cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Onikomikoza
Hulumtim
Hulumtimet tregojnë se kërpudhat janë të ndjeshme ndaj nxehtësisë, zakonisht 40–60 C. Baza e trajtimit me lazer është të përpiqen të ngrohin shtratin e thonjve në këto temperatura, në mënyrë që të pengojnë rritjen e kërpudhave. Që nga 2013 hulumtimi i trajtimit me lazer duket premtues. Ekziston gjithashtu zhvillim i vazhdueshëm në terapinë fotodinamike, e cila përdor lazer ose dritë LED për të aktivizuar fotosntetin që çrrënjos kërpudhat.
Puy-Saint-Pierre
Puy-Saint-Pierre është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Puy-Saint-Pierre ka një popullsi prej 519 banorë dhe sipërfaqe 7.74 km², me një dendësi prej 67 banor/km².
Shejh Xharah
parapamje|240px|Një pamje nga lagjeja Shejh Xharah. Në sfond, qendra e qytetit të [[Jeruzalemit]] Shejh Xharrah ose Sheh Xherah (Arabisht: الشيخ جراح‎, Hebraisht: שייח' ג'ראח‎) është një lagje palestineze në Jeruzalemin Lindor, 2 kilometra në veri të Qytetit të Vjetër, në rrugën për në Malin Scopus. Ajo e mori emrin nga Sheh Xharah, një mjek personal i Salahudinit. Lagja moderne u themelua në vitin 1865 dhe gradualisht u bë një qendër rezidenciale e elitës myslimane të Jeruzalemit, veçanërisht familjes el-Husejni. Pas luftës arabo-izraelite të vitit 1948, ajo kufizohej me tokën e askujt midis Jeruzalemit Lindor të mbajtur nga Jordania dhe Jeruzalemit Perëndimor të mbajtur nga Izraeli derisa lagja u pushtua nga Izraeli në Luftën Gjashtë Ditore të vitit 1967. Shumica e popullsisë së saj aktuale palestineze thuhet se vjen nga refugjatët e dëbuar nga lagja Talbia e Jeruzalemit në vitin 1948.
Aktualisht është qendra e një numri mosmarrëveshjesh pronësore midis palestinezëve dhe izraelitëve; Nacionalistët izraelitë kanë punuar për të zëvendësuar popullsinë palestineze në zonë që nga viti 1967. Gjatë një periudhe prej pesë dekadash, një numër vendbanimesh izraelite janë ndërtuar brenda dhe ngjitur me Shejh Xharah.
Loujain al-Hathloul
Loujain al-Hathloul (لجين الهذلول; e lindur më 31 korrik 1989) është një aktiviste e të drejtave të grave Arabe dhe një figurë e mediave sociale. Ajo është arrestuar dhe liruar disa herë për të sfiduar ndalimin që gratë kanë në lidhje me drejtimin e makinave në Arabinë Saudite dhe u arrestua në Maj të 2018, me disa aktiviste të shquara të të drejtave të grave, me akuzën e përpjekjes për të destabilizuar mbretërinë. Ajo u rendit e treta në listën e  Top 100 Grave më të Fuqishme Arabe 2015.
Aktivizmi për të drejtave të grave
Al-Hathloul njihet për rolin e saj në lëvizjen e grave për të drejtën e drejtimit të makinës dhe në kundërshtimin e sistemit saudit të kujdestarisë mashkullore. Më 1 dhjetor 2014, ajo u arrestua dhe u burgos për 73 ditë pas një përpjekjeje për të kaluar kufirin në makinën e saj nga Emiratet e Bashkuara Arabe në Arabinë Saudite me akuzat që kishin të bënin me sfidimin e ndalimit të drejtimit të makinës për femrat në Mbretërinë.
Në shtator të vitin 2016, së bashku me 14.000 të tjerët, al-Hathloul nënshkroi një peticion për Mbretin Salman duke kërkuar që sistemi i kujdestarisë nga meshkujt të largohej. Më 4 qershor 2017, është arrestuar dhe ndaluar në Aeroportin Ndërkombëtar të Mbretit Fahad në Dammam. Arsyeja për arrestimin ishte e paqartë dhe al-Hathloul nuk ishte lejuar të ketë qasje në një avokat ose kontakt me familjen e saj.
Ajo ishte arrestuar sërish në prag të 15 majit 2018, së bashku me Eman al-Nafjan, Aisha al-Mana, Aziza al-Yousef, Madeha al-Ajroush dhe disa meshkuj të përfshirë në fushatën për të drejtat e grave në arabinë Saudite. Human Rights Watch interpretoi qëllimin e arrestimeve si të frikshme "kushdo që shpreh skepticizëm për axhendën e të drejtave të princit të kurorës".
Bashkësia Lokale Shestan
parapamje|300x300px|Vendndodhja e Bashkësisë Lokale të Shestanit
Bashkësia Lokale Shestan (malaz. Mjesna zajednica Šestani) është një bashkësi lokale e Komunës së Tivarit, në Mal të Zi, e cila gjendet në pjesën perëndimore të Krajës.
Përbëhet prej vendbanimeve: Ljarje, Brisk i Sipërm, Brisk i Poshtëm, Muriq i Sipërm, Muriq i Poshtëm, Besë, Pinç, Gjuraç, Nënmal, Pecaj, Bujgër, Dedaj, Lukaj dhe Gurrëz.
Kozmografia e Ravenës
djathtas|parapamje| Harta e bazuar në Kozmografinë e Ravenës Kozmografia e Ravenës (Ravennatis Anonymi Cosmographia - "Kozmografia e anonimit të Ravenës") është një listë e toponimeve (emërvendeve) që mbulojnë botën duke filluar nga India e deri në Irlandë, e hartuar nga një klerik anonim në Ravenë rreth vitit 700 pas Krishtit. Dëshmitë tekstuale tregojnë se autori përdorte shpesh hartat si burimin e tij. Kozmografia e Ravenes gjithashtu përmend edhe shumë emra gjeografik të Ilirisë, një pjesë të mirë të të cilëve i njohim edhe nga burimet tjera.
Teksti
Ekzistojnë tre kopje të njohura të Kozmografisë që ekzistojnë ende. Biblioteka e Vatikanit mban një kopje të shekullit XIV, ekziston një kopje e shekullit XIII në Paris në Bibliothèque Nationale, dhe biblioteka në Universitetin e Bazelit ka një kopje tjetër të shekullit XIV. Kopja e Vatikanit u përdor si burim për botimin e parë të dorëshkrimit në vitin 1688 nga Porcheron. Studiuesi gjerman Joseph Schnetz botoi tekstin në vitin 1940, duke e bazuar atë në botimet e Vatikanit dhe Parisit, të cilat ai besonte se ishin më të besueshëm se botimi i Bazelit. Pjesë të tekstit, veçanërisht ato që mbulojnë Britaninë, janë botuar nga të tjerët, duke përfshirë Richmond dhe Crawford në vitin 1949, por dokumenti i tyre tregoi pak rëndësi se cili prej dorëshkrimeve jepte informacionin. Megjithatë, ai përmbante fotografi të seksioneve përkatëse nga të tre dorëshkrimet, të cilat i mundësuan Keith Fitzpatrick-Matthews të rindërtonte tekstin nga e para në vitin 2013 (rishikuar në vitin 2020) për rivlerësimin e rëndësisë së tij për gjeografinë britanike. Botimi i Schnetz mbuloi të gjithë dokumentin dhe u ribotua në vitin 1990. Përveç tre dorëshkrimeve kryesore, Biblioteka e Vatikanit mban gjithashtu një dokument që përmban fragmente nga Kozmografia e bërë nga Riccobaldus Ferrariensis, dhe ekziston një kopje e dorëshkrimit të Parisit që mbahet në Leiden.
Tekstet e mbijetuara janë mjaft sfiduese. Ato përbëhen nga komente dhe lista emrash. Dorëshkrimi i Vatikanit e paraqet tekstin në dy kolona, ku emrat e vendeve shkruhen me shkronjë të madhe dhe përfundojnë me një ndalesë. Një numër i vogël i fjalëve janë shkurtuar. Dorëshkrimi i Parisit përdor gjithashtu dy kolona, shkronja kapitale dhe ndalesa, por ka shumë më tepër shkurtesa se njëra nga dy të tjerat. Teksti është i ndarë në seksione sipas shenjave të paragrafëve. Dorëshkrimi i Bazelit ka vetëm një kolonë dhe është më i vështirë për t'u lexuar se të tjerët. Ka më shumë shkurtesa se kopja e Vatikanit, por më pak se kopja e Parisit. Ka disa dëshmi që autori është përpjekur të korrigjojë ose sqarojë fjalë që nuk ishin të qarta në origjinal dhe nuk ka ndalesa për të ndarë emrat e vendeve në lista, por ka tituj të nënvizuar për të ndarë seksionet. Si tregues i problemeve të trajtimit të tekstit, ka gjithsej 315 emra në seksionin që mbulon Britaninë. Të tre dorëshkrimet bien dakord për drejtshkrimin e 200 prej tyre. Dokumentet e Bazelit dhe të Vatikanit bien dakord për drejtshkrimin e 50 të tjerëve, ka 33 të tjerë të zakonshëm për dokumentet e Bazelit dhe të Parisit dhe 17 të tjera që shfaqen në dokumentet e Parisit dhe Vatikanit. Janë 8 emra për të cilët nuk ka marrëveshje midis tre burimeve dhe 7 emra mungojnë në kopjen e Parisit ku dy të tjerët janë dakord.
Në një punim nga Franz Staab, botuar në vitin 1976, ai vuri në dukje se autori origjinal pretendonte se kishte përdorur vepra nga tre të tjerë, Athanarid, Heldebald dhe Marcomir, në përpilimin e veprës së tij. Stolte, duke shkruar në vitin 1956, argumentoi se kozmografia përfundoi rreth vitit 732.
Në vitin 1949, Sir Ian Richmond dhe OGS Crawford botuan një punim që ata e kishin dorëzuar fillimisht në Archaeologia, i cili sugjeronte se burimet për dokumentin kishin përfshirë harta ose libra rrugësh dhe se shumë emra vendesh përshkruanin veçori gjeografike. Libri u pa si një përparim i rëndësishëm në studimin e dokumentit dhe emrave të vendeve romano-britanike. Botimi i Louis Dillemann, u përkthye nga Profesor Colin Smith dhe u botua në Archaeologia në vitin 1979, ishte hera e parë që teoritë e J. Schnetz ishin përmbledhur për një audiencë anglishtfolëse, ndërsa ALF Rivet dhe Colin Smith përdorën studimin e tyre. të dokumentit për të botuar The Place-Names of Roman Britain në të njëjtin vit.
Konrad Peutinger
parapamje| Peutinger në një gravurë të Rilindjes Conrad Peutinger (14 tetor 1465 – 28 dhjetor 1547) ishte një humanist, jurist, diplomat, politikan dhe ekonomist gjerman. Një zyrtar i lartë në qeverinë komunale të Qytetit Perandorak të Augsburgut, ai shërbeu si këshilltar i perandorit Maximilian I dhe pasardhësit të tij Charles V. Peutingar ishte i njohur gjithashtu si një antikuar i pasionuar, ai mblodhi, me ndihmën e gruas së tij Margareta Welser (1481–1552), një nga bibliotekat më të mëdha private në veri të Alpeve.
Vepra
Peutinger korrespondonte me studiues të shquar humanistë bashkëkohorë si Erasmi i Roterdamit, Jacob Sturm von Sturmeck dhe Willibald Pirckheimer. Gjatë përhapjes globale të shtypshkronjës ai studioi vepra të shumta klasike filologjike dhe juridike nga Italia. Në vitin 1520 ai ishte një nga të parët që botoi mbishkrimet romake (Inscriptiones Romanæ), një vepër që është cituar si më e shquara e shkrimeve të tij mbi antikitetet klasike.
Peutinger gjithashtu shtypi fillimisht Getica e Jordanes dhe Historia Langobardorum e Paulus Diaconus.
Zhegrova (Kurshumli)
Zhegrovë (serbisht: Жегрова/Žegrova) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Something Wild
Something Wild është albumi i bandes melodic death metal Children of Bodom,i leshuar ne vitin 1997.
Gilles Deleuze
Në vitin 1968, ai u takua me Félix Guattari, një aktivist politik dhe psikoanalist radikal, me të cilin shkroi disa vepra, ndër to vepra në dy vëllime "Kapitalizmi dhe Schizofrenia", e përbërë nga "Anti-Oedipus" (1972) dhe "Një mijë platorë" (1980). Bashkëpunimi i tyre i fundit ishte "Çfarë është Filozofia?" (1991).
Deleuze dallon për refuzimin e koncepsionit heideggerian të "fundit të metafizikës". Njëherë, në një intervistë, ai ofroi këtë vetëvlerësim: "E ndjej veten si një metafizikant të pastër.... Bergsoni thotë se shkenca moderne nuk ka gjetur metafizikën e saj, atë metafizikë që i duhet. Është kjo metafizikë që më intereson". Duhet të përmendim edhe shtrirjen e referencave të tij jashtë-filozofike (nder të tjera, kalkulusi diferencial, termodinamika, gjeologjia, biologjia molekulare, gjenetika e popullsisë, embriologjia, antropologjia, psikoanaliza, ekonomia, gjuhësia); bashkëpunëtori i tij Jean-François Lyotard e quajti atë një "bibliotekë të Babelit". Ndikimi i Deleuze tejkalon filozofinë; puna e tij citohet me mirëkuptim dhe konceptet e tij përdoren nga kërkuesit në arkitekturë, studimet urbane, gjeografi, studimet filmike, muzikologji, antropologji, studimet gjinore, studimet letrare dhe fusha të tjera.
Jeta
Gilles Deleuze lindi më 18 janar 1925 në Paris, Francë. Ai studionte filozofi në Sorbonë dhe më vonë u bë profesor i filozofisë në Universitetin e Parisit VIII (Vincennes-Saint-Denis).
Deleuze nisi karrierën akademike me një fokus në historinë e filozofisë, duke publikuar vepra të ndikshme mbi filozofë si Hume, Nietzsche, Kant, Bergson, Spinoza, Foucault dhe Leibniz. Këto studime treguan aftësinë e tij për të angazhuar me kritikë ndaj një spektri të gjerë të traditave filozofike.
Në fund të viteve 1960 dhe fillim të viteve 1970, Deleuze fitoi njohuri të konsiderueshme për kontributet e tij origjinale në filozofi. Librat e tij "Difference and Repetition" (1968) dhe "The Logic of Sense" (1969) e vendosën atë si një figurë kryesore në lëvizjen post-strukturaliste. Këto vepra paraqitën koncepte si dallimi, përsëritja dhe bërja që do të bëheshin thelbësore për mendimin filozofik të tij.
Në vitin 1968, Deleuze u takua me Félix Guattari, një psikoanalist dhe aktivist politik. Bashkëpunimi i tyre rezultoi në disa vepra të ndikshme, duke përfshirë dy vëllime "Kapitalizmi dhe Schizophrenia", që përbëheshin nga "Anti-Oedipus" (1972) dhe "A Thousand Plateaus" (1980). Këto vepra eksploruan tema si dëshira, fuqia, kapitalizmi dhe organizimi social, duke përfshirë në to shqyrtime nga psikoanaliza, filozofia dhe teoria politike.
Gjatë gjithë karrierës së tij, Deleuze u angazhua me disiplina të ndryshme përtej filozofisë. Ai shkroi mbi tema si letërsia, filmi, arti dhe muzika, duke i konsideruar ato si rrugë për krijimin e koncepteve të reja. Përfaqësimi i tij ndërdisciplinar zgjati ndikimin e punës së tij përtej filozofisë dhe e bëri atë të rëndësishme për fusha si studimet kulturore, teoria letrare dhe artet.
Idetë filozofike të Deleuze-s kanë pasur një ndikim të thellë në bisedën intelektuale, veçanërisht në botën anglishtfolëse. Konceptet dhe teoritë e tij janë diskutuar gjerësisht dhe aplikuar në fusha si teoria letrare, studimet kulturore dhe teoria kritike.
Gilles Deleuze ndërroi jetë më 4 nëntor 1995, lënë pas një korpus të rëndësishëm të punës që vazhdon të formojë mendimin filozofik bashkëkohor. Kontributet e tij në metafizikë, etikë, estetikë dhe teori sociale kanë lënë një trashëgimi të qëndrueshme dhe e kanë bërë atë një nga filozofët më të ndikshëm dhe të nderuar të shekullit të njëzetë.
Filozofia
Veprat e Deleuze ndahen në dy grupe: nga njëra anë, monografi që interpretojnë veprën e filozofëve të tjerë ( Baruch Spinoza, Gottfried Wilhelm Leibniz, David Hume, Immanuel Kant, Friedrich Nietzsche, Henri Bergson, Michel Foucault ) dhe artistëve ( Francelka Proc ., Francis Bacon ); nga ana tjetër, tomet eklektike filozofike të organizuara sipas konceptit (p.sh. dallimi, sensi, ngjarjet, skizofrenia, ekonomia, kinemaja, dëshira, filozofia).
Në vijim janë disa pika që mund të ndihmojnë në përkuptimin e kësaj marrëdhënieje:
Metafizika
Projekti kryesor filozofik i Deleuze në veprat që ai shkroi përpara bashkëpunimeve të tij me Guattarin mund të përmblidhet si një përmbysje e marrëdhënies tradicionale metafizike midis identitetit dhe dallimit. Tradicionalisht, ndryshimi shihet si derivat nga identiteti: p.sh., të thuash se "X është i ndryshëm nga Y" supozon disa X dhe Y me të paktën identitete relativisht të qëndrueshme (si në format e Platonit). Përkundrazi, Deleuze pretendon se të gjitha identitetet janë efekte të ndryshimit. Identitetet nuk janë as logjikisht dhe as metafizikisht para dallimit, argumenton Deleuze, "duke pasur parasysh se ekzistojnë dallime të natyrës midis gjërave të së njëjtës gjini". Kjo do të thotë, jo vetëm që dy gjëra nuk janë kurrë të njëjta, por kategoritë që përdorim për të identifikuar individët në radhë të parë rrjedhin nga dallimet. Identitetet e dukshme si "X" përbëhen nga seri të pafundme dallimesh, ku "X" = "dallimi midis x dhe x ^\prime ^\prime" = "dallimi midis...", e kështu me radhë. Dallimi, me fjalë të tjera, shkon deri në fund. Për t'u përballur me realitetin me ndershmëri, argumenton Deleuze, ne duhet t'i kuptojmë qeniet pikërisht ashtu siç janë dhe konceptet e identitetit (format, kategoritë, ngjashmëritë, unitetet e perceptimit, kallëzuesit, etj.) nuk arrijnë të arrijnë atë që ai e quan "ndryshim në vetvete". "Nëse filozofia ka një lidhje pozitive dhe të drejtpërdrejtë me gjërat, ajo është vetëm për aq sa filozofia pretendon të kuptojë vetë sendin, sipas asaj që është, në ndryshimin e saj nga gjithçka nuk është, me fjalë të tjera, në ndryshimin e saj të brendshëm ."
Ashtu si Kanti, Deleuze i konsideron nocionet tradicionale të hapësirës dhe kohës si forma unifikuese të imponuara nga subjekti. Prandaj, ai arrin në përfundimin se ndryshimi i pastër është johapësinor; është një ide, ajo që Deleuze e quan " virtuale ". (Monedja i referohet përkufizimit të Prustit për atë që është konstante si në të kaluarën ashtu edhe në të tashmen: "reale pa qenë aktuale, ideale pa qenë abstrakte". ) Ndërsa idetë virtuale të Deleuze ngjajnë sipërfaqësisht me format e Platonit dhe idetë e Kantit për arsyen e pastër, ato nuk janë origjinale apo modele, as nuk e tejkalojnë përvojën e mundshme; përkundrazi ato janë kushtet e përvojës aktuale, dallimi i brendshëm në vetvete. "Koncepti që ata formojnë [kushtet] është identik me objektin e tij." Prandaj, një ide apo koncept deleuzian i ndryshimit nuk është një abstragim i një gjëje me përvojë, është një sistem real i marrëdhënieve diferenciale që krijon hapësira, kohë dhe ndjesi aktuale.
Filozofia e Deleuze-s është një empirizëm transcendental, një term që ai e përdor për të përshkruar qasjen e tij filozofike. Për të kuptuar se si ky empirizëm transcendental korrespondon me Kant-in, duhet të hedhim një vështrim në disa prej kryesoreve të kritikës së Deleuze ndaj Kant-it dhe mënyrave të tij të këuptimit. Në idealizmin transcendental të Kantit, përvoja ka kuptim vetëm kur organizohet nga intuitat (domethënë hapësira dhe koha) dhe konceptet (të tilla si shkakësia).
Për Deleuze-n, empirizmi transcendental përbën një lloj të kuptuarit që i tejkalon kufijtë tradicionalë të subjektit dhe transcendencës. Në vend të fokusit tek subjekti dhe kategoritë e mendimit, ai përqendrohet tek imanenca, forcat krijuese dhe lëvizja e përhershme e jetës dhe përvojës. Kjo qasje ka për qëllim të thellojë kuptimin tonë të realitetit dhe të hapësirave të reja të ndërveprimit me botën. Duke supozuar se përmbajtja e këtyre intuitave dhe koncepteve janë cilësi të botës pasi ajo ekziston pavarësisht nga aksesi ynë perceptues, sipas Kantit, lind besime joshëse, por të pakuptimta metafizike (për shembull, shtrirja e konceptit të shkakësisë përtej përvojës së mundshme rezulton në spekulime të paverifikueshme rreth një shkak i parë). Deleuze përmbys rregullimin kantian: përvoja i tejkalon konceptet tona duke paraqitur risi dhe kjo përvojë e papërpunuar e ndryshimit aktualizon një ide, të papenguar nga kategoritë tona të mëparshme, duke na detyruar të shpikim mënyra të reja të të menduarit
Një kontribut i madh i Derrida-s është kritika e tij ndaj konceptit të "logocentrizmit", i cili nënkupton besimin në ekzistencën e një kuptime të fiksuar, të qëndrueshme dhe të vetëkuptueshme në gjuhë. Derrida argumentoi se gjuha karakterizohet nga një jo-stabiliteti thelbësor dhe një lojë pa fund e dallimeve, duke sfiduar idenë e një kuptime të vetme dhe të fiksuar.
Epistemologjia
Metafizika e pazakontë e Deleuze përfshin një epistemologji po aq atipike, ose atë që ai e quan një transformim të "imazhit të mendimit". Sipas Deleuze, imazhi tradicional i mendimit, i gjetur te filozofët si Aristoteli, René Descartes dhe Edmund Husserl, e keqkupton të menduarit si një biznes kryesisht joproblematik. E vërteta mund të jetë e vështirë për t'u zbuluar - mund të kërkojë një jetë me teorizim të pastër, ose llogaritje rigoroze ose dyshime sistematike - por të menduarit është në gjendje, të paktën në parim, të kuptojë saktë faktet, format, idetë, etj. Mund të jetë praktikisht e pamundur të arrish një këndvështrim neutral, me syrin e Zotit, por ky është ideali për t'u përafërt: një ndjekje e painteresuar që rezulton në një të vërtetë të përcaktuar, të fiksuar; një shtrirje e rregullt e sensit të përbashkët. Deleuze e refuzon këtë pikëpamje si dokumentim mbi fluksin metafizik, në vend të kësaj pretendon se të menduarit e vërtetë është një përballje e dhunshme me realitetin, një këputje e pavullnetshme e kategorive të vendosura. E vërteta ndryshon atë që ne mendojmë; ajo ndryshon atë që ne mendojmë se është e mundur. Duke lënë mënjanë supozimin se të menduarit ka një aftësi të natyrshme për të njohur të vërtetën, thotë Deleuze, ne arrijmë një "mendim pa imazh", një mendim i përcaktuar gjithmonë nga problemet dhe jo nga zgjidhja e tyre. “E gjithë kjo, megjithatë, presupozon kode apo aksioma që nuk rezultojnë rastësisht, por që nuk kanë as një racionalitet të brendshëm. Është njësoj si teologjia: gjithçka rreth saj është mjaft racionale nëse pranon mëkatin, ngjizjen e papërlyer dhe mishërimin. Arsyeja është gjithmonë një zonë e skalitur nga irracionalja – e pa strehuar fare nga irracionalja, por e përshkuar prej saj dhe e përcaktuar vetëm nga një lloj i veçantë marrëdhëniesh midis faktorëve irracionalë. Nën të gjitha arsyet fshihet deliri dhe rrëmbimi.”
Logic of Sense, botuar në vitin 1969, është një nga veprat më të veçanta të Deleuze në fushën e epistemologjisë. Michel Foucault, në esenë e tij "Theatrum Philosophicum" për librin, ia atribuoi këtë mënyrës sesi ai e fillon me metafizikën e tij, por i qaset asaj nëpërmjet gjuhës dhe së vërtetës; libri fokusohet te “kushti i thjeshtë që në vend që ta denoncojmë metafizikën si neglizhencë të qenies, ta detyrojmë të flasë për jashtëqenien”. Në të, ai u referohet paradokseve epistemologjike: në serinë e parë, teksa analizon Alice in Wonderland të Lewis Carroll, ai vëren se "uni personal kërkon Zotin dhe botën në përgjithësi. Por kur përmbajtësitë dhe mbiemrat fillojnë të shpërbëhen, kur emrat e pushimit dhe të pushimit tërhiqen nga foljet e bërjes së pastër dhe rrëshqasin në gjuhën e ngjarjeve, i gjithë identiteti zhduket nga vetvetja, bota dhe Zoti.”
Leximet e veçanta të Deleuze për historinë e filozofisë burojnë nga kjo perspektivë e pazakontë epistemologjike. Të lexosh një filozof nuk do të thotë më të synosh gjetjen e një interpretimi të vetëm e të saktë, por në vend të kësaj është të paraqesësh përpjekjen e një filozofi për t'u përballur me natyrën problematike të realitetit. “Filozofët prezantojnë koncepte të reja, i shpjegojnë, por nuk na tregojnë, jo plotësisht gjithsesi, problemet ndaj të cilave ato koncepte janë përgjigje. [. . . ] Historia e filozofisë, në vend që të përsërisë atë që thotë një filozof, duhet të thotë atë që duhet ta ketë marrë si të mirëqenë, atë që nuk e ka thënë, por megjithatë është e pranishme në atë që ka thënë."
Po kështu, në vend që ta shohë filozofinë si një kërkim të përjetshëm të së vërtetës, arsyes ose universaleve, Deleuze e përkufizon filozofinë si krijimi i koncepteve. Për Deleuze, konceptet nuk janë kushte ose propozime identitare, por ndërtime metafizike që përcaktojnë një sërë mendimesh, si idetë e Platonit, cogito e Dekartit ose doktrina e aftësive të Kantit. Një koncept filozofik "pozon veten dhe objektin e tij në të njëjtën kohë kur krijohet". Në këndvështrimin e Deleuze-it, filozofia i ngjan më shumë prodhimit praktik ose artistik sesa një shtesë e një përshkrimi përfundimtar shkencor të një bote para-ekzistuese (si në traditën e John Locke ose Willard Van Orman Quine ).
Në veprën e tij të mëvonshme (përafërsisht nga viti 1981 e tutje), Deleuze dallon qartë artin, filozofinë dhe shkencën si tre disiplina të dallueshme, secila që lidhet me realitetin në mënyra të ndryshme. Ndërsa filozofia krijon koncepte, artet krijojnë kombinime të reja cilësore të ndjeshmërisë dhe ndjenjës (ajo që Deleuze e quan " percepton " dhe " ndikon "), dhe shkencat krijojnë teori sasiore të bazuara në pika fikse referimi si shpejtësia e dritës ose zero absolute ( të cilat Deleuze i quan "funksionale"). Sipas Deleuze, asnjë nga këto disiplina nuk gëzon përparësi ndaj të tjerave: ato janë mënyra të ndryshme të organizimit të fluksit metafizik, "vija melodike të ndara në ndërveprim të vazhdueshëm me njëra-tjetrën". Për shembull, Deleuze nuk e trajton kinemanë si një art që përfaqëson një realitet të jashtëm, por si një praktikë ontologjike që krijon mënyra të ndryshme të organizimit të lëvizjes dhe kohës. Filozofia, shkenca dhe arti janë njëlloj, dhe në thelb, krijuese dhe praktike. Prandaj, në vend që të bëhen pyetje tradicionale të identitetit si "a është e vërtetë?" ose "çfarë është ajo?" , Deleuze propozon që pyetjet duhet të jenë funksionale ose praktike: "çfarë bën?" ose "si funksionon?"
Vlerat (ose Etika Shoqerore)
Deleuze ka disa vizionet etike në botën e tij:
Këto vizionet etike të Deleuze-s inkurajojnë një qasje progresive, e cila vlerëson diversitetin, kriativitetin, lirinë dhe rezistencën si vlera themelore në shoqëri dhe jetën individuale.
Në etikë dhe politikë, Deleuze përsëri i bën jehonë Spinozës, megjithëse në një çelës të mprehtë niçean. Në një model klasik liberal të shoqërisë, morali fillon nga individët, të cilët mbajnë të drejta ose detyra abstrakte natyrore të përcaktuara nga ata vetë ose nga një Zot. Pas refuzimit të çdo metafizike të bazuar në identitet, Deleuze kritikon nocionin e një individi si një ndalim ose ndalim i diferencimit (siç sugjeron etimologjia e fjalës "individ"). I udhëhequr nga etika natyraliste e Spinozës dhe Niçes, Deleuze kërkon të kuptojë individët dhe moralin e tyre si produkte të organizimit të dëshirave dhe fuqive paraindividuale.
Në dy vëllimet e Kapitalizmit dhe Skizofrenisë, Anti-Edipus (1972) dhe Një mijë rrafshnalta (1980), Deleuze dhe Guattari e përshkruajnë historinë si një ngjizje dhe regjimentim të "prodhimit të dëshirës" (një koncept që kombinon tiparet e shtysave frojdiane dhe punës marksiste) te individi modern (zakonisht neurotik dhe i shtypur), shteti-komb (një shoqëri e kontrollit të vazhdueshëm) dhe kapitalizmi (një anarki e zbutur në mallkim infantilizues). Deleuze, duke ndjekur Karl Marksin, mirëpret shkatërrimin e hierarkive shoqërore tradicionale nga kapitalizmi si çlirimtar, por kundërshton homogjenizimin e tij të të gjitha vlerave me qëllimet e tregut.
Në esenë e tij të vitit 1990 Post-scriptum sur les sociétés de contrôle, Deleuze vazhdon me nocionin e Foucault-s për shoqërinë e disiplinës dhe sugjeron se ka ndodhur një ndryshim në strukturën dhe kontrollin e shoqërisë. Në vend të shoqërive të disiplinës, të cilat karakterizoheshin nga rrethime fizike diskrete (si shkollat, fabrikat, burgjet, ndërtesat e zyrave, etj.), Deleuze identifikon një lloj të ri të kontrollit që ai i quan "shoqëri të kontrollit" ose "shoqëri post-disiplinore". Deleuze thekson se në shoqëritë e kontrollit, individët janë të gatshëm për t'u kontrolluar dhe monitoruar në mënyra të ndryshme nëpërmjet teknologjisë dhe sistemeve të informacionit. Ai vëren se në vend të disiplinimit të trupit dhe ruajtjes së tij në hapësira të përcaktuara, kontrolli në shoqërinë e re është më shumë i lidhur me monitorimin dhe regjistrimin e të dhënave personale dhe të sjelljes në hapësira virtuale dhe të ndërlidhura.
Në këtë kuptim, Deleuze parashikon se shoqëria e kontrollit krijon individët që janë të ndërlidhur dhe të pavarur, të përfshirë në rrjetet e informacionit dhe të komunikacionit. Ai vëren se ky kontroll është më i thellë dhe më i gjerë, duke ndikuar në secilin aspekt të jetës individuale dhe sociale.
Për Deleuze, ky ndryshim në strukturën dhe kontrollin e shoqërisë shënon një sfidë për lirinë dhe autonominë individuale. Ai nxit një ndërgjegjësim kritik dhe reflektim mbi efektet e kontrollit të teknologjisë dhe sistemeve të informacionit në individët dhe shoqërinë. Deleuze bën thirrje për një ndërhyrje aktive dhe përballje me këtë shoqëri të re të kontrollit, duke sfiduar formën e re të dominimit dhe kërkuar mënyra të reja të organizimit dhe rezistencës. Aty ku shoqëritë e disiplinës karakterizoheshin nga rrethime fizike diskrete (si shkollat, fabrikat, burgjet, ndërtesat e zyrave, etj.), institucionet dhe teknologjitë e prezantuara që nga Lufta e Dytë Botërore kanë shpërbërë kufijtë midis këtyre rrethimeve. Si rezultat, shtrëngimi shoqëror dhe disiplina kanë hyrë në jetën e individëve të konsideruar si "masa, mostra, të dhëna, tregje ose "banka". Mekanizmat e shoqërive moderne të kontrollit përshkruhen si individë që ndjekin dhe gjurmojnë vazhdimisht gjatë gjithë ekzistencës së tyre nëpërmjet regjistrimeve të transaksioneve, gjurmimit të vendndodhjes celulare dhe informacioneve të tjera të identifikueshme personalisht.
Por si i sheshon Deleuze diagnozat e tij pesimiste me natyralizmin e tij etik? Deleuze pohon se standardet e vlerës janë të brendshme ose imanente: të jetosh mirë do të thotë të shprehësh plotësisht fuqinë e dikujt, të shkosh në kufijtë e potencialit të dikujt, në vend që të gjykosh atë që ekziston me standarde jo-empirike dhe transcendentë.
Shoqëria moderne ende shtyp dallimet dhe i largon njerëzit nga ajo që mund të bëjnë. Për të pohuar realitetin, i cili është një fluks ndryshimi dhe ndryshimi, ne duhet të përmbysim identitetet e vendosura dhe kështu të bëhemi gjithçka që mund të bëhemi – megjithëse nuk mund ta dimë se çfarë është paraprakisht. Kulmi i praktikës Deleuzeane, pra, është krijimtaria. "Këtu, ndoshta, qëndron sekreti: të sjellësh në ekzistencë dhe jo të gjykosh. Nëse është kaq e neveritshme të gjykosh, kjo nuk është se gjithçka është me vlerë të barabartë, por përkundrazi, sepse ajo që ka vlerë mund të bëhet ose të dallohet vetëm duke sfiduar gjykimin. Çfarë gjykimi ekspert, në art, mund të ndikojë ndonjëherë mbi veprën që do të vijë?"
Interpretimet e Deleuze
Studimet e Deleuze-s mbi filozofët dhe artistët individualë janë qëllimisht heterodokse. Në Nietzsche dhe Filozofi, për shembull, Deleuze pretendon se "Mbi Gjenealogjinë e Moralit" e Nietzsche-s (1887) është një përpjekje për të rishkruar "Kritikën e Arsyes Pure" të Kantit (1781), edhe pse Nice nuk përmend kurrë Kritikën e Parë në "Gjenealogji", dhe temat morale të "Gjenealogjisë" janë shumë larg fokusit epistemologjik të librit të Kants. Po ashtu, Deleuze pretendon se univociteti është parimi organizues i filozofisë së Spinozës, edhe pse termi nuk gjendet asnjëherë në veprat e Spinozës. Njëherazi, Deleuze njëherazi e përshkroi metodën e tij të interpretimit të filozofëve si "homoseksualitet (enculage)", si të shkojë prapa autorit dhe të prodhojë një pasardhës të njohur si ai, por gjithashtu monstruoz dhe ndryshe. Monografitë e ndryshme, prandaj, nuk janë përpjekje për të paraqitur atë që Nietzsche apo Spinoza menduan në mënyrë të prerë, por rishfaqje të ideve të tyre në mënyra të ndryshme dhe të papritura. Leximet e veçanta të Deleuze-s synojnë të shprehin krijimtarinë që ai beson se është kulmi i praktikës filozofike.
Një paralelizëm në pikëllim që Deleuze-i e vëren është "Studimi pas Velázquez" i Francis Bacon-it - është plotësisht jashtë vendit të thuhet se Bacon-i "e kupton gabimisht" Velázquez-in. Konsiderata të ngjashme aplikohen, sipas Deleuze-it, në përdorimin e tij të termave matematikorë dhe shkencorë, ndonëse kritikëve si Alan Sokal: "Nuk po them që Resnais dhe Prigogine, ose Godard dhe Thom, po bëjnë të njëjtin gjë. Po tregoj, më tepër, se ka ngjashmëri të shkëlqyera mes krijuesve shkencorë të funksioneve dhe krijuesve kinematografikë të imazheve. Dhe e njëjta gjë ndodh me konceptet filozofike, pasi ka koncepte të ndryshme të këtyre hapësirave." Së bashku me disa mendimtarë të frymëzuar nga marksizmi francez dhe italian si Louis Althusser, Étienne Balibar dhe Antonio Negri, ai ishte një nga figurat kryesore në një lulëzim të madh të studimeve mbi Spinozën në filozofinë kontinentale në fund të shekullit të XX dhe fillim të shekullit të XXI (ose rritja e post-strukturalizmit francez-inspirohet neo-spinozizmit). Ky ishte rilindja e dytë e rëndësishme e Spinozizmit në histori, pas neo-spinozizmit shumë të rëndësishëm në filozofinë dhe letërsinë gjermane rreth fundit të shekullit të 18 dhe fillim të shekullit XX. Si një Spinozist i zjarrtë në shumë aspekte, preokupimi dhe nderimi i Deleuze-s për Spinozën janë të njohura në filozofinë bashkëkohore.
Pritja
Në vitet 1960, portretizimi i Deleuze-s për Nietzsche-n si një metafizikant i dallimit në vend të një mistiku reaksionar ka kontribuar në mënyrë të madhe në besueshmërinë dhe popullaritetin e "Nietzscheanizmit të majtë" si një qëndrim intelektual. Librat e tij "Dallimi dhe Përsëritja" (1968) dhe "Logjika e Kuptimit" (1969) bënë që Michel Foucault të deklaronte se "një ditë, ndoshta, kjo shekull do të quhet deleuzian." (Deleuze, nga ana e tij, tha se komenti i Foucault ishte "një shaka e bërë për të qeshur ata që na pëlqejnë, dhe për të bërë të tjerët të mërziten.")
Në vitet 1970, "Anti-Oedipus", i shkruar në një stil që ndryshonte nga vulgar dhe esoterik, duke ofruar një analizë të gjërë të familjes, gjuhës, kapitalizmit dhe historisë përmes përbërjeve eklektike nga Freud, Marx, Nietzsche dhe dhjetëra shkrimtarë të tjerë, u prit si një përmbajtje teorike e frymës anarkiste të Majit 1968. Në vitet 1994 dhe 1995, "L'Abécédaire de Gilles Deleuze", një seri intervjuesh tetë-orëshe mes Deleuze-s dhe Claire Parnet, u transmetua në kanalin Arte të Francës. Në vitet 1980 dhe 1990, pothuajse të gjitha librat e Deleuze-s u përkthyen në anglisht. Punët e Deleuze-s janë shpesh cituar në akademinë anglishtfolëse (në vitin 2007, p.sh., ai ishte autori i 11-të më i cituar në publikimet anglishtfolëse në fushën humanistike, midis Freud-it dhe Kant-it).
Sipas Pascal Engel-it, qasja metafilozofike e Deleuze-s e bën të pamundur të mos jesh dakord me një sistem filozofik në një mënyrë të arsyeshme dhe kështu shkatërron kuptimin, të vërtetën dhe vetë filozofinë. Engel-i përmbledh metafilozofinë e Deleuze-s në këtë mënyrë: "Kur përballeni me një koncept filozofik të bukur, thjesht duhet të uleni dhe ta admirosh. Nuk duhet ta këputni atë." Vincent Descombes-i argumenton se llogaritja e Deleuze-s për dallim që nuk vjen nga identiteti (në Nietzsche dhe Filozofi) është jo-kohëndarë. Slavoj Žižek thotë se Deleuze i "Anti-Oedipus" ("të dyshimtërisht libri më i keq i Deleuze-s"), Deleuze "politik" nën ndikimin e "keq" të Guattari-s, përfundon, pavarësisht përplasjes së tij, si "ideologu i kapitalizmit të vonshëm".
Pretendimet për idealizëm dhe neglizhencë të kushteve materiale
Peter Hallward argumenton se ngulmimi i Deleuze-s se ekzistenca është domosdoshmërisht krijuese dhe gjithmonë e ndryshme sjell me vete faktin që filozofia e tij nuk mund të ofrojë ndonjë njohuri mbi, dhe është supremisht indiferente ndaj, kushteve materiale dhe aktuale të ekzistencës. Kështu, Hallward pretendon se mendimi i Deleuze-s është literalisht tjetërbërës, duke synuar vetëm kontemplimin e pasiv të shpërbërjes së të gjithë identitetit në krijimin teofanik vetë-krijues të natyrës. Descombes-i argumenton se analiza e tij e historisë në "Anti-Oedipus" është "idealizëm plotë", duke kritikuar realitetin për të mos arritur një ideale të papërvijueshme të bërjes shizofrenike. Žižek pretendon se ontologjia e Deleuze-s oscilohet midis materializmit dhe idealizmit.
Lidhja me monizmin
Alain Badiou pohon se metafizika e Deleuze vetëm në dukje përqafon pluralitetin dhe diversitetin, duke mbetur në fund moniste. Badiou më tej argumenton se, në çështjet praktike, monizmi i Deleuze përfshin një fatalizëm asketik, aristokratik të ngjashëm me stoicizmin e lashtë.
Filozofi amerikan Todd May argumenton se pretendimi i Deleuze se ndryshimi është ontologjikisht parësor, përfundimisht bie në kundërshtim me përqafimin e tij të imanencës, dmth, monizmit të tij. Megjithatë, May beson se Deleuze mund të heqë dorë nga teza e përparësisë së dallimit dhe të pranojë një holizëm Wittgensteinian pa ndryshuar ndjeshëm filozofinë e tij praktike.
Filozofë të tjerë evropianë kanë kritikuar teorinë e subjektivitetit të Deleuze. Për shembull, Manfred Frank pretendon se teoria e individualizimit e Deleuze si një proces i diferencimit pa fund nuk arrin të shpjegojë unitetin e ndërgjegjes.
Žižek gjithashtu e thërret Deleuzin në detyrë për gjoja reduktimin e subjektit në një substancë "vetëm një tjetër" dhe si rrjedhim dështimin për të kuptuar hiçin që, sipas Lacan-it dhe Zhizhek-ut, përcakton subjektivitetin. Ajo që mbetet e vlefshme në veprën e Deleuze, gjen Žižek, janë pikërisht angazhimet e Deleuze me virtualitetin si produkt i negativitetit.
Ndikimi
Jacques Derrida ishte një filozof i shquar dhe një figurë kyçe në zhvillimin e dekonstruksionit, një qasje filozofike që eksploron dhe destabilizon konceptet dhe kundërshtitjet binare që ndodhen në bazë të gjuhës dhe mendimit. Punët e Derrida kanë pasur një ndikim të rëndësishëm në fusha të ndryshme, duke përfshirë filozofinë, teorinë letrare, studimet kulturore dhe shkencat sociale.
Idetë e Derrida-s kanë pasur një ndikim të thellë në teorinë dhe kritikën letrare. Qasja e tij ndaj dekonstruksionit ka ofruar studiuesve mënyra të reja për të interpretuar tekstet, duke zbuluar kompleksitetin dhe shtresat e shumta të kuptimeve brenda tyre. Dekonstruksioni ka zgjeruar mundësitë e analizës letrare duke theksuar hapësirën dhe ambiguitetin e teksteve, si dhe ndikimin e konteksteve kulturore dhe historike në interpretimin e tyre.
Përveç kësaj, idetë e Derrida-s kanë pasur një ndikim të rëndësishëm në fushat e studimeve kulturore dhe shkencave sociale. Analiza e tij e gjuhës, pushtetit dhe kundërshtive binare ka ndikuar në qasjet kritike për tema si identiteti, raca, gjinia dhe kolonializmi. Struktura dekonstruktive e Derrida-s ka sfiduar narrativat dhe ideologjitë dominuese, duke i mundësuar studiuesit të pyesin dhe kritikojnë parimet dhe strukturat themelore të sistemeve sociale dhe kulturore.
Ndikimi i Derrida-s tejkalon akademinë, pasi idetë e tij kanë ndikuar gjithashtu mbi mendimin bashkëkohor dhe praktikat kulturore. Konceptet e tij, si "différance" (një fjalë e re që kombinon dallimin dhe shtyrjen), kanë hyrë në bisedën intelektuale të gjerë dhe janë debatuar dhe diskutuar gjërësisht.
Në përgjithësi, puna e Derrida-s ka lënë një ndikim të qëndrueshëm në filozofi, teorinë letrare, studimet kulturore dhe fusha të ndryshme të tjera. Qasja e tij dekonstruktivë vazhdon të frymëzojë mendimin kritik, duke sfiduar strukturat e vendosura dhe duke hapur rrugë për interpretim dhe kuptim të ri.
Les Orres
Les Orres është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Les Orres ka një popullsi prej 532 banorë dhe sipërfaqe 74.79 km², me një dendësi prej 7 banor/km².
Roberta Bondar
Roberta Bondar OC OOnt FRCPC FRSC (lindur më 4 dhjetor të vitit 1945) është astronautja e parë femër e Kanadasë dhe neurologia e parë në hapësirë. Pas më shumë se një dekade si kreu i mjekësisë hapësinore të NASA-s, Bondar u bë një konsulente dhe kryetare në komunitetet e biznesit, shkencës dhe mjekësisë.
Bondar ka marrë nderime të shumta duke përfshirë Urdhrin e Kanadasë, Urdhrin e Ontarios, Medaljen Hapësinore të NASA-s, mbi 22 gradë nderi dhe induksion në sallën e famshme mjekësore të Kanadasë.
Jeta e hershme dhe edukimi
Bondar ka lindur në Sault Ste. Marie, Ontario, më 4 dhjetor të vitit 1945. Babai i saj është me origjinë ukrainase dhe nëna e saj është e prejardhjes angleze. Si fëmijë, Bondari pëlqeu shkencën. Asaj i pëlqenin panairet vjetore të shkencave në klasat e saj dhe babai i saj ndërtoi një laborator në bodrum ku shpesh kryente eksperimente.
Karriera
Bondar ishte një nga gjashtë astronautët kanadezë origjinale të përzgjedhur në vitin 1983. Ajo filloi stërvitjen e astronautëve në vitin 1984 dhe në vitin 1992 u emërua Specialiste e Payload për Misionin e parë Ndërkombëtar të Laboratorit të Mikrogravitetit (IML-1). Bondar fluturoi në NASA Space Shuttle Discovery gjatë Misionit STS-42, 22-30 në Janar të vitit 1992, gjatë të cilit ajo kryente eksperimente në Spacelab.
Pas karrierës së saj si astronaute, Bondar drejtoi një ekip ndërkombëtar të studiuesve në NASA për më shumë se një dekadë, duke shqyrtuar të dhënat e marra nga astronautët në misionet hapësinore për të kuptuar më mirë mekanizmat nën aftësinë e trupit për t'u shëruar nga ekspozimi ndaj hapësirës.
Ajo gjithashtu ndoqi interesat e saj në fotografi, me theks në mjediset natyrore. Ajo është autorja e katër librave të eseve të fotografive që përshkruajnë fotografinë e saj të Tokës, përfshirë Vizionin e Pasionuar (viti 2000), i cili mbulonte parqet kombëtare të Kanadasë.
Bondari shërbeu për dy mandate si Kancelare e Universitetit Trent, nga viti 2003 deri në vitin 2009.
Në vitin 2009, Bondar regjistroi Fondacionin Roberta Bondar si një bamirësi jo fitimprurëse. Qendrat themeltare për ndërgjegjësimin mjedisor.
Nderime, çmime dhe tribute
Më 28 Qershor të vitit 2011, u njoftua se Bondar do të merrte një yll në Walk of Fame të Kanadasë dhe do të futej më 1 Tetor në Teatrin Elgin në Toronto. Ajo ishte astronautja e parë për të marrë nderin.
Në vitin 1996 u hap shkolla Publike Roberta Bondar në Ajax, Ontario dhe u hap Shkolla Publike Roberta Bondar në Ottawa. Në vitin 2005, një tjetër shkollë publike e quajtur Shkolla Publike Roberta Bondar u hap në Brampton, Ontario. Ka edhe shkollën fillore "Dr Roberta Bondar" në Abbotsford, Kolumbia Britanike, dhe Shkolla Publike Roberta Bondar në Maple (Vaughan), Ontario.
Në vitin 2009, Universiteti Concordia e dekorori Bondar me medaljen prestigjioze Loyola.
Në vitin 2017 Royal Canadian Mint do të lëshonte një edicion të kufizuar për 25 vjetorin e monedhës 25$ me titull "Një pamje e Kanadasë nga Hapësira". Zbulimi i këtij nderi u bë në qytetin e saj të Sault Ste. Marie në kolegjin Sault më 1 nëntor të vitit 2016.
Hatebreeder
Hatebreeder është albumi i bandes melodic death metal Children of Bodom,i leshuar ne vitin 1999.
Zuçi
Zuç (serbisht: Жуч/Žuč) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Shtëpia e Vitori Langore
Shtëpia e Vitori Langore është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i miratuar më "17.04.2015".
Follow The Reaper
Follow The Reaper është albumi i bandes melodic death metal Children of Bodom,i leshuar ne vitin 2000.
Vilamalla
Vilamalla është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Empordà, të provincës Girona, në Katalonia.
Hasekiu
Haseki Sulltana (turqishtja osmane: خاصکى سلطان, Ḫāṣekī Sulṭān; shqiptimi turk: [haseˈci suɫˈtaːn]) ishte titulli i përdorur për bashkëshorten kryesore të një sulltani osman.
Familja e zgjeruar
Familje e zgjeruar është një familje që shtrihet përtej familjes bërthamë, e cila përbëhet nga babai, nëna, fëmijët, hallat, xhaxhallarët, gjyshërit dhe kushërinjtë dhe jetojnë në të njëjtën shtëpi. Forma të veçanta përfshijnë familjet e kërcellit dhe të përbashkët.
Përshkrimi
Në disa rrethana, familja e zgjeruar jeton në vendin e një anëtari të familjes së vogël. Këto familje përbëhen nga shumë pjesëtarë. Një shembull do të ishte një prind i moshuar që lëviz me fëmijët e tij për shkak të moshës së vjetër. Në kulturat moderne perëndimore të dominuara nga konstruktet familjare të vogla, termi ka filluar të përdoret gjerësisht për t'iu referuar gjyshërve, xhaxhallarëve, hallave dhe kushërinjve, pavarësisht nëse ata jetojnë së bashku në të njëjtën shtëpi ose jo. Sidoqoftë, mund t'i referohet gjithashtu një njësie familjare në të cilën disa breza jetojnë së bashku në një familje të vetme. Në disa kultura termi përdoret në mënyrë sinonime me familjen bashkëshortore.
Sociologjia
Shpeshherë supozohet që grupet e familjeve të zgjeruara që ndajnë një familje të vetme gëzojnë përparësi specifike, të tilla si një ndjenjë më e madhe e sigurisë dhe përkatësisë për shkak të ndarjes së një grupi më të gjerë anëtarësh për të shërbyer si burime gjatë një krize, dhe më shumë modele rolesh për të ndihmuar përjetësimin sjellja e dëshiruar dhe vlerat kulturore. Sidoqoftë, edhe në kulturat në të cilat të rriturit pritet të largohen nga shtëpia pas martesës për të filluar familjet e tyre me bazë nukleare, familja e gjerë shpesh formon një rrjet të rëndësishëm mbështetës që ofron përparësi të ngjashme. Veçanërisht në komunitetet e klasës punëtore, fëmijët e rritur priren të krijojnë familjet e tyre brenda të njëjtës zonë të përgjithshme si prindërit, hallat, xhaxhallarët dhe gjyshërit. Këta anëtarë të familjes së gjerë priren të mblidhen shpesh për ngjarje familjare dhe të ndjehen përgjegjës për të ndihmuar dhe mbështetur njëri-tjetrin, si emocionalisht dhe financiarisht.
Ndërsa familjet bashkëkohore mund të konsiderohen më të lëvizshme në përgjithësi sesa në të kaluarën, sociologët zbulojnë se kjo nuk ka rezultuar domosdoshmërisht në shpërbërjen e rrjeteve të familjes së gjerë. Përkundrazi, ndihmat teknologjike të tilla si interneti dhe faqet e rrjeteve sociale si Facebook-u tani përdoren zakonisht  për të mbajtur kontakte dhe për të ruajtur këto lidhje familjare.
Veçanërisht në rastin e familjeve me një prind, mund të jetë e dobishme për anëtarët e familjes së gjerë që të ndajnë një familje të vetme në mënyrë që të ndajnë barrën e shpenzimeve të takimit. Nga ana tjetër, ndarja e një familje mund të paraqesë një disavantazh në varësi të madhësisë dhe numrit të familjeve të përfshira, veçanërisht kur vetëm disa anëtarë mbajnë pjesën më të madhe të përgjegjësisë për të përmbushur shpenzimet për nevojat themelore të familjes.
Sipas statistikave, 49 milionë amerikanë (16.1% e popullsisë së përgjithshme) jetojnë në shtëpi që përbëhen nga tre ose më shumë breza, nga 42 milionë në vitin 2000. Kjo situatë është e ngjashme në Evropën Perëndimore. 34 përqind të tjerë jetojnë brenda një kilometri nga fëmijët e tyre.
Në botë
Është e zakonshme për botën e sotme që fëmijët të rritur në familje bërthamë të arrijnë të ecin deri në kufijtë e moshës së vozitjes para se të takohen me anëtarët e familjes së zgjeruar. Izolimi gjeografik është i zakonshëm për familjet e klasës së mesme që lëvizin bazuar në mundësitë e punës, ndërsa degët familjare "ruajnë pavarësinë [e tyre] themelore". Disa familje të gjera mbajnë bashkime familjare ose mundësi për tu mbledhur rregullisht, normalisht rreth afateve të pushimeve, për të rivendosur dhe integruar një lidhje më të fortë familjare. Kjo lejon që familjet individuale bërthamore të lidhen me anëtarët e familjes së gjerë.
Sfondi ekonomik
Sfondi ekonomik është bërë një faktor shumë i spikatur në gjasat për të jetuar në një familje të zgjeruar. Shumë familje  që jetojnë në zona me të ardhura të ulëta fillojnë të jetojnë bashkë për mbështetur njëri-tjetrin financiarisht dhe emocionalisht. Privimi relativ ekonomik i pakicave racore dhe etnike çon në nivele më të larta të përfshirjes së familjes së gjerë; kryesisht sepse zezakët dhe latinët kanë më pak para dhe arsim sesa të bardhët, ka më shumë të ngjarë të japin dhe marrin ndihmë nga të afërmit. Të kesh familje në të cilën mund të mbështetesh është shumë e rëndësishme në kohën e vështirësive ekonomike, veçanërisht nëse ka fëmijë të përfshirë. Të jetosh në një familje të zgjeruar siguron kujdes të vazhdueshëm për fëmijët dhe mbështetje edhe për anëtarët e tjerë të familjes. Një analizë e anketës kombëtare të familjeve sugjeron se ka dallime midis të bardhëve dhe grupeve të tjera etnike për shkak të ndryshimeve ekonomike midis grupeve racore: zezakët dhe latinët më rrallë kanë burimet ekonomike që lejojnë llojin e privatizimit që përfshin familja bërthamore. Pra, familja e zgjeruar është një strategji mbijetese përballë vështirësive ekonomike. Të jesh në gjendje të mbështetesh jo vetëm te prindërit, por te gjyshërit, hallat, xhaxhallarët, vëllezërit dhe motrat ndihmon në krijimin e një sistemi mbështetjeje që nga ana tjetër i bashkon familjet. Të jetosh në një familje të zgjeruar siguron shumë gjëra që një familje bërtham ënuk i bën.