cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gashi (fis)
Historia
Gashi si patronim shfaqet në defterin osman të vitit 1485 në vendbanimin Bazari Lepovica në nahijen e Petrishpan-ilit. Vendbanimi kishte tridhjetë familje; mes tyre ishin: Mrija, i biri i Gashit dhe Nikolla, i biri i Gashit. Përmendja e parë e ketij fisi në dokumenta historik mendohet te jetë ajo në relacionet e Don Vincentit dhe Benedikt Orsinit të viteve 1628-1629 ku thuhet: “Krahina e Pultit ndër malet mbi Shkodër që shtrihet në gjatësi prej malit të Bishkazit në prendim deri në malin e Gashit në lindje". Sipas Robert Elsie, Gashi është fisi i parë shqiptarë me vendbanim në Tropojë.
Zanafilla e fisit të Gashit është e dokumentuar qartësisht nga një vizitë që Frang Bardhi i bëri fshatrave të Pultit më 1638; Bardhi shënonte se fshati Gash kishte 97 shtëpi me 866 banorë të krishterë. Prej këtyre, Bardhi thoshte që Gashi është edhe mbiemri i një konaku 95 frymësh, të gjithë prej 3 vëllazerive që ishin të tre gjallë dhe që njihnin pasardhësit e vet deri në brezin e katërt. Ai gjithashtu përshkruante Gashjanët si të gjatë, të pashëm e me trup te lidhur, si dhe mjaft të pasur e shumë krenarë. Ata kishin një kryetar që quhej Mengu Kola, i cili i kishte pritur në shtëpi me nderim të madh.
Dokumentacioni mbi fisin e Gashit vijon të jetë i bollshëm përgjatë gjithë shekullit të 17, kur Gashi ishte qendër e Dioqezës së Pultit. Gashi e Krasniqja ishin në hasmëri të shpeshta mes tyre, siç tregojnë relacione deri në vitin 1680, kur Pjetër Bogdani arriti të pajtojë 24 gjaqe mes dy fiseve. Në vitin 1689, krerët e Gashit iu drejtuan me një letër Vatikanit, duke kërkuar mbështetje më të madhe me klerikë e materiale. Kjo letër është një ndër dokumentet më të vjetra në gjuhën shqipe.
Gjatë luftës Austro-Turke 1683-1699, Gashi dhe fiset e tjera katolike të zonës mbështetën austriakët, dhe për këtë arsye u ndëshkuan nga pushtetarët osmanë pas humbjes së Austrisë. Në vitet 1690-1693, fshati Gash u dogj nga Pashai i Pejës dhe popullsia e tij u dëbua drejt Llapit në Kosovë, por disa familje u kthyen në trevat e para, pasi në relacionet e zhvilluara gjatë viteve 1720-1743 Gashi vazhdon te dalë në dokumenta si fshat katolik disa-qindra banorë. Sidoqoftë gjatë kësaj periudhe trazirash e përndjekesh, fisi i Gashit u kthye nga një fis i përqendruar në një fshat në një grup vëllazërish të shpërndara në fshatra të ndryshme në Malësi të Gjakovës, Fushë-Kosovë, Llapit, etj. Më 1716, Gashi bashkë me Kelmendin, Pultin, Shalën dhe rajone fisnore të Mirditës, u vunë në shënjestër të një operacioni ndëshkues të kryer nga Tahir Pasha i Dukagjinit.
Në maj të vitit 1845, pas nxjerrjes jashtë ligjit nga Reşid Pashës të së drejtës për të mbajtur armë, fisi Gashi, së bashku me 2000 banorë nga rajoni i Gjakovës si dhe fiset malësore të Gjakovës, Krasniqi dhe Bytyçi, u ngritën në kryengritje. Kryengritësit, me rreth 8000 vetë, dëbuan garnizonin osman nga Gjakova. Osmanët e shtypën rebelimin, por nuk patën sukses në vendosjen e kontrollit efektiv të rajonit. Në vitin 1862, osmanët dërguan Maxharr Pashën me 12 divizione për të zbatuar Reformat e Tanzimatit në Malësinë e Gjakovës. Nën udhëheqjen e Mic Sokolit dhe Binak Alisë, fiset Gashi, Krasniqi, Bytyçi dhe Nikaj-Mertur organizuan një rezistencë afër Bujanit. Kryengritësit u përforcuan nga forcat e Shalës, të udhëhequra nga Mark Lula.Pas luftimeve të ashpra, ata arritën të mposhtin forcat osmane dhe t'i dëbojnë nga malësia. Fisi Gashi, i udhëhequr nga Ali Ibra dhe Haxhi Brahimi, mori pjesë në Betejën e Nokshiqit në Mal të Zi, në të cilën Lidhja Shqiptare e Prizrenit mundi një forcë numerikisht superiore malazeze.
Vëllazëritë e Gashit në Malësinë e Gjakovës
parapamje|300px|Harta e fiseve të Shqipërisë veriore në vitin 1918, Gashi që mbulon seksionin 25 Në Malësi të Gjakovës, territori i Gashit përfshin gjithë fshatrat nga Lumi i Gashit deri në Qafë të Morinës, si dhe Luzhën e Botushën. Edhe pse gjithë këto fshatra (me përjashtim të Astës, Kojelit, Vuçidolit dhe pjesërisht Tropojës që banoheshin nga familje Berishë) quhen Gash, dokumentet dhe gojëdhënat përputhen në faktin se ato banohen nga tri fise me prejardhje të ndryshme: Bardhajt, Shipshani dhe Botusha me Luzhën. Secili prej këtyre tri fiseve, sipas gojëdhënave përkatëse, u formua nga rritja e një bërthame familjare pa lidhje me dy të tjerat.
Luzha
Sipas gojëdhënës, janë dy fshatrat e Malësisë së Gjakovës ku banon popullsi vazhduese e fisit të Gashit të shek. 17. Siç shrkuhët më lart, në atë periudhë Gashi gjendej në Geghysenin e sotëm. Si pasojë e kundërshtimit të vazhdueshëm ndaj sundimit osman, Gashi u ndëshkua disa herë përmes ekspeditave ushtarake, gjë që në vitet 1690-1743 solli largimin e popullsisë nga vendbanimi i parë dhe konvertimin gradual në Islam. Banorët e sotëm të Luzhës mbajnë mend paraardhësit e tyre deri në 15 breza, prej të cilëve 3-4 të parët kanë emra katolikë, kurse pjesa tjetër myslimanë. Edhe në Botushë e në Deçan, mbahen mend rreth 10-11 breza me emra myslimanë, kurse brezat përpara me emra katolikë. Këto llogari për kohën e konvertimit gjejnë edhe mbështetje historike pasi në 1693-1694 del se priftërinjtë katolikë vizitonin edhe disa fshatra përtej kufirit të Dioqezës së Pultit, ndër të cilët përmenden Luzha dhe Batusha. Lidhja e Luzhës me Gashin del e qartë në relacionin e vitit 1697 ku thuhet: “Po ashtu Luzha, fshat me 12 shtëpi katolike, është farë e fis me Gashin, edhe pse është rreth 4 milje drejt maleve të Bytyçit“. Edhe sipas etnografit Rrok Zojzi “fiset malësore Gash dhe Bytyç kapërcyen lumin e Tropojës, që formon kufinin e Alpeve të Veriut nga jugëlindja dhe zbritën deri në lumin e Skaticës dhe u vendosen me banim të përhershëm në këtë vend që i takonte Dukagjinit, tue e shtri kufinin e e Malësisë mbi këtë zone“. Pra, me braktisjen graduale të fshatit Gash, një pjesë e madhe e banorëve u shpërngul drejt pjesëve të ndryshme të Kosovës, kurse një pjesë mundi të qëndrojë në Malësi të Gjakovës, në fshatrat Luzhë dhe Botushë. Sa i takon prejardhjes edhe më të hershme të fisit të Gashit, shumë gojëdhëna e lidhin me Toplanën e Shllakun e cila deri tani nuk gjen mbështetje në rezultatet gjenetike, pasi anëtarët e testuar të këtyre dy fiseve kanë lidhje gjaku mes tyre, por jo me Gashin..
Bardhi/Bardhajt
Bardhët populluan pjesën mes lumit të Gashit dhe lumit të Tropojës mbahen si pasardhës të Brahim, Ali dhe Memi Bardhit. Siç mund të dallohet nga emrat, tre vëllezërit, që sipas llogaritjes së brezave mund të kenë jetuar rreth 400 vjet më parë, ishin myslimanë. Në një relacion të vitit 1698, Bardhajt përmenden si fis tashmë i formuar e i përhapur në disa vendbanime mbi lumin e Valbonës: “Fshati Bardhi me 68 shtëpi në katër katunde, ka shumë gra të krishtera; burra asnjë, por të gjithë turq e renegatë“. Që këta ishin fis i ndryshëm nga fisi i atëhershëm i Gashit është e qartë si nga fakti që Bardhajt tashmë kishin 4 katunde për të cilat nuk përmendet lidhje me Gashin, edhe nga besimi i ndryshëm, pasi gashjanët ishin ende kryesisht katolikë. Për prejardhjen e të parit të Bardhajve, ka disa gojëdhëna të ndryshme, por ndër kryesoret janë ajo e mbledhur nga Rrok Zojzi, që thotë se Bardhët erdhën nga Kuçi i Malit të Zi, dhe një tjetër që thotë se Bardhi ishte nga Kosova. Kurse për vendin ku u vendos Bardhi me të bijtë, gojëdhëna përmend qartësisht zonën e Gosturanit, pra në zonën ku Bardhajt patën bajrakun e tyre dhe ku banojnë edhe sot.
Shipshani
Është fisi që banon në zonën mes lumit të Tropojës dhe Qafës së Morinës. Sipas gojëdhënës, shipshjanët janë pasardhës të vëllezërve Gegë, Buçë dhe Papë Kalla, rreth 14-15 breza më parë. Fillimisht Shipshani ishte pjesë e bajrakut të Bardhajve, po me rritjen e popullsisë Shipshani u bë bajrak i veçantë me qendër në Kasaj. Prejardhja e tre vëllezërve nuk është plotësisht e sigurtë as nga gojëdhënat as nga dokumentet, por dihet që Gegaj, Buçaj dhe Papaj janë vendbanime të Shipshanit me disa fshatra secili, pra duket se ndryshe na Bardhajt, dy brezat e parë të fisit ishin të besimit katolik. Nisur nga llogaria e brezave, mund të hamendësohet se edhe përhapja e Shipshanit në territorin e sotëm nisi rreth 400 vjet më parë. == Gashi në treva të tjera shqiptare == Përveç Malësisë së Gjakovës, ku përmendet më së hershmi, vëllazëri e familje të fisit të Gashit gjenden anë e mbanë trevave shqiptare në Kosovë, Serbi, Maqedoni dhe në Shqipërinë veriore. Në Kosovë fisi i Gashit është i pranishëm në çdo krahinë. Disa familje e quajnë veten Gash i Gurit, kurse disa vetëm Gash. Shumë nga familjet e Gashit në Kosovë ruajnë kujtimin e prejardhjes nga Malësia e Gjakovës, si psh në fshatrat Carrabreg, Kryshec, Radishevë, Llapashticë e Eperme, Llapashticë e Poshtme Llaushë, Lubovec, etj. Në fakt, ndër të dhënat më të vjetra për praninë e Gashit në Kosovë është relacioni i lartpërmendur nga viti 1697, ku thuhet: “Fshati Gashi me 120 shtëpi, të cilat u dëbuan nga Pashai i Pejës, tani janë vendosur në fushën e Kosovës, në një vend të quajtur Llap, dhe kjo tash 8 vjet, të cilat janë pa priftërinj dhe kanë filluar të bëhen turq dhe skizmatikë nga mungesa e priftërinjve katolikë“. Por shumë familje të tjera gashjane në Kosovë nuk e kanë një traditë të prejardhjes nga Malësia e Gjakovës. Ka mundësi që një pjesë e vogël t’a ketë harruar prejardhjen me kalimin e shekujve, mirëpo në shumë raste mund të bëhet fjalë për banorë të vjetër të Kosovës që i janë bashkuar fisit Gash pas mbërritjes së vëllazërive të Gashit nga Malësia. Pra përkatësia fisnore Gash e familjeve shqiptare në Kosovë nuk lidhet detyrimisht me prejardhje nga Shqipëria e veriut. Etnografët serbë kanë spekuluar shpesh me raste të tilla, duke i cilësuar familjet e vjetra të Kosovës si serbë të shqiptarizuar. Këto teza gjejnë përgjigjet më bindëse në rezultatet e analizave gjenetike, që deri tani kundërshtojnë këto spekulime.
Arkitektura e Raxhastanit
Arkitektura e Raxhastanit (e njohur edhe si Arkitektura Māru-Gurxhara) zuri fill në shekullin e gjashtë në zonën e shtetit indian të Raxhastanit dhe rreth saj.
Etimologjia
Emërtimi Maru Gurxhara e zanafillën e tij në faktin se gjatë kohëve të lashta, Raxhastani dhe Guxharati kishin ngjashmëri në aspektet etnike, kulturore dhe politike të shoqërisë. Emri i lashtë i Raxhastanit ishte Marudesh ndërsa Guxharati quhej Gurxharatra. "Arti Maru Gurxhara" fjalë për fjalë do të thotë "arti i Raxhastanit".
Zhvillimi
Stilet e Arkitekturës së Raxhastanit përfshijnë:
Arkitektura e Raxhastanit përfaqëson shumë tipe të ndryshme ndërtesash, që mund të klasifikohen në mënyrë të gjerë si shekullore ose fetare. Ndërtesat shekullore janë të shkallëve të ndryshme. Ato përfshijnë qytete, fshatra, puse, kopështe, shtëpi dhe pallate. Të gjitha këto lloj ndërtesash ishin realizuar për qëllime publike dhe qytetare. Fortesat përfshihen gjithashtu në ndërtesat shekullore, megjithëse ato u përdorën për qëllime ushtarake. Tipologjia e ndërtesave të natyrës fetare konsiston në tre lloje të ndryshme: tempuj, xhami dhe varre. Tipologjia e ndërtesave të natyrës shekullore është më e larmishme.
Çhatrit
Çhatrit, Chatrit ose Chhatrit janë pavjone të ngritur në formë kubeje të përdorur si një element në Arkitekturën Indiane. Fjala Chhatri do të thotë "tendë" ose "ombrellë". Në konstekstin e arkitekturës, fjala përdoret për dy gjëra të ndryshme. Kuptimi më i zakonshëm është ai i një përmendoreje, zakonisht shumë të zbukuruar, të ndërtuar në vendin ku kryehet funerali (kremimi) i një personaliteti të shquar. Përmendore të tilla zakonisht konsistojnë në një platformë të rrethuar nga një seri kolonash zbukuruese që mbajnë një tendë guri. Fjala chhatri përdoret edhe për tiu referuar pavjoneve të vegjël që shënojnë këndet e çatisë së hyrjes së një ndërtese të rëndësishme. Këto pavjone janë thjeshtë zbukuruese dhe nuk kanë ndonjë përdorim, por janë një fortesë e vogël klasike që tregon statusin dhe pasurinë e zotëruesit. Chhatrit zakonisht janë të përdorura për të paraqitur elemente të krenarisë dhe nderimit në Arkitekturën e Jatit, Marathas dhe Rajputit. Ato përdoren gjerësisht në pallate, fortesa ose për të shënuar vendet mortore. Duke marë fill në Arkitekturën e Raxhastanit ku ishin përmendore mbretërore, atu u përshtatën më vonë si një veçori standarde në të gjitha ndërtesat marathas, Raxhastan dhe në mënyrë më të rëndësishme në Arkitekturën Mogule. Ato sot shihen në monumentet e saj të mrekullueshme, Varri i Humayunit në Delhi dhe Taxh Mahali në Agra. Chhatrit janë elemente bazë të Arkitekturës Hindu si dhe asaj Mogule. Termi "chhatri" (në gjuhën hindi: छतरी) do të thotë ombrellë ose tendë. Në rajonin Shekhawati të Raxhastanit, chhatrit ndërtohen në vendet e kryerjes së kremimit të njerëzve të pasur ose të shquar. Chhatrit në Shekhawati mund të konsistojnë në një strukturë të thjeshtë të një kubeje të ngritur nga katër kolona deri në një ndërtesë që përmban shumë kube dhe një bazament me mjaft dhoma. Në disa vende, brendësia e chhatrive është e pikturuar në të njëjtën mënyrë si banesat e Havelit të rajonit.
Në Raxhastan
Në pjesë të tjera të Raxhastanit ekzistojnë shumë chhatri të tjera vendodhja e të cilave përfshin:
Në Shekhawati
Disa nga chatrit më të shquar në rajonin Shekhawati të Raxhastanit janë të vendosur në qytetet dhe qytezat në vazdhim:
Fortesat dhe pallatet e Raxhastanit
Raxhastani ka shumë fortesa ndër të cilat më të famshmet janë Fortesat Kodrinore të Rajasthanit që janë pjesë e Trashëgimisë Botërore të UNESCOs.
Fortesat janë të vendosura kryesisht në Vargun e Aravallit dhe u ndërtuan midis shekujve të V dhe të XVIII. Ato përfshijnë:
Shteti indian i Raxhastanit wshtw i famshwm pwr havelit, fortesat dhe pallatet e tij historikw. Disa nga pallatet e tij janw:
Havelit
Haveli është një term i përgjithshëm i përdorur për shtëpitë dhe banesat qytetare në Indi, Pakistan, Nepal dhe Bangladesh zakonisht një e tillë me domethënie historike dhe arkitekturore. Fjala haveli rrjedh nga arabishtja haveli, që do të thotë "ndarje" ose "hapësirë private" e bërë publike nën Sundimin Mogul dhe e shkëputur nga ndonjë traditë arkitekturore. Më vonë, fjala haveli filloi të përdorej si term i përgjithshëm për stile të ndryshme të banesave rajonale, shtëpive qytetare dhe tempujve që gjenden në Indi, Pakistan, Nepal dhe Bangladesh.
Historia
Shtëpitë tradicionale me oborr në Azinë Jugore janë ndërtuar sipas parimeve të lashtë të Vastu shastras, që pohon se të gjitha hapësirat dalin nga një pikë e vetme, që është qendra e shtëpisë. Oborret janë një veçori e përbashkët në Arkitekturën e Azisë Jugore. Dëshmitë më të hershme arkiologjike të shtëpive me oborr në rajon datojnë që nga vitet 2600–2450 p.e.s. Shtëpitë tradicionale në Azinë e Jugut janë të ndërtuara përreth oborrit dhe të gjitha veprimtaritë e familjeve vërtiten përreth chowkut ose oborrit. Për më tepër, oborri shërbente si një pus ndriçimi dhe një për të përmbushur një strategji efektive ajrimi në klimën e nxehtë dhe të thatë të Azisë Jugore. Gjatë periudhës mesjetare, termi Haveli u përdor për herë të parë në Rajputana të rajonit të Raxhastanit nga sekti vaishnavit për tiu referuar tempujve të tyre në Guxharat nën Perandorinë Mogule dhe mbretëritë Rajputana. Më vonë, termi i përgjithshëm haveli u identifikua me shtëpitë dhe banesat qytetare të klasës tregëtare.
Karakteristikat
Të gjitha këto elemente bashkohen për të formuar një rrethim që i jep oborrit një ndjesi rregulli dhe sigurie. Format arkitekturore të ndërtimit të havelit ka evoluar në përgjigje të klimës, stilit të jetesës dhe disponueshmërisë së materialeve. Në klimat e nxehta ku freskimi është një nevojë, ndërtesat me oborre të brendshme konsideroheshin më të përshtatshmet. Ajo vepronte si një teknikë e përsosur freskimi, ndërsa lejonte gjithashtu edhe dritën brenda. Harkada përgjatë oborrit, ose muri i lartë rreth tij i mbanin brendësitë e ndërtesave të freskëta.
Shumë prej havelëve të Indisë dhe Pakistanit u ndikuan nga Arkitektura e Raxhastanit. Ata zakonisht përmbajnë një oborr shpesh me një krua në qendër. Qytetet e vjetra të Agras, Lucknowt dhe Delhit në Indi dhe Lahore, Multani, Peshawari, Hyderabadi në Pakistan kanë shumë shembuj havelësh të Stilit Arkitekturor të Raxhastanit.
Havelit e famshëm në Raxhastan
Termi Haveli u aplikua për herë të parë në Rajputana të rajonit të Raxhastanit nga sekti vaishnavit për tiu referuar tempujve të tyre në Guxharat. Në pjesën veriore të Indisë. Havelit për zotin Krishna janë mbizotërues me ndërtesa të stërmëdha si banesa. Havelit janë të shquar për afresket e tyre që paraqesin imazhet zotash, kafshësh, skena nga kolonizimi britanik dhe rrëfenja të jetës së hyjnive Rama dhe Krishna. Muzika këtu ishte e njihur si Haveli Sangeet. Më vonë këto arkitektura tempullore dhe afresket u imituan ndërsa u ndërtuan banesa individuale të stërmëdha dhe tani fjala është popullore për të përcaktuar vetë banesat. Midis viteve 1830 dhe 1930, marwarët ndërtuan godina në vendlindjen e tyre, Shekhawati dhe Marwar. Këto ndërtesa u quajtën haveli. Marwarët pajtuan artistë për ti pikturuar ato ndërtesa që u ndikuan rëndë nga Arkitektura Mogule. Havelit ishin simbole të statusit për Marwarët ashtu si dhe për shtëpitë për familjet e tyre të mëdha, duke mundësuar siguri dhe rehati në mbylljen nga bota e jashtme. Havelit e mbyllura nga të gjitha anët kishin një portë të madhe kryesore.
Havelit tipikë në Shekhawati konsistonin në dy oborre — një i jashtë për burrat që shërbente si një vend hyrjeje i gjerë dhe i brendshme, zona e grave. Havelit më të mëdhenj mund të kenë deri në tre ose katër oborre dhe ishin dy ose tre katësh. Shumë havelë tashmë janë të zbrazët ose mirëmbahen nga një rojë (zakonisht një burr i vjetër). Ndërsa shumë të tjerë janë shndërruar në hotele dhe vende turistike tërheqëse. Qytezat dhe fshatrat e Shekhawatit janë të famshëm për afresket e tyre të bukura në muret e havelëve të tyre madhështorë, saqë janë duke u bërë tërheqje të rëndësishme turistike. Havelit brenda dhe përreth Fortesës së Jaisalmerit (e njohur gjithashtu si Fortesa e Artë), e vendosur në Jaisalmer të Raxhastanit, nga të cilat tre më mbresëlënëset janë Patwon Ki Haveli, Salim Singh Ki Haveli dhe Nathmal-Ki Haveli, meritojnë të vihen në pah. Këto ishin shtëpi të rafinuara të tregëtarëve të pasur të Jaisalmerit. Skalitjet ekstravagante në gurë ranor me detaje të pafundme dhe pastaj përpikmërisht bashkuara në modele të ndryshme secili më i harlisur se tjetri u pajtuan për tu vendosur që të tregonin statusin dhe pasurinë e pronarit. Përreth Jaisalmerit, ata janë skalitur në mënyrë tipike nga guri i verdhë ranor. Ata shpesh janë të karakterizuar nga pikura murore, afreske, jharokha (ballkone) dhe qemere. Patwon Ji ki Haveli është më i rëndësishmi dhe më i madhi, ashtu si dhe i pari i ndërtuar në Jaisalmer. Ai nuk është një havel i vetëm por një kompleks prej 5 havelish të vegjël. I pari në radhë është gjithashtu edhe më popullori dhe është i njohur si Patwa Haveli i Kotharit. I pari mes tyre u pajtua dhe ndërtua në vitin 1805 nga Guman Chand Patwa, atëherë një tregëtar i pasur stolish dhe brokash të rafinuara që është më i madhi dhe më i stërholluari. Patwa ishte një njeri i pasur dhe një tregëtar i shquar i kohës së tij dhe kështu mund ta përballonte ndërtimin e godinave të veçanta për secilin nga pesë djemtë. Këto u përfunduan në një shtrirje prej 50 vjetësh. Të pesta godinat u ndërtuan në 60 vitet e para të shekullit të XIX. Patwon Ji Ki është i shquar për pikturat e tij zbukuruese murore, jharokhat (ballkonet) e skalitura në mënyrë të stërholluar në gurin e verdhë ranor, portikët dhe harkadat. Megjithëse vetë ndërtesa është bërë prej guri të verdhë ranor, portiku kryesor është në ngjyrë kafte.
Bibliografia
24.8833°N, 74.6461°W
Zodiak : poezi
Zodiak : poezi, me autor Moikom Zeqo, red. Enver Kushi. Botuar në Tiranë në vitin 2000 nga "Albin". Libri ka 64 faqe. ISBN 9992732423
Shtëpia e Xhafer Devës (Shek.XIX)
Shtëpia e Xhafer Devës (Shek.XIX) është një monument i trashëgimisë kulturore në Mitrovicë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "arkitekturore", i miratuar me numër.
Kleshtina e Poshtme
Kleshtinë e Poshtme (greqisht: Κάτω Κλειναί/Káto Kleinaí) është fshat në qarkun i Follorinës, Greqi. Përpara vitit 1926, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Κάτω Κλέστινα/Káto Kléstina.
Toninho Cerezo
Toninho Cerezo (lindur më 21 Prill 1955) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 57 ndeshje.
Banesa e Ilo e Vangjel Budos
Banesa e Ilo e Vangjel Budos është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "1886" më "10.06.1973".
Telefoni i një mëngjesi
Filmi "Telefoni i një mëngjesi" prodhim i vitit 1987.
Regjia: Ibrahim Muço, Kristaq Mitro, Skenari: Nasi Lera, Producent: Shqipëria e Re, Muzika: Thoma Simaku.
Përmbajtja e filmit
Një ditë Neritani, një gazetar i ri, kupton se fshihet një abuzim i madh pas fakteve të një artikulli të tij ende të papublikuar të cilin Dhimitri, kunati i tij dhe Marjana gruaja e drejtorit të kritikuar po përpiqen ta zhdukin.
Neritani, një gazetar i njohur, vendos të shkruajë një reportazh për një nga fermat më të njohura të kryeqytetit. Duke investiguar në fermë dhe duke biseduar me përgjegjësin e sektorit, ai konstaton një problem të madh fiktiv, në lidhje me prodhimin e grurit. Si gazetar, ai vendos që ta nxjerrë në dritë këtë problem, duke shrkuar një artikull kritik. Ky artikull, do të kritikonte drejtpërdrejt drejtorin e fermës, Nestorin. Astriti, një gazetar, koleg i Neritanit dhe shok i ngushtë i Nestorit, përpiqet me të gjitha mënyrat të ndalojë botimin e artikullit, për shkak të pasojave të rënda që do të sillte për drejtorin. Ai e akuzoi drejtpërdrejt Neritanin, për kercënime ndaj punonjësve të fermës. Neritani me kolegun e tij Mevlanin, mendojnë se është e drejtë të vazhdojnë investigimet për të zbardhur të vërtetën. Ata shkojnë përsëri në fermë, ku përballen me drejtorin, Nestorin edhe përgjegjësin e sektorit, i cili u përpoq të mohonte në prani të drejtorit të mohonte ato që i kishte thënë më parë. Drejtori i akuzon gazetarët për shantazh dhe kërcënim ndaj tij dhe punonjësve të fermës. Kunati i Neritanit, Dhimitri, është i shqetësuar për reputacionin e tij pas botimit të artikullit. Ai debaton me Neritanin dhe përpiqet ta bindë, për të mos e botuar artikullin. Marjana, që sot është gruaja e drejtorit,ka qënë më parë e dashuria e Neritanit gjatë viteve të universitetit. Ajo vjen një ditë në redaksinë e gazetës dhe i lutet Neritanit që të mos e botojë artikullin pa i thënë arsyen pse. Mevlani, si shok i Neritanit, i tregon që Marjana është gruaja e drejtorit të fermës. Astriti shkon deri në atë pikë, sa e kërcënon Neritanin duke i thënë se mund të përfundojë mësues fshati. Neritani e kupton rëndësinë e këtij artikulli dhe nxitet më shumë për ta botuar atë. Artikulli, pavarësisht përpjekjeve për ta ndaluar, botohet dhe drejtori dënohen për raportin e shifrave fiktive që ka paraqitur në qeveri.
Epiri : udhëtime në Epir dhe Shqipërinë Jugore
Epiri : Udhëtime në Epir dhe Shqipërinë Jugore ; Epiri dhe pushtimi i Greqisë nga Dorët, me autor Nicholas G. L. Hammond ; përkthyer nga Lekë Ndoja ; red. Moikom Zeqo ; red. Frano Prendi. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga "Geer". Libri ka 160 faqe. ISBN 9992794623
Flamur Tairi
Flamur Tairi (lindur më 24 nëntor 1990 në Strugë, Republika e Maqedonisë) është një futbollist shqiptar nga Maqedonia i cili aktualisht luan për ekipin Bylis Ballsh në Kategoria Superiore të Shqipërisë.
Ekipi kombëtar
Flamur Tairi ka qenë anëtar i ekipit U21 të Maqedonisë që nga viti 2008, dhe ka bërë debutimin me U21 më 9 shtator në barazimin 0-0 kundër Norvegjisë.
Kështu foli Mona Liza : libër për të gjithë dhe askënd
Kështu foli Mona Liza : libër për të gjithë dhe askënd, me autor Moikom Zeqo, red. Vath Koreshi, përg. për bot. Enver Kushi. Botuar në Tiranë në vitin 2000, libri ka 345 faqe. ISBN 9992766395
Mes Laokontit dhe Krishtit - Onufri II
Mes Laokontit dhe Krishtit - Onufri II, me autor Moikom Zeqo, red. Pëllumb Xhufi, përg. për bot. Enver Kushi. Botuar në Tiranë në vitin 2000, libri ka 341 faqe. ISBN 9992766360
Pleqësia
Pleqësia (Këshilli i krerëve). Organi më i iartë ekzekutiv e gjyqësor i sistemit fisnor e fshatar, ku marrëdhëniet shoqërore rregulloheshin sipas normave të së drejtës zakonore. Përbëhej nga kreu i fisit, krerët e vëllezërive si edhe nga burra të urtë të fisit e fshatit që i njihnin mirë normat e së drejtës zakonore. Kryesohej nga kreu i fisit (përkatësisht i vëllezërisë dhe fshatit), të drejtat e të cilit ishin të barabarta me ato të anëtarëve të tjerë. Pleqësia kishte këto kompetenca: të thërriste në mbledhje kuvendin e fisit (vëllezërisë a fshatit) e të përgatiste rendin e ditës, pasi shqyrtonte vetë paraprakisht çështjet që do të diskutoheshin; të kujdesej për ruajtjen e rendit, të qetësisë publike dhe për respektimin e normave të së drejtës zakonore; të zgjidhte konflikte të ndryshme në mes të fiseve, vëllezërive ose individëve; të pajtonte gjaqet etj. Si rrjedhojë e prirjes së krerëve të pasur për të kontrolluar të gjithë jetën fisnore, roli dhe kompetencat e Pleqësisë shkuan duke u zgjeruar.
Trafo e rrymës
Trafo e rrymës është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Tatarët
parapamje|Perhapja bashkëkohore e gjuhëve tatare. Tatar (ose Tartarët ) është një emër kolektiv i dhënë  popujve turqë të Evropës lindore dhe të Azisë Veriore. Shumica e Tatarëve jetojnë në qendër dhe në jug të Rusisë, në Ukrainë, në Bullgari, në Kinë, në Kazakistan, në Rumani, në Turqi dhe në Uzbekistan. Në fund të shekullit XX numëroheshin më shumë se tetë milionë. Ata janë gjithashtu një nga pesëdhjetë e gjashtë grupet etnike të identifikuara nga ana e Republikës popullore e Kinës. Ka disa lloje të Tatarëve. Sot, ndërmjet Tatarëve, mund të gjejmë myslimanë dhe të krishterët ortodoksë (sidomos në Rusi). Termi tartar ishte caktuar edhe në perëndim si konfuzion  i cili referohej popujve mongolë, dhe i la vënd emrit  Tartaria pë rajonet e banuara nga popujt  turko-mongol.
Ekin Türkmen
Ekin Türkmen (lindi më 22 gusht 1984) është aktore turke.
Lumkuqi
Lumkuqi është një rrjedhë e vogël ujore që buron në rrethinat e fshatit Sllakoc të komunës së Vushtrisë për çka njihet edhe si lumi i Sllakocit. Lumkuqi është një degë e lumit të Sillnicës dhe sipas veçorive gjeomorfologjike, hidrografike dhe natyrore të shtratit të tij, ekzistojnë kushtet për ngritjen e një akumulimi artificial të ujit.
Lokalitet arkeologjik në Gotovushë
Lokalitet arkeologjik në Gotovushë është një monument i trashëgimisë kulturore në Gotovushë, Shtërpcë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Lista e nofkave të lojtarit snooker
Një pseudonim është një emër përshkrues i dhënë në vend ose përveç emrit aktual të një personi. Si në shumë sporte, në snooker shumë lojtarë kanë pseudonime.
Binali Jëlldërëm
Ai u emërua [Ministër i Transportit nga kryeministri Abdullah Gül dhe vazhdoi në detyrë pasi Erdoan u bë Kryeministër në vitin 2003. Si Ministër i Transportit, ai kryesoi projekte të shumta si Marmaray, linjat hekurudhore të shpejtësisë së lartë dhe një zgjerim në aeroportin e vendit dhe objektet rrugore, megjithëse morën kritika të rënda dhe thirrje për dorëheqjen e tij pas daljes nga binarët e trenit Pamukova në vitin 2004. Në vitin 2011, portofolet e Detit dhe të Komunikacionit u bashkuan me Ministrinë e Transportit, me Jëlldërëm që u bë Ministër i Transportit, Detit dhe Komunikacionit.
Duke lënë detyrën në një riorganizim të kabinetit në vitin 2013, Jëlldërëm kandidoi si kandidat i AKP-së për kryetar bashkie të Izmirit në zgjedhjet lokale të vitit 2014, por humbi nga kandidati aktual i Partisë Republikane Popullore (CHP) Aziz Kocaoğlu. Ai u emërua si këshilltar special i Erdoanit në qershor 2014 dhe u largua nga Parlamenti në zgjedhjet e përgjithshme të qershorit 2015 për shkak të sundimit tre-mandate të AKP-së për deputetët e saj. Ai u riemërua si Ministër i Transportit nga Kryeministri Ahmet Davutoğlu pasi u rizgjodh në Parlament në zgjedhjet e përgjithshme të nëntorit 2015. Pas dorëheqjes së Davutoğlu nga posti i kreut të partisë për shkak të një prishjeje të marrëdhënieve me Presidentin Erdoan më 5 maj 2016, Jëlldërëm u shpall si udhëheqësi i ardhshëm i AKP-së nga Komiteti Qendror Ekzekutiv më 19 maj dhe u zgjodh pa kundërshtim gjatë Kongresit të 2-të të Jashtëzakonshëm të partisë më 2016 maj. Ai formoi qeverinë e 65-të të vendit dhe u bë Kryeministër më 24 maj 2016. Fraksionet e Ushtrisë Turke të pakënaqur me politikat e tij u përpoqën ta rrëzonin atë në një përpjekje të dështuar për grusht shteti ushtarak më 15 korrik 2016.
Si një mbështetës i vendosur i Erdoanit, Jëlldërëm u referua si një kryeministër i "profilit të ulët" dhe pritej të drejtonte një tranzicion nga një sistem parlamentar i qeverisjes në një presidencë ekzekutive, e cila do t'i delegonte pushtete më të mëdha Erdoanit dhe presidencës. Pas fitores së shpallur të votës 'Po' në referendumin kushtetues të 2017, pavarësisht parregullsive zgjedhore, Jëlldërëm dha dorëheqjen si kryetari i AKP-së në vend të Erdoanit, i cili u zgjodh si pasardhës i tij gjatë Kongresit të 3-të të jashtëzakonshëm të AKP-së më 21 maj 2017. si kreu parlamentar i AKP-së me 300 vota në 24 maj. Zyra e Kryeministrit të Turqisë u hoq si rezultat i referendumit kushtetues të vitit 2017.
Në vitin 2013, Jëlldërëm u përfshi në një skandal korrupsioni qeveritar, me aktivitetet financiare dhe sociale të anëtarëve të familjes së tij gjithashtu nën vëzhgim. Ai ka shkaktuar polemika rreth mbrojtjes së tij të mbikëqyrjes më të madhe të qeverisë dhe komenteve që favorizojnë ndarjen e gjinive. Ai ishte kandidati i AKP-së për kryebashkiak të Stambollit si në zgjedhjet e marsit 2019 ashtu edhe në qershor 2019 të Stambollit (kjo e fundit ndodhi pasi Këshilli i Lartë i Zgjedhjeve anuloi zgjedhjet e marsit), duke i humbur të dyja nga kandidati i CHP Ekrem İmamoğlu, të cilin ai pranoi humbjen ndaj dhe uroi për zgjedhjet e qershorit 2019.
Syri i tretë : Naim Frashëri dhe bektashizmi
Syri i tretë : Naim Frashëri dhe bektashizmi, me autor Moikom Zeqo, red. Dritëro Agolli. Botuar në Tiranë në vitin 2001, libri ka 355 faqe. ISBN 9992771046
Lumi i Tërstenës
parapamje|Grykëderdhja e lumit Tërstena në [[Lumi i Sitnicës|Silnicë]]
Lumi i Tërstenës është një degë e lumit Sillnica, që kalon nëpër fshatin Tërstenë të Komunës së Mitrovicës, prej nga edhe ka marr emrin. Në pjesën e poshtme të rrjedhës së tij paraqet hapësirën rreth të cilës është zhvilluar qyteti i Vushtrrisë duke e ndarë qytetin në anën veriore dhe jugore. Zona burimore e lumit të Tërstenës shtrihet në shpatet jugperëndimore të Maleve të Kopaonikut dhe sipas karakteristikave gjeomorfologjike, hidrologjike dhe natyrore të shtratit të tij, ekzistojnë predispozita për ndërtimin e së paku një akumulimi artificial të ujit.
Valdir Benedito
Valdir Benedito (lindur më 25 Tetor 1965) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 3 ndeshje.
Vrasje në gjueti
Filmi "Vrasje në gjueti" prodhim i vitit 1987. Regjia: Kujtim Çashku, Skenari: Neshat Tozaj, Producent: Shqipëria e re, Muzika: Hajg Zaharian.
Përmbajtja e filmit
Tre shokë Fredi, Aleko dhe Pertefi shkojnë për gjueti. Dikush qëllon gabimisht Pertefin dhe e vret. Megjithatë asnjë nuk është i sigurt kush është vrasësi i vërtetë. Aleko që e ka qëlluar vërtet Pertefin pa dashje nuk ka kurajë ta pranojë fajin. Ai përpiqet të përdorë dyshimet dhe ndenjat e fajit.
Petro Papi
Petro Papi (1911-1967). Militant komunist, veteran i lëvizjes punëtore e komuniste shqiptare. Lindi në Korçë më 15.5.1911. U formua e u kalit si revolucionar në gjirin e klasës punëtore korçare. Anëtar i GK të Korçës (1933), u zgjodh kryetar i shoqërisë «Puna» të rrobaqepësve (1934). Për veprimtari antizogiste e revolucionare dhe për pjesëmarrje në organizimin e Demonstratës së Bukës (1936) u arrestua e u internua nga regjimi i Zogut. U zgjodh anëtar i Komitetit Qarkor të Partisë për Korçën (1941). Mori pjesë aktive në Luftën NÇ, u dallua si kuadër i aftë e i vendosur në detyrën si zëvendëskomisar i Brigadës IV S (1944) dhe anëtar i Shtabit të Korparmatës II NÇ (1944). Pas Çlirimit ka kryer detyra të rëndësishme partie dhe shteti, duke dhënë naihmesë për ndërtimin e socializmit. Ka punuar në aparatin e KQ të PPSH dhe prej 1949 për disa vjet si ambasador i RPS të Shqipërisë në disa shtete të huaja. Në Kongresin IV të PPSH (1961) u zgjodh kryerar i Komisionit Qendror të Revizionimit dhe në Xongresin V (1966) kryetar i Komisionit të Kontrollit e Revizionimit. Deputet në Kuvendin Popullor në legjislaturën e pestë (1962) dhe të gjashtë (1966).
Ëndrra të ngrira
Ëndrra të ngrira : tregime dhe novela, me autor Enver Kushi, red. Moikom Zeqo. Botuar në Tiranë në vitin 2000, libri ka 160 faqe. ISBN 9992770244
Bota e krijuar nga Onufri
Bota e krijuar nga Onufri me autor Moikom Zeqo, red. Enver Kushi. Botuar në Tiranë në vitin 2001, libri ka 54 faqe. ISBN 9992771070
Banesa e Ilo Kuneshkes
Banesa e Ilo Kuneshkes është një monument i trashëgimisë kulturore në Boboshtice, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "266/1" më "16.02.1979".
Lumi i Remnikut
Lumi i Remnikut është një lumë i cili buron në rrëzë të malit Gërgavicë, kurse gjatë rrjedhjes së tij mbledh edhe disa burime të tjera të komunës së Rahovecit. Rimniku ka rëndësi të madhe ekonomike për rajonin nëpër të cilin rrjedh. Lumi Rimnik gjatë rrjedhjes së vetë bashkohet me rrjedhën Duhle dhe në fshatin Fortesë bashkohet me lumin e Sopniqit duke formuar kështu lumin Bellaja.
Xhamia Çamllixha
parapamje|Xhamia Çamllixha Xhamia e Çamllixhasë ose Xhamia e Madhe e Stambollit është një projekt qe ekzistues nga viti 2013. Nga 2017, ajo duhet të bëhet.
Banesa e Klani Marjanit
Banesa e Klani Marjanit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "8" më "18.12.1987".
Manastiri i Shën Nikollës (Gjilan)
Manastiri i Shen Nikolles është një monument i trashëgimisë kulturore në Strazhë, Gjilan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 02 - 119/80.
Muzeu Tokat e Biblës
Bibla Lands Muzeu (מוזיאון ארצות המקרא ירושלים - Muzeon Artzot HaMikra) është një muze dedikuar për vendet e lashta dhe kulturat në Biblës hebraike. Muzeu është vendosur në Jerusalem, tjetër për Muzeu i Izraelit.
Zëvendësi i grave
Zëvendësi i grave është film kinematografik shqiptar, prodhim i vitit 1987.
Shtëpi banimi - Fitim Gjata
Shtëpi banimi - Fitim Gjata është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Negoçani
Negoçan (greqisht: Νίκη/Níki) është fshat në qarkun i Follorinës, Greqi. Përpara vitit 1926, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Νεγκοτσάνη/Negkotsáni.
Valdo Filho
Valdo Filho (lindur më 12 Janar 1964) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 45 ndeshje.
Ëma
thumb E ëma ose Nëna është prindi femër i një ose disa fëmijëve. Nënat janë gra të cilat kujdesen për fëmijët e tyre, të cilët mund të jenë ose të mos jenë pasardhësit e tyre biologjikë. Kështu, në varësi të kontekstit, gratë mund të konsiderohen nëna për shkak të lindjes, për arsye të kujdesit ndaj fëmijëve të tyre, ofrimit të vezës për fekondim ose organizmit (mitrës) për zhvillimin e foshnjes apo ndonjë kombinim tjetër. Këto kushte sigurojnë një mënyrë për të përcaktuar konceptin e amësisë, ose gjendjen e të qenit nënë. Gratë të cilat e plotësojnë kushtin e tretë dhe të parë zakonisht quhen 'nëna e lindjes' ose 'nëna biologjike', pavarësisht nëse personi në fjalë vazhdon të jetë prind kujdestar i fëmijës së saj ose jo. Prandaj, një grua që plotëson vetëm kushtin e dytë mund të konsiderohet nënë adoptuese ndërsa ato të cilat plotësojnë vetëm kushtin e tretë quhen nëna zëvendësuese ose surrogat nëna. Termat më të shpeshtë me të cilët fëmija i drejtohet nënës së tij janë: nënë, nani, ma, mam, mami, mama, ana, etj.
Banesa e Lipi e Vaske Kotes
Banesa e Lipi e Vaske Kotes është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "1886" më "10.06.1973".
Lumi i Istogut
parapamje|Burimi i lumit të Istogut parapamje|Lumi i Istogut te Ura e Zallçit Lumi i Istogut buron nga bjeshka mbi qytetin e Burimit, në një lartësi mbidetare prej rreth 560 metrash, me një pastërti të madhe, me cilësi shumë të mirë dhe në krahasim me lumenjtë e tjerë ky lumë deri në derdhjen e tij në lumin Drini i Bardhë afër fshatit Bërkovë nuk pëson ndryshime të mëdha në cilësi, prandaj dhe nga monitorimi i gjertanishëm njihet si lumi më i pastër në Kosovë. Gjatësia e lumit të Burimit/Istogut është 23 km.
Energjia e qëndrueshme
Energjia e qëndrueshme është forma e fitimit të energjisë nga burime të pashterueshme, ashtu që furnizimi i kësaj forme të energjisë shërben nevojat e së tashmes pa cenuar mundësitë që gjeneratat e ardhshme të plotësojnë kërkesat e tyre me ato burime.
Teknologjitë që nxisin energjinë e qëndrueshme përfshijnë burimet e  energjisë së ripërtëritshme, siç janë hidroelektriciteti, energjia diellore, energjia e erës, energjia nga dallgët, energjia gjeotermike, bioenergjia, energjia nga baticat gjithashtu edhe teknologjitë e projektuara për të përmirësuar efikasitetin e energjisë.
Përkufizimi
Efikasiteti i energjisë dhe energjia e ripërtëritshme thuhet se janë shtyllat binjake të energjisë së qëndrueshme. Disa mënyra në të cilën  energjia e qëndrueshme  është përcaktuar janë:
Familja Bruni
Familja u largua kur qyteti u pushtua nga osmanët. Një pjesë e familjes ndodhej në Koper të sotëm në Slloveni. Giovanni Bruni përmendet si kryepeshkop i Ulqinit në vitin 1581. Ai u bë kryepeshkop në 1551 dhe mori pjesë në këshillin e Trentit në 1563. Ai vdiq nga spanjollët që hipën në anijen e tij dhe e vranë pas Betejës së Lepantos, megjithëse bërtiti "Unë jam i krishterë, unë jam peshkop". Në vitin 1537, Antonio II i familjes Bruti u martua me Marian e familjes Bruni në Ulqin. Gasparo Bruni përmendet si kalorësi i parë i Maltës, shërbëtor i Sulltan Murad III. Familja ishte "subjekt trans-perandorak" me anëtarë që punonin si përkthyes, tregtarë dhe burra të kishës duke i bërë ata të çmueshëm për venedikasit dhe osmanët.
Oh My Goddess!
Oh My Goddess! (ああっ女神さまっ, Aa! Megami-sama! - në shqip Oh perëndesha ime!), njohur ndryshe edhe si ''Ah! My Goddess'' është një serial anime për të rritur, i përshtatur nga versioni origjinal i serive manga me të njëjtin titull. Prodhuar nga Kosuke Fujishima, manga do të nxirrej për herë të parë në qarkullim më 25 gusht 1988 si pjesë e revistës mujore "Afternoon" e firmës Kodansha. Si një komedi romantike, që nga dalja e mangës, ngjarjet dhe ndodhitë janë pasuruar me më shumë aksjon dhe mister (mbase kjo një mënyrë për të rritur audjencën e serialit).
Babai i studentit
Filmi "Babai i studentit" prodhim i vitit 1988 me metrazh të shkurtër. Regjia: Fatmir Koçi, Skenari: Fatmir Koçi, Producent: Shqipëria e Re, Muzika: David Tukiçi.
Oh My Goddess!
Rreth mangës dhe serialit anime janë prodhuar shumë filma të tjerë. Për t'u përmendur janë filmi OVA (Original Video Animation) me të njëjtin titull Oh My Goddess!, seriali telviziv anime Adventures of Mini-Goddess (Aventurat e Mini-Goddess) me 48 seri, filmi ''Ah! My Goddess: The Movie dhe seriali origjinal anime i përpunuar nga manga Ah! My Goddess'' që ndahet në dy sezone me gjithësej 50 seri.
Babai i studentit
Përmbajtja e filmit
Një fshatar niset për në kryeqytet për të vizituar të birin student. Ai e sheh të birin në shoqërinë e dy vajzave kryeqytetase të veshura sipas modës së fundit. I riu e anashkalon takimin me të atin. Kur më pas e takon të atin diçka është thyer midis tyre.
Oh My Goddess!
Përmbledhje
thumb|left|200px|Nga e majta në të djathtë Urd, Belldandy dhe Skuld në siglën e hapjes të srialit anime. thumb|left|200px|Nga epizodi i parë. Nga e majta në të djathtë Mishima dhe Kiichi.
Babai i studentit
Aktorët në role
Xhirimet e këtij filmi janë bërë tek Fakulteti Histori-Filologji, Tiranë.
Oh My Goddess!
Përmbledhje
Keiichi është një gjimnazist i vitit të parë. Ai është i persekutuar nga fati i keq, por pavarsisht nga kjo ai nuk mërzitet dhe zemra e tij qëndron e bardhë. Ai është i gatshëm të ndihmojë këdo në nevojë dhe vlerson edhe gjërat që mund të ngjasojnë si pa rëndësi. Mbase për këtë arsye ai zgjidhet nga kompjuteri i perëndeshave si personi që meriton dëshirën e rradhës. Belldandy dërgohet në tokë për të pyetur Keiichin për dëshirën e tij. Ajo i spjegon atij që mund të shprehë një dëshirë të tijën dhe mund të kërkojë çdo gjë; madje ai mund të kërkojë edhe shkatarrimin e botë edhe pse Belldandy i spjegon se ato e dinë mirë që ai nuk do e shprehë kurrë një dëshirë të tillë. Duke kujtuar se kjo është një shaka e shokëve të tij më të mëdhenj, Keiichi nuk e merr shumë seriozisht punën. Më shumë se një dëshirë, ngjason me një ide kërkesa e tij që një perëndeshë si Belldandy të qëndrojë me të përgjithëmonë. Sa po kjo dëshirë shprehet, nga Balldendy një dritë e fortë rrezaton dhe Keiichi e kupton që ajo nuk ishte një shaka, por gjithshka ishte e vërtetë. Me sa duket ajo do të qëndrojë me të përgjithëmonë dhe problemet do të fillojnë gjithashtu.
Seriali manga, ashtu si seriali anime ka kryesisht në bazë historinë e Keiichi-t dhe Belldandy-t. Në seritë në vazhdim këta dy personazhë do të afrohen gjithmonë e më shumë me njëri tjetrin duke u vendosur shpesh në situata të vështira. Më vonë personazhë si Urd dhe Skuld e të tjerë, do të pasurojnë serialin (si serialin anime ashtu edhe serialin manga), duke e bërë Oh My Goddess! një komedi romantike. Konfliktet janë përpunuar bukur dhe si manga dhe anime është një eksperiencë e këndshme për adhuruesit.
Filma të Prodhuar në Vazhdim
Që nga dalja e mangës, Oh My Goddess! ka pasur shumë ndryshime në mënyrën e të vizatuarit dhe hisotrisë. Me të njëtin titull më vonë do të prodhoheshin shumë filma të tjerë (të gjitha të llojit anime), që do të kishin origjinalitetin e tyre. Më poshtë paraqiten katër filmat e nxjerrur në qarkullim deri më vitin 2007.
Manga
thumb|150px|Kapaku i volumit të katërt të mangës Oh My Goddess!
Manga u publikua për herë të parë më 1988. Në fillim manga nuk ishte një serial i mirfilltë, dhe ideja e fillimit e ka origjinën në mangën Taiho Shichauzo (逮捕しちゃうぞ - Jeni nën Arrest) ku personazhi kryesor i lutet një perëndeshe (si personazhi Belldandy në mangën e sipërpërmendur). Më shumë si një ide "tallëse" në mangën "Je nën Arrest", Fujishima e pëlqeu shumë pikturimin e tij të perëndeshës, aq sa vendosi të shkruante një manga më vete dhe të plotë me këtë temë.
Gjyteti i Syriganës
Gjyteti i Syriganës është një monument i trashëgimisë kulturore në Syriganë, Skenderaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër.
Banesa e Manushe Sherrit
Banesa e Manushe Sherrit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "1886" më "10.06.1973".
Jeff Dunham
Jeffrey "Jeff" Dunham lindi më 1962. Është një aktor dhe komedian amerikan.
Nëna surrogate
Nëna surrogate është ajo nënë e cila mbetet shtatzënë dhe rrit një foshnjë në mitrën e saj për një person ose çift tjetër, duke ua dhënë atyre foshnjën sapo ajo të lind. Surrogacia është një marrëveshje, shpesh e shoqëruar edhe me një marrëveshje ligjore, ku një grua bie dakord të mbetet shtatzënë, të mbajë shtatzëninë në afatin e duhur dhe të lindë një ose disa fëmijë, e gjithë kjo për një person apo persona të tjerë, të cilët janë ose do të bëhen prindërit e fëmijës ose fëmijëve të porsalindur nga nëna surrogate (zëvendësuese). Rastet më të shpeshta kur njerëzit mund të kërkojnë një marrëveshje të surrogatësisë janë atëher kur shtatzënia është e pamundur, kur rreziqet e shtatzënisë paraqesin rrezik për shëndetin e nënës ose kur një burrë i vetëm ose një çift mashkull dëshiron të ketë një fëmijë. Në këto marrëveshje, kompensimi monetar mund ose nuk mund të përfshihet. Marrja e parave për marrëveshjen konsiderohet surrogaci komerciale ndërsa mosmarrja e kompensimit përtej rimbursimit të shpenzimeve të arsyeshme konsiderohet altruizëm. Ligjshmëria dhe kostot e zëvendësimit ndryshojnë gjerësisht ndërmjet juridiksioneve, ndonjëherë duke rezultuar në marrëveshje problematike ndërshtetërore të cilat mund të kërkojnë edhe ndërhyrje ndërkombëtare.
Kodikologjia
parapamje| Shenjat kodikologjike Kodikologjia (nga gjuha latine codex, codicis, "fletore, libër"; dhe greqishtja e lashtë - λογία, - logia ) është studimi i kodikëve ose librave në dorëshkrim të shkruar në pergamenë (ose letër) si objekte fizike. Shpesh është e njohur edhe si 'arkeologjia e librit', ka të bëjë me materialet ( pergamenë, të cilat nganjëherë referohen si membrana ose vellum, letër, pigmente, bojëra etj), dhe teknika të përdorura për të bërë libra.
Deri më tani nuk ka përkufizime të qarta: disa kodikologë thonë se fusha e tyre përfshin paleografinë, studimin e shkrimeve të vjetra të dorës, ndërsa disa paleografë thonë se fusha e tyre përfshin kodikologjinë. Studimi i tipareve të shkruara si margjina, glosa, mbishkrimet e pronësisë, etj bie në të dy kampet, ashtu si dhe studimi i aspekteve fizike të dekorimit, i cili ndryshe i përket historisë së artit.
Nga një ekzaminim i ngushtë i cilësive fizike të një libri, ndonjëherë është e mundur të përcaktohet historia dhe origjina e tij, ose të përputhen elemente të ndara prej kohësh me origjinë nga i njëjti libër. Paleografët dhe kodikologët gjithashtu mund të studiojnë historinë e bibliotekave, mbledhjen e dorëshkrimeve dhe katalogimin e librave.
Shprehjet më pak të përdorura përkrah "Kodikolgjisë" përfshijnë siç përmendet "arkeologjia e librit" dhe " Manuskriptologjia " që përdoret për shembull në shkrimet anglo - indiane.
Bregu i ashpër
Filmi "Bregu i ashpër" prodhim i vitit 1988. Regjia : Drita Koçi, Skenari: Diana Çuli, Producent: Shqipëria e re, Muzika: Thoma Simaku.
Përmbajtja e filmit
Në fund të luftës së II Botërore Luljeta caktohet të punojë si aktiviste e partisë në zonat e thella malore. Kriminelët e detyrojnë gruan të rrijë e mbyllur brenda katër mureve sipas kanunit dhe kjo e pengon Luljetën të zhvillojë aktivitetin e saj.
Lidhje të jashtme
https://youtu.be/oALXyZjBCI8
Energjia e ripërtëritshme në Afghanistan
Energjia e ripërtëritshme në Afghanistan varion nga energjia e biomasës, hidroenergjia, diellore dhe energjia e erës në Afghanistan.
Energjia nga biomasa
Energjia nga biomasa tradicionale furnizon 85% të kërkesës për energji, si nga druri dhe mbetjet e kafshëve.
Energjia nga fuqia e ujit
Aktualisht ka një kapacitet 304 MW të instaluar të energjisë elektrike që prodhohet nga hidrocentralet, në të cilën 183 MW janë funksionale.
Familja Drako
parapamje| Georgios Drakos (1788-1827) një gjeneral në Luftën Greke të Pavarësisë Drakos është një familje e shquar greke me origjinë nga Epiri. Për herë të parë u shfaq në shekullin e 18-të si një klan Suliot.