cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Izolimi shoqëror
Faktorët kontribues
Humbja e një të dashuri mund të kontribuojë në izolimin shoqëror. Studimet kanë treguar që të vejat që mbajnë kontakte me miqtë ose të afërmit kanë shëndet më të mirë psikologjik. Një studim i kryer nga Jung-Hwa Ha dhe Berit Ingersoll-Dayton arriti në përfundimin se gratë e veja që kishin shumë kontakte shoqërore dhe ndërveprime çojnë në më pak simptoma depresive. Gjatë një kohe humbjeje te ndonjë te dashuri, izolimi shoqëror nuk është i dobishëm për shëndetin mendor të një individi.
Nëse teknologjitë e reja të tilla si Interneti dhe telefonat mobil përkeqësojnë izolimin shoqëror (me çfarëdo origjine) është një temë e debatuar midis sociologëve. Me ardhjen e komuniteteve në rrjetet shoqërore në internet, ekzistojnë mundësi në rritje për t'u përfshirë në aktivitete shoqërore që nuk kërkojnë ndërveprim fizik në botë reale. Dhomat e bisedave, bordet e mesazheve dhe llojet e tjera të bashkësive mund të plotësojnë nevojat e atyre që preferojnë të jenë vetëm, por ende zhvillojnë komunitete të miqve në internet.
Izolimi midis të moshuarve
Izolimi shoqëror ndikon afërsisht 24% të të moshuarve në Shtetet e Bashkuara, afërsisht 9 milion njerëz. Të moshuarit kanë një grup unik të dinamikës izoluese. Rritja e dobësisë, rënies së mundshme të shëndetit të përgjithshëm, të afërmve ose fëmijëve që mungojnë ose të pandërprerë, luftërat ekonomike të gjitha mund të shtojnë ndjenjën e izolimit. Midis të moshuarve, fëmijëria mund të jetë një shkak për izolimin shoqëror. Pavarësisht nëse fëmija i tyre ka vdekur ose nuk ka pasur fëmijë, vetmia që vjen nga moskësimi i një fëmije mund të shkaktojë izolim shoqëror. Pensionimi, fundi i papritur i marrëdhënieve të përditshme të punës, vdekja e miqve të ngushtë ose bashkëshortëve gjithashtu mund të kontribuojnë në izolimin shoqëror. Në Shtetet e Bashkuara, Kanada dhe Mbretëria e Bashkuar, një sektor i konsiderueshëm i të moshuarve që janë në vitet '80 dhe '90 sillen në shtëpi pleqsh nëse tregojnë shenja të rënda të izolimit shoqëror. Shoqëritë e tjera të tilla si shumë në Evropën Jugore, Evropën Lindore, Azinë Lindore, dhe gjithashtu Karaibe dhe Amerikën e Jugut, nuk e ndajnë normalisht tendencën për pranim në shtëpitë e pleqve, duke preferuar që në vend të kësaj të kenë fëmijë dhe familja e gjërë e prindërve të moshuar të kujdesen për ata prindër të moshuar deri në vdekjen e tyre. Nga ana tjetër, një raport i Statistikave Norvegji në vitin 2016 thoshte se më shumë se 30 përqind e të moshuarve mbi moshën 66 vjeç kanë dy ose më pak njerëz që të mbështeten nëse duhet të shfaqen probleme personale.
Humbja e dëgjimit dhe izolimi
Një faktor që kontribuon në izolimin shoqëror midis individëve të moshuar është humbja e dëgjimit në lidhje me moshën. Rreziku i humbjes së dëgjimit rritet me moshën për shkak të natyrës jo rigjeneruese të qelizave të flokëve në vesh përgjegjës për dëgjimin. Me rritjen e moshës, këto qeliza të flokëve do të vazhdojnë të dëmtohen në mënyrë të pakthyeshme prandaj shkaktojnë humbje të dëgjimit. Humbja e dëgjimit, veçanërisht në të moshuarit, shoqërohet me pamundësinë për të komunikuar në mënyrë efektive, gjë që mund të çojë në izolim shoqëror. Humbja e dëgjimit gjithashtu mund të vështirësojë mirëmbajtjen e marrëdhënieve ndërnjerëzore, të cilat mund të rezultojnë në izolim shoqëror. Humbja e dëgjimit dhe vetmia kanë treguar edhe shoqata. Një studim holandez demonstroi një rritje shtatë për qind në shanset e zhvillimit vetminë për çdo një decibel rënie në perceptimin e shëndoshë në të rriturit nën 70 vjeç.
Izolimi dhe shëndeti dhe vdekshmëria
Izolimi shoqëror dhe vetmia tek të moshuarit është e lidhur me një rrezik të madh për shëndet të dobët mendor e fizik si dhe rritje të vdekshmërisë. Ekziston një rrezik i madh për vdekshmëri të hershme te individët që përjetojnë izolim shoqëror në krahasim me ata që nuk janë të izoluar nga ana shoqerore. Studimet kanë zbuluar se izolimi shoqëror shoqërohet me rrezik të madh në gjendje fizike shëndetësore përfshirë presionin e lartë të gjakut, kolesterol të lartë, ngritje  ne hormonet e stresit, dhe sistemet e dobesuara te imunitetit. Izolimi shoqëror gjithashtu është zbuluar se shoqërohet me shëndet të dobët mendor, duke përfshirë rrezikun e rritur për depresion, rënie konjitive, ankth dhe përdorim të substancave. Izolimi shoqëror tek individët e moshuar shoqërohet gjithashtu me një rrezik të shtuar për demencë.
Izolimi midis fëmijëve dhe adoleshentëve
Izolimi midis fëmijëve dhe adoleshentëve Shkolla e mesme është një kohë kur rinia ka tendencë të jetë e ndjeshme ndaj sfidave shoqërore dhe vetëvlerësimi i tyre mund të jetë i brishtë. Gjatë kësaj kohe të prekshme në zhvillim, përkrahja e ndjenjës së përkatësisë së nxënësve në shkollë është e konsiderueshme. Hulumtimi ekzistues zbuluar se vetmia e lidhur me miqësinë është më sqaruese për simptomat depresive tek adoleshentët sesa vetmia që lidhet me prindërit. Një shpjegim i mundshëm është që miqtë janë burimi i preferuar i mbështetjes shoqërore gjatë adoleshencës. Shkencëtarët e kanë ditur prej kohësh  se vetmia tek të rriturit mund të shkaktoje simptoma depresive më vonë në jetë. Kohët e fundit, ata gjithashtu kanë parë që fëmijët e vetmuar janë më të ndjeshëm ndaj simptomave depresive në rini. Në një studim, studiuesit konkludojnë se parandalimi i vetmisë në fëmijëri mund të jetë një faktor mbrojtës kundër depresionit në moshën e rritur. Fëmijët e izoluar nga shoqëria kanë tendencë të kenë arritje arsimore më të ulët pasuese, të jenë pjesë e një klase shoqërore më pak të avantazhuar në moshën madhore dhe kanë më shumë të ngjarë të jenë të dëshpëruar psikologjikisht në moshën e rritur. Duke marrë ndihmën shoqërore, studimet tregojnë  që fëmijët mund të përballojnë më lehtë nivelet e larta të stresit. Është treguar gjithashtu se mbështetja shoqërore është e lidhur fort me ndjenjat e zotërimit dhe aftësinë për t'u marrë me situata stresuese, si dhe kjo shoqërohet fuqimisht me rritjen e cilësisë së jetës.
Krimet serbe kundër shqiptarëve në luftërat ballkanike
Për krimet e ushtrisë serbo-malazeze gjatë pushtimit të tokave shqiptare më 1912 e 1913 kanë raportuar shtypi evropian, amerikan dhe shtypi opozitar serb. Për hulumtimin e krimeve Shoqata për paqe në botë Karnegie më 1913 kishte formuar një komision të posaçëm dhe e kishte dërguar në Ballkan. Pas vështrimit të gjendjes në trevat shqiptare, anëtarët e komisionit kishin konstatuar: Shtëpitë dhe fshatra të tëra ishin shndërrua në hi, popullata e pafajshme dhe e paarmatosur është masakruar masovikisht, akte të pabesueshme të dhunës, plaçkitje dhe krime të çdo lloji-ishin mjete të cilat i kishte përdorur dhe ende i përdor ushtria serbo-malazeze, me qëllim të asgjësimit të plotë etnik të trevave të banuar tërësisht me shqiptarë.
thumb|right|250px|Raport i komisionit ndërkombëtar për Laftërat Ballkanike
Numri i viktimave në Vilajetin e Kosovës nën kontrollin serb vetëm në muajt e parë llogaritet të jetë rreth 25.000 njerëz. Numri i përgjithshëm i të vrarëve gjatë viteve 1912 dhe 1913 në të gjtha trevat shqiptare nën kontrollin serb Kosta Novakoviq llogarit të jenë rreth 120.000 të dy gjinive dhe të moshave të ndryshme.
Qëllimi i krimit ishte që kërkesat serbe të ndihmuara me "spastrimin etnik" dhe me manipulim statistikor para konferencës së fuqive të mëdha e cila  do të konfirmojnë kufijtë e rinj. ,  Qeveria serbe shumicën e raporteve për krimet e luftës i ka pritur duke i mohuar  zyrtarisht. Edhe disa autorë të më vonshëm serbë të dhëna e përmendura për krimet e luftës i reduktojnë në "propagandën austro-hungareze" e cila kishte "përhapë thashethemet për mizoritë e ushtrisë serbe në Shqipëri dhe Maqedoni ndaj popullsisë myslimane."
Ngjarjet e luftërave ballkanike kanë kontribuar në masë të madhe në rritjen e konfliktit serbo-shqiptar.
Raport i komisionit ndërkombëtar për Laftërat Ballkanike Për krimet e ushtrisë serbe dhe të njësive paraushtarake ndaj popullatës shqiptare ka raportuar shtypi evropian (frëng, austriak, italian, gjerman, anglez, danez, rumun, rus,), amerikan dhe ai i opozitës serbe. Raporte të shumta flasin për krime në mas ndaj popullatës shqiptare, shkatërrimi i rëndë i qyteteve shqiptare, djegien e fshatrave, grabitjen e shtëpive, therjen e anëtarëve të familjes, përdhunimin e grave dhe vajzave dhe mizorive kundër popullatës civile. Krerët e familjeve shqiptare u masakruan gjatë kontrollit të shtëpisë, madje edhe kur nuk u gjetën armë. Të burgosur shqiptarë dhe turq u detyruan të marshonin qindra kilometra, dhe në qoftë se dikush nuk qëndronte nga lodhje, binte për tokë, ai do  there me bajoneta dhe lihet të kalbet në rrugë. Për vrasjen e ushtarit serbë u kryen hakmarrje të pa kursyeshme ndaj popullatës civile. Në shumë treva shqiptare autoritetet serbe kanë ngritur trekëmbësh për vrarje. shumë shkolla në gjuhën shqipe u mbyllën.
Publicisti vjenez Leo Freundlich (Freundlich Leo), i cili ka mbledhur deklarata në lidhje me krimet serbe të luftës nga shtypi evropian ka publikuar librin Golgota shqiptare, ku paraqet se masakrat janë kryer njëri pas tjetrit që kur ushtria serbe kaloi kufirin dhe pushtoi tokat e banuar nga shqiptarët. Ai përfundon se krimet e Ushtrisë së Serbisë dhe repartet çetnike kryesisht ishin të drejtuara kundër myslimanëve dhe katolikëve të zonave  të sapo pushtuara. The New York Times më 31 dhjetor, 1912, vlerëson se këto "mizori të tmerrshme" janë rezultat i politikës së qëllimshme për zhdukjen e myslimanëve.
L'Humanité parisien publikoi një raport zyrtar të Konsullit francez në Selanik, në të cilin aktivitetet serbe në Shqipëri përshkruhen si plaçkitje, shkatërrime dhe masakra Fritz Magnussen, korrespondent lufte i gazetës daneze  Riget raporton :. "Aktivitetet e ushtrisë serbe në Maqedoni morën karakter të një shfarosje të popullsisë shqiptare."
Mjeku rumun, Dr. Leonte në gazetën e Bukuresht Adevarul të 6 janarit 1913 vlerëson se tmerret të cilat i kishte parë, të kryera nga ushtria serbe, ka tejkaluar frikën e tij më të këqe. Leon Trocki, një korrespondent lufte në Ballkan (më vonë udhëheqës i famshëm i Ushtrisë së Kuqe), në gazetën ruse Luch në janar 1913, shkruan se "serbët në Serbi e vjetër, në përpjekjet e tyre kombëtare për të korrigjuar të dhënat në statistikat etnologjike që nuk janë në favor të tyre, thjesht kanë shfarosën popullsinë myslimane në fshatra, qytete dhe në rrethe të tëra. " Kosta Novakoviç, politikan i opozitës serbe i cili ishte anëtar i Trupave të ekspeditës serb në Shqipëri, thotë se" Qeveria   imperialist e Serbisë nuk la asgjë pa bërë ndaj shqiptarëve gjatë pushtimit." Novakovic konstaton se shfarosja e shqiptarëve të Kosovës është kryer me qëllim të kolonizimit të Kosovës me serb, në të vërtetë për  serbizimin e Kosovës. Dimitrije Tucoviqi opinionit serb ia ka tërheqë vërejtjen se "është bërë përpjekje për vrasje me paramendim të një kombi të tërë," e cila është "vepër kriminale", për të cilën me doemos ka për të vuajtur". thumb|250px|Komisioni ndërkombëtar, bisedon me refugjatët Sipas disa raporteve, pas fitores serbe në betejën e Kumanovës, të cilin propaganda serbe portretizuar si "hakmarrje" ndaj  myslimane për humbjen në Betejën e Kosovës në vitin 1389  turqit dhe shqiptarët e vrarë së bashku janë varrosur në një varrezë të përbashkët.
Kryepeshkopi i Shkupit Lazër Mjeda raporton se pas hyrjes së ushtrisë serbe në fshatrat e Kumanovës, shumë banorë të fshatrave janë fshehur tavanet e shtëpive të tyre. Ushtria pastaj dogjën shtëpitë, duke vrarë të burgosur të cilët kishin tentuar të dilnin nga dyert e përparme të cilët ishin duke u përpjekur për të shpëtuar nga zjarri. I njëjti burim thotë se fëmijët janë vrarë me bajoneta, sepse nuk ishte një nevojë për të përdorur municione me ta. Korrespondenti i Luftës i gazetës së Kievës (Kievskaya Mysl ) nga Ballkani, Leon Trocki, transmeton  dëshminë e ushtarit  serb  që shumë fshatra përreth Kumanovës janë djegur dhe se kjo skenë është përsëritur përgjatë gjithë rrugës deri në Shkup. 250px|thumb|[[The New York Times, mbi masakrën serbe ndaj shqiptarëve.]] The New York Times thekson se midis Kumanovës dhe Shkupit janë vrarë 3,000 persona.
Shkupi ishte selia administrative e Vilajetit të Kosovës para luftës, sipas disa vlerësimeve, kishte rreth 60.000 banorë, nga të cilat gjysma shqiptarë dhe turq. Edhe pse ushtria serbe hyri pa rezistencës në Shkup, raportohet se repartet serbe në periudhën vijuese çdo natë hodhën në lumin Vardar nga 20-30 shqiptarë. Sipas raporteve të ndryshme, krimet më të rënda kryenin grupet paraushtarak, komitet serbe, të cilët kanë kryer terror ndaj popullsisë myslimane. ,
Grupet e ushtarëve të dehur gjatë natës thyen dyert dhe hyrën bë shtëpitë grabitën, masakruan, therën, dhe janë regjistruar raste të shumta të dhunimit të grave dhe vajzave. Ka ndodh se çetnikët serbë vranë shqiptarët në rrugë, pa i dhënë askujt kurfar llogarie.
Shqiptarët e vrarë shpesh nuk janë varrosur, sepse toka ishte ngrirë gjatë dimrit, dhe kufomat u hodhën në puse. Me sa duket janë numëruar 38 puse në rrethinën e Shkupit plot me kufoma shqiptare. Kryepeshkopi Lazër Mjeda raporton se prapa kalasë së qytetit ishte një hendek i madh, në të cilën u hodh mbi njëqind kufomave shqiptare dhe se në vendin Kisella Vodë është një varr masiv i 80 shqiptarëve.
Rajhpost (Reichspost) citon rastin e pacientëve shqiptarë në një spital në Shkup, në të cilin gjatë vizitës së parë ishin 132 ndërsa në ditën tjetër ishin 80 dhe një ditë pas vetëm 30. Pacientëve shqiptare iu është hequr ushqimi dhe uji, dhe disa vdiqën nga uria. Shumë u hodhën të gjallë në Vardari.
Dëshmitarët okularë raportuan se ushtarët mes veti kanë biseduar në lidhje me vrasjen dhe plaçkitjen shqiptarëve, sikur të ishte diçka normale. Masa e njerëzve erdhën madje edhe nga Shumadia për të plaçkitur fshatrat shqiptare përreth. Disa merrnin kuaj dhe bagëti, madje disa kanë hequr dritaret dhe dyert shtëpive të shqiptarëve.
Raporti i komisionit ndërkombëtar citon deklaratën e Vasil Smilev, mësuesit nga Shkupi, i cili ishte dëshmitar kur trupat serbe masakruan refugjatët shqiptarë, gjashtëdhjetë burra dhe gra, në afërsi të fshatit e Butel. Smilev këtë krim e kishte raportuar në konsullatën ruse. Konsulli austro-hungarez në Shkup fon Hajmrot raporton se i gjithë Shkupi ka parë duke u djegur fshatrat.
Është vlerësuar se rreth 2,000 shqiptarë mysliman janë masakruar në trevën e Shkupit.
Toshio Matsuura
(lindur më 20 Nëntor 1955) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 22 ndeshje dhe ka shënuar 6 gola.
Kuzhina oksitane
parapamje| Një copë pastís de treflas, një lloj byreku me patate parapamje| Caçolet ( [[cassoulet ), një pjatë shembullore e kuzhinës oksitane]] parapamje| Një fetë clafoutis, një ëmbëlsirë me bazë qershie Kuzhina oksitane është kuzhina tradicionale dhe gastronomia e Ocitanisë, rajoni tejkombëtar ku flitet tradicionalisht oksitanishtja.
Komiteti Qendror për Mbrojtjen e të Drejtave të Kombësisë Shqiptare
Komiteti Qendror për Mbrojtjen e të Drejtave të Kombësisë Shqiptare apo Komiteti i Sambollit u formua në qytetin e Stambollit, Turqi, atëherë kryeqyteti i Perandorisë Osmane, më 18 dhjetor 1877 nga një grup intelektualësh, patriotësh, dhe politikanësh shqiptarë.
Përbërja
Anëtarët e komitetit ishin Hasan Tahsini, Abdyl Frashëri, Vesel Dino, Iljaz Pashë Dibra, Ymer Prizreni, Sami Frashëri, Zija Prishtina, Ahmet Koronica, Mehmet Pashë Vrioni, Seid Toptani, Mustafa Nuri Vlora, Pashko Vasa, Jani Vreto, Mihal Harito, Pandeli Sotiri, Koto Hoxhi, Mane Tahiri. Kryetari i Komitetit u zgjodh Abdyl Frashëri. Komiteti do të njihet më vonë me emrin Komiteti i Stambollit. parapamje|281x281px|Abdyl bej Frashëri, kryetarI i Komiteti shqiptar të Stambollit, 1877
Qëllimi
Qëllimi i komitetit ishte që të përhap idenë e krijimit të një rajoni autonom shqiptar në kuadër të Perandorisë Osmane. Panet dhe idealet e komintetit u shtypën në gazetën Tercümân-i-Şark dhe parashikuan themelimin e një vilajeti të vetëm shqiptar, që do përfshinte vilajetet e Kosovës, Manastirit, Janinës dhe Shkodrës. Shpesh u përfshinte edhe Vilajeti i Selanikut. Si pasojë e rritjes së mbështetjes për komitetin dhe idenë e një Shqipërie të bashkuar autonome, përkrahësit  vendosën të takohen në qytetin e Prizrenit. Kjo mbledhje u bë njohur si Lidhja e Prizrenit.
Në tetor të vitit 1879, anëtarët e lartë të komitetit formuan Shoqërinë e të Shtypurit Shkronja Shqip, e cilat do të kryente detyrën e krijimit të një alfabeti dhe abetareje të njësuar, si dhe dhe përhapjen e shkrimeve shqipe.
Leonit Abazi
Leonit Abazi (lindi më 5 korrik 1993) është futbollist kosovar me prejardhje shqiptare i cili luan për KF Skënderbeu në Kategorinë Superiore.
Karriera
Në fund të sezonit 2014-15 ai nënshkroi kontratën me Skënderbeun edhe për dy vite të tjera së bashkua me Bajram Jashanica.
Kostadinoci
Kostadinoc (serbisht: Костадиновац/Kostadinovac) është fshat në komunën e Meroshinës, Serbi.
Brion, Lozère
Brion (Shqip: Brioni) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore.
Algatocín
Algatocín është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Serranía de Ronda, të provincës Málaga, në Andalusia. Algatocín ka 909 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 20 km2.
Marjorie Agosín
parapamje|Marjorie Agosín Marjorie Agosín (lindur më 15 qershor 1955) është shkrimtare kiliano-amerikane.
Burcu Özberk
Burcu Özberk (lindi më 11 dhjetor 1989) është një aktore turke. Ajo morri Çmimin Flutura e Artë për Aktoren më të Mirë në Komedinë Romantike në 2020 për rolin e saj në Afili Aşk.
Marjorie Agosín
Ajo është shquar për qëndrimet e saj ndaj të drejtave të grave në Kili. Kombet e Bashkuara e kanë nderuar për punën që ka bërë për të drejtat e njeriut. Gjithashtu, ajo ka fituar shumë çmime të rëndësishme letrare. Qeveria kiliane i ka dhuruar Medaljen e Nderit për Arritjet në Jetë në vitin 2000.
Burcu Özberk
Karriera
Özberk, e cila studioi në departamentin e teatrit të Konservatorit Shtetëror të Universitetit Hacettepe, bëri debutimin e saj televiziv në vitin 2013 në serialin televiziv Sulejmani i Madhërishëm dhe luajti personazhin e Huricihan Sulltanit. Zbulimi i saj erdhi me rolin e saj si Nazllë Jëllmaz në Güneşin Kızları. Ajo gjithashtu pati pjesë në disa shfaqje në skenën Tatbikat të Erdal Beşikçioğlu, duke përfshirë Quills dhe Woyzeck. Ndërmjet viteve 2017 dhe 2018, ajo kishte rolin kryesor në serialin e TRT 1 Aslan Ailem. Ajo bëri debutimin e saj kinematografik me filmin Direniş Karatay në të cilin luajti personazhin e Tyrkan. Ajo më vonë pati një rol kryesor në serialin komedi romantike Afili Aşk, për të cilin fitoi Çmimin Flutura e Artë si aktorja më e mirë e komedisë romantike. Ajo aktualisht po luan me İlhan Şen në komedinë romantike popullore Aşk Mantık İntikam.
Marjorie Agosín
Jeta
Agosín ka lindur në vitin 1955, fëmija e Moises dhe Frida Agosín në Bërkli, Kaliforni, pak para se të lëviznin në Kili, ku e kaloi fëmijërinë në një komunitet gjerman.
Burcu Özberk
Karriera
Motra e saj është violiniste. Gjithashtu, Burcu Özberk u largua për të studiuar violinë në Departamentin e Muzikës të Konservatorit Shtetëror për shkollën fillore.
Marjorie Agosín
Jeta
Njihet për shumë vepra: librat e saj të botuar, jo vetëm ata që ka shkruar, por edhe ata që ka redaktuar, numërohen mbi tetëdhjetë. Ajo ka kontribuar në antologjinë Motëria Është Botërore: Antologjia e Lëvizjes Ndërkombëtare Të Gruas të vitit 1984, redaktuar nga Robin Morgan, me veprën e saj "Gratë e tymit" (Women of smoke). Të dy librat e saj më të fundit janë përmbledhje poezish, Drita e Dëshirës / La Luz del Deseo (The Light of Desire / La Luz del Deseo), përkthyer nga Lori Marie Carlson (Swan Isle Press, 2009), dhe Sekretet në Rërë: Zonjushat e Huarezit (Secrets in the Sand: The Young Women of Juárez), përkthyer nga Celeste Kostopulos-Cooperman (White Pine Press, 2006), për vrasjet e femrave në Ciudad Juárez. Ajo jep mësim gjuhën spanjolle dhe letërsinë amerikano-latine në Kolegjin Uellësli.
Maska e Zorros
Maska e Zorros (Anglisht: The Mask of Zorro) është film i vitit 1998 me regji të Martin Campbell. Filmi është bazuar në heroin vigjilent Zorro nga Johnston McCulley. Filmi flet për Zorron origjinal, Don Diego de la Vega, i cili ik nga burgu për t'u hakmarrë për vdekjen e gruasë së tij në dorën e një guvernatorit të korroptuar Rafael. Diego përkrahet nga pasardhësi i tij, Alejandro, i cili ai shkon kundër krahut të djathtë të guvernatorit.
Xhirimet e filmit filluan më 27 janar 1997 me një buxhet prej 60 milionë dollarë. Maska e Zorros u xhirua më së shumti në Estudios Churubusco në Mexico City. Prodhimi ngeci për katër ditë në shkurt kur regjisori, Martin Campbell, u shtrua në spital për bronkit. Xhirimet rifilluan në Tlaxcala, tre orë në lindje të Mexico City, ku ekuipazhi i prodhimit ndërtoi hacienda Montero dhe copat e qytetit.
Përmbajtja
Në vitin 1821, Don Diego de la Vega, një fisnik spanjoll i lindur në Kaliforni, lufton kundër ushtarëve në luftën për pavarësinë e Meksikës si Zorro, një shpatar misterioz i maskuar, i cili mbron fshatarët meksikan dhe njerëzit e Las Californias. Don Rafael Montero, guvernatori i korruptuar i rajonit, mëson nga alter ego i De La Vega dhe përpiqet ta arrestojë atë. Gruaja e De la Vega, Esperanza, e cila Montero ishte në dashuri me të, vritet gjatë rrëmujës që pasoi. Montero burgos de La Vega dhe e merr vajzën e tij të mitur, Elena, si e tij para se të kthehet në Spanjë.
Njëzet vjet më vonë, Montero kthehet në Kaliforni si një civil, së bashku me Elenën, e cila është rritur në një grua të bukur dhe i ngjan nënës së saj të ndjerë. Rilindja Montero motivon de La Vega për të shpëtuar nga burgu. Ai ndesh një hajdut, Alejandro Murietta, i cili, si një fëmijë, e shpëtoi jetën e Zorros gjatë luftës së tij të fundit. De la Vega vendos se fati i ka sjellë ata së bashku dhe pajtohet të bëjë Alejandro mbrojtësin e tij, duke e bërë atë të jetë Zorro i ri. Alejandro bie dakord t'i nënshtrohet regjimit të trajnimit de La Vega në shpellën e fshehtë të Zorro nën rrënojat e pasurisë së tij familjare, në mënyrë që të jetë në gjendje të hakmerret ndaj kapiteni Harrison Love, njeriu i djathtë i Monteros, i cili ishte përgjegjës për vrasjen e vëllait të Alejandro, Joaquin.
Montero merr Alejandro dhe fisnikët në një minierë të artë të njohur si "El Dorado", ku fshatarët dhe të burgosurit përdoren për punë rob. Montero planifikon të blejë Kalifornin nga Santa Anna duke përdorur arin e minuar nga toka e Santa Anna. De la Vega përdor këtë mundësi për t'u afruar me Elenën, edhe pse ai e identifikon veten si shërbëtor "Bernardo", duke mësuar se Montero i tha Elenës se nëna e saj vdiq në lindjen e fëmijës. Ndërsa ecën në një treg, Elena takon gruan që ishte dado e saj që i tregon Elena identitetin e vërtetë të prindërve të saj. De la Vega dërgon Alejandro, veshur si Zorro, për të vjedhur hartën e Monteros që çoi në minierën e arit. Zorro lufton me Monteron, Love, dhe rojet e tyre në hacienda. Kur Zorro shpëton, Elena përpiqet të tërheqë hartën e Monteros nga shpata, por ai e josh atë, duke çuar në një puthje të pasionuar para se të ikte.
E tmerruar nga ndëshkimi i Santa Anna nëse zbulon se po paguhet me ari të tij, Montero, me nxitjen e Love, vendos të shkatërrojë minierën dhe të vrasë punëtorët. De la Vega i thotë Alejandro të lirojë punëtorët e tij në mënyrë që de La Vega të mund ta kërkojë Elenën. Alejandro largohet, ndjenja e tradhtuar nga hakmarrja e Diegos. De la Vega gërmon Montero në hacienda dhe zbulon identitetin e tij, por Montero e kap atë duke kërcënuar Elenën. Ndërsa ai është marrë, de la Vega i thotë Elena emrin e luleve, romneya, ajo e njohu mbërritjen e saj në Kaliforni, duke e bindur atë se ai është babai i saj. Ajo lëshon de la Vega nga qelia e tij dhe ata shkojnë në minierë, ku Alejandro dhe de la Vega respektivisht mposhtin dhe vrasin Love dhe Montero. Elena dhe Alejandro i lanë punëtorët përpara se eksplozivi të dilte dhe pastaj të gjente de la Vega të plagosur për vdekje. Ai bën paqe me Alejandro dhe Elena dhe i jep bekimet e tij Alejandros për t'u martuar me vajzën e tij para se të vdesë. Më vonë në film, Alejandro dhe Elena janë të martuar dhe kanë një djalë të quajtur Joaquin dhe Alejandro i tregon atij historinë se si gjyshi i tij ishte Zorro i parë dhe se si ai u bë dhe vdiq si një hero me dëgjimin e Elenës. Alejandro dhe Elena ndajnë një puthje të pasionuar para se Joaquin të fillojë të qajë dhe Elena e qetëson. Filmi mbaron me Alejandro duke ecur poshtë në korridorin e rezidencës së tij para se dera të mbyllet me Zorro duke tërhequr shpatën e tij dhe duke e bërë shenjën e tij të ngulfatur me flakë.
Panteoni, Romë
Pantheon Pantheum  , nga Greqisht Πάνθειον Pantheion, "[tempulli] i të gjithë perëndive") është një ish tempull romak, dhe që nga viti 609 konsiderohet si një kishë katolike (Bazilika di Santa Maria ad Martyres ose Bazilika e Shën Marisë dhe Martirëve), në Romë, Itali, në vendi i një tempulli të hershëm i porositur nga Marcus Agrippa gjatë sundimit të Augustit (27 para Krishtit - 14 pas Krishtit).
Ajo u rindërtua nga perandori Hadrian në vitin 126 pas Krishtit. Data e ndërtimit të tij është e pasigurt, sepse Hadriani zgjodhi të mos shkruante informata për tempullin e ri, por më tepër të ruante mbishkrimin e tempullit të vjetër të Agripas, i cili ishte djegur.
Është një nga ndërtesat antike romake më të ruajtura, sepse ka qenë në përdorim të vazhdueshëm gjatë gjithë historisë së saj dhe, që nga shekulli i 7-të, Panteoni ka qenë në përdorim si një kishë kushtuar " Shën Marisë dhe dëshmorëve "( Sancta Maria ad Martyres  ) por i njohur jozyrtarisht si "Santa Maria Rotonda". Sheshi para Panteonit quhet Piazza della Rotonda. Panteoni është një pronë shtetërore, e menaxhuar nga Ministria e Trashëgimisë Kulturore dhe Aktiviteteve dhe Turizmit të Italisë përmes Polo Museale del Lazio. Në vitin 2013, ajo u vizitua nga mbi 6 milion njerëz.
Cella e madhe me kupola rrethore e Panteonit, me një para portik konvencional tempulli, ishte unike në arkitekturën romake. Sidoqoftë, ai u bë një shembull standard kur stilet klasike u ringjallën dhe është kopjuar shumë herë nga arkitektët e mëvonshëm.
Etimologjia
parapamje|300x300px| Brendësia e Panteonit Emri "Pantheon" është nga Greqishtja e lashtë "Pantheion" (Πάνθειον) që do të thotë "i, lidhur ose i përbashkët për të gjithë perënditë": (pan- / "παν-" që do të thotë "të gjithë" + teion / "θεῖον" = që do të thotë "i një perëndie ose i shenjtë").
Cassius Dio, një senator romak që shkroi në greqisht, spekuloi që emri vjen ose nga statujat e shumë perëndive të vendosura rreth kësaj ndërtese, ose nga ngjashmëria e kupolës me qiejt. Pasiguria e tij sugjeron fuqimisht se "Panteoni" (ose Panteumi) ishte thjesht një pseudonim, jo emri zyrtar i ndërtesës. Në fakt, koncepti i një panteoni kushtuar të gjithë perëndive është i diskutueshëm. I vetmi panteon i caktuar i regjistruar më herët se ai i Agripës ishte në Antioki në Siri, megjithëse përmendet vetëm nga një burim i shekullit të gjashtë. Ziegler u përpoq të mbledhë prova të panteoneve, por lista e tij përbëhet nga dedikime të thjeshta "për të gjithë perënditë" ose "për dymbëdhjetë perënditë", të cilat nuk janë domosdoshmërisht panteonë të vërtetë në kuptimin e një tempulli që strehon një kult që adhuron fjalë për fjalë të gjithë perënditë.
Godfrey dhe Hemsoll tregojnë se autorët e lashtë kurrë nuk i referohen Panteonit të Hadrianit me fjalën aedes, siç bëjnë me tempujt e tjerë, dhe mbishkrimi Severan i gdhendur në arkitra përdor thjesht "Panteumin" e jo "Aedes Panthei" (tempulli i të gjithë perëndive). Duket shumë domethënëse që Dio nuk citon shpjegimin më të thjeshtë për emrin - që Panteoni ishte kushtuar të gjithë perëndive. Në fakt, Livy shkroi se ishte dekretuar që ndërtesat e tempullit t'u kushtoheshin vetëm hyjnive të vetme, kështu që do të ishte e qartë se kush do të ofendohej nëse, për shembull, ndërtesa goditej nga rrufeja sepse ishte e përshtatshme vetëm t'i ofrohej flijim një hyjnie specifike (27.25.7–10). Godfrey dhe Hemsoll pohojnë se fjala Panteon "nuk ka nevojë të nënkuptojë një grup të veçantë perëndish, ose, në të vërtetë, madje edhe të gjithë perënditë, pasi ajo fare mirë mund të kishte kuptime të tjera.
Natyrisht që fjala pantheus ose pantheos, mund të jetë e zbatueshme për hyjnitë individuale. Duke pasur parasysh gjithashtu se fjala greke θεῖος (theios) nuk do të thotë 'e Perëndisë', por mund të nënkuptojë 'mbinjerëzore', apo edhe 'të shkëlqyer'. "
Që nga Revolucioni Francez, kur kisha e Sainte-Geneviève në Paris u dekosentrua dhe u shndërrua në monument laik të quajtur Panteoni i Parisit, termi gjenerik panteon ndonjëherë është aplikuar në ndërtesa të tjera në të cilat nderohen ose varrosen të vdekurit e shquar.
Historia
parapamje| Plani i katit të Panteonit nga Georg Dehio / Gustav von Bezold: Kirchliche Baukunst des Abendlandes . Shtutgart: Verlag der Cotta'schen Buchhandlung 1887–1901.
Historia e lashtë
Pas Betejës së Actium (31 para Krishtit), Marcus Agrippa filloi një program mbresëlënës ndërtimi: Panteoni ishte një pjesë e kompleksit të krijuar prej tij në pronën e tij, në Campus Martius në 29–19 pes, e cila përfshinte tre ndërtesa të rreshtuar nga jugu në veri: Banjat e Agrippa-s, Bazilikën e Neptunit dhe Panteonin. Duket e mundshme që Panteoni dhe Bazilika e Neptunit ishin sakra private e Agrippa, jo aedes publicae (tempuj publik). Formuesi shpjegonte se si ndërtesa mund të kishte humbur kaq lehtë emrin dhe qëllimin e saj origjinal (Ziolkowski pretendon se fillimisht ishte Tempulli i Marsit në Campo) në një periudhë kaq të shkurtër kohe.
Kishte kohë që mendohej se ndërtesa aktuale u ndërtua nga Agrippa, me ndërrimet e mëvonshme të ndërmarra, dhe kjo ishte pjesërisht për shkak të mbishkrimit latin në pjesën e përparme të tempullit cili thotë: parapamje| Kube e Panteonit. Kupola me kafe ka një okul qendror si burim kryesor të dritës natyrale
ose në formë të plotë, " M [arcus] Agrippa L [ucii] f [ilius] co [n] s [ul] tertium fecit ", që do të thotë " Marcus Agrippa, djali i Lucius, e bëri [këtë ndërtesë] kur konsulli për herë të tretë " Sidoqoftë, gërmimet arkeologjike kanë treguar se Panteoni i Agrippa ishte shkatërruar plotësisht përveç fasadës. Lise Hetland argumenton se ndërtimi i tanishëm filloi në 114, nën Trajanin, katër vjet pasi u shkatërrua nga zjarri për herë të dytë (Oros. 7.12).
Ajo e studioi letrën e Herbert Bloch të vitit 1959, e cila është përgjegjëse për datën Hadrianike, dhe pohon se ai nuk duhet të kishte përjashtuar të gjitha tullat e epokës Trajanic nga studimi i tij i pullave. Argumenti i saj është veçanërisht interesant në dritën e argumentit të Heilmeyer që, bazuar në provat stilistike, Apollodorus i Damaskut, arkitekt i Trajanit, ishte arkitekti i dukshëm. parapamje| Pamje e Panteonit në Romë, përfshirë kupolën prej betoni parapamje| Pjesa e jashtme e Panteonit Forma e Panteonit të Agrippës është në diskutime. Si rezultat i gërmimeve në fund të shekullit të 19-të, arkeologu Rodolfo Lanciani arriti në përfundimin se Panteoni i Agrippa ishte i orientuar në mënyrë që ajo të  shikonte  në jug, në kontrast me paraqitjen aktuale që  shikon  në veri, dhe se ajo kishte një plan të shkurtuar në formë T me hyrjen në bazën tek "T".
Ky përshkrim u pranua gjerësisht deri në fund të shekullit të 20-të. Ndërsa gërmimet më të fundit arkeologjike kanë sugjeruar që ndërtesa e Agrippa-s mund të ketë pasur një formë rrethore me një hajat trekëndësh, dhe mund të ishte përballur edhe me veriun, ashtu si rindërtimet e mëvonshme, Ziolkowski ankohet se përfundimet e tyre ishin bazuar plotësisht në supozim; sipas tij, ata nuk gjetën ndonjë material të ri të datueshëm, megjithatë ata i atribuan gjithçka gjetën fazës Agrippan, duke mos dhënë llogari për faktin se Domiani, i njohur për entuziazmin e tij për ndërtimin dhe që dinte të kishte restauruar Panteonin pas 80 pas Krishtit, mund të ketë qenë përgjegjës për gjithçka që ata gjetën.
Pasazhet e vetme që i referohen dekorimit të Panteonit Agrippan të shkruara nga një dëshmitar okular janë në Historinë Natyrore të Plini Plakut. Prej tij ne e dimë se "kapitalet, gjithashtu, të shtyllave, të cilat ishin vendosur nga M. Agrippa në Panteon, janë bërë prej bronzi Sirakuzan", se "Panteoni i Agrippa është zbukuruar nga Diogjeni i Athinës, dhe Caryatides, prej tij, të cilat formojnë kolonat e atij tempulli, shihen si kryevepra të shkëlqyeshme: e njëjta gjë, gjithashtu, me statujat që vendosen mbi çati " dhe se një nga perlat e Kleopatrës u pre në gjysmë, në mënyrë që secila gjysmë "të mund të shërbejë si varëse për veshët e Venusit, në Panteonin në Romë".
Panteoni Augustan u shkatërrua së bashku me ndërtesat e tjera në një zjarr të madh në vitin 80 pas Krishtit. Domiani rindërtoi Panteonin, i cili u dogj përsëri në 110 pas Krishtit.
Në vitin 202 pas Krishtit, ndërtesa u riparua nga perandori Septimius Severus dhe djali i tij Caracalla, për të cilin ekziston një mbishkrim tjetër, më i vogël në arkitraun e fasadës, nën tekstin më të madh të lartpërmendur. Ky mbishkrim tani i lexueshëm mezi lexon:
Historia mesjetare
parapamje| Një pamje e Panteonit në vitin 1836 nga Jakob Alt, që tregon kullat binjake, nga fillimi i shekullit 17 deri në fund të shekullit 19. Në vitin 609 pas krishtit, perandori bizantin Phocas ia dha ndërtesën Papës Boniface IV, i cili e shndërroi atë në një kishë të krishterë dhe ia shenjtëruan Shën Marisë dhe Martirëve më 13 maj 609 Njëzet e tetë karroca të relikeve të shenjta të martirëve thuhet se ishin hequr nga katakombet dhe ishin vendosur në një legen porfiri nën altarin e lartë. Në shenjtërimin e saj, Boniface vendosi një ikonë të Nënës së Zotit si 'Panagia Hodegetria' brenda shenjtërores së re.
Një sasi e madhe e mermerit të jashtëm është hequr gjatë shekujve - për shembull, kapitalet nga disa pilastra janë në Muzeun Britanik.
Dy kolona u përpinë në ndërtesat mesjetare që ngjiteshin tek Panteoni në lindje dhe ishin humbur. Në fillim të shekullit të 17-të, Urban VIII Barberini grisi tavanin prej bronzi dhe zëvendësoi kampanjën mesjetare me kullat e famshme binjake (shpesh të atribuara gabimisht Berninit ) të quajtura "veshët e gomarit", të cilat nuk u hoqën deri në fund të shekullit të 19-të. Humbje tjetër kanë qenë skulpturat e jashtme, të cilat zbukuronin pedimentin sipër mbishkrimit të Agrippës. Brendësia prej mermeri ka mbijetuar kryesisht, megjithëse me një restaurim të gjerë.
Rilindja
parapamje| Brendësia e Panteonit në shekullin e 18-të, pikturuar nga Giovanni Paolo Panini. Që nga Rilindja, Panteoni ka qenë vendi i disa varrimeve të rëndësishme. Midis të varrosurve janë piktorët Raphael dhe Annibale Carracci, kompozitori Arcangelo Corelli dhe arkitekti Baldassare Peruzzi. Në shekullin e 15-të, Panteoni ishte zbukuruar me piktura: më i njohuri është Lajmërimi nga Melozzo da Forlì. Filippo Brunelleschi dhe shumë arkitektë të tjerë, e panë Panteonin si frymëzim për veprat e tyre.
Papa Urban VIII (1623 deri 1644 pas Krishtit) urdhëroi që tavani prej bronzi të shkrihej. Pjesa më e madhe e bronzit u përdor për të bërë bombardime për fortifikimin e Castel Sant'Angelo, me pjesën e mbetur të përdorur nga Kamera Apostolike për vepra të ndryshme të tjera. Thuhet gjithashtu se bronzi u përdor nga Bernini në krijimin e baldachit të tij të famshëm mbi altarin e lartë të Bazilikës së Shën Pjetrit, por, sipas të paktën një eksperti, shkrimet e Papës thonë se rreth 90% e bronzit u përdor për top, dhe se bronzi për baldachin erdhi nga Venecia. Lidhur me këtë, një satirist anonim romak bashkëkohor tund një pasquinade (një poezi e postuar publikisht) që quod fecerunt barbari jo fecerunt barberini ("Çfarë nuk bënë barbarët [Barberinët [emri i familjes së Urban VIII] bënë").
Në vitin 1747, feza e gjerë poshtë kupolës me dritaret e saj të rremë u "rivendos", por kishte pak ngjashmëri me origjinalin. Në dekadat e para të shekullit të 20-të, një pjesë e origjinalit, siç mund të rindërtohej nga vizatimet dhe pikturat e Rilindjes, u rikrijua në një nga panelet.
Kohët moderne
Dy mbretër të Italisë janë varrosur në Panteon: Vittorio Emanuele II dhe Umberto I, si dhe Mbretëresha e Umbertos, Margherita.
Panteoni është në përdorim si një kishë katolike. Meshat festohen atje të Dielën dhe ditët e shenjta të detyrimit. Dasmat gjithashtu bëhen herë pas here atje.
Portik
parapamje| Pamja anësore në verilindje parapamje| Pamja anësore veriperëndimore. Ndërtesa u afrua fillimisht nga një mëri shkallësh. Më vonë ndërtimi ngriti nivelin e tokës që të çonte në portik, duke eliminuar këto hapa.
Pedimentja ishte zbukuruar me skulptura lehtësuese, ndoshta prej bronzi. Vrimat që shënojnë vendndodhjen e kapëseve që mbanin skulpturën sugjerojnë që dizajni i saj ka të ngjarë të ishte një shqiponjë brenda një kurore; shirita të zgjatur nga kurora në qoshet e pedimentit.
Në muret e pjesës së pasme të portikut të Panteonit gjenden dy kamare të mëdha, mbase të destinuara për statujat e August Cezarit dhe Agripës.
Dyert e mëdha prej bronzi në cella, me përmasa 4.45m të gjera me 7.53m të larta, janë më të vjetrat në Romë. Këto mendoheshin se ishin një zëvendësim i shekullit të 15-të për origjinalin, kryesisht sepse ata konsideroheshin nga arkitektët bashkëkohorë se ishin shumë të vegjël për kornizat e dyerve. Sidoqoftë, analiza e teknikës së shkrirjes konfirmoi që këto janë dyert origjinale romake, një shembull i rrallë i bronzit monumental romak që mbijetoi, pavarësisht pastrimit dhe zbatimit të motiveve të krishtera gjatë shekujve.
Rotunda
parapamje| Seksioni kryq i Panteonit që tregon se si një sferë me diametër 43.3 metra përshtatet nën kupolën e saj. Pesha prej 4,535 ton e kupolës së betonit romak është e përqendruar në një unazë voussoirs 9.1 m në diametër që formojnë okulusin, ndërsa shtytja në këmbë e kupolës kryhet nga tetë qemere fuçi në 6.4 m muri i daulles në tetë shtylla.
Trashësia e kupolës mund të jetë afërsisht nga 6.4 m në bazën e kupolës në 1.2 m rreth okulit. Materialet e përdorura në betonin e kupolës gjithashtu ndryshojnë. Në pikën e tij më të trashë, grumbulli është travertin, pastaj pllaka terrakote, pastaj në majë, tufa dhe shtuf, të dy gurë të lehtë porozë. Në majë, ku kubeja do të ishte më e dobëta dhe e prekshme nga shembja, okulusi lehtëson ngarkesën. parapamje| Rrezja në kupolën e Panteonit
Brendësia
Me të hyrë, vizitorët së pari shohin një dhomë të rrumbullakosur e cila është e mbuluar nga kupola. Okulusi në majë të kupolës nuk u mbulua kurrë, duke lejuar reshje shiu nëpër tavan dhe mbi dysheme. Për shkak të kësaj, dyshemeja e brendshme është e pajisur me kullues dhe është ndërtuar me një pjerrësi prej rreth 30 cm për të nxitur rrjedhjen e ujit.
Pjesa e brendshme e kupolës kishte për qëllim të simbolizonte qemerin e harkuar të qiejve. Okulusi në majën e kupolës dhe dera e hyrjes janë burimet e vetme natyrore të dritës në brendësi. Gjatë gjithë ditës, drita nga okulusi lëviz rreth kësaj hapësire në një efekt të kundërt të diellit : duke shënuar kohën me dritë sesa me hije. Okulusi gjithashtu ofron ftohje dhe ventilim; gjatë stuhive, një sistem kullimi poshtë dyshemesë trajton shiun që bie nëpër okulus. qendër|parapamje|700x700px
Arromanches-les-Bains
Arromanches-les-Bains është një komunë në Francë. Arromanches-les-Bains bën pjesë në departamentin Calvados të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 587 banorë dhe sipërfaqe 13.7 km².
Xhemal Gyrsel
Xhemal Gyrsel (Turqisht: Cemal Gürsel [dʒeˈmal ɟyɾˈsæl]; 13 tetor 1895 - 14 shtator 1966) ishte oficer i Ushtrisë Turke dhe presidenti i katërt i Turqisë.
Ai u martua me Melahat Gürsel më 1927, vajza e kryeinxhinierit në luftanije osmane Hamidiye. Ata kishin një djalë Ödemir dhe adoptuan një vajzë Türkan.
Dita e Shtetësisë (Serbi)
Dita e Shtetësisë ose Dita Kombëtare (Cirilik serb: Дан државности, romanizuar: Dan državnosti) është një festë që festohet çdo 15 shkurt në Serbi për të përkujtuar shpërthimin e Kryengritjes së Parë Serbe më 1804, e cila evoluoi në Revolucionin Serb kundër sundimit osman. Revolucioni përfundimisht rezultoi në njohjen e Serbisë nga Perandoria Osmane (formalisht më 1817, de jure më 1835).
Në të njëjtën ditë në vitin 1835, gjatë sundimit të Millosh Obrenoviqit, në Kragujevc u miratua kushtetuta e parë moderne serbe, e njohur si Kushtetuta e Sretenjes ose 'Kushtetuta e Qirinjve'.
Dita Kombëtare është festë kombëtare dhe festimet zyrtare zgjasin dy ditë, çdo 15 shkurt.
Le Buisson, Lozère
Le Buisson (Ocitanisht: Lo Boisson ; Shqip: Bojsoni) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore.
Vangjel Agora
Aktori dhe Regjisori  Vangjel  Agora("Naim Frasheri i Art")
Lucas Biglia
Lucas Rodrigo Biglia (lindur më 30 Janar 1986) është nje futbollist argjentin i cili luan si mesfushor në Serie A më A.C. Milan.
Konyaspor
Konyaspor Kulübü është klub futbollistik turk bazuar në Konia. Klubi u themelua më 22 qershor 1922 me emrin Konya Gençlerbirliği dhe ka luajtur në stadiumin e vet vendase Stadiumi Konya Büyükşehir Belediye. Konyaspor tani luan në Süper Lig. Ngjyrat e klubit janë gjelbërt dhe bardhë.
Algeciras
Algeciras është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campo de Gibraltar, të provincës Cádiz, në Andalusia. Algeciras ka 116917 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 86 km2.
Andrea Topia II
Andrea Thopia (lat. Andrea Thopia; pas 1479) ka qenë një fisnik arbër i shekullit të 15-të, në zotërimet e të cilit përfshihej Skuria (midis Durrësit dhe asaj që do të bëhej Tirana e sotme), anëtar i familjes Topia dhe njëri prej themeluesve të Lidhjes së Lezhës.
Familja
Andrea ishte nipi i Karl Topisë. Kishte dy djem, Karl Muzakën me Komninin dhe ishte biri i Niketë Topisë që vdiq më 1414/1415
Kryengritja e viteve 1432-1436
Pas Betejës së Savrës më 1385, Arbëria hyri nën ndikimin e fortë osman dhe shkallë-shkallë pjesa më e madhe e territorit të saj u aneksua nga Perandoria Osmane brenda një njësie administrative të ndarë: : Sanxhaku Arvanid. Andrea ngriti krye ndaj osmanëve më 1432 dhe mundi një njësi të vogël ushtarake osmane në malet e Shqipërisë Qendrore. Fitorja e tij frymëzoi krerët e tjerë në Shqipëri, veçanërisht Gjergj Arianitin, për t'u rebeluar kundër osmanëve.
Lidhja e Lezhës
Së bashku me nipin e tij, Tanushin, Andrea si zot i Skurisë mori pjesë në themelimin e Lidhjes së Lezhës dhe aleancën ushtarake që e pasoi me anëtarë të tjerë si Lekë Zaharinë, Pjetër Spanin, Lekë Dushmanin, Gjergj Arianitin, Teodor Muzakën, Stefan Cërnojeviçin dhe vartësit e tyre.
Sipas Gjon Muzakës, Andrea Topia ishte ndër anëtarët e Lidhje që jetuan edhe pas rënies së Shkodrës në duart osmane më 1479.
Në letërsi
Shkrimtari italo-arbëresh Jeronim de Rada i kushtoi veprën e tij të vitit 1839 Këngët e Historisë Arbërore të Serafina Thopisë, Gruaja e Princit Nikollë Dukagjini ( Canti storici albanesi di Serafina Thopia, moglie del principe Nicola Ducagino) në dashurinë e papërmbushur të Serafina Thopisë dhe Bosdare Stresës (një Romeo dhe Xhulieta Shqiptare). Serafina, që ishte e bija e Andrea Topisë në këtë këngë, flijoi dashurinë e saj për në Bozhidarin dhe u martua me Nikollën Dukagjini për të ndihmuar bashkimin e Arbërisë Jugore dhe Veriore për të luftuar kundër osmanëve.
Referime
<references group="" responsive="1">
Satoshi Miyauchi
(lindur më 26 Nëntor 1959) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 20 ndeshje.
Aggius
Aggius (Àggju) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 86.31 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 514 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.504 banorë.
Les Monts-Verts
Les Monts-Verts (Ocitanisht: Los Monts Verds ; Shqip: Malgjelbri ) është një komunë në departamentin Lozerrë, rajoni i Ocitanisë në Francën jugore. Në vitin 2020 kishte një popullsi prej 342 banorësh dhe sipërfaqje prej 29.13 kilometrash katrorë.
Labastide
Labastide është një komunë franceze me 170 banorë, e vendosur në departamentin e Hautes-Pyrénées, në rajonin e Midi-Pyrenees.
Vende dhe monumente
Hapësirë prehistorike Labastide ju lejon për të zbuluar të kaluarën e këtij lokaliteti.
Obllaçina
Obllaçinë ose Obllaqinë (serbisht: Облачина/Oblačina) është fshat në komunën e Meroshinës, Serbi.
La Panouse
La Panouse (Ocitanisht: La Panosa ; Shqip: Panuza  ) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore.
Arronnes
Arronnes është një komunë në Francë. Arronnes bën pjesë në departamentin Allier të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 364 banorë dhe sipërfaqe 26 km².
Xhelal Bajar
Mahmut Xhelal Beu ose Celâl Bayar (16 maj 1883 – 22 gusht 1986) ishte një politikan turk, i cili ishte presidenti i tretë i Turqisë nga viti 1950 deri në 1960; më parë ai ishte Kryeministër i Turqisë nga viti 1937 deri në 1939.
Karriera politike
Në vitin 1908, Xhelal Beu u bashkua me trupën vullnetare të Komitetit të Bashkimit dhe Progresit, një organizatë politike e Xhonturqve. Ai shërbeu si sekretar i përgjithshëm i degës së sapo themeluar Bursa dhe më vonë e degës në Izmir të partisë.
Në vitin 1919, Bayar u zgjodh në Parlamentin Osman në Stamboll si deputet i Saruhan (sot Manisa). Ndërsa nuk pajtohej me kushtetutën e re të përcaktuar nga Sulltani, në vitin 1920 shkoi në Ankara për t'u bashkuar me Mustafa Qemal Ataturku dhe Lëvizjen e Pavarësisë Turke. Ai u bë një anëtar aktiv i "Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti" (Shoqata për Mbrojtjen e të Drejtave të Anatolisë dhe Rumelia), një organizatë tjetër politike e formuar pas Luftës së Parë Botërore. Ai u bë deputeti i Bursës në Asamblenë e Madhe Kombëtare të sapokrijuar të Turqisë. Në të njëjtin vit, ai shërbeu si zëvendës Ministër i Ekonomisë dhe më 27 shkurt 1921 u emërua Ministër i Ekonomisë. Ai drejtoi komisionin e bisedimeve gjatë kryengritjes së Çerkes Ethem. Më 1922, Bayar ishte anëtar i delegacionit turk gjatë Konferencës së Paqes në Lozanë si këshilltar i Ismet Inonu. Pas zgjedhjeve të vitit 1923, ai shërbeu si deputet i Izmirit në Parlament. Më 6 mars 1924 Xhelal Beu u emërua Ministër i Ndërtimit dhe Ndërmarrësve të Shkëmbimeve (deri më 7 korrik 1924). Më 26 gusht 1924, Ataturku themeloi Türkiye İş Bankası në Ankara duke përdorur si kryeqytet shufrën e arit të dërguar nga myslimanët në Indi për të mbështetur Luftën Turke të Pavarësisë. Ai ishte Drejtori Menaxhues i asaj që ishte banka më e madhe tregtare turke deri në vitin 1932.
Më 1 nëntor 1937 Mustafa Qemal Ataturku emëroi Bajarin si Kryeministër të Turqisë pasi Ismet Inonu u largua nga qeveria. Ai vazhdoi të shërbejë si kryeministër kur vdiq Ataturku dhe Inonu u bë president në vitin 1938. Dallimet e mendimit me Inönü e bëri që ai të hiqte dorë nga pozicioni më 25 janar 1939.