cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terminali i autobusëve
Stacionet më të mëdha të autobusëve
Me një sipërfaqe prej 37 acre, stacioni i autobusëve Chennai Mofussil në Chennai, Indi, është stacioni më i madh i autobusëve në Azi. Që nga viti 2018 Departamenti i Autobusëve Millennium Park në Delhi është depoja më e madhe e autobusëve në botë me 60 akra.
Stacioni i përkohshëm i autobusëve Woodlands në Singapor është gjithashtu një nga stacionët më të ngarkuar të autobusëve në botë, duke trajtuar çdo ditë 400,000 pasagjerë përmes 42 shërbime të autobusëve.
Stacioni më i madh i autobusëve nëntokësor në Evropë është Kamppi Center në Helsinki, Finlandë e përfunduar në vitin 2006. Stacioni kushtoi 100 milion euro dhe u deshën 3 vjet për ta ndërtuar. Sot stacioni i autobusëve, i cili mbulon 25,000 metra katrorë është stacioni më i ngarkuar i autobusëve në Finlandë. Çdo ditë, ai ka rreth 700 nisje autobusësh, duke transportuar rreth 170,000 pasagjerë.
Rajoni i Ultësirës Perëndimore të Shqipërisë
Ultësira Perëndimore e Shqipërisë është regjion i cili zë pjesën perëndimore të Shqipërisë përgjat Detit Adriatik, prej Hanit të Hotit në veri deri te Vlora në jug, në gjatësi 205 km dhe gjerësi 10-60 km. Sipërfaqja e ultësirës së bashku me zonat kodrinore është 7420 km2 ( 25% të teritorit të Shqipërisë). Ultësira Perëndimore përfaqëson krahinën më madhe fushore dhe është një nga fushat më të mëdha të Gadishullit Ballkanik. Bregdeti është plot me gjire, laguna, kepe, rërë. Për shkak të depozimit të materialit të lumejve në grykëderdhje të tyre, kufijt ë Ultësirës po zgjerohen vazhdimisht në drejtim të detit. Llogaritet se gjat gjatë 60-70 viteve të fundit Ultësira është rritur në dëm të detit për 35 km2. Gjithashtu,Ultesira perendimore e shqiperise ze nje vend te mjaftueshem per agrume. Ultësira ka klimë mesdhetare dhe, duke shkuar në drejtim të lindjes, ajo merr veti të klimës mesdhetare të ndryshuar. Ultësira Perëndimore ka rezerva të mëdha ujore nga rrjedhat e poshtme të lumenjëve ( Drini, Matit, Erzenit, Ishmit, Shkumbinit, Semanit, Vjosës, Sushicss), uji i të cilëve shfrytëzohet për ujitje, furnizimin e popullsisë dhe të industrisë. Këtu gjenden shum objekte hidrografike, is: liqenet artificiale, kanalet ujitëse, kulluese e vepra të tjera hidroteknike. Në këtë zonë në të kaluarën kishte shumë këneta e moçale, që shkaktonin sëmundjen e malaries. Pas viti 1960 u bë tharja e tyre dhe u përfituan toka të reja. Nga tharja e kënetave të Hoxharës, Tërbufit, Durrësit, Kakariçit, Bregut të matit, e të Zadrimës u përfituan më se 50.000 ha tokë.
Michelle Monaghan
Michelle Lynn Monaghan (lindur më 23 mars 1976) është një aktore amerikane. Ajo është e njohur më së miri për rolet e saja aktive në Kiss Kiss Bang Bang (2005), Gone Baby Gone (2007), Made of Honor (2008), Eagle Eye (2008), Trucker (2008), Source Code (2011), Pixels ( 2015), dhe Dita e Patriotëve (2016). Ajo gjithashtu ka marrë njohje për rolin e saj aktor si Julia Meade në serinë e filmit spiun Misioni: E pamundur, duke u shfaqur në Mision: Impossible III (2006), Misioni: Impossible - Ghost Protocol (2011), and Mission: Impossible - Fallout (2018 ).
Në televizion, Monaghan luajti si Maggie Hart në sezonin e parë të serialit të dramës së krimit të antologjisë Detektivi i Vërtetë (2014), për të cilin ajo mori një nominim për Glmimin Golden Globe për aktoren më të mirë mbështetëse. Ajo gjithashtu luajti si Sarah Lane në serialin dramatik Rruga (2016–18). Aktualisht, Monaghan yjet si Eva Geller në serialin thriller Netflix Messiah.
Jeta e hershme
Monaghan lindi në 23 Mars 1976 në qytetin e vogël (asokohe popullsi prej afro 750) të Winthrop, Iowa, vajza e Sharon (née Hammel), cila drejtoi një qendër të kujdesit ditor në shtëpinë e familjes për dyzet vjet, dhe Robert Monaghan, punëtor i fabrikës. Ajo ka dy vëllezër më të vjetër, Bob dhe John. Monaghan ka kryesisht prejardhjen irlandeze dhe gjermane, dhe është rritur katolik.
Karriera
parapamje| Monaghan në Mision: Premiera e pamundur III, Prill 2006 Dy paraqitjet e para në televizion të Monaghan, në një rol mbështetës, ishin si "Caroline Busse" në episodet e të rinjve amerikanë, të cilat transmetuan në vitin 2000. Ajo performoi gjithashtu me Ligjin dhe Rendin: Njësia Speciale e Viktimave në "Pëlqim", një episod që u transmetua në 19 janar 2001; dhe ajo bëri debutimin e saj "ekrani i madh" po atë vit në filmin Parfum, duke luajtur pjesën e "Henrietta". Filmi i saj i rradhës, përsëri në një rol mbështetës, ishte në 2002 në Unfaithful, duke interpretuar Richard Gere dhe Diane Lane.
Stacioni i autobusit
parapamje|Një ndalesë autobusi në [[Prishtinë]] Ndalesë autobusi është një vend i caktuar ku autobusët ndalojnë që udhëtarët të hipin ose të zbresin nga autobusi. Ndërtimi i ndalesave të autobusëve ka tendencë të reflektojë nivelin e përdorimit, ku ndalesat në vendet e ngarkuara mund të kenë strehimore, ulëse, dhe ndoshta sisteme elektronike të informacionit të pasagjerëve; ndalesa më pak të zëna mund të përdorin një shteg dhe flamur të thjeshtë për të shënuar vendndodhjen e tyre. Në disa lokacione, ndalesat e autobusëve grumbullohen së bashku në qendrat e transportit që lejojnë shkëmbimin midis rrugëve nga ndalesat afër dhe me mënyra dhe mjete të tjera të transportit publik për të maksimizuar komoditetin.
Michelle Monaghan
Karriera
Në vitin 2007, ajo bashkë-luajti me Ben Stiller në The Heartbreak Kid, dhe me Casey Affleck në Gone Baby Gone. Në vitin 2008, ajo bashkë-luajti me Patrick Dempsey në Made of Honor, dhe bashkë-luajti me Shia LaBeouf në Eagle Eye. Ajo luajti së bashku me Jake Gyllenhaal në Source Code. Ajo luajti Diane Ford në Trucker.
Në vitin 2014, Monaghan luajti në sezonin e parë të serisë së antologjisë HBO Detektivin e Vërtetë.
Në maj të vitit 2018, u njoftua se Monaghan ishte hedhur në rolin kryesor të operatores së CIA-s Eva Geller në thrillerin e Netflix Messiah. Seriali u shfaq premierë në Netflix më 1 janar 2020.
Jeta personale
Monaghan u takua me artistin grafik Australian Peter White në një festë në vitin 2000. Ata u martuan në Port Douglas, QLD pesë vjet më vonë në gusht 2005 dhe jetojnë në New York. Ajo lindi vajzën e tyre në vitin 2008, dhe djalin e tyre në 30 tetor 2013.
Filmotografi
parapamje| Monaghan në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Toronto 2011
Cmime dhe nominime
Më poshtë janë çmimet për të cilat Monaghan ishte nominuar, ose fituar.
Meyrueis
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Sucesos de las Islas Filipinas
Sucesos de las Islas Filipinas (shqip: Ngjarjet në Ishujt Filipine) është një libër i shkruar dhe botuar nga Antonio de Morga i konsideruar si një nga veprat më të rëndësishme për historinë e hershme të kolonizimit spanjoll të Filipineve. Ai u botua në vitin 1609 pasi ai u rivendos në Meksikë në dy vëllime nga Casa de Geronymo Balli, në Meksiko Siti. Përkthimi i parë në anglisht u botua në Londër në vitin 1868 dhe një përkthim tjetër anglisht nga Blair dhe Robertson u botua në Klivlend në vitin 1907.
Meyrueis
Gjeografia
parapamje| Lumi Jonte në Marus Qyteti i Marusit ndodhet midis ultësirës së Mont Aigoual në jug dhe Causse Méjean në veri. Kështu, qyteti shënon kufirin midis zonave gjeografike të Grands Causses, Causse Noir dhe Causse Méjean, dhe maleve Cévennes. Aty takohen tre lumenj: Jonte, Bétuzon dhe Brèze.
Sucesos de las Islas Filipinas
Puna i bëri shumë përshtypje heroit kombëtar Filipine José Rizal dhe vendosi t'i shtonte shënimet dhe t'a ribotonte në një edicion të ri dhe filloi të punonte  në Londër për ta përfunduar atë në Paris të vitit 1890.
Meyrueis
Gjeografia
Komunat fqinje janë Saint-Pierre-des-Tripiers dhe Hures-la-Parade në veri, Gatuzières në lindje, Saint-Sauveur-Camprieu dhe Lanuéjols në jug. Më në fund, në jug-perëndim, gjejmë komunën Veyreau në departamentin Aveyron. parapamje| Shkëmbi nga ura mbi Jonte
Sucesos de las Islas Filipinas
Titulli
Titulli në spanjisht:
Meyrueis
Kalaja e Roquedols
parapamje| Kalaja Roquedols Kalaja Roquedols, e vendosur 2 km në jug të qytetit në luginën e Béthuzon, daton nga gjysma e parë e shekullit të 16-të.
Kisha e Shën Pjetrit
parapamje| Pamje e kishës së Shën Pjetrit dhe tempullit protestant nga Shkëmbi
Tempulli protestant
parapamje| Tempulli protestant
Sucesos de las Islas Filipinas
Titulli
Sucesos de las Islas Filipinas
Titulli në shqip:
Ngjarjet e Ishujve Filipine
Historia
Sucesos De Las Islas Filipinas i Antonio de Morges është njohur si një dëshmi direkte të sipërmarrjes koloniale spanjolle në Azi gjatë shekullit të 16-të. Libri u botua për herë të parë në Meksikë në vitn 1609 dhe është ri-redaktuar disa herë. Shoqëria Hakluyt, një shoqëri e botimit të tekstit në 1851 tërheq vëmendjen e saj dhe një botim u përgatit nga H. E. J. Stanley por u botua vetëm në vitn 1868.
Sucesos De Las Islas Filipinas bazohet në përvojat personale të Antonio de Morga dhe dokumentacione të tjera nga dëshmitarët okularë të ngjarjeve siç janë të mbijetuarit e ekspeditës filipine të Miguel López de Legazpi.
Përmbajtja
Titulli letrar përkthehet në: "Ngjarje në Ishujt Filipine" dhe kështu qëllimi kryesor i librit është dokumentimi i ngjarjeve gjatë periudhës koloniale Spanjolle të Filipineve siç vërehet nga vetë autori. Libri përfshin gjithashtu zakone, tradita, sjellje dhe fenë filipinase gjatë pushtimit spanjoll.
Njësia administrative Peqin
Njësia administrative Peqin është një komunë në Shqipëri. I vetmi vendbanim është Peqini
KwaNdebele
KwaNdebele (Shqip: KuaNdebele) ishte një bantustan në Afrikën e Jugut, i dëshiruar nga qeveria e aparteidit si një atdhe gjysmë i pavarur për popullin Ndebele. Atdheu u krijua kur qeveria e Afrikës së Jugut bleu 19 ferma të bardha dhe instaloi një qeveri.
Historia
Bantustanit iu dha vetëqeverisja në prill të vitit 1981. Siyabuswa u caktua si kryeqyteti i saj, por në 1986 kryeqyteti u zhvendos në KwaMhlanga. Legjislatura e KwaNdebeles shprehu interes për të kërkuar pavarësinë (si në rastet e Transkeit, Bophuthatswanës, Vendës dhe Ciskeit ) në maj 1982 dhe u bënë disa përgatitje, por një mungesë e dukshme qëndrueshmërie në çështjet ekonomike së bashku me mosmarrëveshjet për tokën e penguan këtë të ndodhte.
KwaNdebele u riintegrua në Afrikën e Jugut pas zgjedhjeve të para demokratike të 27 prillit 1994. Tani është pjesë e provincës Mpumalanga.
Rrethet në vitin 1991
Rrethet e bantustanit dhe popullsia në regjistrimin e vitit 1991.
Michio Yasuda
(lindur më 10 Nëntor 1949) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Tuma në Bregun e Kishës (Tragjas)
Tuma në Bregun e Kishës (Tragjas) është një monument i trashëgimisë kulturore në Tragjas, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Lanuéjols, Lozère
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Lanuéjols (Shqip: Lanegjoli) është një komunë në departamentin Lozère në Francën jugore.
Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea"
Historia
Çmimi u krijua për nder të mbrojtësit italian Gaetano Scirea, i cili vdiq në një aksident me makinë në 3 shtator 1989. Çmimi jepet çdo vit për një futbollist mbi moshën 30 vjeç në Serie A italiane, i cili, si Scirea, ka qëndruar i veçantë gjatë gjithë karrierës së tyre si për aftësinë e tyre të lojës ashtu edhe për sportin.
Beynac-et-Cazenac
Beynac-et-Cazenac (Ocitanisht: Bainac e Casenac ; Shqip: Bejnaku dhe Kazenaku) është një fshat i vendosur në departamentin Dordonjë në Francën jugperëndimore.
Në komunë ndodhet Château de Beynac mesjetare.
Fshati klasifikohet si një nga Les plus Beaux villages de France (fshatrat më të bukur të Francës).
Gjeografia
Bejnaku dhe Kazenaku shtrihet në brigjet e lumit Dordonjë 10 kilometra në jugperëndim të Sarlat-la-Canéda. majtas|parapamje| Lumi Dordonjë në Bejnak
Historia
Historikisht përmendja e parë e Bejnakut daton në vitin 1115 kur Maynard de Beynac u bëri një dhuratë motrave në Abacinë Fontevrault. Simon de Montfort e pushtoi kështjellën në fund të shekullit të 12-të, por njerëzit e Bejnakut e rikuperuan kështjellën e tyre falë ndërhyrjes së Philippe Auguste në 1217. Kalaja qëndroi në zotërimin e familjes de Beynac deri në 1753 kur familja de Beynac u zhduk në linjën mashkullore me Pierre, markezin e fundit të Bejnakut i cili u martua në 1727 Anne-Marie Boucher dhe pati dy vajza. : Julie de Beynac u martua me markezin de Castelnau dhe Claude-Marie de Beynac u martuan në 1761 me Christophe Marie de Beaumont du Repaire. Familja de Beaumont du Repaire i shtoi emrit të saj "Beynac" dhe mori titullin e mirësjelljes "markezi de Beaumont-Beynac" Një nga pasardhësit e shiti kështjellën në 1961.
Në 1827, komunat Bejnak dhe Kazenak u bashkuan nën emrin aktual.
Referime
<references group="" responsive="1">
Njësia administrative Përrenjas
Njësia administrative Përrenjas është një komunë në Shqipëri. I vetmi vendbanim është Përrenjasi
Roberto Anzolin
Roberto Anzolin (18 prill 1938 – 6 tetor 2017) ishte futbollistë italianë i cili luante si portier. Ai u konsiderua si portieri më i mirë gjatë kohës së tij. Ai përfaqësoi kombëtaren italiane dhe ishte anëtarë i skuadrës italiane në Kampionatin Botëror 1966.
Mitsuo Kato
(lindur më 22 Janar 1953) është një ish-futbollist japonez.
Elbaf
Elbaf (エルバフ Erubafu) është një ishull dhe mbretëri fiktive në One Piece. Elbaf është një mbretëri e banuar nga gjigantët dhe konsiderohet si vendi më i fortë në botë për shkak të ushtrisë së saj të famshëm për forcën e saj.
Gjeografia
Karakteristikat më të dukshme të peizazhit janë malet e pjerrëta të ishullit dhe ajo që duket të jetë një pemë jashtëzakonisht e madhe e vendosur rreth qendrës së ishullit.
Ujëra rreth Elbafit u vunë re gjithashtu të jenë të rrezikshme, duke shfaqur faunë gjigante si peshqit e madhësisë së anijeve dhe madje edhe më të mëdha.
Vendodhja
Dikur pas zhvendosjes së Sheep's House, qytetarët punuan për të rindërtuar dëmin e shkaktuar nga Linlin. Në periferi të fshatit është një vend i varfër për gjigandët e vdekur, ku përfshihej Jorl.
Fshati ka një rregull rreth grindjeve që diktojnë se nëse nuk mund të zgjidhet, ata të përfshirë duhet të lënë për të kërkuar gjykimin nga zoti e tyre përmes betejës. Është vendi ku një vakt tradicional i semlës mbahet para se të mbahet "Festivali i Solsitik të Dimrit".
Jetimorja Sheep's House u drejtua nga Nëna Carmel dhe ku Charlotte Linlin jetoi pasi u braktis nga prindërit e saj.
Pasi Carmel u dëbua nga Elbafi dhe u largua me fëmijët, një tjetër u ndërtua për të në ishull, që përfundimisht do të bëhej Ishulli Whole Cake. Nuk dihet se çfarë u bë me origjinalin.
Diku në Elbaf është një kështjellë ku lindi Princi i ishullit, Loki.
Kultura dhe tradita
Si një mbretëri, Elbafi udhëhiqet nga një monark. Princi i mbretërisë, Loki, kishte privilegjin të propozonte një nga bijat e Charlotte Linlin, një person i urryer për të gjithë gjigantët e botës dhe si rezultat, ranë dakord të bënin ushtrinë e mbretërisë aleat të saj.
Ushtria e Elbafit është e njohur për forcën e saj. Kur Carmel solli mundësinë që Elbafi të dërgonte ushtrinë e tyre për të shpallur luftë kundër botës për ekzekutimin e anëtarëve të tyre të Piratëve të Luftëtarëve Gjigant, marinsat i lirojnë robërit nga frika e një ngjarjeje të tillë të mundshme, një frikë që ata nuk treguan as në ardhjen e luftës kundër të gjithë Piratëve të Mjekërrbardhit 100 vjet më vonë.
Brogy dhe Dorry zbuluan se të gjithë në Elbaf besojnë shumë në nder. Nëse kishte ndonjë lloj mosmarrëveshjeje apo argumenti midis ndonjë gjigandi, perëndia i Elbafit do të vendoste se cili do të vdiste dhe një do të mbijetonte.
Elbaf përdoret gjithashtu si një afat krenarie (dmth. "Unë jam luftëtar më i fuqishëm nga Elbafi!").
Inteligjenca njerëzore
Inteligjenca njerëzore është kapaciteti intelektual i njerëzve, i cili karakterizohet nga perceptimi, vetëdija dhe vullneti. Përmes inteligjencës së tyre, njerëzit posedojnë aftësitë kognitive për të mësuar, formojnë koncepte, kuptojnë, aplikojnë logjikën dhe arsyen, duke përfshirë kapacitetin për të njohur modelet(patterns), kuptojnë idetë, planifikojnë, zgjidhin probleme, marrin vendime, mbajnë mend, dhe të përdorin gjuhën për të komunikuar. Inteligjenca i mundëson njerëzve të përjetojnë dhe të mendojnë.
Lidhshmëria
Disa studime kanë treguar se pesha në lindje ka një lidhje të drejtpërdrejtë me koeficientin e inteligjencës (sipas studimit, fëmijët me peshë më të madhe në lindje kanë inteligjentë më të lartë).
Sipas Rosemary Hopcroft, një sociologe në Universitetin e Karolinës së Veriut në Charlotte, inteligjenca është e lidhur anasjelltas me frekuencën seksuale (njerëzit me nivele më të larta të arsimimit shpesh raportojnë një numër më të ulët të partnerëve seksualë). Paralelisht, inteligjenca e vetë-raportuar ka qenë e lidhur me praktikat e pazakonta seksuale dhe aktivitetet e shpeshta, mendimet dhe fantazitë seksuale.
Një numër studimesh kanë treguar një lidhshmëri midis IQ dhe miopisë. Disa sugjerojnë se arsyeja për lidhshmërinë është e mjedisit, pasi që njerëzit inteligjentë janë më të prirur për të dëmtuar shikimin e tyre me lexime të gjata, ndërsa të tjerë pretendojnë se ekziston një lidhje gjenetike.
Në maj 2013, një studim tregoi se aftësia për të injoruar shpërqendrimet lidhet me inteligjencën.
Në shtator të vitit 2014, një studim për gjetjen e varianteve gjenetike që lidhen me performancën kognitive nuk gjeti asnjë gjen të veçantë që është drejtpërdrejt përgjegjës për inteligjencën. Përkundrazi, është shuma e shumë gjeneve indirekte dhe e mjedisit.
Teoritë e inteligjencës
Ka kritikë të IQ, të cilët nuk e kontestojnë stabilitetin e rezultatet e testit të IQ ose faktin se ata parashikojnë forma të caktuara të arritjeve dhe as efektivitetin. Ata kundërshtojnë faktin, se të bazosh një koncept të inteligjencës vetëm në rezultatet e testeve të IQ do të thotë të injorojsh shumë aspekte të tjera të rëndësishme të kapacitetit mendor.
Nga ana tjetër, Linda S. Gottfredson (2006) ka arsyetuar se rezultatet e mijëra studimeve mbështesin rëndësinë e IQ për shkollën dhe performancën e punës (shih edhe punimet e Schmidt & Hunter, 2004). IQ gjithashtu parashikon ose korrespondon me rezultatet e tjera të shumta të jetës. Përkundrazi, mbështetja empirike për inteligjencat jo-g mungon ose është shumë e varfër. Ajo argumenton se pavarësisht nga kjo idetë e më-shumë inteligjencave jo-g janë shumë tërheqëse për shumicën, sepse ata sugjerojnë që të gjithë mund të jenë inteligjent në një farë mënyre.
Matja e inteligjencës
220px|parapamje|djathtas|Grafikoni i shpërndrjes të rezultateve, për 905 fëmijë të testuar në Testin Stanford-Binet në vitin 1916.
Lexim i mëtejshëm
· (Botimi i dytë i tekstit kryesor në inteligjentëncën njerëzore, i përdorur në shumëë universitete të përzgjedhur anglisht-folës në botë, me referenca të zgjeruara për hulumtimin e literaturës)
· (Artikull i madh rishikues, një botim i Shoqatës Psikologjike Amerikane, një rishikim tërësor i hulumtimit aktual)
·
Venda
|capital=Thohoyandou|title_leader=President|leader1=Patrick Mphephu|event_start=Pavarësi emërore|date_start=13 Shtator|year_start=1979|event_end=Shpërbërja|date_end=27 Prill|year_end=1994|stat_year1=1980 |stat_area1=7410|stat_pop1=315,545|stat_year2=1991 |stat_area2=|stat_pop2=558,797|currency=Randi jugafrikan}}
Venda ose Tswetla ishte një Bantustan në veri të Afrikës së Jugut, i cili ndodhej mjaft afër kufirit të Afrikës së Jugut me Zimbabven në veri, ndërsa në jug dhe lindje, ndante një kufi të gjatë me një tjetër atdhe të zi, Gazankulun. Tani është pjesë e provincës Limpopo. Venda u themelua si një atdhe nga qeveria e Afrikës së Jugut për popullin Venda, folës të gjuhës Venda. Kombet e Bashkuara dhe komuniteti ndërkombëtar refuzuan ta njohin Vendën (ose ndonjë Bantustan tjetër) si një shtet të pavarur.
Venda u shpall vetëqeverisëse më 1 shkurt 1973, me zgjedhjet u mbajtën më vonë gjatë vitit. Zgjedhjet e tjera u mbajtën në korrik 1978. Territori u shpall i pavarur nga qeveria e Afrikës së Jugut më 13 shtator 1979 dhe banorët e tij humbën shtetësinë e tyre afrikano-jugore. Ashtu si Bantustanët e tjerë, pavarësia e saj nuk u njoh nga komuniteti ndërkombëtar.
Venda ishte fillimisht një sërë territoresh jo të afërta në Transvaal, me një pjesë kryesore dhe një enklavë kryesore. Kryeqyteti i saj, më parë në Sibasa, u zhvendos në Thohoyandou kur Venda u shpall e pavarur në vitin 1979. Para pavarësisë u zgjerua për të formuar një territor të vazhduar, me një sipërfaqe totale prej 6,807 km². Në zgjedhjet e vitit 1984, Partia Kombëtare Venda në pushtet ruajti pozicionin e saj si parti në pushtet, duke mposhtur opozitën e përhershme, Partinë e Pavarur Popullore Venda (PPPV).
Në vitin 1979, popullsia e Vendës ishte rreth 200,000 banorë. Shteti ishte i shkëputur nga Zimbabveja fqinje nga korridori Madimbo, i patrulluar nga trupa të Afrikës së Jugut, në veri dhe nga Mozambiku aty pranë prej Parkut Kombëtar Kruger.
Institucionet e arsimit
Në vitin 1982, Universiteti i Vendës i njohur si Univen u krijua si një institucion i arsimit të lartë për popullin Vhavenda.
Forcat e sigurimit
parapamje| Flamuri i Forcës së Mbrojtjes Venda
Adem Mehmeti
Rrespektivisht rreth vitit ri 2005 Ai publikoi albumin "Dashuuri o moj virane" bashke me kengetarin Meda dhe Mentor Kurtishi me nje kolekcion kengesh popullore se cili nga këta, ndërsa në vitin 2006 Ademi nxori në shitje albumin paralelisht me Sefë Duraj dhe Bekim Dehari
Emma Helen Blair
Emma Helen Blair (12 shtator 1851 - 25 shtator 1911) ishte një historiane, gazetare dhe redaktore me origjinë nga Shtetet e Bashkuara, vepra më e shquar e së cilës ishte një histori dokumentare e Filipineve.
Biografia
Emma Helen Bler lindi më 12 shtator të vitit 1851, në Menasha, Uiskonsin. Edhe pse e lindur në Uiskonsin, ajo ndoqi shkollën e mesme në Uestfild, Massaçusetes. Në vitin 1871, ajo u kthye në Uiskonsin dhe u regjistrua në kolegjin Ripon, ku u diplomua në vitin 1874. Pas diplomimit ajo dha mësim në shkollën publike për dy vjet dhe më pas u transferua në Miluaukee, ku punoi si gazetare. Në vitin 1892, ajo filloi punën pasuniversitare në histori, ekonomi dhe sociologji në Universitetin e Wisconsin. Ajo më vonë u bë bibliotekare në shoqërinë historike të Uiskonsin.
Puna e saj e fundit ishte përkthimi dhe redaktimi i dokumenteve për Fiset Indiane të Luginës së Epërme të Misisipit dhe Rajonin e Liqeneve të Mëdha (2 vëllime, 1911–12). Kjo vepër përfshinte Kujtimet e Nicolas Perrot: Zakonet dhe zakonet e indianëve amerikanë. Vetëm disa ditë pasi mori një kopje paraprake të vëllimit 1 nga binderi, Bler vdiq në Madison, Uiskonsin më 25 shtator të vitit 1911.
Sipas lajmërimit të saj të vdekjeje në Madison Demokrat,
Miss Bler u bë me aftësinë e gjurmëve vendase dhe vitet e mundit përgatitor, në një nga redaktorët historikë më ekspertë në qark. Ajo kishte fituar një zotërim të plotë të gjuhëve frënge dhe spanjolle. Stili i saj letrar ishte i mprehtë, gjykimi i saj historik i qartë dhe i saktë, dhe njohuritë e saj për detajet e tipografisë krejt të pazakontë. Në njohje të këtyre cilësive kolegji Ripon dhe Universiteti Shtetëror e nderuan atë me diploma.
Koeficienti i inteligjencës
220px|parapamje|djathtas|Një shembull i një lloj të pyetjeve në testin e IQ, i modeluar sipas pyetjeve të testit [[Raven's Progressive Matrices.]] Koeficienti i inteligjencës, i njohur edhe si IQ (një shkurtim i "Intelligence quotient") është një rezultat total që nxirret nga një prej disa testeve të standardizuara të hartuara për të vlerësuar inteligjencën njerëzore. shkurtimi "IQ" është shpikur nga psikologu William Stern për termin gjerman Intelligenz-quotient, termin e tij për një metodë të notimit për testimet e inteligjecës ai e mbrojti në një libër në vitin 1912.
Rezultatet e IQ kanë treguar se kanë lidhje me faktorë si sëmundja adhe vdekshmëria, statusi shoqëror i prindërve, dhe, në një shkallë të konsiderueshme, IQ e prindërve biologjik.
Mosha
IQ mund të ndryshojë deri në një shkallë gjatë periudhës së fëmijërisë. Megjithatë, në një studim gjatë, rezultatet e testeve të mesatares së IQ në moshat 17 dhe 18 kishin lidhshmëri prej r = 0.86 me rezultatet mesatare të testeve në moshat e pesë, gjashtë, dhe shtatë dhe lidhshmëri prej r = 0.96 me rezultatet mesatare të testeve në moshat 11, 12, dhe 13.
Për dekada me radhë doracakët dhe tekstet të praktikuesve në testimet të IQ kanë raportuar rënie të IQ sipas moshën, pas fillimit të moshës madhore.
Lodra
parapamje|300x300px| Një shumëllojshmëri lodrash tradicionale prej druri Channapatna nga India Lodra është një objekt që përdoret kryesisht për të ofruar argëtim. Shembuj të thjeshtë përfshijnë blloqe lodrash, lojëra në tavolinë dhe kukulla. Lodrat janë krijuar shpesh për t'u përdorur nga fëmijët, megjithëse shumë prej tyre janë krijuar posaçërisht për të rriturit dhe kafshët shtëpiake. Lodrat mund të ofrojnë përfitime utilitare, duke përfshirë ushtrimin fizik, ndërgjegjësimin kulturor ose edukimin akademik. Për më tepër, objektet utilitare, veçanërisht ato që nuk janë më të nevojshme për qëllimin e tyre origjinal, mund të përdoren si lodra. Shembujt përfshijnë fëmijët që ndërtojnë një fortesë me kuti bosh drithërash dhe bobina letre, ose një fëmijë që luan me një telekomandë të prishur televizori. Termi "lodër" mund të përdoret gjithashtu për t'iu referuar objekteve utilitare të blera për kënaqësi dhe jo nevojë, ose për nevoja të shtrenjta për të cilat një pjesë e madhe e kostos përfaqëson aftësinë e saj për t'i ofruar kënaqësi pronarit, si makinat luksoze, motoçikletat fundore, kompjuterët e lojërave dhe smartfonët kryesorë.
Përmbledhje
Origjina e lodrave është parahistorike ; kukulla që përfaqësojnë foshnjat, kafshët dhe ushtarët, si dhe paraqitjet e mjeteve të përdorura nga të rriturit, gjenden lehtësisht në vendet arkeologjike. Origjina e fjalës "lodër" është e panjohur, por besohet se ajo është përdorur për herë të parë në shekullin e 14-të. Lodrat janë bërë kryesisht për fëmijë. Lodra më e vjetër e njohur e kukullave mendohet të jetë 4000 vjeçare.
Të luash me lodra është një pjesë e rëndësishme e plakjes. Fëmijët më të vegjël përdorin lodrat për të zbuluar identitetin e tyre, për të ndihmuar në njohjen, për të mësuar shkakun dhe efektin, për të eksploruar marrëdhëniet, për t'u bërë më të fortë fizikisht dhe për të praktikuar aftësitë e nevojshme në moshë madhore. Të rriturit me raste përdorin lodra për të formuar dhe forcuar lidhjet shoqërore, për të mësuar, për të ndihmuar në terapi dhe për të kujtuar dhe përforcuar mësimet nga rinia e tyre.
Shumica e fëmijëve në të kaluarën kanë luajtur me gjithçka që mund të gjejnë, si shkopinj dhe gurë. Lodrat dhe lojërat janë nxjerrë nga vendet e qytetërimeve të lashta dhe janë përmendur në literaturën antike. Lodrat e gërmuara nga qytetërimi i luginës së Indus (3010–1500 pes) përfshijnë karroca të vogla, bilbila në formë zogjsh dhe majmunë lodër që mund të rrëshqasin poshtë një fije. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">]
Lodrat më të hershme ishin bërë nga materiale natyrore, të tilla si shkëmbinj, shkopinj dhe balta. Mijëra vjet më parë, fëmijët egjiptianë luanin me kukulla që kishin paruke dhe gjymtyrë të lëvizshme, të bëra prej guri, qeramike dhe druri. Megjithatë, dëshmitë e lodrave në Egjiptin e lashtë është jashtëzakonisht e vështirë për t'u identifikuar me siguri në të dhënat arkeologjike. Figurinat dhe modelet e vogla të gjetura në varre zakonisht interpretohen si objekte rituale; ato nga vendet e vendbanimeve etiketohen më lehtë si lodra. Këto përfshijnë majat tjerrëse, topat e pranverës dhe modelet prej druri të kafshëve me pjesë të lëvizshme.
Enigma mekanike më e vjetër e njohur gjithashtu vjen nga Greqia e lashtë dhe u shfaq në shekullin e III pes. Loja përbëhej nga një katror i ndarë në 14 pjesë, dhe qëllimi ishte të krijoheshin forma të ndryshme nga pjesët. Në Iran, "bravat e enigmës" u bënë që në shekullin e 17-të (CE). parapamje| Një djalë me rrathë . Rrathët kanë qenë prej kohësh një lodër e njohur në një sërë kulturash.
Zhvillim i fëmijes
Lodrat, si vetë loja, shërbejnë për qëllime të shumta si te njerëzit ashtu edhe te kafshët. Ata ofrojnë argëtim duke përmbushur një rol edukativ. Lodrat përmirësojnë sjelljen njohëse dhe stimulojnë kreativitetin. Ato ndihmojnë në zhvillimin e aftësive fizike dhe mendore të cilat janë të nevojshme në jetën e mëvonshme.
Blloqet prej druri, megjithëse të thjeshta, konsiderohen nga ekspertët e edukimit të fëmijërisë së hershme si Sally Cartwright (1974) si një lodër e shkëlqyer për fëmijët e vegjël; ajo vlerësoi faktin se ato janë relativisht të lehta për t'u përfshirë, mund të përdoren në mënyra të përsëritshme dhe të parashikueshme dhe janë të gjithanshme dhe të hapura, duke lejuar një shumëllojshmëri të gjerë të lojërave të përshtatshme për zhvillim. Andrew Witkin, drejtor i marketingut për Mega Brands, tha për Investor's Business Daily se "Ato ndihmojnë në zhvillimin e koordinimit të syve me dorë, aftësive matematikore dhe shkencore dhe gjithashtu i lejojnë fëmijët të jenë krijues". Lodra të tjera si mermeret, gurët e xhaketës dhe topat shërbejnë për funksione të ngjashme në zhvillimin e fëmijës, duke i lejuar fëmijët të përdorin mendjen dhe trupin e tyre për të mësuar rreth marrëdhënieve hapësinore, shkakut dhe pasojës dhe një gamë të gjerë aftësish të tjera.
Një shembull i mënyrave dramatike që lodrat mund të ndikojnë në zhvillimin e fëmijës përfshin lodrat skulpturuese me baltë si Play-Doh dhe Silly Putty dhe homologët e tyre të bërë në shtëpi. Mary Ucci, Drejtoreshë Arsimore e Qendrës së Studimit të Fëmijëve të Kolegjit Wellesley, ka treguar se si lodra të tilla ndikojnë pozitivisht në zhvillimin fizik, zhvillimin kognitiv, zhvillimin emocional dhe zhvillimin social të fëmijëve.
Lodrat për foshnjat shpesh përdorin tinguj të veçantë, ngjyra të ndezura dhe tekstura unike. Nëpërmjet përsëritjes së lojës me lodra, foshnjat fillojnë të njohin forma dhe ngjyra. Play-Doh, Silly Putty dhe materiale të tjera praktike e lejojnë fëmijën të bëjë lodra vetë.
Lodrat edukative për fëmijët e moshës shkollore shpesh përmbajnë një enigmë, teknikë të zgjidhjes së problemeve ose propozime matematikore. Shpesh lodrat e dizajnuara për audiencë më të vjetër, si adoleshentët ose të rriturit, demonstrojnë koncepte të avancuara. Djepi i Njutonit, një lodër tavoline e projektuar nga Simon Prebble, demonstron ruajtjen e momentit dhe energjisë.
Jo të gjitha lodrat janë të përshtatshme për të gjitha moshat e fëmijëve. Madje disa lodra që tregtohen për një gamë të caktuar moshe mund të dëmtojnë madje zhvillimin e fëmijëve në atë gamë, si për shembull kur lodrat e destinuara për vajza të reja kontribuojnë në problemin e vazhdueshëm të seksualizimit të vajzave në kulturën perëndimore.
Një studim sugjeroi se furnizimi me më pak lodra në mjedis u lejon të vegjëlve të përqendrohen më mirë për të eksploruar dhe luajtur në mënyrë më kreative. Kështu sugjerohet sigurimi i katër dhe jo i gjashtëmbëdhjetë lodrave për të nxitur zhvillimin e fëmijëve dhe lojën e shëndetshme.
Termat Antike (Rrexhepaj - Gorisht)
Termat Antike (Rrexhepaj - Gorisht) është një monument i trashëgimisë kulturore në Rrexhepaj - Gorisht, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Villafranca de los Barros
Villafranca de los Barros është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Tierra de Barros, të provincës Badajoz, në Extremadura. Villafranca de los Barros ka 13329 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 104 km2.
Banaj (Fier)
është një fshat në Bashkinë Patos në Qarkun e Fierit në Shqipëri.
Sollefteå
Sollefteå është qytet në provincën Ångermanland, Suedi me 8,562 banorë më 2010.
Yoshikazu Nagai
(lindur më 6 Prill 1952) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 69 ndeshje dhe ka shënuar 9 gola.
Cassagnas
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Cassagnas (Ocitanisht: Cassanhaç ; Shqip: Kasanjasi) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore.
Fshati Kasanjas shtrihet në luginën e lumit Mimente dhe në shtegun e Robert Louis Stevenson (GR 70), një shteg popullor në distanca të gjata që ndjek afërsisht rrugën e përshkuar nga Robert Louis Stevenson në 1878 dhe e përshkruar në librin e tij Udhëtime me një gomar në Cévennes. Stevenson përmend fshatin me emër.
Kopshtet Boboli
Kopshtet Boboli është një park historik i qytetit të Firencës që ishte hapur për publikun në vitin 1766. I projektuar fillimisht për Medici (dinasti politike që filloi të bëhej e njohur në Firencë në gjysmën e parë të shekullit të 15-të). Ky park përfaqëson njërin nga shembujt e parë dhe më të rëndësishëm të kopshtit italian(Italian garden) ,i cili më vonë shërbeu si shembull dhe si frymëzim në gjithë kontinentin e Europës. Zona madhështore e këtij parku është një muze i vërtetë në ajër të hapur me statuja të stileve dhe perudhave të ndryshme, qofshin ato të kohës antike apo të periudhës së Rilindjes dhe që janë shpërndarë në gjithë kopshtin. Ky park gjithashtu ka burime dhe shpella të mëdha, midis tyre një shpellë e shkëlqyer Buontalenti nga artisti, arkitekti dhe skulptori i njohur italian Bernardo Buontalenti, i cili e ndërtoi këtë shpellë midis viteve 1536 dhe 1608.
Historia dhe paraqitja
Kopshtet, direkt prapa Pallatit Pitti(Pitti Palace), që është selia kryesore e dukëve të mëdhenj Medici të Toskanës në Firencë, janë disa prej kopshteve zyrtare italiane të para dhe prej më të njohurave zyrtare të shekullit të 16-të. Stili i kopshteve gjatë mesit të shekullit të 16-të, siç u zhvillua dhe modifikua këtu, përfshiu zhvillime boshtore edhe më të gjata, rrugë të gjera zhavorri që është një element i konsiderueshëm "i ndërtuar" prej gurit, punësimi i larmishëm i statujave dhe burimeve si dhe një shpërndarje e detajeve, që ishte e koordinuar në hapësira gjysmë-private dhe hapësira publike,të cilat informoheshin nga thekse klasike si : grottos,(shpellat), nimfumet, tempuj kopshtesh dhe gjëra të ngjashme. Hapja e këtij kopshti, me një pamje të gjerë e madhështore të qytetit, nuk ishte e përshtatshme për kohën e saj. Kopshtet ishin shumë të bollshme, duke e ditur faktin se nuk lejohej qasja për askënd jashtë familjes Medici, dhe se asnjë argëtim apo aheng nuk bëhej kurrë në këto kopshte.
"Kopshtet Boboli" u vendosën për Eleonora di Toledo,, gruaja e Cosimo I de' Medici(Duka i madh i Toskanës)..Emri mund të jetë një rrjedhim i "Bogoli" ose "Borgoli", me shumë mundësi një familje që e kishte zotëruar më parë këtë tokë. Faza e parë kishte filluar nga Niccolò Tribolo para se të vdiste në vitin 1550, më pas u vazhdua nga Bartolomeo Ammanati. Gjatë planifikimit, fillimisht kishte kontribut edhe nga Giorgio Vasari, i cili bëri paraqitjen e shpellave ndërsa në skulpturë u shqua Bernardo Buontalenti. Arkitektura e hollësishme e shpellës në oborrin që ndan pallatin nga kopshti i saj është nga Buontalenti.
Boshti kryesor, i vendosur në fasadën e pasme të pallatit, ngrihet në kodrën Boboli nga një amfiteatër(amphitheater) i thellë, i cili me formën e tij të kujton gjysmën e një hipodromi ose të një hipodromi klasik. Në qendrën e amfiteatrit dhe thuajse i shuar nga pozicioni i tij, është obelisku i lashtë egjiptian(Ancient Egyptian Boboli obelisk), që është sjellë nga Vila Medici(Villa Medici) që gjendet në Romë. Ky bosht primar përfundon në një burim të Neptunit (për disa Fiorentinë i njohur edhe si "Shatërvani i Pirunit" për shtizën e Neptunit) me skulpturën e Neptunit nga Stoldo Lorenzi që është e dukshme kundrejt horizontit derisa një vizitor ngjitet në shpat.
Giulio Parigi vendosi boshtin dytësor të gjatë, rrugën "Viottolone" ose Qipron në një kënd të drejtë me boshtin kryesor. Kjo rrugë çoi nëpër një seri tarracash dhe tipare të ujit e që kryesori ishte kompleksi "Isolotto", i cili ishte i rrethuar me pyje nga të dy anët, e që më pas lejoi daljen prej kopshteve e pothuajse deri në Porta Romana, e cila ishte një prej portave kryesore të qytetit me mure. Në vitin 1617, Parigi ndërtoi Grotto of Vulcan (Shpellën e Vullkanit) përgjatë këtij boshti.
Kopshtet kanë kaluar nëpër faza të domosdoshme të punës së zgjerimit, rindërtimit dhe të ristrukturimit. Këto kopshte u zgjeruan në shekullin e 17-të në masën e tyre aktuale prej 45,000 metra² ose 111 hektarë. Kopshtet Boboli janë formuar për të krijuar një muze në natyrë të skulpturave të kopshtit e që përfshin periudhat e antikitetit romak, si dhe vepra të shekullit të 16-të dhe 17-të.
Gjatë fazës së parë të ndërtimit, amfiteatri u gërmua në kodrën qe gjendej prapa pallatit. Në fillim u formua prej skajeve të prera, ndërsa më vonë u zyrtarizua duke u rindërtuar në gur të zbukuruar, me statuja të bazuara në mite romake si "Burimi i Oqeanit", i skalitur nga Giambologna e që më pas u transferua në një vend tjetër brenda po të njëjtit kopsht. Shpella e vogël e Madama, dhe Shpella e Madhe, u filluan nga Vasari dhe u përfunduan nga Ammannati dhe Buontalenti midis viteve 1583 dhe 1593.
Edhe pse po i nënshtroheshin punëve të rindërtimit e restaurimit në vitin 2015, statujat e Shpellës së Madhe janë ende të ekspozuara dhe përfaqësojnë shembuj përcaktues të skulpturës dhe të arkitekturës Maneriste. I zbukuruar brenda dhe jashtë me stalaktite dhe e pajisur fillimisht me ujësjellës dhe bimësi të pasur, ky shatërvan është i ndarë në tri pjesë kryesore. I pari u formua për të krijuar iluzionin e një shpellë natyrore, që është një strehë natyrore që ua mundëson barinjve të mbrohen nga kafshët e egra; fillimisht strehonte të Burgosurit e Michelangelo (tani të zëvendësuar me kopje), statuja që fillimisht ishin menduar për varrin e Papës së 2-të Julius(Pope Julius II). Dhoma të tjera në shpellë përmbajnë edhe Venusin e famshëm të Giambologna dhe një grup të Parisit dhe Helenës të shekullit të 18-të nga Vincenzo de' Rossi.
Shatërvani i Neptunit
Në kodrën që gjendet mbi amfiteatrin është një devijim i dyfishtë, që të dërgon direkt e në Shatërvanin e Neptunit. Karakteristika kryesore e shatërvanit të Neptunit eshtë një pellg i madh me një statujë bronzi qendrore të Neptunit (1565-1568) nga Stoldo Lorenzi.Ky shatërvan ishte duke u ndërtuar njëkohësisht me homologun e tij më të famshëm, Shatërvani i Neptunit nga Ammanatii në cepin e Palazzo Vecchio në "Piazza della Signoria" qe gjendet në qendër të Firences. Mendjemadhësia këtu rikujton historinë e garës midis Athinës dhe Neptunit për të qenë mbrojtës të Athinës. Në atë legjendë, Neptuni goditi tokën me shtizën e tij me tre cepa për të buruar ujë nga toka.
Izoloto
Izoloto është një ishull që ka një formë vezake e që gjendet në një pellg të mbyllur me pemë, thuajse në fund të boshtit alternativ Viottolone. Në qendër të këtij ishulli është Burimi i Oqeanit, kurse në hendekun që gjendet përreth, ka statuja të Perseut dhe Andromedae (shkolla e Giambologna). Izoloto u shtrua rreth vitit 1618 nga Giulio dhe Alfonso Parigi.
Psikologjia pozitive
Psikologjia pozitive është studim i "jetës së shëndoshë", ose i aspekteve pozitive të përvojës njerëzore, që e bën jetën të vlefshme për t'u jetuar. Si një art, përqendrohet në mirëqenien individuale dhe shoqërore.
Psikologjia pozitive filloi si një fushë e psikologjisë në vitin 1998 kur Martin Seligman e zgjodhi atë si temën e mandatit të tij si president i Shoqatës Psikologjike Amerikane. Është një reagim kundër psikoanalizës dhe bihejviorizmit, që është përqendruar në "sëmundjen mendore",ndërkohë duke theksuar sjelljen jo adekuate dhe të menduarit negativ. Ajo ndërtohet më tej në lëvizjen humaniste, e cila inkurajoi një theks në: lumturinë, mirëqenien dhe pozitivitetin, duke krijuar kështu themelin për atë që tani njihet si Psikologji pozitive.
Psikologët pozitivë kanë sugjeruar një numër mënyrash me të cilat mund të nxitet lumturia individuale. Lidhjet shoqërore me bashkëshortin/en, familjen, miqtë dhe rrjetet më të gjera përmes punës, klubet ose organizatat shoqërore kanë një rëndësi të veçantë, ndërsa ushtrimi fizik dhe praktika e meditimit gjithashtu mund të kontribuojnë në lumturi. Lumturia mund të rritet me rritjen e të ardhurave financiare, megjithëse mund të rrafshohet në pllajë apo edhe të bjerë kur nuk fitohen më tej.
Përkufizimi
Martin Seligman dhe Mihaly Csikszentmihalyi e përcaktojnë Psikologjinë pozitive si"... studim shkencor i funksionimit pozitiv të njeriut dhe lulëzimi në nivele të shumta që përfshijnë dimensionet biologjike, personale, relacionale, institucionale, kulturore dhe globale të jetës."
Konceptet themelore
Psikologjia pozitive ka të bëjë me eudaimonia (Greqisht: εὐδαιμονία [eu̯dai̯moníaː]), nganjëherë e anglicizuar si eudaemonia ose eudemonia / juːdɪˈmoʊniə /, zakonisht përdoret në  kuptimet: lumturi ose mirëqenie), "jetën e shëndoshë" ose lulëzimin, të jetuarit sipas asaj që e mban vlerën më të madhe në jetë - faktorët që kontribuojnë më shumë në një jetë të jetuar mirë dhe përmbushëse. Ndërsa nuk përpiqet për një përcaktim të rreptë të jetës së mirë, psikologët pozitivë bien dakord që njeriu duhet të jetojë një jetë të lumtur, të angazhuar dhe domethënëse në mënyrë që të përjetojë "jetën e shëndoshë". Martin Seligman  i referohej "jetës së shëndoshë" si "duke përdorur pikat tuaja të nënshkrimit çdo ditë për të prodhuar lumturi të vërtetë dhe kënaqësi të bollshme".
Psikologjia pozitive plotëson, pa synuar të zëvendësojë ose injorojë, fushat tradicionale të Psikologjisë. Duke theksuar studimin e zhvillimit pozitiv njerëzor, kjo fushë ndihmon për të balancuar qasjet e tjera që përqendrohen në çrregullimin, dhe të cilat mund të prodhojnë vetëm një kuptim të kufizuar. Psikologjia pozitive ka vendosur gjithashtu një theks të rëndësishëm në nxitjen e vetëvlerësimit pozitiv dhe vetë-imazhit (vetë-imazhi/ self-image- është se si e perceptojmë veten apo një numër i vetë-përshtypjeve që janë ndërtuar me kalimin e kohës) megjithëse Psikologët pozitivë me një prirje më pak humaniste kanë më pak të ngjarë të përqendrohen aq qëllimisht në këtë çështje.
Kushti paraprak themelor i Psikologjisë pozitive është se qeniet njerëzore shpesh tërhiqen nga e ardhmja më shumë sesa drejtohen nga e kaluara. Një ndryshim në orientimin tonë ndaj kohës mund të ndikojë në mënyrë dramatike se si mendojmë për natyrën e lumturisë. Seligman identifikoi qëllime të tjera të mundshme: familje dhe shkolla që i lejojnë fëmijët të rriten, vendet e punës që synojnë kënaqësinë dhe produktivitetin e lartë, dhe duke i mësuar të tjerët për Psikologjinë pozitive.
Ata që praktikojnë Psikologji pozitive provojnë ndërhyrje psikologjike që nxisin qëndrime pozitive ndaj përvojave subjektive të dikujt, tipareve individuale dhe ngjarjeve jetësore. Qëllimi është të zvogëlojmë mendimet patologjike që mund të lindin në një mendësi të dëshpruar, dhe, përkundrazi, të zhvillojnë një ndjenjë optimizmi ndaj jetës. Psikologët pozitivë kërkojnë të nxisin pranimin e së kaluarës së dikujt, zemërimin dhe optimizmin për përvojat e ardhshme të një personi, dhe ndjenjën e kënaqësisë dhe mirëqenies në të tashmen.
Konceptet e lidhura janë: lumturia, mirëqenia, cilësia e jetës, kënaqësia, dhe jeta kuptimplotë.
Temat e kërkimit
Sipas Seligman dhe Peterson, Psikologjia pozitive merret me tri çështje: emocione pozitive, tipare pozitive individuale dhe institucione pozitive. Emocionet pozitive kanë të bëjnë me kënaqësinë me të kaluarën e dikujt, duke qenë të lumtur në të tashmen dhe të kenë shpresë për të ardhmen. Tiparet pozitive individuale përqendrohen në pikat e forta dhe virtytet e dikujt. Më në fund, institucionet pozitive bazohen në forcat për të përmirësuar një komunitet të njerëzve.
Sipas Peterson, psikologët pozitivë merren me katër tema: (1) përvoja pozitive, (2) tipare psikologjike të qëndrueshme, (3) marrëdhënie pozitive dhe (4) institucione pozitive. Sipas Peterson, temat me interes për studiuesit në këtë fushë janë: gjendjet e kënaqësisë ose rrjedhës ( Në psikologjinë pozitive, një gjendje rrjedhe, "flow state" është gjendje mendore në të cilën një person që kryen një veprimtari është i zhytur plotësisht në një ndjenjë të përqendrimit të energjisë, përfshirjes së plotë dhe kënaqësisë në procesin e veprimtarisë),vlerat, pikat e forta, virtytet, talentet, si dhe mënyrat me të cilat këto mund të promovohen nga sistemet dhe institucionet shoqërore.
Historia
parapamje|200x200px| Për [[:en:Martin_Seligman|Martin Silligman, Psikologjia (veçanërisht dega e saj pozitive) mund të hetojë dhe promovojë mënyra realiste për të nxitur më shumë mirëqenie tek individët dhe komunitetet. ]]
Origjina
Ndërsa titulli zyrtar "Psikologji pozitive", duke iu referuar një disipline specifike në fushën e Psikologjisë, ka ekzistuar vetëm për dy dekadat e fundit, konceptet që formojnë bazën e saj kanë qenë të pranishme në ligjërimin fetar dhe filozofik për mijëra vjet. Fusha e Psikologjisë që parashikon përdorimin e termit Psikologji pozitive ka parë studiues të cilët u përqendruan kryesisht në tema që tani do të përfshiheshin nën ombrellën e Psikologjisë pozitive.
Termi "Psikologji pozitive" daton të paktën në vitin 1954, kur botimi i parë i Maslow i Motivimit dhe personalitetit u botua me një kapitull të fundit të titulluar "Drejt një Psikologjie Pozitive". Në botimin e dytë (1970), ai e hoqi atë kapitull, duke thënë në parathënie se "Psikologjia pozitive është të paktën në dispozicion sot edhe pse jo shumë gjerësisht." Ka pasur të dhëna se psikologët që nga vitet '50 janë përqendruar gjithnjë e më shumë në promovimin e shëndetit mendor sesa në trajtimin e thjeshtë të sëmundjes mendore. . Që nga fillimi i Psikologjisë, fusha ka adresuar përvojën njerëzore duke përdorur "Modelin e Sëmundjeve", duke studiuar dhe identifikuar konkretisht mosfunksionimin e një individi.
Psikologjia pozitive filloi si një fushë e re e Psikologjisë në vitin 1998 kur Martin Seligman zgjodhi atë si temën e mandatit të tij si president i Shoqatës Psikologjike Amerikane. Në fjalinë e parë të librit të tij Lumturia e vërtetë, Seligman pohoi: "Për gjysmën e shekullit të kaluar Psikologjia është konsumuar vetëm me një temë të vetme - sëmundje mendore", duke u zgjeruar në komentet e Maslow Ai i nxiti psikologët që t'i vazhdojnë misionet e mëparshme të Psikologjisë së rritjes së talentit dhe përmirësimit të jetës normale.
Zhvillimi
Samiti i parë pozitiv i Psikologjisë u mbajt në vitin 1999. Konferenca e Parë Ndërkombëtare mbi Psikologjinë pozitive u mbajt në vitin 2002. Më shumë vëmendje iu dha publikut të gjerë në vitin 2006 kur duke përdorur të njëjtën kornizë, një kurs në Universitetin e Harvardit u bë veçanërisht i popullarizuar. Në qershor të vitit 2009, u mbajt Kongresi i Parë Botëror mbi Psikologjinë Pozitive në Universitetin e Pensilvania.