cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Humanitarizmi
Një ideologji joformale
Humanitarizmi bazohet në një pikëpamje se të gjitha qeniet njerëzore meritojnë respekt dhe dinjitet e duhet të trajtohen si të tillë. Prandaj, humanitarët punojnë drejt avancimit të mirëqenies së njerëzimit në tërësi. Është antiteza e mentalitetit "ne kundër tyre" që karakterizon tribalizmin dhe nacionalizmin etnik. Humanitarët urrejnë skllavërinë, shkeljen e të drejtave themelore njerëzore dhe diskriminimin në bazë të veçorive të tilla si ngjyra e lëkurës, feja, prejardhja ose vendi i lindjes. Humanitarizmi i shtyn njerëzit të shpëtojnë jetë, të lehtësojnë vuajtjet dhe të promovojnë dinjitetin njerëzor në mes të fatkeqësive të shkaktuara nga njeriu ose natyrore. Humanitarizmi përqafohet nga lëvizjet dhe njerëzit në të gjithë spektrin politik. Ideologjia joformale mund të përmblidhet me një citim nga Albert Schweitzer-i : "Humanitarizmi konsiston në mos sakrifikimin e një qenie njerëzore për një qëllim".
Naomi Campbell
Naomi Cambell (lindur në 22 maj 1970) është një modele britanike, aktore dhe këngëtare. E rekrutuar në moshën 15 vjeçare, ajo arriti të kthehej në një prej tre modeleve më të njohura dhe më të kërkuara në periudhën midis viteve 1980 dhe 1990, dhe ishte njëkohësisht një prej 6 modeleve të gjeneratës së saj të shpallura supermodele nga industria e modës.
Fëmijëria
Campell lindi në Streatham, South London, vajza e kërcimtarit xhamajkan Valerie Morris. Në pajtim të plotë me dëshirën e mamasë së saj, Campbell nuk e ka takuar kurrë babain e saj, i cili e braktisi mamanë e saj kur kjo ishte vetëm 4 muajshe shtatzanë  dhe mbeti i paidentifikuar në certifikatat e lindjes. Ajo e mori mbiemrin Cambell nga martesa e dytë e mamasë. Familjes iu shtua dhe vëllai jo-biologjik i Campbell me emrin Pierre, lindur në 1985. Campbell ka origjinë afro-xhamajkane, sikurse dhe prejardhje kineze përmes gjyshërve të saj, të cilët mbartnin emrin e familjes “Ming”.
Në vitet e saj të para, Campbell jetoi në Romë, ku dhe mamaja e saj punonte si kërcimtare moderne. Kur u kthyen në Londër, ajo u la nën kujdestarinë e të afërmve teksa mamaja e Naomit nisi turin përmes Evropës me trupin e balerinave Fantastica. Nga mosha 3 vjeçare Naomi ndoqi institutin "Barbara Speake Stage School" dhe kur ishte 10 vjeç ajo u pranua në Akademinë Italia Conti të Teatrit, ku ajo studioi dhe balet.
1987-97: Suksesi ndërkombëtar
Në vitet që pasuan, karriera e Campbell njohu sukses progresiv: ajo mori pjesë në pasarela për dizajnerë me famë botërore të modës sikurse ishin Gianni Versace, Azzedine Alaia dhe Isaac Mizrahi, si dhe pozoi për fotografë si Peter Lindbergh, Herb Ritts dhe Bruce Weber. Në fund të viteve 1980 Campbell së bashku me Christy Turlington dhe Linda Evangelista formuan një trio të njohur ndryshe si “Trinia” e cila u bë treshja e modeleve më të njohura dhe me të kërkuara për gjeneratën e tyre.
Campbell është përballur me diskriminim racor, por pavarësisht kësaj ajo ka marrë mbështetje të madhe nga miqtë e saj jo me ngjyrë, këtu Naomi kujton se dy modelet e tjera të Trinisë kishin thënë në firmën Dolce & Gabbana: “Nëse nuk do jetë Naomi në këtë fushatë, atëhere s’do të jemi as ne”. Në dhjetor 1987 ajo u bë pjesë e kopertinës së revistës britanike Vogue, vajza e parë me ngjyrë që bëhet pjesë e kësaj kopertine që prej vitit 1966. Në gusht 1988 ajo u shndërrua në modelen e parë me ngjyrë që shfaqej në kopertinën e revistës franceze Vogue, kjo si pasojë e kërcënimeve që dizajneri Yves St. Laurent dhe shumë të tjerë i bënë kësaj reviste nëse kjo do të vijonte të refuzonte njerëzit me ngjyrë për tu bërë pjesë e revistës. Vitin pasues Naomi u shfaq në kopertinën e revistës amerikane Vogue, duek e kthyer në modelen e parë me ngjyrë që bëhet pjesë e serisë së shtatori të kësaj reviste, duke ditur se seria e shtatorit mbahet si seria më e rëndësishme e vitit.
William i Baskerville
William i Baskerville (Italisht: Guglielmo da Baskerville) është personazh fiktiv në romanin mister-historik The Name of the Rose nga Umberto Eco.
Në këtë libër, autori përshkruan karakteristikat e William me atë të Sherlock Holmes në A Study in Scarlet nga Arthur Conan Doyle.
Jeta dhe vdekja
Vite para ngjarjeve kryesore të romanit, si një gjyqtar i inkvizionit, William kryesoi disa prova në Angli dhe Itali, ku ai u dallua nga perspektiva e tij së bashku me përulësi të madhe. Në shumë raste Willam vendosi se i akuzuari ishte i pafajshëm. Në një nga rastet e tij më pasuese, William nuk pranoi të dënojë një njeri me akuza të herezisë, pavarësisht kërkesave të gjyqtarit Bernardo Gui. Akuzat për herezi buronin nga përkthimi i një njeriu të një libri grek që kundërshtonte shkrimet e shenjta. Megjithë thirrjet e tij ndaj Papës, William u burgos dhe u torturua deri sa të rekuperohej, nga ana tjetër duke çuar në vdekjen e përkthyesit me djegje. Megjithëse ai u largua nga roli i tij si një gjyqtar, tortura e tij dhe vdekja e të akuzuarit mbeten të freskëta në mendjen e tij.
Në vitin 1327, William dhe Adso udhëtojnë në një manastir Benedikti në Italinë Veriore për të marrë pjesë në një debat teologjik midis françeskanëve dhe emisarëve Papalë mbi varfërinë e Krishtit. Kjo abati është duke u përdorur si një ambasadë midis Papës Gjon XXII, dhe Fretërve të Vogël, të cilët dyshohen për herezi.
Abati krenohet me një scriptorium të famshëm ku kopjojnë fletushka, përkthen ose ndriçojnë libra. Pas një varg vdekjesh të papritura, abati kërkon ndihmë nga William, i cili është i njohur për fuqitë e tij deduktive, për të hetuar vdekjet. William është tërhequr me dëshirë nga sfida intelektuale dhe dëshira e tij për të kundërshtuar frikën e një fajtori demonik. William gjithashtu shqetësohet se abati do t'i thërret zyrtarët e Inkuizicionit nëse misteri mbetet i pazgjidhur.
Pas ngjarjeve të The Name of the Rose, Adso dhe William ndahen, me Adso që tregonte përrallën para vdekjes së tij. Jemi informuar afër fundit të librit se William kishte vdekur më herët gjatë një Murtajë në Evropë.
Hertha Ayrton
Phoebe Sarah Hertha Ayrton (28 Prill 1854 - 26 Gusht 1923 ) ishte një inxhiniere, matematiciene, fizikante dhe shkencëtare Britanike, dhe aktiviste.E njohur në moshë madhore si Hertha Ayrton, e lindur Phoebe Sarah Marks, asaj iu dha Medaljen Hughes nga Royal Society për punën e saj në harqet elektrike dhe shenjat e valëzimeve në rërë dhe ujë.
Jeta dhe edukimi i hershëm
Hertha Ayrton lindi Phoebe Sarah Marks në Portsea, Hampshire, Angli, më 28 Prill 1854. Ajo ishte fëmija i tretë i një orëndreqësi polak hebre, i quajtur Levi Marks, një emigrant nga Polonia Cariste dhe Alice Theresa Moss, një rrobaqepëse, e bija e Joseph Moss, një tregtar qelqi në Portsea. Babai i saj vdiq në 1861, duke lënë nënën e Sarës me shtatë fëmijë dhe një të tetë në pritje. Sarah pastaj mori një pjesë të përgjegjësisë për t'u kujdesur për fëmijët më të vegjël.
Në moshën nëntë vjeçare, Sarah u ftua nga tezet e saj, të cilat drejtonin një shkollë në veriperëndim të Londrës, të jetonte me kushërinjtë e saj dhe të edukohej me ta. Ajo ishte e njohur për kolegët dhe mësuesit e saj si një personalitet i zjarrtë, herë pas here i vrazhdë. Kushërinjtë e saj e futën Ayrton në shkencë dhe matematikë. Në moshën 16 vjeç, ajo po punonte si guvernante.
Në Girton, Ayrton studioi matematikë dhe drejtohej nga fizikani Richard Glazebrook. George Eliot mbështeti kërkesën e Ayrton për Girton College. Gjatë kohës së saj në Kembrixh, Ayrton ndërtoi një sifgmomanometër (matësi i presionit të gjakut), drejtoi shoqërinë korale, themeloi brigadën e zjarrit Girton dhe, së bashku me Charlotte Scott, formuan një klub matematikor. Në 1880, Ayrton kaloi Tripos Matematike, por Kembrixh nuk i dha asaj një diplomë akademike sepse, në atë kohë, Kembrixh u dha vetëm certifikata dhe jo gradë të plotë grave. Ayrton kaloi një provim të jashtëm në Universitetin e Londrës, i cili i dha asaj një diplomë Bachelor të Shkencave në 1881.
Matematika dhe puna e inxhinierisë elektrike
Pas kthimit të saj në Londër, Ayrton fitoi para duke dhënë mësim dhe qëndisje, drejtoi një klub për vajzat që punonin dhe kujdesej për motrën e saj invalide. Ajo gjithashtu i vuri në përdorim aftësitë e saj matematikore - ajo dha mësim në Notting Hill dhe Shkollën e Mesme Ealing, dhe gjithashtu ishte aktive në hartimin dhe zgjidhjen e problemeve matematikore, shumë prej të cilave u botuan në "Pyetjet Matematikore dhe Zgjidhjet e Tyre" nga Edicioni Times Në 1884 Ayrton patentoi një ndarës linje, një instrument vizatimi inxhinierik për ndarjen e një linje në ndonjë numër të pjesëve të barabarta dhe për zmadhimin dhe zvogëlimin e figurave. Ndarësi i linjës ishte shpikja e saj e parë e madhe dhe ndërsa përdorimi i tij kryesor ishte i mundshëm për artistët për zgjerim dhe zvogëlim, ai ishte gjithashtu i dobishëm për arkitektët dhe inxhinierët. Kërkesa për patentë e Ayrton u mbështet financiarisht nga Louisa Goldsmid dhe feministja Barbara Bodichon, të cilat së bashku i dhanë para të mjaftueshme për të marrë patentat; shpikja u shfaq në Ekspozitën e Industrive të Grave dhe mori shumë vëmendje nga shtypi. Patenta e Ayrtonit në vitin 1884 ishte e para nga shumë - nga 1884 deri në vdekjen e saj, Hertha regjistroi 26 patenta: pesë në ndarëset matematikore, 13 në llambat e harkut dhe elektrodat, pjesa tjetër në shtytjen e ajrit.
Në 1884 Ayrton filloi të ndiqte klasat e mbrëmjes në lidhje me energjinë elektrike në Kolegjin Teknik Finsbury, të mbajtur nga Profesor William Edward Ayrton, një pionier në inxhinieri elektrike dhe edukimin e fizikës dhe një anëtar i Shoqërisë Mbretërore. Më 6 maj 1885 ajo u martua me ish mësuesin e saj dhe më pas e ndihmoi atë me eksperimente në fizikë dhe energji elektrike. Ajo gjithashtu filloi hetimin e saj për karakteristikat e harkut elektrik.
Në fund të shekullit XIX, ndriçimi i harkut elektrik ishte në përdorim të gjerë për ndriçimin publik. Prirja e harqeve elektrike për të dridhur dhe fërshëllyer ishte një problem i madh. Në 1895, Hertha Ayrton shkroi një seri artikujsh për Elektricistin, duke shpjeguar se këto fenomene ishin rezultat i oksigjenit që bie në kontakt me shufrat e karbonit të përdorura për të krijuar harkun. Në 1899, ajo ishte gruaja e parë që lexoi letrën e saj para Institucionit të Inxhinierëve Elektrik (IEE). Punimi i saj titullohej "Hissing of the Arc Arc". Pas pak, Ayrton u zgjodh anëtarja e parë femër e IEE; gruaja tjetër që u pranua në IEE ishte në 1958. Ajo bëri peticion për të paraqitur një letër përpara Shoqërisë Mbretërore por nuk u lejua për shkak të seksit të saj dhe "Mekanizmi i Harkut Elektrik" u lexua nga John Perry në vend të saj në 1901. Ayrton ishte gjithashtu gruaja e parë që fitoi një çmim nga Shoqëria, Medaljen Hughes, i cili iu dha asaj në 1906 për nder të hulumtimit të saj mbi lëvizjen e valëzimeve në rërë dhe ujë dhe punën e saj në harkun elektrik. Nga fundi i shekullit të nëntëmbëdhjetë, puna e Ayrtonit në fushën e inxhinierisë elektrike u njoh më gjerësisht, brenda dhe ndërkombëtarisht. Në Kongresin Ndërkombëtar të Grave të mbajtur në Londër në 1899, ajo kryesoi seksionin e shkencave fizike. Ayrton gjithashtu foli në Kongresin Ndërkombëtar Elektrik në Paris në 1900. Suksesi i saj atje bëri që Shoqata Britanike për Përparimin e Shkencës të lejojë gratë të shërbejnë në komitetet e përgjithshme dhe sektoriale.
Në 1902, Ayrton botoi Harkun Elektrik, një përmbledhje të hulumtimit dhe punës së saj mbi harkun elektrik, me origjinë në artikujt e saj të mëparshëm nga Elektricisti i botuar midis 1895 dhe 1896. Me këtë botim, kontributi i saj në fushën e inxhinierisë elektrike filloi të çimentohej. Sidoqoftë, fillimisht të paktën, Ayrton nuk u prit mirë nga shoqëritë shkencore më prestigjioze dhe tradicionale siç ishte Shoqëria Mbretërore. Si pasojë e botimit të The Electric Arc, Ayrton u propozua si anëtar i Shoqërisë Mbretërore nga inxhinieri i njohur elektrik John Perry në 1902. Aplikimi i saj u refuzua nga Këshilli i Shoqërisë Mbretërore, i cili vendosi që gratë e martuara nuk kishin të drejtë të ishin Anëtare. Sidoqoftë, në 1904, ajo u bë gruaja e parë që lexoi një letër përpara Shoqërisë Mbretërore kur u lejua të lexonte letrën e saj "Origjina dhe rritja e markave të valëzimit" dhe kjo më vonë u botua në Procedurat e Shoqërisë Mbretërore. Në 1906, ajo u dha Medaljen prestigjioze të Shoqërisë Mbretërore Hughes "për hetimet e saj eksperimentale në harkun elektrik, dhe gjithashtu në valëzimet e rërës". Ajo ishte marrësi i pestë i këtij çmimi, i dhënë çdo vit që nga viti 1902, në njohjen e një zbulimi origjinal në shkencat fizike, veçanërisht të energjisë elektrike dhe magnetizmit ose aplikimet e tyre, dhe që nga viti 2018, një nga dy gratë e nderuara kaq shumë, duke qenë Michele Dougherty në 2008.
Mbështetje për votën e grave
Si adoleshente, Ayrton u përfshi thellë në lëvizjen e votës për gratë, duke u bashkuar me WSPU në 1907 pasi ndoqi një festë me të burgosurit e liruar. Në 1909 Ayrton hapi ditën e dytë të Knightsbridge "Ekspozita dhe Shitja e Grave në Punë me Ngjyra", e cila përfshinte biçikleta modeli të ri të pikturuar në ngjyrë vjollcë, të bardhë dhe jeshile dhe të ngritura nga 50 tezga dhe çaj etj. 5,664 £ për lëvizjen. Ayrton ishte me delegacionin që shkoi me Emily Pankhurst për të parë Kryeministrin dhe u takua me sekretarin e tij privat në vend të kësaj në 18 nëntor 1910 (e premtja e zezë ). Ayrton lejoi Christabel Pankhurst të transferonte shuma në llogarinë e saj bankare për të shmangur konfiskimin në 1912 dhe priti Pankhurst në kohë të rimëkëmbjes nga burgimi dhe ushqyerjes me forcë. Një përpjekje për të arrestuar përsëri Pankhurst më 29 Prill 1913 për të vazhduar me dënimin e saj, u kthye mbrapsht nga votuesit të grumbulluar jashtë, por Pankhurst u arrestua përfundimisht jashtë shtëpisë së Ayrton gjatë rrugës për në varrimin e Emily Davison (e cila u vra pasi vrapoi në përpara kalit të Mbretit në Derby).
Ishte përmes aktivizmit të votimit, që i mundësoi të takohej me aktivisten dhe bashkëthemeluesin e Kolegjit Girton të Kembrixhit, Barbara Bodichon. Bodichon ndihmoi që të bëhej e mundur financiarisht të merrte pjesë në Girton dhe do të vazhdonte të mbështeste financiarisht Ayrton gjatë gjithë arsimit dhe karrierës së saj duke përfshirë edhe trashëgiminë e pasurisë së saj Ayrtonit.
Jeta e mëvonshme dhe hulumtimi
Ayrton dha shtatë letra përpara Shoqërisë Mbretërore midis 1901 dhe 1926, e fundit pas vdekjes. Ajo gjithashtu prezantoi rezultatet e kërkimit të saj para audiencave në Shoqatën Britanike dhe Shoqërinë Fizike. Interesi i Ayrtonit për vorbullat në ujë dhe ajër frymëzoi tifozin Ayrton, ose flapper, të përdorur në llogore në Luftën e Parë Botërore për të shpërndarë helmin dhe gazrat e ndyra. Ayrton luftoi për pranimin e saj, i cili zgjati një vit nga ofrimi i saj në Zyrën e Luftës për t'u përdorur në forcat në 1916, dhe organizoi prodhimin e tij, mbi 100,000 duke u përdorur në Frontin Perëndimor.
Ayrton ndihmoi në themelimin e Federatës Ndërkombëtare të Grave Universitare në 1919 dhe Bashkimin Kombëtar të Punëtorëve Shkencorë në 1920. Ajo vdiq nga helmimi i gjakut (si rezultat i kafshimit të një insekti) më 26 gusht 1923 në New Cottage, North Lancing, Sussex.
Jeta personale
Hertha Ayrton ishte agnostike. Në adoleshencën e saj ajo miratoi emrin "Hertha" pas heroinës eponime të një poezie nga Algernon Charles Swinburne që kritikoi fenë e organizuar.
Në 1885, Ayrton u martua me të venë William Edward Ayrton, një fizikan dhe inxhinier elektrik i cili ishte mbështetës i përpjekjeve të saj shkencore. Ayrton nderoi Barbara Bodichon duke emëruar fëmijën e saj të parë, një vajzë të lindur në 1886, Barbara Bodichon Ayrton (1886–1950). Vajza u quajt "Barbie", dhe ajo më vonë u bë anëtare e parlamentit për Partinë e Punës. Djali i vajzës së saj ishte artisti, Michael Ayrton. djathtas|parapamje| Shtëpia e Ayrtonit në Sheshin 41 Norfolk në Paddington mori një pllakë blu të Trashëgimisë Angleze në 2007.
Éric Rohmer
parapamje|Éric Rohmeri në [[Kinemateka franceze|Kinematekën franceze në vitin 2004]] Jean Marie Maurice Schérer i njohur prej pseudonimit artistik Éric Rohmer (Tulle, Francë, 20 mars 1920-Paris, 11 janar 2010), ka qenë një regjisor, kritik filmi, gazetar, romancier, skenarist dhe profesor francez.
Rohmeri ka qenë më i moshuari i kineastëve të Valës së Re franceze (La Nouvelle Vague) të fund-viteve 50. Ai prodhoi dy cikle filmash--Gjashtë rrëfenja morale (Six contes moraux) dhe Rrëfenja të katër stinëve (Contes des quatres saisons), dy përshtatje pjesësh letrare në film, dhe një film historik, Persevali gal (Perceval le Gaullois).
Tre prej filmave të ciklit të tij moral, Nata ime tek Modi (Ma nuit chez Maude), Gjuri i Klerës (Le genoux de Claire) dhe Dashuria pasdite (L'amour l'apres-midi) kanë qenë ndër filmat më të diskutuar të viteve 60-70 dhe kanë fituar atributet e fimit klasik.
Rohmeri njihet për stil të veçantë—personazhet e tij angazhohen shpesh në biseda të gjata 'të pastrukturuara' dhe në dukje shpesh pa lidhje me fabulën e filmit. Gjithashtu, ai njihej edhe si regjisor që arriti të bëhej i pasur me të ardhurat nga filmat e tij, sepse pavarësisht se nuk ishin blockbusters, buxheti i tyre ishte gjithashtu shumë i ulët gjë që i nxirrte ato sipërmarrje me fitim.
Jean Douchet, një përfaqësues tjetër i Valës së Re, e pati quajtur Rohmerin romancier të shekullit të tetëmbëdhjetë të sjellë në kohën e kinematografisë.
Talaveruela de la Vera
Talaveruela de la Vera është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Talaveruela de la Vera, të provincës Cáceres, në Extremadura. Talaveruela de la Vera ka 378 banorë (2006), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 21 km2.
Lidhje të jashtme
Talaveruela de la Vera
Macrolepiota albuminosa
Macrolepiota albuminosa, ose kërpudha termite, është një specie e kërpudhave agare në familjen Agaricaceae që është një simbiozë e detyrueshme e termiteve. Trupat e frutave (kërpudhat) e kërpudhave janë të ngrënshme. Ajo është gjetur duke u rritur nga termitaria në fusha me bar, në kodrat, dhe në kufijtë e pyjeve në Kinë, Vietnam, Indi dhe gjetkë.
Taksonomia
Së pari përshkruar shkencërisht si Agaricus albuminosus nga mikologu anglez Miles Joseph Berkeley më 1847, ai u transferua në gjininë Termitomyces më 1941 nga botanisti francez Roger Heim dhe në 1972, në gjininë Macrolepiota nga mykologu britanik David Pegler. Ajo shfaqet në literaturën shkencore me të gjithë këta emra.
Përshkrimi
Trupi frytdhënës i Macrolepiota albuminosa prodhohet në një kërcell deri në 25 cm të gjatë, e cila është e fryrë afër bazës. Mbetjet e velit formojnë një unazë afër majës së kërcellit. Kapaku është konik në fillim, duke u bërë ombonat (me një zgjatim të butë në qendër) ndërsa hapet dhe rrafshohet me moshën, ndonjëherë duke u ndarë në skajet. Lëkura e kapakut zhvishet lehtë. Kapaku është i bardhë apo i çelët, me një qendër më të errët, gushkat janë të bardha dhe kërcelli është i bardhë. Shtypja e spores është rozë e errët.
Ekologjia
Macrolepiota albuminosa është nga kërpudhat e përdorura nga speciet termite Odontotermes obesus në kopshtet e kërpudhave (të quajtura edhe krehje) të vendosura në foletë e tyre nëntokësore. Termitet mbledhin dhe përtypin dru të ngordhur, pjellë gjethe dhe mbeturina të tjera perimesh, duke depozituar jashtëqitjet e tyre në kopshtin e kërpudhave që ndodhet në një dhomë qendrore të folesë së tyre. Hifet e kërpudhave rriten përmes krehës dhe termitet ushqehen me fijet e kërpudhave. Periodikisht kërpudhat dërgon hifa në sipërfaqen e tokës ku formohen trupat frutore të ngjashme me kërpudhat. Është e mundshme që kërpudhat të futen në një koloni të termiteve të sapo-themeluar përmes aktiviteteve të termiteve që mbledhin spore nga mjedisi. Kjo kërpudhë është e ngrënshme dhe është mbledhur nga të egra në Indinë veriore në shtator, rreth një muaj më vonë se heimii Macrolepiota mjaft i ngjashëm, por më i vogël.
Shtëpi banimi Pilingjurka
Shtëpi banimi Pilingjurka është një monument i trashëgimisë kulturore në Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 984/55.
Andizetët
Andizetët të njohur edhe si Andisetes (Greqisht: Ἀνδιζήτιοι), ishte një fis i vogël ilir nga grupi i panonëve që jetonte në territorin e Bosnjës dhe Hercegovinës së sotme. Nuk dihet shumë për këtë fis, përveç që gjendet në listën e fiseve ilire që u ngritën kundër Perandorisë Romake gjatë Kryengritjes së Madhe Ilire. Emri personal Andi, një variant i emrit Andis i njohur në mesin e ilirëve të Panonisë jugore dhe pjesës më të madhe të Dalmacisë veriore (që korrespondon afërsisht me Bosnjën dhe Hercegovinën moderne), mund të rrjedhë nga emri i këtij fisi. Ata filluan të marrin shtetësinë romake gjatë sundimit të Trajanit.
Metamorfoza (Kafka)
Metamorfoza (Gjermanisht: Die Verwandlung) është një novelë e shkruajtur nga autori Franz Kafka në vitin 1915. Ajo konsiderohet edhe sot si një prej veprave më të mira të shekullit të 20, dhe studiohet në universitete në të gjithë botën.
Shqipëria dhe lufta ne Kosovë
Shqipëria dhe lufta ne Kosovë libër me autor Mero Baze dhe Ilir Yzeiri (red.). Botuar në Tiranë nga "Koha", në vitin 1998. Faqe 176.
Bois-de-la-Pierre
Gjeografia
Pyllguri kufizohet me pesë komuna të tjera: Bérat në veri, Longages në veriperëndim, Peyssies përtej lumit Louge në juglindje, Gratens në jugperëndim dhe së fundi nga Labastide-Clermont në perëndim.
Teodor Drajzer
Teodor Drajzer romancier dhe gazetar amerikan. Lindi më 27 gusht të vitit 1871, në Terre Haute-Indiana të SHBA- së, dhe u nda nga jeta më 28 dhjetor të vitit 1945 në Los Anxhelos. Arsimin e lartë e kreu në universitetin Indianos, në vitet 1889-90. Karrierën e tij ai e nisi si gazetar në të përditshmen “Chicago Tribune” ku u bë i njohur me disa shkrime të bukura për shkrimtarë të mëdhenj si, Nathaniel Haw Thorne, William Dean Howells dhe disa  intervista me personalitete  të njohura të politikës së vendit. Në vitin 1893 martohet me Sarah White, e cila u nda nga jeta në një moshë të re. Edhe pse Drajzeri u mor edhe me poezi, tregime, kujtime e monografi, suksesi i tij i padiskutueshëm u bë romani i gjatë. Romani i tij i parë ishte “Motra Keri” (1899), por edhe pse ky roman nuk u pëlqye shumë vazhdoi të shkruante romane  të tjera me të cilët do të bënte emër. Në romanin e dytë “Jennie Gerhard” (1911), ai sjell historinë e dhimbshme të një gruaje, që shet trupin e saj me një burrë të pasur për të ndihmuar familjen e varfër. Më pas ai shkroi triologjinë e përbërë nga “Financieri” (1912), ku pasqyrohet jeta e një manjati amerikan të transportit, “Titan” (1914), që u pasua më tej nga libri “Një udhëtim në Forty”, ku përshkruhen përshypjet e tij nga udhëtimet e tij nëpër Europë. Romanet që e bënë Drajzerin më të njohur ishin triologjia “Gjeniu”, shkruar në vitin 1915 dhe përkthyer e ribotuar disa herë, jo vetëm në shumë gjuhë të botës, por edhe në gjuhën shqipe në të cilin trajtohen çështje të thella të pasionit, moralit, të dashurisë dhe të shkatërrimit të barrierave të së vjetrës që pengonte të renë përparimtare. Në 10-vjeçarin e dytë të shkeullit XX Drajzeri botoi edhe disa vëllime me tregime dhe esse si: “Liria dhe histori të tjera”, “Dymbëdhjetë burra”, “Ngjyra e një qyteti të madh”, dhe dramën “Rolet e natyrës dhe të mbinatyrës”(1916). Drajzer ka shkruar edhe disa vepra autobiografike si “Një libër për veten time”. Në vitin 1925, ai botoi pjesën e parë të veprës së tij madhore “Një tragjedi amerikane”, subjekti i së cilës është ngritur mbi historinë e një vrasjeje, që u quajt vrasja më e madhe e shekullit, përmes të cilit fshikullohet ashpër sistemi ligjor amerikan i kohës. Mesazhet e tij u bënë shtysë e fuqishme për reformat më të thella sociale, të cilat do të sillnin ndryshime të thella në jetën shoqërore të Amerikës së shekullit XX. Në vitin 1931, T.Drajzer shkroi librin “Agimi”, ku rrëfen për fëmijërinë dhe rininë e tij. Ndërsa në vitin 1938, ai zhvendoset në Los Anxhelos, ku vendosi të merrej me marketingun e të drejtave të filmit. Në vitin 1944 mbasi gruaja e tij e parë kish ndërruar jetë, martohet me Helenën, e cila do ta ndihmonte për botimin e vëllimit të tretë të triologjisë “Yerkes”. Kurse dy veprat etij të fundit “Bulwark” dhe ”Stoiku”, u botuan pas vdekjes së tij, në vitet 1946-‘47. Ndërsa në vitin 1974 u botua libri me kujtime “Shënime për jetën”. Krijimtaria e Drajzerit do të shquhej për karakteret me pasione të fuqishme shumëdimensionale, të cilët luftojnë të “vrasin” krimin dhe dogmat morale të kohës, si dhe për realizimin e pasioneve dhe ëndrrave të tyre të bukura.
Grafiku linear
Grafiku linear eshte nje nga llojet me te thjeshta te grafikeve.
Morteza Motahhari
Morteza Motahari (  31 Janar 1919 – 1 Maj 1979) ishte një klerik, filozof, pedagog dhe politikan iranian.
Motahari konsiderohet të ketë një ndikim të rëndësishëm në ideologjinë e Republikës Islamike të Iranit. Ai ishte dishepull i Ayatollah Khomeinit gjatë mbretërimit të Shahut duke formuar Këshillin e Revolucionit Islamik me kërkesën e Khomeinit. Në kohën e vrasjes, Morteza Motahari ishte kryetar i këshillit.
Sergej Merkurov
Sergej Dmitrievich Merkurov (rusisht: Сергей Дмитриевич Меркуров, 7 nëntor [O. 26 tetor] 1881 - 8 qershor 1952) ishte një skulptor-monumentalist i shquar sovjetik me prejardhje greko-armene. Ai ishte Artist i Bashkimit Sovjetik, akademik në Akademinë Sovjetike të Arteve, dhe drejtor i Muzeut të Arteve të Bukura Pushkin nga viti 1944 deri më 1949. Merkurov u konsiderua si mjeshtri më i madh sovjetik i maskave post mortem. Ai ishte skulptori i tre monumenteve më të mëdha të Jozef Stalinit në BRSS.
Ai ishte kushëri i George Gurdjieff, një mësues mistik dhe shpirtëror.
Biografia
Sergej Merkurov u lind në Alexandrapol (Gyumri moderne, Armenia). Ai u largua nga Instituti Politeknik Kiev pas një skandali politik dhe u zhvendos në Zvicër, ku u bë student i Adolf Mayer. Ai ndoqi kolegjin e artit në Gjermani (1902-05) dhe më pas hyri në studio Auguste Rodin në Paris.
Somalilandi
Somaliland (Somalisht: Somaliland; Arabisht: صوماليلاند‎ Ṣūmālīlānd, أرض الصومال‎ Arḍ aṣ-Ṣūmāl), zyrtarisht Republika e Somalilandit (Somalisht: Jamhuuriyadda Soomaaliland, Arabisht: جمهورية صوماليلاند‎ Jumhūrīyat Ṣūmālīlānd) është një shtet sovran i panjohur në Bririn e Afrikës, i konsideruar ndërkombëtarisht si pjesë e Somalisë. Somaliland shtrihet në Bririn e Afrikës, në bregun jugor të Gjirit të Adenit. Kufizohet nga Xhibuti në veriperëndim, Etiopia në jug dhe perëndim dhe Somalia në lindje. Territori i pretenduar i tij ka një sipërfaqe prej 176,120 kilometra katrorë), me afërsisht 5.7 milion banorë në vitin 2021. Kryeqyteti dhe qyteti më i madh është Hargeisa. Qeveria e Somalilandit e konsideron veten si shteti pasardhës i Somalilandit Britanik, i cili, si Shteti i Somalilandit afatshkurtër, u bashkua në vitin 1960 me Territorin e Mirëbesimit të Somalilandit (ish-Somalilandi Italian) për të formuar Republikën Somali.
Sergej Merkurov
Biografia
Merkurovi e kishte takuar Vladimir Leninin kur udhëheqësi revolucionar po jetonte jashtë vendit dhe dëgjoi fjalimet e tij. Midis shumë të tjerave, statuja e Leninit që qëndronte në sheshin Lenin, Yerevan gjatë kohës sovjetike ishte gjithashtu puna e Merkurov.
Somalilandi
Në fund të shekullit të 19-të, Britania e Madhe nënshkroi marrëveshje me shtetet pasardhëse somaleze të Sulltanatit Adal në Somalilandin e sotëm si Sulltanati Isaaq (shteti që paraprin Somalilandin) dhe Sulltanati Habr Yunis si dhe klane të tjera si Warsangeli dhe Gadabuursi. Kolonistët britanikë shkrinë territoret e dy sulltanatëve si dhe territore të tjera fisnore për të formuar Protektoratin e Somalilandit Britanik.
Dervishët e udhëhequr nga Mohammed Abdullah Hassan ishin kundër marrëveshjeve të mbrojtjes të nënshkruara me Britaninë me sulltanët somalezë. Dervishët zhvilluan luftëra të njëpasnjëshme kundër kolonistëve britanikë midis 1900. Dervishët u mundën përfundimisht në Fushatën Somaliland të vitit 1920. Në vitin 1960, rajoni fitoi pavarësinë pesë ditë më vonë dhe u bashkua me Somalia Italiana për të formuar Republikën e pavarur Somali.
Në vitin 1961, jugorët (Somalia) morën kontrollin e institucioneve shtetërore. Ajo u refuzua në ish-shtetin e Somalilandit dhe banorët e Somalilandit nuk votuan për kushtetutën e Somalisë. Në dhjetor 1961, revolucioni në veri filloi nga ushtarët e ish-Shtetit të Somalilandit, të cilët morën kontrollin e qyteteve të mëdha në veri. Një grup oficerësh morën kontrollin e stacionit të radios në Hargeisa, duke shpallur fundin e bashkimit midis Somalisë dhe Somalilandit.
Në vitin 1988, në kulmin e Luftës së Pavarësisë të Somalilandit, qeveria e Siad Barre filloi një goditje kundër Lëvizjes Kombëtare Somaleze me bazë në Hargeisa (SNM) dhe grupeve të tjera militante, të cilat ishin ndër ngjarjet që çuan në Luftën Civile Somaleze. Konflikti la infrastrukturën ekonomike dhe ushtarake të Somalisë të dëmtuar rëndë. Pas rënies së qeverisë së Barre në fillim të vitit 1991, autoritetet lokale, të drejtuara nga SNM, shpallën në mënyrë të njëanshme pavarësinë nga Somalia më 18 maj të të njëjtit vit dhe rivendosën kufijtë e ish-shtetit të pavarur jetëshkurtër të Somalilandit.
Që nga viti 1991, territori është qeverisur nga qeveri të zgjedhura në mënyrë demokratike që kërkojnë njohjen ndërkombëtare si qeveria e Republikës së Somaliland. Qeveria qendrore mban lidhje joformale me disa qeveri të huaja, të cilët kanë dërguar delegacione në Hargeisa. Etiopia gjithashtu mban një zyrë tregtare në rajon. Sidoqoftë, pavarësia e vetëshpallur e Somalilandit nuk është njohur zyrtarisht nga asnjë vend apo organizatë ndërkombëtare. Është anëtare e Organizatave të Kombeve dhe Popujve të Papërfaqësuar, një grup avokimi, anëtarët e të cilit përbëhen nga popuj autoktonë, pakica dhe territore të panjohura ose të pushtuara.
Ndarjet administrative
parapamje|Harta e Republikës së Somalilandit Republika e Somalilandit ndahet në gjashtë rajone administrative: Awdal, Sahil, Maroodi-Jeeh, Togdheer, Sanaag and Sool. Rajonet ndahen në tetëmbëdhjetë distrikte administrative.
Gjeografia
Somaliland ndodhet në veriperëndim të Somalisë së njohur. Kufizohet nga Xhibuti në perëndim, Etiopia në jug dhe rajoni Puntland i Somalisë në lindje. Somaliland ka një bregdet 850 kilometra me shumicën e shtrirë përgjatë Gjirit të Adenit. Për sa i përket masës tokësore, Somaliland ka një sipërfaqe prej 176,120 km2.
Klima e Somalilandit është një përzierje e kushteve të lagështa dhe të thata. Pjesa veriore e rajonit është kodrinore, dhe në shumë vende lartësia shkon midis 900 dhe 2,100 metra mbi nivelin e detit. Rajonet Awdal, Sahil dhe Maroodi Jeex (Woqooyi Galbeed) janë pjellore dhe malore, ndërsa Togdheer është kryesisht gjysmë-shkretëtirë me pak gjelbërim pjellor përreth. Rajoni Awdal është gjithashtu i njohur për ishujt e tij në det të hapur, shkëmbinjtë nënujorë koralë dhe mangrovët.
Gjuhët
Shumë njerëz në Somaliland flasin dy nga tre gjuhët zyrtare: Somalisht, arabisht dhe anglisht, edhe pse shkalla e dygjuhësisë është më e ulët në zonat rurale. Neni 6 i Kushtetutës së vitit 2001 përcakton gjuhën zyrtare të Somalilandit të jetë somalishtja, megjithëse arabishtja është lëndë e detyrueshme në shkollë dhe përdoret në xhamitë në të gjithë rajonin dhe anglishtja flitet dhe mësohet në shkolla. Anglishtja u shpall një gjuhë zyrtare më vonë, jashtë kushtetutës.
Gjuha somaleze është gjuha amtare e popullit somalez, grupi etnik më i populluar i kombit. Është anëtar i degës Kushitike të familjes së gjuhëve afro-aziatike, dhe të afërmit e saj më të afërt janë gjuhët Oromo, Afar dhe Saho. Somalishtja është më e mira e dokumentuar e gjuhëve kushitike, me studime akademike të saj që datojnë para vitit 1900.
Somalishtja Veriore është dialekti kryesor që flitet në vend, në kontrast me Somalishtja Benadiri i cili është dialekti kryesor i folur në Somali.
Feja
parapamje|Pllakë [[Kurani|kuranore tradicionale somaleze.]] Me pak përjashtime, somalezët në Somaliland dhe gjetkë janë myslimanë, shumica që i përkasin degës sunite të islamit dhe shkollës juridike Shafi'i. Ashtu si me qytetet bregdetare të Somalisë jugore si Mogadishu dhe Merca, ekziston gjithashtu një prani e sufizmit; veçanërisht tarikati Rifa'iya. Megjithëse gjurmët e fesë tradicionale paraislamike ekzistojnë në Somaliland, Islami është dominues për ndjenjën somaleze të identitetit kombëtar. Shumë nga normat shoqërore somaleze vijnë nga feja e tyre. Për shembull, shumica e grave somaleze mbajnë hixhabin kur janë në publik. Për më tepër, somalezët fetarë abstenojnë nga mishi i derrit dhe alkooli, dhe gjithashtu përpiqen të shmangin marrjen ose pagimin e çdo forme interesi. Myslimanët në përgjithësi mblidhen të premten pasdite për një predikim dhe lutje në grup.
Sipas Kushtetutës së Somalilandit, Islami është feja shtetërore dhe asnjë ligj nuk mund të shkelë parimet e Sheriatit. Promovimi i çdo feje tjetër përveç Islamit është i paligjshëm, dhe shteti promovon parimet islame dhe dekurajon sjelljen në kundërshtim me "moralin islam".
Qeveria Kurti II
Veprimet
Më 22 mars 2021, Albin Kurti u konfirmua si Kryeministër i Kosovës nga Kuvendi i Kosovës pas zgjedhjeve parlamentare të 14 shkurtit 2021 me gjashtëdhjetë e shtatë pro dhe tridhjetë vota kundër.
Përbërja
Kabineti përbëhet nga ministrat e mëposhtëm:
Shpikësi
Shpikesdo te thote nje person i cili shpik nje dicka duke perfshire ne kete rast sendet apo mjetet e caktuara kjo gje krijohet me ane te imagjinates dhe logjikes
Talayuela
Talayuela është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campo Arañuelo, të provincës Cáceres, në Extremadura. Talayuela ka 9269 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 204.7 km2.
Tungjatjeta Kosovë : poezi
Tungjatjeta Kosovë : poezi me autore Rajmonda Maleçka dhe Dukagjin Hata (red.). Botuar në Tiranë nga "Apolonia", në vitin 1998. Faqet e librit 82.
Montoussin
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Montoussin (Ocitanisht: Montossin ; Shqip: Maltushi) është një komunë e departamentit Garonë e Epërme në Francën Jugore.
Lëvizja ilegale patriotike shqiptare në Kosovë : 1945-1947
Lëvizja ilegale patriotike shqiptare në Kosovë : 1945-1947 libër me autore Sabile Keçmezi (Basha) dhe Masar Kodra (red.). Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1998. Faqe 303.
Mbresa udhëtimesh : 1911-1921 : Shkup, Kosovë, Sofje, Zvicër, Paris
Mbresa udhëtimesh : 1911-1921 : Shkup, Kosovë, Sofje, Zvicër, Paris libër me autor Mithat Frashëri dhe Kimete Qosja (red.). Botuar në Tiranë nga "Lumo Skëndo", në vitin 1999. Faqe 122.
Diskografia e Rita Orës
Këngëtarja Rita Ora ka lëshuar dy albume në studio, një lëshim të zgjeruar, shtatëmbëdhjetë teke (duke përfshirë shtatë si artiste të paraqitura) dhe pesë teke promovuese. Në vitin 2012, Ora bashkëpunoi me DJ Fresh një teke " Hot Right Now ", i cili arriti numrin një në Mbretërinë e Bashkuar. Ora gjithashtu lëshoi albumin e saj të parë në studio Ora, në gusht 2012, i cili kryesoi në Listat e Albumeve në Mbretërinë e Bashkuar. Ora lëshoi katër teke; dy të parat, " How We Do (Party) " dhe " RIP ", të dy arritën numrin një në Mbretërinë e Bashkuar, duke e bërë artisten e vetme të 2012-ës që me tre teke radhazi të arrinte atë pozicion në Grafikun e Singleve në Mbretërinë e Bashkuar. Të dy këngët gjithashtu arritën sukses tregtar ndërkombëtarisht.
Në vitin 2017, Ora kishte tre dhjetë teket më të mira në Mbretërinë e Bashkuar, " Your Song " dhe " Anywhere " ( si teket nga albumi i saj i dytë në studio), dhe si një artiste shfaqëse me " Lonely Together " (një bashkëpunim me Avicii ). Albumi i saj i dytë në studio, Phoenix, u publikua në nëntor 2018. Ajo u parapri nga tekja " Let You Love Me ", e cila u bë e dhjeta e saj e vetme në Mbretërinë e Bashkuar, një rekord për një artiste femër në britani.
Andrej Tarkovski
Kinemaja e tij karakterizohet nga sekuenca të gjata, nga struktura narrative atipike dhe jokonvencionale, nga një përdorim i veçantë i fotografisë kinematografike dhe nga temat shpirtërore dhe metafizike. Filmat e tij më të njohur si Përndjekësi, Solaris, Pasqyra dhe Andrej Rublëv konsiderohen botërisht midis kryeveprave më të mëdha në historinë e kinemasë. Tarkovski është vlerësuar shpesh si regjizori më i madh që doli prej Bashkimit Sovjetik pas Luftës së Dytë Botërore.
Jeta
Tarkovsky i jepte shumë rëndësi marrëdhënies me prindërit e tij, e cila përbëhej nga dashuria e brendshme për nënën e tij, dhe nga distancat dhe keqkuptimet me babanë, i cili braktisi familjen e tij në 1935, kur Andrei ishte tre vjeç, për t'u kthyer edhe një herë në vitin 1945, pas luftës. Me këtë rast, babai i tij u përpoq ta merrte Andrein me vete, por nëna e tij e parandaloi.
Vitet '50
Në 1952 Andrei u regjistrua në Institutin e Studimeve Orientale të Akademisë së Shkencave të Moskës (Moskovskij Institut Vostokovedenija) dhe filloi studimet arabe. I ndikuar nga religjioziteti i nënës së tij, ai e gjen veten shumë të pakëndshëm në mjedisin akademik ateist të viteve më të vështira të Stalinizmit. Në 1954 ai braktisi studimet dhe, duke ndjekur këshillën e nënës së tij, shkoi për të punuar si një gjeolog koleksionist në tajgën Siberiane. Kontakti me natyrën gjatë ekskursioneve të gjata e ndihmoi atë për të gjetur stimuj dhe për të rifituar një ndjenjë shpirtërore që studimet ia kishin mohuar. Periudha e tajgës siberiane ishte subjekt i një skenari të vitit 1958 i cili, megjithatë, nuk u bë kurrë, të një filmi: Concentrato (koncentrat). Titulli i referohej drejtuesit të një ekspedite gjeologjike, duke pritur që anija të sillte përsëri 'koncentratet' e mineraleve të mbledhura nga ekspedita.
Në 1956 Andrei Tarkovsky u kthye në Moskë dhe u regjistrua në VGIK (Shkolla e Lartë e Kinematografisë), shkolla më prestigjioze e filmit në Bashkimin Sovjetik. Atje ai ndoqi kurset e Michail Romm, një drejtor shumë i vlerësuar i asaj periudhe, një eksponent i atij realizmi socialist që ishte më i popullarizuari në ato vite. Romm, përtej zgjedhjeve të tij personale estetike, provoi të ishte një njeri me mendje të gjerë dhe, nën krahun e tij, Tarkovsky ishte në gjendje të zhvillonte idetë e tija, diçka për të cilën ai ishte mirënjohës ndaj mjeshtrit, ndaj të cilit gjithmonë kishte fjalë të mëdha dhe nderime.
Në VGIK Tarkovskij bëri: titulli i parë ishte, në 1956, Vrasësit (Ubijcy), një film i shkurtër që zë vend në një nga historitë më të famshme të Ernest Hemingway, dhe në të cilin Tarkovskij gjithashtu shfaqet si aktor në rolin e klientit në bar. Do të ndiqet nga filmi me metrazh të mesëm: Asnjë gjethe nuk do të bjerë sonte (Segodnja uvolnenija ne budet). Kjo vepër është më komplekse sesa debutimi i tij i parë dhe tregon sesi një grusht ushtarësh merreshin me çminimin e një rruge ku u gjetën bomba nga Lufta e Dytë Botërore. Filmi, megjithëse përshtatet idealisht në një kinematografi të caktuar historiografike Sovjetike të pasluftës, zbulon talentin e regjisorit për hir të xhirimit dhe skenarit të tensionuar.
Vitet '60
Me këtë film lirik dhe personal, fillojnë keqkuptimet e para me regjimin, të cilat, kur në vitin 1966 Tarkovsky xhiroi filmin Andrei Rublëv, u bënë armiqësi të hapura që ndikuan në tërë karrierën e regjisorit. Andrej Rublëv riinterpreton historinë e Rusisë së shekullit të pesëmbëdhjetë përmes shfrytëzimeve të piktorit Andrei Rublëv dhe ishte një nga filmat më të mirë të viteve gjashtëdhjetë në të gjithë kinemanë botërore; Forca dhe intensiteti i tij e bëjnë atë një film me rëndësi të konsiderueshme. Ekzistojnë skena veçanërisht të famshme, të tilla si ajo e ndërtimit të ziles ose këmbanës, e cila vlerëson bashkimin e njerëzve kundër tiranit, dhe pastaj ekziston misticizmi, besimi, ekzaltimi i Nënës Rusi.
Uglara (Graçanicë)
Uglarë është një vendbanim në komunën e Graçanicës, Kosovë. Uglara është një vendbanim i cili më herët ka qenë pjesë e komunës së Fushë Kosovës ndërsa pas themelimit të komunës së Graçanicës është futur në përbërje të saj.
Andrej Tarkovski
Vitet '60
Pas presioneve të gjata, të cilat madje panë ndërhyrjen e ministrit francez të kulturës, filmi, në vitin 1969, mbërriti në festivalin e filmit në Kanë, pasi i ishte nënshtruar disa shkurtimeve dhe 'korrigjimeve' të redaktimit. Suksesi ishte i madh, filmi fitoi çmimin e kritikës ndërkombëtare dhe u shfaq në të gjithë Evropën, duke ngjallur entuziazëm nga kritikët dhe audiencat kudo që ishin. Në Rusi, megjithatë, Andrej Rublëv u shfaq vetëm në 1971, duke shijuar sukses, pavarësisht mantelit të heshtjes në film. Në setin e Andrei Rublëv, Tarkovskij u takua me Larisa Pavlovna Egorkina, me të cilën u martua në martesën e dytë më 1969 dhe me të cilën, në 1970, ai pati Andrei Andreevich, fëmijën e dytë.
Vitet '70
Nga prilli 1970 Tarkovsky filloi të shkruajë një ditar të cilin e mbajti vazhdimisht deri në ditët e fundit të jetës. Ditari përmban rrëfimet e problemeve burokratike dhe peripecive komplekse njerëzore të Tarkovskit, dhe përbën, së bashku me "të skulptosh kohën", me të cilin Tarkovskij përcakton idenë e tij estetike, dokumentin më të rëndësishëm për jetën e tij dhe veprat e tij. Në fillim u botuan disa ekstrakte të ditarëve, në përkthime anglisht dhe gjermanisht, por vetëm në 2002 doli botimi i parë i plotë, i redaktuar nga djali i tij, për një shtëpi të vogël botuese Fiorentine, Edizioni della Meridiana.parapamje|Stampë Ruse me fotografinë e regjizorit Sovietik Andrei Tarkovsky.Në vitin 1972 Tarkovskij bëri Solaris, bazuar në romanin me të njëjtin emër nga Stanislaw Lem. Filmi tregon për një ekspeditë shkencore në planetin Solaris, një planet ku ndodhin fenomene të çuditshme. Kris Kelvin, shkencëtari i dërguar për të zgjidhur misterin, zbulon se oqeani i planetit është një entitet i ndjeshëm që materializon të kaluarën dhe kujtimet. Atmosfera komplekse metafizike e kësaj vepre u nënvlerësua dhe u preferua të përqendrohej gjithçka në aspektin e trillimeve shkencore. Filmi u prezantua në mënyrë të palumtur në Perëndim si "përgjigja" Sovjetike për filmin 2001: Një Odise Hapësinore me fat të përzier.
Pas Solaris, Tarkovskij filloi punën për filmin "Një ditë të bardhë", një film autobiografik, i cili u lansua në 1974 me titullin përfundimtar Pasqyra (Zerkalo). Padyshim që është filmi më personal dhe hermetik ose i thellë i regjisorit. Vadim Yusov, i cili kishte qenë gjithmonë operatori i besuar i Tarkovskit, refuzoi të xhironte filmin sepse e konsideronte projektin si mendjemadh. Megjithatë, pasi u la i lirë, Jusov pranoi se ishte gabim dhe e komplimentoi Tarkovsky-n. Në fakt Pasqyra është një vepër me shumë hijeshi që shfaq virtuozitet të pakufishëm teknik, në përdorimin e kamerës dhe në punën mbi ngjyrën, një virtuozitet që synon krijimin e një atmosfere eterike ose të mrekullueshme në të cilën e tashmja, e kaluara dhe ëndrrat janë shkrirë në një bllok të vetëm të përjetshëm, mbi të cilin shartohen imazhet arkivore të ushtarëve të Ushtrisë së Kuqe të angazhuar në Luftën e Dytë Botërore, në një rindërtim lirik të historisë së Rusisë.
Armiqësia e regjimit Sovietik ndaj Tarkovskit, pas këtij filmi, u bë edhe më e hidhur. Filmi u pengua në çdo mënyrë, u ndalua të merrte pjesë në festivale, kombëtare ose ndërkombëtare, ndërsa në Rusi konsiderohej si një film i kategorisë së tretë, më pak i rëndësishmi, kështu që filmi u shfaq vetëm për tre javë dhe vetëm në kinematë e vogla periferike. Tarkovsky gjithashtu u ndalua të bënte filma të tjerë. Ndër idetë e tjera të zhvilluara nga regjisti, kurrë të përkthyera në ekran janë Idioti i Dostojevskit, i cili, sipas ideve të Tarkovskit, duhej të ishte filmi i tij më i rëndësishëm dhe për të cilin do të punonte nga 1971 deri në 1983.
Midis 1976 dhe 1977 Tarkovsky iu përkushtua teatrit dhe vuri në skenë Hamletin e Shekspirit në Moskë, me Anatolij Solonicyn në rolin e Princit të Danimarkës. Duke filluar nga viti 1978, falë lejes speciale nga Presidiumi i Sovjetikës së Lartë, Tarkovsky rifilloi xhirimet: ai filloi të punojë për Përndjekësi, marrë nga "Piknik në anë të rrugës", një roman shkencor i trilluar nga vëllezërit Strugackij, i cili doli në vitin 1979.
Përndjekësi tregon për një udhëtim në një Zonë misterioze, për të cilën thuhet se ka një dhomë ku plotësohen dëshirat. Protagonistët e udhëtimit janë: stalker-i, ai që është udhëzuesi dhe që di të lëvizë brenda Zonës, një shkencëtar dhe një shkrimtar. Zhvillimi narrativ është pothuajse inekzistent, por filmi është një nga xhirimet më ndjellëse nga Tarkovsky. Pamjet shumë të ngadalta gjurmuese në dyshemetë e ujit, dialogët filozofikë dhe një atmosferë apokalipsi post-atomike, e cila përshkon çdo imazh, e bëjnë filmin enigmatik dhe të pakapshëm, ndoshta kulmi figurativ i Tarkovskij-it.
Ostracizmi ose telashet e regjimit ranë në film: me porosinë e autoriteteve sovjetike, filmi u prezantua në festivalin jokonkurrues në Roterdam, duke e përjashtuar atë të konkurronte në Kanë, ku megjithatë u paraqit në befasi me shumë sukses. Në korrik 1979 Tarkovskij fitoi një leje emigrimi për të udhëtuar në Itali. Gruaja dhe djali i Tarkovsky-it u arrestuan në BRSS si një garanci për kthimin e tij. Në Itali Tarkovskij filloi xhirimet me Tonino Guerra Tempo di viaggio, një dokumentar për Rai dhe, përsëri me Guerra, filloi projekti Nostalghia. Dy muaj më vonë ai u kthye në Bashkimin Sovjetik.
Vitet '80
Në prill 1980 ai u nis për në Itali për të marrë David di Donatello për Pasqyra dhe për të përfunduar punën e filluar një vit më parë. Në 1982, gjatë një qëndrimi të ri në Itali, ai mori vendimin përfundimtar: nuk u kthye më në Rusi.
Ishte fillimi i një jete si mërgimtar, i cili e pa atë duke udhëtuar në të gjithë Evropën dhe Shtetet e Bashkuara. Sidoqoftë, ishte në Itali që Tarkovskij gjeti mbështetjen më të madhe, përveç Dacia Maraini: komuna e Firences i dha një apartament në Palazzo Gianni-Vegni dhe i dha shtetësinë e nderit; Tonino Guerra ishte një mik i sinqertë që e ndihmonte atë në çdo kohë.
Në 1983 Nostalgjia (Nostalghia) u realizua, e xhiruar në Itali në fshatin Sienese, filmi i tij i parë jashtë Rusisë. Historia personale e Tarkovski-t projektohet e gjitha në film, duke filluar me titullin. Është historia e një intelektuali rus i cili është në Itali për të shkruar biografinë e një muzikanti të shekullit të 18-të. Ai krijon miqësi me Domenico, i çmenduri i qytetit, i cili i jep një kërkesë për të përmbushur atij, atë të kalimit të pishinës Bagno Vignoni me një qiri të ndezur. I çmenduri vret veten duke e djegur veten me benzinë në Romë, dhe Gorčakov, protagonisti, vdes duke përmbushur betimin e qiriut.
Filmi u pëplas nga mendime të kundërta. Sidoqoftë, mbetet fotografia e jashtëzakonshme nga Giuseppe Lanci dhe sugjerimi i disa imazheve, të tilla si ato të mjegullës që mbështjellte Val d'Orcia ose skena e qiriut në pishinën e zbrazur të Santa Caterina. Një element tjetër që e bën filmin të shquar në tërësinë e veprës së Tarkovskit është referimi ndaj veprave të artit, sidomos pikturës, saktësisht siç ndodh në pothuajse të gjithë filmat e tij. Në këtë rast ka një referencë për një pikturë nga Piero della Francesca, Madonna del Parto (1460), Chapel of Santa Maria di Momentana në Monterchi), në sekuencën e paharrueshme që ri-propozon ritin e pjellorisë që gratë e fshatit Monterchi duhet të kryejë për të nxitur lindjen e një fëmije.
Në 1983 Rai 2 transmetoi Tempo di viaggio, dokumentari i filmuar në Itali ndërkohë që kërkoheshin vende për të filmuar filmin Nostalgjia.
Nostalghia fitoi çmimin e jurisë së madhe ex aequo (në atë nivel) me L'Argent të Robert Bresson në Kanë.
Në 1984 Tarkovskij, ndërsa jetonte në Itali, kërkoi dhe mori azil politik në Shtetet e Bashkuara, një vend për të cilin ai dinte pak. Njoftimi u bë në korrik nga drejtori në një konferencë shtypi në Milano: ishte rasti më i bujshëm i disidencës në BRSS që nga koha e Aleksandr Solženicyn. Rëndësia dhe prestigji i regjisorit bëri që ky lajm të përhapej nëpër botë.