cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sanxhaku i Prishtinës
Demografi
Sipas shënimeve të viteve 1905-1906 në këtë sanxhak jetonin 364 915 banorë. Shënimet japin të dhëna për përkatësin fetare të 254,605 banorëve mysliman (shqiptar) dhe të 110,310 krishterë (katolik shqiptar dhe ortodoks të racës/kombësisë shqiptare, serbe, bullgare dhe rumune).
Ndarje administrative
Sanxhak i Prishtinës përbëhej nga: rrethi i Prishtinës, rrethi i Gjilanit, rrethi i Preshevës, rrethi i Vushtrria, rrethi i Mitrovicës dhe rrethi i Pazarit. Qarku i Gjilanit përfshinin territoret e qyteteve të sotme të Gjilanit, Kamenicës, Vitisë, disa pjesë të Prishtinës, Ferizajt, Kaçanikut dhe Bujanoc, në përbërjen e së cilës ishin më shumë se 190 fshatra.
Deri në 1912 përbëhej nga kazatë e mëposhtme:
Presheva qendër kazaje në sanxhakun e Prishtinës - vilajetit Kosovës
Presheva ishte qendër kazaje në sanxhakun e Prishtinës, të Vilajetit të Kosovës, i cili gjendet 50 kilometra në juglindje të saj dhe të Shkupit, pothuajse aq në verilindje të tij afër kufirit të Serbisë dhe mbi vijën hekurudhore. Popullsia e kësaj kazaje ishte rreth 3000 banorë. Kazaja e Preshevës gjendej në skajin juglindor të sanxhakut të Prishtinës. Kufizohet dhe është e rrethuar nga ana verilindore me kufirin e Serbisë, nga ana veriperëndimore me kazanë e Gjilanit dhe në jug me sanxhakun e Shkupit, respektivisht me kazanë e Kumanovës. Në këtë kaza toka është pjellore dhe shumë prodhuese. Rrushi që rritet në këtë kaza është shumë i mirë. Kazaja e Preshevës përbëhej prej 134 fshatrave, me 39545 banor, shumica e të cilëve janë mysliman (shqiptarë) dhe të tjerët sllavë. Në këtë kaza gjendën rreth 13 xhami, 2 të tjera më të vogla që quhen mesxhide, 500 dyqane, 33 hane, 13 posta xhandarmërie dhe një spital ushtarak. ==Gjilani== Gjilani ishte qendër kazaje në sanxhakun e Prishtinës të vilajetit të Kosovës pranë një lumit që derdhet në Moravë. Sipas Sami Frashërit, ky qytet ndodhet 35 km në juglindje të Prishtinës, e cila ka 4500 banor. Gjilani ka 2 xhami, 1 kishë, 2 shkolla fillore. Kazaja e Gjilanit kufizohet nga juglindja me kazanë e Prishtinës, në veriperëndim me sanxhakun e Shkupit dhe në verilindje me Serbinë. Së bashku kazaja ka rreth 190 fshatra me 30000 banor. Në territorin e saj shtrihen fushat pjellore dhe e rrethuara me vargmale te Mali i Zi (Karadakut) që përbën kufirin juglindor, në kufirin me Serbinë gjendet mali Goljak (Gollaku), kurse në anën perëndimore shtrihen malet e Zagovcit (Zhegocit) dhe Koniça. Nga këto male zbresin lumenjtë që formojnë Moravën dhe nëpër kazanë e Gjilanit zbret në Serbi ku derdhet në Deti i Zi. Kjo kaza është e njohur për ujëra minerale dhe për disa kisha e kala e sidomos për kalanë e Novobërdës e cila gjendet në pjesën veriore të kazasë. (Gjilani zuri një vend të rëndësishëm më enciklopedinë e njohur dhe të parën nga një autor shqiptar siç ishte Sami Frashëri) == Shih edhe == * Prishtina * Vilajeti i Kosovës * Sanxhaku i Viçitrinës  ==Burim i të dhënave==
Yu-Gi-Oh!
Yu-Gi-Oh! (Japonisht: 遊☆戯☆王, Hepburn: Yū-Gi-Ō!, lit. "Mbreti i Lojërave") është një seri manga japoneze e shkruar dhe ilustruar nga Kazuki Takahashi. Është serializuar në revistën Shueisha's Weekly Shōnen Jump midis shtatorit 1996 dhe marsit 2004. Komploti ndjek historinë e një djali të quajtur Yugi Mutou, i cili zgjidh enigmën e lashtë të Mijëvjeçarit. Yugi zgjon një alter-ego ose shpirt kumari brenda trupit të tij që zgjidh konfliktet e tij duke përdorur lojëra të ndryshme.
Seria e mangave ka krijuar një ekskluzivitet mediatik që përfshin shumë seri manga dhe anime spin-off, një lojë me letra tregtare dhe lojëra të shumta video. Shumica e këtyre mishërimeve përfshijnë lojën imagjinare të letrave tregtare të njohur si Duel Monsters, ku secili lojtar përdor letra për të "dueluar" njëri-tjetrin në një betejë tallëse të "përbindëshave" fantazi, duke formuar bazën për jetën reale Yu-Gi-Oh! Trading Card Game lidhet. Manga u përshtat në dy seri anime; adaptimi i parë i animes u prodhua nga Toei Animation, i cili u transmetua nga prilli deri në tetor 1998, ndërsa i dyti, i prodhuar nga NAS dhe i animuar nga Studio Gallop me titull Yu-Gi-Oh! Duel Monsters, transmetuar midis prillit 2000 dhe shtatorit 2004. Yu-Gi-Oh që atëherë është bërë një nga ekskluzivitetet mediatike me fitimet më të larta të të gjitha kohërave.
Yu-Gi-Oh! Loja me karta
Loja Yu-Gi-Oh! që tregohet në anime dhe manga me të njëjtin emër është bërë realitet nga kompania japoneze Konami. Ata kanë prodhuar dhe vazhdojnë të prodhojnë karta të ndryshme Yu-Gi-Oh të cilat shiten në mbarë botën. Gjithashtu ekziston edhe një prodhim i madh i lojrave për kompjutera “Game Boy Advanced”, PlayStation 1 dhe 2, PSP, Nintendo DS dhe PC (kompjuteri personal)
Zhvillimi
Në fazat fillestare të planifikimit të mangës, Takahashi kishte dashur të vizatonte një manga horror. Megjithëse rezultati përfundimtar ishte një manga rreth lojërave, ishte e qartë se disa elementë horror ndikuan në disa aspekte të historisë. Takahashi vendosi të përdorte "betejën" si temën e tij kryesore. Duke qenë se kishte pasur kaq shumë manga "luftuese", ai e kishte të vështirë të dilte me diçka origjinale. Ai vendosi të krijojë një manga luftarake ku personazhi kryesor nuk godet askënd, por gjithashtu luftoi me atë kufizim. Kur fjala “lojë” i erdhi ndërmend, ai e kishte shumë më të lehtë të punonte me të.
Takahashi ka qenë gjithmonë i interesuar për lojërat, duke pretenduar se ka qenë i fiksuar si fëmijë dhe është ende i interesuar për to si i rritur. Në një lojë, ai e konsideroi lojtarin si një hero. Ai vendosi të bazojë Yu-Gi-Oh! seri rreth lojërave të tilla dhe përdori këtë ide si premisë; Yugi ishte një djalë i dobët fëmijëror, i cili u bë hero kur luante lojëra. Duke qenë se miqësia është një nga temat kryesore të Yu-Gi-Oh!, ai i bazoi emrat e dy personazheve kryesore "Yūgi" dhe "Jōnouchi" në fjalën yūjō (友情), që do të thotë "miqësi". Henshin, aftësia për t'u kthyer në diçka ose dikë tjetër, është diçka që Takahashi besonte se të gjithë fëmijët ëndërronin. Ai e konsideroi "henshin" Dark Yugi të Yugi-t, një lojtar i zgjuar dhe i pathyeshëm i lojërave, si një apel të madh për fëmijët.
Takahashi tha se loja me letra kishte ndikimin më të fortë në manga, sepse "ndodhi të ngjallte më shumë përgjigje" nga lexuesit. Përpara kësaj pike, Takahashi nuk kishte në plan që loja me letra të bënte më shumë se dy paraqitje.
Takahashi tha se "mesazhi pozitiv" për lexuesit e serialit është se çdo person ka një "pjesë të fortë të fshehur" (si "potenciali njerëzor") brenda vetes, dhe kur dikush gjen vështirësi, "pjesa e fshehur" mund të shfaqet nëse njeriu beson në veten e tij/saj dhe në miqtë e tij/saj. Takahashi shtoi se kjo është "një temë mjaft e qëndrueshme".
Redaktori i versionit anglisht, Jason Thompson, tha se licencimi i Yu-Gi-Oh! manga nuk ishte plotësisht e koordinuar, kështu që Viz vendosi të përdorte shumë nga emrat origjinalë të personazheve dhe "ta mbante atë pak a shumë të dhunshëm dhe të fytit". Thompson tha se manga "ishte pothuajse e pandryshuar nga origjinali japonez". Për shkak se baza kryesore e fansave të serialit ishte, sipas Thompson, "djem 8-vjeçarë (dhe disa vajza të pabesueshme)" dhe sepse seriali kishte pak interes nga "fansat e fortë, japonezishtfolës, ata që drejtojnë skanime. faqet dhe postimet në tabelat e mesazheve" pasi seria u perceptua si "shumë e zakonshme", redaktorët e Viz i lejuan Thompson "një liri veprimi të habitshme me përkthimin". Thompson tha se shpresonte që ai të mos "abuzonte" me lirinë që i ishte dhënë.[8] Në një intervistë të vitit 2004, redaktorët e Shonen Jump të Shteteve të Bashkuara përmendën se amerikanët u befasuan kur lexuan tregimet në Vëllimet 1 deri në 7, pasi ata nuk ishin shfaqur në televizion si pjesë e Yu-Gi-Oh! Anime Duel Monsters. Takahashi shtoi "Historia është mjaft e dhunshme, apo jo? [qesh]"
Publikimi në gjuhën angleze nga 4Kids i është nënshtruar censurës për ta bërë atë më të përshtatshëm për fëmijët, për shembull përmendjet e vdekjes ose dhunës u zëvendësuan me referenca për "të dërguar në mbretërinë e hijeve".
Piramidat e Egjiptit
parapamje|381px|Pamja e piramidave të Gizës nga rrafshnalta në jug të kompleksit. Nga e majta në të djathtë, tre piramidat më të mëdha janë: Piramida e Menkaureut, Piramida e Khafreut dhe Piramida e 1234 Tre piramidat më të vogla përpara janë struktura dytësore të lidhura me piramidën e Menkaureut. Piramidat më të hershme egjiptiane që njihen janë ato që gjenden në Sahara, në veriperëndim të Memfisit. Më e hershmja mes tyre ështe Piramida e Djoserit (e ndërtuar rreth viteve 2630 pr.k–2611 pr.k) e cila u ndërtua gjatë Dinastisë së III. Kjo piramidë dhe kompleksi i saj rrethues u projektuan nga arkitekti Imhotep dhe përgjithësisht konsiderohen si strukturat më të vjetra monumentale në botë të ndërtuara me gurë. Ndërsa piramidat më të famshme egjiptiane janë ato që gjenden në Giza, në rrethinat e Kajros. Disa nga piramidat e Gizës llogariten mes strukturave më të mëdha të ndërtuara ndonjëherë. Piramida e Keopsit në Giza është piramida më e madhe egjiptiane si dhe e vetmja që mbijeton akoma nga Shtatë mrekullitë e botës së lashtë.
Zhvillimi historik
parapamje|327px|left|Pamje e Piramidës së Khafreut nga Sfinksi. Që nga Periudha e Hershme Dinastike personat e fuqishëm varroseshin në struktura të ngjashme me tryezat, të njohura si mastaba. Piramida e parë egjiptiane e dokumentuar historikisht i është atribuar Imhotepit, arkitekti që projektoi atë që egjiptologët besojnë se ishte një varr për faraonin Djoser. Imhotepi vlerësohet si i pari që konceptoi nocionin e mbivendosjes së mastabave njëra mbi tjetrën, duke krijuar një ndërtesë të përbërë nga një numër "shtresash të shkallëzuara" që zvogëloheshin duke ju afruar kreut. Rezultati ishte Piramida e Shkallëzuar e Djoserit, që u projektua për të shërbyer si një shkallë nëpërmjet të cilës shpirti i faraonit të vdekur mund të ngjitej në qiell. Rëndësia e arritjes së Imhotepit qe e tillë që ai u hyjnizua nga egjiptianët e mëpasëm.
Datat e ndërtimit
Tabela pasuese rendit kronologjikisht ndërtimin e shumicës së piramidave të rëndësishme. Secila piramidë është identifikuar nëpërmjet faraonit, i cili urdhëroi ndërtimin e saj, mbretërimi i përafërt i tyre, dhe vendndodhja e piramidave.
parapamje|right|525px|Vizatim që tregon trasportimin e një statuje kolosale. Uji i hedhur në rrugën e tërheqjes, i mohuar gjatë nga egjiptologët se ishte një ritual, por tani i konfirmuar si mundësi, shërbyerja për të rritur ngurtësinë e rërës dhe me si zvogëlues i forcës së nevojshme për të tërhequr statujën kolosale me 50%.
Teknikat ndërtuese
Ndërtimi i piramidave përfshiu lëvizjen e sasive të pallogaritshme të gurëve. Ka pasur teori të larmishme shkencore rreth teknikave të ndërtimit të piramidave. Shumica e teorive mbi teknikat ndërtuese bazohen mbi idenë se piramidat u ndërtuan nëpërmjet trasportimit të gurëve të stërmëdhenj nga një gurore duke i tërhequr dhe ngritur për te vendi i ndërtimit. Mosmarrveshjet janë të fokusuara në metodën me të cilën gurët u bartën dhe u vendosën. Një teori së fundmi propozon se blloqet e gureve u prodhuan në vend nga një lloj "betoni gëlqeror". Megjithatë përgjithësisht mendohet se blloqet e nxjerra u trasportuan në vendin e ndërtimit nëpërmjet slitave prej druri, duke lagur rërën përpara slitave për të reduktuar forcën e fërkimit. Malaksja me ujë krijonte lidhje midis kokërrizave të rërës, duke i ndihmuar ato të ngjiteshin bashkë duke forcuar qëndrueshmërinë e rërës. Për më tepër ka kontradikta edhe për llojin e forcës punëtore të përdorur. Një teori, e sugjeruar nga grekët, pohon se skllevërit u detyruan të punonin deri sa piramida përfundohej. Kjo teori nuk është më e pranueshme në periudhën e tanishme. Arkeologët besojnë se psh. Piramida e madhe u ndërtua nga dhjetëra mijëra punëtorë të specializuar dhe të pa specializuar të cilët u vendosën pranë piramidave dhe punuan kundrejt një pagese ose një formë pagimi deri sa ndërtimi përfundonte. Varreza e punëtorëve u zbulua në vitin 1990 nga arkeologu Zahi Hawass dh Mark Lehner. Egjiptologu Miroslav Verner pohoi se puna ishte e organizuar sipas një hierarkie, që konsistonte në dy grupe prej 100,000 punëtorësh, të ndarë në pesë radhë prej 20,000 punëtorësh secila, e cila mund të ketë qenë ndarë edhe më tej sipas aftësive të punëtorëve.
Numri dhe vendndodhja e piramidave
parapamje|345px|Pamje ajrore e kompleksit të Gizës
Ebu Ravash
Abu Rawash është siti egjiptian më verior i piramidës — më së shumti të shkatërruar të Djedefre-së (piramida numër një e Lepsius-it), i biri dhe pasuesi i faraonit Keops. Fillimisht mendohej se kjo piramidë nuk ishte përfunduar ndonjëherë, por konsensusi i tanishëm arkeologjik është se ko jo vetëm ishte përfunduar, por që fillimisht kishte afërsisht të njëjtën madhësi si Piramida e Menkaureut. Vendndodhja e saj pranë një kryqëzimi të rëndësishëm e bënte atë një burim të lehtë gurësh. Marrja e gurëve – që filloi në periudhën romake – ka lënë vetëm një pjesë të vogël të gurëve të vendosur mbi një kodër natyrale që bënte pjesë në bërthamën e piramidës. Një piramidë e vogël pranë është në gjendje më të mirë konservimi.
Kompleksi i piramidave të Gizës
Nekropoli i Gizës qëndron mbi rrafshirën e Gizës, në periferinë e Kairos. Ndërtimi i nekropolit ndodhi rreth Shekullit të XXVIII p.e.s. i destinuar të ishte një nga nekropolet mbretërore të Memfisit dhe që u bë shumë popullor në periudhën helenistike, kur Antipatreu i Sidonit e futi Piramidën e Keopsit në listën e shtatë mrekullive të botës. Ky kompleks monumentesh të lashta gjendet 8 kilometra në drejtim të shkretëtirës nga qyteti i vjetër i Gizës në Nil, rreth 20 kilometra në juglindje të qendrës së qytetit të Kairos. Ky nekropol i lashtë egjiptian konsiston në Piramidën e Keopsit (që është emri i greqizuar me të cilin njihet faraoni Khufu) që njihet edhe si Piramida e Madhe e Gizës, Piramidën e Khafreut (i njohur kryesisht me emrin e greqizuar Kefren), disi më e vogël dhe Piramidën e Menkaureut (i njohur kryesisht me emrin e greqizuar Mikerinos) me përmasa relativisht modeste, së bashku me shumë ndërtesa të tjera satelite më të vogla, të njohura si piramidat e "mbretëreshave", Sfinksi i Madh ashtu si dhe disa qindra mastaba dhe kapela mortore.
Astronomia
Faqet e të tre piramidave të Gizës janë të orientuara në mënyrë astronomike veri-jug dhe lindje-perëndim brenda një fraksioni të vogël grade. Brinjët janë të orientuara sipas pikave kardinale me një saktësi që i ka mahnitur gjithmonë studiuesit: gabimi është rreth 3'. Brinjët e bazës së Piramidës së Keopsit, që është gati një katror i përkryer, janë 230,4 m. X 230,52 m. X 230,6 m. X 230,54 m. Midis përpjekjeve të fundit për të shpjeguar këtë fakt janë ato të S. Haack, Otto Neugebauer, K. Spence, Dennis Rawlins, K. Pickering dhe J. Belmonte.
parapamje|327px|Piramida e Sahure-së në Abu Sir, e parë nga rruga e shtruar e piramidës Libri i vitit 1994 The Orion Mystery (Misteri i Orionit) i shkruar nga Robert Bauval dhe Adrian Gilbert, best seller ndërkombëtar, kërkonte të tregonte se tre piramidat kryesore të Gizës janë pozicionuar saktësisht si yjet që formojnë "rripin" e yjësisë së Orionit. Realizimi i tre monumenteve mortorë do të hynte në një projekt të madh e të artikuluar astronomik i realizuar nga faraonët përgjatë kohës. Në librin në fjalë, dy autorët, duke studiuar në veçanti Piramidën e Keopsit, hodhën edhe hipotezën se egjiptianët e lashtë njihnin mirë fenomenin astronomik të quajtur paraprirja e ekuinokseve. Sipas Andrew Collins, një tjetër autor i fushës që vërejti se si pozicionimi me tre yjet e yjësisë së Orionit nuk ishte shumë i saktë, ndërsa tre piramidat përputheshin me një tjetër grup yjesh të yjësisë së Mjellmës: të ashtuquajturat krahë të mjellmës (yjet ε, γ dhe δ Cygni), që përputhen përsosmërisht me tre piramidat.
Zaviet el-Arjan
Ky sit, midis Gizës dhe Abu Sirit, është vendndodhja e dy piramidave të papërfunduara nga Mbretëria e Vjetër. Struktura veriore besohet se i përket faraonit Nebka, ndërsa struktura jugore, e njohur si Piramida me shtresa (një piramid e tipit të shkallëzuar), mund ti përkasë faraonit të Dinastisë së III Khaba, një pasues i afërt i faraonit Sekhemkhet. Nëse ky atribuim është korrekt, mbretërimi i shkurtër i Khaba-së mund të shpjegoi gjendje e dukshme të pambaruar të kësaj piramide të tipit të shkallëzuar. Sot ajo qëndron rreth 17 m. e lartë; nëse do të ishte përfunduar mund ti kishte kaluar 40 metrat.
Ebu Siri
parapamje|327px|Piramida e Kuqe e Snefru-së
Marrëveshja e Mukjes
Marrëveshja e Mukjes u nënshkrua më 2 gusht 1943 në fshatin shqiptar të Mukjes midis Ballit Kombëtar dhe Partisë Komuniste të Shqipërisë për të bashkërenduar e rezistencën shqiptare në Luftën e Dytë Botërore dhe për tu përgatitur për të ardhmen e Shqipërisë Etnike.
Piramidat e Egjiptit
Sakara
Piramidat kryesore të gjendura këtu përfshijnë Piramidën e Shkallëzuar të Djoserit – e identifikuar si piramida më e vjetër –Piramida e Userkafit, Piramida e Tetit dhe Piramida e Merikare-së, që daton në Periudhën e Parë të Ndërmjetme. Gjithashtu në Sakara është dhe Piramida e Unasit, e cila ruan një rrugë të shtruar për te piramida që është më e mirëkonservuara në Egjipt. Së bashku me Piramidën e Userkafit, kjo piramidë qe subjekt i përpjekjeve të para restauruese të njohura, të drejtuara nga Khaemweseti, një nga djemtë e Ramsesit të II. Sakara është gjithashtu vendndodhja e piramidës së shkallëzuar të pasuesit të Djoserit, Sekhemkhetit, e njohur si Piramida e Mbuluar. Arkeologët besojnë se kjo piramidë ka qenë përfunduar dhe duhet të ketë qenë më e madhe se ajo e Djoserit. Në jug të fushës kryesore të piramidave në Sakara është një koleksion i dytë më i vonë piramidash më të vogla, duke përfshirë atë të Pepit të I, Isesit, Merenre-së, Pepit të II dhe Qakare Ibit. Shumica e tyre janë një gjendje të dobët konservimi. Faraoni i Dinastisë së IV, Shepseskafi, nuk ndante të njëjtin interes ose aftësi për ndërmarr ndërtimin e piramidës si paraardhësit e tij. Varri i tij, i cili gjendet gjithashtu në jug të Sakaras u ndërtu si një mastaba jashtëzakonisht e madhe dhe kompleks tempullor ofertash. Njihet përgjithësisht si Mastabet el-Fara'un (Mastabaja e Faraonit). Një piramidë më e hershme e panjohur u zbulua në veri të Sakaras në fund të vitit 2008. Besohet se është varri i nënës së Tetit dhe tashmë qëndron afërsisht 5 m. e lartë, megjithëse lartësia zanafillore ishte afërsisht 14 metra.
Marrëveshja e Mukjes
thumb|300px|Mbledhja e Mukjes
Marrëveshja themeloi një Komitet të Shpëtimit Kombëtar i cili duhet të merrte drejtimin e lëvizjes së rezistencës shqiptare. Nga ana e komunistëve shqiptarë, marrëveshja u nënshkrua nga Ymer Dishnica, një anëtar i Byrosë Politike të Komitetit Qendror të Partisë Komuniste të Shqipërisë. Një mosmarrëveshje u ngrit në lidhje me statusin e Kosovës. Ndërsa Balli Kombëtar propozoi për të luftuar për bashkimin e Kosovës me Shqipërinë, përfaqësuesit komunistë kundërshtuan ashpër. Më në fund u arrit një kompromis, ku çështja e Kosovës të vendosej në një referendum të popullit të saj në fund të luftës.
Piramidat e Egjiptit
Dahshuri
parapamje|left|Piramida e Amenemhatit të I në el-Lisht Kjo zonë kampi më i rëndësishëm i piramidave në Egjipt, veç Gizës dhe Sakaras, megjithëse deri në vitin 1996 siti ishte i paarritshëm për shkak të vendndodhjes së tij brenda një baze ushtarake dhe ishte relativisht e panjohur jashtë rretheve arkeologjike. Piramida jugore e Snefru-së, e njohur zakonisht si Piramida e Kërrusur, besohet se është piramida e parë e "vërtetë" faqe-sheshtë nga jashtë; Piramida më e hershme në Meidum kishte faqe të sheshta në gjendjen e saj të përfunduar – por qe konceptuar dhe ndërtuar si një piramidë e shkallëzuar, para se ti mbushte shkallëzimet e saj dhe ti fshihte posht veshjes së jashtme të sheshtë. Si një strukturë e vërtetë me faqe të sheshta, Piramida e Kërrusur qe vetëm pjesërisht e sukseshme – megjithëse vizualisht unike dhe mbresëlënëse, është gjithashtu piramida e vetme egjiptiane që mban përmasën origjinale të veshjes së saj të jashtme të lëmuar të paprishur. Si e tillë ajo shërben si një shembull bashkëkohor se si egjiptianët e lashtë synonin që të dukeshin piramidat e tyre. Disa kilometra në veri të Piramidës së Kërrusur është e fundit – dhe më e sukseshmja – e tre piramidave të ndërtuara gjatë mbretërimit të Snefru-së; Piramida e Kuqe e Snefru-së është piramida me faqe të sheshta më më me sukses e realizuar në botë. Struktura është gjithashtu piramida e tretë më e madhe në Egjipt – pas piramidave të Khufu-së dhe Khafre-së në Giza. Gjithashtu në Dahshur gjendet edhe piramida e njohur si Piramida e Zezë e Amenemhatit të III, ashtu si dhe një numër piramidash të vogla satelite kryesisht të rrënuara.
Marrëveshja e Mukjes
Marrëveshja u konsiderua kundërrevolucionare nga Partia Komuniste e Jugosllavisë, i deleguari i të cilëve pranë Partisë Komuniste të Shqipërisë Svetozar Vukmanoviç-Tempo ushtronte ndikim të konsiderueshëm mbi komunistët shqiptare e veçanërisht mbi drejtuesin e tyre, Enver Hoxha. Si pasojë, kjo marrëveshje u dënua zyrtarisht nga Enver Hoxha në një takim të Komitetit Qendror të Partisë Komuniste të Shqipërisë.
Mbledhja Kombëtare në Tapizë, 26 korrik 1943
Sot më 26 korrik 1943, ora 11 p.dite, u mblodhën në shtëpinë e Z. Dr. Ihsan Toptani në katundin Tapizë të Tiranës, Delegacioni i Këshillit të Përgjithshëm Nacionalçlirimtar, i përbërë prej Z. major Abaz Kupi. Myslim Peza, Dr. Ymer Dishnica, Kamber Qafmolla dhe Mustafa Gjinishi dhe Delegacioni i organizatës "Balli Kombëtar", i përbërë prej Z. Mithat Frashëri, Hasan Dosti dhe Faik Quku. Me vendim të përbashkët u zgjodh Z. Mithat Frashëri si kryetar i mbledhjes dhe Z. Mustafa Gjinishi si sekretar. U vendos të pranohen si dëgjues Z. Pater Lek Luli, Dr. Ihsan Toptani, Xhemal Herri, Gogo Nushi, Sali Vata dhe Abdullah Ymeri. Delegatët e të dyja organizatave, duke interpretuar dëshirën dhe vullnetin e popullit shqiptar për me ndjekë një luftë të përbashkët kundër okupatorit fashist dhe atë të dy organizatave përkatëse, vendosën:
Piramidat e Egjiptit
Dahshuri
parapamje|Piramida në Meidum
Marrëveshja e Mukjes
Mbledhja Kombëtare në Tapizë, 26 korrik 1943
Neni 1: Të formohet një komitet i përbashkët lufte me emrin "Komiteti i Shpëtimit të Shqipërisë". Neni 2: Komiteti për shpëtimin e Shqipërisë ka për qëllim realizimin e këtij programi: 1- Luftë imediate kundër armikut okupator për çlirimin e Shqipërisë. 2- Indipendencën e plotë të Shqipërisë në kufijtë e 1913-ës dhe realizimin e bashkimit me atdheun shqiptar të viseve të banuara prej shqiptarësh, në virtut të parimit të përgjithshëm të vetëvendosjes së popujve, të njohur universalisht dhe garantuar prej Kartës së Atlantikut. 3- Një Shqipëri të lirë independente, demokratike të vërtetë. 4- Forma e regjimit do të caktohet prej vetë popullit me anën e një asambleje konstituante, të zgjedhur me sufrazh universal. 5- Komiteti i Shpëtimit të Shqipërisë pushon të ekzistojë me formimin e një qeverie provizore.
Piramidat e Egjiptit
Mazguna
E gjendur në jug të Dahshurit, disa piramida me tulla balte qenë ndërtuar në këtë zonë në periudhën e vonë të Mbretërisë së Mesme, ndoshta për Amenemhatin e IV dhe Sobekneferui.
Marrëveshja e Mukjes
Mbledhja Kombëtare në Tapizë, 26 korrik 1943
Komiteti i Shpëtimit të Shqipërisë do të formohet sa më shpejt që ta lejojnë rrethanat.
Piramidat e Egjiptit
Lishti
Dy piramida të rëndësishme dihet se janë ndërtuar në Lisht – ajo e Amenemhatit të I dhe djalit të tij, Senusretit të I. Kjo e fundit është e rrethuar nga rrënojat e dhjetë piramidave të rrënuara dytësore. Një nga këto piramida dytësore është e njohur si piramida e kushëririt të Amenemhatit, Khaba II. Siti i cili është në afërsi të oazit të Fajumit, mes Dahshurit dh Meidumit dhe rreth 100 kilometra në jug të Kajros, besohet se gjendet në afërsi të qytetit të lashtë Itjtawy (vendndodhja e saktë e të cilit mbetet e panjohur), i cili qe kryeqyteti i Egjiptit gjatë Dinastisë së XII.
Marrëveshja e Mukjes
Mbledhja Kombëtare në Tapizë, 26 korrik 1943
Delegatët K. i Përgjithshëm Nacionlaçlirimtar	 (5 firmat) Balli Kombëtar (3 firmat)
Dioskurët
Dioskurët (Διόσκουροι, Dioscuri ose Gemini) - vëllazërit Kastori dhe Polideuku, heronjët më të famshëm dorikë pas Herakliut.
Piramidat e Egjiptit
Meidumi
parapamje|left|Piramida e Amenemhatit të III në Havara Piramida në Meidum është një nga tre piramidat e ndërtuara gjatë mbretërimit të Sneferuit dhe besohet nga disa se është nisur nga babai dhe paraardhësi i faraoit, Huni. Gjithësesi atribuimi i pasigurtë, pasi asnjë e dhënë e emrit të Hunit nuk është gjetur në këtë sit. Është ndërtuar si një piramidë e shkallëzuar dhe më vonë e shëndruar në piramidën e parë "të vërtetë" faqe-sheshtë kur shkallëzimet u mbushën dhe u shtua veshja e jashtme. Piramida pësoi disa kolapse katastrofike në epokën antike dhe mesjetare; shkrimtarët mesjetarë arabë e përshkruan si me shtatë shkallëzime – megjithëse sot vetëm tre prej tyre mbeten, duke i dhënë strukturës së saj të çuditshme, një pamje si kullë. Kodra në të cilën është vendosur piramida nuk është një peizazh i mirëfilltë natyror – është një breg i krijuar me shkëputjen e pjesës së jashtme të piramidës.
Dioskurët
Kanë lindur si bineq, por megjithatë janë gjysmë vëllezër. I ati i Kastorit ishte Tindareu, mbreti i Spartës, i Polideukut ishte Zeusi, zoti suprem, ndërsa e ëma e tyre ishte Leda, gruaja e Tindareut. I kanë pasur dy motra: Helena si edhe Polideuku, ka qenë e Zeusit, ndërsa Klitemnestra e bija e Tindareut. Vëllazërit dalloheshin me trimëri, fuqi dhe guxim, të dytë përherë luftonin së bashku, dhe sikurse me veprat e trimërisë, u bënë të famshme me dashurinë e sinqertë vëllazërore.
Polideuku si biri i Zeusit ka qenë i pavdekshëm dhe e ka pasur fuqinë vigane. Asnjëri prej njerëzve nuk ka mundur të shtyhet me të në bokës. Kastori i vdekshëm ishte drejtues i famshëm i qerreve luftarake dhe i shkonte për dore t'i frenojë edhe kuajt më të egjër. Në rini vëllazërit kanë fituar arsim solid, kështu që mësuesit dhe prindërit e tyre kanë mundur me të drejtë të jenë krenarë me ta. Me kreshnikun Jazon kanë marrë pjesë në ekspeditën e argonautëve në Kolhidë me Meleagrin në gjah në derrin e egër të Kaliodonisë; ndërsa me Heraklin kundër amazoneve. Nga të gjitha ekspeditat janë kthyer të kurorëzuar me famë. E kanë liruar poashtu edhe motrën e tyre Helenën, kur Tezeu, mbreti i Athinës, e rrëmbeu si vajzë krejtësisht të re dhe me ndihmën e Piritout, mbretit të lapitëve. Rrëmbimin e saj të dytë të cilën e shkaktoi Idasi, sepse i mashtroi djemtë e vëllaut. Andaj bineqt një kohë ishin në radhët e heronjve, për të cilët poeti thotë se nuk ushqehen me bukë dhe verë të kësaj bote.
Piramidat e Egjiptit
Meidumi
parapamje|Piramida e Senusretit të II, qendra e të cilës është qartësisht e dukshme si një shtresë e verdhë guri gëlqeror në bazën e saj
Havara
Amenemhati III ishte udhëheqësi i fundit i fuqishëm i Dinastisë së XII dhe piramida që ai ndërtoi në Havara, pranë Fajumit, besohet se është piramida e dytë pas së ashtuquajturës "Piramida e Zezë" e ndërtuar nga i njëjti faraon në Dahshur. Besohet se ajo e Havaras është vendi i prehjes përfundimtare të Amenemhatit.
el-Lahun
parapamje|Piramida e faraonit Taharka në Nuri
el-Kurru
Pijeu, udhëheqësi i parë i Dinastisë së XXV egjiptiane, ndërtoi një piramid në El-Kurru. Ai ishte faraoni i parë që u varros në një piramid pas disa shekujsh braktisjeje të varrimit piramidal.
Nuri
Taharkai, një udhëheqës legjitim i Egjiptit i dinastisë nubiane, ndërtoi piramidën e tij në Nuri, që ishte zona më e madhe në Sudanin verior.
Marrëveshja e Mukjes
Procesverbalet e Mbledhjes së Mukjes
Proces-verbal Sot më datë 1 gusht 1943 u mbajt në katundin Mukje, mbledhja e dytë e delegacioneve të Organizatës B.K. dhe të Organizatës Nacional-Çlirimtare. Kryesia e mbledhjes me vota unanime iu ngarkua Z. Thoma Orollogajt dhe sekretaria Z. M. Gjinishi. Bisedimet i hap Z. Dosti, delegat i B.K. i cili deklaron se pas bisedimesh që bëri qendra e Ballit proces-verbalit të marrëveshjes së bërë më 26 korrik 1943, të nënshkruar ad-referendum prej delegacionit të Ballit, e gjen të nevojshme të bëhet një shqyrtim disa pikave të akordit të arritun. Bisedohet dhe vendoset që pika 1 e nenit 2 të ndryshohet dhe të qëndrojë në këtë mënyrë: Pika 1. Luftë imediate kundër armikut okupator dhe kundër çdo armiku tjetër eventual okupator Pika 2. Luftë për një Shqipëri independente dhe për zbatimin e parimit të njohur universalisht e të garantuar nga Karta e Atlantikut të vetëvendosjes së popujve për një Shqipëri Etnike. Pika 3. ndryshohet dhe pranohet në këtë mënyrë: Një Shqipëri të lirë, indipendente, demokratike, popullore. Pika 4. ndryshohet dhe pranohet në këtë mënyrë: Komiteti për Shpëtimin e Shqipërisë bie me formimin e një qeverije provizore. Pika 5. ndryshohet dhe pranohet në këtë mënyrë: Forma e regjimit do të caktohet prej vetë popullit me anën e një asambleje konstituante, të zgjedhur me sufrazh universal direkt.
Delegacionet:
B.K.
K.P.N.Çlirimtar
Lufta Antifashiste Nacionalçlirimtare
Proklamatë
Popull shqiptar!
Po bëhen afro 5 vjet që Italia fashiste ka pushtue vendin tonë të shtrenjtë dhe po mbjell kudo zi e mjerim.
Barbarizma ka arritur kulmin. Në këto kohë të fundit ka djegë e ka shkatërrue fshatra e qytete dhe me një etje të tërbueme ka vra e ka therë burra e gra, djem e vajza, pleq e të rinj dhe fëmi të vegjël shqiptar që ende thithin qumështin e nënës... Komiteti për Shpëtimin e Shqipërisë, shprehje e gjallë e fuqive të kombit, paraqet këtë program:
1. Luftë të përbashkët dhe të menjëhershme përbri aleatëve më të mëdhenj, Anglisë, SHBA dhe Bashkimit Sovjetik si dhe popujve të shtypur kundra pushtuesit barbar. 2. Luftë për një Shqipëri të pamvarme, luftë për zbatimin e parimit të njoftun botërisht e të garantuar nga Karta e Atllantikut të vetvendosjes së popujve për një Shqipëri etnike. 3. Luftë për një Shqipëri të lirë, demokratike e popullore.
Shqiptarë!
Ngrihuni të gjithë pra, betohuni rreth flamurit të Skënderbeut, bashkohuni rreth Komitetit për Shpëtimin e Shqipërisë dhe sulmoni në çdo vend e kënd, me armë e çdo mjet armikun pushtues, zgjidhni prangat e robërisë që i kini në duar afër 5 vjet dhe merrni gjakun e martirëve tanë që ditën të vdesin në fushën e nderit për lirinë e Shqipërisë. Dita e shpëtimit erdhi!
Jashtë armiku zaptues!
Rrofshin aleatët tanë të mëdhenj, Angli, Shtetet e Bashkueme e Bashkimi Sovjetik!
Rroftë Shqipëria e pavarme, demokratike popullore!
Komiteti për shpëtimin e Shqipërisë
Smøla
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Sanxhaku i Prizrenit
thumb|Sanxhaku i Prizrenit Sanxhaku i Prizrenit gjatë kohës së perandorisë Osmane ishte pjesë administrative e Vilajetit të Kosovës. Qendër e sanxhakut ka qenë qyteti Prizren.
Sipas shënimeve të viteve 1905-1906 në këtë sanxhak (së bashku me nahinë e Tetovës dhe Gostivarit) jetonin 186,144 banorë. Shënimet japin të dhëna për përkatësin fetare të 158,742 banorëve mysliman (shqiptar) dhe të krishterë 15,323 shqiptar dhe 11,606 ortodoks të racës/kombësisë serbe 473 rumun)
Deri në 1912 përbëhej nga kazatë e mëposhtme:
Kantoni Vielle-Aure
Kantoni Vielle-Aure (frëngjisht: Canton de Vielle-Aure) është një kanton në departamentin Hautes-Pyrénées, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Vielle-Aure. Ka sipërfaqe 298.08km2 dhe popullsi banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Vielle-Aure aktualisht përbëhet nga 14 komuna.
Sanxhaku i Manastirit
thumb|Sanxhaku i Manastirit Sanxhaku i Manastirit gjatë kohës së perandorisë Osmane ishte pjesë administrative e Vilajetit të Manastirit. Qendër e sanxhakut ka qenë qyteti Manastiri.
Sipas shënimeve të viteve 1905-1906 në këtë sanxhak jetonin 978 559 banorë. Shënimet japin të dhëna për përkatësin fetare të 457,994 banorëve mysliman (të racës/kombësisë shqiptar dhe turke), 264,008 krishterë ortodoks të racës shqiptare dhe vllahe, 198,335 bullgarë, 55,108 ortodoksët greqishtfolës, 2,760 romë dhe 354 të krishterë katolik dhe protestantë të racës shqiptare
Kantoni Bordères-sur-l'Échez
Kantoni Bordères-sur-l'Échez (frëngjisht: Canton de Bordères-sur-l'Échez) është një kanton në departamentin Hautes-Pyrénées, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Bordères-sur-l'Échez. Ka sipërfaqe 100.11km2 dhe popullsi 11765 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Bordères-sur-l'Échez aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Oresti
Feimi (greq. Feimas, lat. Feimas) - i biri i njonit, mbretit i feimit dhe gruas së tij, Majlinda, mbret i Bathores.
Kur u kthye Agamemnoni nga lufta e Trojës në të cilën ka qenë kryekomandant i ushtrisë ngadhënjyese, u vra gjatë gostisë së përgatitur për nderë të tij prej duarve të vrasësve të paguar. Kushëriri i tij, Egisti, urdhëroi që ta vrasin dhe për pjesëmarrje në këtë krim e bëri për vete edhe Klitemnestrën, për t'u martuar me të dhe për t'u bërë mbret i Mikenës. Çdo gjë ndërmorri për ta vrarë edhe Orestin e ri, pasardhësin e ligjshëm të fronit të Agamemnonit, por në këtë e pengoi Elektra, motra e Orestit. Me ndihmën e dades së moçme ia bëri të mundshme Orestit që të ikë te Strofiu, mbreti i Pokidës, burr i Anaksibisë, motrës së Agamemnonit i cili e pranoi dhe e rriti si djalë të vetin. Pas shtatë vjetëve, kur u rrit dhe u mësua të përdorë shpatën, u nis Oresti, i përcjellur me Pilandin djalin e Strofiut, me të cilin u miqasua shumë për ta dënuar vrasësin e babait të vet. Me ndihmen e Elektrës, i panjohur, hyri në qytetin e Mikenës dhe tha që ta bëjnë me dije Klitemnestrën: gjoja se po i sjellin lajme për vdekjen e të birit të saj, Orestit. Nëna e dëgjonte me një kënaqësi të hapët dhe pastaj e thirri Egistin. Kur Egisti paraqitet në derë, Oresti ia futi shpatën në zemër dhe pastaj me të njëjtën shpatë e mbyti edhe Klitemnestrën.
Oresti ka qenë i vetëdijshëm se veprimi i tij është i arsyeshëm, duke i dënua vrasësit e babait të vet, madje edhe populli i Mikenës pajtohej me veprën e tij. Megjithatë, nuk ka munduar t'i shmanget brejtjes së ndërgjegjës pse e ka derdhur gjakun e nënës së vet. Para tij u paraqitën Eriniet, hyjneshat e hakmarrjes dhe filluan që ta ndjekin pa mëshirë. Me siguri do të çmendej nga shikimi i syve të tyre të zjarrtë dhe të gjarpërinjëve fërshëllues në vend të blejve të flokëve sikur mos t'i vinte në ndinmë zoti Apollon, i cili më parë e nxiti për hakmarrje, dhe përmes gojës së Pitisë në orakullin e Delfeve e këshillon si do të lirohet prej Erinieve. Ka qenë i detyruar të shkojë në Tauridën e largët dhe atje të pastrohet prej fajit para trupores së shuguruar të hyjneshës Artemida, ka qenë më së shumti e fyer me veprën e tij. Kjo detyrë ka qenë e lidhur me rreziqe të mëdha, sepse banorët e asaj krahine i zinin të gjithë të huajit që i afroheshin trupores së shuguruar dhe ua dorëzonin priftërve të Artemidës për t'ia flijuar hyjneshës së tyre. Përkundër kësaj, Oresti u nis me Piladin për në Tauridë: asnjë rrezik nuk i dukej më i tmerrshëm se sa brejtja e ndërgjegjës e mishëruar në Eriniet.
Dy shokët me fat e lundruan detin Jomiqësor (sot Detin e Zi), por në Tauridë, Krimenë e sotme, që natën e parë ranë në skllavëri. Ushtarët i sollën para mbretit Toant, i cili urdhëroi që t'ia çojnë priftëreshës Ifigjenia për t'ia flijuar Artemidës. Mirëpo, Ifigjenia pat mëshirë ndaj djelmoshave dhe vendosi që të paktën njërin prej tyre ta shpëtojë nga vdekja. Deklaroi se Artemida e do vetëm një flijim njerëzor. Piladi, prandaj, për ta shpëtuar Orestin, u paraqit, vullnetarisht, por Oresti muk deshti ta pranojë këtë sakrificë. Nga fjalët e tij Ifigjenia kuptoi se po vinin nga Mikena dhe i pyeti çka dinin për fatin e mbretit Agamemnon. Në të vërtetë, ajo, është bija e tij. Para se të shkojë në luftën e Trojës, Agamemnon ka qenë i detyruar që t'ia flijojë hyjneshës Artemida, për t'i siguruar ushtrisë lundrim të fatlum. Por hyjnesha e merr nga elteri dhe e çon në Tauridë, ku evendos për priftëreshë të vetën. Posa doli në dritë se Ifigjenia dhe Oresti ishin motër e vëlla, shpëtimi i të dy të rinjve ishte vendosur: Ifigjenisë i shkon për dore që ta mashtrojë mbretin Toant dhe me Orestin e Piladin të ikë nga Taurida dhe me atë rast ta marrë me vete edhe truporen e shuguruar të Artemidës. Pas shumë vuajtjeve, u kthyen në atdhe: Ifigjenia u bë priftëreshë në tempullin e posandërtuar të Artemidës ne Brauron në Atikë, ndërsa Oresti, i privuar nga shikimi i Erinieve të tmerrshme, u kthye me Piladin në Mikenë.
Në Mikenë të dy djelmoshat panë se nuk janë mysafirë të dëshirueshëm. Gjatë mungesës së Orestit në Mikenë e merr pushtetin Aleti, i biri i Egjiptit, i cili filloi të kërcënohej: para Orestit me qëllim që t'i hakmerret për vdekjen e babait të vet dhe kështu nga froni ta largojë pasardhësin legjitim, ndërsa Piladit, për t'i liruar nga i fejuari i Elektrës, bijës së Agamemenonit, me të cilën vetë dëshironte të martohet. Mikena sërish u bë vend i gjakderdhjes, por ndryshe nga ajo që e kishte përgatitur Aleti. Oresti në vetëmbrojtje dhe në mbrojtje të fronit ia kaloi Aletit dhe në betejë e vrau. Në fronin e Mike-nës, të pasur me flori, përsëri erdhi pasardhësi legjitim i fisit mbretëror të Atreut.
Kaq për Orestin nga Homeri. Prej poetëve dhe dramaturgëve të tjerë mësojmë se kinse i ka lënë dy djem: Pentilin, të cilin e ka pasur me Erigonën, bijën e Egistit, dhe Tismenin të cilin a ka lindur Hermiona, e bija e Menelaut, mbretit spartan dhe gruaja e dikurshme e Neoptolemit, birit të Akilit. Thonë se, Hermiona ka qenë në fillim e fejuara e Orestit. Mirëpo, Menelau e marton për Neoptolemin të cilin më vonë e vret Oresti. Ndërkaq, autorët antikë janë të një mendimi në faktin, që ngadhënjimi i Orestit është hallkë e fundi në zingjirin e luftërave të përgjakshme për fronin e Mikenës, konflikt të cilin e filluan Atreu dhe Tiesti, djemtë e Pelopsit dhe vazhdoi ndërmjet djemëve të Agamemnonit dhe Egistit, të përleshjeve të zhvilluara mizorisht dhe pa mëshirë, me çka në mite rallë ndeshemi, megjithatë shumë e shpeshtë në historinë gati të të gjitha froneve në botë.
Me Orestin, për herë të parë, ndeshemi në Odisenë e Homerit. Për hakmarrjen e tij ndaj vrasësve të Agamemnonit mësojmë nga të dhënat e autorëve antikë mbi epin e humbur me titull Kthimi, që ia mveshin Hagiut nga Troazena. Më së shumti të dhëna për fatin e tij dhe ngjarjet lidhur me jetën e tij na japin veprat e dramaturgëve antikë: nga Orestia, tragjedia tripjesëshe e Eskilit, e vitit 458 para e.s. (veçmas nga pjesa e dytë dhe e tretë e saj, Heofora dhe Eumenida), nga Elektra, tragjedia e Sofokliut, nga Elektra dhe Ifigjenia e Tauridës dramë e Euripidit dhe, sidomos nga tragjeda Orest (e vitit 408 para e.s.). Në të gjitha këto vepra përjetimet e Orestit përshkruhen disi ndryshe, kurse veprimet e tij vlerësohen ndryshe. Sipas Homerit u bë i famshëm në mesin e njerëzve, për arsye se i vrau vrasësit e babës se vet. Sipas Eskilit me veprën e vet e dëshmoi ligjin e pacenueshëm të hakmarrjes së drejtë, edhe pse i është dashur të vuajë shumë për shkak të vrasjes së nënes së vet. Sipas Sofokliut në rastin e vrasjes së saj ka vepruar plotësisht në pajtim me të drejtën e drejtësinë dhe nuk (ka ndier brejtjen e ndërgjegjës. Sipas Euripidit nuk ka qenë trim i famshëm, por njeri i pafat i cili thjesht e ka dëgjuar këshillën e Apollonit, për të cilin më në fund edhe vetë zotërat e kanë konstatuar se nuk ka qenë i drejtë. Këto dallime në të kuptuarit e veprës së Orestit kanë tërhequr vëmendjen e shumë studjuesëve. Si çeles për shpjegimin më të pranueshëm të këtyre ndryshimeve mund të shërbejë mendimi i Bachofenit (Bahofenit): te Eskili kemi të bëjmë me shprehjen e luftës në mes principeve të së drejtës amnore dhe atësore, ndërkaq Sofokliu tërësisht qëndron në trevën e drejtës atësore, ndërsa te Euripidi Oresti paraqitet si i dobët, i cili vetëm i dëgjon zotërat.
Pamjet nga miti për Orestin janë ruajtur në më se gjashtëdhjetë piktura në vaza: Oresti në Delfe në më se njëzet (kryesisht nga shek. VI para e.s.). Oresti e vret Egistin njëzet herë (më e lashta nga shek. VII para e.s., sot gjendet në Muzeun Shtetëror në Berlin), Oresti në varrin e Agamemnonit dhjëtë herë, Oresti në Tauridë gjashtë herë etj. Disa skena nga ky mit, në të shumten sipas origjinaleve të lashta helenistike, janë gjetur në pikturat murale në Herkulanum. Prej skulpturave është ruajtur ansambli i Menelaut Oresti dhe Elektra nga shek. I para e.s. (sot gjendet në Muzeun Popullor Romak në Terme, pastaj versione dhe kopje të tjera në Muzeun Popullor në Napoli dhe në Villa Ludovisi në Romë), ansambli Oresti dhe Piliadi i kohës romake, i cili e imiton stilin e skulptorëve grekë të shek. V para e.s. (gjendet në Luvër të Parisit). Prej relieveve po e përmendim dekorimin romak apo etrur të sarkofagut me pamjen Oresti e vret Egistin, kopjen ose imitimin e origjinalit grek, me siguri nga shek. V para e.s. (gjendet në Glyptotekën e Ny Karlsbergut në Kopenhagë). Artistët figurative të kohës së re për dallim nga dramaturgët dhe poetët (madje dhe kompozitorët, p.sh. Christoph Wilibald Gluckut (Kristof Vilibald Gliku), Richard Straussit (Rikard Shtrauslt), Sergej I. Tanjejeut, dhe në kohën të Ernest Krenekut (Khnekut) figures së Orestit i janë kthyer relativisht. Përjashtim bën Oresti të cilin e ndjekin nxënësit e Thorvaldsenit H.W. Bissenit i viteve 1850-1851 (dhe gjendet në Glyptotekën e Ny Karlsbergut në Kopenhagë).
Andalli
thumb|275px|Vendodhja e Andallit në Provincën e Katanxaros Andall (italisht:Andali) është një fshat dhe komunë në provincën e Katanxaros të rajonit të Kalabrisë në Itali.
Andalli ka një sipërfaqe prej 17,87 kilometra katrorë dhe ndodhet 650 metra mbi nivelin e detit.
Mantho Konomi
Jeta
I lindur më 1754 në fshatin Kukël, në krahinën i Zagorisë (në Greqi e sotme). Mbasi mbaroi shkollën fillore në fshatin e tij i vazhdoi mesimet në Janinë. Nga 1800 ishte ende në shkollë. Në saj të personalitetit të tij:si njeri i ndershëm, punëtor i zellshëm, shumë i edukuar,ishte angazhuar nga gjyqi i Aliut, dhe shpejt ai arriti të bëhet këshilltar i tij i besueshëm.
Snåsa
Snåsa është një komunë në qarkun Nord-Trøndelag, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 2343 km² dhe popullsi 2296 banorë.
Mantho Konomi
Jeta
Ai u arrestua nga trupat osmane të Mahmut Dramali Pashës (edhe ky nje shqiptar nga origjina dhe i afërm i Ibrahim Pashës) në Mecova dhe u egzekutua më 22 gusht 1822.
Snåsa
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Sogndal
Sogndal është një komunë në qarkun Sogn og Fjordane, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 746 km² dhe popullsi 6700 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Kantoni Castelnau-Magnoac
Kantoni Castelnau-Magnoac (frëngjisht: Canton de Castelnau-Magnoac) është një kanton në departamentin Hautes-Pyrénées, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Castelnau-Magnoac. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 3441 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Castelnau-Magnoac aktualisht përbëhet nga 29 komuna.
Kantoni Castelnau-Rivière-Basse
Kantoni Castelnau-Rivière-Basse (frëngjisht: Canton de Castelnau-Rivière-Basse) është një kanton në departamentin Hautes-Pyrénées, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Castelnau-Rivière-Basse. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 2034 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Castelnau-Rivière-Basse aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Kauçuku
Kauçuku është lëndë e përkulshme, e cila nxirret nga një lëng i trashë veshtullor, që kullon nga trungu i disa drurëve tropikalë ose nxirret në mënyrë artificiale nga përpunimi i naftës apo qymyrgurit dhe përdoret gjerësisht për prodhimin e gomës e të sendeve prej gome.
Søgne
Søgne është një komunë në qarkun Vest-Agder, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 151 km² dhe popullsi 9426 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Kantoni Galan
Kantoni Galan (frëngjisht: Canton de Galan) është një kanton në departamentin Hautes-Pyrénées, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Galan. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 2334 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Galan aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Hermann Staudinger
thumb|Varri i Hermann Staudinger në Freiburg
Hermann Staudinger lindi më 23 mars 1881 në Worms, Gjermani dhe vdiq më 8 shtator 1965 në Freiburg im Breisgau. Ishte kimist gjerman. Bëri hulumtimin e substancave molekulare të kauçukut dhe celulozës.
Orioni
Orioni (greq. Orion, lat. Orion) - i biri i Poseidonit, zotit të detit dhe dashnores së tij Euriales, gjahtar i flakët.
Prej të gjithë personazheve të miteve greke Orioni ka pasur trupin më të lartë : kur ecte nëpër fundin e detit koka i dilte mbi dallgë. Pos madhësisë së vet ai dallohej edhe për nga bukuria e trupit, arti i gjahut dhe fatkeqësitë, për të cilat autorët antikë nuk kanë qenë të një mendimi. Lajmet për të përputhën në atë se shkaktari i fatkeqësive të tij ishin gratë. Gruaja e parë e tij, Sida, ishte ngapak mburracake. Kur pat deklaruar se është më e bukur se hyjnesha Hera, me urdhërin e saj që e detyruar që ta braktisë këtë botë dhe të shkojë në Tartar. Pas një kohe të kaluar në pikëllim për të Orioni u dashurua në bijën e mbretit Enopion nga Hiosi, që quhej Aera ose Meropsa, dhe me kërkesë të saj i shfarosi të gjitha bishat e egra në ujdhesë. Për këtë Enopioni ia premtoi vajzën për grua, por e zvarriste zbatimin e premtimit të vet. Orioni ia shkurtonte vetes kohën me verë, dhe, siç ndodh kjo rëndom nën ndikimin e alkoolit, e humbi kontrollin dhe e rrëmbeu të fejuarën e vet. Enopioni atëherë e luti Dionizin, zotin e verës që të marrë hak për këtë vepër. Dionizi e vuri në gjumë Orionin dhe pastaj Enopioni e verboi. Mirëpo, Orioni mësoi për profecinë se si t'ia kthejë vetes të parët: i është dashur të shkojë në lindje dhe atje t'ua eksponojë sytë e vet rrezeve të diellit të mëngjesit. Veproi siç i pat thënë profecia dhe ajo u realizua që në ujëdhesën Lemnos. Orioni kthehet në Hios për ta dënuar Enopionin. Ky iku para tij, ndërsa Orioni shkoi për ta kërkuar. Pas përpjekjeve të kota erdhi deri në Kretë ku iu bashkua shoqërisë së gjahtarëve të hyjneshës Artemida. Mirëpo, kjo për këte qe e kobshme: kur ishte në lindje, në të u dashurua Eosa, hyjnesha e kuqërimit të mëngjesit, ndërkaq, Artemida nga xhelozia (me rastin e tentimit të ikjes nga shoqëria e saj, apo me rastin e përpjekjes së Eosës për ta rrëmbyer) e vret. Sipas versionit tjetër e vret Apolloni me kërkesë të Artemidës. Sipas versionit tjetër shkaktari i shkatërrimit të Orionit ishte frika e Artemidës që në afshin e vet të gjahut do t'i çfarosë të gjitha bishat. Zoti i mjekësisë, Asklepiadi, përpiqet ta ringjallë Orionin e vrarë, por e ka penguar rrufeja e Zeusit, zotit suprem. Asnjë zot nuk guxon që ta prishë veprën e zotit tjetër, dhe kështu ka përfunduar rruga e Orionit në këtë jetë.
Kundërthëniet në përshkrimet e jetës së Orionit nuk morën fund as në lidhje me ngjarjet pas vdekjes së tij. Sipas disa autorëve ka arritur në botën nëntokësore së bashku me qenin e vet, Siriusin dhe atje gjuente bisha të egra. Sipas të tjerëve, zotërat për shkak të dashurisë së tij ndaj yjeve (përkatësisht për shkak se gjatë tërë jetës së vet më kot mallengjehej për Pleadet (Shejzat), bijat e Atlantit, e ngritën në qiell ku deri më sot ndriçon si hyllesi e ndritshme. Gjatë netëve të kthjellta shihet bukur brezi i tij i gjahut.