cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jusuf Hatuniq
Jusuf Hatunić (17 tetor 1950 – 11 maj 1991) ishte futbollistë boshnjakë. Ai ka luajtur në ligën e parë jugollave në skuadrat FK Sloboda Tuzla (1969–1976) dhe FK Partizan (1976–1981). Ai ka luajtur edhe në skuadrën turke Galatasaray S.K (1979). Ai luajti edhe në ligën e dytë jugosllave në skuadrën FK Rad (1981-1983), ku pastaj e përfundoi karrierën e tij si futbollistë.
Djali i tij Jusmir Hatunić ka luajtur gjithashtu në Partizan dhe Rad, por si portier.
Rima
parapamje Eshte kombinimi i dy ose me shume vargjve te nje poezie.E kemi tri llojesh AABB (rime e puthur) dhe ABAB (rime e kryqezuar) ABBA (rime e alternuar). Ka edhe rima te tjera me skema si psh. AAAB (ne kete rast, rima e vargut te fundit perkon me vargun e fundit te strofes tjeter)
Kata Csizér
parapamje Kata Csizér (née Wein) është një gjuhëtare hungareze e lindur në Austri. Ajo është aktualisht profesoreshë në Departamentin e Gjuhësisë së Zbatuar Angleze të Shkollës së Studimeve Angleze dhe Amerikane në Universitetin Eötvös Loránd, Hungari. Kërkimi i saj përqendrohet në gjuhësinë e aplikuar me një fokus të veçantë në motivimin në mësimin e gjuhës së dytë dhe mësimin e studentëve me nevoja të veçanta.
Csizér konsiderohet si një autoritete së bashku me Zoltán Dörnyei për shkak të punës së saj mbi motivimin në mësimin e gjuhës së dytë. Ajo është autore së bashku me Zoltán Dörnyei dhe Nóra Németh, të tre artikujve kryesorë (duke arritur më shumë se 1.000 citime në fushën e mësimit të gjuhës së dytë) mbi motivimin në mësimin e gjuhës së dytë. Përveç motivimit në mësimin e gjuhës së dytë, ajo gjithashtu shquhet për punën e saj në përfshirjen e nxënësve që nuk dëgjojnë në klasën e gjuhëve të huaja.
Karriera
Në vitin 2000, një nga botimet e saj të para ishte për historinë, në të cilën ajo hetoi ndryshimin e regjimit në tre vendet e Grupit Visegrád domethënë, Polonia, Republika Çeke, Sllovakia dhe Hungaria.
Në vitin 2009, puna e saj mbi motivimin në mësimin e gjuhës së dytë u botua në faqen e internetit të Institutit të Kërkimit mbi Edukimin (në Hungarisht: Oktatáskutató és Fejlesztő Intézet).
Csizér mori gradën e doktoratës në Universitetin Eötvös Loránd në 2004 dhe që prej asaj kohe është punësuar në Departamentin e Gjuhësisë së Zbatuar Angleze të Shkollës së Studimeve Angleze dhe Amerikane në Universitetin Eötvös Loránd në Budapest.
Në vitin 2012 ajo mori një diplomë Habilitation në Universitetin Eötvös Loránd.
Wilfried Bony
Wilfried Bony (lindur më 10 dhjetor 1988) është futbollistë fildishtas, aktualisht sulmues në Stoke City F.C.
Suela Janina
Suela Janina, lindur më 28 qershor 1976, ka përfunduar studimet për drejtësi në Universitetin e Tiranës. Është emëruar Ambasadore e Republikës së Shqipërisë pranë Bashkimit Evropian në datën 31 korrik 2014.
Aleanca ushtarake
parapamje|Aleancat ushtarake evropiane para Luftës së Parë Botërore - Antanta e Trefishtë dhe Aleanca e Trefishtë. Një aleancë ushtarake është një marrëveshje formale midis kombeve në lidhje me sigurinë kombëtare. Kombet në një aleancë ushtarake bien dakord për pjesëmarrjen aktive dhe kontributin në mbrojtjen e të tjerëve në aleancë në rast krize. Në rast se një komb sulmohet, anëtarët e aleancës shpesh janë të detyruar të dalin në mbrojtje të tyre, pavarësisht nëse sulmohen drejtpërdrejt. Pas Luftës së Dytë Botërore, aleancat ushtarake zakonisht sillen më pak në mënyrë agresive dhe veprojnë më shumë si parandalues.
Sipas një grupi të dhënash të aleancave ushtarake të vitit 2002, ka pasur 538 traktate aleance nga viti 1815 deri në 2003. Shumica dërrmuese e aleancave përfshijnë angazhime për të ardhur në mbështetjen ushtarake të një aleati të përfshirë në luftë. Shumica dërrmuese janë në natyrë mbrojtëse.
Yoshiyuki Hasegawa
(lindur më 11 Shkurt 1969) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 6 ndeshje.
Licini
{{delete|test page}
Valerius Licinianus Licinius (rreth 265 - 325) ishte perandor Romak nga viti 308 deri në vitin 324. Për pjesën më të madhe të mbretërimit të tij ai ishte koleg dhe rival i Konstandinit I, me të cilin ai ishte bashkautor i Ediktit të Milanos, 313 AD, që u dha tolerancë zyrtare të krishterëve në Perandorinë Romake. Ai u mund më në fund në Betejën e Krizopolit (AD 324) dhe më vonë u ekzekutua me urdhër të Konstandinit I.
Mbretërimi i hershëm
Pas kthimit të tij në lindje, Galerius e ngriti Liciniusin në rangun e Augustit në Perëndim më 11 nëntor 308 dhe nën komandën e tij të menjëhershme ishin provincat ballkanike të Ilirisë, Trakisë dhe Panonisë. Në vitin 310 ai mori komandën e luftës kundër Sarmatëve, duke u shkaktuar atyre një disfatë të rëndë. Me vdekjen e Galerius në maj 311, Liciniusi hyri në një marrëveshje me Maximinus Daza për të ndarë provincat lindore midis tyre. Në këtë pikë, Liciniusi jo vetëm që ishte Augusti zyrtar i perëndimit, por ai gjithashtu zotëronte një pjesë të provincave lindore si dhe pasi Hellespont dhe Bosporus u bënë vija ndarëse, me Licinius duke marrë provincat Evropiane dhe Maximinus duke marrë Azinë.
Një aleancë midis Maximinus dhe Maxentius detyroi dy perandorët e mbetur të hynin në një marrëveshje zyrtare me njëri-tjetrin. Kështu që në mars të vitit 313 Licinius u martua me Flavia Julia Constantia, gjysmë motrën e Kostandinit I ,  në Mediolanum (tani Milano ); ata kishin një djalë, Licinius i Ri, në vitin 315. Martesa e tyre ishte rasti për " Ediktin e Milanos " të lëshuar bashkërisht që ribotoi dekretin e mëparshëm të Galerius që lejonte krishterimin (dhe çdo fe që dikush mund të zgjidhte) të deklarohej në Perandori, me dispozita shtesë që i rikthejnë pronat e konfiskuara Kristianit kongregacionet dhe klerikët e krishterë të përjashtuar nga detyrat qytetare komunale. Redaktimi i dekretit siç është riprodhuar nga Lactantius - i cili ndjek tekstin e vendosur nga Licinius në Nikomedia në 14 qershor 313, pas disfatës së Maximinus - përdor gjuhë neutrale, duke shprehur një vullnet për të përvetësuar "çdo Hyjni çfarëdo që të jetë në vendin e qiejve". alt=Brown coin depicting man with diadem facing right|majtas|parapamje| Nummus i Licinius Daza në ndërkohë vendosi të sulmonte Liciniusin. Duke lënë Sirinë me 70,000 njerëz, ai arriti në Bitinia, megjithëse moti i ashpër që hasi gjatë rrugës e kishte dobësuar rëndë ushtrinë e tij. Në prill të vitit 313, ai kaloi Bosforin dhe shkoi në Bizant, i cili u mbajt nga trupat e Liciniusit. I paepur, ai mori qytetin pas një rrethimi njëmbëdhjetë ditor. Ai u zhvendos në Herakli, të cilin e kapi pas një rrethimi të shkurtër, përpara se të lëvizte forcat e tij në stacionin e parë të postimit. Me një trup shumë më të vogël burrash, ndoshta rreth 30,000, Liciniusi mbërriti në Adrianopojë ndërsa Daza ishte ende duke rrethuar Heraklinë. Para fejesës vendimtare, Liciniusi dyshohet se kishte një vizion në të cilin një engjëll i lexoi atij një lutje të përgjithshme që mund të përvetësohej nga të gjitha kultet dhe të cilën Licinius më pas ua përsëriti ushtarëve të tij. Më 30 Prill 313, të dy ushtritë u përplasën në Betejën e Tzirallumit dhe në betejën pasuese forcat e Dazës u shtypën. Duke hequr veten nga vjollca perandorake dhe duke u veshur si një skllav, Daza iku në Nikomedia. Duke besuar se ai ende kishte një shans për të dalë fitimtar, Daza u përpoq të ndalonte përparimin e Liciniusit në Portat e Cilicianit duke vendosur fortifikime atje. Fatkeqësisht për Dazën, ushtria e Liciniusit arriti të depërtonte, duke e detyruar Dazën të tërhiqej në Tarsus, ku Licinius vazhdoi ta shtypte në tokë dhe në det. Lufta mes tyre përfundoi vetëm me vdekjen e Dazës në gusht të vitit 313.
Duke qenë se Konstandini tashmë e kishte shtypur rivalin e tij Maxentiusin në vitin 312, të dy burrat vendosën të ndanin botën romake midis tyre. Si rezultat i kësaj zgjidhjeje, Tetrarkia u zëvendësua nga një sistem me dy perandorë, i quajtur Augusti : Liciniusi u bë Augusti i Lindjes, ndërsa kunati i tij, Konstandini, u bë Augusti i Perëndimit.
Pasi bëri paktin, Liciniusi u turr menjëherë në Lindje për t'u marrë me një kërcënim tjetër, një pushtim nga Perandoria Persiane e Sasanit.
Konflikti me Kostandinin I
Në vitin 314, shpërtheu një luftë civile midis Liciniusit dhe Kostandinit, në të cilën Kostandini përdori pretekstin se Licinius po strehonte Senecion, të cilin Kostandini e akuzoi për komplot për ta rrëzuar. Kondstandini mbizotëronte në Betejën e Kibalaes në Pannonia (8 tetor 314). Megjithëse situata u zgjidh përkohësisht, me të dy burrat që ndanin konsullën në vitin 315, ishte vetëm një qetësi në stuhi. Vitin tjetër shpërtheu një luftë e re, kur Liciniusi e quajti bashkë perandor Valerius Valens, vetëm që Licinius të pësonte një humbje poshtëruese në fushat në Betejën e Mardia (e njohur edhe si Beteja e Campus Ardiensis) në Thrakia. Perandorët u pajtuan pas këtyre dy betejave dhe Licinius kishte vrarë bashkëperandorin e tij Valensin.
Gjatë dhjetë viteve të ardhshme, dy kolegët perandorak mbajtën një armëpushim të vështirë. Licinius e mbajti veten të zënë me një fushatë kundër Sarmatëve në vitin 318, por temperaturat u rritën përsëri në vitin 321 kur Konstandini ndoqi disa Sarmatas, të cilët kishin shkatërruar disa territore në mbretërinë e tij, përtej Danubit në atë që ishte teknikisht territori i Liciniusit. Kur e përsëriti këtë me një tjetër pushtim, kësaj here nga Gotët që po plaçkitnin Trakinë nën udhëheqësin e tyre Rausimod, Liciniusi u ankua se Konstandini kishte thyer traktatin midis tyre.
Konstandini nuk humbi kohë duke shkuar në ofensivë. Flota e 350 anijeve e Liciniusit u mund nga flota e Kostandinit në vitin 323. Pastaj në vitin 324, Kostandini, i tunduar nga "mosha e përparuar dhe veset jopopullore" të kolegut të tij, përsëri shpalli luftë kundër tij dhe kishte mundur ushtrinë e tij prej 165,000 vetësh në Betejën e Adrianopojës (3 korrik 324), arriti ta mbyllte atë brenda mureve të Bizantit. Humbja e flotës superiore të Liciniusit në Betejën e Hellespontit nga Krispus, djali i madh i Konstandinit dhe Cezarit, e detyroi tërheqjen e tij në Bitini, ku u bë një qëndrim i fundit; Beteja e Krysopolisë, afër Kalcedonit (18 Shtator), rezultoi në dorëzimin përfundimtar të Liciniusit. Në këtë konflikt Licinius u mbështet nga princi gotik Alica. Për shkak të ndërhyrjes së Flavia Julia Constantia, motra e Kostandinit dhe gjithashtu gruaja e Licinius, fillimisht u kursyen të dy Liciniusi dhe bashkë-perandori i tij Martinian, Licinius u burgos në Selanik, Martinian në Kapadokia ; megjithatë, të dy ish-perandorët u ekzekutuan më pas. Pas disfatës së tij, Licinius u përpoq të rimarrë pushtetin me mbështetjen gotike, por planet e tij u zbuluan dhe ai u dënua me vdekje. Ndërsa po përpiqej të ikte te Gotët, Licinius u kap në Selanik. Konstandini e vari, duke e akuzuar për komplot për të ngritur trupa midis barbarëve.
Karakteri dhe trashëgimia
parapamje| Një nga grumbujt prej 5 ose 6 pllakash identike argjendi që festojnë 10 vjetorin e Licinius si Perandor, zbuluar në [[Nishi|Niç, Serbi dhe tani në Muzeun Britanik në Londër ]] parapamje| Një pjatë tjetër nga e njëjta grumbull në Muzeun Kunsthistorisches në Vjenë Pasi mundi Dazën, ai kishte vrarë Flavius Severianus, djalin e perandorit Severus, si dhe Candidianus, djalin e Galerius. Ai urdhëroi gjithashtu ekzekutimin e gruas dhe vajzës së Perandorit Dioklecian, të cilët kishin ikur nga oborri i Liciniusit përpara se të zbuloheshin në Selanik.
Si pjesë e përpjekjeve të Kostandinit për të ulur popullaritetin e Licinius, ai në mënyrë aktive portretizoi kunatin e tij si një mbështetës pagan. Kjo mund të mos ketë qenë rasti; provat bashkëkohore tentojnë të sugjerojnë se ai ishte të paktën një përkrahës i përkushtuar i të krishterëve në një pikë. Ai bashkautor i Ediktit të Milanos i cili i dha fund Përndjekjes së Madhe dhe ripohoi të drejtat e të krishterëve në gjysmën e tij të perandorisë. Ai gjithashtu shtoi simbolin e krishterë në ushtritë e tij dhe u përpoq të rregullonte punët e hierarkisë së Kishës ashtu si duhej të bënin Konstandini dhe pasardhësit e tij. Gruaja e tij ishte një e krishterë e devotshme. Madje është një mundësi që ai u konvertua. Sidoqoftë, Eusebius i Cezareas, duke shkruar nën sundimin e Kostandinit, e akuzon atë për dëbimin e të krishterëve nga pallati dhe urdhërimin e flijimeve ushtarake perëndive pagane, si dhe ndërhyrjen në procedurat dhe organizimin e brendshëm të Kishës. Është teorizuar se ai fillimisht mbështeste të krishterët së bashku me Kostandinin, por më vonë gjatë jetës së tij u kthye kundër tyre dhe paganizmit.
Më në fund, me vdekjen e Liciniusit, kujtimi i tij u vlerësua me famë; statujat e tij u hodhën poshtë; dhe me dekret, të gjitha ligjet dhe procedurat gjyqësore të tij gjatë mbretërimit të tij u shfuqizuan.
Shpellat Ellora
Ellora është një sit arkeologjik 29 km në veri-perëndim të qytetit të Aurangabadit në shtetin indian Maharashtra, ndërtuar nga Dinastia Rashtrakuta (grupi brahmanik dhe budist i shpellave) dhe Yadav (grupi xhainist i shpellave). E mirënjohur për shpellat e saj monumentale, Ellora është pjesë e trashëgimisë botërore të UNESCO-s dhe formon një nga tërheqjet kryesore turistike në rajonin e Marathwada-s në Maharashtra Ellora është një shembull përfaqësues i Arkitekturës shkëmbore të Indisë. 34 "shpellat" aktualisht janë struktura të gërmuara në faqen vertikale të kodrave Charanandri. Në këtë kompleks janë ndërtuar tempuj shkëmborë, vihara dhe matha hindu, Budiste dhe xhainiste midis shekujve të V dhe të X. Të përbëra nga 17 shpella hindu (shpellat 13–29), 12 budiste (shpellat 1–12) dhe 5 xhainiste (shpellat 30–34), të ndërtuara në afërsi me njëra-tjetrën, tregojnë harmoninë fatare mbizotëruese gjatë kësaj periudhe të historisë indiane. Është një kompleks monumental i mbrojtur i Archaeological Survey of India (ASI).
Historia
Ellora është e njohur tempujt hindu, budistë dhe xhainistë të ndërtuar gjatë sundimit të dianstive Kalachuri, Chalukya dhe Rashtrakuta. Grupi Jagannatha Sabha i pesë shpellave shkëmbore xhainiste të shekullit të IX janë ndërtuar nga dinastia Rashtrakuta. Verul Ellora është rreth 28 km nga Aurangabadi, 450 km nga Nagpuri, 400 km nga Bombei, 150 km nga Jalgaoni dhe 200 km nga Buldhana.
Shpellat hindu
Shpellat hindu u ndërtuan midis shekullit të gjashtë dhe fundit të shekullit të VIII. Shpellat e hershme (shpellat 17–29) u ndërtuan gjatë dinastisë Kalachuri. Punimet së pari filluan në shpellat 28, 27 dhe 19. Këto u ndoqën nga dy shpellat më mbreslënëse të ndërtuara në fazën e hershme - shpellat 29 dhe 21. Bashkë me këto dyja, puna kaloi te shpellat 20 dhe 26 dhe pak më vonë te shpellat 17, 19 dhe 28. Shpellat 14, 15 dhe 16 u ndërtuan gjatë dinastisë Rashtrakuta. Puna filloi në shpellat 14 dhe 15 për të kulminuar në shpellën 16. Të gjitha këto struktura përfaqësojnë një stil të ndryshëm të vizionit krijues dhe mjeshtrisë zbatuese. Këto shpella janë skalitur nga lartë poshtë, dhe dis ishin të një kompleksiteti të tillë që kërkuan mjaft gjenerata planifikim dhe koordinim për tu përfunduar.
Tempulli Kailasanatha
Shpella 16, e njohur edhe si Tempulli Kailasa, është konsideruar një nga tempujt më të shquar shpellorë në Indi për shkak të madhësisë, arkitekturës dhe trajtimit të saj skulpturor. I është kushtuar Shivës dhe përmban edhe faltore më të vogla kushtuar Ganga-s (lumi i hyjnizuar), Yamuna-s dhe hyjneshës Saraswati. Struktura duket si një kompleks tempujsh të veçuar shumë-katësh, por është skalitur nga një shkëmb i vetëm dhe mbulon një zonë sa dyfishi i madhësisë së Partenonit në Athinë.
Ndërtimi i tempullit i është atribuar shpesh mbretit të dinastisë Rashtrakuta, Krishna I (756-773 i e.s.), bazuar në disa mbishkrime. Tempulli tregon gjurmë të stilit arkitekturor Pallava. Përmasat e oborrit janë 82 m X 46 m në bazë. Hyrja përmban një gopuram të ulët. Faltorja qendrore që bujt lingamin përmban një mandapa me çati të sheshtë të mbajtur nga 16 kolona dhe një shikhara dravidiane. Në verandën përballë tempullit qëndron doriu i Shivës, Nandi (demi i shenjtë). Kompleksi i tempullit përmban mjaft skulptura, duke përfshirë atë të Ravana-s që përpiqet të ngrerë malin Kailasa.
Dashavatara
.
Dashavatara (shpella 15) u fillua si një manastir budist dhe ka një oborr të hapur me një mandapa të veçuar monolitike në mes dhe një tempull dy-katësh mbrapa. Plani i tempullit është i lidhur ngushtë me shpellat 11 dhe 12. Midis mureve dhe kolonave në katin e sipër kanë panele skulpturore që ilustrojnë një gamë të gjerë temash, që përfshijnë dhjetë avatarët e Vishnu-t. Një mbishkrim i dhurimit të Dantidurga-s gjendet në murin e mbrapëm të mandapas ballore. Sipas Coomaraswamy-t, relievi më i rafinuar i kësaj shpelle është ai që portretizon vdekjen e Hiranyakashipu-s, ku Vishnu një formë gjysëm-luan gjysëm-njeri (Narasimha), del nga një kolonë për të lëshuar një dorë fatale mbi supin e Hiranyakashipu-t.
Post Malone
Post Malone është një rapper amerikan. Ai është mik i Justin Bieber.
Shpellat Ellora
Shpella të tjera hindu
Shpella të tjera të shquara hindu janë Rameshvara (shpella 21), që ka figurina të hyjneshave të lumit Ganga dhe Yamuna në hyrje dhe Dhumar Lena (shpella 29) dizajni i të cilës është i ngjashëm me atë të tempullit shpellor në Shpellat Elephanta afër Bombeit. Dy shpellat e tjera, Ravan ki Khai (shpella 14) dhe Nilkantha (shpella 22) kanë po ashtu skulptura të shumta. Pjesa e mbetur e shpellave hindu, që përfshijnë Kumbharvada-n (shpella 25) dhe Gopilena-n (shpella 27) nuk përmbajnë skulptura domethënëse.
Karabina M4
parapamje|300x300px|Karabina M4 Karabina M4 (zyrtarisht Carbine, Caliber 5.56 mm, M4) është një karabinë 5.56×45 mm e NATO-s, e përdorur me gaz, e ushqyer me karikatorë e zhvilluar në Shtetet e Bashkuara gjatë viteve 1980. Është një version i shkurtuar i pushkës sulmuese M16A2.
Shpellat Ellora
Shpellat xhainiste
Pesë shpellat xhainiste në Ellora i përkasin shekujve të IX dhe të X. Ato i përkasin gjithashtu sektit xhainist Digambara. Shpellat xhainiste shfaqin përmasa specifike të filozofisë dhe traditës xhainiste. Ato pasqyrojnë një sens strikt të asketizmit – ato nuk janë relativisht të mëdha të krahasuara me të tjerat, por paraqesin punime të jashtëzakonshme artistike të detajuara. Faltoret më të shquara xhainiste janë Chhota Kailash (shpella 30), Indra Sabha (shpella 32) dhe Jagannath Sabha (shpella 33). Shpella 31 është një holl i papërfunduar me katër kolona dhe një faltore. Shpella 34 është një shpellë e vogël, që mund të hyet nëpërmjet një hapje në krahun e majtë të shpellës 33. Midis skalitjeve të tjera fetare, në shpellat Elora mund të gjendet një vend i quajtur Samavasarana. Samavasarana është me interes të veçantë për xhainistët, pasi është një holl ku tirthankara predikon pas arritjes gjithëditurisë (Kevala Jnana). Gjithë shpellat xhainiste janë të karakterizuara nga detaje të ndërlikuara. Shumë nga strukturat kishin piktura të shumta në tavane – fragmentet e të cilave janë akoma të dukshme.
Karabina M4
M4 përdoret gjerësisht nga Forcat e Armatosura të Shteteve të Bashkuara, me vendime për të zëvendësuar kryesisht pushkën M16 në njësitë luftarake të Ushtrisë së Shteteve të Bashkuara (duke filluar nga viti 2010) dhe të Korpusit të Marinës së Shteteve të Bashkuara (USMC) (duke filluar nga viti 2016) si arma kryesore e këmbësorisë dhe pushka e shërbimit. M4 është miratuar nga mbi 60 vende në mbarë botën dhe është përshkruar si "një nga armët e zjarrit përcaktuese të shekullit të 21-të".
Shpellat Ellora
Indra Sabha
Indra Sabha (shpella 32) është një shpellë me dy kate me faltore monolitike më shumë në oborrin e saj. Ka një skalitje shumë rafinuar të lules së zambakut në tavan. E ka marë emërtimin "Indra Sabha" me gjasa se është në mënyrë domethënëse e zbukuruar dhe për shkak të skulpturës së yaksha Matanga-s mbi një elefant, që u identifikua gabimisht si ajo e Indras. Në katin e sipërm të faltores dy-katëshe të gërmuar në pjesën e mbrapme të oborrit, është gjetur një imazh U i Ambika-s, yakshini i Neminath-it i hipur në luanin e saj nën një pemë mangoje të mbushur me fruta.
Karabina M4
Që nga miratimi i tij në 1994, M4 ka pësuar mbi 90 modifikime për të përmirësuar ergonominë dhe modularitetin e armës, duke përfshirë: M4A1, i cili forcoi tytën dhe hoqi opsionin e zjarrit; SOPMOD, një komplet aksesorësh që përmban bashkëngjitje optike; dhe granatahedhësin nën tytë M203.
Në prill 2022, Ushtria e SHBA zgjodhi SIG MCX SPEAR si fitues të Programit të Armëve të Skuadrës së Gjeneratës së ardhshme për të zëvendësuar M16/M4. Pushka është emërtuar XM5.
Shpellat Ellora
Shpellat budiste
Këto struktura konsistojnë më së shumti në vihara ose manastire: ndërtesa të mëdha, shumë-katëshe të skalitura në faqen e malit, duke përfshirë zona banimi, zona fjetjeje, kuzhina dhe dhoma të tjera. Disa nga këto shpella manastire kanë faltore që përmbajnë skalitje të Gautama Budas, bodhisattva dhe shenjtë. Në shumë nga këto shpella, skulptorët janë orvatur ti japin gurit pamjen e drurit. Më e famshmja e shpellave budiste është shpella 10, një holl chaitya (chandrashala) ose 'shpella Vishvakarma', e njohur edhe si 'shpella e karpentierit'. Midis shpellave të tjera budiste, gjithë nëntë shpellat e para (shpellat 1–9) janë manastire. Dy shpellat e fundit, Do Tal (shpella 11) dhe Tin Tal (shpella 12) kanë tre kate.
Vishwakarma (shpella 10)
Shpella 10 është një ndërtim me tetë qela, katër në murin e mbrapëm dhe katër në murin e djathtë. Ajo ka një portik ballor me një qelë. Me gjasa ka shërbyer si një depo për viharat e tjera. Tej hyrjes së saj shumë-katëshe është një holl stupa si katedrale e njohur po ashtu si chaitya, tavani i të cilës ka qenë skalitur për të dhënë përshtypjen e trarëve prej druri. Në zemër të kësaj shpelle është një statujë 4.6 metra e lartë e Budës të ulur në një pozë predikimi. Vishwakarma (shpella 10) është e vetmja chaitya griha mes grupit të shpellave budiste. Lokalisht është e njohur si Vishwakarma, "arkitekti qiellor" ose Sutar ka jhopda, "kasollja e karpentierit". Ndjek modelin e ndërtimit të shpellave 19 dhe 26 të Ajantas. Në terrenin stilistik, data e ndërtimit të kësaj shpelle është konsideruar viti 700 i e.s.. Chaitya dikur kishte një mur të lartë ballor, që tashmë është i rrënuar. Përballë ka një oborr shkëmbor, që hyet nëpërmjet një numri shkallësh. Shkallët ngjitëse nga të dyja krahët janë portikë me kolona dhe me dhoma në muret e tyre të mbrapme. Me gjasa të ndërtuara si faltore dytësore por nuk janë përfunduar. Veranda me kolona e chaitya-s ka një faltore të vogël në të dy skajet dhe një qelë të vetme në fundin e largët të murit të mbrapëm. Kolonat e korridorit kanë trungje katërkëndëshe dhe kapitele ghata-pallava (vazo dhe gjethe). Holli kryesor është absidal në plan dhe është i ndarë në një navatë qëndrore dhe kalime anësore nga 28 kolona tetëkëndore me kapitele me kllapa të thjeshta. Në fundin absidal të hollit chaitya është një stupa në faqen e të cilës është një statujë kolosale e Budës së ulur 3.30 m e lartë në vyakhyana mudra (posturë predikimi). Në pjesën e mbrapme është skalitur një pemë Bodhi. Holli ka një çati me kupolë në të cilën janë skalitur në shkëmb nervatura (të njohura si triforium) duke imituar ato prej druri. Friza sipër kolonave paraqesin mbretëreshat Naga, simbol i mosuneve, ashtu si xhuxhat lozonjarë, duke kërcyer dhe duke u rënë instrumenteve muzikore.
Pushka XM5
__NOINDEX__ parapamje|300x300px|SIG Sauer XM5 XM5 është varianti i ushtrisë amerikane i SIG MCX Spear, një pushkë sulmi 6.8×51 mm, e përdorur me gaz, e mbushur me karikatorë, e projektuar nga SIG Sauer për Programin e Armëve të Skuadrës së Gjeneratës së Ardhshme në 2022 për të zëvendësuar karabinën M4. XM5 përmban një mbrojtës dore M-LOK të përforcuar me lundrim të lirë për lidhjen e drejtpërdrejtë të aksesorëve në pikat e montimit "hapësirë negative" (slot i zbrazët).
Shpellat Ellora
Mbishkrimet në Ellora
Mbishkrime të shumta në Ellora variojnë nga shekulli i VI deri në shekullin e XV. Më i mirënjohuri prej tyre është një mbishkrim i Rashtrakuta Dantidurga-s (753-757 i e.s.) në murin e mbrapëm të mandapas ballore të shpellës 15, që paraqet një përmbledhje të pushtimeve të tij. Mbishkrimet në tempullin Kailash vetë variojnë nga shekulli i IX në të XV-in. Shpella xhainiste Jagannatha Sabha ka 3 mbishkrime që janpin emrat e murgjërve dhe dhuruesve. Një tempull Parshvanth në kodër ka një mbishkrim të shekullit të XI që jep emrin e dhuruesit nga Vardhanapura. Kailasa i Madh (shpella 16) i është atribuar Krishnas I (757-783 i e.s.), pasuesi dhe ungji i Dantidurga-s. Një pllakë bakri e dhuruar nga Karka II (812-813 i e.s.) tregon se një ndërtesë e madhe ishte ndërtuar në një kodër nga Krishnaraja në Elapura (Ellora). Shpellat Ellora, ndryshe nga ato Ajanta, nuk u braktisën kurr. Ka mjaft të dokumente të shkruara që tregojnë se këto shpella vizitoheshin rregullisht. Më i hershmi është ai i gjeografit arab Al-Masudi në shekullin e X. Në vitin 1352 Ala-ud-Din Bahman Shah (i njohur si Sultan Hasan Gangu Bahmani), fushoi në sit dhe vizitoi shpellat. Dokumentet e tjera janë nga Firishta, Thevenot (1633–67), Niccolao Manucci (1653-1708), Charles Warre Malet (1794) dhe Seely (1824)
Gjeologjia e Elloras
Ellora zë një zonë relativisht të sheshtë të maleve perëndimore Ghat. Në këtë zonë aktiviteti i lashtë vullkanik ka krijuar shumë shtresa bazalti, të njohura si Trapët e Dekanit. Gjatë Kretacit, një kodër e tillë vullkanike u formua në krahun jug-perëndimor të Elloras. Faqja e saj vertikale bëri të disponueshme shumë shtresa formacioni shkëmbor, duke u mundësuar arkitektëve të përzgjidhnin bazaltin më të lëmuar për të skalitje më të hollësishme.
Tempulli Kailasa
Tempulli Kailasa është një nga tempujt e lashtë hindu të skalitur në shkëmb që gjendet në Ellora, në shtetin indian Maharashtra. Është një megalit i skalitur në një shkëmb të vetëm i konsideruar një nga tempujt shpellor më të shquar të Indisë, për shkak të përmasave të tij, si trajtimit arkitekturor dhe skulpturor. Tempulli Kailasa (shpella 16) është një nga 34 tempujt shpella dhe manastire të njohur kolektivisht si Shpellat Ellora. Ndërtimi i tij përgjithësisht i atribuohet mbretit të shekullit të VIII të dinastisë Rashtrakuta, Krishna I. Arkitektura e tempullit tregon gjurmë të stilit arkitekturor Pallava.
Historia
Ndërtimi i tempullit shpesh i atribuohet mbretit të dinastisë Rashtrakuta Krishna I (mbretëruar në vitet 756-773 të e.s.), bazuar në disa mbishkrime që e lidhin tempullin me Krishnaraja-n. Megjithatë, një identifikim i tillë është problematik, pasi këto mbishkrime nuk janë të lidhura fizikisht me shpellat dhe nuk datojnë nga mbretërimi i Krishnaraja-s.
Pllakatat Baroda (rreth viteve 812-813 të e.s.), numërojnë rreth 40 vjet pas mbretërimit të Krishna-s I, përmendin Krishnaraja-n si padronin e Kailasanatha dhe përmendin po ashtu një tempull të Shivës në Elapura (Ellora). Këto pllakata regjistrojnë dhurimin e një fshati nga Karkaraja II, një sundues i një dege të dinastisë Rashtrakuta të Gujaratit. Sipas këtyre pllakatave, mbreti ndërtoi një tempull kaq të mrekullueshëm sa edhe zotat dhe arkitektët u mahnitën. Shumica e studiuesve besojnë se kjo është një referenë ndaj tempullit Kailasa të Shivës në Ellora. Megjithatë, dhurimi i tokës i bërë nga pasuesi i Krishna-s I nuk përmban një referim të tillë.
Metoda ndërtuese
Tempulli Kailasa është i shquar për gërmimet e tij vertikale—skalitësit filluan nga maja e shkëmbit zanafillor dhe e skalitën poshtë. Metodat tradicionale të ndjekura përpikmërisht nga arkitekti që nluk do të mund të arrinte duke e gërmuar ballas.
Arkitektura
Tempulli tregon gjurmë të stilit arkitekturor Pallava. Sipas Hermann Kulke-s, mbreti i dinastisë Chalukya, Vikramaditya II (që ka mbretëruar në vitet 733–744 të e.s.) mori disa artizanë pallavas në mbretërinë e tij pasi e mundi mbretërinë Pallava. Tempujt e ndërtuar nga këta artizanë ndikuan në ndërtimin e tempullit Kailasa në një kohë të mëvonshme. Hyrja për në oborrin e tempullit përmban një gopuram të ulët. Shumica e hyjnive në të majtë të hyrjes janë shaivaite (ndjekëse të Shivës) ndërsa në të djathtë hyjnitë janë vaishnavaite (ndjekëse të Vishnu-t). Një portëkalim me dy kate hapet për të treguar një oborr në formë U-je. Përmasat e oborrit në bazë janë 82 m X 46 m. Oborri është i shoqëruar me harkada me kolona, tre kate të larta. Harkadat janë të shoqëruara me panele të stërmëdha skulpturorë kamare që përmbajnë skulptura të stërmëdha të një larmie hyjnish. Fillimishtë ura kapërcyese prej guri i lidhnin këto galeri me strukturat qendrore të tempullit, por tashmë janë rrënuar. Brenda oborrit, ndodhet një faltore qendrore kushtuar Shivës dhe një imazh i doriut të tij Nandi (demi i shenjtë). Faltorja qendrore që bujt lingam-in përmban një mandapa me çati të sheshtë të mbajtur nga 16 kolona dhe një shikhara dravidiane. Faltorja përmban kolona, dritare, dhoma të jashtme dhe të brendshme, sallone mbledhjesh dhe një lingam të stërmadh guri në zemrën e saj; është skalitur me nike, suva, dritare ashtu si dhe imazhe të hyjnive, mithuna-t (figura erotike mashkullore dhe femërore) dhe figura të tjera. Si zakonisht në tempujt e Shivës, Nandi është i ulurn në një verandë përballë faltores qendrore. Nandi mandapa dhe tempulli kryesor i Shivës janë secili rreth 7 metra të lartë dhe të ndërtuar në dy kate. Katet e poshtëm të Nandi Mandapa-s janë të dy struktura solide, të dekoruara me relieve të rafinuara. Baza e tempullit ka qenë skalitur për të sugjeruar se elefantët po e mbajnë strukturën lart. Një urë shkëmbore lidh Nandi Mandapa-n me verandën e tempullit. Në premisat e tempullit janë pesë faltore të shkëputura; tre nga këto i janë kushtuar hyjneshës së lumit Ganga, Yamuna dhe Saraswati-t. Në oborr ndodhen edhe dy Dhwajasthambha (kolona me shtiza flamuri). Një skulpturë e shquar është ajo e Ravana-s duke u përpjekur të ngrerë malin Kailasa.
Joe Allen
Joe Allen (lindur më 14 mars 1990) është një futbollist uellsian.
Aktualisht luan në Stoke City F.C. si mesfushor, ish-lojtar i Liverpool F.C. me kombësi Uellsiane
Politika e sigurisë
Politika e sigurisë është një përkufizim i asaj që do të thotë të jesh i sigurt për një sistem, organizatë ose entitet tjetër. Për një organizatë, ajo trajton kufizimet në sjelljen e anëtarëve të saj, si dhe kufizimet e vendosura ndaj kundërshtarëve nga mekanizma të tillë si dyert, bravat, çelësat dhe muret. Për sistemet, politika e sigurisë trajton kufizimet në funksionet dhe rrjedhën ndërmjet tyre, kufizimet në aksesin nga sistemet e jashtme dhe kundërshtarët, duke përfshirë programet dhe aksesin në të dhëna nga njerëzit.
Hercegovina
parapamje|300px|Kufijtë e përafërt midis dy rajoneve të ditëve moderne të Bosnjës dhe Hercegovinës - Bosnja (shënuar ngjyrë kafe të errët) dhe Hercegovina (shënuar kafe të çelët) Hercegovina është një nga dy rajonet kryesore të Bosnjës dhe Hercegovinës, tjetri është Bosnja. Ajo kurrë nuk kishte përcaktuar saktësisht kufij gjeografikë ose kulturo-historikë, dhe as nuk ishte përcaktuar ndonjëherë si një e tërë administrative në nënndarjen gjeopolitike dhe ekonomike të Bosnjë dhe Hercegovinës.
Vështrim
Më i madhi nga dy rajone të Bosnje dhe Herzegovinës, Bosnja, është në perëndim dhe në veri të Hercegovinës, ndërsa rajoni kroat Dalmacia është në jug-jug-perëndim dhe Mali i Zi është në lindje-juglindje. Sipërfaqja e tokës është rreth 11,500 km2, ose rreth 23% e sipërfaqes së përgjithshme të Bosnjës dhe Hercegovinës së sotme, deri në rreth 12,300 km2, ose rreth 24% e vendit. Qyteti më i madh është Mostari, në qendër të rajonit. Qytetet e tjera më të mëdha përfshijnë Trebinja, Stollaci, Shiroki Breg, Posushje, Lubushki, Grude, Konjiqi dhe Çaplina. Vetë emri Herzegovina buron nga termi arkaik serbo-kroat i huazuar nga gjermanishtja, hercegovina, një tokë e drejtuar nga një Herzog (termi gjerman për një dukë) që do të thotë fjalë për fjalë 'dukat'.
Administrata
Në shtetin modern të Bosnjës dhe Hercegovinës, zona e Hercegovinës është e ndarë midis dy njësive, Republika Serbe dhe Federata e Bosnjës dhe Hercegovinës. Pjesa e Hercegovinës e Republikës Serbe, e referuar zakonisht si Hercegovina Lindore ose, si vonë, "Rajoni i Trebinjës", është e ndarë administrativisht në komuna të Trebinjës, Bileqës, Gacko, Nevesinja, Ljubinje, Berkoviqi dhe Istočni Mostar.
Brenda Federatës së Bosnjës dhe Hercegovinës, Herzegovina është e ndarë administrativisht midis kantoneve të Herzegovinës-Neretva dhe Hercegovinës Perëndimore.
Popullsia
Vendasit e Hercegovinës njihen nga demonimi Hercegovinas, për të cilët preferojnë të përmenden më shumë sesa boshnjakë. Ndërsa popullsia e Hercegovinës gjatë gjithë historisë ka qenë e përzier etnikisht, Lufta e Bosnjës në vitet 1990 rezultoi në spastrim etnik masiv dhe zhvendosje në shkallë të gjerë të njerëzve. Regjistrimi i fundit i para luftës në vitin 1991 regjistroi një popullsi prej 437,095 banorë.
Biologjia qelizore
Biologjia qelizore ose citologjia është një degë e biologjisë që studion strukturën, funksionin dhe sjelljen e qelizave. Të gjithë organizmat e gjallë përbëhen nga qeliza. Një qelizë është njësia bazë e jetës që është përgjegjëse për jetën dhe funksionimin e organizmave. Biologjia qelizore është studimi i njësive strukturore dhe funksionale të qelizave. Biologjia qelizore përfshin qelizat prokariote dhe eukariote dhe ka shumë nëntema të cilat mund të përfshijnë studimin e metabolizmit qelizor, komunikimin qelizor, ciklin qelizor, biokiminë dhe përbërjen qelizore. Studimi i qelizave kryhet duke përdorur disa teknika mikroskopike, kulturë qelizore dhe fraksionim qelizor. Këto kanë lejuar dhe janë duke u përdorur aktualisht për zbulime dhe kërkime që kanë të bëjnë me mënyrën se si funksionojnë qelizat, duke dhënë përfundimisht njohuri për të kuptuar organizmat më të mëdhenj. Njohja e përbërësve të qelizave dhe mënyra se si funksionojnë qelizat është thelbësore për të gjitha shkencat biologjike, ndërkohë që është thelbësore për kërkime në fusha biomjekësore si kanceri dhe sëmundje të tjera. Kërkimi në biologjinë qelizore është i ndërlidhur me fusha të tjera si gjenetika, gjenetika molekulare, biologjia molekulare, mikrobiologjia mjekësore, imunologjia dhe citokimia.
Historia
Qelizat u panë për herë të parë në Evropën e shekullit të 17-të me shpikjen e mikroskopit të përbërë. Në vitin 1665, Robert Hooke e quajti bllokun ndërtues të të gjithë organizmave të gjallë si "qeliza" (botuar në Micrographia) pasi shikoi një copë tape dhe vëzhgoi një strukturë të ngjashme me qelizën, megjithatë, qelizat ishin të vdekura dhe nuk dha asnjë tregues për përbërësit aktualë të përgjithshëm të një qelize. Disa vjet më vonë, në 1674, Anton Van Leeuwenhoek ishte i pari që analizoi qelizat e gjalla në ekzaminimin e tij të algave. E gjithë kjo i parapriu teorisë qelizore e cila thotë se të gjitha gjallesat përbëhen nga qeliza dhe se qelizat janë njësia funksionale dhe strukturore e organizmave. Kjo u përfundua përfundimisht nga shkencëtari i bimëve, Matthias Schleiden dhe shkencëtari i kafshëve Theodor Schwann në vitin 1838, të cilët panë respektivisht qelizat e gjalla në indet bimore dhe shtazore. 19 vjet më vonë, Rudolf Virchow kontribuoi më tej në teorinë e qelizave, duke shtuar se të gjitha qelizat vijnë nga ndarja e qelizave para-ekzistuese. Viruset nuk konsiderohen në biologjinë qelizore – atyre u mungojnë karakteristikat e një qelize të gjallë, dhe në vend të kësaj studiohen në nënklasën e mikrobiologjisë të virologjisë.
Set Me Free (këngë)
"Set Me Free" është një këngë e këngëtares izraelite Eden Alene. Kënga e ka përfaqësuar Izraelin në Festivalin Evropian të Këngës 2021 në Rotterdam, Holandë, pasi fitoi garën e para-zgjedhjes HaShir Shelanu L'Eurovizion.
Liam Payne
Liam James Payne është një këngëtar britanik dhe ish - anëtar i One Direction.
Wojciech Szczurek
Wojciech Bogusław Szczurek (lindi më 1 dhjetor 1963, Gdynia) është kryetar i qytetit Gdynia që nga vitit 1998.
Biografia
Në vitet 1989-1994 ka punuar si vlerësues dhe më vonë u bë gjykatës në Gjykatën e Distriktit të Gdynia.
Jeta personale
Ai është i martuar me Barbara Szczurek dhe kanë tre fëmijë – Mateusz, Marek and Maciej.
Bulevardi H. C. Andersen
Bulevardi H. C. Andersens është një nga rrugët kryesore më me shumë trafik në qendër të Kopenhagës, në Danimarkë. Rruga me gjashtë korsi, e gjatë 1.3 km kalon në sheshin e bashkisë në rrugën e saj nga Jarmers Plads, një kryqëzim vetëm në jug të stacionit Nørreport, në urën e Lange që e lidh atë me bulevardin Amager në Amager. Nga Jarmers Plads trafiku vazhdon përgjatë Gyldenløvegade e cila në anën e largët të liqeneve ndahet në Aaboulevard dhe Rosenørns Allé.
Historia
parapamje|Franz Šedivý: Bulevardi në vitin 1894. Bulevardi H. C. Andersens, i njohur fillimisht si bulevardi Vestre, ishte planifikuar pasi ishin çaktivizuar fortifikimet e Kopenhagës dhe ndjek (afërsisht) rrjedhën e hendekut i cili dilte jashtë West Rampart-it. Ai u frymëzua nga Ringstraße i Vjenës si dhe bulevardet e gjera të Haussmann në Paris. Kursi i tij përfundimtar u përcaktua në një plan nga viti 1872. Pasi nuk ishte paramenduar mespërmes trafikut, shumica e trafikut nga dhe nga ura Lange ende përdorte Vester Voldgade. Në vitin 1890, Bulevardi Vestre u shtrua si një shëtitore e gjelbër me një bollëk pemësh dhe lulesh ku borgjezia e qytetit do të shëtiste në një mjedis paqësor.
Kur ura Lange u zëvendësua me një urë të re në vitin 1903, ajo u ndërtua si një vazhdim i drejtpërdrejtë i bulevardit Vestre. Kolona Dante u instalua përpara Ny Carlsberg Glyptotek në vitin 1922 dhe pjesa përreth rrugës u quajt Dantes Plads.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, rezervimi i gjerë qendror u përdor për ndërtimin e bunkerëve. Menjëherë pas luftës, korsitë u zgjeruan në përgjigje të rritjes së trafikut të makinave. Në vitin 1954, ura e re Lange u hap si vazhdim i drejtpërdrejtë i bulevardit Vestre për të çliruar presionin mbi Vester Voldgade i cili ishte më i ngushtë.
Ndërtesat
parapamje|200x200px|Ndërtesa Studenterforeningen (majtas)
Avioni i zbulimit
parapamje|Një aeroplan zbulimi në lartësi të lartë USAF SR-71. Një avion zbulimi (në gjuhën e folur, një aeroplan spiun) është një avion ushtarak i projektuar ose përshtatur për të kryer zbulimin ajror me role duke përfshirë mbledhjen e inteligjencës së imazheve (përfshirë përdorimin e fotografisë), inteligjencën e sinjaleve, si dhe inteligjencën e matjes dhe nënshkrimit. Teknologjia moderne ka mundësuar gjithashtu disa avionë dhe UAV të kryejnë mbikëqyrje në kohë reale përveç mbledhjes së përgjithshme të inteligjencës.
Kentaro Sawada
(lindur më 15 Maj 1970) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 4 ndeshje.
Pushka snajper
parapamje|299x299px|Seria e pushkëve snajper Accuracy International Arctic Warfare është çështje standarde në ushtritë e disa vendeve, duke përfshirë ato të Britanisë, Irlandës dhe Gjermanisë (foto tregon një pushkë të Ushtrisë Gjermane). Një Pushkë Snajper është një pushkë me precizion të lartë, dhe me rreze të gjatë. Kërkesat përfshijnë saktësinë, besueshmërinë, lëvizshmërinë, fshehjen dhe optikën për përdorimet kundër personelit, anti-materialit dhe vëzhgimit te snajperët ushtarak. Pushka moderne snajper është një sistem armësh portativ me shkrepje me shpatulla me një zgjedhje midis veprimit me rrufe ose gjysmë automatike, të pajisur me një pamje teleskopike për saktësi ekstreme dhe e mbushur për një fishek zjarri qendror me performancë të lartë balistike.
Beaujeu, Alpes-de-Haute-Provence
Beaujeu është një komunë në Francë. Beaujeu bën pjesë në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 153 banorë dhe sipërfaqe 45.68 km².
Alexei Rykov
Aleksei Ivanoviq Rikov (25 shkurt 1881 - 15 mars 1938) ishte një Bolshevik, revolucionar rus dhe një politikan sovjetik më i shquar si Kryeministri i Rusisë dhe Bashkimit Sovjetik përkatësisht nga viti 1924 deri në 1929 dhe 1924 deri në 1930. Ai ishte një nga të akuzuarit në gjykimet e Joseph Stalin gjatë spastrimit të madh. (Anglisht: The Great Purge)
Këshilli Ndërkombëtar i Muzeumeve
Këshilli Ndërkombëtar i Muzeumeve është një organizatë joqeveritare e themeluar në vitin 1946, që mban marrëdhënie zyrtare me UNESCO  dhe ka një status konsultativ me Këshillin Ekonomik dhe Social të Kombeve të Bashkuara. Ky Këshill ka gjithashtu partneritete me subjekte të tilla si Organizata Botërore e Pronës Intelektuale, Interpol,  dhe Organizata Botërore e Doganave në mënyrë që të kryejnë misionet e saj ndërkombëtare të shërbimit publik, të cilat përfshijnë luftimin e trafikut të paligjshëm në të mirat kulturore dhe promovimin e menaxhimit të rrezikut gatishmëria e emergjencës për të mbrojtur trashëgiminë kulturore botërore në rast të katastrofave natyrore ose të shkaktuara nga njeriu. Anëtarët e Këshillit marrin kartën e tyre të anëtarësimit, e cila siguron hyrjen falas, ose hyrjen me një normë të reduktuar, në shumë muzeume në të gjithë botën. Këshilli Ndërkombëtar i Muzeumeve zë fill që në zyrën e shkatërruar të Muzeut Ndërkombëtar, themeluar në vitin 1926 nga Lidhja e Kombeve. Si shumë nga iniciativat e Lidhjes, ajo u shpërbë gjatë Luftës së Dytë Botërore, dhe aktivitetet e saj më vonë u rivendosën nga Këshilli ndërkombëtar i Muzeumeve.
Kazuo Ishiguro
Kazuo Ishiguro(石黒 一雄; lindur më 8 Nëntor 1954) është shkrimtar britanik me origjinë japoneze. U lind në Nagasaki, Japoni dhe në moshën 5-vjeçare u shpërngul bashkë me familjen e tij në Angli. Në vitin 1978 diplomoi në Universitetin e Kentit, dega Gjuhë Angleze dhe Filozofi, kurse më 1980 kreu studimet Master në drejtimin shkrim kreativ.
Ishiguro konsiderohet si një nga shkrimtarët më të shquar të sferës anglishtfolëse, i nominuar katër herë për çmimin Man Booker, të cilin arriti ta fitojë më 1989 me romanin "Mbetjet e ditës". Romani i tij Mos më lër të shkoj (2005), u vlerësua nga Revista Times si romani më i mirë i vitit 2005, dhe u përfshi në listën e 100 romaneve më të mira në gjuhën angleze nga 1923 deri 2005.
Krijimtaria
Ndonëse në dy romanet e para të Ishiguros ngjarjet zhvillohen në Japoni, në disa intervista ai ka sqaruar se nuk ka ndonjë familiaritet me të shkruarit japonez dhe që veprat e tij kanë fare pak ngjashmëri me prozën japoneze. Në një intervistë të vitit 1989, përderisa po fliste për prejardhjen japoneze dhe ndikimin e saj në edukimin e tij, mes tjerash tha,"unë nuk jam krejt si anglezët sepse jam rritur dhe edukuar nga prindër japonezë në një shtëpi ku flitej japonisht. Ata nuk e dinin që ne do të rrinim në këtë vend kaq gjatë, ata ndjenë përgjegjësi të më mbanin në kontakt me vlerat japoneze. Unë kam një sfond të veçantë. Unë mendoj ndryshe, kam një botëkuptim  pakëz më ndryshe." I pyetur për identitetin e tij, ai u përgjigj: "Njerëzit nuk janë dy të tretat diçka, e pjesa tjetër diçka tjetër. Temperamenti, personaliteti ose botëkuptimi nuk ndahen ashtu. Pjesëzat nuk ndahen aq qartë. Ju përfundoni me një përzierje homgjene qesharake. Njerëzit me prejardhje kulturore të përzier dhe me prejardhje racore të përzier do të bëhen gjë e zakonshme në fund të këtij shekulli. Në atë drejtim po shkon bota." Në një intervistë të vitit 1990, ai u shpreh: "Sikur të shkruaja nën një pseudonim dhe dikush tjetër të pozonte në vendin tim për fotografinë e kapakut të pasëm të librit, jam i sigurt se askush s'do të thoshte, "ky tipi më kujton filan shkrimtar japonez." " Ndonëse disa shkrimtarë kanë pasur një ndikim të largët –në mesin e tyre Ishiguro e përmend Tanizakin më së shumti- Ishiguro ka thënë se më shumë kanë ndikuar tek ai filmat japonezë, posaçërisht ata të Yasujirō Ozu dhe Mikio Naruse. Një numër i romaneve të tij janë të vendosura në të shkuarën. "Mos më lër të shkoj" ka disa veçori të fanta-shkencës dhe një ton futurist; sidoqoftë, është e vendosur në vitet e 1980-ta dhe 1990-ta dhe zhvillohet në një univers paralel shumë të ngjashëm. Romani i katërt, "Të pangushëlluarit" zhvillohet në një qytet anonim të Evropës Qendrore.
Nord (departamenti francez)
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Nord (Frëngjishte zyrtare: département du Nord ; Pikard: départémint dech Nord ; Holandisht: Noorderdepartement, Shqip:  departamenti i Veriut ) është një departament në rajonin Hauts-de-France, Francë në kufi me Belgjikën. Ai u krijua nga gjysma perëndimore e qarqeve historike të Flanders dhe Hainaut, dhe Peshkopia e Cambrai. Stema moderne u trashëgua nga Qarku i Flanders.
Nord është departamenti më i populluar i vendit. Kishte një popullsi prej 2,608,346 banorësh në 2019. Ai gjithashtu përmban rajonin metropolitane të Lilës (qyteti kryesor dhe prefektura e departamentit ), zona e katërt më e madhe urbane në Francë pas Parisit, Lionit dhe Marsejës. Departamenti është pjesa e Francës ku dialekti francez flamand i holandishtes është folur historikisht si gjuhë amtare. Në mënyrë të ngjashme, dialekti i veçantë pikard, Ch'ti, flitet.
Historia
Fiset e Belgae, të tilla si Menapii dhe Nervii ishin popujt e parë të regjistruar në zonën e njohur më vonë si Nord.
Kalaja e Marshejt
Kalaja e Marshejt është një monument kulturor i trashëgimisë në Rrethi i Shkodrës ,Qarku i Shkodrës ,Shqipëri.Është e mbrojtur me ligjet/rregulloret e Institutit të Shkencave nr. 95 të 16.10.1948, Rektoratit të Universitetit Shtetëror të Tiranës nr. 6 datë 15.01.1963, dhe Ministrisë së Arsimit dhe Kulturës nr. 1886 datë 10.06.1973.
Nord (departamenti francez)
Historia
Gjatë shekujve IV dhe V, sundimtarët romakë të Gallia Belgica siguruan rrugën nga porti kryesor i Bononias (Boulogne) në Colonia (Këln), duke bashkuar popujt gjermanë në veri-lindje të këtij korridori, si Tungri. Në fakt, zona e njohur më vonë si Nord u bë një isoglos (kufi gjuhësor) midis gjuhëve gjermanike dhe romane. Kolonizimi sakson i rajonit nga shekulli i 5-të në shekullin e 8-të ka të ngjarë ta ketë zhvendosur isogjuhën më në jug, kështu që, në shekullin e 9-të, shumica e njerëzve menjëherë në veri të Lilës flisnin një dialekt të holandishtes së vjetër. Kjo ka mbetur e dukshme në emërtimet e vendeve të rajonit. Pasi Qarku i Flanders u bë pjesë e Francës në shekullin e 9-të, izoglossi u zhvendos në veri dhe lindje. majtas|parapamje|200x200px| Shtrirja e flemishtes perëndimore e folur në rrethin e Dankërkut në 1874 dhe 1972 respektivisht. Gjatë shekullit të 14-të, pjesa më e madhe e zonës ra nën kontrollin e Dukatit të Burgundisë dhe në shekujt pasues ishte pjesë e Holandës Habsburge (nga 1482) dhe Holandës Spanjolle (1581).
Kalaja e Marshejt
Histori dhe pershkrim
Kalaja e Marshejt ka të njejtin teknike ndërtimi si kalaja e Gradishtës së Symizës (rrethi i Korçës): të dyja karakterizohet nga një linjë gurësh mesatarë e të vegjël të hedhur pa rregull dhe datohet në periudhën e vonë të bronzit (1500-1200 p.e.r.). Kalaja gjendet në një kodër shkëmbore të pjerrët pranë fshatit Marshej. Nga veriu, kodra lidhet me një varg kodrash fqinje. Mbi majën e saj ndodhet një shesh i vogël me përmasa 50 x 60 m. Kjo sipërfaqe rrethohet nga një ledh me planimetri eliptike. Muri nuk është ndërtuar mbi konturet e platformës së kodrës, por disa metra më poshtë, në shpatet e pjerrëta të saj. Ledhi ndjek një linjë të valëzuar, vazhdon gjatë gjithë gjatësisë dhe është ndërtuar me gurë të vegjël dhe mesatarë të hedhur pa rregull. Vende-vende midis shkëmbinjve janë hedhur gurë për të plotësuar boshllëqet, ndërsa hyrja formohet nga faqja e një shkëmbi dhe skaji i ledhit. Qafa, që lidh këtë kodër me kodrat fqinje në anën veriore, mbyllet në anën e kalueshme më lehtë nga një mur i drejtë me gjatësi 90 m, i ndërtuar me një teknikë më të përparuar. Muri ka një gjerësi prej 2.70 m, përbëhet nga dy faqe të ndërtuara me gurë të papunuar, pa ndonjë mjet lidhës dhe prej brendësisë që mbushet me gurë më të vegjël. Ky mur i përket një periudhe të dytë ndërtimi. Kështjella e Marshejt është i vetmi fortifikim, ku shfaqen të dalluara qartë dy teknika prehistorike: ajo me ledhe dhe ajo me mure guri, dhe ku ruhet thuajse i plotë një fortifikim i tipit të parë. Teknika dhe ekzistenca e dy periudhave të ndërtimit të çon në përfundimin se fortifikimi me ledhe duhet t'i përkasë periudhës së bronzit.
Nord (departamenti francez)
Historia
Zonat që më vonë përbënin Nord iu dorëzuan Francës me traktate në 1659, 1668 dhe 1678, duke u bërë qarqet e Flanders dhe Hainaut, dhe pjesë e Peshkopisë së Cambrait.