cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrej Karllov
Andrej Gennadjeviç Karllov (Rusisht: Андре́й Генна́дьевич Ка́рлов; 4 shkurt 1954 – 19 dhjetor 2016) ishte diplomat rus dhe ambasador i Rusisë në Turqi, si dhe në Korenë e Veriut. Gjatë një ekpozite në një galeri arti në Ankara, Andrej u qëllua nga një polic turk, i cili ishte jashtë shërbimit.
Jeta
Më 1976, Andrej diplomoi nga Instituti Ndërkombëtarë për Marrëdhënie Diplomatike në Moskë. Më 1992, Andrej diplomoi nga Akademia Diplomatike e Ministrisë për Punë të Jashtme Ruse. Ai ishte i martuar dhe kishte një djalë.
Vdekja
Më 19 dhjetor 2016, Andrej u qëllua dhe u vra nga Mevlyt Mert Alltëntash (tr. Mevlüt Mert Altıntaş), një polic turk i cili ishte jashtë shërbimit. Andrej u qëllua gjatë një ekpozite në një galeri arti. Pas vrasjes, Mevlyti bërtiste duke thënë: "Mos e harroni Halepin (Alepo), mos e harroni Sirinë!", "Allahu Ekber". Vrasja ndodhi pas disa ditëve të protestës nga turqit të cilët protestuan para ambasadës ruse për shkak sulmeve ruse mbi Halepin.
Keqinformimi rreth pandemisë së COVID-19
Pandemia e sëmundjes së koronavirusit 2019 ka shkaktuar një numër të madh të teorive të konspiracionit dhe keqinformimit rreth asaj se ku ka filluar pandemia, sa serioze është dhe parandalimin, diagnostikimin dhe trajtimin.
Sfondi
Sipas Organizatës Botërore të Shëndetësisë, pandemia ishte gjithashtu një infodemike, me keqinformim duke u përhapur si sëmundje. Kjo ishte për shkak se mediet sociale lejuan që informacioni të përhapet shpejt, sepse të famshmit nganjëherë përsërisnin teori konspirative dhe sepse shumë njerëz ishin mbyllur në shtëpi pa shumë më tepër gjëra për të dëgjuar. Kur mjekët ose zyrtarët qeveritarë dolën në televizion për të thënë se këto teori konspirative ishin të gabuara, kjo vetëm i bëri njerëzit të mendonin se teoritë e konspiracionit ishin mjaft të rëndësishme për të folur për mjekët dhe zyrtarët. Një grup shkencëtarësh tha se qeveritë mund të përdorin teori konspirative për të shkëputur njerëzit nga problemet reale.
Informacioni i rremë është përhapur përmes mediave sociale, mesazheve me tekst, dhe medieve masive, përfshirë mediat shtetërore të vendeve të tilla si Kina, Rusia, Irani, dhe Turkmenistani.
Ajo është përhapur nga njerëz të famshëm, politikanë (përfshirë udhëheqës në vende të tilla si Shtetet e Bashkuara, Irani, dhe Brazili), dhe figura të tjera të rëndësishme publike. Mashtrimet tregtare kanë pretenduar të ofrojnë teste në shtëpi dhe kura "mrekulli".
Pretendime të tjera përfshijnë që virusi është një armë bio me një vaksinë të patentuar, një skemë kontrolli të popullatës ose rezultat i një operacioni spiun. Shumë teori thonë se ekziston një lidhje midis virusit dhe Wuhan Institute of Virology (WIV). Ata besojnë se virusi shpëtoi nga WIV rastësisht.
Shtëpia e Loli Bendo
Shtëpia e Loli Bendo është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Shqisa e të prekurit
•Organi kryesor që ne e njohim nga shqisa e prekjes është lëkura. Lëkura është organi më i madh që kemi, pasi mbulon të gjithë sipërfaqen e trupit tonë.Përbëhet nga tre shtresa indesh të njohura si:
Keqinformimi rreth pandemisë së COVID-19
Origjina e virusit
Një sondazh nga Pew Research tregoi 29% të amerikanëve që u përgjigjën se SARS-CoV-2 mund të ishte bërë në një laborator me qëllim dhe 23% menduan se mund të ishte bërë në një laborator rastësisht.
Shqisa e të prekurit
•- të epidermë, më e jashtmja.
Niozelles
Niozelles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Niozelles ka një popullsi prej 276 banorë dhe sipërfaqe 10.47 km², me një dendësi prej 26 banor/km².
Shqisa e të prekurit
•- të dermat, shtresa e mesme.
Keqinformimi rreth pandemisë së COVID-19
Origjina e virusit
Në fillim të majit 2020, Sekretari i Shtetit i Shteteve të Bashkuara Mike Pompeo tha se kishte "prova të mëdha" se virusi ishte nga një laborator në Wuhan. por ai tha se mund të ketë qenë një aksident. Zyrtarët e inteligjencës dhe shkencëtarët e virusit thanë se ka më shumë të ngjarë që virusi të mos ketë ardhur nga një laborator.
Shqisa e të prekurit
•- të hipodermis, shtresa e brendshme, më afër muskujve, kockave dhe venave, enëve dhe arterieve.
•Në këto shtresa të lëkurës ka qeliza që funksionojnë për të zbuluar ndjesitë "prekëse", të cilat janë të lidhura me nervat që sjellin sinjale të jashtme në tru. Këto qeliza perceptojnë jo vetëm prekjen, por edhe presionin dhe dridhjet.Disa pjesë të trupit tonë janë më "të ndjeshme" se të tjerat, pasi qelizat ndijore nuk janë të shpërndara në mënyrë të barabartë në të gjithë lëkurën. Gjithashtu, ne nuk kemi sensorë të njëjtë kudo, ka grupe të specializuara që janë në vende shumë specifike.Lëkura që vesh buzët, duart dhe organet tona gjenitale, për shembull, është e pasur me qeliza të njohura si qeliza Merkel. Majat e gishtërinjve, shputat e këmbëve dhe lëkura e thithave tona janë të pasura me receptorë të tjerë të quajtur korpuskula të Meissner.Receptorë të tjerë në lëkurë përfshijnë ata që specializohen në dhimbje, kruajtje dhe ndjesi shpimi gjilpërash. Përveç kësaj, ka sensorë në lëkurë për nxehtësi, të ftohtë dhe dhimbje.
Keqinformimi rreth pandemisë së COVID-19
Origjina e virusit
Një sondazh i njerëzve në Mbretërinë e Bashkuar tregoi se shumë prej tyre mendonin se COVID-19 ishte shkaktuar nga rrjetet pa tela 5G.
Shqisa e të prekurit
•Rendesia:
Përveç që na ndihmon të perceptojmë botën fizike përreth nesh, domethënë formën dhe strukturën e gjërave, si dhe qëndrueshmërinë dhe vendndodhjen e tyre, ndjenja e prekjes lidhet ngushtë me perceptimin e temperaturës dhe dhimbjes, e cila është me rëndësi të madhe për ruajtjen tonë fizike.Për shembull, kur një zonë e lëkurës sonë është shumë afër një objekti shumë të nxehtë, truri ynë merr një sinjal të një rreziku të mundshëm dhe i dërgon urdhra pjesës tjetër të trupit për t'u larguar nga objekti i përmendur, duke na ndihmuar të shmangim një të keqe të mëvonshme.
Keqinformimi rreth pandemisë së COVID-19
Origjina e virusit
Kur udhëheqësi i Iranit, Ajatollah Khamenei, tha se ai nuk dëshironte që Shtetet e Bashkuara të ndihmonin vendin e tij kundër koronavirusit, ai e quajti idenë që Amerikanët kishin bërë virusin me qëllim për të dëmtuar Iranianët si një nga arsyet e tij: "Unë nuk e di sa e vërtetë është kjo akuzë, por kur ajo ekziston, kush në mendjen e tyre të drejtë do të besonte se do t'u sillni ilaçe?"
Studime shkencore mbi origjinën e virusit
Më 17 mars, 2020, shkencëtarët nga Universiteti i Kolumbias dhe vende të tjera botuan një artikull në Nature Medicine që tregon se SARS-CoV-2 pothuajse me siguri nuk ishte bërë nga njerëzit në një laborator. Ata e bënë këtë duke krahasuar gjenomet e viruseve të ndryshme me njëri-tjetrin. Shkencëtarët panë që SARS-CoV-2 nuk përputhej me asnjë nga shtyllat kurrizore virale që ekzistojnë tashmë për t'u përdorur nga virologët. Brenda disa javësh, ky u bë një nga punimet shkencore më të përmendura në histori, që do të thotë se shkencëtarë të tjerë po e lexonin atë dhe po përdornin informacionin e tij.
Kulla e Gallatës
Kulla e Gallatës (Turqisht: Galata Kulesi) është një kullë mesjetare prej guri në lagjen Galata / Karaköy të Stambollit, Turqi, pikërisht në veri të kryqëzimit të Bririt të Artë me Bosforin. Është një cilindër i lartë, i mbyllur me kon, që dominon horizontin dhe ofron një pamje panoramike të gadishullit historik të Stambollit dhe rrethinave të tij.
Kulla ishte më e gjata e qytetit kur u ndërtua. Lartësia në nivelin e tokës është 61 m mbi nivelin e detit. Kulla ka një diametër të jashtëm prej 16,45 m në bazë, një diametër të brendshëm prej 8,95 m dhe mure të trasha 3,75 m.
Ka një restorant dhe kafene në katet e sipërme të tij që kanë pamje nga Stambolli dhe Bosfori. Gjithashtu e vendosur në katet e sipërme është një klub nate i cili pret një shfaqje turke. Ekzistojnë dy ashensorë që veprojnë për vizitorët nga niveli më i ulët në nivelet e sipërme. Kulla Galata u përfshi në listën e përkohshme të Trashëgimisë Botërore në Turqi nga UNESCO në vitin 2013.
Xhamia Ebu Hanife
Xhamia Ebu Hanife (arabisht: مسجد أبي حنيفة ) e njohur edhe si Xhamia e Imamit el-Adham (arabisht جامع الإمام الأعظم ) është një nga xhamitë më të shquara sunite në Bagdad, Irak.
Është ndërtuar rreth varrit të Ebu Hanife Numanit, themeluesit të medhhebit hanefi ose shkollës së jurisprudencës fetare islame hanefi. Është në rrethinën e el-Adhamija të Bagdadit të veriut, e cila është emëruar nga epiteti reverencial i Ebu Hanifes, el-Imam el-adham ("Imami i Madh").
Trupat amerikane e dëmtuan atë më 11 prill 2003: kulla e saj e orës u godit nga një raketë.
Sfondi
djathtas|parapamje|375x375px| Xhamia e Ebu Hanifës në vitin 2015, minarja dhe kupola e artë. Kalifi Ebu Xhafer el-Mansur i ofroi Ebu Hanife postin Kadi el-kudat, kryetar i gjyqtarëve, por ai refuzoi, gjë që e bëri atë të torturohej dhe të vritet në burg. Ai u godit me 110 të rëna deri sa pranoi. El-Mansuri urdhëroi Ebu Hanifen të bënte fetva që zgjeron autoritetin e kalifit, të cilin Ebu Hanifa nuk pajtohej ta bënte, duke e çuar atë përsëri në burg.
Ndërsa ishte në burg, Ebu Hanifa vdiq në Bagdad, në vitin 150 AH / 767, ose nga helmimi ose nga pleqëria. Ai ishte varrosur në varrezën el-Khajzuran, e emëruar sipas el-Khajzuran bint Atta, që u varros 23 vjet pas Ebu Hanifes. Thuhet se në funeralin e tij morën pjesë 50 mijë njerëz dhe mori pjesë vetë Mansuri.
Buvajhidi
Gjatë sundimit Buvajhid të Kalifatit Abasit, në vitin 375 AH / 985-986 të es, një xhami me madhësi mesatare u ndërtua pranë varrit të Ebu Hanifes, me urdhër të Samsam el-Daula. Është thënë se Ebu Xhafer el-Zammam ndërtoi një sallë brenda xhamisë në 379 AH.
Selxhukët
Më vonë, në 459 AH / 1066 të es, veziri i madh i perandorit Selxhuk, Alp Arslan, Ebu Saad el-Kuarizmi apo el-Mustaufi, ndërtoi një vend të shenjtë për Ebu Hanifën në xhami, së bashku me një kube të bardhë. El-Kuarizmi ndërtoi gjithashtu një shkollë pranë xhamisë, të quajtur Shkolla e Imamit të Madh, për mësimin e madhabit Hanefi. Sipas Ibn Khallikan, shkolla u hap më 22 shtator 1067, prandaj shkolla e Imamit të Madh është shkolla e parë në Bagdad. U deshën katër muaj e gjysmë për të ndërtuar shkollën (nga 8 janari 1067 deri më 15 maj 1067). The Amir [Abu Saad al-Khwarizmi] wanted to go back to the palace of the sultan, Alp Arslan. He went on Jamadi al-Akhira 27, 459 AH (May 15, 1067 CE). During his time in Baghdad, he built a great high dome on Abu Hanifa's tomb, and spent a lot of money on it. He built a malban and made it high, just like the shrines of the family of Ali ibn Abu Talib. He built a hallway for it and a nave, making it a big mosque. He built a school for the followers of Abu Hanifa and brought teachers for them and gave them lots of money to spend. He did a good job in that matter.
Periudha Osmane
djathtas|parapamje|250x250px| Xhamia Ebu Hanife në vitet 1950 Pas pushtimit të Bagdadit nga dinastia Safavide në vitin 1508, xhamia dhe shkolla Ebu Hanife u shkatërruan dhe shfuqizua, për shkak të konflikteve sektare që kishin Safavidët. Osmanët pushtuan Bagdadin në vitin 1534 dhe zëvendësuan sundumin shiit safavid me sundimin Osman suni. Sulltan Sulejmani i Madhërishëm vizitoi së pari Irakun, pas pushtimit të Irakut, Nexhefit dhe Qerbelasë. Pastaj vizitoi xhaminë e Ebu Hanifës dhe urdhëroi që të rindërtonin atë dhe të mbuloheshin të gjitha dëmet. Së bashku me rindërtimin e xhamisë, ata gjithashtu i shtuan veçori të reja, si një minare, një sallë, një banjë, nga 50 deri në 140 dyqane dhe kupola që ata rindërtuan ishte një kupolë që kurrë nuk ishte parë si ajo më parë. Ata gjithashtu ndërtuan një kala katrore rreth xhamisë dhe një kullë vrojtimi. Kalaja ishte e armatosur me 150 ushtarë me pajisje të ndryshme ushtarake.
Epoka e artë
djathtas|parapamje|250x250px| Pamje e sallës kryesore 2012 Në vitin 1638, osmanët pushtuan Bagdadin, pasi ai u pushtua nga Safavidët në vitin 1623. Sulltan Murati IV iu kthye Adhamijes dhe veçanërisht, xhaminë Ebu Hanifes, sepse ajo ishte xhamia e Imamit të medhhebit të sulltanit. Një kupolë luksoze u ndërtua në xhami. Ai gjithashtu solli disa nga fisi el-Ubaid që të jetonin në shtëpi rreth xhamisë për ta mbrojtur atë. Sulltani urdhëroi të rinovohej shkolla dhe të emëroheshin punonjës për të menaxhuar shkollën, së bashku me lejimin e festimeve dhe pushimeve në shkollë. Me administrimin e Shejhulislam Jahja, sulltani urdhëroi të rindërtojë ndërtesat rreth xhamisë dhe ta dekoroj me shirita ari dhe argjendi, të dekoroj xhaminë me drapka të gjelbëruara dhe të zgjerojë portat e sipërme dhe të poshtme. Xhamia u bë më e madhe gjatë periudhës së sundimit të sulltan Muratit të IV.
Rindërtimi dhe zgjerimi
djathtas|parapamje|250x250px| Xhamia e Ebu Hanifës gjatë viteve 1960. Në vitin 1757, gjatë sundimit të dinastisë Mamluke në Irak, valiu i Bagdadit, Sulejman Pasha, ripërtëriu tempullin dhe ndërtoi një kupolë dhe një minare. Në vitin 1217 AH / 1802, disa prej ndërtimeve të xhamisë pothuajse u rrëzuan, duke shkaktuar shkatërrimin e disa pjesëve të xhamisë, por Sulejman Pasha, e mori përsipër çështen dhe rindërtoi ndërtesat e vjetra dhe pikturoi majën e minares me ar. Në 1255 AH / 1839 er, Sultan Abdylmexhid I urdhëroi për rindërtimin e pjesëve të vjetra të dëmtuara të xhamisë dhe dekoroj atë me një tunikë prej xhamisë së Pejgamberit, e cila u mirëprit me përshëndetje të mëdha nga banorët e Bagdadit për shkak të shenjtërisë së saj.
Në 1288 AH 1871 CE /, nëna e Abdulazizit, Pertevnijal Sulltan, u zotua kur ishte e sëmurë, në qoftë se shërohej, ajo do të rindërtonte xhaminë me paratë e saj, të cilën ajo e bëri, pasi ajo u përmirësua. Sulltani Abdulazizi urdhëroi të formonte një komision që përbëhej nga tre punonjës në xhami dhe kryebashkiaku i Adhamijes. Kostoja e rindërtimit të xhamisë ishte 80,000 lira. Komiteti bëri një hartë ndërtimi dhe ia dha inxhinierit më të famshëm në Bagdad, Asit Karz, harta përmbante dy korridore, disa dhoma nga jugu, lindja dhe veriu, një kopsht, një shenjtërore, një oborr të madh dhe një shkollë për mësimdhënien e Kur'anit. Rindërtimi zgjati pesë vjet.
Shekulli i njëzetë
parapamje| Xhamia e Ebu Hanifes në vitin 1919 Në vitin 1910, sulltani Abdul Hamid II urdhëroi të rindërtonte xhaminë, rinovimin e murit dhe ndërtimin e më shumë dhomave për studentët dhe njerëzit e varfër. Këto renovime kushtonin 2,300 liras. Kishte disa rindërtime të tjera gjatë viteve. Më të rëndësishmit ishin në vitin 1918 dhe 1935, ku dhomat e vjetra u zëvendësuan me dhoma të reja më të mëdha dhe më 1948, ku ata rinovuan dyshemenë dhe vargjet e Sures El-Fat'h u shkruan në muret e korridoreve.
Në vitin 1959, pas revolucionit të vitit 1958, në xhami u bënë shumë përmirësime. Qeveria i dha paratë e ndërtimit inxhinierit, Naxhmuddin Abdullah el-Xhumaili. Ai filloi të punonte në Ramazan 1379 AH / shkurt 1960 CE me një punë që zgjati pesë vjet. Këto përmirësime përfshinin:
Beteja e Adhamijes
Më 10 prill 2003, gjatë betejës së Bagdadit (2003), një luftë katër orë vazhdoi mes forcave amerikane dhe forcave irakiane që ishin të pozicionuara brenda xhamisë. Pjesë të kupolave, kullës së orës dhe sallave u shkatërruan. Njerëzit që jetonin pranë xhamisë pastruan xhaminë nga xhamat e thyera dhe efektet e luftës, githashtu mbrojtën xhaminë nga ata që vodhën shumicën e Bagdadit. Bashkësia sunite, me bashkimin e disa kompanive dhe familjeve, rindërtoi pjesët e shkatërruara të xhamisë, derisa u rikthye plotësisht në vitin 2004. Më vonë, në vitin 2006, pjesët u shkarkuan nga një raketë Katyusha ranë në oborrin e xhamisë pa ndonjë dëmtim të bërë në xhami.
Përshkrimi
Sipërfaqja e përgjithshme e xhamisë është 10.000 metra katrorë dhe mund të strehojë 5.000 adhurues. Në lutjet e së premtes, numri i rregullt i adhuruesve është 1.000, ndërsa në lutjet e zakonshme të përditshme, 200-250 adhurues vijnë në xhami.
Salla kryesore
djathtas|parapamje| Salla kryesore e xhamisë në vitin 2014 Salla kryesore është një sallë e madhe drejtkëndore me një sipërfaqe prej 578 metra katror. Ajo përbëhet nga tetë shtylla prej mermeri me një kupolë të madhe në krye të tyre me zinxhirë hekuri varur prej tyre për të mbajtur kandilët, me tre kupola tjera të ndërtuara rreth saj në tri shtylla drejtkëndëshe bërë prej guri dhe suva. Kupola e sallës kryesore është zbukuruar me zbukurime të vogla, ashtu si dyert dhe shtyllat. Muret janë gjithashtu të mbuluara me mermer jordanez, deri tre metra mbi tokë. Salla kryesore përmbante dy kolona të mbuluara me motive gjeometrike me katër shtylla të ndërtuara rreth tyre, të zbukuruara me zbukurime të mrekullueshme dhe shkrime të Sures El-Bekare.
Korridoret
Xhamia ka dy korridore që rrethojnë sallën kryesore, një nga lindja dhe një tjetër nga veriu, me një sipërfaqe prej 800 metra katror secili. 26 kupola janë ndërtuar në krye të korridoreve, bazuar në 12 shtylla. Midis secilit prej tyre 4.5 metra. Janë tre dyer për korridoret, një nga ana e zonës së banimit dhe dy nga anët e tregjeve.
Kulla e Sahatit
Në vitin 1919, ora e madhe me dy anë u dha nga xhamia e Abdulkadir Gilanit për xhaminë e Ebu Hanifës për ta rregulluar atë dhe e vendosën në xhami, por ishte e vjetër dhe pjesa më e madhe e saj ishte dëmtuar. Xhamia e Ebu Hanifes, botuar në gazetat, më 17 shkurt 1921, kishte nevojë për një specialist për të ndihmuar në rregullimin e kohës, por askush nuk u përgjigj. Më 17 mars 1921, Abdulrrezak Mahsub premtoi ta kontrollojë atë dhe, nëse është e mundur, ta rregullojë atë. Pas shqyrtimit të tij, ai e gjeti atë shumë të dëmtuar dhe të paaftë për të funksionuar, kështu që ai kërkoi të bënte një orë tjetër që dukej si e vjetra nga Drejtoria e Punëve Fetare. Ata pranuan kërkesën më 24 mars. Më 25 mars 1925, puna filloi me orën në shtëpinë e Mahsubit, ku bëri një orë me katër anë me ndihmën e djemve të tij, Muhammed Rashid dhe Abdulhadi. Ajo u përfundua më 28 dhjetor 1929, ku Mahsub ia dha atë Drejtorisë së Punëve Fetare, por ata nuk e morën atë, sepse ata nuk ishin të sigurt për të. Ai e vari në një mur të lartë në shtëpi deri më 10 tetor 1932, ku u hap një ekspozitë, ku Mahsub shfaqi orën dhe mori vendin e parë për të. Ajo qëndroi në kopshtet e ekspozitës deri në shkurt të vitit 1933, ku drejtoria pranoi orën, por nuk e varte sepse nuk kishte kulla. Ajo qëndroi për 26 vjet në rezervat e drejtorisë deri në vitin 1961, ku u ndërtua kulla dhe orët u varën. Në vitin 1973, kulla e orës ishte e mbuluar me fletë alumini.
Dhoma e varrit
E vendosur nën kupolën kryesore, dhoma e varrit është një dhomë e gjerë. Ebu Hanifa është varrosur në mes të dhomës, varri i tij i mbuluar nga një Zarih prej druri me shufra metalike.
Bernardino Vitali
parapamje| Marka e printerëve të Bernardino Vitalit (BV). Prerje druri nga Poema Veneciane, 1521. Bernardino Vitali ishte një printer dhe botues shqiptar, aktiv në Venecia nga viti 1494 deri në vitin 1539. Punëtoria e tij e shtypshkronjës botoi më shumë se 200 vepra të humanistëve venecianë në gjysmën e parë të shekullit XVI.
Biografia
Bernardino Vitali ishte një nga shqiptarët albanesot që ishin vendosur në Venedik kryesisht si refugjatë pas rënies së Shkodrës (Shqipëria e Veriut) nga osmanët. Refugjatët kishin marrë nënshtetësinë veneciane dhe ishin integruar në jetën ekonomike dhe sociale të republikës. Një i afërm i Bernardino Vitalit, Gjiovani - ndoshta nipi i tij - ishte një prift dhe kaligraf nga Breshia. Ai jetoi në shtëpinë e Vitalit në San Zulian dhe prodhoi një kopje luksoze të kodit të rregullimit të Scuola degli Albanesi në 1552.
Bernardino Vitali hapi punëtorinë e tij të shtypit në vitin 1494 në Venecia me vëllain e tij Mateu. Punëtoria funksionoi deri në vitin 1539. Fillimisht u vendos në lagjen Santa Maria Formosa dhe më vonë në San Zulian. Në karrierën e tij, Vitali botoi mbi 200 vepra me tema të ndryshme. Ai drejtoi dy punishte të tjera shtypi në Romë dhe Rimini. Nënshkrimet e tij t; shtypjes ishin format e stilizuara latine të emrit të tij: Bernardinus de Vitalibus ose Bernardinus Venetus de Vitalibus. Një nga botimet e para të vëllezërve Vitali ishte Eneades, një përpjekje e hershme për të shkruar historinë universale nga Marcus Sabellicus. Vitali botoi shumë nga veprat e humanistëve shqiptarë që ishin vendosur në Itali pas pushtimit osman të vendit. Ai ishte botuesi i Marin Beçikemit dhe Marin Barletit, historianit të parë shqiptar. Vitali ka qenë edhe redaktor i Barletit. Një nga botimet e fundit në karrierën Vitalit ishte Tabulae Anatomicae nga Andries van Wesel me ilustrime nga Jan van Calcar.
Havle bint Hakim
Haula bint Hakim ( Arabisht خولة بنت حكيم ) ishte një nga shoqërueset e Muhammedit.
Biografia
Ajo ishte e martuar me Osman bin Madhun, të dy ishin dy prej të konvertuarve më të hershëm në Islam. Ajo ishte gruaja që e pyeti Pejgamberin nëse do të donte të martohej me ndonjë grua pas vdekjes së Hatixhes, pasi e donte Hatixhen shumë dhe pas pëlqimit të Profetit ajo ia përcolli mesazhin Sauda bint Zama e veja e Sakran bin Amrit dhe Ebu Bekrit për dorën e vajzës së tij Aishes për martesë.
Alenka Zupančič
Alenka Zupančič (lindur më 1 prill 1966) është një filozofe sllovene, puna e së cilës përqendrohet në psikanalizën dhe filozofinë kontinentale. Ajo është një teoriciene dhe filozofe psikoanalitike sllovene që së bashku me Mladen Dolar dhe Slavoj Žižek kanë qenë në masë të madhe përgjegjëse për popullaritetin në Amerikën e Veriut (dhe Evropë) të një psikoanalize Lacaniane me një karakter politik.
Veprimtaria akademike
Lindur në Ljubljanë, Zupančič u diplomua në Universitetin e Ljubljanës në vitin 1990. Ajo aktualisht është studiuese me kohë të plotë në Institutin Filozofik të Akademisë Sllovene të Shkencave dhe Arteve dhe një profesor vizitues në Shkollën e Evropës. Zupančič i përket Shkollës së Psikanalizës në Lubjanë, e cila është e njohur për themelet e saj kryesisht Lacaniane. Filozofia e saj është e ndikuar fuqishëm nga studiuesit sllovenë veçanërisht Mladen Dolar dhe Slavoj Žižek.
Zupančič ka trajtuar disa tema, duke përfshirë etikën, letërsinë, komedinë dhe dashurinë. Ajo është më e njohur si një studiuese e Niçes, por Immanuel Kant, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Henri Bergson dhe Alain Badiou gjithashtu janë trajtuar në veprën e saj. Ajo ka shumë video në YouTube ku flet për punën dhe temat e saj. Ajo ka edhe një faqe në Facebook. Ka video të ligjëratave të saj në faqen e internetit të Shkollës së Evropës.
Ajo ka 242 vepra në 305 botime në 6 gjuhë dhe 3.558 njësi biblioteke.
Medreseja e Madhe
Medresa e Madhe është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Historiku
Kompleksi Medreseja e Madhe shtrihet në afërsi të tërësisë urbanistike “Çarshia e Madhe” në Gjakovë. Medreseja e Madhe e Gjakovës me shekuj ishte gurrë diturie dhe vatër arsimore fetare si dhe konvikt i nxënësve dhe imamëve të Kosovës. Historiku i saj lidhet ngushtë me veprimtarinë e myderizit të parë Vejsel Efendiut, i cili në shekullin XVII filloi ndërtimin e medresesë, e cila përfundoi në vitin 1748. Kjo vatër diturie ka shërbyer plot 250 vite. Objekti në vitin 1912 u shndërrua në stallë kuajsh nga ushtria malazeze. Gjatë luftës së fundit është djegur dhe rrënuar tërësisht, përpos një muri të jashtëm, i cili është konservuar pas luftës. Teknika e ndërtimit të këtij objekti është arkitekturë orientale. Ky kompleks përbëhet nga disa objekte të tjera përcjellëse: fjetorja, mësonjëtorja, objekti i myezinit, shatërvani dhe xhamia. Karakteristikë në këtë kompleks është se hasim në arkitekturë dhe etazhitete të ndryshme. Të gjitha objektet në fjalë janë në përdhese, vetëm objekti i myezinit është P+1. Fjetorja ka shërbyer për fjetje të nxënësve, si dhe për një relaksim të shkurtër pasi që çdo dhomë ka verandën e vet me strehë. Mësonjëtorja ka rolin e bibliotekës, me një arkitekturë tjetër nga objektet e tjera. Njëherit në këtë objekt hasim edhe në një hapësirë që është shfrytëzuar për ngrënie (trapezaria). Objekti i myezinit si një ndër objektet më atraktive brenda këtij kompleksi, ka një fasadë atraktive me konzola të trefishta nga druri, me strehë të gjata dhe me shumë detale. Në vete përmban hapësirat që shërbejnë për qëndrimin ditor të myezinit, pritjen e mysafirëve etj. Xhamia ka shërbyer për namaz. Ajo karakterizohet me një lartësi të madhe dhe është pa minare. Në këndin jugperëndimor ka qenë një plate nga guri në lartësi gjerë në 1,20 m, që supozohet se ka kryer funksionin e minares për thirrjen e ezanit (dimensionet në planimetri kanë qenë 1,0 – 1.0 m). Afër objektit të xhamisë ekzistonte edhe shatërvani i tipit të mbuluar me katër çezma dhe ulëse përrreth, që shërbenin për abdes dhe pushim.
Xhamia e Madhe e Heratit
Xhamia e Madhe e Heratit ( Persisht مسجد جامع هرات Masxhid-i Xhāmi'-i Herat) ose Xhami Masxhid e Herat, është një xhami në qytetin e Heratit, në provincën e Heratit në veri-perëndim të Afganistanit. Ajo është ndërtuar nga Guridët, nën sundimin e Sulltan Muhamed Gijathedin Gori, i cili hodhi themelet e saj në 1200 të es, dhe u zgjerua më vonë nga disa sundues sepse Herati ndryshoi sundimtarët gjatë shekujve nga Timuridët deri te Safavidët, Mugalët dhe pastaj Uzbekët, të cilët të gjithë mbështetën xhaminë. Ndonëse shumë prej pllakave me xham janë zëvendësuar gjatë periudhave të mëvonshme, Xhamia e së Premtes në Herat i është dhënë forma e saj e tanishme gjatë viteve të fundit të shekullit të pesëmbëdhjetë.
Përveç xhamive të shumta të lagjeve të vogla për namazin e përditshëm, shumica e komuniteteve në botën islamike kanë një xhami më të madhe, një xhami kongregacioni për shërbime të premtes me një predikim apo hutbe. Xhama Masxhid nuk ka qënë gjithmonë xhamia më e madhe në Herat; një kompleks shumë më i madh Xhamia dhe Madreseja e Gauharshad, e ndërtuar gjithashtu nga Timuridët, ishte vendosur në pjesën veriore të qytetit. Megjithatë, këto monumente arkitekturore u hodhën nëerë me dinamit nga oficerë të ushtrisë britanike indiane në 1885, për të parandaluar përdorimin e saj si një fortesë nëse një ushtri ruse përpoqej të pushtonte Indinë.
Historia
Xhamia masxhid e Heratit, xhamia e parë e qytetit, u ndërtua në vendin e dy tempujt më të vegjël Zoroastriane që u shkatërruan nga tërmeti dhe zjarri. Një xhami u nis nga sundimtari Gurid, Ghijas ad-Din Gori në 1200 dhe pas vdekjes së tij, ndërtesa u vazhdua nga vëllai i tij dhe pasardhësi Muhamed i Ghor. Kjo është konfirmuar edhe nga një mbishkrim në portalin lindor Ghurid të zbuluar në vitin 1964 gjatë një restaurimi, dhe nga historiani i shekullit të gjashtëmbëdhjetë Khurandamir në Khulasat el-Akhbar.
Timuridët
Në vitin 1221, Xhengiz Hani pushtoi krahinën, dhe së bashku me pjesën më të madhe të Heratit, ndërtesa e vogël ra në rrënim. Nuk ishte vetëm pas 1245, nën Shams el-Din Kart që çdo program rindërtimi u ndërmorën dhe ndërtimi në xhami nuk filloi deri në 1306. Megjithatë, një tërmet shkatërrues më 1364 e la ndërtesën pothuajse tërësisht të shkatërruar, megjithëse u bë një përpjekje për ta rindërtuar atë. Pas vitit 1397, sundimtarët Timurid e përcollën rritjen e Heratit drejt pjesës veriore të qytetit. Ky suburbanizim dhe ndërtimi i një xhamie të re kongregacioni në Musalla të Gauhar Shadit shënoi fundin e patronazhit mbi Xhamisë nga një monarki. Zëvendësimi i xhamisë së vogël të shkatërrua duke ndërtuar një ndërtesë krejtësisht të re me kopshte përreth, e cila u përfundua nga Xhalal el-Din Firuzshah, një nga emrat më të shquar nën Shah Rukh (1405-1444). Vetëm dekorimet morën pesë vjet për t'u kompletuar, pasi emiri solli punonjës nga e gjithë perandoria. Xhamia më vonë iu fut një rinovimi përfundimtar nën Perandorinë Mughal, kur Princi Khurram ( Shah Jahan ) po luftonte për kontrollin e rajonit kundër fise Uzbeke.
Zhvillimet Moderne
Pak nga Xhamia mesjetare mbetet, pas luftrave anglo-afgane shumica e xhamisë u la shkatërruar. Një program i nisur në vitin 1945, ndërtoi muret dhe dhomat, zgjeroi pjesën verilindore të xhamisë nga një gjatësi prej rreth 101 metra në 121 metra dhe zëvendësoi materiale të shtrenjta nga Dinastitë Mesjetare Timuride dhe Mugale me materiale të lira vendore. Në përgjithësi, rindërtimet e shumëfishta të xhamisë dhe programet e restaurimit kanë lënë pak për të vërtetuar origjinën. Sidoqoftë, portali gorid i gdhendur mbetet, në jug të hyrjes kryesore ekzistuese të xhamisë.
Në vitin 2012, pesëdhjetë tregtarë afganë premtuan fonde për rinovimin e xhamisë.
Përshkrim
Xhamia e Madhe është ndërtuar në formë tradicionale drejtkëndëshe si model Iwan, me tre mure dhe një oborr të madh qendror. Disa nga stolitë origjinale mbeten në pjesën qendrore, por shumica janë zëvendësuar.
Liqeni i Vogël i Jazhincës
Liqeni i Vogël i Jazhincës (Liqeni i vogël i Jazhincës; Мало Јажиначко језеро, Malo Jažinačko jezero) është një liqen i vogël në Malet e Sharrit në Kosovë. Liqeni i Vogël Jazhincës është 2200 m mbi nivelin e detit dhe ka një gjatësi maksimale prej 50 m dhe një gjerësi maksimale prej 30 m. Liqeni është i rrethuar me shkëmbinj të mëdhenjë.
Fortifikimi
parapamje|[[Kampi Bondsteel, në Kosovë.]] parapamje|[[Muri i Madh Kinez|Muri i Madh i Kinës pranë Jinshanling. Muri i Madh ishte një seri fortifikimesh të ndërtuara përtej kufijve historikë veriorë të Kinës.]] Një fortifikim është një ndërtim ose ndërtesë ushtarake e projektuar për mbrojtjen e territoreve në luftë, dhe përdoret gjithashtu për të vendosur sundimin në një rajon gjatë kohës së paqes. Termi rrjedh nga latinishtja fortis ("i fortë") dhe facere ("të bësh").
Nga historia shumë e hershme deri në kohët moderne, muret mbrojtëse kanë qenë shpesh të nevojshme për qytetet për të mbijetuar në një botë gjithnjë në ndryshim me pushtime. Disa vendbanime në qytetërimin e Luginës së Indus ishin qytetet e para të vogla të fortifikuara. Në Greqinë e lashtë, mure të mëdha guri ishin ndërtuar në Greqinë mikene, si vendi antik i Mikenës (i famshëm për blloqet e mëdha prej guri të mureve të saj 'ciklopike'). Një phrourion grek ishte një koleksion i fortifikuar i ndërtesave të përdorura si një garnizon ushtarak dhe është ekuivalenti i castellumit romak ose kalasë angleze. Këto ndërtime i shërbenin kryesisht qëllimit të një kulle vrojtimi, për të ruajtur disa rrugë, kalime dhe kufij. Ndonëse më të vogla se një kështjellë e vërtetë, ata vepruan si një roje kufiri dhe jo një pikë e vërtetë forte për të vëzhguar dhe ruajtur kufirin.
Arti i vendosjes së një kampi ushtarak ose i ndërtimit të një fortifikimi tradicionalisht është quajtur "kastrametim" që nga koha e legjioneve romake. Fortifikimi zakonisht ndahet në dy degë: fortifikimi i përhershëm dhe fortifikimi fushor. Ekziston edhe një degë e ndërmjetme e njohur si fortifikim gjysmë i përhershëm. Kështjellat janë fortifikime të cilat konsiderohen si të dallueshme nga fortesa ose kalaja e përgjithshme në atë që ato janë vendbanimi i një monarku ose fisniku dhe komandojnë një territor të caktuar mbrojtës.
Kalatë romake dhe kalatë kodrinore ishin paraardhësit kryesorë të kështjellave në Evropë, të cilat u shfaqën në shekullin e 9-të në Perandorinë Karolinge. Mesjeta e hershme pa krijimin e disa qyteteve të ndërtuara rreth kështjellave.
Ardhja e predhave shpërthyese në shekullin e 19-të çoi në një fazë tjetër në evolucionin e fortifikimit. Kalatë e yjeve nuk ia dolën mirë kundër efekteve të eksplozivëve të fortë dhe rregullimet e ndërlikuara të bastioneve, baterive anësore dhe linjave të zjarrit të ndërtuara me kujdes për topin mbrojtës mund të prisheshin me shpejtësi nga predha shpërthyese. Fortifikimet prej çeliku dhe betoni ishin të zakonshme gjatë shekullit të 19-të dhe fillimit të shekullit të 20-të. Përparimet në luftën moderne që nga Lufta e Parë Botërore i kanë bërë të vjetruara fortifikimet në shkallë të gjerë në shumicën e situatave.
Jerina Dushmani
Sipas Barletit Jerina parapëlqente Lekë Zaharinë, por kjo gjë nuk pranohej lehtësisht nga Lekë Dukagjini. Gjatë dasmës së Mamica Kastriotit me Muzakë Topinë, në gjendje të dehur Lekë Dukagjini me Lekë Zaharinë u ngatërruan për dorën e Jerinës, duke shkaktuar dëme të mëdha, derisa situata u qetësua. Dy vite më vonë, Dukagjini ende i përulur nga ky incident vendos ta vrasë.
Sipas kronistit venecian Stefano Magno, vrasja në të vërtetë u bë në një duel nga Nikollë Dukagjini, një vasal i Zaharisë, dhe mund të mos ketë patur lidhje me ngjarjen e shkaktuar në dasmë.
Pas vdekjes së Zaharisë, Princesha Jerinë nuk pranoi asnjë prej propozimeve të shumta për martesë dhe vendosi ti dedikohej fesë e të bëhej murgeshë në Sardenjë, duke lënë në testament dëshirën që pas vdekjes eshtrat t'ia shpjerin në Danjë, pranë varrit të së dashurit të saj, Lekë Zaharisë.
Halland
Halland është provincë (landskap) në jugperëndim të Suedisë. Kufizohet me Skåne, Småland dhe Västergötland. Balgö është ishulli më i madh në Halland i cili ndodhet në veri të Varbergut. Lygnern është liqeni më i madh i cili ndodhet në pjesën veriore të provincës. Qytetet më të vjetra në Halland janë Falkenberg, Halmstad, Kungsbacka, Laholm dhe Varberg.
Administration
Provincat e Suedisë nuk kanë asnjë funksion administrativ. Në vend të kësaj, ky funksion shërbehet nga qarqet e Suedisë. Sidoqoftë, provinca e Halland është pothuajse bashkëekstensive me qarkun administrativ Halland, megjithëse pjesë të provincës i përkasin Qarkut Västra Götaland dhe Qarkut Skåne, ndërsa qarku përfshin gjithashtu pjesë të Småland dhe Västergötland.
Më 31 dhjetor 2016, Halland kishte një popullsi prej 327,093. Prej tyre, 310.536 jetonin në Qarkun Halland; 14,205 jetonin në Qarkun Västra Götaland; dhe 2,352 jetonin në Qarkun Skåne
Gjeografia
Lumenjtë e Viskan, Ätran, Nissan dhe Lagan rrjedhin nëpër provincë dhe arrijnë në det në Kattegat. Halland është i njohur për tokën e tij pjellore dhe si një zonë bujqësore.
Pjesa më e madhe e rajonit përbëhet nga një njësi relievore e njohur si fusha kodrinore nënmezozoike. Përreth majave të kodrave Morup dhe Tvååker gjenden mbetje të fushës nënkambriane, një sipërfaqe e lashtë erozioni që mbulon pjesën më të madhe të Suedisë lindore. Rreth Hallandit janë gjetur nyje të lirshme stralli të epokës Kretake. Stralli janë mbetje të një ish-mbulese shkëmbi sedimentar që është gërryer. Aktualisht, mbulesa sedimentare vazhdon të ekzistojë në Skåne, Danimarkë dhe në det të hapur.
Dukat e Hallandit
Që në shekullin e 13-të, Hallandi jugor iu dha si dukat një dege të familjes mbretërore daneze. Në shekullin e 14-të, ajo iu dha të afërmve dhe miqve të ndryshëm të familjeve mbretërore daneze dhe suedeze, si Benedikti, Duka i Hallandit 1353–1357.
Që nga viti 1772 princat mbretërorë suedezë janë emëruar dukë të provincave pa rëndësi politike. Një titull të tillë e mbajti Princi Bertil, Duka i Hallandit (1912–1997), i cili u la pas nga gruaja e tij Princesha Lilian, Dukesha e Hallandit (1976–2013), dhe aktualisht mbahet nga Princi Julian (që nga viti 2021).
Sporti
Futbolli në provincë administrohet nga Hallands Fotbollförbund. Hendbolli në ekip është gjithashtu i njohur, me HK Drott, HK Aranäs dhe HK Varberg.
Shtëpia e Loli Pemes
Shtëpia e Loli Pemes është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Denduria e përdorimit të fonemave të shqipes
Denduria e fonemave u nënshtrohet disa rregullsive të caktuara, të cilat përcaktohen nga karakteri i tyre fizik, reaksioni i veshit ndaj këtyre stimujve, si edhe nga shkalla e kompleksitetit të tyre. Ndër fonemat e shqipes, zanoret zënë vendin e parë me 44,85% të tekstit, kurse bashkëtingëlloret si tërësi zënë 55,15% të tij. Nga këto del se koeficienti konsonantik i bashkëtingëlloreve të shqipes është 1,23. Gjatësia mesatare e një fjale në gjuhën tonë është afërsisht 4 fonema (3,97), ndërsa entropia është 1,67 bit.
Qëndrueshmëria
Në ekologji, qëndrueshmëria është aftësia për të duruar/kapaciteti për të duruar; kjo është se si sistemet biologjike mbeten të larmishme dhe produktive pafundësisht. Ligatinat dhe pyjet jetëgjata dhe të shëndetshme janë shembuj të sistemeve të qëndrueshme biologjike. Në terma më të përgjithshme, qëndrueshmëria është përballimi i sistemeve dhe proceseve. Parimi i organizimit të qëndrueshmërisë është zhvillimi i qëndrueshëm, i cili përfshin katër fusha të ndërlidhura të cilat janë: ekologjia, ekonomia, politika dhe kultura.
BSPK
Bashkimi i Sindikatave të Pavarura të Kosovës - BSPK është Konfederata Sindikale e vetme në Kosovë e antarësuar në Konfederaten e Sindikatave të lira Botërore ITUC me seli në Bruksel si dhe është me statusin e anëtarit vëzhgues në Konfederatën Sindikale Europiane (European Trade Union Confederation - ETUC) me seli në Bruksel.
Vrasja e Andrej Karllovit
Më 19 dhjetor 2016, Andrej Karllov u qëllua dhe u vra nga Mevlüt Mert Altıntaş, një policë turk i cili ishte jashtë shërbimit. Andrei u qëllua gjatë një ekpozite në galerinë e arteve. Pas vrasjes, Mevlüt bërtiste duke thënë: "Mos e harroni Aleppon, mos e harroni Sirinë!", "Allahu Ekber". Përderisa vendet tona nuk janë të sigurta as ju nuk do të jeni të sigurtë.
BSPK
Historiku
Edhe pse tubimi i parë i veprimtarisë sindikale u mbajt në objektin e Institutit Albanologjik të Prishtinës, ku edhe u zgjodh Këshilli Nismëtar, BSPK si subjekt sindikal u formësua në Kongresin e Parë, i cili u mbajt në Pallatin e Kulturës të qytetit në Gjakovë, duke filluar me punime me 30.06.1990 e deri me 01.07.1990, me pjesmarrjen e rreth 600 delegatëve, me ç'rast Hajrullah Gorani u zgjodh Kryetar, i cili edhe njihet si kryetar i parë i sindikatave të Kosovës.
Vrasja e Andrej Karllovit
Vrasja ndodhi pas disa ditëve të protestës nga turkët të cilët protestuan para ambasadës ruse për shkak sulmeve ruse mbi Aleppon.
Autori i krimit
Mevlüt Mert Altıntaş (24 qershor 1994 - 19 dhjetor 2016) ishte policë turk nga qyteti Soke në perëndim të Turqisë. Ai ka diplomuar në shkollën e policisë në Izmir më 2014. Sipas disa burimeve thuhet se Mevlüti është pushuar nga policia si dyshim për përfshirjen në përpjekjen për grusht shteti, por u kthye në punë në nëntor. Autoritetet turke kanë raportuar se janë duke hetuar nëse personi ka lidhje me Lëvizjen Gjylen.
Shtëpia e Loni Marini
Shtëpia e Loni Marini është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Medreseja e Vogël
Medresa e Vogël është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Neopaganizmi gjerman
alt=A metal hammer, worn as a pendant around an individual's neck|parapamje| Një kopje moderne e një varëseje të epokës vikinge që përfaqëson Mjölnir, çekiçin e perëndisë Thor ; varëse të tilla shpesh barten nga paganët. alt=Two tables located in the snow. On the tables are various fruits and wooden quasi-anthropomorphic statues.|parapamje| Altari në natyrë për të shënuar Yule 2010, i ngritur nga Asambleja Suedeze Forn Sed në [[Göteborg|Gothenburg, Västergötland]] alt=Eight people, all white, stand on heathland. Some of them are dressed in historical clothing akin to that worn in the medieval period.|parapamje| Një rit i vitit 2009 i kryer në kodrën islandeze të Öskjuhlíð, [[Reykjavík]] Neopaganizmi gjerman i njohur edhe si Heatenizëm dhe Heathry, është një fe moderne pagane. Studiuesit e studimeve fetare e klasifikojnë atë si një lëvizje të re fetare. Kjo lëvizje fetare është zhvilluar në Evropë gjatë fillimit të shekullit të 20-të, ndërsa praktikuesit e saj e modelojnë atë sipas feve parakristiane të aderuara nga popujt gjermanikë të epokës së hekurit dhe mesjetës së hershme. Në një përpjekje për të rindërtuar këto sisteme besimi të së kaluarës, Heathenizmi përdor dëshmitë e mbijetuara historike, arkeologjike dhe folklorike si bazë, megjithëse qasjet ndaj këtij materiali ndryshojnë në mënyrë të konsiderueshme.
Përmbledhje
Heatenizmi nuk ka një teologji të unifikuar, por është tipike politeiste, duke u përqëndruar në një panteon hyjnish nga Evropa gjermanike parakristiane. Ai adopton pikëpamje kozmologjike nga këto shoqëri të kaluara, duke përfshirë një pamje animiste të kozmosit në të cilin bota natyrore është e mbushur me shpirtra. Hyjnitë dhe shpirtrat e fesë nderohen në ritet e flijimit të njohura si blots në të cilat u ofrohen ushqime dhe libacione. Këto shpesh shoqërohen nga simboli, akti i dollisë ceremoniale të perëndive me një pije alkoolike. Disa praktikues angazhohen gjithashtu në rituale të krijuara për të nxitur një gjendje të ndryshuar të ndërgjegjes dhe vizioneve, veçanërisht seiðr dhe galdr, me qëllimin për të fituar mençuri dhe këshilla nga hyjnitë. Shumë praktikues të kësaj feje janë vetmuar dhe ndjekin fenë vetvetiu. Paganët e tjerë mblidhen në grupe të vogla, të njohura zakonisht si "farefisi ose vatra", për të kryer ritet e tyre jashtë ose në ndërtesa të ndërtuara posaçërisht. Sistemet etike pagane theksojnë nderin, integritetin personal dhe besnikërinë, ndërsa besimet për një jetë të përtejme ndryshojnë dhe theksohen rrallë.
Origjina e Heatenizmit qëndron në romantizmin e shekullit të 19-të dhe fillimin e shekullit të 20-të, i cili lavdëronte shoqëritë parakristiane të Evropës gjermanike. Grupet Völkisch që nderonin në mënyrë aktive hyjnitë e këtyre shoqërive u shfaqën në Gjermani dhe Austri gjatë viteve 1900 dhe 1910, megjithëse ato u shpërbënë kryesisht pas disfatës së Gjermanisë naziste në Luftën e Dytë Botërore. Në vitet 1970, grupe të reja pagane u krijuan në Evropë dhe Amerikën e Veriut, duke u zhvilluar në organizata të formalizuara. Një ndarje qendrore brenda lëvizjes neopagane u shfaq rreth çështjes së racës. Grupet e vjetra adoptuan një qëndrim racist, shpesh të quajtur "popullor" brenda komunitetit, duke e parë Heatenizmin si një fe etnike ose racore me lidhje të qenësishme me një racë gjermanike. Disa prej tyre besonin se kjo fe duhet të rezervohet për njerëzit e bardhë, veçanërisht me origjinë nga Evropa Veriore, dhe shpesh e kombinojnë fenë me perspektivat e ekstremit të djathtë dhe supremacist të bardhë. Përkundrazi, një pjesë më e madhe e paganëve adoptojnë një perspektivë "universaliste", duke u shprehur se feja është e hapur për të gjithë, pavarësisht nga përkatësia etnike apo racore.
Ndërsa termi Heatenizëm dhe Heathenry përdoren gjerësisht për të përshkruar fenë në tërësi, shumë grupe preferojnë emërtime të ndryshme, të ndikuar nga fokusi i tyre rajonal dhe preferencat ideologjike. Paganët që fokusohen në burimet skandinave ndonjëherë përdorin shprehjet Ásatrú, Vanatrú ose Forn Sed; praktikuesit që fokusohen në traditat anglo-saksone përdorin Fyrnsidu ose Theodism; ata që theksojnë traditat gjermane përdorin irminizmin; dhe ata paganë që përkrahin perspektiva popullore dhe të së djathtës ekstreme priren të favorizojnë termat Odinizëm, Wotanizëm, Wodenizëm ose Odalizëm. Vlerësimet e studiuesve thonë se numri i paganëve nuk është më shumë se 20,000 në mbarë botën, me komunitete praktikuesish aktivë në Evropë, Amerikë dhe Australazi.
Claus Ryskjær
Claus Ryskjær (26 qershor 1945 – 19 dhjetor 2016) ishte aktorë danezë. Ai ka luajtur në shumë filma daneze. Ai poashtu ka dubluar shumë personazhe në filma vizatimor.
Saint-Jurs
Saint-Jurs është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Jurs ka një popullsi prej 144 banorë dhe sipërfaqe 33.59 km², me një dendësi prej 4 banor/km².
Assemini
Assemini (Assèmini) është një komunë në Itali të qytetit metropolitan të Kaljarit, në rajonin Sardenja. Ka një sipërfaqe prej 118.17 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 6 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 26.818 banorësh.
Gusha endemike : me një paraqitje të gushës në shqipëri
Gusha endemike : me një paraqitje të gushës në shqipëri libër me autor Fejzi Hoxha. Botuar në Tiranë nga Universiteti i Tiranës, në vitin 1976. Faqe 192.
Mekishi
Mekish (serbisht: Мекиш/Mekiš) është fshat në komunën e Dolecit, Serbi.
Koshice
Koshice (Sllovakisht: Košice) është qyteti i dytë më i madh (pas Bratisllavës) në Sllovaki dhe më 2013 ishte Kryeqyteti Evropian i Kulturës (së bashku me Marseille).
Klara Bregu (Zoto)
Klara Bregu (lindur më 1977 në Tiranë) është një violonçeliste shqiptare nga Tirana, Shqipëri. Ajo merr mësimet e para të violonçelit në Tiranë. Në një turne me orkestrën e dhomës së shkollës së mesme "Jordan Misja" në Francë, e shtyn atë në ambicie për të studiuar jashtë vendit. Në vitin 1996 fitoi një bursë në Universitetin Kombëtar të Muzikës në Bukuresht, Rumani, ku studionte nën prof. Aurel Niculescu. Në vitin 2002 u diplomua me Master në violonçel.
Koshice
Gjeografia
Koshice ndodhet në lindje të Sllovakisë, rreth 20 km prej kufirit të Hungarisë, 80 km prej Ukrainës dhe 90 km prej Polonisë. Ndodhet 408 km në lindje të kryeqytetit sllovak Bratisllava.
Dita Kombëtare e Përqafimeve
Dita Kombëtare e Përqafimit ose Dita Kombëtare e Përqafimeve është një ngjarje vjetore dedikuar përqafimeve. Ajo u krijua nga Kevin Zaborney dhe ndodh çdo vit më 21 janar. Kjo ditë u festua për herë të parë më 21 janar, 1986 në Clio, Michigan, Shtetet e Bashkuara. Kjo ditë është vërejtur edhe në shumë vende të tjera. Ideja e Ditës Kombëtare të Përqafimit është për të inkurajuar të gjithë të përqafojnë familjen dhe miqtë më shpesh.
Koshice
Klima
Koshice ka klimë kontinetiale të lagësht. Qyteti ka katër stinë të dallueshme. Muaji më i ftohtë është janari, me një temperaturë mesatare prej −2.6 °C dhe muaji më i nxehtë është korriku, me një temperaturë mestare prej 19.3 °C.
Dita Kombëtare e Përqafimeve
Historia
Kevin Zaborney është kredituar me idenë e Ditës Kombëtare të Përqafimeve në vitin 1986. Kjo ditë është përfshirë në Kalendarin e ngjarjeve Chase; Ai zgjodhi 21 janar sepse kjo ditë bie në mes të Krishtlindjeve dhe festave të Vitit të Ri dhe Ditën e Shën Valentinit kur ai mendon se njerëzit në përgjithësi janë të demoralizuar. Zaborney konsideron se "shoqëria amerikane ndihet në siklet për të treguar ndjenjat në publik" dhe shpresonte se një Dita Kombëtare e Përqafimeve do të ndryshojë atë, edhe pse ai mendonte se ideja e tij do të dështojë.
Inocência
Inocência është komunë i cili ndodhet në shtetin Mato Grosso do Sul. Muaji më i nxehtë është tetori ku temperatura mesatare është 28 °C, ndërsa muaji më i ftohtë është korriku ku temperatura mesatare është 22 °C.
Osman bin Madhun
Osman bin Madhun ( Arabisht عثمان بن مظعون) (gjithashtu mund të shkruhet si Uthman bin Maz'un) ishte një nga shokët e Muhammedit.
Biografia
Ai ishte i martuar me Haula bint Hakim, të dy ishin dy prej të konvertuarve më të hershëm në Islam. Sipas Ibn Ishakut, ai udhëhoqi një grup myslimanësh në Abisini në migrimin e parë që disa nga muslimanët e hershëm ndërmorën të shpëtonin nga persekutimi në Mekë. Ai ishte gjithashtu një kushëri i Umeje ibn Halaf.
Ekziston një transmetim që, nga përkushtimi fetar, Osman bin Madhun vendosi të përkushtohej nga lutja dhe të merrte një premtim prej dëlirësisë nga gruaja e tij. Gruaja e tij i foli Profetit Muhamed lidhur me këtë dhe Profeti e kujtoi butësisht Osmanin se ai, si Profeti, kishte gjithashtu një jetë familjare dhe se Osmani kishte një përgjegjësi ndaj familjes së tij dhe nuk duhet të adoptojë jetën e murgut si një formë e praktikës fetare.
Zhvillimi i industrisë në shqipëri 1960-1980
Zhvillimi i industrisë në shqipëri 1960-1980 libër me autor Veniamin Toçi dhe Kristo Aliaj (red.). Botuar në Tiranë nga Akademia e Shkencave, në vitin 1989. Faqe 324.
Njoftime historike mbi zhvillimin e mjekësisë në Shqipëri
Njoftime historike mbi zhvillimin e mjekësisë në Shqipëri libër me autor Fejzi Hoxha. Botuar në Tiranë nga Universiteti Shtetëror i Tiranës, në vitin 1962. Faqe 210.
Xhamia e Mulla Jusufit
Xhamia e Mulla Jusufit është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".