cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shkenca ekonomike
Ekonomia neoklasike
Në fillimet e saj si shkencë shoqërore, ekonomia u përkufizua dhe u diskutua gjerësisht si studimi i prodhimit, shpërndarjes dhe konsumit të pasurisë nga Jean-Baptiste Say në Traktatin e tij mbi Ekonominë Politike ose, Prodhimin, Shpërndarjen dhe Konsumimin e Pasurisë ( 1803). Këto tre artikuj konsiderohen nga shkenca vetëm në lidhje me rritjen ose zvogëlimin e pasurisë, dhe jo në lidhje me proceset e tyre të ekzekutimit. Përkufizimi i Say ka mbizotëruar deri në kohën tonë, i shpëtuar duke zëvendësuar fjalën "pasuri" për "mallra dhe shërbime" që do të thotë se pasuria mund të përfshijë edhe objekte jo materiale. Njëqind e tridhjetë vjet më vonë, Lionel Robbins vuri re se ky përkufizim nuk mjaftonte më, sepse shumë ekonomistë po bënin hyrje teorike dhe filozofike në fusha të tjera të veprimtarisë njerëzore. Në esenë e tij mbi natyrën dhe rëndësinë e shkencës ekonomike, ai propozoi një përkufizim të ekonomisë si një studim të një aspekti të veçantë të sjelljes njerëzore, ai që bie nën ndikimin e mungesës, që i detyron njerëzit të zgjedhin, të ndajnë burime të pakta për qëllimet konkurruese dhe të ekonomizojnë (duke kërkuar mirëqenien më të madhe duke shmangur harxhimin e burimeve të pakta). Për Robbins, pamjaftueshmëria u zgjidh, dhe përkufizimi i tij na lejon të shpallim, me një ndërgjegje të lehtë, ekonomi arsimore, ekonomi të sigurisë, ekonominë e shëndetit, ekonominë e luftës dhe natyrisht, prodhimin, shpërndarjen dhe ekonominë e konsumit si subjekte të vlefshme të shkencës ekonomike. "Duke cituar Robbins:" Ekonomia është shkenca që studion sjelljen njerëzore si një marrëdhënie midis skajeve dhe mjeteve të pakta që kanë përdorime alternative ". Pasi e diskutuam atë për dekada, përkufizimi i Robbins u pranua gjerësisht nga ekonomistët rrjedhë, dhe ajo i hapi rrugë librave shkollorë aktualë. Megjithëse është larg njëzëri, shumica e ekonomistëve kryesorë do të pranonin një version të përcaktimit të Robbins, edhe pse shumë prej tyre kanë ngritur kundërshtime serioze për qëllimin dhe metodën e ekonomisë, që burojnë nga ky përkufizim. Për shkak të mungesës së një konsensusi të fortë, dhe se prodhimi, shpërndarja dhe konsumi i mallrave dhe shërbimeve është fusha kryesore e studimit të ekonomisë, përkufizimi i vjetër ende qëndron në shumë lagje.
Një organ i teorisë më vonë u quajt "ekonomi neoklasike" ose "margjinalizëm" i formuar nga rreth vitit 1870 deri në vitin 1910. Termi "ekonomi" u popullarizua nga ekonomistë të tillë neoklasikë si Alfred Marshall si një sinonim konciz për "shkencën ekonomike" dhe një zëvendësim i mëparshëm "Ekonomi politike". Kjo korrespondonte me ndikimin në temën e metodave matematikore të përdorura në shkencat natyrore.
Ekonomia neoklasike sistematizoi furnizimin dhe kërkesën si përcaktues të përbashkët të çmimit dhe sasisë në ekuilibrin e tregut, duke ndikuar si në shpërndarjen e prodhimit ashtu edhe në shpërndarjen e të ardhurave. Ajo u shpërnda me teorinë e punës së vlerës së trashëguar nga ekonomia klasike në favor të një teorie marxhinale të shërbimeve mbi vlerën e kërkesës dhe një teori më të përgjithshme të kostove në anën e ofertës. Në shekullin e 20-të, teoricienët neoklasikë u larguan nga një nocion i mëparshëm duke sugjeruar se mjeti i përgjithshëm për një shoqëri mund të matet në favor të shërbimeve rendore, gjë që hipotezon thjesht marrëdhënie të bazuara në sjellje ndërmjet personave.
Në mikroekonomi, ekonomia neoklasike paraqet stimuj dhe kosto pasi luan një rol të përhapur në formimin e vendimmarrjes. Një shembull i menjëhershëm i kësaj është teoria e konsumatorit të kërkesës individuale, e cila izolon se si çmimet (si kostot) dhe të ardhurat ndikojnë në sasinë e kërkuar. Në makroekonomi ajo pasqyrohet në një sintezë neoklasike të hershme dhe të qëndrueshme me makroekonominë Keynesiane.
Ekonomia neoklasike herë pas here referohet si ekonomi orodokse qoftë nga kritikët apo simpatizuesit e saj. Ekonomia moderne e kryesore bazohet në ekonominë neoklasike, por me shumë përsosje që plotësojnë ose përgjithësojnë analizat e mëparshme, të tilla si ekonometria, teoria e lojërave, analiza e dështimit të tregut dhe konkurrenca e papërsosur, dhe modeli neoklasik i rritjes ekonomike për të analizuar variablat afatgjatë që ndikojnë në të ardhurat kombëtare.
Ekonomia neoklasike studion sjelljen e individëve, familjeve dhe organizatave (të quajtura aktorë ekonomikë, lojtar ose agjentë), kur ata menaxhojnë ose përdorin burime të pakta, të cilat kanë përdorime alternative, për të arritur qëllimet e dëshiruara. Agjentët supozohet se veprojnë në mënyrë racionale, kanë pamje të shumëfishta të dëshirueshme, burime të kufizuara për të marrë këto qëllime, një grup preferencash të qëndrueshme, një objektiv të përgjithshëm udhëzues të përgjithshëm dhe aftësinë për të bërë një zgjedhje. Ekziston një problem ekonomik, i nënshtrohet studimit nga shkenca ekonomike, kur një vendim (zgjedhje) merret nga një ose më shumë lojtarë kontrollues të burimeve për të arritur rezultatin më të mirë të mundshëm në kushte të kufizuara raciale. Me fjalë të tjera, agjentët e kontrollit të burimeve maksimizojnë vlerën në varësi të kufizimeve të imponuara nga informacionet që kanë agjentët, kufizimet e tyre njohëse dhe kohën e caktuar që duhet të marrin dhe ekzekutojnë një vendim. Shkencat ekonomike përqendrohen në veprimtaritë e agjentëve ekonomikë që përbëjnë shoqërinë. Ata janë në qendër të analizës ekonomike.
Një qasje për të kuptuar këto procese, përmes studimit të sjelljes së agjentëve nën mungesë, mund të shkojë si më poshtë:
Ndërveprimi i vazhdueshëm (shkëmbimi ose tregtia) i bërë nga aktorët ekonomikë në të gjitha tregjet përcakton çmimet për të gjitha mallrat dhe shërbimet të cilat, nga ana tjetër, bëjnë të mundur menaxhimin racional të burimeve të pakta. Në të njëjtën kohë, vendimet (zgjedhjet) e bëra nga të njëjtët aktorë, ndërsa ata janë duke ndjekur interesin e tyre, përcaktojnë nivelin e prodhimit, konsumin, kursimet dhe investimet, në një ekonomi, si dhe shpërblimin ( shpërndarja) e paguar për pronarët e punës (në formën e pagave), kapitalit (në formën e fitimeve) dhe tokës (në formën e qirasë). Çdo periudhë, sikur të ishin në një sistem gjigant reagimesh, lojtarët ekonomikë ndikojnë në proceset e çmimeve dhe ekonominë, dhe nga ana e tyre janë të ndikuar prej tyre derisa të arrihet një gjendje e qëndrueshme (ekuilibri) e të gjithë ndryshoreve të përfshira ose të arrihet deri në një goditje të jashtme sistemi drejt një pike ekuilibri të ri. Për shkak të veprimeve autonome të agjentëve ndërveprues racional, ekonomia është një sistem kompleks adaptues.
Ekonomia Keynesiane
Ekonomia Keynesiane rrjedh nga John Maynard Keynes, në veçanti libri i tij Teoria e përgjithshme e punësimit, interesit dhe parasë (1936), i cili filloi në makroekonominë bashkëkohore si një fushë të veçantë. Libri u përqëndrua në përcaktuesit e të ardhurave kombëtare në periudhën afatshkurtër, kur çmimet janë relativisht jo fleksibël. Keynes u përpoq të shpjegojë në detaje të gjera teorike pse papunësia e lartë e tregut të punës mund të mos korrigjohet për shkak të "kërkesës efektive" të ulët dhe pse edhe fleksibiliteti i çmimeve dhe politika monetare mund të jenë të paarritshme. Termi "revolucionar" është përdorur në libër në ndikimin e tij në analizën ekonomike.
Ekonomia Keynesiane ka dy pasardhës. Ekonomia post-Keynesiane gjithashtu përqendrohet në ngurtësitë makroekonomike dhe proceset e rregullimit. Hulumtimi mbi themelet mikro për modelet e tyre përfaqësohet si i bazuar në praktikat e jetës reale sesa modelet e thjeshta optimizuese. Në përgjithësi shoqërohet me Universitetin e Kembrixhit dhe punën e Joan Robinson.
Ekonomia e Keynesiane e Re shoqërohet gjithashtu me zhvillimet në modën Kejnesiane. Brenda këtij grupi studiuesit priren të ndajnë me ekonomistë të tjerë theksin në modele që përdorin baza mikro dhe sjellje optimale, por me një përqendrim më të ngushtë në temat standarde Keynesiane, siç janë çmimi dhe ngurtësia e pagave. Këto zakonisht bëhen si tipare endogjene të modeleve, në vend se të supozohen thjesht si në ato më të vjetra të stilit Keynesian.
SV Werder Bremen
1945–1963: Periudha pas luftës dhe Oberliga Nord
parapamje|djathtas|280px|Grafika e rezultateve të Werder Bremen. Ashtu si çdo klub tjetër në Gjermani, Werder Bremen u shpërbë me urdhër të fuqive aleate që kishin pushtuar vendin pas luftës. Ata u rithemeluan sërisht më 10 nëntor 1945 si Turn- und Sportverein Werder 1945 Bremen. Më 4 shkurt 1946, klubi ndryshoi emrin duke e bërë Sport-Club Grün-Weiß 99 Bremen. Ekipi luante në divizonin Stadtliga Bremen, dhe pasi fituan një titull atje, morën pjesë në raundin e kampionatit gjerman verior, duke përparuar në çerek-finale. Ata mundën ta rifitonin emrin SV Werder më 25 mars 1946 para se të luanin sërisht në play-off.
Në atë kohë, futbollistët profesionist e kishin të vëshirë të siguronin jetesën me rrogën që merrin nga ky profesion, kështu që ishte normale për ta që të gjenin punë të tjera, shpesh me mbrojtje nga klubi. Në rastin e Werderit, disa lojtarë punon në kompaninë e tabakos Brinkmann që ndodhej afër klubit, duke bërë që ata të fitonin pseudonimin Texas 11 pas një nga kompanive më të njohura të prodhimit të cigareve.
Ndërmjet përfundimit të Luftës së Dytë Botërore dhe krijimit të Bundesligës në vitin 1963, klubi vazhdoi të bënte mirë, duke u konsideruar si një nga dy klubet më të mira në veri të Gjermanisë, sëbashku me Hamburger SV. Ekipi fitoi Kupën e Gjermanisë për herë të parë në vitin 1961. Këto performanca ishin mjaftueshëm të mira për t'i dhënë statusin klubit si një nga antëtaret themelues të Bundesligës, e cila u fitua nga ata në sezonin e dytë pas krijimit.
2000–vazhdon: Rikthye në majë me dopetë dhe vitet e fundit
Performancat e ekipit pësuan një rritje pozitive në vitet e ardhshme, duke bërë që ata të përfundonin në gjysmën e sipërme të tabelës. Në vitin 2004, ekipi fitoi titullin e Bundesligës dhe të kupës, duke u bërë vetëm një nga katër ekipet gjermane që arrin dopietën në një sezon. Fitimi i kampionatit i siguroi një vend në fazën e grupeve të UEFA Ligës së Kampioneve për sezonin 2004–05, ku ata arritën në raundin e 16-tave; ata u eliminuan me rezultatin e përgjithshëm 10–2 nga ekipi francez Olympique Lyonnais. Ata u kualifikuan sërisht në Ligën e Kampioneve për sezonin 2005–06, ku ata u eliminuan sërisht në raundin e 16-tave, këtë herë nga Juventus me rregullin e golit jashtë fushe. Në kampionat, ata arritën vendin e dytë, duke siguruar një vend në Ligën e Kampioneve për të tretin sezon rresht.
Në sezonin 2006–07, Werderi fitoi titullin "kampion i dimrit", duke qënë ekipi kryesues i fazës së parë të kampionatit para pushimeve dimërore. Megjithatë, ata e mbyllën sezonin në vendin e tretë, duke u renditur mbrapa VfB Stuttgart dhe Schalke 04. Në fazën e grupeve të Ligës së Kampioneve, Werder u rendit në vendin e tretë, duke bërë që të vazhdonte sezonin në Kupën UEFA; ata u eliminuan në gjysëm-finalen e kompeticionit nga ekipi spanjoll Espanyol. Në përfundimit të sezonit, Werder humbi edhe bomberin gjerman Miroslav Klose, i cili u transferua te klubi rival Bayern Munich.
Werder pati vështirësi në kampionatë gjatë sezonit 2008–09, duke mos shkuar më shumë se vendi i dhjetë; kjo gjë shënoi rezultatin më negativ të ekipin pas gati një dekade. Megjithatë, në Evropë, ekipi tregoi tjetër paraqitje; nën udhëheqjen e bomberit peruan Claudio Pizarro, i rikthyer për herë të parë që nga viti 2001, Werder arriti në finalen e Kupës UEFA, ku u përballën me klubin ukrainas Shakhtar Donetsk. Në finale, pavarësisht se barazuan rezultatin përkohsisht në pjesën e parë, Werder u mposht 2–1 në kohën shtesë. Në ndeshjen e fundit të sezonit 2008–09, Werder Bremen fitoi DFB-Pokal, duke mposhtur në finale Bayer Leverkusen me rezutatin 1–0 falë një goli nga mesfushori Mesut Özil.
Tifozët
Werder Bremen është një nga klubet me më shumë tifozë në Gjermani. Janë gjithsej shtatë grupime ultras në Bremen: "Wanderers-Bremen", "The Infamous Youth", "Caillera", "L'Intesa Verde", "HB Crew", "Ultra Boys" dhe "UltrA-Team Bremen". Që nga sezoni 1999–2000, pjesmarrja e tifozëve në ndeshjet si vendas është rritur gradualisht. Kjo rritje u ndal vetëm në sezonin 2005–06, kur stadiumi i klubit j'u nënshtrua rirregullimit. Në sezonin 1999–2000, pjesmarrja mestare në ndeshjet në shtëpi ishte 29,834 tifozë, kurse në sezonin 2003–04, kjo shifër kishte arritur në 37,666. Mesatarja arriti 39,715 në sezonin 2006–07.
Shkenca ekonomike
Shkolla e Ekonomisë së Çikagos
Shkolla e Ekonomisë së Chicikagos është më e njohur për avokatinë e saj të lirë dhe idetë monetariste. Sipas Milton Friedman dhe monetaristëve, ekonomitë e tregut janë në thelb të qëndrueshme nëse oferta e parave nuk zgjerohet ose kontraktohet. Ben Bernanke, ish Kryetari i Rezervës Federale, është ndër ekonomistët që sot pranojnë përgjithësisht analizën e Friedman për shkaqet e Depresionit të Madh.
SV Werder Bremen
Tifozët
Disa grupe të tifozëve të klubit kanë ruajtur marrëdhënje tifoz të klubeve Rot-Weiß Essen, Maccabi Haifa dhe Hapoel Katamon Jerusalem.
Rivalitetet
Werder Bremen ka një rivalitet jetë gjatë me klubin tjetër verior Hamburger SV, një tjetër klub madhor verior në Gjermani. Ndeshjet midis tyre njihen me titullin Nordderby. Klubi ka edhe rivalitete të tjera, në veçanti me Bayern Munich. Në vitet e fundit, klubi ka krijuar një rivalitet me Schalke 04 pasi ekipi nga Gelsenkirchen bleu disa nga lojtarët dhe antarët e stafit më të mirë të Werderit (përfshirë Aílton, Mladen Krstajić, Frank Rost, Oliver Reck (trajneri i portierëve), dhe Fabian Ernst).
Shkenca ekonomike
Shkolla e Ekonomisë së Çikagos
Milton Friedman në mënyrë efektive mori shumë nga parimet themelore të përcaktuara nga Adam Smith dhe ekonomistët klasikë dhe i modernizoi ato. Një shembull i kësaj është artikulli i tij në numrin e 13 shtatorit 1970 të Revistës The New York Times, në të cilin ai pretendon se përgjegjësia sociale e biznesit duhet të jetë "të përdorë burimet e saj dhe të angazhohet në aktivitete të krijuara për të rritur fitimet e saj ... ( përmes) konkurrencës së hapur dhe të lirë pa mashtrim. "
SV Werder Bremen
Rekordet dhe statistikat
Dieter Burdenski është lojtari që ka luajtur më shumë ndeshje në historinë e Werder Bremenit me 581 në të gjitha kompeticionet. Ai është gjithashtu edhe lojtari me më shumë ndeshje në Bundesligë, me 444. Sulmuesi peruan Claudio Pizarro është golashënuesi më i mirë në historinë e klubit me 151 gola në 301 ndeshje në katër periudha të ndryshme. Rekordi më parë mbahej nga gjermani Frank Neubarth, i cili në periudhën 1982–1996 shënoi 141 gola.
Shkenca ekonomike
Shkollat dhe qasjet e tjera
Shkollat e tjera të njohura ose tendencat e mendimit që i referohen një stili të veçantë të ekonomisë që praktikohet dhe shpërndahet nga grupe të përcaktuara mirë të akademikëve që janë bërë të njohura në të gjithë botën, përfshijnë Shkollën Austriake, Shkollën e Freiburgut, Shkollën e Lozanës, post-Keynesiane dhe shkollën e Stokholmit. Ekonomia bashkëkohore e rrjedhës kryesore ndahet nganjëherë në qasjen e Ujit të Kripur të atyre universiteteve përgjatë brigjeve Lindore dhe Perëndimore të SH.B.A.-së, dhe qasjes shkollë të Ujërave të ëmbla, ose agoikagos.
SV Werder Bremen
Rekordet dhe statistikat
Fitorja më e madhe në historinë e klubit ka ardhur në një ndeshje të DFB-Pokal kundër BSC Grünhöfe në vitin 1974; në atë ndeshje, Werder Bremen fitoi 11–1 me golat që erdhën nga pesë lojtarë të ndyshëm. Nga ana tjetër, fitorja më e thellë e Werder Bremen në kampionat është 8–1; Ky rezultat është arritur dy herë, fillimisht kundër Kickers Offenbach në sezonin 1983–84 dhe më pas kundër Arminia Bielefeld në sezonin 2007–08. Në Evropë, klubi ka shënuar fitore rekord me diferencë tetë gola në një rast: fitorja rekord ishte 8–0 kundër Metalurh Donetsk më 3 tetor 2002.
Stadiumi
parapamje|djathtas|Weser-Stadion në vitin 2011. Werder Bremen i luan ndeshjet në shtëpi në stadiumin Weser-Stadion. Ky stadium u hap për herë të parë në vitin 1947, dhe që nga ajo kohë ka qënë shtëpia e klubit. Që nga ndërtimi, stadiumi ka qënë disa herë edhe shtëpia e kombëtares gjermane, cila ndër vite ka luajtur disa ndeshje miqësore, por edhe dy ndeshje zyrtare. Fillimisht stadiumi u ndërtua me pistë atletike, por ajo u hoq pjesërisht në vitin 2002 kur fusha u përmbyt 2.1 metra. Stadiumi i është nënshtruar rinovimit në periudhat 1963–1965, 1989, 2005 dhe 2008–2012.
Shkenca ekonomike
Sistemet ekonomike
Sistemet ekonomike janë dega e ekonomisë që studion metodat dhe institucionet me të cilat shoqëritë përcaktojnë pronësinë, drejtimin dhe shpërndarjen e burimeve ekonomike. Një sistem ekonomik i një shoqërie është njësia e analizës.
SV Werder Bremen
Stadiumi
Më 13 qershor 2019, klubi njoftoi se kishte shitur emrin e stadiumit për dhjetë vitet e ardhshme për 30 milion € një kompanie të pasurive të patundshme e quajtur Wohninvest. Stadiumi kështu do të quhet "Wohninvest Weserstadion".
Shkenca ekonomike
Sistemet ekonomike
Ndër sistemet bashkëkohore në skajet e ndryshme të spektrit organizativ janë sistemet socialiste dhe sistemet kapitaliste, në të cilat prodhimi më i madh ndodh përkatësisht nga ndërmarrjet shtetërore dhe private. Në mes janë ekonomitë e përziera. Një element i përbashkët është bashkëveprimi i ndikimeve ekonomike dhe politike, i përshkruar gjerësisht si ekonomi politike. Sistemet ekonomike krahasuese studjojnë performancën dhe sjelljen relative të ekonomive ose sistemeve të ndryshme.
Banka e Eksportit-Import në SHBA përcakton një shtet marksist-leninist si një ekonomi të planifikuar në mënyrë qendrore. Tani ata janë të rrallë; shembuj ende mund të shihen në Kubë, Korenë e Veriut dhe Laos.
SV Werder Bremen
Numrat e tërhequr
12 – Tifozët e klubit (lojtari i 12të)
Stafi teknik
parapamje|djathtas|[[Florian Kohfeldt është trajneri aktual i ekipit, duke e marrë detyrën në tetor 2017.]]
Werder Bremen II
Ekipi rezervë i Werder Bremen luan aktualisht në Regionalliga-Nord pasi arriti jo më shumë se vendi i 18të në 3. Liga gjatë sezonit 2017–18. Ekipi i luan ndeshjet si vendas në Weserstadion Platz 11, e cila ndodhet afër fushës së ekipit të parë. Trajneri i ekipit është Sven Hübscher.
Ekipi i grave
Ekipi i grave u ngjit në Bundesligë në sezonin 2014–15.
Shkenca ekonomike
Teoria
Në mikroekonomi, konceptet kryesore përfshijnë ofertën dhe kërkesën, margjinalizmin, teorinë e zgjedhjes racionale, koston e mundësive, kufizimet e buxhetit, shërbimin dhe teorinë e firmës. Modelet e hershme makroekonomike u përqëndruan në modelimin e marrëdhënieve midis variablave agregate, por ndërsa marrëdhëniet dukeshin të ndryshonin me kalimin e kohës makroekonomistët, përfshirë Kejnesianët e rinj, riformuluan modelet e tyre në mikrofonimet.
Konceptet e lartpërmendura mikroekonomike luajnë një pjesë të madhe në modelet makroekonomike - për shembull, në teorinë monetare, teoria e sasisë së parasë parashikon që rritet në shkallën e rritjes së ofertës së parasë rrit inflacionin, dhe inflacioni supozohet se ndikohet nga pritjet racionale. Në ekonominë e zhvillimit, rritja më e ngadaltë në vendet e zhvilluara është parashikuar ndonjëherë për shkak të kthimit margjinal në rënie të investimeve dhe kapitalit, dhe kjo është vërejtur në Katër Tigrat Aziatikë. Ndonjëherë një hipotezë ekonomike është vetëm cilësore, jo sasiore.
Ekspozimet e arsyetimit ekonomik shpesh përdorin grafikë dy-dimensionale për të ilustruar marrëdhëniet teorike. Në një nivel më të lartë të gjeneralitetit, Traktatet e Paul Samuelson Themelet e Analizës Ekonomike (1947) përdorën metoda matematikore përtej grafikëve për të përfaqësuar teorinë, veçanërisht për sa i përket maksimizimit të marrëdhënieve të sjelljes së agjentëve që arrinin në ekuilibër. Libri u përqendrua në ekzaminimin e klasës së deklaratave të quajtura teorema me kuptim operacional në ekonomi, të cilat janë teorema që mund të refuzohen në mënyrë të imagjinueshme nga të dhënat empirike.
Mikroekonomia
Mikroekonomia shqyrton se si njësitë, duke formuar një strukturë të tregut, bashkëveprojnë brenda një tregu për të krijuar një sistem tregu. Këto njësi përfshijnë lojtarë privatë dhe publik me klasifikime të ndryshme, që zakonisht funksionojnë nën mungesë të njësive të tregtueshme dhe rregullore të lehta qeveritare. Artikujt që tregtohet mund të jetë një produkt i prekshëm siç janë mollët ose një shërbim siç janë shërbimet e riparimit, këshillat juridikë ose argëtimi.
Në teori, në një treg të lirë grumbullimet (shuma) e sasisë së kërkuar nga blerësit dhe sasia e furnizuar nga shitësit mund të arrijnë ekuilibrin ekonomik me kalimin e kohës në reagim ndaj ndryshimeve të çmimeve; në praktikë, çështje të ndryshme mund të parandalojnë ekuilibrin, dhe çdo ekuilibër i arritur nuk mund të jetë domosdoshmërisht i barabartë moralisht. Për shembull, nëse furnizimi i shërbimeve shëndetësore është i kufizuar nga faktorë të jashtëm, çmimi i ekuilibrit mund të jetë i papërballueshëm për shumë njerëz që e dëshirojnë atë, por nuk mund të paguajnë për të.
Ekzistojnë struktura të ndryshme të tregut. Në tregjet krejtësisht konkurruese, asnjë pjesëmarrës nuk është aq i madh sa të ketë fuqinë e tregut për të vendosur çmimin e një produkti homogjen. Me fjalë të tjera, çdo pjesëmarrës është një "marrës i çmimeve" pasi asnjë pjesëmarrës nuk ndikon në çmimin e një produkti. Në botën e vërtetë, tregjet shpesh përjetojnë konkurrencë të papërsosur.
Formularët përfshijnë monopolin (në të cilin ka vetëm një shitës të një të mire), duopoli (në të cilin ka vetëm dy shitës të një të mire), oligopoli (në të cilin ka pak shitës të një të mire), konkurenc monopoliste (në të cilin ka shumë shitës që prodhojnë mallra shumë të diferencuar), monopsoni (në të cilën ka vetëm një blerës të një të mire), dhe oligopsoni (në të cilën ka pak blerës të një të mire). Për dallim nga konkurrenca e përsosur, konkurrenca e papërsosur do të thotë pa ndryshim fuqia e tregut është shpërndarë në mënyrë të pabarabartë. Firmat nën konkurrencë të papërsosur kanë potencialin të jenë "prodhues të çmimeve", që do të thotë se, duke mbajtur një pjesë të lartë në mënyrë disproporcionale të fuqisë së tregut, ato mund të ndikojnë në çmimet e produkteve të tyre.
Prodhimi, kostoja dhe efikasiteti
Në mikroekonomi, prodhimi është shndërrimi i inputeve në rezultate. Eshtë një proces ekonomik që përdor inputet për të krijuar një mall ose një shërbim për shkëmbim ose përdorim të drejtpërdrejtë. Prodhimi është një rrjedhë dhe kështu një shkallë e prodhimit për një periudhë kohe. Dallimet përfshijnë alternativa të tilla prodhuese si për konsum (ushqim, prerje flokësh, etj.) Kundrejt mallrave të investimit (traktorë të rinj, ndërtesa, rrugë, etj.), Mallrat publike (mbrojtja kombëtare, vaksinimet e sherbimeve, etj) ose mallrat private (kompjuterë të rinj, banane, etj), dhe "armë" vs "gjalpë".
Kostoja e mundësisë është kostoja ekonomike e prodhimit: vlera e mundësisë tjetër më të mirë të parashikuar. Zgjedhjet duhet të bëhen ndërmjet veprimeve të dëshirueshme por reciprokisht ekskluzive. Eshtë përshkruar si shprehje e "marrëdhënies themelore midis mungesës dhe zgjedhjes". Për shembull, nëse një bukëpjekës përdor një thes me miell për të bërë parzmore një mëngjes, atëherë bukëpjekësi nuk mund të përdorë as miellin, as mëngjesin për të bërë shishe përkundrazi. Një pjesë e kostos së bërjes së parzmoreve është se as mielli, as mëngjesi nuk janë më në dispozicion, për t’u përdorur në ndonjë mënyrë tjetër. Kostoja e mundësisë së një aktiviteti është një element për të siguruar që burimet e pakta përdoren me efikasitet, në mënyrë që kostoja të peshohet ndaj vlerës së asaj veprimtarie në marrjen e vendimeve për më shumë ose më pak të saj. Kostot e mundësisë nuk janë të kufizuara në kostot monetare ose financiare, por mund të maten me koston reale të prodhimit të falur, kohën e lirë, ose çdo gjë tjetër që ofron përfitimin alternativ (dobi).
Inputet e përdorura në procesin e prodhimit përfshijnë faktorë të tillë parësorë të prodhimit si shërbimet e punës, kapitalin (mallra të prodhuara të qëndrueshme të përdorura në prodhim, siç është një fabrikë ekzistuese), dhe toka (përfshirë burimet natyrore). Të dhëna të tjera mund të përfshijnë mallra të ndërmjetëm të përdorur në prodhimin e mallrave përfundimtarë, siç është çeliku në një makinë të re.
Efikasiteti ekonomik mat sa më mirë një sistem që gjeneron prodhim të dëshiruar me një grup të caktuar të inputeve dhe teknologjisë në dispozicion. Efikasiteti përmirësohet nëse gjenerohet më shumë prodhim pa ndryshuar inputet, ose me fjalë të tjera, sasia e "mbeturinave" zvogëlohet. Një standard i përgjithshëm i pranuar gjerësisht është efikasiteti Pareto, i cili arrihet kur asnjë ndryshim i mëtejshëm nuk mund ta bëjë dikë më të mirë pa e bërë dikë tjetër të keqësohet.
Kufiri i mundësisë së prodhimit (PPF) është një figurë ekspozuese për përfaqësimin e pamjaftueshmërisë, kostos dhe efikasitetit. Në rastin më të thjeshtë një ekonomi mund të prodhojë vetëm dy mallra (të themi "armë" dhe "gjalpë"). PPF është një tabelë ose grafik (si në të djathtë) që tregon kombinimet e ndryshme të sasisë së dy mallrave të prodhueshëm me një teknologji të caktuar dhe inputet totale të faktorë, të cilat kufizojnë prodhimin total të mundshëm. Çdo pikë në kurbë tregon prodhimin potencial total për ekonominë, që është prodhimi maksimal i realizueshëm i një të mire, duke pasur parasysh një sasi të realizueshme të prodhimit të së mirës tjetër.
Mungesa paraqitet në figurë nga njerëzit që janë të gatshëm, por të paaftë në agregat për të konsumuar përtej PPF (siç është në X) dhe nga pjerrësia negative e kurbës. Nëse prodhimi i një të mire rritet përgjatë kurbës, prodhimi i tjetrës të mirë zvogëlohet, një marrëdhënie e kundërt. Kjo për shkak se rritja e prodhimit të një të mire kërkon transferimin e inputeve në të nga prodhimi i të mirës tjetër, duke e zvogëluar këtë të fundit.
Pjerrësia e kurbës në një pikë mbi të jep tregtinë midis dy mallrave. Ajo mat atë që një njësi shtesë e një kosto të mirë në njësi të falura nga e mira tjetër, një shembull i një kosto reale të mundësive. Kështu, nëse një armë më shumë kushton 100 njësi gjalpë, kostoja e mundësive të një Arme është 100 Gjalpë. Përgjatë PPF, mungesa nënkupton që zgjedhja e më shumë nga një e mirë në agregate nënkupton të bësh me më pak të mira të tjera. Sidoqoftë, në një ekonomi të tregut, lëvizja përgjatë kurbës mund të tregojë se zgjedhja e prodhimit të rritur parashikohet të ketë vlerë të kostos për agjentët.
Me ndërtimin, secila pikë në kurbën tregon efikasitetin prodhues në maksimizimin e prodhimit për hyrjet totale të dhëna. Një pikë brenda kurbës (si në A), është e realizueshme, por përfaqëson joefikasitetin e prodhimit (përdorimi i harxhuar i inputeve), në atë prodhim të një ose të dy mallrave mund të rritet duke lëvizur në një drejtim verilindor në një pikë në kurbë. Shembuj të përmendur për një joefikasitet të tillë përfshijnë papunësinë e lartë gjatë një recesioni të ciklit të biznesit ose një organizatë ekonomike të një vendi që dekurajon përdorimin e plotë të burimeve. Të qenit në kurbë akoma nuk mund të plotësojë plotësisht efikasitetin alokues (i quajtur gjithashtu efikasiteti Pareto) nëse nuk prodhon një përzierje të mallrave që konsumatorët preferojnë mbi pikat e tjera.
Shumë ekonomi të aplikuara në politikën publike ka të bëjë me përcaktimin se si mund të përmirësohet efikasiteti i një ekonomie. Njohja e realitetit të mungesës dhe më pas të kuptuarit se si të organizohet shoqëria për përdorimin sa më efikas të burimeve, është përshkruar si "thelbi i ekonomisë", ku lënda "jep kontributin e saj unik".
Specializimi
Specializimi konsiderohet thelbësor për efikasitetin ekonomik bazuar në konsideratat teorike dhe empirike. Individë ose kombe të ndryshme mund të kenë kosto të ndryshme të mundësive reale të prodhimit, të themi nga ndryshimet në stoqet e kapitalit njerëzor për punëtor ose raportet e kapitalit / punës. Sipas teorisë, kjo mund të japë një avantazh krahasues në prodhimin e mallrave që përdorin më intensivisht inputin relativisht më të bollshëm, pra relativisht më të lirë.
Edhe nëse një rajon ka një avantazh absolut sa i përket raportit të rezultateve të tij ndaj inputeve në çdo lloj prodhimi, ai prapë mund të specializohet në prodhimin në të cilin ka një avantazh krahasues dhe në këtë mënyrë të përfitojë nga tregtimi me një rajon që i mungon ndonjë avantazh absolut por ka një avantazh krahasues në prodhimin e diçkaje tjetër.
Eshtë vërejtur që një vëllim i lartë tregtie ndodh midis rajoneve edhe me qasje në një teknologji të ngjashme dhe përzierje të inputeve të faktorëve, përfshirë vendet me të ardhura të larta. Kjo ka çuar në hetimin e ekonomive të shkallës dhe aglomerimit për të shpjeguar specializimin në linja produktesh të ngjashme por të diferencuara, në përfitimin e përgjithshëm të palëve tregtare ose rajoneve përkatëse.
Teoria e përgjithshme e specializimit vlen për tregtinë midis individëve, fermave, prodhuesve, ofruesve të shërbimeve dhe ekonomive. Midis secilit prej këtyre sistemeve të prodhimit, mund të ketë një ndarje përkatëse të punës me grupe të ndryshme pune të specializuara, ose përkatësisht lloje të ndryshme të pajisjeve kapitale dhe përdorime të diferencuara të tokës.
Një shembull që kombinon tiparet e mësipërme është një vend që specializohet në prodhimin e produkteve të teknologjisë së lartë, siç bëjnë vendet e zhvilluara, dhe tregton me kombet në zhvillim për mallrat e prodhuara në fabrika ku puna është relativisht e lirë dhe e bollshme, duke rezultuar në kosto të ndryshme për mundësi të prodhimit. Më shumë prodhim dhe prodhim i përgjithshëm rezulton në këtë mënyrë nga specializimi në prodhim dhe tregti sesa nëse secili vend prodhon produktet e veta të teknologjisë së lartë dhe të teknologjisë së ulët.
Teoria dhe vëzhgimi përcaktojnë kushte të tilla që çmimet e tregut të produkteve dhe inputeve prodhuese të zgjedhin një ndarje të inputeve të faktorëve me përparësi krahasuese, në mënyrë që (relativisht) inputet me kosto të ulët të shkojnë në prodhimin e rezultateve me kosto të ulët. Në këtë proces, prodhimi i përgjithshëm mund të rritet si një nënprodukt ose sipas dizajnit. Një specializim i tillë i prodhimit krijon mundësi për përfitime nga tregtia me anë të së cilave pronarët e burimeve përfitojnë nga tregtia në shitjen e një lloji të prodhimit për mallrat e tjera, me shumë vlera. Një masë e fitimeve nga tregtia është niveli i rritur i të ardhurave që tregtia mund të lehtësojë.
Oferta dhe kërkesa
Çmimet dhe sasitë janë përshkruar si atributet më të vëzhguara të mallrave të prodhuara dhe të këmbyera në një ekonomi të tregut. Teoria e ofertës dhe e kërkesës është një parim organizues për të shpjeguar sesi çmimet koordinojnë shumat e prodhuara dhe të konsumuara. Në mikroekonomi, ajo vlen për përcaktimin e çmimit dhe të prodhimit për një treg me konkurrencë të përsosur, e cila përfshin kushtin e asnjë blerësi ose shitësi të mjaftueshëm të madh që të ketë fuqi përcaktuese të çmimeve.
Ligji i kërkesës thotë se, në përgjithësi, çmimi dhe sasia e kërkuar në një treg të caktuar janë të lidhura në mënyrë të kundërt. Kjo do të thotë, sa më i lartë të jetë çmimi i një produkti, aq më pak njerëzit do të jenë të përgatitur për të blerë (gjëra të tjera të pandryshuara). Ndërsa çmimi i një malli bie, konsumatorët lëvizin drejt tij nga mallra relativisht më të shtrenjtë (efekti i zëvendësimit). Për më tepër, fuqia blerëse nga rënia e çmimit rrit aftësinë për të blerë (efektin e të ardhurave). Faktorë të tjerë mund të ndryshojnë kërkesën; për shembull një rritje e të ardhurave do të zhvendosë kurbën e kërkesës për një normë të jashtme normale në krahasim me origjinën, si në figurë. Të gjithë përcaktuesit merren kryesisht si faktorë të vazhdueshëm të kërkesës dhe ofertës.
Furnizimi është raporti midis çmimit të një malli dhe sasisë së disponueshme për shitje me atë çmim. Mund të përfaqësohet si një tabelë ose grafik në lidhje me çmimin dhe sasinë e furnizuar. Prodhuesit, për shembull firmat e biznesit, hipotezohen se janë maksimizues të fitimit, që do të thotë se ata përpiqen të prodhojnë dhe furnizojnë sasinë e mallrave që do t'u sjellin atyre fitimin më të lartë. Furnizimi paraqitet zakonisht si një funksion që lidhet me çmimin dhe sasinë, nëse faktorët e tjerë janë të pandryshuar.
Kjo do të thotë, sa më i lartë të jetë çmimi me të cilin mund të shitet e mira, aq më shumë do të furnizojnë prodhuesit, si në figurë. Mimi më i lartë e bën atë fitimprurës rritjen e prodhimit. Ashtu si në anën e kërkesës, pozicioni i furnizimit mund të zhvendoset, të themi nga një ndryshim në çmimin e një inputi produktiv ose një përmirësim teknik. "Ligji i furnizimit" thotë se, në përgjithësi, një rritje e çmimit çon në një zgjerim të furnizimit dhe një rënie e çmimit çon në një tkurrje të furnizimit. Po ashtu, përcaktuesit e furnizimit, siç janë çmimi i zëvendësuesve, kostoja e prodhimit, teknologjia e aplikuar dhe faktorët e ndryshëm, inputet e prodhimit janë marrë të gjitha si të qëndrueshme për një periudhë të caktuar kohore të vlerësimit të furnizimit.
Ekuilibri i tregut ndodh kur sasia e furnizuar është e barabartë me sasinë e kërkuar, kryqëzimin e kurbave të ofertës dhe kërkesës në figurën e mësipërme. Me një çmim nën ekuilibrin, ekziston një mungesë e sasisë së furnizuar në krahasim me sasinë e kërkuar. Kjo është paraqitur për të ofruar çmimin lart. Me një çmim mbi ekuilibrin, ekziston një tepricë e sasisë së furnizuar në krahasim me sasinë e kërkuar. Kjo shtyn çmimin poshtë. Modeli i ofertës dhe kërkesës parashikon që për kthesat e dhëna të ofertës dhe kërkesës, çmimi dhe sasia do të stabilizohen me çmimin që e bën sasinë e furnizuar të barabartë me sasinë e kërkuar. Në mënyrë të ngjashme, teoria e kërkesës dhe ofertës parashikon një kombinim të ri të sasisë së çmimeve nga një ndryshim i kërkesës (për figurën), ose në furnizim.
Firmat
Njerëzit shpesh nuk bëjnë tregti drejtpërdrejt në tregje. Në vend të kësaj, nga ana e furnizimit, ata mund të punojnë brenda dhe të prodhojnë përmes firmave. Llojet më të dukshme të firmave janë korporatat, partneritetet dhe besimet. Sipas Ronald Coase, njerëzit fillojnë të organizojnë prodhimin e tyre në firma kur kostot e të bërit biznes bëhen më të ulëta se sa ta bëjnë atë në treg. Firmat ndërthurin punën dhe kapitalin dhe mund të arrijnë ekonomi shumë më të mëdha të shkallës (kur kostoja mesatare për njësi bie pasi prodhohen më shumë njësi) sesa tregtimi i tregut individual.
Në tregjet krejtësisht konkurruese të studiuara në teorinë e ofertës dhe kërkesës, ka shumë prodhues, asnjë prej të cilëve nuk ndikon dukshëm në çmim. Organizata industriale përgjithëson nga ai rast i veçantë për të studiuar sjelljen strategjike të firmave që kanë një kontroll të rëndësishëm të çmimit. Konsideron strukturën e tregjeve të tilla dhe ndërveprimet e tyre. Strukturat e zakonshme të tregut të studiuara përveç konkurrencës së përsosur përfshijnë konkurrencën monopoliste, forma të ndryshme të oligopolit dhe monopolin.
Ekonomia menaxheriale zbaton analizën mikroekonomike për vendime specifike në firmat e biznesit ose njësi të tjera drejtuese. Ai tërhiqet shumë nga metodat sasiore siç janë hulumtimi operacioneve dhe programimi nga metodat statistikore siç është analiza e regresionit në mungesë të sigurisë dhe njohurive të përsosura. Një temë unifikuese është përpjekja për të optimizuar vendimet e biznesit, përfshirë minimizimin e kostos për njësi dhe maksimizimin e fitimit, duke pasur parasysh objektivat dhe kufizimet e firmës të imponuara nga teknologjia dhe kushtet e tregut.
Pasiguria dhe teoria e lojës
Pasiguria në ekonomi është një perspektivë e panjohur e fitimit ose humbjes, qoftë e matshme si e rrezikshme apo jo. Pa të, sjellja e familjes do të ndikohej nga perspektiva e pasigurt e punësimit dhe të ardhurave, tregjet financiare dhe të kapitalit do të zvogëloheshin në shkëmbimin e një instrumenti të vetëm në secilën periudhë të tregut, dhe nuk do të kishte një industri të komunikimit. Duke pasur parasysh format e tij të ndryshme, ekzistojnë mënyra të ndryshme për të përfaqësuar pasigurinë dhe modelimin e përgjigjeve të agjentëve ekonomikë ndaj tij.
How I Met Your Mother
How I Met Your Mother (shqip: Si e njoha nënën tuaj) është një sitcom amerikan i krijuar nga Craig Thomas dhe Carter Bays për kanalin CBS. Ted Mosby në vitin 2030 u tregon fëmijëve të tij historinë se si ai e ka takuar nënën e tyre. Ngjarjet zhvillohen në Manhattan, New York, ku banojnë Tedi dhe miqtë e tij, Barney, Marshall, Robin dhe Lily. Në Shqipëri, seriali transmetohet nga kanali Fox.
Shkenca ekonomike
Pasiguria dhe teoria e lojës
Në këtë, ajo përgjithëson qasjet e maksimizimit të zhvilluara për të analizuar aktorët e tregut, siç është në modelin e ofertës dhe kërkesës dhe lejon informacion jo të plotë të aktorëve. Fusha daton nga Teoria klasike e Lojërave dhe Sjellja Ekonomike e vitit 1944 nga John von Neumann dhe Oskar Morgenstern. Ka aplikime domethënëse në dukje jashtë ekonomisë në lëndë të ndryshme si formulimi i strategjive bërthamore, etikës, shkencës politike dhe biologjisë evolucionare.
Shmangia e rrezikut mund të stimulojë aktivitetin që në tregjet me funksionim të mirë zbutjen e rrezikut dhe të komunikojë informacione rreth rrezikut, si në tregjet për sigurime, kontratat e së ardhmes së mallrave dhe instrumentet financiare. Ekonomia financiare ose thjesht financa përshkruan alokimin e burimeve financiare. Ai gjithashtu analizon çmimin e instrumenteve financiare, strukturën financiare të kompanive, efikasitetin dhe brishtësinë e tregjeve financiare, krizat financiare dhe politikën apo rregulloren e lidhur me qeverinë.
Disa organizata të tregut mund të shkaktojnë joefikasitet që lidhen me pasigurinë. Bazuar në artikullin "Tregu i limonëve" të George Akerlof, shembulli paradigmë është i një tregu të mashtruar të makinave të dorës së dytë. Konsumatorët pa dijeni nëse një makinë është një "limon" depresion çmimin e saj nën atë që do të ishte një makinë me cilësi të dorës së dytë. Asimetria e informacionit lind këtu, nëse shitësi ka informacion më të rëndësishëm se blerësi, por nuk ka nxitje për ta zbuluar atë. Problemet e ndërlidhura në sigurim janë përzgjedhja e pafavorshme, të tilla që ata që rrezikojnë më shumë ka të ngjarë të sigurojnë (thonë shoferët e pakujdesshëm), dhe rreziku moral, i tillë që sigurimi të sjellje më të rrezikshme (të themi ngarje më të pamatura).
Të dy problemet mund të rrisin kostot e sigurimit dhe të zvogëlojnë efikasitetin duke përzënë transaktorë të gatshëm nga tregu ("tregjet jo të plota"). Për më tepër, përpjekja për të zvogëluar një problem, të themi se përzgjedhja e pafavorshme me mandatimin e sigurimit, mund të shtojë një tjetër, të themi rrezik moral. Ekonomia e informacionit, e cila studion probleme të tilla, ka rëndësi në lëndë të tilla si sigurimi, ligji i kontratave, hartimi i mekanizmit, ekonomia monetare dhe kujdesi shëndetësor. Subjektet e aplikuara përfshijnë mjete juridike në treg dhe për të përhapur ose zvogëluar rrezikun, siç janë garancitë, sigurimi i pjesshëm i mandatuar nga qeveria, ligji i ristrukturimit ose falimentimit, inspektimi dhe rregullimi për cilësinë dhe shpalosjen e informacionit.
How I Met Your Mother
Sezoni I
Historia fillon në 2005 me Ted Mosby-n si 27-vjeçar që jeton me dy shokët e tij të universitetit Marshall dhe Lily. Pas nëntë vitesh lidhje, më në fund Marshall i propozon Lily-t për martesë. Fejesa e tyre e bën Tedin të mendojë për të gjetur shpirtin e tij binjak, ç’ka skandalizon shokun e tij të ri Barney Stinson, i cili është i mendimit se lidhjet serioze dhe aq më shumë martesa janë të dëmshme për meshkujt. Në këtë kohë Ted njihet me një reportere të bukur nga Kanadaja, të quajtur Robin, me të cilën bie në dashuri. Por ajo nuk kërkon të nxitojë në një lidhje serioze dhe kjo shkakton disa debate që i largon ata për pak kohë. Por më në fund edhe Robin e kupton se ka ndjenja për Tedin dhe kështu ata nisin një lidhje. Por ndërkohë, gjatë tregimit, zbulohet se Robin nuk do të martohet me Tedin, sepse ai i referohet asaj para fëmijëve si hallë Robin. Ndërkohë Lily mendon se duke u fejuar ka humbur shansin për t'u bërë piktore dhe shkon për të ndjekur një kurs në San Francisco. Gjatë këtij procesi ajo ndahet me Marshall.
Shkenca ekonomike
Dështimi i tregut
Termi "dështim i tregut" përfshin disa probleme të cilat mund të minojnë supozimet standarde ekonomike. Edhe pse ekonomistët kategorizojnë dështimet e tregut ndryshe, kategoritë e mëposhtme dalin në tekstet kryesore.
Asimetria e informacionit dhe tregjet jo të plota mund të rezultojnë në joefikasitet ekonomik por gjithashtu një mundësi për të përmirësuar efikasitetin përmes mjeteve juridike të tregut, ligjore dhe rregullatore, siç u diskutua më lart.
Monopoli natyror, ose konceptet mbivendosëse të monopolit "praktik" dhe "teknik", është një rast ekstrem i dështimit të konkurrencës si një kufizim për prodhuesit. Ekonomitë ekstreme të shkallës janë një shkak i mundshëm.
How I Met Your Mother
Sezoni II
Tani Ted dhe Robin janë çift ndërsa Marshall mundohet të krijojë një jetë të re pa Lily-n. Zemërthyer dhe pa dëshirë për të njohur vajza të tjera, Marshall shkakton tek shokët një shqetësim të madh. Këta të fundit mendojnë se ka ardhur koha për të ndërhyrë. Barney, mundohet me batuatat e tij të forta dhe sharmin që zotëron ta fusë Marshall në lojën e takimeve. Ndërkohë Lily e kupton që nuk ia thotë për art dhe kthehet në New York, ku bashkohet përsëri me Marshall. Në fund të sezonit lidhja e tyre kurorëzohet me martesë. Ted dhe Robin ndahen për shkak të pikpamjeve të ndryshme që kanë për martesën dhe fëmijët.
Shkenca ekonomike
Dështimi i tregut
Të mallrat publike janë mallra që furnizohen më pak në një treg tipik. Karakteristikat përcaktuese janë që njerëzit mund të konsumojnë mallra publike pa pasur nevojë të paguajnë për to dhe se më shumë se një person mund të konsumojë të mirën në të njëjtën kohë
Eksternalitetet ndodhin kur ka kosto të konsiderueshme sociale ose përfitime nga prodhimi ose konsumi që nuk reflektohen në çmimet e tregut. Për shembull, ndotja e ajrit mund të krijojë një eksternalitet negativ, dhe edukimi mund të gjenerojë një eksternalitet pozitiv (më pak krim, etj.). Qeveritë shpesh taksojnë dhe ndryshe kufizojnë shitjen e mallrave që kanë eksternitete negative dhe subvencionojnë ose përndryshe promovojnë blerjen e mallrave që kanë eksterne pozitive në përpjekje për të korrigjuar shtrembërimet e çmimeve të shkaktuara nga këto eksternitete. Teoria elementare e kërkesës dhe ofertës parashikon ekuilibrin por jo shpejtësinë e rregullimit për ndryshimet e ekuilibrit për shkak të një ndryshimi të kërkesës ose ofertës.
How I Met Your Mother
Sezoni III
Lily dhe Marshall kërkojnë tani për një apartament të tyre. Ata e gjejnë shtëpinë e ëndrrave, por ajo nuk është në gjendje të mirë dhe ata kanë disa veshtirësi financiare për ta blerë. Ted njihet me Stella (Sarah Chalke), një dermatologe tek e cila ai shkoi të hiqte një tatuazh të sikletshëm dhe fillon një lidhje të re. Robin fle me Barney-n kur ai e bëri për vete gjatë ngushëllimit për vuajtjet e saj nga një dashuri e vjetër në Kanada. Në episodin e fundit të këtij sezoni Ted dhe Barney përfshihen në aksidente të ndryshme me makinë dhe përfundojnë bashkë në spital. Aty Barney zbulon se ka ndjenja të vërteta për Robin.
Sezoni V
Ted bëhet profesor universiteti; Robin dhe Barney fillojnë të kenë një lidhje normale dashurie por pas disa peripecish, jo në lidhje me ndjenjat, vendosin t'i japin fund dhe të mbeten përsëri shokë. Barney i kthehet aventurave të tij me femrat të cilat i kishte ndërprerë për sa kohë ishte me Robin. Kjo e fundit lidhet me kolegun e saj të ri në televizion, Don, ku punon në një emision lajmesh në orën 4 të mëngjesit, të cilin nuk e shikon askush. Ajo largohet nga apartamenti i Tedit për të bashkëjetuar me Donin. Lidhja e tyre përfundon në fund të sezonit në një situatë të dhimbshme edhe për një sitcom. Robin merr një ofertë pune në Chicago, por refuzon sepse nuk do ta lërë Donin, dashurinë e saj për karrierën. Atëherë oferta i bëhet Donit i cili e pranon menjëherë dhe ndahet nga Robin. Ndërkohë Lily dhe Marshall fillojnë të mendojnë seriozisht për të patur fëmijë.
Sezoni VI
Ted pranon një ofertë pune nga banka GNB për të projektuar ndërtesën e zyrave të reja të kësaj banke. Për realizimin e këtij projekti duhet shembur një hotel i vjetër, dikur simbol i qytetit të New York-ut. Por Ted kundërshtohet ashpër nga një aktiviste e quajtur Zoey Pierson (Jennifer Morrison) dhe të dy fillojnë një betejë nervash që fillon të bëhet personale. Më pas zbulohet se Zoey është e martuar me një burrë tepër të pasur, shumë më të madh se ajo në moshë. Ajo dhe Ted zbulojnë se kanë ndjenja për njeri-tjetrin. Zoey divorcohet dhe të dy nisin një lidhje e cila përfundon kur Ted vendos ta shembë ndërtesën e vjetër. Ndërkohë Barney takon babain e tij të vërtetë, të cilin kujtonte se e kishte dajë që nga fëmijëria.
Sufjan Ameti
Sufjan Ameti Lindi më 09 Gusht të vitit 1997, në Kumanovë.
“Nuk e posedoj zerin me te bukur ne bote,por e recitoj librin me te bukur ne bote” Thënie autoriale. Nuk e kam hasur zerin tim,përderisa ia fillova të recitoj Kur’anin…
Shkenca ekonomike
Dështimi i tregut
Në shumë fusha, një formë e qëndrueshmërisë së çmimeve vendoset për të vlerësuar sasitë, sesa çmimet, duke u përshtatur në afat të shkurtër ndaj ndryshimeve në anën e kërkesës ose në anën e ofertës. Kjo përfshin një analizë standarde të ciklit të biznesit në makroekonomi. Analizat shpesh rrotullohen rreth shkaqeve të një ngjitje të tillë çmimesh dhe implikimet e tyre për të arritur një ekuilibër të hipotezuar afatgjatë. Shembuj të një ngjitshmërie të tillë çmimesh në tregjet e veçanta përfshijnë normat e pagave në tregjet e punës dhe çmimet e postuara në tregjet që devijojnë nga konkurrenca e përsosur.
Elektronika analogjike
Elektronika analogjike është disiplinë që ka të bëjë me sistemet elektronike që veprojnë në (tension, intensitet, ngarkesë) të cilat ndryshojnë në mënyrë të vazhdueshme. Ajo ndryshon nga elektronika digjitale e cila mirret me vlera më statike të tensionit dhe intensitetit. Ne e përdorim termin "analog" në elektrikë sepse sasitë/vlerat janë korrespondojnë sinjalit për të trajtuar (analogues). thumb|Sinjal Analog si një funksion i kohës
Përshkrimi
Termi është e lidhur shpesh në një kontekst që është elektrik, por sisteme të tjera të tilla si mekanike, pneumatike, hidraulike, etj, gjithashtu mund të përdorin sinjalet analoge.
Sinjalet Analoge dhe digjitale të sinjaleve
Informacioni nuk është transkriptuar në mënyrë të njëjtë në qarqe analoge dhe digjitale. Sistemet digjitale përdornin kuantizimin dhe kodimin e informacionit, ndërsa sistemet analoge punojnë në vlera me një ndryshim të vazhdueshëm.