". Persona me emrin Agim përfshijnë:
Wattenwil
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Ekrem Kryeziu
parapamje|Ekremi dhe xhiruesi [[Shukri Kaçaniku]] Ekrem Kryeziu (1943, Pejë, Jugosllavi), është regjisor produktiv filmash dhe televizioni, autor filmash dhe producent filmash nga Kosova.
Studion fillimisht për drejtësi, në Zagreb dhe më pas dramaturgji, në Beograd, ku diplomohet, më 1970. Pas studimeve nis një karrierë të gjatë e të pasur, si prozator, autor dramash, skenarist, regjisor e produktor, një karrierë që i jep edhe shumë çmime. Përveç se shkrimtar e artist i angazhuar, është edhe publicist e analist politik, i botuar brenda dhe jashtë Kosovës.
Diplomoi për dramaturgji nga klasa e profesor Josip Kulungjiçit në Akademinë e filmit në Beograd. Si student ishte i angazhuar në TVB në punët e spikerit e më vonë edhe të regjisorit në redaksinë në gjuhën shqipe të Televizionit të Beogradit. Nga ajo kohë fillon edhe puna e tij si regjisor televizioni dhe kinematografiei. Momentalisht ligjëron në Prishtinë lëndën e dramaturgjisë. Është regjisor produktiv filmi, televizioni dhe teatri në Kosovë.
Ekrem Kryeziu, ne TVB nga fillimi 1966 që si profesionist i vërtet pas shkollimit ne Akademinë e filmit luajti një rol me rendësi ne aftësimin dhe përkujdesjen artistike te punës me kamere te xhiruesve te redaksisë Shqipe ne TVB gjate viteve 1967-1973. Ne vitin 1967 mori pjese ne realizimin e filmit te pare ne gjuhen shqipe "Uka i Bjeshkëve të Nemura" (1967) si asistent i regjisorit Miki Stamenkovic. Kryeziu dinte ta përdorte kamerën e filmit dhe ne shume raste ka xhiruar dhe ka kryer punët e montazherit ne montimin e kronikave për lajme dhe emisione te ndryshme.
Që kur ishte student, filloi të punojë në TV e Beogradit, si skenarist, redaktor dhe regjisor. Pas demonstratave të vitit 1981, burgoset dhe dënohet me tetë vjet heqje lirie, për veprimtari "irredentiste dhe kundër-revolucionare me qëllim të rrëzimin e sistemit në Jugosllavi". Lirohet më 1985. Themelon kompaninë e prodhimit të filmit dhe muzikës "Labia" dhe i rikthehet punës si produktor, skenarist e regjisor.
Më 1996 themelon degën e Dramaturgjisë në Fakultetin e Arteve të Universitetit të Prishtinës, të cilën e drejton për tre vjet. Me fillimin e Luftës së Kosovës në prill 1999, dëbohet si shumë shqiptarë të tjerë të Kosovës për në Maqedoni, prej nga ku emigron për në ShBA. Pas tre vjetësh përvoje pune në media dhe industrinë e reklamës, rikthehet në Prishtinë, ku jeton edhe sot. Vazhdon të punojë në Fakultetin e Arteve të UP si profesor i dramaturgjisë. Merret dhe me publicistikë dhe analiza politike.
Lista e titujve të veprave të Kryeziut, si autor dhe regjisor është shumë e gjatë. Ajo përmban njëmbëdhjetë filma dokumentarë, prej të cilëve "Një lindje" ka fituar çmimin ORWO, më 1973; dy seriale televizive ("Po e zëmë, po e zëmë" 1971, skenarist e regjisor dhe "Pranvera në Prishtinë" 2001, skenarist); tri teledrama ("Të ngujuarit" 1972, "Epoka para gjyqit" 1978, "Xhani Ballkaneze" 1980); tetë filma TV ("Buka" 1974, "Por" 1974 – regjia më e mirë në Festivalin e Filmit Televiziv në Portorozh të Sllovenisë, "E kafshoja terrin" 1977 – filmi më i mirë dhe regjia më e mirë po atë festival, më 1978 dhe çmimi i tretë në festivalin ndërkombëtar "Prix d’Italie", në Milano, "Kur pranvera vonohet" 1978 – version kinematografik dhe televiziv me katër pjesë, "Gjurmë të Bardha" 1979 – version kinematografik dhe televiziv me katër pjesë, "Një jetë e tërë" 1980, "Gjurmë të Bardha" 1980, që mori çmimin "Arena e Bronztë" për regji në Festivalin e Filmit të Jugosllavisë në Pula të Kroacisë, "Viktimat e Tivarit" (1993) dhe "Rruga pa kthim" (1994); dy videokomedi, "Pa pardon" dhe "Sherif Patrioti" (1995); dy filma artistikë, "Buka e hidhur" dhe "Dashuria e Bjeshkëve të Nëmuna" (1997). Në fushën e teatrit, ai ka nënshkruar tekstet dhe regjinë e dramave "Të ngujuarit", (1971) Prishtinë, "Epoka para gjyqit" (1978 dhe 2003), Teatri Popullor, Gjakovë, Teatri Popullor, Tiranë, "Korridoret e Tmerrit" (2002), Teatri Kombëtar, Prishtinë, "Lulëkuqet" (2004), Teatri Kombëtar Gjakovë, "Teuta ose qerrja e fitores" (2004).
Në dramat e tij, Kryeziu merret kryesisht me temën dhunës politike dhe rebelimin ndaj saj, ndërgjegjësimin e individit dhe komunitetit për çastin historik.
Kantoni Pont-de-Salars
Kantoni Pont-de-Salars (frëngjisht: Canton de Pont-de-Salars) është një kanton në departamentin Aveyron, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Pont-de-Salars. Ka sipërfaqe 244.58km2 dhe popullsi 6560 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Pont-de-Salars aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Grykat e Osumit
Kanionet e Osumit, të njohura ndryshe edhe si "Kanionet e lumit Osumi", janë kanionet më të mëdhenj lumor në Shqipëri. Ai gjendet në rajonin jugor të Republikës së Shqipërisë, përkatësisht në qytetin e Çorovodës, Rrethi i Skraparit. Pamjet mbresëlënëse të natyrës në këtë kanion e bëjnë atë një nga më tërheqësit në rajonin e Ballkanit.
Kur udhëton në brendësi të tij mahnitesh nga bukuria befasuese, por edhe nga disa përshtypje të çuditshme dhe të pabesueshme që të krijohen: coprat e qiellit së bashku me pjesë të mureve vertikale të gëlqerorëve gri dhe të bimësisë të blertë pasqyrohen në pellgjet e shumta të lumit, duke krijuar kështu një përzjerje ngjyrash dhe formash të përmbysura, që me fluiditetin e tyre të hutojnë, të çorientojnë dhe të zhytin në një botë krejt tjetër, ireale, por që të ngjallin ndjesi të ëmbla, nga të cilat nuk ke dëshirë të dalësh. Kjo nuk është e vetmia mrekulli e këtij kanioni: në disa sektorë të tij shfaqen ujëvara të mëdha me bukuri befasuese, sidomos në ditët me diell, rrezet e të cilit zbërthehen nga piklat e ujit, duke formuar ylbere, që fillojnë nga qielli, vazhdojnë në shpatet e kanionit, nga ku pasqyrohen në pellgjet e ujit dhe në shtratin e lumit. Në këto raste e ke të vështirë të vendosësh kufirin midis tokës dhe qiellit, të shaqen ndjesi të tjera edhe më të fuqishme, që të ndjekin nga pas edhe kur del prej kanionit, madje edhe kur je larg tij, ato të ftojnë të kthehesh dhe ta vizitosh përsëri atë.
Në muret vertikale të kanionit ka mjaft guva e zgavërime të formuara nga proceset e karstit. Midis tyre dallohet "Vrima e nuses", që ndodhet 800 m në afërsi të fshatit të Bigazit dhe që është një zgavër apo ndoshta një shpellë karstike në formën e një galerie me gjatësi 7 – 8 m dhe diametër rreth 2 m. Me siguri në muret vertikale gëlqerore ka edhe shpella të tjera shumë më të mëdha, të cilat presin eksploratorët për t’i zbuluar dhe evidentuar vlerat e tyre të shumta.
Legjenda mbi kanionin
Ka qenë pikërisht bukuria e veçantë dhe forma interesante e këtij kanioni që rreth tij të dilnin edhe legjenda, të cilat kanë udhëtuar gojë më gojë deri në ditën e sotme. Midis tyre tregohet legjenda e nuses dhe ajo e gjurmës të shenjtit Abaz Aliu. Legjenda e lidh shpellën e "Vrimës së Nuses", të përmëndur më lart, me fatin e një nuseje që po martohej pa dëshirën e saj, por që ishte e detyruar të zbatonte zakonin e vjetër. Krushqit po ktheheshin me nusen që kishin marrë në një fshat tjetër, kur arritën këtu nusja u thotë atyre se "po e çonin tek burri pa dëshirën e saj", por krushqit nuk i dhanë përgjigje. Ndaj ajo e mendoi vet planin e ikjes. Duke iu lutur zotit, i drejtohet shkëmbit të kanionit: "Hapu, o shkëmb që të shpëtoj nga sikleti që më ka zënë". Dhe shkëmbi e dëgjoi, menjëherë hapi një vrimë, zgavër. Nusja u hodh nga kali dhe u fsheh në këtë vrimë. Krushqit u kthyen në fshat pa të. Më vonë kjo vrimë nisi të vizitohej nga nuse të reja që kërkonin të bëheshin me fëmijë. Legjenda e dytë lidhet me format e çuditshme të krijuara nga karsti (tretja) e gëlqerorëve në ujë. Këto forma janë të ngjashme me gjurmën e një kali dhe të një shkopi. Ato gjenden pranë fshatit Dhores, rreth 5 km larg qytetit të Çorovodës. Legjenda i cilëson ato si gjurmët e shenjtit Abaz Aliu, i cili erdhi në Tomor nga Qerbelaja, hipur mbi kalin e tij të bardhë. Ai fluturoi dhe e la gjurmën e tij në dërrasën e Kajcës, nga ku përsëri fluturoi në malin e Tomorit. Besimtarët bektashianë për të qetësuar shpirtin, kërkojnë ndihmën e gjurmës së shenjtit Abaz Aliu.
Kanioni
Kanionet e Osumit, kanë një gjatësi prej 26 km dhe ndodhen 450 m mbi nivelin e detit. Mendohet se ato jane formuar 2-3 milionë vite më parë nga erozioni i ujit që depërton thellë në tokë.Përgjatë gjithë grykës ka mjaft kalime nëntokësore dhe shpella të paeksploruara.Ka hamendje se kanionet kanë shërbyer kohë më parë si nënkalime mbi lumin e Corovodës, por me kalimin e shekujve, tavanet e nënkalimeve nënujore janë shembur duke nxjerrë dhe formëzuar një tjetër reliev, sot këtë kanion.Ne gjirin e këtij kanioni, që përshkrohet nga lumi Osum, në të dy krahët e tij rrjedhin ujvara nga fshatra të ndryshme, të cilat kalojnë në një sistem shkëmbor .Kanioni si origjinë, më i madhi në Shqipëri, është ndër me fantastikët ne Europë, i karakterizuar kështu dhe nga studiuesit europiane, gjeografë që kanë ardhur në zonë.Ky kanion ka bukurinë mahnitëse edhe për ekosistemin që ruan në vetvete, ku gjelberimi në të dy krahët gjatë shpateve të kanionit, është i përhershëm.Shkurre mesdhetare me bimësi si marja, shqopa etj me nje botë të pasur të gjallë dhe peshq të kategorive nga më të ndryshme të ruajtura në themelet e lumit Osum.Në shpatet e të dy krahëve të kanionit, veprimtaria erozive e faktorëve te jashtëm ka krijuar një sëre shkëmbinjsh, nga më të rrallët të gjendur në kanionet shqiptare. Për luginën e Osumit, banorët rrëfejnë shumë legjenda, të cilat vijnë nga shumë vite larg...duke filluar me Mullirin e Babait, Vrima e Nuses dhe Shenjtori Abaz Aliu...shumë interesante për cdo vizitor. Në Kanionet e lumit Osum, ndodhen 6 ngushtica, ku kanioni në shtratin e lumit merr nje ngushtësi deri në 1.5 m, ndërsa hapësira lart në sipërfaqe shkon deri në 35 m.Përvecse tyre, te kanionet ndodhet Katedralja, Syri, Porta e Djallit...Gërryerjet ndër vite i kanë dhënë formën e ngrehinës natyrore të kultit. Të ndërtuara për të qënë një bukuri dhe thesar i mbarë njerëzimit, nëpërmjet mrekullisë krijuese të mjeshtrit më të madh të kohërave, natyrës, kanionet e Osumit bëhen emocionuese në cdo moment, në cdo kohë dhe magjia të mbërthen që në sekondën e parë që i sheh,duke të bërë pre të dashurisë së përjetshme. Eshtë tepër e vështirë, herë e pamundur për të përshkruar ato emocione që përjeton duke i parë dhe prekur dhe ndoshta është e pabesueshme por është e vërtetë që takimi me to të ndryshon jetën. Pamja që të ofrojnë ato kur i sheh nga sipër është padiskutim marramendëse, por ajo cka ti prek kur futesh mes tyre dhe shëtit, të bën të mendosh se je në një përrallë, në një vend-ëndrrash...
Turizmi
Kanioni i Osumit ka qene thuajse i pashfrytëzuar për qëllime turistike deri në fillimin e viteve '90. Por qysh nga ajo kohe kanionin kane nisur ta vizitojnë turiste të huaj kryesisht italiane dhe franceze, të cilit e kanë kthyer në një rit të përvitshëm. Ata janë kryesisht të dhëne pas vozitjes me kanoe e kajak. Në kater-pese vitet e fundit numri i vizitoreve që shijojnë pamjet e mrekullueshme të kanionit është rritur ndjeshëm si të atyre vendas ashtu dhe turisteve të huaj. Kanioni mund te vizitohet në dy mënyra, nëpërmjet shtratit të lumit me kanoe, kajak apo gomone, ose në rruge tokësore me automjet apo në këmbe. Lundrimi mund të bëhet në çdo stine të vitit pasi lumi nuk është shumë i rrëmbyeshëm, por zakonisht amatoret e këtij sporti preferojnë periudhën nga pranvera deri në fundin e vjeshtës. Lundrimi rafting, kajaking dhe kanotazhi mund të bëhet duke i pasur vete këto mjete, në të kundërt një shërbim i tillë të ofrohet nga shoqata sportive e liçensuar për sportin rafting në Shqipëri Albania Rafting Group, në qytetin e Beratit, e cila nëpërmjet partnerëve të saj lokalë ofron veç të tjerash dhe hotel, kuzhine tradicionale të zonës si dhe një guide rafting nëpër kanion. Paketa bazë nga Berati deri në pjesën e sipërme të kanionit dhe rafting deri në urën e Corovodës, të ofrohet për 6 mije leke të reja. Ndërsa nga toka kanioni mund të vizitohet në çdo kohe dhe me shumë pak shpenzime. Kanioni është krejtësisht një vepër e natyrës.
Guida
Rruga automobilistike që lidh qytetin e Çorovodës me skajin e sipërm të kanionit të quajtur Hambull kalon thuajse ngjitur me bregun e kanionit. Ky aks rrugor nuk është i asfaltuar por mund të përshkohet me fuoristrade apo autoveture. Nga Çorovoda deri në Hambull mund të shkosh me linje furgoni që e përshkon këtë distance dy herë në ditë, në mëngjes, nisja në orën 7.00 dhe pasdite në orën 16.00. Gjate vizitës neper kanionin e Osumit mund të shijosh edhe pamjen përrallore të disa ujëvarave, të cilat bien në lume nga një lartësi e madhe, si ne Çerenisht, Zogas, Kalanjas, Dhores, Pigas e Blezencke. Gjatë kanionit mund të ndeshesh dhe disa shpella interesante. Një pamje të rralle të kanionit mund ta shijosh dhe nga e vetmja ure që ndodhet në te, në afërsi të fshatit Blezencke. Pikërisht aty është vendi me i ngushte i kanionit dhe arrihet lartësia me e madhe nga shtrati i lumit. Në afërsi të fshatit Dhores mund të vizitosh dhe vendin e shenjte për besimtaret bektashian te zonës, pasi sipas legjendës aty gjendet "Gjurma e Imam Aliut". Ky vend i shenjte ndodhet në pjesën e sipërme të kanionit, ku në masivin shkëmbor, në të dyja anët e lumit, dallohen qarte gjurma e një njeriu, e një kali dhe gjurma e një bastuni. Sipas legjendës Imam Aliu e ka kaluar kanionin me një kërcim të kalit të tij. Si gjatë vozitjes neper lum ashtu dhe nëse ecën me këmbe ndesh burime me ujë të ftohtë, por nuk ka lokale, kështu që duhet të marrësh me vete edhe pak ushqim apo pije të ndryshme. Hotelet me te afërta me kanionin ndodhen në qytetin e Çorovodës. Çmimet ne to janë shumë të arsyeshme. Në restorantet e qytetit të ofrohet gatimi tradicional i zonës, mishi ne hell i shoqëruar me disa produkte bulmeti si dhe me rakinë me nam të Skraparit. Kanioni mund të përshkohet për afro treçerek ore me makine, tre ore në këmbe dhe pak me shumë se dy ore me kanoe apo kajak.
Liquid Tension Experiment
Liquid Tension Experiment është një bend i zhanreve instrumental progressive rock / metal, i krijuar nga bateristi Mike Portnoy në vitin. Bendi ka lansuar dy albume nëpërmjet Magna Carta Records, dhe një album nëpërmjet Inside Out Music.
Historia
Mike Portnoy ftoi Jordan Rudess-in (tastierë) dhe ikonën e progressive rock-ut Tony Levin-in (bas kitarë dhe Chapman Stick) që t'iu bashkangjiteshin. Në videon e tij mësimore Liquid Drum Theater, Portnoy thotë se ai deshi që në kitarë ta ftonte Dimebag Darrell-in, por ky i fundit nuk mundi të bashkangjitej për shkak të konflikteve me orarin e tij. Dy alternativat tjera, Steve Morse dhe Jim Matheos ishin gjithashtu të zënë. Portnoy pastaj ftoi shokun e tij të bendit John Petrucci-n që ta kryente këtë detyrë pasi që kuptoi se kitaristi perfekt për këtë projekt qëndronte mu nën hundën e tij (pavarësisht se dëshironte që këtë projekt ta mbante plotësisht të ndarë nga Dream Theater). Kombinimi u krijua si projekt anësor i Dream Theater në vitin 1998. Megjithëse disa teorizojnë se Jordan Rudess u ftua t'iu bashkangjitej Dream Theater kryesisht për shkak të suksesit të Liquid Tension Experiment, ai e pati refuzuar ftesën e mëparshme që iu bë nga bendi në vitin 1994, dhe vendosi që të bëhet anëtar i Dixie Dregs.
Liquid Tension Experiment luajtën pjesë të shpejta të ngjashme me ato të Dream Theater, ndoshta pak duke anuar kah muzika jazz, dhe iu shmangën tërësisht pjesës vokale. Ata bënë dy albume, Liquid Tension Experiment (1998) dhe Liquid Tension Experiment 2 (1999) në Magna Carta records. Ata gjithashtu bënë disa paraqitje të vogla në New York, Philadelphia, dhe Los Angeles. Mike Portnoy më parë në intervista të shumta ka shpallur se nuk do të ketë album të tretë, pasi që 3/4 e bendit janë në formacionin aktual të Dream Theater dhe materiali do të ishte shumë i njëjtë. Sidoqoftë, në vitin 2007, ai tha se albumi i tretë është i mundshëm, por problemet e tij me Magna Carta Records janë një pengesë më e madhe se sa bashkimi i anëtarëve të bendit.
Në vitin 1998, përderisa John Petrucci qëndronte pranë gruas së tij dhe vajzës së sapolindur, Kiara, Mike Portnoy, Jordan Rudess dhe Tony Levin vazhduan të kompozonin muzikë. Më 23 tetor 2007 u lëshua një CD me muzikë që u kompozua në mbledhjet e albumit të dytë të Liquid Tension Experiment nën emrin Liquid Trio Experiment. Albumi, Spontaneous Combustion përmbanë improvizimet në studio që u bënë në këtë periudhë. Disa këngë nga Liquid Tension Experiment 2 e kanë prejardhjen nga këto improvizime, duke përfshirë "914", "Chewbacca", dhe "Liquid Dreams". Kur u kthye Petrucci në bend, ai shtoi pjesët e tij me kitarë, ku disa herë i mësoi solot e improvizuara të Rudess notë-për-notë në mënyrë që t'i dyfishonte ato dhe të krijonte një ndjenjë më harmonike në kompozim.
Disa këngë të Liquid Tension Experiment janë përfshirë në performancat live të Dream Theater, si p.sh. kënga "Instrumedley" nga Live at Budokan.
Më 4 tetor 2007 është bërë e ditur se Liquid Tension Experiment do ta udhëheqin festivalin NEARfest në qershorin e vitit 2008. Më 29 Mars 2008 u shpall se 10 vjetori i bendit do të festohet me gjashtë turne që u mbajtën në qershor 2008.
Liquid Tension Experiment kanë shpallur se së shpejti do ta lëshojnë një live CD/DVD. Ata gjithashtu kanë thënë se ekziston plani për një studio album të ri.
Fuentestrún (Soria)
300px|right Cerbón është një bashki në provincën e Soria-s, Castile dhe Leon, në Spanjë.
Korsacka
Gjeografia
Vendbanimi Korsacka ishte një fshat shqiptar, qe ndodheshe pranë kufirit shqiptaro-grek përpara Luftës e Dytë Botërore. Gërmadhat të Korsackës sot gjenden në komunën e Konicës në qarkun i Janinës, Greqi. Fshati Korsacka ishte ndërtuar në periferi të maleve së Pindit. Gjithashtu Korsacka ka një lartësi prej 643 metra. Ky fshat ishte një vendbanim në krahinë historik, etnografik dhe gjeografik i njohur si Kolonjë, në rajonin i Toskërisë.
Shih edhe
Ekrem Bardha - një biznesmen shqiptar në SHBA.
Arkitektura
Arkitektura (nga greq. αρχή = e para, krye, dhe τέχνη = zejtari, artizanat, ndërtimtari = kryendërtimtaria) është arti dhe shkenca e planifikimit të ndërtesave dhe strukturave. Një përkufizim më i gjërë do të përfshinte në qëllimet e saj planifikimin e çdo gjëjë të ndërtuar duke filluar në makronivel me planifikimin e qyteteve dhe projektimin urbanistik (qytetës) deri tek mikroniveli i mobiljeve (orendive). Zakonisht planifikimi arkitekturor lidhet me ndërtimin dhe çmimin e ndërtesës, si edhe me funksionalitetin dhe estetikën e përdoruesit.
Arkitektura shpesh merret me përpunimin e hapësirës, vëllimit, formës, dritës, hijes, dhe elementeve abstrakte për të arritur një përfundim estetik. Kjo gjë e dallon arkitekturën prej shkencave të zbatuara dhe inxhinierisë, të cilat përqëndrohen më shumë në aspektet e funksionalitetit dhe realizimit të projektit, sesa në estetikën e tij.
parapamje|250px|[[Partenoni në majë të Akropolit, Athinë, Greqi.]]
Qëllimi
Sipas punëve më të lashta për subjektin e arkitekturës, të Vitruviusit në De Architectura, një ndërtesë e mirë duhet të tregojë "Bukuri" (Venustas), "Fortësi" (Firmitas) dhe "Funksionalitet" (Utilitas); arkitektura mund të themi është një barazpeshë dhe bashkërenditje e këtyre tre elementeve, dhe asnjëri nga të tre nuk duhet të jetë më i fuqishëm se dy të tjerët. Përkufizimi i kohëve moderne e sheh arkitekturën si një ndërthurje të estetikës, strukturës dhe funksionit. Sidoqoftë nga një pikëpamje tjetër, vetë funksioni përmbledh të tre kriteret duke përfshirë ato estetike dhe psikologjike.
Arkitektura është ë lidhur me shumë disiplina duke përfshirë matematikën, shkencën, artin, teknologjinë, Shkencat shoqërore, politikën, historinë, filozofinë e të tjera. Me fjalët e In Vitruvius' - it, "Arkitektura është një shkencë që lind nga shumë shkenca dhe përmirsohet me anë të edukimit: me ndihmën e të cilit një gjykim formohet mbi punën e arteve të tjera". Ai shton se një arkitekt i mirë duhet të ketë dijeni të mjaftueshme edhe në fusha si muzika, astronomia, etj. Filozofia është një fushë mjaft e parapëlqyer dhe e rëndësishme në përkufizimin e arkitekturës, bile zakonisht kur dikush i referohet një arkitekti e dallon atë nga lloji i filozofisë që ai vë në jetë. Racionalizmi, empiricizmi, strukturalizmi, poststrukturalizmi, dhe fenomenologjia janë disa nga degët e filozofisë që ndikojnë tek ariktektura.parapamje|left|250px|[[Koloseu në Romë, Itali]]
Teoria dhe Praktika
Rëndësia e teorisë në praktikë nuk duhet mbivlerësuar siç ndodh shpesh. Vitruviusi vazhdon: "Praktika dhe teoria janë prindërit e arkitekturës. Praktika është mënyra e shpeshtë dhe e menduar gjërë në kryerjen e një pune të dhënë. Teoria është rezultati i arsyetimit i cili tregon dhe shpjegon se materiali i krijuar është transformuar në mënyrë që të plotësojë kushtet e projektit.
Heerenveen
Heerenveen është një komunë në provincën Friesland në Holandë me sipërfaqe 140.15 km² dhe popullsi 43518 banorë. Heerenveen është kryeqendra e komunës.
Fredericton
Fredericton është një qytet në Kontea York, New Brunswick, Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 130.68 km² dhe popullsi 50535 banorë.
Zwieselberg
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Castell-Platja d'Aro
Castell-Platja d'Aro është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Empordà, të provincës Girona, në Katalonia. Castell-Platja d'Aro ka 10376 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 21.74 km2.
Pinilla del Campo
300px|right Pinilla del Campo është një bashki në provincën e Soria-s, Castile dhe Leon, në Spanjë.
100 Lekë
100 Lekë është kartëmonedhë dhe monedhë metalike e emetuar nga Banka e Shqipërisë në vite të ndryshme.
Emetimet
Ndër emetimet e njohura janë ato në vitin 1947, 1949 dhe 1964, 1968, 1976, 1991, 1993, 1994, 1996 dhe 1997.
Wiedlisbach
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Stupa
Stupë është një vendbanim në komunën e Klinës, Kosovë.
Oncala
300px|right Oncala është një bashki në provincën e Soria-s, Castile dhe Leon, në Spanjë.
Ólvega
300px|right Ólvega është një bashki në provincën e Soria-s, Castile dhe Leon, në Spanjë.
Këngë patriotike ukrainase
parapamje| Manaferrat e kuq të kulpërit ( kalyna ) është një simbol i kulturës ukrainase që nga kohërat e lashta. Marshi patriotik ukrainas "Oh, kulpra e kuqe në livadh" (Ой у лузі червона калина - Oi u luzi chervona kalyna) është botuar për herë të parë në 1875-n nga Volodimir Antonoviç dhe Mikhail Drahomanov. Është kompozuar nga kompozitori Stepan Çarnetski në 1914-n në nder dhe kujtim të togave ushtarake "Sich" të Luftës së Parë Botërore i cili u përshtat më vonë nga Ushtria Popullore e Ukrainës e Luftës së Pavarësisë së Ukrainës. Kjo këngë është kënduar në shumë versione.
Biznesi
Biznesi është praktikë e fitimit të jetesës ose fitimit të parave duke prodhuar ose blerë dhe shitur produkte (të tilla si mallra dhe shërbime). Është gjithashtu "çdo aktivitet apo ndërmarrje e lidhur me qëllim fitimi".
Këngë patriotike ukrainase
Kulpra e kuqe në këngës (kalyna në gjuhën ukrainase) është një lloj shkurreje gjetherënëse që rritet katër deri në pesë metra. Ajo është simbol në folklorin ukrainas. Ka një tërheqje të veçantë kombëtare dhe silueta e saj përshkruan skajet të flamurit të Presidentit të Ukrainës.
Biznesi
Pasja e një emri biznesi nuk e ndan subjektin afarist nga pronari, që do të thotë se pronari i biznesit është përgjegjës dhe përgjegjës për borxhet e shkaktuara nga biznesi. Nëse biznesi fiton borxhe, kreditorët mund të ndjekin pasuritë personale të pronarit. Një strukturë biznesi nuk lejon normat e taksave të korporatave. Pronari tatohet personalisht mbi të gjitha të ardhurat nga biznesi.
Këngë patriotike ukrainase
Me aneksimin nga Rusia në vitin 2014 të gadishullit ukrainas të Krimesë dhe më pas pushtimi i Ukrainës në vitin 2022, himnet nacionaliste si Chervona Kalyna në Krime dënohen me gjoba dhe burgim.
Historia
djathtas|parapamje| Një varrezë e ushtarëve Sich Riflemen afër Ternopilit. Kënga është shkruar për nder të tyre. Për shkak të lidhjes së këngës me aspiratën e popullit ukrainas për pavarësi, kënga u ndalua gjatë periudhës në të cilën Ukraina ishte Republikë Sovjetike (1919-1991). Megjithatë, ajo u këndua nga patriotët ukrainas, me sfida; kushdo që kapej duke e kënduar, burgosej, rrihej dhe madje internohej.
Biznesi
Termi përdoret gjithashtu shpesh në bisedë (por jo nga avokatë ose nga zyrtarë publikë) për t'iu referuar një kompanie, të tillë si një korporatë ose kooperativë.
Këngë patriotike ukrainase
Pushtimi rus i Ukrainës në vitin 2022
majtas|parapamje| Andri Klivniuk, i grupit ukrainas BoomBox Në mars 2022, Andri Klivniuk i grupit ukrainas BoomBox këndoi a cappella vargun e parë të këngës. Videoja u shfaq në Instagram (link) dhe ajo është ripërpunuar nga artistë të ndryshëm anembanë botës. Melodia ndryshoi disi, fjalë për fjalë në rreshtin e parë të korit, rrokja e fundit këndohet duke u ngjitur e gjashta. Sipas Valentyna Kuzyk, në këtë variant energjia e frymës primitive shpërthen nga forma të qëndrueshme dhe hyn në një hapësirë të re jete.
Në prill 2022, Pink Floyd përdori regjistrimin e Klivniuk për këngën vokale të " Hej, Hey, Rise Up! ", një këngë dhe një video që grupi publikoi në ndihmë të ndihmës humanitare ukrainase. Në video, performanca e Khlyvnyuk është projektuar pas grupit ndërsa ata janë duke performuar dhe pjesërisht shfaqet në ekran të plotë. Kënga hapet me një mostër nga një tjetër regjistrim i "Oh, kulpër e kuqe...", nga kori popullor ukrainas Veryovka.
Biznesi
Korporatat, në kontrast me pronarët individualë dhe ortakëritë, janë një ent juridik i veçantë dhe parashikojnë përgjegjësi të kufizuar për pronarët/anëtarët e tyre, si dhe janë subjekt i normave të taksave të korporatave. Një korporatë është më e komplikuar dhe e shtrenjtë për t'u ngritur, por ofron më shumë mbrojtje dhe përfitime për pronarët/anëtarët.
Këngë patriotike ukrainase
Pushtimi rus i Ukrainës në vitin 2022
Që atëherë, versione të reja janë shfaqur në YouTube, madje edhe remixe të remiksit origjinal. duke përfshirë një version bluz në anglisht Red Kalyn Blues.
E ndaluar në Krime
Pas aneksimit të Krimesë nga Rusia në vitin 2014 dhe më pas pushtimit rus të Ukrainës në vitin 2022, himnet nacionaliste si Chervona Kalyna në Krime u konsideruan se diskreditonin ushtrinë ruse dhe u dënua me gjoba dhe burgim. Në shtator 2022, autoritetet ruse në Krime burgosën dhe gjobitën anëtarët e një dasme për "diskreditim" të Forcave të Armatosura Ruse duke kënduar këngën. Këngëtarët e këngës në një video online u burgosën dhe u gjobitën.
Noviercas
300px|right Noviercas është një bashki në provincën e Soria-s, Castile dhe Leon, në Spanjë.
Këngë patriotike ukrainase
E ndaluar në Krime
Sergej Aksionov, kreu rus i gadishullit të Krimesë, paralajmëroi se autoritetet do t'i ndëshkonin njerëzit që këndonin këngë të tilla. Ai tha se "Njerëzit që e bëjnë këtë janë tradhtarë" dhe se kishte një grup special të shërbimit të sigurisë FSB që punonte për këtë çështje.
Vishnja (Strugë)
Vishnjë, (Вишни/Višni) është fshat në komunën e Strugës, Maqedoni.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 14 banorë Maqedonas.
Kampionati Evropian i Peshëngritjes
Kampionati Evropian i Peshëngritjes është një eveniment sportiv i organizuar nga Federata Evropiane e Peshëngritjes (anglisht: European Weightlifting Federation). Rregullisht mbahet që prej vitit 1896. Nga vitet 1988 deri në 1997 janë mbajtur dy takime të ndara, njëri për meshkuj tjetri për femra, ndërsa nga viti 1998 takimi është mbajtur i përbashkët.
Ittigen
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Beratón
300px|right parapamje|300px Beratón është një bashki në provincën e Soria-s, Castile dhe Leon, në Spanjë.
Kantoni Saint-Rome-de-Tarn
Kantoni Saint-Rome-de-Tarn (frëngjisht: Canton de Saint-Rome-de-Tarn) është një kanton në departamentin Aveyron, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Rome-de-Tarn. Ka sipërfaqe 235.72km2 dhe popullsi 3108 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Rome-de-Tarn aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Kantoni Port-Louis
Kantoni Port-Louis (frëngjisht: Canton de Port-Louis) është një kanton në departamentin Morbihan, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Port-Louis. Ka sipërfaqe 137km2 dhe popullsi 24955 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Port-Louis aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Berken
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Navaleno
300px|right Navaleno është një bashki në provincën e Soria-s, Castile dhe Leon, në Spanjë.
Narros
300px|right Narros është një bashki në provincën e Soria-s, Castile dhe Leon, në Spanjë.
Itachi dhe origjina
itachi ishte nje djale i mire ne fshatin uchiha deri kur erdhen disa veta te fshatit u chiha de kishin ne mendje ta shkarronin itachin dhe familjen e ti por nuk ja dolen bane itachi i vrau che te tre dhe ne nje nate itachi u zgjua dhe morri nje shpat vrau te gjithe klanin uchiha por veqanerisht vellaun e tij dhe itachi u bashkua me nje grup origjina e itachit te quajtur akatsuki dhe qe prej ather filloi jeta e tij
Grafiku i shtypit
Grafiku i shtypit shtypë gazeta, faqe të librave, pllakate, prospekte, katalogje, reproduktime të ilustrimeve dhe fotografi duke përdorë makina të ndryshme të shtypit. Varësisht nga shkalla e zhvillimit të proceseve teknologjike, dallojmë disa mënyra të shtypit : tiposhtypi i thjeshtë, shtypi ofset, shtypi ofset i kompjuterizuar dhe shtypi digjital. Grafiku i shtypit kryen punët e përgatitjes së formës së shtypit, kontrollon procesin e ngjyrës, punën e makinës dhe prodhimin i cili punohet (shtypet). Eliminon defektet e vogla në makinë, mirëmban makinën dhe dirigjon me makinën.
Kriteret e dëshiruara
Kondicion të mire të trupit, kryesisht të duarve, gishtërinjve dhe këmbëve, shkathtësi të mirë të duarve dhe gishtërinjve, shikim të mire në afërsi, dallim të mire të ngjyrave dhe nijansave, posedim i aftësisë (ideve) për zgjidhje të problemeve teknike, aftësi të shfrytëzimit të hapësirës, të ketë prirje në koncentrim dhe precizitet në punë, në estetikë dhe kreativitet.
Videja
Videjë është një vendbanim në komunën e Klinës, Kosovë.
Sotir Capo
Sotir Capo (10 qershor 1934-3 Mars 2012) është një piktor shqiptar me titullin "Artist i Merituar",
Sotir Capo u lind në qytetin e Beratit në 10 qershor 1934 në lagjen e Përroit. I ati i tij Thoma Capo punonte si ekonomist në bashkinë e Beratit, dhe për një periudhe ka qënë i zgjedhur Kryetar i Bashkisë së Urës Vajgurore dhe e ëma Eleni Gjini ka qënë shtëpiake.
Fillimet e mësimeve në vizatim i mori ne shkollën shtatëvjeçare “7 nëntori” (sot Mangalem) nga mësuesi i vizatimit artisti Dhimitër Çani dhe me pas në kursin e pikturës në Shtepinë e Kultures nga artisti shkodran Vladimir Jani. Capo ashtu si edhe shokët e tij të fëmijërisë si Llazar Myzeqari, Grigor Ikonomi, Yzedin Shelegu kanë pasur për mësues vizatimi dy mjeshtrit e arsimuar në perëndim Dhimitër Çani dhe Vladimir Jani. Nëvitet 1949 – 1953 ai kreu Liceun Artistik. “Jordan Misja” në Tiranë në atelierin e pikturës nën drejtimin e Artisteve të Popullit Sadik Kaçeli, Nexhmedin Zajmi dhe Abdurrahim Buza.
Në vitin 1953 mbaroi Shkollën e Mesme Artistike "Jordan Misja". Nga viti 1953 deri në vitin 1960 punoi si piktor në gazetat "Rinia" dhe "Pionieri", si skenograf në Teatrin Popullor dhe më vonë në Pallatin e Kulturës në Berat.
Në vitin 1961 filloj studimet e larta ne Institutin e Lartet ë Arteve në Tiranë dhe i perfundoi në vitin 1965.
Projekti
Un kam mesuar se kemi shum mjete te komunikimit si p.sh letra ka qenë me heret,kurse sot me zhvillimin e teknologjise kan dalë edhe televizionet,telefonet,laptopet etj.Komumikimi eshte forma me e perhapur per te gjithë njerezit dhe eshte nevojë e rendesishme e çdo qytetari.Eshte komunikimi i drejtperdrejt dhe jo i drejtperdrejt.Kur dhenesi dhe marresi i mesazhit jan pran njeri -tjetrit,komunikimi eshte i drejtperdrejt.Ndersa kur dhenesi dhe marresi i mesazhit ndodhen ne largesi,ata perdorin mjete te ndryshme te komunikimi qe bartin  mesazhin e tyre dhe nuk eshte i drejtperdrejtë.Ka disa rregulla komunikimi qe ne duhet ti zbatojme dhe ato janë: te ruajme sa me shum qetesine, t'i rrespektojme te tjeret po ashtu te jemi te sinqert.Shoqerite e ndryshme gjate komunikimit shprehin qendrime qe kane per qellim afrimin mes popujve dhe komuniteteve te perkatsive  te ndryshme etnike,regjilioze dhe kulturore.Televizionet nuk japin vetem lajme por ato japin edhe programe mesimore programe te sporteve etj.
Sotir Capo
Sotir Capo është shquar si një nga portretistët më të njohur të Shqipërisë. Ai ka punuar portrete të figurave të shquara kombëtare, gjithashtu punime të tijat janë zgjedhur dhe pozojnë edhe sot e kësaj dite në ambiente dhe institucione të rëndësishme të Shqipërisë (Si shembuj mund të marrim: Presidencën, salla të ndryshme mbledhjesh, zyra të ndryshme etj.) Pikturat e tij janë vlerësuar nga kritikë të ndryshëm brenda dhe jashtë Shqipërisë.
Projekti
Cikli i jetës së projektit
Projekti zakonisht lind menjëherë pasi që të identifikohet nevoja e klientit dhe kalon nëpër tëgjitha fazat dhe nënfazat gjersa të marrë formën e tij të vërtetë dhe të vihet në shfrytëzim.
Sotir Capo
Për 40 vjet ai udhëhoqi jetën e arteve pamore në Berat si dhe një nga më aktivët në rang kombëtar. Në vitin 1979 merr titullin e lartë ARTIST I MERITUAR.
Vdiq më 3 Mars 2012 në Filadelfia.
Nepas
300px|right Nepas është një bashki në provincën e Soria-s, Castile dhe Leon, në Spanjë.
Sheqe Gajde
është një fshat në Shqipëri...
Dawson City
Dawson City është një qytet në no, Yukon, Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 32.45 km² dhe popullsi 1327 banorë.
Heerhugowaard
Heerhugowaard është një komunë në provincën Holanda e Veriut në Holandë me sipërfaqe 39.97 km² dhe popullsi 51253 banorë. Heerhugowaard është kryeqendra e komunës.
Banaj
Gjeografia
Banaj shtrihet në veriperendim të rrethit të Beratit përgjatë kilometrit të 5-të rrjedhës së lumit Seman pas bashkimit të dy lumenjve Osum dhe Devoll. Ai ndodhet përgjatë autostradës Berat-Lushnje. Banaj ka reliev fushor gjë që bën të mundur zhvillimin në sektorin e bujqësisë dhe blektorisë. Shtrirja përgjatë lumit Seman bën të mundur që bujqësia të jetë shumë e zhvilluar. Banaj kufizohet nga fshatrat Sheq, Syzez, Pëllumbas, Polizhan, Arrëza, Feras, Salcë e Vogël. Banaj është një fshat me përmasa në gjatësi 8,8 km dhe në gjerësi 3,4 km.
Demografia
Banaj ka reth 3000 banorë ku 30% e popullsis ka emigruar. dhe është fshati më i madh i komunës nga popullsia. 90% e popullsisë është e besimit musliman dhe 10% orthodoks.
Ekonomia
Ekonomia është përgjithësisht një prioritet për zhvillimin e fshatit. Kushtet gjeografike dhe relievi krijojnë mundësinë që investimet të bëhen kryesisht në bujqësi. Shtrimi i rrugëve kryesore dhe ndriçimi i tyre kanë ndihmuar në zhvillimin e fshatit. Në rritjen ekonomike të fshatit ka ndihmuar dhe emigracioni.
Historia
Banaj është krijuar në shekullin 16. Fiset kryesore janë: Xhelo, Bani, Sula, Baxhija, Bisha, Qose, Bogdani, Golemi, Hasani,Roga, Vrapi. Fiset Xhelo dhe Bani janë fiset më të vjetra. Fisi Xhelo e ka prejardhjen nga Vlora dhe është vendosur në Banaj në shekullin 16-të. Fisi Bani ka ardhur nga fshatrat e thella të Beratit në shekullin e 16-të. Fisi Baxhija është vendosur rreth vitit 1800 dhe e ka prejardhjen nga Përmeti. Kurse fiset e tjera kanë ardhur në fshat nga vitet 1880 deri në vitet 1990 pas rënies së komunizmit në Shqipëri.
Oberried am Brienzersee
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Turizmi kulturor
Diversiteti i pasurisë kulturore evropiane dhe dinamizmi i krijimit artistik paraqesin dëshmi të rëndësishme, ose le të themi, themelore të qytetërimeve të "identitetit evropian".
Pasuria historike kulturore përkufizon identitetin e një bashkësie njerëzore dhe përben një resurs të çmuar i cili për vetë natyrën e tij të ndërlikuar, nuk është i rinovueshem dhe për këtë gjë ka nevoje të mbrohet dhe vlerësohet për t'i garantuar jetëgjatësinë dhe përfitimin në kohëzgjatje.
Qytetet artistike ose historike, le të themi, janë gjithmonë e më të privilegjuarat nga pikëpamja e vëzhguesve dhe ruajtësve të artit dhe kulturës, duke qenë se janë ata pasqyruesit e saj të vërtete si auto-oferta turistiko-kulturale
Duke qenë se oferta historiko-kulturore sebashku me ruajtjen e ndërtesave dhe pasurisë arkeologjike/artistike/kulturore përkrah çilesise se këtyre ofertave, përforcojnë interesat e këtyre zonave urbane duke shtuar investimet dhe përfitimet ekonomike, si në kuptimin e investitorëve lokale ashtu dhe në atë të flukseve turistike.
Turizmi historik kulturor (ose kultural) ka si qellim të japë kontributin e tij duke përqendruar vështrimin në aspektet ekonomike dhe të punësimit, duke nënvizuar vlerën e aktiviteteve kulturore dhe kontributin e saj në ndërthurjen dhe mbarëvajtjen e raporteve sociale, në identitetin rajonal dhe në zhvillimin e komunitetit në kontekstin urban.
Gómara
300px|right Gómara është një bashki në provincën e Soria-s, Castile dhe Leon, në Spanjë.
Jonathan Winters
Jonathan Harshman Winters III lindi më 11 November 1925 – 11 April 2013, është një aktor amerikan. Ai u bë i famshëm me rolin e tij në filmi ''It's a Mad, Mad, Mad, Mad World'.
Garray
300px|right Garray është një bashki në provincën e Soria-s, Castile dhe Leon, në Spanjë.
Milena Dravić
Millena Draviq (shqiptohet [mǐlena drǎːvit͡ɕ]; Cyrillic Serbian: Милена Дравић, e lindur më 5 tetor 1940) është një aktore serbe.
E lindur në Beograd, Draviq ishte e përfshirë me artet performuese nga që në moshën 4 vjeç: së pari me valle dhe baletit klasik më vonë. Në vitin 1959, kur ishte në shkollën e mesme, drejtori Frantishek Çap e pa në kopertinën e një reviste të të rinjve në një foto grupi me balerinë të tjerë dhe vendosi që ta merte për të qenë në filmin e tij Vrata ostaju otvorena. Pasi u shfaq në disa filma ajo vendosi të ndjekë me kohë të plotë dhe me sukses të regjistruar Akademinë e Arteve Dramatike në Beograd.
Në vitin 1962 kur ajo fitoi Arena e Artë për çmimin aktores më të mirë (e cila ishte e barabartë me Academy Award) për rolin e saj në Branko Bauer në filmin Prekobrojna. Ky ishte momenti që e dërgoi atë në rrugën për t'u bërë ylli më i madh i Jugosllavisë si aktore femër.
Jeta personale
Milena ka qenë e martuar tre here. Bashkëshorti i saj i fundit është Dragan Nikolić, një aktor Serb.
Kantoni Rodez-Est
Kantoni Rodez-Est (frëngjisht: Canton de Rodez-Est) është një kanton në departamentin Aveyron, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Rodez. Ka sipërfaqe 40.05km2 dhe popullsi 14395 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Rodez-Est aktualisht përbëhet nga 3 komuna.