cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akrokantosauri
Klasifikimi dhe sistematika
Vertebra shpinore të gjata nga Kretaku i Hershëm në Angli njëherë e një kohë konsideroheshin shumë të ngjashme me ato të Acrocanthosaurus, dhe më 1988 Gregory S. Paul e emërtuan si një specie e dytë e gjinisë, A. altispinax. Këto kocka iu atribuan fillimisht Altispinax, një teropod anglez ndryshe i njohur vetëm nga dhëmbët, dhe ky atribuim bëri që një autor të propozonte se Altispinax vetë ishte një sinonim për Acrocanthosaurus. Këto vertebra më vonë iu atribuan një gjinie të re Becklespinax, i veçuar edhe nga Acrocanthosaurus dhe Altispinax.
Zbulimi dhe emërtimi
parapamje|right|Skelet i montuar Acrocanthosaurus në pamje anësore
Acrocanthosaurus është i emërtuar pas kreshtave të tij të larta, nga Greqishtja e vjetër ɑκρɑ/akra ("i lartë"), ɑκɑνθɑ/akantha (gjemb) dhe σɑʊρος/sauros ("hardhucë"). Ka një specie me emër (A. atokensis), që emërtohet pas Kontesë Atoka në Oklahoma, ku u kampionët e parë. Emri u vendos më 1950 nga paleontologët amerikanë J. Willis Stovall dhe Wann Langston, Jr. Langston kishte propozuar edhe emrin "Acracanthus atokaensis" për gjininë dhe llojin në tezën e tij të papublikuar për diplomën e master-it më 1947, por emri u ndryshua në Acrocanthosaurus atokensis për publikimin formal.
Përveç skeleteve të plota që janë në muzetë e Karolinës Veriore dhe Dakotës Jugore, Acrocanthosaurus mund të njihet nga mbetje të paplota jashtë Oklahomës dhe Teksasit. Një dhëmb i gjendur në Arizonën jugore i referohet kësaj gjinie, dhe shenja të dhëmbëve janë gjetur në kockat e sauropodëve nga e njëjta zonë. Disa dhëmbë nga Formacioni Shkëmbor Arundel në Maryland janë përshkruar si pothuajse identikë me ato të Acrocanthosaurus dhe mund të jenë të një përfaqësuesi lindor të gjinisë. Shumë dhëmbë dhe kocka të tjera nga formacione të ndryshme gjeologjike mespërmes Shteteve të Bashkuara perëndimore gjithashtu janë lidhur me Acrocanthosaurus, por shumica e tyre janë identifikuar gabim.
Funksioni i gjymtyrëve të përparme
Si shumica e teropodëve të tjerë jo-avianë, gjymtyrët e përparme të Acrocanthosaurus nuk kryenin kontakt me tokën dhe nuk përdoreshin për lëvizje ; në vend të kësaj kishin funksion grabitqar. Zbulimi i një gjymtyre të përparme të plotë (NCSM 14345) lejoi analizat e para për funksionin dhe zonën e lëvizshmërisë së saj te Acrocanthosaurus. Studimi ekzaminoi sipërfaqen e kockave që mund të lidheshin me kocka të tjera që determinonin sa larg ky kyç mund të lëvizte pa u ndrydhur. Në shumë nga kyçet, kockat nuk përshtateshin bashkë plotësisht, duke indikuar një prezencë të kërcit në kyçe, siç vihet re në shumë arkozaurë që jetojnë. Ndër zbulimeve të tjera, studimi sugjeroi se, në një pozicion prehjeje, gjymtyrët e përparme do të vareshin nga shpatullat me humerusin e anuar pak mbrapa, bërryli i përthyer dhe kthetrat të kthyera.
Shpatulla e Acrocanthosaurus ishte e kufizuar në zonën e lëvizshmërisë krahasuar me atë të njeriut. Krahu nuk mund të lëkundej në një rreth të plotë, por lëkundej mbrapsht 109° në drejtim vertikal, kështu që humerusi mund të anohej pak përpara. Lëkundja përpata ishte e kufizuar në vetëm 24° në drejtim vertikal. Krahu nuk mund të arrinte një pozicion vertikal kur lëkundej për poshtë, por mund ta lëkundte sipër 9° horizontalisht. Lëvizshmëria e bërrylit ishin gjithashtu të kufizuara krahasuar me njerëzit, me një zonë lëvizshmërie të vetëm 57°. Krahu nuk mund të shtriqej plotësisht, as nuk mund të përthyhej shumë larg. Humerusi e kishte të pamundur të formonte kënd të drejtë me parakrahun. Rrezja dhe shtiza (kockat e parakrahut) lidheshin bashkë, kështu që nuk ishte i mundur rrotullimi.
Asnjë nga kockat e kyçit të dorës nuk përshtatej saktësisht, duke sugjeruar prezencën e një sasie të madhe kërci në kyç, gjë që e rëndonte atë. Të gjitha gishtat kishin mundësi të përthyheshin mbrapsht deri aty sa të preknin kyçin. Kur përkulej, gishti i mesit takohej me gishtin e parë, kurse gishti i tretë rrotullohej përbrenda. Gishti i parë i dorës zotëronte kthetrën më të madhe, që ishte e përkulur në atë mënyrë që ishte e kthyer mbrapa në drejtimin e pjesës së poshtme të dorës. Gjithashtu edhe kthetra e mesme mund të ketë qenë e përkulur, kurse kthetra e tretë, gjithashtu më e vogla, kishte mundësi edhe të zgjerohej, edhe të përkulej.
Pasi determinoi zonën e lëvizshmërisë në kyçet e gjymtyrës së përparme, studimi vazhdon me hipotezimin rreth zakoneve grabitqare të Acrocanthosaurus. Gjymtyrët e përparme nuk mund të lëkundeshin shumë përpara, të pamundura edhe të gërvishtnin qafën e vetë kafshës. Kështu që ato nuk mund të jenë përdorur në kapjen fillestare të presë dhe ndoshta Acrocanthosaurus përdorte gojën kur gjuante. Nga ana tjetër, gjymtyrët e përparme ishin të afta të lëkundeshin mbrapsht shumë fort. Kur preja kapej në nofulla, gjymtyrët e përparme (që ishin shumë muskuloze) mund të lëkundeshin mbrapsht për të shtrënguar prenë dhe të parandalonte arratisjen e saj. Kur kafsha pre përpiqej të tërhiqej prej andej, ajo vetëm mund të jetë shpuar edhe më shumë nga kthetrat e përkulura të dy gishtave të parë. Zgjerueshmëria ekstreme e gishtave mund të ketë qenë një adaptim që e lejonte Acrocanthosaurus të mbanin prenë pa frikën e ndrydhjes. Atëherë kur preja pengohej nga trupi, Acrocanthosaurus mund të jetë lëshuar me nofullat e tij. Një tjetër mundësi është që Acrocanthosaurus e mbante prenë në nofullat e tij, kur në mënyrë të përsëritur lëkundte mbrapa gjymtyrët e tij të përparme, duke shkaktuar plagë të mëdha me kthetrat e tij.
Truri dhe struktura e brendshme e veshit
parapamje|Kafka e Acrocanthosaurus, Muzeu i Shkencave Natyrore në Karolinën Veriore. Më 2005, shkencëtarët restauruan një kopje të zgavrës kafkore të Acrocanthosaurus duke përdorur tomografi të llogaritur për të analizuar hapësirat e ndryshme në tru. Në jetë, shumë nga hapësirat mund të jenë mbushur me meningjet dhe lëngjet truno-shpinore, duke shtuar dhe trurin bashkë. Megjithatë, tiparet e përgjithshme të trurit dhe nervat kafkore mund të determinohen nga kopja dhe krahasuar me teropodët e tjerë të cilëve u është krijuar kopja. Ndërsa truri është i ngjashëm me shumë teropodë, ai është më shumë i ngjashëm me ato të alosauridëve. Ai më shumë i përngjan truve të Carcharodontosaurus dhe Giganotosaurus sesa atyre të Allosaurus ose Sinraptor, duke dhënë më shumë mbështetje për hipotezën se Acrocanthosaurus ishte karkarodontosaurid.
Truri ishte në formë S-je, me pak zgjerim të hemisferave cerebrale, duke e bërë më shumë të ngjashëm me krokodilin sesa me zogjtë. Kjo është në lidhje me konservimin e trurit të teropodëve jo-celurosauriane. Acrocanthosaurus kishte tru të madh dhe një bulb olfaktor bulbor, duke indikuar një nuhatje të mirë. Rindërtimi i kanaleve gjysmërrethore të veshit, që kontrollojnë ekuilibrin, tregon se koka mbahej 25° horizontalisht. Kjo determinohej duke orientuar kopjen ashtu që kanali anësor gjysmërrethor të ishte paralel me tokën, siç është normalisht një kafshë në një qëndrim vigjilent.
Gjurmë këmbësh të mundshme
parapamje|Disa konte në Teksas ku gjurmë teropodi të madh janë gjetur në Formacionin Glen Rose. Formacioni Glen Rose në Teksasin qendror ruan shumë gjurmë këmbësh dinozauri, duke përfshirë gjurmë të mëdha teropodësh me tre gishta. Një nga shtigjet më të famshme u zbulua përgjatë lumit Paluxy në Dinosaur Valley State Park, një seksion i cili tani është në ekspozitë në Muzeun Amerikan të Historisë Natyrale në Nju Jork, ndonëse disa vende të tjera përreth shtetit janë përshkruar në literatura. Është e pamundur të thuash se cila kafshë i bëri ato gjurmë, sepse asnjë kockë fosile nuk është lidhur me gjurmët. Megjithatë, shkencëtarët për një kohë të gjatë e kanë konsideruar të mundshëm se ato gjurmë i përkasin Acrocanthosaurus. Një studim i vitit 2001 krahasoi gjurmët e këmbëve në Glen Rose me këmbët e shumë teropodëve të mëdhenj por nuk mund t’i atribuonte me siguri ato te një gjini e përcaktuar. Gjithsesi, studimi shënon se gjurmët ishin në madhësinë dhe formën e parashikuar për Acrocanthosaurus. Për shkak se Formacioni Glen Rose është afër Formacionit Antlers dhe Formacioneve të Maleve Binjake si në pozicion gjeografik ashtu edhe në moshë gjeologjike dhe i vetmi teropod i madh i njohur në këto formacione është Acrocanthosaurus, studimi nxori përfundimin se Acrocanthosaurus ishte më i munduri që t’i ketë bërë ato gjurmë. parapamje|left|Gjurmët e teropodit të Glen Rose dhe Apatosaurus i montuar në sfond, AMNH
Gjurmët e famshme të Glen Rose të shfaqura në Nju Jork përfshijnë gjurmë të këmbësh teropodësh që i përkisnin disa individëve që lëviznin në të njëjtin drejtim me mbi dymbdëdhjetë dinozaurë sauropodë. Gjurmët e teropodit janë disa herë të gjetura mbi gjurmët e sauropodëve, duke indikuar se ato u formuan më vonë. Kjo është çuar më tej sepse ekzistojnë prova që një grup i vogël i Acrocanthosaurus ishte duke gjuajtur një grup sauropodësh. Ndërsa është interesante dhe bindëse, kjo hipotezë është e vështirë për t’u provuar dhe gjithashtu ekzistojnë shpjegime të tjera. Për shembull, disa teropodë të vetëm mund të kenë lëvizur në të njëjtin drejtim disa herë pasi sauropodët kishin kaluar, duke krijuar pamjen e një grupi që gjuante prenë e vet. E njëjta gjë mund të thuhet edhe për "tufën" e supozuar të sauropodëve, që mund ose mund të mos kenë lëvizur në grup. Në një pikë që kalon në shtegun e një prej sauropodëve, një nga gjurmët e teropodit mungon, fakt i cili është cituar si provë për një sulm. Megjithatë, disa shkencëtarë të tjerë e dyshojnë vlefshmërinë e këtij interpretimi sepse sauropodi nuk ndryshoi të ecurën, siç do pritej kur një grabitqar i madh gjendej afër.
Paleoekologjia
parapamje|Një çift Acrocanthosaurus në lëvizje. Fosilë Acrocanthosaurus janë gjetur në Formacionin e Maleve Binjake në Teksasin verior dhe në Formacionin Antlers në Oklahomën jugore. Mosha e disa formacioneve biologjike është gjetur duke përdorur biostratigrafi (analizim i moshës së shtresave shkëmbore) në vend të matjes radiometrike (që fokusohet në mbetjet radiokative). Bazuar në ndryshimet e grupit të amonitëve, kufiri midis fazave Aptian dhe Albian të Kretakut të Hershëm është vendosur përbrenda Formacionit Glen Rose në Teksas, që mund të përmbajë gjurmë këmbësh të Acrocanthosaurus dhe shtrihet pak më sipër se Formacioni i Maleve Binjake. Kjo tregon se Formacioni i Maleve Binjake vendoset i tëri në fazën Aptiane, që zgjati nga 125 në 112 milion vjet më parë. Formacioni Antlers përmban fosile të Deinonychus dhe Tenontosaurus, dy gjini dinozaurësh gjithashtu të gjetur në Formacionin Cloverly në Montana, që është datuar në fazat Aptian dhe Albian, duke sugjeruar një moshë të ngjashme me Antlers. Kështu që Acrocanthosaurus ka ekzistuar ndërmjet 125 dhe 100 milionë vjetëve më parë.
Gjatë kësaj kohe, zona e mbrojtur në formacionet e Maleve Binjake dhe Antlers ishte një luginë, lumi i së cilës derdhej në detin e brendshëm të cekët. Disa milionë vjet më vonë, ky det do të zgjerohej në veri, duke u bërë Deti i Brendshëm Perëndimor dhe duke ndarë Amerikën Veriore në dy për pothuajse gjithë Kretakun e Hershëm. Formacioni Glen Rose përfaqëson një mjedis bregdetar, me gjurmët e mundshme të Acrocanthosaurus të ruajtura nga përgjatë bregut të lashtë. Meqë Acrocanthosaurus ishte një grabitqar i madh, pritet që ai të kishte zonë banimi të madhe dhe të jetonte në mjedise të ndryshme të asaj zone. Kafshë që mund të kenë qenë pre e Acrocanthosaurus mund të përfshijnë sauropodë si Paluxysaurus ose edhe sauropodin gjigand Sauroposeidon, gjithashtu edhe ornitopodë të mëdhenj si Tenontosaurus. Teropodi tjetër më i vogël Deinonychus gjithashtu sillej vërdallë në atë zonë por me një gjatësi prej 3 metra ka shumë mundësi që jepte sfidë minimale për Acrocanthosaurus.
Fadil Ferati
Fadil Ferati lindi më 10 maj 1960 në Istog dhe jetoi në Gurrakoc deri sa vdiq më 30 janar 2010, Komuna e Istogut, është një ndër politikanët më të shquar të Kosovës.
Biografia
Fadil Ferati shkollën fillore e ka kryer në Gurrakoc, Komuna e Istogut, shkollën e Mesme-Gjimnazin në Istog ndërsa Fakultetin Ekonomik në Universitetin e Prishtinës dhe ka diplomuar në vitin 1985.
Pas diplomimit, përkatësisht nga viti 1988 deri në vitin 1990 ka punuar si kontabilist në disa Ndërmarrje Private në Istog, ndërsa me legalizimin e pluralizmit politik në ish Jugosllavi dhe themelimin e Lidhjes Demokratike të Kosovës si dhe me formimin e strukturave të saj edhe nëpër Komuna, që në fillim të vitit 1990 me themelimin e Aktivit të LDK-së në Gurrakoc është zgjedhur anëtar i Kryesisë së Aktivit deri në vitin 1992. Në Kuvendin e Dytë të LDK-së, të mbajtur në qershor të vitit 1992 është zgjedhur Kryetar i Aktivit të LDK-së në Gurrakoc dhe anëtar i Kryesisë së Degës së LDK-së në nivel të Komunës. Në Kuvendin e dytë të rregullt është zgjedhur Kryetar i Kryesisë së Këshillit Komunal të Financimit dhe këtë funksion e ka ushtruar që nga viti 1995 deri pas luftës, kur ka pushuar funksionimi i këtij Këshilli.
Në Kuvendin e tretë të LDK-së, të mbajtur në shtator të vitit 1997 është zgjedhur Kryetar i Kryesisë së LDK-së në Komunën e Istogut dhe tani në Kuvendin e katërt të LDK -së sërish eshte zgjedhur Kryetar i Kryesisë së LDK-së në Komunën e Istogut dhe anëtar i Këshillit të Përgjithshëm të LDK-së.
Pas ndërhyrjes së trupave ushtarake mbrojtëse të NATO-s, vendosjen e Administratës Ndërkombëtare Civile dhe marrëveshjes së ndërmjetësuar për formimin e Institucioneve të Përkohshme në Kosovë të menaxhuara nga Administrata Ndërkombëtare, qofshin ato të nivelit qendror apo lokal, në dhjetor të vitit 1999, është caktuar Bashkëkryesues i Këshillit Komunal në Istog deri në zgjedhjet lokale të vitit 2000. Pas fitores së LDK-së në këto zgjedhje, në mbledhjen e parë konstituive, nga delegatët e Kuvendit Komunal në Istog me shumicë votash është zgjedhur Kryetar i Kuvendit për Komunën e Istogut dhe po ashtu në Zgjedhjet lokale të vitit 2002, të mbajtura më 26 tetor, sërish është zgjedhur Kryetar i Kuvendit Komunal për Komunën e Istogut.
Gjithashtu me zgjedhjet e vitit 2007 ku në zgjedhet me voten e drejtpërdrejt të qytetarit, zgjedhet Kryetar i Kounës së Istogut të cilion funksion e ushtroi deri me 2010 Në vitin 2005 rizgjedhet kryetar i Kryesisë së Degës së LDK-së në Istog dhe anëtarë i Kryesisë Qendrore të LDK-së dhe anëtarë i Këshillit të përgjithëshëm të LDK-së. Në vitin 2006 zgjedhet nji prej Nënkryetarëve të LDK-së, funksion të cilin e ushtroi deri më sot kur ndërroi jetë më 30 janar 2010. Fadil Ferati ishte i martuar, baba i tre fëmijëve.
306
Mbi vitin 306.
25 Dhjetor
25 dhjetori është dita e 359-të e kalendarit gregorian (dita e 360-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit kanë mbetur edhe 6 ditë.
307
Mbi vitin 307.
Enas ibn Maliq
Enes ibn Malik ibn Nadar al-Khazraxhi El-Ensari (أنس بن مالك الخزرجي الأنصاري, vdiq më 709 ) ishte sahab i profetit Islam Muhamed.
Biografia
Enes ibn Malik, një pjesëtar i klanit Naxhar të fisit Khazraj të Jethribit, lindi dhjetë vjet para hixhretit të Profetit Muhamed. Pasi babai i tij, Malik ibn Nadr, vdiq si jomusliman, nëna e tij, Umm Sulejm, u martua me një të rikonvertuar, Ebu Talha ibn Thabit. Gjysmëvëllai i Enesit nga kjo martesë ishte Abdullah ibn Ebi Talha.
Kur profeti mbërriti në Medine në vitin 622, nëna e Enesit ia paraqiti profetit si shërbëtor të tij.
Pas vdekjes së profetit në vitin 632, Enesi mori pjesë në luftërat pushtuese. Ai ishte i fundit nga sahabët e shquar të Profetit që vdiq.
Niko Peleshi
Niko Aleks Peleshi (i lindur më 11 Nëntor 1970) në Korçë, është një politikan shqiptar i cili aktualisht është Ministër i Mbrojtjes që prej datës 31 dhjetor 2020. Më parë ka shërbyer si Zëvendëskryeministër i Shqipërisë në shtator 2013. Ai ishte Prefekt i Korçës nga viti 2004 deri në 2005 dhe kryetar i Bashkisë së Korçës nga viti 2007 deri në vitin 2012. Nga viti 2012 është anëtar i Kryesisë së Partisë Socialiste. Që nga viti 2019 është deputet zyrtar.
Ka kryer studimet e larta për Inxhinieri Elektronike në Universitetin Politeknik të Tiranës me rezultate të shkëlqyera duke marrë titullin Inxhinier Elektronik. Në vitin 1989 ka përfunduar shkollën e mesme të përgjithshme “Raqi Qirinxhi” në Korçë, me Medalje të Artë.
Z.Peleshi ka pasur një angazhim të gjatë në fushën e biznesit privat në qytetin e Korçës, si dhe në vitet 2001-2004, ka drejtuar me sukses Dhomën e Tregtisë dhe Industrisë Korçë.
Karriera politike e Z. Peleshi fillon në tetor të 2004-ës, kur emërohet Prefekt i Qarkut Korçë dhe e ushtron këtë funksion për rreth një vit. Në vitin 2005, zgjidhet Kryetar i Partisë Socialiste të qytetit të Korçës. Në zg­jedhjet lokale të shkurtit 2007 zgjidhet Kryetar Bash­kie i Korçës, për t'u rikonfirmuar edhe njëherë si Kryetar Bashkie në zgjedhjet lokale të 2011-s. Prej vitit 2012 është anëtar i Kryesisë së Partisë Socialiste.
Në vitin 2017, zgjidhet Ministër i Bujqësisë i Republikës së Shqipërisë në qeverinë Rama II.
Clark County (Kansas)
Clark County është një nga  qarqet në shtetin federal Kansas të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Shehadin Zenuni
Shehadin Zenuni është i lindur me 13.08.1982. ne Prizren. Karrierën hendbollistike e filloj qysh ne rini te hershme (ne shkollën fillore) ne Prizren. Ne vitin 2001 kalon ne K.H. Prishtina, tani ne Vellaznimin e Gjakovës tani ne Besën e Pejës tani apët kthehet ne Prishtine dhe ne fund e përfundon karrierën (jo zyrtarisht) ne K.H. Prizreni. Edhe pse me jo dëshirën e vete e përfundon karrierë, si lojtar i ri ne moshën 28 vjeçare. Ishte anëtar i përfaqësueses se Kosovës për te cilën luajti rreth 20 ndeshje, poashtu ishte edhe anëtare i përfaqësues se Kosovës ne rëre ku gjithashtu luajti rreth 30 ndeshje, ne Turqi (Antalia, Alanya) dhe ne Qipro (Girne).
308
Mbi vitin 308.
Feja në Maqedoninë e Veriut
Ortodokësia Maqedonase
Ortodoksia Lindore ka pasur një histori të gjatë në Maqedoni, dhe ende mbetet feja kryesore. Në 1019 peshkopata e Ohrit u themelua. Në 1767 nën urdhërin e Sulltanit, Peshkopata u shfuqizua nga autoritetet turke dhe aneksoi Patriarkanën e Kostandinopojës. Gjatë shekujve 19 dhe 20 kishte një përpjekje për të rivendosur peshkopatën e Ohrit. Kisha Ortodokse maqedonase fitoi autonominë nga Kisha Ortodokse serbe në vitin 1959 dhe shpalli rivendosjen e peshkopatës së Ohrit. Në 19 korrik 1967, Kisha Ortodokse Maqedonase deklaroi autonominë nga Kisha Ortodokse serbe. Shumica e Maqedonasve i përkasin besimit Ortodoks. Në vitin 2001 Kisha kishte rreth 1,350,000 familje në Maqedoni.
Krishterimet tjera
djathtas|class=cx-highlight|parapamje|225x225px|E [[Kisha Katolike maqedonase|Kisha Katolike maqedonase në Manastir të Maqedonisë.]] Kisha katolike maqedonase është themeluar në vitin 1918. Ky është një rit bizantin sui juris kishë e veçantë brenda bashkësisë Romake dhe kishave lindore katolike dhe përdor gjuhën maqedonase në liturgji. Eksarkati u shpërbë në vitin 1924. Në vitin 2001 selia e Shenjtë e ri-themeloi Eksarkatin Apostolik të Maqedonisë. Aktualisht, anëtarët e Kishës Katolike të Maqedonisë janë në numër rreth 11,266.
Ka një numër të Protestantëve në Maqedoni. Në fund të shekullit 19-të dhe në fillim të shekullit 20-të, misionarët Amerikanë konvertuan fshatrat në rajonin e komunës së Strumicës-Petriç në Methodism, një besim që akoma praktikohet. Ka gjithashtu një komunitet të vogël të Baptistëve maqedonas të cilët kanë ekzistuar që nga viti 1928.
Kisha Ortodokse serbe operon në mesin e veriut të Serbëve në Maqedoni. Numri i pasuesve korrespondon me numrin e Serbëve në 36,000.
Islami në Maqedoni
parapamje|226x226px|[[Xhamia e Mustafë Pashës|Xhamia Mustafa Pasha në Shkup.]] Islami ka pasur një ndikim të madh në Maqedoni që nga viti i dyndjeve Osmane në shekujt e 14-të dhe 15. Shumë Turq u vendosën në Maqedoni dhe paraqitën aspekte të kulturës Islame. Shumica e Shqiptarëve dhe e disa Maqedonasve etnik u konvertuan në Islam, këta Myslimanë maqedonas apo Torbeshi përgjithësisht ruajnë kulturën e tyre maqedonase dhe zakonet, ndërsa shumë u asimiluan si Turq. Nga shekulli i 19-të shumica e qyteteve kryesisht ishin të populluara nga Myslimanët. Šarena Džamija në Tetovë është një trashëgimi e vendit nga e kaluara Otomane. Popullsia Myslimane maqedonase ishte përafërsisht 500,000 në vitin 2002. Sot, Myslimanët përbëjnë rreth 33.33% të popullsisë së përgjithshme të kombit. Megjithatë, Islami është parashikuar të bëhet feja më e mëdha në vend deri në vitin 2050, me gati gjysmën e vendit që respektojnë këtë besim.
Jehudizmi
Judenjtë kishin qenë të pranishëm kur rajoni tani i quajtur Republika e Maqedonisë ishte nën sundimin Romak në shekullin e dytë pas krishtit. Popullsia u asgjësua nga kryqëzatat, por u ringjall pas emigracionit të Judenjëve Sefardik nën Perandorinë Osmane. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Maqedonia ishte pushtuar nga Bullgaria, një pushtet Aks, dhe Judenjtë u dërguan në kampet e përqendrimit. Si në pjesën tjetër të Ballkanit, Holokausti dhe emigracioni në Izrael do të thotë se Maqedonia tani ka një komunitet shumë më të vogël të Hebrenjëve, që numëron rreth 200. Kjo është kryesisht e bazuar në kryeqytetin Shkup, dhe nuk ka sinagogë funksionale.
309
Mbi vitin 309.
Cherokee County (Kansas)
Cherokee County është një nga  qarqet në shtetin federal Kansas të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
SSL
SSL teknologjia përdoret për të enkriptuar komunikimin në HTTP protokol. Zakonisht përdoret për të enkriptuar të dhënat që barten ndërmjet një klineti dhe një web sajti. Që një server të përkrah një SSL lidhje duhet të ketë të instaluar nje çertifikatë X.509. Çertifikata ështe një dokumet digjital që përdoret për të vërtetuar identitetin. Çertifikata lëshohet nga një palë e tretë e besueshme. SSL përdoret kur përdoren Web-shërbimet, Web shërbimet zotojnë IIS(Internet Information Server) të cilët mbështesin enkriptimin SSL. Për përdorimin e IIS me SSL së pari duhet të gjenerohet një çertifikatë dhe të instalohet. Pastaj mund të kofigurohen një ose më shumë lidhje në IIS,  të kërkohet  një komunikim më i sigurtë. Klientët që konektohen në një web-faqe, web-shërbim që i përdorin këto lidhje duhet që të përdorin URL-t që fillojnë me HTTPS në vend të HTTP. Një klient mund t’i besoj ose jo një web-sajti para se të dërgoj të dhëna të ndishme(personale/të rëndësishme) në të. Çertifikatat janë të dizajnuara për këtë qëllim, vërtetimin e një realcioni të besueshëm me ndihmën e palës së tretë. Në koncept çertifikata digjitale është analoge me dokumentin identifikues, të cilin e lëshon departamenti i shtetit, i cili department garanton për identitetin tuaj. Ngjashëm një çertifikatë vërteton se Autoriteti Çertifikues (CA) garanton/mban përgjegjësi për identitein tuaj. Për krahasim mund të marrim, kur një kompani vendos të  pranoj një aplikacion tuaj të  bazuar në një dokument tuaj valid, në  rastin tonë  klienti mund të vendos të dërgoj të dhëna të ndjeshme/personale në  një  web bazuar në  një çertifikatë e cila është e nënshkr uar nga një palë e tretë e besueshme. Për të përdorur SSL, një organizatë duhet të blej një çertifikate nga një Autoritet Çertifikues i njohur, dhe t’a instalojë atë në  serverin e vet. Gjersa klienti i beson Autoritetit Çertifikues, ai i beson edhe informative të cilat gjenden në çertifikatë, të validuara nga ai autoritet. Nëse një palë e tretë e padëshiruar e insatlon çertifikatën me një identitet të falsifikuar, edhe nëse e bënë këtë CA përmban informacione për secilin përdorues të regjistruar, dhe e anulon çertifikatën  në  këtë rast. Autoriteti çertifikues (CA) ruan identitetin tuaj.Sikurse një kompani që pranon një aplikacion tonin duke u bazur në ID-kartën tonë si vërtetim, këtu klineti mund të dërgojë të dhëna në web-server duke u bazuar në një çertifikatë të nënshkruar nga një palë e tretë.
Çertifikata përmban informacion të sigurtë  identifikuese. Është e nënshkruar me çelësin privat të autoritetit çertifikues me të cilën garanton që është ë mirëfillt(vërtetë), pra nuk është modifikuar. Tipi i çertifikatave i njohur si X.509v3 përmban informata bazike si: Një çertifikatë mundet edhe të  përmbajë  informacione të  veqanta  për bisnese siç jan:çertifikata e poseduesit të industrisë, sa gjatë  ka qenë  ajo industri në  veprim, e të tjera. Çertifikatat përmbajnë një çelës publik, kjo na bënë të ditur që duhet përdour kriptimin asimetrik.Çdo informacion që klinenti kripton me çelësin publik mund të dekriptohet vetëm nga serveri. Klienti krijon një realcion me serverin dhe në mënyrë të sigurtë ndërron çelësin për enkriptim, i cili çelës përdoret për të gjithë të dhënat të cilat do të shkëmbehen mes serverit dhe klientit. Pse egziston SSL? -Enkriptimi, fsheh të dhënat që dërgohen nga një kompjter një tjetrin -Identifikimi, bënë të mundur që kompjuteri me të cilin po kumunikoni është ai që ju i besoni. Enkriptimi-nëse dëshironi të dërgoni të dhëna për kartën tuaj të kreditit nëpër rrjet dërgimi i të dhënave pa SSL është rrezik sepse kur të dhënat dërgohen nga kompjuteri juaj në server mund të jetë një pale e tretë, e cila mund të marrë të dhënat tuaja. Përdorimi i SSL në këtë rast vendos një barrier mbrojtëse, dhe të dhënat nuk mund të merren nga nje palë e tretë, e gjitha që mund te mirret nga pala e tretë është e pakuptueshme.
Enkripitimi bazohet në këta hapa:
Indetifikimi
Një kompani kërkon nga autoritetet çertifikuese një çertifikate. Kompania në këtë rast duhet të jap informata për: Web-serverin, çfarë kompanie është, ku është e lokalizuar. Autoritetet çertifikuese kontrollojnë mbi korrektësinë e të dhënave, pasjta autoritetet çertifikuese krijojnë çertifikatën dhe e nënshkruajnë atë.
Hapat që ndjek klinenti për vërtetim e serverit. Gjatë SSL *handshake*, serveri i dërgon klientit një çertifikatë  për të vërtetuar vetveten. Klienti e përdor këtë për të vërtetuar identitetin që  paraqet kjo çertifikatë.
Nje klient i aktivizuar SSL kalon nëpër këto hapa për të vërtetuar identitetin e serverit :
1.A është data e sotme brenda periodës valide? Klienti e kontrollon datën e validitetit të çertificatës së serverit. Nëse data dhe koha aktuale janë jashtë kësaj periode, procesi i vërtetimit nuk shkon më tej. Kurse, nëse data është brenda kohës valide të çertifikatës, klienti kalon në hapin e dytë.
2.A është Autoriteti çertifikues (CA), një CA që i besohet? Çdo klient aktiv i SSL mban një listë të çertifikatave CA. Kjo listë përcakton se cilat çertifikata të serverit do t’i pranoj klienti. Nëse “DN” e lëshuar nga Autoriteti Çertifikues, përkon me “DN” të Autoritetit çertifikues që gjendet në listën e klientit të Autoriteteve Çertifikuese të besueshme, përgjigjja është  “po” dhe klienti shkon në hapin 3. Nëse lëshimi i CA-se nuk është në listë, serveri nuk vërtetohet derisa klienti mund të verifikojë një zingjir çertifikate duke përfunduar në një CA që është në listë.
3.A e vërteton lëshimi i çelësit publik të CA-ve, nënshkrimin digjital të emetuesit? Klienti e përdor çelësin publik nga çertifikatat e CA-ve(që gjendet në listën e CA-ve të besuara në hapin e dytë) për të vërtetuar nënshkrimin digjital të CA në serverin e çertifikatës që është duke u prezentuar. Nëse informata në serverin e çertifikatës ka ndryshuar nga koha që është nënshkruar nga CA, ose nëse çelësi i çertifikatës publike CA nuk korrespondon me çelësin privat që është përdorur nga CA për të nënshkruar çertifikatën e serverit, klienti nuk e vërteton identitetin e serverit. Nëse nënshkrimi digjital i CA-se mund te jetë i vlefshëm, klienti e trajton çertifikatën e serverit si një "letër rekomandimi" valide nga ajo CA dhe vazhon zhvillimin. Në këtë pikë, klienti është i determinuar që çertifikata e serverit është valide, është përgjëgjësia e klientit të kalojë në hapin e katërt pa kaluar në  hapin e pestë.
4.A përputhet emri i domenës në çertifikatën e serverit me emrin e domenës së vete serverit? Ky hap konfirmon që serveri është në të vërtetë  i lokalizuar në të njejtën adresë të rrjetit që është specifikuar nga emri i domenës në çertifikatën e serverit. Edhe pse hapi i katërt teknikisht nuk është pjesë e protokolit SSL, ky hap përmban mbrojtjen e vetme kundër një sulmi të sigurisë të njohur i "Njeriu-në-mes-të sulmit". Klientët duhet të performojnë këtë hap dhe duhet të refuzojnë vërtetimin e serverit ose të krijojnë një lidhje nëse emrat e domeneve nuk përkojnë. Nëse emri i domenës së serverit aktual përkon me emrin e domenës në çertifikatën e serverit, klienti kalon në hapin e pestë.
5.Serveri është i vërtetuar. Klienti vazhdon procesin me SSL *handshake*. Nëse klienti nuk kalon në hapin e pestë për ndonjë arsye, serveri që është i identifikuar nga çertifikata nuk mund te vërtetohet, dhe përdoruesi është i paralajmëruar për problemin dhe i informuar qe vërtetimi i lidhjes nuk mund të krijohet.
Në detaje procesi i SSL zhvillohet kështu:
F1 Holanda - 1952
Çmimi i madh për Holandën në Formula 1 për vitin 1952 u mbajt më 17 gusht, 1952 tek Qarku Zandvoort.
Joey King
Joey Lynn King (lindi më 30 korrik 1999 ) është një aktore amerikane. Ajo së pari fitoi njohje për portretizimin e Ramona Quimby në filmin komedi Ramona and Beezus (2010) dhe që atëherë ka fituar njohje më të gjerë për rolin e saj kryesor në The Kissing Booth (2018) dhe dy vazhdimet e saj. King mori vlerësime kritike për rolin e saj kryesor në serinë dramë kriminale The Act (2019), për të cilin ajo u nominua për Primetime Emmy Award dhe Golden Globe Award.
King gjithashtu u shfaq në filma Battle: Los Angeles (2011), Crazy, Stupid, Love (2011), The Dark Knight Rises (2012), The Conjuring (2013), White House Down (2013), Independence Day: Resurgence (2016),  Bullet Train (2022) dhe The Princess (2022), si dhe sezonet e parë dhe të dytë të serisë dramë Fargo (2014–2015).
Jeta e hershme
King lindi në Los Anxhelos, Kaliforni, nga Terry dhe Jamie King. King filloi aktrimin profesionalisht në moshën 4 vjeçare, duke filluar me një reklamë për Life Cereal. Ajo ka qenë gjithashtu në reklama për AT&T, Kay Jewelers, dhe Eggo. King ndoqi shkollën Phoenix Ranch në Simi Valley. Si fëmijë, King këndoi një capella për një shfaqje talentesh në Qendrën e Arteve Kulturore Simi Valley. Ajo gjithashtu interpretoi me Teatrin e Fëmijëve të Skenës në Agoura.[4] Ajo ka dy motra më të mëdha, aktoret Kelli King dhe Hunter King. King ka deklaruar, "Unë jam hebre, por nuk jam vërtet, vërtet fetar."
2008–2016: Fillimet dhe aktrimi si fëmijë
King dubloi topin e verdhë të leshit Katie në filmin e animuar Horton Hears a Who! (2008). Ajo gjithashtu u shfaq në Quarantine (2008). Në vitin 2010, ajo luajti e ftuar në serialin Ghost Whisperer. Ajo u shfaq gjithashtu në The Suite Life of Zack & Cody si Emily Mason në dy episode. Paraqitjet e tjera televizive përfshijnë Entourage, CSI: Crime Scene Investigation, Medium, dhe Life in Pieces.
Roli i parë kryesor i King ishte në filmin Ramona and Beezus të vitit 2010, një përshtatje e serisë së librave Beverly Cleary, duke luajtur si Ramona Quimby. Ajo gjithashtu publikoi një tekje për filmin e quajtur "Ramona Blue". Roli i saj në film i dha asaj një Young Artist Award.
King u shfaq në Battle: Los Angeles, ku ajo luajti një vajzë të quajtur Kirsten. Gjithashtu në vitin 2011, ajo luajti në filmin Crazy, Stupid, Love. Gjithashtu, ajo u shfaq në videon muzikore "Mean" të Taylor Swift si një studente e re në kafenenë e shkollës e refuzuar nga bashkëmoshatarët e saj.
King pati një rol në filmin e tretë të Christopher Nolan për Batman, The Dark Knight Rises (2012), si Talia al Ghul e re. Ajo gjithashtu filmoi serialin komedi jetëshkurtër Bent, pati paraqitje të ftuar në New Girl dhe ishte në episodin e fundit të The Haunting Hour: The Series, "Goodwill Towards Men." Në vitin 2013, King u shfaq në Oz the Great and Powerful, Family Weekend, White House Down, dhe The Conjuring. Në vitin 2014, ajo u shfaq në Wish I Was Here, si dhe në Fargosi Greta Grimly, vajza e oficerit të policisë Gus Grimly.
Në vitin 2016, King u përfshi në filmin dramatik të moshës madhore The Possibility of Fireflies. Ajo luajti personazhin kryesor Clare në filmin horror-thriller 2017 Wish Upon. Ajo gjithashtu kishte një rol në Slender Man i cili u publikua në 2018.
2017–tani: The Kissing Booth dhe The Act
Në vitin 2018, ajo luajti si Elle Evans në komedinë romantike adoleshente të Netflix, The Kissing Booth. Ajo ripërsëriti rolin në vazhdimin The Kissing Booth 2, i lëshuar në 2020, dhe në The Kissing Booth 3, i cili u publikua më 11 gusht 2021.
Në vitin 2019, ajo luajti në serialin televiziv të antologjisë së vërtetë të krimit The Act on Hulu. King u hodh si Gypsy Rose Blanchard, një rol që kërkoi që King të rruante kokën për herë të tretë në karrierën e saj. Ajo fitoi nominimet e saj për çmimet Emmy, Golden Globe, SAG dhe Critics' Choice. Ajo gjithashtu u shfaq në sezonin e katërt të komedisë CBS Life in Pieces si Morgan.
King përfaqësohet nga agjenti i talenteve Dan Spilo. Në gusht 2020, ajo nënshkroi një marrëveshje me Hulu për të prodhuar përmbajtje televizive për shërbimin e saj. Në korrik 2021, kompania e saj e prodhimit All The King's Horses arriti një marrëveshje me Netflix.
Jeta personale
King filloi një marrëdhënie me producentin dhe regjisorin Steven Piet në shtator 2019 pasi u takuan në xhirimet e filmit The Act; ata u fejuan në shkurt 2022.
Çmimet dhe nominimet
Në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Vankuver 2015, juria e shfaqur nga Canadian Images bëri një përmendje të nderuar duke e njohur Kingun si një aktore në zhvillim për performancën e saj në Borealis.
Provinca Stara Zagora
Provinca Stara Zagora (bullgarisht: Област Стара Загора) është një nga 28 provincat e Bullgarisë. Provinca (oblasti) është i ndarë në 11 bashki me një sipërfaqe prej 5,151.1 km2 dhe me popullsi të përgjithshme 350,925 banorë. Qendra ekonomike dhe kulturore e provincës prej nga merr dhe emrin provinca është qyteti Stara Zagora.
Kantoni Saint-Chamond-Sud
Kantoni Saint-Chamond-Sud (frëngjisht: Canton de Saint-Chamond-Sud) është një kanton në departamentin Loire, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Chamond. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 19450 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Chamond-Sud aktualisht përbëhet nga 2 komuna.
Kantoni Montmort-Lucy
Përbërja aktuale
Kantoni Montmort-Lucy aktualisht përbëhet nga 22 komuna.
Boshnjakët
parapamje|Veshje boshnjake nga [[Zenica|Zenicë]] Boshnjakët janë një grup etnik me origjine nga rajoni i Bosnjes qe eshte sot pjese e Bosnjes dhe Hercegovines dhe nga rajoni i Sanxhakut qe eshte sot pjese e Serbise dhe e Malit te Zi. Ata jetojne gjithashtu në Kroaci, Shqiperi, Kosovë e Maqedoni e Veriut.
Sot, termi "boshnjak" (bošnjak) në gjuhë të ndryshme të botës u drejtohet kryesisht popullsisë myslimane që banon apo ka banuar më parë në territorin e sotëm të Bosnjës dhe Hercegovinës. Tërësia e banorëve te B dhe H së sotme në gjuhën e B dhe H është bosanci, që në shqip do të përkthehej "bosnianë", term i cili faktikisht nuk përdoret, dhe zëvendësohet me "boshnjak".
Ardhja e boshnjakëve në Shqipëri nuk ka një datë te saktë, por daton aty rreth viteve 1878-1883 vit kur filloi dhe emigrimi i boshnjakëve. Emigrimi i boshnjakëve u be ne tre faza: 1878-1883, 1883-1890 dhe 1891-1897. Shkaqet e këtij emigracioni ishte kryesisht lufta Austro-Hungareze me Turqine.
Sipas tregimeve të të moshuarve ardhja e boshnjakëve në Durrës u bë për arsye të një avarie të anijes së tyre që ishte drejtuar për në Turqi dhe u bë i pa mundur udhetimi për në Turqi. Një gjë është e qarte qe boshnjakët gjetën një mikpritje të veçantë nga vendasit dhe zhvilluan marëdhënie të mira gjatë gjith kohës,ata u integruan në kulturat e njëri-tjetrit. Ne Shqipëri erdhën një popullsi boshnjake që banonte në një vend midis qyteteve kryesore të zonës Mostar, Çaplin, Stolac si dhe disa qytete dhe fshatra Çetinje, Pocitel, Trebinje etj.
Ndër familjet e para që erdhën ishin familjet e Sabliqëve, Guzinëve, Kadragiqëve, Sfinjarëve, Tikvinëve, Tabakoviqëve, Kllariqëve, Miceviqëve, Ramiqëve, Zuriqëve etj. Pjesa më e madhe e tyre u vendosën në periferi të qytetit të Shijakut në vendin e quajtur kodrat e Koxhasit dhe të Borakes. Pjesa më e madhe e këtyre familjeve ishin familje qytetare dhe intelektuale, më vonë erdhën edhe të tjerë boshnjakë të fshatrave përreth Mostarit, Çaplinit etj. dhe u vendosën në fshatin, që u quajt Borake, që ishin kryesisht bujk, blektorë dhe fermer te zotë.
Muhaxhirët janë njerëz punëtor trima dhe te ndershëm, nuk janë të pakta rastet e kontributit të boshnjakëve ne luftë kundër armiqëve. Boshnjakët morën pjesë në luftën e Shkodrës ku ranë në fushën e betejës Sali Molla dhe Sali Zyriqi, Ali Ramiqi mori pjesë në luftën e rrushbullit, Omer Shehoviqi mori pjesë në luftën e Vlorës. Në 1939, Sulejman Hafizi ose Sulejman Kadra që drejtoi bashkë me patriotët e tjerë qëndresën kundër Italis fashiste në Shëngjin të Lezhës. Pas lufte boshnjakët u kthyen në jetën e tyre duke i shërbyer vendit me ndihmën e tyre në çdo fushë. Sot është një komunitet që ka mundur të ruaj gjuhën zakonet e tij.
16 shkurt
Ngjarje
thumb|200px|[[Inkuizicioni.]]
310
Mbi vitin 310.
Domatja
Domatja (solanum lycopersicum) është një frut njëvjeçare që e ka prejardhjen nga Andet e Amerikës së Jugut. Kur europianët arritën në Amerikë, bima e domates ishte përhapur deri në Amerikën Qendrore dhe Meksikë. Përdorimi i saj si ushqim filloi në Meksikë, dhe u përhap në të gjithë botën pas kolonizimit spanjoll të Amerikës. Varietete të shumta të saj tani kultivohen gjerësisht tashmë, nganjëherë në serra në klimat e ftohta.
Domatja konsumohet në mënyra të ndryshme, e freskët, ose si një përbërës në shumë gjellë, sallata, salca dhe pije. Edhe pse nga ana botanike ajo është një frut, ajo konsiderohet si perime për qëllime gatimi, gjë që shkakton paqartësi dhe ngatërresë. Fruti është i pasur në lycopene, që mund të ketë efekte të dobishme për shëndetin.
Domatja bën pjesë në familjen Solanaceae. Bimët zakonisht rriten 1-3 metra në lartësi dhe kanë një kërcell të dobët që shpesh mbështetet mbi tokë ose mbi bimë të tjera. Një kokër domate mesatare e zakonshme peshon rreth 100 gram.
Etimologjia
Fjala domate vjen nga fjala spanjisht tomate, që nga ana e saj vjen nga fjala në gjuhën Nahuatl tomatotl, të një popullsie indigjene të Meksikës qendrore. left|thumb|270px|Fruti i bimës/perimes së domates dhe një prerje tërthore e tij.
Mesoamerika
Aztec-et dhe popujt e tjerë në Mesoamerikë përdornin frutin në gatimet e tyre. Data e saktë e fillimit të përdorimit të domates është e panjohur: deri në vitin 500 para Krishtit, ajo ishte tashmë kultivuar në Meksikën jugore dhe ndoshta në zona të tjera. Popullsia Pueblo mendohet të kenë besuar se ata të cilët dëshmonin gëlltitjen e farave të domates ishin të bekuar me kompetencat e profecisë. Varieteti i madh me forme të çrregullt i domates (domatja e vendit), i krijuar nga një frut më i vogël, e ka origjinën në Mesoamerikë, dhe mund të jetë paraardhësi i drejtpërdrejtë i disa domateve moderne të kultivuara.
Përhapja nga spanjollët
Pas kolonizimit spanjoll të Amerikave, spanjollët shpërndanë domaten në gjithë kolonitë e tyre në Karaibe. Ata gjithashtu e çuan atë në Filipine, nga ku ajo u përhap në Azinë juglindore dhe pastaj të gjithë kontinentin aziatik. Spanjollët gjithashtu e sollën domate në Evropë. Ajo u rrit lehtë në klimat e Mesdheut, dhe kultivimi filloi në 1540-n. Ajo ndoshta filloi të hahej menjëherë pasi ai u prezantua, dhe ishte me siguri duke u përdorur si ushqim nga fillim të shekullit të 17 në Spanjë. Libri më i hershëm gatimi i zbuluar me receta me domate u botua në Napoli në 1692, edhe pse autori i kishte marrë me sa duket këto receta nga burime spanjolle. Në zona të caktuara të Italisë, të tilla si Firence, megjithatë, domatja është përdorur vetëm si një dekorim tavoline para se ajo të përfshihej në kuzhinën lokale në fund të shekullit të 17-të ose në fillim të shekullit të 18-të.
Domatja është vendase në zonën e Amerikës Jugore qendrore dhe pjesën jugore të Amerikës së Veriut, zonë sot midis vendeve të Meksikës dhe Peruse. Azeket e quajten atë xitomatl, termi treguar tomat fruta të ndryshme të ngjashme me njëra-tjetrën, zakonisht lëng. Salca e domateve u bë një pjesë integrale e kuzhinë Azteke. Disa thonë se ishte një domate përforcuese, kjo do të jetë arsyeja pse frëngjisht një herë e përshkroi atë si pomme d'amour, "mollë e dashurisë. Është thënë se pas futjes  se saj në Evropë zyra e Sir Walter Raleigh kishte dhene pjeset e këtij plani për të realizuar në pallatin e  Mbretëreshës Elizabeth, pagëzuar si mollë e dashurisë (mollë dashurie). Data e mbërritjes së tij në Evropë është e vitit 1540, kur spanjoll Hernán Cortés u kthye në shtëpi dhe e çuan mostrave, por kultivimin dhe shpërndarjen e saj ka pritur deri gjysmën e dytë të shekullit të shtatëmbëdhjetë.
Kultivimi
Domatja rritet tashmë në mbarë botën për frutat e saj ushqimore. Domatet e kultivuara ndryshojnë në madhësi, nga kokrrat më të vogla, rreth 5 mm në diametër, deri tek domatet më të mëdha 10 cm ose më shumë në diametër. Shumica e varieteteve prodhojnë fruta të kuq, por një numër i variteteve kanë fruta të verdhë, portokalli, rozë, vjollcë e të gjelbër. Ka gjithashtu edhe varietete me kokrra të zeza ose të bardha. Frutat me ngjyra dhe shirita mund të jenë mjaft interresante. Domatet e prodhuara për konservim dhe salca shpesh janë me formë të zgjatur, 7–9 cm të gjata dhe 4–5 cm në diametër. Ato njihen si domate italiane, dhe kanë një përmbajtje të ulët të ujit.
Ebu Ubejde ibn el Xherrah
Amir ibn Abdullah el-Xherrah (arabisht: عامر بن عبدالله بن الجراح‎; 583–639 e.r.), i njohur më mirë si Ebu Ubejde (arabisht: أبو عبيدة‎) ishte një komandant musliman dhe një nga shokët e profetit islam Muhamed. Ai është më së shumti i njohur si një nga dhjetë të përgëzuarit me Xhenet. Ai mbeti komandant i një pjese të madhe të Ushtrisë Rashidun gjatë kohës së kalifit Rashidun Omer dhe ishte në listën e pasardhësve të emëruar nga Omeri në Kalifatin Rashidun, por vdiq (nga murtaja në 639) përpara Omerit.
Shoku i Muhamedit
Në vitin 611, Muhamedi po i predikonte popullit të Mekës njëshmërinë e Zotit. Filloi duke i ftuar shokët dhe të afërmit e tij më të afërt privatisht në rrugën e Islamit. Ai e pranoi Islamin një ditë pas Ebu Bekrit në vitin 611 në moshën 28 vjeçare.
Ebu Ubejde e përjetoi përvojën e ashpër që kaluan muslimanët në Mekë nga fillimi deri në fund. Me muslimanët e tjerë të hershëm, ai duroi fyerjet dhe shtypjet e kurejshëve.
Në vitin 623 të erës sonë, kur Muhamedi emigroi nga Meka në Medine, emigroi edhe Ebu Ubejde. Kur Muhamedi mbërriti në Medine, ai çiftoi secilin emigrant (Muhaxhir) me një nga banorët e Medinës (Ensar), duke iu bashkuar Muhamed ibn Meslemes me Ebu Ubejden duke i bërë ata vëllezër në besim.
Karriera ushtarake nën Muhamedin
Në vitin 624, Ebu Ubejde mori pjesë në betejën e parë të madhe midis muslimanëve dhe kurejshëve të Mekës, në Betejën e Bedrit.
Në vitin 625 mori pjesë në Betejën e Uhudit. Në fazën e dytë të betejës, kur kalorësia e Halid ibn el-Velidit sulmoi muslimanët nga prapa, duke e ndryshuar fitoren islame në disfatë, pjesa më e madhe e ushtarëve muslimanë u rrëzuan nga fusha e betejës dhe pak mbetën të palëkundur. Ebu Ubejde ishte njëri prej tyre dhe ai e ruajti Muhamedin nga sulmet e ushtarëve kurejshi. Atë ditë, Ebu Ubejde humbi dy nga dhëmbët e tij të përparmë ndërsa përpiqej të nxirrte dy hallka të armaturës së Muhamedit që i kishin depërtuar në faqet e tij.
Më vonë në vitin 627 ai mori pjesë në Betejën e Hendekut dhe gjithashtu në pushtimin e Benu Kurejdhas. Ai u bë gjithashtu komandant i një ekspedite të vogël që u nis për të sulmuar dhe shkatërruar fiset Tha'libah dhe Anmar, të cilët po plaçkisnin fshatrat aty pranë.
Në vitin 628 ai mori pjesë në Marrëveshjen e Hudejbijes dhe u bë një nga dëshmitarët e paktit. Më vonë në të njëjtin vit, ai ishte pjesë e fushatës muslimane në Khaybar.
Në vitin 630, kur ushtria muslimane pushtoi Mekën, Ebu Ubejde komandonte një nga katër divizionet që hynë në qytet nga katër rrugë të ndryshme. Më vonë atë vit, ai mori pjesë në Betejën e Hunejnit dhe në rrethimin e Taifit. Ai ishte gjithashtu pjesë e fushatës së Tebukut nën komandën e vetë Muhamedit. Në kthimin e tyre nga Beteja e Tebukut, një delegacion i krishterë nga Nexhrani mbërriti në Medine dhe tregoi interesim për Islamin dhe i kërkoi Muhammedit t'u dërgonte një person që t'i udhëzonte në çështjet e fesë dhe në çështjet e tjera fisnore sipas ligjeve islame, Ebu Ubejda. ishte caktuar nga Muhamedi për të shkuar me ta. Ai u dërgua gjithashtu si taksambledhës ('aamil) në Bahrein nga Muhamedi. Ai ishte i pranishëm në Mekë kur Muhamedi vdiq në vitin 632.
Në vitin 629 Muhamedi dërgoi Amr ibn el-As në Daat el-Selasil nga ku ai thirri përforcime. Muhamedi dërgoi Ebu Ubejdën në komandën e një ushtrie që përfshinte Ebu Bekrin dhe Umarin. Ata sulmuan dhe mundën armikun. Më vonë në të njëjtin vit, një tjetër ekspeditë u dërgua nën komandën e tij për të gjetur rrugët e karvanëve kurejshi.
Roli në pasardhjen e Ebu Bekrit
Muhamedi vdiq në vitin 632 dhe muslimanët ishin në mosmarrëveshje se kush do ta pasonte atë si udhëheqës i komunitetit të tyre të sapolindur. Në të njëjtën ditë të vdekjes së profetit islam, ensarët u mblodhën, në atë që u bë e njohur si Sakife, dhe zgjodhën një prej tyre si kalif. Qëllimi i tyre kryesor ishte të pengonin një mekas, veçanërisht të konvertuarit e rinj në mesin e aristokracisë kurejshite, që të fitonin pushtet mbi ta.[6] Opinionet në mesin e muhaxhirëve u ndanë, me njërën anë që favorizonte një person më të afërt me Muhamedin në lidhje farefisnore, domethënë Aliun, të cilin ata mendonin se ishte favorizuar nga Muhamedi për ta pasuar atë. Fraksioni tjetër i muhaxhirunëve kryesisht e mbështeti Ebu Bekrin për shkak të vjetërsisë së tij, afërsisë me Muhamedin dhe rolit gjithnjë e më të rëndësishëm që ai po arrinte në vitet e fundit të profetit. Pjesa më e madhe e të konvertuarve të rinj kurejshitë, me përjashtim të dukshëm të Ebu Sufjanit, e mbështetën Ebu Bekrin.
Tradita islame në përgjithësi i portretizon Ebu Bekrin, Umarin dhe Ebu Ubejdën si që veprojnë së bashku dhe ndërhyjnë me vendosmëri kundër ensarëve në Sakife. Pas një debati, triumvirati fitoi besnikërinë e ensaritëve ndaj Ebu Bekrit pavarësisht rezervave të tyre. Ka tregime, sipas historianit modern Elias Shoufani, se Omeri fillimisht favorizoi Ebu Ubejdën si kalif, por se atij i mungonte mbështetja e mjaftueshme kundër Ebu Bekrit, të cilin si pasojë e mbështeti kundër kandidatëve të tjerë të mundshëm. Një raport në historinë e el-Beladhurit thotë se pas vdekjes së Muhamedit, Omeri i tha Ebu Ubejda: "Shtrije dorën tënde dhe na lejo të të japim bay'ah [betimin e besnikërisë], sepse ti je kujdestari (Amin) i këtij umeti (komuniteti mysliman), siç ju ka quajtur profeti”. Më pas thuhet se Ebu Ubejde ka refuzuar në favor të Ebu Bekrit. Një raport tjetër në historinë e Taberiut thotë se Ebu Bekri i ofroi në Sakife kalifatin Omerit ose Ebu Ubejdës, por të dy këmbëngulën në pasardhjen e Ebu Bekrit.
Enver Hoxha. Raporte e fjalime 1976 - 1977
Fjalime, biseda dhe diskutime të shokut Enver Hoxha të mbajtura gjatë viteve 1976 - 1977. Shtëpia Botuese "8 nëntori" Tiranë, 1980. Faqet e librit 428.