cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marrëdhëniet mes Republikës Çeke dhe Kosovës
Reagimi ndaj pavarësisë
Një muaj pasi njohu Kosovën si shtet të pavarur, kjo ishte ende një çështje e nxehtë politike dhe qeveria ende po mbronte vendimin e tyre nga kritika e kundërshtarëve. Më 16 korrik 2008, qeveria çeke zëvendësoi zyrën e tyre ndërlidhëse në Prishtinë me një ambasadë të udhëhequr nga një chargé d'affaires. Beogradi njoftoi gjithashtu se ambasadorët e tij do të kthehen në vendet e BE-së që njohën Kosovën. Ambasadori në Republikën Çeke u kthye më 3 gusht 2008.
Sipas një sondazhi të publikuar në korrik 2008, 30% e popullsisë së anketuar ishin dakord me vendimin e qeverisë për ta njohur Kosovën e pavarur, 31% e kundërshtuan atë dhe 39% ishin të pavendosur. Sidoqoftë, më 31 mars 2009, zëdhënësja e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Republikës Çeke, Zuzana Opletalová, mohoi çdo veprim të tillë të "çnjohjes" dhe përsëriti qëndrimin zyrtar çek se njohja e Kosovës është një veprim i përfunduar dhe i pakthyeshëm.
2013
Presidenti i sapozgjedhur çek Miloš Zeman ka një qasje edhe më kritike ndaj pavarësisë së Kosovës sesa paraardhësi i tij; ai njoftoi ta mbajë qëndrimin se asnjë ambasadë çeke nuk do të hapet në Prishtinë, por që oficeri çek ndërlidhës do të tërhiqet. Ai qëndron për tërheqjen e njohjes së pavarësisë dhe e ka quajtur Kosovën "një regjim terrorist të financuar nga mafiet narco". Në të njëjtën intervistë, ai gjithashtu pohoi se do t'i linte të gjitha vendet e Ballkanit jashtë BE-së, përveç Kroacisë dhe Serbisë.
2018
Në maj të vitit 2018, qeveria çeke njoftoi mbështetjen e saj për zgjerimin e BE-së për të gjashtë vendet e Ballkanit në samitin e ardhshëm të BE-së, me iniciativën e Kryeministrit Andrej Babis.
2019
Në një vizitë shtetërore në Serbi në shtator 2019, Presidenti çek Miloš Zeman deklaroi se do të donte që Republika Çeke ta tërheqë njohjen e saj për Kosovën si një shtet të pavarur, dhe se ai do ta diskutojë çështjen me ligjvënësit çekë.
Ushtria
Republika Çeke aktualisht ka 411 trupa që shërbejnë në Kosovë si paqeruajtës në Forcën e Kosovës, të udhëhequr nga NATO.
Courtieux
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Artà
Artà është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Majorca, të provincës Ishujt Balearik, në Ishujt Balearik. Artà ka 7113 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 139.79 km2.
Argel Fucks
Argel Fucks (lindur më 14 Shtator 1974) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 1 ndeshje.
Rethondes
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Rethondes (Shqip: Rotonda) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore. Ajo njihet nga nënshkrimin e armëpushimit të 11 nëntorit 1918, i cili i dha fund Luftës së Parë Botërore, megjithëse vendndodhja aktuale e nënshkrimit ishte në anën tjetër të Aisne në komunën Compiègne. I njëjti vend ishte edhe vendi ku Gjermania naziste kishte nënshkrimin e armëpushimit të 22 qershorit 1940 nga qeveria e Vishisë, gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Lanchy
Lanchy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Lanchy ka një popullsi prej 47 banorë dhe sipërfaqe 3.69 km², me një dendësi prej 13 banor/km².
Tenay
Tenay është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Tenay ka një popullsi prej 1067 banorë dhe sipërfaqe 13.12 km², me një dendësi prej 81 banor/km².
Axel Rodrigues de Arruda
Axel Rodrigues de Arruda (lindur më 9 Janar 1970) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 1 ndeshje.
Ivors
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ivors (Shqip: Ivori) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Shqipëria në Lojërat Mesdhetare 2009
Shqipëria konkurroi në Lojrat e Mesdheut 2009 në Pescara, Itali.
Beaucoudray
Beaucoudray është një komunë në Francë. Beaucoudray bën pjesë në departamentin Manche të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 153 banorë dhe sipërfaqe 4.7 km².
Arroyo de San Serván
Arroyo de San Serván është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Tierra de Mérida - Vegas Bajas, të provincës Badajoz, në Komunitetin Extremadura. Arroyo de San Serván ka 4267 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 50.1 km2.
Shqipëria në Lojrat Mesdhetare të vitit 2001
Shqipëria garoi në Lojrat Mesdhetare të vitit 2001 të mbajtur nëTunizi ,Tunizi.
Burimet
https://web.archive.org/web/20130728092531/http://www.cijm.org.gr/images/stories/pdf/JM2001.pdf
Beauclair
Beauclair është një komunë në Francë. Beauclair bën pjesë në departamentin Meuse të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 84 banorë dhe sipërfaqe 4.84 km².
Shqipëria në Lojrat e Mesdheut 2005
Shqipëria (ALB) konkurroi në Lojrat e Mesdheut 2005 në Almeria, Spanjë me një numër të përgjithshëm prej 58 pjesëmarrësish (35 burra dhe 23 gra).
Rezultatet nga eventet
Atletik
Boks
Rowing
Swimming
Voliboll
[[Image:Med 2.png]] Argjend
Ngritjepeshe
Marrëdhëniet mes Irlandës dhe Kosovës
Marrëdhëniet irlandeze-kosovare janë marrëdhënie të jashtme midis Irlandës dhe Kosovës. Kosova e shpalli pavarësinë e saj nga Serbia më 17 shkurt 2008 dhe Irlanda e njohu atë më 29 shkurt 2008.
Becquigny, Aisne
Becquigny është një komunë në Francë. Becquigny bën pjesë në departamentin Aisne të rajonit Picardy. Komuna ka një popullsi prej 280 banorë dhe sipërfaqe 4.67 km².
Marrëdhëniet mes Irlandës dhe Kosovës
Refugjatët
Në vitin 1999, Irlanda mori 1,000 refugjatë. Ky numër u kritikua nga Komisioneri i Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut dhe ish Presidenti i Irlandës, Mary Robinson që e quajti atë, vetëkënaqësi dhe egoizëm i irlandezëve për pranimin e vetëm 1,000 refugjatëve nga Kosova.
Paqeruajtja
Irlanda ka dërguar paqeruajtës në Kosovë. Ishte hera e parë që Irlanda ka komanduar një forcë të tillë në një operacion të NATO-s me mandat të Kombeve të Bashkuara për mbështetjen e paqes. Në vitin 2007, Gjeneral Brigade irlandez Gerry Hegarty, mori përsipër komandën e një nga pesë forcave të detyrave shumënacionale. Një ceremoni u mbajt në Kosovë në mesditë më 15 prill 2010 për të shënuar fundin e përfshirjes madhore të Irlandës në misionin e paqes të KFOR-it.
Arsèguel
Arsèguel është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Urgell, të provincës Lleida, në Komunitetin Katalonia.
Baltazar Maria de Morais Júnior
Baltazar Maria de Morais Júnior (lindur më 17 Korrik 1959) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 6 ndeshje.
Marrëdhëniet mes Francës dhe Kosovës
Marrëdhëniet frënge-kosovare u referohen marrëdhënieve bilaterale midis Francës dhe Kosovës. Kur Kosova e shpalli pavarësinë e saj nga Serbia më 17 shkurt 2008, Franca u bë një nga vendet e para që njoftoi zyrtarisht për njohjen e Kosovës sovrane. Franca ka një ambasadë në Prishtinë. Kosova ka një ambasadë në Paris. Të dyja vendet gëzojnë marrëdhënie shumë të mira dhe miqësore
Marrëdhëniet politike
Nga pikëpamja politike, si anëtar i Grupit të Kontaktit, Franca ka luajtur një rol kryesor në negociatat për statusin e Kosovës dhe, brenda Bashkimit Evropian, për të arritur një konsensus për vendosjen e misionit të EULEX-it. Z. Bernard Kushner ka qenë shumë i përfshirë në kërkimin e një marrëveshje, duke përcjellë veprimet e Presidentit Francez, i cili kishte propozuar gjatë samitit të G8 në korrik 2008, duke caktuar trojkën e ngarkuar me rifillimin e një faze përfundimtare të negociatave midis Beogradit dhe Prishtinës në gusht 2007. Në veçanti, ministri shkoi në të dy palët në korrik 2007, përpara se të priste homologun e tij serb dhe ekipin kosovar të bisedimeve (Presidenti, Kryeministri dhe krerët e partive kryesore) në Paris në nëntor, për t'i inkurajuar ata të bëjnë kompromis.
Duke mësuar një mësim nga pamundësia e arritjes së një zgjidhjeje të negociuar, Franca njohu pavarësinë e Kosovës më 18 shkurt.
Franca synon të ndjekë veprimet e saj duke promovuar stabilitetin në Ballkan dhe zhvillimin e Kosovës. Kontigjenti francez i KFOR-it, i ngarkuar me sigurinë e vendit, do të mbahet. KFOR-i u drejtua nga Gjenerali Francez Xavier Bout de Marnhac deri në shtator 2008. Franca do të dërgojë një kontigjent të madh të oficerëve të policisë, gjyqtarëve, ekspertëve gjyqësorë dhe stafit të burgjeve dhe doganave në misionin EULEX, i cili do të drejtohet nga një prej bashkatdhetarëve të tij, Z. Yves de Kermabon. Më në fund, Franca do të vazhdojë përfshirjen e saj në Grupin Drejtues Ndërkombëtar, të ngarkuar me zbatimin e dispozitave të planit të Ahtisaarit.
Ushtria
Franca mori pjesë në bombardimin e Jugosllavisë nga NATO më 1999, e cila rezultoi në një administratë të KB të Kosovës dhe më pas në pavarësinë eventuale. Franca aktualisht ka 1.368 trupa që shërbejnë në Kosovë si paqeruajtës në Forcën e Kosovës, të udhëhequr nga NATO. Fillimisht, kishte 7000 trupa franceze në KFOR. Marcel Valentin ishte Komandanti i 6-të i KFOR-it nga 3 tetori 2001 deri më 4 tetor 2002. Yves de Kermabon ishte Komandanti i 9-të i KFOR-it nga 1 shtatori 2004 deri më 1 shtator 2005. Xavier de Marnhac ishte Komandanti i 12-të i KFOR-it nga 31 gushti 2007 deri më 29 gusht 2008.
Shqipëria në Lojrat e Mesdheut 2013
Shqipëria konkurroi në Lojrat e Mesdheut 2013 në Mersin, Turqi, nga 20 deri më 30 qershor 2013.
Hermes, Oise
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Hermes (Shqip: Hermesi) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore. Stacioni Hermes-Berthecourt ka lidhje hekurudhore me Bovenë dhe Krejën.
Warluis
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Arrigorriaga
Arrigorriaga është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Bilbao, të provincës Bizkaia, në Komunitetin e Baskisë. Arrigorriaga ka 12358 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 16.36 km2.
Sainte-Geneviève, Aisne
Sainte-Geneviève është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Sainte-Geneviève ka një popullsi prej 75 banorë dhe sipërfaqe 4.53 km², me një dendësi prej 17 banor/km².
Terje Granmo
Terje Bremnes Granmo (lindi më 12 tetor 1950) është politikanë norvegjezë. Ai ishte kryetar i komunës Malvik nga viti 2007 deri më 2015.
Respekt per te moshuarve
Respekti për të moshuarit
Përgjegjësitë nuk janë vetëm materiale dhe fizike. Ne kemi edhe përgjegjësi morale. Një prej tyre është respekti që duhet të kemi për njerëzit e tjerë, dhe në veçanti për të moshuarit. Prej tyre ka buruar jeta jonë dhe e prindërve tanë dhe atyre qe vin pas nesh.Ata janë mësuesit natyrorë të shoqërisë me vlerat më të mira të shoqërisë.
Fjalë dhe shprehje kyçe: të moshuarit, trashëgimi vlerash. tradita.
Cilët janë të moshuarit?
Të moshuarit janë prindërit e mamasë dhe të babait tënd, ata që ti i quan gjyshër. Të moshuarit mund të jetojnë në një familje me ju, pranë jush, në një institucion të veçantë për të moshuarit dhe kudo tjetër. Ata janë njerëzit të cilët ne i respektojmë për përvojën që kanë, për mësimet që na japin, për traditat që na trashëgojnë. Ata kanë jetuar shumë para nesh. Ata kanë parë dhe kanë jetuar ngjarje të një kohe kur ne nuk kishimn ardhur ende në këtë botë.Ata kanë vuajtur dhe janë gëzuar në vendin të cilit i perkasim. Ata janë rrënjët tona, sepse na përcjellin traditat e familjes ku lindim.
Si ti respektojmë të moshuarit?
1.Dëgjojmë këshillat e tyre. 2.Dëgjojmë vërejtjet që na bëjnë 3.U bëjmë dhurata në përvjetorët e lindjes. 4.I ndihmojmë kur kanë nevoj për diçka(të blejnë, t'u sjellim ndonjë gjë etj.). 5. U lëshojmë vendin në autobus, në park dhe kudo. 6.I lëmë në radhë para vetes, kur ata duan të blejnë diçka. 7.U kërkojmë këshilla, kur duam të bëjmë diçka.
Të moshuarit janë si një libër historie i hapur. Ata tregojnë kohën që kaloi, vlerat e kombit, ngjarje të rëndësishme, jetën e vendit në 100 vjet.
Fjalorth:
Trashëgimi - Gjithçka përparimtare qe eshte ruajtur e pasuruar brez pas brezi dhe qe e marrim si dicka me vlerë.
Njerzit duhet ti respektojn te moshuari ku do qe te jen!!!
Beaucourt-en-Santerre
Beaucourt-en-Santerre është një komunë në Francë. Beaucourt-en-Santerre bën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 166 banorë dhe sipërfaqe 5.95 km².
Duço
thumb|396x396px|Skenë nga pjesa e mbrapme e Madhështisë së Katedrales së Sienës Arti i Duccio di Buoninsegna-s në fillim kishte një komponente solide bizantine, të lidhur në veçanti me kulturën më të fundit të periudhës paleologe dhe një njohje të gjerë të Cimabue-s (gati me siguri mjeshtri i tij në vitet e para të aktivitetit), të cilave u shtoi një përpunim personal në sensin gotik, të kuptuar si linearizëm dhe elegancë transalpine, një linjë të butë dhe një gamë të rafinuar kromatike.
Përgjatë kohës stili i Duccio-s arriti rezultate gjithmonë e më të mëdhaja në natyralizëm dhe butësi dhe diti edhe të përditësohej me risitë e futura nga Giotto, si përvijimi i dritëhijeve sipas një apo pak burimeve të dritës, volumetria e figurave dhe të rrobave, përvijimi prospektik. Kryevepra e tij, Madhështia e Katedrales së Sienës, është një vepër emblematike e artit italian të treqintës.
Veprat e para
Duccio, i biri i Buoninsegna-s, lindi me gjasa pak më tutje gjysmës së dyqintës, rreth vitit 1255. Dokumentet e para mbi të i përkasin vitit 1278 dh i referohen pagesave për kopertina libra llogarie dhe dymbëdhjetë kasa të pikturuara të paracaktuara për të mbajtur dokumentet e Komunës së Sienës. Këto vepra tashmë janë të humbura.
Beaucourt
Beaucourt është një komunë në Francë. Beaucourt bën pjesë në departamentin Territoire de Belfort të rajonit Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 5095 banorë dhe sipërfaqe 4.95 km².
Duço
Veprat e para
Në pasuesen Madona e Crevole-s të viteve 1283-1284, që është e prejardhur nga Pieve di Santa Cecilia në Crevole dhe që sot është e ekspozuar në Museo dell'Opera metropolitana të Katedrales në Sienë, vërehet një divergjencë më e madhe përkundrejt stilit të [[Cimabue-s. Madona ka një fytyrë më të ëmbël e të rafinuar, megjithëse nuk e tradhëton një shprehje që mbetet akoma serioze dhe e thellë. Mbetet hunda si patatinë e vogëlushit që lihet të shkoi edhe në një gjest përzemërsie përkundrejt të ëmës.
Në të njëjtat vite bëjnë pjesë edhe disa piktura a secco, për fat të keq shumë të prishurara, që gjenden në Cappella Bardi (dikur të kushtuar shën Gregorit të madh) të kishës së Santa Maria Novella në Firence. Bëhet fjalë për dy piktura a secco në lunetat lart në të majtë dhe në të djathtë të kishëzës dhe që paraqesin, përkatësisht Shën Gregorin e Madh midis dy flabeliferë dhe Krishti në fron midis dy engjëjve. Edhe në këtë rast nuk mund të vëresh të mos vërehet derivimi i fortë nga Cimabue, por është vetë eleganca e fytyrave të engjëjve dhe rrotulla fashuese e veshjes së Krishtit në fron që bën të çmohet përsëri dallimi nga mjeshtri fiorentin.
Madonna Rucellai
Më 15 prill 1285 iu porosit Duccio-s e ashtuquajtura Madonna Rucellai, nga Shoqëria e Laudesëve. Tabloja u realizua për Cappella Bardi-n të kishës së Santa Maria Novella nëa Firence, e njëjta kishëz ku janë gjetur mbetjet e një pikture a secco të Duccio-s të përshkruara më sipër. Tabloja u quajt "Rucellai" sepse duke nisur nga viti 1591 u vendos në Cappella Rucellai-n e afërt, para se të hynte në Uffizi. Në këtë vepër është paraqitur Madona me Fëmijën në madhështi, me gjashtë engjëj në krahë. Vepra frymëzohet nga Madhështia e Luvrit të Cimabue-s, e pikturuar rreth 5 vjet më parë, aq sa për një kohë të gjatë u besua si vepër e Cimabue-s dhe ky atribuim i gabuar u mbështet për një kohë të gjatë, edhe pas gjetjes së dokumentit të vendosjes (1790). Kjo "madhështi" është një vepër kyçe në rrugëtimin e artistit, ku madhështia solide dhe paraqitja njerëzore e Cimabue-s kryqëzohet me një rafinim më të madh aristokratik, me një përmbajtje njerëzore akoma më të ëmbël. Për më tepër vepra karakterizohet nga motive dekorative me origjinë gotike, si cepi i artë kapriçoz i veshjes së Marias që vizaton një linjë komplekse nga gjoksi deri te këmbët, biforet dhe triforet gotike të fronit në dru dhe manteli i Virgjëreshës jo më i thurur me krisografitë bizantine, por i zbutur nga palët e buta dhe të varura. Janë mbi të gjitha këto elemente gotike që shenjojnë një shkëputje të mëtejshme nga mjeshtri Cimabue, që do të rrijë i ankoruar në traditën bizantine.
Në vitin 1285 afërsisht është datuar edhe Madona me Fëmijën dhe tre françeskanë në adhurim, tablo e vogël me prejardhje të panjohur dhe sot e ekspozuar në Pinacoteca Nazionale di Siena.
Veprat e fundit të shekullit
left|thumb|408x408px|Vetrata e Katedrales së Sienës Pas Madonna Rucellai-t të vitit 1285, vepra e vetme që i atribuohet Duccio-s deri në fund të shekullit për të cilën kemi një dokumentim të shkruar për datimin e saj është është vetrata e katedrales së Sienës, origjinali i së cilës është tani konservohet në Museo dell'Opera metropolitana të katedrales së Sienës (ajo që është e pranishme në katedrale është një kopje). Megjithëse vetrata u realizua nga mjeshtra të qelqit, sot konsiderohet se vizatimi qe i vetë patriarkut të pikturës sieneze, që e punoi në vitet 1287-1288. Froni i skenës së Kurorëzimit të Virgjëreshës dhe ata të katër ungjillorëve janë frone mermeri arkitektonikë, jo më prej druri si ai i Madonna Rucellai-t apo të atyre paraardhës të Cimabue-s. Ky është ekzemplari i parë i njohur froni arkitektonik në mermer, një prototip që Duccio-ja do të vazhdonte ta përdorte dhe që do të bëhej shumë popullor nga ky çast e tutje, deri në Firencen fqinje të Cimabue-s dhe Giotto-s.
Pak më e vonë (1290-1295) konsiderohet Madona në fron midis engjëjve të cilës nuk i dihet prejardhja dhe që tani është e konservuar në Kunstmuseum të Berna-s në Zvicër. Duhet të vërehet pikërisht kjo vepër që të mund të vlerësosh evolucionin e stilit të Duccio-s në këta vite. Ajo që është menjëherë e dukshme në këtë Madhështi të vogël është thellësia më e mirë hapësinore në pozicionimin e engjëjve, jo më njëri mbi tjetrin si te Madonna Rucellai, por tashmë njëri pas tjetrit si te Madhështia e Luvrit të Cimabue-s. Engjëjt e së njëjtës kopje nuk janë as përsosmërisht simetrikë, siç rezulton nga pozicionet e ndryshme të krahëve të tyre. Edhe ky është një element i ri që tejkalon simetrinë e përsëritshme të engjëjve të Madonna Rucellai-t, duke favorizuar diferencimin e tyre. Edhe froni, megjithëse ka një impostim të ngjashëm me atë të Madonna Rucellai-t, sipas kanoneve të perspektivës inverse, ka një aksionomi më të mirë dhe duket i futur në mënyrë më të përshtatshme në hapësirë. Këto variacione tregojnë se Duccio-ja frymëzohej akoma nga mjeshtri Cimabue, shumë i kujdesshëm për koherencën hapësinore dhe volumetrive të objekteve dhe personazheve. Por Duccio-ja dëshmon edhe se vazhdon rrugëtimin e tij drejt një elegance figurative vetëm e tija, një rrugëtim që që pati nisur, siç u pa, me Madonna di Crevole. Megjithëse vërehen akoma tipologjitë e fytyrave çimabueske me koka dhe fytyra të gjera, trajtat trupore duken më delikate (siç vërehet për shembull në sfumaturën e degëzimit në bazën e hundës, buzët të mbyllura dhe sfumuara si dhe hunda si ballotë e vogëlushit). Më të natyrshme dhe të buta duken edhe palat e veshjes.Vepra të tjera përgjithësisht të atribuara Duccio-s janë datuar midis viteve 1285 dhe 1300, por pa patur një konsesus të njëzëshëm midis ekspertëve rreth datimit. Midis tyre llogaritet Madona me Fëmijën e prejardhur nga kisha e Shenjtëve Pjetër dhe Pal të Buonconvento-s, dhe sot e ruajtur në Museo di arte sacra e Val d'Arbia-s, gjithmonë në Buonconvento. E datuar tradicionalisht pak më tutje vitit 1280, kërkime arkivore së fundmi dëshmojnë kalimin e Duccio-s në Buonconvento pas vitit 1290 dhe studime të kujdesshme të dispozicionit të palosjeve të mantelit të Virgjëreshës dhe mbi shmangjen e trajtave të mprehta të fytyrës së Madonës dhe të Fëmijës do ta spostonin datimin në vitet 1290-1295.
Pas Madonna Rucellai-t të vitit 1285 do të kompozohej, sipas disa ekspertëve, edhe Kryqëzimi i prejardhur nga Castello Orsini-Odescalchi e Bracciano-s, tashmë në Collezione Odescalchi në Romë, dhe sot në Collezione Salini në Siena, ku Krishti me sytë e hapur dhe akoma i gjall rimerte një ikonografi të epokës romanike (Christus Triumphans), shumë e rrallë në fund të Dyqintës. Sipas disa studiuesve, të njëjtës periudhë, i përket edhe Kryqëzimi i Shën Françeskut në Grosseto i kishës së me të njëjtin emër në Grosseto. Nevojitet gjithashtu të nënvizohet se për këta dy kryqëzime nuk ekziston një konsensus i njëzëshëm as rreth atribuimit Duccio-s. Më të njëzëshëm duket konsensusi përreth tre tablove të vogla që paraqesin Fshikullimin, Kryqëzimin dhe Varrimin e Krishtit, me prejardhje të panjohur dhe sot të depozituara në Museo della Società di Esecutori di Pie Disposizioni në Sienë.
Veprat e fillimit të treqintës
Me veprat e viteve të para të shekullit të ri Duccio di Buoninsegna hyn në stilin e tij të pjekur dhe autonom, tashmë i shkëputur nga ai i Cimabue-s. Fytyrat e figurave bëhen më të zgjatura, lineamentet e fytyrës bëhen më të buta, nga një penelatë më shkrirë që lejon lëmimin e trajtave spigoloze të fytyrës. Në tabotë e shumta me fëmijën të pikturuara në këta vite Madona dhe i vogli kanë një fizionomi të vetat, të mirëdalluara nga ato të Madonna Rucellai-t apo edhe nga Madonna di Crevole që ishin akoma me gjurmë çimabueske. Edhe palët e rrobave pasurohen me palosje natyrore dhe të buta. Mbizotëron një realizëm figurativ pa preçedentë që i lejon Duccio-s të përfitoi reputacionin e artistit më të mirë të qytetit të Sienës. Poliptiku n. 28 i prejardhur ndoshta nga kisha e San Domenico-s në Sienë dhe tani i ruajtur në Pinakotekën Nazionale të Sienës jep një shembull të këtij stili të maturuar. Tabloja ka edhe primatin e të qenit poliptiku i parë arkitektonik me ndarje të pavarura, një prototip që do të bëhet gjithmonë e më i përdorur.Në këtë periudhë bëjnë pjesë edhe Triptiku me sportele pronë e dinastisë mbretërore angleze dhe Triptiku me sportele që paraqet Madonën me Fëmijën midis san Domenico-s dhe sant'Aurea-s së Ostia-s, i konservuar në National Gallery të Londrës (të dy me prejardhje të panjohur dhe të datuar rreth vitit 1300), Madona me Fëmijën e konservuar në Galleria Nazionale dell'Umbria të Peruxhias (e prejardhur nga kisha e San Domenico-s në Peruxhia) dhe Madona Stoclet, e kështuquajtur se i përkiste Adolphe Stoclet në Bruksel para se të hynte në Metropolitan Museum of Art të New York-ut (prejardhja origjinale e panjohur). Në fund të kësaj periudhe (1304-1307), dhe pak më parë nisjes së Madhështisë monumentale të Katedrales së Sienës të përshkruar në vazhdim, që i përketë Triptikut me sportele me Kryqëzimin midis shenjtëve Nicola di Bari dhe Clemente (prejardhje e panjohur).
Në gjithë këto piktura mund të vlerësohet realizmi figurativ dhe fisnikëria e fytyrave, të vetat e artit të Duccio-s dhe të pakrahasueshme në fillimet e treqintës në Itali. Mund të admirohen edhe kërkimet volumetrike të veshjeve, trajta tashmë të përvetësuara plotësisht nga shkolla fiorentine, që qe burimi kryesor i mësimit dhe frymëzimit për Duccio-n. Pikërisht kështu Duccio-ja u bë artisti më i vlerësuar i Sienës, i vetmi të cilit qeveria e qytetit mund të mendonte ti besonte detyrën e realizimit të një vepre kaq monumentale dhe të kushtueshme si Madhështia për tu vendosur në altarin kryesor të Katedrales së Sienës, pa dyshim kryevepra e artistit.
Madhështia e Katedrales së Sienës
left|thumb|583x583px|Madhështia e Katedrales së Sienës, pjesa ballore Madhështia e realizuar për altarin kryesor të Katedrales së Sienës i përket viteve 1308-1311, siç dëshmohet nga dokumentet e shkruara që kanë lejuar të arrihet deri te kontrata (1308) dhe një kronikë vendore që dëshmon kalimin e veprës nga punishtja e mjeshtrit në Katedrale (1311). Madhështia është kryevepra e Duccio-s, si dhe një nga veprat më emblematike të artit italian. E mbajtur e ekspozuar në Katedrale, edhe pse mes zhvendosjeve të ndryshme deri në 1878, ndërsa sot ruhet në Museo dell'Opera metropolitana del Duomo.
E mbaruar në qershor të vitit 1311, fama e saj ishte e madhe edhe para përfundimit, që në ditën e 9, nga punishtja e Duccio-s në lagjen Stalloreggi, u çua në Katedrale me një festë popullore të ngjashme me një procesion: në krye të saj, peshkopi dhe autoritetet madhore qytetare, ndërsa populli, duke mbajtur qirinj të ndezur, këndonte dhe shpëndante lëmosha.
Bëhet fjalë për një tablo të madhe (425x212 cm) me dy pamje, edhe pse sot paraqitet e prerë për së gjeri sipas një ndërhyrjeje të diskutueshme të tetëqintës që nuk mungoi së krijuari dëme. Krahu kryesor, ai që fillimisht ishte i drejtuar nga besimtarët, ishte pikturuar me një pamje monumentale të Virgjëreshës dhe Fëmijës në fron, të rrethuar nga një grup i madh shenjtësh dhe engjëjsh në sfond të artë. Madona është ulur në një fron të gjerë luksoz, që tregon një hapësirë tredimensionale sipas risive të praktikuara nga Cimabue dhe Giotto, si dhe është pikturuar me një ngjyrim të but, që i jep natyrshmëria rozaës së ëmbël të lëkurës. Edhe fëmija shpreh një ëmbëlsi të thellë, por trupi i tij nuk duket se tregon rëndesë dhe duartë e Marias që e mbajnë janë mjaft të panatyrshme. Në bazën e fronit, qëndron lutja-firmë në vargje latinisht: "MATER S(AN)CTA DEI/SIS CAUSA SENIS REQUIEI/SIS DUCIO VITA/TE QUIA PINXIT ITA" (përkthyer: "Nëna e Shenjtë e Zotit, ji arsye për paqen në Sienë, jepi jetë Duccio-s, që të pikturoi kështu"). thumb|589x589px|Ana e mbrapme e Madhështise së Katedrales së Sienës Pamja e mbrapme përkundrazi, ishte destinuar për vizionin e klerit, dhe janë paraqitur 26 Histori të Pasionit të Krishtit, të ndara në formela më të vogla, duke qenë një nga ciklet më të gjera dedikuar kësaj teme në Itali. Vendi i nderit, në qendër i është lënë Kryqëzimit, me gjerësi më të madhe dhe lartësi të dyfishtë, si edhe formela e dyfishtë në këndin e poshtëm në të majtë me Hyrjen në Jerusalem. Në skena të ndryshme Duccio-ja dëshmoi se ishte i përditsuar përkundrejt "perspektivave" të sfondeve arkitektonike të Giotto-s, por në të tjera shmanget qëllimisht nga paraqitja hapësinore për të vënë në pah veçantitë që i pëlqejnë, si tabloja e vendosur në skenën e Darkës së fundit (tepër e pjerrët në krahasim me tavanin) apo si te gjesti i Ponc Pilatit te Fshikullimi, që është në plan të parë përkundrejt një kollone megjithëse këmbët e tij rrinë mbi një piedestal që është vendosur mbrapa. Duccio nuk duket, në këtë mënyrë, i interesuar të komplikonte së tepërmi skenat me rregulla hapësinore absolute, përkundrazi ndonjëherë narrativa është më efikase pikërisht në ato skena ku një peizazh shkëmbor tradicional e çliron nga shtrëngimi i paraqitjes trepërmasore.
Tabloja kishte edhe një predelë të pikturuara në gjithë anët (e para që njihet në artin italian) dhe në kurorëzimin e paneleve të kuspituar me Skena nga jeta e Marias (përball) dhe Episode post-mortem të Krishtit (mbrapa): këto pjesë nuk janë më në Sienë dhe disa nga to gjenden në koleksione dhe muzeume të vendeve të tjera.
Te Madhështia përmblidhet gjithë realizmi i fytyrave të personazheve për të cilin ishte i aftë Duccio-ja, si dhe tashmë aftësinë e përvetësuar për të vizatuar gjëra dhe personazhe sipas kanoneve xhoteske të perspektivës së drejtpërdrejtë (jo më perspektivën e vjetëruar inverse të Cimabue-s të përdorur nga Duccio-ja deri në fund të dyqintës). Veshjet kanë një palëzim voluminoz, dritëhijet janë përvijuar me një vëmendje për prejardhjen e burimeve të dritës, prirje edhe këto të trashëguara nga Giotto-ja. Vepra spikat edhe për pasurinë e detajeve dhe dekorimeve: nga intarset mermerore të fronit te fantazia fine e pëlhurës në mbështetësen e vetë fronit, te flokët e engjëjve deri te zbukurimet e shenjtoreve. Kohezioni i elementeve me zanafillë fiorentine me realizmin figurativ që Duccio-ja e ka të vetin, e gjitha e pasuruar nga një kujdes i skajshëm për hollësitë, e bëjnë këtë vepër një nga kryeveprat e treqintës italiane.
Veprat e fundit
Janë vetëm dy vepra të atribueshme me siguri katalogut duçesk pas Madhështisë së Katedrales së Sienës, të dyja në një gjendje konservimi për fat të keq jo optimale: Poliptiku n. 47, fillimisht i paracaktuar për kishën e humbur të Spedale di Santa Maria della Scala dhe sot i ekspozuar në Pinacoteca nazionale di Siena (1315-1319), dhe Madhështia e Katedrales së Massa Marittima-s (rreth vitit 1316).
Sipas disave i Duccio-s është edhe afresku me Dorëzimin e kështjellës së Giuncarico-s, në Sala del Mappamondo të Palazzo Pubblico di Siena (1314). Mbeten megjithatë shumë dyshime mbi autorësinë e Duccio-s.
Duccio vdiq në një datë të pa saktësuar midis viteve 1318 dhe 1319. Në 1319 bijtë refuzuan trashëgiminë, të rënduar nga borxhet e mëdha. Qenë të shumtë nxënësit që u frymëzuan nga ai, shpesh duke përdorur një stil gati të padallueshëm. Mes tyre qenë Ugolino di Nerio, Segna di Bonaventura, Niccolò di Segna, Francesco di Segna dhe shumë artistë të tjerë të mbetur anonim.
Ndjekësit e Duccio-s
Disa nga këta artistë pësuan ndikimin e Duccio-s, deri në pikën që ti bënin veprat e tyre përpikmërisht të ngjashme me ato të mjeshtrit (të tillë si Mjeshtri i Badia a Isola-s, Ugolino di Nerio-s, Segna di Bonaventura-s dhe bijtë e tyre). Artistë të tjerë pësuan edhe ndikimet e shkollave të tjera, si Mjeshtri i Aringhieri, i ndjeshëm ndaj volumetrive masive të Giotto-s, si dhe Mjeshtri i Madhështisë Gondi, i ndikuar edhe nga Simone Martini.
Një diskutim më vete duhet të bëhet për Simone Martini-n dhe Pietro Lorenzetti-n. Këta dy artist pikturuan vepra të ngjashme me ato të Duccio-s duke filluar afërsisht nga viti 1305 deri në vitin 1310. Gjithësesi prodhimi i tyre pati trajta origjinale që në fillim, siç dëshmohet nga Madona me Fëmijën n. 583 e Simone Martini-t (1305-1310) dhe nga Triptiku Orsini i pikturuar në Assisi nga Lorenzetti (afërsisht 1310-1315). Më vonë dy artistët u maturuan stile plotësisht autonomë, që ditën ti jepnin atyre një dinjitet artistik mjaf larg etiketës “ndjekës i Duccio-s”.
Nderime
Më 16 gusht 2003 në Sienë nisi garimi i Palio di Siena-s në nder të tij, i fituar nga Nobile Contrada del Bruco me kalin Berio të cilit i kishte hipur Luigi Bruschelli i quajtur Trecciolino.
Për herën e dytë, më 16 gusht 2011 u organizua garimi Palio di Siena-s në nder të tij, i fituar nga Contrada della Giraffa me kalin e quajtur Fedora Saura të cilit i kishte hipur Andrea Mari i qujtur Brio.
Shiko edhe:
Historia e arteve
Arti gotik
Cimabue
Giotto di Bondone
Simone Martini
Anders Johansson (trajner i futbollit)
Anders Johansson (lindi më 1967) është trajnerë suedezë i cili ishte trajnerë i përkohshëm në skuadrën Djurgårdens IF nga 26 prill deri më 15 maj 2013 së bashku me Martin Sundgren pasi që trajneri i kaluar Magnus Pehrsson dha dorëheqje.
Meqenëse Johansson dhe Sundgren ishin vetëm zgjidhje të përkohshme në postin e trajnerit në Djurgården, udhëheqja e klubit kërkoi një emër të ri, dhe më 15 maj, kampioni norvegjez Per Mathias Høgmo u paraqit si trajneri i ri i sezonit.
Opole
Opole (gjermanisht: Oppeln) është qytet në jug të Polonisë në lumin Odra. Sipas vitit 2017, qyteti ka pasur 118,938 banorë. Opole konsiderohet si një nga qytetet e vjetra në Poloni. Para Luftës së Dytë Botërore, qyteti është ndodhur në lindje të Gjermanisë dhe ishte një nga qendrat më të mëdhaja të minioriteteve polake në krejt shekullin.
Gjeografia
Opole është një nga qytetet më të nxehta në Poloni.
Pamjet kryesore
Opole mban çdo vitë Festivalin kombëtar të këngës polake. Së bashku me Festivalin ndërkombëtar të këngës në Sopot, është një nga festivalet e rëndësishme në Poloni.
Esma Ulqinaku
Esma Ulqinaku (Shkodër, 8 dhjetor 1940) ka qenë nëpunëse dhe ministre e shtetit shqiptar.
Jun Fukuyama
Jun Fukuyama (福山 潤 Fukuyama Jun, lindi më 26 nëntor 1978) është dublues dhe këngëtar japonezë i cili është bashkë me Axlone. Ai lindi në Fukuyama, Hiroshima, por u rrit në Takatsuki, Osaka. Fukuyama është i njohur për rolin e tij si Lelouch (Code Geass), Ichimatsu Matsuno (Osomatsu-san), Misaki Yata (K), Ren Amamiya/Joker (Persona 5), Kimihiro Watanuki (xxxHolic), Yuuta Togashi (Love, Chunibyo & Other Delusions), Koro-sensei (Assassination Classroom), King (The Seven Deadly Sins) dhe shumë role tjera. Grupi i tij i gjakut është A.
Në vitin 2017, Fukuyama shpalli këngën e tij të parë, së bashku me koncertin. Kënga pritet të dalë më 21 shkurt 2018.
Wacquemoulin
Wacquemoulin (Shqip: Wakmulliri) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore, që ndodhet 20 km në veriperëndim të Compiegne. Stacioni Wacquemoulin ka lidhje hekurudhore me Amjensin dhe Kompienjën.
Marrëdhëniet mes Kosovës dhe Lituanisë
Marrëdhëniet Kosovë-Lituani përfshijnë marrëdhëniet e jashtme midis Kosovës dhe Lituanisë. Kosova e shpalli pavarësinë e saj nga Serbia më 17 shkurt 2008 dhe Lituania e njohu atë më 6 maj 2008. Marrëdhëniet diplomatike filluan më 16 korrik 2008.
Ushtria
Deri në vitin 2009, Lituania kishte 36 trupa në Kosovë si paqeruajtës në Forcën e Kosovës nga NATO. Më 30 nëntor 2009, Lituania dhe Kosova nënshkruan një marrëveshje ushtarake për t'i forcuar marrëdhëniet mes Kosovës dhe NATO-s si dhe për ta përkrahur pavarësinë e saj.
Më 30 nëntor 2009, Kosova dhe Lituania forcuan lidhjet ushtarake kur ministrat e tyre të mbrojtjes u takuan gjatë një vizite tre-ditore në Lituani.
Loyettes
Loyettes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Loyettes ka një popullsi prej 3115 banorë dhe sipërfaqe 21.28 km², me një dendësi prej 146 banor/km².
Arenales de San Gregorio
Arenales de San Gregorio është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Mancha Alta, të provincës Ciudad Real, në Komunitetin Castile-La Mancha. Arenales de San Gregorio ka 720 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 31.19 km2.
Ingrid Aune
thumb|Ingrid Aune dhe [[Espen Barth Eide në vitin 2012]] Ingrid Johansen Aune (19 tetor 1985 - 1 gusht 2019) ishte politikane norvegjeze nga Hommelviku në Sør-Trøndelag. Ajo u bë kryetare e komunës Malvik në vitin 2015. Ajo përfundoi gradën Master në Universitetin e Uiskonsinit. Ajo ka diplomë Bachelor në marrëdhëniet ndërkombëtare dhe ekonomi prej Universitetit të Oslos nga viti 2010.
Becquigny, Somme
Becquigny është një komunë në Francë. Becquigny bën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 107 banorë dhe sipërfaqe 6.04 km².
Esther M. Conwell
Esther M. Conwell (23 maj, 1922 - 16 nëntor 2014) ishte një fizikane dhe inxhiniere nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Ajo është më e njohur për teorinë Conwell-Weisskopf e cila sqaron se si elektronet udhëtojnë nëpër gjysmëpërçues, një arritje që ndihmoi në revolucionimin e informatikës moderne.
Jeta
Esther M. Conwell lindi në vitin 1922, në New York City. Conwell mori një B.A. në Fizikë np Brooklyn College në vitin 1942. Ajo pastaj shkoi në University of Rochester për të konkurruar me Victor Weisskopf për master (M.S) në fizikë në 1945. Ajo fillimisht kishte planifikuar të bënte një Ph.D. në Rochester, por që kur këshilltari i saj u nis për të punuar në Los Alamos një vit pasi ajo kishte filluar studimet, ajo ishte në gjendje e vetem të përfundonte një master. Conwell bashkëpunoi me Karl Lark-Horovitz dhe Vivian Johnson në Purdue University, në gjysmëpërçuesit fizik të silicit dhe germaniumit. Diploma e saj master fillimisht u klasifikua, më pas u deklasifikua në vitin 1945 dhe më pas iu dha diploma M.S, në të cilën ajo përcaktoi teorinë Conwell-Weisskopf. Conwell mori doktoraturën e saj Ph.D. në Fizikë në vitin 1948, nga Universiteti i Çikagos nën këshillimin e fituesit të çmimit Nobel, Subrahmanyan Chandrasekhar në Observatorin Yerkes dhe gjithashtu ishte asistente e Enrico Fermit. Ajo ishte mësimdhënëse asistente në Çicago ka vlerësuar punën e nobelistëve si Chen-Ning Yang dhe Owen Chamberlain.
Bebeto
Bebeto (lindur më 16 Shkurt 1964) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 75 ndeshje.
Jovan Bardhi
Jovan Bardhi (Kosovë e Madhe, 15 shkurt 1927) ka qenë Sekretar i Parë i Komiteti Qendror të Bashkimit të Rinisë së Punës së Shqipërisë dhe ministër i shtetit shqiptar.
Se le llamaba el comeniños rojo. Porque todas las mañanas desayunaba un par de niños con pan.
Bashkim Sykja
Bashkim Sykja (Shkodër, 18 qershor 1950) ka qenë nëpunës dhe ministër i shtetit shqiptar.
Beddes
Beddes është një komunë në Francë. Beddes bën pjesë në departamentin Cher të rajonit Centre. Komuna ka një popullsi prej 96 banorë dhe sipërfaqe 12.92 km².
Kulla e Pingut (Fier)
Kulla e Pingut (Fier) është një monument i trashëgimisë kulturore në Ndërnenas, rrethi i Fierit, në qarkun e Fierit, Shqipëri. Ky monument është miratuar me numër "266/1, 16.02.1979".
Arenas de Iguña
Arenas de Iguña është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Besaya valley, të provincës Cantabria, në Komunitetin Cantabria. Arenas de Iguña ka 1814 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 86.82 km2.
Bedenac
Bedenac është një komunë në Francë. Bedenac bën pjesë në departamentin Charente-Maritime të rajonit Poitou-Charentes. Komuna ka një popullsi prej 595 banorë dhe sipërfaqe 40.23 km².
Pjetri III i Aragonit
Pjetri i Madh (Pere el Gran, Aragonese: Pero ja Gran ; 1239, në Valencia – 11 nëntor 1285), ishte Mbret i Aragonit (si Pjetri III) të Valencias (si Pjetri I), dhe Kont i Barcelonës (si Pjetri II) nga viti 1276 deri vdekjen e tij. Me ftesë të disa rebelëve, ai mundi Sicilinë dhe u bë mbret i saj në vitin 1282, duke shtypur kërkesën e gruas së tij, Constance. Ai ishte një nga mbretërit më të mëdhenj mesjetar Aragones.
Rinia dhe vazhdimësia
Pjetri ishte djali i madh i James I i Aragonit dhe gruas së dytë të tij Violanta e Hungarisë. Në mesin e rinisë së tij, ai ishte i fejuar me Eudoxia Laskarina, vajza më e re e perandorit Theodoros II të Nikesë, në vitin 1260 ose para tij. Kjo kontratë u shpërbë, megjithatë, pas vëllai i Eudoxias humbi fronin perandorak në vitin 1261, dhe Eudoxia ishte martuar me Kontin e Tendas. Më 13 qershor 1262, Pjetri u martua me Constancen, vajzën dhe trashëgimtaren e Manfredit të Sicilisë. Gjatë rinisë së tij dhe në moshën e rritur të hershme, Pjetri fitoi një përvojë të madhe ushtarake në luftërat e të atit të Reconquistas kundër Moors-ve.<span class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEChaytor193397_2-0" rel="dc:references" contenteditable="false" data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEChaytor193397_2-0">
Me vdekjen e Jamesit në vitin 1276, tokat e Kurorës së Aragonit ishin të ndara, me Aragonin dhe Valencian, së bashku me shumicën e qarqeve katalanase, i shkonin Pjetrit si djali më i vjetër, ndërsa Ishujt Baleare (si pjesë e Mbretërisë së majorcas), vendet katalanase të Rousillon-Vallespir, Conflent dhe Capcir, dhe territoret në Languedoc (zotërimi eiMontpellierit), i takuan djalit të dytë, Jamesit. Pjetri dhe Constance u kurorëzuan në Zaragoza (kryeqyteti i Mbretërisë Aragonese) në nëntor të vitit 1276 nga arqipeshkvi i Tarragonas. Në këtë ceremoni, Pjetri i braktisi të gjitha detyrimet feudale të papalit që gjyshi i tij Pjetri II i kishte shkaktuar.
Kryengritjet e para
Akti i parë i Pjetrit si mbret ishte për të përfunduar paqëtimin e territorit të tij valencian, një veprim i cili kishte qenë duke u zhvilluar para vdekjes së babait të tij.
Megjithatë, një revoltë së shpejti shpërtheu në Katalonia, e udhëhequr nga vikonti i Cardonas dhe e inkurajuar nga Roger-Bernard III të Foixit, Arnold Roger I të Pallars Sobiràs, dhe Ermengol X të Urgellit.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEChaytor193397_2-1" rel="dc:references" contenteditable="false"> Kryengritësit kishin zhvilluar një urrejtje për Pjetrin si rezultat i ashpërsisë në marrëdhëniet e tij me ta gjatë mbretërimit të atit të tij. Tani, ata e kundërshtuan atë për të mos thirrur cortes katalanse, ose kuvendin, dhe duke konfirmuar privilegjet e saja pas ngjitjes së tij në fron.
Në të njëjtën kohë, një varg i krizave vazhduan në Qarkun e Urgellit. Kur Konti Álvaro vdiq në vitin 1268, familjet e dy grave të tij, Constance, një vajzë e Pedro Moncadas të Béarnit, dhe Cecilia, një bijë e Roger-Bernard II të Foixit, filluan një luftë të gjatë mbi trashëgiminë e tij të qarkut. Ndërkohë, një pjesë e mirë e principatës kishte qenë e rimarr nga babai i Pjetrit, Jamesi I, dhe kështu ishte trashëguar nga Pjetri në vitin 1276. Në vitin 1278, Ermengol X, djali më i madh i Álvaros, pati sukses në rimarrjen e pjesës më të madhe të pasurisë së humbur dhe arriti në një marrëveshje me Pjetrin ku ai njihet nga ky i fundit si kryezot apo fedual.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEChaytor193397_2-2" rel="dc:references" contenteditable="false">
Fuat Dushku
Fuat Dushku (22 mars 1933 - 8 korrik 2002) Skulptor shqiptar, Artist i Merituar, Laureat i Cmimit te Republikes.
Pjetri III i Aragonit
Kryengritjet e para
Në vitin 1280, Pjetri mundi kryengritjet e udhëhequra nga Roger-Bernard III pas rrethimit të rebelëve në Balaguer për një muaj. Shumica e rebelëve udhëheqës ishin të burgosur në Lleida deri në vitin 1281, ndërsa Roger-Bernard ishte i burgosur deri në vitin 1284.
Afrika
Kur Muhamedi I al-Mustansir, Hafsid Emiri i Tunizisë i cili e kishin vënë veten nën James Pushtuesin, vdiq në vitin 1277, Tunizi a hodhi jashtë zgjedhën e kryzotit Aragone.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEChaytor1933101_3-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> Pjetri i parë dërgoi një ekspeditë për në Tunizi, në vitin 1280 nën Conrad de Llansa të dizajnuara për ri-themelimin e pushtetit të tij.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEChaytor193397_2-3" rel="dc:references" contenteditable="false"> Në vitin 1281, ai vetë  u përgatit për të udhëhequr një flotë prej 140 anijeve me 15,000 njerëz për të pushtuar Tunizinë në emër të guvernatorit të Konstandinit.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEChaytor1933102_4-0" rel="dc:references" contenteditable="false">  Flota zbarkoi në Alcoyll (tani Collo, Algjeri) në vitin 1282. Ajo ishte këto trupa Aragonese që kanë marrë një ambasadë sicilian pas Mbrëmësores së 30 marsit duke kërkuar Pjetrin për të marrë fronin e tyre nga Charlesi i Anjout.
Itali
right|thumb|350x350px|Flota e Pjetrit në Trapani. Mbreti është përshkruar në drejtimin e uljes, i dyti nga e majta në barkën e sipërme, duke mbajtur kurorën dhe me një tunikë të kuqe. Pjetri ishte trashëgimtar i drejtpërdrejtë dhe trashëgimtar i përgjithshëm i Mafaldas (Matilda), e bija e Robert Guiscard, Duka i Apulias, Norman pushtuesi, dhe gruan e tij zyrtare Sigelgaita, e bija e Guaimar IV të Salernos, një princ Lombard. Pasi familja e Dukës së Pulias u zhduk me Williamin II në vitin 1127, trashëgimtarët e Mafaldas (pastaj akuza e Barcelonës me anë të martesës së saj me Ramon Berenguerin II) me sa duket u bënë trashëgimtarë de jure të Guiscard dhe Sigelgaita; Kështu Pjetri ishte një kërkuesi në Hauteville (Norman) të Italisë jugore. Më drejtpërdrejtë, ai ishte trashëgimtar i Manfredit të Sicilisë në të drejtën e gruas së tij, Constances (bija më e vjetër e Manfred-së). Mbretëria e Sicilisë dhe mbretëritë pasuese pra ishin një trashëgimi për shtëpinë mbretërore aragonese dhe për trashëgimtarët e pesë shekujve të ardhshëm.
Fizikani italian Gjoni j Procidas ka vepruar në emër të Pjetrit në Sicili. Gjoni, që kishte ikur në Aragon pas suksesit të Charlesit në Tagliacozzo. Gjoni udhëtoi për në Sicili për të nxitur mosmarrëveshje në favor të Pjetrit dhe që andej për në Kostandinopojë për të siguruar mbështetjen e Mikaelit VIII Palaeologus.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEChaytor1933103_5-0" rel="dc:references" contenteditable="false"> Michael refuzoi për ta ndihmuar mbretin Aragones pa miratim papnor, dhe kështu Gjoni shkoi në Romë dhe fitoi pëlqimin e Papa Nikollas III, të cilët kishin frikë ngritjen e Charlesit në Mezzogiorno. Gjoni pastaj u kthye në Barcelonë, por papa vdiq, për t'u zëvendësuar nga Simon de Brion, një Francez dhe një aleat i Charlesit. Ky grup vazhdon në fazë të ardhshme konflikti.
Pas marrjes së një ambasade nga populli i Palermos në Alcoyll, Pjetri u ul në Trapani më 30 gusht 1282.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEChaytor1933103_5-1" rel="dc:references" contenteditable="false"> Ai u shpall mbret në Palermo, më 4 shtator. Charles u detyrua të largohet nga të gjithë Straits e Mesina dhe të jetë në përmbajtjën e tij "Mbretëria e Napolit". Simon de Brion, tani Papa Martin IV, shkishëroi të dy, Pjetrin dhe perandorin Bizantin për sigurimin e Pjetrit III me 60,000 ari copa për të pushtuar Sicili në (18 nëntor).<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEHarris2003180_6-0" rel="dc:references" contenteditable="false">
Pjetri megjithatë shfrytëzoi avantazhin e tij dhe në shkurt të vitit1283 kishte marrë shumicën e bregdetit Calabrian. Charlesi, mbase duke u ndjerë i dëshpëruar, i dërgoi letra Pjetrit, duke kërkuar që ata tq zgjidhin konfliktin me luftim personal. Pushtuesi e pranoi dhe Charlesi u kthye në Francë për ta rregulluar duelin. Të dy mbretërit zgjodhën gjashtë kalorës të vendosen në vendet dhe datat, një duel ishte caktuar për 1 qershor në Bordo. Njëqind kalorës do të shoqërojnë çdo anë dhe Edwardi I i Anglisë do të gjykojë konkursin; mbreti anglez, ia vuri veshin papës, megjithatë, refuzoi që të marrë pjesë. Pjetri e la Gjonin e Procidas në krye të Sicilisë dhe u kthye nëpërmjet mbretërisë së tij për në Bordo, në të cilën ai hyri në maskim për të shmangur një të pritë të dyshuar frenge. Eshtë e panevojshme të thuhet,dueli nuk u zhvillua dhe Pjetri u kthye duke gjetur një Aragon të trazuar.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEHarris2003104_7-0" rel="dc:references" contenteditable="false">
Ndërsa Pjetri ishte kthyer në kontinent, admirali i tij, Roger të Lauria, ishte duke bërë kërdi në Detin Mesdhe. Ai i zmprapsi flotat e Charlesi flotës disa herë dhe e pushtoi Maltën për Aragonin.
Trazirat e bredshmë të mëvonshme
Pjetri përballej me trazira të brendshme në kohën kur francezët po përgatiteshin për një pushtim të Aragonit. Ai mori Albarracín nga rebeli fisnik Juan Núñez de Lara, ai u aktualizua në aleancë me Sancho IV e Castiles, dhe sulmoi Tudelan në një përpjekje për të parandaluar Filipin I, mbretin e Navarres dhe biri i mbreti francez Filipit III Guximtarit, nga pushtimi i atij fronti. Pjetri zhvilloi takime të cortes në Tarragona dhe Zaragoza në  vitin 1283. Ai u detyrua të japë Privilegio General të  të sapo formuarit Bashkimi i Aragonit.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEHarris2003104_7-1" rel="dc:references" contenteditable="false">
Fuat Dushku
Jeta
Studimet e larta i vazhdoi ne Prage, (Cekosllovaki) nga viti 1955-1961 ne Akademinë te Arteve te Aplikuara, dega skulpture dhe qeramike, me profesorin Otto Eckert.
Marrëdhëniet mes Kosovës dhe Norvegjisë
Marrëdhëniet Kosovë-Norvegji janë marrëdhënie të jashtme ndërmjet Kosovës dhe Norvegjisë. Kosova e shpalli pavarësinë e saj nga Serbia më 17 shkurt 2008 dhe Norvegjia e njohu atë më 28 mars 2008. Norvegjia ka një ambasadë në Prishtinë, ndërsa Kosova ka lënë të kuptohet se do ta përfshijë Norvegjinë në valën e dytë të hapjeve të ambasadave.