Protokoli_klinik_për_trajtimin_e_hepatiteve_virale
b. Trajtimi i infeksionit me virusin e hepatitit B'
Faktorët që paracaktojnë përgjegjen ndaj mjekimit gjatë trajtimit me interferon Serokonvertimi HBe: Ngarkesa e ultë virale (< 107 UI/ml ose 7 log10 UI/ml), Nivel i lartë i ALT (tri herë mbi normalen), Aktiviteti i lartë histologjik (të paktën A2) Pakësimi i VHB ADN < 20 000 UI/ml në javën e 12të, shoqërohet me 50% gjasë për HBe serokonvertim te të sëmurët HBeAg pozitiv dhe 50% gjasë për përgjegje të qëndrueshme te ata HBeAg negativ, Pakësimi i HBeAg në javën e 24të paracakton serokonvertimin HBe, Pakësimi progresiv i HBsAg paracakton përgjigjen virologjike të qëndrueshme dhe humbjen e HBsAg, Gjenotipet a dhe b të VHB i përgjigjen më mirë mjekimit me interferon alfa se gjenotipet c dhe d. Faktorët që paracaktojnë përgjegjen ndaj mjekimit gjatë trajtimit me nukleozide Serokonvertimi HBe: ngarkesa e ultë virale (< 107 UI/ml ose 7 log10 UI/ml), nivel i lartë i ALT (tri herë mbi normalen), Aktivitet i lartë histologjik (të paktën A2). Gjatë mjekimit me lamivudinë, adefovir ose telbivudinë, përgjigja virologjike (papërcaktueshmëria e HBV DNA në PCR) në javët 24 dhe 48 shoqërohet me incidencë të pakët të rezistencë, Gjenotipet e HBV nuk luajnë rol në përgjigjen ndaj NUCs. Dështimet e mjekimit me nukleozide Mos përgjegja parësore (pakësim HVB ADN më pak se 1 log10 në javën e 12) më e shpeshtë në rastet e përdorimit të adenofovirit (10-20%). Duhet parë për shtamet mutante, Përgjegja virologjike e pjesëshme (HBV ADN e detektueshme në PCR gjatë mjekimit) më e shpeshtë në rastet e përdorimit të lamivudinës, adenofovirit dhe telbivudinës. Vlerësimi në javë e 24të. Zëvendësimi bëhet me/ose shtim të entecavir ose tenofovir. Rikthimi virologjik nga rezistenca virale pas 5 vjetësh mjekimi është në 70% për lamivudinë, 29% për adenofovir dhe 1.2% për entecavir. Rezistenca në terapinë orale – nukleozide Kohëve të fundit janë shënuar raste të paraqitjes së rezistencës në nukleozide veçënërisht në lamivudinë. Në këto raste duhet të veprohet si më poshtë: Lamivudinë rezistencë – shto tenofovir, Telbivudinë rezistencë – shto tenofovir, Entecavir rezistencë – shto tenofovir, Adefovir rezistencë – kthehu në tenofovir dhe shto një bar të dytë (lamivudinë, entecavir ose telbivudinë) Tenofovir rezistencë – shto entecavir, telbivudinë ose lamivudinë. c. Trajtimi i infeksionit me virusin e hepatitit C Infeksioni me virusin e hepatitit C, kryesisht ka formë klinke kronike. Trajtimi antiviral kundër infeksionit me virusin e hepatitit viral C përdoret në këto raste: Te të gjithë personat e moshës mbi 18 vjeç që janë anti HCV-ARN pozitiv në hepatitin kronik C, Prania e HCV-ARN në serum me PCR, Rritja e nivelit të ALT në serum, Gjetja me biopsi e hepatitit kronik C me ose pa cirrozë të kompensuar, Testi i gravidencës negative në urinë ose gjak. Pacientët me hepatitin kronik C (HKC) gjenotip 1 duhet trajtuar 48 javë me Ribavirin. Doza ditore është 1000/1200 mg. Ndërsa, pacientet me hepatitin kronik C gjenotip 23, trajtohet për 24 javë me doza ditore të Ribavirinës 800 mg. Pacientët  e trajtuar me terapi të kombinuar (interferonalfa-2a dhe Ribavirin)  të cilët nuk arrijnë HCV-ARN të padetektueshem ose ulje të HCV-ARN për 2 log pas 12 jave, nuk arrijnë përgjigje virologjike të qëndrueshme, prandaj terapia duhet të ndërpritet. Poashtu, mund të përdoret interferoni alfa 2a (Pegasys) 180 mcg për një vit me rrugë subkutane. Ekzistojnë mendime se nëse interferoni përdoret në fazat fillestare të infeksionit parandalohet forma kronike e infeksionit. Gjatë trajtimit me riba virin, meshkujt dhe femrat e moshë fertile, seksualisht aktiv duhet përdorur mjete kontraceptive edhe 6 muaj pas trajtimit.