cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Origami
Legjenda
Një nga format më të njohura është zogu japonez. Sipas legjendës thuhet se kush ndërton 1000 zogj do ti plotësohen të gjitha dëshirat. Legjenda flet për një vajze të vogël e cila quhet Sadako Sasaki, e cila u prek nga rrezatimi i bombës atomike të hedhur në Hiroshima dhe vdiq në moshën 12 vjeçare nga leucemia. Vajza dëgjoi legjendën dhe arriti të ndërtoj 644 zogj. Përpjekja e saj nuk i zgjati jetën, por frymëzoi miqtë e saj për ti kushtuar një statuje në Parkun e Paqes në Hiroshima.
- Statuja është një vajze e cila qëndron në këmbe me duar të hapura dhe një zog nis fluturimin pikërisht nga gishtat e saj. Historia e Sadako është bere subjekt për shumë libra dhe realizime kinematografike. Sipas një libri thuhet se vajza ka shkruar në krahët e njërit prej zogjve këto fjali :
- Në një libër tjetër thuhet se vajza nuk arriti të ndërtoje 1000 zogjtë, kështu një shok i saj ndërtoi pjesën e mbetur dhe Sadako u varros me 1000 mije zogj.
Kantoni Mouy
Kantoni Mouy (frëngjisht: Canton de Mouy) është një kanton në departamentin Oise, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Mouy. Ka sipërfaqe 82.46km2 dhe popullsi 15129 banorë.
Gjon Shllaku (kompozitor)
Gjon Shllaku lindi më 1960 në qytetin e Shkodrës në një familje të njohur për traditat muzikore, ka përfunduar në 1979 me rezultate të larta Liceun Artistik "Prenkë Jakova" të qytetit të tij, duke u diplomuar si pianist. Në vitin 1984 diplomohet në degën e kompozicionit me Pedagog Çesk Zadejën, mbasi ka realizuar me sukses Baletin "Nuse Arbana", në përfundim të studimeve pranë Akademisë së Arteve në Tiranë.
Kantoni Mouy
Përbërja aktuale
Kantoni Mouy aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Gjon Shllaku (kompozitor)
Zhvillon aktivitetin e tij profesional si mësues i lëndeve të Harmonisë e të Analizës së Formës pranë Liceut Artistik "Prenk Jakova", ku kryen edhe detyrën drejtuesit të Sektorit të Lëndeve Teorike.
Si kompozitor ka shkruar vepra vokale dhe instrumentale mes të cilave:Uverturë për Orkestër, Fantazi për Violinë e Orkestër, Operetë, muzikë për femijë etj.
Është President i Shoqatës Kulturore Artistike "Prenkë Jakova" që nga themelimi i saj.
Montalbán de Córdoba
Montalbán de Córdoba është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campiña Sur, të provincës Córdoba, në Andalusia. Montalbán de Córdoba ka 4586 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 33.66 km2.
Gjon Shllaku (kompozitor)
Veprat muzikore
Veprat muzikore të shkruara nga Gjon Shllaku:
Oberfranken
thumb|Harta e Oberfranken
Oberfranken  është një prej shtatë qarqeve udhëheqëse në Bayernit por të mos ngatërrohet me rrethinën e Oberfranken. Shtrihet në veri të njesisë Federale dhe kufizohet me Sachsen, Thüringen,Unterfranken, Mittelfranken si dhe me Oberpfalz.
Dubova (Zhitoragjë)
Dubovë (serbisht: Дубово/Dubovo) është fshat në komunën e Zhitoragjës, Serbi.
Demografia
Nga 1689 banor sa kishte në vitin 1948 numri i banorëve ka rënë në 608.
Kantoni Maignelay-Montigny
Kantoni Maignelay-Montigny (frëngjisht: Canton de Maignelay-Montigny) është një kanton në departamentin Oise, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Maignelay-Montigny. Ka sipërfaqe 155.05km2 dhe popullsi 8644 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Maignelay-Montigny aktualisht përbëhet nga 20 komuna.
Splonumi
Splonum është emri i një vendbanimi të fortifikuar ilir si dhe emri i një prej zonave të mëvonshme romake (municipium) në Bosnje dhe Hercegovinë. Splonum është lokalizuar nga disa studiues në vende të ndryshme brenda zonës së provincës së Dalmacisë (Stari Maidan në Sana, Vital pranë Otoçacit, Shipovës, Komine pranë Pljevlja).
Periudha ilire
Sipas disa historianëve, Mezejët kishin një qytet të fortifikuar, një qendër minerare, të quajtur Splaunum, e vendosur në luginën e lumit Sana afër Stari Maidan. Nga Salona është ruajtur një monument epigrafik që përmend “kuratorin reipublicae Splonistarum” i cili, sipas të gjitha gjasave, i ka dorëzuar të ardhurat e minierave të hekurit në erarus në Salonë.
Memoriali i tij më i vjetër lidhet me kryengritjen e Batonit, kur ai u sulmua nga ofensiva Pounja e Germanikut në pranverën e vitit të 9-të. Nga viti 6 deri në vitin e 9-të, pas tridhjetë vjetësh pushtim romak, gjatë kryengritjes së Batonit, ilirët u përpoqën t'i rezistonin për herë të fundit imperializmit romak. Gjatë vjeshtës së vitit 8 të erës sonë, një pjesë e lëvizjes kryengritëse në Panoni u shtyp nga dorëzimi simbolik i Baton Breukut në brigjet e lumit Bathinus ( Bosnjë ) ndaj Tiberit, komandantit suprem të forcave romake në fushën e betejës dhe më vonë perandorit romak. Tashmë në fillim të pranverës së vitit të 9-të, nën komandën e Germanikut, i preferuari i Augustit dhe i preferuari i publikut romak, filloi një ofensivë e madhe me qëllim të depërtimit të fushës së betejës veriperëndimore (zona më e gjerë e Pounjës dhe veriperëndimit të Bosnjës), duke zënë përfundimisht pozicionet kryengritëse në brezin dinarik, duke shpërthyer në brendësi të Adriatikut qendror dhe më në fund, bashkimi me Salonën dhe Naronën.
Përshkrimi i ngjarjeve të vitit 9 u dha nga historiani romak Cassius Dion ( Cass. Pjesa L, 11, 1-2…Σπλαυ Çνον... ) në ″Historia Romake″:
Duke gjykuar nga përshkrimi i Dionit për Splonumin, gjatë kryengritjes ishte një vendbanim më i madh dhe më i zhvilluar që zotëronte një akropol të fortifikuar mirë, të cilin Germaniku nuk e pushtoi me sulm, por vetëm nga dorëzimi i mbrojtësve të tij, të cilët u tërhoqën atje pas shkatërrimit të murit të jashtëm mbrojtës të këtij vendbanimi.
Periudha romake
Në kohën e krijimit të mbishkrimeve në të cilat përmendet Splonum, është interesant fakti se asnjë prej tyre nuk u gjet në zonën e vetë Splonumit apo vjetërsinë e tij (asnjë nuk u gjet në zonën e Bosnjës së sotme), ky vendbanim i dikurshëm ilir u shndërrua në një vendbanim qytet të tipit antik që ishte edhe seli administrative dhe urbane e municipiumit me të njëjtin emër - municipium Splonistarum.
Ekzistenca e kësaj komune është shënuar në disa mbishkrime: CIL III 1322 Ampelum, (Artë); CIL III 2026 Sallon; CIL III 8783 Kaštel Sućurac-Salona; Mbishkrim nga Komini afër Plevles. Një numër i madh mbishkrimesh janë gjetur në zonën e Kominës afër Plevles, duke përfshirë një që përmend komunën S (CIL III 8309). Fakti që emri i komunës që përfshinte zonën e Plevlës fillonte me S na bëri të mendojmë se aty ndodhej edhe Splonum.
Në mbishkrimet në të cilat përmendet Splonum janë regjistruar tetë persona, nga të cilët dy kanë emra flavian, një ulpian, dy elivian dhe dy aurelianë, ndërsa një person ka një emër tjetër.
Historiani hungarez Géza Alföldy argumenton se ka më shumë gjasa që emri i qytetit të ishte Siculatorum dhe jo Splonum.
Njësia administrative Sukth
Bashkia Sukth është një bashki në Rrethin e Durrësit në Shqipëri.
Denali Borough (Alaska)
Denali Borough është një nga  njësitë administrative në shtetin federal Alaska të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Hunët
Hunët ishin grupe apo fise të një populli me prejardhje nga Azia (hapësirën mongole).
Historia
Ata migruan ne Evropë përgjatë epokës se migrimeve te mëdha (shekujt III dhe IV pas lindjes se Krishtit). Sipas studiuesit Joseph de Guinges ata janë pasardhës te Xiognu, popull i cili ne shekullin I para lindjes se Krishtit sulmoi territoret e Kinës dhe për pak e pushtuan ate. Ne vitin 434, Rugila, mbreti i tribuse me te madhe hune vdiq dhe vendin e tij e zune niperit e tij Attila dhe Bleda. Pasi Bleda vdiq (thuhet qe u vra nga Attila ne dyluftim) Attila bashkoi te gjitha tribute hune ne një te vetme dhe u be mbret i tyre. Attila fillimisht sulmoi Perandorinë Sasanide dhe pushti territoret e Kaukazit, por pastaj u munden. Me pas Hunet erdhën ne Evropë dhe pushtuan territoret qe nga gadishulli i Krimese ne lindje deri tek Galia (Franca) Lindore ne perëndim dhe nga alpet zvicerane ne jug deri tek gadishulli i Danimarkes ne veri. Me pas hunet vendosen marredhenie te mira me Perandorine Romake te Perendimit dhe për shkak te ketyre marredhenieve ata vendosen te sulmonin perandorine Romake te Lindjes dhe Mbreterine Visigote te Toulousit. Ne fillim ata sulmuan Perandorine Romake Te Lindjes dhe arriten te pushtonin Ballkanin perfshire dhe kryeqytetin e perandorise, Kostandinopojen (Stambollin), por romaket e lindje u ofruan huneve 115 kilogram me flori ne kembim qe hunet te largoheshin nga Ballkani dhe te mos e sulmonin me ate apo perandorine romake te lindjes. Hunet pranuan dhe u pergatiten qe te sulmonin mbreterine visigote te Toulousit. Pa filluar akoma sulmi, Attila mori një mesazh nga Honoria, motra e perandorit romak te Perendimit qe i propozonte te martoheshin dhe Attila pranoi dhe kështu ai mund te merrte si toke te tijen gjysmen e territoreve te Perandorise Romake te Perendimit. Flavius Aetius, gjenerali qe duhet te ndihmonte Attilen kunder Visigoteve lajmeroi perandorin për këtë dhe ai nuk deshte qe motra e tij te martohej me Attilen. Ketu filluan konfliket me perandorine Romake te Perendimit. Attila e sumoi perandorine dhe fitoi disa beteja me rradhe duke pushtuar kështu Strasburgun, Metzin, Reimsin, Amiensin, Turnain dhe Cambriain. Pastaj ai sulmoi Orleansin dhe garnizoni i qytetit iu dorezua Attiles, por sapo ishte duke hyre ne qytet erdhen perforcimet romake te komanduara nga gjenerali Flavius Aetius. Attila beri sikur u terhoq dhe i futi romaket ne kurth ne Chalons disa kilometra ne verilindje te Orleansit. Attila do ta kishte fituar këtë beteje nëse romaket nuk do te kishin thirrur perforcime nga ish-armiqte e tyre Visigotet. Beteja ishte e ashper sidomos sepse numrat e te dyja paleve ishin te barabarte. Sidoqofte romaket fituan me një "fitore si e Pirros" do të thotë fitore me shume sakrifica e humbje. Për një vit hunet nuk u duken me ne perandorine romake, por pas një viti ata sulmuan Aquilean dhe fituan, por pas betejes Attila u helmua dhe vdiq. Pas kësaj perandoria hune ra dhe hunet u vendosen ne territoret e Hungarise se sotme. Pasi u perzien me Magjaret ne shkullin VIII u formua shteti Hungarez.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1794
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Lidhja e Ballkanit
djathtas|parapamje|332x332px|Harta që tregon kufijtë e shteteve ballkanike para dhe pas të dy [[Luftërat Ballkanike|luftërave ballkanike.]] Lidhja Ballkanike (Балкански съюз Balkanski sŭyuz, Βαλκανική Συμμαχία Balkaniki Symmachia, Балкански савез Balkanski savez) ishte një aleancë e katërfishtë e formuar nga një sërë traktatesh dypalëshe të lidhura në vitin 1912 midis mbretërive ortodokse lindore të Greqisë, Bullgarisë, Serbisë dhe Malit të Zi, dhe të drejtuara kundër Perandorisë Osmane, që në atë kohë ende kontrollonte pjesën më të madhe të Evropës Juglindore.
Përmbledhje
Ballkani kishte qenë në një gjendje trazirash që nga fillimi i viteve 1900, me vite luftë guerile në Maqedoni të ndjekur nga Revolucioni xhonturk, kriza e zgjatur e Bosnjës dhe disa kryengritje shqiptare. Shpërthimi i Luftës Italo-Turke në vitin 1911 i kishte dobësuar më tej osmanët dhe i kishte trimëruar shtetet ballkanike. Nën ndikimin rus, Serbia dhe Bullgaria zgjidhën mosmarrëveshjet e tyre dhe nënshkruan një aleancë, e drejtuar fillimisht kundër Austro-Hungarisë më 13 mars 1912, por duke shtuar një kapitull të fshehtë në të në thelb ridrejtoi aleancën kundër Perandorisë Osmane. Serbia pastaj nënshkroi një aleancë të ndërsjellë me Malin e Zi, ndërsa Bullgaria bëri të njëjtën gjë me Greqinë. Lidhja doli fitimtare në Luftën e Parë Ballkanike që shpërtheu në tetor 1912, ku mori me sukses kontrollin e pothuajse të gjitha territoreve osmane evropiane. Megjithatë, pas kësaj fitoreje, mosmarrëveshjet e mëparshme të pazgjidhura midis aleatëve u rishfaqën mbi ndarjen e plaçkës, veçanërisht Maqedonisë, duke çuar në shpërbërjen efektive të Lidhjes, dhe menjëherë pas kësaj, më 16 qershor 1913, Bullgaria sulmoi aleatët e saj të dikurshëm, duke shënuar illimi i Luftës së Dytë Ballkanike.
Në luftën që rezultoi, ushtritë e kombinuara ballkanike shkatërruan në mënyrë efektive fuqinë osmane në Evropë në një seri fitoresh. Megjithatë, triumfi i Lidhjës ishte jetëshkurtër. Antagonizmat midis shteteve ballkanike vazhduan ende dhe pas përfundimit të suksesshëm të Luftës së Parë Ballkanike, ato u rishfaqën, veçanërisht për ndarjen e Maqedonisë. Tensionet në rritje e ndanë Lidhjen, dhe Lufta e Dytë Ballkanike shpërtheu kur Bullgaria, e sigurt për një fitore të shpejtë, sulmoi ish-aleatët e saj Serbinë dhe Greqinë. Ushtritë serbe dhe greke zmbrapsën ofensivën bullgare dhe kundërsulmuan, duke depërtuar në Bullgari. Perandoria Osmane dhe Rumania përfituan nga situata dhe pushtuan edhe Bullgarinë. Paqja e mëvonshme e la Bullgarinë me përfitime në territor, por çoi në humbjen e Thrakisë Lindore nga osmanët dhe pjesën më të madhe të Maqedonisë nga grekët. Humbja e ktheu Bullgarinë në pjesëmarrjen e saj në Luftën e Parë Botërore në anën e Fuqive Qendrore, pasi armiqtë e saj ballkanikë (Serbia, Greqia dhe Rumania) ishin përfshirë në luftë në anën e Antantës.
Gjatë luftës, mbreti grek u vra në Selanik nga Alexandros Schinas. Kjo gjeneroi një zhvendosje në politikën e jashtme greke nga qartësisht pro-Antantes në neutralitet, pasi Mbreti i ri, ndryshe nga babai i tij dhe kryeministri i tij popullor, ishte pro-gjerman dhe u përpoq ta mbante vendin neutral në Luftën e ardhshme Botërore. Me shpërthimin e Luftës së Parë Botërore dhe ndërhyrjen e Antantës në Maqedoni, konflikti midis mbretit dhe ministrit të parë u përkeqësua vazhdimisht, duke çuar përfundimisht në përçarjen kombëtare, gjë që kontribuoi shumë në humbjen e luftës së ardhshme kundër Turqisë kemaliste në Azinë e Vogël dhe dominoi politikën greke për më shumë se një gjysmë shekulli.
Rezultati i Luftërave Ballkanike shkaktoi një prishje të përhershme të aleancës ruso-bullgare dhe la Serbinë dhe Malin e Zi si aleatët e vetëm të Rusisë në këtë rajon kritik.
Sllatina (Debërcë)
Pjesë e historisë së fshatit të Slatinë
Në Maqedoni ka tri fshatra me emrin Sllatinë në Tetovë, Brodski dhe Debërcë. Në ditë vjeshte ngrohtë dhe me diell ne vizituam zonën e Sllatinë Debarca. zgjidhje Rural përmes pellgut të rrjedhin Slatina lumit të cilat rregullohet stoli të fshatit. Të dhënat e vjetra me shkrim e fshatarëve është defter fjalëshumë regjistrimit të Sanxhakut të Ohrit në 1582 i cili deklaroi se Sllatinë ka 327 banorë, të gjithë të krishterët. Sipas hulumtimit të Milivoj Kosteski, Sllatinë në 1953 ka qenë 1.016 njerëz që përfaqësojnë pjesën më të madhe ekzistencën e kaluara. Që atëherë e popullsisë është në rënie graduale dhe sot ka rreth 100 banorë. Fakti që Sllatina është konsideruar kodrinore - një fshat të varfër malor dhe punojnë jashtë shtetit ishte i pranishëm edhe në gjysmën e dytë të shekullit të 19. Kryesisht punëtorë emigrantë duke i lënë të pranverës në Vllahi, Serbi dhe Bullgari dhe u kthye në vjeshtë. Vala e madhe e emigrimit ka ndikuar në fshat 1909-1912, kur rrugën jashtë shtetit prorabotel në Kanada dhe Argjentina. Pastaj u largua Sllatinci shtatëdhjetë. Në grupin kanadez për shkak të mungesës së punës u nis për në Australi. Vala e dytë e madhe e emigrimit ishte 1960-1970 dhe me intensitet më pak zgjat në ditët e sotme. punëtorë migrantë aktuale të sjellë me vete dhe familjet e tyre në Australi sot ka mbi 120 familje. Disa prej tyre punojnë në Grinvil Hekuri dhe Port Kembla. Puna e përkohshme në vendet evropiane kanë kaluar rreth 30 Slatinci. Çdo feste dhe të ulet në tryezë në fshat fillon me një bekim "për Aber të mirë të punëtorëve migrues. lista e gjatë e emrave Slatinci që janë të shpërndara në të gjithë botën. Lëviz nëpër lagje u takua me Panko Stojkoski dhe nënën e tij, Zorka. Pas një qëndrimi të gjatë në Australi u kthye në vatër e tij të lindjes dhe u vendos në shtëpinë e ndërtuar rishtazi. Gëzim nuk do të presë pret që vdiq kohët e fundit, dhe vajza e mbetur në Australi me Nada familjes së tij. Pjesa tjetër kishte ardhur Ivancho Karandzhuloski Mitra dhe familjen e tij. Ata janë në Australi mbi 20 vjet. gëzimin e tyre e qëndrimit ishte i madh.
Në fshat ka dy kisha që ishin ndërtuar në shekullin e 19 si një manastir. Të lartë të Kishës "Nënës së Shenjtë" është ndërtuar fshehtas shumë vite më parë, sepse nuk ka leje për ndërtim. Ajo ishte pikturuar pas Kryengritjes së Ilindenit në 1912 nga vëllezërit Dimitri Mijak, të lirë dhe George Çollak. Kisha më e ulët quhet "Old javë Shën." Filloi të ndërtojë në 1808 dhe përfundoi në 1858. Manastirin e Shën Gjon Pagëzori është menduar të jetë diku kohë më parë. Ajo është e ndezur nga turqit në shekullin 17. Me iniciativën e punëtorëve migrantë nga Sllatinë dhe vullnetarisht të mbledhur para nuk arriti të pranishëm manastirche sodzida, dhe madje edhe në 1980 me ndihmën e emigrantëve tanë nga Australia bërë një gardh, dhomë ngrënie dhe kullë.
Në shekujt e kaluar ka lënë shenjën e tij në fshat dhe revolucionare sveshtenichkoto familjes Popovci përmes disa breza që i dha të njohur luftëtarëve për shpirtërore dhe çlirimin kombëtar të popullit maqedonas dhe pavarësia e kishës dhe shtetit. Për kujtimet dhe të vërtetat, legjendat dhe ngjarjet Poposki George na thotë: - Unë jam krenar që kam ardhur nga një familje e tillë. Gjyshi im i madh ishte një pop student ANGJELE Dimitar Milladinov dhe mik personal i Gregory Prliçev.
Pasi mbaroi shkollën në Milladinov vazhdon të jetë arsimuar në gjimnaz ku janinskata zotëruar mirë grek. Atëherë ai përfundon seminarin shpirtërore në Rusi dhe themeloi shkollën e parë Sllatinë e përditshme. Pas 4 vjet zapopil. Ai kishte një pjesë në përkthimin e triptik mbahen tani në Shën Naumit në Ohër. Themelues i qelizave të parë revolucionare në Maqedoninë perëndimore, i njohur në histori si kompani Slatina. Ajo do të jetë një nga të parët ndez dhe lajmëroj ardhshme lufton dhe ngjarjet revolucionare në Maqedoni. Se veprimtaria e tij shpirtërore dhe atdhetare që shkaktojnë xhelozi në mes të priftërinjve slatinskite të cilët kërkojnë të marrin larg famullisë së tij. U vra në vitin 1875 dhe raportin e konsullit rus në Manastir dhe në shkrim e ruse vrasje Slavist Selishchev është shkruar si një krim.
George Djali i tij ishte një i njohur pop maqedonas comitadji, Duka dhe revolucionare, një pjesëmarrës në Kryengritjen e Ilindenit dhe Lufta e Parë Ballkanike e çlirimit dhe pavarësisë së Maqedonisë, si një mik personal dhe shokut të Nikolla Karev, Damian Gruev, Hristo Uzunov, Peter Chaulev, Jordan dhe Piperka Goce Dellçev të njëjtit mendim me të cilin ai e kishte takuar në Manastir dhe në komiti shumë të tjera revolucionarët dhe Duka. Autoritetet osmane osuduvale 12 herë dënimet e të cilave 3 herë në 101 vjet. Herë të parë ai u dënua me 101 vjet burg, kur 4 prill 1903 të gjithë fshatrat ishin të rrethuar në Debërcë Mon Arbinovo në rebelim dhe janë mbledhur duke përfshirë 218 fshatarë dhe 18 Slatinci. Ata janë dënuar në Manastir dhe pastaj transferohen në trajnerëve të ashtuquajturat në Selanik. Ne ngarkuar delet në një vapor për Dijar Bekir. Në sajë të ato të mëdha e të Ohrit dhe të njerëzve Manastir pasur me pop mitëmarrje George's off anije dhe u kthye mbrapsht. Nga Dijar amnistinë Bekir nga 1908 në vitin 10 Slatinci u kthye në shtëpi, dhe nëntë kishte lënë përgjithmonë kockat në shkretëtirat e Azisë së Vogël.
Gruaja e George pop, gjyshe Dola, për shkak të guximit të tij dhe pjesëmarrjen në kryengritjen e Ilindenit gueriljet dhe t'i japë emrin e Rinit. Ajo ka qëndisur flamurin mbi një sfond i kuq me të verdhë fringed dhe Biblën si një emblemë me armë dhe thikë. Me këtë rast, këngë këndohet: - "I zemëruar Pasha turk e Panagyurishte, për të kapur dhe sjellë në një të gjallë Rhein pop Georgieva. Kur kapen ajo drejtua atyre: -. Ju dëshironi më gjunjë, i veçuar si mua, unë e qëndisur flamurin dhe të vënë shenja ose liri vdekje për Maqedoninë "Më 13 tetor 1913 Pop George u vra para popullit të tij në Sllatinë autoritetet serbe profesion sepse ata dëshironin të nënshkruajnë një deklaratë që ndjehet serb.
Në New pjesë Slatinci marrë 127, nga të cilat 7 janë vrarë dhe 9 të plagosur. Në kujtim të tyre në hyrje të fshatit është ndërtuar një monument mbresëlënëse.
Tregimet e Sllatinë, jeta një herë dhe tani do të vazhdojë për brezat, dhe fshati do të mbijetojë në sajë të resurseve që natyra i dha vlerë infrastrukturës Slatinci që ngulfatur Sllatinë të kontribuar sërish për të rivendosur ish famë.
= Tradita në fshatin Slatina =
Çdo vit më 11 shtator në fshatin Sllatinë të festuar Shën Gjon Pagëzori. Pastaj në atë ditë të gjithë njerëzit që vijnë për të shijuar bukurinë e manastireve dhe bukurinë e grafche tradicionale maqedonase të ligët. Atë ditë e tërë shtëpisë fshati slavit lavdinë që presin të detajuar dhe miqtë e ftuar.
Hasanoci
Hasanoc (serbisht: Асановац/Asanovac) është fshat në komunën e Zhitoragjës, Serbi.
Sherif Voca
thumb|Sherif Voca Sherif Voca (1896-1941) ishte një veprimtar i Shalës së Bajgorës, kryetar komune dhe deputet.
Biografia
Sherif Voca lindi në Melenice, afër Trepçës. Më 1912, bashkë me të atin, mori pjesë në Kuvendin e Kurilloves, ku u lidh besa midis Shalës dhe Llapit për organizimin e luftës kundër osmanëve. Kundërshtoi pushtimin serb të Kosovës më 1912. Gjatë sundimit austro-hungarez (1916 1918) u angazhua për hapjen e shkollave në Mitrovicë dhe rrethinë dhe organizimin e pushtetit lokal. Pas ripushtimit të Kosovës dhe themelimit të Mbretërisë Serbe-Kroate Sllovene, në zgjedhjet e vitit 1922 u zgjodh kryetar komune në Bare. Postin e mbajti për 12 vjet. Në zgjedhjet e vitit 1935 u zgjodh në mesin e tetë deputetëve shqiptarë në Parlamentin Jugosllav. Është i njohur fjalimi i tij në Parlamentin e Jugosllavisë në Beograd (1937), ku dënoi marrëveshjen jugosllavo-turke për shpërnguljen e shqiptarëve për në Turqi. Për shkak të kërcënimeve, u detyrua të ikte në Shqipëri, më pas në Egjipt, Greqi etj. Më 1940 u kthye në Mitrovicë. Iu kundërvu vrasjeve të ushtarëve shqiptarë në garnizonin e Mitrovicës dhe të civilëve nga oficerët e ushtrisë serbe. Më 14 prill 1941 u vra nga ushtarët serbë, derisa po përpiqej të kalonte në Shalë, për të organizuar bashkëvendësit për mbrojtje nga ushtria serbe.
Zoltán Kocsis
Zoltán Kocsis i martuar Erzsi Horváth në vitin 1984.
Zoltán Kocsis ia dhashë partisë FIDESZ në vitin 1991.
Referimet
Kocsis Zoltán-Tibór Zoltán-Tiberio Kocsis Zoltán-Tyberiusz Kocsis
Kantoni Robert-2-Nord
Kantoni Robert-2-Nord (frëngjisht: Canton du Robert-2-Nord) është një kanton në departamentin Martinique, rajonin Martinique në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Le Robert. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 14203 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Robert-2-Nord aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Unterfranken
thumb|Harta e Unterfranken
Genc Kastrati
Genc Kastrati lindi në Tiranë më 20 prill 1967. Mbaroi Liceun Artistin më 1985 dhe po në këtë vit pranohet me konkurs si valltar në trupën e Ansamblit Shtetëror te Këngëve e Valleve Popullore, që prej kësaj kohë e në vazhdim ka marrë pjesë në ç’do veprimtari artistike të këtij ansambli brenda dhe jashtë vendit. Ka ekzekutuar role solistike që në vitet e para të pranimit të tij në këtë ansambël dhe në vitin 1994 emërohet solist, vazhdon të jetë solist valltar në trupën e Ansamblit Kombëtar të Këngëve e Valleve Popullore. Disa nga valët ku ka debutuar si solist janë : “Burri i vogël moj kërcure”, “Barinjtë e Korabit”, “Valle Gorarçe”, “Trio e Shupalit”, “Diell në fushën e Devollit”, “Vallëzimi i Shqipeve”, “Valle me motive Kosovare”, valle dyshe “Dueti i Shqiponjave”, “Ne Gare”, “Kuinteti i Shëngjergjit”, “Valle me motive të Lezhës”, “Valët e Liqenit”, “Nën hejën e mollës”, “Motive Çame” (P. Kanaçi), “Motive Çame” (B. Zekthi), “Luftëtaret e Lirisë”, “Feste të madhe ka sot Shqipëria”, “Dite feste në Tiranë”, “Valle me motive të Librazhdit”, “Motive Myzeqare”, “Valle me motive Labe”, “Valle me motive të Kukesit”, “Lisi me rrënje të thella në mal”, “Me k’cen dhe maja e gishtit”, “Duf cigan”, “Në sarajet e Ali Pashës”, “Valle me motive të Mirditës” etj. Një nder vallet simbol të këtij Ansambli e ndërtuar enkas për solistin Genc Kastrati dhe Rexhep Çeliku nga koreografi Panajot Kanaçi është vallja "Dueti i Shqiponjave". Gjatë karrierës së tij disa vjeçare dy nga turnetë me te bujshme të Ansamblit Kombëtare të Këngëve e Valleve Popullore kanë qene në Maqedoni në vitin 1991 dhe në Kosovë në vitin 1996. Në këto turne emri i Gencit si solist veçohet nga te intervistuarit si valltari me mbresëlënës (Koncerti dhe intervistat të arkivuara nga TVSH). Këto turne konsiderohen si më të bujshmet duke pasur parasysh numrin rekord të spektatoreve pasi zhvilloheshin në stadium ne mbi 10 – 15 mije spektatore. Më pas përfundon studimet e larta në Koreografi në vitin 2005 me rezultate të shkëlqyere. Menjëherë pas diplomimit emërohet pedagog pranë akademisë së arteve. Pas realizimit të disa koreografive në Kosovë, Maqedoni dhe Shqipëri ve në skene në vitin 2008 spektaklin "Udhëtim në Arbëri", në këtë spektakël Genci merr pjesë si ideator, koreograf dhe valltar solist në bashkëpunim me koreografet me me zë të kohës.
Edward Lear
thumb|250px|Edward Lear (1870) Edward Lear lindi më 12 maj 1812 - 29 janar 1888, ai lindi në Highgate Londër dhe ishte fëmija e 20-të i një agjenti burse, vdiq në San Remo, ishte piktor, poet dhe udhëpërshkrues anglez nga Britania e Madhe.
Jeta
I refuzuar nga e ëma, ai u rrit nga motra e vet Ann, që ishte 21 vjet më e madhe. Ai vuante nga epilepsia, të cilën Lear e quante “Djalli” dhe, që 6 vjeç, ishte i prirë për ndryshime të befta humori si dhe periudha depresioni që i quante “të frikshme”. I edukuar nga motrat Ann dhe Sara, dha shenja për prirje artistike që në moshë të re. Për shkak të dështimit të të atit në karrierë dhe pamundësisë së këtij për të mbajtur familjen Lear u detyrua të fitonte mjetet e jetesës që nga mesi i vitit 1820.
Në 1848 Lear-i nisi një udhëtim përmes Greqisë për në Stamboll. Udhëtimi i tij morri një kthesë të papritur, kur ambasadori britanik në kryeqytetin osman arriti t’i siguronte dokumentet për të vazhduar përmes zonave të perandorisë që konsideroheshin “të egra”. Duke marrë rrugën përmes Selanikut dhe Manastirit, ai udhëtoi në Ohër, Strugë, Elbasan, Tiranë, Krujë, Lezhë dhe Shkodër. Pas disa ditësh u kthye në Tiranë dhe vazhdoi drejt jugut në Kavajë, Berat, Ardenicë, Apoloni, Vlorë, bregdetin e Himarës, Tepelenë, Gjirokastër dhe më tej në Janinë. Shumë nga peizazhet dhe skicat që bëri gjatë udhëtimit regjistrojnë një dokumentim të përpiktë të Shqipërisë së mesit të shekullit XIX. Pas kthimit në Angli ai botoi “Ditarët e një peizazhisti në Shqipëri” (1851) Lear-i ishte tepër entuziast për peizazhet e jashtëzakonshme dhe kishte një sy e vesh të mprehtë për çka shihte e dëgjonte në udhëtimet e tij. Talenti origjinal si peizazhist, gjallëria e përshkrimeve në librat e udhëtimit dhe korrespondenca e këndshme e bënë Lear-in një nga udhëtarët më të dashur të shekullit XIX.
Veprimtaria e tij
Eduardi krijoj vepra madhore ndër të cilat edhe mbi 100 peisazhe mbi Shqipërinë. Shumica e këtyre peisazheve janë akuarele dhe litografi. Këto punime janë botuar në shekullin e kaluar nën titullin Edward Lear in Greece (Eduard Lir në Greqi). Ndërsa nga fundi i shekullit përshkrimet e bëra nga Eduardi nëpër Shqipëri janë botuar në një përmbledhje nën titullin Edward Lear in Allbania: Journalls off a Landscape Painter in Albania and Illyria (Eduard Lir në Shqipëri: ditari i një piktori pejzazhist në Shqipëri dhe Iliri). Po kjo vepër është përkthyer në gjuhen shqipe nga majlinda Nishku.
Fairbanks North Star Borough (Alaska)
Fairbanks North Star Borough është një nga  njësitë administrative në shtetin federal Alaska të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kanina, Vlorë
parapamje|[[Xhamia Kanine]] Kanina është një fshat në komunën Qendër në rrethin e Vlorës të Shqipërisë.
Gërmimet arkeologjike e dëshmojnë si vendbanim që në gjysmën e parë të mijëvjeçarit të fundit p.e.s. Në shek.IV p.e.s. u shndërrua në qytet të fortifikuar me mure. Brenda kështjellës së Kaninës janë zbuluar rrënoja banesash, rrugë me kalldrëm, sterra uji etj.
E vijoi jetën si kështjellë dhe qytet mesjetar mbi bazën antike duke u rindërtuar disa herë. Emri i Kaninës përmendet për herë të parë në shek.XI. Për shkak të pozitës së saj strategjike, ajo u gjet shpesh herë e përfshirë në ngjarjet e mëdha luftarake të kohës. Kalaja e Kaninës ndodhet në fshatin Kaninë, vetëm 6 km larg Vlorës. Kalaja ngrihet në anë të malit Shushicë, në një lartësi prej 380 m mbi nivelin e detit. Kështjella e Kaninës i ka fillesat e saj në shekullin III para Krishtit, ndërsa në shekullin IV u transformua në një qytet-kështjellë. Në shekullin VI pas Krishtit, kështjella u rindërtua nga Perandori Justinian i Parë dhe në shekujt e mëvonshëm ka pësuar ndryshime të tjera. Nga kalaja shfaqen pamje të mrekullueshme të Gjirit të Vlorës, Zvërnecit, ishullit të Sazanit, Gadishullit të Karaburunit dhe shtëpive dhe natyrës së bukur të Kaninës. Natyrisht që të magjishme janë edhe perëndimet e diellit me të papriturat e tyre në ishullin e Sazanit. Kështjella e Kaninës është e famshme edhe për dasmën e Donika Kastriotit me Skënderbeun, që zgjati tri ditë e tri net dhe për rezistencën ndaj turqve të Princeshave nënë e bijë, Komnena dhe Rugjina, gjatë 40 vjetëve
Që nga shek.XIII Kanina përmendet si seli e një peshkopate të rëndësishme. Emri i Kaninës deri në shek. XV del gjithmonë i bashkuar me Vlorën.
Në enciklopedinë e tij, Sami Frashëri e përshkruan: "Është një fshat i madh në Shqipëri, mbi një kodrinë përballë detit, në prefekturën e Vlorës. Ka 4.500 banorë dhe klimë shumë të mirë. Është vendlindja e bejlerëve të Vlorës."
Vasili i Kajserit
300px|parapamje|Shën Vasili në Katedralen e Ohrit
Shën Vasili lindi rreth vitit 330 dhe vdiq me 1 janar 379. Njihet edhe me emrin Vasili i Madh (greq. Μέγας Βασίλειος), ishte peshkopi i Çezaresë, prijës i kishës në qv. e IV-t. Kisha ortodokse e ka shpallur shenjtor të saj dhe një prej Hierarkëve të "Treshes së Shenjtë", së bashku me Shën Gregorin e Naciancusit dhe Shën Gjonin Gojëartin. Kisha katolike romake e nderon Vasilin si shenjtor dhe mësues të kishës.
Jeta
parapamje|Shën Vasili me Shën Gregorin dhe Shën Joanin
Mësoi pranë të atit, i cili ishte mësues dhe orator. Mbas vdekjes së tij (345) studioi filozofi, retorikë, filologji, astronomi dhe mjekësi në Qesari të Kapadoqisë, ku u njoh dhe u miqësua përzemërsisht me Grigor Theologun (25 janar) në Konstandinopojë dhe në Athinë (352-356), ku themeloi me Grigorin grupin e parë të krishterë studentor. Më pas, ushtroi në Qesari me shumë sukses profesionin e mësuesit të retorikës. Shumë prej familjarëve të Vasilit ishin bërë murgj në çifligun e tyre në Pont. Vasili (greqisht = mbretëror, i shkëlqyer) u pagëzua, studioi Krishterimin dhe vizitoi qendrat monakale të Sirisë, të Mesopotamisë, të Palestinës dhe Egjiptit. Si dhjak u bë eremit (me sa duket në vitet 360-365) në Pond ku i ndihmuar nga Grigori i dha jetës murgërore themelet e organizimit të saj. Më pas si prift vendoset në Qesari (365) për të përballuar rrezikun e Arianizmit. Në vitin 370 arriti të bëhej peshkop i saj. Përbuzi absolutisht kërcënimet e Modestit, të dërguarit të perandorit arian Valenti (364-378), ky i fundit në vend që ta internonte e ndihmoi në qytetin e institucioneve bamirëse, të Vasiliadhës së famshme, që ishte krijim i shenjtit. Megjithatë i shkëputi një pjesë të dioqezës së tij. Atëherë bëri episkopë Grigorët: të vëllanë e bëri hierarkun e Nisës; dhe mikun, Grigor Theologun, peshkop të Sasimës. Shën Vasili u tregua udhëheqës i zoti i orthodhoksëve, por duke qenë gjithmonë i sëmurë dhe me preokupimet në fronte të ndryshme vdiq shpejt. Në varrimin e tij (1.1.379) kishte kaq shumë pjesëmarrës, sa disave u ra të fikët e disa njerëz vdiqën!
Shkrimet
parapamje|Basilii Magni Opera, 1540 Mësuesi Ekumenik shkruajti shumë vepra të famshme si p.sh: Apologjitike, tekste shpjeguese, dogmatike, asketike (Termat etj.), të paktën bërthamën e Liturgjisë Hyjnore të tij si dhe treqind letra. Në jetën e tij tregohen shumë nga mrekullitë që bëri ai, ndoshta lidhet dhe “vasilopita”, një lloj ëmbëlsire si keku me monedhën brenda, e cila u ndahet sot të gjithëve.
Kulaçi i Shën Vasilit
Në atë kohe ishte zakon qe sa here perandori kalonte ne nje qytet, perfaqesuesit e atij qyteti duhej t'i dhuronin dhurata te shtrenjta, kryesisht ar ose gure te cmuar. Kur perandori Julian Apostati po kalonte neper Qesari, Vasili i dergoi disa buke elbi. Perandori, i cili priste dhurata te cmuara, i ktheu mprapsht me perbuzje duke i dhuruar qytetit disa tufa me bar ne shenje talljeje. Vasili i coi fjale: "Ne te derguam ate qe hame vete, te shpresojme se dhe ti na dergove ate qe ha vete...". Kjo ironi ishte aq e madhe sa perandori premtoi qe pasi te kthehej nga beteja ku po shkonte, do e shkaterronte kete qytet. Njerezit e trembur u mblodhen ne Kishen e qytetit dhe Vasili i inkurajoi te luten dhe te mos tremben se Zoti do e mbronte kete qytet te krishtere. Pervec kesaj u kerkoi qe secili te sillte ar dhe bizhuteri qe t'ja jepnin perandorit qe te zbutej dhe mos e shkaterronte qytetin. Naten kur perandori do luftonte kunder armiqve, Vasili pa ne enderr Zotin Jezu Krishti qe therriste Shen Merkurin, nje shenjtor te martirizuar 100 vjet me pare nga nje perandor pagan. Ketij shenjtori ju caktua detyra qe te vriste armikun e Zotit, Julianin. Vasili te nesermen shkoi tek tempulli ku ruhej lipsani i Shen Merkurit dhe pa se lipsani nuk ndodhej aty. Atehere e kuptoi se endrra qe pa ishte profetike. Te nesermen lipsani ndodhej serisht ne vendin ku ndodhej me pare dhe ne Qesari mberriti lajmi se perandori pagan, Julian Apostati (nipi i perandorit Kostandin) i cili u mundua te rikthente adhurimin e idhujve, ishte vrare ne beteje. Qyteti u gezua qe shpetoi nga inati i perandorit dhe u mblodhen ne Kishe qe te falenderonin Perendine Shpetimtar, Zotin qe i cliroi nga duart e armikut te tyre. Por, ceshtja ishte se si do te rishperndaheshin monedhat e arta qe populli kishte sjelle. Vasili propozoi qe te behej nga nje kulac ku te futej nje monedhe dhe cdokush te merrte nje kulac dhe ajo qe do i binte, do ishte monedha qe i takonte. Dhe keshtu u be. Per cudine e te gjitheve, u pa se secilit i kishte rene monedha qe kishte sjelle ne Kishe per t'ja dhene perandorit. Kjo cudi kujtohet cdo vit, kur njerezit ne date 1-janar vendosin nje monedhe ne byrek, kulac ose embelsire dhe kjo monedhe i bie njerit prej anetareve te familjes.
Kantoni Arpajon
Kantoni Arpajon (frëngjisht: Canton d'Arpajon) është një kanton në departamentin Essonne, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Arpajon. Ka sipërfaqe 62.8km2 dhe popullsi 44507 banorë.
Njësia administrative Fushë-Krujë
Njësia administrative Fushë-Krujë Fushë-Krujë është një bashki në Rrethin e Krujës në Shqipëri.
Kantoni Arpajon
Përbërja aktuale
Kantoni Arpajon aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Sacha Baron Cohen
Sacha Baron Cohen lindi më 13 tetor të vitit 1971 në Hammersmith, Londër, Angli. Është një aktor dhe komedian anglez i cili u bë i njohur për publikun me rolin si Ali G dhe më vonë si gazetari Borat nga Kazakistani.
Në vitin 1994 ai aplikoi për një vend pune si gazetar pranë kanalit televiziv anglez Channel 4. Ai u paraqit si gazetar nga Shqipëria me emrin Kristo.
Haram
Demografia
Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Montblanc, Tarragona
Montblanc është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Conca de Barberà, të provincës Tarragona, në Katalonia. Montblanc ka 7382 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 91.11 km2.
Lidhje të jashtme
Montblanc
Lumi i Majnit
thumb|Ura mbi Main në Frankfurt
Main (sqt. majna) është lum me gjatësi prej 524 km, është dega më e gjatë e lumit Rhein, si dhe lumi më i gjatë që kalon në teritorin e Gjermanisë. Kalon përeth shumë qytetve historike, është siluet e Würzburgut dhe kalon mbi vreshtat e teritiroit frenkian. Po ashtu majna lidh nji numër të madh të qytetve siç është p.sh. rasti tek qendra e brendshme e qytetit Frankfurt am Main. Derdhet te Mainz-Kostheim gjegjëisht tek lumi Rhein.
thumb|Harta e lumit Main ne Gjermani
Aosta
Aosta (frëngjisht : Aoste, italisht : Aosta, Arpitan: Aoûta) është qyteti kryesor i Luginës dygjuhësh Aosta në Alpet Italiane, 110 km (68 mi) ne veri-veriperëndim të Torinos. Ajo ndodhet pranë hyrjes së tunelit italiane Mont Blanc, në turmë të Buthier dhe Baltea Dora, dhe ne kryqëzimin e Madh dhe rruga e vogël Shën Bernard. Aosta nuk është kryeqyteti i krahinës, pasi këto funksione janë të ndarë nga rajoni dhe komunat.
Historia
Pas rënies së Perandorisë perëndimore, qyteti u pushtua nga burgundianët, ostrogotët dhe bizantinët. Lombardët, që e kishin aneksuar atë në mbretërinë e tyre italiane, u dëbuan nga Perandoria Franke e Pepinit të Shkurtër. Nën djalin e tij Karli i Madh, Aosta fitoi rëndësi si një post në rrugën Fransixhena, duke çuar nga Aachen në Itali. Pas vitit 888 ajo ishte pjesë e Mbretërisë së rilindur të Italisë nën Arduinin e Ivreas dhe Berengar e Friulit.
Në shekullin e 10 Aosta u bë pjesë e Mbretërisë së Burgundit. Pas rënies së fundit në 1032, ai hyri në tokat e Umbertos I Biancamano e Shtëpisë së Savojës. Pas krijimit të qarkut të Savojës, me kryeqytetin e saj në Chambéry, Aosta udhëhequr unifikimin e Italisë.
Sipas Shtëpisë së Savojës, Aosta i është dhënë një status të veçantë që mbahet kur Republika e re italiane u shpall në vitin 1948.
Porta Praetoria
Muret e qytetit të lashtë Augusta Praetoria Salassorum janë ruajtur ende gati në tërësinë e tyre, bashkëngjitur një drejtkëndësh 725 nga 571 m. Ata janë 6,4 m të lartë, e ndërtuar me blloqe betoni ballafaqohen të vogla prej guri. Në fund, muret janë gati 2,75 m të trashë, dhe në 1,83 m. i lartë
Kullat qëndrojnë në kënde të me barrë dhe të tjerët janë të pozicionuar në intervale, me dy në secilin prej katër portat, duke e bërë njëzet kullat në total. Ata janë rreth 6,5 m katror, dhe projekti 4,3 m nga muri. Nga 20 kullat origjinale, në vijim janë të ruajtur mirë:
Marrëveshje drejtkëndëshe e rrugëve është modeluar në një plan romak ndan qytetin në 64 blloqe (insulae). Rruga kryesore, c. 10 m të gjerë, e ndan qytetin në dy gjysma të barabarta, drejtimin nga lindja në perëndim. Kjo marrëveshje e bën të qartë se rruga ishte tutori kryesor raison d'être të qytetit.
Romak teatrit, e cila fasadën jugore mbetet sot, 22 metra i gjatë. Struktura, që daton nga fundi i mbretërimit të Augustit, zënë një sipërfaqe prej 81 x 64 m: ajo mund të përmbajë deri në 4.000 spektatorë. Në aty pranë ishte amfiteatri, ndërtuar nën Klaud. Një treg i rrethuar nga depot në tre anët me një tempull në qendër me dy në anën e hapur (jug), si dhe një të ngrohta, gjithashtu janë zbuluar.
Jashtë qyteti është një hark i fitores në nder të Augustit, ndërtuar në vitin 35 pes për të festuar fitoren e konsullit Varro Murena mbi Salassi. Rreth 8 km në perëndim është një urë me një hark romak, i quajtur Pont d'Dinamo. Ajo ka një pasazh të mbyllur, ndezur nga dritaret për pasagjerët këmbë në dimër, dhe mbi atë një shteg të hapur, të dy qenë rreth 10 metra në gjerësi.
Ivrea Nuk janë të konsiderueshme mbetet e rrugës antike nga Eporedia (moderne) për të Augusta Praetoria në Valle d'Aosta. Hekurudhore moderne ndjek këtë rrugë, i dallueshëm për Pont Saint-Martin, i cili ka një hark të vetëm me një hapësirë prej 35 m dhe një rrugë e gjerë 4,5 m, prerja e Donnaz dhe ura romake të Châtillon (Pont-Saint Vincent) dhe Aosta (Pont de Pierre). [redakto] kuriozitetesh tjera Aosta Cathedral.
Uagadugu
Ouagadougou është kryeqyteti i Burkina Faso. Sipas vitit 2006, Ouagadougou është qyteti më i madh me popullsi të 1,475,223. Emri i qytetit shpesh shkurtohet në Ouaga.
Industritë kryesore të Ouagadougou janë përpunimi i ushqimit dhe tekstilet. Është një autostradë e shtruar në Niamey, Niger, në jug të Ganës dhe në jugperëndim të Bregut Fildishtë. Marketi më i madh në Ouagadougou dhe një nga marketet më të mëdhaja në Afrikën Perëndimore, i cila u dogj në vitin 2003 dhe që prej asaj kohe është rihapur.
Klima
Reshjet e shiu janë rreth 800 mm në vit. Sezoni i shiut është prej majit deri në tetor, ku temperatura mesatare është 28 °C. Sezoni i ftohtë është prej dhjetorit deri në janar, ku temperatura mesatare është 16 °C. Temperaturat maksimale gjatë sezonit të nxehtë, e cila është prej marsit deri në maj, mund të arrijnë deri në 43 °C.
Edhe pse Ouagadougou është larg ekuatorit, temperaturat në muajt e nxehta janë pak më të nxehta se sa në Bobo-Dioulasso.
Qeveria
Zgjedhjet e para komunale janë mbajtur më 1956.
Ouagadougou qeveriset nga kryetari i cili detyra e tij është pesë vjeçare, dy këshilltarë të lartë dhe 90 këshilltarë.
Sipas regjistrimit të popullsisë më 2006, popullsia ishte vlerësuar të jetë 1,457,000 banorë, 48% meshkuj dhe 52% femra. Popullsia urbane ishte rreth 95% gjithsej dhe dendësia e popullsia ishte 6,727 banorë për kilometër katrorë.
Arsimim
Ouagadougou ka tre univesitete. Kolegji më i madh është Universiteti i Ouagadougous, i cili u themelua në vitin 1974. Më 2010 ka pasur 40,000 studenta.
Gjuha zyrtare në qytet është frëngjishtja. Programi dygjuhësh në shkolla (frëngjishtja plus edhe një nga gjuhët lokale) u themelua në vitin 1994.
Shëndetësia
Ouagadougou ka spitale shtetërore dhe private. Dy spitalet shtetërore në qytet janë Hospitalier National Center Yalgado Ouedraogo (CHNYO) dhe Qendra Kombëtare e Spitalit Pediatrike Charles de Gaulle (CHNP-CDG), por ka edhe spitale private. Përkundër kësaj, popullsia lokale ende në masë të madhe mund të përballojë vetëm mjekësinë tradicionale vendore dhe "farmakopenë".
Josiah Burgess
Josiah Burgess (1689–1719) ishte një pirat anglez aktiv në Karaibe. Ai njihet më së miri si një nga krerët e "Flying Gang" të New Providence.
Siluet
Fjala Siluet ka më shumë kuprime dhe mund të përdoret si sinonim:
Josiah Burgess
Historia
Për të marrë faljen e Mbretit, Burgess lundroi Providence e tij të pjerrët në Charles Town, duke planifikuar të kthente mallrat tregtare në Bahamet. Ai u kap në maj 1718 nga Mjekra e zeze, i cili e pyeti atë për tregtarët rezidentë të portit dhe mbrojtjen detare. I njohur me Burgess nga ditët e tij duke lundruar me Hornigold, Blackbeard bleu mallrat e Burgess dhe e la të shkonte, pas së cilës Burgess lundroi për në Xhamajka.
Woodes Rogers mbërriti në Nassau në korrik 1718 për të rishpallur dhe zbatuar faljen e Mbretit. Ai u përshëndet nga ekuipazhet e disa piratëve të falur, mes tyre edhe ish-ekuipazhi i Burgess. Vetë Burgess u kthye në Nassau, ku Rogers e punësoi atë si gjyqtar të Gjykatës së Zëvendës Admiralitetit dhe një privateer. Në vitin 1719, anija e Burgess humbi në det pranë Abaco, ku ai u mbyt. Marinari i ri dhe ish-pirati George Rounsivell vdiq gjithashtu duke u përpjekur të shpëtonte Burgess; Rogers e kishte falur adoleshentin Rounsivell kur ai mbërriti për herë të parë në Nassau.
Raetiniumi
Raetinium është emri i një vendbanimi të fortifikuar ilir si dhe emri i një prej zonave të mëvonshme romake më të zhvilluara (municipium) në Bosnje dhe Hercegovinë, e krijuar në territorin e Japodëve. Qendra e komunës ishte në vendbanimin me të njëjtin emër, i cili ndodhej në Golubiq, sot vendbanim i qytetit në Bihaq.
Periudha ilire
Dikur besohej se Japodët ishin një fis origjinal ilir, i cili u nënshtrua nga keltët në shekullin e IV, sepse produktet artizanale kelte u gjetën në nekropolet ilire. Hulumtimet e mëvonshme vendosën mendimin (Borivoj Čović) se Japodët ishin fqinjë të mirë me Keltët, dhe nganjëherë edhe aleatë. Ata përdorën armë nga punishtet kelte (shpata dhe mburoja), por nuk kishte asnjë përzierje etnike kelte midis Japodëve. Si rezultat i marrëdhënieve të afërta aty këtu u paraqitën edh emrat keltë midis Japodëve.
Rajoni Iapod u aneksua në kuadër të Perandorisë Romake nga Oktaviani në vitin 35 p.e.s. Infiltrimi i elementeve romako-provinciale dhe integrimi i tyre me kulturën tradicionale ilire japode filloi sigurisht para pushtimit përfundimtar të shekullit të vitit 9-të. Në kryengritjen e Batonit, Japodët morën pjesë aktive, por më në fund u nënshtruan nga gjenerali Germaniku. Përshkrimi i ngjarjeve të vitit 9 u dha nga historiani romak Dion Kassi në "Histori Romake":
Sipas përshkrimeve të Splonumit dhe Raetinumit, që gjenden në tekstin e Dionit, bëhet fjalë për vendbanime të tipit të kështjellave klasike me seli të kalasë periferitë, që janë pjesa e vendbanimit, dhe akropoli në pllajën e lartë. Fortifikimi bazë mbrojtës ishte një unazë e dyfishtë muresh, njëra rreth periferisë, tjetra rreth akropolit, e cila është e gjitha karakteristikë e zonës ilire që nga eneoliti.
Pas kësaj, qyteti vijues Seretion ra në duart e romakëve, të cilin deri atëherë Tiberiu (perandori i ardhshëm romak) e kishte rrethuar më kot. Pas këtyre betejave, Tiberiu mund të fillonte një sulm të përgjithshëm dhe vendimtar ndaj forcave të Bato Desidiatit.
Periudha romake
Pas përfundimit të kryengritjes së Batonit, civitasi peregrin Japodian i përkiste provincës së Ilirikut të Epërm/Dalmacisë, e krijuar nga shpërbërja e ish-provincës së vetme të Ilirikut (Illyricum). Sipas veprës Historia Naturalis të Plini Plakut, japodët së bashku me Liburnët ishin pjesë e manastirit Scardonitan (Skradini i sotëm) të provincës së Dalmacisë (... conventum Scardonitanum petunt lapides et Liburnorum civitates . . . ).
Japodët ndanë një fat të ngjashëm me popujt e tjerë indigjenë të provincës së Dalmacisë dhe gjithë Ilirisë. Gradualisht, edhe ata fillimisht u prekën nga procesi i romanizimit kulturor, e më vonë edhe juridikisht e politikisht. Më së voni deri në vitin 212. Civitas Japodi nuk u zhduk dhe sistemi komunal u ndryshua, dhe në atë rast pjesa Japodike e Pounjas u mbulua me një njësi komunale selia e së cilës ishte në Raetinium.
Arkeologjia
Materiali relativisht i pasur arkeologjik nga Pounja (vendbanimi dhe nekropoli), kryesisht në zonën e Ripaçit me vendbanimin Sojenica, konfirmon popullsinë e mirë të rajonit nga epoka e bronzit të vonë deri në epokën romake. Vjenceslav Radimski përshkroi vendbanime të shumta të qyteteve (Izaçiq, Brekovica, Spahiqi, Sokolaci, Ripaç, Lohovo, Doljani, etj.). Ka edhe vendbanime të shumta romake, por ato janë ruajtur dobët, pa një objekt të vetëm arkitekturor të ruajtur, ndaj nuk ka të dhëna për urbanistikën e këtyre vendbanimeve.
Lokalitetet arkeologjike të periudhës romake janë: Golubić, Privilica, Jezerine, Čavkići, Doljani, Zalozje, Pritoka, Ribić, Klokot (Kapitul, Humačke glavica), Brekovica, Čehićke Crkvine. Siç duket, vetëm në bazë të pasurisë së këtyre vendeve, kjo zonë kishte një rëndësi të madhe demografike, fetare, politike dhe ekonomike jo vetëm për komunitetin japod në Pounje, por edhe për të gjithë popullin e japodëve dhe njësinë e tyre politike.
Janë të paktën 95 mbishkrime që janë gjetur nga monumentet epigrafike të personave, banimi (i përhershëm ose i përkohshëm) i të cilëve në zonën e Japodia Pounje mund të përcaktohet për periudhën antike. :
Një nga mbishkrimet është gjetur në Gjermani (CIL. XIII.7023) dhe aty përmenden Andet Sex. F.cives Raetinio.
Mbishkrimet epigrafike tregojnë se Raetinium mori statusin e tij autonom (komunal) para vitit 70 p.e.s. nga perandori Vespasian, i cili ndërtoi municipium Malvesiatium (Skelani) dhe municipium Bistuensium (Bosnja qendrore) në brendësi të Dalmacisë.