cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Titanic
Xhirimet e filmit jane zhvilluar ne plazhin Rosarita te Meksikes, ku u ndertua nje pishine rreth 37.000 metra katror e mbushur me 76 milion litra uje. Xhirimet nisen ne 16 shtator 1996 dhe perfunduan 6 muaj me vone, i gjithe stafi realizues kaloi nje prove te vertete 'force' gjate xhirimeve,pasi produksioni punoi me gjate sec ishte menduar,keshtu qe dalja e filmit u shty nga pranvera per ne fund te vitit.
Kantoni Saint-André-les-Alpes
Kantoni Saint-André-les-Alpes (frëngjisht: Canton de Saint-André-les-Alpes) është një kanton në departamentin Alpes-de-Haute-Provence, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-André-les-Alpes. Ka sipërfaqe 192.69km2 dhe popullsi 1672 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-André-les-Alpes aktualisht përbëhet nga 6 komuna.
Enkelejd Alibeaj
Enkelejd Alibeaj (lindur më 11 shtator 1973), ishte deputet i Partisë Demokratike në Legjislaturën VII të Kuvendit të Shqipërisë. Alibeaj ka qënë Ministër i Drejtësisë në qeverinë e Republikës së Shqipërisë në vitet 2007-2009.
Enkelejd Alibeaj është i martuar dhe ka dy fëmijë.
Pas përfundimit të studimeve në Fakultetin e Drejtësisë në 1997 Enkelejd Alibeaj fitoi konkursin për të hyrë në Shkollën e Magjistraturës, duke u bërë kështu një nga të diplomuarit e brezit të parë të magjistratëve. Ai mori titullin “Magjistër” me rezultate të shkëlqyera nga Shkolla e Magjistraturës në vitin 2000.
Në vitet 2005-2007 Enkelejd Alibeaj ka ushtruar detyrën e Drejtorit të Departamentit të Kontrollit të Brendshëm Administrativ dhe Antikorrupsionin pranë Këshillit të Ministrave. Emërimi në këtë detyrë është kompetencë e drejtpërdrejtë e Kryeministrit dhe departamenti që drejtoi përbën një strukturë të rëndësishme dhe efikase të hetimit të administrativ të veprimtarisë së administratës shtetërore, duke pasur rezultate konkrete dhe të vlerësura nga opinioni i brendshëm dhe organizmat ndërkombëtare. Gjatë këtyre viteve ai ka përfaqësuar Këshillin e Ministrave në çështjet gjyqësore përpara Gjykatës Kushtetuese.
Enkelejd Alibeaj është angazhuar në veprimtari akademike si lektor në lëndën “E drejta Kushtetuese”, pranë disa universiteteve dhe ka kontribuar në një sërë veprimtarish dhe botime akademike në fushën e së drejtës.
Enkelejd Alibeaj ka marrë pjesë në një sërë seminaresh, konferencash, aktivitete dhe kurse trajnimi jashtë vendit dhe që lidhen me të drejtën procedurale penale (Itali, Poloni), të drejtat e njeriut (Strasburg), reforma në gjyqësor (Bullgari) apo në fushën e antikorrupsionit.
Në vitet 2000-2003 ai ka ushtruar detyrën e drejtorit ekzekutiv të një organizate jofitimprurëse në fushën e së drejtës “Instituti i Studimeve Demokratike” me objekt të veprimtarisë së vet studimet në fushën e së drejtës dhe përgatitje të legjislacionit. Ai gjithashtu është angazhuar nga OSBE - Prezenca në Shqipëri si një nga ekspertët më të mirë vendas në fushën e sistemeve dhe legjislacionit të zgjedhjeve.
Enkelejd Alibeaj flet italisht, anglisht dhe frëngjisht. Në Mars të vitit 2022, Enkelejd Alibeaj ka marrë drejtimin e Partisë Demokratike pas dorëheqjes së Lulzim Bashës. Zoti Alibeaj ishte nënkryetar i PD-së, ndërsa tani do të drejtojë këtë parti deri në zgjedhjet e tjera për kryetar.
Zyrafete Gashi
Zyrafete Gashi Lindi me Qershor 1956 në Suharekë Therandë dhe vdiq me 30 korrik, 2013 ne Prishtinë. Aktorja 56-vjeçare e gjysem nderroi jete e njohur si Zyra në rolet e saj humoristike. KTV-ja njoftoi se ajo vuante nga një kancer që e kishte trajtuar pë nëntë muaj në Zvicër. Prej atje ishte kthyer pas deklaratës së mjekëve se nuk mund ti mbijetonte sëmundjes.
Enkelejd Alibeaj
Enkelejd Alibeaj është i martuar dhe ka dy fëmijë, një djalë dhe një vajzë nga martesa e parë. Pas divorcit ai u martua me Marsida Xhaferrllarin, aktualisht gjyqtare në Gjykatën Kushtetuese dhe ish-këshilltarja e tij në kohën kur drejtonte Ministrinë e Drejtësisë. Marsida dhe Enkelejdi kanë studiuar të dy në Shkollën e Magjistraturës.
Në zgjedhjet e vitit 2021 Enkelejd Alibeaj u rendit i pari në listën e PD për Qarkun Fier duke fituar mandatin e deputetit.
Zyrafete Gashi
Për afro tri dekada në skenën humoristike shqiptare Gashi u bë e njohur me disa role. Ai i Zyrës, ishte roli me të cili ajo u personifikua, në bazë të të cilit mori edhe pseudonimin. Zet’hanja, roli i polices, roli i Dragicës, kanë qenë disa nga personazhet e saj më të njohura. Zyra ka bashkëpunuar me humoristë të njohur të vendit. Adem Mikullovci, Zejnel Tufa, Sevdai Radogoshi - Qumili, Drita Duraku, Teuta Sadiku, Basri Lushtaku kanë disa nga bashkëpunëtorët e saj.
Enkelejd Alibeaj
Shiko edhe
Grupi Parlamentar i Partisë Demokratike të Shqipërisë 2009-2013
Lista e deputetëve të Legjislaturës VII të Kuvendit të Shqipërisë
Zyrafete Gashi
“E përjetoj sikur të më kishte vdekur një anëtar i familjes. Si kolegë kemi qenë shumë të afërt”, ka thënë të martën mbrëma me zë të dridhur humoristi Zejnel Tufa. Me Zyrën ai ka bashkëpunuar për më shumë se dy dekada. Tufa e çmon kontributin që ka dhënë Zyrafete Gashi në humorin shqiptar. Thotë se ajo ka qenë unike në rolet e saj.
“Ka bërë humor bash popullor. Shumë burimor. Më shumë se 90 për qind të skeçeve ajo i ka shkruar vetë. Por ka ditur të marrë edhe nga anekdotat popullore që i ka përshtatur mirë”, ka thënë Tufa, teksa është ndalur tek bashkëpunimi me të. “Një bashkëpunëtore ideale. Kam punuar me të në gati krejt projektet që ka pasur”, ka thënë ai. Tufa ka thënë se vdekja e Zyrafete Gashit lë një boshllëk në skenën e humorit shqiptar. “Sepse ajo ka qenë njëra nga humoristet kryesore në estradën tonë”, ka thënë Tufa.
Dominimi i Botës
Dominimi i Botës është vendosja e një qeverie në të gjithë botën,që kontrollon çdo cep të saj.Shumë vende e kanë provuar t'ia arrijnë por nuk ia kanë dalë mbanë.Më afër këtij qëllimi ka qenë Perandoria Mongole e cila në kulmin e fuqisë zotëronte 1/3 e territorit të botës.Këto janë vendet që kanë provuar të dominojnë Botën:
Perandoria e Aleksandrit të Madh
Aleksandri i Madh krijoi të parën perandori botërore.Për 10 vjet me radhë Aleksandri pushtoi territore nga Maqedonia në Indi.Beteja më e famshme është ajo kundër Darit të Persisë të cilin ai e mundi.Por pas vdekjes së Aleksandrit perandoria e krijuar prej tij u shpërbë.
Kalifati Arab
Kalifati Arab shtrihej në Lindjen e Mesme,Afrikën Veriore dhe Gadishullin Iberik.Kalifati rezistoi disa shekuj.
Perandoria Mongole
Perandoria Mongole u krijua nga Xhenxhis Kani.Ai krijoi një ushtri të frikshme dhe të pamposhtur.Nën udhëheqjen e tij u krijua shteti më i madh i botës ne histori me afro 33 milion km katror tokë qe është sa dyfishi i sipërfaqes së Rusisë që është vendi më i madh i botës.Kjo perandori rezistoi shume pak pas vdekjes së Xhenxhis Kanit.
Perandoria Inkase
Perandoria Inkase shtrihej në pjesën më të madhe të Amerikave duke u bërë kështu një Superperandori.
Perandoria Osmane
Perandoria Osmane në kulmin e fuqisë së saj shtrihej në territoret e mëparshme të Bizantit dhe Kalifatit.Kjo perandori u krijua ne shek.14 dhe perfundoi ne shek.20.
Perandoria Spanjolle
Kjo perandori u krijua nga pushtimi i tokave të reja të zbuluara.Në kulmin e fuqisë së kësaj perandorie thuhej:Dielli nuk perëndon kurrë në Perandorinë Spanjolle.
Perandoria Franceze
. Kjo perandori u krijua nga Napoleoni.Ai pushtoi të gjithë Europën,Lindjen e Mesme dhe Afrikën Veriore.Humbja që ktheu luftën ishte në Rusi ku Napoleoni humbi 600 mijë ushtarë.Pas kësaj humbje perandoria e tij nuk e mori më kurrë veten.
Perandoria Britanike
Perandoria Britanike është përpjekja e dytë më e madhe për dominimin e botës pas Perandorisë Mongole.Por ndryshe nga Mongolia,Perandoria Britanike rezistoi shume gjate bile ekziston edhe sot.Kulmi i fuqise se ketij shteti ishte gjate sundimit te Mbretëreshës Viktoria.
Perandoria Japoneze
Kjo perandori u krijua në Azi.Japonezët kërkonin të krijonin perandorinë e Diellit.Por ëndrra e tyre u shua në vitin 1945 kur Japonia nënshkroi kapitullimin pas hedhjes se bombës atomike.thumb
Shtetet e Bashkuara të Amerikës
SHBA-të janë sot e vetmja Superfuqi dhe Perandori Botërore.Perandoria e tyre është krijuar nga lufta dhe jo  nga dominimi ekonomik  si  pretendohet .Megjithëse zyrtarisht SHBA nuk njihet si zotëruese e botës faktikisht SHBA nuk ka ndikim të madh në të gjithë botën përfshirë edhe Rusinë.New York konsiderohet kryeqyteti i Botës ndërsa Presidenti i SHBA-ve cilësohet Presidenti i Botës.SHBA ka ndërhyrë ushtarakisht në Vietnam,Irak dhe Afganistan.Megjithatë  BE  është  shumë  herë  më  e  fuqishme  se  Shba-ja
Një ide për dominimin e Botës
Sipas një ideje mendohet se një vend mund të dominojë Botën duke përhapur kulturën dhe qytetërimin e tij sic janë Perandoria Kineze dhe ajo Romake.
Bernheze
Bernheze është një bashki në provincën Brabanta Veriore në Holandë me sipërfaqe 90.38 km² dhe popullsi 29663 banorë. Heesch është kryeqendra e bashkisë.
Lista e matematikanëve belgë
Kjo është Lista e matematikanëve belgë.
Lista e ambasadorëve të Shqipërisë në Austri
Kjo është lista e Ambasadorëve shqiptarë që kanë përfaqësuar Shqipërinë në Austri:
Artan Bushati
Artan Bushati lindi në Shkodër në 9 tetor të vitit 1963. Ai është një figurë shumë e njohur në rrethin futbollistik në Shqipëri. Gjatë karrierës së tij si trajner futbolli, përveç skuadrës kombëtare U21, ai ka drejtuar edhe skuadrën e vendlindjes së tij, Vllazninë e Shkodrës.
Bushati ka qenë dhe trajner i ekipit të Elbasanit, ekip të cilin e nxori nënkampion të vendit. Gjatë pesë viteve që Kombëtarja Shpresa drejtohej prej tij, ka arritur rezultate pozitive dhe ka nxjerrë një sërë lojtarësh, të cilët i kanë shërbyer dhe ekipit Kombëtar të Shqipërisë. Gjatë karrierës së tij, Bushati ka të regjistruar emrin dhe në drejtimin e Kombëtares në njërën prej ndeshjeve më historike të vendit tonë, miqësoren mes ekipit të Milanit.
Erlach
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Shqipëria në vitet 1912-1939
Shteti shqiptar u krijua në 28 nëntor 1912, pas vendimit të Kongresit të Vlorës për të shpallur pavarësinë e vendit nga Perandoria Osmane. Kjo periudhe është periudha parakomuniste, ku Shqipëria po mundohej të zhvillohej si shtet.
Qeveria e Vlorës dhe Princ Vidi
Kongresi i Vlorës vuri në krye të vendit Ismail Qemalin i cili me shpejtësi krijoi qeverinë e re. Detyrat që shtroheshin para qeverisë ishin shumë imediate : vendi rrezikohej të copëtohej, varfëria ishte e skajshme dhe për më tepër disa pronare të mëdhenj po i bënin rezistencë qeverisë së re. Prova më e vështire për qeverinë ishte Konferenca e Ambasadoreve e mbajtur në Londër. Aty Fuqitë të Mëdha vendosen fatin e Shqipërisë. 2/3 e territorit të vendit dhe 1/2 e popullsisë mbeten jashtë kufijve të shtetit shqiptar. Në Shqipërinë e cunguar u vendos një komision administrimi që caktoi si mbret të Shqipërisë Princin Vilhelm Vidin. Princi i ri nuk dinte asgjë për Shqipërinë prandaj u mbështet më shumë tek Esat Pashe Toptani. Ky i fundit e tradhtoi dhe udhëhoqi Kryengritjen e Shqipërisë së Mesme. Në vitin 1914 filloi Lufta I Botërore dhe Princ Vidi u largua nga vendi. Shqipëria u fut në luftërat që zhvilloheshin mes Fuqive të Mëdha.
Lufta I Botërore
Shqipëria u kthye shpejt në një shesh lufte. Serbet, Malazezet dhe Bullgaret pushtuan veriun. Italianët pushtuan pjesën qendrore. Në jug Greket, Francezet dhe Italianët kishin ndare zonat e tyre. Serbia dhe Mali i Zi kapitulluan dhe në vitin 1916 ishte Austro-Hungaria ajo që kishte shumicën e territoreve shqiptare. Megjithëse e pushtuar nga të gjitha anët Shqipëria u beri balle pushtuesve dhe nuk mbështeti asnjërin bllok pavarësisht lëshimeve që kishin bere. Në vitin 1918 Lufta I Botërore përfundoi. Në Konferencën e Paqes Shqipëria u shpall vend humbës dhe bashkëpunëtor me Bllokun Qendror. Megjithëse lufta kishte përfunduar Shqipëria ende nuk ishte çliruar plotësisht. Nën presionin e Konferencës së Paqes trupat greke dhe ato serbe u tërhoqën nga territoret shqiptare. Por italianët nuk u tërhoqën nga Vlora. Në baze të Marrëveshjes së fshehte të Londrës Italia do të merrte jugun e Shqipërisë dhe protektorat mbi shtetin shqiptar. Por në Kongresin e Lushnjës delegatet shqiptare vendosen ti përzinin italianet nga Vlora. Sulmi u be në janar të vitit 1920 dhe Vlora u çlirua.
Shqipëria mes dy grupeve kundërshtare
Periudha 1920-1924 ishte periudhe paqëndrueshmërie për Shqipërinë. Në vitin 1920 u krijua Partia Popullore, e para parti shqiptare në histori. Kjo parti përfaqësonte rrymën antikonservatore, liberale, përparimtare. Në këtë parti shquheshin disa figura : Fan Noli, Ahmet Zogu, Luigj Gurakuqi, Bajram Curri etj. Por Ahmet Zogu mendoi se Shqipëria nuk ishte ende e gatshme për reforma të tilla, dhe se çështja kombëtare donte një Shqipëri të fortë dhe jo një Shqipëri të dobët dhe të pastabilizuar. Prandaj ai mendoi ta linte çështjen kombëtare për më vonë kur rrethanat të ishin të përshtatshme. Por anëtaret e tjerë të partisë nuk pajtoheshin me këtë mendim prandaj Ahmet Zogu u largua tek partia kundërshtarë Partia Përparimtare që përfaqësonte familjet e pasura të vendit. Nga 1920 deri 1924 u ndërruan shumë qeveri e kryeministra ku Ahmet Zogu shijoi me shumë pushtet. Në qershor 1924 Fan Noli me mbështeteshit e tij udhëhoqi Revolucionin Demokratik të qershorit. Noli premtoi se do të bënte Reformën agrare por nuk ia arriti. Vendi u zhyt në anarki totale. Fuqitë të Mëdha nuk e njohën qeverinë e re. Vetëm Bashkimi Sovjetik e njohu dhe për një javë mes dy vendeve pati marrëdhënie diplomatike. Ahmet Zogu ndodhej në Jugosllavi dhe që aty përgatiti planin e rikthimit në pushtet. Nga fundi i vitit 1924 Ahmet Zogu udhëhoqi kunderrevolucionin dhe u rikthye në pushtet. Është e vërtete se Zogu u ndihmua nga jugosllavet por ndihma e tyre ishte shumë e vogël dhe papërfillshme.
Mbretëria Shqiptare. Fundi i epokës 1912-1939
Parlamenti i dha atij shumë çifligje dhe para por ai i ktheu serish pjesën më të madhe. Ndërkohë gjatë kësaj periudhë u forcuan marrëdhëniet me Italinë, e cila po behej gjithnjë e më e fuqishme në Shqipëri. Për një moment marrëdhëniet mes dy vendeve u tensionuan sa gati arritën në ndërhyrje ushtarake. Vetëm ndërhyrja e Anglisë e shpëtoi Shqipërinë nga një pushtim. Ndërkohë pas përmirësimit të marrëdhënieve Ahmet Zogu filloi të mendoje për një trashëgimtar. Ai ishte i fejuar me vajzën e Shefqet Verlacit por e prishi fejesën. Kjo bëri që Verlaci të bëhej një armik i Zogut. Duke qenë se ishte nën shënjestër të vazhdueshme Zogu i rralloi daljet në publik. Me 26 prill 1938 Ahmet Zogu u martua me konteshën Geraldinë e cila u be Mbretëresha e Shqiptareve. Nje vit më vonë çiftit mbretëror iu lindi djali Leka Zogu i cili ishte trashëgimtari i fronit. Tre ditë më vonë më 7 prill 1939 Shqipëria u pushtua nga Italia Fashiste dhe Ahmet Zogu së bashku me familjen e tij u larguan nga vendi.
Përmbledhje
Kjo periudhë 1912-1939 karakterizohet nga destabilitet i vendit. Vetëm në periudhën e fundit 1928-1939 Shqipëria është më e qëndrueshme dhe merr një zhvillim më të madh. Personazhet kryesore të kësaj periudhe janë Esat Toptani, Fan Noli dhe në fund Ahmet Zogu. Esat Toptani në fillim paraqitet si mbrojtës i Shqipërisë, më pas si aleat i serbëve. Një politikan oportunist i cili e mendon Shqipërinë si një çiflig të tijin dhe jo si vendin e shqiptarëve. Fan Noli paraqitet si njeriu që lindi demokracinë, pluralizmin dhe që ju dha shpresë fshatarëve të varfër. Ahmet Zogu që paraqitet si një njëri i preokupuar ndaj punës dhe pushtetit si e vetmja mënyrë për të stabilizuar vendin dhe për ta drejtuar nga zhvillimi perëndimor. Kjo është periudha e parë e shtetit shqiptar, ku u provuan disa sisteme : Principata, Republika parlamentare, Republika presidenciale dhe Monarkia. Kjo është një periudhë që prodhoi shumë ngjarje dhe figura të rëndësishme ku Shqipëria po mundohej të dilte në arenën ndërkombëtare si një shtet i zhvilluar dhe perëndimor.
Mbretëria Shqiptare. Fundi i epokës 1912-1939
Në vitin 1928 Ahmet Zogu u shpall nga parlamenti Zog I, Mbret i Shqiptareve, Skënderbeu III. Ai ndryshoi mbiemrin nga Zogolli në Zogu. Nëna e tij Sadije Toptani u shpall Nëna Mbretëreshe, kurse familjaret e tjerë morën titujt Princër dhe Princesha. Mbretëria u shpall mbretëri kushtetuese, parlamentare dhe e trashëgueshme. Në këtë mënyre u formua e para familje mbretërore shqiptare.
Dobra
parapamje|right|300px|Dobra
Dobra (gjerm. - Dobrau) është kryeqyteti i vojvoxhvo dolnośląskie (Poloni).
Koktej molotov
parapamje|300px| Bomba Molotov është një bombë artizanale që shkakton një dëm të menjëhershëm dhe krijon panik, e përdorur zakonisht nga guerrilasit urban dhe nga protestuesit e dhunshëm. E shpikur gjatë luftës civile në Spanjë më 1936-1939 nga 'Nacionalistët Spanjollë' të gjeneralit Francisko Franko kundër 'Republikanëve Spanjollë' të përkrahur nga komunistët sovietik, sepse ishte mjeti ideal për të shkatërruar e dëmtuar tanket sovjetike.
Përbërja e saj
Mjetet për të krijar një Molotov janë të thjeshta, një shishe qelqi e mbushur me lëndë djegëse e paraparë është benzina por edhe vajguri ka djegje të mirë. Shishja e mbyllur me tap, për të evituar derdhjen e lëndës djegëse. Në qafën e shishes lidhet një nap ose leckë e lagur me të njëjtin lëng djegës.
Për të shtuar rrezikshmërinë
Për të rritur dëmet dhe rrezikshmërinë mund të shtohet në lëngun djegës, polisterol (bukëpeshku), me copa të vogla i cili në kontakt më benzinën shkrihet menjëherë dhe kur shishja shpërthen ka efektin e një bombe me napalm duke u ngjitur pas objektit dhe duke rritur flakët të cilat janë më të vështira për tu shuar. Në rast kontakti të një trupi njerëzor dëmi është i konsiderueshëm dukë lënë pasoja të përhershme.
Si përdoret
parapamje|250px|Forca policie të sulmuara me Molotov Leckës së lagur i vihet flaka dhe menjëherë hidhet me forcë ndaj objektit që duhet goditur, forca është e nevojshme që shishja e qelqit të thyhet dhe të shpërthejë duke i vëne flakën objektit. Dëmet janë të menjëhershme, e mund të sjelli edhe vdekjen e personave ndaj të cilëve hidhet. Por dëmi kryesor është djegja dhe paniku në forcat ushtarake apo policore ndaj të cilëve hidhet bomba.
Origjina e emërtimit Molotov
Megjithëse është shpikur në luftën civile spanjolle në atë kohë nuk mori emër të veçantë. Gabimisht në popull mendohet që shpikësi i saj ishte Vjačeslav Molotov politikani sovietik nga i cila ka edhe emrin. Por kjo bombë u pagëzua me emrin MOLOTOV në mënyrë sakrkastike nga forcat e mbrojtjes finlandeze gjatë luftës ruso-finlandeze, të cilët godisnin me këto bomba forcat ushtarake të ministrit të jashtëm sovietik Vjačeslav Michajlovič Molotov.
Enver Hoxha dhe diktatura staliniste në Shqipëri
Enver Hoxha dhe diktatura staliniste në Shqipëri Gjinia: Histori. Autori: Bernd J. Fischer. Shqipëroi: Virgjil Muçi. Shtëpia botuese: Tirana Times. Viti i botimit 2010. Faqet e librit 124. ISBN 978-9928-4003-4-5
Bernd J. Fischer
Bernd J. Fischer është profesor i Historisë së Ballkanit dhe drejtor i departamentit të historisë në Universitetin e Indiana – s, Fort Wayne. Është autor i një sërë librash rreth Shqipërisë, duke përfshirë "Mbreti Zog dhe përpjekja për stabilitet në Shqipëri", "Shqipëria gjatë luftës, 1939 – 1945" dhe "Identitete shqiptare, miti dhe historia".
Është anëtar i Bordit të Programi i Studimeve Shqiptare, Shkolla e Studimeve të Europës Lindore dhe Sllave, University College, London dhe profesor i asociuar i Institutit Shqiptar të Studimeve Ndërkombëtare në Tiranë.
Finsterhennen
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Jeane Dixon
Jeane L. Dixon ( 5 janar 1904 – 25 janar 1997) ishte një  astrologe amerikanee që arriti kulmin e popullaritetit të saj në 1960 në SHBA, pasi zonja e parë, Nensi Reagan i kërkoi këshilla në lidhje me presidencën e të shoqit, Ronald Reagan. Ajo njohet për parashikimin e saktë të vrasjes së presidentit John F. Kennedy dhe vdekjes së Martin Luther King.
Dixon frymëzoi teorinë e një matematikani në atë kohë, sipas të cilës, njerëzit kanë tendencën të sjellin ndërmend gjithmonë parashikimet e sakta, ndërsa injorojnë numrin e madh të parashikimeve që nuk dalin.
Referencca
Gazeta Shekulli
Kantoni Beaufort-sur-Doron
Kantoni Beaufort-sur-Doron (frëngjisht: Canton de Beaufort-sur-Doron) është një kanton në departamentin Savoie, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Beaufort-sur-Doron. Ka sipërfaqe 266.7km2 dhe popullsi 4624 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Beaufort-sur-Doron aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
100 vjet pavarësi, një ekskursion në politikën e shtetit shqiptar nga 1912 – 2012
100 vjet pavarësi, një ekskursion në politikën e shtetit shqiptar nga 1912 – 2012 Gjinia: Histori. Autori: Blendi Fevziu. Shtëpia botuese: UET Press. Viti i botimit 2012. Faqet e librit 384. ISBN 978-99956-39-74-7
Gals
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Gampelen
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Aleksandri VI
Lindja dhe familja
Roderic Llançol u lind më 1 janar 1431, në qytetin e Xativa pranë Valencia-s, Spanjë, një nga mbretëritë përbërëse të Kurorës së Aragonit, në atë që është tani Spanja. Prindërit e tij ishin Jofré Llançol i Escrivà (vdiq më 24 Mars 1437) dhe gruaja e tij Aragoneze dhe kushërira e largët Isabel de Borja y Cavanilles (vdiq më 19 tetor 1468). Emri i tij i familjes është shkruar Llançol në katalonisht dhe Lanzol në kastilianisht (spanjisht). Rodrigo mori mbiemrin e familjes së nënës së tij Borja në vitin 1455 pas lartësimit si papë të dajës së tij Alonso de Borja (I italizuar si Alfonso Borgia) si Calixtus III.
Dashnoret dhe familja
Një nga të dashurat e shumta të Aleksandërit, me të cilën pati lidhje më të gjatë, ishte Vanoza (Gjovana) dei Katani, e lindur në vitin 1442, dhe gruaja e tre burrave të njëpasnjëshëm. Lidhja filloi në vitin 1470 dhe ajo i lindi katër fëmijë të cilat ai i njohu haptazi si të tijtë: Gjoavani, më pas dukë i Gandisë (lindur në 1474), Cezari (lindur në 1476), Lucrezia (lindur në 1480) dhe Gofredo ose Guifre (lindur në 1481 ose 1482). Tre nga fëmijët e tjerë të tij, Giolama, Isabella dhe Pedro-Luisi, ishin pa prindësi të sigurt. Sidoqoftë, djali i tij Bernardo, fryt i lidhjes së dashurisë me Vitoria (Viktoria) Sailor dei Venezia në vitin 1469, është më pak e njohur sepse babai i tij e mbajti të fshehtë, më shumë për shkak të turpit, pasi ai ishte kardinal, që donte të bëhej papë. Ai hoqi dorë nga fshehja e fëmijëve të tij pasi Aleksandri i bëri edhe katër të tjerë. Prandaj, Bernardo pati më pak vëmendje se vëllezërit dhe motrat e tij. Kur u bë më i vjetër, ai u hidhërua me babanë e tij dhe iku me të ëmën.
Para ngjitjes në papati pasioni i Kardinal Borgias për Vanozën në njëfarë mënyre u zvogëlua, dhe ajo bëri një jetë thuajse të pensionuar. Vendi i saj u zu nga bukuroshja Giulia Farnese (Giulia Bella), gruaja e një Orsini, por dashuria e tij për fëmijët që pati me Vanozen u bë më e madhe se kurrë dhe ishin faktori kryesor i gjithë karrierës së tij. Ai dha shuma të mëdha për ta dhe i lavdëroi ata me çdo nderë. Atmosfera në familjen e Aleksandërit është tipike për shkakun se vajza e tij Lucrezia jetonte me të dashurën e tij Giulian, e cila i lindi atij një vajzë, Laurën, në vitin 1492.
Praktikisht, ai është paraardhës i të gjitha shtëpive mbretërore të Evropës, kryesoret janë ajo e jugut dhe perëndimit, duke qenë stërgjysh i Dona Luisa de Guzmanit, gruas së Mbretit Gjoni IV i Portugalisë, i Shtëpisë së Braganzës.
Edukimi
Rodrigo Borgia studoi juridikun në Bolonja ku edhe diplomoi, jo thjeshtë si Doktor i Juridikut, por si "juristi më eminent dhe më i mençur". Pas zgjedhjes së xhaxhait të tij si Papa Kallikstusi, ai u shugurua dhjak dhe krijoi Kardinal-Djakun e Shën Nikollës në Karkeser në moshën 25 vjeçare në vitin 1456. Vitin pasues, ai u caktua apostolik i Kishës së Shenjtë Romake. Që të dy zgjidhjet ishin karakteristike për moshën e tij. Në vitin 1468, ai u shugurua në priftëri dhe, në vitin 1471, ai u bë peshkop dhe u caktua Kardinal-Peshkop i Albanos. Duke shërbyer në Roman Curia nën pesë papët - Kallikstusin III, Pius II, Paul II, Sixtus IV dhe Innocent VIII – Rogrido Borgia fitoi përvojë administrative të konsiderueshme, ndikim dhe pasuri.
Personaliteti
Rodrigo Borgia ishte njeri inteligjent që vlerësonte artin dhe shkencën dhe kishte respekt për kishën. Ai ishte i aftë dhe i kujdesshëm, dhe nga disa konsiderohet si "prift politik". Ishte orator i mirë dhe i mrekullueshëm në bisedë. Përveç kësaj, ai ishte "i njohur me Shkrimin e Shenjtë, kështu që fjalimet e tij ishin mjaft të mbushura me tekste nga Librat e Shenjtë".
Kryepeshkopi i Valencias
Kur xhaxhai i tij Alonso de Borja (peshkop i Valencias) u zgjodh Papë Kallikstusi III, ai "trashëgoi" postin e peshkopit të Valencias. Gjashtëmbëdhjetë ditë para vdekjes së Papa Innocentit VIII, ai propozoi Valencian si metropol dhe u bë kryepeshkopi i parë i Valencias. Kur Rodrigo de Borja u zgjodh papë si Aleksandri VI pas vdekjes së Innocentit VIII, ishte radha e djalit të tij Cesare Borgia që të "trashëgonte" posti si arqipeshkvi i dytë i Valencias. Arqipeshkvi i tretë dhe i katërt i Valencias ishin Juan de Borja dhe Pedro Luis de Borja, stërnipi dhe vëllai i Aleksandërit VI.
Përkthimi i pllakatës në anën e Pallatit të Arqipeshkvit të Valencias: ALEKSANDËR VI
1492 - 1503
Zgjedhja
Me vdekjen e Papa Innocentit VIII më 25 korrik 1492, tre kandidatët ishin kardinali Borgia, si kandidat i pavarur, Ascanio Sforza për Milanezët dhe Guiliano della Rovere si kandidat pro-francez. Flitej, por pa prova, se Borgia pati sukses pasi bleu më shumë vota, dhe Sforza në veçanti është korruptuar me katër mushka të ngarkuara me ari. Kjo ishte portretizuar në TV në serinë The Borgias (2011), por është një gënjeshtër popullore për Papa Aleksandrin. Dëshmohet se Borgia udhëhiqte qysh në fillim dhe thashethemet filluan vetëm pas zgjedhjeve, dhe që Sforza dhe della Rovere ishin po aq të gatshëm dhe në gjendje për ryshfet si gjithë të tjerët. Fituesi dhe zyrat e dhëna Sforzës, për më tepër, janë me vlerë të konsiderueshme më shumë se katër mushkat me ngarkesa argjendi. Johann Burchardi, mjeshtër i fshehtë i ceremonive dhe një figurë udhëheqëse e familjes papale për disa nga papët, regjistroi në ditarin e tij se mbledhja e fshehtë e vitit 1492 ishte një fushatë e shenjtë e veçantë. Della Rovere mori një shumë prej 200,000 dukatesh nga Mbreti Karli VIII i Francës, me një shumë tjetër prej 100,000 nga Republika e Genoas. Borgia u zgjodh më 11 gusht 1492 duke marrë emrin Aleksandri VI (për shkak të konfuzioneve me statusin e Papa Aleksadrit V të zgjedhur nga Këshilli i Pizës). Giovanni di Lorenzo de Medici (më pas Papa Leo X) thuhet se është kritikuar ashpër për zgjedhjet dhe lëshoi paralajmërimin e mëposhtëm:
"Tani ne jemi në fuqinë e një ujku, mbase më i pangopuri që bota ka parë ndonjëherë. Dhe në qoftë se ne nuk do të ikim, ai në mënyrë të pashmangshme do të na gllabërojë."
Ky është një citim i gabuar popullor. Ajo çfarë Medici tha në vërtetë është:
"Ikni, ne jemi në kthetrat e botë."
Myqerem Hamzaraj
Myqerem Hamzaraj senator i Senatit të Dhomës së Këshillit Kombëtar të Shqipërisë nga 27 mars 1920 deri më 20 dhjetor 1920.
Aleksandri VI
Zgjedhja
Në kontrast me papatin e mësipërm, Papa Aleksandri VI respektohet fillimisht për administrimin e rreptë të drejtësisë dhe qeverisë së rregullt. Megjithëkëtë, ai filloi të përfshinte të afërmit e tij në kisha dhe u zgjerua në kurriz të fqinjëve të tij. Cesare Borgia, biri i tij, derisa ishte shtatëmbëdhjetë vjeç dhe student në Piza, u bë kryepeshkop i Valencias dhe Giovani Borgia trashëgoi dukën spanjolle të Gandias, shtëpinë stërgjyshore të Borgias në Spanjë. Për Dukën e Gandias dhe për Gioffren, të njohur edhe si Gofredo, Papa propozoi të ndërtohet një çiflig nga Shtetet e Papës dhe Mbretëria e Napolit. Në mesin e çifligut të destinuara për Dukën e Gandias ishin Cerveteri dhe Anguillara, fituar së fundmi nga Virginio Orsini, kreu i asaj shtëpie të fuqishme. Kjo politikë e solli Ferdinandin I, Mbretin e Napolit, në konflikt me Papa Aleksandrin VI, i cili u kundërshtua edhe nga kardinali della Rovere, kanidadatura e të cili u mbështet nga Mbreti Ferdinand. Della Rovere e fortifikoi veten në Peshkopatën e tij në Ostia në gojën e Tiberit si Papa Aleksandri VI që formoi një aleancë kundër Napolit (25 prill 1493) dhe u përgatit për luftë.
Ferdinadi bëri alenacë me Florencën, Milanin dhe Venecien. Ai po ashtu kërkoi ndihmë nga Spanja, por Spanja ishte e etur që të përshtatet me termet e papacisë që ta merr titullin e të zbuluarës së fundmi Botës së Re. Papa Aleksandri VI, në Inter caetera, më 4 maj 1493, e ndau titullin mes Spanjës dhe Portugalisë me një vi kufitare. Ky u njoh si Traktati i Tordesillasit dhe u ratifikua nga Spanja më 2 korrik 1494 dhe nga Portugalia më 5 shtator 1494. (Janë edhe disa vula të tjera që njihen si Vulat e Donacionit).
Krimi dhe Savonarola
Nuk ka dëshmi se Borgia u mor me helmime, vrasje gjyqësore apo grabitje për të financuar skemat e tyre dhe mbrojtjen e Shteteve të Papës. (Kur kardinali vidq, pasuria e tyre automatikisht i shkonte kishës). Të vetmet akuza bashkëkohore të helmimit ishin nga disa prej shërbëtorëve të Borgias, nxjerrë nën torturat nga armiku i Aleksandërit dhe pasardhësi i tij, Juliusi II.
Gjendja e krijuar ishte një skandal i madh. Kundërshtarët si i fuqishmi frat fiorentin Girolamo Savonarola nisi sharjet kundër korrupsionit papal he bëri thirrje për një këshill të përgjithshëm për të përballur abuzimet papale. Aleksandëri është raportuar të ketë qenë reduktuar në të qeshura kur denoncimet Savonarola-së ishin të lidhura me të. Por armiqësia e Savonarola duket të ketë qenë politike dhe jo personale, dhe frat i dërgoi një letër prekëse ngushëllimi Papës për vdekjen e dukës së Gandias: "Besimi, më i Shenjti At, është një dhe burimi i vërtetë i paqes dhe ngushëllim i vetë... Besimi sjell një ngushëllim nga një vend i largët". Por, përfundimisht, florentinasit u lodhën nga moralizimet e fratit dhe qeveria florentine e dënoi me vdekje (23 maj 1498). Shtëpitë e Kolonias dhe Orsinit, pas shumë luftimeve ndërmjet tyre, u bashkuan kundër Papës, duke e gjtur atë të paaftë për ta mbajtur rendin në zotërimet e tij.
Zgjerimi i familjes
Është e rëndësishme të mbahet në mend se në Itali në atë kohë spanjollët nuk vlerësoheshin. Kështu, familjet e shquara italiane shikuan poshtë familjes Brogia dhe ata e refuzuan fuqinë e tyre, të cilën e kërkuan për mbrojtjen e vetvetes. Kjo është arsyeja pse Papa Kallikstusi III dhe Papa Aleksandri VI iu dhanë fuqi familjarëve për shkak se u besonin më shumë. J.B. Darcy, What you don't know about the Borgia Pope: Alexander VI (1492-1503). Quote: "We need now to digress a little to explain why the Pope should bestow his favours so generously on his own relatives. Let us take a look first at the political situation in Spain and in Italy. For centuries, Spain had been almost completely overridden by the Moors. The Spaniards had been trying to take back their country from the Moors for almost 800 years. By the middle of the 15th century, this reconquest was almost complete, but Spain was still a hodgepodge of competing principalities and, because of its constant state of warfare, still a very backward country. In Italy, on the other hand, the Renaissance, which had hardly begun in Spain, had reached its high point and the Italians in general did not look kindly on a citizen of this backward country being elevated to the highest post in the Church. Remember, too, that the Pope at the time, besides his spiritual powers, was a sovereign political power with large areas of the peninsula, nominally, at least, under his control. (see map) However, politically Italy was in a worse state than Spain. In the south, Naples was a fief of the Pope, but its ruler, King Ferrante, refused to acknowledge the Pope's authority. In the north of the peninsula, many small principalities vied for dominance and were often at war with one another, changing alliances as rapidly as opportunity invited. In the Papal States themselves, noble families, such as the Orsini and the Colonna, acted as petty tyrants in the cities and areas which they controlled, grinding down the people and constantly seeking to achieve their independence from their sovereign, the Pope. These Roman families even sought to control the Papacy itself. It was probably only because they could not agree on an Italian successor to Nicholas V that the elderly Callistus had been elected; one who, in all probability, would not live long. (Remember that, in our own times, John XXIII was supposed to have been elected for the same reason). Callistus III was acknowledged by all as religious and austere, though severely criticized for his largesse to his family. But he was surrounded by enemies both within the Church and among the rulers of Europe. When elected, he did what all leaders do, he surrounded himself with people whom he believed he could trust. A Spaniard in Italy, he was hard pressed to find such trustworthiness except from members of his own family; hence his patronage of them, though it is not to be denied that it was probably also for personal reasons."
Në këto rrethana, Papa Aleksandri VI, duke e ndjerë se mund të mbështetet në farefisin e vet, e zgjeroi rrethin e tij familjar. Ai e prishi martesën e Lucrezias me Sforzën, i cili ishte përgjigjur në sugjerimin se ai ishte i pafuqishëm me pabarazinë kundër-pretendimit se Papa Aleksandri VI dhe Cesari ishin në marrëdhënie incesti me Lucrezian, në vitin 1497. Dhe, në pamundësi për të organizuar një bashkim mes Cezarit dhe të bijës së Mbretit Frederik IV të Napolit (i cili kishte arritur Ferdinandin II vitin e kaluar), ai e nxiti Frederikun nga kërcënimet për të rënë dakord për një martesë mes Dukës së Bisceglies, djalit të Alfonsit II, dhe Lucerias. Pasi e la kardinalitetin e tij, Cezari u dërgua në Francë me një mision në fund të vitit, duke dërguar vulën për divorcin e mbretit të ri francez Luisit XII, në këmbim për të cilën ai mori dukatin e Valentinoisit (një dukat i zgjedhur për shkak se ishte në përputhje me nofkën e tij tashmë të njohur të Valentinos), një premtim të ndihmës materiale për planet e tij në nënshtrimin e princërve feudal të papës Romagna dhe një martesë me princeshën Navarre.
Papa Aleksandri VI shpresoi që Luisi XII do ta ndihmonte për shumë shtëpinë e tij sesa Karli VIII. I zemëruar nga protestat e Spanjës dhe të Sforzën, ai lidhi aleancë me Francën në janar të vitit 1499 dhe iu bashkua nga Venecia. Në vjeshtë, Luisi XII ishte në Itali duke e dëbuar Lodovico Sforzën nga Milani. Me suksesin francez, Papa vendosi të merrej në mënyrë drastike me Romagnan, e cila edhe pse formalisht nën sundimin e papës ishte e ndarë në disa zotërime të pavarura në të cilat Venecia, Milano dhe Firenca i hidhnin sytë të uritur. Cezari i fuqishëm nga mbështetja e Francës, filloi sulmin ndaj qyteteve, njëri pas tjetrit, si i nominuar gonfaloniere (bartës i standardit) i kishës. Por dëbimi i francezëve nga Milano dhe kthimi i Sforzën i ndërprenë pushtimet e tij dhe ai u kthye në Romë në fillim të vitit 1500.
Jubilari (1500)
Në vitin jubilar 1500, Papa Aleksandri çoi porosi për hapjen e derës së shenjtë në natën e Krishtlindjeve dhe mbylljen e saj në ditën e Krishtlindjeve vitin tjetër. Pasi u konsultua me Mjeshtrin e Ceremonive, Johann Burchardin, Papa Aleksandri VI e hapi derën e parë të shenjtë në St. Peter's Basilica në natën e Krishtlindjeve 1499, dhe përfaësuesit e papës i hapen dyert në tri bazilikat e tjera patriarkale. Për këtë, Papa Aleksandri pati një hapje të krejt të krijuar në Portico në St. Peter's dhe porosit një derë mermeri. Kjo derë qëndroi deri në vitin 1618, kur u vendos një derë tjetër në bazilikën e re. Allen Duston, O.P., and Roberto Zanoli, 2003, Saint Peter and the Vatican: The Legacy of the Popes, Art Services Intl., ISBN 9780883971406, p. 158-159. Quote: "The holy year 1500 definitively ushered in the custom of opening a holy door on Christmas Eve and closing it the following year on Christmas Day. Pope Alexander VI opened the first holy door in St. Peter’s Basilica on Christmas Eve, 1499, and papal legates opened the doors in the other three patriarchal basilicas. For this occasion, Pope Alexander had a new opening created in the portico of St. Peter’s and commissioned a door, made of marble, 3.5 meters high and 2.2 wide. It lasted until 1618 when another door was installed in the new basilica. The door, in turn, was replaced in 1950 by the bronze door which is still in use. In a ceremony strikingly similar in many ways to today’s ritual opening of a holy door, Pope Alexander VI was carried in the gestatorial chair to the portico of St. Peter’s. He and the members of his retinue, bearing long candles, processed to the holy door, as the choir intoned Psalm 118:19-20: “Open for me the gate of Yahweh, where the upright go in.” The Pope knocked thrice on the door, it gave way (assisted from within by workers), and everyone then crossed the threshold to enter into a period of penance and reconciliation. Thus, Pope Alexander, a lover of pomp and ceremony, formalized the rite of opening a holy door and began a tradition that continues, with few variations, to this day. Similar rites were held at the other patriarchal basilicas. Pope Alexander VI was also the first to institute a special rite for the closing of a holy door. On the feast of the Epiphany, January 6, 1501, two cardinals – one with a silver brick and the other with a gold one – symbolically began to seal the holy door. Basilica workers known as sampietrini completed the task, which included placing small coins and medals, minted during the holy year, inside the wall."
Në një ceremoni të ngjashme me të sotmen, Papa Aleksandri VI qëndroi në sedia gestatoria në St. Peter's. Ai dhe asistenti i tij, duke dërguar qirinj, në përpunimin e derën së shenjtë, si në kor këndonin Psalm 118:19-20@. Papa trokiti në derë tri herë, punëtorët e qelën ata nga brenda, dhe secili e kaloi pragun për në hyrë në një periudhë të pendesës dhe pajtimit. Kështu, Papa Aleksandri e zyrtarizoi ritin dhe filloi një traditë e cila edhe sot praktikohet. Ceremonitë e ngjashme mbahen edhe sot në të tri bazilikat.
Papa Aleksandri krijoi një rit të veçantë për mbylljen e derës së shenjtë. Në Festën e Epifanisë në vitin 1501, ky kardinalët filluan ta mbyllnin derën me dy blloqe, një të bronztë dhe një të artë. Sampietrini (punëtorët e bazilikës) e kompletuan mbylljen duke vendosur para dhe medalje në brenda murit.
Skllavëria
Derisa hulumtuesit iniciatorë të Spanjës dhe Portugalisë ishin të shpejtë për të skllavëruar popujt indigjenë që takuan në Afrikë dhe në Botën e Re, disa papë u shprehën kundër kësaj praktike. Në vitin 1435, Papa Eugene IV lëshoi një sulm ndaj skllavërisë në vulën e tij papnor Sicut Dudum, e cila përfshinte shkishërimin e të gjithë atyre që angazhoheshin në tregtinë e skllevërve. Megjithatë, një formë e robërisë u lejua, duke qenë e ngjashme me detyrën e një fshatari ndaj zotërisë së tij në Evropë.
Në vazhdën e uljeve të Kolombos në Botën e Re, Papa Aleksandri u pyet nga monarkët spanjoll për konfirmimin e pronësisë së tyre të tokave të sapogjetura. Vulat e lëshuara nga Papa Aleksandri VI: Eximiae devotionis (3 maj 1493), Inter Caetera (4 maj 1493) dhe Dudum siquidem, ngjashëm me të drejtat e spanjollve në tokat e reja të zbuluara amerikane, ndërsa Papa Nikolasi V vazhdoi ta kundërshtonte atë me vulat Romanus Pontifex dhe Dum Diversas. Morales Padron (1979) konkludon se këto vula i dhanë fuqi vendeve të robëruara. Minnichi (2005) pohon se "tokat skllave" u lejuan për ta lehtësuar konvertimin në të krishterë. Historianët e tjerë dhe dijetarët e Vatikanit nuk pajtohen me këto akuza dhe pohojnë se Papa Aleksandri asnjëherë nuk ka aprovuar asnjë formë skllavërimi. Papët e tjerë të mëvonshëm, si Papa Benedikti XIV në Immensa Pastorium (1741) dhe Papa Gergori XVI në letrën e tij In Supremo Apostolatus (1839), vazhduan me kundërshtimin e skllavërisë.
Thomberry (2002) pohon se Inter Caetera iu propozua Requerimiento i cili iu lexua indianëve amerikanë (të cilët nuk e kuptonin gjuhën e kolonizuesve) para se të fillonin veprimet ushtarake kundër tyre. Atyre iu dha opsioni për pranimin e autoriteteve të papës dhe të kurorës spanjolle ose të përballeshin me sulmet dhe mposhtjen. Në vitin 1993, Instituti i Ligjit Indigjen e thirri Papa Gjon Palin II ta anulojë Inet Caestera-n dhe të bënte përmirësime për "këtë hidhërim të paarsyeshëm politik". Kjo u përcoll nga një apel i ngjashëm në vitin 1994 nga Parlamenti Fetar i Botës.
Vitet e fundit
Një rrezik tani u ngrit në formën e një komploti nga despotët e rrëzuar, Orsini dhe disa nga condottieri i Cezarit. Në fillim trupat e papës pësuan disfatë dhe gjërat shiheshin keq për shtëpinë Borgia. Por premtimi i ndihmës franceze shpejt e forcoi konfederatën. Cezari, nga një akt i tradhtisë, kapi udhëheqësit e rrjetit në Senigallia dhe vendosi Oliveroto da Fermon dhe Vitellozo Vitellin drejt vdekjes (31 dhjetor 1502). Kur Aleksandri VI i dëgjoi këto të reja, ai e tërhoqi Kardinali Orsin drejt Vatianit dhe e hodhi në një burg të nëndheshëm, ku edhe vdiq. Pasuritë e tij u konfiskuan dhe shumë anëtarë të tjerë të klanit në Romë u arrestuan, ndërsa djali i Aleksandrit, Gofredo Borgia udhëhoqi një ekspeditë në Campagna dhe konfiskoi kështjellën e tyre. Kështu, dy shtëpitë e mëdha të Orsinit dhe Colonas, të cilët kishin luftuar gjatë për dominimin në Romë dhe shpesh shkelën autoritetin e Papës, u poshtëruan dhe fuqia e Borgias u rrit. Cezari u kthye në romë, ku babai i tij i kërkoi që ta ndihmonte Gofredon në reduktimin e fortesave të fundit të Orsinit; kjo për shkak të disa arsyeve për të cilat ai nuk kishte vullet, më shumë për bezdinë e babai të tij; por ai përfundimisht marshoi, kap Cerin dhe lidhi paqe me Giulio Orsinin, i cili dorëzoi Braccianon.
Lufta mes Francës dhe Spanjës për posedimin e Napolit ra, dhe Papa ishte gati të lidhte aleancë me cilëndo fuqi që premtonte më shumë në atë moment. Ai ia ofroi ndihmën Luisit XII me kushtë që Sicilia t'i jepet Cezarit dhe pastaj ia ofron ndihmën Spanjës për zgjerim në Sienë, Pizë dhe Bolonjë.
Vdekja
"Të shtunën, më 12 gusht 1503, Papa u ndje i sëmurë që në mëngjes. Pas orës mbrëmjesore, mes orës gjashtë dhe shtatë, ethet u paraqitën dhe mbetën përgjithmonë. Më 15 gusht ia morën disa pika gjaku dhe ethet e tij veçsa acaroheshin. Të enjten, më 17 gusht, në orën nëntë ai mori mjekimin. Të shtunën, më 18 gusht, në mes orës nëntë dhe dhjetë, ai pranoi Peshkopin Gamboa të Carignolës, i cili ia lexoi meshën. Pas Kungimit të tij ai ia dha Eukaristinë Papës që ishte ulur afër tij. Pastaj ai e përfundoi meshën ku ishin prezent pesë kardinal, Serra, Juani dhe Francesko Borgia, Kazanova dhe Lorisi. Papa iu tregoi atyre se ndihej shumë keq. Në orën e mbrëmjësores pas Gamoa dha Extreme Unciton-in, ai vdiq."
Papa ishte 72 vjeçar.
Mosmarrëveshjet tragicionale të dhunës dhe trazirat midis dy mbretërive filluan përsëri. "Throughout the Middle Ages a 'tradition' or 'custom' involving pillaging was attached to the death and election of high-ranking prelates." Joëlle Rollo-Koster, 2008, Raiding Saint Peter: Empty Sees, Violence, and the Initiation of the Great Western Schism (1378), Leiden; Boston: Brill, ISBN 90-04-16560-6 ISBN 978-90-04-16560-1, Introduction, p. 1. And as early as 633, "the Fourth Council of Toledo condemned the violence of the interregnum." The King's Body: Sacred Rituals of Power in Medieval and Early Modern Europe, Sergio Bertelli, 2001, Pennsylvania State Univ Pr, ISBN 0-271-02102-0 ISBN 978-0-271-02102-7, p. 41.  Nor were the Romans alone guilty of such misbehavior. In the eleventh century, Peter Damian, writing to the clergy and people of Osimo, sharply reproved the "perverse and wholly detestable practice of certain people, who at the death of the bishop break in like enemies and rob his house, like thieves make off with his belongings, set fire to the homes on his estate, and with fierce and savage barbarity cut down his grape vines and orchards." Letter 35, Easter Synod, 1050. Letters 31–60, Owen J. Blum (Translator), 1990, Catholic University of America Press, ISBN 0-8132-0707-X ISBN 978-0-8132-0707-0, p. 61.  Cezari, shumë i sëmurë për ta udhëhequr biznesin vet, e çoi Don Misheliton, kuzhinierin e tij bravo, për të kapur thesaret e Papës para se vdekja të publikohet. Ditën tjetër trupi iu ekspozua njerëzve dhe klerikëve të Romës, por ishte mbështjellë me një tapiseri të vjetër (antiquo tapete), duke u bërë i shpërfytyruar në masë të madhe nga dekompozimi i shpejtë. Sipas Rafael Volterranos: "Ishte një skenë revoltuese ta shihej në atë deformim, kufoma e nxirë, u rrit mrekullisht dhe lëshonte një erë infektive; buzët dhe hunda e tij ishin të mbuluara me jargë të kafta, goja e tij ishte e hapur së tepërmi, dhe gjuha e tij, e fryrë nga helmi, ra mbi mjekrën e tij: prandaj nuk ka fanatik apo besimtar që guzoi të puthte këmbët ose duart e tij, sikur të kërkohej kështu." Ambasadori venecian vërejti se trupi ishte "më i shëmtuari, më monstruozi dhe më i tmershmi që kishte parë ndonjëherë, pa asnjë formë njerëzore."
Është sugjeruar se, duke marrë parasyshë nivelin e pazakontë të dekompozimit, Aleksandri VI u helmua aksidentalisht për vdekje nga djali i tij, Cezari, me cantarellë (e cila u përdor për eliminimin e Kardinalit Adriano), edhe pse ka dyshime në këto përshkrime dhe thuhet se Papa vdiq nga malarja, atëherë e përhapur në Romë, ose nga ndonjë murtajë e ngjashme. Ambasadori i Ferraras i shkruan Dukës Ercole se nuk ishte çudi që Papa dhe duka ishin sëmurë për shkak se secili në Romë është i sëmurë nga ajri i keq ("per la mala condictione de aere").
Pas një qëndrimi të shkurtër, trupi u hoq nga dhoma e nëndheshme e St. Peter's dhe u vendos në një kishë më pak të njohur, kishën kombëtare spanjolle të Shën Marisë së Monserratit.
Trashëgimia kulturore
Pas vdekjes së Aleksandrit VI, Juliusi II tha në ditën e zgjedhjeve: "Unë nuk do të jetoj kurrë në dhomën e njëjtë ku jetoi Borgiasi. Ai e përdhosi Kishën e Shenjtë si askush më parë. Ai uzurpoi pushtetin e papës me ndihmën e djallit dhe unë do të shkishërojë secilin që flet ose mendon për Borgian përsëri. Emri i tij duhet të harrohet. Ai duhet të nxirret nga çdo dokument dhe përkujtimore. Mbretërimi i tij duhet të zhduket. Të gjitha pikturat e bëra nga Borgias ose për ta duhet të mbulohen me tyl të zi. Të gjitha varret e Borgive duhet të hapen dhe trupat e tyre duhet të çohen atje ku duhet - në Spanjë." Apartamentet e Borgias mbetën të mbyllura deri në shek. XIX.
Nganjëherë neglizhohet fakti se Aleksandëri VI vendosi mbi reformat e Curia-s. Ai i vendosi së bashku në një grup kardinalët më besimtarë me qëllim që ta lëvizë procesin. Reformat e planifikuara përfshinin rregullat e reja në shitjen e pronës së kishës, kufizimin e kardinalëve në një peshkopi dhe kode të rrepta morale për klerikët. Sikur të qëndronte në detyrë më gjatë, mund të kishte pasur më shumë sukses në miratimin e këtyre reformave.
Aleksandri VI ishte i njohur për mbrojtjen e tij ndaj artit, dhe në ditët e tij filloi një erë e re arkitekturore në Romë me ardhjen e Bramantit. Rafaeli, Mikelanxhelo dhe Pinturiço punuan për të. Ai porositi Pintruiçion të pikturojë një suitë dhomash në Pallatin Apostolik në Vatikan, të cilat sot njihen si Apartamentet Borgia. Ai shfaqi interes të madh në teatër, dhe ai edhe performoi Menaechmin në apartemetet e tij.