cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Izopolifonia labe
priftipirro2017@gmail.com
A2 CNN
A2 CNN është një televizion falas i Shqipërisë i cili është partner ekskluziv me gjigandin televiziv amerikan, CNN (Cable News Network). A2 CNN filloi transmetimin pak kohë më parë, në vitin 2019, dhe transmeton në cilësinë maksimale HD, në 24 orë, 7 ditë të javës lajme të fundit, minutë pas minute, dokumentarë ekskluzivë nga CNN, intervista, ditarin e shumë më shumë të tjerë. A2 CNN për pak kohë u bë televizion me audiencë dhe publik me një numër të lartë të shikueshmërisë. Lokacioni i qendrës së A2 CNN është në ABA Business Center në Tiranë.
Shkolla gramatikore
Shkolla gramatikore është njëra nga disa llojet ose tipet e shkollave të njohura si në historinë e arsimit të disa vendeve evropiane ashtu edhe në kushtet dhe rrethanat bashkëkohore.
Përmbledhje
Sot shkollat ​​gramatikore janë një nga llojet kryesore të shkollave që fillimisht kishin për qëllim mësimin e gjuhës latine në vitet e para, por me kalimin e kohës, programi mësimor (programet e mësuara ose përmbajtja e kursit) janë zgjeruar për të mësuar gjuhë të tjera kryesore si anglisht, frëngjisht, italisht, spanjisht, etj. Shkollat ​​gramatikore janë zakonisht institucione private të arsimit, domethënë, ato nuk drejtohen ose menaxhohen nga qeveria, megjithëse edhe këtu ka përjashtime, varësisht nga vendi.
Si institucione arsimore historikisht dhe fillimisht janë paraqitur në Greqinë e lashtë ku janë mësuar njohuri elementare nga gramatika, leximi dhe aritmetika. Më vonë, në kohën e Perandorisë Romake janë mësuar edhe gjuha greke, gjuha latine, dhe retorika.
Në Mesjetë qëllimi kryesor i shkollave gramatikore ishte mësimi i latinishtes. Me kalimin e kohës, kurrikula e tyre u zgjerua, duke përfshirë dhe gjuhë të tjera evropiane, (gjuhën frënge, gjuhën angleze, etj.) shkencat natyrore, matematikë, histori, gjeografi dhe lëndë të tjera. Karakteristika kryesore është se një shkollë gramatikore mund të zgjedhë nxënës bazuar në arritjet akademike ndërsa një shkollë tjetër ekuivalente jo.
Björn Granath
Björn Gösta Tryggve Granath (5 prill 1946 - 5 shkurt 2017) ishte aktorë suedezë.
Ai ishte i martuar me Ann-Margret Fyregård dhe së bashku kanë pasur dy fëmijë, një djalë dhe një vajzë.
Grup i të dhënave
Një grup i të dhënave (ose dataset, data set) është një koleksion i të dhënave. Më së shpeshti, një grup i të dhënave korrespondon me përmbajtjen e një tabele nga një bazë të dhënash, ose nga një matricë e të dhënave statistikore, ku çdo kolonë nga tabela përfaqëson një ndryshore(variabël) të veçantë, dhe çdo rresht korrespondon me një anëtar të caktuar të grupit të të dhënave në fjalë. Grupi i të dhënave liston vlerat për secilën nga ndryshoret, të tilla si lartësia dhe pesha e një objekti, për secilin anëtar të grupit të të dhënave. Çdo vlerë është e njohur si një datum. Grupi i të dhënave mund të përmbajë të dhëna për një apo më shumë anëtarë, që korrespondon me numrin e rreshtave.
Vetitë
Disa karakteristika përcaktojnë strukturën dhe vetitë e një grupi të të dhënave. Këto përfshijnë numrin dhe llojet e atributeve ose ndryshoreve, dhe masa të ndryshme statistikore të zbatueshme për ta, të tilla si devijim standard dhe kurtosis.
Kantianizmi
parapamje|218x218px|Portreti i Emmanuel Kantit Kantianizmi, njohur gjithashtu si filozofia Kantiane ose etika Kantiane, i referohet sistemit filozofik të zhvilluar nga filozofi i ndikshëm gjerman Emmanuel Kanti në fund të shekullit të 18-të. Si një nga figurat më të rëndësishme në filozofinë perëndimore, Kanti synonte të pajtonte traditat racionaliste dhe empiriste duke zhvilluar fushën e etikës.
Korniza filozofike e Emmanuel Kantit, e paraqitur kryesisht në veprën e tij kryesore "Kritika e arsyes së pastër", synonte të vendoste kufijtë dhe mundësitë e njohurisë humane. Kanti argumentonte se njohuria nuk është një pasqyrë e objektivitetit të botës reale, por një ndërtesë e mendjes së njeriut në bashkëveprim me perceptimin e tij.
Në fushën e etikës, Kantianizmi theksonte domosdoshmërinë e vlerave morale absolute dhe respektin ndaj vlerave universale të lirisë, detyrës morale dhe vullnetit të lirë të individit. Kjo përqasje etike u shpreh në konceptin e "imperativit kategorik", që u bë thelbësor në sistemin etik të Kantit.
Kantianizmi ka pasur një ndikim të madh në filozofinë dhe etikën moderne, duke shërbyer si një pikë referimi themelore për shumë teoritë filozofike dhe diskutime të mëtejshme. Për më shumë se dy shekuj, mendimi i Kantit ka provokuar debat dhe zbulime intelektuale, duke lënë një trashëgimi të madhe në historinë e filozofisë.
Etika
Sistemi etik i Kantit është deontologjik, çka do të thotë se fokusohet në vlerën thelbësore të veprimeve vetë, në vend që të konsiderojë pasojat e tyre. Kjo e ndan Kantin nga filozofët konsekuencialistë si Jeremy Bentham ose John Stuart Mill, të cilët vënë në prioritet pasojat e veprimeve në përcaktimin e vlerës morale. Ajo bazohet në ideologjinë e tij filozofike dhe konsiderohet si një ndër ndërtesat kryesore të teorive etike moderne.
Kantianizmi, në fushën e etikës, vendos theksin në normat morale absolute dhe vlerat universale të lirisë, detyrës morale dhe vullnetit të lirë të individit. Kanti argumenton se aksioni etik vlen vetëm nëse ndërmerret për shkak të detyrës morale dhe jo për shkak të rezultateve ose interesave personale.
Centralja e etikës Kantiane është "imperativi kategorik", një rregull moral absolut që duhet zbatuar pa marrë parasysh situatat konkrete ose qëllimet individuale. Kanti thekson se individët duhet të veprojnë në përputhje me rregullin e moralitetit të përgjithshëm që ata dëshirojnë të aplikohet në mënyrë të përgjithshme.
Një tjetër koncept i rëndësishëm në etikën Kantiane është "persona si qëllim", që nënkupton se individët duhet të trajtohen si qëllime dhe jo si mjetë për arritjen e qëllimeve të tyre. Kjo kërkon respekt ndaj vlerës së të tjerëve si individë të lirë dhe pavarës.
Idealizmi transcendental
Kjo është një koncept Kantian që i referohet natyrës së dijes dhe perceptimit të botës. Sipas Kantit, idealizmi transcendental është qëndrimi filozofik sipas të cilit dijet dhe perceptimet tona nuk paraqesin objektin në vetvete, por janë produkti i ndikimit të aftësisë perceptuese të mendjes njerëzore mbi materien e jashtme. Kanti shpalosi këtë koncept në veprën e tij kryesore "Kritika e arsyes së pastër". Idealizmi transcendental i Kantit kundërshtohet me shumë mënyra nga filozofitë e tjera, duke përfshirë realizmin, empirizmin dhe dogmatizmin.
Koncepti i idealizmit transcendental i Kantit është kontrovers për shkak të idesë se njerëzit nuk mund të njohin gjërat ashtu siç janë në vetvete, por vetëm si dukuri që paraqiten në perceptimet e tyre. Kjo është e vështirë për t'u pranuar për shkak të perceptimit tonë të zakonshëm të botës që na rrethon. Për shembull, në jetën tonë të përditshme shohim objekte solide dhe të qëndrueshme që perceptohet si gjëra në vetvete. Por sipas Kantit, këto objekte janë vetëm dukuri sensoriale të perceptuara nga mendja jonë, dhe ne nuk mund të dimë se si janë ato në vetvete jashtë perceptimit tonë.
Kanti argumenton se kjo kufizim në njohjen tonë vjen nga natyra e perceptimit dhe aftësisë së perceptimit të mendjes njerëzore. Ai thotë se perceptimet tona janë të formuara nëpërmjet shpjegimit të intuitiv dhe koncepteve tona të perceptimit, të cilat ne i aplikojmë në perceptimet tona për të formuar kuptimin dhe kuptimin e gjërave. Sidoqoftë, kjo përpunim perceptimi është i kushtëzuar nga karakteristikat e perceptimit tonë dhe ndikimet e perceptimit, duke na detyruar të perceptojmë gjërat sipas kategorive dhe modeve të perceptimit të mendjes sonë.
Ky koncept kontrovers është kundërshtuar nga disa filozofë dhe shkolla të tjera, të cilat besojnë se është e mundur të njohim gjërat në vetvete nëpërmjet perceptimeve tona. Një kritikë e Kantit është se ai e kufizon mundësinë e njohjes objektive dhe të vërtetësisë absolute të gjërave. Megjithatë, për disa, idealizmi transcendental i Kantit ka rëndësi të madhe në thellësimin e kuptimit të perceptimit dhe natyrës së dijes njerëzore.
Interpretimi i dy objekteve
Në këtë interpretim, Kanti argumenton se perceptimi ynë i botës është i kufizuar në perceptimin e dukshëm, në të cilin ne perceptojmë vetëm fenomenet ose dukjet e gjërave. Ne nuk kemi qasje direkte në objektin e panjohur, që është realiteti i vërtetë jashtë dukjes. Ai thekson se perceptimi ynë është i formuar nga format e perceptimit të mendjes sonë, siç janë koha dhe hapësira, dhe këto forma na japin perceptimin e dukshëm të dukjeve.
Vetëdija
Vetëdija është një koncept filozofik i cili lidhet me aftësinë e një individi për të ndërgjegjësuar dhe kuptuar veten si subjekt të ndarë nga objektet e tjera në botë. Në kontekstin e filozofisë, vetëdija për vete është një cilësi e veçantë e qenies së njeriut që i lejon atij të reflektojë mbi veten, të kuptojë perceptimin, mendimet dhe veprimet e veta.
Nëpërmjet vetëdijes për vete, individët mund të kuptojnë dhe të vlerësojnë identitetin e tyre, vlerat, qëllimet dhe qasjet e tyre ndaj botës. Ky koncept ka rëndësi të veçantë edhe në kontekstin e etikës Kantiane. Kanti argumenton se vetëdija për vete dhe aftësia për të vlerësuar veprimet tona në përputhje me ligjin moral janë thelbësore për të zhvilluar etikën dhe për të vepruar në mënyrë të drejtë dhe morale.
Në përputhje me Kantien, vetëdija për vete është cilësi e veçantë njerëzore që na bën të ndjehemi të ndryshueshëm nga objektet e tjera dhe të ndjehemi të vetëdijshëm për praninë dhe rolin tonë në botë. Ajo na lejon të kuptojmë se ne nuk jemi thjesht objekte të perceptimit, por subjekte me vetëdije të ndara dhe qëllime të veta.
Kushtet per vetedijen
Kushti i parë i vetëdijes për vete sipas Kantis është aftësia për të dalluar mendimet dhe ndjenjat e veta nga bota e jashtme dhe për të kuptuar qëndrueshmërinë e subjektit ndaj objekteve.
Kushti i dytë është që vetëdija për vete kërkon që unë të përfaqësoj një botë objektive të dallueshme nga përfaqësimet subjektive – pra, të dallueshme nga mendimet dhe ndjenjat e mia rreth asaj bote objektive. Kanti përdor këtë lidhje midis vetëdijes për vete dhe objektivitetit për të vendosur kategoritë në argumentin e tij.
Që të jem vetëdij, nuk mund të jem i përfshirë në përmbajtjen e perceptimeve të mia, por duhet të dallohem nga pjesa tjetër e botës. Por nëse vetëdija për vete është arritje e mendjes, atëherë si arrin mendja këtë ndjenjë se ka një dallim mes unës që perceptoj dhe përmbajtjes së perceptimeve të saj? Sipas Kantis, mendja arrin këtë ndjenjë duke dalluar përfaqësimet që përbëjnë një pjesë të nevojshme dhe përfaqësimet që nuk janë të nevojshëm të lidhura, por janë thjesht të lidhura në mënyrë të rastësishme. Mendojmë për shembullin e Kantis për perceptimin e një shtëpie (B162):
Imajino një shtëpi që është shumë e madhe për të qenë e përfshirë në fushën vizuale nga pikëpamja juaj pranë derës së saj. Tani imagjino që po ecësh rreth shtëpisë, duke perceptuar sukcesivisht secilën prej anëve të saj. Më në fund e perceptoni tërësisht shtëpinë, por jo në të njëjtën kohë, dhe gjykojë që secili prej përfaqësimeve tuaja të anëve të shtëpisë duhet të lidhen së bashku (si anët e një shtëpie) dhe se çdokush që e mohon këtë do të ishte gabim. Por tani imagjino që ti je rritur në këtë shtëpi dhe lidh një ndjenjë nostalgjie me të. Nuk do të gjykosh që përfaqësimet e kësaj shtëpie janë lidhur domosdoshmërisht me ndjenjën e nostalgjisë.
Pra, nuk do të mendosh që të tjerët që shohin shtëpinë për herë të parë do të ishin gabim nëse mohojnë se ajo është e lidhur me nostalgjinë, sepse ti e njeh që kjo shtëpi është e lidhur me nostalgjinë për ty, por jo domosdoshmërisht për të gjithë. Megjithatë, ti dallon këtë lidhje thjesht subjektive nga lidhja objektive midis anëve të shtëpisë, e cila është objektive sepse anët e shtëpisë ndërlidhen domosdoshmërisht "në objekt", sepse kjo lidhje vlen për të gjithë universalisht dhe sepse është e mundur të gaboheni rreth saj. Pika këtu nuk është që ne duhet të identifikojmë me sukses cilat përfaqësime duhet të lidhen domosdoshmërisht bashkë dhe cilat janë thjesht të lidhura në mënyrë të rastësishme, por më tepër që për të qenë vetëdij duhet të bëjmë të paktën këtë dallim të përgjithshëm midis lidhjeve objektive dhe thjesht subjektive të përfaqësimeve.
Filozofia politike
Filozofia politike e Immanuel Kantit, siç është shprehur në esenë e tij Paqe e përjetshme (Zum ewigen Frieden), është një përpjekje për të ndërtuar një vizion ideal të organizimit politik ndërkombëtar. Në këtë ese, Kanti analizon idetë për një paqe të vërtetë dhe përgjithmonë mes shteteve.
Stadiumi i Mamurrasit
Stadiumi Mamurras është një stadium me shumë përdorime në Mamurras, Shqipëri. Stadiumi ka një kapacitet prej 1000 personash dhe më së shumti përdoret për ndeshje futbolli dhe është terreni i KF Adriatiku Mamurrasi.
Kantianizmi
Filozofia politike
Kanti propozon tre kushte kryesore që duhet të përmbushen për të arritur një paqe të qëndrueshme në arenën ndërkombëtare:
Filozofia politike e Kantit, siç shpresohet në esenë e tij "Paqe e përjetshme", thekson rëndësinë e ligjit, drejtësisë dhe bashkëpunimit për të ndërtuar një rend ndërkombëtar paqësor dhe të qëndrueshëm. Ai besonte në përpjekjet e përbashkëta të shteteve për të ndërtuar një botë paqeje dhe të respektojnë të drejtat e njeriut.
Manowar
Manowar është një bend i muzikës heavy metal, i formuar në Auburn, New York, USA, në vitin 1980. Grupi është i konsideruar si bendi që ka shpik zhanrin epic metal.
Zllashi
Zllash është një vendbanim në komunën e Prishtinës, Kosovë.
Ann-Margret Fyregård
Ann-Margret Birgitta Fyregård Granath (lindi më 10 tetor 1948) është dizajnere suedeze. Ajo ka qenë skenografe në teatër, filma dhe vallëzime që nga vitet 1970. Ajo jepi mësim në dizajne në Akademinë e Arteve Dramatike në Stokholm që nga viti 2007.
Ajo ka qenë e martuar me Björn Granath deri në vdekjen e tij.
Ishuj në Qiell
Ishuj në qiell është një roman fantastiko-shkencorë i 1952-ishit i shkrimtarit britanik Arthur C. Clarke.Është një nga veprat e tij më të herëshme.Clarke shkroi librin si një kujtim udhëtimesh i vendosjes së njeriut në hapësirë në gjysmën e fundit të shekullit njëzet e një.
Nouvion-le-Comte
Nouvion-le-Comte është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Nouvion-le-Comte ka një popullsi prej 269 banorë dhe sipërfaqe 7.98 km², me një dendësi prej 34 banor/km².
Republika e Arcahut
Arcahu zyrtarisht e njohur si Republika e Arcahut (Armenisht: Արցախի Հանրապետություն, romanizuar: Arcahi Hanrapetutjun; Rusisht: Респу́блика Арца́х, romanizuar: Respúblika Arcáh) ose Republika e Ngorno-Kerbahut (Rusisht: Нагорно-Карабахская Республика Nagorno-Karabahskaja Respublika, armenisht: Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն) është një shtet i shkëputur në Kaukazin e Jugut i mbështetur nga Armenia, territori i së cilës njihet ndërkombëtarisht si pjesë e Azerbajxhanit. Arcah kontrollon një pjesë të ish-Oblastit Autonom të Nagorno-Karabahut, përfshirë kryeqytetin e Stepanakert. Është një enklavë brenda Azerbajxhanit. Rruga e vetme e hyrjes tokësore në Armeni është përmes korridorit të gjerë të Lachin 5 km i cili është nën kontrollin e paqeruajtësve rusë.
Rajoni kryesisht i populluar nga armenët i Nagorno-Karabahut u pretendua si nga Republika Demokratike e Azerbajxhanit ashtu edhe nga Republika e Parë e Armenisë kur të dy vendet u bënë të pavarura në vitin 1918 pas rënies së Perandorisë Ruse dhe një luftë e shkurtër mbi rajonin shpërtheu në vitin 1920. Mosmarrëveshja u ndërpre kryesisht pasi Bashkimi Sovjetik vendosi kontrollin mbi zonën dhe krijoi Oblastin Autonom të Nagorno-Karabahut (OANK) brenda RSS të Azerbajxhanit në vitin 1923. Gjatë rënies së Bashkimit Sovjetik, rajoni u rishfaq si burim mosmarrëveshjet midis Armenisë dhe Azerbajxhanit. Në vitin 1991, një referendum i mbajtur në OANK dhe Provincën fqinje Shahumjan rezultoi në shpalljen e pavarësisë. Konflikti etnik çoi në Luftën e Nagorno-Karabah në 1991-1994. Konflikti ka shpërthyer në mënyrë sporadike që atëherë, më e rëndësishmja në Luftën Nagorno-Karabah 2020.
Vendi është shumë malor, mesatarisht 1,100 metra mbi nivelin e detit. Popullsia është 99.7% armene etnike, dhe gjuha kryesore e folur është gjuha armene. Popullsia është kryesisht e krishterë, shumica janë të lidhur me Kishën Apostolike Armene. Disa manastire historike janë të njohura me turistët, kryesisht nga mërgata armene, pasi shumica e udhëtimeve mund të bëhen vetëm midis Armenisë dhe Arcahut.
Gjeografia
parapamje|Harta topografike e Arcahut në kufi 1994−2000. Republika e Arcahut është malore, një tipar që i ka dhënë emrin e saj të mëparshëm (nga rusishtja për "Karabahun Malor"). Është 3,170 km2 në sipërfaqe. Pika më e lartë në vend është Mali Kirs në 2,725 metra. Trupi më i madh i ujit është Ujëmbledhësi Sarsang, dhe lumenjtë kryesorë janë lumenjtë Tartar dhe Khachen. Vendi është në një rrafshnaltë e cila zbret poshtë drejt lindjes dhe juglindjes, me lartësinë mesatare që është 1,100 m mbi nivelin e detit. Shumica e lumenjve në vend derdhen drejt Luginës së Arcahut.
Klima është e butë. Temperatura mesatare është 11 °C, e cila luhatet çdo vit midis 22 °C në korrik dhe −1 °C në janar. Reshjet mesatare mund të arrijnë 710 mm (28 in) në disa rajone, dhe është e mjegullt për mbi 100 ditë në vit. Mbi 2,000 lloje të bimëve ekzistojnë në Arcah dhe më shumë se 36% e vendit është e pyllëzuar. Jeta bimore në stepat përbëhet kryesisht nga bimësi gjysmë-shkretëtirë, ndërsa ekosistemet e zonës subalpine dhe tundrës alpine mund të gjenden mbi pyllin në malësi dhe male.
Ndarjet administrative
Republika e Arcahut aktualisht pretendon shtatë ndarje administrative. Kur u krijua, Arcahu krijoi tetë ndarje administrative, megjithatë, pas luftës në Karabak i Sipërm të vitit 2020, Provinca Kashatagh pushoi së ekzistuari, pasi një pretendim nuk ekziston më në këtë territor sipas marrëveshjes së armëpushimit. Territori i Arcahut përfshin shumicën e katër rretheve të ish-Oblastit Autonome Nagorno-Karabah (OANK), me rrethin e pestë, Provinca Hadrut, plotësisht nën kontrollin e Azerbajxhanit. Gjithashtu pretendohet nga Arcahu është Provinca Shahumjan i RSS-së së Azerbajxhanit, i cili ka qenë nën kontrollin e Azerbajxhanit që nga Lufta e Parë e Karabahut. Ndërsa Provinca Shahumjan nuk ishte pjesë e Oblastit Autonom të Nagorno-Karabahut, përfaqësuesit nga Shahumjan shpallën pavarësinë së bashku me Oblastin, dhe shpallja e Arcahut përfshin Provincën Shahumjan brenda kufijve të tij.
Përpara luftës së vitit 2020, territori i Arcahut përfshinte shumicën e pesë rretheve të ish-Oblastit Autonome të Nagorno-Karabah (OANK), dhe pjesë të shtatë ish-rretheve të tjerë të RSS të Azerbajxhanit rreth ish-OANK që ishin nën kontrollin e forcave të Arcahut.
Gjuha
Rusishtja flitet gjerësisht në Arcah dhe që nga fundi i viteve 2020-2021 janë bërë përpjekje në parlamentin në Stepanakert për ta vendosur atë si një gjuhë zyrtare shtesë; justifikimet zyrtare për këtë është se rusishtja është tashmë gjuha e dytë e shumë banorëve dhe se "krijon kushte për thellimin e bashkëpunimit në të gjitha sferat, dhe në të ardhmen e parashikueshme do të kontribuojë në zhvillimin e marrëdhënieve brenda kuadrit ligjor". Ndërsa rusishtja mund të marrë së shpejti statusin zyrtar, armenishtja do të mbetet gjuha e vetme shtetërore.
Feja
Feja karakterizohet nga një popullsi kryesisht e krishterë homogjene (99%) të cilët i përkasin shumicës së Kishës Apostolike Armene (98%).
HECi i Shkopetit
Hidrocentrali i Shkopetit është një hidrocentral që ndodhet pranë fshatit Shkopet, Shqipëri. Ka një instalim të fuqisë 24 MW dhe një prodhim vjetor prej 94 GWH. Rezervuari i tij ushqehet dhe kullohet nga lumi Mat.
Stranger Things (serial)
Seriali zhvillohet në qytezën imagjinare të Hawkins në Indiana, dhe është homazh i kulturës së viteve '80 në Shtetet e Bashkuara, frymëzuar nga veprat e Steven Spielberg, John Carpenter, Stephen King, Robert Zemeckis, dhe George Lucas, për të përmendur disa.
Seriali u lëshua në Netflix më 15 korrik 2016. Ai mori brohoritje për personazhet, atmosferën, aktrimin, muzikën, regjinë, skenarin, dhe homazhet që i bëri filmave të viteve 1980. Më 31 gusht 2016, Netflix e rinovoi serialin për një sezon të dytë me nëntë episode, që u lëshua më 27 tetor 2017. Në dhjetor të vitit 2017, Netflix e rinovoi serialin per një sezon të tretë, dhe më korrik 2022 u miratua sezoni i katërt. Seriali u miratua për sezonin e pestë dhe të fundit në shkurt 2022.
Premisë
Më 6 nëntor 1983, në qytezën e Hawkins, Indiana, 12-vjeçari Will Byers zhduket në mënyrë misterioze. Mamaja e tërbuar e Willit, Joyce, kërkon për të ndërkohë që Shefi i Policisë Jim Hopper nis hetimin e tij. Miqtë e Willit, Dustin, Mike, dhe Lucas zbulojnë një vajzë me fuqi të mbinatyrshme e cila hiqet që e di vendndodhjen e Will. Kur ata po zbulojnë të vërtetën, një agjenci e ligë qeveritare mundohet ta mbajë të fshehur, ndërsa një tjetër forcë tinëzare fshihet poshtë sipërfaqes.
Sezoni 2
Pavarësisht se u treguan titujt e episodeve në njoftimin paraprak në mënyrë "që të japim disa shenja se ku do shkonim me sezonin e dytë pa zbuluar ndonjë gjë," Matt Duffer tha se disa nga titujt do ndryshojnë, pasi kishte disa gjëra "që nuk donim t'i vendosnim aty sepse ndjenim se po zbulonim shumë."
Sezoni do zhvillohet në pjesën e fundit të vitit 1984, rreth një vit pas ngjarjeve të sezonit të parë, dhe do eksplorojë "mitologjinë e madhe" të zhdukjes së Will, sipas vëllezërve Duffer. Levy e përshkroi sezonin e dytë e të pasurit "dëshirën e vendosur për të normalizuar gjërat në Hawkins" për Will, dhe miqtë e tij, dhe njerëzit e tjerë të qytezës që u prekën nga ngjarjet. Disa pjesë nga sezoni do zhvillohen jashtë Hawkins, Indiana. Pasi fati i Eleven u la "në ajër", Brown do rikthehet si Eleven në këtë sezon. Dy personazhe të rinj për këtë sezon përfshijnë Max dhe Billy.
Automjeti pa shofer
parapamje|Waymo i nënshtrohet testimit në Zonën e Gjirit të San Franciskos. Një makinë vetë-drejtuese, e njohur gjithashtu edhe si automjet autonom (AV), automjet i lidhur dhe autonom (CAV), makinë pa shofer, ose makinë robotike, (ose automjete të automatizuara dhe plotësisht të automatizuara në Bashkimin Evropian) është një automjet që është i aftë të perceptoj mjedisin rreth tij dhe të lëvizë në mënyrë të sigurt me pak ose aspak ndërhyrje njerëzore.
Grupet e makinave të lidhura dhe udhëtimet me distancë të gjatë të kamionave shihen si në plan të parë në adoptimin dhe zbatimin e kësaj teknologjie.
Joanis Grivas
Joanis Grivas (Greqisht: Ιωάννης Γρίβας; 23 shkurt 1923 - 27 nëntor 2016) ishte kryeministri i 176-të i Greqisë.
Jeta
Joanis Grivas lindi në Kato Tithorea, Fthiotis. Ai studioi ligjin në Universitetin e Athinës dhe në vitin 1954 u bë gjykatës. Ai u emërua në Gjykatën Supreme për çështjet kriminale. Ai u bë zv.president i gjykatës në vitin 1986 dhe u bë president në vitin 1989-1990.
Kur parlamenti grekë u bllokua mes partisë PASOK dhe Nea Dimokratia pas zgjedhjeve të 18 qershorit 1989, Grivas u emërua si kryeministër i përkohshëm. Ai e morri postën më 12 tetor 1989 deri në zgjedhjet e 5 nëntorit. Ai e dha dorëheqjen më 23 nëntor 1989 me pëlqimin e Ksenofon Zolotasit i cili bëri një koalicion qeveritar të cilët morrën pjesë tre partitë.
Muzeu Solomon
Muzeu Solomon është një muze në qytetin shqiptar të Beratit kushtuar historisë së komunitetit hebre në Shqipëri.
Santa Coloma de Cervelló
Santa Coloma de Cervelló është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Llobregat, të provincës Barcelona, në Katalonia. Santa Coloma de Cervelló ka 7081 banorë.
Muzeu Solomon
Historia
I hapur në vitin 2018 nga profesori Simon Vrusho, i cili e drejtonte me pensionin e tij dhe dhurime të vogla, muzeu ishte në prag të mbylljes pasi Vrusho ndërroi jetë. Megjithatë, Gazmend Toska, një biznesmen franko-shqiptar, lexoi për muzeun dhe fatin e tij të mundshëm dhe pagoi për zhvendosjen e muzeut në një vend më të madh në qytet dhe zhvendosja u bë më 29 shtator 2019 Muzeu është unik midis homologëve të tij sepse tregon historitë se si shqiptarët shpëtuan pothuajse 2000 hebrenj nga Holokausti, duke ndjekur kodin e nderit të tyre shekullor të Besës.
Koleksionet
Muzeu ka dokumente, foto dhe sende që i përkisnin komunitetit hebre, i cili mbërriti në Berat në shekullin e 16-të nga Spanja, për t'ia mbathur nga Inkuizicioni. Shqipëria është i vetmi territor i pushtuar nga nazistët, popullsia hebreje e së cilit u rrit gjatë Luftës së Dytë Botërore. Drejtoresha aktuale e muzeut është Angjlina Vrusho, gruaja e Simon Vrushos.
Saint-Pourçain-sur-Besbre
Saint-Pourçain-sur-Besbre është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Pourçain-sur-Besbre ka një popullsi prej 428 banorë dhe sipërfaqe 32.99 km², me një dendësi prej 13 banor/km².
Vientiane
Vientiane është kryeqyteti i Laosit. Vientiane u bë kryeqytet në vitin 1563. Vientiane është në një kthesë të lumit Mekong, në të cilën pikë ajo formon kufirin me Tajlandën.
Universitetet
Universiteti kombëtar i Laosit është një nga tre universitetet që ndodhet në Vientiane.
Myftari
Funksioni është ende i pranishëm në Turqi dhe Lindjen e Mesme dhe me Perandorinë Osmane ai gjithashtu është shtrirë në gjithë Ballkanin dhe në shtetet jugore të ish-Bashkimit Sovjetik.
Vrasja e James A. Garfield
thumb|240px|Presidenti Garfield me [[James G. Blaine pasi u qëllua nga Charles J. Guiteau. ]] Vrasja e James A. Garfield, presidentit të 20-të i Shteteve të Bashkuara, filloi kur ai u qëllua në 9:30 të mëngjesit më 2 korrik 1881, më pak se katër muaj në mandatin e tij si president. Garfield vdiq 79 ditë më vonë, më 19 shtator 1881. Ai u qëllua nga Charles J. Guiteau në stacionin hekurudhor në Baltimore dhe Potomac në Uashington, D.C., dhe vdiq në Elberon, New Jersey. Motivi i Guiteau ishte hakmarrja ndaj Garfield për një borxh të imagjinuar politik.
Prapaskena
Charles Guiteau iu drejtua politikës pasi dështoi në disa sipërmarrje, duke përfshirë teologjinë, një praktikë ligjore, mbledhjen e faturave dhe kohën në Komunitetin utopik Oneida. Ish presidenti Ulysses S. Grant ishte kandidati i parë i frontit për nominimin presidencial republikan në vitin 1880 dhe u mbështet nga fraksioni Stalwart. Guiteau vendosi që ai ishte një Stalwart dhe një mbështetës i Grant, dhe autori i një fjalimi të quajtur "Grant kundër Hancock". Grant e humbi nominimin tek kandidati James A. Garfield, i cili nuk ishte i lidhur as me Stalwarts as me rivalët e tyre Half-Breeds. Guiteau pastaj rishikoi fjalimin e tij në "Garfield kundër Hancock" dhe u përpoq të regjistrohej si një fushatë për biletën e Republikanëve. Ai kurrë nuk mbajti fjalimin në një mjedis publik, por e kishte shtypur atë (ai kurrë nuk e pagoi faturën) dhe shpërndau disa qindra kopje. Fjalimi ishte i paefektshëm, madje edhe në formë të shkruar; ndër problemet e tjera, Guiteau kishte bërë një përpjekje të nxituar por jo të plotë për të zëvendësuar referencat për Grant me referenca në Garfield. Rezultati ishte se Guiteau dukej që e lavdëroi Garfield për arritjet që fillimisht i kishin atribuar Grantit, megjithatë ai e bindi veten se fjalimi i tij ishte kryesisht përgjegjës për fitoren e ngushtë të Garfield ndaj kandidatit demokrat Winfield Scott Hancock. Guiteau besonte se atij do t'i jepej një post diplomatik për ndihmën e tij gjoja jetësore, së pari duke kërkuar një konsull në Vjenë, pastaj duke shprehur një gatishmëri për të "zgjidhur" për një në Paris. Ai u tërhoq rreth selisë republikane në New York City gjatë dimrit të 1880-1881, duke pritur shpërblime për fjalimin e tij, por pa dobi.
Guiteau arriti në Uashington më 5 mars 1881, një ditë pas inaugurimit të Garfield, duke besuar ende se ai do të shpërblehej. Ai mori hyrjen në Shtëpinë e Bardhë dhe pa presidentin më 8 Mars 1881, duke rënë një kopje të fjalimit të tij si një kujtesë për punën e fushatës që ai kishte bërë në emër të Garfield. Ai kaloi dy muajt e ardhshëm duke shëtitur në Uashington, duke qëndruar në dhoma dhe duke u larguar pa paguar ushqimet e tij dhe strehimin. Ai i kaloi ditët duke kaluar në lobet e hoteleve për të lexuar gazeta të vjetra dhe për të përdorur shkrime hoteliere për të shkruar letra për ata që ai mendonte se mund ta ndihmonin atë të merrte një takim nga Garfield. Për më tepër, ai kaloi kohë duke u përleshur midis Departamentit të Shtetit dhe Shtëpisë së Bardhë dhe duke iu afruar anëtarëve të ndryshëm të Kabinetit dhe Republikanëve të shquar për të kërkuar pretendimin e tij, të gjitha pa sukses. Ai ishte i varfër dhe gjithnjë e më i butë sepse mbante të njëjtat rroba çdo ditë, dhe detyrohej të shëtiste nëpër qytetin e ftohtë, me dëborë, pa veshje, kapelë, doreza ose çizme. Më 13 maj 1881, ai u ndalua nga salla e pritjes në Shtëpinë e Bardhë. Më 14 maj 1881, ai u takua me Sekretarin e Shtetit James G. Blaine, i cili i tha: "Asnjëherë mos më fol më për konsulencën e Parisit për sa kohë që jeton".
thumb|left|Revolja British Bulldog që Guiteau përdori për ta vrarë presidentin Garfield
Guiteau huazoi 15 dollarë (e barabartë me 397 dollarë në vitin 2019) nga George Maynard, një i afërm përmes martesës, më pas doli për të blerë një revole. Ai dinte pak për armët, por besonte se do të kishte nevojë për një armë të kalibrit të madh. Dyqani i O'Meara në Uashington siguroi një zgjedhje midis dy versioneve të revoles të British Bull Dog të kalibrit .442 Webley, një me një dorezë prej druri dhe një tjetër me një dorezë fildishi. Ai favorizonte fildishin sepse mendoi se do të dukej më mirë si një ekspozitë muze pas vrasjes, por nuk mund ta përballonte dollarin shtesë, kështu që pronari i dyqanit e uli çmimin për të. Revolja u gjet dhe u shfaq nga Smithsonian në fillim të shekullit të 20-të, por që atëherë ka humbur. Ai i shkroi një letër Garfield-it, duke thënë se ai duhet të pushojë nga puna Blaine ose "ti dhe partia republikane do të vijë në pikëllim". Letra u injorua, siç ishte gjithë letërkëmbimi që dërgoi Guiteau në Shtëpinë e Bardhë.
Guiteau vazhdoi të përgatitej me kujdes; ai i shkruajti një letër William Tecumseh Sherman, komandantit të përgjithshëm të ushtrisë, duke kërkuar mbrojtje nga turma që ai supozoi se do të mblidhej pasi ai të vriste presidentin, dhe ai shkroi letra të tjera që justifikonin veprimin e tij si të nevojshme për shërojë përçarjen midis fraksioneve të partisë Republikane. Ai shkoi në burgun e qarkut të Kolumbisë për të kërkuar një turne në objektin ku pritet të burgoset, por atij iu tha të kthehej më vonë. Ai e kaloi tërë muajin qershor duke ndjekur Garfield rreth Uashingtonit. Në një rast, ai e gjurmoi atë në stacionin hekurudhor ndërsa Presidenti po shihte gruan e tij në një vendpushim plazhi në Long Branch, New Jersey, por ai vendosi të mos e qëllojë atë, pasi Lucretia Garfield dihej se ishte me shëndet të dobët dhe ai nuk dëshironte ta shqetësonte.
Familja Zoldyck
Familja Zoldyck (ゾルディック家 Zorudikku-ke) është një familje fiktive e vrasësve në anime dhe manga Hunter × Hunter.
Vrasja e James A. Garfield
Vrasja
Ndërsa Garfield hyri në dhomën e pritjes së stacionit, Guiteau shkoi përpara dhe qëlloi presidentin në një distancë të pasme dhe e qëlloi dy herë. Plumbi i parë kullosi mbi supin e presidentit dhe tjetri e goditi atë në shpinë, duke kaluar vertebrën e parë lumbale por duke humbur palcën kurrizore para se të vinte të pushonte pas pankreasit të tij. Guiteau e vendosi pistoletën përsëri në xhep dhe u kthye të linte përmes një taksi që e kishte pritur jashtë stacionit, por ai u përplas me policin Patrick Kearney i cili po hynte në stacion pasi dëgjoi të shtënat me armë.
Familja Zoldyck
Zoldyck banojnë në rajonin Dentora të Republikës së Padokia. Rezidenca e tyre gjendet në majë të malit Kukuroo, një vullkan i zhdukur që qëndron në 3722 m dhe i rrethuar nga një pyll i vjetër. Ata zotërojnë të gjithë pyllin, si dhe të gjithë vendin që rrethon malin Kukuroo, duke përfshirë edhe vetë malin. Prona e tyre mbrohet nga një qen i madh i stërvitur i quajtur Mike dhe një numër shërbimesh të cilët janë shumë të aftë në luftime. Porta kryesore e pasurisë - Porta e Testimit - njihet gjithashtu si Dera e Hadesit sepse shumë pak njerëz që kanë kaluar nëpër këtë portë kanë jetuar për të treguar rreth saj. Edhe pse Zoldyck janë shumë të njohur për të dy njerëzit normalë dhe kriminelët njësoj, vështirë se dikush ka parë ndonjëherë ata ose nuk e di se çfarë është si brenda pasurive të tyre, kështu që thashethemet kanë atë që një foto e vetme e tyre është me vlerë qindra milionë Jenny. Prona është bërë edhe një tërheqje turistike popullore e Padokia me një turne autobusi që shkon një herë në ditë dhe ndalesa përpara portës së saj kryesore.
Vrasja e James A. Garfield
Vrasja
Stalwarts ishin një fraksion republikan besnik i senatorit Roscoe Conkling; ata e mbështetën Grantin për një mandat të tretë më 1880 dhe kundërshtuan me forcë Half-Breeds të Blain. Garfield nuk ishte i ndihmuar me asnjë fraksion, por Blaine i kishte dhënë mbështetjen e tij Garfield sapo u bë e qartë se Blaine nuk mund të fitonte nominimin presidencial. Chester A. Arthur, një aleat i Conklingut, ishte zgjedhur si shoku i tij i Garfield për të plasuar fraksionin Stalwart. Si një Stalwart i vetë-profesuar, Guiteau e bindi veten se duke hequr Garfield, ai po godiste një goditje për të bashkuar dy fraksionet e partisë Republikane.
Familja Zoldyck
Trajnimi
Fëmijët në familje trajnohen nga lindja në vrasje. Falë stërvitjes së tyre shumica e tyre kanë aftësi të rralla, të tilla si rezistencë të lartë ndaj helmeve, toleranca të larta ndaj dhimbjeve dhe energjisë elektrike, dhe shkathtësi të madhe dhe forcë fizike. Edhe në moshë shumë të re ata janë tashmë luftëtarë të aftë dhe vrasës. Për shembull, djali i tretë Killua arriti të arrijë në katin e 200 të Heaven Arena në moshën 8 vjeç, ndërsa djali i 5-të, Kalluto, u pranua në bandën më famëkeqe kriminale, Troupe Phantom, në moshën 10-vjeçare.
Vrasja e James A. Garfield
Trajtimi dhe vdekja e presidentit
Garfield u transportua në një kat të sipërm të stacionit të trenit, i vetëdijshëm por në tronditje. Një plumb ngeci në trupin e tij, por mjekët nuk e gjetën dot. Robert Lincoln ishte shumë i mërzitur, duke menduar përsëri për vrasjen e babait të tij, Abraham Lincoln, gjashtëmbëdhjetë vjet më parë; ai tha: "Sa orë pikëllimi kam kaluar në këtë qytet".
Familja Zoldyck
Shërbëtorët
Ka dy lloje të shërbyesve të familjes Zoldyck, butlers dhe groundskeepers. Ata jetojnë në shtëpi të mëdha që janë të ndara nga rezidenca Zoldyck. Butlerët kanë mësues dhe klasa dhe marrin stërvitjen dhe edukimin e tyre brenda pasurisë. Për shkak se Zoldycks kanë shumë armiq, ata ndalojnë butlerët e tyre që të kenë dashnorë të shmangin shkeljet potenciale të sigurisë. Kushdo që shkel këtë rregull do të ekzekutohet. Groundskeeper, nga ana tjetër, duhet të stërviten për të përmbushur kërkesat minimale për punën, e cila është në gjendje të hapë portën e parë të Portës së Testimit. Përkundër këtyre rregullave strikte, shumica e shërbëtorëve janë shumë besnikë ndaj familjes. Ata nuk janë të lejuar të kenë ndonjë lidhje personale as me punëdhënësit e tyre. Megjithatë, disa prej tyre u bashkuan me Killua aq shumë sa që ata janë të gatshëm të bashkohen me të kundër anëtarëve të tjerë të familjes.
Vrasja e James A. Garfield
Trajtimi dhe vdekja e presidentit
Garfield u dërgua përsëri në Shtëpinë e Bardhë, dhe mjekët i thanë që ai nuk do të mbijetojë natën; megjithatë, ai mbeti i ndërgjegjshëm dhe vigjilent. Të nesërmen në mëngjes, shenjat e tij jetësore ishin të mira dhe mjekët filluan të shpresojnë për shërim. Filloi një vigjilencë e gjatë dhe mjekët e Garfield lëshuan buletinet e rregullta që publiku amerikan i ndoqi nga afër gjatë gjithë verës së vitit 1881. Gjendja e tij luhatet; ethet erdhën dhe shkuan, ai luftoi të mbajë ushqim të ngurtë dhe pjesën më të madhe të verës e kaloi duke ngrënë vetëm lëngje.
Familja Zoldyck
Kafshët
Zoldycks kanë një numër kafshësh, duke përfshirë qen të mëdhenj dhe një dragua, të cilat mund të përdoren për udhëtimin ajror.
Vrasja e James A. Garfield
Trajtimi dhe vdekja e presidentit
Më 29 korrik, Garfield u takua me Kabinetin e tij për të vetmen kohë gjatë sëmundjes së tij; anëtarët ishin nën udhëzime të rrepta nga mjekët për të mos diskutuar asgjë shqetësuese. Garfield u sëmur gjithnjë e më shumë gjatë një periudhe prej disa javësh për shkak të infeksionit, i cili bëri që zemra e tij të dobësohej. Ai mbeti i shtrirë në Shtëpinë e Bardhë me ethe dhe dhimbje ekstreme. Pesha e tij ra nga 95 kilogramë në 58 kilogramë, pasi paaftësia e tij për të qenë i shtrirë dhe tretur ushqime mori numrin e saj. Klizma ushqyesve u dha në një përpjekje për të zgjatur jetën e tij, sepse ai nuk mund të tretet ushqimin. Sepsis dhe infeksioni u futën dhe presidenti vuajti nga halucinacionet për një kohë. Lungjet e mbushura me qelb u përhapën në të gjithë trupin e tij ndërsa infeksionet po tërboheshin. left|thumb|Vendi i plumbit që plagosi presidentin Garfield
Gjendja e Garfield u dobësua dhe u përkeqësua nën verën e vështirë në Uashington. Më 6 shtator, Garfield u dërgua me tren në Jersey Shore për të shpëtuar nga nxehtësia dhe lagështia në Uashington, me shpresën e kotë që ajri i freskët dhe i qetë mund të ndihmonin shërimin e tij. Infeksione të reja u paraqitën, si dhe spazma të anginës. Ai vdiq nga një aneurizëm e arteries splenike të këputur, pas sepsës dhe pneumonisë bronkiale në orën 22:35 të hënën, më 19 shtator 1881 në Elberon, New Jersey, dy muaj para ditëlindjes së 50-të. Gjatë 79 ditëve midis pushkatimit dhe vdekjes së tij, akti i vetëm zyrtar i Garfield ishte të nënshkruajë një kërkesë për ekstradimin e një falsifikuesi që kishte shpëtuar dhe ishte kapur pasi ai iku në Kanada.
Chester Arthur ishte në shtëpinë e tij në New York City kur erdhi fjala natën e 19 shtatorit që Garfield kishte vdekur. Ai tha: "Shpresoj Zoti im, shpresoj se është gabim", por konfirmimi me telegram erdhi menjëherë pas kësaj. Arturi u inaugurua herët në mëngjes, më 20 shtator, dhe ai bëri betimin për detyrë presidenciale nga John R. Brady, një gjyqtar i Gjykatës Supreme të Nju Jorkut. Më pas Arthur u nis për në Degën e Long për të falur mirënjohje ndaj zonjës Garfield para se të shkonte në Uashington.
Trupi i Garfield u dërgua në Uashington, ku shtrihej në gjendje për dy ditë në ndërtesën rrumbullake në Kapitol përpara se të dërgohej në Cleveland, Ohio, ku ceremonia e varrimit u mbajt më 26 shtator.
Gjyqi dhe ekzekutimi
Guiteau shkoi në gjyq në nëntor, i përfaqësuar nga kunati i tij George Scolville. Ai mori vëmendje të bollshme mediatike gjatë gjykimit të tij për sjelljen e tij të çuditshme, duke përfshirë vazhdimisht fyerjen e ekipit të tij mbrojtës, formatimin e dëshmisë së tij në poezi epike të cilat ai i recitonte gjatësisht, dhe kërkimin e këshillave juridike nga spektatorët e rastësishëm në audiencë përmes shënimeve të kaluara. Ai pretendoi se ai nuk ishte fajtor sepse vrasja e Garfield ishte vullneti i Zotit dhe ai ishte vetëm një instrument i tij. Ai këndoi "John Brown's Body" në gjykatë. Ai i diktoi një autobiografi New York Herald, duke e përfunduar atë me një reklamë personale për një zonjë të bukur të krishterë nën 30 vjeç. Ai ishte i pavëmendshëm për zemërimin dhe urrejtjen e publikut amerikan ndaj tij, edhe pasi ai ishte gati duke vrarë veten - një herë në burg, dhe përsëri ndërsa u transportua atje. Në një moment, ai argumentoi që Garfield u vra jo nga ai, por nga keqpërdorimi mjekësor. Ai ishte i vendosur në St. Elizabeths Hospital në kuadratin juglindor të Uashingtonit, D.C. gjatë gjithë gjyqit dhe deri në ekzekutimin e tij.
Gjyqi i Guiteau ishte një nga çështjet e para të profilit të lartë në Shtetet e Bashkuara ku u konsiderua mbrojtja e marrëzisë. Guiteau insistoi vrullshëm se ai kishte qenë i çmendur juridikisht në kohën e të shtënave, por ai nuk ishte me të vërtetë i çmendur nga ana mjekësore, gjë që shkaktoi një përleshje të madhe me avokatët e tij të mbrojtjes, dhe që ndoshta kontribuan në përshtypjen e jurisë se Guiteau thjesht përpiqej të mohonte përgjegjësinë.
Guiteau ishte duke bërë aktivisht plane për të filluar një turne leksionesh pas lirimit të tij dhe të kandidonte për president më 1884; në të njëjtën kohë, ai kënaqet me cirkun mediatik që rrethon gjyqin e tij. Ai u trondit kur juria nuk ishte bindur për frymëzimin e tij hyjnor, duke e dënuar atë për vrasjen. Ai u shpall fajtor më 25 janar 1882. Ai apeloi, por apeli i tij u refuzua, dhe ai u var më 30 qershor 1882, në rrethin e Kolumbisë. Guiteau shkëlqyeshëm vallëzoi rrugën e tij deri në trekëmbëshi dhe tundi para publikut, shtrëngoi duart me ekzekutuesin e tij dhe, si kërkesë e fundit, recitoi një poezi që ai kishte shkruar të quajtur "I am Going to the Lordy" (Unë jam duke shkuar te Zoti). Ai kërkoi një orkestër të luante ndërsa këndonte vjershën; por i'u refuzua.
Siguria kibernetike
djathtas|parapamje|284x284px| Ndërsa shumica e aspekteve të sigurisë kompjuterike përfshinë masa dixhitale siç janë fjalëkalimet elektronike dhe kriptimi, masat e sigurisë fizike siç janë bravat metalike akoma përdoren për të parandaluar ndërhyrjet e paautorizuara. Siguria kompjuterike, siguria kompjuterike ose siguria e teknologjisë së informacionit ( siguria e IT-së ) është mbrojtja e sistemeve kompjuterike dhe rrjetave nga vjedhja ose dëmtimi i pajisjeve, programeve kompjuterike ose të dhënave elektronike, si dhe nga prishja ose keqpërdorimi i shërbimeve që ato sigurojnë.
Fusha është duke u bërë akoma dhe më e rëndësishme për shkak të rritjes në përdorim të sistemeve kompjuterike, Internetit dhe standardeve të rrjetit wireless si Bluetooth dhe Wi-Fi, dhe për shkak të rritjes së pajisjeve "inteligjente", përfshirë këtu telefonat inteligjentë, televizorët dhe pajisjet e ndryshme që përbëjnë " Internetin e gjërave ". Për shkak të kompleksitetit të tij, si në aspektin e politikës, ashtu edhe në atë të teknologjisë, siguria kompjuterike është gjithashtu një nga sfidat kryesore të botës bashkëkohore.
Cënueshmëria dhe sulmet
Cënueshmëria është një dobësi në hartimin, zbatimin, funksionimin ose kontrollin e brendshëm. Shumica e dobësive që janë zbuluar janë të dokumentuara në bazën e të dhënave Common Vulnerabilities and Exposures (CVE). Një dobësi shfrytëzuese është ajo për të cilën ekziston të paktën një sulm funksional ose " shfrytëzim". Dobësitë shpesh gjurmohen ose shfrytëzohen me ndihmën e mjeteve të automatizuara ose duke përdorur manuale skriptesh të personalizuara. Për të siguruar një sistem kompjuterik, është e rëndësishme të kuptojmë sulmet që mund të bëhen kundër tij, dhe këto kërcënime zakonisht mund të klasifikohen në një nga këto kategori si më poshtë:
Backdoor
Një backdoor në një sistem kompjuterik, një kriptosistem ose një algoritëm, është çfarëdo metode sekrete për të anashkaluar autentikimin normal ose kontrollin e sigurisë. Ato mund të ekzistojnë për një numër arsyesh, përfshirë këtu modelin origjinal ose për shkak të konfigurimit të dobët. Ato mund të jenë shtuar nga një palë e autorizuar për të lejuar disa qasje të ligjshme, ose nga një sulmues për arsye dashakeqe; por pavarësisht motiveve për ekzistencën e tyre, ato krijojnë një cënueshmëri. Backdoors mund të jenë shumë të vështira për t'u zbuluar dhe zakonisht zbulohen nga dikush që ka qasje në kodin burim të aplikacionit ose njohuri të brëndshme të Sistemit Operativ të kompjuterit.
Sulmi Denial-of-Service
Sulmet Denial-of-Service(DoS) janë krijuar për të bërë një makineri ose rrjet të padisponueshëm për përdoruesit e synuar të tij. Sulmuesit mund t'ju mohojnë shërbimin viktimave të caktuar,si duke futur me dashje një fjalëkalim të gabuar aq herë radhazi sa për ta bllokuar llogarinë e viktimave, ose mund ta mbingarkojnë aftësinë e një makinerie ose rrjeti dhe të bllokojnë të gjithë përdoruesit menjëherë. Ndonëse një sulm në rrjet nga një adresë e vetme IP mund të bllokohet duke shtuar një rregull të ri në firewall, shumë forma të Distributed denial of service (DDoS) janë të mundshëm, ku sulmi vjen nga një numër i madh pikash - dhe mbrojtja është shumë më e vështirë. Sulme të tilla mund të vijnë nga kompjuterët zombie të një botnet-i, ose nga një gamë teknikash të tjera të mundshme, duke përfshirë sulme reflektimi dhe amplifikimi, ku sisteme të pafajshme mashtrohen në mënyrë që të dërgojnë trafik tek viktima.
Sulmet e qasjes së drejtëpërdrejtë
Një përdorues i paautorizuar që fiton qasje fizike në një kompjuter ka shumë të ngjarë të jetë në gjendje të kopjojë direkt të dhënat e tij. Ata mund të rrezikojnë gjithashtu sigurinë duke bërë modifikime të sistemit të operimit, duke instaluar krimba softuerësh, keyloggersa, pajisje dëgjimi të fshehtë ose duke përdorur mause pa kabuj (wireless). Edhe kur sistemi është i mbrojtur nga masat standarde të sigurisë, këto mund të anashkalohen duke 'ngarkuar' (boot) një tjetër sistem operativ ose vegël nga një CD-ROM ose media tjetër e ngarkueshme (bootable).Kriptimi i diskut dhe Moduli i Platformës së Besuar janë krijuar për të parandaluar këto sulme.
Përgjimi
Përgjimi është akti i të dëgjuarit në fshehtësi të një "bisede" (komunikimi) kompjuterike private, zakonisht midis hostëve në një rrjet. Për shembull, programe të tilla si Carnivore dhe NarusInSight janë përdorur nga FBI dhe NSA për të përgjuar sistemet e ofruesve të shërbimeve të internetit. Edhe makineritë që veprojnë si një sistem i mbyllur (dmth., pa asnjë kontakt me botën e jashtme) mund të përgjohen përmes monitorimit të transmetimeve të dobta elektromagnetike të krijuara nga hardueri; TEMPEST është një specifikim nga NSA referuar këtyre sulmeve.
Sulmet multi-vektoriale, polimorfike
Duke dalë në sipërfaqe në 2017, u shfaq një klasë e re kërcënimesh kompjuterike multi-vektoriale, polimorfe që kombinuan disa lloje sulmesh dhe ndryshuan formën për të shmangur kontrollet e sigurisë kompjuterike ndërsa ato përhapeshin. Këto kërcënime janë klasifikuar si sulme kompjuterike të gjeneratës së pestë.
Phishing
parapamje| Një shembull i një emaili phishing, i maskuar si një [[Posta elektronike|email zyrtar nga një bankë (e rreme). Dërguesi po përpiqet të mashtrojë marrësin me qëllim zbulimin e informacionit konfidencial duke e "konfirmuar" atë në faqen e internetit të phisher-it. Vini re gabimin drejtshkrimor në fjalët received and discrepancy të shkruara si recieved dhe discrepency. Edhe pse URL-ja e uebsajtit të bankës shfaqet si e rregullt, ajo në fakt të çon ke uebfaqja e phisher-it (keqbërësit)]] Phishing është përpjekja për të marrë informacione konfidenciale siç janë emrat e përdoruesve, fjalëkalimet dhe detajet e kartave të kreditit direkt nga përdoruesi duke i mashtruar ata. Phishing kryhet zakonisht me anë të mashtrimit me email ose mesazheve të menjëhershme dhe shpesh i udhëzon përdoruesit të futin detaje në një faqe të internetit të rreme, "pamja" dhe "ndjesia" e së cilës janë pothuajse identike me atë të ligjshme. Uebsiti i rremë shpesh kërkon informacione personale, siç janë detajet e hyrjes në uebsajt dhe fjalëkalimet. Ky informacion më pas mund të përdoret për të fituar qasje në llogarinë reale të individit në faqen e internetit të vërtetë. Duke prekur besimin e një viktime, phishing mund të klasifikohet si një formë e inxhinierisë sociale. Sulmuesit po përdorin mënyra krijuese për të fituar akses në llogaritë reale. Një mashtrim i zakonshëm është që sulmuesit të dërgojnë fatura të rreme elektronike tek individët që tregojnë se kohët e fundit ata kanë blerë muzikë, aplikacione etj..dhe duke i udhëzuar ata të klikojnë në një link nëse blerjet nuk ishin të autorizuara.