Lufta_e_Dytë_Ballkanike
Planet luftarake bullgare
Megjithëse ushtria bullgare ia doli të pushtonte Edrenenë, ambicia e Car Ferdinandit për të kurorëzuar veten Perandor në Kostandinopojë nuk u realizua pasi ushtria bullgare nuk arriti të pushtonte qytetin në betejën e Çatalcës. Edhe më keq, përqendrimi në pushtimin e Trakisë dhe Konstandinopojës në fund shkaktoi humbjen e pjesës më të madhe të Maqedonisë duke përfshirë Selanikun dhe kjo nuk mund të pranohej lehtë, duke bërë që udhëheqja ushtarake bullgare rreth Car Ferdinandit të vendoste për një luftë kundër ish-aleatëve të saj. Megjithatë, me osmanët që nuk ishin të gatshëm të pranonin përfundimisht humbjen e Trakisë në lindje, dhe një Rumani të tërbuar (në veri), vendimi për të hapur një luftë si kundër Greqisë (në jug) dhe Serbisë (në perëndim) ishte mjaft aventuresk, pasi në maj Perandoria Osmane kishte kërkuar urgjentisht një mision gjerman për të riorganizuar ushtrinë osmane. Nga mesi i qershorit, Bullgaria mori dijeni për marrëveshjen midis Serbisë dhe Greqisë në rast të një sulmi bullgar. Më 27 qershor Mali i Zi njoftoi se do të mbante anën e Serbisë në rast të një lufte serbo-bullgare. Më 5 shkurt Rumania zgjidhi mosmarrëveshjet e saj për Transilvaninë me Austro-Hungarinë, duke nënshkruar një aleancë ushtarake dhe më 28 qershor paralajmëroi zyrtarisht Bullgarinë se nuk do të qëndronte neutrale në një luftë të re ballkanike. majtas|parapamje| [[Pjetri I i serbëve, kroatëve dhe sllovenëve|Pjetri I i Serbisë]] Ndërsa përleshjet vazhdonin në Maqedoni, kryesisht midis trupave serbe dhe bullgare, Car Nikolla II i Rusisë u përpoq të ndalonte konfliktin e ardhshëm, pasi Rusia nuk dëshironte të humbiste asnjë nga aleatët e saj sllavë në Ballkan. Më 8 qershor, ai u dërgoi një mesazh personal identik mbretërve të Bullgarisë dhe Serbisë, duke u ofruar të vepronte si arbitër sipas dispozitave të traktatit serbo-bullgar të vitit 1912. Serbia po kërkonte një rishikim të traktatit fillestar, pasi ajo kishte humbur tashmë veriun e Shqipërisë për shkak të vendimit të Fuqive të Mëdha për të krijuar shtetin e Shqipërisë, një zonë që ishte njohur si një territor serb në traktatin serbo-bullgar të paraluftës, në këmbim të territorit bullgar në Maqedoninë veriore. Përgjigja bullgare ndaj ftesës ruse përmbante aq shumë kushte sa që përbënte një ultimatum, duke i shtyrë diplomatët rusë të kuptonin se bullgarët tashmë kishin vendosur të hynin në luftë me Serbinë. Kjo bëri që Rusia të anulonte iniciativën e arbitrazhit dhe të hidhte poshtë me zemërim traktatin e saj të aleancës të vitit 1902 me Bullgarinë. Bullgaria po shkatërronte Lidhjen Ballkanike, mbrojtjen më të mirë të Rusisë kundër ekspansionizmit austro-hungarez, një strukturë që i kishte kushtuar Rusisë shumë gjak, para dhe kapital diplomatik gjatë 35 viteve të fundit. Fjalët e sakta të Ministrit të Jashtëm të Rusisë Sazonov drejtuar kryeministrit të ri të Bullgarisë Stojan Danev ishin: "Mos prisni asgjë nga ne dhe harroni ekzistencën e ndonjë prej marrëveshjeve tona nga viti 1902 e deri më tani". Car Nikolla II i Rusisë ishte tashmë i zemëruar me Bullgarinë për shkak të refuzimit të kësaj të fundit për të respektuar marrëveshjen e saj të nënshkruar së fundmi me Rumaninë mbi Silistrën, e cila kishte qenë rezultat i arbitrazhit rus. Pastaj Serbia dhe Greqia propozuan që secili nga tre vendet të zvogëlonte ushtrinë me një të katërtën, si hap i parë për të mundësuar një zgjidhje paqësore, por Bullgaria refuzoi. parapamje| [[Carol I of Romania|Karol I i Rumanisë]] Bullgaria ishte tashmë në rrugën e luftës, pasi në Bullgari ishte formuar një kabinet i ri, ku pacifisti Geshov u zëvendësua nga radikali dhe kryetari i një partie rusofile, Dr. Danev, si kryeministër. Ka disa prova  se për të kapërcyer rezervat e Car Ferdinandit për një luftë të re kundër Serbisë dhe Greqisë, personalitete të caktuara në Sofje kërcënuan ta rrëzonin atë. Sidoqoftë, më 16 qershor komanda e lartë bullgare, nën kontrollin e drejtpërdrejtë të Car Ferdinandit dhe pa e njoftuar qeverinë, urdhëroi trupat bullgare të fillonin një sulm të befasishëm njëkohësisht kundër pozicioneve serbe dhe greke pa shpallur luftë dhe të hidhnin poshtë çdo urdhër që binte në kundërshtim me urdhrin e sulmit. Të nesërmen qeveria ushtroi presion mbi Shtabin e Përgjithshëm për të urdhëruar ushtrinë të ndalonte luftimet, gjë që shkaktoi konfuzion dhe humbje të iniciativës dhe nuk arriti të korrigjonte gjendjen e luftës së pashpallur. Në përgjigje të presionit të qeverisë, Car Ferdinandi shkarkoi gjeneralin Savov dhe e zëvendësoi atë me gjeneralin Dimitriev si komandant të përgjithshëm. majtas|parapamje| [[Nikolla I i Malit të Zi]] Synimi i Bullgarisë ishte të mposhtte serbët dhe grekët dhe të pushtonte territore sa më të mëdha përpara se Fuqitë e Mëdha të ndërhynin për t'i dhënë fund luftës. Për të siguruar epërsinë e nevojshme në armatim, e gjithë ushtria bullgare u angazhua në këto operacione. Asnjë masë nuk u mor në rast të një ndërhyrjeje (zyrtare) rumune ose një kundërsulmi osman, duke supozuar çuditërisht se Rusia do të siguronte se asnjë sulm nuk do të vinte nga ato drejtime, edhe pse më 9 qershor Rusia kishte hedhur poshtë me zemërim aleancën e saj bullgare dhe e zhvendosi diplomacinë e saj drejt Rumanisë (Rusia tashmë e kishte emëruar Mbretin Carol të Rumanisë si një marshall nderi rus, si një paralajmërim i qartë në zhvendosjen e politikës së saj ndaj Sofjes në dhjetor 1912). Plani ishte për një sulm të përqendruar kundër ushtrisë serbe përgjatë fushës së Vardarit për ta neutralizuar atë dhe për të marrë Maqedoninë veriore, së bashku me një sulm më pak të përqendruar kundër ushtrisë greke afër Selanikut, e cila kishte përafërsisht gjysmën e madhësisë së ushtrisë serbe, me qëllim për të pushtuar qytetin dhe Maqedoninë jugore. Komanda e lartë bullgare nuk ishte e sigurt nëse forcat e tyre ishin të mjaftueshme për të mposhtur ushtrinë greke, por ata i menduan të mjaftueshme për mbrojtjen e frontit jugor në rastin më të keq, deri në ardhjen e përforcimeve pas mposhtjes së serbëve në veri.