cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miti politik
Funksioni
Çdo mit ka figurën e tij protagoniste/heroike që përfaqëson një komunitet të caktuar të destinuar të krijojë një botë moralisht koherente e cila i orienton veprimtaritë e komunitetit drejt këtij qëllimi. Rrëfimet mitopoeike në ligjërimin politik mund të variojnë nga historitë e origjinës mitet e themelimit ) që rrëfejnë themelimin e një komuniteti, tek atribuimi i një ekzistence politike një komuniteti të bazuar në të ardhmen (shpesh një vizion utopik ), deri te rivendosja e një komuniteti politik që ka pushuar së ekzistuari. ekzistojnë.
Megjithëse, si miti ashtu edhe ideologjia mbartin vlera dhe besime të caktuara, ideologjia ofron një argument praktik të rrënjosur në bërjen koherente të përvojave të kaluara të komunitetit, duke i lejuar ata të kuptojnë rrethanat e tyre të tanishme dhe shpesh, si rezultat, t'u sigurojë komuniteteve objektiva për aktivitetet e ardhshme. . Një mit konsiderohet një mit politik kur tregimi ofron një përshkrim ideologjikisht të shënuar të së shkuarës, të tashmes dhe të së ardhmes së komunitetit politik. Duke u shënuar ideologjikisht, rrëfimi mbart "supozime, vlera dhe qëllime të lidhura me një ideologji specifike ... që përcjell një ftesë të nënkuptuar për të pajtuar një këndvështrim të caktuar ideologjik".
Shkurtimisht, mitet politike ofrojnë "një rrëfim të së shkuarës dhe të së ardhmes në dritën e të cilave mund të kuptohet e tashmja". Suksesi i një miti politik varet nga pranimi i argumentit praktik si i vërtetë.
Shembuj
Shembujt e përmendur si mite politike përfshijnë Fatin e Manifestit, Përplasja e Qytetërimeve, dhe mitet kombëtare si p.sh. Miti i Kosovës, etj.
Bushtrani (Vranjë)
Bushtran (serbisht: Буштрање/Buštranje) është fshat në komunën e Vranjës, Serbi.
Tivissa
Tivissa është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Ribera d'Ebre, të provincës Tarragona, në Katalonia. Tivissa ka 1815 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 209.4 km2.
Lidhje të jashtme
Tivissa
Kategoria Superiore 2018–19
Skënderbeu Korçë janë kampionët në fuqi. Kjo skuadër fitoi kampionatin për herë të tetë në historinë e klubit.
Ndryshimet
Ashtu si dy sezonet e fundit, sezoni 2018-2019 i Kategorisë Superiore është me 10 skuadra ndërsa luhet në katër faza, me sistem dyfish vajtje-ardhje (36 ndeshje në total).
Dy skuadrat që në përfundim të sezonit renditen në vendet 9 dhe 10 zbresin direkt nga Kategoria Superiore. Nuk ka ndeshje play-off.
Ndeshjet
Në Kategorinë Superiore 2018-2019 luhet në katër faza, me sistem dyfish vajtje-ardhje (36 ndeshje). Faza e parë dhe e dytë shfaqen bashkë më poshtë.
Mallemoisson
Mallemoisson është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Mallemoisson ka një popullsi prej 1014 banorë dhe sipërfaqe 6.04 km², me një dendësi prej 168 banor/km².
Ish Selamlleku i Vrionasve
Ish Selamlleku i Vrionasve është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Qemal Parllaku
Qemal Parllaku Kryetar i bashkisë së Kukësit nga 1992-1996.
Rexh Xhakli
Jeta
Rexh Xhakli lindi në vitin 1939 në Fier, Shqipëri në një familje kosovare. Në rininë e tij, ai ishte një agjitator politik. Ai e përfundoi arsimin e tij të hershëm në Ferizaj dhe Prishtinë, ndërsa në Zagreb, Kroaci ai studioi në fakultetin teknik, por u detyrua të ndërpresë studimet për t'i shpëtuar persekutimit të qeverisë së Rankoviçit në Jugosllavi. Në mesin e viteve '60 ai emigroi në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ku punoi pa u lodhur drejt rrëzimit të komunizmit në Shqipëri dhe ndihmoi Kosovën në rrugën drejt pavarsisë. Kontributi i tij brenda Këshillit Shqiptaro-Amerikano Amerikan (NAAC), the Lidhjes Qytetare Shqiptaro-Amerikane (AACL), dhe shumë organizata të tjera të komunitetit, si dhe për kauza humanitare bamirëse janë të pallogaritshme. Ai ishte ndër figurat më pasuese të përfshira në luftën historike të Kosovës për pavarësi dhe kampion për të drejtat e refugjatëve, shpesh duke ftuar shumë në shtëpinë e tij si familje.
Aktivizmi
Në mesin e viteve 1980, Xhakli së bashku me biznesmenët e tjerë shqiptaro-amerikanë të prirur nga kongresmeni i ardhshëm Joseph J. DioGuardi themeluan lobin shqiptar, duke arritur kulmin me krijimin e Lidhjes Qytetare Shqiptaro-Amerikane (AACL) në janar 1989. Lobi ngriti çështjen e të drejtave të shqiptarëve në Jugosllavi në vëmendjen e politikëbërësve amerikanë në Uashington.
Për më shumë se njëzet vjet, organizata ka punuar me drejtuesit e politikës së jashtme në Kongresin Amerikan, përfshirë kongresmenët Ben Gilman, Henry Hyde, Tom Lantos, Dana Rohrabacher, dhe Ileana Ros-Lehtinen, senatorët Charles Schumer dhe John McCain, dhe ish -senatorët Joe Biden, Bob Dole, dhe Claiborne Pell, për të sjellë pavarësinë në Kosovë, të drejtat e barabarta të Shqiptarëve në Maqedoni, Malin e Zi, Luginën e Preshevës dhe Çamërisë, gjithashtu dhe zhvillimin ekonomik të mirëfilltë në Shqipëri.
Në vitin 1990, ai ishte ndër organizatorët e vizitës së parë të kongresmenit amerikan Tom Lantos në Shqipëri, vizita e parë e ndonjë kongresmeni amerikan që nga viti 1939.
Gjatë luftës së Kosovës në 1999, ai dhuroi $150,000 mijë dollarë për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) duke mbështetur luftëtarët e lirisë së Kosovës që luftuan së bashku me NATO-n për t'i dhënë fund dhunës dhe krimeve të luftës nga qeveria e Sllobodan Millosheviçit në Jugosllavi. Xhakli ka patur takime me shumë udhëheqës amerikan ndër ta veçohen Xhorxh H. Bush, Bill Klinton, Hillary Clinton dhe Madeleine Albright.
Thesari (send)
Thesari (latinisht: thēsauros) është një përqendrim i pasurive të çmuara - të cilat shpesh janë me prejardhje nga historia e lashtë - që konsiderohen të humbura dhe/ose të harruara deri sa të rizbulohen. Përkufizohet edhe si "tërësia e gjërave dhe e monedhave të çmuara, zakonisht prej ari, argjendi dhe gurësh të çmuar." Disa juridiksione përcaktojnë ligjërisht se çfarë përcaktohet me fjalën thesar, siç është ligji britanik i thesarit i vitit 1996.
Fraza "gjak dhe thesar" ose "jetë dhe thesar" është përdorur për t'iu referuar kostove njerëzore dhe monetare që lidhen me përpjekje masive siç është p.sh. lufta e cila i shpenzon të dyja.
Persis Drell
Persis S. Drell është një Amerikane fizikante më e njohur për ekspertizën e saj në fushën e grimcave të fizikës. Ajo ishte drejtoresha e SLAC Kombëtare Përshpejtues Laboratorike nga viti 2007 deri në 2012. Ajo ishte dekanja e Stanford University School of Engineering nga viti 2014 deri në vitin 2016. Drell u bë Dekane të Stanford University në 1 shkurt 2017.
Universiteti Stanford
Në vitin 2002, Drell u punësua si drejtoreshë e asociuar të hulumtimeve në Laboratorin Kombëtar të Përshpejtimit të SLAC (atëherë i njohur si Stanford Linear Accelerator Center) ku mbikqyrte eksperimentin BaBar. Në vitin 2007, ajo u emërua drejtoresha ie katërt e SLAC, duke pasuar Jonathan M. Dorfan.
Në nëntor të vitit 2011, ajo njoftoi synimin e saj për t'u larguar si kreu i SLAC dhe të kthehej në një pozitë si një anëtar i fakultetit në Stanford. .
Në shtator 2014, Drell u bë dekanja e nëntë e Shkollës së Inxhinierisë së Stanford University, gruaja e parë që shërbeu në këtë rol.
Në shkurt 2017, Drell u bë dekanja e trembëdhjetë i Universitetit Stanford.
Novosella e Poshtme (Bujanoc)
Novosellë e Poshtme (serbisht: Доње Ново Село/Donje Novo Selo) është fshat në komunën e Bujanocit, Serbi.
Gjigantizmi
thumb|240px|Madhësia e [[André the Giant ishte rezultat i gjigantizmit]] Gjigantizmi (Greqisht: γίγας, gígas, "gjigant", plural γίγαντες, gígantes) është një gjendje e karakterizuar nga rritje e tepruar dhe lartësi dukshëm mbi mesataren. Tek njerëzit, kjo gjendje është shkaktuar nga mbipesha e prodhimit të hormonit të rritjes në fëmijëri që rezulton tek njerëzit 2.1 deri në 2.7 metra në lartësi.
Është një çrregullim i rrallë që vjen nga nivelet e rritura të hormonit të rritjes përpara bashkimit të pllakës së rritjes e cila zakonisht ndodh në një moment menjëherë pas pubertetit. Kjo rritje është më shpesh për shkak të rritjeve anormale të tumorit në gjëndrën e hipofizës. Gjigantizmi nuk duhet të ngatërrohet me akromegalinë, formën e të rriturve të çrregullimit, të karakterizuar nga zgjerimi somatik posaçërisht në ekstremitetet dhe fytyrën.
Shkaqet
Gjigantizmi karakterizohet nga një teprim i hormonit të rritjes. Kjo mbiprodhim i hormonit të rritjes që sjell gjigantizëm është praktikisht gjithmonë i shkaktuar nga rritjet e hipofizës (adenomat). Këto adenoma janë në gjëndrën e hipofizës anteriale. Ato gjithashtu mund të shkaktojnë mbiprodhim të pararendësit hipotalamik të hormonit të rritjes, i njohur si hormoni i çlirimit të hormonit të rritjes.
Si rezultat i sasive të tepërta të hormonit të rritjes, fëmijët arrijnë lartësi që janë shumë mbi nivelet normale. Mosha specifike e fillimit të gjigantizmit ndryshon midis pacientëve dhe gjinisë, por mosha e zakonshme që fillojnë të shfaqen simptomat e rritjes së tepërt ka qenë rreth 13 vjet. Komplikime të tjera shëndetësore, të tilla si hipertensioni, mund të ndodhin në pacientët pediatrikë me hip-sekretimin e hormonit të rritjes. Karakteristikat më të ngjashme me ato që shihen në akromegali mund të ndodhin tek pacientët që janë në moshë më të rritur me adoleshencën pasi që janë afër shkrirjes së pllakave të rritjes.
Trajtimi
Shumë trajtime për gjigantizëm marrin kritika dhe nuk pranohen si ideale. Trajtime të ndryshme që përfshijnë operacionin dhe ilaçet janë përdorur për të trajtuar gjigantizmin.
Pegvisomant është një ilaç farmaceutik që ka marrë vëmendjen për të qenë një rrugë e mundshme trajtimi për gjigantizëm. Pas trajtimit me pegvisomant, normat e larta të rritjes mund të ulen ndjeshëm. Pegvisomant është parë të jetë një alternativë e fuqishme për trajtime të tjera si analoge somatostatine, një metodë e zakonshme e trajtimit për akromegalinë, nëse trajtimi i ilaçeve çiftëzohet me rrezatim.
Gjetja e nivelit optimal të pegvisomantit është e rëndësishme, kështu që rritja normale e trupit nuk ndikohet negativisht. Për ta bërë këtë, titrimi i ilaçeve mund të përdoret si një mënyrë për të gjetur nivelin e duhur të administrimit.
Ardit Bido
Ardit Bido është drejtor i Arkivave të Shqipërisë.
Ai është profesor i asociuar në histori/marrëdhënie ndërkombëtare. Ka mbrojtur gradën "Doktor i Shkencave" në Marrëdhënie Ndërkombëtare në Universitetin e Tiranës, lëmë në të cilën ka kryer edhe studimet Master. Ciklin e parë të shkollës së lartë e ka përfunduar për Gazetari në të njëjtin universitet. Punimet akademike përfshijnë studime të botuara në revista shkencore brenda e jashtë vendit, kumtesa të referuara në konferenca kombëtare e ndërkombëtare, si edhe dy monografi: "Kisha Ortodokse Shqiptare: një histori politike (1878-1937)" dhe "Koncesioni editorial i medias shqiptare". Ardit Bido ka një përvojë disavjeçare në shtypin e shkruar dhe mediat audiovizive. Po ashtu, ai ka menaxhuar departamentet e komunikimit të disa institucioneve akademike, shtetërore dhe private. Prej vitit 2012, pedagog pranë Departamentit të Gazetarisë të Universitetit të Tiranës dhe pranë Universitetit Metropolitan Tirana dhe ka pasur angazhime publike, duke u zgjedhur edhe nënkryetar i Këshillit Bashkiak të Njësisë nr. 9 në Tiranë.
Serbia e Vjetër
parapamje|250x250px|Harta etnologjike e lëshuar në Beograd në vitin 1853 me titullin "Serbia dhe zonat ku flitet serbisht". Në këtë hartë Serbia e Vjetër përfshin vetëm territorin në trekëndëshin: [[Pazari i Ri|Novi Pazar - Sofje - Nish. Megjithatë, pjesa më e madhe e zonës së saj (në lindje të linjës Nish- Prishtinë) shtrihet jashtë rajonit serb-folës.]] Serbia e vjetër (Стара Србија) është një term historiografik serb që përdoret për të përshkruar territorin që sipas shkollës dominuese të historiografisë serbe në fund të shekullit të 19-të përbënte bërthamën e Perandorisë Serbe në vitet 1346-71.
Termi nuk i referohet një rajoni të përcaktuar, por me kalimin e kohës në fund të shekullit të 19-të dhe në dekadën e parë të shekullit të 20-të ai përfshiu rajonet e Rashkës, Kosovës dhe një pjesë të madhe të Maqedonisë së Veriut. Termi serbët e vjetër (Старосрбијанци) është përdorur si emërtim nga autorët serbë dhe qeveritë e mëvonshme për popullsitë sllave nga rajone të tilla si Maqedonia e Vardarit. Në historiografinë moderne, koncepti i Serbisë së Vjetër siç u zhvillua në shekullin e 19-të është kritikuar si një mit historik, i bazuar shpesh në ngjarje historike të trilluara (shpikura) ose të interpretuara në mënyrë tendencioze.
Terminologjia
Vuk Stefanoviq Karadzhiq iu referua "Serbisë së Vjetër" si një territor i popullit serb që ishte pjesë e Serbisë mesjetare para pushtimit osman. Millovan Radovanoviq pohon se megjithëse termi nuk u vërtetua deri në shekullin e 19-të, ai u shfaq në të folurit bisedor të popullsisë serbe që jetonte në territoret e monarkisë Habsburge pas migrimeve të mëdha.
Toponimi u shfaq për herë të parë në sferën publike gjatë viteve 1860, në kohën e triumfit të ideve të Vuk Karaxhiqit. Deri atëherë serbët imagjinonin se kufijtë e vendit të tyre shtriheshin në veriperëndim. Këto ide janë të bazuara në nacionalizmin serb të fundit të shekullit të 19-të dhe ndryshuan qëllimin e zgjerimit territorial të Serbisë nga perëndimi në jug dhe ishin të rëndësishme për nacionalizmin serb gjatë Luftërave Ballkanike dhe Luftës së Parë Botërore.
Yasunori Katō
Yasunori Katō (加藤 保 憲 Katō Yasunori) është një personazh imagjinar, protagonist i serisë historike japoneze të fantazisë Teito Monogatari, krijuar nga Hiroshi Aramata. Ai së pari u paraqit në një botim të vitit 1983 të një reviste fantastiko-shkencore të botuar nga Kadokawa Shoten, por fitoi vëmendje më të përhapur me botime të njëpasnjëshme, si dhe debutimin e tij kinematografik, dhe që nga ajo kohë ka vazhduar të referohet shpesh në kulturën popullore japoneze. Karakteri i tij është i lidhur në përgjithësi me misticizmin onmyodo pasi Teito Monogatari ishte romani i parë i madh që popullarizoi artin në trillimet japoneze.
Serbia e Vjetër
Historia
Në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë, Serbia e Vjetër si koncept u prezantua nga Vuk Karaxhiq në botimet e tij etnografike, gjeografike dhe historike. Karaxhiq e përkufizoi Serbinë e Vjetër duke përfshirë luginën e lumit Morava-Vardar. Në veçanti, ai përfshinte lumenjtë Kriva Reka dhe Pçinjë, zonën e lumit Bregalnica, zonën veriore të lumit Vardar dhe një pjesë të lumit Morava. Për Karaxhiqin, banorët sllavë të Maqedonisë ishin serbë, të shkëputur nga e kaluara e saj serbe për shkak të sundimit osman dhe aktiviteteve propagandistike të ndërmarra nga Kisha Ortodokse Bullgare. Termi Serbi e Vjetër u përdor në letërsi që nga vitet 1830 e tutje, ndërsa përdorimi i tij u zgjerua edhe më tutje duke treguar një zonë të caktuar që nuk ishte pjesë e Principatës së Serbisë.
Yasunori Katō
Paraqitja
Personazhi origjinal thjesht përshkruhej si një oficer ushtarak rinor pa moshë specifike. Personazhi evoluoi në kulturën popullore dhe imazhi i tij filloi të ndryshojë. Në përshkrimet moderne, ai përshkruhet përgjithësisht si një njeri i gjatë me një fytyrë të gjatë të panatyrshme. Veshja e tij klasike është e përbërë nga uniforma tradicionale e një oficeri japonez perandorak, i kompletuar me një fustan shërbimi, kasketë, doreza, shpatë dhe një pelerinë. Në anën e pasme të dorezave të tij të bardha janë mbishkrime të kuqe të "Seiman" (pentagram), simboli magjik i Abe no Seimei.
Serbia e Vjetër
Historia
Pas shfaqjes së tij gjatë viteve 1860, termi përfshinte vetëm rajonin e Rashkës. Pas luftërave serbo-osmane (1876-1878), disa autorë filluan të përfaqësojnë termin Serbi e Vjetër si sinonim i Vilajetit Osman të Kosovës. Nga viti 1878 e tutje, shteti serb filloi të thoshte se “Serbia e Vjetër” përfshinte edhe Kosovën. Deri në vitin 1912, pretendimet u ngushtuan vetëm për Kosovën. Trajtimi kritik i fakteve u dëmtua nga thirrja e së kaluarës për justifikimin e pretendimeve të tanishme dhe të ardhshme, dhe nga përzierja e historisë dhe çështjeve bashkëkohore. Miti thelbësor i identitetit serb u bë ideja se Kosova ishte djepi i kombit serb. Kryengritësit serbë të Kryengritjes së Parë Serbe dhe Kryengritjes së Dytë Serbe nuk kishin ambicie territoriale mbi Kosovën. Një plan i bërë gjatë asaj periudhe për të krijuar një perandori sllavo-serbe në zonat e banuara nga serbët e Perandorisë Osmane përjashtonte si Kosovën ashtu edhe Serbinë e Vjetër.
Gjergj Bubani
Gjergj Bubani (Boboshticë, 20 janar 1899 - Tiranë, 28 shkurt 1954) i njohur edhe si Jorgji Bubani ose Brumbulli siç kishte nofkën letrare, ka qenë shkrimtar, publicist dhe përkthyes shqiptar.
Yasunori Katō
Aftësitë
Kato është tepër i aftë në një larmi të magjisë lindore, veçanërisht artin e Onmyōdō, duke zotëruar aftësi që rivalizojnë klanin Tsuchimikado, pasardhës të Abe no Seimei. Ai punëson gjerësisht shikigami të zi për të bërë urdhërat e tij, dhe ai gjithashtu mund të thërrasë gohō dōji. Ai është i njohur gjithashtu që përdor kodoku (toksinat e krimbave) për të kontrolluar dhe manipuluar viktimat e tij.
Gjergj Bubani
Biografia
U lind në Boboshticë në kazanë e Bilishtit, i biri i Dhionisit dhe Elisabeta Karpaçit.
Serbia e Vjetër
Historia
Interesi serb në rajonin e Maqedonisë ishte përcaktuar në një program të politikës së jashtme të quajtur Naçertanije. Ky ishte një dokument, autori i të cilit Ilija Garashanin, një politikan serb parashikonte një shtet serb që përfshinte Principatën e Serbisë dhe territore si Bosnj, Hercegovina, Mali i Zi dhe Serbia e Vjetër. Garashanini në veprën Naçertanija nuk ishte i qartë për kufijtë jugorë të këtij shteti më të madh dhe as Kosova e as Serbia e Vjetër nuk përmendeshin drejtpërdrejt. Ky program iu përgjigj nevojës për përhapjen e propagandës në mesin e serbëve brenda Perandorisë Osmane.
Yasunori Katō
Aftësitë
Duke qenë një oni dhe një mistik i fuqishëm, Katō gjithashtu ka një fiziologji në dukje mbinjerëzore dhe nuk duket se plaket. Për të ushqyer magjinë e tij, ai kërkon një dietë selektive të organeve të njeriut. Për të zgjatur jetën e tij, ai kryen teknikën e shijie herë pas here. Si një oficer i trajnuar perandorak, ai është mjaft i aftë në përdorimin e një katana. Ai gjithashtu është i rrjedhshëm në gjuhën mandarine dhe koreane.
Në kulturën popullore
Pas debutimit të tij letrar dhe filmit, Yasunori Katō vazhdoi të bëhej një figurë e referuar shpesh në kulturën popullore japoneze, duke frymëzuar një mori imituesish dhe homazhesh.
Serbia e Vjetër
Historia
Nacionalistët serbë e përfytyronin Serbinë si një "Piemonte të Ballkanit" që do të bashkonte disa territore që ata i interpretonin si serbe në rajon në një shtet, si Serbia e Vjetër. Në paqen e vitit 1877 pas luftërave serbo-osmane (1876-1878), serbët shpresonin të fitonin edhe Vilajetin e Kosovës dhe Sanxhakun e Novi Pazarit deri në lumin Lim. Me Traktatin e Berlinit të 1878-ës, Serbia mori sovranitetin e plotë dhe bëri fitime territoriale rreth kësaj kohe, duke marrë rrethet e Nishit, Pirotit, Vranjës dhe Toplica.
Pas krizës së madhe lindore (1875-1878) dhe shfaqjes së çështjes maqedonase, serbët ishin të pakënaqur që Bullgaria u bë rivale për rajonin e Maqedonisë ose "Serbinë e Vjetër". Kosova gjatë kosaj kohe u bë pjesë e mitit të Kosovës se para atyre ngjarjeve shihej në aspektin shpirtëror dhe etik, dhe një aspekt i rëndësishëm i jetës kulturore dhe të zakonshme serbe. Në vitet 1880, Serbia filloi ti shihte ato zona, të referuara si Serbia e Vjetër, në terma territoriale. Marrëdhënia me Austro-Hungarinë pas vitit 1881 ndikuan ndjeshëm në shtetin serb që e shtyu atë të përqendronte përpjekjet e tij rajonale në drejtimin jugor. Në këtë kohë, Serbia e Vjetër u integrua në narrativën kolektive të shtetit serb për identitetin e vet.
Një proces filloi në të njëjtën dekadë në Serbi, ku diplomacia dhe politika e jashtme u vendosën për të zgjeruar ndikimin serb në Serbinë e Vjetër, për të mbledhur të dhëna për territorin kryesisht të panjohur dhe për të bërë përgatitjet për konfliktin e ardhshëm të armatosur me Perandorinë Osmane. Si i tillë, Udhëzimet për vendosjen e ndikimit të Serbisë në Maqedoni dhe Serbinë e Vjetër u bënë pjesë e platformës së qeverisë serbe në vitin 1887. Gjatë disa viteve, një numër konsullatash u hapën nga shteti serb në Selanik, Shkup, Manastir dhe Prishtinë të cilat përfshinin konsuj si Milan Rakiq dhe Branislav Nushiq, të cilët përshkruan rrethanat e vështira të sigurisë së serbëve në Perandorinë Osmane.
Serbia përdori gjithashtu politikën arsimore në Serbinë e Vjetër për të avancuar në shtetin serb ndjenjat e një identifikimi të fortë kombëtar midis banorëve ortodoksë. Për të forcuar ndikimin serb në Serbinë e Vjetër, u krijua Shoqëria e Shën Savës (1886) për të edukuar mësuesit aspirues për këtë detyrë, dhe më vonë u krijua një departament në Ministrinë e Arsimit Serbe me një objektiv pothuajse të njëjtë. Duke filluar nga viti 1903, struktura politike serbe ndryshoi politikën për Maqedoninë dhe Serbinë e Vjetër. Fokusi u zhvendos nga propaganda e arsimit në sigurimin e armëve për serbët në rajon, që rezultoi në vitin 1904 në bandat çetnike dhe të parregullt të armatosur që vepronin në Maqedoni.
Shumica e përpjekjeve për përfshirjen e Serbisë së Vjetër në diskurset më të reja serbe mbi Serbinë dhe narrativën më të gjerë për Serbinë u bënë nga njerëz jashtë kufijve të shtetit serb, si artistë, kompozitorë, shkrimtarë, shkencëtarë dhe anëtarë të tjerë të inteligjencës. Një shembull i spikatur ishte Jovan Cvijiq, një akademik serb i cili bëri harta etnografike që përshkruanin Ballkanin dhe që synonin të avanconin pretendimet serbe për Kosovën dhe botimet e tij ndikuan shumë në brezat e mëvonshëm të historiografëve. Cvijiq e përkufizoi Serbinë e Vjetër duke përfshirë Kosovën dhe Maqedoninë, duke u shtrirë në jug dhe duke përfshirë Dibrën, Kumanovën, Përlepin dhe Tetovën. Në vitet 1906–1907, Cvijiq shkroi se sllavët maqedonas ishin një "masë amorfe" dhe "lundruese" dhe nuk kishin identitet kombëtar. Duke e konsideruar Maqedoninë veriore si "Serbinë e Vjetër", ai kërkoi të legjitimonte pretendimet territoriale të Serbisë mbi territorin. Cvijiq ndryshonte vazhdimisht hartat e tij për të përfshirë ose përjashtuar "sllavët maqedonas", duke ndryshuar vendndodhjen e kufirit midis bullgarëve dhe serbëve dhe duke rregulluar skemën e ngjyrave për të treguar Maqedoninë si më afër Serbisë.
Hartat etnografike që tregojnë rajonin e Maqedonisë dhe Serbinë e Vjetër ishin pjesë e një konflikti më të gjerë që përfshinte harta të ngjashme konkurruese të rajonit që u shfaqën në skenën ndërkombëtare. Hartat etnografike u përpoqën të tregonin dhe afirmonin perspektiva dhe zgjidhje të ndryshme kombëtare të ofruara nga autorët e tyre, si hartimi dhe klasifikimi i popujve sipas përcaktimeve të tyre ose kufijve të rinj, për çështjet gjeopolitike në Ballkan. Për shkak të bashkëpunimit grek dhe serb, zonat veriore me qendër rreth Shkupit nuk u shfaqën në hartat e tyre si pjesë e Maqedonisë, pasi Serbia i konsideronte ato zona si Serbi e Vjetër. Autorët serbë i shihnin banorët sllavë të Maqedonisë si serbë të vjetër ose serbë jugorë, emërtime që përdoreshin më shumë në të kaluarën sesa në kohët moderne.
Serbia e Vjetër si term ngjalli simbolikë dhe mesazh të fortë në lidhje me të drejtat historike serbe për tokën demografia e së cilës u pa se ishte ndryshuar në periudhën osmane për të favorizuar shqiptarët në fund të shekullit të shtatëmbëdhjetë. Teoritë e avancuara në atë kohë si ato të Cvijiqit i referoheshin shqiptarëve të zonës si rezultat i metastazave dhe për shkak të një "fushate të madhe shqiptare në lindje". Teoria më e spikatur thoshte se qëllimet osmane ishin të ndanin principatës serbe nga Serbia e Vjetër që përfshinte instalimin e shqiptarëve myslimanë në zonë. Ai pretendonte se provat qëndronin në modelin e vendbanimit të shqiptarëve si të shpërndarë dhe jo kompakt. Teoria arriti në përfundimin se aftësitë serbe u zvogëluan për luftërat çlirimtare të së ardhmes pasi shqiptarët formuan një "mur të gjallë" që shtrihej nga Kosova në zonën e Pĉinjës, duke kufizuar përhapjen e ndikimit serb. Si pasojë e luftës serbo-osmane, zona e banuar me shqiptarë u tkurr pasi u dëbuan nga lugina e Toplicës dhe Moravës nga ushtria serbe në vitin 1878.
Para ngjarjeve të Kongresit të Berlinit, ekzistonte vetëm një numër i vogël i rrëfimeve serbe që përshkruan Serbinë e Vjetër dhe Maqedoninë në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë. Serbia e vjetër u bë temë e fokusit (mesi i shekullit të nëntëmbëdhjetë - fillimi i shekullit të njëzetë) në udhëtimet serbe të autorëve serbë nga Serbia dhe Austro-Hungaria. Pas Luftës Serbo-Bullgare (1885), u botuan disa udhëtime për Serbinë e Vjetër nga politikanë dhe intelektualë që kërkonin të kundërshtonin "propagandën bullgare".
Rrëfimet e udhëtimeve përmes përdorimit të gjeografisë, historisë, filologjisë dhe etnografisë synonin të forconin pretendimet nacionaliste se ato toka ishin për serbët. Duke u ndalur në aspektet gjuhësore dhe kulturore, udhëtarët u përpoqën të paraqisnin dhe lidhin serbët e Serbisë dhe Austro-Hungarisë me banorët e Serbisë së Vjetër si sinonim dhe një komb që nuk kishte dallime. Shumë realitete të ditës u anashkaluan, si interpretimi i demografisë në një mënyrë të paqartë ose të dyshimtë, ose duke u zhytur nëpër lëndë të gjeografisë dhe historisë.
Udhëtimet serbe e përkufizonin Serbinë e Vjetër në shtrirjen e saj minimale si Kosovën dhe në shtrirjen e saj më të gjerë si rajon që përfshinte Maqedoninë veriperëndimore dhe Shqipërinë veriore. Udhëtarët që shkruanin për Maqedoninë përdorën përshkrime kulturore dhe socio-gjuhësore për të deklaruar se banorët vendas të krishterë sllavë ishin të ekspozuar ndaj propagandës bullgare që pengonte aftësinë e tyre për t'u bërë serbë. Përpjekjet iu kushtuan interpretimit të informacionit gjuhësor dhe kulturor për t'i paraqitur maqedonasit si më afër serbëve sesa bullgarëve. Këto përfshinin fokusimin në zakonet lokale të zonës si ditët e shenjtorëve të familjes dhe konsiderimin e tyre si pjesë të traditave të ngjashme (sllave) në Serbi. Këngët tradicionale vendase dhe poezia epike u shqyrtuan për të përmbushur kriteret për t'u klasifikuar serbe, jo bullgare, të tilla si folklori për princin Marko mesjetar u konsideruan si shembuj të kulturës serbe. Për shkak të konkurrencës nga lëvizja kombëtare bullgare, u përkushtuan përpjekje për të përcaktuar një kufi në zonat ku dallimet midis feve nuk ekzistonin.
Në zonat ku popullsia ishte kryesisht shqiptare, përvetësimi i ndërmarrë nga shkrimtarët e udhëtimeve u përforcua përmes tregimeve të historisë, pozicioneve të bazuara në çështje ekonomike dhe gjeografike, në momente që përfshinin fabrikimin e informacionit dhe krijimin e hapësirës për diskriminim mbi baza kulturore dhe racore ndaj popullsisë josllave. Kjo do të nënkuptonte paraqitjen e banorëve sllavë joortodoksë ose si të konvertuar fetarë të kohëve të fundit, emigrantë ose njerëz që iu nënshtruan një ndërrimi gjuhësor. Popuj si turqit, banorët e turqizuar dhe shqiptarët (në disa tekste të quajtura "Arnautë") u portretizuan si banorë të konvertuar në islam e të cilët gjoja dikur kishin qenë serbë (ish-serbë). Procesi lejoi që tokat e Serbisë së Vjetër të shënoheshin si serbe gjë që nënkuptonte heqjen e ardhshme të të drejtave politike dhe aftësisë për vetëvendosje nga banorët josllavë si shqiptarët, të cilët shiheshin si "tjetri" kulturor dhe racor, johigjienikë dhe një rrezik potencial. Duke qenë se udhëtimet u prezantuan si rrëfime ekskluzive dhe të vërteta të dorës së parë, përmbajtja e tyre synonte të bënte një lexues që të reagonte dhe të identifikohej si një person me bashkësinë e imagjinuar të një kombi.
Në të njëjtën kohë, këngë popullore nga traditat gojore, të mbledhura dhe të kataloguara nga Maqedonia dhe Kosova filluan të luheshin në Serbi dhe u ripërpunuan nga kompozitorët modernë serbë në këngë serbe përmes shtimit të stileve muzikore të atëhershme evropiane. Kosova, e cila u rendit si "Serbia e Vjetër", u klasifikua si një rajon "i pashpëtuar serb" nga Dora e Zezë, një shoqëri sekrete e formuar nga oficerë serbë që gjeneronte materiale nacionaliste dhe aktivitet të armatosur nga banda jashtë Serbisë.
Në historiografinë serbe, Lufta e Parë Ballkanike (1912-1913) njihet edhe si Lufta për Çlirimin e Serbisë së Vjetër. Më vonë, në vitin 1913 Sanxhaku, Kosova e Metohia dhe Maqedonia e Vardarit u bënë pjesë e Mbretërisë së Serbisë. Pas rënies së Perandorisë Osmane, u shfaqën botime serbe që synonin t'u kundërviheshin interesave shqiptare dhe të justifikonin pretendimet historike serbe në Kosovë dhe Maqedoni nëpërmjet rikrijimit të Serbisë së Vjetër në ato territore. Marrja e tokave të reja (Kolonizimi i Kosovës) u interpretua nga individë të tillë si Vaso Çubriloviqi, një intelektual serb, si realizim i konceptit të Garashaninit. Në vitin 1914, grupet brenda ushtrisë serbe shprehën pakënaqësi me disa elementë të qeverisjes civile në Serbinë e Vjetër (Maqedonia e Vardarit) dhe u përpoqën të minonin qeverinë serbe duke ndihmuar një komplot për të vrarë arkidukën Franz Ferdinand, trashëgimtarin e fronit austro-hungarez. parapamje|Zgjerimi territorial i Serbisë pas [[Luftërat Ballkanike|luftërave ballkanike]] Në fund të Luftës së Parë Botërore, Serbia u bë pjesë e Mbretërisë së Jugosllavisë dhe shteti bëri përpjekje për të përshpejtuar inkorporimin e tokave të reja të fituara si Kosova, Maqedonia e Vardarit dhe Sanxhaku. Këto zona të cilat tanimë konsideroheshin Serbia e Vjetër u organizuan më pas në një krahinë (pokrajina) të cilës iu dha emri zyrtar i Serbisë Jugore. Për të integruar rajonin pas shekujve të perceptuar të "ndarjes" midis zonës në fjalë dhe Serbisë, konsideratat kombëtare, kulturore dhe ekonomike u panë si qendër e fokusit në Serbinë e Vjetër për disa zyrtarë të lartë serbë. Institucionet u themeluan për të përshpejtuar ekonominë rajonale si një bankë e shquar në Shkup (1923) me emrin "Serbia e Vjetër". Qeveria e Nikolla Pashiqit e trajtoi popullsinë sllave të Maqedonisë së Vardarit ose si serbe ose si serbe të vjetër (Starosrbijanci). Pas Luftës së Dytë Botërore, Jugosllavia u riorganizua si një shtet federal, me Serbinë si një nga gjashtë republikat. Serbia ishte më e prekur nga ndryshimet e brendshme territoriale pasi humbi kontrollin e asaj që ishte përcaktuar si Serbia e Vjetër, e cila u bë republikë e veçantë e Maqedonisë.
Qëndrimet dhe opinionet e inteligjencës serbe të fillimit të shekullit XX kanë lënë një trashëgimi në hapësirën politike pasi ato pikëpamje përdoren në diskurset moderne të nacionalizmit serb për të mbështetur pretendimet nacionaliste. Udhëtimet janë ribotuar dhe shpesh u mungon analiza kritike e periudhës në të cilën janë shkruar. Kjo vlen edhe për disa materiale si "hartat etnike" shpesh të pasakta, të cilat janë ripropozuar në disa botime moderne akademike nga autorë serbë.
Gjergj Bubani
Biografia
Ndoqi Liceun frëng në Korçë dhe më pas vazhdoi shkollën e lartë në Athinë ku studjoi për Kimi. Pas studimeve u vendos në Rumani, ku punoi për të përjavshmen kombëtare shqiptare Shqipëri' e Ré, botuar në Konstancë nga Mihal Xoxe. Në janar të 1922 nxorri një periodik me titullin Dodona, ndërsa në mars 1926 revistën Zëri shqipëtar që pati jetë të shkurtër. Punoi edhe si sekretar i konsullatës shqiptare në Konstancë e Sofje. Në vitet 1932-1933 qe redaktor i të përkohshmes Kosova që doli për 32 numra në Kostancë dhe ishte thuajsi organi i Komitetit të Kosovës, i përkrahur nga Mbreti Zogu I.
Në Shqipëri u kthye më 1944, ku u arrestua më 13 nëntor. U dënua si "kriminel lufte" nga Gjyqi Special si shumë intelektual të tjerë pa mandat arresti. Në aktakuzën e formuluar më 12 shkurt 1945 ai u akuzua "Se është bërë vegël e propagandës armike si agjitator, propagandist dhe publicist me anë të radios dhe fletoreve. Ka shkruar artikuj për okupatorin dhe kondra luftës së popullit si Drejtor i Radioemisionit, Drejtor i Radios dhe redaktor i gazetës "Bashkimi i Kombit". Ndonëse nuk e pranoi akuzën dhe megjithëse tre dëshmitarë dëshmuan se Bubanin e njihnin si simpatizant të lëvizjes qysh në fillimet e saj, ai u dënua me pesëmbëdhjetë vjet heqje lirie, konfiskim të pasurisë së luajtshme e të paluajtshme dhe humbjen e të drejtave civile e politike.
Ndërroi jetë në burg më 1954.
Vepra
Vjershat e para i shkroi në gjuhën greke.
Eliminatoret e Kampionatit Evropian të Futbollit 2016 - Grupi H
Grupi H i Eliminatoreve të Kampionatit Evropian të Futbollit 2016 është një nga nëntë grupet që do të përcaktojë skuadrat që do të kualifikohen në Kampionatin Evropian të Futbollit 2016. Ky grup përbëhet nga gjashtë skuadra:, , , , , dhe.
Ndeshjet
<div id="Kroacia v Maltë"">
<div id="Maltë v Norvegji"">
<div id="Maltë v Itali"">
<div id="Azerbajxhan v Maltë"">
<div id="Maltë v Bullgari"">
<div id="Itali v Maltë"">
<div id="Maltë v Azerbajxhan"">
<div id="Norvegji v Maltë"">
<div id="Maltë v Kroacia"">
Bogdan Filov
Bogdan Dimitrov Filov (10 Prill 1883 - 1 Shkurt 1945) ishte një arkeolog, historian i artit dhe politikan bullgar. Ai ishte Kryeministër i Bullgarisë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Gjatë shërbimit të tij, Bullgaria u bë kombi i shtatë që iu bashkua Fuqive të Boshtit.
Jeta e hershme
Lindur në Stara Zagora, Filov ishte arsimuar pjesërisht në Gjermaninë Perandorake në Leipzig, Freiburg dhe Würzburg. Nga 1 maj 1906, ai punoi në Muzeun Arkeologjik Kombëtar në Sofje. Filov studioi arkeologjinë dhe numizmatikën në Bon, Paris dhe Romë në vitet 1907-1909. Ai ishte udhëheqësi i padiskutueshëm i arkeologjisë "antike" (para-klasike) në Bullgari. Më 1918 ai zbuloi Trebenishtën, një nekropol të Peresadyes, i pasur me artifakte ari dhe hekuri. Midis 1910 dhe 1920 Filov ishte Drejtor i Muzeut Arkeologjik Kombëtar. Ai kreu studimet e para për qytetin e lashtë të Kabile, afër Yambol, në 1912. Më 1920 Filov u bë profesor i arkeologjisë dhe i historisë së artit, në Universitetin e Sofjes. Më 1937, Filov u zgjodh kryetar i Akademisë Bullgare të Shkencave.
Kryeministër
Më 15 shkurt 1940, pas dorëheqjes së Georgi Kyoseivanov, Filov u emërua Kryeministër i Mbretërisë së Bullgarisë. Filov ishte një aleat i Tsar Boris III të Bullgarisë. Më 14 shkurt të vitit të ardhshëm, Bullgaria nënshkroi një pakt me fuqitë e Boshtit dhe më 1 mars u bashkua me Paktin Trepalësh. Në Ditën e Pavarësisë së Bullgarisë, 3 Mars, trupat gjermane kaluan në Bullgari për të pushtuar Mbretërinë e Jugosllavisë dhe Mbretërinë e Greqisë. Megjithëse një anëtar titullar i Boshtit, Bullgaria qëndroi jashtë luftës sa më shumë që të ishte e mundur gjatë regjimit të Mbretit Boris dhe Kryeministrit Filov. Pas vdekjes së Borisit në Gusht 1943, Filov u bë anëtar i Këshillit të Regjencionit i themeluar sepse Tsar i ri, Simeon II, ishte i mitur.
Ligji antisemitik dhe politika pro-naziste
Filov themeloi Komisariatin për çështjet Hebraike si organ ekzekutiv i lidhur me hebrenjtë në Bullgari. Në përputhje me një vendim qeveritar të marrë në mars të vitit 1943, hebrenjtë nga "territoret e aneksuara rishtazi", të cilët nuk ishin subjekte bullgarë, u dëbuan nga autoritetet bullgare në kampe shfarosjeje gjermane : në total, 11,343 hebrenj nga Greqia e atëhershme dhe më vonë në qendrat e vrasjes në Treblinka; pothuajse asnjë nuk mbijetoi. Sidoqoftë, duke i dhënë presion nga Kisha Ortodokse Bullgare dhe nga Nënkryetari i Parlamentit, Dimitar Peshev, qeveria aleate naziste nuk i dëboi 50,000 hebrenjtë, subjektet bullgare të saj, nga "tokat e vjetra", duke i shpëtuar ato.
Vdekja
Pas armëpushimit me Bashkimin Sovjetik forcat që kishin hyrë në Bullgari në 1944, krijuan një qeveri të re me mbizotërimin e komunizmit dhe u arrestuan anëtarët e Këshillit të Regjencës. Filov dhe nëntëdhjetë e dy zyrtarë të tjerë publikë u dënuan me vdekje nga një "Tribunal i Popullit" pasditen e 1 shkurtit 1945 dhe u ekzekutuan duke qëlluar atë, natën, në varrezat e Sofjes. Atëherë u varrosën në një varr masiv që kishte qenë një krater bombash. Prona e Filovit u konfiskua dhe gruaja e tij u internua.
Dënimi u tërhoq nga Gjykata Supreme Bullgare më 26 qershor 1996.
Tivenys
Tivenys është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Ebre, të provincës Tarragona, në Katalonia. Tivenys ka 926 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 53.54 km2.
Lidhje të jashtme
Tivenys
Osman Elezi
Osman Elezi Kryetar i bashkisë së Kukësit nga 2003-2007.
Ylber Zeneli
Ylber Zeneli Kryetar i bashkisë së Kukësit nga 2000-2003.
Les plaisirs et les jours
Les plaisirs et les jours është koleksion i poezive dhe romanëve nga Marcel Proust. Së pari u botua nga Calmann-Lévy në vitin 1896, dhe ishte botimi i parë i Proustit.
Lahore
Lahore është kryeqyteti i provincës së Punxhabit, zona e dytë më e madhe metropolitane në Pakistan. Konsiderohet një qendër e rëndësishme historike në Azinë Jugore. Me një histori të pasur më shumë se një mijëvjeçar, Lahore është një qendër kryesore kulturore e rajonit Punjab dhe e Pakistanit. Një nga qytetet më të populluara dendur në botë, Lahore mbetet një qender ekonomike, politike, transporti, argëtimi, si dhe një qendër shumë e rëndësishme arsimore e Pakistanit.
Kultura
Lahore konsiderohet jozyrtarisht si qendra kulturore e Pakistanit pasi aty organizohen një numër i konsiderueshem aktivitetesh artistike, kulinarie, muzikore, kinematografike etj. Qyteti ka qenë gjithmonë një qendër e botimeve kryesore si dhe qyteti aty ku publikohen 80% e librave të Pakistanit. Gjithashtu akoma dhe sot mbetet qendra kryesore e shumë veprimtarive letrare, arsimore dhe kulturore në Pakistan. Lahore është gjithashtu një qendër e rëndësishme fetare pasi ka qindra tempuj, xhami, kisha dhe kopmpleksin e madh të faltores Data Durbar Complex.
Historia
Lahore rradhazi ka shërbyer si kryeqyteti rajonal i perandorive të mbretërisë Hindu Shahi në shekullin e 11-të, Ghaznavids në shekullin e 12, shtetit Ghurid në shekujt e 12 dhe 13 dhe Perandorisë Mughal në shekullin e 16. Nga 1802 deri 1849, Lahore ka shërbyer si kryeqyteti i Perandorisë Sikh. Në mesin e shekullit të 19-të dhe në fillim të shekullit të 20, Lahore ishte kryeqyteti i rajonit Punjab nën Raj britanik. Kryeqyteti tradicional i Punjab për një mijëvjeçar, Lahore ishte qendra kulturore e nënkontinentit verior indian e cila shtrihet nga brigjet lindore të lumit Indus në New Delhi. Lahore është edhe baza e shumë strukturave britanikë koloniale të ndërtuara në stilin Indo-Saracenik, si Gjykata e Lartë e Lahores, Zyra e Përgjithshme e Postës, Muzeu i Lahores, Stacioni Hekurudhor i Lahores, si dhe universitete shumë të vjetër dhe kolegje, duke përfshirë Universitetin e Punjab dhe King Edward Medical University. Lahore Zoo, mendohet të jetë kopshti i katërt zoologjik në botë për sa i përket vjetërsise, ndodhet gjithashtu në Lahore.
Turizmi
The Guardian ka vlerësuar Lahore si destinacionin e 2të më të mirë turistik në Pakistan pas Taxila.
Popullsia
Indeksi i "Demographia Worlf Urban Areas" përllogarit popullsinë e qytetit në 11,007,835. Lahore rënditet i 34 i në indeksin e zonave më të populluara urbane në botë.
Kalaja e Gorices
Kalaja e Gorices është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkeologji", i miratuar më "08.01.1977".
Shtëpia e Saudit
parapamje|250px|Flamuri i dinastisë Saudite Shtëpia e Saudit (arabisht: آل سُعُود, romanizuar: ʾĀl Suʿūd) është familja mbretërore në pushtet e Arabisë Saudite. Ai përbëhet nga pasardhësit e Muhamed bin Saud, themeluesi i Emiratit të Dirijes, i njohur si Shteti i Parë Saudit (1744–1818), dhe vëllezërit e tij, megjithëse fraksioni qeverisës i familjes udhëhiqet kryesisht nga pasardhësit e Abdulaziz bin Abdul Rahman, themeluesi modern i Arabisë Saudite. Pozicioni më me ndikim i familjes mbretërore është Mbreti i Arabisë Saudite, një monark absolut. Familja në total vlerësohet të përbëhet nga rreth 15,000 anëtarë; megjithatë, shumica e pushtetit, ndikimit dhe pasurisë zotërohet nga një grup prej rreth 2,000 prej tyre. Disa vlerësime të pasurisë së familjes mbretërore matin pasurinë e tyre neto në 1.4 trilion dollarë. Kjo shifër përfshin kapitalizimin e tregut të Saudi Aramco, kompanisë shtetërore të naftës dhe gazit, dhe asetet e saj të mëdha në rezervat e karburanteve fosile.
Pasardhja e fronit të Arabisë Saudite ishte krijuar për të kaluar nga një djalë i mbretit të parë, Abdulaziz, tek tjetri. Mbreti Salman, i cili mbretëron aktualisht, së pari zëvendësoi princin e ardhshëm të kurorës, vëllain e tij Mukrin, me nipin e tij Muhammed bin Najef. Në vitin 2017, Muhamed bin Najef u zëvendësua nga Muhammed bin Selman, djali i mbretit Selman, si princ i kurorës pas një miratimi nga Këshilli i Besnikërisë me 31 nga 34 vota. Monarkia ishte e trashëguar nga vjetërsia agnatike deri në vitin 2006, kur një dekret mbretëror parashikonte që mbretërit e ardhshëm sauditë do të zgjidheshin nga një komitet i princave sauditë. Kabineti i emëruar nga mbreti përfshin më shumë anëtarë të familjes mbretërore.
Ladislav Klíma
djathtas|parapamje|200x200px| Ladislav Klíma Ladislav Klíma (22 gusht 1878 - 19 prill 1928), ishte një filozof dhe romancier çek i ndikuar nga George Berkeley, Schopenhauer dhe Nietzsche. Filozofia e tij referohet në mënyrë të ndryshme si ekzistencializëm dhe idealizëm subjektiv.
Jeta
Ladislav Klíma lindi në qytetin e Domažlice në Boheminë perëndimore. Ai vinte nga një familje mesatarisht e pasur. Pas dëbimit nga sistemi shkollor në 1895 për gjoja fyerjen e Shtetit, Kishës dhe - nga ato që ai e përshkroi si "analfabetizëm historik" - Habsburgët, ai jetoi alternuar në Tirol, Cyrih dhe Pragë. Si pjesë e filozofisë së tij ai vetëm njëherë mori punë afatshkurtra. Për një kohë, ai gjithashtu jetoi jashtë mbretërve të rastit nga botimet e tij dhe bujaria periodike e miqve të tij. Ndërsa vetëm një pjesë e veprës së Klíma u botua para vdekjes së tij, shumë dorëshkrime u botuan pas vdekjes, midis të cilave ishin tregimet dhe letrat e tij. Shumë dorëshkrime ai shkatërroi vetë. Klíma e kaloi pjesën e vonë të jetës së tij duke jetuar në një hotel, duke ndriçuar këpucë për të jetuar, duke pirë shpirtra dhe duke ngrënë çoroditje. Klíma vdiq nga tuberkulozi dhe është varrosur në Pragë.
Puna
Klíma hodhi poshtë normat e shoqërisë bashkëkohore çeke si në mënyrën e jetimit ashtu edhe në atë që ai shkroi. Kultura, vlerat morale dhe vetë bota janë hedhur poshtë të gjitha dhe realiteti i nënshtrohet vullnetit të individit. Pjesa më e madhe e filozofisë së Klímës shprehet në "Bota si vetëdije dhe asgjë" ("Svět jako vědomí a nic", 1904). Ai mori ide nga paraardhësit e tij filozofikë në ekstrem dhe u përpoq t'i përfshijë ato në jetën e tij praktike. Për Berkeley, çdo objekt ekziston vetëm sepse perceptohet, të qenit do të perceptohet. Klíma e merr këtë fazë më tej dhe sugjeron që individi krijon botën me vullnetin e tij. Kur arritja më e lartë për Schopenhauer është njeriu që mohoi vullnetin e tij, Klíma në të kundërt sugjeron që realizimi i vullnetit të tij është arritja kryesore. Kjo e afron Klíma-n afër Nietzsche-s me vullnetin e tij për të çliruar pushtetin nga kufijtë e botës borgjeze dhe duke afirmuar vetveten. Personaliteti i Klíma qëndron jo vetëm në konceptimin e tij të filozofisë, por edhe në përpjekjen e tij për t'iu përmbajtur asaj në jetën e tij personale. Shkrimet e tij autobiografike ilustrojnë përpjekjet e tij për të kuptuar fuqinë e tij dhe për të bërtitur "Deus sum" ("Unë jam Zoti"). Ai e testoi hyjninë e tij në një jetë pa para, dhe në jo-konformizëm që hodhi poshtë të gjitha konventat, përfshirë një punë. E gjithë kjo ishte për të çuar Klíma drejt kontrollit të vetvetes. Sidoqoftë, Klíma kishte edhe miq dhe mbrojtës që e mbështetën në vështirësi. Utrpení knížete Sternenhocha (Vuajtjet e Princit Sternenhoch: Praga 1928) është romani i tij më i famshëm. Në një seri hyrjesh në revistë, libri kronikon zbritjen në çmenduri të Princit Sternenhoch, i cili lëviz nga jeta e një fisniku në një jetë të mbushur me vuajtje, eksentricitet, periudha të çmendurisë dhe vetë-mundimit. Duke u zhytur në nivelin më të ulët, ai përfundimisht arrin një gjendje përfundimtare të lumturisë dhe shpëtimit.
Vllasi (Vranjë)
Vllas (serbisht: Власе/Vlase) është fshat në komunën e Vranjës, Serbi.
Hasan Halilaj
Hasan Halilaj Kryetar i bashkisë së Kukësit nga 2007-2015.
Pretina (Bujanoc)
Pretinë (serbisht: Претина/Pretina) është fshat në komunën e Bujanocit, Serbi.
Efekti Dunning-Kruger
Efekti Dunning-Kruger përshkruan shtrembërimin kognitiv në vetëperceptimin e njerëzve jokompetent për të mbivlerësuar njohuritë dhe aftësitë e tyre. Kjo tendencë është e bazuar në pamundësinë e vlerësimit objektiv të vetes përmes metakognicionit. Termi bazohet në një botim të David Dunning dhe Justin Kruger të viti 1999.
Piscinas
Piscinas (Piscìnas) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 16.89 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 66 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 857 banorë.
Efekti Dunning-Kruger
Ideja themelore
Të dy psikologët socialë kishin vërejtur në studimet e mëparshme që, për shembull gjatë leximit të teksteve, luajtjes së shahut ose ngasjes së makinës, injoranca shpesh çon në më shumë vetëbesim sesa dija. Në Universitetin Cornell ata hulumtuan këtë efekt në eksperimente të mëtejshme dhe në 1999 arritën në përfundim që njerëzit me aftësi të ulët
Dunning dhe Kruger treguan se performanca e ulët te njerëzit e tillë shpeshherë shoqërohet me vetëbesim të tepruar sesa performanca e lartë. Në tekstin Self-insight: Roadblocks and Detours on the Path to Knowing Thyself (2005), Dunning përshkroi efektin Dunning-Kruger si "anosognosia e jetës së përditshme" duke iu referuar një sëmundjeje neurologjike në të cilën një person me aftësi të kufizuara mohon paaftësinë e vet ose nuk është i vetëdijshëm për këtë. Ai shpjegoi:""Nëse dikush është i paafte, ai nuk mund ta di se është i paaftë. Atësitë që ju duhen për të dhënë një përgjigje të saktë janë pikërisht ato aftësi që ju duhen për të ditur se çfarë është një përgjigje e saktë.""
- David Dunning Deklaratat e tilla për këtë temë mund të gjenden shumë më herët në literaturë. William Butler Yeats shkroi në poezinë e tij të botuar 1980 Ardhja e Dytë: "The best lack all conviction, while the worst are full of passionate intensity." (Në shqip:“ Më të mirëve u mungon fuqia bindëse, ndërsa më të këqijtë janë plot pasion dhe karizma.“) Në esenë e tij Triumfi i budallallëkut, Bertrand Russell shkroi më 10 maj 1933: "The fundamental cause of the trouble is that in the modern world the stupid are cocksure while the intelligent are full of doubt" (shqip: "Shkaku kreysor i problemeve është që në botën moderne budallenjtë janë kokëfortë ndërsa inteligjentët janë plot dyshime").
Perceptimi
Efekti Dunning-Kruger në letërsinë psikologjike përmendet rrallë, por shpeshherë përmendet në bloge dhe forume diskutimi në internet si dhe në botimet akademike jashtë psikologjisë. Në një botim të shkencës kognitive mbi mohimin e ngrohjes globale të shkaktuar nga njeriu, efekti Dunning-Kruger përmendet si një shpjegim i mundshëm për injorancën e proceseve shkencore.
Në vitin 2000, Dunning dhe Kruger morën për studimin e tyre në psikologji çmimin satirik Ig Nobel.