Beqir_Sadiku
Lufta në Maqedoni
Beqiri tashё do të jetë një nga ushtarët me më përvoj dhe çdo sulmi do të dijë ti përgjigjet me shkathtësinë e tij ushtarake. Vlenё të përmendet se në këtë ditë ( 5 maj), Beqiri me disa eprorë dhe ushtarë do të shkojnë edhe në fshatin Opajë ku do të kërkoj nga ato të organizohen edhe në këtë fshat dhe të shpallet zonë e lirë, mirëpo edhe pse të rinjtë e këtij fshati kishin pranuar një gjë të tillë, e gjithë kjo dështoi pasi këtu popullata e këtij fshati u largua menjëher në drejtim të Kumanovës nga forcat maqedone. Për çdo ditë e pas çdo beteje në fytyrën e Beqirit vërehështë gëzimi i madh e për çdo çastë bëhej edhe më i lumtur, sepse këtë ai gjatë kohë e kisht pritur. Bashkëluftëtarët e tij thonin që ai çdo ditë e më shumë na i shtonte guximin edhe neve. Njëri prej tyre rrëfen për ate se aty kah mesi i majit, Beqiri e kishte marrë një bllok e kishte vendosur në rrugë dhe i shtrirë në mes të rrugës kishte sulmuar prej aty, thotë ishte trishtim i madh të shohësh se si plumbat i shkonin mbi kokë por për fat të mirë asgjë nuk i kishte ndodhur atij. Nga ajo ditë Beqiri thonte se ‘’ plumbi i shkaut nuk më rrokë’’, kjo filloi të bëhet si thënje mbrojtëse ndër të gjithë ushtarët, dhe u krijua bindja se me të vërtet plumbi i shkaut s’mund të vrasë ushtarë të UÇK. Duhet theksuar se Beqiri kishte urdhëruar edhe hapjen e istikamit nën rrugën e asfaltuar, gjë që ishte një ide shumë e mirëpritur sepse lidheshin në të dy anët forcat e UÇK. Bashkëluftëtarët e tijë thonë që Beqiri dinte të përdorë të gjithë llojet e armatimit edhe atë me një precizitet të madh. Kështu që do të bëhej edhe idoli i luftës ndër ushtarët e UÇK. Për atë, më i afërt ishte ushtari, ai nuk hante shumë ushqim sepse ushqehej me gëzimin e ushtarëve të tijë nga fitoret që pasonin çdo ditë e me rradhë. Beqiri nuk ishte vetëm ushtarë në pikë të frontit, por ai ishte aty ku e kërkonte nevoja, kujdesej shumё pёr popullatёn duke i furnizuar me ushqim por mё tepёr edhe pёr ti dhёnё kurajo qё tё rrijnё nё trojet e tyre. Bёnte bartjen e armatimit pёr ta sjellё nёpёr pikat e frontit. Duhet pёrmendur se mё 16.05 2001 Beqiri do tё bёjё njё ndeshje shumё tё rёndё nё rrugёn Orizare-Likovё duke bartur armatim, kёtu do ti lёndoj shumё kёmbёt, por pёr çudi ai s’do tё pranoj qё tё shёrohet nё spital por ashtu i lёnduar do tё shkojё pranё ushtarёve tё tij. Vellau i tij tregon se kur erdhi tё na vizitoj nё strehimore ku gjendej familja e tij, me tё parё se nё çfar gjendje ishte Beqiri kёrkuam qё tё pushojё sё paku atё ditё, por ai nuk pranoi. Nё shaka i thashё, rrёfen vёllau i tij,Arbeni, po nёse depёrtojnё forcat maqedone si do tё tёrheqesh, kurse ai mu drejtua dhe mё tha: mё mirë ёshtё kështu, pasi edhe ashtu nuk e kam ndërmend tё largohem, unё i gjallё e maqedonёt me hyrё nё fshatin tim nuk ёshtё e mundur, vetёm atёherё kur tё vjen lajmi se mё kanё shkelur tanksat, besoni se mund tё depёrtojnё. Ai së shpejti do të gjendet edhe në betejën e Mateçës, për marjen nën kontroll të këtij fshati nga ana e UÇK. Beqiri ditën ishte afër ushtarëve të togut të tij kurse në mbrëmje ai shkonte në Mateç, kjo kohë është aty kah fundi i Majit. Ai para se të shkojë në Mateç për çdo ditë shkonte të vizitoj familjen e vet, pasi që nuk dihej se si do të përfundoj atje, aty ishte një luftë shumë e vështir, pa istikame, pa vijё fronti, prej muri në mur luftohej, kurse forcat maqedone ishin të paisura si me mjete të rënda ashtu edhe nën mbrojtje të istikameve.