cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ndërmarrje
Ndërmarrje Tregtare
Janë ndërmarrje që merren vetëm me shitjen e produkteve ekonomike ose të mallrave. Këto ndërmarrje kanë në dispozicion mjete transportuese , depo, shitore të vogla dhe qendra tregtare. Disa prej tyre shesin mall me shumicë e disa vetëm me pakicë.
Llojet e ndërmarrjeve
Në bazë të disa kritereve ndërmarrjet zakonisht ndahen në ; të vogla, të mesme dhe të mëdha.
Bans, Jura
Bans është një komunë në Francë. Bans bën pjesë në departamentin Jura të rajonit Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 198 banorë dhe sipërfaqe 3.92 km².
Montirat, Tarn
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Montirat (Shqip: Maltirati ) është një komunë në departamentin Tarn në Francën jugore.
Vepra e Dritëro Agollit dhe brezi i viteve 1960
Vepra e Dritëro Agollit dhe brezi i viteve 1960 libër me autor Shaban Sinani studim i cili përmbledh krijimtarinë e ndaluar të Dritëro Agollit gjatë viteve ’60.
Perrebët
parapamje|Perrebia në hartën e Maqedonisë antike. Perrebët ose Peraebët (greqishtja e vjetër: Περραιβοί ) ishin një fis fis iliro - pellazg, të cilët sipas mitologjisë ishin pasardhës të Perrebit, bir i Ilirit dhe nip i Polifemit dhe Galateas përkatësisht Kadmit dhe Harmonias. Perrebët banonin në pjesën veriore të Thesalisë së Lashtë si dhe në një pjesë të Maqedonisë së Lashtë.
Historia
Vendbanimi i tyre njihej si Perebia ose Peraebia (në greqishten e vjetër : Περραιβών), dhe kryeqyteti i tyre ndodhej në vendin e Elasonës së sotme. Territori i tyre mbulonte vendin nga Malet e Pindit deri në Osa në lindje dhe nga Penei deri në Maqedoninë e lashtë në veri.
Perrebët morën pjesë në amfiksionin thesalian me dy vota. Vendi i tyre u pushtua dhe iu aneksua Maqedonisë së Lashtë nga Filipi II i Maqedonisë, me një status quo që mbeti deri në pushtimin e tyre nga romakët në vitin 196. pes.
Kërrë
Kërrë është një fshat në komunën Dropull i Sipërm në rrethin e Gjirokastrës të Shqipërisë.
Dardani i Ilirit
Dardani (Δάρδανος - Dárdanos - Dardanos) në mitologjinë ilire si dhe nëmitologjinë greke, ishte i biri i Ilirit dhe nipi i Polifemit dhe Galateas, heroit me emër të fisit ilir të dardanëve, që jetonte në zonat përreth Maleve të Sharrit (Kosova e sotme).
Montels, Tarn
Montels (Ocitanisht: Montelhs ; Shqip: Malteli) është një komunë në departamentin Tarn në Francën jugore.
Galba
Servius Galba ( /ɡ æ l b ə / ; Latin: [ˈSɛru̯iʊs ˈgaɫba] ; 24 Dhjetor 3 para Krishtit - 15 Janar pas Krishtit 69), i njohur si Lucius Livius Ocella Sulpicius Galba para marrjes së fronit, ishte një perandor Romak që sundoi nga 68 pas Krishtit në 69 pas Krishtit. Ai ishte perandori i parë në Vitin e Katër Perandorëve dhe mori pozicionin pas vetëvrasjes së perandorit Nero.
I lindur në një familje të pasur, Galba mbajti në kohë të ndryshme pozitat e pretorit, konsullit dhe guvernatorit në provincat e Akuitanisë, Gjermanisë së Epërme dhe Afrikës gjatë gjysmës së parë të shekullit të parë pas Krishtit. Ai tërhoqi pozicionet e tij gjatë pjesës së fundit të mbretërimit të Klaudit (me ardhjen e Agrippina i Ri ) por Neroni më vonë i dha atij guvernatorin e Hispanisë. Duke përfituar nga disfata e rebelimit të Vindex dhe vetëvrasja e Neronit, ai u bë perandor me mbështetjen e Gardës Pretoriane.
Dobësia fizike dhe apatia e përgjithshme e Galbës bëri që ai të zgjidhej nga favoritët. Në pamundësi për të fituar popullaritet tek njerëzit ose për të ruajtur mbështetjen e Gardës Pretoriane, Galba u vra nga Otho, i cili u bë perandor në vend të tij.
Origjina dhe jeta familjare
Galba nuk kishte lidhje me asnjë nga perandorët e dinastisë Julio-Claudian, por ai ishte anëtar i një familjeje të shquar fisnike. Origjina e njohjes Galba është e pasigurt. Suetonius ofron një numër shpjegimesh të mundshme; anëtari i parë i gjinisë Sulpicia që mban emrin mund të ketë marrë emrin nga termi galba, të cilin Romakët e përdorën për të përshkruar galët, ose pas një insekti të quajtur galbae. Një nga paraardhësit e Galbës kishte qenë konsull në 200 para Krishtit, dhe një tjetër nga paraardhësit e tij ishte konsull në 144 para Krishtit; babai dhe vëllai i perandorit të mëvonshëm, të dy me emrin Gaius, do të mbanin detyrën përkatësisht në 5 pes dhe 22 pas Krishtit. Gjyshi i Galbës ishte një historian dhe djali i tij ishte një avokat, martesa e parë e së cilës ishte me Mummia Achaica, mbesa e Quintus Lutatius Catulus dhe stërmbesa e Lucius Mummius Achaicus ; Galba u krenua me prejardhjen e tij nga stërgjyshi i tij Catulus. Sipas Suetonit, ai trilloi një gjenealogji me prejardhje atërore nga perendia Jupiter dhe prejardhje nga nëna Pasiphaë legjendare, gruaja e Minos. Thuhet se, Galba ishte i lidhur ngushtë me Livia për të cilën ai kishte shumë respekt dhe nga ana tjetër nga i cili ishte avancuar në karrierën e tij; në testamentin e saj ajo i la pesëdhjetë milion sesterces ; Perandori Tiberius megjithatë e mashtroi Galbën duke e zvogëluar shumën në pesëqind mijë sesterces dhe asnjëherë nuk i pagoi Galbës shumën e zvogëluar.
Vithuqi
Vithuqi është një fshat në komunën Zagorie në rrethin e Gjirokastrës të Shqipërisë.
Galba
Origjina dhe jeta familjare
Servius Sulpicius Galba lindi afër Terracinës më 24 dhjetor 3 para Krishtit. Vëllai i tij i madh Gaius u arratis nga Roma dhe bëri vetëvrasje sepse perandori Tiberius nuk e lejonte të kontrollonte një provincë romake. Livia Ocellina u bë gruaja e dytë e babait të Galbës, me të cilin mund të jetë martuar për shkak të pasurisë së tij; ai ishte i shkurtër dhe i gungëzuar. Ocellina adoptoi Galbën dhe ai mori emrin Lucius Livius Galba Ocella. Galba kishte një oreks seksual për meshkujt, të cilët i preferonte më shumë se femrat; sipas Suetonius, "ai ishte më i prirur për ... trupat e fortë dhe ata që kaluan kulmin e tyre". Sidoqoftë, ai u martua me një grua të quajtur Aemilia Lepida dhe kishte dy djem. Aemilia dhe bijtë e tyre vdiqën gjatë viteve të para të mbretërimit të Klaudit (sundoj 41–54). Galba do të mbetej i ve për gjithë jetën e tij.
Shërbim publik
Galba u bë pretor rreth 30, atëherë guvernator i Akuitanisë për rreth një vit, pastaj konsull në 33. Në 39 perandori Caligula mësoi për një komplot kundër vetes në të cilën Gneu Cornelius Lentulus Gaetulicus, gjenerali i legjioneve të Gjermanisë së Epërme, ishte një figurë e rëndësishme; Caligula instaloi Galbën në postin e mbajtur nga Gaetulicus. Sipas një raporti Galba vrapoi së bashku me qerren e Caligula për njëzet milje. Si komandant i legjioneve të Gjermanisë së Epërme, Galba fitoi një reputacion si disiplinar. Suetonius shkruan se Galba u këshillua të merrte fronin pas vrasjes së Kaligulës në 41, por i shërbeu me besnikëri xhaxhait dhe pasardhësit të Kaligulës Klaudit (sundoj 41–54); kjo histori mund të jetë thjesht e trilluar. Galba u emërua guvernator i Afrikës në 44 ose 45. Ai doli në pension në një kohë të pasigurt gjatë mbretërimit të Klaudit, ndoshta në 49. Ai u tëehoq në 59 ose 60 nga perandori Nero (sundoj 54–68) për të qeverisur Hispaninë.
Një rebelim kundër Neronit u orkestrua nga Gaius Julius Vindex në Gali në përvjetorin e vdekjes së nënës së Neronit, Agrippina i Ri, në 68. Pak më vonë Galba, në rebelim kundër Neronit, hodhi poshtë titullin "Gjenerali i Cezarit" në favor të "Gjeneralit të Senatit dhe Popullit të Romës ". Ai u mbështet nga zyrtari perandorak Tigellinus. Në mesnatën e 8 qershorit, një zyrtar tjetër perandorak, Nymphidius Sabinus, njoftoi në mënyrë të rreme Gardës Pretoriane se Nero ishte arratisur në Egjipt dhe Senati shpalli Galbën perandor. Nero më pas bëri vetëvrasje të ndihmuar me ndihmën e sekretarit të tij.
Rregulla
djathtas|parapamje| Portreti i kundërt i Galba, pas Krishtit 68–69, Nenexhik romak Anasjelltas: Laureati kokën në të djathtë.; IMP. SER. GALBA CAESAR AVG. E kundërta: Fitorja duke qëndruar në globin majtas, duke mbajtur kurorë dhe degë palme; VIKTORIA P.R. Kur u bë perandor, Galba u ballafaqua me rebelimin e Nymphidius Sabinus, i cili kishte aspiratat e tij për fronin perandorak. Sidoqoftë, Sabinus u vra nga Pretorianët para se të mund të merrte fronin. Ndërsa Galba po mbërrinte në Romë me guvernatorin Lusitanian Marcus Salvius Otho, ushtria e tij u sulmua nga një legjion që ishte organizuar nga Nero; një numër i trupave të Galbës u vranë në luftime. Galba, i cili vuante nga përdhes kronike në kohën kur erdhi në fron, u këshillua nga një grup i korruptuar që përfshinte gjeneralin spanjoll Titus Vinius, prefektin pretorian Cornelius Laco dhe Icelusin, një i liruar nga Galba. Galba sekuestroi pronat e qytetarëve romakë, shpërbëri legjionet Gjermane dhe nuk i pagoi Pretorianët dhe ushtarët që luftuan kundër Vindex. Këto veprime bënë që ai të bëhej jopopullor.
Suetonius shkroi përshkrimet e mëposhtme të karakterit dhe përshkrimit fizik të Galbës:"Edhe para se të arrinte jetën e mesme, ai vazhdoi të mbante një zakon të vjetër dhe të harruar të vendit të tij, i cili mbijetoi vetëm në shtëpinë e tij, që të liruarit dhe skllevërit e tij të paraqiteshin para tij dy herë në ditë në një trup, duke e përshëndetur atë në mëngjes dhe duke i dhënë lamtumirën e tij në mbrëmje, një nga një ""Reputacioni i tij i dyfishtë për mizori dhe koprraci kishte shkuar përpara tij; njerëzit thanë se ai kishte ndëshkuar qytetet e provincave Spanjolle dhe Galike të cilat kishin hezituar të merreshin anën e tij me taksa më të rënda dhe disa madje edhe me rrafshimin e mureve të tyre, vdekja guvernatorëve dhe deputetëve perandorak së bashku me gratë dhe fëmijët e tyre. Më tej, se ai kishte shkrirë një kurorë të artë me peshë pesëmbëdhjetë paund(6.8 kilogram), të cilën njerëzit e Tarraco kishin marrë nga tempulli i tyre i lashtë i Jupiterit dhe ia paraqitnin atij, me urdhër që të hiqeshin prej tyre tre ons që u gjet se mungonin. Ky reputacion u konfirmua dhe madje u shtua menjëherë me mbërritjen e tij në qytet. Për shkak të detyrimit të disa marinsave të cilët Nero i kishte bërë ushtarë të rregullt të ktheheshin në pozicionin e tyre të mëparshëm si vozitës, pasi ata refuzuan dhe kërkuan me ngulm një shqiponjë dhe standarde, ai jo vetëm që i shpërndau me një akuzë kalorësie, por madje edhe i shkatërroi ata. Ai gjithashtu shpërndau një grup të Gjermanëve, të cilët Cezarët e mëparshëm kishin bërë roje për trupin e tyre dhe kishin qenë absolutisht besnikë në shumë raste urgjente, dhe i kishin dërguar përsëri në vendin e tyre të lindjes pa ndonjë shpërblim, duke pretenduar se ata ishin më të prirur drejt Gnaeus Dolabella, afër kopshteve të të cilëve kishin kampin e tyre. Edhe përrallat e mëposhtme u treguan duke u tallur me të, qoftë me të vërtetë apo në mënyrë të gabuar: se kur një darkë jashtëzakonisht elegante ishte vendosur para tij, ai rënkonte me zë të lartë; që kur kujdestari i tij i caktuar siç duhet të paraqiste llogarinë e tij të shpenzimeve, ai i dha atij një pjatë fasule në këmbim të industrisë dhe kujdesit të tij; dhe se kur flautari Canus e kënaqi shumë, ai i dhuroi pesë denarë, të cilat i mori nga çanta e tij me dorën e tij.
Prandaj, ardhja e tij nuk ishte aq e mirëpritur sa mund të ishte, dhe kjo u duk në shfaqjen e parë në teatër; sepse kur aktorët e një farse të Atellanit filluan linjat e njohura "Këtu vjen Onesimus nga ferma e tij" të gjithë spektatorët menjëherë e përfunduan këngën në kor dhe e përsëritën atë disa herë me gjeste të përshtatshme, duke filluar me atë varg.
Kështu popullariteti dhe prestigji i tij ishin më të mëdha kur ai fitoi, sesa kur ai sundonte perandorinë, megjithëse dha shumë prova se ishte një princ i shkëlqyeshëm; por ai nuk ishte aspak aq i dashur për ato cilësi sesa ishte i urryer për veprimet e tij me karakter të kundërt ".
Veçanërisht e keqe ishte të bëhej nën ndikimin e Vinius; Laco dhe Icelus: "... Këtyre brigandëve, secili me vesin e tij të ndryshëm, ai u besoi dhe ua dorëzoi veten si mjetin e tyre, sa sjellja e tij ishte larg nga qëndrueshmëria; për tani ai ishte më i saktë dhe i ngathët, dhe tani më ekstravagant dhe i pamatur se u bë një princ i zgjedhur nga njerëzit dhe i kohës së tij të jetës.
Në lidhje me emërimin e tij të Vitellius në Gjermaninë e Poshtme: "Galba befasoi të gjithë duke e dërguar në Gjermaninë e Poshtme. Disa mendojnë se kjo ishte për shkak të Titus Vinius, i cili kishte ndikim të madh në atë kohë dhe miqësinë e të cilit Vitellius e kishte fituar prej kohësh përmes mbështetjes së tyre të përbashkët për Blutë. Por meqenëse Galba deklaroi në mënyrë të hapur se asnjë burrë nuk duhej të frikësohej më pak se ata që nuk mendonin asgjë tjetër përveç ngrënies, dhe se gryka pa fund e Vitellius mund të mbushej nga burimet e krahinës, për këdo është e qartë se ai u zgjodh më tepër përmes përbuzjes sesa favor. "
"Ai ishte me një gjatësi mesatare, shumë tullac, me sy blu dhe hundë të tëri. Duart dhe këmbët e tij ishin shtrembëruar aq shumë nga përdhes, saqë ai nuk mund të duronte një këpucë për shumë kohë, të zhbllokonte një libër, madje edhe të mbante një të tillë. Mishi në anën e tij të djathtë gjithashtu ishte rritur dhe ishte varur në një masë të tillë, saqë me vështirësi mund të mbahej në vend nga një fashë.Thuhet se ai ishte një ngrënës i rëndë dhe në kohën e dimrit e kishte zakon të merrte ushqim edhe para dritës së ditës, ndërsa në darkë ai e ndihmonte veten aq bujarisht saqë do të kishte të gjitha mbeturinat e mbetura në një tog para tij të kalonin së bashku dhe të shpërndaheshin midis shoqëruesit që e prisnin.....Ai e përmbylli fundin e tij në vitin e shtatëdhjetë e tretë të moshës së tij dhe në muajin e shtatë të mbretërimit të tij. Senati, posa u lejua ta bënte këtë, e votoi atë një statujë që qëndronte mbi një kolonë të stolisur me sqep anijesh, në pjesën e Forumit ku u vra; por Vespasian e anuloi këtë dekret, duke besuar se Galba kishte dërguar vrasës nga Spanja në Judaea, për t’i marrë jetën ”.
Tacitus (Historitë 1.49) komenton mbi karakterin e Galbës: "Ai dukej shumë i shkëlqyeshëm për të qenë subjekt për sa kohë që ishte subjekt dhe të gjithë do të ishin pajtuar që ai të ishte i barabartë me postin perandorak nëse nuk do ta kishte mbajtur kurrë atë."
Kryengritje në kufi dhe atentat
Më 1 janar 69, ditën kur Galba dhe Vinius morën detyrën e konsullit, legjionet e katërt dhe njëzet e dytë të Gjermanisë së Epërme refuzuan t'i betohen për besnikëri Galbës. Ata rrëzuan statujat e tij, duke kërkuar që të zgjidhej një perandor i ri. Të nesërmen, ushtarët e Gjermanisë së Poshtme gjithashtu refuzuan të betoheshin për besnikërinë e tyre dhe shpallën guvernatorin e krahinës, Aulus Vitellius, si perandor. Galba u përpoq të siguronte autoritetin e tij si perandor që u njoh duke adoptuar si pasardhës fisnikun Lucius Calpurnius Piso Licinianus. Sidoqoftë, Galba u vra nga Pretorianët në 15 janar. Otho ishte i zemëruar që e kishin kaluar për birësim dhe organizoi një komplot me një numër të vogël të Gardave Pretoriane për të vrarë perandorin e moshuar dhe për të ngritur veten. Ushtarakët në kryeqytet, të përbërë jo vetëm nga Pretorianë, por nga legjioni i Galbës nga Spanja dhe disa çeta burrash nga flota romake, Iliria, Britania dhe Gjermania, u zemëruan pasi nuk kishin marrë një dhurues. Ata gjithashtu u kundërshtuan spastrimeve të Galbës ndaj oficerëve dhe shokëve të tyre ushtarakë (kjo ishte veçanërisht e vërtetë për njerëzit nga flota). Shumë në Gardën Praetoriane u tronditën nga vrasja e fundit e Prefektit të tyre Nymphidius Sabinus - disa prej atyre që ishin në mëdyshje ishin të bindur të vinin në krah të Otho nga frika se Galba mund të hakmerrej ende për ta për lidhjen e tyre me Sabinus.
Sipas Suetonius, Galba vuri një korse prej liri edhe pse vërejti se ishte pak mbrojtje ndaj kaq shumë shpatave; kur një ushtar pretendoi se kishte vrarë Otho, Galba këput "Me cilin autoritet?" . Ai u josh në skenën e vrasjes së tij në Forum nga një raport i rremë i komplotistëve. Galba ose u përpoq të blinte jetën e tij me një premtim të mirësisë së mbajtur, ose kërkoi që t'i pritej koka. Ndihma e vetme për të ishte një centurion në Gardën Pretoriane me emrin Sempronius Densus i cili u vra duke u përpjekur të mbronte Galba me një pugio ; 120 persona më vonë i kërkuan Othos se kishin vrarë Galban; ata do të ekzekutoheshin nga Vitellius. Një kompani ushtarësh gjermanë ndaj të cilëve ai një herë kishte bërë një mirësi nxituan ta ndihmonin; megjithatë ata morën një kthesë të gabuar dhe mbërritën shumë vonë. Ai u vra afër Lacus Curtius. Vinius u përpoq të ikte, duke thirrur që Otho nuk e kishte urdhëruar atë të vritej, por u përplas me një shtizë. Laco u dëbua në një ishull ku ai u vra më vonë nga ushtarët e Otho. Icelus u ekzekutua publikisht. Piso u vra gjithashtu; koka e tij së bashku me atë të Galba dhe Vinius u vendosën në shtylla dhe Otho atëherë u vlerësua si perandor. Koka e Galbës u soll aty nga një ushtar në kampin e Othos, ku djemtë e kampit e përqeshnin atë me një heshtje - Galba i kishte zemëruar ata më parë duke thënë që fuqia e tij ishte ende e papenguar. Koka e Vinius iu shit vajzës së tij për 2500 dhrahmi ; Koka e Pisos iu dha gruas së tij. Koka e Galbës u ble për 100 copa ari nga një qytetar i cili e hodhi atë në Sessorium, ku mjeshtri i tij Patrobius Neronianus ishte vrarë nga Galba. Trupi i Galbës u mor nga Priscus Helvidius me lejen e Othos; natën administratori i Galbës, Argivus, mori kokën dhe trupin në një varr në kopshtet private të Galba-s në Rrugën Aurelian.
Belflou
Belflou është një komunë në Francë. Belfloubën pjesë në departamentin Aude të rajonit Oksitania. Komuna ka një popullsi prej 106 banorë dhe sipërfaqe 8.93 km².
Francheval
Francheval është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Francheval ka një popullsi prej 624 banorë dhe sipërfaqe 19.6 km², me një dendësi prej 32 banor/km².
Doğan Avcıoğlu
Doğan Avcıoğlu (emri në regjistrimin e popullsisë, Mehmet Erdoğan Avcıoğlu) (13 mars 1926 - 4 nëntor 1983) ishte gazetar, shkrimtar dhe politikan turk.
Jeta
Avcioğlu lindi në Mustafakemalpasha të rajonit Marmara, Turqi. Pasi përfundoi gjimnazin, ai udhëtoi në Francë për të studiuar Ekonominë dhe Shkencën Politike. Ai u kthye në Turqi më 1955. Në vitin 1956, ai filloi të shkruaj në revista politike. Ai pastaj u bashkua në CHP. Midis 1963-1965, ai shërbeu në zyrën kërkimore të Konfederatës së Sindikatave Turke. Midis 1968-1969, ai ishte anëtar i komitetit konsultativ të CHP. Pas memorandumit ushtarak turk 1971, ai u arrestua, por u lirua.
Ai vdiq prej kancerit në stomak në moshën 57 vjeçare. Ai u varros në Büyükada.
Books
Ai shkroi një numër të librave në shumë vëllime:
Beaumont-en-Diois
Beaumont-en-Diois është një komunë në Francë. Beaumont-en-Diois bën pjesë në departamentin Drôme të rajonit Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 79 banorë dhe sipërfaqe 17.65 km².
Epikuri
thumb|Epikuri Epikuri (Ἐπίκουρος, Epíkouros rreth 341 - 270 pes) ishte një filozof i urtë i Greqisë së lashtë i cili njihet si themelues i epikurianizmit, një shkollë filozofike me ndikim të konsiderueshëm. Ai lindi në ishullin grek të Samos nga prindër athinas. Duke qenë nën ndikimin e Demokritit, Aristipit, Pyrros, dhe ndoshta cinikëve, ai u kthye kundër platonizmit të kohës së tij duke themeluar edhe shkollën e tij, të njohur si "Kopshti", në Athinë. Epikuri dhe pasuesit e tij ishin të njohur për ngrënien e vakteve të thjeshta dhe diskutimin e një game të gjerë temash filozofike. Ai haptas lejoi që gratë të vijonin mësimet në shkollën e tij. Epikuri thuhet se ka shkruar fillimisht mbi 300 vepra për tema të ndryshme, por pjesa dërrmuese e këtyre shkrimeve kanë humbur. Vetëm tre letra të shkruara prej tij: Menoeceus, Pythocles, dhe Herodoti - si dhe dy koleksione të citateve: Doktrina principale dheThënie Vatikani kanë mbijetuar, së bashku me disa fragmente nga shkrimet tjera të tij. Shumica e njohurive për mësimet e tij vijnë nga autorët e mëvonshëm, veçanërisht biografi Diogjen Laërti, poeti romak epikurian Lukreci dhe filozofi tjetër epikurian Filodemus, krahas me disa tregime armiqësore por kryesisht të sakta nga filozofi pyrronik Sextus Empiricus, dhe skeptiku akademik dhe burrë shteti Cicero.
Për Epikurin, qëllimi i filozofisë ishte të ndihmonte njerëzit të arrinin një jetë të lumtur dhe të qetë të karakterizuar nga ataraksia (paqja dhe liria nga frika) dhe aponia (mungesa e dhimbjes). Ai mbronte pikëpamjen që njerëzit të ndiqnin filozofinë duke jetuar një jetë të vetë-mjaftueshme të rrethuar nga miqtë. Ai mësonte se rrënja e gjithë neurozës njerëzore është mohimi i vdekjes dhe prirja që qeniet njerëzore të supozojnë se vdekja do të jetë e tmerrshme dhe e dhimbshme, për të cilën ai pretendoi se shkakton ankth të panevojshëm, sjellje vetjake vetmbrojtëse dhe hipokrizi. Sipas Epikurit, vdekja është fundi i trupit dhe i shpirtit dhe për këtë arsye nuk duhet të frikësuar. Epikuri mësonte se megjithëse perënditë ekzistojnë, ata nuk kanë asnjë përfshirje në punët njerëzore. Ai mësonte edhe se njerëzit duhet të sillen në mënyrë etike jo sepse perënditë i ndëshkojnë ose shpërblejnë njerëzit për veprimet e tyre, por sepse sjellja amorale do t'i ngarkojë ata me faj dhe do t'i parandalojë ata të arrijnë ataraksinë.
Ashtu si Aristoteli, Epikuri ishte një empirist, që do të thotë se ai besonte se shqisat janë burimi i vetëm i besueshëm i njohurive për botën. Ai nxori pjesën më të madhe të fizikës dhe kozmologjisë së tij nga filozofi i hershëm Demokriti (rreth 460– rreth 370 p.e.s.). Si Demokriti, edhe Epikuri mësonte se universi është i pafund dhe i përjetshëm dhe se e gjithë materia është e përbërë nga grimca jashtëzakonisht të vogla, të padukshme të njohura si atome. Të gjitha dukuritë në botën natyrore janë përfundimisht rezultat i atomeve që lëvizin dhe bashkëveprojnë në hapësirën boshe. Epikuri devijoi nga Demokriti në mësimin e tij për "kthesën" atomike, i cili mendon se atomet mund të devijojnë nga kursi i tyre i pritur, duke lejuar kështu që njerëzit të zotërojnë vullnet të lirë në një univers ndryshe përcaktues.
Megjithëse të njohura, mësimet epikuriane ishin të diskutueshme që në fillim. Epikurizmi arriti kulmin e popullaritetit të tij gjatë viteve të vona të Republikës Romake. Ai u shua në antikitetin e vonë, duke iu nënshtruar armiqësisë nga krishterimi i hershëm. Gjatë epokës së mesjetës Epikuri u kujtua në mënyrë popullore, megjithëse në mënyrë të pasaktë, u kujtua si një mbrojtës i pijanecëve, kurvarëve dhe glutoneve. Mësimet e tij gradualisht u bënë më të njohura në shekullin XV, me rizbulimin e teksteve të rëndësishme, por idetë e tij nuk u bënë të pranueshme deri në shekullin XVII, kur Pierre Gassendi ringjalli një version të modifikuar të tyre, i cili u promovua nga shkrimtarët e tjerë, përfshirë Walter Charleton dhe Robert Boyle. Ndikimi i tij u rrit ndjeshëm gjatë dhe pas iluminizmit, duke ndikuar thellësisht në idetë e mendimtarëve kryesorë, duke përfshirë John Locke, Thomas Jefferson, Jeremy Bentham dhe Karl Marx.
Krom dhe luledele
Krom dhe luledele roman me autore Elsa Skënderi. Libri me natyrë autobiografike na rrëfen për dramat e vogla dhe të mëdha familjare e shoqërore të Shqipërisë në vitin e mbrapshtë 1997, kundruar nga sytë e një vajze 6-vjeçare, e cila gjendet mes trysnisë së dhunës, trazirave, dhe që rreket të kapet pas fëminores për t'i dhënë kuptim dhe ngjyra ekzistencës së saj.
Thana dhe Vidasi
Përmbledhje
Ilirët, ashtu si edhe popujt e tjerë indoevropianë, kanë nderuar prej kohësh shpirtrat jopersonalë në formën e fenomeneve natyrore (retë, shiun, bubullimën, ujërat, drurët, pyjet, qiellin, diellin, hënën, etj.) Asgjë nuk dihet për këto ide fetare të ilirëve, sepse asgjë nuk është ruajtur nga teogonia dhe mitologjia e tyre. Antropomorfizimi i këtyre forcave fillimisht animiste të natyrës dhe ilirëve ndodhi vetëm në një fazë më të lartë të zhvillimit shoqëror, në fund të kohëve parahistorike.
Çdo gjë e njohur për fenë e ilirëve të lashtë dihet nga materiali arkeologjik i mbledhur, i cili daton vetëm nga koha e pushtimit të vendosur romak të Ilirisë, nga antikiteti i hershëm deri në atë të vonë.
Vetëm në relievin nga Busija në Glamosh u konfirmua për herë të parë epigrafikisht se Silvanus Silvester ishte përshkruar në bashkësinë e kultit me perëndeshën Diana me rastin e hyjnisë së dhisë, dhe se kjo ishte skema e tij ikonografike.
Thana (Diana) në reliefin nga Busija është paraqitur si Artemisa klasike, e cila është në brendësi të Dalmacisë me dalmatët e nderuar si perëndeshë e pjellorisë, pyjeve dhe fushave dhe sundimtare e kafshëve të egra. Në dorën e saj të majtë ajo mban një hark, dhe me të djathtën nxjerr një shigjetë nga këllëfi, e cila shtrihet mbi supet e saj. Krahas saj këtu, si zakonisht, është pjesa e pasme e saj e preferuar, një lloj që u zhvillua nën ndikimin e modeleve greke në kuadrin e trashëgimisë autoktone ilire, veçanërisht dalmatike.
Gjuha Klamath
Klamath është një anëtar i familjes Penute të Plateau, e cila është nga ana e degës së familjes së propozuar Penutiane. Ashtu si gjuhët e tjera të propozuara Penutiane, gjuhët Plateau Penutian janë të pasura me flakë, ashtu si gjuhët indo-evropiane dhe afro-aziatike. Dëshmi të mëtejshme për këtë klasifikim përfshijnë disa korrespondenca konsonante midis Klamathit dhe gjuhëve të tjera të pretenduara Penutiane. Për shembull, proto-Yokuts retroflexes * / ʈ ʈ'/ korrespondojnë me Klamath / tʃ tʃ' /, dhe Proto-Yokuts dentals * / t̪ t̪ʰ t̪' / korrespondojnë me alveolars Klamath / t tʰ t'/.
Thana dhe Vidasi
Përmbledhje
Në vendin Tršćenica në fushën e Splitit, u zbuluan dy relieve guri fragmentar; njëra me një përshkrim të Vidasit (Silvanit), një hyjni popullore lokale e pyjeve të barinjve dhe tjetra me imazhin e paredrës së tij femër Thana (Diana). Të dy monumentet ruhen në Muzeun Arkeologjik në Split
Nëse u shtojmë këtyre monumenteve një mbishkrim kushtuar nimfave nga Pojishani i Splitit, atëherë një fragment i një relievi nga oborri i Duplančićit në Lučac, që tregon nimfat gjysmë të zhveshura me predha dhe një shkop bariu (pedum) që i përkisnin Vidasit (Silvanit), si dhe një relievi që përshkruan Thanën (Dianën) si një hyjni i dritave të natës, gjithashtu nga Lučaci, mund të konkludohet se Thana dhe Vidasi (Diana dhe Silvani) krahas me nimfat ishin shumë të njohur në zonën e Splitit, sigurisht shumë kohë para ndërtimit të Pallatit të Dioklecianit në Split.
Një reliev nga Citlluku pranë Sinjit (Colonia Claudia Aequum ) tregon Thanën (Dianën) dhe Vidasin (Silvanin). Ajo u gjet në vitin 1931. gdhendur në shkëmb të gjallë, në një gurore jo shumë larg portave të qytetit të Ekumit të lashtë. Ajo u transferua në Koleksionin e Manastirit Françeskan në Sinj.
Deri më sot, vetëm dy monumente për nder të këtyre perëndive janë zbuluar. Një reliev i perëndisë Vidasi (Silvani) nga shekulli III u gjet në Trusina pranë Konjicit, i cili përfaqëson një interpretim krejtësisht të ri të karakterit të tij. Në këtë reliev, Vidasi (Silvani) përshkruhet me një mantel, me këmbë njerëzore dhe jo dhie, me një shkop (pedum). Në të djathtë të tij është një qen dhe motive të tufës dhe pemëve që flasin për rolin e tij si një hyjni që ruan tufat dhe pyjet.
Një monument tjetër që përshkruan një hyjni lokale u gjet në Lisičići. Ajo u gjet dhe u botua nga Carl Patsch në vitin 1894. Në monument është një paraqitje e një skene të gjuetisë me një kalorës në të cilën një qen shihet duke vrapuar pas një dreri duke kërcyer në një pemë. Ky reliev i përket grupit karakteristik të perëndeshës Thana (Diana).
Bazuar në studimin e emrave të dedikuesve dhe epiteteve, mund të shihet lidhja midis numrit të emrave autoktonë të dedikantëve dhe emrave të emigrantëve. Në katalogun e monumenteve nga zona dalmate, janë regjistruar 74 emra dedikantësh, nga të cilët 17 emra janë sigurisht autoktonë. Emrat dalmatinë më karakteristikë janë: Bato, Dasas, Paio, Plator, Surus, Titus dhe Varro. Përveç këtyre emrave, janë të pranishëm edhe: Iulius, Claudius, Ulpius, Flavius, Aelius dhe Aurelius (sipas dinastive perandorake që i dhanë popullsisë vendase statusin e një qytetari romak.
Monumentet epigrafike shfaqen atëherë kur popullsia autoktone fillon të adoptojë gjuhën latine, pasi ajo nuk kishte alfabetin e vet. Shfaqja e latinishtes vulgare ishte një nënprodukt i domosdoshëm i këtij procesi të romanizimit. Popullsia autoktone e kësaj zone nuk e humbi kurrë gjuhën e saj amtare e cila mbeti në qarqet familjare, ashtu si komunitetet shoqërore dhe territoriale mbajtën individë autoktonë si udhëheqës të tyre, me titujt e prijësve fisnorë (principes).
Gjuha Kutenai
parapamje Gjuha Kutenai (anglisht: / kuːtəneɪ, -tneɪ, -ni /), gjithashtu Kootenai, Kootenay dhe Ktunaxa, është emëruar dhe është folur nga disa nga njerëzit e Popullit Amerikën Kutenai / First Nations, indigjene në zonën e Amerikës së Veriut që tani është Montana dhe Idaho, Shtetet e Bashkuara dhe British Columbia, Kanada .Është një gjuhë e izoluar, i palidhur me familjen Salishan të gjuhëve të folura nga fiset fqinje në bregdet dhe në Plateau të brendshme. Krahas tyre, ata gjithashtu flasin 'aqanⱡiⱡⱡitnam' Ktunaxa '.
Klasifikimi
Kutenai është një gjuhë e izoluar. Ka pasur përpjekje për të vendosur Kutenai në një familje të gjuhës Macro-Algonquian ose Macro-Salishan, së fundi me Salish, por ato nuk janë pranuar përgjithësisht si të provuar.
Historia e përshkrimit
Gramatika e parë e Kutenai u përpilua nga misionari katolik Filippo Canestrelli, dhe u botua në vitin 1894 në latinisht.
Në 1991 Lawrence Richard Morgan shkroi një përshkrim të Gjuhës Kutenai si disertacionin e tij të PhD nëpërmjet Universitetit të Kalifornisë, Berkeley. Ky përshkrim është i fokusuar në atë se si punon gjuha dhe përcakton në mënyrë specifike pjesët e punës të gjuhës. Puna e Morganit është një listë gjithëpërfshirëse e çdo grimce gramatikore, morpheme dhe ngjitëse, me mjediset e tyre përkatëse dhe format e tyre të ndryshme.
1939 në Shqipëri
Në vijim është lista e ngjarjeve që kanë ndodhur gjatë vitit 1939 në Republikën e Shqipërisë.
Valpurga
Shën Walpurga (Anglishtja e vjetër: Wealdburg, Latinisht: Valpurga, Walpurga, Walpurgis, Suedisht: Valborg; rreth vitit 70 e.r - 25 shkurt 777 ose 779), ishte një misionare anglo-saksone në Perandorinë Franke. Ajo u kanonizua më 1 maj rreth vitit 870 nga Papa Adrian II. Nata e Shën Walpurgis (Sankt Walpurgisnacht) është emri për pragun e festës së saj në periudhën mesjetare, që përkoi me Ditën e Majit; festa e saj nuk festohet më atë ditë, por emri përdoret akoma për Natën e Majit.
Jeta e hershme
Walpurga lindi në qarkun Devon, Angli, në një familje aristokrate vendase. Ajo ishte vajza e Shën Rikard Pelegrinit, një nënkryetar i Saksonëve Perëndimorë dhe i Shën Wuna të Wessex, dhe kishte dy vëllezër, Shën Willibald dhe Shën Winibald.
Vdekja
Walpurga vdiq më 25 shkurt 777 ose 779 (të dhënat janë të paqarta) dhe u varros në Heidenheim; dita mban emrin e saj në kalendarin e kishës katolike. Në vitin 870, eshtrat e Walpurga u transferuan në Eichstätt. Në Finlandë, Suedi dhe Bavari, festa e saj përkujton transferimin e relikteve të saj më 1 maj.
Patronazhi
Walpurga është patronazhe e Eichstätt dhe Weilburg, Gjermani; Oudenaarde, Veurne, Antwerp, Belgjikë; Tiel (i rrënuar), Groningen (i rrënuar), Arnhem dhe Zutphen, Holandë; dhe ajo thirret si mbrojtëse e veçantë kundër hidrofobisë, në stuhi, dhe gjithashtu nga marinarët.
Tarsusi
Tarsi ose Tarsusi (hititisht: Tarşa) është një qytet historik në Turqinë jug-qendrore, 20 km në brendësi të Mesdheut. Është pjesë e zonës metropolitane Adana-Mersin, zona e katërt më e madhe metropolitane në Turqi me një popullsi prej 3 milionë banorësh. Tarsus formon një qark administrativ në pjesën lindore të Provincës Mersin dhe shtrihet në thelbin e rajonit të Çukurovës.
Me një histori që shkon prapa mbi 6000 vjet, Tarsusi ka qenë prej kohësh një ndalesë e rëndësishme për tregtarët dhe një pikë qendrore e shumë qytetërimeve. Gjatë Perandorisë Romake, Tarsusi ishte kryeqyteti i provincës së Kilikisë. Ishte skena e takimit të parë midis Mark Antonit dhe Kleopatrës, dhe vendlindja e Pali i Tarsusit.
Gjeografia
Tarsusi ka një histori të gjatë tregtie dhe është ende një qendër tregtare sot, që tregton prodhimet e fushës pjellore të Çukurovës; gjithashtu Tarsusi është një qendër industriale e lulëzuar e rafinimit dhe përpunimit që prodhon disa për eksport. Industritë përfshijnë makineri bujqësore, pjesë këmbimi, tekstile, përpunimin e frutave, prodhimin e tullave dhe qeramikën.
Bujqësia është një burim i rëndësishëm të ardhurash: gjysma e sipërfaqes së tokës në rreth është tokë bujqësore (1050 km2 [410 mi katror]) dhe pjesa më e madhe e mbetur është pyje dhe pemëtore. Toka bujqësore është kryesisht e ujitur mirë, e plehëruar dhe e menaxhuar me pajisje të përditësuara.
Tarsusi ka gjithashtu një nga shkollat ​​e mesme më të famshme dhe më të rëndësishme të Turqisë që është Kolegji Amerikan Tarsus.
Periudha romake
parapamje|majtas|Tempulli i madh i Tarsusit, një nga më të mëdhenjtë dhe më të rëndësishmit në antikitet parapamje|200px|majtas|Rruga e lashtë romake në Tarsus Në vitin 67 p.e.s., Pompei, pasi shtypi piratët kilianë, ia nënshtroi Romës Tarsusin dhe u bë kryeqyteti i provincës romake të Kilikisë. Për të lajkatur Jul Çezarin, për një kohë mori emrin Juliopolis. Ishte gjithashtu vendi ku Cassius Longinus planifikoi ta vriste që në vitin 47 p.e.s.. Ishte gjithashtu vendi ku Kleopatra dhe Mark Antoni u takuan dhe ishte skena e festave të festuara që ata dhanë gjatë ndërtimit të flotës së tyre (41 p.e.s.). Në dramën e William Shakespeare të vitit 1606 Antoni dhe Kleopatra (Akti 5, Skena 2), pas vdekjes së Antonit, Kleopatra thotë se do të shkojë në Cydnus për të takuar Antonin, d.m.th., ajo do të bëjë vetëvrasje për ta takuar atë në jetën e përtejme; "Shko merr / Veshjet e mia më të mira: Unë jam përsëri për Cydnus, / Për të takuar Mark Antonin" thumb|200px|[[Porta e Kleopatrës në Tarsus]]
Në periudhën romake, qyteti ishte gjithashtu një qendër e rëndësishme intelektuale, me akademinë e vet. Një nga dishepujt kryesorë të saj, filozofi Athenodorus Kananites, ishte mësuesi i perandorit të parë romak, Augusti, një fakt që siguroi patronazh të vazhdueshëm perandorak për qytetin.
Kur provinca e Kilikisë u nda, Tarsusi mbeti metropol civil dhe fetar i Cilicia Prima, dhe ishte një qytet madhështor me pallate, tregje, rrugë dhe ura, banja, burime dhe ujësjellës, një gjimnaz në brigjet e Cydnus, dhe një stadiumi. Tarsusi u eklipsua më vonë nga Adana e afërt, por mbeti i rëndësishëm si port dhe kantier detar. Këtu u varrosën disa perandorë romakë: Mark Klaudi Takitusi, Maksimin II, dhe Julian Apostati, i cili planifikoi ta zhvendoste kryeqytetin e tij këtu nga Antiokia nëse kthehej nga ekspedita e tij persiane.
Periudha osmane dhe moderne
Nën sundimin osman, fillimisht ishte pjesë e Ejaletit të Aleppos. Pas pushtimit osman të Qipros në vitin 1571, ai u bë selia e një sanxhaku (nënkrahinë) brenda Ejaletit të Qipros, përpara se të transferohej më 1608 në sanxhakun e Adanas si kaza (rreth).
Pavarësisht mbrojtjes së tij të shkëlqyer, Tarsusi u pushtua nga osmanët në 1832 nga mamlukët e Ibrahim Pashë Egjiptit, djali i Muhamed Aliut, dhe për 8 vjet mbeti në duart e egjiptianëve, të cilët filluan të kultivonin pambuk në fushën përreth. Me kthimin e osmanëve, ky pambuk nxiti një rritje të konsiderueshme në ekonominë e zonës, për shkak të rritjes së kërkesës botërore për të korrat gjatë mungesave të shkaktuara nga Lufta Civile Amerikane. Një rrugë e re u ndërtua për në port në Mersin dhe qyteti i Tarsusit u rrit dhe lulëzoi. Ende sot shumë shtëpi të mëdha në qytet qëndrojnë si kujtues të pasurisë së krijuar gjatë kësaj periudhe. Megjithatë, pasi ishte një port për 3000 vjet, nga fundi i shekullit të 19-të, neglizhenca rezultoi që Tarsusi të mos kishte më dalje në det dhe delta u shndërrua në një moçal. Në këtë pikë Tarsusi ishte një qytet tipik osman me komunitete të turqve myslimanë, grekëve të krishterë dhe armenëve. Në themelimin e Republikës Turke në vitet 1920, këneta u tha dhe lumi Berdan u mbyll për të ndërtuar hidrocentralin e parë të Turqisë. Ujitja, punimet rrugore dhe hekurudha e rikthyen në jetë ekonominë e Tarsusit, me fabrika të reja, veçanërisht për prodhimin e tekstileve.
Kuzhina
Kuzhina lokale përfshin: pulë të pjekur në skarë; hummus; shallgam (rrepë turshi); tantuni (një sanduiç me mish të pjekur në skarë); picat e vogla (lahmacun) të quajtura "fındık lahmacun"; dhe cezerye (një ëmbëlsirë e bërë nga karota).
Ekonomia
Që nga viti 1920, Tarsusi prodhonte pambuk dhe kishte dy mullinj tjerrëse pambuku me mbi 26,000 boshte.
Sporti
parapamje|200px|Stadiumi i Qytetit të Tarsusit Tarsusi ka dy stadiume futbolli, Stadiumi i Qytetit të Tarsusit dhe Stadiumi Burhanettin Kocamaz, dhe një arenë, Tarsus Arena. Klubi lokal i futbollit është Tarsus İdman Yurdu.
Montgey
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Montgey (Ocitanisht: Montjuèi ; Shqip: Malgeji ) është një komunë në departamentin Tarn në Francën jugore.
Dardani (mit)
Dardani (Δάρδανος - Dardanos) në mitologjinë ilire dhe mitologjinë greke është emri që i atribuohet katër individëve të veçantë:
Riihimäki
Riihimäki (Riihimäen kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Tavastia Proper.
Sasha Clements
Sasha Nicole Clements lindi më 14 Mars 1990 në Toronto, Ontario. Është një aktore kanadez.
Zgjidhja e problemit
Zgjidhja e problemit përbëhet nga përdorimi i metodave gjenerike ose ad hoc, në mënyrë të rregullt, për gjetjen e zgjidhjeve të problemeve. Disa nga teknikat e zgjidhjes-së-problemit janë zhvilluar dhe përdoren në inteligjencën artificiale, shkenca kompjuterike, inxhinieri, matematikë, mjekësi, etj. kanë lidhje me teknikat mendore të zgjidhjes-së-problemit të studiuara në psikologji.
Përkufizimi
Termi problem-zgjidhe ose zgjidhje-e-problemit përdoret në disa disiplina, ndonjëherë me këndvështrime të ndryshme, dhe shpesh me terminologji të ndryshëm. Për shembull, është një proces mendor në psikologji dhe një proces i kompjuterizuar në shkencat kompjuterike. Problemet gjithashtu mund të klasifikohen në dy lloje të ndryshme (të përcaktuar-mirë dhe të përcaktuar-keq) nga të cilat zgjidhje të përshtatshme duhet të bëhen. Problemet e përcaktuara-keq janë ato të cilat nuk kanë qëllime të qarta, rrugë për zgjidhje, ose zgjidhje të pritshme. Problemet e përcaktuara-mirë kanë qëllime të veçanta, të përcaktuara qartë mënyrat e zgjidhjes, dhe zgjidhje të pritshme të qarta. Këto probleme të lejojë gjithashtu për më shumë planifikim fillestar se problemet e keq-përcaktuara. Të jesh në gjendje për të zgjidhur probleme nganjëherë duhet të përballesh me pragmatikë (logjikë) dhe semantikë (interpretim i problemit). Aftësia për të kuptuar se çfarë është qëllimi i problemit dhe çfarë rregulla mund të aplikohen, paraqesin çelësin në zgjidhjen e problemit. Ndonjëherë problemi kërkon të menduarit abstrakt dhe ardhja deri tek zgjidhjet kreative.
Shkenca kompjuterike dhe algoritmet
Në shkencat kompjuterike dhe në një pjesë të inteligjencës artificiale e cila merret me algoritme ("algoritmike"), zgjidhja e problemit përfshin një numër të teknikave të njohura si algoritme, heuristikë, analiza të shkaktuara nga rrënja (root cause analysis), etj. Në këto disiplina, zgjidhja e problemit është pjesë e një procesi më të madh i cili përfshin përcaktimin e problemeve, eliminimi i proceseve të dyfishta, analiza, diagnoza, riparimi, etj.
1940 në Shqipëri
Në vijim është lista e ngjarjeve që kanë ndodhur gjatë vitit 1940 në Republikën e Shqipërisë.
Belfonds
Belfonds është një komunë në Francë. Belfondsbën pjesë në departamentin Orne të rajonit Normandia. Komuna ka një popullsi prej 183 banorë dhe sipërfaqe 14.29 km².
Pouru-Saint-Remy
Pouru-Saint-Remy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Pouru-Saint-Remy ka një popullsi prej 1205 banorë dhe sipërfaqe 10.19 km², me një dendësi prej 118 banor/km².
Zygmunt Bauman
Zygmunt Bauman, filozof i njohur polak. Lindi në Pozan më 19 nëntor në vitin 1925 dhe është i njohur për teorinë e tij të “shoqërisë likuide”. Pas pushtimit nazist të Polonisë, Bauman emigroi në Bashkimi Sovjetik për shkak të origjinës së tij hebrehe dhe rrezikut që i kanosej për jetën nga forcat naziste. Ai do të rikthehej sërish në Poloni pas mbarimit të luftës dhe më vonë do të linte vendlindjen e tij për tu transferuar në Angli, ku u vendos në qytetin e Leeds, në universitetin e të cilit do të ishte pedagogu i sociologjisë prej vitit 1971 deri në vitin 1990. Shumë vepra të tij vazhdojnë studiohen edhe sot nëpër universitetet e filozofisë dhe sociologjisë në të gjithë botën. Disa prej veprave të tij më të njohura janë “Dashuria likuide – mbi brishtësinë e lidhjeve afektive”, “Gjendja e krizës”, “Vetmia e qytetarit global”, “Jeta likuide” dhe shumë të tjera. U nda nga jeta më 9 janar 2017.
Poudis
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Poudis (Ocitanisht: Podiç ; Shqip: Podisi)është një komunë në departamentin Tarn në Francën jugore.
Shpendi i dashurisë
Shpendi i dashurisë është emri i zakonshëm për gjininë Agapornis, një grup i vogël papagallësh në familjen e papagallëve të Botës së Vjetër Psittaculidae. Nga nëntë llojet e gjinisë, tetë janë vendas në kontinentin Afrikan, me shpendin e dashurisë me kokë gri që është vendas në Madagaskar.
Social dhe i dashur, emri vjen nga lidhja e fortë dhe monogame e papagallëve dhe periudhat e gjata që zogjtë e çiftëzuar kalojnë ulur së bashku. Shpendët e dashuruar jetojnë në tufa të vogla dhe hanë fruta, perime, barëra dhe fara. Shpendi i dashurisë me krahë të zinj gjithashtu hanë insekte dhe fiq, dhe shpendët e dashurisë me jakë të zezë kanë një kërkesë të veçantë dietike për fiqtë vendas, duke i bërë ato problematike për t'u mbajtur në robëri.
Disa lloje mbahen si kafshë shtëpiake, dhe disa mutacione me ngjyra janë rritur në mënyrë selektive në avikulturë. Jetëgjatësia mesatare është 20 deri në 30 vjet.
Përshkrimi
Shpendët e dashurisë janë 13 deri në 17 cm të gjatë, deri në 24 cm në hapësirë të krahëve me 9 cm për një krah të vetëm dhe 40 deri në 60 g në peshë. Ata janë ndër papagallët më të vegjël, të karakterizuar nga një trup i trashë, një bisht i shkurtër i hapur dhe një sqep relativisht i madh dhe i mprehtë. Shpendët e dashurisë të egër janë kryesisht të gjelbër me një larmi ngjyrash në pjesën e sipërme të trupit, në varësi të specieve. Shpendi i dashurisë i Fischer, shpendi i dashurisë me faqe të zezë dhe shpendi i dashurisë i maskuar kanë një unazë të bardhë të spikatur rreth syve të tyre. Shumë varietete mutante me ngjyra janë prodhuar nga mbarështimi selektiv i specieve që janë të njohura në avikulturë.
Montans
Emri
Emri i vendbanimit rrjedh nga fjala oksitane montant, që do të thotë "e pjerrët". parapamje| Tas mallrash samiane romake (terra sigillata), prodhuar në Pjerrët dhe fotografuar në muzeun "Arkeozit" të Pjerrëtit parapamje| Furra romake e qeramikës, e rindërtuar në muzeun arkeozit të Pjerrëtit në Francë parapamje| Dyqan romak fast-food, stili Pompei, i rindërtuar në muzeun arkeozit Pjerrëti, në Francë.
Ypäjä
Ypäjä (Ypäjän kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Tavastia Proper.
Gjuha aglutinative
Një gjuhë aglutinative është një lloj gjuhe sintetike me morfologji që kryesisht përdor aglutinimin. Fjalët mund të përmbajnë morfema të ndryshme për të përcaktuar kuptimet e tyre, por të gjitha këto morfema (përfshirë stemet dhe ndajshtesat) priren të mbeten të pandryshuara pas bashkimeve të tyre, megjithëse kjo nuk është rregull: për shembull, finlandishtja është një gjuhë tipike aglutinative, por morfemat janë subjekt te alternimet bashkëtingëllore (ndonjëherë të paparashikueshme) të quajtura shkallëzim i bashkëtingëlloreve dhe të ashtuquajturat forma "ta" dhe "te" të japonishtes (gjithashtu një gjuhë aglutinative) shkrihen me rrjedhin në mënyra të rregullta por fonetikisht të paparashikueshme (për shembull "te-forma" "e る るkiru është te っ てkitte dhe jo * kiru-te). Pavarësisht nga ato alternime të herëpashershme, gjuhët grumbulluese kanë tendencë të kenë kuptime më lehtë të zbritshme të fjalës nëse krahasohen me gjuhët flektive, të cilat lejojnë modifikime të paparashikueshme në secilën ose në fonetikë ose drejtshkrim të një ose më shumë morfemave brenda një fjale. Kjo zakonisht rezulton në një shkurtim të fjalës, ose siguron shqiptim më të lehtë.
Përmbledhje
Gjuhët aglutinative zakonisht kanë një kategori gramatikore për ndajshtesë ndërsa gjuhët flektive kanë të shumëfishta. Termi u prezantua nga Wilhelm von Humboldt për të klasifikuar gjuhët nga pikëpamja morfologjike. Rrjedh nga folja latine agglutinare, që do të thotë "ngjitur së bashku".
Dénat
Dénat (Ocitanisht: Denat ; Shqip: Denati ) është një komunë në departamentin Tarn në Francën jugore.
La Croix-aux-Bois
La Croix-aux-Bois është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. La Croix-aux-Bois ka një popullsi prej 138 banorë dhe sipërfaqe 5.77 km², me një dendësi prej 24 banor/km².
Pit dhe Dragoi
Përmbajtja
Në pjesën veri-perëndimore të Shteteve të Bashkuara, një rojtare pylli, Grejs Meacham, gjen një djalë të vogël të quajtur Pit i cili jetonte në pyll për gjashtë vite me një dragua misterioz të quajtur Eliot. Me ndihmën e babait të saj dhe të Natalisë, Grejs vendosë që ta zbulojë identitetin e Pitit dhe të vërtetën lidhur me Eliotin. Por problemet shfaqen kur Gavin, planifikon që ta kapë dhe ta bëjë për vete Eliotin.
Gjuha polisintetike
Në tipologjinë gjuhësore, gjuhët polisintetike janë gjuhë shumë sintetike, pra gjuhë në të cilën fjalët përbëhen nga shumë morfema (pjesë fjalësh që kanë kuptim të pavarur, por mund të jenë ose jo në gjendje të qëndrojnë vetëm). Ato janë gjuhë shumë të lakuara. Gjuhët polisintetike zakonisht kanë "fjali" të gjata siç është fjala Yupik tuntussuqatarniksaitengqiggtuq që do të thotë "Ai ende nuk kishte thënë përsëri se do të gjuante në renë". Fjala përbëhet nga tuntu-ssur-qatar-ni-ksaite-ngqiggte-uq me kuptimet, renë-hunt- e ardhmja -say- mohimi -again- personi i tretë - njëjës - treguese; dhe përveç tuntu "renë", asnjë nga morfemat e tjera nuk mund të shfaqet e izoluar.
Përderisa gjuhët izoluese kanë një raport të ulët morfemë-për-fjalë, gjuhët polisintetike kanë një raport shumë të lartë. Nuk ka një përkufizim të dakorduar përgjithësisht të polisintezës. Në përgjithësi gjuhë Polysynthetic ketë marrëveshje polypersonal edhe pse disa aglutinativ gjuhë që nuk janë Polysynthetic gjithashtu kanë atë, të tilla si baskishtja, hungarishtja dhe gjeorgjishtja. Disa autorë e përdorin termin polisintetik për gjuhët me raporte të larta morfema-për-fjalë, por të tjerët e përdorin atë për gjuhë që kanë shumë shenja koke, ose ato që përdorin shpesh përfshirjen e emrave.
Gjuhët polisintetike mund të jenë aglutinative ose flektive në varësi të faktit nëse ata shifroj një ose më shumë kategori gramatikore per ndajshtesë.
Belfort
Belfort është një komunë në Francë. Belfortbën pjesë në departamentin Territoire de Belfort të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 50128 banorë (regjistrimi 2011) dhe sipërfaqe 17.1 km².