cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kantieri detar
parapamje|Kantieri detar Uljanik në [[Pula (Kroaci)|Pula, Kroaci]] parapamje|Kantieri detar Stralsund Volkswerft në Stralsund, [[Gjermania|Gjermani]] Kantieri detar ose kantieri i anijeve është një vend ku ndërtohen e ndreqen anijet. Këto anije mund të jenë jahte, luftanije, kryqëzorë apo anije të tjera mallrash ose udhëtarësh.
Vendet me industri të gjërë të anijendërtimtarisë janë: Kina, Korea e Jugut, Japonia, Filipinet, Vietnami, Singapori, Franca, Rusia, Gjermania, Holanda, Suedia, Ukraina, Finlanda, Danimarka, Australi, India, Brazili, Tajvani, Rumania e Polonia. Industria e anijendërtimtarisë ka tendencë të jetë më e fragmentuar në Evropë se sa në Azi. Në vendet evropiane gjendet një numrër i madh i kompanive të vogla, në krahasim me kompanitë e mëdha e të pakta në vendet anijendërtuese të Azisë.
Kantierët detarë të mëdha përmbajnë shumë vinça të specializuar, doqe të thata, depo pa pluhur, pajisje për lyerje dhe hapësira shumë të mëdha për fabrikimin e anijeve.
Pasi jeta operative e një anijeje përfundon, ajo e bën lundrimin e saj përfundimtar për në kantierin e copëtimit të anijeve, zakonisht në ndonjë plazh të Azisë jugore. Historikisht copëtimi i anijeve ishte kryer në doqet e thata të vendeve të zhvilluara, por pagat e larta dhe rregulloret mjedisore kanë rezultuar në lëvizjen e industrisë së copëtimit të anijeve në shtetet në zhvillim.
Historia
Kantierët më të hershëm të njohur në botë janë ndërtuar në qytetin portual harappanas Lothal rreth vitit 2600 p.e.s. në Guxharat, Indi. Kantierët e Lothalit ishin të lidhur me një rrjedhë të lashtë të lumit Sabarmati ku kalonte rruga tregtare mes qyteteve harappanase në Sind dhe gadishullit të Saurashtrës, kur shkretëtira Kutch ishte pjesë e Detit Arab.
Fieri mashkullor
Edhe fieret mashkullore rriten ne vende me hije por jane me te medhenj se myshqet.Disa prej tyre rriten aq shume saqe mund te quhen peme. Fieret mashkullore kane gjethe gjethe qe quhen fronde.Ashtu si myshqet fieret mashkullore jane bime pa lule.Ato riprodhohen me spore.Sporet rriten poshte frondeve te tyre.
Acqueville
Acqueville është emër i disa komunave të Francës:
Israilitë dhe Filistinë
Israilitë dhe Filistinë është dramë në tri akte e shkrimtarit Fan Noli e botuar më 1907 në Boston.
Sfondi
Noli e shkroi dramën në Athinë, në vitin 1902 kur ishte vetëm 20 vjeç, dhe e botoi në vitin 1907 në Boston. Në pasthënien e dramës e quan "foshnjë-dramë"
Përmbajtja
Drama e merr temëm nga Bibla. Samsoni izrelit shkon në vendin e filistinëve me mision për t'u predikuar fenë. Atje filistinja Dalila ngarkohet me detyrën ta zbulojë sekretin e fuqisë së madhe të Samsonit. Ky i fundit i dorëzohet bukurisë së Dalilës dhe ia tregon të fshehtën e tij: fuqinë e kishte te flokët. Filistinët e dehin, pastaj e qethin, e verbojne dhe e tallin.
Tema e dramës është çështja nëse kulturat e ndryshme mund të jetojnë në kontakt me njëra tjetërën duke ruajtur veçantitë e veta apo njëra prej tyre do të asimilohet.
Shtetet post-sovjetike
parapamje|250x250px|Republikat e BRSS të numëruara sipas alfabetit. Shtetet post-sovjetike, të njohura gjithashtu si ish-Bashkimi Sovjetik (FSU), ish-Republikat Sovjetike dhe në Rusi si jashtë vendit të afërt (rusisht: ближнее зарубежье, romanizuar: blizhneye zarubezhye), janë 15 shtetet sovrane që ishin republika të Bashkimit Sovjetik, i cili doli dhe u rishfaq nga Bashkimi Sovjetik pas shpërbërjes së tij në 1991.
Rusia është shteti kryesor de facto i njohur ndërkombëtarisht pasardhës i Bashkimit Sovjetik pas Luftës së Ftohtë; ndërsa Ukraina, me ligj, ka shpallur se është një pasardhës i shtetit si i SSR së Ukrainës ashtu edhe i Bashkimit Sovjetik, të cilët mbetën në mosmarrëveshje për pronat në pronësi të dikurshme sovjetike.
Tre shtetet baltike – Estonia, Letonia dhe Lituania – ishin të parët që shpallën pavarësinë e tyre nga BRSS, midis marsit dhe majit 1990, duke pretenduar vazhdimësi nga shtetet origjinale që ekzistonin përpara aneksimit të tyre nga Bashkimi Sovjetik në 1940. Pjesa e mbetur 12 republika të gjitha u ndanë më pas, të 12 prej të cilave u bashkuan me Bashkësinëë e Shteteve të Pavarura (CIS) dhe shumica e 12 u bashkuan me Organizatën e Traktatit të Sigurisë Kolektive (CSTO). Në të kundërt, shtetet baltike u fokusuan në anëtarësimin në Bashkimin Evropian (BE) dhe NATO. Zyrtarët e BE-së kanë theksuar rëndësinë e Marrëveshjeve të Asociimit ndërmjet BE-së dhe shteteve post-sovjetike.
Disa shtete të diskutueshme me shkallë të ndryshme njohjeje ekzistojnë brenda territorit të ish-Bashkimit Sovjetik: Transnistria në Moldavinë lindore, Abkhazia dhe Osetia e Jugut në Gjeorgjinë veriore dhe Arcahu në Azerbajxhanin jugperëndimor. Që nga viti 2014, Republika Popullore e Donetskut dhe Republika Popullore e Luhanskut në Ukrainën e largët lindore kanë pretenduar pavarësinë. Të gjitha këto shtete të panjohura, përveç Arcahut, varen nga mbështetja e armatosur dhe ndihma financiare ruse. Arcahu është i integruar në Armeninë në një nivel de fakto, i cili gjithashtu mban bashkëpunim të ngushtë me Rusinë. Përpara [[Aneksimi i Krimesë nga Federata Ruse|aneksimit të saj me Rusinë në mars 2014, e cila nuk njihet nga shumica e vendeve, Krimea u deklarua shkurtimisht një shtet i pavarur.
Në gjuhën politike të Rusisë dhe disa shteteve të tjera post-sovjetike, termi afër jashtë vendit (rusisht ближнее зарубежье "blizhnee zarubezhe") i referohet republikave të pavarura që u shfaqën pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik. Rritja e përdorimit të termit në anglisht lidhet me pohimet e së drejtës së Rusisë për të mbajtur ndikim të rëndësishëm në rajon. Presidenti rus Vladimir Putin ka deklaruar se rajoni është një komponent i "sferës së ndikimit" të Rusisë dhe strategjikisht jetik për interesat ruse. Koncepti është krahasuar me Doktrinën Monroe.
Châteauneuf-Villevieille
Châteauneuf-Villevieille është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Châteauneuf-Villevieille ka një popullsi prej 896 banorë dhe sipërfaqe 8.38 km², me një dendësi prej 107 banor/km².
Xhamia e Myderiz Ali Efendiut
Xhamia e Myderiz Ali Efendisë (Turqisht: Müderris Ali Efendi Camii) ose Xhamia e Ali Hoxhës është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Kjo xhami është ndërtuar mes viteve 1543-1581. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 411/89. Xhamia ndodhet në Prizren, është një nga xhamitë e vjetra në Kosovë.
Leb i Sol
djathtas|parapamje|300x300px|Vlatko Stefanovski (2011) Leb i sol (Maqedonisht: Леб и сол) është një grup roku maqedonas dhe ish - jugosllav i themeluar në vitet 1970 nga Vlatko Stefanovski (kitarë), Bodan Arsovski (kitarë bas), Nikola Kokan Dimuševski (tastierë) dhe Garabet Tavitjan (bateri). Tavitjani ia "la" baterinë Dragoljub Đuričić për disa prej albumeve, ndërsa Kiril Džajkovski zëvendësoi Kokan në Kao Kakao dhe Putujemo. Përveç të qenit grupi më i shquar maqedonas, ata ishin edhe një nga aktet më të rëndësishme të rrokut jugosllav.
Historia
"Leb i sol" është një përshëndetje tradicionale që fjalë për fjalë përkthehet në " bukë dhe kripë ". Shpesh përdoret si shprehje e inatit ose vendosmërisë; p.sh “Do të ha bukë e kripë po të duhet, por nuk do të dorëzohem!”, por kjo nuk ka të bëjë me emrin e grupit. Më shpesh, vizitorëve të shquar në fshatra dhe komunitete do t'u ofrohej një copë bukë e pjekur në shtëpi dhe pak kripë si një mirëseardhje tradicionale, prej nga erdhi vërtet emri i grupit. Muzika e tyre kombinon elemente të rrokut, xhazit dhe muzikës etnike maqedonase. Ndërsa grupi u poq (maturua), ndikimet e xhazit u bënë më pak të dukshme. Megjithatë, në koncerte, performancat e Leb i sol të versioneve jazz-up dhe të gjata të klasikëve tradicionalë etno-folk si "Jovano Jovanke" ose "Aber Dojde Donke", priteshin shpesh me shumë entuziazëm dhe brohoritje.
Leb i sol ishin shumë të njohur në vitet 1970 dhe 1980 dhe, megjithëse nuk shisnin aq shumë disqe sa disa akte pop dhe folklorike, ishin shumë të njohur dhe të respektuar dhe shpesh të shitur në shumicën e qyteteve më të mëdha në Jugosllavi. Dy albumet e parë shpesh konsiderohen themelorë, ndërsa shumica janë të shumëlloshëm për të qenë, të paktën pjesërisht, të arritshëm për një audiencë mjaft të gjerë. Ndikimet e muzikës etnike dhe muzikës popullore të Republikës së Maqedonisë dallohen në përdorimin e ritmeve teke (5/4, 7/8) dhe shkallëve jotradicionale (p.sh. shkalla dominuese frigjiane). Megjithëse të gjithë muzikantët ishin mjaft të aftë, Vlatko Stefanovski shpesh konsiderohet si një virtuoz i jashtëzakonshëm i kitarës.
Ribashkimi
Pas ndarjes në vitin 1995, anëtarët e grupit filluan karriera të suksesshme solo dhe secili prej tyre publikoi disa albume solo. Në vitin 2006, Leb i sol u mblodh përsëri për një turne të suksesshëm ribashkimi në të gjithë ish-Jugosllavinë për të shënuar 30 vjetorin e formimit të tyre. Më vonë nga grupi u largua Vlatko Stefanovski. Me një formacion të ri, në vitin 2008, grupi regjistroi një album të ri në studio të titulluar I taka nataka. Po planifikohet një turne koncertesh ndërkombëtar.
Varka
parapamje|250x250px|Një motobarkë rekreative me një motor jashtë. Një varkë është një mjet lundrimi i një game të madhe llojesh dhe madhësish, por përgjithësisht më i vogël se një anije, e cila dallohet nga madhësia, forma, kapaciteti i ngarkesës ose pasagjerëve ose aftësia e saj për të transportuar varka.
Varkat e vogla zakonisht gjenden në rrugët ujore të brendshme si lumenj dhe liqene, ose në zonat e mbrojtura bregdetare. Megjithatë, disa varka, si ajo e balenave, ishin të destinuara për përdorim në një mjedis në det të hapur. Në termat moderne detare, një varkë është një anije mjaft e vogël për t'u transportuar në një anije.
Tabakhana
Tabakhana është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 57/55.
Varka
Varkat ndryshojnë në proporcion dhe metoda ndërtimi me qëllimin e tyre të synuar, materialet e disponueshme ose traditat lokale. Kanoet janë përdorur që nga kohërat parahistorike dhe mbeten në përdorim në të gjithë botën për transport, peshkim dhe sport. Varkat e peshkimit ndryshojnë shumë në stil, pjesërisht për t'iu përshtatur kushteve lokale. Artizanat argëtuese të përdorura në shëtitjet me varkë rekreative përfshijnë varkat e skijimit, varkat ponton dhe varkat me vela. Varkat e shtëpisë mund të përdoren për pushime ose për qëndrim afatgjatë. Çakmakët përdoren për të lëvizur ngarkesat në dhe nga anije të mëdha që nuk mund të afrohen pranë bregut. Varkat e shpëtimit kanë funksione shpëtimi dhe sigurie.
Varkat mund të lëvizen nga fuqia punëtore (p.sh. varkat me vela dhe varkat me vozitje), era (p.sh. varkat me vela) dhe motorët e brendshëm/jashtë (përfshirë benzinën, naftën dhe elektricitetin).
Osvajači
parapamje|Osvajaqi Osvajaçi (Serbisht cirilike: Освајачи, Osvajači; përkth. Pushtuesit) ishin një grup serb dhe ish-jugosllav hard rock / heavy metal nga Kragujevaci.
Osvajači u formua fillimisht në 1990. Ata regjistruan dy albume në studio, Krv i led dhe Sam, dhe u shpërndanë në 1997. Në 1998, ish-vokalisti Osvajači Zvonko Pantović "Čipi" dhe tastieristi Nebojša Jakovljević formuan grupin rock/pop/ folk Osvajači All Stars, i cili shpejt u bë i njohur thjesht si Osvajači. Në vitin 1999, një nga anëtarët origjinalë të Osvajaçit, kitaristi Dragan Urošević, me një grup të ri (i cili përfshinte ish-anëtarin e Osvajaçit Saša Popović ) publikoi albumin Vrelina me emrin Osvajači. Ky album konsiderohet gjerësisht nga fansat dhe kritikët si vazhdimësi e veprës origjinale të Osvajaçit, gjë që nuk ndodh me albumet e publikuara nga Pantović dhe Jakovljević gjatë periudhës 1999–2002. Në vitin 2005, Pantović, Jakovljević dhe Urošević u ribashkuan nën emrin Osvajači, duke i dhënë fund bashkëpunimit në 2009.
Nijazi Bytyqi
Nijazi Bytyqi këngëtar shqiptar nga Prizreni. Ishte i njohur për këngët e tij, si: "Eja e dashur", “Venera”, “Flutura”, “Një letër ta shkrova”, etj. U nda nga jeta më 3 mars 2018.
Ian McTaggart-Cowan
Ian McTaggart-Cowan (25 qershor 1910 – 18 prill 2010) është zoolog, konservacionist dhe prezantues skocezo-kanadezë. Ai është quajtur si "Babai i ekologjisë". Ai ishte vëllau i meterologut Patrick McTaggart-Cowan.
Jeta
McTaggart-Cowan lindi në Edinburg, Skoci dhe shkoi në North Vancouver, Kolumbia Britanike, Kanadë së bashku me familjen e tij kur ishte tre vjeç. Ai i përfundoi studimet e tij në Universitetin e Kolumbisë Britanike dhe pastaj në Universitetin e Kalifornisë, Berkeley. Pas kthimit të tij në Kanadë, ai morri pozitë në muze në Kolumbinë Britanike për gjashtë vite, para se të bëhet profesor në Universitetin e Kolumbisë Britanike, ku e themeloi programin për kafshë të egra në universitet në Kanadë.
Le Tignet
Le Tignet është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Le Tignet ka një popullsi prej 3267 banorë dhe sipërfaqe 11.26 km², me një dendësi prej 290 banor/km².
Ian McTaggart-Cowan
Jeta
McTaggart-Cowan ishte kreu i departamentit të zoologjisë në Universitetin e Kolumbisë Britanike nga viti 1953 deri më 1964, pas së cilës u bë kreu i studimeve të diplomës. Pas daljes në pension më 1975, ai u bë kancelar në Universitetin e Viktorisë prej 1979 deri më 1984.
Jeta personale
McTaggart-Cowan ka qenë i martuar me Joyce McTaggart-Cowan për më shumë se 70 vite. Ata kanë pasur një djalë, Garry dhe një vajzë, Ann.
Flutura Kusari
Flutura Kusari, e lindur në Gjakovë, është juriste e së drejtës së medias. Studimet i ka përfunduar në Universitetin e Prishtinës "Hasan Prishtina" dhe doktoraturën në Ghent University të Belgjikës.
Flutura drejton programin e mbrotjes ligjore të Qendra Europiane për Lirinë e Shtypit dhe Medias (ECPMF) dhe punon me organizata ndërkombëtare për përmisimin e legjislacionit së lirisë së shprehjes. Ajo ka punuar si koordinatore edhe me organizatat e shoqërisë civile, përfshirë Balkan Investigative Reporting Network (BIRN) si dhe në Iniciativën Kosovare për Stabilitet (IKS).
Gjatë studimeve në Fakultetin Juridik të Universitetit të Prishtinës, ajo ka qenë aktive në Këshillin për Mbrojtjen e Lirive dhe të Drejtave të Njeriut, KMDLNJ për një periudhë një vjeçare. Kusari gjithashtu ka dhënë kontribute vullnetare për tri vite në Asociacionin e Studentëve të Fakultetit Juridik të Universitetit të Prishtinës. Perveç të tjerave, Flutura është edhe bashkëthemeluese dhe koordinatore e projekteve tek Juristët e Rinj të Kosovës (KYL), organizatë jo-qeveritare në të cilën ajo punon vullnetarisht.
Flutura gjithashtu ka mjaftë shumë përvojë në gara simuluese sic janë; Gara e gjykatave simuluese në të drejtën ndërkombëtare, Gara e simulimit të Këshillit të Evropës dhe ajo e Kombeve të Bashkuara. Kusari vazhdon të marrë pjesë në gara të tilla si brenda edhe jashtë Kosovës, si trajnere dhe pjesë e jurisë profesionale.
Gjithashtu, ajo këshillon gazetarët për publikimet e tyre nga aspekti ligjor, siç janë shpifjet, fyerjet dhe privatësia.
Publikimet:
Disa nga publikimet e saj janë:
Kompleksi Nënkalaja, Pantelija dhe Potok mahallës
Kompleksi Nënkalaja, Pantelija dhe Potok mahallës është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 460/70.
Acqueville, Calvados
Acqueville është një komunë në Francë. Acqueville bën pjesë në departamentin Calvados të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 186 banorë dhe sipërfaqe prej  6.65 km².
Lëkura (material)
parapamje|Një shumëllojshmëri produktesh lëkure dhe vegla për përpunimin e lëkurës. Lëkura është një material i fortë, fleksibël dhe i qëndrueshëm i marrë nga rrezitja ose trajtimi kimik i lëkurave dhe lëkurës së kafshëve për të parandaluar prishjen. Lëkurat më të zakonshme vijnë nga bagëtia, delet, dhitë, kafshët e kuajve, bualli dhe derrat, dhe kafshët ujore si fokat dhe aligatorët.
Lëkura mund të përdoret për të bërë një sërë artikujsh, duke përfshirë veshje, këpucë, çanta, mobilje, vegla dhe pajisje sportive dhe zgjat për dekada. Prodhimi i lëkurës është praktikuar për më shumë se 7000 vjet dhe prodhuesit kryesorë të lëkurës sot janë Kina dhe India.
Gianluigi Donnarumma
Gianluigi Donnarumma (I lindur më 25 Shkurt 1999) është një lojtar italian i cili luan si portier në Ligue 1 per klubin Paris Saint-Germain dhe Kombëtaren italiane.
Në nivel ndërkombëtar, Donnarumma theu rekordin si lojtari më i ri i Italisë U-21 që ka luajtur, në moshën 17 vjeç dhe 28 ditë në Mars 2016. Gjashtë muaj më vonë, ai bëri debutimin e tij për të moshuarit, duke u bërë portieri më i ri ndonjëherë për Italinë, në moshë 17 vjet e 189 ditë. Donnarumma përfaqësoi Italinë në UEFA Euro 2020, duke ndihmuar skuadrën të fitojë turneun dhe duke fituar vetë çmimin Lojtari i Turneut.
Trofe
Milan
Italia
Saorge
Saorge është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saorge ka një popullsi prej 442 banorë dhe sipërfaqe 86.78 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Alfabeti armeno-turk
parapamje|240px|Faqja e parë e Dhiatës së Vjetër e shkruar me alfabet armeno-turk Alfabeti armeno-turk është një version i alfabetit armen që përdoret ndonjëherë për të shkruar turqishten osmane deri në vitin 1928, kur u prezantua alfabeti modern turk me shkronja latine. Shkrimi armen nuk u përdor vetëm nga armenët etnikë për të shkruar gjuhën turke, por edhe nga elita turke osmane jo-armene.
Një korrespondent amerikan në Marash në vitin 1864 e quan alfabetin "armeno-turk", duke e përshkruar atë si të përbërë nga 31 shkronja armene dhe "pafundësisht superior" ndaj alfabetit arab ose grek për përkthimin turk.
Ky shkrim armen është përdorur krahas shkrimit arab në dokumentet zyrtare të Perandorisë Osmane të shkruara në turqishten osmane. Për shembull, romani i parë që u shkrua në turqisht në Perandorinë Osmane ishte Akabi Hikayesi i Vartan Pashës i vitit 1851, i shkruar me shkrimin armen.
Digrafi
Megjithëse alfabeti armen i përshtatet shumë mirë fonologjisë turke, nevojiten disa digrafë për të shkruar të gjitha tingujt turke, veçanërisht zanoret. Disa prej tyre janë të pranishme edhe në drejtshkrimin armen.
Ndërtesa e Kuvendit të vjetër
Historiku
Ndërtesa e Kuvendit të vjetër është ndërtuar në lagjen Tabakhane në shekullin XIX-të dhe ka shërbyer si Komunë për autoritetet Osmane në Prizren. Gjendet në kufirin perëndimor të Zonës Historike të Prizrenit, në bregun verior të Lumbardhit. Ndërtesa ka planimetri drejtkëndëshe dhe është e ndërtuar në kat. Karakterizohet me trajtim të pasur të fasadave me dekorime të plastikës murale me elemente të stilit Barok. Fasada ballore, ajo kah rruga mbi derën hyrëse e ka ballkonin e rrethuar me gardh të hekurt. Enterieri karakterizohet me elemente të drugdhendjes, në shtyllat e punuara, parmakët e shkallëve dhe tavanet. Vlen të përmendet tavani në dhomën kryesore të katit, i punuar me drugdhendje dhe i dekoruar me piktura murale me motive florale. Në anën veriore të ndërtesës gjatë shekullit XIX rridhte përroi dhe pranë tij ishte ndërtuar kroi i gurit “Beledije”. Me rastin e ndërtimit të aksit rrugor ky krua është dislokuar në sheshin e Dëshmorëve. Në vitet 2010/2011 me donacione nga Bashkimi Evropian Zyra në Kosovë, bëhet restaurimi i tërësishëm i objektit me ç’rast objekti shndërrohet në Qendër e parë Regjionale për Trashëgimi Kulturore në Ballkan. Krahas qendrës së trajnimeve, në këtë ndërtesë gjendet edhe Zyra Turistike e Informimit për qytetin e Prizrenit. Ndërtesa e Beledies paraqet një shembull unik të një ndërtese publike, administrative të ndërtuar gjatë shek. XIX dhe si e tillë ka vlerë të lartë historike, artistike dhe shoqërore.
Rripi (veshje)
parapamje|250x250px|Një rrip lëkure i zi i zakonshëm me një shtrëngim metalik. Një rrip është një brez ose rrip fleksibël, i bërë zakonisht prej lëkure, plastike ose pëlhure të rëndë, i veshur rreth belit natyral ose afër tij (deri në ijet). Skajet e një rripi janë të lira; dhe një shtrëngim e formon rripin në një lak duke siguruar një skaj në një pjesë tjetër të rripit, në ose afër skajit tjetër. Shpesh, laku që rezulton është më i vogël se ijet. Rripat vijnë në shumë gjatësi për shkak të shumëllojshmërisë në përmasat e belit, dhe shumica e rripave mund të rregullohen në shtrëngim për t'iu përshtatur belit të përdoruesit.
Frugerès-les-Mines
Gjeografia
Ajo kufizohet Sainte-Florine në veri dhë Vergongheon në jug.
Manuel Locatelli
Manuel Locatelli (lindur më 8 Janar 1998) është një futbollist italian i cili luan si mesfushor në Serie A per klubin AC Milan dhe kombëtar Italiane U-21.
Tango
djathtas|parapamje|250x250px|Ritmi i Tangos. Tango është një vashe ose kërcim me partner  që filloi në vitet 1880 përgjatë Lumit Plata, kufiri natyror midis Argjentinës dhe Uruguajit, dhe shpejti u përhap në pjesën tjetër të botës.
Tangoja e hershme njihej si tango criollo (Creole tango). Sot, ka shumë forma të tangos ekzistuese. Në përgjithësi dhe në mesin e qarqeve të vallëzimit të tangos, tangoja autentike konsiderohet të jetë më e afërt me formën e vallëzimit në Argjentinë dhe Uruguaj.
Më 31 gusht të vitit 2009, UNESCO-s miratoi një propozim të përbashkët nga Argjentina dhe Uruguai për të përfshirë tango në Listat e Trashëgimisë Kulturore të Paprekshme të UNESCO-s.
Histori
Tango është një vallëzim që ka ndikim nga kultura afrikane dhe evropiane. Vallet nga ceremonitë e rasteve të ish-popujve skllevër ndihmuan në formimin e Tangos modern. Vallja filloi në rrethet më të ulëta të Buenos Aires dhe Montevideo. Muzika vjen nga bashkimi i formave të ndryshme të muzikës nga Evropa. Fjala "tango" dhe "tambo" rreth pellgut të lumit Plata u përdorën fillimisht për t'iu referuar tubimeve muzikore të skllevërve, me shënime të shkruara të autoriteteve koloniale që tentonin të ndalonin tubime të tilla që në fillim të vitit 1789.
Fillimisht, ajo ishte vetëm një nga vallet e shumta, por shpejt u bë e njohur në të gjithë shoqërinë, pasi teatrot dhe organot me manivelë të rrugëve e përhapën atë nga periferitë në lagjet e varfëra të klasës punëtore, të mbushura me qindra mijëra emigrantë evropianë.
Në vitet e hershme të shekullit të 20-të, valltarët dhe orkestra nga Buenos Aires udhëtuan në Evropë, dhe shfaqja e parë e tangos në Evropë u zhvillua në Paris, menjëherë më pas e ndjekur nga Londra, Berlini, dhe kryeqytetet e tjera. Kah fundi i vitit 1913 ajo goditi Qytetin e Nju Jorkut në SHBA, dhe Finlandën. Në SHBA, rreth viti 1911, fjala "tango" ka qenë shpesh e aplikuar për vallet në një ritëm <span style="font-family: Georgia, 'DejaVu Serif', serif; "><span style="display:inline-block;margin-bottom:-0.3em;vertical-align:-0.4em;line-height:0.85em;font-size:80%;text-align:center">2 4  ose <span style="font-family: Georgia, 'DejaVu Serif', serif; "><span style="display:inline-block;margin-bottom:-0.3em;vertical-align:-0.4em;line-height:0.85em;font-size:80%;text-align:center">4 4  e tillë si një-hapëshe. Termi ishte në modë dhe nuk tregonte se hapa tango do të përdoreshin në valle, edhe pse ato mund të ishin. Muzika e Tango nganjëherë luhej, por me një ritëm mjaft të shpejtë. Instruktorët e periudhës ndonjëherë i referohen kësaj si një "tango e Amerikës së Veriut", kundrejt të ashtuquajturit "Tango Argjentinase". Deri në vitin 1914, u krijuan shumë forma autentike të tango, së bashku me disa ndryshime si tango "Minuet" të Albert Newman.
Në Argjentinë, fillimi i Depresionit të Madh në vitin 1929 dhe kufizimet e paraqitura pas përmbysjes së qeverisë Hipólito Yrigoyen në vitin 1930, ishin shkak që tango të bjerë. Fati i saj u ndryshua pasi tango u bë shumë modë dhe një çështje krenarie kombëtare nën qeverinë e Juan Peron. Tango ra përsëri në vitet 1950, si rezultat i depresionit ekonomik dhe ndalimi i tubimeve publike nga diktaturat ushtarake; Praktika e Tango vetëm për meshkuj - zakonet në atë kohë - u konsiderua si "mbledhje publike". Kjo, në mënyrë indirekte, nxiti popullaritetin e rock & roll sepse, ndryshe nga Tango, nuk kërkonte mbledhje të tilla.
Në vitin 2009, tango u shtua në Listën e Trashëgimive Kulturore të Paprekshme të UNESCO-s.
Stilet
parapamje|250x250px|Kartë postare me kërcim tango, c. 1919 djathtas|parapamje|333x333px|Koreografi në skenë tango në [[Buenos Aires]] djathtas|parapamje|250x250px|Turneu i Botës në Tango në Buenos Aires Tango përbëhet nga një shumëllojshmëri stilesh që janë zhvilluar në rajone dhe periudha të ndryshme të Argjentinës, si dhe në vende të tjera anembanë botës. Kërcimi u zhvillua në përgjigje të shumë elementëve kulturorë, si psh. grumbullimet në vend, madje edhe modelet e veshjeve. Stilet më së shumti kërcehen me përfaqim të hapur, ku udhëheqësi dhe ndjekësi kanë hapësirë me trupave të tyre, ose përfaqim të mbyllur, u udhëheqësi dhe ndjekësi kanë bashkohen/lidhen ose gjoks në gjoks (tango argjentinas) ose në pjesën e sipërme të kofshës, zona e legenit (tango amerikane dhe ndërkombëtare).
Stile të ndryshme të Tangos janë: Këto kërcehen me disa lloje të ndryshme të muzikës: Stili milonguero karakterizohet nga një përqafim shumë i ngushtë, hapa të vegjël dhe lëvizje ritmike të sinkronizuara të këmbëve. Ajo bazohet në stilin petitero ose caquero të klubeve të mbushura me njerëz në vitet e 50-ta.
Në të kundërt, tango që filloi në klubet familjare të lagjeve periferike (Villa Urquiza / Devoto / Avellaneda etj.) thekson hapa të gjata elegante dhe figura komplekse. Në këtë rast përqafimi mund të lejohet të hapet shkurtimisht, për të lejuar ekzekutimin e veprimit të ndërlikuar.
Figura komplekse e këtij stili u bë baza për një stil të tangos për shfaqjet teatrale që janë parë në shfaqjet e skenave nëpër turne. Për qëllime të skenës, përqafimi është shpesh shumë i hapur, dhe lëvizja komplekse e këmbëve paraqitet me ngritje, shkelma dhe rënie gjimnastike.
Një stil më i ri ndonjëherë i quajtur tango nuevo ose "tango e re", është popullarizuar në vitet e fundit nga një brez i ri valltarësh. Përqafimi është shpesh mjaft i hapur dhe shumë elastik, duke i lejuar udhëheqësit të udhëheqë një larmi të madhe figurave shumë komplekse. Ky stil shpesh shoqërohet me ata që gëzojnë vallëzimin e muzikës "tango alternative" të xhazit dhe techno-ting, përveç kompozimeve tradicionale tango.
Krahasimi i teknikave
Tango argjentinase,uruguajiane, dhe e "sallës së vallëzimit", përdorin teknika shumë të ndryshme. Në tango argjentinase dhe uruguajan, qendra e trupit lëviz së pari, pastaj këmbët arrijnë ta mbështesin atë. Në tango e "sallës së vallëzimit", trupi fillon fillimisht në lëvizje nëpër dysheme përmes fluksit të nyjeve të ulëta (legeni, gjuri, kyçi i këmbës) përderisa këmbët vonohen, pastaj këmbët lëvizin shpejt për të kapur ritmin e trupin, duke rezultuar në rrëmbim ose veprim goditës që pasqyron natyrën staccato të muzikës së preferuar të këtij stili.
Tango në Shoqëri
Tango shfaqet në aspekte të ndryshme të socializmit: milonga të rregullta dhe festivale të veçanta. Një festival shumë i njohur është 'Tango Buenos Aires Festival y Mundial ' në Buenos Aires. Por në nivel rajonal ka shumë festivale brenda dhe jashtë Argjentinës. Një festival lokal jashtë Argjentinës është Buenos Aires në malet jugore në Australi.
Përfitimet shëndetësore
Vallëzimi synon 6 fushat kryesore që konsiderohen të rëndësishme për cilësi të lartë jetese dhe plakje të suksesshme: 1. ushtrime fizike 2. kënaqësi sociale 3. spiritualitet dhe ndërgjegje 4. njohje 5. kuptimplotë 6. shëndet emocional dhe arsimor
Tango në film
Tango argjentinas është subjekti kryesor në këto filma: Një numër filmash tregojnë tango në disa skena, si: Tango finlandeze është shfaqur në një masë më të madhe apo më të vogël në filmat e mëposhtëm:
Desiree Lubovska
Desiree Lubovska (21 qershor 1893- 1974) e njohur ndryshe dhe si Desiree Lubowska, ishte emri profesional i kërcimtares amerikane Winniefred Foote.
Fillimet në jetë
Winniefred Foote lindi në Faribault, Minnesota. Ajo e ndryshoi emrin, duke fituar një theks të ri në të folurit e saj dhe për shumë vite ka qenë balerinë në Rusi; ajo është shprehur gjithashtu se ka studiuar artin egjiptian në Muzeun Britanik ku dh fitoi bindjen se “format e ndryshme dhe ravijëzimet që gjenden në muret e piramidave të Egjiptit, ku gratë egjiptjane të antikitetit janë portretizuar, janë të magjishme”. Më pas ajo ndoqi një dietë dhe regjim të fortë fizik në mënyrë që të kishte një trup sa më të formuar. Ajo shprehej se “Më në fund ndihesha si një prej tyre, si një shpirt i rimishëruar i lumit të Nilit”.
Karierra
Lubovska inicioi projektin jetëshkurtër por ambicioz të kompanisë kombëtare amerikane për baletin në vitin 1921. Ky program baleti zhvillohej në një fermë në New Jersey. Shkolla u zhvendos më pas në Arlington, Virginia ku mamaja e saj gëzonte postin e drejtoreshës së shkollës.
Në 1918 Lubovska u shfaq në rolin e “Night” në pjesën muzikore “Everything” me kompozim orkestral të Irving Berlin dhe Philip Sousa në hipodromin e New-York. Gjithashtu në hipodrom në 1920 ajo performoi në një shfaqje bamirësie për Shoqatën serbe për Mirëqenie. Në 1921 Lubovka hodhi në gjyq V.Vivaudou, një fabrikë prodhimi të pudrës talk, pasi kjo e fundit përdori imazhin e Lubovskës për një promocion në gazetë. In 1922 she was touring in South America.
Në 1920 ajo debutoi në filmin pa zë me titull “Greater Than Fame”.
Doreza
parapamje|250x250px|Doreza të ndryshme (një koleksion muze). Doreza është një veshje që mbulon dorën, me këllëf ose hapje të veçanta për çdo gisht dhe gishtin e madh. Dorezat që shtrihen përtej kyçit të dorës quhen dorashka. Dorezat mbrojnë dhe ngushëllojnë duart kundër të ftohtit ose nxehtësisë, dëmtimit nga fërkimi, gërryerja ose kimikatet dhe sëmundjet; ose nga ana tjetër për të siguruar një roje për atë që një dorë e zhveshur nuk duhet të prekë.
Dorezat janë bërë nga materiale duke përfshirë pëlhurën, leshin e punuar me shtiza, lëkurën, gomën, lateksin, neoprenin, mëndafshin dhe (me postë) metal. Dorezat e kevlarit mbrojnë mbajtësin nga prerjet. Dorezat dhe dorezat janë komponentë integrale të kostumeve nën presion dhe kostume hapësinore.
Dorezat e disponueshme me latex, gome nitrili ose vinyl shpesh vishen nga profesionistët e kujdesit shëndetësor si masa mbrojtëse higjienike dhe ndotjeje. Oficerët e policisë shpesh i veshin ato për të punuar në skenat e krimit për të parandaluar shkatërrimin e provave në vendngjarje. Shumë kriminelë veshin doreza për të mos lënë gjurmë gishtash, gjë që e bën më të vështirë hetimin e krimit. Megjithatë, vetë dorezat mund të lënë gjurmë që janë po aq unike sa gjurmët e gishtave të njeriut.
Kufayr Abu Sarbut
Kufayr Abu Sarbut është një qytet në governoratin Madaba në Jordani.
La Penne
La Penne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. La Penne ka një popullsi prej 332 banorë dhe sipërfaqe 18.08 km², me një dendësi prej 18 banor/km².
Sukiyaki
parapamje|240px|Sukiyaki përgatitur në shtëpi Sukiyaki (鋤焼, ose më e zakonshme すき焼; shqiptimi: sukijaki) është një pjatë japoneze që përgatitet dhe shërbehet në stilin nabemono (tenxhere e nxehtë japoneze).
Përbëhet nga mishi (zakonisht viçi i prerë hollë), i cili gatuhet ose ziej ngadalë në tryezë, së bashku me perime dhe përbërës të tjerë, në një tenxhere hekuri të cekët në një përzierje salcë soje, sheqeri dhe mirin. Pjata shpesh shërbehet me një tas të vogël me një vezë të papërpunura dhe mishi dhe perimet zhyten në tas përpara se të hahen. Pijet e zakonshme që shërbehen me sukiyaki janë çaj i gjelbërt dhe sake.
Në përgjithësi sukiyaki është një pjatë dimri dhe zakonisht gjendet në bōnenkai, festë e fundvitit japoneze.
Çanta e shpinës
parapamje|Çantë shpine e ushtrisë zvicerane 1960. Një çantë shpine, çantë shkolle, çantë krahu, çantë librash në formën e saj më të thjeshtë pa kornizë, është një thes prej pëlhure i mbajtur mbi shpinë dhe i siguruar me dy rripa që kalojnë mbi supe, por mund të ketë një kornizë të jashtme, kornizë të brendshme dhe ka paketa trupore.
Çantat e shpinës përdoren zakonisht nga alpinistët dhe studentët, dhe shpesh preferohen nga çantat e dorës për mbajtjen e ngarkesave të rënda ose çdo lloj pajisjeje, për shkak të kapacitetit të kufizuar për të mbajtur pesha të rënda për periudha të gjata kohore në duar.
Kuvendi i Maqedonisë së Veriut
Kuvendi i Maqedonisë së Veriut (Собрание на Република Северна Македонија) është organi përfaqësues njëdhomësh i qytetarëve të Maqedonisë së Veriut; është legjislatura e vetme e Maqedonisë së Veriut parlamenti. Sipas Kushtetutës, Kuvendi përfaqëson njerëzit dhe ka pushtet legjislativ. Ajo mund të ketë midis 120 dhe 140 deputetë (aktualisht 120), të zgjedhur nga përfaqësimi proporcional nga 6 zona zgjedhore, secili me 20 deputetë dhe 3 ulëse të rezervuara për të zgjedhurit nga shtetasit e Maqedonisë së Veriut në diasporë, të cilat jepen vetëm nëse pjesëmarrja e votuesve është e mjaftueshme. Organizimi dhe funksionimi i tij rregullohen me Kushtetutën dhe Rregulloren e Punës. Selia e Kuvendit është në Shkup, kryeqyteti i vendit.
Kryetarët e Kuvendit (1991–prezent)
parapamje|220x220px|Ndërtesës së parlamentit në Shkup (1)	 (3)	 (1)
(2)	 (1) {{legend|#E6E6AA|Kryetari në detyrë|border=black}}
Iliriana Islami
Iliriana Islami lindi 28.07.1970, në Prishtinë, është profesoreshë universitare shqiptare nga Kosova.
Biografia
Prof.Asoc.Dr.Iliriana Islami arsimin fillor dhe Gjimnazi "Sami Frashëri" kreu në Prishtinë, magjistraturën në ”Marrdhëniet ndërkombëtare”, (1997-1999) në Departmentin e Marrdhënieve Ndërkombëtare në Universitetin e Bilkenit në Ankara të Turqisë. Doktoratën në të “Drejtën ndërkombëtare” (2003-2007) në Universitetin e Prishtinës nën mentorimin e Prof.Wolfgang Benedek, nga Fakulteti Juridik i Gracit, Projekti i doktorratës është përfunduar në gjuhën angleze dhe është aprovuar nga mentori që në vitin 2005, pastaj është përkthyer në gjuhën shqipe nën mentorimin e Prof. Zejnullah Grudës. Ndërsa është mbrojtur në shkurt të vitit 2007 para komisionit të përbërë nga: prof.Zejnullah Gruda,prof.Wolfgang Benedek dhe Prof.Asllan Bilalli. (e mbrojtur me sukses të dalluar). Tema e doktoratës:’ Shtetformimi dhe rëndësia e aktit të njohjes-praktikat ndërkombëtare’
Vit i specializimit – program i shkëmbimit (1994-1995) në Fakultetin Juridik të Utrechtit në Holandë. Fusha kryesore e studimit ka përfshirë të “Drejtën Evropiane perspektivën e kodifikimit” dhe “Të drejtat e njeriut”. Nota mesatare e arritur është 7,5 nga nota e përgjithshme 9. Fakulteti Juridik (1989/90-1994) në Universitetin e Prishtinës, të përfunduar me notën mesatare 9,30.
Programet tjera të arsimit të avanuar
Në Universitetin Gracit, vizita një-dy mujore gjatë vitit 2002-2005. Hulumtim shkencor, ligjërim dhe konsultim me mentorin. 2 “E drejta e informimit të lire dhe mediat”- më 2001 në Universitetin e Oxfordit. (Program dy mujor) Ky program ka ofruar aspektin praktik dhe teorik të punës së mediave në shoqëritë demokratike duke e ndërlidhur me të drejtën e informimit të lirë. Intern në AIRE CENTER (Qendra për dhënien e ndihmës individuale për të drejtat e njeriut)-më 2001 në Londër. (Program tre mujor) Përvojë në punë praktike, lidhur me përfaqësimin e kandidatëve në Gjykatën Evropiane për të Drejtat e Njeriut, është punuar ngushtë për dhënin e këshillave juridike në rastin Behrami vs.Franca.
“Politikat e jashtme dhe aftësimi në lidership” 2000 mbajtur në Washington D.C. Minnesota dhe Chicago-Kent. (Program një mujor) Përvojë në punë praktike dhe teori rreth politikave të jashtme të SHBA-ve dhe aftësimit drejt të qënit udhëheqës. “Zgjidhja e konflikteve” 2000 mbajtur në Washington D.C në Qendrën e Partneritetit Efektiv (Program një mujor) Njohuri rreth ushtrimit të aftësive praktike në zgjidhje të konflikteve.
“Të Drejtat e Njeriut” 1999 mbajtur në Qendrën Daneze për të Drejtat e Njeriut.(Program një mujor).Njohuri teorike në aplikimin akteve juridike rreth të drejtave të njeriut.
Shumë programe të tjera të trajnimeve më të shkurtëra në vende të ndryshme të Evropës lidhur me të drejtat e njeriut dhe sundimin e së drejtës të organizuara nga OSBE si dhe trajnime të tjera specifike për ligjerata konkrete.
E Shpërblyer
Mirënjohje “Profesoresha e Vitit”, tetor 2010, nga studentët e Fakultetit Juridik Mirënjohje nga Universiteti i Michigenit “ juriste e përkushtuar” Çmim “Student i dalluar”, tetor 1993, nga Rektori i Universitetit HESP-AFP bursë për stafin e dedikuar të Fakultetit, 2004-2006
Experiencë në punë
Gjyqtare në Gjykatën Kushtetuese- 15 qershor 2009- 15 qershor 2012 Professor i Asocuar – 2012-2016 ne lendet e E drejta Nderkombetare Publike, Te Drejtat e Njeriut, Organizatat Nderkombetare, dhe lendet tjera te katedres nderkombetare.
Ligjërata dhe pjesëmarrja në konferenca
Konferenca ne Pitsburg dhe konferenca ne Grac, 2012, 2014
Pjesëmarrja në Konferencën Ndërkombëtare të mbajtur në Grac 2006 me titull:”Perspektiva Evropiane për Ballkanin Perëndimor” Pjesëmarrja në Symposiumet ndërkombëtare të mbajtura në Prishtinë 2003 dhe Chicago-kent 2004 lidhur me situatën politike dhe juridike të krijuar me rezolutën 1244
Publikimet
Building Constitutionalism in Kosovo/a in “ Law and Justice Review “ Vol.1, issue1, year 1-September 2010 ( Justice Academy of Turkey Publications) “ The Quest for Statehood in the Internationalized Territory of Kosova and the Challenges Ahead”botuar ne “ A European Perpsctive for the W estern Balkans “ edited by Hubert Isak in NW Neuer Wissenschaftlisher Verlag Recht in Wien-Graz 2007
“Reform of the Judicial System of Kosova”, project run by Soros in Kosovo- botuar ne “ Policy Development” – supporting Kosovo policy –making towards European Integration, nentor 2006.
Tema e Doktorates “ Shtetformimi dhe rendesia e aktit te njohjes” e ka marre lejen per botim me llogo te Universitetit dhe se shpejti do te botohet ne original edhe ne Grac.
Acon
Acon është një komunë në Francë. Acon bën pjesë në departamentin Eure të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 469 banorë dhe sipërfaqe prej  9.16 km².
Tempulli Pundarikakshan Perumal
Tempulli Pundarikakshan Perumal ose Thiruvellarai në Thiruvellarai, një fshat në rrethinat e Tiruchirappallit në shtetin jugor të Indisë Tamil Nadu, i është kushtuar adhurimit të hyjnisë Vishnu. I ndërtuar në Arkitekturën Dravidiane, tempulli është lartësuar te Divya Prabandha, kanoni i hershëm mesjetar tamil i shentëve alvarë nga shekujt e VI-IX. Për rrjedhojë është një nga 108 Divya Desamët kushtuar Vishnut, që adhurohet si Pundarikakshani dhe bashkëshortja e tij Lakshmi si Pankajavalli. Tempulli sipas legjendës besohet se u ndërtua nga Shivi Chakravarthy, mbreti mitik i Ayodhyas në Periudhën Treta Yuga 1.500 000 vjet më parë. Ky tempull është më i vjetër se Tempulli i Srirangamit. Tempulli ka tre mbishkrime në dy shpellat e tij të skalitura në shkëmb, dy që datojnë nga periudha e Nandivarmanit II (732–796) dhe një nga ajo e Dantivarmanit (796–847). Ai përmban gjithashtu paraqitje skulpturore të Narasimhas dhe Varahas, dy nga dhjetë avatarët e Vishnut në Artin Pallava. Një mur graniti rrethon tempullin, duke përfshirë të gjitha faltoret dhe gjashtë nga shtatë pellgjet e tij me ujë. Rajagopurami, kulla e portikut të tempullit është e pambaruar. Një ujëmbledhës tempullor në formë svastike i ndërtuar në vitin 800 nga Kamban Araiyani gjatë mbretërimit të Dantivarmanit është jashtë kompleksit tempullor. Mbretërit Vijayanagarë dhe Nayakë porositën pikturat e mureve të faltores së Pudarikakshanit, disa prej të cilave janë akoma të pranishme. Pundarikakshani besohet se iu shfaq Garudës (vahana e Vishnut), Sibi Chakravarthyt, të diturit Markandeya dhe zotave hindu Bhoomadevi, Brahma dhe Shiva. Në tempull zhvillohen gjashtë rituale të përditshme dhe tre festa vjetore, prej të cilave festa e karros, e zhvilluar gjatë muajit tamil Chaitra (mars–prill), është më e shquara. Festa është unike në shtet pasi një ofrohet një gosti bashkësie, një zakon që vazhdon prej shumë shekujsh. Tempulli mirëmbahet dhe administrohet nga Bordi i Përkrahjes së Besimti Hindu në Qeverinë e Tamil Nadu-së.
Historia
Tempulli Pundarikakshan Perumal mendohet se është ndërtuar nga Dinastia Pallava, siç shihet nga tre mbishkrimet në dy shpellat e tij të skalitura në shkëmb. Dy prej mbishkrimeve datojnë nga periudha e Nandivarmanit II (732–796) ndërsa njëri nga periudha e Dantivarmanit (796–847). Ndërtimi i tempullit me gjasa u përfundua gjatë mbretërimit të Dantivarmanit. Ndikimi i azhwarëve, shentëve vaishnavit të shekujve të VII-IX ndihmuan në përhapjen e Vaishnavizmit në një shtrirje më të madhe mes publikut dhe mbretërve Pallava, që u bënë padronë përkrahës të tempujve. Një mbishkrim Chola tregos një përkrahje për faltoret e Krishnas (një avatar i Vishnut) dhe bashkëshorten e tij Rukmini brenda tempullit nga mbreti Parakesarivarman (907-955). Tempulli pësoi shtesa të mëvonshme nga Dinastia pasuese Chola, Pandya e vonë, Hoysala dhe mbretërit Vijayanagara. Tempulli pësoi dëmtime të mëdha gjatë një përmbytjeje dhe u riparua nga një tregtar rreth viteve 1262–63. Në kohët moderne, tempulli mirëmbahet administrohet nga Bordi i Përkrahje së Besimit Hindu në Qeverinë e Tamil Nadusë. Një zyrtar ekzekutiv i caktuar nga Bordi menaxhon tempullin bashkë me Tempullin Srirangam Ranganathaswamy, Tempullin Sri Azhagiya Manavala Perumal në Woraiyur, Tempullin Sri Vadivazhagiya Nambi Perumal dhe Tempullin Mariamman në Anbil. Skema Annadhanam, që mundëson ushqimin falas për besimtarët, ësthë implementuar në tempull nga Bordi. Nën këtë skemë, u ofrohet ushqim falas qindra besimtarëve çdo ditë në tempull dhe shpenzimet mbulohen plotësisht nga kontributet e besimtarëve.
Legjenda
Fjala Vellarai do të thotë shkëmb i bardhë. Për shkak të pranisë së shkëmbinjve të bardhë në rajon, vendi historikisht përmendet si Thiru Vellara. Sipas legjendave hindu, kur Sibi Chakravarthi qëndroi aty me luftëtarët e tij, një derr i egër i bardhë kaloin në rrugën e tij. Ai e gjuajti atë dhe derri u fsheh brenda një vrime. Markandeya, një i ditur, po bënte pendesë aty dhe mbreti i tregoi atij për ngjarjen. I dituri i kërkoi mbretit ta mbushte vrimën me qumësht. Duke bërë kështu, perëndia hindu Vishnu u shfaq para tij. I dituri i kërkoi mbretit të sillte 3700 vaishnavitë nga veriu dhe të ndërtonte një tempull në vend për Vishnun. Sipas kërkesës, mbreti mori 3700 vaishnavitë dhe filloi ndërtimin e tempullit. Ndërsa po bënte këtë, një nga vaishnavitët u vra transportim dhe mbreti u shqetësua nga aksidenti. Vishnu u shfaq i maskuar si Pundarikakshani, një vaishnavit, dhe kërkoi që të numërohej mes 3700 vaishnavitëve. Sipas një tjetër legjende Lakshmi, bashkëshortja e Vishnut, kreu një pendesë në tempull dhe Vishnu iu shfaq asaj si Sengamalakannani. Perëndia kryesuese që atëherë është quajtur "Thamarai Kannan", që do të thotë ai që ka sy si zambak; bashkëshortja e tij është quajtur "Pankacha Valli". Perëndia hindu Shiva në formën e Neelivaneswararit besohet se ka adhuruar Pundarikakshanin për ta shfajësuar veten nga faji i mbajtes së kokës së prerë të Brahmas. Vishnu iu shfaq si Shivës ashtu dhe Brahmas, duke i realizuar lutjet e tyre.
Domethënia fetare
Tempulli lartësohet te Nalayira Divya Prabandhami, kanoni vaishnavit i shekujve të VII-IX, nga Periazhwari në njëmbëdhjetë hymne dhe Thirumangai Azhwari në trembëdhjetë hymne. Tempulli për rredhojë është klasifikuar si Divyadesam, një prej 108 tempujve të Vishnut që përmenden në libër. Disa nga librat e lashtë sanskritishtë e konsiderojnë tempullin si një uthamakshetram, që do të thotë vendi që u jep më të mirën besimtarëve të tij. Skulpturat në kolonat e tempullit tregojnë praktikën më të hershme të adhurimit të Krishnës në Tamil Nadu. Vedantha Desikari (1269–1370) e ka lartësuar tempullin në veprën e tij Hamsa Sandesam. Sipas legjendave hindu, tetëmbëdhjetë shkallët në tempull përfaqësojnë tetëmbëdhjetë kapitujt e shkrimit hindu Bhagawad Gita ndërsa katër shkallët e fundit përfaqësojnë katër vedat, tekstet e shenjta hindu. Tingulli i bërë përballë disa prej kolonave të mëdha të tempullit jehon përreth gjithë tempullit. Disa prej vargjeve të shenjta janë recituar më shumë se një herë përballë këtyre kolonave gjatë adhurimit. Thiruvellarai është vendi i lindjes së Uyyakondarit, një dishepull i Ramanujas dheThirukurukai Piran Pillanit. Uyyakondari (i quajtur edhe Engalazhwan) besohet se i ka mësuar Sri Bhasyamin Nadadhoor Ammalit në tempull. Sipas legjendave hindu tempullin e vizitoi Ramanuja (1017–1137), eksponenti kryesor i filozofisë Vishishtadvaita. Një prej dishepujve të tij i vendosi sandalet e Ramanujas bashkë me imazhin e Varadarajarit. Ramanujari u inatos me këtë, por dishepulli i shpjegoi atij se për Ramanuja Varadarajarin është zot, por për të, Ramanuja është sipëror. Thiruvellarai është vendi i lindjes së Uyyakondarit, një dishepull i Nathamunit dhe Thirukurukai Piran Pillanit. Acharya Uyyakondari (Engalazhwani) besohet se i ka mësuar Sri Bhasyamin Nadadhoor Ammalit në tempull.
Festat dhe praktikat fetare
Priftërinjtë e tempullit kryejnë rituale puxha gjatë festave si dhe në bazë ditore. Si në tempujt e tjerë të Vishnut në Tamil Nadu, priftërinjtë i përkasin bashkësisë Vaishnavaite, një nënkastë brahmine. Ritualet e tempullit kryehen gjashtë herë në ditë: Ushathkalami në orën 7 të mëngjesit, Kalasanthi në orën 8:00 po të mëngjesit, Uchikalami në orën 12:00 të mesditës, Sayarakshai në orën 6:00 të pasdites, Irandamkalami në orën 7:00 po të pasdites dhe Ardha Jamami në orën 10:00 të darkës. Çdo ritual ka tre faza: alangarami (dekorimi), neivethanami (ofrimi i ushqimit) dhe deepa aradanai (tundja e fenerëve) si për Pundarikakshanin ashtu dhe për Pankajavallin. Gjatë fazës së fundit të ritualeve adhuruese, luhet nagaswarami (instrument frymor) dhe tavili (instrument me perkursion), ndërkohë që priftërinjtë recitojnë udhëzimet fetare nga Vedat (tekste të shenjta) dhe besimtarët përkulen përpara imazheve hyjnore. Në tempull kryehen gjithashtu rituale javore, dyjavore dhe mujore. Festa e karros është festa më e shquar e tempullit edhe për fshatrat e afërt. Ajo zhvillohet gjatë muajit tamil Chittirai (mars–prill) kur besimtarët tërheqin karron përreth rrugëve të Tirvellarait. Vargje nga Nalayira Divya Prabandhami recitohen nga një grup priftërinjsh të tempullit mes muzikës së luajtur me nagaswaram dhe tavil. Festa e karros është unike në shtetin e Tamil Nadusë pasi ofrohet një gosti komunitare nga mjaft individë dhe komitete, një zakon prej shumë shekujsh. Idhujt procesionalë të Pundarikakshanit dhe Pankajavallit sillen në tempull me karron tempullore herët në mëngjes mes këngëve fetare. Ratharohanami, ritualet e lidhura me marrjen e idhujve në karron tempullore, kryhen në një kohë të mbarë përpara fillimit të procesionit.
Kevlar
parapamje|Fibër aramid e verdhë e artë (Kevlar). Kevlar (para-aramid) është një fibër sintetike e fortë, rezistente ndaj nxehtësisë, e lidhur me aramidet e tjera si Nomex dhe Technora. I zhvilluar nga Stephanie Kwolek në DuPont në vitin 1965, materiali me rezistencë të lartë u përdor për herë të parë komercialisht në fillim të viteve 1970 si një zëvendësim për çelikun në gomat e garave. Zakonisht tjerrë në litarë ose fletë pëlhure që mund të përdoren si të tilla, ose si një përbërës në përbërësit e materialit të përbërë.
Kevlar ka shumë aplikime, duke filluar nga gomat e biçikletave dhe velat e garave deri te jelekët antiplumb, të gjitha për shkak të raportit të lartë të rezistencës ndaj peshës; me këtë masë është pesë herë më i fortë se çeliku. Përdoret gjithashtu për të bërë koka daulleje moderne marshuese që i rezistojnë ndikimit të lartë; dhe për linjat e ankorimit dhe aplikime të tjera nënujore.