cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Code Geass: Lelouch of the Re;surrection
Përmbajtja
Duke dyshuar për përfshirjen e Zilkhistan, Kallen Stadtfeld, Sayoko Shinozaki dhe Lloyd Asplund depërtojnë në vend dhe ndeshin në C.C. dhe një Lelouch i ringjallur fizikisht por pa shpirt. C.C. shpjegon se, pas Zero Requiem, shoqja e tyre e shkollës Shirley Fenette kontrabandoi kufomën e Lelouch tek ajo dhe se ajo e ringjalli Lelouch nga të vdekurit duke rindërtuar kufomën e tij, por kujtimet dhe personaliteti i tij janë bllokuar në pavetëdije kolektive. Grupi fillon një sulm ndaj një burgu në Zilkhistan, ku ata shpëtojnë Suzakun dhe zbulojnë një portë Aramu, një portal në Botën e C-së. C.C. përdor portalin për të ringjallur plotësisht Lelouch. Lelouch edhe një herë e vesh mantelin e Zero-s dhe takohet me forcat britanike të drejtuara nga gjysmë motra e tij Cornelia li Britannia dhe ish-togeri i tij Kaname Ohgi.
Forcat e Lelouch gjurmojnë Nunnally dhe e gjejnë atë në një tempull të Zilkhistanit. Lelouch depërton në tempull dhe vret Shamna, por ajo aktivizon Geass e saj dhe udhëton prapa gjashtë orë në të kaluarën, duke e lejuar atë të parashikojë në mënyrë të përsosur veprimet e Lelouch. Lelouch përdor aftësitë e tij taktike për të nxjerrë mekanizmat e Geass të Shamna dhe e rrëzon atë. Ai e liron Nunnally, por mëson se mendja e saj është transportuar në Botën e C-së. C.C. e udhëzon atë në pavetëdije kolektive dhe ai e shpëton me sukses Nunnally. Suzaku vret Shalio në luftime, duke shkatërruar Shamna përgjithmonë. Pas kësaj, Lelouch i lë përsëri Suzakut titullin Zero dhe niset në një udhëtim me C.C., duke marrë pseudonimin L.L. si idenë e tij për një propozim martese.
Në një skenë pas mbylljes të vendosur në një të ardhme të papërcaktuar, L.L. dhe C.C. tregohen duke qëndruar mbi një varr masiv në një pyll, me L.L duke deklaruar se do të merrte Geass-in e atyre që e përdorin atë pa u vendosur. Kjo skenë shërbeu si konfigurim për dramën fotografike të filmit ku Lelouch dhe C.C. u përball me një pirat dhe C.C. ia mori Geass-in.
Gdhendja e gurit në Shqipëri
Në truallin e Shqipërisë gdhendja e gurit ka një traditë të lashtë, që dëshmohet gjerësisht nga gjetjet arkeologjike dhe ndërtimet e periudhës ilire. Guri është përdorur nga banorët e shumicës së krahinave të Shqipërisë jo vetëm për ndërtimin e banesave, por edhe për sende të përdorimit të përditshëm. Në disa qytete e fshatra e kanë përdorur gurin e skalitur për shtrimin e rrugëve, si Gjirokastra, Kolonja, Berati etj. Mjeshtrit shqiptarë gurskalitës janë shquar edhe jashtë vendit. Gdhendja e gurit kulmin e lulëzimit e pati në gjysmën e dytë të shek.XVIII e në shek.XIX. Krahinat më të përmendura për ushtrimin e saj ishin: Mokra, Opari, disa krahina të Matit e të Dibrës etj.
Vesseaux
Vesseaux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Vesseaux ka një popullsi prej 1797 banorë dhe sipërfaqe 18.71 km², me një dendësi prej 96 banor/km².
Komandanti i përgjithshëm
parapamje|240px|Trupat letoneze në kampin Lejune Komandanti i përgjithshëm ose komandanti suprem është personi që ushtron komandë dhe kontroll suprem mbi një forcë të armatosur ose një degë ushtarake. Si term teknik, i referohet kompetencave ushtarake që banojnë në udhëheqjen ekzekutive të një vendi, një kryetar shteti ose një kryetar qeverie.
Madam C. J. Walker
Sarah Breedlove (23 dhjetor 1867 - 25 maj 1919), e njohur si Madam C. J. Walker, ishte një sipërmarrës Afrikano-Amerikane, filantrope dhe një aktivist politik dhe sociale. Lavderuar si milionerja e parë femër e vetme në Amerikë. ajo u bë një nga gratë më të pasura afrikano-amerikane në vend, "sipërmarrësja femër më e suksesshëm në botë e kohës së saj" dhe një nga Pronaret e bizneseve më të suksesshme afriko-amerikane. [2]Walker e bëri pasurinë e saj duke zhvilluar dhe promovuar një linjë bukurie dhe produkte të flokëve për gratë me ngjyrë, përmes kompanisë Madame C. J. Walker Manufacturing, biznesin e suksesshëm që ajo themeloi. Walker ishte e njohur edhe për filantropinë dhe aktivizmin e saj. Ajo bëri donacione financiare për organizata të shumta dhe u bë mbrojtëse e arteve. Villa Lewaro, pasuria luksoze e Walker në Irvington-on-Hudson, Nju Jork, shërbeu si një vend shoqëror për bashkësinë Afrikano-Amerikane.
Shqipëria dhe Kosova, historia e një aspirate
Shqipëria dhe Kosova, historia e një aspirate : (studime historike, kumtesa, dokumente dhe ilustrime) me autor Marenglen Verli. Botuar në Tiranë nga "Botimpex", në vitin 2007. V. 1, me 431 faqe.
Madam C. J. Walker
Jeta
Breedlove u lind më 23 dhjetor 1867, pranë Delta, Luiziana, nga Owen dhe Minerva (Anderson) Breedlove. Sara ishte një nga gjashtë fëmijët, ku përfshiheshin një motër më të madhe, Louvenia dhe katër vëllezër: Aleksandri, Jakovi, Solomoni dhe prindërit e Owen Jr. Breedlove dhe vëllezërit e motrat e saj më të mëdhaja u morën skllavën në plantacionin e famullisë Madison të Robert W. Burney, por Sarah ishte Fëmija i parë në familjen e saj ka lindur në liri pas nënshkrimit të Shpalljes së Emancipimit. Nëna e saj vdiq, ndoshta nga kolera, më 1872; Babai i saj u rimartua, por ai vdiq brenda pak vitesh. Jetime në moshën shtatë vjeçare, Sarah u shpërngul në Vicksburg, Misisipi, në moshën dhjetë vjeçare dhe punoi në një familje. Para martesës së saj të parë, ajo jetoi me motrën e saj më të madhe, Louvenia dhe kunatin, Jesse Powell.
Homazhe
Burime dhe çmime të ndryshme janë emëruar në nder të Walkerit:
Kosova-rruga e gjatë drejt vetëvendosjes : (1948-1981)
Kosova-rruga e gjatë drejt vetëvendosjes : (1948-1981) libër me autore Ana Lalaj. Botuar në Tiranë nga "Mësonjëtorja e parë", në vitin 2000. Faqet e librit 434. ISBN 99927-46-13-0
Kronika e Janinës
Kronika e Janinës është një Kronikë Anonime, shkruar në greqish rreth vitit 1439.
Kronika vjen nga manastiri i shën-Pandelejmonit (shek. 17) në Janinë. Fillimisht, Kronika u mendua të ishte shkruar nga murgjit Prokël dhe Komnen dhe u njoh si "Kronika e murgjve Prokël dhe Komnen". U botua për herë të parë nga konsulli frëng pranë Ali Pashë Tepelenës, Fransua Pukëvil, më 1805.
Më pas u quajt me emrin e qytetit ku u gjend “Kronika e Janinës”, kur u botua nga Leandro Vranusi.
Kronika përmban ngjarjet politike-ushtarake që u zhvilluan në Epir dhe Etoli-Akarnani, kryesisht në Janinë e Artë: që nga lënia e sundimit të Artës, Niqiforit II nga Simeon Uroshi më 1355 deri në vdekjen e despotit Gjin Bua Shpata sundimtar i Artës.
Kronika na njeh me krijimin dhe shtrirjen e formacioneve shtetërore feudale, si: Despotati i Angjelokastrës me despot Gjin Bua Shpata, Despotati i Artës me despot Pjetër Ljosha. Me vdekjen e despotit Pjetër Ljosha, Gjin Shpata merr edhe despotatin e Artës. Kryeqendër mbetet vetëm Arta.
Kronika përshkohet nga përpjekja politike-ushtarake e Gjin Bua Shpatës për ta lidhur në një sundim të vetëm Artën dhe Janinën.
Vend me rëndësi në Kronikë zënë midis tyre ngjarjet e 1379 në Janinë dhe njoftimet mbi shtrirjen dhe veprimtarinë e shqiptarëve në këto treva.
Në Kronikë përmendet sebastokrator Gjon Zenebishi, sundimtar i Gjirokastrës.
Despoti Gjin Buja - Gjin Shpata (Gjin Bua Shpata) në këtë Kronikë cilësohet si burrë aktiv dhe nga të gjitha i shkëlqyer, i stolisur me vepra e fjalë dhe nga bukuria serioz. Tek ai gjendeshin me të vërtetë teoria dhe veprimi. Autori apo autorët e Kronikës Anonime duket tërhiqeshin nga Gjin Bua Shpata dhe ishin përkrahës të politikës së despotit të Artës.
Despoti shqiptar Gjin Bua Shpata vdiq më 1399 në Artë.
Tabelë kronologjike e figurave, ngjarjeve dhe datave, nxjerrë nga Kronika e Janinës.  A është Kronika Anonime e Janinës, Kronika e Gjin Bua Shpatës?
Më 1358 Simeoni niset me ushtri drejt kufijve të Serbisë (Zetës – Gentës). Niqifori II, thirri në aleancë turqit, që arbërit (pushtetar në Angjelokastër) kërkon t’i dëbonte nga vendi plotësisht.
Po këtë vit zhvillohet Beteja e Akelout në Etoli. Niqifori II, i cili sundoi tre vjet, dy muaj dhe disa ditë, mundet prej arbërve dhe vritet në betejë (pranë një vendi të fortifikuar që quhej Akelo, shkruan J. Kantakuzeni ). Arbërit bëhen zot të krejt Etolisë (dhe Akarnanisë).
Gjin Buja (fama e arbërve ) bëhet zot i Akelout (bashkë me Akromerin) despot të Angjelokastrës e nderoi fisi arbëror.
Despot Pjetër Ljosha përvetëson Artën dhe Roginë.
Vetëm qyteti i Janinës nuk iu nënshtrua sundimtarëve të arbërve.(Fitorja e shqitarëve kundër Niqifori II, pati ndikim politik dhe tregoi se luftëtarët arbër nuk ishin “arvaniçela” – arbërshaluar [çobenj], por prijësa arbër ushtarë trima). Më 1359, Simeoni merr Janinën, shpallet despot. Ua njeh sundimin arbërve: Angjelokastrën (dhe Akeloun) Gjin Shpatës dhe Artën (dhe Roginë) Pjetër Ljoshës dhe vendoset në Tërhallë, ku më pas kryeson një gjykatë me fisnikë romej, serb dhe shqiptar.
Më 1366 janjotët me më fisnikët (përfaqësuesit e aristokracisë dhe administratës së vjetër bizantine dhe serbe ) nga kështjella të Vagenetisë (Ajdonatit) ardhës në Janinë, dërgojnë një delegacion tek mbreti Simeon dhe kërkuan t’u jepej një sundimtar prijës. Simeoni u njofton për Thomanë (Komnen Paleologu ose Preljuboviç). Më 1367, Thomai bëhet despot në Janinë (dhe Ajdonat). Por janjotët (me më fisnikët) humbën lirinë me Thomanë.
Më 1370, despoti i Artës, Pjetër Ljosha me mazarakë dhe malakasë nis sulmet (pas vdekjes së Simeon Uroshit) kundër sundimit të Thomait, duke e rrezikuar atë për tre vjet rresht.
Më 1373, Ljosha dhe Thomai lidhin miqësi midis tyre. Thomai marton të bijën e tij, Irenën me Gjonin, të birin e Pjetër Ljoshës.
Më 1374, një murtajë vdekjeprurëse pllakos qytetin e Artës, ku despoti Pjetër Ljosha u nda së gjallësh.
Despoti Gjin Shpata vjen prej Akelout dhe merr Artën (e Roginë) nën pushtetin e tij.
Më 1375, murtajë vdekjeprurëse bie në qytetin e Janinës. Irena, e shoqja e Gjon Ljoshës, vdiq. Gjin Shpata bën një mësymje kundër Thomait, derisa ai shpalli martesën e motrës së tij Helenës me Shpatën. (Gjin Shpata martohet me Helenën me prikë: Vellanin, Drinopolin dhe Ajdonatin).
(Më 1376, Gjin Shpata fama-buja e arbërve u merr katalanëve Eupaktin-Naupaktin-Lepantin).
Më 14 shtator 1377, Gjin Frati sulmon me malakasët Janinën, por mundet. Kjo është fitorja e parë e Thomait kundër shqiptarëve.
Më 29 shkurt 1379 zhvillohet Kryengritja e Janinës kundër sundimit të Thomait. Niqifor Perati i quajtur Kufo (Shurdhi), zbarkon malakasët, një shumicë që nuk numërohet dot, i kalon në ishullin e Liqenit me mjet lundrimi, si dhe prin kryengritësit brenda në Janinë. Perati me më tepër se 200 më të shquarit, marrin Gulën (kullën) e sipërme (e sundimtarit prijës të qytetit). Shqiptarët nga jashtë e mbanin të rrethuar qytetin, kurse nga brenda shtrëngoheshin midis tyre duke bërtitur: rua! rua! (ruaju! ruaju!). (Tri ditë e tri netë nuk pushuan, duke luftuar me popullin derisa u grumbullua një shumicë e pallogaritshme). Në Liqen (mbështetësit e Thomait) zunë luftë me flotën e kundërshtarëve. Kundërshtarët u vunë në ikje dhe humbën tërësisht. Kryengritësit shqiptar që plaçkitën Gulën e sipërme u dorëzuan vullnetarisht. Thomai, prijsit dhe shqiptarët i vuri në arrest. Bullgarëve dhe vllehëve (që luftuan nën prijsa arbër) Thomai, preferoi t’u presë hundët (për të treguar se ata, futën hundët në sundimin e tij, gjë e cila çoi në kryengritjen e Janinës). Kusi me gjak ishte bërë atëhere qyteti i Janinës. Thomait i pëlqente të quhej Albanitokton (shqiptarvrasës). (Mitropoliti Mateo u detyrua të linte Janinën bashkë me të tjerë dhe të strehohej te Gjin Bua Shpata ).
Më maj 1379 Gjin Shpata ngrihet sërish kundër Thomait. Thomai tiranizon shqiptarët duke i rrëzuar ata prej kullave, duke u prenë pjesët e trupit ose duke u nxjerrë sytë dhe ua dërgonte Shpatës si kanisk. Despoti Shpata tërhiqet. (Në Janinë ndodheshin rrobaqepës e këpucarë që tërhiqeshin më mirë nga sundimtarët shqiptar ).
Lubinja e Epërme
Lubinjë e Epërme është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë.
Kronika e Janinës
Tabelë kronologjike e figurave, ngjarjeve dhe datave, nxjerrë nga Kronika e Janinës.  A është Kronika Anonime e Janinës, Kronika e Gjin Bua Shpatës?
Armiqësia ndërmjet Shpatës dhe Thomait bëhet shumë e fortë.
Më 2 qershor 1380 Thomai thërret Isaimin (Shahin beun) kundër Zenebishit (dhëndër dhe aleat i Shpatës ). Isaimi robëron kështjellën e Vellanit dhe Opanit kur rrethoi në Poliçan mazarakasit dhe Zenebishët. Thomai mori në dorëzim kështjellat: Vursinën, Krecunicën, Dragomën, Velçistën dhe Arahovicën deri në rrjedhën e sipërme të lumit Kalama (Thiam).
Më 5 maj 1382 Isaimi pushton Reunikun.
Në maj 1382, Myrsi Markazan, dhëndër i Shpatës, pajton në Arul më një marrëveshje të rreme Shpatën, për Helenën prikën e saj. Markazan i nënshtroi Zenebishët dhe regjistroi: Vëllanin, Drinopolin dhe Vagenitin (Ajdonatin) dhe vendet e malakasëve (Dangut-Dagavit ) deri në Katunë (Grekohori).
Më 6 shtator 1382, Isaimi robëron Drinopolin, kur Helena e shoqja e Shpatës vdes.
Më shtator 1384, Timurtashi vjen në Artë në kohën e vjeljes së rrushit, merr robër dhe kthehet në vendin e vet. Shpata me anë të Arkiereut (kryepriftit të Artës dhe të gjithë despotatit të tij) dhe Kallognomit (këshilltarit, besnikut të tij me autoritet dhe i njohur me atë kohë) i kërkon Tiranit (Thomait) që të dëbojnë së bashku turqit.
Më 23 dhjetor 1384, Tirani vritet prej rojeve të tij. E veja e Thomait (Maria Angjelina) merr sundimin në Janinë. Në këtë kohë ndodh rrethimi i Janinës nga despoti Gjin Bua Shpata në krye të ushtrisë së arbërve. Maria Angjelina, e quajtur mbretëreshë, në Kronikë cilësohet si mbretëreshë me të vërtetë e artë, së bashku me të vëllanë Joani (i biri i Simeonit) murg me emër Joasaf dhe me arkondët e shquar thirrën për sundimtar dhe burrë të saj (kunatin e kontit Leonard Toko të Palatinës së Qefalonisë dhe Zantes) Izau Buondelmonti.
Më shkurt 1385, Izau vjen prej Qefalonisë bëhet despot në Janinë. Gjin Bua Shpata sulmon Janinën. Izau mblodhi ushtritë e tij. Shpata tërhiqet. (Më shtator 1385, pas Betejës së Savrës, sundimtari i Gjirokastrës dhe Vagenitisë, Gjon Zenebishi quhet sebastokrator. Më 1387, Izau bëhet aleat i sulltanit).
Më 7 korrik 1388, Shpata merr Velçistën, ndërsa kështjella e Vellanit iu dorëzua Shpatës nga peshkopi i vendit, i cili nga ana e vet mbajti Vribianin (Konicë). Më korrik 1388 pati kundërvënie midis despotit Shpata dhe despotit Izau, me anë të galerave të tyre në liqen të Janinës.
Më 1389, Sulltani dërgon Melkushin komandant turk në ndihmë të Izau. (Shpata merr kështjellën Shën Maura, Katunën-Katuna dhe të gjithë Leukadën-Lefkadhën). Armiqësia ndërmjet Shpatëve dhe Tokove bëhet e fortë ).
Më 4 dhjetor 1390 vjen Evrenozi (Ali bej Vranezi) në Janinë.
(Më dhjetor 1390 Karl Toko krijon ushtri me frengë, romejë, serbë, por më tepër me shqiptar me stratiot Gallas Pekatorin. Shpata kthen në Artë trupat e tij. Toko merr Shën Maurën, Katunën dhe të gjithë Leukadën, deri në Zaverdë të Akarnanisë ).
Më dhjetor 1394 vdes Maria Angjelina. Shpata dhe Izau pajtohen dhe lidhën miqësi midis tyre.
Më janar 1396 bëhet martesa e Izaut me Irenën, bijë e Shpatës e nxitur edhe nga arkondët e shquar të Janinës.
Evrenozi dhe Jashi (Jaksi beu) me forcat e tyre nisen kundër Gjonit (Zenebishit). Despoti Gjin Shpata i pret në kthim në pozicionin e Driskut. Në Betejën e Driskut, arbërit me Shpatën i mundën trupat e Evrenozit dhe Jashiut dhe i ndoqën deri në Faneromen. Kjo është fitorja e parë e shqiptarëve kundër trupave osmane.
Më 6 prill 1399, Izau (Buondelmonti) niset kundër Gjon Zenebishit sebastokratorit të Gjirokastrës dhe Vagenitisë. Izau me: malakasë, mazarakë, papingas, zagoritas, drinopolas, gjirokastritas dhe me të Zagorit të Madh niset për luftë. Beteja e Mesopotamit fillon me terr dhe stuhi. Gjon Zenebishi (i ashpër ) i mund tërësisht, Izaun me arkondët e tij i mbyll në burgun e Gjirokastrës.
Më 1399, Izau nxirret nga burgu kundrejt 10.000 florinjsh. Izau kalon në Korfuz, në Shën Maurë dhe në Gjirbolea (në Fushën e Artës) ku e priti me gëzim vjehrri i tij, Gjini me të vëllanë Sguro.
Më 17 korrik 1399 Izau hyn në Janinë.
Më 29 tetor 1399, vdes sundimtari Gjin Bua Shpata - despot shqiptar i Artës dhe Eupaktit. (Gjin Shpata i fuqishmi, i admirueshmi, fama e arbërve ) në moshën 89 vjeçare.
Vëllai i tij, Sguro Bua Shpata (sundimtar në Eupaktë, Akelo e Ksiromer ) merr menjëherë në dorëzim sundimin në Artë (dhe Rogi). Pas pak ditësh, (fisniku Zardari) Bogoi serb-arbër-bullgar-vllah, sulmon dhe përzë nga Arta, Sguron (despotin e Shpatës ), kurse më të nderuarit artjotë i burgosi, i zhduku krejt banesat e tyre dhe i dëboi nga Arta.
Kronika mbyllet me vdekjen e Gjin Bua Shpatës.
Tipasa
Tipasa ishte një koloni në provincën romake Mauretania Caesariensis, që sot quhet Tipaza, dhe ndodhet në Algjerinë qendrore bregdetare. Që nga viti 2002, është deklaruar nga UNESCO një "Vend i Trashëgimisë Botërore". Kishte një qytet tjetër me të njëjtin emër: Tipasa në Numidia
Historia e lashtë
majtas|parapamje|250x250px|Rrënojat aktuale të Tipas romake djathtas|parapamje|Varri i krishterë nga një bazilikë romake në Tipasa Fillimisht qyteti ishte një qytet tregtar i vogël i punicitëve të lashtë i pushtuar nga Roma e lashtë dhe u shndërrua në një koloni ushtarake nga perandori Klaudi për pushtimin e mbretërive të Mauretania. Më pas u bë një municipium i quajtur Colonia Aelia Augusta Tipasensium, që arriti në popullsinë e 20,000 banorëve në shekullin e katërt sipas historianit Gsell.
Qyteti romak u ndërtua në tri kodra të vogla, të cilat e kaluan detin, gati 20 km në lindje nga Cezare (kryeqyteti i Mauretania Caesariensis). Nga shtëpitë, shumica e të cilëve qëndronin në kodrën qendrore, nuk ka gjurmë; Por ka rrënojat e tre kishave - Bazilika e Madhe dhe Bazilika Aleksandri në kodrën perëndimore, dhe Bazilika e Shën Salsa në kodrën lindore, dy varreza, banja, teatri, amfiteatri dhe nymfeumi. Linja e mureve mund të gjurmohen në mënyrë të dukshme dhe në rrëzë të kodrës lindore mbetjet e portit të lashtë.
Bazilikat janë të rrethuara nga varreza, të cilat janë plot me arkivole, të gjitha prej guri dhe të mbuluara me mozaikë. Bazilika e Shën Salsa, e cila është gërmuar nga Stéphane Gsell, përbëhet nga një hark me dy pjesë, dhe ende përmban një mozaik. Bazilika e Madhe shërbeu për shekuj me radhë si një gurore, por ende është e mundur të hartohet plani i ndërtesës, i cili u nda në shtatë pjesë. Nën themelet e kishës janë varreza të gdhendura nga shkëmbi i ngurtë. Nga këto një është rrethore, me një diametër prej 18 m dhe hapësirë për 24 arkivole.
Komercialisht Tipasa ishte me rëndësi të madhe, por nuk u dallua në art apo në të mësuar. Krishterimi ishte futur herët, dhe në shekullin e tretë Tipasa ishte një pamje episkopale, e cila tani është e shkruar në listën e Kishave Katolike.
Shumica e banorëve vazhdonin të mos jenë të krishterë derisa, sipas legjendës, Salsa, një vajzë e krishterë, hodhi kokën e idolit të gjarprit të tyre në det, pas së cilës populli i tërbuar e mbulojë me gurë atë deri në vdekje. Trupi, i shëruar mrekullisht nga deti, u varros, në kodrën mbi port, në një kishëz të vogël që i dha vendin më pas bazilikës madhështore. Martirizimi i Salsa u zhvillua në shekullin e 4-të. Në 484 mbreti Vandal Huneric (477-484) dërgoi një peshkop arian në Tipaza; Pas së cilës një numër i madh i banorëve ikën në Spanjë, ndërsa shumë prej të tjerëve u persekutuan mizorisht.
Në shekullin e tretë krishterimi u adhurua nga të gjithë Berberët romanë dhe kolonistët romakë të Tipasit. Prej kësaj periudhe vjen epitafi më i vjetër krishterë në Afrikën romake të datës 17 tetor 237 pas Krishtit. Në Tipasa janë ndërtuar bazilikat më të mëdha të Algjerisë aktuale: bazilika e Aleksandrit dhe bazilika e Shën Salës.
Tipasa u shkatërrua pjesërisht nga Vandalët në vitin 430 pas Krishtit, por u rindërtua nga bizantinët një shekull më vonë. Në fund të shekullit të shtatë qyteti u shkatërrua nga arabët dhe u reduktua në gërmadha.
Xhamia Alaxha Imaret
parapamje|Xhamia Alaxha Imaret Xhamia Alaxha Imaret ose Xhamia e Isak Pashës (Greqisht: Αλατζά Ιμαρέτ, Ισ(χ)άκ Πασά Τζαμί; Turqisht: Alaca İmaret Camii) është një xhami osmane historike në Selanik, Greqia. Ajo është ndërtuar në shekullin 15. nga Turqit Osmanlli.
Referimet
]
Mark Spitznagel
Spitznagel është themeluesi, pronari dhe Drejtori kryesor i Investimit në kompaninë hedge fund prej biliona dollarësh Universa Investments, L.P., me bazë në Miami, Florida.
Spitznagel ka një Diplomë në Matematikë nga New York University.
Ai lështë autor i librit The Dao of Capital (2013), i cili është quajtur nga revista Forbes “një nga librat më të rëndësishëm të vitit, apo i çdo viti po të qe për atë punë.”
Spitznagel është Këshilltari Ekonomik kryesor për fushatën presidenciale të Senatorit amerikan Rand Paul.
Pikëpamjet politike
thumb|left|180px|Spitznagel dhe [[Ron Paul në vitin 2012]] Spitznagel është një libertarian i deklaruar, dhe thotë se ka qenë i tillë që prej kohës së gjinmazit. Në fakt "filozofia e tij e investimit është në të vërtetë një zgjatim i besimeve të tija fortësisht libertariane rreth ndërhyrjes qeveritare në treg.”
Spitznagel  është një republikan-libertarian, dhe së bashku me biznesmein Peter Thiel kanë qenë ndër mbështetësit kryesorë të fushatës presidenciale të Kongresmenit amerikan Ron Paul.
Në qershor të vitit 2015, Spitznagel u emërua Këshilltari Ekonomik Kryesor për fushatën presidenciale të Senatorit Rand Paul.
Gazeta The New York Times shkruante se “ të dy ndajnë një pikëpamje të ngjashme rreth rolit të qeverisë në tregjet financiare: që ajo nuk duhet të ketë asnjë të tillë.”
Botime
• 2
Grigor Cilka
Grigor Cilka (1875-1919) ishte veprimtar i Rilindjes Kombëtare, mësues i shkollës së vajzave në Korçë.
Jeta
Lindi në Vithkuq të Korçës dhe më pas u shpërngul më familjen në Manastir. Studimet e larta i kreu më 1900 në teologji. Ishte një nga anëtarët e komitetit të fshehtë “Për lirinë e Shqipërisë” në Korçë dhe më 1908 delegat në Kongresin e Manastirit.
U arrestua dhe u burgos disa herë nga autoritetet osmane. Mori pjesë në luftën për arsimin shqip së bashku me bashkëshorten e tij, Katerina Cilkën, mësuese në shkollën e parë fillore për vajza.
Bashkëpunoi në disa nga organet përparimtare të shtypit të Rilindjes, ku me shkrimet e tij mbrojti alfabetin latin të gjuhës shqipe dhe popullarizoi disa nga figurat e shquara të letërsisë botërore e veprat e tyre. Pas shpërthimit të Luftës I Botërore shkoi në Sofje, ku dhe vdiq.
Prémontré
Prémontré është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Prémontré ka një popullsi prej 776 banorë dhe sipërfaqe 8.33 km², me një dendësi prej 93 banor/km².
Fons
Fons është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Fons ka një popullsi prej 316 banorë dhe sipërfaqe 4.03 km², me një dendësi prej 78 banor/km².
Larressingle
Larressingle (Ocitanisht : Larressingla ; Shqip: Larresingla ) është një komunë në departamentin Gers në Francën jugperëndimore.
Gjeografia
qendër|parapamje|300x300px| Larresingla dhe komunat përreth saj
Kosova dialog
Kosova dialog libër ma autore Afërdita Sokoli. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2001. Faqet e librit 176. ISBN 99927-1-312-7
Hilë Mosi, Kristo Floqi, Karl Gurakuqi : për çështjen shqiptare : antikiteti-Kosova-Vlora : përmbledhje artikujsh
Hilë Mosi, Kristo Floqi, Karl Gurakuqi : për çështjen shqiptare : antikiteti-Kosova-Vlora : përmbledhje artikujsh nga Lavdosh Ahmetaj (hulumtoi). Botuar në Tiranë nga "Albin", në vitin 2001. Faqet e librit 216. ISBN 99927-32-80-6
Pranverë e vonuar : (me rastin e 10-vjetorit të themelimit të shoqatës atdhetare kulturore “Kosova”)
Pranverë e vonuar : (me rastin e 10-vjetorit të themelimit të shoqatës atdhetare kulturore “Kosova”) libër nga Dashamir Uruçi (përg.) dhe Tefë M. Topalli (red.). Botuar në Shkodër, në vitin 2000. Faqe 509.
Remaucourt, Aisne
Remaucourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Remaucourt ka një popullsi prej 312 banorë dhe sipërfaqe 6.35 km², me një dendësi prej 49 banor/km².
Generalissimo
Generalissimo është një gradë ushtarake e shkallës më të lartë, superiore ndaj marshallit fushor dhe gradave të tjera me pesë yje në shtetet ku ato përdoren.
Përdorimi
Fjala generalissimo, një term italian, është superlativa absolute e generale ('gjeneral') që do të thotë kështu "renditja më e lartë e të gjithë gjeneralëve". Prapashtesa superlative -issimo rrjedh nga latinishtja -issimus, që do të thotë "maksimum, në klasën më të lartë". Njoftime të ngjashme në gjuhë të tjera përfshijnë generalísimo në spanjisht, generalíssimo në portugalisht, généralissime në frëngjisht dhe generalissimus në latinisht.
Historikisht kjo gradë iu dha një oficeri ushtarak që drejtonte një ushtri të tërë ose tërë forcat e armatosura të një shteti, zakonisht vetëm në varësi të sovranit. Udhëheqësi ushtarak Albrecht von Wallenstein në vitin 1632 ishte generalissimo i parë perandorak (gjeneral i gjeneralëve). Përdorimi tjetër i gradës ka qenë për komandantin e ushtrive të bashkuara të disa fuqive aleate dhe nëse një oficer i lartë ushtarak bëhet kryetar i shtetit ose kryetar i qeverisë së një kombi si Chiang Kai-shek në Kinë dhe më vonë në Tajvan, dhe Francisko Franko në Spanjë.
Tauriers
Tauriers është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Tauriers ka një popullsi prej 181 banorë dhe sipërfaqe 4.51 km², me një dendësi prej 40 banor/km².
Xhamia e Bajazitit
parapamje|Xhamia e Bajazitit Xhamia e Bajazitit (Greqisht: Τέμενος Μεχμέτ Α; Turqisht: Çelebi Sultan Mehmed Camii) ose Xhamia Çelebi Sultan Mehmed është një xhami historike në Dimetoka (Didymoticheio), Greqia. Ajo është ndërtuar në shekullin 14. nga Turqit Osmanlli.
Kosova dhe e drejta e vetvendosjes
Kosova dhe e drejta e vetvendosjes libër me autor Dashamir Uruçi dhe Tefë M. Topalli (red.). Botuar në Shkodër nga "Shtjefni", në vitin 2001. Faqet e librit 112. ISBN 99927-760-1-3
Marrëdhëniet e jashtme të Kosovës
Marrdhëniet e jashtme të Kosovës mundësohen me anë të ministrisë së punëve të jashtme. Kosova drejton 24 ambasada dhe është mikpritëse në 21 ambasada në Prishtinë. Po ashtu Kosova ka anëtarësim në shumë organizata internacionale.
Pas pavarësimit nga Serbia më 17 Shkurt 2008, Kosova filloi të njihej nga shumë shtete të ndryshme, dhe po ashtu njihet nga 112 shtete të OKB (English: UN). Në Shtator të vitit 2012, Kosova u bë përgjegjëse ndaj qeverisë së saj. Aktualisht, ministër i punëve të jashtme është Behgjet Pacolli.
Marrëdhëniet diplomatike
Ministri i punëve të jashtme të Kosovës, është duke u munduar të bëj mardhënie diplomatike me të gjitha shtetet që e njohin Kosovën si shtet. Për momentin lidhje diplomatike kemi me vetëm 87 shtete.
Historia e Kuranit
Historia e Kuranit i referohet shpalljes gojore së Kuranit tek profeti Muhammed, dhe përpilimi i mëvonshëm i shkruar në një dorëshkrim. Përfshin shumë dekada dhe formon një pjesë të rëndësishme së historisë së fesë Islame.
Sipas besimtarëve myslimanë dhe dijetarëve, thuhet se historia e Kuranit filloi nga viti 610 kur Xhebraili u duk tek Muhammedi në shpellën Hira afër Mekës, duke ja lexuar ajetet e para të sures El Alak, fillimi i shpalljes së Kuranit. Gjatë gjithë jetës së tij, Muhammedi vazhdoi të ketë shpalljet para vdekjes së tij në vitin 632. Kuranin që e shohim sot ishte hartuar nga Uthmani, hilafeti i tretë (sundimi 644 deri 656); i cili më vonë u bë udhëheqës.politikë i Hilafetit (qeveria Islame). Për këtë arsye, Kurani sot ekziston i cili është i njohur si dorëshkrim i vjetër i Uthmanit.
Origjina sipas traditës
Sipas besimtarëve, Kurani i'u shpall Muhammedit në muajin e Ramazanit, kur ai ishte në moshë 40 vjeçare. Dijetarët kanë thënë se Muhammedi ka qenë analfabet, siç përmendet edhe në Kuran;
Muhammedi
Gjatë kësaj kohe, Muhammedi ishte kryesisht me gojë, do të thotë që Muhammedi i'a recitonte shokëve të tij në mënyrë që ata t'a memorizonte. Sepse shkrimi nuk ishte aftësi në kohën e Muhammedit. Po ashtu njerëzit e pyesnin nëse Kurani është shkruar në kohën e Muhammedit.
Synitët dhe Shiitët besojnë që Kurani ishte shkruar në kohën e vdekjes së Muhammedit. Abdullah Ibn Abas, kushëriri i Muhammedit e përshkruan mënyrën në të cilin versioni i fundit i Kuranit ishte caktuar: Profeti i'a lexonte Xhibrilit çdo vjet në muajin e Ramazanit, në vitin kur vdiq, Muhammedi i'a lexoi vetëm dy herë. Në një hadith të Muhammedit që thuhet, Do t'ju lë dy gjëra si vlerësim të lartë ; Librin i Zotit dhe Familjen time.
Ali Ibn Ebu Talib
Dijetarët shiitë janë unanimë se Ali ibn Ebu Talibi zotëronte një transkript personale të Kuranit, i cili grumbulloi gjashtë muaj pas vdekjes së Muhammedit, dhe kjo ishte përpilimi i parë i Kuranit. Disa dijetarë shiitë argumentojnë se Aliu e prezantoi Kuranin te komuniteti, por ata refuzuan të pranojnë kopjen e tij. Abdul Kasim al-Khoei, një dijetarë shiitë bën një argumentin lidhje me këtë besim, Ai thotë se edhe në qoftë se Kur'ani i Aliut ka inkorporuar shtesat që nuk janë pjesë e Kuranit ekzistuese, por kjo nuk do të thotë se këto shtesa përbën pjesë të Kur'anit dhe kanë rënë prej saj për shkak të ndryshimit.
Ebu Bekr
Sipas dijetarëve sunni, gjatë jetës së Muhammedit, pjesët e Kuranit megjithëse ishte shkruar, ishin shkruar nga shokët e tij. Shumë shkrues ishin 43 shokë. Dhe disa prej tyre nuk kanë qenë shkrues, por kanë memorizuar Kuranin.
Transmetohet në Sahih Buhariu: "Pasha Allahun, nëse Ebu Bekri më ka udhëruar që të ndryshoj në grumbull, për mua nuk do të ishte e vështirë sesa të më udhërontë t'a ndryshoj koleksionet e Kuranit... Kështu fillova të gjej materiale Kur'anore dhe nga kujtimet e njerëzve.
10 njerëzit të cilit e formuan zinxhirin e transmetimeve :
Othman ibn Affani
Ligji i Kuranit është forma e Kuranit. Ky nuk mund të ndryshohet ose modifikohet. Procesi i kanonizimit përfundoi gjatë hilafetit të tretë, Othmanit i cili ka qenë 20 vjet pas vdekjes së Muhammedit.
Gjatë hilafetit të Othmanit, kishte nevojë të perceptuar për sqarimin e leximit të Kur'anit. Sipas versioneve të Buhariut, koleksioni i fundit i Kuranit ishte konflikt midis forcave së myslimanëve prej Irakut dhe Sirisë.
Burimet Islamike
Të dhënat burimore Islame sugjerojnë se para hilafetit Othman, ku variante gjoja u dogjën, Kurani mund të ketë përmbante as 116 kapituj ose 111 në vend se 114. Këtu është një hadith i gjerë që tregon për kapituj dhe ajete të humbura parapak tek koleksioni i Othmanit.
Sunni
Disa literatura sunnite transmetojnë që sugjerojnë se disa prej shpalljeve janë humbur para koleksionit së Kur'anit nga Ebu Bekri.
Shia
Dijetarë shiitë thojnë që paraardhësit e Aliut përjashtojnë të gjitha referencat për të drejtën e Aliut që të jetë hilafeti i ardhshëm pas vdekjes së Muhammedit. Një grup ekstremist shiitë pyetën për integritetin e Othmanit për dy sure: "al Nurayn" (Dy dritat) dhe "al-Walayah" (Rojtari), i cili i'u përket virtyteve të familjes së Muhammedit.
Therese Brunsvik
djathtas|parapamje|223x223px| Therese Brunszvik (1775-1861) Therese [von] Brunsvik (në hungarisht Teréz Brunszvik, ndonjëherë e njohur edhe si Kontesha Therese von Brunsvik ose Brunswick) (27 korrik 1775, Pozsony, Mbretëria e Hungarisë - 23 shtator 1861, Pest, Mbretëria e Hungarisë ) ishte një anëtare e fisnikërisë hungareze, pedagoge dhe një përkrahëse e pikëpamjeve të pedagogut zviceran Pestalozzi.
Biografia
Babai i Theresa Brunsvikut ishte Antal Brunszvik kont i Hungarisë ndërsa nëna e saj ishte baronesha Anna Seeberg; kurse vëllezërit dhe motrat e saj ishin Franz, Josephine dhe Charlotte.
Ajo është themeluese e Çerdhes së fëmijëve më 1 korrik 1828. Pikërisht ky konsiderohet institicioni i parë larashkollor në Hungari, hapur sipas shembullit të Robert Owenit në New Lanark, Skoci në vitin 1816. Pa kaluar shumë kohë ky institucion parashkollor u bë i famshëm në të gjithë Hungarinë. Vetëm disa vite më vonë, më sakt, në vitin 1837, Friedrich Fröbel themeloi "kopshtin" e parë në Gjermani.
Duke qenë edhe njëra nga studentet e Ludwig van Beethovenit, Therese ishte e përkushtuar sidomos për Sonatën e tij në Piano Nr. 24 (në F major, Opus 78), ndërsa disa shkrimtarë kanë spekuluar se jo ajo por motra e saj Josephine - mund të kanë qenë marrësi i synuar i letrës së Beethovenit drejtuar "Të Dashurës së Pavdekshme ". Kujtimet e saj u botuan për herë të parë nga La Mara, i cili edhe është pajtuar me këtë teori. ndërsa ditaret dhe shënimet e saj (deri në vitin 1813) nga Marianne Czeke, dhe ku që të dy pretendojnë të zbulojnë shumë në lidhje me marrëdhëniet midis Beethovenit dhe familjes Brunsvik, në veçanti me motrën e saj Josephine.
Jeff Goldblum
Jeffrey Lynn Jeff Goldblum ka lindur me 22 tetor 1952 është aktor Amerikan, I cili ka luajtur ne shumë filma disa prej tyre kanë qenë te sukseshem në box oficce si filmat Jurassic Park,The Fly dhe Independence Day,Cat and Dog etj... Po asht Xhef ka luajtur në dIsa seriale të njohura amerikane si Law & Order: Criminal Intent, Xheff ka filluar karieren si aktor gjate viteve te 70' dhe ka marr pjese ne disa dublime por me se shumti është i njohur në rolin e Dr. Ian Malcolm në serit e filmit Jurassic Park.
Jeta e Hershme
Xhef ka lindur në Pittsburgh,Pennsylvania të Sh.B.A-ve ai ishte biri i një mjeku, Familja e tij ishte me origjinë hebreje e cila kishte emirguar nga Austria në Sh.B.A Xhef kishte nje motër dhe dy vëllezër me të vjetër njëri prej tyre vdiq në moshë 23 vjeçare.
Në fëmijërin e tij ai kishte qenë besimtarë i devotshëm hebre dhe mirrte pjesë ne ritet fetare në një Sinagogë otrodokse hebraike
Në moshën 17 vjeçare Xhef filloi të studionte akrimin në Neighborhood Playhouse School of the Theatre ku pati edhe përkrahjen e prinderve, gjatë studimeve ai u shqua edhe si muzikant dhe luante ne piano dhe instrumente tjera dhe ai ishte nën drejtimin e profesorit dhe aktorit të njohur Sanford Meisner
Mustafa Ceceli
Mustafa Ceceli (lindur më 2 nëntor 1980) është këngëtar turk. Njihet për fitimin e dy çmimeve në Turkey Music Awards. Njëri në kategorinë "Albumi më i mirë" dhe tjetri në "Artisti më i mirë mashkull". Çmimet i pranoi më 2010 dhe më 2014.
Karriera
Karriera e tij muzikore filloi me një grup shkollor të mesëm amator. Pas shkollës së mesme, ai ndoqi Fakultetin e Veterinarisë në Universitetin e Ankarasë. Në vitin e tretë, ai e la këtë fakultet, ai mori provimin pranues në universitet për herë të dytë dhe ai ndoqi Departamentin e Menaxhimit të Universitetit Yeditepe.
Karriera e tij profesionale e muzikës ka filluar pas takimit me Ozan Doğulu dhe me marrëveshjet e tij të ndryshme për Sezen Aksu. [6] Albumi i tij i parë u lëshua në vitin 2009 me titullin që mbante edhe emrin e tij. Mustafa Ceceli ka bashkëprodhuar, rregulluar ose realizuar mbi njëzet top dhjetë hite të para në tabelat turke.
Përmbytjet e vitit 2023 në Emilia-Romanja
Përmbytjet e vitit 2023 Emilia-Romagna janë një seri përmbytjesh brenda dhe përreth qyteteve të Bolonjës, Çezenës, Forlìt, Ravenës dhe Riminit, në rajonin Emilia-Romanja të Italisë. Përmbytjet e para ndodhën midis datave 2 dhe 3 maj 2023, duke vrarë dy persona. Përmbytjet e rënda dytësore nisën më 16 maj 2023, duke vrarë të paktën 13 njerëz dhe duke zhvendosur 20,000 të tjerë. E njëjta sasi shiu që bie zakonisht në shtatë muaj ra në dy javë, duke shkaktuar vërshimin e 23 lumenjve në të gjithë rajonin.
Historia
Pas muajve të tërë thatësire të rëndë, shira të dendur goditën rajonin midis 2 dhe 3 majit 2023, veçanërisht brenda provincave të Bolonjës dhe Ravenës. Disa lumenj vërshuan në Romanja, duke shkaktuar dëme të mëdha në fushë dhe duke vrarë dy persona. Më 12 maj, provinca e Bolonjës u godit nga një shpërthim resh, i cili shkaktoi përmbytje të vogla.
Në ditët në vijim, efektet e gjata të thatësirës dhe moti i keq i vazhdueshëm penguan tharjen e tokës dhe më 16 maj, një stuhi tjetër – e njohur si Stuhia Minerva – goditi rajonin me shi të dendur të pandërprerë për gati dy ditë. Njëzet e tre lumenj në të gjithë rajonin shpërthyen brigjet e tyre dhe shtatë njerëz vdiqën midis Çezenës dhe Forlìt, ndërsa pesë njerëz vdiqën në Raveva dhe një tjetër në Bolonja. Disa dëme ndodhën gjithashtu në zonat Apenine, me 280 rrëshqitje dheu të numëruara në të katër provincat. Më shumë se 20,000 njerëz u zhvendosën.
Më 17 maj, presidenti i Emilia-Romanjës, Stefano Bonaccini, deklaroi se "në 24 orët e fundit, kanë rënë më shumë se 300 milimetra shi" dhe i përshkroi përmbytjet si një "ngjarje katastrofike, e paparë më parë". Kryetari i Ravenës, Michele De Pascale, e cilësoi natën midis 16 dhe 17 majit si "më të keqen në historinë e Romanjës".
Stuhia përfundoi në pasditen e 17 majit; megjithatë, përmbytje të tjera ndodhën ditën tjetër. Veçanërisht, qyteti i Lugos, afër Ravenës, u përmbyt plotësisht në mëngjesin e 18 majit.
Efektet
parapamje|195x195px| Stuhia Minerva mbi Italinë më 16 maj Shumë ngjarje në rajon u anuluan ose u vonuan për shkak të përmbytjeve. Për shembull, në të gjithë zonën metropolitane të Bolonjës, krahas shumë mbylljeve të rrugëve, të gjitha shkollat dhe aktivitetet kulturore u anuluan si dhe njerëzit inkurajoheshin të punonin nga shtëpia. Ecja vjetore argëtuese e qytetit "StraBologna" u shty gjithashtu.
Reagimet
Mbrëmjen e 16 majit, Matteo Salvini, zëvendëskryeministri i Italisë dhe ministri i Infrastrukturës dhe Transportit, postoi një status në Twitter duke lidhur pasojat tragjike të përmbytjeve me humbjen e Milanit (skuadra që ai ishte mbështetës) kundër Interit në gjysmëfinalet e UEFA Champions League 2023. Ai shkroi: “Zemër dhe përkushtim kushtuar qytetarëve të Emilia-Romanjas që po luftojnë kundër ujit dhe baltës. Një AC Milan pa zemër, guxim dhe ide nuk meriton as një mendim." Salvini, i cili ishte vendosur të përfshihej drejtpërdrejt në menaxhimin e emergjencës për shkak të detyrave të tij politike, më vonë e fshiu postimin në Twitter, megjithatë u kritikua ashpër për mungesën e dukshme të ndjeshmërisë ndaj viktimave.
Ana Lalaj
Ana Lalaj (1952) studiuese dhe historiane nga Tirana.
Biografia
Ana Lalaj u lind në Tiranë. Kreu studimet e larta në degën histori-gjeografi në Universitetin e Tiranës (1975). Punoi disa vjet në arsim në rrethin e Matit. Nga viti 1979 punonjëse shkencore në Institutin e Historisë - Tiranë të ASHSH dhe drejtore e Institutit (1997 - 2005). Pedagoge e jashtme në Universitetin e Tiranës. Ka kryer specializime në SHBA (në Kluge Center pranë Library of Congress dhe në Wilson Center for Foreign Scholars, Washington D.C.), në Universitetin Qendror Evropian (Central European University) në Budapest, në Universitetin e Oslos, etj. Ka studiuar kryesisht probleme të historisë së re të Kosovës, si dhe të historisë së Shqipërisë në Luftën e Ftohtë. Ka qenë kryeredaktore e revistës Studime historike (1998 - 2005), anëtare e Komisionit Kombëtar të UNESCOs për Shqipërinë (1999 - 2006), drejtore e Qendrës së Studimeve Shqiptare për Luftën e Ftohtë, kontributore me dokumente historike e Cold War International History Project Bulletin, autore e një varg artikujsh të botuar brenda dhe jashtë Shqipërisë, tekstesh te "Historia e Popullit Shqiptar", si dhe pjesëmarrëse në një varg konferencash shkencore brenda dhe jashtë vendit etj.
Malakasi
Malakasi ishte një fis historik shqiptar në Epir, Thesali dhe më vonë Greqinë jugore mesjetare. Emri i tyre është një referencë për zonën e origjinës së tyre, Dangëllisë (emri i vjetër Malakas) në jug të Shqipërisë . Ato paraqiten në të dhënat historike si një ndër fiset shqiptare që sulmuan dhe pushtuan Thesalinë pas vitit 1318 dhe përgjatë shekullit XIV ishin aktive në luftimet e Despotatit Shqiptar të Artës kundër Despotatit të Epirit.
Emri
Burimet kryesore historike për Malakasajt janë Historia e Gjon VI Kantakouzenosit e shkruar në gjysmën e dytë të shekullit XIV dhe Kronika e Tokos, shkruar në fillim të shekullit XV. Te këto fisi dokumentohet si Malakasaioi. Në regjistrimet veneciane të kolonëve shqiptarë në Greqinë e Jugut, ata përmenden si  Malacassi. Emri mendohet se i referohet rajonit të origjinës së tyre në rrafshinën e Mallakastrës në jug të Shqipërisë. Disa valë migrimesh nga ky rajon u vendosën në Greqinë Jugore dhe Italinë. Si një emërtim, Malakasa ishte një mbiemër tipik shqiptar i kolonëve, të cilët ishin të ftuar kryesisht nga venedikasit për tu vendosur në Greqinë e Jugut, disa prej të cilëve më vonë u vendosën në Itali. Ato përmenden në mbiemrat e themeluesve të bashkësive arbëreshe të San Demetrio Corone dhe Palazzo Adriano në 1488.