Emrat_e_shqiptarëve_dhe_Shqipërisë
Arbanasi
Arbanas (Арбанас), shumës: Arbanasi (Арбанаси); është etnonimi i vjetër që sllavët e jugut si bullgarët dhe serbët përdornin për të treguar shqiptarët etnonim ky që daton në mesjetë. Arbanaski (arbanisht), arbanski (arbanisht) dhe arbanaški (arbanisht) janë mbiemra që rrjedhin nga këto terma. Termi Arbănas përdorej edhe nga rumunët për shqiptarët. Me këtë etnonim shfaqen për herë të parë në një dorëshkrim bullgar të viteve 1000-1018, gjatë mbretërimit të Car Samuelit, në të cilin Arbanasi (shqiptarët) përmenden si gjysmëbesimtarë (dmth. të krishterë joortodoksë). Termi ishte në përdorim në mesin e sllavëve të jugut deri në mesin e shekullit të 20-të. Emri Arbanasi përdoret ende si një ekzonim për një komunitet të vogël shqiptar në Kroaci në bregdetin dalmat që migroi atje gjatë shekullit të 18-të. . "Možemo reći da svi na neki način pripadamo nekoj vrsti etničke kategorije, a često i više nego jednoj. Kao primjer navodim slučaj zadarskih Arbanasa. Da bismo shvatili Arbanase i problem njihova etnojezičnog (etničkog i jezičnog) identiteta, potrebno je ići u povijest njihova doseljenja koje seže u početak 18. st., tj. točnije: razdoblje od prve seobe 1726., razdoblje druge seobe od 1733., pa sve do 1754. godine koja se smatra završnom godinom njihova doseljenja. Svi su se doselili iz tri sela s područja Skadarskog jezera - Briske, Šestana i Livara. Bježeći od Turaka, kuge i ostalih nevolja, generalni providur Nicola Erizzo II dozvolio im je da se nasele u područje današnjih Arbanasa i Zemunika. Jedan dio stanovništva u Zemuniku se asimilirao s ondašnjim stanovništvom zaboravivši svoj jezik. To su npr. današnji Prenđe, Šestani, Ćurkovići, Paleke itd. Drugi dio stanovništva je nastojao zadržati svoj etnički i jezični identitet tijekom ovih 280 godina. Dana 10. svibnja 2006. godine obilježena je 280. obljetnica njihova dolaska u predgrađe grada Zadra. Nije bilo lako, osobito u samom početku, jer nisu imali svoju crkvu, škole itd., pa je jedini način održavanja njihova identiteta i jezika bio usmenim putem. We can say that all in some way belong to a kind of ethnic category, and often more than one. As an example, I cite the case of Zadar Arbanasi. To understand the problem of the Albanians and their ethnolinguistic (ethnic and linguistic) identity, it is necessary to go into the history of their immigration that goes back to the beginning of the 18th century., etc more precisely: the period from the first migration of 1726, the period of the second migration of 1733, and until 1754, which is considered to be the final year of their immigration. All they moved from three villages from the area of Lake Scutari - Briska, Šestan and Livara. Fleeing from the Ottomans, plague and other troubles, the general provider Nicola Erizzo II allowed them to settle in the area of today's Arbanasa and Zemunik. One part of the population in Zemunik became assimilated with the local population, forgetting their language. These are for example, today's Prenda, Šestani, Ćurkovići, Paleke etc. The second part of the population tried to maintain their ethnic and linguistic identity during these 280 years. On May 10, 2006 marked the 280th anniversary of their arrival in the suburb of Zadar. It was not easy, especially in the beginning, because they did not have their own church, school, etc., and is the only way to maintain their identity and language was verbally." Në gjuhët moderne sllave të jugut termi është albanac.