cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Enciklopedia e Kurveleshit
- Ilustrime me harta, grafikë, tabela, skica, skema e fotografi
- Shtojcë me objekte të ndryshme e toponime sipas fshatrave
Qesarakë
Qesaraka është një fshat në komunën Çlirim në rrethin e Kolonjës të Shqipërisë.
Tonin Harapi
Tonin Harapi (Shkodër, 1926 - 1992) ka qenë kompozitor e muzikant shqiptar.
Biografia
Fëmijërinë dhe vitet e para të rinisë i kaloi në një mjedis traditash muzikorë, siç ishte qyteti i Shkodrës me muzikantë të tillë si Palokë Kurti, Frano Ndoja, Martin Gjoka, Mikel Koliqi, Zef Shestani, Prenk Jakova etj. Këta të fundit ishin edhe mësuesit e tij të muzikës dhe drejtuesit e formacioneve orkestrale ku ushtrohej si instrumentist kompozitori i ardhshëm gjatë kohës që studionte në Seminarin Papnor në Shkodër. Por, meqënëse pas Luftës së Dytë Botërore klerit iu ndalua veprimtaria shkollore e artistike, Tonin Harapit iu desh të ushtrohej në pianon e tij si autodidakt deri në vitin 1947 kur rifilloi studimet në Liceun Artistik në Tiranë me pedagogë të tjerë të njohur të asaj kohe, si Lola Gjoka, Tonin Guraziu, Kostantin Trako etj. Si autodidakt do të vazhdojë të studiojë e të shkroi edhe në Shkodër e Gjirokastër (gjatë shërbimit ushtarak) derisa të lejohet më në fund të shkonte për studime të larta në Konservatorin "Çajkovski" të Moskës (1959) ku mundi të qëndronte vetëm për dy vjetë.
Angelika Beer
parapamje|200px|Angelika Beri më 2008 në Kongresin e Paqës të të gjelbërve Angelika Beri (Angelika Beer, lindur më 24 maj 1957, Kielë ), politikane evropiane e Bashkimit Evropian, gjermane nga Gjermania.
Si e vejë, ja arrin që të merr zanatin si ndihmëse mjeku dhe më vonë edhe si ndihmëse avokati. Në këtë kohë edhe Angelika si shumë moshatarë të saj angazhohet në "lëvizjen kundër atomike" që kishte zënë vend në Gjermanin Federale të asaj kohe. Në aktivitet e kësaj lëvizje rinore, edhe ajo si shumë të tjerë fillon të merr hapat e parë në metodat e reja të argumentimit.
Më 1987, Anelika për të parën herë arrin që të hyjë si deputete në kuvendin federal të Gjermanisë (Bundestag). Në ndërkohë, për bashkëshortë kishte Petër Matienësenin (Peter Matthiensen). Në fillim të kësaj kohe, edhe vetë Angelika si aktiviste e lëvizjes nuk e besonte fillimin e angazhimit të saj në institucione politike vendimmarrëse.
Në kohët e fundit e nxitur nga ndjena e saj që nëpërmjet përzierjes në politikën e Evropës mund të sjellë ndryshime pozitive, ajo është përqendruar në këtë drejtim. Kështu si udhëheqëse e kryesisë së të gjelbërve për më se dy vite, ajo u angazhua në Parlamentin e Evropës për politikë të jashtme dhe të sigurisë. Qëllimi i saj është propagandimi për Bashkimin Evropian nën moton Magjepsja i njerëzve për Evropën - Paqen e Evropës dhe shumë llojshmërinë kulturore në të.
Mirënjohjet
Më 1997, Anglelika pranojë çmimin shpërblyes nga Kampanja Ndërkombëtare për Ndalimin e Minave. Përndryshe vetë Angelika si koordinatore në "medico internacional" ishte bashkëthemeluese e kampanjës në Gjermani.
Bizhdan
Bizhdan është një fshat në Komunën Tregan në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Agim Çeku
Agim Çeku (i lindur më 29 Tetor 1960) në fshatin Qyshkë të Pejës, Kosovë. Është gjeneral ushtarak dhe politikan shqiptar nga Kosova, ish-Ministër i Forcave të Sigurisë së Kosovës (FSK) dhe ish-Kryeministër i Republikës së Kosovës. Me prejardhje ushtarake, ai ishte një komandant i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK-së) që luftoi kundër sundimit serb në 1998–1999, më herët ishte komandant në Luftën Kroate të Pavarësisë në Ushtrinë Kroate.
Shef i Shtabit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës gjatë muajve të fundit të Luftës së Kosovës, dhe me përfundimin e luftës mori drejtimin e Trupave Mbrojtëse të Kosovës, po ashtu si gjeneral.
Ai kreu dy vite të akademisë ushtarake në Beograd dhe dy të tjera në Zarë të Kroacisë ku i'u bashkëngjit Armatës Popullore të Jugosllavisë. Kur filloi lufta në ish-Jugosllavi në tetor 1991, ai i'u përgjigj kushtrimit të gardës kombëtare të Kroacisë dhe fitoi komandën e njësive artilerike në Zarë, dhe pastaj u bë zëvendës-komandant i divizionit luftarak. Në shkurt 1992 i u besua komanda e divizionit luftarak Masleniçko (Masleničko), e pastaj komanda e divizionit anti-tankist e garnizonit në Gospiç (Gospić) në ushtrin Kroate. Çeku morri pjesë aktive në luftën që pasoi me Republikën Serbe të Krajinës e cila kërkonte ndarjen nga Kroacia. Në shtator 1993 gjatë luftimeve në Medak, Qitluk (Čitluk) dhe (Počitelj), si pjesë e Operacionit “Toka e Zjarrtë”, Çeku u plagos. Aty ai e fitoi gradën gjeneral dhe pastaj mori pjesë në stërvitjen që instruktorët e ushtrisë amerikane u ofruan oficerëve dhe ushtarëve kroatë. Gjatë dy viteve në vazhdim ai ndihmoi në freskimin e doktrinës dhe taktikave të ushtrisë kroate, duke planifikuar Operacionin Stuhia më 1995 i cili i dha fund luftës në Kroaci. Ai u dekorua nëntë herë nga presidenti kroat Franjo Tugjman duke arritur gradën gjeneral brigade.
Agim Çeku vendosi kontakte me Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës rreth mesit të viteve ‘90. Ai dha dorëheqjen nga posti ne ushtrinë kroate në shkurt 1999. Më pas i bashkangjitet UÇK-së ku caktohet shef i Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së. Në ditët përmbyllëse të Luftës së Kosovës, UÇK-ja filloi t'i ofrojë NATO-s informata të rregullta si dhe të sulmojë forcat serbe për t'i vënë në pahë të avionëve të NATO-s.
parapamje|320px| [[Agim Çeku dhe Wesley Clark inspektojnë gardën e TMK-së]]
Me përfundimin e luftës në qershor 1999, Çeku mbikëqyri çarmatosjen e UÇK-së dhe transformimin e saj në Trupat Mbrojtëse të Kosovës. Si komandant i përgjithshëm i TMK-së, Çeku mbajti gradën gjeneral-leftnant. Serbia ende mban një fletë-arrest ndërkombëtar ndaj tij që nga luftimet në Krajinë që ka çuar deri te arrestimet e përkohëshme në tetor 2003 në Lubjanë dhe në shkurt 2004 në Budapest. Gjykata Ndërkombëtare për Krimet në ish-Jugosllavi ka bërë të ditur se ai nuk kërkohet për krime lufte.
Çeku është i martuar me një grua kroate dhe ka dy djem e një vajzë që jetojnë në Kosovë.
Më 2 mars të vitit 2006, pas dorëheqjes së kryeministrit Bajram Kosumi, partia Aleanca për Ardhmërinë e Kosovës e propozoi dhe pastaj kryetari i Kosovës Fatmir Sejdiu e emëroi Agim Çekun për kryeministër të katërt të Kosovës së pasluftës. Kuvendi i Kosovës e aprovoi atë kryeministër më 10 mars të vitit 2006. Postin e kryeministrit Çeku e mbajti deri më datën 9 janar 2008.
Kantoni La Ferté-Bernard
Kantoni La Ferté-Bernard (frëngjisht: Canton de La Ferté-Bernard) është një kanton në departamentin Sarthe, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është La Ferté-Bernard. Ka sipërfaqe 172.3km2 dhe popullsi 17305 banorë.
Zhani Ziçishti
Zhani Petro (Ziçishti) ka lindur në 31 maj të vitit 1940 në qytetin e Korçës. Pas mbarimit të studimeve të larta në Institutin e lartë të Arteve (sot Akademia e Arteve) fillon punën si aktor pranë Teatrit "A.Z. Çajupi" të Korçës. Me trupën e këtij teatri do të interpretojë një sërë rolesh duke u bërë i njohur për publikun artdashës. Roli i parë i aktorit në kinematografi do të jetë ai i mësues Agronit në filmin "Lumë drite" në vitin 1970. Zhani Petro (Ziçishti) do të interpretojë në 16 role në filma artistikë.
Kaltanj
Kaltanji është një fshat në komunën Çlirim në rrethin e Kolonjës të Shqipërisë.
Klaudeta Riza
Klaudeta Riza lindur më 2 qershor të vitit 1949, në qytetin e Korçës. Ka mbaruar për aktore në Artin e Dramës në Akademinë e Arteve në Tiranë. 33 vjet në skenën e Teatrit “A.Z. Çajupi”, 33 vite punë e arritje, vlerësime, duartrokitje. Në vitin 1988 është vlerësuar aktorja më e mirë në javën e artit skenik. Në rolin e nënës tek komedia “Kohë pa emër” të Ruzhdi Pulahës ka marrë dy çmime : një në festivalin ballkanik të komedisë dhe një në Festivalin Mbarëkombëtar në Kosovë.
Kantoni Vic-sur-Seille
Kantoni Vic-sur-Seille (frëngjisht: Canton de Vic-sur-Seille) është një kanton në departamentin Moselle, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Vic-sur-Seille. Ka sipërfaqe 177.82km2 dhe popullsi 3834 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Vic-sur-Seille aktualisht përbëhet nga 14 komuna.
Traktati i Bukureshtit (1913)
220px|thumb|Kufijë e shteteve ballkanike pas traktatit Traktati i Bukureshtit, traktat paqeje mes palëve luftuese në Luftën e Dytë Ballkanike, u nënshkrua më datë 10 gusht 1913, nga delegatët e Bullgarisë, Rumanisë, Serbisë, Malit të Zi dhe Greqisë. Meqënëse Bullgaria ishte izoluar nga të gjitha anët, si pasojë e luftës së dytë ballkanike, në veri nga ushtria e Rumanisë, përgjatë kufirit të saj perëndimor nga ushtritë serbo-greke, dhe në lindje nga ushtria turke, ajo ishte e detyruar të pranonte kushtet që iu imponuan nga armiqtë e saj. Të gjitha marrëveshjet mbi vijat ndërkombëtare kufitare të asaj kohe u rishkruan gjatë takimeve të shumta të komitetit, u përfshinë në protokolle të veçanta, dhe më në fund u ratifikuan nga delegatët e asamblesë së përgjithshme.
Kushtet
Nën kushtet e traktatit, Bullgaria i dorëzoi Rumanisë të gjithë zonën e Dobruxhës (Dobruja) që shtrihej në veri të një vije që zgjatej nga Danubi, shumë pak sipër Turtukajisë (Turtukaia), deri në bregun perëndimor të Detit të Zi në jug të Ekrenit (Ekrene). Ky dorëzim i madh territorial zinte një sipërfaqe prej 6,959 km², një popullsi prej 286,000 banorësh dhe përfshinte fortesën e Silistrisë (Silistria) dhe qytetet e Turtukajës në Danub dhe Baltçikut (Baltchick) në Detin e Zi. Gjithashtu, Bullgaria pranoi të hiqte të gjithë fortesat e saja ekzistuese, të mos ndërtonte më të tilla në Rastçak (Rustchuk) ose në Çamla (Schumla) dhe në asnjë territori midis këtyre dy qyteteve dhe as në një rreze prej 20 km rreth Baltçikut.
Përfitimet Territoriale të Serbisë
Kufiri lindor i Serbisë u rivendos nga kodër-maja e Patarikës, në kufirin e vjetër, dhe duke përshkruar vijën ndarëse të lumënjve Vardar dhe Struma deri në kufirin greko-bullgar, përveç luginës së sipërme të Strumnicës (Strumnitza) e cila qëndroi në zotërimin e Bullgarisë. Pra territori që përfituan serbët përfshinte Maqedoninë qëndrore, duke përfshirë Ohrin, Manastirin, Kosovën, Shtipën dhe Koçanën, dhe gjysmën lindore të sanxhakut të Pazarit të Ri (Novi-Bazar). Me këtë ndarje Serbia rriti sipërfaqen e saj territoriale nga 48,300 km² në 87,770 km² dhe popullësinë e saj me më shumë se 1.5 milion banorë.
Përfitimet Territoriale të Greqisë
Vija kufitare që ndante Greqinë nga Bullgaria u rivendos nga maja e malit Belashica (Mount Belashitcha) deri në grykën e lumit Mesta, në Detin Egje. Kjo rivendosje kufijsh, e cila u kundërshtua me forcë nga Bullgaria në përputhje me udhëzimet e pranuara në deklaratat e paraqitura nga konferencë nga Rusia dhe Austro-Hungaria, e rriti sipërfaqen territoriale të Greqisë nga 64,780 km² në 108,600 km² dhe popullsinë e saj nga 2.7 milion në 4.4 milion banorë. Territori i aneksuar nga grekët përfshinte Epirin, Maqedoninë jugore, Selanikun, Kavalën dhe rajonin bregdetar të Egjeut deri në lindje të lumit Mesta, duke e kufizuar bregdetin bullgar në Egje në thjesht 181 km që shtrihej nga Mesta në Marica (Maritza), duke lënë një dalje në Egje nëpërmjet portit inferior të Dedeagaçit. Greqia gjithashtu zgjeroi kufjtë e saj veriperëndimor duke marrë nën kontroll kështjellën e famshme të Janinës. Ndërkohë, Ishulli i Kretës ju bashkangjit zyrtarisht Greqisë më 14 dhjetor 1913.
Përfitimet Territoriale të Bullgarisë
Pjesa e plaçkës së luftës që i mbeti Bullgarisë, megjithëse u zvogëlua shumë, nuk ishte mospërfillëse. Përfitimi territorial i Bullgarisë ishte 25,030 km² ndërkohë që popullsia e saj u rrit me 129,490 banorë. Territori i përftuar I dha Bullgarisë kontrollin e një pjese të Maqedonisë duke përfshirë qytetin e Strumicës në Trakën perëndimore dhe 181 km rajon bregdetar në Egje.
Vlerësimet e Traktatit
Kushtet turpëruese që iu imponuan Bullgarisë erdhën si shkak i padurimit dhe pamaturisë së saj. Territori që Bullgaria përfitoi ishte i stërzvogëluar; ajo dështoi në përpjekje për të çliruar Maqedoninë, e cila ishte arsyeja kryesore që Bullgaria hyri ne luftë; humbi rajonet e Ohrit dhe Manastirit, të cilat ajo i lakmonte aq shumë; përfitoji vetëm një pjesë të vogël në Egje, me dalje në portin inferior të Dedeagaçit, ndërkohë që u detyrua të hiqte dorë nga ambicja e saj si udhëheqëse në kontrollin mbi Ballkan.
Greqia, edhe pse përfitoi shumë nga ky traktat, prap mbeti shumë e pakënaqur. Aneksimi i Selanikut ishte një fitore e madhe për të; asaj ju dha porti Kavallës dhe territori në drejtim të lindjes fal këmbnguljes së Mbretit dhe ushtrisë, ndryshe nga këshilla e Venizelos; në veriperëndim Greqia hasi kundërshtimin e Italisë ndaj pretendimeve të saj për Shqipërinë jugore; me përfitimin e Ishujve në Egje, Greqia mbeti shume e pakënaqur dhe ende sot e kësaj dite ajo pretendon rreth 3,000,000 bashkatdhetarë.
Defektet thelbësore të Traktatit të Bukureshtit ishin që:
Ndërkohë që Serbia, Greqia dhe Rumania duhet të mbajnë mbi supe një pjesë të fajita lidhur me karakterin e traktatit, nuk duhet të harrohet që veprimet e tyre në Bukuresht u shkaktuan kryesisht nga marrëveshjtet imponuara Shteteve Ballkanike nga superfuqitë në konferencat e Londrës.
Merita Juniku
Merita Juniku MezzoSoprano, është solokëngëtare operistike shqiptare.
Kreu Degën e Solokëndimit më 1990 në Zagreb në klasën e prof. Nada Puttar-Gold. Të njëjtin vit debutoi në “Trubadurin” e Verdit në Skenën e Operas të Zagrebit në rolin e Azucenës. Këngëtare me mundësi të mëdha vokale, me ambitus prej g-c3 i cili i mundëson inerpretimet e veprave më të vështira të literaturës operistike dhe koncertale për mezzosoprano dramatike. U dëshmua me interpretimet në “Norma”(përtrirja e premierës) të Bellinit me rolin e Adalgises, “Aidën” e Verdit me rolin e Amnerisit, si dhe “Samsoni dhe Dalila”(premierë-Zagreb) të Saint-Saensit me rolin e Daliles,ne "Walkura" te Wagnerit me rolin e Rosweisses,"Nabucco" te Verdit me rolin e Fenenes etj. Veçohen edhe pjesëmarrjet e saj në rolin e Urlikës në “Un ballo in Maschera”(Premierë-Rijekë dhe Ljubljanë), Cziprës në “Zigeuner Baron” të Straussit,roli majda nga "Gornjski Slavcek" e A.Foerster,nga "Cortesova Vrnitev" Mlulja nga "Dasma Arbëreshe" e R.Dhomit, pastaj pjesëmarrja në Rekuiemin e Mozartit, të Verdit dhe I. Kuljeriç-it,ne "Simfonine e tete" te G.Mahler-it,"Petite Messe Solennelle" te Rossinit,ne Oratoriumin "Elias" te Mendelssohn-it,"Endrra e nje nate vere" e Mendelssohn-it,"Kronungsmesse" e Mozartit,"Mbreti David" e Honeggerit,"Te Deum" e Bruckner-it,"Cum in vocarem" te V.Lisinskit,oratoriumi "Mekati i pare" I.Zajc,pjesë nga Oratoriumet dhe Kantatat e Bach-ut:"Kaffe Kantata","Johannes Passione","Weihnachts-Oratorium","Kantata no.29".Handel: nga Oratoriumi "Josua","Heracles","Ottone","Teodora" etj. Poashtu mori pjesë edhe në festivalet e Opatisë, të Operës në Pulë, “Mbrëmjet barokiene te Varazhdinit”,ne festivalin operistik "Krizanjke" ne Lubjane,festivali "Europhonija" ne Zagreb,festivali "ReMusica" në Prishtinë etj.Ishte mysafire e shtëpive operistike në Maribor, Lubjanë dhe Rijekë si soliste e roleve kryesore. Koncertoi edhe në Itali e Zvicërr. Bashkëpunoi me dirigjentët e mirënjohur si Shutej, Horvat, Deshpalj,Oreski,Sedak, Letonja, Nanut, Mansurov, Voltolini, Belamaric, Polyanski,I. Svara, B.Svara,Kranjcevic,Gjadrov,Kuljeric,Gaspersic,Tarbuk,Benic,Juranic, T.Bilic,Britvic,Homen ,Czernusenko,Lessky ,Ciko,Dhomi,Berisha,Koço ,me Orkestrat: Orkestra Simfonike e Akademisë(Zagreb),Orkestra Simfonike(Zagreb),Filharmoninë e Zagrebit,Orkestrën Simfonike "Mihail Glinka"(Rusi),Orkestreën Simfonike të Kiev-it(Rusi),Orkestri Shtetëror Simfonik (Rusi),Filharmoninë Sllovene,"Junge Philarmonie"(Wien),etj.
Veprimtaria
Më 15 korrik 2011, Merita Juniku si përfaqësuese e Fakultetit të Arteve të Universitetit të Prishtinës u plasua si Kryetare në Këshillin Drejtues të Filharmonisë, Operës dhe Baletit Kombëtar të Kosovës.
Kallarati (gazetë)
"Ec ngado, por Kallaratin mos e harro". Kjo është motua e Gazetës "Kallarati", Organ i Shoqatës Atdhetare Kulturore "Kallarati". Gazeta nisi rrugën e vet në fillim të vitit 2003. Ajo u ka bërë jehonë kontributit dhe përpjekjeve të kallaratasve për çlirim kombëtar dhe demokraci, figurave më të shquara të këtij fshati në gjithë historinë e tij, jetës kulturore e artistike etj. Janë me dhjetëra kallaratas dhe jo kallaratas që kanë kontribuar me shkrimet e tyre, duke bërë gazetën të tërheqshme dhe të vlerësuar në krahinë e më gjerë.
Gazeta "Kallarati" e nisi rrugën e vet me një numër në muaj dhe me tetë faqe, por sot del në çdo dy muaj me tetë faqe.
Kryeredaktori i pare i gazetes ka qenë i zgjedhur Zoti Gafur Shametaj, ish edhe Kryetar i Pare i Shoqatës "Kallarati, ndërsa aktualisht është z. Seit Jonuzaj.
Gazeta ka qenë dhe mbetet një organ shtypi në dispozicion të të gjithë kallaratasve për kompaktësimin dhe bashkimin e tyre, për pasqyrimin në të nga secili të vlerave, ngjarjeve e fakteve historike, kulturore, arsimore, ekonomike, zakonore etj, të bëmave e veprave të figurave të shquara të fshatit tonë, të luftëtarëve dhe dëshmorëve të tij në të gjitha kohërat. Në faqet e saj nuk janë lejuar të botohen shkrime apo shprehje që mund të krijonin qoftë dhe nuancën më të vogël të përçarjes apo të prishjes së unitetit brenda komunitetit kallaratas.
Guri Koço
Guri Koço është një aktor shqiptar.
Arnica
Lista e anëtarëve
Justin Timberlake
Justin Randall Timberlake lindi më 31 janar 1981. Shumë herë i njohur si JT, është një këngëtar, aktor, tekstshkrues, producent etj. U lind në Memphis, SHBA. Si fëmijë u paraqit në shoun televiziv Në kërkim të yllit. Në fund të vitit 1990 u bë i njohur si këngëtari kryesor dhe anëtari më i ri i grupit të djemve 'N Sync.
Gjatë kohës kur grupi ndërpreu punën, Timberlake realizoi albumet e tij të para solo Justified(2002). Justin Timberlake pati fat me këtë album, pasi që shiti 7 milion kopje. Pastaj albumi FutureSex/LoveSounds(2006) si dhe hitet Cry Me A River, Rock Your Body. Prej 2007 deri më 2012 Timberlake u përqendrua në karrierën e tij si aktor. Ai u paraqit në filmat si Rrjeti social, Shokë me benefite, Në kohë etj. Në vitin 2013 ai vazhdoi karrierën e tij muzikore me albumin 20/20 Experience. Timberlake ka fituar 6 Grami.
Çikallesh
Çikallesh është një fshat në Komunën Tregan në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Antonio Gashi
thumb|Antonio Gashi Antonio Gashi - violonçelist dhe kompozitorë. Mësimet e para të muzikës i mbaroi në Prishtinë në klasën e prof. K. Bermel dhe prof. D. Stojanovski. Studimet i filloi në Akademinë e Muzikës - Novi Sad në klasën e prof. I. Varga kurse diplomoi më 1991 në Akademinë e Muzikës - Zagreb në kl. e prof. V. Deshpal. Studimet pasuniversitare i vazhdoi në “Hochschule fur Musik“ Detmold - Gjermani (1992) te prof. K.Georgian dhe prof. M.Carniero. Ishte anëtar i Orkestrës së RTP-së, Filharmonisë së Zagrebit, “Jeunesses Musical World Orchestra“ si dhe udheheqës i violonçelove në “Detmolder Kamerorchester“. Koncertoi në Kosovë, Kroaci, Slloveni, Maqedoni, ish - Jugosllavi, Gjermani, Francë, Spanjë, Itali, Zvicërr, Austri, Rusi, Japoni, Azerbejxhan dhe Peru. Kujdes të posaçëm. Së bashku me disa bashkëpunëtorë, themeloi Filharmoninë e Kosoves, ku ishte si drejtor i parë për disa vite me radhë, ku me pas vazhdoi si Producent Ekzekutiv ne Radio Televisionin e Kosovës - RTK.
Aktualisht është Violonçelist i Filharmonisë së Kosovës si dhe ligjeron ne Akademine e Muzikes ne Universitetin e Prishtines lenden e Violoncellos dhe te Muzikes Kamertale.
Tish Daija
thumb|200px Tish Daija (Shkodër, 30 janar 1926 - 3 tetor 2003) ka qenë kompozitor dhe muzikant shqiptar.
Jeta
Krijimtarinë muzikore e filloi nën tingujt e fizarmonikës. Kompozimet e para janë këngët “Çik, o mori çikë”, “Ndal, bre vash”, “Me lule të bukura”, "Bjeri Gajdes Gajdexhi" etj.
Shkollën e mesme e kreu në vitin 1947 në qytetin e lindjes. Më 1956, Tish Daija kreu studimet në konservatorin “Çajkovski” të Moskës. Gjithashtu, Tish Daija ka dhënë një kontribut themelor në krijimin dhe zhvillimin e muzikës instrumentalo-simfonike, muzikës së dhomës dhe për krijimin e një tradite të çmuar shqiptare të muzikës klasike. Së bashku me Çesk Zadejën e Tonin Harapin krijuan klasën e kompozicionit në Konservatorin Shtetëror të Tiranës, ku ka dhënë kontributin e tij si pedagog në formimin e disa brezave kompozitorësh, muzikologësh e instrumentistësh.
Mbas studimeve emërohet në Ministrinë e Arsimit dhe Kulturës. Tish Daija ka qene Udheheqesi Artistik I Asamblit Te Kengeve dhe Valleve Popullore per 18 vjet (1962-1980). autor i shumë veprave të mëdha muzikore si, opereta “Lejlaja”, opera “Pranvera”, baleti i parë shqiptar “Halili dhe Hajria”, "Bijte e Peshkatarit" etj.
Ndërroi jetë në moshën 78 vjeçare në 3 tetor 2003.
Shiko edhe
Flamuri i Montserratit
thumb|right|300px|Flamuri i Montserratit Flamuri i Montserratit u adoptua më 10 prill 1909. Ai është një banderolë e kaltër me Flamurin e Unionit në qoshin e majtë të sipërm dhe Stemën e Montserratit në të dajthtë.
Blerim Grubi
Blerim Grubi, violinist. Studimet i mbaroi në Fakultetin e Artit Muzikor në Shkup në klasën e prof. L. Gospodinov. Magjistroi në vitin 1999. Mori pjesë në koncerte dhe festivale muzikore në mbarë ish - Jugosllavi. Pjesëmarrës i rregullt i Festivaleve ”Vera e Ohrit “, ”Ditët e Muzikës Maqedonase”, Festivalit Ndërkombëtar të Muzikës Kamertale në Prishtinë. U prezantua edhe në koncertet e organizuara nga UNICEF-I në Shkup dhe Osjek. Është violist-udhëheqës pranë Filharmonisë Maqedonase. Vijoi kurse perfeksionimi në “Academia Chigiana” në Siena të Italisë te violisti i shquar botëror prof. Jurij Bashmet. Ka koncertuar në Maqedoni, Shqipëri, Kosovë, Francë, Spanjë. Aktualisht është ligjërues në Fakultetin e Arteve në Prishtinë si dhe në Fakultetin Pedagogjik të Shkupit. Është udhëheqës i violave në Orkestrën Harkore të Filarmonisë së Kosovës dhe violist i Ansamblit Vivendi.
Detektoret e metaleve
Një zbulues i metaleve shtë një instrument elektronik i cili zbulon prezencën e metaleve në afërsi. Zbuluesit e metaleve janë të dobishëm për gjetjen e metaleve të fshehura brenda objekteve, ose objekte të metalit të varrosura nën tokë. Zakonisht përbëhen nga një mbajtës i dorës me një sensor hetues i cili mund të rëshqitet mbi tokë ose mbi objekte të tjera. Nëse sensori shkon afër një pjese të metalit ndërron toni i zërit në kufje, ose një lëvizje e gjilpërës në tregues. Zakonisht pajisja jep disa shenja në largësi; sa më afër metali, më i lartë është toni në kufje ose më larg shkon gjilpëra. Një tip i ngjashëm janë zbuluesit e metaleve “walk through” të përdorur për shqyrtimin e sigurisë në pikat e hyrjes në burgje, gjykata, dhe në aeroporte për të zbuluar armët e metalit të fshehura në trupin e personit.
Forma më e thjeshtë e një zbuluesi të metaleve përbëhet nga një oshilator që prodhon rrymë alternative që kalon nëpër një spirale duke prodhuar një fushë magnetike alternative. Nëse një copë metali elektricitet-përçuese është afër spirales rrymat eddy do të indukohet në metal, dhe kjo prodhon një fushë magnetike të vetën. Nëse një tjetër spirale përdoret për të matur fushën magnetike (duke vepruar si magnetometër), ndryshimi i fushës magnetike për shkak të objektit metalik mund të zbuluohet.
Zbuluesi i parë industrial u zhvillua në vitet e 1960-ta dhe u përdor ekstensivisht për kërkime minearle dhe aplikime të tjera industriale. Përdorimi përfshin de-minimin (zbulimin e tokave të minuara), zbulimin e armëve si thikave dhe armëve të tjera (veçanërisht në sigurimin e aeroporteve), kërkime gjeopsikike, arkeologji dhe në kërkime thesarësh. Zbuluesit e metaleve janë po ashtu të përdorur për të gjetur trupat e huaj në ushqim, dhe në industrinë e konstruksionit për të gjetur shufrat e çelikut ose edhe kabllot e fshehura nëpër mure dhe dysheme.
Historia
Kah fundi i shekullit të 19, shumë shkenctarë dhe inxhinierë përdorën njohuritë e tyre në rritje të teorisë elektrike në një përpjekje për të përcaktuar një makinë që do të detektonte metale. Alexander Graham Bell ishte i pari që përdori një paisje të tillë në përpjekje për të gjetur një plumb të paraqitur në gjoks të presidentit Amerikanë James Garfield ne 1881, përpjekja ishte e pasuksesshme.
parapamje
Në ditët e sotme detektori i metaleve është shumë i përdorur. Operacioni i detektorëve të metalit është i bazuar mbi parimet e induksionit elektromagnetik.
Detektorët e metalit i përmbajnë një ose më shumë mbështjellje induktore që përdoren për të bashkëvepruar me elemente metalike në terren.
Keto pajisje janë të bazuara kryesisht në eddy-rrymat të shkaktuar nga një fushë ngacmimi në frekuencë Gama e tipike kHz 2 deri 30 kHz
Funksionimi
Detektorët e metalit janë si makina, ata kanë teknologji të ndryshme,dhe karakteristikat e përformancës për qëllimin e përdorimit të tyre.
Llojet
Ekzistojnë pesë lloje themelore të detektorë metali:
Detektorët e sotëm të metaleve kanë arritur avancimin teknologjikë, që jo vetëm të detektojnë praninë e metalit por edhe të tregojnë thellësinë nën tokë ku gjenden ato, madhësinë, llojin e metalit etj.
Romoos
është një komunë në kantonin Luzern të Zvicrës.
Fatos Rrapaj
Fatos Mero Rrapaj (Gumenicë, 6 korrik 1930-Vlorë, 2 prill 2012) ka qenë një shkrimtar shqiptar i njohur kryesisht si mbledhës i folklorit shqiptar të Çamërisë.
Biografia
Arsimin fillestar e mori në fshatin e lindjes. Që në moshë të vogël doli partizan, por pas çlirimit të vendit, u arrestua dhe u burgos nga regjimi komunist për qëndrimin dhe pikëpamjet e tij nacionaliste. Kjo e bëri të punonte në punë të rëndomta deri sa doli në pension.
Të njohur në qarqet akademike dhe artistiko-letrare shqiptare e bëri vëllimi 800-faqësh “Këngë popullore të Çamërisë” i botuar nga Akademia e Shkencave e Shqipërisë në vitin 1983, me recensë dhe parathënie të shkrimtarit Ismail Kadare.
Walter Samuel
Wálter Samuel (lindur më 23 Mars 1978) është një ish-futbollist argjentinas që luante si qëndër–mbrojtës, sot është bashkëpunëtor teknike me Interin në Serie A.
Ai mbërriti në Evropë në vitin 2000 nga Boca Juniors, pasi kishte fituar 2 kampionate dhe 1 Kupë Libertadores. Ai shkoi tek Roma, ku fitoi 1 Serie A dhe 1 Superkupë Italie. Më pas në vitin 2004 u transferua tek Real Madrid ku luajti vetëm për 1 sezon ku më pas u transferua tek Inter ku fitoi 5 Serie A, 3 Kupa Italiane, 4 Superkupa Italiane, 1 Ligë Kampionesh dhe 1 Kupë Bote për Klube. Samuel kishte një rol kryesor në sezonin 2009–10 ku Inter fitoi Tripletën.
Fatos Rrapaj
Biografia
Ka bashkëpunuar me shumë nga organet letrare shqiptare për botimin e shkrimeve të tij, veçanërisht me revistën “Krahu i shqiponjës” si dhe gazetat “Drita”, “Kosova” e “Çamëria”. Ka qenë anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë (LSHA). Pjesa më e madhe e veprës së tij ka mbetur në dorëshkrim: “Proza popullore e Çamërisë”, me rreth 3000 faqe, “Fjalori onomastik i Epirit në zhvillim”, “Këngë e prozë popullore nga Kosova, Mirdita, Kruja, Kosturi e Follorina”, “Doke e zakone nga Çamëria”, “Fjalë të urta nga Korça e Dibra”, “Anekdota popullore” në pesë vëllime etj.
Walter Samuel
Gjatë viteve 1999–2010, Samuel ka qënë lojtari i kombëtares Argjentinase duke luajtur 56 ndeshje dhe shënuar 5 gola. Ai ka përfaquar kombëtaren në 2 Kupa Bote, 1 Kupë Konfederate dhe 1 Copa América.
Samuel është cilësuar si një nga mbrojtësit më të vështirë të futbollit, me shokun e skuadrës dhe kapitenin e skuadrës Javier Zanetti i cili e ka cilësuar atë si "lojtarin më të vështirë" me të cilin është përballur. Pseudonimi i tij është The Wall (Muri), pseudonim të cilin e ka fituar gjatë kohës ku luante me Romën.
Flamuri i Portorikos
thumb|right|300px|Flamuri i Portorikos Flamuri i Portorikos përbëhet nga pesë vija të barabarta horizontale me ngjyrë të kuqe (sipër) dhe të bardhë; një trekëndësh i kaltër barabrinjës i kthyer horizontalisht përmban një yll të bardhë.
Kodi i mallërave 7200
Kodi i mallërave 7200 është pjesa e numrave çelës nga 7201 të kodit të mallërave në Kosovë. Tabela e më poshtme është e shkallës së parë d.m.th çelsat më të gjatë se kater shifra nuk janë përfshirë.
Kantoni Bonnétable
Përbërja aktuale
Kantoni Bonnétable aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Xhafa
Xhafa ose Xhafa është mbiemri i personave në vijim:
Schüpfheim
është një komunë në kantonin Luzern të Zvicrës.
Qytezë (Çlirim)
Qyteza është një fshat në komunën Çlirim në rrethin e Kolonjës të Shqipërisë.
Shqiptari vdes duke kënduar
Shqiptari vdes duke kënduar poemë kushtuar Adem Jasharit, legjendës së trimërisë shqiptare. Autor Naim Kelmendi.
Kantoni Fameck
Kantoni Fameck (frëngjisht: Canton de Fameck) është një kanton në departamentin Moselle, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Fameck. Ka sipërfaqe 25.03km2 dhe popullsi 20124 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Fameck aktualisht përbëhet nga 3 komuna.
Lista e pjesëmarrësve në Lidhjen e Prizrenit
Pjesëmarrësit e Kuvendit të Lidhjes së Prizrenit është një përmbledhje e listës së deputetëve (të dërguarve) të krahinave, organizatorëve dhe personave të tjerë që kanë qenë në kuvendin e datës 10 qershor 1878 në Prizren. Numri i përgjithshëm i tyre ka qenë 47.
Selenicë e Pishës
Selenica e Pishës është një fshat në komunën Çlirim në rrethin e Kolonjës të Shqipërisë.
Kaçivel
Kaçivel është një fshat në Komunën Tregan në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Lista e pjesëmarrësve në Lidhjen e Prizrenit
Personat që kanë marrë pjesë në Lidhjen Shqiptare te Prizrenit janë:
D
Sipas gojdhënave fliter se Lidhja e Parë ose Mbledhja e Parë u mbajt në Lugishtë të Hasit, Prizren
Të dhëna tjera
Emërtime të mundëshme:
Manitoba
Manitoba është një provincë në Kanada. Provinca ka një sipërfaqe 649950 km² dhe popullsi 1213815 banorë. dhe është themeluar më 15 korrik 1870. Winnipeg është kryeqëndra e provincës.
TouchWiz 3.0
Lëshuar në 2010 për të mbështetur Android 2.1 Eclair. Ky version i TouchWiz u pa fillimisht në Samsung Galaxy S.
Mjedisi në Prishtinë
Mjedisi në Prishtinë përmbledh një problematikë me rëndësi jetike dhe shumë të rëndësishme jo vetëm për kryeqendrën e Kosovës, Prishtinën, por edhe për Komunën e Prishtinës e madje edhe për Rajonin e Prishtinës dhe më gjërësisht. Prishtina, si kryeqendër e Kosovës, është qyteti më i populluar i vendit me më shumë se 200.000 banorë. Krahas kësaj Prishtina konsiderohet edhe si qyteti më i ndotur në Kosovë. Burimet kryesore të ndotjes së ajrit të Prishtinës vijnë nga prodhimi i energjisë emetuar nga termocentralet dhe ekonomitë familjare, si dhe trafiku i makinave.
Ndotja e ajrit në Prishtinë
Ajri në Prishtinë ndotet kryesisht nga:
Burimet e ndotjes së ajrit
Burimet kryesore të ndotjes së ajrit në Prishtinë janë:
Gazrat
NO x Oksidi kryesor i azotit që gjendet në ajër në Prishtinë është oksidi i azotit NO. NO ndikon në ngjyrën e materialeve tekstile, shkakton korrozion në materialet metalike dhe shkakton rënien e gjetheve në bimësi. NO 2 është 4 herë më vdekjeprurëse se NO, dhe kryesisht është i përqendruar në zonat urbane. NO 2 në Prishtinë vjen 52% nga sektori i transportit, 28% nga emetimet për prodhimin e energjisë dhe 11% nga industria. Prishtina ka një mesatare vjetore më të ulët të emetimit të NO 2 në krahasim me kufirin mesatar vjetor të lejuar. Mesatarja vjetore e emetimit të NO 2 në Prishtinë ishte 20.82 µg/m 3 në 2010, më e ulët se kufiri prej 40 µg/ m3. Nuk ka të dhëna të disponueshme për vitin 2011, gjë që do të lejonte krahasimin e viteve 2010 dhe 2011. Megjithatë, ky rezultat vjen nga përqindja shumë e ulët e të dhënave të mbledhura, ku vetëm 68% e të dhënave janë të vlefshme; kjo do të thotë që emetimi i NO 2 mund të mos jetë i saktë. Nga ana tjetër, sipas studimit të Institutit Kombëtar të Shëndetësisë Publike të Kosovës, emetimi i NO 2 është alarmant; në vetëm tre muaj, matja e NO 2 ka tejkaluar emetimet e lejuara me 18 herë. Emetimi i NO 2 është më i lartë në dimër, ku procesi i ngrohjes është i përshpejtuar, me muajin e pikut të muajit shkurt. Kontribuuesi kryesor në ndotjen e ajrit me NO 2 janë termocentralet Kosova A dhe B. Kështu, emetimi i NO 2 vlerësohet të jetë më i lartë në zonat urbane ku trafiku është i madh. Ana e mirë e historisë është se në Prishtinë nuk ka tejkalim të kufirit NO 2 që do të shkaktonte probleme shëndetësore në jetën e njerëzve; megjithatë, kjo nuk vlen për qytetet tjera të Prishtinës.
SO 2 Mesatarja vjetore e emetimit të NO 2 në Prishtinë ishte 20.82 µg/m 3 në 2010, që është më e ulët se kufiri prej 40 µg/ m3. Nuk ka të dhëna të disponueshme për vitin 2011, gjë që do të lejonte krahasimin e viteve 2010 dhe 2011. Megjithatë, ky rezultat vjen nga përqindja shumë e ulët e të dhënave të mbledhura, ku vetëm 68% e të dhënave janë të vlefshme; kjo do të thotë që emetimi i NO 2 mund të mos jetë i saktë. Nga ana tjetër, sipas studimit të Institutit Kombëtar të Shëndetësisë Publike të Kosovës, emetimi i NO 2 është alarmant; në vetëm tre muaj, matja e NO 2 ka tejkaluar emetimet e lejuara me 18 herë. Emetimi i NO 2 është më i lartë në dimër, ku procesi i ngrohjes është i përshpejtuar, me muajin e pikut të muajit shkurt. Kontribuuesi kryesor në ndotjen e ajrit me NO 2 janë termocentralet Kosova A dhe B. Kështu, emetimi i NO 2 vlerësohet të jetë më i lartë në zonat urbane ku trafiku është i madh. Ana e mirë e historisë është se në Prishtinë nuk ka tejkalim të kufirit NO 2 që do të shkaktonte probleme shëndetësore në jetën e njerëzve; megjithatë, kjo nuk vlen për qytetet tjera të Prishtinës.
CO 2 parapamje|500x500px| Prishtina në perëndim të diellit Automjetet dhe kompanitë e djegies së karburanteve janë ndotësit kryesorë të CO 2 të ajrit në Prishtinë. Djegia e karburantit përmban lëndë djegëse të lëngëta, gaz natyror dhe dru, djegie të qymyrit dhe procese industriale si furrat, fabrikat e letrës, rafineritë dhe objektet për prodhimin e materialeve të ndërtimit. Emetimi i CO 2 në ajër mund të zbutet përmes bimëve; megjithatë, ky është një problem tjetër në Prishtinë. Mungesa e hapësirave të gjelbra dhe parqeve të mirëmbajtura e bën të pamundur zbutjen e CO 2. Ndotësi më i lartë është prodhimi i energjisë, me kontributin vjetor të CO 2 në ngrohjen globale është 5.5 milionë tonë. Ndotja me CO 2 vjen 30% nga përdorimi i karburantit për prodhimin e energjisë, 29% nga transporti, 20% nga industria, 15% nga tregtia e banesave dhe 6% nga burime të tjera. Nëse Prishtina krahasohet me vendet e rajonit, vërehet se Prishtina tejkalon emetimet e CO 2 të OSBE-së dhe BE-së. Prishtina ka emetim më të lartë të CO 2 në krahasim me rajonin e Serbisë, dhe emisione më të ulëta në krahasim me rajonin e Bosnjës dhe Hercegovinës.
Grimcat e pluhurit
Emetimi i PM në ajër vjen kryesisht nga transporti në Prishtinë. Në transportin rrugor, kjo vjen kryesisht nga makinat dhe gomat. Problemi qëndron në rritjen intensive të automobilave në Prishtinë, ku shumica e tyre janë të vjetra dhe nuk posedojnë katalizator. Jetëgjatësia e makinave të Prishtinës ndryshon nga 5 vjet në më shumë se 15 vjet. 7.5% e makinave të regjistruara janë më të vjetra se 5 vjeç, 77.36% janë më të vjetra se 10 vjeç dhe 66.82% e tyre janë mbi 15 vjeç. Për më tepër, çdo ditë në Prishtinë hyjnë një numër i madh i veturave, duke krijuar trafik si dhe ndotje të ajrit. Nga numri i përgjithshëm i automjeteve të regjistruara në Kosovë, 31.18% e tyre janë të regjistruara në Prishtinë; 84% janë automjete pasagjerësh, 13% janë nga transporti dhe të tjerët vijnë kryesisht nga trafiku urban. Transporti publik në Prishtinë përmban kryesisht autobusë të eksportuar nga vendet tjera. Janë 757 linja autobusësh të licencuar në ditë dhe nga këto 382 ekzekutohen mesatarisht në ditë. Autobusë/minibusë që lidhin zonat urbane dhe periferike janë gjithsej 151 me 935 nisje në ditë. Në Prishtinë janë dy stacione kryesore që matin ndotjen e ajrit, Instituti Hidro Meteorologjik i Kosovës (IHMK) dhe Rilindja. 10 PM Numri i ditëve me vlera kufitare të tejkaluara të PM 10
Siç shihet nga tabela se shuma maksimale e lejuar për t'u tejkaluar me PM10 është 35 ditë dhe vlera maksimale ditore është 50. µg/ m3. Megjithatë, sipas IHMK-së, Prishtina e ka tejkaluar këtë kufi për 99 ditë në vitin 2010 dhe për 68 ditë në vitin 2011. Shumica e ditëve me tejkalim të vlerave mesatare ditore ishin gjatë muajve të dimrit. Tabela e mëposhtme paraqet vlerat mujore maksimale, minimale dhe mesatare të PM 10, ku muaji nëntor është muaji me vlerën më të lartë të regjistruar të PM 10.
Kufiri vjetor prej (40 μg/m 3 )14 u tejkalua gjithashtu në 2010 dhe 2011, siç mund të shihet nga figura 2. Vlera më e lartë e ndotjes e arritur nga komunikacioni në Prishtinë është vlerësuar të jetë 75.74 µg/m 3, që është 1.9 herë më shumë se kufiri mesatar vjetor.
PM 2.5
Emetimi mesatar vjetor i PM 2.5 është 25 µg/ m3. Megjithatë, Prishtina e ka tejkaluar këtë kufi në vitin 2010 dhe 2011. Për më tepër, përqendrimi i PM 2.5 është rritur nga 37.34 µg/m 3 në 2010 në 40.40 µg/m 3 në 2011. Vlera më e lartë e PM2.5 është shënuar në muajt e dimrit, ku mes muajve të tjerë kryeson nëntori.
Termocentralet Kosova A dhe B
parapamje|500x500px| Termocentrali Kosova A+B në Obiliq Termocentralet Kosova A dhe B janë ndotësi numër një i Kosovës dhe rajonit të Prishtinës. Është faktori parësor që kontribuon në ndotjen e ajrit me gazrat e sipërpërmendur. Termocentralet e vendosura në Obiliq prodhojnë 97% të energjisë elektrike të përdorur në Prishtinë, ndërsa vetëm 3% vjen nga hidrocentralet. Nuk ka sistem të vazhdueshëm të monitorimit të shkarkimeve nga këto dy termocentrale. Megjithatë, emetimet më të ulëta janë raportuar në Kosovën B në krahasim me Kosovën A. Kosova A ka tre blloqe, A 1, A 3, A 5, dhe Kosova B ka dy blloqe B 1 dhe B 2. Sipas raportit shtetëror për kushtet mjedisore në Kosovë, të dy termocentralet kanë tejkaluar kufijtë e SO 2 në ajër, atë prej 400 mg/Nm3, dhe NO 2 kufizon atë prej 500 mg/Nm3 dhe emetimet e pluhurit kufizojnë atë prej 50 mg/Nm3. Emetimi i CO 2 nga Kosova A është më i ulët se nga termocentrali Kosova B, siç mund të shihet në tabelën më poshtë. Emetimet e CO 2 nga termocentralet Kosova A dhe B në Prishtinë
Elektrofiltrat janë planifikuar të vendosen në A 3, A 4 dhe A 5 me qëllim rritjen e efikasitetit të elektrofiltrave ekzistues. Emetimet e CO 2 të uzinës janë më shumë se 6 milionë tonë në vit, që do të thotë 520 tonë në orë. Kur Kosova A+B prodhon energji me kapacitet të plotë (200 MW), ajo lëshon 25 ton pluhur dhe hi (ku përfshihen gazrat) në orë, që është 74 herë më shumë se kufiri evropian. Muajt kritik konsiderohen prilli, qershori, korriku, tetori, nëntori dhe dhjetori, ku emetimi i gazrave dhe pluhurit tejkalon kufirin e lejuar.
Fakte nga Ministria e Mjedisit dhe Planifikimit Hapësinor në Kosovë (2006):
Ngrohja Qendrore dhe Ngrohja e Familjeve
Ndërmarrja e ngrohjes qendrore "Termokos" operon me një rrjet që mbulon disa lagje në qendër të Prishtinës. Parashikohet një zgjatje. Kjo kompani operon një stacion ngrohjeje me naftë dhe gaz, ndërsa sistemi i Kogjenerimit konsiderohet si zgjidhje stabile për përmirësimin e sistemit të ngrohjes në Prishtinë. Ngrohja qendrore ofrohet vetëm në tre qytete të Kosovës, ndërsa rreth 3–4% e amvisërive janë të kyçura.
Disa sfida që lidhen me ngrohjen qendrore janë:
Ndotja SO 2 nga Termokosi (2006)
Megjithatë, amvisëritë private në Prishtinë përdorin kryesisht dru, dru të mbeturinave dhe mbeturina për ngrohje, të djegura në furrat e vjetra pa filtra dhe temperatura të ulëta të djegies. Kështu, ndotësit e ajrit, pluhuri dhe aroma përfundojnë në ajrin urban dhe përkeqësojnë situatën. Materiali ngrohës është i siguruar nga bimësia publike. Ky problem mund të reduktohet nëse sfidat e ngrohjes qendrore do të zgjidheshin dhe secila shtëpi në Prishtinë do të braktisej nga djegia e materialeve për ngrohje, të cilat janë prerë nga pyjet dhe shkurret në rajon. Nga ana tjetër, më shumë bimësi do të ulte edhe ndotjen e ajrit.
Uji
Qyteti i Prishtinës ka sasi të kufizuara të ujërave sipërfaqësore dhe nëntokësore, të cilat shpërndahen kryesisht në zonat periferike. Një pjesë e vogël e ujit të disponueshëm është ujë nëntokësor, si burimi i fushës së Pajtimit që arrin në 50 litra/sek dhe burimi "Germia" me 15 litra/sek. Rrjedhat e ujit janë të pakta. Në zonën urbane ka lumenj të vegjël, si lumi i Prishtinës dhe lumi Vellusha që mbledhin rrjedhat ujore të përrenjve që vijnë nga Lagjia e Spitalit, Mati, Kodra e Trimave dhe Shkabaj. Lumenjtë Vellusha dhe Prishtina shërbejnë për grumbullimin e ujërave të shiut nga të gjitha zonat urbane të Prishtinës.
Burimet kryesore të ujit të pijshëm mbeten liqenet e Batllavës dhe Badovcit. Liqeni i Batllavës ka një kapacitet prej 38 milionë m 3 ujë. Me 65% të ujit të pijshëm, Batllava paraqet burimin kryesor të ujit të pijshëm për komunën e Prishtinës. Është ndërtuar në vitet 1960-1963; fillimisht ka punuar vetëm për furnizim teknik me ujë të kompleksit të Termocentralit në Obiliq. Nga viti 1982 u shndërrua në resurs ujor për ujë të pijshëm për rajonin e Prishtinës. Së fundmi është ndërtuar impianti për trajtimin e ujit të pijshëm në Shajkovc, i cili ka një kapacitet maksimal prej 900 litra/sek. Liqeni i Badovcit ka një vëllim prej 27 milionë m 3 dhe e furnizon qytetin e Prishtinës me 35% të ujit të pijshëm. Fillimisht është ndërtuar në vitin 1960 për furnizim me ujë të pijshëm, vaditës dhe ujë teknik për minierën e Kishnicës. Nga viti 1980 ky liqen përdoret kryesisht për qëllime të ujit të pijshëm për rajonin e Prishtinës. Në Badovc është ndërtuar impianti për trajtimin e ujit të pijshëm, i cili ka një kapacitet maksimal prej 400 litra/sek. Këto dy liqene janë burimi kryesor i ujit të pijshëm në Prishtinë. Ata të dy furnizojnë rreth 90% të popullsisë në rajonin e Prishtinës me ujë të pijshëm.
Megjithatë, rrjeti i shpërndarjes ka shumë probleme. Shumica e tubave të përdorur janë më të vjetër se 50 vjet, të cilët humbasin rreth 50% të ujit të disponueshëm; 35% janë humbje teknike, ndërsa 15% janë humbje komerciale. Si rrjedhojë ka mungesë të ujit në dispozicion të qytetarëve, me ndërprerje 8-10 orë/ditë të ujit për çdo familje. Një problem është ndotja e ujit. Nuk ka monitorim të ujit urban në Kosovë. Ka vetëm kompani rajonale të ujit që nuk kanë kapacitete për monitorimin e ujit të pijshëm.
Ndotja e sipërfaqeve ujore
Shkarkimet e ujërave të zeza mbeten ndotësi kryesor i ujit në Prishtinë. Ato mbetje janë të rrezikshme sepse përmbajnë substanca të tilla si komponime të tretshme të fosforit, oksigjen të tretur, baktere dhe viruse patogjene, azot (eutrofikim) dhe lëndë të tjera që ndikojnë në cilësinë e ujit. Bartësi kryesor i ndotjes së ujërave nëntokësore është lumi Prishtevka, i cili në të njëjtën kohë është bartësi kryesor i ujërave të zeza dhe të shiut.
Ekzistojnë dy ndotës kryesorë të trupave ujorë në Prishtinë, ndotësit kolektivë dhe ndotësit komercialë. Ndotës kolektivë janë familjet dhe individët që hedhin mbetjet dhe ujërat e zeza në trupat ujorë ose në sistemin e përbashkët të kanalizimit. Industritë janë ndotësit më të mëdhenj komercialë, si bujqësia, kimikatet dhe hekuri. Në lumin Prishtevka janë gjashtë ndotës komercial dhe një kolektiv. Deri në lumin Llapi janë 15 ndotës kolektivë dhe shtatë ndotës komercial. Lumi Sitnica ka 24 ndotës kolektivë dhe shtatë ndotës komercial, dhe lumi Graçanka ka tre ndotës kolektivë dhe një komercial. Tabela e mëposhtme tregon ndotësit individualë në Prishtinë dhe deponitë e tyre. Ndotësit Komercial të Ujit në Prishtinë
Ujërat e zeza
Në qytetin e Prishtinës sistemi i kanalizimit synon të nxjerrë ujërat e zeza jashtë qendrës së qytetit, por nuk ka trajtim të kontrolluar të ujërave të zeza. Ujërat e zeza hidhen drejt lumenjve. Lumi Sitnica është marrësi kryesor i ujërave të zeza që vijnë nga qytetarët e Prishtinës me një sasi totale të ujit të shkarkuar 800 litra/sek, nga të cilat 450 litra/sek vijnë përmes lumit të Prishtinës dhe 150 litra/sek përmes lumit Vellusha. Shuma të tjera merren përmes përroit të Shkabajt. Në Prishtinë ka vetëm 8 vendbanime me sistem kanalizimi publik ose privat. Tabela më poshtë paraqet rrethet e përzgjedhura të Prishtinës dhe deponitë e tyre të ujërave të zeza. Ndotja e ujërave në rrethet e Prishtinës Siç tregohet në tabelë, lumi më i ndotur me ujëra të zeza është Prishtevka, me më shumë se 400.000 banorë që e ndotin atë. Ujërat e zeza janë të pranishme edhe në parkun e Taukbashçes, duke shkaktuar erë dhe rrjedhje në park nën të cilin mund të vuajnë vizitorët e moshuar të parkut.
Ujërat nëntokësore
Duke pasur parasysh problemin e Prishtinës për furnizim të mjaftueshëm të qytetarëve të saj me ujë, ujërat nëntokësore janë menduar të jenë zgjidhje për këtë problem. Ujërat nëntokësore të Kolevicës kanë qenë furnizuesi kryesor i Prishtinës me ujë nga viti 1950 deri në vitin 1970. Ato ujëra janë të vendosura në anën veriore të Prishtinës, me një kapacitet maksimal prej 50 litra/sek. Mirëpo, me ndërtimin e lumit Batllava, ata lumenj nëntokësor mbetën të pashfrytëzuar dhe tani janë pjesë e ujërave të ndotura në Prishtinë. Burimi i Gërmisë është një resurs tjetër ujor nëntokësor që shtrihet në Parkun e Gërmisë dhe është burimi më i vjetër i ujit i njohur. Është përdorur shumë vite më parë dhe ka një prurje 15 litra/sek. Ky vendburim shfrytëzohet për bazën e Gërmisë, ndërsa në atë kohë ujërat nëntokësore të Gërmisë konsiderohen si burimi kryesor i ujit për qytetarët e Prishtinës.
Puset në Prishtinë
Ka puse të fshehura  në Prishtinë, e ku shumica prej tyre janë të mbuluara me mbeturina dhe janë në zonat më të ndotura të Prishtinës. Këto burime përdoren kur uji sipërfaqësor mungon. Së fundmi është gjetur ujë në fushën “Pajtimi”, e cila aktualisht është një nga zonat e ndotura nga mbetjet. Megjithatë, në përpjekje për të pastruar mjedisin e Prishtinës dhe për të gjetur ujë, ka filluar faza e hapjes së këtyre puseve dhe vlerësohet të përfundojnë deri në mesin e vitit 2014. Në këtë vend gjenden 9 puse, dhe prurja llogaritet në 60 litra/sek. Në fshatin Llukar ka edhe dy puse të tjera. Ato puse vlerësohet të kenë një prurje prej 50 litra/sek. Problemi me këto dy puse është përdorimi i tyre, kryesisht për larjen e makinave. Ato puse pushuan së përdoruri në vitin 1989 dhe pritej të aktivizohen sërish nga mesi i vitit 2014. Një plan për mbjelljen e pemëve në Prishtinë dhe uljen e ndotjes së ajrit ka bërë që të hapen 17 puse artificiale në Prishtinë. Qeveria komunale e Prishtinës ka siguruar financimin për këto puse, të cilat do të furnizonin me ujë ujitjen e pemëve të sapombjella.