cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ushojza gjethedashter
( lat. Carlina acanthifolia All,) e njohur edhe si: Ushojza me gjëmba, pashtenë, është antare e familjes Asteraceae.
Qyteti i Meksikës
Mexico City shqiptohet Meksiko Siti (spanjisht: Ciudad de México, shqip: Qyteti Meksiko) është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i Meksikës. Meksiko Siti është gjithashtu edhe Distrikt Federal dhe selia e qeverisë federale. Ai është qendra më e rëndësishme politike, kulturore, dhe financiare në vend. Meksiko Siti është konsideruar gjithashtu një qendër e rëndësishme financiare në Amerikën Latine. Meksiko Siti ndodhet në luginën e Meksikës, një luginë e madhe në rrafshnaltat e larta në qendër të Meksikës, në një lartësi prej 2240 metra mbi nivelin e detit. Qytetit përbëhet nga gjashtëmbëdhjetë ndarje administrative.
Popullsia e Meksiko Sitit në vitin 2009 i kalonte 8,84 milionë banorë dhe bashkë me rrethinat ishte 21,2 milion banorë.
Historia
parapamje|majtas|Mural depiction of Tenochtitlan
parapamje|[[Torre Latinoamericana, Qiellgërvishtëshja e parë në Amerikën Latine.]]
Ekonomia
Qyteti i Meksikos është qyteti me ekonominë më të madhe në Meksikë dhe në Amerikën Latine.
Demografia
Popullsia është rreth 8,857,188 banorë. Mosha e popullsisë është: 0-21 vjeç 23%, 22-64 vjeç 59% dhe 64 vjeç e sipër 18%. Gjuha zyrtare është spajishtja dhe fliten edhe shumë gjuhë native (rreth 100 të tilla).
Vepra e plotë poetike (Ali Asllani)
Vepra e plotë poetik me Autor Ali Asllani është përgatitur nga: Nasho Jorgaqi dhe Ardian Klosi. Shtëpia botuese: K&B. Viti i botimit 2011. Faqet e librit 386. ISBN 978-99956-840-8-2
Për herë të parë, pas një numri sprovash e përzgjedhjesh prej vitit 1992 e këtej, krijimtaria e poetit i jepet e plotë publikut. Duke e pasur në dorë publiku do të kuptojë që Ali Asllani, i cili në dhjetëvjeçarin e kaluar shpesh u trajtua si një barb gjysëm-folklorik, në të vërtetë është një nga poetet më të rëndësishëm shqiptarë të shekullit 20. Hapi i krijimtarisë së tij shkon nga poezia e mirëfilltë patriotike-politike, te sotirat e holla shoqërore e sidomos poezia lirike-sensuale, ku rivalet i ka veç në krijuesit anonimë të popullit dhe poetët e mëdhenj të Orientit.
Gjuha sarde
parapamje|Folës jomtar i dialektit nuoreze të [[Siniscola|Siniscolas .]] Sardenjase ose Sarde ( sardu [ˈsaɾdu], limba sarda [ˈlimba ˈzaɾda] ose lìngua sarda [ˈliŋɡwa ˈzaɾda] ) është një gjuhë neolatine e folur nga sardenjasit në ishullin mesdhetar perëndimor të Sardenjës.
Shumë gjuhëtarë romanë e konsiderojnë atë gjuhën që, së bashku me italishten, është më e afërta me latinishten midis të gjithë pasardhëseve të saja gjenealogjike. Megjithatë, gjuha përfshin gjithashtu elementë të një nënshtrese paralatine (kryesisht paleo-sardenjase dhe, në një shkallë shumë më të vogël, punike ), si dhe një mbishtresë bizantino-greke, katalane, spanjolle dhe italiane. Këta elementë e kanë origjinën në historinë politike të Sardenjës, shoqëria indigjene e së cilës përjetoi për shekuj konkurrencë dhe nganjëherë konflikt me një sërë të ardhurish kolonizues: para mesjetës, ishulli ishte për një kohë një zotërim bizantin ; më pas, pas një periudhe të konsiderueshme të vetëqeverisjes me Gjyqtarët, kur sardinishtja përdorej zyrtarisht në përputhje me dëshmitë dokumentare, ajo hyri gjatë mesjetës së vonë në sferën e ndikimit të Iberisë, gjatë së cilës katalanishtja dhe spanjishtja kastiljane u bënë gjuhët prestigjioze të ishullit dhe do të mbetej ashtu deri në shekullin e 18-të; dhe së fundi, nga fillimi i shekullit të 18-të e tutje, nën gjuhën bashkëkohore italiane, duke ndjekur që atëherë politikat gjuhësore të vendit, të cilat, në dëm të gjuhës sarde dhe katalanishtes, çuan në dygjuhësi.
Megjithëse komuniteti që flet gjuhën sarde mund të thuhet se ka "një nivel të lartë të vetëdijes gjuhësore", politikat që nxisin përfundimisht humbjen dhe asimilimin e gjuhës kanë ndikuar ndjeshëm tek ajo, folësit aktualë të së cilës janë zvogëluar dukshëm në numër gjatë shekullit të kaluar. Popullsia etë rriturve në Sardenjë sot nuk do të ishte më në gjendje të zhvillonte një bisedë të vetme në gjuhën etnike, pasi përdoret ekskluzivisht nga 0.6 përqind e totalit, dhe më pak se 15 përqind e gjeneratave të reja janë raportuar t'u ketë kaluar pak gjuhë sarde në një formë të përkeqësuar të përshkruar nga gjuhëtari Roberto Bolognesi si "një zhargon jogramatikor".
Vështrim i përgjithshëm
"Now the question arises as to whether Sardinian is to be considered a dialect or a language. Politically speaking, of course, it is one of the many dialects of Italy, just like the Serbo-Croatian and the Albanian that are spoken in various Calabrian and Sicilian villages. The question, however, takes on a different nature when considered from a linguistic perspective. Sardinian cannot be said to be closely related to any dialect of mainland Italy; it is an archaic Romance tongue with its own distinctive characteristics, which can be seen in its rather unique vocabulary as well as its morphology and syntax, which differ radically from those of the Italian dialects."
Si një gjuhë ishullore, sardinishtja konsiderohet gjuha romane më konservatore, si dhe një nga gjuhët më individuale brenda familjes; nënshtresa e saj ( Paleo-Sardinian ose Nuragjike) është hulumtuar gjithashtu. Në dëshmitë e para të shkruara, që datojnë në shekullin e XI-të, sardinishtja shfaqet si gjuhë tashmë e dallueshme nga dialektet e Italisë. Një studim i vitit 1949 nga gjuhëtari italo-amerikan Mario Pei, duke analizuar shkallën e ndryshimit nga prindi i një gjuhe ( latinisht, në rastin e gjuhëve romane ) duke krahasuar fonologjinë, lakimin, sintaksën, fjalorin dhe intonacionin, tregoi përqindjet e mëposhtme ( sa më e lartë përqindja, aq më e madhe është largësia nga latinishtja): gjuha sarde 8%, italisht 12%, spanjisht 20%, rumanisht 23,5%, oksitanisht 25%, portugalisht 31% dhe frëngjisht 44%. Shkalla e lartë me të cilën gjuha sarde ka ruajtur bazën e saj latine është vërejtur gjithashtu nga gjeografi francez Maurice Le Lannou gjatë një projekti kërkimor në ishull në 1941. majtas|parapamje|400x400px| Skicim i gjuhëve romane bazuar në kritere strukturore dhe krahasuese (jo në ato socio-funksionale). Megjithëse baza leksikore është kryesisht me origjinë latine, gjuha sarde megjithatë ruan një sërë gjurmësh të nënshtresës gjuhësore përpara pushtimit romak të ishullit: disa fjalë dhe veçanërisht toponime rrjedhin nga paleo-sardishtja dhe, në një masë më të vogël, Fenikase - Punike. Këto etyma mund t'i referohen një nënshtrese të hershme mesdhetare, e cila zbulon marrëdhënie të ngushta me baskishten.
Forca e Lorencit
right|thumb|250px|Trajektorja e një thërrmije me ngarkese q, nën ndikimin e një fushe magnetike B (e drejtuar në mënyrë perpendikulare jashtë ekranit), për vlera të ndryshme të q-së. Në fizikë,  forca e Lorencit është një forcë mbi një pikë ngarkese në saje të fushës elektromagnetike. Jepet nga ekuacioni i mëposhtëm ne terma te fushës elektrike dhe asaj magnetike:
Ose ne mënyrë ekuivalente kemi këtë ekuacionin e mëposhtëm te dhënë në term për potencialit vektorial dhe për potencialit skalar:
ku:
Kodovjat
Kodovjati është një fshat në Komunën Kodovjat në Rrethin e Gramshit të Shqipërisë.
Si u bë mbret i Shqipërisë Ahmet Zogu
Si u bë mbret i Shqipërisë Ahmet Zogu Origjinali: Come si é fatto re d'albania Ahmet Zogu. Gjinia: Kujtime, histori. Autori: Camillo Libardi. Shqipëroi: Valbona Jakova Gurra. Shtëpia botuese: "Naimi". Viti i botimit 2012. Faqet e librit 140. ISBN 978-9928-109-15-6
Mbi librin
Lufta e shenjtë
Lufta e shenjtë është shprehje për luftë të shkaktuar për ide fetare e cila zhvillohet si obligim i shenjtë ose mbrojtja në lëmi të shenjta. Në fetë universale, vetëm fetë e profetëve kanë sjell Luftë të shenjtë (b. f. kryqëzatat dhe luftërat fetare në shekullin XVII/XVIII.), ndërsa fetë mistike nuk kanë zhvilluar luftë të tillë. Tek myslimanët Lufta e Shenjtë (Xhihadi) është dhënë në Kuran si detyrë. Në historinë e grekëve të lashtë janë udhëhequr katër lufta të shenjta për interesa të mbrojtjes së sundimit të shenjtë të Delfinës. Këto, më së shpeshti u udhëhoqën nga amfikjonët dhe atë rreth vitet 590 p.e.s., 449 p.e.s dhe gjatë viteve 356-346 p.e.s. Lufta iu ishte drejtuar Fokës (Phoka) si dhe në vitet 339/38 p.e.s kundër qytetit Amfisa (Amphissa).
Si u bë mbret i Shqipërisë Ahmet Zogu
Libri i autorit italian Camillo Libardi "Si u bë mbret i Shqipërisë Ahmet Zogu" (Come si é fatto re d'Albania Ahmet Zogu) është botuar në gjuhën italiane në maj të vitit 1940, ndërkohë që vjen në shqip nga shtëpia botuese "Naimi", Tiranë 2012.
Lufta e shenjtë
Pyhä sota Guerre sainte Heilige oorlogen Digmaang pampananampalataya
Si u bë mbret i Shqipërisë Ahmet Zogu
Duke qenë një vëzhgues i hollë i jetës dhe politikës shqiptare, duke jetuar prej disa dekadash në Shqipëri, kryesisht në Shkodër dhe rrethinat malore, në mjediset e klerit katolik dhe në shtëpitë e shqiptarëve të thjeshtë, autori italian Camillo Libardi na jep një tablo të gjallë të shoqërisë shqiptare të asaj kohe, duke u fokusuar në stilin shqiptar të qeverisjes dhe të politikanëve të saj.
Sipas tij, qysh në atë kohë, politika shqiptare nuk ka pasur lidhje me mirëqeverisjen por me sundimin me çdo kusht dhe me çdo mjet, duke vazhduar traditën e qeverisjes otomane. Libri përshkruan me hollësi të gjitha makinacionet dhe protagonistët e asaj kohe për të nënshtruar Veriun shqiptar. Natyrisht, vendin kryesor në këto kujtime e zë Ahmet Zogu, rruga që ai imponoi për t'u kurorëzuar Mbret.
Të ashtuquajtur krerë, bajraktarë apo klerikët, intelektualët më në zë të Shqipërisë së Veriut, duke nisur me Luigj Gurakuqin, Gjergj Fishtën, Ernest Koliqin, Bajram Currin, Muharrem Bajraktari, Gjon Markagjoni i Mirditës, dom Lazër Shanto, Rexhep Shala, Kazazët, Bumçët, Bernardin Shllaku, Ahmet Frashëri, Lazër Mjeda, Musa Juka, Gjon Gazulli e plot figura të tjera të kohës janë pjesë në dëshminë interesante të Camillo Libardit.
Në këtë libër përshkruhen me detaje ngjarje të panjohura historike si rebelimet antizogiste në veri të vendit, reprezaljet e Zogut në Shkodër, Dukagjin dhe Temal, lufta e Zogut kundër opozitës, ekzistenca e të burgosurve politikë apo e vrasjeve politike. Gjithashtu, në libër jepen dëshmi të reja për atentatin kundër Zogut në Vjenë, për vrasjen e Bajram Currit, rolin e madh që kanë pasur gazetat e asaj kohe si "Ora e maleve" apo "Hylli i Dritës", ashtu si jepen dëshmi me interes për raportet e religjionit, fesë me politikën dhe regjimin.
Fragment nga libri
Të bëhesh princ, edhe sikur të mos jesh plotësisht princ, por të paktën president republike ose, të paktën, të paktën mbetet të bëhesh diktator. Ky ishte dhe është qëllimi i beut të Matit. Për këtë qëllim, ambicia e tij e pakufi nuk deshi t'ia dijë për mjetet që përdori. Për këtë plan iu desh të sakrifikonte gjithçka, edhe me kusht që Shqipërinë ta copëtonin...
Për këtë nga jashtë krijoi aleancë me Jugosllavinë dhe nga brenda intrigat me feudalët. Ishin këto dy shkallët që i nevojiteshin për të hipur në fron. Në tre vitet e qeverisë së tij, i rrethuar nga ministra vasalë ose më mirë nga kukulla, mundi të thotë se ai nuk ishte vetëm kryetari i tyre, por i vetmi ministër i Shqipërisë! Princ i vërtetë.
Kishin kaluar më tepër se 400 vjet dhe Skënderbeu nuk mundi të kishte nderin e një monumenti të tij në gjithë Shqipërinë, ndërsa tani mblidhnin firma për t'i ngritur një monument Ahmet Zogollit.
Saimir Pirgu
Saimir Pirgu (lindur më 23 shtator 1981) është një  Tenor internacional  i  Operës
Saldimi
Saldimi është një proces i bashkimit të materialeve, zakonisht metale ose thermoplastikë. Ky realizohet shpesh nga shkrirja copave të materialit duke shtuar një material mbushës për të formuar një zonë të materialit të shkrirë, që quhet banjë saldimi, e cila mbas ftohjes krijon një lidhje të fortë duke bashkuar copat në një trup të vetëm. Ky proces ndryshon nga ai i ngjitjes me kallaj që realizohet nga shkrirja e kallajit për të bashkuar dy copa metali pa i shkrirë ato.
Saimir Pirgu
Jetëshkrimi
I lindur në vitin 1981 në qytetin e Elbasanit (Shqipëri), në moshë shumë të re nis mësimet e muzikës, duke u dipllomuar si violinist në qytetin e tij të lindjes kur kishte vetëm 16 vjeç. Në moshën 21 vjeçare dipllomohet për kanto në konservatorin "Claudio Monteverdi" të Bolzanos, nën drejtimin e Vito Maria Brunetti-t, i cili vazhdon të jetë edhe sot Mentori i tij. Ende student, Saimir Pirgu pati fatin të takonte e të njihej nga afër me Luciano Pavarottin, i cili i mundësoi perfeksionimin e roleve më të rëndësishme të repertorit të tij, me anë të një lidhjeje të ngushtë që për fat të mirë zgjati deri në ditët e fundit të jetës së tenorit të madh.
I duartrokitur tashmë dhe i respektuar nga publiku dhe kritika e mbarë botes, Saimir Pirgu konsiderohet si një nga artistët që ka patur ngjitjen më të shpejtë në karrierë në qarqet operistike dhe koncertale, duke u konsideruar sot si një nga tenorët më të shquar në peisazhin e lirikës ndërkombëtare.
Vlerësuar për autoritetin dramatik dhe skenik të interpretimeve të tij, ai është cituar në shtypin ndërkombëtar si "një nga zërat më të bukur që mund të dëgjohen sot" (Seen And Heard International), si "një nga interpretuesit më të rëndësishme botërorë të roleve të tenorit lirik" (Opera Today) "Një yll në rritje" (Opera Now). "Interpretimi i tij vokal tingëllon spontan, krejtësisht i pa sforcuar, duke u zgjeruar vazhdimisht në një lojë intuitive dritë-hijesh me një prekje të mëndafshtë" (The New York Times), "Teknika e tij është e shkëlqyer dhe cilësia lirike e zërit të tij është po kaq e bukur" (Plácido Domingo), "Vetëm qielli mund të jetë kufiri i tij ", (The New York Sun). Sezonet e fundit të turneve të tij janë shënuar nga sukseset në mbarë botën, duke përmëndur këtu operat "La Boheme" në "Gran Teatre del Liceu" të Barcelone-s; "Flauti Magjik" në "La Scala" të Milano-s; "La Traviata" në "Metropolitan Opera" të Nju Jork-ut, në "San Francisco Opera", në Teatrin "San Carlo" të Napoli-t si dhe në "Bayerische Staatsoper"; "Elisir d'Amore" në Teatrin e Operës së Romë-s dhe në Operën Shtetërore të Vjenës; "La Clemenza di Tito" në Operën e Paris-it; "Lucia Di Lammermoor" në Operën e Los Angeles, në Operën Kombëtare të Washington-it si dhe atë të Hamburg-ut; "Werther" në Teatrin e Operas në Tiranë, "Rigoletto" në Arenën e Veronës, në Operën e Zurich-ut, në Royal Opera House të Londrës si dhe në "Bayerische Staatsoper"; "Idomeneo" në Festivalin "Styriarte" në Graz të Austrisë; "Makbeth"-in në "Maggio Musicale Fiorentino"; "Jolanta" dhe "Francesca da Rimini" në "Theater an der Wien" të Vjenës; "I due Figaro" në Teatrin "Colón" të Buenos Aires; "Don Giovanni" në Operën Shtetëro
Saldimi
Saldimi me hark
Ky proces përdor një furnizim energjie për të krijuar dhe ruajtur një hark elektrik midis një elektrode dhe materialit bazë për të shkrirë metale deri në pikën e saldimit. Në këtë proces mund të përdoret ose rrymë elektrike e vazhduar (DC) ose alternative (AC), dhe elektroda të konsumueshme ose të pakonsumueshme. Banja e saldimit është e mbrojtur ndonjëherë nga disa lloj gazesh inertë apo gjysëm-inertë, që quhen gaz mbrojtës, dhe ndonjëherë përdoret material mbushës.
Saimir Pirgu
Jetëshkrimi
Në shtator të vitit 2013 Saimir Pirgut iu dha çmimi prestigjioz "Pavaroti D'Oro" (Pavaroti i Artë).
Në vitin 2009 ai u përzgjodh për tu nderuar me Çmimin "Franco Corelli" nga "Teatro delle Muse" i Ankones për interpretimin e rolit të Alfredos në "La Traviata" të Verdit.
Saldimi
Furnizimin me energji elektrike
Për të furnizuar me energji elektrike të nevojshme për proceset e saldimit me hark, përdoren një shumëllojshmëri furnizimesh me energji të ndryshme. Furnizimet më të zakonshme të energjisë për saldim janë furnizimet me rrymë të pandryshueshme dhe ato me tension të pandryshueshëm. Në saldimin me hark, gjatësia e harkut është e lidhur direkt me tensionin, dhe sasia e nxehtësisë është e lidhur me rrymën. Furnizimet me rrymë të pandryshueshme përdoren më shpesh për proceset e saldimit me dorë, sepse ato mbajnë një rrymë relativisht të pandryshueshme, ndërsa tensioni ndryshon. Kjo është e rëndësishme sepse në saldimin me dorë mund të jetë e vështirë për të mbajtur elektrodën në një distancë të caktuar, dhe si rezultat gjatësia e harkut dhe në këtë mënyrë edhe tensioni kanë tendencë të luhaten. Furnizimi me energji elektrike me tension të pandryshueshëm e mban tensionin të pandryshueshëm dhe ndryshon rrymën prandaj, përdoren më shpesh në proceset e saldimit të automatizuar. Në këto procese, gjatësia e harkut mbahet e pandryshuar dhe çdo efekt i luhatjes në distancë midis elektrodës dhe materialit bazë përmirësohet shpejt nga një ndryshim i rrymës. Për shembull, nëqoftëse teli dhe materiali bazë afrohen shumë, rryma do të rritet me shpejtësi, e cila shkakton rritjen e nxehtësisë dhe shkrin më shpejt majën e telit duke e kthyer atë në distancën e tij origjinale.
Lloji i rrymës së përdorur gjithashtu luan një rol të rëndësishëm në saldim me hark. Proceset me elektrodë të konsumueshme të tilla si saldim me hark me gaz mbrojtës dhe saldim me hark me gaz në përgjithësi përdorin rrymë të vazhduar, por elektroda mund të ngarkohet ose pozitivisht ose negativisht. Në saldim, anoda e ngarkuar pozitivisht do të ketë një përqendrim më të madh të nxehtësisë, dhe si rezultat, ndryshimi i polarizimit të elektrodës ka një ndikim në vetitë e saldimit. Nëqoftëse elektroda është e ngarkuar pozitivisht, metali bazë do të nxehet më shumë, duke rritur thellësinë dhe shpejtësinë e saldimit. Në të kundërt, një elektrodë e ngarkuar negativisht rezulton në saldim më të cekët. Proceset me elektrodë të pakonsumueshme, të tilla si saldim me hark me gaz me volfram, mund të përdorin ose rrymë të vazhduar, ose rrymë alternative. Megjithatë, me rrymë të vazhduar, meqënëse elektroda krijon vetëm harkun dhe nuk siguron material mbushë, një elektrodë ngarkuar pozitivisht shkakton saldim të cekët, ndërsa një elektrodë ngarkuar negativisht bën saldime më të thella. Rryma alternative lëviz shpejt midis këtyre elektrodës dhematerialit bazë, duke rezultuar në saldimet me thellësi mesatare. Një disavantazh i rrymës alternative, fakti se harku duhet rindezur pas çdo kalimi zero, është eliminuar me shpikjen e njësive speciale të energjisë që prodhojnë një model me valë katrore në vend të valës normale sinusoidale, duke bërë kalimin e shpejtë të zeros dhe minimizuar efektet e problemit.
Saimir Pirgu
Jetëshkrimi
Në vitin 2008, i zgjedhur nga vetë Woody Allen për operën e parë të vënë në skenë prej tij, ai do të interpretonte rolin e Rinuccio-s te "Gianni Schicchi" i Puccinit, në Los Angeles Opera.
Saldimi
Proceset e saldimit me hark
Një nga llojet më të zakonshme të saldimit me hark është sadimi me hark nën flus. Rryma elektrike përdoret për të arritur një hark midis materialit bazë dhe shufrës së elektrodës së konsumueshme, e cila është e përbërë nga materiali mbushës (zakonisht çelik) dhe është e mbuluar me një flus që mbron zonën e saldimit nga oksidimi dhe ndotja. Pjesa qendrore e elektrodës vepron si material mbushës, duke e bërë një tel mbushës të veçantë, të panevojshëm. [[File:SMAW area diagram.svg|thumb|230px|Diagrama e saldimit me hark nën flus
Saimir Pirgu
Jetëshkrimi
Në vitin 2002 Saimir Pirgu nderohet me Çmimet e Para në dy nga konkurset më prestigjiozë ndërkombëtarë të lirikës: "Caruso" dhe "Tito Schipa", të cilët i përcaktuan menjëherë tenorit të ri fillimin e një karriere gjithnjë e në rritje në mbarë botën.
Ende 22 vjeçar, ai zbulohet dhe zgjidhet nga Claudio Abbado për të interpretuar rolin e Ferrando-s në "Cosi fan tutte" në Ferrara dhe, në verën e vitit 2004, në Festivalin e Salzburgut me Philippe Jordan, duke u bërë kështu debutuesi më i ri i një roli kryesor në historinë e këtij Festivali.
Saldimi
Proceset e saldimit me hark
1. Veshja me flus
Surroj
Surroji është një fshat në komunën Surroj në rrethin e Kukësit të Shqipërisë.
Saldimi
Proceset e saldimit me hark
2. Shufra metalike
Saimir Pirgu
Jetëshkrimi
Menjëherë pas këtyre dy evenimenteve të rëndësishme artistike nis një bashkëpunim i rëndësishëm me Operën Shtetërore të Vjenës, ku përveç të tjerash, shquhet interpretimi i tij në "Elisir d'Amore", i cili nderohet me një nga çmimet më të lakmuar në botën e lirikës "Eberhard WAECHTER Gesangsmedaille", që u jepet të rinjve me karrierë premtuese.
Më pas nis debutimi në role të rëndësishme që e çojnë artistin e ri të bashkëpunojë rregullisht me teatrot më të mëdha të operës në mbarë botën, nën drejtimin e dirigjentëve më të rëndësishëm të saj.
Saldimi
Proceset e saldimit me hark
4. Banja e saldimit
5. Metali bazë
6. Metali i salduar
7. Skorja e ngurtësuar ]] Procesi është i gjithanshëm dhe mund të kryhet me pajisje relativisht të lira, duke e bërë të përshtatshëm për punë në repartin e saldimit dhe në terren. Një saldator mund të bëhet në mënyrë të arsyeshme i aftë me një kohë modeste trajnimi. Koha e saldimit është e ngadaltë, sepse elektroda që harxhohet duhet të zëvendësohet shpesh dhe duhet të hiqen skorjet nga tegeli i saldimit.
Giedo van der Garde
Giedo Van Der Garde (lindur më 26 prill 1985) është një pilot hollandez që garon në Formula 1 për skuadren e Caterham F1.
Saldimi
Proceset e saldimit me hark
Saldimi me hark me gaz inert, (MIG), është një proces gjysmë-automatik ose automatik që përdor një ushqim teli të vazhdueshëm si elektrodë dhe një përzierje gazi inert ose gjysmë inert për të mbrojtur saldimin nga ndotja.
Giedo van der Garde
Karting
Giedo van der Garde ka pasur një karriere te suksesshme në Karting. Ai fitoi kampionatin hollandez në vitin 1998. Në Super A, ai ishte talenti më i mirë në Kampionatin Boteror të vitit 2001 dhe 2002.
Saldimi
Proceset e saldimit me hark
Saldim me elektrodë volframi dhe gas inert (TIG) është një proces saldimi me dorë që përdor një elektrodë volframi të pakonsumueshme, një përzierje gazesh inertë apo gjysëm inertë dhe një material të veçantë mbushës. Ky proces që përdoret veçanërisht për saldim të materialeve të hollë, karakterizohet nga një hark i qëndrueshëm dhe saldim me cilësi të lartë, por kërkon aftësi profesionale të lartë të saldatorit dhe mund të realizohet vetëm me shpejtësi relativisht të ulët.
Giedo van der Garde
Formula Renault
Giedo van der Garde në vitin 2000 hyri në Formula Renault. Në sezonin e tij të parë në Formula Renault, ai përfundoi i gjashti. Ai ishte pjese e skuderise hollandeze Van Amersfoort Racing. Me performancat e tij te mira, Giedo van der Garde u bë pjesë e programit të zhvillit të Renault F1.
Saldimi
Proceset e saldimit me hark
Ky proces saldimi mund të përdoret në pothuajse të gjitha metalet e saldueshëm, edhe pse ai aplikohet më shpesh në çelikun inoks dhe metalet e lehta. Ai përdoret shpesh kur cilësia e saldimit është tepër e rëndësishme, si në biçikleta, avionë dhe mjete detare.
Giedo van der Garde
Caterham
thumb|right|Van der Garde duke garuar për [[Caterham F1|Caterham në një praktikë të lirë në garën e Japonisë në vitin 2012.]]
Saldimi
Saldimi me gaz
Procesi më i zakonshëm i saldimit me gaz është saldimi me oksigjen, i njohur gjithashtu si saldim me oksiacetilen. Ky është një nga proceset më të vjetra dhe më të gjithanshëm të saldimit, por në vitet e fundit ai është bërë më pak i përdorshëm në aplikime industriale. Ai përdoret ende gjerësisht për tuba.
Giedo van der Garde
Caterham
Në vitin 2012, Giedo van der Garde ishte nje pilot rezerv tek Caterham. Me 1 shkurt 2013, menaxheri i Van Der Garde bëri publike lajmin se klienti i tij do të garonte për Caterham në sezonin 2013. Giedo van der Garde debutoi per Caterham në garën e parë të sezonit në Australi. Në provat kualifikuese van der Garde i mbylli në vendin e 21 por garën e përfundoi në vendin e 18.
UEFA
UEFA është shkurtesa e Union of European Football Associations dhe e shoqatës Futbolle Evropiane.
Saldimi
Saldimi me gaz
Pajisja është relativisht e lirë dhe e thjeshtë, që realizom në përgjithësi djegien e acetilenit në oksigjen për të prodhuar një flakë me temperaturë prej rreth 3100°C. Ngaqë flaka është më pak e përqendruar se një hark elektrik, ftohja e saldimit është e ngadalshme, gjë që mund të çojë në strese më të mëdha të mbetura dhe deformim nga saldimi.
Saldimi me rezistencë
Saldimi me rezistencë përfshin prodhimin e nxehtësisë duke kaluar rrymën nëpër rezistencën e shkaktuar nga kontakti ndërmjet dy apo me shumë sipërfaqeve metalike. Banjoja e saldimit formohet si rezultat i rrymës së lartë (1000-100 000 A) të kaluar nëpër metal. Në përgjithësi, metodat e saldimit me rezistencë janë efikase dhe shkaktojnë pak ndotje, por kërkesat e tyre janë disi të kufizuara dhe kostoja e pajisjeve mund të jenë të larta.
Saldimi me kontakt me pika
Saldimi me kontakt me pika është një metodë e përhapur e saldimit me rezistencë që përdoret për saldimin e fletëve metalike me trashësi deri në 3mm të vendosura njëra mbi tjetrën. Fletët metalike të vendosura njera mbi tjetrën kapen midis dy elektrodave dhe nëpër to kalon rryma elektrike e lartë. thumb|left|230px|Një pjisje për saldimin me kontakt me pika Përparësitë e kësaj metode janë përdorimi efikas i energjisë, deformim i kufizuar pjesëve që saldohen, norma e lartë e prodhimit, automatizimi lehtë, dhe nuk ka nevojë për material mbushës. Forca e saldimit është dukshëm më e ulët se sa me metodat e tjera të saldimit, duke e bërë procesin të përshtatshme vetëm për aplikime të caktuara. Kjo metodë përdoret gjerësisht në industrinë e ndërtimit të makinave. Makinat e zakonshme mund të ketë disa mijëra pika saldimi bëra nga robotë industrialë. Një proces i specializuar, i quajtur saldim me goditje, përdoret për saldimin me kontakt me pika të çelikut inoks.
Saldimi me kontakt me tegel
Ashtu si saldimi me kontakt me pika, saldimi me kontakt me tegel realizohet me dy elektroda që udhtrojnë presion dhe rrymë elektrike për të salduar fletët metalike. Megjithatë, në vend të elektrodave në formë shufre me majë përdoren elektroda në formë rrotëze që rrotullohen gjatë ushtrimit të presionit dhe rrymës mbi fletët që saldohen duke krijuar një tegel saldimi të pandërprerë workpiece, duke e bërë të mundur për të bërë saldimet gjata të vazhdueshme. Në të kaluarën, ky proces përdorej në prodhimin e kanaçeve të pijeve të ndryshme, por tani ky lloj sldimi është më i kufizuar. Metoda të tjera përfshijnë saldimin me kontakt kokë më kokë, saldimin flash, saldimin me projektim.
Cilësia e saldimit
Shumë faktorë të veçantë ndikojnë në forcën e saldimit dhe materialeve rreth tij, si metoda saldimit, sasia dhe përqendrimi i energjisë së përdorur, saldueshmeria e materialit bazë, materiali mbushës, materiali flus, forma e vendit të saldimit, dhe bashkëveprimi midis gjithë këtyre faktorëve. Për të testuar cilësinë e një saldimi përdoren metoda shkatërruese ose joshkatërruese të cilat verifikojnë nëse saldimet janë pa defekte, kanë nivele të pranueshme të tensioneve të mbetura dhe deformimeve, kanë veti të pranueshme të zonës së prekur nga nxehtësia. Llojet e defekteve të saldimit përfshijnë çarje, shtrembërim, depërtim të gazrave (porozitet), depërtim të materialeve jometalike, shkrirje jo e duhur, thellësi jo e plotë. Për ti treguar saldstorëve teknikën e duhur saldimit dhe si të vlerësojnë cilësinë e saldimit përdoren kodet dhe specifikimet e saldimit. Metodat tilla si inspektimi me sy, me radiografi, me ultratinguj, me bojë depërtuese, me pluhur magnetik etj. mund të ndihmojnë në zbulimin dhe analizën e disa defekteve.
Çështje të sigurisë
Saldimi mund të jetë i rrezikshëm dhe mund të dëmtojë shëndetin nëqoftëse nuk merren masat e duhura. Megjithatë, me përdorimin e teknologjisë së re dhe mbrojtjen e duhur, rreziqet e lëndimit dhe vdekjes nga saldimi janë reduktuar në masë të madhe. Procedurat e saldimit përfshijnë një hark të hapur elektrik ose flakë dhe kjo bën që rreziku i djegies dhe zjarrit është i madh. Për të parandaluar dëmtimet, saldatorët përdorin pajisje personale mbrojtëse në formën e dorashkave prej lëkure dhe xhaketa mbrojtëse me mëngë të gjata për të shmangur ekspozimin ndaj nxehtësisë ekstreme dhe flakës. Përveç kësaj, drita e fortë e saldimit çon në një gjendje në të cilën rrezet ultravioletë shkaktojnë inflamacion të kornesë dhe mund të djegin retinën e syve. Për të shmangur këtë përdoren syza dhe maska saldimi me xhama të errët që pengojnë depërtimin e rrezeve ultravioletë. Që nga viti 2000, disa maska kanë një pllakë të tillë që në errësohet menjëherë sapo ekspozohet në dritë të fortë. Për të mbrojtur njerëzit rrotull, zona e saldimit është e rrethuar shpesh me perde tejdukshme saldimi.
Saldatorët janë të ekspozuar shpesh ndaj gazrave dhe grimcave të rrezikshme. Proceset si saldimi me hark nën flus prodhojnë tymra që përmbajnë grimca të llojeve të ndryshme të oksideve. Madhësia e grimcave në fjalë ka tendencë për të ndikuar në toksicitetin e tymit, ku grimcat më të vogla paraqitin një rrezik më të madh. Tymi dhe gazrat, të tilla si dioksidi i karbonit, ozonit, dhe tymrat që përmbajnë metale të rënda, mund të jenë të rrezikshme për saldatorët kur mungon ventilimi i duhur dhe trajnimi. P.sh. ekspozimi ndaj tymit të saldimit të manganit, edhe në nivele të ulëta (<0.2 mg/m3), mund të çojë në probleme neurologjike ose në dëmtim të mushkërisë, mëlçisë, veshkave, apo sistemit nervor qendror.
Carlina
është grup i familjes Asteraceae.
Bratilë
Bratilë është një fshat në Komunën Kodovjat në Rrethin e Gramshit të Shqipërisë.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1994
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Libri i shenjtë
Libri i shenjtë është libër me shkrime nga një shoqëri fetare e që shërben si themel i fesë së tyre.
Libri i shenjtë, për shoqëritë fetare është teksti fetar i njohur vetvetiu si kanonikë dhe që përmban : fjalime mësimdhënëse të nxitësve të fesë, lutje jetike (etike), rregulla të ritualeve, bashkësi rregullash të së drejtës, etj. Zakonisht teksti është trashëguar në gjuhën e folësve të autorëve dhe nga gjeneratat pasuese është shpjeguar duke u kumtuar dhe komentuar. Zakonisht komentet janë futur si shtesa për të mbuluar hapësirat e jetës posaçërisht tek fetë e orientuar nën ligjet sunduese. Kështu, krahas shkrimeve të trashëguara (traditës) paraqitet teologjia krishtere (Bibla).
Aliaj (Kukës)
Aliaji është një fshat në komunën Surroj në rrethin e Kukësit të Shqipërisë.
Bulçar
Bulçar është një fshat në Komunën Kodovjat në Rrethin e Gramshit të Shqipërisë.
Kantoni Stiring-Wendel
Kantoni Stiring-Wendel (frëngjisht: Canton de Stiring-Wendel) është një kanton në departamentin Moselle, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Stiring-Wendel. Ka sipërfaqe 52.26km2 dhe popullsi 30791 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Stiring-Wendel aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Shërimi
Shërimi është gjendja gjatë kalimit nga sëmundja në gjendje të mundshme (të shëndoshë, të rehabilituar).
Në rastet më të mira të shërimit arrihet gjendja fillestare para sëmundjes (Restititio ad integrum). Tek rasti kur shërimi nuk mund të sjell gjendjen e plotë fillestare, atëherë gjendja është në varësi të organit të prekur nga dëmtuesi. Shërimi me defekte të mbetura (shërimi i defektit) p.sh. është shërimi i defektit reumatikë të dhomave të zemrës.
Rinush Idrizi
Rinush Idrizi (Tiranë, 14 gusht 1938 - Jamaica Plain, MA 17 tetor 2008) ka qenë poet, studjues, kritik dhe biografist i njohur për punimet monografike dedikuar autorëve të rëndësishëm si Migjeni dhe Ndre Mjeda. Si mësues i letërsisë në gjimnazin "Sami Frashëri" në Tiranë vitet '70, fitoi famë tek gjenerata e të rinjve intelektualë dhe u internua me transferim si mësues tek shkolla fillore e komunës Shëngjergj (Tiranë) në malin e Dajtit për vizionin liberal dhe perëndimor. Promovimin e parë publik pas viteve '90 e realizoi në Radio Tirana me ish nxënësen dhe gazetaren Valdete Antoni ku shpalosi pjesë nga krijimtari poetike dhe studimore. Më vonë pas një roli aktiv në publistikë në demokraci, prej vitit 1995 emigroi në Boston Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Kantoni Méry-sur-Seine
Kantoni Méry-sur-Seine (frëngjisht: Canton de Méry-sur-Seine) është një kanton në departamentin Aube, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Méry-sur-Seine. Ka sipërfaqe 385.36km2 dhe popullsi 9748 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Méry-sur-Seine aktualisht përbëhet nga 25 komuna.
Shahindere Bërlajolli
Shahindere Bërlajolli (7 gusht 1946, Pejë - 3 maj 2020, Gostivar. Është ikonë e muzikës popullore shqiptare.
Jeta
Shahindere Bërlajolli lindi në Pejë. Arsimin fillor dhe atë të mesëm i përfundoi në qytetin e arsimit dhe kulturës në Pejë, për të vazhduar me normalen e plotë për mësuesi. Rrjedh nga një familje vendase qytetare të vjetër të Pejës, nga babai biznesmen, Mustafë Bërlajolli dhe nga një nënë shumë bujare, Igballe Bërlajolli. Që në atë kohë familja Bërlajolli gëzonin një reputacion dhe një respekt shumë të veçantë te qytetarët e vendit edhe më gjerë. Shahinderja me shkëlqimin e saj në skenën muzikore të asaj kohe e vulosi edhe më tepër këtë respekt, duke u bërë njëherit artistja më e re dhe më atraktive e Pejës.
Ishte vetëm 13 vjeçare kur për herë të parë debutoi në festivalin e asaj kohe "Mikrofoni është juaji", event i cili mbahej në Pejë dhe talenti i Shahinderes do të dilte në pah. Prej momentit të parë ajo i fitoi zemrat e publikut dhe u bë e preferuara e publikut pejan, ndërsa më pas sukseset e saj nuk kishin të ndalur në Kosovë dhe jashtë saj. Ajo u bë artistja e vetme profesionale në moshën adoleshente. Ishte vetëm 13 vjeçare, por kishte një zë prej bilbili dhe shumë origjinal popullor.
Sukseset e saj nga viti '59 e tutje ishin marramendëse: fituese e pesëfishtë e festivalit më prestigjioz të asaj kohe "Akordet e Kosovës" prej ku doli me performancat e saj dhe hitet e radhës siç janë këngët: "Në zabel të erdha", "Miriban", "Kush ma i pari bani", "Gajdexhiu", "O bylbyl me pika-pika", "Hajde dalim moj goce". Ajo përfaqësoi vendin edhe jashtë dhe duke sjellë çmimet më artistike. Ndër vite karriera e kësaj ikone kosovare rritej dhe zhvillohej edhe më shumë me pjesëmarrjet e saj e me këngët origjinale. Zëri dhe mënyra e të kënduarit autokton e bën këtë këngëtare një ikonë të vërtetë të muzikës popullore kosovare. Zëri i saj u dëgjua shumë larg, çdokund nëpër botë, ngado që ajo këndonte trofetë ishin pjesë e saj.
Repertori i Shahindere Bërlajollit numëron 280 këngë, shumica e të cilave janë të regjistruara në Radio Prishtinë dhe në vende të tjera regjistruese. Gjatë karrierës së saj 55-vjeçare Shahinderja do të bëhet letërnjoftim me këngët e saj shumë të dëgjuara, zëri i saj unik do të dallohej menjëherë që sot e kësaj dite. Publiku i këndon edhe në ditët e sotme këngët e saj me shumë dashuri dhe nostalgji të cilat janë: "Në zabel të erdha", "Miriban", "Kush ma i pari bani", "Gajdexhiu", "Baresha e dashnume", "Lules", "Hajde dalim moj goce", "O bylbyl me pika-pika", "Një lule në Gostivar" dhe shumë këngë të tjera.
Shahindere Bërlajolli-Stafa vdiq më 3 maj 2020 në Gostivar.
Askar Akaev
parapamje|right|300px|Askar Akayev Askar Akayev (Аскар Акаевич Акаев) (i lindur më 10 nëntor 1944), shërbeu si President i Kirgistanit nga viti 1990 deri në përmbysjen e tij në Revolucionin e marsit 2005. Ai është një anëtar i jashtëm i Akademisë ruse të Shkencave. Së bashku me Andrey Korotayev dhe George Malinetsky ai është koordinator i Akademisë Ruse të Shkencave "Analiza e Sistemit dhe modelimin matematik e dinamikave globale" program.
Kishtë
Kishtë është një fshat në Komunën Kodovjat në Rrethin e Gramshit të Shqipërisë.
Half Japanese
Half Japanese janë një grup i muzikës rok-indie dhe rok eksperimentale. Ata u themeluan në Maryland, ShBA) në vitin 1975.
Ky bend realizoi një muzikë, e cila ka pasur ndikim të madh në shumë grupe tjera të pavarura të muzikës. Këngëtari i grupit Nirvana Kurt Cobain ishte adhurues i tyre.
Anëtarët e tanishëm janë Jad Fair, Jason Willett, John Slugett dhe Gil Reider.
Morinë
Morina është një fshat në komunën Terthorë në rrethin e Kukësit të Shqipërisë.
Alfabeti i Vithkuqit
thumb|300px|Shkronjat e Alfabetit të Vithkuqit Alfabeti i Vithkuqit i quajtur kështu sipas atdhetarit shqiptar të periudhës së Rilindjes Kombëtare Shqiptare, Naum Veqilharxhit si dhe albanologut gjerman Johann Georg von Hahn, ishte një shkrim alfabetik i shpikur për shkrimin e gjuhës shqipe në periudhën midis viteve 1825 dhe 1845.
Përmbledhje
Megjithëse ka edhe mendime tjera, dihet botërisht se është emërtuar sipas shpikësit të tij, si thuhet në një varg burimesh, mes tjerash edhe në Das Buch der Schrift të autorit Carl Faulmann, emri i tij rrjedh nga fshati Vithkuq, një fshat në rajonin e Korçës ku ka lindur Veqilharxhi. Alfabeti i Vithkuqit ishte krijuar posaçërisht për të qenë sa më shumë që të jetë e mundur, fetarisht neutral, duke shmangur dyfishimin e karaktereve greke, latine ose arabe. Kishte një korrespondencë pothuajse të përsosur midis shkronjave dhe fonemave, por i mungonin karakteret për shqipen moderne "gj", "rr", "xh" dhe "zh".
Alfabeti i Vithkuqit nuk u përhap gjerësisht për shkak të vdekjes së parakohshme të shpikësit të tij dhe për shkak të kostove ndaluese të prerjes së tipit të ri për grafemat e shpikura. Me këtë alfabet janë shtypur të dy abetaret (evetarët) e Naum Veqilharxhit, disa shkrime tjera të tij si dhe një numër dokumentesh që kanë përdorur këtë alfabet janë botuar në fund të shekullit XIX. Shkrimi përfundimisht u mbingarkua nga shkrimet greke, arabe dhe latine që ishte projektuar për të zëvendësuar, kjo e fundit u bë alfabeti zyrtar i gjuhës shqipe në Kongresin e Manastirit në vitin 1909. Alfabete tjera origjinale të përdorura për shkrimin e gjuhës shqipe ishin Alfabeti i Elbasanit dhe Alfabeti i Todhrit i shekullit XVIII. Këto alfabete nuk arritën të shohin përdorim të përhapur. Alfabeti i Vithkuqit iu shtua standardit unicode në shtator 2021 me lëshimin e versionit 14.0.
Blloku i Unicodit për Alfabetin e Vithkuqit është U+10570 – U+105BF.
Myrteza Aliu
Myrteza Ali Struga i njohur edhe si Myrteza Dibra (Strugë, 1878 - Tiranë, 1937) ka qenë mjek dhe firmëtar i aktit të Shpalljes së Pavaresisë si delegat i Strugës me firmën Dr. H. Myrteza. I diplomuar për teologji dhe mjekësi në Stamboll iu dedikua, krahas të tjerave, edhe përhapjes së gjuhës shqipe dhe mbrojtjes së interesave kombëtare.
Jeta
U lind në Strugë ku kreu edhe shkollën fillore dhe të mesme. Që në moshë të re i dedikoi shumë kohë përhapjes së gjuhës shqipe, sidomos te fëmijët e familjeve të varfra. Kjo veprimtari u zgjerua më tej në kohën kur doktor Myrtezai së bashku me Nuri Sojlin dhe Zydi Ohrin themeluan një shkollë shqipe, e cila kishte shtrirjen e vet në Strugë, Ohër, Pogradec dhe fshatrat përreth. Doktor Myrtezai u kërcënua dhe u internua për më se një vit nga autoritetet ushtarake të Strugës, pasi përhapja e gjuhës shqipe konsiderohej si veprimtari anti Serbe.
Gjatë viteve si student, Myrtezai bashkë me atdhetarë të tjerë shqiptarë, aktivizohet te klubi “Bashkimi” si dhe në organizatën e rilindjes shqiptare me emrin “Burimi”. Në programin e këtyre organizatave politike dhe kulturore ishte jo vetem arsimimi në gjuhën shqipe me alfabet latin (në kundërshtim me predikimet e xhonturqve për të përdorur alfabetin arab), por edhe një hap i parë për të siguruar autonominë e Shqipërisë.
Pas diplomimit në Stamboll, Myrtezai kthehet në vendlindjen e tij në Strugë ku fillon të ushtrojë profesionin e mjekut. Në këtë punë spikat humanizmi i tij. Përveç punës si mjek, Myrtezai nuk rreshti së përpjekuri për përhapjen e gjuhës shqipe. Në librin e Mitrush Kutelit “Xinxifilla”, përmendet edhe doktor Myrtezai “I ndjeri doktor Myrtezai, na mësonte ne fëmijëve të vegjël të shkruanim dhe lexonim në gjuhën shqipe”. Shpeshherë mësimin e bënte edhe në mungesën totale të kushteve. Mësuesi i muzikës, Krasta, kujton se “doktor Myrtezai na e mësonte gjuhën shqipe duke shëtitur me barkë në gjolin e Pogradecit”.
Në nëntor të vitit 1912, doktor Myrteza Ali Struga së bashku me Zydi Ohrin dhe Nuri Sojlin u zgjodhën delegatë të Ohrit dhe të Strugës për në Kuvendin e Vlorës ku dhe firmosën Deklaratën e Shpalljes së Pavarësisë. Në numrin 31 në listë është edhe firma e doktor Myrteza Aliut.
Në vitin 1918 doktor Myrtezai martohet me Fadile Blloshmin, vajzën e Hajdar Blloshmit, e cila fatkeqësisht vdiq pas një kohe të shkurtër duke i lënë vajzën gjashtë muajshe, Fejzihen. Po atë vit doktori martohet për herë të dytë dhe gruaja e tij, Nebija e mban dhe e ushqen si vajzën e vet mbesën e Hajdar Blloshmit, të Selaudinit dhe të Hakiut. Doktor Myrtezai pati nga martesa e tij të dytë edhe gjashtë femijë të tjerë: Adli Dibra, Nevzat Dibra, Fatmir Dibra, Tomor Dibra, Hervehe Dibra (Laze) dhe Qerime Dibra (Baholli). Në vitin 1920, doktor Myrtezai morri pjesë si delegat i Ohrit dhe i Strugës në Kongresin e Lushnjes ku tema kryesore ishte përgatitja e platformës kundër copëtimit të Shqipërisë nga forcat aleate. Në librin e tij me kujtime të profesor doktor Fejzi Hoxhës mbi mjekësinë shqiptare, botim i vitit 1962 në Tiranë, përmendet edhe doktor Myrteza Struga si një ndër figurat e shquara të mjekësisë shqiptare dhe firmëtar i Aktit të Pavarësisë së Shqipërisë dhe delagat i shquar në Kongresin e Lushnjes. Si doktor i është dashur të punojë nëpër qytete të ndryshme të Shqipërisë si në Lezhë, Lushnje, Elbasan, Kavajë, Pogradec dhe në vitin 1932 ai u transferua në Peshkopi, ku dhe u emërua drejtor i spitalit të qytetit. Tre vjet vjet më vonë, në vitin 1935 doktor Myrtezai transferohet në Tiranë bashkë me të shtatë fëmijët dhe në mars të vitit 1937 vdes nga një sëmundje e rëndë duke lënë në pikëllim gruan dhe shtatë fëmijët e tij.
Në 70 vjetorin e Pavarësisë, në vitin 1982, merr pjese edhe bashkëshortja e doktor Myrteza Ali Strugës (Dibra), Nebija, e vetmja grua patrioti ende gjallë deri atëhere, së cilës iu rezervua një vend i nderuar në tribunën e qytetit të Vlorës dhe në mbrëmjen e organizuar me atë rast. Në Agjencinë Telegrafike Shqiptare disponohen fotografi të kësaj ngjarje të rëndësishme, në të cilën paraqitet edhe gruaja e doktor Myrteza Ali Strugës.
Transmetimi me dy dhe katër përcjellësa
Hyrje
Kur dy poste fundore A  dhe  B  shkëmbejnë informacione midis tyre, dmth bashkëbisedojnë, atëherë në parim duhen dy mjete transmetimi të veçanta një drejtimëshe, të quajtura kanale (channel) secili prej të cilëve duhet të jetë i aftë të transmetojë informacionet e emetuesit të njërit post drejt marrësit të postit tjetër. Këto dy kanale, në përgjithësi identike, përbëjnë një qark transmetimi. Transmetuesit dhe marrësit janë shndërruesa që dallohen fizikisht nga njeri tjetri. Kështu psh: mund të përmendim çiftet mikrofon–kufje, tastierë–printer, kamerë-ekran etj. Në mënyrën duplekse të komunikimit transmetimi i informacionit bëhet njëkohësisht në të dy drejtimet. Të dy postet mundet që të transmetojnë dhe të marrin njëkohësisht, si dhe të ndërpresin emetimin e tjetrit duke i dërguar atij një sinjal të parashikuar për këtë qëllim. Situata është ajo e Fig.3.20 që është rasti tipik i qarqeve telefonike.
Transmetimi me “ 2 përcjellësa “
Mjetet pasive të transmetimit janë: Në gjuhën e telekomunikacioneve këto quhen qarqe me “2 përcjellësa” (2-wire),  megjithëse ato mund të jenë edhe valë radioelektrike ose të kenë formë tubi si në rastin e çifteve koaksiale ose rasti i valësjellësave. Në një qark me   “2 përcjellësa “  të dy kanalet dhe ai i  transmetimit dhe ai i marrjes janë të përzier.
Transmetimi me “ 4 përcjellësa “
Transmetimi dy drejtimësh me “2 përcjellësa “  përjashton prezencën e të gjithë elementëve aktivë një drejtimësh dhe që nuk janë reversibil si psh: amplifikatorët, dedektorët e mbështjellëseve, koduesit,  shumica e modulatorëve  e tj. Kur distanca ose mjeti i transmetimit ka nevojë për amplifikim ose për modulim të dy drejtimet duhen ndarë dhe për secilin sens duhet përdorur një kanal i veçantë një drejtimësh. Në këtë rast thuhet se transmetimi bëhet me “ 4 përcjellësa “ (4-wire).
Faik Mustafa
Faik Mustafa (19 maj 1945, Tetovë - 13 shkurt 2017, Prishtinë ishte një gazetar nga Tetova.
Transmetimi me dy dhe katër përcjellësa
Transmetimi në “4 pseudo përcjellësa në frekuencë “
Sistemi në këtë rast materialisht ka “2 përcjellësa “  por sillet ekzaktësisht sikur të ishte me  “4 përcjellësa “. Pra mund të flasim për transmetim në “4 pseudo përcjellësa “,  ai në fakt është një multipleksim në frekuencë i të dy drejtimeve të transmetimit dhe ka si efekt dyfishimin e gjerësisë së brezit të zënë në mjetin përkatës të transmetimit. Me anë të fig.3.22 e ilustrojnë këtë funksionim: Amplifikimi ndërmjetës dmth përsëritësat, kanë nevojë për përzierjen e të dy brezave të frekuencave “vajtje”  dhe  “kthim”  me ndihmën e filtrave dhe të dy amplifikatorëve të veçantë.
Kalimi nga “ 2 përcjellësa “ në “ 4 përcjellësa “  dhe anasjelltas
Për shkak të reversibilitetit të shndërruesave të zakonshëm, postet fundore janë të tipit me “4 përcjellësa “ sepse i kanë gjithmonë të ndarë nga njeri-tjetri emetuesit dhe marrësit. E njejta gjë vlen edhe për elementët aktivë si amplifikatorët, modulatorët  e tj. Megjithatë janë arsyet ekonomike ato që pengojnë realizimin e një transmetimi të plotë me “ 4 përcjellësa “. Qarqet me “ 2 përcjellësa “ përdoren të paktën në rrjetat lokale dhe gjithmonë aty ku është i mundur transmetimi në brezin bazë pa amplifikim. Në këtë mënyrë shpesh lind nevoja e kalimit nga 2  në  4  përcjellësa dhe anasjelltas. Centralet interurbane komutojnë lidhjet e ndryshme nëpërmjet katër kontakteve për sejcilin qark (komutimi me  “ 4 përcjellësa “) ndërsa ato lokale nuk kanë nevojë për më shumë se dy kontakte për secilin qark (komutimi me  “ 2 përcjellësa “) Në kalimin nga një qark me “ 4 përcjellësa “ në një qark tjetër me “ 2 përcjellësa “ duhet të sigurohemi që secili marrës të mos marrë sinjalet e transmetimit të të njejtit post.
Faik Mustafa
Biografia
Gjatë studimeve në Prishtinë, punoi gazetar në gazetën studentore "Bota e re", prej nga politika e LKJ-së e largon nga puna me tërë stafin e redaksisë, pas tri vitesh. Më vonë punësohet në të përditshmen "Rilindja", prej nga, si ish-i dënuar politik, nuk e lejojnë ta vazhdojë punën. Me ndihmën e shokëve, punësohet në gazetën e atëhershme KXEMK "Kosova" të Obiliqit (1975/1979), për të kaluar me punë në Kuvendin e Komunës së Prishtinës, si redaktor i gazetës "Gazeta e Delegatëve". Më 1990, ndër të parët, e largojnë nga puna si nacionalist, irredentist... Gjatë viteve 1994-1998 punoi si korrespondent i Zërit të Amerikës nga Maqedonia, kurse gjatë viteve 1998-2002 ishte kryeredaktor i gazetës së përditshme "Flaka e vëllazërimit", së cilës shumë shpejtë do t'ia heqë bishtin ideologjik komunist (Vëllazërimit) për të mbetur vetëm "Flaka". Pas kësaj u emërua drejtor i Qendrës së Kulturës në Tetovë (2006-2008), ku edhe u pensionua.
Me shkrime ka filluar të merret qysh si nxënës i gjimnazit, për të vazhduar bashkëpunimin me shumicën e gazetave dhe revistave të kohës në Kosovë e në Maqedoni. Ka shkruar vjersha për fëmijë, tregime për të rritur, pjesë teatrale, komedi, TV dhe radiokomedi, drama, skeçe, ku disa herë ka fituar edhe shpërblime.
Horizonti
thumb|400px Horizonti Vija rrethore më e tejme në hapësirë deri ku arrin vështrimi ynë, vija ku duket sikur puqet qielli me tokën ose me sipërfaqen e ujërave; pjesa e qiellit që duket mbi këtë vijë. Vija e horizontit. Deri në horizont. Atje tej në horizont. Del në horizont. Nuk dukej asnjë re në horizont.
Largësia nga horizonti
Largësia e paraqitur me d (nga fjala angleze "distance") nga horizonti i vërtetë me tokën është afërsisht