cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rinoceronti Javanez
Cat Tien
Deri në fillim të viteve 2000, popullsia e tyre u frikësua që të kishte rënë nga pikëpamja e rimëkëmbjes në Vietnam, me disa konservatorë që vlerësonin jo më pak se tre deri në tetë rinoceront, dhe ndoshta asnjë mashkull i mbijetuar. Konservatorët debatuan nëse rinocerontët vietnamezë kishin ndonjë shans për të mbijetuar, me disa që argumentonin se rinoceronti nga Indonezia duhet të futeshin në një përpjekje për të shpëtuar popullatën, ndërsa të tjerët argumentonin se popullsia mund të shërohej.
Analiza gjenetike e mostrave të plehrave të mbledhura në Parkun Kombëtar të Cat Tien në një studim nga tetori 2009 deri në mars 2010 treguan vetëm një rinoceront individual javan të mbetur në park. Në fillim të majit 2010, trupi i një rinoceronti javan u gjet në park. Kafsha ishte qëlluar dhe bri i tij u hoq nga gjuetarët. Në tetor 2011, Fondacioni Ndërkombëtar i Rinocerontëve konfirmoi rinocerontin e javan ishte zhdukur në Vietnam, duke lënë vetëm rinocerontët në Ujung Kulon.
Në robëri
Një rinoceron javan nuk është ekspozuar në kopshtin zoologjik për më shumë se një shekull. Në shekullin e 19-të, të paktën katër rinoceront u ekspozuan në Adelaide, Kalkutë dhe Londër. Të paktën 22 rinoceront Javan janë dokumentuar se janë mbajtur në robëri; numri i vërtetë është ndoshta më i madh, pasi lloji ishte ngatërruar ndonjëherë me rinocerontin indian.
Rinocerontët javan kurrë nuk shkuan mirë në robëri. Më i vjetri ka jetuar 20 vjet, rreth gjysma e moshës që mund të arrijnë rinocerontët në të egër. Asnjë rekord nuk dihet për një rinoceront në robëri që lindi. Rinocerontët e fundit të robëruar të Javanit vdiqën në Zonën e Adelaides në Australi në vitin 1907, ku speciet ishin aq pak të njohura saqë ishte ekspozuar si një rinoceront indian.
Në kulturë
parapamje|Rinoceronti torturonte damnën në galerinë "qiell dhe ferr" në Angkor Wat (shekulli i 12-të) Rinoceronti javan ka jetuar në Kamboxhia në të kaluarën dhe ka të paktën tre pamje të rinocerontit në tempullin në Angkor Wat. Krahu perëndimor i Galerisë së Veriut ka një lehtësim që tregon një rinoceront të ngritur nga një zot që mendohet të jetë zoti i zjarrit Agni. Rinocerontët mendohet të jenë rinoceront javan, në vend të një rinoceronti indian të njëjtë me një brirë, në bazë të skajit të shpatullave që vazhdon përgjatë shpinës në Javan për të dhënë një pamje të ngjashme me shalë.Një arkitekt i tempullit mendohet të ketë qenë një prift indian i Brahmin i quajtur Divakarapandita (1040-1120 AD) i cili i shërbeu mbretin Jayavarman VI, Dharanindravarman I si dhe Suryavarman II që ndërtoi tempullin. Mendohet se prifti indian, i cili vdiq para ndërtimit të tempullit, mund të ketë ndikuar në përdorimin e tuberkulave në lëkurë, të cilat bazohen në rinocerontët Indian. Shoqata e rinocerontëve si vahana e zotit Agni është unike për kulturën e Khmerit. Një tjetër rinoceront i gdhendur në qendër të një marrëveshje rrethore në një kolonë me qarqet e tjera që përmbajnë elefantët dhe buaj është i njohur nga tempulli i Ta Prohm. Ajo ka qenë në qendër të spekulimeve anakronike që ai mund të përfaqësojë një Stegosaur për shkak të gjetheve prapa tij që japin përshtypjen e pllakave.
Kërcënimet
Sipas World Wide Fund for Nature (WWF), rinoceronti javan është speciea më e rrezikuara e rinocerontit, me vetëm 58-68 të mbetur në Parkun Kombëtar Ujung Kulan në Java, Indonezi. WWF ka renditur disa kërcënime me të cilat ballafaqohet rinoceronti javan që rezultojnë në përcaktimin e tij si "të rrezikuar në mënyrë kritike". Një nga këto kërcënime është "diversiteti gjenetik i reduktuar", sepse numri i ulët i rinocerontit ekzistues javan rezulton në një sasi të vogël të diversitetit gjenetik dhe rritjen e gjinisë, duke e bërë të vështirë që rinoceronti javan të mbijetojë. WWF gjithashtu identifikon "fatkeqësitë natyrore" si një kërcënim tjetër me të cilin ballafaqohet rinocerontët javan, sepse Parku Kombëtar Ujung mund të preket nga tsunami ose shpërthimi i vullkanit të afërt Anak Krakatau,i cili potencialisht mund të fshijë të gjithë speciet e rinocerontit javan. Një shpërthim i tillë dhe tsunami në vitin 2018 shkaktoi dëme të mëdha në Regjentinë e Pandeglangit, në rrethin që përmban Parkun Kombëtar Ujung Kulon. Megjithatë, parku dhe popullata e saj me rinoceront nuk ishin prekur ndjeshëm. Një kërcënim i tretë i identifikuar nga WWF është "sëmundje", duke pasur parasysh se katër rinoceront javan besohet se kanë vdekur nga një sëmundje që u është transmetuar atyre nga kafshët e egra. Një kërcënim tjetër është "degradimi i habitatit", pasi që WWF raporton se njerëzit po dëmtojnë dhe zhvillojnë zona pranë Parkut Kombëtar Ujung dhe kështu shkatërrojnë habitatin e fundit të njohur të rinocerontit javan.
Ministria e Inteligjencës (Iran)
parapamje|Logoja e Ministrisë së Informacionit të Republikës Islamike të Iranit. Ministria e Inteligjencës e Republikës Islamike të Iranit (persisht: وزارت اطّلاعات جمهوری اسلامی ایران, romanizuar: Vezarat-e Ettela'at Jomhuri-ye Eslami-ye Iran) është agjencia kryesore e inteligjencës e Republikës Islamike të Iranit dhe anëtare e Komunitetit të Inteligjencës së Iranit. Njihet gjithashtu si VAJA dhe më parë si VEVAK (Vezarat-e Ettela'at va Amniyat-e Keshvar) ose ndryshe MOIS. Fillimisht njihej si SAVAMA, pasi mori në dorë aparatin e inteligjencës së Shahut SAVAK. Ministria është 1 nga 3 organet ministrore "sovrane" të Iranit për shkak të natyrës së punës së saj brenda dhe jashtë vendit.
Historia
Shpesh është e vështirë të merret informacion i besueshëm dhe i vlefshëm për ministrinë. Fillimisht, organizata njihej si SAVAMA, dhe synonte të zëvendësonte SAVAK-un, agjencinë e inteligjencës së Iranit gjatë sundimit të Shahut Muhammed Riza Pehlevi, por është e paqartë se sa vazhdimësi ka midis dy organizatave - ndërsa roli i tyre është i ngjashëm, ideologjia e tyre themelore është rrënjësisht të ndryshme. Dyshohet se qeveria e re fillimisht ishte e etur për të spastruar elementët e SAVAK-ut nga organizata e re, por pragmatizmi përfundimisht mbizotëroi, me shumë personel me përvojë të SAVAK-ut që u mbajtën në rolet e tyre. Ish-stafi i SAVAK-ut besohet të ketë qenë i rëndësishëm në infiltrimin e ministrisë në grupet disidente të krahut të majtë dhe në Partinë Ba'ath të Irakut.
Formimi i ministrisë iu propozua nga Saed Haxharian qeverisë së Mir-Hossein Musavi dhe më pas parlamentit. Pati debate se cila degë e shtetit duhet të mbikëqyrë institucionin e ri, dhe opsionet e tjera përveç presidencës ishin sistemi gjyqësor, Udhëheqësi Suprem dhe Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike. Më në fund, qeveria mori miratimin e Ajatollah Khomeinit për ta bërë atë një ministri, por kërkesave të ministrit iu shtua një kufizim: ai duhet të jetë doktor i Islamit.
Atentate “zinxhirore”.
Në fund të vitit 1998, 3 shkrimtarë disidentë, një lider politik dhe gruaja e tij u vranë në Iran në harkun kohor prej dy muajsh.
Pas protestave të mëdha publike dhe hetimeve gazetareske në Iran dhe publicitetit ndërkombëtar, prokurorët njoftuan në mesin e vitit 1999 se një Saeed Emami kishte udhëhequr "elementë mashtrues" në ministrinë e inteligjencës të Iranit në vrasjet, por se Emami tani kishte vdekur, pasi kishte kryer vetëvrasje në burg. Në një gjyq që "u hodh poshtë si mashtrim nga familjet e viktimave dhe organizatat ndërkombëtare të të drejtave të njeriut", 3 agjentë të ministrisë së inteligjencës u dënuan në vitin 2001 me vdekje dhe 12 të tjerë me burgim për vrasjen e dy prej viktimave. Dy vjet më vonë, Gjykata e Lartë iraniane reduktoi dy nga dënimet me vdekje.
Ekzekutimet e huaja
Massud Molavi Verdanjxhani, një aktivist i opozitës në internet, u qëllua dhe u vra në një rrugë në lagjen Shishli të Stambollit të enjten, 14 nëntor 2019. Një zyrtar turk i sigurisë më vonë pretendoi se vrasësi i dyshuar i Verdanxhanit kishte pranuar se kishte vepruar nën urdhrat e dy iranianëve oficerë të inteligjencës në konsullatën iraniane në Turqi.
Më 20 prill 2022, sipas një deklarate të lëshuar nga agjencia gjysmë zyrtare e lajmeve Fars, ministria e inteligjencës e Iranit deklaroi se kishte kapur 3 spiunë të Mossad.
Mireshi (Gjilan)
Mireshi është një vendbanim në komunën e Gjilanit, Kosovë. Para vitit 1999 fshati ishte i njohur edhe me emrin Dobërçan dhe shtrihet buzë lumit Përlepnica, përgjatë magjistrales Gjilan-Bujanoc, 12 km në verilindje  të Gjilanit. Gjendet në një pjesë të rrafshët me disa rrafshnalta.
Gjeografia
Ështe një fshat me një pozitë mjaft të përshtatshme gjeografike dhe ka shumë cilësi të tjera të cilat ia rrisin vlerat fshatit. Ështe një fshat mjaft përparimtar sidomos pas vitit 1999 pas perfundimit të luftës.
Demografia
Fshati Miresh ka afro 600 shtëpi dhe një numër shumë të madh të banorëve ku pjesa dërrmuese janë të rinj. Ajo çfarë më së shumti e përbën bukurinë e fshatit është ndërtimi i "Parkut të Dëshmoreve" në qendër të fshatit, i cili u ndërtua me investimin e banorëve të fshatit e sidomos nga bashkëfshatarët të cilët jetojnë në vendet perëndimore. Gjithashtu rinia dhe të gjithë vendasit në pergjithësi kanë edhe vende të tjera për të kaluar kohën e lirë.
Vezirqëpry
Vezirqëpry (turqisht: Vezirköprü) është një distrikt në Provincën Samsun të Turqisë. U emërua pas vezirit të madh shqiptar osman Mehmed pashë Qyprilliu.
Ali Pasha Sherif
Ali pashë Mohamed Sherif (1834 – 26 shkurt 1897, frëngjisht Ali Pacha Chérif) ishte një zyrtar i qeverisë shqiptaro-egjiptian dhe një mbarështues i njohur i kuajve arabë gjatë fundit të shekullit të 19-të.
Sfondi familjar
I lindur në Egjipt, Ali Pasha Sherif ishte një djalë i El Sayed Muhammad Sherif Pashë El-Kebir (v. 13 shkurt 1865). Vëllezërit e tij ishin Osman Beu dhe Halil Şerif Pasha (i njohur edhe si Khalil Sherif Pasha).
Jeta e hershme
Si fëmijë, Ali Pashë Sherif zhvilloi një dashuri për kuajt dhe kalorësinë, dhe më vonë ai zhvilloi kontakte me shumë prijës beduinë të shkretëtirës, të cilët ishin pronarë dhe mbarështues të kuajve arabë. Gjithashtu, si fëmijë dhe i ri, ai u ekspozua ndaj kuajve arabë të mbledhur nga Muhamed Ali Pasha dhe pasardhësi i tij Abas I i Egjiptit, i njohur gjithashtu si Abbas I Pasha, ose Abbas Pasha.
Në gjysmën e parë të jetës së tij, Ali Pashë Sherifi u quajt Ali Bej ose Ali Bej Fehmi. Si adoleshent, ai ndoqi të njëjtën shkollë elitare me konvikt në El-Khanka që kishte ndjekur i ati. Babai i tij më pas e regjistroi atë në École Militaire Égyptienne, një shkollë e themeluar nga Muhamed Ali Pasha në 1844 në Paris për të trajnuar burra për shërbim efektiv në trupat ushtarake egjiptiane. Pas përfundimit të studimeve në Ecole Militaire Égyptienne, Ali Beu vazhdoi shkollimin e tij në Shkollën e Aplikimit për Stafin, e vendosur në Rue de Grenelle, Paris, afër Les Invalides, shumë të diplomuar nga të cilët u zgjodhën për t'u bërë oficerë shtabi në ushtria franceze. Si rezultat i këtij trajnimi, Ali Beu u bë kolonel artilerie në ushtrinë egjiptiane të Muhamed Aliut.
Arritjet në karrierë
Pas vdekjes së babait të tij në 1865, Ali Beu u njoftua nga autoritetet osmane në Kostandinopojë se ai tani ishte i kualifikuar për të përdorur titullin "Ali Sherif Pasha". Megjithatë, ai zakonisht e shkruante emrin dhe titullin e tij të ri si "Ali Pasha Sherif", ose formën e tij franceze, "Ali Pacha Chérif". Në cilësinë e tij të re ai i shërbeu Egjiptit gjatë gjithë mbretërimit të Khedives Tewfik Pashës dhe Abas Hilmi Pashës (aka Abbas II). Në një moment të karrierës së tij, atij iu dha titulli Kalorës Komandant i Urdhrit të Yllit të Indisë nga Mbretëresha Victoria. Ai ishte kreu i Asamblesë Legjislative të Egjiptit gjatë viteve 1890.
Skandali i skllevërve
Në 1894, ndërsa ai ishte kreu i Asamblesë Legjislative, Ali u arrestua për blerjen e grave të skllavëruara sudaneze për shërbimin shtëpiak. Ai dhe të tjerët u gjykuan në shtator 1894. Ai u lirua, por kërkesa e tij për mbrojtje italiane e prishi imazhin e tij midis nacionalistëve egjiptianë.
Mbarështues i kuajve arabë
Ali Beu së pari mori disa kuaj arabë, ndërsa babai i tij ishte guvernator i Sirisë, dhe të tjerë i mori direkt nga programi i mbarështimit të Abbas I Pashës. Kur Abbas I u vra në 1854, kuajt e tij arabë u trashëguan nga djali i tij tetëmbëdhjetë vjeçar Ibrahim Ilhami Pasha (i njohur ndryshe si El Hami Pasha), i cili kishte pak interes për ta, duke i dhënë disa. Pas vdekjes së Ibrahimit, pasuria e tij falimentoi dhe ekzekutuesit e pasurisë së tij shitën kuajt e tij të mbetur në ankand në dhjetor 1860. Ali Pasha Sherif bleu afërsisht 30 kuaj të aksioneve origjinale të Abas Pasha I, duke zotëruar përfundimisht katërqind kuaj deri në 1873.
Ali Pashë Sherifi njihej se kishte mbajtur shënime dhe dorëshkrime të gjera rreth stufës së tij, të cilat ia kaluan djalit të tij, Huseyn Bej Sherifit, i cili ia dha hua mbretit Fuad. Këto nuk u kthyen kurrë dhe tani konsiderohen të humbura.
Në fund të viteve 1870, një epidemi shkatërruese e sëmundjes afrikane të kalit goditi Egjiptin, duke vrarë mijëra kuaj, duke përfshirë shumë kuaj të linjave të çmuara të gjakut. Vetëm kuajt e Ali Pashë Sherifit që i kishte dërguar në Egjiptin e epërm u shpëtuan. Ndërsa plakej, shëndeti i Ali Pashë Sherifit dështoi dhe ai hasi probleme financiare dhe politike, duke çuar në shumë probleme për fermën e tij të kuajve, duke përfshirë një rënie në cilësinë e aksioneve të tij për shkak të menaxherëve që mbarështuan në origjinë pa vlerësim të bagëtisë pasuese dhe shpesh duke u angazhuar në inbreeding.
Në vitin 1880 Ali Pashë Sherifi bëri njohjen e Wilfred dhe Lady Anne Blunt. Megjithëse në përgjithësi hezitonte t'u shiste kuaj të huajve, ai përfundimisht u shiti atyre hamshorin Mesaoud në 1889 si dhe kuaj të tjerë. Ali Pashë Sherifi vdiq në 1897 dhe një muaj pas vdekjes së tij kuajt e mbetur të tij dolën në ankand. Në atë kohë, Lady Anne Blunt ishte në gjendje të blinte shumë nga më të mirat për fermën e saj Shejkh Obeyd, duke i eksportuar më vonë disa në Crabbet Arabian Stud në Angli.
Jalul
Jalul është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Villar-d'Arêne
Villar-d'Arêne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Villar-d'Arêne ka një popullsi prej 324 banorë dhe sipërfaqe 77.51 km², me një dendësi prej 4 banor/km².
Coyote Flats, Texas
Coyote Flats, Texas është një qytet në qarkun Johnson të shtetit federal Texas, SHBA. Në Coyote Flats, Texas jetojnë 312 banorë (2012). Qyteti ka një sipërfaqe prej 8.709 km2.
Eva Kallin
Eva Marianne Kallin Pohlmann është profesore emeritus e matematikës në Brown University. Kërkimi i saj merret me problemet e  algjebrat e funksioneve, konveksizmin polinomial, dhe aksiomat e Tarskit për gjeometrinë Euklidiane.
Kallin studioj në Universitetin e Kalifornisë, Berkeley, si një studente deridiplomike, dhe diplomoj si një A. B. në lëndën e matematikës në vitin 1953 dhe një M.S. në vitin 1956. Në vitet 1956-1957, duke punuar si studente e Alfred Tarskit, Kallini ndihmoi në thjeshtësimin e aksiomave të Tarskit për teorinë e rendit të parë të gjeometrisë euklidiane, duke treguar se disa prej aksiomave të paraqitura fillimisht nga Tarski nuk kishin nevojë të deklaroheshin si aksioma por mund në vend që të provohet si teorema nga aksiomat e tjerë.
Les Vigneaux
Les Vigneaux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Les Vigneaux ka një popullsi prej 491 banorë dhe sipërfaqe 15.99 km², me një dendësi prej 31 banor/km².
Anne-Marie Eklund Löwinder
parapamje| Anne-Marie Eklund Löwinder 2011 Monika Ann-Mari ( Anne-Marie ) Eklund Löwinder ( Amel ), e lindur më 26 shtator 1957 në Stokholm, është një eksperte suedeze për internetin.
Lufta Iran-Irak
parapamje|Pjesëmarrja e fëmijëve ushtarë në frontin iranian (lart majtas); Ushtar iranian i veshur me një maskë gazi (djathtas lart); Pamja e tremujorit të portit të USS Stark që renditet në port pasi u godit gabimisht nga një avion luftarak irakian (në mes të majtë); Forcat pro-Irakut PMOI të vrarë në Operacionin Mersad (në mes të djathtë); Të burgosurit irakianë të luftës pas rimarrjes së Khorramshahrit nga iranianët (poshtë majtas); ZU-23-2 duke u përdorur nga ushtria iraniane (poshtë djathtas). Lufta Iran-Irak ishte një konflikt i armatosur midis Iranit dhe Irakut që zgjati nga shtatori 1980 deri në gusht 1988.
Anne-Marie Eklund Löwinder
Ajo është Zyrtarja Kryesore e Sigurisë së Informacionit në IIS, Fondacioni i Internetit në Suedi. Ajo gjithashtu shërben në bordet organizatave të lidhura me internetin, përfshirë këtu Këshillin e Regjistrimeve të Domainit Kombëtar Evropian të Nivelit më të Lartë (CENTR) si dhe Institutin Suedez të Kërkimit të Ligjit dhe Informatikës.
Eklund Löwinder është emëruar Përfaqësuese e Besuar e Komunitetit nga Korporata e Internetit për Emrat dhe Numrat e caktuar (ICANN). Ajo është një nga shtatë personat që kontrollojnë gjenerimin kryesor të DNSSEC për zonën e rrënjës së internetit.
Lufta Iran-Irak
Ajo filloi me pushtimin irakian të Iranit dhe zgjati për gati 8 vjet, deri në pranimin e Rezolutës 598 të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara nga të dyja palët. Arsyeja kryesore e Irakut për sulmin kundër Iranit përmendi nevojën për të parandaluar Ruhollah Homeinin – i cili kishte udhëhequr Revolucionin Islamik të Iranit në vitin 1979 – nga eksportimi i ideologjisë së re iraniane në Irak; kishte gjithashtu frikë në mesin e udhëheqjes irakiane të Sadam Huseinit se Irani, një shtet teokratik me një popullsi të përbërë kryesisht nga myslimanë shiitë, do të shfrytëzonte tensionet sektare në Irak duke mbledhur shumicën shiite të Irakut kundër qeverisë baʽathiste, e cila ishte zyrtarisht laike dhe e dominuar nga myslimanët sunitë. Iraku gjithashtu dëshironte të zëvendësonte Iranin si një lojtar të fuqishëm në Gjirin Persik, i cili nuk shihej si një objektiv i arritshëm përpara Revolucionit Islamik për shkak të epërsisë ekonomike dhe ushtarake të Iranit Pehlevi, si dhe marrëdhënieve të tij të ngushta me Shtetet e Bashkuara dhe Izraelin.
Anne-Marie Eklund Löwinder
Në vitin 2013, Eklund Löwinder ishte suedezja e parë që u përfshi në Sallën e Famshme të Internetit. Kur u intervistua në vitin 2014, ajo tha: "Unë duhet ta pranoj që e dua internetin. Është një pjesë e artit inxhinierik që duhet ta admirosh dhe të jesh në gjendje të kontribuosh për ta bërë këtë një vend më të sigurt.Kjo më bën të ndihem mirë. " Së bashku me Leif Johansson dhe Peter Löthberg, ajo ishte gjithashtu pjesë e fondacionit TU-stiftelsen, i cili drejton Netnod.
Lufta Iran-Irak
Lufta Iran-Irak pasoi një histori të gjatë mosmarrëveshjesh kufitare territoriale midis dy shteteve, si rezultat i së cilës Iraku planifikoi të rimarrë bregun lindor të Shatt el-Arab që i kishte dhënë Iranit në Marrëveshjen e Algjerit të vitit 1975. Mbështetja e Irakut për separatistët arabë në Iran u rrit pas shpërthimit të armiqësive; ndërsa u ngritën pretendime që dyshonin se Iraku po kërkonte të aneksonte provincën Huzestan të Iranit, Sadam Huseini deklaroi publikisht në nëntor 1980 se Iraku nuk po kërkonte një aneksim të ndonjë territori iranian. Besohet se Iraku kishte kërkuar të vendoste sundim mbi Huzestanin. Ndërsa udhëheqja irakiane kishte shpresuar të përfitonte nga kaosi post-revolucionar i Iranit dhe priste një fitore vendimtare përballë një Irani të dobësuar rëndë, ushtria irakiane bëri përparim vetëm për tre muaj, dhe deri në dhjetor 1980, pushtimi i Irakut kishte ngecur. Ushtria iraniane filloi të fitonte vrull kundër irakianëve dhe rifitoi pothuajse të gjithë territorin e humbur deri në qershor 1982. Pasi i shtyu forcat irakiane në vijat kufitare të paraluftës, Irani hodhi poshtë Rezolutën 514 të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara dhe nisi një pushtim të Irakut. Ofensiva e mëvonshme iraniane brenda territorit irakian zgjati për 5 vjet, me Irakun që mori përsëri iniciativën në mesin e vitit 1988 dhe më pas nisi një seri kundërofensivash të mëdha që përfundimisht çuan në përfundimin e luftës në një ngërç.
Anne-Marie Eklund Löwinder
Eklund Löwinder ka një doktoraturë  në shkencat kompjuterike nga Universiteti i Stokholmit.
Lufta Iran-Irak
Tetë vitet e rraskapitjes nga lufta, shkatërrimi ekonomik, ulja e moralit, ngërçi ushtarak, mosveprimi i komunitetit ndërkombëtar ndaj përdorimit të armëve të shkatërrimit në masë nga forcat irakiane ndaj ushtarëve dhe civilëve iranianë, si dhe rritja e tensioneve ushtarake Iran-Shtetet e Bashkuara. arriti kulmin me pranimin nga Irani të një armëpushimi të ndërmjetësuar nga Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara. Në total, rreth 500.000 njerëz u vranë gjatë Luftës Iran-Irak (me Iranin që mban pjesën më të madhe të viktimave), duke përjashtuar dhjetëra mijëra civilë të vrarë në fushatën e njëkohshme të Anfalit që synoi Kurdistanin irakian. Përfundimi i konfliktit nuk rezultoi në reparacione dhe as në ndryshime kufijsh, dhe humbjet financiare të kombinuara të pësuar nga të dy luftëtarët besohet të kenë kaluar 1 trilion dollarë. Kishte një numër forcash përfaqësuese që vepronin për të dy vendet: Iraku dhe milicitë separatiste arabe pro-irakenë në Iran u mbështetën më së shumti nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit; ndërsa Irani rivendosi një aleancë me kurdët e Irakut, duke u mbështetur kryesisht nga Partia Demokratike e Kurdistanit dhe Unioni Patriotik i Kurdistanit. Gjatë konfliktit, Iraku mori një bollëk ndihme financiare, politike dhe logjistike nga Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar, Bashkimi Sovjetik, Franca, Italia, Jugosllavia dhe shumica dërrmuese e vendeve arabe. Ndërsa Irani ishte relativisht i izoluar në një shkallë të madhe, ai mori një sasi të konsiderueshme ndihme nga Siria, Libia, Kina, Koreja e Veriut, Izraeli, Pakistani dhe Jemeni i Jugut.
Birgit Vogel-Heuser
Birgit Vogel-Heuser (lindur në vitin 1961) është shkencëtare gjermane e kompjuterit dhe profesore në Universitetin Teknik të Mynihut (TUM). Ajo është cituar mbi 5,000 herë. Hulumtimi i Vogel-Heuser përqendrohet në sisteme dhe inxhinierinë e softuerëve, dhe modelimin e sistemeve të shpërndara të ngulitura.
Lufta Iran-Irak
Konflikti është krahasuar me Luftën e Parë Botërore për sa i përket taktikave të përdorura nga të dyja palët, duke përfshirë luftën në shkallë të gjerë llogore me tela me gjemba të shtrira nëpër linjat e fortifikuara mbrojtëse, postat e mitralozave të drejtuar, sulmet me bajonetë, sulmet me valë njerëzore iraniane, sulmet e gjera të Irakut. përdorimin e armëve kimike dhe sulmet e qëllimshme ndaj objektivave civile. Një tipar i dukshëm i luftës ishte lavdërimi i sanksionuar nga shteti i martirizimit midis fëmijëve iranianë; diskurset mbi martirizimin e formuluara në kontekstin islamik shiit iranian çuan në përdorimin e gjerë të sulmeve me valë njerëzore dhe kështu patën një ndikim të qëndrueshëm në dinamikën e konfliktit.
Le Sauze-du-Lac
Le Sauze-du-Lac është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Le Sauze-du-Lac ka një popullsi prej 141 banorë dhe sipërfaqe 8.49 km², me një dendësi prej 17 banor/km².
Birgit Vogel-Heuser
Ajo mori diplomën e saj inxhinierike në vitin 1987 dhe doktoratën e saj në inxhinieri mekanike në 1990 nga RWTH Aachen University. Ajo u emërua në krye të Automatizmit dhe Sistemeve të Informacionit në TUM në 2009.
Khirbat Badran
Khirbat Badran është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Lindale, Texas
Lindale, Texas (Lindale, Texas) është një qytet në qarkun Smith të shtetit federal Texas, SHBA. Në Lindale, Texas jetojnë 5024 banorë (2017), dhe dendësia e popullisë është 284.4 banor/km2 (736.2 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 10.4 km2 (4 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 168 m (551 ft).
Marenglen Spiro
Marenglen Spiro ka lindur në Tiranë në vitin 1949. Ka marrë titullin Fizikan në Unversitetin e Tiranës në vitin 1972. Menjëherë është emëruar pedagog i fizikës në Fakultetin e Shkencave të Natyrës. Ka mbrojtur gradën "Doktor i Shkencave" në Universitetin "Pjer dhe Mari Kyri", Paris VI, Francë, në fushën e biofizikës. Në vitet 1987 - 1991 ka qenë këshilltar i bashkëpunimit arsimor e shkencor me Francën pranë Ambasadës Shqiptare Paris. Po në të njëjtën periudhë ka qenë anëtar i Komisionit të Bashkëpunimit Shqiptaro-Francez të Kulturës, Arsimit e Shkencës dhe anëtar i Komisionit Shqiptar të UNESCO-s.
Nga viti 1991 deri në ’94-ën, ishte punonjës shkencor i Institutit "Kyri", Paris, Laboratori i Fizikës e Kimisë Biomolekulare dhe Profesor në Shkollën e Lartë e Fizikës e Matematikës Industriale të Universitetit Cergy-Pontoise, Paris, Francë. Një vit më vonë titullohet Profesor i Universitetit të Tiranës. Në vitin 1997 bëhet Rektor i Universitetit të Tiranës deri në vitin 2003; në periudhën 2007 / 2011 ka drejtuar Universitetin "Kristal" si Rektor i tij. Ndërkohë ai është edhe profesor i Ftuar i Universitetit të Limozhit, Francë (1996 - 2004).
Detyra të tij të tjera kanë qenë: Anëtar i Komisionit të Kualifikimit Shkencor pranë MASH, 1998-2003; i Ftuar i Përhershëm i Komitetit Ndër-Ministror të Integrimit Euro-Atlantik 2000-2002; Anëtar i Komitetit Ad-Hoc për reformimin e Kërkimit Shkencor pranë MASH, 2002-2003;  Anetar i Bordit të Qëndrës Shqiptare për të Drejtat e Njeriut;  Anëtar i Komisionit Kombëtar të Frankofonisë. Prof Dr Marenglen Spiro është mbajtës i Medaljes Franceze "Chevalier des Palmes AcadÃ©miques". Është autor dhe bashkautor në rreth 80 artikuj shkencorë në shtypin shkencor, të huaj e të vendit dhe komunikime në kongrese shkencore. Është gjithashtu autor i rreth 30 kumtesave shkencore dhe për arsimin e lartë dhe autor e bashkautor në 10 tekste universitare e monografi shkencore.
Khirbat Siran
Khirbat Siran është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Godeni (Gjilan)
Goden është një vendbanim në komunën e Gjilanit, Kosovë.
Biblioteka Laurenciane
parapamje|Pamja nga ajri. Biblioteka Laurenciane mund të identifikohet në rreshtin e gjatë të dritareve mbi hajatin që shtrihet në të majtë të fotografisë. Struktura me dy radhë dritaresh në të djathtë të saj është tremja. Biblioteka Laurenciane (Biblioteca Medicea Laurenziana) është një biblioteke historike në Firence, Itali, përmban më se 11,000 dorëshkrime dhe 4,500 libra të hershëm. E ndërtuar në një hajat të Bazilikës së Shën Lorencit të Firences mediçe, bërë nën patronazhin e Papa Klementit VII Medici, biblioteka u ndërtua për të theksuar se Mediçët nuk ishin më tregtarë por anëtarët e shoqërisë intelektuale dhe kishtare. Ajo përmban dorëshkrime dhe libra që i përkasin bibliotekës private të Mediçëve. Biblioteka është e njohur për arkitekturën e saj, e projektuar nga Michelangelo, dhe është një shembull Manjerizmit.
Një Codex Laurentianus identifikon çdo dorëshkrim të lidhur si libër në bibliotekë.
Qasja e modelit nordik ndaj prostitucionit
Qasja e modelit nordik ndaj prostitucionit, e njohur dhe si kërkesa përfundimtare, modeli i barazisë,  neo-abolicionizmi,  dekriminalizimi i pjesshëm, dhe modeli suedez,  është një qasje ndaj ligjit të prostitucionit. Edhe pse konsiderohet modeli nordik, është i miratuar vetëm në tre nga vendet nordike dhe nuk ka lidhje me modelin nordik, i cili është një model socio -ekonomik. Sipas modelit nordik, blerësit e seksit kriminalizohen ndërsa prostitutat janë të dekriminalizuar; zakonisht, prostitutat mund të shesin shërbimet e tyre, por shërbimet ndihmëse të prokurimit, të tilla si pimping, mbajtja e bordellove dhe reklamat e palëve të treta mbeten të paligjshme. Objektivi kryesor i modelit është të zvogëlojë kërkesën për prostitucion duke ndëshkuar blerjen e shërbimeve seksuale në mënyrë që të zvogëlojë vëllimin e industrisë ilegale të seksit në përgjithësi.
Mulla Hamdi Bislimi
parapamje|Mulla Hamdi Bislimi (1914-1984) Mulla Hamdi Bislimi, lindi në Gumnasellë të Lipjanit, më 15.06.1914. Vdiç në Lipjan më 19.11.1984. Shkollën fillore e kreu në Banullë, në gjuhën serbo-kroate. Të mesmen e kreu ne Medresën tetëvjeçare “Pirinaz” në Prishtinë. Pas luftës kreu dhe kursin pedagogjik në Prizeren dhe Pejë. Me 1945 emerohet mësues në Banullë. Pastaj në Ruvc të Ri, Muzeqinë, Gadime, Sllovi, Llugagji e Gllogovc. Përpos që punoi si mësues në punën edukativo-arsimore me nxënës, punoi edhe ne kurse analfabetike për të rinj e të rritur. Ishte edhe kryetar i Bashkësisë Islame në Lipjan.
Qasja e modelit nordik ndaj prostitucionit
Modeli u krijua për herë të parë në Suedi në 1999 si pjesë e ligjit Kvinnofrid (Akti i Dhunës Kundër Grave). Modeli hyri në fuqi në Norvegji në 2009 si pjesë e Sexkjøpsloven (Ligji për Blerësin e Seksit). Në vitin 2014, Parlamenti Evropian miratoi një rezolutë jo-detyruese në favor të modelit nordik, duke u bërë thirrje shteteve anëtare të kriminalizojnë blerjen e prostitucionit dhe duke ofruar mbështetje për viktimat e trafikimit për të dalë nga tregtia e seksit. Që nga viti 2019, 3 nga 27 shtetet anëtare kanë miratuar modelin plotësisht ose pjesërisht.
Mulla Hamdi Bislimi
Për nder të kontributit të tij në çështjen kombëtare, arsimore e fetare, Kuvendi Komunal në Lipjan emëron një rrugë me emrin "Hamdi Bislimi".
Referimet:
Qasja e modelit nordik ndaj prostitucionit
Suedia
Komiteti për të Drejtat e Grave dhe Barazinë Gjinore të Bashkimit Evropian deklaroi në 2013 se "Popullsia e prostituar e Suedisë është një e dhjeta e Danimarkës fqinje, ku blerja e seksit është e ligjshme dhe ka një popullsi më të vogël. Ligji ka ndikuar dhe opinionin publik. Në 1996, 45% e grave dhe 20% e burrave ishin pro kriminalizimit të blerësve të seksit meshkuj. Deri në vitin 2008, 79% e grave dhe 60% e burrave ishin në favor të ligjit. Për më tepër, policia suedeze konfirmon se modeli nordik ka pasur një efekt parandalues në trafikimin për shfrytëzim seksual. " Gjithashtu është raportuar se 12.5% e burrave kërkonin prostituta para zbatimit të ligjit në 1999, ndërsa në 2014 vetëm 7.7% e burrave blenë shërbime seksuale.
Një raport i vitit 2013 nga qeveria suedeze deklaroi se prostitucioni në rrugë ishte përgjysmuar në 10 vitet e fundit, por reklamat e eskortave ishin rritur nga 304 në 6,965; megjithatë, raporti gjithashtu deklaroi se një rritje në reklama nuk do të thotë domosdoshmërisht se numri i eskortave ishte rritur. Në Dhjetor 2017, Rrjeti Global i Projekteve të Punës Seksuale kundërshtoi ndikimin pozitiv të modelit nordik në Suedi duke thënë se ligji është "i dëmshëm për prostitutat", dhe raportoi se ligji rezultoi në rritjen e mbikëqyrjes policore, diskriminimin dhe stigmatizimin social, dhe u ul akses në shërbimet shëndetësore dhe sociale.
Norvegjia
djathtas|300x300px Ligjet neo-abolicioniste kanë zgjuar debat në Norvegji që nga viti 1997. Gjatë asaj kohe, qeveria norvegjeze kreu disa vlerësime të ligjeve të prostitucionit në Holandë dhe Suedi. Ligjet e prostitucionit në të dy vendet u panë si të gabuara. Nxitur nga dëshira për të zvogëluar trafikimin e njerëzve në industrinë e seksit,    Sexkjøpsloven (Akti i Blerjes së Seksit)  përfundimisht u miratua në 2009. Koalicioni ishte i përbërë nga anëtarë partie nga Partia e Qendrës ( Senterpartiet ), Partia e Punës ( Arbeiderpartiet ) dhe Partia e Majtë Socialiste ( Sosialistisk Venstreparti ). Në vitin 2000, Sexkjøpsloven u zgjerua për të ndaluar blerjen e seksit nga kushdo nën moshën 18 vjeç (Ligji 76, 11 Gusht; Kodi Penal neni. §203).
Në zgjedhjet parlamentare norvegjeze të vitit 2013, Partia Konservatore (Høyre), Partia e Gjelbër (Miljøpartiet de Grønne), Partia Liberale (Venstre) dhe Partia e Progresit (Fremskrittspartiet) advokuan për shfuqizimin e Aktit të Blerjes së Seksit, duke pretenduar mungesën e mbështetjes politike për ligjin. Ashtu si në vitin 2013, ata nuk arritën të marrin një shumicë të mjaftueshme në zgjedhjet parlamentare norvegjeze të vitit 2017 ; që nga viti 2014, ata mbajnë 80 nga 169 vendet parlamentare të kombinuara. Koalicioni i shumicës, i përbërë nga Partia e Qendrës, Partia Demokristiane ( Kristeleg Folkeparti ), Partia e Punës dhe Partia Socialiste e Majtë, mbështesin Aktin e Blerjes së Seksit.
Efektet praktike të ligjit janë të diskutueshme. Një raport i kryer nga autoritetet norvegjeze pesë vjet pas hyrjes në fuqi të ligjit zbuloi se modeli kishte një efekt zbutës në prostitucion dhe redukton trafikimin seksual; megjithatë, akademikë të tjerë thonë se ka shumë paqartësi të të dhënave për të pretenduar sukses. Njësia Koordinuese për Viktimat e Trafikimit në Norvegji raportoi se numri i viktimave të identifikuara të mundshme të trafikimit për shfrytëzim seksual u rrit çdo vit midis 2007 dhe 2012. Edhe pse shifra ra në 2013, numri i viktimave ishte akoma më i lartë se në 2007. Numri i viktimave u rrit përsëri në 2014. Një raport qeveritar zbuloi se nuk kishte prova që dhuna ndaj punonjësve të seksit ishte rritur dhe se tregu i prostitucionit në rrugë ra në 45-60 % me nivelet para se të prezantohej ligji  Raporte të tjera vlerësuan se tregu i përgjithshëm i prostitucionit u ul në vëllim me 25%,  por besueshmëria e këtyre shifrave është vënë në dyshim nga akademikë të tjerë.
Anketa, ku u pyetën prostitutat , sugjerojnë se qëndrimet dhe sjellja e klientëve ndryshuan pasi u prezantua ligji. Prostitutat raportuan se më pak të rinj, më pak burra dhe më shumë të huaj blenë shërbime seksuale pas miratimit të ligjit. Burrat kishin një qëndrim më negativ ndaj blerjes së shërbimeve seksuale. Sondazhet gjithashtu zbuluan se prostitutat kishin frikë të ngrinin akuza kundër klientëve të dhunshëm për shkak të frikës se do të dëboheshin, edhe pse është e paligjshme të dëbohen prostitutat për shkelje të aktit.
Islanda
Në vitin 2009, pasi sondazhet e opinionit treguan se 70% e popullsisë mbështeti ndalimin e blerjes së shërbimeve seksuale, pagesa për seks u bë e jashtëligjshme. Ligji i ri e vendosi Islandën në përputhje me Norvegjinë dhe Suedinë ; megjithatë, prostitucioni në Islandë po lulëzon pavarësisht se paguan për seks si të paligjshëm. Një raport i publikuar në vitin 2017 nga Komisioneri Kombëtar i Policisë Islandeze deklaroi se prostitucioni kishte shpërthyer në 18 muajt e mëparshëm. Shumica dërrmuese e prostitutave në vend janë të huaj, dhe policia beson se prostitucioni në Islandë është pjesërisht i lidhur me krimin e organizuar dhe trafikimin e njerëzve, pasi vendi është bërë një destinacion i turizmit seksual.
Ka disa faktorë që pengojnë zbatimin e plotë të ligjit. Një ndër ta është se viktimat e dyshuara të trafikimit njerëzor refuzojnë të bashkëpunojnë me policinë dhe refuzojnë të dëshmojnë kundër trafikantëve të tyre; një faktor tjetër është se turizmi është rritur ndjeshëm në Islandë gjatë viteve të fundit, duke rritur kërkesën për prostituta. Për shkak se Islanda është pjesë e zonës Shengen, është e lehtë për trafikantët të kontrabandojnë viktima nga vendet më të varfra të Bashkimit Evropian në Islandë dhe t'i bëjnë ata të qëndrojnë atje brenda sundimit tre mujor pa u regjistruar zyrtarisht. Raporti deklaroi se nuk ka ndodhur ende asnjë ndryshim thelbësor në qëndrim brenda sistemit të drejtësisë të Islandës. Seancat gjyqësore zhvillohen privatisht pa pasur ndonjë ndikim në reputacionin e burrit që po gjykohet për blerjen e seksit, dhe gjobat që jepen janë gjithashtu relativisht të ulëta.
Irlanda Veriore
Irlanda Veriore vuri në zbatim një version të modelit nordik në 2015. Revista Anti-Trafikim publikoi një kritikë ndaj ligjit i cili argumentoi se "ndalimi i blerjes së seksit në Irlandën Veriore në thelb ka për qëllim të dërgojë një mesazh moral në lidhje me papranueshmërinë e seksit komercial sesa të zvogëlojë në mënyrë efektive trafikimin". Hulumtimi i kryer është kritikuar si i gabuar nga Julie Bindel pasi mblodhi të dhëna nga një faqe në internet e drejtuar nga pronarët e dënuar të bordellove.
Kanadaja
Kanadaja e miratoi Aktin për Mbrojtjen e Komuniteteve dhe Personave të Shfrytëzuar (PCEPA), një version i modelit nordik në 2014. Koalicioni i Grave për Heqjen e Prostitucionit, një koalicion pan-kanadez i grupeve të grave që kërkojnë barazi ka bërë fushatë për t'i dhënë fund prostitucionit në Kanada. Ato ishin të rëndësishme në lobimin që legjislacioni të prezantohej në Kanada. Hulumtuesit në Qendrën për Barazinë Gjinore dhe Shëndetësore Seksuale zbuluan se zbatimi i ligjit bëri që prostitutat të përjetonin "akses të reduktuar ndjeshëm në shërbimet kritike të shëndetit dhe punonjësve të seksit/drejtuar nga komuniteti"; autorët arritën në përfundimin se dekriminalizimi i plotë do të siguronte më së miri të drejtat e njeriut për punën dhe punonjësit e seksit.
Në shkurt 2020, një gjykatës i Gjykatës së Ontario hodhi poshtë tre pjesë të PCEPA si jokushtetuese: ndalimet për reklamat, prokurimet dhe përfitimet materiale nga shërbimet seksuale të dikujt tjetër ishin shkelje të lirisë së shprehjes dhe sigurisë së personit siç përcaktohet në Kartën Kanadeze të të Drejtave dhe Lirive.
Kritika
Modeli nordik është mjaft i diskutuar dhe gëzon mbështetje dhe kundërshtim në të gjithë spektrin politik. Mbështetësit e modelit nordik përfshijnë organizatat feministe si Organizata Kombëtare e Grave, OJQ-të kundër trafikimit të seksit si Koalicioni Kundër Trafikimit të Seksit të Grave,  dhe partitë politike siç është Partia Konservatore e Kanadasë. Shumë të drejta të punonjësve të seksit, organizatat e ndihmës dhe organizatat e lirive civile kundërshtojnë modelin nordik, duke përfshirë Unionin Amerikan të Lirive Civile, Amnesty International,  Human Rights Watch,  Programi i Përbashkët i Kombeve të Bashkuara për HIV/AIDS,  dhe Organizata Botërore e Shëndetit. Këto organizata bëjnë thirrje për dekriminalizimin e plotë të punës seksuale.
Në vitin 2012, studiues në Gjermani, Zvicër dhe Mbretërinë e Bashkuar shqyrtuan efektin që legalizimi i prostitucionit kishte në trafikimin e qenieve njerëzore. Ata dolën në përfundimin se flukset e trafikimit të qenieve njerëzore u rritën dhe se trafikimi në përgjithësi nuk u zvogëlua sepse zëvendësimi i prostitucionit ilegal me prostitucionin ligjor nuk mund të kompensojë numrin më të madh të njerëzve që trafikohen. Rritja e prostitucionit të paligjshëm pas legalizimit të prostitucionit mund të shkaktohet nga dy faktorë: furnizimi ilegal mund të maskohet si i ligjshëm dhe legalizimi zvogëlon stigmën që lidhet me konsumin e shërbimit të ndaluar. Bordi Kombëtar Danez i Shërbimeve Sociale vlerësoi se pasi prostitucioni u legalizua në Danimarkë në vitin 1999, vëllimi i prostitucionit u rrit me 40% midis viteve 2002 dhe 2009. Disa studime në Evropë sugjerojnë se trafikimi i qenieve njerëzore është më i ulët në vendet ku prostitucioni dhe prokurimi i tij janë të paligjshëm dhe më i lartë në vendet në të cilat prostitucioni është i legalizuar.
Akademikë të tjerë argumentojnë se nuk ka prova të mjaftueshme se modeli nordik në të vërtetë zvogëlon kërkesën, duke parashtruar se ligjet e kërkesës përfundimtare thjesht e shtyjnë prostitucionin drejt tregut të zi. Përveç kësaj, disa studiues pohojnë se modeli nordik bën pak për të zvogëluar dëmet ndaj punonjësve të seksit. Në vitin 2016, Amnesty International lëshoi një raport prej 100 faqesh ku thuhej se modeli nordik i bën punonjësit e seksit të përballen me rrezikun e vazhdueshëm të ngacmimit policor, dhunës së klientit, diskriminimit, dëbimit dhe shfrytëzimit. Shifrat e siguruara nga UglyMugs, një aplikacion ku punonjësit e seksit mund të raportojnë konfidencialisht incidentet e abuzimit dhe krimit, treguan se raportet e abuzimit dhe krimit kundër prostitutave u rritën shumë pas miratimit të modelit nordik në Irlandë. Shifrat tregojnë se krimet kundër prostitutave u rritën me 90%, ndërsa krimi i dhunshëm u rrit me 92%. Vlerësimi i adoptimit të Francës të modelit nordik ndaj prostitucionit zbuloi se "42 përqind e prostitutave ishin më të ekspozuar ndaj dhunës dhe 38 përqind e kishin gjithnjë e më të vështirë të siguronin që burrat të përdorin prezervativë".
Sigottier
Sigottier është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Sigottier ka një popullsi prej 84 banorë dhe sipërfaqe 25.33 km², me një dendësi prej 3 banor/km².
Dorian Concept
Dorian Concept (i lindur si Oliver Thomas Johnson më 16 shtator 1984) është kompozitor, producent dhe sintisajzerist austriak, veprimtaria e të cilit shtrihet në një shumëllojshmëri të burimeve duke përfshirë modal dhe free jazz, funk, hip hop, muzikë elektronike, dhe muzikë ambientale. Johnson mori emrin e tij si adoleshent nga shkalla muzikore Dorian.
Dorian Concept gjithashtu është anëtar i grupit funk austriak Jacob's Salty and Bamboozling Ladder (JSBL). Ai gjithashtu ka performuar periodikisht si sintisajzerist për Flying Lotus dhe ka bashkëpunuar me Cinematic Orchestra.
Muhamed ibën Ibrahim Al esh-Shejh
Muhammed ibn Ibrahim Al esh-Shejh (Arabisht: محمد بن إبراهيم آل الشيخ) ishte krye mufti i Arabisë Saudite nga viti 1953 deri në vdekjen e tij 1969.
Jeta
Muhammed ibn Ibrahim El esh-Shejh lindi më 24 korrik 1893 në një familje të dijetarëve saudit, El esh-Shejh, pasardhësit e dijetarit të njohur Muhammed bin Abdylvehhabi.
Rolet
Muhammedi ishte krye mufti i Arabisë Saudite nga viti 1953 deri më 1969. Ai vdiq më 3 dhjetor 1969.
Ai ishte poashtu president i këshillit kushtetues i Ligës Botërore të Myslimanëve.
Komandanti, atdhetari, njeriu...
Komandanti, atdhetari, njeriu... Libër i hapur për Tefik Ruçin. Redaktoi dhe përgatiti për botim Bektash Zite - publicist. Recezent Dr. Zihni Haskaj - historian. Konsulent: Shpresa Bajraktari - pedagoge e filozofisë, Dr. Bashkim Qeli - historian. Korrektore Aurora Gusmari. Arti grafik: Agron Sejamini. Botuar në Tiranë 2006. Libër për Tefik Ruçin si qytetar i denjë, ushtarak i zoti e familjar shembullor. Në këtë botim përfshihen kujtimet e rreth 30 njërëzve, që i përkasin brezit që luftoi për lirinë e vendit, si dhe brezit që punoi për rindërtimin e tij.
Emina Ilhami
Fëmijëria
Princesha Emina Ilhamy lindi më 24 maj 1858 në Kostandinopojë (tani Stamboll). Ajo ishte vajza e madhe e gjeneral-lejtnant Princi Ibrahim Ilhami Pasha dhe bashkëshortja e tij Nasrin Qadin (vdiq më 1871). Ajo kishte dy motra, Princeshën Zeynab Ilhamy dhe Princeshën Tevhide Ilhamy. Princesha Zejneb u martua me Mahmud Hamdi Pashën, djalin e pestë të Isma'il Pashës dhe Xhihan Shah Kadinit. Ajo ishte mbesa e Abbas I dhe Mahivech Hanim.
Martesa
majtas|parapamje|248x248px|Tewfik Pasha dhe Emina Ilhamy pas dasmës së tyre majtas|parapamje|170x170px|Princesha Emina Ilhamy (në të majtë) me burrin dhe fëmijët e saj Princesha Emina u martua me kushëririn e babait të saj, Tewfik Pasha, djalin e Khedive të Egjiptit, Ismailin e Madhërishëm, të enjten më 16 janar 1873. Në kremtimin e ngjarjes, Kedive Ismaili mbajti një pritje në Pallatin el-Hilmija ku morën pjesë Tefik, disa ministra të shtetit dhe personalitete kryesore fetare. Poezia u kompozua dhe u recitua për këtë rast nga el-Sejid Ali Ebu al-Nasr dhe Muhamed Kadri Beu.
Mirjeta Shala
Mirjeta Shala (lindur më 12 shkurt 1994, Vushtrri, Kosovë) është një prezentuese televizive kosovare, modele e cila u kurorëzua mis në konkursin e bukurisë Miss Kosova 2013 dhe kishte planifikuar pjesmarrjen në Miss Univers 2013 para mirpo Kosova u tërhoq nga konkursi. Në nëntor të vitit 2013, ajo ka nënshkruar një kontratë me Trump Model Menagement.
Emina Ilhami
Martesa
Emina dhe Tewfik kishin pesë fëmijë së bashku; Princi Abas Hilmi Pasha, i lindur më 1874; Princi Mohammed Ali Tewfik Pasha, i lindur më 1875; Princesha Nazli Hanim, e lindur më 1877; Princesha Fakhr un-nisa Hatixhe Hanim, e lindur më 1880; dhe Princesha Nimatullah Hanim, e lindur më 1882.
Pas ngjitjes së Tewfikut në fronin egjiptian në 1879, Emina mori një rol më të spikatur publik sesa gratë e mëparshme në familjen khedival. Tewfiku braktisi traditën sunduese të konkubinatit dhe poligjinisë së skllevërve duke marrë Eminën si bashkëshorten e tij të vetme. Ai u bë sundimtari i parë monogam i Egjiptit. Emina përmendej në shtypin arab si "Gruaja e Khedive" (Haram al-Khidiwi), dhe në frëngjisht dhe anglisht si zëvendës-reine, khédiveh ose "khediva". Me vdekjen e nënës së Tewfikut dhe gjyshes nga babai në 1884 dhe 1886, ajo u bë gruaja më e vjetër në familjen khedival.
Si Khediva, ajo priste rregullisht gratë dhe vajzat e diplomatëve dhe vizitorëve evropianë. Prezenca e saj në ngjarjet zyrtare u përmend rregullisht. Kur ishte e pranishme në eventet shtetërore, Emina dhe shoqëruesit e saj uleshin pas një ekrani. Në ditët e festave ajo merrte personalisht përshëndetjet e të ftuarve femra, ndërsa ato të të ftuarve meshkuj i përcillte kryeeunuku i saj. Shtypi zakonisht shmangte në mënyrë diskrete përmendjen e emrit të saj.
Valide
parapamje|272x272px|Emina Ilhamy në pleqëri Me vdekjen e burrit të saj, Khedive Tewfik, djali i saj, Abas Hilmi Pasha, arriti në fron më 7 janar 1892. Si rezultat, Emina mbajti një rol të spikatur si Valida Pasha, ose nëna e Khedive, megjithëse shkrimtarët anglezë shpesh përdornin termin francez khédiveh mére. Ajo ruante vjetërsinë si Valida Pasha, të cilën e kishte kur Ishte Khediva, dhe vazhdonte të kishte një rol diplomatik.
Në posedim të një pasurie të madhe personale, Emina dhuroi një pjesë të madhe të saj në donacione për institucione bamirësie dhe u mbiemërua "Umm al-Muhsinin" (Nëna e Bamirësisë). Një shkollë vajzash që ajo themeloi, stoli kryesor i së cilës është një sabil i rëndë, i zbukuruar në stilin barok turk, qëndron afër xhamisë së Ibn Tulun. Tani njihet me emrin Umm Abbas, "Nëna e Abbasit".
Ajo krijoi një fond të gjerë, i cili u përdor pjesërisht për të paguar pensionet për gjashtëdhjetë ish skllevër, duke përfshirë dhjetë eunukë. Shumica e pranuesve ishin gra, një shumicë e vogël e të cilave ishin të martuara ose të veja, gjë që tregon se ata kishin lënë shërbimin e Eminës në një datë më të hershme. Të tjerët, si kryeshërbëtorja e saj Lady Qamar, me sa duket mbetën në shërbim të saj deri në vdekjen e saj në 1931.
Vdekja
Emina vdiq në mërgim në shtëpinë e saj në fshat më 19 qershor 1931 në Bebek, Bosfori, Stamboll, dhe u varros në Mauzoleumin Khedive Tewfik, Kait Bey, Kajro.
Familja
Së bashku me Tewfik ajo kishte pesë fëmijë:
`Iraq al Amir
`Iraq al Amir është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Katerini
Katerini, (greqisht: Κατερίνη/Kateríni) është një qytezë në qarkun Pieria, Greqi.
Gadishi
Gadish është një vendbanim në komunën e Gjilanit, Kosovë.
Migrimet
- Në vitet e 80'ta mendohet të ketë pasur rreth 500 banorë por për shkak të kushteve ekonomike: zhvillimi i energjetikës, asfaltimi i rrugës, mungesa e institucioneve publike, etj. Banorët mirgojnë pothuajse 60% e tyre rreth qytetit të Gjilanit dhe Lipjanit.
Ditët e Sotme
Në ditët e sotme shumica e popullatës janë larguar dhe janë të paktë ata që japin fryte bujqësore për të tjerët. Mendohet që në ditët e sotme të ketë të banuara rreth 20 shtëpi me rreth 60 banorë.
Energjetika dhe komunikacioni
Në vitin 1982 fshati Gadish pasurohet me enegjri elektrike pas kërkesave të shumta nga fshatarët. Në vitin 2010 bëhet asfaltimi i magjistales dhe rrugës që lidh Gadishin me Gjilanin dhe Lipjanin.
Historia
Gadishi gjendet në pjesën veri-perëndimore të qytetit të Gjilanit, kufizohet për rreth me fshatrat e tjera si: Zhegocin,Kishnapolën, Gumnishtën. Gadishi ka qenë fshat i banuar qysh në vitet e para të shek.XX. Mendohet që gjatë viteve të 50'ta të jetë ndërtuar Shkolla e Parë, por pas dëmtimeve të shumta fshatarët bashkë me organin drejtues komunal ndërtojnë objektin e ri shkollor në hyrje të fshatit SHF."Afërdita" pasi që e vjetra ishte brenda në fshat. Fshati gjatë viteve të 80'ta kishte diku rreth 50 shtëpi. Gadishi gjendet gjatë kilometrit të 8 të magjistrales Gjilan-Gadime-Lipjan.