cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María la del Barrio
María la del Barrio është një telenovela meksikane e prodhuar nga Angelli Nesma Medina për Televisa në vitin 1995. Seri është një xhirim i Los ricos también lloran. María la del Barrio konsiderohet si një nga shfaqjet më të njohura dhe më të suksesshme në botë, duke u transmetuar në mbi 180 vende. Është pjesa e fundit e Trilogía de las Marías.
Saint-Auban
Saint-Auban është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Auban ka një popullsi prej 232 banorë dhe sipërfaqe 42.54 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Stefani VII
Papa Stefani VII ( Stephanus VII  ; vdiq më 15 mars 931) ishte peshkopi i Romës dhe sundimtari nominal i Shteteve Papnore nga shkurti 929 deri në vdekjen e tij në 931. Një kandidat i të namurës Marozia, pontifikati i tij ndodhi gjatë periudhës së njohur si Saeculum obscurum.
Zgjedhjet
Stefani ishte një romak, i biri i gjermanikut ( gotit) Theodemundus/Theudemund. Ai ishte kardinal-prifti i Shën Anastasias në Romë. Ai ndoshta u përzgjodh nga Marozia, sundimtarja e vërtetë e Romës gjatë Saeculum obscurum, për t'u bërë papë si një masë parandaluese derisa djali i saj Xhovani ishte gati të merrte rolin.
Papati
Dihet shumë pak rreth pontifikatit të Stefanit. Gjatë dy viteve të tij si papë, Stefani konfirmoi privilegjet e disa shtëpive fetare në Francë dhe Itali. Si një shpërblim ndaj ndihmës së dhënë për lirimin e Stefanit nga shtypja e Hugh të Arlesit, Stefani i dha Cante di Gabrielli postin e guvernatorit papnor të Gubbios dhe kontrollin mbi një numër kështjellash kryesore. Stefani shquhej gjithashtu për ashpërsinë me të cilën trajtonte klerikët që devijonin prej moraleve të tyre. Ai ishte gjithashtu, me sa duket, sipas një burimi armiqësor grek nga shekulli i dymbëdhjetë, papa i parë që shëtiste i gjithi i qethur ndërkohë që mbante titullin.
Stefani vdiq rreth 15 marsit 931 dhe u pasua nga djali i Marozias, Gjoni XI.
Jan-Ove Waldner
thumb|240px|Jan-Ove Waldner Jan-Ove "J-O" Waldner (lindi më 3 tetor 1965) është lojtar suedezë i pingpongut. Ai shpesh quhet J-O dhe në Kinë është i njohur nën emrin Lǎo Wǎ (老瓦) – "Wa(ldner) i Vjetër" – ose Cháng Qīng Shù (常青树) – "Pema e gjelbër e përjetshme". Waldner mori përparimin e tij si 16-vjeçar në vitin 1982, kur arriti në finale në Kampionatin Europian dhe humbi kundër Mikael Appelgren.
Waldner është konsideruar nga disa që të jetë lojtari më i mirë në botë i pingpongut në botë, dhe kur u emërua sportisti më i mirë suedez, Waldner erdhi në vendin e tretë. Ai u nderua dy herëme medaljen e artë të Svenska Dagbladet ("Bragdguldet") - 1989 si pjesë e Kupës së Botës dhe vetëm 1992 (pas medaljes së artë Olimpik).
Biografia
Në fillim të viteve 1980, Jan-Ove Waldner u zhvillua shpejt në një nga drejtuesit e gjeneratës së re të pingpongut pas ish-sundimtarëve suedezë Hans Alsér, Kjell Johansson dhe Stellan Bengtsson. Ai fitoi titullin e parë të rangut të parë ndërkombëtar në vitin 1961 në Izrael Open. Një vit më pas ai arriti medaljen e parë të madhe të kampionatit kur luajti në finale të vetme në Kampionatin Europian. Në vitin 1983 ai fitoi titullin e parë të madh ndërkombëtar të lartë në SOC.
Gjatë pjesës tjetër të viteve 1980, Waldner u themelua si një nga drejtuesit në një ekip kombëtar të suksesshëm suedez, në konkurrencë kryesisht me Mikael Appelgren, Erik Lindh dhe Jörgen Persson. Suedia pushtoi një numër të artë të Kampionatit Evropian dhe të Kupës së Botës dhe u shfaq me një majë të gjerë me pak homologë në historinë e pingpongut bashkë me Hungarinë.
Në vitin 1989, Jan-Ove Waldner fitoi Kampionatin Botëror në të vetmen për herë të parë, në të njëjtën kohë me ekipin kombëtar të meshkujve, gjithashtu pushtoi Kupën e Botës. Sukseset e njëkohshme gjatë këtij viti u shpërblyen me medaljen e artë të bursës së Victoria për Waldner dhe Svenska Dagbladet për ekipin kombëtar. Vitin pasues, Waldner fitoi Kupën e Botës në të vetmen.
Në Olimpiadën e verës në Barcelonë në vitin 1992, Waldner fitoi medaljen e artë olimpike të Suedisë gjatë garave, përmes fitores së tij të fundit në të vetmen me Jean-Philippe Gatien. Nëpërmjet fitores, Waldner si lojtari i parë i pingpongut kishte pushtuar të gjitha titujt kryesorë të kampionatit ndërkombëtar në një, të ashtuquajturin Grand Slam. Më vonë gjatë vitit ai u dha edhe "Bragdguldet" për herë të dytë (këtë herë në mënyrë individuale).
Gjatë viteve 1990, Jan-Ove Waldner u sfidua si Suedia-një nga një brez i ri lojtarësh, duke përfshirë Peter Karlsson. Megjithatë, Waldner vazhdoi - si me kolegun e tij Jörgen Persson - karrierën e tij ndërkombëtare me sukses të madh në të 40-at. Në vitin 1996, Waldner edhe një herë fitoi Kampionatin Evropian në të vetmen.
Vitin e ardhshëm, për herë të dytë, ai fitoi Kampionatin Botëror të vetëm. Kjo ndodhi në Kampionatin Botëror në Mançester, ku Waldner shkoi nëpër turne me numrat e përgjithshëm të vendosur 21-0 - diçka që askush nuk arriti më shpejt ose vonë.
Waldner fitoi medaljen e artë në kampionatin e fundit evropian në Zagreb në vitin 2002, me ekipin e meshkujve, dhe i fundit në kontekstin e Kupës Botërore në Osaka 2001, medaljen bronz me ekipin e meshkujve. Në vitin 2002, vitin e kaluar Waldner (pastaj 37) u rendit midis dhjetë lojtarëve të vetëm në botë.
Waldner ishte i varur nga lojrat e fatit dhe humbi shumë nga pasuria e tij për shkak të kësaj.
Në nivel kombëtar, Jan-Ove Waldner ishte i suksesshëm edhe për një numër tjetër vitesh, me lojëra në ligën Pingi dhe në kontekstin e Kampionatit Suedezë. Në vitin 2010 ai fitoi medaljen e nëntë dhe finale të medaljes së tij në të vetmen.
Edhe pas sukseseve ndërkombëtare në kampionate të mëdha, Waldner është dalluar në kontekste të ndryshme. Ai ndër të tjera ka arritur rezultate të mira në nivel veterinar dhe në vitin 2014 fitoi edicionin e parë të ITTF Legends Tour në një të vetme.
Arpajon-sur-Cère
Arpajon-sur-Cère është një komunë në Francë. Arpajon-sur-Cère bën pjesë në departamentin Cantal të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 6009 banorë dhe sipërfaqe 47.67 km².
Deformimi (mekanikë)
Shtrembërimi është deformimi i materies ose i hapësirë-kohës që vjen nga ushtrimi i një force më të madhe se forcat e kohezionit që pranëmbajnë grimcat njëra-tjetrën në trupat e ngurtë apo kondensatit të Bous-Ajnshtajnit. Shtrembërimi është prishja e rregullsisë së rrjetës kristalore.
Fizikë Deformimi
Letërsia dhe qyteti : aktet e Konferencës Shkencore Ndërkombëtare “Letërsia dhe qyteti”, mbajtur në Tiranë, më 5-6 nëntor 2009
Letërsia dhe qyteti : aktet e Konferencës Shkencore Ndërkombëtare “Letërsia dhe qyteti”, mbajtur në Tiranë, më 5-6 nëntor 2009 libër nga Dhurata Shehri (përg.). Botuar në Tiranë nga "Skanderbeg books", në vitin 2009. Faqe 187.
Koji Funamoto
(lindur më 12 Gusht 1942) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 19 ndeshje.
Çanakya
Çanakya (fl. c. 4 shekullit PES ) ishte një mësues indian, filozof, ekonomist, jurist dhe këshilltar mbretëror. Ai tradicionalisht është identifikuar si Kauṭilya ose Vishnugupta, i cili ka autorizuar traktatin antik politik indian, Arthashastra. Si i tillë, ai konsiderohet pionier i fushës së shkencave politike dhe ekonomisë në Indi, dhe puna e tij mendohet si një pararendës i rëndësishëm i ekonomisë klasike. veprat e tij u zhdukën afër fundit të Perandorisë Gupta dhe nuk zbuluan deri në fillim të shekullit të njëzetë.
Burimet e informacionit
Ka shumë pak informata historike rreth Chanakya: shumica e saj vjen nga llogari gjysmë legjendare. Thomas Trautmann identifikon katër llogari të dallueshme të lashtë Chanakya-Chandragupta katha (legjenda): Në të gjitha katër versionet, Çanakya ndihet i ofenduar nga mbreti Nanda dhe zotohet ta shkatërrojë atë. Pas rrëzimit të Nandas, ai e instalon Çandragupta si mbret i ri.
Identifikimi me Kauṭilya ose Vishnugupta
Arthashastra e lashtë tradicionalisht i atribuohet Chanakya nga një numër studiuesish. Arthashastra identifikon autorin e saj me emrin Kauṭilya, me përjashtim të një vargu që i referohet atij me emrin Vishnugupta. Kauṭilya është me sa duket emri i gotrës së autorit (klanit).
Një nga letrat më të hershme sanskritase për të identifikuar Chanakya me Vishnugupta në mënyrë eksplicite ishte Panchatantra e Vishnu Sharma në shekullin e 3-të pes.
Jeta
Çanakya ishte mësuese e Çandragupta Maurya. Ai shërbeu në oborrin e Çandragupta dhe Bindusara. Sipas George Modelski, Chanakya besohet të jetë i njëjtë me Kautilya, një Brahmin i cili shërbeu si Kryeministër i Chandragupta, ndërsa themeloi Perandorinë Maurya.
Legjendat
djathtas|parapamje|Perandoria e Dhana Nandës, rreth vitit 323 pes
Versioni budist
Legjenda e Çanakya dhe Çandragupta është e detajuar në kronikat Budiste të gjuhës Pali në Sri Lanka. Nuk përmendet në Dipavamsa, më i vjetri i këtyre kronikave Burimi më i hershëm budist-legjendar është Mahavamsa, e cila përgjithësisht daton midis shekujve 5 dhe 6. Vamsatthappakasini (i njohur edhe si Mahvamsa Tika), një koment mbi Mahavamsa jep disa detaje më shumë rreth legjendës. Autori i saj është i panjohur dhe daton ndryshe nga shekulli i 6-të deri në shekullin e 13-të të es. Disa tekste të tjera japin detaje shtesë për legjendën; për shembull, Maha-Bodhi-Vamsa dhe Atthakatha japin emrat e 9 mbretërve Nanda, të cilët me sa duket paraprin Chandragupta.
Sipas legjendës budiste, mbretërit Nanda që i paraprinë Çandragupta ishin grabitës të kthyer në sundimtarë. Çanakya ishte një Brahmin nga Takkāsila (Takshashila). Ai ishte i përgatitur mirë në tre Vedat dhe në politikë. Ai kishte dhëmbë të qenit, të cilat besohet të jenë një shenjë e mbretërve. Nëna e tij kishte frikë se do ta neglizhonte atë pasi të bëhej mbret. Për ta qetësojë saj, Chanakya theu dhëmbët e tij.
Çanakya tani kishte dy pasues të mundshëm të Dhana Nanda: Pabbata dhe Çandragupta. Ai i dha secilit prej tyre një amulet të veshur rreth qafës me një fije leshi. Një ditë, ai vendosi t'i testojë ato. Ndërsa Çandragupta ishte në gjumë, ai kërkoi Pabbata të hiqte fije leshi Çandraguptas pa e thyer atë dhe pa u zgjuar Çandraguptan. Pabbata nuk arriti ta realizonte këtë detyrë. Disa kohë më vonë, kur Pabbata ishte duke fjetur, Çanakya sfidoi Çandraguptan për të kryer të njëjtën detyrë. Çandragupta mori fijen e leshit duke prerë kokën e Pabbatës. Për 7 vitet e ardhshme, Çanakya e trajnoi Çandraguptan për detyrat mbretërore. Kur Çandragupta u bë një i rritur, Çanakya zbuloi thesarin e tij të fshehur të monedhave të arta dhe mblodhi një ushtri.
Ushtria e Çanadraguptas dhe Çanakyas pushtuan mbretërinë e Dhana Nandas, por u shpërbë pasi u përball me një humbje të rëndë. Ndërsa përhumbur në maskim, të dy burrat dikur e dëgjonin bisedën midis një gruaje dhe djalit të saj. Fëmija kishte ngrënë mes të një tortë dhe hodhi skajet. Gruaja e qortoi atë, duke thënë se po hante ushqim si Çandragupta, i cili sulmoi pjesën qendrore të mbretërisë në vend që të pushtonte fshatrat kufitarë së pari. Çanakya dhe Çandragupta e kuptuan gabimin e tyre. Ata mblodhën një ushtri të re dhe filluan të pushtonin fshatrat kufitare. Gradualisht, ata përparuan në kryeqytetin mbretëror Pataliputra (Pāṭaliputta në Mahavamsa), ku ata vranë mbretin Dhana Nanda. Çanakya urdhëroi një peshkatar për të gjetur vendin ku Dhana Nanda kishte fshehur thesarin e tij. Sapo peshkatarët e informuan Çanakyan për vendndodhjen e tyre, Çanakya i vrau ata. Çanakya pastaj vajosi Çandraguptan si mbret i ri, dhe ngarkoi një njeri me emrin Paṇiyatappa me eliminimin e rebelëve dhe grabitësve nga mbretëria.
Çanakya filloi përzierjen e dozave të vogla të helmit në ushqimin e mbretit të ri për ta bërë atë të imunizuar ndaj përpjekjeve të helmimit nga armiqtë. Çandragupta, i cili nuk ishte në dijeni të kësaj, dikur ndau ushqimin me mbretëreshën e tij shtatzënë, e cila ishte shtatë ditë larg nga lindja. Çanakya arriti pikërisht ashtu si mbretëresha hëngri kafshatën e helmuar. Duke kuptuar se ajo do të vdiste, Chanakya vendosi të shpëtojë fëmijën e palindur. Ai e prishi kokën e mbretëreshës dhe e hapi barkun e saj me shpatë për të nxjerrë fetusin. Gjatë shtatë ditëve të ardhshme, ai vendosi fetusin në barkun e një dhie të vrarë çdo ditë. Pas shtatë ditësh, djali i Chandragupta ishte "i lindur". Ai u emërua Bindusara, sepse trupi i tij ishte i ndotur me pika ("bindu") të gjakut të dhisë.
Legjendat më të hershme budiste nuk përmendin Çanakyan në përshkrimin e tyre të dinastisë Mauryan pas kësaj pike. Komenti i Dhammapalës mbi Theragatha, megjithatë, përmend një legjendë rreth Chanakya dhe një Brahmin me emrin Subandhu. Sipas kësaj llogarie, Chanakya kishte frikë se Subandhu i mençur do ta kalonte atë në oborrin e Chandragupta. Pra, ai mori Chandragupta për të burgosur Subandhu, djali i të cilit Tekicchakani u arratis dhe u bë një murg budist. Autori budist tibetian i shekullit të 16-të Taranatha përmend Chanakya si një prej "zotërinjve të mëdhenj" të Bindusarës. Sipas tij, Chanakya shkatërroi fisnikët dhe mbretërit e 16 qyteteve dhe e bëri Bindusara mjeshtër të gjithë territorit midis detit lindor dhe perëndimor (Deti Arabik dhe Gjiri i Bengalit).
Versioni Jain
Legenda e Chandragupta-Chanakya përmendet në disa komentime të kanonit Shvetambara. Versioni më i njohur i legjendës Jain gjendet në Sthaviravali-Charita ose Parishishta-Parvan, shkruar nga shkrimtari Hemachandra i shekullit të 12-të. Llogaria e Hemachandra bazohet në literaturën Krakake të Prakrit (legjendat dhe anekdotat) të përbërë nga fundi i shekullit të 1-të deri në mes të shekullit të 8-të të es. Këto legjenda gjenden në komentet (churnis dhe tikas) në tekstet kanonike si Uttaradhyayana dhe Avashyaka Niryukti. Thomas Trautmann beson se versioni Jain është më i vjetër dhe më i qëndrueshëm se versioni budist i legjendës.
Sipas llogaritjes Jain, Chanakya ka lindur nga dy Jains (Shravaka) që quhen Chanin dhe Chaneshvari. Vendlindja e tij ishte fshati Chanaka në Golla vishaya (rajon). Identiteti i "Golla" nuk është i sigurt, por Hemachandra deklaron se Chanakya ishte një Dramila, duke nënkuptuar se ai ishte vendas i Indisë Jugore.
Chanakya ka lindur me një seri të plotë të dhëmbëve. Sipas murgjve, kjo ishte një shenjë se ai do të bëhej mbret në të ardhmen. Chanin nuk donte që djali i tij të bëhej fyes, kështu që ai theu dhëmbët e Chanakya. Murgjit pastaj profetizuan se fëmija do të vazhdonte të bëhej një fuqi pas fronit. Chanakya u rrit për të qenë një shravaka i mësuar dhe u martua me një grua Brahmin. Të afërmit e saj e përqeshën atë për t'u martuar me një njeri të varfër. Kjo e motivonte Chanakya për të vizituar Pataliputrën dhe për të kërkuar dhurime nga mbreti Nanda, i cili ishte i famshëm për bujarinë e tij ndaj Brahmanëve. Ndërsa priste mbretin në oborrin mbretëror, Chanakya u ul në fronin e mbretit. Një dasi (shërbëtore) me çiltërsi ofroi Chanakya vendin e ardhshëm, por Chanakya mbajti kamandalin e tij (tenxhere uji), ndërsa qëndroi ulur në fron. Shërbëtori pastaj i ofroi atij katër vende të tjera, por çdo herë, ai mbajti sendet e tij të ndryshme në ulëse, duke refuzuar të dilnin nga froni. Së fundi, shërbëtori i mërzitur e shkelmoi atë nga froni. Një Chanakya i tërbuar pastaj u zotua për të çrrënjosur Nandën dhe gjithë themelimin e tij, si "një erë e madhe nxjerrë një pemë"..
Chanakya e dinte se ai ishte profetizuar për t'u bërë një pushtet pas fronit. Pra, ai filloi të kërkonte një njeri të denjë për t'u bërë mbret. Ndërsa përhumbur, ai bëri një favor për vajzën shtatzënë të një shefi të fshatit, me kusht që fëmija i takonte atij. Chandragupta ka lindur për këtë zonjë. Kur Chandragupta u rrit, Chanakya erdhi në fshatin e tij dhe e pa atë duke luajtur "mbret" në mesin e një grupi djemsh. Për ta provuar atë, Chanakya i kërkoi atij një dhurim. Djali i tha Chanakyas të merrte aty lopët, duke deklaruar se askush nuk do t'i bindej rendit të tij. Kjo shfaqje e fuqisë e bindi Chanakya se Chandragupta ishte ajo që meriton të ishte mbreti.
Chanakya pastaj mori Chandragupta për të pushtuar Pataliputra, kryeqyteti i Nanda. Ai mblodhi një ushtri duke përdorur pasurinë që kishte fituar përmes alkimisë (dhatuvada-visaradan). Ushtria pësoi një humbje të rëndë, duke detyruar Chanakya dhe Chandragupta të iknin nga fusha e betejës. Ata arritën në një liqen ndërsa ndiqnin një oficer armik. Chanakya i kërkoi Chandragupta të hidhen në liqen dhe të maskuar veten si një asket meditues. Kur ushtari armik arriti në liqen, ai kërkoi 'asketik' nëse ai e kishte parë Chandragupta. Chanakya vuri në dukje në liqen. Ndërsa ushtari hoqi forca të blinduara për të hyrë në liqen, Chanakya mori shpatën dhe e vrau. Kur Chandragupta doli nga uji, Chanakya e pyeti: "Çfarë ju ka ndodhur kur e zbulova vendndodhjen tuaj te armiku?" Chandragupta u përgjigj se i besoi mjeshtrit të tij për të marrë vendimin më të mirë. Kjo e bindte Chanakya se Chandragupta do të mbetet nën ndikimin e tij edhe pasi u bë mbret. Në një rast tjetër, Chanakya në mënyrë të ngjashme i shpëtoi armikut duke i larguar një lajmëtar dhe duke e maskuar veten si një. Një herë, ai prerë hapur barkun e një Brahmin i cili kishte ngrënë vetëm ushqim, dhe mori ushqim për të ushqyer një Chandragupta uritur.
Një ditë, Chanakya dhe Chandragupta dëgjuan një grua që qortoi djalin e saj. Fëmija e kishte djegur gishtin e tij duke e vënë atë në mes të një tas me kafaz të nxehtë. Gruaja i tha djalit të saj se duke mos u nisur nga skajet më të freskëta, ai ishte i marrë si Chanakya, i cili sulmoi kryeqytetin përpara se të pushtonte rajonet kufizuese. Chanakya e kuptoi gabimin e tij dhe bëri një plan të ri për të mposhtur Nandën. Ai formoi një aleancë me Parvatakën, mbretin e një mbretërie malore të quajtur Himavatkuta, duke i ofruar atij gjysmën e mbretërisë së Nandës.
Pas sigurimit të ndihmës së Parvataka, Chanakya dhe Chandragupta filluan të ndërtonin qytete të tjera përveç Pataliputrës. Një qytet i veçantë ofroi një rezistencë të fortë. Chanakya hyri në këtë qytet të maskuar si një hamendës Shaivite dhe deklaroi se rrethimi do të përfundonte nëse idhujt e shtatë nënave do të largoheshin nga tempulli i qytetit. Sapo mbrojtësit paragjykues larguan idhujt nga tempulli, Chanakya urdhëroi ushtrinë e tij për t'i dhënë fund rrethimit. Kur mbrojtësit filluan të festonin fitoren e tyre, ushtria e Chanakya nisi një sulm të papritur dhe e pushtoi qytetin.
Gradualisht, Chanakya dhe Chandragupta nënshtruan të gjitha rajonet jashtë kryeqytetit. Së fundi, ata kapën Pataliputrën dhe Chandragupta u bë mbreti. Ata lejuan mbretin Nanda të shkonte në mërgim, me të gjitha mallrat që mund të merrte në një qerre. Ndërsa Nanda dhe familja e tij po largoheshin nga qyteti në një karrocë, vajza e tij e pa Chandragupta dhe ra në dashuri me mbretin e ri. Ajo e zgjodhi atë si burrin e saj nga tradita svayamvara. Ndërsa po dilte nga karroca, 9 pjesë të rrotave të karrocës u ndërprenë. Duke e interpretuar këtë si një shenjë, Chanakya deklaroi se dinastia e Chandragupta do të zgjaste për 9 breza.
Ndërkohë, Parvataka ra në dashuri me një nga visha kanyas të Nandës (vajzë me helm). Chanakya e miratoi martesën dhe Parvataka u shemb kur e preku vajzën gjatë martesës. Chanakya i kërkoi Chandragupta të mos thërriste mjekun. Kështu, Parvataka vdiq dhe Chandragupta u bë sundimtari i vetëm i territoreve të Nandës.
Chanakya pastaj filloi konsolidimin e pushtetit duke eliminuar besnikët e Nandës, të cilët kishin ngacmuar njerëzit në pjesë të ndryshme të mbretërisë. Chanakya mësoi rreth një endësi që do të digjej çdo pjesë të shtëpisë së tij të infektuar me buburreca. Chanakya caktoi përgjegjësinë e dërrmimit të rebelëve ndaj këtij endësi. Së shpejti, mbretëria ishte e lirë nga kryengritësit. Chanakya gjithashtu djeg një fshat që e kishte refuzuar atë ushqim në të kaluarën. Ai e mbushi thesarin mbretëror, duke i ftuar tregtarët e pasur në shtëpinë e tij, duke u dehur dhe duke luajtur me një zare të ngarkuar.
Një herë, mbretëria pësoi një zi buke 12-vjeçare. Dy murgj të rinj Jain filluan të hanin nga pjatat e mbretit, pasi u bënë të padukshëm me një vaj erëkues. Chanakya ndjeu praninë e tyre duke mbuluar dyshemenë e pallatit me një pluhur dhe duke gjurmuar gjurmët e këmbëve të tyre. Në vaktin e ardhshëm, ai i kapi duke plotësuar dhomën e ngrënies me tym të trashë, që shkaktoi sytë e murgjve të ujit, duke larë vajin. Chanakya u ankua për sjelljen e murgjve të rinj në murgun e kokës Acharya Susthita. Acharya fajësoi njerëzit për mos bamirësi ndaj murgjve, kështu që Chanakya filloi t'u jepte lëmoshë bujare murgjve.
Ndërkohë, Chandragupta kishte patronizuar jo-Jain murgjit. Chanakya vendosi t'i dëshmojë atij se këta burra nuk ishin të denjë për patronazhin e tij. Ai e mbuloi dyshemenë e zonës së pallatit pranë dhomave të grave me një pluhur dhe i la murgët jo Jain atje. Gjurmët e këmbëve të tyre treguan se ata kishin mbërthyer deri në dritaret e dhomave të grave për të përgjuar brenda. Murgjit Jain, të cilët u vlerësuan duke përdorur të njëjtën metodë, qëndruan larg dhomave të grave. Pasi e pa këtë, Chandragupta caktoi murgjit Jain si këshilltarët e tij shpirtërorë.
Chanakya përdorte përzierjen e doza të vogla të helmit në ushqimin e Chandragupta për ta bërë atë të imunizuar ndaj përpjekjeve të helmimit. Mbreti, i pavetëdijshëm për këtë, dikur ndau ushqimin e tij me Mbretëreshën Durdhara. Chanakya hyri në dhomë në çastin që ajo vdiq. Ai e prishi barkun e mbretëreshës së vdekur dhe e nxori fëmijën. Foshnja, e cila ishte prekur nga një rënie ("bindu") e helmit, quhej Bindusara.
Pas Chandragupta abdikuar fronin për t'u bërë një murg Jain, Chanakya vajosi Bindusara si mbret i ri. Chanakya i kërkoi Bindusarës të caktojë një burrë me emrin Subandhu si një nga ministrat e tij. Megjithatë, Subandhu donte të bëhej një ministër i lartë dhe u bë xheloz për Chanakya. Pra, ai i tha Bindusara se Chanakya ishte përgjegjës për vdekjen e nënës së tij. Bindusara konfirmoi akuzat me infermieret, të cilët i thanë atij se Chanakya kishte prerë hapur barkun e nënës së tij. Një Bindusara i tërbuar filloi të urrejë Chanakya. Si rezultat, Chanakya, i cili ishte rritur shumë i vjetër nga kjo kohë, u tërhoq dhe vendosi të mohoj veten në vdekje. Ndërkohë, Bindusara erdhi në dijeni rreth rrethanave të hollësishme të lindjes së tij dhe i kërkoi Chanakya të rifillojë detyrat e tij ministrore. Pas dështimit për të qetësuar Chanakya, perandori urdhëroi Subandhu të bindte Chanakya që të heqë dorë nga plani i tij vetëvrasës. Subandhu, ndërsa pretendonte të qetësonte Chanakya, e dogji atë me vdekje. Subandhu pastaj mori në posedim shtëpinë e Chanakya. Chanakya e kishte parashikuar këtë, dhe para se të tërhiqej, ai kishte ngritur një kurth të mallkuar për Subandhu. Ai kishte lënë pas një gjoks me njëqind flokët. Subandhu theu flokët, duke shpresuar të gjejë bizhuteritë e çmuara. Ai gjeti një parfum të ëmbël dhe menjëherë e thithi atë. Por pastaj sytë e tij ra në një shënim lëvore thupër me një mallkim të shkruar në të. Shënimi deklaroi se kushdo që e ka ndier këtë parfum do të duhet ose të bëhet një murg ose të përballet me vdekjen. Subandhu e sprovoi parfumin me një burrë tjetër, dhe më pas i ushqeu ushqim luksoz (diçka që murgjit e përmbajnë). Burri vdiq, dhe pastaj Subandhu u detyrua të bëhej murg për të shmangur vdekjen.
Sipas një teksti tjetër Jain - Rajavali-Katha - Chanakya e shoqëroi Chandragupta në pyll për të dalë në pension, pasi Bindusara u bë mbreti.
Versioni i Kashmirit
BBrihatkatha-Manjari nga Kshemendra dhe Kathasaritsagara nga Somadeva janë dy koleksione të legjendave të Kashmirit të Sanskrit të shekullit të 11-të. Të dyja janë të bazuara në një gjuhë të humbur në Prakrit, Brihatkatha-Sarit-Sagara, e cila në vetvete është e bazuar në gjuhën e humbur tani Paishachi Brihatkatha nga Gunadhya. Legjenda Chanakya-Chandragupta në këto koleksione aktualisht fokusohet në një tjetër karakter të quajtur Shakatala (IAST: Śakaṭāla).
Versioni Kashmiri i legjendës shkon kështu: Vararuchi (i identifikuar me Katyayana), Indradatta dhe Vajadi ishin tre dishepuj të Varshës së urtë. Njëherë, në emër të mësuesit të Varshës, ata udhëtuan për në Ayodhya për të kërkuar një gurudakshina nga tarifa e mbretit Nanda. Kur arritën të takonin Nandën, mbreti vdiq. Duke përdorur fuqitë e tij yogike, Indradatta hyri në trupin e Nandës dhe i dha kërkesën e Vararuçit për 10 milionë dinarë (monedha ari). Ministri mbretëror Shakatala kuptoi se çfarë po ndodhte, dhe kishte djegur trupin e Indradatta. Por, para se të merrte ndonjë veprim kundër mbretit të rremë (Indradata në trupin e Nandës, i quajtur edhe Yogananda), mbreti e kishte arrestuar atë. Shakatala dhe 100 djemtë e tij u burgosën dhe iu dha ushqim i mjaftueshëm vetëm për një person. 100 djemtë e Shakatalës u mbytën në vdekje, kështu që babai i tyre mund të jetonte për hakmarrje.
Ndërkohë, mbreti i rremë emëroi Vararuchi si ministër. Ndërsa karakteri i mbretit vazhdonte të përkeqësohej, një Vararuchi i lodhur u tërhoq në një pyll si një asket. Shakatala u rivendos atëherë si ministër, por vazhdoi të planifikonte hakmarrjen e tij. Një ditë, Shakatala erdhi nëpër Chanakya, një Brahmin i cili po shkulte të gjithë bari në rrugën e tij, sepse një teh i barit e kishte pricked këmbën e tij. Shakatala kuptoi se mund të përdorte një njeri aq hakmarrës për të shkatërruar mbretin e rremë. Ai e ftoi Chanakya në asamblenë e mbretit, duke i premtuar atij 100.000 monedha ari për të kryesuar një ceremoni rituale.
Shakatala priti Chanakya në shtëpinë e tij dhe e trajtoi atë me respekt të madh. Por dita që Chanakya mbërriti në oborrin e mbretit, Shakatala mori një tjetër Brahmin me emrin Subandhu për të kryesuar ceremoninë. Chanakya u ndjenë të fyer, por Shakatala fajësoi mbretin për këtë çnderim. Chanakya pastaj shkëputi topin e tij (sikha), dhe u zotua të mos e lidhë atë derisa mbreti u shkatërrua. Mbreti urdhëroi arrestimin e tij, por ai u arratis në shtëpinë e Shakatalës. Atje, duke përdorur materiale të furnizuara nga Shakatala, ai kreu një ritual magjik që e bëri mbretin të sëmurë. Mbreti vdiq nga ethet pas 7 ditësh.
Shakatala then executed Hiranyagupta, the son of the fake king. He anointed Chandragupta, the son of the real king Nanda, as the new king (in Kshemendra's version, it is Chanakya who installs Chandragupta as the new king). Shakatala also appointed Chanakya as the royal priest (purohita). Having achieved his revenge, he then retired to the forest as an ascetic.
Versioni Mudrarakshasa
Mudrarakshasa ("Unaza e vulës së Rakshasës") është një shfaqje sanskrite nga Vishakhadatta. Data e tij është e pasigurt, por anakronistikisht përmend Hunas, të cilët pushtuan Indinë veriore gjatë periudhës Gupta. Prandaj, nuk mund të ishte kompozuar para epokës së Gupta.. Ai daton në mënyrë të ndryshme nga fundi i shekullit 4 deri në shekullin e 8-të. Legenda Mudrarakshasa përmban tregime që nuk gjenden në versione të tjera të legjendës Chanakya-Chandragupta. Prandaj, shumica e saj duket të jetë një ilustrim i pastër, pa ndonjë bazë historike.
Sipas këtij versioni, mbreti Nanda e kishte hequr Chanakya nga "selia e parë e mbretërisë" (kjo ndoshta i referohet dëbimit të Chanakya nga asambleja e mbretit). Për këtë arsye, Chanakya u zotua të mos lidhë nyjën e tij të lartë (shikha) deri në shkatërrimin e plotë të Nandës. Chanakya bëri një plan për të larguar Nanda dhe ta zëvendësojë atë me Chandragupta, djalin e tij nga një mbretëreshë më e vogël. Chanakya ndërtoi aleancën e Chandragupta me një mbret tjetër të fuqishëm Parvateshvara (ose Parvata), dhe të dy sunduesit ranë dakord të ndajnë territorin e Nandës pas nënshtrimit të tij. Ushtria e tyre aleate përfshinte Bahlika, Kirata, Parasika, Kamboja, Shaka dhe Yavana. Ushtria pushtoi Pataliputra (Kusumapura) dhe mundi Nandasin. Parvata është identifikuar me Mbretin Porus nga disa studiues.
Kryeministri i Nandës Rakshasa u arratis Pataliputra dhe vazhdoi t'i rezistonte pushtuesve. Ai dërgoi një vishakanya (vajzë helme) për të vrarë Chandragupta. Chanakya e kishte këtë vajzë në vend të vrasjes së Parvatës, me fajin që shkonte në Rakshasa. Megjithatë, djali i Parvatës, Malayaketu mësoi të vërtetën rreth vdekjes së babait të tij dhe u prish në kampin e Rakshasës. Spiunia e Chanakya Bhagurayana shoqëroi Malayaketu, duke pretenduar se ishte mik i tij.
Rakshasa vazhdoi të komplotojë vdekjen e Chandragupta-s, por të gjitha planet e tij u zhdukën nga Chanakya. Për shembull, dikur Rakshasa organizoi që vrasësit të transportoheshin në dhomën e Chandragupta nëpërmjet një tuneli nëntokësor. Chanakya u bë i vetëdijshëm për ta duke vërejtur një gjurmë milingonash që mbanin mbetjet e ushqimit të tyre. Ai pastaj rregulloi që vrasësit të digjen në vdekje.
Ndërkohë, vëllai i Parvatës Vairodhaka u bë sundimtar i mbretërisë së tij. Chanakya e kishte bindur atë se Rakshasa ishte përgjegjës për vrasjen e vëllait të tij dhe pranoi të ndante gjysmën e mbretërisë së Nandës me të. Në fshehtësi, megjithatë, Chanakya nxori një plan për të vrarë Vairodhaka. Ai e dinte se arkitekti kryesor i Pataliputrës ishte një besnik i Rakshasës. Ai e pyeti këtë arkitekt të ndërtonte një hark triumfal për procesionin e Chandragupta në pallatin mbretëror. Ai organizoi procesion që do të mbahej në mesnatë duke cituar arsye astrologjike, por në të vërtetë për të siguruar shikueshmëri të dobët. Ai më pas e ftoi Vairodhaka të drejtonte procesionin në elefantin e Chandragupta dhe të shoqëruar nga truprojat e Chandragupta. Siç pritej, besnikët e Rakshasës organizuan që harku të binte mbi ata që mendonin se ishte Chandragupta. Vairodhaka u vra, dhe përsëri, vrasja ishte fajësuar në Rakshasa.
Malayaketu dhe Rakshasa pastaj formuan një aleancë me pesë mbretër: Chiravarman i Kauluta (Kulu), Meghaksha e Parasika, Narasimha e Malaya, Pushkaraksha e Kashmira dhe Sindhusena e Saindhava. Kjo ushtri aleate gjithashtu përfshinte ushtarë nga Chedi, Gandhara, Hunas, Khasa, Magadha, Shaka dhe Yavana territore.
Në Pataliputra, agjenti i Chanakya e njoftoi atë se tre besnikë të Rakshasës mbetën në kryeqytet: murg Jain Jiva-siddhi, shkrimtari Shakata-dasa dhe shefja e argjendarëve Chandana-dasa. Nga këta, Jiva-siddhi ishte në fakt një spiun i Chanakya, i panjohur për spiunët e tij të tjerë. Chandana-dasa strehonte gruan e Rakshasës, e cila një herë e lëshoi pa e ditur të dashurin e burrit të saj (mudra). Agjentja e Chanakya mori këtë unazë, dhe solli atë në Chanakya. Duke përdorur këtë unazë vulë, Chanakya i dërgoi një letër Malayaketu duke e paralajmëruar atë se aleatët e tij ishin të pabesë. Chanakya gjithashtu i kërkoi disa prej princave të Chandragupta-s që të dëboheshin në kampin e Malayaketu. Përveç kësaj, Chanakya urdhëroi vrasjen e Shakata-dasës, por e kishte 'shpëtuar' nga Siddharthaka, një spiun që pretendonte të ishte një agjent i Chandana-dasa. Spiunia e Chanakya pastaj mori Shakata-dasa në Rakshasa.
Kur Shakata-dasa dhe Siddharthaka i tij i shpëtimit arritën në Rakshasa, Siddharthaka i paraqiti atij unazën e vulës, duke pretenduar se e kishte gjetur atë në shtëpinë e Chandana-dasa. Si shpërblim, Rakshasa i dha disa bizhuteritë që Malayaketu e kishte dhuruar. Dikur pas kësaj, një tjetër nga agjentët e Chanakya, maskuar si një argjendar, shiti gurët e Parvatës në Rakshasa.
Pak kohë më vonë, Rakshasa dërgoi spiunët e tij të maskuar si muzikantë në gjykatën e Chandragupta. Por Chanakya i dinte të gjitha planet e Rakshasës falë spiunëve të tij. Para spiunëve të Rakshasës, Chanakya dhe Chandragupta bënë një argument të zemëruar. Chandragupta pretendonte ta shkarkonte Chanakya dhe deklaroi se Rakshasa do të bënte një ministër më të mirë. Ndërkohë, Malayaketu kishte një bisedë me spiunin e Chanakya Bhagurayana ndërsa po i afrohej shtëpisë së Rakshasës. Bhagurayana e bëri Malayaketu mosbesues ndaj Rakshasës, duke thënë se Rakshasa urryer vetëm Chanakya dhe do të ishte i gatshëm të shërbejë birin e Nandas Chandragupta. Menjëherë pas kësaj, një lajmëtar erdhi në shtëpinë e Rakshasës dhe e informoi atë se Chandragupta kishte shkarkuar Chanakya ndërsa e lavdëronte atë. Ky Malayaketu bindur se Rakashasa nuk mund të besohej.
Pjesa tjetër e aleatëve të Malayaketu e braktisën atë, të lodhur nga trajtimi i pesë aleatëve të vrarë. Rakshasa arriti të ikë, gjurmuar nga spiunët e Chanakya. Një nga spiunët e Chanakya, e maskuar si një mik i Chandana-dasa, mori kontakt me të. Ai i tha Rakshasës se Chandana-dasa ishte duke u ekzekutuar për refuzimin e shpalljes së vendndodhjes së familjes së Rakshasës. Kur dëgjoi këtë, Rakshasa nxitoi të Pataliputra të dorëzohej dhe të shpëtonte jetën e shokut të tij besnik Chandana-dasa. Kur arriti në Pataliputra, Chanakya, i kënaqur me besnikërinë e tij ndaj Chandana-dasa, i ofroi mëshirë. Rakshasa premtoi besnikëri ndaj Chandragupta dhe ra dakord të jetë kryeministri i tij, në këmbim të lirimit të Chandana-dasa dhe një falje për Malayaketu. Chanakya pastaj lidhi nyjën e tij të lartë, duke arritur objektivin e tij, dhe në pension.
Vepra letrare
Dy libra i atribuohen Chanakya: Arthashastra dhe Chanakya Niti, i njohur edhe si Chanakya Neeti-shastra.
Arthashastra diskuton në detaje politikat monetare dhe fiskale, mirëqenien, marrëdhëniet ndërkombëtare dhe strategjitë e luftës. Teksti gjithashtu përshkruan detyrat e një sundimtari. Disa studiues besojnë se Arthashastra është në të vërtetë një përmbledhje e një numri tekstesh të shkruar nga autorë të ndryshëm, dhe Chanakya mund të ketë qenë një nga këta autorë (shih më lart).
Chanakya Niti është një koleksion i aphorisms, ë thuhet të jetë zgjedhur nga Chanakya nga shastrat e ndryshme.
Trashëgimia
Chanakya konsiderohet si një mendimtar dhe diplomat i madh në Indi. Shumë nacionalistë indianë e konsiderojnë atë si një nga njerëzit më të hershëm që parashikonin Indinë e Bashkuar që përfshin të gjithë nënkontinentin. Ish-këshilltari i Sigurisë Kombëtare të Indisë Shiv Shankar Menon vlerësoi Arthashastrën e Chanakya për rregullat e tij të qarta dhe precize që zbatohen edhe sot. Për më tepër, ai rekomandoi leximin e librit për zgjerimin e vizionit mbi çështjet strategjike.
Enklavë diplomatike në Nju Delhi është quajtur Chanakyapuri në nder të Chanakya. Institutet e emëruara pas tij janë Trajnimi Ship Chanakya, Chanakya National Law University dhe Chanakya Instituti i Lidershipit Publik. Rrethi Chanakya në Mysore është emëruar pas tij.
Luan
Disa përshtatje moderne të legjendës së Chanakya tregojnë historinë e tij në një formë gjysëm-imagjinare, duke zgjeruar këto legjenda. Në Chandragupta (1911), një shfaqje nga Dwijendralal Ray, mbreti Nanda largon gjysmën e vëllait të tij Chandragupta, i cili bashkohet me ushtrinë e Aleksandrit të Madh. Më vonë, me ndihmën e Chanakya dhe Katyayan (ish-kryeministri i Magadha), Chandragupta mposht Nanda, i cili është dënuar me vdekje nga Chanakya.
Baleti italian
parapamje| Valltarja ruse [[Ana Pavlova|Anna Pavlova duke mësuar metodën Cecchetti nga mësuesi i famshëm i baletit Enrico Cecchetti .]] Baleti italian është metoda e të trajnuarit dhe cilësisë estetike që shihen në baletin klasik në Itali. Baleti ka një histori të gjatë në Itali dhe besohet gjerësisht se paraardhësi më i vjetër i baletit modern ka origjinën në gjykatat e Rilindjes Italiane. Dy sisteme mbizotëruese të këtij lloji  përdoren sot për të mësuar baletin italian: Metoda Cecchetti, e prezantuar nga Enrico Cecchetti dhe ajo e Shkollës së Baletit "Teatro alla Scala".
Historia (origjina e vallëzimit ose baletit)
Baleti filloi gjatë Rilindjes Italiane si produkt i shfaqjeve luksoze të gjykatave hijerënda dhe princërore, ku dasma aristokrate përfshinte argëtime luksoze. Muzikantët dhe valltarët bashkëpunuan për të siguruar argëtim për ta. Baleti u modelua më tej nga baleti francez 'de cour',i cili përbëhej nga vallet shoqërore të quajtura "Tchiamando a corte i migliori musicisti e maestri di danza dall'Italia"-të interpretuara nga shtresa fisnike së bashku me muzikën, vargjet poetike,dekorimet,kostumet dhe këngët, Kur Caterina de ' Medici,nje aristokrate italiane e interesuar në arte,u martua me mbretin francez Henri II,ajo solli gjithë entuziazmin per vallëzim në Francë,duke ftuar muzikantët dhe mësuesit më të mirë italianë të vallëzimit.Këto shfaqje baleti kryesisht ishin të organizuara rreth temave mitologjike
Baletet e Rilindjes ishin larg formës së argëtimit teatror të njohur për publikun e sotëm. Tutus, këpucë baleti dhe vallëzimi en pointe ende nuk kishin lindur. Koreografitë ishin të përbëra nga shkallët e vallëzimeve të oborrit dhe valltarët ishin të veshur sipas modës së asaj kohe. Për gratë kjo nënkuptonte veshjet zyrtare që mbulonin këmbët deri në kyçe. Oborrtarët ishin edhe kërcimtarë edhe spektatorë dhe gjatë vallëzimeve ata ndërthurnin të dy veprimtaritë.
Domenico da Piacenza ishte një nga mjeshtrat e parë të vallëzimit. Së bashku me pasardhësit e tij Antonio Cornazzano dhe Guglielmo Ebreo, ai ishte përgjegjës për t'u mësuar fisnikëve "artin e vallëzimit". Domenico la vetëm një vepër dorëshkrimore, De arte saltandi et choreas ducendi (Arti i vallëzimit dhe drejtimit të vallëzimeve), e cila u pasua nga ajo e Guglielmo De Pratica "seu arte tripudii vulgare opusculum" dhe ajo e Cornazzano: "Libri i artit të vallëzimit".
Baleti i parë që mund të konsiderohet si i tillë ishte Baleti Comique de la Reine (1581), krijuar nga Baldassarre Baltazarini nga Belgiooso, francez i njohur si Balthasar de Beaujoyeulx. Në të njëjtin vit doli vepra e Il Ballarino nga Fabritio Caroso, një manual teknik mbi vallëzimin në oborr, si për spektakël ashtu edhe për argëtim, dhe ndihmoi në shndërrimin e Italisë si qendër e zhvillimit të baletit.
Në fillim shfaqjet e baletit ndërthureshin në mes të një shfaqjeje për t'i lejuar publikut një çast lehtësimi nga intensiteti dramatik. Kah mesi i shekullit të shtatëmbëdhjetë, baletet italiane në tërësinë e tyre u interpretuan gjithashtu midis akteve të një opere. Me kalimin e kohës, baletet italiane u bënë pjesa më e dashur dhe e rëndësishme e jetës teatrale: kompanitë e baletit në teatrot kryesore italiane punësuan mesatarisht katër deri në dymbëdhjetë valltarë; në 1815 shumë kompani punësuan diku tetëdhjetë deri në njëqind valltarë.
Këtej kaluan hordhitë gjermanike
Këtej kaluan hordhitë gjermanike : krime gjermane në Tiranë libër me autor Stavri Th. Frashëri. Botuar në Tiranë nga "Ismail Mal'Osmani", në vitin 1945. Faqe 47.
Saint-Girons, Ariège
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Saint-Girons (Ocitanisht: Sent Gironç ; Shqip: Shën Gjironi) është një komunë në departamentin Ariezhë në Francën jugperëndimore.
Antikiteti
majtas|parapamje| Cipus funeral në një Pompeia Ndryshe nga fqinji i tij i ngushtë Shën Lizieri, Shën Gjironi nuk është një qytet antik; megjithatë kishte një lucus në territorin e saj aktual ku disa gjetje romake u gjetën gjatë ndërtimit të stacionit të trenit në fillim të shekullit të njëzetë. Distrikti i ditëve moderne Le Luc konsiderohet se ia detyron emrin e tij këtij lukusi të lashtë.
Fondacioni
Qyteti është emëruar pas Shën Gjironit, një shenjtor nga Landes i shekullit të pestë që ungjillizoi Novempopulanian. Në shekullin e nëntë, disa nga reliket e tij supozohet se u varrosën në Kishën e Shën Gjironit, rreth së cilës u zhvillua qyteti më vonë.
Klima
Shën Gjironi ka një klimë oqeanike të moderuar, por të ngrohtë, e cila është mjaft e prirur ndaj ekstremeve të përkohshme të mëdha të temperaturës si rezultat i pozicionit të saj në brendësi.
Popullsia
alt=Hilly countryside|parapamje| Fshat alt=Countryside, Pyrenees|parapamje| Fshat
Bicaj (Peqin)
është një fshat në Komunën Përparim në Rrethin e Peqinit në Shqipëri.
Émile Zola
Émile Zola (1840-1902) shkrimtar dhe gazetar francez. Është një nga romancierët më popullor francez. Librat e tij janë përkthyer dhe botuar në shumë vende të botës.
Émile Édouard Charles Antoine Zola (Frëngjisht: [e.mil zo.la], 2 prill 1840 - 29 shtator 1902) ishte një romancier francez, dramaturg, gazetar, praktikanti më i njohur në shkollën letrare të natyralizmit dhe një kontribues i rëndësishëm në zhvillimin e natyralizmit teatror. Ai ishte një figurë e rëndësishme në liberalizimin politik të Francës dhe në lirimin e oficerit të ushtrisë së akuzuar dhe të akuzuar Alfred Dreyfus, i cili është i kapsuluar në titullin e njohur të gazetës J'accuse. Zola u nominua për Çmimin e parë dhe të dytë Nobel në Letërsi në vitin 1901 dhe 1902.
Kuusamo
Kuusamo (Kuusamon kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Provinca Oulu, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Veriore.
Émile Zola
Jeta e hershme
Emile Zola lindi në Paris në 1840. Babai i tij, François Zola (Francesco Zola), ishte një inxhinier italian, i lindur në Venecia në 1795, Damë Zola në Provincën Aix-en, dhe nëna e tij, Émilie Aubert, ishte franceze. Familja u transferua në Provincën Aix-en në juglindje kur Émile ishte tre vjeç. Katër vjet më vonë, më 1847, babai i tij vdiq, duke lënë nënën e tij në një pension të vogël. Në 1858, Zola shkoi në Paris, ku miku i tij i fëmijërisë Paul Cézanne së shpejti u bashkua me të. Zola filloi të shkruante në stilin romantik. Nëna e ve e tij kishte planifikuar një karrierë për Émile, por ai dështoi në ekzaminimin e tij.
Kuusamo
Komuna ka një popullsi prej 15,740 banorë (30 qershor 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 5,808.92 kilometra katrorë (2,242.84 sq mi) prej të cilave 830.81 km2 (320.78 sq mi) është uji. Dendësia e popullsisë është 3.16 banorë për kilometër katror (8.2/sq mi).
Émile Zola
Jeta e hershme
Para zbulimit të tij si shkrimtar, Zola punoi si nëpunës në një kompani të transportit detar dhe më pas në departamentin e shitjeve për një botues ([Louis Christophe François Hachette | Hachette]]). Ai gjithashtu shkroi për gazetat letrare dhe artistike. Si gazetar politik, Zola nuk e fshehu mospëlqimin e tij Napoleonit III, i cili kishte kandiduar me sukses për postin e presidentit nën kushtetutën e Republikës së Francës, vetëm për ta keqpërdorur këtë pozicion si një trampolinë për grusht shteti francez i vitit 1851, grusht shtet që e bëri atë perandor.
Jeta e mëvonshme
Në 1862, Zola u natyralizua si një shtetas francez. Në 1865, ai u takua me Éléonore-Alexandrine Meley, e cila e quajti veten Gabrielle, një rrobaqepëse, e cila u bë mësuese e tij. Ata u martuan më 31 maj 1870. Ajo qëndroi me të gjithë jetën e tij dhe ishte instrumentale në promovimin e punës së tij. Martesa mbeti pa fëmijë. Alexandrine Zola kishte një fëmijë para se ajo të takonte Zolën që ajo kishte hequr dorë, sepse ajo nuk ishte në gjendje të kujdeset për të. Kur ajo e rrëfeu këtë për Zolën pas martesës së tyre, ata shkuan për vajzën, por ajo kishte vdekur pak kohë pas lindjes.
Në vitin 1888, Alexandrine punësoi Jeanne Rozerot, një rrobaqepëse që duhej të jetonte me ta në shtëpinë e tyre në date = October 2016} medan. Zola ra në dashuri me Jeanne dhe kishte dy fëmijë me të: Denise në 1889 dhe Jacques në 1891. Pasi Jeanne la Meselin për në Paris, Zola vazhdoi ta mbështeste dhe ta vizitonte atë dhe fëmijët e tyre. Në nëntor 1891 Alexandrine zbuloi këtë çështje, e cila solli martesën në prag të divorcit. Mosmarrëveshja u shërua pjesërisht, gjë që lejoi që Zola të merrte një rol gjithnjë e më aktiv në jetën e fëmijëve. Pas vdekjes së Zolës, fëmijëve iu dha emri i tyre si mbiemri i tyre i ligjshëm.
Karriera
Gjatë viteve të para, Zola shkroi shumë tregime të shkurtra dhe ese, katër shfaqje dhe tre romane. Ndër librat e tij të hershëm ishte  Contes à Ninon , botuar në 1864. Me publikimin e romanit të tij të lezetshëm autobiografik  La Confession de Claude  (1865) duke tërhequr vëmendjen e policisë, Hachette shkarkoi Zolën. Romani i tij "Les Mystères de Marseille" u shfaq si serial në 1867.
Pas romanit të tij të parë të madh,  Thérèse Raquin  (1867), Zola filloi serinë e quajtur Les Rougon-Macquart, rreth një familje nën [Perandorinë e dytë franceze].
Në Paris, Zola mbajti miqësinë e tij me Cézanne, i cili pikturoi një portret të tij me një mik nga Aix-en-Provence, shkrimtar Paul Alexis, me titull  Paul Alexis Reading to Zola .
Prodhimi letrar
Paul Cezanne,  Paul Alexis Leximi për Émile Zola , 1869-1870, São Paulo] Paulo Muzeu i Artit]] Më shumë se gjysma e romaneve të Zolës ishin pjesë e një serie prej 20 të njohur kolektivisht si Les Rougon-Macquart. Ndryshe nga [Honoré de Balzac | Balzac]], i cili në mes të karrierës së tij letrare riintestonte punën e tij në "[La Comédie Humaine]]", Zola që në fillim, në moshën 28 ​​vjeç, kishte menduar për Plotësimi i plotë i serisë. Vendosur në Perandorinë e Dytë të Francës, seritë ndjekin ndikimet "mjedisore" të dhunës, alkoolit dhe prostitucionit, të cilat u bënë më të përhapura gjatë valës së dytë të [ Revolucioni industrial]]. Seri shqyrton dy degë të një familjeje - Rougons respektuar (që është, legjitime) dhe Macquarts pakënaqshëm (i paligjshëm) për pesë breza.
Ndërsa ai përshkroi planet e tij për serinë, "Unë dua të paraqes, në fillim të një shekulli të lirisë dhe të së vërtetës, një familje që nuk mund të frenohet në nxitimin e saj për të poseduar të gjitha gjërat e mira që përparimi po e vë në dispozicion dhe është zhvendosur nga momentin e vet, konvulsione fatale që shoqërojnë lindjen e një bote të re.
Megjithëse Zola dhe Cezanne ishin miq nga fëmijëria, ata përjetuan një rënie më vonë në jetën e tyre rreth përshkrimit të imagjinuar të Zolës së Cezanne dhe jetës së Bohemian të piktorëve në romanin e Zolës "[L'Œuvre (roman) | L 'Œuvre]]' '(' 'Kryevepra' ', 1886).
Nga viti 1877, me botimin e  l'Assommoir , Émile Zola u bë i pasur; ai u pagëzua më mirë se Victor Hugo, për shembull. Ai u bë një figurë në mesin e borgjezisë letrare dhe organizoi darka kulturore me Guy de Maupassant, Joris -Karl Huysmans, dhe shkrimtarë të tjerë në vilën e tij luksoze (me vlerë 300,000 franga) në Médan, në afërsi të Parisit, pas 1880. Germinal  më 1885, pastaj tre "qytete" -  Lourdes  (1894),  Romë  (1896) dhe  Paris  (1897), e themeloi Zolën si një autor të suksesshëm.
Udhëheqësi i vetëshpallur i natyralizmit francez, veprat e Zolës inspiruan vepra të tilla si ato të Gustave Charpentier, sidomos  Louise  në vitet 1890. Veprat e tij, të frymëzuara nga konceptet e trashëgimisë (Claude Bernard, sociale Manicheanizmi dhe socializmit idealist, rezonojnë me ato të [Nadar (fotograf) Nadar] Manu]], dhe më pas Flaubert.
Çështja çame në kërkim të një zgjidhjeje
Çështja çame në kërkim të një zgjidhjeje : (konferencë shkencore mbi Çamërinë, mbajtur në Nëntor 2006 në Tiranë) libër nga Ahmet Mehmeti (përg. për bot.), Beqir Meta (red.) dhe me autorë kolektivë nga Instituti i Studimeve për Çamërinë. Botuar në Tiranë nga "Arbëria", në vitin 2009. Faqe 181.