cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stjuart Kulin
Arkivi i Culin në Muzeun Brooklyn
Pas vitit 1907, Kulin u interesua për artin dekorativ si kostumet, modën dhe mobiljet. Duke punuar me Veshjet e Grave Daily, ai shfaqi modën bashkëkohore, ndryshoi dhomat e muzeut dhe krijoi ekspozita udhëtuese për të ekspozuar tekstile dhe për të nxitur studimin e dizajnit. Si kurator në Muzeun Brooklyn, Kulin ishte i dobishëm në hapjen e ekspozitave mbi kulturat kryesore të botës. Në mes të një numri ekspeditash mbledhëse në Afrikë, Kinë, Japoni dhe Evropë, Kulin u martua me Alice Mumford Roberts në 1917.
Në vitin 1920 Kulin bërë disa mbledhjen e ekspeditave të Evropës dhe të publikuara në lojërat Aziatike, Afrikane lojra Evropian dhe veshje. I njohur edhe në botëve të antropologjia, etnografia dhe industrinë e modës, Kulin vdiq në vitin 1929 në Amityville, Long Island, New York.
Referime
David Shavit (1990). The United States in Asia: A Historical Dictionary. Greenwood Publishing Group. p. 116. ISBN 978-0-313-26788-8. Retrieved 20 August 2012.
"El Palacio 27 (September 7, 1929)". www.brooklynmuseum.org. Brooklyn Museum. Retrieved 25 July 2014.
"Chinese Games With Dice". Gamesmuseum.uwaterloo.ca. 2010-01-29. Archived from the original on 2006-08-27. Retrieved 2012-03-15.
"Gambling Games of the Chinese in America". Gamesmuseum.uwaterloo.ca. 2010-01-29. Archived from the original on 2012-03-11. Retrieved 2012-03-15.
"Street Games". Gamesmuseum.uwaterloo.ca. 2010-01-30. Archived from the original on 2012-03-26. Retrieved 2012-03-15.
"Chinese Games With Dice and Dominoes". Gamesmuseum.uwaterloo.ca. 2010-01-31. Archived from the original on 2012-07-31. Retrieved 2012-03-15.
"American Indian Games". Gamesmuseum.uwaterloo.ca. 2010-01-29. Archived from the original on 2011-07-24. Retrieved 2012-03-15.
"Philippine Games". Gamesmuseum.uwaterloo.ca. 2010-01-30. Archived from the original on 2011-07-24. Retrieved 2012-03-15.
"The Game of Ma-Jong". Gamesmuseum.uwaterloo.ca. 2010-01-30. Archived from the original on 2012-03-26. Retrieved 2012-03-15.
Vauxrezis
Vauxrezis është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Vauxrezis ka një popullsi prej 334 banorë dhe sipërfaqe 6.54 km², me një dendësi prej 51 banor/km².
Svetllana Bojkoviq
Svetlana "Ceca" Bojković ( lindur në 14 dhjetor 1947 në Beograd, ish-Jugosllavinë) është një aktore serbe, fituese e dhjetëra çmimeve.
Ajo nisi karrierën e saj në 1967 në filmin “Jednog dana moj Jamele”, por suksesin më të madh ajo e arriti 10 vite më vonë me rolin e Mikës në dramën “Qeni që donte trenat”. Bojković ishte një prej yjeve më të mëdhenj në televizionin serb gjatë viteve 1990, për shkak të roleve që ajo luajti në serialin e famshëm televiziv me produksion të skenaristes Siniša Pavić.
Në 1978 Bojković fitoi çmimin “Golden Arena for Best Actress” në “Festivalin e Filmit Pula” për rolin e saj në filmin “Qeni që donte trenat” dhe në 2003 ajo u bë laureatja e parë e çmimit “Žanka Stokić”.
Biografia
Bojković u diplomua në Fakultetin e Artit dhe Dramës të Beogradit në 1970 dhe gjatë karrierës së saj luaji shumë role në teatër, sikurse dhe debutoi në filma dhe televizion. Për dy dekadat e fundit ajo ishte më shumë e përfshirë në Ateljen 212.
Jeta personale
Svetlana Bojković ka një vajzë me emrin Katarina Žutić, edhe kjo aktore, me aktorin Miloš Žutić. Bojković u martua për të tretën herë në 2011 me diplomatin Slavko Kruljević, ambasador i Republikës Serbe në Finlandë dhe Estoni. Në 2012 ajo u zhvendos në Helsinki së bahsku me bashkëshortin e saj, dhe ka ndërprerë për momentin karrierën e saj në aktrim.
Klevis Bega
Klevis Bega është aktor shqiptar, i cili ka marrë pjesë në filmin Amnistia dhe Pharmakon.
Bullaini
Bullain (serbisht: Белољин/Beloljin) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Sllatina (Vushtrri)
Sllatinë është një vendbanim në komunën e Vushtrrisë, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Gjelbisht.
Demografia
Sipas censusit të vitit 2011, në këtë fshat banojnë 491 banorë, prej të cilëvë të gjithë të përkatësisë Shqiptare.
Popullsia
Historiku i popullsisë së fshatit Sllatina
Dan Calichman
Dan Calichman (lindur më 21 Shkurt 1968) është një ish-futbollist amerikan.
Kombëtarja
Për reprezentacionin amerikan ka luajtur 2 ndeshje.
Kompleksi i Mitropolisë
Kompleksi i Mitropolisë është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 385/1961.
Autheux
Autheux është një komunë në Francë. Autheuxbën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 105 banorë dhe sipërfaqe 8.27 km².
Manastiri i Markut të Shenjtë, Korishë
Manastiri i Markut të Shenjtë, Korishë është një monument i trashëgimisë kulturore në Korishë, Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 02 592/64.
Kusunoki Masashige
thumb|240px|Statuja e Kusunoki Masashige jashtë Pallatit Perandorak të Tokjos Kusunoki Masashige (楠木 正 成, 1294 - 4 korrik 1336) ishte një samurai i shekullit të 14-të që luftoi për Perandorin Go-Daigo në Luftën e Genkō, përpjekja për të mposhtur sundimin e Japonisë larg shogunatit Kamakura dhe mbahet mend si ideali i besnikërisë së samurait. Origjina e tij nuk është vërtetuar dhe ka qenë vetëm gjashtë vjet midis fillimit të fushatës së tij ushtarake më 1331 dhe shkarkimit të tij më 1336. Ai mori dekorimin më të lartë nga qeveria Meiji e Japonisë në vitin 1880.
Karriera ushtarake
Një taktikant dhe strateg i shkëlqyeshëm, mbrojtja dinake e Kusunoki për dy kështjellat kryesore Besnike në [Chihayaakasaka, Osaka|Akasaka]], rrethimi i Akasakës, dhe Chihaya, rrethimi i Chihaya, ndihmoi që lejonte Go-Daigo të kthehej shkurtimisht në pushtet. Ai jetoi gjatë periudhës Kamakura.
Në vitin 1333, Go-Daigo e shpërbleu Masashige me qeverisjen e Provincës Settsu dhe Provincës Kawachi. Për më tepër, ai u gradua në Rendin e Pestë. Më vonë ai u emërua në Zyrën e Regjistrimeve dhe Bordin e Zgjidhjeve.
Sidoqoftë, një nga gjeneralët besnikë, Ashikaga Takauji, tradhtoi Go-Daigo dhe udhëhoqi një ushtri kundër Kusunoki dhe besnikëve të mbetur. Takauji ishte në gjendje të merrte Kyoto, por vetëm përkohësisht përpara se Nitta Yoshisada dhe Masashige ishin në gjendje të largonin Takauji, duke e detyruar atë të ikte në perëndim. Deri në vitin 1336, Takauji ishte një kërcënim për Kytot përsëri.
Kusunoki i sugjeroi Perandorit që ata të strehohen në malin e shenjtë Hiei dhe të lejojnë Takauji të marrë Kyoto, vetëm të zhyten nga mali, dhe me ndihmën e murgjve të malit Hiei, të bllokojnë Takauji në qytet dhe ta shkatërrojnë.
Ai gjithashtu është menduar të ketë ndërtuar një numër kështjellash më të vogla në të gjithë Osakën jugore, veçanërisht brenda asaj që tani është qyteti i Kawachinagano. Kalaja Eboshigata dhe Kalaja Ishibotoke u ndërtuan të dyja përgjatë rrugës së Koya Kaido, një shteg popullor pelegrinazhi që shtrihet midis Kyoto dhe Koyasan. Këto kështjella ishin krijuar jo vetëm për të mbrojtur gjurmët nga banditët, por edhe si një burim i rëndësishëm i të ardhurave dhe inteligjencës pasi udhëtarët ishin të detyruar të paguanin një tarifë dhe garnizoni do të dëgjonte thashethemet dhe lajmet nga e gjithë Japonia.
Happencourt
Happencourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Happencourt ka një popullsi prej 146 banorë dhe sipërfaqe 5.18 km², me një dendësi prej 28 banor/km².
Hërgaja
Hërgajë (serbisht: Ргаје/Rgaje) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
One Piece: Ushtari Gjigant Mekanik i Kalasë së Karakurit
Përmbledhja
Pasi kanë gjetur një arkë thesari nga një anije që po fundoset, Piratët e Kapelës së Kashtës mezi presin të shohin se çfarë pasurie i pret brenda. Në vend të thesarit, ata nxorrën një grua të moshuar. E shqetësuar për t'u kthyer në shtëpi (dhe për të shmangur zemërimin e Namit për shkak se e hodhi thesarin më parë në arkë), zonja e vjetër ofron një shpërblim të madh thesari nëse ekuipazhi do ta kthejë atë në shtëpinë e saj në ishullin Mecha. Legjenda e saj e Kurorës së Artë tingëllon shumë e mirë për të qenë e vërtetë. Luffy nuhat aventura, kështu që ekuipazhi nuk ka zgjidhje tjetër. Në një ishull plot me shpikje të mahnitshme, ekuipazhi do të testojë aftësitë e tyre për zgjidhjen e enigmave - dhe instinktin e Luffy - për të zgjidhur misterin e ishullit Mecha dhe thesarit të tij.
Kështjella Hiroshima
thumb|Kështjella Hiroshima Kështjella Hiroshima (Japonisht: 広島城, Hiroshima-jō), nganjëherë quhet Kështjella Carp (鯉城, Rijō), është një kështjellë në Hiroshima, Japoni që ishte shtëpia e daimyō e han (çiflig) Hiroshima. Kalaja u ndërtua në vitet 1590, por u shkatërrua nga bombardimet atomike më 6 gusht 1945. Ajo u rindërtua në 1958, një kopje e origjinalit që tani shërben si një muze i historisë së Hiroshima para Luftës së Dytë Botërore.
Historia
Mōri Terumoto, një nga këshilli i Pesë Pleqve të Toyotomi Hideyoshi, ndërtoi kështjellën Hiroshima midis 1589 dhe 1599. Ajo ishte e vendosur në deltën e lumit Otagawa. Në atë kohë nuk kishte asnjë qytet ose qytezë të Hiroshimës dhe zona quhej Gokamura, që do të thotë "pesë fshatra". Duke filluar nga viti 1591, Mōri Terumoto u zhvendos nga Kështjella Yoshida-Kōriyama dhe qeverisi nëntë provinca nga kjo kështjellë, duke përfshirë pjesën më të madhe të asaj që tani është prefekturat Shimane, Yamaguchi, Tottori, Okayama dhe Hiroshima.
Kur filloi ndërtimi i kështjellës, Gokamura u riemërua Hiroshima, pasi kërkohej një emër më mbresëlënës. "Hiro" u mor nga Ōe no Hiromoto, një paraardhës i familjes Mōri, dhe "Shima" u mor nga Fukushima Motonaga, i cili ndihmoi Mōri Terumoto të zgjedhë vendin e kështjellës. Disa tregime thonë se emri "Hiroshima", që do të thotë "ishull i gjerë", vjen nga ekzistenca e disa ishujve të mëdhenj në deltën e Otagawa, afër vendit të kështjellës.
Pas betejës së Sekigaharës në vitin 1600, Mōri u detyrua të largohej nga kështjella, duke u tërhequr për në Hagi në prefekturën e sotme Yamaguchi. Fukushima Masanori u bë feudal i Provincave Aki dhe Bingo (që sot përbëjnë prefekturën Hiroshima) dhe të kështjellës së Hiroshimës. Sidoqoftë, shogunati i ri Tokugawa ndaloi çdo ndërtim kështjellash pa lejen e Edo; kjo ishte një pjesë e mënyrës se si shogunati e mbajti daimyō të fitonte fuqi dhe të rrëzonte shogunatin. Kur Fukushima riparoi kështjellën pas një përmbytjeje në vitin 1619, ai u dërgua në Kawanakajima në prefekturën e sotme Nagano. Asano Nagaakira atëherë u bë feudal i kështjellës.
Stroci
Stroc është një vendbanim në komunën e Vushtrrisë, Kosovë.
Kështjella Hiroshima
Historia
Nga viti 1619 deri në heqjen e sistemit feudal gjatë Restaurimit Meixhi (1869), familja Asano ishin feudal të Provincave Aki dhe Bingo.
Pas Restaurimit Meixhi, kështjella erdhi të shërbejë si një strukturë ushtarake, dhe Selia e Përgjithshme Perandorake u vendos atje gjatë Luftës së Parë Sino-Japoneze në vitet 1894-1895. Themelet e disa prej ndërtimeve të GHQ, vetëm disa qindra hapa nga kulla kryesore e kështjellës, mbeten edhe sot.
Gjatë muajve të fundit të Luftës së Dytë Botërore, kështjella shërbeu si seli e Ushtrisë së Përgjithshme dhe Divizionit të Pestë, të vendosur atje për të penguar pushtimin e Aleatëve në kontinentin japonez. Kështjella u shkatërrua në shpërthimin e bombës atomike të 6 gushtit 1945, dhe për shumë vite, besohej se struktura e kështjellës ishte shpërthyer nga shpërthimi që shkatërroi Hiroshimën, por provat e zbuluara rishtas sugjerojnë që shpërthimi shkatërroi vetëm shtyllat e poshtme të kështjellë, dhe pjesa tjetër e saj u shemb si rezultat.
Kulla e tanishme, e ndërtuar kryesisht nga betoni, ishte përfunduar në vitin 1958.
Daimyō të Hiroshimës
* Vitet e shënuara në kllapa janë vitet që feudalët okupuan kështjellën Hiroshima, nuk janë vitet e jetës së tyre. ** Të gjithë feudalët pas Asano Nagaakira kishin të njëjtën 426,500 koku''.
Rothenburg ob der Tauber
Rothenburg ob der Tauber është një qytezë në distriktin Ansbach të Mittelfranken, një nga shtatë qarqet e Bavarisë, Gjermani. Është i njohur për qytezën e tij të vjetër të mesjetës të ruajtur mirë, një destinacion për turistët nga e gjithë bota.
Rothenburg ishte një qytet i lirë perandorak nga Mesjeta e vonë në vitin 1803. Më 1884 Johann Friedrich (von) Hessing (1838–1918) ndërtoi Wildbad Rothenburg o.d.T. 1884-1903.
Emri
Emri "Rothenburg ob der Tauber" është gjermanisht për "Kalaja e kuqe mbi Tauber". Kjo ndodh sepse qyteza është e vendosur në një pllajë me pamje nga lumi Tauber. Sa i përket emrit "Rothenburg", disa thonë se vjen nga fjalët gjermane rot (e kuqe) dhe burg (rrëmbyes, vendbanim i fortifikuar mesjetar), duke iu referuar ngjyrës së kuqe të kulmeve të shtëpive që dalin nga lumi.
Shtëpi banimi (IMMK)
Shtëpi banimi (IMMK) është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 731/1957.
Dizuria
Në mjekësi. dizuria referohet urinimit të dhimbshëm. Dizuria është simptomë e zakonshme e inflamacionit të fshikëzës (cystitis) dhe është shumë e zakonshme tek gratë mes moshës 20 dhe 50. Tek meshkujt mbi moshën 50 vjeç, një infeksion i fshikëzës zakonisht lidhet me një zmadhim të prostatës ose infeksionit të prostatës.
Simptomat
Në varësi të shkakut të dizurisë, mund të ketë simptoma të tjera përveç dhimbjes gjatë urinimit. Simptomat mund të përfshijnë:
Shkaqet
Një numër kushtesh mund të shkaktojnë urinim të dhimbshëm (dizuria). Tek gratë, infeksionet e traktit urinar janë një shkak i zakonshëm i urinimit të dhimbshëm. Tek meshkuj, uretrit dhe kushtet e caktuara të prostatës janë shkaqe të shpeshta të urinimit të dhimbshëm.
Kushtet mjekësore dhe faktorët e jashtëm që mund të shkaktojnë urinim të dhimbshëm përfshijnë:
Authevernes
Authevernes është një komunë në Francë. Authevernesbën pjesë në departamentin Eure të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 396 banorë dhe sipërfaqe 8.15 km².
Vetmia e Shën Petritit
Vetmia e Shën Petrit Korishkiut është një monument i trashëgimisë kulturore në Korishë, Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 02-978/65.
Authezat
Authezat është një komunë në Francë. Authezatbën pjesë në departamentin Puy-de-Dôme të rajonit Auvergne. Komuna ka një popullsi prej 578 banorë dhe sipërfaqe 5.79 km².
Kombi gjen vetveten, Çamëria dhe Kosova
Çamëria dhe e drejta e çamëve, Kosova e pavarur, kombi, identiteti shqiptar, ruajtja dhe rreziqet zhbërëse të tyre, ekspansioni shovinist grek nëpërmjet fantazmës së "Vorioepirit", lëshimet kundërkushtetuese të qeverive shqiptare, mundësitë e bashkimit të shqiptarëve në një shtet, integrimi në Europë, një tërësi problemesh qeniesore/ekzistenciale të bashkohësisë trajtohen gjerësisht, mbështetur në dokumente të burimeve të ndryshme.
Goran Rakiq
Goran Rakiq (Serbisht: Горан Ракић Goran Rakić, lindi më 1971) është një politikan serb i Kosovës i cili shërbeu si Ministër për Komunitete dhe Kthim që nga 22 mars 2021 deri në dorëheqjen e tij më 5 nëntor 2022. Para kësaj, ai shërbeu si Zëvendës Kryeministër i Kosovës dhe si Ministër i Administratës dhe Pushtetit Lokal. Ai është gjithashtu kryetari i Mitrovicës Veriore, si dhe kryetari i Listës Serbe.
Jeta e hershme
Goran Rakiq ka lindur në 1971 në Mitrovicë. Ai u diplomua në Fakultetin Ekonomik, Universiteti i Prishtinës. Ai ishte i punësuar si drejtor i JKP "Standard" Kosovska Mitrovica, dhe para kësaj në stacionin zjarrfikës në Mitrovicë.
Karriera politike
majtas|parapamje|Rakić dhe Kryeministri i Kosovës [[Avdullah Hoti]] Ai ka qenë duke kryer funksionin e kryetarit të komunës së Mitrovicës Veriore pasi është betuar për Republikën e Kosovës në vitin 2014. Ai fitoi mandatin e tij të dytë katër vjeçar në zgjedhjet lokale të Kosovës për vitin 2017. Që nga viti 2017, Rakiq ka qenë kryetari i Listës Serbe, i cili ka fuqi në të gjitha dhjetë komunat me shumicë serbe, si dhe të dhjetë vendet e garantuara në Kuvendin e Kosovës për komunitetin serb. Ai është gjithashtu kryetar i bordit komunal të Partisë Progresiste Serbe në Mitrovicën e Veriut.
Në janar 2019, ai tha se serbët kurrë nuk do të lejojnë ribashkimin e Mitrovicës së Veriut dhe Jugut, pasi që kjo do të ishte një mbulesë për spastrimin etnik kundër serbëve të Kosovës.
Më 3 qershor 2020, ai mori detyrën e Zëvendëskryeministrit të Kosovës dhe Ministrit të Administratës dhe Pushtetit Lokal në kabinetin Hoti.
Në korrik të vitit 2020, Lista Serbe shkaktoi një polemikë në Kosovë duke njoftuar se ata do të mbështesin masat e ndalimit të COVID-19 të Serbisë dhe janë zotuar t'i zbatojnë ato lokalisht në Kosovë. Ata gjithashtu u zotuan të mbështesin Aleksandar Vuçiqin në "luftën" për Kosovën gjatë dialogut. Menjëherë pas kësaj, një rezolutë parlamentare e iniciuar nga Vjosa Osmani, Kryetare e Parlamentit, duke dënuar një deklaratë nga Lista Serbe nuk kaloi.
Më 27 korrik 2020, Agjencia Serbe Kundër Korrupsionit filloi një hetim kundër Rakiq dhe zyrtarëve të tjerë të lartë serbë në Kosovë për shkak të dyshimit se ata shkelën ligjin sepse nuk raportuan pasurinë dhe të ardhurat e tyre në Agjencinë Kundër Korrupsionit.
Më 22 mars 2021, Rakiq mori detyrën e Ministrit për Komunitete dhe Kthim në kabinetin e dytë Kurti.
Jeta personale
Ai është i martuar dhe ka dy fëmijë.
Jasunari Kavabata
Jasunari Kavabata (川端 康成, Kawabata Yasunari) lindi në Osaka, Japoni më 14 qershor 1899 dhe vdiq më 16 prill 1972. Është nobelist japonez. Puna e tij e parë më e madhe që do t'i jepte famë mes letrarëve japonezë do të ishte historia e shkurtër "Kërcimtarja nga Izumi" e shkruar më 1925. Ai do të bëhej lideri i një shkolle shkrimtarësh japonezë, të cilët konsideroheshin për stilin e tyre lirik mbresëlënës, në krahasim me letërsinë proletare të vitit 1920. Novelat melankolike të Kavabatës, zakonisht trajtojnë me finesë dhe delikatesë marrëdhëniet midis një burri dhe një gruaje. Për shembull libri "Dashuri në vendin me dëborë" shkruar më 1956 (që ishte edhe libri me të cilin ai do të fitonte Çmimin Nobel), trajton historinë e një geishe me një biznesmen të ftohtë nga Tokio.
Më 1968, Kavabatës do t'i jepej Çmimi Nobel. Ai ishte japonezi i parë që do të merrte këtë titull në fushën e literaturës. Shumë vite më vonë, ai do prekej nga probleme shëndetësore dhe psikologjike, duke i dhënë jetës fund me vetëvrasje më 16 prill 1972 [ref. 1].
Vepra të njohura
Kujdes: ''Titujt janë një përshtatje e përkthimit të titujve nga anglishtja. Publikimi i librit në shqip mund të ketë një titull tjetër si pasojë e ndryshimit të titujve nga publikuesit përkatës.''
Leusa
Leusa është një fshat në komunën Petran në rrethin e Përmetit të Shqipërisë. Është vendlindja e shkrimtarit Nonda Bulka.
Pedagogjia e kohës së lirë
Pedagogjia e kohës së lirë është një disiplinë e pedagogjisë e cila është e fokusuar në aspektin edukativ dhe arsimor të shfrytëzimit të pavarur, kreativ dhe kuptimplotë të kohës së lirë për fëmijët, adoleshentët dhe të rriturit. Pedagogjia e kohës së lirë është gjithashtu një fushë studimi në shumë vende të botës.
Physeter
Physeter është një gjini e balenave me dhëmbë që përmbajnë një specie të vetme të gjallë, balena e bardhë (Physeter macrocephalus). Dy fosile speciesh janë të njohura që janë në të njëjtën gjini: Physeter antiquus (5.3 - 2.6 mya) Plioceni i Francës,  dhe Physeter vetus (2.6 mya - 12 ka) nga Kuaternaria e Gjeorgjisë.
Doreza boksi
thumb|240px|Doreza boksi Dorezat e boksit janë doreza të mbështetura që luftëtarët i veshin në duar gjatë ndeshjeve dhe praktikave të boksit. Në ndeshjet amatore të boksit, ngjyra e dorezave është e kufizuar në të kuqe ose blu, shpesh me një "zonë të shënuar" të bardhë në gishtat për të ndihmuar gjyqtarët të shohin dhe regjistrojnë pikë nga një grusht i duhur. Dorezat e boksit janë të veshura mbi mbështjellës dore, të cilat ndihmojnë në stabilizimin e zonës së grushtit nga dëmtimet siç është thyerja e boksierit të metakarpit të pestë. Mbështjellja e duarve zakonisht bëhet nga pambuku dhe është në dispozicion në 120 inç (3,000 mm) ose 170 inç (4,300 mm).
Historia
Përshkrimet e lashta të Lindjes së Mesme dhe egjiptiane të boksit rreth 2000 vite para erës sonë treguan konkurset ku luftëtarët kishin një bandë që mbështesin dore. Paraqitjet e hershme të dorezave në boks datojnë që nga periudha Minoan Crete rreth 1500 pes. Përdorimi i mbrojtjes së duarve në garat e luftimeve të ndërmarra për sport është i njohur që nga Greqia e Lashtë. Sidoqoftë, dorezat ishin shumë të ndryshme nga ato të boksit modern, siç ishte edhe vetë sporti. Në Greqinë e Lashtë, ishte zakon që të lidhësh shirita prej lëkure rrotull duarve për mbrojtje. Në kohët romake, kjo u zhvillua në cestus gladiatorial, me metal të shtuar në doreza për të shkaktuar dëme më të mëdha. Shembulli më i vjetër i mbijetuar i dorezave të boksit daton rreth vitit 120 e.r, që vjen në formën e dy bandave prej lëkure që nuk përputhen që u gjetën nga gërmimet në fortesën romake të Vindolandës. Brutaliteti i sportit bëri që boksi të ndalohej në vitin 393 e.r.
Boksi përjetoi një ringjallje në Britani rreth shekullit të 17-të. Shumë periudha u luftuan me grushta të zhveshur dhe pa rregulla standarde derisa Jack Broughton futi rregulla të boksit të njohura si Ligji i Broughton në shekullin e 18-të, ku dorezat u përdorën vetëm për qëllime praktike. Sidoqoftë, shumë boksierë ende zgjodhën të luftonin me grushta e zhveshur deri në vitin 1867 kur dorezat ishin të mandatuara nga rregullat Queensberry.
Dorezat moderne të boksit filluan të shfaqen drejt fundit të viteve 1890. Mbi dhjetë vjet inxhinieri dhe testim nga disa nga prodhuesit më të mëdhenj të boksit dhe emrat e sporteve kanë ndihmuar në krijimin e pajisjeve të sigurta, të qëndrueshme. Dorezat moderne të boksit përfshijnë palme rrjetë, velkro, qepje me bazë lëkure, mbështjellje pezullimi dhe mbushje të re për boksierin. Shoqata Ndërkombëtare e Boksit (amator) miraton dizajne të reja të dorezave sipas rregullave rreth peshës dhe sasisë së lëkurës, mbushjes dhe mbështetjes së lejuar.
Siguria
thumb|150px|Dorezat e boksit janë të detyrueshme në boksinë profesional dhe amator Ndikimi i dorezave në dëmtimet e shkaktuara gjatë një zënke është një çështje e diskutueshme. Goditja në kokë ishte më pak e zakonshme në epokën e grushtave të zhveshura për shkak të rrezikut për të lënduar dorën e boksierit. Dorezat zvogëlojnë numrin e prerjeve të shkaktuara, por hulumtimi i British Medical Association ka deklaruar se dorezat nuk zvogëlojnë dëmtimet e trurit dhe madje mund t’i rrisin ato, sepse shkaku kryesor i dëmtimit është nxitimi dhe ngadalësimi i kokës, dhe luftëtarët që mbajnë doreza janë në gjendje të shënoj më vështirë në kokë. Dorezat mund të zvogëlojnë sasinë e dëmtimeve të syrit, veçanërisht nëse ato janë pa gishta, por lotët në retinë dhe retinat e shkëputura u ndodhin akoma boksierëve të veshur me doreza moderne.
Një studim jo-rishikues ka vlerësuar rrezikun e vdekjes nga boksi pa leje në 14,000 vdekje për milion pjesëmarrës. Kjo është 184 herë më shumë vdekje për milion pjesëmarrës sesa për boksin modern profesional, i cili ka 76 vdekje për milion pjesëmarrës (sipas të njëjtit studim). Të dhënat për numrin e përleshjeve dhe vdekjeve nga epoka e grushtave të zhveshura janë të paplota, dhe gjithashtu se ka pasur shumë dallime në rregulla dhe kujdes mjekësor. Ndeshjet e boksit pa leje zakonisht luftoheshin derisa një luftëtar nuk mund të vazhdonte, me periudha nganjëherë orë të zgjatura, dhe disa luftëtarë vdisnin pasi u morën në shenjën e tyre për të rifilluar luftën kur ata nuk do të ishin në gjendje të vazhdonin. Rregullat e grushtave të zhveshur gjithashtu lejuan kapje dhe hedhje, dhe disa vdekje u shkaktuan nga një luftëtar që godet kokën mbi një gur ose binarë.
Kikuchi Dairoku
Baron Kikuchi Dairoku (菊池 大 麓, 17 mars 1855 - 19 gusht 1917) ishte një matematikan, edukator dhe administrator arsimi në periudhën Meiji, Perandoria e Japonisë.
Shkurorëzimi i mbretit Zog në mërgim
Shkurorëzimi i mbretit Zog në mërgim libër me Autor: Arben Puto. Shtëpia Botuese: "TOENA". Faqe: 72. ISBN 978-99943-1-864-3
Kikuchi Dairoku
Pasi mori pjesë në Bansho Shirabesho, instituti Shogunal për studime perëndimore, ai u dërgua në Britaninë e Madhe, në vitin 1866, në moshën 11 vjeç, më i riu i një grupi japonezësh të dërguar nga shogunati Tokugawa në Shkollën e Kolegjit Universitar, me këshillën e pastaj ministri i jashtëm britanik Edward Stanley, Earl i 15-të i Derby.
Kikuchi u kthye në Angli në vitin 1870 dhe ishte studenti i parë japonez që u diplomua në Universitetin e Kembrixhit (St John's College) dhe i vetmi që u diplomua në Universitetin e Londrës në shekullin e 19-të. Specializimi i tij ishte në fizikë dhe matematikë. Në vitin 1884 ai mori pjesë në Konferencën Ndërkombëtare të Meridianëve në Uashington D.C. dhe klasën master të Kelvin në Baltimore.
Pas kthimit në Japoni, Kikuchi më vonë u bë president i Universitetit Perandorak të Tokjos, Ministër i Arsimit (1901-1903,) dhe President i Universitetit Perandorak të Kjotos. Libri mësimi i tij për gjeometrinë fillore ishte libri më i përdorur në Japoni deri në fund të Luftës së Dytë Botërore.
Kikuchi u bë një baron nën sistemin e kolegëve kazoku në vitin 1902 dhe ishte presidenti i tetë i Shkollës së Kolegëve të Gakushūin. Në vitin 1917 ai u bë Presidenti i parë i RIKEN, por vdiq po atë vit.
Mongozi i Pousarguesit
Mongozi i Pousarguesit ( Dologale dybowskii ), e njohur gjithashtu si mangusta e savanës tropikale afrikane, është një mongoz vendase në Afrikën Qendrore. Ёshtë renditur si të dhëna të mangëta në Listën e Kuqe të IUCN pasi dihet pak për shpërndarjen dhe ekologjinë e tij.
Deri në fund të shekullit të 20-të, ai ishte e njohur nga vetëm rreth 30 ekzemplarë zoologjikë në koleksionet e muzeut të historisë natyrore.
Karakteristikat
Mongozi i Pousargues është kafe me një bark dhe fytyrë gri. Bishti i tij është si shkurre, dhe këmbët e tij të përparme kanë kthetra të forta. Gjatësia e trupit të tij është midis 25 dhe 33 cm (10 dhe 13 in) me një bisht të gjatë 16–23 cm (6,5–9 in).
Proviseux-et-Plesnoy
Proviseux-et-Plesnoy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Proviseux-et-Plesnoy ka një popullsi prej 117 banorë dhe sipërfaqe 11.21 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Mongozi i Pousarguesit
Taksonomia
parapamje|Vizatim origjinal i Dologale dybowskii i shoqëruar me përshkrimin e specieve Në 1893, Eugène de Pousargues përshkroi për herë të parë mongozën e Pousarguesit mbi bazën e mostrave zoologjike të mbledhura në 1892 pranë lumit Kémo. Të typet korrespondon me ish garnizonit francez themeluar nga afër Misionit Dybowski në zgjidhjen e Fort de Possel. Ёshtë emëruar për nder të Jean Dybowski i cili mblodhi ekzemplarët e parë. Fillimisht ishte në vartësi të gjinisë Crossarchus.
Kjo është specia e vetëme në gjinin Dologale.
Një studim gjenetik i përqendruar tek Karnivorat nxori në pah mongozin e Pousargues të jetë specie-motër e gjinisë Helogale.
Shpërndarja dhe habitati
Mongozi i Pousargues shkon nga Republika Demokratike Veriore e Kongos, Sudani i Jugut , Republika e Afrikës Qendrore deri në Ugandën perëndimore.
Në vitin 2013, një grup mongozësh të Pousargues u vërejt në afërsi të Liqenit Albert në Rezervën e Kafshëve të egra Ulanda të Uganda. Në vitin 2016, një individ u vëzhgua dhe u fotografua në Parkun Kombëtar Garamba.
Claude Dambury
Claude Dambury (lindur më 30 Korrik 1971) është një ish-futbollist Guajana Franceze.
Muzeu Etnologjik, Prishtinë
Kompleks banimi (Emin Gjiku) Muzeu Etnologjik është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 953/1955. Ndodhet në kompleksin Emin Gjiku, një monument i kulturës nga shekulli i 18-të. Kjo shtëpi dikur ishte në pronësi të familjes së Emin Gjikollit. Në muze janë të ekspozuara mjetet dhe artikujt që lidhen me stilin e jetës nga periudha e periudhës osmane të Kosovës.
Historiku
Deri në vitin 1990 Kompleksi Emin Gjiku shërbeu si një muze i natyrës dhe pas përfundimit të punëve konservuese të financuara ndërkombëtarisht në vitin 2003, u shndërrua në një muze etnologjik që strehonte një koleksion të gjerë të veshjeve tradicionale, si dhe vegla, elemente të dorës dhe mjete të tjera të përdorura në jeta e përditshme. Mbledhja e lartpërmendur është strehuar në dy ndërtesat qendrore të kompleksit (shtëpia dhe shtëpia e mysafirëve) që ndodhen në oborrin e brendshëm, ndërsa në oborrin e hyrjes, ndërtesa e zhvendosur është marrë me qira sipas një kontrate të veçantë nga muzeu në një bashkëkohore Stacioni i Qendrës së Arteve, objekti i këtij studimi është lënë i papërdorur deri më sot, megjithëse premtimet e vazhdueshme nga drejtori i muzeut për ta kthyer atë në një restorant tradicional ushqimor.
Në vitin 2002, Muzeu Etnologjik hapi ekspozitën e tij të natyrës së përhershme në të cilën u paraqitën rrobat e lashta, mjetet, mobiljet dhe armët e vjetra.
Thesaret e drurit
left|thumb| Disa vegla të punuara nga druri Njerëzit tanë janë konsideruar si një nga popujt më të moshuar në rajonin e Ballkanit, dhe ndoshta edhe në kontinentin që posedon tradita mjaft të pasura, duke prekur thellësisht historinë në lidhje me përdorimin e drurit në jetën praktike. Produktet e drurit në popullin tonë janë të llojeve të ndryshme. Në këtë aspekt mund të pohojmë se produktet e prodhuara nga druri janë kryesisht të përshkruara nga kompleksiteti i veglave të punës, mobiljeve, dekoratave, pajisjeve shtëpiake për përdorim të përditshëm. Pothuajse nga kohët më të hershme, për produktet e drurit ka dy lloje të zejtarëve që duhet të dallohen; popullore dhe mjeshtrit profesionistë. Të dyja këto kategori zejtarësh përdoreshin për të prodhuar në mënyrën dhe mënyrën e tyre, por mund të themi se zejtari popullor ishte përhapur gjerësisht dhe do të prodhonte produkte vetanake kryesisht për përdorim shtëpiak, ndërsa zejtari profesional zakonisht do t'i vendoste produktet e tij në treg; dhe kjo nënkupton se ajo kishte konceptin universal, më të avancuar dhe që përfshin një bukuri artistike të produkteve të tij. Është e rëndësishme të përmendet se një kontingjent i konsiderueshëm i produkteve të mjeteve prej druri përmban në vetvete një pasuri të madhe zbukuruese e cila pa dyshim përçmon besimet e popujve që dalin thellë nga historia, meqenëse paganizmi dhe shprehjet e tilla i kanë rezistuar shekujve dhe elementët e të cilëve edhe pse në shifra minimale në ditët e sotme, gjurmët e tyre ndeshen dhe bashkëjetojnë në një formë ose në një tjetër me njerëzit tanë
Instrumentet Muzikore
Që nga ekzistenca e njerëzimit, edhe bukuria e krijimit artistik, ku përveç jetës bazë ka nevojë, qenia njerëzore gjithashtu ndjen nevojën e dëfrimit. Fillimisht, instrumentet muzikore ishin produkte të rastësishme, më pas ata morën funksionin e tyre praktik. Fryma e njeriut do vallëzime, këngë, meloditë e instrumenteve popullore që janë trashëguar me breza për shekuj me radhë, për të gjetur kënaqësi, gëzim dhe relaksim nga jeta e përditshme. Dëfrimi nga instrumentet e artit popullor ka qenë një shkollë e edukimit fisnik dhe patriotik të popullit. Ishte njëkohësisht një ruajtëse dhe zhvilluese e trashëgimisë kulturore të popullit në shekuj, ka qenë një arkiv i kujtesës popullore të historisë së pas breza. Megjithëse nuk ishte një njeri shumë i arsimuar, kishte poetë, prozë, shkrimtarë, artistë humoresh, oratori dhe aktorë të saj të ndritshëm, edhe pse një pjesë e tyre mbeti anonimë; ajo kishte kompozitorët bujarë dhe kërcimtarë. Arti folklorik i fjalës, tingujve të ritmeve dhe vallëzimit dhe instrumenteve muzikore ka qenë një forcë e fuqishme e kohezionit, midis disa dukurive të tjera esenciale, të cilat e mbajtën këtë bashkësi si të bashkuar, duke e ruajtur atë të mos shpërbëhet dhe zhytur nga kulturat e kulturave të tjera ose pushtimi popujt Gjeniu popullor jo vetëm që ka krijuar dhe interpretuar vepra muzikore, por edhe ka prodhuar dhe vazhdon të prodhojë ato. Në këtë rast, do të përmendim se instrumentet muzikore si lutja bëjnë një jetë të gjatë midis nesh dhe kjo pa dyshim konsiderohet si një nga më të vjetrat në Gadishullin Ballkanik, por i përket popullit shqiptar dhe është prodhuar dhe shpikur për të parën kohë nga ky popull. Sipas zbulimeve nga gërmimi arkeologjik, është gjetur edhe një instrument muzikor interesant, i quajtur Okarina, i cili daton nga epoka e neolitit të hershëm që u gjet në fshatin Runik të komunës së Skenderajt.
Project A
Përmbledhja
Gangsterët Chiang dhe Z. Chou takohen në një klub VIP dhe diskutojnë ikjen në Vietnam. Sapo Chiang largohet, ai takon një nga piratët dhe ata qeshin për sabotimin e anijeve të Policisë Detare. Gjatë bisedës, piratja i tregon atij se shefi i tij, San-po, dëshiron 100 pushkë policore.
Fei gjen Dragon në rrugë. Ata kanë një bisedë, në të cilën Fei zbulon se dikush nga brenda forcës së policisë është duke shitur pushkë. Fei i tregon Dragon se gjithçka që ai dëshiron janë armë, dhe Dragon mund të kapë tradhtarin. Gjatë natës, Dragon dhe Fei ndërpresin një marrëveshje armë mes ushtrisë dhe policisë së Kapitenit. Pas shtyrjes së të gjithëve në ujë dhe duke u larguar me armë, Fei fsheh pushkët brenda një regjistri dhe e shënon atë me një flamur të kuq. Më vonë ai përpiqet t'i shesë armë gangsterëve dhe piratëve, por Dragon ndërhyri duke hequr flamurin e kuq dhe duke vënë flamujt në shkrimet e tjera.
Pasi e pengoi planin e Feit për të shitur pushkën për piratët, Dragon ka një bisedë me vajzën e Admiralit, Winnie. Ai mëson se kapiteni nuk po kontrabandon pushkë për San-po, ai po blinte pushkë nga ushtria për të armatosur njerëzit e tij. Duke dëgjuar këtë, Fei merr një argument me Dragon. Gangsterët vijnë pas Feit, kështu që ai u thotë atyre se Dragon duhet të fajësohet për pushkët e zhdukur. Dragon është i detyruar të ikë me Winnie. Pas bashkimit me Fein, duke u torturuar për informacion rreth pushkëve dhe duke rënë nga fytyra e një kulle me orë, policia e ndjek Dragonin për një të tretën herë dhe e ndihmon atë të largohet kur i arrestojnë gangsterët.
Ndërsa piratët kanë humbur pushkën, ata mbahen të gjithë në bordin e pengjeve të anijes, duke përfshirë një admiral të pasmë. Koloneli ka një bisedë me z. Chou, të cilin Dragon e sheh. Z. Chou propozon një marrëveshje armësh për peng. Ai i thotë kolonelit se kjo do të "përshpejtojë shumë çështje", dhe koloneli pranon. Pasi z. Chou largohet, Dragon përballet me kolonelin dhe e bind atë se gangsterët dhe piratët nuk do të kenë frikë nga ligji nëse forcat policore janë të korruptuara. Pasi është pajtuar se Dragon do të marrë të gjitha përgjegjësitë për misionin për të shpëtuar pengjet, koloneli lejon që Policia Detare të kthehet në forcë të plotë.
Z. Chou është sjellë nga policia dhe është rrahur derisa ai i thotë Dragon dhe Tin-Tsu se si të shkoj në San-po. Dragon, duke paraqitur si Z. Chou, merr në bordin e një anije që e çon në vendin e fshehur të San-po, dhe ata ndiqen nga pjesa tjetër e skuadrës. Fei shkon fshehurazi në një anije dhe paraqitet si një pirat. Pas shumë punë të fshehtë, kalorësia arrin, dhe ka një konfrontim përfundimtar në mes të varrit të piratëve. Dragon, Tin-tsu dhe Fei angazhohen në një betejë me San-Po, duke e vrarë atë me një granatë dore kur ai është mbështjellë në qilim.
Wilhelm Röntgen
Wilhelm Konrad Röntgen, 27 mars 1845 - 10 shkurt 1923) ishte një inxhinier mekanik dhe fizikant gjerman, i cili më 8 nëntor 1895,zbuloi rrezatimin elektromagnetik në një gjerësi vale të njohur si rrezet-x ose rrezet Röntgen, një arritje që e fitoi çmimin e parë Nobel në Fizikë në vitin 1901 . Në nder të arritjeve të tij, në vitin 2004, Bashkimi Ndërkombëtar i Kimisë së Pastër dhe të Aplikuar (IUPAC) emërtoi elementin 111, roentgenium, një element radioaktiv me izotopet e shumta të paqëndrueshme, pas tij.
Edukimi
I lindur nga një baba gjerman dhe një nënë holandeze, Röntgen ndoqi shkollën e mesme në Utrecht, Holandë. Në vitin 1865, ai u dëbua nga shkolla e mesme, kur një nga mësuesit e tij e kapi duke i bërë karikaturë. Pa një diplomë të shkollës së mesme, Röntgen mund të merrte pjesë vetëm në universitet në Holandë si vizitor. Në vitin 1865, ai u përpoq të merrte pjesë në Universitetin e Utrechtit pa kërkuar kredencialet e nevojshme për një student të rregullt. Pasi dëgjoi se ai mund të hyjë në Institutin Politeknik Federal në Zyrih (sot i njohur si ETH Zurich), ai kaloi ekzaminimet e tij dhe filloi studimet atje si student i inxhinierisë mekanike. Në 1869, ai u diplomua me si një Doktor i Filozofisë nga Universiteti i Zyrihut; pasi ai u bë një student i preferuar i Profesor August Kundt, të cilin e ndoqi në Universitetin e Strassburgut.
Karriera
Gjatë vitit 1895, Röntgen po hetonte efektet e jashtme nga llojet e ndryshme të pajisjeve të tubave të vakumit - aparatura nga Heinrich Hertz, Johann Hittorf, William Crookes, Nikola Tesla dhe Philipp von Lenard - kur një shkarkesë elektrike kalon nëpër to. Në fillim të nëntorit, ai po përsëriste një eksperiment me një nga tubat e Lenard në të cilën ishte shtuar një dritare e hollë alumini për të lejuar që rrezet katodë të dilnin nga tubi, por u shtua një mbulesë kartoni për të mbrojtur aluminin nga dëmtimi nga ana e fushës së fortë elektrostatike që prodhon rrezet katodike. Ai e dinte se mbulesa e kartonit e pengonte dritën nga ikja, por Röntgen vuri re se rrezet katodike të padukshme shkaktuan një efekt fluoreshent në një pllakë të vogël të kartonit të pikturuar me platinocyanid barium kur ishte vendosur afër dritares së aluminit. Në Röntgen ndodhi që tubi Crookes-Hittorf, i cili kishte një mur qelqi shumë më të trashë se tubi Lenard, mund të shkaktonte edhe këtë efekt fluoreshent.
Në pasditen e vonë të 8 nëntorit 1895, Röntgen ishte i vendosur të provonte idenë e tij. Ai ndërtoi me kujdes një kartoni të zi që mbulonte të ngjashme me atë që kishte përdorur në tubin Lenard. Ai mbuloi tubin Crookes-Hittorf me karton dhe elektroda të bashkangjitura në një spirale Ruhmkorff për të gjeneruar një pagesë elektrostatike. Para vendosjes së ekranit të barium platinocyanide për të provuar idenë e tij, Röntgen errësoi dhomën për të provuar mbulesën e mbulesës së tij të kartonit. Ndërsa ai kaloi ngarkesën e spirales së Ruhmkorfit përmes tubit, ai vendosi që mbulesa ishte e lehtë dhe u kthye për të përgatitur hapin e ardhshëm të eksperimentit. Ishte në këtë pikë që Röntgen vuri re një shimmering të zbehta nga një stol disa metra larg nga tubi. Për të qenë i sigurt, ai u përpoq disa shkarkime të tjera dhe pa të njëjtën shimmering çdo herë. Duke goditur, ai zbuloi se shimmering kishte ardhur nga vendndodhja e ekranit barium platinocyanide që ai kishte ndërmend të përdorte më pas.
Röntgen spekuloi se një lloj i ri rrezesh mund të jetë përgjegjës. 8 Nëntori ishte një e premte, kështu që ai mori avantazhin e fundjavës për të përsëritur eksperimentet e tij dhe bëri shënimet e tij të para. Në javët vijuese ai hëngri dhe flente në laboratorin e tij pasi ai hetoi shumë veti të rrezeve të reja që përkohësisht quheshin "X-rrezet", duke përdorur shenja matematikore ("X") për diçka të panjohur. Rrezet e reja erdhën në emrin e tij në shumë gjuhë si "rreze Röntgen" (dhe radiografitë përkatëse me rreze X si "Röntgenograms").
Gati dy javë pas zbulimit të tij, ai mori fotografinë e parë duke përdorur X-rrezet e dorës së gruas së tij Anna Bertha. Kur e pa skeletin e saj ajo bërtiti: "Unë e kam parë vdekjen time!"
Jeta personale
Röntgen u martua me Anna Bertha Ludwig (m 1872, d 1919). Ata ngritën një fëmijë, Josephine Bertha Ludwig, të cilët i adoptuan në moshën 6 vjeçare nga vëllai i Anës në vitin 1887. Röntgen vdiq më 10 shkurt 1923 nga kanceri i zorrëve.
Ai trashëgoi dy Milion Reichsmarks pas vdekjes së babait të tij. Me inflacionin pas Luftës I Botërore, Röntgen ra në falimentim më vonë në jetë, duke kaluar vitet e tij të fundit në shtëpinë e tij në Weilheim, pranë Mynihut. Në përputhje me vullnetin e tij, të gjithë korrespondencën e tij personale dhe shkencore u shkatërrua me vdekjen e tij.
Nderimet dhe çmimet
Në 1901, Röntgen u nderua me Çmimin Nobel në Fizikë. Çmimi ishte zyrtarisht "në njohjen e shërbimeve të jashtëzakonshme që ai ka dhënë me zbulimin e rreziqeve të shquara që më pas janë emëruar pas tij". Röntgen donte shpërblimin monetar nga çmimi Nobel në universitetin e tij. Si Pierre Curie, Röntgen refuzoi të marrë patentat që lidhen me zbulimin e rrezeve të X-ra, pasi donte që shoqëria në tërësi të përfitonte nga aplikimet praktike të fenomen.
Nderimet e tij përfshijnë: Në nëntor të vitit 2004, IUPAC e quajti elementin 111 roentgenium (Rg) në nder të tij. IUPAP miratoi emrin në nëntor 2011.
Në vitin 1907 ai u bë anëtar i huaj i Akademisë Mbretërore Holandeze të Arteve dhe Shkencave.
Trashëgimia
Sot, në Remscheid-Lennep, 40 kilometra në lindje të Dyseldorfit, qyteti në të cilin Röntgen ka lindur në 1845 është Muzeu Röntgen Deutsches.
Në Würzburg, ku zbuloi x-rrezet, një organizatë jo-fitimprurëse mban laboratorin e tij dhe ofron turne udhëzime në vendin e Përkujtimit të Röntgen.
Grushti në Mynih
Grushti i shtetit në Mynih, i njohur edhe si Putsch Mynih, dhe në gjermanisht, si Hitlerputsch ose Hitler-Ludendorff-Putsch, ishte një përpjekje e dështuar e grushtit të shtetit nga kreu i partisë naziste Adolf Hitler - së bashku me Generalquartiermeister Erich Ludendorff dhe të tjera Udhëheqësit e Kampfbund - për të marrë pushtetin në Mynih, Bavari, më 8-9 nëntor 1923. Rreth dy mijë nazistët marshuan në qendër të Mynihut, ku ata u përballën me policinë, gjë që rezultoi me vdekjen e 16 nazistëve dhe katër policëve. Hitleri vetë nuk u plagos gjatë përplasjes, edhe pse ai e mbylli krahun e majtë me krahun e djathtë të Max Ervin von Scheubner-Richter i cili, kur u qëllua dhe u vra, nxori Hitleri në trotuar me të. Hitleri iku nga arrestimi i menjëhershëm në fshat. Pas dy ditësh, Hitleri u arrestua dhe u akuzua për tradhti.
Prapaskena
Traktati i Versajës, i cili i dha fund Luftës së Parë Botërore, dukej si vrasja e pushtetit dhe prestigjit gjerman. Ashtu si shumë gjermanë të periudhës, Hitleri besonte se traktati ishte një tradhëti, meqë vendi ishte "goditur me thikë nga mbrapa" nga qeveria e tij, veçanërisht pasi ushtria gjermane thuhet se ishte e pamposhtur në këtë fushë. Gjermania u ndje, u tradhtua nga udhëheqësit civilë dhe marksistët, të cilët më vonë u quajtën "kriminelët e nëntorit".
Hitleri mbeti në ushtri, në Munih, pas Luftës së Parë Botërore. Ai mori pjesë në kurse të ndryshme "të mendimit kombëtar". Këto ishin organizuar nga Departamenti i Edukimit dhe Propagandës i ushtrisë bavareze, nën kapiten Karl Mayr, nga të cilat Hitleri u bë agjent. Kapiteni Mayr urdhëroi Hitlerin, pastaj një ushtarak të ushtrisë, të depërtonte në Deutsche Arbeiterpartei të vogël, shkurtuar nga DAP (Partia e Punëtorëve Gjermanë). Hitleri u bashkua me DAP më 12 shtator 1919. Ai shpejt e kuptoi se ishte në pajtim me shumë nga parimet themelore të DAP dhe ai u ngrit në pozitën e tij të lartë në atmosferën kaotike politike të Mynihut të pasluftës. Me marrëveshje, Hitleri mori udhëheqjen politike të një numri të "shoqatave patriotike" (revançiste) bavareze, të quajtur Kampfbund. Kjo bazë politike shtrihej për të përfshirë rreth 15,000 grindës, shumica e të cilëve ishin ish-ushtarë.
Më 26 shtator 1923, pas një periudhe trazire dhe dhunës politike, Kryeministri bavarez Eugen von Knilling shpalli gjendjen e jashtëzakonshme dhe Gustav von Kahr u emërua Staatskomissar, ose komisioner shtetëror, me fuqi diktatoriale për të qeverisur shtetin. Përveç von Kahr, shefi i policisë së shtetit bavarez, kolonel Hans Ritter von Seisser dhe gjenerali Reichswehr Otto von Lossow formuan një triumvirat qeverisës. Hitleri njoftoi se do të mbajë 14 mbledhje masive duke filluar më 27 shtator 1923. Frikë nga përçarje të mundshme, një nga veprimet e para të Kahr ishte ndalimi i takimeve të njoftuara. Hitleri ishte nën presion për të vepruar. Nazistët, me liderë të tjerë në Kampfbund, mendonin se duhej të marshonin në Berlin dhe të merrnin pushtetin ose pasuesit e tyre do të ktheheshin te komunistët. Hitleri ndihmoi ndihmën e gjeneralit të Luftës së Parë Botërore Erich Ludendorff në një përpjekje për të fituar mbështetjen e Kahr dhe triumviratit të tij. Megjithatë, Kahr kishte planin e tij me Seisser dhe Lossow për të instaluar një diktaturë nacionaliste pa Hitlerin. Nëntori 1923 ishte lartësia e hiperinflacionit në Republikën e Weimarit.
Gaforrja
Gaforret janë shtazë të cilat jetojnë në ujëra të ëmbël dhe të njelmët dhe përfaqësojnë këmbënyjëtuarit e sotëm më primitivë.Për njohjen e ndërtimit dhe mënyrën e jetesës si shembull merret gaforrja e lumit.Jeton në ujëra të ëmbël.Siperfaqja e trupit është e mbuluar me një mbështjellës të fortë i përbërë nga lënda e quajtur kitina e forcuar me lëndë gëlqerore.
Cosima Coppola
Cosima Coppola (lindur më 17 Tetor, 1983) është një kërcimtare dhe aktore e kinemasë, teatrit dhe televizionit nga Italia.
Karriera
Në 2003, ajo nisi të studionte recitim. Debuti i saj televiziv ishte në telenovelën Un Posto al Sole. Më pas, ajo pati disa role në disa mini-seri televizive, si Carabinieri 4 (2005), Il sangue e la rosa (2008), Il falco e la colomba (2009), Viso d'angelo (2011), Rodolfo Valentino – La leggenda (2014), Furore – Il vento della speranza (2014) dhe L'onore e il rispetto (2006–2012), ku ajo luajti rolin e Melina Bastianelli në Fortebracci.
Ajo gjithashtu është shfaqur në filmin Australian Wog Boy 2: Kings of Mykonos (2010) në rolin e Enzës.
Kompleksi i Çarshisë së vjetër
Kompleksi i Çarshisë së vjetër është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 02 - 278/67.
Sistemi i Armës Snajper M24
parapamje|330x330px|Sistemi i armëve snajper M24 i modernizuar i IDF-së, Ekspozita IDF, Dita e 73-të e Pavarësisë së [[Izraeli|Izraelit.]] Sistemi i Armës Snajper M24 (SWS) ose M24 është versioni ushtarak dhe policor i pushkës Remington Model 700, M24 është emri model i caktuar nga Ushtria e Shteteve të Bashkuara pas miratimit si pushkë standarde e tyre snajper në 1988. M24 përmendet si një "sistem armësh" sepse nuk përbëhet nga vetëm një pushkë, por edhe një pamje teleskopike të ndashme dhe aksesorë të tjerë.
M24 SWS ka versionin e bulonave "me veprim të gjatë" të marrësit Remington 700, por është i vendosur për fishekun "veprim të shkurtër" të NATO-s 7.62×51mm që ka një gjatësi të përgjithshme prej 69.85mm. "Veprimi i gjatë" lejon që pushka të rikonfigurohet për fishekë dimensionalisht më të mëdhenj deri në 84.84mm në gjatësi të përgjithshme.
M24 fillimisht u përdor për objektivin Leupold Ultra M3A 10×42mm me fuqi fikse, i cili erdhi me një rrjetë qelqi në formë rrethi mil-pika. Ky u zëvendësua më vonë në 1998 nga Leupold Mk 4 LR/T M1 10×40mm me fuqi fikse me një rrjetë teli mil-pikësh në formë të zgjatur. Pushka vjen gjithashtu me një njësi bipodësh të ndashëm Harris 9–13" 1A2-LM ose Harris 9-13" 1A2-L.