cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga Ballkanike e Basketbollit
Liga Ballkanike e Basketbollit ose më saktë Liga Ndërkombëtare Ballkanike e Basketbollit (Balkan International Basketball League - BIBL), është një ligë profesionale shumëkombëshe e basketbollit e cila përfshin klubet më të njohura basketbollistike nga Gadishulli Ballkanik. Liga përfshin ekipet më të mira nga vende të tilla si: Bullgaria, Maqedonia, Mali i Zi, Kosova dhe Shqipëria. Kampioni më i njohur në Ligën Ballkanike është KB Beroe nga Stara Zagora, Bullgari.
Pjesëmarrësit
Aktual
Ish vendet pjesëmarrëse
Al Mahattah
Al Mahattah është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Thënie mbi Intelektin
• Kujdes mos e ktheni intelektin tuaj në hyjni. Ai ka muskuj, por nuk ka personalitet. Nuk mund t'ju udhëheqë, mundet veç t'ju ndihmojë
• Përqeshja është thjesht varfëri e intelektit
• Një fëmijëri e lumtur ka shkatërruar një mori intelektesh premtuese
• Përsosuria e çdo intelekti, rrjedh nga djepi dhe jo nga shkolla
• Vullneti dhe intelekti janë një gje e vetme
• Kureshtja është një prej karakteristikave më të dallueshme dhe më të sigurta të një intelekti aktiv
• Karakteri është më i lartë se intelekti. Të menduarit është funksioni. ... Një shpirt i madh do të jetë i fortë për të jetuar, si dhe i fortë për të menduar
• Disa njerëz mendojnë se vetëm intelekti ka rëndësi: të dish të zgjidhësh problemet, të dish si t'ia dalësh, të dish të identifikosh një avantazh dhe ta kapësh atë. Por funksionet e intelektit janë të pamjaftueshme pa guxim, dashuri, miqësi, dhembshuri dhe ndjeshmëri
• Intelekti është pjesë e një besimi të mirë. Intelekti është drita, zemra është drejtimi
• Do të doja ta bëja të kuptonte që një zemër e mirë e dashur është mjaft e pasur dhe se pa të intelekti është varfëri
•
Beteja e Sllupçanit
Sulmi fillestar i UÇK-së dhe përgjigja maqedonase
Më 3 maj 2001, UÇK-ja depërtoi në fshatrat Sllupçan dhe Vaksincë, duke vrarë dy ushtarë maqedonas dhe duke kapur një tjetër. Kjo shkaktoi një përgjigje pothuajse të menjëhershme nga qeveria maqedonase, e cila filloi një sulm kundër UÇK-së në Sllupçan dhe Vaksincë. Ushtria Maqedonase përdori helikopterë Mi-24 dhe tanke T-55 me qëllim të dëbimit të UÇK-së nga Sllupçani. Megjithatë, avancimi ngeci kur UÇK-ja nuk po tregonte asnjë shenjë tërheqjeje. Gjatë sulmit, 5 civilë shqiptarë u vranë.
Përleshjet më intensive ndodhën gjatë ofensivës së parë në shkallë të gjerë në Kumanovë, të koduar si Operacioni MH-2, më 8 maj 2001, në hyrje të fshatit. Këmbësoria e Ushtrisë Maqedonase filloi një sulm, duke vendosur një batalion të mekanizuar dhe duke përdorur artileri të rëndë dhe helikopter Mi-24, duke bërë që disa ushtarë të UÇK-së të largoheshin nga pozicionet e tyre. Ofensiva filloi në orën 08:00 të mëngjesit, por u ndal nga presidenti Boris Trajkovski në orën 14:00, duke lënë përfundimisht UÇK-në në kontroll të fshatit.
Luftimet e vazhdueshme dhe granatimet maqedonase
Më 13 maj 2001, forcat maqedonase filluan një operacion për të zhvendosur pozicionet e UÇK-së në Sllupçan dhe Vaksincë.
Al Manakhir
Al Manakhir është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Beteja e Sllupçanit
Luftimet e vazhdueshme dhe granatimet maqedonase
Nga 14–16 maj 2001, forcat maqedonase angazhuan pozicione guerile pranë Sllupçanit. Ushtria maqedonase e përshkroi aksionin si luftimet më intensive që nga 3 maji 2001.
Më 17 maj 2001, ushtria maqedonase goditi fshatin me artileri nga një distancë e sigurt, por pushoi granatimet pasi qëlloi gjashtë fishekë.
Më 22 maj 2001, luftëtarët e UÇK-së sulmuan pozicionet maqedonase pranë Sllupçanit dhe Vaksincës. Forcat maqedonase u përgjigjën duke bombarduar fshatin. UÇK-ja pretendoi se gjashtë civilë u plagosën dhe se minarja e xhamisë në Vaksincë ishte shkatërruar.
Sulmi i tretë maqedonas
Më 24 maj, ushtria maqedonase sulmoi pozicionet e UÇK-së për të rimarrë kontrollin e dhjetë fshatrave të mbajtura nga UÇK-ja në rajonin e Kumanovës dhe Karadakut. Operacioni përdori tanke, artileri dhe helikopterë luftarakë për të sulmuar bastionet e UÇK-së në Sllupçan dhe Vaksincë, si dhe pozicionet e tyre malore përtej, duke filluar nga ora 08:00 e mëngjesit. Si kundërpërgjigje, UÇK-ja lëshoi ​​një breshëri zjarri me mitraloz.
Më 25 maj 2001, forcat maqedonase arritën të pushtojnë Vaksincën dhe pretenduan se kishin pushtuar edhe Llojanin, por ata nuk mundën të rifitonin kontrollin mbi Sllupçanin. Forcat Maqedonase vazhduan të bombardojnë Sllupçanin me helikopterë dhe artileri të rëndë, luftëtarët e UÇK-së u përgjigjën me mortaja, duke plagosur dy ushtarë maqedonas. Edhe pse ushtria maqedonase hyri në Vaksincë, ata u dëbuan nga fshati nga UÇK-ja, vetëm tre ditë pas sulmit fillestar.
Sulmi i katërt maqedonas
Nga 30 maji deri më 1 qershor 2001, forcat maqedonase kryen një sulm tjetër për të kapur Sllupçanin, duke përdorur helikopterë Mi-24, autoblinda dhe tanke T-55. Fshati gjithashtu granatohej çdo ditë. Operacioni u ndërpre, pasi njësia e Forcave Speciale Maqedonase "Tigrat" u rebelua dhe u desh të tërhiqej nga vija e frontit, duke e lënë Sllupçanin nën kontrollin e UÇK-së.
Sulmi i UÇK-së afër Sllupçanit
Më 6 qershor 2001, UÇK-ja u zuri pritë forcave maqedonase pranë Sllupçanit, duke i vrarë 5 ushtarë maqedonas.
Ndërprerja e operacioneve nga forcat maqedonase
Më 11 qershor 2001, ushtria maqedonase mori urdhër për të ndalur të gjitha operacionet ushtarake në rajonin Kumanovë-Karadak. Pas një sulmi maqedonas dhe përleshjet që pasuan më 10 dhe 11 qershor, të cilat lanë të vdekur një komandant maqedonas i njohur si Sinisha Stoillov dhe një civil, ushtria maqedonase ndërpreu të gjitha bombardimet e saj ndaj pozicioneve të mbajtura nga UÇK-ja. Armiqësitë në afërsi të Sllupçanit, Orizares dhe Mateçit gjithashtu ishin zvogëluar pak më vonë.
Aleksandri i Madh thënie
• Nuk ka asgjë të pamundur për atë që do të përpiqet
• Nëse nuk do të isha Aleksandri, do të doja të isha Diogjeni
• Tani i mjafton një varr atij të cilit e gjithë bota nuk ishte e mjaftueshme
• I jam borxhli tim eti se më ka dhënë jetën, por më borxhli i jam mësuesit tim se më mësoi të jetoj mirë
• Nga sjellja e secilit varet fati i të gjithëve
• Unë nuk i vjedh fitoret!
• Do preferoja të shkëlqeja më shumë në dije, se sa në pushtet dhe dominim
• Unë nuk kam frikë nga një ushtri luanësh të udhëhequr nga një dele; Kam frikë nga një ushtri delesh e udhëhequr nga një luan
• Kur i japim dikujt kohën tonë, ne në fakt i japim një pjesë të jetës sonë që nuk do ta marrim më kurrë
• Seksi dhe gjumi vetëm më bëjnë të vetëdijshm se jam i vdekshëm
• Thesari im qëndron te miqtë e mi
Metlika
parapamje Metlika (Möttling) është një vendbanim, qendër komune dhe një qytet zyrtar në Slloveni, në rajonin e Sllovenisë Juglindore.
Luigj Filaj
Luigj Filaj (Janjevë, 21 qershor 1899 - 1969) ka qenë pianist, mësues dhe autor i disa teksteve si ai didaktik Mësimi i muzikës për shkollat e mesme (Tiranë, 1935) si dhe i përmbledhja e botimeve satirike Daj Jaku (Tiranë, 1943), titulli ishte në fakt edhe pseudonimi që përdorte për veprimtarinë e tij krijuese si autor apo përkthyes. Ka përkthyer titujt Ora e Danubit, Prifti falls i Kishës Notre Damë, Shpëtimi nga ferri i Legjonit të huej, Trashigimi misterioz i fakirit, Xhelati i Parisit nga Ralf Cliford, hetuesi fiktiv i shkrimtarit Martin Winfried; Burgu i dashtunís mbi jetën e Franz Schubertit, botuar në Shkodër 1942 me parathënie të Haki Stërmillit.
U gjykua si i pandehur prej Gjyqit Special më 1945 si përkthyes gjermanishteje për stafin ushtarak gjerman, por nuk u provua që fajësia e tij të kishte tejkaluar ushtrimin e profesionit dhe u vendos pafajësia e tij.
Mamanduri
Mamanduri është një fshat në distriktin Tiruvanamalai të shtetit indian Tamil Nadu. Gjendet në rrugën Kanchipuram - Vandavasi, pranë Dusit. Është i njohur për tempullin shpellor të skalitur në shkëmb të shekullit të VII, që është një nga monumentet e rëndësisë kombëtare i shpallur nga Archaeological Survey of India.
Zdravko Çoliq
Ndër këngët e tij, "Ti si mi u krvi" (nga albumi me të njëjtin emër) konsiderohet gjerësisht si një nga baladat më të njohura të muzikës ish-jugosllave.
Jeta e hershme
Lindur në Sarajevë, RS të Bosnjës dhe Hercegovinës, RSF e Jugosllavsë nga prindër serbë boshnjakë: administratori i policisë Vladimir Čolić nga fshati Vlahovići afër Ljubinjes ( Hercegovinë ) dhe shtëpiake Stana Čolić nga Trebinja (Hercegovina Lindore). Zdravko u rrit me një vëlla më të vogël, Draganin. Duke shfaqur një interes të hershëm për sportin, ai ishte aktiv si portier futbolli në sistemin e të rinjve të FK Željezničarit, përpara se të kalonte në atletikë ku ai shkëlqeu në 100 metra vrap dhe kërcim së gjati. Në një provë, ai vrapoi 100 metra në 11.3 sekonda, dhe vazhdimisht u pozicionua lart në kompeticione të ndryshme ku ai mori pjesë (duke përfunduar menjëherë pas yllit të ardhshëm Nenad Stekić në njërën prej tyre). Čolić përfundimisht hoqi dorë nga një karrierë e mundshme në sport, duke ndjerë se i mungonte disiplina e nevojshme për të garuar rregullisht.
I rritur në Sarajevë, Čolić ndoqi shkollën fillore Vladimir Perić Valter në lagjen Skenderija afër lagjes fqinje të Grbavicës ku ai jetonte. Ai gjithashtu ndoqi shkollën e muzikës, duke studiuar kitarë. Si hobi, ai mori pjesë në recitale të ndryshme shkollore, si dhe luajti në disa shfaqje në Pionirsko pozorište (teatri i të rinjve).
Shoqata e Federatave Ballkanike të Atletikës
Shoqata e Federatave Ballkanike të Atletikës (Association of Balkan Atletic Federations), e njohur zakonisht si Atletika e Ballkanit, është një shoqatë e cila e organizon Kampionatin Ballkanik të Atletikës si dhe Kampionatin Intern Ballkanik të Atletikës, ashtu si dhe gara tjera, për junior dhe senior.
Zdravko Çoliq
Vitet e para
Që në moshën të re Čolić tregoi interes për muzikën. Me shokun e tij Braco Isović, ai luante kitarë në tubime joformale dhe të improvizuara në park rreth lagjes së tyre, përmes të cilave ata u bënë të njohur në vend si 'Čola i Isa sa Grbavice'. Në atë kohë, Čolić po përpiqej të imitonte muzikën pop -schlager që dominonte festivalet jugosllave dhe italiane. Dashuria e tij e parë ishte Milena Mijatoviq nga Beogradi.
Shoqata e Federatave Ballkanike të Atletikës
Anëtarësia
• 2
Zdravko Çoliq
Vitet e para
Përvoja e tij e parë e rëndësishme ndodhi në vitin 1967 ndërsa ishte në bregdetin malazez për festimet e Ditës së Republikës Jugosllave. Duke qëndruar në shtëpinë e pushimeve parafabrikat prej druri në pronësi familjare në komunitetin bregdetar të Baoshiqit, shtatëmbëdhjetë vjeçari Çoliç u bind nga një mik, Nedim Idrizović, të merrte pjesë në një konkurs këndimi në Bijela. Adoleshenti fitoi çmimin e dytë duke kënduar " Lady Madonna " nga The Beatles.
I inkurajuar nga suksesi i papritur, menjëherë pas kthimit në Sarajevë, Çoliç hyri në grupin e tij të parë - një grup i quajtur 'Mladi i Lijepi' (Të rinj dhe të bukur). Kjo pjesëmarrje zgjati derisa ai mbaroi shkollën e mesme në vitin 1969, kur vendosi të kalonte tek grupi më i njohur, Ambasadori, tek dy mishërimet e të cilit Čolić do të qendronte për dy vitet e gjyëm pasardhëse.
Ambasadori
Kur Çoliç iu bashkua atyre, Ambasadori përdorte një strukturë të pazakontë: një grup ushtarak pasi të gjithë muzikantët, me përjashtim të drejtuesit të bandës Slobodan Vujovic, ishin oficerë rangu të Ushtrisë Popullore Jugosllave (JNA). Repertori i tyre përqendrohej rreth ritmit dhe bluesit të viteve 1960 ( Chicago, Otis Redding, Wilson Pickett, etj.) së bashku me hitet jugosllave të kohës dhe viteve të kaluara, e më në fund edhe disa këngë origjinale të shkruara nga anëtarët e grupit. Me kalimin e kohës, grupi filloi të merrte më shumë oferta për koncerte, gjë që paraqiste një problem pasi pjesa e tij ushtarake nuk ishte e gatshme në kohë për shumë prej tyre dhe ato oferta duhet të refuzoheshin.
Duke parë mundësitë e tyre të kufizuara nga situata e çuditshme, Vujoviq dhe Çoliç vendosën të dilnin dhe të formonin Novi ambasadorin në vitin 1970, duke sjellë bateristin Perica Stojanoviq, organistin Vlado Pravdiq, saksofonistin Lale Stefanoviq dhe basistin Zlatko Hold. Me formacionin pothuajse të gjithin të ri, grupi zgjeroi edhe repertorin e tij, në mënyrë që përveç R&B-së tani luanin edhe ribërje të Led Zeppelin, Blood, Sweat &amp;amp; Tears, Creedence Clearwater Revival, etj. Në verën e vitit 1970, Novi ambasadori realizoi një koncert njëmujor me Indexin në Dubrovnik, që ishte përvoja e tyre e parë si turne.
Hapi tjetër ishte konkurrimi në 1971 festival vjetor në Sarajevë ku ata përfunduan në vendin e 7-të me këngën "Plačem za tvojim usnama"(Qaj në buzët e tua) që kantautori Zdenko Runjić mëtoi se e kishte kompozuar dhe nënshkroi zyrtarisht emrin e tij, pavarësisht faktit se ishte një kopjim i hapur i The "Suddenly You Love Me" të Tremeloes (që në fakt është një ribërje e " Uno tranquillo " të Riccardo Del Turcos). Askush nga festivali nuk e vuri re këtë plagjiaturë dhe grupi i shmangu polemikat. Madje kënga u publikua në një teke 7 inç "Plačem za tvojim usnama" / "Zapjevaj" nga Beograd Disk dhe u shit çuditërisht mirë. Performanca në Vaš šlager sezone ishte gjithashtu domethënëse pasi shënoi paraqitjen e parë televizive të grupit, duke i ekspozuar ata para një audiencë shumë më të madhe. Një nga njerëzit në atë audiencë televizive ishte Kornelije Kovač, një figurë tashmë me ndikim dhe e njohur në qarqet muzikore jugosllave, i cili u intrigua nga "tenori i pastër dhe prania e mirë në skenë" e Çoliçit.
Čolićit iu ofrua shumë shpejt një "rol stoli" me Indexin, për ta plotësuar këngëtarin e tyre Davorin Popović, madje edhe performoi me ta disa herë.
Mežica
parapamje Mežica (Mießdorf) është një vendbanim, qendër komune dhe një qytet zyrtar në Slloveni, në rajonin e Korushkës (Carinthia).
Zdravko Çoliq
Korni grupa
Ndërkohë, gjatë verës së vitit 1971, Çoliç më në fund u takua ballë për ballë me Kornelije Kovaçin, i cili erdhi për të parë Çoliçin teksa luante në Mostar dhe e ftoi atë të bashkohej me grupin e tij Korni grupa si zëvendësues i këngëtarit të tyre të larguar Dado Topić. Ndryshe nga Amabasadori, Korni grupa performonte materialin e saj dhe në përgjithësisht kishte një qasje shumë më të studjuar dhe serioze ndaj muzikës, kështu që Čolić e shfrytëzoi menjëherë rastin.
Më 10 shtator 1971, njëzet vjeçari Çoliç u largua nga vendlindja e tij dhe u transferua në kryeqytetin Beograd për t'iu bashkuar grupit të tij të ri. Sidoqoftë, qëndrimi i tij me Korni grupën përfundimisht rezultoi të ishte shumë i shkurtër dhe i pasuksesshëm pasi ai kurrë nuk u shkri me pjesën tjetër të grupit muzikor, duke e patur të vështirë të përshtatej në stilin e tyre progresiv rock. Ai regjistroi tre këngë me ta, "Kukavica"(Frikacak), "Gospa Mica gazdarica" dhe "Pogledaj u nebo"(Shikoj në qiell), të cilat të gjitha u publikuan në teken 7 inç nga PGP-RTB. Kënga "Gospa Mica gazdarica" arriti të krijojë polemika të vogla për shkak të vargjeve paksa të rrezikshme të shkruara nga këndvështrimi i një të riu që i lutet pronares së tij më të vjetër që ta lejojë atë në shtratin e saj - një për jetën e Çoliçit në atë kohë që kur ai jetonte larg nga shtëpia në apartamente me nënqira. Për shkak të ankesave të shumta, kënga u hoq nga listat e radios.
Megjithatë, shpejt, Çoliq dhe Kovaq ranë dakord se do të ishte më mirë që Çoliq të ndiqte karrierën vetëm. Vetëm gjashtë muaj pas mbërritjes së tij në Beograd, ai u rikthye në Sarajevë i vendosur për të provuar një karrierë solo.
Aktiviteti i hershëm: Festivalet Schlager
Më 15 prill 1972, lëvizja e parë solo e Çoliçit ishte marrja pjesë në në Sarajevë. Ai fitoi çmimin e tretë të publikut si dhe çmimin e interpretimit me këngën e shkruar nga Kemal Monteno "Sinoć nisi bila tu" (Dje mbrëmë s'ishe ti) që fillimisht ishte menduar të këndohej nga Josipa Lisac e cila u largua në momentin e fundit.
Menjëherë, nën drejtimin e Kovaçit, Čolić arriti të fitonte një rëndësi të madhe si një akt solo - dhe më 20 maj 1972 të dy u shfaqën si të ftuar në emisionin shumë të njohur të estradës së Beogradit moderuar nga Milena Dravić dhe Dragan Nikolić. Në të njëjtin vit, Çoliq u paraqit në festivalin e Splitit (me këngën "Stara pjesma"(Kënga e vjetër)), festivalin e Prishtinës dhe Festivalin e Shkupit (me këngën "Moj bol"(Dhimbja ime)), përpara se të niste një turne në Bashkimin Sovjetik së bashku me Indexin, Bisera Veletanlić ., Sabahudin Kurtin dhe Sabina Vareshanović.
Eurovizioni dhe më shumë festivale
djathtas|parapamje|291x291px| Çoliq në Pozharevc, 1973 Pastaj erdhi hopi i madh përpara që e nisi atë në rrugën drejt të qenit VIP. Duke fituar në festivalin e Opatijas me këngën "Gori vatra"(Djeg zjarri) të shkruar nga Kemal Monteno, Çoliq arriti të përfaqësonte RSF të Jugosllavisë në Konkursin e Këngës Eurovision 1973 më 7 Prill 1973 në Luksemburg. Kënga u rendit poshtë në tabelën përfundimtare, por u bë një hit në shtëpi.
Duke shfrytëzuar valën e popullaritetit që i ofroi paraqitja e Eurovizionit, Čolić vazhdoi të hynte në festivale konkurruese në të gjithë RSFJ gjatë dy viteve të ardhshme me shumë sukses. Në festivalin Hit parada në Beograd më 23 nëntor 1974, ai fitoi me këngën "Ona spava"(Ajo fle), kompozuar dhe shkruar nga Kornelije Kovač. Vitin tjetër, 1975, Çoliç fitoi disa fitime të tjera në festival me këngët e Kovaçit - Beogradsko proleće me "April u Beogradu"(Prilli në Beograd) dhe Vaš šlager sezone me "Zvao sam je Emili"(Emri e ka Emili). Këngë të tjera që ai interpretoi në festivale të ndryshme në ato vite ishin "Bling blinge blinge bling" (1973 Vaš šlager sezone, kompozuar nga Zdenko Runjić), "Ljubav je samo riječ"(Dashuria është vetëm fjalë) (1974 Beogradsko proleće, kompozuar nga Vojkan Borisavljević ) dhe "Zelena si rijeka bila”(Ti ishe lum i gjallë) (1974 Vaš šlager sezone, kompozuar nga Kemal Monteno).
Rreth së njëjtës kohë, ai nënshkroi gjithashtu një marrëveshje me krahun gjerman të labelit diskografik WEA dhe bëri dy këngë për atë treg. Prodhuesit gjermanë ishin të mendimit se emri i tij ishte shumë i vështirë për t'u shqiptuar nga konsumatorët e tyre, kështu që e tregtuan atë si Dravco. Megjithatë, Čolić vendosi të mos ndiqte më tej karrierën e tij në atë vend, kryesisht sepse ai nuk ishte i gatshëm të shpërngulej në Gjermani.
Albumi debutues
Albumi i tij i parë solo ishte Ti i ja (Ti dhe unë), i publikuar në vitin 1975 nga Jugoton. I mbikëqyrur nga afër nga Kornelije Kovač, albumi i solli Çoliqit më shumë hite si "Vagabund", "Igraš se vatrom"(Luan me zjarrin) dhe "Loše vino" (Verë e keqe) (shkruar nga Arsen Dedić dhe Goran Bregović ). Mëngën e kopertinës e ka bërë Dragan S. Stefanoviq, një tjetër bashkëpunëtor i cili do të mbetej me Çoliqin për vitet në vijim. Imazhi i Čolić tërhiqte veçanërisht vajzat dhe gratë, diçka që do të mbetej një element kryesor i gjithë karrierës së tij. Në të njëjtin vit, duke përfituar nga rritja e papritur e popullaritetit të tij, PGP RTB publikoi një përmbledhje të këngëve të tij të festivalit me emrin Zdravko Čolić.
Gjithësesi, Çoliq kishte arritur tashmë një rëndësi të madhe, Čolić vazhdoi të shfaqej në festivale të rastësishme si ai i Zagrebit në vitin 1976, ku çuditërisht përfundoi në vendin e katërt duke kënduar "Ti si bila, uvijek bila"(Ti ke qenë, gjithmonë [ke] qenë). Në fund të atij viti ai shkoi në një turne në mbarë Jugosllavinë me Indexin. Pas koncertit të Beogradit, matësi më i mirë i famës së tij të papritur u shfaq në publik gjatë nënshkrimit të autografit në dyqanin Jugoton, ndërsa kordoni i vajzave u vërsul në dyqan, duke thyer një xham dritareje në përpjekje për t'iu afruar atij.
Vitin tjetër, 1977, ai bëri qarkun e festivalit për herë të fundit, fillimisht në Zagreb me "Živiš u oblacima"(Jeton në re), pasuar nga një paraqitje në Festivalin e Këngëve Patriotike edhe në Zagreb, ku interpretoi (Shoku Tito, ne të betohemi). Ajo këngë u publikua së shpejti në një teke 7 inç dhe shiti 300,000 kopje.
Popullariteti masiv
Albumi i tij i dytë, Ako priđeš bliže (Nëse vjen më afër), i publikuar më vonë atë vit, ishte edhe më i suksesshëm, duke krijuar histeri masive mes vajzave për muzikën e tij. Kopjet ishin jashtëzakonisht të kërkuara, pasi 50,000 u shitën vetëm në dy javët e para. Albumi përmbante disa nga këngët e tij më të njohura dhe të pëlqyera si "Glavo luda"(Kokëkrisur), "Zagrli me"(Përqafomë), "Juče još"(Ende dje), "Pjevam danju, pjevam noću"(Kendoj ditën, këndoj natën), "Jedna zima sa Kristinom"(Një dimër me Kristinën), dhe "Produži dalje"(Vazhdo).
1980
Pas kthimit të tij nga ushtria, Çoliç filloi punën për albumin e tij të tretë, i cili doli në pranverën e vitit 1980, me titull Zbog tebe (Prej teje) ; ai solli më shumë hite pasi Čola forcoi më tej pozicionin e tij të interpretuesit më të njohur të pop-it në Jugosllavi.
Në vitin 1984, Çoliç u shpërngul nga vendlindja e tij Sarajeva në Lubjanë, ku filloi një biznes privat me Goran Bregoviçin përmes etiketës së tyre Kamarad. Më pas jetoi në Zagreb për pesë vjet. Në vitin 1989, ai u kthye në Beograd.
Rikthimi
Pas albumit të tij të vitit 1990 "Da ti kažem šta mi je", Čolić nuk bëri një album tjetër deri në fund të vitit 1997, kur ai filloi një rikthim me albumin e etiketës Komuna Kad bi moja bila dhe rifitoi shumë nga popullariteti i tij. Një vit më pas, ai pati nëntë koncerte të shitura në Sava Centar.
Čolić dubloi Shelby Forthright (fillimisht i luajtur nga Fred Willard ) në dublimin boshnjak të publikimit të mirënjohur të Pixar të vitit 2008 WALL-E.
Në vitin 2010, ai pati një koncert të madh në stadiumin Asim Ferhatovic Hase në Sarajevë, në kuadër të turneut të tij Kad pogledaš me preko ramena, para rreth 60,000 njerëzve. Më 25 qershor 2011, ai pati koncertin më të madh të karrierës së tij: në Ušće, në Beograd, me mbi 100,000 vizitorë. Ishte koncerti i tij më i madh deri më sot, përmes të cilit ai festoi 40-vjetorin historik të karrierës së tij.
Jeta personale
Me shpërthimin e Luftës së Bosnjës, Çoliç u transferua në Beograd dhe që atëherë ka jetuar atje. Ai ka mban një diplomë në ekonomi nga Universiteti i Sarajevës. Čolić është i martuar me Aleksandra Aleksić, dhe ka dy vajza.
Al Mathluthah
Al Mathluthah është një qytet në governoratin Madaba në Jordani.
Mehmet Çeliku
Mehmet Çeliku (Elbasan, 15 janar 1936 - Tiranë, 30 dhjetor 2020) ka qenë arsimtar, gjuhëtar dhe akademik shqiptar.
Jetëshkrim
U lind në Elbasan në 15 janar 1936. Shkollën e mesme e kreu në Elbasan dhe më pas studioi për gjuhë-letërsi në Universitetin e Tiranës, Fakulteti Histori-Filologji. Me mbarimin e studimeve universitare, filloi punë si bashkëpunëtor shkencor në Akademinë e Shkencave të Shqipërisë, Instituti i Gjuhësisë dhe i Letërsisë nga viti 1958 deri në 1973, vit kur nisi edhe punën në Universitetin e Elbasanit, në atë kohë Instituti i Lartë Pedagogjik “A.Xhuvani”.
Profili shkencor në Akademi i profesor Çelikut ishte dialektolog. Gjatë 15 viteve të punës në këtë institucion ai hulumtoi mbi njëqind pika të banuara dhe studioi të folmet e gegërishtes jugore dhe të folmet kalimtare. Ishte bashkëhartues i Gramatikës së Akademisë, vëllimi II, si dhe pedagog i jashtëm në Universitetin e Tiranës.
Në vitin 1973 prof. dr. Mehmet Çeliku emërohet si pedagog në ILP “A.Xhuvani”, mori detyrën e përgjegjësit të katedrës së gjuhës, letërsisë dhe gjuhëve të huaja, dhe e drejtoi atë për 19 vjet, deri në vitin 1992, duke i dhënë kësaj njësie një profil të qartë kërkimor shkencor, por edhe një mësimdhënie të nivelit universitar të denjë për traditën e qytetit të Elbasanit. Ai punoi për 41 vite në këtë universitet deri në fund të punës së tij si mësimdhënës universitar.
Ai ishte titullar i disa lëndëve gjuhësore, si: morfologji, sintaksë, dialektologji, shqipe standarde dhe i tri kurseve speciale në fushë të gjuhës (ku trajtoi probleme të morfologjisë, çështje të normës gramatikore, format e pashtjelluara të foljes); disa nga lëndët dhe kurset e tij janë zhvilluar edhe në Universitetin e Tiranës, por edhe në universitete të tjera të vendit (Gjirokastër, Tetovë etj.).
Ishte rektori i Universitetit “A. Xhuvani” Elbasan nga viti 1992 deri në 1996. Përkushtimin e tij ndaj kërkimit shkencor dhe gjuhës shqipe e vijoi në Elbasan me të njëjtin intensitet si në vitet e Akademisë dhe në vitin 1980 mori titullin “Kandidat i shkencave” me disertacionin “Gegërishtja jugperëndimore”; në vitin 1984 mori titullin “Docent”; në 1990 mori titullin “Doktor i shkencave” me disertacionin “Format e pashtjelluara të foljes në gjuhën e sotme shqipe”; në vitin 1994 mori edhe titullin “Profesor”. Gjithashtu ai është nderuar edhe me titujt “Punonjës i shquar i shkencës dhe i teknikës” (1987), “Mësues i Popullit” (1993), dhe “Qytetar nderi” i Elbasanit (2006).
Veprimtaria botuese e profesor M.Çelikut përmbledh rreth 200 zëra (libra, monografi, përmbledhje, tekste universitare, artikuj, referate, kumtesa), me mbi 3500 faqe të botuara, ndër të cilat përmendim: “Probleme të morfologjisë së gjuhës së sotme shqipe”, botim i SHBLU, Tiranë 1997; “Format e pashtjelluara të foljes në gjuhën e sotme shqipe”, botim i parë i SHBLU, Tiranë 2000, botim i katërt i ILAR, Tiranë 2013; “Çështje të shqipes standarde”, botim i ASHSH, Tiranë 2014; “Gramatika e gjuhës shqipe, vëllimi II Sintaksa”, me bashkautorë e botuar nga ASHSH, Tiranë, 1997; “Gramatika praktike e gjuhës shqipe”, me bashkautorë dhe kryeredaktor i saj, botimi i katërt 2007; “Tekst ushtrimesh për sintaksën e shqipes standarde (Pajisur me shënime teorike dhe me modele të zgjidhura)”, ILAR, Tiranë, 2008; “Institucione, autorë, vepra, intervista”, Tiranë, ILAR, 2009, botuar nga Universiteti “A. Xhuvani”; “Sintaksë e gjuhës shqipe (Përbërësit sintaksorë), Vështrim i ri teorik”, Tiranë 2012; “Hyrje në metodologjinë e kërkimit shkencor (Shkencat gjuhësore)”, Tiranë 2014. Ishte hartues i dy teksteve universitare: “Sintaksa e gjuhës së sotme letrare shqipe (leksione)”, bot. i parë Elbasan 1977; botim i dytë, Tiranë, 1980;
“Tekst ushtrimesh të gjuhës shqipe, pjesa e dytë”, me bashkautorë, botim i Universitetit të Tiranës, Tiranë 1984. Projekti i fundit në duart e profesorit, me të cilin kishte disa vite që po punonte, ishte “Parafjalët e gjuhës shqipe (vështrim morfo-sintaksor)”, 380 faqe dorëshkrim i daktilografuar. Artikujt e botuar në organe shkencore janë të shumtë (131 tituj) dhe po ashtu të shumta janë edhe pjesëmarrjet e tij në konferenca brenda dhe jashtë vendit. Në 31-31 tetor 2015 Universiteti i Elbasanit organizoi një konferencë shkencore mbarëkombëtare me titull “Mehmet Çeliku – personalitet i gjuhësisë shqiptare”, ku morën pjesë 61 kumtues me 53 kumtesa nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia e Veriut. Ai ndërroi jetë në Tiranë, më 30 dhjetor 2020.
Koha gramatikore
Në gramatikë, koha është një kategori që shpreh referencën në kohë. Kohët zakonisht manifestohen nga përdorimi i formave specifike të foljeve, veçanërisht në modelet e tyre të lidhjes.
Koha kryesore e gjetur në shumë gjuhë përfshin të kaluarën, të tashmen dhe të ardhmen. Disa gjuhë kanë vetëm dy kohë të dallueshme, të tilla si e kaluara dhe jo e kaluara, ose e ardhmja dhe jo e ardhmja. Ekzistojnë gjithashtu gjuhë pa kohë, si shumica e gjuhëve kineze, megjithëse ato mund të kenë një sistem të ardhshëm dhe jo të ardhshëm tipik të gjuhëve kino-tibetiane. Së fundi, Maria Bittner dhe Judith Tonhauser kanë përshkruar mënyrat e ndryshme në të cilat gjuhët pa kohë gjithsesi shënojnë kohën. Nga ana tjetër, disa gjuhë bëjnë dallime më të hollësishme, të tilla si e largëta kundrejt së shkuarës së afërt, ose e ardhmja afër kundrejt asaj të largët.
Kohët në përgjithësi shprehin kohën në lidhje me momentin e të folurit. Sidoqoftë, në disa kontekste, kuptimi i tyre mund të relativizohet në një pikë në të kaluarën ose të ardhmen, e cila është vendosur në diskurs (momenti për të cilin flitet). Kjo quhet <i id="mwKA">koha relative</i> (në krahasim me atë absolute). Disa gjuhë kanë forma ose ndërtime të ndryshme foljore të cilat shfaqin kohën relative, të tilla si pluperfect ("më se e kryera") dhe "e ardhmja e së shkuarës".
Përdorimet e termit
Në teorinë moderne gjuhësore, koha kuptohet si një kategori që shpreh (gramatikalizon) referencën kohore; domethënë ai i cili, duke përdorur mjete gramatikore, vendos një gjendje ose veprim në kohë. Sidoqoftë, në shumë përshkrime të gjuhëve, veçanërisht në gramatikën tradicionale evropiane, termi "kohë" zbatohet për format ose ndërtimet foljore që shprehin jo vetëm pozicionin në kohë, por edhe vetitë shtesë të gjendjes ose veprimit - veçanërisht vetitë aspektive ose modale.
Kohët e mundshme
Jo të gjitha gjuhët kanë kohë: gjuhët pa kohë përfshijnë kinezishten dhe Dyirbal. Disa gjuhë kanë të tri kohët themelore (e kaluara, e tashmja dhe e ardhmja), ndërsa të tjerat kanë vetëm dy: disa kanë kohë të kaluara dhe jo të kaluara, kjo e fundit mbulon kohët e tashme dhe të ardhshme (si në arabisht, japonisht dhe, në disa analiza, në anglisht),
Latinishtja dhe greqishtja e vjetër
Latinishtja tradicionale përshkruhet se ka gjashtë kohë (latinisht për "kohën" është tempus, shumësi tempora):
Gjuhë të tjera indoevropiane
Foljet proto-indoeuropiane kishin forma të tashme, të kryera (stative), të pakryera dhe të kryera të thjeshta (aoriste) këto mund të konsiderohen si përfaqësuese të dy kohëve (të tashmen dhe të kaluarën) me aspekte të ndryshme. Shumica e gjuhëve në familjen indoevropiane kanë zhvilluar sisteme ose me dy kohë morfologjike (të tashme ose "jo të kaluara", dhe të kaluarën) ose me tri (e tashmja, e kaluara dhe e ardhmja). Kohët shpesh përbëjnë pjesë të sistemeve të ngatërruara të lidhjes së kohës -aspekti -humorit. Kohët shtesë, kombinimet e aspektit të kohës, etj., Mund të sigurohen nga ndërtime të përbëra që përmbajnë folje ndihmëse.
Attica, Indiana
Attica, Indiana (Attica) është një qytet në qarkun Fountain të shtetit federal Indiana, SHBA. Në Attica, Indiana jetojnë 3245 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 783.1 banor/km2 (2028.1 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 4.14 km2 (1.6 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 166 m (545 ft).
Ryan Potter
Ryan Potter lindi më 1995. Është një aktor dhe komedian.
Jetëgjatësia mesatare
parapamje|upright=1.6|Jetëgjatësia mesatare sipas rajioneve (mes viteve 1950 - 2050) parapamje|upright=1.6|Jetëgjatësia mesatare sipas rajoneve botërore (mes viteve 1770 - 2018) Jetëgjatësia mesatare ose shekulli jetësor është një masë statistikore e mesatares ose koha që pritet të jetojë një organizëm, bazuar në vitin e lindjes, moshën e tij aktuale dhe faktorë të tjerë demografikë përfshirë këtu edhe gjininë. Masa më e përdorur zakonisht është jetëgjatësia e pritshme në lindje (life expectancy at birth - LEB), e cila mund të përcaktohet në dy mënyra. Cohort LEB është gjatësia mesatare e jetës së një grupi të lindjeve reale (të gjithë individët e lindur në një vit të caktuar) dhe mund të llogaritet vetëm për grupet e lindura shumë dekada më parë, në mënyrë që të gjithë anëtarët e tyre të kenë vdekur. Periudha LEB është gjatësia mesatare e jetës së një grupi hipotetik e që supozohet se do të ekspozohet, që nga lindja deri në vdekje, te nivelet e vdekshmërisë të vërejtura në një vit të caktuar.
B'Tselem
B'Tselem është një organizatë jo-qeveritare me qendër në Jeruzalem, me mision dokumentimin e shkeljeve të të drejtave të njeriut në territoret e pushtura palestineze nga Izraeli, të identifikimit të mohimit të këtyre shkeljeve nga autoritetet përkatëse, dhe ka për mision krijimin dhe promovimin e kulturës së të drejtave të njeriut në Izrael.Organizata drejtohet prej Hagai El-Ad, i cili ka mbajtur këtë pozicion drejtues që prej majit 2014. B’Tselem ka prezencën e saj dhe në Washington D.C., ku njihet si B’Tselem USA. Organizata me punën e saj ka gjeneruar polemika dhe reagime të ndryshme, që variojnë nga kritika e ashpër deri në lavdërim të fortë për punën e bërë. parapamje|Logoja e Bcelemit
Jetëgjatësia mesatare
Përmbledhje
Shifrat kombëtare të jetëgjatësisë së pritshme në lindje LEB të raportuara nga agjencitë kombëtare dhe organizatat ndërkombëtare për popullatat njerëzore janë vërtet vlerësime të periudhës LEB. Në epokën e bronzit dhe epokën e hekurit, LEB njerëzor ishte 26 vjeç; në botë LEB 2010 ishte 67.2 vjet. Në vitet e fundit, LEB në Eswatini (Svaziland) është rreth 49, ndërsa LEB në Japoni është rreth 83. Kombinimi i vdekshmërisë së lartë të foshnjave dhe vdekjeve në moshën e pjekurisë nga aksidentet, epidemitë, plagët, luftërat dhe lindjet e fëmijëve, veçanërisht para se mjekësia moderne të ishte në dispozicion, ul ndjeshëm nivelin LEB. Për shembull, një shoqëri me LEB 40 mund të ketë pak njerëz që vdesin saktësisht në 40 vjeç: shumica do të vdesin para 30 ose pas 55. Në popullatat me shkallë të lartë të vdekshmërisë foshnjore, LEB është shumë e ndjeshme ndaj shkallës së vdekjes në vitet e para të jetës. Për shkak të kësaj ndjeshmërie ndaj vdekshmërisë foshnjore, LEB mund t'i nënshtrohet keqinterpretimit bruto, duke e çuar atë të besojë se një popullatë me një LEB të ulët do të ketë domosdoshmërisht një pjesë të vogël të njerëzve të moshuar. Një masë tjetër, siç është jetëgjatësia në moshën 5 vjeç (e 5 ), mund të përdoret për të përjashtuar efektin e vdekshmërisë foshnjore për të siguruar një masë të thjeshtë të niveleve të përgjithshme të vdekshmërisë përveç asaj në fëmijërinë e hershme; në popullatën hipotetike më lart, jetëgjatësia në 5 do të ishte 65. Masat e përgjithshme të popullsisë, të tilla si përqindja e popullsisë në grupe të ndryshme moshe, duhet të përdoren gjithashtu së bashku me masa individuale të bazuara, si jetëgjatësia zyrtare, kur analizohet struktura dhe dinamika e popullsisë. Sidoqoftë, shoqëritë para-moderne ende kishin nivele universalisht të larta të vdekshmërisë dhe jetëgjatësi universalisht më të ulët në çdo moshë për të dy gjinitë, dhe ky shembull ishte relativisht i rrallë. Në shoqëritë me jetëgjatësi prej 30 vjeç, për shembull, një periudhë kohore e mbetur 40-vjeçare në moshën 5 vjeç nuk mund të ketë qenë e pazakontë, por një 60-vjeçare ishte.
Matematikisht, jetëgjatësia është numri mesatar i viteve të jetës së mbetur në një moshë të caktuar, duke supozuar që nivelet e vdekshmërisë specifike për moshën të mbesin në nivelet e tyre të matura së fundmi. Jetëgjatësia dhe shekulli jetësor nuk janë sinonime. Shekulli jetësor përcaktohet statistikisht si numri mesatar i viteve të mbetura për një individ ose një grup njerëzish në një moshë të caktuar. Jetëgjatësia i referohet karakteristikave të shekullit jetësor relativisht të gjatë të disa anëtarëve të një popullate. Jetëgjatësia maksimale është mosha në vdekje për individin më jetëgjatë të një specie. Për më tepër, për shkak se jetëgjatësia është një mesatare, një person i veçantë mund të vdesë shumë vite para ose shumë vite pas mbijetesës "së pritur". Termi "jetëgjatësi maksimale" ka një kuptim krejt të ndryshëm dhe lidhet më shumë me jetëgjatësinë se sa me jetëgjatësinë mesatare.
Jetëgjatësia mesatare (shekulli jetësor) është një shprehje e cila përdoret gjithashtu në ekologjinë e bimëve ose kafshëve, dhe në tabelat e jetës (të njohura edhe si tabela aktuariale). Termi dhe koncepti i shekullit jetësor mund të përdoret gjithashtu në kontekstin e objekteve të prodhuara, megjithëse termi i lidhur me afatin e përdoret zbatohet zakonisht për produktet e konsumit, dhe termat "koha mesatare e prishjes" (MTTB) dhe " koha mesatare " ndërmjet dështimeve "(MTBF) përdoren në inxhinieri.
B'Tselem
Përmbledhje
Në 2016, drejtuesi ekzekutiv i B’Tselem kërkoi nga OKB të marrë masa ndaj zaptimit dhe vendbanimeve ilegale të Izraelit, të cilat sipas tij janë kompromentuese ndaj marrëveshjes së paqes me palestinezët. Në 2014 B’Tselem vendosi të mos i dërgojë më Forcave Izraelite të Mbrojtjes (FIM) ankimime që merrte prej palestinezëve në Gaza për krime të mundshme lufte të realizuara prej FIM. Në 2016, B’Tselem mori të njëjtat masa edhe për ankimimet dhe krimet e mundshme të luftës të kryera në Bregun Perëndimor, për shkak të shfajësimit të tyre prej FIM.
Në një raport të publikuar në 12 janar 2021, B’Tselem e cilësoi Izraelin një regjim aparteid, i devotshëm ndaj Supremacisë Hebraike dhe u shpreh se Izraeli nuk mund të konsiderohej më një vend demokratik. Ky raport pason një tjetër të realizuar prej Komisionit Social dhe Ekonomik pranë OKB për Azinë Perëndimore, raport i publikuar në 2017 ku u konkludua se Izraeli është fajtor për krimin e aparteidit.
Historiku
Me dhjetëra vite përpara se B’Tselem të themelohej, David Zucker, pjesëtar i Knesset në partinë Ratz, nisi të publikojë informacione rreth temash, duke përfshirë implikimin e Izraelit në territore. Në fund të 1988, Zucker fluturoi drejt SHBA-ve dhe atje ai takoi drejtuesin e organizatës Human Rights First, Michael Posner, i cili i ofroi atij formimin e një organizate dhe në këtë mënyrë Zucker nisi themelimin duke përdorur $25 mijë, që iu dhanë në SHBA. B’Tselem u themelua në 3 shkurt 1989. Emri e ka origjinën nga disa pasazhe biblike, ku thuhet se gjithë njerëzimi u krijua nën imazhin e Zotit, për të cilën organizata thotë se mbetet në linjë me Deklaratën Universale për të drejtat e Njeriut të OKB, ku deklarohet se të gjithë njerëzit janë të barabartë dhe meritojnë të drejta të barabarta fundamentale.
Jetëgjatësia mesatare
Probleme terminologjike
Sidoqoftë, antropologu John D. Hawks kritikon ndërthurjen popullore të kohëzgjatjes mesatare të jetës (shekullit jetësor) dhe jetëgjatësisë maksimale kur shkrimtarët e shkencave të njohura nënkuptojnë në mënyrë të gabuar se njeriu mesatar i rritur nuk jeton më gjatë se paraardhësit e tyre. Ai shkruan, "[një] përqindje e vdekshmërisë specifike ge ka rënë gjatë gjithë jetës së të rriturve. Një pjesë më e vogël e të rriturve vdesin në 20, në 30, në 40, në 50, e kështu me radhë gjatë gjithë jetës. Si rezultat, ne jetojmë më gjatë mesatarisht. . . Në çdo mënyrë që të mund të masim, jetëgjatësia e njerëzve është më e gjatë sot sesa në të kaluarën e afërt, dhe më e gjatë sot se sa ishte 2000 vjet më parë ... nivelet e vdekshmërisë specifike të moshës tek të rriturit me të vërtetë janë ulur ndjeshëm."
B'Tselem
Historiku
Në 2015 reporteri i The Washington Post, Glenn Kessler e përshkroi vijën midis grupeve për të drejtat e njeriut dhe entiteteve politike në Izrael “si shumë të zbehtë”. Ai theksoi se pasi shërbeu si drejtuese e B’Tselem, Zehava Gal-on drejtoi partinë Meretz.
Jetëgjatësia mesatare
Dallimet historike
Jetëgjatësia mesatare rritet me rritjen e moshës ndërsa individi mbijeton niveleve më të larta të vdekshmërisë që lidhen me fëmijërinë. Duke mbijetuar deri në moshën 21 vjeç, një anëtar mashkull i aristokracisë angleze në këtë periudhë mund të priste të jetonte:
B'Tselem
Puna dhe misioni
B’Tselem ka për qëllim dokumentimin e shkeljes së të drejtave të njeriut që kryhen nën regjimin e Izraelit si forcë uzurpuese. Midis 1989 dhe 2020 B’Tselem ka publikuar 185 raporte dhe publikime që mund të aksesohen përmes website-it të tyre. Momentalisht ata prodhojnë 3-4 raporte për vit. Between 1989 and 2020 B'Tselem has published 185 reports and position papers which can be accessed through their website. They currently produce 3-4 reports a year.
Jetëgjatësia mesatare
Dallimet historike
Në një mënyrë të ngjashme, jetëgjatësia mesatare (shekulli jetësor) i studiuesve në botën islamike mesjetare ishte 59 – 84.3 vjet.
B'Tselem
Politikat izraelite për tokën në Zonën C
Në 2013, B’Tselem publikoi raportin e titulluar Duke Marrë rolin e Qiradhënësit: Politika e Izraelit në Zonën C, Bregu Perëndimor. Thuhet se Zona C, e cila përbën 60% të Bregut Perëndimor, është nën patronazhin e plotë të Izraelit, dhe thuhet;
Jetëgjatësia mesatare
Njëqindvjeçarët
Në vendet e zhvilluara, numri i qindvjeçarëve po rritet me afërsisht 5.5% në vit, që do të thotë dyfishim i popullsisë qindvjeçare çdo 13 vjet, duke e shtyrë atë nga rreth 455,000 në vitin 2009 në 4.1 milion në vitin 2050. Japonia është vendi me raportin më të lartë të qindvjeçarëve (347 për çdo 1) milion banorë në shtator 2010). Prefektura Shimane kishte rreth 743 qindëshe për milion banorë.
Në Shtetet e Bashkuara, numri i njëqindvjeçarëve u rrit nga 32,194 në 1980 në 71,944 në nëntor 2010 (232 qindvjeçarë për milion banorë).
B'Tselem
Politikat izraelite për tokën në Zonën C
B’Tselem u shpreh se disa pjesë të Zonave A dhe B kanë tokë të lejueshme për ndërtim vetëm në Zonën C, gjë të cilën Izraeli e ndalon kategorikisht. Prandaj, politikat izraelite në Zonën C kanë pasoja negative për banorët përgjatë Bregut Perëndimor. Kufinjtë e përcaktuar për Zonat A dhe B iponojnë një pamjaftueshmëri artificiale toke për disa prej komuniteteve në këto zona. B’Tselem e akuzoi Izraelin për shkelje të ligjit ndërkombëtar humanitar përmes aksioneve të ndërmarra.
Aparteid
Në janar 2021, B’Tselem publikoi raportin ku e cilëson Izraelin një regjim aparteidi, një term i përdorur deri më atëherë vetëm në kontekste specifike, dhe të cilin qeveria e Izraelit e mohon vazhdimisht. Drejtues i B’Tselem Hagai El-Ad tha për raportin: “Një prej pikave kyçe në analizën tonë është që kjo zonë gjeopolitike është e udhëhequr nga një qeveri. Kjo nuk është demokraci plus uzurpim. Ky është aparetid prej lumit deri në det.”
Mali Uhud
Mali Uhud është mal në veri të Medinës në Arabi Saudite. Mali është 1,077 i lartë. Në këtë vend ndodhi Beteja e Uhudit (Arabisht: غزوة أحد‎‎), e cila ndodhi më 19 mars 625 (3 Shawal 3 hixhri sipas kalendarit Islam). Kjo betejë ndodhi mes forcave muslimane e udhëhequr nga Muhammedi dhe forcave e Mekës e udhëhequr nga lideri i Kurejshëve Ebu Sufjan ibn Harb.
Kampionati Ballkanik i Atletikës
Kampionati Ballkanik i Atletikës është një garë rajonale e atletikë organizuar dhe mbajtur mes kombeve të Ballkanit nga ana Atletikës së Ballkanit. Lojërat më parë u mbajtën në Athinë në vitin 1929, dhe më të fundit janë mbajtur në Novi Pazar në vitin 2017.
Shtet satelit
Termi shtet satelit përshkruan një vend që është zyrtarisht i pavarur në botë, por nën një ndikim ose kontroll të rëndë politik, ekonomik dhe ushtarak nga një vend tjetër. Termi është farkëtuar nga analogji të trupave qiellor që orbitojnë përreth një trupi qiellor më të madh, si hënat që sillen rreth një planeti, dhe u referehohet më së shumti vendeve të Evropës Qendrore dhe Lindore anëtare të Paktit të Varshavës gjatë Luftës së Ftohtë, ose Mongolisë, ose Tannu Tuva, mes viteve 1924 dhe 1990, për shembull. Kur përdoret për vendet e Evropës Qendrore e Lindore, termi nënkupton që vendet në fjalë qenë "satelitë" nën hegjemoninë e Bashkimit Sovjetik. Në disa kontekste i referohet gjithashtu vendeve të tjera në sferën e ndikimit sovjetik gjatë Luftës së Ftohtë—të tilla si Korea e Veriut (veçanërisht në vitet e Luftës së Koresë, 1950-1953) dhe Kuba (sidomos pasi u bashkua me Comecon në vitin 1972). Në përdorimin e termit në perëndim, rrallë i referohet shteteve të tjera përveç atyre në orbitën sovjetike. Në përdorimin sovjetik, termi përdoret për shtetet në orbitën e Gjermanisë Naziste dhe Italisë Fashiste.
Oxford English Dictionary gjurmon përdorimin e parë të togfjalëshit shtet satelit në anglisht më 1916.
Linhardi dhe Gertruda
Linhardi dhe Gertruda është një vepër utopike e Johan Heinrich Pestalozzit që paraqet njërën nga veprat më të mëdha pedagogjike të romantizmit. Vepra përbëhet nga katër vëllime, të botuara midis viteve 1781 dhe 1787. Sidoqoftë, autori iu përkushtua veprës në fjalë gjatë gjithë jetës së tij, duke publikuar edhe dy botime të tjera, si një reagim ndaj ndryshimeve socio-politike. Kjo vepër shpesh është krahasuar me veprën Wilhelm Meisters Lehrjahre (Mësimet e Wilhelm Meisterit) të Johan V. Gëtes, një tjetër roman i madh pedagogjik i Romantizmit Evropian, aq sa edhe me veprën tjetër me titull  I promessi sposi (Të fejuarit), të Alessandro Manzonit për angazhimin e fuqishëm pedagogjik e arsimor dhe zgjedhjen e të përulurve si kryeprotagonistë.
Hyrje
Pestalozzi e njihte shumë më mirë jetën fshatare dhe varfërinë e tyre se sa bashkëkohësit e tij, për shkak të vizitave që kishte bërë gjatë periudhës së fëmijërisë së bashku me gjyshin e tij si dhe raporteve të mëvonshme të tij me fshatarët. Nisur nga këto përvoja ai arriti që të botoi katër vëllime të një tregimi të titulluar Linhardi dhe Gertruda. Këto katër vëllime sillen rreth jetës së katër personazheve: Gertruda, Glüphi, një klerik famullie pa emër dhe Arner. Gertruda është një grua dhe nënë nga fshati Bonnal, e cila i mëson fëmijët e saj se si të jetojnë një jetë të drejtë morale nëpërmjet besimit dhe dashurisë për Zotin. Glüphi, një mësues shkolle, sheh suksesin që Gertruda arrin me fëmijët e saj dhe përpiqet të modelojë shkollën e tij sipas shembullit të mësimeve të Gertrudës. Një klerik famullie i përkrah gjithashtu mësimet dhe kontributin e Gertrudës prandaj Gertruda, Glüphi dhe kleriku ndihmohen edhe nga Arner, një politikan, i cili kërkon ndihmë nga shteti. Nëpërmjet këtyre katër institucioneve arrihet harmonia dhe ofrohet një edukim gjithëpërfshirës për të gjithë njerëzit e fshatit.
Përmbajtja
Libri i parë, si dhe e gjithë historia, zhvillohet në fshatin imagjinar Bonnal, që është në pronësi të zotit feudal Arner, vasal i një princi të kohës. Fshati, megjithatë, në fakt sundohet nga despoti mesjetar Hummel, i cili ruan pushtetin falë korrupsionit, ngacmimeve dhe mbështetjes së fermerëve të pasur. Edhe protagonisti, Linahrdi, është viktimë e Hummelit dhe, në dëshpërim, luan rreth e rrotull në përtaci dhe dehje. Gruaja e tij, Gertruda, do ta shpëtojë atë nga kjo situatë shkatërruese: gruaja e guximshme, në fakt, i drejtohet Arnerit, i cili i beson Linhardit, që është një murator i aftë, me projektin e ndërtimit të kishës së re në fshat. Megjithë përpjekjet e Hummelit për të bojkotuar projektin, kisha u ndërtua, gjithashtu me ndihmën edhe të pastorit Ernst, një bashkëpunëtor besnik i Arnerit.
Libri i dytë hapet me dëbimin e Hummel nga fshati dhe ardhjen e një podesti të ri, më të ri në moshë dhe sigurisht shumë më të ndershëm; Arner gjithashtu arrin të dënojë edhe bashkëpunëtorët kryesorë të Hummel kështu që kampi komunal u jepet të varfërve. Në këtë mënyrë përfundon një regjim frike dhe korrupsioni, dominimi dhe shfrytëzimi, i cili kishte ekzistuar gjithmonë brenda çifligut të vogël.
Ai donte që klasa të ishte e pastër si një kishë. Nuk toleronte që (...) fëmijët të hidhnin ndonjë gjë në tokë ose të hanin ose të bënin diçka tjetër gjatë mësimit. Gjithçka duhej të vazhdonte si mbi një vizore, madje edhe në ngritjen dhe uljen, nxënësit duhej të mbanin një rend të tillë që askush të mos përplasej me tjetrin.
Thirrja për rend dhe rregull konsiderohet thelbësore nëse rendi do të vendoset, në përgjithësi, në shoqëri, gjithashtu përmes angazhimit konkret të Arnerit dhe Ernstit, të cilët kontribuojnë me vepra mbështetjeje dhe bamirësie, duke inkurajuar format e vetëqeverisjes dhe decentralizimit popullor.