cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean-Claude Faveyrial
Jean-Claude Faveyrial (1817-1893) ishte një prift katolik francez i urdhërit të lazaritëve dhe autor i historisë së parë të shkruar të Shqipërisë. Libri u botua në Shqipëri dhe është një përpjekje serioze për të dokumentuar historinë e shqiptarëve dhe të vendit të tyre që nga antikiteti. Si mësues në Manastir, Faveyrial-i ishte gjithashtu thellësisht i përfshirë me lëvizjen bullgare për pavarësi dhe ishte mik i popullit arumun, shkollimin e të cilëve e ndihmoi gjerësisht gjatë jetës së tij.
Jeta
Faveyrial lindi më 25 mars 1817 në fshatin Usson-en-Forez, që ndodhet në perëndim të Saint-Étienne-it në krahinën jugore franceze të Auvergnës. Para se të hynte në Kongregacionin e Misionit në Paris më 1843, ai studioi në Lion. Faveyrial u zhvendos në degën e Stambollit të urdhërit lazarit në 1847, dy vjet pasi ishte shuguruar prift. djathtas|parapamje| Kisha katolike "Zemra e Shenjtë e Jezusit",, ku qëndroi gjatë Faveyrial-i, në [[Manastiri (qytet)|Manastir, qytet ku ai shërbeu si abat dhe mësues]]
Faveyrial ishte përkrahës i fuqishëm i luftës bullgare për pavarësi dhe njihet si një nga frymëzuesit e asaj lëvizjeje. Nga 1867 e deri në vdekjen e tij, 26 vjet më vonë, ai shërbeu si profesor në shkollën e mesme rumune të Manastirit, një qytet në perëndim të Maqedonisë, ku dha mësim filozofinë franceze dhe filozofinë e përgjithshme. Më parë, për një vit, ai kishte shërbyer si prift në Selanik. Në Manastir, Favyerial-i kombinoi punën e tij si mësues me detyrat e tij fetare për rendin lazarite si një abat lokal.
Në Stamboll, mes viteve 1858 dhe 1867, Faveyrial filloi një koleksion librash me qëllimin e ndërtimit të një biblioteke që do të ndihmonte në shkrimin e historisë së shqiptarëve, bullgarëve dhe arumunëve. Ai planifikonte që shqyrtimi që ai do t'i bënte historisë së këtyre popujve, do t'i ndihmonte ata të përgatiteshin për të ardhmen e tyre. Faveyrial vizitoi tokat shqiptare në 1884 dhe së bashku me Apostol Mărgăritin, inspektor i përgjithshëm i shkollave rumune të Perandorisë Osmane, themeloi shkollat rumune të financuara për popullsinë arumune në Berat, Korçë , Prizren dhe vendbanime të tjera.
Imambarat e Lucknowt
Bait-ul-Huzn
Bait-ul-Huzn është imitimi i atij vendi që Aliu ndërtoi për Fatiman për të vajtuar babain e saj të dashur. Pasi pas vdekjes së profetit Muhamet, Fatima ishte shumë e brengosur ajo e kishte zakon të vajtonte për babain e saj të dashur, por disa myslimanë kundërshtuan këtë dhe u ankuan për te Aliu. Lucknow ka tre imitime të Bait-ul-Huznit.
Jean-Claude Faveyrial
Jeta
Faveyrial njihej me folkloristin bullgar Konstandin Miladinov dhe Dragan Cankovitin. Ai shërbeu, për disa vjet, edhe kryeredaktor i gazetës së Tsankov-it, Balgaria, me qendër në Stamboll. Megjithë dallimet e tyre kishtare, patriarku bullgar, Kiril, e kujtonte Faveyrial-in si një "prift të mirë".
Imambarat e Lucknowt
Rauza e Hyseinit
Lucknow ka shumë Rauza të Hysein ibn Aliut, që shpesh quhen Karbala sipas emrit të vendit ku është varrosur Hysejni, në qytetin e Qerbelasë në Irak.
Jean-Claude Faveyrial
Jeta
Pas një jete pune intensive të mësimdhënies dhe shkrimeve, dhe pas hapjes së shumë shkollave të reja gjatë 13 viteve të fundit të jetës, Jean-Claude Faveyrial vdiq në Manastir më 26 nëntor 1893.
Historia e Shqipërisë dhe vepra të tjera
Historia e Shqipërisë, e shkruar në frëngjisht, u hartua në mes viteve 1884 dhe 1889. U zbulua vetëm më 20 shtator 1999, nga prifti Yves Danjou, përgjegjës i arkivave të Shtëpisë së Misionarëve të Lazaritëve në Paris. Libri prej 416 faqesh është në fakt një histori e Evropës Juglindore, pasi gjithashtu detajon të kaluarën e popujve të tjerë të Ballkanit. Ndonëse nuk është faktikisht i saktë dhe i kuptueshëm, pasi është i vjetëruar në perceptimin e tij, puna e Faveyrial-it është me vlerë të madhe historike, pjesërisht për shkak të përfshirjes në të të letrave origjinale nga figura të ndryshme ballkanike historike.
Imambarat e Lucknowt
Rauza-e-Zainabiya, Rauza e Zaynab bint Aliut
parapamje|left|345px|Tila Tilla-e-Zainabiya në Imambaran Malika Jahan, Lucknow. Lucknow ka dy imitime të Rauza-e-Zainabiyas, Rauza e Zaynab bint Aliut dhe një Tila-e-Tilla-e-Zanabiya.
Jean-Claude Faveyrial
Historia e Shqipërisë dhe vepra të tjera
Gjatë kohës kur Faveyrial-i po shkruante Historinë e Shqipërisë, në Itali u botua Le istorie albanesi (Salerno 1886), një vepër në katër vëllime nga arbëreshi Francesco Tajani. Ndërsa vepra e Faveyrial-it ishte në frëngjisht, historia e parë e Shqipërisë e shkruar në gjuhën shqipe konsiderohet si T'nnollunat e Sccypniis prei gni Gheghet, don don vênnin e vett (Aleksandri 1898) nga Tefë Curani (1865-1941).
Imambarat e Lucknowt
Tila-e-Tilla-e-Zainabiya
Tila-e-Tilla-e-Zainabiya është një strukturë në formë piramidale me shkallë në të katër anët dhe një Alam (standard) të vendosur në maj të platformës. Kjo faltore është vendosur në Imambaran e Malika Jahan Sahibas në xhaminë Shahi Jama të Tahseenganjit në Husainabad të Lucknowt.
Jean-Claude Faveyrial
Historia e Shqipërisë dhe vepra të tjera
Faveyrial njihet edhe për disa vepra në gjuhën bullgare, të cilat tani konsiderohen veçanërisht të rralla, siç janë Manuali i Politesës (Stamboll 1858), Dialogjet franko-bullgare (Stamboll 1859) dhe Katekizëm i Madh për Përdorim nga Bullgarët Uniatë (Stamboll 1862). Faveyrial-i gjithashtu ka shkruar libra dhe artikuj të fokusuar në historinë ballkanike dhe besimin katolik, si dhe një përshkrim të Manastirit. Megjithatë, disa nga këto kanë humbur, pasi ndërtesa e Lazaritëve të Manastirit u dogj në 1909.
Imambarat e Lucknowt
Rauza e Abas ibn Aliut
parapamje|Rauza e Abas ibn Aliut në xhaminë Dariya Wali të Lucknowt Lucknow ka një Imambarë të lidhur me Abas ibn Aliun, Dy Dargat e Abas ibn Aliut dhe Pesë Rauzat e Abas ibn Aliut, që janë listuar si vijon:
Imambara e Ali Akberit
parapamje|left|345px|Imambara e Bi Misri Sahibas (e lidhur me Ali Akberin në Karbalan Musahab-ud-Daulah të Misri ki Baghiyas në Ali Colony të Lucknowt Imambara e Bi Misri Sahibas është e vendosur në Karbalan Musahab-ud-Daulah të Misri ki Baghiyas në Ali Colony të Lucknowt. Imambara tashmë nuk është në gjendje të mirë. Kjo Karbalë ka gjithashtu edhe një xhami, një Imam Chabutra dhe një Darga të Hazrat Abas Alambardarit.
Rauza e Qasimit
Lucknow ka një Rauza të Qasimit, të vendosur në Sallën Hazrat Qasim të Rustam Nagarit në Lucknow.
Rauza e Sakinas
Lucknow ka pak rauza të Sakina bint Hysejnit.
Rauza e Musa al-Kazimit
Rauza-e-Kazimain origjinale, Varri (faltorja) e Musa al-Kazimit dhe nipit të tij Muhammad al-Jawadit është e vendosur në qytetin e Kazimainit në Irak. Varri ka dy kube të arta dhe katër minare po ashtu të arta. Lucknow ka dy Rauza (imitime) të Kazimainit.
Rauza e Ali al-Ridhas
Rauza ose varri (faltorja) origjinale e Ali al-Ridhas është e vendosur në qytetin e Mashedit në Iran. Lucknow ka një imitim të Rauzas së Ali al-Ridhas, që është e vendosur në Karbalan Azimullah Khan, pranë Karbalas Mir Khuda Baksh (Karbala Taal Katora) të Rajaji Puramit në Lucknow. Kjo rauza ka gjithashtu një xhami të quajtur "Masjid-e-Gauhar Shaad" pranë Rauzas. Kjo xhami është gjithashtu një imitim në shkallë të vogël e "Masjid-e-Gauhar Shaadit" në Mashed të Iranit.
Rauza e Hasan al-Askarit
Në Lucknow Rauza e Hasan al-Askarit gjendet në Karbalan e Malika Afaq Sahibas (Karbala-e-Askarien) (Gaar wali Karbala).
Xhamia e Muhammad-al-Mahdit
parapamje|left|345px|Xhamia Mahdi në Karbalan Malika Afaq Sahiba, Lucknow. Në Lucknow Xhamia e Muhammad al-Mahdit gjendet në Karbalan e Malika Afaq Sahibas (Karbala-e-Askarien) (Gaar wali Karbala). Ghar Wali Karbala ka gjithashtu model të ngjashëm dhe besimtarët hyjnë në shpellë nëpërmjet një palë shkallëve. Në këtë shpellë janë bërë modifikime duke ngritur një sallë mbi të për të zhvilluar mbledhjet (Mexhliset) dhe Namazet.
Rauza e Muhametit dhe Ibrahimit
Lucknow ka dy Rauza të Muhametit dhe Ibrahimit.
Rauza e Hani ibne Urwas
Rauza origjinale e Hani ibn Urwas gjende në Masjid-e-Kufa në Kufa të Iraut. Lucknow ka një Rauza të Hani ibn Urwas.
Sainte-Thérence
Sainte-Thérence është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Sainte-Thérence ka një popullsi prej 205 banorë dhe sipërfaqe 13.14 km², me një dendësi prej 16 banor/km².
Saint-Pierre-la-Roche
Saint-Pierre-la-Roche është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Pierre-la-Roche ka një popullsi prej 53 banorë dhe sipërfaqe 9.92 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Rayssac
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Floida Kërpaçi
parapamje|Floida Kërpaçi gjatë një bashkëbisedimi me qytetarët në Tiranë [[Skeda:Floida Kërpaçi Kuvend.jpg|parapamje|Floida Kërpaçi gjatë fjalës në Kuvendin e Shqipërisë]] Floida Kërpaçi është një politikan shqiptar, deputet i Lëvizjes Socialiste për Integrim (LSI). Kërpaçi aktualisht është Kryetare e Lëvizjes Rinore për Integrim (LRI).
Rayssac
Rayssac (Ocitanisht: Raiçac ; Shqip: Rajzaku) është një komunë në departamentin Tarn në Francën jugore.
Floida Kërpaçi
Znj. Kërpaçi i dedikohet luftës ndaj papunësisë së të rinjve, me fokus ndërlidhjen e arsimit cilësor për aftësimin e brezit të ri për të ardhmen.
Jeta e hershme dhe edukimi
Kërpaçi u lind më 17 Maj, 1994 në Sarandë, Shqipëri. Ka përfunduar studimet Master Shkencor në Farmaci, në Universitetin e Mjekësisë Tiranë. Gjimnazin e ka kryer në Shkolla e mesme "Petro Nini Luarasi".
Politikë
Pas angazhimeve të ndryshme në organizatat rinore, ajo filloi karrierën e saj politike në 2012, duke u bashkuar me Lëvizjen Rinore për Integrim. Në vitet 2015-2017 Kërpaçi ka qenë anëtare e Këshillit Bashkiak të Tiranës, e zgjedhur për herë të parë në zgjedhjet lokale të vitit 2015. Në qershor të vitit 2016 ajo u zgjodh Kryetare e Lëvizjes Rinore për Integrim. Kërpaçi është anëtare e Komitetit Kombëtar dhe Lidershipit të Lëvizjes Socialiste për Integrim që nga qershori 2016. Në dhjetor të vitit 2016 ajo u zgjodh Kryetare e Aleancës së Këshilltarëve të Rinj në Bashkinë e Tiranës. [[Skeda:Floida Kërpaçi invervistë News24.jpg|parapamje|Intervistë]] Në zgjedhjet e 25 qershorit 2017, Floida u zgjodh si deputete në qarkun e Tiranës.
Znj. Kërpaçi si kryetare e Lëvizjes Rinore për Integrim, si dhe si ish-Deputete në Kuvendin e Shqipërisë dhe ish-këshilltare në Këshillin Bashkiak Tiranë ka avokuar për një seri çështjesh si rritja e Buxhetit të Shtetit për të Rinjtë, rritja e përfaqësimit të të rinjve në politikë dhe vendimmarrje në nivel lokal dhe qëndror, si dhe për një arsim publik dhe infrastrukturë cilësore në shkollat e mesme dhe Universitetet në mbarë vendin.
Kalaja e Përlepnicës
Kalaja e Përlepnicës është një monument i trashëgimisë kulturore në Përlepnicë, Gjilan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Carlus
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Carlus (Shqip: Karlus ; Ocitanisht: Carluç) është një komunë në departamentin Tarn në Francën jugore.
Hekurudha e Serbisë
Hekurudha Serbe eshte hekurudha kombetare dhe kyesore e Republikes se Serbise. Ajo shtrihet ne te gjithe Serbine dhe është e gjate 3809 kilometra.
Historia
Historia e hekurudhes serbe ka filluae ne mesin e shekullit XIX. Ajo filloi kur Serbia u be pjese e Austro-Hungarise. Ne vitin 1881 krijohet hekurudha nacionale, kur mbreti Milan I deklaroi formimin e saj. Treni I pare u nis ne 23 Gusht 1884 nga Beogradi ne Nish. Pas viteve 1920 me formimin e Jugosllavise, hapen stacionat e pare te trenave ne Beograd dhe Sid. Treni Blu ishte nje tren shume luksoz I perdorur nga Presidenti Tito.
Linjat
Serbia lidhet me qytetet nderkometare Beogradi, lidhet brenda Serbise, me:
Modernisimi
Ne vitin 2010 Serbia hyn ne Cargo 10. Kompani te huaja si zviceriane kane investuar shume ne Serbi. Ne vitet 2013-14 hekurudhes i jane shtuar rreth 21 trena. Nje tren i klasit te pare i eshte shtuar Serbise kohet e fundit. Balkan Express niset nga Beogradi e perfundon ne Stamboll. Serbia lidhet edhe me disa qytete te tjera nderkombetare.
Aksidentet
Aksidente numerohen vetem dy ne vitet 1994 dhe 1997. Ne vitin 1994 nje tren ka dale nga shinat duke vrare 19 persona, ndersa ne vitin 1999 pas nje bombardimi, te pakten 14 persona u vrane. Qe me mbarimin e luftes nuk eshte rregjistraur asnje aksident.
Lumi Hadri
Lumi Hadri (Lumi Hadri-Devine) është aktiviste shqiptare në SHBA.
Referime
‎
Hanko
Hanko (Hangon kaupunki – Hangö stad), është një komunë në Finlandë. Ndodhet 130 kilometra (80 mi) në perëndim të Helsinkit, e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Uusimaa.
Komuna ka një popullsi prej 9,017 banorë (30 qershor 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 800.15 kilometra katror (308.94 sq mi) prej të cilave 683.26 km2 (263.81 sq mi) është uji. Dendësia e popullsisë është 77.14 banorë për kilometër katror (199.8/sq mi).
Në këtë komunë shumica e banorëve e kanë gjuhë të parë gjuhën finlandeze, ndërsa 44% e popullsisë gjuhën suedeze.
Krushica e Poshtme
Krushicë e Poshtme është një vendbanim në komunën e Therandës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Dardhishtë.
Rasti Pasuli i Mences
Rasti Pasuli i Mences është pjesë e ndërhyrjes nga prapavija e Doktrina e shenjt serbe.
Për të kuptuar rastin e mencës së studentëve duhet të merret parasysh se kjo nuk është luftë speciale e dy kundërshtarëve, por është luftë në mes të nevojës dhe mundësisë, në të cilën është aktiv nga prapavija i treti që ka të dhëna mbi dy palët. Kjo metodë e luftës speciale nuk është e çpikur nga doktrina e shenjt serbe por është futur në përdorim nga ajo në Kosovë.
Mjetët që përdoren në këto raste janë të dhënat mbi gjendjen ekonomike, shoqërore dhe politike të një vendi. Ndërsa zhvilluesit e luftës janë nxitësit e ideve për udhë dhe qëllime tjera të shoqërisë nga ato që ekzistojnë apo së paku duken të dukshme nga masa e gjerë. Mblidhen të dhënat mbi nxitësit bëhet plani dhe pritet momenti spontan apo stimulohet nga spiunët. Efektet janë të mëdha por kërkojnë kohë të gjatë dhe janë baza e luftës speciale në një hapësirë të huaj veprimi.
Si do që të jetë rasti fillon me revoltën e studentëve në mencen e studentëve që kërkonin që në mence të kishte një ushqim më të mirë. A ka qenë ushqimi aq i dobët për shkakë të mundësive materiale apo për shkak të personelit që punonte aty, kjo nuk mund të dihet. Por dihet që revolta e nevojës është përdorur nga nxitësit për tu shndërruar në protestë dhe qeveria ka ndërmarr hapa të rreptë brenda normave dhe njohurive që kanë pasur. Kjo ka krijuar një zinxhir, për mbajtjen në jetë të të cilit është përkujdesur me raste tjera doktrina. Pas ngjarjeve në terren janë angazhuar nxitësit në politikë, natyrisht pa vetëdije dhe pa përvojë me luftë speciale.
Si nxitës nga ana e sistemit qeveritarë kanë qenë të njohur Azem Vllasi, një i ri, i mbi-motivuar si ish-kryetarë i rinisë revolucionere të Jugosllavisë dhe Sinan Hasani i cili më vonë edhe kupton që është në rolin e nxitësit për herë të dytë mirëpo interesi personal në fund të jetës së tij fiton ndaj atij kombëtar. Kjo dëshmohet me debatet e zhvilluara për emërtimin e demonstratave. Pala stabile e sistemit udhëheqës i klasifikonte si shprehje e nevojës, ndërsa pala nxitëse si shprehje e vullnetit politik kundërrevolucionar.
Lufta e nxitësve ndërmjet veti, zakonisht në këto raste është qorrsokak dhe ata nuk mund ta fitojnë luftën për idealet e tyre por fitojnë pozita më të larta si figura në luftën speciale të doktrinës. Në anën tjetër është populli i cili në fund duhet të vendosë të gjunjëzohet para doktrinës së shenjtë serbe ose nxitsit të organizojnë së bashku popullin kundër luftës speciale, në të kundërtën ndodhin humbjet siç kanë ndodhur shpesh në pjesën veriore të tokave shqiptare.
Parandalimi i aksioneve të tilla të luftës speciale është i thjeshtë shprehja e lirë e fjalës dhe revoltës të formuluara dhe të koordinuara me mjeshtri në mes të nxitësve duke mos ju larguar pjesës stabile të popullit.
Sezoni 2018-19 i KF Besa Dobërdoll 1976
Sezoni 2018–19 ishte sezoni i parë i KF Besës në Ligën e tretë të futbollit maqedonas - Perëndim.
Nina Zilli
Biografia
Nina Zilli u rrit në Gossolengo, në periferi të qytetit të Piaçenca. Ajo filloi të performonte në moshën 13 vjeç, e ndikuar nga muzika punk dhe rock nga vitet 1970. Ajo studioi këndim (soprano) dhe piano në konservator dhe kaloi fëmijërinë e saj në Irlandë, gjë që i mundësoi asaj të ishte dygjuhëshe (anglisht - italiisht). Në vitin 1997 ajo formoi një grup, The Jerks. Pas shkollës së mesme në Liceo Scientifico Respighi Piacenza ajo jetoi për dy vjet në SHBA (Çikago dhe New York), ku identiteti i saj muzikor u pjek, i zhytur në R&B, regga, soul, motown dhe muzikën italiane të viteve '60. Në vitin 2009 ajo zgjodhi emrin e saj artistik, emrin e këngëtares së saj të preferuar, Nina Simone, të kombinuar me mbiemrin e nënës së saj. Në 2009 ajo nënshkroi një kontratë me Universal dhe lëshoi ​​debutimin e saj të titulluar EP Nina Zilli. Single veror 50mila, së bashku me Giuliano Palma, u bë një hit i madh në radio dhe më pas u përfshi në kolonën zanore të filmit nga Ferzan Özpetek: Mine Vaganti.
Në maj ajo përfaqësoi Italinë në Eurovision Song Contest 2012, i cili u mbajt në kryeqytetin Baku, Azerbajxhan. Ajo e bëri këtë me këngën L'amore è femmina. Në finale, për të cilën Italia është kualifikuar direkt, Zilli zuri vendin e nëntë.
Nikol Merizaj
Nikol Merizaj (e lindur më 7 gusht 1998) është një notare shqiptare. Ajo konkurroi në garën 100 metra stil i lirë të femrave në Olimpiadën Verore 2016.
Sceautres
Sceautres është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Sceautres ka një popullsi prej 144 banorë dhe sipërfaqe 14.64 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Mbretëresha Belkize
parapamje|Mbretëresha e Shebës Mbretëresha e Shebës (hebraisht: מַלְכַּת שְׁבָא‎, romanizuar: Malkaṯ Šəḇāʾ; arabisht: ملكة سبأ, romanizuar: Malikat Sabaʾ; Ge'ez: ንግሥተ ሳባ, romanizuar: Nəgśətä Saba) është një figurë e përmendur për herë të parë në Biblën Hebraike.
Dren Abazi
Dren Abazi (i lindur më 13 shkurt 1985 në Prishtinë, Kosovë) është këngëtar-kompozitor dhe producent. Po ashtu, ai është themeluesi i Zig Zag Orchestra, një grup i njohur në Kosovë, Shqipëri, dhe vende të tjera të Ballkanit. Muzika e tij është një bashkim i muzikës ballkanike, jazz, klezmer dhe rock.
Mbretëresha Belkize
Në historinë origjinale, ajo sjell një karvan me dhurata të vlefshme për Mbretin Solomon. Ky tregim i është nënshtruar përpunimeve të gjera hebraike, islamike, jemenase dhe etiopiane dhe është bërë objekt i një prej cikleve më të përhapura dhe më pjellore të legjendave në Lindjen e Mesme.
Dren Abazi
Biografia
Në vitin 2014, kënga e tij "Natën" u bë pjesë e soundtrack për filmin Let's Be Cops, në të cilin luajtën aktorët e famshëm Andy Garcia dhe Nina Dobrev. Përveç kësaj, kënga është pjesë e albumit Afterparty, të publikuar në vitin 2012 i cili fitoj edhe çmimin kombëtar KULT në Tiranë, Shqipëri, për albumin më të mirë shqiptar të vitit.
Dren Abazi dhe Zig Zag Orchestra
Orkestra kompozon dhe performin muzikë trans-etnike dhe multikulturore. Që nga viti 2009, bendi ka performuar në disa koncerte dhe festivale në mbarë Evropën. Në vitin 2015 Dren Abazi dhe Zig Zag Orchestra performuan në Jazz festivalin e famshëm në Sienne dhe në Sunset Fefstival në Paris. Si edhe në muajin qershor në festivalin Fete de la Musique i njohur edhe si Make Music Day në Paris.
Mbretëresha Belkize
Islam
Në ajetin e mësipërm, pas kërkimit të tokave të afërta, një zog i njohur si hud-hud (pupëza) kthehet te Mbreti Sylejman duke treguar se toka e Shebës sundohet nga një mbretëreshë. Në një letër, Sulejmani fton Mbretëreshën e Shebës, e cila ashtu si ndjekësit e saj kishte adhuruar diellin, t'i nënshtrohej Perëndisë. Ajo shprehet se letra është fisnike dhe pyet kryekëshilltarët e saj se çfarë masash duhet bërë. Ata përgjigjen duke përmendur se mbretëria e saj njihet për fuqinë dhe prirjen e saj drejt luftës, por komanda i takon vetëm asaj. Në një akt që sugjeron cilësitë diplomatike të udhëheqjes së saj, ajo nuk përgjigjet me forcë brutale, por duke dërguar ambasadorët e saj për t'i paraqitur një dhuratë mbretit Sulejman. Ai e refuzon dhuratën, duke deklaruar se Zoti jep dhurata shumë më të larta dhe se ambasadorët janë ata që kënaqen vetëm nga dhurata. Mbreti Sulejman i udhëzon ambasadorët të kthehen te Mbretëresha me një mesazh të ashpër se nëse ai udhëton tek ajo, ai do të sjellë një kontigjent që ajo nuk mund ta mposht. Më pas mbretëresha bën plane për ta vizituar në pallatin e tij. Para se ajo të mbërrijë, Mbreti Solomon pyet disa nga krerët e tij se kush do t'i sjellë fronin e Mbretëreshës së Shebës përpara se të vijnë tek ai të nënshtruar plotësisht. Një Ifrit i ofron fillimisht të lëvizë fronin e saj përpara se Mbreti Suejman të ngrihej nga vendi i tij. Megjithatë, një xhinë me njohuri për Shkrimin në vend të kësaj e vendos fronin e saj në pallatin e Mbretit Sulejman sa hap e mbyll sytë, në të cilin Mbreti Sulejman shpreh mirënjohjen e tij ndaj Zotit, ndërsa Mbreti Sulejman supozon se kjo është testi i Zotit për të parë nëse mbreti Sulejman është mirënjohës apo mosmirënjohës. Mbreti Sulejman maskon fronin e saj për të provuar vetëdijen e saj për fronin e saj, duke e pyetur nëse i duket i njohur. Ajo përgjigjet se gjatë udhëtimit të saj tek ai, oborri i saj e kishte informuar për profetësinë e mbretit Sulejman dhe që atëherë ajo dhe nënshtetasit e saj kishin synuar t'i nënshtroheshin Zotit. Mbreti Sulejman më pas shpjegon se Perëndia është i vetmi zot që ajo duhet të adhurojë, që të mos përfshihet krahas perëndive të tjera të rreme që ajo adhuronte. Më vonë, mbretëreshës së Shebës i kërkohet të hyjë në një sallë pallati. Në pamjen e parë, ajo e ngatërron sallën me një liqen dhe ngre fundin e saj për të mos lagur rrobat. Mbreti Sulejman e informon atë se nuk është ujë, por është pllaka qelqi e lëmuar. Duke pranuar se ishte një mrekulli ndërtimi që ajo nuk e kishte parë si më parë, ajo deklaron se në të kaluarën kishte dëmtuar shpirtin e saj, por tani i nënshtrohet Perëndisë, me mbretin Sulejman (27:22-44).
Sipas disave, ai më pas u martua me Mbretëreshën, ndërsa traditat e tjera thonë se ai ia dha për martesë një mbreti të Hamdanit. Sipas dijetarit el-Hamdani, Mbretëresha e Shebës ishte e bija e Ilsharah Yahdib, mbretit Sabaean të Arabisë Jugore. Sipas E. Ullendorff, Kurani dhe komentuesit e tij kanë ruajtur pasqyrimin më të hershëm letrar të legjendës së saj të plotë, e cila në mesin e studiuesve plotëson narrativën që rrjedh nga një traditë çifute, kjo duke supozuar të jetë Targum Sheni. Megjithatë, sipas Enciklopedisë Judaica Targum Sheni datohet rreth vitit 700 në mënyrë të ngjashme konsensusi i përgjithshëm është që Targum Sheni të datojë në fund të shekullit të 7-të ose në fillim të shekullit të 8-të, e cila pas daton ardhjen e Islamit pothuajse 200 vjet. Për më tepër, M. J. Berdichevsky shpjegon se ky Targum është artikulimi më i hershëm narrativ i Mbretëreshës së Shebës në traditën hebraike.
Porto
Porto (nivel lokal, ; gjithashtu i njohur si Oporto në anglisht ) është qyteti i dytë më i madh në Portugali pas Lisbonës dhe një prej zonave urbane kryesore të Gadishullit Iberian. Zona urbane e Portos, e cila shtrihet përtej kufijve administrativ të qytetit, ka një popullsi prej 2.1 milionë banorë  (2011)  me një sipërfaqe prej 389 km2, duke e bërë atë zonën e dytë urbane më të madhe në Portugali. Ai njihet si i një rangu global nga Globalizimi dhe Grupi i Studimeve të Qyteteve të Botës (GaWC), qyteti i vetëm portugez përveç Lisbonës që do të njihet si një qytet global.
E vendosur përgjatë grykëderdhjes së lumit Douro në Portugalinë Veriore, Porto është një nga qendrat më të vjetra evropiane dhe bërthama e saj historike është shpallur një Trashëgimisë Botërore nga UNESCO në vitin 1996. Pjesa perëndimore e zonës së saj urbane shtrihet në bregdetin e Oqeanit Atlantik.Vendosja në të daton shumë shekuj, kur ajo ishte një parakalim i Perandorisë Romake. Emri i saj i kombinuar keltike-latine, Portus Cale, është përmendur si origjina e emrit "Portugal", bazuar në transliterim dhe evolucion gojor nga latinishtja. Në portugalisht, emri i qytetit është shkruar me një artikull të caktuar ("o Porto", që do të thotë: port).
Një nga eksportet e famshme të Portugalisë, vera e portit, është emëruar për Porto, pasi zona metropolitane, dhe në veçanti kantinat e Vila Nova de Gaia, ishin përgjegjës për paketimin, transportin dhe eksportin e verës së fortifikuar. Në vitin 2014 dhe 2017, Porto u zgjodh Destinacioni më i Mirë Evropian nga Agjencia më e Mirë e Destinacionit Evropian.
Historia e hershme
majtas|parapamje|Katedralja e Portos Historia e Portos daton që nga viti300 para Krishtit me popullin proto-keltik dhe keltik, duke qenë banorët e parë të dihen. Rrënojat e asaj periudhe janë zbuluar në disa zona. Gjatë pushtimit Romak të Gadishullit Iberik qyteti u zhvillua si një port i rëndësishëm tregtar, kryesisht në tregtinë midis Olissipona (Lisbona moderne) dhe Bracara Augusta (Braga moderne).
Porto ra nën kontrollin e Moors gjatë pushtimit të Gadishullit Iberik në vitin 711. Në vitin 868, Vímara Peres, një kryekomandant nga Gallaciia dhe një vazal i Mbretit të Asturias, Léon dhe Galicia, Alfonso III, u dërgua për të rindërtuar dhe siguruar tokat nga maurët. Kjo përfshinte zonën nga Minho në lumin Douro: vendbanimin e Portus Cale dhe zonën që njihet si Vila Nova de Gaia. Portus Cale, i referuar më vonë si Portucale, ishte origjina për emrin modern të Portugalsë. Në vitin 868, Count Vímara Peres themeloi Qarkun e Portugalisë, ose (Condado de Portucale), i njohur zakonisht si Condado Portucalense pasi rikuperonte rajonin në veri të Douro.
Në vitin 1387, Porto ishte vendi i martesës së Gjonit I të Portugalisë dhe Philippa nga Lancaster, vajza e Gjonit të Gaunt; Kjo simbolizonte një aleancë ushtarake të gjatë në midis Portugalisë dhe Anglisë. Aleanca portugeze-angleze është aleanca ushtarake më e vjetër e regjistruar në botë, e cila frymëzoi formimin e NATO-s.
Në shekujt e 14-të dhe të 15-të, kantieret detare të Porto-s kontribuuan në zhvillimin e ndërtimit të anijeve portugeze. Ishte edhe nga porti i Porto-s që, në vitin 1415, Princi Henry Navigator (biri i Gjonit I të Portugalisë) nisi përsipër pushtimin e portit Maur të Ceutës, në Marokun e veriut. Kjo ekspeditë nga Mbreti dhe flota e tij, që numëronte mes të tjerash edhe Princin Henri, u pasua nga lundrimi dhe eksplorimi përgjatë bregut perëndimor të Afrikës, duke inicuar epokën portugeze të zbulimit. Nofka e dhënë popullit e Portos filloi në ato ditë; Portuenses janë sot e kësaj dite, colloquially, të referuara si tripeiros (popull tripe), duke iu referuar kësaj periudhe të historisë, kur prerje cilësore të mishit u dërguan nga Porto me marinarët e tyre, ndërsa prerjet e mbetura dhe nënproduktet, mbetën për qytetarët e Portos.
Shekulli i 18-të
majtas|parapamje|200x200px|Avenida dos Aliados majtas|parapamje|Café Majestic simbol i qytetit majtas|parapamje|Lagjja Foz, në bregdet Vera, e prodhuar në luginën e Douro, tashmë në shekullin e 13-të kishte filluar të transportohej në Porto në anije me vela të sheshtë. Në 1703, Traktati Methuen krijoi marrëdhëniet tregtare midis Portugalisë dhe Anglisë. Në vitin 1717, një post tregtare e parë Angleze u krijua në Porto. Prodhimi i verës së portit gradualisht u kalua në duart e disa firmave angleze. Për të kundërshtuar këtë dominim anglez, Kryeministri Marquis i Pombal ngriti një firmë portugeze duke marrë monopolin e verërave nga lugina e Douro. Ai e kufizoi rajonin për prodhimin e portit, për të siguruar cilësinë e verës; Kjo ishte përpjekja e parë për të kontrolluar cilësinë e verës dhe prodhimin në Evropë. Vreshtarët e vegjël u revoltuan kundër politikës së tij të rreptë në ditë e "Martë Shrove", duke djegur ndërtesat e kësaj firme. Revolta quhej Revolta dos Borrachos (revolta e të dehurve).
Ndërmjet 1732 dhe 1763, arkitekti italian Nicolau Nasoni krijoi një kishë barok me një kullë që u bë ikona e saj arkitektonike dhe vizuale: Torre dos Clérigos (anglisht: Kulla e Klerikëve). Gjatë shekujve 18 dhe 19 qyteti u bë një qendër e rëndësishme industriale dhe pa madhësinë e saj dhe rritjen e popullsisë.
Gjeografia
Në vitin 1996, UNESCO e njohu qendrën e saj historike si një Vend i Trashëgimisë Botërore. Ndër pikat kryesore arkitekturore të qytetit, Katedralja e Porto është struktura më e vjetër e mbijetuar, së bashku me Kishën e vogël romane të Cedofeita, gotikën Igreja de São Francisco  (Kisha e Shën Françeskut), mbetjet e mureve të qytetit dhe disa shtëpi të shekullit të 15-të. Stili barok është i përfaqësuar mirë në qytet në dekorimin e punuar me zbukurime të brendshme të kishave të Shën Françeskut dhe Shën Clairit (Santa Clara), kishave të Mercy (Misericórida) dhe të Klerikëve (Igreja dos Clérigos), Pallati Episkopal i Porto, dhe të tjerët. Neoklasicizmi dhe romantizmi i shekullit të 19-të dhe të 20-të gjithashtu shtuan monumente interesante për peizazhin e qytetit, si Pallati i Madh i Shkëmbimit të Bursave (Palácio da Bolsa), Spitali i Shën Antonit, Komuna, ndërtesat në Sheshin Liberdade dhe Avenida dos Aliados, stacioni i trenit São Bento dhe kopshtet e Pallatit të Crystal (Palácio de Cristal). Një vizitë udhëzuese në Palácio da Bolsa, dhe në veçanti në Dhomën Arabe, është një tërheqje e madhe turistike.
Shumë nga shtëpitë më të vjetra të qytetit janë në rrezik të kolapsit. Popullsia në komunën e Porto ka rënë me rreth 100,000 që nga vitet 1980, por numri i banorëve të përhershëm në periferi dhe qytete satelitore është rritur fuqishëm.
Porto është renditur numri 3 në qytetet më të besueshme të Portugalisë, studim i kushteve të jetesës botuar çdo vit nga Expresso. parapamje|Bashkia e qytetit të Portos në Avenida dos Aliados parapamje|Kisha Clérigos dhe Kulla Administrativisht, komuna është e ndarë në 7 famullitë civile (freguesias): qendër|parapamje|600x600px|Pjesa historike e Portos dhe lumit Douro
Leshani (Therandë)
Leshan është një vendbanim në komunën e Therandës, Kosovë.
Leshani eshte nje fshat ne komunen e Therandes(Suharekes).
Porto
Qytetet binjake
Porto është binjakëzuar me:
Ilie Cebanu
Ilie Cebanu (lindi më 29 dhjetor 1986) është futbollistë moldavianë i cili luan për skuadrën ruse FC Mordovia Saransk si portier. Ai poashtu ka edhe nënshtetësi ruse.
Gazi lotsjellës
parapamje|Gazi lotsjellës në përdorim në Francë 2007. Gazi lotsjellës, i njohur gjithashtu si një agjent lachrymator ose lachrymator, ndonjëherë i njohur në gjuhën e folur si "topuzë" pas aerosolit të hershëm tregtar, është një armë kimike që stimulon nervat e gjëndrës lacrimal në sy për të prodhuar lotët. Përveç kësaj, mund të shkaktojë dhimbje të forta të syve dhe të frymëmarrjes, acarim të lëkurës, gjakderdhje dhe verbëri. Lakrimatorët e zakonshëm që përdoren aktualisht dhe më parë si gaz lotsjellës përfshijnë spërkatës piper (gaz OC), spërkatës PAVA (nonivamid), gaz CS, gaz CR, gaz CN (klorur fenacil), bromoaceton, ksilibrom dhe Mace (një përzierje e markës).
Ndërsa agjentët lakrimator zakonisht përdoren për kontrollin e trazirave nga forcat e rendit dhe personeli ushtarak, përdorimi i tij në luftë është i ndaluar nga traktate të ndryshme ndërkombëtare. Gjatë Luftës së Parë Botërore, u përdorën gjithnjë e më shumë agjentë lakrimatorë toksikë dhe vdekjeprurës.
Efektet afatshkurtra dhe afatgjata të gazit lotsjellës nuk janë studiuar mirë. Literatura e botuar e rishikuar nga kolegët përbëhet nga dëshmi të cilësisë më të ulët që nuk vërtetojnë shkakësinë. Nevojiten kërkime më rigoroze. Ekspozimi ndaj agjentëve të gazit lotsjellës mund të prodhojë efekte të shumta shëndetësore afatshkurtra dhe afatgjata, duke përfshirë zhvillimin e sëmundjeve të frymëmarrjes, dëmtimet e rënda të syrit dhe sëmundjet (të tilla si neuropatia optike traumatike, keratiti, glaukoma dhe kataraktet), dermatiti, dëmtimi i sistemit kardiovaskular dhe sistemet gastrointestinale dhe vdekja, veçanërisht në rastet me ekspozim ndaj përqendrimeve të larta të gazit lotsjellës ose aplikim të gazrave lotsjellës në hapësira të mbyllura.
Shiko edhe
Protesta
Mayot
Mayot është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Mayot ka një popullsi prej 199 banorë dhe sipërfaqe 3.42 km², me një dendësi prej 58 banor/km².
Saint-Cirgues-en-Montagne
Saint-Cirgues-en-Montagne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Cirgues-en-Montagne ka një popullsi prej 240 banorë dhe sipërfaqe 21.78 km², me një dendësi prej 11 banor/km².
Mbretëria e Bullgarisë
Mbretëria e Bullgarisë ( Царство България, Tsarstvo Bǎlgariya ), e përmendur edhe si Tsardom i Bullgarisë dhe Tsardom i Tretë Bullgar, ishte një monarki kushtetuese në Evropën Lindore dhe Juglindore, e cila u krijua në 5 tetor ( OS 22 Shtator) 1908, kur shteti Bullgar u ngrit nga një principata e një mbretërie. Ferdinand I u kurorëzua një Tsar në Deklaratën e Pavarësisë, kryesisht për shkak të planeve të tij ushtarake dhe për kërkimin e opsioneve për bashkimin e të gjitha tokave në rajonin e Ballkanit me një shumicë etnike bullgare (tokat që ishin kapur nga Bullgaria dhe i ishin dhënë Perandorisë Osmane në Traktatin e Berlinit ).
Shteti ishte pothuajse vazhdimisht në luftë përgjatë gjithë ekzistencës së tij, duke i huazuar pseudonimin e tij si " Prusia Ballkanike". Për disa vite Bullgaria mobilizoi një ushtri me më shumë se 1 milion njerëz nga popullsia e saj prej rreth 5 milion dhe në vitet 1910 u angazhua në tre luftëra  - Luftërat e Para dhe të Dyta Ballkanike dhe Lufta e Parë Botërore. Pas Luftës së Parë Botërore, ushtria bullgare u shpërnda dhe u ndalua të ekzistojë nga Fuqitë Aleate, dhe të gjitha planet për bashkimin kombëtar të tokave bullgare dështuan. Më pak se dy dekada më vonë, Bullgaria përsëri shkoi në luftë për bashkimin kombëtar, si pjesë e Luftës së Dytë Botërore, dhe edhe një herë e gjeti veten në anën humbëse, derisa i kaloi palët Aleatëve në 1944. Në vitin 1946, monarkia ishte shfuqizuar,Cari i saj final u dërgua në mërgim dhe Mbretëria u zëvendësua si Republika Popullore e Bullgarisë
Formacioni
Megjithë vendosjen e Principatës së Bullgarisë (që i nënshtrohet suzerainty osmane ) në 1878, dhe kontrollit të mëpasshëm Bullgar mbi Rumelinë Lindore pas 1885, ende kishte një popullsi të konsiderueshme Bullgare në Ballkan që jetonte nën sundimin osman, veçanërisht në Maqedoni. Për të komplikuar çështjet, Serbia dhe Greqia gjithashtu bënë kërkesa mbi pjesë të Maqedonisë, ndërsa Serbia, si komb sllav, gjithashtu i konsideroi sllavët maqedonas si përkatës të kombit serb. Kështu filloi një luftë e treanshme për kontrollin e këtyre zonave që zgjati deri në Luftën e Parë Botërore. Në vitin 1903, pati një kryengritje bullgare në Maqedoninë Osmane dhe lufta dukej e mundshme.
Në vitin 1908, Ferdinand përdori betejat midis Fuqive të Mëdha për ta shpallur Bullgarinë një mbretëri të pavarur me veten e tij si Tsar. Ai e bëri këtë më 5 tetor (megjithëse u festua më 22 shtator, pasi Bullgaria mbeti zyrtarisht në Kalendarin Julian deri në vitin 1916) në Kishën e Shën Dyzet Dëshmorëve në Veliko Tarnovo. Megjithatë, edhe më parë, Bullgaria e kishte pranuar vetëm mbizotërimin e sulltanit në një mënyrë zyrtare. Që nga viti 1878, Bullgaria kishte kushtetutën e vet, flamurin dhe himnin, dhe zhvilloi një politikë të veçantë të jashtme.
Ferdinandi mori titullin bullgar "Tsar" për nder të sundimtarëve të Perandorive të Parë dhe të Dytë Bullgare. Sidoqoftë, ndërsa "tsarët" e mëparshëm bullgarë llogariteshin si perandorë, Ferdinandi dhe pasardhësit e tij quheshin "mbret" jashtë Bullgarisë. Kushtetuta e Tarnovo u mbajt, me fjalën "tsar" që zëvendësoi fjalën "princ".
Luftërat Ballkanike
Më 1911, Kryeministri Nacionalist Ivan Geshov u vendos për krijimin e një aleance me Greqinë dhe Serbinë, dhe të tre aleatët ranë dakord për të lënë mënjanë rivalitetet e tyre për të planifikuar një sulm të përbashkët kundër osmanëve.
Në shkurt 1912 u nënshkrua një traktat sekret midis Bullgarisë dhe Serbisë, dhe në maj 1912 u nënshkrua një traktat i ngjashëm me Greqinë. Mali i Zi u soll edhe në pakt. Traktatet parashikonin ndarjen e Maqedonisë dhe Thrakës midis aleatëve, megjithëse linjat e ndarjes ishin lënë të paqarta. Pasi osmanët nuk pranuan të zbatojnë reformat në zonat e diskutueshme, Lufta e Parë Ballkanike shpërtheu në tetor 1912. (Shih Luftërat Ballkanike për detaje. )
Aleatët patën një sukses befasues. Ushtria bullgare shkaktoi disa humbje shtypëse mbi forcat osmane dhe përparoi me kërcënim kundër Kostandinopojës, ndërsa serbët dhe grekët morën nën kontroll Maqedoninë. Osmanët paditën për paqe në dhjetor. Bisedimet u ndërprenë dhe luftimet rifilluan në shkurt 1913. Otomanët humbën Adrianopojën në një task forcë bullgare. Një armëpushim i dytë u pasua në Mars, me osmanët që humbën të gjitha pronat e tyre evropiane në perëndim të linjës Midia-Enos, jo larg Stambollit. Bullgaria fituar posedimin e më të madhe të Trakës, duke përfshirë Adrianopojë dhe Egje portin e Dedeagach (sot Alexandroupoli ). Bullgaria gjithashtu fitoi një pjesë të Maqedonisë, në veri dhe në lindje të Selanikut, por vetëm disa zona të vogla përgjatë kufijve të saj perëndimorë.
Bullgaria pësoi viktimat më të rënda të secilit prej aleatëve dhe mbi këtë bazë ndjehej e drejtë për pjesën më të madhe të plaçkave. Në veçanti, serbët nuk i panë gjërat në këtë mënyrë, dhe nuk pranuan të zbrazin ndonjë prej territorit që kishin kapur në Maqedoninë veriore (d.m.th. territori që korrespondon afërsisht me Republikën moderne të Maqedonisë së Veriut ), duke deklaruar se ushtria bullgare nuk kishte arritur të të realizojë qëllimet e tij të para-luftës në Adrianopojë (d.m.th., duke mos arritur ta kapë atë pa ndihmë serbe) dhe që marrëveshjet e paraluftës për ndarjen e Maqedonisë duhej të rishikoheshin. Disa qarqe në Bullgari kanë tendencë për të shkuar në luftë me Serbinë dhe Greqinë për këtë çështje. Në qershor 1913 Serbia dhe Greqia formuan një aleancë të re, kundër Bullgarisë. Kryeministri serb, Nikola Pasic, i tha Greqisë se mund të ketë Thrakë nëse Greqia do të ndihmonte Serbinë për të mbajtur Bullgarinë jashtë pjesës serbe të Maqedonisë, dhe Kryeministri Grek Eleftherios Venizelos u pajtua. Duke parë këtë si një shkelje të marrëveshjeve të paraluftës, dhe të inkurajuar në mënyrë diskrete nga Gjermania dhe Austro-Hungaria, Tsar Ferdinand i shpalli luftë Serbisë dhe Greqisë dhe ushtria bullgare sulmoi në 29 qershor. Forcat serbe dhe greke fillimisht ishin në tërheqje në kufirin perëndimor, por ata shpejt morën dorën e sipërme dhe e detyruan Bullgarinë të tërhiqej. Luftimet ishin shumë të ashpra, me shumë viktima, veçanërisht gjatë Betejës kryesore të Bregalnica. Shumë shpejt Rumania hyri në luftë dhe sulmoi Bullgarinë nga veriu. Perandoria Osmane sulmoi edhe nga jug-lindja. Lufta tani ishte humbur përfundimisht për Bullgarinë, e cila duhej të braktiste shumicën e pretendimeve të saj për Maqedoninë ndaj Serbisë dhe Greqisë, ndërsa osmanët e ringjallur rimarrën Adrianopojën. Rumania mori në zotërim Dobrujën jugore.
Lufta e Parë Botërore
Bullgaria, në aleancë me Gjermaninë, Austro-Hungarinë dhe Otomanët, fitoi fitore ushtarake kundër Serbisë dhe Rumanisë, duke marrë pjesën më të madhe të Maqedonisë (duke marrë Shkupin në Tetor), duke përparuar në Maqedoninë Greke, dhe duke marrë Dobruja nga Rumunët në Shtator 1916. Sidoqoftë, lufta shpejt u bë jopopullore me shumicën e popullit bullgar, i cili pësoi vështirësi të mëdha ekonomike dhe gjithashtu nuk i pëlqeu të luftonte bashkë me të krishterët ortodoksë në aleancë me osmanët muslimanë. Kreu i Partisë Agrare, Aleksandar Stamboliyski, u burgos për kundërshtimin e tij ndaj luftës. Revolucioni Ruse i Shkurtit 1917 pati një efekt të shkëlqyeshëm në Bullgari, duke përhapur ndjenjën anti-luftë dhe antik monarkiste midis trupave dhe qyteteve. Në qershor qeveria e Radosllavov dha dorëheqjen. Mutinies shpërtheu në ushtri, Stamboliyski u la i lirë dhe u shpall një republikë.
Ora
parapamje|250x250px|Mesnata (ose mesdita) deri në 1 në një orë 12-orëshe me një fytyrë analoge. Një orë (simbol: h; gjithashtu shkurtuar hr) është një njësi e kohës e llogaritur në mënyrë konvencionale si 1⁄24 e ditës dhe e llogaritur shkencërisht midis 3.599 dhe 3.601 sekonda, në varësi të shpejtësisë së rrotullimit të Tokës. Ka 60 minuta në 1 orë dhe 24 orë në 1 ditë.
Referenca
__PATP__
Mbretëria e Bullgarisë
Lufta e Parë Botërore
Në shtator 1918, francezët, serbët, britanikët, italianët dhe grekët depërtuan në frontin maqedonas dhe Tsar Ferdinand u detyrua të padisë për paqen. Stamboliyski favorizoi reformat demokratike, jo një revolucion. Për të larguar revolucionarët, ai e bindi Ferdinandin të abdikonte në favor të djalit të tij Boris III. Revolucionarët u shtypën dhe ushtria u shpërnda. Sipas Traktatit të Neuilly (nëntor 1919), Bullgaria humbi vijën bregdetare të Egjeut në Greqi dhe një pjesë të territorit të saj maqedonas në shtetin e ri të Mbretërisë së Jugosllavisë, dhe iu desh që Dobruja t'ia kthejë Mbretërisë së Rumanisë (shiko gjithashtu Dobruja, Perëndimore Jashtë, Thrakia Perëndimore ). Zgjedhjet në Mars 1920 i dhanë Agrarijve një shumicë të madhe, dhe Stamboliyski formoi qeverinë e parë të Bullgarisë vërtet demokratike.
Histori politike
Megjithëse nuk kishte humbur sasi të mëdha territori, kombi kishte luftuar përsëri për asgjë. Territoret e humbura, veçanërisht Dobroujea dhe Maqedonia, u konsideruan pjesë integrale të Bullgarisë dhe presioni për t'i marrë ato u bë një fiksim përfundimtar fatal që e futi vendin në krahët e Gjermanisë naziste. Sidoqoftë, ndryshe nga shteti tjetër i mundur i Evropës Lindore, Hungaria, Bullgaria vazhdoi me të njëjtën qeveri si më parë.
Stamboliyski u përball me probleme të mëdha sociale në atë që ishte akoma një vend i varfër, i banuar kryesisht nga pronarë fshatarë të vegjël. Bullgaria ishte në sharrë me dëmshpërblime të mëdha lufte për Jugosllavinë dhe Rumaninë dhe duhej të merrej me problemin e refugjatëve pasi maqedonasit pro-bullgarë duhej të largoheshin nga Maqedonia Jugosllave. Sidoqoftë, Stamboliyski ishte në gjendje të zhvillonte shumë reforma sociale, megjithëse kundërshtimi nga Tsar, pronarët e tokave dhe oficerët e ushtrisë shumë të reduktuar, por ende me ndikim ishte i fuqishëm. Një armik tjetër i hidhur ishte Organizata e Brendshme Revolucionare Maqedonase (VMRO), e cila favorizoi një luftë për të rimarrë Maqedoninë për Bullgarinë. Përballë kësaj grupi armiqsh, Stamboliyski u aleatua me Partinë Komuniste Bullgare dhe hapi marrëdhënie me Bashkimin Sovjetik. Qeveria Bullgare kishte të njëjtën handikap si shumica e monarkive kushtetuese, e cila nuk po vinte një vijë të qartë midis asaj që iu dha pushteti mbretit dhe asaj që i jepej Parlamentit. Kushtetuta e vitit 1879 kishte për qëllim të vinte pushtetin në duart e këtij të fundit, por prapëseprapë lejoi një monark të mjaftueshëm të zgjuar për të fituar kontrollin e makinerive të qeverisë. I tillë ishte rasti me burrin e mprehtë Tsar Ferdinand, i cili megjithatë ishte detyruar të abdikonte pas humbjeve të shpinës në Luftërat e Ballkanit dhe Luftës së Parë Botërore, djali i tij Boris atëherë e pasoi atë në fron, por mbreti i ri nuk mundi të zëvendësojë fuqinë që i kishte ndërtuar babai i tij nëpër dekada intrigash. Si i tillë, Parlamenti erdhi për të sunduar pasi Boris emëroi Aleksandër Stamboliyski si Kryeministër. Partia Agrare e Stamboliyski shpejt dominoi në Parlament me mbi gjysmën e vendeve. Pjesa tjetër e vendeve u mor nga Partia Komuniste Bullgare, e cila ishte partia e dytë më e madhe politike e vendit dhe e vetmja tjetër me çfarëdo rëndësie (kishte një duzinë apo më shumë parti të vogla, por ato nuk kishin përfaqësim në Parlament ose ndonjë domethënie të vërtetë ). Partia Agrare përfaqësonte kryesisht fshatarë dhe veçanërisht ata që ishin të pakënaqur me qeverinë në Sofje që nga mbretërimi i Ferdinandit panë korrupsion të gjerë dhe vjedhje të parave nga fshatarësia. Gjithashtu ndërsa shumica e klasave të ulëta në Bullgari mbështesin aneksimin e Maqedonisë, ata ishin të pakënaqur për gjakderdhjen e rëndë të bërë në dy luftëra të pasuksesshme për ta marrë atë. Në të vërtetë, Stamboliyski i kaloi vitet e luftës në burg për shkak të kritikës së tij të zëshme për të. Sa për PKK, ajo ishte e punësuar kryesisht nga inteligjentë dhe profesionistë të qytetit, por kryesit e saj ishin fshatarët më të varfër dhe pakicat e tjera. Në krahasim me AP, përfaqësuan fshatarë më të mirë. Nën këtë klimë, Stamboliyski nxitoi me shpejtësi një reformë të tokës në vitin 1920, e cila ishte krijuar për të prishur disa prona shtetërore, tokat e kishave dhe pronat e fshatarëve më të pasur. Në mënyrë të parashikueshme, ajo i dha mbështetje të gjerë dhe e detyroi PKK të hynte në aleancë me AP kryesisht për të fituar një zë në Parlament.
Në prill të vitit 1935 Boris III organizoi një kundërpeshë me ndihmën e anëtarit monarkist Zveno, gjeneral Pencho Zlatev dhe mori pushtetin vetë. Procesi politik kontrollohej nga Tsar, por një formë e sundimit parlamentar u rivendos, pa rivendosjen e partive politike, kryeministrat u emëruan nga monarku. Me ngritjen e "qeverisë së mbretit" në 1935, Bullgaria hyri në një epokë prosperiteti dhe rritje befasuese, e cila e meritonte atë si epokën e artë të Mbretërisë së Tretë Bullgare. Ai zgjati gati pesë vjet, i qeverisur nga kryeministri Georgi Kyoseivanov. Kryeministri i Kyoseivanov mbikëqyri gjyqet e nxitësve të grushtit ushtarak të 1934 dhe gjithashtu përfundoi paktet me Jugosllavinë dhe Greqinë pasi Gjermania naziste ndërmori një politikë të izolimit ekonomik të Ballkanit. Qeveria e tij gjithashtu mbikëqyri një politikë riarmatimi pasi një traktat i lidhur me Ioannis Metaxas rrëzoi klauzolat ushtarake të Traktatit të Neuilly-sur-Seine dhe Traktatit të Lozanës. Megjithëse nënshkrimi i Marrëveshjes së Salonikës së vitit 1938 rivendosi marrëdhënie të mira me Jugosllavinë dhe Greqinë, çështja territoriale vazhdoi të zbehej.
Ekonomia
Bullgaria Interwar ishte shumë e prapambetur nga një këndvështrim ekonomik. Industria e rëndë ishte pothuajse joekzistente për shkak të mungesës së burimeve të mëdha natyrore, dhe çfarëdo prodhimi që ekzistonte, përbëhej pothuajse ekskluzivisht nga tekstile dhe artizanat. Edhe këto kërkuan mbrojtje të gjerë tarifore për të mbijetuar. Disa burime natyrore ekzistuan, por komunikimet e këqija të brendshme e bënë të pamundur shfrytëzimin e tyre dhe pothuajse të gjitha pajisjet e rëndësishme të prodhuara u importuan. Makineritë bujqësore dhe plehrat kimike ishin pothuajse të padëgjuara. Prodhimet bujqësore ishin pothuajse e vetmja gjë që Bullgaria mund të eksportonte dhe pas vitit 1929 u bë shumë e vështirë për ta bërë këtë. Bujqësia Bullgare ishte pothuajse tërësisht një nga fermerët e vegjël dhe fshatarët. Parcelat ishin të vogla dhe pothuajse ekskluzivisht nën 50 hektarë, por ato po punonin intensivisht dhe madje fermat më të vogla 5 hektarë shpesh prodhonin të lashta për shitje në treg. Si kudo tjetër në Evropën Lindore, fshatarët bullgarë tradicionalisht rritën kokrra për pronarët e tokave të tyre, të cilat pas luftës nuk mund të tregtohen në mënyrë efektive për shkak të konkurrencës nga Shtetet e Bashkuara dhe Evropa Perëndimore. Sidoqoftë, ata ishin në gjendje të kalonin me pak vështirësi në kulturat e kopshtit dhe duhanit, në ndryshim nga vendet e tjera ku fshatarësia vuajti më shumë për shkak të mbështetjes së vazhdueshme në misër dhe grurë.