cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Festimet në Iliri
Festimet në Iliri ishin të hareshme. Iliret kishin organizuar ahengje të ndryshme. Ata përdornin pijet që i kishin krijuar ose punuar vet, disa nga to ishin birra dhe vera. Në ahengjet e ilireve merrnin pjesë grat burrat dhe në disa raste dhe fëmijët ilir. Ata e blinin mallin e tyre me ndërrime dhe shumë nga ato furnizime i ruanin për festa ose ahengje të ndryshme.
Vivien Leigh
Vivien Leigh (Darjeeling, Indi, 5 nëntor 1913 - Londër, 8 korrik 1967), aktore angleze e teatrit dhe e filmit. Ishte fituese e dy Oscarëve për role të përfaqësuara nga shtresa e lartë nga Amerika e Jugut, Scarlett O'Hara në ''Iku bashkë me erën (1939) dhe Blanche DuBois në Tramvaji i quajtur dëshirë. Ishte edhe aktore e suksesshme e teatrit, a shpeshherë aktroi me bashkëshortin e vett, Laurensë Olivierin, I cili bëri regjinë e disa shfaqjeve të saja. Gjatë karrierës së vetë tridhjetëvjeçare, muar pjesë me rolet në komeditë e Noela Cowardit dhe Gjorgj Bernard Shout deri tea to klasike, të personazheve shekspiriane si që janë Ofelia, Kleopatra, Zhyljeta dhe Lady Macbeth.
Leigh në produkcion të Olivierit, në teatrin londinez Old Vic, aktroi Ofelinë e Hamletit, ndërsa Oliviei më vonë e kishte vërejt ndryshimin e disponimit të saj, para se ajo të dilte në skenë. Pa asnjë provokim, fillon të buçiste në te, e pastaj e heshtur vazhdonte me nguti të zbrazur. Aktronte pa ndonjë vështirësi, ndërsa të nesërmen u kthente në rutinë. Ishte hera e parë që Olivier, që dëshmoi për sjelljet e saj nga ana e saj. Filluan të jetojnë së bashku ; Holman dhe gruaja e Olivierit, aktorja Jill Esmond, refuzuan tu japin shkurorëzim bashkëshortëve të tyre.
Leigh në filmin A Yank at Oxford më 1938, ishte bashkë me Robert Taylorin, Lionel Barrymoren dhe Maureen O'Sullivanin, në filmin e saj të parë i cili tërhoqi vëmendjen, edhe në ShBA. Gjatë reproduksionit fitoi reputacion të lartë, por edhe njerëz të papërshtatshëm, kur Kordës i thotë agjenti i saj që kontratatën nuk do ta vazhdojë nëse akoma do të sillet ashtu.
Fama ndërkombëtare
parapamje|Leigh në filmin Gone with the Wind (1939)
Olivieri mundua të depërtoi në botën e jashtme ; pas suksesit të tij në Britani, nuk ishte mirë i njohur në Shtetet e Bashkuara, ndërsa tentimet e mëhershme që të prezantohet atje dështuan. Kur ju besua roli kryesor në produkcionin Wutherung heights më 1939 të Samuel Goldwynit, udhëtoi për në Hollywood, duke e lënë Leighin në Londër. Goldwyn dhe regjisori i filmit, William Wyler, i ofruan Leighut një rol dytësor të Isabelles, por ajo e refuzoi, duke thënë se e aktron vetëm Cathyn, rol i cili i ishte ndarë Merle Oberon. Hollywoodi ishte në kërkim për një aktore për rolin e Scarlett O'Hara në produkcionin Iku bashkë me erën më (1939) të David O. Selznickut. Agjenti amerikan i Leighut ishte përfaqësuesi londinez i agjensionit Myron Selznick (Myron ishte vëlla i Davidit), ndërsa në shkurt 1938 thotë që emri i saj të futet në mesin e kandidateve. Atë muaj, David Selznick e kishte parë Flaka rreth Anglisë dhe Yank at Oxford dhe ajo mbeti njëra ndër kandidatet më serioze për atë rol. Ndërmjet shkurtit dhe marsit, Selznick i shiqoi të gjithë filmat anglezë të saj, ndërsa në mars filloi bisedimet me producentin Alexander Kordom, me të cilin Leigh kishte kontratë deri me 18 shtator të atij viti, Selznick i dërgoi një letër të besueshme regjisorit George Cukorit, "Akoma besoj kundër besimit për këtë vajzë të re". Leigh udhëtoi për në Los Angeles, me qëllim të jetë me Olivierin. Kur Myron Selznick, i cili e prezantoi Olivierin, takohet me Leigh, mendoi se i ka kualitetet të cilat i kërkon vëllai i tij. I dërgoi Leighihun dhe Olivierin në vendin ku është bërë gjirimi i një skene të djegjes në flakë të një depoje në Atlantë, dhe e prezantoi Leighun. Ditën në vijim, Leigh e lexoi skenën me Selznickun, i cili kishte organizuar provë, dhe i kishte shkruar gruas së saj, "Kjo është një fituese e papritur, dhe si duket e nëmur për të mirë. Vetëm për veshë të tu: krejt ka rënë në Paulette Goddard, Jean Arthur, Joan Bennett dhe Vivien Leigh." Regjisori George Cukor u pajtua dhe e falënderoi Leighihun "me dëshirën më të madhe", e cila së shpejti e fitoi rolin.
Xhirimi ishte një përvojë e vështirë për Leigh; Cukorin e larguan, dhe erdhi Victor Fleming, me të cilin shpesh ishte takuar. Ajo dhe Olivia de Havilland pa e ditë askush takoheshin gjatë natës dhe vikendeve duke kërkuar këshillat prej tij se si duhet ti luajnë rolet e tyre. Shoqërohet me Clark Gableun, bashkëshorten e tij Carole Lombard dhe me de Havilland, por u ngatërrua me Leslie Howard, me të cilë duhet ti xhironte disa scena emocionale. Shpeshherë duhet të punonte shtatë ditë në javë, nganjëherë deri natën vonë, a i mungonte Olivieri i cili punonte në New York. I kishte shkruar Leigh Holmanit, "E urrej Hollywoodin... asnjëherë nuk do të adaptohem në këtë – si e urrej aktrimin në film". De Havilland më 2006 është përgjigjë dhe ka vërtetuar sjelljet e Leighihut gjatë xhirimit të filmit Iku bashkë me erën, e cila është botuar në biografië e Laurenc Olivierit. Duke e mbrojtur Leighun, me thënjenë, "Vivien ishte profesionaliste e paparë, shumë e disiplinuar gjatë xhirimit të filmit '’Iku bashkë me erën''. Ishte e brengosur nga dy gjëra: që nga vetja a mund të jap krejt çka është mundur për rolin e vështirë, dhe  për ndarjen nga Larry (Oliveri), i cili ishte në  New York."
Me filmin Iku bashkë me erën Leigh u bë e njohur dhe fitoi famë ndërkombëtare, por ajo thoshte, "Unë nuk jam yll e kinematografisë – unë jam aktore. Të jesh yll e kinematografisë – e vetëm e kinematografisë – është vetëm jetë gënjeshtare, e cila përcillet me vlera të pa verifikuara vetëm me publicitet. Aktoret jetojnë gjatë dhe çdo herë kujtohen nga role të spikatura." Nga dhjetë çmime Oscar që kishte fituar Iku bashkë me erën, ishte edhe çmimi për aktoren më të mirë për Vivien Leigh.
Martesa dhe projektet e përbashkëta
Ajo dhe Olivieri vunë në skenë produkcionin teatral Romeo dhe Zhyljeta në Brodvejë. Shtypi njujorkez shkruan për krizën bashkëshortore në mes të Olivierit dhe Leighut dhe pyet pse nuk kthehen në Angli të kontribuojnë edhe ata për luftën, ndërsa kritikët ishin të disponuar armiqësisht për pjesëmarrjen e tyre në këtë produkcion. Brooks Atkinson nga New York Times shkruan, "Edhe pse zonja Leigh dhe z. Olivier janë qift i ri brilant, mezi presin të aktrojnë së bashku". Ndërsa shumica e kritikës bie mbi aktrimin dhe regjinë e Olivierit, por as Leigh nuk mbetet pa kritikë. Bernard Grebanier ka shkruar "i ultë, kualiteti i zërit i zonës Leigh." Qifti në projekt e deponoi të gjitha kursimet, a mossuksesi ishte një katastrofë për ta.
Bashkë xhiruan Ajo vajza e Hamiltonit më (1941) me Olivierin në rolin e  Horatio Nelsonit, ndërsa Leigh si Emma Hamilton. Me Britaninë e cila ishte pjesëmarrëse e Luftës së dytë botërore, ishte njëri ndër filmat holivudian pro me sentimentin britanik. Filmi ishte shumë i popullarizuar në Amerikë, por suksesin më të madh e arriti në Bashkimin Sovjetik. Winston Churchill organizoi shfaqjen e filmit në një pritje ku ishte edhe Franklin Delano Roosevelt, ndërsa të pranishmëve iu drejtua me fjalët, "Zotërinj, mendoj se ju do të ju interesoi ky film, që në të ardhmen tregon ngjarje të mëdha që ju përngjanë atyre që janë pjesë e saj." Olivierët shpesh ishin mysafirë te Churchili gjithnjë deri në fund të jetës.
Olivierët u kthyen në Angli, a Leigh më 1943 udhëton për në Afrikën e Veriut, mur pjesë para trupave para se ajo të sëmuret me një kollitje dhe ethe. Më 1944 diagnostikohet me tuberkulozë në anën e majtë të mushkërive, por pas kalimit disa javë në spital, si duket fillon të shërohet. Në pranverë më (1945) xhiroi filmin Cezari dhe Kleopatra, kur e hetoi se ishte shtatzënë, por abortoi. Ra në një depresion të madh i cili e arrin pikën kritike kur kthehet kundër Oliverit, ku edhe verbalist në mënyrë fizike e sulmon. Kjo ishte hera e parë nga shumë thyerje psikike e cila ishte e lidhur me depresionin vetanak. Olivieri fillon të mësohet me simptome episodike – disa ditë gjatë hiperaktivitetit kur e shoqëron perioda e depresionit dhe thyerja eksplozive nervore, pas të cilës Leighit nuk i kujtohet asgjë, por ajo e vëren se është e mbrojtur dhe s’ka pse ankohet.
Ishte aq mirë që të vazhdonte të aktronte në shfaqjen e suksesshme të produkcionit londinez The Skin of Out Teeth  të Thornton Wilder, por filmat e tij të asaj kohe, Cezari dhe Kleopatra (1945) dhe Ana Karenjina (1948), nuk përjetuan sukses të madh. Olivierit më 1947 votohet për vitez, a Leigh e shoqëron në pallatin Buckingham në investitorë. Bëhet Lady Olivier, titull të cilën fillon ta mbajë edhe pas shkurorëzimit të tyre, deri në vdekje. Olivier më 1948 bëhet anëtar i Këshillit të regjisorëve të teatrit Old Vic, pas së cilës ai dhe Leigh udhëtojnë në turneun nëpër Australi dhe Zelandë të Re që të mund të mbledhin mjete për teatër. Gjatë turneut gjashtëmujor, Olivieri mur pjesë edhe në pjesën Richardi III, ndërsa me Leigh në The School for Scandal dhe The Skin of Our Teeth. Turneu ishte një sukses i madh, edhe pse Leigh nganjëherë lodhej është të zëvendësuar për një javë, përgjithësisht është përgjigj në të gjitha kërkesat të cilat janë kërkuar nga ajo, a Olivieri e kishte hetuar aftësinë e saj që ti "zhgënjejë gazetarët". Anëtarët e grupit artistik më vonë kishin vërejt disa ngatërresa në mes të qiftit, ndërsa ajo më dramatike ishte në Christchurch kur Leigh nuk kishte dashur të dilte në skenë. Olivieri i dha flakaresh, ndërsa Leigh ia ktheu dhe e shan para se të dilte në skenë. Gjatë fundit të turnesë, të dytë ishin të dremitur dhe të sëmurë, a Olivieri u kishte thënë gazetarëve, "Ndoshta nuk e dini, por po bisedoni me qiftin që i takon së kaluarës." Më vonë thotë se si në Australi "e humba Vivien".
Suksesi i turneut e mahniti Olivierin që për herë të parë të marr pjesë bashkë me West End, në të njëjtat pjesë, me vetëm një shtesë, Antigonën, e cila ishte shtuar me kërkesën e Leighihut sepse donte të aktronte në tragjedi.
majtas|parapamje|Si Blanche DuBois, në verzionin filmik [[A Streetcar Named Desire (film 1951)|A Streetcar Named Desire (1951)]]
Sala Jashari
Sala Jashari u lind me 25 Gusht 1998 ne Prishtine. Ishte 5 vjeçare kur e realizoj këngën e pare te titulluar "Unë mbaj emrin tënd" e siç thotë kënga ashtu edhe ndihet krenare qe mban emrin e gjyshes. Paraqitja e pare ne skene ka qene me shënimin e natës se zjarreve me 7 Mars ne Prekazin legjendar. Sipas Sales ndjenjat e saja ishin te papërshkrueshme pasi qe u paraqit me këngën e saj te pare, edhe publiku e priti me një duartrokitje te madhe dhe pasi qe dëgjuan këngën te gjithë u mahniten nga interpretimi i saj. Përveç koncerteve për fëmijë Sala mori pjese ne koncertin humanitar kushtuar fëmijëve me te meta fizike. Gjithashtu u tregua e talentuar edhe ne aktrim ku mori pjese ne seriali "Zogjtë e luftës". Sala është duke pregaditur disa kënge te reja dhe se shpejti do te dal ne shitje albumi i saj te pare. Gjithashtu Sala është ne shkollën e muzikës dhe është e dalluar si një pianiste e talentuar.
Vivien Leigh
Martesa dhe projektet e përbashkëta
Pas shfaqjes së 326-të, Leigh e përfundon paraqitjen e saj, sepse, shpejt angazhohet në versionin filmik. Mosrespektimi i saj dhe aftësitë e saja të mëdha për humor ia mundësuan asjë shoqërimin me yje të mëdha të filmit, si Marlonom Brandon, por nuk është pajtuar me regjisorin Elia Kazan, i cili nuk kishte mendime të mira për te. Më vonë kishte thënë "nuk kishte talent", por kur projekti ecta përpara, u bë "shumë i lumtur" për "për këmbëngulësinë që kishte insistuar më shumë se çdo aktore tjetër që unë i njoh. Dotë shkeli mbi xhama të thyer vetë për ta ndihmuar shfaqjen e saj." Për Leigh roli ishte shumë i mundimshëm dhe kishte thë për Los Angeles Times, "Nëntë muaj jam në teatër si Blanche DuBois. Tani ajo më udhëheqë mua." Kritika njëra pas tjetrës ishte shumë falënderuese, ndërsa ajo e fitoi për të dytën herë Oscarain për rolin më të mirë të femrës, çmimin BAFTA dhe çmimin e kritikës të rrethit të Njujorkut për aktoren më të mirë. Tennessee Williams kishte komentuar që Leigh rolit i suall "krejt atë që kishte menduar, dhe shumë më tepër se që kishte ëndërruar", por në vitet e mëvonshme, Leigh kishte deklaruar se aktrimi i Blanche DuBois "e dërgoi në çmenduri".
Sëmundja në rritje
Olivieri dhe Leigh më 1951 murrën pjesë në dy shfaqje Kleopatra, Antonia dhe Kleopatra të Williem Shakespirit  dhe Cezari dhe Kleopatra  të George Bernard Shawit, duke i ndërruar shfaqjet çdo natë me recensent të mirë. Produkcionin e vendosën në New York, që e kaluan një sezone në teatrin Ziegfield, deri më 1952. Recensionet atje ishin shumë pozitive, ndërsa kritiku Kenneth Tynan i shqetësoi kur deklaroi se si Leigh është talente mediokritike e cila e ka shtyrë Olivierin ta komprometojë atë. Leigh ishte, e shqetësuar me mossukses dhe me qëllim që ta arrij madhështinë, e kishte pranuar kritikën e tij, duke i injoruar recensionet pozitive të kritikëve të tjerë.
Për shkak të këtij episodi, shumë miq të Olivierit kanë ditë për probleme të tyre. David Niven thotë se ajo ishte "e mirë, e mirë e çmendur", ndërsa në ditarin e tij Noel Coward është shprehur me të papriturat që "gjërat ishin keq dhe fillojnë nga 1948, përafërsisht apo në atë kohë."
Leigh është përmirësuar mjaftueshëm për të marrë pjesë me Oliverin në shfaqjen The Sleeping Prince, a më 1955 kanë luajtur një sezone  në Avonë në Stratford në “Tre mbretër” të Shakespirit, Machbeth dhe Tit Androniku. Shfaqjet e përvetësuan publikun, a fituan përgjithësisht kritika të mira. Më në fund shëndeti i Leigut siç duket u stabilizua. Noel Coward përjetoi sukses me shfaqjet South Sea Bubble, me Leigh në rolin kryesor, por ajo ishte shtatzënë dhe u tërhoq nga produkcioni. Pas disa javëve, pastaj, abortoi dhe ra në depresion që zgjati me muaj. E shoqëron Oliverin në turneun evropian me Tito Andronikin, por turneu u ndërpre për shkak të sjelljeve të Leighihut me Oliverin dhe anëtarët e tjerë të ekipit. Pas kthimit në Londër, ish bashkëshorti i Leighut  Holman, i cili kishte ndikim të madh në te, mbetet me Oliverin dhe mundohet ti pajtojë ata.
Më 1958, duke menduar se martesa e tyre kishte marrë fund, Leigh e fillon lidhjen me aktorin Jack Merivale, i cili e dinte gjendjen e saj shëndetësore dhe i premton Oliverit se do të kujdeset për te. Më 1960, ajo dhe Oliveri u shkurorëzuan, ndërsa Olivieri u martua me aktoren Joan Plowright.
Vitet e fundit dhe vdekja
majtas|parapamje|Leigh e fotografuar më 1958
Marijana Radev
Mariana Radev, gjithashtu Marijana Radev, (21 nëntor 1913 - 17 shtator 1973) ishte një kontralto kroate. Radev konsiderohej si një nga këngëtarët më të mëdhenj të altit në periudhën e pas Luftës së Dytë Botërore. Mbi të gjitha në Itali dhe në Berlin, ajo fitoi një reputacion të madh "për shkak të zërit të saj të pasur, shprehës dhe në dukje të pafund alto".
Biografia
Radev lindi më 21 shtator 1913 nga prindër kroatë në Konstancë, Rumani, nga babai bullgar dhe nëna kroate. Ajo studioi piano dhe vokal në akademinë muzikore të Zagrebit. Më pas ajo e trajnoi më tej zërin e saj në Milano dhe Trieste me Riccardo Stracciari ndër të tjera. Në vitin 1937 ajo debutoi si Marina në Boris Godunov të Modest Mussorgsky në Teatro Verdi në Trieste. Që nga viti 1938 ajo këndoi në Teatro Reale në Romë, dhe nga viti 1940 në operën në Zagreb. Pas Luftës së Dytë Botërore ajo dha shfaqje mysafire në Teatro la Scala, në Romë dhe Vjenë. Nga viti 1959 deri në vitin 1961 ajo ishte anëtare e Operës Shtetërore të Bavarisë. Gjatë shfaqjeve të ftuara në qendrat e mëdha muzikore të botës (Vjenë, Mynih, Berlin, Paris, Londër, Buenos Aires, Moskë ) ajo u festua si një alto e vlerësuar.
Ajo mori pjesë në regjistrimet e Requiem të Verdit, Missa solemnis të Beethoven dhe Stabat mater të Rossinit për labelin Deutsche Grammophon. Regjistrimet e saj nën Ferenc Fricsay (veçanërisht Verdi Requiem dhe Carl Orff ) dhe nën Karl Böhm janë shumë të njohura midis koleksionistëve dhe njohësve të muzikës. “Repertori i saj ishte i gjerë dhe eklektik, dhe sidomos regjistrimet e këngëve të saj tregojnë pjekurinë emocionale dhe interpretuese të artistes”.
Vivien Leigh
Vitet e fundit dhe vdekja
Në maj të 1967 i kaloi provat që të marrë pjesë me Michael Redgrave në filmin A Delicate Balance, por në atë kohë atë e kishte rënduar tuberkulozi. Pas disa javëve pushimi, siç duket fillon të përmirësohet. Natën e 7 korrikut, Merivale e kishte lënë si çdo herë, që të marrë pjesë shfaqje, a ishte kthyer në mesnatë dhe e kishte gjete se si flenë. Pas një gjysmë ore më vonë, (tani 8 srpnja), kthehet në dhomën e fjetjes dhe e gjene trupin e saj në dysheme. Ishte munduar të shkoi në banje, për ti mbushë mushkrinjëtë me ujë, ishte rrëzuar. Merivale e kishte thirë Olivierin, i cili merrte terapi kundër kancerit në një spital afër. Në autobiografinë e vet, Olivieri shkruan "trishtim i madh" kur menjëherë kishte arritur në rezidencën e Leighut,kur e gjënë Merivalen duke e rregulluar trupin e saj në krevat. Olivieri ishte përulur "qëndroi duke u lutur për falje për të gjitha të këqijat që kishin ndodhur në mes tyre", para se ti ndihmoi Merivaleit për përgatitjet për përcjelljen e fundit.
Është kromosur, a hiri i saj është hudhër në liqenin afër shtëpisë së sajë në Tickerage Millu, East Sussex, në Angli.
Komentet e kritikës
Vivien Leigh çmohet ndër aktoret më të bukura të kohës së saj, a regjisorë këtë e kishin pohuar në shumicën e filmave të saj. Kur e kishin pyet a është hendikep bukuria e saj, thotë "njerëzit mendojnë se nëse dukesh përafërsisht tërheqëse, nuk din të aktrosh, a mua më ka mbetur vetëm e vetëm të aktroj, mendoj se bukuria nuk është hendikep i madh, nëse vërtet donë të dukesh si që roli e kërkon, i cili nuk është si ti."
George Cukor ka thënë se Leigh ishte "aktore e vërtetë, e praruar me bukuri", a Laurence Olivier ka thënë që kritikët duhet ta "falënderojnë që ajo ishte aktore, e jo ata të lëshohen me paragjykime vetëm për shkak të bukurisë së saj." Shkrimtari dhe regjisori amerikan Garson Kanin e përshkruan Leighihun si "bukuroshe që do të thotë bukuri e diturisë e cila ka ditë ti lansoi aftësitë e saj si aktore. Aktoret e bukura shpeshherë nuk janë aktore të mëdha – thjeshtë sepse ato nuk duhet të jenë. Vivien ishte tjetër, ambicioze, e zgjuar, e vërtetë, shpesh inspiruese."
Leigh kishte sqaruar që kishte luajtur "aq sa ishte e mundshme role të ndryshme" që ta testonte veten për shkathtësitë e saja dhe ti eliminojë paragjykimet për paaftësitë e saja. Ka besuar se komedia është më e kërkuar se drama sepse e kërkon sinkronizimin preciz, prandaj vëmendje më të madhe duhet dhënë në komedi si pjesë e trajnimeve të aktrimit. Duke iu afruar fundit të karrierës, e cila sillej nga komedia e Noel Cowardit deri te tragjeditë e Shakespearit, ka vërejë që, "Shumë më lehtë është ti bësh njerëzit për të qarë se për të qeshur."
Paraqitjet e saj të para i prunë sukses të çastit në Britani, por mbeti e panjohur shumë në pjesët tjera të botës deri te premiera e filmit Iku bashkë me erën. New York Times shkruan në dhjetor 1939, "Scarlett zonj. Leigh e arsyetoi kërkesën absurde të cilën e parashtruan para saj. Ajo në mënyrë artistike dhe të natyrshme është e krijuar për këtë rol, ashtu që asnjë aktore tjetër nuk mund të mendohet për atë rol". Si fama që rritej, paraqitet në ballinë të revistës Times si Scarlett. Më 1969, kritiku Andrew Sarris ka shkruar që suksesi i filmit në masën më të madhe ishte ishte pasojë e inspirimit të Leigh, a më 1998 ka shkruar që "ajo jeton në kujtimet tona dhe në përkujtimet tona si forcë dinamike, e jo si prezencë statke." Leonard Maltin e përshkruan filmin si njërin ndër më të mirët e të gjitha kohërave, duke përsëritë më 1998 që Leigh "në mënyrë brilante ka luajtur" rolin e vet.
Në paraqitjen e saj në produkcionin e West End Tramvaji i quajtur Dëshirë, shkrimtari teatror Phyllis Hartnoll e përshkruan si "fakt i fuqisë së madhe që deri atëherë se kishte treguar", pas kësaj një kohë të gjatë e konsideruan si njërën ndër aktoret më të mira të teatrit britanik. Duke debatuar për versionin filmik, Pauline Kael ka shkruar që Leigh dhe Marlon Brando prunë "dy paraqitje më të mëdha në film deri më tani të papara" ashtu që ajo e  Leighiut ishte "njëra ndër paraqitjet e rralla që me të drejtë mund të themi që në të njëjtën kohë bëhej frikë dhe shpresë."
Kenneth Tynan e ka përqeshur paraqitjen e Leighihut me Oliverin në produkcionin Tita Andronika më 1955, duke komentuar që "ajo pranon lajmin për arritjen e kufomës së burrit me një shqetësim të madh sikur të ishte shpuzë gome". Ai ishte njëri ndër disa kritikë që në interpretimin e rolit të saj në Lady Macbeth reagon në mënyrë negative më 1955, duke thënë se paraqitja e saj ishte jorealiste, kishte shumë mungesa që kërkonte roli; mirëpo pas vdekjes së saj ai e kishte ndërruar mendimin, duke i përshkruar kritikat e mëhershme si "njëra ndër gabimet më të mëdha në paragjykim" që ndonjëherë e kishte bërë.
Masakra e Tivarit
Masakra e Tivarit ka qenë vrasja e një numri të paqartë shqiptarësh nga Kosova të rekrutuar nga Kosova prej partizanëve jugosllavë në fundin e marsit dhe fillimin e prillit të 1945 në Tivar, në fund të Luftës së Dytë Botërore.
Llogaritjet e numrit të viktimave variojnë nga 400 në 4200 nga burime të tjera. Në Jugosllavi kjo ishte një temë tabu që është mbajtur e fshehtë për dekada të tëra. I implikuar në rrjedhën e këtyre ngjarjeve, shteti shqiptar ka heshtur për dekada të tëra.
Historia
Në gjysmën e dytë të vitit 1944, Tito shfrytëzoi rrethanat për luftimin e forcave të mbrojtjes kombëtare shqiptare dhe ripushtimin e Kosovës. Për t´i realizuar më lehtë synimet e saj, udhëheqja jugosllave, në fillim të janarit 1945 urdhëroi mobilizimin e “brigadave të Kosmetit” për "nevojën e forcave të armatosura jugosllave". Ndonëse qendra e rezistencës shqiptare në gjysmën e dytë të dhjetorit 1944-janar 1945 ishte përqendruar në Drenicë, ”Shtabi Operativ i Kosmetit” urdhëroi Shaban Polluzhën që ta lëshonte Drenicën dhe të nisej në drejtim të Podujevës për t´u bashkuar me Brigadën VII, e cila po marshonte për Serbi.
Rekrutë shqiptarë nga Kosova u mobilizuan nga partizanët jugosllavë me shkasin për të shkuar në frontet e Sremit të Vojvodinës dhe atë të Adriatikut, në veriperëndim të Jugosllavisë, kundër forcave gjermane. Pikë mbledhja e këtyre ushtarëve u caktua Prizreni, deri ku ata u drejtuan nga oficer shqiptarë. Në Prizren të gjithë ushtarët shqiptarët u çarmatosën me arsyetimin se do të lodheshin nga rruga dhe se kur të mbërrinin në front do të pajiseshin me armë moderne angleze. U nisën për në Mal të Zi të ndarë në tri grupe, ku në Tivar - sipas burimeve malazeze - do të stërviteshin para se të shkonin në front.
Grupi i parë prej 3,700 vetash u nis më 24 Mars 1945. Grupi i dytë me 4,700 vetë u nis me 26 mars dhe marshoi për katër ditë në vijën Prizren-Zhur-Kukës-Puk-Shkodër-Tivar. Ushtarët gjatë rrugës u rrahën apo në disa raste edhe u vranë kur dilnin nga kolona për ta shuar etjen.
Sipas një raporti të Zoi Themelit, më 2 prill, duke kaluar lumin Buna, 18 kosovarë u vranë e plagosën si dhe dy jugosllavë nga partizanët jugosllavë. Shkaktarë u bënë vetë jugosllavët që shtinë mbi turmën e kosovarëve.
Masakra
Kur kolona mbërriti në Tivar, ndodhi një konflikt në mes katër shqiptarëve dhe rojave, të cilët shtinë dhe vranë dy shqiptarë. Masa e zënë në grackë mes maleve të larta dhe detit u shtri për tokë, ndërkohë që ajo hapësirë ishte vënë në shënjestër të pushkëve dhe mitralozave që ishin vendosur në çdo qoshe të rrugëve, në dritare dhe në tarraca të shtëpive, e në shkëmbinj e kodra përreth. Më pas turma urdhërohet të ngjitet dhe drejtohet drejt ndërtesë “Monopoli i duhanit” ku filluan të shtënat nga njësitë partizane jugosllave (divizioni i 46-të serb dhe brigada e 10-të malazeze).
Një tjetër raport i Themelit, më 5 prill, sipas dëshmive të mbledhura ishin rreth 500 kosovarë, pjesa më e madhe e të cilëve të vrarë dhe të tjerët të plagosur a të arratisur. Një raportim drejtuar misionarit anglez Hadson më 1946 në atë kohë e caktonte numrin e të vrarëve në 1670.
Grupi i tretë me 2700 veta u nis me 27 Mars 1945 dhe pas arritjes në Dubrovnik një grup prej 800 vetash u helmua nga një helm i panjohur pas vendosjes në një depo baroti, me pasoja fatale për shumicën.
Pasojat
Kjo ngjarje ka hedhur baltë mbi lëvizjen partizane dhe në Tivarin në tërësi, sepse ajo mbahet mend si një nga ekzekutimet më të mëdha në atë trevë. Në Jugosllavi kjo ishte një temë tabu që për dekada të tëra u hesht.
Varreza masive e masakrës në Tivar u zbuluan pas më shumë se një gjysmë shekulli, më 17 shtator 1996, nga historiani Zekeria Cana.
Kinematografi
Në vitin 1996, regjizori shqiptar Ekrem Kryeziu në produksionin e RTSH inçizoi filmin Viktimat e Tivarit.
Alle
Alle është një komunë në kantonin Jura të Zvicrës.
Gurra e Domgjonit
Gurra e Domgjonit ujësjellësi i lashtë karakteristik, ka një origjinalitet të pa krahasuar me tunele hepuese të nëndheshme. Sot ruhen një pjesë e atyre nëntokësore, si dhe pusi i kontrollit. Tuneli është hapur në galeri horizontale, veshur me mure anësore, kurse nga sipër mbuluar me qemer. Gjerësia e tunelit është rreth 1 m, kurse lartësia lëviz nga 80 cm deri në 1,3 m, përmasa që lejonin kalimin e njeriut me trup përkulur. Rreth 100 m nga dalja e tunelit nëntokësor (nëpër të cilin rrjedh vrullshëm uji i ftohtë e i kthjellët), është ndërtuar pusi i kontrollit, që nis me një hyrje të maskuar nga sipërfaqja e tokës. Nga kjo hyrje, për në fundin e pusit zbritet me anë të 23 shkallëve guri në formë spiraleje, të vendosura në faqet e brendshme murore të pusit. Gjerësia e pusit shkon deri 2,15 m, lartësia e pusit është 8 m, në fund është puset e kontrollit.
Gjeorgjiket
Georgicon ose Gjeorgjiket ose Georgica është një poemë mbi bujqësinë e poetit romak Vergili.
Gurra e Domgjonit
Ujësjellësi i Domgjonit është i vetmi i këtij lloji në rrethin e Mirditës dhe në vendin tonë dhe pa paralele në të gjithë Ballkanin. Së bashku me kështjellën, që në popull njihet me emrin "qytezë", ndërtuar në antikitetin e vonë e kryesisht në shekullin VI të erës sonë, flasin për një vendbanim të rëndësishëm. Ndërtuesit kishin një traditë të shquar në punimet nëntokësore, si nxjerrës të mineraleve. Ky objekt unik është shpallur "Monument Kulture".
Gjeorgjiket
Në këtë poemë antike autori bënë përpjekje për të përgjithësuar njohurit mbi ekonomin fshatare. Poema përshkrohet nga një frymë dashurie e sinqertë e autorit për natyrën dhe bujqësinë.
Pjesa më theksuar për Epirin është kur tregon për përdorimin e tokës për qëllime produktive.
Kantoni Bulgnéville
Kantoni Bulgnéville (frëngjisht: Canton de Bulgnéville) është një kanton në departamentin Vosges, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Bulgnéville. Ka sipërfaqe 211.56km2 dhe popullsi 5449 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Bulgnéville aktualisht përbëhet nga 24 komuna.
Kantoni Chailland
Kantoni Chailland (frëngjisht: Canton de Chailland) është një kanton në departamentin Mayenne, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Chailland. Ka sipërfaqe 285.42km2 dhe popullsi 9777 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Chailland aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Eneida
Eneida (latinisht: Æneis) është një vepër epike latine e poetit romak Pubël Vergil Maroni e shkruar rreth viteve 29 dhe 19 p.e.s., që tregon historitë legjendare të Ené Ankiziadit, një princ Dardan i Trojës, që udhëtoi për në Itali, ku u bë dhe parardhësi i Romakëve.
Vepra përfshin 9,896 rreshta në heksametër daktilik. Kjo vepër përgjatë jetës së autorit nuk ka qenë e botuar sepse nuk ishte përfunduar, mirpo pas vdekjes së tij vepra u botua.
Dymbëdhjetë librat e parë të poemës tregojnë historinë e udhëtimeve të Eneut nga Troja në Itali, dhe gjysma e dytë e poemës tregon për luftën fitimtare të Trojanëve mbi Latinët, emri me të cilin Eneu dhe pasuesit e tij të Trojës qenë destinuar të përfshiheshin.
Heroi Ené ishte i njohur tashmë me legjendën dhe mitin greko–romak, duke qenë një personazh e Iliadës. Virgjili mori tregimet e shkëputura të bredhjeve të Eneut, lidhjen e tij të paqartë me themelet e Romës dhe një personazh pa karakteristika të përcaktuara përveç një pietas të ndershëme, dhe e bëri këtë në një mit themelues bindës ose epik kombëtar që menjëherë lidhi Romën me legjendat e Trojës, shpjegoi Luftërat Punike, lavdëroi virtytet tradicionale romake dhe legjitimoi dinastinë julio-klaudiane si pasardhës të themeluesve, heronjve dhe perëndive të Romës dhe Trojës.
Eneida konsiderohet gjerësisht si kryevepra e Virgjilit dhe një nga veprat më të mëdha të letërsisë latine.
Monuni i taulantëve
parapamje|300x300px| Ana e përparme dhe e pasme e tridrahmës së argjendtë të Monunit parapamje|300x300px| Varri i supozuar i mbretit Monuni në [[Varret Ilire të Selcës së Poshtme|Selcën e Poshtmé]] Monuni (greqishtja e vjetër Μονούνιος, latinisht Monunius) ishte mbret i Mbretërisë Ilirie që me sa duket sundoi, prej viti 290 deri në vitin 270 p.e.s. Gjatë mbretërimit të tij, përveç forcimit të bregdetit ilir të taulanëve, ai shtriu pushtetin e tij edhe në rajonin e Dasaretisë dhe bëri një luftë të pasuksesshme për të pushtuar Maqedoninë. Ai ishte i pari ndër mbretërit ilirë që preu monedhat (paratë) e tij.
Origjina
Monuni dhe pasardhësi i tij, Mytiliu, përmenden nganjëherë si mbretër të dardanëve, të cilët e shtrinë autoritetin e tyre në brigjet e Adriatikut. Megjithatë, as burimet klasike dhe as rezultatet e arkeologjisë nuk e mbështesin këtë supozim. Në veprat antike, thuhet qartë se Longaros, që sundon në vitet 230 është mbret dardan ndërsa Pompe Trogu përmend në mënyrë specifike Monunin si mbretin e ilirëve. Gjithashtu, monedhat e prera në bregdet nga Monuni dhe Mutilu nuk u gjetën në gërmimet e bëra në zonën e Dardanisë së dikurshme, gjë që të paktën vë në dyshim statusin e tyre mbretëror dardan. Sipas arkeologut shqiptar Neritan Ceka, gabimi mund të rrjedhë nga fakti se një shekull më vonë një Monuni (wd) sundoi vërtet në Mbretërinë e Dardanisë dhe në bazë të kësaj është supozim i përshtatshëm për të identifikuar mbretin ilir të fillimit të shekullit III si dardan.
Nga fundi i mbretërimit të Glaukias (302) Mbreti Agrón (231) ndonlëse kronologjia dhe gjenealogjia e sundimtarëve ilirë të periudhës deri në Fitoren e Medionit nuk janë ruajtur nga autorët e veprave historike klasike. Edhe pse Glauku është ende mbret i Taulantëve, dhe Pleurati II ishte babai i Agronit, ne e njohim tashmë Pleuratin si një mbret që i përket Ardianëve, në vitet 2010 historianët shqiptarë ngritën mundësinë që linja e prejardhjes të ishte në të vërtetë drejt nga Glauku deri tek Agroni. Sipas tyre, Agroni mund të ketë qenë nipi i Mytilit, pra stërnipi i Monunit. Nëse sipas kësaj, Monuni ishte vërtetë djali i Bardhylit II, atëhere përmes motrës së tij Birkena ai mund të ishte miku i mbretit Pyrro i Eperit.
Mbretërimi
Sipas traditës historike të ruajtur nga Frontinus dhe Justinus në vitet rreth 284 - 282, sundimtari i Epirit, Pirro, zhvilloi luftë kundër ilirëve dhe pushtoi "kryeqytetin" e tyre. Megjithatë, kjo duket se kundërshtohet nga vepra të tjera burimore klasike të hershme, veçanërisht historia e Pompe Trogut, sipas së cilës Monuni në të njëjtën periudhë 283 - 280 kur mbreti maqedonas Lysimaku (ose djali i tij Ptolemeu Epigono) luftoi në anën e tij në luftën e Diadochos (wd) kundër Ptoleme Keraunit. Gjatë kësaj periudhe, Pirro ishte tashmë i zënë me planifikimin e fushatës së tij në Itali, kështu që për të siguruar kufijtë e tij veriorë dhe lindorë, ai bëri një aleancë me Mbretërinë Ilirie të Monunit. Dëshmi arkeologjike e marrëdhënieve të mira midis epirotëve dhe ilirëve është se monedhat e argjendit të Monunit u u gjetën në sasi të mëdha edhe në Epir. i. e. Pas vitit 295 kur epirotasit pushtuan Korfuzin. Sipas shenjave, qëllimi afatgjatë, por i paarritur, i Monunit ishte pushtimi i Maqedonisë. Këtë e tregon edhe monedha me emrin e Monunit (ΜΟΝΟΥΝΙΟΥ … ΣΙΛΕΩ…), e cila u gjet vetëm në një kopje të monedhës së njohur nga gjetjet numizmatike, e cila ishte emetuar nga mbreti i madh maqedonas, Aleksandi i Madh III. Ai kopjoi motivet e monedhës së argjendtë të prerë nga Aleksandri i Madh, ana e përparme përshkruan portretin e Heraklesit, pjesa e pasme përshkruan Zeusin të ulur në fronin e tij olimpik.
Monuni ishte mbreti i parë i ilirëve që preu paratë e tij. Tridrahmia e argjendtë e gjetur në numër të madh mban mbishkrimin ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΟΝΟΥΝΙΟΥ (BASZILEÓSZ MONUNIU, 'Mbreti Monuniu), në anën e përparme të së cilës është një lopë që ushqen viçin e saj dhe sipër saj është një paraqitje e nofullave të një derri të egër të njohur si emblema e ilirëve. Mbishkrimi ΔΥΡΡΑ (DÜRRA) në monedhë i referohet vendit të prerjes, Epidamnos (i cili joformalisht kishte tashmë emrin grek Dürrakhion në atë kohë).
Territori nën sundimin e Monuniut është vendosur tradicionalisht në bregun e detit Adriatik, në brendësi pas poleve të Epidamnos dhe Apolonisë, në rajonin e Taulantëve. Gjatë mbretërimit të tij, ai e shtriu autoritetin e tij edhe në Epidamn, por Apolonia mundi të ruante pavarësinë e saj. Megjithatë, disa të dhëna historike dhe arkeologjike sugjerojnë se perandoria e tij mund të ketë qenë shumë më e gjerë se kjo, duke u shtrirë nga bregu i detit Adriatik deri në kufirin maqedonas, deri në rajonin e Liqeneve të Liknidos (liqenet e sotëm të Ohrit dhe Prespës ). Një numër i madh i tridrahmeve të tij u gjetën në gërmimet në Eugenium, në bazë të të cilave supozohet se ky vendbanim i fortifikuar mund të ishte një nga kryeqytetet e tij. Vendndodhja tjetër e kryeqytetit të tij, si dhe vendi i supozuar i prehjes së tij të fundit, mund të ishte Pélioni (Selca e Poshtme e sotme) në zonën e Dasaretisë. Një nga varret mbretërore ilire të grabitura në fund të shekullit III tregon një portret mashkulli me një shami të tipit ilir. Gjatë Luftës së Parë Botërore, në zonën e afërt të Pogradecit u gjet një helmetë bronzi jashtëzakonisht e ngjashme, në pjesën e pasme të së cilës ishte gdhendur edhe mbishkrimi Basziléosz Monuniu me kaligrafinë e monedhave të Monunit (përkrenarja prej bronzi gjendet në Antikensammlung Berlin (wd) pjesë e koleksionit të tij). Bazuar në të gjitha këto, njëri nga varret mbretërore në Pelion konsiderohet se mund të jetë varri i Monumnit, i cili vdiq rreth vitit 270 Pas vdekjes së tij, Mytili, i biri i Monunit, u bë sundimtar i Mbretërisë Ilirisë.
Edita Sopjani
Edita Sopjani lindi në Harilaq me 15 Nëntor 1989. Është fëmija e dyte i familjes Sopjani dhe si e vogël një nga ëndrrat e saja te mdhaja ka qene te behet këngëtare ne te ardhmen, dhe kjo dëshire fal prindërve te saj i është bere realitet. Ajo ne moshën 8 vjeçare doli për here te pare ne skene me këngën "Erdhi Pranvera" te realizuar nga Drita & Rafet Rudi dhe ishte prezantuar ne festivalin "Xixëllonjat Këndojnë".
Edita nga ky moment nuk kishe ndaluar asnjëherë me realizimin e këngëve te reja dhe koncerte te ndryshme për fëmije. Ajo realizoje edhe Albumin e saj te pare te titulluar "Lodrat" ku është ndarë shume e kënaqur me bashkëpunëtoret dhe me suksesin e Albumit. Ajo organizoje ne çdo qytet te Kosovës një turne te vogël duke bere kështu promovimin e albumit dhe duke mbledhur mijëra fansa pas vete.
Ne moshen e Adoleshences Edita realizoje këngën shume te suksesshme "Fëmijët e Braktisur" se bashku me videoklip te realizuar nga Pixels, ajo donte qe përmes kësaj kënge ta thotë një mesazh për te gjitha nenat ku do qe janë, te kenë kujdes me jetën e tyre dhe me veprimet qe ato bëjnë pasi qe fëmija është vetëm një engjëll dhe nuk ka faj për asgjë dhe nuk meriton te braktiset dhe te rritet pa prind dhe pa dashurin e tyre. Kështu qe mendoni mire para se te veproni diçka, mendoji çdo here pasojat qe mund ti sjell veprimi juaj ! Edita mori shume komente dhe lavdrata për ketë kënge sepse nuk ka nen qe nuk ka qajt kur e ka degju këngën. Në vitin 2004 Edita realizoje kengen me te sukseshme "E embel rinia" se bashku me videoklip te realizuar nga Radiotelevizionit21
.af
.af është shtesa e fletave të internetit dhe paraqet domenin zyrtar të Afganistanit.
Basse-Allaine
është një komunë në kantonin Jura të Zvicrës.
Rexhep Voka
Nuredin Rexhep Voka (Tetovë, 1847 - 1917) ka qenë alim, myfti dhe shkrimtar shqiptar, veprimtar i Lëvizjes Kombëtare.
Biografia
U lind në Shipkovicë të Tetovës. Ndoqi dhe kreu studimet në gjuhën turke, për t'iu kthyer bashkëkombasve të vetë shqiptarë, të cilët i këshillonte që të arsimohen, të njohin dhe respektojnë kombin e vet dhe vetevet.
Më 1868 regjistrohet në Fakultetin Islam të Stambollit, ku punoi edhe si profesor pas kryerjes së studimeve. Më 1895 kthehet në Tetovë, për t'iu përkushtuar çështjes kombëtare shqiptare. Më 1903 emërohet myfti i Vilajetit të Manastirit dhe ndërlidhet aktivisht "me lëvizjen kulturore dhe politike te Rilindjes Kombëtare Shqipëtare". Pas dy vjetësh, merr pjesë në Kongresin Panshqiptar te Bukureshtit. Që nga viti 1906 e deri më 1911, boton në Stamboll Elifbanë Shqipe, veprën Mendime dhe libra të tjera.
Veprat
Një frazë që Rexhep Voka ka thënë, me të cilën duket aftësia dhe mendimi i qartë për fenë dhe diturinë:
"Njeriu pa DIN dhe DIJE nuk ka ndryshim prej bagetie veç se me hije"
Legjenda e shqiponjës sqepkthyer
Legjenda e shqiponjës sqepkthyer Autori: Anton Papleka. Botuesi: Redona. Viti i botimit: 2006. Faqet e librit 110. ISBN 99943-806-2-1
.za
.za është shtesa e fletave të internetit dhe paraqeq domenin zyrtar të Afrikës Jugore.
Jan Strelau
djathtas|parapamje|260x260px| Jan Strelau Jan Strelau (30 maj 1931 në Gdańsk - 4 gusht 2020 në Varshavë) ishte një psikolog polak i njohur për studimet e tij mbi temperamentin. Ai ishte profesor i psikologjisë në Universitetin e Varshavës nga viti 1968 deri në vitin 2001 dhe nga viti 2001 ishte profesor në Shkollën e Shkencave Sociale dhe Humane të Varshavës, ku mbajti postin e Zëvendësrektorit për Kërkime dhe Çështje Ndërkombëtare (2002–2010), Zëvendës Rektor për Hulumtime (2010–2012), dhe Kryetar i Bordit të Administratorëve (2012–2016).
Biografia
Strelau ka lindur në qytetin e lirë të Danzig, tani Gdańsk.
Hulumtimet e tij ishin të përqendruara për disa dekada në temperamentin dhe rëndësinë e tij funksionale në përshtatjen njerëzore, veçanërisht në kushte ekstreme (stresorë) dhe si një faktor që ndikon në çrregullimet e sjelljes. Ai i transferoi konceptet e Ivan Pavlovit për vetitë më të larta të sistemit nervor si forca e ngacmimit, forca e frenimit dhe lëvizshmëria e proceseve nervore në konstruktet (tiparet) psikologjike që do të maten që nga vitet 1970 nga Inventari i Temperamentit të Strelau (STI) dhe duke filluar nga viti 1999 nga Anketa e Temperamentit Pavlovian (PTS) - një inventar i ndërtuar nga Strelau, Angleitner dhe Newberry. Që të dy inventarët janë përshtatur në mbi një duzinë versionesh gjuhësore.
Strelau, në bashkëpunim me Alois Angleitner nga Universiteti i Bielefeldit, ishte studiuesi i parë që prezantoi studimet gjenetike të sjelljes në Poloni, të zgjeruara gjatë dekadës së fundit nga një prej dishepujve të tij, Włodzimierz Oniszczenko dhe nga Wojciech Dragan në gjenetikën molekulare të përqendruar në studimin e sfondi gjenetik i tipareve të temperamentit siç përcaktohet nga RTT.
Strelau ishte themeluesi dhe drejtuesi i Departamentit të Psikologjisë së Diferencave Individuale dhe i Qendrës Ndërdisiplinore për Kërkime të Sjelljes-Gjenetike në Universitetin e Varshavës. Ai ka qenë presidenti i parë i Shoqatës Evropiane të Psikologjisë së Personalitetit dhe president i Shoqatës Ndërkombëtare për Studimin e Diferencave Individuale. Ai ishte nënkryetar i Unionit Ndërkombëtar të Shkencave Psikologjike.
Ai ishte anëtar i Akademisë Polake të Shkencave, Academia Europaea dhe anëtar i huaj i Akademisë Finlandeze të Shkencave. Ai fitoi diploma nderi (Dr.hc) të Universitetit të Gdańsk, Universitetit të Poznań dhe Universitetit Shtetëror të Shkencave Humanistike në Moskë. Në vitin 2000 ai u nderua me Çmimin e Fondacionit për Shkencën Polake (i konsideruar si "Çmimi Nobel Polatik"). Në vitin 2011, ai mori Kryqin e Komandantit të Urdhrit të Polonia Restituta.
Ai vdiq në Varshavë, në moshën 89-vjeçare.
José Manuel Pinto
José Manuel Pinto Colorado, i njohur si Pinto, lindi më 8 nëntor të vitit 1975 në Cadiz, Spanjë, është futbollist spanjoll, portier në ekipin futbollistik spanjoll FC Barcelona.
Pinto, si futbollist fillimisht u angazhua nga Real Betis në ekipin e të rinjve, ndërsa në Celta Vigo kaloi në vitin 1998 ku fitoi trofeun "Ricardo Zamora Trophy" në sezonin 2005-06 pasi pranoi vetëm 28 gola nga 36 ndeshje të zhvilluara me një mesatare prej 0,78 gola për ndeshje.
Si rezultat i një lëndimi të portierit Albert Jorquera, FC Barcelona huazoi Pinton nga Celta për gjysmën e dytë të sezonit 2007-08.
Por ne merkaton e verës te vitit 2008, Barcelona nënshkroi me Pinton.
Avdullah Hoti
Avdullah Hoti (i lindur më 4 shkurt 1976) është politikan kosovar i cili aktualisht shërben si Kryeministër i Kosovës që nga 3 qershori 2020. Ai ishte kandidatë në koalicion për Kryeministër në Zgjedhjet  parlamentare ne Kosovë të 2017. Ai ka shërbyer si Ministër i Financave në mes të vitit 2014 dhe më 2017 në koalicionin qeverisës PDK/LDK.
Karriera politike
Ai ishte kandidat i koalicionit për Kryeministër në zgjedhjet parlamentare të Kosovës të vitit 2017. Ai u bë shefi i grupit parlamentar të LDK-së nga viti 2017 deri më 2020, kur mori detyrën si Zëvendës Kryeministër i Parë. Ai u emërua nga LDK për të qenë i nominuari i partisë së tij për Kryeministër pasi qeveria Kurti dështoi në votimin e besimit, por kualifikimi i tij për të qenë Kryeministër u mor në pyetje nga Albin Kurti dhe partia e tij me arsyetimin se nuk mund të formohet një qeveri pa pasur më parë partinë që fituan zgjedhjet hyjnë në qeveri dhe ata kërkuan zgjedhje të reja. Sidoqoftë, më 28 maj 2020, Gjykata Kushtetuese e Kosovës i dha të drejtën partisë së dytë dhe Avdullah Hotit për të formuar një qeveri pa zgjedhje. Pasi partia që fitoi zgjedhjet nuk arriti përsëri të formonte një qeveri të re, Gjykata argumentoi se Avdullah Hoti kishte të drejtë të vazhdonte të votohej nga Parlamenti si Kryeministri i ri i Republikës së Kosovës. Më 3 qershor 2020, Hoti u zgjodh Kryeministër me 61 vota pro, 24 kundër dhe një abstenim. parapamje|280px|left|[[Aleksandar Vuçiç, Presidenti i Serbisë (majtas), Donald Trump, Presidenti i Shteteve të Bashkuara (në mes), dhe Hoti (djathtas), duke nënshkruar Marrëveshjen ekonomike Kosovë-Serbi në Shtëpinë e Bardhë, 2020.]]
Më 4 shtator 2020, Hoti dhe Aleksandar Vuçiç, Presidenti i Serbisë, nënshkruan një marrëveshje mbi normalizimin e marrëdhënieve ekonomike midis Serbisë dhe Kosovës në Shtëpinë e Bardhë në prani të Donald Trump, President i Shteteve të Bashkuara. Marrëveshja do të përfshijë tranzit më të lirë, duke përfshirë hekurudhën dhe rrugën, ndërsa të dy palët ranë dakord të punojnë me Bankën Eksport – Import të Shteteve të Bashkuara dhe Korporatën Ndërkombëtare të Financave të Zhvillimit të SH.B.A. dhe të bashkohen me Zonën Mini Schengen, por marrëveshja përfshinte gjithashtu njohja reciproke midis Izraelit dhe Kosovës.
Beurnevésin
është një komunë në kantonin Jura të Zvicrës.
Bredhi i Hotovës
Bredhi i Hotovës është park kombëtar, ndodhet në jug të Shqipërisë pak kilometra nga qyteti i Përmetit, dhe mund të cilësohet si mushkëria natyrore e Shqipërisë Jugore. parapamje|right|250px|Bredhi i Hotovës Me një shtrirje prej 1200 hektarësh dhe një masiv të mrekullueshëm të përbërë kryesisht nga Bredhi Maqedonas, ky park kombëtar është një nga perlat turistike të Shqipërisë, që ofron surpriza të këndshme në çdo stinë të vitit, si në dimër, ku ai është i mbuluar nga dëbora por dhe në verë ku mund të shijosh freskinë e tij.
Prej disa vitesh ai është kthyer në një vend që vizitohet shpesh nga turistët, ku bie në sy pjesa elitare e tyre, politikanë, ambasadorë të huaj, etj.
Vendndodhja
Ai ndodhet në zonën e Frashërit, rreth 35 km nga qyteti i Përmetit, në verilindje të tij.
Pamja madhështore e parkut të shfaqet nga hyrja e luginës së Lumicës e deri afër majës së malit të Kokojkës. Në Bredhin e Hotovës mund të shkosh me çdo lloj mjeti pavarësisht se rruga nga kthesa e Piskovës është e paasfaltuar. Por udhëtimi me mjete fuoristrada të krijon lehtësinë për të hyrë sa më thellë në pyll. Në Bredhin e Hotovës nuk ka lokale, prandaj ushqimin duhet ta marrësh me vete ose ta porositësh që më parë në fshatrat përreth tij. Ndërsa për sigurimin e ujit të pijshëm nuk është problem, pasi në brendësi të pyllit ka një sërë burimesh natyrore më ujë të ftohtë.
Flora dhe fauna
Bredhi i Hotovës konsiderohet një nga reliket bimore mesdhetare më të rëndësishme në vend dhe është një nga parqet më të mëdhenj në Ballkan me Bredh Maqedonas.
Aty përveç bredhit gjen disa lloje panjash, shkozë të zezë, ilqe, dëllinjë të kuqe dhe të zezë, mjedër etj.
Në lartësinë 800-1000 metra takohen livadhe e vende të sheshta të rrethuar nga drurë shekullorë të përmasave të mëdha. Parku formon një kurorë të gjelbërt gjigante me kontraste të dukshme nga njëra-tjetra.
Bota shtazore është e pasur. Nga gjitarët takohen ariu i murrmë, ujku, dhelpra, kunadhja, derri i egër, lepuri i egër, ketri etj. Por krenaria e këtij parku dhe përfaqësuesi tipik i tij është kaprolli, të cilin mund ta shohësh në livadhe dhe lëndina në thellësi të pyllit.
Mbrojtja
Me vendim të Këshillit të Ministrave nr 102, datë 15 janar të vitit 1996 masivi i "Bredhit të Hotovës", me sipërfaqe 1200 hektarë është shpallur Park Kombëtar dhe administrohet nga Drejtoria e Shërbimit Pyjor të rrethit të Përmetit.
Bredhi i Hotovës është masivi pyjor më i mbrojtur në Shqipëri, duke i rezistuar deri më tani çdo dëmtimi apo shpyllëzimi nga njeriu.
Gjuetia
Në vende të caktuara mund të ndeshesh me dhinë e egër. Gjuetia e kafshëve dhe shpendëve të egra që lejohet me ligj fillon më 15 gusht, kryesisht për turtullin. Ndërsa në fillim të shtatorit nis gjuetia për lepujt, derrin e egër, thëllëzën, etj. Sezoni i gjuetisë zgjat deri në fillim të pranverës.
Gurmazi
thumb|340px|Ezofagu
Ezofagu (lat. Oesophagus shqip edhe gurmazi) është pjesë sistemit të tretjes së ushqimit dhe shërben për transportin e ushqimit nga gryka deri te lukthi.
Anatomia e ezofagut
Ezofagu i njeriut është rreth 25 - 30 cm i gjatë. Në pjesë e sipërme shtrihet pas trakesë dhe para kurrizit. Në gjatësinë e tij ezofagu ndahet në tri pjesë:
Si edhe pjesët e tjera të sistemit të tretjes po ashtu edhe muret e ezofagut janë të përbërë prej katër shtresave të cilat ndahen po ashtu në nënshtresa:
Fjalë pas fjale
Fjalë pas fjale fjalor me figura për fëmijët e diasporës shqiptare. Autori: Sh. Osmani, H. Lalinca. Botuesi: Filara. Faqet e librit 96.
Nëpërmjet këtij libri, të ilustruar me ngjyra, nxënësit shqiptarë të shkollave shqipe të mësimit plotësues, jashtë Republikës së Shqipërisë, mund të njihen me emërtimet e objekteve të ndryshëm në gjuhën shqipe si dhe me veprime që kryejnë në aktivitetin e përditshëm.
Gradishtë
Vendbanimi Gradishtë gjëndet në:
Harry Potter dhe Guri Filozofal (libri)
Harry Potter dhe Guri Filozofal është një roman i zhanrit fantazi dhe është romani i parë i serisë Harry Potter dhe romani debut i autores angleze J. K. Rowling.