cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mustafa Zazai
Mustafa Zazai (lindi më 9 maj 1993) është futbollist afganë i cili luan si mesfushorë. Ai tani luan në skuadrën gjermane TSG Neustrelitz. Ai poashtu luan në kombëtaren afgane. Gjatë karrierës së tij rinore dhe profesioniste, ai ka luajtur në shumë skuadra gjermane.
Abbécourt
Abbécourt është një komunë në Francë. Abbécourt bën pjesë në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Komuna ka një popullsi prej 528 banorë dhe sipërfaqe prej  5.96 km².
Muxhahedin
Një Muxhahed ose Myxhahit (مجاهد‎ mujāhid, mücahit, pl. Muxhahedin) eshte luftëtar i fesë islame. Xhihadi i vërtetë, megjithatë, nuk është një luftë mes njerëzve, por një luftë kundër gabimit të tyre njerëzor.
Një shembull i njohur për interpretime jo-ushtarak i termit të myxhahitit në kohën e sotme ka qenë thënia e presidentit Habib Burgiba që lufta kundra dekadencës ekonomike në Tunizi duhet parë si xhihad. Meqë një myxhahit, ai që merr pjesë në xhihad, është i liruar nga detyrimi për të agjëruar në ramazan, arsyetonte Burgiba, edhe agjërimi në ramazan as për punëtorët, (të cilët duheshin parë po ashtu si luftëtarë të besimit) nuk është i detyrueshëm. Në këtë mënyrë ai përpiqej të luftonte amullinë ekonomike të përvitshme në këtë muaj. Kjo ide e tij në lidhje me këtë çështje u përvetsua më pas edhe nga teologët islamë.
Saconin-et-Breuil
Saconin-et-Breuil është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Saconin-et-Breuil ka një popullsi prej 228 banorë dhe sipërfaqe 8.53 km², me një dendësi prej 27 banor/km².
Cajarc
Është një vendndalim në Via podiensis, rruga mesjetare e pelegrinazhit nga Le Puy-en-Velay në Santiago de Compostela, por gjithashtu tërheq turistë për shkak të qendrës së tij mesjetare, planit të tij të ujit, një seksion 4 km i gjatë i digave mbi lumin Olt dhe mjedisi i tij i bukur në luginën e Oltit ashtu si dhe fushat gëlqerore përreth ( le causse ). Ngjarja e tij kryesore kulturore është Africajarc, një festival katër-ditor i muzikës dhe kulturës bashkëkohore afrikane që zhvillohet në javën e fundit të korrikut të çdo viti; në vitin 2008 festoi përvjetorin e tij të dhjetë. majtas|parapamje| Pamje nga Kajarku
Njerëz të shquar
Kajarku është vendlindja e dramaturges, romancieres dhe skenaristes Françoise Sagan (1935–2004) e lindur Françoise Quoirez.
Presidenti i Francës Georges Pompidou ishte deputet i zonës në Asamblenë Kombëtare. majtas|parapamje| Monument kushtuar të vdekurve
Lahti
Lahti (Lahden kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është pjesë e rajonit Päijänne Tavastia.
Brigada e 63-të e Parashutës (Serbi)
E formuar në vitin 1953, ajo ishte njësia elitare e Ushtrisë Popullore Jugosllave dhe Forcave të Armatosura të Serbisë dhe Malit të Zi. E rikonfiguruar në vitin 2006 në një batalion brenda Forcave të Armatosura Serbe të sapoformuara, "63-ta" rifitoi statusin e një brigade në 2019.
Historia
Kërcimi i parë me parashutë në Serbi u bë në aeroportin e Novi Sadit më 2 shtator 1926. Togeri i dytë Dragutin Dolanski u hodh nga një lartësi prej 650 metrash. Viti 1938 ishte veçanërisht i rëndësishëm për parashutizmin jugosllav, pasi në atë kohë u organizua Ekspozita e Parë Ndërkombëtare e Avionëve në Beograd. Ekspozita në Aeroportin e Zemunit përfshinte një kërcim të kombinuar prej 10 parashutistësh, duke përfshirë Katarina Matanoviq, parashutistja e parë dhe e vetme në Jugosllavi para luftës së vitit 1941. Ushtria Mbretërore Jugosllave e kishte kuptuar rëndësinë e njësive të parashutës dhe një shkollë e parashutizmit u hap në Pançevë më 1 tetor 1939. Shkolla u zhvendos në Novi Sad në vitin 1941, ku qëndroi e vendosur deri në shpërthimin e Luftës së Dytë Botërore, nga ku ishte planifikuar një lëvizje në Nish. Fati i Shkollës së Parashutizmit gjatë pushtimit të Jugosllavisë ende nuk dihet. Në atë luftë, bastisjet e paratrupave patën një rol të rëndësishëm në pothuajse të gjitha operacionet kryesore ushtarake. Në mesin e vitit 1944, Shtabi Suprem i Partizanëve Jugosllavë kërkoi ndihmë nga aleatët për të formuar një njësi parashutash. Pas transferimit të Komandës Supreme në ishullin Vis, urdhra urgjent për komandat e nivelit më të ulët u dorëzuan nga lajmëtarë me parashutë.
Në shtator 1944, njëqind trupa u dërguan në Bari të Italisë, për një kurs trajnimi për parashutizëm. Njëqind vullnetarë të tjerë u zgjodhën për stërvitje nga ushtarët e plagosur që shëroheshin në Itali. Stërvitja dhe rënia nga aeroplanët u zhvillua në një qendër trajnimi në Gravina. Shkolla e Parashutizmit u përfundua me sukses nga 191 ushtarë dhe oficerë. Pas përfundimit të kursit të trajnimit më 14 tetor 1944, u formua Batalioni i Parë i Parashutistëve, ku komandant u emërua toger Çedomir Vraniq. Rekrutët e Batalionit të Parë të Parashutës iu nënshtruan gjithashtu kurseve të trajnimit diversionist, topografisë dhe gjuajtjes së objektivave dhe kishin praktikë intensive të qitjes me municion të vërtetë. Aleatët e furnizuan batalionin me armatim dhe material të plotë (përveç parashutave). Në dhjetor 1944, batalioni u dërgua në Dubrovnik dhe më 6 janar 1945 mbërriti në Beograd. Batalioni megjithatë nuk kishte përvojë luftarake gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe në korrik 1945, Batalioni i Parë i Parashutës u shpërbë.
Përveç Italisë, një numër parashutistësh jugosllavë u trajnuan në BRSS gjatë Luftës së Dytë Botërore. Pas kthimit në vend, ata u integruan në njësitë ekzistuese të parashutës. Në periudhën 1946-1950, një kurs trajnimi me parashutë ishte operativ nën Komandën e Forcave Ajrore. Në vitin 1946, me urdhër të Shtabit Suprem, u formua Batalioni i 46-të i Parashutistëve në Bela Crkva. Në vitin 1948, Batalioni u zhvendos në Novi Sad. Për shkak të kërcënimit të pushtimit të mundshëm nga Bashkimi Sovjetik, Batalioni u zhvendos përsëri në vitin 1951, këtë herë në Mostar. Në vitin 1952, Batalioni i 46-të i Parashutës u nda në dy pjesë. Një pjesë mbeti në Mostar, ndërsa tjetra u transferua në Shabac nga ku u formua Batalioni i ri i 63-të i Parashutës.
Me Urdhrin nr. 200 të Komandës supreme të Forcave të Armatosura të 5 shkurtit 1953, u formua Brigada e 63-të e Parashutës në Shabac. Brigada u zhvendos në Novi Sad në vitin 1954 falë rrethanave më të këndshme. Janë bërë gabime të konsiderueshme në kuptimin e përdorimit të kësaj njësie dhe detyrave luftarake. Pozicioni mbizotërues ishte se Ushtria Popullore Jugosllave nuk kishte nevojë për njësi më të mëdha parashutash, pasi, me sa duket, pikat e fushës së betejës nga ajri nuk kishin asnjë shans për sukses në një luftë bërthamore dhe me mbrojtje moderne kundërajrore dhe mjete të blinduara masive në përdorim. Me urdhër të Shtabit të Përgjithshëm të APJ-së, Brigada e 63-të e Parashutës u shkarkua në fund të vitit 1959 dhe prej saj u formuan tre batalione të pavarur parashutash: Batalioni 159 i Parashutës në Bazën Ajrore Skopski Petrovec; Batalioni 127 i Parashutës në Bazën Ajrore të Batajnicës; dhe Batalioni 148 i Parashutës në Bazën Ajrore Cerklje. Në vitin 1964, u formua një qendër trajnimi me parashutë duke kombinuar Batalionin 159 dhe 127 të Parashutave në Nish. Brigada e 63-të e Parashutës u krijua edhe një herë më 5 dhjetor 1967 duke kombinuar Qendrën e Stërvitjes së Parashutës dhe Batalionin e 148-të të Parashutës. Nga viti 1967 e tutje, Brigada e 63-të e Parashutës është vendosur në Nish.
Në misionet luftarake gjatë Luftërave Jugosllave të fillimit të viteve 1990, Brigada e 63-të e Parashutës pati 14 viktima: një në luftë në Slloveni, gjashtë në luftë në Kroaci dhe shtatë në luftë në Bosnje dhe Hercegovinë. Brigada kishte disa dislokime në pikat e nxehta kritike si Baza Ajrore Cerklje në qershor 1991 (Lufta në Slloveni), Baza Ajrore Zemunik Donji në shtator-tetor 1991 (Lufta në Kroaci) dhe Čapljina në prill 1992 (Lufta në Bosnje dhe Hercegovinë). Operacioni Čapljina ishte veçanërisht i rëndësishëm pasi vetëm 16 parashutistë të mbështetur nga ekuipazhet e nëntë helikopterëve Mil Mi-8 përfunduan me sukses një mision shpëtimi në të cilin ata ngritën me ajër rreth 170 ushtarë dhe civilë nga kazermat e Ushtrisë Jugosllave në qytet që ishin për ditë të tëra të rrethuar plotësisht nga forcat paraushtarake kroate. Gjatë Luftës së Kosovës në vitin 1999, Brigada e 63-të u angazhua në Betejën e Koshares ku luftoi kundër UÇK-së, por edhe detashmenteve diversioniste të NATO-s, duke tentuar sulmet nga Shqipëria në territorin e Serbisë, duke humbur 6 pjesëtarë të saj gjatë betejës 2 mujore.
Struktura
parapamje|300x300px|Anëtarët e brigadës në paradën ushtarake 2014. Megjithëse me një status brigade (për të nderuar më mirë traditat e së kaluarës), Brigada e 63-të e Parashutave aktualisht është më shumë një njësi me madhësi batalioni me qëllim të shpallur për të arritur madhësinë e një brigade në mënyrë që të rizgjidhë detyrat e reja të mbrojtjes për shkak të kërcënimeve të shtuara të sigurisë. Organizohet sipas linjës së kompanisë. Ka 4 kompani parashutash, një kompani CSAR, një kompani trajnimi, një kompani logjistike si dhe një kompani komandimi.
Misionet
Brigada e 63-të e Parashutës është një njësi e Forcave Speciale moderne, shumë të aftë dhe me përvojë, e destinuar për operacione speciale, zbulimi dhe diversioni thellë prapa linjave të armikut.
Trajnimi
Ushtarët e regjistruar duhet të kenë të paktën dy vjet përvojë shërbimi në njësitë e tjera të Forcave të Armatosura të Serbisë përpara se të aplikojnë për një pozicion në Brigadën e 63-të të Parashutës. Përveç kësaj, të gjithë kandidatët duhet të plotësojnë shumë kërkesa të tjera dhe vetëm rreth dy të tretat e të gjithë kandidatëve kalojnë testet psikofizike.
Brigada përdor terrene të ndryshme stërvitore dhe poligone të qitjes dhe për qëllime stërvitore. Trajnimi ndahet në tre faza dhe zgjat tre vjet:
Trajnimi me Parashutë
Brigada e 63-të e Parashutës është një "shkollë ushtarake e parashutizmit" unike. Në periudhën 1947-1990 janë bërë 330.000 rënie me parashutë dhe që nga viti 1990 janë bërë mbi 10.000 rënie çdo vit. Brigada e 63-të e Parashutës fitoi reputacionin e një prej njësive më të mira falë përpjekjeve të jashtëzakonshme nga ana e trupave dhe oficerëve dhe notave të larta të marra në manovrat e kombinuara.
Kur analizohen kompetencat e anëtarëve të Brigadës së 63-të të Parashutës, pika që duhet theksuar është koeficienti i sigurisë së stërvitjes me parashutë, një parametër i cili, pavarësisht dhjetëra mijëra zhytjeve të bëra, është shumë më i mirë se sa treguesi i krahasueshëm i sigurisë për njësitë e parashutës. nga ushtritë më të fuqishme në botë. Anëtarët e brigadës kanë marrë pjesë në një sërë parashutizmi dhe ngjarje të tjera sportive vendase dhe ndërkombëtare, ku kanë arritur rezultate të lakmueshme.
Trajnimi me parashutë kryhet në bazën e brigadës, në bazën ajrore të Nishit.
Armët dhe Pajisjet
Arma kryesore e përdorur nga Brigada e 63-të e Parashutës është pushka sulmuese FN SCAR L 5.56x45mm. Seritë H&K UMP përdoren për betejën e afërt. H&K USP është arma standarde e dorës e mbajtur nga ushtarët. FN Minimi përdoret si mitraloz i lehtë, 5.56mm dhe 7.62mm, dhe snajperët përdorin Sako TRG 42. Land Rover Defender është mjet i dobishëm që përdoret nga brigada.
Shenjt Mbrojtës
Sllava e njësisë ose festa e shenjtorit të saj është Ndërmjetësimi i Hyjlindëses.
Ngjyra
I 63-ti bartë beretë të kuqe.
Dekorime
Urdhri i Heroit Kombëtar (1999).
The Angry Birds Movie
The Angry Birds Movie (shkurt Angry Birds, shqip: Zogj të zemëruara) është një film komik epik i animuar kompjuterik i vitit 2016 i bazuar në serinë e video lojërave të Rovio Entertainment me të njëjtin emër, prodhuar nga Columbia Pictures dhe Rovio Animation, dhe shpërndarë nga Sony Pictures Releasing. Ajo u drejtua nga Clay Kaytis dhe Fergal Reilly në debutimet e tyre regjisore, dhe u shkrua nga Jon Vitti.
Maria Christina Bruhn
Maria Christina Bruhn (1732– 21 tetor 1808) ishte një kimiste dhe krijuese suedeze, femra e parë inovatore e vendit të saj.
The Angry Birds Movie
Filmi Angry Birds u lëshua në Shtetet e Bashkuara dhe Kanada më 20 maj 2016. Ai mori vlerësime të ndryshme për Metacritic dhe konsensusi kritik për Rotten Tomatoes e quan atë më argëtues sesa pritej për një film të bazuar në një aplikacion. Filmi fitoi mbi 352 milion dollarë në të gjithë botën dhe u bë filmi i katërt me fitime më të mëdha të të gjitha kohërave që bazohet në një video lojë, pas Warcraft (2016), Detective Pikachu (2019) dhe Rampage (2018). Sony Pictures Animation, i cili nuk ishte i përfshirë me këtë film, bashkë-prodhoi vazhdimin, The Angry Birds Movie 2, i cili u lansua në gusht 2019.
Maria Christina Bruhn
Bruhn ishte vajza e llogaritarit Johan Bruhn dhe Inga Catharina Behm. Një vit para vdekjes së babait në 1742, nënës së saj iu dha leja të bëhej një prodhuese e letrës  së  murit. Nëna e saj nuk ishte vetëm gruaja e dytë (pas Maria Berg në 1740), por edhe një ndër prodhueset e para të tapeteve në Suedi  të cilës iu dha leja nga autoriteti i Stokholmit për të prodhuar tapiceri në Suedi.Në 1742 Bruhn dhe Berg shtypën dhe pikturuan pothuajse 2/3 e tapeteve të letrës në Stokholm.Pas vdekjes së Z. Bruhn më 1742 gruaja e tij trashëgoi borxhet e tij, por ajo arriti të shpëtojë biznesin e saj dhe u bë një nga prodhuesit më të mëdhenj të tapeteve në Stokholm. Rreth 5000 letrat e saj të pikturuara përbëheshin nga 10% letër-muri të punuar me dorë, të cilat Stockhlom Hall-och i dha te  drejtat e prodhuesit  dhe i miratoi gjatë periudhës  1739-1759.Maria Christina si dhe motrat e saj Ingrid dhe Eva u trajnuan të bëhen ndihmëset e nënës së tyre. Ishte më e madhja nga tre vajzat e shtypshkronjës Johan Bruhn (vdiq 1742). Ajo mori përsipër një sixhade - dhe prodhimin e letërave të murit pas vdekjes së nënës së saj të ve, Inga Christina, në 1751.Kur nëna e saj vdiq në 1751, Maria Christina mori përsipër prodhimin e tapeteve dhe mbështeti motrat e saj, të cilat vazhduan si asistentët e saj.Ajo nuk ishte e pasur, por paguante taksat dhe arrinte të përballonte mbajtjen e asistentëve dhe shërbëtorëve.Jonas Alstromer ishte një klient dhe gjithashtu investoi në biznesin e saj, dhe Maria Christina arriti një sukses të caktuar dhe kishte  një reputacion të mirë.
Në 1771, Akademia Mbretërore e Shkencave Suedeze ofroi një shpërblim për këdo që do të jetë në gjendje të prodhojë një paketë të përshtatshme për barutin për ushtrinë. Gjatë punës së saj të prodhimit të bojës dhe përgatitjes së letrës, ajo ishte frymëzuar për idenë që ajo i paraqiti akademisë më 2 Mars 1774. Në një letër të vitit 1783, shpjegoi se ajo shpesh eksperimentonte gjatë punës.
Burrat e Akademisë shprehen skepticizëm të thellë kundër shpikjes së një gruaje, dhe iu deshën dymbëdhjetë vjet testim, gjatë së cilës ajo duhej të luftonte midis të tjerëve përpjekjet e Reinield von Anrep, Gjenerali i Artilerisë, për të marrë kredi për shpikjen e saj, para se Ministria e Luftës ta aprovonte atë, e njohu atë si shpikësin e saj dhe i dha asaj shpërblimin në 1786.
The Angry Birds Movie
Përmbajtja
Një ditë, një anije ankorohet në bregun e ishullit, duke dëmtuar shtëpinë e Redit. Zogjtë përshëndesin dy derra me ngjyrë të gjelbër, kapitenin Leonard dhe ndihmësin e tij Ross, të cilët pretendojnë të bëhen eksplorues paqësorë duke sjellë oferta miqësie. Derrat i prezantojnë zogjtë me inovacione të ndryshme, duke përfshirë një llastiqe gjigante, por Red bëhet dyshues për motivet e derrave dhe futet në varkën e Leonardit, ku gjen më shumë derra të fshehur nën kuvertë, duke kundërshtuar pretendimin e Leonardit se ishin vetëm ai dhe Ross. Kur ai kthehet dhe u tregon të gjithëve derrat e tjerë, zogjtë nuk pranojnë të besojnë pretendimin e tij se derrat nuk janë aspak të mirë, dhe Leonard pretendon se ai vetëm gënjeu për të parë nëse Ishulli i Zogjve ishte i sigurt për kushërinjtë e tij.
Maria Christina Bruhn
Shpikja e saj ishte përdorur për një kohë të gjatë nga ushtria suedeze.
The Angry Birds Movie
Përmbajtja
Të vendosur për ndihmë, Red rekruton Chuck dhe Bomb për të gjetur Shqiponjën e Fuqishme, mbrojtësin e Ishullit të Zogjve dhe i vetmi zog në ishull që mund të fluturojë, i cili nuk është parë për shumë vite. Ata e gjejnë Shqiponjën e Fuqishme në majë të malit, vetëm për të zbuluar se ai nuk ka fluturuar për vite me rradhë, dhe se ai është mbipeshë, i zhytur në vetvete dhe që bën jetën e një dembeli. Red kupton se dyshimet e tij ishin të drejta kur zbuloi derrat që mbillnin dinamit rreth ishullit dhe kupton se derrat po planifikojnë të vjedhin vezët e zogjve ndërsa shpërqendrojnë zogjtë e tjerë, të cilët duket se nuk janë në dijeni të mungesës së treshes, me një aheng. Red i lutet Shqiponjës së Fuqishme për ta ndihmuar atë, Chuck dhe Bomb, por ai nuk pranon. Red këshillon Shqiponjën e Fuqishme përpara se ai, Chuck dhe Bomb të largohen. Treshja garon përsëri për t'u përpjekur t'u japë një paralajmërim zogjve të tjerë dhe të ndalojë derrat, por derrat shpëtojnë me vezë dhe aktivizojnë dinamitin, duke shkatërruar fshatin. Zogjtë e tjerë i kërkojnë falje Redit që nuk e kanë dëgjuar atë. Red i fal të gjithë dhe nën udhëheqjen e tij, ata organizojnë një ushtri dhe ndërtojnë një anije nga rrënojat për të ndjekur derrat në ishullin e Derrave.
Zogjtë zbulojnë derrat që jetojnë në një qytet me mure të sunduar nga Leonard, emri i plotë i të cilit është Mbreti Leonard Mudbeard. Duke zbritur që vezët janë në kështjellën në qendër të qytetit, zogjtë përdorin llastiqen për të sulmuar duke u hedhur mbi muret dhe në ndërtesat e qytetit, duke i shkatërruar ato. Red, Chuck dhe Bomb infiltrojnë në kështjellë dhe zbulojnë se vezët janë brenda një rrjeti; derrat planifikojnë të ulin vezët në një tenxhere gjigante, t'i gatuajnë ato dhe t'i hanë ato. Mighty Eagle arrin të marrë grupin e Redit dhe vezët, pasi kishte pasur një ndryshim të zemrës. Një vezë bie nga rrjeta dhe e kuqja lufton Leonardin për të, por mëson ta kontrollojë zemërimin e tij dhe e shpërqendron atë aq kohë sa të marrë vezën. Leonard ndez aksidentalisht rezervën e dinamitit të derrave, dhe një tenxhere shembet dhe ulet në majë të Kuq, duke e mbrojtur atë dhe vezën që mbante nga shpërthimi ndërsa dinamiti shpërtheu, duke shkatërruar qytetin.
Të gjitha familjet, përveç një, ribashkohen me vezët e tyre. Red del duke mbajtur vezën, e cila është çelur, dhe i kthen bebet te prindërit e tyre. Shqiponja e Fuqishme i afrohet Red, Chuck dhe Bomb, duke pretenduar se ai thjesht u shfaq dembel, kështu që ata mund të humbnin besimin tek ai dhe të gjenin besimin tek vetja, dhe merr meritat për shpëtimin e vezëve. Kuq zbulon se zogjtë e tjerë kanë rindërtuar shtëpinë e tij në qendër të fshatit. I lëvizur, Red lejon që Chuck dhe Bomb të lëvizin me të. Derrat i mbijetojnë shkatërrimit të shtëpisë së tyre, me Leonard që komploton një plan të ri.
Leukocitoza
Shkaqet
Leukocitoza vjen si pasojë e proçesit infektimi, e cila ka të bëj me ndezje, si p.sh.: apendicitis (zorra qore apo e verbët), kolecistitis si dhe tek leukemia.
Marmont-Pachas
Marmont-Pachas (Ocitanisht: Marmont e Paishàs ; Shqip: Marmont-Paças) është një komunë në departamentin Olt-dhe-Garonë në Francën jugperëndimore.
Virginia Bolten
Virginia Bolten (1870-1960) ishte një  anarkist me origjinë gjermane. Një oratore e talentuar, ajo fillimisht ka jetuar në Argjentinë, para se të internohej në në Uruguai në vitin 1902.
La Voz de la Mujer
Bolten është me shumë gjasa, përgjegjëse për botimin e një gazete të quajtur La Voz de la Mujer (Zëri i Grave), e cila u botua nëntë herë në Rosario mes 8 janar 1896 dhe 1 janarit 1897, dhe u rikthye, shkurtimisht, në 1901. Një gazetë e ngjashme me të njëjtin emër thuhet se u botua më vonë në Montevideo, e cila tregon se Bolten mund të ketë themeluar dhe redaktuar atë pas internimit të saj.
Ebu el-Velid
Ebu el-Valid Abdulaziz bin Saeed bin Ali El Ghamdi (Arabisht: أبو الوليد عبد العزيز بن سعيد بن علي الغامدي) ishte arab prej fisit Ghamdi i cili ka luftuar si muxhahid në Azinë Qendrore, Gadishullin Ballkanik dhe në Kaukazin Verior. Ai u vra më 16 prill 2004 nga forcat federale ruse në Çeçeni.
Në vitin 2002 ai mori përsipër komandant të një njësie autonome, e përbërë kryesisht nga muxhahidët jo-çeçenë, pas vdekjes së Ibn el-Hatabit më 20 mars 2002.
Jeta e hershme
Ebu el-Velid lindi në vitin 1967, u rrit në fshatin e el-Halit afër qytetit të Balxhureshi në jugperëndim të Arabisë Saudite. Në fshatin e tij, babai i tij ishte imam i njohur. Djali lindi në një familje të madhe si një nga njëmbëdhjetë djem. Vëllezërit e tij kanë thënë se në rininë e tij lexonte libra fetare dhe studionte Kuranin.
Në vitin 1986, kur Velidi ishte 16 vjeç, ai morri leje nga prindërit për të luftuar në rrugë të Zotit në Afganistan. Ai u bashkua muxhahidëve për të luftuar kundër forcave ruse. Dy vite të tjera kaloi në trajnim në Maktab al-Khidamat, organizatë e themeluar nga Abdullah Azzam dhe Osama bin Laden. Në vitet e 90-ta, lëvizja do ta dërgonte atë në Ballkan, ku luftoi së bashku me muslimanët boshnjak në Luftën e Bosnjës; Taxhikistan, ku ai asistoi rebelët myslimanë në Luftën Civile dhe përfundimisht në Çeçeni, ku u bashkua me një grup të quajtur muxhahidët arab. Ky grup u organizua dhe ishte udhëhequr Ibn el-Hatabi.
Ai ishte i martuar me një grua çeçene. Ata kishin dy fëmijë.
Vdekja
Vëllai tij Ali El Ghamdi ka thënë se Ebu el-Velidi u zu pritë dhe u qëllua nga forcat ruse në një pyll afër fshatit Tsa-Vedeno. Aliu tha se shokët e el-Velidit e fshehë trupin e tij nga forcat ruse në pyll dhe më vonë e varrosën. Dëshira e Ebu el-Velidit nuk ishte që ta filmonin pas vdekjes së tij.
Vladimir Putin e shpalli Jamadajev si "Hero i Federatës Ruse" në vitin 2005.
Mayres
Mayres është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Mayres ka një popullsi prej 261 banorë dhe sipërfaqe 30.07 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Retheuil
Retheuil është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Retheuil ka një popullsi prej 384 banorë dhe sipërfaqe 14.87 km², me një dendësi prej 26 banor/km².
Psikolinguistika
Psikolinguistika ose psikologjia e gjuhës është një disiplinë shkencore e psikologjisë e cila merret me studimin e ndërlidhjes në mes të faktorëve linguistikë dhe aspekteve psikologjike. Psikolinguistika i ka rrënjët e saj në arsim dhe filozofi, dhe mbulon "proceset njohëse" të cilat bëjnë të mundur gjenerimin e një fjalie gramatikore dhe kuptimplote nga fjalori dhe struktura e saj si dhe proceset që ndihmojnë kuptimin e shprehjeve, fjalëve, tekstit etj. Psikolinguistika studion gjithashtu edhe aftësinë e nxënësve (fëmijëve) dhe studentëve për të mësuar dhe mbajtur në mend një gjuhë të caktuar.
Lufta Kroate për Pavarësi
parapamje|298x298px|Lart majtas: Rruga qendrore e Dubrovnikut, Stradun, në rrënoja gjatë rrethimit të Dubrovnikut lart djathtas: rezervuari i ujit të Vukovarit Mesi majtas: Një tank kryesor luftarak serb T-55 i shkatërruar nga ushtria kroate në rrugën për në Drniš. Poshtë majtas: Vukovar varrezat përkujtimore poshtë djathtas: Ushtarët e Ushtrisë Kroate po përgatiten të shkatërrojnë një tank serb Lufta kroate për pavarësi u zhvillua nga viti 1991 deri në 1995 midis forcave kroate besnike ndaj qeverisë së Kroacisë - e cila kishte shpallur pavarësinë nga Republika Socialiste Federative e Jugosllavisë (RSFJ) - dhe Ushtrisë Popullore Jugosllave (JNA) të kontrolluar nga serbët dhe serbët lokalë. forcat, me APJ-në që i dhanë fund operacioneve të saj luftarake në Kroaci deri në vitin 1992. Në Kroaci, lufta përmendet kryesisht si "Lufta e Atdheut" dhe gjithashtu si "Agresioni i Serbisë së Madhe". Në burimet serbe përdoren "Lufta në Kroaci" dhe (rrallë) "Lufta në Krajina".
Shumica e kroatëve donin që Kroacia të largohej nga Jugosllavia dhe të bëhej një vend sovran, ndërsa shumë serbë etnikë që jetonin në Kroaci, të mbështetur nga Serbia, kundërshtuan shkëputjen dhe donin që tokat e pretenduara nga serbët të ishin në një shtet të përbashkët me Serbinë. Shumica e serbëve kërkuan një shtet të ri serb brenda një federate jugosllave, duke përfshirë zonat e Kroacisë dhe Bosnje-Hercegovinës me shumicë etnike serbe ose pakica të konsiderueshme, dhe u përpoqën të pushtonin sa më shumë Kroacinë. Kroacia shpalli pavarësinë më 25 qershor 1991, por ra dakord ta shtyjë atë me Marrëveshjen e Brionit dhe të ndërpresë të gjitha lidhjet e mbetura me Jugosllavinë më 8 tetor 1991.
Lufta përfundoi me fitoren e Kroacisë, pasi ajo arriti qëllimet që kishte shpallur në fillim të luftës: pavarësinë dhe ruajtjen e kufijve të saj. Përafërsisht 21–25% e ekonomisë së Kroacisë u shkatërrua, me rreth 37 miliardë dollarë në infrastrukturë të dëmtuar, prodhim të humbur dhe kosto të lidhura me refugjatët. Mbi 20,000 njerëz u vranë në luftë dhe refugjatët u zhvendosën nga të dyja anët. Qeveritë serbe dhe kroate filluan të bashkëpunojnë në mënyrë progresive me njëra-tjetrën, por tensionet mbeten, pjesërisht për shkak të vendimeve të Gjykatës Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë (ICTY) dhe padive të ngritura nga secili vend kundër tjetrit.
Në vitin 2007, Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë (ICTY) ktheu një vendim fajësie kundër Milan Martiç, një nga udhëheqësit serbë në Kroaci, për bashkëpunim me Slobodan Millosheviçin dhe të tjerët për të krijuar një "shtet të bashkuar serb". Midis 2008 dhe 2012, ICTY kishte ndjekur penalisht gjeneralët kroatë Ante Gotovina, Mladen Markač dhe Ivan Čermak për përfshirje të dyshuar në krimet në lidhje me Operacionin Stuhia. Čermak u lirua plotësisht dhe dënimet e Gotovinës dhe Markaçit u rrëzuan më vonë nga një Kolegj Apeli i ICTY-së. Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë hodhi poshtë pretendimet e ndërsjella për gjenocid nga Kroacia dhe Serbia në vitin 2015. Gjykata ripohoi se, në një masë, krime kundër civilëve kishin ndodhur, por vendosi se qëllimi specifik gjenocidal nuk ishte i pranishëm.
Qeliza dendrine
Qeliza dendrine janë qeliza të sistemit imunologjik. Qelizat dendrine luajnë rol të rëndësishëm në proçesimin e antigjentrupave si dhe prezentimit antigjen. Qelizat dendrine i gjejmë në çdo pjesë të trupit por parasegjithash më së shumti i gjejmë në palcën e ashtit, gjegjësisht tek Limfociti-T, tek fshikëza, timusi, tonsili (bajamet) dhe Peyer's patches.
Verë e thatë (Dry Summer)
Verë e thatë, i lancuar në Shtetet e Bashkuara si Reflections, është një film dram turk bardh e zi i vitit 1964, i bashkëprodhuar, bashkë-skenar dhe drejtuar nga Metin Erksan bazuar në një roman të Necati Cumalı, ku shfaqet Erol Taş si një fermer duhani qendan një lumë për të vaditur pronën e tij dhe për të shkatërruar konkurrentët e tij. Është gjithashtu i disponueshëm në një shfaqje teatrale amerikane të dubluar në anglisht, të titulluar Reflections, prodhuar nga William Shelton dhe redaktuar nga David E. Durston.
Martin Scorsese ka mbështetur ruajtjen e filmit dhe është i disponueshëm në DVD.
Komplot
Osmani vendos të beje dige në pronën e tij sepse e di se vera do të jetë shumë e thatë për të mbështetur të gjithë fermerët që ndodhen në ujërat e tij. Vëllai i tij më i vogël, Hasani, i kërkon të mos e ngrejë digen, por pa dëshirë shkon me të. Hasani herë pas here hap digën nga keqardhja për fqinjët e tij, por Osmani nxiton ta mbyllë sërish.
Ndërkohë, Hasani martohet me një grua të re të quajtur Bahar. Natën e tyre të dasmës, Osmani hyn në dhomën e tyre të gjumit dhe urdhëron Baharin që të lindë deri në 10 fëmijë për familjen. Hasani duhet të vendosë një komodinë para dritares për të bllokuar vëllanë e tij të dehur.
Një nga fermerët vret qenin e Osmanit, duke i shtyrë vëllezërit të ruanin natën për të parandaluar dhunën e mëtejshme. Atë natë, dy fermerë hedhin në erë digën. Osmani dhe Hasani ndjekin te dyshuarit. Osmani gjuan disa të shtëna në errësirë, duke vrarë një nga fermerët. Ai e bind Hasanin të marrë persiper fajin për vrasjen duke i thene se Hasani është shumë më i ri dhe do të marrë një dënim më të lehtë.
Hasani dënohet me 24 vjet burgin, i cili ulet në 8 sepse me gjasa qe ishte provokuar. Osmani e përdor mungesën e tij duke ndikuar tek Bahari. Ai shkatërron letrat e Hasanit për t'u dukur sikur e ka harruar Baharin. Kur një i burgosur me emrin Hasan vritet në të njëjtin burg me burrin e saj, Bahar shqetësohet. Ajo ikën nga ferma dhe kthehet te nëna e saj. Osmani e bind atë të kthehet duke e bindur se, si e veja e Hasanit zotëron gjysmën e gjithçkaje.
Hasani nuk ka vdekur dhe më në fund falet. Duke u kthyer nga burgu në shtëpi, ai mëson se si Osmani e ka mashtruar Baharin. Ai shkon direkt për t'u përballur me vëllain e tij. Osmani qëllon së pari në Bahar e cila vrapon drejt tij me sëpatë. Ai qëllon vazhdimisht drejt Hasanit, por Hasani arrin ta rrëzojë vëllanë e tij në burim duke e mbytur. Trupi i Osmanit e lan gropëzën drejt fermave që i kishte privuar nga uji.
Çmimet
Filmi fitoi "Golden Bear" në Festivalin e 14-të Ndërkombëtar të Filmit në Berlin dhe Çmimin e Bienales në Festivalin e 25-të të Filmit në Venecia. Filmi u përzgjodh gjithashtu si filmi turk për filmin më të mirë të huaj në 37-të çmime të Akademisë, por nuk u pranua si i nominuar.
Xhamia Alamgir në Varanasi
Xhamia Alamgir, e njohur edhe si Beni Madhav Ka Darera, Xhamia Dharhara dhe Xhamia e Aurangzebit, u ndërtua nga Aurangzebi në shekullin e XVII mbi rrënojat e një tempulli hindu në Varanasi të Uttar Pradeshit. Xhamia Alamgir është struktura më e madhe në brigjet e Gangut në Varanasi. Ajo është një amalgamë e ndjesive fetare hindu-myslimane, pasi e gjithë pjesa e poshtme e saj mbahet si një tempull hindu. Xhamia gjendet në një pozicion të shquar mbi Ghatin Panchaganga, që ka shkallë të gjera për të zbritur deri te uji i Gangut. Xhamia shtrihet në një sipërfaqe perj 0.108 hektarësh. Zona e xhamisë zotërohet dhe administrohet nga organizata bamirëse e Bordit të Vakëfeve Syni, dhe përfaqësohet nga Mutawalli.
Historia
Në Periudhën Gahadavala (shekulli i XI-XII) ky ishte një ghat i shquar popullor, i patronizuar nga familja mbretërore. Atëherë ishte një tempull i famshëm i Vindu Madhavas, që u shkatërrua dhe shndërrua në një xhami në vitin 1673, me urdhër të perandorit mogul Aurangzeb. Xhamia Alamgir, ashtu si Xhamia Gyanvapi, ka një histori kontroverse. Xhamia u ndërtua në vendin e një tempulli të Krishnas, të njohur si Vishnu Madhava, që ishte ndërtuar në stilin arkitekturor Vishnavit. Tempulli origjinal i Vishnut i përkiste shekullit të XII por ishte shkatërruar në shekullin e XV dhe ishte rindërtuar në vitin 1585. Por në vitin 1669 perandori fanatik mogul Aurangzeb urdhëroi shkatërrimin e të gjithë tempujve hindu në Varanasi dhe mbi rrënojat e tempullit të Vishnut, në vitin 1673 ndërtoi një xhami, që e emërtoi Xhamia Alamagir, sipas titullit të tij honorifik "Alamgir", që e kishte adoptuar pasi ishte kurorëzuar perandor. Perandori Shah Alam (1707-1712) e përfundoi strukturën e tanishme nën mbikqyrjen e Ali Ibrahim Khan-it, një oficer ushtarak i Varanasit. Në vitin 1868 Sherring shkruante se: “Vetë xhamia nuk paraqet asgjë mbresëlënëse dhe në fakt, vështirë se mund të quhet e bukur. Ajo është e thjeshtë dhe e zakonshme; dhe, po mos të ishte për minaret që ngrihen mbi të, ajo nuk do të llogaritej fare si një objekt i dallueshën në Banaras”. Një nga minaret u rrëzua në vitin 1948 dhe tjetra pësoi plasaritje që bëri që të hiqej në vitin 1954. Kjo datë e fundit duket e mbështetur, megjithatë Eric Neëby, në librin e tij "Sloëly doën the Ganges" pohon se gjatë vizitës së tij në Varanasi në dimrin mids viteve 1963-4, minarja e lartë e mbetur e xhamisë ishte akoma aty.
Universiteti i Kalifornisë, Berkeley
Universiteti i Kalifornisë, Berkeley, (i njohur edhe si Berkeley, UC Berkeley, dhe Cal) është një universitet publik e kërkimor i cili ndodhet në Berkeley, Kaliforni. I themeluar në vitin 1868, Berkeley është universiteti i dhjetë më i vjetër kërkimor i lidhur me sistemin e Universitetit të Kalifornisë, dhe shpesh është cituar si universiteti publik më i miri në Shtetet e Bashkuara dhe në mbarë botën.
Hyrje
I themeluar në vitin 1868, si rezultat i shkrirjes së Kolegjit privat të Kalifornisë dhe Kolegjit publik Bujqësor, Minierave, dhe Arteve Mekanike në Oakland, ky institucion i arsimit të lartë ofron rreth 350 programe universitare të studimit me një gamë të gjerë të disiplinave. Sipas të ashtuquajturit Dwinelle Bill të 5 Marsit 1868 (Karta e Kuvendit të Kalifornisë Nr 583) deklaronte se "Universiteti për funksionimin e tij duhet të sigurojë për hartimin e saj, për të siguruar udhëzime dhe arsimim të plotë në të gjitha departamentet e shkencave, letërsi dhe arti, industriale dhe profesionale, dhe të arsimit të përgjithshëm dhe të programeve të veçanta të përgatitjes profesionale..." Universiteti i Kalifornisë Berkeley i bashkë-menaxhon edhe tri institucione tjera të arsimit të lartë si janë: Departamenti i Shteteve të Bashkuara për Energjinë e Laboratorëve e Kombëtar, duke përfshirë Lawrence Berkeley National Laboratory, Lawrence Livermore National Laboratory dhe Los Alamos National Laboratory për Departamentit Amerikan të Energjisë, dhe është shtëpi për shumë institucione dhe organizata  kërkimore me famë botërore, duke përfshirë Institutin e Kërkimeve Shkencore Matematikore dhe Laboratorin Shkencor të Hapësirës.
Studentë të Universitetit Berkeley kanë fituar 91 Çmime Nobel (duke përfshirë 32 studentë laureatë të Nobelit), 9 Wolf Price, 13 Medalje (duke përfshirë edhe 3 studentë medalist), 22 çmime Turing (duke përfshirë 11 studentë), 45 bursa MacArthur, 20 Academy Awards, 14 Çmime Pulitzer" dhe 117 Medalje Olimpike ari (51 argjendi dhe 39 të bronzta). Deri më sot, së bashku me Berkeley Lab, shkencëtarët dhe hulumtuesit e Berkeley UC kanë zbuluar 16 elemente kimike nga Sistemi Periodik i elementeve kimike – më shumë se çdo tjetër universitet në botë. Lawrence Livermore Lab gjithashtu ka zbuluar apo bashkë-zbuluar gjashtë elemente kimike (113 deri 118).  Berkeley është njëri nga anëtarët themelues të Shoqatës Amerikane të Universiteteve dhe vazhdon ta ketë shumë të lartë veprimtarinë kërkimore me $744 milionë dollarë në kërkim dhe zhvillim, shpenzime fiskale për vitin që përfundoi më 30 qershor 2014.
Lidhje të jashtme
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=University_of_California%2C_Berkeley&params=37.870_N_-122.259_E_region:US-CA_type:edu <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 37°52'12"N 122°15'32"W  / <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">37.870°N 122.259°W / 37.870; -122.259   ]
Colleen Ballinger
Colleen Ballinger (lindur më 21 nëntor, 1986) është një aktore, komediane dhe këngëtare amerikane. Ajo është e njohur për personazhin e saj si Miranda Sings në YouTube. Ka qenë e martuar me një personalitet po ashtu nga YouTube, Joshua David Evans nga i cili u nda në shtator të vitit 2016. Momentalisht është e fejuar me aktorin Erik Stocklin me të cilin po pret një fëmijë.
Ballinger është lindur dhe rritur në Santa Barbara, Kaliforni, e bija e Tim dhe Gwen Ballinger. U diplomua në Universitetin Azusa Pacific në vitin 2008. Ka fituar dy çmime: Streamy Awards dhe Teen Choice Awards si dhe ka marrë pjesë në disa seriale televizive. Në tetor të vitit 2016 u dha premiera e serialit të saj origjinal të titulluar Haters Back Off, bazuar në personazhin e saj si Miranda Sings.
Ad Reinhardt
Jeta
Reinhardt kishte lindur në Buffalo, New York, dhe jetoi me familjen e tij ne zonën Riverside përgjatë lumit Niagara. Ai më vonë studioi historinë e artit në Kolegjin Columbia ku edhe krijoi shoqeri me Robert Lax dh eThomas Merton. Të tret zhvilluan koncepte te ngjashme lidhur me thjeshtësinë në drejtime të ndryshme. Reinhard e konsideroi veten si piktorë prej një moshe shumë tëre dhe filloi të fitonte qmime per pikturë në shkollë fillore e të mesme. Me ndjenjën se ai i kishte fituar te gjitha aftësite teknike në shkollë të mesme, ai refuzoi bursat e shkollave të artit dhe pranoi një bursë të plotë në universitetin Columbia në të cilën morri pjesë prej vitin 1931 deri 1935.
Estate Ad Reinhardt përfaqësohet nga David Zwirner Gallery, Nju Jork.
Piktura
Pikturat e hershme të ekspozuara të Reinhard shmangën reprezantimin, por treguan një progres të qëndrueshëm larg objekteve dhe referencave të jashtme. Puna e tijë eci nga kompozicionet e formave gjeometrike ne vitet e 40-ta deri tek punët me nuanca të ndryshme të të njejtës ngjyrë( të kuqe, të kaltër, të bardhë) ne vitet e 50-ta. Reinhardt është i njohur për pikturat e ashtuquajtura të "zeza" që u përkasin viteve te 60-ta, të cilat ne shikim të parë duken si piktura të pikturuara me te zezë por në fakt jane te ndërtuara me të zezë dhe hije të përafërta të zezës.Përkrahë shumë sygjerimeve, keto piktura pyesin se a mundë një gjë e tillë si absolutja, madje edhe te e zeza, të cilën shumica nuk e konsiderojnë si  ngjyrë.
Lithographi i Reinhardt, i njohur si "Pa Luftë" nga dy fjalët e para të tekstit, tregon të dy anët e një karte postare ajrore drejtuar "Shefit të Luftës, Uashingtonit, D.C. U.S.A." me një listë prej 34 kërkesash që përfshijnë "asnjë napalm", "asnjë bombardim", "asnjë varfëri", "asnjë art lufte" dhe paralajmërime për vetë artin, "asnjë art në luftë" dhe "asnjë art në luftë.
Shkrimet
Shkrimet e tijë përfshijnë komentet për punën e tijë dhe për ato bashkohore.Fytyrësia e tij koncize, e mprehtë dhe ndjenja e abstraksionit i bëjnë ato lexime interesante edhe për ata që nuk i kanë parë pikturat e tij. Ashtu si pikturat e tij, shkrimi i tij vazhdon të jetë dekadë e diskutueshme pas përbërjes së tij. Shumë prej shkrimeve të tij janë mbledhur në Artin si Art, redaktuar nga Barbara Rose, Universiteti i Kalifornisë Press, 1991.
Grafitet
Reinhard u bashkua me stafin e PM më 1942 dhe punoi orar të plotë tek kjo gazetë ditore deri më 1947, derisa u caktua të kryente shërbim në U.S Navy Në gazetën PM ai krijoi me mijëra karikatura dhe ilustrime prej të cilave më e njohura dhe më e riprodhuara është seria How to Look at Art. Reinhard gjithashtu ilustroi broshurën me mjaft infulencë Races of Mankind (1943) të destinuara fillimisht për t'u shpërndarë në Ushtrinë e Shteteve të Bashkuara, por pasi u ndaluan më pas u shitën afër një milion kopje. Ai gjithashtu ilustroi një libër të fëmijëve A Good Man and His Good Wife.
Referime
<references group=""JOSEF ALBERS MUSEUM QUADRAT - Texte" />
Abbévillers
Abbévillers është një komunë në Francë. Abbévillers bën pjesë në departamentin Doubs të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 1037 banorë dhe sipërfaqe prej  11.18 km².
Bogy
Bogy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Bogy ka një popullsi prej 416 banorë dhe sipërfaqe 7.02 km², me një dendësi prej 59 banor/km².
Jonuz Divani
Biografia
Jonuz Divani u lind më 15 gusht 1906 në qytetin bregdetar Tivar. Arsimin fillor në gjuhën serbokroate e kreu në vendlindje dhe në Ulqin, ndërsa normalen në Danillovgrad dhe në Dubrovnik. Punoi në një varg vendesh. Nga shtatori i v. 1939 deri në dhjetor të v. 1944 punoi në shkollën fillore në Tivar të Vjetër, ndërsa në janar të v. 1945 u caktu mësues në fshatin Godenjë të Tivarit, e prej marsit të vitit 1946 në shkollën fillore në Sotoniq të Tivarit, ku punoi deri në fund të gusht 1947. Kontributin më të madh e dha në shkollën fillore të Katërkollës (në Anë të Malit), ku fillou punën më 5 shtator 1947. Mësimdhënësit dhe nxënësit e Anës së Malit, të udhëhequr nga veprimtari Jonuz Divani, ia dolën që shkollën e tyre, pa kushte për punë, madje edhe pa dyer e dritare, ta shndërrojnë në shkollë model (sidomos në vitet 1955 – 1965). Për shkollën e Katërkollës folën dhe shkruan me admirim shumë vizitorë vendas dhe të huaj.
Shkolla fillore e Katërkollës ishte një vend mësimi, pune dhe argëtimi. Krahas punës mësimore, nxënësit i organizoi në grupe të ndryshme punuese, sportive dhe artistike, të cilët (sipas vizionit dhe punës së drejtorit Jonuz Divani) bënë punë të madhe për rregullimin me plan të ambienteve të shkollës dhe oborrit të saj, plot lule e gjelbërim pishash të larta. Ngritën punishten e shkollës, barnatoren e shkollës, kooperativën e nxënësve, fushën sportive, kopështin e shkollës, i cili ishte kabinet natyror (me relievin e Anës së Malit dhe Ulqinit, me teoremën e Pitagorës, me pajisje për prodhimin e rrymës elektrike, me makinën e avullit, me pajisje për demonstrimin e shtypjes së ujit, me mullirin e thjeshtë, me bazenin e peshqve, me shtëpiza me shpezë, lepuj, bletë, saksi me lule etj.).
Jonuz Divani ishte edhe në krye të fushatës për zhdukjen e analfabetizmit, u angazhua edhe për emancipimin e femrës në fshat, për vazhdimin e shkollimit të nxënësve anamalas. Në përgjithësi, shkollën fillore të Katërkollës e cilësuan edhe si "Meka e Re", ndërsa drejtorin e saj, Jonuz Divanin, e quajtën "Makarenko i Anës së Malit". Andaj, Jonuz Divani zë vend nderi në historinë e re të shkollës dhe arsimit shqip në Mal të Zi.
Zinaida Sharko
Zinaida Maximovna Sharko (Rusisht: Зинаи́да Макси́мовна Шарко́; 14 maj 1929 - 4 gusht 2016) ishte aktore e filmit dhe teatrit.
Biografia
Pas fillimit të Luftës së Dytë Botërore me këngën e fëmijëve dhe ansamblin valle morën pjesë në koncerte për të plagosurit në spitale. Për këto koncerte, gjithsej prej 900, ajo u nderua me medaljen për punën e çmuar në Luftën e Madhe Patriotike, e cila gjithmonë konsiderohej më vonë do të thërriste çmimin më të shtrenjtë.
Në vitin 1951 u diplomua nga Akademia e Arteve në Teatrin Shtetëror të Shën Petersburgut. Gjatë studimit, në vitet 1950-1951 ajo realizoi teatrin rajonal të Shën Petërburgut dhe pas diplomimit punoi në Teatrin Lenconcert (1951-1952) dhe në Lensoviet (1952-1956). Pas vitit 1956 ajo kishte një karrierë prej gjashtë dekadash me Teatrin e Dramës së Bolshoi Tovstonogov.
Shoshi (fis)
42.2°N, 19.78333°WShoshi është një fis historik dhe rrethinë e krahinës së Dukagjinit, në luginën e Shalës.
Historia
Pas vdekjes së Lekë Zaharisë, Noli radhit Pjetër Spanin kapidan të Shalës dhe Shoshit, që merr anën e Venedikut. Më 1461 Shala (città di Sala e di Sasci ) u ngrit kundër Spanëve, zotër të Drishtit, të cilët shtrinin sundimin në ato male që në shek. XVI venedikasit i quanin Malet e Shpanëve (monti delli Spani). Sipas Nolit, Skënderbeu i shtroi "malet e Shalës dhe Shoshit" si masë ndaj të bijëve të Spanit që ishin zënë mes tyre; Sirdani shkruan se Skënderbeu ndërhyri në këta vise pas kërkesës së Pal Engjëllit për të paqtuar dheun e Pultit, që ishte trazuar kundër bijëve të Pjetër Spanit tashmë të shuar.
Bajraku i Shoshit
Më 1861 në katundin e Shalës u hartua marrëveshja me shkrim në mes të bajrakëve Nikaj, Mërtur, Shalë e Shosh. Studjuesit njohin atë të 1890 mes Shalës e Nikajve për sigurimin e rrugës, të barinjve, prashitësve, korrësve, atyre që nxirrnin dërrasa në pyll, gjuetarëve e kundër grabitjes së grave, që u përtëri më 1894 - marrëveshje që u njoh si besa e gjâsë dhe e çobanit. Në Salnamenë e Vilajetit të Shkodrës të 1892, Shoshi është një nga gjashtë bajrakët e Dukagjinit (së paku deri më 1832 ishin pesë), që është njëri prej dhjetë maleve të Malësisë së Shkodrës; përfshinte fshatrat Ndreaj (qendra e bajrakut), Nicaj, Palaj, Pepsumaj, Prekal dhe Brashtë.
Antropologjia
parapamje|Shoshjan i moçëm nga Edith Durham, para 1909 Babai parak legjendar i fisit të Shoshit quhej ''Mark Diti. Vëllai i Mark Ditit, Zog Ditit, ka qenë ati parak i fisit të Shalës, dhe vëllai tjetër i tij, Mir Diti'', mendohej të ishte ati parak i fisit të Mirditës. Shoshi dhe Shala është thënë se janë vendosur prej një mërgimi drejt veriut nga Mirdita. Si një ndër fiset e kryesore të Dukagjinit, ata mund të kenë një lidhje autentike me Dukagjinët. Shumëçka prej legjendave të tyre vendore, sidoqoftë, është e lidhur me Lekë Dukagjinin. Vendi te Kodra e Shëngjergjit, ku ka qenë qendra e Dukagjinëve, ndodhet në territorin e Shoshit.
Sipas traditës lokale, Lekë Dukagjini shkoi në Shosh pasi iku nga Rashia. Një gur që qëndron mbi një kodër anës luginës, shënon vend ku ai qëndroi dhe i thonë Guri i Lekës.
Feja
Shenjti mbrojtës i Shoshit është Shën Qurku (St. Cyriacus), dita e të cilit përkujtohet në 12 apo 15 korrik. Më 1907, Provinciali i Urdhrit Françeskan në viset shqiptare, Át Lovro Mihaçeviç, e përshkruan Shoshin: "Famulli e vjetër françeskane që nga viti 1636 kur këtu erdhën për herë të parë ata, ka pasë periudha kur është braktisur e lënë shkretë për shkak të përndjekjeve, mirëpo që nga viti 1705 françeskanët kanë banuar këtu pa ndërprerë. Famullia ka 17 fshatrat e saj dhe ka 1325 banorë. Në Shosh kanë pasur disa herë rezistencën e vet edhe disa prej ipeshkvinjve të Pultit dhe prefektët apostolikë."Fisi i përket tërësisht fesë Katolike, në censusin e parë të besueshëm të regjistrimit të ndërmarrë në Shqipëri në vitin 1918, Shoshi numëronte 1,293 banorë.
Sixt-Fer-à-Cheval
Sixt-Fer-à-Cheval (Arpitan: Hi ; Shqip: Sishti) është një komunë në departamentin Haute-Savoie brenda rajonit Auvernja-Rona-Alpet në Francën juglindore. Ndodhet në fund të luginës së Giffre (sq. Zhifri).
Sishti është një nga fshatrat e programit "Fshatrat më të bukur të Francës". Edhe pse Cirque du Fer à Cheval e ka bërë Sishtin të famshëm, tërheqjet e tjera duke përfshirë ujëvarën Cascade du Rouget, të quajtur "Mbretëresha e Alpeve" dhe një rezervë natyrore mbulojnë pjesën më të madhe të zonës gjeografike të rrethit. Trashëgimia e saj arkitekturore përfshin prioren dhe kishën që rrjedhin nga ish Abacia e Sishtit, e themeluar nga Ponce de Faucigny.
Sportet malore
Sixt është një pikë referimi gjatë gjithë vitit për aventurierët, këmbësorët, skiatorët dhe çiklistët malorë. Ka shtigje midis livadheve alpine, pyjeve dhe ujëvarave, duke përfshirë Cascade du Rouget, ujëvarën "Mbretëresha e Alpeve", 40 minuta në këmbë nga fshati.
Deti : (përmbledhje me poezi nga konkursi i librarisë “Arti”, Ulqin, 2014)
Deti : (përmbledhje me poezi nga konkursi i librarisë “Arti”, Ulqin, 2014) libër nga Hajro Ulqinaku (red.). Botuar në Ulqin nga "Ulqini", në vitin 2014. Faqet e librit 76.
Psikologjia fiziologjike
Psikologjia fiziologjike është një disiplinë shkencore e psikologjisë e cila merret me studimin e bazës fiziologjike të proceseve dhe sjelljeve psikike të organizmit ose më saktë merret me hulumtimin e mekanizmave nautralë të proceseve dhe të sjelljeve, domethënë duke studiuar lidhjen e jetës psikike (sjellja) njerëzore me proceset fiziologjike (neurologjike) në trup.
Saint-Léopardin-d'Augy
Saint-Léopardin-d'Augy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Léopardin-d'Augy ka një popullsi prej 342 banorë dhe sipërfaqe 39.59 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Federata e Myslimanëve Korean
Federata e Muslimanëve Korean është organizatë e muslimanëve themeluar më 1967 në Korenë Jugore. FMK mbikëqyr Shoqatën Koreane të Studentëve Muslimanë dhe Institutin e Koresë për Kulturën Islame. Federata gjithashtu mbështet një medrese për edukimin kuranor.
Miranda Sings
Miranda Sings është një personazh fiktiv, i krijuar në vitin 2008 nga komedianja amerikane, Colleen Ballinger. Miranda Sings portretizohet si një vajzë anormale, egocentrike, satirike dhe që mendon se është shumë e talentuar në të gjitha artet. Në qershor të vitit 2016, kanali i saj në YouTube mbërriti 1 miliardë shikime dhe 6.5 milionë abonues. Gazeta Daily American e nxorri si personalitetin e 7të më të njohur në YouTube.
Miranda është personazhi kryesor i serialit Haters Back Off, premiera e të cilit do të jepet më 14 tetor, 2016 në Netflix.