cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Theodor Shkodrani
Historia
Deklarata e Ahmetit asokohe u përshëndet nga Dhimitër Shuteriqi, Moikom Zeqo, Pranvera Bogdani, Nasho Jorgaqi dhe Shaban Sinani, por edhe u kundërshtua nga Ardian Klosi, Aurel Plasari, Ardian Vehbiu, Kristo Frashëri dhe Matteo Mandalà. Klosi ka argumentuar anakroninë e mëtimit nga pikëpamja filologjike, Plasari nga ajo historiografike duke parashtruar se ka patur një autor bizantin të quajtur Theodore Skoutariotes.
Lajmi mbi dorëshkrimit, pavarësisht diskutimeve, u përfill si i mirëqenë nga hartuesit e Enciklopedisë Britanike si dhe kreun përkatës të veprës së Robert Elsie Albanian Literature: A Short History pas gjase e hartuar nga Peter Prifti.
Aldeanueva de la Vera
Aldeanueva de la Vera është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun La Vera, të provincës Cáceres, në Komunitetin Extremadura. Aldeanueva de la Vera ka 887 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 37.6 km2.
Margaret Atwood
Margaret Atwood (lindur 18 nëntor 1939) është poete, prozatore, eseiste, shpikëse dhe kritike letrare kanadeze. Ajo është fituese e çmimit Arthur C. Clark, dhe Çmimit Asturias për letërsi. Ajo gjithashtu ka qenë finaliste për çmimin Man Booker, të cilin e ka fituar dy herë; të dytën herë duke e ndarë çmimin me Bernardine Evaristo.
Shumë nga poezitë dhe romanet e saj janë të frymëzuara nga mitet dhe përrallat, të cilat e kanë interesuar atë që nga fëmijëria; në romanin Kënga e Penelopës ajo rrëfen Odisenë nga pikëpamja e Penelopës, kurse romani Hag-Seed është ritregim modern i dramës Shtrëngata.
Banesa e Zigur Lelos
Banesa e Zigur Lelos është një monument i trashëgimisë kulturore në Mesaplik, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Kanali i Vivarit
Përmbledhje
Kanali rrjedh në të dy drejtimet, nga liqeni në det dhe anasjelltas gjatë valës në rritje. Pranë portës së Parkut Kombëtar të Butrintit ndodhet një ponton. Dy kalatë të vogla ndodhen në pjesën jugore të kanalit; të dyja janë ndërtuar gjatë sundimit të Ali Pashës së Janinës.
Sipas organizatave ndërkombëtare, kanali shërben si vijë demarkacioni ku përfundon deti Adriatik dhe fillon deti Jon.
Kanali krijon një situatë unike në liqenin e Butrintit, i cili ushqehet pjesërisht me ujë të ëmbël dhe pjesërisht me ujë të kripur, duke krijuar kështu kushte ideale për kultivimin e molusqeve. Gjatë regjimit komunist, shumë studentë dilnin vullnetarë gjatë verës për të kërkuar rrënojat antike në Parkun Kombëtar të Butrintit.
Shteti kukull
Një shtet kukull, një regjim kukull, një qeveri kukull ose një qeveri e rreme  është një shtet që është de jure i pavarur, por de fakto plotësisht i varur nga një fuqi e jashtme dhe i nënshtrohet urdhrave të tij. Shtetet kukulla kanë sovranitet nominal, por një fuqi e huaj ushtron efektivisht kontrollin nëpërmjet mbështetjes ekonomike ose ushtarake. Duke lënë në ekzistencë një pushtet vendor, pushteti i jashtëm shmang çdo përgjegjësi, duke paralizuar në të njëjtën kohë me sukses pushtetin vendor që toleron.
Shtetet kukull ndryshojnë nga aleatët, të cilët i zgjedhin veprimet e tyre me iniciativën e tyre ose në përputhje me traktatet që kanë hyrë vullnetarisht. Shtetet kukull detyrohen të miratojnë ligjërisht veprimet e ndërmarra tashmë nga një fuqi e huaj.
Karakteristikat
Një shtet kukull ruan elementet e jashtme të pavarësisë si emri, flamuri, himni, kushtetuta, kodet ligjore, motoja dhe qeveria, por në realitet është një organ i një shteti tjetër që krijon, sponsorizon ose kontrollon ndryshe qeverinë kukull. E drejta ndërkombëtare nuk i njeh shtetet kukull të pushtuara si legjitime.
Shtetet e kukullave mund të pushojnë së qeni kukulla përmes:
Terminologjia
Termi është një metaforë që krahason një shtet ose qeveri me një kukull të kontrolluar nga një kukullar me tela. Përdorimi i parë i regjistruar i termit "qeveri kukull" ishte në 1884, në lidhje me Khedivate të Egjiptit.
Në mesjetë ekzistonin shtetet vasale bazuar në delegimin e sundimit të një vendi nga një mbret tek fisnikët e rangut më të ulët. Që nga Paqja e Vestfalisë e vitit 1648, koncepti i një kombi erdhi në ekzistencë ku sovraniteti lidhej më shumë me njerëzit që banonin në tokë sesa me fisnikërinë që zotëronte tokën.
Një koncept i mëhershëm i ngjashëm është sundimi, kontrolli i punëve të jashtme të një shteti nga një tjetër.
Guri Shyti
Guri Shyti përkthyes shqiptar. Ishte bashkëpunëtor i gazetës “Dita”, pedagog në Akademinë Ushtarake, në Universitetin e Tiranës dhe në shkolla të tjera të larta, përkthyes i letërsisë artistike dhe autor i disa librave. U nda nga jeta më 1 janar 2020.
Bualli i myshkut
Bualli i myshkut ( Ovibos moschatus ), është një gjitar arktik i familjes Bovidae, që dallohet për një pallto të trashë dhe për erën e fortë të lëshuar nga meshkujt gjatë rutinës sezonale, nga e cila rrjedh edhe emri i tij. Kjo erë përdoret për të tërhequr femra gjatë sezonit të çiftëzimit. Buajt e myshqeve kryesisht jeton në Groenlandë dhe Arktikun Kanadez në Territorin Veriperëndimor dhe Nunavut, me popullsi të rifutura në shtetin amerikan të Alaskës , territorin kanadez të Yukon , gadishullin Skandinav dhe Siberi.
Të afërmit e mbetur
Si anëtar i nënfamiljes Caprinae të familjes Bovidae, bualli i myshkut është më i lidhur me delet dhe dhitë sesa me lopët ; ai vendoset në gjininë e vet, Ovibos ( gjuha latine : "delja-buall"). Ёshtë një nga dy anëtarët më të mëdhenj të nënfamiljes Caprinae, së bashku me takinin me madhësi të ngjashme.
Historia e fosileve dhe të afërme të zhdukur
parapamje|Skeleti i [[Euceratherium ]] Bualli i myshkut modern është anëtari i fundit i një linje ovibovine që së pari evoluan në rajone të buta të Azisë dhe u përshtatën në një mjedis të ftohtë vonë në historinë e tij evolucionare. Paraardhësit buallit të myshkut me brirë të pozicionuar në formë të deleve,së pari lanë pyjet e buta për kullotat në zhvillim të Azisë Qendrore gjatë Pliocenit, duke u zgjeruar në Siberia dhe pjesa tjetër e Evroazisë veriore. Valët e mëvonshme të migrimit të thundrakëve aziatik që përfshinin buallin e myshkut me brirë të lartë arritën në Evropë dhe Amerikën Veriore gjatë gjysmës së parë të Pleistocenit. Buall i myshkut i parë i njohur mirë, Euceratherium, kaloi në Amerikën Veriore gjatë një version të hershëm të Urës tokësore të Bering dy milionë vjet më parë dhe i shkoi mbarë në jugperëndimin amerikane dhe Meksikës. Euceratherium ishte më i madh akoma më shumë i ndërtuar se sa buall i myshkut modern, i ngjante një dele gjigande me brirë masivë dhe preferonte kullota kodrinore. Një gjini me brirë të ndërmjetëm, Soergelia, banoi në Evroazinë në Pleistocenin e hershëm, nga Spanja në Siberia, dhe kaloi në Amerikën Veriore gjatë Irvingtonianit (1.8 milion vjet në 240,000 vjet më parë), menjëherë pas Euceratherium. Për dallim nga Euceratherium, i cili mbijetoi në Amerikë deri në ngjarjen e zhdukjes Pleistocen- Holocene , Soergelia ishte një banor i ultësirës që u zhduk mjaft herët, i shpërngulur nga thundrakët më të përparuara, siç është bualli i myshkut gjigant  Praeovibos . Praeovibos me qime të shkurtra ishin të pranishëm në Evropë dhe në1,5 milion vjet më jetonte në Mesdhe, kolonizoi Alaskën dhe Yukonin një milion vjet më parë dhe u zhduk para gjysmë milioni vjet më parë. Praeovibos ishte një kafshë shumë e adaptueshme që shfaqet e shoqëruar me faunën e ftohtë të tundrës ( renën ) dhe me funën e pyjeve të butë ( drerët ) Gjatë glaciationit Mindel 500,000 vjet më parë, Praeovibos ishte i pranishëm në zonën e lumit Kolyma në Siberinë lindore në bashkëpunim me shumë megafauna të Epokës së Akullit që më vonë do të bashkëjetojnë me Ovibos, dhe gjitarë të tjerë duke përfshirë kuajt e egër, renën, mamuthin leshator dhe  Cervalces . Ёshtë debatuar, megjithatë, nëse Praeovibos ishte drejtpërdrejtë stërgjyshi i Ovibos, ose të dy gjinitë zbritën nga një paraardhës i zakonshëm, pasi që të dy ndodheshin së bashku gjatë Pleistocenit të mesëm. Mbrojtësit e prejardhjes nga Praeovibos kanë propozuar që Praeovibos të evoluojë në Ovibos në një rajon gjatë një periudhës së izolimit dhe të zgjerohet më vonë, duke zëvendësuar popullsitë e mbetura të Praeovibos.
majtas|parapamje|Kafka e [[Bootherium]] Dy gjini të tjera të ngjashm me Praeovibos u emëruan në Amerikë në shekullin e 19-të, Bootherium dhe Symbos, të cilat tani identifikohen si format mashkullore dhe femërore të një lloji të vetëm , Bootherium bombifrons me dimfuzion gjinor. Bootherium banonte në zonat pyjore të hapura të Amerikës Veriore gjatë Pleistocenit të vonë, nga Alaska në Teksas dhe mbase edhe Meksikë, por ishte më i zakonshmi në Shtetet e Bashkuara të Jugut, ndërsa Ovibos e zëvendësoi atë në tundra-stepë në veri. Ovibos moderne u shfaqën në Gjermani gati një milion vjet më parë dhe ishte i zakonshëm në rajon përmes Pleistocenit. Nga Mindel, bualli i myshkut kishte arritur edhe në Ishujt Britanikë. Të dy Gjermania dhe Britania ishin vetëm në jug të fletës së akullit skandinave dhe ishin të mbuluara në tundra gjatë periudhave të ftohta, por bualli i myshkut i Pleistocenit gjithashtu janë rrallë të regjistruara në zona me pyje në jug si Franca dhe Spanaj, ku ata bashkëjetuan me thundrakë si dreri i rëndomtë dhe auroku. Po kështu, bualli i myshkut dihet se ka mbijetuar në Britani gjatë periudhave të ngrohta.
Buajt e mushqeve të sotëm besohet se kanë migruar nga Siberia në Amerikën Veriore midis 200,000 dhe 90,000 vjet më parë, pasi kishin pushtuar më parë Alaskën (në atë kohë të bashkuar në Siberin dhe izoluar në mënyrë periodike nga pjesa tjetër e Amerikës Veriore nga bashkimi i Fletëve të Akullit të Laurentide dhe Cordilleran gjatë periudhave më të ftohta) midis 250,000 dhe 150,000 vjet më parë. Pas migrimit në jug gjatë një prej periudhave më të ngrohta të akullnajave Illinoian, buajt e myshqeve jo-alaskan amerikan u izolohuan nga pjesa tjetër në periudhat më të ftohta. Bualli i myshkut ishte tashmë i pranishëm në pyjet e tanishme të ishullit të Banksit 34,000 vjet më parë, por ekzistenca e zonavetë tjera pa akull në Arkipelagun Arktik Kanadez në atë kohë është e diskutueshme.
Së bashku me bizoni dhe pronghorni, bualli i myshkut ishte një nga disa lloje të megafaunës të Pleistocenit në Amerikën Veriore për të mbijetuar nga ngjarja e zhdukjes Pleistocen / Holocen dhe të jetojë deri në ditët e sotme. Bualli i myshkut mendohet të ketë arritur të mbijetojë në periudhën e fundit të akullnajave duke gjetur zona pa akull larg nga njerëzit parahistorikë.
Dëshmitë e ADN-së fosile sugjerojnë se nuajt e myshqev nuk ishte vetëm më i përhapur gjeografikisht gjatë Pleistocenit, por gjithashtu edhe më i larmishëm gjenetikisht. Gjatë asaj kohe, popullsi të tjera të buajve të myshqeve që jetuan përtej Arktikut, nga malet Ural deri në Grenlandë. Në të kundërt, përbërja gjenetike e tanishme e llojeve është më homogjene. Luhatja e klimës mund të ketë ndikuar në këtë ndryshim të diversitetit gjenetik: hulumtimi tregon se periudhat më të ftohta në historinë e Tokës janë të lidhura me më shumë diversitet, dhe periudhat e ngrohta me më shumë homogjenitet.
Banesa e Shanë Kokës
Banesa e Shanë Kokës është një monument i trashëgimisë kulturore në Vuno, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Bualli i myshkut
Gama
parapamje|Fosil i Ovibos moschatus
Parahistoria
Pas zhdukjes të akullnajave Laurentide, bualli i myshkut gradualisht u zhvendos në veri përtej Arkipelagut Arktik Kanadez , duke mbërritur në Gronland nga ishulli Ellesmere rreth 350 pas Krishtit, gjatë Holocenit të vonë. Ardhja e tyre në Groenlandën veriperëndimore me siguri ndodhi brenda disa qindra viteve nga mbërritja e kulturave Dorset dhe Thule në zonën e sotme të Qaanaaq. Predikimi njerëzor rreth Qaanaaq mund të ketë kufizuar buallin e myshkut të lëvizë poshtë bregut perëndimor, dhe përkundrazi i mbajti ato të kufizuara në skajet verilindore të ishullit.
Diapazoni i fundit vendas në Amerikën Veriore
parapamje|Buall myshku në Alaskë Në kohët moderne, buajt e myshqeve ishin të kufizuar në zonat Arktike të Kanadasë Veriore, Gronlandës dhe Alaskës. Popullata alaskane u zhduk në fund të shekullit 19-të ose fillim të shekullit të 20-të. Zhdukja e tyre i është atribuar gjuetisë së tepërt, por një ndryshim negativ i klimës mund të ketë kontribuar. Sidoqoftë, bualli i myshkut që atëherë është rivendosur në Alaskë. Shërbimi i Peshkut dhe i Kafshëve të Egra të Shteteve të Bashkuara të Amerikës e futi buallin e myshkut në ishullin Nunivak në 1935 si një mjet për jetesën jetësore. Popullsitë e tjera të rivendosura janë në Strehën e Jetës së Egër Kombtare të Arktikut, , Parku Kombëtar i Ivvavik Yukonit  , një qendër e ruajtjes së kafshëve të egra në Anchorage ,  Parku Kombëtar në Territoret e Aulavik Veriperëndimor , Streha e Jetës së Egër Kombëtar e Kanutit ,  Parkut Kombëtar i Gatesit arktik , dhe Whitehorse, ruajtisi i jetës së egër të Yukonit.
Ka pasur të paktën dy përpjekje për zbutje. Në vitet 1950 një studiues dhe aventurier amerikan ishte në gjendje të kapte viçat e buajve të myshkut në Kanadanë Veriore për zhvendosjen në një pronë që ai përgatiti në Vermont. Një kusht i vendosur nga qeveria kanadeze ishte që ai nuk lejohej të vriste të rritur që mbronin të rinjtë e tyre. Kur rrjetat dhe litarët u treguan të padobishëm, ai dhe ekuipazhi i tij grupuan familjet në ujë të hapur, ku viçat u ndanë me sukses nga të rriturit. Pasi u drejtua me ajër në Montreal dhe hipi në kamion me makinë në Vermont, kafshët e reja u përdorën në kushte të buta. Edhe pse viçat u lulëzuan dhe u rritën në moshën madhore, problemet e rezistencës ndaj parazitëve dhe sëmundjeve dëmtuan suksesin e përgjithshëm të përpjekjes. Tufa që mbijetoi u transferua përfundimisht në një fermë në Palmer, Alaska, i cili ka qenë i suksesshëm që nga mesi i viteve 1950.
Rifutja në Evropë
Lloji u rifut nga Banks Island në vargmalin Dovre të Norvegjisë në 1932, por u gjuan deri në zhdukje atje gjatë Luftës së Dytë Botërore. Ai u rivendos në Norvegji në 1947; kjo popullatë u zgjerua në Härjedalen, Suedi , në 1971. Ai u rifut në Svalbard në 1925–26 dhe 1929, por kjo popullatë vdiq në vitet 1970. Ata u futën gjithashtu në Islandë rreth vitit 1930, por nuk mbijetuan.
Futja në Kanadanë lindore
Mbetjet e lashta të buallit të myshkut nuk janë gjetur kurrë në Lindjen e Kanadasë, përkundër kushteve ekologjike në gadishullin verior të Labradorit që ishin të përshtatshme për ta. Në vitin 1967, 14 kafshë u kapën pranë Eureka në ishullin Ellesmere nga Instituti për Kërkime Bujqësore Veriore (INAR), dhe u sollën në një fermë në Old Fort Chimo Kuujjuaq, Quebec veriore, për vendbanimin për të siguruar një industri lokale bazuar tek qiviut , një nga fibrat natyrale më të mira në botë. Megjithëse kafshët lulëzuan dhe industria qiviut tregoi sukses të hershëm me trajnimin e kn marketingut, shpejt u bë e qartë se qeveria e Quebec kurrë nuk kishte menduar që buajt e myshqeve të jenë kafshë shtëpiake, por kishte përdorur INAR për të kapur buaj myshqesh për të siguruar një popullsi të egër për gjueti. Zyrtarët qeveritarë kërkuan që INAR të linte Quebec dhe ferma të mbyllet. Më pas, 54 kafshë nga ferma u lanë të lira në tre vende në Quebec veriore midis 1973 dhe 1983, dhe pjesa tjetër u lanë në kopshtin zoologjik lokal. Midis 1983 dhe 1986, kafshët e lëshuara u rritën nga 148 në 290, me një normë prej 25% në vit, dhe deri në vitin 2003, rreth 1400 buajsh myshqesh ishin në Quebec. Për më tepër, 112 të rritur dhe 25 viça u llogaritën në ishullin Diana në 2005, pasi kishin mbërritur atje me mjetet e tyre nga kontinenti.
Ekologjia
Gjatë verës, buajt e myshqeve jetojnë në zona me lagështi, siç janë luginat e lumenjve, duke lëvizur në lartësi më të larta në dimër për të shmangur borën e thellë. Bualli i myshkut ushqehet me barëra, shelgje arktike, bimë drusore, liken dhe myshqe. Kur ushqimi është i bollshëm, ata preferojnë barëra ushqyese në një zonë. Willows janë bimët që hahen më shpesh në dimër. Buajt e myshqeve kërkojnë një prag të lartë të rezervave të yndyrës në mënyrë që të konceptohen, gjë që pasqyron strategjinë e tyre konservative të mbarështimit. Shkallët e dimrit zakonisht kanë dëborë të cekët për të zvogëluar shpenzimet e energjisë për gërmimet përmes borës për të arritur në foragjere. Grabitqarët kryesorë të buajve të myshqeve janë ujqërit arktik, të cilët mund të përbëjë deri në gjysmën e gjithë vdekshmërisë për llojin. Grabitqarë të tjerë të rastit, me gjasë kryesisht grabitqarë të viçave ose të rritur të sëmurë, mund të përfshijnë arijntë e murrmë dhe arinjtë polarë.
Sjellja sociale dhe riprodhimi
parapamje|528x528px|Buaj myshqesh alaskan në vitet 1930 në pozicion mbrojtës
Bujt e myshqeve jetojnë në tufat me 12–24 individë në dimër dhe 8–20 individë në verë. Ata nuk mbajnë territore, por i shënojnë shtigjet e tyre me gjëndra preorbitale. Bualli i myshkut mashkull dhe femër kanë të dy hierarkitë e veçanta të bazuara në moshë, me demat e pjekur që janë dominuese ndaj të miturve. Demat mbizotërues kanë tendencë të marrin qasje me burimet më të mira dhe i zhvendosin vartësit nga territori me bar gjatë dimrit. Demet e buajve të myshqeve pohojnë mbizotërimin e tyre në shumë mënyra të ndryshme. Buajt ulërijnë gjithashtu, lëkundin kokat e tyre dhe përplnin tokën. Demet mbizotëruese i trajtojnë ndonjëherë demet e nënshtrimit si lopë. Një dem dominues godet rastësisht një vartës me pjesën e përparme të tij, diçka që ata bëjnë për lopët gjatë çiftëzimit. Një dem i nënshtruar mund të ndryshojë statusin e tij duke mundur një dem dominues. majtas|parapamje|Bualli i myshkut në [[Norvegjia|Norvegji]] Sezoni i çiftëzimit i buallit të myshkut fillon në fund të qershorit ose fillim të korrikut. Gjatë kësaj kohe, demet mbizotëruese luftojnë me të tjerët nga tufat dhe vendosin hareme zakonisht gjashtë ose shtatë lopëve dhe pasardhësve të tyre. Buajt luftarake së pari fërkojnë gjëndrat e tyre preorbitale kundër këmbëve ndërsa ulërjinë me zë të lartë, dhe më pas shfaqin brirët e tyre. Demat mbrapa, ulin kokat e tyre dhe goditen me njëri-tjetrin dhe vazhdojnë ta bëjnë këtë deri sa të heqë dorë një dem. Demat e nënshtruar dhe të moshuar i lënë kopetë të formojnë grupe beqarie ose të bëhen vetmitarë. Megjithatë, kur rreziku është i pranishëm, demat e jashtëm mund të kthehen në tufë për mbrojtje. Demat mbizotëruese i parandalojnë lopët të lënë haremet e tyre. Tufat mblidhen kur mbaron vera.
Përderisa demat janë më agresivë gjatë sezonit të çiftëzimit dhe ndahen nga grupi, femrat marrin përsipër përgjegjësinë gjatë shtatëzanisë. Femrat shtatzëna janë agresive dhe vendosin se në çfarë largësie udhëton tufa brenda një dite dhe ku do të shtrihen për natën. Tufat lëvizin më shpesh kur lopët janë duke dhënë qumësht, për t'i lejuar ata të marrin ushqim të mjaftueshëm për të ushqyer pasardhësit e tyre. Lopët kanë një periudhë tetë deri në nëntë muajsh shtratëzanie, me pjellj që ndodhin nga prilli deri në qershor. Lopët nuk pjellin çdo vit. Kur dimrat janë të ashpër, lopët nuk hyjnë në estrus dhe kështu nuk do të pjellin vitin tjetër. Kur pjellin, lopët qëndrojnë në tufë për mbrojtje. Buajt e myshqeve janë precocial, dhe viçat janë në gjendje të vazhdojnë ecien brenda vetëm disa orësh pas lindjes. Viçat janë të mirëpritur në tufë dhe ushqehen për dy muajt e parë. Pas kësaj, një viç pastaj fillon të hajë bimësi vetëm herë pas here. Lopët komunikojnë me viçat e tyre përmes shtrirjes. Lidhja e viçit me nënën e saj dobësohet pas dy vite.
Statusi i ruatjes
parapamje|Buall myshku në Rusi Historikisht, ky lloji ra për shkak të mbigjuetisë, por rimëkëmbja e popullsisë ka ndodhur pas zbatimit të rregullave të gjuetisë. Menaxhimi në fund të viteve 1900 ishte kryesisht kuota konservative për gjueti për të nxitur rimëkëmbjen dhe recolonization nga rëniet historike. Popullsia botërore e tanishme e buallit të myshkut vlerësohet të jetë midis 80,000 dhe 125,000, me rreth 47,000 që jetojnë në ishullin Banks.
Në Groenlandë nuk ka kërcënime të mëdha, megjithëse popullsitë janë shpesh të vogla në madhësi dhe të shpërndara, gjë që i bën ata të prekshëm nga luhatjet lokale në klimë. Shumica e popullsive janë brenda parqeve kombëtare, ku mbrohen nga gjuetia. Bualli i myshkut ndodhet në katër prej zonave të mbrojtura të Groenlandës, me popullsi indigjene në Parkun Kombëtar të Verilindjes së Groenlandës, dhe tre popullsi të futur në Rezervën Natyrore Arnangarnup Qoorua , dhe Rezervati Kangerlussuaq dhe Maniitsoq Caribou. Brenda këtyre zonave, buajt e myshqeve marrin mbrojtje të plotë.
Peizazhi i Mbrojtur Bjeshka e Oroshit
Bjeshka Oroshit është Zonë e Mbrojtur e Resurseve të Menaxhuara. Bjeshka e Oroshit është shpallur Zonë e Mbrojtur me V.K.M. Nr. 102 datë 15.01.1996. Ajo ka një sipërfaqe prej 4691.2 ha(sipërfaqe me pyje, inproduktive (boshe) dhe kullota), ndodhet në Njesin Administrative Orosh, Bashkia Mirditë dhe administrohet nga AdZM ZM, Qarku Lezhës.
Gjuhët balto-sllave
djathtas|parapamje| Gjuhët Balto-Sllave Gjuhët Balto-Sllave janë një degë e familjes së gjuhëve indoevropiane. Tradicionalisht përfshin gjuhët baltike dhe sllave. Gjuhët baltike dhe sllave ndajnë disa tipare gjuhësore që nuk gjenden në asnjë degë tjetër indo-evropiane, gjë që tregon për një periudhë të zhvillimit të përbashkët. Megjithëse nocioni i një uniteti Balto-Sllav është kontestuar (pjesërisht për shkak të polemikave politike), tani ekziston një konsensus i përgjithshëm midis specialistëve të gjuhësisë indo-evropiane për të klasifikuar gjuhët baltike dhe sllave në një degë të vetme, me vetëm disa detajet e natyrës së marrëdhënies së tyre duke mbetur në mosmarrëveshje.
Një gjuhë proto-balto-sllave është e rindërtueshme me metodën krahasuese, duke zbritur nga proto-indoevropianishtja me anë të ligjeve të tingujve të përcaktuara mirë, dhe prej të cilave kanë ardhur gjuhët moderne sllave dhe baltike. Një dialekt veçanërisht inovativ u nda nga vazhdimi i dialektit Balto-Sllav dhe u bë paraardhës i gjuhës proto-sllave, nga e cila vinin të gjitha gjuhët sllave.
Klasifikimi i brendshëm
Ndarja tradicionale në dy nëndegë të dallueshme (p.sh. sllave dhe baltike) mbështetet kryesisht nga studiues që pranojnë balto-sllavishten si një degë gjenetike të indo-evropianes. Ekziston një konsensus i përgjithshëm që gjuhët baltike mund të ndahen në Baltike Lindore (Lituanisht, Letonisht) dhe Balltike Perëndimor (Prusishte e Vjetër). Diversiteti i brendshëm i pikave baltike në një thellësi kohore shumë më të madhe për prishjen e gjuhëve baltike në krahasim me gjuhët sllave. Modeli "tradicional" i trungut Balto-Sllav
Minoru Kobata
(lindur më 24 Nëntor 1946) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 13 ndeshje.
Aldover
Aldover është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Ebre, të provincës Tarragona, në Komunitetin Katalonia. Aldover ka 984 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 19.24 km2.
Neumi
Neumi (Neum) është qyteti i vetëm i cili ndodhet në bregdetin prej 20 km (12 mi)  të Bosnjës dhe Hercegovinën s, duke e bërë atë si pikën e vetme vendit të qasjes së vendit në Detin Adriatik. Në vitin 2009 komuna (općina) kishte një popullsi prej 4,605 ban. dhe në vitin 1991, popullsia e qytetit Neum (naselje) ishte 4,268 ban.
Nën-ndarja
Komuna përfshin qytetin e Neumit si dhe disa fshatra e që janë:
parapamje|Pika e kalimit të kufirit nga Kroacia në [[Bosnjë dhe Hercegovinë, në veri të Neumit]] qendër|parapamje|800x800px|Pamje e [[Deti Adriatik|Detit Adriatik nga Neumi në Bosnjë dhe Hercegovinë, verë 2010.]]
Klima
Neumi ka verë të ngrohtë dhe dimër të butë.
Mesatarja e temperaturave të detit varion nga 13 °C në janar deri 28 °C në korrik dhe gusht. Aktivitetet më të preferuara janë noti dhe banje dielli, plazhimi, shëtitja me varkë, dhe të tjera lloje të sporteve ujore.
Demografia
Komuna e Neumit u zvogëlua në madhësi nga viti 1971 deri në vitin 1991; ajo kishte 4,781 banorë në vitin 1971, dhe ka rënë në 4,268 njëzet vjet më vonë. Sipas regjistrimit të vitit 1991, 87.6% e banorëve ishin Kroatë, 4.9% Serbë, 4.39% Boshnjakë dhe të nacionaliteteve të tjera. Aktualisht qyteti i Neumit kishte 1,993 banorë në vitin 1991, me një përqindje të lartë të Kroatëve (91%).
Viktor Emanueli II
Victor Emmanuel II (italisht: Vittorio Emanuele II; emri i plotë: Vittorio Emanuele Maria Alberto Eugenio Ferdinando Tommaso di Savoia; 14 mars 1820 - 9 janar 1878) ishte Mbreti i Sardenjës (i njohur gjithashtu si Piedmont-Sardinia) from 1849 until 17 March 1861, kur mori titullin Mbret i Italisë dhe u bë mbreti i parë i një Italie të pavarur, të bashkuar që nga shekulli i 6-të, titull që ai e mbajti deri në vdekjen e tij më 1878. Huazim nga titulli i vjetër latin Pater Patriae i perandorëve romakë, italianët i dhanë epitetin e Atit të Atdheut (italisht: Padre della Patria).
I lindur në Torino si djali i madh i Charles Albert, Princi i Carignano dhe Maria Theresa të Austrisë, ai luftoi në Luftën e Parë për Pavarësi Italiane (1848–1849) përpara se të bëhej Mbret i Sardenjës pas abdikimit të babait të tij. Ai emëroi Camillo Benso, Kontin e Cavour, si Kryeministër të tij dhe ai konsolidoi pozicionin e tij duke shtypur të majtën republikane. Në vitin 1855, ai dërgoi një trupë ekspeditash për t'u anuar me forcat franceze dhe britanike gjatë Luftës së Krimesë; çrregullimi i trupave italiane në Krime dhe trimëria e treguar prej tyre në Betejën e Çernajës (16 gusht 1855) dhe në rrethimin e Sevastopolit bëri që Mbretëria e Sardenjës të ishte ndër pjesëmarrësit në konferencën e paqes në fund të luftës, ku mund të adresonte çështjen e bashkimit italian me fuqitë e tjera evropiane. Kjo i lejoi Victor Emmanuelit të bashkohej me Napoleonin III, Perandorin e Francës. Franca e kishte mbështetur Sardenjen në Luftën e Dytë për Pavarësi Italiane, duke rezultuar në çlirimin e Lombardisë nga sundimi austriak.
Në vitin 1866, Lufta e Tretë për Pavarësi Italiane i lejoi Italisë të aneksonte Veneton. Në vitin 1870, Victor Emmanuel gjithashtu përfitoi nga fitorja prusiane ndaj Francës në Luftën Franko-Prusiane për të pushtuar Shtetet Papale pasi francezët u tërhoqën. Ai hyri në Romë më 20 shtator 1870 dhe ngriti kryeqytetin e ri atje më 2 korrik 1871. Vdiq në Romë më 1878 dhe u varros në Panteon.
Monumenti kombëtar italian Victor Emmanuel II në Romë, që përmban Altare della Patria, u ndërtua për nder të tij.
Ouville-la-Rivière
Ouville-la-Rivière është një komunë në Francë. Ouville-la-Rivière bën pjesë në departamentin Seine-Maritime të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 518 banorë dhe sipërfaqe 6.34 km².
Gjeografia
Ajo kufizohet Varengeville-sur-Mer në veri-lindje, Longueil në veri, Saint-Denis-d'Aclon në jug-perëndim, Ambrumesnil në jug-lindje dhe Offranville në lindje.
Marib
Marib (Arabisht: مأرب‎‎) është qytet në Jemen, ishte kryeqyteti i mbretërisë së Saba'inëve. Ndodhet rreth 120 kilometra në lindje të kryeqytetit të Jemenit, Sana.
Banesa pranë Klubit Labëria
Banesa pranë Klubit Labëria është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr. 654, Dt. 09.11.2006".
Tej Drini i Bardhë
Tej Drini i Bardhë ndodhet në Qarkun e Kukësit dhe në rrethin e Hasit. Sipëfaqja aktuale është 30.00 ha, është zonë ndërkufitare e pasur me lloje pyjor, floristik e faunistike, përgjatë Drinit të Zi. Përfaqëson një zonë me vlera përsa i përket përhapjes së dy tipeve të pyjeve, të dushkajave dhe ahishteve. Pylli natyror i mëparshëm ka qënë përbërë kryesisht nga qarri (Quercus cerris), i shoqëruar nga bungëbuta (Quercus pubescens) apo shparthi (Quercus frainetto).
Kilianët
Kilianët janë banorët e Kilit. Ata mund të kenë prejardhje indigjene ose mund të jenë emigrantë afat gjatë.
Mutizmi selektiv
Mutizmi selektiv është një çrregullim ankthi në të cilin një person normalisht i aftë për të folur nuk mund të flasë në situata specifike ose me njerëz të veçantë. Mutizmi selektiv zakonisht bashkëjeton me çrregullimin e ankthit shoqëror. Njerëzit me mutizëm selektiv qëndrojnë të heshtur edhe kur pasojat e heshtjes së tyre përfshijnë turp, ostracizëm shoqëror ose ndëshkim.
Shenjat dhe simptomat
Fëmijët dhe të rriturit me mutizëm selektiv janë plotësisht të aftë për të folur dhe për të kuptuar gjuhën, por nuk janë fizikisht të aftë të flasin në situata të caktuara, megjithëse pritet të flitet prej tyre. Sjellja mund të perceptohet si ndrojtje ose vrazhdësi nga të tjerët. Një fëmijë me mutizëm selektiv mund të jetë plotësisht i heshtur në shkollë për vite me rradhë, por të flasë mjaft lirshëm ose madje tepër në shtëpi. Ekziston një variacion hierarkik midis njerëzve me këtë çrregullim: disa njerëz marrin pjesë plotësisht në aktivitete dhe paraqiten sociale, por nuk flasin, të tjerët do të flasin vetëm me bashkëmoshatarët por jo me të rriturit, të tjerët do të flasin me të rriturit kur u bëhen pyetje që kërkojnë përgjigje të shkurtra por kurrë jo bashkëmoshatarët dhe akoma të tjerët nuk flasin me askënd dhe marrin pjesë në pak, nëse ka, aktivitete të paraqitura për ta. Në një formë të rëndë të njohur si "mutizëm progresiv", çrregullimi përparon derisa personi me këtë gjendje të mos flasë më me askënd në ndonjë situatë, madje edhe anëtarët e ngushtë të familjes.
Mutizmi selektiv është i lidhur fort me çrregullime të tjera ankthi, veçanërisht çrregullime të ankthit shoqëror. Në fakt, shumica e fëmijëve të diagnostikuar me mutizëm selektiv gjithashtu kanë çrregullim të ankthit shoqëror (100% e pjesëmarrësve në dy studime dhe 97% në një tjetër). Prandaj, disa studiues spekulojnë se mutizmi selektiv mund të jetë një strategji shmangie e përdorur nga një nëngrup i fëmijëve me çrregullim të ankthit shoqëror për të zvogëluar shqetësimin e tyre në situata sociale.
Veçanërisht te fëmijët e vegjël, mutizmi selektiv nganjëherë mund të ngatërrohet me një çrregullim të spektrit të autizmit, veçanërisht nëse fëmija vepron i tërhequr rreth diagnostikuesit të tij ose të saj, gjë që mund të çojë në diagnozë dhe trajtim jo të saktë. Megjithëse njerëzit autikë mund të jenë gjithashtu të heshtur në mënyrë selektive, ata shpesh shfaqin sjellje të tjera: puçrrat e duarve, sjelljet përsëritëse, izolimin shoqëror edhe në mesin e anëtarëve të familjes (jo gjithmonë duke iu përgjigjur emrit, për shembull) - ata i veçojnë ato nga një fëmijë me mutizëm selektiv. Disa njerëz autikë mund të jenë të heshtur në mënyrë selektive për shkak të ankthit në situata sociale që nuk i kuptojnë plotësisht. Nëse mutizmi është tërësisht për shkak të çrregullimit të spektrit autik, nuk mund të diagnostikohet si mutizëm selektiv siç thuhet në pikën e fundit në listën e mësipërme.
Simptoma tjera
Përveç mungesës së të folurit, sjelljet dhe karakteristikat e tjera të zakonshme të shfaqura nga njerëzit heshtin në mënyrë selektive, sipas kërkimeve të Dr. Elisa Shipon-Blum, përfshijnë:
Në anën pozitive, shumë njerëz me këtë gjendje kanë:
Shkaqet
Mutizmi selektiv është një term ombrellë për gjendjen e fëmijëve të zhvilluar mirë, të cilët nuk mund të flasin ose të komunikojnë nën disa caktime. Shkaqet e sakta që prekin çdo fëmijë mund të jenë të ndryshme dhe ende të panjohura. Ka pasur përpjekje për të kategorizuar, por ende nuk ka përgjigje përfundimtare për shkak të nën-diagnozës dhe madhësive të vogla / të njëanshme. Shumë njerëz nuk diagnostikohen deri vonë në fëmijëri vetëm sepse nuk flasin në shkollë dhe për këtë arsye nuk arrijnë të kryejnë detyra që kërkojnë të folur në publik. Heshtja e tyre e pavullnetshme e bën gjendjen më të vështirë për t’u kuptuar ose provuar. Prindërit shpesh nuk janë të vetëdijshëm për gjendjen pasi fëmijët mund të funksionojnë mirë në shtëpi. Mësuesit dhe pediatërit gjithashtu ndonjëherë gabojnë atë për turp të fortë ose frikë të zakonshme në skenë.
Shumica e fëmijëve me mutizëm selektiv hipotezohen se kanë një predispozitë të trashëguar ndaj ankthit. Shpesh kanë penguar temperamentet, gjë që hipotezohet të jetë rezultat i mbi-ngacmueshmërisë së zonës së trurit të quajtur amigdala. Kjo zonë merr indikacione për kërcënime të mundshme dhe vë në përgjigje akute e stresit. Frenimet e sjelljes, ose temperamentet e frenuara, përfshijnë ndjenjat e shqetësimit emocional dhe tërheqjeve sociale. Në një studim të vitit 2016, u hulumtua lidhja midis frenimit të sjelljes dhe mutizmit selektiv. Fëmijët midis moshës tre dhe 19 vjeç me mutizëm selektiv gjatë gjithë jetës, fobisë sociale, sjelljes së brendshme dhe kontrollet e shëndetshme u vlerësuan duke përdorur pyetësorin e Prirjes së Sjelljes Retrospektive të Foshnjave me vlerësim nga prindërit, i përbërë nga 20 pyetje që adresojnë turpin dhe frikën, si dhe nënkaleta të tjera. Rezultatet treguan se frenimi i sjelljes parashikon me të vërtetë mutizmin selektiv. Në përputhje me hipotezën e studiuesve, fëmijët e diagnostikuar me mutizëm selektiv afatgjatë kishin një rezultat më të lartë të frenimit të sjelljes si foshnjë. Kjo është treguese e lidhjes pozitive midis frenimit të sjelljes dhe mutizmit selektiv.
Duke pasur parasysh mbivendosjen shumë të lartë midis çrregullimit të ankthit shoqëror dhe mutizmit selektiv (deri në 100% në disa studime ), është e mundur që çrregullimi i ankthit shoqëror të shkaktojë mutizëm selektiv. Disa fëmijë me mutizëm selektiv mund të kenë probleme gjatë përpunimit të informacionit shqisor. Kjo mund të shkaktojë ankth dhe një ndjenjë të mbingarkesës në situata të panjohura, të cilat mund të bëjnë që fëmija të "mbyllet" dhe të mos jetë në gjendje të flasë (diçka që përjetojnë edhe disa njerëz autikë). Shumë fëmijë me mutizëm selektiv kanë disa vështirësi të përpunimit dëgjimor.
Rreth 20-30% e fëmijëve me mutizëm selektiv kanë çrregullime në të folur ose gjuhë që shtojnë stres në situatat në të cilat pritet të flasë fëmija. Megjithë ndryshimin e emrit nga "elektiv" në "selektiv", mbetet një konceptim i gabuar i zakonshëm që një fëmijë i heshtur në mënyrë selektive është i mprehtë ose kokëfortë. Në fakt, fëmijët me mutizëm selektiv kanë një shkallë më të ulët të sjelljes kundërshtare sesa moshatarët e tyre në një mjedis shkollor. Disa studime të mëparshme mbi temën e mutizmit selektiv janë hedhur poshtë si të meta serioze në hartimin e tyre. Sipas një studimi më të fundit sistematik besohet se fëmijët që kanë mutizëm selektiv nuk kanë më shumë të ngjarë se fëmijët e tjerë të kenë një histori të traumave të hershme ose ngjarjeve stresuese të jetës. Një tjetër studim i kohëve të fundit nga Dummit et al., Në vitin 1997 nuk gjeti ndonjë provë të traumës në kampionin e tyre të fëmijëve. Provat e fundit kanë treguar që trauma nuk shpjegon pse shumica e fëmijëve me mutizëm selektiv zhvillojnë gjendjen. Another recent study by Dummit et al., in 1997 did not find any evidence of trauma in their sample of children. Recent evidence has shown that trauma does not explain why most children with selective mutism develop the condition. Shumë fëmijë që kanë mutizëm selektiv pothuajse gjithmonë flasin me vetëbesim në disa situata. Fëmijët të cilët kanë përjetuar trauma megjithatë dihet që papritmas ndalojnë së foluri.
Trajtimi
Përkundër besimit popullor, njerëzit me mutizëm selektiv nuk përmirësohen domosdoshmërisht me moshën. Trajtimi efektiv është i nevojshëm që një fëmijë të zhvillohet siç duhet. Pa trajtim, mutizmi selektiv mund të kontribuojë në depresionin kronik, ankthin e mëtejshëm dhe probleme të tjera sociale dhe emocionale.
Si pasojë, trajtimi në moshë të re është i rëndësishëm. Nëse nuk adresohet, mutizmi selektiv ka tendencë të vetë-përforcohet. Të tjerët mund të presin përfundimisht që një fëmijë i pikëlluar të mos flasë, dhe për këtë arsye të ndalojnë përpjekjet për të filluar një kontakt verbal. Përndryshe, ata mund të bëjnë presion ndaj fëmijës për të folur, duke rritur nivelin e tyre të ankthit në situatat kur pritet të folurit. Për shkak të këtyre problemeve, një ndryshim i mjedisit mund të jetë një konsideratë e vlefshme. Sidoqoftë, ndryshimi i shkollës ia vlen të merret në konsideratë vetëm nëse mjedisi alternative është shumë mbështetës, përndryshe një mjedis krejt i ri mund të jetë një shok shoqëror për individin ose t'i privojë ata nga ndonjë miq ose mbështetje që ata kanë aktualisht. Pavarësisht nga shkaku, rritja e vetëdijes dhe sigurimi i një ambienti mbështetës, janë hapat e parë drejt një trajtimi efektiv. Fëmijët e prekur më shpesh nuk kanë pse të ndryshojnë shkolla ose klasa dhe nuk kanë vështirësi të vazhdojnë, përveç në komunikimin dhe frontin shoqëror. Trajtimi në vitet e adoleshencës ose të rriturit mund të jetë më i vështirë sepse individi i prekur është mësuar të jetë memec.
Trajtimi i saktë varet nga mosha e personit, çdo sëmundje mendore shoqëruese dhe një sërë faktorësh të tjerë. Për shembull, stimulimi i venitjes zakonisht përdoret me fëmijë më të vegjël sepse fëmijët e moshuar dhe adoleshentët e njohin situatën si një përpjekje për t'i bërë ata të flasin, dhe njerëzit e moshuar me këtë gjendje dhe njerëzit me depresion kanë më shumë të ngjarë të kenë nevojë për ilaçe.
Arpaillargues-et-Aureillac
Arpaillargues-et-Aureillac është një komunë në Francë. Arpaillargues-et-Aureillac bën pjesë në departamentin Gard të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 998 banorë dhe sipërfaqe 13.67 km².
Noritaka Hidaka
(lindur më 29 Maj 1947) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 4 ndeshje.
Tim Mackintosh-Smith
Tim Mackintosh-Smith (lindi më 17 korrik 1961) është shkrimtarë dhe ligjërues. Ai ka shkruar shumë libra në Lindjen e Mesme, i cili ka fituar shumë çmime. Ai jeton në një shtëpi me kulla të lashta në qytetin e vjetër të Sanës, Jemen.
Kthimi (libër)
"Kthimi" është vepër e shkruar nga Albatros Rexhaj, botuar në vitin 2018, nga shtëpia botuese "Pema". Kthimi është titulli i një libri që jetësohet në dy drejtime të njëkohësishme, plotësuese ndaj njëra-tjetrës e në të njëjtën kohë të pavarura. Kthimi dhe Outboxi i ndjenjave të mia formësojne librin që sot mund të keni në duar. Ndërkohë që te Kthimi autori ndërton fabulën përmes së cilës flet drejtpërdrejt me lexuesin, trajton temat thelbësore për të, kridhet në meditime rreth temave universale njerëzore; që sakaq çdo brez i sheh dhe reagon ndryshe ndaj tyre, te Outboxi i ndjenjave të mia autori shpërfaq ndjenjat më intime përmes grimcave poetike.
Albatros Rexhaj është shkrimtar modern që me sukses të theksuar ka gjetur rrugën drejt endjes së lexuesve të tij të panumërt. Sinqeriteti dhe rrjedhshmëria e tij krijuese, trajtimi pa ekuivok apo komplekse i temave të nxehta, krijueshmëria burimore, e kanë bërë emrin e tij te pazëvendësueshëm në letërsinë shqipe.
Kjo vepër letrare nuk është histori e vërtetë dhe nuk paraqet ngjarje reale; është imagjinatë e autorit, e nxitur nga përvoja krijuese gjithashtu dhe nga përvoja të jetës. Çfarëdo ngjasimi me persona a ngjarje reale është tërësisht e paqëllimshme dhe përbën rastësi.
Firmoza
Firmozë (italisht:Acquaformosa) është një fshat dhe komunë me 900 banorë në provincën e Kozencës në rajonin e Kalabrisë, Itali. Që nga mesjeta ajo është venbanim për një pakicë arbëreshe, e cila reflektohet në praninë e simboleve të shqiponjës dhe përkrenares së Skënderbeut në emblemën e komunës. Gjithashtu fshati është selia e Kishës Ortodokse Arbëreshe.
Historia
Origjina historike e Firmozës daton që në vitin 1195, kur për bujarinë e princave të Altomontes, u themelua Abbey e Santa Maria e Firmozës e urdhrit Çisterçian. A Legend kujton se Princesha Irena Kastrioti, vajza e heroit të shqiptarëve Gjergj Kastriotit-Skënderbeut, banonte në Abbey dhe pas pirjes së ujit të Abbey-it, bërtiti: "Çfarë uji me formë të hijshme" dhe që atëherë ajo ka ndryshuar emrin nga Ariosa në Acquaformosa. Origjina e komunitetit i ka fillesat në vitet 1200, rreth manastirit Santa Maria të San Leuceos, por rritja dhe repopullimi real dhe e drejta e shtëpisë ndodhi me ardhjen e shqiptarëve midis viteve 1476 dhe 1478.
Traditat dhe folklori
Kostumet, traditat, rituali dhe gjuha janë një pasuri që banorët e Firmozës e kanë ruajtur të pandryshuar me kalimin e kohës. Nga brezi në brez të rinjtë e vendit angazhohen për ngritjen e grupeve folklorike për të mbrojtur dhe për të transmetuar traditat. Grupi folklorik i Firmozës, i lindur në vitin 1986, quhet "Shkëmbi". Ai njihet për kërkimet për këngë dhe valle Arbëreshë.
Ndër ngjarjet më të rëndësishme fetare janë: festa e Santa Maria del Monte, 26 korrik, festa e Shën Jan Pagëzorit, 29 gusht, festa e "Valleve" gjatë periudhës së karnavaleve, vallëzim me këngë për të vlerësuar fitoren e Skënderbeut kundër turqve, dhe të premten e parë të marsit, djemtë në grup, luajnë këmbanat, duke ngacmuar njerëzit e fshatit, duke theksuar pikat e forta dhe të dobëta. Festa më e rëndësishëm është ajo e Pashkëve. Ditën e Kreshmës këndohet, me thirrje dramatike që të kujtojnë Mundimet e Krishtit. Në Pashkët solemne shpallet ringjallja duke kënduar në kor në kishë dhe në rrugët e fshatit. Festa e Shën Mërisë së Malit zhvillohet të dielën e parë dhe të fundit të korrikut me pelegrinazhin e famullisë së Firmozës, Ungrës, Fermës dhe fshatrave të tjerë shqiptarë përreth, me këngë, valle dhe gra të veshura me kostume tradicionale shqiptare. Të dielën e fundit të majit festohet Zoja e Mëshirës. Është e zakonshme gjatë Epifanisë (Ujit të bekuar) pagëzimi në Kroin Plak.
Kostumet
Firmozjotët mbajnë veshje arbëreshe, në dallimet e tyre tradicionale për përdorim dhe festa. Llojet e ndryshme të kostumeve: kostum gjysmëfestiv me buzë "kamizolla" dhe shall te zbukuruar rreth e qark me shirit të artë, kostum "kandusha" për vajza që presin burrin, kostum zie, kostum vajze nga burri i saj dhe kostum martese me kurorë.
Përparim (Peqin)
është një fshat në Komunën Përparim në Rrethin e Peqinit në Shqipëri.
Alella
Alella është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Maresme, të provincës Barcelona, në Komunitetin Katalonia. Alella ka 8998 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 9.59.Ky qytet është i njohur për Verërat(Rakiat) e saj, dhe parfumet. km<su.p>2.
Saba
Saba (Arabisht: سبأ) ishte mbretëri i cili përmendet në Biblën hebrenje (Testamenti i Vjetër) dhe Kuran. Pamja e mbretërisë biblike e Sabës ishte civilizimi i lashtë në Arabinë Jugore. Israel Finkelstein dhe Neil Asher Silberman kanë shkruar se: "Mbretëria e Sabës ka filluar të shfaqen që nga shekulli i tetë e më tej".
Sipas Biblës
Dy emra Sheba dhe Saba janë përmendur shumë herë në Biblë hebrenje me gjenealogji të ndryshme. Për shembull në gjeneratat e Nuhit (Noah), Saba së bashku me Dedan, rradhiten si pasardhësit e birit të Nuhit Hamit. Më vonë në Zanafila, Sheba dhe Dedan rradhiten si emra te birit të Jokshanit, birit të Abrahamit. Një tjetër Sheba rradhitet si biri i Joktanit.
Sipas Kuranit
Në Kur'an, Saba përmendet me emër në 27:22. Në pjesë ku flitet për vizitën e mbretëreshës së Sabës tek mbreti Sulejman është në 27:20-44. Dijetarë muslimanë, përfshirë, Ibn Kethiri, në lidhje me njerëzit e Sabës ishin arabë nga Arabia Jugore.
Israel Finkelstein
thumb|Israel Finkelstein Israel Finkelstein (Hebraishtja: ישראל פינקלשטיין) lindi më 1949, është akademik dhe arkeolog.
Jeta
Ai përfundoi studimet e tij në universitetin Tel Aviv. Ai është i njohur për dyshimet e tij në historitë e Testamentit të Vjetër. Ai është profesor në arkeologji dhe drejtor i arkeologjisë së Sonia dhe Marco Nadlers në universitetin Tel Aviv.
Donjeta Sadiku
"Donjeta Sadiku" (e lindur me 8 Korrik 1999) në Prishtinë është sportiste e cila ka korrur suksese të mëdha në fushën e boksit.
Donjeta filloi të mirret me boks nga mosha 12 vjeçare. Ajo fitoi shumë medalje të arta.
Në vitin 2015 ajo u shpall Nënkampione e Botës në garat e mbajtura në Taipei, Taiwan në peshën 57-60kg.
Në vitin 2016 ajo u shpall Kampione e Evropës në Ordu të Turqisë në peshën 54-57kg.
Në vitin 2017 ajo u shpall Nënkampione e Evropës në garat e mbajtura në Sofia, Bullgari në peshën 54-57kg.
Në vitin 2018 ajo fitoi medalje te artë në turneun Debrecen në Hungari në peshën 57-60kg
Në vitin 2019 ajo u shpall Kampione e Ballkanit në garat e mbajtura në Antalya, Turqi në peshën 60-64kg.
Maluma (këngëtar)
Maluma, pseudonim i emrit  Juan Luis Londono Arias (Medellín, 28 janar 1994), është kantautor dhe personazh televiziv kolumbian.
Fitues i çmimit Latin Grammy Award nga nëntë nominimet e tij, ka shitur në gjithë botën 18 milion kopje të këngëve solo dhe albumeve , duke e afirmuar veten si një prej artistëve me suksesin më të madh dhe më me ndikim në musica latinoamericana urban. Ai u bë i famshëm në vendin e tij të lindjes në vitin 2011 me këngën Single Farandulera dhe Obsesión, të mbledhura në albumin e tij debutues, Magia (2012). Në të njëjtin vit Maluma u nominua për çmimin Latin Grammy si "Artisti i ri më i mirë". Falë këngëve La Temperature dhe Carnaval (2014) ai mori sukses në pjesën tjetër të Amerikës Latine, të konfirmuar nga albumi i dytë në studio, Pretty Boy, Dirty Boy, i cili hyri në vendin e parë në tabelën e albumeve Latin Billboard, dhe nga i cili jane lancuar Borró Cassette, El Perdedor dhe Sin contrato.Në vitet në vijim ai bashkëpunoi me Ricky Martin, Yandel dhe krijoi hitet Chantaje dhe Clandestino nga Shakira, të cilat lejuan artistin të hynte në top listat ndërkombëtare. Në vitin 2018 u lançua albumi i tretë, FAME, i paraprirë nga këngët El préstamo, Corazón dhe Felices los 4  falë të cilave ai fitoi çmimin Latin Grammy në kategorinë "Albumi më i mirë bashkëkohor i vokalit pop" . Vitin pasues, përveç pjesëmarrjes me këngën   <i  Medellín </i>,  nxjerrë nga albumi i katërmbëdhjetë i Madonna Madame X, doli albumi i tij i katërt me titull 11:11 ,i  prirë nga soloja HP,  duke marrë  nominim për Grammy Award 2020 si "Albumi më i mirë bashkëkohor Vokal  Pop". Në vitin 2018 Maluma u vlerësua me "Çmimin e Jashtëzakonshëm të Evolucionit" në Latin Music Awards Music për suksesin e arritur që nga fillimi i karrierës së tij, dhe në 2019 ASCAP i jep atij çmimin "Kantautori i Vitit" për kontributet e tij në muzikën Latine- Amerikane. Paralelisht me muzikën, Maluma filloi karrierë televizive si trajner dhe gjykatës në The Voice </i> në Meksikë dhe në Kolumbi.
Biografia
Juan Luis Londono Arias lindi më 28 janar 1994 në qytetin kolumbian Medellín, djali i Marlli Arias dhe Luis Londono; ka një motër më të madhe me emrin Manuela e cila ka studiuar në psikologji dhe në filozofi. Në fëmijërinë e tij të hershme, ai ishte një tifoz i futbollit, një sport që e praktikoi për tetë vite me radhë. Ai pati divizionet më të ulëta në ekipet Atlético Nacional dhe Equidad Club Deportivo. Ai gjithashtu luajti volejboll, pingpong dhe shah .Në moshën 15 vjeç ai kompozoi një këngë të quajtur No quiero me një të afërm dhe një vit më vonë Juan Parra, xhaxhai i tij, i ofroi atij si dhuratë për ditëlindje për të regjistruar një këngë në një studio. Fillimisht, ai nuk kishte ndërmend të përqendrohej në muzikë.
Emri i tij artistik Maluma, është një kombinim i dy shkronjave të para të emrit të nënës së tij Marlli, babait të tij Luis dhe motrës së tij Manuela. Sipas vetë artistit: "është një dhuratë për ta, sepse unë i dua ata dhe ata janë motori i karrierës time". Babai i tij, në fillim e kundërshtoi idenë e këngëtarit, duke pretenduar se Maluma tani i kishte kushtuar shumë kohë futbollit dhe gjithashtu sepse ai dëshironte që ai të ishte një futbollist i suksesshëm dhe jo një këngëtar reggaeton; në fund ai e mbështeti vendimin e tij. Në vitin 2010, në moshën 16 vjeç, Maluma filloi të merrte orë mësimi për të kënduar dhe në vitin e fundit të shkollës së mesme, ai vendosi që patjetër të niste veten në botën e muzikës.