cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Halogjenet
Etimologjia e emrit vjen nga fakti qe mund te krijojnë kripëra me metalet. Ne shtresën e jashtme kane 7 elektrone, kështu qe kane tendence te marrin një elektron, ne kripërat jonike ose te jonizuara ne ujë shfaqen me ngarkese negative. Janë elementet me elektronegative dhe ne gjendje elementare formojnë molekula biatomike. Mund te reagojnë dhe midis tyre duke formuar molekula si Br,F,I,Cl e At. Ne temperature mjedisi fluori dhe klori janë gaze, bromi është lëng, jodi dhe astati janë te ngurte, edhe pse astati është aq i rralle e i paqëndrueshëm sa zakonisht nuk konsiderohet. Me metalet formojnë kripëra me formule My+ X y ku X është halogjeni dhe M metali, formojnë dhe hidracide binare me formule HX (HF, HCl, HBr, HI). Halogjenët janë shume reaktive dhe ne sasi te mjaftueshme mund te jene letale për organizmat biologjike. Fluori është me reaktivi dhe ne fakt reagon dhe me gazet e dobët ; klori dhe bromi përdoren si dizinfektante. Klori është halogjeni me i bollshëm ne Toke, ku gjendet si jon klorur, gjithmonë ne formën jonike është i vetmi halogjen i nevojshëm për organizmin njerëzor. Iodi nevojitet ne sasi minimale për prodhimin e hormoneve tiroidale. Fluori përdoret ne prodhimin e pastave te dhemebve sepse formon një shtrese qe forcon zmaltin.
Castagniers
Castagniers është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Castagniers ka një popullsi prej 1537 banorë dhe sipërfaqe 7.52 km², me një dendësi prej 204 banor/km².
Nelly Wagenaar
Nelly Wagenaar (27 nëntor, 1898 - 1 dhjetor 1985) ishte një pianiste nga Holanda.
Jeta
Nelly Wagenaar lindi në vitin 1898.Vdiq më 1 dhjetor 1985
Birgit Õigemeel
thumb|200px Birgit Õigemeel Lindi me 24 Shtator 1988 Birgit Õigemeel është një këngëtare dhe modele estoneze.
Të nxënët përmes lojës
Të nxënët përmes lojës është një term i përdorur në pedagogji (arsim e edukim) dhe sidomos në psikologjinë pedagogjike për të përshkruar se si një fëmijë mund të mësojë të kuptojë botën përreth tij. Nëpërmjet lojës, fëmijët mund të zhvillojnë aftësi sociale dhe njohëse, të maturohen emocionalisht dhe të fitojnë vetëbesimin e nevojshëm për t'u përfshirë në përvoja dhe mjedise të reja.
Mënyrat kryesore që fëmijët e vegjël mësojnë përfshijnë lojën, të qenit me njerëz të tjerë, të qenit aktiv, eksplorimin dhe përvojat e reja, të folurit me veten, komunikimin me të tjerët, takimin me sfida fizike dhe mendore, duke u treguar se si të bëjnë gjëra të reja, duke praktikuar dhe përsëritur aftësi dhe duke pasur argëtim.
Përkufizimet e punës dhe lojës
Sipas ithtarëve të konceptit, loja u mundëson fëmijëve të kuptojnë botën e tyre. Fëmijët kanë një kuriozitet të natyrshëm për të eksploruar dhe loja vepron si një mjet për ta bërë këtë. Në librin Ajnshtajni nuk i përdori kurrë flash kartat, renditen pesë elemente të lojës së fëmijëve:
Përkufizimet e lojës
Loja me role dhe loja e pretenduar përfshin kreativitet, si p.sh.: bërja e rekuizitave për t'u përdorur ose gjetja e objekteve që do të përdoren si rekuizita. Loja mund të jetë gjithashtu krijuese kur lojtari ndërton blloqe ndërtimi, përdor bojë ose përdor materiale të ndryshme për të ndërtuar një objekt. Kreativiteti nuk ka të bëjë me produktin përfundimtar, por me procesin e skenarit të lojës.
Imagjinata përdoret gjatë lojës kur personi i përfshirë krijon imazhe në mendjet e tyre që lidhen me ndjenjat, mendimet dhe idetë e tyre. Personi më pas i përdor këto imazhe në lojën e tij.
Shtatë karakteristikat e zakonshme të lojës janë renditur në "Luajtja dhe të mësuarit", nga Beverlie Dietze dhe Diane Kashin: Loja është aktive, e nisur nga fëmijët, e orientuar drejt procesit, e brendshme, episodike, e qeverisur nga rregullat dhe simbolike.
Karakteristikat kryesore të lojës si aktivitet janë: 1. Aktiviteti 2. Kuptimësia 3. Simbolika 4. Vullnetarizmi 5. Kënaqësia 6. Orientimi drejt procesit
Puna
Ka dallime kritike midis lojës dhe punës. Loja është kryesisht një aktivitet i zgjedhur nga vetë fëmija, në vend që të përshkruhet nga një prind ose mësues; është një proces dhe jo një rezultat apo produkt i parashikuar. Puna, nga ana tjetër, ka një qëllim të caktuar dhe një rezultat të përcaktuar.
Sipas Dietze dhe Kashin:"Në mënyrë që një aktivitet të konsiderohet lojë, përvoja duhet të përfshijë një masë të kontrollit të brendshëm, aftësinë për të përkulur ose shpikur realitetin dhe një motivim të fortë të bazuar në brendësi për të luajtur. Nëse prindërit dhe edukatorët përpiqen t'i etiketojnë përvojat si lojë, por në realitet kanë kërkesa specifike për aktivitetin, atëherë bëhet punë jo lojë. Për shembull, është vërtet e pamundur të luash me karta flash, qëllimi i të cilave është që një fëmijë të mësojë përmendësh diçka në secilën kartë. Kjo nuk është lojë dhe fëmijët shpejt bëjnë dallimin midis lojës së pastër dhe punës së maskuar si lojë."Loja nuk është kohë e humbur, por koha e shpenzuar për të ndërtuar njohuri të reja nga përvoja e mëparshme. Megjithatë, cilësitë e zhvillimit afatgjatë të lojës janë të vështira për t'u hulumtuar. Ka mënyra të ndryshme në të cilat studiuesit mund të zgjedhin të shikojnë ndryshimet midis punës dhe lojës. Studiuesit mund të zgjedhin përkufizimet e lojës ose punës bazuar në:
Perspektiva klasike, moderne dhe bashkëkohore
Ekzistojnë tre grupe kryesore të teorive të lojës:
Vlerat kulturore të Majave Jucatec
Mënyra se si fëmijët mësojnë përmes lojës është specifike kulturore "si rezultat i dallimeve në besimet, vlerat dhe praktikat e rritjes së fëmijëve". Loja ndikon dhe pasqyron mënyrën se si mësojnë fëmijët nga kultura të ndryshme. Shumica e kulturave perëndimore do të pajtoheshin me përkufizimin e përshkruar më parë të lojës ku loja është e këndshme, nuk ka qëllime të jashtme, nuk ka mësim të përshkruar që duhet të ndodhë, është spontan dhe vullnetar, përfshin angazhim aktiv nga ana e lojtarit, përfshin një element të krijimit. besoj. Megjithatë, kjo nuk është kështu për shumicën e të tjerëve. Për shembull, Majat Yucatec nuk kanë aspekte emocionale në lojën e sajuar, dhe shumica e lojës së tyre bazohet në realitet.
Yucatec Maya zakonisht mësojnë përmes "Pjesëmarrjes me qëllim të komunitetit", një qasje e ndryshme nga ajo që gjendet zakonisht në familjet e klasës së mesme evropiane amerikane. Kjo qasje thekson vëzhgimin që ndërthur individët në veprimin e komunitetit.
Ndryshe nga fëmijët nga SHBA, fëmijët e Majave të Yucatec rrallë përfshihen në lojëra shtirëse. Loja e pretenduar konsiderohet një formë e gënjeshtrës sepse fëmijët nuk përfaqësojnë diçka që ndodh në të vërtetë. Për shembull, një nënë Maja i tha një etnografi se do ta "toleronte" fëmijën e saj duke pretenduar se gjethet në tas ishin një formë ushqimi. Në vend që të kenë rrethana imagjinare dhe miq, ata luajnë nëpër situata të ndryshme të jetës reale që pasqyrojnë jetën e përditshme të Jukatekut. Për shembull, fëmijët kalojnë hapat e prodhimit të tortilave, thurjes dhe pastrimit të veshjeve. Kjo lidhet me mungesën e ndarjes së moshës. Ndryshe nga fëmijët e klasës së mesme të industrializuar që luajnë kryesisht me fëmijë të së njëjtës moshë, fëmijët e Majave Jucatec angazhohen me të gjitha moshat, duke eksploruar aktivitetet e jetës së përditshme.
Kultura dhe komunitete të ndryshme inkurajojnë fëmijët të luajnë në mënyra të ndryshme. Për shembull, disa kultura mund t'i pengojnë prindërit të bashkohen në lojë, t'i ndalojnë fëmijët të marrin lodra ose mund të presin që fëmijët të luajnë në grupmosha të përziera larg të rriturve. Ata mund të pritet të rriten jashtë loje deri në 5 vjeç ose në fëmijërinë e mesme.
Grupmosha të ndryshme kanë aftësi të ndryshme njohëse. Për shembull, kur fëmijët më të mëdhenj të Jukatekëve pretendojnë të disiplinojnë (modelimi i strukturave prindërore dhe eksplorimi i emocioneve), fëmijët që janë më të vegjël mund të reagojnë negativisht sepse nuk e kuptojnë se disiplina është një lojë.
Kultura e tyre gjithashtu thekson të mësuarit përmes vëzhgimit. Fëmijët janë pjesëmarrës aktivë duke vëzhguar dhe modeluar aktivitete që janë të dobishme për komunitetin. "Është e integruar në thelb në aktivitetet e përditshme të kompleksit." Përfaqësimet e tyre realiste të përsëritura të botës së të rriturve përfaqësohen përmes lojës së tyre.
Në gjysmën e parë të shekullit të njëzetë, Susan Isaacs prezantoi studimin e lojës. Kjo erdhi nga kuptimi i zhvillimit të fëmijëve që erdhi nga Evropa Perëndimore dhe SHBA. Megjithatë, ekspertë të tillë si Gunilla Dahlberg et al. (1999) sugjerojnë se mënyrat perëndimore të shikimit të lojës nuk mund të zbatohen ndërkulturor. Puna e Fleer (1995) me fëmijët aborigjenë australianë sfidon ekspertët perëndimorë nëse është ideale për të inkurajuar lojën. Ajo sugjeron se, “fëmijët që ajo studioi nuk luanin dhe se nuk është e nevojshme ta bëjnë këtë”.
Rëndësia
Loja është mjaft e rëndësishme për OKB-në, saqë e ka njohur atë si një të drejtë specifike për të gjithë fëmijët. Fëmijët kanë nevojë për lirinë për të eksploruar dhe luajtur. Loja gjithashtu kontribuon në zhvillimin e trurit. Loja mundëson zhvillimin në korteksin paraballor të gjitarëve, përfshirë njerëzit. Dëshmitë nga neuroshkenca tregojnë se vitet e hershme të zhvillimit të fëmijës (nga lindja deri në moshën gjashtë vjeçare) vendosin bazën për të mësuarit, sjelljen dhe shëndetin gjatë gjithë jetës. Rrugët nervore të një fëmije ndikohen në zhvillimin e tyre nëpërmjet eksplorimit, të menduarit, zgjidhjes së problemeve dhe shprehjes gjuhësore që ndodhin gjatë episodeve të lojës. Sipas Këshillit Kanadez për të Mësuarit, "Loja ushqen çdo aspekt të zhvillimit të fëmijëve - ajo formon themelin e aftësive intelektuale, sociale, fizike dhe emocionale të nevojshme për suksesin në shkollë dhe në jetë. Loja 'hap rrugën për të mësuar'”.
Sipas Pascel, "Lojë është një biznes serioz për zhvillimin e nxënësve të rinj. Ky është një kuptim kaq i rëndësishëm. Një qasje e qëllimshme dhe efektive e bazuar në lojë, mbështet zhvillimin kognitiv të fëmijëve të vegjël. Kur është projektuar mirë, një qasje e tillë prek interesat individuale të fëmijëve, nxjerr në pah kapacitetet e tyre në zhvillim dhe i përgjigjet ndjenjës së tyre të kërkimit dhe eksplorimit të botës përreth tyre. Ai gjeneron fëmijë shumë të motivuar që shijojnë një mjedis ku rezultatet e të nxënit të një kurrikule kanë më shumë gjasa të arrihen”.
Në fëmijëri
alt=Young boy and girl filling a pail in a sandbox|djathtas|parapamje|225x225px| Fëmijët në sandboxin [[Sheshi i lojërave|e këndit të lojërave]] Është pranuar se ekziston një lidhje e fortë midis lojës dhe të mësuarit për fëmijët e vegjël, veçanërisht në fushat e zgjidhjes së problemeve, përvetësimit të gjuhës, shkrim-leximit, numërimit dhe aftësive sociale, fizike dhe emocionale. Fëmijët e vegjël eksplorojnë në mënyrë aktive mjedisin e tyre dhe botën përreth tyre përmes lojës së bazuar në mësim. Loja është një pjesë jetike e zhvillimit optimal social, kognitiv, fizik dhe emocional të një fëmije. Studiuesit pajtohen se loja ofron një bazë të fortë për rritjen intelektuale, kreativitetin, zgjidhjen e problemeve dhe njohuritë themelore akademike. Sipas Dorothy Singer, “Nëpërmjet lojërave të sajuara fëmijët mund të jenë kushdo që dëshirojnë dhe të shkojnë kudo që duan. Kur përfshihen në lojëra sociodramatike, ata mësojnë se si të përballen me ndjenjat, si ta sjellin botën e madhe, konfuze në një madhësi të vogël dhe të menaxhueshme; dhe si të bëheni të aftë shoqërore ndërsa ndajnë, ndërrohen dhe bashkëpunojnë me njëri-tjetrin. Kur fëmijët luajnë, ata mësojnë fjalë të reja, si të zgjidhin problemet dhe si të jenë fleksibël”.
Ndërsa fëmijët mësojnë përmes përvojës së qëllimshme dhe cilësore të lojës, ata ndërtojnë aftësi themelore kritike për zhvillimin kognitiv dhe arritjet akademike. Këto përfshijnë verbalizimin, të kuptuarit e gjuhës, fjalorin, imagjinatën, pyetjen, zgjidhjen e problemeve, vëzhgimin, ndjeshmërinë, aftësitë e bashkëpunimit dhe perspektivat e të tjerëve.
Nëpërmjet lojës, fëmijët mësojnë një sërë aftësish: aftësi sociale, kreativitet, koordinim sy-dorë, zgjidhje problemesh dhe imagjinatë. Argumentohet se këto aftësi mësohen më mirë përmes lojës sesa përmes kartelave apo stërvitjeve akademike. Për më tepër, studiuesit sllovakë Gmitrova dhe Gmitrov kanë gjetur prova që qartësojnë rëndësinë e lojës shtirëse si një mjet përmes të cilit fëmijët mund të përparojnë në fusha përtej kurrikulës arsimore. Loja sociale do t'i lejojë një fëmije të rritet i sigurt kur eksperimenton me aktivitete të reja dhe të bëhet i suksesshëm në manipulimin e sistemeve të ndryshme të simboleve në një mënyrë krijuese dhe më të aftë. Përfitimet e lojës janë aq të gjera sa është konsideruar si një aktivitet evolucionar dhe i rëndësishëm zhvillimor, duke u dhënë fëmijëve hapësirën për t'u përfshirë në ndërveprime dhe sjellje të përshtatshme shoqërore që do t'u shërbejnë atyre deri në moshën madhore.
Besimet për marrëdhënien lojë-mësim
Sipas Linda Longley dhe kolegëve, ekspertët dhe prindërit kanë besime të ndryshme për marrëdhënien midis aktiviteteve të lojës dhe të mësuarit. Ndërsa prindërit i japin më shumë vlerë të mësuarit aktiviteteve të strukturuara të lojës (p.sh. video edukative), ekspertët identifikojnë aktivitetet e strukturuara si "jo-luajnë" dhe lidhin më pak vlerë të të mësuarit me këto aktivitete në krahasim me aktivitetet e pastrukturuara (bëni besim, ose pretendoni, luani).
Loja në klasë nxit përmirësime në aftësitë e nevojshme për të pasur sukses në tranzicionin nga parashkollori në kopshtin e fëmijëve dhe çdo mundësi për lojë është një mundësi për rritjen e njohurive për lëndë të tilla si shkrim-leximi i hershëm, aftësitë socio-emocionale, gjuha, matematika dhe e bën këtë. për fëmijët nga statusi socio-ekonomik me të ardhura të ulëta dhe më të larta. Megjithatë, pavarësisht nga përfitimet e njohura të lojës përsa i përket akademikëve, studimet tregojnë një rënie të vazhdueshme në lejimin e klasave të kopshteve për aktivitete të bazuara në lojë. Ndërsa mësuesit e shkollave publike përballen me presion për t'i zhvendosur klasat e tyre drejt kurrikulave më të përqendruara akademikisht. (Lynch, 2015)
Mësimi i bazuar në lojë
Loja zhvillon njohuritë e fëmijëve për përmbajtjen dhe u ofron fëmijëve mundësinë për të zhvilluar aftësi sociale, kompetenca dhe prirje për të mësuar. Mësimi i bazuar në lojë bazohet në një model vigotskian të skelës ku mësuesi i kushton vëmendje elementeve specifike të aktivitetit të lojës dhe jep inkurajim dhe reagime për të mësuarit e fëmijëve. Kur fëmijët përfshihen në aktivitete të jetës reale dhe imagjinare, loja mund të jetë sfiduese në të menduarit e fëmijëve. Për të zgjatur procesin e të mësuarit, ndërhyrja e ndjeshme mund të sigurohet me mbështetjen e të rriturve kur është e nevojshme gjatë mësimit të bazuar në lojë. Mësimi i bazuar në lojë mund të përkufizohet gjithashtu si:"“… fëmijët janë aktivë dhe të përfshirë në mësimin e tyre. Fëmijët mësojnë më së miri nëpërmjet përvojave të dorës së parë… qëllimi i të mësuarit aktiv në lojë është që ai të motivojë, stimulojë dhe mbështesë fëmijët në zhvillimin e tyre të aftësive, koncepteve, përvetësimit të gjuhës/komunikimit dhe përqendrimit. Ai gjithashtu ofron mundësi për fëmijët që të zhvillojnë qëndrime pozitive dhe të demonstrojnë ndërgjegjësimin/përdorimin e të mësuarit, aftësive dhe kompetencave të fundit, dhe për të konsoliduar të nxënit.'"Në vitin 2009, DCSG nënvizoi disa përfitime të qasjes së të mësuarit me lojëra në mjedisin e viteve të hershme, duke përfshirë 1) që fëmijët lozonjarë përdorin dhe zbatojnë njohuritë, aftësitë dhe të kuptuarit e tyre në mënyra të ndryshme dhe në kontekste të ndryshme; dhe 2) praktikuesit lozonjare përdorin shumë qasje të ndryshme për t'i angazhuar fëmijët në aktivitete që i ndihmojnë ata të mësojnë dhe të zhvillojnë prirje pozitive për të mësuar. Ky udhëzim vazhdon duke thënë:"“Praktikantët nuk mund të planifikojnë lojën e fëmijëve, sepse kjo do të funksiononte kundër zgjedhjes dhe kontrollit që janë tipare kryesore të lojës. Praktikuesit mund dhe duhet të planifikojnë për lojën e fëmijëve, megjithatë, duke krijuar mjedise mësimore me cilësi të lartë dhe duke siguruar periudha të pandërprera për fëmijët që të zhvillojnë lojën e tyre'"Sipas studiuesve Kathy Hirsh-Pasek dhe Roberta Michnick Golinkoff, “Niveli i lojës së fëmijëve rritet kur të rriturit luajnë me ta. Shumëllojshmëria e lojërave në të cilat fëmijët marrin pjesë rritet gjithashtu kur të rriturit bashkohen. Bashkimi është i ndryshëm nga kontrolli. Kontrolli i bën fëmijët të ndjekin axhendën e prindërve të tyre dhe nuk çon në aq shumë zhvillim kognitiv sa kur prindërit ndjekin drejtimin e fëmijëve të tyre”. Loja është gjuha dhe monedha e fëmijëve. Ka disa mënyra se si edukatorët/prindërit/kujdestarët mund ta lehtësojnë mësimin e fëmijëve gjatë lojës:
Përvetësimi i njohurive
Dyzet vjet kërkime kanë treguar një korrelacion pozitiv midis lojës dhe të mësuarit të fëmijëve. Kjo ka bërë që shumë njerëz të arrijnë në përfundimin se loja është e dobishme për të gjithë të mësuarit. Megjithatë, shumë gjetje të tilla mund të reflektojnë njohuri procedurale dhe jo njohuri deklarative. Nuk është e sigurt nëse kërkimi korrelativ mund të vërtetojë ose të dijë se në çfarë shkalle loja është përgjegjëse për këto avantazhe. Supozimet se fëmijët mund të mësojnë informacione deklarative, të tilla si fjalë ose fakte, thjesht bazuar në provat që fëmijët fitojnë aftësi në lojë nuk mund të bëhen. Vlera e vërtetë e lojës nuk është se ajo mund t'u mësojë fëmijëve fakte, por se mund t'i ndihmojë ata të fitojnë njohuri të rëndësishme procedurale, të cilat janë të dobishme në marrjen e njohurive deklarative. Në mjediset mësimore të bazuara në lojë, klasa është vendi ku ka mundësi të pafundme për fëmijët që të përfshihen në lojën e vetëdrejtuar dhe të krijojnë skemat e tyre duke lejuar integrimin e afektit dhe njohjes.
Loja e shtirjes: kreativiteti, inteligjenca dhe zgjidhja e problemeve
Sa i përket krijimtarisë, meta-analiza ka treguar prova jo bindëse të lojës së pretenduar që rrit kreativitetin. Studimet e korrelacionit kanë qenë të paqëndrueshme, me disa që tregojnë marrëdhënie vetëm me lojën e shtirjes shoqërore, lojën pretenduese ose lojën ndërtimore, dhe studime të tjera nuk kanë treguar marrëdhënie me të njëjtat konstruksione. Për sa i përket inteligjencës, hulumtimi ka pohuar se nuk është e sigurt nëse loja promovon inteligjencën apo inteligjenca promovon lojën dhe ndërhyrjet e tjera të të rriturve nuk ndryshojnë në promovimin e inteligjencës tek fëmijët. Për zgjidhjen e problemeve, forma e lojës së ndërtimit lidhet me zgjidhjen e problemeve që përfshijnë ndërtimin (lodrat e enigmës). Hulumtimet e mëtejshme duhet të shqyrtojnë nëse një "lojë" e tillë ndihmon në zgjidhjen e problemeve në përgjithësi.
Loja e pretenduar, e njohur gjithashtu si "loja e bërë-besimit" përfshin aktrimin e ideve dhe emocioneve. Fëmijët interpretojnë histori që përmbajnë këndvështrime dhe ide të ndryshme. Edhe pse disa studime tregojnë se kjo lloj loje nuk përmirëson zhvillimin e fëmijës, të tjerë kanë zbuluar se ajo ka një ndikim të madh në përdorimin e gjuhës dhe ndërgjegjësimin e fëmijëve për këndvështrimet e të tjerëve. Loja e shtirur mund të ndihmojë gjithashtu me vetë-rregullimin e fëmijës në fushat e mirësjelljes, kënaqësisë së vonuar, ndjeshmërisë dhe reduktimit të agresionit. Mund të përmirësojë gjithashtu aftësitë sociale si empatia, zgjidhja e problemeve dhe komunikimi. Përvojat e të mësuarit të bazuara në lojë u ofrojnë gjithashtu kujdestarëve një mundësi për të vlerësuar rezultatin e sjelljes dhe për të ndërhyrë nëse një fëmijë po shfaq shenja të vonesës ose traumës në zhvillim dhe janë në gjendje të rekomandojnë më pas shërbimet bazuar në ato vëzhgime të bëra gjatë lojës.
Programe mësimore të bazuara në lojë
Programet mësimore të bazuara në lojë përfshijnë:
Elvira Heba
Elvira Lagji Heba (lindur më 1965, Durrës) është një violonçeliste shqiptare nga Durrësi, Shqipëri. Ajo filloi të studiojë violinë në moshën gjashtë vjeçare në Shkollën e Muzikës në Durrës. Pas kësaj ka studiuar në Akademinë e Arteve në Tiranë. Pas diplomimit, ajo mori një numër postesh orkestrale në të dy dhomën dhe orkestrën e plotë në qytetin e saj. Ajo u zhvendos në Kanada në vitin 1999 me familjen e saj ajo u vendos në Vankuver, ku është e angazhuar në një numër përpjekjesh muzikore si si mësuese dhe interpretuese e violonçelës.
Muhamet Dibra
Muhamet Dibra ka qenë një futbollist që ka luajtur si mbrojtës i djathtë i Vllaznisë së Shkodës. Zuri vend në kombëtare shqiptare që në takimin e parë miqësor të saj me Malin e Zit, të zhvilluar në Shkodër, disa javë para fillimit të Ballkaniadës të vitit 1946, ndeshjet e së cilës i zhvilloi të tëra. Mbeti mbrojtës i djathtë i kombëtares deri më 1952, duke zhvilluar me të 19 ndeshje ndërkombëtare.
Ecolog Arena
Ecolog Arena është një stadium me shumë qëllime në Tetovë, Republika e Maqedonisë së Veriut. Aktualisht përdoret për ndeshjet e futbollit. Stadiumi mban 15,000 ulëse.
Në Mars 2015, është nënshkruar marrëveshja mes Federatës së Futbollit të Maqedonisë dhe Komunës së Tetovës për rinovimin e stadiumit si pjesë e projektit të UEFA-s, "Hat-trick 4". Rinovimi i stadiumit filloi në prill 2015 Në prill të vitit 2016, punimet rinovuese në fushë ishin përfunduar, dhe më vonë atë vit u shtuan reflektorët për të luajtur ndeshje gjatë natës.
Në korrik të vitit 2016, Ecolog International, pronarët e KF Shkëndija, mori koncensionin e Këshillit komunal në Stadiumin e Qytetit të Tetovës, si dhe një terren tjetër që angazhohej të investonte 7.7 milionë euro në mënyrë që stadiumi të plotësonte kriteret për ndeshjet ndërkombëtare. Terreni është riemëruar si "Ecolog Arena".
Magdalena Mouján
Magdalena Araceli Mouján Otaño (1926–2005) ishte një matematiciene argjentinase me prejardhje baske, një pionere e shkencës kompjuterike argjentinase, hulumtimeve të operacioneve ("operations research"), dhe fizikës bërthamore, si dhe një autore e fantashkencës e vlerësuar me çmime.[1]
Jeta
Mouján lindi në 26 Mars 1926, në Pehuajó ( Provinca Buenos Aires ), mbesa e shkrimtarit bask. Pas studimeve të matematikës në Universitetin Kombëtar të La Plata-s, ajo perfundoi një doktoraturë në 1950. [1]
Ajo vazhdoi të mbajë poste mësimore në Universitetin Katolik të La Plata-s, Universitetin Kombëtar të Kordoba-s, Universitetin Kombëtar të Comahue-s dhe Universitetin Kombëtar të Luján-it, me një ndërprerje të përkohshme që filloi në vitin 1966 për shkak të Revolucionit Argjentinas. [1]
Ajo vdiq në 17 korrik 2005, në Mar del Plata. [1]
Hulumtimi
Në vitin 1957, Mouján u bë një nga katër anëtarët themelues të një grupi kërkimor të operacioneve ("operations research") të financuar nga Ushtria Argjentinase dhe të udhëhequr nga matematicieni Agustín Durañona y Vedia. [1]  Në vitet 1960, ajo ju bashkua  Komisionit Kombëtar të Energjisë Atomike dhe filloi të përdorë , kompjuterin e parë shkencor në Argjentinë, në Universitetin e Buenos Aires. [1]  Llogaritjet e saj u përdorën për të ndihmuar në ndërtimin e reaktorit bërthamor RA-1 Enrico Fermi. [1]
Vepra letrare
Mouján filloi të shkruaj fantashkencë në fillim të viteve 1960 nën pseudonimin, "Inge Matquim". [5] Tregimi fantastiko-shkencor nga Mouján, "Los Huáqueros", ishte bashkëfitues i çimit të parë në Mardelcon, Konventa argjentinase e fantashkencës së vitit 1968. [1]
Një tjetër tregim i saj, "Gu ta Gutarrak" (baske për "ne dhe tonat"), u shkrua në homazh të poezisë së gjyshit të saj në vitin 1899 me të njëjtin titull, [1] dhe si "një satirë e mitit nacionalist bask të lashtësisë dhe pastërtisë së racës baske ”. [6] Ai përshkruan aventurat e një familjeje baske që udhëton në kohë dhe kthehet në atdheun e saj në kohën e paraardhësve. [1] Tregimi u pranua për tu botuar nga revista e fantashkencës spanjolle Nueva Dimensión, por publikimi i tij u bllokua nga regjimi i Francos nën akuzën që i kundërvihej idealeve të unitetit spanjoll. [2] Tregimi u përkthye në gjuhë të shumta, dhe përfundimisht u ribotua nga Nueva Dimensión në 1979, pas vdekjes së Francos. [1]
Masakra e Izbicës
Masakra e Izbicës ishte një nga masakrat e mëdha të kryera nga serbët gjatë Luftës së Kosovës, në vitin 1999, në komunën e Skenderajt. Ndonëse numri i saktë i viktimave shqipëtare është i panjohur, sipas intervistave të disa personave të cilët i kishin varrosur të vdekurit, thuhet se janë mes 146 dhe 166 trupa. Vrasjet u cituan poashtu në aktakuzën e ngritur nga gjykata për krime lufte të Slobodan Miloseviç e të tjerëve, të publikuara më 26 maj 1999.
Grupi i izoluar i fermave kishte tërhequr vëmendjen e hetuesëve të krimeve të luftës dhe të zyrtarëve perëndimorë. Pra, Izbica është në mesin e 43 lokacioneve në Kosovë, që zyrtarët e NATOs dhe SHBA-ve, i kanë identifikuar si vende të mundëshme për varreza masive. Poashtu, imazhet satelitore të lëshuara nga NATO, vërtetonin këto varreza në tre rreshta. Edhe refugjatët etnikë shqiptarë, u kishin paraqitur Kombeve të Bashkuara, hetuesëve të pavarur dhe monitoruesëve, dëshmitë e tyre për atë çfarë ndodhi në Izbice. Në fakt, kishte shumë deklarata të ndryshme dhe raporte te cilat flasin për këtë masaker, por edhe mospërputhje në mes tyre për shkak te versioneve të ndryshme. Prandaj, Izbica ishte detyre komplekse me të cilën përballeshin hetuesit.
Vrasja
Bombardimet e fshatit Izbicë filluan gjatë natës së 27 marsit, kur një grup prej 50 ushtarësh, policësh dhe paraushtarakësh jugosllavë hynë në fshat. Ata kishin të veshur uniforma të kaltërt të errët dhe të padukshme, si dhe mbanin thika të mëdha.
Më 28 mars, gati të gjithë burrat shkuan në male, duke i lënë pas gratë, fëmijët dhe pleqtë në fshat. Në fushën e Izbicës, mijëra njerëz u mblodhën atë ditë, pothuajse të gjithë gratë, fëmijët dhe pleqtë. Rreth 150 burra ishin në mesin e tyre. Forcat kombëtare të sigurisë i kërcënuan fshatarët me vrasje dhe u kërkuan para. Pasi morën paratë, ata i ndanë burrat prej grave dhe fëmijëve. Gratë dhe fëmijët u dërguan në Shqipëri, më pas i ezekutuan burrat me automatikë. U ekzekutuan gjithashtu, edhe disa gra e pleq.
Dëshmitarët okularë
Pasi fshatarët lanë shtëpitë e tyre, per t'u mbledhur në fushë në orët e para të mëngjesit të 28 marsit, teksa po vazhdonin bombardimet. Një njëzetë vjecare nga Izbica, të cilës iu ishin vrare babai, axha dhe kusheriri, i ka shpjeguar poashtu ndodhitë për Human Rights Watch, duke dhënë:
"Kur i kemi parë serbët duke ardhë, nuk kemi guxuar të qendrojmë  në shtëpitë tona. Shkuam me traktor në një fushë në afersi (rreth 500m nga fshati), une, nëna ime dhe babai, vëllai, motra dhe familja e saj, si dhe vjehrra, qe ne total ishim dhjetë persona. U bashkuam me pjesën tjetër të banorëve të fshatit në fushë, pra me të gjithë familjet e tjera. Familjet kishin filluar të dilnin nga shtëpitë e tyre rreth orës 4 të mëngjesit, ashtu që në orën 10 të mëngjesit të gjithë ishin në fushë. Ishin mijëra njerëz, shumica prej tyre gra, femijë dhe të moshuar. Vetem rreth 150 burra ishin mes nesh".
Një tjetër prononcim nga S.E., babai i të cilit u vra me vonë, thënë për Human Rights Watch, tregon:
"Ata na thanë," na jepni para, nëse doni të mbijetoni". Na thanë që kushton 1000DM, ta ruajmë familjen dhe 100DM ta ruajmë traktorin. Babai im pagoi 1100DM.
Pasi serbët morën paratë, ata qëlluan nga gomat e traktorëve të të gjithëve, dhe më pas dogjën të gjitha gjërat tona, të cilat u grumbulluan në traktore.
Të gjithë dëshmitarët raportuan, që forcat e sigurisë serbe i ndanë më pas burrat nga gratë dhe femijët, dëbuan gratë nga fshati dhe ekzekutuan burrat me automatikë".
Safina (Jordani)
Safina, Jordan (السفينة) është një qytet në governoratin Ajloun në Jordani.
Masakra e Izbicës
Dëshmitarët okularë
Ditën e katërt pas masakrës, dëshmitari H.D., i cili ishte fshehur në male me të birin e tij gjatë ndodhisë, ishte ndër të parët qe zbuloi kufomat. Ai e përshkruan ngjarjen në këtë mënyrë: "Në ditën e katërt u ktheva në Izbice, fatkeqësisht. Them fatkeqësisht për arsye se, më mirë mos të kisha parë atë që pashë. Ishte masakër e tmerrshme. E pashë axhën tim të ekzekutuar nga serbët. Pashë një nga hallat e mia, e cila ishte djegur në kopësht. Pashë shumë më teper të vdekur. Në total numri i të vrarëve ishte 150 sosh. Shumica e burrave ishin më të moshuar. Një kushëri i imi ishte mbi 90 vjeç".
Masakra e Kleçkës
Kleçka, një fshat që ndodhet afro 40 kilometra në jug-perëndim të Prishtinës, ishte një bazë logjistike dhe stërvitore e rëndësishme për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) në verën e vitit 1998. Policia serbe mori Kleçkën nga Ushtria Çlirimtare e Kosovës më 27 gusht 1998 pas luftimeve të ashpra. Më pas, ata shpejt u dhanë qasje ekuipazheve televizive dhe korrespondentëve të huaj, duke pretenduar se njëzet e dy civilë serbë ishin vrarë në fshat në muajin e kaluar. Ata pretenduan se pasi ndodhën vrasjet, anëtarët e UÇK-së u përpoqën t'i zhdukin viktimat e masakrës duke djegur eshtrat e tyre në një furrë gëlqereje.
Masakra e Izbicës
Dëshmitarët okularë
Dëshmitari i cituar më lartë H.D., i intervistuar nga Human Rights Watch, më 9 qershor 1999, pretendoi se forcat serbe u rikthyen në Izbicë në ditët e para të qershorit, për të gërmuar kufomat, edhe pse ai vet nuk ishte vrojtues i gjithë kësaj. ICTY hetoi vendin në korrik 1999, me 142 varreza të raportuara, po nuk ishte në gjendje të gjente ndonjë prej trupave.
Masakra e Kleçkës
Ministria Jugosllave e Punëve të Jashtme akuzoi komunitetin ndërkombëtar për standarde të dyfishta për përplasjet që po ndodhnin në Kosovë, dhe i dënoi vrasjet në Kleçkës si një "krim të stilit nazist". Një përfaqësues i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës mohoi që organizata të kishte ndonjë lidhje me vrasjet, duke deklaruar se "UÇK-ja nuk ka vrarë asnjë civil të vetëm serb".
Gjykimet
Luan dhe Bekim Mazreku janë dy kushërinj, shqiptarë të Kosovës, të cilët iu bashkuan Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) në Luftën e Kosovës (1998–99) dhe dyshohet se kryenin mizori kundër pakicës serbe.
Luan Mazreku dëshmoi se një komandant i UÇK-së, ai vetë dhe ushtarë të tjerë, përdhunuan një vajzë të moshës 10-11 vjeç, para prindërve të saj. Ushtarët përdhunuan gra dhe vajza 8 vjeç e lart. Ai e identifikoi Gani Krasniqin se i vinte mënjanë dhe i përdhunonte ato me radhë. Krasniqi urdhëroi për masakër, mori një grua dhe një djalë të moshës 8 vjeç në krah. Mazreku preu veshin, Krasniqi preu sytë, preu duart dhe veshët. Pjesa tjetër e rrëmbyer u ekzekutua, u pushkatua njëkohësisht nga ushtarët derisa u harxhua municioni. Kushërinjtë dëshmuan për dhjetë civilë të ekzekutuar nga skuadra e pushkatimit, dhe tri gra që u përdhunuan.
Ata u paditën në Gjykatën e Qarkut në Prishtinë. Ata dolën në gjyq në Beograd në shtator 2000. Bekim Mazreku pretendon se ishte Fatmir Limaj ai që urdhëroi masakrën dhe se Limaj dhe ushtarët e tjerë përdhunuan tri vajza. Më 18 prill 2001 kushërinjtë u shpallën fajtorë për terrorizëm dhe u dënuan me njëzet vjet burg. Qendra e Ligjit Humanitar e quajti atë një gjykatë të njëanshme, dëshmi përmes ekstraktimit të detyruar dhe pretendoi se nuk kishte prova që kushërinjtë kishin kryer krime. Provat në gjyqin kundër Fatmir Limaj u hodhën poshtë në vitin 2012 nga Gjykata e Qarkut në Prishtinë, e përbërë nga një këshill i dy gjyqtarë të EULEX-it dhe një gjyqtar vendës.
Emmy Noether
Noether u lind në një familje hebreje në qytetin Francon të Erlangen; babai i saj ishte një matematikan, Max Noether. Ajo fillimisht kishte planifikuar të jepte mësim në frëngjisht dhe anglisht pas kalimit të provimeve të kërkuara, por në vend të kësaj studjoi matematikë në Universitetin e Erlangen, ku lindi babai i saj. Pas përfundimit të disertacionit të saj në vitin 1907 nën mbikëqyrjen e Paul Gordan, ajo punoi në Institutin e Matematike të Erlangen pa pagesë për shtatë vjet. Në atë kohë, gratë ishin kryesisht të përjashtuara nga pozitat akademike. Në 1915, ajo u ftua nga David Hilbert dhe Felix Klein për t'u bashkuar me departamentin e matematikës në Universitetin e Göttingen, një qendër e njohur botërisht ne kërkimin matematik. Fakulteti filozofik kundërshtoi, megjithatë, ajo kaloi katër vjet duke ligjeruar nën emrin e Hilbertit. Habilitimi i saj u miratua në vitin 1919, duke i lejuar asaj të merrte gradën e Privatdozent.
Universiteti i Erlangen
Për shtatë vitet e ardhshme (1908-1915) ajo mësoi në Institutin e Matematikës në Universitetin e Erlangen pa pagesë, duke e zëvendësuar herë pas here me babain e saj kur ishte shumë i sëmurë për të ligjëruar. Në 1910 dhe 1911 ajo botoi një zgjatje të punës së saj të tezës nga tre variabla në n variablat.
Njohjet
Në vitin 1932 Emmy Noether dhe Emil Artin morën çmimin Memorial Memorial Ackermann-Teubner për kontributin e tyre në matematikë. Çmimi përfshinte një shpërblim monetar prej 500 vetësh  Reichsmarks dhe u pa si një njohje zyrtare e gjatë e vonuar e punës së saj të konsiderueshme në këtë fushë. Megjithatë, kolegët e saj shprehën zhgënjimin për faktin se ajo nuk u zgjodh në Göttingen (Akademia e Shkencave) dhe asnjëherë nuk u promovua në pozitën e Profesores Ordentlicher (profesor i plotë).
Kolegji Zografi
Kolegji Zografi ishte një institucion arsimor grek që operoi nga viti 1873 deri në vitin 1891 në fshatin Qestorat, Perandoria Osmane, në Shqipërinë moderne jugore. Ai u emërua pas sponsorit të tij Christakis Zografos. Në 18 vitet e ekzistencës së saj, ai dha 400 mësues për shkollat greke të Epirit si dhe për pjesën tjetër të botës greke.
Institucionet
Kolegji Zografi u krijua në vitin 1873 dhe kishte për qëllim përgatitjen e mësuesve për shkollat greke të rajonit më të gjerë. Shkolla e mësuesisë u ndërtua pranë kopshtit ekzistues, shkollave fillore, të mesme dhe të femrave, të cilat formuan një strukturë mbresëlënëse. Shumica e mësuesve të Zografit ishin të diplomuar në shkolla të njohura greke, si Shkolla Zosimaia në Janinë dhe Kolegji Grek Ortodoks Phanar në Stamboll (Kostandinopojë).
Melanie Klein
Jetëshkrimi
Melanie Klein lindi në një familje hebreje dhe e kaloi pjesën më të madhe të jetës së saj të hershme në Vjenë. Ajo ishte fëmija i katërt dhe i fundit i prindërve Moriz, mjek dhe Libussa Reizes. I shkolluar në gjimnaz, Klein planifikoi të studionte mjekësi. Humbja e pasurisë nga familja e saj bëri që ajo të ndryshonte planet e saj.
Kolegji Zografi
Institucionet
Synimi kryesor i institucionit ishte të jepte arsim kombëtar dhe fetar për personelin që do të jepte mësim në shkollat greke të rajonit. Për më tepër, Zografi siguroi bursa studimi me bazë vjetore për 60 studentë të përkushtuar, 30 femra dhe 30 meshkuj, me mbulim të plotë të shpenzimeve të tyre të jetesës.
Melanie Klein
Jetëshkrimi
Në moshën 21-vjeçare ajo u martua me një kimist industrial, Arthur Klein, dhe menjëherë pas kësaj lindi fëmijën e tyre të parë, Melitta. Djali i saj Hans pasoi në 1907 dhe djali i saj i dytë Erich lindi në 1914. Ndërsa ajo do të vazhdonte të lindte dy fëmijë të tjerë, Klein vuajti nga depresioni klinik, me këto shtatzëni që e dëmtuan atë. Kjo dhe martesa e saj e pakënaqur shpejt e shtynë Klein të kërkonte trajtim. Menjëherë pasi familja e saj u transferua në Budapest në 1910, Klein filloi një kurs terapie me psikoanalistin Sándor Ferenczi. Ishte gjatë kohës së tyre së bashku që Klein shprehu interes për studimin e psikanalizës.
E inkurajuar nga Ferenczi, Klein filloi studimet e saj duke vëzhguar fëmijët e saj. Deri në këtë kohë, ekzistonte vetëm dokumentacioni minimal mbi temën e psikanalizës tek fëmijët, Klein përfitoi nga kjo duke zhvilluar " teknika e lojës " së saj. Ngjashëm me atë të shoqërimit të lirë në psikanalizën e të rriturve, teknika e lojës së Klein-it u përpoq të interpretonte kuptimin e pavetëdijshëm pas lojës dhe ndërveprimit të fëmijëve.
Gjatë vitit 1921, me dështimin e martesës së saj, Klein u transferua në Berlin ku u bashkua me Shoqërinë Psiko-Analitike të Berlinit nën tutelën e Karl Abrahamit. Megjithëse Abrahami e mbështeti punën e saj pioniere me fëmijët, as Klein dhe as idetë e saj nuk morën shumë mbështetje në Berlin. Si një grua e divorcuar, kualifikimet akademike të së cilës nuk përfshinin as një diplomë bachelor, Klein ishte një ikonoklast i dukshëm brenda një profesioni të dominuar nga mjekë meshkuj. Megjithatë, puna e hershme e Klein pati një ndikim të fortë në zhvillimin e teorive dhe teknikave të psikanalizës, veçanërisht në Britaninë e Madhe.
Teoritë e saj mbi zhvillimin njerëzor dhe mekanizmat mbrojtës ishin një burim polemikash, pasi ato bien ndesh me teoritë e Frojdit mbi zhvillimin dhe shkaktuan shumë diskutime në botën e psikologjisë së zhvillimit. Në të njëjtën kohë kur Klein prezantoi idetë e saj, të njëjtën gjë po bënte edhe Anna Freud. Të dy u bënë rivalë jozyrtarë, mes debateve të stërzgjatura midis ndjekësve të Klein dhe ndjekësve të Frojdit. Mes këtyre të ashtuquajturave ' diskutime të diskutueshme ', Shoqëria Psikoanalitike Britanike u nda në tre divizione të veçanta trajnimi: (1) Kleinian, (2) Frojdiane dhe (3) Independent. Këto debate më në fund pushuan  me një marrëveshje për një qasje të dyfishtë ndaj mësimdhënies në fushën e analizës së fëmijëve.
Kolegji Zografi
Mosmarrëveshjet dhe përfundimi i funksionimit
Mosmarrëveshjet u shfaqën kur peshkopi ortodoks i Gjirokastrës, Kosma, i sapovendosur, akuzoi organet mësimore të Zografit para autoriteteve osmane se nuk ishin në gjendje të ofronin arsim të lartë dhe për veprimtari antiosmane. Si pasojë e kësaj situate, autoritetet osmane mbyllën institucionin në vitin 1891, ndërsa vdekja e Zografit në vitin 1897 shënoi fundin përfundimtar të kësaj nisme.
Melanie Klein
Kontributet në psikanalizë
Klein ishte një nga të parët që përdori psikanalizën tradicionale me fëmijët e vegjël. Ajo ishte novatore si në teknikat e saj (si puna me fëmijët duke përdorur lodra) dhe në teoritë e saj mbi zhvillimin e foshnjave. Duke fituar respektin e atyre në komunitetin akademik, Klein krijoi një program trajnimi shumë me ndikim në psikanalizë.
Puna teorike e Klein përfshin besimin e Frojdit në ekzistencën e pulsimit të vdekjes, duke reflektuar nocionin se të gjithë organizmat e gjallë janë në thelb të tërhequr drejt një gjendjeje "inorganike", dhe për rrjedhojë, disi, drejt vdekjes. Në terma psikologjikë, Erosi (më saktë, pulsimi i jetës), parimi i supozuar mbështetës dhe bashkues i jetës, supozohet se ka një forcë shoqëruese, Thanatos (pulsimi i vdekjes), i cili kërkon të përfundojë dhe të shpërbëjë jetën (megjithëse Frojdi nuk e përdori kurrë termi 'Thanatos' në shkrimin e tij ). Të dy Frojdi dhe Klein i konsideronin këto forca "biomentale" si themelet e psikikës. Këto forca primare të pavetëdijshme, matrica mendore e të cilave është id, ndezin egon - vetveten që përjeton - në aktivitet. Id, ego dhe superego, me siguri, ishin thjesht terma stenografi (të ngjashëm me instinktet ) që i referoheshin operacioneve psikodinamike shumë komplekse dhe kryesisht të paeksploruara.
Vëzhgimet e foshnjave
Puna e Klein mbi rëndësinë e vëzhgimit të foshnjave filloi në 1935 me një leksion publik mbi shkëputjen nga gjiri.
Klein thekson se marrëdhëniet nënë-fëmijë ndërtohen mbi më shumë sesa ushqimin dhe zhvillimin e lidhjes së foshnjës; Lidhja dhe lidhja e nënës me fëmijën e saj është po aq e rëndësishme, nëse jo më shumë. Klein arriti në këtë përfundim duke përdorur vëzhgimet aktuale të veten dhe nënat që ajo njihte. Ajo përshkroi se si foshnjat tregojnë interes për fytyrën e nënave të tyre, prekjen e duarve të nënave të tyre dhe kënaqësinë e foshnjave për të prekur gjoksin e nënës së tyre. Marrëdhënia është e ndërtuar mbi dashurinë që shfaqet shumë shpejt pas lindjes. Klein thotë se që në dy muajsh, foshnjat tregojnë interes për nënën që shkon përtej ushqyerjes. Ajo vuri re se foshnja shpesh do t'i buzëqeshë nënës dhe do të përqafohet me gjoksin e saj. Mënyra se si foshnja reagon dhe reagon ndaj qëndrimit dhe ndjenjave të nënës së tyre, dashuria dhe interesi që tregon foshnja, përbën një marrëdhënie objekti.
Klein gjithashtu vazhdon duke thënë se foshnjat e njohin gëzimin që arritjet e tyre u japin prindërve të tyre. Këto arritje përfshijnë zvarritjen dhe ecjen. Në një vëzhgim, Klein thotë se foshnja dëshiron të ngjall dashuri tek nëna e tyre me arritjet e tyre. Foshnja dëshiron t'i japë asaj kënaqësi. Klein thotë se foshnja vëren se buzëqeshja e tyre e bën nënën e tyre të lumtur dhe rezulton në vëmendjen e saj. Foshnja gjithashtu e kupton se buzëqeshja e tyre mund të shërbejë për një qëllim më të mirë sesa të qarat e tyre.
Analiza e fëmijës
Ndërsa idetë e Frojdit në lidhje me fëmijët vinin kryesisht nga puna me pacientë të rritur, Klein ishte inovativ në punën e drejtpërdrejtë me fëmijët, shpesh deri në dy vjeç. Klein e pa lojën e fëmijëve si mënyrën e tyre kryesore të komunikimit emocional. Ndërsa vëzhgonte fëmijët teksa luanin me lodra të tilla si kukulla, kafshë, plastelinë ose lapsa dhe letra, Klein dokumentoi aktivitetet dhe ndërveprimet e tyre. Më pas ajo u përpoq të interpretonte kuptimin e pavetëdijshëm pas lojës së tyre. Pas Frojdit, ajo theksoi rolin domethënës që luanin figurat e prindërve në jetën fantazi të fëmijës dhe arriti në përfundimin se koha e kompleksit të Edipit të Frojdit ishte e pasaktë. Duke kundërshtuar Frojdin, ajo propozoi që superego ishte i pranishëm që nga lindja.
Pas eksplorimit të fantazive ultra-agresive të urrejtjes, zilisë dhe lakmisë te fëmijët shumë të vegjël dhe të shqetësuar, Melanie Klein propozoi një model të psikikës njerëzore që lidhte lëkundjet e rëndësishme të gjendjes, me pulsimet e Erosit ose Thanatos-it të postuluar. Ajo e quajti gjendjen e mendjes në të cilën parimi mbështetës i jetës dominon pozicionin depresiv. Një pozicion depresiv është të kuptuarit se gjërat e mira dhe të liga janë një. Frika dhe shqetësimet për fatin e njerëzve të shkatërruar në fantazinë e fëmijës janë të gjitha në këtë të fundit. Fëmija përpiqet të riparojë nënën e tij me terapi fantazme dhe sjelljeje, duke kapërcyer depresionin dhe ankthin e tij. Ai përdor fantazitë që përfaqësojnë dashurinë dhe restaurimin për të rivendosur të tjerat që shkatërroi. Morali bazohet në këndvështrimin e depresionit. Klein e quajti atë pozicion depresiv sepse përpjekjet për të rivendosur integritetin e objektit të dëmtuar shoqërohen me depresion dhe dëshpërim. Në fund të fundit, fëmija dyshon nëse mund të rregullojë gjithçka që dhemb. Shumë e konsiderojnë këtë si kontributin e saj më domethënës në filozofinë psikoanalitike. Më vonë ajo zhvilloi idetë e saj për një gjendje të mëparshme psikologjike zhvillimore që korrespondon me tendencën shpërbërëse të jetës, të cilën ajo e quajti pozicioni paranojak-skizoid. Klein shpiku termin "mbrojtje paranojake-skizoide" për të theksuar se si shqetësimet e fëmijës manifestohen si fantazi persekutimi dhe se si ai mbrohet nga persekutimi duke u ndarë. Pozicioni paranojak-skizoid që zhvillohet në lindje është një gjendje e zakonshme psikotike.
Këmbëngulja e Klein për ta konsideruar agresionin si një forcë të rëndësishme më vete kur analizonte fëmijët e solli atë në konflikt me vajzën e Frojdit, Anna Freud, e cila ishte një nga psikoterapistët e tjerë të shquar të fëmijëve në Evropën kontinentale, por që u zhvendos në Londër në 1938, ku Klein kishte punuar. për disa vite. Shumë polemika lindën nga ky konflikt, dhe këto shpesh quhen diskutime të diskutueshme. Betejat u zhvilluan midis dy palëve, secila duke paraqitur punime shkencore, duke përpunuar pozicionet e tyre përkatëse dhe ku ndryshonin, gjatë kohës së luftës në Britani. Më në fund u arrit një kompromis ku u formuan tre grupe të veçanta trajnimi brenda Shoqërisë Psikoanalitike Britanike, me ndikimin e Anna Frojdit që mbeti kryesisht mbizotërues në SHBA.
Ndikimi në feminizëm
Në librin e Dorothy Dinnerstein The Mermaid and the Minotaur (1976) (i botuar gjithashtu në MB si The Rocking of the Cradle and the Ruling of the World ), duke u mbështetur nga elementë të psikanalizës së Sigmund Freud, veçanërisht siç është zhvilluar nga Klein, Dinnerstein argumentoi se seksizmi dhe agresioni janë të dyja pasoja të pashmangshme të rritjes së fëmijëve që u lihen ekskluzivisht grave. Si zgjidhje, Dinnerstein propozoi që burrat dhe gratë të ndajnë në mënyrë të barabartë përgjegjësitë e kujdesit për foshnjat dhe fëmijët. Ky libër u bë një klasik i feminizmit të valës së dytë amerikane dhe më vonë u përkthye në shtatë gjuhë.
Feministët kritikë ndaj veprës së Klein kanë tërhequr vëmendjen ndaj një supozimi të pajustifikuar të një shkakësie natyrore që lidh seksin, gjininë dhe dëshirën, përshkrimet stereotipike gjinore dhe në përgjithësi një privilegjim normativ urdhërues të dinamikës heteroseksuale.
Aulona Gaxhenji
Aulona Gaxhenji (lindur më 1985, Fier) është një violonçeliste shqiptare nga Fieri, Shqipëri.
Ununbiumi
Ununbium (IPA: / ˌjuːˈnʌnbiəm /), ose eka-merkuri, është një emër i përkohshëm IUPAC elementi sistematik për një element kimik në tabelën periodike që ka simbolin e përkohshëm Uub dhe numrin atomik 112. Elementi 112 është një nga elementët super-të rëndë. Pas tendencave periodike, pritet të jetë një metal i lëngshëm më i paqëndrueshëm se merkur.
histori
Ununbium u krijua për herë të parë më 9 shkurt 1996 në Gesellschaft für Schwerionenforschung (GSI) në Darmstadt, Gjermani. Ky element u krijua duke shkrirë një atom zinku me një atom plumbi duke përshpejtuar bërthamat e zinkut në një objektiv plumbi në një përshpejtues të rëndë jonik.
Elementi u sintetizua në vitin 2000 dhe 2004 në Institutin e Përbashkët për Kërkime Bërthamore, Rusi.
Më maj 2006 në Institutin e Përbashkët për Kërkime Bërthamore sinteza e këtij elementi u konfirmua me një metodë tjetër (kimikate identifikuese në produktet përfundimtare të kalbjes së elementit).
Spekulimet në qarqet e kimisë janë se zbuluesit ka të ngjarë të propozojnë helmholtzium me simbol Hh pas konsorciumit HGF. HGF është akronim për theHermann von Helmholtz-Gemeinschaft Deutscher Forschungszentren e cila është shoqata e qendrave kombëtare kërkimore që GSI bën pjesë. Një sugjerim tjetër iswixhausium me simbol Wi pas rrethit Wixhausen të Darmstadt.
Kama Sutra
djathtas|parapamje|Pamje nga Tempulli Mukteswar në Bhubaneswar, [[Orissa|Odisha]]
Kama Sutra (Sanskrit: कामसूत्र Kāmasūtra) është një tekst i lashtë Indian Hindu,   i shkruar nga filozofi vedik Vātsyāyana. Kjo vepër konsiderohet gjerësisht si vepra më e rëndësishme mbi sjelljen seksuale të njeriut në letërsinë Sanskrite.
Historianët besojnë se Kama Sutra duhet të jetë shkruar midis shekujve 400 PES dhe 200 CE. Sipas historianit John Keay, Kama Sutra është përmbledhur në formën që njohim sot diku në shekullin  e dytë të erës sonë.
Një pjesë e veprës përfshin këshilla praktike mbi marrëdhënien seksuale. Vepra është shkruar kryesisht në prozë, ndonëse përmban disa vargje poetike. Kjo vepër ka edhe një dimension teologjik, pasi "Kāma" është një nga katër synimet e jetës në Hinduizëm. Koncepti i "Kāma" nënkupton dëshirën, ku përfshihet edhe dëshira seksuale, e cila është dhe subjekti i veprës, ndërsa "sūtra" nënkupton përmbledhjen e aforizmave (ose dokeve, rregullave apo formulave), në formën e një manuali.