Sefer_Selimi
Heroi Sefer Selimi, pishtar i arsimit në Trevën e Pollogut
'' Të gjithë e njohën heroin, atdhetarin e  gazetarin,  poetin  e  pedagogun,  këshilltarin  e arsimit dhe ish sekretarin e komunës së  Gostivarit - Sefer Selimin. Për të janë shkruaar  elegji, janë kënduar këngë dhe gjithmonë në çdo odë a ndeje  me  respekt  flitet  e  do  flitet  për  këtë  veprimtar  të dalluar të kësaj treve. Meqë, që nga viti 1962, së bashku me ish kolegun tim poashtu  të  ndjerë,   z.  Abdyrrahman  Beqiri  dhe  dëshmorin  Sefer,  ishim tre miqë të pandarë, andaj, ua kam borxh që  të shkruaj ca fjalë për të  dy  pishtarët  e  arsimit,  por  kësaj  radhe  e  përkujtoj  38 – vjetorin  e vrasjes së heroit - Sefer Selimi. Ditën e martë, një ditë gazepi, në Gostivar na u bë kiameti” - Kengetari popullor. Pra, diten e martë,në fillim te shkurit të vitit 1968, disa metra para portes se shtepisë së vet,në prani të vajzës 12  vjeçare, Sefer Selimi goditet për vdekje me disa plumba pas shpine. U D B -eja nuk pret, ” zbulon ”  dhe përhap lajmin e trilluar se Sefer Selimi kish qenë”Agjent i Shqipërisë, në shtëpinë e  të  cilit qenkësh  gjetur  radiostacionin  ilegal ”. Gënjeshtër e kulluar,”pa autor zyrtar” që të kuptohej se ja përse e vramë, atdhetarin e intelektualin-Sefer Selimi. Dorasi u mbajt dy muaj në paraburgim dhe lirohet që të  mbrohet në  liri, me asryetim se paskësh shtënë në vetëmbrojtje. Nuk vonoi  shumë,  një mbrëmje likuidohet edhe dorasi i  Sefer  Selimit  në  rrethana  misterioze. Skenari është i vetëkuptueshëm,  pra, U D B –ja  ish jugosllave,  permes veglave qorre  organizoi  atentat  mbi  të. Me këtë  rast,  prof. dr.  Fehim Reçani ia dedikoi këtë elegji: Elegji kushtuar Sefer Selimit ”Hijeshi e shend oxhakut i ke dhanë, të vranë qorrat që s’të panë“ - F.Reçani Këto vargje  kurrë  s’më  fashiten  nga  mendja,   sepse,  me   pavetëdie, në bashkëpunim me agjentët e U D B-së, e vranë qorrat që s’e panë  dhe që s’e njohën intelektualin, i cili i jepte hijeshi e shend  oxhakut - kombit  të  vet, pra, u vra një pishtar i arsimit në Trevën e Pollogut,  një  pedagog i  shquar, i cili, tërë jetën  e shkriu për hapjen e shkollave, duke udhëtuar në këmbë, nga fshati në fshat, i grumbullonte djemtë e vashat  shqiptare që  të  vijojnë  mësimin  në  gjuhën  shqipe;   një  gazetar  dhe   keshilltar  pedagogjik, që rregullisht raportonte  rreth  arsimit  dhe  për  arsimin  në  Trevën  e  Pollogut,   një  krijues  letrar  që  vazhdimisht  merrej  dhe  me shkrime si në prozë e  në  poezi dhe,  një atdhetar i shquar  që  më  tepër e deshte kombin e atdheun se vetveten, që do të thotë se: Njerëzit që digjen, shkrihen dhe bien fli për  atdhe quhen dëshmorë, e dëshmorët s’ vdesin kurrë ! PSE E VRANE SEFER SELIMIN ? Ai ishte një nga aktualizuesit e dikutimeve nëpër formumet  politike  për dhe rreth  pozitës  nënshtruese  kombëtare  e  shoqërore - ekonomike  të shqiptarëve,i cili kërkoi që gjuha shqipe të ketë statusin e gjuhës zyrtare në të ashtuquajturën Maqedoni. Për aktualizimin dhe insistimin e publiki mit të shkaqeve që detyruan qindramijëra shqiptarë të  shpërngulen  në Turqi.Për ndriçimin statistikor të mospunësimit skandaloz të shqiptarëve  në ndërmarrjet dhe institucionet shtetërore. Skenaristët e këtij atentati poltik llogarisnin se, kjo vrasje do të kuptohej si paralajmërim nga ana e bllokut të politikanëve lokalë shqiptarë se dhe ata mund të pësonin si Sefer Selimi, kurse në popullatën e gjërë shqipta re do të kuptohej si mesazh që të  mos  perkrahen  idetë  e  tij. E mira  e kësaj të keqeje ishte se u shtua neveria ndaj bashkëpunëtorëve të U D B. Filluan konfrontimet verbale dhe fizike në mes popullatës shqiptare  dhe asaj sllave. Shqiptarët kërcnoheshin nga ana e sllavëve se”po të duan të kërkojnë të drejta, le të shkojnë në Shqipëri ”  dhe  se ” këtu  nuk  është Shqipëri, as Kosovë”. Si kundërpërgjigje ndaj provokimeve të  tyre,  në vigjilje të festës së Një majit 1972, një grup intelektualësh shkruanin parulla me kërkesa politike dhe me përmbajtje protestuese për vrasjen e Sefer Selmit. Protagonistët e shkrimit të këtyre parullave u burgosën dhe në vjeshtë të vitit  1972,  u organizua Seancë gjyqësore me dyer të mbyllura për shkak të drojës  se të akuzuarit do mbronin me fakte se organet e  sigurimit  shtetëror  ishin  regjisorët e atentatit mbi Sefer Selimin. Të akuzuarit u  shpallën  ”fajtor” dhe morën dënime drakonike. NGA TAKIMET E MIA ME SEFER SELIMIN Përvojën e parë e fitova prej Tij dhe prej  prof. të ndjerë,  Abdyrrahman Beqiri. Shpesh herë  nga  fshati  Tërnovë  udhëtoja   për   Gostivar   dhe asistoja në orët e mësimit  tek të dy. Me kërshëri përcjellja organizimin e orëve, sepse që të dy ishin pedagogë të spikatur. Kjo pra më ndihmoi që pas dy vjet shërbimi, së bashku me arsimtarin Azis Kërluku,  të  vlerëso hemi nga ana e Komisionit pedagogjik me notën: -veçanërisht të dalluar. Dispunonte me tiparet më të larat njerëzore. Nga natyra  ish  i  dashur,  i qetë dhetepër i matur e i logjikshëm. S’pinte as cigare  as  alkohol. Nga bisedat që i zhvilloja me të,  ai  gjithmonë,  me  plot  impenjim  fliste  për arsimin dhe rreth arsimit. S’më harrohet  kurrë  data  12  qershori  i  vitit  ’67,  kur  të dy së bashku rreth 6 orë ecnim rrugëve të Shkupit. Amaneti i tij i  fundit  që  ma  lë  ishte:  - Ibrahim,  të  lutem  t’i  vazhdosh  studimet univerzitare, mos i ndërpre dhe të mos jesh i kënaqur vetëm me kryerjen e Akademisë Pedagogjike,  por të vazhdosh dhe më tej.-Ia dij për nder të madh  dëshmorit  Sefer,   sepse  unë  kurrë  s’ do  t’i  vazhdoja  studimet universitare po të mos ndikonte ai. I AFERT ME TE GJITHE Kishte dëshirë të madhe të takohej me shqiptarë të  të  gjitha shtresave,  veçanërisht  me  sharraxhinj. - Shiko sa  sharxhinj  ka  nëpër  rrugët   e  Shkupit?! -Mandej vazhdoi:-Sllavët duan që ne  shqiptarët  të  punojmë  punët më  të  rënda dhe çdo mëngjes t’u themi: Mirëmëngjesi “zotërinj”! E përmendi dhe poezinë e Migjenit të dytë të Kosovës,  të  Esat  Mekulit: ”O vëlla me sharrë në krah”dhe, secilin sharraxhi që e takonim në rrugë  ndaleshim dhe bisedojshim rreth halleve të tyre. Në ora 4  pas  dite,  me autobus vazhduam rrugëtimin së bashku  Gostivar - Dibër. Mbresat dhe këshillat e tij nga ai takim, s’do t’i harroj kurrë. Tre muaj pas atij takimi, me të  lexuar  në  gazetën  ” Flaka ”  artikullin  e publicistit  Sefer Selimi, me titull:-Tërnovasit i kërkojnë mësuesit e vjetër -s’u hamenda fare, por për  hir  të ish mikut tim të ndjerë,  z.Sefer dhe  të fshatarëve malësor, trima e besnik të Tërnovës, vendosa që të lë detyrën në një fshat të Dibrës dhe me Shkollë të  Lartë  Pedagogjike,  së  bashku me motrën time-Nezveren, e cila e pat kryer  Shkollën  Normale,  shkuam në Tërnovë e  i  hapëm klasët e larta. Gëzimi i fashtarëve, i nxënësve e i të ndjerit Sefer Selimi, qe i papërshruar.