cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Porta e Qytetit (Valeta)
Porta e parë që qëndroi në vend ishte Porta San Giorgio, e cila u ndërtua në 1569. Porta u quajt Porta Reale rreth 1586, para se të rindërtohej në 1633, ndoshta për dizajnet e Tommaso Dingli. Për pak kohë u quajt Porte Nacionale gjatë okupimit Francez të Maltës në 1798, por emri i saj u kthye në Porta Reale kur Malta ra nën sundimin Britanik në 1800. Në 1853, kjo u zëvendësua edhe një herë nga një portë më e madhe, e cila ishte e njohur gjithashtu si Kingsgate ose Kingsway. Këto tri portat e para u fortifikuan, duke formuar pjesë të mureve të qytetit të Valetës. Porta u quajt gjithashtu jozyrtarisht Porta di terra (që do të thotë "porta e tokës") pasi ajo ishte e vetmja qasje tokësore për në qytet.
Porta e fundit e fortifikuar u shemb në 1964, duke u zëvendësuar nga një portë racionaliste e projektuar nga Alziro Bergonzo. Kjo portë më pas u shkatërrua në 2011, dhe ajo u zëvendësua nga porta e Piano e cila u përfundua në 2014.
Vendndodhja
majtas|parapamje| Piktura e urës që çon në Portën e Qytetit në vitin 1910 City Gate është e vendosur brenda Perdes Porta Reale, një mur perde në qendër të Valletta Land Front, i vendosur midis bastioneve të St. James 'dhe St. John's. Një urë që përshkon hendekun e thellë të Valetës të çon te porta. Vendi më vonë u pushtua nga terminali i autobusëve, me Shatërvanin Triton në qendër. Sheshi rreth shatërvanit është shndërruar në një zonë për këmbësorë.
Porta shënon fillimin e Rrugës së Republikës ( Maltese  ), Rruga kryesore e Valetës e cila shkon deri në Fort Saint Elmo në skajin e kundërt të qytetit. Ndërtesat në afërsi të Portës së Qytetit përfshijnë Shtëpinë e Parlamentit, rrënojat e Royal Opera House dhe City Gate Shopping Arcade. Shën James Cavalier dhe Saint John's Cavalier janë të vendosura në të dy anët e portës, përkatësisht pranë Shtëpisë së Parlamentit dhe arkadës së pazarit.
Vendbanimi prehistorik i Dunavecit
Kulturën e vendbanimit të Dunavecit mund ta ndajmë në dy faza zhvillimi, Dunavec I dhe Dunavec II. Secila nga këto forma ka njohur disa horizonte jete. Ai më i hershmi është i lidhur me një vendbanim të tipit palafit kurse horizontet e tjera të mëvonshme me banesa të ngritura direkt mbi tokë. Faza Dunavec II paraqet ngjashmëri të plotë me kulturën e Cakranit. Kjo vihet re në një tokë elementësh që janë karakteristike për dy vendbanimet. Po rrjeshtojm këtu qeramikën e zezë e gri me lustër, qeramikën me brumë të kuq, qeramikën barbotine, përsëritjen e të njëjtave forma të enëve e të  onamenteve plastike, sidomos të asaj në formë të  bërthamës së kumbullës,  të zbukurimeve me gërvishje dhe ritonet me 4 këmbë, të cilat riprodhojnë formra identike dhe kanë edhe ato Ornamente etj. Ne këtë mënyrë neolitin e mesëm të vendit tonë e njohim sot nga dy faza zhvillimi: Dunavec, të cilën do ta quajmë Proto Cakran dhe Cakran (dhe Dunavec  II). Gërmimet e këtij viti në Dunavec hodhën dritë mbi një problem të rëndësishëm dhe pikërisht në atë të raporteve midis Dunavecit dhe fazës Maliq II. Këto dy kultura i përkojnë kohëve të ndryshme, njëra neolitit të mesëm e tjetra epokës se bakrit, megjithatë vihen re disa elementë të rëndësishëm kulturorë që i venë në raport me njëra tjetrën. Së pari është qeramika e zezë dhe gri me lustër, e cila nga përpunimi i saj nuk paraqet asnjë ndryshim. Ajo është e shoqëruar me të njëjtat forma dhe është e zbukuruar me  të  njëjtat ornamente si kanelyrat dhe pikturimi  gri, zbukurime këto që paraqesin një identitet  të plotë. Në përgjithësi në zbukurimin e enëve ka po të njëjtat koncepte si në përdorimin e gjerë të zbukurimeve plastike dhe të gërvishjes (në Dunavec e Maliq  II), pavarësisht nga variantet që mund të konstatohen në zgjedhjen e motiveve, të cilat janë të ndryshme. Së fundi duhet të përmendim edhe ngritjen e banesave palafite si në Dunavec ashtu edhe në Maliq II, e cila nuk është një gjë e rastit, por një fakt tjetër i rëndësishëm që dëshmon për ruajtjen e një tradite që shpreh edhe një herë këtë lidhje kulturore midis tyre. Natyrisht kjo tërësi elementësh të përbashkëta nuk është e rastit, ajo dëshmon më së miri për ruajtjen e elementit etnik. Këto fakte na japin të drejtë të mendojmë për origjinën autoktone të kulturës së eneolitit, e cila u formua si ringjallje ose ripërtëritje e elementëve autoktone të neolitit të mesëm, të cilat gjatë epokës se neolitit të vonë, në rrethana të caktuara historike, pothuajse u zhdukën, u bënë minoritet.
Porta e Qytetit (Valeta)
Vendndodhja
City Gate ishte një nga tre portat që të çonin në qytet - të tjerët ishin Porta Marsamxett dhe Porta Del Monte, në ekstremitetet perëndimore dhe lindore të qytetit. Porta Marsamxett u shkatërrua në fillim të shekullit të 20-të, ndërsa Porta Del Monte u zëvendësua nga Victoria Gate në 1885.
Porta e parë (1569–1633)
Porta origjinale për në Valeta ishte e njohur si Porta San Giorgio, dhe u ndërtua gjatë sundimit të Mjeshtrit të Madh Jean Parisot de Valette. Porta San Giorgio u krijua ndoshta nga Francesco Laparelli, inxhinier ushtarak italian i cili projektoi shumicën e fortifikimeve të Valetës, ose nga ndihmësi i tij Maltese Girolamo Cassar. Ndërtimi filloi në prill 1566 dhe përfundoi deri në vitin 1569. Porta ishte mjaft e thjeshtë në dizajn dhe ishte thjesht një hapje e vogël e zbukuruar në muret e perdes.
Një urë druri lidhi fillimisht Porten San Giorgio me fshatrat nëpër hendek. Diku para vitit 1582, një urë guri zëvendësoi atë prej druri. Vetë ura u zëvendësua disa herë, por themelet e saj të gërmuara në shkëmb mbeten të paprekura dhe vazhdojnë të mbështesin urën aktuale.
Rreth vitit 1586, gjatë sundimit të Mjeshtrit të Madh Hugues Loubenx de Verdalle, porta u quajt Porta Reale. Në fund të shekullit të 16-të, një portë e jashtme më e vogël u ndërtua dhe një hark triumfal u shtua mbi portën origjinale.
Porta e dytë (1633–1853)
Kjo portë shpesh i atribuohet arkitektit maltez Tommaso Dingli, megjithëse nuk ka prova dokumentare që mbështesin këtë pretendim.
Gjatë pushtimit francez të Maltës në vitet 1798–1800, porta ishte e njohur si Porte Nacionale. Në përputhje me Proklamatën Nr. VI të vitit 1814, e cila u lëshua nga Guvernatori Sir Thomas Maitland, stema Britanike u instalua në portë në 1815. Kjo stemë mund të ketë qenë vepër e skulptorit Vincenzo Dimech.
Porta u modifikua me kalimin e kohës, dhe nga fundi i shekullit të 18-të dhe fillimi i shekullit të 19-të kishte një numër karakteristikash të cilat nuk kishin qenë pjesë e modelit origjinal të Dingli-t. Porta u shkatërrua në 1853 pasi ishte shumë e vogël dhe duhej zgjeruar.
Porta e tretë (1853–1964)
parapamje|300x300px| Kingsgate në fillim të viteve 1900 Porta e tretë e qytetit u ndërtua në 1853, gjatë kulmit të sundimit Britanik të Maltës. Porta ishte e njohur si Porta Reale, dhe ishte i njohur gjithashtu si Putirjal në Malteze dhe Kingsgate ose Kingsway në Anglisht.
Mandas
Mandas (Màndas) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 45.02 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 457 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.192 banorë.
Porta e Qytetit (Valeta)
Porta e tretë (1853–1964)
Pas prishjes së portës, busti i Pius V u vendos në ruajtje, përpara se të merrej nga Këshilli Lokal i Valetes në 1993. Në 2005, busti u zhvendos në Sheshin e Madh të Rrethimit, afër Bashkë-Katedrales së Shën Gjonit dhe Gjykatave të Ligjit.
Porta e katërt (1965–2011)
parapamje| Porta e Qytetit e Bergonzo fotografuar në 2006 Porta e katërt e qytetit u ndërtua midis qershorit 1964 dhe gushtit 1965 për projekte të arkitektit Alziro Bergonzo, në stilin racionalist italian. Porta kishte një model të thjeshtë me zbukurime të kufizuara.
Porta ishte pjesë e një projekti që nuk u përfundua kurrë plotësisht, ai i rizhvillimit të hyrjes në Valetë dhe Shtëpinë e Operës Mbretërore. Ishte e diskutueshme në kohën e ndërtimit të saj, me publikun e gjerë që kishte mendime të ndryshme për portën. Në Mars 1965, kur po zhvillohej ndërtimi i portës, Dhoma e Arkitektëve kritikoi modelin e saj si një "rënie arkitektonike". Argumentet në favor të portës thanë se ajo ofronte një pamje më të mirë të bastioneve dhe dizajni i saj reflekton ashpërsinë e fortifikimeve.
Porta e pestë (2014 – sot)
majtas|parapamje| Porta e pestë e qytetit në ndërtim në 2013 parapamje| Pjesë e instalacionit artistik Prospettiva që tregon pesë portat e qytetit të Valetës Porta e pestë e qytetit u ndërtua midis 2011 dhe 2014 për hartimet e Renzo Piano. Kjo portë është shumë e ndryshme nga ato të mëparshme, pasi konsiston në një thyerje të bastioneve, të shoqëruara nga blloqe të mëdha guri që ndahen nga muret e perdes me fletë të larta çeliku. Ashtu si porta e katërt, ajo u ndërtua gjithashtu si pjesë e një projekti për të ridizajnuar hyrjen e qytetit. Projekti gjithashtu i ktheu rrënojat e Shtëpisë Opera Mbretërore në një teatër të njohur si Pjazza Teatru Rjal.
Përkujtime
Në tetor 2014, një instalim artistik me titull Prospettiva u përurua në Girolamo Cassar Avenue, afër terminalit të autobusit. Instalimi përfshin elemente nga pesë portat të cilat kanë qëndruar në hyrje të Valletta-s dhe është projektuar nga arkitekti Chris Briffa. Instalimi përkujton zgjedhjen e Valetës si Kryeqyteti Evropian i Kulturës në 2018.
Kulla e Belemit
Kulla Belém (Torre de Belém, ) ose Kulla e Shën Vincentit  është një kullë e fortifikuar e vendosur në famullinë civile të Santa Maria de Belém në komunën e Lisbonës, Portugali. Është një vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s (së bashku me Manastirin e Jerónimos) për shkak të rolit të rëndësishëm që luajti në zbulimet detare portugeze në kohën e Epokës së Zbulimet. Kulla u urdhërua nga Mbreti Gjon II që të ishte pjesë e një sistemi mbrojtës në grykën e lumit Tagus dhe një portë ceremoniale në Lisbonë.
Kulla u ndërtua në fillim të shekullit të 16-të dhe është një shembull i shquar i stilit portugez Manueline, por gjithashtu përfshin shenja të stileve të tjera arkitekturore. Struktura është ndërtuar nga guri lioz gëlqeror dhe është e përbërë nga një bastion dhe një lartësi prej 30 metra (98,4 ft), kullë katër-katëshe. Është deklaruar gabimisht se kulla është ndërtuar në mes të Thajit dhe tani është ulur pranë bregut sepse lumi është ridrejtuar pas tërmetit të 1755 të Lisbonës. Në fakt, kulla u ndërtua në një ishull të vogël në lumin Tagus pranë bregut të Lisbonës.
Historia
majtas|parapamje|170px|Kulla u klasifikua si një Vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s në vitin 1983 dhe përfshihet në regjistrin e Shtatë Mrekullive të Portugalisë në vitin 2007. Në fund të shekullit të 15-të, Mbreti Xhon II kishte projektuar një sistem mbrojtës për grykën e lumit Tago që varej nga fortesat e Cascais dhe São Sebastião (ose Torre Velha) në Caparica në anën jugore të lumit. Këto fortesa nuk e mbronin plotësisht grykën e lumit, dhe kërkohej mbrojtje e mëtejshme. Në "Kronikën e Gjonit Joao II", e cila u shfaq në vitin 1545  autori Garcia de Resende pohoi opinionin e mbretit se mbrojtjet e Lisbonës ishin të papërshtatshme dhe se ai kishte insistuar në ndërtimin e fortifikimeve përgjatë hyrjes së Lumi Tagus për të plotësuar mbrojtjen ekzistuese. Për këtë qëllim, ai urdhëroi "bërjen e një fortese të fortë", por vdiq përpara se të bëhej projektimi. Mbreti Manuel I i Portugalisë e rishqyrtoi propozimin njëzet vjet më vonë dhe urdhëroi ndërtimin e një fortifikimi ushtarak në anën veriore të Tagus në Belem. Në vitin 1513, Lourenço Fernandes i shkroi një letër miqve të tij duke iu referuar qëllimit të mbretit për të ndërtuar një kullë pranë Restelo Velhos, duke vendosur që ajo të jetë e domosdoshme.
Projekti ka filluar në një basaltic rock outcrop një distancë të shkurtër nga riverbank, duke përdorur disa prej guri janë mbledhur për ndërtimin e Manastirit të Santa Maria de Belém. Kulla është projektuar nga arkitekti ushtarak Francisco de Arruda, i quajtur "Master i veprave të kalasë së Belemit" nga Mbreti Manuel, dhe nga 1516 ai filloi të merrte 763 blloqe dhe 504 gurë për ndërtimin e saj, të dorëzuar nga Diogo Rodrigues, thesar për projektin. Ndërsa ndërtimi përparonte, një anije 1100 tonësh e quajtur "Grande Nau" (Anije e Madhe), e armatosur rëndë, vazhdoi të ruante grykëderdhjen në grykën e Tagusit deri në përfundimin e fortesës.
Në vitet 1865-67 një fener u instalua në tarracën juglindore të ndërtesës dhe filloi një shërbim telegrafi, ndërsa aty pranë u ndërtua një fabrikë me gaz, duke prodhuar tym që nxiti shumë protesta. Veprimet e para për të ruajtur dhe rehabilituar kullën filluan në pjesën e fundit të shekullit të 20-të. Së pari, kulla u transferua në Ministrinë e Financave në vitin 1940, e cila ndërmori disa punime të vogla ruajtjeje. Pastaj u hoqën lagjet ushtarake në bjeshkë dhe u ndërtua manastiri i brendshëm. Projektuesi i peizazhit arkitektonik António Viana Barreto filloi një projekt trevjeçar në vitin 1953 për të integruar kullën me bregun vendor. Në vitin 1983, vendi priti ekspozitën e 17-të evropiane për artin, shkencën dhe kulturën, dhe u ndërmorën projekte të ndryshme që përfshinin ndërtesën, mes të cilave mbulonin oborrin me një kupolë plastike transparente. Në të njëjtin vit Kulla Belém u klasifikua nga UNESCO si një Trashëgimisë Botërore.
Në vitet 1990, prona u transferua në Instituto Português do Património Arquitectónico (pararendëse e IGESPAR), e cila filloi një restaurim të plotë të ndërtesës që zgjati nga shkurti 1997 deri në janar 1998; kjo përfshin përforcimin e kullave dhe bastioneve, duke përforcuar mbështetësit e ballkoneve në jug me shufra çeliku, duke restauruar nyjet e topave dhe pastrimin e përgjithshëm strukturor. Statujat e Shën Vincentit të Saragozës dhe Arkangjel Michael gjithashtu iu nënshtruan restaurimit të njëjtë. Në vitin 1999 projekti mori çmimin Europa Nostra për restaurimin e saj të jashtme. Kulla e Belemit u shtua më 7 korrik 2007 në regjistrin e Shtatë Mrekullive të Portugalisë.
Arkitektura
Kulla është e izoluar përgjatë bregut të lumit, midis dokut të Bom Sucesso dhe Pedrouços, në një grykë bazaltike të shkëmbinjve që i përkasin kompleksit vullkanik gjeomorfologjik të Lisboa-Mafra. Megjithëse udhëzues të ndryshëm kanë pohuar se kulla është ndërtuar në mes të Tagusit, dhe tani është ulur pranë bregut pas tërmetit të vitit 1755 që e ka ridrejtuar lumin, ato janë të pasakta. Ministria Portugeze e Kulturës (Ministério da Cultura) dhe Instituti i Trashëgimisë Arkitekturale tregojnë se kulla është ndërtuar në një ishull të vogël pranë bregut të lumit Tagus, përballë bregut të Restelos. Ndërsa zhvillimi zgjeroi bregun në mënyrë progresive, gjithnjë e më shumë brigjet veriore u derdh në jug të lumit Tagus, ku kulla u integrua në bregun e lumit me kalimin e kohës.
Pjesa e brendshme
djathtas|parapamje|227x227px|Turistët që vizitojnë brendësinë majtas|parapamje|170x170px|Salla mbrojtëse e brendshme e bastionit kryesor që tregon vendet ku janë renditur topat. majtas|parapamje|170x170px|Një pamje nga lozha e katit të dytë
Brendësia e bastionit, me një shkallë rrethore në fund të veriut, ka dy salla të afërta me tavane të harkuar të mbështetura nga harqet e muratorit, si dhe katër dollapët e magazinimit dhe pajisjet sanitare. Në bunker në katin e poshtëm, dyshemeja është e prirur drejt pjesës së jashtme, ndërsa tavanet mbështeten nga muret dhe shtyllat e harkuar. Sheshi i brinjëve gotik është i dukshëm në këtë sallë, dhomat e kullës   dhe kupolat e kullave të vrojtimit në tarracën e bastionit. https://sq.wikipedia.org/wiki/Skeda:Lisbon_holiday_(18798806522).jpgSipërfaqet periferike në skajet e bunkerit lejojnë që kanalet individuale të zënë hapësirën e tyre, me tavanin e projektuar me disa kupola asimetrike me lartësi të ndryshme. Depot ndihmëse më vonë u përdorën si qeli të burgut.
Azereix
Azereix është një komunë në Francë. Azereix bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 966 banorë dhe sipërfaqe 15.2 km².
Ministria e Mjedisit (Tiranë)
Ministria e Mjedisit (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Dashnor Asllani
Dashnor Asllani është Model, Aktor, Producent dhe Biznismen shqiptar.
Biografia
Dashnor Asllani (Dashi) është Model, Aktor, Producent dhe Biznismen shqiptar.Lindi në Prishtinë më 18 tetor Fillimet e karrieres se tijë si biznismen i filloi ne vitin 2008 me qendren tregtare “Mentori Center” në Ferizaj, qendra tregtare pati sukses te madh dhe vazhdon te ketë ende.Vite më vonë filloi te mirret me modelizem dhe pati sukses te madh si producent ne nivel botëror. Mbajti shumë sfilata te ndryshme, njëra prej tyre është “Albanian Fashion Night” pranverë/verë 2017 qe u mbajtë ne Ferizaj si dhe ne nivelin ndërkombëtarë internacional “World Top Model”, “Miss Europa” si dhe imazhin e shumë kompanive te ndryshme për modelizëm. Më vonë Dashnor Asllani organizoi filmin shqipëtarë “Dashuria s’mjafton” aktor dhe drejtor fotografie i cili pati sukses te madhë ne te gjithë botën. Dashnor Asllani tani po punon si Producent i kinematografisë ne filmin e tijë te ardhshem, qe po pritet të dalë shumë shpejt.
Vila Bardha në rrugën Lekë Dukagjini
Vila Bardha në rrugën Lekë Dukagjini është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Jorgo Maruga
Jorgo Maruga është themeluesi i Lidhjes së re Arvanite "Marko Boçari" në vitin 1982. Jorgo Maruga ka qenë veprimtar i madh arvanitas dhe për këtë është vrarë në mënyrë misterioze në Athinë në vitin 1985. Ka botuar mjaft libra por më kryesorja ka qenë revista e tij "Dialog".
Në vitin 1983 arvanitasi Jorgo Maruga do formonte „Lidhja e Arvanitasve të Greqisë“.
Letërsia
https://www.facebook.com/notes/stop-injoranc%C3%ABs/cil%C3%ABt-jan%C3%AB-akademik%C3%ABt-grek%C3%AB-me-origjin%C3%AB-shqiptar%C3%AB/770045339689142/
Maubeuge
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Maubeuge ( Holandisht: Malbode ose historikisht: Mabuse  ; Pikard: Maubeuche ; Shqip: Mobezh) është një komunë në departamentin Nord në Francën veriore.
Ndodhet në të dy brigjet e Sambres (këtu i kanalizuar), 36 kilometra në lindje të Valenciennes dhe rreth 9 kilometra nga kufiri belg.
Historia
Mobezha ( Malbodium i lashtë, nga latinishtja, rrjedh nga emri i vjetër frank Malboden, që do të thotë "assizes e Bodenit") i detyrohet për origjinën e saj Abacisë së Mobezhës, një manastir i dyfishtë, për burra dhe gra, i themeluar në shekullin e VII-të nga Shën Aldego, reliket e të cilit ruhen në kishë. Më pas i kaloi territorit të Hainaut.
Qyteti ishte pjesë e Holandës spanjolle dhe ndryshoi zotër disa herë përpara se t'i jepej përfundimisht Francës në Traktatin e Nijmegenit të vitit 1678. Si pjesë e planit pré carré të Vauban- it që mbronte kufijtë veriorë të Francës me një linjë të dyfishtë kështjellash, ajo u fortifikua gjerësisht nën urdhërat e Luigjit të XIV. majtas|parapamje| Kryetari i Bashkisë së Mobezhës duke i paraqitur Divizionit të Gardës Britanike një flamur si vlerësim nga qyteti i cili u mor nga divizioni më 9 nëntor 1918. Gjeneral-major Torquhil Matheson shihet duke marrë flamurin, 14 nëntor 1918. I rrethuar në 1793 nga Princi Josias i Saksë-Koburg-Saalfeld, ai u lehtësua nga fitorja e Wattignies, e cila përkujtohet nga një monument në qytet. Ajo u rrethua pa sukses në 1814, por u detyrua të kapitullonte, pas një rezistence të fuqishme, gjatë Luftës Njëqind Ditore.
Si një fortesë, Mobezha ka një gjurmë të vjetër bastioni që shërben si qendër e një kampi të rëndësishëm të ngulitur. Kalaja u ndërtua pas Luftës së 1870, por që atëherë është modernizuar dhe shtuar.
Kalatë u rrethuan në Luftën e Parë Botërore nga Perandoria Gjermane. Mobezha vuajti shumë në Luftën e Dytë Botërore : 90% e qendrës së qytetit u shkatërrua nga bombardimet më maj 1940. Luftime u zhvilluan përsëri në fillim të shtatorit 1944, në dhe rreth periferisë së qytetit, duke përfshirë njësi të Divizionit të Parë të Këmbësorisë së SHBA- së gjatë shtytjes amerikane drejt Belgjikës.
Ekonomia
Ka shkritore të rëndësishme, farkuese dhe furra shpërthyese, së bashku me fabrikat e veglave të makinerive dhe porcelanit.
Qyteti ka një bord të arbitrazhit tregtar, një kolegj komunal, një shkollë tregtare dhe industriale.
Transporti
Duke qenë afër kufirit belg, stacioni Mobezhë ka dy linja për në Belgjikë: njëra që çon në veri drejt Monsit, tjetra drejt Lindjes në Charleroi. Asnjëri prej tyre nuk është vënë në shërbim të pasagjerëve për disa vite; megjithatë, nga dhjetori 2018 u njoftua një shërbim i kufizuar drejt Namurit nëpërmjet Charleroit. Trenat për në jug-perëndim janë të shpeshta. Stacioni i Mobezhës ka lidhje të drejtpërdrejtë me stacionin e Veriut në Paris.
Ekziston një aerodrom në Elesmes aty pranë, por përdoret për qëllime argëtimi, pa lehtësira për transportin ajror tregtar as të pasagjerëve e as të mallrave.
Referencat
Çeshmja e Malokëve
Çeshmja e Malokëve- Gjendet në territorin e fshatit Shupkovc pranë rrugës së asfaltuar që të shpie në Trepçë. U ngrit në vitin 1991 nga ana e pronarit Zenel Maloku dhe shërben për nevoja të popullsisë.
Përfaqësuesja kosovare nën-21 e futbollit
Përfaqësuesja kosovare nën-21 e futbollit është ekipi kombëtar i futbollit të Kosovës për moshën nën 21 vjeçare dhe menagjohet nga Federata e Futbollit të Kosovës. Më 6 shkurt 2013, FIFA i dha lejen edhe ekipit të Kosovës për të luajtur lojëra miqësore ndërkombëtare kundër skuadrave të tjera anëtare.
Arif Bozaxhi
Arif Bozaxhi (Arif Bozaci) 1944) është shkrimtar dhe poet kosovar. U lind në Prishtinë dhe studioi gjuhë dhe letërsi turke në Universitetin e Prishtinës.
Nga viti 1973 deri më 1981 punoi në Prishtinë për gazetën në gjuhën turke Tan (Agimi), si dhe ishte kryeredaktor i revistës Çevren (Horizonti). Ai shkroi dhe botoi poezi për fëmijë dhe të rritur në gjuhën turke dhe shqipe.Vëllimi i tij më i njohur me vjersha është Ilkyaz Sürgünü (Pranverë e mërguar), Prishtinë 1982. Më 1993 emigroi në Gjermani dhe shumica prej shkrimeve të tij janë të përkthyera në gjuhën shqipe,gjermane,angleze dhe frënge.Është autor i 12 librave,është fitues i shumë cmimeve vendore dhe ndërkombëtare për letërsi,poezitë e tij janë të prezantuara në 20 antologji të gjuhëve të ndryshme botërore.Ndërsa, në vitin 1999 është prezantuar me poezi në antologjinë botërore në gjuhën angleze,në mesin e 250 poetëve botëror nga 68 shtete të ndryshme. Në vitin 2019 vepra “Këmbanat e Diellit” është botuar ne 5 gjuhë.
Lokaliteti arkeologjik në Mirash të Vushtrrisë
Historia
Me toponimin ‘Shpati’ është emërtuar një shpat i butë i cili lartësohet në veriperëndim të fshatit Mirash, duke e mbizotëruar rrafshin fushor. Terraca gjendet në një ambient të pasur bujqësor dhe blegtoral. Në lindje, veri dhe perëndim rrethohet nga peisazhe të fushave me tokë pjellore, kurse në jug me shpatijet e maleve të Qyqavicës.
Në sipërfaqen e Shpatit rreth 1.5 – 2ha ndeshen gjurmë të një vendbanimi, të përfaqësuara nga tjegulla kalipter, fragmente të enëve të qeramikës dhe nga një fragment i zgjyrës së metalit. Gjetjet e kaliptreve dhe të enëve të qeramikës e datojnë në përiudhën e antikitetit.
Manastiri i Jeronimos
Manastiri i Jerónimos ose Manastiri i Hieronimitëve (Mosteiro dos Jerónimos, ), është një ish-manastir i Urdhrit të Shën Jerome pranë lumit Tagus në famullinë e Belem, në Bashkinë e Lisbonës, Portugali; Ajo u laicizua më 28 dhjetor 1833 me dekret shtetëror dhe pronësia e saj u transferua në institucionin bamirës, Real Casa Pia de Lisboa.
Manastiri është një nga shembujt më të shquar të arkitekturës së stilit manueline-gotike të vonë portugeze në Lisbonë. U klasifikua si një vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s, së bashku me Kullën e Belemit, në viti 1983.
Historia
majtas|parapamje|227x227px|Shatërvani në Praça do Império, me simbolet nga zodiaku në calçada majtas|parapamje|227x227px|Hyrja në kishën kryesore dhe në manastir Manastiri Jerónimos zëvendësoi kishën që dikur ekzistonte në të njëjtin vend, e cila i ishte dedikuar Santa Maria de Belém dhe ku murgjit e rendit ushtarak-fetar të Krishtit u dhanë ndihmë detarëve në tranzit. Porti i Praia do Restelo ishte një vend i favorshëm për marinarët, me një ankorim të sigurt dhe mbrojtje nga erërat, i kërkuar nga anijet që hynin në grykën e Tagus. Struktura ekzistuese u përurua me urdhër të Manuel I (1469-1521) në oborrin e Montemor o Velho në vitin 1495, si një vend pushimi përfundimtar për anëtarët e Shtëpisë së Avizit, në besimin e tij se një mbretëri dinastike Iberike do të sundonte pas vdekjes së tij.. Në 1496, mbreti Manuel paraqiti kërkesën e Selisë së Shenjtë për leje për të ndërtuar një manastir në vend. Vetmia e Restelos (Ermida do Restelo), siç njihej kisha, ishte tashmë në gjendje të keqe kur Vasco da Gama dhe burrat e tij e kalonin natën në lutje para se të niseshin në ekspeditën e tyre në Orient në 1497.
Republika
Kisha dhe manastiri, si Torre de Belém dhe Padrão dos Descobrimentos, simbolizojnë epokën portugeze të zbulimit dhe janë ndër atraksionet kryesore turistike të Lisbonës. Në vitin 1983, UNESCO zyrtarisht caktoi Manastirin e Hieronymiteve dhe Kullën e Belemit si një Vend të Trashëgimisë Botërore.
Në fund të shekullit të 20-të, rimodelimi vazhdoi me konservimin, pastrimin dhe restaurimin, duke përfshirë faltoren kryesore në vitin 1999 dhe manastirin në vitet 1998-2002.
Më 13 dhjetor 2007, Traktati i Lisbonës u nënshkrua në manastir, duke përcaktuar bazën për reformën e Bashkimit Evropian.
Pjesa e jashtme
majtas|parapamje|380x380px|Portali i zbukuruar Manueline në jug nga João de Castilho
Portali jugor
Hyrja e zbukuruar anësore në manastir është projektuar nga Juan de Castilho dhe konsiderohet si një nga më të rëndësishmet e kohës së tij, por në fakt nuk është hyrja kryesore në ndërtesë. Kjo portë si një vend i shenjtë është e madhe, 32 metra e lartë dhe 12 metra e gjerë, duke u zgjeruar në dy kate. Karakteristikat e saj të zbukuruara përfshijnë një bollëk të kapakëve dhe majave, me shumë figura të gdhendura që qëndrojnë nën një baldakin me shtylla të gdhendura, rreth një statuje të "Henri Navigatori", duke qëndruar në një piedestal mes dy dyerve.
Pjesa e brendshme
djathtas|parapamje|170x170px|Brendësia shihet drejt faltoren kryesore. djathtas|parapamje|170x170px|Varri Neomanueline i navigatorit [[Vasco da Gama. ]] Diogo Boitac hodhi themelet për këtë kishë me tre pjesë, me pesë krahë nën një kulm të vetëm, një transept të dallueshëm, por vetëm pak i dizajnuar dhe një kor të ngritur. Shtresa e sallës së kishës përbëhet nga pjesë dhe korridore që janë të lartësisë së barabartë. Boitac ndërtoi muret e kishës deri në kornizat dhe pastaj filloi me ndërtimin e manastirit fqinj.
Manastiri
majtas|parapamje|200x200px|Manastiri dy-katesh. majtas|parapamje|200x200px|Harqet e dekoruara të manastirit. Puna në manastirin e gjerë katror (55 × 55 m) u fillua nga Boitac. Ai ndërtoi kupolat me gjerësi dhe me harqe dhe dritare të vizatuara të mbështetura me panelet ndarëse delikate. Juan de Castilho përfundoi ndërtimin duke i dhënë katit të poshtëm një mbulesë klasike dhe duke ndërtuar një dysheme të sipërme më të ngritur. Ndërtimi i një manastiri të tillë ishte një risi në atë kohë. Castilho ndryshoi kolonat origjinale të rrumbullakëta të Boitac në drejtkëndëshe dhe e zbukuroi atë me stolisje të stilit Plateresque. Çdo anë përbëhet nga gjatë krahë me kupola të vizatuara. Katër krahët e brendshme qëndrojnë në mbështetësen masive, duke formuar arkade të gjera. Buzët e qosheve janë të lidhura me një ndërtim të harkuar diagonale dhe tregojnë shtyllat e zbukuruara me qoshe të zbukuruara. Manastiri kishte një funksion fetar, si dhe një funksion përfaqësues me zbukurimin e tij dekorativ dhe motivet simbolike dinastike, të tilla si armillariumi, stema dhe kryqi nga Urdhri i Krishtit, duke treguar fuqinë botërore në rritje të Portugalisë.
Quillan
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Kiljan (Lengodhokian : Quilhan ; Shqip: Kiljan) është një komunë në departamentin Audë në Francën jugore. Më 1 janar 2016, ish-komuna Brenac u shkri në Kiljan.
Gjeografia
Plazhet e Mesdheut janë pak më shumë se një orë larg. Në drejtimin tjetër, Karkasona mbresëlënëse është 45 minuta me makinë, ndërsa qyteti madhështor i Tuluzës është një orë e gjysmë larg. Kiljani është një qytet me madhësi mesatare 6 km nga Espéraza, fqinje me komunën Ginoles. Njihet për rafting në ujërat e bardha, kanoe, peshkim dhe kajak në lumin Audë dhe aktivitete të tjera në natyrë, duke përfshirë çiklizëm, ecje dhe vrapim.
Historia
Historikisht, Kiljani ishte një pikë ndalimi në rrugën e lashtë dhe dredha-dredha midis Karkasonës dhe Përpinjanit. Lumi Audë transportonte tradicionalisht lëndë druri dhe produkte të tjera vendase në Karkasonë dhe Canal du Midi. Qyteti u shqua veçanërisht për prodhimin e kapelave, dhe më pas, prodhimin e formikës. Megjithatë kohët kanë ndryshuar, dhe me ndërtimin e rrugës me pagesë që bashkon dy qytetet nëpërmjet Narbonës, qyteti është orientuar drejt eko-turizmit, turizmit dhe aktiviteteve në natyrë. Zona përreth është e pasur me interes gjeografik dhe historik duke përfshirë shumë kështjella katare.
Ekonomia
Qyteti dhe fshatrat përreth janë kryesisht bujqësore, duke prodhuar qumësht, rrush, verë (përfshirë Blanquette de Limoux), grurë, luledielli, vezë dhe mish nga shpendët dhe lopët. Në vitet e fundit, turizmi është rritur dhe gjatë muajve të ngrohtë shumë turistë dynden në Kiljan dhe rrethinat e tij për aktivitete në natyrë, ngjarje kulturore dhe restorante. Ka shumë fjetje me mëngjes dhe qira.
Kultura
Çdo gusht ka një javë të Festivalit Folklorik ku kërcimtarë, muzikantë dhe këngëtarë nga vende të ndryshme performojnë gjatë ditës dhe mbrëmjes në sheshin e qytetit të Kiljanit.
Transporti
Ka një autobus/tren 1 euro që shkon nga Kiljani në Karkasonë dhe nga Kiljani në Përpinjan, çdo ditë. Linja hekurudhore nga Carcassonne ndalon në Limoux dhe Espéraza, por disa shërbime trenash janë zëvendësuar me autobusë. Duke përdorur këtë shërbim, udhëtimi në Karkasonë zgjat rreth 50 minuta dhe rreth 1,25 orë në Përpinjan. Nga Përpinjani është një tren i shkurtër i lehtë për në Barcelonë ose deri në Narbonë dhe linjat TGV që nisen nga jugu i Francës. Me makinë, Kiljani është 45 minuta nga Karkasona dhe një orë e gjysmë nga Tuluza.
Corbières, Aude
Corbières ( ； Ocitanisht: Corbièras ; Shqip: Korbiera ) është një komunë në departamentin Audë në Francën jugore.
Demografia e Armenisë
D emografia e Armenisë është në lidhje me të dhënat demografike dhe karakteristikat e popullsisë së Armenisë, duke përfshirë rritjen e popullsisë, dendësinë e popullsisë, përkatësinë etnike, nivelin arsimor, shëndetësor, statusi ekonomik, përkatësia fetare, si dhe aspektet e tjera të popullsisë. [[Skeda:Population_armenia.png|djathtas|parapamje|300x300px|Popullsia e Armenisë 1950-2010. Të dhënat NSSRA ; Numri i banorëve në mijëra.]]
Trendet demografike
Armenia është republika e vetme e ish-Bashkimit Sovjetik që ka një pothuajse popullsi homogjene. Ajo gjithashtu është shteti i dytë pas-Bashkimit Sovjetik për nga dendësia e popullsisë, pas Moldavisë. Pakicat etnike përfshijnë rusët, asirianët, ukrainasit, kurdët yazidë, iranianët, grekët, gjeorgjianët dhe bellarusët. Ka edhe komunitete të vogla si vllehët, mordvinët, ossetianët, udisët, dhe tatët. Pakica të polakëve dhe gjermanëve kaukaz ekzistojnë edhe pse ata janë bërë rusë.
Popullsia e vendit ka rënë për shkak të rritjes së emigracionit që prej shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik. Ritmet e emigrimit dhe e popullsisë rënie, megjithatë, kanë rënë në vitet e fundit, dhe ka pasur një fluks të moderuar të armenëve kthyer në Armeni.
== Statistikat jetike    ==
Struktura e popullsisë
Struktura e popullsisë (12.10.2011) (Regjistrimit):
Gjuhët
Armenishtja është gjuha e vetme zyrtare.
Armenia është anëtare e Frankofonisë për shkak të një përqindje e vogël e njerëzve kanë studiuar mjaft frëngjisht.
Fetë
Sipas Regjistrimit të vitit 2011 fetë në Armeni, është si vijon: Krishterimi 2,862,366 (94.8%) e të cilëve 2,797,187 armen Apostolik (92.5%), 29,280 Ungjillore, 13,996 katolikë armen dhe roman (latine), 8,695 Dëshmitar të Jehovait, 8,587 Ortodoks (rusë, ukrainas, gjeorgjianë, grekë), 2,874 Molokan (jo-Ortodokse Rusët), 1,733 Kisha e lindjes Asiri (Nestorian), 733 Protestantë, 241 Mormonit, Yazidism (0.8%), Paganizëm (0.2%), 812 Islam, 5,299 fe të tjera (0.2%), 121,587 të papërcaktuar (4%).
Mara
Mara (Màra) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 18.64 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 257 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 612 banorë.
Ministria e Punëve Publike, Transportit dhe Telekomunikacionit (Tiranë)
Ministria e Punëve Publike, Transportit dhe Telekomunikacionit (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Mauzoleumi i Familjes Mbretërore
Mauzoleumi i Familjes Mbretërore ose Varri i Nënës Mbretëreshë është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "383 më 16.07.2010".
Parku Kombëtar Comoe
Parku Kombëtar i Comoé është një rezervë e biosferës dhe një Vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s në Distriktet Zanzan dhe Savanes në verilindje Bregut të Fildishtë. Kjo është zona më e madhe e mbrojtur në Afrikën Perëndimore, me një sipërfaqe prej 11,500 km2, dhe varion nga savana e Guinesë e lagur në zonën e thatë sudaneze. Ky gradient i pjerrët klimatik veri-jugor lejon që parku të mbajë një mori habitatesh me një diversitet të mrekullueshëm të jetës. Disa lloje të kafshëve dhe bimëve gjejnë edhe strehën e tyre të fundit në disa prej llojeve të ndryshme të savanës, pyjeve, kullotave bregdetare, kullotave të shkëmbinjve ose ishujve të pyjeve
Peizazh
parapamje|200x200px|left|Lumi i Comoe rrjedh nëpër park Shkalla e lartë e klimës veri-jugore përfshin një numër të habitateve që përmbajnë një diversitet të shquar të jetës, duke e bërë atë savanën më biodiversale në botë dhe varion nga zona e thatë sudaneze në Guinea Savanna relativisht të lagësht. Këto habitate përfshijnë në pjesën më të madhe savanë të ndryshme, ishuj pyjore, pyje galerike dhe kullota bregore, duke siguruar kështu një shembull ideal të habitateve kalimtare nëpër zona të ndryshme klimatike. Lumi i Comoe, që rrjedh përgjatë Bregut të Fildishtë, gjithashtu lejoi që habitatet dhe shoqëritë bimore të vendosura normalisht të gjendeshin më tej në jug, si arka e pyllit të galerisë së dendur në afërsi të lumit. Kjo shumëllojshmëri e habitateve në zona të ndryshme dhe zona e madhe e dedikuar për ruajtjen e burimeve natyrore e bën atë njësi ekologjike me rëndësi të veçantë dhe një vend i trashëgimisë botërore të UNESKO-s.
Flora
djathtas|parapamje|200x200px|Floodplains e Comoé lumit Prona përmban rreth 620 specie bimore, të përbërë nga 191 lloje të lëndëve të drurit (62 pemë, 129 shkurre dhe rrushi) dhe 429 specie barishtore, duke përfshirë 104 kullosa. Parku përfshin habitate të ndryshme kalimtare, nga pyjet në savana, me bashkësi të ndryshme bimore tipike të rajoneve më jugore. Pyjet e galerisë, pyjet e hapura dhe kullota bregore ndodhen së bashku me të gjitha llojet e savanës, të cilat zënë rreth 90% të parkut Pylli përbëhet nga shumë pemë gjelbëruese. Në pyjet e galerisë Cynometra, është gjinia më dominuese, ndërsa arka e ishujve të pyllit të thatë janë përgjithësisht të banuara nga Anogeissus leiocarpus, Antiaris africana, Isoberlinia doka, Cola cordifolia, të kërcënuara në nivel kombëtar Chlorophora excelsa dhe Blighia unijugata. Në rrafshin e përmbytjes Hyparrhenia rufa është lloji më i zakonshëm.
Trashëgimi Botërore
Parku u shtua fillimisht si një vend i Trashëgimisë Botërore për shkak të diversitetit të jetës së bimëve të pranishme në lumin Comoé, duke përfshirë pikat e pacenuara të pyjeve tropikale të shiut të cilat zakonisht gjenden vetëm në jug. Si një rrafshinë e mirë-eroduar midis dy lumenjve të mëdhenj, toka në këtë zonë është vend i tokave relativisht jopjellore dhe një regjimi lagështie të përshtatshme për një biodiversitet më të pasur se zonat përreth. Në vitin 2003 u shtua në listën e Vendeve të Trashëgimisë Botërore në Rrezik për shkak të gjuetisë, mungesës së menaxhimit, mbipopullimit të parkut nga kafshët, problemeve që u intensifikuan pas shpërthimit të Luftës Civile të Parë të Bregdetit.
Bërthama e atomit
Bërthama e atomit përbëhet nga neutronet pa ngarkesë (elektricitet) (neutrale), protonet me ngarkesë elektrike (pozitive)dhe elektronet me ngarkes elektrike (negative). Bërthama në përgjithësi është elektropozitive dhe varet nga numri i protoneve. Atomet në [Sistemi periodik të elementeve|sistemin periodik të elemenateve] renditen sipas numrit të protoneve në bërthamë i cili quhet numër atomik. Shuma e numrit të protoneve dhe neutroneve quhët masë e atomit sepse numri i elektroneve nuk ka ndikim në masën e përgjithshme të atomit pasi masa e elektronit është e papërfillshme.
Kategoria:Kimi
Kombëtarja kosovare e futbollit U19
Kombëtarja kosovare e futbollit U19 (Kosovo national under-19 football team) është ekipi kombëtar i futbollit të Kosovës për moshat nën 19 vjeçare. Skuadra menagjohet nga Federata e Futbollit e Kosovës. Më 6 shkurt 2013. FIFA i dha lejën edhe skuadrave kosovare të luante lojëra miqësore ndërkombëtare kundër skuadrave të tjera anëtare.
Monrovia
Monrovia është kryeqyteti i Liberisë. Ndodhet mes Oqeanit Atlantik dhe lumit Mesurado.
Etimologjia
Monrovia u emërua në nder të presidentit të SHBA-së, James Monroe. Së bashku me Uashington D.C., është një nga dy kryeqytete i cili u emërua sipas presidentit të SHBA-ve.
Kryetarët
Kryetarët e bashkësisë ishin:
Festivali Evropian i Këngës 2005
Festivali Evropian i Këngës 2005 ishte edicioni i 50-të i Festivalit Evropian të Këngës. Ai u zhvillua në Kiev, Ukrainë, pas fitores së Ruslanës në konkursin e vitit 2004 në Stamboll, Turqi me këngën "Wild Dances". Ishte hera e parë që Ukraina kishte pritur konkursin - vetëm 2 vjet pasi vendi bëri debutimin e saj. Organizuar nga Bashkimi Evropian i Transmetuesve (EBU) dhe transmetuesi pritës i Kompanisë Televizive Kombëtare të Ukrainës (NTU), konkursi u mbajt në Pallatin e Sportit, dhe përbëhej nga një gjysmëfinale më 19 maj, dhe finalja më 21 maj 2005. Dy shfaqjet live u pritën nga Maria Efrosinina dhe Pavlo Shylko.
Organizatorët shpresuan se nga organizimi i Eurovisionit, ajo do të nxisë imazhin e Ukrainës jashtë vendit dhe për të rritur turizmin, ndërsa qeveria e re e vendit shpresonte se ajo do të japë një nxitje modeste për qëllimin afatgjatë të marrjes së anëtarësimit në Bashkimin Evropian.
Ky ishte edhe edicioni i parë që u transmetua në formatin ekran të gjerë 16:9.
Vendndodhja
Kievi është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i Ukrainës, i vendosur në pjesën veriore qendrore të vendit në Dnieper. Pallati i Sporteve, një arenë shtëpie me shumë qëllime, u konfirmua nga zyrtarët si vendi pritës në shtator 2004. Sidoqoftë, për të pritur konkursin, pajisjet ishin arritur në standardin e kërkuar nga Bashkimi Evropian i Transmetimit (EBU).
Gjysmëfinalja
Gjysmëfinalja u mbajt më 19 maj 2005 në orën 21:00 (CET). 25 vende performuan dhe të 39 pjesëmarrësit votuan.
Shtetet e hijezuara u kualifikuan për në finalen e Eurovizionit
Finalja
Shtetet me shkronja të trasha u kualifikuan automatikisht për Festivalin Evropian të Këngës 2006.
Bill Prady
frameless|djathtas Bill Prady (William Scott Prady; lindur më 7 qershor, 1960 ) është shkrimtar televiziv dhe producent i cili ka punuar në sitcome-t amerikane dhe disa programe tjera televizive, duke përfshirë Married... with Children, Dream On, Star Trek: Voyager, Dharma & Greg, dhe Gilmore Girls dhe është bashkë-krijues i The Big Bang Theory.
Kariera
Karierën si shkrimtar ai e filloj duke shkruar për Muppets.
Beteja e Manastirit (1912)
Beteja e Manastirit u zhvillua pranë qytetit të Bitolës, Maqedoni  (atëherë i njohur si Manastir) gjatë Luftës së Parë Ballkanike, midis forcave serbe dhe osmane nga 16 deri më 19 nëntor 1912. Ajo rezultoi në një fitore serbe pas luftimeve të rënda në veri të qytetit, turqit e shpartalluar u larguan duke braktisur armët e tyre.
Beteja
Si pjesë e vazhdueshme e Luftërave Ballkanike, Ushtria Osmane e Vardarit u tërhoq nga disfata në Kumanovë dhe u rigrupua rreth Manastirit. Serbët pushtuan Shkupin dhe dërguan forca për të ndihmuar aleatin e tyre bullgar të rrethonin Adrianopojën. Ushtria e Parë Serbe, duke përparuar në jug në Manastir (Bitola i sotëm), u ndesh me zjarr të rëndë të artilerisë osmane dhe duhej të priste që të mbërrinte artileria e saj. Sipas kapitenit francez G. Bellenger, duke shkruar në Shënime mbi përdorimin e artilerisë në fushatën ballkanike, ndryshe nga osmanët, artileria fushore serbe ishte shumë e lëvizshme, në një moment divizioni serb Morava tërhoqi katër artileri me rreze të gjatë veprimi në një mal, pastaj çdo natë tërhiqte armët më pranë forcave turke për të mbështetur më mirë këmbësorinë.
Më 18 nëntor, pas shkatërrimit të artilerisë osmane nga artileria serbe, krahu i djathtë serb kaloi përmes Ushtrisë së Vardarit. Më pas serbët hynë në Manastir më 19 nëntor. Me pushtimin e Manastirit serbët kontrolluan Maqedoninë jugperëndimore, duke përfshirë edhe qytetin simbolikisht të rëndësishëm të Ohrit.
Abelard Tahiri
Abelard Tahiri ka lindur me datën 13 mars të vitit 1983 në Skenderaj. Studimet universitare i ka përfunduar në vitin 2005 në Departamentin e Shkencave Politike dhe Administrimit Publik të Fakultetit Filozofik të Universitetit të Prishtinës.
Në vitet 2006-2008 ka qenë Këshilltar i Kryetarit të Partisë Demokratike të Kosovës. Nga viti 2008 deri në vitin 2014 ka ushtruar detyrën e Shefit të Kabinetit të Kryeministrit të Republikës së Kosovës. Nga viti 2014 deri në vitin 2016 ka qenë Këshilltar i Lartë politik i Zëvendëskryeministrit, njëherësh Ministrit të Punëve të Jashtme ndërsa nga viti 2016 deri para marrjes së detyrës si ministër i Drejtësisë, ka qenë Këshilltar i Lartë politik i Presidentit të Republikës së Kosovës. Është anëtar i Kryesisë së Partisë Demokratike të Kosovës dhe një nga shtyllat kryesore të organizimit të saj. Jeton në Prishtinë së bashku me gruan Yllkën si dhe fëmijët Jonilën dhe Pirron.
Kombëtarja kosovare e futbollit U17
Kombëtarja kosovare e futbollit U17 (Kosovo national under-17 football team) është ekipi kombëtar i futbollit në Kosovë për moshat nën 17 vjeçare ndërsa menagjohet nga Federata e Futbollit e Kosovës.
Ministria e Turizmit, Kulturës, Rinisë dhe Sporteve (Tiranë)
Ministria e Turizmit, Kulturës, Rinisë dhe Sporteve (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në Ishm.T.K.R.S., rrethi i Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Azet
Azet është një komunë në Francë. Azet bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 161 banorë dhe sipërfaqe 26.63 km².
Martis
Martis (Màltis, Màlti) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 22.96 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 295 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 517 banorë.
Xhavit Bajrami
Xhavit Bajrami (i lindur më 30 tetor 1975) është një ish-kickboxer shqiptaro-zviceran që konkurroi në divizionin e peshave të rënda. Një praktikues karates Seido dhe nxënës i Andy Hug, Bajrami ndërtoi një rekord të pamposhtur brenda vendit para se të rekrutohej nga K-1 ku ai fitoi turneun K-1 Braves '99 dhe përfundoi si i dyti në dy turne të tjera. Ai është gjithashtu dy herë kampion i botës Muay Thai, duke fituar titullin Botëror Super Heavyweight në vitin 2004 dhe rripin WKN World Super Heavyweight në vitin 2010.
Mehmet Gjevori
Mehmet Gjevori apo Mehmet Xhevori ishte pishtar i devotshëm i arsimit shqip dhe tërë jetën ia kushtoi zhvillimit të arsimit dhe përhapjes së dijes në Kosovë", u tha në akademinë komemorative. \02.05.07\
Xhavit Bajrami
Jeta e hershme
Bajrami ka lindur në Dumosh, në vitin 1975. Ai u zhvendos në Zvicër ku filloi ushtrimin e Seidos dhe eventualisht kickboxing.
Mehmet Gjevori
Autori i Abetares së parë Shqipe në Kosovë, mësuesi, pedagogu, dhe veterani i arsimit, Mehmet Gjevori, ndërroi jetë dje në moshën 93 vjeçare. Familjarë, miq të shumtë dhe personalitete të jetës politike e shoqërore, bënë homazhe pranë arkivolit të tij, ndërsa për nder të jetës dhe veprimtarisë së tij të bujshme që la në sferën e arsimit shqip, në Teatrin Kombëtar në Prishtinë u mbajt mbledhje komemorative. Mësuesi Mehmet i lindur në Elbasan të Shqipërisë, shërbeu në Kosovë për plot 67 vjet. Për jetën dhe veprën e tij, folën akademik Pajazit Nushi dhe zv.ministri i arsimit, Fevzi Berisha. Telegrame ngushllimi për familjen Gjevori kanë dërguar presidenti i Kosovës Fatmir Sejdiu dhe personalitete të tjera. Mehmet Gjevori ishte nderuar me urdhërin Naim Frashëri të klasit të I më 1994 nga president i Republikës së Shqipërisë ndërsa në vitin 2003 me Medaljen e artë të Lidhjes së Prizrenit, nga ish presidenti, Ibrahim Rugova. Varrimi i Mehmet Gjevorit u bë në varrezat e qytetit në Prishtinë.\02.05.07\
Maseru
Maseru është kryeqyteti i Lesotos. Ndodhet në veriperëndim të Lesotos nga kufiri i Afrikës Jugore.
Klima
Maseru ka klimë oqeanike. Gjatë dimrit, temperatura mesatare janë 9 °C. janari është muaji më i nxehtë me temperaturë mes 15 dhe 33 °C. korriku është muaji më i ftohtë, ku temperaturat janë nga −3 deri në 17 °C.
Kombëtarja kosovare e futbollit të femrave U19
Kombëtarja kosovare e futbollit të femrave U19 (Kosovo women's national under-19 football team) është skuadra kombëtare e futbollit të femrave të Kosovës për moshën nën 19 vjeçare dhe menagjohet nga Federata e Futbollit të Kosovës.
Ura kanal në fshatin Zall-Herr (Tiranë)
Ura kanal në fshatin Zall-Herr (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në Zall-Herr, rrethi i Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Urdhëres më 08.01.1977".
Ministria Financave (Tiranë)
Ministria Financave (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Kisha e Shën Katerinës së Italisë, Valeta
Kisha e Shën Katerinës së Aleksandrisë ( Maltese  ), e njohur zakonisht si Kisha e Shën Katerinës së Italisë është një kishë katolike romake në Valeta, Maltë. U ndërtua nga Hospitaller Langue i Italisë dhe shërben si kishë famullitare e komunitetit Italian të Maltës.
Origjina
majtas|parapamje| Brendësia e kishës Kisha u ndërtua në 1576 nga kalorësit italianë të Shën Gjonit për të shërbyer si kisha e tyre. Ajo u ndërtua ngjitur me Auberge d'Italie. Në shekullin e 17-të kisha u zgjerua. Një kishë tetëkëndëshe u shtua në kishëzën ekzistuese. Kisha e parë u ndryshua në shenjtëroren e kishës. Kisha iu nënshtrua një restaurimi të madh nga 2001 deri në 2011. Sot kisha ende shërben si kishë famullitare e komunitetit italian të Maltës.
Ndërtesa e kishës është e shënuar në Inventarin Kombëtar të Pronës Kulturore të Ishujve Maltezë.