cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Klejda Bega
Klejda Bega është një shkencëtare nga Elbasani e cila ka mbaruar studimet në Amerikë në universitetin California University Technology Pasadena në vitin 1999 dhe doktoraturë në Fizikë në vitin 2004.
Karriera
Pas përfundimit të doktoratures Klejda Beges iu ofrua një vend si lektore në Columbia University. Punon aktualisht në atë universitet. Klejda Bega cilësohet si gruaja që ka ndaluar atomet dhe ka në 'dore gjithësine'.Është pretendente për cmimin Nobel.
Mimoza Çobo
Mimoza Çobo u lind më,12 shtator 1966  në qytetin e Fierit .Është poete dhe shkrimtare shqiptare.
Kariera
Mimoza Çobo ka kryer studimet e larta në Universitetin e Gjirokastrës " Eqrem Çabej ", pranë Fakultetit të Shkencave Shoqërore në degën Gjuhë shqipe dhe Letërsi.
Stojanka Mutafova
Stoyanka Mutafova ( 2 shkurt 1922 – 6 dhjetor 2019) ishte aktore bullgare. Gjatë karrierës së saj, ajo luajti në mbi 53 shfaqje teatrale dhe 25 filma.
Me nofkën ''Znj. Fatkeqësi Natyrore për një shfaqje në të cilën interpretoi dhe Komedinë Mbretëreshë të Bullgarisë'', ajo ishte një aplikante zyrtare për një libër Guinness si aktore me karrierën më të gjatë aktive profesionale. Në moshën 94 vjeç në vitin 2016, ajo vizitoi sallat e teatrit në qytetet e mëdha të Shteteve të Bashkuara, Kanada, Hollandë, Zvicër, Britani e Madhe dhe Gjermani.
Tukoh Taka
" Tukoh Taka " është kënga e Kupës së Botës FIFA 2022 e realizuar nga reperja e lindur në Trinidadian Nicki Minaj, këngëtarja kolumbiane Maluma dhe këngëtarja libaneze Myriam Fares. Ai u publikua nga FIFA për kolonën zanore të Kupës së Botës më 18 nëntor 2022, përmes Universal Arabic Music dhe Republic Records së bashku me një video muzikore shoqëruese.
Stojanka Mutafova
Biografia
Lindur në Sofje, ajo u diplomua në Universitetin e Sofjes me një diplomë në filologji klasike. Më vonë, ajo studioi aktrimin në Bullgari dhe Pragë. Nga viti 1949 deri në vitin 1956 ajo aktroi në shfaqje të shumta në teatrin kombëtar "Ivan Vazov". Ajo bashkë-themeloi Teatrin Aleko Konstantinov, ku interpretoi nga viti 1957–91. Në 2005, ajo luajti së bashku me Georgi Kaloyanchev në shfaqjen The Astronauts.
Tukoh Taka
Kompozimi
Kënga përmban të tre gjuhët e artistëve performues në tekst: anglishten e Minaj, spanjishten e Malumës dhe arabishten e Fares, duke u bërë himni i parë i kampionatit botëror që përmban të treja gjuhët. Fares tha në një deklaratë: “Tukoh Taka, kënga për të cilën pata nderin të merrja pjesë në kompozimin, aranzhimin dhe koreografinë e saj, më bëri më të pasionuar pas saj, përveç punës së bashku me dy nga artistët e mi të preferuar ndërkombëtarë, Nicki Minaj dhe Maluma. Unë me të vërtetë dëshiroj që 'Tukoh Taka' të transmetojë kulturën lindore dhe muzikën arabe në të gjithë botën.”
Kënga ka tinguj reggaeton, pop dhe house-rap.
Emri i këngës thuhet të jetë togu arab për "tak-tak", me fansat dhe komentuesit që e pranojnë gjithashtu se tingëllon si " <i id="mwLA">tiki-taka</i> ", një stil loje i futbollit.
Pritja e kritikëve
Kënga mori një pritje negative në botën arabe me fansat dhe kritikët që akuzuan Myriam Fares për imitimin e stilit të kërcimit dhe estetikës së përgjithshme të Shakirës. Sipas Haaretz, shumë kritikë online theksuan se kënga kishte "tekst të bezdisshëm"
Polemika
Pas shpalljes së bashkëpunimit për himnin e Kupës së Botës, të tre artistët janë përballur me shumë polemika për zgjedhjen që të paguhen për të kënduar një këngë në një shtet, politikat e brendshme të të cilit përfshijnë shkeljen e të drejtave të njeriut, të drejtave të grave si dhe mbështetjen e skllavërisë dhe shfrytëzimit të fëmijëve. Këngëtari Maluma iu përgjigj akuzës duke deklaruar: “Është diçka që nuk mund ta zgjidh; [. . . ] Nuk është diçka në të cilën duhet të përfshihem. Unë jam këtu duke shijuar muzikën time dhe jetën e bukur, duke luajtur futboll gjithashtu”. FIFA ka qenë gjithashtu nën kritika në internet për paraqitjen e këngëtares libaneze Myriam Fares duke marrë parasysh marifetin e saj me fytyrën e zezë në videoklipin e saj "Goumi".
Video muzikore
Videoklipi, i drejtuar nga Edgar Esteves dhe Juan Felipe Zuleta, shfaq Malumën dhe Faresin duke performuar në shkretëtirën e Katarit, ndërsa Minaj interpreton vargjet e saj në një autobus, të gjitha të alternuara me disa klipe të futbollistëve që brohorasin pas golave.
Ksenofon Nushi
Ksenofon Nushi (* Korfuz, Greqi, 10 shkurt 1925 - † Tiranë, 7 Mars 2000) ka qënë partizan, ushtarak dhe diplomat shqiptar.
Biografia
Ksenofoni ose Çenua, siç thirrej ndryshe nga familja dhe shokët e tij, ka lindur në 10 Shkurt 1925 në Korfuz të Greqisë, si fëmija i katërt i familjes Nushi nga Vunoi. Vitet e para të jetës së tij Ksenofoni i kaloi në Vuno. Në moshën pesë vjec babai i tij, Sokrati, i cili pjesën më të madhe të jetës së tij e kaloi në kurbet, e morri me vete në Décines, në afërsi të Lyonit në Francë, ku Ksenofoni do të bashkohej edhe me dy vëllezërit e tij më të mëdhenj, Kozma dhe Gogo Nushi, të cilët kishin vite që jetonin dhe punonin me babanë e tyre atje. Pas një viti familjes do ti bashkohej dhe e jëma, Athinaja, një grua patriote dhe me karakter tepër të fortë.
Pas pushtimit të vendit nga Italia fashiste, në gjysmën e dytë të viti 1940, familja Nushi la Francën dhe u kthye në Atdhe për të marrë pjesë aktive në qendresën e popullit Shqiptar kundër pushtuesit të huaj.
Nëna e tij Athinaja ishte, krahas Heroinës së Popullit Mine Peza, në rradhët e para të demostratës së nënave dhe grave shqiptare kundër fashistëve italianë (17.09.1942), që donin të internonin djemtë e vajzat e popullit në ishujt e Italisë. Ishte ajo, që e mbajti në shpinë Minen e qëlluar për vdekje nga karabineret.
Vëllai i madh Kozmai, Hero i Popullit, anëtar i Partisë Komuniste Franceze, Sekretare i Qarkorit të PKSH për Durrësin, u arrestua nga ballistët dhe iu dorezua Gestapos Gjermane, e cila e internoi në 1943 në Kampin famëkeq të shfarosjes në masë, Mauthausen, ku dhe u vra në 23.01.1945.
Vëllai tjetër, Gogua, anëtar i Partisë Komuniste Franceze, ishte Sekretari i Qarkorit për Tiranën dhe drejtues i njësiteve guerrile në kryeqytet.
Çenua aktivizohet, që në muajt e parë të formimit të saj, ne Rininë Komuniste si dhe merr pjesë në një nga njësitet guerile të Tiranës. Më pas ai mer pjesë aktive në Luftën Antifashiste Nacional Çlirimtare. Në 22 Maj 1943 Ksenofoni do të dalë partizan duke u rreshtuar fillimisht në Çetën e Pezës, e cila drejtohej nga Heroi i Popullit Myslym Peza. Ndërsa më pas do të jetë në përbërje të Brigadës së tretë Sulmuese, që në ditën e parë të organizimit të saj. Në zjarrin e Luftës Antifashiste Nacional-Çlirimtare, më 22 Shtator 1943 Ksenofon Nushi pranohet anëtar i Partisë Komuniste Shqiptare (PKSH). Në formacionet e Ushtrisë Nacional-Çlirimtare, Ksenofoni do të caktohet me detyra të ndryshme, duke arritur deri në komisar batalioni. Ksenofoni do të bejë pjeseë edhe në formacionet partizane shqiptare që do te luftonin në Kosovë e Sanxhak të Jugosllavisë.
Gjatë viteve të para të pas Çlirimit do të bëjë pjesë në formacionet e Divizionit të Mbrojtjes të Popullit, duke patur graden e kapitenit të dytë. Ne shtator të vitit 1949 Ksenofoni shkon për të studjuar në Bashkimin Sovjetik. Nga viti 1952 e deri në vitin 1958 ai do të punojë në Drejtorinë e Zbulimit pranë Ministrisë së Mbrojtjes.
Ksenofon Nushi është padyshim një nga ambasadorët më jetëgjatë të diplomacisë shqiptare. Ai ka sherbyer si diplomat i rangut te larte në shumë përfaqesi diplomatike të Shqipërisë në botë.
Për merita të veçanta është vlerësuar me shumë dekorata dhe tituj nderi, të luftës e të shërbimit diplomatik.
Jeta Personale
Ksenofoni Nushi ishte i martuar me Lumnije Çipin.
Stalin: The Court of the Red Tsar
Stalin: The Court of the Red Tsar është një libër historie shkruar nga historiani dhe shkrimtari britanik Simon Sebag Montefiore. Libri ka të bëjë me biografinë e Josif Stalinit dhe rrethinat e tij gjatë dekadave të tmerrshme të fuqisë së tij supreme, që e transformon kuptimin tonë të Stalinit si diktator sovjetik, udhëheqës marksist dhe carit rus.
Bazuar në kërkimet novatore, Simon Sebag Montefiore zbulon frikën dhe tradhtinë, privilegjin dhe shthurjen, jetën familjare dhe mizorinë vrastare të kësaj bote të fshehtë. Shkruar me një entuziazëm narrativ, ky studim i studimeve shkencore është bërë një klasik i shkrimit të historisë moderne. Duke treguar se si triumfet dhe krimet e Stalinit ishin produkt i marksizmit fanatik dhe karakterit të tij të talentuar por me të meta, ky është një portret intime i një njeriu aq të komplikuar dhe njerëzor saqë ishte brutal dhe i hidhur.
Kristen Kyrre Bremer
Kristen Kyrre Bremer (12 korrik 1925 – 16 maj 2013) ishte teolog dhe ipeshkiv norvegjez në kishën norvegjeze.
Bremer ka marrur diplomën akademike për teologji më 1953 në Falkultetin e Teologjisë në Universitetin e Oslos. Prej vitit 1956 deri më 1960, ai ishte asistent i pastorit në Nord-Fron.
Familja
Bremer ishte djali i Magnus Schanke Bremer (1893–1963) dhe Randi Bjerkeng Lund (1900). Më 1952, ai u martua me Hanna Guren (1925–2008) e cila ishte prej Rygge. Djali i tyre Leif Olav Bremer u bë gjithashtu priftë.
Saint-Paul-de-Vence
Saint-Paul-de-Vence është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Paul-de-Vence ka një popullsi prej 3504 banorë dhe sipërfaqe 7.26 km², me një dendësi prej 483 banor/km².
Gone with the Wind (roman)
Gone with the Wind është një roman shkruar nga shkrimtarja amerikane Margaret Mitchell, botuar më 30 qershor 1936. Është një nga librat më të popullarizuar që është shkruar ndonjëherë. Libri u shit më shumë se 28 milionë kopje në 37 vende. Mitchell morri Çmimin Pulitzer për vepër letrare për librin në vitin 1937. Libri u adoptua në film amerikan 1939.
Përmbledhja
Historia fillon në plantacionin e pambukut të familjes O'Hara Tara, në Gjeorgji, ndërsa po afrohet Lufta Civile. Burri i Scarlett O'Hara vdes duke shërbyer në Ushtrinë Konfederate, duke e lënë atë një të ve dhe fëmijën e tyre pa një baba.
Melanie, motra e Scarlettit dhe bashkëshortja e Ashley Wilkes (Scarlett në të vërtetë pëlqen), bind Scarlett për të brengosur burrin e saj të vdekur në shtëpinë e Atlanta të halla Melanie, Pittypat. Ardhja e forcave të Bashkimit e zënon Scarlettin në Atlanta, ku ajo njihet me Rhett Butler. Ndërsa ushtria e Shermanit djeg Atlanta në tokë, Scarlett bind Rhett për të shpëtuar ata duke vjedhur një kalë dhe karrocë që do ta çojë atë dhe fëmijën e saj në Tara.
Megjithëse shumë plantacione fqinje janë shkatërruar krejtësisht gjatë luftës, Tara nuk ka shpëtuar nga shkatërrimet e luftës, duke lënë Scarlettin të pajisur keq për të paguar taksat më të larta të imponuara mbi plantacion nga forcat fitimtare të Bashkimit.
Duke u kthyer në Atlanta për t'u përpjekur të mbledhë paratë që i nevojitet, Scarlett bashkohet me Rhettin, tërheqja e të cilit vazhdon, por ai nuk është në gjendje ta ndihmojë atë financiarisht. Të dëshpëruar për para, Scarlett mashtron dhëndrin e motrës së saj, biznesmenin Frank Kennedy, në martesë me të në vend të saj.
Duke këmbëngulur në ndjekjen e marrëveshjeve të saj të biznesit në vend që të qëndrojnë në shtëpi për të rritur fëmijët e tyre, Scarlett gjen veten të kapur në një pjesë të rrezikshme të Atlanta. Frank dhe Ashley kërkojnë të marrin hak, por Frank vdes në përpjekje dhe merr ndërhyrjen në kohë të Rhettit për të shpëtuar ditën.
Deri atëherë, megjithatë, është tepër vonë. Dashuria e Rhett për të ka vdekur.
Zhanri
Gone with the Wind shpesh klasifikohet si zhanër historik romancë. Autorja Pamela Regis e klasifikon librin roman historik, pasi nuk përmban të gjitha elementet të zhanrit romancë. Romani gjithashtu është përshkruar si një klasik i hershëm i zhanrit historik erotik, sepse mendohet të përmbajë njëfarë shkalle të pornografisë.
Flutura Xhabija
Flutura Xhabija ka marre vlersimin "Gruaja e Vitit 2015" ne kategorine Shoqeri Civile. Ka nje pervoje 20 vjecare ne fushen e perkthimit, interpretimit dhe trajtimit te informacionit.
Liridon Ahmeti
Liridon Ahmeti (lindi më 16 korrik 1985) është futbollist kosovarë i cili luan si mbrojtës. Për herë të fundit, ai luajti për skuadrën FK Partizani Tirana në Superligën shqiptare.
Issac, Dordogne
Issac (Ocitanisht: Eiçac ; Shqip: Ejsa ) është një komunë në departamentin Dordonjë në Akuitaninë e Re në Francën jugperëndimore.
Vendet turistike
Château de Montréal, e ndërtuar në shekujt XII dhe XVI.
Marie (Zojzi) Deda
Marie (Zojzi) Deda(1916-1946) ka lindur në Shkodër. Deda është martire e demokracisë e cila luftoi me armë në dorë kundër forcave të Sigurimit të Shtetit dukë rënë në pyllin "Hija e madhe" në fshatin Meshkallë në Dhjetor të vitit 1946.
Persekutimi komunist
Marija rridhte nga familja Zojzi, në të cilën 7 vetë ishin pushkatuar dhe 4 të tjerë ishin burgosur. Marija u martua me Pjetër Shan Dedën, anti-fashist dhe anti-komunist. Ai ishte një nga organizatorët e lëvizjes së armatosur antikomuniste në Postribë, duke mobilizuar zonën e Gurit të Zi të zhvilluar në shtator 1946. Pas dështimit të lëvizjes Marije së bashku me Pjetrin gjejnë strehim në vendin e quajtur "Hija e Madhe" në Meshkallë. Në dhjetor ata zbulohen nga forcat komuniste dhe bie martire në luftën me armë kundër Forcave të Sigurimit të Shtetit.
Saint-Laurent-du-Var
Saint-Laurent-du-Var është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Laurent-du-Var ka një popullsi prej 28891 banorë dhe sipërfaqe 10.11 km², me një dendësi prej 2858 banor/km².
Greqia Osmane
Shumica e zonave që janë në kufijtë e Greqisë moderne ishin në një moment pjesë e Perandorisë Osmane. Periudha e sundimit osman në Greqi, që zgjati nga mesi i shekullit të 15-të deri në Luftën e Greke të Pavarësisë që shpërtheu më 1821 dhe u shpall Republika e Parë Helenike më 1822 (i paraprirë nga krijimi i Republikës autonome Septinsulare më 1800). njihet në greqisht si Tourkokratia (greqisht: Τουρκοκρατία, "sundimi turk"). Megjithatë, disa rajone, si ishujt e Jonit, zotërime të ndryshme të përkohshme veneciane të Stato da Màr dhe Gadishullit Mani në Peloponez nuk u bënë pjesë e administratës osmane, por e fundit ishte nën suzerainty osmane.
Pa kërcënim të mëtejshëm nga serbët dhe Euh për luftërat civile të mëvonshme bizantine, osmanët rrethuan dhe pushtuan Kostandinopojën në vitin 1453, më pas përparuan drejt jugut në Greqi dhe pushtuan Athinën më 1456. Grekët qëndruan në Peloponez deri në vitin 1460, dhe venecianët dhe gjenovezët dhe në disa nga ishujt kryesorë dhe gjenovezët e hershëm të Greqisë16. Ishujt e Egjeut ishin në duart osmane, duke përjashtuar disa qytete portuale që mbaheshin ende nga venecianët (veçanërisht Nafplio, Monemvasia, Parga dhe Methone). Malet e Greqisë ishin kryesisht të paprekura dhe ishin një strehë për grekët që dëshironin të largoheshin nga sundimi osman dhe të përfshiheshin në luftë guerile.
Ishujt Cyclades, në mes të Egjeut, u aneksuan zyrtarisht nga osmanët në vitin 1579, megjithëse ata kishin qenë nën statusin vasal që nga vitet 1530. Qiproja ra më 1571 dhe venecianët mbajtën Kretën deri më 1669. Ishujt Jon nuk u sunduan kurrë nga osmanët, me përjashtim të Kefalonisë (nga 1479 në 1481 dhe nga 1485 në 1500), por mbetën nën sundimin e Republikës së Venedikut. Pikërisht në Ishujt Jon lindi shtetësia moderne greke, me krijimin e Republikës së Shtatë Ishujve më 1800.
Greqia osmane ishte një shoqëri multietnike. Megjithatë, sistemi osman i miletit nuk përputhej me nocionin modern perëndimor të multikulturalizmit. Grekët iu dhanë disa privilegje dhe liri, por ata vuajtën edhe nga keqpërdorimet e personelit të saj administrativ mbi të cilin qeveria qendrore kishte vetëm kontroll të largët dhe jo të plotë. Pavarësisht se humbën pavarësinë e tyre politike, grekët mbetën dominues në fushën e tregtisë dhe biznesit. Konsolidimi i pushtetit osman në shekujt e 15-të dhe të 16-të e bëri Mesdheun të sigurt për anijet greke dhe pronarët grekë të anijeve u bënë transportuesit detarë të perandorisë dhe bënë fitime të jashtëzakonshme. Megjithatë, pas disfatës osmane në Betejën e Lepantit, anijet greke shpesh u bënë cak i sulmeve të egra nga piratët katolikë (veçanërisht spanjollë dhe maltezë).
Periudha e sundimit osman pati një ndikim të thellë në shoqërinë greke, pasi u shfaqën elita të reja. Aristokracia greke e tokave që dominonte tradicionalisht Perandorinë Bizantine pësoi një fat tragjik dhe u shkatërrua pothuajse plotësisht. Klasa e re drejtuese në Greqinë osmane ishin prokritoi (πρόκριτοι në greqisht), të cilët quheshin kocabaşi nga osmanët. Ata ishin në thelb burokratë dhe taksambledhës dhe fituan një reputacion negativ për korrupsion dhe nepotizëm. Nga ana tjetër, fanariotët u shquan në kryeqytetin perandorak të Kostandinopojës si biznesmenë dhe diplomatë, dhe Kisha Ortodokse Greke dhe Patriarku Ekumenik u ngritën në fuqi të madhe nën mbrojtjen e Sulltanit dhe fituan kontrollin fetar mbi të gjithë popullsinë ortodokse të perandorisë, pavarësisht nëse fliste greqisht, shqip, latinisht apo sllavisht.
Zgjerimi osman
Pas rënies së Kostandinopojës nga osmanët në vitin 1453, Despotati i Moresë ishte mbetja e fundit e Perandorisë Bizantine që u mbajt kundër osmanëve. Megjithatë, ajo ra në duart e osmanëve në vitin 1460, duke përfunduar pushtimin e Greqisë kontinentale.
Ndërsa pjesa më e madhe e Greqisë kontinentale dhe ishujve të Egjeut ishin nën kontrollin osman deri në fund të shekullit të 15-të, Qiproja dhe Kreta mbetën territor veneciane dhe nuk ranë në duart e osmanëve deri në vitin 1571 dhe 1670 respektivisht. E vetmja pjesë e botës greqishtfolëse që i shpëtoi sundimit osman ishin Ishujt e Jonit, të cilët mbetën venecianë deri në vitin 1797. Corfu i rezistoi tre rrethimeve të mëdha në vitet 1537, 1571 dhe 1716, të cilat të gjitha rezultuan në zmbrapsjen e osmanëve.
Zona të tjera që mbetën pjesë e Stato da Màr veneciane përfshijnë Nafplio dhe Monemvasia deri në vitin 1540, Dukati i Arkipelagut, me qendër në ishujt Naxos dhe Paros deri më 1579, Sifnos deri më 1617 dhe Tinos deri më 1715.
Sundimi osman
parapamje|300px|Një hartë e zgjerimit territorial të [[Perandoria Osmane|Perandorisë Osmane nga viti 1307 deri më 1683.]]
Konsolidimi i sundimit osman u pasua nga dy prirje të dallueshme të migrimit grek. E para përfshinte intelektualë grekë, si Basilios Bessarion, Georgius Plethon Gemistos dhe Marcos Mousouros, duke emigruar në pjesë të tjera të Evropës Perëndimore dhe duke ndikuar në ardhjen e Rilindjes (megjithëse migrimi në shkallë të gjerë i grekëve në pjesë të tjera të Evropës, veçanërisht në qytetet universitare italiane, filloi shumë më herët, pas pushtimit të Konstanit ). Kjo prirje ndikoi edhe në krijimin e mërgatës moderne greke.
E dyta bëri që grekët të largoheshin nga fushat e gadishullit grek dhe të rivendoseshin në male, ku peizazhi i thyer e bëri të vështirë për osmanët vendosjen e pranisë ushtarake ose administrative.
Ekonomia
Situata ekonomike e shumicës së Greqisë u përkeqësua shumë gjatë epokës osmane të vendit. Jeta u ruralizua dhe u militarizua. Barrë të rënda të taksave u vendosën mbi popullsinë e krishterë dhe shumë grekë u reduktuan në bujqësi për mbijetesë, ndërsa gjatë epokave të mëparshme rajoni ishte zhvilluar dhe urbanizuar shumë. Përjashtim nga ky rregull ishte në Kostandinopojë dhe në ishujt Jon të mbajtur nga Venediku, ku shumë grekë jetonin në prosperitet.
Pas rreth vitit 1600, osmanët iu drejtuan sundimit ushtarak në pjesë të Greqisë, gjë që provokoi rezistencë të mëtejshme dhe gjithashtu çoi në zhvendosje ekonomike dhe rënie të përshpejtuar të popullsisë. Pronat osmane, më parë feude të mbajtura drejtpërdrejt nga Sulltani, u bënë prona të trashëguara (çiflikë), të cilat mund të shiteshin ose t'u liheshin trashëgimtarëve. Klasa e re e pronarëve osmanë i reduktoi fermerët e deritanishëm të lirë grekë në robëri, duke çuar në shpopullimin e fushave dhe në ikjen e shumë njerëzve në male, për t'i shpëtuar varfërisë.
Feja
Sulltani e konsideronte Patriarkun Ekumenik të Kishës Ortodokse Greke si udhëheqësin e të gjithë ortodoksëve, grekë apo jo, brenda perandorisë. Patriarku i përgjigjej Sulltanit për sjelljen e mirë të popullatës ortodokse dhe në këmbim atij iu dhanë kompetenca të gjera mbi bashkësitë ortodokse, duke përfshirë edhe popujt sllavë jo-grekë. Patriarku kontrollonte gjykatat dhe shkollat, si dhe Kishën, në të gjithë komunitetet greke të perandorisë. Kjo bëri që priftërinjtë ortodoksë, së bashku me magnatët vendas, të quheshin Prokritoi ose Dimogerontes, sundimtarët efektivë të qyteteve dhe qyteteve greke. Disa qytete greke, si Athina dhe Rodosi, ruajtën vetëqeverisjen komunale, ndërsa të tjerat u vunë nën guvernatorët osmanë. Disa zona, si Gadishulli Mani në Peloponez dhe pjesë të Kretës (Sfakia) dhe Epirit, mbetën praktikisht të pavarura.
Si rregull, osmanët nuk kërkonin që grekët të bëheshin myslimanë, megjithëse shumë e bënë këtë në një nivel sipërfaqësor për të shmangur vështirësitë socio-ekonomike të sundimit osman ose për shkak të korrupsionit të pretenduar të klerit grek. Rajonet e Greqisë që kishin përqendrimet më të mëdha të myslimanëve grekë osmanë ishin Maqedonia, veçanërisht Vallahadët, Epiri fqinj dhe Kreta (shih myslimanët kretanë). Sipas logjikës së miletit, myslimanët grekë, pavarësisht se shpesh ruanin elementë të kulturës dhe gjuhës së tyre greke, klasifikoheshin thjesht si "myslimanë", megjithëse shumica e të krishterëve ortodoksë grekë i konsideronin ata si "turq" dhe për këtë arsye i shihnin ata si tradhtarë të komuniteteve të tyre origjinale etno-fetare.
Trajtimi i nënshtetasve të krishterë ndryshonte shumë nën sundimin e sulltanëve osmanë. Bayezid I, sipas një historiani bizantin, i pranoi lirisht të krishterët në shoqërinë e tij, ndërsa përpiqej të rriste perandorinë e tij, në periudhën e hershme osmane. Më vonë, ndonëse sundimtari turk u përpoq të qetësonte popullsinë vendase me një rivendosje të sundimit të ligjit në kohë paqeje, popullsia e krishterë u bë gjithashtu subjekt i tatimeve të veçanta dhe haraçit të fëmijëve të krishterë ndaj shtetit osman për të ushqyer radhët e korpusit jeniçer. Persekutimet e dhunshme të të krishterëve u zhvilluan megjithatë nën sundimin e Selimit I (1512-1520), i njohur si Selim i Zymtë, i cili u përpoq të zhdukte krishterimin nga Perandoria Osmane. Selim urdhëroi konfiskimin e të gjitha kishave të krishtera, dhe ndërsa ky urdhër u anulua më vonë, të krishterët u persekutuan rëndë gjatë epokës së tij.
Kategoria Superiore 2020–21
KF Teuta janë kampionët në fuqi. Kjo skuadër fitoi kampionatin për herë të 2të në historinë e klubit.
Ndryshimet
Ashtu si dy sezonet e fundit, sezoni 2020-2021 i Kategorisë Superiore është me 10 skuadra ndërsa luhet në katër faza, me sistem dyfish vajtje-ardhje (36 ndeshje në total).
Dy skuadrat që në përfundim të sezonit renditen në vendet 9 dhe 10 zbresin direkt nga Kategoria Superiore. Vendi i 8të luan një ndeshje të vetme play-out me vendin e dytë të Kategorisë së Parë.
Ndeshjet
Në Kategorinë Superiore 2020-2021 luhet në katër faza, me sistem dyfish vajtje-ardhje (36 ndeshje). Faza e parë dhe e dytë shfaqen bashkë më poshtë.
Sarrazac, Dordogne
Sarrazac (Ocitanisht: Sarrasac ; Shqip: Sarrë ) është një komunë në departamentin Dordonjë në Akuitaninë e Re në Francën jugperëndimore.
Perandori Shenzong i Song
parapamje|302x302px|Portreti i varur i perandorit Shenzong të Song (r.1067–1085). Perandori Shenzong i Song (25 maj 1048 - 1 prill 1085), emri personal Zhao Xu, ishte perandori i gjashtë i dinastisë Song të Kinës. Emri i tij fillestar personal ishte Zhao Zhongzhen, por ai e ndryshoi atë në "Zhao Xu" pas kurorëzimit të tij. Ai mbretëroi nga viti 1067 deri në vdekjen e tij në 1085.
Orë me lule
parapamje|350px|Sahat me lule në Edinburg Një sahat me lule është një sahat e madhe dekorative me faqen e orës të formuar nga shtroja qilimash, që zakonisht gjendet në një park ose në një zonë tjetër rekreative publike. Shumica e kanë mekanizmin të vendosur në tokë nën shtratin e luleve, i cili më pas mbillet për t'u shfaqur vizualisht si një faqe ore me akrepa lëvizës, të cilët mund të mbajnë gjithashtu bimë shtrojë.
Ora e parë me lule ishte ideja e John McHattie, Superintendent of Parks në Edinburg, Skoci. Ajo u mboll për herë të parë në pranverën e vitit 1903 në West Princes Street Gardens. Në atë vit ai kishte vetëm një akrep orësh, por një akrep i minutave u shtua vitin e ardhshëm. Një qyqe që del jashtë çdo çerek orë u shtua në vitin 1952. Ora u imitua shpejt në të gjithë Mbretërinë e Bashkuar dhe më vonë në të gjithë botën.
Në Edinburg, mekanizmi i orës është vendosur brenda bazamentit të statujës pranë Allan Ramsay. Mekanizmi i parë që përdor pjesë të ruajtura nga Kisha e Famullisë Elie në Fife u instalua nga James Ritchie & Son Një mekanizëm i ri u instalua në vitin 1934 dhe ka funksionuar elektrike që nga viti 1973. Ai ende mirëmbahet nga James Ritchie Clockmakers.
Ora e vetme me lule me dy fytyra të lëvizura nga i njëjti sistem ndodhet në Zacatlán, Puebla, Meksikë. Ka dy fytyra, secila prej pesë metrash në diametër. Është ndërtuar nga Relojes Centenario, një prodhues vendas.
Rudina Balsha
Rudina Balsha ishte princeshë e Vlorës, Himarës dhe Korfuzit gjatë viteve 1396-1417. thumb|250px
WALL-E
Walll-e eshte roboti i fundit i llojit te tij qe ka mbetur qe prej vitit 3000 kur njerzit e braktisen token. Ai ngaqe ishte i vetmuar filloi te bente miq insektet sepse ato ishin te vetmet gjallesa te mbetura ne toke si pasoje e hedhjes se mbeturinave nga planetet e tjere. pas disa qindra vitesh me vone nje robot tjeter i quajtur Iva zbriti ne toke qe ta eksploronte ate dhe te shihte nese kishte ndonje bime te gjalle por ajo deshtoi. Kur ajo u be gati te largohej asaj i mbaroi bateria dhe u mbyll Wall-e kur e pa e mori dhe kaloi shume kohe me te por ajo nuk levizte prandaj Wall-e e vuri ne nje fish te madh qe karikonte cdo lloj roboti. pasi ajo u mbush plot ajo u ngrit dhe mori Wall-en bashke me bimen ne hapsire ata ja dhane bimen kryetarit te tyre por timoni nuk donte qe ata te jetonin ne toke sepse ai e dinte ate "Koshin" e planeteve wall-e u fut ne telashe per kete por ai ia doli mbane me Iven dhe miqte e saj te burgosur dhe pa te drejta wall-e arriti ta vinte bimen ne anije nderkohe qe kapiteni po luftonte me timonin e tij vrases pasi ata e fituan ndeshjen ata zbriten ne Toke dhe e mbollen bimen dhe keshtu ata jetuan te lumtur pergjithmone
Redaktuar nga Jahja Agolli.
Takeda Shingen
parapamje|Takeda Shingen. Takeda Shingen (武田 信玄, 1 dhjetor 1521 - 13 maj 1573) ishte Daimyo i Provincës Kai gjatë periudhës Sengoku të Japonisë. I njohur si "Tigri i Kai", ai ishte një nga daimyo më të fuqishëm me prestigj të jashtëzakonshëm ushtarak në fazën e fundit të periudhës Sengoku. Shingen ishte një komandant lufte me aftësi të mëdha dhe udhëheqje ushtarake.
Vrapuesi i Labirintit
Vrapuesi i Labirintit është një roman i zhanrit fantastiko-shkencor distopik për të rinj i vitit 2009, i shkruar nga autori amerikan James Dashner dhe libri i parë i lëshuar në serinë Vrapuesi i Labirintit. Romani u botua më 7 tetor 2009 nga Delacorte Press, nën vulosjen e Random House, dhe u bë një film në vitin 2014 nga 20th Century Fox, me regji nga Wes Ball.
Përmbajtja
Lëndina është e rrethuar nga një katror me mure të larta katër milje të bëra prej betoni. Muret kanë hapje në to, të cilat rrëshqasin për t'u mbyllur si dyer çdo natë. Jashtë mureve është Labirinti, një labirint me mure të larta prej betoni të mbuluar me dredhkë që ndryshon çdo ditë. Labirinti strehon krijesa të çuditshme, vdekjeprurëse. Të njohur si Vrerosës, ata përshkruhen si përbindësha amorfë prej metali dhe mishi. Banorët e Lëndinës po përpiqen të qëndrojnë gjallë, si dhe ta "zgjidhin" Labirintin ,duke caktuar "vrapues" për ta përshkuar atë sa më shpejt që të munden ndërsa ndjekin ndryshimet e mureve dhe përpiqen të gjejnë një dalje për t'i shpëtuar.
Një ditë pas mbërritjes së Tomasit, një vajzë, Tereza, dorëzohet përmes katengjitësit në Lëndinë me një shënim që thotë "Ajo është e fundit. Përgjithmonë". Kjo nënkupton që nuk do të ketë më fëmijë të dërguar në Lëndinë. Vajza më vonë kalon në koma të gjatë. Kur Tomasi vjen për ta vizituar, ai e njeh atë por nuk mund ta mbajë mend emrin e saj derisa ta dëgjojë zërin e saj telepatikisht në mendjen e tij që i tregon emrin e saj. Tereza zgjohet dhe i thotë Tomasit se ata e njihnin njëri-tjetrin para se të dërgoheshin në Lëndinë, gjë që tregon se ata mund të komunikonin telepatikisht.
Majnho, kujdestari i vrapuesve, dhe Albi shkojnë në Labirint për të parë atë që ata mendojnë se është Vrerosësi i tyre i parë i vdekur. Albi shpohet nga krijesa dhe ndërsa Majnho po përpiqet ta ndihmojë ta nxjerrë atë nga Labirinti, Tomasi vrapon për të ndihmuar, atëherë kur dyert e labirintit mbyllen. Të tre më pas janë bllokuar në Labirint brenda natës. Majnho, duke besuar se Albi ka vdekur pa Serumin, i thotë Tomasit që ta lërë atë dhe vetëm të vrapojë, duke kërkuar strehim në mënyrë që Vrerosësit të mos i gjejnë. Tomasi, në pamundësi për të lënë Albin për të vdekur, përdor bimët në mure për ta tërhequr atë lart dhe jashtë pamjes së Vrerosësve, tërheq vëmendjen e tyre dhe u shmanget atyre. Majnho sheh taktikën e evazionit të Tomasit dhe e përdor atë për të dërguar katër Vrerosësit duke i ndjekur mbi Shkëmb. Tomasi, Albi dhe Majnho janë njerëzit e parë në Lëndinë që mbijetuan një natë në labirint. Pasi u kthye në Lëndinë të nesërmen në mëngjes, Njuti thërret një Mbledhje të Kujdestarëve për të diskutuar se çfarë të bëjnë me Tomasin. Disa nga Kujdestarët votojnë për ta liruar atë nga dënimi, por të tjerët, veçanërisht Gejli, votojnë për ta mbyllur atë në Qeli, bllokun e burgut, si një dënim. Sidoqoftë, Majnho emëron Tomasin për ta zëvendësuar atë si Kujdestari i Vrapuesve. Gejli vendos ta largojë Majnhon nga Këshilli, duke bërë që Majnho ta sulmojë atë. Tomasi mbyllet në burg dhe, të nesërmen, fillon stërvitjen e tij me Majnhon.
Pas kthimit të tyre të mrekullueshëm, ardhja e Terezës shkakton një seri ndryshimesh në jetën në Lëndinë. Njerëzit fillojnë të veprojnë në mënyrë të çuditshme, dielli zhduket, dërgesat javore të furnizimeve nuk vijnë më, dhe dyert e Labirintit qëndrojnë të hapura gjatë natës, gjë që lejon Vrerosësit të hyjnë në Lëndinë dhe të marrin fëmijët.
Tomasi propozon që muret e labirintit nuk janë të rastësishme, por lëvizjet e tyre janë në të vërtetë një kod, i cili çon në zbulimin se labirinti po shqipton fjalë. Tomasi gjithashtu zbulon se ajo që ata më parë mendonin se ishte Shkëmbi është në të vërtetë dalja e përdorur nga Vrerosësit për ta lënë Labirintin ("Vrima e Vrerosësve"). Kjo e shtyn Tomasin të mendojë se u duhen kujtime për t'u larguar dhe kështu ai me qëllim shpohet nga një Vrerosës në mënyrë që ai të marrë antidotin ("Serumin e Vrerit") dhe të kalojë nëpër Ndërrim. Dihet që Ndërrimi mund të rikthejë kujtimet dhe ndonjëherë të shkaktojë edhe dhunë.
Tomasi dhe banorët e tjerë të Lëndinës zbulojnë modelin. Ata vendosin të bëjnë një vrapim për në dalje pasi që ata e dinë që marrja përsipër e Vrerosësve është një mision vetëvrasës, por asgjë nuk është më e keqe se fati i tyre aktual. Ata kanë sukses, vetëm për të zbuluar se ishin subjekte provë në një eksperiment të kryer nga organizata Shkreti Totale: Reparti i Galerive Ngujuese (SHTRIGAN). Adoleshentët shpëtojnë në një laborator por hasin Gejlin, i cili nuk shpëtoi me ta. Duke vepruar nën kontrollin e mendjes, ai lëviz për të hedhur një thikë te Tomasi, por një djalë i ri nga Lëndina, Çaku, i del përpara për ta shpëtuar.
Pasi mbajti zi për pak kohë për vdekjen e Çakut, të gjithë 20 banorët e Lëndinës shpëtohen. Ata sillen në një strehë të sigurt dhe u thuhet për shpërthime diellore katastrofike që shkaktuan një ngjarje apokaliptike, e ndjekur nga një virus, Flakërima, i cili vrau miliona. Shpëtuesit zbulojnë se fëmijët jetimë po testohen për të gjetur një kurë për virusin.
Epilogu është shkruar në zërin e Kancelares Ava Pejxh, një tipar i të gjitha romaneve të trilogjisë. Ajo zbulon se grupi që shpëtoi banorët e Lëndinës mund të jetë vetëm një variabël tjetër në eksperiment dhe se ata nuk ishin i vetmi grup që vlerësohej.
Zhvillimi
Në fund të vitit 2005, Dashner kishte botuar katër libra për të përfunduar Sagën e Jimmy Fincher, e cila kishte qenë me një botues të vogël rajonal. Botuesi i tij donte që ai të shkruante një libër tjetër, por ai vendosi që ai të përpiqej për një treg kombëtar të librit. Në nëntor të atij viti ai kishte një ide kur do të ishte "për një grup adoleshentësh që jetojnë brenda një labirinti të pazgjidhshëm plot krijesa të tmerrshme, në të ardhmen, në një botë të errët, distopike. Do të ishte një eksperiment, për të studiuar mendjet e tyre. Do t'u bëheshin gjëra të tmerrshme – gjëra të tmerrshme; plotësisht e pashpresë – derisa viktimat të kthejnë gjithçka në kokë". Libri u botua më vonë në vitin 2008. Dashner e shkruajti librin nga dhjetori 2005 deri në mars 2006.
Pritja
Kirkus Reviews shkruajti: "Vështirë të lëshohet nga dora ky libër i parë, i cili do t'ua lërë lexuesve kureshtjen të ndezur për të mësuar çfarë vjen më pas."
Jessica Harrison nga Deseret Morning News e etiketoi Vrapuesi e Labirintit si "një libër aventuresk tronditës për fëmijët e moshave 13+ që do të nxisë zemrat e lexuesve dhe do t'i lërë ata të kërkojnë më shumë". Ajo vuri në dukje se "fillon pak ngadalë" por ndërsa përputhej me hutimin e Tomasit dhe merrte hapin ndërsa ai bëhej më i zakonshëm, ajo shkroi se "është pothuajse sikur Dashner po e lehtëson lexuesin në atë që bëhet një veprim i shpejtë, i pa ndalur." Sidoqoftë, ajo mendoi se "pengesa e vetme" ishte "zhargoni i trilluar", duke thënë, "Ndërsa ndihet realist dhe përshtatet me personazhet e tij, ajo plaket shumë shpejt. Nga ana pozitive, sidoqoftë, përdoret aq shpesh sa lexuesi pothuajse bëhet i pandjeshëm dhe mëson ta injorojë atë".
Përshtatja filmike
Fox publikoi një adaptim filmik të librit, të titulluar Vrapuesi i Labirintit, më 19 shtator 2014. Wes Ball u nënshkrua si regjisor dhe T.S. Nowlin shkroi skenarin. Dylan O'Brien luajti rolin kryesor të Tomasit, Thomas Brodie-Sangster portretizoi Njutin dhe Kaya Scodelario Terezën,. Ki Hong Lee si Majnho, Blake Cooper, Will Poulter dhe Aml Ameen u shtuan në aktrim përkatësisht, Çaku, Gejli dhe Albi. Patricia Clarkson luajti rolin e antagonistes kryesore Ava Pejxh. Dexter Darden portretizoi Tiganin, Alexander Flores portretizoi Uinstonin, Jacob Latimore luajti Xhefin, Randal Cunningham portretizoi Klintin, Chris Sheffield portretizoi Benin, dhe Joe Adler interpretoi Zartin.
Wayne Haag shërbeu si artist në film, dhe Ellen Goldsmith-Vein, Lindsay Williams me Lee Stollman si producentë.
Projektuesi i krijesave Ken Barthelmey projektoi Vrerosësit për film.
Linda Shomo
Lindita Shomo, drejtoreshë ekzekutive e "EasyPay", ishte folësja e dytë e "The key to success".
Pas vitesh kontribuimi në fushën e teknologjisë, ajo themeloi kompaninë Easy Pay.''
Karriera
Lindita Shomo është vleresuar me çmimin "Gruaja e vitit" për vitin 2016.
Simone Fischer-Hübner
Simone Fischer-Hübner (Lübeck, 1963) është eksperte në sigurinë e IT dhe integritetin personal gjithashtu dhe profesor në Departamentin e Shkencave Kompjuterike në Universitetin Karlstad.
Fischer-Hübner ka qenë anëtare e Këshillit të Sigurisë Kibernetike në Agjencinë Suedeze të Emergjencave Civile (MSB) që nga 2011. Për më tepër, ajo është përfaqësuesja suedeze e Komitetit Teknik 11 të IFIP për Sigurinë e Informacionit dhe Privatësinë dhe koordinatore e Rrjetit Suedez të Sigurisë së TI-së për Studentët e Doktoratës ( SWITS ).
Luljeta Nuzi
Kur Luljeta erdhi në Londër nga Shqipëria në vitin 1999 me familjen e saj që kërkonte strehim, ajo ishte e izoluar dhe e dëshpëruar për të mësuar gjuhën angleze. Një përzierje zemërimi dhe mirënjohjeje e motivonte atë të bënte punë vullnetare - zemërim, sepse ishte keqinformuar për mbështetjen që do të gjente dhe mirënjohje, sepse një projekt lokal e ndihmoi të ecte përpara me forcat e saj. "Gjithçka kam mësuar, e kam ndarë me komunitetin tim", thotë ajo dhe në vitin 2001 themeloi Programin "Shpresa". Sot organizata ka nëntë të punësuar, 52 vullnetarë aktivë, ofron shërbime në shtatë bashki dhe bën fushata në nivel kombëtar. Modeli i integrimit të Shpresë-s, të cilin Luljeta e ndan lirisht, shpesh duke mentoruar organizata të tjera të komunitetit, është të punojë në partneritet për t'i bërë shërbimet të aksesueshme dhe të krijojë të reja vetëm atëherë nëse askush tjetër nuk mund të ndihmojë.
Propozuesi i saj thotë për të: "Në zemër të Shpresës është një besim që komunitetet mund dhe e sjellin vetë ndryshimin. Shpresa, nën udhëheqjen e Luljetës, ka ushqyer një brez personash të rinj shqipfolës të angazhuar, qytetarë aktivë dhe me shumë arritje. Kjo është një arritje e jashtëzakonshme dhe hap një shteg për grupet e tjera të refugjatëve dhe të emigrantëve".
Roquebrune-Cap-Martin
Roquebrune-Cap-Martin është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Roquebrune-Cap-Martin ka një popullsi prej 12646 banorë dhe sipërfaqe 9.33 km², me një dendësi prej 1355 banor/km².
Jana Marinova
Yana Marinova është aktore bullgare.
Jeta dhe karriera
Ajo lindi në 17 gusht 1978. Mori arsimin e saj të lartë në ekonomi. Marinova është martuar 22 vjeçe dhe ka një djalë. Ka marrë pjesë në filma dhe seriale bullgare, si dhe në prodhime të huaja. Drejton shfaqje të ndryshme televizive. Pas diplomimit të saj, ajo punoi si menaxhere e ish-restorantit "Downtown", i quajtur aktualisht "Kaukaz". Ajo punoi si modele dhe në 2004 u bë " Miss Bulgaria ".
Televizioni
Në 2015 Yana Marinova luajti Elena Atanasova në serinë BTV Glass Home.
Që nga viti 2015 ajo është prezantuesja e " The Voice Bulgaria "
Vitrac, Dordogne
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Vitrac (Shqip: Vitër) është një komunë në departamentin Dordonjë në Akuitaninë e Re në Francën jugperëndimore. Château de Montfort ndodhet në këtë komunë.
John D. Rockefeller
parapamje|Portreti Full HD i 56-vjeçarit John D. Rockefeller. John Davison Rockefeller Sr. (8 korrik 1839 - 23 maj 1937) ishte një manjat biznesi dhe filantropist amerikan. Ai është konsideruar gjerësisht si amerikani më i pasur i të gjitha kohërave dhe personi më i pasur në historinë moderne. Rockefeller lindi në një familje të madhe në Upstate New York që u shpërngul disa herë përpara se të vendosej përfundimisht në Cleveland. Ai u bë një asistent kontabilist në moshën 16-vjeçare dhe hyri në disa partneritete biznesi duke filluar në moshën 20-vjeçare, duke e përqendruar biznesin e tij në rafinimin e naftës. Rockefeller themeloi Kompaninë Standard Oil në 1870. Ai e drejtoi atë deri në 1897 dhe mbeti aksioneri më i madh i saj.
Pasuria e Rockefeller u rrit ndërsa vajguri dhe benzina u rritën në rëndësi dhe ai u bë personi më i pasur në vend, duke kontrolluar 90% të të gjithë naftës në Shtetet e Bashkuara në kulmin e tij. Nafta u përdor në të gjithë vendin si burim drite deri në hyrjen e energjisë elektrike dhe si lëndë djegëse pas shpikjes së automobilit. Për më tepër, Rockefeller fitoi ndikim të madh në industrinë hekurudhore e cila transportonte naftën e tij në të gjithë vendin. Standard Oil ishte besimi i parë i madh i biznesit në Shtetet e Bashkuara. Rockefeller revolucionarizoi industrinë e naftës dhe, përmes inovacioneve të korporatave dhe teknologjisë, ishte i dobishëm si në shpërndarjen e gjerë ashtu edhe në uljen drastike të kostos së prodhimit të naftës. Kompania dhe praktikat e tij të biznesit u kritikuan, veçanërisht në shkrimet e autores Ida Tarbell.
Gjykata e Lartë vendosi në 1911 se Standard Oil duhet të çmontohet për shkelje të ligjeve federale antitrust. Ajo u nda në 34 njësi të veçanta, të cilat përfshinin kompani që u bënë ExxonMobil, Chevron Corporation dhe të tjera - disa prej të cilave kanë ende nivelin më të lartë të të ardhurave në botë. Në fund rezultoi se segmentet individuale të kompanisë vlejnë më shumë se e gjithë kompania kur ishte një entitet - shuma e pjesëve vlente më shumë se e tëra - pasi aksionet e tyre dyfishoheshin dhe trefishoheshin në vlerë në vitet e hershme. Rrjedhimisht, Rockefeller u bë miliarderi i parë i vendit, me një pasuri me vlerë gati 2% të ekonomisë kombëtare. Pasuria e tij personale u vlerësua në vitin 1913 në 900 milionë dollarë, që ishte pothuajse 3% e PBB-së së SHBA-së prej 39.1 miliardë dollarësh atë vit. Kjo ishte vlera e tij neto kulmore dhe arrin në 24.7 miliardë dollarë (në dollarë 2021, e rregulluar nga inflacioni).
Rockefeller kaloi pjesën më të madhe të 40 viteve të fundit të jetës së tij në pension në Kykuit, pasuria e tij në Westchester County, Nju Jork, duke përcaktuar strukturën e filantropisë moderne, së bashku me industrialistë të tjerë kyç si manjati i çelikut Andrew Carnegie. Pasuria e tij u përdor kryesisht për të krijuar qasjen sistematike moderne të filantropisë së synuar përmes krijimit të fondacioneve që patën një efekt të madh në mjekësi, arsim dhe kërkime shkencore. Themelet e tij ishin pioniere në zhvillimet në kërkimin mjekësor dhe ishin të dobishëm në zhdukjen pothuajse të krimbit të gjirit dhe etheve të verdha në Shtetet e Bashkuara. Ai dhe Carnegie i dhanë formë dhe shtysë nëpërmjet bamirësive të tyre veprës së Abraham Flexner, i cili në esenë e tij "Edukimi Mjekësor në Amerikë" i dha në mënyrë të prerë empirizmin si bazë për sistemin mjekësor të SHBA-së të shekullit të 20-të.
Rockefeller ishte gjithashtu themeluesi i Universitetit të Çikagos dhe Rockefeller University dhe financoi themelimin e Universitetit Qendror të Filipineve në Filipine. Ai ishte një baptist i devotshëm i veriut dhe mbështeti shumë institucione të bazuara në kishë. Ai i përmbahej abstenimit total nga alkooli dhe duhani gjatë gjithë jetës së tij. Për këshilla, ai u mbështet ngushtë te gruaja e tij Laura Spelman Rockefeller me të cilën kishte pesë fëmijë. Ai ishte një kongregant besnik i Kishës së Misionit Baptist të Rrugës Erie, jepte mësim në shkollën e së dielës dhe shërbeu si administrues i besuar, nëpunës dhe portier i rastësishëm. Feja ishte një forcë udhërrëfyese gjatë gjithë jetës së tij dhe ai besonte se ishte burimi i suksesit të tij. Rockefeller konsiderohej gjithashtu një mbështetës i kapitalizmit bazuar në një perspektivë të Darvinizmit social dhe ai citohej shpesh të thoshte: "Rritja e një biznesi të madh është thjesht një mbijetesë e më të fortit".
FK Vilnius
Futbolo klubas Vilnius, FK Vilnius është klub futbollistik nga Vilnius, Lituani që është krijuar në qershor të vitit 2019. Stadiumi i stadiumi Fabijoniškių gimnazijos.
Sukseset
<...>
Lojtarët
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Irmena Çiçikova
Karriera
Chichikova bëri debutimin e saj në skenën profesionale në Artin e Sweeping Things Under the Rug (2008), një shfaqje bazuar në skenat e Ingmar Bergman nga Një Martesë, si Marianne, për të cilën ajo mori një nominim në IKAR (2009) dhe çmimin për rolin më të mirë udhëheqës femëror në çmimet ASKEER Theater (2009). Ajo mori sukses kritik dhe tregtar në skenë. Pas kësaj ajo performoi në Nirvana (2009), dhe në vitet në vijim shëtiti Kanadanë dhe Francën me shfaqjen Ndërtimi i Imagjinatës së çliruar (2010) bazuar në veprat e Eugène Ionesco. Ajo më pas interpretoi në Gjuetinë e Duck (2012) nga Alexander Vampilov në Teatrin Kombëtar Bullgar "Ivan Vazov". Në vitin 2012 ajo u shfaq në filmin I Am You (2012) për të cilin ajo mori një vlerësim kritik dhe fitoi çmimin kryesor të femrës në Festivalin Kombëtar të Filmit Golden Rose (2012). Në vitin 2014 ajo u shfaq në Viktoria (2014) si Boryana, nëna e një fëmije të quajtur Viktoria që lindi pa kërthiz, dhe u bë premierë në Konkurrencën Botërore të Festivalit të Filmit Sundance në janar. Një vit më pas ajo u shfaq në Sound Hunters (2015).
Edukimi
Irmena Chichikova lindi në Plovdiv, Bullgari. Ajo u rrit në Plovdiv, ku ndoqi shkollën e mesme të gjuhës frënge "Antoine de Saint Exupéry", e diplomuar në vitin 2003 para se të transferohej në Sofje, Bullgari për të përfunduar arsimin e saj në Akademinë Kombëtare të Krastyo Sarafovit për Teatrin dhe Artet e Filmit nën tutelën e Profesorëve Margarita Mladenova dhe Ivan Dobçev. Ajo studioi gjithashtu Greqishten Moderne. Shfaqjet e saj të diplomës përfshinin Tri Motrat nga Anton Çehovi, me regji nga Margarita Mladenova, dhe Dakota / Words in Zinxhirët nga Jordi Galceran dhe regji nga Stilian Petrov. Pas diplomimit në vitin 2008, ajo u bë një aktore e pavarur me kohë të plotë.
Filmat
Në vitin 2010 Chichikova u shfaq në filmin e saj të parë me metrazh të gjatë, Lumi Glass (2010). Roli i saj kryesor i parë erdhi në vitin 2012 në të cilën ajo portretizoi, së bashku me Janet Spassova, dy gra me emrin Yura dhe Adriana, në filmin " I Am You" i Petar Popzlatev. Në fund të të njëjtit vit ajo filloi të xhironte Viktoria (2014) dhe Sound Hunters (2015), ish-e zgjedhur për Konkurrencën Zyrtare Botërore në Festivalin e Filmit Sundance në 2014 për Kryeministrin e saj botëror. Filmi Viktoria është vendosur në Bullgari gjatë rënies së komunizmit, përzierjen e satirës, surrealizmit dhe dramës. Chichikova luan një bibliotekare të quajtur Boryana e cila bëhet pa dashje nëna e një vajze, Viktoria, e cila i mungon kordoni i kërthizës dhe kështu i nënshtrohet vëmendjes së menjëhershme të shtetit, duke e penguar familjen e saj të largohet nga vendi. Historia rezonon me kalimin shoqëror dhe kulturor nga komunizmi në demokraci dhe një udhëtim emocional nga urrejtja në dashuri.
Teatri
Që nga diplomimi në 2008 u shfaq në prodhime të shumta skenike. Disa prej tyre janë : Arti i gjërave që fshijnë nën qilim (2008), Nirvana (2009), Ndërtimi i Imagjinatës së erliruar (2010), Vizita e Atit (2011) dhe Gjuetia e Duck (2012).
Performanca e Artit dhe Projektet Anësore
Në vitin 2011 ajo priti festimin e 90-të të Unionit të Artistëve Bullgarë dhe IKAR Awards Theater. Ekspozita e saj e parë me fotografi ishte POSTIDENTITETI nga Liliana Karadjova, e filluar në vitin 2010. Që nga viti 2007 ajo ka qenë gjithashtu një model për stilisten Neli Miteva si dhe stilistë të tjerë të rinj nga Bullgaria dhe Maqedonia.
Nijazi Kuqi
Karriera
Nijazi e filloi karrierën e tij nga viti 2002, duke kaluar tri vite në skuadrë FC Lahti. Në janar 2005, ai nënshkroi për skuadrën Birmingham City F.C.. Në gjysmën e sezonit 2005-2006, Nijazi u dërgua në Blackpool F.C. si huazim. Në mars 2006, ai shkoi edhe një herë si huazim, por këtë herë në skuadrën Petersborough United F.C. deri në fund të sezonit.
Në shtator 2010, ai nënshkroi për skuadrën Dundee F.C. me kontratë një vjeçar. Më 28 mars 2011, ai shkoi për të luajtur për skuadrën TPS Turku, ku gjatë sezonit 2011, ai shënoi tetë gola. Në shtator 2011, ai shkoi për të luajtur për skuadrën Panionios G.S.S..
Struci
Struthio është një gjini shpezë në rendin Struthioniformes, anëtarët e së cilës janë strucët. Ekzistojnë dy lloje të gjalla të strucit, struci i zakonshëm dhe ai somalez. Ata janë shpezë të mëdhenj që nuk fluturojnë të Afrikës që lëshojnë vezët më të mëdha të çdo kafshe të tokës së gjallë. Me aftësinë për të vrapuar me 70 km/orë, ata janë zogjtë më të shpejtë në tokë. Ajo kultivohet në të gjithë botën, veçanërisht për pendët e saj pasi ato përdoren si pluhurosje zbukurimesh dhe pendësh. Lëkura e saj përdoret gjithashtu për produkte lëkure.