cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mbreteriterilindjes
Kur flasim për RPG online është e qarte se aspekti grafik është shumë me i dobët në krahasim me lojërat në PC apo Xbox, ajo që ka bere te mundur suksesin e tyre për mendimin janë disa aspekte : mundësia për tu ballafaquar me dhjetëra mijëra lojrar te tjerë online, vazhdueshmëria në kohe (luan çdo dite dhe çdo dite ballafaqohesh me te reja), mundësia për te luajtur online falas në çdo moment (disa lojëra kanë edhe opsion për te paguar por kjo është diçka ekstra jo e domosdoshme për ata persona që kërkojnë te kenë me shumë lehtësi në loje, kjo që i jep mundësi edhe vete lojërave për te qëndruar falas), forumi ku lojtaret organizohen shpesh në Aleanca (psh Travian apo Tribalwars) dhe ndihmojnë njëri tjetrin ose ndërthurin plane luftarake mes aleancash.
Ajo që dallon Mbretëriterilindjes nga lojërat e tjera RPG online është në radhe te pare evolucioni i saj në vite, modifikimet e vazhdueshme te admineve ecur me kohen dhe duke i sjelle lojtareve çdo vite opsione te reja.
Le te zbërthejmë pak lojën nga brenda :
Në radhe te pare duhet te zgjedhësh personazhin mashkull apo femër, pasi te jeni regjistruar do te gjendeni në një qytet mesjetar, po marrim si shembull Lezhën meqë është edhe qyteti i pare në Arbëri. Personazhi juaj duhet te ha çdo dite dhe duhet te punoj nqs doni te ecni në loje.
Në nivel 1 çdo banor merr një ose dy toka, pra je një fshatar i thjeshte dhe ke në shtëpi te thjeshte. Tipet e tokave që mund te gjesh në loje janë : toke me grurë, toke me misër, toke me zarzavate, toke me lope, gica ose dele. Nga secili nga këta merr produkte te ndryshme që ke mundësi ti shesësh në treg.
Zgjedhjet, si bashkia ashtu edhe principata zgjedhën nga populli, pra çdo njëri me përvoje mund te behet bashkiak apo edhe një dite vete Princ i Arbërisë, nqs ndonjëri është i pakënaqur me situatën në qytet mund te demonstroje përpara bashkisë por kujdes, shteti ka edhe ligje, dhe nqs thyen ligjet shkon në gjykatë ku do ngrihen akuza ndaj teje dhe do hapet një proces, mund te rrezikosh nga gjoba deri në burgim për disa dite. Dhe nqs mërziteni hapni një taverne ftoni miqet tuaj ofroni birra dhe dehuni deri vone duke treguar historia dhe bëma, luani poker texas-hole në taverne me banoret e tjerë për te kaluar kohen, mund te organizoni edhe torne në qytet nqs ju pëlqen pokeri !
Vjen një dite dhe do kalosh në nivel 2, opsionet e tua në loje do shtohen, nuk do jesh me një fshatar i thjeshte i pa përfillur nga shkalla e larte e mbretërisë, por do jesh një zanatçi dhe shumë vete do kenë nevojë për ty. Do kesh dyqanin tënd ku mund te ushtrosh një nga këta zanate: marangoz, mullixhi, furtar, farkëtar, rrobaqepës, ose kasap.
Në nivel 4 ju tashme jeni një aristokrat, dhe do përqendroheni në ndërtimin e viles tuaj në kryeqytet.
Opsione te tjera, persa i përket dallimit nga lojërat e tjera Mbretëriterilindjes ka edhe një opsion te veçante në te cilin nqs ju për një fare kohe nuk kemi mundësi që te luani (psh. kur shkoni me pushime), nuk ka asnjë problem ju mund te dërgoni personazhin tuaj në kishe në meditim dhe aty mund te rrij deri në tre muaj dhe nuk do i ndodh gjë.
Aspekti i forumit : Shumë lojtar për ti dhen një aspekt me te gjalle lojës por edhe për te hyre me shumë në mesjetën shqiptare zhvillojnë ngjarjen e lojës edhe në forum.
Në forum bëhen plot gjera, psh debatet elektorale para zgjedhjeve te Principatës apo bashkisë mes partive konkurrues, debate te cilat shpesh kthehen edhe në tensione te ashpra por te njëjtën kohe te argetojin dhe në ato debate tregon veten se sa je i afte për tu përballuar me kundërshtarin tënd politik ose një qytetar te thjeshte, apo sa je i afte ti si një fshatar i thjeshte për te kundërshtuar një politikan apo një persone te shtresës se larte.
Gjithashtu në forum zhvillohen edhe debate tjera si : për zgjidhjen e problemeve në Principate apo në ndonjë qytet te Principatës, ankesat e banoreve te qytetit (psh : në çmime te larta, papunësi, mungesa e ushqimeve etj), lajmërimet nga qeveria e Principatës, vendimet e tyre apo shpallja e ndonjë ligji te ri. Gjithashtu një pjesë e rëndësishme për zhvillimin e një vendi është diplomacia, edhe kjo behet poashtu shumë here në forume, ose në forume tjera përkatëse te një vendi. Ti mund te bëhesh ambasador i Arbërisë shembull dhe si i tille ti do mundohesh te lidhesh marrëveshje, traktate, aleanca etj, mes Arbërisë dhe vendeve tjera.
Haagse Hout
Haagse Hout është një qytezë në Hagë, provinca Hollanda e Jugut në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi 42000 banorë.
Historia e automobilit
Para se tē lexoni Historinē e automobilit ju rekomandohet ky artikull.
Historia e automobilit modern
Edhe pse automobili impaktin më të madh social e ekonomik e kishte në Shtetet e Bashkuara, përsosja e automobilit u bë në Gjermani dhe Francë nē vitet e fundit tē shekullit 19 nga persona si Nicolaus Otto, Gottlieb Daimler, Carl Benz, dhe Emile Levassor.
Automobili i parë
Historianët, të cilët mendojnë se mjetet e aktivizuara dikur me makinë me avull ishin automobila, mendojnë se Nicolas Cugnot ishte shpikësi i automobilit të parë. Automobili i parë kishte tri rrota dhe shpejtësi 2,5 milje për orë Në vitin 1769, i pari mjet i vetëlëvizshëm ishte një traktor ushtarak i konstruktuar nga inxhinieri dhe mekaniku Nicolas Joseph Cugnot (1725 - 1804). Cugnot ka përdorur makinën me avull për të vënë në lëvizje makinën e tij, ka bërë instruktimin në "Paris Arsenal", tek mekaniku Brezin. Ky lloj automobili, ishte përdorur nga ushtria franceze për të tërhequr artilerinë, në shpejtësinë prej 2,5 milje për orë, dhe ky automobil kishte vetëm tri rrota. Karakteristikë tjetër e tij ishte se, duhej të ndalej për çdo pesëmbëdhjetë minuta për të rishtuar fuqinë e avullit. Makina me avull dhe kazani për nxemjen e ujit ishin të ndarë nga makina dhe vendoseshin përpara. Një vit më vonë, (1770), Cugnoti kishte ndërtuar triçikletën me fuqi avulli e cila barte katër pasagjerë. Mirëpo shpikësi, në vitin 1771, kishte bërë ndeshje me njërën nga makinat e tij në një mur me gurë, duke u bërë njeriu i parë që ka pasur aksident me makinë motorike. Ky ishte fillimi i fatit të keq për shpikësin. Pas vdekjes nga aksidenti të njërit nga patronëve të Cugnotit dhe pas dëbimit në ekzil të disa të tjerëve, paratë për eksperimentet e Cugnotit mbaruan.
Si punonte automobili i Cugnot-it
Veturat me avull me djegje të karburantit, nxenin ujin në kazan, duke krijuar avull i cili zgjeronte dhe mbledhte pistonet të cilët sillnin boshtin, i cili pastaj sillte rrotat. Gjatë historisë së re të veturave të vetëlëvizshme - makinat rrugore dhe hekurudhore kanë qenë të aktivizuara me makinë avulli. (Cugnot gjithashtu ka dizajnuar dy lokomotiva me avull të cilat nuk kanë punuar mirë asnjëher). Mirëpo, makinat me avull kanë shtuar peshën tek makinat të cilat kanë treguar se nuk janë të dizajnuara për makina rrugore. Megjithatë, makinat me avull ishin shumë të suksesshme, në përdorurimin e tyre nëpër lokomotiva.
Qefti
Qeft, (Italisht:Chieuti) është një fshat dhe komunë në Provincën e Foxhias të rajonit të Pulias në Itali i cili është i banuar me arbëreshë. Ai kufizohet në lindje dhe jug me komunën e Serrakapriolës, në perëndim me komunat e Kampomarinos dhe San Martinos së Pensilisit të Provincës së Kampobasos dhe në veri me Detin Adriatik.
thumb|right|250px|Vendodhja e Komunës së Qeftit në Provincën e Foxhias
Historia
Territori i Qeftit përbëhet nga zona ku ndodhej qyteti i lashtë i Cliternia Frentanas, i shkatërruar nga gotët në vitin 495 pas Krishtit.
Olusegun Obasanjo
Olusegun Mathew Okikiola Aremu Obasanjo (lindi më 5 maj 1937) ishte President i Nigerisë nga viti 1999 deri më 2007. Ai shërbeu si udhëheqës i ushtrisë prej 13 shkurt 1976 deri më 1 tetor 1979. Ai poashtu shërbeu si President i Bashkimit Afrikan prej korrikut 2004 deri në janar 2006.
Në gusht 2021, Unioni Afrikan emëroi Olusegun Obasanjo si Përfaqësues të Lartë për Paqen në Bririn e Afrikës.
Jeta e hershme
Prindërit e Obasanjos ishin Amos Adigun Obasanjo Bankole dhe Ashabi. Nëna e tij vdiq më 1958 dhe babai i tij vdiq më 1959. Ai u bë jetim në moshën 22 vjeç
Në vitin 1948, Obasanjo shkoi në Shkollën Shën David Ebenezer në Ibogun, për edukimin e tij të shkollës fillore. Prej vitit 1952 deri më 1957, ai shkoi në Shkollën e Lartë për Djem të Pagëzuar, për edukimin e tij të shkollës së mesme.
Karriera ushtarake
Në vitin 1958, Olusegun Obasanjo u bashkua në ushtrinë nigeriane. Disa nga studimet dhe trajnimet e tij përfshijnë Shkollën Mons Cadet, Aldershot, Angli; Kolegji Mbretëror i Inxhinierëve Ushtarakë, Chatham, Angli; Shkolla e Hulumtimit, Newbury, Angli; Shkolla e Inxhinierisë së Ushtrisë Indiane, Poona; dhe Kolegji Mbretëror i Studimeve të Mbrojtjes, Londër.
Obasanjo shërbeu në Batalionin e 5-të të Ushtrisë Nigeriane në Kaduna dhe në Kamerun mes viteve 1958 dhe 1959. Ai u ngarkua në toger i dytë në Ushtrinë Nigeriane më 1959 dhe promovoi një toger në vitin 1960.
Në rendin e togerit, Obasanjo shërbeu në kontigjentin nigerian të Forcës së Kombeve të Bashkuara në Kongo (më parë Zaire, tani Republika Demokratike e Kongos) në vitin 1960. Më vonë u bashkua me njësinë e vetme inxhinierike të Ushtrisë Nigeriane dhe u bë komandant i njësisë së saj më 1963.
Në vitin 1963, Obasanjo u promovua në rangun e kapitenit, në Ushtrinë Nigeriane. Ai ishte bashkangjitur në Shkolla e Inxhinierisë Ushtarake Indiane, në Kirkee, Indi në vitin 1965. Atë vit ai u gradua në rangun e majorit.
Në vitin 1965, ai mori pjesë në Kolegjin e Shtabit të Shërbimeve të Mbrojtjes në Wellington, Indi.
Obasanjo u promovua nënkolonel në vitin 1967, komandant i emëruar i Komandës së Zonës së Dytë të Ushtrisë Nigeriane. Ai u bë komandant, Garrison, Ibadan, Nigeri, midis 1967 dhe 1969.
Promovimi i kolonelit Obasanjo erdhi në vitin 1969. Ai u emërua nga 1969-1970, oficeri i përgjithshëm që komandonte Divizionin e 3 të Këmbësorisë, Ushtria Nigeriane. Ai u bë më vonë komandanti, Divizioni i Komandës së Tretë Detare Detare, Shteti Juglindor, gjatë Luftës Civile Nigerian Biafran.
Më 12 janar 1970, Obasanjo pranoi dorëzimin e Biafranit duke i dhënë fund Luftës Civile Nigeriane.
Nga viti 1970 deri në 1975, ai ishte komandant i Korpusit Inxhinierik, Ushtria Nigeriane. Më parë në vitin 1972, ai u gradua në rangun e gjeneral brigade.
Në janar 1975 kreu i shtetit për republikën federale të Nigerisë, gjenerali Yakubu Gowon, e bëri Obasanjo komisioner federal për punë dhe strehim.
Më 29 korrik 1975, kur gjenerali Murtala Mohammed mori pushtetin si kreu i shtetit nëpërmjet një grushti ushtarak, Obasanjo u emërua shef i shtabit të lartë të stafit. Në janar të vitit 1976 ai u promovua në toger gjeneral.
Pas një grushti të dështuar të nënkolonelit Buka Suka Dimka, në të cilin u vra gjenerali Murtala Mohammed, Obasanjo u zgjodh si kreu i shtetit nga këshilli i lartë ushtarak më 13 shkurt 1976.
Obasanjo dha dorëheqjen si kreu i shtetit dhe gjithashtu dha dorëheqjen nga ushtria më 1 tetor 1979, duke ia dorëzuar pushtetin presidentit të ri të zgjedhur të Shehu Shagari.
Grusht shteti ushtarak
Më 13 shkurt 1976, komplotët e grushtit të shtetit, të udhëhequr nga Kolona e Ushtrisë Dimka, e shënuan atë, Murtalën dhe personelin tjetër ushtarak të lartë për vrasjen. Murtala u vra gjatë grushtit të tentuar, por Obasanjo u arratis nga vdekja. Politika e sigurisë së profilit të ulët të miratuar nga Murtala i kishte lejuar komplotuesit qasje të lehtë në objektivat e tyre. Grupi i shtetit u hodh poshtë sepse komplotët e humbën Obasanjo dhe Gjeneral Theophilus Danjuma, shefi i shtabit të ushtrisë dhe de facto numri tre i njeriut në vend. Planifikuesit nuk arritën të monopolizonin komunikimet, megjithëse ata ishin në gjendje të merrnin radio stacionin për të njoftuar përpjekjen e grushtit të shtetit.
Obasanjo dhe Danjuma krijuan një zinxhir komandimi dhe rivendosën sigurinë në Lagos, duke rifituar kështu kontrollin. Obasanjo u emërua si kreu i shtetit nga Këshilli Suprem Ushtarak. Mbajtja e zinxhirit komandues të themeluar nga Murtala, Obasanjo u zotua të vazhdojë programin për restaurimin e qeverisë civile në vitin 1979 dhe të vazhdojë programin e reformës për të përmirësuar cilësinë e shërbimit publik.
Jeta personale
Obasanjo u martua katër herë. Gratë e tij ishin Esther Oluremi, Lynda (e vdekur), Mojiosola Adekunle (e vdekur), dhe Stella Abebe (deceased).
Obasanjo ka pasur njëzet fëmijë. Ata ishin (sipas alfabetit): Bisoye, Biyi, Bola, Bukola, Busola, Damilola, Dare, Dayo, Deboye, Funke, Funso, Gbenga, Iyabo, Juwon, Kofo,  Kunle (nipi Obasanjo ka adoptuar një djalë), Olu,  Segun, Seun, dhe Toyosi.
Në vitin 1987, gruaja e tij e dytë, Lynda, u urdhërua të dalë nga vetura nga forcat ushtarake, dhe u qëllua për vdekje pasi nuk doli shpejtë.
Më 23 tetor 2005, Presidenti humbi gruan e tij, Stella Obasanjo, një ditë pasi kishte një abdominoplastikë në Spanjë. Në vitin 2009, mjeku, i njohur vetëm si 'AM', u dënua me një vit në burg për neglizhencë në Spanjë dhe urdhëroi të paguante kthimin e djalit të saj prej rreth 176,000 dollarë.
Bari i Orzos
Bari i Orzos është i vetmi vegjetal mbi sipërfaqen e tokës që i vetëm mund të ushqejë në mënyrë kompletë një kafshë që nga lindja e deri në vdekje. Përjashtim bën vetëm vitamina D që merret nga dielli. Aq i pasur është ky lloj bari që rritët pa asnjë problem në mënyrë natyralë dhe pa asnjë lloj pesticidi kundër sëmundjeve.
Edhe këtu proteinat janë të barabarta më ato të mishit, dhe ka një përmbajtje shumë të lartë të superosidodismutasi (SOD).
Fuqizon më energji dhe jetë të gjitha organet pa përjashtim. Përmirëson energjinë dhe forcën fizikë mbron tesutin qelizor dhe eliminon helmët kimikë radiazionin, metalet, dhe shum substanca të tjera helmuese.
Vetëm 5 g të saj janë të barabartë më 100 g perime të freskëta si spinaqi, sallata, fasulet, etj. Përmban 11 herë më shumë calcio së sa qumështi. Përmban 5 herë më shumë hekur së tek spinaqi. Përmban 7 herë më shumë vitaminë C dhe bioflavonoidi së lëngu i portokallit. Dhe më e çuditshmja është së molekulat e vogla proteike thithën direkt nga gjaku, kjo sepse është e pasur më një tip klorofil që ka strukturën molekularë gati të njëjtë më molekulat e gjakut njerëzor dukë i dhënë jetë dhe energji.
Ajo përmban disa enzimë të vetmet në natyrë që shkrijnë substancat helmuese, dhe të pa tretura.
Faktori sod është më karakteristika më interesante që më proteinën e tij speciale P4-D1 nuk lejon mutacionet e qelizave dhe vonon procesin e plakjes.
Zbulimi dhe studimi i saj është bërë nga japonezi Yoshihide Hagiwara ish drejtor i shtëpisë farmaceutike më të njohur japonezë, në librin e tij "Green Barley essence".
Këtë bimë mund ta gjeni në erboristeri në formë pluhuri, ose tabletë.
Shtutgarti
Shtutgarti (gjerm. Stuttgart), (ital. Stoccarda) është një qytet i Gjermanisë dhe gjendet në qendër të shtetit federal të Baden-Vyrtembergut (gjermanisht Baden-Württemberg)
Kultura
Për kultivimin e kultures gjermano-shqiptare në Stutgart janë disa shoqata shqiptaro-gjermane si Qendra informative kulturore Kosova 'LDK', Shoqata shqiptare 'Malësia' dhe Shoqata shqiptare 'Rugova'.
Demerara-Mahaica
parapamje|250px| Demerara-Mahaica është një nga 10 rajonet të Guajanës.
Elez Biberaj
thumb|200px Elez Biberaj  është historian dhe gazetar shqiptaro-amerikan.
Biografia
Elez Biberaj u lind më 15 nëntor 1952, në një fshat të banuar me shqiptarë në Plavë të Malit të Zi, një vit pasi prindërit e tij ishin detyruar të linin vendlindjen e tyre, Shqipërinë, si pasojë e regjimit totalitar. Katër vitet e para të shkollës fillore i ndoqi në fshatin Hot në gjuhën serbokroate, ndërsa klasët nga e pesta në të tetën i ndoqi në Gjakovë. Pasi u regjistrua në shkollën e mesme në Prizren, në janar të vitit 1968, bashkë me familjen e tij emigroi në Itali. Gjashtë muaj më vonë arriti me familjen në Amerikë.
Biberaj punën e tij si gazetar në Zërin e Amerikës (Voice of America) - redaksia e gjuhës shqipe, e ka filluar në dhjetor 1980. Këtu pas disa viteve më 1989 merr poziten e redaktorit përgjegjës të redaksisë së gjuhës shqipe, ndërsa më 2004 emërohet redaktor përgjegjës për redaksitë në gjuhët Evropiane.
Me këtë rast i janë shprehur mirënjohje për punën e tij që kishte bërë në afirmimin e Zërit të Amerikës jo vetëm ndër shqiptarët por edhe ndër popujt tjerë të Ballkanit e Evropës Lindore. Ndër shprehësit e mirënjohjeve ishte edhe ambasadori i OSCE-së Uiliem Uolker
Biberaj u bë i njohur në mjediset Kosovare sidomos pas Demostratave të 1981-ës kur në Kosovë paraqitet një boshllëk i informacioneve për ngjarjet që zhvilloheshin në Kosovë. Biberaj është një ndër gazetarët i cili ka përcjellë për mëse 27-të vite, lëvizjet e Doktrinës së shejt dhe nga shumë analistë raportimet e tij janë marrë me seriozitet të veçantë.
Me rastin e marrjes së detyrës së re më 2004, Elezi u shpreh para teleshikuesve:
Vasil Arvaniti
Historia e botimit
Vasil Arvaniti u botua për here te pare në një gazete te  Athinës me 1934 ne gjininë e short story. Ne vitin 1939 u botua për here te dyte, ne një variant me te gjate i përfshire ne një përmbledhje te short stories te Myrivilis me titull The Blue Book, but this was again revised and extended during the period of the German occupation of Greece and was published as a separate volume late in 1943, with woodcut illustrations by Panos Valsamakis. Te 3.200 kopjet e këtij botimi te pare u shiten ne një kohe shume te shkurtër kështu qe një botim i dyte u doli ne vitin 1944. This second edition should be regarded as the definitive version of Vasilis Arvanitis. A comparison with the 1943 edition reveals numerous differences, all slight, which suggest that Myrivilis used the opportunity of a second edition to make amendments and corrections to the work. However it is the 1943 version which continues to be printed. The work has been translated into English, German, Spanish, Danish, Swedish, Czech, and Turkish.
Recepsioni
From the first, Vasilis Arvanitis was greeted with critical acclaim. Apostolos Sahinis, reviewing it in 1944, described it as "a book which can without hesitation be considered faultlessly perfect", and another reviewer, K. Despotopoulos, decided that "with Vasilis Arvanitis, Myrivilis has arrived at the peak of his artistic maturity and, at the same time, has brought this genre of our prose fiction to perfection". Perhaps, however, the judgement which pleased Myrivilis most was that given by the poet Angelos Sikelianos, who, comforting Myrivilis soon after the German occupation of Greece, embraced him, saying: "Don't worry, as long as books like your Vasilis Arvanitis... are being written, Greece will endure".
The Australian novelist and short story writer Beverley Farmer described the English translation of Vasilis Arvanitis as “a jewel of a book”.
Vendi
The novella is set in Myrivilis' home village of Sykamnia on the island of Lesbos in the first decade of the Twentieth Century. At that time the island had a mixed population of Greeks and Turks who, although they lived in the same villages, nevertheless conducted their affairs separately. The Greeks, who were in the majority, resented not being their own masters and dreamed of the day when they would break free from Turkish rule and unite with mainland Greece.
That day came on 8 November 1912, and with it came the end of four and a half centuries of Ottoman rule. The action, then, is set in the final days of Greek and Turkish coexistence on the island.
Rrefyesi
In the novella the narrator, who may or may not be the author himself, “looks back with nostalgia to the lost world of his childhood” and “summons up from his memory, Vasilis… The anarchic and self-willed spirit of Vasilis fascinates him but also, one feels, disturbs him.” In his attempt to understand the nature of Vasilis’ heroism he concludes that Vasilis is like a spring of cool water in an uninhabited wasteland, useless and inexplicable to his fellow men, but a great joy to God.
Protagonisti
Beverley Farmer provides one of the best descriptions of the narrator’s hero Vasilis: “Virile, beautiful, amoral, fierce and magnanimous by turns and always dangerous, he is no social or political rebel. He is pure revolt: a force of nature, burning bright.” According to Pavlos Andronikos, Myrivilis “wanted his hero, Vasilis Arvanitis, to be an expression of the Greek spirit at its most heroic, but in attempting that, he created one of the most enigmatic heroes in the Greek tradition: a godless, anarchic, and free spirit to haunt the twentieth century and remind us of the ‘hunted bird’ inside each of us which ‘still struggles to free itself but cannot’.”
Miscellaneous
The classical composer Yiannis Papaioannou (Greek: Ιωάννης Παπαιωάννου) wrote a musical work with the title Vasilis Arvanitis (1945).
Luis Pedro Cavanda
Luis Pedro Cavanda (lindur më 2 janar 1991) është një futbollistë belgë i cili për herë të fundit luajti për klubin belg Standard Liège. Ai gjithashtu përfaqëson kombëtaren belge.
Karriera
Cavanda u transferua në Belgjikë në moshë të re dhe filloi të luante për klubin belg Standard Liège. Në janar 2007, Cavanda u bashkua me Lazio. Me Lazion, Cavanda kaloi tre vjet e gjysmë me ekipin e të rinjve.
Lazio
Në vitin 2009, Cavanda bëri një paraqitje zëvendësuese në një fitore 4–0 me klubin bullgar Levski Sofia në UEFA Liga e Evropës. Ai mori fillimin e tij të parë në ndeshjen e kthimit në Stadio Olimpico, të cilin Lazio e humbi 0–1.
Më 29 gusht 2010, Cavanda bëri debutimin e tij në Serie A, duke zëvendësuar Simone Del Nero në pjesën e dytë të ndeshjes së Lazios ndaj Sampdoria në Stadio Luigi Ferraris.
Fillimi i tij i parë në ligë për Lazion erdhi në Stadio Olimpico kundër kampionëve të Milanit. Cavanda fitoi mirënjohje me një shfaqje mbresëlënëse kundër ish-fituesit të FIFA Lojtari Botëror i Vitit dhe Kupës së Botës Ronaldinho.
Në janar 2011, ai u huazua te Torino deri në fund të sezonit. Cavanda u kthye në Lazio pasi bëri vetëm tre paraqitje për klubin Torino.
Duke luajtur rregullisht në Serie A dhe në Ligën e Evropës gjatë sezonit 2011–12, Cavanda çimentoi vendin e tij si një zgjedhje e parë në sezonin 2012–13, duke zëvendësuar Abdoulay Konko. Kryesisht duke luajtur në mbrojtje të djathtë, Cavanda gjithashtu luajti në mbrojtje të majtë, duke e bërë atë një mbrojtës të plotë të gjithanshëm. Cavanda u maturua nën menaxherin Vladimir Petkoviq dhe u bë një lojtar i rëndësishëm në skuadrën e Lazios.
Trabzonspor
Më 12 korrik 2015, Cavanda nënshkroi për klubin turk Trabzonspor.
Galatasaray
Cavanda nënshkroi një kontratë tre-vjeçare me klubin turk Galatasaray më 9 gusht 2016 për një tarifë fillestare prej 1.8 milion euro.
Standard Liège
Më 17 mars 2018, ai luajti për Standard Liège kundër Genk 1-0 në kohën shtesë për të fituar finalen e Kupës Belge 2018 dhe për t'u kualifikuar në UEFA Liga e Evropës.
Dështimi për t'u bashkuar me Trepça'89
Më 17 shkurt 2021, ai nënshkroi për klubin kosovar Trepça '89 në Superligën e Kosovës. Dy ditë më vonë, ai nuk pranoi të nënshkruante kontratën përfundimtare sepse nuk i pëlqente infrastruktura e klubit.
Karriera ndërkombëtare
Më 10 tetor 2015, ai bëri debutimin e tij për kombëtaren belge në një ndeshje kualifikuese të UEFA Euro 2016 kundër Andorrës.
Jeta personale
Cavanda lindi në Angolë, nga një baba angolan dhe një nënë kongoleze, dhe migroi në Belgjikë në moshë të re. Ai ka kombësi belge. Pavarësisht se kishte bërë paraqitje në nivelin e të rinjve për Belgjikën, Cavanda mbeti e drejtë për të përfaqësuar kombëtare angolane dhe kongoleze. Edhe pse ai fillimisht zgjodhi këtë të fundit në mars 2015, ai u thirr nga kombëtarja belge më 2 tetor 2015. Ai luan në ndeshjen kualifikuese të UEFA-s për kupën e kombit në Francë kundër Andorrës. Kjo do të thotë se ai tani mund të luajë vetëm për Belgjikën.
Flamujt e shteteve të Brazilit
Kjo galeri e flamujve të shteteve braziljane tregon flamujt e 26 shteteve braziliane dhe të qarkut federal.
Shiko gjithashtu
pt:Anexo:Lista de bandeiras do Brasil
Rudniku (Saraj)
Rudnik, (Рудник Радуша/Rudnik Raduša ёshtё fshat nё komunën e Sarajit, Maqedoni.
Schönenwerd
është një komunë në kantonin Solothurn të Zvicrës.
Alberto Quadri
Alberto Quadri (i lindur më 9 janar 1983 në Brescia) është një futbollist italian, i cili aktualisht luan për ekipin italian SS Lazio.
Kodi i mallërave 5600
Kodi i mallërave 5600 është pjesa e numrave çelës nga 5601 të kodit të mallërave në Kosovë. Tabela e më poshtme është e shkallës së parë d.m.th çelsat më të gjatë se kater shifra nuk janë përfshirë.
Riccardo Bonetto
Ricardo Bonetto, i lindur më 10 mars 1979, në Treviso, është një futbollist italian i cili aktualisht luan për skuadren italiane S.S Lazio.
Rrymat Politike dhe Protestat Shqiptare
Gjatë pranverës së vitit 1878, krahas hovit që mori lëvizja e protestës kundër Traktatit të Shën-Stefanit, ngadhënjeu edhe ideja për të kundërshtuar me armë vendimet që mund të merreshin në Kongresin e Berlinit në dëm të tërësisë tokësore të atdheut. Në këto rrethana, kërkesa për të formuar një lidhje të përgjithshme u bë mjaft popullore. Megjithatë forcat e ndryshme atdhetare të lëvizjes kombëtare nuk e konceptonin njësoj karakterin dhe programin që duhej të kishte kjo lidhje e përgjithshme. Qarqet atdhetare shqiptare, të përfaqësuara, në përgjithësi, nga Komiteti Kombëtar i Stambollit, që formuan grupimin ose, siç u quajt nga vëzhguesit e huaj të kohës, rrymën radikale, synonin të themelonin një lidhje shqiptare, e cila duhej të mobilizonte popullsinë e vendit në emër të të drejtave kombëtare të Shqipërisë dhe ta drejtonte atë në luftë për ruajtjen e tërësisë tokësore të atdheut, duke kërkuar në të njëjtën kohë krijimin e një vilajeti autonom shqiptar ose, po ta lejonin rrethanat ndërkombëtare, të një shteti shqiptar autonom. Sipas udhëheqësve të kësaj rryme, lidhja shqiptare duhej përgatitur për të luftuar, në përshtatje me rrethanat që do të krijoheshin, jo vetëm kundër shteteve shoviniste fqinje, por edhe kundër Perandorisë Osmane. Një grupim ose rrymë e dytë në lëvizjen kombëtare ishte ai i të moderuarve, siç u cilësua po nga bashkëkohësit, që përfaqësohej nga personalitete të njohura atdhetare, si Ali bej Gucia, Iljaz pashë Dibra, Abedin pashë Dinoja, Mahmud pashë Biçaku, Omer pashë Vrioni etj. Ashtu si radikalët, edhe të moderuarit kërkonin që lidhja e përgjithshme të kishte karakter kombëtar. Ata e pranonin në parim edhe idenë e një vilajeti të bashkuar autonom shqiptar, të pajisur me një autonomi administrative e kulturore. Por, ndryshe nga elementët radikalë të Komitetit të Stambollit, këta nuk e shikonin vilajetin e bashkuar shqiptar si një hallkë, si një shkallë për të shkuar më tej drejt një shteti të bashkuar e të pavarur shqiptar. Përveç kësaj, të moderuarit nuk ishin gjithashtu të prirur për t’iu kundërvënë Portës së Lartë. Ata shpresonin se vilajeti shqiptar mund të krijohej me pëlqimin e vetë sulltanit, të cilin, besonin se do ta bindnin, pasi, sipas tyre, krijimi i këtij vilajeti ishte në interesin e vetë Perandorisë Osmane.
Përgjithësisht qarqet e moderuara, duke pasur parasysh rrezikun e jashtëm, prireshin ta kufizonin lëvizjen vetëm me mbrojtjen e territoreve të kërcënuara, vetëm me luftën kundër copëtimit të vendit. Si rrjedhim, ata e përfytyronin besëlidhjen shqiptare jo si një front politik kombëtar të veshur me atribute shtetërore, por si një federim ose aleancë krahinash të krijuar vetëm për të luftuar bashkërisht kundër shovinistëve fqinjë.
Megjithatë, ndërmjet platformës së qarqeve radikale dhe platformës së të moderuarve kishte mjaft pika takimi, siç qe ajo e karakterit kombëtar shqiptar të lidhjes së përgjithshme dhe pranimi në parim i formimit të një vilajeti autonom shqiptar. Në situatën dramatike, që u krijua në pranverën e vitit 1878, këto pika të përbashkëta merrnin rëndësi të dorës së parë përballë pikëpamjeve të ndryshme që kishin ato për kohën e mënyrën se kur dhe si duhej të sendërtohej ky vilajet, të cilat mund të zgjidheshin pas formimit të lidhjes shqiptare. Në këto rrethana, u arrit bashkëpunimi i të dy rreshtimeve politike për formimin e një lidhjeje shqiptare me karakter kombëtar, që do të udhëhiqte luftën e popullit shqiptar kundër copëtimit territorial të atdheut dhe do të parashtronte nevojën e bashkimit administrativ të mbarë viseve shqiptare në një vilajet autonom shqiptar.
Këto qëndrime u kundërshtuan nga atdhetarët shqiptarë, radikalë e të moderuar, që nuk mund të pajtoheshin me platformën e qarqeve sulltaniste dhe në mënyrë të veçantë me idenë konservatore të një lidhjeje islamike, e cila po të krijohej do ta shuante emrin e Shqipërisë. Në të vërtetë, qarqet sulltaniste nuk kishin ndonjë mbështetje në shtresat e gjera të popullsisë shqiptare. Veprimtarinë e tyre e udhëhiqnin valinjtë e katër vilajeteve shqiptare, që zbatonin me besnikëri udhëzimet e Portës së Lartë. Megjithatë, ato luanin ende një rol të rëndësishëm në jetën politike të vendit, pasi kishin në dorë aparatin shtetëror - administratën, ushtrinë, xhandarmërinë, financat dhe mjetet e telekomunikacionit që lidhnin krahinat me njëra-tjetrën. E vetmja pikë që dukej sikur i afronte sulltanistët me qarqet atdhetare, ishte gatishmëria e tyre për të luftuar me rrugë jashtëqeveritare, kundër shkëputjes së zotërimeve perandorake në Ballkan, pra edhe kundër shkëputjes së trojeve shqiptare, ndonëse këtë luftë ata kërkonin ta zhvillonin nën flamurin islamik. Për të mos shkaktuar në atë çast kritik përçarjen e forcave politike të vendit, Komiteti i Stambollit dhe rrethet e tjera atdhetare të vendit iu shmangën përkohësisht luftës së hapur kundër qarqeve sulltaniste. Madje, duke u kapur pas gatishmërisë që tregonin këto qarqe për të luftuar kundër Traktatit të Shën-Stefanit, udhëheqësit atdhetarë mendonin se, me një punë të mëtejshme sqaruese, do ta tërhiqnin masën e tyre në platformën e lidhjes shqiptare.
Një vend të veçantë në veprimtarinë politike që zhvilloi Komiteti i Stambollit gjatë pranverës së vitit 1878 zënë shkrimet e Abdyl Frashërit, të cilat ai i botoi në shtypin e huaj, brenda dhe jashtë Perandorisë Osmane. Në një artikull të botuar në muajin prill në gazetën turke “Basiret” (Stamboll), ai i tërhiqte tërthorazi vëmendjen Portës së Lartë që të mos pranonte asnjë lëshim në kurriz të trojeve të Shqipërisë dhe t’u njihte shqiptarëve të drejtat e tyre kombëtare. Askush, pra, as Perandoria Osmane, shkruante kryetari i Komitetit të Stambollit, nuk ka të drejtë t’u japë të tjerëve tokat që u takojnë shqiptarëve. Duke evokuar luftën që zhvilluan shqiptarët në shek. XV kundër Perandorisë Osmane, Abdyl Frashëri u linte të nënkuptonin qeveritarëve të Stambollit se Shqipëria ishte gati të përsëriste epopenë e Skënderbeut, në rast se nuk do t’i njiheshin të drejtat e saj kombëtare.
Në një seri artikujsh të botuar gjatë prillit e majit në organin austriak “Messager de Vienne” (“Mesazher dë Vjenë”), Abdyl Frashëri argumentonte para opinionit publik evropian të drejtat politike që i takonin popullit shqiptar, si një nga kombet më të lashta të Evropës, me gjuhë, me territor, me kulturë, me ndërgjegje dhe me histori të përbashkët mijëravjeçare. Kombi shqiptar, nënvizon ai, nuk aspiron asgjë tjetër, veçse të jetojë i lirë, të dalë nga prapambetja dhe të zërë vendin që meriton në radhët e kombeve të qytetëruara të Evropës. Në rast se Fuqitë e Mëdha, theksonte Abdyli, do ta dënojnë këtë popull trim e liridashës të mbetet në robëri dhe ca më keq të copëtohet ndërmjet shteteve fqinje, Gadishulli Ballkanik nuk do të ketë kurrë qetësi, sepse shqiptarët nuk do të pushojnë asnjëherë së luftuari për të fituar pavarësinë e tyre kombëtare. Përkundrazi, në rast se shqiptarëve do t’u njihen të drejtat e tyre kombëtare, Shqipëria do të bëhet faktor i paqes dhe do të kthehet në një digë kundër ekspansionit carist, i cili rrezikon jo vetëm Gadishullin Ballkanik, por edhe Kontinentin Evropian.
Në të njëjtën kohë anëtarët e Komitetit të Stambollit e shtuan veprimtarinë e tyre politike edhe brenda në Shqipëri. Por këtu ata ndeshën në pengesat e qarqeve sulltaniste, të cilat, duke shfrytëzuar terrorin që po ushtronin organet ushtarake serbe-malazeze kundër shqiptarëve në veri dhe provokacionet që po kurdisnin agjentët shovinistë grekë në viset shqiptare jugore, përpiqeshin ta vështirësonin organizimin e popullit shqiptar në shkallë kombëtare dhe t’i nxisnin shqiptarët që të hidheshin në një luftë të parakohshme e të paorganizuar kundër shteteve fqinje.
Anëtarët e Komitetit të Stambollit dhe atdhetarët e tjerë i bënë ballë me sukses, në shumicën e krahinave të vendit, këtij presioni të qarqeve qeveritare e sulltaniste. Ata arritën të shmangnin konfliktet e parakohshme që ishin gati të shpërthenin, sidomos në veri, në sektorin shqiptaro-malazez. Me këtë rast Komiteti i Stambollit e shpalli edhe një herë publikisht platformën e vet. Me një proklamatë drejtuar më 30 maj 1878 popullit shqiptar dhe, për njoftim, opinionit ndërkombëtar, ai shprehte keqardhjen që në një çast aq kritik për Shqipërinë, vendi po u nënshtrohej sulmeve fatkeqe dhe persekutimeve të shëmtuara nga qeveria malazeze, serbe e greke, veçanërisht nga fqinjët malazez. Megjithatë, Komiteti i Stambollit, thuhej në proklamatë, e “konsideron të ngutshme nevojën për të ndalur një luftë midis dy popujve (shqiptarëve dhe malazezëve - shën. i aut.), të cilët kanë pasur mjaft raste ta matin fuqinë dhe trimërinë e tyre, dhe për të larguar kështu rreziqe të reja për paqen në Lindje”. Proklamata përfundonte: “Ne dëshirojmë nxehtësisht të jetojmë në paqe me të gjithë fqinjët tanë, Malin e Zi dhe Greqinë, Serbinë dhe Bullgarinë. Ne nuk kërkojmë, nuk dëshirojmë asgjë prej tyre, por jemi krejtësisht të vendosur të mbajmë me këmbëngulje çdo gjë që është jona. T’u lihet pra shqiptarëve toka shqiptare!”
Shqetësimi që pushtoi shqiptarët për fatin e atdheut, u shpreh me një lumë protestash, që shpërthyen gjatë muajve prill e maj 1878 nga të katër anët e vendit kundër Traktatit të Shën-Stefanit. Pothuajse në çdo qendër kazaje u zhvilluan mbledhje popullore, në të cilat u morën vendime për të kundërshtuar me çdo kusht copëtimin e trojeve shqiptare. Në shumicën e rasteve, në përfundim të këtyre mbledhjeve u hartuan protesta me shkrim drejtuar Fuqive të Mëdha, në të cilat shprehej vendosmëria e shqiptarëve për të mbrojtur deri në njeriun e fundit çdo pëllëmbë të tokës amtare. Funksionarët e admnistratës dhe përkrahësit e tyre sulltanistë ushtruan në këto mbledhje presion të fuqishëm për t’i detyruar pjesëmarrësit që t’i nënshkruanin protestat e tyre jo si banorë shqiptarë, por si nënshtetas islamikë të lidhur me Perandorinë Osmane. Por këto presione nuk dhanë rezultat. Në asnjë nga krahinat shqiptare, pjesëmarrësit e mbledhjeve nuk pranuan ta cilësonin veten e tyre si banorë islamikë. Në të gjitha aktet drejtuar Fuqive të Mëdha banorët myslimanë dhe të krishterë, protestonin si shqiptarë, si pjesëtarë të një kombi të vetëm. Madje, në shumë raste, pjesëmarrësit e mbledhjeve popullore hartuan peticione drejtuar Portës së Lartë, me anën e të cilave kërkonin reforma autonomiste për Shqipërinë.
Kantautori
Kantautori është një muzikant që edhe e kompozon edhe e këndon një kengë. Në fakt fjala vjen nga italishtja cantare që do të thotë të këndosh dhe autor.
Cantaire
Traktati i Shën Stefanit
parapamje|Vendimet territoriale te Traktatit te Shen Stefanit Traktati i Shën-Stefanit (turqisht: Ayastefanos Antlaşması) i shkëpuste Perandorisë Osmane rreth 80 % të zotërimeve të saj në Gadishullin Ballkanik. Me shpresë se do të shmangte kundërshtimin e fuqive të tjera të mëdha, Rusia nuk mori për vete asgjë nga këto territore. Ajo u kufizua vetëm duke i shkëputur Rumanisë, të cilën e kishte aleate në luftën që fitoi, krahinën e Besarabisë në veri të lumit Pruth dhe duke aneksuar disa krahina që zotëronte Perandoria Osmane, në jug të Kaukazit (Kars, Ardahan, Bajazid e Batum). Synimet e saj hegjemoniste në Evropën Juglindore mbretëria e Rusisë do t’i siguronte kryesisht nëpërmjet Bullgarisë së madhe autonome që u krijua me Traktatin e Shën-Stefanit. Një muaj pas armëpushimit të Edrenesë u nënshkrua në Shën-Stefan, më 3 mars 1878, Traktati i Paqes ndërmjet Perandorisë Ruse dhe Perandorisë Osmane.
Parahistoria
Bullgaria do të ishte një principatë autonome me qeverinë e saj, tributare ndaj sulltanit. Formimi i saj ishte në vetvete një hap pozitiv, pasi e çlironte popullin bullgar nga zgjedha shekullore osmane. Por, Rusia krijoi një Bullgari të madhe, të cilën ajo do ta kishte si një satelite të saj me qëllim që të vendoste nëpërmjet saj zotërimin e vet në Gadishullin Ballkanik. Në kufijtë e saj do të përfshihej shumica dërrmuese e tokave që i shkëputeshin Perandorisë Osmane. Kjo do të shtrihej në lindje deri në Detin e Zi, në jug deri në detin Egje, në veri deri në Danub dhe në perëndim deri në malet e Voskopojës. Sado që Bullgaria e madhe do të mbetej nën sovranitetin e sulltanit turk, Porta e Lartë nuk do të kishte të drejtë të vendoste brenda kufijve të saj asnjë garnizon ushtarak osman.
Pjesa tjetër e territoreve perandorake do t’i jepej Rumanisë, Serbisë dhe Malit të Zi, që ktheheshin nga principata autonome në shtete të pavarura. Greqia nuk përfitonte asgjë. Ajo do të mbetej ashtu siç ishte, një shtet i pavarur brenda kufijve të saj të paraluftës.
Pasojat për shqiptarët
Traktati i Shën-Stefanit nuk e zinte fare në gojë Shqipërinë, e cila për Rusinë nuk ekzistonte si subjekt të drejtash politike. Sipas Traktatit të Shën-Stefanit, gati gjysma e trojeve shqiptare u jepej shteteve sllave ballkanike. Bullgaria do të merrte, përveç të tjerave, krahinat shqiptare të Korçës, të Bilishtit, të Pogradecit, të Strugës, të Dibrës, të Kërçovës, të Gostivarit, të Tetovës, të Shkupit, të Kaçanikut etj.
Mali i Zi, sipërfaqja e të cilit do të rritej më tepër se tri herë, do të përfshinte brenda kufijve të tij gjithashtu një varg krahinash shqiptare, si atë të Ulqinit, të Krajës, të Anamalit, të Hotit, të Grudës, të Tuzit, të Kelmendit, të Plavës, të Gucisë dhe të Rugovës. Pjesa tjetër e Shqipërisë do të mbetej nën sundimin e Perandorisë Osmane. Si rrjedhim, me Traktatin e Shën-Stefanit trojet shqiptare do të copëtoheshin ndërmjet katër shteteve të huaja. Perandoria Ruse e gjymtonte kështu rëndë tërësinë tokësore të Shqipërisë dhe e vështirësonte në kulm luftën e popullit shqiptar për krijimin e shtetit kombëtar.
Zemërimin e thellë që shkaktoi në Shqipëri Traktati i Shën-Stefanit e rriti më tej terrori i ushtrive serbo-malazeze mbi shqiptarët e viseve të pushtuara prej tyre dhe shpërngulja me dhunë nga këto krahina e dhjetëra mijë familjeve shqiptare, të cilat vërshuan si muhaxhirë në krahinat e papushtuara nga ushtritë ballkanike. Vetëm në vilajetin e Kosovës endeshin rreth 100 mijë burra, gra e fëmijë, të shpërngulur nga zona e pushtimit serb. Gati 38 mijë veta të dëbuar nga ushtritë ruse e bullgare qenë shpërndarë, sipas konsullit anglez Blunt, në viset e vilajetit të Manastirit. Sipas të dhënave të konsullit austro-hungarez Lipih (Lipich), mbi 26 mijë shqiptarë, të dëbuar nga zona e pushtimit malazez, ishin vendosur në vilajetin e Shkodrës. Por numri i shqiptarëve të shpërngulur ishte më i madh, po të kemi parasysh se jo pak prej tyre mërguan në vilajetet e Selanikut, të Stambollit, të Izmirit, të Adanasë e të Sirisë.
Zemërimi kundër Traktatit të Shën-Stefanit përfshiu të gjitha shtresat e popullsisë shqiptare, që nga fshatarët e zejtarët e deri te qarqet çifligare e tregtare. Ky zemërim i shqiptarëve nuk drejtohej vetëm kundër Perandorisë Ruse dhe aleatëve të saj ballkanikë, por edhe kundër Perandorisë Osmane, e cila kishte nënshkruar një akt të tillë, që e dënonte me vdekje atdheun e tyre. Fakti se asnjë nga fuqitë e tjera të mëdha nuk e ngriti zërin për të drejtat kombëtare të Shqipërisë, i bindi përfundimisht shqiptarët se ata tashmë ishin krejtësisht vetëm.
Për krijimin e frontit të bashkuar politik, që do të kishte formën e një lidhjeje kombëtare shqiptare, kishte tashmë në Shqipëri një truall deri diku të përgatitur edhe nga pikëpamja organizative. Qysh në dhjetor të vitit 1877, në krahinat periferike të Shqipërisë, kur ato filluan të kërcënoheshin nga pushtimi serb e malazez, ishin organizuar besëlidhje shqiptare krahinore ose, siç quheshin në disa vise, komisione lokale të vetëmbrojtjes, të cilat u përpoqën të mobilizonin shqiptarët për të hyrë në veprim sapo të lëshohej kushtrimi. Traktati i Shën-Stefanit i dha një nxitje të fuqishme krijimit të besëlidhjeve të reja. Por me evolucionin ekonomik, shoqëror, politik e kulturor që kishte pësuar Shqipëria, gjatë dekadave të fundit, ndryshe nga periudhat e mëparshme, ndërgjegjja e bashkësisë krahinore ishte tejkaluar tanimë te shqiptarët. Çdo krahinë kishte filluar ta ndiente veten si gjymtyrë e një trupi të vetëm, si pjesë e një atdheu të përbashkët. Ky evolucion në ndërgjegjen kombëtare të shqiptarëve ishte një faktor i favorshëm për veprimtarinë e Komitetit Kombëtar të Stambollit, të cilit tani i takonte detyra t’i bashkonte besëlidhjet krahinore në një trup të vetëm organizativ dhe me një platformë të vetme politike.
Derisa të shkriheshin në një organizatë kombëtare, përballë besëlidhjeve krahinore qëndronin tri detyra themelore: të mobilizonin shtresat e gjera popullore në lëvizjen e madhe të protestës kundër vendimeve të padrejta të Traktatit të Shën-Stefanit; të përgatiteshin ushtarakisht për të kundërshtuar me armë copëtimin e trojeve shqiptare, në rast se vendimet e Traktatit do të mbeteshin në fuqi; të kujdeseshin për të ndihmuar dhe për të sistemuar rreth 150 mijë muhaxhirët shqiptarë, të grumbulluar në vilajetet e Kosovës, të Shkodrës e të Manastirit, të cilët kishin mbetur pa bukë e pa strehë.
Ndërkaq, në prill të vitit 1878, opinioni publik shqiptar u informua nga shtypi ndërkombëtar për kundërshtimin që kishte gjetur Traktati i Shën-Stefanit në fuqitë e tjera të mëdha. Në të vërtetë, kundërshtimin më të rreptë ai e pati nga Anglia dhe nga Austro-Hungaria, të cilat u shqetësuan së tepërmi nga rritja e shpejtë e ndikimit të Rusisë në Gadishullin Ballkanik nëpërmjet Bullgarisë së Madhe. Për këtë arsye, me këmbënguljen e tyre, u vendos që kushtet e përcaktuara në Traktatin e Shën-Stefanit të rishikoheshin nga një kongres i posaçëm i Fuqive të Mëdha, i cili, sipas vendimit që u mor më vonë, do të mblidhej në Berlin më 13 qershor 1878.
Shqiptarët ishin të bindur se Fuqitë e Mëdha, ndonëse e kundërshtuan Traktatin e Shën-Stefanit, përsëri nuk ishin të prirura që t’i merrnin parasysh interesat kombëtarë të Shqipërisë. Megjithatë, pezullimi i tij deri në thirrjen e kongresit të Berlinit u jepte në dorë patriotëve shqiptarë një kohë të çmueshme për ta organizuar më mirë qëndresën politike e ushtarake. Por, nga ana tjetër, leja që kishte kërkuar Komiteti i Stambollit për të formuar një lidhje shqiptare, ndeshi më në fund në kundërshtimin e Portës së Lartë. Në parim qeveria osmane nuk e shihte me sy të keq lëvizjen e protestës së popullsive të saj kundër Traktatit të Shën-Stefanit, por ajo nuk e pranonte në asnjë mënyrë që kjo lëvizje të zhvillohej e të organizohej ashtu siç e kuptonte Komiteti i Stambollit, si një lëvizje kombëtare shqiptare. Porta e Lartë kërkonte që shqiptarët të protestonin kundër Traktatit të Shën-Stefanit si nënshtetas myslimanë, që nuk donin të shkëputeshin nga Perandoria Osmane dhe nga sulltani i saj halif. Patriotët shqiptarë, të cilët nuk mund të pajtoheshin me këto kushte, vendosën që ta formonin lidhjen shqiptare duke u mbështetur në lëvizjen popullore dhe në besëlidhjet lokale.
Kantoni Trélon
Përbërja aktuale
Kantoni Trélon aktualisht përbëhet nga 12 komuna.
Gjimnazi
Gjimnazi është shkollë e mesme e tipit të përgjithshëm. Kohëzgjatja e mësimeve në gjimnaz ne shtetin shqiptar zakonisht zgjat 3 vite.Viti 10,11,12. Ne vitin e 12 kryhen provimet perfundimtare.Gjimnazi i përgatit nxënësit për studime universitare.
Historiku
Gjimnaz (gre. gymnasion) quhej shkolla e Athinës e shek. VI-IV p.e.s. Aty mësonin djemtë e familjeve të pasura të moshave 16 deri 18 vjeçare. Me kalimin e kohës ky term do të përhapet edhe në Evropë. Në Gjermani do të lind një lloj i gjimnazit i tipit të ri të reformuar. Ideator i tij do të jetë pedagogu gjerman Johannes Sturm (shih). Në Shqipëri dhe rreth saj, ky tip i shkollës do të duket vetëm në fillim të shek.XX.
Duke filluar nga shek. XIX në disa vende Evropiane për shkollat e mesme, krahas termit gjimnaz u përdorën edhe termat "lice" dhe "kolegj ".
Starrkirch-Wil
është një komunë në kantonin Solothurn të Zvicrës.
Simone Del Nero
Simone Del Nero( i lindur më 4 gusht 1981 në Carrara)është një futbollist italian mesfushor i majtë.Ai aktualisht luan për S.S Lazio.
Peshkaqeni i madh i bardhë
Peshkaqeni i madh i bardhë (Carcharodon carcharias), i njohur gjithashtu si peshkaqeni i bardhë, treguesi i bardhë, ose thjesht i bardhi i madh, është një specie e peshkaqenit të madh skumbri që mund të gjendet në ujërat sipërfaqësore bregdetare të të gjithë oqeaneve kryesore. Është i dukshëm për madhësinë e tij, me ekzemplarin më të madh femëror të ruajtur me gjatësi 5,83 m dhe peshë rreth 2000 kg në maturim. Megjithatë, shumica janë më të vogla; meshkujt janë mesatarisht 3,4 deri në 4,0 m dhe femrat janë mesatarisht 4,6 deri në 4,9 m. Sipas një studimi të vitit 2014, jetëgjatësia e peshkaqenëve të mëdhenj të bardhë vlerësohet të jetë deri në 70 vjet ose më shumë, shumë mbi vlerësimet e mëparshme, duke e bërë atë një nga peshqit kërcor me jetëgjatësi të njohur aktualisht. Sipas të njëjtit studim, peshkaqenëve të mëdhenj të bardhë meshkuj u duhen 26 vjet për të arritur pjekurinë seksuale, ndërsa femrave u duhen 33 vjet që të jenë gati për të prodhuar pasardhës. Peshkaqenët e mëdhenj të bardhë mund të notojnë me shpejtësi 25 km/h për breshëri të shkurtra dhe në thellësi 1200 m.
Peshkaqeni i bardhë është një grabitqar kulminant, pasi nuk ka grabitqarë natyrorë të njohur përveç, në raste shumë të rralla, orka. Është padyshim peshku makro grabitqar ekzistues më i madh i njohur në botë dhe është një nga grabitqarët kryesorë të gjitarëve detarë, deri në madhësinë e balenave të mëdha baleen. Ky peshkaqen është i njohur gjithashtu për pre e një sërë kafshësh të tjera detare, duke përfshirë peshqit dhe zogjtë e detit. Është e vetmja specie e njohur e mbijetuar e gjinisë së saj Carcharodon dhe është përgjegjëse për më shumë incidente të kafshimit të njeriut se çdo peshkaqen tjetër.