cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Mbretërisë së Bashkuar
'' Kjo është një shtëpi e pambaruar që i përket një ish Ministri të punëve Publike, në pjesën e re të qytetit, që është e ndarë në dy ndërtesa relativisht të vogla. Kjo është një nga zonat që Sir Hodgson e ka kundërshtuar ashpër. Unë besoj që arsyet që e kanë bërë ketë zonë jo të preferueshme janë zbehur sepse kjo zonë po zhvillohet dhe ka pasur një lloj eksperiece në ndërtim përpara se Z. Saraci filloi të hapte themelet tre katër vjet përpara.
Ryan rekomandoi blerjen e kësaj pronë dhe e një trualli mbrapa saj, e njohur si trualli i Dibrës, i cili do të krijonte hapësire për një fushë tenisi si dhe Kancelarinë. Ky propozim provokoi një shkembim të gjatë letrash mes Durrësit dhe Londrës. Zyra e Punimeve besonte që Kancelaria duhej të ndërtohej mbi shtëpinë ekzituese, kështu që do të kursenin vend. Zyra e Punimeve e pranoi në princip skemën dhe ia kaloi Thesarit, duke i kërkuar siguri Ministrisë së Jashtme që Legata në Tiranë do të ishte e përhershme. Në gusht të vitit 1938 Ryan i shkruante Ministri të Jashtëm, Viscom Halifax që, pas 8 muajsh korrespondencë me Zyrën e Punimeve, ishte realizuar blerja e pronës dhe truallit të legatës se Re Britanike në Tiranë. Tre troje ishin blerë në mënyrë të tillë që të ishin në harmoni me planin rregullues të Tiranës se Re e cili vinte disa kushte përsa i përket hapësirave midis ndërtesave. Legjislacioni i ri i lejonte legatave të huaja të blinin troje të lira. Trualli në forme L ishte rreth 4000 m katror dhe hyrja kryesore ishte rreth 70 m nga qendra e bulevardit  Mbretit Zog. Kushtoi 6095 Paund. Ryan konkludon në letrën e tij :
Mia Martini
Ajo lindi në Bagnara Calabra (province e Kalabria, në jug të Italisë), por shpejt shkoi në Romë me motrën e saj (Loredana Bertè) dhe mikun e saj Renato Zero. Të dy pastaj u bënë këngëtarë të suksesshëm.
Marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Mbretërisë së Bashkuar
Puna në Legatën e re filloi në shkurt të vitit 1939, por u ndërpre për shkak të krizës që erdhi si rezultat i pushtimit Italian. Londra urdhëroi Ryan që të ndërpriste të gjitha punët në Legatën e re. Kontraktori, Z A.Motta ishte i shqetësuar se sa gjatë duhet të mbante në Shqipëri specialistët artizanalë që ai kishte sjellë nga Italia. Pushtimi i Italisë ngriti në mënyrë të pashmangshme shumë pyetje mbi të ardhmen e perfaqësisë Britanikë në Shqipëri. Kur Italianët morën përgjegjësinë mbi politikën së jashtme shqiptare, nuk kishte më nevojë për përfaqësi diplomatike në vend. Kishte një mendim që ndërtesa e legatës mund të përdorej në mënyrë të reduktuar si një Konsullate e Përgjithshme. Zyrtarët në Londër besonin që nqs ndërtesa duhej të braktisej Qeveria e Madhërise së Saj mund të merrte një çmim të arsyeshem për të nga Italianët. Ishte parashikuar që Legata do të lëvizte në Tiranë në verën e vitit 1939. Kështu që u vendos që Ministri të rrijë në Shqipëri, por si Konsull i Përgjithshëm, duke pasur parasysh situatën e krijuar.Gjithsesi Ryan e la Shqipërinë në qershor të vitit 1939.
Por puna në Legatë duhet të vazhdonte. Para se të ikte Ryan, vlerësoi punën e stafit të tij dhe në vecanti të dy anëtarëve të stafit lokal, 'një shqiptar nga Kosova dhe një Rus i lindur në Shqipëri''
Frederik Herbert Gamble u bë Konsull i Pergjithshëm pas largimit të Ryan. në korrik të vitit 1940 me kërkese të autoriteteve Italiane (Italianet në ketë kohë ishin në lufte) Viscount Halifax evakuoi Konsullatën e përgjithshme në Durrës dhe tranferoi gjithcka qeveritare apo private tek Shtëpia e Qeverisë Britanike. Z Motta i cili ka qenë inxhinieri përgjegjës për ndërtimet u bë mbikqyrësi i saj.
Mia Martini
Kënga më e suksesshëm e saj ka qenë "Piccolo Uomo", e cila u përkthye në disa gjuhë. Këngë tjera të suksesshme kanë qenë "Almeno tu nell'universo" dhe "Minuetto".
Karriera e saj përfundoi tragjikisht në vitin 1995 kur ajo u gjet e vdekur në rrethana misterioze në apartamentin e saj në Cardano al Campo pranë Milanos.
Marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Mbretërisë së Bashkuar
Gjatë luftës së dytë botërore një numër officerësh të Operacioneve Speciale Britanike erdhën me mission në Shqipërinë e pushtuar.Ato krijuan kontakte me grupet komuniste dhe jo komuniste të rezistencës dhe i ndihmuan në përpjekjet e tyre kundra okupatorëve gjermanë pas vitit 1943. Pas mbarimit të luftes me 10 nentor të vitit 1945, Britania njeh regjimin e ri shqiptar dhe vendos të krijoje përfaqësi diplomatike. Pavarësisht se një përfaqësues u nominua ai nuk e mori kurrë postin e tij. Interesi i shqiptarëve ndaj britanisë dukej se kishte ndryshuar. Ndaj Misionit ushtarak Britanik i cili ishte pritur me shumë entuziazëm në Mars të vitit 1945,u vunë shumë kufizime mbi punën dhe lëvizjet e tyre.
Nje mision i varreve të luftës që kërko nte eshtrat e ushtarëve britanikë të vrare gjatë luftës iu kerkua të largohej. një zyrtari britanik i cili për një periudhe të konsiderushme kishte dheNë një eksperiece të cmuar partizaneve, iu refuzua viza. Misioni u terhoq në prill të vitit 1946. Megjithëse nuk është shumë qartë dokumentuar, mendohet që misioni të ketë qenë tek vila saraci, por legata nuk u bë kurrë aty. Me pas kjo vilë u shtetëzua nga shteti shqiptar si vila nr 30.
Diskutimet për një ri vendosje të marrdhënieve diplomatike morrën fund përfundimisht pas incidentit të kanalit të Korfuzit. Në maj të vitit 1946 Shqiptaret hapin zjarr ndaj dy luftanijeve Britanike dhe në tetor të vitit 1946 dy destrojerë britanikë u dëmtuan nga minat ku humbën jetën 44 marinarë. Britania fitoi demshpërblimet në Gjyqin Ndërkombëtar të Hagës. Shqipëria refuzoi të njihte të drejtën e gjykimit. në përgjigje të kësaj Britania refuzoi kthimin e arit shqiptar i mbajtur që në kohën e luftës nga komisioni i arit. Kur Misioni Ushtarak Britanik e la vendin, pronat i mori Misioni Ushtarek Amerikan nën kujdes, pavarësisht se Francezët e kishin marrë përsipër më përpara këtë gjë. Amerikanët ikën në fund të vitit 1946, dhe iu kërkua Francës të kujdesej për këto prona.
Në vitin 1981 Qeveria Britanike I propozoi Qeverisë Shqiptare rivendosjen e marrdhënieve diplomatike pa pritur një resolute për cështjen, por autoritetet komuniste shqiptare nuk e pranuan. Oferta ngeli e hapur dhe Mbretëria e bashkuar vazhdoi të ofronte bisedime pa kushte. Në Mars të vitit 1985, në Paris, u zhvilluan bisedime për arin shqiptar, por që u nderprenë nga vdekja e E.Hoxhes dhe nuk rifilluan me.
Marrdhëniet diplomatike me në fund u vendosën më 29 maj 1991. Në Londër u vendos që marrëdheniet me Tiranën duhet të mbaheshin nga Roma, sepse interesat Britanike atehere nuk ishin aq sa të justifikohej një mision resident. Sir Stephen Egerton, Ambasadori Britanik në Romë, u bë Ambassador jo rezident për Shqipërinë. Egerton paraqiti letrat kredenciale me 20 qershor, rreth një muaj para se të largohej nga Roma. Sir Patrick Fairweather e zëvendësoi atë në korrik të po atij viti. Marrja e pRezidencës se Keshillit Europian nga Britania në vitin 1992 krijoi kërkesa të reja dhe Zyra e Jashtme vendosi të pranonte ofertën e Francezëve që të ndanin një pronë në Tiranë. Ambasadori do të qendronte në Rome por një perfaqsues do të rrinte në Tiranë. Z John Duncan arriti në Tiranë me 4 korrik dhe hapi me 7 korrik ate që u quajt Zyra e Perfaqesise Britanike në Tiranë. një vit më vonë z. Stephen Nash zevendesoi z. Duncan.
Në ketë kohë ceshtja e arit dhe e gjyqit nderkombetar ishte zgjidhur me bisedime dypaleshe. Nje memorandum mirëkuptimi u firmos në Rome në maj të vitit 1992. Nje deklarate e perbashket u formulua nga palet :
''Delegacionet Britanike dhe ato Shqiptare u takuan në Rome me 8 maj për të diskutuar mbi ceshtjet bilaterale dhe vendosen të nenshkruajNë një memorandum mirëkuptimi ku Qeveria Britanike vendos ti japi Shqipërise 1574 Kg ar.
Ato gjithashtu shprehën kenaqesinë që ky memorandum u arrit në një atmosfere mirëkuptimi. Ato e shikojnë ketë memorandum si fillimi i një ere të re dhe pozitive të marrdhenieve dypaleshe.
Te dy palet shprehën keqardhjen për incidentin e Kanalit të Korfuzit në 22 tetor të vitit 1946. Ato konfirmojnë se të gjitha kërkesat financiare të Qeverisë Britanike dhe të gjithe problemet që kishin të bëjnë me incidentin e Kanalit të Korfuzit janë zgjidhur nga të dyja palet.''
Në fillim të vitit 1995 stafi i Ambasades lëvizi nga ambjentet e Ambasades Franceze dhe u vendos në një ndërtese në rrugen Vaso Pasha. Kjo ishte një lëvizje e perkohshme dhe prandaj u mor me qera për 6 muaj. Ky akomodim linte shumë për të deshiruar. Nje gazetar Britanik e përshkruante pa e ekzagjeruar:'' pese dhoma në një rrugice me balte, ku Ambasadori pret të ftuarit. Zyrat janë shumë të papershtatshme për punë dhe intervistat për vizat bëhen në recepsion.
Në shkurt të vitit 1996 Andrew Tesoriere u bë perfaqsuesi i zyres. Gjatë gjithe kesaj kohë zyrtaret Britanike ishin në bisedime të njepasnjëshme me autoritetet shqiptare për ceshtjen e rikthimit të pronave të Qeverisë se Madhërise së Saj të para luftes. Si shumë shqiptar, Britania kërkonte rikthimin e pronave të konfiskuara nga rregjimi i Hoxhes. Dokumentet e arkivuara konfirmuan blerjen e Viles Saraçi. Vila 30 ishte vila që ishte blere nga Britania si ndërtese edhe si truall e cila vazhdonte deri atje ku sot ndodhet Pallati i Kongreseve Por Vila 30 ishte shumë e madhe nga shtesat që i ishin bërë në vite si dhe ishte enjohur si vile pritje e Qeverisë Shqiptare, për keto arsye ishte e vështirë për Britaninë që të benin restaurimin e kesaj vile. Sido qofte vila ishte shumë e madhe për nevojat e perfaqesise dhe u konkludua se një ndërtese tjetër duhet të gjehej që të kompensonte Vilen 30
Në shkurt të vitit 1993 Konsulli i Nderit i komunikoi Zyres se Jashtme Britanike qe Qeveria Shqiptare ishte e gatshme ti vinte në dispozicion falas një ndërtese për Ambasaden në Tiranë në kompensim të pronave të konfiskuara gjatë rregjimit komunist. Kjo oferte ishte në perputhje me memorandumin e mirëkuptimit që u nenshkrua një vit me pare. Madje Presidenti Berisha ofroi edhe një nga vilat e Hoxhës në korrik të vitit 1992.
Oferta e parë që u konsiderua nga Qeveria Shqiptare ishte Vila 6, megjithese kishte pasur edhe sugjerime të tjera. Nga fundi i vitit 1994 Qeveria Shqiptare propozoi Vilen 6 si kompensim për Vilen 30. Vila 6 në ate kohë perdorej nga Misioni I Monitorimit të Komunetit Europian, të cilet qendruan aty deri në veren e viti 1995. Gjithsesi në fund të vitit 1995 dolen perseri probleme. një person fitoi gjyqin si bashkpronar i viles 6. Gjykata e Apelit e hodhi poshte ketë vendim me 15 shkurt të vitit 1996, dhe la si pronar të vetem Qeverinë Shqiptare. Ky vendim i gjyqit si dhe zgjidhja e pronave të Ambasades tregoi se tashme ishin konsoliduar marrdhënie serioze.
Në 21 shkurt të viti 1996 z.Andrew Tesoriere u bë Ambasadori i parë resident në Shqipëri. Vila 6 u bë pronë e Qeverisë Britanike dhe në vend që të bëhej Ambasade ju la OSBE' s me qera për një vit deri në maj të vitit 1998. Vila u konsiderua si shumë e madhe për një Ambasade, megjithese kishte ide për ta bërë një kompleks banesash dhe zyrash. Gjatë kohes se negociatave dhe procedimeve ligjore, opsione të tjera kërkoheshin. Në janar Titullari i Misionit i tha Londrës se opsioni i viles 6 ndoshta nuk do të materializohej kurre.
Në kemi gjetur një vilë relativisht të përshtatshme në rrugën e ambasadave (rruga Skenderbej). Kjo quhej Vila Pali, një pronë e Albert Palit. Vila Pali u bë ndërtesa e Ambasades rreth dhjete muaj më vonë pas nenshkrimit të marrveshjeve perkatese.
Ngjarjet e viti 1997 në Shqipëri vonuan një vendim për të ardhmen e Ambasades. Në mars të vitit 1997 Ambasada evakuoi rreth 150 shtetas Britanike, Irlandez dhe të kombësive të tjera nëpërmjet Durresit.
Ambasada humbi mjetet e transportit që iu grabiten me arme nga banda të armatosura gjatë evakuimit. Dy shtetas Britanikë dhe dy nga stafi lokal i Ambasadës u detyruan të evakuoheshin për në një luftanije Italiane, pasi turma e njerzve të zemëruar dhe të armatosur nuk i lanë të dilnin në platformën e portit. Pas përfundimit të evakuimit Ambasadori u kthye në Tiranë i raportoi Londrës se ai dhe njerezit e tij kishin ngelur të ngujuar në bodrumin e Ambasadës.
Advanced Airborne National Command Post
Advanced Airborne National Command Post ose shkurtë AABNCP, është pjesë speciale e flotës ushtarake amerikane që në rast lufte janë në gjendje të marrin nën kontroll qendrën e sistemit komanduese kombëtarë apo të këshillit të udhëheqjes shtetërore. Marrja e komandës bëhet më qëllim të rritjes së sigurisë së qendrave komanduese tokësore të ekspozuara sulmeve. Kështu arrihet që të sigurohet shkalla më e lartë e sigurisë së udhëheqjes shtetërore. Këta aeroplanë janë të pajisura me dhoma qëndrimi e konferencave për deri 60 persona. Po ashtu këta aeroplanë janë të pajisur me sisteme komunikimi nga largësia, sisteme me mbrojtje të përforcuar ndaj pengesave edhe elektromagnetik. Po ashtu këto sisteme rezistojnë edhe rrezatimet e lëshuar nga centralet bërthamore, ashtu që të sigurohet mbajtja e lidhjeve me të gjithat qendrat komanduese ushtarake në tokë.
Marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Mbretërisë së Bashkuar
''Në jemi të bllokuar prej dy javesh. Linja ndërkombëtare punon. Ne kemi edhe paisje për komunikim satelitor''
Kur Ambasadori u largua në korrik të vitit 1998, ai tha se shpresonte që deri në fund të vitit, Ambasada që ai e quante Hirushja, do të vendosej në Vilen 6 ose kjo vile do të shitej dhe një tjetër me e përshtatshme do të blihej. Por gjerat po lëviznin ngadale.
Në fillim të vitit 2000 u mor vendimi që të mos përdorej Vila 6 sepse ishte shumë e madhe dhe në gjendje jo të mirë. Rikonstruksioni ishte jo praktik dhe financiarisht i pajustifikueshem. Ndersa vila Pali në të cilën ishin bërë nderhyrje të vogla mund të zgjerohej duke e kthyer kështu një një ndërtese moderne. Kontrata e qerasë së Viles 6 me OSBE vazhdoi, pavarësisht se autoritetet nuk kishin ndërmend ta mbanin gjatë ketë pronë.
Në shkurt të vitit 2000 një marrëveshje u nenshkrua për zgjerimin e viles Pali. Ky zgjerim është ai që ka ambasada sot. Puna për të filloi në korrik të vitit 2001 dhe mbaroi në vjeshtën e vitit 2002. Zgjerimi formon një L me ndërtesen ekzistuese; nëntë zyra të reja i janë shtuar atyre tetë ekzitueseve. Ambasada me zgjerimin e saj është rreth tre here sa c'ishte Vila Pali. Ndërtimi i saj u mor persiper nga kompania Britanike Orostream, dhe përfshin infrastrukturen e teknologjise informative si edhe ngrohjen qendrore.
Por loja e vilave nuk ka të mbaruar. Vila 6 që ishte dhënë për të kompensuar Vilën 30 do të nderrohet tani me Vilën 55 prona ngjitur me Vilen Pali. Në maj të vitit 2002 një memorandum mirëkuptimi u nenshkrua nga Ministri i Jashtem Britanik Jack Straw dhe ajo Shqiptare Znj. Arta Dade për shkembimin e Viles 6 me ate 55.
Vila 55 për të cilen (si rallë herë) nuk ka asnjë pretendim pronësie i është njohur plotesisht shtetit shqiptar, dhe ka qenë Ambasada e Republikes Demokratike Popullore të Korese ( Korea e Veriut) gjatë viteve të komunizmit dhe me pas i ishte dhënë përfaqësuesit të Lidhjes Demokratike të Kosoves, që është quajtur edhe Zyra e Republikës së Kosovës.
Shtegtim pulëbardhe
Shtegtim pulëbardhe poezi, Autore: Alma Papamihali. Botuesi: Toena. Faqet e librit 100.
Marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Mbretërisë së Bashkuar
Kjo vilë do të përdoret si residencë për Ambasadorin dhe për herë të parë do të kemi të gjitha ndërtesat e Ambasadës në të njëjtin vend.
Shtegtim pulëbardhe
Alma Papamihali me poezitë e saj na vjen me një prurje mjaft cilësore. Komunikimi i autores vjen i realizuar artistikisht mes impulseve të brendshme dhe detajeve, reflekseve të së përditshme. Poezia e saj rrjedh lirshëm, duke na dhuruar kënaqësi dhe qetësi. ndaj ngjitem lart, ndaj fluturoj në pupël reje jam shndërruar, nëse ky qiell mbi det s’do flinte, i imi mall, do ish harruar…
Dübendorf
Dübendorf është qytet në distriktin Uster në kantoni Zürich në Zvicër.
La Pobla Llarga
La Pobla Llarga është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Ribera Alta, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. La Pobla Llarga ka 4420 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 10.1 km2.
Surja en-Nebe`ë
Suretu “En-Nebe’ë” ose “Amme” është kaptinë mekase, ka gjithsej 40 ajete dhe ka zbritur pas kaptinës l-Mearix. Në radhitjen e Kur'anit mban numrin rendor 78.
Emërtimi i kësaj sureje
Kjo sure është emërtuar me këtë emrin “En-Nebe’ë”, sepse në të bëhet fjalë për një lajm shumë të rëndësishëm, e ai është momenti i kataklizmës - Kiameti dhe ringjallja.
Lidhshmëria
Si në mes çdo kaptine të Kur’anit që ekziston lidhmëria kuptimore, poashtu shohim se edhe në mes sures “En-Nebe’ë” dhe asaj paraprake “El-Murselat” ekziston një lidhmëri e mrekullueshme kuptimore, po edhe tematike.
Kaptina “El-Murselat” fillon me betimet e Allahut:
Fundi i ajetit: “…s’ka dyshim se ajo që premtoheni (Dita e Gjykimit) gjithsesi ka për të ndodhur ” është përgjigje e betimeve të mëparshme të Allahut, se ajo ditë të cilën ju, mohues, po e përgënjeshtroni, patjetër do të vijë dhe do të jetë një realitet. Për t’ua sqaruar edhe më afër këtë realitet se si do të ndodhë, Allahu xh. sh. vazhdon më tutje të përmendë shenjat e kësaj ndodhie të madhe, në ajetet vijuese :
Duke u nisur nga tërë kjo, është plotësisht e arsyeshme dhe e logjikshme që kaptina që do të pasonte, në këtë rast ajo “En Nebe’ë”, të sqaronte se ç’është vërtet Dita e Gjykimit.
Nëse ndalemi dhe analizojmë ajetet 12-14 të kaptinës “El-Murselatë” :
Ndërsa, sa herë që në Kur’an është përdorur kjo fjalë në trajtën e kohës së ardhme “Ve ma judrike”, atëherë ajo gjë nuk është sqaruar dhe ka mbetur enigmë ose një sekret prej sekreteve të Allahut.
Kaptina “Amme” ka lidhmëri tjetër stilistike në ajete me suren paraprake “El-Murselat”, siç e shohim edhe nga ajetet në vijim. P.sh. në suren “El-Murselat” ajetet 25-26, thuhet: “A nuk e bëmë Ne tokën që në gjirin e vet mban, të gjallë e të vdekur”, kurse në suren “En-Nebe’ë” ajeti 6, thuhet : “A nuk e bëmë Ne tokën të përshtatshme (për jetë)”.
Përmbajtje e shkurtër e kësaj kaptine
Përgjithësisht, tematika e kësaj kaptine rikonfirmon besimin në ringjalljen pas vdekjes, që e kontestonin idhujtarët. Për ta përforcuar faktin se Kiameti vërtet dhe patjetër do të ndodhë, Allahu xh. sh. sjell argumente të pakontestueshme të fuqisë së Tij absolute, kur thuajse në formë pyetjeje sikur u drejtohet mohuesve të kësaj dite: Si nuk besoni në ringjalljen kur:
I Gjithëfuqishmi pas këtyre pyetjeve varg, që dëshmojnë në të njëjtën kohë se Ai është krijues, ricek ringjalljen dhe ditën e caktuar (Jevmul Fasl), ditën kur i fryhet Surit dhe kur çdo krijesë do të dalë para Madhërisë së Tij për të dhënë llogari.
Më pas në vazhdim të kësaj kaptine flitet për Xhehennemin si vendstrehim dhe vendqëndrim i pabesimtarëve, përshkruhen vuajtjet dhe mundimet që do t’i përjetojnë ata që mohuan urdhrat e Allahut, kurse në vazhdim flitet edhe për besimtarët e devotshëm, për të mirat dhe kënaqësitë që janë përgatitur për ta në Xhennet.
Kjo kaptinë përfundon me një skenë të tmerrshme e të llahtarshme të asaj dite të vështirë, kur femohuesit më tepër do të dëshironin të ishin pluhur (dhe), sesa të japin llogari për të gjitha ligësitë dhe të paudhat që punuan gjatë jetës së kësaj bote.
Komentim
Idhujtarët kurejshitë, të ballafaquar me një realitet krejtësisht të ri me paraqitjen e Muhamedit a.s., si i dërguar i Allahut, me një fe që për ta ishte risi, nga e cila shihnin rrezikun e zhvlerësimit të fesë së tyre pagane, stërgjyshore, nuk mund të imagjinonin se një njeri i rëndomtë e i thjeshtë nga mesi i tyre të mund të ishte i zgjedhur prej Allahut si i dërguar. Madje, ata kurrsesi të bindeshin se predikimet e Muhammedit a.s. për ringjalljen dhe jetën pas vdekjes, mund të ishin të vërteta, aq më parë kur kishin bindjen e paluhatshme se vetëm koha mund t’i shkatërronte, ashtu siç na i përshkruan edhe Kur’ani :
dhe në ajetin tjetër:
Mu për këtë arsye Allahu xh.sh. si kundërpërgjigje ndaj pohimeve të tyre të mësipërme, për t’ua bërë të qartë se vdekja do t’i mbërrijë dhe se do të ringjallen zbriti këtë sure, e cila flet për lajmin e madh, për lajmin tronditës e të llahtarshëm të Ditës së Gjykimit.
Fjala “Nebe’ë”, edhe pse mund të përkthehet me fjalën “lajm”, ka një domethënie shumë më të gjerë, sepse nuk është fjala vetëm për një lajm të rëndomtë, por për një ngjarje të madhe, një ndodhi tronditëse, për një kumt të jashtëzakonshëm, pra fjala është për ringjalljen dhe Ditën e Gjykimit.
Në lidhje me natyrën e lajmit të madh e të rëndësishëm, të gjithë dijetarët pajtohen se ky lajm është “Ringjallja”, “Jeta pas vdekjes” ose “Dita e Gjykimit”. Këtë mendim e ndajnë mufessirët më të mëdhenj me në krye Taberiun, Vahidiun, Bejdaviun, Nesefiun, dhe shumë të tjerë, kurse Muxhahidi, Abdurrezak San’ani, Mukatili dhe Ferrau, mendojnë se fjala “Lajm i madh” ka të bëjë me vetë Kur’anin, i cili bart në vete lajme të jashtëzakonshme. Kur’ani është lajm i madh, sepse, sipas këtyre dijetarëve, idhujtarët e cilësuan atë si magji, poezi etj.
Është shumë e qartë se ata që kishin mospajtime mendimesh sa i përket këtij lajmi të madh, janë idhujtarët mekas, po edhe grupet e ndryshme të të krishterëve dhe të çifutëve. Përderisa idhujtarët mohonin kategorikisht jetën pas vdekjes, sepse mendonin se jetojnë e vdesin dhe nuk i shkatërron asgjë tjetër përveç kohës, grupet e ndryshme të Ehli Kitabit, mendonin se do të ketë vetëm ringjallje shpirtërore, por jo edhe fizike.
Prandaj si kundërpërgjigje ndaj këtyre kundërthënieve të palogjikshme të tyre, Allahu sjell kërcënimin e Tij hyjnor në ajetet 4 dhe 5 të po kësaj kaptine:
Tefsirologët më eminentë gjatë komentimit të këtyre dy ajeteve, thonë se pjesëza “kel-la”, paraqet një kërcënim të hapur ndaj atyre që mohojnë ringjalljen dhe nuk besojnë në fuqinë e Allahut.
Madhështia e mrekullisë stilistike kuranore ripërsëritet në ajetin 5, ku ripërsëritet kërcënimi, por tash edhe më fuqishëm dhe më ashpër:
Disa të tjerë mendojnë se ajeti i 4-t:
Dijetari i mirënjohur bashkëkohor, Sha’raviu, në lidhje me ajetin e 4-të:
Do të thotë aty për aty njeriu kalon në një dimension të ri të jetës. Besimtarët e vërtetë, të qetë dhe me një prehje shpirtërore presin shpërblimin e merituar gjatë jetës në Berzah, kurse pabesimtarët do t’i kaplojë tmerri e llahtari, sepse iluzionet e tyre se pas vdekjes më nuk do të ketë as jetë e as ringjallje, do të shemben ashtu siç shembet kështjella prej rërës. Të dyja grupet do ta shohim me sytë e tyre këtë realitet, i cili tashmë është bërë “ajnul jekiin- pamje e sigurt”, që më parë në jetën e kësaj bote për ta ishte vetëm “Ilmul jekiin-dije e sigurt”, kurse ajeti i pestë: “Dhe, gjithsesi (bindshëm) do ta kuptojnë (se ringjallja dhe Dita e Gjykimit janë realitet)“
flet për momentin kur pabesimtarët pas dhënies së llogarisë, do të hidhen në zjarrin e Xhehennemit, dhe do ta kuptojnë bindshën edhe një herë se ishin në një humbje të vërtetë, dhe tash i pret përjetimi fizik i dënimit që do ta shijojnë, dhe kjo tashmë është “hakkul jekiin-e vërtetë e sigurtë” një realitet përjetues me të gjitha gjymtyrët”.
Në vazhdim të kaptinës, i Lartmadhërishmi, për t’i bindur të gjithë ata që mohojnë momentin e kataklizmës dhe ringjalljen, d.t.th. “Lajmin e madh” për të cilin kanë mendime të ndryshme kundërthënëse, ua rikujton dhuntitë e Tij për njerëzimin. Të gjitha këto të mira të panumërta, dëshmojnë qartë se pabesimtarët–mohuesit janë në humbje të madhe, përderisa nuk besojnë se të gjitha këto argumente flasin për një të vërtetë të madhe që do të ndodhë.
Karakteristikë e veçantë e këtyre ajeteve që jemi duke i komentuar, është se ato flasin për argumente të ndjeshme e të prekshme, argumente lëndore, me të cilat ndërlidhet jeta jonë e përditshme. Këto ajete janë një shëti e shkurtër në këtë ekzistencë me pamje e tablo të ndryshme; janë ajete të cilat në formë pyetjesh flasin, dëftojnë dhe në të njëjtën kohë argumentojnë ; janë ajete që zgjojnë ndërgjegjen dhe zemrën e fjetur nga intrigat e shejtanit ; janë ajete që rikthejnë freskinë në arsyen e njerëzve që të kuptojnë se kush janë ata në të vërtetë, përse janë në këtë botë, përse jetojnë, përse duhet të vdesin? etj…
Toka si një ndër nëntë planetët e sistemit tonë diellor, megjithëse shumë e vogël, në krahasim me planetët e tjerë në këtë gjithësi, prapëseprapë është më e dashura dhe më tërheqësja për ne. A thua përse ? Ç’rëndësi ka ajo për ne?
Përgjigja e vetme është se toka është “nëna, shtëpia dhe foleja jonë”. Nga elementet e kësaj toke u krijuam, në këtë tokë u lindëm, në të do të vdesim dhe po nga kjo tokë do të ringjallemi përsëri, siç thotë i Plotfuqishmi Allah në Librin e Tij të shenjtë:
Në këtë tokë filloi jetën e vet raca njerëzore, në këtë tokë Allahu xh.sh. dërgoi shpalljet hyjnore nëpërmjet të dërguarve të Tij besnikë. Në të, për herë të parë ra në sexhde balli i njeriut-Ademi a.s., dhe, në të, do të jehojë deri në momentet e fundit të kësaj ekzistence–fjala “Allahu ekber, la ilahe il-lall-llah–Allahu është më i Madhi, s’ka zot përveç Allahut”, sepse ky është Vullneti i Krijuesit tonë, i Lartësuar dhe i zhveshur qoftë nga çdo e metë.
Dihet se pozita e volitshme e tokës në radhitjen planetare në kuadër të sistemit diellor ka bërë që ajo vërtet të jetë e përshtatshme për jetesë. Nuk është as shumë afër diellit në mënyrë që në të të mbretërojnë temperatura të larta tropike, të cilat do ta bënin avullimin e ujit nëpër oqeane me se do të pamundësohej jeta në të, po nuk është as fort larg tij në mënyrë që nga temperaturat e ulëta, toka dhe oqeanet të shndërroheshin në akullnaja në të cilat kushte, jeta do të ishte prapë e pamundshme. Por deshi i Madhi Zot që toka të jetë në pjerrtësinë vertikale prej 23,5 shkallësh, e cila i mundëson jetën dhe gjallërinë e një bote të tërë organike dhe inorganike, një bote dhe një natyre të shumëllojshme të florës dhe faunës, të cilën mund ta hasim në çdo hap në këtë tokë.
Pastaj Allahu xh.sh. thotë :
A thua ç‘synohet me këtë ajet? Përse Allahu xh.sh. na sjell si shembull kodrat ? Ç’rëndësi kanë ato për ne dhe përgjithësisht për tokën si planet?
Tash, vetëm tash vonë, në këtë shekull, pasi njeriu arriti lartësitë qiellore me anën e fluturakeve të ndryshme, raketave e satelitëve, arriti të fotografojë dhe të studiojë formën dhe relievin e vërtetë të tokës. U vërtetua me saktësi e vërteta e madhe kuranore edhe nga profesorët më eminentë të gjeologjisë, se kodrat vërtet janë një element përforcues dhe ekuilibrues në tokë. Ata vërtetë u impresionuan nga këto të dhëna kuranore që para 14 shekujsh.
Të shohim se ç‘thotë Allahu xh.sh. për kodrat :
Këto ajete, e të tilla në Kur’an ka të shumtë, japin të kuptojnë se një prej mrekullive të Allahut në këtë tokë, janë edhe kodrat dhe ndërtimet e tyre të jashtme e të brendshme.
Meqë shkenca tash vërtetoi se pothuaj në të njëjtën masë sa jashtë secila kodër ka rrënjët dhe bazamentin e vet mbështetës nën dhe, del se fjalët e Allahut vërtet janë një mrekulli e përjetshme. A thua deri para pak kohësh, ka mundur kush të përfytyronte se kodrat e mëdha që i shohim në formë gungash dhe në forma të tjera mbi sipërfaqen e tokës, kanë pothuajse të njejtën shtrirje në brendinë e tokës, të cilën shkencëtarët e quajnë rrënjë, kurse Kur’ani e quan shtyllë-bazament. Vetë Allahu xh.sh. në mënyrë shumë të thjeshtë e praktike u sjell njerëzve argumente nga gjërat që janë në kontakt me të çdo ditë. Fjala “veted-evtad” do të thotë kunja-shtylla apo bazamanet qendror mbi të cilin ngrihet tenda (çadra), në mënyrë që të kuptohet më lehtë nga njerëzit se edhe kodrat e kanë rolin e tyre ekuilibrues dhe të baraspeshimit për tokën, qofshin ato kodra kontinentale apo oqeanike.
Allahu xh.sh. dëshiroi që në rregullin e gjithmbarshëm të gjithësisë të mos ketë mangësi dhe disharmoni, dëshiroi që kjo gjithësi të jetë e denjë për Madhështinë, Forcën dhe Kreativitetin e Krijuesit. Ky është një manifestim i hapët i fuqisë absolute të Allahut xh.sh., në ligjet e kësaj ekzistence. Një manifestim i tillë i kësaj fuqie është edhe krijimi në çifte i çdo gjëje, përveç melaikeve në këtë Univers.
Po të marrim shembull edhe thërrmijën më të vogël të atomit, si gjënë më të imtë në këtë gjithësi, të cilën tash për tash e njohim, do të shohim se brenda vetë kësaj thërrmije atomike ekzistojnë protonet dhe neutronet, pozitive e negative, të cilat së bashku formojnë tërësinë e atomit. Po i njëjti proces manifestohet në botën organike dhe atë inorganike, kurse krijimi i njeriut në çifte është një prej mrekullive të përkryera të Allahut, i Cili bëri që sipas “Ligjit të Shkaqeve”, kontaktit intim midis burrit e gruas, me lejen dhe dëshirën e Tij, nga një bashkim i spermatozoideve të mashkullit me farën ë gruas, të lind një fryt i ri njerëzor, fryt që deri në formësimin e plotë dhe daljen në këtë botë kalon nëpër etapa të ndryshme të cilat Kur’ani i ka përshkruar me një përpikëri të paparë si p.sh. në kaptinën “El-Mu’minun” :
Dihet se gjumi është një nevojë e domosdoshme për të gjitha qeniet e gjalla. Nëse ndonjë njeri a krijesë privohet apo pengohet për gjumë, nuk mund të përballojë dot ritmin e pandalshëm të jetës.
Gjumi a të fjeturit është përmendur disa herë në Kur’an, në mënyrë që të vihemi në dijeni se ai është argument dhe shenjë nga Allahu xh.sh. Fjala “subata”–“sebtun” në gjuhën arabe d.t.th. shkëputje, vdekje, ndërprerje nga aktivitetet e ditës (jetës), për një kohë të caktuar, në mënyrë që qelizat tona trupore të kenë kohë të mjaftueshme për rifreskim.
Me këto kuptime ka ardhur në disa vende në Kur’an si:
Dihet se gjumi është edhe një vdekje e vogël, e cila mund të krahasohet me të ashtuquajturën “vdekje klinike” për se edhe i Gjithëmëshirshmi na njofton, kur thotë :
dhe:
Shikuar nga këndvështrimi shkencor, shkencëtarët ende nuk kanë arritur të deshifrojnë saktësisht fshehtësinë hyjnore të gjumit, por në bazë të shumë eksperimenteve në laboratoriume shkencore, gjumin e kanë ndarë në 5 etapa:
Kjo etapë e gjumit përfshinë 25 % të gjumit.
Me një fjalë, gjumi është dhunti e Allahut për njeriun, që ai të ç’lodhet fizikisht po edhe shpirtërisht nga vështirësitë e jetës.
S’ka dyshim se nga shenjat e mëdha të Allahut në këtë tokë janë dita dhe nata. Pas një dite të kaluar në punët e zakonshme, është shumë e natyrshme që njeriu të lodhet, kështu që trupi dhe mendja e tij kanë nevojë për çlodhje. Nata e ka këtë cilësi, të cilën Allahu xh.sh. e krahason me mbulesë (libas), ku njeriu merr pjesën e merituar të pushimit dhe freskimit për të vazhduar punën e tij qysh me agimin e parë të mëngjesit.
Këtu duhet theksuar se, nëse njeriu në këtë botë punon e vepron sipas programit të përkryer hyjnor, vërtet do ta shijojë ëmbëlsinë e jetës, pushimin e natës dhe gjallërinë e ditës.
Besimtari i vërtetë qysh para lindjes së diellit zgjohet nga gjumi, falënderon Allahun i Cili e ringjalli nga vdekja e vogël (gjumi), ashtu siç ka vepruar gjithmonë i Dërguari i Allahut, kur thoshte: “Falënderimi i qoftë Allahut, i Cili na ngjalli pasi në bëri të vdekur (në gjumë) dhe vetëm tek Ai është ringjallja” (Transmetojnë Buhariu dhe Tirmidhiu).
Ky është sistemi i përkryer i orarit të jetës së njeriut në këtë tokë, të cilën Allahu e bëri të përshtatshme e komode për jetë, me të gjitha predispozitat dhe kushte e nevojshme.
Dhe, me gjithë këto fakte e argumente, ka ende të tillë që nuk besojnë Allahun e as ringjalljen, veçse mrekullitë dhe argumentet e Allahut për t’i bindur mohuesit nuk kanë të sosur…
Në Kur’an ka ajete të shumta të cilat vazhdimisht provokojnë mendjen njerëzore, duke e nxitur atë që këto argumente të panumërta të Allahut në këtë ekzistencë, t’i studiojë në mënyrë serioze e shkencore, sepse fjala e Allahut xh.sh. kurrsesi nuk mund të vijë në kundërshtim me të vërtetat e mirëfillta shkencore.
Nëse e analizojmë vetëm pak ajetin 53 të kaptinës Fussilet:
Të gjithë komentatorët e Kur’anit, pa dallim, janë të mendimit se fjala “shtatëshe e fortë“ simbolizon shtatë palë qiej, do të thotë qiellin, të cilin Allahu xh.sh. e ka ngritur-ndërtuar mbi ne sikur të ishtë ndonjë pullaz-ombrellë. Ai në Kur’an thotë:
Fjala qiell më të gjitha derivatet dhe format e saj në Kur’an është përmendur 298 herë. Në Kur’an fjala qiell me këto sinonime të shtatëshit ka ardhur edhe në disa vende të tjera, si p.sh. :
Sa i përket ajetit në fjalë “Ne kemi ndërtuar mbi ju një shtatëshe të fortë”, ne vetëm mund të supozojmë se këta shtatë qiej mund të jenë shtatë tufa galaktike të sistemit tonë diellor, ose mund të kenë ndonjë lidhje të afërt me sistemin tonë diellor. Ne banorët e tokës bëjmë pjesë në galaktikën “Rruga e Qumështit” e cila ka lidhje të ngushtë me disa galaktika të tjera, si M-31, VIRGO, pastaj me tufën galaktike të ANDROMEDËS, etj.
Supozohet se në këtë gjithësi mund të ketë përafërsisht mbi 100 miliardë galaktika dhe secila përbëhet përafërsisht nga 100 miliardë yje. Në çdo galaktikë ka ndoshta edhe po aq planetë sa edhe yje, që me numrin e shifrave do të thotë : 1011 x 1011 = 1022 ose 10 miliardë bilionë yje dhe planetë.
Vetëm galaktika jonë “Rruga e Qumështit” supozohet të ketë mbi 200 miliardë yje madhësish të ndryshme, lëvizja e të cilëve karakterizohet për një elegancë dhe graciozitet të mrekullueshëm.
Mirëpo se çfarë ka synuar në të vërtetë Allahu xh.sh., me fjalët “shtatëshe të fortë”, ne nuk mund ta dimë dhe kjo mbetet në dijen absolute të Allahut xh.sh.
Allahu xh.sh. e bëri jetën në tokë të përshtatshme, sepse parapërgatiti të gjitha kushtet e nevojshme e të domosdoshme për një gjë të tillë. Padyshim, Dielli si ylli qendror i sistemit tonë diellor, është burim i energjisë dhe pa dritën e nxehtësinë e tij, jeta në tokë do të ishte e pamundur.
Dielli nuk është asgjë më tepër se një yll që jep dritë, nxehtësi dhe energji. Mu për këtë arsye Allahu xh.sh. për të thotë: “Dhe kemi vënë ndriçuesin që flakëron”.
Fjala “siraxh” do të thotë “diçka që jep dritë e shkëlqim”, kurse “vehhaxh” do të thotë “diçka që jep edhe dritë po edhe nxehtësi-energji”.
Nga këndi i shkencës së astronomisë shohim se Dielli përbëhet nga hidrogjeni, gazi i lëngët dhe heliumi. Nga e tërë masa e sistemit diellor, Dielli përbën 99.86%, kurse masën tjetër, 0.14% e përbëjnë nëntë planetët e tjerë të sistemit diellor, natyrisht përfshirë këtu edhe satelitet e tyre, etj. Sigurisht kjo masë kaq e madhe, dhe ky gravitacion kaq i fuqishëm i Diellit i ka “robëruar” – detyruar 9 planetët e Sistemit diellor: Tokën, Marsin, Venerën, Merkurin, Saturnin, Jupiterin, Neptunin, Uranin dhe Plutonin që nëpër shtigje spirale të sillen-rrotullohen rreth tij. Toka, planeti ynë, një lëvizje të tillë rreth Diellit e kryen për 365 ditë.
Sipas shkencëtarëve, jeta e Diellit numëron mbi 5 miliardë vjet. Sipërfaqja e tij është mbi 12 mijë herë më e madhe se ajo e Tokës. Masa e tij është 333.000 herë më e madhe se e Tokës. Largësia midis Diellit dhe Tokës është 150 milionë km., kurse rrezja e dritës së Diellit deri në Tokë arrin për 8 minuta e 20 sekonda.
Pra, krahas dritës dhe nxehtësisë së Diellit, gjallesave të gjalla si dhe botës bimore, patjetër u nevojitet edhe uji, të cilin Allahu xh.sh. përveç burimeve të ujit që gjenden në brendi të Tokës. atë e lëshon edhe nga qielli nëpërmjet reve,
Se për ç’arsye Allahu xh.sh. ka ndërlidhur ajetin ku flet rreth Diellit dhe reve që lëshojnë shi, sot, pas shumë zbulimeve shkencore, nuk është e vështirë ta kuptojmë. Shkenca na mëson se në këtë rast kryhet një proces natyror, ai i avullimit të ujit nga lumenjtë, detet dhe oqeanet, që pastaj të kondensohet lart në re, të cilat pastaj i bartin erërat andej e këndej dhe e shkundin ujin që gjendet në to.
Kur jemi tek retë dhe tek procesi i rënies së shiut, të shohim se ç’thotë Allahu xh.sh. në disa ajete kuranore:
pastaj:
Dijetarët rreth termit “el mu’sirat” kanë dhënë këto mendime:
Një gjë është më se e vërtetë, se gjatë procesit të avullimit e deri tek rënia e shiut, këto elemente kanë gjëra të përbashkëta dhe janë të ndërlidhura në të njëjtin proces. Kështu, nga ndikimi i rrezeve të diellit, të cilin Allahu xh.sh. e quajti “Kandil flakërues”, bëhet avullimi i ujit të lumenjve, deteve dhe oqeaneve. Kur ky avull të ketë arritur lart, për të marrë ftohtësinë dhe për t’u kondensuar, vjen roli i erërave, të cilat bartin me vete grimcat e pluhurit, që përmbajnë elemente të fekondimit, thërrmija pozitive e negative, dhe ky kontakt përfundon me zbrazjet elektrike. Pas kësaj, erërat, po ashtu me lejen e Allahut, i bartin këto re të fekonduara atje ku Allahu dëshiron, dhe shiu bie.
Në vazhdim të kaptinës, Allahu xh.sh. pasi krijoi të gjitha kushtet e nevojshme për një jetë të vrullshme organike dhe inorganike në tokë, duke nënshtruar rrezet e diellit, pastaj ujin dhe procesin e tyre të shndërrimit në shi që bie prej reve si mëshirë prej Allahut xh.sh., na bën me dije se rezultat i tërë këtij procesi zinxhiror, i cili vërtet dëshmon për mrekullinë krijuese të Tij, është kultivimi i bimëve dhe fryteve të ndryshme për të mirën e botës njerëzore dhe asaj shtazore:
Këtu patjetër duhet të ndalemi një çikëz dhe të meditojmë për mrekullinë dhe precizitetin e paparë të kësaj shprehjeje kuranore.
Këto fjalë s’mund të jenë të ndonjë mendjeje njerëzore, por vetëm të Krijuesit të gjithësisë, i cili flet për një proces të natyrshëm, ku së pari përmend farën-kokrrën, e cila duhet të mbillet për të dalë pastaj mbi tokë e për të dhënë fryte, qofshin ato bimë ose pemë, e pastaj kur këto pemë të rriten, ato, me degët e tyre palë-palë formojnë kopshte të dendura.
Të gjitha këto fakte dhe argumente të pamohueshme të cilat i prezantoi i Gjithëfuqishmi dëshmojmë që kjo ekzistencë e ka Krijuesin e vet dhe se kësaj gjithësie me lejen e Allahut një ditë do t’i vie fundi. Nuk ka dyshim se Ai që bëri tokën të përshtatshme për jetë dhe kodrat si shtylla dhe që na krijoi në qifte duke na bërë gjumin pushim, natën mbulesë e ditën gjallërim, duke ngritur mbi ne shtatë palë qiej dhe në qiellin e kësaj toke vendosi diellin si kandil ndriçues dhe bëri që prej reve të lëshojë shi me të cilin rriten drithërat e bimët dhe kopshtet e dendura palë mbi palë, Ai një ditë, ata që mohuan Ditën e Gjykimit do t’i ballafaqojë me atë ditë të llahtarshme, ditë e cila shumë shpejtë do të vie sepse është ditë e përcaktuar...
Kjo ditë dhe Lajmi i Madh për të cilin pabesimtarët ishin në kundërshti, është ditë e caktuar dhe ka afat të prerë nga ana e Allahut xh.sh. Dhe, ja tash i Gjithëfuqishmi i paralajmëron për momentin më të vështirë për ta, që do të ballafaqohen me veprat e tyre para Allahut xh.sh.
Tmerri i kësaj dite do t’i dezorientojë të pafetë, të cilët nuk besonin se një gjë e tillë fare do të ndodhë. Ata në jetën e kësaj bote, madje sa ishte gjallë edhe vetë i Dërguari i Allahut, me një ironi dhe sarkazëm pyesnin:
Dhe ja që tash Allahu xh.sh. këta njerëz të ligj do t’i ballafaqojë me këtë ditë të lemeritshme, sepse tek i Gjithëpushtetshmi çdo gjë është e përcaktuar, dhe, nuk vonon e premtimi dhe kërcënimi i Tij bëhen realitet.
Kiameti apo Kataklizma e përgjithshme, në Kur’an është përmendur në shumë vende dhe me shumë emra. Sa për ilustrim do t’i cekim vetëm disa prej tyre:
Jevmul Kijameh - Dita e Ringjalljes (e Ngritjes nga varret), Jevmul Ahir - Dita e Fundit, Es-Sa’atu - Momenti, Jevmul Ba’thi - Dita e Ringjalljes, Jevmul Fasli - Dita e Ndarjes (e Gjykimit), Jevmul Veiid - Dita e Premtuar (për realizimin e kërcënimit), Jevmul Hashr - Dita e Tubimit, etj., Komentatorët e Kur’anit kanë numëruar mbi njëqind emra të kësaj dite dhe këtij momenti të vështirë e të tmerrshëm.
Kjo është ditë e caktuar, ditë e ndarjes së çështjeve të njerëzve në bazë të veprave të punuara në këtë botë, ditë kur ata do të shpërblehen për të mirat e tyre dhe do të ndëshkohen për të këqijat e tyre.
Se kur do të vijë saktësisht ky moment, këtë nuk mund ta dijë askush pos Allahut të Gjithëdijshëm, por dihet që kjo ditë përveç të tjerash dallohet për një karakteristikë të veçantë që është:
Kjo hapësirë në të cilën jemi duke jetuar, e mbushur përplot gjallëri dhe me krijesa nga më të ndryshmet, disa prej të cilave i shohim e disa nuk i shohim, e të cilat janë në lëvizje të përhershme dinamike, do të mbetet kështu deri në ditën kur Allahu xh.sh. do t’i zhdukë të gjitha gjallesat, me përjashtim të atyre që do Ai të mos vdesin:
Fryrja në Sur, e cila përmendet në ajetin që jemi duke e komentuar, është fryrja e dytë pas asaj të parës, me të cilën sinjalizohet fillimi i kataklizmës së përgjithshme, e cila zgjat shumë shkurt, ndoshta vetëm për disa çaste, kur do të shkatërrohet çdo gjë në këtë ekzistencë.
Në Mustedrekun e Hakimit qëndron transmetimi i Ebu Hurejres r.a. se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s) ka thënë: “Shikimi i fryrësit në Sur është i drejtuar nga Arshi i Allahut, që kur është i dërguar (autorizuar) për të, nga frika se mos urdhërohet para se ta largojë shikimin. Sytë e tij janë si dy yje flakëruese”
Dijetarët islamë poashtu janë kompaktë se Surit do t’i fryhet dy herë: herën e parë do të ndodhë vdekja e të gjitha gjallesave, ndërsa fryrja e dytë sinjalizon ringjalljen e të gjitha gjallesave. Në Kur’an këto dy të fryra janë përmendur edhe në kaptinën En-Naziat ajetet 6-7:
Pra fryrja (dridhja) e parë është quajtur Er-Raxhifeh, kurse fryrja (dridhja) e dytë Er-Rradifeh.
Në ajetet 49-51 të kaptinës Jasin, fryrja e parë është quajtur “Es-Sahatu”-“Britma”, ndërsa e dyta “Fryrja në Sur” :
Sidoqoftë, pas fryrjes së dytë në Sur, të gjitha krijesat e vdekura do të ringjallen, do të ngrihen nga varret e tyre dhe do të nisen në Vendtubimin e Madh, për të dalë para Allahut xh.sh. Kjo do të jetë Dita e Llogarisë së përgjithshme, asaj Llogarie të cilën e përgënjeshtruan pabesimtarët dhe mohuan me kryeneçësi edhe ringjalljen.
Se në ç’vend të kësaj gjithësie do të jetë ky tubim madhështor i mbarë njerëzimit, ne nuk dijmë e as që mund ta imagjinojmë, sepse kjo është vetëm në dijen dhe kompetencat e të Gjithmëshirshmit.
Ky është rrugëtimi i fundit i jetës së njeriut, në të cilën, në dallim nga etapat e tjera të kaluara të jetës; së pari në botën e ezelit (atomit), pastaj në jetën e kësaj bote dhe pas saj në jetën e varrezave (berzah), tash nuk ka më vdekje, por vetëm amshim dhe përjetësi.
Dhe, në këtë ditë, të gjithë njerëzit do të thirren një nga një për të dhënë llogarinë e veprave të punuara në këtë botë.
Ky ajet tregon për gjendjen e gjithësisë në momentet e kataklizmës. Ky dhe ajeti në vazhdim tregojnë për disa gjëra që do të ndodhin para fryrjes së dytë në Sur. Përmendja e fryrjes së dytë në Sur para këtyre ndodhive që do të ndodhin pas fryerjes së parë, janë cekur për hir të madhështisë së momentit të fryrjes së dytë në Sur si dhe të trishtimit të madh të atij momenti.
Dihet se qielli është një hapësirë në të cilën nuk mund të shohësh ndonjë zbrazëti, siç na mëson Allahu xh.sh.: “Në krijimin e Mëshiruesit nuk mund të shohësh ndonjë kontrast, andaj drejto shikimin tënd (drejt qiellit) se a sheh ndonjë çarje (zbrazëti)? Mandej, herë pas herë drejto shikimin, e shikimi do të kthehet tek ti i përulur dhe i molisur” (El Mulk, 4-5)
Por ja që vjen momenti të ndodhin çrregullimet në gjithësi dhe çdo gjë fillon të shkatërrohet. Qielli çahet dhe “dyert” e tij hapen krah e krah, dhe nga ai fillojnë të zbresin melaiket.
Mbi gjendjen e qiellit në këto momente flasin edhe ajetet në vazhdim: dhe:
Tërë kjo do të thotë se do të bëhet rrënimi i rregullit të gjithmbarshëm të gjithësisë. Çdo gjë fillon të shkatërrohet, ashtu siç ka thënë Allahu xh.sh.:
Shenjë tjetër e kataklizmës është edhe shkatërrimi i kodrave, për se na flet ajeti në vazhdim i kësaj kaptine:
Kantoni Châtillon-sur-Marne
Kantoni Châtillon-sur-Marne (frëngjisht: Canton de Châtillon-sur-Marne) është një kanton në departamentin Marne, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Châtillon-sur-Marne. Ka sipërfaqe 130.95km2 dhe popullsi 3939 banorë.
Surja en-Nebe`ë
Komentim
Kodrat si elemente përforcuese të kësaj toke në të cilën jetojmë, janë përmendur 29 herë në Kur an, prej tyre 11 ajete kanë të bëjnë me gjendjen e kodrave në Ditën e Kiametit.
Kantoni Châtillon-sur-Marne
Përbërja aktuale
Kantoni Châtillon-sur-Marne aktualisht përbëhet nga 19 komuna.
Surja en-Nebe`ë
Komentim
Kodrat-malet në momentet e kataklizmës, do të pësojnë transformime nga më të ndryshmet deri në shkatërrimin e plotë të tyre. Ja se si i përshkruan Kur’ani famëlartë këto forma:
Kjo do të thotë se fillimisht bëhet ndeshja e kodrave me njëra-tjetrën dhe copëtimi i tyre, pastaj ato shndërrohen në diçka që u gjason shtëllungave të leshit të shprishur:
Kjo do të thotë se kodrat e humbin fortësinë dhe ekuilibrin e tyre dhe pas kësaj gjendjeje do të pasojë shkapërderdhja dhe shpërndarja e tyre në hapësirë në formë të pluhurit apo të rërës: dhe:
Dhe në fund ato shndërrohen në vegim-fatamorganë, si një formë vizuale, në fakt e paqenë:
Kjo do të thotë se kodrat do të shndërrohen në hi e pluhur dhe nga larg duken sikur kodra, por, kur t’u afrohesh, nuk sheh asgjë, mu sikur ndodh vegimi në shkretëtirë kur nga reflektimi i rrezeve të diellit në rërë, krijohen vegime dhe reflektime ngjyrash-fatamorganë dhe të bëhet sikur para teje sheh ujë, por, kur të afrohesh tek ai vend, sheh vetëm rërë të shkretëtirës dhe asgjë tjetër.