cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joseph Priestley
Joseph Priestley lindi më 13 mars 1733 në Birstoll afër Leedsit, Angli dhe vdiq më 6 shkurt 1804 në Northumberland, Pennsylvania, ShBA. Ishte teolog, filozof, kimist dhe fizikan anglo-amerikan. Në periudhën nga viti 1772 deri në vitin1774 e zbuloi amoniakun dhe acidin klorhidrik. Ai njihet si i pari në historinë e kimisë që e izoloi oksigjenin.
Spydeberg
Spydeberg është një komunë në qarkun Østfold, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 142 km² dhe popullsi 4706 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Stange
Stange është një komunë në qarkun Hedmark, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 724 km² dhe popullsi 18288 banorë.
Jean Servais Stas
Jean Servais Stas lindi më 21 gusht 1813 në Löwen, Belgjikë dhe vdiq më 13 dhjetor 1891 në Brysel. Ishte kimist belg dhe për herë të parë zbatoi matjen e peshës së atomit, ndër tjerash të Karbonit.
Stange
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Troy (Michigan)
Troy është një qytet i pasur në qarkun Oakland në shtetin amerikan të Miçiganit, dhe është një periferi e Detroitit. Popullsia ishte 82.212 në vitin 2012, duke e bërë atë qytetin e 11-të më të madh në Michigan për nga popullsia, dhe qytetin më të madh në qarkun Oakland.
Kori polifonik Prenkë Jakova
Korri polifonik "Prenkë Jakova" është krijuar në vitin 1997 nga Gjon Shllaku dhe zhvillon aktivitetin e tij në përbërje të Shoqatës Kulturore Artistike“Prenkë Jakova– Shkodër.
Përbëhet nga muzikantë profesionsitë dhe ka meriten të jetë i pari kor në Shqipëri, që i dedikohet në mënyrë të plotë polifonisë klasike perëndimore, duke qenë njëkohësisht i lidhur ngushtë me vlerat e çmueshme të artit popullor shqiptar.
Ky kor mban emrin e muzikantit të madh Prenkë Jakova, kompozitor, dirigjent i korit, orkestrës e bandës, i shquar ndër të tjera si krijues i Operas Kombëtare Shqiptare.
Në vitet e para të jetës artistike, Kori Polifonik "Prenkë Jakova" ka arritur suksese të çmueshme në shumë koncerte, si në ato të Krishtlindjes, të Javës së Madhe apo në koncetin në mbyllje të Simpoziumt Katekistik Ndërshqiptar.
Në bashkepunim me Korin Polifonik "Josquino Salepico" te Molfetes (Itali), ka prodhuar një C.D. me këngë popullore shqiptare e muzikë polifonike, mes të cilave dhe Meshën Polifonike të "Shën Kollit" të Salvatore Pappagallos, regjistruar nga Radio Vatikani, që u publikua me titullin "Jubileu Koral 2000".
Ka zhvilluar disa turne në qytete të ndryshme të Italisë, si në Rajonin e Pulias, e në Romë (1998-1999), në Venezia, Modena (2001), në Pstoia, Borgo San Lorenzo dhe në Javën e Kulturës Shqiptare organizuar në Firenze, duke kënduar në Salone de'500 – Palazzo Vecchio (2002).
Ka marre pjesë me shumë sukses në Festivalin Ndërkombëtar Koral “Tirana 2000”.
Kori Polifonik "Prenkë Jakova" ka marrë pjesë në Konkursin e VIII Internacional të Muzikës Korale "Orlando di Lasso" në Camerino - Marche Itali ( 2001), ku është vlerësuar me medaljen e bronzit në kategorinë më të lartë.
Në vitin 2001 së bashku me Korin e Akademisë Muzikore të Cetinës (Mali i Zi), ka formuar një formacion të ri koral shqiptaro-malazez i quajtur "Lake Airs", i cili ka zhvilluar disa koncerte në Shkodër, në Bar, Tivat e Vir-Pazar të Malit të Zi. Të rinjtë shqiptarë e malazezë, duke kënduar së bashku për të parën herë në historinë e turbullt të dy vëndeve, kanë dhënë një kontribut të madh në ndërtimin e paqes e të bashkepunimit mes dy popujve fqinjë.
Në shtator të vitit 2002, ka marrë pjesë në përkujtimin e 5-vjetorit të vdekjes së Nanë Terezes në Gjakovë (Kosovë).
Gjatë vitit 2004, ka zhvilluar aktivitet të suksesëshëm brënda dhe jashtë vëndit, ku veçohet turneu koncertal ne Kroaci dhe në disa qytete të Hungarisë si Estergom, Oroshaza, Budapest etj.
Merr pjesë në Festivalin e Koreve të Dhomës në Kragujevac (Serbi) gusht 2006, ku vlësohet mes koreve më të mira për repertorin dhe  interpretim e nivelit të lartë. “Koncert Jubilar” në kuadër të festimeve të 10 vjetorit të krijimit te Korit Polifonik “Prenkë Jakova”, në Qendrën Ndërkombëtare të Kulturës, Tiranë – dhjetor 2006.
Realizon premierën e “Petite Messe Solennelle” të G.Rossinit, në bashkëpunim me Mº Michele Campanella e soliste italiane, në Teatrin e Operas së Stambollit Turqi,  (27 janar, 2007).
Merr pjesë në edicionin e dytë Festivalit Evropian të Koreve të Dhomës, Tiranë 6-9 maj 2007.
Merr pjesë në Koncertin e Krishtlindjes dhe në ‘Ditët e muzikës’, organizuar në kuadrin e 10 vjetorit të krijimit të Shoqatës Kulturore Artistike “Prenkë Jakova” që merr Titullin “Mirënjohja e qytetit”,Shkodër - dhjetor 2007.
Gjatë vitit 2008 merr pjesë në Koncertin Jubilar të 50-vjetorit të operës së parë shqiptare “Mrika” të kompozitorit Prenkë Jakova ( 6 dhjetor 2008).
Realizon “Koncertin e Krishtlindjes 2008”, gjatë turneut koncertor në Itali, duke e shfaqur me sukses në Lodi, Milano, Varese, Mantova e Torino, (10 – 20 dhjetor 2008).
Merr pjesë në edicionin e tretë të Festivalit Evropian të Koreve të Dhomës, Tiranë 8-10 maj 2009.
Në bashkëpunim me korin gjerman “Collegium vocale” të Dortmund dhe korin francez “La Corale Andre Leculeur” me Orkestren e TVSH, nën drejtimin e Dirigjentit Matthias Topp, interpreton Oratorin e J.Haydn “The Ceration” në sallën e Akademisë së Arteve – Tiranë dhe në Katedralen e Shën Shtjefnit – Shkodër, (18-19 tetor 2009).
Merr pjesë në edicionin e katërt të Festivalit Evropian të Koreve të Dhomës, Tiranë 17-19 tetor 2010.
Gjatë vitit 2010 performon në: - Koncert me muzikë italiane, në mbyllje të javës së aktiviteteve “gjuha italiane në botë”, Teatri “Migjeni” – Shkodër (22 tetor ); - Koncert vokal-instrumental në 55-vjetorin e shtetit modren austriak, Teatri “Migjeni” – Shkodër  (23 tetor ); - Veprimatri muziko-letrare ne muzikë nga At Martin Gjoka, në kuadrin e “Figura të shquara shkodrane të artit shqiptar” edicioni i VI, Kisha Françeskane – Shkodër (12 dhjetor); - Gala’ e Fundvitit, Teatri “Migjeni” – Shkodër, (28 dhjetor). - Koncert Vokal – instrumental, me solistët dhe Korin, shoqëruar nga Orkestra e përbashkët e Shoqatës Kulturore Artistike “Prenkë Jakova” me instrumentistë nga Shkodra, Prizreni, Tirana. Teatri “Migjeni” – Shkodër, (27 nëntor 2011), Salla e Shtëpisë së Kulturës – Prizren (17 dhjetor 2011).
Platina
thumb| Platini është metal i çmuar shumë i rëndë, i butë si ari, me ngjyrë hiri në të bardhë, që shkrin në temperaturë të lartë dhe që përdoret për të bërë sende zbukurimi, enë kimike etj. Simboli kimik i tij është Pt dhe në sistemin periodik radhitet me numrin rëndor 78.
Platini
Platini është një element kimik me simbolin atomik Pt dhe numrin atomik 78. Në Tabelën Periodike të Elementeve ai është në grupin e 10. I rëndë, i petëzueshëm, i punueshëm, i çmuar, një metal kalimtar i bardhë-gri, Platini është rezistent ndaj gërryerjeve dhe ngjan me disa nga xeherorët e nikelit dhe bakrit nëpër disa depozita native. Platini përdoret për bizhuteri, në pajisjet laboratorike, lidhjet elektrike, në stomatologji, aparat i kontrollit të emetimit të makinave. Shufrat e Platinit kanë një kod qarkullimi të vendosur nga ISO (International Organization for Standardization) që është XPT.
Platini Pt
Karakteristika të rëndësishme
Kur është i pastër, metali është në ngjyrë gri në të bardhë dhe i ngurtë. Veshja e Platinit dhe karakteristikat e rezistencës së shkëlqimit të tij janë shumë të përshtatshme për të bërë bizhuteri të përsosura. Platini është më i çmuar se ari. Çmimi i Platinit ndryshon sipas mundësisë së sigurimit të tij, por çmimi i tij është sa dyfishi i çmimit të arit. Në shekullin e 18, rrallësia e platinit e bëri mbretin Louis-in e XV të Francës ta shpallte atë si të vetmin metal të përshtatshëm për një mbret. Platini zotëron një rezistencë të lartë nga sulmet kimike, karakteristika të shkëlqyeshme në temperaturë të lartë dhe tipare të qëndrueshme elektriciteti. Të gjitha këto tipare janë shfrytëzuar për përdorim industrial. Platini nuk oksidohet në ajër në asnjë temperaturë, por mund të gërryhet nga cianidet, halogjenët, squfuri dhe nga gërryesit alkalinë. Gjendjet e zakonshme të oksidimit të platinit janë +2 dhe +4. Gjendjet e oksidimit +1 dhe +3 janë më pak të zakonshme.
Historia
Platini natyral dhe përzierjet e pasura të tij janë njohur për një kohë të gjatë. Mendohet se metali ishte përdorur nga amerikanët vendas të periudhës Pre-Kolumbiane, përmendja e parë Europiane e platinit shfaqet në 1557 në shkrimet e humanistit italian Julius Caesar Scaliger (1484–1558) si përshkrim i një metali misterioz të gjetur në minierat e Amerikës qendrore mes Darién (Panama) dhe Meksikës. Fjala Platin vjen nga fjala spanjolle platina, të thotë “argjend i vogël”. Simboli alkimik për platinin është bërë duke bashkuar simbolet e argjendit dhe arit. Platini u shqyrtua nga astronomi Antonio de Ulloa dhe Don Jorge Juan y Santacilia (1713–1773),të dy u caktuan në një ekspeditë gjeografike në Peru që zgjati nga 1735 deri në 1745 nga mbreti Filipi i V. Midis të tjerash, Ulloa vëzhgoi platina del pinto një metal të papnueshëm të gjetur me arin në Granadën e Re (Kolumbi). Piratët anglezë e kapën anijen e Ulloas gjatë kthimit. Mendohet se ai ishte pritur mirë në Angli, dhe madje ishte bërë anëtar i shoqërisë së lartë, ai u ndalua të publikonte ndonjë informacion për metalin që ishte ende i panjohur deri në 1748. Para se kjo të ndodhte Çarls Uood (Charles Wood) në mënyrë të pavarur e izoloi elementin në 1741. Zbulimet më të mëdha janë gjetur në Rusi në 1819, që në shekullin e 20 prodhoi afërsisht 90% të prodhimit botëror të platinit. Për shkak të rrallësisë së tij, vështirësitë e mëdha për ta punuar dhe nevoja për ta përzierë atë me një metal akoma më të shtrenjtë iridiumin, në fund të shekullit të 19 platini ishte përdorur vetëm në disa mënyra të kufizuara për bizhuteri. Kjo ndryshoi në fillim të shekullit të 20 kur shumica e skeleteve të unazave me diamante dhe shumica e bizhuterive të veçanta ishin të bëra pothuajse tërësisht me platin. zlluil
Steigen
Steigen është një komunë në qarkun Nordland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 1007 km² dhe popullsi 2863 banorë.
Platina
Prodhimi
1000 centimetër kub e një platini 99.9% të pastër
Steigen
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Platina
Prodhimi
Në mënyrë që të përfitohet platin i pastër, minerali dërrmohet në një përmbajtje thërrmijash të pa tretshme në ujë (slurry), dhe pastaj përzihet me një pastrues që përmban grumbullues molekulash. Më pas ajri zien gjatë përzierjes, duke u krijuar thërrmijave të mineralit metalor që të shkëputen nga pjesa tjetër e përzierjes. Ky proces quhet “flotation” (pluskim). Hapi tjetër është shkrirja. Në 2006, rezervat botërore të platinit ishin rreth 217700 kg ose 7 milionë troi ounce. Çmimi mesatar nga viti 1991 deri në 2007 në $ për troi ounce (~$40/g).
Masa paraprake
Sipas Qendrës së Kontrollit dhe Parandalimit të Sëmundjeve, ekspozimi për një kohë të shkurtër ndaj kripërave të platinit “mund të shkaktojë acarime të syve, hundës dhe grykës” dhe ekspozimi për një kohë të gjatë “mund të shkaktojë alergji të frymëmarrjes dhe të lëkurës”. Disa përbërje platini përdoren në kimioterapi dhe tregojnë një aktivitet ndalues kundër disa tumoreve. Cisplatini është veçanërisht i efektshëm kundër kancerit të organeve mashkullore, shkalla e shërimit u përmirësua nga 10% deri në 85%. Megjithatë efektet anësore janë të rënda, cisplatini shkakton grumbullime, dëme të pakthyeshme të veshkave dhe të dëgjimit. Si agjentët e tjerë ototoksik, shurdhësia mund të jetë dytësore në bashkëveprimet me melaninën në stria vascularis. Meqenëse platini është katalizator në prodhimin e llastiqeve të silikonit dhe përbërësve të xheleve të llojeve të ndryshme të transplantove mjekësore (të transplantove të gjirit, disqe artificiale për kurrizin,portat hyrëse të enëve të gjakut), mundësitë që platini natyror i lirë të hyjë në trup dhe të shkaktojë efekte të kundërta ka merituar një shqyrtim të hollësishëm. FDA-ja dhe shtete të tjera kanë rishqyrtuar çështjen dhe nuk kanë gjetur prova që ta sugjerojnë toksik platinin natyror.
Përhapja
Platini është një mezal shumë i rrallë,gjendet ne sasi vetëm në 0.003 ppb në koren e tokës, dhe është 30 herë më i rrallë se ari. Në qoftë se të gjitha rezervat e platinit do të mblidheshin në një pishinë me përmasa olimpike, do të ishte aq thellë sa të mbulonte deri te kyçi i këmbës. Ari do të mbushte më shumë se tre pishina të tilla. Në 2005, British Geological Survey shpallte se Afrika e jugut ishte prodhuesja kryesore e platinit me pothuajse 80% të ndjekur nga Rusia dhe Kanada-ja. Platini shpesh është gjetur si i pa përzier kimikisht si platin nativ dhe i përzier me iridium si platiniridium. Platini arsenid, sperrilit (PtAs2), është burimi më i madh i platinit bashkuar me xeherorët e nikelit në depozitat e Sudbury Basin në Ontario, Kanada.
Platini si metal i rrallë
Platini si metal irralle por i çmuar ka bërë që reklamuesit ta bashkojnë atë me luksin dhe pasurinë. Kartat e kreditit të platinit kanë privilegje më të mëdha se ato të arit. Dhuratat e platinit janë më të shtrenjtat, të radhitura sipër arit,argjendit dhe bronxit por poshtë diamantit. Për shembull në SHBA një album muzikor që ka shitur më shumë se 1.000.000 kopie do të çertifikohet si PLATIN, ndërsa një album që ka shitur më shumë se 10.000.000 kopie do të çertifikohet si DIAMANT. Edhe disa produkte si, siç janë automjetet me një ngjyrë gri në të bardhë identifikohen si PLATIN. Platini konsiderohet si metal i çmuar, megjithëse përdorimi i tij nuk është i zakonshëm sa ari dhe argjendi. Skeleti i kurorës së Mbretëreshës Elizabet Mbretëreshës Nënë, prodhuar për kurorëzimin e saj si bashkëshorte e Mbretit George i VI, është bërë prej platini. Ishte kurora e parë Britanike që është bërë prej këtij metali të veçantë. Një monedhë e Jugosllavisë dhe një 100$ Amerikanë prej PLATINI
Pani
thumb|upright|Pan, [[Mikhail Vrubel 1900.]]
Në fillim Pani jetonte në pyjet e Arkadisë, pastaj njerëzit me të ndesheshin në tërë botën greke, dhe më në fund edhe në atë romake, ku u identifikua me zotin e vjetër, Faun. Në kohërat më të lashta ishte vetëm mbrojtës i pyjeve dhe i barinjëve, më vonë u bë mbrojtës i tërë natyrës. Veçmas e kanë adhuruar në fshat. Kur u shua bota antike, Pani sërish u ringjall gjatë renesansës. Vetëm nga qenia hyjnore u shndërrua në dekorim të parqeve princore. Në kohën e barokut hyri në pallatet dhe kopshtet e bujarëve ku e luante rolin e shkurtabiqëve të sotëm prej gipsi. Në literaturën secesioniste u degjenerua në postamente të llampave rrugore. Kuptohet, se kundër kësaj, nuk ka mundur asgjë të bëjë, madje më pak se për djemt e tij të shumtë Paniskë ose Faunë. Piktura të Panit nga antika janë ruajtur mjaft shumë; në vaza janë ruajtur më së dyqind, ndërsa skulptura disa qindra. Prej veprave të medha po e përmendim vetëm Panin me Siringen, kopja e kokës së vjetër e origjinalit grek nga shek. IV para e.s. (sot gjendet në Muzeun Arkeologjik Kombëtar në Athinë), me siguri për nga vjetërsia e njëjtë me Panin me Dionizin e vogel (sot gjendet në Muzeun e Lateranti), me Panin dhe Dafnisën e Heliodrit dhe kopjen romake të skulpturës helenistike Pani dhe Olimpi (të dyjat në Muzeun Popullor në Napoli). Prej pikturave murale më e njohura është Pani me nimfat nga fillimi i erës sonë nga Pompejet (sot gjendet në Muzeun Popullor të Napolit), ndërkaq prej mozaiqeve Pani nga Genazzano (Gjenacano) përafërsisht rreth vitit 50 të e.s. (sot gjendet në Muzeun Popullor të Romës në Terme). Prej këngëve për nderë të tij ndoshta kujdes të posaqëm meriton në Himnet e Homerit (me siguri nga shek. VI - V para e.s.).
Stavanger
Stavanger është një komunë në qarkun Rogaland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 71 km² dhe popullsi 121325 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Ciklopi
Ciklopi ose Kiklopi (Κύκλωπες; Cyclopes; Katallanët) përbindsha me një sy të rrumbullakët në mes të ballit. Se si dukeshin mitet pajtohen, por jo se sa kanë qenë dhe çfarë prejardhje kanë. Sipas Homerit kanë qenë popull. Kanë jetuar në Hiperi, tokën e largët dhe në ujdhesat përreth, kanë jetuar në shpella, kanë qenë të egër dhe jo të qytetëruar, nuk kanë mundur madje as të qëndrojnë drejt, tokën nuk e kanë punuar dhe nuk i kanë nderuar as mysafirët. Më i dalluari prej tyre ka qenë Polifemi, i biri i zotit Poseidon. Sipas Hesiodit ishin vetëm tre Kiklopë dhe quheshin Steropi, Bronti dhe Argesi. I ati i tyre ishte Urani, ndërsa e ëma Gea, hyjnesha e tokës. U bashkuan me Zeusin, zotin suprem kundër babës së tij, Kronit dhe ia farkuan rrufetë dhe vetëtimat me ndihmën e të cilëve ngadhnjeu. Sipas miteve ro¬make Kiklopët ishin ndihmësit e zotit Vullkan (grek Hefestit) dhe kanë jetuar në Sicili. Punëtorinë e kanë pasur në vullkan, në njëren prej ujëdhesave Lipari, në veri të Sicilisë.
Tokës së Kiklopëve u janë larguar zotërat dhe njerëzit. Fqinjët e tyre feakët, për shkak të dhunës së tyre, e kanë braktisur vendin e tyre të mëparshëm dhe e themeluan mbretërinë e re në ujëdhesën Sheri. Prej trimave grekë deri tek këta ka arritur Odiseu, mbreti i Itakës, kur në brigjet e tyre e ka bartur era e papërshtatshme. U zbarkua në breg me dymbëdhjetë njerëz, e u kthye me gjashtë, por për këtë ka mundur t'i fallënderoj vetëm guximit dhe dinakërisë së vet me të cilën pat sukses ta mashtrojë Kiklopin Polifem. Në Sicili me Kiklopët u takua Enea, por nën rrethanat më të favorshme. Me urdhërin e zotit Hefest ia farkuan armët e reja.
Kiklopët kaherë janë zhdukur, por janë ruajtur shumë vepra artistike të artistëve antikë dhe modernë, si dhe emri i tyre. Me të kuptohet vigani ose njeriu tejet i fuqishëm. Flasim për stabilimentet kiklopike, rritjen dhe trupin kiklopik. Emri i tyre gjendet edhe në mjekësi. Anomalia te njerëzit që kanë të ngjitur të dy sytë quhet kiklopi. Në arkeologji shpeshherë hasim "muret kiklopike". Ky është term shkencor për muret e punuara prej blloqeve të mëdha, të paluara prej gurit, të prerë nga guroret dhe i formuar është prej emërtimit të fortifikatës së qytetit Tirint, të cilën kinse e kanë ndërtuar Kiklopët të cilët Proiti, themeluesi i qytetit i ka ftuar nga Azia e Vogël.
Steinkjer
Steinkjer është një komunë në qarkun Nord-Trøndelag, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 1564 km² dhe popullsi 20672 banorë.
Titanët
Titanët (Τῑτᾶνες, Titanes) - djemtë, gjegjësisht vajzat e Uranit, zotit të qiellit dhe të Gesë, hyjneshës së tokës.
Epitafi i Gllavenicës
Epitafi i Gllavenicës dokument historik dhe fetar i vitit 1373. parapamje|310x310px|Epitafi i Gllavenicës Epitafi dhe është një ndër tre vepra të këtij lloji në botë. Në qendër të tij konturohet trupi i Krishtit të vdekur, shtrirë mbi një çarçaf, rrethuar nga shenjtorë, serafinë e ëngjëj, përbënte një mister për studiuesit, të cilët kanë qenë të interesuar të zbulojnë diçka më shumë rreth historisë së krijimit të tij, por edhe të.
Përshkrimi
Epitafi i Gllavenicës është një nga objektet më të rëndësishme që trashëgon Shqipëria nga Mesjeta, një brilant historie e teknologjie. Ai është konceptuar si një pikturë, duke përdorur të gjithë elementët e saj, ka një larmi ngjyrash, dritë – hije, madje dhe një pikë imagjinare drite, e cila ndriçon gjithë epitafin dhe i japin atij një vezullim gati qiellor. Mbi të është shkruar:
"U plotësua (u qëndis) ky areas (epitaf) i gjithënderuar dhe i hyjshëm i së mbishenjtës Hyjëlindëse të patundur, me shpenzimin dhe mundimin e episkopit të gjithëhirshëm Kalisit të Glavenicës dhe Beratit në muajin mars 22, viti 6881 (1373). Ti që zotëron jetën, ah! Si (je) trup i vdekur pa frymë. Në kohën e zotërimit të zotërijve të shumëlartë të Serbisë, Rumanisë dhe gjithë Albanit dhe vëllezërve Gjergjit dhe Ballshës. Dora e Gjergj Arianitit dhe arëqëndisësit".
Historia
Mendohet se Epitafi i Glavenicës është qëndisur nga dora e murgut Savia, me porosi të Gjergj Arianitit, që historikisht i bie të jetë gjyshi i vjehrrit të Skënderbeut. Thuhet se epitafi është gjendur në bodrumin e një shtëpie të rrënuar në Ballsh, e cila në atë kohë ishte dioqezë, ku ishte futur për tu ruajtur si një objekt shumë i vlefshëm dhe se ishte dëmtuar nga minjtë, gjë që ne e vumë re gjatë restaurimit, në njërën nga mbulesat anësore të epitafit. Në këtë "ikonë të qëndisur" me fije tekstile dallohen katër ngjyra bazë: e kuqe, blu, jeshile dhe e verdhë, të shoqëruara me nuanacat përkatëse. Ai, së bashku me disa objekte të tjera të MHK-së, si ikona e objekte që i takonin pavijonit të Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare, u grabitën në vitin 1995 dhe u rigjet, ose më saktë u rikthye një vit më vonë, në vitin 1996.
Trivia
Në vitin 1974 u kerkua nga Franca për një vlere prej 2.4 milionë dollarësh.
Minotauri
Minotauri (Μῑνώταυρος, Minotaurus) - përbindësh me trup të njeriut dhe me kokë të demit, i cili ka jetuar në labirintin e Knososit deri sa nuk e mbyti Tezeu, trimi i Athinës dhe i biri i Egjeut, mbretit te Athines............
Stjørdal
Stjørdal është një komunë në qarkun Nord-Trøndelag, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 938 km² dhe popullsi 20616 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Adrasti
ADRASTI (Ἄδραστος, poashtu edhe Ἄδρηστος, Adrastus) i biri i Talit, mbretit të Argut, udhëheqësit të ekspedites të "të shtatëve kundër Tebës".
Falkenberg
Falkenberg është qytet në Halland dhe qyteti kryesor në komunën Falkenberg, e vendosur në prizë Ätrans në Kattegat. autostradë dhe hekurudhë E6/E20 linjë kalon në periferi të qytetit.
Falkenberg është një destinacion i popullarizuar turistik, kryesisht për shkak të mundësive të ambientit not, duke përfshirë në plazh Skrea. Pesë shkolla të mesme dhe dy shkolla të mesme (njëra private) janë në qytet. Qyteti i vjetër port me një ekonomi të larmishëm, me theks të veçantë në ushqim dhe inxhinieri industri të tilla si Arla Foods, Net, Carlsberg dhe Falkenberg Laxrökeri.
Së bashku dhe në veri-lindje të Ätran është një lagje të quajtur Fajans pas brickyard që ishte më parë atje. Emri është e theksuar me theks në rrokjen e parë.
Pak histori
Falkenbergi filloi të hyjë në dritën e historisë në fund të Vitet 1200, ku ata ishin të shkruara të parë të dhënat ekzistojnë. Qyteti ishte ndoshta për të marrë përsipër si qendër lokale të pushtetit, pas një vend më parë në Stafsinge. Ajo ishte atëherë, si provinca të tjera danez i Halland. Nga vitet 1300 deri në Luftën e nordike Shtatë vjet 'ishte edhe qytetin e Nju-Falkenberg. Falkenberg Kalaja, nga slottslän ku Falkenberg sunduar, të shkatërruara nga trupat Engelbrekts në 1434 dhe nuk ishte duke u ndërtuar, i cili bëri të qarkut kështjellë u zhduk. priviligiebrevet i parë i njohur në qytet është nga 1558 qyteti u rrit deri në anën veriore të Ätran, por erdhi gjatë viteve 1900 që u përhap edhe në anën jugore të mëngë. Qyteti i përket juridiksionit Varberg.
Politika
Deri 1931 ishte partia e drejtë e partisë më të madhe, Social Demokratët atëherë e mori dhe e kishte një shumicë pas 1938 deri në vitin 1966 me përjashtim të zgjedhjeve 1946 Edhe pas bashkimit komunale, qyteti ishte një bastion i Social Demokratëve. Të komunës, nga ana tjetër, me përjashtim të 1994-1998 sunduar nga borgjez, me Partinë e Qendrës, si partia kryesore.
Stokke
Stokke është një komunë në qarkun Vestfold, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 118 km² dhe popullsi 9985 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Stord
Stord është një komunë në qarkun Hordaland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 144 km² dhe popullsi 17092 banorë.
Vetëtima
Vetëtima është një dukuri natyrore ajrore e cila paraqitet me përplasjen e dy reve të kundërta që lëshojnë një rreze shumë të nxehtë deri në tokë. Gjithashtu,shpesh vetëtima shkakton lëndime të rënda në trup ose vdekje,për shkak të nxehtësisë që transporton në tokë e cila është rreth 54000 ° C (6 deri në 9 herë më e nxehtë se sipërfaqja e Diellit) (Celcius). Vetëtimat zakonisht janë ngjyrë të bardhë. Kur ne shohim vetëtimën,do vëmë re se më parë do të shohim dritën që ajo lëshon, edhe pse ndodh në një fraksion shumë të vogël sekonde, pastaj do të dëgjojmë zhurmën që shkaktohet nga përplasja dhe takimi i molekulave të jonizuara tek retë me njëra-tjetrën. Kjo ndodh sepse shpejtësia e dritës është më e madhe se shpejtësia e zërit. Ajo e zëvendëson përplasjen e reve në vetëtimë.
Stordal
Stordal është një komunë në qarkun Møre og Romsdal, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 247 km² dhe popullsi 979 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Medea
Medea (Μήδεια, Medea) - bija e Eetit, mbretit të Kolhidës dhe e gruas së tij, Eidës, magjistares së fuqishme.
Dhuratën e magjistarisë e ka fituar prej hyjneshës Hekata dhe me të ka hyrë në mit nga që hyjneshat Hera dhe Athena e kanë zgjedhur për t'i ndihmuar mikut të tyre, Jasonit, i cili me pesëdhjetë trima të zgjedhur grekë, ka arritur në Kolkhidë që ta marrë lekuren e artë. Kjo lekure i perkiste dashit te arte, i cili Friksin e ri, të birin e Atamantit, mbretit të Orhomenës dhe të Nefelës, hyjneshës së reve, e ka sjellë para shumë kohërave në Kolhidë. Jasoni duhen ta merrte këtë lekure për ta plotësuar kushtin e Peliut, mbretit të Jolkut, i cili erdhi në pushtet në mënyrë ilegale. Kur Jasoni t'i sjelle këtë lekure të artë, Peliu kinëse do t'ia kthejë pushtetin mbi Jolkun, i cili në radhë të parë i ka takuar atij si pasardhës i mbretit Krete. Kuptohet se, për ta sjellë atë ishte detyrë tejet e rëndë, sepse edhe rruga për në Kolhidë ka qenë jashtëzakonisht e rrezikshme dhe sidomos nga që mbreti Eet, që postajen të mos ta vjedhë askush, ndërmerr masa tejet të ashpra sigurie. E vari në lis të lartë, në zabelin e shenjtë të zotit Ares dhe për roje e vë dragoin e vrazhdë i cili kurrë nuk ka fjetur.
Kur arriti Jazoni në Kolhidë, u paraqit te Eeti dhe në mënyrë të njerëzishme e luti që t'ia japë postajën e artë. I premptoi se për këte do t'ia plotësoi çdo gjë që do të kërkohet prej tij. Eeti, kuptohet, mendonte se Jazoni dëshiron t'ia marrë fronin e tij dhe se lutja për dorëzimin e postajës së artë është vetëm pretekst që të nxisë konflikt. Prandaj në çastin e parë deshti ta vrasë trimin e ri, por nga kjo e ndal prania e pesëdhjetë shokëve të tij. I premtoi se do tia dorëzojë postajën e artë, por vetëm me kusht po qese e lavron fushën e zotit të luftës me pllug prej hekurit, me dema të zjarrët dhe ta mbjellë atë me dhëmbët e dragoit të gjarpërit të shenjtë të Aresit, pastaj të presë deri sa nga këta dhëmbë të rriten ushtarët dhe, më në fund, poqese i vret të gjithë këta ushtarë. Për ta kryer një detyrë të tillë, kuptohet, se nuk ka qenë një trimëri e rëndomtë, por këtu ka mundur të ndihmojë vetëm magjistarja e fuqishme. Me një magji të tillë ka qenë e pajisur pikërisht Medea.
Jazoni i falënderoi Medesë. Në mbrëmjen e ardhshme sërish iu falënderua: çdo gjë i shkonte përdore, sepse Jazoni e kreu plotësisht detyrën e Eetit. Megjithatë lindën disa ngatërresa. Eeti nuk e mbajti fjalën dhe refuzoi t'ia japë postajën. Medea pastaj e thirri Jazonin që natën të vijë në zabelin e Aresit. Kur u takua aty e çoi nën lisin e shenjtë. Me ujë të mrekululeshëm e vuri në gjumë dragoin dhe e porositi Jazonin që ta marrë postajën dhe menjëherë të zhduket. Kur pas kësaj Jazoni i propozoi që me të të lundrojë për në Jolk, pa u hamendur ajo u nis, duke shpresuar se ajo do të bëhet bashkëshortja e tij dhe kështu hyri në anije. Tri ditë të tëra lundronte anija e shpejtë Argo e Jazonit nëpër Detin e Zi kah perëndimi dhe u ndal mu në buzëderdhjen e lumit të madh të cilin grekët e kanë quajtur Istros (Danubi i sotëm). Jazonin dhe shokët e tij këtu nuk i priti pushimi i dëshiruar: nga Kolihida lundroi flota e madhe me të cilën uhdëheqte Apsirti, i biri i Eetit dhe vëllau i Medesë që përgatitej për sulm. Jazoni pa se lufta me një fuqi kaq të madhe është e pasukseshme dhe e pakuptueshme. Vendosi që t'i shmanget në mënyrë që armikut t'ia asgjësojë udhëheqësinë. Me ndihmën e Medesë e ngashnjeu Apsirtin në tempull në një ujëdhesë të shkretë dhe aty e vrau. Trupin e tij e grimcoi dhe e hudhi në Istros. Deri sa kolhidasit e frikësuar i kërkonin dhe i mbledhnin copat e udhëheqësit të tyre, shokët e Jatzonit tani më lundronin gjatë me të gjitha fuqitë kundër rrymës së Istrit dhe kështu ikën të sigurtë. Pas lundrimit të gjatë nëpër lumenjtë e Evropës Qendrore dhe Perëndimore arritën në Adriatikun e sotëm, kaluan ndërmjet Soilës dhe Karibdës, e vizituan ujëdhesën e magjistarës Kirka, e cila me Medenë ishte në farefisni, prandaj së bashku me Jazonin e pastroi nga mallkimi i gjakut të derdhur dhe, më në fund, arritën në ujëdhesën e popullit të lumtur feakas.
Gjatë tërë kësaj kohe Medea dëshironte vetëm një gjë: që të martohet për Jazonin sikur që në çastin e falënderimit i premtoi që në Kolhidë. Mirëpo, Jazoni këtë nuk e dëshironte. Tek e fundit nuk ka qenë i vetmi kreshnik mitik, të cilët i shmangeshin martesës me gratë të cilat u kanë ndihmuar dhe u jepnin përparësi atyre të cilat kurrë nuk i kanë parë deri sa ishin të kapluar nga frika. Megjithatë, në ujëdhesën e feakasve Jazoni vendosi të martohet.
Atje, në të vërtetë, arriti anija kolhidase, komandati i së cilës kërkonte dorëzimin e Medesë. Sipas ligjeve e bija i takonte babës, ndërsa gruaja e martuar burrit. Kështu mbreti i feakasve, Alkinou e ftoi Jazonin që të vendosë: poqese deri në ora dymbëdhjetë martohet me Medenë, nuk do t'ia dorëzojë, por nëse nuk martohej do t'ua dorëzonte kolhidasve.
Kur Jazoni, pas lundrimit të gjatë dhe të mundimshëm, të cilin ishte ende i detyruar ta vazhdojë me anijen Argo, më në fund arriti në Jolk, në Tesali dhe Meden e solli si grua të vetën të ligjshme në shtëpi të vetën.
Nuk vonoi shumë dhe Jazoni pa se martesa me Medenë nuk do t'i sjellë dobi të madhe. Mbreti Peli nuk ia dorëzoi pushtetin në Jolk. Prandaj vendosi që t'i hakmerret me ndihmën e Medesë. Kur Ezoni, babai plak i Jazonit, shpërtheu në vaj sepse kurrë më nuk do ta shohë ditën kur pushteti në Jolk do të kthëhet në duart e mbretit të ligjshëm, Medea me mrekullitë e veta e ripërtëriu: Ikur ra në gjumë, nga dejtë ia nxori gjakun e vjetër dhe e zëvendësoi me lëngun e mrekullueshëm i cili Ezonit ia ktheu rininë dhe fuqinë. Pastaj i nxiti bijat e Pelit që në të njëjtën mënyrë t'ia kthejnë rininë babës së tyre. U tha që kur ta zë gjumi t'ia prejnë fytin. Mirëpo, kur e bënë këtë, nuk ia zëvendësoi gjakun e derdhur. Për më tepër, ia preu trupin në copa të imta dhe i hudhi në kazan me lëngun vdekjeprurës. Akasiti, i biri i Peliut pas kësaj i dëboi nga Jolku edhe Medenë dhe Jazonin.
Dy të mërguarit bredhën gjatë anë e mbanë tokës deri sa Kreonti, mbreti i Korintit, nuk u afroi strehim. Medea lindi dy djem, duke shpresuar se do të jetojë në lumturi edhe pa pushtet në Jolk. Mirëpo, Jazoni ka qenë tejet ambicioz dhe ka ditur se çka do. Kur pa se Medea nuk do të mund t'i ndihmojë që ta marrë pushtetin mbretëror, filloi të interesohet për Glaukën, të bijën e Kreontit. Kuptohet se kreshniku i famshëm ka lënë përshtypje të thellë në vajzën e re, ndërsa Kreonti dëshironite që Jazonin ta merrte në gjirin e familjes së vet dhe që ta njihte për pasardhës në fronin e Korintit. Lidhur me këtë Jazoni vendosi të këshillohet me Medenë. I tha se ende e dashuronte, por në rend të parë duhet të mendojë për veten dhe për djemt e vet. Është i detyruar që ta sigurojë mbretërinë të cilën do t'ua lenë djemëve që mos të jenë të detyruar të bredhin nëpër botë si varfanjakë. Por kjo i tejkalonte fuqitë e Medesë. Dashuria e saj u shndërrua në urrejtje dhe mëria në hakmarrje.
Kjo ishte hakmarrja më e tmerrshme të cilën ka mundur ndonjë herë ta paramendojë ndokush. Së pari e ka vrarë Glaukën. Ia dërgon rrobet të lagura me helm dhe diademë të shkëlqyeshme e cila ia shtërngonte kokën si rrethi prej remi. Me këtë dhuratë e vret edhe Kreontin. Kur u orvat që t'i heqë rrobet nga vajza e vdekur, helmi depërtoi në trup dhe u helmua edhe vetë ai. Pastaj radha i vjen edhe Jazonit. Iu hakmuar duke ia vrarë dy djemt të cilët i ka dashur pa masë. Atë vetë e lë të jetojë, sepse vdekja vetëm e kishte liruar nga vuajtjet.
Pas këtyre vuajtjeve të tmerrshme Medea shkoi te Egjeu, mbreti i Athinës dhe për mbrojtjen e ofruar i premtoi se do t'ia kthejë rininë. Kur Tezeu, i biri i Egjeut, erdhi në Athinë, u përpoq që ta helmojë. Ky krim nuk i shkoi për dore dhe Egjeu e dëboi nga Athina. Në qerre që e ngrehnin dragoit me krihë u zhduk kah lindja. Lajmet për fatin e saj të mëtejshëm janë kontradiktore. Sipas një versioni kthehet në Kolhidë, ku gjatë mungesës së saj në pushtet vjen Perzeu, vëllau i Egjeut. Mirëpo, ajo sërish e ktheu babën e vet në fron. Sipas versionit tjetër u vendos në tokën matanë Tigrisit, e cila e fiton sipas saj emrin Medea.
Tregimi i Medesë është pjesë përbërëse e mitit për argonautët dhe është ruajtur në versione të ndryshme. Kuptohet se shembulltyra e Medesë në to paraqitet në mënyra të ndryshme. Mirëpo, ajo është përherë figure qendrore e mitit. Fama e trimit Jazon tek e fundit bazohet në atë që i shkon për dore ta fitojë mirësinë e Medesë dhe se ka vepruar pikë për pikë sipas këshillave të saj. Nga miti për argonautët Medea ka hyrë edhe në mitin për Tezeun, Njëherë Medea paraqitet si vrasëse e vrazhdë, herën tjetër si grua e cila do kuptohet se sërish me ndryshime të shumta, veçmas ato kronologjike. Më të ndërlikuara janë ndryshimet dhe kundërthëniet lidhur me karakterin e saj dhe vuan me pasion për shkak të dëshpërimit.
U bë heroinë e dy tragjedive të Euripidit: më e vjetra Bija e Peliut (e vitit 455 para e.s.) nuk është ruajtur, më e reja, Medea (e vitit 431 para e.s.) e cila, kinse në premjerën që u çfaq në Athinë falimentoi pa zhurm, sot me të drejtë konsiderohet njëra prej veprave më të njohura të dramaturgjisë greke. Tragjedinë Medeu e shkroi edhe Ovidiu. Bashkëkohanikët janë shprehur për të jashtëzakonisht mirë, prandaj edhe na vjen më tepër keq që ka humbur. Prej autorëve romakë tragjedinë me të njëjtin emër e ka shkruar edhe Seneka (kah mesi i shek. I të e.s.), dhe, siç ka shkruar edhe kritiku i atëhershëm" ... Kjo Mede e ka lexuar Medenë e Euripidit".Prej trajtimeve të reja të fatit të saj, e veçmas të hakmarrjes së saj, po e cekim Medenë e Robinson Jeffersit (Gjefersit) e cila me vetëdije është mbështetur në "udhëzimet e Euripidit" (1946).
Njësoj sikurse poetëve dhe dramaturgëve Medea u ka interesuar edhe artistëve figurativë. Pamjet me figurën e saj i njohim nga afër dyzet piktura në vaza prej të cilave më e lashta është e fillimit shek. VI para e.s. {Jazoni dhe Medea në Kolhidë; Medea dhe bijat e Peliut, Medea i vret fëmijët e vet etj.). Në Herkulanum është zbuluar piktura murale Medea e cila e shpreh luftën e Dioskurëve në Pompeje. Të dyjat janë nga viti 75-70 para e.s. dhe sot tjetër e ngjashme, në të cilën djemt e saj Mermeri dhe Feri luajnë me zare nën mbikëqyrjen e edukatores së vjetër, rrjedh nga e ashtuquajtura Shtëpia e Dioskurëve në Pompeje. Të dyjat janë nga viti 75-70 para e.s. dhe sot gjenden në Muzeun Kembëtar në Napoli; modeli i tyre me siguri ka qenë piktura Medea e Timomakut (nga shek. I para e.s.). Prej veprave klasike duhet përmendur Sarkofagun romak me Medenë nga koleksioni Borghese (Borgeze) në Luvër të Parisit. Prej veprave të artistëve modern, në mesin e më të rëndësishmve hyjnë: Martesa e Medesë ose e Kreuzinës, gravurë në bakër e Rembrandtit, e vitit 1648.; pastaj Medea e Eugen Delacroixit (Ezhen Delakroa) e vitit 1838., Shkuarja e Medesë e Auselm Feuerbachut (Anzelm Fojerbahu) për nga koha e rreth viti 1870, dhe Halucinacioni i Medesë i J.M. Turnerit (J.M. Tarner) e vitin 1832, dhe sot gjendet në Galerinë e Tatrit në Londër. Prej punimeve muzikore në rend të parë po e përmendim melodramën e Jiri Bendes Medea (premjera është mbajtur në Gotha, në vitin 1775, operën e njohur të Luigi Charubinit (Luigji Kerubini) Medea (1787) dhe komponimin dramatik Medea të Ernest Kfenekut (Kzheneku) e vitit 1953.
Polifemi
thumb|Odiseu dhe njerëzit e tij duke verbuar ciklopin Polifem (detaj nga një amforë antike rreth vitit 650 pes, Muzeu i Eleusis) thumb|Odiseu në shpellën e Polifemit - Jacob Jordaens, shek. XVII
Polifemi (Πολύφημος, Polyphemus) në mitologji është vigani me një sy, i biri i Poseidonit dhe Thosas, njëri nga ciklopët e përshkruar në Odisenë e Homerit. Emri i tij do të thotë "i bollshëm në këngë dhe legjenda". Polifemi u shfaq për herë të parë si një gjigant i egër njeringrënës në librin e nëntë të Odisesë. Loja satirike e Euripidit varet nga ky episod, përveç një detaji; për efekt komik. Më vonë, shkrimtarët klasikë e paraqitën atë në poezitë e tyre si heteroseksual duke e lidhur emrin e tij me nimfën Galatea. Shpesh ai është portretizuar si i pasuksesshëm, dhe si i pavetëdijshëm për madhësinë e tij disproporcionale dhe dështimet muzikore. Në veprat e autorëve të mëvonshëm, megjithatë, ai paraqitet si një dashnor i suksesshëm dhe si muzikant i aftë. Që nga Rilindja e këtej, arti dhe letërsia pasqyrojnë të gjitha këto interpretime të viganit gjigant.
Përmbledhje
Nga jeta e tij dimë vetëm dy ngjarje. E para është në lidhje me dashurinë. U dashrua në nereidën e bukur, Galatea por te ajo nuk gjen fat, ndonëse për shkak të saj madje filloi të ndreqet dhe të kujdeset për pamjen e vet të jashtme. Kur njëherë e pa duke biseduar me djaloshin e bukur, Akis, në tërbimin e xhelozisë e hudhi në ta një gur të madh.Guri e goditi Akisin dhe e vrau, ndërsa Galatesë i shkoi përdore të ikë në det ku përherë e mot i humbi prej sysh (ose më mirë prej syrit).
Ngjarja tjetër nga jeta e Polifemit është më e njohur. Popullariteti i saj nuk bie tash e tre mijë vjet. Pas rënies së Trojës, kur mbreti i Itakës, Odiseu, po kthehej për në atdhe, u ndal në ujëdhesën e Ciklopëve, dhe pasi që për ta dinte vetëm nga tregimet, vendosi t'i njohë. Me dymbëdhjetë shokë zbarkoi në bregdet dhe hyri në njërën prej shpellave, në të cilën jetonin banorët e atjeshëm për të folur me ta dhe për ta njohur mënyrën e jetës së tyre. Shpella ka qenë e zbrazët, andaj Odiseu priti me shokët e vet deri në mbrëmje kur në të u fut vigani i shëmtuar, Polifemi, me kopenë e vet të deleve e dhive. Të gjithë u frikësuan prej pamjes së tij të egër dhe u fshehën nëpër skuta dhe pjesët e errëta të shpellës. Polifemi i vërejti njerëzit mu kur në hyrje të shpellës e rrokullisi gurin e madh dhe kur i fryu zjarrit. Në pyetjen se kush janë dhe çka donë Odiseu iu përgjegj se janë akeas, të cilët e kanë shkatërruar Trojën dhe se kanë ardhur si miq. "O, kiklop, ja po të nderojmë me dhuratë e ti na gostit ose na dhuro paoashtu siç u ka hije njerëzve, të cilët i respektojnë ligjet dhe i adhurojnë edhe zotërat". Polifemi e përqeshi: çfarë ligjesh, për to Kiklopët nuk dinë, dhe zotërat nuk i respektojnë, sepse janë më të fortë se ata! "Sa i përket gostisë, ja shiko!" uluroi dhe i kapi dy shokët e Odiseut, i vrau, duke i hudhur për tokë, e pastaj i shkoqi në copa dhe i hëngri.
Odiseu dhe shokët e tij gati u shtangën nga tmerri. Kundër Polifemit ishin të pafuqishëm dhe për të ikur nga shpella e mbyllur nuk kishin si. Kur Kiklopi u zgjua në mëngjes, i hëngri edhe dy vetë për mëngjes, kur u kthye në mbrëmje edhe dy të tjerë për darkë. Deri atëherë Odiseu e përpiloi planin se si të shpëtojnë dhe ia ofroi Pilifemit rrëshekun me verë - pasi që u ngop, edhe le të dehet. "Si quhesh, udhëheqës, që ta kthej dhuratën?" e pyeti atëherë Polifemi. "Askush, Kiklop! Askush më quajnë!" përgjegji Odiseu. "Ja dhuratën time", i përgjegji vigani, "Ty do të ha të fundit prej shokëve tu". Atëherë u shtri në shtratin e vet dhe e zuri gjumi, i lodhur nga vera. Atëbotë arriti çasti i Odiseut. Me shpatë e holloi topurren e Polifemit të gjatë si katarkë të anijës së madhe, e futi majën e saj në prush dhe kur u skuq, me ndihmën e shokëve të vet ia futi viganit në të vetmin sy. Polifemi uluroi, trishtueshëm filloi të tërbohet dhe të thërrasë ndihmë Kiklopët nga rrethina. Ata erdhën deri te shpella e Polifemit dhe e pyetën se pse po bërtet, sikur dikush ta therte. "Po më therin, po më therin!" uluronte Polifemi sa që dridheshin shkëmbinjt. "Kush po të mbyt, o Polifem," e pyetnin, dhe ai përgjegji : "Askushi, miq, Askushi !"
Kur Askushi nuk po të therë, dhe ti aq fort po uluron në natë, sigurisht zoti Zeus ta ka lëshuar ëndrrën e keqe, ose ndonjë sëmundje, thanë. "do të jetë më mirë t'i lutesh babait tënd Poseidonit" e këshilluan dhe shkuan. Kuptohet se ky nuk qe ngadhënjimi i plotë i Odiseut. Në mëngjes Polifemi e largoi gurin e madh për t'i lëshuar delet dhe dhitë e uritura në kullosë duke u ulur në hyrje dhe duke pasur kujdes që askush prej akeasëve mos të ikte nga shpella. Posa pa Odiseu se Polifemi me kujdes është duke prekur secilën dele apo dhi në shpinë, i lidhi shokët e vet nën barkë të deshëve të fuqishëm dhe vetë u kap nën bark të njërit. Polifemi kështu e lëshoi nga shpella tërë kopenë e vet, dhe me ta edhe gjashtë luftëtarë dhe të shtatin Odiseun të cilët janë të vetmit që shpëtuan të gjallë nga vizita e shpellës së tij. Kur sërish u gjetën në anije Odiseu nuk mundi të përmbahet e mos të bërtasë: "O, Polifem, dije, se këtë goditje të turpshme ta ka bërë Odiseu dinak, mbreti i Itakës!" Kiklopi atëherë e rrokullisi shkëmbin e madh nga maja e malit dhe e hudhi në det, nga jehonte zëri, por anijen nuk e goditi. Pastaj i qoi duart kah qielli dhe e luti babian e vet, Poseidonin, për t'iu hakmarrë Odiseut. Zoti i detit ia pranoi lutjen e birit të vet, Polifemit të verbër.
Mikrovalët
Mikrovalë (angl. „microwaves“) janë brezi i valëve me gjatësi decimetri, centimetri dhe milimetri. Me Mikrovalë kuptohen valë elektromagnetike gjatësia e të cilave gjendet brenda 1 m dhe 1 mm që i përgjegjet një brezi të frekuencës prej 300 MHz deri 300 GHz.
Mikrovalët gjejnë batim të gjerë në aparate, instrumente të ndryshme elektroteknike si që është p.sh: Radari, Furra me mikrovalë, në tekniken Plasma (TV, PC etj.), sistemet e komunikimit ajrorë (Celulari, Bluetooth, Televizioni satelitor, WLAN) si dhe tek sensorë e ndryshëm. Po ashtu në qarqet ushtarake flitet për një armë me mikrovalë si armë rrezatuese p.sh. ADS.
Për zbatime tjera teknike janë të lejuara frekuencat diku rreth 800 MHz, 2,45 GHz dhe 13 GHz, ndërsa furra e njohur me mikrovalë punon diku në frekuenca 2,45 GHz. Këto frekuenca janë të lejuara për përdorim dhe për to thuhet se janë Brezi ISM.
Për shkake të gjatësisë së mikrovalëve janë të mira për ngacmimin e dipolimin dhe lëkundjeve të molekulave. Kjo dukuri shihet më së miri tek molekulat e ujit në furrën me mikrovalë. Nxehja e ujit nuk arrihet me ndonjë frekuencë të rezonancës por molekulat e ujit si dipole tentojnë gjatë tërë kohës që të orientohen në një fushë magnetike, kjo shkakton transformimin e energjisë së fituar nga (humbjen së) diaelektricitetit në nxehtësi.
Pasi që te mikrovalët kemi të bëjmë me valë elektromagnetike, atëherë ato hyjnë në formulën e Maxwell-it. Kjo d.m.th se (ngjashëm si drita) thyhen e janë reflektuese dhe kanë vetin e absorbimit. Izolues të ndryshëm e (disa Termoplaste sidomos Polytetrafluorethylen-"Tefloni"), xhami, lloje ë qeramikës, janë të tejkalushëm (transparent) për këto rrezatime dhe i absorbojë ato shumë pakë. Për këtë shkak, për mbështjelle të mikrovalëve përdoren thjerrëza të tejdukshme plastike.
Rryma alternative me frekuencë mbi diçka 1 GHz është vështirë të përcillen në përçues elektrik (si p.sh.:kabla Koaxial) pasi që me rritjen e frekuencës, rritet edhe humbja e energjisë. Për këtë në furrat me mikrovalë përdoren disa përçues boshë (gypa këndorë) nëpër të cilat rrjedhë rryma me frekuenca shumë të larta.
Adonisi
parapamje|upright|Adonis, a naked Roman torso, restored and completed by [[François Duquesnoy, formerly in the collection of Cardinal Mazarin (Louvre Museum).]]
parapamje|right|170px|[[Aphrodite and Adonis, Attic red-figure aryballos-shaped lekythos by Aison, ca. 410 BC, Louvre.]]
parapamje|left|260px|Death of Adonis, by Luca Giordano.
parapamje|right|120px|A 19th-century reproduction of a Greek bronze of Adonis found at [[Pompeii.]]
ADONISI (greq. Adonis, lat. Adonis) - i biri i Kinirit, mbretit të Qipros dhe i bijës së tij, Mirrhes.
Miti për Adonisin dhe Afroditën me mijëra vjet u ofron artistëve material për përpunimet gjithnjë të reja, ndërsa përafërsisht qe njëqind vjet i tërheq shkencëtarët të hulumtojnë origjinën e tij. Emri Adonis në të vërtetë, paraqitet në gjuhët semite që do të thotë "zotëri", ndërsa miti me të njëjtën përmbajtje është zbuluar në burimet fenikase dhe siriase. S'do mend se këto rrënjë janë edhe më të lashta. Për shembull edhe hetitët kanë ditur për mitin mbi zotin e vegjetacionit, i njohur me emrin Telepini, i cili dimërit e ka braktisur tokën në të cilën shuhej jeta deri sa zoti mos të kthehej sërish në pranverë në tokë. Në Babilon ka qenë i përhapur miti i nigjashëm mbi Ishtarin, hyjneshën e dashurisë dhe Tamuzin e bukur i cili në vjeshtë vdiste për t'u ringjallur në pranverë. Fillet e këtij miti mund të gjenden te sumerët, populli më i lashtë historik në botë. Shprehja e ngjashme e vdekjes vjeshtore dhe e ringjalljes pranverore të natyrës nuk u është e panjohur as popujve të cilët, me siguri, nuk kanë pasur kontakte me Mezopotaminë e lashtë, për shembull shqiptarëve, sllavëve, gjermanëve dhe indianëve të Amerikës Veriore. Siç duket, miti mbi Adonisin dhe Afroditën nuk është me origjinë greke, por me siguri është me prejadhje semite. Poetët antikë e kanë transformuar artistikisht. Numrin e madh të tyre e fillon Sapfa nga ujëdhesa Lezbos, poetesha greke (shek. VII. para e.s.) dhe e përfundon Ovidi, poeti romak në vitet e para të e.s. Metamorfozat e Ovidit e kanë njohur edhe Evropen moderne me mitin e Adonisit. I pari prej poetëve që sërish e përpunoi këtë mit ka qenë William Shakespeare (Viliem Shekspiri), në poemën Venera dhe Adonisi.
Njëra prej skulpturave më të bukura antike që e paraqet Adonisin është kopja romake e origjinalit helenistik e shek. III-II. para e.s. dhe që sot ruhet në Muzeun kombëtar të Napolit. Prej veprave skulpturale të kohës se. re, s'do mend, se vëmendjen më të madhe meriton Adonisi i Adriaen de Vriesit i vitit 1624, i plaçkitur gjatë luftës tridhjetëvjeçare nga Praga dhe dërgohet në Suedi (sot gjendet në koleksionin e Drottnigholmit), pastaj Vdekja e Adonisit e Giuseppe Mazzuolit (Gjuzepe Mazuolit) e vitit 1709 (sot gjendet në Ermitazhin e Lenjingradit) dhe ansambli skulptural Venera dhe Adonisi i Luigi Vanvitellit (Luigji Vanvitellit) nga gjysma e shek. XVIII që gjendet në parkun Caserta (Kazerta) në Napoli. Prej skulpturave më të rëndësishme të kohës së re, të cilat e paraqesin Vdekjen e Adonisit duhet përmendur edhe veprën e August Rodinit (Ogyst Rodin) dhe gjendet në Muzeun e Rodinit në Paris. Dy piktura të famshme të Veneres dhe të Adonisit i ka pikturuar Tiziani (Ticiani), njëra e vitit 1554 që sot ruhet në Prado të Madridit, ndërsa tjetra e vitit 1576 dhe gjendet në Galerinë Kombëtare në Londër (National Gallery). Prej pikturave të tjera po i përmendim Venerën dhe Adonisin e Veroneseit (Veronezit), e pikturuar rreth vitit 1570, dhe sot gjendet në Prado të Madridit; pastaj pikturën me të njëtin emër të Pierr Paule Rubensit (Pjetër Pal Rubensit) e vitit 1630-1635, që sot gjendet në Muzeun Metropolitan në New York, mandej Vdekja e Adonisit e Sebastinan del Piomba (Sebastian del Pjomba) përafërsisht e viteve 1510-1520 dhe që sot gjendet në pallatin Ufizzi (Ufici) në Firencë dhe Venerën e Adonisin të Pierre Paule Prudhonit (Pjer Pol Prudon), rreth vitit 1810, dhe sot gjendet në koleksionin e Wallacet (Vallasit) në Londër dhe më në fund pikturën Venera dhe Adonisi të Bartolomej Sprangerit kah fundi i shek. XVI. dhe që gjendet në Galerinë Kombëtare në Pragë.
Stor-Elvdal
Stor-Elvdal është një komunë në qarkun Hedmark, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 2166 km² dhe popullsi 2819 banorë.