cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lulzim Tafa
Jetëshkrimi
Si poet Lulzim Tafa i takon plejadës së Poetëve të viteve të nëntëdhejta, në kohën kur në Ballkan kishin shpërthyer luftëra të përgjakshme si rezultat i shpërbërjes së ish-Jugosllavisë. Ishte kjo kohë kur popullit të Kosovës i kanosej shfarosja etnike dhe kulturore. Poezi ka filluar të shkruaj si nxënës i shkollës fillore. Poezitë e para i ka botuar në revista të shkollës së mesme, ndërsa librin e parë me poezi e ka botuar si student.
Lufta dhe katastrofa humanitare e vitit 1999 e gjeti në Kosovë. Lufta i shkatërroi shtëpinë e tij, biblotekën, librat, fotografitë, së bashku me kujtimet dhe mbi 300 poezi në dorëshkrim. Pas luftës ai vazhdoi të merret me të drejtat dhe liritë e njeriut, duke promovuar paqe dhe liri për të gjithë. Ai është nderuar me mirënjohje dhe çmime të ndryshme vendore dhe ndërkombëtare. Në kuadër të angazhimeve intelektuale dhe profesionale ka botuar disa libra shkencorë dhe monografik në fushën e Drejtëisë. Pos kësaj është kolumnist i rregullt për disa gazeta, revista dhe portale informative dhe kulturore.
Megjithëse jurist me profesion, profesioni i tij primar dhe pasioni jetësor është letërsia. Ai është autor i shumë librave me poezi, prozë, poezi e dramatizuar, kritikë letrare e të tjera. Poezitë e tij janë të përkthyera në disa gjuhë të botës dhe të përfshira në disa antologji, është shpërblyer me shumë çmime letrare.Veprat e tij deri më tani janë përkthyer në gjuhët angleze, gjermane, italiane, serbe/kroate, boshnjake, rumune, frënge, suedeze, arabe, maqedone etj.
Shtëpi të njohura botuese nga mbarë bota kanë përkthyer dhe botuar librat e tij, kurse shkrimtarë e kritikë letrarë nga vendi dhe bota e kanë vlerësuar krijimtarinë e tij artistike. Për poezinë e Lulzim Tafës, kanë shkruar dhe i kanë botuar ato revistat më të njohura ndërkombëtare të fushës së letërsisë. Është njëri ndër poetët më të njohur dhe më të përkthyer të letërsisë shqipe në botë.
Është anëtar i rregullt i Akademisë Evropiane të Shkencave dhe Arteve.
Për kontributin e tijë në fushën e letërsisë, Presidenti i Kosovës e ka dekoruar me medajlen presidenciale të Meritave, tituli më i lartë që i dedikohet përsonaliteteve të shquara për kontribut të veçantë në fushën e letërsisë dhe artit.
Jeton në Prishtinë.
Bajçinca (Prokuplë)
Demografia
Nga 630 banor sa kishte në vitin 1948 numri i banorëve ka rënë në 258.
Dikur i banuar nga shqiptarët, ndërsa tash vetëm nga serbët.
Leon Tolstoi
Lev Nikolajeviç Tolstoj (9 shtator/28 gusht, 1828- 20 nëntor, 1910), ishte shkrimtar rus, novelist, eseist, dramaturg dhe filozof. Rrjedh nga familja aristokrate e Tolstojve. Njihet për dy veprat kryesore Lufta dhe paqja dhe Ana Karenina.
Biografia
parapamje|Tolstoi në moshën 20 vjeçare - rreth vitit 1848 Nena e tij Maria Nikollajevna Vollkonskaja vdiq kur Tolstoi i mbushi 2 vjet. I ati Kont Nikolla Ilic Tolstoi vdiq kur shkrimtari i ardhshem ende nuk i kishte mbushur 9 vjet. Kështu ai mbeti nen mbikqyrjen e tezes se tij Tatiana Aleksandra Ergolska. Rinine e kaloi ne vendlindje ku edhe qe edukuar. Më 1844 hyri ne Universitetin e Kazanit dhe ne vitin 1847 ende pa mbaruar studimet u kthye ne vendlindje per shkak te pakënaqesise ndaj regjimit te atëhershem universitar carist.
Me 1854 u transferua ne Krime ku mori pjes aktive dhe tregoi trimeri te rralle ne mbrojtjen e Sevastopolit. Heroizmi dhe vetmohimi i ushtarëve rus ne keto luftime te pergjakshme i bejne pershtypje autorit prandaj shenon ne ditarin e tij, “Forca morale e popullit rus eshte e madhe, vrulli i zjarrte i luftetarëve nuk pershkruhet ne asnje menyrë per asnje gjë, as ne Greqinë e vjeter, madje as ne Trojë nuk kishte kaq shumë heroizma si luftetaret e populli rus”.
Pas kësaj ai ben nje udhëtim jashtë shtetit ne vende si Franca, Gjermania, Italia, Zvicera, ku kalon 6 muaj dhe pas kthimit fillon punen e ti si mesonjës i popullit te Jasnaja Polianës. Në nje udhtim te dytë, i cili zgjati per me shum se 9 muaj ai vizitoi perseri Gjermaninë, Francen, Italinë, Belgjiken dhe Anglinë ku në Londer takohet me Hercenin nje nga idolet e tij, e të cilin e çmonte shumë si shkrimtar dhe mendimtar.
Pas kthimit te tij ne atdhe ai fillon me nje zell te madh punen per krijim e shkolles Jasnaja Poliana. Po me ketë emer ai fillon të botoj nje revistë pedagogjike me artikuj te ndryshem por idet e tij mbi edukimin e lirë dhe aktivitetin qe zhvillonte ngjallen dyshime te forta tek autoritetet cariste. Në korrik të vitit 1862 me urdher të Petersburgut dhe ne mungesë të tij u bë nje kontroll i imte prej dy ditesh në Jasnaja Poliana nga organet qeveritare. Leo Tolstoi i zemëruar nga ky veprim i qeverisë, i shkruan leter Aleksandrit II duke kërkuar denimin e fajtorëve.
Me 1862 Leo martohet me te bijen e nje mjeku, Sofia Andrenjeva Bers. Jeta e lumtur familjare ne vitet e para te marteses ia qetëson shpirtin dhe fillon përseri te merret me pasionin e tij: Krijimtarinë letrare. Me 1863 mbaron novelen “Kozaket” qe e kishte filluar shumë kohë më parë dhe po në ketë vit boton novelen tjeter me titull “Polikushka”.
Duke qenë ne një gjendje te tillë lulëzimi të forcave të tij ai fillon me 1864 punën e madhe dhe te gjatë te shkrimit te vepres se madhe "Lufta dhe paqja", e të cilën e perfundon ne vitin 1869. Pas kësaj vepre ai mendon per krijim e nje vepre historike por shpejt ndërron mendimin dhe me 1873 fillon punen per shkrimin e vepres monumentale “Ana Karanina” te cilen e perfundon ne vitin 1877.
Vdekja e Tolstoit pa dyshim që pikëlloi jo vetem bashkëmendimtarët por mbarë boten e kulturuar. Leon Nikollajeviç Tolstoj, autori dhe mendimtari gjenial rus, i dha kontribut të madh letërsisë dhe historisë ruse. Mirëpo, disa nga pikëpamjet e tij filozofike (shqyrtimet në të cilat ai ka prezantuar idetë mbi Zotin, shpirtin, dijen, dashurinë, etj.) mbetën të pakuptueshme për kohën kur jetoi. Për këtë arsye, qe mallkuar dhe anatemuar prej kishës, kurse miqtë dhe të afërmit e braktisën. Në vitin 1910, në vitin e 81 të jetës, Leon Tolstoj e lëshoi shtëpinë dhe vdiq në rrugë, në stacionin Astapovo. Përse fundi i jetës së këtij autori të madh qe kaq i dëshpërueshëm dhe i dhembshem dhe ku qe nisur Tolstoji, kur e braktisi shtëpinë. Disa letra të tij i ndriçojnë këto gjera. Kështu ai shkruan për kishën: “Bota bëri çka dëshiroi, i lejoi kishës ta shpjegojë rëndësinë dhe synimin e jetës. Bota vendosi jetën krejtësisht të kundërt me mësimet e Krishtit, kurse kisha studioi veprat e shkruara me të cilat e la popullin të jetojë në kundërshti me ligjin e Krishtit, të jetojë sipas vullnetit të tij. Rezultati ishte se bota filloi të jetojë jetën më të keqe se në jetën pagane, kurse kisha jo vetëm që këtë e arsyetonte, por edhe e miratonte duke folur se kjo është në pajtim me mësimin e Krishtit …”. (Clear Glade, Mars, 1909).
Rusja e cila ishte e martuar për një mysliman, E. Velikova, i shkroi Tolstojit, që bijtë e saj dëshirojnë ta pranojnë islamin, dhe pyeti për këshillë dhe a është kjo e mundur. Autori iu përgjigj: “Sa i përket preferimit të muhamedanizmit ndaj ortodoksisë … mundem vetëm të pajtohem në mendimin me shpirtrat të cilët janë në këtë kalim. … duke i kuptuar idealet kristiane dhe doktrinën kristiane në mënyrë të drejtë, për mua nuk ka dyshim që muhamedanizmi, sipas formave të jashtme, pakrahasueshëm është mbi ortodoksinë. Dhe, nëse personi gjendet të zgjedhë ndërmjet këtyre dy obcioneve: ta mbajë ortodoksinë apo ta pranojë muhamedanizmin, për çdo person të arsyeshëm nuk ka dyshim se do ta pranojë muhamedanizmin me pranimin e doktrines: Një Zot dhe i Dërguari i Tij, në vend të adhurimit të ndërlikuar dhe të paqartë - trinitetit, shpagimit, sakramenteve, shenjtorëve dhe ikonave të tyre dhe ritualet komplekse.” (Clear Glade, mars, 15, 1909).
Ta shqyrtojmë edhe një letër të autorit të madh, e cila edhe më tepër e sqaron pikëpamjen, kurse është rezultat i hulumtimit të dhembshëm.
“Do ta kisha kënaqësinë sikur ju të ishit të fesë dhe bindjes së njëjtë sikur unë. Keni zbuluar diçka në zemrën time. Çfarëdo suksesi në jetë, pasuria, respektet dhe falënderimet nuk më janë siguruar. Miqtë e mi, madje edhe familja kanë kthyer kokën nga unë. Disa – liberalët dhe estetët më konsiderojnë për budalla ose me mendje të dobët sikur Gogolin; revolucionarët dhe radikalët konsiderojnë se jam mistik, orator, llafazan; njerëzit qeveritarë më konsiderojnë të rrezikshëm, ortodoksët (pravosllavët) me konsiderojnë djall. E pranoj se e kam rëndë … Prandaj, ju lutem, shikoni në mua si pasues të Muhamedit (muhamedan), dhe çdo gjë do të jetë në rregull.” (Clear Glade, prill, 1884). Deputet social-demokrat te Dumes se III ne nje telegram derguar mikut te tij V. Tcertkovit shfaqin pikëllimin e punonjesve me këto fjalë: “Fraksioni Social-Demokrat i Dumes interpret i ndjenjave te proletariatit rus dhe te gjithë proletariatit nderkombëtar shpreh dhembjen e tij te thellë per vdekjen e artistit gjenial, luftetarit te paepur kunder kishes zyrtare, armikut te arbitraritetit dhe te shtypjes qe ka ngritur zerin e tij me forcë kunder denimit me vdekje, mikut te te persekutuarve.”.
Edhe sa ishte gjallë Leon Tolstoi, fama e tij doli edhe jashtë kufijëve rus. Ai i tregoi regjimit carist dhe të gjithë dinastisë së atij regjimi, se si duhet ndertuar jeta. Leo me forcen e tij dridhi fronin e Nikollës II, por Nikolla II kurrë nuk arriti t'ia dridhte fronin mbretëror Leon Nikolajevic Tolstoit; fron moral, te cilin ia dhuruan lexuesit e tij.
Vepra e tij e parë ishte përkthimi "Një udhëtim sentimental në Francë dhe Itali". Më 1851 ai shkroi një histori të shkurtër me titull "Historia e të djeshmes" si dhe një varg veprash të tjera. parapamje|Varri i Leon Tolstoit në Jasna Poliana
Gjuha klasike japoneze
Gjuha klasike japoneze, ose japonishtja klasike, (jap.: 中古日本語, chūko nihongo) është gjuha e të folurit dhe shkruarit në Japni mes viteve 794 dhe 1185 në kohën e njohur si periudha Heian. Pra, japonishtja klasike është fazë e zhvillimit të japonishtes së sotme që ka pasuar nga japonishtja e vjetër.
Fonemat
Derisa japonishtja e vjetër kishte 88 kombinime të togjeve të bashkëtingëlloreve me zanoret a, i, u, e, o, në japonishten klasike u zvogluan në 66.
Me e dukshme është largimi i Jōdai Tokushu Kanazukait që shquhej mes dy llojeve -i, -e, dhe -o. Fillimi i këtij largimi mund të shihet në fund të periudhës së japonishtes së vjetër dhe largohet përfundimisht në japonishten klasike. Fonemat e fundit që largohen janë /ko1/ dhe /ko2/.
Gjatë shekullit X /e/ dhe /ye/ u bashkuan në /e/, ndërsa në shekullin XI /o/ dhe /wo/ u bashkuan në /o/.
/k, g/
/k, g/: [k, g]
/s, z/
Teoritë për /s, z/ përfshijnë kombinimet [s, z], [ts, dz], dhe []. Këto kombinime mund të kenë ndryshuar varësisht nga zanorja sikur që ndodhë me japonishten moderne.
/t, d/
/t, d/: [t, d]
/n/
/n/: [n]
/h/
/h/ vazhdon të kuptohet fonetikisht si [] me një përjashtim në shekullin XI kur /h/ u kuptua si [].
/m/
/m/: [m]
/w/
/w/: [w]
Foljet
Gjuha klsaike japoneze trashëgon të tetë zgjedhimet nga japonishtja e vjetër dhe duke shtuar edhe një: Monoklasën e ulët(下一段).
Foljete çrregullta
Janë disa folje me zgjedhime të parregullt(çrregullt).
Mashkjeza
Mashkjeza ishte një nga vendbanimet e fortifikuara, urbane të banuara nga ilirët në rajonin jugor të Ilirisë së lashtë, në kufi me Epirin, në Shqipërinë e sotme Jugperëndimore, në njërën nga kodrat që shoqërojnë bregun e djathtë të lumit të Gjanicës. Emri i tij bashkëkohor nuk dihet nga burimet e shkruara.
Vështrim
Duke u bazuar në rezultatet e gërmimeve arkeologjike të kryera në vitin 1983 nga një ekip i udhëhequr prej Neritan Cekës, qyteti u fortifikua në shekullin e VII p.e.s.. Ashtu si disa vendbanime të tjera proturbane të kohës, muret me planimetri drejtkëndëshe fillimisht shërbenin vetëm si mbrojtje, banesat mbetën jashtë mureve. Banorët që besohet të kenë qenë bylinët (wd) ishin të angazhuar kryesisht në kultivimin e rrushit. Gjatë gërmimeve u konstatua se në fortifikim ndërtesat e para të banimit prej guri u shfaqën në gjysmën e dytë të shekullit të IV, dhe vendbanimi qenë e banuar deri në fillim të shekullit III. Bazuar në ndeshjet e materialit të zbuluar, banorët e tij ishin në kontakt të ngushtë me Eugenum aty pranë, dhe minierat tregojnë marrëdhënie intensive tregtare me Apoloninë.
Mirine
Fulfinum shekulli I
Në gjirin e Sepenit në ishullin Krk afër Omishalit, qyteti antik romak i Fulfinum, i sapoplanifikuar, u krijua në shekullin e parë të erës sonë për nevojat e veteranëve të perandorëve Flavian. Municipium Flavium Fulfinum është realizuar sipas skemës urbanistike të vendosur në atë kohë: në një sipërfaqe të rrafshët në një rrjet komunikimi drejtkëndor. Gjiri i përshtatshëm detar mundësoi ndërtimin e një porti të mbrojtur mirë, dhe fusha pjellore me një bollëk uji siguroi bazën për pjesëmarrjen e qytetit në jetën e antikitetit klasik. lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c5/Mirine_Omisalj_0809_2.jpg/220px-Mirine_Omisalj_0809_2.jpg|majtas|parapamje|220x220px| Mirina Qyteti kishte të gjitha parakushtet bazë për këtë mënyrë jetese; forumi me kapitolin dhe bazilikën e qytetit, instalimet në port me një zonë tregtare buzë detit, banja termale, komunikime periferike me varrezat dhe dy faza të furnizimit me ujë.
Qyteti ishte projektuar në zyrën e perandorëve flavianë, dhe u mbush me veteranët e tyre dhe u "shartua" artificialisht në hapësirën e banimit të komunitetit lokal liburnian të Fertinates (Omišalj). Qyteti ishte një pasqyrim i idesë perandorake të krijimit të një porti të fortë dhe qyteti tregtar në zonën e gjerë të ishullit dhe në afërsi të rrugëve kryesore për në Pannonia dhe Norik. lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/14/Mirine_Omisalj_0809_4.jpg/280px-Mirine_Omisalj_0809_4.jpg|djathtas|parapamje|280x280px| Mirina Gjatë rënies së qytetërimit antik, Fulfinum ishte ndoshta një nga viktimat e para; I konceptuar si një qytet me shtrirje superiore qytetëruese, i hapur dhe i butë, i ndjeshëm ndaj ndikimit më të vogël në standardin e jetës urbane që solli pasiguria e antikitetit të vonë, ai pësoi rënien së bashku me krijuesin e tij qytetërues. Megjithatë, ashtu si krijimi dhe zhdukja e një qyteti, i cili ashtu si njerëzit kanë fatet e veta, nuk mbeti pa ato reflektime që shfaqen në metamorfozën e shpirtit dhe formës; jeta vazhdoi në dizajnin e ri të fragmenteve.
Mirina V.-VI.
Në periferi të qytetit antik, në shekullin V u ndërtua një kompleks impozant i hershëm kristian (Mirina), i cili lidhet me abacinë benediktine të St. Nikolla. Është ruajtur një kishë mbresëlënëse me një planimetri në formë kryqi me një manastir intim simbolik dhe një varrezë të hershme të krishtera.
Zef Mosi
Zef Mosi është aktor shqiptar.
Mirine
Panorama
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/50/Mirine_pano_1_0809.jpg/800px-Mirine_pano_1_0809.jpg|qendër|parapamje|800x800px| Pamje e vendit të Mirinës
Zef Mosi
Zef Mosi ka lindur në Sarandë. Diplomohet në Akademinë e Arteve në vitet 80-të. Aktualisht Zef Mosi banon në Florida (Sh.B.A).
Kinematografi
Prejardhja e fjalës Pellazg
Pellg - Një fjalë që është krijuar nga një gjuhë, nuk mund të kërkohet me etimologji në asnjë gjuhë tjetër, por vetëm nga Gjuha Amtare që e krijoi, vetëm ajo gjuhë amtare ka fuqi shpjegimi në domethënien e saj !
Tash, cila është ajo Gjuhë Amtare që e krijoi një fjalë, si emërtim – dihet kur provohen gjuhët kryesore, nëse kanë fuqi shpjegimi fono-morfologjik dhe cila mund ta shpjegojë kuptimin e asaj fjale si emërtim.
Emri i cili u krijua nga një gjuhë, si fjalë, kompozitë, fjalë e thjeshtë apo e përbërë, nga gjuha amtare rrodhi, u formua në bazë të tingujve, diftongjeve, rrokjeve, si kontest morfologjik, leksikor që e përkufizon, objektin, subjektin, fenomenin natyror, emërtimin antropologjik, toponomastik, - hidronomin, etnonomin, botanomin, zoonomin – bionomin në përgjithësi etj., ku si përgjegjëse ato emërtime (nomime) na japin vet kuptimin e tyre vizual, audio-vizual, kuptimin si emër konkret apo si emër abstrakt – qoftë i natyrës së gjallë apo i natyrës së vdekur - dhe që i ofrohen më se afërti vet gjuhës së natyrës, prej të cilës u krijuan tingujt e parë, diftongjet e rroket natyrore !
Emri formon foljet e pjesët e tjera të ligjëratës gramatikore, pra, emri emëron, apo nomi nomon nomin, për atë edhe themi emri emëron emërtimin, si përkufizim formulues, duke na dhënë formulën e emërtimit. – Njeriu, me gjuhën e tij – u bazua në gjuhën e natyrës, në formën, vetitë fizike, vetitë psikike, veprimin, ndikimin, përsossh mërinë, pozitën, shprehjen e vet figurative apo zanore, tingëlluese, artikulimin e vet, apo paartikulimin, konkretitetin e abstaktitetin e objektit, subjektit, fenomenit, me përcaktimin përmes një përgjegjësie të tij, të saj, të tyre si grup elementesh, apo si një tërësi gjeneralë që ka objekti, subjekti apo vet fenomeni natyror, me përcaktimin e qenieve tokësore vepruese natyrore dhe hapësirës universale.
Përderisa dihet shkencërisht se emërtimi i popullit të parë njihet si populli i pellgut të ujit, populli i pellgut të detit dhe nuk thohet – populli i pellagut të detit – atëherë nuk mund të vie etimologjia e emrit nga fjala – pellag – por nga fjala – pellg – pellgu I ujit, pellgu i detit dhe si emërtim duhet të përcaktohet etnonomi – pellgaz – populli pellgaz, pellgazët, gjuha pellgaze – Pellgasishtja, kultura pellgaze, historiografia pellgazgjike, popujt pellgazgjik, ndërsa si toponom – Pellgania-Pellgazia.
Emri – pellazg si emërtimi i njeriut të popullit të pellgut të ujit, rrodhi nga fjala pellgase - pellg – pellgu (trajta e shquar), pellgjet (shumësi) – me të cilin kuptohet pellgu i ujit - nga gjuha amë e cila e krijoi si spikje skipe illire pellgazgjike dhe se duhet të jetë fuqimisht si emërtim i drejtë – pellgaz. Ndërsa si emërtim - pellazg mbeti në shkencë nga gjuhët greko-sllave si deformim i vet emrit në fjalë si etnonom – pellazg dhe toponom – Pellagonia. Poashtu, edhe fjalëformimi – arkipellgu, si pellgu I ndërtuar afër ujit, me banime njerëzish - arkipellg është edhe një deformim fono-morfologjik si arkipelag – pellgu arkitektural – arkipellgu.
Emrin – pellg-u kanë të drejtë ta thonë secila gjuhë sipas natyrës së saj linguistike, por ethymologjinë e fjalës e nxierrim nga gjuha Amë nga u krijua, duke shprehur vet gjuhën e natyrës.
Pellgu dhe Arkipellgu janë dy fjalë me burim nga e njeta rrënje fjale, pra, nga rrënja pellg – pellgu i ujit si fjalë shqipe edhe e sotme ballkanike.
Fjala arkipellg-u na përkujton arkitekturën e hershme pellgase – pellgasët si arkitektët më të hershëm të Antikuitetit deri tek pellgasët si arkitektë të Akropolit të Ethanës (Athinës, Athenës), arkitektët e Kullës së Babillonit, Hillionit e deri tek ndërtimet e njohura edhe të vonshme të Konstantinopolit, Arena e Romës, Arena e Pullës, arkitektët e amfitheatrove në natyrë : Theba, Kollosi i Rodit (Rodosi), në Sicilia, Apollonia, Butrinti etj. Dhe e gjithë struktura arkiteknike e tyre është e njëjtë, kudo që ndodhen edhe sot si monumente të arkitekturës së lashtë të antikitetit botëror.
Pellgazët njihen sot etnit e arkitekturës në rrafshin trekontinental : Azi Perëndimore, Afrikë Veriore dhe Evropë Jugore.
Përkundër të gjitha shkrimeve antike, tek autorët e lashtë : Herodoti, Homeri, Hesiodi, Hekateu, Dionisi I Halikarnasit, Straboni, Ptolemeu etj., e tek autorët e shekujve të shkuar dhe deri tek autorët e sotëm – kemi shumë kontradikta lidhur me përcaktimin e emrit – pellgas ngase nuk u filluan studimet etimologjike të emrit në fjalë, pikërisht nga gjuha amtare, prej së cilës rrodhi etnonomi – pellazg, si nga emrat më të lashtë të Linguistikës Gjeneralë, që na lidhë me popullin e pare, respektivisht edhe me gjuhën e parë të njeriut.
Përderisa ka ekzistuar populli i pellgut të ujit atëherë medoemos do të ketë ekzistuar edhe gjuha e popullit të pellgut të ujit – gjuha pellgaze - Pellgasishtja "Njoftimet e autorëve të vjetër përkojnë në një pikë të rëndësishme, në faktin se ata mohojnë çdo lidhje midis pellgazve dhe fiseve të mëvonshme helene, përderisa, pellgazët i bënin vendas... kurse, Helenët ishin të ardhur" (Historia e Shqipërisë, Tiranë, fq. 49). Lidhur me ketë, studiuesi Muzafer Xhaxhiu, thotë : "Në saje të arritjeve të Historiografisë, të gjuhësisë dhe në veçanti, të arkeologjisë sonë në çështjen e autoktonisë dhe të kulturës së kombit shqiptar, është vërtetuar katërcipërisht, se banorët e lashtë të vendit tonë, kanë qenë ilirët dhe se shqiptarët janë pasardhësit e tyre. Këto arritje, kanë çarë tashmë rrugën, për të bërë kërkime dhe hulumtime të mëtejshme, për të arritur tek pellgazët", kështuqë vetëm shqipja, mund të na japi fakte reale për përcaktimin e emrit – pellazg, si lidhje etno-linguistike shqipe – ilire – pellgase.
Homeri hillir – paraardhësit e ilirëve të lashtë I quante "pellgazët hyjnorë" atëbotë kur nuk kishte spekulime greko-sllave në historinë e lashtësisë dhe përvehtësime ashtu sikur edhe ai vet u përvehtësua e sot njihet gjojasi poet grek, kur nuk ishte, sepse në kohën homerike, grekët porsa erdhën në Ballkan. Vet Homeri thoshte se "jam nga zoti pellgas" dhe të gjitha personazhet e veprave të tija "Illiada" e "Odhisea" janë heronjtë e lashtësisë iliro-pellgazgjike : Akili, Hektori, Priami, Paridi, Asaraku, Odhiseu, Penellopa (ku vetëm shqiptarja e priti burrin 20 vjet, ashtu si e priti në shumë raste të dokumentuara me fakte konkrete deri në kohën tonë).
Emri – pellazg si etnonom me të cilin paraqitet populli i pellgut të ujit, e që në shkencën tonë të sotme, është hipotetizuar me prejardhje linguistike nga gjuha greke - pelagos – me kuptimin njerëz të detit, apo rrafshinë uji, nga fjala pelargos = lejlek gjoja si njerëz shtegëtarë, kjo është më tepër se një ëndërr spekuative për t’i hedhur hi syve botës, në mungesë të spjegimit shqip, pasi derisot nuk kishte ndonjë hipotezë shqipe të shtruar botërisht. Fjala greke pelagos – ka të bëjë me fjalën – pelargos=lejlek, kanjushë, por, jo me emërtimin e popullit të pellgut të ujit – pellgaz, pëllgazët dhe greqishtja nuk mund ta shpjegojë emrin – pellgas – përmes fjalës – pelazg, që mundësia për gjurmime etimologjike në këtë rast, nuk ta mbushë mendjen edhe kur dihet se grekët e pellgazët nuk kishin asgjë të përbashkët. Kjo farso u bë duke insistuar ne greqishten e vjetër, e cila u formua vet nga gjuha ilire me ndryshime fono-morfologjike e sufiksive – os, gjoja për tu dalluar si një gjuhë në vete ! A nuk është qesharake të krahasohen këto dy fjalë – pelagos e pelargos, gjoja për etimologji shkencore për emrin – pelazg – pellgaz, kur dihet se njëra fjalë – pelagos, është kuptimi I rrafshinës së ujit, kurse, tjetra – pelargos, është përcatimi në greqishte i emrit – lejleku, kanjusha dhe gjoja merret si deminutiv shtegëtimi i atij populli të pellgut të ujit ? Çfarë kuptimi ka kanjusha në rrafshinë uji - me pellgun e ujit, tokën, e tëvona, arkipelagun, në të cilin jetoi një popull me emrin e poatij pellgu – pellgaz ?
Etimologjia e emrit grek – pelargos. – Në vend që të përcaktohet emri – pellgaz (pelazg) nga fjala greke – pelargos = lejlek-u, mund të vijmë në një përfundim etimologjik shqip, se kjo fjalë mund të shpjegohet përmes shqipes.
Mendoj se, vet fjala greke – pelargos = lejlek-u, është me etimologji shqipe, ku formohet nga dy rrënje fjalësh – pe + larg + os = pelargos, që diftongu fillesë – pe – I kompozitës në fjalë, është marrë si diftongu që difton emrin – pellg-u, ndërsa pjesa e dytë e emërtimit – larg – kuptohet ndajfolje mënyre - larg, respektivisht, si folje: largoj (unë), largon (ti), largon (ai, ajo), largojmë (na), largoni (ju), largojnë (ata, ato). Apo, largohem, largohesh, largohet (njajësi) – largohemi, largoheni, largohen (shumësi). - Kurse si emër: largim-I-e-et, I,e,të larguar, I,e,të larguarë-a-at-et-it, larguar, me kuptimin e emërtimit të shpendit të largët – lejlekut, kanjushës, si zog shtegëtar I largët nga pellgu – pelargos – I skajuar me sufiksin grek – os.
Njohje gjermane. - Tëvona, studiuesit gjerman, etimologjinë e emrit – pellgaz (pellazg), e lidhi me një mënyrë tjetër të origjinës linguistike, si kompozitë e formuar nga dy fjalë, gjermanishte : bhel ezgo = degë e lulëzuar.
Kjo teori I shkoi përshtati edhe studiuesit Windekens – mbase të gjitha interpretimet me anën e greqishtes dhe të gjuhëve mediterane nuk po mund të na bindin, për prejardhjen e saktë të emrit – pellgaz (pellazg), ai mundohet të gjejë një pikëmbështetje arkimediane linguistike, si interpretim të mbështetur në "pellazgjishten" si gjuhë gjermanike paragreke, ku gjermanët e vetquajnë lashtësinë e gjuhës së tyre, si shkencë – indo-germanistika. Dhe përveç shumë studiuesve tjerë, Van Windekensi – si një nga mrojtësit kryesorë të kësaj teorie, arrin në një interpretim duke e krahsuar fjalën – pelazg, me origjinë linguistike me prejardhje nga një formë indo-gjermanike e lashtë – bhel ezgo, kështu : "Në ‘bhel ezgo’ Windekensi, sheh rrënjën indo-gjermanike bhel dhe prapashtesën ezgo – burbuqe, syth, degë... dhe arrin në një kuptim (me degë, apo me sythe) të lulëzuar – përdorur metaforikisht, për të shënuar forcën vitale të njerëzve" (F. L. Hyttenbach, "Pellazgët", Vjenë, 1960, fq. 145).
Lidhur me këtë teori të Windekensit, studiuesi grek, M. Saqellariu, në veprën "Popujt parahellen me origjinë indo-evropiane"- Athinë, 1977, pohon se hipoteza e Van Windekensit, sipas të cilës etniku - Pelasgos e ka burimin në indoevropianishten "Bhelezgos" (degë e lulëzuar). Mirëpo, është ardhur këtu deri tek një teori duke u munduar të vërtetohet disi nga ana fonetike, por assesi nuk ka kurrfarë mundësie të vërtetohet nga ana semantike. Saqellariu, mendon duke shprehur si aprovim interpretimin e Windekensit, e duke menduar se vërtet e ka burimin nga greqishtja, duke mos iu përmbajt vet titullit si autor "Popujt parahellen..." duke u munduar edhe ta aprovojë teorinë gjermane, edhe ta lejë mjegull në etimologji greke !
Kontradikta e parë linguistike qëndron në aspektin linguistiko-historik, sesi ka mundësi, në përmasa indo-evropiane, të gjitha gjuhët i.e. janë gjermanike dhe kontradikta me vetveten greke të M. Saqellariut, se flet për popuj parahellen dhe nuk e din se grekët nuk kanë të bëjnë asgjë me pellgazët. E si përgjegje për të dy teoritë : nëse do të konstatohej drejtë, vet përcaktimi i shkencës linguistike i.e., do të duhej të quhej Linguistika indo-pellgazgjike.
Edhe pse, ajo teori çka konstaton Windekensi, gjen një vërtetim të plotë, po ta shohim fjalën – bhel ezgo - në analogji fonetike dhe semantike shqipe, brënda shqipes si - bhel = bulë, dhe në deminutivin - bulëz, bulza, që na del folja shqipe – bulëzoj – përsëri edhe vet fjala gjermane - bhel, është po ajo fjalë me etimologji burimore me rrjedhë iliro-pellgazgjike nga pellgasishtja bul(ë)=bhel, kuptimi për fjalën – degë-a. Fjala shqipe – bulë, bulëza, bulëzon, është një deminutiv i fjalës – lulë, lulëza, lulëzon, që është kuptimi i shpërthimit të sythit të lulës së frytit të bimës në degë – bulë, bula, bulëzimi. Kjo fjalë shqipe e vjetër – bulë, formoi edhe fjalën i.e. – bulevard, bulevardi, ku të dy fjalët e kësaj kompozite – bule+vard, janë fjalë shqipe, me kuptimin – vardi I bulëzuar anash, rrugë e gjatë me drunj, pemë, bimë të buluara, vardi (nga emri, hidronomi – Vardari – Vazhdari, lumi që vazhdon gjatë - lumi i gjatë Ilirian). Ndërsa, këtu e kemi shprehjen shqipe – vardi me bula anash, vardi me bimë të buluara (bulëzuara), vazhdi me bula – vardi me bula – Bulevardi. Pra, fjala gjermane – bhel ezgo, jo që e shpjegon kuptimin e fjalës – pellazg, por vet kjo fjalë është me kuptimin e prejardhjes shqipe të vjetër – bhel ezgo = bulëza, ku tingulli z, formon kuptimin - bulëzim, lulëzim i bulës, si syth bule, fill lulje e frytit të bimës, zanafill fryti.
Popujt pellgazgjik – Evropa pellgazgjike. - Duke u nisur nga faktet fonomorfologjike linguistike e leksikore, semantike mund të vijmë në një konkludim të përbashkët shkencor, se vet rrënjët e ilirishtes formuan të gjitha gjuhët indo-evropiane dhe të gjithë popujt e vjetër evropian, lidhen shkencërisht me emrin – pellgaz (pelazg) sikurse : thrrako-pellgazian (pelazgian), dako-pellgazian, romano-pellgazian, galo-pellgazian, germano-pellgazian, franko-pellgazian, anglo-sakson-pellgazian, kelto-pellgazian, thrrako-illiro-frigian (Frigët illirian në Azi të Vogël) etj. Unë shohë se të gjitha gjuhët i.e. përbëhen nga rrënjët pellgasishte, iliro-pellgaze të lashtë, kurse, me formimin e gjuhës thrrake të lashtë, si gjuhë iliro-pellgazgjike, të gjitha gjuhët i.e. ndahen në dy nëngrupe, nga grupi linguistik indo-europian, në : Popujt evropian formuan kultet e kulturave të tyre, pikërisht duke u bazuar në elementet iliro-pellgazgjike dhe si të tillë njihen si popuj iliro-pellgazgjik "elementi pellgazgjik ai që ka ushqyer rrënjët e tyre dhe që ka sjellë kaq veçori analoge në formimin e tyre psikik, në kulturën materiale e shpirtërore (duke folur për shqiptarët e grekët N. M.)... për t’iu ofruar botës pellgazgjike duhet pasur para syve vizion tërësor historik dhe parahistorik në lidhjet e tij të mbrëndshme.  Dhe ky vizion, mund të përfitohet kur operohet jo vetëm me nocionet e arkeologjisë, e etur përjetësisht edhe për një fragment stele, apo amorfe, me nocionet e gjuhësisë, shkencë jo plotësisht e saktë, ku jo rrallë ka luhatje të ndryshme të interpretimit të ligjeve të saj, por edhe me mjete tjera, duke arritur deri tek fantazia, intuita, deri tek vizioni romantik e patriotik, deri aty ku racionalizmi mbaron së verpruari" (Muzafer Xhaxhiu, Studio albanica, 1970,1).
Pellgazët mendohet të jenë dukur edhe para mijëvjeçarit të IV p.e.r. në hapësirën mesdhetare dhe egjeane, mendojnë disa dijetarë, historian. Si rrjedhë kronologjike dhe në lidhje gjenetike iliro-pellgase kemi sot dy teza të njohura : njëra thotë se ilirët janë fis pellgaz, degë e trungut pellgazgjik, kurse tjetra thotë se, pellgazët janë fis Ilirian. Studiuesi Hyttenbach, në veprën e tij "Pellazgët", i pranon pellgazët si ilirë, jovetëm në Thesali dhe Epir, por edhe në Makedhoni, Pelloponez, Troadë (Trojë), Atikë, Azi të Vogël, Kretë e ujdhesa tjera egjeane edhe në Itali. Tash, a janë pellgazët fis Ilirian, apo ilirët një fis pellgazgjik, na trajtojnë të njëjtën lashtësi etnogjenetike, të dy teoritë shkencore i.e., si çështje ende të hapura, por, që thonë të njëjtin përfundim, se iliro-pellgazët, apo pellgazo-ilirët janë paraardhësit e stërlashtë, stërgjyshër të shqiptarëve ballkanik të sotëm.
Pellgazologu, Hyttenbach, jovetëm që i pranon pellgazët si ilirë, në Epir e Thesali, Makedhoni, Trojë (Troadë), Azi të Vogël, Thrrakë, Pelloponez etj., por thotë se "ky unitet i gjerë qytetërimesh, të tërësisë ballkano-anatoliane dhe ky rend kronologjik i evolucionit të tyre në periudhën e kalimit nga neolitiku në atë të metaleve, na çon në përfundim, që rruga e përshkruar nga të parët e ilirëve, duhet të kërkohet në gjysmën e mijëvjeçarit të Tretë (III) p.e.r." atëbotë, kur bota ilire ishte në kulmin e lulëzimit të saj kulturo-historik, si kohë parazeusiane e Olimpit Ilirian, atëbotë kur lulëzonte rrjedha kronologjike e Kronit pellgazgjik, të cilin e mbuloi epoka zeusiane edhe si periudhë mitologjike, edhe si periudhë historiko-shkencore e antikitetit ilirik.
Tash, mund të shtrohet pyetja thjeshtë : a duhet të përcaktohet emri – pellazg si paraardhësi i ilirëve dhe shqiptarëve të sotëm, përmes fjalëve greke – pelagos e pelargos, apo nga gjuha shqipe, si gjuhë iliro-pellgaze përmes fjalës - pellg – pellgaz – si populli i pellgut të detit, kur dihet se shqipja është bija e ilirishtes dhe pellgasishtes, gjuha e paraardhësve iliro-pellgazgjik ? Natyrisht, Shqipja përcakton emrin e paraardhësve pellgaz !
Të shohim tash në bazë të natyrës së gjuhës se si tingëllojnë fono-morfologjikisht dhe semantikisht, zotat e antikitetit iliro-pellgazgjik, me emërtimet e tyre, për të vërtetuar jovetëm shpjegimin shqip të tyre në mënyrë etimologjike, kur shqipja I ka si emërtime paraardhëse të saja – por, se Shqipja është vet Gjuha e Perëndive të Olimpit iliro-pellgazgjik – skipe ilire-pellgaze.
Poashtu, ky numër 12 tek shqiptarët është edhe përkufizimi I këshillit gjykues, si ent gjykimi zakonoro-juridik, si gjyq popullor – gjykatë drejtësie, ku ndahet drejtësia: betime, rregullime pronësoro-juridike, pajtime gjaqesh, gjykime veprash penale, rregullime problemesh finansiare, gjykime dhe ekzekutime administrativo-pronësore, rregullime problemesh familiare, martesore, trashigimore, etj., - si formë e juridiksionit shtetëror në Kosovë derisot në shek. XXI. - Përmes 12 Pleqve, apo 12 Prijësave të 12 Fiseve, si Paria e 12 fiseve shqiptare në fjalë, u formua si gjykatë popullore me emërtimin - Pleqnia – Plakonia – Kuvendi I Pleqve shqiptarë.
Plakonia shqiptare e sotme, si forum zakonor juridiksional, na përkujton Plakoninë illiro-pellgaze të lashtë – Gjykimi me 12 Pleq, apo Betimi me Njëzetekatër (nga dy prijësa-princa për çdo fis), është edhe sot në shprehjet shqipe si: "Njëqint gjaqe bëhen dhe në fund nuk kanë care pa u ulë në çergë me 12 Pleq në Plakoni / Duhet patjetër me dalë n’Plakoni / Beja bahet me 12 Pleq edhe me 24 / Qysh ta ndanë Pleqnia – nuk guxon me luejtë / Ta bajë benë me 24 / etj. Pakonia shqiptare ka rregulluar problematikën ekzistenciale – si një Gjyq i Popullit në funksion edhe nën shtete e pushtete të huaja shekullore. Mythologjia illiro-pellgazgjike, si trashigimi etnogjenetike reale pasardhëse deri tek shqiptarët ballkanik, është përciellë me përkushtim të plotë nga mythi deri tek Realja – respektivisht, duke I spjeguar ethymologjikisht 12 zotat e Lashtësisë.
Ndërsa, sa për kuriozitet linguistik, për ta shikuar e ndjerë natyrën e gjuhës, se të kujt janë vërtet, zotat e antikuitetit, të shohim perënditë greke të kohës: Hypsistos (zoti i qiellit), Chthonios (zoti i nëntokës), Moiraia (Athena), Grairae, Graces (grekët e sotëm), Melaina (Afrodita), Teleia (e begatisë), Hesperidea, Leukothea, Letos, Hestia, Eileithyia etj. ("Zotat e grekëve" sipas Karl Kerenyi-t). A nuk janë këta zota grek, si emërtime të natyrës së gjuhës greke, që dallojnë nga zotat illiro-pellgazgjik ?
Natyra e gjuhës preokupon të rishqyrtojë linguistikën me mënyrat fono-morfologjike e semantike, në emërtimet e lashtësisë, si rishqyrtim I Historisë !
Ahmed Kalaja
parapamje|Hoxhë Ahmed Kalaja Hoxhë Ahmed Kalaja i lindur në Tiranë më prill 1977, pasi e përfundoi shkollën fillore dhe tetëvjeçare në vendlindje, u end mbi 10 vite duke studiuar për fenë Islame në Medresenë e Tiranës pastaj në Damask të Sirise (93-97) dhe përfundoi studimet e larta në Universitetin e Medinës në degën e jurisprudencës Islame (Drejtësi). Për të vazhduar kështu me afro 20 vite të tjera pune, nga data e kthimit te tij nga studimet në gusht të 2001, krahas asaj të një 5-6 vjeçarje me pare me kurset, kampingjet, përkthimet pra e thënë ndryshe afersisht dy dekada e gjysëm  angazhim në fe edhe në thirrjen islame (dauah ) në përhapjen e fesë Islame brenda vendit po edhe në të gjitha trevat shqiptare, po edhe në diasporë.
Hoxhë Ahmed Kalaja aktualisht është Imam dhe ligjërues Hatib i një prej xhamive më të mëdha të Tiranës, anëtar i Këshillit të Myftinisë së Tiranës për më shumë 15 vite radhazi si dhe iniciator i shumë aktiviteteve fetare e socio-kulturore brenda dhe jashtë vendit. Ai shfaqet herë pas here edhe në kanale të ndryshme televizive. Në opinionin kosovar ai u bë i njohur me Peticionin për Pavarësinë e Kosovës, drejtuar vendeve te Konferencës Islamike; OKI. Peticion, i cili kishte gjetur mbështjetje edhe firmosur nga 52 000 qytetarë te te gjitha kategorive madje edhe e gjithë kjo vetëm në dy javë.
Puna e pandalshme dhe obligimet e tij të shumta, nuk e penguan hoxhën nga qëllimi i tij fisnik i kërkimit të diturisë.
Ai ka mbaruar tashmë studimet posdiplomike doktoraturë pranë UET në degën e Antropologjisë Kulturore me një temë mbi Rolin e Klerit Mysliman në Harmonine edhe Tolerancen ndërfetare në Shqipëri, 1912-1945.
Prej disa vitesh ai është anetar i Keshillit Teologjik (organi më lartë për vendime fetare) pranë Komunitetit Mysliman Shqiptar. Si edhe anëtar i Këshillit të Myftinisë Tiranë.
Traktati i Aleancës Serbo-Shqiptare
Traktati i Aleancës Serbo-Shqiptare, gjithashtu i njohur si Traktati i Nishit, ishte një traktat i fshehtë i nënshkruar në Nish midis Esad pashë Toptanit dhe kryeministrit Nikolla Pashiq të Mbretërisë së Serbisë më 17 shtator 1914.
Prapavija
Më 17 maj 1914 Esad pashë Toptani u akuzua se kishte ndihmuar Kryengritjen e Fshatarëve kundër Princ Vidit. Ai u internua në Itali më 20 maj pa gjyq. Në Itali, ai u prit me nder, pasi përfaqësuesit italianë dhe austriak luajtën role në intrigat që rrethuan revoltën. Vetëm një javë pas largimit të princit Vidit nga Durrësi më 3 shtator 1914, u ngrit një revoltë tjetër e dhunshme. Rebelët arritën të rrethonin Durrësin, të burgosnin përkrahësit e Vidit, të thërrisnin princin mysliman dhe të krijonin Senatin për Shqipërinë e Mesme. parapamje|majtas|Esad pashë Toptani
Traktati
parapamje|Nikolla Pashiq Në vjeshtën e vitit 1914 Esad Pasha vendosi të pranonte ftesën e Senatit të Shqipërisë së Mesme për t'u kthyer dhe për t'i udhëhequr ata. Së pari ai udhëtoi për në Nish, Mbretëria e Serbisë, ku ai dhe kryeministri serb Nikola Pashiq nënshkruan traktatin e fshehtë të aleancës serbo-shqiptare më 17 shtator 1914. Traktati u nënshkrua në ndërtesën e Banovinës (e cila është pjesë e Universitetit të Nishit që nga viti 1966), e cila është afër kalasë së Nishit.
Traktati kishte pesëmbëdhjetë pika të cilat krijuan institucionet politike dhe ushtarake serbo-shqiptare dhe aleancën ushtarake të Shqipërisë dhe Mbretërisë së Serbisë. Traktati parashikonte një rrugë hekurudhore për në Durrës, mbështetjen financiare dhe ushtarake të Mbretërisë së Serbisë për pozitën e Esad Pashës si sundimtar shqiptar dhe regjistroi demarkacionin nga një komision serbo-shqiptar. Traktati i lejoi Esad Pashës të ndryshonte disa pika, sepse traktati do të kishte nevojë për marrëveshjen e Asamblesë Kombëtare Shqiptare. Kjo do të ishte e mundur pasi Pasha të zgjidhej sundimtar. Serbia kontraktoi të furnizonte një ndërhyrje ushtarake për të mbrojtur sundimin e Pashait dhe për të subvencionuar xhandarmërinë e tij duke paguar 50.000 dinarë në muaj për furnizimet ushtarake shqiptare.
Abdullah ibn Omer
Abdullah ibn Omer ibn el-Hatabi (Arabisht: عبد الله بن عمر بن الخطاب) ishte djali i Omer ibn el-Hatabi dhe Zejneb bint Madhun. Ai ishte kunati dhe një nga shokët e profetit Muhammed.
Ai ishte transmetuesi i dytë i haditheve që transmetoi gjithsej 2,630 hadithe.
Familja
Abdullah ibn Omer ishte djali i Omerit dhe Zejnebes. Vëllau dhe motra e tij e plotë ishte Abdulrahmani dhe Hafsa. Vëllezërit e tij Zejdi dhe Ubejdullahu lindën nga njerka e tij Umm Kulthum bint Xheruel. Ai kishte edhe një tjetër njerkë Kurejbe bint Ebi Umeje, por ajo nuk kishte asnjë fëmijë të vetit.
Si i ri, Abdullahu u martua me një grua që ai e dëshironte, por babai i tij nuk e pëlqente dhe deshi që djali i tij të divorcohet nga ajo. Kur Ibn Omeri refuzoi, babai i tij u ankua tek Muhammedi. Ibn Omeri gjithashtu e përmendi çështjen tek Muhamedi, i cili tha: "O Abdullah ibn Umer! Divorcoje gruan tënde!" Kështu Ibn Umari u pajtua.
Pasi babai i tij u bë kalif në vitin 634, Ibn Umar u martua me Safije bint Ebi Ubejd, me të cilën kishte gjashtë fëmijë: Ebu Bekr, Ebu Ubejde, Uakid, Umer, Hafsa dhe Seude. Ai kishte djem tjerë prej Ummul Ualad, përfshirë Abdulrahmani, Selimi dhe Hamza.
The Lonesome Mouse
Cartoon hapet me Tom duke marrë një sy gjumë nga fireplace. Mbi atë është Jerry, i cili bie një vazo në majë të kokës së tij. Kjo vazo crashing sjell mama Dy Shoes, i cili hedh Tom jashtë shtëpisë si dënim. Ai pastaj crashes në një përqeshje dhe washcrate, gjë që e bën atë të duket si Sphinx e Madhe e Gizës, me disa piramida. Jerry Tom teases nga brenda, vë një "Për Qira shenja" jashtë tij vrimë e miut, vallet Tom's në kupë të qumështit, e bën foto Tom mbi shtratin e tij duken si Adolf Hitler, dhe rips një pjesë e fletëve Tom's shtrat. Jerry është të paturit e një shumë zbavitëse për orët e para pa, Tom, por së shpejti bëhet i mërzitur. Pastaj një zë është dëgjuar duke i kërkuar, "Ju nuk keni menduar se do të humbasë mace, a ya ?" Jerry tund kokën e tij. "Lloj Feelin 'e shkretë?" Jerry nyje kokën e tij. "Shikoni në atë. Ju nuk mund të jetojmë me të, por nuk ka argëtim pa atë. Ti e di, ju mund të merrni atë djalë mbrapa edhe pse këtu, nëse ju me të vërtetë donte të. Mund të mos ju ?" Jerry mendon në lidhje me atë për një të dytë dhe pastaj buzëqesh.
Tom është ulur jashtë shtëpisë, ndjenjë vjen keq për veten e tij dhe madje edhe vetë i mrekullueshëm. Bilbilave Jerry në atë dhe valët e një shami të bardhë. Kjo shkakton një hakmarrje të vogël-i drejtuar ndjekje, por valët Jerry shami përsëri dhe i pëshpërit në vesh Tom's: "Hej, ju doni të kthehet në shtëpi, nuk do ya ?" Përgjigjet Tom, "Yeah". Jerry thotë : "Mirë atëherë", i pëshpërit në vesh një plan Tom's, dhe Tom padurim pajtohet. ("Kjo është një Lulu !") Jerry bën thirrje për një armëpushim me Tom për të marrë atë përsëri në shtëpi.
Mama tregohet bërë enët e saj në kuzhinë dhe kënduar një këngë. Jerry përpiqet të marrë vëmendjen e saj nga tugging në çorape e saj dhe dështon. Ajo vazhdon punën deri mouse tërheq dhe snaps saj sock. Jerry bën të përballet në e saj dhe ajo ngjitet në fron, i frikësuar. Jerry vazhdon duke u përpjekur për të shkundur e saj jashtë stol. Jerry përfundon jashtë tundës hairpins, një unazë, një brisk, një palë zare, një sërë dhëmbë të vënë, buttons, dhe pastaj veshje mama, të cilën ajo tërheq menjëherë back up.
Jerry pastaj grabs rroje dhe shkurtimet këmbë jashtë stol. Mama bie poshtë me një përplasje të madhe, ndërsa Jerry screams, "druri!", Dhe bën thirrje për Tom: "Thomas ! Get këtu dhe më shpëto !" Grabs Tom një perde, duke e përdorur atë si një kep aty për aty, dhe Chases Jerry pas një tjetër perde. Dashuri luftimeve janë dëgjuar, por është shpallur pastaj se Tom dhe Jerry janë duke luajtur byrek me petë dhe të dy yelping në "dhimbje" për të bërë atë zë bindës. Jerry del nga lufta rreme dhe shkon prapa në kuzhinë. Mouse kthehet në furrë nën mama, duke e saj të hidhen në tavan. Jerry shkon kaluara frigorifer dhe si Tom shkon nga, ai një thupër rips off e një pulë. Ai Chases Jerry pas një mur me thupër në duart e tij (në një përpjekje për të bërë mama besojnë se ai është duke u përpjekur për të goditur Jerry me atë), dhe së bashku ata të kthehet të hahet atë. Ndjekje të rreme vazhdon me Jerry drejtimin në vitrinë dhe mbytje cat. Një shumë të tingujve banging janë dëgjuar, por bufe hap për të zbuluar Tom dhe Jerry duke përdorur pans pots dhe si një daulle e vëna. Pas kërkoj në karikaturë "kamerë" dhe duke parë që publiku i ka sytë tek ata, Tom dhe Jerry shpejt afër bufe përsëri (edhe pse mama asnjë mençur). Ata vijnë nga bufe dhe të organizojnë një luftë shpatë me një thikë dhe një pirun të armëve. Mama është i fshehur nën kundër, duke u dridhur, dhe ajo merr mbërthyer në pasme të saj nga Tom (disa herë), dhe Jerry një herë, për të nënvizoj pika e tij. Duo drejtuar në një dollap rrobash dhe Tom pours keçap mbi kokën e Jerry në mënyrë që të simulojnë një dëmtimi të përgjakshme kokë. Tom pastaj grabs një hanxhar dhe fillon mishit të pres në Jerry. Tom përfundon deri shëndoshë këmbë e një tabelë, fund i një perde, presje në feta një tavolinë në gjysmë, dhe prerja një mollë në majë të kokës Jerry në gjysmë. Jerry vë re se prerë e fundit ka qenë shumë i afërt me kokën e tij, dhe gjatë një ndalesë në ndjekje, ai pyet Tom: "Ne jemi ende kiddin ', nuk është ne?" Tom përgjigjet, "Sure," dhe kthehet në ndjekje mode bënë. Chases Tom Jerry rreth mama, i cili është duke qëndruar në një karrige në mbajtjen e një fshesë. Mama britma jashtë "Chase atë këtu, Thomas!" dhe perfundon deri goditur cat tri herë para një Tom zemëruar merr fshesë dhe e thyen mbi gju e tij. Jerry pastaj shkon nën qilim dhe mama përpiqet të shtyp miun. Shpëton Jerry Tom dhe vë një domate nën qilim, kurtha dhe pretendon të mama se kjo është Jerry. Mama thotë, "mbajnë atë, Thomas! Mos le të ikë!" dhe hits domate, duke menduar se e Jerry. Ajo e pyet Tom "A të marr atë?" dhe ai duket nën qilim. Ai pastaj reagon sikur është gjë e keqe ai e parë ndonjëherë, hedhjen poshtë lule dhe qan. Tom edhe rrahje hundë e tij në platformë mama's.
Tom është treguar pastaj me një pecetë rreth qafës së tij gati për të marrë shpërblimin e tij për të marrë kujdesin e Jerry: Një vezë e rrahur byrek me limon. Mama thotë: "Po zotëri, Thomas, ju është një hero. Këtu ka një shpërblim për gettin 'shpëtoj se miut. Boy jeni i sigurt se është një tërheqëse mouse!" Jerry tregon me një pecetë rreth qafës së tij si. Jerry pickim merr një të vogël byrek dhe është vetëm për të zhyten në diskutim dhe gëzojnë atë, por Tom tërheq byrek larg për veten e tij. Ai shtyn Jerry larg dhe snaps gishtat e tij në atë. Tom është vetëm për të gëzojnë byrek gjithë, por nis atë Jerry Tom dhe tokave të përballet me të parë në të. Jerry, i zemëruar në këtë nga ana e qëndrim, ecën larg ndërsa pëshpëritje: "Pse se pista, kalimin e dyfishtë, e mirë për asgjë, dy koha..."
Martin County (Indiana)
Martin County është një nga  qarqet në shtetin federal Indiana të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
The Yankee Doodle Mouse
Në një bodrum, Jerry është ndjekur nga Tom, nxiton në e tij "mësyjnë Cat Shelter", siç ai e quan mousehole e tij. Shokët e Tom në vrima, në zhgënjimin. Jerry nis një domate nga një mousetrap, e cila shkon Splat në fytyrë Tom's. Jerry ngjitet deri mur dhe grabs një grusht "Hen-Granada" (vezëve). Si Tom fshin domate off fytyrën e tij, ai është i mbuluar me shpejtësi në vezë, njëra prej tyre goditur atë në sy për të bërë atë të duket të jetë i veshur me një monokël. Jerry arrin një rast të shampanjë dhe shoots off corks, Tom goditur në fytyrë dhe dërgimin e tij në një legen me ujë, noton në një tenxhere. Jerry nis një tullë nga një shpatull, e cila crashes në tenxhere, fundosje cat.
Një komunikatë thuhet "mace kthjellët - u mbyt të njëjtën. Nënshkruar, Lt Jerry Mouse." Jerry përdor një sutjen si një parashutë improvizuar në Yankee Doodle Mouse.
Më pas, Jerry Tom vëren përmes një tub hidraulik improvizuar që vepron si një periskop. Tom e Jerry afrohet mousehole, çekiç druri në dorë. Jerry është në topin, megjithatë, dhe e hap bufe hekurosje bordit, e cila shkakton bordit të tokës në Tom. Mouse poshtë akuzat bordi në një xhips improvizuar (i cili është në fakt një rende djathë bashkangjitur një patina me rrota), marramendës lesh Tom si rende shpejtësi të kaluarën e tij. Megjithatë, crashes Jerry's xhipi në një mur, duke dërguar një thes miell rrëzohet. Grabs Jerry thes miell dhe i dërgon nëpër dhomë si një perde tymi. Tom S'mund ta kuptoj miell, dhe Jerry, të cilët mund të shohin (si "perde tymi" fillon vetëm mbi kokën e tij), në mënyrë të përsëritur smacks Tom in prapme me një bord nga prapa tij. Përfundimisht, megjithatë, tokat Tom përballet me miun, dhe sytë Jerry's pop jashtë para se ai shuplaka Tom një kohë të katërt anyway.