cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mulla Shefki I.Rashiti
Shefkiu u lind në fshatin Llashticë të Gjilanit në vitin 1861. Mësimet e para fetare i mori nga babi i tij mulla Ilazi (i cili kishe kryer medresen në Stamboll). Më pas kreu edhe mejtepin e këtushën pranë xhamisë së fshatit të tij të lindjes në Llashticë. Pas përfundimit të mejtepit u regjistrua në medresen "Atik" në Gjilan, të cilën gjithashtu e kreu me sukses.
Salmedin Mesihović
Salmedin Mesihović (lindur më 5 prill 1975, në Sarajevë) është profesor bosnjan i historisë dhe arkeologjisë në Fakultetin Filozofik, Departamenti i Historisë, në Universitetin e Sarajevës, Bosnje dhe Herzegovinë.
Biografia
Salmedin Mesihovic është një historian dhe arkeolog i përgatitur profesionalisht. Ai studioi histori në Departamentin e Historisë të Fakultetit Filozofik, në Universitetin e Sarajevës dhe u diplomua në vitin 1999. Postdiplomia dhe magjistrali i përfundoi në vitin 2004 në studimet pasuniversitare të Arkeologjisë të Fakultetit Filozofik, të Universitetit të Zagrebit, duke mbrojtur tezën e masterit: Problem kulturne i etničke zajednice Autarijata ( transl.  Problemi i Komunitetit Kulturor dhe Etnik të Autariatae ). Në të njëjtin universitet, ai mbrojti disertacionin e doktoratës në vitin 2007 me titull: Dezitijati: kulturna i narodnosno-politička zajednica u Iliriku i osvajanja Oktavijanova doba ( transl.  Daesitiates : bashkësia kulturore dhe etno-politike në Ilirik dhe pushtimet e epokës së Oktavianit ). Historijska traganja (Kërkimet historike).
Ai ka punuar në Departamentin e Historisë të Fakultetit Filozofik në Sarajevë që nga viti 2000. Ai u bë profesor asistent në vitin 2009, dhe profesor i asociuar i historisë së lashtë nga viti 2013. Ai mori pjesë në një numër konferencash shkencore.Mesihovic gjithashtu ishte Shef i Departamentit të Arkeologjisë në Fakultetin Filozofik të Universitetit të Sarajevës nga viti 2009 deri në vitin 2012.Si autor Mesihović ka shkruar një numër punimesh, të botuara në revista dhe periodikët endryshëm shkencor dhe profesional vendore dhe ndërkombëtare, të tilla si Godišnjak Centra za balkanološka ispitivanja ( transl.  Yahrbuch/Vjetari i Qendrës për Studime Ballkanike -e cila është revistë e Qendrës për Studime Ballkanike të Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Bosnjës dhe Hercegovinës), Prilozi Instituta za istoriju ( transl.  Kontributet e Institutit të Historisë ),  Historijska traganja ( transl. Kërkimet historike), Znakovi vremena ( transl.  Shenjat e kohës ),  Bosna Franciscana (transl.  Bosnja Franciskane ). Ai është bashkëautor i disa teksteve shkollore, libra shkollorë për shkollat e nivelit fillor dhe të mesëm. Vepra më e njohur e tij është libri me titull, "Beteja për Ilirikun:Revolta Batoniane" botuar në vitin 2018.
Kortizoli
Kortizoli është një hormone steroidale e prodhuar nga kora e sipërme e mushkërive (gjëndrave nadore) në organizmin e njeriut. Është një nga hormonet kryesore të stresit dhe ndikon në reagimin e trupit ndaj situatave stresante. Kortizoli lëshohet në përgjigje të stimuli stresorëve fizikë dhe emocionalë, siç janë ankthi, frika, gjumi i keq, infeksionet, traumat, etj.
Funksioni i kortizolit është të rregullojë metabolizmin e karbohidrateve, yndyrnave dhe proteinave. Ai ndihmon në rritjen e nivelit të sheqerit në gjak dhe zvogëlon inflamacionin në trup. Kortizoli gjithashtu përmirëson funksionin e sistemit imunitar dhe ndihmon në menaxhimin e presionit të gjakut.
Megjithatë, një prodhim i tepërt i kortizolit për një kohë të gjatë mund të ketë efekte negative në trup. Një nivel i lartë i kortizolit mund të shkaktojë probleme si rritje e peshës, rënie e densitetit të eshtrave, tensioni i lartë i gjakut, dobësi muskulare, ndryshime në ciklin menstrual, ankth dhe depresion.
Në përgjithësi, kortizoli është një hormone e rëndësishme për reagimin e trupit ndaj stresit, por duhet të mbahet në nivelin e duhur për të ruajtur shëndetin e përgjithshëm. Nëse keni shqetësime lidhur me nivelet e kortizolit tuaj, është gjithmonë e mirë të konsultoheni me një mjek për vlerësimin dhe këshillimin e duhur.
Nikolin Lorenci
U nda nga jeta më 21 nëntor 2020 në moshën 72 vjeçare nga COVID-19.
Shqipëria nga diktatura në demokraci : teori dhe praktikë
Shqipëria nga diktatura në demokraci : teori dhe praktikë libër me autor Eduart Kaca dhe Hajri Mandri (red.). Botuar në Tiranë nga "Kristalina-KH", në vitin 2004. Faqe 242. ISBN 99943-625-1-8
Perikopi evangjelik në gjuhën arbëreshe i shek. të XIV : dokumenti më i vjetër i shqipes së shkruar
'''Perikopi evangjelik në gjuhën arbëreshe i shek. të XIV : dokumenti më i vjetër i shqipes së shkruar''' libër nga Nilo Borgia ; shkroi, parath e përkth. Elena Kocaqi. Botuar në Tiranë nga "Dodona" në vitin 2020. Libri ka 144 faqe. ISBN 9789928461612
Venusi dhe Marsi (Botticelli)
parapamje|600x600px| Venus dhe Mars, c 1485. Tempera dhe vaj në panelin e [[Plepi|plepit, 69 cm x 173 cm. Galeria Kombëtare, Londër ]] Venusi dhe Marsi (ose Marsi dhe Venusi) është një pikturë e panelit rreth vitit 1485 nga piktori italian i rilindjes Sandro Botticelli. Ajo tregon perënditë romake Venus, perëndeshën e dashurisë, dhe Marsi, zot i luftës, në një alegori të bukurisë dhe trimërisë. Rinor dhe argëtues një cift i mbështetur në një mjedis të pyjeve, e rrethuar nga fëmijët e gjallë demonë.
Piktura ishte menduar ndoshta për të përkujtuar një martesë, i vendosur në veshje me dërrasa ose një pjesë të mobiljeve që të zbukuronin dhomën e gjumit të nuses dhe dhëndërit, ndoshta si pjesë e një sërë veprave. Kjo është sugjeruar nga formati i gjerë dhe nga pikëpamja e ngushtë e shifrave. Ajo shihet gjerësisht si një pamje ideale e dashurisë sensuale. Duket e mundshme që Botticelli të përpunojë konceptin për pikturën, me aluzione të mësuara, me një këshilltar të tillë si Poliziano, poeti i shtëpisë Medici dhe dijetari i Rilindjes Humaniste.
Galeria Kombëtare e vitit 2017 e "1485" është ndjekur këtu. Lightbown daton që "ndoshta rreth 1483", por Etlingers në "gjysmën e dytë të 1480s". Të gjitha datat varen nga analiza e stilit, pasi piktura nuk ka bindshëm një datë të caktuar, si për shembull një martesë. Prandaj vjen pak vite pas Primavera, Pallas dhe Centaur (të dy rreth 1482) dhe rreth kohës së Lindjes së Venusit (rreth vitit 1486). Ajo është e vetmja prej këtyre pikturave jo në Uffizi në Firence, dhe ka qenë në Galerinë Kombëtare në Londër që nga viti 1874.
Përshkrimi
parapamje| Satifi i foshnjave dhe peizazhi parapamje|450x450px| Mars, me folenë e grykës në të djathtë Venusi shikon gjumin e Marsit, ndërsa luajnë dy femijë të mitur, duke mbajtur përkrenaren e tij (një sallatë ) dhe heshtën si një tjetër që qëndron brenda pragut të tij nën krahun e tij. Një e katërta rreh një guaskë të vogël në veshin e tij në një përpjekje, deri tani të pasuksesshme, për ta zgjuar atë. Implikimi i qartë është se çifti është duke bërë dashuri dhe sjellja e zakonshëme e burrit e rënies në gjumit pas seksit ishte një subjekt i rregullt për shaka të ashpra në kontekstin e dasmave në Rilindjen e Italisë. Gjuetia dhe guaskat mund të lexohen si simbole seksuale.
Skena është e vendosur në një korije të myrtleve, tradicionalisht të lidhur me Venusin dhe martesën, ndoshta edhe magjinë, e lidhur me Lorenzo de 'Medici ( il Magnifico ), ose ndoshta të dyja bimët. Ekziston një pamje e kufizuar e livadës përtej, duke çuar në një qytet të largët me mure.
Në plan të parë, një tufë e grerëzave rri pezull rreth kokës së Marsit, ndoshta si një simbol që dashuria shpesh shoqërohet me dhimbje. Një shpjegim tjetër, sugjeruar së pari nga Ernst Gombrich, është se Grerëzat përfaqësojnë familjen Vespucci që mund të ketë porositur pikturë. Ata kishin qenë fqinjë të Botticellit që nga fëmijëria e tij dhe kishin porositur <i id="mwNw">Shën Agustinën në Studimin e Tij</i> për kishën Ognissanti në vitin 1480, ndoshta përveç komisioneve të tjera. Shtresa e tyre e armëve përfshinte gërmadhat, pasi emri i tyre do të thotë "grushta të vogla" në italisht dhe foleja e gërmave, në një gropë në pemën në këndin e sipërm të djathtë, është pikërisht në vendin e panelit ku veshja e armëve të një mbrojtësi u pikturua shpesh.
Piktura mendohet fillimisht të jetë vendosur në panelizim si një spalliera, ose pjesë e mobiljeve të tilla si një shtrat, mbrapa një krevati, një divan prej druri ose një copë të ngjashme.
Ronald Lightboun e përshkruan Marsin si "lakuriqin më të përsosur të meshkujve të Botticellit", megjithëse nuk ka një numër të madh të këtyre; ai ishte më pak i interesuar në përsosjen e anatomisë së figurave të tij sesa shumë prej bashkëkohësve të tij fiorentin, por duket se i ka kushtuar vëmendje të veçantë këtu. Venusi këtu, ndryshe nga lindja e artistit Venusi, është veshur plotësisht, pasi ajo është në një mënyrë martesore. Kjo pavarësisht se Venusi ishte bashkëshortja e Vulcanit, duke e bërë marrëdhënien e shkelur me normat normale njerëzore. Në Neoplatonizmin grek, Harmonia ishte vajza e bashkimit të tyre. Burime të tjera të vonshme klasike e konsideronin Cupidin si një fëmijë të bashkimit.
Interpretimi
majtas|parapamje| Venusi Pikëpamja e zakonshme e dijetarëve është se piktura është porositur të kremtojë një martesë dhe është një përfaqësim relativisht i pakompletuar i kënaqësisë sensuale, me një kuptim të shtuar të dashurisë që pushton ose e tejkalon luftën. Kjo ishte një vend i zakonshëm në të menduarit e Rilindjes, e cila mund të përpunohej në aspektin e Neoplatonizmit të Rilindjes. Ashtu si me mitologjitë e tjera, Ernst Gombrich dhe Edgar Uind ishin të parët për të analizuar pikturën në këto kushte. Marrëdhënia e çiftit mund të konsiderohet gjithashtu në aspektin e astrologjisë, në të cilën MarsI është, sipas Marsilio Ficino, "i shquar në forcë midis planetit, sepse i bën njerëzit më të fortë, por Veneri e zotëron ... duket se e zotëron Marsi, por Marsi kurrë nuk e zotëron Venusin ".
Kritiku viktorian John Addington Symonds, pa u pajtuar me këtë interpretimin, mendoi se sapo veshësi i modes Botticelli u mbivlerësua ai "mbajti një dashuri të paarsyeshme për pamjen", duke shkruar se "Fytyra dhe qëndrimi i atij Venusi josptikues ... përballë dashnores së tij të gërhollë, për të simbolizuar indinjatitë që gratë duhet të durojnë nga djemtë e çuditshëm dhe nënçmues me vetëm të rinjtë për t'i rekomanduar ato ".
Një interpretim i pandershëm është nga Charles Dempsey, i cili gjen një domethënie më të keqe në figurë, me satirët e vegjël si <i id="mwUQ">incubi</i> që mundojnë gjumëin, duke provokuar "tmerret seksuale në ëndrrat e atyre që janë të lidhur në një gjendje gabimi dhe konfuzioni sensual". Ai përfundon se "Ideja e dashurisë këtu të investuar në Venus duket të zbulohet, jo në një festim pozitiv të shpirtit që ngjall jetën natyrore të shfaqur në Primavera dhe Lindjen e Venusit, por si një fantazi bosh sensuale që çarmatos dhe torturon shpirtin e gjumit një guxim ushtarak dikur virile.
Puna është pajtuar nga të gjithë në përshkrimin nga Lucian, një poet në greqi i shekullit të dytë të Krishtit, një pikturë e famshme, e humbur tashmë, nga Echioni i ceremonisë së dasmës së Aleksandrit të Madh dhe Roxan-ës. Pikturë e lashtë ndoshta e përshtatur në ikonografi lidhur me Venusin dhe Marsin e historikut të Alexandrit dhe nuses së tij. Ekphrasis ose përshkrimi Lucian përmend dashurira ose putti duke luajtur me forca të blinduara të Aleksandrit gjatë ceremonisë, dy që mbanin heshtën e tij dhe njëri që ka zvarritur brenda parzmorrizës së tij.
Kjo është marrë si dëshmi e bashkëpunimit të Botticellit me këshilltarët humanistë me arsimin e plotë klasik që i mungonte, dhe gatishmërinë e tij për të rikrijuar mrekullitë e humbura të pikturës së lashtë, një temë në interpretimin e disa prej veprave të tij sekulare, më qartë në gënjeshtër e Apelles, i cili gjithashtu përdor Lucian. Një sarkofag romak në Vatikan është gdhendur me një Mars dhe Venus të ngjashëm, të shoqëruar nga putti. parapamje| Detaj nga e djathta poshtë Në vitin 2010, fabrika e mbajtur nga satiri në këndin e poshtëm të djathtë të pikturës u identifikua hipotetikisht si fryt i stormonit Datura nga historiani i artit David Bellingham. Kjo bimë, e cila shpesh quhet "acid i njeriut të varfër", ka prona të krahasuara me një përzierje të opiumit dhe alkoolit dhe mund të shkaktojë zbehje ose përgjumje, pasi efektet e saj vdesin. Të tjerë pyesin se si kjo bimë, e cila normalisht konsiderohej vetëm një amtare e Amerikës së Veriut, mund të kishte arritur në Itali deri në vitin 1480, dhe e hodhi poshtë idenë. Sidoqoftë, në vitin 2017, në uebsajtin e Galerisë Kombëtare miratoi identifikimin si një "mollë gjërash".
Bellingham sugjeron që uzina në rritje në këndin e poshtëm të djathtë është një specie e Aloe, e vlerësuar nga grekët me fuqi medicinale, si dhe duke ofruar mbrojtje kundër shpirtrave të këqij dhe duke rritur eksitim seksual. Bellingam propozon disa shtresa identifikimi për figurat, duke krijuar kuptime të ndryshme. Këto përfshijnë çiftin si Adami dhe Eva.
Modele të mundshme
Ashtu si me shumë të tjera të pikturave laike të Boticelit, figura të para nga shoqëria e lartë fiorentine janë propozuar si modele për figurat. Giuliano di Piero de 'Medici është propozuar si modeli atletik për Marsin dhe, pothuajse në mënyrë të pashmangshme, është sugjeruar që Venusi të ketë fytyrën e Simoneta Vespucci, një bukuri e madhe e kohës, e martuar me kushëririn e Amerigo Vespucci. Kandidatura e Giuliano di Piero de 'Medici si një model për Marsin është disi problematike pasi ai u vra në vitin 1478, që është 5 vjet përpara datës më të hershme të krijimit të pikturës (1483). Simoneta Vespucci është sugjeruar si model ose frymëzim për një numër të madh të bukurive të Botticellit, karakteristikat e të cilit nuk kanë të ngjarë të kenë ngjashmëri të ngushtë me njëri-tjetrin.
Wilhelm von Bode (viti 1929) së pari propozoi palë si modele në këtë pikturë; në interpretimin e tij, Marsi është i lodhur pas rrotullimit, dhe Venusi i duket atij në një ëndërr, si çmimi i tij. Giuliano kishte zgjedhur Simonetta si "zonjën" e tij në një kthesë të famshme në vitin 1475, organizuar nga vëllai i tij më i madh Lorenzo de 'Medici ("Lorenzo il Magnifico"), sundimtari efektiv i Firences për të festuar një traktat në Venedik dhe Milan. Kjo shfaqje bujare për publikun u përkujtua në poemë nga Poliziano, poeti gjykatës Medici, i njohur si STANZE ose la Giostra ( "Vargjet" ose "bëj dyluftim"), duke i dhënë një përshkrim të hollësishëm, duke përfshirë një përshkrim të Giuliano baner në një imazh të Pallas Athene, i cili u pikturua nga Botticelli.
Shumë komentatorë të mëvonshëm kanë marrë ndoshta këtë shfaqje të shkruar të dashurisë në oborrin e Petrarchanit duke përdorur gruan e bukur të re të një aleati politik mbi-fjalë për fjalë, duke gjeneruar një legjendë për një marrëdhënie të vërtetë mes të dyve. Nuk ka gjasa që ndonjë çështje e tillë të ketë ndodhur; Mësuesi aktual i Giuliano, Fioretta Gorini, ishte i njohur (dhe djali i tyre u bë Papa Klementi VII ). Të dy Giuliano dhe Simoneta kishin qenë të vdekur për disa vite kur kjo pikturë u bë: Simoneta vdiq në 1476 në 22, dhe Giuliano u vra në vitin 1478 në konspiracionin Pazzi. parapamje|400x400px| Hollësi e Marsit Stanze 122 përshkruan se si heroi e gjeti Venusin "të ulur në buzë të shtratit të saj, vetëm ,atëherë i lëshuar nga përqafimi i Marsiut, i cili mbështetej në shpinë në prehër, duke ushqyer ende sytë në fytyrë". Megjithatë, përshkrimi, i Marsit në xhiron e Venusit, duke vështruar në të, është një përshtatje e dobët për pikturën. Poliziano ishte një nga studiuesit humanistë në oborrin e Lorenzo de 'Medici, dhe dhomat e tij rrëfejnë aftësinë e Giuliano di Piero de' Medici në një turne dyluftimi. Burimi i fundit për poezinë e Polizianos është Lucretius I.32-34.
Prejardhja
Edhe pse sot Boticelli është piktori më i famshëm fiorentin në gjysmën e dytë të shekullit të 15-të, reputacioni i tij arriti këtë nivel vetëm në fund të shekullit të 19-të, kur theksimi i tij në linjën dhe konturin e tij u nda me ndjeshmërinë bashkëkohore. Midis 1857 dhe 1878, Galeria Kombëtare, Londër, mori pesë nga veprat e tij, duke përfshirë Venus dhe Mars. parapamje|400x400px| Piero di Cosimo, Venus, Marsi dhe Cupid, Gemäldegalerie, Berlin, c. 1505 Kjo pikturë u ble në Firence nga koleksionisti dhe tregtari anglez, Alexander Barker, midis 1864 dhe 1869 dhe më pas u ble nga Galeria Kombëtare në ankandin e koleksionit të Barker në Christie më 6-8 qershor 1874, për 1,050 (Lot 88). Kjo është shitja e vetme e regjistruar në tregun e hapur të një prej pikturave mitologjike të Boticelit, të tjerët që mbërritën në mbledhjen e Grand Dukëve të Medicieve të Firences në një datë të hershme dhe më pas kaluan në Uffizi. Galeria Kombëtare bleu 13 vepra në shitje, ku drejtori, Sir William Boxall, u shoqërua nga Benjamin Disraeli, atëherë Kancelari i Departamentit, i cili dëshironte të blinte. Priftëria e papërfunduar nga Piero della Francesca u ble për 2.415 funte, dhe një afresk Kthimi i Ulises nga Pinturicchio për £ 2,152.
Piero di Cosimo
Megjithëse ka piktura të tjera të Venusit dhe Marsit, puna e Boticelit shpesh krahasohet me Venusin, Marsin dhe Cupidin nga Piero di Cosimo ( Gemäldegalerie, Berlin, 1505), një piktor më i ri fiorentin që e kishte parë ndoshta Boticelin. Piktura ndoshta daton në rreth 1500-05, dhe më vonë i përkiste Giorgio Vasari. Ngjashmëritë përfshijnë dy shifrat që mbështeten, me Marsin në gjumë dhe Venusin zgjuar, dhe një grup të shërbyesve të mitur që luajnë me armaturën e Marsit, në një mjedis të shkurreve që hapen në një peizazh. Ata dallojnë në atmosferë dhe aspekte të tjera, dhe Piero ka përfshirë një Cupid të mitur, një peizazh të gjerë dhe disa kafshë që ai donte të pikturohej. Për Erwin Panofsky, Piero është një "pastorale magjepsëse primitiviste" ku versioni i Boticelit është një "alegori solemnisht klasifikuese".
Referimet
Burime letrare
Provincat e Arabisë Saudite
Provincat e Arabisë Saudite, të njohura gjithashtu si Rajone, dhe zyrtarisht Emiratet e Provincave të Mbretërisë së Arabisë Saudite (arabisht: إمارات مناطق المملكة العربية السعودية‎, romanizuar: Imārātu Manāṭiq al-Mamlakat il-'Arabiyyat il-Sa'udiyyah), janë 13 divizionet administrative të nivelit të parë të Mbretërisë së Arabisë Saudite.
Historia
Pas bashkimit të Arabisë Saudite, mbretëria u nda në shtatë entitete administrative-territoriale: Provinca Asir, Provinca el-Hasa, Provinca Hixhaz, Provinca Nexhd, Provinca Rub' el-Hali dhe Provinca Shammar.
Mbreti Fehd bin Abdulaziz Al Saudi lëshoi Urdhrin Mbretëror A/92 më 2 mars 1992, i njohur si Sistemi i Rajoneve, i cili parashikonte ndarjen e mbretërisë në 13 emirate. Më pas, pesë provincat e mëparshme u ndanë në trembëdhjetë rajone gjeografike, të quajtura provinca (manātiq) dhe rajone administrative, të quajtura emiratet e provincave (imārat al-manātiq). Emiratet formojnë ndarjen administrative të nivelit të parë të Organizatës së Mbretërisë së Arabisë Saudite dhe ndahen më tej në 136 governorate (muḥāfaẓāt), të cilat janë divizioni i nivelit të dytë, të cilat më tej ndahen në 1,347 njësi të nivelit komunal (marakiz), dhe më tej ndahet në fshatra (qura) dhe lagje (ahya).
Qeveria
Çdo emirat qeveriset nga një Emir (Guvernator provincial), i cili ndihmohet nga zëvendës emiri, i quajtur nā'ib. Personat që mbajnë këto poste emërohen nga Mbreti i Arabisë Saudite.
Inxhinieria hapësinore
Inxhinieria hapësinore ose "Inxhinieria e hapësirës ajrore" është fusha kryesore e inxhinierisë që merret me zhvillimin e avionëve dhe anijeve kozmike. Ajo është e ndarë në dy degë të mëdha: inxhinieria aeronautike dhe inxhinieria astronautike.
Përmbledhje
Fillimisht emërimi ishte Inxhinieria aeronautike për këtë fushë por pasi teknologjia e fluturimeve përparoj duke përfshirë ndërtimin e oblekteve për në hapërsirën e jashtme, termi i zgjeruar "inxhineria e hapësirës ajrore" e ka zëvendësuar atë në përdorime të përgjithshme. Inxhinieri e hapësirës ajrore, veçanërisht dega e astronautikë, shpesh gabimisht referuar si "shkenca e raketave".
Filmi shqiptar : 1981
Filmi shqiptar : 1981 libër i botuar në Tiranë nga "8 Nëntori" në vitin 1982. Libri ka 51 faqe.
Fjalimi i Gazimestanit
Fjalimi i Gazimestanit (serbokroatisht: Govor na Gazimestanu / Говор на Газиместану) u dha më 28 qershor 1989 nga Sllobodan Millosheviç, atëherë president i Serbisë, në monumentin e Gazimestanit në fushën e Kosovës. Ishte pjesa qendrore e një ngjarjeje njëditore për të shënuar 600 vjetorin e Betejës së Kosovës, e cila u zhvillua në atë vend në vitin 1389.
Fjalimi u mbajt para një turme të madhe dhe erdhi kundër një sfondi të tensioneve intensive etnike midis serbëve etnikë dhe shqiptarëve në Kosovë dhe rritjes së tensioneve politike midis SR Serbisë dhe republikave të tjera përbërëse të Jugosllavisë së atëhershme RSF të shkaktuar nga revolucioni antiburokratik.
Fjalimi që atëherë është bërë i famshëm për referencën e Millosheviçit për mundësinë e "betejave të armatosura", në të ardhmen e zhvillimit kombëtar të Serbisë. Shumë komentues e kanë përshkruar këtë si paralajmërim të rënies së Jugosllavisë dhe gjakderdhjes së Luftërave Jugosllave. Millosheviqi më vonë pretendoi se ai ishte keqinterpretuar.
Sfondi
Në vitet para fjalimit, Kosova ishte bërë një çështje qendrore në politikën serbe. Krahinës iu dhanë të drejta të gjera autonomie në Kushtetutën Jugosllave të vitit 1974 dhe drejtohej nga popullsia shumicë shqiptare e provincës. Ripohimi i nacionalizmit shqiptar, diskriminimi ndaj serbëve nga forcat policore të provincës, kryesisht shqiptare dhe qeveria lokale, dhe një përkeqësim i ekonomisë çuan në një numër të madh (rreth 100,000 midis 1961-87 ) të serbëve dhe malazezëve që të largoheshin nga zona. nga fundi i viteve 1980 edhe pse nuk ka të dhëna zyrtare, jo serbe, lidhur me këtë çështje.
Millosheviqi e kishte përdorur këtë çështje për të siguruar udhëheqjen e Lidhjes së Komunistëve të Serbisë në vitin 1987, dhe në fillim të vitit 1989, ai shtyu një kushtetutë të re që uli në mënyrë drastike autonominë e Kosovës dhe krahinën autonome veriore të Vojvodinës. Kjo u pasua nga zëvendësimi masiv i liderëve komunistë kundërshtarë në provinca, i quajtur revolucioni antiburokratik. Shumë shqiptarë u vranë në mars 1989 kur demonstratat kundër kushtetutës së re u shtypën dhunshëm nga forcat serbe të sigurimit. Deri në qershor të vitit 1989, Kosova ishte e qetë, por atmosfera e saj ishte e tensionuar.
Fjalimi ishte kulmi i përkujtimit të 600 vjetorit të Betejës së Kosovës. Ai pasoi disa muaj ngjarjesh përkujtimore, të cilat ishin promovuar nga një fokus intensiv mediatik mbi temën e marrëdhënieve të Serbisë me Kosovën. Një sërë dramaturgjish, piktorësh, muzikantësh dhe kineastësh serbë kishin nxjerrë në pah motivet kryesore të legjendës së Kosovës, veçanërisht temën e tradhtisë ndaj Serbisë. "Tubime publike për të vërtetën" u organizuan nga serbët e Kosovës nga mesi i vitit 1988 dhe fillimi i vitit 1989, në të cilat simbolet e Kosovës u shfaqën dukshëm. Tema e përbashkët ishte që serbët jashtë Kosovës dhe jashtë vetë Serbisë duhet ta dinë të vërtetën për gjendjen e vështirë të serbëve të Kosovës, të paraqitur emocionalisht si një çështje me rëndësi të madhe kombëtare. Qytetet e banuara nga serbët konkurruan me njëri-tjetrin për të organizuar mitingje gjithnjë e më shumë patriotike për të fituar favorin e "udhëheqjes së re patriotike", duke ndihmuar kështu në rritjen e mëtejshme të ndjenjave nacionaliste.
Ngjarja u kushtua edhe me rëndësi të madhe fetare. Në muajt para tubimit të Gazimestanit, eshtrat e Princit Llazar të Serbisë, i cili kishte rënë në Betejën e Kosovës, u bartën në një procesion shumë të publikuar nëpër territoret e banuara nga serbët e Jugosllavisë. Turma vajtuesish qëndruan në radhë për orë të tëra për të parë reliket dhe për të marrë pjesë në mitingjet publike përkujtimore, duke u zotuar në fjalime se nuk do të lejojnë që Serbia të mposhtet më. Në fund të turneut, reliket u rivarrosën në Manastirin e Graçanicës në Kosovë, afër Gazimestanit.
Ngjarja e 28 qershorit 1989 u ndoq nga një turmë e vlerësuar nga gjysmë milioni deri në dy milion njerëz (shumica e vlerësimeve e japin shifrën rreth një milion). Ata ishin kryesisht serbë, shumë prej të cilëve ishin sjellë në Gazimestan me qindra karroca dhe trena specialë të organizuar nga Lidhja e Komunistëve të Serbisë e Millosheviçit. Të pranishmit erdhën nga Serbia por edhe nga të gjitha pjesët e banuara nga serbët e Jugosllavisë dhe madje edhe nga jashtë. Me ftesë të Kishës Ortodokse Serbe morën pjesë edhe rreth shtatë mijë serbë të diasporës nga Australia, Kanadaja dhe Shtetet e Bashkuara.
Fjalimi u ndoq nga një sërë personalitetesh nga pushteti serb dhe jugosllav. Ata përfshinin të gjithë udhëheqjen e Kishës Ortodokse Serbe, të udhëhequr nga Patriarku gjerman serb; kryeministri Ante Markoviq ; anëtarë të Kryesisë së KQ të Lidhjes së Komunistëve të Jugosllavisë ; udhëheqja e Ushtrisë Popullore Jugosllave; dhe anëtarë të Presidencës së rradhës të Jugosllavisë. Veprimtaria u bojkotua nga anëtari kroat i Presidencës, Stipe Shuvar, si dhe ambasadori i Shteteve të Bashkuara dhe të gjithë ambasadorët e Komunitetit Evropian dhe vendeve të NATO-s, me përjashtim të Turqisë (e cila kishte një interes të drejtpërdrejtë për ngjarjen si shtet pasardhës në Perandorinë Osmane).
Përmbajtja
Mesazhi që Millosheviqi dha në fjalim ishte në thelb ai që ai e kishte promovuar tashmë prej disa kohësh. Më 19 nëntor 1988, ai kishte thënë në një miting të "Vëllazërisë dhe Bashkimit" në Beograd: "Askush nuk duhet të habitet që Serbia ngriti kokën për shkak të Kosovës këtë verë. Kosova është qendra e pastër e historisë, kulturës dhe kujtesës së saj. Çdo komb ka një dashuri që i ngroh zemrën. Për Serbinë është Kosova.”
Një temë e ngjashme karakterizoi fjalimin e tij në Gazimestan. Antropologia Edit Petrović komenton se Millosheviqi kërkoi të kombinonte "historinë, kujtesën dhe vazhdimësinë", duke promovuar "iluzionin se serbët që luftuan kundër turqve në Kosovë në 1389 janë disi të njëjtë me serbët që luftojnë sot për mbijetesën kombëtare serbe".
Nihon Shoki
djathtas|parapamje|300x300px| Faqe nga një kopje e Nihon Shokit nga[[periudha Heian]] Nihon Shoki (日本書紀) ose Kronikë Kombëtare e Historisë së Japonisë është një kronikë e lashtë e Japonisë që përfshin historinë e vendit nga krijimi i tij legjendar deri në vitin 697 e.s. Kjo kronikë është një nga burimet kryesore të informacionit mbi origjinën dhe zhvillimin e Japonisë, duke ofruar një vështrim të gjerë mbi mitologjinë, historinë politike, ngjarjet sociale dhe kulturore të kohës. Kronika është e rëndësishme për të kuptuar kulturën dhe mendësinë e lashtë japoneze, duke ofruar detaje mbi besimet, mitet dhe traditat e popullit. Nihon Shoki gjithashtu ka qenë burim i rëndësishëm për historiografët dhe studiuesit modernë për të kuptuar historinë dhe zhvillimin e hershëm të Japonisë.
Fjalimi i Gazimestanit
Përmbajtja
Sipas James Gow, objektivi ishte që të çohej më tej fushata politike e Millosheviçit, e cila ishte "e bazuar në nocionin e korrigjimit të kësaj gjendjeje viktimizimi dhe rikthimit të ndjenjës së krenarisë serbe dhe, më e rëndësishmja nga të gjitha, pushtetit".
Nihon Shoki
Nihon Shoki u kompilua në shekullin VIII nga një grup studiuesish të përkushtuar, me urdhrin e mbretit japonez, në përpjekje për të krijuar një histori të shkruar zyrtare të vendit. Kronika është organizuar në dyzet e dy librime të ndara në tre pjesë, dhe përmban një sasi të madhe të materialeve historike, legjendare dhe mitologjike.
Fjalimi i Gazimestanit
Përmbajtja
Në fillim të fjalimit, Millosheviqi përmendi betejën dhe arriti në përfundimin se "përmes lojës së historisë së jetës" "Serbia e rifitoi integritetin e saj shtetëror, kombëtar dhe shpirtëror" (duke iu referuar ndryshimeve kushtetuese që reduktoi autonominë e krahinave të Serbisë dhe forcoi sundimin qendror) në përvjetorin e betejës. Ai vazhdoi duke thënë: “Sot është e vështirë të thuhet se cila është e vërteta historike për Betejën e Kosovës dhe çfarë është legjenda. Sot kjo nuk është më e rëndësishme.”
Nihon Shoki
Nihon Shoki përcjell historinë e mbretërisë japoneze, duke përshkruar themelimin e saj legjendar nga perandori Jimmu dhe pasuesit e tij, ngjarjet kryesore politike, betejat, aleancat dhe lidhjet me fqinjët. Gjithashtu, kronika ofron informacion mbi organizimin politik dhe administrativ të mbretërisë, ritet fetare, ligjet dhe rregullat sociale të kohës.
Banja e Gjilanit
Banja,burimi i lumit Banja rrëzë Gllamës,për të cilin janë thurrur edhe legjenda.Aty në të kaluarën 'flinte' uji dhe lindte përshtypjen e një liqeni të vogël.Në afërsi të banjës është ndërtuar pishina,vend rekracioni për larje e rrezitje të qytetarëve të Gjilanit.Kurse,më vonë uji i banjës u shfrytëzua edhe për pije dhe është i bartur me gypa edhe në rezervanin në Kodrën e Dëshmorëve.Kurse pjesët të tokave të punueshme në emër të banjës tani janë pjesë të urbanizuara.
Nihon Shoki
"Nihon Shoki" fillon me mitin japonez të krijimit, duke shpjeguar origjinën e botës dhe shtatë gjeneratat e para të qenieve hyjnore (duke filluar me Kuninotokotachi), dhe vazhdon me një numër mitesh siç bën edhe Kojiki, por vazhdon relatin e tij deri te ngjarjet e shekullit të 8-të. Besohet se ai regjistron me saktësi periudhat e fundit të perandorëve Tenji, Tenmu dhe Perandoreshës Jitō. Nihon Shoki përqendrohet në vlerat e udhëheqësve të mirësjellshëm si dhe gabimet e udhëheqësve të këqij. Ai përshkruan episode nga periudhat mitologjike dhe kontakte diplomatike me vende të tjera. Nihon Shoki u shkrua në kinezishten klasike, ashtu siç ishte e zakonshme për dokumentet zyrtare në atë kohë. Kojiki, në anën tjetër, është shkruar në një kombinim të kinezishtes dhe transkriptimit fonetik të gjuhës japoneze (kryesisht për emrat dhe këngët). Nihon Shoki gjithashtu përmban shumë shënime transkriptimi që tregojnë lexuesit si janë shqiptuar fjalët në japonisht. Së bashku, tregimet në këtë libër dhe Kojiki quhen tregimet Kiki.
Fjalimi i Gazimestanit
Përmbajtja
Millosheviqi e vendosi fjalimin e tij në kontekstin e historisë së Jugosllavisë që nga Lufta e Dytë Botërore, në të cilën ndikimi i Serbisë ishte kufizuar nga rregullimet kushtetuese, duke e zbehur fuqinë e saj. Kjo kishte qenë një polemikë e gjatë në politikën serbe, veçanërisht pasi Kosovës dhe Vojvodinës iu dha ndikimi mbi Serbinë sipas Kushtetutës Jugosllave të vitit 1974. Vjeran Pavlakoviç parashtronte se Millosheviqi u përpoq të bënte "paralele të qarta midis Betejës së Kosovës dhe Kushtetutës Jugosllave të vitit 1974, që të dyja konsideroheshin si humbje në ndërgjegjen kombëtare serbe". Ai pohoi se përçarja midis liderëve politikë serbë do të thoshte se ata ishin "të prirur për kompromis në dëm të popullit të vet, një kompromis që "nuk mund të pranohej historikisht dhe etikisht nga asnjë komb në botë... këtu jemi tani në fushës së Kosovës për të thënë se nuk është më kështu”.
Nihon Shoki
Procesi i përpilimit
Sfondi i përpilimit të Nihon Shoki është se perandori Tenmu urdhëroi 12 persona, përfshirë Princin Kawashima, për të redaktuar historinë e vjetër të perandorisë. Studiuesit pajtohen se "Nihon Shoki" u kompilua dhe u redaktua gjatë një periudhe kohe nga disa autorë. Besohet se u urdhërua nga Perandori Tenmu dhe u përfundua gjatë mbretërimit të Perandoreshës Jitō. Megjithatë, identitetet e saktë të autorëve dhe redaktorëve mbeten të paqarta.
Fjalimi i Gazimestanit
Përmbajtja
Millosheviqi e paraqiti viktimizimin serb si rezultat i lidershipit të dobët politik dhe foli se si "udhëheqja serbe [kishte] mbetur e ndarë, e prirur për kompromis në dëm të popullit të vet" dhe pohoi:
Nihon Shoki
Procesi i përpilimit
Shoku Nihongi vëren se "先是一品舍人親王奉勅修日本紀. 至是功成奏上. 紀卅卷系圖一卷 “ në pjesën e majit 720. Do të thotë "Deri në atë kohë, Princi Toneri kishte përpiluar Nihongin me urdhër të perandorit; ai e përfundoi atë, duke paraqitur 30 vëllime të historisë dhe një vëllim gjenealogjie".
Fjalimi i Gazimestanit
Përmbajtja
Millosheviqi sinjalizoi se pasiviteti do të ndryshonte:
Nihon Shoki
Temat
"Nihon Shoki" fillon me përshkrimin e mitit të krijimit të botës sipas kulturës japoneze. Përmendet origjina e botës dhe krijimi i qenieve hyjnore të parë. Kronika përshkruan themelimin e mbretërisë së parë japoneze nga perandori Jimmu. Ai është themeluesi legjendar i dinastisë japoneze dhe konsiderohet si mbreti i parë historik i Japonisë.
Fjalimi i Gazimestanit
Përmbajtja
Ai deklaroi:
Nihon Shoki
Temat
ofron një vështrim të gjerë mbi ngjarjet politike të ndodhura në mbretërinë japoneze. Përmenden betejat, luftërat, konfliktet politike dhe ndryshimet në pushtet.
Fjalimi i Gazimestanit
Përmbajtja
Më pas, ai foli për unitetin dhe multietnicitetin serb: ai theksoi se "uniteti në Serbi do t'i sjellë prosperitet popullit serb në Serbi ", dhe gjithashtu "secilit prej qytetarëve të tij, pavarësisht nga përkatësia e tij kombëtare apo fetare".
Uniteti dhe barazia me republikat e tjera do t'i mundësojnë Serbisë të "përmirësojë pozitën e saj financiare dhe sociale dhe atë të të gjithë qytetarëve të saj". Millosheviqi tha se në Serbi, përveç serbëve, “në të jetojnë edhe pjesëtarë të popujve dhe kombësive të tjera. . . . Ky nuk është një disavantazh për Serbinë. Jam vërtet i bindur se ky është avantazhi i tij.” Ai shkoi të thoshte " Socializmi në veçanti, duke qenë një shoqëri demokratike progresive dhe e drejtë, nuk duhet të lejojë" ndarje midis kombeve jugosllave dhe feve të tyre. Ai ia kushtoi një pjesë të madhe të fjalimit ndarjeve duke thënë: "Jugosllavia është një komunitet shumëkombësh dhe mund të mbijetojë vetëm në kushtet e barazisë së plotë për të gjitha kombet që jetojnë në të". Megjithatë, "kriza që goditi Jugosllavinë ka sjellë ndarje kombëtare" edhe pse Jugosllavia "përjetoi tragjedinë më të keqe të konflikteve kombëtare që një shoqëri mund të përjetojë dhe ende të mbijetojë".
Dhoma e mirë në banesën e Lolomanëve
Dhoma e Mirë në nanesën e Lolomanëve është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "68/730.05.1970".
Fjalimi i Gazimestanit
Përmbajtja
Mesi i fjalimit mori një linjë dukshëm të ndryshme nga shprehjet nacionaliste që e mbyllnin atë; Louis Sell e përshkruan atë si të tingëllojë "sikur të ishte shkruar nga gruaja e tij" (Mirjana Marković, e cila ishte e njohur për pikëpamjet e saj të vijës së ashpër komuniste). Millosheviqi vlerësoi virtytet e tolerancës etnike dhe socializmit, duke përshkruar se si "bota shënohet gjithnjë e më shumë nga toleranca kombëtare, bashkëpunimi kombëtar dhe madje edhe barazia kombëtare" dhe duke bërë thirrje për marrëdhënie të barabarta dhe harmonike midis popujve të Jugosllavisë. Thuhet se u prit me heshtje, në kufi me shqetësimin, nga turma.
Nihon Shoki
Temat
Kronika përshkruan ritet fetare, festat tradicionale, dhe zhvillimin e kulturës japoneze. Përmenden praktikat dhe traditat e ndryshme të kohës së mbretërve. Libri tregon veprave te personaliteteve të shquara të Japonisë, përfshirë filozofë, heronjtë, poetë, artistë dhe ushtarë të njohur.
Kritika Tekstuale
Kritika tekstuale e "Nihon Shoki" ka sjellë disa përfundime dhe zbulime. Këtu janë disa nga pikat kryesore të arritura nga fusha e kritikës tekstuale:
Fjalimi i Gazimestanit
Përmbajtja
Pas lëshimit të thirrjes për "unitet, solidaritet dhe bashkëpunim mes njerëzve", Millosheviqi mbajti pasazhin më të diskutueshëm të fjalimit:
Nihon Shoki
Kritika Tekstuale
"Nihon Shoki" është shkruar në kinezishten klasike, duke ndjekur stilin e teksteve historike kineze të kohës. Megjithatë, ndikimi i gjuhës dhe kulturës kineze ka çuar në disa modifikime dhe adaptime në narrativë, duke ndikuar mundësisht në saktësinë dhe interpretimin e disa ngjarjeve historike.
Fjalimi i Gazimestanit
Përmbajtja
Në paragrafin e fundit, Millosheviqi trajtoi marrëdhëniet ndërmjet Serbisë dhe Evropës. Ai e portretizoi Serbinë mesjetare si mbrojtëse të territorit të saj dhe të gjithë Evropës në luftën kundër osmanëve: “Gjashtë shekuj më parë, Serbia u mbrojt heroikisht në fushën e Kosovës, por gjithashtu mbrojti Evropën. Serbia ishte në atë kohë bastioni që mbronte kulturën, fenë dhe shoqërinë evropiane në përgjithësi”.
Ai e mbylli fjalimin me:
Reagimet
Fjalimi u prit me entuziazëm nga turmat në Gazimestan, të cilët u raportuan se kishin thirrur " Kosova është Serbe ". Disa kënduan " Car Lazar, nuk pate fatin të kishe Sllobën në krah" dhe e dubluan Millosheviq - Mali Lazar. (“Llazari i Vogël”), ndërsa të tjerët brohoritnin “Evropë, mos të kujtohet se të kemi mbrojtur!”. (duke iu referuar një elementi kyç të mitit të Kosovës për sakrificën e Serbisë në mbrojtjen e Evropës së krishterë kundër turqve myslimanë të dhunshëm).
Kjo do të ishte një temë e rëndësishme në retorikën nacionaliste serbe gjatë Luftërave Jugosllave: Thomas A. Emmert, duke shkruar në vitin 1993, komentoi se që nga dita e fjalimit, "Serbët nuk kanë dështuar t'i kujtojnë vetes dhe botës se ata po luftojnë për mbrojtjen e Evropës kundër fundamentalizmit islamik. Pak rëndësi ka për ta që evropianët dhe amerikanët nuk perceptojnë ndonjë nevojë për mbrojtje.”
Politika, një gazetë e Beogradit, e ribotoi fjalimin e Millosheviçit të plotë në një botim special kushtuar tërësisht Kosovës. Ai pohoi në një editorial, "Ne po jetojmë edhe një herë në kohën e Kosovës, ashtu siç është në Kosovë dhe rreth Kosovës që po përcaktohet fati i Jugosllavisë dhe fati i socializmit. Ata duan të na e marrin Kosovën, po, duan, por nuk do të lejohen.” Janez Drnovšek, anëtari slloven i presidencës kolektive jugosllave, u ul pranë Millosheviçit gjatë ceremonisë dhe më vonë e përshkroi gjendjen shpirtërore të presidentit serb si "euforike".
Gazetari britanik Marcus Tanner, i cili mori pjesë në Gazimestan, raportoi se "përfaqësuesit [e Sllovenisë dhe Kroacisë]... dukeshin nervoz dhe të pakëndshëm" dhe komentoi se derdhja e ndjenjave nacionaliste serbe "ndoshta kishte shkatërruar përgjithmonë çdo mundësi për një zgjidhje në Kosovë". Nervozizmi u pasqyrua në një reportazh televiziv mbi fjalimin në Slloveni ku theksohej:
Mediat ndërkombëtare i dhanë fjalimit komente të ndryshme. Shumë komentues vunë në dukje natyrën e paprecedentë të ngjarjes dhe largimin radikal që ajo përfaqësonte nga ideologjia anti-nacionaliste e përkrahur nën Tito. Edhe pse mbrojtja e fjalimit të respektit të ndërsjellë dhe demokracisë u përshkrua si "papritur pajtuese" (siç shprehej gazeta britanike The Independent ), kontrasti midis retorikës së Millosheviçit dhe realitetit të politikave të tij gjerësisht të kritikuara ndaj shqiptarëve të Kosovës u vu re gjithashtu.
Shumë komentatorë e kanë interpretuar fjalimin në prapavijë si një deklaratë të koduar të Millosheviçit se ai ishte i gatshëm të përdorte forcën për të avancuar interesat e Serbisë; Tim Judah spekuloi se Millosheviqi ndoshta iu referua "betejave të armatosura" në një "përpjekje për të frikësuar udhëheqësit e tjerë jugosllavë, të cilët për shkak të protokollit u detyruan të merrnin pjesë". Milan Milošević (nuk ka lidhje me Slobodan Milloshević) komentoi se Slobodan "nuk i kishte parasysh luftërat e mëvonshme në Kroaci dhe Bosnje-Hercegovinë . Ai po mendonte për vetë Kosovën.” Megjithatë, Slobodan e hodhi poshtë këtë pikëpamje në Gjykatën Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë në 2002 dhe 2005:
Duke iu referuar përdorimit të shprehjes "betejat e armatosura", ai tha:
Një keqkuptim rreth fjalimit (i deklaruar, për shembull, në The Times ) është se Millosheviqi shqiptoi fjalinë "Askush nuk do të guxojë t'ju prekë!". Ai në fakt tha se më 24 prill 1987, dy vjet më parë, në një rast krejt tjetër, duke biseduar me protestuesit serbë të Kosovës në fillim të të ashtuquajturit revolucion antiburokratik.
Popullsia e Botës
7,7 miliardë banorë ka gjithesej bota sot. Rruzulli tokësor ka 7,7 miliardë banorë, thotë raporti i fundit i OKB për popullsinë, bërë publik ditën e hënë (17.06). Bota nuk ka pasur kurrë kaq njerëz sa ka sot. Kina ka numrin më të madh të banorëve 1,4 miliardë, pasuar nga India me 1,355 miliardë.
Mbas dhjetë vjetësh pritet që India të kthehet në vendin me numër më të lartë popullsie, duke i zënë vendin edhe Kinës.
Vendet me numër më të madh popullsie, mbi 100 milionë janë SHBA me 329 milionë banorë, Indonezia, Brazili, Pakistani, Nigeria, Bangladeshi, Rusia, Meksika, Japonia, Etiopia dhe Filipinet. Popullsia e këtyre vendeve pritet të rritet. Përjashtim bëjnë Japonia dhe Rusia, ku pritet ulje e madhe pas vitit 2050. Vendi me popullsi më të ulët, është Vatikani me 801 banorë. Ata që lindin sot, pritet të kenë jetë mesatare 72,6 vjetë, por njerëzit në vendet e varfëra e kanë këtë mesatare 7 vjet më pak.
Rrija e ulja e popullesise se botes, behet permes lindjeve dhe vdekjeve.
Burimi (kthjellim)
Burimi është një burim apo furnizim nga i përfituar nga prodhimi, zakonisht me disponueshmëri të kufizuar.
Burimi mund gjithashtu të referohet për:
Shqipëria në historinë osmane
Shqipëria në historinë osmane libër me autor Sulejman Külçe dhe Zyber H. Bakiu (përkth. nga turq.e pajisi me shen.). Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2004. Faqe 279. ISBN 99927-57-70-1
Psikologjia shkollore
Psikologjia shkollore është një nëndisiplinë e psikologjisë pedagogjike, e cila merret me studimin e aspekteve psikologjike të procesit edukativ e arsimor në institucionet shkollore. Psikologjia shkollore ka raporte të ndërsjella me psikologjinë e të mësuarit, psikologjinë zhvillimore, psikologjinë klinike, psikologjinë e personalietit, psikologjinë sociale dhe atë të komunitetit si dhe pedagogjinë për të plotësuar nevojat e shëndetit mental dhe të mësuarit të fëmijëve dhe të të rinjve në mënyrë bashkëpunuese me edukatorët, pedagogët dhe prindërit.
Rënia e presidentit
Rënia e presidentit : Shqipëria pa shtyp pluralist; luftë edhe kundër qiellit?! libër me autor Petro Dhimitri dhe Hamit Boriçi (red.). Botuar në Tiranë nga "Gjergj Fishta", në vitin 2004. Faqe 324. ISBN 99927-839-9-0
Xhamia e Isniqit
Xhamia e Isniqit është një monument i trashëgimisë kulturore në Isniq, Deçan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Vazoja e Vaçës
Vazoja e Vaçës apo Vače Situla (situla z Vač, si edhe vaška situla) është zbukuruar Epoka e hershme e hekurit rituale ene bronxi (situla) u gjet në gjysmën e dytë të shekullit të 19 nëZona arkeologjike e Hallstattit në Vaçe në Slovenia Qendrore. Ajo numëron në mesin e cilësisë më të lartë të enëve të tilla në përgjithësi dhe në mesin e objekteve më të çmuara arkeologjike të vendit.
Shqipëria dhe Integrimi Europian
Shqipëria dhe Integrimi Europian broshurë e botuar në Tiranë : ISN, në vitin 2004. Faqe 24.
Bourdeaux
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Bourdeaux (Ocitanisht: Bordèus ; Shqip: Burdo ) është një komunë në departamentin Dromë në Francën juglindore.
Bogujevcët
Bogujevcët, në bazë të patronimit mund të përfundojmë se janë me prejardhje nga fshati Bogujevc, por nuk e dimë saktësisht se a janë nga fshati tjetër, që mban këtë emërtim e që ishin të banuara, po ashtu, me shqiptarë (në rrethin e atëhershëm të Prokuples) ose në fshatin tjetër, Bojugevc të Jabllanicës. Janë të fisit Këlmend, të cilët erdhën nga fshati Bogujevc, rrethina e Kurshumlisë.
Rajonet gjeografike të Turqisë
djathtas|parapamje|400x400px| Harta e rajoneve gjeografike me kod të ngjyrave të [[Turqia|Turqisë, me kufij kombëtarë dhe krahinorë, të mbivendosur në gri më të trashë dhe të bardhë, përkatësisht. Shtatë rajonet zyrtare gjeografike janë Rajoni Marmara (e gjelbër e errët), Rajoni i Detit të Zi (e gjelbër e lehtë), Rajoni i Egjeut (e kaltër), Rajoni Mesdhe (vjollcë), Rajoni i Anadollit Qendror (kafe), Rajoni i Anadollit Lindor (portokalli), dhe Rajoni i Anadollit Juglindor (i verdhë) ]] Rajonet gjeografike të Turqisë përfshijnë shtatë rajone (bölge) të cilat fillimisht u përcaktuan në Kongresin e Parë të Gjeografisë së vendit më 1941. Këto shtatë rajone ndahen në njëzet seksione (bölüm), të cilat më tej ndahen në zona të shumta (yöre) siç përcaktohet nga mikroklimat dhe kufizohet nga formacionet gjeografike lokale.
"Rajonet" siç përcaktohen në këtë kontekst janë thjesht për qëllime gjeografike, demografike dhe ekonomike, dhe nuk i referohen një ndarjeje administrative.
Dallimet e rajoneve
Rajoni i Egjeut ka:
Rajoni i Detit të Zi ka:
Rajoni i Anadollit Qendror ka:
Rajoni i Anadollit Lindor ka:
Rajoni Marmara ka:
Rajoni Mesdhetar ka:
Kafenetë
Kafenetë, bazuar në literaturën e gjertanishme, kafenenë e parë në Gjilan, në kohën osmane, e kishin hapur Maskatarët-cincarë nga qyteti i Velesit(Kyprili) të Maqedonisë. Ata fillimisht kishin hapur një furrë të bukës, nga e cila kishin pasur fitim të mirë dhe pastaj e hapin edhe kafenenë në qendër, afër urës, në të majtë të lumit Mirusha. Për të ardhur myshterinjtë në kafenenë e tyre, ata kishin ndërtuar një urë prej druri, e cila e mori emrin e themeluesve dhe njihet si Ura e Maskatarit. Vizitorët të parë të kafenesë ishin policë, oficerë e ushtarë osmanë dhe kalimtarë të rastit.
Shqipëria dhe problemi kombëtar : 1918 - 1928
Shqipëria dhe problemi kombëtar : 1918 - 1928 libër me autor Lush Culaj. Botuar në Prishtinë nga Instituti Albanologjik, në vitin 2004. Faqe 350. ISBN 9951-411-00-2
Dhoma e Mirë në banesën e ish Goricajve
Dhoma e Mirë në banesën e ish Goricajve është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "615.01.1963".
Lopësi (Qato)
Lopës (greqisht: Γονούσσα/Gonoússa) është fshat në qarkun i Korintit, Greqi. Përpara vitit 1928, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Λιόπεσι/Liópesi.
Cladech
Cladech (Shqip: Kladeshi ; Ocitanisht: Cladech) është një komunë në departamentin Dordogne në Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.
Albuquerque, New Mexico
Albuquerque, New Mexico është një qytet në qarkun Bernalillo County të shtetit federal New Mexico New Mexico, SHBA. Në Albuquerque, New Mexico jetojnë 558000 banorë (2014), dhe dendësia e popullisë është 1142.3 banor/km2. Qyteti ka një sipërfaqe prej 490.9 km2 dhe lartësi mbidetare prej 1619.1 m (5312 ft).
Zhuj Selmani
Biografia
U lind në fshatin e Koshutanit pranë Pejës, i biri i Selman Muçë Zymerajt të Gjekëstanishajve/Lucgjekajve të vëllazërisë Muriqi, fis i Kelmendit. Ai vdiq në kullat e Sheremetit në Moraçë, aso kohe Shqipëri kurse tani Mali i Zi. Ai vdiq duke i vën flakën barutit në kullë duke vrarë veten me shumë ushtar të udhëhequr nga Mark Milani.
Varrezat Turke (Mitrovicë)
Varrezat Turke (Mitrovicë) ndodheshin në afërsi të kazermave ushtarake nën kodrinën e quajtur "Bair" mes gjimnazit të sotëm dhe lumit Lushta (sot i mbuluar). Kishte një sipërfaqe prej afro 3-4 ha dhe këyu varroseshin qytetarët e Mitrovicës dhe ushtarët turq që vriteshin në luftë kundër kryengritësve shqiptarë nëpër fronte të ndryshme.
Psikologjia e të mësuarit
Psikologjia e të mësuarit është një nëndisiplinë shkencore teorike e psikologjisë pedagogjike.