cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ndeshja e futbollit Serbi-Shqipëri (2014)
Vendimet e UEFAs
Ditën pas ndeshjes, UEFA nisi procedimin disiplinor ndaj Federates Shqiptare të Futbollit dhe Federatës Serbe të Futbollit. Serbia akuzohej për hedhje të fishekzjarreve dhe flakadanëve në fushë, shqetësim nga turmat, hyrje në fushë të tifozëve dhe përdorimin e lazerave. Shqipëria u akuzua për refuzim për të luajtur dhe shfaqjen e një flamuri të paligjshëm.
Më 24 tetor 2014, UEFA vendos fitoren në tavolinë për Serbinë me rezultatin 3-0. Gjithashtu Serbisë i hiqen 3 pikë dhe detyrohet të luajë dy ndeshjet e ardhshme në fushën e saj pa tifozë. Të dyja federatat u gjobitën me nga 100.000 euro. Vendimi u apelua si nga Shqipëria, ashtu edhe nga Serbia, por UEFA la përsëri në fuqi vendimin e mëparshëm.
Faucon-de-Barcelonnette
Faucon-de-Barcelonnette është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Faucon-de-Barcelonnette ka një popullsi prej 304 banorë dhe sipërfaqe 17.42 km², me një dendësi prej 17 banor/km².
Arsim Abazi
Arsim Abazi (born 28 nëntor 1972) është trajner dhe ish-futbollist kosovar. Ai poashtu ka luajtur në kombëtaren kosovare në vitin 2002 dhe në vitin 2005.
Shtëpia e Jani Culakut
Shtëpia e Jani Culaku është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Nedim Buza
Nedim Buza (10 maj 1995, Visoko) është një lojtar basketbollist profesionist boshnjak që luan për Telenet Oostende në Ligën e Belgjikës. Ai zakonisht luan në pozicione të vogla përpara.
Kosova në Festivalin Turk të Këngës
parapamje Kosova ka marrë pjesë në Festivalin Turk të Këngës (Turkvision) vetëm një herë që nga debutimi i saj në vitin 2013. Transmetuesi kosovar, Radio Televizioni i Kosovës (RTK), ka qenë organizatori i pjesmarrjes kosovare që nga debutimi i saj në këtë festival. Në vitin 2013, pjesmarrja e parë e Kosovës në Turkvision, u përfaqësua nga Ergin Karahasan i cili i përket pakicës turke në Kosovë, i kualifikuar në finalen e madhe kur kishin përfunduar në vendin e 12-të me rezultatin 151 pikë. Kosova u tërhoq nga konkursi i vitit 2014 sepse vendi nuk njihet nga Rusia, prandaj hyrja do të ishte refuzuar. Në vend të kësaj, Shqipëria mori pjesë në konkurs.
Historiku
Kosova bëri debutimin e saj në konkursin e këngës Turkvision në festivalin 2013, në Eskişehir, Turqi. Një listë e azhurnuar e pjesëmarrjeve u botua më 10 shtator të vitit 2014, nga të cilat Kosova nuk u paraqit si pjesëmarrëse, megjithëse nuk dihet pse nuk e paraqiten në listë.
Le të gatuajmë me Nertila Koka
Le të gatuajmë me Nertila Koka: Janë receta gatimi të Nertila Kokës në kanalin e saj në “YouTube”.
Puthja (Klimt)
Puthja (në gjermanisht Der Kuss ) është një pikturë vaj në kanavacë me fletë ari, argjendi dhe platini nga piktori simbolist austriak Gustav Klimt. Ajo u pikturua në një moment mes viteve 1907 dhe 1908, gjatë kulmit të asaj që studiuesit e quajnë "Periudha e Artë". Ajo u ekspozua në vitin 1908 me titullin Liebespaar (të dashuruarit) siç thuhet në katalogun e ekspozitës. Piktura përshkruan një çift të përqafuar me njëri-tjetrin, trupat e tyre të ndërthurur me rroba të bukura të përpunuara të dekoruara në një stil të ndikuar nga stili bashkëkohor i Art Nouveau dhe format organike të lëvizjes së mëparshme Arte dhe Mjeshtëri.
Piktura tani është e varur në muzeun Österreichische Galerie Belvedere në Belvedere, Vjenë, dhe konsiderohet një kryevepër e Shkëputjes së Vjenës (variacion lokal i Art Nouveau ) dhe vepra më e njohur e Klimt pas Portretit të Adele Bloch-Bauer I. Konsiderohet gjerësisht si një nga veprat më të njohura të artit në histori, si dhe një nga portretet më të njohura të grave.
Prapavija
Mendohet se Klimt dhe shoqëruesja e tij Emilie Flöge modeluan për veprën, por nuk ka asnjë provë apo regjistrim për ta vërtetuar këtë. Të tjerë sugjerojnë se femra ishte modelja e njohur si 'Red Hilda'; ajo ka ngjashmëri të madhe me modelen në Gruaja me pendë boa, peshk i kuq dhe Danaë.
Përshkrimi
majtas|parapamje| Puthja, Francesco Hayez, 1859 Gustav Klimt përshkruan çiftin të mbyllur në një përqafim intim në një sfond ari dhe të sheshtë. Dy figurat janë të vendosura në buzë të një livadhi me lule që përfundon nën këmbët e zbuluara të gruas. Burri vesh një mantel të printuar me modele gjeometrike dhe rrotulla delikate. Ai mban një kurorë hardhish, ndërsa gruaja mban një kurorë me lule. Ajo shfaqet me një fustan të rrjedhshëm me modele lulesh. Fytyra e burrit nuk i shfaqet audiencës dhe përkundrazi, fytyra e tij është e përkulur poshtë për të shtypur një puthje në faqen e gruas, dhe duart e tij janë duke u mbështetur në fytyrën e gruas. Sytë e saj janë të mbyllur, me një krah të mbështjellë rreth qafës së burrit, tjetrin të mbështetur butësisht në dorën e tij dhe fytyra e saj është përmbysur për të marrë puthjen e burrit.
Haxhi Neziraj
Haxhi Neziraj (lindi më 16 mars 1993) është futbollistë shqiptarë i cili luan si mesfushor sulmues për klubin kosovarë Drita.
Jeta e hershme
Neziraj lindi në Luzern, Zvicër prej prindërve kosovarë nga Gjakova.
KS Flamurtari
Më 30 janar 2017. Neziraj u bashkua klubit të Kategorisë Superiore KS Flamurtari. Më 1 shkurt 2017, ai bëri debutimin e tij me Flamurtarin në raundin e katërt në Kupën e Shqipërisë 2016-17 kundër Besëlidhjes duke luajtur në minutën e 29-të si zëvendësues të Ardit Shehaj.
KF Drita
Më 31 janr 2018. Neziraj nënshkroi me klubin e Superligës së Kosovës Drita. Më 14 shkurt 2018, ai bëri debutimin e tij me Dritën në çerekfinalen e Kupës së Kosovë 2017-18 kundër Istogut dhe shënoi të vetmin golë duke fituar lojën 0-1.
Karriera ndërkombëtare
Më 7 qershor 2013. Neziraj bëri debutimin e tij me Shqipërinë U-21 në ndeshjen kualifikuese në Kampionatin Evropian UEFA U-21 kundër Hungarisë U-21.
Puthja (Klimt)
Përshkrimi
Modelet në pikturë sugjerojnë stilin e Art Nouveau dhe format organike të lëvizjes Arte dhe Mjeshtëri. Në të njëjtën kohë, sfondi ngjall konfliktin midis dy- dhe tre-dimensionalitetit të brendshëm të punës së Edgar Degas dhe modernistëve të tjerë. Piktura të tilla si Puthja janë manifestime vizuale të shpirtit fin-de-siecle sepse ato kapin një dekadencë të përcjellë nga imazhe të pasura dhe sensuale. Përdorimi i fletëve të arit të kujton pikturat mesjetare prej ari, dorëshkrimet e ndriçuara, mozaikët e mëparshëm dhe modelet spirale në rroba të kujtojnë artin e epokës së bronzit dhe fijet dekorative që shiheshin në artin perëndimor që përpara kohërave klasike. Koka e burrit përfundon shumë afër majës së kanavacës, një largim nga kanunet tradicionale perëndimore që pasqyron ndikimin e printimeve japoneze, ashtu si edhe kompozimi i thjeshtuar i pikturës. parapamje| Kupola e korit: Një engjëll i ofron një model të kishës peshkopit Ecclesius, Bazilika e San Vitale në Ravenna, Itali Babai i Klimt ishte një artizan udhëtues i specializuar në gdhendjet e arit, por përdorimi i fletëve të arit nga Klimt në piktura u frymëzua nga një udhëtim që ai bëri në Itali në 1903. Kur ai vizitoi Ravenën, ai pa mozaikët bizantinë në Kishën e San Vitale. Për Klimt, rrafshësia e mozaikëve dhe mungesa e perspektivës dhe thellësisë së tyre vetëm sa e rritën shkëlqimin e tyre të artë, dhe ai filloi të përdorte pa precedentë fletët e arit dhe argjendit në punën e tij.
Është argumentuar gjithashtu se në këtë pikturë Klimt përfaqësonte momentin kur Apoloni puth Dafinën, duke ndjekur rrëfimin e Metamorfozave të Ovidit.
Historianët e artit kanë sugjeruar gjithashtu se Klimt përshkruan përrallën e Orfeut dhe Eurydice. Më konkretisht, Klimt duket se po tregon momentin e saktë kur Orfeu kthehet për të përkëdhelur Euridikën dhe e humbet dashurinë përgjithmonë. Siç tregohet në këtë pikturë, gruaja që mbahet është paksa e tejdukshme, duke treguar një zbehje ose zhdukje - siç tregohet në histori.
Pritja
Klimt pikturoi Der Kuss menjëherë pas serisë së tij me tre pjesë, Piktura në tavan të Vjenës, i cili krijoi një skandal dhe u kritikua si "pornografik" dhe si dëshmi e "tepricës së çoroditur". Veprat e kishin riformuluar artistin si një fëmijë të tmerrshëm për pikëpamjet e tij antiautoritare dhe antipopullare për artin. Ai shkroi: "Nëse nuk mund t'i kënaqni të gjithë me veprat dhe artin tuaj, kenaqni vetëm disa".
Puthja u ekspozua në vitin 1908 në Vjenë në Kunstschau – ndërtesa e krijuar në bashkëpunim nga Josef Hoffmann, Gustav Klimt, Otto Prutscher, Koloman Moser dhe shumë të tjerë, për të përkuar me festimet në Vjenë për gjashtëdhjetëvjetorin e Perandorit të ri Francis Joseph I. nga 1 qershori deri më 16 nëntor 1908.
Puthja, megjithatë, u prit me entuziazëm dhe u ble, ende e papërfunduar, nga qeveria austriake kur u vu në ekspozitë publike.
Shqipja dhe sanskritishtja
Shqipja dhe sanskritishtja, studim me autor Petro Zheji. Botuar në Tiranë nga "Rrenjet", në vitin 1996. Libri ka 200 faqe (Pjesa 1).
Kaustinen
Kaustinen (Kaustisen kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Qendrore. Komuna ka një popullsi prej 4,287 banorë (30 qershr 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 361.12 kilometra katror (139.43 sq mi) prej të cilave 7.09 km2 (2.74 sq mi) janë uji. Dendësia e popullsisë është 12.11 banorë për kilometra katror (31.4/sq mi).
Thèze
Thèze është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Thèze ka një popullsi prej 223 banorë dhe sipërfaqe 11.17 km², me një dendësi prej 20 banor/km².
Shatorica
Shatorica (Šatorica) është një majë mali e cila ndodhet në pjesën verore të Kosovës në jug të vargut të maleve të Kopaonikut. Në lartësinë 1,770 m është maja e tretë më e lartë malore në pjesën kosovare dhe lumi i Llapit buron afër kësaj maje malore.
Quintanilla Vivar
Quintanilla Vivar është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alfoz de Burgos, të provincës Burgos, në Castile dhe León. Quintanilla Vivar ka 770 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 13.38 km2.
Libri i aforizmave
Libri i aforizmave, me autor Petro Zheji. Botuar në Tiranë nga "Mediaprint", në vitin 2012. Libri ka 676 faqe.
Shatorica
Terreni përreth Shatoricës është kryesisht kodrinor. Pika më e lartë aty pranë është Maja e Bajrakut, 1 776 metra mbi nivelin e detit, 10.8 km në jug të Shatoricës. Rajoni përreth Shatoricës është mjaft e populluar me 222 banorë për kilometër katror. Komuniteti më i afërt është Albaniku, 13.9 km në perëndim të Shatoricës. Rrethinat përreth Shatorica janë një mozaik i tokës bujqësore dhe bimësisë natyrore.
Lumi i Murgullës
Lumi i Murgullës është një lumë i cili ndodhet në pjesën veriore të vendit, rreth 40 km në veri të Prishtinës. Ky lumë burom në afërsi të Shatoricës dhe konsiderohet si burim i lumit të Llapit.
Kazuto Kirigaya
Kazuto Kirigaya (桐ヶ谷 和人, Kirigaya Kazuto), i lindur si Kazuto Narusaka (鳴坂和人, Narusaka Kazuto), është një personazh fiktiv dhe protagonist i serisë Sword Art Online të romaneve të lehta të shkruara nga Reki Kawahara. Ai njihet më shumë nga portmanteau i tij, Kirito (キリト, Kirito), emri i tij i lojtarit në videolojën eponime në të cilën romanet janë vendosur pjesërisht.
Në seri, Kirito është përshkruar si një adoleshent i cili u zgjodh si një nga 1000 testuesit beta për një realitet virtual të ri shtetëror-të-artit MMORPG të quajtur Sword Art Online. Pasi loja lëshohet për publikun e gjerë, ai dhe pjesa tjetër e 10,000 lojtarëve shpejt zbulojnë se nuk janë në gjendje të dalin nga llogaria dhe janë bllokuar në simulim nëse nuk arrijnë ta mposhtin lojën.
Në anime, Kirito dublohet nga Yoshitsugu Matsuoka në japonisht.
Krijimi dhe koncepti
Në një intervistë me krijuesin e serive Reki Kawahara, kur u pyet nëse personaliteti dhe karakteri i Kiritos bazoheshin në të tijin, autori u përgjigj se ai zakonisht nuk vë aspekte të vetes në personazhet e tij, dhe me shaka vërejti se "por nëse do ta kisha një pikë ngjashmërie midis Kirito dhe vetvetes, është fakti që asnjëri prej nesh nuk është i mirë në krijimin e partive. Ne [të dy] priremi të luajmë solo në këto lojëra shumë". Ai gjithashtu shtoi se e shkroi serinë për të ndryshuar mendimin e popullarizuar të lojërave në internet; duke e parë atë jo një të sëmurë shoqëror ose thjesht një arratisje nga jeta reale, dhe kështu vendosi të tregojë lojëra në një dritë më pozitive në romanet e tij të lehta. Kur tifozët e pyetën atë për Kirito duke përdorur një shpatë në një lojë të bazuar në armë, Kawahara u përgjigj se shpata e energjisë në Halo mund të jetë arma më e fuqishme nëse përdoret siç duhet.
Shumë tifozë e kanë pyetur Reki Kawahara nëse do të kishte një kryqëzim eventual midis Accel World dhe Sword Art Online, të cilit ai u përgjigj se ndërsa ai kishte shkruar tashmë një skenar ku Kirito dhe Haruyuki Arita takoheshin dhe luftonin, një perspektivë e tillë do të ishte e vështirë për shkak të SAO që zhvillohet në 2022 dhe Accel World në 2046.
Soddì
Soddì (Soddìe) është një komunë në Itali në provincën Oristanos, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 5.24 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 250 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 120 banorë.
Genc Iseni
Genc Iseni ose Hyseni (lindi më 28 mars 1983) është futbollistë kosovarë i cili luan në skuadrën FK Rabotnički si sulmues. Genci ka luajtur për katër vite në skuadrën maqedonase FK Renova. Ai shënoi një golë kundër skuadrës HNK Rijeka në vitin 2008.
Shtëpia e Jani Lazes
Shtëpia e Jani Laze është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Mark Selby
Selby u bashkua me turneun kryesor snooker profesionist në vitin 1999 në moshën 16 vjeç, pasi garoi në UK Tour në vitin 1998. Ai ishte kandidati i John Higgins në Kampionatin Botëror Snooker 2007. Ai ishte lojtari i gjashtë që fitoi të gjitha ngjarjet Triple Crown të snookerit të paktën dy herë, duke fituar tre tituj Masters (2008, 2010 dhe 2013), dy UK Championship (2012 dhe 2016), dhe tre Kampionate Botërore (2014, 2016 dhe 2017). Titujt e tjerë të renditjes së tij përfshijnë Welsh Open në vitin 2008, Shanghai Masters në vitin 2011, German Masters në vitin 2015, China Open në 2015, 2017 dhe 2018, Paul Hunter Classic në vitin 2016, Kampionatin Ndërkombëtar në vitin 2016 dhe 2017, etj. China Championship në vitin 2018, English Open në vitin 2019 dhe Scottish Open gjithashtu në vitin 2019.
Selby është i njohur si një durimtar, konkurrent i ashpër me një lojë të fortë sigurie. Ai ka përpiluar mbi 600 century break në karrierën e tij profesionale. Selby është gjithashtu një lojtar biliardo. Ai ishte kampioni botëror i 8-ball në vitin 2006 dhe ishte garuesi i Kampionatit Botëror të Biliardos Kineze 2015.
Jan van Eyck
parapamje|411x411px| Portreti i Arnolfinit, vaj në lis, 1434. Galeria Kombëtare, Londër Jan van Eyck (, ; – Korrik 9, 1441) ishte një piktorë aktivë në Bruges i cili u njoft si inovatorët e hershëm ku më vonë u njoftë si pikturë e hershme Veriore, dhe një nga prezantuesit kryesorë të Rilindjes së hershme Veriore art.
Sipas Vasarit dhe historianëve duke inkuadrurar Ernst Gombrich, aji krijoi pikturën në vajë, kuotim të cilin në kohët moderne klasifikohet si e stër simplifikuar.
Të dhënat e mbijetuara tregojnë se ai ka lindur rreth vitit 1380 ose 1390, ka shumë të ngjarë në Maaseik (atëherë Maaseyck, pra emri i tij), Limburg, i cili ndodhet në Belgjikën e sotme. Ai u punësua në Hagë rreth vitit 1422, kur ishte tashmë një mjeshtër piktor me asistentë punishteje, dhe u punësua si piktor dhe shërbëtor i dhomës së Gjonit III të Pamëshirshëm, sundimtar i qarqeve të Hollandës dhe Hainaut. Pas vdekjes së Gjonit në 1425, ai u emërua më vonë si piktor oborri te Filipi i Mirë, Duka i Burgundisë, dhe punoi në Lille përpara se të transferohej në Bruges në 1429, ku jetoi deri në vdekjen e tij. Ai u vlerësua shumë nga Filipi dhe ndërmori një sërë vizitash diplomatike jashtë vendit, duke përfshirë në Lisbonë në 1428 për të eksploruar mundësinë e një kontrate martese midis dukës dhe Isabelës së Portugalisë.
Rreth 20 piktura të mbijetuara i atribuohen me siguri atij, si dhe Altarpiecei i Gentit dhe miniaturat e ndriçuara të Orëve Torino-Milano, të gjitha të datuara midis 1432 dhe 1439. Dhjetë janë të datuara dhe të nënshkruara me një variant të motos së tij ALS ICH KAN ( Ashtu siç mundem unë (Eyck) ), një lojë fjalësh me emrin e tij, të cilën ai e pikturonte në mënyrë tipike me karaktere greke.
Van Eyck pikturoi lëndë laike dhe fetare, duke përfshirë altar, figura fetare me një panel dhe portrete të porositura. Puna e tij përfshin panele të vetme, diptike, triptike dhe panele poliptike. Ai u pagua mirë nga Filipi, i cili kërkonte që piktori të ishte i sigurt financiarisht dhe të kishte liri artistike, në mënyrë që të pikturonte "kur të donte". Puna e Van Eyck vjen nga stili gotik ndërkombëtar, por ai shpejt e eklipsoi atë, pjesërisht përmes një theksimi më të madh mbi natyralizmin dhe realizmin. Ai arriti një nivel të ri virtuoziteti përmes zhvillimeve të tij në përdorimin e bojës së vajit. Ai kishte shumë ndikim, dhe teknikat dhe stili i tij u adoptuan dhe u rafinuan nga piktorët e hershëm holandezë.
Jeta e hershme
Pak dihet për jetën e Jan Van Eyck, dhe gjithashtu as data apo vendi i lindjes së tij nuk dokumentohet. Regjistrimi i parë ekzistues i jetës së tij vjen nga oborri i Gjonit të Bavarisë në Hagë, ku, ndërmjet viteve 1422 dhe 1424, pagesat iu bënë Meyster Jan den malre (Mjeshtrit Jan piktori), i cili atëherë ishte një piktor oborri me gradën shërbëtor, ku fillimisht morri një dhe më pas dy asistentë. Kjo sugjeron datën e lindjes më së voni deri më1395. Megjithatë, mosha e tij e dukshme në autoportretin e mundshëm të Londrës të vitit 1433 sugjeron për shumicën e studiuesve një datë më afër vitit 1380. Ai u identifikua në fund të shekullit të 16-të si i lindur në Maaseik, një lagje e princit-peshkopatës së Lièges. Mbiemri i tij megjithatë lidhet me vendin Bergeijk, për shkak të informacionit gjenealogjik që lidhet me stemën me tre mullinj; ai informacion nënkupton gjithashtu se ai rrjedh nga Lordët e Rode (Sint-Oedenrode). Elisabeth Dhanens rizbuloi në gjendjen tremujore "blazon atërore, në ar, tre mullinj acid laurik", të ngjashme me familjet e tjera që rrjedhin nga Lordët e Rode në lagjen e Peelland në 'meierij van's-Hertogenbosch'. Vajza e tij Lievine ishte në një manastir në Maaseik pas vdekjes së babait të saj. Shënimet në vizatimin e tij përgatitor për Portretin e Kardinalit Niccolò Albergati janë shkruar në dialektin Maasland.
Ai kishte një motër Margareta, dhe të paktën dy vëllezër, Hubert (vdiq më 1426), me të cilin ndoshta shërbeu si praktikë dhe Lambert (aktiv midis 1431 dhe 1442), të dy gjithashtu piktorë, por rendi i lindjeve të tyre nuk ka është themeluar. Një tjetër piktor i rëndësishëm dhe mjaft më i ri që ka punuar në Francën Jugore, Barthélemy van Eyck, supozohet të jetë një lidhje. Nuk dihet se ku ishte shkolluar Jani, por ai kishte njohuri të latinishtes dhe përdorte alfabetin grek dhe hebraik në mbishkrimet e tij, duke treguar se ai ishte i shkolluar në klasikë. Ky nivel arsimimi ishte i rrallë në mesin e piktorëve dhe do ta kishte bërë atë më tërheqës për Filipin e kultivuar.
Piktor oborri
parapamje|560x560px| Hubert dhe Jan van Eyck, Ghent Altarpiece, përfunduar 1432. Katedralja e Shën Bavos, Gent Van Eyck shërbeu si zyrtar për John of Bavaria-Straubing, sundimtar i Holandës, Hainault dhe Zeeland. Në këtë kohë ai kishte mbledhur një punëtori të vogël dhe ishte përfshirë në ridekorimin e pallatit Binnenhof në Hagë. Pas vdekjes së Gjonit në 1425 ai u zhvendos në Bruges dhe ra në vëmendjen e Filipit të Mirë shek. 1425. Dalja e tij si një piktor i koleksionit në përgjithësi pason emërimin e tij në oborrin e Filipit dhe nga kjo pikë veprimtaria e tij në oborr është relativisht e dokumentuar mirë. Ai shërbeu si artist dhe diplomat i oborrit dhe ishte anëtar i lartë i esnafit të piktorëve Tournai. Më 18 tetor 1427, në festën e Shën Lukës, ai udhëtoi për në Tournai për të marrë pjesë në një banket për nder të tij, ku morën pjesë gjithashtu Robert Campin dhe Rogier van der Weyden.
Vëllai i tij Hubert van Eyck bashkëpunoi në veprat më të famshme të Janit, Ghent Altarpiece, përgjithësisht historianët e artit besojnë se ajo filloi shek. 1420 nga Hubert dhe përfunduar nga Jan në 1432. Një vëlla tjetër, Lambert, përmendet në dokumentet e gjykatës Burgundian dhe mund të ketë mbikëqyrur punëtorinë e vëllait të tij pas vdekjes së Janit.
Pjekuria dhe suksesi
parapamje|230x230px| Portreti i Margaret van Eyck, Groeningemuseum, Bruges, 1439 Të konsideruar revolucionare gjatë jetës së tij, modelet dhe metodat e van Eyck u kopjuan dhe riprodhoheshin shumë. Motoja e tij, një nga nënshkrimet e para dhe ende më të dallueshme në historinë e artit,  ALS ICH KAN  ("SI MUND"), një lojë fjalësh për emrin e tij, u shfaq për herë të parë në 1433 në Portreti i një njeriu me çallmë, i cili mund të shihet si tregues i vetëbesimit të tij në atë kohë. Vitet midis 1434 dhe 1436 konsiderohen përgjithësisht pika e tij më e lartë kur ai prodhoi vepra duke përfshirë Madonën e Kancelarit Rolin, Lucca Madonna dhe Virgjëresha dhe Fëmijë me Canon van der Paele.
Rreth vitit 1432, ai u martua me Margaret, e cila ishte 15 vjet më e re. Pothuajse në të njëjtën kohë ai bleu një shtëpi në Bruges; Margaret nuk përmendet përpara se të zhvendosej, kur i pari nga dy fëmijët e tyre lindi në 1434. Shumë pak dihet për Margaretën; edhe emri i vajzërisë i ka humbur – të dhënat bashkëkohore i referohen asaj kryesisht si Damoiselle Marguerite. Ajo mund të ketë qenë me origjinë aristokratike, ndonëse nga fisnikëria e ulët, kjo dëshmohet nga veshjet e saj në portret të cilat janë në modë, por jo nga lulëzimi i veshur nga nusja në Portretin Arnolfini. Më vonë, si e veja e një piktori të njohur Margaretit iu dha një pension modest nga qyteti i Bruges pas vdekjes së Janit. Të paktën një pjesë e këtyre të ardhurave është investuar në lotari.
Van Eyck ndërmori një numër udhëtimesh në emër të Filipit Dukës së Burgundisë midis 1426 dhe 1429, të përshkruara në të dhënat si komisione "të fshehta", për të cilat ai paguhej shumëfishi i pagës së tij vjetore. Natyra e tyre e saktë është ende e panjohur, por ato duket se përfshijnë veprimin e tij si i dërguar i gjykatës. Në vitin 1426 ai u nis për në "toka të caktuara të largëta", ndoshta në Tokën e Shenjtë, një teori që i jep peshë saktësia topografike e Jeruzalemit në The Three Marys at the Tomb, një pikturë e përfunduar nga anëtarët e punishtes së tij shek. 1440.
Një komision i dokumentuar më mirë ishte udhëtimi për në Lisbonë së bashku me një grup që synonte të përgatiste terrenin për martesën e Dukës me Isabelën e Portugalisë. Van Eyck's kishte për detyrë të pikturonte nusen, në mënyrë që Duka ta vizualizonte atë përpara martesës së tyre. Për shkak se Portugalia ishte e kapluar nga murtaja, oborri i tyre ishte shëtitës dhe partia holandeze i takoi në kështjellën e largët të Avisit. Van Eyck kaloi nëntë muaj atje, duke u kthyer në Holandë me Isabelën si nuse; çifti u martua në ditën e Krishtlindjeve të vitit 1429. Princesha ndoshta nuk ishte veçanërisht tërheqëse, dhe pikërisht kështu e përcolli Van Eyck në portretin tashmë të humbur. Në mënyrë tipike ai i tregonte të ulurit e tij si dinjitoz, por nuk i fshehu papërsosmëritë e tyre. Pas kthimit të tij, ai ishte i preokupuar me përfundimin e altarit të Gentit, i cili u shenjtërua më 6 maj 1432 në Katedralen Shën Bavo gjatë një ceremonie zyrtare për Filipin. Të dhënat nga viti 1437 thonë se ai u vlerësua shumë nga radhët e larta të fisnikërisë Burgundiane dhe ishte i punësuar në komisione të huaja.
Vdekja dhe trashëgimia
parapamje|474x474px| Lajmërimi, 1434–1436; Galeria Kombëtare e Arteve, Uashington Jan van Eyck vdiq më 9 korrik 1441, në Bruges. Ai u varros në varrezat e kishës së Shën Donatianit. Në shenjë respekti, Filipi i bëri një pagesë të vejushës së Janit, Margaret, në një vlerë të barabartë me pagën vjetore të artistit. Ai la pas shumë punë të papërfunduara për t'i përfunduar nga punëtorët e punishtes së tij. Pas vdekjes së tij, Lambert van Eyck drejtoi punëtorinë, ndërsa reputacioni dhe shtat i Janit rriteshin në mënyrë të qëndrueshme. Në fillim të vitit 1442, Lambert e zhvarrosi trupin dhe e vendosi brenda Katedrales së Shën Donatianit.
Në 1449 ai u përmend nga humanisti dhe antikuari italian Ciriaco de' Pizzicolli si një piktor i notave dhe aftësive dhe u regjistrua nga Bartolomeo Facio në 1456.
Punimet
Edhe pse mund të supozohet – duke pasur parasysh kërkesën dhe modën – se ai prodhoi një numër triptikësh, vetëm altari i Dresdenit ka mbijetuar, megjithëse një numër portretesh ekzistuese mund të jenë krahë poliptikësh të çmontuar. Shenjat treguese janë mentesha në kornizat origjinale, orientimi i personit dhe duart e lutjes ose përfshirja e elementeve ikonografike në një portret ndryshe në dukje laik.
Rreth 20 piktura të mbijetuara i atribuohen me besim, të gjitha të datuara midis 1432 dhe 1439. Dhjetë, duke përfshirë Altarpiece të Gentit, datohen dhe nënshkruhen me një variant të motos së tij, ALS ICH KAN. Në vitin 1998 Holland Cotter vlerësoi se "vetëm dy duzina piktura...të atribuuara...me shkallë të ndryshme besimi, së bashku me disa vizatime dhe disa faqe nga... Orët Torino-Milan". Ai përshkroi "marrëdhënien komplekse dhe tensionin midis historianëve të artit dhe mbajtjes së muzeve në caktimin e autorësisë. Nga rreth 40 vepra të konsideruara origjinale në mesin e viteve 80, rreth dhjetë tani po kontestohen fuqishëm nga studiuesit kryesorë si punëtori "
Torino-Milan Orari: Hand G
majtas|parapamje| Bas-de-page e Pagëzimit të Krishtit, Dora G, Torino. Milan Filio 93v, Inv 47. Që nga viti 1901, Jan van Eyck është vlerësuar shpesh si artisti anonim i njohur si Hand G i Orëve Torino-Milano. Nëse kjo është e saktë, ilustrimet e Torinos janë të vetmet vepra të njohura nga periudha e tij e hershme; Sipas Thomas Kren, datat e mëparshme për Hand G i paraprijnë çdo pikture të njohur të panelit në një stil Eyckian, i cili "ngre pyetje provokuese rreth rolit që mund të ketë luajtur ndriçimi i dorëshkrimeve në vërtetësinë e lavdëruar të pikturës së vajit Eyckian".
Dëshmia për atribuimin e van Eyck-ut mbështetet pjesërisht në faktin se megjithëse figurat janë kryesisht të tipit gotik ndërkombëtar, ato rishfaqen në disa nga veprat e tij të mëvonshme. Përveç kësaj, ka stema të lidhura me familjen Wittelsbach me të cilën ai kishte lidhje në Hagë, ndërsa disa nga figurat në miniaturë i bëjnë jehonë kalorësit në Altarpiece të Gentit.
Shumica e orëve Torino-Milano u shkatërruan nga zjarri në 1904 dhe mbijetojnë vetëm në fotografi dhe kopje; vetëm tre faqe që i atribuohen Dorës G tani kanë mbijetuar, ato me miniaturë të mëdha të Lindjes së Gjon Pagëzorit, Gjetja e Kryqit të Vërtetë dhe Zyra e të Vdekurve (ose Mesha e Requiem ), me miniaturat në bazë. dhe inicialet e të parës dhe të fundit prej tyre Zyra e të Vdekurve shpesh shihet si të kujton Madonën në Kishë të Janit 1438–1440. Katër të tjera humbën në vitin 1904: të gjithë elementët e faqeve me miniaturat e quajtura Lutja në breg (ose Duka Uilliam i Bavarisë në breg të detit, lutja e Sovranit etj.), dhe skena e natës së Tradhtimit të Krishtit ( e cila u përshkrua tashmë nga Durrieu si "e veshur" para zjarrit), Kurorëzimi i Virgjëreshës dhe faqja e saj bazë, dhe fotografia e madhe vetëm e pamjes detare Udhëtimi i Shën Julianit dhe Shën Martës.
Ikonografia Marian
parapamje|280x280px| Triptik i Dresdenit . Vaj në panel lisi, 1437. Gemäldegalerie Alte Meister, Dresden Përveç "Altarit të Gentit", veprat fetare të Van Ejkut paraqesin Virgjëreshën Mari si figurë qendrore. Ajo zakonisht është ulur, e veshur me një kurorë me xhevahir, duke përmbytur një Krisht fëmijë lozonjare, i cili e vështron atë dhe kap buzën e fustanit të saj në një mënyrë që të kujton traditën bizantine të shekullit të 13-të të ikonës Eleusa ( Virgjëresha e butësisë ). Ajo shfaqet ndonjëherë duke lexuar një Libër të Orëve. Ajo zakonisht vesh të kuqe. Në altarin e Gentit të vitit 1432, Maria mban një kurorë të stolisur me lule dhe yje. Ajo është e veshur si nuse dhe lexon nga një libër brezi i mbështjellë me leckë të gjelbër, ndoshta një element i huazuar nga Virgin Annunciate i Robert Campin. Paneli përmban një sërë motivesh që më vonë rishfaqen në veprat e mëvonshme; ajo tashmë është Mbretëresha e Qiellit, e veshur me një kurorë të stolisur me lule dhe yje. Van Eyck zakonisht e paraqet Marinë si një shfaqje përpara një dhuruesi të gjunjëzuar në lutje anash. Ideja e një shenjtori që shfaqej para një laik ishte e zakonshme në portretet e donatorëve veriorë të periudhës. Tek Virgjëresha dhe Fëmija me Canon van der Paele (1434–1436), Kanuni duket se sapo ka pushuar për një çast për të reflektuar mbi një pasazh nga bibla e tij në dorë, ndërsa Virgjëresha dhe Fëmija me dy shenjtorë shfaqen para tij, sikur mishërime të lutja e tij. majtas|parapamje|309x309px| Madona e kancelarit Rolin, shek. 1435. [[Muzeu i Luvrit|Musée du Louvre, Paris]] Roli i Marisë në veprat e tij duhet parë në kontekstin e kultit dhe nderimit bashkëkohor që e rrethon. Në fillim të shekullit të 15-të, Maria mori rëndësi si një ndërmjetëse midis hyjnoreve dhe anëtarëve të besimit të krishterë. Koncepti i purgatorit si një gjendje ndërmjetëse që çdo shpirt duhej të kalonte përpara se të pranohej në parajsë ishte në kulmin e tij. Lutja ishte mjeti më i dukshëm për zvogëlimin e kohës në harresë, ndërsa të pasurit mund të porosisnin kisha të reja, zgjerime të atyre ekzistuese ose portrete përkushtimi. Në të njëjtën kohë, kishte një prirje drejt sponsorizimit të masave të rekuiem -it, shpesh si pjesë e kushteve të një testamenti, një praktikë që Joris van der Paele sponsorizoi në mënyrë aktive. Me këto të ardhura ai i pajisi kishat me copa të qëndisura dhe aksesorë metalikë si kupa, pjata dhe shandanë. parapamje|291x291px| Madona në Kishë, shek. 1438–1440. Gemäldegalerie, Berlin Ejku zakonisht i jep Marisë tre role: Nëna e Krishtit; personifikimi i " Ecclesia Triumphans "; ose Mbretëresha e Qiellit.
Ideja e Marisë si një metaforë për vetë Kishën është veçanërisht e fortë në pikturat e tij të mëvonshme. Në Madonna në Kishë ajo dominon katedralen; koka e saj është pothuajse në nivel me galerinë rreth gjashtëdhjetë metra të lartë. Historiani i artit Otto Pächt e përshkruan brendësinë e panelit si një "dhomë froni" që e mbështjell atë si një "këllëf mbajtëse". Ky shtrembërim i shkallës gjendet në një sërë pikturash të tjera të Madonna-s, duke përfshirë Shpalljen. Shtati i saj monumental huazon nga veprat e artistëve italianë të shekullit të 12-të dhe të 13-të, si Cimabue dhe Giotto, të cilët nga ana e tyre pasqyrojnë një traditë që shkon prapa në një tip italo-bizantin dhe thekson identifikimin e saj me vetë katedralen. Historianët e artit në shekullin e 19-të menduan se vepra u ekzekutua herët në karrierën e van Eyck dhe ia atribuuan shkallën e saj si gabim të një piktori relativisht të papjekur. Ideja se madhësia e saj përfaqëson mishërimin e saj si kishë u sugjerua për herë të parë nga Erwin Panofsky në 1941. Till-Holger Borchert thotë se van Eyck nuk e pikturoi "Madonën në një kishë", por si "Kisha".
Punimet e mëvonshme të Van Eyck përmbajnë detaje arkitekturore shumë të sakta dhe të detajuara, por nuk janë modeluar sipas ndërtesave aktuale historike. Ai ndoshta kërkoi të krijonte një hapësirë ideale dhe të përsosur për shfaqjen e Marisë, dhe ishte më i shqetësuar me ndikimin e tyre vizual sesa mundësinë fizike. majtas|parapamje|304x304px| Ghent Altarpiece, detaj që tregon Virgjëreshën Mari Pikturat Marian karakterizohen nga përshkrime komplekse të hapësirës fizike dhe burimeve të dritës. Shumë nga veprat fetare të van Eyck përmbajnë një hapësirë të brendshme të reduktuar, e cila megjithatë menaxhohet dhe rregullohet në mënyrë delikate për të përcjellë një ndjenjë intimiteti pa u ndjerë të shtrënguar. Madonna e kancelarit Rolin ndizet si nga portiku qendror ashtu edhe nga dritaret anësore, ndërsa pllakat e dyshemesë në krahasim me elementët e tjerë tregojnë se figurat janë vetëm rreth gjashtë këmbë nga ekrani i lozhës me kolonë dhe se Rolin mund t'i duhej të shtrydhte veten përmes hapjes për të dalë në atë mënyrë. Elementët e ndryshëm të katedrales në Madonna në Kishë janë aq të detajuara në mënyrë specifike dhe elementet e arkitekturës gotike dhe bashkëkohore të përvijuara aq mirë, sa që shumë historianë të artit dhe arkitekturës kanë arritur në përfundimin se ai duhet të ketë pasur njohuri të mjaftueshme arkitekturore për të bërë dallime të nuancuara. Duke pasur parasysh saktësinë e përshkrimeve, shumë studiues janë përpjekur ta lidhin pikturën me ndërtesa të veçanta. Por në të gjitha ndërtesat në veprën e van Eyck, struktura është imagjinuar dhe ndoshta një formim i idealizuar i asaj që ai e shikonte si një hapësirë arkitekturore të përsosur. Kjo mund të shihet nga shembujt e shumtë të tipareve që do të ishin të pamundura në një kishë bashkëkohore, duke përfshirë vendosjen e një triforiumi të rrumbullakët me hark mbi një kolonadë të mprehtë në veprën e Berlinit.
Veprat Marian janë të veshura shumë me mbishkrime. Shkronja në fronin e harkuar mbi Marinë në altarin e Gentit është marrë nga një pasazh nga Libri i Urtësisë (7:29): "Ajo është më e bukur se dielli dhe ushtria e yjeve; në krahasim me dritën ajo është më e lartë. Ajo është me të vërtetë reflektimi i dritës së përjetshme dhe një pasqyrë e pastër e Zotit”. Formulimi nga i njëjti burim në skajin e mantelit të saj, në kornizën e Madonës në Kishë dhe në veshjen e saj në Virgjëreshë dhe Fëmijë me Canon van der Paele, lexohet EST ENIM HAEC SPECIOSIOR SOLE ET SUPER OMNEM STELLARUM
''DISPOSITIONEM. LUCI CONPARATA INVENITUR PRIOR'' Edhe pse mbishkrimet janë të pranishme në të gjitha pikturat e van Ejkut, ato janë mbizotëruese në pikturat e tij Marian, ku duket se kryejnë një sërë funksionesh. Ata u japin jetë portreteve dhe u japin zë atyre që nderojnë Marinë, por gjithashtu luajnë një rol funksional; duke pasur parasysh se veprat bashkëkohore fetare janë porositur për përkushtim privat, mbishkrimet mund të kenë qenë synuar të lexohen si një magjepsje ose lutje të personalizuara kënaqëse. Harbison vëren se veprat e porositura privatisht të van Eyck-ut janë të gdhendura jashtëzakonisht shumë me lutje dhe se fjalët mund të kenë shërbyer një funksion të ngjashëm me tabletat e lutjes, ose më saktë "Krahët e lutjes", siç shihet në triptikun e Virgjëreshës dhe Fëmijëve në Londër.
Portrete laike
parapamje|300x300px| Portreti Arnolfini, detaj që tregon subjektin femëror dhe pasqyrën konvekse Van Eyck ishte shumë i kërkuar si artist portreti. Rritja e pasurisë në të gjithë Evropën veriore nënkuptonte që portreti nuk ishte më pronë e familjes mbretërore apo aristokracisë së lartë. Një klasë e mesme tregtare në zhvillim dhe ndërgjegjësimi në rritje për idetë humaniste të identitetit individual çuan në një kërkesë për portrete.
Portretet e Van Eyck karakterizohen nga manipulimi i tij me bojë vaji dhe vëmendja e përpiktë ndaj detajeve; fuqitë e tij të mprehta të vëzhgimit dhe tendenca e tij për të aplikuar shtresa me lustër të hollë të tejdukshëm për të krijuar intensitet të ngjyrës dhe tonit. Ai ishte pionier i portreteve gjatë viteve 1430 dhe u admirua deri në Itali për natyralitetin e përshkrimeve të tij. Sot atij i atribuohen nëntë portrete pamjesh prej tre të katërtat. Stili i tij u miratua gjerësisht, veçanërisht nga van der Weyden, Petrus Christus dhe Hans Memling. Portreti i vogël i një njeriu me një kapiten blu të shek. 1430 është portreti i tij më i hershëm i mbijetuar. Ai evidenton shumë nga elementët që do të bëheshin standard në stilin e tij të portretit, duke përfshirë pamjen prej tre të katërtat (një tip që ai e ringjalli nga antikiteti i cili shpejt u përhap në Europë), ndriçimi i drejtimit, mbulesa e përpunuar e kokës dhe për portretet e vetme, inkuadrimi. e figurës brenda një hapësire të ngushtë të papërcaktuar, të vendosur në një sfond të zi të sheshtë. Ai shquhet për realizmin e tij dhe vëzhgimin e mprehtë të detajeve të vogla të pamjes së personit; burri ka një mjekër të lehtë prej një ose dy ditësh rritje, një tipar i ripërsëritur në portretet e hershme mashkullore të van Eyck-ut, ku personi që ulet shpesh është ose i parruar ose sipas Lorne Campbell-it "i rruar në mënyrë joefikase". Campbell liston të tjera të parruara nga van Eyck; Niccolò Albergati (1431), Jodocus Vijdt (1432), Jan van Eyck? (1433), Joris van der Paele (rreth 1434–1436), Nicolas Rolin (1435) dhe Jan de Leeuw (1436).
Shënimet e bëra në anën e pasme të studimit të tij të letrës për Portretin e Kardinalit Niccolò Albergati japin një pasqyrë të qasjes së Eyck-ut ndaj kapjes së vogël të fytyrave të kujdestarit të tij. Për detajet e tij të rritjes së mjekrës ai shkroi, "die stoppelen vanden barde wal grijsachtig" (kashtjellat e mjekrës së thinjur ). Në aspektet e tjera të përpjekjeve të tij për të regjistruar fytyrën e plakut, ai vuri në dukje, "irisi i syrit, afër pjesës së pasme të bebëzës, ka ngjyrë të verdhë kafe. Në konturet ngjitur me të bardhën, kaltërosh ... e bardha gjithashtu e verdhë . . ." Portreti i Léal Souvenir i vitit 1432 vazhdon aderimin ndaj realizmit dhe vëzhgimin e mprehtë të detajeve të vogla të pamjes së personit. Megjithatë, nga veprat e tij të mëvonshme, personazhi u vendos në një distancë më të madhe dhe vëmendja ndaj detajeve më pak e theksuar. Përshkrimet janë më pak mjeko-ligjore, më shumë një pasqyrë, ndërsa format janë më të gjera dhe më të sheshta. Edhe në veprat e tij të hershme, përshkrimet e modelit nuk janë riprodhime besnike; pjesët e fytyrës ose formës së sitters u ndryshuan për të paraqitur një përbërje më të mirë ose për t'iu përshtatur një ideali. Ai shpesh ndryshonte përmasat relative të kokës dhe trupit të modeleve të tij për t'u fokusuar në elementët e tipareve të tyre që e interesonin. Kjo e bëri atë të shtrembëronte realitetin në këtë pikturë; në portretin e gruas së tij ai ndryshoi këndin e hundës së saj dhe i dha asaj një ballë të lartë të modës që natyra nuk e kishte.
Parapeti i gurit në bazën e kanavacës së Léal Souvenir është pikturuar si për të simuluar gurë të shënuar ose me dhëmbëza dhe përmban tre shtresa të veçanta mbishkrimesh, secila e dhënë në një mënyrë iluzioniste, duke dhënë përshtypjen se janë të gdhendura në gur. Van Eyck shpesh i vendosi mbishkrimet sikur në zërin e ulur, në mënyrë që ato "duken se po flasin". Shembujt përfshijnë Portretin e Jan de Leeuw që lexon . . ''. Jan de [Leeuw], i cili hapi sytë për herë të parë në festën e Shën Ursulës [21 tetor], 1401. Tani më ka pikturuar Jan van Eyck, mund ta shihni kur e filloi. 1436 . Në Portretin e Margaret van Ejkut të vitit 1439, lavdërimet e shkronjave Burri im Johannes më përfundoi në vitin 1439 më 17 qershor, në moshën 33-vjeçare. Ashtu siç mundem.''
Duart luajnë një rëndësi të veçantë në pikturën e Van Eyck. Në portretet e tij të hershme, situesit shpesh shfaqen duke mbajtur objekte që tregojnë profesionin e tyre. Burri në Léal Souvenir mund të ketë qenë një profesionist ligjor pasi mban një rrotull që i ngjan një dokumenti ligjor.
Portreti Arnolfini i vitit 1432 është i mbushur me iluzionizëm dhe simbolikë, siç është Madona e 1435 e kancelarit Rolin, e ngarkuar për të shfaqur fuqinë, ndikimin dhe devotshmërinë e Rolinit.
Ikonografi
Van Eyck përfshiu një shumëllojshmëri të gjerë të elementeve ikonografike, duke përcjellë shpesh atë që ai e shihte si një bashkëjetesë të botës shpirtërore dhe materiale. Ikonografia ishte e ngulitur në vepër pa vëmendje; zakonisht referencat përfshinin detaje të vogla, por kryesore të sfondit. Përdorimi i tij i simbolizmit dhe referencave biblike është karakteristikë e punës së tij, një trajtim i ikonografisë fetare që ai filloi, me risitë e tij të marra dhe të zhvilluara nga van der Weyden, Memling dhe Christus. Secili përdori elemente të pasura dhe komplekse ikonografike për të krijuar një ndjenjë të ngritur të besimeve bashkëkohore dhe idealeve shpirtërore. majtas|parapamje|360x360px| Virgjëresha dhe Fëmijë me Canon van der Paele, shek. 1434–1436. Groeningemuseum, Bruges . Pikturat Marian të Van Eyck-ut janë të mbushura me detaje ikonografike Craig Harbison e përshkruan përzierjen e realizmit dhe simbolizmit si ndoshta "aspekti më i rëndësishëm i artit të hershëm flamand". Simbolet e ngulitura kishin për qëllim të bashkoheshin në skena dhe "ishte një strategji e qëllimshme për të krijuar një përvojë të zbulesës shpirtërore". Në veçanti, pikturat fetare të Van Eyck-ut "i paraqesin gjithmonë spektatorit një pamje të shpërfytyruar të realitetit të dukshëm". Për të, e përditshmja është e zhytur në mënyrë harmonike në simbolikë, e tillë që, sipas Harbison, "të dhënat përshkruese u riorganizuan kështu që ata nuk ilustruan ekzistencën tokësore, por atë që ai e konsideronte të vërtetë të mbinatyrshme." Kjo përzierje e tokës dhe qiellore dëshmon besimin e van Eyck-ut se "e vërteta thelbësore e doktrinës së krishterë" mund të gjendet në "martesën e botëve laike dhe të shenjta, të realitetit dhe simbolit". Ai përshkruan Madona tepër të mëdha, përmasat joreale të të cilave tregojnë ndarjen midis qiellores nga tokësore, por i vendosin në mjedise të përditshme si kisha, dhoma shtëpiake ose ulur me zyrtarë të gjykatës.
Megjithatë, kishat tokësore janë zbukuruar shumë me simbole qiellore. Një fron qiellor përfaqësohet qartë në disa dhoma shtëpiake (për shembull në Lucca Madonna ). Më të vështira për t'u dalluar janë cilësimet për piktura të tilla si Madonna e Kancelarit Rolin, ku vendndodhja është një shkrirje e tokës dhe qiellore. Ikonografia e Van Eyck-ut është shpesh e shtresuar aq dendur dhe e ndërlikuar, saqë një vepër duhet parë shumë herë përpara se edhe kuptimi më i dukshëm i një elementi të jetë i dukshëm. Simbolet shpesh thuheshin në mënyrë delikate në piktura, kështu që ato u bënë të dukshme vetëm pas shikimit të ngushtë dhe të përsëritur, ndërsa pjesa më e madhe e ikonografisë pasqyron idenë se, sipas John Ward, ekziston një "kalim i premtuar nga mëkati dhe vdekja në shpëtim dhe rilindje”.
Nënshkrimi
parapamje|222x222px| Detaj me pasqyrë dhe firmë; Portreti i Arnolfinit, 1434 Van Eyck ishte i vetmi piktor holandez i shekullit të 15-të që firmosi pikturat e tij. Motoja e tij përmbante gjithmonë variante të fjalëve  ALS ICH KAN  (ose një variant) – “As I Can”, ose “As Best I Can”, që formon një lojë fjalësh me emrin e tij. "ICH" i aspiruar në vend të "IK" brabantian rrjedh nga limburgishtja e tij amtare. Nënshkrimi ndonjëherë mbishkruhet duke përdorur germa greke si  AAE IXH XAN . Fjala Kan rrjedh nga fjala holandeze e mesme kunnen e lidhur me fjalën holandeze kunst ose me gjermanishten Kunst ("art").
Fjalët mund të lidhen me një lloj formule modestie të parë ndonjëherë në letërsinë mesjetare, ku shkrimtari e paraprin veprën e tij me një falje për mungesën e përsosmërisë, edhe pse, duke pasur parasysh bujarinë tipike të nënshkrimeve dhe motove, mund të të jetë thjesht një referencë lozonjare. Në të vërtetë, motoja e tij ndonjëherë regjistrohet në një mënyrë që synon të imitojë monogramin e Krishtit  IHC XPC , për shembull në Portretin e Krishtit të vitit 1440 të tij. Më tej, meqenëse nënshkrimi është shpesh një variant i "Unë, Jan van Eyck isha këtu", mund të shihet si një pohim, ndoshta disi arrogant, i besnikërisë dhe besueshmërisë së regjistrimit dhe cilësisë së punës ( Siç unë (K) Mund ).
Zakoni i nënshkrimit të punës së tij siguroi që reputacioni i tij të mbijetonte dhe atribuimi nuk ka qenë aq i vështirë dhe i pasigurt sa me artistët e tjerë të gjeneratës së parë të shkollës së hershme holandeze. Nënshkrimet zakonisht plotësohen me një shkrim dekorativ, shpesh të një lloji të rezervuar për dokumente ligjore, siç mund të shihet në Léal Souvenir dhe Portreti Arnolfini, ky i fundit është nënshkruar "Johannes de eyck fuit hic 1434" (" Jan van Eyck ishte këtu 1434"), një mënyrë për të regjistruar praninë e tij.
Mbishkrimet
Shumë nga pikturat e van Eyck-ut janë të gdhendura shumë, me germa të greqishtes, latinishtes ose holandishtes popullore. Campbell sheh në shumë shembuj një "konsistencë të caktuar që sugjeron se ai vetë i kishte pikturuar ato", në vend që ato të jenë shtesa të mëvonshme. Shkronjat duket se kryejnë funksione të ndryshme në varësi të llojit të punës në të cilën shfaqen. Në portretet e tij të vetme të panelit ata i japin zë personit, më së shumti në Portreti i Margaret van Eyck, ku germa greke në kornizë përkthehet si "Burri im Johannes më përfundoi në vitin 1439 më 17 qershor, në moshën nga 33. Ashtu siç mundem." Në të kundërt, mbishkrimet në publikun e tij, porositë zyrtare fetare janë shkruar nga këndvështrimi i patronit dhe aty për të nënvizuar devotshmërinë, bamirësinë dhe përkushtimin e tij ndaj shenjtorit, të cilin ai e shoqëron. Kjo mund të shihet në librin e tij Virgjëresha dhe Fëmija me Canon van der Paele, lexohet Një mbishkrim në kornizën e poshtme të imitimit i referohet dhurimit, "Joris van der Paele, kanoni i kësaj kishe, e kishte bërë këtë vepër nga piktori Jan van Eyck. Dhe ai themeloi këtu dy kapelanata në korin e Zotit. 1434. Megjithatë, ai e përfundoi atë vetëm në 1436."
Korniza
majtas|parapamje|212x212px| Kopje e një van Eyck, Portreti i Isabelës së Portugalisë (origjinali i humbur). Koleksion privat Përjashtimisht për kohën e tij, van Eyck shpesh nënshkroi dhe daton kornizat e tij, më pas konsiderohej një pjesë integrale e veprës - të dyja shpesh pikturoheshin së bashku, dhe ndërsa kornizat ndërtoheshin nga një grup mjeshtrish të veçantë nga punëtoria e mjeshtrit, puna e tyre shpesh konsiderohej si e barabartë në aftësi me atë të piktorit.
Ai projektoi dhe pikturoi kornizat për portretet e tij të vetme me kokë që të duken si gur imitues, me nënshkrimin ose mbishkrimet e tjera që jepnin përshtypjen se ato ishin gdhendur në gur. Kornizat shërbejnë për qëllime të tjera iluzioniste; në Portreti i Isabelës së Portugalisë, i përshkruar nga korniza, sytë e saj vështrojnë me turp, por drejtpërdrejt jashtë pikturës, teksa mbështet duart në skajin e një parapeti prej guri artificial. Me këtë gjest Isabella shtrin praninë e saj jashtë hapësirës piktoreske dhe në atë të shikuesit.
Shumë prej kornizave të tij janë të gdhendura shumë, gjë që shërben për një qëllim të dyfishtë. Ato janë dekorative, por edhe funksionojnë për të vendosur kontekstin për rëndësinë e imazheve, të ngjashme me funksionin e margjinave në dorëshkrimet mesjetare. Pjesë të tilla si Triptych i Dresdenit zakonisht porositeshin për përkushtim privat dhe van Eyck do të priste që shikuesi të sodiste tekstin dhe imazhet në unison. Panelet e brendshme të Triptych të vogël të Dresdenit të vitit 1437 përvijohen me dy shtresa kornizash bronzi të pikturuara, të gdhendura me germa kryesisht latine. Tekstet janë nxjerrë nga burime të ndryshme, në kornizat qendrore nga përshkrimet biblike të supozimit, ndërsa krahët e brendshëm janë të veshur me fragmente lutjesh kushtuar shenjtorëve Michael dhe Katerina.
Punëtori, punë të papërfunduara ose të humbura
parapamje|361x361px| Diptiku i Kryqëzimit dhe Gjykimi i Fundit, c. 1430–1440. Muzeu Metropolitan i Artit, Nju Jork Anëtarët e punëtorisë së tij përfunduan punimet bazuar në planet e tij në vitet pas vdekjes së tij në verën e 1441. Kjo nuk ishte e pazakontë; e veja e një mjeshtri shpesh vazhdonte biznesin pas vdekjes së tij. Mendohet se ose gruaja e tij Margaret ose vëllai Lambert e morën pushtetin pas vitit 1441. Vepra të tilla përfshijnë Ince Hall Madonna, Saint Jerome in His Study, a Madonna of Jan Vos ( Virgjëresha dhe Fëmijë me Shën Barbarën dhe Elizabetën ) shek. 1443 dhe të tjerë. Një numër dizajnesh u riprodhuan nga artistë holandezë të gjeneratës së dytë të rangut të parë, duke përfshirë Petrus Christus, i cili pikturoi një version të Exeter Madonna.