cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sarah Allen (software developer)
Kompanitë
Në vitin 2010, Allen bashkë-themeloi dhe shërben si zyrtare kryesore e teknologjisë së fillimit celular Mightyverse. Paralelisht ajo është themeluesja e konsulencës Ruby on Rails me qendër ne San Francisko, Blazing Cloud, një firmë këshilluese për aplikacionin mobil. Në vitin 2010, ajo ishte bashkëautore e librit Pro Smartphone Cross-Platform Development.
Përfaqësimi i grave
Në komunitetin e Silicon Valley, Allen kontribuon kohën e saj në përmirësimin e përfaqësimit të grave në teknologji si presidente e RailsBridge, e cila synon të " ndërtojë një urë lidhëse nga zhvilluesi i aspiruar në kontributin e anëtarit të komunitetit me burim të hapur përmes mentorimit, mësimdhënies dhe shkrimit".
Njohje
Në 1998, Allen u emërua një nga 25 gratë më të mira të Uebit nga San Francisco Women on the Web. Allen u nderua në Ada Lovelace Day nga Bay Area Girl Girl Geek Dinners në 2010 dhe mori pjesë në Google Tech Talk me temë celular në selinë e kompanisë në Mountain View. Në vitin 2013, Allen u zgjodh si bashkëpunëtore e Inovacionit Presidencial dhe punoi për gjashtë muaj me Institutin Smithsonian.
Andrew Carnegie
parapamje|305x305px|Andrew Carnegie, nga Theodore Marceau. Andrew Carnegie (25 nëntor 1835 - 11 gusht 1919) ishte një industrialist dhe filantrop skocez-amerikan. Carnegie udhëhoqi zgjerimin e industrisë amerikane të çelikut në fund të shekullit të 19-të dhe u bë një nga amerikanët më të pasur në histori. Ai u bë një filantropist kryesor në Shtetet e Bashkuara, Britaninë e Madhe dhe Perandorinë Britanike. Gjatë 18 viteve të fundit të jetës së tij, ai dha rreth 350 milionë dollarë (afërsisht 5.5 miliardë dollarë në 2021), pothuajse 90% të pasurisë së tij, për bamirësi, fondacione dhe universitete. Artikulli i tij i vitit 1889 që shpallte "Ungjilli i Pasurisë" u bëri thirrje të pasurve të përdorin pasurinë e tyre për të përmirësuar shoqërinë, shprehu mbështetjen për taksimin progresiv dhe një taksë mbi pasurinë dhe stimuloi një valë filantropie.
Carnegie ia kushtoi pjesën e mbetur të jetës së tij filantropisë në shkallë të gjerë, me theks të veçantë në ndërtimin e bibliotekave lokale, paqen botërore, arsimin dhe kërkimin shkencor. Ai financoi Carnegie Hall në New York City, Pallatin e Paqes në Holandë, themeloi Carnegie Corporation të Nju Jorkut, Carnegie Endowment for International Peace, Carnegie Institution for Science, Carnegie Trust për Universitetet e Skocisë, Carnegie Hero Fund, Carnegie Mellon University, dhe Muzetë Carnegie të Pittsburgh, ndër të tjera.
Sanxhaku (krahinë)
parapamje|Harta e rajonit Sanxhak Sanxhaku është një krahinë historike gjeo-politike, tanimë e ndarë nga kufiri mes Serbisë dhe Malit të Zi. Emri i rrjedh nga Sanxhaku i Novi Pazarit, një ish-njësi administrative e Perandorisë Osmane. Mes 1878 dhe 1909, krahina kaloi nën administrimin austro-hungarez dhe më pas iu kthye shtetit osman. Më 1912 krahina u nda mes Mbretërisë Serbe dhe asaj të Malit të Zi.
Serbët i referohen pjesës veriore të krahinës me emrin e tyre historik Rashka. Qyteti më i populluar i krahinës është Novi Pazari, në Serbi. Ka një sipërfaqe prej 8.687 km katrorë dhe 530 000 banorë. Kryeqyteti është Pazari i Ri (Novi Pazari). Kufizohet me Serbinë, Malin e Zi, Republikën e Kosovës, Bosnjën dhe Hercegovinën dhe Shqipërinë. E përbëjnë këto komuna: Pazari i Ri, Tutini, Senica, Prepoli, Nova Varosh, Bellopoja, Rozhaja, Plava, Plevla dhe Berana.
Emërtimi
Gjatë sundimit osman Sanxhak quhej 1. një flamur regjimenti, 2. ndarje administrative me kopetenca të ndryshme sipas periudhave të perandorisë.
Gjatë Perandorisë Osmane
parapamje|Sanxhaku i Jeni Pazarit me Mitrovicën dhe [[Rozhajën]] Nga viti 1455, territori i pjesës së ngushtë të Rashkës mesjetare hyri në përbërje të krahinës ushtarake të Shkupit, krahinës së parë Osmane të organizuar në territorin e Ballkanit. Me rënien e Bosnjës në vitin 1463, pushon ekzistenca e krahinës ushtarake të Shkupit, duke u formuar sanxhaku i Bosnjës. Kështu, për herë të parë treva e Sanxhakut të sotëm hyn në kuadër të sanxhakut të Bosnjës. Ndarjet e reja administrative të viteve 1578-1584, krijojnë Vilajetin-Pashallëkun e Bosnjës dhe kështu kjo trevë hyn në kuadër të Bosnjës që ishte një nga shtatë sanxhaqet dhe përbënin Vilajetin e Bosnjës.
Rreth vitit 1790, territori i Sanxhakut të sotëm ndahet nga Sanxhaku i Bosnjës dhe formohet Sanxhaku i Jeni Pazarit (Pazarit të Ri), si njësi administrative-territoriale në kuadër të Vilajetit - Pashallëkut të Bosnjës. Kështu ishte deri në vitin 1817, kur është shpërndarë dhe përsëri do t’i kthehet Sanxhakut të Bosnjës, si pjesë përbërëse e tij. Në vitin 1863/64, përsëri u bënë ndarje të reja administrative (sipas modelit francez). Pra në vitin 1867, përsëri do të formohet Sanxhaku i Pazarit të Ri, me emërtimin Sanxhak, i cili, për shkak të ngulitjes prej kohësh, vazhdon të quhet edhe në ditët e sotme.
Për shkak të rrethanave politike është bërë shpërndarja e sanxhakut, mirëpo banorët vendas të sanxhakut këtë ndarje ende nuk e kanë pranuar. Këshilli Antifashist Popullor për Çlirimin e Sanxhakut, në kuvendin e vet më 29 mars 1945, në Novi Pazar, konstaton që rrethet e Pribojit, Maleshevës, Zllatarit, Sjenicës, Dezhevës (Pazarit të Ri) dhe Shtavicës (Tutinit), pas Luftës Ballkanike, para krijimit të Jugosllavisë centraliste, i kanë takuar Serbisë, ndërsa rrethet e Plevlës (me ish-rrethin e Bolanicës) dhe Bjellopolës (me ish-rrethin e Llozanës) i kanë takuar Malit të Zi. Këshilli Antifashist i Çlirimit Popullor të Sanxhakut nuk sheh asnjë arsye që ashtu të mos jetë edhe sot, kur në bazë të vendimit të AVNOJ-it nga 29 XI 1943, ndërtohet Federata e re demokratike e Jugosllavisë.
Arsimi në mes të dy Luftërave Botërore
Në tërë Sanxhakun në vitin 1931 kanë ekzistuar vetëm 127 shkolla fillore katër-klasëshe. Shkollat kryesisht ishin në vendbanime të mëdha, ndërsa fshatrat malore, sidomos ato të Peshterit, ishin pothuajse pa asnjë shkollë, prandaj popullata kishte mbetur e paarsimuar. Në tërë Sanxhakun ekzistonin katër gjimnaze katërvjeçare (gjimnazi i ulët), të cilat herë punonin e herë ishin të mbyllur. Novi Pazari kishte vetëm një gjimnaz të ulët tetëvjeçar që zbret në katërvjeçar, kështu që vetëm Plevle kishte një gjimnaz tetëvjeçar në tërë Sanxhakun.
Në Sanxhak situata ishte edhe më e rëndë për boshnjakët e sidomos për shqiptarët të cilët luftonin në mënyra të ndryshme kundër asimilimit. Deri në vitet ‘90 shekullit të kaluar, gjegjësisht fundi i viteve të 80-ta nuk kishim analiza, shkrime apo të dhëna të sakta për gjendjen dhe pozitën e popullsisë së Sanxhakut. Ndër të parët dhe të rrallët është autori Avdia Avdiq, i cili u mor me këtë problematikë. Për pozitën arsimore kulturore të Sanxhakut shkruan: “Për arsimin, kulturën dhe shëndetësinë në periudhën në me të dy luftërave botërore, është vështirë të flitet, posaçërisht nga viti 1930, kur popullata, pothuajse tërësisht ishte analfabete. Sanxhaku ka qenë i njohur jo vetëm si regjion i pazhvilluar, por edhe për prapambeturin në aspektin kulturor dhe arsimor. Në fshatra të tëra nuk ka pasur kush të lexojë ndonjë shkresë, gjë që është dashur të udhëtohet me orë të tëra. Novi Pazari ishte qyteti në Jugosllavinë e atëhershme më i madhi për nga numri i analfabetëve. Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 1931, 60% meshkujve të moshës mbi 10 vjeçare ishte e paarsimuar, ndërsa ajo e femrave ishte 92 %. Duhet pasur parasysh se bëhet fjalë për popullsinë e përgjithshme, mandej pjesa dërrmuese ishte popullsi fshatare, e cila jetonte në kushte të vështira jetësore. Dallimet e mëdha ishin edhe sipas qyteteve, p. sh., qarku i Tutinit, që ishte i banuar vetëm me shqiptarë dhe boshnjakë, shkalla e analfabetizmit ishte 89%, ndërsa ai i Novi Pazarit 63%. Posaçërisht në Sanxhak, popullsia myslimane (shqiptare dhe boshnjake) ishte e tëra pothuajse analfabete. Ishte rast i rrallë që ndonjë myslimane të jetë e arsimuar. Faktorët për një gjendje të tillë ishin të shumëfishtë, nga ai, popullsia myslimane nuk ka dashur ta pranojë shkrim leximin serb, ndërsa të vetin nuk e kishin, deri te ajo se myslimanëve nuk u duhet, posaçërisht femrave myslimane”.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore
Gjatë luftës së dytë botërore Pazari i Ri ishte nën mbrojtjen e forcave vullnetare të rajonit. Më 4 nëntorë 1941 forcat e armatosura çetnike i sulmojnë vendasit të cilëve ju vijnë në ndihmë rreth 6 000 vullnetarë nga rrafshi i Kosovës, Drenica dhe rrafshi i Dugagjinit.
Nga ana e forcave ndihmëse ndër të tjrë bie Demë Ali Pozhari.
Rafineria e Ballshit
parapamje|UPN Ballsh Uzina e Përpunimit të Thellë të Naftës në Ballsh nisi nga puna në vitin 1978. Rafineria zë vend në një sipërfaqe prej 90 ha dhe linjat e saj kryesore janë dy: përpunimi i lëndës së parë dhe sigurimi i nënprodukteve të naftës nga pikëpamja sasiore dhe përmirësimi i cilësisë. Uzina fillimisht ishte projektuar për të pasur një kapacitet prodhues prej 1 milion ton naftë bruto dhe 250000 ton karburante që do të vinin nga rafineritë që tashmë ishin vënë në punë.
Komita Komneni
Komita (Muzaka) Komneni, princeshë e Despotatit Mesjetar të Vlorës. Vitet e sundimit të Komita (Muzaka) ishin nga viti 1385 deri në vitin 1396.
Rafineria e Ballshit
Rafineria e Ballshit ka të gjitha impiantet e nevojshme tekonologjike moderne të përpunimit të naftës gjithashtu edhe sistemet ndihmëse. Në uzinë punësoheshin dikur 2200 punëtorë dhe fitimi arrinte në rreth 10-15 milionë dollarë, kjo deri para privatizimit.
Komita Komneni
Jeta
Komita (Muzaka), e bija e Andrea Muzakës II.Martuar me Balshën II më 1372.
Rafineria e Ballshit
Privatizimi i Uzinës
Në maj të vitit 2008 u hap gara për shitjen e 85% të aksioneve të ARMO-s (Albania Refining and Marketing of Oil). Në procesin e privatizimit u interesuan 20 kompani, nga të cilat vetëm 4 paraqitën oferta. Konsorciumi “Amra Oil” i përbërë nga “Anika Enterprises & Mercuria Energy Group” dhe “Refinery Associates of Teksas”, paraqiti ofertën më të lartë prej 128 milionë eurosh dhe 240 milionë euro investime në 4 vitet e ardhshme. Personi që qëndronte pas konsorciumit në fjalë ishte biznesmeni  Rezart Taçi.
Në çmimin e shitjes së uzinës nuk u përllogaritën 40 milionë euro naftë rezervë. Ndërkohë, letrat e paraqitura ishin operacione të dyshimta kur kompania nuk e i zotëronte paratë e mjaftueshme për blerjen e uzinës. Nga ana tjetër, pas fitimit të koncesionit Taçi mori hua një kredi prej 75 milionë eurosh nga Banka Ndërkombëtare e Azerbajxhanit ( IBA), 50.2 % të aksioneve të së cilës i zotëron Ministria e Financave të shtetit azer. Transferta e parave u bë në bankën e nivelit të dytë Credins në Shqipëri.
Një vit pasi kreu transfertën dhe pasi ARMO ishte blerë nga Rezart Taçi, banka azere kërkoi kthimin e shumës mbrapsht nga banka Credins. Këta të fundit hezituan të pranonin se kishin marrë shumën prej 75 milionë eurosh  dhe më vonë kthyen vetëm 1.5 milionë euro.
Nga viti 2009 kompania tashmë e privatizuar nisi shmangien e taksave. Sipas një auditi të kryer nga “Deloitte”, borxhet e kompanisë gjatë kohës që ishte nën zotërimin e Rezart Taçit, nga viti 2008 deri në 2013-ën, arrinin shifrën mbi 300 milionë euro. Po ashtu Taçi kishte marrë dy kredi prej 47.5 milionë eurosh dhe si garanci kishte lënë asetet e ARMO-s.
Gjithashtu, ARMO i kishte një borxh prej 40 milionë eurosh Albpetrolit, 41 milionë euro kompanisë panameze Uallis Trading Inc, gjatë kohës që kompaninë e zotëronte Rezart Taçi. Kolateral për këto borxhe ishte lënë ARMO.
Në vitin 2012, pas privatizimit të ARMO-s, qeveria i jep Reazart Taçit edhe kompaninë naftënxjerrëse Albpetrol. 4 kompani u shfaqën të interesuara për privatizimin, por fituese u shpall Vetro Silk Road Equity Ltd e regjistruar në Singapor, me ofertën 850 milionë euro. Gjithsesi kompania nuk mundi t’i siguronte paratë për privatizimin dhe tenderi u anulua në janar të vitit 2013.
Azerët e ndërprenë punën në gusht të vitit 2014 dhe e dhanë më qira rafinerinë e Ballshit dhe atë të Fierit pas marrëveshjes me “ Deveron Oil” dhe kompaninë “Trading Petrol and Drilling”.
Nga të dhënat e Ministrisë së Energjisë dhe Infrastrukturës rezulton se kompania Deveron Oil krijoi në janar të vitit 2016 një borxh prej 81.2 milionë dollarësh, ndërsa TP&D oil 55.2 milionë dollarë. Borxhi i ARMO ndaj shtetit që nga koha e privatizimit (2008) e deri në janar 2016 arrinte 595 milionë dollarë.
Në prill të po atij viti, banka Credins aktivizoi zyrën e saj përmbarimore T.M.A për të sekuestruar 54 asetet e ARMO-s. Vlera e aseteve u përcaktua të ishte 31. 2 milionë dollarë. Në 13 tetor të vitit 2016 shoqëria përmbarimore vendosi në ankand 80% të vlerës së pasurive ose 25 milionë dollarë. I vetmi fitues në ankand ishte banka CREDINS, që po blinte kolateralin e vetë. Në të vërtetë banka nuk e pagoi vlerën e aseteve prej 25 milionë dollarësh, por e bëri blerjen duke zbritur vlerën e detyrimit prej 20 milionë eurosh që ARMO kishte ndaj bankës.
Banka Credins rezultonte kreditori i katërt në radhë sipas renditjes së mëposhtme:
1.     Punëtorët
2.     Autoritetet fiskale
3.     Kompanitë publike
4.     Bankat
5.     Kompanitë private.
Në shtator të vitit 2016 ish-ministri i Financave Arben Ahmetaj njoftoi rifillimin e punës në rafineri, këtë herë nën menaxhimin e kompanisë amerikane IRTC. Kompania kishte për administrator Mitat Sulaj, vëllai i Besnik Sulaj aksioner i kompleksit Tajvan dhe si anëtar këshilli Avni Braçaj, po ashtu aksioner në kompleks. Nën administrimin e IRTC, ARMO krijoi 20 milionë euro borxhe edhe pse kompania rezultoi me 220 milionë euro fitime. Borxhi i ARMO që nga viti 2008 përllogaritet në 700 milionë euro.
Ndalimi i punës në Uzinë
Në shtator të vitit 2019 puna në Rafinerinë e Ballshit u ndërpre duke lënë në rrugë 800 punëtorë. Ndërkohë, gjatë periudhës 1 gusht 2015 deri në 1 shtator 2016 punëtorët nuk janë paguar. Vendimi nr. 7310 i formës së prerë iu njohu 505 punëtorëve të drejtën për 13 paga të prapamebtura. Ky vendim ende nuk është vënë në zbatim, pasi asetet e kompanisë ARMO që duhet të përdoreshin për të shlyer pagat u shiten në ankand për bankën Credins.
Ndalimi i punës në rafineri është ndjekur nga protestat dhe grevat e vazhdueshme të punëtorëve. Në shkurt të vitit 2020 naftëtarët u futën në grevë urie për 11 ditë duke fituar pagat e prapambetura për tre muaj. Sërish protestat nuk ndaluan për kalimin e pjesës së mbetur të pagave dhe rifillimin e punës në uzinë. Pas protestave të vazhdueshme para UPN në Ballsh, para Bashkisë dhe prefekturës në Fier, naftëtëtarët e zhvendosën protestën më 17 shtator në Tiranë përballë Ministrisë së Energjisë dhe Infrastrukturës ku pati përplasje edhe me policinë.
Pasi nuk morën përgjigje nga qeveria dhe intitucionet përkatëse, në shtator të vitit 2020 10 naftëtarë u futën në grevë urie. Greva e tyre zgjati 18 ditë për t’u zëvendësuar më pas nga gratë naftëtare.
Kjo ishte hera e parë në historinë e Shqipërisë që gratë hyjnë në një grevë urie dhe zgjati 26 ditë. Në përfundim të grevës u arrit marrëveshja që naftëtarët të paguhen 40000 lekë në muaj për një vit rresht.
Sindikata e Naftëtarëve të Bashkuar
Sindikata e Naftëtarëve të Bashkuar përfaqëson punëtorët e Uzinës së Përpunimit të thellë të Naftës në Ballsh si sindikatë e njohur nga gjykata në 4 qershor 2020. Kryetari i saj është Sokol Dautaj.
Pakica myslimane e Greqisë
parapamje|djathtas|300px|Harta e prefekturave greke sipas regjistrimit të vitit 1991 me pakicën e theksuar. Pakica myslimane e Greqisë është e vetmja pakicë e njohur në mënyrë eksplicite në Greqi. Ai numëronte 97,605 (0,91% e popullsisë) sipas regjistrimit të vitit 1991, dhe vlerësimet jozyrtare ndryshonin deri në 140,000 njerëz ose 1.24% e popullsisë së përgjithshme, sipas Departamentit të Shtetit të Shteteve të Bashkuara.
Ashtu si pjesët e tjera të Ballkanit jugor që përjetuan shekuj të sundimit osman, pakica myslimane e kryesisht Trakisë Perëndimore në Greqinë Veriore përbëhet nga disa grupe etnike, disa janë turqisht-folës dhe disa pomakë bullgarisht-folës, me shumicën e numrave që vijnë nga të konvertuarit grekë të epokës osmane në Islam dhe romët myslimanë. Ndërsa statusi ligjor i pakicës myslimane në Greqi është i sanksionuar në të drejtën ndërkombëtare, përkatësisht Traktati i Lozanës i vitit 1923, i cili rregullon gjithashtu statusin e "banorëve grekë të Kostandinopojës" (i vetmi grup i popullsisë indigjene greke në Turqi që ishte i përjashtuar nga dëbimi i detyruar sipas Konventës Greke në lidhje me Shkëmbimin së bashku me atë të ishujve Imbros dhe Tenedos sipas nenit 14 të Traktatit), përkufizimet e sakta që i përkasin atij dhe fushëveprimi i zbatueshmërisë së tij mbeten të kontestuara midis dy vendeve.
Historia
Gjatë periudhës osmane, disa myslimanë u vendosën në Trakinë Perëndimore, duke shënuar lindjen e pakicës myslimane të Greqisë. Gjatë luftërave ballkanike dhe Luftës së Parë Botërore, Trakia Perëndimore, së bashku me pjesën tjetër të Greqisë Veriore, u bënë pjesë e Greqisë dhe pakica myslimane mbeti në Trakinë Perëndimore, duke numëruar afërsisht 86,000 njerëz, dhe përbëhet nga tre grupe etnike: turqit (këtu zakonisht referohen si turqit e Trakisë Perëndimore), pomakët (sllavët myslimanë që flasin bullgarisht), dhe romët myslimanë, në numër më të vogël, që erdhën nga grekët e konvertuar në islam të epokës osmane si Vallahadët, secili prej këtyre grupeve ka gjuhën dhe kulturën e vet. Pas Luftës Greko-Turke (1919–1922), në vitin 1923 u nënshkrua Traktati i Lozanës nga Turqia, nga njëra anë, dhe Mbretëria e Greqisë dhe palët e tjera, nga ana tjetër, që parashikon statusin, mbrojtjen dhe të drejtat e pakicës.
Arsimi
Ka dy seminare teologjike islame, një në Komotini dhe një në Echinos (qytet i vogël në njësinë rajonale të Ksantisë, i banuar pothuajse ekskluzivisht nga pomakët) dhe sipas ligjit 2621/1998, kualifikimi i dhënë nga këto institucione është njohur si i barabartë me atë të seminareve ortodokse greke në vend.
Së fundi, 0,5% e vendeve në institucionet e arsimit të lartë grek janë të rezervuara për anëtarët e pakicës.
Të gjitha institucionet e lartpërmendura financohen nga shteti.
Xhamia e Sokolit
Xhamia e Sokolit është një monument i trashëgimisë kulturore në Rahovec, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Xhamia Altun-alem
parapamje|Xhamia Altun-alem në [[Pazari i Ri|Pazar i Ri]] Xhamia Altun-alem (Boshnjakisht: Altun-Alem džamija; Turqisht: Altun Alem Camii) është një xhami që ndodhet në Pazar i Ri. U ndërtua në vitin 1528 nga arkitekt Abdyl Gani.
Komiteti Ndërkombëtar i Kryqit të Kuq
parapamje| Stema e Komitetit Ndërkombëtar të Kryqit të Kuq (frëngjisht: Comité International de la croix-rouge ). parapamje|[[Henry Dunant, autor i veprës me titull A Memory of Solferino ]] parapamje| Dokumenti origjinal i Konventës së parë të Gjenevës, 1864 parapamje| Kryqi i Kuq në veprim në vitin 1864 parapamje| Memorial për të përkujtuar përdorimin e parë të simbolit të Kryqit të Kuq në një konflikt të armatosur gjatë Betejës së Dybbøl (Danimarkë) në vitin 1864; i ngritur bashkërisht në vitin 1989 nga shoqëritë kombëtare të Kryqit të Kuq të Danimarkës dhe Gjermanisë parapamje| Kartolina Franceze në nderim të rolit të infermierëve të Kryqit të Kuq gjatë Luftës së Parë Botërore, 1915.
Komiteti Ndërkombëtar i Kryqit të Kuq - KNKK (International Committee of the Red Cross - ICRC ; Comité International de la Croix-Rouge) është një institucion humanitar me qendër në Gjenevë, Zvicër dhe një Laureat i Çmimeve Nobel për tre herë. Palët shtetërore (nënshkruesit) të Konventës së Gjenevës të vitit 1949 dhe Protokollet e saj shtesë të vitit 1977 (Protokolli I, Protokolli II) dhe Protokolli i vitit 2005 i kanë dhënë KNKK-së një mandat për të mbrojtur viktimat e konflikteve të armatosura ndërkombëtare dhe të brendshme. Viktima të tilla përfshijnë të plagosur në luftë, të burgosur, refugjatë, civilë dhe joluftëtarë të tjerë.
ICRC është pjesë e Lëvizjes ndërkombëtare të Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës së Kuqe së bashku me Federatën Ndërkombëtare të Shoqërive të Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës së Kuqe dhe 190 Shoqërive Kombëtare. KNKK - ICRC është organizata më e vjetër dhe më e nderuar brenda lëvizjes ndërkombëtare dhe një nga organizatat më të njohura në botë, duke fituar tre Çmime Nobel për Paqe në vitet 1917, 1944 dhe 1963.
Historiku
Kryqi i Kuq u krijua për të ndihmuar njerëzit në nevojë në fushën e betejës. Henry Dunant, themeluesi i Lëvizjes së Kryqit të Kuq, ishte nje biznesmen nga Gjeneva që u bë rastësisht dëshmitar i betejës së Solferinos në Itali më 1859 dhe u trondit thellë kur pa shumë ushtarë të plagosur të braktisur në fatin e tyre. Shumë prej tyre mund të shpëtonin prej vdekjes po t'u jepej ndihmë, por personeli sanitar që dispononin ushtritë në atë kohë, ishte shumë më i vogël se ç'nevojitej. Numri i viktimave të betejës së Solferinos arrinte në 40.000 vetë. Pas kthimit në Gjenevë ai shkruan një libër "Një kujtim nga Solferino" ku bën dy propozime që shënojnë në të njëjtën kohë edhe lindjen e idesë së Kryqit të Kuq. Propozimi i parë që bëri Henry Dunant, ishte krijimi në çdo vend i një shoqate e cila do të formonte që në kohë paqeje, vullnetarë për të ndihmuar personelin mjekësor të forcave të armatosura në rast se do të shpërthente lufta. Dhe duke qenë se të formosh këta vullnetarë në dhënien e ndihmës nuk mjafton, por duhet gjithashtu që ata të jenë pranë të plagosurve në fushën e betejës, ai bëri propozimin e dytë sipas të cilit shtetet të nxirrnin rregulla të zbatueshme në të gjitha konfliktet e armatosura ndërkombëtare, të cilat do të siguronin ndihmë dhe mbrojtje për luftëtarët e plagosur dhe do të mbronin personat e ngarkuar për t'u kujdesur për ta.
Sot, 185 vende kanë një Shoqatë Kombëtare të Kryqit të Kuq apo të Gjysmëhënës së Kuqe të cilat janë njohur nga Asambleja e Lëvizjes dhe me miliona vullnetarë janë formuar prej tyre në dhënien e ndihmës. Ndërsa që nga marrëveshja e parë që bënë shtetet më 1864 që ishte një traktat që përmblidhte rregullat për të cilat shkruante Dunanti dhe që u bë i njohur nën emrin Konventa e Parë e Gjenevës, sot ekzistojnë një mori marrëveshjesh në këtë fushë që formojnë të ashtuquajturën të Drejtë Ndërkombëtare Humanitare. Shumë i rëndësishëm është në këtë kuadër identifikimi me lehtësi i personave që japin dhe marrin ndihmë në kohë lufte me qëllim që të mbrohen prej palëve në konflikt. Për këtë arsye u vendos që të përdorej e njëjta shenjë mbrojtëse dhe identifikuese: një kryq i kuq mbi një fushë të bardhë. Prej kësaj embleme morën më vonë edhe emrin shoqatat e ndihmës, ato u quajtën shoqata të Kryqit të Kuq. Vëndet e botës arabe dhe të besimit mysliman e zëvendësuan me një simbol tjetër: një Gjysmëhënë të Kuqe në një fushë të bardhë. Këto dy simbole kanë sot të njëjtin qëllim dhe të njëjtën vlerë. Ato shpalosin që të dyja neutralitetin dhe paanësinë, parime të domosdoshme për të siguruar besimin e të gjithë luftëtarëve dhe të të gjithë viktimave dhe për t'u lejuar mbajtësve të tyre të identifikohen dhe të ndihmojnë viktimat në vendin ku ato janë goditur.
Në rrjedhën e viteve, Konventa I e Gjenevës u zgjerua për t'iu përshtatur nevojave në ndryshim të luftës moderne. U nënshkruan njëra pas tjetrës tre Konventa të tjera, të cilat bëjnë fjalë për viktima të tjera të ndryshme nga të plagosurit në fushën e betejës, siç janë të mbyturit në det, robërit e luftës dhe popullsia civile. Këto katër Konventa, të rishikuara më 1949 dhe të nënshkruara deri në fund të vitit 1992 nga 185 vende, janë quajtur katër Konventat e Gjenevës të vitit 1949.
Misioni
Deklarata zyrtare e misionit thotë se: "Komiteti Ndërkombëtar i Kryqit të Kuq (ICRC) është një organizatë e paanshme, asnjanëse dhe e pavarur, misioni i pavarur humanitar i të cilit është të mbrojë jetën dhe dinjitetin e viktimave të luftës dhe dhunës së brendshme dhe t'u sigurojë atyre ndihmë. "Ajo gjithashtu drejton dhe koordinon lehtësimin ndërkombëtar dhe punon për promovimin dhe forcimin e ligjit ndërkombëtar humanitar dhe parimeve humanitare universale. Detyrat thelbësore të Komitetit, të cilat rrjedhin nga Konventat e Gjenevës dhe statutet e veta janë:
KNKK - ICRC në vitin 1965 hartoi shtatë parime themelore që u miratuan nga e gjithë Lëvizja e Kryqit të Kuq. Ato janë humanizmi, paanshmëria, asnjanësia, pavarësia, vullnetarizmi, uniteti dhe universaliteti.
Milot Rashica
Milot Rashica (lindi më 28 qershor 1996 në Vushtrri, Kosovë) është futbollist kosovar i cili luan si mesfushor sulmues ose anësor për klubin e Süper Lig Galatasaray, i huazuar nga klubi i EFL Championship Norwich City, dhe për kombëtaren kosovare.
Karriera e hershme
I lindur në Vushtrri, Rashica bëri debutimin e tij të lartë me KF Llamkos Kosova, vetëm në moshën 16 vjeçare. Në gusht të vitit 2013, pas një periudhe në Gent, ai nuk pranoi një ofertë nga klubi dhe bëri debutimin e tij të lartë me Vushtrrinë.
Në shtator të vitit 2013, pas pësimit të një dëmtimi, Miloti u transferua në Hanover për trajtim dhe u kthye në klubin e tij në vitin e ardhshëm.
Mougins
Mougins është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Mougins ka një popullsi prej 18302 banorë dhe sipërfaqe 25.64 km², me një dendësi prej 714 banor/km².
Milot Rashica
Vittesse
Më 30 korrik 2015, Rashica bëri debutimin e tij profesional, duke ardhur si zëvendësuesi i gjysmës së dytë për Urosh Gjurgjeviq në një humbje 0–3 ndaj Southampton për raundin e tretë kualifikues të UEFA Liga e Evropës 2015–16. Më 9 gusht, ai bëri debutimin e tij në Eredivisie, duke filluar dhe ndihmuar Denys Oliynyk në barazimin 1–1 kundër Willem II.
Rashica shënoi golin e tij profesional më 20 shtator 2015 në fitoren 3-0 në shtëpi kundër ekipit holandez De Graafschap. Më 18 dhjetor ai shënoi një tregolësh në fitoren 5-1 kundër FC Twente në stadiumin GelreDome.
Ai luajti ndërsa Vitesse fitoi finalen e KNVB Beker 2–0 kundër AZ Alkmaar më 30 prill 2017 për të udhëhequr klubin, vrapues tre herë më lart, në titull për herë të parë në historinë e tij 125-vjet.
Werder Bremen
Me 31 janar 2018, Rashica u transferua në Bundesliga te skuadra Werder Bremen, duke nënshkruar një kontrat 4-5 vjeqare deri në vitin 2022. Më 3 shkurt 2018 ai bëri debutimin e tij në fitoren 1-2 kundër Schalke 04 pasi hyri në formacionin startues.
Rashica debutoi për skuadrën së ndeshjen e parë të sezonit 2019/2020 kundër Fortuna Düsseldorf, duke ndihmuar golën e Johannes Eggestein para se të lëndohet dhe të lë ndeshjen. Ai shënoi golin e tij të parë të sezonit 2019-20 në kthimin e tij nga një dëmtim, në ditën e gjashtë të ndeshjes së sezonit kundër Borussia Dortmund në një barazim 2–2 kundër verdhëzinjëve.
Norwich City
Më 22 qershor 2021, Rashica nënshkroi një kontratë katërvjeçare me klubin e sapo promovuar në Premier League, Norwich City, dhe mori numrin e skuadrës 17. Norwich City thuhet se ka paguar një tarifë transferimi prej 11 milionë eurosh plus një bonus të mundshëm prej 4 milionë eurosh. Më 14 gusht 2021, ai bëri debutimin e tij në një humbje 3–0 në shtëpi kundër Liverpool pasi u emërua në formacionin fillestar.
Rashica shënoi golin e tij të parë për Norwich City në janar 2022, kur shënoi golin e fitores në një ndeshje të FA Cup kundër Charlton Athletic. Ai dha një asistim për Josh Sargent kur Norwich City u largua nga zona e rënies në Premier League me një fitore 3–0 ndaj Watford. Ai shënoi golin e tij të parë në Premier League për Norwich-un kur shënoi golin e parë në një humbje 3–1 jashtë fushe ndaj Liverpool në Anfield; duke bërë kështu ai u bë kosovari i parë që shënoi në Premier League.
Huazimi te Galatasaray
Më 8 shtator 2022, Rashica iu bashkua skuadrës së Süper Lig Galatasaray, në një huazim për një sezon. Galatasaray thuhet se do t'i paguajë atij një tarifë neto prej 1.5 milion €.. Debutimi i tij me Galatasaray erdhi tre ditë më vonë në një fitore 3–2 jashtë fushe kundër Kasımpaşa pasi hyri si zëvendësues në minutën e 83-të në vend të Yunus Akgün. Ai shënoi golin e tij të parë kundër Giresunspor më 28 janar 2023, pasi zëvendësoi në vend të Dries Mertens. Që nga fillimi i marsit 2023, ai shënoi 2 gola dhe bëri 3 asistime në 18 ndeshje zyrtare që luajti për Galatasaray.
Shqipëria
Rashica u thirr të luaj me kombëtaren shqptare U-17 me trajner Xhemal Mustedanagiç për raudin e kualifikimeve në kampionatin U-17 në UEFA Liga e Evropës 2013 në tetor 2012, dhe bëri debutimin e tij, duke filluar me humbjem 0-1 kundër Italisë. Pesë ditë më vonë, ai shënoi golin e pestë në fitoren 6-0 kundër Litenshtajnit; ai u paraqit në tri ndeshje dhe shënoi një herë, dhe Shqipëria u eliminua pasi përfundoi e treta në grup.
Më 7 nëntor 2014 Rashica u thirr në U-19 nga trajneri Altin Lala në raundin e kualifikimeve U-19 në UEFA Liga e Evropës 2015. Ai u paraqit kundër Danimarkës, Portugalisë dhe Uellsit, ku Shqipëria u eliminua përsëri.
Me 28 Gusht 2015, Rashica hyri në skuadrën U-21 të Redi Jupit për kualifikimet e kampionatit U-21 në UEFA Liga e Evropës 2017 duke u përballur kundër Izraelit dhe Portugalisë. Ai bëri debutimin e tij më 3 shtator, duke luajtur të gjitha 90 minutat në barazimin 1-1 në shtëpi duke fituar poashtu një penallti që më vonë u shënua nga Endri Çekiçi.
Rashica bëri debutimin e tij për skuadrën e plotë me 29 mars 2016, duke u zëvendësuar në pjesën e dytë me Ledian Memushaj në miqësoren që u fitua 2-0 kundër Luksemburgut. Ai vetëm u paraqit në një lojë të largët me skuadrën kombëtare që u fitua 3-1 kundër Katarit më 29 maj.
Kosova
Me 15 gusht 2016, ai u transferua në skuadrën kombëtare të Kosovës. Ai bëri debutimin e tij për Kosovën më 5 shtator, duke filluar në barazimin 1-1 në kualifikimet e botërorit FIFA 2018 kundër Finlandës.
Asami Kanai
Asami Kanai (e lindur më 21 gusht, 1984) është një mannequine, pianiste dhe aktore nga Japonia.
Xhamia e Islam Agës
parapamje|Xhamia e Islam Agës Xhamia e Islam Agës (Serbo-Kroate: Ислам-агина џамија / Islam-agina džamija) është xhami në Nish i cili u ndërtua në vitin 1720 nga nje Agë me emrin Islam Hadroviqi.
Në vitin 1944, kjo xhami u dogj nga forcat angeleze dhe amerikane, sidoqoftë nuk u shkatërrua në vitin 2004 gjatë Trazirat e vitit 2004 në Kosovë.
Lili Tafaj
Lili Tafaj pianiste me kontribute në fushën e muzikës. U lind më 1933. Vdiq në moshën 70 vjeçare, më 30.04.2003.
Adriana Puleshi
Adriana Puleshi është një piktore shqiptare e viteve 70'. Në vitin 1993 ajo hapi ekspozitën e parë personale në Pallatin e Kulturës në Tiranë.
Progon Zguri
Progon Zguri (fl. 1294–1300) ishte një komandant i lartë ushtarak bizantin i shekullit të 13-të i Principata e Arbërit (Shqipëria Mesjetare) me gradën megas hetaireiarches. Ai ishte zot i Ohrit kur qyteti kontrollohej territorialisht nga Perandoria Bizantine.
Biografia
Progon Zguri, nga Arbanoni, ishte martuar me Eudokia, një e afërme e Andronikos II Palaiologos (r. 1282–1328), duke u bërë një gambros pra dhender i perandorit Bizantin.
Rreth 1294–1295, ai restauroi Kishën e Virgjëreshës Peribleptos në Ohër, në kohën nën sundimin bizantin, cila më vonë u bë e njohur si Shën Klementi pas Shën Klementit të Ohrit. Progonos dha një ikonostas me 8 panele, së bashku me një ikonë të Virgin Peribleptos, nga e cila mbijetoi vetëm një fragment, me ikonostasin që përshkruante festat kryesore të Kishës. Punimet u pikturuan nga Eutychios dhe Michael Astrapas, nga Selaniku.
Ekaterina Zaharieva
Ekaterina Spasova Gecheva-Zakharieva (lindi më 8 gusht 1975) është  politikane bullgare që ka shërbyer si Ministre e Jashtme e Bullgarisë që nga 4 maj 2017. Ajo ishte Zëvendës Kryeministre e përkohshme dhe Ministre për Zhvillimin Rajonal nga 2013.
Jeta dhe edukimi i hershëm
Zakharieva lindi në Pazardzhik në 1975. Ajo u bë e rrjedhshme në gjermanisht në kolegjin e saj vendas, më pas ndoqi Universitetin e Plovdivit ku u diplomua për drejtësi. Kjo u pasua nga diploma e një masteri juridik.
Karriera
Ajo ka punuar avokate deri në 2003. Ajo pastaj u bë Këshilltare Ligjore e Ministrisë së Mjedisit dhe Ujit. Zakharieva u bë Drejtore e Shërbimeve Ligjore, Administrative dhe Rregullatore në 2007.
Duke hyrë në politikë në vitin 2009, ajo u bë Ministre e Zhvillimit Rajonal në Rossen Plevneliev. Kur Plevneliev u bë President i Bullgarisë, ai e zgjodhi atë për postin e Zëvendëskryeministrave nga marsi deri në maj në 2013. Ajo ishte Zëvendëskryeministre e përkohshme në Marin Raykov në Kabinetin Bullgar.
Në vitin 2013 ajo ishte ministre e Zhvillimit Rajonal. Nga 18 dhjetori 2015 ajo shërbeu si Ministre e Drejtësisë deri më 27 Janar 2017. Ajo u bë Ministre e Jashtme e Bullgarisë në 4 maj 2017.
Vallauris
Vallauris është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Vallauris ka një popullsi prej 26465 banorë dhe sipërfaqe 13.04 km², me një dendësi prej 2030 banor/km².
Shoqata Evropiane e Atletikës
djathtas|parapamje|270px|Selia e Atletikës Evropiane në Lozanë. djathtas|parapamje|270px|Harta e vendeve anëtare të Atletikës Evropiane Shoqata Evropiane e Atletikës (zakonisht e njohur si Atletika Evropiane) është organi më i lartë atletikë s në Evropë. Ajo është njëra nga gjashtë shoqatat kontinentale të botës në atletikë pjesë e Shoqatës Ndërkombëtare të Federatave të Atletikës (IAAF). Atletika Evropiane ka 51 anëtarë dhe selia e saj është në Lozanë. Svein Arne Hansen është presidenti aktual. Pas anëtarësimit të Kosovës në këtë organizatë, numri i vendeve anëtare arriti në 51.
Vendet anëtare
• 2
Xhamia e Hysen Pashës në Plevël
parapamje|Xhamia e Hysen Pashës në [[Plevla|Plevël]] Xhamia e Hysen Pashës në Plevël (boshnjakisht: Husein-pašina džamija, Хусеин-пашина џамија) është një xhami e vjetër në rrugën kryesore të qytetit të Plevlës, Mali i Zi. Ajo është ndertuar në vitin 1573 nga Hysen Pashë Bolaniqi. Mori statusin monument kulture në vitin 1880.
Shqiponjat (policia shqiptare)
Shqiponjat i njohur edhe si Skuadra Shqiponjat është një njësi e shpejtë e ndërhyrjes së Policisë së Shtetit Shqiptar. Ata janë njësia më e specializuar për ndërhyrje të shpejtë pas RENEA. Shqiponjat u shpërndanë në 2013, por u rikthyen shpejt në 2014.
Pishina Alfred Nakache
Pishina Alfred-Nakache është një pishinë verore dhe pishinë dimërore që ndodhet në Toulouse në Haute-Garonne në rajonin Occitanie.
Gjeografia
Pishina ndodhet në Ile du Ramier, pranë stadiumit dhe ish qendrës së ekspozitës.
Historia
Pishina komunale Alfred-Nakache është një pishinë e cila u ndërtua nga arkitekti Jean Montariol në vitin 1931 me ndihmën e inxhinierit Charles Baruteaud.
Mban emrin Alfred Nakache, një ish-notar dhe vaterpolist i lindur në vitin 1915 në Konstandin i dëbuar si hebre me gruan dhe vajzën e tij në Aushvic nga ku u kthye i vetëm.
Pishina komunale Alfred-Nakache në Toulouse është renditur si një monument historik me vendimin e organeve kompetente të 21 shtatorit 1993.
Charlotte Brontë
Charlotte Brontë 21 prill 1816 - 31 mars 1855) ishte një noveliste dhe poete angleze, më e madhja e tre motrave Brontë që mbijetuan në moshën e rritur dhe romanet e të cilave janë bërë klasike të letërsisë angleze. Ajo së pari botoi veprat e saj (përfshirë romanin e saj më të njohur, Jane Eyre) nën emrin e artit të Currer Bell.
Gjakftohtësia
Gjakftohtësia : novela me autor Ismail Kadare. Botuar në Tiranë nga shtëpia botuese "Naim Frashëri" në vitin 1980. Faqet e librit 542.
FC Vilniaus Vytis
Futbolo klubas Vilniaus Vytis, FC Vilniaus Vytis është klub futbollistik nga Vilnius, Lituani që është krijuar në qershor të vitit 2012. Stadiumi i stadiumi LFF.
Sukseset
<...>
Lojtarët
Përditësuar më 2020-01-24.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Aclou
Aclou është një komunë në Francë. Aclou bën pjesë në departamentin Eure të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 255 banorë dhe sipërfaqe prej  3.7 km².
Tende
Tende është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Tende ka një popullsi prej 2157 banorë dhe sipërfaqe 177.47 km², me një dendësi prej 12 banor/km².
Lidhje të jashtme
Tende Tende
Schuko
parapamje|Prizë e dyfishtë Schuko me një prizë të futur. Pika në mes të prizës është një kokë vidë, jo një vrimë e tretë. "Schuko" (/ˈʃuːkoʊ/) është një markë tregtare e regjistruar që i referohet një sistemi të konektorëve dhe prizave të rrymës alternative që përkufizohet si "CEE 7/3" (priza) dhe "CEE 7/4" (priza). Një prizë Schuko përmban dy kunja të rrumbullakëta me diametër 4,8mm (19mm e gjatë, qendrat 19mm larg njëra-tjetrës) për kontaktet e linjës dhe neutrale, plus dy zona të sheshta kontakti në anën e sipërme dhe të poshtme të spinës për tokë mbrojtëse (tokëzimi). Priza (e cila shpesh, gabimisht, referohet edhe si CEE 7/4) ka një çarje kryesisht rrethore e cila është 17.5mm e thellë me dy hapje të rrumbullakëta simetrike dhe dy kapëse tokëzimi në anët e prizës të pozicionuara për të siguruar që toka është gjithmonë i angazhuar përpara se të bëhet kontakti i drejtpërdrejtë i pinit. Prizat dhe prizat Schuko janë lidhës AC simetrik. Ato mund të kombinohen në dy mënyra, prandaj linja mund të lidhet me secilën nga kunjat e spinës së pajisjes. Ashtu si me shumicën e llojeve të prizave evropiane, prizat Schuko mund të pranojnë Europlugs. Prizat Schuko konsiderohen si një dizajn shumë i sigurt kur përdoren me prizat Schuko, por ato mund të bashkohen edhe me priza të tjera për të dhënë një rezultat të pasigurt.
"Schuko" është një shkurtim i termit gjerman Schutzkontakt (fjalë për fjalë: kontakt mbrojtës), që tregon se priza dhe priza janë të pajisura me kontakte mbrojtëse të tokëzimit (në formën e kapëseve dhe jo kunjave). Lidhësit Schuko zakonisht përdoren në qarqe me 230 V, 50 Hz, për rryma deri në 16 A.
Aeroporti i Zarës
Aeroporti i Zarës (Zračna luka Zadar; IATA) është një aeroport ndërkombëtar që ndodhet në qytetin e Zarës, Kroaci. Gjendet në Zemunik Donji, 8 km (5 mi) nga qendra e Zarës.
Historia
Qysh në vitin 1936, Zara kishte fluturime të rregullta komerciale të ofruara fillimisht nga Ala Littoria. Me kalimin e kohës aeroporti është rritur për t'u bërë aeroporti i 4-të më i madh ndërkombëtar i Kroacisë, duke trajtuar 801.347 pasagjerë vjetorë. Ajo përdoret për të një nga një aeroportet pakta në botë ku taxiway kaluan një rrugë publike. Rruga u mbyll në 7 Prill 2010 për shkak të kushteve të negociuara me Bashkimin Evropian gjatë negociatave të pranimit Kroate.
Në fillim të prillit 2013, Aeroporti i Zarës u bë një bazë e Ryanair me një Boeing 737-800 të stacionuar. Shërben 8 destinacione evropiane në Belgjikë, Gjermani, Itali dhe Poloni. Në Dhjetor 2019, Lauda njoftoi stacionimin e tre avionëve Airbus A320 gjatë periudhës së orarit të verës 2020. Një grup prej 11 itineraresh të reja u njoftuan nga linja ajrore për verën e vitit 2020. Për shkak të pandemisë së vazhdueshme COVID-19, linja ajrore shtyu hapjen e bazës deri në korrik 2021, ku do të stacionojë dy Airbus A320-200 dhe do të shërbejë në 37 destinacione.
Aeroporti është gjithashtu një bazë trajnimi kryesore e Forcës Ajrore Kroate. Dikur ishte një bazë për shkollën e fluturimeve të Lufthansës, InterCockpit.
Arthur Wellesley, Duka i Parë i Uellingtonit
parapamje|Arthur Wellesley, Duka i Parë i Uellingtonit. Arthur Wellesley, Duka i parë i Uellingtonit, KG, GCB, GCH, PC, FRS (1 maj 1769 - 14 shtator 1852) ishte një ushtar anglo-irlandez dhe burrë shteti konservator, i cili ishte një nga figurat kryesore ushtarake dhe politike të Britanisë së shekullit të 19-të. , duke shërbyer dy herë si kryeministër i Mbretërisë së Bashkuar. Ai është ndër komandantët që fituan dhe i dhanë fund Luftërave Napoleonike kur Koalicioni i Shtatë mundi Napoleonin në Betejën e Waterloos në 1815.
Wellesley lindi në Dublin në Ascendancën Protestante në Irlandë. Ai u caktua si flamurtar në Ushtrinë Britanike në 1787, duke shërbyer në Irlandë si ndihmës-de-kamp i dy zotërinjve të njëpasnjëshëm toger të Irlandës. Ai u zgjodh gjithashtu si anëtar i Parlamentit në Dhomën e Komunave irlandeze. Ai ishte një kolonel në 1796 dhe pa aksion në Holandë dhe në Indi, ku ai luftoi në Luftën e Katërt Anglo-Mysore në Betejën e Seringapatam. Ai u emërua guvernator i Seringapatam dhe Mysore në 1799 dhe, si gjeneral-major i sapoemëruar, fitoi një fitore vendimtare mbi Konfederatën Maratha në Betejën e Assaye në 1803.
Wellington është i famshëm për stilin e tij mbrojtës adaptiv të luftës, duke rezultuar në disa fitore kundër forcave numerikisht superiore duke minimizuar humbjet e tij. Ai konsiderohet si një nga komandantët më të mëdhenj mbrojtës të të gjitha kohërave, dhe shumë nga taktikat dhe planet e tij të betejës studiohen ende në akademitë ushtarake në mbarë botën. Pas përfundimit të karrierës së tij aktive ushtarake, ai i rikthehet politikës. Ai ishte dy herë kryeministër britanik si anëtar i partisë konservatore nga 1828 në 1830 dhe për pak më pak se një muaj në 1834. Ai mbikëqyri miratimin e Aktit të Ndihmës Katolike Romake 1829, por kundërshtoi Aktin e Reformës 1832. Ai vazhdoi si një nga figurat kryesore në Dhomën e Lordëve deri në pensionimin e tij dhe mbeti Komandant i Përgjithshëm i Ushtrisë Britanike deri në vdekjen e tij.
Volker Schlöndorff
parapamje|Volker Schlöndorff (2015) në [[Vizëbadeni|Wiesbaden]] Volker Schlöndorff (lexohet Folker Shlëndorf, * 31. Mars 1939 në Wiesbaden) është regjisor, skenarist dhe producent filmash gjerman, njëri nga përfaqësuesit kryesorë të Kinemasë së Re Gjermane prej viteve '60.
Jeta
Volker Schlöndorff është i mesit nga tre djemtë e mjekut otorinolaringolog Georg Schlöndorff. E ëma i vdiq në vitin 1944 gjatë një zjarri në kuzhinë. Edhe vëllai i tij i madh u bë otorinolaringolog ndërsa i vogli, Detlef Schlöndorff-i, është një pedagog i shquar për mjekësinë e organeve të brendshme i cili për një periudhë pati drejtuar klinikën e Universitetit të Mynihut. Volker Schlöndorffi u rrit në Schlangenbad Taunus dhe ndoqi gjimnazin në vendin e tij të lindjes.
Më pas, prej adoleshencës, fillimisht me program shkëmbimi arsimor, pastaj me të drejta studimi, Schlöndorff-i ndoqi sistemin shkollor francez. Fillimisht bëri një kolegj jezuit liberal në Morbihan të Bretanjës, pastaj mbylli ciklin e mesëm në Liceun (shkollën e mesme) elitar parisian Henri IV. Në lice pati shok banke Bertrand Tavernier-in, i cili u bë gjithashtu regjisor dhe kritik i njohur i kinemasë. Për t'iu shmangur presionit familjar për të ndjekur rrugën e të atit si mjek, ai regjistrohet në Sorbonë, ku merr lëndë shkencash politike, ekonomie, filozofie, "e çfarë t'i dilte përpara". Ndërkohë, shkonte të shihte deri tre filma në ditë në Kinematekën franceze, ato kohë në rrugën e Ulmit (Rue d'Ulm), dhe njohu aty regjizorët e Valës së Re të filmit francez (La nouvelle vague), frekuentues të rregullt të Kinematekës.
Pas suksesit dhe marrjes së çmimit Oscar për filmin Daullja e llamarintë, u vendos për të punuar në SHBA, me synim për të jetuar përfundimisht atje. Pas rënies së murit të Berlinit, rrjedha e jetës së tij ndryshoi dhe u shpërngul në Potsdam dhe Berlin. Që atëhere, trajnohet çdo vit rregullisht për një ose dy maratona.
Jeta private
Volker Schlöndorff ka qenë martuar me aktoren dhe regjizoren Margarethe von Trotta nga 1971 deri më 1991. Në fillim të martesës së tyre, ajo punonte si aktore, asistente regjie, bashkëregjizore dhe bashkëautore në filmat e Schlöndorffit. Per filmin Nderi i humbur i Katharina Blumit ishin të dy regjizorë. Schlöndorff u martua për herë të dytë në vitin 1992 me montazhieren Angelika Gruber, me të cilën ka një vajzë dhe dy fëmijë të adoptuar.
Angazhimi në politikë
Schlöndorffi u kritikua ashpër nga Unioni Kristian-Demokrat/Unioni Kristian-Social (CDU/CSU), partia konservatore e Gjermanisë, dhe nga burimet mediatike të Axel Springer Verlag per mbeshtetjen e tij te hapur per fondin e ndihmes te djathte per mbrojtjen e te burgosurve politike, si dhe per bindjet sociale dhe politike te shfaqura ne filmin e tij "Die Verlorene Ehre der Katharina Blum". Kritika solli terheqjen e tij nga bordi i drejtuesve te "Filmförderungsanstalt", ku ai, sipas propozimit te sektorit te Bundestag te SPD, perkiste nga viti 1974 deri 1978.
Schlöndorffi kishte qenë simpatizant i SPD-së për disa dekada, megjithëse ai pati mohuar gjithmonë të kishte qenë anëtar i saj. Por në zgjedhjet e vjeshtës së vitit 2005 Schlöndorffi mbështeti publikisht kandidaten Angela Merkel të asaj partie. Ne fund te janarit te 2007, Schlöndorff mbeshteti perseri publikisht lirimin e Christian Klar, qe ishte i burgosur qe ne 1982, dhe do te paraqitej per nje apel meshire perpara presidentit federal.
Schlöndorff mbeshteti perseri publikisht Merkelin ne fushaten e vitit 2009. Ne revisten e ARD, ai dha mendimet e tij gjate intervistes me moderatoren e WDR Anne Gesthuysen: "Kush ka ende bindje te majta pas vitit 1989, duhet te kete nje mur përpara kokës." Ai e lidhi kete thenie me ideologjine e politikes se majte, dhe specifikisht me planin ekonomik "Planwirtschaft", e cila kishte bere popullin te pazote dhe te pashprese, dicka qe ai e kishte perjetuar vete gjate privatizimit te DEFA-s. Merkel nuk do te ndante shoqerine, por do te kontribuonte ne rikuperimin e saj.
Ne vitin 2010, ai i sygjeroi Merkel rikthimin ne profesionin e saj te vertete, pas skadimit te mandatit te saj, ne nje leter te hapur ne gazeten Cicero.
Filmografia
parapamje|Volker Schlöndorff dhe [[Dustin Hoffman në Festivalin e Filmit të Venecias, 1984]] Ne 1960 Schlöndorff drejtoi nën pseudonimin Volker Loki filmin me metrazh te shkurtër "Wen kümmert's über Algerier" ne Frankfurt, të cilit nuk iu dha konfirmimi për shkak të përfshirjes së tij në "një parti kundër një shteti të bashkuar".
Ndërkohë, punoi si asistent për Ludwig Berger, Louis Malle, Jean-Pierre Melville (Leon Morin, prêtre, Leon Morini, prift, 1961) dhe Alain Resnais (L'anée dernière à Marienbad, Vitin që shkoi në Marienbad, 1961).
Gjate 1963/64 ai shkruajti skenarin e tij të parë, një përshtatje të romanit Pështjellimet e Tërlesit të Robert Musil-it, film që arriti ta realizojë në vitin 1966.
Ne 1969 ai, se bashku me Peter Fleischmann, krijuan kompaninë e produksionit "Hallelujah-Film GmbH", dhe se bashku me Reinhard Hauff krijoine 1974 firmen "Bioskop-Film GmbH", me te cilen ai realizoi produksionet e tij te para nen drejtimin e Eberhard Junkersdorf.
Me filmin "Die verlorene Ehre der Katharina Blum" (Nderi i humbur i Katarina Blumit), mbështetur në novelën me të njëjtin titull të Heinrich Böll-it mbi abuzimin mediatik të një personi të zakonshëm, të cilin e drejtoi me bashkëshorten e parë Margarethe von Trota, ai arriti një sukses të rëndësishëm për karrierën e tij.
Schlöndorff arriti suksesin e tij ndërkombëtar në 1979 me filmin "Blechtrommel" (Daullja e llamarintë), mbështetur në romanin me të njëjtin titull të Günter Grassit. Për këtë film ai mori Palmën e Artë në Kanë në 1979 dhe çmimin Oskar për filmin më të mirë të huaj.