cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Burimet natyrore të Kosovës
Industria minerare dhe metalurgjike
Ndërsa xeheroret e nxjerra nga kompanitë private ose në Trepça eksportohen dhe më tej përpunohen dhe përpunohen nga Kosova, industria e prodhimit vendas përdor metale të përpunuara të importuara nga jashtë. Kështu, nuk ka lidhje brenda metaleve dhe industrisë minerare në Kosovë dhe industria është plotësisht e varur e lidhur me ekonomitë e jashtme. Sektori nxjerrës, megjithëse është në rritje në rëndësi, mbetet ende në një nivel relativisht të ulët prej 1.1% të PBB (2010) dhe dukshëm më i ulët se niveli i tij para luftës dhe viteve 90. Në vitin 2008, eksporti i ingots nikel arriti pothuajse gjysmën e vlerës totale të eksporteve. Sektori i minierave kontribuon relativisht të ulët në PBB (rreth 1%). Metalet bazë përbënin pothuajse 33% të të gjitha eksporteve në vitin 2010. Këto shifra e lidhin Kosovën midis vendeve që Banka Botërore vlerëson si "ekonomi minerale".
Institucionet në sektorin e energjisë
Institucionet kryesore në sektorin e energjisë në Kosovë janë: Ministria e Energjisë dhe Minierave, Zyra e Rregullatorit të Energjisë dhe Komisioni i Pavarur për Miniera dhe Minerale (ICMM), ndërsa disa nga ndërmarrjet kryesore janë Korporata Energjetike e Kosovës (KEK) dhe Sistemin e Transmisionit të Energjisë Elektrike dhe Operatorin e Tregut (KOSTT).
Shihni gjithashtu
Ekonomia e Kosovës, Pyjet e Kosovës, Gjeografia e Kosovës, Miniera e Trepçës
Akademia Sllovene e Shkencave dhe e Arteve
Akademia Sllovene e Shkencave dhe e Arteve (Sllovenisht:Slovenska akademija znanosti in umetnosti, shkurt.SAZU është akademia kombëtare e Sllovenisë, e cila përfshinë studiuesit dhe artistët më të mirë sllovenë në këtë akademi.
Historiku
SAZU u krijua në vitin 1938 dhe fillimisht u emërua Akademia e Shkencave dhe e Arteve (AZU). Me përpjekjet e Milan Vidmar, ky institucion mori epitetin Slloven i cili i shtohet emrit të saj në vitin 1943 me një dekret nga Leon Rupnik, kryetar i bashkisë së Lubjanës në periudhën e aneksimit Italian.
Në vjeshtën e vitit 1945, Qeveria Kombëtare e Sllovenisë, e udhëhequr nga Boris Kidriqi i hoqi autonominë kësaj Akademie dhe përsëri mori emrin Akademia e Shkencave dhe e Arteve. Historiani i letërsisë France Kidrič u zgjodh kryetar i tij, dhe mandati i tij u rikonfirmua për të dytën herë në vitin 1948. Në vitin 1948, Akademia humbi edhe më shumë autonomi dhe u riemërua përsëri Akademia Sllovene e Shkencave dhe e Arteve. Akademia mbeti edhe pa anëtarët e saj me aktin e ri dhe 30 ditë më vonë pushoi së ekzistuari. Në vitin 1949, një ndryshim akti u miratua me qëllim të lejimit të anëtarësimit, jo vetëm të shkencëtarëve dhe të artistëve, por edhe të atyre, veprat e të cilave kishin "rëndësi të veçantë". Në këtë mënyrë, Josip Broz - Tito dhe Edvard Kardel i u bënë edhe anëtar nderi të saj. Boris Kidrič, Josip Vidmar dhe Boris Ziherl ishin anëtarët e zgjedhur, gjë e cila dukshëm ndikoi në zhvillimin e Akademisë.
SAZU iu bashkua Fondacionit Shkencor Evropian në vitin 1995.
Lapsi kimik
Lapsi kimik i njohur gjithashtu si stilolaps me top ose stilolaps me pika është një stilolaps që shpërndan bojë (zakonisht në formë paste) mbi një top metalik në pikën e tij, pra mbi një "pikë topash". Është quajtur laps kimik për shkak të përmbajtjes kimike të ngjyrës me të cilën shkruhet si dhe për ta dalluar nga lapsi grafit, lapsi mekanik si dhe nga disa lapsa tjerë. Metali i përdorur zakonisht është çeliku, bronzi ose karabit tungsteni. Dizajni u konceptua dhe u zhvillua si një alternativë më e pastër dhe më e besueshme ndaj stilolapsave dhe stilolapsave, dhe tani është instrumenti shkrimor më i përdorur në botë; miliona prodhohen dhe shiten çdo ditë. Ka ndikuar në artin dhe dizajnin grafik dhe ka krijuar një zhanër të veprave artistike.
Disa prodhues stilolapsash  prodhojnë stilolapsa kimik edhe për tregjet e nivelit të lartë dhe të koleksionistëve.
Historia
Patenta e parë për një stilolaps u lëshua më 30 tetor 1888 për John J. Loud, i cili po përpiqej të bënte një instrument shkrimi që do të ishte në gjendje të shkruante "në sipërfaqe të përafërt - të tilla si druri, letër ambalazhi të trashë dhe artikuj të tjerë" të cilat stilolapsat nuk mundën. Stilolapsi i Loud kishte një top të vogël çeliku rrotullues të mbajtur në vend nga një fole. Edhe pse mund të përdorej për të shënuar sipërfaqe të përafërt si lëkura, siç synonte Loud, ai doli shumë i trashë për të shkruar letra. Pa qëndrueshmëri komerciale, potenciali i saj u shfrytëzua, dhe patenta përfundimisht skadoi.
Prodhimi i stilolapsave ekonomikë dhe të besueshëm, siç njihen sot, u ngrit nga eksperimentimi, kimia moderne dhe aftësitë e prodhimit preciz të fillimit të shekullit të 20-të. Patentat e paraqitura në mbarë botën gjatë zhvillimit të hershëm janë dëshmi e përpjekjeve të dështuara për t'i bërë stilolapsat komercialisht të zbatueshëm dhe gjerësisht të disponueshëm. Topat e hershme nuk e shpërndanin bojën në mënyrë të barabartë; tejmbushja dhe bllokimi ishin ndër pengesat me të cilat u përballën shpikësit drejt zhvillimit të stilolapsave të besueshëm. Nëse foleja e topit do të ishte shumë e ngushtë ose boja shumë e trashë, ajo nuk do të arrinte letrën. Nëse priza do të ishte shumë e lirshme ose boja shumë e hollë, stilolapsi do të rridhte ose boja do të njollosej. Rezervuarët e bojës nën presion nga një pistoni, susta, veprimi kapilar dhe graviteti do të shërbenin të gjithë si zgjidhje për problemet e shpërndarjes dhe rrjedhjes së bojës.
Inovacioni i Bíró-s bashkoi me sukses viskozitetin e bojës me një mekanizëm me fole me top, i cili vepronte në mënyrë të pajtueshme për të parandaluar tharjen e bojës brenda rezervuarit duke lejuar rrjedhën e kontrolluar. Bíró paraqiti një patentë britanike më 15 qershor 1938.
Në vitin 1941, vëllezërit Bíró dhe një mik, Juan Jorge Meyne, u larguan nga Gjermania dhe u transferuan në Argjentinë, ku formuan "Bíró Pens of Argentina" dhe paraqitën një patentë të re në 1943. Stilolapsi i tyre u shit në Argjentinë si "Birome" nga emrat Bíró dhe Meyne, kështu që ende njihen stilolapsat në atë vend. Ky dizajn i ri u licencua nga inxhinieri britanik Frederick George Miles dhe u prodhua nga kompania e tij Miles Aircraft, për t'u përdorur nga ekuipazhi i Forcave Ajrore Mbretërore si "Biro". U zbulua se stilolapsat ishin më të gjithanshëm se stilolapsat, veçanërisht në lartësi të mëdha, ku stilolapsat ishin të prirur për të rrjedhur.
Patenta e Bíró-s, dhe patentat e tjera të hershme për stilolapsat, shpesh përdorën termin "stilolaps me pika".
Pas Luftës së Dytë Botërore, shumë kompani luftuan për të prodhuar komercialisht dizajnin e tyre të stilolapsit. Në Argjentinën e paraluftës, suksesi i ballpoint Birome ishte i kufizuar, por në mesin e vitit 1945, Eversharp Co., një prodhues i lapsave mekanikë, u bashkua me Eberhard Faber Co. për të licencuar të drejtat nga Birome për shitje në Shtetet e Bashkuara. .
Në vitin 1946, një firmë katalanase, Vila Sivill Hermanos, filloi të bënte një ballpoint, Regia Continua, dhe nga viti 1953 deri në 1957 fabrika e tyre prodhoi gjithashtu ballpoints Bic, në kontratë me firmën franceze Société Bic.
Gjatë së njëjtës periudhë, sipërmarrësi amerikan Milton Reynolds hasi në një stilolaps Birome gjatë një udhëtimi pune në Buenos Aires, Argjentinë. Duke njohur potencialin tregtar, ai bleu disa mostra ballpoint, u kthye në Shtetet e Bashkuara dhe themeloi Reynolds International Pen Company. Reynolds anashkaloi patentën Birome me ndryshime të mjaftueshme të dizajnit për të marrë një patentë amerikane, duke mposhtur Eversharp dhe konkurrentët e tjerë për të futur stilolapsin në tregun amerikan. Duke debutuar në dyqanin Gimbels në New York City më 29 tetor 1945, për 12,50 dollarë secila (vlera e dollarit amerikan 1945, rreth 188 dollarë në 2021 dollarë),  "Reynolds Rocket" u bë stilolapsi i parë komercialisht i suksesshëm. Reynolds shkoi në ekstreme të mëdha për të tregtuar stilolapsin, me sukses të madh; Gimbel shiti mijëra stilolapsa brenda një jave. Në Britani, kompania e stilolapsit Miles Martin po prodhonte aty stilolapsat e parë të suksesshëm komercialë deri në fund të vitit 1945.
As lapsi i Reynolds dhe as Eversharp nuk i përmbushën pritshmëritë e konsumatorëve në Amerikë. Shitjet e stilolapsit arritën kulmin në vitin 1946 dhe interesi i konsumatorëve ra më pas për shkak të ngopjes së tregut. Nga fillimi i viteve 1950, bumi i ballpoint-it ishte ulur dhe kompania e Reynolds u palos.
Stilolapsat Paper Mate, ndër markat në zhvillim të viteve 1950, blenë të drejtat për të shpërndarë stilolapsat e tyre në Kanada. Duke u përballur me shqetësimet në lidhje me besueshmërinë e bojës, Paper Mate ishte pionier i formulave të reja të bojës dhe i reklamoi ato si "të miratuara nga bankierët". Në vitin 1954, Parker Pens nxorri " The Jotter " - ballpointi i parë i kompanisë - me veçori shtesë dhe përparime teknologjike, të cilat përfshinin gjithashtu përdorimin e kushinetave të topit me teksturë tungsteni në stilolapsat e tyre. Në më pak se një vit, Parker shiti disa milionë stilolapsa me çmime nga tre deri në nëntë dollarë. Në vitet 1960, Eversharp Co. në dështim i shiti Parker-it divizionin e saj të stilolapsit dhe përfundimisht u palos.
Marcel Bich prezantoi gjithashtu një stilolaps në tregun amerikan në vitet 1950, të licencuar nga Bíró dhe bazuar në dizajnet argjentinase. Bich e shkurtoi emrin e tij në Bic në vitin 1953, duke formuar markën e topave Bic të njohur tashmë globalisht. Stilolapsat Bic vuajtën derisa kompania lançoi "Shkruan herën e parë, çdo herë!" fushata reklamuese në vitet 1960. Konkurrenca gjatë kësaj epoke detyroi çmimet për njësi të bien ndjeshëm.
Raya and the Last Dragon
Raya and the Last Dragon (Shqip: Raja dhe Dragoi i Fundit) është një film aksion i animuar me kompjuter amerikan i vitit 2021 i prodhuar nga Walt Disney Pictures dhe Walt Disney Animation Studios, dhe shpërndarë nga Walt Disney Studios Motion Pictures. Filmi drejtohet nga Don Hall dhe Carlos López Estrada, bashkë-drejtuar nga Paul Briggs and John Ripa, prodhuar nga Osnat Shurer dhe Peter Del Vecho, shkruar nga Qui Nguyen dhe Adele Lim, dhe muzikë e kompozuar nga James Newton Howard. Filmi përmban një kast mbizotërues aziatik amerikan, duke përfshirë zërat e Kelly Marie Tran si personazhja kryesore Raja dhe Awkwafina si Sisu, dragoi titullar, së bashku me Izaac Wang, Gemma Chan, Daniel Dae Kim, Benedict Wong, Sandra Oh, Thalia Tran, Lucille Soong and Alan Tudyk.
Raya and the Last Dragon u lëshua teatralisht në Shtetet e Bashkuara më 5 mars 2021 nga Walt Disney Studios Motion Pictures në formate standarde 2D, 3D, Dolby Cinema dhe IMAX. Publikimi i filmit ishte gjithashtu njëkohësisht i disponueshëm në Disney+ me Premier Access, i cili është në përgjigje të ndikimit negativ të pandemisë COVID-19 në kinematë në të gjithë Shtetet e Bashkuara dhe vendet e tjera, me shumë prej tyre që mbetën të mbyllura.
Filmi ka fituar 26 milion dollarë në të gjithë botën dhe ka marrë vlerësime pozitive nga kritikët, me Rotten Tomatoes që e quanin atë "të animuar mrekullisht [dhe] të shprehur me shkathtësi".
Përmbajtja
Kumandra është një tokë e begatë e tërbuar nga Druun, shpirtra të këqij që gurojnë njerëzit dhe shumohen pasi thithin forcën e tyre jetësore. Dragonjtë e Kumandra përdorën magjinë e tyre të mbetur për të krijuar një orb për të larguar Druun dhe për të ringjallur të gjithë, por përfunduan duke u kthyer në gur vetë. Një luftë për pushtet për rruzullin i ndan njerëzit Kumandra në fise, bazuar në vendosjen e tyre përgjatë një lumi gjigand që i ngjan një dragoi: Dhëmbë, Zemër, Shpinë, Kthetra dhe Bishti.
500 vjet më vonë, Shefi Benja i fisit Zemër ka stërvitur vajzën e tij Raja për të ruajtur rruzullin, ndërsa besonte fort se fiset do të bashkohen edhe një herë. Gjatë një feste midis pesë fiseve, Raja miqësohet me vajzën e shefit Virana të fisit Dhëmbë, Namaari, dhe i tregon asaj vendndodhjen e rruzullit. Kur fisi Dhëmbë bën një përpjekje për ta vjedhur atë, fillon një luftë midis fiseve, duke rezultuar në shkatërrimin e rruzullit. Druun papritmas rishfaqen ndërsa secili prej fiseve vjedh një copë, me Benja mbeti mes viktimave.
Për gjashtë vitet e ardhshme, Raja përpiqet të gjejë Sisu, një dragua që thuhet se ka krijuar rruzullin dhe i vetmi anëtar i mbijetuar i specieve të saj, për ta ndihmuar atë të rimarrë pjesët e rruzullit që mungojnë. Ndërsa ishte në ish-territorin e fisit të Bishtit, ajo më në fund arrin të thërrasë Sisun, i cili pranon se nuk e krijoi rruzullin, por mund të përdorë fuqitë e saj. Ata rikuperojnë pjesën e dytë në një tempull të shkatërruar të Bishtit, duke i dhënë pushtet Sisu formësimin. Ata kanë një takim armiqësor me Namaari dhe fisin e saj, por sipërmarrësi i ri Boun, i cili kishte humbur familjen e tij për Druun, i ndihmon ata të shpëtojnë. Përkundër miqësisë së Boun, Raja nuk i beson plotësisht.
Ata arrijnë në Kthetra për të kërkuar pjesën e tretë të rruzullit, gjatë së cilës Raja ndeshet me "bebushën" e vogël Noi dhe treshen e saj të shoqëruesve si majmunët, Ongis, të cilët e birësuan pasi Druun vrau nënën e saj. Pas një ndjekje, Raja e merr atë brenda, ndërsa Sisu shkon në qytet dhe ndeshet me kryeplaken e Kthetrave, e cila e kërcënon atë. Raja shpëton Sisu dhe rimerr pjesën e tretë, e cila lejon Sisu të nxjerrë mjegull.
Grupi arrin në Shpinë, ku Raja dhe Sisu takojnë Tong, një luftëtar i frikshëm dhe i mbijetuari i vetëm i fshatit. Pjesa tjetër e grupit kap për t'i paralajmëruar ata për ardhjen e Namaari. Raja e mban atë në një luftë ndërsa të tjerët shpëtojnë, me Sisu që e ndihmonte. Paskëtaj në varkë, Raja i tregon të vërtetën rreth Sisu grupit së saj dhe ata bien dakord të punojnë së bashku, me Tong duke i dhënë Sisu copën e rruzullit të Shpinës, duke i dhënë asaj pushtetin mbi shiun.
Ndërsa i afrohen Dhëmbë, Sisu sugjeron të kërkoj pjesën e fundit në vend që ta vidhni. Kur Raja refuzon, Sisu e çon përsëri në mbetjet e Zemrës dhe tregon se si iu besua vëllezërve dhe motrave të saj për të shpëtuar Kumandrën. Raja dorëzohet dhe vendos t'i japë Namaari varësen e dragoit si një ofertë paqeje për të përfunduar kërkimin e saj. Raja dhe Sisu takohen privatisht me Namaari, por me të parë copat e rruzullit, Namaari i kërcënon ata. Sisu përpiqet ta flasë, por qëllohet pa dashje nga Namaari dhe bie në një lumë, i cili fillon të thahet.
Dublimi
Për më tepër, Dichen Lachman dublon si gjeneralin Atitaja dhe një luftëtar nga Shpina; Patti Harrison dublon kryeplaken e Tokës së Bishtit; Jon "Dumbfounded" Park dublon Chai; Sung Kang dublon Dang Hai, ish-shefi i Bishtit; Sierra Katow dublon si një tregtar i Bishtit dhe një oficer i Dhëmbit; Ross Butler dublon shefin e Tokës së Shpinës; François Chau dublon Wahn; dhe Gordon Ip dhe Paul Yen dublojnë tregtarët e Bishtit.
Animacioni
Filmi është vendosur në një tokë fantazie të quajtur Kumandra, frymëzuar nga kulturat aziatike juglindore të Brunei, Singapori, Laosi, Tajlanda, Timori Lindor, Kamboxhia, Vietnami, Mianmar, Malajzia, Indonezia dhe Filipinet. Për të bërë hulumtime në prapavijë, kineastët dhe ekipi i produksionit udhëtuan në të gjitha këto vende, përveç Mianmarit, Malajzisë dhe Bruneit. Artisti tajlandez Fawn Veerasunthorn shërbeu si kreu i historisë për filmin. Prodhuesit e filmit formuan Trusti i Historisë së Azisë Juglindore, një kolektiv i konsulentëve kulturorë për filmin i cili përfshinte Dr. Steve Arounsack, një profesor i asociuar i antropologjisë së Lao në Universitetin Shtetëror të Kalifornisë, Stanislaus.
Macja (Kedi), film
Kedi është një film dokumentar turk i vitit 2016 me regji nga Ceyda Torun për macet endacake që jetojnë në Stamboll. Filmi u shfaq premierë në Festivalin e Filmit të Pavarur më 21 shkurt 2016. Ai debutoi në shërbimin e transmetimit YouTube Red më 10 maj 2017. U lëshua në DVD në SHBA më 14 nëntor 2017. Filmi mori vlerësimin e kritikëve dhe fitoi mbi 5 milionë dollarë. Revista "Time" e renditi atë si një nga dhjetë filmat më të mirë të vitit 2017.
Përmbledhje
Mijëra mace rruge jetojnë në Stamboll, qytet motropol ne Turqi. Disa janë të egjër dhe kujdesen për veten e tyre, ndërsa të tjerët janë të zbutur dhe kujdesen për njerëzit. Kedi përshkruan këto mace dhe përfshin shumë intervista të njerëzve që ndërveprojnë me to. Ai fokusohet në shtatë nga macet, të cilët quhen Sarı (I verdhi), Duman (Zjarri), Bengü (Shperthimi), Aslan Parçası (Pjesa e Luanit), Gamsız (I shkujdesuri), Psikopat dhe Deniz (Deti).
Produksioni
Kinematografët ndërtuan një platformë të veçantë për filmimin e maceve në rruget e Stambollit. Krijuesit e filmit punuan me banorët vendas për të pasur akses për të vazhduar filmimin e disa prej maceve kur ato kaluan nga prona publike në private.
Publikimi dhe arketimi amerikan
Sipas Susan King të "Los Angeles Times, " Kedi u lancua më 12 shkurt në qytetin e Njew York vetëm në një teatër dhe ishte mjaullima e maces me kritikët, duke shënuar 96% të freskëta në rottentomatoes.com dhe duke u dëshmuar të jetë mace për audiencën e filmave. Madheshtore rruga e saj drejt një fundjave të hapjes mbresëlënëse me 40,000 dollarë dhe më shumë se 60,000 dollarë për javën e parë të publikimit. Filmi u hap më 19 shkurt në Los Anxhelos dhe fitoi një shume prej 80,000 dollarësh në shtatë vende."
Përgjigja kritike
Në Rotten Tomatoes, Kedi mban një vlerësim miratimi prej 98% bazuar në 128 rishikime dhe një vlerësim mesatar prej 7.8/10. Konsensusi kritik i faqes në internet thotë: " Kedi është ëndrra e një maceje, por kjo pamje e zhytur në mendime, e filmuar bukur në popullatën e maces në rrugë të Stambollit ofron shikim tërheqës për shikuesit e filmave të çdo lloji".
Në Washington Post, Vanessa H. Larson shkroi, "Vepra me kamera imiton me mjeshtëri pamjen e syve të maces, me sekuenca të zgjatura të filmuara pak mbi shpatullat e kafshëve duke përdorur aparate kamerash të telekomanduara që i ndjekin ato teksa enden përreth, kërkojnë ushqim dhe futen në ndeshjet fërshëllyese. Ndërthurur përgjatë filmit ka edhe pamje të bukura ajrore të kapura nga dron të rrugëve të mëdha të Stambollit dhe rrugës ujore të Bosforit, të cilat japin një ndjenjë të fortë të vendit."
Dy gjimnaze, “Mujo Ulqinaku” dhe “Gjergj Kastrioti” : vitet 1965-1971
Dy gjimnaze, “Mujo Ulqinaku” dhe “Gjergj Kastrioti” : vitet 1965-1971 : (kujtime dhe refleksione) me autor Xhod Beja. Botuar në Durrës nga "Emar", në vitin 2017. Faqet e librit 200.
Letra prej Ulqini
Letra prej Ulqini libër me autor Ramiz Kelmendi. Botuar në Prishtinë nga "Jeta e Re", në viti 1966. Faqet e librit 100.
Charnas
Charnas është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Charnas ka një popullsi prej 880 banorë dhe sipërfaqe 5.39 km², me një dendësi prej 163 banor/km².
Jyväskylä
Jyväskylä (Jyväskylän kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Finlanda Qendrore.
Letërsia në Kosovë
Letërsia në Kosovë - literatura që qarkullon dhe krijohet në Kosovë, kryesisht janë krijime në gjuhën shqipe dhe përkthime të veprave të ndryshme në gjuhën shqipe.
Zakonisht literatura krijuese rrjedh nga anëtarët të organizuar në Klube Letrare, si individ apo anëtarëve të Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës. Sa i përket literaturës së teksteve mësimore, krijimi, përpilimi dhe shpërndarja e saj është nën qeverisjen e Ministrisë së Kulturës. Më parë ka ekzistuar Enti i teksteve dhe mjeteve mësimore për nxjerrjen e teksteve mësimore ndërsa sot kjo veprimtari është modifikuar. Botues i literaturës krijuese janë shtëpi të ndryshme të shtypit, të cilat siç duket merren edhe me shpërdarjen e librave që i prodhojnë.
Literatura e Kosovës përbëhet nga tekste të shkruara në gjuhën gjuhën shqipe, serbe, boshnjake dhe gjuhen turke, kryesisht nga autorë nga Kosova. Pas luftës, tekstet shkollore ishin kryesisht në gjuhën sërbe për shkak të rrethanave historike; pasi Serbia pushtoi Kosovën tekstet në gjuhën shqipe u hoqën. Nën pushtetin e Aleksandar Ranković, kushdo që e blinte gazetën Rilindja, regjistroheshin nga policia sekrete. Gjuha dhe kultura shqiptare u lejuan nga kushtetuta Jugosllave ne vitin 1974. Në këtë periudhë, gjuha dhe kultura shqipe lulëzuan.
Dialektet
Ka dy dialekte të dallueshme në shqipen moderne. Priftërinjtë katolikë shkruan pjesën më të madhe të letërsisë shqipe në dialektin Toske dhe Geg që flitet në Shqipërinë e veriut dhe në Kosovë. Gjithashtu flitet në Shqipërinë Veriore, Maqedoni dhe në disa pjesë të Malit të Zi. Çdo zonë e Shqipërisë së Veriut ka nën-dialektin e vet: Tiranë, Durrës, Elbasan dhe Kavajë; Kruja dhe Laçi; Mati, Dibra dhe Mirdita; Lezhë, Shkodër, Krajë, Ulqin; etj. Malësia e Madhe, Rugova dhe fshatrat e shpërndara përgjatë bregut të Adriatikut formojnë sot nën-dialektin e northmetëve të Shqipërisë. Ka shumë nën-dialektë të tjerë në rajonin e Kosovës dhe në pjesë të Malit të Zi jugor dhe në Republikën e Maqedonisë. Nën-dialektet e Malësisë së Madhe dhe Dukagjinit pranë Shkodrës po humbasin sepse gjeneratat e reja preferojnë të flasin nën-dialektin e Shkodrës. Dialekt tjetër është Toskë që flitet në Shqipërinë jugore. Kur gjuha shqipe u standardizua në vitin 1972, ishte më shumë i bazuar në Toskën se Geg. Dallimi midis këtyre dy dialekteve është kryesisht gjuhësor, por kemi edhe faktorë kulturorë. Shqiptarët mund të ndahen në dy dialekte kryesore, Geg dhe Tosk. Lumi Shkumbin është përafërsisht linjë ndarëse, me Gheg folur në veri të Shkumbinit dhe Toskut në jug të saj. Gjuha letrare Gheg është dokumentuar që nga viti 1462. Derisa komunistët nuk morën pushtet në Shqipëri, standardi bazohej në Gheg. Megjithëse versionet letrare të Toskut dhe Gegut janë të kuptueshme reciprokisht, shumë prej dialekteve rajonale nuk janë. Sidoqoftë, literatura e gjuhës shqipe nga Kosova është shkruar kryesisht në dialektin Geg.
Historia e vonshme
Pak dihet në fushën e letërsisë nga vendet që dikur ishin pjesë e bllokut sovjetik. Politika e rreptë dhe obscurantizmi ua ndalonin autorëve që lirisht t'i shprehnin mendimet e tyre për vite, dhe ishte e pamundur që ata të shihnin veprat e tyre të botuara dhe të fitonin përparësi në botën letrare. Megjithatë, pas rënies së Bashkimit Sovjetik, Evropa tani po zbulon një interes të ri për Europën Lindore. Jo vetëm në aspektin e udhëtimeve dhe marrëdhënieve të huaja, por edhe nga perspektiva kulturore. Kosova sigurisht qëndron si ndër kombet më të veçanta të formuara nga shpërbërja e Jugosllavisë. Deri më sot, Pavarësia e Kosovës si shtet ende është e hapur për debat, dhe Bashkimi Evropian ende nuk ka shprehur një opinion mbi këtë çështje. Me një situatë kaq të papërcaktuar, mund të pyesim nëse ka një zë kulturor që e definon këtë vend dhe përgjigja nuk është e përcaktuar. E vërteta është se askush nuk flet për "Letërsinë Kosovare" por është më shumë e mundshme të dëgjosh "Letërsinë Shqiptare të Kosovës", sepse kjo është ajo që është. Por pavarësisht se kjo letërsi është definuar përmes përdorimit të termit "shqip", ajo ende ka një veçori që e bën atë pak të huaj ndaj veshit shqiptar. 1990-të ishin një kohë e vështirë për Kosovën dhe në vitet që çuan në luftën e vitit 1999, disidentët e vendit mund të kërcënoheshin ose të keqen. Diskriminimi dhe rreptësia e sundimit serb nuk e lejonin këtë gjeneratë të shkrimtarëve shqiptarë që të shprehnin veten. Përveç kaosit dhe shtypjes që po ndodh në Kosovë, mendjet intelektuale të vendit kishin probleme gjuhësore për të kapërcyer: pasi u është mohuar qasja në gjuhën shqipe si një gjuhë si pjesë e sistemit arsimor në Kosovë, barrierat mund të gjendeshin në formë letrare.
Pas Luftës së dytë Botërore
parapamje|350px|Esad Mekuli Letërsia shqiptare në Kosovë u nis nga poeti Esad Mekuli (1916-1993), i cili ishte themeluesi i Jeta e Re në periudhën 1949, edhe pse nuk ishte aktive deri në vitet 1960. Përveç kësaj, romancieri Adem Demaci, i cili kaloi njëzet e tetë vjet si një i burgosur politik i qeverisë jugosllave, gjithashtu luan një rol të madh në avancimin e revistës Jeta e Re, e cila më vonë u botua si libër, si dhe koleksionet e suksesshme Njifyell ndër meshkuj (1953, një flaut në male), dhe Kânga e vërrinit (1954, këngën e kullotave të fushës) nga Martin Camaj i cili u bë një studiues kryesor i studimeve shqiptare në Mynih dhe Romë. Më 1974, më shumë liri dhe një pamje barazie iu dha shqiptarëve të Kosovës nga kushtetuta jugosllave për herë të parë, dhe literatura u lulëzua në Plain e Blackbird në dekadën e ardhshme. Nga disa shkrimtarë kryesorë prozë, disa që vlen të përmenden janë Anton Pashku (1937-1995), Rexhep Qosja (b.1936), veçanërisht për romanin e tij eksploziv politik Vdekja më vjen prej syve të tillë (1974), Nazmi Rrahmani, i cili ishte romanciar prolifik (b. 1941) dhe Teki Dervishi (1943). Poezia e Kosovës ka qenë shumë më kreative dhe eksperimentale krahasuar Shqipërinë. Ndërmjet kryesuesve të tij janë Din Mehmeti (1932), Besim Kokshi (1932), Azem Shkreli (1938), Rrahman Dedaj (1939), Ali Podrimja (1942), Eqrem Basha (1948), Sabri Hamiti (1950), dhe Asri Çapriqi (1960).
Proza dhe poezia
Poezia lidhur me tema, si lufta dhe nevoja për liri kombëtare, u nis nga Esad Mekuli me përmbledhjen Per Ty, e cila konsiderohet si një frymëzim për shumë autorë të tjerë. Një lloj tjetër poezie është ai i Din Mehmeti dhe Ali Podrimja i cili është një formë e thirrjes. Përveç kësaj, Kurora Sonetike, e cila është e strukturuar nga Enver Gjereqeku, gjithashtu luan një rol të madh në letërsinë e Kosovës. Gjatë viteve '70 dhe '80, poezia më dominuese ishte ajo me sisteme unike poetike të sunduara nga Sabri Hamiti dhe Musa Ramadani. Sabri Hamiti formon një sistem të veprës poetike, ndërsa Musa Ramadani formon një lloj sistemi librash poetik. Neurosis, që është një përmbledhje e poezisë nga Musa Ramadani merret me tema vizuale avangarde. Megjithatë, një tjetër ngjarje e rëndësishme në letërsinë e Kosovës është Lum Lumi i Ali Podrimjes, i cili mbulon të gjithë dekadën e 8-të të shekullit të 20-të. Literatura kosovare ka ndarë prozën në dy linja: linja tradicionale dhe moderne. Tradicionale shprehet me frymën romantike dhe frymën moderne me rrymat letrare të modernizmit evropian. Proza zhvillohet edhe në dy shtigje: drejtimi modernist dhe tema sociale. Proza moderne me shenja simbolike autentike u themelua nga Anton Pashku. Fryma moderne me elemente postmoderne u krijua nga Rexhep Qosja dhe sidomos Musa Ramadani. Ndërkohë, Hivzi Sylejmani, Nazmi Rrahmani dhe Zejnullah Rrahmani kanë punuar në temën sociale; vlen të përmendet proza ​​e "kodit Hermetik" nga Zejnullah Rrahmani, Musa Ramadani, Beqir Musliu dhe Eqrem Basha. Në këtë rrjedhë, Adem Demaci krijon kodin kombëtar prozaik me romanin Gjaperinjt e gjakut (1958). Proza e kodimit të dyfishtë u shkrua nga Rexhep Qosja Nje dashuri dhe shtate fije, Bijte e askujt, duke vazhduar me Musa Ramadanin Antiprocesioni, Vrapuesja e Prizerenit dhe Eqrem Basha Lakorja e x-it, Marshi i kermilllit.
Kritika letrare
Bartësit e kritikës letrare në Kosovë ishin tre liderë, Rexhep Qosja, Ibrahim Rugova dhe Sabri Hamiti. Rexhep Qosja kalon në mënyrë sistematike vepra letrare sipas metodës integrale, ndërsa Ibrahim Rugova dhe Sabri Hamiti kalojnë kritikën bashkëkohore me metoda më të sofistikuara të frymëzuara nga shkollat ​​franceze. Këto dy të fundit u bënë ikona të letërsisë, kritikës dhe mendimit letrar për alfabetizmin shqiptar në përgjithësi.
Krijimet Verbale Shqipëtare
Veprat verbale, të cilat shpesh quhen krijime tradicionale, si këngë, riddles, tregime apo të tjera quhen të tilla, sepse ato rrëfehen me gojë dhe na transferohen nga goja në gojë. Këto krijime janë të ndara në krijime lirike dhe krijime epike, ndërsa poezia tradicionale mund të gjendet si epike-lirike. Zakonisht, poezia me gojë shoqërohet me instrumente. Krijimet verbale kanë lindur më parë se krijimet e shkrimit. Në fakt, çdo krijim tradicional është një produkt i mendjes njerëzore, por përshtat me mjedisin me kalimin e kohës. Krijimet verbale krijohen duke u zgjeruar dhe duke u rritur më gjerë, dhe ndërsa ato ndryshohen ose përshtaten, ata humbasin autorësinë e tyre dhe bëhen krijim tradicional.
Ali Podrimja
Ali Podrimja luan një rol të madh në letërsinë kosovare dhe madje edhe në shqip. Lindi në vitin 1942 në Gjakovë. Ai botoi prozë dhe poezi nga viti 1961 dhe ka publikuar dhjetë vëllime të poezisë së tij deri tani. Ndërsa në shkollë ai kishte publikuar tashmë koleksionin e tij të parë të poezive, Thirrje. Në librat e tij të mëposhtëm, ai zbuloi veten të ishte një simbolist i pjekur, i cili mund të përfitonte nga një shumëllojshmëri rimish dhe metrash. Një pikë kthese në punën e tij erdhi me koleksionin e poezisë Lum Lumi (1982). Kjo është një homazh për djalin e tij të vogël Lumi, i cili vdiq nga kanceri. Ai shqyrton temat e vetmisë, frikës, vdekjes dhe fatit. Tonja e Podrimjes, megjithatë, mbetet laik. Poezitë e tij shfaqin një strukturë të dendur, dhe luan me imazhe të fuqishme dhe shmang çdo prolipsitet artistik. Si mjeshtër i simboleve dhe alegorive të shfaqura, ai po ashtu shkruan elemente të poezisë folklorike shqiptare të transmetuara me gojë, metaforë të pazakonshëm dhe përdorim të gjuhës moderne në poezinë e tij, dhe surpriza lexuesin me struktura të papritura sintatike dhe me rime të hollë. Koleksioni i Podrimjes Ich sattle das Ross den Tod (1991, I vdekja e Shalës) ishte botimi i parë në gjuhën gjermane nga një poet bashkëkohor shqiptar. Në të, ai e kondenson përvojën e tij me kërcënimin e përditshëm, padrejtësitë dhe apatinë e Europës. Librat e Podrimjes u përkthyen edhe në gjuhë të tjera si: anglisht, frëngjisht, italisht, polonisht, rumun, turqisht, greqisht, serbisht, kroatisht, sllovenisht dhe gjithashtu ishin të pranishëm në shumë antologji në gjuhë të huaja.
Sabri Hamiti
Duke pasur ndikim të madh në letërsinë kosovare, poeti dhe kritiku Sabri Hamiti, i lindur në Podujevë në vitin 1950, studioi literaturë krahasuese si në Zagreb, ashtu edhe në Ecole Pratique des Hautes Etudes në Paris, ku demigotët e strukturalizmit francez sollën influencën e tyre për ta mbajtur atë. Ai mbaroi doktoratën e tij në Universitetin e Prishtinës. Hamiti është autor i vëllimeve të shumta të prozës, poezisë dhe dramës, si dhe kritikave inovative. Ndër koleksionet më të fundit të tij janë: Thikë harrimi, Prishtinë 1975 (thikë e harresës); Trungu ilir, Prishtinë 1979 (stenda ilire); Leja e njohtimit, Priština 1985 (Letrat e identitetit); Kaosmos, Prishtina 1990 (Chaosmos) dhe ABC, Prishtina 1994. Ai ishte redaktor i gazetës "Rilindja" nga viti 1993 deri në vitin 2011, si dhe profesor në Universitetin e Prishtinës në të njëjtën periudhë kohore.
Eqrem Basha
Eqrem Basha, i lindur në vitin 1948 në Dibër, PR Maqedoni, është ndër shkrimtarët më të respektuar bashkëkohorë të Kosovës në vitet e fundit. Jeta e tij dhe prodhimi letrar janë të lidhura ngushtë me Kosovën dhe kryeqytetin e saj Prishtinë, ku ai ka jetuar dhe punuar që nga vitet 1970. Basha është autori i tetë vëllimeve të ajeteve inovative që përfshin vitet 1971-1995, tre vëllime të tregimeve të shkurtra dhe përkthime të shumta (në veçanti letërsia dhe drama franceze). Eqrem Basha është një poet enigmatik. I çuditur, interesante dhe e vështirë për t'u klasifikuar në një kuptim letrar, ai ia del mbanë t'i transmetojë një mistikë të caktuar lexuesit kureshtar. Në një moment ai duket logjikisht mirë dhe tregon një aftësi të admirueshme për të arsyetuar në mënyrë deduktive, dhe në momentin tjetër ai është kapërcyer nga fluturimet absurde të fancy në një botë surrealiste ku me sa duket asgjë nuk ka ndonjë kuptim. Ajeti i tij është i lehtë, bisedor dhe shumë më pak deklamues sesa ai i shumë paraardhësve të tij.
Anton Pashku
Anton Pashku u lind më 8 janar 1937 në Graždani (fshati afër Prizrenit). Ai mbaroi arsimin e mesëm në Prishtinë. Ai punoi si redaktor në revistën "Rilindja". Ai filloi botimin e shkrimeve të tij letrare që nga viti 1955 dhe shkroi prozë dhe dramë. Në historitë e tij ai dalloi tri rrethe tematike kryesore; rrethin e dashurisë, vetmisë dhe rrethin e dhunës ndaj individit. Edhe pse nuk kishte shumë shkrime, ato që ai shkruan nderojnë literaturë në përgjithësi. Romanët e tij më të mirë janë: Tregime (1961, Një pjesë e lindjes (1965), Kulla (1968), Sinkopa (1969), Oh (1971), Kjasina (1973) Gof (1976) dhe Lutjet e mbrëmjes (1978). Me vlerat artistike të padiskutuara, romani Oh ka pasur një ndikim të ngadalshëm por të fortë në prozë shqiptare. Ai u zgjodh anëtar i Akademisë së Shkencave dhe Arteve në Kosovë dhe vdiq në Prishtinë.
Azem Shkreli
Azem Shkreli (1938-1997) është përshkruar si një poet i ideve të thella dhe gjykimeve kritike. Ai lindi në malet Rugova pranë Peć dhe u bë kreu i Studios Kosovare të Filmit në Prishtinë. Shkreli është një poet intelektual, i cili, megjithëse shumë shprehës, nuk është aspak i folur. Perceptimi i tij urban për gjërat ka dhënë një rëndësi të re për përvojën e tij në zakonet rurale midis fiseve të thyer të maleve të Rugovës me mençurinë dhe mënyrën e tyre të jetës. Vëllimet e hershme të tij të ajetit ofruan portrete mjeshtërore të këtyre banorëve legjendar malorë. Peizazhi idilik, megjithëse i organizuar në mënyrë specifike, që Azem Shkreli nuk e bën të verbër ndaj problemeve të etikës. Pjesa më e madhe e vargut të tij, një katarze morale me fjalë, i kushtohet popujve të shtypur të Botës së Tretë, duke shprehur një solidaritet poetik me ta kundër shfrytëzimit dhe vuajtjes. Shkreli është gjithashtu autor i koleksionit të shkrimit të shkurtër Sytë e Evës, Prishtina 1965, dhe romani Karvani i bardhë, Prishtina 1960. Për shumë vite ai ka qenë kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës dhe Drejtorit Themelues të Filmit Kosovar. Shkreli u ngjit në krye të poezisë së sotme shqiptare, dhe ai e konsolidoi dhe përforcoi këtë vend nga një vepër poetike në tjetrën, deri në punën e tij të fundit të quajtur Zogj dhe Gure, botuar në vitin 1997, e cila në atë vit vdiq.
Malli për Ulqinin në këngë : album letraro- muzikor
Malli për Ulqinin në këngë : album letraro- muzikor me autor Zyhni M. Beqiraj dhe Andi Bajraktari (red. muzikor), Isuf Fani (red. letrar). Botuar në Durrës nga "Teuta Print", në vitin 2012. Faqe 191.
Maddahi
thumb|230px|Disa iranian duke kënduar Maddahi Maddahi është këngë të cilët këndohen nga muslimanët shiitë. Këto këngë këndohen zakonisht në përvjetorin e lindjes ose vdekjes së Ehl el-Bejtit. Maddahi këndohen më së shumti nga burrat, por edhe gratë këndojnë vetëm në vendet e grave.
Abelcourt
Abelcourt është një komunë në Francë. Abelcourt bën pjesë në departamentin Haute-Saône të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 332 banorë dhe sipërfaqe prej  7.46 km².
Ulqin, ti det : (poetët për Ulqinin)
Ulqin, ti det : (poetët për Ulqinin) libër nga Hajro Ulqinaku (përgat.), Nexhat Halimi (red.). Botuar në Ulqin nga "Ulqini", në vitin 2007. Faqet e librit 310.
Vinzieux
Vinzieux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Vinzieux ka një popullsi prej 434 banorë dhe sipërfaqe 6.87 km², me një dendësi prej 63 banor/km².
Nën hënën e Ulqinit
Nën hënën e Ulqinit libër me autor Riza Lahi dhe Halil Laze (red.). Botuar në Tiranë nga "Eva", në vitin 2001. Faqet e librit 117.
Fjalori i të folmes së Ulqinit
Fjalori i të folmes së Ulqinit me autor Kapllan Resuli dhe Anton Burovi (red.). Botuar në Genevë nga "Ballkani", në vitin 1994. Faqe 98.
Karvansarai
parapamje|275x275px|[[Karavansarai Izadkhast (Shekulli 17-të), Provinca Fars, Iran]] Një karvansaraj ose karvanserai ishte një bujtinë në anë të rrugës ku udhëtarët mund të pushonin nga udhëtimi i ditës.
Karavanserai mbështeti rrjedhën e tregtisë, informacionit dhe njerëzve nëpër rrjetin e rrugëve tregtare që mbulojnë Azinë, Afrikën e Veriut dhe Evropën Juglindore, veçanërisht Rrugën e Mëndafshit. Megjithëse shumë prej tyre ndodheshin përgjatë rrugëve rurale në fshat, versionet urbane të karvanserajeve ishin gjithashtu historikisht të zakonshme në qytetet në të gjithë botën islame, megjithëse shpesh quheshin me emra të tjerë si hane ose bujtina.
Institut Mines-Télécom Business School
"Institut Mines-Télécom Business School" është një shkollë biznesi evropiane me komplekse universitare në Paris dhe Évry. Ngritur që në vitin 1979.
Vitore Çeli
Vitori Çeli regjisore në kinematografinë shqiptare, "Artiste e popullit".
Institut Mines-Télécom Business School
"IMT BS" u rendit e 75-a ndër shkollat evropiane të biznesit në 2012-ën nga gazeta "Finacial Times".
Programet e saj janë trefish të akredituara nga sistemet ndërkombëtare AMBA, CGE dhe AASCB. Shkolla numëron mbi 7500 ish-studentë në fushat e biznesit dhe politikës.
Festivali Evropian i Këngës 2017
Festivali Evropian i Këngës 2017 ishte edicioni i 62-të i Festivalit vjetor të Këngëve në Eurovizion. Ai u zhvillua në Kiev të Ukrainës, pas fitores së Jamala në edicionin e vitit 2016 në Stokholm, Suedi, me këngën "1944". Ishte hera e dytë që Ukraina kishte pritur konkursin, pasi e kishte bërë më parë më 2005. Ishte, në përgjithësi, ngjarja e katërt e Eurovizionit që u mbajt në vend, përfshirë Festivalin Evropian të Këngës për Fëmijë më 2009 dhe 2013. Organizuar nga Bashkimi Evropian i Radio-Televizioneve (EBU) dhe transmetuesi pritës Kompania Kombëtare e Transmetimit Publik Kombëtar i Ukrainës (UA: PBC), konkursi u mbajt në Qendrën Ndërkombëtare të Ekspozitës dhe përbëhej nga dy gjysmëfinale më 9 dhe 11 maj, dhe finalja në 13 maj 2017. Tri shfaqjet live u pritën nga Oleksandr Skichko, Volodymyr Ostapchuk dhe Timur Miroshnychenko.
Dyzet e dy vende morën pjesë në konkurs. dhe u rikthyen në konkurs pas mungesës së një viti, ndërsa  nuk mori pjesë në baza financiare. fillimisht kishte planifikuar të marrë pjesë, por njoftoi tërheqjen e saj më 13 prill 2017, pasi përfaqësuesit të saj, Julia Samoylova, u ndalua të hynte në Ukrainë për shkak të udhëtimit të drejtpërdrejtë nga Rusia në Krime më 2015, një rajon që u aneksua nga Rusia në vitin 2014, për të dhënë një performancë, e cila është e paligjshme sipas ligjit të Ukrainës.
Fitues ishte me këngën "Amar pelos dois", e realizuar nga Salvador Sobral dhe e shkruar nga motra e tij Luísa Sobral. Kjo ishte fitorja e parë e Portugalisë dhe vendosja e parë në top 5-she në 53 vjet pjesëmarrje, më e gjata pa fitore e drejtuar nga një vend në historinë e Eurovizionit. Ishte gjithashtu kënga e parë fituese e interpretuar plotësisht në gjuhën amtare të një vendi që nga "Molitva" nga më 2007. Për më tepër, ky ishte viti i dytë radhazi në të cilin një vend që kthehej fitoi konkursin, pas fitores së Ukrainës në vitin 2016. Bullgaria, Moldavia, Belgjika dhe Suedia rrumbullakuan pesë të parat. Tri vendet e para - Portugalia, Bullgaria dhe Moldavia - të gjitha arritën vendosjet më të larta në historinë e tyre të Eurovizionit, ndërsa vendi pritës Ukraina mori vendin e tij më të keq deri më sot. Nga vendet e "Big Five", vetëm Italia, favoritja para konkursit, përfundoi në dhjetëshen e parë, duke ardhur e gjashta. EBU raportoi se 182 milionë shikues në të gjithë botën shikuan konkursin, 22 milionë më pak sesa rekordi i vitit 2016.
Shkolla e punës
Shkolla e punës është shkolla e cila është paraqitur në fund të shekullit XIX dhe fillim të shekullit XX, fillimisht në Gjermani e pastaj është zgjeruar edhe në vende tjera. Është quajtuar shkolla e punës për arsye se i jep rëndësi më shumë punës së dorës (punës manuale) sipas natyrës, interesimeve dhe nevojave të nxënësve. Si e tillë ajo u shfaq edhe si një formë e reaksionit ndaj shkollës së vjetër e cila konsiderohej si shkollë e të mësuarit. Themeluesi dhe ideatori më i njohur i shkollave të punës konsiderohet pedagogu gjerman Georg Kërshenshtajneri (1854 - 1932).
Fotoalbumi i Ulqinit
Fotoalbumi i Ulqinit album me autor Gazmend Çitaku dhe Hajro Ulqinaku (red.). Botuar në Ulqin nga Bashkimi i Krijuesve Shqiptarë, në vitin 2004. Faqe 100.
Partia Bindja Demokratike
Referime
parapamje
Festivali Evropian i Këngës 2017
Vendtakimi
Konkursi u zhvillua në Qendrën Ndërkombëtare të Ekspozitës në Kiev, pas fitores së Ukrainës në konkursin e vitit 2016 me këngën "1944", shkruar dhe interpretuar nga Jamala. Qendra Ndërkombëtare e Ekspozitës ka një kapacitet prej afro 11,000 pjesëmarrësve dhe është qendra më e madhe e ekspozitës në Kiev. E vendosur në pjesën perëndimore të mikrodistriktit Livoberezhna, qendra u hap në tetor 2002, dhe kryetari i saj që nga ndërtimi ishte Anatoly Tkachenko.
Formati
parapamje| Pritësit Volodymyr Ostapchuk dhe Oleksandr Skichko (nga provat) Datat paraprake të konkursit u njoftuan në 14 mars 2016 në një takim të Shefave të Delegacionit në Stokholm, me gjysmëfinalen që pritej të zhvillohet më 16 dhe 18 maj dhe finalja në 20 maj 2017. Këto data paraprake u zgjodhën nga EBU për të shmangur konkursin që përkonte me çdo ngjarje madhore televizive dhe sportive të planifikuar të zhvillohej rreth asaj kohe.
Sidoqoftë, EBU njoftoi më 24 qershor se datat paraprake të konkursit ishin sjellë përpara një javë, me gjysmëfinale të planifikuara për 9 dhe 11 maj dhe përfundimin në 13 maj. Kjo u raportua si rezultat i një kërkese nga UA: PBC, pasi datat fillestare fillestare përkuan me Ditën e Kujtimit për viktimat e Dëbimit të Tatarëve të Krimesë më 18 maj. Sidoqoftë, datat aktuale përkojnë me ndeshjen e dytë të UEFA Ligës së Kampionëve dhe gjysmëfinales së UEFA Ligës së Evropës.
Prezantuesit
U njoftua më 27 shkurt se prezantuesit për konkursin do të ishin Oleksandr Skichko dhe Volodymyr Ostapchuk, me Timur Miroshnychenko që pret dhomën e gjelbër. Ishte hera e parë që konkursi u prezantua nga një treshe mashkullore, dhe hera e dytë që konkursi nuk paraqiti një prezantuese femër, pas vitit 1956. Miroshnychenko më parë ka bashkë-pritur Festivalin Evropian të Këngës për Fëmijë më 2009 dhe 2013.
Shtetet pjesëmarrëse
parapamje|{{Legend|#D40000|Participating countries in the first semi-final}}
Gjysmëfinalja e 1-rë
Tetëmbëdhjetë shtete morën pjesë në gjysmëfinalen e parë. , dhe  votuan në këtë gjysmëfinale. Vendet e theksuara u kualifikuan për në finale.
Finalja
Njëzet e gjashtë vende morën pjesë në finale, me të gjitha 42 vendet pjesëmarrëse me të drejtën për të votuar. Rendi i garës për në finale u zbulua pas konferencës për shtyp të kualifikuesve të gjysmëfinales së dytë më 11 maj.
Nusret Pllana
thumb|right|250px Nusret Pllana është i  lindur më,  21 maj 1959, në  Arbnesh të  Prishtinës, është publicist kosovar.
Aristokracia (klasë)
thumb|350px|right|Aristokratët francezë, rreth vitit 1774 Aristokracia është një klasë shoqërore që një shoqëri e veçantë e konsideron rendin e saj më të lartë. Në shumë shtete, aristokracia përfshinte klasën e sipërme të njerëzve (aristokratët) me gradë dhe tituj trashëgues. Në disa, të tilla si Greqia e lashtë, Roma dhe India, statusi aristokratik erdhi nga përkatësia e një kaste ushtarake. Gjithashtu ka qenë e zakonshme, veçanërisht në shoqëritë afrikane, që aristokratët t’i përkisnin dinastive priftërore. Statusi aristokratik mund të përfshijë privilegje feudale ose juridike. Ato zakonisht janë nën monarkun e një vendi apo kombi në hierarkinë e saj shoqërore. Në shoqëritë moderne evropiane, aristokracia shpesh ka përkuar me fisnikërinë, një klasë specifike që u ngrit në Mesjetë, por termi "aristokraci" ndonjëherë përdoret edhe për elitat e tjera, dhe përdoret si një term më gjenerues kur përshkruhet më herët dhe shoqëritë jo-evropiane. Termi aristokraci rrjedh nga greqishtja ἀριστο (aristokratia ἄριστος (aristos) "e shkëlqyeshme", dhe κράτος (kratos) "fuqi".
Nusret Pllana
Biografia
Dr.sc. Nusret Pllana shkollën filloren e kreu në vendlindje, kurse gjimnazin dhe Fakultetin Ekonomik në Prishtinë. Një kohë  të  gjatë është  marrë  me veprimtari kulturore-artistike. Në vitin 1984 themeloi Ansamblin Artistik ,”Hasan Prishtina”, të  Prishtinës, të  cilin e udhëhoqi deri më 1996. Derisa ndiqte studimet pasuniversitare të ekonomisë në Zagreb, me të kthyer në Kosovë, më 1986 burgoset   për  veprimtari patriotike ilegale dhe dënohet me gjashtë vjet burgim të rëndë, nga të  cilat i vuan pesë. Pas daljes nga burgu themelon Ndërmarrjen private për prodhimin e qilimave Teuta në Prishtinë. Ndërkaq, më 1994 burgoset për të dytën herë, por kësaj radhe si anëtar i Këshillit Drejtues të  Odës Ekonomike të Kosovës. Ishte pjesmarrës i luftës  së  Ushtrisë  Çlirimtare të  Kosovës, dhe folësi i  parë  i  Radios ”Kosova e lirë”. Pas kthimit nga lufta, ishte redaktor përgjegjës i  Radios ”Kosova e lirë”. Ishte zëvendës ministër dhe ministër i kulturës i Qeverisë  së  Përkohshme të Kosovës  1999-2000.
Ka udhëhequr sektorin e Arkivit të UÇK-së nga viti 2002-2006. Aktualisht është ligjërues i Universitetit “Hasan Prishtina” të Prishtinës  dhe Universitetit Shtetëror të Tetovës në Shkup dhe Tetovë. Ka magjistruar në Tiranë,  në  vitin  2005, me temën  Masakrat serbe në Kosovë  1989-1997. Ka doktoruar në Universitetin e Evropës Juglindore në Tetovë, më 1 Shtator 2009, me temën: Intervenimi i NATO-s në  Kosovë, në departamentin e shkencave politike dhe administrimit publik. Në vitin 2011 i botohet në gjuhën angleze, libri, NATO Intervention in Kosova, me recensentët: Ambasadorin amerikan William G.Walker, Prof.dr.Christopfer G.L.Hall dhe Prof.Julia Norrgard.
Libri i tij The Terror of Invading Serbia over Albanians 1844-1999, i përkthyer në tetë gjuhë: shqip, anglisht, frengjisht, gjermanisht, turqisht, serbisht, japonisht e suedisht, deri tani është promovuar në këto qendra evropiane dhe botërore: Prishtinë, Tiranë, Tetovë, Shkupi, Oslo, Jovik, Stokholm, Kopenhagë, Katovicë, Budapest, Romë, Helsinki, Vjenë, Lion, Paris, Shtutgarti, Dortmund, Singen, Nyrnberg, Hechingen, Pforzheim, Hamm, Ludwigsburg, Helsingen, Heidelberg, Mannheim, Mynster, Gjenevë, Cyrih, Lugano, Ankara, Stamboll, Izmir, Bursa, New York, Washington, Florida, Detroid, Melbourne, Toronto, Bearry, Bruksel, Berlin, Bolzano, Braunschweig, Londër, Mynster, Dyzeldorf e Montreal.
Është redaktor i librit A vriten Engjëjt, të autores, Hanëmshahe Ilazi,  2012. Recensent i librit Abdyl Krasniqi – frymëzues brezash, 2009, të autorit Prof.Bedri Tahiri, recensent i librit monografi Dëshmorët e Kombit – Mareci ‘99,të autorit Refik Gërbeshi, 2014, recensent i librit Familja Pllana – Halabak, 2012, të autorit, Prof.Shaban Pllana, recensent i librit monografi Masakra e Belegut, 2015, të autorit Mr.sc.Endrit Binakaj, redaktor i librit monografi Studenti martir – Arianit Ilaz Berisha, të autorit Argjend Hasani, 2013, recensent i librit monografi Spahijajt e Llashticës, Prishtinë, 2014, recensent i librit Kapërcimshekulli, 2015, të autorit Musli Kabashi.
Libri i tij Terrori i Serbisë Pushtuese mbi Shqiptarët 1844-1999, ka arritë të futet në Bibliotekat më të njohura evropiane e botërore, si: në Bibliotekën Botërore të Kongresit Amerikan, në Bibliotekën Botërore Victoria të Australisë, në selinë e Organizatës së Kombeve të Bashkuara, në Bibliotekën Botërore të Bajernit të Gjermanisë, në Akademinë Ushtarake të Bundesverit gjerman, në Tribunalin e Hagës, në Bibliotekën Botërore të Britanisë së Madhe në Londër, etj. Për librin Terrori i Serbisë Pushtuese mbi Shqiptarët 1844-1999, në vitin 2013 ka marrë mirënjohje nga Biblioteka Botërore e Kongresit Amerikan dhe Biblioteka Botërore e Britanisë së Madhe në Londër, në vitin 2015. Është autor i dhjetra punimeve shkencore.
Veprat e realizuara
55. *Lufta çlirimtare në Kosovë dhe roli i KFOR-it, Diskutime, viti II, nr.3/4, prill – maj, 2013, Tetovë
Deti, detarët e Ulqinit
Deti, detarët e Ulqinit libër me autor Hajro Ulqinaku dhe Maksut Haxhibrahimi (red.). Botuar në Ulqin nga "Ulqini", në vitin 2000. Faqet e librit 148.
Nusret Pllana
Lidhje të jashtme
https://www.youtube.com/watch?v=bnhD6EftUGE
https://www.youtube.com/watch?v=7PkejCYPkGA&t=130s