cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isabelle de Charrière
Jeta e hershme
Isabelle gëzonte një arsim shumë më të gjerë sesa ishte e zakonshme për vajzat në atë kohë. Falë pikëpamjeve liberale të prindërve të saj të cilët gjithashtu e lejuan atë të studionte lëndë si matematika, fizika dhe gjuhët si latinishtja, italishtja, gjermanishtja dhe anglishtja. Nga të gjitha llogaritë, ajo ishte një studente e talentuar. Gjithmonë e interesuar për muzikë, më 1790 ajo filloi të studionte me kompozitorin Niccolò Zingarelli.
Në moshën 14 vjeçe ajo u dashurua me kontin Katolik Romak polak Peter Dönhoff. Ai nuk ishte i interesuar për të. E zhgënjyer, ajo u largua nga Utrecht për 18 muaj. Ndërsa ajo u rrit, pretendentë të ndryshëm u shfaqën në skenë vetëm për t'u refuzuar sepse i premtuan ta vizitonin, por nuk e bënë, ose të tërhiqeshin sepse ajo ishte superiore. Ajo e shihte martesën si një mënyrë për të fituar lirinë, por ajo gjithashtu dëshironte të martohej për dashuri.
E ftuar posaçërisht nga Anne Pollexfen Drake dhe gjithashtu gjenerallejtënant i burrit të saj George Eliott për të ardhur në shtëpinë e tyre në Londër në Curzon Street, Mayfair, Isabelle erdhi me anije nga Hellevoetsluis në Harwich 7 nëntor 1766 e shoqëruar nga vëllai i saj Ditie, shërbëtorja e saj Doortje dhe shërbëtori i saj Vitel.
Korrespondenca
Isabelle de Charrière mbajti një korrespondencë të gjerë me shumë njerëz, duke përfshirë intelektualë si David-Louis Constant d'Hermenches, James Boswell, Benjamin Constant dhe përkthyesi i saj gjerman Ludwig Ferdinand Huber.
Punime
Isabelle de Charrière shkroi romane, pamflete dhe drama dhe kompozoi muzikë. Periudha e saj më produktive erdhi vetëm pasi ajo kishte jetuar në Colombier për disa vjet. Temat përfshinin dyshimet e saj fetare, fisnikërinë dhe edukimin e grave.
Romani i saj i parë, Le Noble, u botua në vitin 1763. Ishte një satirë kundër fisnikërisë dhe megjithëse u botua në mënyrë anonime, identiteti i saj u zbulua shpejt dhe prindërit e saj tërhoqën punën nga shitja. Pastaj ajo shkroi një portret të vetes për miqtë e saj: ''Portret de Mll de Z., sous le nom de Zélide, fait par elle-même. 1762 Në vitin 1784 ajo botoi dy vepra të trilluara, Lettres neuchâteloises dhe Lettres de Mistriss Henley publiées par son amie''. Të dyja ishin romane epistolare, një formë që ajo vazhdoi të favorizonte. Më 1788, ajo botoi pamfletet e saj të para në lidhje me situatën politike në Holandë, në Francë dhe Zvicër.
Si admiruese e filozofit Jean-Jacques Rousseau, ajo ndihmoi në botimin pas vdekjes të veprës së tij, Rrëfimet, në vitin 1789. Ajo gjithashtu shkroi broshurat e saj në Ruso rreth kësaj kohe.
Serilia liburne
Serilia liburne (Serilia liburnica) quhej një lloj i anijeve lundruese të fisit antik ilirë të Liburnëve të cilët njiheshin për një detari dhe anijendërtimtari mjaft të zhvilluar. Mbetjet e dy anijeve liburne u gjetën duke eksploruar portin antik romak Enona (Nina) në Zaton të Kroacisë. Vetë porti shërbente si një port për anijet në kohërat antike, ndërsa më vonë në kohën romake porti u zgjerua dhe shërbeu për të akomoduar galera të mëdha romake.
Historiku
Nga analiza radikarbonike e mbetjeve, anijet datohen në shekullin II para Krishtit. Karakteristika kryesore dhe e veçantë e këtyre anijeve është se ato janë ndërtuar pa pjesë metalike, gjegjësisht, të gjitha pjesët e anijes bashkohen me qepje, pa nyje metalike duke përdorur vetëm litarë dhe kunja druri. Një studim i anijeve zbuloi se ato ishin të gjata 9 deri në 10 metra dhe njëra nga anijet kishte gjithashtu një direk të dyfishtë si dhe sipas të gjitha gjasave, një velë prej lëkure katrore. Gjatë udhëtimit, anijet lundronin me një forcë shtesë e cila arrihej duke lidhur harqet me një litar të fortë.
Isabelle de Charrière
Punime
Ajo shkroi ose të paktën planifikoi fjalë dhe muzikë për disa vepra muzikore, por asnjë nuk mbijeton përtej fragmenteve. Ajo i dërgoi një libreto Les Phéniciennes Mozartit, duke shpresuar se ai do ta vendoste, por nuk dihet asnjë përgjigje. Të gjitha veprat e saj muzikore janë përfshirë në vëllimin 10 të Œuvres complètes; këto përfshijnë gjashtë minueta për kuartet me tela, nëntë sonata pianoje dhe dhjetë transmetime dhe romanca.
Serilia liburne
Historiku
Marco Verije Flak, një gramatikan nga koha e Augustit, sjell fjalën SERILIA (SERILLA) për të përshkruar anijet liburniane të bashkuara me litarë prej liri dhe brumbulli. Ai më tej citon Pakuvija (240-130 para Krishtit) i cili në veprën e tij Niptra thotë: "Dhe asnjë pykë zdrukthëtarie nuk mban trupin e anijes, pasi që është e qepur me litarë prej liri dhe brumbulli. ˝ Bazuar në këtë, anijet u quajtën Seliria liburnica.
Mbetjet e anijeve të tipit serilia liburnica gjenden në Muzeun e Antikiteteve Nin të Kroacisë.
Australia në Festivalin Evropian të Këngës
Australia ka marrë pjesë në Festivalin Evropian të Këngës pesë herë që nga debutimi i tyre në 2015 dhe ka qenë në dhjetëshen e parë katër herë. Ata janë vendi i dytë jashtë rajonit të Euroazisë me Marokun që garon në garën e vitit 1980. Rezultati më i mirë i vendit në konkurs është një përfundim i vendit të dytë për Dami Im në. Australia gjithashtu përfundoi në dhjetëshen e parë në tre paraqitjet e saj të tjera në garë, me Guy Sebastian që përfundoi i pesti në 2015, dhe të dy Isaiah Firebrace dhe Kate Miller-Heidke përfunduan të nëntat në dhe 2019.
Fillimisht, pjesëmarrja e Australisë në konkursin 2015 ishte vendosur të ishte një ngjarje e vetme, plani ishte që të performohej përsëri vitin tjetër nëse ata kishin fituar, por u konfirmua në nëntor 2015 nga SVT që ata do të merrnin pjesë në konkursin 2016. Pjesëmarrja e Australisë në konkurs është konfirmuar nga Bashkimi Evropian i Transmetimit dhe Shërbimi Special i Transmetimit (SBS) deri në vitin 2023.
1983–2014
Transmetuesi Australian Shërbimi Special i Transmetimit (SBS) transmetoi për herë të parë Konkursin e Këngës Eurovision në 1983 dhe ka vazhduar ta bëjë atë çdo vit që nga ajo kohë. Konkursi ka tërhequr një audiencë të fortë shikimi në Australi, kryesisht sepse një pjesë e konsiderueshme e popullsisë ka paraardhës në Evropë (në veçanti në Mbretërinë e Bashkuar). Transmetimet e hershme të Konkursit në Australi ose nuk përmbanin asnjë koment ose përdornin komentet e siç transmetohet nga BBC. Në, aktorja dhe komadiania e humorit Mary Coustas dha komente për Konkursin duke interpretuar si personazhi i saj komik Effie. Në dhe, prezantuesi i SBS Des Mangan dha komente për audiencën australiane. Nga viti, Julia Zemiro dhe Sam Pang u caktuan si komentatorë të konkursit nga SBS. pa SBS të zëvendësonte komentuesit me komedianin Joel Creasey dhe personalitetin e TV dhe radios Myf Warhurst. Përveç transmetimit të konkursit, SBS ka transmetuar edhe programet e 50 dhe 60 vjetorit.
2015 – sot: Pjesëmarrja
Shërbimi Special i Transmetimit (SBS) bëri debutimin e vendit në Konkursin 2015 me këngën "Tonight Again" një këngë e shkruar dhe interpretuar nga Guy Sebastian. Megjithëse Australia është jashtë Zonës Evropiane të Transmetimit dhe transmetuesi austriak ORF vendosën të lejojnë një hyrje australiane për të përkujtuar Konkursin e 60-të. Rrethanat e veçanta rreth hyrjes në Australi dhe "për të mos zvogëluar shanset" e pjesëmarrësve në gjysmë-finale bënë që organizatorët të lejojnë Australinë të konkurrojë drejtpërdrejt në finalen e madhe pa para-kualifikim. Në rast se Australia duhet të fitojë Konkursin e Këngës Eurovision, EBU kishte konfirmuar se në përputhje me rregullat, Australia nuk do të organizonte ngjarjen në hemisferën jugore dhe në vend të kësaj do të bashkë-organizonte konkursin brenda një vendi në EBU. Më tej në deklaratën e EBU-së u konfirmua se dhe transmetuesi i tyre Norddeutscher Rundfunk (NDR) do të jetë zgjedhja e parë.
Edhe pse pjesëmarrja e Australisë në 2015 u njoftua si një ngjarje e vetme, u konfirmua më 17 nëntor 2015 që Australia do të merrte pjesë në konkursin 2016. Ndryshe nga 2015, Australia nuk mori kualifikim automatik. Më 7 tetor 2015, u njoftua se Australia do të bënte debutimin e saj në Festivalin Evropian të Këngës për Fëmijë 2015 pasi SBS u ftua të performonte në konkurs. Kandidatja australiane për garën e vitit 2016 ishte Dami Im me këngën e saj "Sound of Silence" e cila fitoi gjysmëfinalen e dytë para se të përfundonte e dyta pas Ukrainës.
SBS njoftoi se do të presë Eurovision - Australia Vendos - Gold Coast 2020 për të zgjedhur përfaqësuesin e tyre për konkursin. Ngjarja u mbajt në Gold Coast nga 7–8 Shkurt. Pjesëmarrja e Australisë në konkurs është konfirmuar nga Unioni Evropian i Transmetimeve dhe SBS deri në vitin 2023.
Muzeu Arkeologjik i Zarës
Departamentet
Në kuadër të Muzeut Arkeologjik të Zarës veprojnë këto departamente:
Dinastia Harezmshah
'Dinastia Harezmshah (Persisht: خوارزمشاهیان Khwārazmshāhiyān) ishte një dinasti persiane myslimane synite me origjinë nga mamlukët turkik. Dinastia sundoi pjesë të mëdha të Azisë së sotme Qendrore, Afganistanit dhe Iranit në periudhën e përafërt nga viti 1077 deri më 1231, së pari si vasalë të Selxhukëve dhe Kara Hitait, dhe më vonë si sundimtarë të pavarur, deri në pushtimin mongol të Perandorisë Harezmshah në shekullin e 13-të. Ështëë vlerësuar se dinastia shtrihej në një zonë nga 2.3 në 3.6 milion km2.
Dinastia u themelua nga komandanti Anushtegin Gharçai, një ish-skllav turkik i sulltanëve selxhukë, i cili u emërua si guvernator i Harezmit. Djali i tij, Kutb ed-Din Muhammed, u bë Shahu i parë i trashëguar i Harezmit.
Historia
Data e themelimit të dinastisë Khwarazmian mbetet e diskutueshme. Gjatë një revolte në vitin 1017, rebelët harezmian vranë Ebul-Abas Mamun dhe gruan e tij, Hurra-ji, motra e sulltanit gazanid Mahmud. Si përgjigje, Mahmud pushtoi rajonin e Harezmit, i cili përfshinte Nasa dhe ribatin e Faravës. Si rezultat, Harezmi u bë një provincë e Perandorisë Gazanid nga viti 1017 deri më 1034. Në vitin 1077, guvernatori i provincës, i cili që nga viti 1042/1043 i përkiste Selxhukëve, ra në duart e Anushtegin Gharchai, një ish-skllav turkik i sulltani Selxhuk. Në vitin 1141, Sulltani selxhukë Ahmad Sanjar u mund nga Kara Hitai në betejën e Katvanit, dhe nipi i Anushteginit Aladin Atsiz u bë vasal i Yelü Dashi i Kara Hitanit.
Sulltani Ahmad Sanjar vdiq në vitin 1156. Ndërsa shteti Selxhuk ra në kaos, Harezm-Shahët zgjeruan territoret e tyre drejt jugut. Në vitin 1194, Sulltani i fundit i Perandorisë së Madhe Selxhuk, Toghrul III, u mund dhe u vra nga sundimtari Harezm Aladin Tekish, i cili pushtoi pjesë të Horasanit dhe Iranit perëndimor. Në vitin 1200, Tekish vdiq dhe u pasua nga djali i tij, Aladin Muhammed, i cili nisi një konflikt me Guridët dhe u mund nga ata në Amu Darya (1204). Pas shkarkimit të Harezmit, Muhamedi bëri thirrje për ndihmë nga suzereni i tij, Kara Hitai që i dërgoi një ushtri. Me këtë përforcim, Muhamedi fitoi një fitore mbi Guridët në Hezarasp (1204) dhe i detyroi ata të largoheshin nga Harezmi.
Aleanca e Aladin Muhamedit me suzerenin e tij ishte jetëshkurtër. Ai përsëri nisi një konflikt, këtë herë me ndihmën e Kara-Hanidëve dhe mundi një ushtri Kara-Hitai në Talas (1210), por lejoi që Samarkand (1210) të pushtohej nga Kara Hitai. Ai përmbysi Karahanidët (1212) dhe Guridët (1215). Në vitin 1212, ai e zhvendosi kryeqytetin e tij nga Gurganxh në Samarkand. Duke përfshirë kështu pothuajse të gjithë Transoksaninë dhe Afganistanin e sotëm në perandorinë e tij, e cila pas pushtimeve të mëtejshme në Persinë perëndimore (nga viti 1217) shtrihej nga Syr Darya deri në Malet Zagros dhe nga pjesët veriore të Hindu Kush në Detin Kaspik. Deri në vitin 1218, perandoria kishte një popullsi prej 5 milion njerëz.
Pushtimi mongol dhe rënia e Harezmit
Në vitin 1218, Xhingiz Han dërgoi një mision tregtar në shtet, por në qytetin Otrar, duke dyshuar se ambasadorët e Hanit ishin spiunë, u konfiskoi mallrat dhe i ekzekutoi. Xhingiz Han kërkoi dëmshpërblime, të cilat Shahu nuk pranoi t’i paguante. Xhingiz u hakmor me një forcë prej 200,000 burrash, duke filluar një pushtim shumëplanësh. Në shkurt 1220 ushtria mongoliane kaloi Syr Darya. Mongolët sulmuan Buharën, Gurganxh dhe kryeqytetin harezmit Semerkand. Shahu iku dhe vdiq disa javë më vonë në një ishull në Detin Kaspik.
Djali i Aladin Muhamedit, Xhelaledin Mingburnu, u bë sulltani i ri (ai refuzoi titullin e Shahut). Ai u përpoq të ikte në Indi, por mongolët e kapën përpara se ai të shkonte atje, dhe ai u mund në betejën e Indusit. Ai u arratis dhe kërkoi azil në Sulltanatin e Delhit. Sidoqoftë, Iltutmish ia mohoi këtë në respekt të marrëdhënies me halifët abasidë. Duke u kthyer në Persi, ai mblodhi një ushtri dhe rivendosi një mbretëri. Ai kurrë nuk e konsolidoi fuqinë e tij, megjithatë, kaloi pjesën tjetër të ditëve të tij duke luftuar kundër mongolëve, selxhukëve të Rumit dhe pretenduesve të fronit të tij. Ai e humbi pushtetin e tij mbi Persinë në një betejë kundër mongolëve në Malet Alborz. Duke u arratisur në Kaukaz, ai kapi Azerbajxhanin në vitin 1225, duke vendosur kryeqytetin e tij në Tebriz. Në vitin 1226 ai sulmoi Gjeorgjinë dhe rrëzoi Tbilisin. Duke ndjekur malet armene ai u përlesh me Ejubidët, duke kapur qytetin Ahlat përgjatë brigjeve perëndimore të Liqenit Van, i cili kërkoi ndihmën e Sulltanatit Selxhuk të Rumit. Sulltani Kejkubadi I e mundi atë në Erzinxhan në Eufratin e Epërm në Betejën e Jasiçememit më 1230. Ai u arratis në Dijarbakir, ndërsa mongolët pushtuan Azerbajxhanin në konfuzionin pasues. Ai u vra në vitin 1231 nga hajdutët rrugësh kurde.
Mercenarët
Megjithëse mongolët kishin shkatërruar Perandorinë Harezmshah më 1220, shumë harezmshahët mbijetuan duke punuar si mercenarë në Irakun verior. Ndjekësit e Sulltan Xhelaledinit i qëndruan besnikë atij edhe pas vdekjes së tij në vitin 1231, dhe bastisën tokat Selxhuke të Xhezire dhe Sirisë për disa vitet e ardhshme, duke e quajtur veten Harezmije. Sulltani Ejubid es-Salih Ejubi, në Egjipt, më vonë punësoi shërbimet e tyre kundër xhaxhait të tij es-Salih Ismail. Harezmija, duke shkuar në jug nga Iraku drejt Egjiptit, pushtoi Jeruzalemin e kontrolluar nga kryqtarët gjatë rrugës, më 11 korrik 1244. Kalaja e qytetit, Kulla e Davidit, u dorëzua më 23 gusht dhe popullsia e krishterë e qytetit u dëbua. Kjo shkaktoi një thirrje nga Evropa për Kryqëzatën e Shtatë, por kryqtarët nuk do të ishin kurrë më të suksesshëm në rimarrjen e Jeruzalemit. Pasi u pushtua nga forcat Harezmshahët, qyteti qëndroi nën kontrollin e muslimanëve deri në vitin 1917, kur u mor prej osmanët nga britanikët.
Pasi morën Jeruzalemin, forcat harezmshah vazhduan në jug dhe më 17 tetor luftuan në anën e Ejubidëve në Betejën e La Forbie, siç e quanin kryqtarët Harbije, një fshat në verilindje të Gazës, duke shkatërruar mbetjet e ushtrisë së kryqtarëve atje, me rreth 1,200 kalorës të vrarë. Ishte beteja më e madhe që përfshinte kryqtarët që nga Beteja e Brirëve të Hatinit më 1187.
Harezmshahët myslimanë të mbetur shërbyen në Egjipt si mercenarë mamlukë derisa u rrahën përfundimisht nga el-Mansur Ibrahim disa vjet më vonë.
Rrëmbyesit e luftës harezmi u asimiluan në mongolë, duke formuar klanin modern mongole Sartuul.
Çingiz Mustafajev
Chingiz Mustafayev (Çingiz Mustafayev   ; lindur më 11 mars 1991) është një këngëtar, kompozitor dhe kitarist azerbajxhanas i lindur në Rusi. Ai përfaqësoi Azerbajxhanin në Festivalin Evropian të Këngës 2019 me këngën "Truth", duke përfunduar e teta.
Jeta e hershme
Mustafayev lindi në Moskë dhe u transferua në vendlindjen e prindërve të tij Qazax, Azerbajxhan kur ishte gjashtë vjeç. Ai mësoi të luante në kitarë dhe filloi të kompozonte këngët e tij, ndërsa ishte ende një djalë i ri.
Karriera
Në moshën 13 vjeç, ai u transferua me nënën dhe vëllain e tij në Baku, ku ai bëri audicion për versionin Azerbajxhan të Pop Idol në 2007. Mustafayev fitoi konkursin dhe shpejt u bë një yll në rritje në industrinë e muzikës në Azerbajxhan. Në vitin 2013, ai përfaqësoi Azerbajxhanin ndërkombëtarisht në garën New Wave në Jūrmala, Letoni. Ai u rendit i 11-ti në përgjithësi dhe këndoi së bashku me Polina Gagarina. Tre vjet më vonë, Mustafayev bëri një audicion për sezonin e gjashtë të The Voice of Ukraine, megjithatë ai u eliminua në Raundin e mëpastajëm të Betejës. Që nga ajo kohë, Chingiz ka performuar me grupin e tij Palmas, i cili bashkon tingujt tradicionalë të Azerbajxhanit dhe Turqisë me kitarë flamenko, rock dhe kthesa pop. Në fillim të vitit 2019, Chingiz publikoi këngën "Tənha gəzən".
Më 8 mars 2019, u konfirmua që Chingiz do të përfaqësonte Azerbajxhanin në Festivalin Evropian të Këngës 2019 me këngën "Truth". Ai performoi në gjysmëfinalen e dytë më 16 maj 2019 në Tel Aviv, Izrael si i 18-ti, duke mbyllur gjysmëfinalen. Ai u vendos në vendin e 5-të me 224 pikë, duke u kualifikuar kështu në finalen e madhe më 18 maj 2019. Në finale, ai u rendit i 8-ti në një fushë prej 26 pjesëmarrësish me 302 pikë. Ky ishte rezultati më i mirë i Azerbajxhanit dhe hera e parë në top 10, që nga viti.
J. F. Oberlin
J.F. Oberlin (Johann Friedrich Oberlin, 31 gusht 1740 - 1 qershor 1826) ishte një pastor alsatian dhe një filantropist. Ai është i njohur edhe si John Frederic (k) Oberlin në anglisht, Jean-Frédéric Oberlin në frëngjisht dhe Johann Friedrich Oberlin në gjermanisht.
J. F. Oberlin konsiderohet si "pararendësi i vërtetë i krishterimit shoqëror në Francë". Nipi i Daniel Legrand ishte Tommy Fallot, themelues i "Kristianizmit social". Legrand dhe Robert Owen (1771–1853) nga Uellsi, një tjetër industrialist, mbështetën krijimin e një organizate ndërkombëtare kushtuar reformës së ligjeve të punës. Strehimoret për fëmijët jetimë të Oberlinit, të hapura në Leonberg, Potsdam dhe Worms, konsiderohen një kontribut i rëndësishëm i tij për mbrojtjen dhe kujdesin ndaj fëmijëve. Oberlin, Ohio, dhe pjesa kryesore e saj, Kolegji i Oberlinit - Oberlin College, një kolegj artesh liberale, themeluar në vitin 1833, është quajtur sipas J.F. Oberlinit, në nderim të veprës dhe kontributit të tij në fushën përkatëse. Universiteti J.F. Oberlin në Tokio, Japoni, gjithashtu mban emrin e tij.
Në Kolegjin e Oberlinit janë arsimuar edhe një numër i konsiderueshëm i personaliteteve shqiptare ose me origjinë shqiptare. Mes tyre dallohet sidomos Parashqevi Qiriazi.
Sheshi i lojërave
parapamje|Një shesh lojërash moderne parapamje|Shesh lojërash në [[Çakovec, Kroaci ]] Shesh lojërash ose park lojërash është një vend i projektuar posaçërisht për t'i mundësuar fëmijëve të luajnë atje. Sheshet e lojërave zakonisht ndodhen në natyrë të hapur dhe afër parqeve ose zonave me gjelbrim. Ndërsa një shesh lojrash zakonisht projektohet për fëmijë, disa synojnë grupmoshat e tjera ose personat me aftësi të kufizuara. Një shesh lojërash mund të përjashtojë fëmijët nën një moshë të caktuar.
Terrenet sportive moderne shpesh kanë pajisje rekreative të tilla të cilat ndihmojnë fëmijët të zhvillojnë koordinimin fizik, forcën dhe fleksibilitetin, si dhe mundësimin e rekreacionit dhe kënaqësisë gjë që mbështetet zhvillimin shoqëror dhe emocional. Të zakonshme në terrenet e lojërave moderne janë strukturat e lojërave që lidhin shumë pajisje të ndryshme mes vete.
Pajisjet publike për lojëra të instaluara në zonat e lojërave të parqeve, shkollave, ambienteve të kujdesit për fëmijët, institucioneve arsimore, banesave të shumta familjare, restoranteve, vendpushimeve, lokacioneve rekreative dhe fushave të tjera të përdorimit publik. .
WB6
lidhje=https://sq.wikipedia.org/wiki/Skeda:Flag_of_Wetern_Balkans.jpg|parapamje|Flamuri WB6 lidhje=https://sq.wikipedia.org/wiki/Skeda:Western_Balkans_countries.PNG|parapamje|350x350px|Shtetet WB6
WB6 (nga Gjashtë anglisht e Ballkanit Perëndimor ) është emri për organizatën (potenciale) ekonomike - politike të vendeve të vendosura në Ballkanin Perëndimor, të cilat janë pjesë e të ashtuquajturave. Procesi i Berlinit.
Këto janë Bosnja dhe Hercegovina, Serbia, Mali i Zi, Shqipëria, Kosova dhe Maqedonia Veriore.
Përkundër faktit se të gjitha këto vende synojnë të jenë shtete anëtare të plota të Bashkimit Evropian, gjithnjë e më shumë flitet për këto vende që vendosin bazat e një organizate politiko-ekonomike midis tyre që do të jetë e pavarur nga BE.
Historia
Shumë politikanë të BE-së në Konferencën e Parë të Ballkanit Perëndimor në Berlin, të mbajtur në 2014, vlerësuan se disa vende në rajon nuk janë të gatshëm të jenë anëtarë të Bashkimit Evropian, duke iu referuar veçanërisht Bosnjës dhe Hercegovinës. Kosova ishte gjithashtu një problem i madh, si një pengesë për dialogun dhe funksionimin normal midis Serbisë dhe Shqipërisë. Prandaj, shumë udhëheqës të BE-së besuan se derisa të vendoseshin marrëdhëniet midis të gjitha vendeve në rajon, nuk duhet të ketë zgjerim të ri të BE-së në asnjë prej këtyre vendeve.
Meqenëse procesi i afrimit me BE ka qenë i ngadaltë në vitet e ardhshme, gjithnjë e më shumë u është sugjeruar këtyre vendeve të krijojnë një komunitet ekonomiko-politik mes tyre, të cilin disa vende (veçanërisht Mali i Zi, i cili shkoi më larg në negociatat e pranimit në BE ) refuzoi Kjo ide arriti kulmin në Konferencën e Katërt të Vendeve të Ballkanit Perëndimor në Trieste në 2017, kur nikoqiri, Italia, ftoi vendet e BB6 për të krijuar një treg të përbashkët mes tyre. Përveç Serbisë, asnjë vend tjetër në rajon nuk ka qenë i interesuar në këtë formë të bashkëpunimit, nga frika se do të çonte larg procesit të anëtarësimit në Bashkimin Evropian.
Sidoqoftë, Procesi i Berlinit ka detyruar vendet të fillojnë një proces të bashkëpunimit ekonomik me njëri-tjetrin, i cili shkon përtej çështjeve tregtare, të cilat tashmë janë zgjidhur nga anëtarësimi në CEFTA. Një nga format e para të bashkëpunimit ishte krijimi i një tregu rajonal të energjisë elektrike, i rënë dakord në Konferencën e Pestë të Vendeve të Ballkanit Perëndimor në Vjenë në 2015. Në vitet e ardhshme, Serbia ka kuptuar se mund të jetë një lider në vendet e WB6 dhe përfiton nga bashkëpunimi i zgjeruar me të gjitha vendet në rajon. Gjithashtu, problemi i Shqipërisë njohjes së të Kosovës si shtet është bërë një pengesë në rritje për dialogun ndërmjet Beogradit dhe Tiranës.
Kur është 2019 Bashkimi Evropian ka refuzuar të fillojë bisedimet e pranimit në BE me Shqipërinë dhe Maqedoninë Veriore. Të dy vendet, së bashku me Serbinë, kanë vendosur të krijojnë të ashtuquajturën Mini Shengen (zona e lëvizjes së lirë të mallrave, shërbimeve, kapitalit dhe njerëzve, modeluar nga zona Shengen ). Vendet e tjera të BB6 nuk dëshironin të merrnin pjesë në këtë proces. Shumë besojnë se kjo ishte një pikë kthese drejt së cilës këto vende do të përpiqen të krijojnë bashkimin e tyre politik dhe ekonomik.
Venetët
djathtas|parapamje|255x255px|Grupe fisesh të Adriatikut Verior dhe Gadishullit Italian në epokën e hekurit. Venetët janë në ngjyrë kafe. Venetët (në latinisht gjithashtu Heneti ) ishte një popull indo-evropian që banonte në Italinë verilindore, në një zonë që korrespondonte me rajonin e sotëm të Venetos. Në Itali këto fise të lashta quhen gjithashtu si Paleoveneti për t'i dalluar ata nga banorët e ditëve tona në rajonin e Venetos, të quajtur Veneti në Italisht.
Etnonimi
Sipas Julius Pokorný, etnonimi Venetī (njëjës * Venetos ) rrjedh nga rrënja Proto Indo-Evropiane * wen- 'të përpiqesh, të urosh, të duash'. Siç tregohet nga materiali krahasues, gjuhët gjermanike kishin dy terma me origjinë të ndryshme: gjermanishtja e vjetër e lartë Winida 'Wende' tregon për shprehjen pre-gjermanike * Wenétos, ndërsa Lat. -Germ. Venedi (siç dëshmohet në shkrimet e Tacitit) dhe anglishtja e vjetër Winedas 'Wends' flasin për fiset para-gjermane Wenetós. Me këtë shprehjen e fundit, sipas Tacitit, ishin të njohur edhe Venetët e Adriatikut, e që ishin të lidhur me Vistula Veneti (Sllavët). Fjalët e lidhura etimologjikisht përfshijnë latinishten venus, -eris 'dashuri, pasion, hir'; Sanskrit vanas- 'epsh, gjallëri', vani- 'dëshirë, dashje'; fine në Irlandishtën e Vjetër (<proto-keltike * venjā ) 'lidhje farefisnore, farefis, aleancë, fis, familje'; vinr në Nordishten e Vjetër, wini në Saksonishten e Vjetër, Gjermanishten e Vjetër, wine (mik) në Frizishtën e Vjetër, Anglishten e Vjetër.
Fiset
Disa fise për të cilat fillimisht mendohej se ishin fise antike ilire studimet e mëvonshme treguan se ishin në të vërtetë të lidhura me Venetët ose ishin fise Ilire- Venete. Fiset më të njohura Venete dhe iliro-venete janë: Histrët, Karnët, Katarët, Katalët, Liburnët, Sekusët dhe Venetulanët.
André Sogliuzzo
André Sogliuzzo lindi më 10 Gusht, 1966. Është një aktor amerikan.
Nekropoli
parapamje| Shtylla e portës në hyrje të Nekropolit Perëndimor në [[Glasgou|Glasgow. ]] Nekropoli ) është një varrezë e madhe, e projektuar me monumente të hollësishme të varrit. Emri rrjedh nga Greqishtja e Lashtë νεκρόπολις nekropoli, fjalë për fjalë do të thotë "qyteti i të vdekurve".
Gwen Alston
Jeta e hershme dhe edukimi
Alston lindi më 22 maj 1907 në Birkenhead, Cheshire. Ajo u arsimua në shkollën e mesme Wallasey dhe kolegjin Penrhos, Colwyn Bay. Ajo mori një BSc në matematikë në 1927 dhe një diplomë në arsim në 1928, të dy nga Universiteti i Liverpoolit.
Ndërsa ishte në universitet, ajo mori mësime fluturimi dhe mori licencën e saj private në flutururim 'A' të piloterise private në vitin  1929. Ajo pastaj kaloi 5 vjet duke dhënë mësime në matematikë në Rotherham dhe Nottingham, dhe njëkohësisht duke punuar drejt një MSc në aerodinamikë në Universitetin e Nottingham. MSc-ja e saj u dha në 1932.
Mësimdhënia 1929-33
Pasi u diplomua nga Universiteti i Liverpool, Alston dha mësim në matematikë në Rotherham dhe Nottingham nga 1929 deri në 1933 ndërsa përfundoi masterin.
Përgjatë karrierës së saj shkencore, Alston u angazhua për përmirësimin dhe komunikimin e arsimit të aviacionit.
Shkencëtare kërkimore dhe vëzhguese e provës së fluturimit
Alston iu bashkua  Institucionit Mbretëror Ajror në Farnborough Airfield në 1933, duke punuar nën udhëheqjen e Hermann Glauert dhe duke mbikëqyrur tunelin tjerrës të departamentit Aero. Ajo shpesh fluturonte si vëzhguese në fluturime të rrezikshme provë si pjesë e punës së saj kërkimore.
Në vitin 1944, Alston hetoi shkakun e aksidenteve bombarduese me silurë Fairey Barracuda. Së bashku me pilotin e saj Eric Brown, ajo kreu fluturime provë dhe zbuloi se problemet me pozicionet e përplasjes së bashku me hyrjen e timonit ishin shkaku i përplasjeve. Brown më vonë deklaroi se "Unë nuk mund ta lë hetimin e aksidentit pa i dhënë homazh një prej vëzhguesve të provave të fluturimit të përfshira në këto teste - Znj. Gwen Alston. Zonja Alston ishte një: zonjë arkivoli "me të vërtetë e shquar, e cila, megjithëse kishte humbur burrin e saj shkencëtar në një përplasje fatale ndërsa ishte në një detyrë të ngjashme, kurrë nuk u përplas në asnjë fluturim të rrezikshëm dhe në të gjitha rrethanat shfaqi thelbin e guximit ".
Ajo ishte një anëtare themeluese e fluturimit teknik RAF, Organizata e Edukimit dhe Rekreacionit Hapësinor Hapësinor dhe u bë një bashkëpunëtore e Shoqërisë Mbretërore Aeronautike në 1956.
Inspektore e shkollave 1946-72
Në 1946, ajo u emërua si H. M. inspektore e Shkollave në Angli, nga Ministria e Arsimit. Ndër përgjegjësitë e saj, Alston pritej të jepte këshilla dhe të inspektonte çështjet aeronautike, duke përfshirë trajnimin arsimor për industrinë e aviacionit, sportet dhe fluturimet rekreative dhe edukimin ajror në shkolla dhe kolegje.
Në një fjalim që ajo mbajti për Shoqatën e Inxhinierisë së Grave në Tetor 1956, të tituluar “Trajnimi Teknologjik dhe Punësimi i Grave” detajoi çështjet me të cilat përballen vajzat në sistemin arsimor të cilat mund të interesohen për karriera në shkencë ose teknologji.
Alston doli në pension në 1973.
Jeta personale
Alston ishte një aviatore e zjarrtë, duke marrë licencën e saj të fluturimit nga Royal Aero Club në 1929 dhe duke përfunduar trajnimin bazë dhe të përparuar të pilotëve RAF.
Ndërsa punonte në Royal Aircraft Establishment në Farnborough Airfield në 1933, Alston takoi burrin e saj të ardhshëm Peter Alston, një Zyrtar Shkencor Civil, i cili vdiq në 16 Shkurt 1939 pranë Eyke, Suffolk, ndërsa po provonte një aeroplan ushtarak. Medalja RP Alston e Shoqërisë Aeronautike Mbretërore, fillimisht një çmim për punën në fushën e sigurisë ajrore përmes stabilitetit dhe kontrollit, por që nga viti 1957 dhënë për arritje praktike të lidhura me testimin e fluturimit të avionëve, u dha për herë të parë në 1949 në kujtim të burrit të ndjerë të Alston. Medalja përmban një shqiponjë në fluturim me një tullumbace me ajër të nxehtë në sfond.
Referime
1. ''"Obituary: Gwen Alston". The Independent. Retrieved 26 July 2018.''
2. ''Reed Business (4 August 1960). New Scientist. Reed Business Information.''
3. ''Reed Business (21 April 1960). New Scientist. Reed Business Information.''
4.''"The Spinning of Model Aircraft and the Prediction of Full-Scale Spin and Recovery Characteristics" (PDF). Aeronautical Research Council Reports and Memoranda. 1956.''
5.''The Education Committees Year Book 1947. 1947. p. 31.''
6.''"The Woman Engineer Vol 8". www2.theiet.org. p. 99. Retrieved 15 February 2020.''
7. ''"Meeting on 6th November,1973" (PDF). Report of Education Committee. 1973.''
8.''Reed Business Information Ltd (23 May 1930). Flight International Magazine 1930-05-23.''
9.''Ranter, Harro. "Accident North American Harvard N7000, 16 Feb 1939". aviation-safety.net. Retrieved 26 July 2018.''
10.''"Specialist Awards". Royal Aeronautical Society. Retrieved 15 February 2020.''
11."Royal Aeronautical Society - Special Awards" (PDF) .
12.''"R P Alston Medal. Awarded for partical [sic achievement associated with the flight testing of aircraft - PDF Free Download" ]. docplayer.net. Retrieved 15 February 2020.''
13. ''"Mary Evans Search and Select". www.maryevans.com. Retrieved 15 February 2020.''
14. ''"Scott-Farnie Medal". www.worldrecordpilot.org. Retrieved 26 July 2018.''
15."Royal Aeronautical Society - Honours, Medals & Awards" (PDF) .
Liburna
Liburna ishte një lloj galere e vogël që përdorej për të sulmuar dhe patrulluar. Fillimisht u përdor nga Liburnët, një fis antik ilir nga Dalmacia, ndërsa më vonë u përdor edhe nga marina romake.
Historiku
Një pllakë guri ( Stele di Novilara ) e gjetur afër Pisaurumit antik ( Pesaro ) tregon paraqet një anije të tipit liburna në skenën e një beteje detare. Datuar në shekullin V ose VI pes, imazhi ndoshta përshkruan një betejë imagjinare midis flotave Liburniane dhe Picene. Liburna u paraqit si tip i lehtë i anijes me një rresht rremash, një direk, një velë dhe një kunj të përdredhur jashtë. Nën ballë ishte një tribunë e bërë për të goditur anijet e armikut nën det.
Nga forma e tij origjinale, liburna ishte e ngjashme me pentekonterin e hershëm grek. Kishte një stol me 25 rrema në secilën anë, ndërsa në Republikën e vonë Romake, ishte i pajisur me dy brigje rremash (një birem ), duke arritur kështu më shumë shpejtësi, lehtësi dhe shkathtësi se triremat. Modeli liburnian u përdor më vonë edhe nga romakët dhe u bë pjesë kryesore e flotës detare të Romës Antike, më shumë gjasa me ndërmjetësimin e marinës maqedonase në gjysmën e dytë të shekullit -I- para Krishtit. Liburnët luajtën një rol kryesor në Betejën e Aktiumit në Greqi (31 pes), e cila shënoi ngritjen e Augustit si sundimtarin e padiskutueshëm të botës romake.
Liburnat ishin të ndryshme nga triremat e betejës, quadriremat dhe quinqueremes jo për shkak të vozitjes, por më tepër për shkak të veçorive të saj specifike konstruktive. Ishte 109 ft e gjatë dhe 5 m e gjerë. Dy rreshta lundruesish tërhiqnin 18 lopata. Anija mund të zhvillonte një shpejtësi nga 7 deri në 14 nyje.
Pasi romakët kishin adoptuar liburnën, ata vazhduan të bënin disa adaptime për të përmirësuar përdorimin e anijeve brenda marinës së tyre. Përfitimet e arritura nga shtimi i deshve dhe mbrojtja nga raketat më shumë sesa të krijuara për humbjen e lehtë të shpejtësisë. Përveç ndërtimit, anijet kërkuan që njësia e rregullt ushtarake romake të thjeshtohej në mënyrë që të funksiononte më mirë. Çdo anije operonte si një entitet individual, kështu që organizimi më i komplikuar që përdorej normalisht nuk ishte i nevojshme. Brenda marinës, kishte ndoshta liburna me madhësi të ndryshme, të gjitha të vendosura në detyra specifike të tilla si skautimi dhe patrullimi i ujërave romake kundër piraterisë. Romakët e përdorën liburnën veçanërisht brenda provincave të perandorisë, ku anijet formuan pjesën më të madhe të flotave, ndërsa përfshihej nga një numër i vogël në flotat e Ravenas dhe Misenum, ku po shërbenin një numër i madh i ilirëve, sidomos Dalmatë, Liburnë dhe Panonë.
Gradualisht liburnat u bënë një emër i përgjithshëm për llojet e ndryshme të anijeve romake, të bashkangjitura edhe me anijet e ngarkesave në Antikitetin e Vonë. Tacitus dhe Suetonius e përdornin atë si një sinonim për anijen e betejës. Në mbishkrime përmenden si të fundit në një klasë të anijeve luftarake: hexeres, penteres, quadrieres, trieres, liburna.
Liburna i dha emrin një limani natyror në bregun perëndimor të Toskanës. Emri i limanit u shndërrua përfundimisht në Livorna dhe më pas në Livorno - emri i një qyteti port të rëndësishëm që u zhvillua në atë vend shumë kohë pasi ky tip anijesh u zhduk.
Hisari
Hisari është një shprehje e cila mund ti referohet:
Vitore Tusha
Dr. Vitore Tusha
Lindur më 26.11.1960 në Tiranë. Diplomuar në vitin 1983 në Fakultetin e Shkencave Politike-Juridike, dega Drejtësi. Nga viti 1983 deri në vitin 1990 ka ushtruar detyrën e përmbarueses gjyqësore në Gjykatën e Rrethit Tiranë dhe më pas deri në vitin 1992 profesionin e avokatit. Në periudhën 1992-1994 ka ushtruar detyrën e gjyqtares në Gjykatën e Rrethit Tiranë dhe në vitet 1994-2001 atë të gjyqtares në Gjykatën e Kasacionit. Në periudhën 1999-2001 ka qenë kryetare e Kolegjit Civil të kësaj gjykate. Në vitin 1997 ka marrë gradën shkencore “Doktor i Shkencave Juridike”. Në vitin 2004 zgjidhet nënkryetare e Dhomës Kombëtare të Avokatisë. Nga viti 1986 e në vazhdim ka ushtruar mësimdhënien si lektore e së Drejtës Civile dhe Procedurës Civile pranë Fakultetit të Drejtësisë dhe Shkollës së Magjistraturës. Është bashkautore në hartimin e tekstit “Procedura Civile”. Ka marrë pjesë me cilësinë e ekspertes ligjore në hartimin e disa projektligjeve. Në mars të vitit 2008 është emëruar anëtare e Gjykatës Kushtetuese. Prej janarit të vitit 2019 ushtron funksionin e zëvendëskryetares së Këshillit të Emërimeve në Drejtësi, si dhe kompetencat e Kryetarit të Gjykatës Kushtetuese.Vitore Tusha mban titullin doktore shkencash. Ajo është anëtare e Gjykatës Kushtetuese që prej vitit 2008 e gjithashtu anëtare e Këshillit të Emërimeve në Drejtësi.
Lindur më 26 nëntor 1960 në Tiranë, ajo u diplomua në vitin 1983 në Fakultetin e Shkencave Politike-Juridike, dega Drejtësi.
Nga viti 1983 deri në vitin 1990 ka ushtruar detyrën e Përmbarueses Gjyqësore në Gjykatën e Rrethit Tiranë dhe më pas deri në vitin 1992 ushtroi profesionin e avokatit.
Në periudhën 1992-1994 ka ushtruar detyrën e gjyqtares në Gjykatën e Rrethit Tiranë dhe në vitet 1994-2001 atë të gjyqtares në Gjykatën e Kasacionit. Në vitet 1999-2001 ka qenë kryetare e Kolegjit Civil të kësaj gjykate.
Në vitin 1997 merr gradën shkencore “Doktor i Shkencave Juridike”. Në vitin 2004 zgjidhet nënkryetare e Dhomës Kombëtare të Avokatisë. Nga viti 1986 e në vazhdim ushtron mësimdhënien si lektore e së Drejtës Civile dhe Procedurës Civile pranë Fakultetit të Drejtësisë dhe Shkollës së Magjistraturës.
Është bashkëautore në hartimin tekstit Procedura Civile. Ka marrë pjesë me cilësinë e ekspertes ligjore në hartimin e disa projektligjeve. Në mars 2008 është emëruar anëtare e Gjykatës Kushtetuese.
Tusha është mes gjyqtarëve që kanë shpallur si jokushtetuese çështje me ndjeshmëri të lartë publike, sikurse marrëveshja e detit, apo ligji i lustracionit, ndërsa u rreshtua mes gjyqtarëve kushtetues që i thanë po ligjit të vettingut.
Por, çështja më e bujshme e shqyrtuar prej saj është regjistruar gjatë kohës që mbante detyrën e gjyqtares së Kasacionit, nga viti 1994 deri në vitin 2001.
Në nëntor të vitit 1995, Tusha rrëzoi kërkesën e ish-Kryeministrit Fatos Nano, i cili kërkoi lirim të parakohshëm nga burgu pasi ishte dënuar me 12 vite heqje lirie.
Megjithatë, Nano e la burgun para kohe, pasi ndryshimet e atëhershme në Kodin Penal e ricilësuan veprën për të cilën ai ishte shpallur fajtor, duke ulur edhe parashikimin e dënimit.
Tusha është gjyqtarja e radhës që i nënshtrohet Vettingut dhe me gjasa e para që e kalon këtë testim. Komisioni i Pavarur i Kualifikimit përmendi se ndaj gjyqtares në karrierën e saj ka patur pesë ankesa nga qytetarët për vendimmarrjet, nuk u dha asnjë konkluzion në këtë pikë.
Vendimi do të shpallet të enjten. Por nga gjetjet e evidentuara, parashikohet që Tusha të jetë e para gjyqtare ndaj të cilës do të vendoset vula pozitive, e përshtatshme për të qenë gjyqtare
Hisari i Suharekës
Hisari i Suharekës është një lokalitet arkeologjik shumështresor (vendbanim parahistorik) i cili ndodhet në dalje të Therandës (Suharekës), në anën e djathtë të rrugës magjistrale Therandë - Prizren.
Yoshihide Suga
Yoshihide Suga (菅 義偉) është një politikan japonez që shërben si Kryeministër i Japonisë. Ai u zgjodh president i Partisë Liberal Demokratike më 14 shtator 2020 dhe formalisht u zgjodh Kryeministër nga Dieta Kombëtare më 16 shtator 2020. Suga është kryeministri i parë i ri në epokën Reiwa.
Ai ka përfaqësuar rrethin e 2-të Kanagawa në Dhomën e Përfaqësuesve që nga viti 1996. Ai shërbeu si Ministër i Punëve të Brendshme dhe Komunikimeve gjatë mandatit të parë të Shinzo Abe si Kryeministër nga 2006 në 2007 dhe si Sekretar i Kryeministrit gjatë mandatit të dytë të Abe nga 2012 në 2020. Mandati i tij si Sekretari i Kryeministrit ishte më i gjatë në historinë japoneze. Suga njoftoi kandidaturën e tij në zgjedhjet e lidershipit LDP 2020 pas njoftimit të dorëheqjes së Abe dhe u konsiderua gjerësisht paraardhësi për të pasuar Abe si kryeministër, pasi kishte siguruar miratime nga shumica e anëtarëve me të drejtë vote në parti përpara zgjedhjeve.
Shtëpia Perandorake e Japonisë
parapamje|300px|Perandori [[Akihito dhe Perandoresha Michiko me familjen e tyre në nëntor 2013]] Shtëpia Perandorake e Japonisë (皇室, kōshitsu), gjithashtu referohen si Familja Perandorake ose Dinastia Yamato, përbëhet nga anëtarë të familjes së gjerë të Perandorit të Japonisë në fuqi që marrin detyra zyrtare dhe publike. Sipas Kushtetutës aktuale të Japonisë, Perandori është "simboli i shtetit dhe i unitetit të njerëzve". Anëtarët e tjerë të Familjes Perandorake kryejnë detyra ceremoniale dhe shoqërore, por nuk kanë asnjë rol në punët e qeverisë. Detyrat si Perandor u kalojnë fëmijëve të tyre meshkuj.
Yoshihide Suga
Jeta e hershme
Suga lindi në një familje të fermerëve të luleshtrydheve në Ogachi (tani Yuzawa), një zonë rurale në Prefekturën Akita, dhe u transferua në Tokio pas diplomimit nga education e Mesme Yuzawa. Ai ndoqi shkollën e natës për të marrë një Bachelor në Drejtësi nga Universiteti Hosei në 1973. Suga zgjodhi Hosei "sepse ishte opsioni më i lirë në dispozicion dhe punoi në një fabrikë kartoni në [Tokio] për të paguar shkollimin e tij".
Shtëpia Perandorake e Japonisë
Monarkia japoneze thuhet se është monarkia më e vjetër e trashëgueshme në botë. Shtëpia Perandorake njeh 126 monarkë duke filluar me Perandorin legjendar Jimmu (që daton tradicionalisht më 11 Shkurt 660 p.e.s) dhe vazhdon deri te perandori aktual, Naruhito.
Yoshihide Suga
Karriera politike
Pas diplomimit nga universiteti, Suga punoi në një fushatë elektorale të Dhomës së Këshilltarëve (dhoma e sipërme) dhe më pas punoi si sekretar i Anëtarit të Dietës së LDP Hikosaburo Okonogi, babait të politikanit të LDP Hachiro Okonogi, për njëmbëdhjetë vjet. Suga dha dorëheqjen nga kjo pozitë në Tetor 1986 për të ndjekur karrierën e tij në politikë. Ai u zgjodh në Këshillin e Qytetit Yokohama në prill 1987, duke bërë fushatë derë më derë në këmbë, duke vizituar deri në 30,000 shtëpi dhe duke veshur gjashtë palë këpucë. Ai ishte pionier i praktikës së mbajtjes së fjalimeve të fushatës përpara stacioneve të trenit të zënë, e cila tani është e zakonshme midis kandidatëve politikë japonezë. alt=|majtas|parapamje| Suga me [[AIchita Yamamoto|Ichita Yamamoto dhe Satsuki Katayama (19 shtator 2006) ]] Suga u zgjodh në Dietën e Japonisë në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 1996, duke përfaqësuar rajonin e 2-të të Kanagawa. Në vitin e tij të tretë në Dietë, ai zhvendosi mbështetjen e tij nga Kryeministri Keizo Obuchi te ish-Sekretari i Përgjithshëm i LDP-së Seiroku Kajiyama, një veprim i pazakontë për një ligjvënës të ri. Ai u rizgjodh në zgjedhjet e përgjithshme 2000, zgjedhjet e përgjithshme 2003 dhe zgjedhjet e përgjithshme 2005.
Stili i tij i fushatës "qoshe në rrugë" u vlerësua me mbajtjen e vendit të tij në zgjedhjet e përgjithshme 2009, kur shumë ligjvënës të tjerë të LDP humbën vendet e tyre mes një rritje të mbështetjes për Partinë Demokratike të Japonisë.
Shtëpia Perandorake e Japonisë
Provat historike për 29 Perandorët e parë janë margjinale nga standardet moderne, por ka prova të forta për linjën trashëgimore që kur Perandori Kinmei u ngjit në fron 1500 vjet më parë.
Yoshihide Suga
Karriera politike
Në tetor 2011, ai u emërua Kryetar i Organizatës dhe Shtabit të Fushatës së Partisë LDP. Në shtator 2012, ai u emërua Ushtrues i Detyrës së Sekretarit të Përgjithshëm të LDP-së.
Shtëpia Perandorake e Japonisë
Lista e anëtarëve të tanishëm
parapamje|right|400px|Anëtarët e Familjes Perandorake të shfaqur në publikun e gjerë gjatë festimeve për fronëzimin e perandorit të ri. Perandori Emeritus Akihito dhe Perandoresha Emerita Michiko nuk janë të pranishëm (4 maj 2019).
Yoshihide Suga
Kryesekretari i Kabinetit (2012–2020)
majtas|parapamje| Suga (djathtas) duke shtrënguar duart me Përfaqësuesin e Tregtisë të SH.B.A.-së Michael Froman në 2013 Suga fitoi famë të brendshme dhe ndërkombëtare kur shpalli emrin e epokës së re perandorake, Reiwa, më 1 prill 2019. Ndërsa ai kishte qenë më parë një anëtar i profilit të ulët të qeverisë, ky nder i dha atij një rritje të menjëhershme të njohjes së emrit dhe bëri që më shumë ligjvënës të LDP-së ta shikonin atë si një kandidat të vlefshëm për udhëheqjen e partisë. Ai u dërgua në Uashington në maj 2019 për një takim me Zëvendës Presidentin e SHBA-së Mike Pence dhe zyrtarë të tjerë të lartë, duke nxitur spekulimet se ai ishte duke u pastruar për të shërbyer si pasardhës i Abe. Suga u përball me vëzhgim më vonë atë vit për shkak të dorëheqjeve të ministrave të Kabinetit Katsuyuki Kawai dhe Isshu Sugawara, të dy kishin qenë bashkëpunëtorë të ngushtë të Suga dhe ishin akuzuar për shkelje të financimit të fushatës. Suga gjithashtu mbeti politikisht aktiv gjatë kësaj kohe, duke koordinuar mbështetjen për kandidatin e LDP-së në zgjedhjet e guvernatorit Hokkaido 2019, një rol i rezervuar zakonisht për zyrtarët e lartë të LDP-së.
Suga shërbeu si një deputet kryesor i Abe gjatë përgjigjes ndaj pandemisë së COVID-19 në 2020. Ai kritikoi strukturën e burokracisë japoneze, me ndarje të thella midis ministrive, si bllokimin e koordinimit për të ndaluar përhapjen e virusit.
Shtëpia Perandorake e Japonisë
Lista e anëtarëve të tanishëm
Janë 18 anëtar të Familjes Perandorake:
Yoshihide Suga
Kryesekretari i Kabinetit (2012–2020)
Pas njoftimit të dorëheqjes së Shinzo Abe në gusht 2020, Suga doli si pretendenti kryesor për ta zëvendësuar atë në zgjedhjet e ardhshme të lidershipit, pasi kishte fituar mbështetjen e Zëvendës Kryeministrit Tarō Asō dhe Sekretarit të Përgjithshëm të LDP-së Toshihiro Nikai, si dhe dy fraksioneve më të mëdha në LDP dhe gjoja edhe vetë Abe. Konkurrentët kryesorë të Suga-s në garën e lidershipit të LDP-së ishin rivali i vjetër i Abe-së Shigeru Ishiba dhe shefi i politikës së LDP-së Fumio Kishida.
Shtëpia Perandorake e Japonisë
Lista e anëtarëve të tanishëm
Perandori Emeritus lindi në Pallatin Perandorak Tokio më 23 dhjetor 1933, djali i madh dhe fëmija i pestë i Perandorit Shōwa dhe Perandoreshës Kōjun. Ai ishte martuar më 10 prill 1959 me Michiko Shōda. Perandori Akihito pasoi babanë e tij si perandor në 7 Janar 1989 dhe u pasua nga Naruhito pasi ai abdikoi më 30 prill 2019.
Yoshihide Suga
Kryeministër (2020 – sot)
Suga u zgjodh në presidencën e Partisë Liberal Demokratike më 14 shtator, 2020, me 377 vota nga një total prej 534. Pas zgjedhjes së tij, Suga përshkroi një axhendë politike që përfshinte trajtimin e pandemisë së vazhdueshme COVID-19 dhe zbatimin e rregullimit të mëtejshëm për të ringjallur ekonominë. Ai përsëriti interesin e tij të kaluar në konsolidimin e bankave rajonale dhe uljen e tarifave të telefonit celular në Japoni.
Shtëpia Perandorake e Japonisë
Lista e anëtarëve të tanishëm
Peranoresha Emerita lindi më 20 Tetor 1934 në Tokio, vajza e madhe e Hidesaburo Shōda, president dhe kryetar nderi i Nisshin Flour Milling Inc.. Princi Hitachi lindi më 28 nëntor 1935, djali i dytë dhe fëmija i gjashtë i Perandorit Shōwa dhe Perandoresha Kōjun. Titulli i tij i fëmijërisë ishte Princi Yoshi. Ai mori titullin Princi Hitachi dhe leje për të ngritur një degë të re të Familjes Perandorake më 1 tetor 1964, të nesërmen e dasmës së tij. Princesha Hitachi lindi më 19 korrik 1940, vajza e ish-Kontit Yoshitaka Tsugaru. Princi dhe Princesha Hitachi nuk kanë fëmijë. Princesha Mikasa është e veja e Princit Mikasa (2 dhjetor 1915 - 27 tetor 2016), djali i katërt i Perandorit Taishō dhe Perandoreshës Teimei dhe xhaxhai i madh i Perandorit Naruhito. Princesha lindi më 4 qershor 1923, vajza e dytë e viskontit Masanori Takagi. Princesha Mikasa ka dy vajza dhe tre djem me Princin Mikasa të ndjerë.
Burbuqe Rada
Burbuqe Rada është këngëtare shqiptare:
Në Dhjetor 1981, merr pjesë në Festivali i 20-të në RTSH me këngën "Viti i Ri".
Në Dhjetor 1982, merr pjesë në Festivali i 21-të në RTSH me këngën "Mes dritash".
Në Dhjetor 1983, merr pjesë në Festivali i 22-të në RTSH me këngën "Ditët që na presin".
Në Dhjetor 1984, merr pjesë në Festivali i 23-të në RTSH me këngën "Me zërin e Atdheut".
Në Dhjetor 1984, merr pjesë në Festivali i 23-të në RTSH me këngën "Sirena e lumturisë".
Në Dhjetor 1985, merr pjesë në Festivali i 24-të në RTSH me këngën "Dashurinë tonë përshëndesin".
Heian-kyō
parapamje|300px|Daidairi (大内裏, pallati në qendër) dhe peisazhi i qytetit të Heian-kyō (model në miniaturë në Qendrën e Mësimit Jetësor të Qytetit të Kiotos) Heian-kyō (平安京, fjalë për fjalë "kryeqyteti i qetësisë dhe paqes") ishte një nga disa emrat e mëparshëm për qytetin që tani njihet si Kyoto. Ishte kryeqyteti zyrtar i Japonisë për më shumë se një mijë vjet, nga viti 794 deri më 1868 me një ndërprerje në vitin 1180.
Perandori Kanmu e vendosi atë si kryeqytet në vitin 794, duke lëvizur Gjykatën Perandorake atje nga Nagaoka-kyō me rekomandimin e këshilltarit të tij Wake no Kiyomaro dhe duke shënuar fillimin e periudhës Heian të historisë japoneze. Qyteti u modelua sipas kryeqytetit kinez të dinastisë Tang Chang'an (Siani i sotshëm). Mbeti qendra kryesore politike deri në vitin 1185, kur klani samurai Minamoto mundi klanin Taira në Luftën Genpei, duke lëvizur administrimin e çështjeve kombëtare në Kamakura dhe duke krijuar shogunatin Kamakura.