cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Takashi Nagai
Lufta e Dytë Botërore
Ai mori doktoratën e tij në vitin 1944. Më 26 prill 1945, një bastisje ajrore në Nagasaki lanë viktima të shumta. Spitali ishte i mbingarkuar. Takashi i kaloi ditët dhe netët duke shërbyer të plagosurit në departamentin e tij të radiologjisë. Në qershor të vitit 1945, ai u diagnostikua me leukemi dhe iu dha një jetëgjatësi prej tre vjetësh. Kjo sëmundje ishte ndoshta për shkak të ekspozimit të tij ndaj rrezeve rentgen gjatë ekzaminimeve radiologjike që ai kryente me anë të vëzhgimit të drejtpërdrejtë, pasi që filmat nuk ishin në dispozicion gjatë periudhës së luftës. Ai i foli Midorit për sëmundjen e tij dhe ajo i tha Nagait: "Nëse jeton ose vdes, është për lavdinë e Perëndisë".
Në mbrëmjen e 6 gushtit, Nagai mësoi se një bombë atomike ishte hedhur nga amerikanët në Hiroshima. Me Midori, ai vendosi t'i çonte fëmijët e tyre në Matsuyama, 6 km larg në fshat, shoqëruar nga nëna e Midorit.
Vdekja
Më 1 maj 1951, ai kërkoi që të transportoheshin në spitalin e kolegjit, në mënyrë që studentët e mjekësisë të mund të vëzhgonin momentet e fundit të një njeriu që përgatiste të vdiste nga leuçemia. Ai zgjati ditën e shtrimit në spital për të pritur statujën e Zonjës, një dhuratë nga Shoqata Mjekësore Katolike Italiane.
Gjendja e Nagait ishte e stabilizuar deri në mbrëmje. Sidoqoftë në ora 21:40, Nagai kishte marramendje dhe humbi vetëdijen. Pas dy injeksioneve të kardiotikëve, ai rifitoi vetëdijen e tij dhe u lut. Pastaj e mori kryqin nga dora e djalit të tij, Makoto, i cili nxituan në dhomë, dhe menjëherë pasi ai bërtiti fjalët "Ju lutem lutuni!" Nagai dha frymën e tij të fundit në orën 21:50. Ai vdiq në moshën 43 vjeçare.
Gallagher
Leo Anthony Gallagher, Jr. lindi më 24 Korrik, 1946. Është një aktor amerikan.
Shtetet anëtare të Bashkimit Evropian
parapamje|Flamuri i [[Bashkimi Evropian|Evropës.]] Bashkimi Evropian (BE) është një bashkim politik dhe ekonomik i 27 shteteve anëtare që janë palë në traktatet themeluese të BE-së, dhe në këtë mënyrë i nënshtrohen privilegjeve dhe detyrimeve të anëtarësimit. Ata kanë rënë dakord me traktatet që të ndajnë sovranitetin e tyre përmes institucioneve të Bashkimit Evropian në disa aspekte të qeverisjes. Qeveritë e shteteve duhet të bien dakord unanimisht në Këshill që bashkimi të miratojë disa politika; për të tjerët, vendimet kolektive merren me votim të shumicës së cilësuar. Këto detyrime dhe ndarje të sovranitetit brenda BE-së (ndonjëherë të referuara si mbikombëtare) e bëjnë atë unike në mesin e organizatave ndërkombëtare, pasi ajo ka vendosur rendin e saj ligjor, i cili sipas dispozitave të traktateve themeluese është ligjërisht i detyrueshëm dhe suprem për të gjitha shtetet anëtare. (pas një vendimi historik të GJED në 1964). Parimi themelues i sindikatës është parimi i subsidiaritetit, që do të thotë se vendimet merren kolektivisht nëse dhe vetëm nëse nuk mund të merren realisht individualisht.
Një tipar tjetër i dukshëm dhe unik i anëtarësimit janë komisionerët e Komisionit Evropian, të cilët emërohen nga secila prej qeverive të shteteve anëtare, por nuk përfaqësojnë shtetin e tyre anëtar, por punojnë kolektivisht në interes të të gjitha shteteve anëtare.
Në vitet 1950, gjashtë shtete kryesore themeluan Komunitetet Evropiane paraardhëse të BE-së (Belgjika, Franca, Italia, Luksemburgu, Holanda dhe Gjermania Perëndimore). Shtetet e mbetura kanë aderuar në zgjerimet e mëvonshme. Për të aderuar, një shtet duhet të përmbushë kërkesat ekonomike dhe politike të njohura si kriteret e Kopenhagës, të cilat kërkojnë që një kandidat të ketë një qeveri demokratike dhe ekonomi të tregut të lirë së bashku me liritë dhe institucionet përkatëse, si dhe respektimin e shtetit të së drejtës. Zgjerimi i Unionit varet gjithashtu nga pëlqimi i të gjithë anëtarëve ekzistues dhe miratimi nga kandidati i trupit ekzistues të ligjit të BE-së, i njohur si acquis communautaire.
Mbretëria e Bashkuar, e cila ishte aderuar në paraardhësin e BE-së në vitin 1973, pushoi së qeni vend anëtar i BE-së më 31 janar 2020. Asnjë shtet tjetër anëtar nuk është tërhequr nga BE-ja dhe asnjë nuk është pezulluar, megjithëse disa territore të varura ose zona gjysmë autonome janë larguar.
Shtetet anëtare
Austria, Belgjika, Bullgaria, Kroacia, Republika e Qipros, Republika Çeke, Danimarka, Estonia, Finlanda, Franca, Gjermania, Greqia, Hungaria, Irlanda, Italia, Letonia, Lituania, Luksemburgu, Malta, Holanda, Polonia, Portugalia, Rumania, Sllovakia, Sllovenia, Spanja dhe Suedia.
Cërkvica
Cërkvicë (serbisht: Црквица/Crkvica) është fshat në komunën e Bojnikut, Serbi.
Artas, Isère
Artas është një komunë në Francë. Artas bën pjesë në departamentin Isère të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 1620 banorë dhe sipërfaqe 14.15 km².
Bari Sardo
Bari Sardo (Barì) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 37.43 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 51 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 3.979 banorë.
Kryengritja e vitit 1845
Ngjarjet
Pas shtypjes së revoltës shqiptare të viteve 1843-1844, trupat osmane u rekrutuan në Dibër dhe, me përjashtim të Shkodrës, të gjitha rrethet u urdhëruan të hiqnin dorë nga armët. Dimri më pas u dha fund të gjitha operacioneve të mëtejshme. Në mesin e majit 1845, rajoni i Gjakovës u ngrit përsëri. Reshid Pasha e kishte ndaluar popullatën të mbante armë një vit më parë, por rajoni nuk pranoi t'i bindej. Revolta filloi me rreth 2000 njerëz nga zona e Gjakovës dhe u përhap në malësi. Malësorët (Krasniqi, Gashi, Bytyçi dhe Tropoja) u mblodhën nën prijësit e Krasniqit Binak Alia (1805-1895, fisi Mulosmanaj) dhe Sokol Rama (1790-1860, fisi Gjonbalaj) të dy nga Bujani. Sokol Rama përmendet edhe si Sokol Arami ose Sokol Aram. Drejtues të tjerë ishin Haxhi Brahim Bajraktari, Sulejman Abaz Lushaj dhe Niman Uka Bajraktari. Kryengritja u përhap në rajonin e Rekës (pjesë e sotme e komunës së Mavrovës dhe Rostushës në Maqedoninë e Veriut). Rebelët përbëheshin nga rreth 8,000 burra. Ata dëbuan garnizonin osman nga Gjakova.
Reshid Pasha, Valiu i Rumelisë, urdhëroi fillimisht të përdoreshin trupat e parregullta që vinin nga rrethet e tjera të Shqipërisë, si edhe në revoltat e mëparshme. Këta ishin rreth 3000 burra nga Shkodra, në radhë të parë malësorë katolikë të Malësisë nga fiset e Hotit, Shkrelit, Kastratit, Reçit, Lohjas, Shalës, Shoshit dhe Postribës, si dhe burra nga Mirdita dhe Mati. Në fillim të qershorit, trupat perandorake rimorën Gjakovën dhe forcat e parregullta përparuan në Rekë dhe male përmes Junikut. Kryengritësit dërguan shumicën e grave dhe fëmijëve të strehoheshin në malet afër Bellajës (zona e Deçanit). Revolta fillimisht ishte e suksesshme, por kur trupat e parregullta u përforcuan nga forcat perandorake me artileri, ata mundën të merrnin Qafën e Morinës në zonën e Bytyçit dhe kur kryengritësit u larguan më 1 korrik, trupat marshuan në Gashi dhe Krasniqi.
Për të mposhtur kryengritësit plotësisht, Reshid Pasha urdhëroi më tepër trupa të parregullt nga Shkodra në anën tjetër të maleve të përparonin për të bllokuar rrugën e tyre të arratisjes. Ky operacion u krye me sukses nga Malësorët e Shalës dhe të Shoshit dhe nga Ali Beu i Gucisë nga veriu me një kontingjent burrash nga Gucia, Plava, Vasojeviqi dhe Kuçi. Si rezultat, revolta u shtyp më 6 korrik 1845.
Pasojat
Megjithatë, suksesi i politikës turke të centralizimit ishte kalimtar. Për sa kohë që trupat turke ishin të pranishme me forcë të plotë, disa ushtarë mund të rekrutoheshin dhe disa taksa mund të mblidheshin me forcë. Në Kosovë, reformat e Tanzimatit nuk arritën të kryheshin deri në vitin 1860.
Baillet-en-France
Baillet-en-France është një komunë në Francë. Baillet-en-France bën pjesë në departamentin Val-d'Oise të rajonit Île-de-France. Komuna ka një popullsi prej 1885 banorë (regjistrimi 2006) dhe sipërfaqe 7.91 km².
Arbana Hajredinaj
U lind në Prishtinë, Kosovë. Ka diplomuar në Matematikë e mě vonë edhe në Pikturë ku përfundoi edhe studimet master. Me ekspozitat e saj personale është paraqitur në Ekspozitën ndërkombetare në Oslo, Norvegji, pastaj në Galerinë Kombëtare të Kosovës, Prishtinë, Kosově, Galerinë e Artit, Tiranë, Shqipëri, Galeria e MKRS-Prishtinë (Kosovë), Kurse me ekspozita kolektive në GKA, Tiranë, Shqipëri, Bienali i Artit, Muzeu LNN, Guajaquil, Ekuador, Muzeu i Artit, Turqi, Muzeu Bashkěkohor i Artit Nikozi, Qipro, Çmimi Global i Artit-Oskar per Artin Vizual - Dubai (EAU), AMATERAS FOUNDATION-National Building- Sofia (Bullgari), Muzeu i Makinerisë - Bocholt, Gjermani, Bienalia e 54-të e Venedikut - Pavilioni Virtual i Kosovës-Venedik (ltali), PAPER ART- NB- Sofie (Bullgari), Hibiya Art Gallery-Tokio dhe Kobe(Japoni). Me 2017 ishte e nominuar pér Çmimin Global të Artit në Dubai (UAE). Gjithashtu ka qenë kuratore e disa ekspozitave.
Puna e Arbana Hajredinaj ka një aspekt te nje ditari të ndjenjave. shqetësimeve, traumave të jetes moderne, jetés dhe realitetit në vend. Bota e saj e artit është midis ndjenjave dhe idesé né kontekst me përmbajtjen aktuale të realitetit të jetës.
Ekspozitat Personale:
"ATJE NISI"- (video instalacion) -2008- për nder të Shpalljes së Pavarësisë së Kosovës-Galeria e Arteve-Prishtinë/Kosovë
“HOMAZH PËR BABAIN”-(video instalacion) -2005- Galeria e Departamentit të Kulturës-Prishtinë
Manastiri i Stoudios
thumb|275px|[[Miniaturë (dorëshkrim i ndriçuar)|Miniaturë bizantine që përshkruan Manastirin Stoudios dhe Propontis (Deti i Marmarasë), nga Menologjia e Basilit II (rreth 1000).]] Manastiri i Stoudios, më plotësisht Manastiri i Shën Gjonit Pararendës "at Stoudios" (greqisht: Μονή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου εν τοις Στουδίου, romanizuar: Monē tou Hagiou Iōannē tou Prodromou en tois Stoudiou), shpesh i shkurtuar në Stoudios, Studion ose Stoudion (latinisht: Studium), ishte një manastir ortodoks grek në Kostandinopojë (Stambolli i sotëm), kryeqyteti i Perandorisë Bizantine. Banorët e manastirit quheshin Stouditë (ose Studitë). Megjithëse manastiri ka qenë i braktisur për gjysmë mijëvjeçari, ligjet dhe zakonet e Stoudionit u morën si model nga murgjit e Malit të Shenjtë dhe të shumë manastireve të tjera të botës ortodokse; edhe sot kanë ndikim.
Arbana Hajredinaj
“FEMRAT NGA MARSI” -2003 – Galeria e Arteve-Vizioni 2000– Gjakovë
Manastiri i Stoudios
Rrënojat e manastirit ndodhen jo shumë larg Propontisit (Detit Marmara) në pjesën e Stambollit të quajtur Psamathia, Koca Mustafa Paşa e sotme. Ajo u themelua në vitin 462 nga konsulli Flavius Studius, një patrician romak i vendosur në Konstandinopojë dhe iu kushtua Shën Gjon Pagëzorit. Murgjit e saj të parë erdhën nga manastiri i Acoemetae.
Arbana Hajredinaj
“ASGJE NUK ËSHTË E PËRSOSUR”-(Video Instalacion) -2002– Galeria e Depar. të Kulturës-Prishtinë
Manastiri i Stoudios
Historia
Stouditët dhanë provën e parë të përkushtimit të tyre ndaj besimit ortodoks gjatë përçarjes së Acacius (484–519); ata qëndruan besnikë edhe gjatë stuhive të mosmarrëveshjeve ikonoklastike në shekujt tetë dhe nëntë. Ata u dëbuan nga manastiri dhe nga qyteti nga perandori Kostandini V (s. 741–775); pas vdekjes së tij, megjithatë, disa prej tyre u kthyen.
Arbana Hajredinaj
“ARTI IM” –2001– USAID–Prishtinë
Manastiri i Stoudios
Historia
Hegumenos (abati) Sabas i Stoudios mbrojti me zell doktrinat ortodokse kundër ikonoklastëve në Këshillin e Dytë Ekumenik në Nicea (787). Pasardhësi i tij ishte Teodor Studiti, të cilit manastiri i detyrohet pjesën më të madhe të famës së tij, dhe i cili nxiti veçanërisht studimin akademik dhe shpirtëror. Gjatë administrimit të Shën Teodorit edhe murgjit u ngacmuan dhe u dëbuan disa herë, disa prej tyre u dënuan me vdekje.
Arbana Hajredinaj
“FUNDI I DITËVE DHE NJË FILLIM I RI”-(Performance) –2001- (Instituti Albanologjik)–Prishtinë
Manastiri i Stoudios
Historia
Nxënësi i Teodorit, Naukratios, rivendosi disiplinën pasi mosmarrëveshja ikonoklastike kishte marrë fund. Hegumenos Nikolla (848-845 dhe 855-858) refuzoi të njohë Patriarkun Shën Foti dhe për këtë arsye u burgos në manastirin e tij. Ai u pasua nga pesë abatë që njohën patriarkun. Periudha e shkëlqyer e Stoudios mori fund në këtë kohë.
Arbana Hajredinaj
Në vitin 2019 në Galerinë Kombëtare të Kosovës u hap ekspozita ndërkombëtare - Burrneshat - në bashkëpunim me Këshillin Britanez ku Arbana mori pjesë me një video instalacion:
Titulli: 30%
Manastiri i Stoudios
Historia
Në mesin e shekullit të njëmbëdhjetë, gjatë administrimit të Abati Simeonit, një murg i quajtur Niketas Stethatos, një dishepull i Simeon Teologut të Ri, kritikoi disa zakone të kishës latine në dy libra që ai shkroi mbi përdorimin e bukës pa maja, Sabbath dhe martesa e priftërinjve.
Maral: En Güzel Hikayem
Maral: En Güzel Hikayem (Shqip: Maral: historia ime e bukur) është serial turk i vitit 2015 prodhuar nga Arzu Eğmir dhe u transmetua nga TV8.
Alsat Digital
Alsat është platformë dixhitale satelitore dhe tokësore Shqiptare nga AlSat Sh.A.[citim i duhur]. AlSat, filloi transmetimet më 19 korrik të vitit 2017.
Arbana Hajredinaj
Artist: Arbana Hajredinaj
Arbana Hajredinaj artiste dhe gazetare e artit për stacionin publik televiziv, përdor veprime të ngjashme me rituale në punën e saj dhe një nga këto veprime rishfaqet në të tri performanca të saja. Rituali zhvillohet nga një person që mbanë një fletë të bardhë të mbështetur mbi fytyrë duke u përpjekur të gjurmojë skajet e fytyrës me një laps. Rezultati nuk është asnjëherë i njëjtë, andaj artistja me këtë vë në pyetje shumë aspekte të shoqërisë sonë dhe përceptimin e saj të individit. Ajo vë në pikëpyetje ngjashmërinë e figurës që kemi për veten tonë dhe atë që shoqëria ka për ne.
Videoja “30%" tregon Hajredinajn të ulur në një karrigë të rehatshme, e cila është një simbol i statusit për burrat në pozita të larta. Qëndrimi i saj tregon se ajo nuk ndihet rehat në të, pothuajse nuk është vendi i saj për t’u ulur aty. Ajo vazhdon me ritualin e gjurmimit të fytyrës sê saj në një fletë letre pandrërprerë. Titulli i veprës është një koment i përfaqësimit prej 30% të grave në Parlamentin e Kosovës. Ndikimi i grave që tashmë janë në institucione, shpesh shikohet nën llupë dhe kritikohet. Hajredinaj me ironi përfaqëson gratë kosovare me ritualin e saj të gjurmimit, duke përcjellë mesazhin tek të gjithë njerëzit, se përpos të gjítha identiteteve që kanë gratë e Kosovës, përtej gruas që punon, kuzhinieres, amvises, nënės dhe dashnores, ato gjithashtu mund të jenë udhëheqëset tuaja. Natyra e një gruaje është e adaptueshme dhe ndryshon në varësi të nevojës, ajo mund të ndërrojë lëkurën dhe të shkarkojë të gjithë negativitetin në mënyrë që të mbetet e pastër dhe të vazhdojë procesin e zhvendosjes së saj.
Teksti: Arta Agani
Maral: En Güzel Hikayem
Përmbajtja
Maral është një vajzë e cila ka mbetur jetime në moshë të re. Ëndrra e saj është të bëhet drejtoreshë ekzekutive e butikut luksoz Luna, kështu që ajo fillon të punojë si kamariere në kafeterinë lokale. Vajza e pronarit të Lunës Halis Fejman, Arja përfundon në vijën e zjarrit pasi dyqani bën një gabim të madh dhe ajo mbahet përgjegjëse. Gruaja e re e Halisit, Deniz e trilloi gabimin pasi dëshiron të zërë vendin e Arjës si menaxhere.
Për të shtuar shqetësimet e Arjës, ajo është shtatzënë dhe partneri i saj dëshiron që ajo të bëjë një abort. Si një engjëll mbrojtës, Maral shfaqet në kohën e duhur për të shpëtuar Arjën nga dëshpërimi i saj. Arja i kërkon Maralit që të zërë vendin e saj si menaxhere e dyqanit. Është një ëndërr e realizuar për Maralin, por ajo duhet të paguajë një çmim të rëndë.
Marali është e dashuruar me kuzhinierin Sarp, por ngritja e Maralit në menaxherin e dyqanit menjëherë vendos një pengesë midis saj dhe Sarp. Ajo gjithashtu duhet të luftojë me kundërshtimin e pronarit të dyqanit Halis Fejman. Sapo ta fitojë atë, ajo duhet të merret me një grabitje.
Për t'i bërë gjërat edhe më keq, del se grabitja u krye nga Sarp, i cili po fsheh të vërtetën për prejardhjen e tij. Ai është i vendosur të shkatërrojë botën magjepsëse të Lunës nga brenda. Por dëshira e tij shkatërruese tani zbutet nga dashuria e tij për Maralin dhe ngurrimi i tij për ta lënduar atë.
Halis e vë Maralin në provë duke kërkuar që ajo të pushojë nga puna një nga punonjësit për grabitjen. Në të njëjtën kohë, ajo duhet të luftojë gjithashtu Denizin, e cila kërkon ta zëvendësojë atë si menaxhere të dyqanit. Duke ndjerë simpati për të, Sarp zotohet të ndihmojë duke rritur shitjet e dyqaneve për të rritur pozitën e Maralit.
Sekreti që rëndon mbi Sarp zbulohet më në fund. Ai është djali i paligjshëm i Halis. Nëna e tij ia fshehu atë për vite me radhë, por ai zbulon të vërtetën rastësisht dhe ai vendos të afrohet me botën e babait të tij duke punuar brenda Luna.
Manastiri i Stoudios
Historia
Për sa i përket jetës intelektuale të manastirit në drejtime të tjera, ai shquhet veçanërisht për shkollën e tij të famshme të kaligrafisë, të cilën e themeloi Teodori. Arti i ndriçimit të dorëshkrimeve u kultivua, me shumë produkte të shkëlqyera të skriptorit monastik që tani banojnë në Venecia, Vatikani dhe Moskë (p.sh., Chludov Psalter). Theodore Psalter, i krijuar në manastir në shekullin e dymbëdhjetë është në koleksionin e British Library.
Në shekujt e tetë dhe të njëmbëdhjetë, manastiri ishte qendra e poezisë fetare bizantine; një numër i himneve përdoren ende në Kishën Ortodokse. Përveç Teodorit dhe Niketas, njihen një sërë shkrimtarësh të tjerë teologjikë. Tre nga murgjit Stouditë u ngritën për t'u bërë patriarkë ekumenë; dhe tre perandorë—Michael V (s. 1041–1042), Michael VII Doukas (s. 1071–1078), dhe Isaac I Komnenos (s. 1057–1059)—morën betimet monastike në Stoudion.
Në 1204, manastiri u shkatërrua nga Kryqtarët dhe nuk u restaurua plotësisht deri në 1290, nga Constantine Palaiologos. Pelegrinët rusë Anthony (rreth 1200) dhe Stefani (rreth 1350) u mahnitën nga madhësia e truallit të manastirit. Mendohet se manastiri strehonte rreth 700 murgj në atë kohë. Pjesa më e madhe e manastirit u shkatërrua përsëri kur turqit pushtuan Kostandinopojën në vitin 1453.
Gjendja e sotme
parapamje|500px|Brendësia e Manastirit të Shën Gjon Stoudios (Imrahor) në shkurt 2017 Kisha e manastirit të shekullit të 5-të, e cila ka planimetrinë e një bazilike, u shndërrua nga equerry i Bajazitit II, Ilias Bey, në xhaminë İmrahor Camii (fjalë për fjalë, Mosque of the Equerry). Struktura e lashtë pësoi dëmtime të rënda nga zjarri i madh i vitit 1782; Në rrënimin e tij kontribuoi edhe tërmeti i Stambollit i vitit 1894.
Pas tërmetit të vitit 1894, një grup studiuesish bizantinistë rusë të udhëhequr nga Fjodor Uspenskij hapën Institutin Arkeologjik Rus në territorin e manastirit, por aktiviteti i tij u shtyp pas Revolucionit Rus të vitit 1917. Gjatë dekadave të mëvonshme rrënojat e kompleksit të manastirit u plaçkitën nga banorët vendas për të riparuar shtëpitë e tyre, ndërsa trotuari i mrekullueshëm i shekullit të 13-të është ende i hapur ndaj elementeve "dhe zhduket ngadalë por në mënyrë të qëndrueshme". Në vitin 2013 u njoftuan planet që kisha, aktualisht muze, do të shndërrohej në xhami pas një restaurimi. Që nga viti 2022, restaurimi i ndërtesës nuk ka filluar.
Remi Sonaiya
Remi Sonaiya (lindi më 2 mars 1955) është politikane dhe shkrimtare. Ajo u bë kandidatja e parë femër në për president në Nigeri. Në zgjedhjet presidenciale, Sonaiya morri 13,076 vota dhe përfundoi në vendin e 12-të.
Jeta personale
Ajo u martua me Babafunso Sonaiya dhe ata kanë dy djem dhe dy nipa.
Donald Glover
Donald McKinley Glover (i lindur më 25 shtator, 1983) është një aktor, shkrimtar, producent, regjizor, reper, këngëtar dhe kompozitor Amerikan. Ai performon me emrin e tij të skenës Childish Gambino, dhe si një DJ, ai performon nën emrin mcDJ.
Jeta e hershme
Glover ka lindur në Edwards Bazën e forcave Ajrore, Kaliforni, dhe i rritur në Stone Mountain, Georgia. Nëna e tij, Beverly (née Smith), është një edukatore e dalë në pension, dhe i ati i tij, Donald Sr., është një postier i dalë në pension. Prindërit e tij ishin gjithashtu edhe kujdestarë femijësh jetim për 14 vjet. Glover ishte ngritur si një nga Dëshmitarët e Jehovait. Ai mori pjesë në DeKalb Shkollën e Arteve dhe u votua "Me më shumë gjasa për të shkruar për The Simpsons" në librin vjetor të gjimnazit të tij.
Shpellat Elephanta
Shpellat Elephanta janë një rrjet shpellash të skalitura në ishullin Elephanta, ose Gharapuri (fjalë për fjalë "qyteti i shpellave") në limanin e Bombeit, 10 km në lindje të qytetit të Bombeit në shtetin indian të Maharashtras. Ishulli, i vendosur në një krahë të detit arabik, konsiston në dy grupe shpellash—i pari është një grup i madh prej pesë shpellash hindu, ndërsa i dyti është një grup më i vogël prej dy shpellash budiste. Shpellat budiste përmbajnë skulptura të skalitura në shkëmb, që përfaqësojnë sektin Shaiva të hinduizmit, kushtuar hyjnisë Shiva. Arkitektura shkëmbore e shpellave datohet midis shekujve të V dhe të VIII, megjithëse identiteti i ndërtuesve fillestarë është akoma subjekt debati. Shpellat janë skalitur në shkëmb solid prej bazalti. Te gjitha shpellat në zanafillë ishin të pikturuara, por tashmë kanë mbetur vetëm gjurmë të pikturave. Shpella kryesore (shpella 1, ose shpella e madhe) ishte një vend adhurimi hindu deri në periudhën e sundimit portugez të filluar në vitin 1534, nga i cili shpellat pësuan dëmtime të rënda. Kjo shpellë u rinovua në vitet 1970 pas vitesh neglizhimi dhe u shpall trashëgimi botërore e UNESCO-s në vitin 1987 për të ruajtur punimet artistike. Tashmë është e mirëmbajtur nga Archaeological Survey of India (ASI).
Donald Glover
Jeta e hershme
Glover u diplomua në Universitetin e Nju Jorkut's Tisch School of the Arts me një diplomë në Skenarist Dramaturgjie në vitin 2006.
Shpellat Elephanta
Gjeografia
Ishulli i Elephanta-s, ose Gharapuri, është rreth 11 km në lindje të Apollo Bunder në limanin e Bombeit dhe 10 km në jug të Pir Pal-it në Trombay. Ishulli shtrihet rreth 10 km2 gjatë baticave dhe rreth 16 km2 gjatë zbaticave. Gharapuri është një fshat i vogël në pjesën jugore të ishullit. Shpellat Elephanta mund të arrihen me një anije nga Porta e Indisë, Bombei, që ka aeroportin dhe stacionin e trenit më të afërt. Shpellat janë të mbyllura të hënën. Ishulli është 2.4 km i gjatë me dy kodra që ngrihen në një lartësi prej rreth 150 m. Një grykë e thellë i ndërpretë në mes ishullin nga veriu në jug. Në perëndim, kodra ngrihet butësisht nga deti dhe zgjatet në lindje përmes grykës dhe ngrihet gradualisht në skajin lindor në lartësin 173 m. Kjo kodër është e njohur si kodra Stupa. Një pyll i përbërë nga pemë mango-je, marine dhe karanj-i i mbulon kodrat me palma të rralla. Fushat e orizit shihen në luginë. Bregu ballor është i përbërë me rërë dhe baltë me shkurre mangoje në skaj. Molet zbarkuese janë pranë tre katundthe të vegjël të njohur si Set Bunder në veri-perëndim, Mora Bunder në veri-lindje dhe Gharapuri ose Raj Bunder në jug. Dy kodrat e ishullit, perëndimorja dhe lindorja, kanë pesë shpella shkëmbore në pjesën perëndimore dhe një stupa me tulla në kodrën lindore në majën e saj të përbërë nga dy shpella me pak çisterna shkëmbore. Një nga shpellat në kodrën lindore është e pambaruar. Është një ishull i mbrojtur me një zonë amortizuese sipas një njoftimi të vitit 1985, që përfshin gjithashtu "një zonë të ndaluar" që shtrihet 1 km nga linja e bregut.
Historia
Meqë në asnjë mbishkrim nuk është zbuluar në ndonjë nga shpellat, historia e lashtë e ishullit është në rastin më të mirë e hamendësuar. Pandava-t, heronjtë e epikës hindu Mahabharata dhe Banasura, demonët e përkushtuar ndaj Shiva-s, janë konsideruar si ndërtuesit e tempujve ose shpellave të skalitura në shkëmb për të banuar. Tradita vendore supozon se shpellat nuk janë të bëra nga njeriu. Shpellat Elephanta janë me datë dhe atribuim të panjohur. Historianët e artit i kanë datuar shpellat midis periudhës së vonë të shekullit të V dhe asaj të vonë të shekullit të VIII. Gërmimet arkeologjike kanë zbuluar pak monedha Kshatrapa (satrapë perëndimorë) të datuara në shekullin e IV të e.s.. Historia e njohur është dokumentuar vetëm nga mundja e sunduesve Mauryan të Konkan-it nga perandori Badami Chalukya, Pulakesi II (609–642) në një betejë navale në vitin 635. Elephanta atëherë quhej Puri ose Purika dhe shërbente si kryeqytet i mauryan-ëve Konkan. Disa historianë ia atribuojnë shpellat mauryanëve Konkan, duke i datuar ato në mes të shekullit të VI, megjithëse të tjerët e refuzojnë këtë tezë duke thënë se një mbretëri relativisht e vogël si ajo mauryano-konkane nuk mund të ndërmerrte një përpjekje gërmimi gati mbinjerëzore që ishte e nevojshme për të skalitur tempujt shkëmborë dhe nuk mund të prodhonin skulptura të një cilësie të tillë të lartë. Disa historianë të tjerë ia atribuojnë ndërtimin e shpellave dinastisë Kalachuri (fundi i shek. të V deri në shek. e VI), të cilët kishin një mardhënie feudale me mauryano-konkanët. Në një periudhë ku politeizmi ishte mbizotërues, shpella kryesore e Elephanta-s kushtuar monoteizmit të sektit Shaivizmit Pashupata, një sekt që bënin pjesë si mbretëria Kalachuri ashtu dhe ajo Maurya Konkane.
Chalukya-t, që mundën Kalachuri-t ashtu si dhe Maurya-Konkanët, besohet gjithashtu nga disa historianë se janë krijuesit e shpellës kryesore, në mes të shekullit të VII. Rashtrakuta-t janë pretendentët e fundit për krijimin e shpellës kryesore, afërsisht në fillim të shekullit të VII deri në fund të shekullit të VIII. Shpella e Shiva-s në Elephanta ngjason në disa aspekte me tempullin shkëmbor të Kailashit në Ellora që i përket shekullit të VIII. Trimurti i Elephanta-s që paraqet tre fytyrat e Shiva-s është i ngjashëm me Trimurti-n e Brahmas, Vishnut dhe Mahesh-it (Shiva), që ishte stema mbretërore e dinastisë Rashtrakuta. Skulpturat e Nataraja-s dhe Ardhanarishvara-s i janë atribuar gjithashtu mbretërisë Rashtrakuta. Më vonë, Elephanta u drejtua nga një tjetër dinasti Chalukya dhe pastaj nga Sulltanati i Gujaratit, që iu nënshtrua portugezëve në vitin 1534. Deri atëherë, Elephanta quhej Gharapuri, që përcakton një vendbanim kodrinor. Emri është akoma i përdorur në guhën vendore marathi. Portugezët e emërtuan "Ishulli Elephanta" sipas një statuje të stërmadhe në shkëmb të zi të një elefanti që ishte i vendosur në një kodrinë, në një distancë të shkurtër nga fshati Gharapuri. Elefanti tashmë gjendet në kopshtin zoologjik të Bombeit, Jijamata Udyaan. Sundimi portugez pa një rënie të popullsisë hindu në ishull dhe branktisjen e shpellës së Shiva-s (shpella kryesore) si një vend i rregullt adhurimi hindu, megjithëse adhurimi në Mahashivratri, festa e Shiva-s, vazhdon akoma. Portugezët bënë dëmtime të konsiderueshme te faltoret. Ushtarët portugez i përdorën relievet e Shiva-s në shpellën kryesore për praktikimin e qitjes, duke qëlluar vetëm skulpturën Trimurti. Ata hoqën gjithashtu një mbishkrim të lidhur me krijimin e shpellave. Ndërsa disa historianë fajësojnë vetëm portugezët për shkatërrimin e shpellave, të tjerët përmendin gjithashtu edhe përmbytjet dhe pikimin e ujit të shiut si faktorë shtesë dëmtues. Portugezët u larguan në vitin 1661 si pasojë e traktatit të martesës së Charles II të Anglisë dhe Catherine-s së Braganza-s, vajza e mbretit Joan IV i Portugalisë. Kjo martesë ndërroi zotëruesit e ishujve duke i kaluar në në sundimin e Britanisë, si pjesë e prikës së Catherine-s. Megjithëse shpella kryesore u restaurua në vitet 1970, shpellat e tjera, duke përfshirë tre të përbëra nga skulptura të rëndësishme, janë akoma të dëmtuara keq. Shpellat u shpallën trashëgimi botërore nga UNESCO në vitin 1987 për kriterin kulturor të UNESCO: shpellat "përfaqësojnë një kryevepër të gjenisë krijuese njerëzore" dhe "përbëjnë një dëshmi unike ose të paktën të jashtëzakonshme të një tradite kulturore ose të një qytetërimi të gjallë ose të zhdukur".
Përmbledhja
Ishulli ka dy grupe shpellash të skalitura në shkëmb. Shpellat janë skalitur nga një shkëmb solid bazalti. Të gjitha shpellat në të shkuarën ishin të pikturuara, por tashmë kanë mbetur vetëm gjurmë. Grupi më i madh i shpellave, që përbëhet nga pesë shpella në kodrën perëndimore të ishullit, është i famshëm për skulpturat e tij hindu. Shpella kryesore, e numëruar si shpella 1, është rreth 1.5 km mbi faqen e kodrës, e drejtuar nga oqeani. Është një kompleks tempujsh shkëmbor që shtrihet në një hapësirë prej 5600 m2 dhe konsiston në një dhomë kryesore, dy dhoma anësore, oborre dhe faltore dytësore. Është 39 m në thellësi nga hyrja ballore deri në pjesën e mbrapme. Kompleksi është banesa e Shiva-s, të paraqitur gjerësisht skalitje që tregojnë format dhe aktet e tij të shumta. Në pjesën lindore të ishullit, në kodrën Stupa, është një grup i vogël shpellash që bartin monumente budiste. Kjo kodër është emërtuar sipas monumentit fetar të stupa-s që ato shfaqin. Një nga dy shpellat është e papërfunduar, ndërsa tjetra përmban një stupa të bërë me tulla.
Shpella kryesore
Shpella kryesore, e quajtur edhe shpellal e Shiva-s, shpella 1, ose shpella e madhe, është 27 m2 në planimetri me një holl (mandapa). Në hyrje janë katër dyer, me tre portikë të hapur dhe një kalim i mbrapëm. Kolonat, gjashtë në çdo rresht, e ndajnë hollin në një seri dhomash më të vogla. Çatia e hollit ka trarë të fshehur të mbajtur nga kolona guri të lidhura nga kapitelet. Hyrja e shpellës është e pozicionuar me aksin veri-jug, i pazakontë për një faltore të Shiva (normalisht i pozicionuar në aksin lindje-perëndim). Hyrja veriore në shpellë, që ka 1,000 shkallë, është e shoqëruar nga dy panele të Shiva-s të datuara në periudhën Gupta. Paneli i majtë paraqet Yogishvara-n (zoti i Yogas) dhe i djathti tregon Nataraja-n (Shiva si zoti i kërcimit). Faltorja qendrore e Shiva-s (në nr. 16 të legjendës së planimetrisë më poshtë) është një qelë e veçuar katrore me katër hyrje, e vendosur në seksionin e djathtë të hollit kryesor. Faltoret më të vogla gjenden në skajet lindore dhe perëndimore të shpellës. Shenjtërorja lindore shpërben si një hyrje ceremoniale. Secili mur ka sklitje të mëdha të Shiva-s, secili më i madh se 5 m i lartë. Relievi qendror i Trimurti-t të Shiva-s gjendet në murin jugor dhe është i shoqëruar nga Ardhanarisvara (paraqitje gjysëm-burr e gjysëm-grua e Shiva-s) në të majtën e tij dhe Gangadhara në ë djathtën e tij, që tregon zbritjen e lumit Gang nga portat e Shiva-s. Në hollin kryesor shihen edhe skalitje të tjera të lidhura me legjendën e Shiva-s në vendndodhjen strategjike të dhomëzave ekskluzive; këto përfshijnë Kalyanasundara murti-n, që paraqet martesën e Shiva-s me hyjneshën Parvati, Andhakasuravadamurti-n ose Andhakasuramardana-n, vrasjen e demonit Andhaka nga Shiva, Shiva-Parvati në malin Kailash (banesa e Shiva-s), dhe Ravananugraha, që paraqet mbretin-demon Ravana duke tundur Kailashin. Shpella kryesore përzien veçoritë e arkitekturës Chalukya si figurat masive të hyjnive, gardianëve dhe kolonat katrore me kapitele të zakonshme me karakteristika artistike Gupta, si paraqitja e maleve dhe reve si dhe modelimin e flokëve të femrave.
Planimetria:
Holli kryesor 1. Ravana duke ngritur Kailashin 2. Shiva-Parvati në Kailash 3. Ardhanarishvara 4. Trimurti 5. Gangadhara 6. Martesa e Shiva-s 7. Shiva duke vrarë Andhaka-n 8. Nataraja 9. Yogishvara 16. Linga
Faltorja e krahut lindor 10. Kartikeya 11. Matrikas 12. Ganesha 13. Dvarapala
Faltorja e krahut perëndimor 14. Yogishvara 15. Nataraja
Shiva-Parvati në Kailash dhe Ravana duke ngritur Kailashin
Skalitjet në murin jugor në lindje të portikut paraqesin Shiva-n dhe Parvati-n të ulur në banesën e tyre në malin Kailash. Shiva me katër krahë shihet me një kurorë dhe një disk mbrapa saj (të gjitha të dëmtuara), rripi i shenjtë përgjatë kraharorit të tij dhe një xhube që e mbulon deri të gjunjët. Parvati është e veshur me bukuri me flokun që i varet mbi ballë. Mbrapa saj në të djathtë është një grua ndihmëse duke mbajtur fëmijën, e identifikuar me djalin e saj Kartikeya, zoti i luftës. Shumë shërbyes meshkuj dhe femra shihen mbrapa figurave kryesore. Shërbyesi i Shiva-s, Bhringi si skelet, është i ulur në gjunjët e tij. Figurat e tjera, të pa-dallueshme, paraqesin mes të tjerave një person të gjatë me pamje mbretërore, asketikë, një figurë të shëndoshë, një xhush, një dem (të cilit i hipën Shiva), karakteristika të një Garuda-je dhe dy majmunë. Bukuria skenike e malit është skalitur me sfondin e qiellit mes qenieve qiellore duke hedhur lule mbi Shiva-Parvati-n. Kjo skenë është interpretuar si një skenë kumari, ku Parvati është e nxehur pasi Shiva ia bën me hile në lojën me zare. Paneli i skalitur që paraqet këtë është një pikturë me dy nivele i Ravana-s duke ngritur Kailashin. Skena e sipërme është mali Kailash, ku Shiva dhe Parvati janë të ulur. Shiva me tetë krahë dhe tre sy mban kokoren me një gjysëm-hënë dhe disk mbrapa saj. Shumica e krahëve të tij janë të thyer, dy prej tyre qëndrojnë në kokat e shërbëtorëve. Nga figura e Parvati-t e ulur përballë Shiva-s, mbetet vetëm si trung. Paneli është i shëqëruar nga portierët. Ndihmësit e Shiva-s duken gjithashtu në reliev por janë kryesisht në gjendje të dëmtuar. Bhringi është i ulur pranë këmbëve të Shiva-s dhe në të majtë të tij është djali me kokë elefanti i Shiva-s, Ganesha. Në këtë ansambël, demoni-mbret me dhjetë koka, Ravana shihet vetëm me një kokë të mbetur të padëmtuar dhe nga njëzet krahët e tij, vetëm pak janë të dallueshëm. Rreth Ravana-s qëndrojnë mjaft demonë të tjerë. Figura të shumta shihen sipër Shiva-s: zoti Vishnu, i hipu mbi Garuda-n e tij, në të majtën e tij; një figurë skeletore dhe në një kamare, është paraqitur një tigër, kalërimi i Parvati-t. Një legjendë i lidh të dy këta panele. Dikur, Parvati ishte mërzitur me Shiva-n. Në këtë moment, Ravana, i cili ishte duke kaluar pa e vrarë mendjen në malin Kailash, e pa atë si një pengesë për lëvizjen e tij. I mërzitur, Ravana e tundi atë fuqishëm dhe si rezultat, Parvati u tremb dhe përqafoi Shiva-n. I inatosur nga arroganca e Ravana-s, Shiva e shkeli me forcë atë, që filloi të këndonte lutjet e Shiva-s për ta liruar atë nga vuajtja dhe u kthye në një besimtar të zjarrtë të Shivës. Një tjetër version pohon se Shiva u kënaq me Ravana-n për rikthimin e qetësisë së Parvati-t dhe e bekoi atë.
Trimurti, Gangadhara dhe Ardhanarishvara
Skulptura më e rëndësishme e shpellave është Trimurti, e përshkruar si "kryevepër e artit Gupta-Chalukya", i skalitur në reliev në pjesën e mbrapme të shpellës përballë hyrjes, në aksin veri-jug. Njihet gjithashtu edhe si Trimurti Sadashiva dhe Maheshmurti. Imazhi, 6 m i lartë, portretizon një Shiva me tre koka, që përfaqëson Panchamukha Shiva-n. Tre kokat thuhet se përfaqësojnë tre aspektet esenciale të Shiva-s: krijimtarinë, mbrojtjen dhe shkatërrimin. Gjysëm-fytyra e djathtë (fytyra perëndimore) e tregon atë si një të ri me buzë sensuale, që mishëron jetën dhe gjallërinë e saj. Në dorën e tij mban një objekt që ngjan si një trëndafil, duke paraqitur premtimin e jetës dhe kreativitetit. Kjo fytyrë është më e afërta me atë të Brahmas, krijuesi ose Uma apo Vamadeva, ana femërore e Shiva-s dhe krijues i gëzimit dhe bukurisë. Gjysëm-fytyra e majtë (fytyra lindore) është ajo e një burri të ri me mustaqe, që shfaq ankth ose inat. Ky është Shiva si Aghora ose Bhairava tmerrues, inati i të cilit mund ta gllabëroj të gjithë botën në flakë, duke lënë vetëm hirin mbrapa. Ky është i njohur edhe si Rudra-Shiva, shkatërruesi. Fytyra qendrore, beninje dhe meditative, ngjason me konservuesin Vishnu. Ky është Tatpurusha, "mjeshtri i parimeve pozitive dhe negative të ekzistencës dhe ruajtjes së harmonisë së tyre" ose Shiva si yogi Yogeshwari në meditim të thellë duke u lutur për ruajtjen e njerëzimit. Aspektet Sadyojata dhe Ishana e fytyrave (të pa skalitura) janë konsideruar se ndodhen në krye dhe mbrapa skulpturës. Skulptura Trimurti, me Portën e Indisë në sfond, ka qenë adoptuar si logo e Maharashtra Tourism Department (Maharashtra Tourism Development Corporation - MTDC).
Imazhi Gangadhara në të djathtë të Trimurti-t është një ansambël hyjnish të mbledhura rreth figurave qendrore të Shivës dhe Parvatit, i pari duke mbajtur lumin e Gangut që zbret nga qielli. Relievi është 4 m i gjerë dhe 5.207 m i lartë. Imazhi është shumë i dëmtuar, veçanërisht gjysma e poshtme e Shivës i ulur me Parvatin, që është paraqitur me katër krahë, dy nga të cilët janë thyer. Nga kurora pikturohet një kup me një figurë me tre koka femërore (me krahë të thyer), që përfaqëson tre lumenjtë e shenjtë, Gangun, Yamuna-n dhe Sarasvati-n. Shiva është skalitur me zbukurime. Krahët mbajnë një gjarpër të përdredhur koka e të cilit shihet sipër supit të tij të majtë. Një tjetër dorë (pjesërisht e prishur) jep përshtypjen e përqafimit të Shivës me Parvatin, me një kokë me flokë ty lyer. Në dorën e djathtë është një gjarpër i vogël dhe një breshkë afër qafës, me një tufë të lidhur mbrapa. Një mantel i zbukuruar mbulon pjesën e poshtme të torsos, poshtë belit. Parvati është skalitur në të majtë të Shivës me flokët e modeluar, të zbukuruar me stoli, gjithashtu e veshur me një mantel me dorën e saj të djathtë duke prekur kokën e një ndihmëseje femër që mban sëndukun e fustanit të Parvati-t. Zotat Brahma dhe Indra, me simbolet e tyre mbretërore dhe të kalëruar, paraqiten në të djathtë të Shivës; Vishnu, i hipur mbi Garuda-n e tij, paraqitet majtas Parvati-t. Shumë hollësi të tjera janë shpërfytyruar por një figurë e gjunjëzuar përball është supozuar se është mbreti i cili urdhëroi skalitjen e imazhit. Ka mjaftë hyjni dhe ndihmëse femërore në pjesën e mbrapme. E gjithë paraqitja është nën skenat e qiellit dhe reve, me burra dhe gra, të gjithë të veshur, të paraqitur duke hedhur lule mbi hyjnitë. Në dhomën në lindje të Trimurti-t është figura me katër krahë e Ardhanarishvara-s. Ky imazh, që është 5.11 m i lartë, ka një kokore me dy mbivendosje cohrash drej kokës femërore (Parvati) dhe krahut të djathtë (Shiva) që paraqet flok kaçurrel dhe një gjysëm-hënë. Figura femërore është e mbushur me zbukurime (shirita të gjerë krahësh dhe byzylykë të gjatë, një unazë të madhe në vesh dhe unaza stolisëse në gjishta) ndërsa figura e djathtë mashkullore ka flokë të varur, shirita krahësh dhe byzylykë. Një nga duarët e tij qëndron te briri i majtë i Nandi-t, të cilit i hipën Shiva, që është i ruajtur mirë. Çifti i duarëve mbrapa është gjithashtu i zbukuruar; dora e djathtë mashkullore mban një gjarpër, ndërsa dora e majtë femërore mban një pasqyrë. Dora ballore e majtë është thyer por supozohet se është duke mbajtur veshjen e hyjneshës. Figura qendrore është e rrethuar nga hyjnitë.
Shiva duke vrarë Andhaka-n dasma e Shivës
Paneli i skalitur në skajin verior të kalimit është konsideruar një skulpturë unike që paraqet Bhairava-n, ose Virabhadra-n, një formë e frikshme e Shivës. Në panel bashkëshortja e Shivës shihet e ulur pranë tij, duke parë e tmerruar. Një ndihmëse femërore është pranë saj. Figura qendrore, që është shumë e dëmtuar poshtë belit, është 3.5 m e lartë dhe paraqitet sikur po vrapon. Kokorja e tij ka një grykore mbrapa, një kafkë dhe një kobra mbi ballë, si dhe gjysëm-hënën lartë në të djathtë. Shprehja e fytyrës së tij tregon inat intensiv të dalluar nga balli i tij i vrenjtur dhe sytë e enjtur. Këmbët dhe pesë nga tetë krahët janë thyer, atribuar vandalizmit të portugezëve. Imazhi më i vogël i thyer i Andhaka-s duket poshtë imazhit të Bhairava-s. Është interpretuar se Shiva po e shpon atë me krahun e djathtë të përparëm, pasi supozohet nga shtiza që duket duke u varur pa ndonjë mbajtje. Gjithashtu duket edhe dora e mbrapme e ngritur duke mbajtur lëkurën e një elefanti si mbulim; koka e elefantit, çatalli i skalitur dhe trungu shihen të varur nga dora e majtë. Dora e dytë e majtë paraqet një gjarpër të përdredhur rreth saj. Dora mban një baule (kapala) për të mbledhur gjakun që rrjedh nga Andhaka i vrarë. Në panelin e skalitur shihen gjithashtu, pjesët e një forme mashkullore dhe dy femërore, figurat e dy asketikëve, një figurë e vogël përballë, një figurë femërore dhe dy xhuxha. Një skulpturë e pazakontë shihet sipër kokës së figurës kryesore të Shivës, që është një "botil shumë i gjerë me një hulli të skalitur në mes të saj", që mund të interpretohet në mënyra të ndryshme si: simboli aum, linga ose një faltore e Shivës.
Imazhi i nikes i skalitur në murin jugor është një ansambël hyjnish të mbledhura rreth figurave qendrore të Shivës dhe Parvatit të paraqitur duke u martuar (ikona Kalyanasundara). Parvati duket duke qëndruar në të djathtë të Shivës, vendi i paracaktuar për nusen në martesën hindu. Skalitjet janë thelbësisht të dëmtuara; vetëm një e Shivës me katër duar shihet plotësisht ndërsa këmba e djathtë mungon. Shiva ka një kokore me një disk shkëlqyes të vendosur në të. Rripi i shenjtë shihet përgjatë kraharorit të tij. Parvati është skalitur si një figurë e përsosur me flokë të modeluar, të zbukurar me stoli dhe është veshur me një mantel të ngjitur për trupi. Ajo është paraqitur me një shprehje të druajtur dhe është përciell nga i ati i saj që e ka vendosur dorën e tij të djathtë në supin e saj. Megjithëse të dyja duartë janë dëmtuar, është supozuar se dora e saj e majtë është kapur me dorën e djathtë të Shivës si shenjë e lidhjes së shenjtë. Brahma është i ulur si prifti që celebron martesën. Vishnu është dëshmitar në martesë. Mena, nëna e Parvatit, qëndron pranë Vishnu-t. Zoti i hënës Chandra, shihet me një paruke dhe një gjysëm-hënë duke qëndruar pas Parvatit dhe duke mbajtur një enë rrethore me nektar për ceremoninë e martesës. Pak mbi imazhet kryesore, një grup hyjnishë, të diturish me mjekrra, apsarash (nimfa), Vidyadhara, Yakshi, Gandharva, Bhringi dhe ndihmës të tjerë mashkullorë dhe femërorë shihen të marrin pjesë në ceremoninë e martesës duke hedhur lule mbi çiftin hyjnor.
Yogishvara dhe Nataraja
Paneli në lindje të portikut verior paraqet Shivën në një posturë Yogike të quajtur Yogisvara, Mahayogi, Dharmaraja dhe Lakulish. Ngjashëm me një Buda, Shiva është në një gjendje të mjeruar vetëm me dy krahë të thyer. Shiva është i ulur në pozicionin yogik të zambakut (padmasana) mbi një zambak të mbajtur nga dy Nāga. Kurora e tij është skalitur me detaje zbukuruese nga një gjysëm-hënë, një lulkë e rrumbullakët mbrapa dhe kaçurrela që bien në të dy krahët e supeve. Fytyra e tij është e qetë në meditim, sytë e tij janë gjysëm të mbyllur. Ky imazh përfaqëson Shivën në vetëmohim të ulur mes maleve Himalaje pas vdekjes së gruas së tij të parë Sati (Dakshayani), që më vonë rilindi si Parvati. Ai është rrethuar bag hyjni në qiell dhe ndihmës poshtë. Gjithashtu shihet edhe një panjë me tre gjethe të hapura dhe një duke u hapur, ashtu si dhe një luledielli. Këto janë të shoqëruar nga dy ndihmësa. Figura të tjera të dalluara nga një studim i imazheve të thyera janë: Vishnu i hipur mbi Garuda-n në një gjethe panje; zoti i diellit, Surya i hipur mbi një kalë me shalë (të cilit i mungon koka); një shenjt me një ruzare; dy figura femërore në qiell me mantele deri te kofshët e tyre; një figurë pa fytyrë të hënës me një mbajtëse uji; tre figura identike mashkullore të shoqëruara nga dy femra; figura skeletore e një të dituri; Brahma (pa një krahë) i hipur mbi një mjellmë; dhe Indra i cili ka hipur mbi një elefant që mungon.
Sklitjet në panelin në niken perëndimore përballë Yogishvara-s portretizojnë Shivën si Nataraja duke kryer Tandava-n (kërcimin kozmik). Nikja është 4 m e gjerë, 3.4 m e lartë dhe është vendosur ulët në mur. Ai mban një kokore të mirë-dekoruar dhe paraqet një pozë kërcimi si dhe dhjetë krahë, por i pari djathtas dhe i treti majtas mungojnë. Krahu i parë i djathtë i mbetur mbahet përgjatë kraharorit dhe prek krahun e majtë, krahu i dytë i djathtë që shihet i dëmtuar me një pozë fluturimthi është i thyer te bërryli. Krahu i tretë është i dëmtuar gjithashtu te bërryli dhe i katërti është i thyer por supozohet se mbante një Khatvanga (kopan me kafkë). Krahët e majtë janë dëmtuar afër kyçeve. Dora e tretë është përthyer (por është e thyer) në drejtim të Parvatit që qëndron anash dhe dora e katërt është ngritur lartë. Kofsha e djathtë (e thyer) është e ngritur dhe këmba e majtë nuk shihet fare, byzylykët e rafinuar janë ruajtur në gjendje të mirë dhe një fund rreth belit është i lidhur me një rrip. Një figurin e gjatë e Parvatit qëndron në të majtë të Shivës, që është gjithashtu pjesërisht e thyer por mjaft e zbukuruar. Një figurin femërore fluturuese shihet mbrapa Parvatit. Figurat e tjera në reliev janë: Vishnu duke ngarë një Garuda; Indra duke ngarë elefantin e tij; Ganesha me kokë elefanti; Kartikeya; Bhringi; të ditur dhe ndihmësa.
Faltorja e shpellës kryesore
Faltorja qendrore është një qelë e veçuar katrore me hyrje në të secilin krahë. Çdo derë është e shoqëruar nga dy dvarapala (portierë). Linga, simboli i Shivës i bashkuar me Yoni-n, simboli i Parvatit simbolizojnë së bashku bashkimin suprem që adhurohet në faltore. Linga është vendosur në një platformë të ngritur sipër dyshemesë së faltores 1.8 m. Gjashtë shkallë të çojnë në këtë nivel nga niveli i dyshemesë. Lartësia e tetë dvarapala-ve varion nga 4.521-4.623 m. Të gjitha janë në një gjendje të dëmtuar përveç atyre në derën jugore të faltores. Statuja e derës jugore ka shumë veçori të pazakonta – kokore e pazakontë; një kafkë e madhe mbi ball; buzë të ndara me një dhëmbë të dalë; statuja të zbukuruara me një varse të vetme rruazash, vath, byzylykë të thjeshtë krahu të dyfishtë, byzylykë dore të trashë; një sup i djathtë i përkulur; një glob i mbajtur në nivelin e kërthizës; veshja është mbajtur në kofshën e djathtë nga dora e majtë dhe këmbët janë të pa forma.
Krahu lindor
Mjaftë oborre në lindje dhe në perëndim të shpellës kryesore janë të bllokuar, megjithatë është një oborr 17 m i gjerë i arritshëm duke hyrë nga pjesa lindore dhe duke ngjitur nëntë shkallë. Një tempull në murin jugor të oborrit paraqet një afresk të ruajtur mirë. Piedestali rrethor në oborr përballë faltores së Shivës anër skajit lindor, në terrenin e hapur thuhet se është vendqëndrimi i Nandi-t, mjeti transportues i Shivës. Në secilin krahë të shkallëve që të çojnë te tempulli i portikut të shpellës është një luan me krahë, ose leogriff, secili i ulur me një putër të ngritur. Portiku ka dhoma në çdo skaj dhe një faltore Linga mbrapa. Pesë shkallë të ulëta dhe një prag të çojnë në faltoren qendrore Linga që është 4.2 m e gjerë dhe 5 m e thellë dhe ka një rrugicë cirkumambulatore (rrugica Pradakshina) rreth saj. Mbrapa portikut, afër skajit lindor, është një statujë gjigande e një portieri me katër krahë dhe dy demonë-ndihmësa. Në skajin verior është një figurë në këmbë duke mbajtur një trident. Dora e tij e majtë qëndron në një figurë demoni pa fytyrë. Muri perëndimor paraqet Ashta-Matrika-t (tetë hyjnesha nënë), të shoqëruara nga Kartikeya dhe Ganesha, djemtë e Shivës. Disa nga Matrika-t janë paraqitur me fëmijë, por të gjitha të paraqitura me mjetin përkatës transportues (demi, mjellma, palloi, një Garuda, etj.) që i identifikon ato. Në skajin lindor të portikut është një tjetër kapelë me një brendësi të thjeshtë dhe një dysheme të fundosur. Në këtë kapelë pikon ujë.