Dinastia_e_Konstandinit
Sundimtarët: Augustët dhe Cezarët
Flavius Claudius Constantine ( Flavius Claudius Constantinus ), i njohur më mirë si Konstandini II, ishte djali i madh i Konstandinit nga martesa e tij me Faustin, Cezarin nga 317 në 337 dhe Augustin nga shtatori 337 deri në vdekjen e tij në 340. vjet. Kur Kostandini i Vogël ishte mezi dhjetë vjeç në 326, babai i tij e dërgoi atë në Gali. Më vonë, në vitin 332, Kostandini hyri në luftë me gotët dhe ndoshta pushtoi përkohësisht një pjesë të Dakisë. Pas vdekjes së babait të tij në 337, Konstandini i Riu sundoi Britaninë, Galinë dhe Hispaninë, ndërsa në të njëjtën kohë mbikëqyrte vëllain e tij më të vogël Konstansin, i cili ishte ende i mitur. Kur Konstansi erdhi në moshë në 340. Në vitin 1500, Konstandini bëri një depërtim në territorin e vëllait të tij për të rrëmbyer disa territore të tjera, por u vra pranë Aquileia në Itali. majtas|parapamje|333x333px| Konstanci Flavius Julius Constantius ( Flavius Iulius Constantius ), i njohur më mirë si Konstanti II, ishte djali i mesëm i Kostandinit dhe Faustës, Cezarit nga 324 në 337, dhe nga 337 deri në vdekjen e tij në 361. gusht. Constancius u shpall Cezar më 8 nëntor 324, ditën kur filloi puna ndërtimore në Kostandinopojën e ardhshme. Ai u martua për herë të parë në vitin 336. vajza e xhaxhait të tij Julio Konstanci. Pas kësaj, ai u dërgua në Antioki ku duhej të përgatiste fushatën e ardhshme të Kostandinit kundër Persisë. Konstandini, megjithatë, vdiq në Nikomedia në 337 qysh në fillim të fushatës, Konstanti e çoi trupin e tij në Kostandinopojë dhe e varrosi në mauzoleun pranë Kishës së Apostujve të Shenjtë. Pas kësaj, Konstanci pati njëfarë pjesëmarrjeje në rebelimin ushtarak në të cilin vdiqën rivalët e djemve të Kostandinit, me përjashtim të djemve të mitur Gallus dhe Julian. Që në fillim, Konstanci sundoi Trakinë me Kostandinopojën, provincat e Azisë së Vogël dhe Lindjes së Afërt të perandorisë. Preokupimi kryesor i pjesës së parë të mbretërimit të Kostandinit ishte zmbrapsja e sulmeve të mbretit pers Shapur II. Kulmi ishte Beteja e Sinagrës në të cilën ushtria romake i detyroi persët të thyenin rrethimin e qytetit dhe të tërhiqeshin. Konstanci ishte ende shumë i zënë me luftën me Persinë kur në fillim të vitit 350 mbërriti lajmi se vëllai i tij Konstansi u ekzekutua nga uzurpatori Magnentius. Konstanci bëri paqe me Shapurin II, perandoria e të cilit tani kërcënohej nga fise nomade nga Azia Qendrore, dhe u nis drejt perëndimit, duke refuzuar të bënte kompromis me vrasësin e vëllait të tij. Në fund të vitit 350, ai detyroi të tërhiqej Vetranioni, i cili u vetëshpall perandor në Ilirik dhe përpara se të marshonte më tej drejt perëndimit në pranverën e vitit 351. shpalli si Cezarin e tij vëllanë e xhaxhait të tij, Konstanci Gallusin. Epërsia ndaj Magnencit u fitua me fitore në betejën e vështirë pranë Mursës ( Osijeku i sotëm) më 28 shtator. 351 Pas kësaj, Konstanci avancoi gradualisht duke pushtuar provincat perëndimore derisa pushteti i Magnentit ra në Gali, ku uzurpatori kreu vetëvrasje më 11 gusht 353. vjet. Sundimi i dyshimtë i Cezar Gallus bëri që Konstanti ta spastronte dhe ta ekzekutonte në 354. Më në fund, më 11 gusht 355. në Këln, komandanti suprem lokal i ushtrisë ( magister militum ) Silvanus e shpalli veten perandor. Perandori, i cili në atë kohë qëndronte në Milano, u përgjigj pa mëshirë dhe dërgoi Silvanus gjeneralin Ursicinus, i cili organizoi vrasjen e uzurpatorit më 7 shtator. Uzurpimi i Silvanit tregoi edhe një herë paqëndrueshmërinë e situatës politike në perëndim të perandorisë dhe Konstanci, me nxitjen e gruas së tij të dytë Eusebia, ftoi në oborrin e tij të vetëm të afërmin e tij mashkull Julian dhe e shpalli Cezarin e tij më 6 nëntor. Pas kësaj, Konstanci u kthye në lindje ku në 359. Shapuri II nisi një luftë të re kundër romakëve. Megjithatë, tani Persianët pushtuan Amidën dhe Singarën dhe Konstanci i kërkoi Julianit t'i dërgonte përforcime. Legjionarët në Paris u rebeluan dhe refuzuan të shkonin në lindje, kështu që ata bërtitën për Augustin e Cezarit të tyre të mëparshëm, Julian, në shkurt 361. vjet. Juliani refuzoi t'i bindej urdhrave të mëtejshëm nga Konstanci, por vdekja e Konstancit në Tarsus të Kilikisë i dha fund përgatitjeve për luftë civile. Në shtratin e vdekjes, Konstanci dyshohet se e njohu Julianin si pasuesin e tij.