cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mësimi makinerik
Mësimi makinerik (machine learning- ML) është studimi i algoritmeve kompjuterikë që përmirësohen automatikisht përmes përvojës dhe përmes përdorimit të të dhënave. Mësimi makinerik është pjesë e inteligjencës artificiale. Algoritmet e të mësuarit makinerik ndërtojnë një model të bazuar në të dhënat e mostrës, të njohur si "të dhëna trajnimi", në mënyrë që të bëjnë parashikime ose vendime pa u programuar në mënyrë të qartë për ta bërë këtë. Algoritmet e të mësuarit makinerik përdoren në një larmi të gjerë aplikimesh, të tilla si filtrimi i postës elektronike dhe Vizioni kompjuterik, ku është e vështirë ose e parealizueshme të zhvillohen algoritme konvencionale për të kryer detyrat e nevojshme.
Ismail Menk
parapamje|Mufti Menk Ismail Ibn Musa Menk (lindi më 27 qershor 1975) i njohur si Mufti Menk është myfti në Zimbabve.
Jeta e hershme
Ismail Menk lindi në Harare në Zimbabve, ku ai ndërmori studimet e tij fillestare. Ai studioi me babain e tij si memorizimin e Kuranit, mësimi i gjuhës arabe dhe urdu.
Dornas
Dornas është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Dornas ka një popullsi prej 243 banorë dhe sipërfaqe 17.63 km², me një dendësi prej 14 banor/km².
Ismail Menk
Puna
Ismail Menk punon në Këshillin e Dijetarëve Islam në Zimbabve, që i shërben nevojave arsimore të popullsisë muslimane të Zimbabvesë. Ai fajëson mediat perëndimore për mashtrimin se kinse muslimanët janë terroristë.
Banati i Bosnjës
Banati i Bosnjës (Sërbo-Kroacisht / Бановина Босна) ishte një shtet mesjetar me bazë në atë që është sot Bosnja dhe Hercegovina.
Megjithëse mbretërit hungarez e shihnin Bosnjën si pjesë të Tokave të Kurorës Hungareze, Banati i Bosnjës ishte një shtet i pavarur de fakto për pjesën më të madhe të ekzistencës së tij. U themelua në mesin e shekullit të 12-të dhe ekzistoi deri në vitin 1377 me ndërprerje nën familjen Šubić midis 1299 dhe 1324. Në 1377, ajo u ngrit në një mbretëri. Pjesa më e madhe e historisë së saj u shënua nga një polemikë fetare-politike që rrotullohej rreth kishës vendase kristiane te Bosnjes të dënuar si heretike nga kishat dominuese të krishtera të Nicesë, përkatësisht katolike romake dhe ortodokse lindore, me kishën katolike që ishte veçanërisht antagoniste dhe duke i persekutuar anëtarët e saj përmes hungarezëve.
Sfondi historik
Në vitin 1136, Béla II i Hungarisë pushtoi Bosnjën e sipërme për herë të parë dhe krijoi titullin " Ban i Bosnjës", fillimisht vetëm si një titull nderi për djalin e tij të rritur Ladislaus II të Hungarisë. Gjatë shekullit të 12-të, sundimtarët brenda Banatit të Bosnjës vepruan gjithnjë e më shumë në mënyrë autonome nga Hungaria dhe/ose Bizanti. Në realitet, fuqitë e jashtme kishin pak kontroll mbi rajonet malore dhe disi periferike që përbënin Banatin e Bosnjës.
Historia e hershme dhe Kulin
majtas|parapamje|Pjata e Kulin Banit e vitit 1193, e gjetur në Biskupiqi Ban Borić shfaqet si sundimtari i parë i njohur boshnjak në 1154, si një vasal hungarez,   i cili mori pjesë në Rrethimin e Braniçevës si pjesë e forcave të mbretit hungarez  në 1167 ai u përfshi në ofensiva kundër bizantinëve kur siguroi trupa për ushtritë hungareze  Lufta përfundoi me tërheqjen e ushtrisë hungareze në Betejën e Sirmiumit, afër Beogradit më 1167. Përfshirja e Boriçit në luftë tregon se Bosnja ishte pjesë e mbretërisë hungareze në atë kohë. Hungarezët u detyruan për paqe me kushtet bizantine dhe njohën e kontrollin për Bosnjën, Dalmacinë, Kroacinë në jug të lumit Krka si dhe Fruška Gora. Bosnja ishte pjesë e Bizantit nga viti 1167 deri në 1180, por meqë Bosnja ishte tokë e largët, sundimi mbi të ishte ndoshta nominal.
Në kohën e vdekjes së perandorit Manuel I Komneni (1180), Bosnja qeverisej nga Ban Kulin i cili arriti ta çlironte atë nga ndikimi bizantin përmes aleancës me mbretin hungarez Béla III, dhe me ndihmën e sundimtarit serb Stefan Nemanja dhe vëllait të tij Miroslav nga Hum., me të cilin zhvilloi me sukses një luftë në vitin 1183 kundër bizantinëve. Kulin siguroi paqen, megjithëse vazhdoi si një vasal nominal i mbretit hungarez. por nuk ka asnjë provë që hungarezët pushtuan zonat e Bosnjës qendrore.
Emisarët e Papës të asaj kohe arritën drejtpërsëdrejti tek Kulin dhe e quajtën atë si "zot i Bosnjës". Kulin shpesh përmendej si "veliki ban bosanski" (Banati i Madh i Bosnjës) nga bashkëkohësit dhe nga pasuesi i tij Matej Ninoslav. Ai pati një efekt të fuqishëm në zhvillimin e historisë së hershme të Bosnjës, nën sundimin e së cilës ekzistonte një epokë paqeje dhe prosperiteti.
Administrimi
Administrimi nënkupton tërësinë e procedurave dhe e teknikave që përdoren për drejtimin e një organizate arsimore në përputhje me politikat e vendosura.
Banati i Bosnjës
Historia e hershme dhe Kulin
Në vitin 1189, Ban Kulin nxori dokumentin e parë të shkruar boshnjak, i njohur tashmë si Karta e Ban Kulinit, në cirilik boshnjakisht, dokument diplomatik në lidhje me marrëdhëniet tregtare me qytetin e Raguzës (Dubrovnik). Sundimi i Kulinit shënoi gjithashtu fillimin e një polemike që përfshinte kishën indigjene boshnjake (një degë e bogomilizmit ), një sekt i krishterë i konsideruar heretik si nga Kisha Katolike Romake ashtu edhe nga Kisha Ortodokse Lindore. Nën atë do të ekzistonte "Epoka boshnjake e paqes dhe prosperitetit".
Absurbimi i Herezit dhe Bilino Poljes
Në vitin 1203, princi serb Vukan Nemanjiq akuzoi Kulin për herezi dhe i bëri një apel zyrtar Papës. Në Bilino Polje Kulin nënshkroi heqjen dorë duke deklaruar se ishte gjithmonë një katolik besnik dhe e shpëtoi Banaten e Bosnjës nga ndërhyrja e jashtme. Në 1203, Kulin u zhvendos për të zbutur kërcënimin e ndërhyrjes së huaj. Një sinod u mbajt me nxitjen e tij më 6 prill. Pas Absurimit të Bilino Poljes, Kulin arriti të mbante Dioqezën Boshnjake nën Kryedioqezën Raguzane, duke kufizuar kështu ndikimin hungarez. Gabimet e mohuara nga fisnikëria boshnjake në Bilino Polje duket se kanë qenë gabime praktike, që rrjedhin nga injoranca dhe jo nga doktrinat heretike. Kulin gjithashtu ripohoi besnikërinë e tij ndaj Hungarisë, por pavarësisht kësaj, autoriteti i Hungarisë mbeti vetëm nominal.
Endru II në vitin 1225 ia dha Bosnjën Papës i cili priste që mbreti si zot i Bosnjës të bënte pastrimin e heretikëve, por ajo u transferua te Kryepeshkopi Ugrin Csák Ambiciet e mbretit hungarez mbetën të pandryshuara shumë kohë pas vdekjes së Kulinit në 1204. Politika e Kulinit u vazhdua keq që nga vdekja e Banit në 1204 nga djali dhe trashëgimtari i tij, Stjepan Kulinić, i cili duket se ka mbetur në linjë me Kishën Katolike. Stjepani u rrëzua përfundimisht në 1232.
Kisha boshnjake e zëvendësoi me forcë Kuliniçin me një fisnik të quajtur Matej Ninoslav (1232–50). Kjo shkaktoi marrëdhënie të këqija me Serbinë pasi sundimtari i mëparshëm ishte i lidhur me dinastinë Nemanjić. Rreth kësaj kohe, një i afërm i Ninosllavit, Prijezda I, u kthye në katolicizëm (ai më parë kaloi në Kishën Boshnjake për një periudhë të shkurtër kohe). Ninoslav përfundimisht u bë një mbrojtës i Kishës Boshnjake. Në 1234 mbreti hungarez Endru II ia dha Banaten e Bosnjës Dukës Coloman. Për t'i bërë gjërat edhe më keq, pasardhësi legjitim për fronin boshnjak të dinastisë Kulinić, konti Sibislav i Usora, djali i ish Ban Stjepanit, filloi të sulmonte pozicionet e Ninosllavëve, duke u përpjekur të merrte Banaten për vete. Papa Gregori IX zëvendësoi peshkopin heretik boshnjak në 1235 me Gjonin e Wildeshausen-it, më pas Mjeshtër i Përgjithshëm i Urdhrit Dominikan dhe më vonë u shpall shenjt, dhe konfirmoi Dukën Coloman si Ban të ri legjitim të Bosnjës.
Kryqëzata e Bosnjës
alt=|parapamje|200x200px|Banati i Bosnjës në 1358 Kryqëzata e Bosnjës e udhëhequr nga peshkopi John dhe Coloman zgjati plot pesë vjet. Lufta i dha më shumë mbështetje Ninosllavit, pasi vetëm Sibislav mori anën e Papës në kryqëzatë. Ninoslav lëshoi një dekret për Republikën e Raguzës më 22 maj 1240, duke deklaruar se ai e vendosi atë nën mbrojtjen e tij në rast të një sulmi nga mbreti serb Stefan Vladislav. Mbështetja nga Raguza ishte thelbësore për të mbështetur luftën e Matej Ninoslav. I vetmi ndikim i rëndësishëm që pati kryqëzata e Bosnjës ishte rritja e ndjenjës anti-hungareze në mesin e popullsisë vendase, një faktor kryesor në politikë që kontribuoi në pushtimin osman të Bosnjës në 1463 dhe zgjati përtej tij.
Ishte gjithashtu një përgjigje për shkak të marrëdhënieve shumë të këqija midis Bosnjës dhe Serbisë, pasi Serbia nuk i dërgoi asnjë ndihmë Ninosllavit në kundërshtim me aleancën tradicionale. Coloman ia kaloi guvernatorin e Banatit Boshnjak te kushëriri i largët Ninosllav, Prijezda, i cili arriti ta mbajë atë vetëm për dy ose tre vjet. Në 1241, tatarët pushtuan Hungarinë, kështu që Coloman u desh të tërhiqej nga Bosnja. Matej Ninoslav rimor menjëherë kontrollin, ndërsa Prijezda iku në Hungari në mërgim. Mbreti Bela IV ishte në tërheqje që i mundësoi Ninosllavit të rivendoste kontrollin mbi pjesën më të madhe të Bosnjës. Tatarët u luftuan nga kroatët, duke i kthyer ata nëpër Bosnjë, duke sjellë më shumë shkatërrim në tokë. Dekreti për Raguzën u ribotua në mars 1244. Ninoslav u përfshi në luftën civile që shpërtheu në Kroaci midis Trogirit dhe Splitit, duke marrë anën e Splitit. Mbreti Bela IV i Hungarisë ishte shumë i frustruar dhe e konsideroi këtë një komplot, kështu që ai dërgoi një kontigjent në Bosnje, por Ninoslav më pas bëri paqe. Në 1248, Ninoslav me dinakëri shpëtoi tokat e tij nga një tjetër kryqëzatë papale e kërkuar nga kryepeshkopi hungarez.
Në pjesën e mbetur të mbretërimit të tij, Ban Ninoslav Matej u mor me çështje të brendshme në Bosnje. Vdekja e tij pas vitit 1249, ndoshta në vitin 1250, solli disa konflikte mbi fronin; pasi Kisha Boshnjake dëshironte dikë nga sfera e tyre e interesit, dhe pala hungareze dëshironte dikë që ata mund ta kontrollonin lehtësisht. Përfundimisht, Mbreti Bela IV pushtoi dhe qetësoi Bosnjën dhe ia doli të vendoste kushëririn katolik të Ninosllavit Prijezda si Ban Boshnjak. Ban Prijezda persekutoi pa mëshirë Kishën Boshnjake. Në vitin 1254 Ban Kroat pushtoi pak Zahumlje nga mbreti serb Stefan Uroš I gjatë luftës së Hungarisë kundër Serbisë, por paqja e rivendosi Zahumljen në Serbi.
Një tjetër fushatë hungareze filloi kundër Bosnjës në vitin 1253, por nuk kishte asnjë provë që ata arritën në Banate të Bosnjës. Megjithatë, Hungaria kontrolloi rajonet veriore të Usora dhe Soli përmes sundimtarëve të tyre vasalë. Banati i Bosnjës vazhdoi të ekzistojë si entitet de fakto i pavarur edhe pas Ninosllavit.
Dinastia Kotromanić
Mbretëria e Prijezda I (themeluesi i dinastisë Kotromanić) ishte dukshëm më i vogël se ai i Ninoslav, rajonet veriore të Usora dhe Soli ishin shkëputur nga kurora hungareze. Në 1284 ky territor i afërt iu dha mbretit Ladislaus IV të kunatit të Hungarisë, mbretit serb të rrëzuar Dragutin. Në të njëjtin vit Prijezda organizoi martesën e djalit të tij, Stefanit I, me vajzën e Dragutinit, Elizabetën. Martesa pati pasoja të mëdha në shekujt pasardhës, kur pasardhësit e Stefanit dhe Elizabeth-s Kotromanić pretenduan fronin e Serbisë. Prijezda u detyrua të tërhiqej nga froni në 1287 për shkak të pleqërisë së tij. Orët e fundit i kaloi në pronën e tij në Zemljenik.
Hungarezët riafirmuan autoritetin e tyre mbi territoret si Soli, Usora, Vrbas, Sana në fillim të shekullit të 13-të. Territori që kontrollonte Ban Prijezda, një vasal besnik hungarez, ishte ndoshta në pjesët veriore të Bosnjës së sotme midis lumenjve Drina dhe Bosna. Banati i Bosnjës në jug mbeti i pavarur, por ne nuk i njohim sundimtarët e tij, pasardhës të ban Ninoslav.
Ai u trashëgua nga Prijezda II i cili sundoi në mënyrë të pavarur nga 1287-1290, por më vonë së bashku me vëllain e tij Stefan I Kotromanić.
Restaurimi dhe Zgjerimi
alt=|parapamje|205x205px|Tvrtko me nënën, vëllain dhe kushërirën e tij Elizabeth në shtratin e vdekjes së xhaxhait të tij Stefanit, siç përshkruhet në [[Gjoksi i Shën Simeonit|gjoksin e Shën Simeonit në fund të viteve 1370.]] Në fund të shekullit të 13-të dhe rreth çerekut të parë të shekullit të 14-të, deri në betejën e Bliskës, banati i Bosnjës ishte nën sundimin e ndalimeve kroate nga familja Šubiq. Pas humbjes në Betejën e Bliska, Mladen II u kap nga Charles I, i cili e çoi atë në Hungari, gjë që shkaktoi restaurimin e dinastisë Kotromanić.
Nga 1326 Ban Stefani II sulmoi Serbinë në një aleancë ushtarake me Republikën e Raguzës dhe pushtoi Zahumljen (ose Hum),  duke fituar më shumë bregdetin e Detit Adriatik, nga gryka e Neretvës deri në Konavle, me zona të konsiderueshme me popullsi ortodokse, nën Arqipeshkvinë e Ohrit dhe popullsi të përzier ortodokse e katolike në zonat bregdetare dhe rreth Stonit. Ai gjithashtu u zgjerua në Završje, duke përfshirë fushat e Glamoč, Duvno dhe Livno. Menjëherë pas vdekjes së mbretit serb Stefan Uroš II Milutin në 1321, ai nuk kishte asnjë problem në marrjen e tokave të tij të Usora dhe Soli, të cilat ai i inkorporoi plotësisht në 1324.
Në 1329, Ban Stefan II Kotromanić shtyu një tjetër përpjekje ushtarake në Serbi, duke sulmuar zotin Vitomir të Trebinjës dhe Konavle, por pjesa kryesore e forcës së tij u mund nga mbreti i ri Dushan, i cili komandonte forcat e mbretit Stefan Deçanski në Priboj. Kali i Banit u vra në betejë dhe ai do të kishte humbur jetën nëse vasali Vuk nuk do t'i jepte kalin e tij. Duke vepruar kështu, Vuk sakrifikoi jetën e tij dhe u vra nga trupat serbe në betejë të hapur. Kështu Ban arriti të shtojë Nevesinjen dhe Zagorjen në mbretërinë e tij.
Gjatë gjithë mbretërimit të tij në shekullin e katërmbëdhjetë, Stefani sundoi tokat nga Sava në Adriatik dhe nga Cetina në Drina. Ai dyfishoi madhësinë e shtetit të tij dhe arriti pavarësinë e plotë nga vendet përreth. Ban Stephen II luajti mbretërit e Venecias dhe hungarezëve kundër njëri-tjetrit, duke sunduar ngadalë gjithnjë e më shumë në mënyrë të pavarur dhe së shpejti nisi një komplot me disa anëtarë të fisnikërisë kroate dhe hungareze kundër liegut dhe vjehrrit të tij hungarez.
Më 1346 Zadari u kthye më në fund në Venecia dhe mbreti hungarez, duke parë se kishte humbur luftën, bëri paqe në 1348. Ban i Kroacisë Mladen II Šubiq ishte shumë kundër politikës së Stefanit II, duke e akuzuar atë për tradhti dhe marrëdhëniet midis dy Banëve u përkeqësuan gjithnjë e më pas. Në vitin 1342 u krijua Vikariati Françeskan i Bosnjës. Gjatë sundimit të Stjepan II Kotromanić të tri kishat (kisha boshnjake, ortodokse, katolike) ishin aktive në Banatin e Bosnjës.
Mbretërimi i Tvrtko I
alt=|majtas|parapamje|200x200px|Karta e mbretit Tvrtko I Kotromaniq, e shkruar në [[Visoko gjatë Mesjetës|Moštre]] Tvrtko, megjithatë, ishte vetëm rreth pesëmbëdhjetë vjeç në atë kohë, kështu që babai i tij Vladislav qeveriste si regjent. Menjëherë pas pranimit të tij, Tvrtko udhëtoi me të atin në të gjithë mbretërinë, për të zgjidhur marrëdhëniet me vasalët e tij. Jelena Shubić, nëna e Tvrtkos, zëvendësoi Vladislav si regjent pas vdekjes së tij në 1354. Ajo udhëtoi menjëherë për në Hungari për të marrë pëlqimin për pranimin e Tvrtkos nga Mbreti Louis I, i zoti i tij. Pas kthimit të saj, Jelena mbajti një kuvend ( stanak ) në Mile, me nënën dhe djalin që konfirmuan zotërimet dhe privilegjet e fisnikëve të "gjithë Bosnjës, Donji Krajit, Zagorjes dhe tokës Hum ".
Në fillim të sundimit të tij personal, i riu Ban e rriti disi fuqinë e tij. Edhe pse ai vazhdimisht theksonte nënshtrimin e tij ndaj Mbretit, Tvrtko filloi ta konsideronte besnikërinë e fisnikëve Donji Kraji ndaj Luigjit si tradhti ndaj vetvetes. Në vitin 1363, një konflikt shpërtheu midis dy burrave. Deri në prill, Mbreti hungarez kishte filluar të grumbullonte një ushtri Një ushtri e udhëhequr nga vetë Louis sulmoi Donji Kraji,  ku fisnikëria ishte e ndarë në besnikërinë e saj midis Tvrtkos dhe Louis. Një muaj më vonë një ushtri e udhëhequr nga Palatini i Hungarisë Nikolas Kont dhe Kryepeshkopi i Esztergom Nikolas Apáti goditi Usora. Vlatko Vukoslavić dezertoi te Louis dhe ia dorëzoi atij kështjellën e rëndësishme të Kljuçit, por Vukac Hrvatinić ia doli të mbronte kështjellën Soko Grad në Zhupën e Plivës, duke i detyruar hungarezët të tërhiqeshin. Në Usora, Kalaja e Srebrenikut u përball kundër një "sulmi masiv" nga ushtria mbretërore, e cila pësoi sikletin e humbjes së vulës së Mbretit. Mbrojtja e suksesshme e Srebrenikut shënoi fitoren e parë të Tvrtkos kundër mbretit hungarez. Uniteti i magnatëve vendas u zbeh sapo hungarezët u mundën, duke dobësuar pozitën e Tvrtkos dhe atë të një Bosnje të bashkuar. alt=|parapamje|249x249px|Banati i Bosnjës në 1373 Anarkia u përshkallëzua dhe në shkurt të vitit të ardhshëm, magnatët u revoltuan kundër Tvrtkos dhe e rrëzuan atë nga froni. Ai u zëvendësua nga vëllai i tij më i vogël Vuk,  Tvrtko dhe Jelena u strehuan në oborrin mbretëror hungarez, ku u mirëpritën nga ish-armiku dhe sundimtari i Tvrtkos, mbreti Louis. Tvrtko u kthye në Bosnje në mars dhe rivendosi kontrollin mbi një pjesë të vendit deri në fund të muajit, duke përfshirë zonat e Donji Krajit, Ramës (ku ai më pas banonte), Hum dhe Usora.
Gjatë gjithë vitit pasues, Tvrtko e detyroi Vukun drejt jugut, duke e detyruar përfundimisht të ikte në Raguzë. Sanko, mbështetësi i fundit i Vuk, iu dorëzua Tvrtkos në fund të verës dhe u lejua të mbante pronat e tij. Zyrtarët e Raguzës bënë një përpjekje për të siguruar paqen midis vëllezërve grindjerë, dhe në 1368, Vuk i kërkoi Papës Urban V të ndërhynte me mbretin Louis I në emër të tij. Ato përpjekje ishin të kota; por në vitin 1374, Tvrtko ishte pajtuar me Vukun me kushte shumë bujare.
Vdekja e Dushanit të Fuqishëm dhe ardhja në pushtet e djalit të tij Urosh i Dobti, në dhjetor 1355, u pasua shpejt nga shpërbërja e Perandorisë Serbe dikur të fuqishme dhe kërcënuese. Ajo u shpërbë në zotëri autonome që, në vetvete, nuk mund t'i rezistonin Bosnjës. Kjo i hapi rrugën Tvrtkos të zgjerohej drejt lindjes, por problemet e brendshme e penguan atë të shfrytëzonte menjëherë rastin.
Nga mesi i shekullit të 14-të, banati i Bosnjës arriti kulmin e tij nën ndalimin e të rinjve Tvrtko Kotromanić, i cili erdhi në pushtet në 1353, dhe e kishte kurorëzuar veten më 26 tetor 1377.
Ekonomia
alt=|parapamje|330x330px|Karta e Ban Kulinit, marrëveshje tregtare ndërmjet Bosnjës dhe Republikës së Raguzës Sundimtari i dytë boshnjak, Ban Kulin forcoi ekonominë e vendit nëpërmjet traktateve me Dubrovnikun në 1189 dhe Venedikun. Karta e Ban Kulinit ishte një marrëveshje tregtare midis Bosnjës dhe Republikës së Raguzës që rregullonte në mënyrë efektive të drejtat tregtare të Raguzës në Bosnje, e shkruar më 29 gusht 1189. Është një nga dokumentet më të vjetra shtetërore të shkruara në Ballkan dhe është ndër dokumentet më të vjetra historike të shkruara në boshnjakisht.
Eksporti i xeheve metalike dhe punimeve metalike (kryesisht argjendi, bakri dhe plumbi) formoi shtyllën kurrizore të ekonomisë boshnjake, pasi këto mallra së bashku me të tjera si dylli, argjendi, ari, mjalti dhe lëkura e papërpunuar u transportuan mbi Alpet Dinarike në breg të detit nga Via Narenta, ku u blenë kryesisht nga Republikat e Raguzës dhe Venedikut. Qasja në Via Narenta ishte vendimtare për ekonominë boshnjake, e cila ishte e mundur vetëm pasi ndalimi Stefan II arriti të merrte kontrollin e rrugës tregtare gjatë pushtimeve të tij të Hum. Qendrat kryesore tregtare ishin Fojnica dhe Podvisoki.
Religjioni
alt=|parapamje|315x315px|John of Wildeshausen, [[Dioqeza Katolike Romake e Bosnjës|peshkop i Bosnjës.]] Misionet e krishtera që buronin nga Roma dhe Konstandinopoja filluan të shtyheshin në Ballkan në shekullin e 9-të, duke kristianizuar sllavët e jugut dhe duke vendosur kufij midis juridiksioneve kishtare të Selisë së Romës dhe Selisë së Kostandinopojës. Skizmi Lindje-Perëndim më pas çoi në vendosjen e Katolicizmit Romak në Kroaci dhe në pjesën më të madhe të Dalmacisë, ndërsa Ortodoksia Lindore filloi të mbizotërojë në Serbi. E shtrirë në mes, Bosnja malore ishte nominalisht nën Romën, por katolicizmi nuk u vendos kurrë fort për shkak të një organizimi të dobët kishtar  dhe komunikimit të dobët. Bosnja mesjetare mbeti kështu një "tokë e askujt midis besimeve" dhe jo një terren takimi midis dy Kishave, duke çuar në një histori unike fetare dhe shfaqjen e një "kishe të pavarur dhe disi heretike ".
Ndërsa Bosnja mbeti të paktën nominalisht katolike në Mesjetën e Lartë, peshkopi i Bosnjës ishte një klerik lokal i zgjedhur nga boshnjakët dhe më pas i dërguar te Kryepeshkopi i Raguzës vetëm për shugurim. Megjithëse Papati tashmë këmbënguli në përdorimin e latinishtes si gjuhë liturgjike, katolikët boshnjakë ruajtën gjuhën sllave të kishës. Urdhri i françeskanëve mbërriti në Bosnje në gjysmën e fundit të shekullit të 13-të, me synimin për të zhdukur mësimet e Kishës Boshnjake. Vikarati i parë françeskan në Bosnje u themelua në vitin 1339/40. Stefan II Kotromaniq ishte i rëndësishëm në themelimin e vikaratit. Deri në vitin 1385, ata kishin katër manastire në Olovo, Mile, Kraljeva Sutjeska dhe Lašva.
Athanasio Celia
Athanasio Celia (edhe Athanasios ose Athanassios Celia) është një piktor, autor dhe ekspert në artin. Ai është themeluesi i "Verticalismus".
Komuna e Vranjës
Komuna e Vranjës (serbisht: Општина Врање/Opština Vranje) është komunë në qarkun Pçinjë në jug të Serbisë. Selia e komunës është qyteti Vranjë. Sipas regjistrimit të vitit 2011, komuna kishte 83.524 banorë.
Retia e Poshtme
Reti e Poshtme është një vendbanim në komunën e Rahovecit, Kosovë.
FA Cup
Konkurrenca është e hapur për çdo klub të kualifikuar deri në Nivelin 10 të sistemit të ligës angleze të futbollit - të gjitha 92 klubet profesioniste në Premier League (niveli 1) dhe Lidhja Angleze e Futbollit (nivelet 2 deri 4), dhe disa qindra ekipe jo-League në hapat 1 deri në 6 të Sistemit të Lidhjes Kombëtare (nivelet 5 deri në 10). Një rekord 763 klube konkurruan në 2011–12. Turneu përbëhet nga 12 raunde të tërhequra rastësisht të ndjekura nga gjysmëfinalet dhe finalet. Pjesëmarrësit nuk janë të pranuar, megjithëse një sistem i mirëmbajtjes bazuar në nivelin e ligës siguron që skuadrat e rangut më të lartë të hyjnë në raundet e mëvonshme - numri minimal i lojërave të nevojshme për të fituar, varësisht nga raundi që një skuadër hyn në garë, varion nga gjashtë deri në katërmbëdhjetë.
Gjashtë raundet e para janë Konkursi Kualifikues, nga i cili 32 skuadra kalojnë në raundin e parë të Konkurrencës Proper, duke takuar të parën nga 48 skuadrat profesionale nga Ligat Një dhe Dy. Anëtarët e fundit janë klubet e Premier League dhe Championship, në shortin për Raundin e Tretë Proper. Në epokën moderne, vetëm një ekip jo-League ka arritur ndonjëherë në çerekfinale, dhe ekipet nën Nivelin 2 nuk kanë arritur kurrë në finale. Si rezultat, fokus i rëndësishëm u kushtohet skuadrave më të vogla që përparojnë më larg, veçanërisht nëse arrijnë një fitore të vështirë "vrasëse gjigande".
Xhamia Gyanvapi
Xhamia Gyanvapi është e vendosur në Varanasi të Uttar Pradeshit në Indi. U ndërtua nga perandori mogul Aurangzeb, mbi sitin e tempullit të shkatërruar Kashi Vishwanath. Është e vendosur në veri të Ghatit Dashashwamedh, pranë Ghatit Lalita përgjatë lumit Gang. Është një xhami publike e vendosur në zemër të qytetit të Varanasit. jid (AIM).
Historia
Xhamia u ndërtua nga perandori mogul Aurangzeb në vitin 1664, pas shkatërrimit të tempullit të tretë Vishvanatha, ndërsa pjesën e mbrapme e la si një kujtim dhe paralajmërim. Mbetjet e tempullit hindu mund të shihen në muret e Xhamisë Gyanvapi. Tempulli i shkatërruar besohet nga hindutë se ishte një rikonstruksion i mëhershëm i Tempullit zanafillor Kashi Vishvanatha. Tempulli zanafillor u shkatërrua dhe u rindërtua disa herë. Struktura e tempullit që ekzistonte para ndërtimit të xhamisë ishte ndërtuar me shumë gjasa nga Raxha Man Singhu gjatë mbretërimit të Akbarit. Shkatërrimi i tempullit nga Aurangzebi me gjasa i atribuohet ikjes së mbretit të Marathas, Shivaji dhe rebelimit të zamindarëve (pronarët e tokave) vendorë. Jai Singh-u I, nipi i Raxha Man Singh-ut, u akuzua se kishte ndihmuar në arratisjen e Shivajit nga Agra. Disa nga zamindarët u akuzuan se e ndihmuan Shivajin ti shmangej autoriteteve mogule. Për më tepër, kishte akuza për ndërhyrjen e brahminëve në mësimet islamike. Shkatërrimi i tempullit ishte bërë si një paralajmërim për rrymat kundër mogule dhe prijësit fetarë hindu në qytet. Maulana Abdus Salam i konteston pretendimet se për të ndërtuar xhaminë u desh të shkatërrohej një tempull. Ai pohon se themelimi i xhamisë u vendos nga perandori i tretë mogul, Akbar. Ai shton gjithashtu se djali i Akbarit dhe babai i Aurangzebit, Shah Jahan-i filloi një medrese të quajtur Imam-e-Sharifat në sitin e xhamisë në vitin 1048 të hixhras (1638-39). Ndërsa mbetjet e tempullit që mund të shihen te themelet, kolonat dhe pjesa e mbrapme e xhamisë, tregojnë qartësisht se xhamia u ndërtua mbi tempullin e shkatërruar, duke përdorur të njëjtat themele, kolona etj.
Adhurimi Hindu në territorin e Gyanvapit
Rreth vitit 1750, maharaxhai i Jaipurit porositi një shqyrtim të terrenit përreth sitit, me synimin e blerjes së tokës për të rindërtuar Tempullin Kashi Vishëanath. Harta e shqyrtimit ofron informacione të hollësishme rreth ndërtesave në këtë zonë dhe informacione rreth zotëruesve të tyre. Ky shqyrtim tregon se skajet e territorit drejtkëndor të Xhamisë Gyanvapi ishin të kufizuar me zonën e banimit të priftërinjve brahminë. Duke përshkruar sitin në vitin 1824, udhëtari britanik Reginald Heber shkroi se "Aulam Gheer" (Alamgiri I, d.m.th. Aurangzebi) kishte përdhosur një vend hindu dhe mbi të kishte ndërtuar një xhami. Ai pohonte se hindutë e konsideronin këtë vend më të shenjtë se Tempulli i ri Kashi Vishwanath në afërsi. Ai e përshkroi sitin si një "oborr tempullor", që ishte i populluar me dema dhe besimtarë të zhveshur që recitonin emrin e Ramës.
Adhurimi mysliman
M. A. Sherring (1868), e përshkruan xhaminë (pa mbetjet e tempullit) si të thjeshtë, me pak skalitje. Muret e saj ishin "lyer me një një gëlqere të pisët, përzier me pak bojë". Sherring përmend se hindutë i lejonin pa dëshirë myslimanët të mbanin xhaminë por pretendonin oborrin dhe muret. Myslimanët duhet të përdornin hyrjen anësore, pasi hindutë nuk do ti lejonin ata të përdornin hyrjen ballore përmes oborrit. Edwin Greaves (1909) pohon se xhamia "nuk përdorej shumë", por kishte qenë gjithmonë një "hal në sy" për hindutë.
Shqetësimet e shkatërrimit
Në vitin 1742, sunduesi i Marathas, Malhar Rao Holkari bëri një plan për të shkatërruar xhaminë dhe për të rindërtuar Tempullin e Vishweshwarit në sitin e tij të mëparshëm. Megjithatë, plani i tij nuk u sendërtua, pjesërisht për shkak të ndërhyrjes nga Nawabët e Lucknowt, që kontrollonin territorin. Më vonë, në vitin 1780, nusja e djalit të tij, Ahilyabai Holkari ndërtoi Tempullin Kashi Vishwanath të tanishëm pranë xhamisë. Në vitet 1990, Vishwa Hindu Parishad (VHP) ndërmori një fushatë për të rimarr sitet e xhamive të ndërtuara pas shkatërrimit të tempujve hindu. Pas shkatërrimit të Xhamisë Babri në dhjetor 1992, rreth një mijë policë u vendosën për të parandaluar një incident të ngjashëm në sitin e Xhamisë Gyanvapi. Prijësit e Partisë Bharatiya Janata, që përkrahnin kërkesën e rimarrjes së Xhamisë Babri, kundërshtuan kërkesën e VHP-së për Gyanvapin, në të terrenin e të cilës ishtë një xhami e përdorur në mënyrë aktive. Xhamia tashmë është nën mbrojtjen e Aktit të vitit 1991 për mbrojtjen e Vendeve të adhurimit. Hyrja në terrenin e xhamisë është e kufizuar dhe fotografimi i pamjes së jashtme të xhamisë është i ndaluar.
Arkitektura
Xhamia është ndërtuar sipas Arkitekturës Mogule, ku façata është modeluar pjesërisht sipas hyrjes së Taxh Mahalit. Xhamia është mbi një platformë të ngritur me dy minare të larta tetëkëndore në të dy krahët. Mbetjet e tempullit të mëparshëm mund të shihen te themelet, kolonat dhe pjesa e mbrapme e xhamisë. Veçoria më e spikatur e xhamisë është një radhë kolonash hindu me skalitje të bukura arkitekturore. Kjo u kujton vizitorëve madhështinë, përmasat e mëdha dhe punimin mjeshtëror të tempullit origjinal hindu. Kolonat e larta, për më tepër në faqen e saj veriore, janë zhvendosur nga i njëjti tempull. James Prinsep (1831) rindërtoi projektin e tempullit hindu dhe duke mbivensorur përmasat e themeleve të xhamisë së tanishme, shpjegoi strukturën tetëkëndore me 9 dhoma të tempullit. Disa studiues myslimanë mendojnë se kjo u ndërtua fillimisht mbi një manastir të rrënuar budist dhe e shpallën atë si qendër të Din-e-Ilahi-t, një ide fetare e universalitetit të frymëzuar nga perandori mogul Akbar (1556-1605). Ajo u përdor si vend lutjesh nga perandorët e mëvonshëm.
Muret
Në murin e mbrapëm të xhamisë mund të shihet një strukturë tempullore, që besohet se është tempulli zanafillor Kashi Vishëanath. Në vitin 1822, James Prinsep e titulloi një ilustrim të murit të mbrapëm si "tempulli i Vishveshvurit" në librin e tij Benares Illustrated. Hindutë adhuronin plintat e xhamisë si plinatat e Tempullit të vjetër Kashi Vishwanath. Matthew Atmore Sherring (1868) shkroi se "mbetjet e gjera" të tempullit të shkatërruar nga Aurangzebi ishin akoma të dukshme, duke formuar "një pjesë të madhe të murit perëndimor" të xhamisë. Ai përmendëte se struktura e mbetur kishte gjithashtu elemente xhainiste dhe budiste, përkrah atyre hindu. Misionari i krishterë Edwin Greaves (1909), i London Missionary Society, e përshkruan sitin si vijon:
Pusi Gyan Vapi
Xhamia është emërtuar sipas pusit Gyan Vapi ("Pusi i diturisë"), që gjendet brenda territorit të xhamisë. Legjendat e priftërinjve hindu përmendin se lingami i tempullit zanafillor ishte i fshehur në këtë pus, kur tempulli u shkatërrua. Gjatë Periudhës Britanike, Pusi Gyan Vapi ishte një destiancion i rregullt në itinerarin e pelegrinazhit hindu në qytet. Reginald Heber, që e vizitoin sitin në vitin 1824, përmendëte se uji i Gyan Vapit — i prurë nga një kanal nëntokësor i Gangut — konsiderohej më i shenjtë se vetë Gangu nga hindutë. M. A. Sherring, në librin e tij të vitit 1868 The Sacred City of the Hindus, përmend se njerëzit e vizitonin Gyan Vapin "në mizëri" dhe hidhnin oferta që e kishin ndotur pusin. Greaves (1909) përmend se një brahmin (prift hindu) ulej në një gur përreth Gyan Vapit. Adhuruesit do të vinin në pus dhe të do të mirnin ujë të shenjtë nga prifti. Gjatë përleshjeve mes hinduve dhe myslimanëve të vitit 1809, një turmë myslimane vrau një lopë (e shenjtë për hindutë) në atë vend dhe e përhapën gjakun e saj në ujin e shenjtë të pusit. Si hakmarrje, hindutë hodhën copa mishi derri (harram për myslimanët) në dritaret e mjaft xhamive. Për rrjedhojë, të dy krahët morën armët, duke çuar në mjaft të vdekur, përpara se administrata britanike ta shuante përleshjen.
Kolonada
Në vitin 1828, Baija Bai, e veja e sunduesit marathas, Daulat Rao Scindhia i shtetit të Gwaliorit, ndërtoi një kolonadë në territorin e Gyan Vapit. Sherring (1868) përmend se pusi ishte i rrethuar nga kjo kolonadë, që kishte mbi 40 kolona guri, të organizuara në 4 radhë. Në lindje të kolonadës, ndodhej një statujë 2.13 metra e lartë e demit Nandi, të dhuruar nga mbreti i Nepalit. Më në lindje, ndodhej një tempull kushtuar Shivës, i sponsorizuar nga mbretëresha e Hyderabadit. Në anën jugore të kolonadës, ndodheshin dy faltore të vogla (njëra prej mermeri dhe tjetra prej guri), të rrethuara nga kangjella hekuri. Në këtë oborr, rreth 137 metra nga xhamia, ndodhej një tempull 18.3 metra i lartë, që pretendohet të jetë "Adi-Bisheswari", pararendës i Tempullit origjinal Kashi Vishwanath. Sherring përshkruan gjithashtu një koleksion të madh statujash të perëndive hindu, të quajtura "Mahadeva e oborrit" nga vendasit. Sipas tij, statujat nuk ishin moderne, por me gjasa ishin marrë "nga rrënojat e tempullit të vjetër të Bisheswarit". Ai shkruan gjithashtu se myslimanët kishin ndërtuar një portik në mes të platformës përballë xhamisë, por nuk lejoheshin ta përdornin atë nga hindutë. Dhuna u parandalua nga ndërhyrja e drejtuesit britanik të Benaresit. Sherring pohon se hindutë adhuronin një pemë peepali që rrinte mbi portik, dhe hindutë nuk i lejonin myslimanët të "këputnin asnjë gjethe të vetme nga ajo". Greaves (1909) e përmend gjithashtu kolonadën dhe statujën e demit, duke pohuar se statuja ishte tepër e vlerësuar dhe "adhuruar lirisht". Pranë kësaj statuje, ndodhej një tempull kushtuar Gauri Shankarit (Shiva dhe Parvati). Greaves shkruan më tej se ndodheshin "një ose dy tempuj të tjerë të vegjël" në të njëjtin terren në qiell të hapur dhe se pranë pusit ndodhej një statujë e madhe e Ganeshës (Perëndia e diturisë).
Nick Clegg
Sir Nicholas William Peter Clegg (lindur më 7 janar 1967) është një administrues mediash britanike dhe ish politikan që shërbeu si Zëvendës Kryeministër i Mbretërisë së Bashkuar nga 2010 deri në 2015 dhe si Udhëheqës i Liberal Demokratëve nga 2007 deri në 2015. Ai ishte anëtar i Parlamentit (deputet) për rrethin Sheffield Hallam nga 2005 deri në 2017. Një liberal i " Librit Portokalli ", ai ka qenë i lidhur me politikat liberale sociale dhe ekonomike. Kleg u bë zëvëndëspresident i çështjeve globale dhe komunikimit në Meta në 2018. Në vitin 2022, ai u bë president për çështjet globale.
I lindur në Buckinghamshire, Clegg u arsimua në Shkollën Uestminster përpara se të vazhdonte të studionte në Universitetin e Kembrixhit, Universitetin e Minesotës dhe Kolegjin e Evropës. Ai punoi si gazetar për Financial Times përpara se të bëhej anëtar i Parlamentit Evropian (PE) në 1999. Pas zgjedhjes së tij në Dhomën e Komunave në 2005, Kleg shërbeu në një sërë rolesh drejtuese të Liberal Demokratëve, më së shumti si zëdhënës për Punët e Brendshme, përpara se të zgjidhej për të pasuar Menzies Campbell si udhëheqës partie në 2007. Gjatë qëndrimit të tij si udhëheqës, Clegg tha se Liberal Demokratët kishin tejkaluar politikën e majtë dhe të djathtë dhe e përshkroi partinë si radikale të qëndrës. Ai mbështeti uljen e taksave, reformën zgjedhore, shkurtimet në shpenzimet e mbrojtjes dhe një fokus në rritje tek çështjet mjedisore.
Si rezultat i zgjedhjeve të përgjithshme të vitit 2010, Liberal Demokratët e Klegut e gjetën veten me 57 vende në Dhomën e Komunëve. Partia Konservatore, e cila nuk arriti të marrë shumicën, formoi një koalicion me Liberal Demokratët dhe Kleg u emërua nga David Cameron për të shërbyer si zëvendëskryeministër i tij. Në këtë post, ai u bë lideri i parë i Liberal Demokratëve që u përgjigj për Pyetjet ndaj Kryeministrit dhe përdori ndikimin e tij në pozicionin për të miratuar Aktin e Parlamenteve me afat të caktuar. Debati u ngrit gjatë kësaj kohe rreth vendimit të Liberal Demokratëve për të hequr dorë nga premtimi i tyre për të kundërshtuar rritjen e tarifave të shkollimit, që më parë kishte qenë një çështje kyçe që fitoi mbështetjen e studentëve për partinë.
Gjatë kohës së koalicionit, Liberal Demokratët pësuan një rënie të konsiderueshme në mbështetje, dhe zgjedhjet e përgjithshme të 2015 e lanë partinë me vetëm 8 vende në Dhomën e Komunëve, gjë që rezultoi në largimin e Klegut nga posti i Zëvendëskryeministrit dhe dorëheqjen e tij si lider i partisë. Në vitin 2016, pas një referendumi në të cilin shumica e votuesve mbështeti largimin nga Bashkimi Evropian, Kleg u kthye në panelin ballor të Liberal Demokratëve, duke shërbyer njëkohësisht si Zëdhënës për Daljen nga Bashkimi Evropian dhe për Tregtinë Ndërkombëtare nga korriku 2016 deri në qershor 2017. Në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2017, Clegg u mund në zonën e tij elektorale të Sheffield Hallam nga Jared O'Mara i Partisë Laburiste. Pasi humbi vendin e tij, Clegg u transferua në Shtetet e Bashkuara pasi u emërua nga Mark Zuckerberg si Zëvendës President për Çështjet Globale dhe Komunikimet e Facebook, Inc. (tani Meta Platforms, Inc.) në 2018. Në shkurt 2022, Clegg u promovua nga Zuckerberg në President për Çështjet Globale në Meta Platforms.
Ásahreppur
Ásahreppur (Ásahreppur), është një komunë në Islandë. Kjo komunë ndodhet në rajonin Jugor, dhe është pjesë e Zonës zgjedhore Jugore.
Joseph Murphy
Xhozef Marfi (ang.:Josef Murphy) është doktor i shkencave filozofike, teologjike dhe juridike, predikues dhe misionar i Mendimit pozitiv, amerikanë nga SHBA-ja.
Marfi ka qenë doktor i filozofisë, i shkencave religjioze dhe shkencave juridike. Si mësues i mirënjohur internacional, autor dhe docent, ai përhapi idetë e tij të Mendimit Pozitiv nga njohuritë krishtere të Zotit. Është shumë i njohur si shkencëtar i lartë religjioz më i profilizuar në SHBA.
Marfi konsiderohet si babi i Mendimit pozitiv, punimet e tija janë pulikuar me miliona herë në mbarë botën. Nga njohurit e tij kanë përfituar një shifër e panumërueshme e njerzëve. Librat e tij janë përkthyer në më shumë se 40 gjuhë.
Biografia
Mësuesi i madhë i jetës dhe babaii mendimit pozitiv ishte mëse 45 vite në shërbim të njerzimit. Ai shkrojë 32 libra, ë cilat u përkthyen në shumë gjuhë. Edhe pse me vonesë, librat e tij kanë mbërrirë edhe në Kosovë. Si vepër më e njohur e tij duket të jetë "Fuqia e unit" (Fuqia e nën-vetëdijes) është përkthyer dhe publikuar e shitur në miliona copë anë e mbanë botës. Një numër i madhë i pa caktuar kanë përfituar nga mësimet e tija pozitive dhe kanë korrur suksese në jetë.
Udha shpirërore e tij fillon më 1922. Për të përhapur porosin e mendimit pozitiv, ai udhëtojë në gjithë rruzullin. Në Los Angjelos, Xhozefi kishte numrin më të madhë të ndëgjuesve mbi fetarë. Për 28 vite ishte i angazhuar si mësues dhe Drejtor i Kishës së Shkencave Devine (angl.:Church of Devine Science). Xhozefi më parë ishte mësues i fesë shkencore dhe bashkëpuntor i ngushtë i Dr. Erners Holmes.
Veprimataria
Si të përdorë fuqitë shëruese vetjake është një regjistrim filmik në të cilin Xhozefi shpjegonë me fjalë të thjeshta, të pastërta se si të përdoren fuqitë shëruese vetjake. Gjatë kësaj ai tregonë se sa është i rëndësishëm qëndimi ynë ndaj vetëvetës, gjithësisë dhe jetës.
Bryan Tracy
Bryan Tracy ligjërues mbi udhëheqjen, strategjitë, shitjen, suksesin vetjak dhe afarist, studiues amerikan.
Trajsi është një ndër ligjëruesit më kulmor profesionist në botë. Për çdo vit më shumë se 250 000 njerëz ndjekin ligjëratat e tij mbi udhëheqjen, strategjitë, shitjen, suksesin vetjak dhe afarist. Bryan është studiues i zjarrtë i punës, psikologjisë, menaxhimit, shitjes, historisë, ekonomisë, politikës, metafizikës dhe religjionit. Ka shkruar 16 libra dhe ka prodhuar më se 300 audio dhe video programe trajnuese. Librat e tij janë përkthyer në 21 gjuhë dhe shfrytëzohen në 38 shtete. Bryan Tracy jeton në Solana Beach në Kaliforni.
Arbas
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Arbas ( Arbàs në ocitanisht ; Shqip: Arbas) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Pamje
parapamje|Gur i dedikuar një shenjtori
Popullsia
parapamje|Gur i dedikuar një shenjtori
Saint-Germain
Saint-Germain është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Germain ka një popullsi prej 688 banorë dhe sipërfaqe 9.5 km², me një dendësi prej 72 banor/km².
Senoci
Senoc është një vendbanim në komunën e Rahovecit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Thanisht apo Frashër .
Napoleon Hill
Napoleon Hill (lindi më 26 tetor 1883 në Pound River, Wise County, Virginia - 8 nëntor 1970 në South Carolina) ishte shkrimtar amerikan nga. Librat i tij më i njohura “Mendo dhe pasurohu” (orig. Think and Grow Rich, ISBN 1-59330-200-2) merret si libri më i shitur në botë.
Vijona Kryeziu
Vijona Kryeziu (lindi më 8 tetor 1997) është atlete kosovare. Ajo e përfaqësoi Kosovën në Lojërat olimpike verore 2016 në Rio de Zhaneiro në vrapimin e 400 metrave. Ajo ka mbajtur flamurin e Kosovës në ceremoninë e mbylljes.
Napoleon Hill
Hilli vinte nga një familje e vobektë, nëna e tij Sarah Sylvania Blair e la në moshën 10 vjeçare. Dy vite pas vdekjes të së ëmës, i ati James Monroe Hill u martua me një grua tjetër. Si 13-të vjeçarë filloj të shkruaj për një gazetë lokale dhe të ardhurat e marra nga kjo i finaconte për shkollimin e tij juridik.
Kthesa në jetën e Hillit ndodhi më 1908, përderi sa ai studionte dhe publikonte biografitë e njerëzve të popullarizuar, ai bëri një intervitë me industrialistin (fabrikantin) më të pasur të asaj kohe në Amerikë, Andrew Carnegie. Carnegie besonte se udha e suksesit mund të shprehej me një formul të thjeshtë. Carnegie të cilit Hilli i kishte lënë përshtypje të mira, e angazhojë atë që të pyeste 500 persona që kishin arritur nga fuqia e tyre të bëheshin milioner, ashtu që të krijonin formulen e suksesit.
Në kuadër të studimit që kishte marrë përsipër Hilli, ai angazhojë njerzit më të njohur të kohës në botën perendimore, si: Thomas Edison, Alexander Graham Bell, George Eastman, Henry Ford, Elmer Gates, John D. Rockefeller, Charles M. Schwab, F.W. Woolworth, William Wrigley Jr., John Wanamaker, William Jennings Bryan,  Theodore Roosevelt, William H. Taft, Woodrow Wilson dhe Jennings Randolph. Projekti i ndërmarrë zgjati mëse 20 vite, gjatë kësaj kohe ai punonte si këshilltar i Andrew Carnegie.
Rezulltatet e studimit u publikuan për herë të parë më 1928 në librin e Hilli-t, The Law of Success (Ligji i Suksesit). Më vonë në formë të kursit auiodiktativ (vetëmësimë) u publikua Formula, të cilës deri më 1942 i pëkiste edhe seria Mental Dynamite (Mendja dinamike)
Nga 1919 deri 1920-ta, Hilli ishte redaktor dhe botues i gazetës The Golden Rule ndërsa më 1930 publikojë librin The Ladder to Success (Ligji i suksesit). Nga 1933 deri më 1936 Hilli punonte si këshilltar i presidentit amerikan Franklin Ruzeveltit.
Më 1937 botohet vepra e njohur e Hillit Think and Grow Rich (Mendo dhe pasuroh) e cila deri më tani delë nga shtypi dhe deri më 2004-ër, vetm në SHBA janë shitur 7 milion ekzemplar.
Veprave të tija i pasuronë me 1939 me librin How to Sell Your Way through Life, më How to Raise Your Own Salary. Gjatë viteve dhjetë viteve (1952-62) punoi së bashku me W. Clement Stone nga Combined Insurance Co. of America. Si rezulltar i pjesërishëm i këtij bashkëpnimi më 1960, Hilli publikoj Success Through a Positive Mental Attitude. Libri You Can Work Your Own Miracles ju bashkangjitë veprës së tij më 1970.
Lëvizja e 26 korrikut
Kjo konsiderohet një nga organizatat më të rëndësishme mesin e Revolucionit kuban. Në fund të vitit 1956, Castro themeloi një bazë guerile në Sierra Maestra. Kjo bazë mundi trupat e Batistës më 31 dhjetor 1958, duke vënë në lëvizje revolucionin kuban dhe instalimin e një qeverie të udhëhequr nga Manuel Urrutia Lleó. Lëvizja luftoi regjimin e Batistës si në frontet rurale ashtu edhe në ato urbane. Objektivat kryesore të lëvizjes ishin shpërndarja e tokës tek fshatarët, shtetëzimi i shërbimeve publike, industrializimi, zgjedhjet e ndershme dhe reforma në shkallë të gjerë arsimore.
Në korrik 1961, Lëvizja e 26 korrikut ishte një nga partitë që u integrua në Organizaciones Revolucionarias Integradas (ORI) të Organizatës Revolucionare të Integruar (ORI) si dhe Partisë Socialiste Popullore dhe Drejtorisë Revolucionare të 13 marsit. Më 26 mars 1962, partia u shpërnda për të formuar Partido Unido de la Revolución Socialista de Cuba (PURSC) ose Partia e Bashkuar e Revolucionit Socialist të Kubës (PBRSK), e cila mbajti një ideologji komuniste.
Origjina
Emri i Lëvizjes së 26 korrikut lindi nga sulmi i dështuar në Kazermat e Monkadës, një strukturë ushtarake në qytetin Santiago de Cuba, më 26 korrik 1953. Ky sulm u drejtua nga një Fidel Castro i ri, i cili ishte një kandidat legjislativ në një të lirë zgjedhje që ishin anuluar nga Batista. Sulmi kishte qenë si një thirrje e madhe për revolucionin. Castro u kap dhe u dënua me 15 vjet burg, por, së bashku me grupin e tij, iu dha një amnisti pas dy vjetësh pas një fushate politike në emër të tyre. Castro udhëtoi në Meksikë për të riorganizuar lëvizjen në vitin 1955 me disa revolucionarë të tjerë të mërguar (përfshirë Raul Castro, Camilo Cienfuegos dhe Juan Almeida Bosque). Detyra e tyre ishte të formonin një forcë guximshme të disiplinuar për të rrëzuar Batistën.
Bërthama origjinale e grupit u organizua rreth sulmit në Kazermat e Monkadës të shkrirë me Lëvizjen Revolucionare Kombëtare të udhëhequr dhe Rafael García Bárcenas dhe me një shumicë të Rinisë Ortodokse. Menjëherë pas kësaj, Aksioni Kombëtar Revolucionar i udhëhequr nga Frank País do të bashkohej. Për shkak të zakonshmërisë në ideologjinë e tyre dhe qëllimit të tyre për të dashur rrëzimin e regjimit të Batistës, M-26-7 do të shtonte shpejt më shumë të rinj me prejardhje të larmishme politike.
Roli në Revolucionin kuban
Më 2 dhjetor 1956, 82 burra zbarkuan në Kubë, pasi lundruan në barkën Granma nga Tuxpan, Veracruz, gati për të organizuar dhe udhëhequr një revolucion. Shenjat e hershme nuk ishin të mira për lëvizjen. Ata zbarkuan gjatë ditës, u sulmuan nga Forca Ajrore Kubane dhe pësuan viktima të shumta. Pala ulëse u nda në dy dhe u bredh e humbur për dy ditë, shumica e furnizimeve të tyre braktisën aty ku ata zbritën. Ata u tradhtuan gjithashtu nga udhëzuesi i tyre fshatar në një pritë, e cila vrau më shumë nga ata që kishin zbritur. Batista njoftoi gabimisht vdekjen e Fidel Castro në këtë pikë. Nga 82 që lundruan në det në Granma, vetëm 12 përfundimisht u rigrupuan në vargmalet malore të Sierra Maestra. Ndërsa revolucionarët po vendosnin kamp në male, grupet e "Rezistencës Qytetare" po formulonin në qytete, duke i bërë presion regjimit të Batista. Shumë persona të klasës së mesme dhe profesionistë u tërhoqën drejt Kastros dhe lëvizjes së tij. Ndërsa në malet Sierra Maestra forcat guerile tërhoqën qindra vullnetarë kubanë dhe fituan disa beteja kundër Ushtrisë Kubane. Ernesto Che Guevara u qëllua në qafë dhe kraharor gjatë luftimeve, por nuk u plagos rëndë. (Guevara, i cili kishte studiuar mjekësi, vazhdoi të jepte ndihmën e parë për guerilët e tjerë të plagosur.) Kjo ishte faza e hapjes së luftës së Revolucionit Kuban, e cila vazhdoi edhe për dy vitet e ardhshme. Ajo përfundoi në janar 1959, pasi Batista u largua nga Kuba për Republikën Dominikane, në natën e Vitit të Ri kur forcat e Lëvizjes marshuan në Havana.
Michael Wendler
parapamje|300x300px|Michael Wendler 2013 Michael Wendler (i lindur më 22 qershor të vitit 1972 në Dinslaken si Michael Skowronek, me emrin e tij juridik dhe martesor në vitin 2009 Michael Norberg) është një pop kengetar dhe kompozitor i shquar dhe i nderuar gjerman . Z. Wendler është i njohur si Mbreti i Pop Muzikës Gjermane. Pas zbulimit te tij ne në vitin 1998, ai ka fituar disa çmime të tilla si Kurora prestigjioze  ne Muzikën Popullore[16] dhe Smgo! Çmimin në vitin 2012 si Pop star i Muzikes Më të Suksesshme dhe si Ylli Mesatar i Vitit 2014. Z. Wendler ka qenë nën kontratë per komponim muzikor ne Sony Entertainment Etiketë Rekord[6] për shumë vite dhe ka fituar Dhurat prej  Ari 6 herë Dhe një here prej Argjendit. Wendler  shkruan këngë dhe tekste për  Schlager këngëtarë sipas pseudonimit Mic Skowy.