cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rinoceronti i bardhë
Sjellje dhe ekologji
Rinoceronti i bardhë gjendet në habitatin e barit dhe savanës. Pini dy herë në ditë nëse ka ujë, por nëse kushtet janë të thata mund të jetojnë katër ose pesë ditë pa ujë. Ai shpenzon rreth gjysmën e ditës duke ngrënë, një e treta e pushimit, dhe pjesa tjetër e ditës duke bërë gjëra të tjera. Rinoceronti i bardhë, ashtu si të gjitha llojet e rinocerontëve, dashurohet duke u rrahur në baltë për tu qetësuar. Rinoceronti i bardhë mendohet të ketë ndryshuar strukturën dhe ekologjinë e livadheve të savanës. Bazuar në studime të elefantit afrikan, shkencëtarët besojnë se rinocerontiie bardh është faktor lëvizës në ekosistemin e tij. Shkatërrimi i megaherbivore mund të ketë efekte serioze në ekosistem dhe të dëmtojë kafshët e tjera. parapamje|Rinoceront i bardhë që pllaquriten në baltëRinoceronti i bardh prodhojnë tinguj që përfshijnë një thirrje kontakti të përgjumur, dhe shakull e thellë ose kur kërcënoen. Shfaqjet e kërcënimeve (në meshkuj më së shumti) përfshijnë fshirjen e bririt në tokë dhe një qëndrim kokëfortë me veshët e pasme, të kombinuara me kërcënime zhuritëse nëse sulmohen. Vokalizimet e dy llojeve janë paksa të ndryshme. Rinoceronti i bardhë është i shpejtë dhe i shkathët dhe mund të vrapoj 50 km / h (31 mph).
Rinoceronti i bardh jetojnë në kopeve  deri në 14 kafshë (zakonisht kryesisht femra). Meshkuj të rritur mblidhen, shpesh në bashkëpunim me një femër të rritur. Shumica e demave të rritur janë të vetmuar. Demi dominues shënon territorin e tyre me jashtëqitje dhe urinë. Plehra vendoset në grumbuj të mirë. Mund të ketë 20 deri 30 prej këtyre grumbujve për të paralajmëruar rinocerontet se është territori i tij. Një mënyrë tjetër për të shënuar territorin e tyre është fshirja e brirëve të tyre mbi shkurre ose në tokë dhe me këmbët e tyre para spërkatjes së urinës. Ata e bëjnë këtë rreth dhjetë herë në orë, ndërsa patrullojnë territorin. Po ashtu përdoret zakonisht rituali i njëjtë sikur urina, përveç pa spërkatje. Meshkujt territorialë do të rrahin - çdo 30 metra (98 ft) rreth kufirit të territorit të tij. Meshkujt e varur nuk e shënojnë territorin. Luftimet më serioze shpërthen mbi të drejtat e ciftëzimit me një femër. Territori femëror mbivendoset gjerësisht dhe nuk e mbrojnë atë.
Riprodhimi
parapamje|Një viç i rinocerontëve të bardha Femrat arrijnë pjekurinë seksuale në moshën 6-7 vjeç, ndërsa meshkujt arrijnë pjekurinë seksuale ndërmjet 10-12 vjeç. Gjykimi shpesh është një çështje e vështirë. Mashkulli qëndron përtej pikës ku femra vepron në mënyrë agresive dhe do të japë një telefonatë kur t'i afrohet asaj. Mashkulli ndjek dhe ose bllokon rrugën e femrës ndërsa ulërin ose vajtojnë me zë të lartë nëse femra përpiqet të largohet nga territori i tij. Kur është e gatshme të martohen, femra do të kursejë bishtin e saj dhe do të hyjë në një qëndrim të ashpër gjatë gjysmë orësh. Çiftet e mbarështimit qëndrojnë bashkë midis 5-20 ditëve para se të ndahen rrugët e tyre të ndara. Periudha e shtatzënisë së një rinoceronti të bardhë është 16 muaj. Ka një viç të vetëm dhe zakonisht peshon mes 40 dhe 65 kg (88 dhe 143 lb). Viçat janë të pasigurtë për dy - tre ditët e para të jetës. Kur kërcënohet, foshnja do të kandidojë para nënës, e cila është shumë mbrojtëse për viçin e saj dhe do të luftojë fuqishëm.Rritja fillon në dy muaj, por viçi mund të vazhdojë të mbajë gji për më shumë se 12 muaj. Intervali i lindjes për rinocerontin e bardh është midis dy dhe tre vjet. Para lindjes, nëna do ta ndjekë viçin e saj aktual. Rinoceronti i bardh mund të jetojnë deri në 40-50 vjeç.
Hytbe
Hytbja (arabisht: خطبة khuṭbah, turqisht: hutbe) është predikim që i paraprinë lutjes. Me këtë rast imami ngjitet në minber (një pjesë e ngritur në xhami që gjendet në anën e djathët të mihrabit) dhe nga ai mban fjalimin. Fjalimi mbahet nga imami duke qëndruar në këmbë dhe në të falënderohet Allahu, thuhet shehadeti, dëgohen salavate mbi Profetin Muhammed, recitohet një apo disa ajete ose një sure e plotë nga Kurani dhe në fund vjen duaja.
Rinoceronti i bardhë
Riprodhimi
Rinocerontët e bardh të rritur nuk kanë gjatar natyrorë (përveç njerëzve) për shkak të madhësisë së tyre,  dhe madje edhe rinocerontët e rinj rrallë sulmohen ose preohen për shkak të pranisë së nënës dhe lëkurës së tyre të ashpër. Një sulm i jashtëzakonshëm i suksesshëm u krye nga një tuf luanësh në një rinocerontë të bardhë të përafërt gjysmë të rritur, e cili peshonte 1.055 kg dhe ndodhi  Afrikë e Jugut.
Hytbe
Është synnet që hytbja të ketë dy pjesë, në mes të cilave imami zakonisht ulet. Gjithashtu, në vendet jo arabe hytbja ndahet në arabisht dhe në gjuhën vendore. Përmbajtja e fjalimit mund të jetë fetare apo mbi tema të përgjithshme me interes për komunitetin e besimtarëve, duke përfshirë edhe politikën.
Rinoceronti i bardhë
Shpërndarja
Rinoceronti jugor i bardhë jeton në Afrikën Jugore. Rreth 98.5% e rinocerontëve të bardhë jetojnë në vetëm pesë vende (Afrika e Jugut, Namibia, Zimbabve, Kenia dhe Uganda). Pothuajse në skaj të zhdukjes në fillim të shekullit të 20-të, subspecies jugore ka bërë një rikthim të madh. Në 2001 u vlerësua se kishte 11.670 rinoceront të bardhë në të egra me 777 të tjerë në robëri në mbarë botën, duke e bërë atë rinocerontin më të zakonshme në botë. Deri në fund të vitit 2007, rinocerontë jugor të bardh të egra të gjalla ishin rritur në rreth 17,480 kafshë (IUCN 2008).
Rinocerontët veriore të bardhë ( Ceratotherium simum cottoni ) dikur varionte nga pjesët e Ugandës veriperëndimore, Çadit jugor, Sudanit jugperëndimor, pjesës lindore të Republikës Qendrore të Afrikës dhe Republikës Demokratike të Kongos (DRC) verilindore. Popullsia e fundit e mbijetuar e rinocerontëve të egra veriore të bardhë janë ose ishin në Parkun Kombëtar të Garamba, Republika Demokratike e Kongos (RDC) , por në gusht 2005, anketat tokësore dhe ajrore të kryera nën drejtimin e Fondacionit Afrikan Parks dhe Grupi Specialist i Afrikës Rhino (ARSG) kanë gjetur vetëm katër kafshë: një mashkull i rritur i vetmuar dhe një grup prej një mashkull të rritur dhe dy femra të rritur. Në qershor të vitit 2008 është raportuar se speciet mund të jenë zhdukur në të egra.
Ashtu si rinoceronti i zi ,rinoceronti i bardh është nën kërcënim nga humbja e habitatit dhe gjuetisë, më së fundi nga Janjaweed. Edhe pse nuk ka përfitime të matshme shëndetësore, briri kërkohet për mjekësi tradicionale dhe bizhuteri.
Kërcënimet
parapamje|Një rinoceront juguor i bardh I vrarë në fillim të shekullit të 20-tëHistorikisht faktori kryesor në rënien e rinoceront të bardhë ishte gjuetia e pakontrolluar në epokën koloniale, por tani poçimi për bririn e tyre është kërcënimi kryesor. Rinoceronti i bardh është veçanërisht i ndjeshme ndaj gjuetisë, sepse ai është një kafshë e madhe dhe relativisht e padëmshme me shikim shumë të varfër të syve dhe zakonisht ndodh në kopetë.
Megjithë mungesën e provave shkencore, briri i rinocerontit është shumë i çmuar në mjekësinë tradicionale aziatike, ku është hedhur në një pluhur ose të prodhuar në tableta për t'u përdorur si një trajtim për një sërë sëmundjesh të tilla si hunda, goditje, konvulsione dhe fevers. Për shkak të kësaj kërkese, u krijuan disa organizata shumë të organizuara dhe shumë fitimprurëse ndërkombëtare të xhirimeve dhe do të kryenin misionet e tyre të vjedhura me teknologji të përparuar duke filluar nga qëllimet e vizionit të natës, armët e heshtura, pajisjet e dartingave dhe madje edhe helikopterët. Lufta civile e vazhdueshme në Republikën Demokratike të Kongos dhe inkursionet nga luftëtarët që vijnë kryesisht nga Sudani kanë ndërprerë më tej përpjekjet për të mbrojtur pak rinocerontët e mbetura veriore.
Në vitin 2013, normat e gjuetisë për rinocerontët e bardh gati dyfishoheshin nga viti i kaluar. Si rezultat, rinoceronti i bardhë tani ka pranuar statusin e afërt të kërcënuar, pasi numri i përgjithshëm i popullsisë arriti në 20,000 anëtarë. Gjuetia e kafshës ka shkuar pothuajse e pakontrolluar në pjesën më të madhe të Afrikës dhe natyra jo e dhunshme e rinocerontëve e bën të ndjeshëm ndaj gjuetisë. Mozambiku, një nga katër vendet kryesore që okupon rinoceronti i bardh, përdoret nga luftëtarët si një rrugë kalimi në Afrikën e Jugut, e cila mban një numër mjaft të madh të rinocerontëve të bardh. Rinocerontët vdesin rregullisht dhe brirët e tyre janë kontrabanduar nga vendi.
Në mars të vitit 2017, kopshtin zoologjik Thoiry, që ndodhej në Francë, u nda nga mashtruesit. Një rinoceront i bardhë jugor i quajtur Vince u gjet i vdekur në mbyllje të tij; gjatart kishin hequr një nga brirët e tij dhe kishin tentuar të hiqnin bririn e tij të dytë. Kjo besohet të jetë hera e parë që një rinoceront ishte vrarë në një kopsht zoologjik evropian.
Edhe me rritjen e përpjekjeve anti-joshëse në shumë vende afrikane, shumë gjatar të fshehtë ende janë të gatshëm të rrezikojnë jetën ose kohën e burgut për shkak të sasisë së madhe të parave që ata kanë për të bërë. Briri i rinocerontit mund të shkoj dhjetëra mijëra dollarë për kilogram në tregun e zi në Azi dhe, në varësi të çmimit të saktë, mund të jetë me vlerë më shumë se pesha e tij në ar. Gjatarët gjithashtu janë duke filluar të përdorin faqet e mediave sociale për të marrë informacion mbi vendndodhjen e rinoceronyëve në tërheqjet turistike të njohura (të tilla si Kruger National Park ) duke kërkuar për fotot gjeo-etiketuar të vendosura online nga turistët që nuk dyshojnë. Duke përdorur koordinatat GPS të rinocerontë në fotografitë e fundit,gjatarët janë në gjendje të gjejnë më lehtë dhe të vrasin objektivat e tyre.
Taktika moderne e ruajtjes
parapamje|Rinoceronti i bardhë në Seul Grand ParkRinoceronti i bardhë verior është i rrezikuar në mënyrë kritike deri në atë pikë sa vetëm dy nga këto rinoceront dihen të kenë mbetur në botë, si në robëri. Disa taktika konservuese janë marrë për të parandaluar që kjo nënspecie të zhduket nga planeti. Ndoshta lloji më i dukshëm i përpjekjeve për ruajtjen e këtyre rinocerontëve ishte që ata të zhvendosen nga Dvur Kralove Zoo në Republikën Çeke te Ol Pejeta Conservancy në Kenia më 20 dhjetor 2009, ku ata janë nën vëzhgim të vazhdueshëm çdo ditë dhe i janë dhënë klimë të favorshme dhe dietë, për të cilën ata kanë përshtatur mirë, në mënyrë që të rritin shanset e tyre për riprodhimin.
Për të shpëtuar rinocerontët veriore të bardhë nga zhdukja, Ol Pejeta Conservancy njoftoi se do të futë një rinoceront jugor të bardhë pjellore nga Lewa Wildlife Conservancy në shkurt të vitit 2014. Ata vendosën rinoceronti mashkull në një mbyllje me dy rinocerontët jugor të bardhë femra me shpresë të kalojnë. Duke pasur rinoceront mashkull mes dy rinocerontëve femra pritej të rrite konkurrencën dhe në teori duhet të rezultojë në përvojat më shumë ndeshje. Deri më tani, Ol Pejeta Conservancy nuk ka njoftuar asnjë lajm për riprodhim.
Në robëri
Popullsia e rinocerontëve të bardhë verior përbëhet nga vetëm dy kafshë që mbahen nën roje 24 orë të armatosura në Kenia. Më 22 nëntor 2015, një femër 41-vjeçare e quajtur Nola (e lindur në vitin 1974), e cila ishte marrë me hua nga kopshtin Dvůr Králové në Republika Çeke) që nga viti 1989, ishte eutanizuar pasi kishte përjetuar një rënie në shëndetësi.  Më 14 dhjetor 2014, një 44-vjeçar me emrin Angalifu vdiq nga mosha e vjetër në San Diego Zoo. Katër të tjerë rinocerontë jugor të bardhë u huazuan Ol Pejeta Conservancy në Kenia, dhe vetëm dy mbeten gjallë. Femrat Najin dhe Fatu ende jetojnë, ndërsa meshkujt Suni dhe Sudani vdiqën përkatësisht në vitin 2014 dhe 2018. Rinoceronti veriore i bardh u transferuan në Ol Pejeta Conservancy nga kopshtin zoologjik Dvůr Králové në vitin 2009, në një përpjekje për të mbrojtur në habitatin e tyre natyror.
Sulmi në Prekaz
Sulmi mbi Prekaz ose Masakra e Prekazit ishte një sulm i kryer nga Policia e Serbisë (MUP) dhe nga Njësia Speciale Serbe (SAJ) më 5–7 Mars 1998, për të kapur luftëtarët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK-së) të cilët janë konsideruar si "terroristë" nga Serbia. Gjatë sulmit, komandanti i UÇK-së Adem Jashari dhe vëllai i tij Hamëz Jashari u vranë së bashku me afro 58 anëtarë të tjerë të familjes.
Sulmi u kritikua nga Amnesty International, e cila shkruante në raportin e saj se: “të gjitha provat sugjerojnë se sulmi nuk kishte për qëllim kapjen e shqiptarëve të armatosur, por eliminimin e të dyshuarve dhe familjeve të tyre”. Serbia, nga ana tjetër, pretendoi se bastisja ishte për shkak të sulmeve të UÇK-së në postet e policisë.
Prapaskena
Adem dhe Hamëz Jashari ishin anëtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK), një organizatë guerile e shqiptarëve etnikë që kërkonin pavarësinë e Kosovës nga Jugosllavia. Adem Jashari ishte përgjegjës për organizimin e formacionit të parë të armatosur politik në Skënderaj, në vitin 1991.
Duke ndjekur Adem Jasharin për vrasjen e 1 polici serb, forcat serbe u përpoqën përsëri të sulmonin kompleksin e Jasharëve në Prekaz më 22 janar 1998. Më 28 shkurt 1998, shpërtheu një përleshje zjarri midis luftëtarëve shqiptarë dhe një patrulle të policisë serbe në fshatin e vogël Likoshan. Katër policë serbë u vranë dhe disa u plagosën. Luftëtarët e UÇK-së, njëri prej të cilëve edhe Adem Jashari, kanë shpëtuar. Më pas, policia serbe vrau 13 civilë shqiptarë në një shtëpi aty pranë. Më vonë po atë ditë, policët serbë e sulmuan fshatin fqinj Qirezin dhe më pas i vranë 26 shqiptarë. Mirëpo, luftëtarët shqiptarë arritën të arratiseshin dhe policia vendosi ta sulmonte Adem Jasharin dhe familjen e tij. Në luginën e Drenicës, Adem Jashari vendosi të qëndrojë në shtëpinë e tij dhe i porositi luftëtarët e tij që të qëndrojnë atje poashtu dhe të rezistojnë deri në njeriun e fundit.
Operacioni
Më 5 mars 1998, UÇK-ja ka hedhur një sulm në petrolin e policisë në Prekazin e Ulët që shkaktoi policinë serbe të kërkojë dëshkim, sipas raporteve publike të Serbisë. Pas sulmit të dytë, policia u përgatitë për përgjigjjen brutale ndaj familjes Jashari. Ata filluan të gjuanin ushtarët lokalë të UÇK-së të cilët u detyruan të tërhiqen në kompleksin e Jasharit në të njëjtin fshat.
Policët jugosllavë rrethuan grupin dhe i ftuan ata që të dorëzoheshin, duke u bërë thirrje të gjithë personave të tjerë për të pastruar lokalet. Policia më tej pohoi se ata u dhanë dy orë për t'u pajtuar. Brenda afatit të caktuar, dhjetëra civilë u pajtuan me rendin dhe u shpërndanë në siguri nga kalaja. Sipas policisë, pas skadimit të afatit prej dy orësh, Adem Jashari, vëllai i tij dhe pjesa më e madhe e anëtarëve të familjes së tij, megjithatë refuzoi të pajtohet dhe të mbetet brenda kompleksit. Pas një qëndrimi verbal të tensionuar, sipas deklaratave zyrtare serbe, grupi i Jasharit u përgjigj duke gjuajtur policinë me armë automatike, mortaja, granata dore dhe snajper, duke vrarë 2 dhe plagosur 3 policë.
Në dhunën pasuese, policia jugosllave vrau më shumë se 60 vetë, duke përfshirë edhe vëllezërit Jashari. I vetmja që mbijetoi ishte Besarta Jashari, vajza e Hamëz Jasharit. Ajo pretendonte se policët e kishin "kërcënuar me thikë dhe e urdhëruan të thoshte se xhaxhai i saj (Adem Jashari) kishte vrarë të gjithë ata që donin të dorëzoheshin". Goran Radosavljeviç, një nga drejtuesit e Ministrisë së Brendshme të Serbisë, deklaroi se "Adem Jashari i kishte përdorur gratë, fëmijët dhe të moshuarit si pengje..". Gjenerali i Ushtrisë Jugosllave Nebojsha Pavkoviq deklaroi se "Ishte një veprim normal policor kundër një krimineli të njohur, ishte i suksesshëm. Detajet e tjera nuk i kujtoj".
Dëshmitë e mbledhura më vonë treguan se sulmi nuk kishte për qëllim të kapte ushtarët të armatosur shqiptarë; Përkundrazi, sulmi ishte për t'i eliminuar ata dhe familjet e tyre. Shtëpitë e tjera të anëtarëve të familjes Jashari u sulmuan gjithashtu nga policia si dhe kompleksi rezidencial i familjes Lushtaku. Si përgjigje, këshilli i sigurimit i OKB-së u kthye në Kapitullin VII të Kartës së Kombeve të Bashkuara pa autorizuar masën përfundimtare të kapitullit që ishte ndërhyrja ushtarake.
Varrimi
Këshilli lokal për mbrojtjen e të drejtave dhe lirive të njeriut, ishte kontaktuar nga policia që t'i mblidhnin trupat, por kur këshilli kërkoi dokumentacion për të ndjerin asnjë nuk u bë publik. Sipas këshillit, policia i kishte zhvendosur kufomat në një morg të Prishtinës para se t'i kthente në zonën e Drenicës.
Më 9 mars, policia paralajmëroi se nëse trupat nuk janë varrosur nga familja do të varrosen nga autoritetet, përderisa familjet kanë kërkuar që të bëhshin autopsitë.
Më 10 mars, policia mori një buldozer dhe hapi një varr masiv afër Prekazit dhe varrosi trupat, 10 prej të cilëve ishin ende të paidentifikuar në atë kohë. Familjet kishin shpresuar se mund të kryheshin autopsitë, por një grupi mjekësh nga Prishtina, familjeve të të vdekurve, përfaqësuesve të Kishës Katolike, komunitetit mysliman dhe organizatave ndërkombëtare për të drejtat e njeriut iu mohua qasja në zonë. Krerët e policisë serbe akuzuan organizatat se në të kaluarën kishin kontrabanduar armë në rajon.
Thuhet se 42 individë, shqiptarë, u identifikuan të kenë vdekur në Prekazin e Ulët gjatë operacionit. 6 shqiptarë vdiqën në fshatin aty pranë, Llaushë, në rrethana të paqarta.
Pasojat
Të shtënat në kompleksin e familjes Jashari ku përfshihej Adem Jashari, një komandant i UÇK-së dhe përreth trupat jugosllave në vitin 1998 rezultoi në masakrën e shumicës së anëtarëve të familjes Jashari. Vdekja e Jasharit dhe familjes së tij shkaktoi një reagim ndërkombëtar kundër Republikës Federale të Jugosllavisë. Sulmi i Prekazit çoi në një rritje të shpejtë të popullaritetit të UÇK-së në mesin e shqiptarëve etnikë dhe milicitë e fshatrave u formuan në shumë pjesë të Kosovës. Ndërsa lajmet për vrasjet u përhapën, milicitë e armatosura shqiptare të Kosovës u shfaqën në mbarë Kosovën, duke kërkuar të hakmerreshin për vdekjen e Jasharit, ndërsa shqiptarët dyndeshin për t'iu bashkuar UÇK-së. Ngjarja u bë një thirrje tubuese për rekrutimin e UÇK-së në lidhje me rezistencën e armatosur ndaj forcave jugosllave.
Pas ngjarjes, vetë Adem Jashari u portretizua si “terrorist” në mediat jugosllave, ndërsa mediat shqiptare e përshkruanin si “luftëtar lirie”. Viktimat e sulmit do të cilësoheshin si rënia e “dëshmorëve” në mediat shqiptare, ndërsa në mediat serbe raportoheshin si “efekte kolaterale të luftës kundër terrorizmit”. Më 13 mars, rreth 50.000 njerëz demonstruan kundër sulmeve, ndërsa më 15 mars, Kisha Katolike bëri thirrje që të mbahen mesha në të gjithë rajonin, pas së cilës rreth 15.000 njerëz demonstruan në Prishtinë.
Në fund të marsit 1998, më shumë se 100.000 njerëz marshuan në 8 qytete amerikane dhe kryeqytetet evropiane për të protestuar kundër sulmit. Përfundimisht, ngjarjet dolën jashtë kontrollit dhe pasoi Lufta e Kosovës.
Lekë Dushmani
Lekë Dushmani (lat. Lech Dusmano) ka qenë një fisnik arbëror nga familja Dushmani, ndër themeluesit e Lidhjes së Lezhës
Si anëtar i familjes Dushmani, dihet se Zadrima qe ndër zotërimet e tij. Nëpër dokumentet venedikase përmendet bashkë kushëririn e tij Damianin si zotër të Pultit, më 1446.
Pas vdekjes së Skënderbeut dhe pushtimit osman, Leka u largua drejt viseve që janë në Greqinë e sotme.
Linja Septemvri–Dobrinishte
Rreshti i ngushtë i Septemvri – Dobrinishte është e vetmja linjë e ngushtë funksionale në Bullagri. Ajo drejtohet nga Hekurudhat Shtetërore Bullgare (BDŽ). Linja është përdorur në mënyrë aktive me katër trena pasagjerësh që drejtojnë gjatësinë e linjës në secilin drejtim në ditë. Udhëtimi zgjat pesë orë nëpër lugina dhe gryka midis Rila dhe Rodope.
Itinerari të çon nga Shtetvri në vijën kryesore të Sofjes - Plovdiv për në Dobrinishte, duke kaluar Velingrad, Yakoruda, Razlog dhe Bansko, duke lidhur pjesën perëndimore të Rrafshit të Thrakisë së Epërme me Rodopin Perëndimor, malet Rila dhe Pirin. Për shkak të karakteristikave të itinerarit nëpër male, linja e ngushtë e Septemvri-Dobrinishte njihet edhe si hekurudha Alpine në Ballkan. Stacioni Avramovo, i vendosur në 1267 metra mbi det, është stacioni më i lartë në Ballkan.
Hekurudha u ndërtua në disa faza midis 1921 dhe 1945 me gjatësi totale 125 km. Linja e degës Varvara - Pazardzhik, e cila u mbyll në 2002, ishte 16.6 km e gjatë.
Historia
majtas|parapamje| Ndërtesa e vijës së ngushtë të Shtemvri – Dobrinishte, km 13 + 500, 1920. Ideja për një hekurudhë, në shërbim të Maleve Rodope që daton nga 1915, kur përfaqësohen tre shtigje të mundshme. Në vitin 1916 për shkak të arsyeve ushtarake gjatë Luftës së Parë Botërore, ushtria donte të lidhte qytetin e Nevrokop me rrjetin hekurudhor. Puna u ndal kur lufta mbaroi.
Në vitin 1920, anketimi rifilloi, i ndjekur nga ndërtimi në 1921. Pista arriti në Ladzhene në 1926, dhe seksioni u hap me 1 gusht 1926 me tre trena në javë në secilin drejtim. Seksioni tjetër i shkurtër për Chepino u përfundua në 3 qershor 1927.
Kur Sarambey u bë pikënisja e linjës, popullsia e Pazardzhik kishte frikë se qyteti i tyre do të largohej nga trafiku dhe kërkoi një degë të hekurudhës së re, e cila u krye dhe u hap në 27 tetor 1928. Kjo periudhë është e shkurtër dhe seksioni mbetet një degë deri në mbylljen e tij në 2002. Tani pista për në Pazardzhik është hequr.
Ndërtimi i seksionit më të vështirë, Chepino– Yakoruda vazhdoi deri në vitin 1937, kur më 12 dhjetor u hap për shërbim të përkohshëm. Hapja përfundimtare ishte 30 korrik 1939, së bashku me rubrikën Yakoruda - Belitsa.
Seksionet e fundit Belitsa– Bansko dhe Bansko - Dobrinishte janë hapur në 3 Mars 1943 dhe 9 Dhjetor 1945 dhe plani për hekurudhor për në Gotse Delçev ishte ndalur.
Septemvri-Velingrad
Pjesa e parë është 39 km e gjatë Fillon në Septemvri, ku takohet linja hekurudhore me linjën Sofje - Plovdiv. Pastaj rruga kalon lumin Chepinska për në Velingrad mbi një urë çeliku dhe vazhdon në bregun e majtë (lindor) të lumit. Si pjesë e punës për zgjerimin e rrugës, ura duhet të shkatërrohet dhe të zëvendësohet me një të re. majtas|parapamje| Afrimi i tunelit Nr 2 Përgjatë grykës, linja kalon ndalesën Marko Nikolov për të arritur në stacionin Dolene, ku vazhdon në drejtim të kundërt nga ana tjetër e luginës, duke u ngjitur në lartësi 246 m zhvendosje në kullimin e lumit Chukata dhe stacioni Kostandovo (801 m ASL) në 10.9   km. Këtu është pjerrësia maksimale e rrugës prej 32‰. Pas kalimit të këtij stacioni, rruga bie në luginën e Velingradit.
Në fillim ka gjithashtu ndalesa në Milev 17.5km midis Tsepinës-Dolene, Dryanov dhe Dolene-Kostandovo. Në periudhën e trafikut të rëndë në vitet 60 dhe 70, Dryanov zgjatet dhe bëhet stacion, por më pas ai mbyllet, së bashku me Milevin. Tsepina gjithashtu kishte qenë stacion por u hoq në 2003.
Të 10 tunelet në këtë pjesë të hekurudhës janë midis Marko Nikolov dhe Dolene. Në prill të vitit 1928 si rezultat i tërmetit Chirpan (M6.8), një sasi e madhe gurësh shemben gjatë shtegut në 11.7km. Një tunel i ri Nr 2 është ndërtuar për të shmangur kthesat me rreze të ulët të gjurmës së përkohshme rreth shembjes. Tuneli i vjetër i braktisur është akoma ekzistues ngjitur me atë të riun. Është e dukshme nga rruga, por jo nga treni. Pista e hapur midis tuneleve Nr 3, 4, 5, 6, 7, 8 tani është e mbuluar për të parandaluar shembjen nga shkëmbinjtë.
Velingrad-Yakoruda
majtas|parapamje| Harta e rrugës Sveta Petka – Avramovo majtas|parapamje| Pista tejkalon vetveten në spiralen e parë Kjo është pjesa më e vështirë e hekurudhës Septemvri - Dobrinishte. Është 45 km e gjatë dhe të katër spiralet, 25 tunelet e mbetura dhe stacioni më i lartë hekurudhor në Ballkan ndodhen këtu. Duke filluar nga Velingrad, përmes ndalimit në jug të Velingradit, linja fillon të ngjitet përgjatë krahut të djathtë të lumit Ablanitsa, duke shkuar drejt ndaleses Ostrets dhe stacionit Tsvetino. Disa kilometra pas Tsvetino, rruga kthehet djathtas përmes luginës së lumit të vogël Lyuta reka, duke arritur në stacionin e mëparshëm, tani ndalesa e vogël Sveta Petka.
Këtu itinerari fillon të ngjitet 224 m në 9.8  km largësi nga stacioni Avramovo, i cili është stacioni më i lartë hekurudhor në Ballkan në 1267 m mbi nivelin e detit. Vetëm pas Tunelit Nr 16, pista kalon një urë me hark guri mbi lumin dhe fillon rrugën e saj me katër nivele në anën veriore të luginës përmes 16 tuneleve, dy spirale dhe një kthesë 180 °. Linja kalon nën vetvete dy herë në tunelet Nr 18 dhe 24. Në këtë pjesë, treni ndryshon drejtimin e tij të udhëtimit 6 herë. Pjerrësia mesatare është 30‰. Ngjitja përfundon në stacionin Avramovo menjëherë pas tunelit Nr 32, i cili është më i gjati - 315 m.
Kjo pikë më e lartë përcillet me prejardhje të pjerrët dhe të gjatë në luginën e lumit Dreshtenets. Pas ndalesës së Smolevës, linja kthehet në spiralen e tretë, duke kaluar nën vetvete në tunelin Nr 34. Vetëm pas spiralës, rruga kapërcen lumin dhe rrugën në një rrugicë prej guri, e ndjekur nga spiralja e katërt rreth një kodre natyrore, ku është tuneli i fundit Nr 35. Duke arritur të ndalet Cherna Mesta, pista vazhdon për në Yakoruda përmes luginës së lumit Mesta.
Sveta Petka dhe Cherna Mesta janë stacionet e mëparshme, të cilat kanë pasur rrugë anësore. Midis Sveta Petka dhe Avramovo ka edhe një ndalesë të mbyllur për fshatin e afërt Pashovo.
Yakoruda-Dobrinishte
majtas|parapamje| Pas ndalesave Yurukovo dhe Dagonovo, linja kalon stacionin Belitsa dhe vazhdon të ndalojë në Kovachev, ku largohet nga lugina e lumit Mesta dhe shkon në Razlog nëpër luginën e lumit më të vogël, të quajtur Iztok. Në fund të tij, pista kalon urën më të gjatë mbi lumin - rrugicë prej guri 58m e gjatë me katër harqe. Pasohet nga Guliyna dhe pas kësaj pike hekurudha vazhdon në rrafshinën Razlog dhe arrin stacionin e saj përfundimtar Dobrinishte përmes Razlog dhe Bansko. majtas|parapamje| 609 76 në trenin turistik Në Razlog kishte një degë të vogël, duke shërbyer një industri afër qytetit. Ishtë burim i trafikut të fundit të mallrave deri në vitin 2003, kur mbyllet plotësisht. majtas|parapamje| Lokomotivë nafte e hekurudhës
Trafiku dhe mjetet lëvizëse
Në vitet '60 dhe '70 trafiku është shumë i zënë për motorët me avull dhe hekurudhat, kështu që në 1965 dhe 1966 dhjetë motorë dizel janë dorëzuar nga Henschel AG. Ata janë duke punuar si klasa 75 dhe janë akoma në shërbim tani. Shumica e motorëve me avull janë sjellë më pas në Cherry bryag. Si shembull, në këto vite kishte pasur më shumë se 10 trena (pasagjerë, mallra dhe të përzier) çdo ditë në secilin drejtim.
Dhjetë motorë të klasës 77 janë dorëzuar në 1988 nga 23 gusht Works të Bukureshtit, Rumani. Para këtij dorëzimi, disa motorë të klasës 76 gjithashtu kishin punuar në hekurudhën Septemvri - Dobrinishte ndërsa të tjerët bazohen në hekurudhën Cherven bryag-Oryahovo.
Lokomotiva me avull 609 76 është e vetmja e ruajtur në gjendje pune dhe përdoret për trenat turistikë.
Që nga viti 2003 ka vetëm shërbim pasagjerësh me tre trena në ditë në secilin drejtim. Që nga viti 2016, tani ka katër trena që drejtojnë tërë gjatësinë e linjës çdo ditë. Plani aktual mund të gjendet në faqen e internetit të Hekurudhave Shtetërore Bullgare.
La Roquette-Saint-Martin
La Roquette-Saint-Martin është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur.
Lidhje të jashtme
La Roquette-Saint-Martin La Roquette-Saint-Martin
Mihane Salihu Bala
Mihane Salihu Bala ka qenë aktiviste e grupit Gratë në të Zeza prej vitit 1997, kohë kur ajo ishte anëtare e unionit të studentëve të Universitetit të Prishtinës. Mihanja beson se aktivizmi duhet të jetë mënyrë e vazhdueshme e jetesës, jo aktivitet ose punë për të cilën paguhemi.
Pallati i Rinise dhe Sporteve
Pallati i Rinise dhe Sporteve (Serbisht: Палата омладине и спорта, Palata omladine i sporta, emri i mëparshëm "Boro and Ramiz") është stadium i cili ka dy fusha, të madhe me 8,000 shikues dhe të vogël me 3,000 shikues. Gjithashtu ka qendër tregtare, parking brenda stadiumit, dy qendra të kongresit dhe një librari. E gjithë ndërtesa ka më shumë se 100 metra katrorë
Emri
Më herët stadiumi kishte emrin "Boro dhe Ramiz" (Serbo-kroatisht: Боро и Рамиз), pas dy partisanëve të Luftës së Dytë Botërore dhe heronjëve të Jugosllavisë Boro Vukmirović dhe Ramiz Sadiku. Boro ishte serb, ndërsa Ramizi ishte shqiptarë, kështu që emri simbolizon vllaznim dhe bashkim të serbëve dhe shqiptarëve.
Historia
Në vitin 1975, u mbajt një referendum dhe qytetarët e Prishtinë, pastaj kryeqyteti i Krahinës Socialiste Autonome e Kosovës votuan në favor të ndërtimit të një sallë të madhe. Ndërtesa përfundoi më 1977.
Ndërtimi
Fusha e vogël përdoret për basketboll nga Sigal Prishtina. Fusha përdoret edhe për futboll të vogël, hendboll, basketboll, volejboll, sporte të ndryshme, koncerte, ekpozitë, panairet, konventat dhe kongreset.
Fusha e madhe është jashtë përdorimit për shkak zjarrit që ndodhi në vitin 2000.
monumenti Newborn ndodhet përball ndërtesës.
Agim Shaqiri
Agim Shaqiri (Агим Шаќири; i lindur më 13.10.1980, në Strugë) është një politikan shqiptar nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Agim Shaqiri kandidoj si pjesë e BDI-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Kitsune
parapamje|Dhelpra shpirtërore me nëntë bishta (kyūbi no kitsune) duke frikësuar Princin Hanzoku; print nga [[Utagawa Kuniyoshi, periudha Edo, shekulli i 19-të.]] Në folklorin japonez, Kitsune (fjalë për fjalë për dhelprën) janë dhelpra inteligjente që posedojnë aftësi paranormale që rriten ndërsa plaken dhe bëhen më të mençura. Sipas folklorit yōkai, të gjitha dhelprat kanë aftësinë të kalojnë në formë njerëzore. Ndërsa disa përralla flasin për kitsune duke përdorur këtë aftësi për të mashtruar të tjerët - siç bëjnë shpesh dhelprat në folklor - histori të tjera i portretizojnë ata si kujdestarë, miq dhe besnikë.
Dhelprat dhe njerëzit jetonin afër së bashku në Japoninë e lashtë; kjo shoqëri lindi legjenda për krijesat. Kitsune janë lidhur ngushtë me Inari, një kami ose shpirt Shinto dhe shërbejnë si lajmëtarët e saj. Ky rol ka përforcuar domethënien e mbinatyrshme të dhelprës. Sa më shumë bishta të ketë një kitsune - ato mund të kenë deri në nëntë - aq më të vjetra, më të mençura dhe më të fuqishme janë. Për shkak të fuqisë dhe ndikimit të tyre të mundshëm, disa njerëz u bëjnë sakrifica atyre si një hyjni.
Karakteristikat
Kitsune besohet të ketë inteligjencë superiore, jetë të gjatë dhe fuqi magjike. Ata janë një lloj yōkai. Fjala kitsune ndonjëherë përkthehet si 'shpirt dhelpre', e cila në fakt është një kategori më e gjerë folklorike. Kjo nuk do të thotë që kitsune janë fantazma, dhe as që janë thelbësisht të ndryshëm nga dhelprat e rregullta. Për shkak se fjala shpirt përdoret për të pasqyruar një gjendje të njohurisë ose ndriçimit, të gjitha dhelprat me jetë të gjatë besohej se fitonin aftësi të mbinatyrshme.
Kitsune ka deri në nëntë bishta. Në përgjithësi, një numër më i madh i bishtave tregon një Kitsune më të vjetër dhe më të fuqishëm; në fakt, disa përralla thonë se një dhelpër do të rritet bishta shtesë pasi të ketë jetuar 100 vjet. (Në të egra, jetëgjatësia tipike e një dhelpre të vërtetë është një deri në tre vjet, megjithëse individët mund të jetojnë deri në dhjetë vjet në robëri.) Një, pesë, shtatë dhe nëntë bishta janë numrat më të zakonshëm në përralla. Kyūbi no kitsune (九尾の狐, 'nëntë dhelpra') fitojnë aftësitë për të parë dhe dëgjuar gjithçka që ndodh kudo në botë. Përralla të tjera i vlerësojnë me mençuri të pafund (gjithëdijen). Pasi të ketë mbushur 1000 vjet moshë dhe të fitojë bishtin e saj të nëntë, një kitsune merr një ngjyrë të bardhë ose të artë, duke u bërë tenko (天狐, 'dhelpra qiellore'), forma më e fuqishme e kitsune dhe më pas ngjitet në qiej.
Ndërrimi i formës
Një kitsune mund të marrë formë njerëzore, një aftësi e mësuar kur arrin një moshë të caktuar - zakonisht 100 vjet, megjithëse disa përralla thonë 50. Si një parakusht i zakonshëm për transformimin, dhelpra duhet të vendosë kallamishtet, një gjethe ose një kafkë mbi kokën e saj. Format e zakonshme të marra nga kitsune përfshijnë gra të bukura, vajza të reja, burra të moshuar dhe më rrallë djem të rinj. Këto forma nuk janë të kufizuara nga mosha ose gjinia e vetë dhelprës, dhe një kitsune mund të kopjojë pamjen e një personi specifik.
Në disa histori, kitsune ruan - dhe e kanë të vështirë të fshihen - bishtin e tyre kur marrin formën njerëzore; kërkimi i bishtit, ndoshta kur dhelpra dehet ose është e pakujdesshme, është një metodë e zakonshme për të dalluar natyrën e vërtetë të krijesës. Një individ veçanërisht i devotshëm madje mund të jetë në gjendje të shohë përmes maskimit të një dhelpre thjesht duke i perceptuar ata. Kitsune gjithashtu mund të ekspozohet ndërsa është në formë njerëzore nga frika dhe urrejtja e tyre ndaj qenve, dhe disa bëhen aq të tronditur nga prania e tyre saqë kthehen në formën e një dhelpre dhe ikin.
Në kulturën popullore
Kitsune shfaqet në vepra të shumta japoneze si në shfaqjet Noh, kyōgen, bunraku dhe kabuki që rrjedhin nga përrallat popullore i paraqesin ato, ashtu si edhe veprat bashkëkohore të tilla si anime, manga dhe video lojëra. Bandi metalik japonez Babymetal i referohet mitit të kitsune në tekstet e tyre dhe përfshin përdorimin e maskave të dhelprave, shenjave të duarve dhe ndërhyrjeve të animacioneve gjatë shfaqjeve të drejtpërdrejta. Autorët perëndimorë të trillimeve kanë përdorur gjithashtu legjendat e kitsune.
Rujm ash Shami
Rujm ash Shami është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Harku dhe shigjeta
parapamje|Vizatimi i një harku, nga një manual i harkut i vitit 1908. Harku dhe shigjeta është një sistem armësh me rreze që përbëhet nga një pajisje lëshimi elastike (hark) dhe predha me bosht të gjatë (shigjeta). Njerëzit përdorën harqe dhe shigjeta për gjueti dhe agresion shumë kohë përpara historisë së regjistruar, dhe kjo praktikë ishte e zakonshme për shumë kultura parahistorike. Ato ishin armë të rëndësishme lufte nga historia e lashtë deri në periudhën e hershme moderne, ku ato u bënë gjithnjë e më të vjetruara nga zhvillimi i armëve të zjarrit më të fuqishme dhe më të sakta. Sot, harqet dhe shigjetat përdoren më së shumti për gjueti dhe sport.
Gjuajtja me hark është arti, praktika ose aftësia e përdorimit të harqeve për të gjuajtur shigjeta. Një person që gjuan shigjeta me hark quhet harkëtar ose harkëtar. Dikush që bën harqe njihet si harkëtar, dikush që bën shigjeta është shigjetar dhe dikush që prodhon maja shigjetash metalike është shigjetar.
Pamësi i hekurt
__NOINDEX__ parapamje|Pamja e pamjes përmes pamjeve të hekurta të një automatiku H&K MP5. Mbulesa unazore rreth pamjes së shtyllës së përparme është në linjë me pamjen e pasme të shikimit për të siguruar që arma e zjarrit të jetë stërvitur siç duhet. Pamësi prej hekuri është një sistem shënuesish të shtrirjes fizike (zakonisht i bërë nga materiali metalik) që përdoret si një pajisje vrojtimi për të ndihmuar në shënjimin e saktë të armëve me rreze (të tilla si armë zjarri, pistoletë, hark apo edhe hark të përbërë), ose më rrallë si një primitive. pamje gjetëse për teleskopët optikë. Pajisja më e hershme e shikimit, mbështetet plotësisht në syrin e lirë të shikuesit (kryesisht nën ndriçimin e ambientit) dhe është dukshëm i ndryshëm nga pamjet optike si pamjet teleskopike, pamjet reflektore (refleks), pamjet holografike dhe pamjet lazer, të cilat përdorin manipulime optike. dhe/ose ndriçim aktiv, si dhe optoelektronikë më të re, të cilat përdorin imazhe dixhitale dhe madje përfshijnë realitetin e shtuar.
Pamjet prej hekuri zakonisht përbëhen nga dy komponentë të montuar pingul mbi boshtin e shpimit të armës: një pamje e pasme më afër (ose afër) syrit të gjuajtësit dhe një pamje e përparme më përpara (ose distale) pranë grykës. Gjatë shënjestrës, gjuajtësi drejton vijën e tij/saj të shikimit përtej një boshllëku në qendër të pamjes së pasme drejt skajit të sipërm të pamjes së përparme (i cili zakonisht formohet si një shtyllë e vogël, rruazë, rampë ose herë pas here, një unazë), duke formuar një vijë synimi që drejton drejt objektivin e dëshiruar. Pamjet e hapura janë pamje prej hekuri, pamja e pasme e të cilave përdor një nivel të caktuar, ndërsa pamjet me hapje përdorin një formë vrime rrethore. Shumica e armëve të gjata civile, gjuetie dhe policore dhe pothuajse të gjitha pistoletat kanë pamje të hapura, ndërsa shumë pushkë luftarake ushtarake zakonisht përdorin pamje me hapje.
Kshevë
Kshevë është vendbanim në Mal të Zi. Fshat shqiptar në Mali i Zi. Fshat në komunën e Tuzi.
Pamësi i hekurt
Pamjet më të hershme dhe më të thjeshta prej hekuri u rregulluan dhe nuk mund të rregulloheshin lehtësisht. Shumë pamje moderne prej hekuri janë projektuar të jenë të rregullueshme për shikimin me armë zjarri duke rregulluar pamjet për lartësi ose erë. Në shumë armë zjarri, pamja e pasme është e rregullueshme.
Për aplikime precize të tilla si gjuetia ose gjuetia me snajper, pamjet prej hekuri zakonisht zëvendësohen nga një pamje teleskopike. Pamjet prej hekuri mund të vendosen ende së bashku me pajisje të tjera shikimi (ose në rastin e disa modeleve optike, të inkorporuara në mënyrë integrale) për përdorim rezervë.
Tourette-Revest
Tourette-Revest është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur.
Noor Shaker
Noor Shaker (arabisht: نور شاكر‎) është një sipërmarrëse siriane dhe shkencëtare kompjuterike që bashkë-themeloi biznesin e ri të zbulimit të drogës GTN Ltd. Në 2018, ajo mori një çmim CogX UK Rising Star nga kryeministrja Theresa May për "teknologjinë inteligjencë artificiale(njohur si AI) që do të transformojë zbulimin e ilaçeve për të trajtuar sëmundjet kronike".
Karriera
Shaker studioi shkenca kompjuterike në Bachelor në Universitetin e Damaskut, Siri, i specializuar herët në studime të inteligjencës artificiale. Puna e saj atje përfshiu zhvillimin e përfshirjes arabe në gjuhën e shenjave të sintezës së fjalës për programin e të folurit në tekst. Ajo u transferua në Belgjikë për diplomën Master në KU Leuven, e specializuar në inteligjencën artificiale. Në vitin 2009 ajo u transferua në Danimarkë për të studiuar Doktoraturë dhe vazhdon si postdok(titull)  në mësimin e makinerive në universitetin IT të Kopenhagen. Ajo mbeti në Kopenhagen për disa vjet, duke u emëruar profesoreshë ndihmëse në universitetin Aalborg në vitin 2016. Kërkimi i saj u përqëndrua në përdorimin e mësimit të makinerisë në video-lojëra. Kjo u shtri më tej në konkurse bashkë-organizuese për të prodhuar AI që mund të trajtojë video-lojëra ose të gjenerojnë nivele të reja për t'i përshtatur përdoruesit, më së shumti duke përdorur Super Mario. Gjatë karrierës së saj pedagogjike ajo bashkë-shkroi një libër shkollor të titulluar "Gjenerimi i përmbajtjes procedurale në lojëra" dhe është autore e tridhjetë botimeve akademike.
Në vitin 2015 Shaker krijoi aplikacionin Lynura që synonte drejt prindërve të rinj, formimi i saj i parë në ndërmarrje.
Së bashku me Vid Stojevic ajo bashkë-themeloi në Londër GTN Ltd (Generative Tensorial Networks) në 2017. Kompania synon të kombinojë përvojën e Shaker me teknikat e mësimit të makinerive dhe njohuritë e Stojevic për simulimet e fizikës kuantike me qëllim parashikimin e terapive më të mira për përdorim mjekësor. Kombinimi i inteligjencës artificiale me modelet kuantike të strukturave molekulare të publikuara mund të dëshmojë një metodë të re dhe efektive për të parashikuar partner të lidhur me rregullatorët e sëmundjes.
Roli i saj si drejtoreshë e përgjithshme e GTN i ka fituar shumë falënderime, duke përfshirë edhe atë si një 'Rising Star' midis listës së BioBeat për vitin 2018 me 50 Movers dhe Shakers në BioBusiness. Duke përfaqësuar GTN, asaj iu dha një çmim CogX në Mbretërinë e Bashkuar nga kryeministrja britanike Theresa May në 2018 për teknikat e saj inovative të AI për zbulimin e drogës dhe suksesin në sigurimin e financimit të farës dhe bashkëpunimeve prestigjioze. Shaker dhe GTN tashmë kanë krijuar marrëdhënie brenda akademisë, të tilla si Instituti Francis Crick, dhe brenda industrisë për të trajtuar çrregullimet neurodegjenerative duke dizajnuar terapeutikë që mund të kalojnë vijën ndarëse gjak-tru.
Shaker është shpesh një folëse në ngjarjet e AI (përfshirë ato që synojnë gratë në industri) dhe kryeson Institutin e Inteligjencës Konsulative të Inxhinierëve Elektrikë dhe Elektronikë : Komiteti Teknik i Lojërave.
Mejreme Berisha Shema
thumb|right|250px|Mejreme Berisha-Shema
Jeta e hershme
Mejreme Berisha-Shema u lind më 8 nëntor 1945. Shkollën fillore e kreu në fshatin Magurë gjatë viteve 1952-1960. Shkollën e mesme për infermieri e përfundoi në Prishtinë nga viti 1960 deri në vitin 1964. Gjatë studimeve Mejreme Berisha – Shema shquhej si nxënëse e mirë duke fituar çmimin e tretë për hartimin më të mirë në nivel të Kosovës më 1962.
Studimet larta i përfundoi në Fakultetin Filologjik, Dega e Gjuhës dhe Letërsisë angleze nga viti 1965. Mejremja vazhdoi studimet në Shkollën e Lartë Pedagogjike, Dega e Gjuhës dhe Letërsisë Shqipe dhe u diplomua më 1972 e pastaj vazhdoi studimet në Fakultetin Filologjik në Prishtinë, dega e Gjuhës dhe Letërsisë shqipe ku u diplomua më 1974.
Mejremja është e martuar me Prof. Isak Shemën me të cilin ka pesë fëmijë, të gjithë tani të shquar në fushat e tyre studimore dhe profesionale: Besa Shema-Luzha, Artan Shema, Bardha Shema Qirezi, Pranvera Shema-Smith dhe Fatos Shema.
Veprimtaria
Që nga viti 1962, Mejreme Berisha-Shema ishte anëtare e Lëvizjes për Bashkim Kombëtar në grupin e Adem Demaçit. Aktivitetet e ilegales në ketë lëvizje kanë filluar më 1963 dhe 1964. Ka qenë udhëheqëse e grupit të të rinjve. Aktivitet e kësaj organizate përfshinin kryesisht ngritjen e flamujve kombëtarë, shkrimin e parullave patriotike nëpër vendbanimet e Kosovës, ndihmën e familjeve të shokëve të burgosur dhe në punë të ngjashme. Grupi i të rinjve të Lëvizjes Revolucionare për Bashkimin e Shqiptarëve vazhdoi veprimtarinë me aksionin e dytë, e që ishte ngitja e 40 flamujve kombëtarë në Prishtinë, më 4 korrik 1964. Më 8 qershor 1964 u burgos Adem Demaçi me një grup aktivistësh. Të nesërmen më 9 qershor 1964 u burgos edhe Mejremja bashkë me Avdyl Lahun e në korrik edhe Ilmi Rakovica, Elhame Shala e shumë aktivistë të tjerë.
Më 28 nëntor 1968, merr pjesë në demonstratat e organizuara nga Grupi Rinor i Rezistencës, plagoset nga të shtënat e policisë mbi demonstruesit. Mejremja ishte duke e mbajtur flamurin kombëtar në ballë të demonstruesve që qëndronin para ndërtesës së APJ-së (afër Hotelit Grand). Më 2 dhjetor pasi lirohet nga spitali, burgoset dhe dënohet me 30 ditë burg. Pas burgut, suspendohet nga puna. Mejremja vazhdoi studimet në Shkollën e Lartë Pedagogjike, dega e Gjuhës dhe Letërsisë Shqipe dhe u diplomua më 1972 e pastaj vazhdoi studimet në Fakultetin Filologjik në Prishtinë, Dega e Gjuhës dhe Letërsisë shqipe ku u diplomua më 1974.
Në vitin 1979 u punësua me kontratë në Shkollën e Mesme Ekonomike “Velko Vllahovic” (tani "Hoxhë Kadria") e pastaj në gjimnazin "Hivzi Sylejmani" në Fushë Kosovë. Orët e tjera i plotësonte në Universitetin e Punëtorëve në Prishtinë. Në prill të vitit 1981 punësohet si mësimdhënëse e rregullt. Gjithashtu, merr pjesë edhe në demonstratat e organizuara nga studentët në vitin 1981.
Në kuvendin e dytë të Bashkimit të Sindikatave të Pavarura të Kosovës (BSPK), Mejremja u zgjodh edhe anëtare e Këshillit Ekzekutiv të BSPK-së për Arsim, Shkencë dhe Kulturë. Sindikata e Bashkuar e Arsimit Shkencës- SBASHK e kundërshtonte këtë zgjedhje por përkundër kundërshtimit të tyre Mejremja vazhdoi aktivitetin sindikal e përkrahur nga BSPK dhe sindikatat e shkollave të ndryshme.
Më 1996 Kryesia e SPPMK mori qëndrim të dokumentojë mësimin që organizohej në shtëpitë shkolla. Mejremja u propozua të organizojë këtë dokumentim, dhe pas realizimit të filmit, nga studentët e Fakultetit të Arteve, bashkë me regjisorin e ri Fatos Berisha, filmi u shfaq para delegatëve të SPPMK e pastaj edhe në Tiranë dhe Turqi, ku Kryetari i LDK-së në Mitrovicë, Prof. Latif Berisha e prezanton filmin bashkë me fjalën e tij për gjendjen në arsim në atë kohë.
Në vitin 2003 themeloi Rrjetin e Grave Sindikaliste të Kosovës në BSPK dhe kreu detyrën e Koordinatores së këtij rrejti deri në vitin 2012. Ishte gjithashtu anëtare e Rrjetit të Gruas Sindikaliste të Evropës dhe gjatë gjithë angazhimit mori pjesë në shumë diskutime, tryeza dhe ndërmori shumë aksione e aktivitete gjithmonë me theks në fuqizimin e gruas dhe në kërkesën e pandalshme për arritjen e barazisë gjinore.
Pierre Mauroy
Pierre Mauroy lindi më 5 korrik 1928 në Cartignies, dhe vdiq më 7 qershor 2013 në Clamart. Ishte një politikan Francez, Kryeministër i Francës nga 1981 deri në 1984, gjatë presidencës së François Mitterrand.
Stacioni i Brestit
parapamje|Pamje e stacionit të Brestit
Stacioni i Brest (frëngjisht: Gare de Brest ) është stacioni hekurudhor që i shërben qytetit të Brestit, Francë. Është fundi perëndimor i hekurudhës Paris-Brest. Stacioni i ri, i ndërtuar mbi portin e qytetit në vitin 1932 në vendin e paraardhësit të tij të ndërtuar në 1865, përfshin një kullë të lartë sahati dhe një sallë gjysmërrethi pasagjerësh. Ndërtesa aktuale e vitit 1932, nga CF de l'Etat, zëvendëson ndërtesën e vjetër të ndërtuar në 1865 nga CF de l'Ouest.
Mohamed Faisal
Mohamed Faisal (lindi më 4 shtator 1988) është futbollist maldivian i cili luan si portier në skuadrën Club Valencia.
International career
Faisal luajti për herë të parë në kombëtare më 18 prill 2009 kundë Butanit.
Aston Martin
Aston Martin Lagonda Limited është prodhues Britanik i makinave të luksit, sportive dhe grand tour. U themelua më 1913 nga Lionel Martin dhe Robert Bamford.
Firma në fillim u lidh me makinat e luksit grand tour në vitet 1950 dhe 1960, dhe me karakterin fiktiv James Bond pas përdorimit të modelit DB5 prej tij në filmin e vitit 1964 Goldfinger.
Kompania ka pasur një historik të lëvizshëm financiar, duke përfshirë edhe falimentin në vitet 1970, por gjithashtu ka shijuar një periudhë të gjatë suksesi dhe stabiliteti, nën pronësinë e David Brown, nga 1947 në 1972 dhe të Ford Motor Company nga 1994 deri në 2007.
Në mars 2007, një konsorcium investitorësh, i drejtuar nga David Richards, bleu 92% të Aston Martin për 479 milionë GBP, ku Fordi mbajti 40 milionë aksione. David Richards u bë kryetar i Aston Martin. Në dhjetor 2012, një Fond kapitali privat Italian Investindustrial firmosi një marrëveshje për të blerë 37.5% të Aston Martin, duke investuar 150 milionë GBP rritje kapitale.
Themelimi
Aston Martin u themelua në 1913 nga Lionel Martin dhe Robert Bamford. Të dy bashkuan forcat si Bamford & Martin vitin e mëparshëm duke shitur makina të prodhuara nja Singer nga rrethinat në rrugën Callow në Londër, ku gjithashtu ata riparonin makinat e modeleve GWK dhe Calthorpe. Martin garonte në Aston Hill afër Aston Clinton, dhe çifti vendosi të prodhonte makinën e tyre. Makina e parë që u quajt Aston Martin u krijua nga Martin duke vendosur një motor katër cilindërsh Coventry-Simplex në shasinë e makinës së vitit 1908 Isotta-Fraschini.