cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dhelpra artike
Dieta
Dhelprat e Arktikut mbijetojnë në dimër të ashpër dhe mungesë ushqimiit ose duke grumbulluar ushqim ose duke ruajtur yndyrën e trupit. Yndyra depozitohet nënlëkurore dhe viscerale tek dhelprat arktike. Në fillim të dimrit, dhelprat kanë afërsisht 14740 kJ ruajtje të energjisë vetëm nga dhjami. Duke përdorur vlerën më të ulët të BMR të matur tek dhelpra arktike, një dhelpër me madhësi mesatare (3.5 kg (7,7 lb)) do të duhet 471 kJ / ditë gjatë dimrit për të mbijetuar. Dhelprat e Arktikut mund të marrin vezë pate (nga patat e mëdha të borës në Kanada) me një normë prej 2.7–7.3 vezë / orë, dhe ato ruajnë 80–97% të tyre. Scats japin prova që ata hanë vezët gjatë dimrit pas ruajtjes. Analiza e izotopit tregon se vezët ende mund të hahen pas një viti, dhe energjia e metabolizueshme e një veze të patës të ruajtur vetëm ulet me 11% pas 60 ditësh (një vezë e freskët ka rreth 816 kJ). Studiuesit kanë vërejtur gjithashtu se disa vezë të ruajtura gjatë verës arrihen më vonë pranverën e ardhshme para riprodhimit.
Përshtatja
Dhelpra arktike jeton në disa nga ekstremitetet më të ngrira në planet, por ato nuk fillojnë të dridhen derisa temperatura të bjerë në °70 ° C (°94 ° F). Ndër përshtatjet e saj për mbijetesë në të ftohtë është pelta e saj e dendur, e cila siguron izolim të shkëlqyeshëm. Për më tepër, dhelpra arktike është kanidi i vetëm, putrat e këmbëve të të cilit janë të mbuluara me lesh. Ekzistojnë dy morfema gjenetikisht të dallueshme të ngjyrave të palltos: të bardha dhe blu. Morfi i bardhë ka kamuflazh sezonal, e bardhë në dimër dhe kafe përgjatë shpinës me gri të lehta rreth barkut në verë. Morfi blu është shpesh një ngjyrë blu e errët, kafe ose gri gjatë gjithë vitit. Megjithëse alele blu është mbizotëruese mbi alelen e bardhë, 99% e popullsisë së dhelprave arktike është morfema e bardhë. Leshi i dhelprës arktike siguron izolimin më të mirë të çdo gjitar.
Alexandra W. Logue
Alexandra W. Dialogut është një akademike dhe të shkencëtare e sjelljes. Aktualisht, ajo është një Profesoreshë Hulumtuese në CASE, "Center for Advanced Study in Education" (Qendra për Studime të Avancuara në Arsimin) në The City University of New York Ajo është gjithashtu një anëtare e Zona e Trajnimit të Analizës së Sjelljes në Qendrën e Diplomimit, në Programin Ph.D. të Psikologjisë. Nga viti 2008 deri në vitin 2014, ajo ishte Zëvendës Kancelarja Ekzekutive dhe Provost Universiteti i CUNY, Zyrtar Kryesor Akademik i Sistemit CUNY. Ajo gjithashtu ka shërbyer si provost dhe profesore në NYIT.
Dhelpra artike
Modalitetet shqisore
Dhelpra arktike ka një shtrirje funksionale dëgjimi midis 125 Hz-16 kHz me një ndjeshmëri që është 60 dB në ajër, dhe një ndjeshmëri mesatare e pikut prej 24 dB në 4 kHz. Në përgjithësi, dëgjimi i dhelprave arktike është më pak i ndjeshëm se qeni dhe dhelpra kotele. Dhelpra arktike dhe dhelpra kotele kanë një kufi të ulët të frekuencës së sipërme në krahasim me qenin shtëpiak dhe mishngrënësit e tjerë. Dhelpra arktike mund të dëgjojë leming që shkrihen nën 4-5 inç dëborë. The Arctic fox can easily hear lemmings burrowing under 4-5 inches of snow. Kur e ka gjetur prenë e tij, ajo derdh dhe grushton nëpër dëborë për të kapur prenë e saj.
Alexandra W. Logue
Arsimi
Alexandra W. Dialogut ka studiuar në Universitetin e Harvardit, duke u diplomuar me titull A.B. në Psikologji Psychology Magna Cum Laude në vitin 1974, dhe Ph.D. në Psikologji Eksperimentale në vitin 1978. Gjatë periudhës së studimit universitar dhe pasuniversitar ajo ka bashkëvepruar gjerësisht me B. F. Skinner, si dhe me anëtarë të tjerë të fakultetit të analizës së sjelljes në Universitetin e Harvardit. Disertacioni i saj ishte titulluar "Taste Aversion and the Generality of the Laws of Learning", një version i së cilës u botua më pas në buletinin psikologjik.
Dhelpra artike
Fiziologjia
BMR mesatare specifike e masës dhe BMR totale janë 37% dhe 27% më e ulët në dimër sesa vera. Dhelpra arktike zvogëlon BMR-në e saj përmes depresionit metabolik në dimër për të ruajtur ruajtjen e yndyrës dhe minimizuar kërkesat e energjisë. Sipas të dhënave më të fundit, temperatura më e ulët kritike e dhelprës arktike është në °7 ° C në dimër dhe 5 ° C në verë. Zakonisht besohej se dhelpra arktike kishte një temperaturë më të ulët kritike nën −40 ° C. Sidoqoftë, disa shkencëtarë kanë arritur në përfundimin se ky statut nuk është i saktë pasi nuk u testua kurrë duke përdorur pajisjet e duhura.
Rreth 22% të sipërfaqes totale të trupit të dhelprës arktike shpërndan nxehtësinë lehtësisht në krahasim me dhelprat e kuqe në 33%. Rajonet që kanë humbjen më të madhe të nxehtësisë janë hunda, veshët, putrat dhe këmbët, e cila është e dobishme në verë për rregullimin e nxehtësisë termike. Gjithashtu, dhelpra arktike ka një mekanizëm të dobishëm në hundën e tyre për ftohjen avulluese si qeni, i cili e mban trurin të freskët gjatë verës dhe stërvitjen. Përçueshmërisë termike të gëzofit të dhelprës arktike në vere dhe dimer është e njëjtë; megjithatë, përçueshmëria termike e dhelprës arktike në dimër është më e ulët se vera pasi trashësia e leshit rritet me 140%. Në verë, përçueshmëria termike e trupit të dhelprave arktik është 114% më e lartë se dimri, por temperatura e tyre thelbësore e trupit është konstante gjatë gjithë vitit.
Madhësia
Gjatësia mesatare e kokës dhe e trupit tek mashkulli është 55 cm (22 in), me një interval prej 46 deri 68 cm (18 deri në 27 in), ndërsa femra mesatare 52 cm (20 in) me një gamë prej 41 deri në 55 cm (16 deri 22 in). Në disa rajone, nuk shihet ndonjë ndryshim në madhësi midis meshkujve dhe femrave. Bishti është i gjatë rreth 30 cm (12 in) në të dy gjinitë. Lartësia në shpatull është 25 deri në 30 cm (9,8 deri 11,8 in). Mesatarisht te meshkujt peshojnë 3.5 kg (7,7 lb), me një interval prej 3.2 deri në 9.4 kg (7.1 deri në 20.7 lb), ndërsa femrat mesatarisht 2.9 kg (6.4 lb), me një interval prej 1.4 deri në 3.2 kg (3.1 në 7.1 lb).
Taksonomia
Vulpes lagopus është një 'dhelpër e vërtetë' që i përket gjinisë Vulpes të fisit Vulpini, i cili përbëhet nga 12 specie ekzistuese. Klasifikohet nën nënfamiljen Kaninae të familjes Kanidae. Edhe pse më parë ishte caktuar në gjininë e tij monotipike Alopex, provat e fundit gjenetike tani e vendosin atë në gjininë Vulpes së bashku me shumicën e dhelprave të tjera.
Fillimisht u përshkrua nga Carl Linnaeus në botimin e 10-të të Systema Naturae në 1758 si Canis lagopus. Shembulli i tipit u mor nga Lapland, Suedi. Emri gjenerik vulpes është latinisht për "dhelpra". Emri specifik lagopus rrjedh nga greqishtja e lashtë λαγώς ( lagōs, " lepur ") dhe πούς ( pous , "këmbë"), duke iu referuar flokëve në këmbët e saj të ngjashme me ato që gjenden në speciet me klimë të ftohtë të lepujve.
Duke parë filogjeninë më të fundit, dhelpra arktike u largua nga qeni i zbutur ( Canis lupus familiaris ) në afërsisht 12 MYA. Dhelpra arktike dhe dhelpra e kuqe ( Vulpes vulpes ) ndryshojnë afërsisht 3.17MYA. Për më tepër, dhelpra arktike u largua nga grupi i saj motra, dhelpra kotele ( Vulpes macrotis ), rreth 0.9MYA.
Origjina
Origjina e dhelprës arktike është përshkruar nga hipoteza "jashtë Tibetit". Në Rrafshnaltën e Tibetit, paraardhësit fosile e dhelprës arktike të zhdukur ( Vulpes qiuzhudingi ) nga Plioceni i hershëm (5.08–3.6 MYA) u gjetën së bashku me shumë pararendës të tjerë të gjitarëve modernë që evoluuan gjatë Pliocenit (5.3–2.6.6 MYA). Besohet se kjo dhelpër antike është paraardhësi i dhelprës moderne arktike. Në nivel global, plioceni ishte rreth 2-3 ° C më i ngrohtë se sot, dhe Arktiku gjatë verës në mes të Pliocenit ishte 8 ° C më i ngrohtë. Duke përdorur izotopin e qëndrueshëm të karbonit dhe oksigjenitanaliza e fosileve, studiuesit pohojnë se Plateau Tibetan përjetoi kushte të ngjashme me tundrat gjatë Pliocenit dhe strehoi gjitarë të adaptuar nga të ftohtit që më vonë u përhapën në Amerikën e Veriut dhe Eurazi gjatë epokës së Pleistocenit (2.6 milion-11,700 vjet më parë).
Shpërndarja dhe habitati
parapamje|Gëzofi sezonale i dhelpër arktike, verë (e lartë), "blu" (e mesme) dhe dimri (fundi)
Dhelpra arktike ka një shpërndarje rrethore dhe ndodhet në habitatet e tundrës Arktike në Evropën veriore, Azinë veriore dhe Amerikën e Veriut. Gama e saj përfshin Groenlandën, Islandën, Fennoscandia, Svalbard, Jan Mayen (ku u gjuat deri në zhdukje) dhe ishuj të tjerë në Detin Baren , Rusia veriore, ishujt në Detin Bering , Alaska , dhe Kanada deri në jug në Gjirin Hudson. Në fund të shekullit të 19-të, ajo u fut në Ishujt Aleutian në jug-perëndim të Alaskës. Sidoqoftë, popullsia në ishujt Aleutian aktualisht është duke u zhdukur në përpjekjet e ruajtjes për të ruajtur popullsinë lokale të shpendëve. Kjo kryesisht banon tundra dhe pllaja akullnajore, por është e pranishme edhe në kanadezë pyjet boreale (Alberta verilindore  , Saskatchewan veriore  , Manitoba veriore  ,  Ontario verior ,  Quebec verior , dhe Newfoundland dhe Labrador ) dhe Gadishullit Kenai në Alaskë. Ato gjenden në lartësi deri në 3.000 m (9,800 ft) mbi nivelin e detit dhe janë parë në akullin e detit afër Polin e Veriut.
Dhelpra arktike është gjitari i vetëm tokësor në Islandë. Ai erdhi në ishullin e izoluar të Atlantikut të Veriut në fund të epokës së fundit të akullit, duke ecur mbi detin e ngrirë. Qendra e dhelprave Arktike në Súðavík përmban një ekspozitë mbi dhelprën arktik dhe kryen studime mbi ndikimin e turizmit në popullsi. Gama e saj gjatë epokës së fundit të akullit ishte shumë më e gjerë sesa tani, dhe mbetjet fosile të dhelprës arktike janë gjetur në pjesën më të madhe të Evropës veriore dhe Siberisë.
Ngjyra e veshjes së dhelprave përcakton gjithashtu se ku ka më shumë gjasa të gjenden. Morfi i bardhë jeton kryesisht në brendësi të tokës dhe përzihet me tundrën me dëborë, ndërsa morfona blu pushton brigjet sepse ngjyra e saj e errët ndërthuret me shkëmbinjtë.
Migrimet dhe udhëtimet
Gjatë dimrit, 95.5% e dhelprave arktike bëjnë udhëtime, të cilat mbeten brenda intervalit të dhelprave. Udhëtimet e dhelprave arktike zgjasin më pak se 3 ditë dhe ndodhin midis 0–2,9 herë në muaj. Nomadizmi gjendet në 3.4% të dhelprave, dhe migrimet e lakut (ku dhelpra udhëton në një gamë të re, pastaj kthehet në rangun e saj të shtëpisë) janë më të paktat në 1.1%. Dhelprat arktike në Kanada që i nënshtrohen nomadizmit dhe udhëtimeve të migrimeve nga arkipelagu Kanadez në Groenlandë dhe Kanadanë veriperëndimore. Kohëzgjatja dhe distanca e udhëtuar midis meshkujve dhe femrave nuk është dukshëm e ndryshme.
Dhelprat arktike më afër kolonive të patave (të vendosura në brigje) kanë më pak të ngjarë të migrojnë. Ndërkohë, dhelprat që përjetojnë popullsi të lemingut me densitet të ulët kanë më shumë të ngjarë të bëjnë udhëtime me akull deti. Vendbanimi është i zakonshëm në popullatën e dhelprave arktike në mënyrë që ata të mund të ruajnë territoret e tyre. Dhelprat migratore kanë një shkallë vdekshmërie> 3 herë më të lartë se dhelprat rezidente. Sjellja nomade bëhet më e zakonshme si mosha e dhelprave.
Në korrik 2019, Instituti Norvegjez Polar raportoi historinë e një femre të dëshiruar e cila ishte e pajisur me një pajisje gjurmimi GPS dhe më pas u lëshua nga studiuesit e tyre në bregdetin lindor të Spitsbergen në grupin e ishujve Svalbard. Dhelpra e re kaloi akullin polar nga Norvegjia në Groenlandë në 21 ditë, një distancë prej 1.512 kilometrash (940 mi). Ajo pastaj u transferua në ishullin Ellesmere në veri të Kanadasë, duke mbuluar një distancë totale të regjistruar prej 3,506 kilometrash (2,179 mi) në 76 ditë, para gjurmuesit të saj GPS pushoi së punuari Ajo ishte mesatarisht pak më shumë se 46 kilometra (29 mi) në ditë dhe arriti deri në 155 kilometra (96 mi) në një ditë të vetme.
Statusi i konservimit
majtas|parapamje|Vizatimi i kafkës nga Shën Gjergj Mivart, 1890
Statusi i ruajtjes së specieve është në përgjithësi i mirë dhe disa qindra mijëra individë vlerësohet të mbeten në total. IUCN ka vlerësuar atë si të një " shqetësim të vogël ". Sidoqoftë, popullsia kontinentale skandinave është e rrezikuar në mënyrë kritike, pavarësisht se mbrohet me ligj nga gjuetia dhe persekutimi për disa dekada. Vlerësimi i popullsisë së rritur në të gjithë Norvegjinë, Suedinë dhe Finlandën është më pak se 200 individë. Si rezultat, popullatat e dhelprës arktike janë studiuar dhe shpikur me kujdes në vende të tilla si Rezervati i Natyrës Vindelfjällens (Suedi), i cili ka dhelprën arktik si simbolin e tij.
Bollëku i dhelprës arktike ka tendencë të luhatet në një cikël së bashku me popullsinë e lemingëve dhe voletit (një cikël 3- deri në 4-vjeçar). Popullsitë janë veçanërisht të prekshme gjatë viteve kur popullsia e preve rrëzohet, dhe kurthet e pakontrolluar pothuajse kanë zhdukur dy nënpopullime. parapamje|Kafka
Pëlhurat e dhelprave arktike me një ngjyrosje të pllakave blu ishin veçanërisht të vlefshme. Ata u transportuan në ishuj të ndryshëm më parë pa dhelpra Aleutiane gjatë viteve 1920. Programi ishte i suksesshëm për sa i përket rritjes së popullsisë së dhelprave blu, por predatimi i tyre për patat Aleutiane të Kanadasë binte ndesh me qëllimin për të ruajtur atë specie.
Dhelpra arktike po humbet terren nga dhelpra më e madhe e kuqe. Kjo i është atribuar ndryshimit të klimës - vlera e kamuflazhit të shtresës së saj më të lehtë zvogëlohet me më pak mbulesë bore. Dhelprat e kuqe mbizotërojnë atje ku radhët e tyre fillojnë të mbivendosen duke vrarë dhelprat arktike dhe këlyshët e tyre. Një shpjegim alternativ i fitimeve të dhelprës së kuqe përfshin ujkun gri. Historikisht, ajo ka mbajtur numrat e dhelprave të kuqe poshtë, por ndërsa ujku është gjuajtur deri në zhdukje në pjesën më të madhe të intervalit të tij të mëparshëm, popullsia e dhelprave të kuqe është rritur më shumë, dhe ka marrë përsipër ngrohtësinë e grabitqarit të lartë. Në zonat e Evropës veriore, programet janë në vend që lejojnë gjuetinë e dhelprave të kuqe në vargun e mëparshëm të dhelprave arktike.
Ashtu si me shumë lloje të tjera, burimet më të mira të të dhënave historike dhe në shkallë të gjerë të popullsisë janë regjistrimet. Disa burime të mundshme gabimi ndodhin në këto koleksione të të dhënave. Për më tepër, numrat ndryshojnë shumë ndërmjet viteve për shkak të luhatjeve të mëdha të popullsisë. Sidoqoftë, numri i përgjithshëm i popullsisë së dhelprës arktike duhet të jetë në rendin e disa qindra mijë kafshëve.
Popullsia botërore e dhelprave Arktike nuk rrezikohet, por janë dy nën-popullsi të dhelpave arktike. Njëra është në ishullin Medny ( Ishujt Komandant, Rusi), e cila u zvogëlua me rreth 85-90%, në rreth 90 kafshë, si rezultat i zjebez e shkaktuar nga një këpushë veshi e futur nga qenët në vitet 1970. Popullsia aktualisht është nën trajtim me ilaçe antiparasitike, por rezultati është ende i pasigurt.
Popullata tjetër e kërcënuar është ajo në Fennoscandia (Norvegji, Suedi, Finlandë dhe Gadishulli Kola ). Kjo popullatë u ul në mënyrë drastike rreth fillimit të shekullit të 20-të si rezultat i çmimeve ekstreme të leshit, të cilat shkaktuan gjueti të rëndë edhe gjatë rënies së popullsisë.ref name="Lönnberg"> Popullsia ka mbetur në një densitet të ulët për më shumë se 90 vjet, me ulje shtesë gjatë dekadës së fundit. Vlerësimi i përgjithshëm i popullsisë për 1997 është rreth 60 të rritur në Suedi, 11 të rritur në Finlandë dhe 50 në Norvegji. Nga Kola, ka indikacione për një situatë të ngjashme, duke sugjeruar një popullsi prej rreth 20 të rritur. Popullsia fenoskandiane kështu numëron rreth 140 të rritur të rritur. Edhe pas majave lokale të lemingut, popullsia e dhelprave arktike tenton të shembet përsëri në nivele të rrezikshme afër pashmangshmërisë.
Dhelpra arktike klasifikohet si një "organizëm i ri i ndaluar" sipas Aktit të Substancave të Rrezikshme dhe Organizmave të Zelandës së Re 1996, duke mos lejuar që ai të importohet në vend.
Bouzin
Bouzin (Ocitanisht: Bosin ; Shqip: Bosini ) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Leonardo Bonucci
Leonardo Bonucci (lindur më 1 maj 1987) është një futbollist profesionist italian i cili luan si mbrojtës për klubin italian Juventus dhe kombëtaren italiane.
Pasi filloi karrierën e tij me Interin në vitin 2005, Bonucci i shpenzoi sezonet e rradhës në huazim tek Treviso dhe Pisa, përpara se të firmoste me Barin në vitin 2009. Teknika e tij, aftësia për të luajtur me top dhe performancat pozivie në mbrojtje sëbashku me partnerin Andrea Ranocchia i dhuruan Bonuccit një kalim tek Juventusi për sezonin e rradhës, ku ai u bë lojtar kyç në mbrojtjen me tre vetë të skuadrës, sëbashku me Giorgio Chiellinin dhe Andrea Barzaglin, duke u bërë një nga mbrojtësit më të mirë të botës. Ai fitoi gjashtë tituj rresht të Serie A nga viti 2012 e deri në 2017. Në vitin 2017, ai u transferua tek Milani, ku qëndroi për një sezon para se të rikthehej tek Juventus sërisht.
Në nivel ndërkombëtarë, Bonucci ka për Italinë në dy Kupa Bote (2010 dhe 2014), dy Kampionate Evropiane (2012 dhe 2016), dhe në një Kupë Konfederatash (2013), duke fituar një medalje finalisti në Euro 2012 dhe një medalje të vendit të tretë në Kupën e Konfederatave 2013.
Bonucci ka fituar disa trofe inidivual për performancat e tij; ai ishte pjesë në Skuadrën e sezonit të UEFA Ligës së Europës gjatë sezonit 2013–14, dhe ka qënë dy herë pjesë e Skuadrës së Vitit të Serie A; ai u shpall Futbollisti i Vitit në Serie A në vitin 2016, dhe u shpall në Ekipin e Vitit të UEFA-s në të njëjtin vit.
Pallone d'Argento
The Pallone d'Argento – Coppa Giaime Fiumanò (Topi i argjendë) është një çmim i përvitshëm që jepet nga Unione Stampa Sportiva Italiana (Bashkimi i Shtypit Sportiv Italian) ose USSI. Ky çmimi i jepet lojtarit të Serie A i cili është konsideruar të ketë "drejtësi dhe talent futbolli, korrektësi sportive, moral të mirë dhe bujari ndaj të dobëtit" në sezonin e kaluar.
Fituesit
parapamje|djathtas|[[Javier Zanetti, fituesi i sezonit 2001–02.]]
Kongresi i drejtshkrimit të gjuhës shqipe (Tiranë, 20 - 25 nëntor 1972)
Kongresi i drejtshkrimit të gjuhës shqipe : Tiranë, 20 - 25 nëntor 1972 libër nga Idriz Ajeti (red.), Rexhep Qosja (red.), Abdullah Zajmi (red.). Botuar në Prishtinë nga Instituti Albanologjik, në vitin 1974. Faqe 604.
Forcat e Armatosura Serbe
parapamje|Emblema e Forcave të Armatosuara Serbe Forcat e Armatosura të Serbisë (serbisht: Војска Србије, romanizuar: Vojska Srbije) është ushtria e Serbisë.
Presidenti i Serbisë vepron si komandant i përgjithshëm i forcave të armatosura, ndërsa administrimin dhe politikën e mbrojtjes e kryen Qeveria përmes Ministrisë së Mbrojtjes. Autoriteti më i lartë operacional, i ngarkuar me dislokimin dhe përgatitjen e forcave të armatosura në paqe dhe luftë, është Shtabi i Përgjithshëm.
Shërbimi ushtarak është vullnetar, megjithëse rekrutimi mund të ndodhë në kohë lufte. Që nga viti 2023, Serbia renditet në vendin 58 nga 145 nga vendet e konsideruara në rishikimin vjetor të GFP.
.
Historia
Serbia ka një traditë të gjatë ushtarake që daton nga periudha e mesjetës së hershme. Ushtria moderne serbe daton që nga Revolucioni Serb i cili filloi në 1804 me Kryengritjen e Parë Serbe kundër pushtimit osman të Serbisë. Fitoret në betejat e Ivankovcit (1805), Misharit (gusht 1806), Deligradit (dhjetor 1806) dhe Beogradit (nëntor-dhjetor 1806), çuan në themelimin e Principatës së Serbisë (1817). Kryengritja e dytë serbe pasuese (1815-1817) çoi në pavarësinë e plotë dhe njohjen e Mbretërisë së Serbisë dhe dobësoi dominimin osman në Ballkan. Në nëntor 1885, pas bashkimit bullgar ndodhi Lufta Serbo-Bullgare dhe rezultoi në një fitore bullgare. Më 1912 shpërtheu Lufta e Parë Ballkanike (1912-1913) midis Perandorisë Osmane dhe Lidhjes Ballkanike (Serbia, Greqia, Mali i Zi dhe Bullgaria). Fitoret e Lidhjes Ballkanike në Betejën e Kumanovës (tetor 1912), Betejën e Prilepit (nëntor 1912), Betejën e Manastirit (nëntor 1912), Betejën e Adrianopojës (nëntor 1912 deri në mars 1913) dhe Rrethimi i Shkodrës (tetor 1912-prill 1913), rezultoi në humbjen e Perandorisë Osmane, e cila humbi shumicën e territoreve të saj të mbetura ballkanike sipas Traktatit të Londrës (maj 1913). Menjëherë pas kësaj, shpërtheu Lufta e Dytë Ballkanike (qershor-gusht, 1913) kur Bullgaria, e pakënaqur me ndarjen e territorit, i shpalli luftë ish-aleatëve të saj, Serbisë dhe Greqisë. Pas një varg humbjesh, Bullgaria kërkoi një armëpushim dhe nënshkroi Traktatin e Bukureshtit të vitit 1913, duke i dhënë fund zyrtarisht luftës.
Pavarësia e Serbisë dhe ndikimi në rritje kërcënuan Austro-Hungarinë fqinje, e cila çoi në krizën boshnjake të viteve 1908-09. Rrjedhimisht, nga viti 1901, të gjithë meshkujt serbë nga mosha 21 deri në 46 vjeç u bënë përgjegjës për mobilizimin e përgjithshëm. Pas vrasjes së arkidukës Franz Ferdinand të Austrisë në qershor 1914, Austro-Hungaria implikoi serbët dhe i shpalli luftë Serbisë (korrik 1914), e cila shënoi fillimin e Luftës së Parë Botërore të 1914-1918. Forcat serbe zmbrapsën tre pushtime të njëpasnjëshme nga Austria në 1914, duke siguruar fitoret e para të mëdha të luftës për aleatët, por përfundimisht u mposhtën nga forcat e kombinuara të Fuqive Qendrore (tetor-nëntor 1915) dhe u detyruan të tërhiqen përmes Shqipërisë (1915- 1916) në ishullin grek të Korfuzit (1915-1916).
Organizimi
Forcat e Armatosura Serbe komandohen nga korpusi i shtabit të përgjithshëm të oficerëve të lartë. Shtabi i përgjithshëm drejtohet nga Shefi i Shtabit të Përgjithshëm. Shefi i Shtabit të Përgjithshëm emërohet nga Presidenti i cili është Komandant i Përgjithshëm. Shefi aktual i Shtabit të Përgjithshëm është gjenerali Milan Mojsiloviq.
Degët e Shërbimit
Forcat e Armatosura përbëhen nga degët e mëposhtme të shërbimit:
Ushtria Serbe
Artikulli kryesor: Ushtria Serbe
Ushtria Serbe (Kopnena vojska Srbije - KoV) është pjesa tokësore dhe përbërësi më i madh i forcave të armatosura që përbëhet nga: këmbësoria, armatura, artileria, njësitë inxhinierike si dhe flotilja e lumit. Ajo është përgjegjëse për mbrojtjen e sovranitetit dhe integritetit territorial të Serbisë; pjesëmarrja në operacionet paqeruajtëse; dhe ofrimin e ndihmës humanitare dhe ndihmës në fatkeqësi.
Forcat Ajrore Serbe dhe Mbrojtja Ajrore
Artikulli kryesor: Forcat Ajrore dhe Mbrojtja Ajrore Serbe
Forcat Ajrore dhe Mbrojtja Ajrore Serbe (Ratno vazduhoplovstvo i protivvazduhoplovna odbrana Vojske Srbije - RViPVO) është një komponent i bazuar në aviacionin dhe mbrojtjen kundërajrore të forcave të armatosura që përbëhet nga: aviacioni, njësitë kundërajrore, vëzhgimi dhe zbulimi. Misioni i saj është të ruajë dhe mbrojë sovranitetin e hapësirës ajrore të Serbisë, dhe së bashku me Ushtrinë, të mbrojë integritetin territorial.
Struktura e Komandës
Struktura komanduese e Forcave të Armatosura të Serbisë është e përqendruar rreth Shtabit të Përgjithshëm si autoriteti më i lartë komandues, dhe tre komanda të veçanta: një për secilën nga degët (Komanda e Ushtrisë dhe Komanda e Forcave Ajrore dhe Mbrojtjes Ajrore) dhe një përgjegjëse për stërvitje (Komanda e Stërvitjes).
Shtabi i Përgjithshëm
Artikulli kryesor: Shtabi i Përgjithshëm Serb
Komanda e Ushtrisë
Komanda e Ushtrisë (Komanda Kopnene vojske) është përgjegjëse për kontrollin unitar, administrativ dhe operacional të Ushtrisë. Shtabi i Komandës së Ushtrisë është në Nish.
Komanda e Forcave Ajrore dhe Mbrojtjes Ajrore
Komanda e Forcave Ajrore dhe Mbrojtjes Ajrore (Komanda Ratnog vazduhoplovstva i protivvazduhoplovne odbrane) është përgjegjëse për kontrollin unitar, administrativ dhe operacional të Forcave Ajrore dhe Mbrojtjes Ajrore. Selia e saj është në Zemun.
Komanda e Stërvitjes
Komanda e Stërvitjes (Komanda za obuku) është përgjegjëse për ofrimin e trajnimeve bazë dhe të specializuara për ushtarët, nënoficerët dhe oficerët e Forcave të Armatosura Serbe si dhe pjesëtarët e ushtrive të huaja.
Pajisjet
Forcat e Armatosura Serbe kanë një shumëllojshmëri të gjerë pajisjesh, përzierje të produkteve të vjetra jugosllave dhe sovjetike (që datojnë në vitet 1980 dhe madje 1970) dhe pajisje të reja, ose të prodhuara në vend nga kontraktorët e mbrojtjes serbe ose të blera nga prodhues të huaj (furnizuesit kryesorë janë Rusia, Franca, Kina dhe në një masë më të vogël Gjermania).
Inventari i Ushtrisë Serbe përfshin: 232 tanke (30 T-72 B1MS ruse dhe 212 M-84 të prodhimit jugosllav), 90 hauci vetëlëvizës (18 Nora B-52 të prodhimit vendas dhe 72 Gvozdika të prodhimit sovjetik), 60 jugosllave. prodhoi M-77 Oganj MRL, 320 automjete luftarake këmbësorie BVP M-80 të prodhimit jugosllav, 36 transportues personeli të blinduar Lazar të prodhimit vendas, mbi 100 MRAP dhe automjete të tjera të blinduara (duke përfshirë 30 Miloš të prodhimit vendas) si dhe 1. -prodhoi sistemin raketor të mbrojtjes ajrore me rreze të shkurtër PASARS-16 (të armatosur me gjithsej 50 raketa franceze Mistral 3).
Forcat Ajrore dhe Mbrojtja Ajrore Serbe kanë në përdorim operacional pajisjet e mëposhtme: 14 avionë luftarakë MiG-29 të prodhimit sovjetik (11 prej të cilëve janë modernizuar sipas standardit SM dhe të armatosur me raketa R-77), 12 avionë sulmues J-22 të prodhimit jugosllav. , 1 avion transporti An-26 i prodhimit sovjetik, 4 (dhe 4 të tjerë me porosi) helikopter sulmues rus Mi-35 (i armatosur me raketa Ataka), 13 helikopterë rusë Mi-17, 5 (dhe 10 të tjerë me porosi) gjermane H145M Helikopterë të shërbimeve, 6 dronë luftarakë kinezë CH-92, 4 bateri të sistemit raketor kinez të mbrojtjes ajrore me rreze të gjatë HQ-22, një bateri (dhe 2 të tjera me porosi) të sistemit rus të mbrojtjes ajrore me rreze të mesme veprimi Pantsir.
Në vitet e fundit Serbia ka nisur një program ambicioz të modernizimit dhe blerjes së pajisjeve. Sa herë që është e mundur, Ministria e Mbrojtjes së Serbisë favorizon produktet që prodhohen në Serbi si: transportuesit e blinduar të personelit Lazar, mjetet e blinduara të lehta të këmbësorisë Miloš, sistemet e artilerisë Nora B-52, avionët stërvitor Lasta 95. Prokurimi më i madh i pajisjeve të huaja kohët e fundit përfshinte: sistemin e raketave të mbrojtjes ajrore kineze HQ-22, helikopterët e shërbimeve Airbus H145M, helikopterët sulmues rusë Mi-35 si dhe blerje të ndryshme raketash (Mistral francez tokë-ajër për automjetet PASARS; ruse R-77 raketa BVR ajër-ajër për avionët luftarakë MiG-29, raketa ajër-tokë Ataka për helikopterët sulmues Mi-35 dhe raketa të drejtuara antitank portative nga njeriu Kornet).
Në të ardhmen e afërt janë planifikuar gjithashtu blerje të rëndësishme të pajisjeve ushtarake: 2 avionë transporti Airbus C-295 (që do të dorëzohen deri në fund të vitit 2023), francez Thales me rreze të gjatë Ground Master 400, dhe me rreze të shkurtër Ground Master 200, sistemet e radarëve celularë të mbrojtjes ajrore (që do të dorëzohen në 2022 dhe 2023) dhe sistemet ruse të luftës elektronike me rreze të gjatë Krasukha dhe patrol me rreze të shkurtër veprimi. Së fundmi u njoftua edhe synimi për blerjen e 12 avionëve të rinj luftarakë francezë Rafale me qëllim zëvendësimin e MiG-29 i cili do të jetë në shërbim deri në fund të viteve 2020.
Personeli
Forcat e Armatosura Serbe përbëhen tërësisht nga profesionistë dhe vullnetarë pas pezullimit të shërbimit të detyrueshëm ushtarak në vitin 2011.
Forca Rezervë
Forca rezervë përbëhet nga një rezervë aktive dhe pasive (d.m.th. në kohë lufte). Forcat e rezervës aktive kanë 2000 anëtarë dhe atyre u kërkohet përgjithësisht të kryejnë 45 ditë shërbim ushtarak në vit. Ata janë caktuar në një nga katër brigadat territoriale rezervë (Brigada e Banatit, Brigada e Beogradit, Brigada e Timok dhe Brigada e Rasinës), secila me Shtabin aktiv, kompaninë komanduese dhe kompaninë logjistike të parashikuar për vendosje të shpejtë në rast lufte. Rezerva pasive përfshin rreth 600,000 qytetarë të moshës 18-49 vjeç me trajnime ose përvojë të mëparshme ushtarake dhe aktivizohet vetëm në rast lufte.
Motoja
Motoja e Forcave të Armatosura Serbe është "Për lirinë dhe nderin e atdheut" (Za slobodu i čast Otadžbine) dhe gjendet në uniforma si dhe në flamujt e brigadave.
Dita e Forcave të Armatosura
Dita e Forcave të Armatosura Serbe (Dan Vojske Srbije) shënohet më 23 prill, në përvjetorin e Kryengritjes së Dytë Serbe. Atë ditë të vitit 1815, në Takovë, u takuan pleqtë e shquar dhe vendosën të fillonin luftën për çlirimin e Serbisë nga autoritetet turke, e cila përfundimisht çoi në Serbinë e lirë dhe të pavarur.
Marshimet
Ushtria serbe ishte e para që ishte pioniere në hapin e lartë si hap ushtarak. Është i ngjashëm me hapin e patës, me ndryshimin se gjuri është i përkulur në majë të harkut. Përdorej nga Ushtria Mbretërore Jugosllave dhe në atë kohë quhej "hapi mashkullor". Ushtria Popullore Jugosllave e braktisi atë pas Luftës së Dytë Botërore, duke qenë në përdorim për më shumë se dy dekada përpara se të zëvendësohej nga një shkallë e lartë në Paradën e Ditës së Fitores të vitit 1975, për të pohuar veten si të pavarur nga ndikimi sovjetik. Shkalla e lartë përdoret ende sot nga Forcat e Armatosura Serbe dhe përdoret gjithashtu nga ushtritë e Maqedonisë së Veriut dhe Bosnjë-Hercegovinës.
Muzika e Marshimit
Janë disa marshime në përdorim në Forcat e Armatosura Serbe. Standardi është Marshi i Paradës (Paradni marš), ndërsa Garda përdor Marshimin e vet të Gardës (Gardijski marš) si muzikë standarde të marshimit. Gjithashtu e përdorur shpesh dhe më e njohura dhe më e njohura nga publiku i gjerë në Serbi është e famshmja Drina March (Marš na Drinu). Marshimi tjetër i përdorur shpesh është Marshi i Vojvoda Stepa Stepanović (Marš vojvode Stepe Stepanovića).
Dislokimet
Forcat e Armatosura Serbe marrin pjesë aktive në misione të shumta paqeruajtëse shumëkombëshe:
Fanti
Fanti është një kartë që, në kuvertën tradicionale franceze dhe angleze, fotografon një njeri në veshjen aristokratike tradicionale ose historike të lidhur përgjithësisht me Evropën e shekullit të 16-të ose të 17-të. Rangu i zakonshëm i një fanti, luan sikur të ishte 11 (domethënë, midis 10 dhe mbretëreshës). Si kartë me fytyrë më të ulët (ose "gjykatë"), fanti shpesh paraqet një standard minimal - për shembull, shumë lojëra poker kërkojnë një dorë minimale të një palë të fanteve ("jacks or better") për të vazhduar lojën.
Përfaqësimi
Në modelin anglez, fanti dhe kartat e tjera të fytyrës nuk përfaqësojnë askënd në veçanti, për dallim nga praktika historike franceze, në të cilën çdo kartë thuhet se përfaqëson një personazh të veçantë historik ose mitologjik. Valet (që do të thotë fant në frëngjisht) në modelin e Parisit tradicionalisht kanë qenë të lidhur me figura të tilla si Ogier the Dane (një kalorës i Karlit të Mah dhe heroi legjendar i chansons de geste) për fantin e maçeve; La Hire (luftëtar francez) për fantin e zemrave; Hektor (heroi mitologjik i Iliadit) për fantin e diamanteve; dhe Lancelot ose Judas Maccabeus për fantin e spathiut.
Në disa kuvertë jugore të Italisë, ka shpata androgjene që nganjëherë quhen shërbëtorë. Në kuvertën e tarotit siçilian, fantët janë qartësisht femra dhe njihen gjithashtu si shërbëtorë. Ndërsa ky kuvertë përfshin edhe mbretëreshat, është e vetmja set tradicional që të mbijetojë në kohët moderne me dy radhë të kartave të fytyrës femra. Kjo paketë mund të ketë qenë e ndikuar nga kuvertë e vjetëruar portugeze, e cila gjithashtu kishte fant femra. Modeli modern meksikan ka poashtu femra.
Fanti në letra bixhozi francezë
Kartat e paraqitura këtu janë nga një fanti e modelit të Parisit (ku radhitja njihet si "valet") dhe përfshin emrat historikë dhe mitologjikë që lidhen me to. Modeli anglez i fantëve mund të shihet në foton në krye të artikullit.
Alcaucín
Alcaucín është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Axarquía - Costa del Sol, të provincës Málaga (provincë), në Andalusia. Alcaucín ka 2469 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 46 km2.
Gjeografia
Fshati i Alcaucín shtrihet tokat e veta në veri deri te Axarquia, midis maleve Sierra de Alhama dhe Sierra de Tejeda me "korridorin" e Periana. Duke qenë në Sierra de Tejeda, fundi është mjaft papritur ; ai kalon nga Maroma me lartësi 2.066 metra dhe menjëherë në 200 metra lartësi në Puente Don Manuel. Terreni përreth është kryesisht pyll i dendur.
Kongresi i drejtshkrimit të gjuhës shqipe 20-25 nëntor 1972 (V.1)
Kongresi i drejtshkrimit të gjuhës shqipe 20-25 nëntor 1972 libër nga Androkli Kostallari (red.). Botuar në Tiranë nga Akademia e Shkencave, në vitin 1973. V.1 me 415 faqe.
Loriana Kuka
Loriana Kuka (lindur më 5 prill 1997) është xhudiste kosovare. Ajo fitoi Çmimin e Madh për Xhudo në Tbilisi (2019), Tashkent (2018) dhe Antalia (2018). Ajo përfaqësoi Kosovën në Lojërat Evropiane në Minsk dhe fitoi medaljen e bronztë në kategorinë - 78 kg.
Gjuha letrare kombëtare dhe bota shqiptare sot : konferenca shkencore : Tiranë, 20-21 nëntor 1992
Gjuha letrare kombëtare dhe bota shqiptare sot : konferenca shkencore : Tiranë, 20-21 nëntor 1992 libër nga Emil Lafe (përg. për bot.), Mariana Ymeri (përg. për bot.), Pavli Haxhillazi (përg. për bot.). Botuar në Tiranë nga "Shkenca", në vitin 2002. Faqe 440. ISBN 99927-818-2-3
Arnos
Arnos është një komunë në Francë. Arnos bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 68 banorë dhe sipërfaqe 5.69 km².
Isak Rogde
Isak Rogde (3 shkurt 1947 - 3 janar 2010) ishte përkthyes norvegjezë.
Ai punonte si mësues, konsulent botues dhe prej vitit 1984 si përkthyes i pavarur. Ai ka përkthyer mbi 150 libra në norvegjisht prej danishtes, anglishtes, rusishtes, suedishtes dhe gjermanishtes. Nga vitit 2006 deri më 2008, ai ka ligjëruar në Universitetin Shtetëror në Moskë. Ai ishte bashkë-autor i tre librave mbi Rusinë.
Sead el-Atijk
Sead ibn Atijk ibn Musafer el-Atijk ose Sead ibn Atijk el-Atijk (Arabisht: سعد بن عتيق بن مسفر العتيق / سعد بن عتيق العتيق; lindi më 1969) është klerikë sauditë. Ai është i njohur për ligjëratat fetare dhe lidhjen e tij me qeveritë e shteteve të Gjirit Arab përfshirë Emiratet e Bashkuara Arabe, Katari dhe Arabia Saudite.
Gjatë muajit të Ramazanit më 2010, Sead el-Atijk u ftua nga Ministria e Fondacioneve dhe Çështjeve Islame për të dhënë ligjërata. Ai prapë u ftua nga ministria në maj të vitit 2011. Një nga ligjëratat e tij është renditur në seksionin e mediave të faqes së internetit të Ministrisë së Fondacioneve dhe Çështjeve Islame.
Ai u ftua nga Ministria e Brendshme e Katarit të mbante një ligjëratë sigurimit të aeroportit më 23 korrik 2013 në Doha. El-Atijk mbajti një ligjëratë në Marinën e Katarit në korrik të vitit 2013.
Ai mbajti një ligjëratë me titullin “Me Muhammedin e dashur” para nxënësve gjatë një ekspozite të shkollës në Katar.
Në Tiranë kur s'ke ç'të bësh... : tregime
Në Tiranë kur s'ke ç'të bësh... : tregime me autor Fatos Arapi dhe Xhevahir Spahiu (red.). Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2003. Faqet e librit 120. ISBN 99927-1-708-4
Alcázar de San Juan
Alcázar de San Juan është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campo de San Juan, të provincës Ciudad Real, në Komunitetin Castile-La Mancha. Alcázar de San Juan ka 30675 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 666.78 km2.
Gillis Herlitz
thumb|240px|Gillis Herlitz në Panairin e Librit në Göteborg, Suedi Gillis Herlitz (lindi më 2 gusht 1944) është antropolog dhe etnolog suedezë. Ai ka shkruar libra dhe ligjerata për takimet kulturore, aftësitë sociale dhe marrëdhëniet në vendin e punës.
Në fillim të viteve 1990, Herlitz ishte gjyqtari i programit televiziv Dominans.
Javer Hurshiti
Javer Hurshiti, Hurshidi ose Hyrshiti (Afkazi, 1883 - Tiranë, 13 prill 1945) ka qenë nëpunës karriere, disa herë prefekt dhe ministër i shtetit shqiptar. U dënua me vdekje nga Gjyqi Special me ardhjen në pushtet të komunistëve.
Biografia
U lind në Afkazi të Kaukazit, i biri i një gjenerali osman dhe i një gruaje me gjasë nubiane. Në viset shqiptare ka ardhur kur ishte 6 vjeç, i adoptuar nga Maliq pashë Libohova. Ndoqi shkollën fillore, Ruzhdijen dhe medresenë në Gjirokastër, ashtu si nxuri edhe me mësues privatë. Më tej, shkollimin e lartë e ndoqi në Stamboll.
Më 1920 - 1925 qe kryetar i bashkisë së Gjirokastrës. Më 1924 dhe më 1925 qe zëvendësisht prefekt në Gjirokastër. Më 1925 deri më 1936 u zgjodh deputet i po kësaj prefekture. Më 1932 ishte edhe redaktor i të përkohshmes së pavarur Besa.
Më 1929 qe delegat në Kongresin e Bektashijve. Më 1936 - 1939 qe caktuar si prefekt (i klasit të parë) në Shkodër.
Shqipja standarde dhe shoqëria shqiptare sot : konferencë shkencore : Tiranë, 11-12 nëntor 2002
Shqipja standarde dhe shoqëria shqiptare sot : konferencë shkencore : Tiranë, 11-12 nëntor 2002 libër nga Jorgo Bulo (red.), Emil Lafe (red.), Seit Mansaku (red.), Enver Hysa (red.). Botuar në Tiranë nga "Shkenca", në vitin 2003. Faqe 458. ISBN 99927-938-3-X
Javer Hurshiti
Biografia
Më 1940 - 1943 qe anëtar i Këshillit të Shtetit dhe më 1943 qe ministër sekretar shteti i Kulturës Popullore dhe zëvendësisht ministër sekretar shteti i Drejtësisë. Më 1943 - 1944 qe inspektor i përgjishëm i Këshillit të Ministrave.
Më 13 prill 1945 u dënua me vdekje si "kolaboracionist" në Gjyqin Special dhe pushkatohet.
Castelgaillard
Castelgaillard (Ocitanisht: Castèthgalhard ; Shqip: Kastelguxi ) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Masahiro Hamazaki
(14 Mars 1940 – 10 Tetor 2011) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje.
Castelginest
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Castelginest ( ​​; Languedocien : Castèlginèst  ; Shqip: Kastelgjineshtra) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Dhelpra Bengaleze
Dhelpra Bengaleze (Vulpes bengalensis), i njohur gjithashtu si dhelpra indiane, është një dhelpër endemike në nënkontinenti indian dhe është gjetur nga ultësirat e Himalajave  dhe Terai e Nepal përmes Indis dhe nga Pakistani jugore dhe lindor në lindje të Indisë dhe Bangladeshi juglindor.
Paraqitja
majtas|parapamje|Kafka Vulpes bengalensis është një dhelpër relativisht e vogël me një surrat të zgjatur, veshë të gjatë, me majë dhe një bisht të shkurret rreth 50 deri në 60% të gjatësisë së kokës dhe trupit. Pelageja e saj dorsale është shumë e ndryshueshme, por kryesisht gri dhe më e paqartë në mënyrë ventrale; këmbët e saj kanë tendencë të jenë kafe ose rufoze. Ёshtë ndërtuar më shumë se Vulpes vulpes  . Bishti është kaçurrel me një majë të theksuar të zezë që e dallon atë nga V. vulpes. Pjesa e pasme e veshëve është kafe e errët me diferencë të zezë. Rinari i saj është i zhveshur dhe buzët janë të zeza, me copëza të vogla flokësh të zinj në pjesën e sipërme të hundës (bosht) para syve. Veshët kanë të njëjtën ngjyrë si trupi ose mbase më të errët, por nuk kanë një copëz të errët si V. vulpes. Variacion i gjerë në ngjyrën e palltos ekziston në të gjithë popullsinë dhe sezonalisht brenda popullsisë, por në përgjithësi ndryshon nga gri në kafe e zbehtë. Gjatësia e kokës dhe e trupit është 18 në (46 cm), me një bisht të gjatë 10 në (25 cm). Pesha tipike është 5 deri në 9 paund (2,3 në 4,1 kg).
Gjinia Vulpes mund të ndahet nga Canis dhe Cuon në rajonin Indian me anë të ballit të sheshtë midis proceseve postorbital dhe jo të fryra nga qelizat e ajrit. Proceset në vetvete janë pak konkave me një skaj të përparmë anësor (rrumbullakuar në mënyrë konveksuale në kanione të tjera). Dhëmbët e qenit janë më të gjatë. majtas|parapamje|Dhelpra e Bengalit në Rajkot parapamje|Këlysh 2-3-vjeçar në Rannin e vogël të Kutch ; vini re majën e bishtit të zi
Gama dhe habitati
parapamje|Dhelpra femër e Bengalit në sitin den në Rannin e Vogël të Kutch parapamje|Dhelpra mashkull e Bengalit Dhelpra e Bengalit shpërndahet në pjesën më të madhe të nënkontinentit Indian me përjashtim të pyjeve të lagështa dhe zonës së thatë ekstreme. Gama e tij kufizohet nga Himalajet dhe lugina e lumit Indus. Habitati i tij i preferuar është një kullotë e shkurtër e hapur, pylli i pastruar. Duket se shmang terrenin e pjerrët dhe kullotat e larta. U konsiderua të ishte një gjeneralist i habitatit, por tregon një preferencë të fortë për habitatet gjysmë të thata, të dendura të barit, në shkallë të shumëfishta.
Sjellja dhe ekologjia
parapamje|Gëzofi i dhelprës së Bengalit Dhelprate Bengalit janë kryesisht krijuese në zakonet e tyre. Gjatë nxehtësisë së ditës, ata fshihen nën bimësi ose në gërmadha nëntokësore që gërmojnë. Strofullat janë të mëdha dhe komplekse me dhoma të shumta dhe rrugë shpëtimi. Ata ndonjëherë janë parë duke u shëtitur në një pikë të favorshme rreth lindjes së diellit ose perëndimit të diellit. Në robëri, jetëgjatësia është rreth 6 deri në 8 vjet.
Dieta
Dhelpra e Bengalit ushqehet me brejtës, zvarranikë , gaforre , termite , insekte, zogj të vegjël dhe fruta. Shikimet e këlyshve të rinj dukeshin se ata ushqeheshin kryesisht me brejtës por janë ushqyes oportunistë. but are opportunistic feeders. alt=|parapamje|Dhelpra e Bengalit
Komunikimi
Dhelprat bëjnë një gamë të gjerë vokalizimesh. Një klithmë mashtrimi është thirrja më e zakonshme. Dhelpra e Bengalit nuk duket të ketë sjellje latrine, një tipar që shihet në disa kanid social, në të cilat të gjithë anëtarët defektojnë në pika specifike. Ata mund të dëgjohen që ulërijnë natën në grupe.
Riprodhimi
Dhelpra e Bengalit formon lidhje palë që mund të zgjasin një jetë, por kopulimet ekstra-palë dihet se ndodhin. Në të gjithë pjesën më të madhe të tij, sezoni i çiftëzimit fillon në vjeshtë (zakonisht Tetor-Nëntor) dhe pas një periudhe shtatzënie rreth 50-60 ditë, dy deri në katër këlyshë lindin në një banesë. Të dy prindërit marrin pjesë në rritjen e këlyshve. Këlyshët janë rritur plotësisht rreth 3-4 muaj pasi dalin nga banesa. Vdekshmëria e këlyshve është e lartë gjatë muajve të parë. Këlyshët ndonjëherë mund të jenë  nga femra të shumta. Gjatë ditës, ata kanë tendencë të pushojnë nën shkurre, përveç në verë kur pushojnë në dendura.
Kërcënimet
Mungesa e mbrojtjes së habitatit është ndoshta kërcënimi më i madh për dhelprën indiane. Për shembull, në Indinë Jugore, më pak se 2% e habitatit të mundshëm të dhelprave indiane është e mbuluar nën rrjetin ekzistues të zonave të mbrojtura të shteteve të Karnataka dhe Andhra Pradesh. Gjuetia për lëkurën dhe mishin e saj, si dhe shndërrimi i habitatit të barit të saj në bujqësi, industri, dhe bimë gjithnjë e më shumë bio-karburant, kanë ndikuar në dendësinë e popullatës së saj. Përveç kësaj, pjesët e trupit të tij përdoren në mjekësinë tradicionale, dhe në disa zona hahen. Ata janë gjuajtur nga fiset narikuruva të Indisë jugore. Në Karnataka, ata kapen në ritualet e kryera gjatë Sankranthit. Një kërcënim tjetër i madh është sëmundja siç është virusi i qenit distemper dhe tërbimi, i cili derdhet nga popullsia e madhe e pa vaksinuar e qenve me shkallë të lirë që gjenden në të gjithë gamën e tyre.
Erkan Can
Erkan Can (lindi më 1 nëntor 1958) është aktor turk. Erkani fitoi dy herë medaljen për aktrimin më të mirë për rolet e tij në On Board dhe Takva: A Man's Fear of God. Poashtu në Takva: A Man's Fear of God, ai e fitoi çmimin për perfomancën më të mirë.
Jeta
Erkan Can filloi aktrimin në vitin 1974 në moshën 16 vjeç. Ai hyri në Departamentin e Teatrit Konservator Komunal të Stambollit më 1985 dhe u diplomua nga atje në 1990. Ai hyri në Teatrin Komunal Bakırköy midis 1991-1992. Në vitin 1992, ai hyri në botën e televizionit me personazhin e Temelit në serialin popullor Mahallenin Muhtarları. Ai luajti në filmin On Board në 1998, ku arriti sukses të madh. Në vitin 1998, ai mori çmimin "Aktori më i Mirë" në Festivalin e 35-të të Filmit në Antalia. Me të njëjtin film, ai mori çmimet "Aktori më i Mirë" në Festivalin e Filmit në Ankara dhe Çmimet Orhan Arıburnu në vitin 1999.
Një seri filmash, një role televizive ndoqi, duke përfshirë paraqitjet në Vizontele (2001), Përrallat e Stambollit (2005), Destiny (2006), Edge of Heaven (2006), Takva: A Man's Fear of God (2007), për të cilin ai fitoi çmimet e "Aktori më i Mirë" në Festivalin e Filmit në Antalia dhe Nuremberg si dhe çmimin Screen Pacific Asia.
Rapier
thumb|240px|Rapier Rapier është lloji i shpatës i hollë dhe i mprehtë me dy tehe, që ishte i popullarizuar në Evropën Perëndimore, si për përdorim civil (duel dhe vetëmbrojtje), ashtu edhe si krah ushtarak, përgjatë shekullit 16 dhe 17.
Fjala "rapier" në përgjithësi i referohet një shpate relativisht të gjatë me një dorezë të karakterizuar nga një grumbull mbrojtës i cili është i ndërtuar për të siguruar mbrojtje për atë që mban shpatën. Disa rapier historikë gjithashtu përmbajnë një teh të gjerë të montuar në një grilë tipike rapier.
Masakra e Vushtrrisë
Masakra e Vushtirrisë është një vrasje masive e refugjatëve kosovarë të luftës në mes të fshatrave Studime e Epërme dhe Studime e Poshtme, pranë Vushtrrisë, gjatë Luftës së Kosovës më datën 2 dhe 3 maj 1999.
Historiku
Një kolonë me rreth 1000 refugjatë të cilët ishin duke udhëtuar përmes 100 traktorëve, të cilët po largoheshin drejt Vushtrrisë lindore. Forcat ushtarake dhe paraushtarake i ndaluan këto automjete dhe në datat 2-3 Maj u vranë rreth qindra civilë midis fshatrave Studime e Epërme dhe Studime e Poshtme, pranë Vushtrrisë.
Një hetues pranë Tribunalit të Hagës u shpreh se rreth 120 civilë u vranë në 2 Maj nga forcat serbe si dhe u varrosën pranë një zone të konsideruar si varreza masive në lindje të Vushtrrisë. Pas luftës, grupet mjeko-ligjore të Tribunalit të Hagës zbuluan 98 kufoma në Studime.
Çështja e Masakrës së Vushtrrisë u ngrit gjatë një procesi gjyqësor ndaj gjeneralit serb Vlastimir Gjorgjeviq. Padia kundër Gjorgjeviçit përmban vrasjen e 105 kosovarëve gjatë masakrës pranë fshatit Studime në 2 Maj 1999. Gjorgjeviç u dënua me 27 vite në burg.
Alcobendas
Alcobendas është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun, të provincës Madrid, në Komunitetin e Madridit. Alcobendas ka 107514 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 44.98 km2.
Ardiège
Ardiège (Ocitanisht: Ardièja ; Shqip: Ardiexha) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Burak Tamdoğan
Burak Tamdoğan (lindi më 3 mars 1971) ëshë aktor turk.
Bibla shqip dhe tradita : akte te seminarit shkencor, ( Tiranë, 24.05.04)
Bibla shqip dhe tradita : akte te seminarit shkencor, ( Tiranë, 24.05.04) libër nga Enver Hysa (red.),Gjovalin Shkurtaj (red.), Nikë Ukgjini (red.). Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2004. Faqe 153. ISBN 99927-1-864-1
Shigeo Yaegashi
(24 Mars 1933 – 2 Maj 2011) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 45 ndeshje dhe ka shënuar 11 gola.
Arnouville
Arnouville është një komunë në Francë. Arnouville bën pjesë në departamentin Val-d'Oise të rajonit Île-de-France. Komuna ka një popullsi prej 13230 banorë (regjistrimi 2008) dhe sipërfaqe 2.84 km².
Shkolla normale e Prishtinës
Shkolla Normale e Prishtinës ishte një institucion i rëndësishëm arsimor, edukativ e kulturor për përgatitjen profesionale të mësimdhënësve.
Në udhëkryqet e kohës : korrespondenca Paris-Tiranë
Në udhëkryqet e kohës : korrespondenca Paris-Tiranë libër me autor Luan Rama. Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2007. Faqe 465.
Semes
Semes është një fshat në Komunën Qendër (Librazhd) në Rrethin e Librazhdit të Shqipërisë.