Politika_Libri_i_Dytë_(Aristoteli)
Por, edhe duke supozuar se ishte më mirë për komunitetin të kishte shkallën më të madhe të unitetit, ky unitet në asnjë mënyrë nuk provohet se rrjedh nga fakti 'i të gjithë njerëzve duke thënë "i imi" dhe "jo i imi" në të njëjtën çast kohe, 'e cila, sipas Sokratit, është shenja e unitetit të përsosur në një shtet. Për fjalën 'të gjithë' është e paqartë. Nëse kuptimi është që çdo individ thotë 'i imi' dhe 'jo i imi' në të njëjtën kohë, atëherë mbase rezultati me të cilin synon Sokrati mund të arrihet në një farë mase; secili burrë do ta quajë të njëjtin person djalin e tij dhe të njëjtin person gruan e tij, dhe kështu nga pasuria e tij dhe nga gjithçka që i takon pjesës së tij. Sidoqoftë, kjo nuk është mënyra në të cilën do të flisnin njerëzit që kishin gratë dhe fëmijët e tyre të përbashkët; ata do të thoshin 'të gjithë' por jo 'secili'. Në të njëjtën mënyrë prona e tyre do të përshkruhej se u takon atyre, jo veçmas, por kolektivisht. Ekziston një gabim i dukshëm në termin "të gjithë": si disa fjalë të tjera, "të dyja", "e çuditshme", "çift", është e paqartë, dhe madje në argument abstrakt bëhet një burim i enigmave logjike. Që të gjithë personat e quajnë të njëjtën gjë timin në kuptimin në të cilin secili e bën këtë mund të jetë një gjë e mirë, por është e parealizueshme; ose nëse fjalët janë marrë në kuptimin tjetër, një unitet i tillë në asnjë mënyrë nuk i sjell harmonisë. Dhe ka një kundërshtim tjetër për propozimin. Për atë që është e zakonshme për numrin më të madh ka më pak kujdes që i është dhënë. Secili mendon kryesisht për të vetin, aspak për interesin e përbashkët; dhe vetëm kur ai është vetë i shqetësuar si një individ. Sepse përveç konsideratave të tjera, të gjithë janë më të prirur të lënë pas dore detyrën që pret të përmbushë një tjetër; pasi në familje shumë shoqërues shpesh janë më pak të dobishëm se disa. Secili qytetar do të ketë një mijë djem që nuk do të jenë djemtë e tij individualisht, por çdokush do të jetë në të njëjtën mënyrë bir i kujtdo, dhe për këtë arsye do të neglizhohet nga të gjithë njësoj. Për më tepër, mbi këtë parim, secili do të përdorë fjalën 'e imja' e atij që po përparon ose e kundërta, sado e vogël që të jetë një fraksion, ai vetë mund të jetë i tërë numri; i njëjti djalë do të jetë 'kështu dhe kështu bir', djali i secilit prej mijëra ose çfarëdo numri i qytetarëve; dhe madje edhe për këtë ai nuk do të jetë pozitiv; sepse është e pamundur të dihet se kush ka mundësi të ketë një fëmijë, ose nëse, nëse dikush ka ekzistuar, ai ka mbijetuar. Por cila është më mirë - që secili të thotë 'i imi' në këtë mënyrë, duke e bërë një burrë të njëjtën lidhje me dy mijë apo dhjetë mijë qytetarë, ose të përdorë fjalën 'e imja' në kuptimin e zakonshëm dhe më të kufizuar? Sepse zakonisht i njëjti person thirret nga një burrë djali i tij, i cili një tjetër e quan vëllain e tij ose kushëririn ose farefisin - lidhje gjaku ose lidhje me martesë me vete ose me ndonjë lidhje të tij, dhe një tjetër fisnor ose fis i tij; dhe sa më mirë është të jesh kushëriri i vërtetë i dikujt sesa të jesh djalë pas modës së Platonit! As nuk ka ndonjë mënyrë për të parandaluar që vëllezërit dhe fëmijët dhe baballarët dhe nënat të njohin ndonjëherë njëri-tjetrin; sepse fëmijët kanë lindur si prindërit e tyre, dhe ata domosdoshmërisht do të gjejnë indikacione të marrëdhënies së tyre me njëri-tjetrin. Gjeografët deklarojnë se i tillë është fakti; ata thonë se në një pjesë të Libisë së Epërme, ku gratë janë të zakonshme, megjithatë fëmijët që kanë lindur u caktohen baballarëve të tyre përkatës për sa i përket ngjashmërisë së tyre. Dhe disa gra, si femrat e kafshëve të tjera - për shembull, Mares dhe lopët - kanë një tendencë të fortë për të prodhuar pasardhës që i ngjajnë prindërve të tyre, siç ishte rasti me pelën Pharsalian të quajtur I ndershëm.