cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristina Pimenova
Jeta dhe karriera
Prindërit e Kristinës janë Ruslan Pimenov, një ish-futbollistë dhe Glikeriya Shirokova, një ish-modele. Ajo filloi karrierën si modele në ditëlindjen e saj të katërt, pasi nëna e saj dërgoi sa foto të vajzës së saj në agjencinë President Kids.
Në vitin 2014, revista Women Daily e quajtën Pimenovën “vajza më e bukur në botë”.
Në Moskë, Pimenova ushtroi gjimnastikën ritmike nën Olga Kapranova. Në vitin 2013, Pimenova ka marrur pjesë në turneun e gjimnastikës në Tataristan organizuar nga Alina Kabaeva, duke fituar medaljen e artë në grupin e moshave të saj.
Një dokumentar për Pimenovën u trasmentua në RTL Television në tetor 2016.
Aktrimi
Krisina Pimenova luajti në filmin italian Creators: The Past. Në një intervistë për revistën Posh Kids, ajo shprehu se dëshira e saj është të bëhet aktore dhe regjisore. Ajo ka luajtur për rolin e Dashës në filmin e Micheal S. Ojeda The Russian Bride së bashku me Corbin Bernsen dhe Oksana Orlan.
Mario Roques
Biografia
Lindi në Peru, ku i ati ishte me shërbim si agjent konsullor. Filloi të studionte në École Normale Supérieure nga 1894 ndërsa ndiqte kurse në École nationale des chartes si dëgjues. Më 1895, u bashkua me École pratique des hautes études, ku studjoi në filologji latine nën drejtimin e Gaston Paris dhe Antoine Thomas. Karriera e tij mësimore filloi qysh herët dhe e çoi atë të jepte mësim në ENS, EPHE (ku pasoi Gaston Paris), Instituti kombëtar i gjuhëve dhe civilizimeve orientale (ku mësoi gjuhët rumune dhe shqipe dhe nga të cilat u emërua drejtor, që do të thotë drejtor, 1936), Sorbonne dhe Collège de France.
Më 1910 krijoi serinë "Les classiques français du Moyen âge" në botimet Honoré Champion. Një vit më pas, ai pasoi Paul Meyer në krye të revistës Rumania, të cilën ai do ta menaxhonte deri në vdekjen e tij.
Më 1932 botoi në Paris studimin e tij Recherches sur les anciens textes albanais.
Zeqir Demi
Zeqir Demi lindur më 7 dhjetor 1949 në Lisockë-Dardanë, doktor i pedagogjisë, shqiptarë nga Kosova.
Zeqir Demi shkollen fillore e kreu në Hogoshtë më 1964 ndërsa mësimet e mesme i muarr në Qendren e Arsimit të Mesëm në Dardanë (QAMO Dardanë) të cilat i kreu më 1968. Studimet e larta në degën e pedagogjis i kreu më 1972 në Fakulteti Filozofik të Universitetit të Prishtinës në të cilin po ashtu vazhdojë studimet pasuniversitare të cilat i mbylli me magjistraturën në vitin 1984. Titullin e Doktorit në Shkencat e Filozofisë e pranojë më 2005 po ashtu nga Fakulteti Filozofik në Prishtinë.
Veprimtaria
Nga viti 1972 Demi filon të punojë si mësues në gjimnazin e Dardanës, punë të cilen e bëri ideri më 1976 kur fillojë të punojë si inspektor i arsimit po në këtë qytet. Që nga 1986-ta gjejmë si bashkëpuntorë të PA e Kosovës ku kishte disa funksione si sekretar i saj. Më 1997 fillon të ligjërojë lëndën: Pedagogji dhe Metodikë të njohjes së ambientit në Shkollen e Lartë Pedagogjike Gjilan. Po gjatë kësaj kohe (2000-2004) fillon të bashkëpunojë me: Fakultetin e Mësusesis në Prishtinë, në lëndën: Teknologji e arsimit dhe Metodologji e hulumtimeve shkencore; (2003-2004) Fakultetin Pedaogjikë në Tetovë, lënda: Metodika e edukimit parashkollor. Gjatë 2003-2005 e gjejmë edhe si ligjërues i rregullt i lëndës Histori dhe filozofi e Edukimit dhe Shkathtësitë e mësimit akademik në Fakultetin e Edukimit Prishtinë. Që nga viti 2004 është Prodekan në Fakultetin e Edukimit Prishtinë.
Për veprimtarin në profesionin e tij, ishte i ndjekur penalisht nga pushteti serb me akuzën nr nr.398/91. Gjatë ndekjes penale Demi arrestohet brena 17 janarit 1991 dhe 2 majit 1998 shtatë herë dhe si i akuzuar merr pjesë në 26 seanca para gjyqit serb.
Veprimtaria publicistike e Demit fillon në vitin 1979 si bashkëpuntor i shtypit kosovarë të kohës si “Shkëndija”, “Fjala”, “Instruktori”, “Mbrotja dhe siguria”, “Bashkimi paqësor”, “Edukologjia”, “Rilindja”, “Bujku”, “Zëri”, “Pedagogu” etj.
Që nga viti 1979 e këndej ka botuar mbi 80 punime profesionale e shkencore (vështrime, artikuj dhe studime shkencore) Këto punime i kushtohen, kryesisht trajtimit të çështjeve me interes nga aktualiteti i funksionimit të shkollës dhe mendimit pedagogjik, prefeksionimit të pesonelit mësimorë, praktikës juridike etj.
Nga e marrin ujin liqenet
__NOINDEX__
Shefik Haliti
Shefik Haliti shkollën fillore e kreu më 1957 në vendëlindje, ndërsa mësimet i vazhdojë në Normalen e Gjilanit dhe i përfundojë me sukses në vitin 1965. Studimet në degën e pedagogjisë i kreu më 1969 në Fakultetin Filozofik pranë Universitetit të Prishtinës, ku edhe i kreu studimet pasuniversitare duke magjistruar më 1983. Në vitin 2003 Shefkiu ka paraqitur edhe kërkesen e njohjes së doktoraturës pranë Fakultetit Filozofik Prishtinë.
Veprimtaria
Brenda kohës 1971-1975, Shefki Haliti ka dhënë mësim në Normalen e Gjilanit dhe pas kësaj kohe deri më 1980 ka ligjëruar lëndën: Pedagogji dhe Didaktikë në Shkollen e Lartë Pedagogjike në Gjilan. Nga 1980-ta deri më 2003-ën po në këtë shkollë fillon të punojë si mësues i rregull i kësaj lënde. Gjatë kësaj kohe (1994-1998) merr funksionin e drejtorit të shkollës dhe deri më tani ka kryer disa funksione të nivelit të ngjajshëm në këtë shkollë.
Veprimtaria publicistike e Halitit fillon me punimet e vitit 1974 (40 punime) të publikuara në shtypin kosovarë të kohës si “Shkendija”, “Flaka e Vllaznimit”, “Rilindja”, etj. Në publikimet e tija trajtohen probleme aktuale të kohës në fusha të arsimit (mësimit, mesimdhenjes, nxenjes, arsimit, reformimit, vlersimit)
Zooplanktoni
thumb|Një shumëllojshmëri e organizamve zooplanktonike
Zoopalanktoni është plankton heterotrof (disa janë detrivitorë). Planktoni është grup i organizmave që enden në afërsi të oqeaneve, detërave dhe masave të ujërave të ftohta. Fjala zooplankton rrjedh nga fjala greke zoon (ζῴον), e cila do të thotë "kafshë" dhe planktos (πλαγκτός), që do të thotë "endës". Zooplanktoni si individ i vetëm zakonisht ka madhësi mikroskopike, por disa (siç janë kandilët e detit) janë më të mëdhenj dhe janë të dukshëm për syrin e njeriut.
Ekologjia
thumb|Një copepod (Calanoida) thumb|[[Kandili i detit|Kandil i detit (Aequorea victoria)]]
Zooplanktoni është një kategori që përfshin një varg të madhësive të organzimave duke përfshirë protozoa të vegjël dhe metozoa të mëdha. Kjo kategori po ashtu përfshin edhe organizmat holoplanktonik, cikli jetësor i të cilëve fillon dhe mbaron brenda planktonit, si dhe organizmat meroplanktonik të cilët kalojnë një pjesë të jetës së tyre brenda planktonit derisa të shndërrohen në nekton ose sesil (krijesa bentoike). Megjithëse zooplanktoni kryesisht bartet nga rrymat e ujit, shumë prej tyre kanë aftësi të zhvendosen, gjë që ndihmon të shmangen nga grabitqarët ose të rrisin rastësinë e ndeshjeve me gjahun.
Grupet e zooplanktonit protozoa të rëndësishme për ekologjinë përfshijnë foraminiferët, radiolarët dhe dinoflagjelatët (këta të fundit janë miksotrofë). Kurse zooplanktoni metozoa përfshinë knidarët siç janë kandilët e detit dhe Luftanija portugeze (Physalia physalis); crustacea (gaforret) siç janë copepoda, ostrakodët, izopodët, amfipodët, mysidët dhe krilli; ketognatët (krimbat ketorë); mollusqet siç janë pteropodët; dhe kordatët siç janë salpët dhe peshku i mitur. Ky rend i gjërë filogjenetik përfshin edhe nje rend të ngjashëm të gjërë të sjelljeve të ushqyerjes; të ushqyerit me filtrim, me gjueti dhe simbiozë me fitoplanktonë autotrofikë që gjenden në korale. Zooplanktonet ushqehen me bakterie planktonike, fitoplanktone, zooplanktone të tjera (ndonjëherë si kanibal), detrius si edhe me organizma nektonik. Si rezultat, zooplanktonet kryesisht gjenden në ujërat sipërfaqsorë ku burimet ushqimore (fitoplanktonët ose zooplanktonët e tjerë) janë të mjaftueshme.
Si çdo lloj që jeton në regjione të caktuara gjeografike, edhe zooplanktonet gjenden në zona të caktuara. Megjithatë, llojet e zooplanktonëve nuk janë të shpërndara në mënyrë të njëtrajtshme ose të rastësishme brenda një rajoni të një oqeani. Si me fitoplanktonet, edhe 'grupe' të llojeve të zooplanktoneve ekzistojnë kudo në oqean. Ndonëse ekziston një numër i vogël i barierave fizike mbi zonën mezopelagjiale, lloje specifike të zooplanktoneve janë të ndjeshme ndaj luhatjeve të kripshmërisë dhe temperaturës së ujit; përderisa llojet e tjera mund të durojnë luhatje të mëdha të kripshmërisë dhe të temperaturës së ujit. Grupimi i zooplanktoneve gjitashtu mund të ndikohet nga faktorë biologjikë, si dhe nga faktorë të tjerë fizikë. Faktorët biologjikë përfshijnë shumimin, gjuetinë, përqëndrimin e fitoplanktoneve dhe migrimin vertikal. Faktori fizik që ndikon më së shumti në shpërndarjen e zooplanktonit është përzierja e masave (shtresave) të ujit (baticat dhe zbaticat përgjatë bregdetit dhe në oqean të hapur) e cila ndikon në praninë e lëndëve ushqyese dhe nga ana tjetër prodhimin e fitoplanktoneve.
Gjatë konsumimit dhe tretjes së fitoplanktoneve dhe burimeve të tjera të ushqimit, zooplanktonet luajn një rol të rëndësishëm në zinxhirin ushqimor ujor, si një burim për nivelet më të larta trofike (përfshirë peshqit) dhe si kanal për rezervimin e materive organike në qarkullimin biologjik të materies. Pasiqë janë të vegjël, zooplanktonet mund të reagojnë shpejt në rritjen e masës së fitoplanktoneve, për shembull gjatë lulëzimit pranveror.
Zooplanktoni poashtu mund të veprojnë si rezervuar i sëmundjeve. Zooplanktoni Crustace (i gaforreve) është amvis i bakteries Vibrio cholerae, e cila shkaton kolerën. Ky lejon që cholera vibrios të ngjitet në ekzosekeletin e tyre kitinor. Kjo marrdhënie simbiotike shton aftësinë e bakteries për të jetuar në ambient ujor, pasiqë ekzoskelti i siguron bakteries karbon dhe azot.
James McAvoy
James McAvoy Jr. (lindur më 21 prill 1979) është aktor skocez. Ai e filloi karrierën e tij kur ishte adoleshent me The Near Room (1995) dhe shumë shfaqje televizive deri më 2003, kur filloi në film. Puna e tij e shquar televizive përfshin trillerin State of Play dhe mini-serinë shkencore Fëmijët e Dune Frank Herbert. Ai ka interpretuar në disa prodhime të West End dhe ka marrë tri nominime për Çmimin Laurence Olivier për aktorin më të mirë, dhe gjithashtu ka bërë punë zëri për filmat e animuar duke përfshirë Gnomeo & Juliet, vazhdimin e tij, Sherlock Gnomes dhe Arthur Christmas.
Dietrich Eckart
Dietrich Eckart (Gjermanisht:[ˈɛkaʁt]; 23 mars 1868 – 26 dhjetor 1923) ishte një gazetar gjerman, dramaturg, poet dhe politikan i cili ishte një nga themeluesit e Partisë së Punëtorëve të Gjermanisë, paraardhësja e Partisë Naziste (NSDAP). Eckart ishte një ndikim kyç i Adolf Hitlerit në Partinë e hershme naziste, botuesi origjinal i gazetës së partisë, Völkischer Beobachter dhe shkruesi i tekstit të himnit të partisë, Deutschland erwache. Eckart ishte pjesëmarrës në Puçin e Sallës së Birrës në 1923 dhe vdiq menjëherë pas lirimit të tij nga burgu Landsberg. Eckart u ngrit në statusin e një mendimtari dhe shkrimtari madhor pas themelimit të Gjermanisë naziste në 1933, dhe është quajtur babai shpirtëror i Nacional Socializmit.
Jeta e hershme
majtas|parapamje|273x273px| Dietrich Eckart si një i ri. Johann Dietrich Eckart lindi më 23 Mars 1868 në Neumarkt, Oberpfalz (rreth njëzet milje në juglindje të Nurembergut) në Mbretërinë e Bavarisë, i biri i Christian Eckart, një noteri mbretëror dhe avokati, dhe gruas së tij Anna, një katolike e devotshme. Nëna e Eckart vdiq kur ai ishte dhjetë vjeç dhe ai u dëbua nga disa shkolla. Në 1895, babai i tij vdiq, duke i lënë atij një sasi të konsiderueshme parash që Eckart harxhoi shpejt.
Eckart fillimisht studioi juridik në Erlangen, më vonë mjekësi në Universitetin Ludwig Maximilian të Mynihut dhe ishte një anëtar i etur i Korpusit Studentor të skermës dhe pirjes. Por ai më në fund vendosi në 1891 të punojë si poet, dramaturg dhe gazetar. Diagnostikuar me varësi nga morfina dhe gati i bllokuar, ai u transferua në Berlin në 1899. Atje ai shkroi një numër shfaqjesh, shpesh autobiografike dhe u bë protezhe i Kontit Georg von Hülsen-Haeseler (1858-1922), drejtori artistik i Teatrit Mbretëror Prusian. Pas një dueli, ai u burgos në Passau Oberhaus.
Eckart ishte një dramaturg i suksesshëm, veçanërisht me adaptimin e tij të Peer Gynt të Henrik Ibsen në 1912, një nga prodhimet më të ndjekura të kohës me më shumë se 600 shfaqje vetëm në Berlin. Në versionin e Eckart, shfaqja u bë "një dramatizim i fuqishëm i ideve nacionaliste dhe antisemitike", në të cilën Gynt përfaqëson heroin superior gjermanik, duke luftuar kundër "trolleve" të implikuara çifute. Siç thotë Ralph M. Engelman, "Eckart e nënkuptonte përshtatjen e tij të Peer Gynt për të përfaqësuar një alegori racore në të cilën trollet dhe Boygu i Madh përfaqësonin atë që [Otto] Weininger konceptoi të ishte fryma hebreje."
Ky sukses jo vetëm që e bëri Eckart të pasur, por i dha atij kontakte sociale që ai më vonë i përdori për të prezantuar Hitlerin me dhjetëra qytetarë të rëndësishëm gjermanë. Këto prezantime dëshmuan të jenë thelbësore në ngritjen përfundimtare në pushtet të Hitlerit. Më vonë, Eckart zhvilloi ideologjinë e një "supermeni gjenial", bazuar në shkrimet e autorit Völkisch Jörg Lanz von Liebenfels. Eckart e pa veten duke ndjekur traditën e Heinrich Heine, Arthur Schopenhauer dhe Angelus Silesius. Ai gjithashtu u magjeps nga doktrina budiste e Majës (iluzion). Nga viti 1907 Eckart jetoi me vëllain e tij Wilhelm në Döberitz në perëndim të kufijve të qytetit të Berlinit. Në 1913 u martua me Rose Marx, një e ve e pasur nga Bad Blankenburg dhe u kthye në Mynih.
Antisemitizmi dhe themelimi i DAP
Në janar 1919, Eckart, Feder, Anton Drexler dhe Karl Harrer themeluan Deutsche Arbeiterpartei (Partia e Punëtorëve të Gjermanisë - DAP), e cila për të rritur tërheqjen e saj për segmente më të mëdha të popullsisë, në shkurt 1920 ndryshoi emrin e saj në Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (Partia Nacional Socialiste e Punëtorëve të Gjermanisë - NSDAP); më e njohur si Partia Naziste. Ai ishte botuesi origjinal i gazetës së partisë, Völkischer Beobachter dhe gjithashtu shkroi tekstin e Deutschland erwache, e cila u bë një himn i Partisë Naziste.
Eckart dhe Hitleri
Eckart e takoi Adolf Hitlerin kur Hitleri mbajti një fjalim para anëtarëve të DAP në 1919. Eckart ishte i përfshirë në Shoqërinë Thule, megjithëse nuk ishte anëtar. Shoqëria ishte një grup i fshehtë okultistësh që besonin në ardhjen e një "Mesia gjerman" i cili do të shpengonte Gjermaninë pas humbjes së saj në Luftën e Parë Botërore. Eckart shprehu parashikimin e tij në një poezi që shkroi disa muaj para se të takohej për herë të parë me Hitlerin. Në poezi, Eckart i referohet "Të Madhit", "Të Paemrit", "Të cilin të gjithë mund ta ndjenin por askush nuk e shihte". Kur Eckart u takua me Hitlerin, Eckart ishte i bindur se ai kishte hasur në shpenguesin e profetizuar. Eckart u bë mentori i Hitlerit, duke shkëmbyer ide me të dhe duke ndihmuar në themelimin e teorive dhe besimeve të Partisë.
Ishte Eckart ai që prezantoi Alfred Rosenberg me Adolf Hitler. Midis viteve 1920 dhe 1923, Eckart dhe Rosenberg punuan në mënyrë të palodhshme në shërbim të Hitlerit dhe partisë. Nëpërmjet Rosenberg, Hitleri u njoh me shkrimet e Houston Stewart Chamberlain, frymëzimi i Rosenberg. Rosenberg redaktoi Münchener Beobachter, një gazetë partiake, me origjinë nga Shoqëria Thule. Rosenberg botoi Protokollet e të Moshuarve të Sionit në "Beobachter".
Për të mbledhur fonde për Partinë, Eckart e futi Hitlerin në qarqe me ndikim, përfshirë mësuesin e tij të mirësjelljes të së ardhmes, socialiten Helene Bechstein. Në qershor 1921, ndërsa Hitleri dhe Eckart ishin në një udhëtim për mbledhjen e fondeve në Berlin, një kryengritje shpërtheu brenda NSDAP në Mynih. Anëtarët e komitetit ekzekutiv të tij donin të bashkoheshin me Partinë Socialiste Gjermane (DSP) rivale. Hitleri u kthye në Mynih më 11 korrik dhe ofroi me zemërim dorëheqjen e tij. Anëtarët e komitetit e kuptuan që dorëheqja e figurës së tyre udhëheqëse publike dhe folësit do të nënkuptonte fundin e partisë. Eckart iu kërkua nga udhëheqja e Partisë të bisedonte me Hitlerin dhe të transmetonte kushtet në të cilat Hitleri do të pranonte të kthehej në Parti. Hitleri njoftoi se do të ribashkohej me kushtin që ai të zëvendësonte Drexlerin si kryetar partie dhe se selia e partisë do të qëndronte në Mynih. Komiteti u pajtua, dhe ai u ribashkua në parti më 26 Korrik 1921.
Më 9 Nëntor 1923, Eckart mori pjesë në Puçin e Dështuar të Mynihut. Ai u arrestua dhe u vendos në burgun e Landsberg së bashku me Hitlerin dhe zyrtarë të tjerë të partisë, por u la i lirë pak kohë më pas për shkak të sëmundjes. Ai vdiq nga një atak në zemër në Berchtesgaden më 26 dhjetor 1923. Ai u varros në varrezat e vjetra të Berchtesgaden, jo larg nga varret e mëpasshme të zyrtarit të Partisë Naziste Hans Lammers dhe gruas dhe vajzës së tij.
Memoriale të Eckart
parapamje| [[ Waldbühne |Dietrich-Eckart-Bühne (teatri Dietrich Eckart), 1939 ]] parapamje| Mbetjet e ish-memorialit të Dietrich Eckart në Neumarkt, të mbuluara në mbishkrime anti-naziste dhe neo-naziste Gjatë periudhës naziste, u krijuan disa monumente dhe përmendore për Eckart. Hitleri ia kushtoi vëllimin e dytë të Mein Kampf Eckartit, dhe gjithashtu e quajti arenën pranë Stadiumit Olimpik në Berlin, i njohur tani si Waldbühne (Faza e Pyjeve), "Dietrich-Eckart-Bühne" kur u hap për Lojërat Olimpike Verore të vitit 1936. Standarte (regjiment) të 5-të të SS-Totenkopfverbände iu dha titulli i nderit Dietrich Eckart. Më 1937 Realprogymnasium në Emmendingen u zgjerua dhe u riemërua "Shkolla e mesme Dietrich-Eckart për djem". Disa rrugë të reja u emëruan pas Eckart. Që të gjitha këto janë riemëruar që prej atëherë.
Vendlindja e tij në Neumarkt në der Oberpfalz u riemërua zyrtarisht me prapashtesën e shtuar "Dietrich-Eckart-Stadt". Më 1934, Adolf Hitler përuroi një monument për nder të tij në parkun e qytetit. Që nga ajo kohë i është ridedikuar Christopherit të Bavarisë (1416-1448), Mbreti i Danimarkës, i cili ndoshta ka lindur në qytet.
Në mars të vitit 1938, kur Passau përkujtoi 70 vjetorin e lindjes së Eckart në Kalanë Oberhaus, Zoti Kryebashkiak njoftoi jo vetëm krijimin e një Fondacioni Dietrich-Eckart, por edhe restaurimin e dhomës, ku Eckart ishte burgosur. Për më tepër, një rrugë iu kushtua Eckart-it.
Idetë dhe vlerësimet
Në 1935 Alfred Rosenberg botoi librin Dietrich Eckart. Një trashëgimi (d.m.th. Dietrich Eckart. Ein Vermächtnis) me shkrimet të mbledhura të Eckart, përfshirë këtë fragment: "Të jesh gjeni, do të thotë të përdorësh shpirtin, të përpiqesh për hyjnoren, të shpëtosh nga e keqja; dhe edhe nëse kjo nuk mund të arrihet plotësisht, nuk do të ketë hapësirë për të kundërtën e së mirës. Nuk e pengon gjeniun të portretizojë gjithashtu mjerimin e të qenurit në të gjitha format dhe ngjyrat, duke qenë artisti i madh, që ai është; por ai e bën këtë si vëzhgues, duke mos marrë pjesë, sine ira et studio, zemra e tij mbetet e pastër. . . . Ideali në këtë, ashtu si në çdo aspekt është Krishti; fjalët e tij 'Ju gjykoni sipas standardeve njerëzore; unë nuk gjykoj mbi askënd' tregojnë lirinë plotësisht hyjnore nga ndikimi i shqisave, kapërcimi i botës tokësore edhe pa artin si ndërmjetës. Në anën tjetër ju e gjeni Heine dhe racën e tij ... gjithçka që ata bëjnë kulminon në ... motivin, në nënshtrimin e botës, dhe sa më pak të funksionojë kjo, aq më shumë e mbushur me urrejtje bëhet puna e tyre që të kënaqin motivin e tyre, sa më mashtrues dhe i gabueshëm çdo përpjekje për të arritur qëllimin. Asnjë gjurmë e gjeniut të vërtetë, krejt e kundërta e burrërisë së gjeniut. . .." Eckart u përshkrua nga Edgar Ansel Mowrer si "një gjeni i çuditshëm i dehur". Antisemitizmi i tij supozohet se lindi nga shkolla të ndryshme ezoterike të mistikës dhe ai kaloi orë të tëra me Hitlerin duke diskutuar mbi artin dhe vendin e hebrenjve në historinë botërore. Ai është quajtur babai shpirtëror i Nacional Socilazmit.
Inga Fischer-Hjalmars
Inga Fischer-Hjalmars, lindi me 16 janar 1918 në kongregacionin e Adolf Fredrik,Stokholm,vdiq me 17 shatator 2008 ne Lidingö, ishte një fizikante dhe kimiste suedeze e njohur ndërkombëtarisht.Ajo ishte një nga precedentët e aplikimit të mekanizmave kuantikë për zgjidhjen e problemeve brenda kimisë teorike. .
Historiku
Inga Fischer-Hjalmars u rrit në një familje të arsimuar dhe akademike, ku te dy, babi Otto Fischer, dhe tezja e saj ishin inxhinier, dhe mamaja e asaj Karen-Beate Wulff ishte nje mesuese matematike dhe gjeografie. Pavaresisht kesaj, ekonomia e familjes ishte e kufizuar dhe si pasoj Inga Fischer-Hjalmars filloi studimet per tu bere nje farmaciste pasi ishte arsimimi me i shkurter dhe si rrjedhim me pak i kushtueshem brenda shkencave natyrore. Edukimi i saj u financua pjeserisht nga te afermit e nenes se saj ne Danimarke dhe nga puna si mesuese private.
Ne 1952 Inga u martua me Stig Hjalmars dhe me pas iu shtua mbiemri "Hjalmars". Stig Hjalmars ishte i treti kanditat qe i prozoi asaj dhe nuk u refuzua.
Edukimi
Inda Fischer-Hjalmars mori nje diplome ne farmaci ne 1939 dhe nje master ne filozofi ne Stokholm ne 1944, dhe me ne fund ju dha doktokatura e saj ne 1952 ne Univertistetin e Stokholmit, ku ajo u bë një doktoreshe në mekanizmat dhe fiziken matematikore. Ne 1959-1963, ajo ishte e punesuar edhe si profesoresh ne fiziken matematikore në Royal Institute of Technology. Ne vitin 1963, ne Universitetin e Stokholmit, Fischer-Hjalmars u be gruaja e pare ne Suedi qëja arriti te behet profesore ne fiziken teorike. Ajo ia kaloi Oskar Klein-it ne kete rol dhe qendroi profesore deri ne vitin 1982.
Suksesi Akademik
Si nje farmaciste e re emri i asaj Inga Fischer-Hjalmars pati nje rol qendror ne zhvillim e anestezis lokale Lidocaine (Xylocain). Megjithate, pjesen me te madhe te karrieres se saj ajo iu angazhua perpjekjeve per te gjetur shpjegime per vetite biologjike, kimike dhe fizikie te molekulave permes ndihmes se nje prej metodave me themelore ne dispozicion te mekanizmave kuantike.Fischer-Hjalmars ishte një nga pioneret brenda aplikimit te mekanizmave kuantike për problemet kimike.
Ne pranveren e vitit 1948 Inga Fischer-Hjalmars u dergua ne nje konferenc ne Paris nga Oskar Klein. Në atë kohë, Klein ishte profesor në Departamentin e Fizikes Teorike ne Universitetin e Stokholmit.
Hämeenlinna
Hämeenlinna (Hämeenlinnan kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Tavastia Proper.
Pllaja Tibetiane
Tibeti është i vendosur në mes dy qendrave të kulturës antike, Indisë dhe Kinës, por pozita e tij në rrafshnaltën e Tibetit e ka izoluar atë nga që të dyja. Nuk dihet nëse tibetasit kane origjinë nga Azia Qendrore apo Azia Lindore, por ata ndajnë trashëgimin gjuhësore me kinezët dhe burmasit, duke sugjeruar kështu një burim të përbashkët të të tri gjuhëve. Sigurisht se një kulturë dhe gjuhë tibetase e pavarur ka ekzistuar qysh nga fillimi i historisë.
Hendeku oqeanik
Hendeku (tektonik) nëndetar është një gropë apo thellim që krijohet në fundin e deteve apo oqeaneve. Hendeku më i thellë oqeanik është ai Mariane 11.022. Hendeqet Kryesore nëndetare
Pllaja Tibetiane
Mbretëria e lashtë
Pak dihet për Tibetin e para shekullit 7 e.r., kur Budizmi u përhap nga misionar nga India nëpërmjet Gandhara, i cili po ashtu zhvilloj alfabetin për gjuhën e Tibetit dhe në këtë mënyrë inicioj regjistrimin e historisë në këtë regjion.
Abergement-le-Petit
Abergement-le-Petit është një komunë në Francë. Abergement-le-Petit bën pjesë në departamentin Jura të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 39 banorë dhe sipërfaqe prej  1.52 km².
Pllaja Tibetiane
Mbretëria e lashtë
Një seri mbretërish tibetas në mes shekujve 8 dhe 10 krijuan një mbretëri të fortë e cila mbështeti Budizmin dhe shkrim e këndimin, si dhe bëri luftëra të suksesshme ndaj Kinës në veri dhe shteteve indiane në jug.
Songsten Gampo (557?-649 ose 650 e.r), ishte i pari mbret që arriti të bashkoj një numër mbretërish dhe të pushtoj të tjerat, duke krijuar kështu Perandorinë Tibetase. Songsten Gampo ishte i aftë si në diplomaci ashtu dhe në fushëbetejë. Dikur para vitit 624 ai martoj vajzën e Mbretit Amshuvarman (s. 576-621?), e cila ishte budiste.
Songsten Gampo transferoj oborrin e tij nga selia tradicionale në luginën Yarlung për në lokacionin e Lasës së sotme.
Më 634, ai mundi popullin Tuyuhun, të cilët jetonin rreth Liqenit Koko Nur, në këndin veri-lindor të Tibetit. Ky popull kontrollonte rrugë të rëndësishme tregtare me Kinën.
Sundimi i Songsten Gampos jo vetëm që solli krijimin e perandorisë, por edhe zhvillimin e alfabetit për shkrimin e tibetishtes, shkrimet e para tibetase, përkthimet, dhe krijimin e kushtetutës. Në këtë kohë u hodh edhe baza për futjen e Budizmit në Tibet.
Privas
Privas është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Privas ka një popullsi prej 8305 banorë dhe sipërfaqe 12.14 km², me një dendësi prej 684 banor/km².
Pllaja Tibetiane
Mbretëria e lashtë
Më 764, trupat e Tibetit pushtuan Chang'an për pesëmbëdhjetë ditë, ku instaluan një perandor të mitur. Sundimi Tibetas shtrihej në jug deri në Bengal dhe në veri deri në Mongoli. Në përgjithësi, tibetasit u përballën dhe shkaktuan kërcënim më të madh ushtarak ndaj Kinës se sa Indisë për shkak të mbrojtjes natyrore nga Himalajet; kështu Kina quhej Gyanáa që do të thotë Perandoria e Zezë, ndërsa India quhej Gyagáar, që do të thotë Perandoria e Bardhë.
Lamaizmi, sistem i sundimit nga një kastë e murgjve budist të quajtur lama, filloj të zhvillohej kur mbretëria tibetase u dobësua dhe u nda në shekullin e 10-të. Ndërsa prestigji i mbretërve po ulej, ajo e lamave u rrite. Në shekullin e 13te Tibeti u pushtua nga udhëheqësi mongol Xhingis Kani, i cili drejtoj Tibetin nëpërmjet një qeverie kukull.
Tibeti, vendi i Legjendes dhe Misterit
Kur dikush kërkon Tibetin apo ‘’Catinë e Botës’’ sic ndryshe quhet, do të gjendet në rrugë që ngjiten deri në 6000 metra lartësi, për të arritur në një zonë unike në botë që rrethohet nga vargmale që arrijnë deri në 9000 metra lartësi. Vetëm pas gjysmës së dytë të shekullit të 18, Tibeti filloi të bëhej i njohur gjërë e gjatë botës. Kjo sigurisht nuk do të thotë se ishte krejt i panjohur më parë. Përkundrazi, ishte i njohur që nga kohët e lashta, por të drejtën e hyrjes në këtë mbretëri e kishin nje numër i vogël klerikësh – të cilët ishin initacionuar dhe zotëronin dituritë e nevojshme, dhe një numër akoma më i paktë Adeptosh (initacionantë të shkallës së lartë).
Nuk është e vështirë të kuptojmë se cdo komb ka mënyrën e tij të menduarit. Ky është një rezultat i disa faktorëve ku në ndikimin e tyre u zhvillua qytetërimi, feja, dhe historia e këtij kombi. Akoma edhe zona gjeografike ndikon shumë në mentalitetin e këtij populli që u zhvillua me kalimin e kohës, por edhe të gjithë faktorët e tjerë që studjuesit kanë futur ne emërimin e përgjithshëm ‘’faktorët teorike të Historisë’’.
Populli tibetian u influencua shumë nga faktori vendimtar gjeografik i tij : malet e Himalajeve. Ky fakt natyral mbajti Tibetianët të ndarë nga pjesa tjetër e qytetërimit njerëzor për shekuj të tërë. Ishte shumë e vështirë të arrinte dikush tek ato male të bardha, me një klimë të thatë dhe shumë të ftohtë, që shumë pak njerëz mund ta duronin. Këtij internimi natyral ju shtua edhe një faktor tjetër, konceptimet e vetë udhëheqësve të Tibetit të cilët mendonin se ishin shumë pak gjërat pozitive qe mund te prisnin nga popujt e tjerë kufitarë. Kështu, përvec Budizmit, asnjë influencë e huaj nuk penetroi për shekuj të tërë, në këtë kështjellë shpirtërore kufitare. Budizmi u bë feja zyrtare vetëm pas shekullit të 8.
Tibetianët nuk mendohen për të vërtetat, por i përjetojnë ato. Nuk flasin per Perënditë, duke u munduar ti zbresin ato në Tokë : por janë vetë ata qe mundohen të lartësohen dhe të ngjiten drejt Qiellit. Dhe kjo rrugë ndiqet nëpërmes një morali shumë të ashpër dhe të fortë. Për këto dy arsye kryesore, do të dallojmë një ndryshim formal midis Filozofisë së Tibetit në krahasim me atë të Indisë, që shfaqet tek ‘’Bagavat Gita’’. Në të vërtetë flasin për të njëjtat gjëra, por mentaliteti Tibetian, hoqi nga mënyra e të menduarit të Indisë, karakteristikën e ëmbëlsisë, dhe mbështjelljen atësore të saj. Sigurisht që kjo nuk do të thotë se Tibetianët janë njerëz të ftohtë dhe cnjerëzorë. Përkundrazi, nëse do të lexojmë poezite e tyre, do të mund të kuptojmë bukurinë, harmoninë dhe njerëzinë që ata njerëz fshehin brenda tyre.
Tibeti, vendi i Legjendës dhe Misterit, ne te gjetën strehë Dituritë Initacionuese pas rënies së Perandorisë Romake të Perëndimit. Faza e vështirë e okupimit të saj nuk e pengoi atë vend të linte pas nje trashëgimni të pasur me disa nga Doktrinat më të larta dhe vepra, që u shpëtuan nga Përmbytja, e cila kishte fundosur qytetërimin e Atlantidës, mijra vjet më parë. Një nga këto vepra është dhe ‘’Libri i Urdhrave të Artë’’, të cilit i përket dhe pjesa e mrekullueshme ‘’Zëri i Heshtjes’’. Akoma dhe nëse dikush do ti afrohej kësaj vepre vetëm në sipërfaqe, ‘’Zëri i Heshtjes’’ është një nga veprat më të shkëlqyeshme të letërsisë lindore. Në perëndim u bë e njohur dhe u përkthye nga personaliteti i vecantë i Helena Petrovna Blavatski.
Nëse flasim për Tibetin, nuk mund të mos përmendim Lasën, kryeqytetin e tij, qytetin e shenjtë, selinë e Dalai ‘’Oqean’’ Lamës (Lideri Shpirtëror dhe politik), mishërimin e gjallë të Budës. Ekzistojnë raporte për disa tunele nëntokësore që lidhin pallatin Potala, shtëpinë e Dalai Lamës me një mbretëri apokrifike ku jetojnë njerëz të një niveli superior zhvillimi shpirtëror, dhe se aty gjendet Mbreti i Botës, zoti i tokës, i cili banon në qytetin sekret të Saballah, qyteti brendësor i Lasës.
Kur Dalali Lama vdes, pasardhësi i tij gjendet me një mënyrë prototipe. Shpirti i tij mishërohet menjëherë tek trupi i një fëmije që Lamat njohin falë disa shenjave, dhe kur fëmija do të njihet si rimishërimi i Njeriut të Shenjtë, atëherë deklarohet si pasardhës i Dalai Lamës.
Si edhe shumë popuj të tjerë, tibetianët kanë si monument të lashtë një Gur, Do Ring që ndodhet në qendër të Lasës. Një gur që shërben për tju kujtuar tibetianëve marrëveshjen e lashtë, dhe për të dhënë simbolin material të fatit të Tibetit.
Akoma dhe sot Tibeti mbetet i mbështjellur me një avër të fortë misteri. Disa njerëz të ditur thonë se në Tibet ndodhej deri pak kohë më parë ‘’ Kërthiza e Botës’’: domethënë Qendra Shpirtërore, nga e cila vjen njeriu. Të njëjtën gjë deklarojnë grekët për Delfët, Egjiptianët për Piramidat dhe Inkasit përvec të tjerëve, për kryeqytetin e tyre Kuzkon. Tradita të tjera thonë se aty ruhen objektet më të lashta që mund të imagjinojë cdo njeri, ashtu si dhe libra të shkruara në gjethe palmash dhe libra të tjerë të shkruar mbi gurë. Tekste Kiuti, të cilat janë përpunuar alkimikisht dhe nuk mund të shkatërrohen me asnjë nga metodat e njohura (ujë, zjarr, acid etj), tekste të shkruara në një gjuhë shumë të vjetër që quhet Senzar (gjuhë hieroglifesh). Libra që përmbajnë historinë e njerëzimeve të ndryshme dhe diturive shumë sekrete, që akoma shkenca bashkëkohore dhe teknologjia nuk ka arritur të konceptojë. Tradita të tjera na flasin për ekzistimin e të ashtuquajturve ‘’Jogi të Maleve të Bardha’’, qëniesh hyjnore që vigjilojnë për zhvillimin e njerëzimit.
Sigurisht për të folur për këto tekste, duhet të përmendim Blavatskin, një nga personalitetet me të njohura të esoterizmit në Perëndimin e shekujve të fundit. Ajo midis viteve 1856 – 1870 vizitoi 3 herë Tibetin, dhe ishte pikërisht ajo e cila zbuloi librin ndoshta më të vjetër në botë ku përfshiheshin sekrete thelbësore. Ku libër quhej ‘’Stanza e Dzianevë’’ (Reflektim mbi Dijen Hyjnore’’. Libri i Parë i Dzianëve i referohet Kosmogjenesit ose lindjes dhe zhvillimit të universit. Ngjan shumë me numerologjinë e Pitagorës por edhe me shume doktrina të tjera të lashta, pasi këto njohuri ishin familjare per të gjithë Initacionantët e mëdhenj.
Përshkruan me figura simbolike, principin zanafillës, gjithmonëekzistuesin MAHAPURUSA- ATIN, i cili penetron brenda GJENDJES ABSOLUTE – MULAPRAKRITI – NËNA dhe nga ky bashkim i këtyre principeve lind Universi –Trupi i Gjithësisë. Pas një distance kohore të gjatë ku do të fillojë numërimi i përsëmbrapësht për tu rikthyer përsëri në fazën zanafillase PRALAJA – GJUMË.
Stanza – libri i dytë merret me Antropogenesin ose lindjen dhe zhvillimin e njeriut. Thotë se njeriu fillimisht është Shpirt dhe pas material dhe se në totalin e tij ka një përbërjë shtatëshe, domethënë përvec trupit të tij fizik ka edhe 6 ‘’trupa’’ të tjerë. Një gjë të tillë shpreh edhe shumica e qytetërimeve të lashtë initacionantë. Gjithashtu thotë se shpirti i njeriut kalon nga mishërime – cmishërime të njëpasnjëshme (rimishërimi) me qëllim individualizimin e cdo shpirti njerëzor që do të thotë clirimin nga Karma. Gjithashtu thotë se njeriu është më i vjetër se cdo lloj gjitari tjetër, dicka me të cilën bien dakort edhe matjet e ADN kohore. Dhe e fundit është se flasin për Drejtuesit – mbretërit e parë të njerëzve të cilët nuk ishin njerëz të thjeshtë, por Perëndi të mishëruara. Këto doktrina për Tibetianët janë një mënyrë jetese, dhe kjo provohet edhe sepse ata nuk e kanë frikë vdekjen, pasi sic thonë edhe vetë, ata jetuan me këto rregulla dhe do të shpërblehen për një gjë të tillë.
Këto ishin vetëm pak fjalë për të përshkruar Tibetin, vendin e Legjendës dhe të Misterit, ‘’Kërthizën e fundit të Botës’’, kështjellën e fundit shpirtërore të njerëzimit. Ky artikull është thjesht një hyrje në këtë botë misterioze të Tibetit, por mos harroni, nje vepër ka hyrjen, temën kryesore dhe epilogun……
Sundimi i lamave
Humbja e sovranitetit politik i forcoj lamat edhe më, duke i bërë ata sunduesit e vërtetë të vendit. Në shekullin e 13-të, Kubla Kan imponoj sistemin e Lamave të Mëdhenj në Tibet. Lamat e Mëdhenj pasonin njëri-tjetrin nëpërmjet rimëshirimit: kur një Lamë i Madh vdiste, një fëmijë deklarohej të jetë rimëshirim i tij, dhe rritej si trashëgimtar. Kishte shumë lama të këtij lloji por në një moshë të caktuar nëpërmjet tërheqjes se shortit prej Vazos Benba të Arit të Shenjte, njëri prej tyre zgjedhej të jetë Dalai Lama Vajradhara, apo Lama Gjithëpërfshirës - Mbajtësi i Vetëtimës.
Pallati Potala - Selia e Dalai Lamave në Lasa Dalai Lama i Pestë, Lobsang Gyatso, i njohur si i Pesti i Madh, rifitoj sovranitetin tibetas, dhe në fakt vendosi autoritetit e tij religjioz mbi sunduesit e mëhershëm të Tibetit, Mongolet. Ai ndërtoj Pallatin Potala në Lasa, i cili u bë seli e sistemit lamaist për qeverisje religjioze si dhe laike. Më 1653, Lobsang Gyatso vizitoj Shunzhi, Perandorin e Kinës në Pekin, ku ju konfirmua statusi dhe titulli. Dalai Lama i gjashtë u hoq nga murgj me të ulët për veprime të parregullta dhe vdiq në Pekin ndërsa po vizitonte Perandorin për t’i uruar ditëlindjen. Si rezultat, në Pekin mbet edhe Vazoja Benba e Arit të Shenjte me të cilën zgjidheshin rimëshrimet. Më 1713 Perandori i japi titullin Panchen Erdeni Panchen Lamës së Pestë, dhe deklaroi se më i vjetri ndërmjet Panchen dhe Dalai do të jetë mësues i më të riut.
Gjatë vizitës së të Pestit të Madh, evropianët e parë vizituan Tibetin. Dy misionar Jezuit, Johanes Gruber dhe Albert D’Orville mbërritën në Lasa më 1661. Ata përshkruan Dalai Lamën si “babë-Zot djallëzor ndaj atyre që refuzojnë ta adhurojnë. Këta dy, dhe misionar tjerë të krishterë, nuk arritën të konvertojnë ndonjë tibetas deri sa u dëbuan më 1745.
Pas vdekjes së të Pestit të Madh më 1680, fuqia e Dalai Lamave ra kurse fuqia në rritje e Perandorisë Kineze u ndje gjithmonë e më shume në Tibet. Nga fillimi i shekullit 18 Kina vendosi të drejtën për të pasur komisionar, të quajtur Amban, me qëndrim në Lasa. Kur tibetasit u rebeluan kundër kinezëve me 1750 dhe vranë Ambanët, ushtria kineze hyri në vend për ta rivendosur autoritetin kinez. Si rezultat, tibetasit, sipas kinezëve, edhe njëherë e konfirmuan vetveten si të nënshtruar të Perandorisë së Kinës dhe Ambanët e rinj u instaluan. Megjithatë, Kina nuk u mundua të drejtoj jetën e përditshme në Tibet dhe qeveria e drejtuar nga Dalai Lama vepronte e pavarur nga opinioni kinez.
Sundimi kinez
Në ndërkohë populli i Tibetit jetonte nën një sistem feudal të drejtuar nga lamat. Manastiret e mëdhenj posedonin shumicën e tokave, kontrollonin gjithë edukimin, dhe shumicën e ekonomisë. Përveç një tregtie të vogël me Indin, Turkestanin, dhe Kinën, tregtia e jashtme pothuajse nuk ekzistonte. Dalai Lama njihej si më i rëndësishmi i lamave por fuqia e tij ngrihej e ulej sipas aftësive personale. Sistemi i mëshirimit bënte që për një periudhë të gjatë Dalai Lama ishte i mitur ndërsa Panchen Lama kishte pushtetin nën patronazhin kinez.
Në shekullit e 19te, u zgjua interesi britanik për Tibetin. Nga frika e hyrjes së Rusisë në këtë zonë, Britania kërkon nga Kina dhe Tibeti të nënshkruajnë një traktat për tregti, e cila refuzohet. Më 1904 një forcë britanike më ushtar indian kap Lasën pas luftimeve të lehta.
Ndikimi britanik
Dalai Lama i 13-të iku në Mongoli, kështu që britanikët imponuan një traktat në autoritetin që kishte mbet në Lasa. Ata kërkuar që Tibeti ta hapë kufirin me Indinë Britanike, të lejoj tregtarët britanik dhe indian të udhëtojnë lirisht, mos të vendos doganë në tregtinë me Indinë dhe mos të filloj lidhje me asnjë fuqi të huaj pa lejen britanike.
Më 1907 një traktat ndërmjet Britanisë, Kinës, dhe Rusisë e njohu sovranitetin kinez mbi Tibetin. Për herë të parë më 1910 kinezët dërguan një ekspeditë ushtarake për të vendosur sundimin e drejtpërdrejte kinez në Tibet. Dalai Lama iku kësaj here në Indi. Por kur revolucioni shpërthej në Kinë më 1911, trupat kineze u tërhoqën, dhe Dalai Lama u kthye në Lasa për të rivendosur fuqinë e tij. Më 1913, Tibeti dhe Mongolia nënshkruan marrëveshjen duke deklaruar pavarësinë e tyre nga Kina, dhe njohjen e ndërsjellë.
Kufijtë historik të Tibetit sipas qeverisë në mërgim Shpërthimi i Luftë së Parë Botërore zhvendosi vëmendjen e të huajve nga Tibeti dhe Dalai Lama i 13-të sundoi pak a shume i papenguar gjer në vdekjen e tij më 1934. Në këtë kohë qeveria e Tibetit kontrollonte krahinat U-Tsang dhe Khami në perëndim të lumit Yangtze, përafërsisht kufijtë e njëjtë me Krahinën Autonome të Tibetit sot. Khami lindor dhe Amdo ishin nën kontrollin e dy komandantëve me etni kineze, respektivisht huite.
Gjatë 1920ave dhe 1930ave edhe pse Kina ishte e përçarë nga lufta civile dhe pastaj e penguar nga lufta anti-japoneze, kurrë nuk hoqi dore nga Tibeti. Fakti që Tenzin Giatso (Dalai Lama i 14-të ishte fëmijë e bënte pohimin e pavarësisë tibetase më të vështirë. Ai u vu në fron në Lasa më 1940, vetëm katër vjeçar, por nuk mundi të shkoj në Pekin sipas zakonit për shkak të okupimit japonez. Më 1947 një delegacion tibetas shkoj në Nankin për të marrë pjesë në formulimin e kushtetutës së re kineze.
Sundimi i përtërirë kinez[redakto | redakto tekstin burimor] Regjimi komunist kinez i drejtuar nga Mao Cëdungu, i cili erdhi në fuqi në tetor 1949, nuk humbi kohë në zbatimin e pretendimit të tij mbi Tibetin. Më 1950 një ushtri Kineze hyri në perëndim të Khamit dhe U-Tsang ku hasi rezistencë të vogël, pasi Tibeti nuk kishte ushtri profesionale. Në maj 1951 një traktat i nënshkruar në fshehtësi nga përfaqësuesit e Dalai Lamës dhe qeverisë lokale lejoj okupimin ushtarak kinez dhe qeverisjen nga autoriteti i përbashkët kinezo-tibetas. Kinezët në këtë kohë nuk provuan të reformonin sistemin social dhe religjioz të Tibetit, së paku jo në zonë e kontrollit të qeverisë së Tibetit: U-Tsang dhe Khami perëndimor. Khami lindor dhe Amdo, jashtë kontrollit të qeverisë së Tibetit, trajtoheshin si të gjitha provincat kineze, dhe reforma e tokës filloj menjëherë, duke shkaktuar pakënaqësi në mesin e pronarëve të tokave.
Kinezët ndërtuan autostrada që mbërrinin Lasën e më vonë kufijtë indian, nepalez e pakistanez. Aristokracia tradicionale tibetise nuk u prek dhe u subvencionua nga kinezët, disa aristokrat tibetas madje shkonin me xhipet e tyre në Nepal për shopping.
Gjatë 1950ave, sundimi kinez u bë më shtypës, së paku ndaj lamave, të cilët shihnin se si fuqia e tyre sociale përfundimisht po thyhej nga sundimi i vazhdueshëm komunist. Para 1959tës, tokat e Tibetit, shumica e të cilëve posedoheshin nga lamat, punoheshin nga bujkrob, të cilët nganjëherë përballeshin me kushtet e vështira, sidomos nëse provonin të iknin. Para sundimit kinez, mbi 700,000 nga popullsia 1.2 milionëshe e Tibetit ishte në bujkrobëri.
Nga mesi i 1950ave shpërthyen trazirat në Khamin lindor dhe Amdo, ku reforma e tokës ishte zbatuar tërësisht. Këto rebelime përfundimisht u përhapën në Khamin perëndimor dhe në U-Tsang. Më 1959 (gjatë kohës së Great Leap Forward ), kinezët i tejkaluan normat duke e trajtuar Dalai Lamën, i cili tani ishte rritur, me harbutëri. Në disa pjesë të vendit, komunistë kinez u munduar të krijojnë komuna rurale, siç po ndodhte në Kinë. Këto ngjarje shkaktuar trazira në Lasa dhe pastaj rebelim të plotë.
Lëvizja rezistuese e Tibetit filloj me qëndresë të limituar ndaj okupimit kinez në fundin e 1950ave. Në fillim suksesi ishte i konsiderueshëm dhe me ndihmën e CIA-s shumica e jugut të Tibetit ra në duart e kryengritësve, por me okupimin e Lasës më 1959 forcat kryengritëse u tërhoqën në Nepal. Operacionet vazhduan nga Mbretëria gjysmë e pavarur e Mustangut me një forcë prej 2000 kryengritësve, shumica e tyre të stërvitur në Camp Hale afër Leadville, Kolorado. Më 1969, në mbrëmjen e fillimit të bisedimeve me Kinën të Henri Kisinxherit, përkrahja u tërhoq dhe qeveria Nepaleze e ndërpreu operacionin.
Rebelimi në Lasa u shtyp shumë shpejtë, kurse Dalai Lama iku në Indi, edhe pse rezistenca vazhdoj në pjesët tjera të vendit për disa vite. Panchen Lama u vendos drejtues kukull në Lasa kurse Kina morri qeverinë tibetase nën kontroll të drejtpërdrejtë. Më 1965 pjesa perëndimore të Tibetit historik u bë Krahinë Autonome e Republikës Popullore të Kinës. Pronat e manastireve u ndanë, vetë manastiret u mbyllen, dhe u fut shkollimi laik. Gjatë Revolucionit Kulturor, u organizua një fushatë vandalizmi kundër trashëgimisë budiste tibetase, kur edhe dhjetëra mijëra tibetas ikën në Indi. Që nga 1979 politika kineze në Tibet është luhatur ndërmjet përmbajtjes dhe shtypjes. Shumica e lirive fetare zyrtarisht janë kthyer, përderisa lamat nuk e sfidojnë sundimin kinez. Të huajt mund të vizitojnë shumicën e vendit dhe dëshmia e sundimit të huaj fshehët nga vizitorët. Sikur në Kinë, ka pas reforma ekonomike por pothuajse aspak reforma politike. Kinezët kanë vendosur kolonë të etnisë kineze Han, duke e bërë kështu kthimin e pavarësisë së Tibetit pothuajse të pamundur.
Panchen Lama vdiq më 1989, dhe Dalai Lama dhe autoritetet kineze njohën rimëshirime të ndryshme. Dalai Lama emëroj Gedhun Choekyi Nyima si Panchen Lamën e 11të por pa konfirmim prej vazos, ndërsa autoritetet komunist e emërojnë një fëmijë tjetër Gyancain Norbu me short nga Vazo. Gyancain Norbu është duke u rritur Pekin dhe është paraqitur në mediat shtetërore. Gedhun Choekyi Nyima dhe familja e tij janë "zhdukur."
Dalai Lama tani është 70 vjeç, kështu që me vdekjen e tij një tjetër Dalai Lama fëmijë duhet të gjendet. Mirëpo, nën traditën lamaiste, Panchen Lama duhet ta verifikoj rimëshirimin e Dalai Lamës, i cili pastaj duhet të konfirmohet nga Vazoja, kështu që zgjedhja e Dalai Lamës do të jetë e hapur për manipulim nga qeveria.
Qeveritë e huaja vazhdojnë të protestojnë kohë pas kohe rreth disa aspekteve të qeverisjes kineze në Tibet. Mirëpo, të gjitha qeveritë njohin sovranitetin kinez mbi Tibetin, dhe asnjëra nuk njeh qeverinë e Dalai Lamës në mërgim në Indi. Dalai Lama respektohet si lider religjioz nga qeveritë e huaja, por pak vështrues të çështjeve tibetase besojnë se ai do të qeverisë prapë në Lasa.
Essises
Essises është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Essises ka një popullsi prej 434 banorë dhe sipërfaqe 7.31 km², me një dendësi prej 59 banor/km².
Dukati i Madh i Finlandës
Dukati i Madh i Finlandës, i përkthyer gjithashtu si Principata e Madhe e Finlandës, ishte shteti paraardhës i Finlandës së sotme. Ajo ekzistonte midis viteve 1809 dhe 1917 si një pjesë autonome e ish-Perandorisë Ruse.
Me origjinë në shekullin e 16-të si një dukat i madh titullar i mbajtur nga Mbreti i Suedisë, vendi u bë autonom pas aneksimit të tij nga Rusia në Luftën Finlandeze të viteve 1808-1809. Duka i Madh i Finlandës ishte Perandori i Rusisë nga Romanov, i përfaqësuar nga Guvernatori i Përgjithshëm. Për shkak të strukturës qeveritare të Perandorisë Ruse dhe nismës finlandeze, autonomia e Dukatit të Madh u zgjerua deri në fund të shekullit të 19-të. Senati i Finlandës, i themeluar më 1809, u bë organi më i rëndësishëm qeveritar dhe pararendës i qeverisë moderne të Finlandës, Gjykatës së Lartë të Finlandës dhe Gjykatës së Lartë Administrative të Finlandës.
Ndryshimet ekonomike, shoqërore dhe politike në Dukatin e Madh të Finlandës u paralelizuan ngushtë me ato në pjesën tjetër të Perandorisë Ruse dhe në pjesën tjetër të Evropës. Ekonomia u rrit ngadalë gjatë gjysmës së parë të shekullit të 19-të. Mbretërimi i Aleksandrit II (1855-1881) pa një përparim të rëndësishëm kulturor, shoqëror dhe intelektual dhe një ekonomi industrializuese. Tensionet u rritën pasi Shën Petersburgu miratoi politikat e rusifikimit] në vitin 1898; rrethanat e reja panë futjen e një autonomie të kufizuar dhe reduktimin e shprehjes kulturore finlandeze. Trazirat në Rusi dhe Finlandë gjatë [[Lufta e Parë Botërore|Luftës së Parë Botërore (1914–1918) dhe rënia e mëvonshme e Perandorisë Ruse më 1917 rezultuan në Deklaratën e Pavarësisë Finlandeze dhe fundin e Dukatit të Madh.