cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sinteza
Sinteza (greqisht σύνθεσις, sintesis - bashkimi, ndërlidhja) paraqet një term i cili përmbledh ose lidh dy ose më shumë elemente (pjesë përbërëse) në një njësi të re. Koncepti në shkencat natyrore është futur nga Hermann Kolbe në vitin 1845. Shpesh, termi sintezë nënkupton vetë produktin, d.m.th. rezultatin e aktivitetit sintetik. Sinteza lidhet në mënyrë të pandashme me procesin e kundërt të saj e që është analiza. Në shkencat natyrore, sinteza është e kufizuar vetëm në materie (lëndë) (p.sh. në kimi me sintezën kimike formohen komponime të reja), kurse në shkencat sociale sinteza është një nocion dhe proces abstraktë (p.sh. lidhja e koncepteve në një metaforë të re, si p.sh. dhëmbi i kohës), si dhe kemi edhe konceptin e sintezës në teknikë (p.sh. sinteza e zërit ose tingullit). Filozofia me fjalën sintezë nënkupton bashkimin e disa teorive ose doktrinave të reja pas disa proceseve dialektike (p.sh. për dhe kundër). Nga pikëpamja e teorisë së dijes dhe njohjes, sinteza është një hap esencial i aktivitete njohëse të vetëdijes së njeriut.
Sinteza si metodë e njohjes
Pas përfundimit të procesit analiza është i plotë, të marrë disa informacione në lidhje me temën ose subjektin e studimit dhe të pjesëve nga të cilat ajo është e përbërë. Me sintezë, ky proces është i kundërt dhe përpiqet të rilidhë elementet e fituara në procesin e analizës, duke kërkuar kështu të fitojë dhe të krijojë një tërësi të re. Dialektikisht, sinteza ngre elementet përbërëse (njësitë) në nivelin e përgjithshëm, konkret në abstrakt, duke përmbledhur të gjitha mundësitë në një njësi. Me këtë shkohet prej koncepteve elementare deri te ato komplekse. Në historinë evropiane të filozofisë, treguesit e parë të procesit të sintezës gjenden në veprat e Platonit si rezultat i dialogjeve të Sokratit.
Medalioni i së vërtetës
Medalioni i së vërtetës, roman për fëmijë nga Dea Riçku. Botuar në Tiranë nga "Vatra", në vitin 2005. Libri ka 104 faqe.
Mërlaku
Mërlak (serbisht: Мрљак/Mrljak) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Hidemaro Watanabe
(24 Shtator 1924 – 12 Tetor 2011) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje.
Festivali Evropian i Këngës 2022
Eurovision Song Contest 2022 ishte edicioni i 66-të i Festivali Evropian i Këngës. Ai u zhvillua në Torino të Italisë, pas fitores së vendit në me këngën " Zitti e buoni "nga Måneskin. Organizuar nga Unioni Evropian i Transmetuesve (EBU) dhe transmetuesi pritës Radiotelevisione italiana (RAI), gara u mbajt në PalaOlimpico, dhe përbëhej nga dy gjysmëfinale më 10 dhe 12 maj, dhe një finale më 14 maj 2022. Të tre shfaqjet drejtpërsëdrejti u prezantuan nga prezantuesi i televizionit Italisht Alessandro Cattelan, këngëtarja Italishte Laura Pausini dhe këngëtari britanik me origjinë libaneze Mika.
Dyzet vende morën pjesë në konkurs, me Armeninë dhe Malin e Zi që u kthyen pas mungesës së tyre nga edicioni i mëparshëm. Rusia fillimisht kishte planifikuar të merrte pjesë, por u përjashtua për shkak të pushtimit të Ukrainës.
Fituese u shpall Ukraina me këngën " Stefania ", interpretuar nga Kalush Orchestra dhe shkruar nga anëtarët e grupit Ihor Didenchuk, Oleh Psiuk, Tymofii Muzychuk dhe Vitalii Duzhyk, së bashku me Ivan Klymenkon. 439 pikët e Ukrainës të marra nga televotimi në finale janë pikët më të larta të televotimit në historinë e konkursit deri më sot, duke e bërë "Stefania" këngën e parë e kënduar tërësisht në gjuhën ukrainase dhe këngën e parë me elemente hip-hop që fitoi konkursin. Mbretëria e Bashkuar, Spanja, Suedia dhe përfunduan pesëshen e parë, me Mbretërinë e Bashkuar dhe Spanjën që kanë arritur rezultatet e tyre më të mira që nga  dhe  respektivisht, dhe Serbia ka arritur rezultatin e saj më të mirë që nga. Kjo ishte gjithashtu hera e gjashtëmbëdhjetë që Mbretëria e Bashkuar përfundoi në vendin e dytë. Italia pritëse përfundoi në vendin e gjashtë, duke arritur kështu rezultatin më të mirë për një vend pritës që nga.
EBU raportoi se konkursi kishte një shikueshmëri televizive prej 161 milionë shikuesish në 34 tregje evropiane, një rënie prej 22 milionë shikuesish nga edicioni i mëparshëm, megjithatë, vihet re se kjo është për shkak të përjashtimit të Rusisë dhe mungesës së shifrave të shikueshmërisë nga Ukraina, me shifrat e përgjithshme të rritura me 7 milionë shikues në një treg të krahasueshëm nga viti 2021. Gjithashtu u raportua një rritje prej tre përqind në grupmoshat 15-24 vjeç. Gjithsej 18 milionë shikues e ndoqën konkursin në internet në YouTube dhe TikTok.
Vendndodhja
majtas|parapamje|PalaOlimpico, Torino – vendi pritës i konkursit 2022. Konkursi i vitit 2022 u zhvillua në Torino të Italisë, pas fitores së vendit në edicionin 2021 me këngën " Zitti e buoni ", realizuar nga Måneskin. Ishte hera e tretë që Italia priste konkursin, pasi e kishte bërë këtë më parë për garat e dhe, të mbajtura përkatësisht në Napoli dhe Romë. Vendi i përzgjedhur ishte PalaOlimpico me 13,300 vende.
Vendi u kthye në kapacitetin e tij të plotë për konkursin, pasi edicioni i mëparshëm në Roterdam pa një audiencë të kufizuar prej 3,500 personash si një masë paraprake kundër pandemisë COVID-19. Sidoqoftë, të pranishëmve iu kërkua të mbante maska gjatë gjithë kohës brenda vendit të ngjarjes, ndryshe nga Roterdami ku mbajtja e maskave nuk zbatohej sa herë që të pranishmit ishte ulur. Pothuajse të gjitha masat parandaluese të COVID-19 për konkursin u hoqën në 11 maj 2022, me testim të nevojshëm vetëm sa herë që shfaqeshin simptoma.
Prodhimi
Eurovision Song Contest 2022 u prodhua nga transmetuesi publik Italisht Radiotelevisione Italishta (RAI). dhe Simona Martorelli shërbyen si producentë ekzekutiv, dhe  shërbyen si drejtorë të tre shfaqjeve të drejtpërdrejta,  Claudio Santucci shërbeu si drejtues i shfaqjes, dhe Emanuele Cristofoli shërbeu si drejtor artistik për aktet e hapjes dhe intervalit. Muzika në sfond për shfaqjet u kompozua nga.
Qeveria Italishte ndau rreth 1.5 milionë € si pjesë e buxhetit të nevojshëm për organizimin e ngjarjes, ndërsa bashkia e Torinos dhe qeveria rajonale e Piemontit kontribuan rreth €10 millionë në total. Buxheti i përgjithshëm paraprak për shfaqjet ishte €16.3 million.
Dizajn vizual
Tema e artit dhe slogani për konkursin, "The Sound of Beauty" (Tingulli i Bukurisë), u zbulua më 21 janar 2022. E dizenjuar nga studioja me qendër në Romë, Flopicco, vepra artistike u ndërtua rreth strukturës simetrikepër të përcjellë vetitë vizuale të tingullit, i cili gjithashtu pasqyron dizajnin Italisht të kopshteve, ndërsa tipografia u frymëzua nga arti i posterave Italisht të fillimit të shekullit të 20-të; ngjyrat janë nxjerrë nga ato të flamurit Italisht.
Prezantuesit
Prezantuesi televiziv Alessandro Cattelan dhe këngëtarët Laura Pausini dhe Mika ishin prezantuesit e konkursit të 2022. Ata ishin emëruar tashmë si drejtues të mundshëm nga agjencia Italishte e lajmeve Adnkronos dhe revista televizive TV Sorrisi e Canzoni ; dhe u konfirmuan zyrtarisht gjatë natës së dytë të Festivalit të Muzikës Sanremo 2022 më 2 shkurt, pasi u shfaqën në atë shfaqje si të ftuar specialë.
Ngjarjet e "Qilimit bruz" dhe Ceremonia e Hapjes u drejtuan nga, Carolina Di Domenico, dhe. Acampa, Carusino dhe Di Domenico gjithashtu moderuan konferencat për shtyp të konkursit.
Dizajni i skenës
parapamje|290x290px| Skena dhe dhoma e gjelbër në arenë Dizajni i skenës për konkursin 2022 u zbulua më 18 shkurt 2022. Projektuar nga skenografi me qendër në Romë dhe e quajtur "Dielli brenda"("The Sun Within"), dizajni i skenës bazohej rreth lëvizjeve dhe dritës së një dielli. Dizajni gjithashtu paraqiste një kaskadë uji dhe një dhomë të gjelbër të modeluar sipas një kopshti Italisht. Montinaro kishte përvojë të mëparshme në dizajnin e skenës, pasi e kishte bërë këtë për Festivalin e Muzikës Sanremo në 2013 dhe 2019. Kjo shënoi herën e parë që nga që skenografi gjerman  nuk e projektoi skenën e Eurovizionit.
Aktet e hapjes dhe intervalit
Më 30 Prill 2022, EBU dha informacion në lidhje me aktet e hapjes dhe intervalit.
Les Pins
Les Pins (Ocitanisht: Los Pins ; Shqip: Lopini ) është një komunë në departamentin Sharentë në Francën jugperëndimore.
Festivali Evropian i Këngës 2022
Regjistrimet
Konkursi i vitit 2022 ishte edicioni i parë që nuk kishte asnjë këngë konkurruese me tekst në frëngjisht.
Shorti i ndarjes gjysmëfinale
parapamje|Palazzo Madama, vendi pritës për shortin e ndarjes së garës 2022 Shorti për të përcaktuar gjysmëfinalet e vendeve pjesëmarrëse u zhvillua më 25 janar 2022 në orën 12:00. CET, në Palazzo Madama. Tridhjetë e gjashtë gjysmëfinalistët u ndanë në gjashtë vazo, bazuar në modelet historike të votimit të llogaritura nga partneri zyrtar i televotimit të konkursit Digame. Qëllimi i tërheqjes nga vazo të ndryshme ishte zvogëlimi i mundësisë së “votimit në bllok” dhe rritja e pezullimit në gjysmëfinale. Shorti përcaktoi gjithashtu se në cilën gjysmëfinale secila nga pesë kualifikueset automatike – Vendet e " Pesëshes së Madhe " Franca, Gjermania, Italia, Spanja dhe Mbretëria e Bashkuar – do të transmetonte dhe do të votonte. Ceremonia u drejtua nga Carolina Di Domenico dhe Mario Acampa, me Acampa që zëvendësoi Gabriele Corsi i cili rezultoi pozitiv me COVID-19. Ai përfshinte kalimin e shenjave të qytetit pritës nga Ahmed Aboutaleb, kryebashkiaku i qytetit pritës të mëparshëm Roterdam, te Stefano Lo Russo, kryetari i bashkisë së Torinos.
Vendet pjesëmarrëse
[[Skeda:ESC_2022_Semi-Finals.svg|parapamje|Me të kuqe: Shtetet pjesëmarrëse në gjysëmfinalen e parëMe blu të lehtë: Shtetet vetëm-votuese në gjysëmfinalen e parë
Me blu: Shtetet pjesëmarrëse në gjysëmfinalen e dytëMe blu të lehtë: Shtetet vetëm-votuese në gjysëmfinale e dytë]] EBU fillimisht njoftoi më 20 tetor 2021 se 41 vende do të merrnin pjesë në konkursin e 2022. Lista përfshinte të gjitha vendet që morën pjesë në konkursin e vitit 2021, së bashku me Armeninë dhe Malin e Zi, që të dyja kishin marrë pjesë për herë të fundit në (Armenia ishte bërë gati gjithashtu të konkurronte në edicionin e anuluar  ). Më 25 shkurt 2022, EBU njoftoi se Rusia ishte përjashtuar nga konkursi për shkak të pushtimit rus të Ukrainës në vitin 2022, duke ulur kështu numrin e vendeve pjesëmarrëse në 40.
Artistët që kthehen
Konkursi pati pesë përfaqësues të cilët kishin performuar më parë edhe si artistë kryesorë për të njëjtin vend. Nika Kocharov, kitaristi i Circus Mircus, kishte përfaqësuar më parë Gjeorgjinë në së bashku me Young Georgia Lolitaz ; , kishte përfaqësuar Bullgarinë në  dhe  së bashku me Elitsa Todorovan ; Zdob si Zdub kishte përfaqësuar Moldavinë në  dhe  ; Mahmood kishte përfaqësuar Italinë në  ; dhe Ihor Didenchuk, një anëtar i Orkestrës Kalush, kishte përfaqësuar më parë Ukrainën në  si anëtar i Go_A. Përveç kësaj, Ihan Haydar, i cili më parë kishte përfaqësuar Danimarkën në si anëtar i grupit rezervë të Soluna Samay, u kthye si anëtar i Reddi.
Gjysmëfinalja 1
Gjysmëfinalja e parë u zhvillua më 10 maj 2022 në orën 21:00 ( CEST ). Në gjysmëfinalen e parë morën pjesë 17 shtete. Këto vende plus Francën dhe Italinë votuan në këtë gjysmëfinale. Rusia ishte caktuar ti përkiste kësaj gjysëmfinale. Vendet e theksuara u kualifikuan në finale. {{Legend|navajowhite|Të kualifikuarit}}
Gjysmëfinalja 2
Gjysmëfinalja e dytë u zhvillua më 12 maj 2022 në orën 21:00 (CEST). Tetëmbëdhjetë vende morën pjesë në gjysmëfinalen e dytë. Këto vende plus Gjermania, Spanja dhe Mbretëria e Bashkuar votuan në këtë gjysmëfinale. Vendet e theksuara u kualifikuan në finale. {{Legend|navajowhite|Të kualifikuarit}}
Final
Finalja u zhvillua më 14 maj 2022 në orën 21:00 (CEST). Njëzet e pesë vende morën pjesë në finale, me të dyzet vendet pjesëmarrëse të drejtë vote. {{Legend|gold|Fituesi}}
{{Legend|gold|Fituesi}}
12 pikë
Më poshtë është një përmbledhje e 12 pikëve maksimale të dhëna nga juria profesionale e secilit vend dhe televotimi në finale. Vendet me shkronja të zeza dhanë maksimumi 24 pikë (12 pikë secila nga juria profesionale dhe televotimi) për kandidatin e specifikuar.
Zëdhënësit
Zëdhënësit shpallën rezultatin prej 12 pikësh nga juria kombëtare e vendit të tyre përkatës në rendin e mëposhtëm:
Shtete te tjera
Mundësia për pjesëmarrje në Eurovision Song Contest kërkon një transmetues kombëtar me anëtarësim aktiv në EBU që do të ishte në gjendje të transmetonte konkursin përmes rrjetit të Eurovizionit. EBU lëshoi një ftesë për të marrë pjesë në konkurs për të gjithë anëtarët aktivë. Anëtari i asociuar nuk kishte nevojë për një ftesë për konkursin e 2022, pasi më parë i ishte dhënë leja për të marrë pjesë të paktën deri në vitin 2023.
Çmime të tjera
Përveç trofeut të fituesit kryesor, çmimet Marcel Bezençon dhe çmimi You're A Vision u kontestuan gjatë Eurovision Song Contest 2022. Para konkursit u zhvillua edhe sondazhi i OGAE, "Organizata e Përgjithshme e Tifozëve të Eurovizionit".
Çmimet Marcel Bezençon
Çmimet Marcel Bezençon, organizuar që nga viti 2002 nga Shefi i atëhershëm i Delegacionit të Suedisë dhe përfaqësuesi i vitit 1992, Christer Björkman, dhe fituesi i konkursit të vitit 1984, Richard Herrey, nderon këngët në finalen e konkursit. Çmimet ndahen në tre kategori: Çmimi Artistik, Çmimi i Kompozitorëve dhe Çmimi i Shtypit. Fituesit u zbuluan pak para finales së Eurovizionit më 14 maj.
OGAE
OGAE, një organizatë e mbi dyzet klubeve të tifozëve të Eurovision Song Contest në të gjithë Evropën dhe më gjerë, kryen një sondazh vjetor votimi të mbajtur për herë të parë në 2002 si Çmimi i fansave Marcel Bezençon. Pasi u hodhën të gjitha votat, hyrja e renditur më e lartë në sondazhin e 2022 ishte " Hold Me Closer " e Suedisë e performuar nga Cornelia Jakobs ; pesë rezultatet kryesore janë paraqitur më poshtë.
Albumi zyrtar
Eurovision Song Contest: Torino 2022 është albumi zyrtar përmbledhës i konkursit, i krijuar nga Unioni Evropian i Transmetimeve dhe u publikua nga Universal Music Group në mënyrë dixhitale më 8 prill 2022, në format CD më 22 prill 2022 dhe në formate kasetë dhe vinil në 6 maj 2022. Albumi përmban të 40 hyrjet duke përfshirë gjysmëfinalistët që nuk arritën të kualifikoheshin për në finale.
Vera e fundit e fëmijërisë
Vera e fundit e fëmijërisë, roman për fëmijë nga Lili U. Gogu. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2005. Libri ka 128 faqe.
Gjirokastra jonë...
Gjirokastra jonë... : mbresa e kujtime me autor Baftjar B. Dobi. Botuar në Tiranë nga "Albin" në vitin 2001. Faqet e librit 287. ISBN 99927-32-83-0
Gjirokastra : 1944-1974
Gjirokastra : 1944-1974 libër me autor Lefter Dilo. Botuar në Gjirokastër në vitin 1974. Faqe 32.
Shëmrizë
Shëmrizë është një fshat në Komunën Pishaj, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Abitain
Abitain është një komunë në Francë. Abitain bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 111 banorë dhe sipërfaqe prej  6.59 km².
Dashuri e fituar
Dashuri e fituar, roman nga Florenca Veizi. Botuar në Tiranë nga "Arbëria", në vitin 2005. Libri ka 102 faqe.
Gjirokastra e këngës
Gjirokastra e këngës libër me autor Naxhi Kasoruho dhe redaktor Vasil S. Tole. Botuar në Tiranë nga "Albin" në vitin 2004. Faqet e librit 150. ISBN 99927-51-71-1
Osamu Yamaji
(lindur më 31 Gusht 1929) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Gjirokastra (Pirrokastra e dikurshme) qyteti i “dymijë shkallëve”
Gjirokastra (Pirrokastra e dikurshme) qyteti i "dymijë shkallëve" : me rastin e 2300 vjetorit të themelimit të qytetit libër me autor Mexhit Kokalari dhe redaktor Bashkim Abazi. Botuar në Tiranë nga "Medaur" në vitin 2003. Faqet e librit 131. ISBN 99927-836-9-9
Kushtetuta e Perandorisë Osmane
parapamje|170px|Kushtetuta osmane e vitit 1876 Kushtetuta osmane e vitit 1876 (turqisht osmanlli: قانون اساسى; turqisht: Kanûn-u Esâsî; frëngjisht: Constitution ottomane) ishte kushtetuta e parë e Perandorisë Osmane. Shkruar nga anëtarët e Osmanëve të Ri Midhat Pasha, gjatë sundimit të Sulltan Abdyl Hamid II (1876–1909), kushtetuta ishte në fuqi vetëm për dy vjet, nga 1876 në 1878 në një periudhë të njohur si Epoka e Parë Kushtetuese. Më vonë u vu përsëri në fuqi dhe u ndryshua për të transferuar më shumë pushtet nga sulltani dhe Senati i emëruar në Dhomën e Deputetëve të zgjedhur përgjithësisht pas Revolucionit Turk të Rinj 1908, e cila nisi një periudhë të njohur si Epoka e Dytë Kushtetuese.
Sfondi
Kushtetuta Osmane u prezantua pasi një seri reformash u shpallën në 1839 gjatë epokës së Tanzimat. Qëllimi i epokës së Tanzimatit ishte reformimi i Perandorisë Osmane nën kujdesin e perëndimit. Në kontekstin e reformave, armenët e arsimuar perëndimorë të Perandorisë Osmane hartuan Kushtetutën Kombëtare Armene në 1863. Kushtetuta Osmane e 1876 ishte nën ndikimin e drejtpërdrejtë të Kushtetutës Kombëtare Armene dhe autorëve të saj. Vetë Kushtetuta Osmane e vitit 1876 u hartua nga Armeni Osman i arsimuar Perëndimor Krikor Odian, i cili ishte këshilltari i Midhat Pashës.
Përpjekjet për reforma brenda perandorisë ishin bërë prej kohësh. Nën sundimin e Sulltan Selim III, ekzistonte një vizion i reformës aktuale. Selim u përpoq të adresonte dështimin e ushtrisë për të funksionuar në mënyrë efektive në betejë; madje edhe bazat e luftimeve mungonin dhe udhëheqësve ushtarakë u mungonte aftësia për të komanduar. Përfundimisht përpjekjet e tij çuan në vrasjen e tij nga jeniçerët. Ky veprim shpejt bëri që Mahmud II të bëhej Sulltan. Mahmud mund të konsiderohet të jetë "reformatori i parë i vërtetë osman", pasi ai mbajti një qëndrim thelbësor kundër jeniçerëve duke i hequr ata si një pengesë në incidentin e mbarë
Étagnac
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Kushtetuta e Perandorisë Osmane
Sfondi
Kjo çoi në atë që njihej si epoka e Tanzimat, e cila zgjati nga 1839 deri në 1876. Kjo epokë u përcaktua si një përpjekje e reformës për të shpërndarë pushtetin nga Sulltani (madje duke u përpjekur për të hequr përpjekjet e tij) në qeverinë e sapo formuar të udhëhequr nga një Parlament. Këto ishin qëllimet e Portës së Lartë, e cila përfshinte qeverinë e sapo formuar. Qëllimi i epokës së Tanzimat ishte reforma, por kryesisht, për të devijuar pushtetin nga Sulltani në Portën e Lartë. Akti i parë i papërcaktueshëm i periudhës së Tanzimatit ishte kur Sulltan Abdylmexhid I nxori Ediktin e Gülhane. Ky dokument ose deklaratë shprehte parimet që shtetarët liberalë donin të bëheshin një realitet aktual. Politikanët e Tanzimat dëshironin të parandalonin që perandoria të rrënohej plotësisht.
Étagnac
Étagnac (Limuzin : Estanhac , [estaˈɲak] ; Shqip: Estanja) është një komunë në departamentin e Charente, rajoni i Nouvelle-Aquitaine, Franca jugperëndimore.
Kushtetuta e Perandorisë Osmane
Sfondi
Gjatë kësaj kohe Tanzimat kishte tre sulltan të ndryshëm: Abdylmexhid I (1839 - 1861), Abdylaziz I (1861-1876) dhe Murad V (i cili zgjati vetëm 3 muaj në 1876). Gjatë periudhës së Tanzimatit, njeriu nga Perandoria Osmane me më shumë respekt në Evropë ishte Midhat Pasha. Midhat ëndërronte një Perandori në të cilën "nuk do të kishte as myslimanë, as jomuslimanë, por vetëm osmanë". Një ideologji e tillë çoi në formimin e grupeve të tilla si Osmanët e Rinj dhe Komiteti i Bashkimit dhe Progresit (të cilët u bashkuan me Shoqërinë Osmane të Unitetit). Këto lëvizje u përpoqën të sillnin reformë të vërtetë jo me anë të dekreteve dhe premtimeve, por me veprime konkrete. Edhe pasi Abdylhamid II pezulloi kushtetutën, ajo u shtyp ende në salname, ose librin vjetor të bërë nga qeveria Osmane.
Johann Strauss, autor i "Një kushtetutë për një perandori shumëgjuhëshe: Përkthimet e Kanun-ı Esasi dhe tekste të tjera zyrtare në gjuhët e pakicave", shkroi se Kushtetuta e Belgjikës dhe Kushtetuta e Prusisë (1850) "duket se kanë ndikuar në Osmanisht Kushtetuta "
Zbatimi
Megjithëse bisedimet në lidhje me zbatimin e një kushtetute ishin në vend gjatë qeverisjes së Murad V, ato nuk u realizuan. U organizua një takim i fshehtë midis Midhat Pashës, autorit kryesor të kushtetutës dhe Abdul Hamid II, vëllait të sulltanit, në të cilin u ra dakord që një kushtetutë të hartohej dhe të shpallej menjëherë pasi Abdul Hamid II erdhi në fron. Pas kësaj marrëveshjeje, Murat V u rrëzua më 1876 nga një fetva për arsye të marrëzisë. Një komitet prej 24 (më vonë 28) vetë, i udhëhequr Midhat Pasha tim, u formua për të punuar në kushtetutën e re. Ata paraqitën draftin e parë në 13 nëntor 1876, i cili u refuzua me ngulm nga ministrat e Abdul Hamid II për shkak të shfuqizimit të zyrës së Sadrazam. Pas debateve të ashpra, një kushtetutë e pranueshme nga të gjitha palët u krijua dhe kushtetuta u nënshkrua nga Abdul Hamid II në mëngjesin e 13 dhjetorit 1876.
Versione gjuhësore
Sipas Strauss, autoritetet duket se kishin përgatitur versione të shumëfishta të kushtetutës në të njëjtën kohë para se të dilnin pasi viti i botimit të tyre ishte 1876: ai deklaroi se një lëshim i tillë "siç duket ndodhi njëkohësisht". Ato u botuan zyrtarisht në gazeta të ndryshme, në pronësi të botuesve të tyre përkatës, sipas gjuhës, dhe kishte botime të tjera që i ribotuan ato
Strauss i ndan përkthimet në versione "të stilit oriental" - ato të bëra për ithtarët e Islamit dhe versione "të stilit perëndimor" - ato të bëra për njerëzit e krishterë dhe hebrenj, duke përfshirë qytetarë osmanë dhe të huaj që banojnë në perandori.
Gjirokastra në 27-vjetorin e çlirimit të saj
Gjirokastra në 27-vjetorin e çlirimit të saj libër i botuar në Gjirokastër në vitin 1971. Faqet e librit 55.
Ostenth
Ostenth është një fshat në Komunën Pishaj, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Kikja
Kikja, roman për fëmijë me autor Vladimir Shyti. Botuar në Tiranë nga "Medaur", në vitin 2005. Libri ka 96 faqe.
Xhamia Kara Ahmed Pasha
parapamje|[[Mihrabi i Xhamisë së Gazi Ahmet Pashës]] Xhamia e Kara Ahmed Pashës ose Xhamia e Gazi Ahmed Pashës është nje xhami osmane e shekullit të 16-të pranë mureve të qytetit në Stamboll, Turqi. Ai u projektua nga arkitekti perandorak Mimar Sinan dhe u përfundua rreth vitit 1572.
Gjirokastra në 30 vjetorin e çlirimit të saj 1944-1974
Gjirokastra në 30 vjetorin e çlirimit të saj 1944-1974 libër i botuar në Gjirokastër në vitin 1974. Faqet e librit 64.
Xhamia Kara Ahmed Pasha
Historia
Xhamia u ndërtua nga Kara Ahmed Pasha i cili ishte i martuar me Fatma Sulltanin, vajzën e Selimit I. Ai u bë vezir i madh nën Sulejmanin e Madhërishëm në 1553, por u ekzekutua me mbytje dy vjet më vonë në 1555. Xhamia ishte planifikuar të ndërtohej në vitin 1555, por u ndërtua midis viteve 1565 dhe 1571–72 pasi pashai ishte shfajësuar plotësisht. parapamje|Seksioni kryq dhe planimetria e xhamisë botuar nga Cornelius Gurlitt në 1912
Arkitektura
Oborri është i rrethuar nga qelitë e një medreseje dhe një dershane, ose klasë kryesore. Pllakat tërheqëse jeshile dhe të verdha me mollë zbukurojnë verandën, ndërsa ato blu dhe të bardha gjenden në murin lindor të sallës së lutjeve. Këto pllaka datojnë nga mesi i shekullit të 16-të. 12 m (39 ft) kupola me diametër mbështetet nga gjashtë kolona graniti të kuq. Nga tre galeritë, tavani prej druri nën atë perëndimore është pikturuar me mjeshtëri në të kuqe, blu, ar dhe të zezë. Xhamia është ndërtesa e fundit perandorake në Stamboll që është zbukuruar me pllaka cuerda seca të dizajnuara shprehimisht. Ndërtesat e mëvonshme u zbukuruan me pllaka të lyera nën një lustër të pastër.
Dobratiqi
Dobratiq (serbisht: Добротић/Dobrotić) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Elefanti afrikan
Elefanti afrikan (Loxodonta) është një gjini që përfshin dy lloje elefantësh të gjallë, elefantin afrikan të savanës (L. africana) dhe elefantin më të vogël pyjor afrikan (L. cyclotis). Të dy janë barngrënës shoqëror me lëkurë gri, por ndryshojnë në madhësinë dhe ngjyrën e dhëmbëve të tyre dhe në formën dhe madhësinë e veshëve dhe kafkave të tyre.
Të dy llojet janë renditur si të prekshme në Listën e Kuqe të BNRN-së që nga viti 2004, dhe kërcënohen nga humbja dhe copëtimi i habitateve. Gjuetia pa leje për tregtinë e paligjshme të fildishit është një kërcënim edhe në disa shtete të ndryshme.
Loxodonta është një nga dy gjinitë ekzistuese të familjes Elephantidae. Emri i referohet smaltit të dhëmbëve të tyre në formë loze. Mbetjet fosile të llojeve Loxodonta janë gërmuar në Afrikë, që datojnë në Pliocenin e Mesëm.
Taksonomia
Përshkrimi i parë shkencor i elefantit afrikan u shkrua më 1797 nga Johann Friedrich Blumenbach, i cili propozoi emrin shkencor Elephas africanus.. Loxodonte u propozua si emër i përgjithshëm për elefantin afrikan nga Georges Cuvier më 1825. Ky emër i referohet smaltit të dhëmbëve molarë në formë lozeze, i cili ndryshon ndjeshëm nga forma e rrumbullakosur e smaltit molar të elefantit aziatik.. Një autor anonim përdori drejtshkrimin e latinizuar Loxodonta në vitin 1827. Anonim u njoh si autoritet nga Kodi Ndërkombëtar i Nomenklaturës Zoologjike në 1999.
Përshkrimi
parapamje|Flokë të prekshëm të shkurtër që rriten në theçkë
Çatajt dhe molarët
Të dy elefantët meshkuj dhe femra afrikanë kanë çatajt që rriten nga dhëmbët e qumështit, të cilët zëvendësohen nga çatajt kur elefantët e vegjël janë rreth një vjeç. Çatajt janë të përbërë nga dentin, i cili formon struktura të vogla në formë diamanti në qendër të çatallit që bëhen më të mëdha në periferinë e tij. Çatajt përdoren për të gërmuar për rrënjë dhe hequr lëvoren nga pemët për ushqim, për të luftuar me njëri-tjetrin gjatë sezonit të çiftëzimit dhe për t'u mbrojtur nga grabitqarët. Çatajt peshojnë nga 23 në 45 kg dhe mund të jenë të gjatë nga 1,5 deri në 2,4 m të gjatë. Ata janë të lakuar përpara dhe vazhdojnë të rriten gjatë gjithë jetës së elefantit.
Elefantët kanë katër molarë; secila peshon rreth 5 kg dhe matet rreth 30 cm e gjatë. Ndërsa çifti i përparmë konsumohet dhe bie në copa, çifti i pasmë lëviz përpara dhe dy molarë të rinj dalin në pjesën e pasme të gojës. Elefantët i zëvendësojnë dhëmbët katër deri në gjashtë herë gjatë jetës së tyre. Rreth 40 deri në 60 vjeç, elefanti humb molarin e fundit dhe ka të ngjarë të vdesë nga uria, një shkak i zakonshëm i vdekjes. Elefantët afrikanë kanë gjithsej 24 dhëmbë, gjashtë në secilin kuadrant të nofullës. Pllakat e smaltit të molarëve janë më të pakta në numër sesa në elefantët aziatikë.
Madhësia
Elefanti afrikan është kafsha më e madhe tokësore. Lopët janë 2.2–2.6 m të larta në shpatull dhe peshojnë 2,160–3,232 kg ndërsa demat janë 3,2–4 m të gjatë dhe peshojnë 4,700–6,048 kg. Pjesa e pasme e saj është në formë konkave, ndërsa pjesa e pasme e elefantit pyjor afrikan është gati e drejtë. Individi më i madh i regjistruar qëndronte 3.96 metra në shpatull, dhe vlerësohet të ketë peshuar 10.400 kg. Individi më i gjatë i regjistruar qëndronte 4.21 m në shpatull dhe peshonte 8,000 kg.
Elefanti i pyllit afrikan është më i vogël me lartësi mashkullore deri në 2.5 metra. Është kafsha e tretë më e madhe tokësore. Trupat e tyre të hollë mbështeten në këmbët me trup.
Gjirokastra një nga pionieret e arsimit kombëtar
Gjirokastra një nga pionieret e arsimit kombëtar libër i botuar në Gjirokastër nga "Muzeu Historik i Gjirokastrës" në vitin 1961. Faqet e librit 32.
Luxé
qendër|parapamje|Bashkia e Luçekut
Luxé (Ocitanisht: Lucec ; Shqip: Luçek) është një komunë në departamentin Sharentë në Francën jugperëndimore.
Abilly
Abilly është një komunë në Francë. Abilly bën pjesë në departamentin Indre-et-Loire të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 1104 banorë dhe sipërfaqe prej  30.27 km².
Agora (Film)
Agora (Ágora) është një film i vitit 2009 në gjuhën spanjolle dhe angleze, i përketë zhanerit dramë historike me regji të Alejandro Amenábar dhe i shkruar nga Amenábar dhe Mateo Gil. Aktorët protagonistë janë Rachel Weisz në rolin e Hypathis, një grua matematikane, filozofe dhe astronome në fund të shekullit të IV-të në Egjiptin e preiudhës romake, e cila studion të metat gjeocentrike së sistemit të Ptolemeut dhe modelit heliocentric që sfidon atë.
Takeshi Inoue
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Agora (Film)
E rrethuar nga trazirat fetare dhe trazirat sociale, Hypathia lufton për të shpëtuar njohurit klasike të antikitetit nga shkatërrimi. Max Minghella është në rolin e bashkëprotagonistit i cili luan Davus-in, skllavin e babait të Hypathias dhe Oscar Isaac në rolin e Orestit, studentit të Hypathias dhe më pas së prefektit të  Aleksandrisë.
Subjekti
Në 391 p.e.sonë, Aleksandria është pjesë e Perandorisë Romake dhe folozofja greke Hypathia është mësuese e shkollës Platonike, ku arsimohen liderit e ardhshëm. Hypathia është e bija e Theonit, drejtorit të Muzeut të Aleksandrisë.
Asima Chatterjee
Jeta e hershme
Asima Chatterjee (mbiemri i vajzërisë Mookerjee) lindi më 23 shtator të vitit 1917 në Bengal. Chatterjee u rrit në Kalkuta në një familje të klasës së mesme, ku ishte e inkurajuar për të marrë të studiuar. Babai i saj ishte shumë i interesuar në botanikë dhe Chatterjee ndante interes të përbashkët. Ajo u diplomua me nderime në kimi nga Kolegji i Kishës Skoceze i Universitetit të Kalkutës në vitin 1936.
Karriera
Ajo u bashkua me Kolegjin Lady Brabourne të Universitetit të Kalkutës. Në vitin 1954, Asima Chatterjee u bashkua me Kolegjin Universitar të Shkencave të Universitetit të Kalkutës, si lexuese në kimi të pastër.
Yusaku Matsuda
Yusaku Matsuda (Japonisht: 松田 優作; 21 shtator 1949 - 6 nëntor 1989) ishte aktorë japonezë. Ai ishte i njohur për rolet e tij në filma dhe seriale të ndryshme në vitet e 1970. Filmi i tij i fundit ishte me rolin si antagonist në filmin Black Rain.
Jeta personale
Matsuda lindi jashtë martese në Shimonoseki. Babai i tij ishte oficerë japonezë, i cili nuk e ka takuar asnjëherë, ndërsa nëna e tij ishte koreane, Kaneko Matsuda. Kaneko ishte koreane e cila u martua me oficerin para vdekjes së tij në Luftën e Dytë Botërore.
Ai u rrit dhe u shkollua në Shimonoseki. Në vitin 1967, gjatë shkollës kur ishte, në nxitjen e nënës, ai shkoi tek tezja e tij në qytetin e Seaside në Amerikë për një vit. Por ai ishte i pakënaqur në Amerikë, pasi që nuk dinte gjuhën angleze dhe ndjente si viktimë e diskriminimit, vendosi që të kthehet në Japoni. Ai kishte frikë të kthehet te nëna e tij, kështu ai shkoi te vëllai i tij në Tokjo. Ai shkoi në shkollën e lartë Hōnan si student i natës dhe diplomoi në vitin 1969.
Në vitin 1975, ai u martua me Michiko Kumamoto dhe kishin një vajzë. Ata u divorcuan në vitin 1981 pas gjashtë vite martesore. Në vitin 1983, ai u martua me Miyuki Kumagai dhe kishin tre fëmijë. Dy fëmijët, Ryuhei dhe Shota u bënë aktorë dhe vajza e tij Yuki u bë këngëtare.
Në vitin 1988, Matsuda u diagnosua me kancer në rrugët urinare, para se të fillojnë xhirimet e Black Rain. Matsuda nuk deshi të bënte kimioterapi, pasi që ai nuk do të kishte aftësi për të luajtur rolin e tij të filmit. Pas vdekjes, gruaja e tij e parë ka thënë se ai nuk e ka kuptuar rëndësinë e sëmundjes së tij. Gjatë xhirimit, ai ishte duke urinuar gjak.
Në mars 1989, sëmundja e tij u përhap në shpinën dhe mushkërinë e tij dhe u bë i paoperueshëm. Më 7 tetor 1989, Matsuda u shtrua në spital. Matsuda vdiq në orën 6:45 pasdite (sipas zonës kohore në Japoni) në moshën 40 vjeç. Ai u varros në varrezat Nishitama në Akiruno, Tokjo.
Gjirokastra e luftës për pavarësi
Gjirokastra e luftës për pavarësi broshurë botuar në Gjirokastër nga "Muzeu Historik i Gjirokastrës" në vitin 1972. Faqe 14.
Dashnorja misterioze
Dashnorja misterioze, roman me autor Pirro Loli. Botuar në Tiranë nga "Albin", në vitin 2005. Libri ka 151 faqe.
Gjirokastra në epope...
Gjirokastra në epope... : ngjarje reale, refleksione, kujtime, dëshmi libër me autor Azis Hoxha dhe redaktor Kristaq F. Shabani. Botuar në Tiranë nga "Marin Barleti" në vitin 2013aqet e librit 312.
Frisinta
Frisinta, roman nga Reso Eklidi. Botuar në Tiranë nga "Vatra", në vitin 2006. Libri ka 191 faqe.
Gurrëz, Elbasan
Gurrëz është një fshat në Komunën Pishaj, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Vizioni i parë i botës
Vizioni i parë i botës : Gjirokastra në syrin e Ismail Kadaresë : vështrim letraro-estetik dhe jetëshkrimor libër me autor Foto Malo dhe redaktor Agim Mato. Botuar në Sarandë nga "Milosao" në vitin 2016. Faqet e librit 132.
Topkapı, Fatih
parapamje|Dera e Topkapësë Topkapı ("Porta e topit" në turqisht) është një lagje në Stamboll, Turqi. Topkapı është pjesë e rrethit të Fatih.
Vendndodhja
Topkapı shtrihet në skajin perëndimor të distriktit Fatih, nën muret e qytetit të lashtë. Ajo është e përqendruar në Xhaminë Kara Ahmed Pashë, e cila qëndron jashtë Topkapı Caddesi, dhe kufizohet nga Vatan Caddesi në veri dhe Turgut Ozal Millet Caddesi në jug.
Emri
Topkapi është quajtur kështu sepse ishte vendi ku u vendos topi osman i njohur si "Bazilik" gjatë rrethimit të vitit 1453, kundër portës së Shën Romanit në muret e qytetit. Porta ishte pika në të cilën Sulltan Mehmeti II hyri në qytet pasi ai ra. Porta u riemërua për të përkujtuar këtë dhe lagjja e ka marrë emrin prej andej.
Transporti
Topkapı ishte vendi i stacionit kryesor të autobusëve të Stambollit, i cili shtrihej jashtë murit të qytetit, deri në vitin 1994 kur u zhvendos në Bajrampasha. Shërbehet nga stacioni i metrosë Topkapı-Ulubatlı, në M1, brenda murit dhe nga stacioni Topkapı jashtë murit, i cili është një shkëmbim ndërmjet linjave të tramvajit T1 dhe T4 dhe Metrobus.
Arawa Kimura
(8 Korrik 1931 – 21 Shkurt 2007) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 6 ndeshje dhe ka shënuar 1 gola.
Korça : qyteti dhe kujtime
Korça : qyteti dhe kujtime libër me autor Vangjush Ziko. Botuar në Korçë nga Libraria "Kotti" në vitin 2012. Faqet e librit 451.
Xhamia Manastirit, Stamboll
Vendndodhja
Struktura mesjetare shtrihet në Stamboll, në rrethin Fatih, në lagjen Topkapı, në anën jugore të Turgut Özal Millet Caddesi, rreth 600 m në juglindje të Portës së Topkapit të mureve të qytetit. Ndërtesa mund të arrihet lehtësisht nga qendra me tramvaj T1.
Historia
djathtas|parapamje|250x250px|Harta e Kostandinopojës Bizantine. Xhamia Manastır ndodhet pranë seksionit qendror të mureve tokësore. Origjina e kësaj ndërtese, e cila shtrihet në kodrën e shtatë të Kostandinopojës, është e paqartë. Eshtë e mundur që ajo të jetë një kishëz e vogël që i përkiste një manastiri, ndoshta ai kushtuar dëshmorëve të shenjtë Menodora, Metrodora dhe Nymphodora, që ekzistonte pranë portës së Shën Romanit (sot Topkapı, në turqisht " Porta e armës”), në lagjen e Kostandinopojës me emrin ta Elebichou. Në gjysmën e parë të shek 14.
Sipas një hipoteze tjetër, ndërtesa e vogël mund të jetë një aneks i manastirit të Kyra Martës. Kjo u themelua në 1268 nga Maria, motra e perandorit Michael VIII Palaiologos. Si e ve, manastiri mori emrin e saj. Pastaj u bë pronë personale e Palaiologëve.
Menjëherë pas rënies së Kostandinopojës, Mustafa, një çavuş i Sulltan Mehmetit II, e shndërroi ndërtesën në një mescit (oratori). Gjatë viteve 1956–58, ndërtesat e rrëmujshme rreth xhamisë së vogël u shkatërruan gjatë hapjes së Turgut Özal Caddesi, dhe që atëherë përdorimi i saj si vend kulti pushoi. Tani është futur në murin që mbron një nga garazhet e autobusëve të Stambollit, dhe, për shkak të pozicionit të tij, nuk mund të vizitohet pa lejen me shkrim nga kompania e autobusëve.
Përshkrim
Për shkak të përmasave të vogla, ndërtesa nuk mund të identifikohet si kishë, por më tepër si një oratori që i përket një manastiri. Ndërtesa ka formë drejtkëndëshe dhe sot ka një nef të vetëm me tre absida të dala në lindje dhe një narteks në perëndim. Dekorimi i brendshëm, në pjesën më të madhe, nuk ka mbijetuar. Vetëm dy kapitele të gdhendura me çekiç, pjesë e arkadës së trefishtë midis narteksit dhe naosit, janë ende në vend. Janë modifikuar edhe çatia dhe dritaret. Gërmimet gjatë viteve 1960 kanë treguar se plani fillestar i ndërtesës ishte më kompleks. Kisha e vogël kishte tre nefet (mundësisht të mbivendosur nga një kube) dhe një bemë trepalëshe. Në anën perëndimore shtrihej një ekzonarteks me një qemer, ndërsa në anën jugore ishte ndërtuar një kishëz e vogël me ezonarteks në tre anët. Bazuar në muraturën dhe planimetrinë e saj, ndërtesa mund të datohet në fund të shekullit të njëmbëdhjetë, edhe pse sipas studiuesve të tjerë struktura e tullave mund të rrjedhë gjithashtu nga epoka Palaiologane (shek. 13-15).
Jiroemon Kimura
Jiroemon Kimura (木村 次郎右衛門) ishte një supercentenarian japonez i cili ka jetuar 116 vjet e 54 ditë. Ai u bë njeriu më i vjetër i verifikuar më 28 dhjetor të vitit 2012, kur e tejkaloi Christian Mortensen i cili kishte vdekur në vitin 1998. Kimura vdiq nga shkaqe natyrale më 12 qershor 2013, në një spital në Kyōtango, Prefektura e Kiotos, Japoni. Ai konsiderohet burri më i vjetër i verifikuar që ka jetuar ndonjëherë, i lindur në shekullin XIX.
Kimura u bë njeriu më i vjetër i gjallë në Japoni pas vdekjes së Tomoji Tanabe më 19 qershor 2009, njeriu më i vjetër në botë me vdekjen e Walter Breuning më 15 Prill 2011, personi më i vjetër në Japoni me vdekjen e Chiyono Hasegawa më 2 dhjetor 2011 dhe personi më i vjetër në botë  me vdekjen e Dina Manfredini më 17 dhjetor 2012,  deri në vdekjen e tij gati gjysmë viti më vonë.
Biografia
Katër nga vëllezërit e motrat e Kimuras jetuan mbi moshën 90 vjeç, dhe vëllai i tij i vogël vdiq në moshën 100 vjeç. Në kohën e vdekjes së tij, Kimura kishte 7 fëmijë (5 prej të cilëve e mbijetuan), 14 nipër e mbesa (13 të mbijetuar), 25 stërnipa dhe 15 stërmbesa. Kimura ishte i ndërgjegjshme për shëndetin dhe jetën aktive. Ai zgjohej herët në mëngjes dhe lexonte gazeta me një llupë. Gjithashtu, ai kënaqej të fliste me të ftuarit dhe ndiqte debate të drejtpërdrejta parlamentare në televizion. Ai e vlerësonte ngrënien e pjesëve të vogla të ushqimit (hara hachi bun me) si çelësi për një jetë të gjatë dhe të shëndetshme. Kimura banonte në Kyōtango, Prefektura e Kiotos, me të venë e djalit të tij të madh, 83 vjeç, dhe të venë e nipit të tij, 59 vjeç.
Në ditëlindjen e tij të 114-të në 19 Prill 2011, Kimura përmendi mbijetesën e tij nga tërmeti me magnitudë 7.6 të vitit 1927, Kita Tango, që goditi Kioton dhe vrau mbi 3,000 njerëz. Vetëm katër ditë para se të mbushte 114 vjeç, pas vdekjes së Walter Breuning, Kimura u bë njeriu më i moshuar në botë si dhe njeriu i fundit i gjallë i lindur në vitet 1800.
Në ditëlindjen e tij të 116-të dhe të fundit, Kimura mori shumë urime, duke përfshirë një video mesazh nga Kryeministri i Japonisë Shinzō Abe. Ai u shtrua në spital për pneumoni më 11 maj 2013. Më 23 maj 2013, kur vdiq 113-vjeçari James Sisnett nga Barbados (lindur më 22 shkurt 1900), Kimura u bë njeriu i fundit i gjallë i verifikuar që lindi në shekullin XIX. Ai vdiq nga shkaqe natyrore në spitalin në qytetin e tij të lindjes Kyōtango, Japonia perëndimore, në 2:08 a.m. me 12 qershor 2013. Varrimi i tij u mbajt më 14 qershor 2013. Në kohën e vdekjes së tij, Kimura u pasua si njeriu më i moshuar në botë nga Salustiano Sanchez (i lindur më 8 qershor 1901), i cili festoi ditëlindjen e tij të 112 vetëm dy ditë më parë.
Mosha e Jiroemon Kimura u verifikua më tej nga studiuesit në një artikull që ata botuan në vitin 2017. Bazuar në dokumentet që u përmendën dhe diskutuan në këtë artikull, autorët arritën në përfundimin se Jiroemon Kimura ishte me të vërtetë 116 vjet dhe 54 ditë (për dallim nga ai që ishte më i ri) në kohën e vdekjes së tij në 12 qershor 2013. Ata më tej arritën në përfundimin se Kimura ishte shënuar si e lindur më 19 Mars 1897 (në krahasim me 19 Prill 1897, për të cilën autorët e këtij artikulli arritën në përfundimin se ishte data e vërtetë e lindjes së Kimuras) në të dhënat e shkollës së tij për shkak të dëshirës së prindërve të tij për ta filluar shkollën një vit më herët në mënyrë që ai të mund të mbaronte shkollën më herët dhe kështu të fillojë të punojë në fermën e familjes më herët. (Gjatë kësaj kohe, në Japoni, nxënësit e shkollës të lindur para prillit ishin një vit shkollor përpara nxënësve që kishin lindur në prill ose më pas. )
Ushtima e maleve (revistë)
"Ushtima Maleve e maleve" revistë, organ i grupit te gjimnazisteve të studentëve të rrethit Gjilanit (e përdyjavshme). Numri i parë i gazetës doli më 15 Janar 1981 (ribot.1979/80 dhe mars 2001/02).
Revistë e përkohshme “Ushtima e maleve”, edicioni i parë, e cila fillimisht rezultoi si nevojë e kohës, nga rrjedhë nisma për bërjen e një fletushkë (revistë), emri i së cilës rrjedhë nga një reviste shqiptare Ushtima e maleve (gazetë). Fillet e kesaj reviste datojnë në ngjarjet madhore të kombit me 10-13 qershor 1979, nga 100 vjetori i Lidhja e Prizrenit, prej një grupi të gjimnazistëve të Gjilanit.
Arpine Hovhannisyan
Arpine Hovhannisyan (Արփինե Աշոտի Հովհաննիսյան; e lindur më 4 dhjetor 1983) është një politikane armene, juriste, ish-Ministre e Drejtësisë së Republikës së Armenisë, dhe aktualisht një nga nënkryetarët e Kuvendit Kombëtar të Republikës së Armenisë. Hovhannisyan është gjithashtu femra e parë që ndonjëherë ka mbajtur pozitën e Ministrit të Drejtësisë në Armeni.
Jeta e hershme
Arpine Hovhannisyan ka lindur më 4 dhjetor 1983 në Yerevan, Republika Socialiste Sovjetike e Armenisë.
Kritikët
Ajo u kritikua për vdekjen e qytetarit të burgosur më parë Arthur Sargsyan. Më 17 mars 2017 pjesëmarrësit e një demonstrimi në Jerevan kërkuan të sillnin para drejtësisë Ministren e Drejtësisë Hovhannisyan, si dhe të gjithë hetuesit që dënuan Sargsyanin në paraburgim, gjë që indirekt çoi në vdekjen e tij.
Gucci
Gucci (/ˈɡuːtʃi/, GOO-chee; Shqiptimi italian: [ˈɡuttʃi]) është një shtëpi italiane e modës luksoze me qendër në Firence, Itali. Linjat e saj të produkteve përfshijnë çanta dore, gati për t'u veshur, këpucë, aksesorë dhe dekorim shtëpiak; dhe licencon emrin dhe markimin e saj për Coty, Inc. për parfum dhe kozmetikë nën emrin Gucci Beauty.
Në vitin 2019, Gucci operonte 487 dyqane për 17,157 punonjës, dhe gjeneroi 9.628 miliard € në shitje (8.2 miliard € në 2018). Bizzarri është CEO i Gucci që nga dhjetori 5, dhe Alessandro Michele ishte drejtor kreativ nga janari 2014 deri më 2015 nëntor 23. Gucci është një degë e grupit francez të luksit Kering.
Lindja e vitit 1921 në Firence
Në vitin 1921, Guccio Gucci bleu dyqanin e tij në Via della Vigna Nuova në Firence, Azienda Njëfarë Guccio Gucci, ku shiti bagazhe lëkure të importuara. Ai gjithashtu hapi një punishte të vogël për të pasur mallrat e tij prej lëkure të bëra nga artizanët vendas. Përfundimisht, një punishte më e madhe u desh të blihej për të strehuar gjashtëdhjetë artizanë të Guccit. Në vitin 1935, pushtimi i Etiopisë nga Musolini udhëhoqi Lidhjen e Kombeve për të vendosur një embargo tregtare ndaj Italisë. Lëkura u bë e rrallë, duke e shtyrë Guccio Gucci për të futur pëlhura të tjera në përbërjen e produkteve, të tilla si raffia, wicker, druri, liri dhe jute. U krijua motive rombi, një firmë Gucci. Guccis zhvilloi një teknikë të re nxirjeje për të prodhuar "cuoio grasso", e cila u bë një markë tregtare Gucci. Në vitin 1937, Gucci lëshoi çantat e saj të dorës.
Gruaja dhe fëmijët e Guçios punonin të gjithë në dyqan. Aldo, djali i Guccio, u përfshi gjithnjë e më shumë në kompaninë e familjes që kur filloi të punonte atje në vitin 1925. Ai e bindi babain e tij që të rritej duke hapur një dyqan të ri në Romë (21 Via Condotti) në vitin 1938, dhe lansoi më shumë aksesorë Gucci (doreza, rripa, portofole, çelësa). Gjatë Luftës së Dytë Botërore, artizanët e Gucit punuan në bërjen e çizmeve për këmbësorinë italiane.
Kompania bëri çanta dore prej kanavace pambuku në vend të lëkurës gjatë Luftës së Dytë Botërore si rezultat i mungesës materiale. Kanavasi, megjithatë, u dallua nga një simbol i dyfishtë-G i kombinuar me grupe të shquara të kuqe dhe të gjelbër. Pas luftës, kreshtën Gucci, e cila tregoi një mburojë dhe kalorës të blinduar të rrethuar nga një fjongo e gdhendur me emrin e familjes, u bë sinonim me qytetin e Firences.
Dolce Vita e pasluftës
parapamje|çantë bambuje Pas luftës, Guccio Gucci shpërndau aksionet e kompanisë tre djemve të tij (Aldo, Vasco dhe Rodolfo). Në vitin 1947, Gucci lëshoi çantën Bamboo. Markë lansoi tagline e saj të parë globale, Quality mbahet mend shumë kohë pasi çmimi është harruar. Moccasins ikonë (Gucci loafer) u lëshua në vitin 1952. Guccio Gucci vdiq më 2 janar 1953 në Milano. Në nëntor 1953, Gucci hapi dyqanin e saj të parë të SHBA në 5th Avenue dhe 58th Street në Nju Jork. Një dyqan i dytë NY u hap në Hotel Saint Regis në vitin 1960, dhe një e treta në 5th Avenue dhe 54 street në vitin 1973, duke i udhëhequr vendasit për të quajtur këtë zonë NY "Gucci City".
Në vitin 1961, Gucci hapi dyqane në Londër dhe Palm Beach, dhe lansoi Jackie Bag. Në mars 1963, Gucci hapi dyqanin e saj të parë francez pranë Place Vendôme në Paris. Logoja e dyfishtë-G për rripa dhe dekorime të tjera të aksesoreve u prezantua në vitin 1964. Flora u projektua në vitin 11 nga Rodolfo Gucci dhe Vittorio Accornero për Grace Kelly, Princesha e Monakos, e cila u bë një konsumatore e shquar e produkteve Gucci. Në tetor të vitit 1966, Gucci hapi një dyqan në 1968 Rodeo Drive, duke shtyrë shumë yje të Hollivudit të miratonin markën. Me hapjen e Rodeo Drive erdhi nisja e fustaneve të parë të Guccit. Zbulimi i Gucci-t në Shtetet e Bashkuara çoi në zhvillimin e saj global në Azi (Hapja e Tokios në vitin 347, Hong Kongu në vitin 1972) dhe Lindja e Mesme. Në Bruksel, djali i Aldo Roberto pilotuar dyqanin e parë franchised Gucci. Në vitin 7, Gucci po menaxhonte dhjetë dyqane në Shtetet e Bashkuara. 1969,84 moccasins Gucci u shitën vetëm në SHBA atë vit. Presidenti i SHBA Xhon F. Kenedi e quajti Aldo Guçi "ambasadorin e parë italian në Shtetet e Bashkuara".
Gucci lansoi një bagazh Rolls-Royce të vendosur në vitin 1970 dhe u bashkua me American Motors Corporation (AMC) për të krijuar versionin Gucci të AMC Hornet që u tregtua gjatë viteve të modeleve 1971, 1972 dhe 1973. Vagoni Gucci Sportabout u bë një nga makinat e para amerikane që ofroi një paketë të veçantë veshjesh luksoze të krijuar nga një stilist i famshëm mode. Gucci lansoi parfumet Gucci (Il Mio Profumo) dhe orën e saj të parë (Model 2000) në vitin 1972, Dyqani i saj i parë franchised në SHBA në vitin 1973, dhe hapi Gucci Galleria në dyqanin e saj në Beverly Hills në vitin 1977, një galeri private arti iu bashkua dyqanit dhe u rezervua për klientët premium të cilëve iu dha një çelës i artë për të hyrë në të. Nga viti 1978 deri në vitin 1984 një trajner ndërtues me bazë në Majami tregtoi një edicion Gucci të sedan Cadillac Seville (modeli i vitit 1978 është ekspozuar në Muzeun Gucci).
Në vitin 1985, Gucci loafer u bë pjesë e koleksionit të përhershëm të Moma Nju Jorkut.
Armiqësia familjare e Guccit në vitin 1980