cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pitos
Pitosat pasi nuk nevojiteshin më për funksionin e tyre primarë, përdoreshin për gjëra të tjera dytësore. Përshembull; si vaska prej qeramike në disa periudha, por për shkak të madhësisë së tyre ata ishin të përshtatshëm edhe arkivola. Gjatë Helladikut të mesëm varrimet në Mikenë dhe Kretë bëheshin duke futur në pitosa kockat e të ndjerit. Në kulturën e lashtë Iberike, El Argar, njerëzit i përdornin ata si arkivole gjatë fazë B të saj (1500-1300 p.e.sonë).
Forma e jashtme dhe materiali ishin përafërsisht të njëjtë: një enë qeramike me lartësi gati sa një njeri, një bazë për të qëndruar, anët gati të drejta ose letësishtë të lakuara, me grykë të madhe me kapak, që e mbyllte kur transpotoheshin mallra. Enët e kësaj madhësie nuk mund të mbaheshin nga njerëzit, sidomos kur ishin të mbushura. Një numër kapsesh ose vegjesh, mbajtësish, dhe ndonjë kombinim i tyre, i'u jepte mundësi njerëze për t'i lidhur me rripa dhe lëvizur me vinç.
Pitosat janë prodhuar dhe më pas eksportuar apo importuar mbi gjithë Mesdheun. Ata janë përdorur më shumë gjatë periudhës së Bronzit në "ekonominë e vendbanimeve të centralizuara" për magazinimin ose transportin e verës, vajit të ullirit, ose llojeve të ndryshme të perimeve, të cilat administrata e këtyre vendbanimeve jua shpërndante popullsisë që i shërbente. Dhe rrjedhimisht ata u bënë të njohur për publikun modern si pitosa kur arkeologët perëndimorë e adaptuan termin për të nënkuptuar enë të zbuluara nga gërmimi në pallatet Minoike në Kretë dhe Mikenase në territorin e gadishullorë grekë.
Termi tashmë është adaptuar si një fjalëe gjithpërfshirëse, që nënkupton një enë të madhe qeramike që përdoret për të ruajtur produkte. Sëbashku me përgjithësimin e emërit ka ardhur edhe problemi për të bërë dallimin ndërmjet pitosave të vegjël dhe llojet e tjera të qeramikës. Shumë lloje qeramikash nuk janë forma lehtësisht të klasifikueshme. Nëse ata janë përdorur për transport ose ruajtje të produkteve, ato janë quajtur pitosa, edhe pse nuk kanë madhësinë e pitosave të kulturës së pallateve dhe forma mund edhe të jetë e përaftërt me lloje të tjera të enëve prej qeramike.
majtas
Shurdhahu
right|280px Shurdhahu, apo Ishulli i Shurdhahut është një ishull në lumin Drin, ku ndodhet qyteti mesjetar i Sardës. Më saktësisht pjesa e lumit Drin ku ndodhet ishulli i Shurdhahut është liqeni-rezervuari i Vaut të Dejës. Ishulli është afërsisht 16.09 km nga qyteza e Vat të Dejës dhe 6.4 km nga fshati Rragam, i cili ndodhet 9 km nga qyteti i Shkodrës. Zona përreth kësaj qendre kulturore është një nga vendet më të rëndësishme arkeologjike dhe historike. Këtu ndodhet vendbanimi i hershëm i Gajtanit (Shpella e Gajtanit), vendbanimi i Jubanit (Shpella e Jubanit), Qyteza e Gajtanit, kalaja e Danjës, kalaja e Dalmacës.
Histori
Qyteza e Sardës deri në fund të shek. XV ka qënë një qendër e rëndësishme kulturore dhe pikë takimi e tre kulturave kryesore të gjithë trevës së veriut, kulturës së Malësisë, kulturës së Mirditës dhe asaj të Zadrimës, të cilat, me karakteristikat e veçanta që i dallojnë nga njëra-tjetra, u kanë rezistuar kohës dhe rrymave kulturore të huazuara nga pushtues të ndryshëm.
Sarda, dikur një qytezë përbri Drinit, si një ishull strategjik dhe si një pikë ndërlidhëse me rrugën e vjetër Gjakovë-Shkodër-Ulqin, ishte vendbanim i familjes të madhe feudale të Dukagjinëve ku ata ndërtuan pallatin e tyre, rrënojat e te cilit, si dhe ato të një kishe me arkitekturës romake kane mbetur akoma. Shkatërrimi i tyre ndodhi nga pushtimi osman në 1491.
Nga pika më veriore deri te skaji jugor gjatësia e ishullit është ~393m. Në vitin 1973, kur u ndërtua diga gadishulli i Shurdhahut, nga ngritja e nivelit të ujit u shndërrua në ishull në lumin Drin.
Për këtë qytezë kanë shkruar shumë studiues të huaj si Theodor Anton Ippen, Alexandre Degrandi, Johann Georg von Hahn, si dhe studiues arkeologë shqiptarë, të cilët e kanë vlerësuar si një mbartës të kulturës Ilire. Vetë emri i saj i transformuar në Shurdhah ka origjinë Ilire nga qyteti i Sardës, këtu janë gjetur rrënojat e një kalaje romake të shek 6 - 8 p.e.s. Sarda ka qenë një stacion pushimi në rrugën e vjetër të Dardanisë. Në vitin 877 ka qenë qendër e krahinës së Polatit që përfshinte malësitë në të anët e Drinit nga Liqeni i Shkodrës deri në Kukës.
Kur flitet për Shurdhahun si një pikëmbërritje turistike është e pamundur që ta ndash nga liqeni artificial i Vaut të Dejës dhe brigjet e tij piktoreske. Ndërtimi i Liqenit të Vaut të Dejës (sip. 24,7 km²) gjatë regjimit komunist më 1971, për ishullin e Shurdhahut patjetër që ja qënë dhe është një mundësi me vlera që i tejkalojnë dëmet që ka sjellë në trashëgiminë e tij historike. Liqeni me ujin e tij të pastër krijon mundësi për një udhëtim të veçantë dhe mjaft të këndshëm. Ai ka mbuluar murin rrethues të kalasë së Shurdhahut. Megjithatë, përsëri muret e mbetura të kishave dhe të kalasë janë mjaft domethënës dhe që bien lehtë në syrin e vizitorit.
Liqeni i Vaut të Dejës që rrethon Shurdhahun me ujërat e tij, shtrihet thellë nëpër lugina dhe udhëtimi gjatë brigjeve të tij të ofron pamje piktoreske dhe të veçanta ku ndërthuren uji i liqenit, bimësia përreth dhe kafshë t'egra që rriten aty dhe shkëmbintë gëlqeror që janë herë të thepisur herë jo. Udhëtimi në liqen mund të fillohet nga diga e H/C të Vaut të Dejës ose nga diga e Rragamit. Gjatë rrugës mund të shihet dhe mësohet për Kalanë e Danjës në të cilën gjendet Kapela e Zonjës së Dejës e ndërtuar nga Gjergj Kastrioti pas një fitoreje mbi ushtrinë venedikase në malin e Shën Markut, në majë të të cilit është kjo kala e vogël. Më pas vazhdohet të shihet fshat i Sheldisë i famshëm për duhanin e tij, por që ka dhe një kishë të ndërtuar mbi një kodër.
Nga Shurdhahu mund të shkohet tek Shpella e Pëllumbave në veri që ofron një pamje të bukur si në vendndodhje ashtu dhe gjatë udhëtimit. Shurdhahu përbën një potencial të rëndësishëm të zhvillimit të turizmit në këtë zonë. Ky destinacion i ofron turistëve të huaj dhe vendas shumë mundësi argëtimi: peshkim, kanotazh, piknik, shëtitje me lundra në itinerare të tilla si V. Dejës-Lisna-Shurdhah-Shpella e Pëllumbave, etj.
Zef Valentini
Zef Valentini (it. Giuseppe Valentini; Padova, 1 korrik 1900 - Milano, 16 nëntor 1979) ka qenë prift, albanolog dhe bizantinist italian. Me punimin shumëvëllimësh Acta Albaniae Veneta mori famë ndërkombëtare. Për kontributin në kulturën dhe historinë e kombit shqiptar, Presidenti i Republikës Bamir Topi e nderoi postum me dekoratën e mirënjohjes Urdhëri i Skënderbeut.
Manga (kthjellim)
Me këtë term përmblidhen disa kuptime.
Zef Valentini
Biografia
U lind në Padova më 1 korrik 1900, fëmija i parë i Alberto dhe Margherita Olivetto; i ati ishte me zanat mermerpunues, ndërsa e ëma qe aq fetare sa edhe djalin e dytë e dorëzuan tek françeskanët. Më 4 nëntor të vitit 1910 nisi studimet në Seminarin Ipeshkvnor e vendlindjes, por nga temperamenti dhe ligështitë e shëndetit që kishte, i dha mësim privat vetë rektori i Seminarit, Imzot Gaetano Sartori. Për gjashtë vite, Valentini nxuri me Sartorin në Crespano del Grappa. Sartori e përcolli edukimin e Valentinit deri në maturë më 1918.
Shërbeu për gjashtë muaj në ushtrinë italiane në Pallatin Mbretëror të Kazertës (Caserta). Gjatë muajve mars-korrik të 1919 përfundoi studimet teologjike. Më 4 nëntor 1919, filloi rishtarinë në Gorizia, pranë Urdhërit të Jezuitëve. Pas dy vitesh rishtarie dhe një viti studimi pranë jezuitëve, shkoi për herë të parë në Shkodër në shtator të vitit 1922, si student në Kolegjin Saverian.
Gjuhën shqipe, të cilën kishte filluar ta mësonte që në Gorizia, e nxuri më tej me gramatikën e Busettit. Pas dy viteve në Shkodër, u kthye në Chieri ku në vitet 1924-1926 studioi filozofi.
Më 1928 Valentini u kthye përsëri në Chieri ku studjoi teologji dhe mbaroi kurse të specializuara të organizimit jezuit. U shugurua prift më 15 korrik të vitit 1930 dhe më 1932 laureoi për teologji. Pas përfundimit të studimeve u kthye sërish në Shkodër, ku qe aktiv edhe në shtyp ndër të përkohshmet Lajmtari i Zemrës së Krishtit dhe Leka. Nisi të jepte mësim në Kolegjin Saverian në lëndët greqisht, latinisht, italisht, letërsi, gjimnastikë, religjion, histori e natyrës dhe muzikë. Vitin akademik 1934/35 dhe pas 1935 u vendos "përfundimisht" në Shkodër. Pas kthesës së shtetit shqiptar ndaj shkollave minoritare, kahja e politikave arsimore të shtetit shqiptar po diferencohej ndaj institucioneve arsimore të klerit katolik, Valentini u bë mbrojtës i zëshëm i pavarësisë së shkollave katolike në përgjithësi dhe atyre jezuite e Kolegjit Saverian në veçanti.
Në kohën e pushtimit italian u emërua anëtar Institutit të Studimeve Shqiptare më 5 dhjetor 1940, më 1941 u vendos në Tiranë, ku u caktua edhe sekretar i këshillit të Institutit. Me ardhjen e trupave gjermane më 1943, u largua drejt Romës, vijoi punët në Institutin Oriental Papnor.
Vjeshtën e 1946 i ftuar nga kardinali Schuster në Milano, iu besua drejtimi i revistës katolike Letture. Gjatë viteve në vijim, ushtroi dhe detyrën e “Presidente dell’Associazione Internazionale delle Riviste Cattoliche di Critica Letteraria,” si dhe emërohet: “Presidente dell’Associazione Cattolica dei preti scrittori,” pastaj mori detyrën e “Assistente Generale dell’Unione Librai Cattolici Italiani.” etj. Valentini gjeti mbështetjen e kardinalit Montini, më vonë Papa Pali VI.
Pas vdekjes së Petrottës, më 15 dhjetor 1955 mori ndër duar drejtimin e Katedrës së Gjuhës e të Letërsisë Shqipe pranë Universitetit të Palermos, që u bë një nga kështjellat e kulturës së vërtetë shqiptare jashtë Shqipërisë. Ndërkaq vijoi të drejtonte edhe Katedrën e Filologjisë Bizantine dhe atë të Letërsisë së Lashtë të Krishterë. Pas kontributit të tij ndaj studimeve mbi arbëreshët, në mes të viteve ’60 i kërkoi Kongregacionit Shenjt mbi Kishat Lindore që të kalonte në ritin bizantin. Më 1969 botoi “Domus Ecclesiae” mbi arkitekturën e kishave të hershme bizantine.
Më 1975 doli në pension dhe pas një viti u shtrua në klinikë, në përkujdesjen e murgeshave. Vijoi të bashkëpunonte me revistën “Letture” dhe të studionte ikonat bizantine. Më 5 nëntor 1979 përkujtoi në dhomën e spitalit 60-vjetorin e jetës si rregulltar jezuit me një Meshë në gjuhën latine, të kremtuar nga Eprori i Shoqërisë dhe tre jezuitë, që punonin për botimin e “Letture”.
Natën ndërmjet 15 e 16 nëntorit gjendja e tij shëndetësore u rëndua. Sivëllezërit jezuitë e morën në shtëpi, ku ndërroi jetë më 16 nëntor, në orën 13.
Veprat
Një bibliografi që ka bottuar te "Leka" më 1936, e ka nënshkrar me pseudonimin Zalvini, pseudonim që e ka përdorur edhe ndër artikujt e botuar te "Hylli i Dritës" dhe "Lajmëtari i zemrës s'Krishtit". Ndërsa shkrimet e tjera po tek e përkohshmja "Leka" gjatë viteve 1939-43 kapërdorur inicialet e veta A.Z.V.S.J.
Historiografi
Me rastin e 50 vjetorit të Kolegjit Saverian në Shkodër, i kushtoi veprën e tij të parë “Kolegja Saveriane ndër 50 vjetët e para 1877/´78-1927/´28”, botuar shqip në Shkodër më 1928 dhe italisht në Chieri më 1929. Gjatë studimeve, ndërmori kërkime në Arkivin Qytetas të Padovës më 1932, Arkivin e Ambasadës Spanjolle pranë Selisë Shenjte, Arkivin e Shtetit në Romë dhe Arkivin e Vatikanit në vitet 1935-1938, më 1939 të Napolit, më 1942 kur ishte inspektor i Arkivit të Korfuzit, si dhe dendur atë të Venedikut.
Drejtoi revistën Leka nga 1932 - përpos kur më 1934/35 e zëvendësoi sivëllau Dajani - deri më 1943. Me Valentinin historiografia shqiptare pati një përmirësim cilësor. Botoi artikuj kritike letrare si dhe përkthime të veta, Poliecte i Corneille në prozë të ritmuar, Saul i Alfierit me metrikën e origjinalit në italisht dhe një biografi të Garcia Moreno. Gjithashtu botoi një traktat mbi metrikën shqipe, të cilin ia dha Ministrisë së Arsimit, por nuk mund ta botonte për t'u përdorur në shkollat e kohës nga trazirat që ngjanë në vitet 1943-44.
Në bashkëautorësi me sivëllaun Cordignano, përpiluan Ese mbi një regjistër historik të Shqipërisë (it. Saggio di un regesto storico dell'Albania) i cili u botua nga 1937 deri më 1940, mbulon historiografinë e viseve shqiptare nga viti 1000 deri më 1568, u premiua nga Akademia Mbretërore Italiane me një financim.
Gjuhësi
Çmonte ndër mësuesit e vet të gjuhës shqipe Mark Harapin, Mustafa Krujën, Gjon Karmën, Ndre Mjeden, Injac Zamputin, Karl Gurakuqin dhe Aleksandër Xhuvanin. Botoi tek revista Leka artikuj të shumtë mbi qasjen ndaj gjuhës, ku theksonte vlerësimin, pasurimin dhe pastaj bashkim i dy dialekteve. Më tej, interesimin e tij mbi gjuhësinë shqiptare e vijoi me artikuj të shumtë tek ''Shêjzat. ''
Trashëgimia
Me botimin e Acta Albaniae Veneta mori famë ndërkombëtare, aq sa Camaj kumton se në mjediset historiografike gjermane bëri mjaft bujë publikimi. Bartl çmonte se po të vazhdonte përpjekja e hershme e Valentinit për t'i bërë një kronologji historisë shqiptare, do të ishte një mjet ndihmës i madh.
Në historiografinë shqiptare gjatë regjimit komunist (nga Rakip Beqaj) u trajtua si përfaqësues i ideologjisë fashiste, bashkëpunëtori më i ngushtë i Krujës dhe i Koliqit.
Banff (Alberta)
Banff është një qytet në Divizioni Nr. 15, provinca Alberta, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 4.85 km² dhe popullsi 6700 banorë.
Njësitë administrative të Suedisë
Suedia është ndarë në nivelin të parë në rajone edhe qarqe dhe në nivelin të dytë në komuna.
Këto janë listat:
Mali i Zi 0–1 Shqipëri (25 Maj 2010)
Ndeshja miqësore e futbollit Mali i Zi - Shqipëri ( 0-1) u luajt në Podgoricëmë më 25 maj 2010. Shqipëria fitoi 1-0 ndaj Malit të Zi, me një gol të mrekullueshëm të Salihi 79'.
Një tjetër
Një Tjetër është roman i Brunilda Zllami i vitit 2004.
Në këtë roman trajtohet jeta e njerëzve të lodhur nga përditshmëria. Personazhi kryesor Mikeli, një gazetar deri diku idealist dhe i ndershëm gjendet përpara shumë vështirësive në jetën profesionale dhe atë vetiake. Jeta e tij, Gretës, e Anës dhe shumë personazheve të tjerë ndërthuren me fije të padukshme dhe secili prej tyre kërkon diçka tjetër. "Një tjetër" nuk është thjesht një grua, nuk është thjesht një tjetër realitet, por një tjetër jetë.
Gjorgj Melies
parapamje|Zorzh Melies. Gjorgj Melje ose Zhorzh Melies (frëngjisht: Georges Méliès) ishte një regjizor, aktor dhe ilusionist francez.
Zernez
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Ridderkerk
Ridderkerk është një komunë në provincën Hollanda e Jugut në Holandë me sipërfaqe 25.1 km² dhe popullsi 44826 banorë. Ridderkerk është kryeqendra e komunës.
Dobrava (Albanik)
Dobravë është një vendbanim në komunën e Albanikut, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Dubravë.
Tim Burton
Timothy William Burton lindi më 25 gusht 1958 në Burbank, Kaliforni. Është një autor, producent dhe regjisor amerikan.
Udhëkryqi dhe humnerat
Udhëkryqi dhe humnerat roman, Autori: Bashkim Shehu. Botuesi: Toena. Faqet e librit 104.
Përkimi i një emri dhe një vdekje e paqenë, ishin ato që nxitën këtë rrëfenjë. Një tjetër Agim Krasniqi, sado i përhapur ky mbiemër në Kosovë, shërbeu si shkas për ndërtimin e jetëshkrimit të një njeriu, me po këtë emër, njohur dikur në burgun e Burrelit. Ndërkaq, jetëshkrimi i Agim Krasniqit shpie pashmangshëm te një i dytë, një serb, i quajtur Branisllav Mihajlloviç.
Velipoja
Velipoja është një fshat në komunën Velipojë në rrethin e Shkodrës të Shqipërisë.
Derdhja e Bunës në veri të vendit shënjon drejt jugut vijën bregdetare shqiptare. Ranishtja më veriore e vendit është ajo e Velipojës, që gjendet rreth 25 km larg qytetit të Shkodër. Këtu ka mbi 250 ditë me diell. Gjatë verës temperaturat arrijnë mbi 30 °C. Pranë ranishtes të Velipojës ndodhet edhe laguna e Vilunit me një sipërfaqe prej rreth 130 hektarë. Ky është një ekosistem i rëndësishëm për folëzimin e shpendëve ujorë, me 183 lloje ; ndodhet edhe një rezervat gjuetie prej 700 hektarë. Velipoja është një qendër turistike mjaft e këndshme, me peizazh të larmishëm, ku ndërthuren hijeshim det, ranishtja, lumi, delta me ishuj, kodra, pylli, laguna, fusha, ligatinat ; vendi më i përshtatshëm për të vrojtuar zogjtë e Adriatikut Lindor në dunat e rërës dhe pellgjet e cekta të ujit ; trevë me popullim të hershëm, tradita të pasura etno-folklorike, me fermerë dhe peshkatarë të zotë, mikpritës të njohur.
Velipoja u ofron pushuesve mundësinë për të kaluar pushime në një vijë bregdetare me ujë të pastër dhe me rërë të imët, por jo vetëm kaq, ajo është e pasur me vlera unike natyrore, në të cilat dallohen : Ranishtja e madhe me gjatësi 14 km dhe gjerësi 50–200 m me rërë të imët dhe të pastër, e cila quhet nga banorët “râna e dermanit” për vetitë e saja kuruese. Plazhi ripërtërihet çdo vit nga baticat dhe zbaticat. Rëra e bregut të të gjithë ranishtes ka përqindjen më të lartë të jodit në të gjithë bregdetin shqiptar. Plazhi rrethohet nga pylli me drurë të lartë pishe e drurë të tjerë halorë e fletor, me shkurre përherë të blerta, lugina plot me bimësi ujore, duna, etj.
Fshati bregdetar, ranishtja e madhe dhe qendra turistike shtrihen në jugperëndim të Shkodrës, relievi është gati tërësisht fushor, nga 1-3 metra mbi nivelin e detit deri ne 550 metra.
Velipoja ka një klimë të butë (temperatura mesatare 6-7 °C), vera është mjaft e nxehtë (temperatura mesatare e korrikut, 24 °C deri ne 48 °C píku në periudhën korrik–gusht). Periudha e përshtatshme për banjo dielli fillon ne muajin qershor dhe vazhdon deri në fund të shtatorit. Bien rreth 1400 mm reshje në vit, kryesisht të përqendruara në gjysmën e dytë të vjeshtës, dhe dimrit.
Emri Velipojë vjen nga sllavishtja e vjetër (Velikopoje – Fushë e Madhe). Zona turistike shtrihet në një sipërfaqe 300 ha dhe kufizohet në veri me rezervatin e Menaxhuar të Velipojës, në jug me detin Adriatik, në lindje me rrethin e Lezhës dhe në perëndim me lumin Buna.
Dhjetë të përgëzuarit me parajsë
Profeti Muhammed ka përmendur dhjetë shokët e tij që janë premtuar me parajsë. Shokët që janë përmendur në këtë hadith i referohet si Dhjetë të përgëzuarit me parajsë (Arabisht: العشرة المبشرون بالجنة‎; al-`Asharaa al-Mubasharûn bi-l-Janna).
Hadithi
"Transmeton Abdurrahman bin Auf: se i dëguari i Allahut ka thënë: "Ebu Bekri është në Parajsë, 'Umeri është në Parajsë, 'Uthmani është në Parajsë, 'Aliu është në Parajsë, Talha është në Parajsë, Zubejri është në Parajsë, 'Abdurrahman bin Auf është në Parajsë, Saad ibn Ebi Vakkas është në Parajsë, Seid ibn Zejd është në Parajsë, dhe Ebu Ubejde ibn el Xherrah është në Parajsë.""
- Transmetohet në Xhami et-Tirmidhi (Libri 49, Hadithi 4112)
Fjolla Krasniqi
'Fjolla Krasniqi u lind me 30 Janar 1986 Prishtinë'është këngëtare e njohur. Një vajzë e re, me një zë të veçantë dhe me një prezentim shumë të veçantë në skenë. Ajo zemrat e artdashësve i rrembeu shumë shpejtë, diti të komunikojë me ta dhe me skenën. Muzika i fle në shpirt, muzika është pjesë e saj, pjesë e familjes së saj, mike e përditshme e familjes Krasniqi. Me siguri e kuptuat se është fjala për solisten Fjolla Krasniqi e cila pushtoi ekranet dhe mediat e qytetit që nga nismat e saja në këtë botë të artit. Fjolla është një vajzë e qeshur, e qetë, plot dashuri dhe jetë, plot sharm por edhe kundrejt kësaj thjeshtesia dhe modestia nuk i mungojnë.
PASAPORTA: Gjatësia: 1.67m Ngjyra e syve: e gjelbërt Ngjyra e flokëve: e kaftë Ushqimi i preferuar: peshku dhe sallatat Muzika e preferuar: të gjitha zhanret Këngëtarja e preferuar: Mariah Carey Filmi i preferuar: "Braveheart" Aktorët e preferuar: Mel Gibson, Antonio Banderas & Brad Pit Pija e preferuar: uji, ndërsa nga pijet alkoholike vera e kuqe Ngjyra e preferuar: e zeza Sporti i preferuar: vrapimi, noti, tenisi Sportisti i preferuar: Andrea Agasi Stili i veshjes: varet nga situata Menaxheri: Naim Krasniqi Kompania inçizuese: "Polifonia"
Endur në tisin e Kohës
"Endur në tisin e Kohës" libër me kujtime me Autor Vedat Kokona. Shtëpia botuese "Kokona", Tiranë, viti i botimit 2005. Faqet e librit 290. ISBN 99943-627-2-0
Lista e emrave të përveçëm femërorë: Z
Ǒ
John Myung
John Ro Myung (i lindur më 24 janar 1967 në Chicago, Illinois) është basisti dhe një ndër themeluesit e progressive metal bendit Dream Theater.
Biografia
I lindur në Chicago në një familje koreane, Myung u rrit në Kings Park, Long Island, New York. Ai ka luajtur në violinë nga mosha pesë vjeçare deri sa atij ju kërkua që t'i binte bas kitarës në një bend lokal kur kishte pesëmbëdhjetë vite. Ai mbeti me bas që nga atëherë, dhe pasi që diplomoi në shkollë të mesme, ai u regjistrua në Berklee College of Music, ku ai dhe shoku i tij i shkollës së mesme John Petrucci (kitarë) e njohtuan anëtarin e ardhshëm të bendit Mike Portnoy-n bateri. Ata të tre e formuan bendin majesty bashkë edhe me një shok tjetër të shkollës së mesme, Kevin Moore (tastierë), dhe vokalistin Chris Collins. Ata më vonë do të njihen si Dream Theater.
Karriera
Megjithëse Dream Theater është fokusi i tij kryesor, Myung është paraqitur edhe në projekte të tjera gjatë karrierës së tij. Projekti i parë i tij jashtë Dream Theater ka qenë pop-prog bendi Platypus me Rod Morgenstein, Ty Tabor, dhe ish-anëtarin e Dream Theater Derek Sherinian. Myung është poashtu anëtar i The Jelly Jam, bend i cili i ka të gjithë anëtarët e Platypus përpos Derek Sherinian-it. Muzicientët që kanë inspiruar Myung-in janë Chris Squire (Yes), Steve Harris (Iron Maiden), Geddy Lee (Rush), and Cliff Burton (Metallica).
Mënjanë nga anëtarësimi në këto bende, Myung është shfaqur si mysafir në shumë inçizime të tjera.
Myung është i martuar me Lisa Martens Pace, basiste e heavy metal bendit Meanstreak. Dy anëtaret e tjera të këtij bendi, Rena Sands dhe Marlene Apuzzo janë të martuara me dy anëtarët tjerë të Dream Theater, përkatësisht me John Petrucci-n dhe Mike Portnoy-n.
Myung është i krishterë dhe flet hapur për këtë nëpër intervista - Jordan Rudess e konfirmon këtë në forumin e tij.
Personaliteti
Myung me një mënyrë është bërë anëtari mistik i Dream Theater, sepse aj shumë rrallë flet apo e terheq vëmendjen kah vetja në video apo në koncerte, fakt ky që ka shtyrë shumë fansa që me humor ta pyesin veten se a e ka parë atë ndokush duke folur. (Myung flet në komentimet e DVD-ve, dhe normal, në videon e tij me instruksione, si dhe me fansat që i takon në koncerte. Por, nesë atë e pyesin diçka me vend, apo diçka në lidhje me teknikat e basit, ai do të flet për një kohë bukur të gjatë.) Personaliteti mistik i tij e ka tërhoqur vëmendjen më të madhe në një koncert në Gjermani, kur ai kërcen dhe e rrëzon James LaBrie-n në stilin e futbollit amerikan. Kjo ka shkaktuar konfuzion dhe habi edhe tek audienca e edhe te bendi. Ky gjest më vonë u bë i njohur me emrin "Myung-tackle". Jordan Rudess ka thënë në ditarin e tij të turneve se, me sa duket, Myung ka vënë bast me dikë për këtë gjest.
thumb|260px|left|John Myung dhe [[John Petrucci duke performuar live]] Myung është gjithashtu i njohur për disciplinën e tij të rrallë të ushtrimeve në bas kitarë; edhe Kevin Shirley e edhe Derek Sherninian kanë cekur në webfaqen e tyre se John Myung është i vetmi person që ata e njohin i cili bën ushtrime të nxehjes pas një koncerti. Ndërsa në forumin e tij, John Petrucci ka thënë se kur ishin në Berklee, ai dhe Myung e kishin bërë një pakt që të ushtronin 6 orë në ditë.
Myung gjithashtu ka shkruar tekste për së paku një këngë për album që nga Images and Words deri te Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory. Që nga lëshimi i Six Degrees of Inner Turbulence, Myung nuk ka shkruar më asnjë tekst - Mike Portnoy ka deklaruar se teksteve të Myung-it zakonisht ju nevojitet një ndërhyje e të gjithë bendit që të përshtateshin me këngë, dhe atëherë ata përfundimisht e shpikën një ligj të pashkruar për tekste të këngëve, ligj i cili e kushtëzonte atë që shkruante tekste. Tekstet duhej të ishin të formuara mirë, me fraza të rregullta, të lektoruara etj. që të përshtateshin me melodinë e këngës. Dhe që nga ajo kohë, Myung është tërhoqur nga kjo punë.
Diskografia
thumb|250px|John Myung është i njohur si përdorues i rrallë i instrumentit [[Chapman Stick]]
Breil/Brigels
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Moira Orfei
Moira Orfei (e lindur Miranda Orfei; 21 dhjetor 1931 – 15 nëntor 2015) ishte një interpretuese e cirkut, aktore dhe personalitet televiziv italian me origjinë të largët rome. Moira konsiderohej gjithashtu mbretëresha e cirkut italian, një emër skenik ishte Moira e Elefantëve. Adhuruesit e filmave të kultit e njohin atë për shumë filma me shpatë dhe sandale (peplum) ku ajo luajti. parapamje|300x300px| Aktorja e re dhe interpretuesja e cirkut Moira Orfei ecën drejt [[Galleria Vittorio Emanuele II në Milano, ndërsa një grup i madh burrash kthehen për ta parë atë. 1954]]
Biografia
E rritur në një familje që zotëronte kompaninë e cirkut Circus Orfei, Moira u bë simboli i cirkut në Itali dhe fitoi famë ndërkombëtare. Vetë Circus Moira Orfei u themelua në vitin 1960. Ajo u fotografua në skena të ndryshme si kalorëse, artiste trapezi, akrobate, dominuese e elefantëve dhe stërvitëse pëllumbash.
Imazhi i saj tepër i lezetshëm pasqyron personalitetin e saj ekscentrik dhe të bollshëm. Ishte Dino De Laurentiis ai që i sugjeroi asaj të ndryshonte emrin nga Miranda në Moira. Që atëherë, fytyra e saj u bë një figurë e karakteristikave të pandryshueshme: grim i rëndë me sy të veshur me eyeliner, buzëkuq i ndritshëm, një nishan i theksuar sipër buzës, flokë të lidhur në një çallmë. Billbordet promovuese ishin të veshura me këtë foto në çdo qytet që ndalonte cirku. Ajo u bë gjithashtu një aktore filmi, duke luajtur në mbi dyzet filma, nga komeditë te filmat me shpatë dhe sandale (ndër të cilët ishin shumë filma kriminalë italianë).
Jeta personale
Prindërit e saj ishin Riccardo Orfei, i cili ishte kllouni Bigolon, dhe Violetta Arata. Ajo u martua me Walter Nones në vitin 1961 dhe patën dy fëmijë Stefano Orfei dhe Lara Orfei.
Vdekja
Më 4 gusht 2006, Moira Orfei pësoi një sulm ishemik gjatë një shfaqjeje në Gioiosa Ionica. Artistja ishte ende nën kujdesin mjekësor kur vdiq nëntë vjet më vonë nga shkaqe natyrore më 15 nëntor 2015 në Brescia, Itali.
Anaïd Iplicjian
Anaïd Iplicjian është një ish gazetar i cili vinte nga një familje nga Armenia. Iplicjain kaloi jetën në Gjermani duke pasur nderi që edhe të jetë prezantuesi i Festivalit të dytë të Këngës Evropiane apo Eurovizionit në 1957.
Sytë e Simonidës
Sytë e Simonidës roman, Autori: Dhimitër Shuteriqi. Botuesi: "Toena". Tiranë, 2009. Faqet e librit 294.
Mesjeta ka gjetur në penën e Dhimitër S. Shuteriqit autoritetin më të përgatitur për këtë temë. Njohës i thelluar i kësaj epoke të ndërlikuar, specialist i afirmuar me hulumtime dhe studime medievale, falë talentit të fuqishëm dhe përvojës së pasur krijuese, Shuteriqi ka arritur t’i japë letërsisë shqiptare një roman me vlera të shquara ideoartistike. Përmes udhëtimit të Simonidës, nuses së kral Urosh Milutinit, nga Kostandinopoja në Rashë, duket sikur vëmendja e autorit është përqendruar tek oborri i Andronikut, perandorit të Bizantit dhe njerëzve të kralit Urosh të Serbisë, por, në të vërtetë, ideja themelore që i përcillet lexuesit, është ajo e mbijetesës arbërore e "rabanëve", siç i quanin shqiptarët në Mesjetë, kundër asimilimit të tmerrshëm – asimilimit sllav. Kjo e vërtetë, e dokumentuar historikisht, na përcjell artistikisht një mesazh patriotik, ku ngërthehen ngjarje, personazhe, konflikte nga segmente të rëndësishme të historisë së Mesjetës, duke fokusuar fytyrën e një epoke të egër, djallëzore e të pabesë të jetës perandorake, të mekanizmit mizor të shtetit bizantin dhe serb. ?Romani është i mbushur tejembanë me një informacion të begatë historik e social, me hollësi në fusha të ndryshme, me të dhëna në një kontekst të gjallë jetësor dhe mbi të gjitha na zbulon psikologjinë e kohës, të mëshiruar në një galeri të vërtetë personazhesh që përfaqëson kategori të ndryshme të piramidës perandorake.
Historia e Kolumbisë
Kolonizimi
Vëzhguesit spanjoll bën vëzhgimin e parë në vitin 1950 të udhëzuar nga Rodrigo de Bastidas. Kristofer Kolumbolja navigoi afër Karibeve më vitin 1952. Më 1508 Vasco Nuñez de Balboa filloi t'a konkuron teritorinë e regjionit të Urabá's. Në vitin 1513 ai ishte europiani i parë të zbulon Oqeanin Pacifik të cilin e emëroi Mar del Sur (Deti i Jugut), i cili më vonë i solli spanjollët në Peru e Çile. Më 1510 qyteti i parë europian në kontinentin e Amerikës u themelua, Santa María la Antigua del Darién, i cili sot njihet si Chocó Department.
Populata e ketij vendi përbëhej nga qindra fise Chibchan dhe "Karib", që sot njihen edhe si njerëzit e Karibeve, të cilët spanjollët i nënshtruan me luftë, sëmundje, eksplotime. Kjo rezultoi në zvoglim të dukshëm në numirn e vendasve. Në shekullin 16 Evropianët filluan të sjelli skllevë nga Afrika.
Gjermania Perëndimore
Gjermania Perëndimore (Westdeutschland) apo Republika Federale e Gjermanisë ose RFGJ (gjermanisht: Bundesrepublik Deutschland ose BRD) ndërmjet formimit të saj më 23 maj 1949 dhe ribashkimit gjerman nëpërmjet aderimit të Gjermanisë Lindore më 3 tetor 1990. Gjatë Luftës së Ftohtë, pjesa perëndimore e Gjermanisë dhe territori i lidhur me Berlinin Perëndimor ishin pjesë e Bllokut Perëndimor]. Gjermania Perëndimore u formua si një ent politik gjatë [[Gjermania e pushtuar nga aleatët|pushtimit aleat të Gjermanisë pas Luftës së Dytë Botërore, i themeluar nga njëmbëdhjetë shtete të formuara në tre zonat aleate të pushtuara të mbajtura nga Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar dhe Franca. Kryeqyteti i përkohshëm i RFGJ-së ishte qyteti i Bonit, dhe vendi i epokës së Luftës së Ftohtë është caktuar në mënyrë retrospektive si Republika e Bonit (Bonner Republik).
Pas rënies së Murit të Berlinit më 9 nëntor 1989, të dy shtetet ndërmorën veprime për të arritur ribashkimin gjerman. Gjermania Lindore votoi për shpërbërjen dhe aderimin në Republikën Federale të Gjermanisë në vitin 1990. Pesë shtetet e pasluftës (Länder) u rindërtuan, së bashku me Berlinin e ribashkuar, i cili i dha fund statusit të tij special dhe formoi një Land shtesë. Ata u bashkuan zyrtarisht me republikën federale më 3 tetor 1990, duke rritur numrin e përgjithshëm të shteteve nga dhjetë në gjashtëmbëdhjetë dhe duke i dhënë fund ndarjes së Gjermanisë.
Kantoni Le Mée-sur-Seine
Përbërja aktuale
Kantoni Le Mée-sur-Seine aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Kantoni Ville-sur-Tourbe
Kantoni Ville-sur-Tourbe (frëngjisht: Canton de Ville-sur-Tourbe) është një kanton në departamentin Marne, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Ville-sur-Tourbe. Ka sipërfaqe 306.86km2 dhe popullsi 2360 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Ville-sur-Tourbe aktualisht përbëhet nga 17 komuna.
Bujar Lako
Bujar Lako 1947 - 2016 lindi në Tiranë më 23 maj në vitin 1947. Është një aktor i mirënjohur shqiptar.
Karierën si aktor e fillon në Teatrin Kombëtar pas mbarimit të studimeve në Institutin e Lartë të Arteve në Tiranë, më 1973. Shumë shpejt bëhet i njohur nëpërmjet filmave "Në fillim të verës" i G. Erebarës dhe "Perballimi" i V. Gjikës. Pas kësaj ai realizon një sere figurash në rreth tridhjetë filma midis të cilëve mund të përmendim: "Gjeneral gramafoni" V. Gjika, "Udha e shkronjave" V. Prifti, "Ballë per ballë” K. Çashku, P. Milkani, "Kthimi i ushtrisë se vdekur" dhe "Gurët e shtëpisë sime" Dh. Anagnosti, "Amiko" Cizia Zyke, produksion francez.
Në vitin 1975 nderohet me çmimin e veçantë per filmin "Përballimi". Në vitin 1979 çmimin e veçantë per filmin "Ballë per ballë". Në festivalin e filmit të vitit 1979 vlerësohet si aktori me i mirë i festivalit dhe nderohet me kupën e festivalit per rolin e Halit Beratit në filmin "Gjeneral gramafoni". Në vitin 1979 është lauruar me çmimin e Republikës së shkallës se pare, per filmat "Gjeneral gramafoni" dhe "Ballë per ballë”. Në vitin 1982 është nderuar me urdhrin "Naim Frashëri" klasi i pare, per interpretim në teatër. Në festivalin e filmit të vitit 1991 është shpallur aktori me i mirë per interpretimin e rolit të gjeneralit në filmin "Kthimi i ushtrisë se vdekur". Në vitin 1985 fiton titullin "Artist i Merituar" Ne vitin 2005 Ka marë "Palmën e artë" si aktori më i mirë i Festivalit në edicionin e 29 "Cairo International Film Festival" me filmin "Megic Eye" të regjisorit Kujtim Çashku..ky është çmimi më i madh i marë nga një aktor Shqipëtar në një festival të kategorise A.. Në vitin 2013 iu dha titulli "Nder i Kombit" nga presidenti i republikës..
Lazër Mjeda
thumb|Lazër Mjeda Lazër Mjeda ose Mjedja (Mjedë, 6 mars 1869 - Shkodër, 8 korrik 1935) ka qenë klerik katolik, themelues i shoqërisë kulturore "Agimi" dhe mbrojtës i çështjes kombëtare.
Biografia
U lind në Mjedë më 6 mars 1869, i biri i Jakut të Zef Kryeziut dhe Luçije së Shtjefën Thaçit. I mbetur jetim nga i ati herët, me ndërhyrjen e jezuitit Atë Jungg u regjistrua me të vëllanë, Ndreun studimet në një kolegjin saverian. Anëtar i familjes Mjeda.
Imzot Lazer Mjedja kryeipeshkëv metropolit i Shkodrës, ka qenë ipeshkëv edhe në dioqezën e Sapës, kryeipeshkëv i dioqezës së Shkupit. Luftëtar i pathyeshëm për të drejtat e fesë, atdhetar i flakët e veprues i panjollë, punëtor i vlefshëm i gjuhës e këshilltar dhe mbrojtës i shndritur, ndihmëtar zemërgjerë i letërsisë kombëtare, themelues e kryetar i shoqnisë letrare “Agimi” dhe i shoqněs botuese Jeronyme.
Më 1909 u emërua Arqipeshkëve i Shkupit, ku hapi shumë shkolla nëpër fshatra dhe punoi për lulëzimin e fesë e të kulturës në atë krahinë; ngriti struktura kishtare e i pasuroi, si dhe zbukuroi Kishën Katedrale të Prizrenit të Zojës Ndihmëtare.
Át Pal Dodaj do shkruajnë në ditarin e vet:
Gushtin e 1920 për shkak të veprimtarisë patriotike, u burgos nga serbët bashkë me parinë e Pejës dhe të Prizrenit për shkak të veprimtarisë së çetës së Drenicës. Në korrik të 1921 ministri italian në Beograd njoftonte se Imzot Lazër Mjeda ka kaluar një periudhë kurimi në manastirin e Karlsbadit në Slloveni. Dhjetorin e atij viti, Vatikani e caktoi që të zinte vendin e Imzot Jak Serreqit në krye të Arqipeshkvisë së Shkodrës.
Arqipeshvkia është titull më i lartë kishtar se ipeshkvia. Pas Mjedës, që kishte reziduar në Prizren, ipeshkvi ardhshëm imzot Ivan Gnjidovec, slloven, do të rezidojë në Shkup.
Manteleta
Manteleta apo krah. Mantili nga tesha të sipërme që vishen në trup e që mbërrinë deri tek gjunjët dhe përpara është e hapur dhe mund të përthekohet.
Mantel
Castrisch
Castrisch është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Iseva e Poshtme
Isevë e Poshtme është një vendbanim në komunën e Albanikut, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Isevë.
Shkrimtari (roman)
Shkrimtari roman, Autori: Mehmet Myftiu. Botuesi: Toena. Faqet e librit 240.
Një roman që ka dalë nga arkivat personale së të bijës së autorit, nga ku ishte mbyllur për rreth 46 vjet. Botimin e parë e njohu menjëherë pas rënies së komunizmit, në vitin 1991, ku u botua pjesëpjesë më pas sërish në 1994, ndërsa botimi i tretë (ai që ka në dorë lexuesi nga Shtëpia Botuese Toena) është përfundimtari. Është fati i trishtë i autorit dhe i njerëzve të tij të cilëve përveçse emrat nuk u ka ndryshuar asgjë. Romanin e rrëfen Mehmet Myftiu, nën petkun e Besnik Dajtit. Përndjekjet që komunistët u bënë intelektualëve shqiptarë nuk i shpëtoi as autori, i cili megjithëse nuk u internua, u përjashtua nga Lidhja e Shkrimtarëve, dhe e kaloi jetën duke shitur cigare. Kadare shprehet për të: Ishte në stilin e tij të mos mposhtej. Gjatë gjithë kohës që ai vuante e dënohej për shkak të librave, letërsia në rrethin e tij familjar quhej një mallkim. Shumë herë të afërmit, vëllezërit, i thoshin të hiqte dorë prej saj, por ai s’kishte pranuar kurrë. Duke mos e penguar vajzën e tij t’i hynte rrugës së rrezikshme, ai shpallte se ishte i vendosur të shkonte gjer në fund, kundër fatit.
Këmba (njësi matëse)
Këmba (ang.: nj. Foot; sh. Feet) është njësi për gjatësi jo në SI, me vlerë sa reth 1/3 e metrit. Ka dymbdhjetë inç në një këmbë dhe tre këmbë në një jard. Simboli ndërkombëtarë për këmbë është ft.
Standardizimi i masave dhe matjeve ka lënë disa standarde të ndyshme të këmbës. Këmba më e përdorur sot është këmba angleze, që përdoret në Mbretërinë e Bashkuar dhe në ShBA, e cila definohet saktësisht me 0.3048 metra. Njësia nganjëhere shënohet me një prim (p.sh. 30′ d.mth. 30 këmbë). Gjithashtu inçat mund të shënjohn me prim të dyfishtë, pra 6′ 2″ d.m.th. 6 këmbë 2 inçë.
Këmba si njësi është përdorur pothuaj në të gjitha kulturat. Këmba e parë standarde e matjes u përdor në Sumeri, një definicion i së cilës është dhënë në statutin e Gudeas nga Lagashi në vitin 2575 p.e.r.
Flota Luftarako-Detare
Është emri që mbanin forcat detare të Shqipërisë në periudhën 1945-1991. Inicilalet FLD. Strategjia e organizimit dhe e përdorimit luftarak të FLD synonte detyrën e ruajtjes, dhe të mbrojtjes së ujrave territoriale dhe të bregdetit në bashkëveprim me forcat tokësore dhe aviacionin.
Lumi Djoma
parapamje|Lumi Dyoma Dyoma ( Bashkir: Дим, Dim, Дёма) është një lum në Republikën e Bashkortostanit, Rusi. Ajo rrjedh në veri dhe bashkohet me Lumin Belaya në Ufa. Lumi është 535 km i gjatë, me një pellg prej 12800 km2 dhe një mesatare të shkarkimit prej 35 m3/s.
Flota Luftarako-Detare
Historiku
parapamje|267x267px|Kuadrati i FLD i rreshtuar për Paradë. nëntor 1974 parapamje|240x240px|Baza e Nendeseve Porto Palermo U krijua më 15 gusht, 1945. Në vitin 1990 numëronte 145 anije të prodhimit rus e kinez. Ato qëndronin në Bazat Ushtarake Detare (BUD) në Sarandë, Porto Palermo (Himarë), Pashaliman (Vlorë), Porto Romano (Durrës) dhe Shëngjin.
Lumi Djoma
Dyoma e ka burimet e tij në shpatet veriore të pllajës Obshchy Syrt në kufirin e Orenburg Sverdlovskut në veri të rrjedhës jugore të degës Salmysh të Lumit Sakmara. Nga atje, ajo rrjedh në drejtim  të verilindjes në Bashkortostan, ku ajo formon një luginë të gjerë.
Flota Luftarako-Detare
Historiku
Ushtaraku më i lartë drejtues i FLD ishte Komandanti i Përgjithshëm i Flotës.
Lumi Djoma
Qyteti Davlekanovo shtrihet në Dyoma, dhe goja e lumit është brenda kufijve të qytetit Ufa, në vendbanim e Dyoma-s, që e ka marrë emrin sipas lumit.
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Dyoma_River&params=54_42_50_N_55_54_47_E_source:kolossus-ruwiki <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 54°42'50"N 55°54'47"E  / <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">54.71389°N 55.91306°D / 54.71389; 55.91306   ]
Flota Luftarako-Detare
Komandantët e Përgjithshëm të FLD
Komandantet e Forces Detare mbas vitit 1991
1. Kapiten i Rangut të Parë Tasim Meçe ( 1991-1992)
2. Kapiten i Rangut të Parë Fitim Halili (1992-1993)
4. Kundëradmiral Muharrem Kuçana (1994-1996)
6. Kapiten i Rangut të Parë Vladimir Beja (mars – shtator 1997)
7. Kapiten i Rangut të Parë Robert Bali (shtator 1997- nëntor 1998)
8. Kundëradmira Kudret Çelaj (1998 - 1995)
9. Kapiten i Rangut te Pare Kristaq Gerveni (2005-2009)
Bazat e Betonizuara
“Në vitin 1980 flota detare shqiptare kishte anije rreth 100 luftarake të tipave dhe destinacioneve të ndryshme, luftarake e ndihmuese, të ardhura nga BS e Kina”
Flevoland
Flevoland është një 12 provincat e Holandës me sipërfaqe 2412.3 km² dhe popullsi 394758 banorë. Lelystad është kryeqendra e provincës.
Kostaq Karoli
Gjeneral majori Kostaq Karoli, ish-shefi i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë shqiptare u lind në 14 dhjetor 1945. Në vitet 1959-‘63 vazhdoi shkollën e mesme ushtarake “Skënderbej”, ndërsa në vitet ‘63-‘65 ndoqi studimet në Shkollën e Bashkuar të Oficerëve. Në vitet 1975-‘77 vazhdoi Akademinë e Mbrojtjes, ndërsa në vitin 1986 përfundoi kursin e Shtatmadhorisë. Do vazhdonte me kurse të ndryshme kualifikimi si: për matematikë, psikologji, për problemet e stërvitjes etj. Si kualifikime të më pasme vijnë: Grada shkencore “Doktor” dhe titulli “Profesor”, ndërkohë që është dhe autor i dy librave dhe bashkautor në dhjetëra tekste, metodika e artikuj të ndryshëm.
Cumbel
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Mantel
Mantel - nga, në kuptimin kundër ndikimeve të klimës, mbulesë kundrejt ndikimeve të motit të vazhdushëm. Përdoret edhe për qëllime kishtare si shenjë mbrojtëse.
Me mantel në gjeometri nënkuptohen pjesë të spërfaqes së një trupi të cilat nuk hynë në pjesët themelore apo sipërfaqen mbuluese. p.sh.: Manteli i cilindrit, Manteli i sferës etj.
Në teknik përdoret për të emërtuar pjesët mbrojtëse, izoluesit e këmbimit të temperaturës. Ndërsa në lëmin e tregëtisë flitet për ndërmarrjet nën mantel të krijuara nga "mbeturinat" e ndërmarrjeve të paraqitura si të dështuara. Kjo praktik e pa lejuar tregtare ndërmirret me qëllim të marrjes përsipër të një pjesë të drejtave nga firma e dështuar me qëllim kursimi të të hollave dhe kohës për themelimin e një ndërmarrje të mirëfilltë.
Mantika
Mantika nga gr. : kultur e tregimit të së drejtës dhe së mirës fetare. Vije si trashëgim i trgimit të së ardhëmes (fallit). Mantika kuptohej si fuqi magjike (Divination) me fshetësira të mëdha e cila idhëtarët e saj i inspironte. Matika është vështirë të dallohet saktësishtë nga Magjia.
Rijnwaarden
Rijnwaarden është një komunë në provincën Gelderland në Holandë me sipërfaqe 48.14 km² dhe popullsi 11064 banorë. Lobith është kryeqendra e komunës.
Ilias
Një degëzim neper një rrugë të pa asfaltuar brenda fshatit të çon në Manastirin e Stravidhit. Ky manastir i përkushtohet Theotoqit dhe është ndërtuar mbi faltoren e lashtë te perëndisë dias dhe Artemisit, përëndeshs së gjuetisë. Është tashme traditë që në datën 15 të çdo gushti grumbullohen banorë nga gjithë zona për të festuar ditën e Shën Marise.
Pranë fshatit gjendet një bregdet fantastik, Zupa, që përfundon në një gremine madhështore e krijuar nga shembje tektonike.
Në Ilias udhëtari mund të vërej muret e vjetër të një kështjelle "Pirgu" që gjendet aty që prej 3000 vjetësh. Një pikë e rëndësishme është dhe Manastiri i Shën Theodhorit. Aty ku bashkohet përroi me detin çfaqet si një surprize për udhëtarin Plazhi i Gjipesë.
Manu
Manu (ind.:) me kuptimin njeri fisi i baballarëve indas, fisi i njerzimit dhe zakoneve (kanunit). Libri i ligjeve (Kanuni) sipas emrit Manu paraqitet në fillim të llogaritjes së koës sipas krishtit. K libër është një përmbledhje e teksteve të vjetra.
Viktor Canosinaj
Viktor Canosinaj lindi në vitin 1960 në Vlorë. Fëmijërinë dhe rininë i kaloi në qytetin e Durrësit. Pas studimeve universitare në gjuhë - Letërsi, punoi mësues letërsie, gazetar dhe përkthyes. Ai gjithashtu ka punuar për kujdesën e fëmijëve në një fshat të SOS-it. Në vitet 70 publikonte poezi dhe vjersha të shkurtra. Ndërsa në fillim të viteve 80 botoi librin e tij të parë për fëmijë, duke ndjekur me botimin e tij të parë për të rritur në vitin 1989 me anë të cilit fitoi edhe një çmim kombëtar. Pas rënies së komunizmit, Canosinaj doli si një prej autorëve më popullor të Shqipërisë në botimin e libravepër fëmijë dhe të rinj. Aktualisht jeton në Tiranë dhe punon për Parlamentin shqiptar, por duke ia kushtuar pjesën më të madhe letërsisë.Një nga librat më të famshëm ka qenë "Meriyll"-i. Gjithashtu ai ne vitin 2013 botoi nje nga librat e tij me te famshem me emrin: "Aventurat me Ishullin Lundrues"
Rruga e pamëshirshme
Rruga e pamëshirshme roman, Autori: Fran Camaj. Botuesi: Toena. Faqet e librit 272.
Romanit Rruga e pamëshirshme është një vepër që lexohet e shijohet. Autori Fran Camaj bën që në krye të herës një pakt me lexuesin: i premton atij rrëfim të thjeshtë e të ndershëm dhe kërkon prej tij besim e mirëkuptim;pakt ky, që ruhet me fanatizëm deri në fund. Në qendër të librit janë vënë jetë dhe fate individësh e familjesh malësore, fate dhe jetë që takohen e kryqëzohen bindshëm në më të shumtën e rasteve, por herë-herë, edhe në mënyrë artificiale e të kërkuar. Fjala është për njërën prej plagëve më të rënda e më të dhimbshme të shqiptarëve andej e këndej kufirit: emigrimin në dhé të huaj. Dhe vendi i emigrimit (në roman dhe në realitet) natyrisht që do të jetë Amerika, "Toka e Premtuar", "Dheu i Ëndrrave". Boshti i rrëfimit në këtë vepër e që do të jetë edhe boshti i një tragjedie të vërtetë njerëzore është një familje e thjeshtë malësore: ajo e Mark Lul Hasit. Fati i kësaj familjeje, gjëmat e njëpasnjëshme që e ndjekin, ëndrrat e zhgënjimet, besimi dhe shpresa në të ardhmen etj., e kthejnë atë në një simbol, simbol të vetë kombit tonë dhe fatit të tij.
Autori i këtij romani tregon sesi një familje Malsore,familja e Mark Lul Hasit,marrin rrugen e mergimit.Një familje e madhe 7-anëtarëshe zbert në 2 anëtarë. Gjërat që më së shumti e trondisin familjen,janë vdekjet dhe tragjeditë e shumta që i ndjekin 4 të rinjët që janë larg atdheut. Gjergji dhe Preka mueren hapat e parë të kësaj rruge,ku vëllezërit humbin kontaktin me me Preken,ku dhe nuk kan pse të patur shpresa kontakt me të sepse ai kishe vdekur. Leci dhe Toma u shpërngulen të fundit,ku Leci vdekë në mënyrë tragjike dhe shumë tronditse jo vetem per familjen e tij,por edhe për familje e njëriut të zemrës ku për hirë të dashurisë përballet me mikun e tij(vëllaun e Shpresë-e dashura e Lecit).
Shumë gjëra përcjellin këta të rinj,ku në fund Pali i cili ishte në shkollë të lartë në Kosovë,mbylle derën dhe fikë vatren,për të themeluar një jetë më të mirë për pasardhësit e tij.
Degen
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Rikthimi i dhimbjes
Rikthimi i dhimbjes Autori: Sofokli Lazri. Botuesi: Toena. Faqet e librit 184.
Një skuadër vajzash partizane, ngarkohet të pushkatojë  një shoqen dhe drejtuesen e tyre. Marrin shënjestër…..A mund të nxisin mizori të tilla ligjet dhe detyrimet e luftës?Rrëfim pas 60 vitesh i një historie të vërtetë, të jetuar nga pranë. Depërtim në thellësi të një morali të errët, i cili edhe sot në Shqipëri, vazhdon të vrasë gra dhe vajza për dashurinë.Simptomat e para të sistemit që do të vinte: iluminist? inkuizitor? progresit? arkaik?Apo qe thjesht një fatalitet? Në qoftë se gratë e sotme shqiptare nuk mbajnë më ferexhe e çitjane të dhirta, në qoftë se ato sot mund të rrinë me minifunde dhe të shkujdesura nëpër kafenetë e restorantet e qyteteve tona duke shijuar cigare amerikane dhe konjak francez, aty është dhe lufta, dhe gjaku i atyre vajzave që morën malet për t'i sjellë vendit emancipim...
Oda e Avokatëve të Kosovës
Oda e Avokatëve të Kosovës është organizatë profesionale e avokatëve kosovarë, të cilët e ushtrojnë në mënyrë të pavarur funksionin e dhënies së ndihmës juridike profesionale qytetarëve dhe personave juridikë në procesin e realizimit të të drejtave të tyre të garantuara me ligj.
Oda e Avokatëve të Kosovës është themeluar si organizatë pas aprovimit të Ligjit të avokatisë dhe ndihmës juridike nga ana e Kuvendit të Kosovës, më 19 dhjetor 1973, ndërkaq ka filluar të funksionojë më 10 qershor 1974.
Përse?
Përse roman, Autori: Tartar Aliaj. Botuesi: Toena. Faqet e librit 232.