cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shkodra
Muzika
Bandën e parë e krijoi Giovanni Canale më 1876/8, ku qe nxënës edhe Palok Kurti, i cili mësimet e para i mori përmes ahengut. Më pas u krijua banda muzikore e kishës metropolitane drejtuar prej Frano Ndojës, dhe banda muzikore e shkollës së artizanatit, drejtuar nga Kurti. Gjatë 1917 banda e katedrales drejtuar nga Ndoja i kaloi bashkisë. Më pas qe banda e ushtrisë, e drejtuar nga Pavllo Zhvap dhe Sulë Liçaj. Ndër formacionet që fituan shquashmëri qe edhe banda e shkollës plotore e Parrucës, drejtuar nga Sule Liçaj; për të cilën kontribuoi Hilë Mosi, Mehmet Gjyli, etj.
Më 1931 u formua edhe fanfara e konviktit "Maleve tona", nën drejtimin e Zef Kurtit me një efektiv prej 20 instrumentistësh. Banda pati dobi në gjallërimin e jetës së studentëve të gjimnazit të shtetit, megjithëse pati jetë vetëm një vit. Në vitin 1971, pak pasi u çel shkolla e mesme artistike "Prenk Jakova", u themelua orkestra frymore e shkollës, veprimtaria e të cilës vazhdon. Ndërkohë, që prej 50 vitesh vazhdon veprimtarinë e saj edhe banda e qytetit.
Një sërë kompozitorësh lindën dhe zhvilluan po ashtu veprimtarinë e tyre, si Lec Kurti, Prenk Jakova, Çesk Zadeja dhe Kujtim Alija.
Ekonomia
Në bazë të historiografisë tregtare, qysh në çerek të shek. XVIII përmendet të qenët e një institucioni tregtar "Komiteti tregtar i pjacës së Shkodrës", që më pas mori emrin "Çeta tregtare" - "Cetto mercantile", që nga fundi i shek. XIX u quajt në turqisht "Tixharet odasi", e në kohën e shtetit shqiptar "Oda e tregtisë".
Me rënien e Bushatllinjve, edhe çeta tregtare nuk funksionoi më si ent i rregullt për kontrata rregullimi konfliktesh tregtare ndërmjet vendasve dhe të huajve. Megjithatë shkëmbimi i mallrave përmes detit arriti pikën kulmore më 1869. Marrëdhëniet me Venedikun qenë zbehur deri në përgjysmimin e agjencive tregtare dhe gravitetin e Adriatikut e morën portet e tjera të Italisë dhe të Perandorisë Austro-Hungareze. Gjysma e dytë e shek. XIX shënjoi teposhtën e pakthyeshme të rëndësisë tregtare të Shkodrës me ndërtimin e hekurudhës Mitrovicë-Selanik më 1873 dhe aneksimit të Ulqinit e Tivarit pas ngjarjeve të Lidhjes.
Politika
parapamje|Prefektura e Shkodrës parapamje|majtas|Bashkia e Shkodrës parapamje|Monumenti i dëshmorëve të 2 prillit Kryetar i Bashkisë së Shkodrës është Voltana Ademi e Partisë Demokratike. Shkodra është qendra e qarkut me të njëjtin emër. Institucionet vendore: Bashkia e qytetit, Prefektura dhe Këshilli i Rrethit, Gjykata.
Vlen për t'u përmendur se në këtë qytet u bë protesta e parë anti-staliniste nga studentët dhe në vitin 1990 ka hedhur hapin e parë në ndërrimin e sistemit. Kujtojmë këtu demonstratën e parë: "Demonstrata e Heshtur", në nëntor të 1990. Më pas 13 dhjetori kur u rrëzua busti i Enver Hoxhës, 2 prilli 1991 ku u vranë ato që më vonë u quajtën "Dëshmorët e Demokracisë", si dhe lindja e sindikatave të pavarura.
Shkodra është i vetmi qytet që në zgjedhjet vendore të 1996 nxori nga gjiri i qytetarisë një kandidaturë më të djathtë, atë të Bahri Boriçit, që u zgjodh Kryetar Bashkie.
Komunikacioni
Shkodra ndodhet rreth 90 km larg Tiranës, kryeqytetit të Shqipërisë. Ajo ka dy akse që e lidhin me Malin e Zi. Njëri është Shkodër-Han'i Hotit dhe tjetri është Shkodër-Muriqan. Rrjeti hekurudhor nga Han'i Hotit për në Tiranë ndalon dhe në Shkodër. Transporti publik brenda qytetit mbulon linjën Bahçallëk-Fermentim. Transporti i udhëtarëve ndërmjet qytetit të Shkodrës dhe shumicës së komunave mbulohet nga mjetet e transportit te udhëtarëve të tipit furgon.
Siç është shpjeguar më lart, pozita gjeografike e Shkodrës mundëson vizitën e disa lloje peizazhesh në një krahinë jo të madhe. Shkodra është larg Razmës rreth 42 km, e larg Bogës 48 km. Larg Velipojës 32 km. Dhe fare pranë ka Shirokën dhe Zogajt me 8–9 km. parapamje|163x163px|[[Xhamia Ebu Bekër|Xhamia Ebu Beker]] alt=|parapamje|167x167px|Kisha Franceskane parapamje|173x173px|Buna e Rozafa
Linjat transmetuese
Hyrje
Nga teoria e fushave elektromagnetike është e njohur se energjia bartet nëpërmjet fushës elektromagnetike. Kjo fushë prej gjeneratorit deri te shpenzuesi gjithmonë pëphapet në formë të valëve elektromagnetike. Në mënyrë që kjo bartje e energjisë të kanalizohet(përcjellet) prej gjeneratorit deri te shpenzuesi nëpër rrugë të caktuara,përdoren sisteme të ndryshme.Për rastin e frekuencave të ulëta kjo lidhje e gjeneratorit me shpenzuesin bëhet nëpërmjet dy përçuesve,me ç'rast forma e përçuesve nuk është e rëndësishme. Kuptimi linjë transmetuese përfshinë përçuesit për bartje të energjisë,përçuesit e telefonisë, linjën koaksiale për bartjen e sinjalit audio dhe TV ose për bartjen e të dhënave në kompjuter,fibrat optikë etj. Në esencë,linja transmetuese është rrjet me dy hyrje(katërpolar). Rëndom në hyrje të linjës ndodhet gjeneratori me rezistencën e tij të brendëshme qe paraqitet si qark i gjeneratorit, i përbërë nga burimi Vg i lidhur në seri me rezistenën Rg.Në dalje, ku pranohet sinjali, rëndom ndodhet shpenzuesi(ngarkesa) që njihet si qarku i ngarkesës. Skeda:Transmission_line_4_port.svg
Klasifikimi i linjave transmetuese
Linjat transmetuese klasifikohen në dy lloje kryesore: me fushën elektrike dhe magnetike të cilat janë transversale në drejtimin e përhapjes së valës.Ky lloj i përhapjes së valës quhet modi TEM.Shebumll tipik është linja kosksiale në të cilën vijat e fushës elektrike janë radiale ndërmjet dy përçuesve, dhe janë normal në vijat e fushës magnetike.Shembull tjetër është linja me dy përçues dhe linja e përbërë nga dy pllaka paralele, gjithashtu me disa përjashtime edhe linja mikroshiritore konsiderohet e tipit TEM.Veti e përbashkët e linjave të tipit TEM është se ajo përbëhet nga dy sipërfaqe përçuese paralele. në drejtim të përhapjes.Përçuesi i zbrazët,linjat optike etj. janë shembuj të linjave të këtilla.
Modeli i linjave
Shqyrtimi i linjave transmetuese fillon me modelimin e saj nëpërmjet elementëve të qarqeve elektrike,dhe në atë rast mund të zbatohen ligjet e Kirhofit për të arritur deri te ekuacionet e linjës që njihen si ekuacione telegrafike.Nëpërmjet këtyre ekuacioneve mund të përcaktohet tensioni dhe rryma në çfardo pike të linjës.Praktikisht linja paraqet dy përçues paralelë pa marrë parasysh formën e linjës.Për të arritur deri te modeli i linjës, përçuesit paralelë ndahen në pjesë të vogla(infinitezimale) me gjatësi Δz dhe secila pjesë(seksion) i linjës pastaj ekuivalentohet me elemente te qarkut.Kjo paraqitje e linjës, quhet modeli i linjës me elemente të qarkut,dhe përbëhet nga katër elementë bazë,të cilat në vazhdim do të quhen parametra të linjës.
Skeda:transmission_line_element.svg
Ekuacionet e linjës transmetuese
Nëse në hyrje të linjës kemi tensionin v(z,t) dhe rrymën i(z,t) kurse në dalje të linjës rryma përkatësisht tensioni do të jenë v(z+Δz,t) dhe i(z+Δz,t).Duke zbatuar ligjin e Kirhofit për tensione fitohet:
Arbër Dhomi
Arbër Dhomi është muzikant shqiptar.
Biografia
U lind në Gjakovë, më 27 gusht 1972 kreu shkollën fillore të muzikës. Shkollën e mesme të muzikës e kreu në Prishtinë ku edhe morri orë në piano, klarinetë e dirigjim. Në Shkup, Maqedoni kreu shkollën e mesme të perkusioneve në akademinë e muzikës.
Pas përgatitjeve të shkëlqyera që gëzoi në Kosovë dhe Maqedoni, u pranua si dirigjent në "Konservatorin e muzikës" në Holandë si student i Prof. GMD. Herr Tilo Lehmann, (Tilo Lehmann ka qenasë asistent i të famshmit von Karajan). Në këtë konservator kreu edhe pianon dhe violën. Magjistroi në konservatorin "Messiaen Academy". Ka specializuar në dirigjim të operës në konservatorin "Franz Liszt" në Weimar të Gjermanisë.
Tani punon në Messiaen Akademinë dhe në Konservatoriumin ArtEZ në Holandë. Dirigjon në konservatoret e Zwolles, Arnhemit dhe Enschede. Është dirigjent mysafir në "Operën dhe Filarmoninë e Kosovës" (që nga viti 2003), në "Opera Shtetërore e Silisias në Bytom" (Poloni) dhe dirigjent i "Newman Ensemble" për muzikën kontemporale në Zwolle, Holandë (që nga viti 2004).
Në qershor të vitit 2003 realizova një ëndërr : të dirigjoj ekzekutimin e parë të operës në Kosovë në moshën 30 vjeqare.
Ka dirigjuar Lund Symphony Orchestra në Suedi, RTV orkestra e Shqipërisë, Opereta e Veendamit në Holandë dhe vitet e fundit realizova dy ëndrra tjera : të dirigjoj simfoninë e 5të të Beethovenit në Kosovë gjatë kremtimit të ditës së flamurit, dhe ta kem nderin e veçantë që ta dirigjoj koncertin gala të sopranos sonë Inva Mula.
Güzel Köylü
Güzel Köylü (Shqip: Fshatare e Bukur) është një serial komedi familjar dhe romantik, me protagonistë Gizem Karaca, Berk Cankat dhe Mehmet Ali Nuroğlu, episodi i parë i të cilit u transmetua më 25 qershor 2014, i nënshkruar nga Gold Film. Seriali përfundoi me episodin e tij të 52-të, i cili u transmetua më 17 qershor 2015.
Në serial tregohet historia e një vajze të re të quajtur Gyl, e cila u vendos në Güzelköy nga Stambolli si pasojë e ngjarjeve fatkeqe që përjetoi. Xhirimet e serialit janë realizuar në lagjen Bozüyük, që ndodhet në lagjen Yatağan të Muğla.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1795
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Historia e shqiptarëve, gjendja dhe perspektivat e studimit
Historia e shqiptarëve, gjendja dhe perspektivat e studimit Gjinia: Histori, shkenca politike. Përgatiti: Oliver Jens Schmitt, Eva Anne Frantz. Shqipëroi: Pandeli Pani, Artan Puto. Shtëpia botuese: "Përpjekja". Viti i botimit 2012. Faqet e librit 342. ISBN 978-99943-025-4-X
Mbi librin
Parathënie
Studimi i historisë së Shqipërisë- në kuptimin e një debati shkencor me studiuesit shqipfolës, kryesisht në Europën Juglindore- ka pas shpine një traditë prej më se një shekulli e gjysëm. Një Albanologji e prirë nga studimi i kulturës zhvillohet në shumë shtete të Evropës e të Amerikës Veriore, por rrallë është e përqendruar në mënyrë afatgjatë në institucione universitare. Jo vetëm për këtë arsye, rezultatet e këtyre përpjekjeve nuk merren gjithmonë parasysh sa duhet nga shkencat e afërta të historisë e të filologjisë. Thjesht ky konstatim do të përligjte përpjekjen për të hedhur një vështrim të përgjithshëm mbi problemet dhe rezultatet themelore të studimit të historisë së shqiptarëve.
Pasqyra e lëndës
Oliver Jens Schmitt: Parathënie
Joachim Matzinger: Shqiptarët si pasardhës të ilirëve nga këndvështrimi i gjuhësisë historike
Stefan Schumacher: Marrëdhëniet e huazimeve mes protoshqipes dhe latinishtes apo romanishtes ballkanike
Nathalie Clayer: Feja, krijimi i kombit dhe shoqëria
Bernd J. Fischer: Lufta e dytë botërore në Shqipëri: Historia dhe përdorimi i historisë
Michael Schmidt- Neke: Mes luftës së fothtë dhe teleologjisë: Shqipëria komuniste si objekt i historiografisë modern
Robert Pichler: Shqiptarët në Republikën e Maqedonisë- Shkenca e historisë mes politikës dhe margjinalizimit social
Stephanie Schëandner- Sievers: “Virgjëreshat” dhe “elefantët në dyqanin e qelqurinave”: Rreth sfidave ndërkombëtare të etnologjisë shqiptare në epokën post-socialiste
Robert Elsie: Historia e letërsisë shqipe dhe kultura letrare shqiptare: vëzhgime mbi zhvillimet e reja
Noel Malcolm: “Shpërngulja e madhe” e serbëve nga Kosova (1690): historia, miti dhe ideologjia
Edgar Hösch: Peter Bartl-i dhe Instituti i Studimeve Shqiptare në Munih
Regjistër
Matanuska-Susitna Borough (Alaska)
Matanuska-Susitna Borough është një nga  njësitë administrative në shtetin federal Alaska të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Vitet 1970 në film
Këtu shini filmat prej 1970 - 1979:
Montclar, Berguedà
Montclar është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Berguedà, të provincës Barcelona, në Katalonia. Montclar ka 112 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 21.89 km2.
Lidhje të jashtme
Montclar
Laxenburg
Laxenburg (Laksenburg) është nje fshat, i cili gjindët 20 km ne jug të Vjenës ne komunen Mödling.
Historia
Këtë kështjellë, që që nga viti 1333 është pronë e Habsburg-eve, në shekullin XVII Lodovico Burnacini e zgjeroi dhe e rindërtoi. Në vitin 1745 Maria Tereza e ndërtoi "Oborrin e gjelbërt" (kështjella e re) në stilin Rokoko
Demografia
Burimi: Demografia 1869 - 2006 nga Statistik Austria
Varvaria
Varvaria është një vendbanim i lashtë në vendin e Bribirit të sotëm pranë Skradinit.
Vështrim
Bribiri është një vend i pasur arkeologjik me materiale që nga kohërat parahistorike, antike dhe mesjetare. Artefakte stralli nga periudha paleolitike u gjetën në vendin e Peçanit. Në Kriváča ka mbetje të një vendbanimi neolitik, dhe në Dol ka disa vatra parahistorike. Vendi më i rëndësishëm është Gllavica 300 m më lartë se Bribiri, e banuar që nga epoka e eneolitit dhe epokës së bronzit të hershëm. Më vonë aty u zhvillua një vendbanim i fortifikuar liburnë dhe pas pushtimit romak municipium Varvariae. Shquhen muret imponuese të qytetit të ndërtuara me blloqe të mëdha guri, të cilat mbulonin një sipërfaqe prej përafërsisht 72,000 m 2, porta lindore e qytetit, ndërtesat, një sistem sternash publike për furnizimin e qytetit me ujë dhe një mauzole romak me sarkofagë. kohët e lashta.
North Slope Borough (Alaska)
North Slope Borough është një nga  njësitë administrative në shtetin federal Alaska të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kantoni Souillac
Përbërja aktuale
Kantoni Souillac aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Finlandezët
Finlandezët (finlandisht: suomalaiset) janë një grup etnik fino-baltikë me prejardhje nga Finlanda.
Finlandezët ndahen tradicionalisht në grupe më të vogla rajonale që përfshijnë disa vende ngjitur me Finlandën, si ata që janë vendas në këto vende, ashtu edhe ata që janë zhvendosur. Disa nga këto mund të klasifikohen si grupe të veçanta etnike, në vend të nëngrupeve të finlandezëve. Këto përfshijnë kvenët dhe finlandezët e pyllit në Norvegji, Tornedalët në Suedi dhe finlandezët ingrian në Rusi.
Finlandishtja, gjuha e folur nga finlandezët, është e lidhur ngushtë me gjuhët e tjera fino-baltike, p.sh. estonishtja dhe karelianishtja. Gjuhët finnike janë një nëngrup i familjes më të madhe të gjuhëve uralike, e cila përfshin edhe hungarishten. Këto gjuhë janë dukshëm të ndryshme nga shumica e gjuhëve të tjera të folura në Evropë, të cilat i përkasin familjes së gjuhëve indo-evropiane. Finlandezët vendas gjithashtu mund të ndahen sipas dialektit në nëngrupe që ndonjëherë quhen heimo (fjalë për fjalë fise), megjithëse ndarje të tilla janë bërë më pak të rëndësishme për shkak të migrimit të brendshëm.
Sot, ka rreth 6-7 milionë finlandezë etnikë dhe pasardhësit e tyre në mbarë botën, me shumicën e tyre që jetojnë në Finlandën e tyre të lindjes dhe në vendet përreth, përkatësisht në Suedi, Rusi dhe Norvegji. Një mërgatë finlandeze jashtë shtetit është krijuar prej kohësh në vendet e Amerikës dhe Oqeanisë, me popullsi me prejardhje kryesisht emigrante, përkatësisht Australi, Kanada, Zelandën e Re, Brazilin dhe Shtetet e Bashkuara.
Bresalcë (Gjilan)
Bresalcë është një vendbanim në komunën e Gjilanit, Kosovë. BRESALCË OSHT SHQIPERIA KOSOVO OSHT SHQIPERIA
Gjeografia
Bresalcë ka klimë të mesme kontinentale, është fshat kryesisht kodrionoro-malor, gjendet në veriperëndim të Gjilanit, gjendet me fshtatit Gllamë dhe fshtatit Parallovë. Lagjet e fshatit: Hoxhajt, Rexhajt, Bukovit (Bërkollët), Shasivarët, Uruqët, Qesollët, Myhiri Malokët.Abazi BABA
Përshkrimi
Në këtë vendbanim, te lagja e hoxhajve gjendet vendbanimi i vjetër - qyteti gërmadhë Kalaja e Princeshës, e cila është ngritur në antikitet. Banorët e fshatit Bresalcë, kanë qenë shqiptarë me fe katolike. Këtë e dokumentojnë shenjat e objekteve të vjetra katolike, të cilat ekzistojnë edhe sot e kësaj ditë, si themelet e kishës katolike të vendosura në lagjen e Bukovit (Bërkollët e sotëm), pastaj themelet e kishës katolike te Kroni Plak, në lagjen Gurishtë (Gllama) ruhen ende. Xhamia e fshatit e ndërtuar në vitin 1856, më 10 prill 1999 është djegur tërësisht.
Demografia
Fshati Bresalc sipas regjistrimeve të vitit 2011 mendohet të ketë rreth 2823 banorë. Sipas shënimeve statistikore në vitin 1913, kishte 929 banorë, ndërsa në vitin 1918 kishte 57 familje me 609 banorë shqiptarë. Kjo shihet se një numër i madh i banorëve pas vitit 1914 u shpërngul nga ky vendbanim. Sipas regjistrimit të vitit 1921 kishte 142 shtëpi me 951 banorë. Sipas resgjistimit të vitit 1991, bërë nga LDK'ja, fshati ka 504, me gjithsej 2875 banorë shqiptarë. Nga sulmet barbare serbe mbi këtë fshat, në vitin 1999 janë vrarë 8 persona, 3 shtëpi janë të shkatërruara dhe dia objekte ndihmëse.
Arsimi
Në fshatin Bresalcë gjendet shkolla fillore Ibrahim Uruqi, me nga 2 paralele pë të gjitha nivelet e klasëve.
Kantoni Gros-Morne
Kantoni Gros-Morne (frëngjisht: Canton de Gros-Morne) është një kanton në departamentin Martinique, rajonin Martinique në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Gros-Morne. Ka sipërfaqe 54.25km2 dhe popullsi 10686 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Gros-Morne aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Gucia
Guci (malazezisht: Гусиње Gusinje) është qytezë në afërsi të ngushticës së Plavës e cila shtrihet në një shpat malor dhe qendër njësie administrative në Mal të Zi. Në afërsi të Gucisë gjendet edhe fshati tjetër rrënjës Shqiptar Vuthaj. Në afërsi të Gucisë ndodhet vendkalimi kufitar me Shqipërinë (Vermosh - Guci).
Pak histori
parapamje|250px|Xhami Gucia është vendlindja e udhëheqësit të paharruar luftarak të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit si edhe Ali Pashë Gucia.
Demografia
Popullsia është shqiptare, por ka edhe boshnjakë dhe të tjerë. Popullata shqiptare në Guci viteve të fundit është mpakur shqetësueshëm si rrjedhojë e emigrimit të vazhdueshëm për në SHBA dhe vende të tjera perëndimore.
Statistikat
Përbërja etnike sipas regj. 2003.
Dialekti
Gucia përbëhet nga muslimanë shqipfolës ose sllavishtfolës. Dialekti sllav i Gucisë dhe Plavës tregon ndikim strukturor nga shqipja. Veçantia e tij shpjegohet prej faktit që folësit sllavë në Guci janë me origjinë shqiptare. Ky rast i zhvendosjes së një popullsie shqipfolëse në një sllavishtfolëse është pothuajse unik.
Kultura
Kultura e ketij qyteti eshte e larte ka shkolla 9-vjeçare te mesme po ashtu dhe gjimnaze.
Politika
Myslimanët (kombësi)
Northwest Arctic Borough (Alaska)
Northwest Arctic Borough është një nga  njësitë administrative në shtetin federal Alaska të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Masakra e Tragjasit
Masakra e Tragjasit nga nazistët gjermanë u realizua më 6 prill të vitit 1944 dhe u dokumentua edhe nga agjentët amerikanë të OSS-it (pararendëse e CIA-s), të hedhur në Shqipëri pranë Shpellës së Piratëve në bregun perëndimor të Karaburunit.
Historia
Të kërcënuar seriozisht nga gjermanët, oficerët e huaj iu larguan Bregut dhe u hodhën këtej Llogarasë në fillim të prillit 1944 të ndarë në dy grupe. Grupi i përbërë nga Tom Stefan, Anxhelo Mitro dhe Albert Toli u strehuan në Tragjas. Tjetri, i përbërë nga oficerët Hudson dhe Kukich, si dhe disa oficerë britanike, u strehua në Dukat. Mirëpo, me të mësuar se krahina do të sulmohej, oficerët aleatë u larguan me shpejtësi drejt Malit të Tragjasit. Rasti e solli që të dy grupet, pavarësisht dhe pa dijeninë e njeri tjetrit, të ishin dëshmitarë nga lart të masakrës së Tragjasit.
"Djegia e Tragjasit ndodhi të Dielën e Pashkëve të vitit 1944," dëshmon ish oficeri Hudson. "Gjermanët vranë shumë nga pleqtë dhe të rinjtë e fshatit..." shkruan më tej ai. "Ishte një pamje e tmerrshme," thotë gjetiu ai. "Ne shikonim me dylbi djegien, shkatërrimin, ikjen me lemeri të njerëzve. Përveç ndonjë të shtënë pushke, largësia nuk na lejonte të dëgjonim thirrjet e banorëve për ndhmë apo dhimbjen e tyre të jashtëzakonshme. Nuk mund te benim dot asgjë për t'i shpëtuar ata."
Shih edhe
Borova
Literatura
James Hudson, Pas OSS, 2004. http://www.gazetadita.al/tragjasi-e-dogjen-por-nuk-u-shua/
Udhëheqës të shteteve në vitin 1798
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Kantoni Gif-sur-Yvette
Kantoni Gif-sur-Yvette (frëngjisht: Canton de Gif-sur-Yvette) është një kanton në departamentin Essonne, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Gif-sur-Yvette. Ka sipërfaqe 11.6km2 dhe popullsi 20654 banorë.
Kalashët
Kalashët (Kalasha) janë një tjetër fis në malet e Hindukushit me kombësi të pavarur që rron në krahinën afgane të Nuristanit dhe në atë pakistaneze të Çitralit në pjesën veriperëndimore të Pakistanit (në luginat Bumburet, Rumbur dhe Birir). Sipas regjistrimit të vitit 1998, kalashët janë vlerësuar si një popullsi prej 3660 banorësh. Të tjera vlerësime këtë shifër e afrojnë deri në 4000 sish. Paolo Graciozi, profesor i antropologjisë dhe parahistorisë në Universitetin e Firencës në një artikull të botuar në një revistë londineze më 1963 thotë se kalashët kanë trajta të pastra evropiano-mesdhetare, më saktësisht me ato të njerëzve alpin. Ai, kalashët i përshkruan si njerëz me lëkurë të bardhë, tipare të rregullta të fytyrës dhe shtat të hedhur. Populli kalash është i veçantë në mbarë rajonin si për nga veshjet, doket e feja. Kjo kombësi gjykohet si popullata e vetme pagane në këtë rajon.
Kantoni Gif-sur-Yvette
Përbërja aktuale
Kantoni Gif-sur-Yvette aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Montellà i Martinet
Montellà i Martinet është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Cerdanya, të provincës Lleida, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Montellà i Martinet
Hasvik
Hasvik është një komunë në qarkun Finnmark, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 556 km² dhe popullsi 1095 banorë.
Benjamin Hornigold
Kapiteni Benjamin Hornigold (1680-1719) ishte një pirat anglez që operoi gjatë fundit të Epokës së Artë të Piraterisë.
I lindur në Angli në fund të shekullit të 17-të, Hornigold filloi karrierën e tij pirate në vitin 1713, duke sulmuar anijet tregtare në Bahamet. Ai ndihmoi në krijimin e "Republikës së Piratëve" në Nassau dhe më 1717 ishte kapiteni i një prej anijeve më të armatosura në rajon, të quajtur Ranger. Pikërisht në këtë kohë ai emëroi Edward Teach, më i njohur në librat e historisë si "Mjekra e zeze", si të dytin në komandë. I ndërgjegjshëm për të mos sulmuar anijet e udhëhequra nga britanikët gjatë karrierës së tij, ekuipazhi i tij përfundimisht u lodh nga taktikat dhe Hornigold u votua si kapiten. Në dhjetor 1718, Hornigold pranoi faljen e mbretit për krimet e tij dhe u bë një gjuetar piratesh, duke ndjekur ish-aleatët e tij në emër të Guvernatorit të Bahameve, Woodes Rogers. Ai u vra kur anija e tij u shkatërrua në një shkëmb afër Spanjës së Re gjatë sezonit të uraganeve të vitit 1719.
Karriera e hershme
Jeta e hershme e Hornigold është e paregjistruar, megjithëse nganjëherë njerëzit pretendojnë se ai ka lindur në qarkun anglez të Norfolk, ku shfaqet mbiemri Hornigold ose Hornagold. Nëse është kështu, ai mund të ketë shërbyer fillimisht në det në bordin e anijeve porti i të cilave ishte ose King's Lynn ose Great Yarmouth. Aktet e tij të para të dokumentuara të piraterisë u zhvilluan në dimrin e viteve 1713-1714, kur ai përdori periaguas (kanoja me vela) dhe lundrimin Happy Return, së bashku me Daniel Stillwell, John Cockram, dhe John West për të kërcënuar anijet tregtare në brigjet New Providence dhe kryeqytetit të tij Nassau, ku ai kishte krijuar një republikë 'Privateers' ose 'Piratësh'. Vetë Hornigold lundroi me një anije të quajtur Marianne. Në vitin 1717, Hornigold kishte në komandën e tij një pistoletë me tridhjetë armë që ai e quajti Ranger, e cila ishte ndoshta anija më e armatosur në rajon, dhe kjo i lejoi atij të kapte anije të tjera pa u ndëshkuar.
I dyti në komandë i Hornigoldit gjatë kësaj periudhe ishte Edward Teach, i cili më vonë do të njihej më mirë si Mjekra e zeze. Kur Hornigold mori komandën e Ranger, ai delegoi kapitenin e grupit të tij të mëparshëm te Teach. Në pranverën e vitit 1717, dy kapitenët e piratëve kapën tre anije tregtare me radhë, një spanjolle që mbante 120 fuçi miell të nisur për në Havana, një tjetër një shpat Bermudian me një ngarkesë shpirtërore dhe e treta një anije portugeze që udhëtonte nga Madeira me një ngarkesë. e verës së bardhë.
Në mars 1717, Hornigold sulmoi një anije tregtare të armatosur të dërguar në Bahamas nga Guvernatori i Karolinës së Jugut për të gjuajtur piratët. Tregtari u arratis duke u rrëzuar në tokë në Cat Cay, dhe kapiteni i tij më vonë raportoi se flota e Hornigold ishte rritur në pesë anije, me një ekuipazh të kombinuar prej rreth 350 piratësh. Në prill të vitit 1717, Hornigold u regjistrua se vepron së bashku me kapitenin Napin (ose Napping), duke plaçkitur disa anije jashtë Xhamajkës, Puerto Bello dhe Kubës përpara se të përndiqej nga luftanija HMS Winchelsea. Hornigold kishte futur më parë në bord një kirurg të quajtur John Howell, por e liroi atë në Nassau; kur pirati francez Jean Bonadvis u përpoq të detyronte Howell-in në anijen e tij më vonë në prill 1717, Hornigold pranoi Howell-in të kthehej në bord për ta mbrojtur atë. Pasi u ndanë me Napin në qershor ose korrik, ata lundruan së bashku në mënyrë sporadike deri në tetor 1717.
Hornigold është regjistruar se kishte sulmuar një shpat në brigjet e Hondurasit, por siç rrëfeu një nga pasagjerët e anijes së kapur, "ata nuk na lënduan më shumë sesa na morën pjesën më të madhe të kapelave tona, pasi ishin dehur një natë më parë, siç na thanë dhe hodhën të tyret në det”. Në shtator 1717, Hornigold dhe Teach takuan Majorin Stede Bonnet dhe anijen e tij Revenge. Bonnet, pasi u plagos në betejë, ia dorëzoi komandën e tij Teach. Në tetor, flotës iu shtua një tjetër depo.
Mensur Safqiu
Mensur Safqiu është aktorshqiptar i grupit humoristik "Stupcat". Lindi me 27.07.1970 në Prishtinë.
Sitka City and Borough (Alaska)
Sitka City and Borough është një nga  njësitë administrative në shtetin federal Alaska të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Revizionizmi historik
Revizionizmi historik, në historiografi, është reinterpretimi i pikëpamjeve ortodokse bazuar mbi provat, motivimet dhe proceset vendim-marrëse që rrethojnë një ngjarje të caktuar historike. Pavarësisht se termi revizionizëm përdoret ndonjëherë në një mënyrë negative, revizionizmi konstant i historisë është pjesë e procesit normal të dijes në shkrimin e historisë.
Rëndësia e revizionizmit dhe procesi i dijes
Historiani James McPherson, duke shkruar për Shoqatën Historike Amerikane (American Historical Association), përshkroi rëndësinë e revizionizmit: "14,000 anëtarët e kësaj Shoqate, megjithatë, e dinë se revizioni është limfa e punimeve historike. Historia është një dialog me të tashmes dhe të shkuarës, Interpretimet e të shkuarës janë subjekt ndaj ndryshimeve në përgjigje të provave të reja, pyetjeve të ngritura ndaj provave, perspektivave të përftuara nga kalimi i kohës. Nuk ka një 'të vërtetë' të vetme, të përjetshme dhe të patjetërsueshme rreth ngjarjeve të shkuara dhe domethënies së tyre. Puna e papërfundim e historianëve me kuptue të shkruarën - pra, 'revizionizmi' - është ajo çfarë e bën historinë jetësore dhe domethënëse. Pa revizionizmin, ne mund të kishim ngecur në pamjet e Rekonstruksionit pas Luftës Civile Amerikane, të përcjella nga D.W. Griffith në The Birth of a Nation dhe Claude Bowers në The Tragic Era. A ishin sipërmarrësit e Gilded Age 'kapitenë të industrisë' ('Captains of Industry') apo 'manjatë grabitës' ('Robber Barons')? Pa historianët revizionistë që kanë bërë kërkime në burime të reja dhe kanë ngritur pyetje më me nuancë, ne do të kishim mbetur të zhytur në njërën ose tjetrën prej këtyre stereotipeve. Vendimet e Gjykatës Supreme shpesh reflektojnë një interpretim 'revizionist' të historisë sikundër edhe të Kushtetutës."
Nëse do të kishte një pikëpamje të pranuar të hisorisë që nuk ndryshon asnjëherë, atëherë nuk do të kishte nevojë për të kërkuar, pyetur apo mësuar më tej. Shumë historianë që shkruajnë ekspoze revizioniste janë të motivuar nga një dëshirë e pastër për të edukuar dhe korrektuar mënyrën se si shikohet historia. Shumë zbulime të mëdha kanë ardhur si pasojë e rivizitimeve të ngjarjeve të ndryshme historike më në thellësi dhe me një perspektivë të re. Me kalimin e kohës dhe ndryshimeve të ndikimeve ndryshojnë edhe pikëpamjet dhe shpjegimet që shumica e historianëve kanë mbi ngjarje historike. Konsensusi i vjetër mund të mos konsoderohet më si i mjaftueshëm për të shpjeguar si dhe pse ndodhën disa ngjarje të së shkuarës, dhe kështu modeli apo pikëpamja e vjetër rishikohet për ta përshtatur me provat dhe versionet e rinovuara të ngjarjeve.
Ndikime
Disa nga ndikimet më të rëndësishme mbi historianët, që mund të ndryshojnë me kalimin e kohës janë:
Operacioni “Gladio”
Operacioni Gladio është emri i koduar për operacionet klandestine "stay-behind" të rezistencës së armatosur që ishte planifikuar nga Unioni Perëndimor (WU), dhe më pas nga NATO, për një pushtim të mundshëm të Paktit të Varshavës në Evropë. Edhe pse Gladio i referohet në mënyrë specifike degës italiane të organizatave të qëndrimit të NATO-s, "Operacioni Gladio" përdoret si një emër joformal për të gjithë ata. Operacionet stay-behind ishin përgatitur në shumë vende anëtare të NATO-s dhe disa vende neutrale.
Roli i CIA-s në Gladio dhe shtrirja e aktiviteteve të saj gjatë epokës së Luftës së Ftohtë, dhe çdo marrëdhënie me sulme terroriste të kryera në Itali gjatë "Viteve të Plumbit" (fundi i viteve 1960 deri në fillim të viteve 1980) janë objekt debati. Zvicra dhe Belgjika kanë pasur hetime parlamentare për këtë çështje.
Ekzistenca e Gladios erdhi në njohurinë publike kur kryeministri Giulio Andreotti ia zbuloi atë Dhomës së Deputetëve më 24 tetor 1990, megjithëse terroristi i ekstremit të djathtë Vincenzo Vinciguerra kishte zbuluar tashmë ekzistencën e tij gjatë gjyqit të tij më 1984. Sipas analistit të mediave Edward S. Herman, "të dy presidenti i Italisë, Francesco Cossiga, dhe kryeministri Giulio Andreotti, ishin përfshirë në organizatën dhe mbulimin e Gladios..."
Henry Wells
thumb|right|Henry Wells Henry Wells (1898-1973) ishte një oficer i lartë në Ushtrinë Australiane. Shërbyer si Shefi i Shtabit të Përgjithshëm 1954-1958, karriera Wells 'kulmoi me emërimin e tij si Kryetar i parë, Shefat e Shtabit të Komitetit, një pozicion që shënon atë si kreu profesional i Ushtarake Australiane. Ai ka shërbyer në këtë funksion nga mars 1958 deri në mars 1959, kur ai në pension nga ushtria. Lindur në Viktoria, Wells filloi karrierën e tij në ushtrinë e Australisë në vitin 1916 kur ai hyri në Kolegjin Ushtarak Mbretëror, Duntroon. Diplomohen si një toger tre vjet më vonë, ai shërbeu në një shumëllojshmëri të personelit mësimor dhe pozicionet e para shpërthimit të Luftës së Dytë Botërore. Fillimisht postuar në Divizionin 7 si një oficer i personelit në 1940, Wells u gradua toger kolonel dhe u bë oficer i lartë ndërlidhës për të i Trupave. Shërbejnë në Greqi dhe Afrikën e Veriut, ai u dha nderuar Shërbimi Rendit për lidershipin e tij në El Alamein. Transferohen në Jug-Perëndim Paqësor teatër në vitin 1943 si një brigadier, ai shërbeu në fushatën Guinea e Re, me selinë e Trupave të II dhe më vonë në fushatë Borneo me i Korpusit. Komandanti Pas promovimit në gjeneral-lejtnant, ai u bë-në-Shef, Forcat Britanike e Commonwealth-Korea 1953-1954, duke shërbyer gjatë ditëve të fundit të luftës. Në të daljes në pension, Wells ishte një drejtor i disa kompanive. (more. ..)
Kantoni Gourdon
Kantoni Gourdon (frëngjisht: Canton de Gourdon) është një kanton në departamentin Lot, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Gourdon. Ka sipërfaqe 166.21km2 dhe popullsi 7995 banorë.
Henry Wells
Recently featured: Ngo Dinh Diem vizite presidenciale në Australi - Nicotinamide dinucleotide Adenina - Nikita Zotov
Kantoni Gourdon
Përbërja aktuale
Kantoni Gourdon aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Dhimitër Haxhimihali
Prof. Dr. Dhimitër Haxhimihali kimist shqiptar, lindi në Vlorë më 22.4.1941.
Fushat e kërkimit shkencor: Përpunimi i lëndëve fosfatike natyrore. Teknologji mjedisore: Trajtimi i ujërave natyrore, i ujërave të shkarkimeve dhe i mbeturinave të ngurta. Prodhimi i pastër.
Operacioni “Paperclip
I bindur se shkencëtarët gjermanë do ta ndihmonin SHBA-në, Presidenti Harry Truman ra dakord në shtator 1946 të autorizonte projektin “Paperclip”. Ky program synonte të merrte në SHBA shkencëtarë gjermanë të zgjedhur, të cilët do të punonin për Amerikën gjatë Luftës së Ftohtë. Më i famshmi i këtyre shkencëtarëve ishte Werner Von Braun, njeriu që ishte truri i krijimit të fotove të hënës, si dhe anëtar i shumë organizatave naziste. Ai gjithashtu kishte një rang të lartë në “SS”. Dosja e tij e hershme e inteligjencës e përshkruante si një “rrezik të sigurisë”. Presidenti Truman kishte kërkuar që shkencëtarët gjermanë të mos ishin të përzier me nazizmin dhe fillimisht mendohej që ata të qëndronin për një kohë të shkurtër, por duke parë njohurinë dhe ekspertizën e tyre, Departamenti i Luftës vendosit’i mbante. Në vitin 1958, ky operacion ishte informacion i zakonshëm për të gjithë dhe madje është përmendur hapur në një artikull të revistës “Time”.
Kalimi i Rubikonit (nga Jul Çezari)
parapamje|Çezari i ndalur në brigjet e Rubikonit Kalimi i lumit Rubikon në vitin 49 p.e.sonë nga Jul Çezari është një ngjarje që percipitojë në fillimin e Luftës Civile Romake dhe bërë që ai të shpallej diktator i përjetshëm dhe ngritjen më pas të Perandorisë Romake.
Çezari ishte caktuar të qeveriste mbi një rajon që shtrihej nga pjesa jugore e Galisë deri në Iliri (por jo në Itali). Pasi periudha e qeverisje së tij mbi këto territore përfundoi, Senati Romak urdhëroi Çezarin që të shpërndante ushtrinë e tij dhe të kthehej në Romë. Urdhëri i sentati ishte shprehimisht i qartë ku deklaronte se Çezari nuk duhet ta kalonte ushtrinë e tij përtej lumit Rubikon, që në atë kohë ishte kufiri veriorë i Italisë. Në janar të vitit 49 p.e.sonë, Cezari solli legjonin e 13-të për të kaluar lumin, veprim i cili u konsiderua nga qeveria Romake si kryengritjen, tradhti dhe deklaratë lufte ndaj Senatit Romak. Sipas disa autorëve, Çezari ka thënë  "alea iacta est"(zari u hodhë) kur ushtria e tij po marshonte drejt lumit të cekët.
Sot, fraza "Kalimi i Rubikonit" është një idiomë që nënkupton kalimin e një pike pa kthim.
Bribiri (Skradin)
Bribiri është një fshat në qarkun Shibenik-Knin, afër qytetit të Skradinit, në jug të Kroacisë.
Vështrim
Në periudhën romake, qyteti (municipium) i Varvarisë u krijua në shekullin I pas Krishtit në kodrën e Bribirit ( Bribirska glavica), i cili tani është një vend arkeologjik. Deri në pushtimin romak, liburnët kishin banuar në rajon, duke i dhënë emrin e tyre provincës romake të Liburnisë. Plini Plaku përmendi Varvarinin si një nga 14 komunat nën juridiksionin e Skardonës (Skradin). Në periudhën e migrimit, pas rënies së Perandorisë Romake, rajoni ndërroi duart, duke u pushtuar nga ostrogotët, bizantinët dhe më pas nga kroatët.
Në veprën me titull De Administrando Imperio (950), Berberi është një nga qarqet pjesë e Kroacisë Littoral. Bribiri arriti kulmin e tij në shekullin e 13-të dhe të 14-të, gjatë periudhës kur anëtarët e familjes Šubić sundonin mbi Kroacinë si Bansat e Kroacisë. Šubiqët quheshin fisnikë, komitë ose principe Breberienses (Princat e Brebirit, Knezovi bribirski  ). Ata ndërtuan një pallat të madh në kodrën e Bribirit, një vend ideal për të kontrolluar territorin përreth, duke mbikëqyrur të gjitha rrugët dhe qasjet nga deti në brendësi.
Qyteti u vendos nga popullsia ortodokse në shekullin e 16-të. Ishte pjesë e Republikës së Krajinës Serbe të kohës së luftës (1991–1995).
Antropologjia
Qyteti ishte para Luftërave Jugosllave i banuar nga 10 familje më të mëdha ortodokse serbe : Bijelić, Gnjidić, Milloshević, Ostojić, Pavić, Stevelić, Šarić, Šimpraga, Šuša dhe Šušić.
Rajoni metropol Berlin/Brandenburg
Si regjion metropol europian Berlin/Brandenburg pos qytetit Berlin përfshihen dhe teritoret e brandemburgut. Ka sipërfaqe prej 5.370 km² dhe banojne gjithsej rreth 4.262.480 banore.
thumb|Metropol regjioni i Berlin/Branderburg
Udhëheqës të shteteve në vitin 1796
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Shkolla Shqiptare e Athinës
"Shkolla Shqiptare e Athinës" libër me Autor Abdurahim Ashiku.
Nga parathënia e librit:
Shoqatat, shoqëritë, grupimet, të majtë, të djathtë, të qendrës, të tokës, të qiellit...flasin për kartat, lejet e qëndrimit, bashkimin familjar, nënshtetësinë... ...Kanë të drejtë, bashkohem me ta. ...Për mua këto do të shuhen me një ligj, me një dekret presidencial, me hyrjen e Shqipërisë në Bashkimin Evropian.... ...Ajo që nuk zgjidhet me asnjë ligj, me asnjë dekret, edhe me hyrjen e Shqipërisë në Bashkimin Evropian, është GJUHA E NËNËS, Gjuha Shqipe. Shqiptarët po humbin identitetin gjuhësor. “...Fëmijët tuej nuk e mësojnë gluhën e mëmës, nuk kanë disirë të kthenenë në Skipëri, do të bënenë grekër si na...” Më ka ngelë në vesh e më ka mbet plagë në shpirt kjo frazë e një taksixhiu arvanitas, ndërsa udhëtonim rrugëve të Athinës... “Shkolla Shqiptare e Athinës”, kurset për mësimin plotësues të gjuhës shqipe, në embrionin e ecjes përpara, kërkojnë krahë të fortë, krahë që duhet tu bëhen prindërit, fëmijët, pushteti dhe shteti, Evropa... Jepuni krahë, jepuni zemër të ecin, të fluturojnë...
Monterrubio de la Serena
Lidhje të jashtme
Monterrubio de la Serena
Aleutians West (Alaska)
Aleutians West është një nga  njësitë administrative në shtetin federal Alaska të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Dimal i vjetër
Dimali ka qenë një nga qytetet me te fortifikuara të Ilirisë dhe ka luajtur një rol te rëndësishëm ne luftërat iliro-romake. Simbole i qytetit ka qene djaloshi Dimal,i cili ishte kampion i lojrave te organizuara.
Historia
Ne vitin 219 para Krishtit, Demeter Fari mbreti i Ardianeve, që më parë kishte qenë komandant i ushtrisë së Mbretëreshës Teuta, kishte vendosur një garnizon me Dimalin, e konsideruar si qytet që se merrte dot dora e armikut.
Pozicioni gjeografik, si dhe pozita mbizotëruese e kodrës së kalasë kanë krijuar kushte të mira për një mbrojtje të fuqishme natyrore të këtij vendbanimi Ilir. Sipas historisë, Dimali ka qenë një nga qytetet më të fortifikuara të Ilirisë Jugore dhe ka luajtur një rol të rëndësishëm në luftërat iliro-romake.
Në vitin 219 Para Krishtit, Demeter Fari, mbreti i Ardianëve që më parë kishte qenë komandant i ushtrisë së mbretëreshës Teuta, kishte vendosur një garnizon në Dimal, i cili konsiderohej si një qytet që s’e merrte dot dora e armikut. Banorët e fshatit Krotinë mbajnë të gjallë një gojëdhënë të ardhur deri në ditët e sotme e cila thotë : “Dimalin e krijoi perëndia ndaj nuk mund të merret nga njerëzia”. Ushtritë romake të komanduara nga Luç Emili mundën ta shtien në dorë qytetin pas një rrethimi, duke përdorur shumë mjete sulmi.(Renia e kalase erdhi edhe nga tradhetia e bere nga mbreti Fari, tradhetia e pare nga shqiptaret) Në vitin 205 Para Krishtit, Dimali figuron përsëri i rrethuar nga ushtritë romake, por kësaj radhe ai ndodhej në duar të maqedonasve.
Në kushtet e paqes që iu parashtruan Filipit V-të, nga prokonsulli romak Semproni, Dimali kalonte në duar të romakëve. Një nga arsyet që Dimali lakmohej kaq shumë si prej maqedonasve, ashtu edhe prej romakëve ishin padyshim edhe fortifikimet e tij, prej të cilave sot ruhen vetëm gjurmë shumë të pakta. Ato përfaqësohen nga blloqe të veçuara guri, të punuara në forma të rregullta drejt kendëshe, që rrethonin një kodër të përbërë nga dy kreshta, prej të cilave ajo më e larta shërbente si akropol.
Dalmatika Ilire
Dalmatika ilire u përdor si veshje në rrethet më të larta romake. Pastaj, iu ndërrua stofi, forma e stolia, u bë veshje zyrtare dhe ngeli si petkë liturgjik në kishën katolike deri në ditët tona. Etnografët mendojnë se në gjetjet e sotme të kërkimeve arkeologjike mund të njihen disa petka, të përdorura nga ilirët në Epir. Etnologët sintetizojnë të dhëna dokumentare dhe historiografike për të arritur në përfundimin se këtu është fjala për veshjet, që ilirët dhe epirotët kanë përdorur. Linja, ose “dalmatika” është një petk i gjatë e i gjerë, me rrip në ije, i punuar me fije leshi. Isidore de Seville shkruan : “Dalmatica vestis primum in Dalmatia (Illyricum)...”. Dalmatica është zbuluar në bustin e “gruas së Dimalit”, në Krotinë. Në një gur varri, të zbuluar në Drashovicë është riprodhuar një burrë, i veshur me dalmatica burrash. Ky petk ilir më pas është zbuluar edhe në tërë Ilirinë dhe në Epir. Historiani austriak, dr. C. Praschniker, i cili në vitin 1923 ka kryer disa studime në Dimal, shton se mbi këtë dalmatika ilire hidhej krahëve një mantel me rrudha. Ky petk ilir mbahej në shpatullën e djathtë me një gjilpërë dhe mbulonte krahun e majtë, ndërkohë që krahu i djathtë ngelte i pambuluar. “Më vonë kjo dalmatikë ilire, - vazhdon historiani vienez, - u bë modë në Itali dhe duke filluar nga koha e perandorit Commodus (180-192 të e. s.) u përdor si veshje në rrethet më të larta romake ; pastaj, iu ndërruan stofi, forma e stolia dhe u bë veshje zyrtare e ngeli si petk liturgjik në kishën katolike deri në ditët tona”.
Fustanella dhe Llapana prej Leshi
Ky petk ilir është zbuluar në monumentet e Ribic-it (Slloveni), në Glasinac (Bosnje), etj. “Vajza e Vlorës” mban gjithashtu një fustanellë për gra. Karakteri ilir i fustanellës është pranuar nga shumë specialistë në etnografi (F. Nopcsa, 1959). F. Konitza mbron iden se “...fustanella pak kohë më parë ishte një pjesë e veshjes kremtërore të çdo njeriu prej dere të mirë si në Shqipëri të sipërme, ashtu edhe në Shqipëri të poshtme. Puna që të tilla moda veshjeje mund të gjenden dhe në vendet fqinje s’tregon tjatër gjë, veç influencës së fortë që shqiptarët kanë ushtruar në kohën e shkuar mbi kombësitë rreth e rrotull... Ky kostum u përhap mes grekëve në shekullin e katërmbëdhjetë, kur shqiptarët nën Gjin Bua Shpatën shkelën dhe pushtuan Greqinë”. Për fustanellën shqiptare shkruan dhe poeti i madh anglez, Bajroni : “Shqiptarët me veshjen e tyre, më madhështoren në botë, të përbërë prej një fustanelle të gjatë... - me pisqolla dhe jatagane të stolisur me argjend...” Çajld Harold (Bajron). Po ashtu, Llabana është një kapuç i thjeshtë prej leshi. Busti i “gruas së Krotinës” (Dimal) jep dëshminë e parë për këtë element të veshjes ilire të sh. III-II Para Krishtit, Llabana del në reliev edhe në objekte të tjera arkeologjike, të zbuluar në Durrës dhe në Koplik. Llabanën e liburnëve e përmend edhe M. V. Martial (cucullus liburnicus). Ky kapuç mund të gjendet dhe sot në Epir. Llabana përdoret edhe në krahina të tjera të Shqipërisë si Korça, Mirëdita, etj.
Dimali i harruar
Askush nuk të jep përgjigje se përse janë ndërprerë punimet për studime arkeologjike në qytetin antik të Dimalit, i cili, sipas arkeologëve, është ndër të paktit nekropole që nuk ka mbivendosje të kulturave të tjera, duke qenë kështu dëshmi e pastër e kulturës ilire të shekujve III-II Para Erës Sonë.
Pas historianit vjenez dr. Praschniker i ardhur në Dimal gjatë Luftës së Parë Botërore, të fundit që kanë kryer studime arkeologjike në nekropulin e Dimalit kanë qenë arkeologia shqiptare prof. dr. Aleksandra Mano dhe bashkëshorti i saj, Buhran Dautaj. Këta dy arkeologë zbritën në qytetin antik të Dimalit në vitin 1963-1964, përpara se të nxirrnin në dritë pjesën më të madhe të teatrit antik të Apolonisë. Ata kaluan në këtë zonë të Shpiragut, duke ecur kështu në gjurmët e historianit austriak të Luftës së Parë Botërore, C. Praschniker.
Në vitin 1963, arkeologët Mano dhe Dautaj zbuluan kalanë e Krotinës, qytetin e Dimalit, i përmendur në luftërat iliroromake dhe një vit më pas zbulojnë disa mbishkrime. Zbulimi më i rëndësishëm i këtyre dy arkeologëve është ai i katër vulave të fragmentura që përmbajnë emrin e qytetit Ilir të Dimalit. Gjithashtu, zbulimi i katër tjegullave me vulë Dimalitan sipas B. Dautajt (“Zbulimi i qytetit ilir Dimal”), i ka ndihmuar këta arkeologë në lokalizimin e qytetit ilir të Dimalit. Gjatë punimeve të zhvilluara nga këta arkeologë në verën e vitit 1963, në faqen jugore të Kreshtës së Akropolit janë zbuluar mbeturinat e një portiku, monument shumë i rëndësishëm ky, prej të cilit është ruajtur vetëm një mur me nishe që formonte sfondin arkitektonik të monumentit të supozuar. Ky mur që shërbente në të njëjtën kohë edhe si mur taracimi, zgjatet në drejtimin lindje-perëndim dhe ka një gjatësi prej 29,40 m. Ai formohet nga shtatë nishe që kanë formën e një gjysmë rrethi, me përmasa 2,98 m. Midis dy krahëve të nisheve, thellësia arrin në 1,47 m. Balli i mureve midis nisheve është 0,98 m. Po sipas arkeologëve Mano dhe Dautaj, muri me nishe i Krotinës është i ngjashëm, si nga pikëpamja e teknikës së ndërtimit, ashtu edhe e kompozimit arkitektonikme atë të portikut të njohur të Apolonisë, që daton rreth shek. IV Para Krishtit, gjë që tregon se e kësaj kohe është edhe kalaja e Krotinës, në qytetin antik të Dimalit.
Zbulimet arkeologjike në kalanë e Krotinës tregojnë se në këtë qytet ka qenë e zhvilluar prodhimi i qeramikës, prodhimet artistike në gurë dhe qeramikë, si dhe ato të zejtarisë, nga ku me mjaft interes paraqitet busti i një gruaje, kushtuar ndonjë yjneshe ilire. Gërmimet e arkeologëve, prof. dr. Aleksandra Mano dhe bashkëshortit të saj, Burhan Dautaj, ishin të fundit sipërmarrje në këtë zonë ilire. Më pas, ato u ndërprenë për të mos filluar më kurrë deri në ditët e sotme. Banorët e fshatit krotine shprehen se nuk kapasur iniciativa qe ta ringjallin Dimalin.Mirpo 3 vitet e fundit nje ndryshim vihet re, pasi një ekspeditë arkiologjike e ndermare nga profesore te universitetit te Këlnit në Gjermani në pashkpunim me arkiologë shqipëtraë, jane duke zhvilluar disa ekspedita 1 mujore cdo vit.Kjo duket të jetë një shkëndijë e cila do ti rikthejë Dimalit shkëlqimin e dikurshëm.
Ekspedita e parë arkeologjike filloi në 1963 dhe prej atij viti një stoa 30 metra e gjatë ka dalë në dritë. Monumenti tregon një ngjashmëri të madhe me stoan e Apolonisë duke treguar për lidhjet e forta ndërmjet dy qyteteve.
Në shumë tjegulla janë gjetur mbishkrime me emrin "Dimalitan", duke treguar qartë se punishtet ishin pronë e qytetit.
Historiani Romak Tit Livi, përmend Dimalin sërish në ngjarjet e vitit 205 para Kr. kohë në të cilën qyteti drejtohej nga Romakët.