cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Qendra e Kosovës për Siguri Publike
Proçesi mësimor
Shkollimi në këtë Institucion kishte një kohëzgjatje prej katër vjetësh.
Pas përfundimit të klasës së katërtë, nxënësit i nënshtroheshin provimit të pjekurisë (provimit të maturës).
Aktivitetet e lira
Aktivitetet e lira të nxënësve organizoheshin nga Organizata e Rinisë së Shkollës, e cila kishte rol shumë të madh në Shkollë. Këto aktivitete zhvilloheshin nëpërmjet grupeve përkatëse, ku shquheshin: Grupi letrar, ai recitativ, muzikor etj. Aktivitetet e lira zhvilloheshin edhe në bashkëpunim me shkollat e tjera të mesme të Vushtrisë, Prishtines, Mitrovices, Podujeves etj.
Perspektiva e nxënësve pas kryerjes së shkollimit
Pas kryerjes së shkollimit, nxënësit e kishin punësimin e garantuar. Ata punonin si policë ose në punë të tjera në organet e punëve të brendshme, ku kërkohej përgaditja e mesme shkollore.
Nxënësit që e përfundonin me sukses shkollimin, liroheshin nga kryerja e obligimit ushtarak.
Shumë nxënës të kësaj shkolle i kanë përfunduar edhe studimet universitare.
Banesa e Sotir Doracit
{{Infobox vend historik
Dasma në Shqipëri (libër)
Dasma në Shqipëri libër me autor Abaz Dojaka dhe Ludmilla Pajo (red.), Jani Toçka (red.). Botuar në Tiranë nga "8 Nëntori", në vitin 1983. Faqe 130.
Telegrafia në Shqipëri
Telegrafia si një nga shërbimet më të hershme të postëtelekomunikacionit në Shqipëri ka filuar që në shek. XIX. Nëpërmjet telegrafisë kryheshin komunikimet e ndryshme, siç ishin ato në prag të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit. Ky shërbim ishte i shtrirë në disa qendra të banuara të vilajeteve shqiptare. Në prag të Shpalljes së Pavarësisë së vendit nëpërmjet këtij shërbimi Ismail Qemali komunikonte brenda vendit dhe me botën e jashtme. Nëpërmjet telegrafit u bë edhe njoftimi mbi shpalljen e pavarësisë. Aparati Mors i përdorur për këtë qëllim ndodhet sot në muzeun e Vlorës. Para Çlirimit shërbimi telegrafik ishte i zhvillar pak. Me Tiranën ishin lidhur me rrjet telegrafik vetëm me një përcjellës ajror qytetet më kryesore dhe kishte vetëm një stacion transmetimi të vogël. Pas Çlirimit, shërbimi telegrafik u fuqizua dhe u modernizua me aparatura e pajisje të kohës. I cili gradualisht u shtri në të gjithë rrethet dhe zvrat postëtelegrafonike të vendit. Shërbimi telegrafik u realizua automatikisht nëpërmjet centraleve automatike telegrafike dhe u shtri deri në qendrat e fshatrave të bashkuara.
Xhetavana
Jetavana ishte një nga viharat ose manastiret budiste më të famshme në Indi. Ajo ishte vihara e dytë e dhuruar për Gautama Budën pas Veluvanas së Rajgirit. Jetavana është e vendosur pak jashtë qytetit të vjetër të Savatthit. Por përveç kësaj ka pasur edhe një viharë të rëndëësishme të quajtur Jetavana në Sri Lanka. Jetavana ishte vendi ku Buda dha shumicën e mësimeve dhe fjalimeve të tij, duke pasur qëndruar në Jetavana nëntëmbëdhjetë nga 45 vassat (periudhë tërheqjeje e praktikuar në budizëm prej tre muajsh në vit), më shumë se në ndonjë manastir tjetër. Është thënë se pas Migāramātupāsādas, një vihara e dytë e ngritur në Pubbarama, pranë Savatthit, Buda do të banonte në mënyrë alternuese si te Jetavana ashtu dhe te Migāramātupāsāda, shpesh duke kaluar ditën te njëra dhe natën te tjetra.
Dhurimi i Jetavanas
Kur Buda pranoi ftesën e Anathapindikas për të vizituar Sāvatthin, duke kërkuar një vend të përshtatshëm për qëndrimin e Budës, zbuloi këtë park që i përkiste Jetakumāras. Kur ai i kërkoi që ta lejonte ta blinte atë, përgjigjja e Jetas ishte: "Jo, edhe nëse ti do ta mbuloje të gjithë vendin me para". Anāthapindika tha se ai do ta blinte atë me këtë çmim dhe kur Jeta iu përgjigj se ai nuk kishte ndër mend të bënte një shitje, çështja shkoi në gjykatë, që vendosi se nëse çmimi i përmendur do të paguhej, Anāthapindika kishte të drejtën ta blinte. Anāthapindika solli karroca me ar dhe e mbuloi Jetavanan me copa të vendosura njëra pas tjetrës. Kjo ngjarje është ilustruar në një baso-reliev në Bharhut Tope. Paratë e sjella në udhëtimin e parë u konsideruan të pa mjaftueshme për të mbuluar një sipërfaqe të vogël pranë portikut. Kështu Anāthapindika dërgoi shërbyesit e tij për të sjell më tepër, por Jeta, i frymëzuar nga sinqeriteti i Anāthapindikas, kërkoi që të lejohej ta jepte këtë vend. Anāthapindika pranoi dhe Jeta ngriti një portik, me një dhomë sipër tij. Anāthapindika ndërtoi në terren dhoma banimi, dhoma pushimi, dhoma magazinimi dhe salla shërbimi, salla me vende zjarri, banja, shëtitore manastirore, salla ushtrimesh, puse, pellgje, tenda të hapura dhe të mbyllura, etj. Thuhet se Anāthapindika pagoi 180 milionë në monedha ari për të blerë vendin, të cilat Jeta i shpenzoi për të ndërtuar portikun që dhuroi. Portiku ishte dukshëm një strukturë imponuese Jeta dha gjithashtu, shumë pemë të çmuara për dru. Anāthapindika vetë shpenzoi 540 milionë në monedha ari në lidhje me blerjen e parkut dhe ndërtesës së ngritur në të. Ceremonia kushtimore ishte një nga më madhështoret. Jo vetëm Anāthapindika vetë, por mori pjesë e gjithë familja e tij: djali i tij me pesëqind të rinj të tjerë, gruaja e tij me pesëqind gra të tjera fisnike dhe vajzat e tij Mahā Subhaddā dhe Cūla Subhaddā me pesëqind shërbyese. Anāthapindika u ndoq nga pesë qind të tjerë. Festimet në lidhje me inaugurimin kushtimor zgjatën nëntë muaj. Vihara është pothuajse gjithmonë e përmendur si Jetavane Anāthapindikassa ārāma (në gjuhën pali, që do të thotë: korija e Jetas, manastiri i Anathapindikas). Komentarët thonë se kjo ishte e vetëdijshme, në mënyrë që emrat e të dyve, si pronarit të vjetër ashtu dhe të ri mund të regjistroheshin dhe njerëzit mund ti kujtonin të dy, të dy shumë bujarë në çështjen e besimit, kështu që të tjerët të ndiqnin shembullin e tyre. Vihara ndonjëherë përmendet si Jetārāma.
Brendësia e Jetavanas
Disa prej ndërtesave kryesore të bashkangjitura me Jetavanan janë përmendur në libra me emrat e veçantë Mahāgandhakuti, Kaverimandalamāla, Kosambakuti dhe Candanamāla. Janë përmendur edhe ndërtesa të tjera – si psh.: Ambalakotthaka-āsanasālā. Sipas burimeve tibetiane vihara u ndërtua sipas një plani të dërguar nga devat e Tusitas dhe përmbante gjashtëdhjetë salla të mëdha dhe gjashtëdhjetë të vogla. Dulva (Vinaya-pitaka në gjuhën tibetiane) jep gjithashtu edhe detajet e skemës dekorative të viharës. Të gjitha këto u ndërtuan nga Anāthapindika; kishte edhe një tjetër ndërtesë të madhe të ngritur nga Pasenadi dhe të quajtur Salalaghara. Mbi portik thuhej se jetonte një hyjni gardiane për të parandaluar të gjithë keqbërësit që të hynin. Pak janshtë manastirit ishte një pemë rājayatana, rezidenca e perëndisë Samiddhisumana. Në tokë duket se ka qenë një pellg i madh që u quajt Jetavanapokkharanī, ku thuhet se Buda u la shpesh. Ky është pusi pranë të cilit Devadatta u gëlltit në Avīci. Terreni vetë ishte i mbuluar në mënyrë të dendur me pemë, që i jepnin pamjen e një korije pemësh (arañña). Në rrethinat e manastirit ishte një korije mangosh. Përballë portikut ishte Pema Bodhi e mbiellë nga Anāthapindika, që më vonë u quajt Pema Anandabodhi. Jo larg nga portiku ishte një shpellë që u bë e famshme si Kapallapūvapabbhāra që ka të bëjë me një ndodhi të lidhur me Macchariyakosiyan. Sipas Divyāvadānas, stupat e Sāriputtas dhe Moggallānas ishin në terrenin e Jetavanas dhe ekzistonin deri në kohën e Ashokës. Si Fa Hieni ashtu dhe Houien Thsangu japin përshkrime të ndodhive të lidhura me Budën, që ndodhën në zonën e Jetavanas – si psh.: vrasja e Sundarikās, shpifja e Ciñcās, përpjekja e Devadattas për të helmuar Budën etj.
Gandhakuti: banesa e Budës në Jetavana
Hapësira e mbuluar nga katër shtrate të Gandhakutit të Budës në Jetavana është një nga katër avijahitatthānānit; të gjithë Budat zotërojnë të njëjtin, megjithëse madhësia e viharës së tanishme ndryshon në rastin e Budave të ndryshëm. Për Vipassī Budën, Setthi Punabbasumitta ndërtoi një manastir që shtrihej në një legë të plotë, ndëdrsa për Sikhī Budën, Setthi Sirivaddha bëri një që mbulonte tre gavuta. Sanghārāma e ndërtuar nga Sotthiya për Vessabhū Budën ishte gjysëm lege në shtrirje, ndërsa ajo e ngritur nga Accuta për Kakusandha Budën mbulonte vetëm një gāvuta. Manastiri i Koṇāgamana Budës, i ndërtuar nga Setthi Ugga, shtrihej për një gjysëm gāvute, ndërsa ai i Kassapa Budës i ndërtuar nga Sumangala mbulonte gjashtëmbëdhjetë karīsa. Manastiri i Anāthapindikas mbulonte një hapësirë prej tetëmbëdhjetë karīsa. Sipas një përshkrimi të bërë nga Faxiani, vihara ishte fillimisht në shtatë seksione (kate?) dhe ishte e mbushur me të gjitha llojet e ofertave, banderola të qëndisura, tenda etj, si dhe kandila që digjeshin nga mbrëmja deri në agim. Një ditë një mi, duke mbajtur në gojën e tij një fitil kandili, i vuri zjarrin banderolave dhe tendave, dhe të shtatë seksionet u shkatërruan tërësisht. Vihara u rindërtua më vonë në dy seksione. Kishte dy hyrje kryesore, një në lindje dhe një në perëndim, dhe Faxiani gjeti stupa të ngritura në të gjitha vendet e lidhura me Budën, secila me emrin e saj të mbishkruar.
Pranë Jetavanas
Pranë Jetavanas ishte me gjasa një manastir i heretikëve, ku Ciñcāmānavikā kaloi netët e saj, ndërsa përvijonte konspiracionin e saj kundër Budës. Një herë heretikët korruptuan Pasenadin për ti lënë ata të bënin një vendbanim rival mbrapa Jetavanas, ku ishte një vend ku Ajivakat praktikonin agjërimet e tyre vetëmohuese, por Buda i prishi planet e tyre. Duket se ka qenë një terren lojërash pak jashtë Jetavanas i përdorur nga fëmijët e zonës, që kur ishin të etur, do të shkonin në Jetavana për të pirë. Rruga e gjatë për në Sāvatthi kalonte nga skaji i Jetavanas dhe udhëtarët do të hynin në park për të pushuar dhe për tu freskuar.
Zbulimi dhe gjendja e tanishme
Mbetjet e Jetavanas dhe Savatthit ishin të njohura vendorisht si Sahet-Mahet. Alexander Cunningham përdori përshkrimet e vjetra (shekulli i VI i e.s.) të murgjëve udhëtarë kinezë për të përcaktuar se Sahet-Mahet në fakt i referohet Jetavanas dhe Savatthit. Jetavana është tashmë një park historik, me mbetje të shumë ndërtesave të lashta si manastire, banesa (siç është Gandhakuti dhe Kosambakuti) dhe stupa. Në Jetavana gjendet gjithashtu pema e dytë më e shenjtë e Budizmit: Pema Anandabodhi. Një vizitë në Savatthi dhe Jetavana është pjesë e Itinerarit të pelegrinazhit budist në Indinë Veriore. Vendi më i adhuruar në Jetavana është Gandhakuti, ku qëndronte vetë Buda. Jetavana është e vendosur në kordinatat 27.50947°N, 82.04007°W.
E drejta e autorit në Shqipëri
E drejta e autorit në Shqipëri libër me autore Mariana Semini (Tutulani) dhe Zamira Kurti (red.). Botuar në Tiranë nga "Skanderbeg books", në vitin 2009. Faqe 316.
Bledar Hajdini
Karriera e hershme
Hajdini filloi karrierën e tij të futbollit duke luajtur për klubin e qytetit të lindjes Hysi në moshën dhjetë vjeç. Gjatë kohës së tij në klub, një nga trajnerët e tij të rinj e përshkroi atë si një portier "të talentuar", ai kaloi tetë vjet në klub para se të transferohej në Prishtinë në 2013 dhe luajti dy vjet para se të transferohej në Trepça'89.
Trepça'89
Në Qershor 2015, Hajdini iu bashkua Trepça'89 në Superligën e Futbollit të Kosovës.
Llapi
Më 1 qershor 2018, Hajdini iu bashkua Llapi në Superligën e Futbollit të Kosovës.
Ballkani
Më 14 dhjetor 2018, Hajdini iu bashkua Superligës së Futbollit të Kosovës Ballkani, në huazim deri në fund të sezonit 2018–19.
Karriera ndërkombëtare
Më 2 tetor 2016, Hajdini mori një thirrje nga Kosova për ndeshjet kualifikuese të Kupës së Botës FIFA 2018 kundër Kroacisë dhe Ukrainës. Më 13 Nëntor 2017, ai bëri debutimin e tij me Kosovën në një ndeshje miqësore kundër Letonisë pasi u zëvendësua në minutën e 68 -të në vend të Samir Ujkani.
Jeta personale
Hajdini lindi në Fürstenfeldbruck, Gjermani nga prindër shqiptarë të Kosovës nga Podujeva.
Shyqyri Skënderi
Shyqyri Skënderi gazetar shqiptar. Ka lindur më 5 shtator të vitit 1945 në Drizar të Mallakastrës. Ka punuar gazetar në Radio-teleciozionin publik shqiptar. Ai ka qenë kryetari i parë i shoqatës atdhetare-kulturore “Mallakastra”. U nda nga jeta më 19 nëntor 2019.
Tjörneshreppur
Tjörneshreppur (Tjörneshreppur), është një komunë në Islandë. Kjo komunë ndodhet në rajonin Verilindor, dhe është pjesë e Zonës zgjedhore verilindore.
Gjermanishtja qendore
Gjermanishtja qendrore ndahet në dy nëngrupe, Gjermanishtja qendrore perëndimore dhe Gjermanishtja qendrore lindore.
Gjermanishtja qendrore dallohet nga përjetimi i vetëm i fazave të para dhe të katta të ndërrimit të konsonantëve të Larta Gjermane. Është folur në rajonin e tranzicionit gjuhësor të ndarë nga Gjermania Veriore (Franko e ulët /Gjermane e ulët) nga isogloss linjë Benrath. Ajo është e ndarë nga Gjermania Jugore (Gjermanishtja e Epërme) nga linja Speyer.
Gjermanishtja qendrore flitet në qytete gjermane të mëdha dhe me ndikim si kryeqyteti i Berlinit, ish-kryeqyteti i Gjermanisë Perëndimore Bonn, Këlni, Düsseldorf dhe qendra kryesore financiare gjermane Frankfurt.
Zona korrespondon me rajonin gjeologjik të Uplands Qendrore kodrinore që shtrihet nga rrafshi gjerman veri në Scarplands gjermane Jugore, duke mbuluar shtetet e Saarland, Rheinland-Pfalz, Hessen, Turingia dhe Saksonia.
Coutansouze
Coutansouze është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Coutansouze ka një popullsi prej 133 banorë dhe sipërfaqe 13.42 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Kapacitetet prodhuese të bioenergjisë në Shqipëri nga produktet bimore dhe shtazore
Kapacitetet prodhuese të bioenergjisë në Shqipëri nga produktet bimore dhe shtazore libër me autorë Evan Rroço, Tatjana Dishnica, Irfan Tarelli, Thimaq Lako. Botuar në Tiranë nga "Dita 2000", në vitin 2009. Faqe 137.
Mali i Koznikut
Mali i Koznikut është një mal dhe majë mali në Kosovë. Ai është i vendosur në pjesën perëndimore të vendit, 50 kilometra në perëndim të kryeqytetit të Kosovës, Prishtinë. Lartësia e majës së Malit të Koznikut është 987 metra mbi nivelin e detit, ose 140 m mbi terrenin përreth. Gjerësia e bazës së Malit të Koznikut është 1.5 kilometra.
Relievi përreth Koznikut është kodrinor në juglindje, por në veriperëndim është i sheshtë. Pika më e lartë e afërt është 1.026 metra mbi nivelin e detit, 4.4 km në jug të Koznikut. Rrethinat e Koznikut, janë të populluara mjaftë mirë, me 222 banorë për kilometër katror. Qyteti më i afërt i madh është Gjakova, 17.8 km në jugperëndim të Koznikut. Rrethinat rreth Koznikit paraqesin një mozaik të tokës bujqësore dhe vegjetacionit natyror.
Temperatura mesatare vjetore është 12 ° C. Muaji më i ngrohtë është gushti, kur temperatura mesatare është 24 ° C, dhe më i ftohti është janari, me -3 ° C. Mesatarja e të reshurave vjetore është 1 221 milimetra. Muaji me të reshurat më të mëdha të shiut është prilli, me një mesatare prej 168 mm reshje, ndërsa muaji me më sëë paku të reshura është gushti, me 22 mm reshje.
Ortueri
Ortueri (Ortuèri) është një komunë në Itali në provincën Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 38.83 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 584 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.152 banorë.
Luksemburg (Belgjikë)
Luksemburg (Frëngjisht: Luxembourg) është provinca më jugore valonase në Belgjikë. Kufizohet me vendin e Luksemburgut në lindje, departamentet franceze të Ardennes, Meuse dhe Meurthe-et-Moselle në jug dhe jugperëndim, dhe provincat valonase Namur dhe Liège në veri. Kryeqyteti i tij dhe qyteti më i madh është Arlon në jug-lindje të provincës.
Provinca e Luksemburgut ndahet në pesë qarqe administrative (frëngjisht: arrondissements) që përmbajnë gjithsej 44 komuna (frëngjisht: communes). Ka një sipërfaqe prej 4,439,73 km2, duke e bërë atë provincën më të madhe belge. Me rreth 288,000 banorë, është gjithashtu provinca më pak e populluar, me një dendësi prej 64,75 km2, duke e bërë atë një pjesë relativisht të rrallë të vendosur të një rajoni me popullsi shumë të dendur.
40 (Dyzet) vjet Shqipëri socialiste : të dhënat statistikore për zhvillimin e ekonomisë dhe të kulturës
40 (Dyzet) vjet Shqipëri socialiste : të dhënat statistikore për zhvillimin e ekonomisë dhe të kulturës libër i botuar në Tiranë nga Drejtoria e Statistikave, në vitin 1984. Faqe 166.
Luksemburg (Belgjikë)
Është dukshëm më i madh (70%), por shumë më pak i populluar se Dukati i Madh fqinj i Luksemburgut. Rreth tetëdhjetë përqind e provincës është pjesë e rajonit të dendur të Ardennen. Rajoni më jugor i krahinës quhet Gaume ose Lorena belge.
Provinca u nda nga Luksemburgu fqinj nga Ndarja e Tretë e Luksemburgut, de jure në 1830–31 nga Konferenca e Londrës që merrej me pasojat e Revolucionit Belg të vitit 1830, de facto në vitin 1839, pas William I, Mbretit të Holandës dhe Duka i Madh i Luksemburgut, u pajtuan me vendimet e tij dhe kështu provincës iu dha Mbretërisë së sapokrijuar të Belgjikës.
E drejta zakonore penale e shqiptarëve dhe lufta për zhdukjen e mbeturinave të saj në Shqipëri
E drejta zakonore penale e shqiptarëve dhe lufta për zhdukjen e mbeturinave të saj në Shqipëri libër me autor Ismet Elezi dhe Dervish Dumi (red.). Botuar në Tiranë nga "8 Nëntori", në vitin 1983. Faqe 304.
Teverga
Teverga është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Oviedo, të provincës Asturias, në Asturias. Teverga ka 1973 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 168.86 km2.
Lidhje të jashtme
Teverga
Banesa e Stavri Manestres
Banesa e Stavri Manestres është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Chantelle
Chantelle është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Chantelle ka një popullsi prej 1064 banorë dhe sipërfaqe 10.96 km², me një dendësi prej 97 banor/km².
Provinca Liège
Liège (Ualunisht: Lîdje, holandisht: Luik, gjermanisht: Lüttich) është provinca më lindore e Valonisë, Belgjikë.
Kufizohet me provincën holandeze të Limburgut, shtetet gjermane të Nordrhein-Westfalen dhe Rheinland-Pfalz, Diekirch në Luksemburg, me provincat valonas (frëngjisht-folëse) të Luksemburgut, Namurit dhe Brabantit Valonas, dhe me provincat flamane (holandisht-folëse) të Brabantit Flamand dhe Limburgut.
Kryeqyteti dhe qyteti më i madh i provincës është qyteti me të njëjtin emër, Liège. Provinca ka një sipërfaqe prej 3,862 km2, dhe një popullsi prej 1,109.067 që nga janari 2021.
Historia
Kufijtë modernë të provincës së Liège datojnë nga viti 1795, i cili pa bashkimin e Principatës së Princ-Ipeshkvisë së Liège me departamentin revolucionar francez të Ourthe (Pjesët e Principatës së vjetër të Liège gjithashtu hynë në departamentet e reja franceze Meuse-Inférieure, dhe Sambre-et-Meuse.)
Tálknafjarðarhreppur
Tálknafjarðarhreppur (Tálknafjarðarhreppur), është një komunë në Islandë. Kjo komunë ndodhet në rajonin Fjordet Perëndimore, dhe është pjesë e Zonës zgjedhore veriperëndimore.
Provinca Liège
Historia
Provinca e Ourthe, siç dihej atëherë, ishte nën kontrollin francez gjatë sundimit të Napoleon Bonapartit. Napoleoni vizitoi qytetin gjatë një prej fushatave të tij dhe urdhëroi shkatërrimin e vreshtave të tij në mënyrë që të parandalonte industrinë e verës Liège të konkurronte me homologun e saj francez.
Pas rënies së Napoleonit nga pushteti më 1815, Liège u bë pjesë e Mbretërisë së Holandës, ndërsa gjysma lindore e Verviers moderne u bë pjesë e Mbretërisë së Prusisë.
Mbreti William I i Holandës mbajti kufijtë administrativë francezë, por u dha provincave emra më tradicionalë në vend të emrave francezë. Ai e quajti provincën si Provinca e Liège, duke kujtuar Principatën e vjetër të Liège, megjithëse rajoni nuk përputhej shumë me principatën e vjetër.
Në vitin 1919, pas mposhtjes prusiane, kantonet Eupen, Malmedy dhe Saint-Vinth, të quajtur kantone të perëndimit, përsëri formuan pjesë të provincës së Liège.
Nëndarjet
Provinca ka një sipërfaqe prej 3,862 kilometra katrorë, e cila është e ndarë në katër qarqe administrative (arrondissementen në holandisht) që përmbajnë 84 komuna.
Nëntë komuna të Liège formojnë komunitetin gjermanishtfolës të Belgjikës. Nga veriu në jug ato janë: Kelmis, Lontzen, Raeren, Eupen, Bütgenbach, Büllingen, Amel, Sankt Vith, dhe Burg-Reuland. Malmedy dhe Waimes janë komuna me mjedise gjuhësore për folësit gjermanë. Komunat e tjera të Liège janë pjesë e Komunitetit Francez të Belgjikës.
Dhia e Hasit
parapamje|Dhia e Hasit parapamje|Dhitë e Kuqe të Hasit dhe bariu Dhia e Hasit është racë tipike autoktone e dhive e cila shtrihet në zonën e veriut të Shqipërisë si dhe në një pjesë të Kosovës. Është e përhapur në trevat e Qarkut të Kukësit, përfshirë rrethet e Kukësit, Hasit, Tropojës, deri në zonën e thellë malore të Nikaj-Mërturit. Dhia e Hasit është e përhapur edhe në Kosovë, sidomos në trevat e Malësisë së Gjakovës etj.
Ura e Nivanit
Ura e Nivanit ose Ura e Zagorisë është një monument i trashëgimisë kulturore në Nivan - Zagori, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "188610.06.1973".
Nuhi Matoshi
Nuhi Matoshi i lindur më 30.12.1946 në Gmicë të Kamenicë, Dardanë,- 13.02.2018 në Gjilan, ishte regjisor shqiptar nga Kosova.
Biografia
Nuhi Matoshi shkollimin fillor dhe të mesem e kreu në Gjilan Në Fakultetn Filozofik, grupi gjuhë e letërsi. Ndërkohë që me hapjen e Studios së Teatrit, bashk me Sabedin Shahiqin u regjistruat dhe frekuentuar studimet për aktorë.
Veprimtaria
Në historikun e Teatrit të Gjilanit ai do të mbahet në mend si njëri prej atyre që hapën rrugë për themelet e skenës profesioniste. “Rreth viteve ‘70 të shekullit të kaluar Nuhi Matoshi bashkë me aktorin Sabedin Shahiqi, të shkolluar në Prishtinë, ndërmorën hapat e parë për aplikimin e njohurive profesionale në skenën e atyre viteve, por edhe në veprimtari të tjera në kulturë. U Organizuan gara të recituesve në nivel të qytetit e rajonit dhe zgjodhën amatorë për nevojat e teatrit të këtushëm, filluan punë të programuar përmes këshillave artistike për hartim të repertorit dhe morën pjesë në garat e ndryshme të fushës skenike të atyre viteve, ku nisi jeta e mirëfilltë amatore teatrore, që mori përmasa të gjëra dhe bëri që Teatrit të Gjilani Përgjatë karrierës së tij Matoshi do të linte gjurmë si regjisor në Radiotelevizionin e Prishtinës, tash Radiotelevizioni i Kosovës. Në vitet ’70 ishte në ekipin realizues si: Në RTP po ashtu ishte regjisor i dokumentarëve “Festivali i Folklorit – Gllogovci”, “Ansambli muzikor nga Mushtishti” e “Bujku”.
Puna
U punësua pas nje rikualifikimi ne Zagreb në RTP, si asistenregjie ne programin kult-artistik RTP, ku punoi deri në mbyllje të këtij institucioni publik, më 1992, gjirove dhe krijove me qindra prezantime të SHKA-ve të Kosovës, sikundër që edhe në “Bunker” të televizionit të patën ngelë mbi 30 orë program i gatshëm i xhiruar me ansamblet e këngëve dhe valleve anë e kënd Shqipërisë. Në ndërkohë pas okupimit të institucioneve tona, xhiroI një video-kasetë me solistët vokalë më të njohur kosovarë, e të angazhuan edhe në disa role në Teatrin e Gjilanit, ndërkaq që punë të rregulltë nuk pate më deri sa u pensionua. Ishe kaq principiel e kokëfortë në parimet ta, sa nuk iu përkule askujt, ndonëse me një sens të lindur artistik, me dell për regjie e aktrim. Figura artistike për ato vite sa punove, u kompletua me krijime vërtetë të një niveli e cilësie të lartë artistike. Vdiç me 13.02.2018.La pas treshigimtarë dy djemë dhe dy vajza.
Rrethimi i Gynsit
Rrethimi i Kőszeg ose në burime gjermane: Rrethimi i Gynsit (Kuşatması) ishte rrethimi i Kőszeg (Güns) në Mbretërinë e Hungarisë brenda Perandorisë Hapsburge, që u zhvillua më 1532. Në rrethim, forcat mbrojtëse të Monarkisë Austriake Hapsburge nën udhëheqjen e Kapitenit Kroat Nikola Jurishiq (Miklós Jurisics), e mbrojti kështjellën e vogël kufitare të Kőszeg me vetëm 700-800 ushtarë kroatë, pa topa dhe pak armë. Mbrojtësit penguan përparimin e ushtrisë osmane me 100.000 ushtarë drejt Vjenës, nën drejtimin e Sulltan Sulejmanit të Madhërishëm (Turqishte osmane: سليمان Süleymān) dhe Ibrahim Pasha Pargaliut.
Rezultati i saktë është i panjohur, pasi ekzistojnë dy versione që ndryshojnë, në varësi të burimit. Në versionin e parë, Nikolla Jurišić kundërshtoi ofertën për t'u dorëzuar me kushte të favorshme; në versionin e dytë, qytetit iu ofruan kushte për një dorëzim nominal. Sulejmani, pasi ishte vonuar afro katër javë, u tërhoq me ardhjen e shirave të gushtit, dhe nuk vazhdoi drejt Vjenës ashtu siç e kishte menduar, por u kthye në shtëpi.
Sulejmani siguroi posedimin e tij në Hungari duke pushtuar disa kështjella të tjera, por pas tërheqjes osmane, Perandori i Hapsburgut Ferdinand I rishfrytëzoi disa prej territoreve të shkatërruara. Pas kësaj, Sulejmani dhe Ferdinand përfunduan një traktat të vitit 1533 të Kostandinopojës që konfirmoi të drejtën e Gjon Zápolya si mbret i të gjithë Hungarisë, por njohu zotërimin e Ferdinandit të një pjese të territorit të riokupuar.
Sfondi
djathtas|parapamje| Monument i Rrethimit të Kőszeg, që ndodhet në verën e Kőszeg Më 29 gusht 1526, në Betejën e Mohács, forcat e krishtera të udhëhequra nga mbreti Louis II u mundën nga forcat osmane të udhëhequra nga Sulltan Suleimani i Madhërishëm. Louis u vra në betejë, e cila rezultoi në përfundimin e Mbretërisë së pavarur të Hungarisë pasi vdiq pa trashëgimtar. Të dy Mbretëritë e Hungarisë dhe Kroacia u bënë territore të diskutueshme me pretendime të dy perandorive Hapsburg dhe Osmane. Perandori Hapsburg Ferdinand I, i cili ishte një vëlla i Perandorit të Shenjtë Romak Charles V, u martua me motrën e Louis II dhe u zgjodh mbret nga fisnikët e Hungarisë dhe Kroacisë.
Lufta e Vogël në Hungari
Pas rrethimit të pasuksesshëm të Vjenës nga Sulejmani më 1529, Ferdinandi nisi një kundërsulm në 1530 për të rimarrë iniciativën dhe hakmarrë ndaj shkatërrimit të sjellë nga ushtria e fortë e Suleimanit 120,000. Kjo fushatë zakonisht vlerësohet si fillimi i Luftës së Vogël, periudha e një seri konfliktesh midis Hapsburgëve dhe Perandorisë Osmane. Një sulm ndaj Budës u nxit nga John Zápolya, Mbreti vasal i Hungarisë, por Ferdinandi ishte i suksesshëm diku tjetër, duke kapur Gran (Esztergom) dhe kalatë e tjera përgjatë lumit Danub, një kufi jetësor strategjik.
Rrethimi
majtas|parapamje| Pamje ajrore e Kalasë së Jurisics në Kőszeg E vendosur në jug të Sopronit, qyteti i vogël i Kőszeg ishte vetëm disa milje nga kufiri austriak. Ai u mbajt nga një forcë pune e komanduar nga ushtari dhe diplomati kroat Nikola Jurišić. Kőszeg nuk konsiderohej një vend me rëndësi. Ishte një pengesë e pabazuar dhe shumë vende më të forta kishin dhënë pa luftë. Veziri i Madh i Osmanëve, Ibrahim Pasha, nuk e kuptoi se sa i mbrojtur dobët ishte Kőszeg. Pasi zuri disa vende të vogla, Sulejmani erdhi të bashkohej me Ibrahim Pashanë menjëherë pas kësaj, kur rrethimi kishte filluar tashmë.
Ekzistojnë dy versione të rezultatit. Në versionin e parë, Nikolla Juriçiç kundërshtoi ofertën për t'u dorëzuar me kushte të favorshme, dhe osmanët u tërhoqën. Në versionin e dytë, qytetit iu ofruan kushte për një dorëzim nominal. I vetmi osman që do të lejohej të hynte në kështjellë do të ishte një forcë shenjë që do të ngrinte flamurin osman.
Pasojat
Megjithëse ishte ndalur në Kőszeg dhe nuk arriti të pushtojë Vjenën, Suleiman përveç kësaj siguroi posedimin e tij në Hungari duke pushtuar disa kalatë, pasi Ferdinandi dhe Charles evituan një betejë në terren të hapur. Menjëherë pas tërheqjes osmane, Ferdinandi ri-shfrytëzoi territorin e shkatërruar në Austri dhe Hungari. Sidoqoftë, Sulejmani lidhi një traktat paqeje me Ferdinandin në 1533, në Kostandinopojë. Traktati konfirmoi të drejtën e John Zápolya si një mbret i gjithë Hungarisë, por njohu zotërimin e Ferdinandit në atë pjesë të vendit që gëzonte status quo-në.
Fusnotat
47.38806°N, 16.54167°W
Piktura murale e Mesjetës në Shqipëri
Piktura murale e Mesjetës në Shqipëri libër nga Dhorka Dhamo (teksti dhe materialet përgat.) dhe Refik Veseli (fotogr.). Botuar në Tiranë nga "8 Nëntori", në vitin 1974. Faqe 63.
Gramada (Bujanoc)
Gramadë (serbisht: Грамада/Gramada) është fshat në komunën e Bujanocit, Serbi.
Ljubomir Miletiç
parapamje| Pllakë përkujtimore bashkangjitur shtëpisë ku Milletiç jetonte në [[Sofja|Sofje ]] Lubomir Milletiç (14 janar 1863   - 1 qershor 1937) ishte një gjuhëtar kryesor, etnograf, dialektolog dhe historian bullgar, si dhe kryetar i Akademisë Bullgare të Shkencave nga 1926 deri në vdekjen e tij.
Jeta
Lubomir Milletiç lindi në Shtip, sot në Maqedoninë e Veriut, në një familje bullgare me origjinë nga Edirne. Stërgjyshi i tij voivode Mile ishte larguar nga Edirne dhe ishte vendosur në Banat në fillim të shekullit të 19-të, ku lindi gjyshi i tij Simo. Simo kishte dy djem, Svetozar dhe Đorđe, babai i Lyubomir, i cili pasi jetoi për pak kohë në Bosnje dhe Afrikën e Veriut, u kthye në atdheun e tij për t'u bërë mësues në Maqedoni dhe Bullgarinë veriperëndimore në 1859. Nëna e Milletiç, Evka Popdaova, lindi në Veles, Maqedoni.
Milletiç studioi në Sofje dhe Novi Sad, por mbaroi shkollën e mesme për Arsim Klasik në Zagreb në 1882 dhe u diplomua në Sllavistiks nga Universiteti i Zagrebit dhe Universiteti Charles në Pragë, ku  dha mësim  Jan Gebauer. Milletiç mori pjesë në themelimin e Universitetit të Sofjes në 1888. Ai u bë dr.filozof i filologjisë dhe filologjisë sllave të Universitetit të Zagrebit në korrik 1889. Milletiç u bë dekan i Fakultetit të Historisë dhe Filologjisë të Universitetit të Sofjes gjatë vitit akademik 1903-04. Gjatë viteve 1900–01 dhe 1921–22, ai ishte rektori i Universitetit.
Që nga viti 1898, Milletiç ishte anëtar i Akademisë Bullgare të Shkencave, i cili kryesoi nga 1926 deri në vdekjen e tij. A gjithashtu ishte kryetari i Institutit Shkencor Bullgar të Maqedonisë nga viti 1927 deri në vdekjen e tij.
Milletiç ishte një doktor i Universitetit Kharkiv, një anëtar  i Akademisë së Shkencave Ruse, si dhe i Shoqërisë Historike Ruse, Akademisë Polake të Mësimit, Akademisë së Shkencave Sllave të Jugut, Akademisë  Çeke të Shkencave, Shoqërisë  Etnografike Hungareze dhe Instituti Arkeologjik Rus. djathtas|parapamje|346x346px|Kopertina e veprës së tij "La Macédoine Bulgare", Sofje, 1918. Milletiç vdiq në Sofje më 1 qershor 1937.
Zgjedhjet në Shqipëri : (1991-2008) : proceset zgjedhore, partitë, kandidatët, fushatat elektorale
Zgjedhjet në Shqipëri : (1991-2008) : proceset zgjedhore, partitë, kandidatët, fushatat elektorale libër me autor Afrim Krasniqi dhe Silvana Jaupaj (red.). Botuar në Tiranë nga "Konica Color", në vitin 2009. Faqe 432.
Sistemi monetar dhe i kreditit në Shqipëri : (1925-1944)
Sistemi monetar dhe i kreditit në Shqipëri : (1925-1944) libër me autor Iliaz Fishta dhe Veniamin Toçi (red.). Botuar në Tiranë, në vitin 1971. Faqe 347.
Orune
Orune (Urùne, Orùne) është një komunë në Itali në provincën Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 128.45 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 745 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.353 banorë.
Dhia e Dukatit
Dhia e Dukatit është një racë autoktone e dhive e cila mbarështohet në zonat jugore të Shqipërisë, në rajonin përreth Dukatit dhe Gadishullit të Karaburunit, në jug të Vlorës.
Tipet
Dallohen tipe të dhisë së Dukatit:
Liam Tuohy (aktor)
Liam Tuohy është aktorë irlandezë i cili ka luajtur në rolin Charles në filmin Titanic.
Chanel
Chanel SA është një kompani franceze private e zotëruar nga Alain Wertheimer dhe Gérard Wertheimer, nipërit e Pierre Wertheimer, i cili ishte një partner i hershëm i biznesit të "Couturière" Coco Chanel. Chanel SA është një shtëpi e modës së lartë që specializohet në haute couture dhe veshje, mallra luksoze dhe aksesorë të modës. Në rininë e saj, Gabrielle Chanel fitoi nofkën Coco nga koha e saj si një chanteuse (këngëtare franceze). Si njëidzajner eiemodës, Coco Chanel kujdeset për shijen e grave për elegancën në veshje, me bluza dhe kostume, pantallona dhe vfustane dhe stoli ( gurë të çmuar dhe bizhuteri ) të një dizajni të thjeshtë, që zëvendësoi veshjet dhe aksesorët e tepruar, të kufizuar të modës së shekullit të 19-të. Markat e produkteve Chanel janë personalizuar nga modelet e modës dhe aktoret, përfshirë Ines de La Fressange, Catherine Deneuve , Carole Bouquet , Vanessa Paradis , Nicole Kidman , Anna Mouglalis , Audrey Tautou , Keira Knightley , Kristen Stewart dhe Marilyn Monroe.
Shtëpia e Chanel është e njohur për "fustanin e vogël të ", parfumin nr.No. 5 de nel dhe kostum Chinanel. Përdorimi i trikove prej pëlhure nga Chanel solli veshje që ishin të rehatshme dhe të përballueshme. Chanel revolucionarizoi modën - modën e lartë (haute couture) dhe modën e përditshme (prêt-à-porter) - duke zëvendësuar siluetat të strukturuara, të bazuara në korse dhe trupore, me veshje që ishin funksionale dhe në të njëjtën kohë të hijshme për figurën e gruas.
Epoka e Coco Chanel
Shtëpia e Chanel (Chanel SA) filloi në vitin 1909 kur Gabrielle Chanel hapi një dyqan për përpunimin e drurit në 160 Boulevard Malesherbes, në katin përdhés të banesës pariziane të biznesmenit socialist të tekstilit Étienne Balsan, i cili ishte i dashuri i saj. Për shkak se banesa e Balsanit ishte gjithashtu një sallon për elitën franceze të gjuetisë dhe sportit, Chanel pati rastin të takonte të dashurat e tyre gjysmë-mondane, të cilat, si të tilla ishin gra të modës, tek të cilët burrat e pasur shfaqnin pasurinë e tyre - si rroba me zbukurime, bizhuteri dhe kapele. majtas|parapamje|242x242px| Aktorja Gabrielle Dorziat duke veshur një kapelë me pendë të Chanel (1912) Coco Chanel kështu mund t'u shiste atyre kapelet që ajo kishte bërë; ajo kështu fitonte të ardhura, pavarësisht nga sponsori i saj financiar, socialisti Balsan. Në rrjedhën e këtyre salloneve, Coco Chanel u shoqërua me Arthur 'Boy' Capel, një lojtar polo anglez dhe shok i Étienne Balsan; për zakon të klasës së lartë shoqërore , Chanel gjithashtu u bë e dashura e Boy Capel. Përkundër kësaj rrethane sociale, Boy Capel e perceptonte si biznesmene të lindur Coco Chanel dhe, në vitin 1910, financoi dyqanin e saj të parë të pavarur, Chanel Modes, në 21 rue Cambon të Parisit. Për shkak se ai vend tashmë kishte një dyqan veshjesh, konkurrenca e kufizonte Chanel për të shitur vetëm veshje të zakonshme, jo couture. Dy vjet më vonë, në vitin 1913, dyqanet Deyuville dhe Biarritz Couture të Coco Chanel ofruan për shitje rroba sportive për gratë, dizajni praktik i të cilit i lejonte personit që të bënte sport.
Epoka pas Coco
djathtas|parapamje|250x250px| Chanel couture nga Lagerfeld: koleksioni Vjeshtë-Dimër 2011-2012 Në vitin 1981, Chanel lançoi Antaeus, një eau de toilette për burrat. Në vitin 1983 Karl Lagerfeld mori përsipër projektin kryesor për Chanel. Ashtu si Chanel, ai shikoi në të kaluarën si frymëzim për dizanjet e tij. Ai inkorporoi pëlhurat Chanel dhe detaje të tilla si zbukurime të arta, dhe zinxhirë. Lagerfeld mbajti atë që ishte simboli për Chanel por gjithashtu ndihmoi në sjelljen e markës në të sotmen.
Në 1994, Chanel kishte një fitim neto të barabartë me € 67 milion në shitjen e € 570 milion në rroba të gatshme dhe ishte shtëpia më fitimprurëse e modës franceze.
Në 2018, Chanel njoftoi se do të lëvizte selinë e saj globale në Londër.
Në dhjetor 2018, Chanel njoftoi se do të ndalonte lëkurat e leshta dhe ekzotike nga koleksionet e saj.
Galeri
djathtas|parapamje|362x362px| Le nez de Chanel : parfumeri Ernest Beaux (1881-1961) krijoi Nr. 5 de Chanel në vitin 1921. djathtas|parapamje|454x454px| Chanel prezantoi parfumin nr. 5 në treg në 1922; Ernest Beaux krijoi atë në vitin 1921.
Makiazh dhe kujdesi për lëkurën
Kozmetiket janë produkti më i gjendshëm i Chanel, me sportelet në dyqane në mbarë botën, përfshirë Harrods, Galeries Lafayette , Bergdorf Goodman , Bay Hudson dhe David Jones , Wojooh , John Lewis, Debenhams, Boots si dhe dyqanet e saj të bukurisë.
Linjat e produkteve
- Hydra Beauty
- Le Blanc
- Le Lift
- Sublimage
Monétay-sur-Loire
Monétay-sur-Loire është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Monétay-sur-Loire ka një popullsi prej 277 banorë dhe sipërfaqe 31.26 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Chanel
Makiazh dhe kujdesi për lëkurën
- Blue Serum
- La Solution 10 de Chanel
Amfora transporti të shekujve 3-1 Pr. Kr. në Shqipëri
'''Amfora transporti të shekujve 3-1 Pr. Kr. në Shqipëri''' libër me autor Bashkim Lahi. Botuar në Tiranë; Lezhë nga "Gjergj Fishta", në vitin 2009. Faqe 283.
Chanel
Shfaqjet
Në Javën e Modës në Paris, Chanel paraqiti linjën e Pranverës 2016 në një pistë të modeluar si aeroport.
Referime
<references group="" responsive="">
Tijarafe
Tijarafe është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun La Palma, të provincës Santa Cruz de Tenerife, në Ishujt Kanare. Tijarafe ka 2776 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 53.76 km2.
Lidhje të jashtme
Tijarafe
Kongregacioni për Ungjillizimin e Popujve
Kongregacioni për Ungjillizimin e Popujve (latinisht: Congregatio pro Gentium Evangelizatione) ishte një kongregacion i Kurisë Romake të Kishës Katolike në Romë, përgjegjës për punën misionare dhe aktivitetet përkatëse. Ai njihet gjithashtu me titullin e tij të mëparshëm, Kongregacioni i Shenjtë për Përhapjen e Besimit (latinisht: Sacra Congregatio de Propaganda Fide), ose thjesht Propaganda Fide. Më 5 qershor 2022, ajo u bashkua me Këshillin Papnor për Promovimin e Ungjillizimit të Ri në Dikasterin e Ungjillizimit.
Vështrim
Kongregacioni i Propagandës Fide u themelua nga Papa Gregori XV në vitin 1622, me vendimin papnor Inscrutabili Divinae, për të rregulluar punën misionare në emër të institucioneve të ndryshme fetare, dhe në 1627 Papa Urban VIII themeloi brenda tij një kolegj trajnimi për misionarët, Pontificio Collegio Urbano de Propaganda Fide. Kur Papa Pali VI riorganizoi dhe rregulloi detyrat e Kurisë Romake me botimin e Regimini Ecclesiae Universae më 15 gusht 1967, emri i kongregacionit u ndryshua në Kongregacioni për Ungjillizimin e Popujve. Kongregacioni u ngarkua me nxitjen e përhapjes së katolicizmit dhe rregullimin e çështjeve kishtare katolike në vendet jo-katolike. Rëndësia e brendshme e detyrave të saj dhe shtrirja e jashtëzakonshme e autoritetit të saj dhe e territorit nën juridiksionin e tij bënë që Prefekti Kardinal i Propagandës të njihet si "Papa i Kuq".
Kongregacioni i hershëm u krijua në Palazzo Ferratini, dhuruar nga kleriku spanjoll Juan Bautista Vives, në jug të Piazza di Spagna. Dy nga figurat më të shquara artistike të Romës barok u përfshinë në zhvillimin e kompleksit arkitekturor; skulptori dhe arkitekti Gianlorenzo Bernini dhe arkitekti Francesco Borromini.
Në parim, ajo ishte përgjegjëse për juridiksionet misionare paradioqezane (të ritit latin ): Mission sui iuris, prefekturë apostolike (as të drejtë për peshkop titullar ) Vikariat apostolik ; ekuivalentet e riteve të tjera (p.sh Eksarkati Apostolik ) janë nën ndikimin e Kongregatës për Kishat Orientale. Megjithatë, shumë ish juridiksione misionare - kryesisht në Botën e Tretë - mbeten, pas promovimit në dioqezë të Kryedioqezës (Metropolitane), nën Propaganda Fide në vend të Kongregacionit normalisht kompetent për Peshkopët, veçanërisht në vendet/rajonet ku kisha katolike është shumë e varfër/ të vogla (si në shumicën e vendeve afrikane) për të aspiruar vetë-mjaftueshmëri dhe/ose autoritetet lokale armiqësore ndaj besimit katolik/të krishterë/ndonjë besimi (të organizuar).
Dhia e Matit
Dhia e Matit është një racë autoktone e dhive e cila mbarështohet në rajonin përreth zonës së Matit.
Banesa e Taku Kicos (Petraq Qafoku)
Banesa e Taku Kicos (Petraq Qafoku) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Patrick Hernandez
Patrick Hernandez (lindi më 6 prill 1949) është këngëtar francezë. Kënga e tij "Born to Be Alive", e lansuar më 1979, ishte hiti #1 në Evropë nga muaji prill deri në korrik.
Të vërtetat e dhimbshme : ngjarjet tragjike të viteve 1991-1997 në Shqipëri
Të vërtetat e dhimbshme : ngjarjet tragjike të viteve 1991-1997 në Shqipëri libër me autor Apostol Kotani dhe Kujtim Drizari (red.). Botuar në Tiranë nga ASD, në vitin 2009. Faqe 135.
Barbaritë greke në Shqipëri
Barbaritë greke në Shqipëri libër nga Kosta Papa. Botuar në Framingham, Mass. : Journal Press, në vitin 1917. Faqe 72.
Eurolinguistika
parapamje|300x300px| Harta e gjuhëve kryesore evropiane Eurolinguistika është një term i ri (neologjizëm) i krijuar për përcatimin e fushës akademike e cila merret me studimin e gjuhëve evropiane. Termi Eurolinguistikë u përdor për herë të parë nga Norbert Reiter në vitin 1991. Përveç një serie veprash që kanë të bëjnë vetëm me një pjesë të gjuhëve evropiane, edhe veprat e Harald Haarmann ndjekin një "perspektivë panevropiane (transevropiane)". Një kontribut të konsiderueshëm në konstituimin e eurolinguistikës si disiplinë relativisht e pavarur shkencore ka dhënë edhe Mario Wandruszka.
Përmbledhje
Pyetjet tipologjike kryesisht janë trajtuar nga Eurolinguistischer Arbeitskreis Mannheim (ELAMA, udhëhequr nga Per Sture Ureland) dhe projektet e EUROTYP. Burime të rëndësishme të të dhënave gjuhësore për studimet Eurolinguistike janë Atlas Linguarum Europae (për studime të fjalorit) dhe Atlasit Botëror të Strukturave Gjuhësore (Haspelmath et al. 2005, për studimet gramatikore).
Platforma e internetit EuroLinguistiX (ELiX) (botuar nga Joachim Grzega ) ofron një bibliografi të botimeve Eurolinguistike, si dhe një wiki, një forum diskutimi, një revistë akademike në internet për të trajtuar gjithashtu aspektet e "historisë gjuhësore dhe kulturore", sociologjisë së gjuhës", "politikës gjuhësore" dhe "komunikimin ndërkulturor".
Gjithashtu së bashku me projektin ELAMA, edhe projekti EuroLSJ nga Erhard Steller përpiqet të mbledhë rezultatet thelbësore të Eurolinguistikës dhe t'i bëjë ato të përdorshme për jetën e përditshme në Evropë duke i transformuar ato në një gjuhë standarde përfaqësuese ( LSJ European / Europé LSJ ), e cila synon të shërbejë si një sistem i optimizuar "përvetësimit dhe ndihmës kujtese" (Giuseppe G. Castorina) për një qasje më të shpejtë dhe më të lehtë në të gjitha gjuhët e Evropës.
Besëlashtët
Besëlashtët janë ata shqiptarë që besojnë në perënditë e hyjnitë e lashta iliro-arbërore. Feja ilire mbështetej në perënditë e lashta ku kryesorët ishin En(j)i, Perendi, si dhe Zana (apo zanat) që herë del me emrin Thana e herë me emrin Zana. Perëndi të tjera ishin Bindi, Redoni, Bolla etj, dhe në kulti i hyjit më të rëndësishëm, Dielli. Kulti i Diellit ende mbijeton edhe në ditët e sotme në formën e spiraleve, kryqit të thyer dhe simboleve të Diellit si një rreth me rreze të shumta. Dielli adhurohej në shkëmbinj të rrafshët lart në bjeshkë, ku për nder të tij bëhej një fli në formën e diellit. Simbolika e këtij kulti është ende e gjallë në viset veriore të trojeve shqiptare, ku mbijeton edhe në gjuhë në formën e shprehjes si "Pasha Diellin/dritën".
Ndjekësit e besimit të lashtë ilir festojnë festat tona të lashta sipas riteve të moçme.
Jabllanica (Bujanoc)
Jabllanicë (serbisht: Јабланица/Jablanica) është fshat në komunën e Bujanocit, Serbi.
Shqipëri për mua je yll
Shqipëri për mua je yll : poezi nga Agllaia S. Zoto. Botuar në Tiranë nga "Plejad", në vitin 2009. Faqet e librit 80.
Portugalia në Festivalin Evropian të Këngës
Portugalia ka marrë pjesë në Festivalin Evropian të Këngës 51 herë që nga debutimi i saj në konkursin 1964. Që nga ajo kohë ai ka humbur pesë gara (,, , dhe ). Konkursi transmetohet në Portugali nga Rádio e Televisão de Portugal (RTP). Portugalia fitoi konkursin për herë të parë në dhe priti garën  në Lisbonë.
Portugalia përfundoi e fundit në debutimin e saj në 1964 dhe përsëri në, para se të arrinte rezultatin e saj më të mirë të shekullit të 20-të në , me Lúcia Moniz që përfundoi e gjashta. Vendi përfundoi i fundit për herë të tretë në. Pasi nuk ishte shfaqur në finale që nga viti dhe si mbajtës i rekordit për shumicën e paraqitjeve në garë pa një fitore, Portugalia fitoi në përpjekjen e 49-të, kur Salvador Sobral fitoi  me këngën "Amar Pelos Dois", top i parë i Portugalisë pesë rezultate në garë. Si mikpritës në 2018, vendi përfundoi i fundit në garë për herë të katërt. Në vitin 2019, vendi nuk arriti të kualifikohej.
Pica (Trifali)
Picë (greqisht: Σιτοχώριον/Sitokhórion) është fshat në qarkun i Mesinisë, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Πιτσιά/Pitsiá.
Les Omergues
Les Omergues është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Les Omergues ka një popullsi prej 129 banorë dhe sipërfaqe 34.22 km², me një dendësi prej 4 banor/km².
Dhia e Dragobisë
Dhia e Dragobisë është një racë autoktone e dhive e cila mbarështohet në rajonin përreth zonës së Dragobisë.
Deti që nuk falet : të fshehtat e paktit detar Shqipëri-Greqi
Deti që nuk falet : të fshehtat e paktit detar Shqipëri-Greqi libër me autor Myslim Pasha. Botuar në Tiranë nga "Max", në vitin 2010. Faqe 286.
Isuf Myzyri
Isuf Myzyri (Elbasan, 8 mars 1881 - 21 tetor 1956) ka qenë zanatçi, bejtexhi, ahengxhi i spikatur i ahengut elbasanas.
Jeta
U lind në Elbasan në vitin 1881, në një mjedis të lidhur shpirtërisht me tarikatin bektashi, dihet që e ëma ishte nga Përmeti.
U bë i njohur si kompozitor dhe hartues i shumë teksteve poetike dhe këngëve popullore. Në moshën 25 vjeçare filloj të merrej me muzikë, duke mësuar vetë të luaj në violinë, e më pas formoj orkestrën me Thoma Priftin (klarinetë), Mehmet Balashi (lahutë), Musa Bebeti (mabdoll), Arif Topalli (dajre). Kjo orkestër luajti rol të rëndësishëm në jetën muzikore të Elbasanit.
Këngët
Repertori muzikor i Isuf Myzyrit përbëhet nga 16 këngë, kyesisht me përmajtje erotike, fetare dhe patriotike. Ndër më të njohurat janë:
Torrelavega
Torrelavega është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Valle del Besaya, të provincës Cantabria, në Cantabria. Torrelavega ka 55947 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 35.54 km2.
Lidhje të jashtme
Torrelavega
Banesa e Taqi Simsise
Banesa e Taqi Simsise është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Studimi demografik dhe shëndetësor në Shqipëri : 2008 - 2009
Studimi demografik dhe shëndetësor në Shqipëri : 2008 - 2009 libër me autorët kolektivë nga Instituti i Statistikave dhe Instituti i Shëndetit Publik. Botuar në Tiranë nga INSTAT, në vitin 2010. Faqe 451.
Oschiri
Oschiri (Óschiri, Óscari) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 215.61 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 202 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 3.293 banorë.
Bukuroshja e Fjetur
thumb|Princi Florimund gjen Bukuroshen e Fjetur Bukuroshja e Fjetur (Frëngjisht: La Belle au bois dormant) është një përrallë klasike për një princeshë e cila është e mallkuar të flejë për njëqind vjet nga një zanë e keqe, ku ajo do të zgjohej nga një princ i bukur. Kur zanat e mira e dëgjojnë këtë ajo e dinte që princesha do të frikësohej nëse e gjeti veten vetëm kur zgjohet, kështu që zana përdorë shkopin e saj për të vendosur çdo person të gjallë dhe kafshë në pallat për të fjetur derisa princesha të zgjohet.