cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Republika Kina
1927-1937: Dekada Nanking
Megjithatë, gjatë kësaj periudhe, konfliktet politike dhe kontradiktat brenda KMT-së u theksuan gjithnjë e më shumë. Për shkak të tensioneve dhe mosmarrëveshjeve politike, në vitin 1927 u shkaktuan konfliktet e armatosura midis KMT-së dhe Komunistëve Kinezë (CCP). Në rezultat, partia komuniste u detyrua të tërhiqej nga qeveria e Nankinit dhe u përball me persekutimin dhe zhdukjen e anëtarëve të saj.
Në këtë periudhë, qeveria e Nankinit u përball gjithashtu me sfidat nga jashtë. Japonia, e interesuar për zgjerimin territorial në Kinë, kishte vazhduar zaptimin e territoreve kineze. Në vitin 1931, japonezët pushtuan Mançurinë dhe vendosën një qeveri marionete. Kjo zaptim gradualisht eskaloi dhe në vitin 1937, Japonia lanë në lëvizje një sulm të plotëmasëshëm kundër Republikës së Kinës, fillimin e Luftës Sino-Japoneze.
Dekada Nanking ishte një periudhë e ndryshimeve të shumta në Kinë, me përpjekje për modernizim dhe qeverisje efiçente, por edhe me konflikte politike dhe sfida nga faktorët e jashtëm. Kjo periudhë do të vazhdonte të shënojë zhvillimet e mëtejshme në historinë e Republikës së Kinës dhe luftën e saj për pavarësi dhe stabilitet.
1937-1945: Lufta e Dyte Sino-Japoneze
Nga viti 1937 deri në vitin 1945, Kina u përball me një periudhë të ndërlikuar dhe të dhimbshme të njohur si Lufta e Dyte Sino-Japoneze. Kjo ishte një konflikt i armatosur midis Republikës së Kinës dhe Japonisë, i cili filloi me sulmin e plotëmasëshëm të forcave japoneze në Kinezë e Veriut më 7 korrik 1937.
Lufta e Dyte Sino-Japoneze nisi me trupat japoneze që vazhduan zaptimin e territorit kinez, duke përjetuar rezistencën e fortë të ushtrive kineze dhe popullsisë. Qeveria e Republikës së Kinës, e udhëhequr nga Partia Nacionaliste Kineze (KMT), organizoi rezistencën dhe vendosi strategji të ndryshme për të mbrojtur vendin dhe për të përballuar sulmet japoneze.
Për shkak të masakrave, vrasjeve të pafundme dhe shkatërrimeve të mëdha të kryera nga trupat japoneze gjatë luftës, popullsia kineze pësoi një shtytje të rëndë në jetë dhe vullnetin për t'i rezistuar okupimit. Në këtë kohë, forcat kineze, përfshirë edhe partizanët komunistë të udhëhequr nga Partia Komuniste Kineze (CCP), luftuan me vendosmëri kundër forcave japoneze.
Në vitin 1945, me kapitullimin e Japonisë pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, konflikti i armatosur midis Republikës së Kinës dhe Japonisë përfundoi. Kina fitoi një fitore të rëndësishme dhe vendosi themelimin e saj si një fuqi e rëndësishme në skenën ndërkombëtare.
Lufta e Dyte Sino-Japoneze la pasoja të rëndësishme për Kinën, si humbje njerëzore dhe materiale, por edhe përhapje të ideologjive dhe ndryshime të thella politike dhe shoqërore. Konflikti i armatosur dhe përballjet me pushtuesin japonez u bënë faktorë kyç për zhvillimet e mëtejshme në historinë e Republikës së Kinës.
1945- 1949 Mundje ne Luftën Civile Kineze
Shih edhe: Lufta Civile Kineze
Pas përfundimit të Luftës së Dytë Sino-Japoneze në vitin 1945, Kina u përball me një periudhë të re të ndërlikuar dhe konflikteve të brendshme në një konflikt të njohur si Lufta Civile Kineze. Kjo luftë zgjati nga viti 1946 deri në vitin 1949 dhe u zhvillua midis dy forcave kryesore, Partisë Nacionaliste Kineze (KMT) dhe Partisë Komuniste Kineze (CCP).
Në fillim të Luftës Civile Kineze, KMT, e udhëhequr nga Gjenerali Chiang Kai-shek, kishte një avantazh të qartë dhe kontrollonte qeverinë qendrore dhe qytetet më të mëdha të vendit. Së kundërtes, CCP, e udhëhequr nga Mao Ce Dun, kishte bërë përpjekje për të forcohen në fshatrat dhe zonat rurale të Kinës, duke fituar mbështetje të gjerë popullorë dhe organizuar një ushtri të guerilëve.
Lufta Civile Kineze ishte e dhimbshme dhe e dhunshme, me beteja të mëdha, sulme, dhe operacione të ndërlikuara ushtarake nëpër tërë territorin e Kinës. Dy forcat u përballën për kontrollin e territorit dhe të pushtetit, duke përjetuar humbje të mëdha njerëzore dhe materiale.
Fitoret e Partisë Komuniste Kineze në Luftën Civile Kineze çuan në themelimin e Republikës Popullore të Kinës nën udhëheqjen e Mao Ce Dunit, ndërsa Republika e Kinës në Tajvan vazhdoi të funksionojë si shteti i përbindëshëm i nacionalistëve kinezë.
Ekonomia
Gjatë periudhës së Republikës së Kinës, Kina u përpjek të industrializohej, megjithëse u përball me sfida të shumta në rrugën e saj.
Industrializimi në Kinë gjatë atë kohë u shtyu nga përpjekjet për të modernizuar ekonominë dhe për të ndërtuar një komb më të fortë. Qeveria, nën udhëheqjen e Partisë Nacionaliste Kineze (KMT), zbatoi politika për të promovuar zhvillimin industrial, duke përfshirë themelimin e industrive shtetërore dhe promovimin e investimeve të huaja.
Megjithatë, Kina u përball me sfida të mëdha në rrugën e industrializimit. Disa prej këtyre sfidave ishin:
Megjithatë, pavarësisht sfidave, industrializimi në Kinë vazhdoi gradualisht dhe kishte ndikim të rëndësishëm në zhvillimin e vendit. Pas fitores së Partisë Komuniste Kineze në vitin 1949, procesi i industrializimit vijoi nën udhëheqjen e regjimit komunist.
Gjermania Naziste
Në periudhën e marrëdhënieve midis Kinës dhe Gjermanisë në atë kohë, një faktor kyç ishte ndikimi i Luftës së Dytë Botërore dhe politikat e Adolf Hitlerit dhe Partisë Naziste në Gjermani.
Në fillim të viteve 1930, Gjermania dhe Kina kishin marrëdhënie të mira dhe bashkëpunim ekonomik të konsiderueshëm. Gjermania ofronte teknologji dhe investime në infrastrukturën kineze, ndërsa Kina furnizonte Gjermaninë me përbërës natyrorë dhe tregje për mallrat e tyre.
Megjithatë, gjatë Luftës Civile Kineze dhe Luftës Sino-Japoneze, marrëdhëniet midis dy vendeve u ndikuan nga zhvillimet e konflikteve dhe ndërhyrjeve të huaja. Në fillim të viteve 1930, Gjermania dhe Japonia ishin aleatë të ngushtë, dhe Gjermania u bë aleati kryesor i Japonisë në Evropë.
Gjatë Luftës Civile Kineze, Gjermania vazhdoi të ketë kontakte dhe marrëdhënie të kufizuara me KMT-në, partiën nacionaliste kineze të udhëhequr nga Gjenerali Chiang Kai-shek. KMT përmirësoi ndërveprimet me Gjermaninë për të siguruar mbështetjen ushtarake dhe teknike për luftën e tyre kundër Japonisë.
Në anën tjetër, partia komuniste kineze, e udhëhequr nga Mao Ce Dun, kishte kontakte më të kufizuara me Gjermaninë dhe ishte më pranë Bashkimit Sovjetik dhe ndihmës së tyre për organizimin e rezistencës kundër forcave japoneze.
Me kalimin e kohës dhe rritjen e fuqisë së Partisë Komuniste Kineze, Gjermania humbi interesin e saj për të mbështetur KMT-në dhe u përpoq të mbajë kontakte me forcën e ngritur të komunistëve. Megjithatë, marrëdhëniet midis dy vendeve mbetën të kufizuara dhe ndikimi i Gjermanisë në zhvillimet e brendshme në Kinë u zvogëlua.
Në fund të Luftës Civile Kineze, me fitoren e Partisë Komuniste Kineze dhe themelimin e Republikës Popullore të Kinës në vitin 1949, marrëdhëniet midis Kinës dhe Gjermanisë u shfaqën në një kontekst të ri politik dhe diplomatie.
Bashkimi Sovjetike
Bashkimi Sovjetik ishte një superfuqi e rëndësishme në periudhën e marrëdhënieve midis Kinës dhe Bashkimit Sovjetik në kohën e Republikës së Kinës.
Në fillim të viteve 1920, Bashkimi Sovjetik dhe Kina vendosën marrëdhënie diplomatike. Bashkimi Sovjetik ofroi mbështetje për Republikën e Kinës në luftën e saj kundër zotërinjve të luftëtarëve dhe forcave imperialiste të huaja. Kjo përfshinte ndihmë ushtarake, ekonomike dhe politike për të forcuar pozicionin e Republikës së Kinës.
Partia Komuniste Kineze, e udhëhequr nga Mao Ce Dun, gëzonte një marrëdhënie më të ngushtë me Bashkimin Sovjetik. Komunistët kinezë u trajnuan dhe u furnizuan me armë nga Bashkimi Sovjetik, ndërsa marrëdhëniet midis dy partive komuniste u thelluan. Komunistët kinezë u frymëzuan nga revolucioni bolhevik dhe ideologjia marksiste-leniniste.
Bashkimi Sovjetik luajti një rol të rëndësishëm në organizimin dhe organizimin e rezistencës kundër forcave japoneze gjatë Luftës Sino-Japoneze. Ata ndihmuan në organizimin e bazave të rezistencës në zonat rurale, të cilat përfshinë më pas lindjen e Zonave të Kontrollit të Komunistëve Kinezë.
Megjithatë, pas përfundimit të Luftës Civile Kineze në vitin 1949, marrëdhëniet midis Kinës dhe Bashkimit Sovjetik u përkeqësuan. Konfliktet ideologjike dhe interesat e ndryshme politike ndikuan në ndarjen midis dy vendeve. Në vitin 1960, marrëdhëniet u përkeqësuan më tej dhe u ndërprenë marrëdhëniet diplomatike midis Kinës dhe Bashkimit Sovjetik.
Marrëdhëniet midis Kinës dhe Bashkimit Sovjetik u rikthyen në vitin 1989, pas periudhës së të ngrohtës së dytë midis dy vendeve. Nga atëherë, marrëdhëniet midis Kinës dhe Rusisë (shteti pas ndarjes së Bashkimit Sovjetik) kanë pësuar zhvillime të ndryshme, duke përfshirë bashkëpunim ekonomik, marrëdhënie diplomatike dhe partneritet strategjik në disa fusha.
Shtetet te Bashkuara
Në fillim të viteve 1920, Shtetet e Bashkuara vendosën marrëdhënie diplomatike me Republikën e Kinës. Shtetet e Bashkuara ofruan mbështetje për Republikën e Kinës në luftën e saj kundër zotërinjve të luftëtarëve dhe forcave imperialiste të huaja. Kjo përfshinte ndihmë ekonomike dhe politike, si dhe investime në industri dhe infrastrukturë.
Shtetet e Bashkuara gjithashtu mbështetën modernizimin dhe zhvillimin e forcave ushtarake kineze. Ata trajnuan oficerë kinezë dhe furnizuan Republikën e Kinës me armë dhe teknologji të reja.
Gjatë Luftës Civile Kineze, Shtetet e Bashkuara vazhduan të mbështesin KMT-në, partinë nacionaliste kineze e udhëhequr nga Gjenerali Chiang Kai-shek. Ata iu ofruan KMT-së ndihmë ushtarake dhe materiale për të përballuar trupat komuniste dhe forcave japoneze.
Megjithatë, pas Luftës Civile Kineze dhe themelimit të Republikës Popullore të Kinës në vitin 1949, marrëdhëniet midis Kinës dhe Shteteve të Bashkuara pësuan ndryshime të mëdha. KMT-u u detyrua të tërhiqej në Tajvan, dhe Shtetet e Bashkuara vazhduan të mbështesin Republikën e Kinës në Tajvan, duke e njohur atë si qeveri ligjërisht të vendosur të Kinezëve.
Megjithatë, marrëdhëniet midis Kinës Kontinentale dhe Shteteve të Bashkuara u ndërpreën për një periudhë të gjatë nga viti 1949 deri në vitin 1979, kur Shtetet e Bashkuara vendosën marrëdhënie diplomatike me Republikën Popullore të Kinës.
Pas rikthimit të marrëdhënieve diplomatike, marrëdhëniet midis Kinës dhe Shteteve të Bashkuara kanë pësuar zhvillime të ndryshme, duke përfshirë bashkëpunim ekonomik, marrëdhënie diplomatike dhe partneritet strategjik në disa fusha. Marrëdhëniet midis dy vendeve kanë pasur sfida dhe ndryshime, por janë vazhduar të jenë një element i rëndësishëm në skenën ndërkombëtare.
Nexhua Ganem
Nexhua bin Landen lindur Ganem (lindi më 1959) ishte gruaja e parë dhe vajza e dajës së Osama bin Landenit. Ajo ishte e njohur si Umm Abdallah (nëna e Abdallahit). Ajo u martua me Osamën në vitin 1974 në moshën 17 vjeçare në Latakia. Ajo ka udhëtuar me Osamën në Sudan dhe Afganistan. Sipas Ebu Xhandal, ajo u zhvendos nga Afganistanit para 11 shtatorit dhe nuk u kthye më. Në vitin 2005, Huttaifa Azzam ka thënë se ajo kishte jetuar në Damaskë bashkë me djalin e saj Abdul Rahman. Sipas disa anëtarëve të ngushtë të familjes, nëna e Nexhuas vdiq pasi ndëgjoi se dhëndri i saj vdiq.
Naim Frashëri thënie
• Djali që tradhton atdheun, nuk e do as nënën e vet
• Punë, punë natë e ditë që të shohim pakëz drit
• Ti Shqipëri më jep nder, më jep emrin shqipëtar
• Dhe në çdo kohë e në çdo vend lipse të kihet njerëzi
• Kur të jesh i zemëruar, mendja është e turbulluar
• Gjysma e punës është mbaruar kur ajo fillohet me dëshirë
• Pa pasur dituri njeriu nuk quhet njeri
• Lëreni më'njanë fenë,të shikojmë mëmëdhenë
• Do të rrosh me nder mbi dhe?
Me të liq mos u përzje!
• Zot, falna,vëllazërinë
Dashurin e miqësinë
Epna dëshirë të msojmë
E të mirat të punojmë
Bëna të but e të qetë
E të urt e të vërtetë
Jetën ta trashëgojmë
• O Shqipëtarë
Jeni të mirë
doni mëmëdhenë
dhe gjuhënë tuaj!
• Shqipëtari trim me fletë
Ka rrojtur në këtë jetë
Aleksandri qe Shqipëtar
Qu tha i math e kordhëtar
Pirrua ish nga Shqipëria
Trim q'ë lëvdon historia
Shtëpia e Vasillaq Mbreshtanakut
Shtëpia e Vasillaq Mbreshtanakut është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Naim Frashëri thënie
Skander Begu Kastrioti
Q'u rrefye aq i zoti
Ish burre i Shqipërisë
C'burra nxori Shqipëria
Që i shkruan historia
Duke pasur burra trima
Vilanova de la Barca
Vilanova de la Barca është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Segrià, të provincës Lleida, në Katalonia. Vilanova de la Barca ka 1105 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 21.6 km2.
Kuçishti
parapamje|Liqeni i Kuçishtit Kuçisht është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Kuqisht.
Naim Frashëri thënie
Ah, mos, Zoti mos e dhëntë
Ejani, të mbledhim mëntë
• Vëllezër shqipëtarë
Të prekim urtësinë
Të zëm udhën e mbarë
Të ngjallim shqipërinë
• Shqipëria ka qënë
Po sot në ditët tënë
Të metë të mos ketë
• Pa shihni c'gjuh e mirë!
Sa shije ka e hije
ç'e bukur edhe e lirë
Si gjuhë perëndie
Vladislav Ryzhkov
Vladislav Alekseyevich Ryzhkov (Rusisht: Владислав Алексеевич Рыжков; lindur më 28 shkurt 1990) është një futbollist profesionist rus i cili luan si mesfushor për klubin bjellorus Vitebsk.
Karriera me klube
Ai bëri debutimin e tij me ekipin e parë të Spartak Moskës më 31 gusht 2008 në një ndeshje ndaj Spartak Nalchik; ai hyri si zëvëndësues në dy minutat e fundit. Ai luajti si titullar në ndeshjen e rradhës ndaj FC Moskës më 13 shtator, duke shënuar edhe golin e parë si profesionist.
My Hero Academia
thumb|240px|Logoja e My Hero Academia My Hero Academia (Japonisht: 僕のヒーローアカデミア Hepburn: Boku no Hīrō Akademia; fjalë për fjalë: Akademia Ime e Heronjve) është një manga e serializuar në Weekly Shōnen Jump dhe i ilustruar nga Kōhei Horikoshi. Kapitulli i parë i mangës u publikua më 7 korrik 2014. Më 7 gusht 2018, My Hero Academia ka pasur gjithsej 16 milionë kopje. Sipas shkurtit të vitit 2019, My Hero Academia ka 217 kapituj. Animeja ka 63 epizoda gjithsej dhe është ndarë në tre sezone. Më 19 dhjetor 2018 është konfirmuar në faqen zyrtare të My Hero Academia se sezoni i katërt do të publikohej në tetor të vitit 2019.
Përmbajtja
Njerëzit nuk lindin të barabartë, një realizim që katërvjeçari Izuku Midoriya u përball kur u ngacmonte nga shokët e klasës që kishin fuqi unike të veçantë. Izuku ishte një nga rastet e rralla ku ai lindi me absolutisht asnjë fuqi unike. Kjo nuk e ndaloi Izukun nga ndjekja e ëndrrës së tij, një ëndërr për t'u bërë një hero i madh si legjenda All Might. Për t'u bërë heroi i madh që dëshiron të bëhet, ai tani do të bashkohet me radhët e një prej akademive më të larta të vlerësuara në vend: Gjimnazi U.A. Me ndihmën e idhullit të tij të All Might, a do të jetë në gjendje të pretendojë radhët dhe të bëhet një hero i vërtetë?
Film
Filmi My Hero Academia: Two Heroes (僕のヒーローアカデミア THE MOVIE ～2人の英雄ヒーロー～ Boku no Hīrō Akademia THE MOVIE: Futari no Hīrō) doli në premierë në Anime Expo më 5 korrik 2018, dhe u u publikua në teatrin japonez më 3 gusht 2018. Funimation njoftoi se ata do ta lansojnë filmin teatral në SHBA dhe Kanadë më 25 shtator 2018 deri më 2 tetor 2018.
Në tetor të vitit 2018, Legendary Entertainment pranoi të drejtën që të prodhoj një film live-action bazuar në My Hero Academia.
Video lojërat
Një video lojë bazuar në anime, My Hero Academia: Battle for All, u njoftua në nëntor 2015. Loja u publikua nga Bandai Namco Entertainment për Nintendo 3DS ku u lansua në Japoni më 19 maj 2016.
Izuku Midoriya u shtua në video lojën Jump Force.
Recepsion
Për shkak të popullaritetit të serisë, personazhet e My Hero Academia u përdorën për të promovuar filmin e Marvel Studios, Avengers: Infinity War.
Historia moderne e Kosovës
Historia moderne e Kosovës përfshinë historinë e Kosovës gjatë shekullit të 20-të e cila është karakterizuar kryesisht me luftëra dhe zhvendosje të mëdha të popullsisë. Rajoni ishte pjesë e shumë entiteteve, disa të njohura ndërkombëtarisht, të tjera jo.
Fillimi i shekullit të 20-të
Në fund të shekullit, Kosova shtrihej tërësisht brenda Perandorisë Osmane. Statusi i tij ishte si vilajet dhe zinte një territor dukshëm më të madh se entiteti i sotëm dhe me Üsküp (tani Shkupi ) si kryeqytet provincial. Kufijtë e saj u zgjeruan nga brenda pas një riorganizimi të administratave lokale nga Porta në 1882. Pavarësia e Serbisë dhe Malit të Zi në vitin 1878 nënkuptonte se Kosova ishte vija e fundit e mbrojtjes për osmanët në Rumeli (territor osman në kontinentin evropian ). Pasi Bosnja dhe Hercegovina u inkorporua në Austro-Hungari në 1908, Kosova ndante një kufi me tre vende: Serbinë, Malin e Zi dhe Austro-Hungarinë. Kështu mbeti Kosova derisa Perandoria Osmane u tërhoq në Luftën e Parë Ballkanike, në të cilën popullsia vendase joturke e Rumelisë luftoi për vetëvendosje, përveç një sulmi të përbashkët nga Lidhja Ballkanike (të gjitha në shërbim të interesave të atyre kombeve ndërsa duke kërkuar të zgjerojnë kufijtë e tyre); Gjatë kësaj kohe, kombi i populluar shqiptar bëri betejën e vet si kundër osmanëve, ashtu edhe kundër vendeve përreth, të cilat u përpoqën t'u mohonin shqiptarëve një shtet kombëtar.
Luftërat Ballkanike
Gjatë Luftërave Ballkanike të vitit 1912, pjesa më e madhe e Kosovës u mor nga Perandoria Osmane nga Mbretëria e Serbisë, ndërsa rajoni i Metohisë (i njohur si Lugina e Dukagjinit për shqiptarët etnikë) u mor nga Mbretëria e Malit të Zi. Përgjatë shekujve, popullsitë e serbëve dhe shqiptarëve etnikë prireshin të zhvendoseshin pas dorëzimeve territoriale. Si rezultat i përbërjes multietnike të Kosovës, administratat e reja shkaktuan një reagim të përzier nga popullata vendase. Ndërsa shqiptarët (me një shumicë të vogël prej pak më shumë se 50%) nuk e mirëpritën sundimin serb, popullsia joshqiptare (kryesisht bullgare, serbe dhe boshnjake ) e konsideroi këtë një çlirim.
Por ligjërisht, Kosova nuk u inkorporua në Mbretërinë serbe në vitin 1912; mbeti territor i pushtuar deri pak kohë pas vitit 1918. Më në fund, u inkorporua, jo në një shtet serb, por në atë jugosllav. Dhe me një ndërprerje të madhe (Lufta e Dytë Botërore) mbeti pjesë e një lloj shteti jugosllav deri në qershor 2006."
Në vitin 1918, Serbia u bë pjesë e Mbretërisë së sapoformuar të Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve, të quajtur më vonë Jugosllavi.
Lufta e Parë Botërore
Ushtria serbe (e ndihmuar kryesisht nga ushtria italiane dhe franceze) mundi të shërohej dhe ushtarët e sëmurë dhe të plagosur morën kujdes mjekësor pasi ishin larg vijës së frontit. Pasi u freskuan dhe u rigrupuan, u kthyen në fushën e betejës.
Në vitin 1918, ushtria serbe i dëboi Fuqitë Qendrore nga Kosova. Pas Luftës së Parë Botërore, u formua Mbretëria e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve, menjëherë pas rimarrjes së Kosovës, marrjes së Vojvodinës nga Austro-Hungaria dhe bashkimit me Malin e Zi për të formuar një Mbretëri më të madhe të Serbisë.
Mbretëria e Jugosllavisë (1918-1941)
Traktatet e paqes të viteve 1919-1920 themeluan një shtet jugosllav të quajtur "Mbretëria e Sllovenëve, Kroatëve dhe Serbëve", e quajtur gjithashtu "Jugosllavi". Mbretëria përbëhej nga 12 milionë banorë, 300 mijë shqiptarë. Kosova u nda në katër qarqe – tre janë pjesë e entitetit të Serbisë: Zveçani, Kosova dhe Metohia jugore; dhe një nga Mali i Zi: Metohia veriore. Megjithatë, sistemi i ri i administratës që nga 26 prilli 1922 e ndau Kosovën në tre Zona të Mbretërisë: Kosovë, Rascia dhe Zeta. Në vitin 1929, Mbretëria u shndërrua në Mbretërinë e Jugosllavisë. Territoret e Kosovës u ndanë në Banate të Zetës, Banate të Moravës dhe Banate të Vardarit.
Kolonizimi i Kosovës ishte një projekt shtetëror i zbatuar nga Mbretëria e Jugosllavisë gjatë periudhës së ndërmjetme. Gjatë këtij kolonizimi, 60,000–65,000 njerëz u vendosën në Kosovë kolonistë. Mbi 90% e numrit të përgjithshëm të kolonistëve ishin serbë (përfshirë malazezët ).
Paralelisht me kolonizimin, vendi bëri edhe shpërnguljen e detyruar të shqiptarëve nga Kosova. Gjatë periudhës 1918–1941 90.000 deri në 150.000 shqiptarë dhe myslimanë të tjerë emigruan nga Kosova.
Në vitin 1919, forcat jugosllave therën 600 gra dhe fëmijë shqiptarë në rrethin e Gusinjës.
Lufta e Dytë Botërore
parapamje| Kosova e sotme në vitin 1941, duke treguar me të gjelbër zonën e aneksuar [[Shqipëria e Madhe|Shqipërisë së Madhe italiane]] Jugosllavia u pushtua nga Boshti në prill 1941 dhe u nda kryesisht midis Italisë dhe Gjermanisë. Kosova u përfshi kryesisht në zonën e kontrolluar italiane dhe u bashkua me Shqipërinë fashiste midis viteve 1941 dhe 1943.
Pas pushtimit të Boshtit, pjesa më e madhe e Kosovës u bë pjesë e Shqipërisë së Madhe të kontrolluar nga Italia, dhe një pjesë më e vogël, Lindore nga Serbia e pushtuar nga bullgarët dhe nazistët-gjermanë. Meqenëse udhëheqja politike shqiptare e pushtuar nga Italia kishte vendosur në Konferencën e Bujanit që Kosova të mbetej pjesë e Shqipërisë, ata filluan të dëbojnë dhe vrasin popullsinë serbe dhe malazeze.
Mustafa Kruja, kryeministri i atëhershëm i Shqipërisë, ishte në Kosovë në qershor 1942 dhe në një takim me krerët shqiptarë të Kosovës, ai tha: “Ne duhet të përpiqemi që popullsia serbe e Kosovës të jetë – zona të pastrohet. prej tyre dhe të gjithë serbët që kishin jetuar atje prej shekujsh duhet të quhen kolonialistë dhe të dërgohen në kampet e përqendrimit në Shqipëri. Kolonët serbë duhet të vriten”. Vlerësohet se të paktën 10,000 serbë u masakruan dhe 200,000 të tjerë u dëbuan nga Kosova gjatë Luftës së Dytë Botërore. Në gjyqet e Nurembergut, u vërtetua se SS Skënderbeu kreu krime kundër njerëzimit në Kosovë kundër serbëve etnikë, hebrenjve dhe romëve.
Pas dorëzimit të Mbretërisë së Italisë në shtator 1943, forcat gjermane morën kontrollin e drejtpërdrejtë të rajonit. Në shtator 1944 Bashkimi Sovjetik i shpalli luftë Bullgarisë dhe pushtoi një pjesë të vendit. Një grusht shteti më 9 shtator çoi në bashkimin e Bullgarisë me sovjetikët. Si rezultat, në fillim të tetorit, tre ushtri bullgare, të përbërë nga rreth 340,000 vetë, së bashku me Ushtrinë e Kuqe hynë në Jugosllavinë e pushtuar dhe u zhvendosën nga Sofja në Nish, Shkup dhe Prishtinë për të bllokuar forcat gjermane që tërhiqeshin nga Greqia. Bullgarët vepronin në bashkëpunim me partizanët komunistë jugosllavë dhe shqiptarë. Kosova u çlirua në fund të nëntorit. U bë provincë e Serbisë në kuadër të Jugosllavisë Federale Demokratike. Shqiptarët e Kosovës, të cilëve u ishte premtuar vetëvendosje nëse bashkoheshin me partizanët, u rebeluan dhe u shpall gjendje ushtarake. U deshën rreth gjashtë muaj që zona të qetësohej pasi rreth 20,000 shqiptarë nën Shaban Polluzën rezistuan ndaj integrimit të Kosovës brenda Jugosllavisë.
Dëbimet e hebrenjve gjatë holokaustit ndodhën gjithashtu në këtë zonë.
Jugosllavia Socialiste (1945–1989)
Krahina e Kosovës u formua fillimisht si anëtare e Republikës Popullore Federale të Jugosllavisë nën udhëheqjen e udhëheqësit partizan. Kjo do të ishte hera e parë në histori që emri i Kosovës erdhi për të përqafuar kufijtë e saj aktualë; para kësaj, kufijtë e saj, së bashku me statusin e saj kishin luhatur me kalimin e kohës. Këta kufij u tërhoqën me kujdes që të përfshinin një zonë me një përqendrim të madh shqiptarësh. Një shpjegim i tillë për linjat e demarkacionit të Kosovës që nuk janë përcaktuar kurrë siç duhet është se popullsia e saj sllave dhe shqiptare madje e kanë kundërshtuar origjinën e emrit. Si të tillë janë kontestuar edhe kufijtë imagjinarë; për shembull, shqiptarët besojnë se Lugina e Preshevës përbën Kosovën lindore, ndërsa serbët i kanë bërë rajonet brenda Republikës së Maqedonisë së sotme si Kosovë tradicionale, si Shkupi, dikur kryeqytet i provincës osmane, dhe me një serb/bullgar (sllav. ) shumicë etnike. Josip Broz Tito inicioi këtë entitet të ri të brendshëm, por në vitet e para ai ishte simbolik pasi nuk kishte autonomi faktike. Pas ndryshimit të emrit të Jugosllavisë në Republikën Socialiste Federative të Jugosllavisë dhe të Serbisë në Republikën Socialiste të Serbisë në vitin 1953, Kosova fitoi autonomi të brendshme në vitet 1960.
Në kushtetutën e vitit 1974, qeveria e Krahinës Socialiste Autonome të Kosovës mori kompetenca më të larta, duke përfshirë titujt më të lartë qeveritarë - President dhe Kryeministër dhe një ulëse në Presidencën Federale që e bëri atë një Republikë Socialiste de facto brenda Federatës, por duke mbetur si Autonome Socialiste. Krahinë brenda Republikës Socialiste të Serbisë. Tito kishte ndjekur një politikë të dobësimit të Serbisë, pasi besonte se "një Serbi e dobët është e barabartë me një Jugosllavi të fortë". . Për këtë qëllim Vojvodina dhe Kosova u bënë rajone autonome dhe iu dhanë privilegjet e mësipërme si republika de facto. Serbo-kroatishtja, shqipja u përcaktuan si gjuhë zyrtare në nivel provincial duke shënuar dy grupet më të mëdha gjuhësore kosovare: shqiptarët dhe serbët. Në fakt, populli shqiptar mundi të hapte shkolla dhe universitete të pavarura shqipfolëse. parapamje|275x275px| [[Krahina Socialiste Autonome e Kosovës brenda Jugosllavisë Socialiste, 1974–1990]] Në vitet 1970, një lëvizje nacionaliste shqiptare ndoqi njohjen e plotë të Krahinës së Kosovës si një Republikë tjetër brenda Federatës, ndërsa elementët më ekstrem synonin pavarësinë e plotë. Regjimi arbitrar i Titos e trajtoi situatën me shpejtësi, por vetëm i dha një zgjidhje të përkohshme. Kjo e kombinuar me një nivel shumë të lartë të lindjeve të shqiptarëve dhe emigrimet e serbëve në pjesët e tjera të Jugosllavisë e anuan më tej ekuilibrin etnik të Kosovës. Numri i tyre u trefishua gradualisht duke u rritur nga pothuajse 75% në mbi 90%, por numri i serbëve mezi u rrit dhe ra në pjesën e plotë të popullsisë së përgjithshme nga rreth 15% në 8%.
Në vitin 1986, Akademia Serbe e Shkencave dhe e Arteve (SANU) po punonte për një dokument që më vonë do të njihej si Memorandumi i SANU -së, një paralajmërim për Presidentin dhe Kuvendin serb për krizën ekzistuese dhe se ku do të çonte ajo. Një botim i papërfunduar u filtrua në shtyp. Në ese, SANU kritikoi shtetin e Jugosllavisë dhe bëri vërejtje se i vetmi shtet anëtar që kontribuoi në atë kohë në zhvillimin e Kosovës dhe Maqedonisë (deri atëherë, territoret më të varfra të Federatës) ishte Serbia. Sipas SANU, Jugosllavia po vuante nga grindjet etnike dhe shpërbërja e ekonomisë jugosllave në sektorë dhe territore të veçanta ekonomike, gjë që po e transformonte shtetin federal në një konfederatë të lirshme. Nga ana tjetër, disa mendojnë se Sllobodan Millosheviqi e përdori pakënaqësinë e pasqyruar në memorandumin e SANU-së për qëllimet e tij politike, gjatë ardhjes së tij në pushtet në Serbi në atë kohë,
Milosheviqi fillimisht u dërgua atje si anëtar i Partisë Komuniste. Fillimisht Millosheviqi nuk foli me serbët të cilët në atë moment po demonstronin për të drejtat dhe liritë që u ishin mohuar. Gjatë këtyre takimeve ai pranoi të dëgjonte ankesat e tyre. Gjatë takimit, jashtë ndërtesës ku po zhvillohej ky forum, policia filloi të luftonte me vendasit që ishin mbledhur atje, kryesisht serbë të etur për të shprehur ankesat e tyre. Pasi dëgjoi për brutalitetin e policisë jashtë sallave, Millosheviqi doli dhe në një moment emocionues u premtoi serbëve vendas se "Askush nuk do t'ju rrihte më". Ky bajt lajmesh u pa në lajmet e mbrëmjes dhe e katapultoi Millosheviqin e panjohur në atë kohë në ballë të debatit aktual për problemet në Kosovë.
Për të shpëtuar lëkurën e tij, Millosheviqi luftoi dhe vendosi një grusht shteti politik. Ai fitoi udhëheqje dhe kontroll efektiv të partisë komuniste serbe dhe vazhdoi përpara me të vetmen çështje që e kishte katapultuar atë në ballë të vëmendjes politike, që ishte Kosova. Nga fundi i viteve 1980, thirrjet për rritjen e kontrollit federal në provincën autonome të shkatërruar nga kriza po bëheshin më të forta. Sllobodan Millosheviqi bëri presion për ndryshime kushtetuese që do të çojnë në pezullimin e autonomisë si për Kosovën ashtu edhe për Vojvodinën.
Millosheviqi e shfrytëzoi këtë pakënaqësi për të konsoliduar pozicionin e tij në Serbi. Në vitin 1987, presidenti serb Ivan Stamboliq dërgoi Millosheviçin në Kosovë për të "paqësuar serbët e shqetësuar në Kosovë". Në atë udhëtim, Millosheviqi u shkëput nga një takim me shqiptarët etnikë për t'u përzier me serbët e zemëruar në një periferi të Prishtinës. Ndërsa serbët protestuan se po i shtynin policia me shkopinj, Millosheviqi u tha atyre: "Askush nuk lejohet t'ju rrahë". Ky incident u pa më vonë si vendimtar për ngritjen e Millosheviçit në pushtet.
Një nga ngjarjet që kontribuoi në ngritjen e Millosheviçit në pushtet ishte Fjalimi i Gazimestanit, i mbajtur më 28 qershor 1989 për 100,000 serb që morën pjesë në festimin në Gazimestan për të shënuar 600 vjetorin e Betejës së Kosovës. Shumë mendojnë se ky fjalim e ndihmoi Millosheviqin të konsolidonte autoritetin e tij në Serbi.
Vitet 1990
Kushtetuta e re shfuqizoi mediat zyrtare të provincave të veçanta, duke i integruar ato në mediat zyrtare të Serbisë, duke ruajtur ende disa programe në gjuhën shqipe. Mediat në gjuhën shqipe në Kosovë u shtypën. Financimi u tërhoq nga mediat shtetërore, përfshirë atë në gjuhën shqipe në Kosovë. Kushtetuta bëri të mundur krijimin e mediave private, por funksionimi i tyre ishte shumë i vështirë për shkak të qirave të larta dhe ligjeve kufizuese. Televizionit apo radios shtetërore në gjuhën shqipe iu ndalua transmetimi nga Kosova. Megjithatë, u shfaqën media shqiptare në pronësi private; prej tyre, ndoshta më e famshmja është "Koha Ditore", e cila u lejua të funksiononte deri në fund të vitit 1998 kur u mbyll pasi publikoi një kalendar për të cilin pretendohej se ishte glorifikimi i separatistëve etnikë shqiptarë.
Kushtetuta gjithashtu transferoi kontrollin mbi kompanitë shtetërore te qeveria serbe (në atë kohë, shumica e kompanive ishin në pronësi shtetërore dhe de jure janë ende). Në korrik 1990, Kuvendi i Kosovës tentoi të shpallte pavarësinë. Beogradi u përgjigj duke u përpjekur të arrestonte ata që kishin votuar, duke mbyllur mediat, dhe deri në shtator 1990 deri në 123,000 punëtorë shqiptarë u pushuan nga pozitat e tyre në qeveri dhe media, siç ishin mësuesit, mjekët dhe punëtorët në industritë e kontrolluara nga qeveria duke provokuar një grevë të përgjithshme dhe trazira masive. Disa nga ata që nuk u shkarkuan u larguan në shenjë simpatie, duke refuzuar të punojnë për qeverinë serbe. Edhe pse qeveria pretendonte se thjesht po hiqte qafe drejtorët e vjetër komunistë, shkarkimet u panë gjerësisht si një spastrim i shqiptarëve etnikë.
Shqiptarët e Kosovës ishin të indinjuar nga ajo që ata e shihnin si sulm ndaj të drejtave të tyre. Pas trazirave masive dhe trazirave nga shqiptarët si dhe shpërthimeve të dhunës ndërkomunale, në shkurt të vitit 1990, u shpall gjendja e jashtëzakonshme dhe prania e Ushtrisë dhe policisë Jugosllave u shtua ndjeshëm për të shuar trazirat.
Në vitin 1992 u mbajtën zgjedhje të paligjshme, të cilat me shumicë dërrmuese zgjodhën Ibrahim Rugovën si “president” të Republikës së vetëshpallur të Kosovës; megjithatë këto zgjedhje nuk u njohën nga qeveria serbe dhe as ndonjë qeveri e huaj. Në vitin 1995, mijëra refugjatë serbë nga Kroacia u vendosën në Kosovë, gjë që përkeqësoi më tej marrëdhëniet midis dy komuniteteve.
Kundërshtimi i shqiptarëve ndaj sovranitetit të Jugosllavisë dhe veçanërisht Serbisë ishte shfaqur në trazira (1968 dhe mars 1981) në kryeqytetin Prishtinë. Ibrahim Rugova mbrojti rezistencën jo të dhunshme, por më vonë kur u bë e qartë se kjo nuk po funksiononte, opozita mori formën e agjitacionit separatist nga grupet politike opozitare dhe aksionin e armatosur që nga viti 1996 nga "Ushtria Çlirimtare e Kosovës " ( Ushtria Çlirimtare e Kosovës, ose UÇK).
Lufta e Kosovës
djathtas|parapamje|257x257px| Stema e [[Institucionet e Përkohshme të Vetëqeverisjes në Kosovë|Institucioneve të Përkohshme të Vetëqeverisjes .]] Pas Marrëveshjes së Dejtonit në vitin 1995, disa shqiptarë u organizuan në Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK), duke përdorur taktika të stilit gueril kundër forcave policore dhe civilëve serbë. Dhuna u përshkallëzua në një seri sulmesh të UÇK-së dhe reprezaljeve serbe në vitin 1999, me një numër në rritje të viktimave civile. Në vitin 1998 interesi perëndimor u rrit dhe autoritetet serbe u detyruan të nënshkruajnë një armëpushim të njëanshëm dhe tërheqje të pjesshme. Sipas marrëveshjes së tetorit, Misioni Verifikues i Kosovës u zhvendos në Kosovë për të monitoruar armëpushimin, ndërsa forcat ushtarake jugosllave u tërhoqën pjesërisht nga Kosova. Megjithatë, armëpushimi u prish sistematikisht menjëherë pas kësaj nga forcat e UÇK-së, gjë që provokoi sërish kundërsulme të ashpra nga serbët. Më 16 janar 1999, trupat që pretendohej se ishin të 45 civilëve shqiptarë u gjetën në qytetin e Reçakut. Viktimat ishin ekzekutuar nga forcat serbe. Masakra e Raçakut ishte e rëndësishme në rritjen e presionit ndaj Serbisë në konferencën e ardhshme në Rambuje. Pas më shumë se një muaji negociatash, Jugosllavia refuzoi të nënshkruajë marrëveshjen e përgatitur, kryesisht, është argumentuar, për shkak të një klauzole që u jep forcave të NATO-s të drejta aksesi jo vetëm në Kosovë, por në të gjithë Jugosllavinë (që pala jugosllave e shihte si të barasvlershme me ushtrinë profesion).
Kjo shkaktoi një fushatë 78-ditore të NATO -s në 1999. Fillimisht, e kufizuar në caqet ushtarake në Kosovë, fushata e bombardimeve u zgjerua shpejt për të mbuluar caqet në mbarë Jugosllavinë, kryesisht kampet ushtarake, por gjithashtu duke përfshirë ura, termocentrale, fabrika, stacione transmetimi dhe ndërtesa të ndryshme ushtarake. Gjatë konfliktit, rreth një milion shqiptarë etnikë u dëbuan ose u dëbuan me forcë nga Kosova, disa mijëra u vranë (numrat dhe shpërndarja etnike e viktimave janë të pasigurta dhe shumë të diskutueshme). Rreth dhjetë deri në dymbëdhjetë mijë shqiptarë etnikë dhe tre mijë serbë besohet të jenë vrarë gjatë konfliktit. Rreth 3,000 persona janë ende të zhdukur, nga të cilët 2,500 janë shqiptarë, 400 serbë dhe 100 romë.
Disa nga masakrat më të rënda kundër shqiptarëve civilë ndodhën pasi NATO filloi bombardimin e Jugosllavisë. Masakra e Qyshkës, Masakra e Podujevës, Masakra e Krushës së Madhe janë disa nga masakrat e kryera nga ushtria, policia dhe paraushtarakët serbe.
Lufta rezultoi gjithashtu në shkatërrimin e pronave, duke përfshirë shumë ndërtesa historike. Sipas një raporti të përpiluar nga Projekti i Trashëgimisë Kulturore të Kosovës me bazë në SHBA, forcat serbe shkatërruan afërsisht një të tretën e xhamive në Kosovë. Sipas raportit, struktura të tjera historike të lidhura me kulturën dhe fenë e popullsisë shqiptare të Kosovës ishin veçuar gjithashtu për sulm nga forcat serbe. Raporti theksoi gjithashtu se dëmet nga bombat e NATO-s ishin të kufizuara dhe se, pas tërheqjes së forcave serbe, shumë kisha ortodokse u shkatërruan nga shqiptarët. Sipas një raporti të Institutit për Mbrojtjen e Monumenteve të Kulturës të Serbisë, rreth 160 monumente kulturore në Serbi u rrezikuan seriozisht, u dëmtuan ose u shkatërruan nga bombat e NATO-s, duke përfshirë njëzet e pesë manastire, tridhjetë e katër kisha, tre xhami., një sinagogë, dyzet objekte të arkitekturës së qytetit, shtatë objekte të muraturës popullore, njëzet e pesë qendra qytetesh, trembëdhjetë vende arkeologjike dhe gjashtëmbëdhjetë monumente përkujtimore.
Kosova pas lufte
Pas përfundimit të luftës, Këshilli i Sigurimit i OKB-së miratoi Rezolutën 1244 që e vendosi Kosovën nën administrimin kalimtar të OKB-së ( UNMIK ) dhe autorizoi KFOR-in, një forcë paqeruajtëse të udhëhequr nga NATO. Shqiptarët e Kosovës që ktheheshin pothuajse menjëherë sulmuan serbët e Kosovës, duke shkaktuar që rreth 200,000–280,000 serb dhe joshqiptarë të tjerë të ikin (shënim: numri aktual i personave të zhvendosur brenda vendit është i diskutueshëm,    me vlerësime që variojnë nga 65,000 në 250,000  . Shumë serbë të zhvendosur kishin frikë, të paktën fillimisht, të ktheheshin në shtëpitë e tyre, madje edhe me mbrojtjen e UNMIK-ut. Deri në vitin 2006 mbi 16,000 serbë janë kthyer në Kosovë.
Në mars të vitit 2004, Kosova përjetoi dhunën e saj më të keqe ndëretnike që nga Lufta e Kosovës. Trazirat në 2004 u ndezën nga një seri ngjarjesh të vogla që shpejt u shndërruan në trazira në shkallë të gjerë. Turmat e shqiptarëve të Kosovës dogjën qindra shtëpi serbe, objekte të Kishës Ortodokse Serbe (duke përfshirë disa kisha dhe manastire mesjetare) dhe objekte të OKB-së. Policia e Kosovës krijoi një ekip special hetimor për të trajtuar rastet lidhur me trazirat e vitit 2004 dhe sipas Këshillit Gjyqësor të Kosovës deri në fund të vitit 2006, 326 akuzat e ngritura nga prokurorët komunalë dhe të qarkut për vepra penale në lidhje me trazirat kishin rezultuar në 200 aktakuza: dënime. në 134 raste, dhe gjykatat shpallën të pafajshëm tetë dhe pushuan 28; 30 çështje ishin në pritje. Prokurorët dhe gjyqtarët ndërkombëtarë trajtuan rastet më të ndjeshme.
Historia e fundit (1999 e deri më tani)
Një numër i madh i refugjatëve nga Kosova ende jetojnë në kampe dhe strehimore të përkohshme në Serbi. Në vitin 2002, Serbia dhe Mali i Zi raportuan se kishin 277,000 persona të zhvendosur brenda vendit (shumica dërrmuese ishin serbë dhe romë nga Kosova), që përfshinte 201,641 persona të zhvendosur nga Kosova në Serbi, 29,451 të zhvendosur nga Kosova në Mal të Zi dhe rreth 46,000 të zhvendosur brenda vetë Kosovës. duke përfshirë 16,000 refugjatë të kthyer të paaftë për të banuar në shtëpitë e tyre origjinale. Disa burime e vendosin shifrën shumë më të ulët; Iniciativa Evropiane për Stabilitet vlerëson se numri i personave të zhvendosur është vetëm 65,000, me 128,000 serbë të tjerë që kanë mbetur në Kosovë. Përqendrimi më i madh është në veri të krahinës mbi lumin Ibër, por vlerësohet se dy të tretat e popullsisë serbe në Kosovë vazhdon të jetojë në jug të provincës të dominuar nga shqiptarët.
Më 17 mars 2004, trazirat serioze në Kosovë çuan në disa vdekje dhe në shkatërrimin e një numri të madh kishash dhe manastire ortodokse në krahinë, ndërsa shqiptarët u përleshën me serbët. Disa mijëra serbë të tjerë të Kosovës u raportuan se kishin lënë shtëpitë e tyre për të kërkuar strehim në Serbi ose në veriun e Kosovës të mbizotëruar nga serbët.
Negociatat ndërkombëtare filluan në vitin 2006 për përcaktimin e statusit përfundimtar të Kosovës, siç parashihet me Rezolutën 1244 të Këshillit të Sigurimit të OKB-së. Ndërsa sovraniteti i vazhdueshëm i Serbisë mbi Kosovën njihet nga komuniteti ndërkombëtar, një shumicë e qartë e popullsisë së krahinës (e cila ishte kryesisht shqiptare) do të preferonte pavarësinë. Bisedimet e mbështetura nga OKB, të udhëhequra nga i dërguari i posaçëm i OKB-së, Marti Ahtisaari, filluan në shkurt 2006. Përderisa u bë përparim në çështjet teknike, të dyja palët mbetën diametralisht të kundërta për vetë çështjen e statusit. Në shkurt 2007, Ahtisaari dorëzoi një projekt-propozim për zgjidhjen e statusit udhëheqësve në Beograd dhe Prishtinë, bazë për një projekt-rezolutë të Këshillit të Sigurimit të OKB-së që propozon 'pavarësinë e mbikëqyrur' për krahinën. Që nga fillimi i korrikut 2007, projekt-rezoluta, e cila mbështetet nga Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar dhe anëtarë të tjerë evropianë të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, ishte rishkruar katër herë në përpjekje për të akomoduar shqetësimet ruse se një rezolutë e tillë do të minonte parimin e sovraniteti shtetëror. Rusia, e cila ka të drejtën e vetos në Këshillin e Sigurimit si një nga pesë anëtarët e përhershëm, deklaroi se nuk do të mbështesë asnjë rezolutë që nuk është e pranueshme si për Beogradin ashtu edhe për Prishtinën.
Pasi negociatat e sponsorizuara nga OKB-ja nuk arritën një konsensus për një status të pranueshëm kushtetues, Kosova shpalli pavarësinë nga Serbia më 17 shkurt 2008. Ndër vendet e BE-së Spanja, Greqia, Rumania, Sllovakia dhe Qiproja nuk e njohin atë si shtet.
Mark Bazaiti
Mark Bazaiti (Marco Basaiti, 1470-1530) ishte një piktor italian i Rilindjes me prejardhje shqiptare. Aktualisht mungojnë të dhënat e mjaftueshme mbi jetën dhe idiotin e tij.
Lëvosha (Pejë)
Lëvoshë është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë.
Shtëpia e Vasillaq Xinxo
Shtëpia e Vasillaq Xinxo është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Montgardin
Montgardin është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Montgardin ka një popullsi prej 459 banorë dhe sipërfaqe 15.32 km², me një dendësi prej 30 banor/km².
Liga e volejbollit në turqi
Ka 5 liga në Turqi deri në sezonin 2021-2022.
Janë 14 ekipe në Ligën Efeler dhe Lidhjen Sulltane, të cilat janë ligat kryesore.
Në ligën e parë, ka 12 ekipe për burra dhe gra, 24 ekipe për burra dhe 24 ekipe për gra.
Në ligën e dytë, konkurrojnë 142 ekipe në gra dhe 68 ekipe në meshkuj.
180 ekipe për gra dhe 113 ekipe për burra konkurrojnë në ligën rajonale.
Ka afërsisht 400 klube për gra në ligat lokale të lidhura me Ligën Rajonale dhe 250 ekipe për burra në 81 provinca.
Ekipet më të njohura të Ligës së Grave në Turqi janë Eczacıbaşı, Vakifbank, Galatasaray, Fenerbahçe, THY dhe Yeşilyurt.
Për burrat, "Arkas", "[Ziraat Bankası", "Halk Bank", "Fenerbahçe", "Galatasaray" dhe kohët e fundit në rritje Altekma amongshtë ndër klubet më të njohura.
Përveç kësaj, edhe pse ka qenë në ligat e ulëta, e cila ka konkurruar në ligën rajonale për shumë vite dhe siguron vazhdimësinë e saj, projektet e saj të përgjegjësisë shoqërore dhe Klubi i Volejbollit në Stamboll (Istanbul Voleybol Kulübü) është një të klubeve kryesore në Turqi, e cila ka konkurruar në të gjitha ligat për shumë vite.
Lipa (Pejë)
Lipë është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Nikuçaj dhe Kalajë.
Réallon
Réallon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Réallon ka një popullsi prej 253 banorë dhe sipërfaqe 71.4 km², me një dendësi prej 4 banor/km².
Quokka
Quokka (Setonix brachyurus), është një makropod i vogël me madhësinë e një mace shtëpiake. Është i vetmi anëtar i gjinisë Setonix. Ashtu si marsupialët e tjerë në familjen makropodë (si kangurët dhe wallabies), quokka është barngrënëse dhe kryesisht nate.
Quokka-t gjenden në disa ishuj më të vegjël në brigjet e Australisë Perëndimore, veçanërisht në ishullin Rottnest vetëm pranë Perth dhe ishullit Bald pranë Albany. Popullata të izoluara, të shpërndara ekzistojnë gjithashtu në pyjet dhe zonat bregdetare midis Perth dhe Albany.
Zbulimi dhe emri
parapamje|majtas|Një familje e quokkave Quokka u përshkrua për herë të parë nga marinari holandez Samuel Volckertzoon kur shkroi për të parë "një mace të egër" në ishullin Rottnest më 1658. . Në vitin 1696, eksploruesi holandez Willem de Vlamingh i ngatërroi ata me minjtë gjigantë, duke e quajtur ishullin 't Eylandt' t Rottenest, që do të thotë "fole miu" në holandisht.
Fjala "quokka" rrjedh nga një fjalë Nyungar, e cila ndoshta ishte gwaga.
Robert Cailliau
parapamje|120px|djathtas|Logo historike e WWW është dizenjuar nga Robert Cailliau
Quokka
Selfie të quokkave
Duke vënë në dukje popullaritetin e quokkave të buzëqeshur, faqja e internetit për kontrollimin e fakteve Snopes konfirmoi në vitin 2020 se kafsha ekziston, duke thënë se kishte marrë pyetje nga lexuesit të cilët mendonin se "ishte thjesht shumë e bukur për të qenë e vërtetë".
Anës lumenjve
Anës lumenjve është poezi nga Fan Noli, ku përshkruhet historia shqiptare. Poema është botuar në vitin 1928, pasi Noli ishte hequr nga pozita e tij e Kryeministrit prej grushtit të shtetit të Ahmed Zogut, i cili do ta kthente në mbretëri shtetin, që kishte qenë republikë nga pavarësia e vitit 1912.
Robert Cailliau
Biografia
Cailliau ka lindur në Tongeren, Belgjikë. Në vitin 1958 ai u zhvendos me prindërit e tij në Antwerp. Pas shkollës së mesme ai u diplomua nga Universiteti Ghent në vitin 1969 si inxhinier në inxhinierinë elektrike dhe mekanike (hollandisht: Burgerlijk Werktuigkundig en Elektrotechnisch ingenieur).