cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dorëshkrimi i Saragozës (film)
Përmbledhja
Përsëri Alfonso zgjohet nën trekëmbësh, por këtë herë një kabalist është shtrirë pranë tij. Ndërsa hipin në kështjellën Cabalist, atyre iu bashkohet një matematikan skeptik, i cili thotë: "Mendja njerëzore është e gatshme të pranojë çdo gjë, nëse përdoret me vetëdije". Kështu përfundon pjesa 1 e filmit.
Pjesa 2 është e mbushur kryesisht me përralla të treguara nga udhëheqësi i një bande ciganësh që vizitojnë kështjellën. Histori kornizë ose përralla-brenda-një-përrallë-brenda-një-përrallë vetëm fillon të përshkruajë kompleksitetin, sepse disa nga tregimet e brendshme ndërthuren, kështu që tregimet e mëvonshme hedhin dritë të re mbi përvojat e mëparshme të rrëfyera nga personazhe të tjerë. Pamje të shumta të filmit rekomandohen për të kuptuar komplotin, si dhe për të identifikuar pamjen e personazheve të caktuara para se "të prezantohen" nga tregimtari cigan për të treguar tregimet e tyre.
Më në fund, Alfonsos i është thënë që të kthehet në Venta Quemada, ku takon dy princeshat. Ato i ofrojnë lamtumirën dhe Shejhu i jep atij librin e madh, në mënyrë që të mund të shkruajë fundin e tregimit të tij. Shejhu shpjegon se e gjithë aventura ishte një "lojë" e krijuar për të provuar karakterin e Alfonsos.
Alfonso zgjohet përsëri nën trekëmbësh, por dy shërbëtorët e tij janë afër - është sikur ata janë gati të fillojnë udhëtimin që ai sapo "ëndërroi". Në han të vogël në Saragossa, ai shkruan në librin e madh derisa dikush i thotë se të dy princeshat po e presin. Ai hedh librin mënjanë dhe ai bie në tryezën ku armiku i pasardhësit të tij e gjeti atë në fillim të filmit.
Prodhimi
Filmi u xhirua afër Częstochowa dhe në Wrocław, Poloni. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2018)">citimi i nevojshëm  ]
Publikimi
Filmi u lançua në Poloni i paprerë në 182 minuta, por ai u shkurtua për t’u publikuar në Sh.B.A dhe në Mbretërinë e Bashkuar përkatësisht në 147 minuta dhe 125 minuta. Megjithëse një i preferuar nëntokësor, filmi u përball me shpërndarjen idiosinkratike, veçanërisht në Shtetet e Bashkuara. Në një moment të drejtat e Amerikës për filmin ishin në pronësi të një kasapi në Çikago i cili kishte vetëm disa libra të printuar. Në vitet 1990 kishte vetëm një kopje me titra në të gjithë botën dhe u zbulua se ishte jo e plotë.
Jerry Garcia do të interesohej për filmin kur e pa atë në vitin 1966 në Cento Cedar në San Francisco. Në vitet 1990, Jerry Garcia i ofroi arkivistit Edith Kramer 6,000 dollarë për të ndihmuar në gjetjen dhe rivendosjen e një kopjeje me titra të filmit. Kramer e bleu filmin nga distributori parizian, por shpejt kuptoi se ishte e paplotë. Jerry Garcia vdiq një ditë pasi mbërriti shtypi nga Franca. Me Garcian jashtë figurës dhe ekzistencën e ndonjë printimi të pasigurt, Martin Scorsese hyri brenda, duke shpenzuar 36,000 dollarë për të gjetur, rivendosur dhe nëntitur printimin personal të Wojciech Has. Filmi i rivendosur, ri-publikuar në 2001, është në dispozicion komercial në formatet VHS dhe DVD. Filmi është ndër 21 filmat klasikë polakë të rivendosur dixhital, të zgjedhura për Martin Scorsese Prezantimet: Kryevepra të Kinemasë Polake.
Pritja
Në Rotten Tomatoes, filmi ka një vlerësim të aprovuar prej 93% bazuar në 14 reviews, me një vlerësim mesatar prej 7.8 / 10.
Kritiku polak  shkruan se, "Filmi mbetet një çudi e madhe, pas me shumë se një gjysmë shekulli pas premierës së tij: buxhetuar në tetëmbëdhjetë milion zlotys në atë kohë, kur një shfaqje e rregullt kushton një të tretën e kësaj shume, mund të jetë filmi më i çuditshëm epik i të gjitha kohërave, me një strukturë narrative me Chinese-box që akoma shkëlqen me bukurinë e saj të ndërlikuar ”.
Kristin Jones nga Wall Street Journal shkruan se, "Ndërsa gërsheton racionalen me të mbinatyrshmën, Dorëshkrimi Saragossa bëhet një festim i tregimit dhe mrekullive të kinemasë. Ajo gjithashtu sugjeron pashmangshmërinë e kthimit në të kaluarën; më shumë se një e çarë narrative të çon përsëri në këmbët e një trekëmbëshi përpara se të vazhdojnë përrallat. "
Zemërimi i buajve
Zemërimi i buajve, roman me autor Aqif Malaj. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 1999. Libri ka 256 faqe.
Puteaux
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Puteaux (Shqip: Pyto ) është një komunë në periferitë perëndimore të Parisit, Francë. Ndodhet në zemër të departamentit Hauts-de-Seine, 8.7 km nga qendra e Parisit. Në vitin 2016, ajo kishte një popullsi prej 44,941 banorësh.
La Défense, distrikti i biznesit i Parisit që mban ndërtesat më të larta në zonën metropolitane, shtrihet në pjesën veriore të Pytosë dhe pjesë të komunave fqinje Courbevoie dhe Nanterre.
Historia
Në 1148 abati Suger, kryeministër i mbretërve Luigj i VI dhe Luigj i VII, krijoi një pronë tokësore të quajtur Putiauz, e cila u bë një fshat me të njëjtin emër. Suger gjithashtu themeloi vendbanime të tjera në zonë, të tilla si Carrières-sur-Seine, Vaucresson dhe Villeneuve-la-Garenne, me synimin për të tërhequr njerëz në rajon. Kjo u përforcua nga disa privilegje që Suger u dha banorëve.
Emri Putiauz ka të ngjarë të ketë ardhur nga frëngjishtja e vjetër Putel, që do të thotë një "kënetë", duke iu referuar gjendjes së zonës përpara se të thahej për bujqësi. Por në një shpjegim tjetër, emri i Pytosë vjen nga fjala latine puteoli, shumësi i puteolus, që do të thotë "puse të vegjël" ose "vrima uji". Drejtshkrimi "Puteaux" besohet se është përdorur për herë të parë në shekullin e XVI ose të XVII.
Rrethet
Brenda Pytosë mund të dallohen disa rrethe.
Distrikti Bas de Puteaux, i vendosur midis linjës hekurudhore dhe Senës, është distrikti më i vjetër i urbanizuar. Të dukshme në veçanti janë kisha e vjetër, Teatri i Hauts-de-Seine, bashkia dhe një qendër tregtare pranë rrugëve Jaurès, Eichenberger dhe Chantecoq. Bashkia është ndërtuar në vitin 1934 dhe është një shembull tipik i arkitekturës së kësaj kohe. Bulevardi Richard Wallace është e njëvlerëshmja e Champs-Élysées në Pyto.
Distrikti Haut de Puteaux, i vendosur në perëndim të linjës hekurudhore, është një distrikt më i ri, i përbërë nga disa rezidenca moderne.
Distrikti Île de Puteaux, në të cilin nuk ka banesa përveç disa mauneve, strehon strukturat sportive (fusha tenisi, fusha futbolli, gjimnaz, pishinë). Një kompleks sportiv, Palais des Sports, u hap në korrik 2006.
Qeveria dhe infrastruktura
Tour Pascal B në La Défense dhe në Pyto ka zyrat qendrore të Bureau d'Enquêtes sur les Événements de Mer dhe të Ministrisë së Ekologjisë, Energjisë, Zhvillimit të Qëndrueshëm dhe Detit.
Ekonomia
Të ardhurat nga taksat e La Défense e bëjnë Pytonë një nga komunat më të pasura të Francës. Pytoja merr 40 milionë euro në vit vetëm nga kompanitë brenda rrethit. Komuna nuk ka borxh dhe rezervat e saj financiare, të vendosura në bono thesari, kthejnë 10 milionë euro vetëm në interes. Kështu, buxheti i Pytosë mund të kalojë 200 milionë euro (referenca 2005), për vetëm 42 000 banorë.
Pytoja ka një të kaluar të gjatë industriale, në veçanti industrinë e makinave ( De Dion-Bouton, por edhe Unic, Saurer dhe Daimler-Benz ), aeronautikën ( Zodiac Group, Morane-Saulnier ), industrinë e armatimit Atelier de Construction de Puteaux (APX), bojëra dhe parfume ( Coty ).
Transporti
Komuna shërbehet nga stacioni Puteaux në linjat hekurudhore periferike Transilien La Défense dhe Transilien Paris - Saint-Lazare.
Përshkrimet kulturore
Pytoja është mjedisi për filmin e vitit 1961 Mungesa e gjatë ( Une aussi longue absence ), fitues i Palmës së Artë në Kanë.
Nimfa e Aulonës
Nimfa e Aulonës, roman me autor Aqif Malaj. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 1999. Libri ka 192 faqe.
Ndërtimi gjeologjik i Shqipërisë
Ndërtimi gjeologjik tregon përbërjen shkëmbore të truallit në një hapësirë të caktuar gjeografike. Shkëmbinjtë e truallit shqiptar karakterizohen nga ndryshueshmëria e lartë e përbërjes kimike, fortësia, qendrueshmëria, mosha, si dhe nga strukturat tektonike që janë krijuar gjatë regjimit në shtypje, ose në tërheqje. Larmia e shkëmbinjve tregon, jo vetëm proceset gjeologjike që i kanë formuar, por edhe historinë gjeologjike të truallit shqiptar. Gjatë evolucionit morfotektonik ka ndodhur krijimi i formave të relievit shqiptar dhe transformimi i tyre sipas periudhave gjeologjike.
Ndërtimi gjeologjik i Shqipërisë
parapamje Albanidet, si gjithë vargu Dinarido – Albanido – Helenid, ndahen në pjesën e brendshme dhe atë të jashtme. Kriteri bazë i kësaj ndarje është magmatizimi.[3] Pjesa e brendshme dallohet për zhvillim intensiv të procesit të magmatizimit, kurse në pjesën e jashtme magmatizimi mungon krejtësisht.
Litologjia[4]
Trualli shqiptar karakterizohet nga llojshmëria e theksuar e shkëmbinjve, mosha e të cilëve fillon nga era e paleozoit dhe arrin deri në kuaternar. Albanidet e brendshme plotësohen nga zona tektonike: Korabi, Gashi dhe Mirdita. Kjo pjesë e truallit shqiptar ka shkëmbinjtë më të vjetër, sepse janë formuar hershëm. Në zonën tektonike Korabi shkëmbinjtë më të vjetër janë formuar gjatë periudhave Ortovik dhe Silur. Ndërsa në zonën tektonike të Gashit gjejmë shkëmbinj të krijuar në peiudhën e Karboniferit dhe të Permit. Shkëmbinjtë më të vjetër në zonën tektonike Mirdita janë me moshë Triasik e Jurasik (era e Mesozoit).
Albanidet e jashtme përbëhen nga zonat tektonike: Alpet, Krasta – Cukali, Kruja, Jonike, Sazanit dhe Ultësira Pranadriatike. Hershmëria litologjike e këtyre zonave tektonike fillon nga shkëmbinjtë:
–  terrigjeno-karbonatikë[5] të periudhës së Permit (P) era e Paleozoit dhe gëlqerorët[6] e Triasit (T₁) era e Mesozoit në zona tektonike Alpet;
– flishi i egër dhe gëlqerorët shtresëtrashë nerikë të Triasit[7] T₂ të mesëm (era e Mesozoit) në zonën tektonike Krasta – Cukali;
– gëlqerorë të periudhës Kretës[8] (era e Mesozoit) në zonën tektonike Kruja;
– evaporitet dhe gëlerorët neritikë[9] të Triasit T₃ të sipërm (era e Mesozoit) në zonën tektonike Jonike;
– dolomitet dhe gëlerorët neritikë[10] të Triasit T₃ të sipërm (era e Mesozoit) në zonën tektonike Sazanit;
– molasat[11] e tortonianit N²₁ (era e Kenozoit) në zonën tektonike Ultësirës Paramalore.
Mosha e shkëmbinjve gjatë kalimit nga trevat perëndimore drejt atyre lindore bëhet më e madhe. Ndërsa në Ultësirën Ndërmalore shtresat shkëmbore që hasen janë depozitime liqenore[12] ku ndërthuren konglomeratet, ranorët e argjilat me moshë Pliocen – Kuaternar.
Shkëmbinjtë e truallit shqiptar janë të ndryshëm nga përbërja: sedimetarë, magmatikë dhe metamorfikë.
Shkëmbinjtë sedimentarë janë të përbërë nga formacionet:
– karbonatikë: gëlqerorë, gipse, anhydride etj.
Shkëmbinjtë magmatikë diferencohen në:
–       magmatikë ekstruzivë të tipit efuzivë dhe piroklastikë
–       magmatikë intrusivë.
Shkëmbinjtë metamorfikë janë në shtrirje më të pakët, si psh., në majën më të lartë të Korabit.
Kjo shumëllojshmëri litologjike shpjegon pasuritë e mëdha e të shumta nëntokësore si psh., kromi, bakri, hekur-nikeli, nafta, gazi natyror, qymyrguri, fosforitet etj.
Ndikimi i litologjisë në krijimin e formave të relievit është mjaft i madh. Shkëmbinjtë terrigjenë kanë fortësinë më të ulët ndaj forcave ekzogjene relievimodeluese. Në lindje dhe në brendësi të Shqipërisë terrigjenët e tipit molasë mbushin gropat, dhe luginat lumore. Kurse në pjesën perëndimore këto formacione ka raste që ndërtojnë edhe kurrizet e ulta malore dhe kodrat.
Shkëmbinjtë gëlqerorë kanë fortësi më të madhe dhe zakonisht përbëjnë kurrize e blloqe malore dhe malësi. Ndërsa shkëmbinjtë magmatikë që dallohen për fortësi e qendrueshmëri edhe më të lartë zakonisht përbëjnë masive malore, vargmale ku lartësia mbi nivelin e detit është shumë e madhe.
Zonat tektonike
Albanidet janë formuar përmes një evolucioni të gjatë e mjaft të ndërlikuar të zhvillimit gjeotektonik. Si në gjithë vargun Dinarido – Albanido – Helenid rajonalizimi tektonik krahinor i albanideve bazohet në intensitetin e shfaqjes së magmatizimit, që diferencon zonat tektonike në pjesët e brendshme dhe të jashtme të albanideve. [13]
Pjesa e brendshme plotësohet nga:
– Korabit (Ko),
– Gashit (G) dhe
– Mirdita (M). a) ofiolitike (M₁)
b) karbonatike (M₂)
Pjesa e jashtme tërësohet nga zonat tektonike të
– Alpeve (A),                                      a) Malësia e Madhe (A₁)
b) Valbona (A₂)
b) Krastës (K-C₂),
d) Spiten-Lisnës (K-C₃),
e) Vermoshit (K-C₄),
– Krujës (K),
– Jonike (J),
– Sazanit (S),
– Ultësira Ndërmalore (Gr),
– Ultësira Paramalore (U).
Përveç rajonizimit sipas evolucionit gjeotektonik dhe intensitetit të magmatizimit thyerja tektonike Shkodër – Pejë i diferencon zonat tektonike në veri dhe në jug të saj.
Në veri të thyerjes tektonike Shkodër – Pejë gjejmë zonat tektonike të Gashit dhe Alpeve Shqiptare. Ndërsa në jug të kësaj thyerje tektonike kemi zonat tektonike të Korabit, Mirditës, Krasta – Cukalit, Krujës, Jonike, Sazanit dhe Ultësirat Ndërmalore dhe Ultësirën Paramalore.
Zonat tektonike të albanideve kanë shtrirje gjeografike përtej kufijve politikë drejt Dinarideve në veri dhe Helenideve në jug, sepse zhvillimi gjeotektonik nuk njeh kufij politikë. [1] Vranai Aleks. Shallo Minella Xhomo Abedin: Gjeologjia e Shqipërisë, Shtëpia Botuese shblu, Tiranë 1997, fq 19
[3] Vranai Aleks. Shallo Minella, Xhomo Abedin: Gjeologjia e Shqipërisë, Shtëpia Botuese shblu, Tiranë 1997, fq 19
[4] Litologjia është disiplina shkencore që merret me studimin e karakteristikave fizike të shkëmbinjve, të tilla si: ngjyra, struktura, madhësia e kokrrizave dhe përbërja kimike.
[5] Vranai Aleks. Shallo Minella, Xhomo Abedin: Gjeologjia e Shqipërisë, Shtëpia Botuese shblu, Tiranë 1997, fq 98
[6] Po aty, fq 101-102
[7] Po aty, fq 133
[8] Po aty, fq 146
[9] Po aty, fq 164
[10] Po aty, fq 164
[11] Po aty, fq 195
[12] Po aty, fq 38
[13] Po aty, fq 203
Ilir Baxhaku
parapamje|Ilir Baxhaku, Tirane ne Rock Stock Festival me 2014 parapamje|Iliri ne The Voice of Albania 2013 Ilir Baxhaku eshte Rock kengetar, muzicient, klaviaturist nga Prizreni.
Vaucresson
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Vaucresson (Shqip: Vaukrezi ) është një komunë në periferi perëndimore të Parisit, Francë. Është në departamentin Hauts-de-Seine 13.9 km nga qendra e Parisit.
Ilir Baxhaku
Jeta
I lindur ne qytetin Novi Sad me 4 korrik 1977 dhe i rritur ne Prizren, Iliri filloi te meret me muzike ne shkolle fillore "Mustafa Bakiu" ne Prizren ku merte pjese ne programe te organizuara per pervjetore te shkolles.
Vaucresson
Vaucresson përmban park të bollshëm; 22 nga 308 hektarët e saj klasifikohen si zona natyrore. Sot Vaucresson është kryesisht një komunitet i pasur rezidencial dhe ka të ardhurat e nëntë më të larta familjare nga çdo komunë në Francë.
Ilir Baxhaku
Jeta
Pasi mbaroi shkollen fillore vendosi qe te regjistrohet ne shkollen e mesme te muzikes "Lorenc Antoni" ne Prizren ne vitin 1992. Gjat vitit te dyte ne shkolle te mesme Iliri u ftua te merte pjese ne prova si klaviaturit ne grupin e panjohur ne ate kohe te quajtur "HARD" ne vitin 1993.
Vaucresson
Kultura
Vaukrezi ka një kinema të quajtur "Cinema Normandie". Ekziston edhe një qendër kulturore, "La Montgolfiere", e cila ofron shumë aktivitete dhe ekspozita kulturore. Emri u dha si një kujtesë e balonës së parë të ajrit të nxehtë që u nis nga Kështjella e Versajës më 19 shtator 1783 dhe u ul në Vaukrez, duke mbajtur një rosë, një gjel dhe një qengj.
Ilir Baxhaku
Jeta
Ne vitin 1999 Iliri sebashku me familjen e tij u detyruan te iknin ne Shqiperi si refugjate gjat ekzodit te popullates Shqipetare nga forcat Serbe gjate kampanjes se bombardimeve te NATO-s.
Ne kohen e qendrimit ne Shqiperi si refugjat Iliri u punesua si perkthyes i gjuhes Angleze nga televizioni Britanez BBC, dhe punoi per ta deri ne perfundim te luftes ,kur edhe sebashku me ekipin e BBC NEWS u kthye ne Kosove.
Ne veren e vitit 1999 Iliri u takua perseri me anetaret e tjere te grupit HARD dhe vazhduan te performonin ne klube te bare te ndryshme neper Kosove si dhe ne kazermat ushtarake te misionit te KFOR-it duke fituar me shme e me shume popularitet si Rock grup tani me mjaft i respektuar ne Prizren.
Ne vitin 2002 Grupi HARD lanson kengen e pare te quajtur " CDO HERE DO TE JESH ATY" me te cilen moren pjese ne edicionin e pare te Rock festivalit "ROCK PER ROCK" dhe fituan vendin e pare.
Ore, Haute-Garonne
Ore (Ocitanisht: Òra ; Shqip: Ora) është një komunë në departamentin Haute-Garonne, Ocitania, Franca jugperëndimore.
Bukuria e përdhunuar
Bukuria e përdhunuar, roman me autor Ramiz Lika. Botuar në Shkodër nga "Helena Kadare", në vitin 1999. Libri ka 286 faqe.
Një sillë me Kadarenë
Një sillë me Kadarenë, roman me autor Dashamir Cacaj. Botuar në Shkodër nga "Helena Kadare", në vitin 1999. Libri ka 71 faqe.
Shpallja e Pavarësisë së Kosovës
parapamje|[[Stema e Kosovës]] parapamje|[[Deklarata e Pavarësisë së Kosovës]] parapamje|[[Newborn|Monumenti Newborn u zbulua në festimet e vitit 2008 pas Deklarimit të Pavarësisë së Kosovës po atë ditë, më 17 shkurt 2008, në kryeqendrën e Kosovës Prishtinë.]] djathtas|parapamje|Harta e [[Kosova|Republikës së Kosovës]] Shpallja e Pavarësisë së Kosovës është bërë më 17 shkurt të vitit 2008 në ora 15:39 në Kuvendin e Republikës së Kosovës në Prishtinë. Në një mbledhje të jashtëzakonshme ku merrnin pjesë 109 nga gjithsej 120 deputetë, Kuvendi i Kosovës njëzëri shpalli Kosovën shtet të pavarur, sovran dhe demokratik.
Ligjshmëria e Shpalljes së Pavarësisë së Kosovës për një kohë ka qenë temë e diskutueshme. Serbia duke kundërshtuar Deklaratën e Pavarësisë së Kosovës kërkonte vlerësimin e vlefshmërisë ndërkombëtare dhe mbështetje për pozicionin e saj, gjoja se Deklarata e Pavarësisë së Kosovës ishte e paligjshme. Në vazhdën e kësaj ecurie, në tetor të vitit 2008, Serbia kërkoi një opinion këshillues nga Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë.
Më 22 korrik të vitit 2010, Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë përmes një Vendimi Këshillëdhënës rikonfirmoi se Deklarata e Pavarësisë së Kosovës nuk ka shkelur asnjë nen të Ligjit Ndërkombëtar.
Historiku
djathtas|parapamje|[[Newborn|Monumenti Newborn disa vite më vonë.]] Shpallja e Pavarësisë së Kosovës më 17 shkurt 2008, ishte kurorëzim i një rrugëtimi të gjatë e të vështirë për qytetarët e Kosovës. Për vite me radhë qytetarët e Kosovës vuajtën pasojat e spastrimit etnik nga regjimi serb i Sllobodan Millosheviqit, gjë e cila rezultoi më një Luftë Çlirimtare (1997-99). Pas përfundimit të Luftës Çlirimtare të Kosovës u bë edhe vendosja e trupave paqeruajtëse ndërkombetare në Kosovë.
Prej 13 qershorit të vitit 1999, kur forcat serbe u detyruan të largoheshin nga Kosova, ky vend administrohej nga Misioni i Organizatës së Kombeve të Bashkuara - UNMIK dhe Institucionet Vetëqeverisëse të Kosoves: Kuvendi, Presidenti dhe Qeveria.
Në nëntor të vitit 2005 nisi zyrtarisht procesi për statusin përfundimtar të Kosovës. Pas konsultimeve gjithëpërfshirëse, më 2 shkurt të vitit 2007 i dërguari special ndërkombëtar për statusin e Kosovës, Martti Ahtisaari, dorëzoi propozimin e tij në Prishtinë dhe Beograd, për pavarësinë e kushtëzuar të Kosovës, hap që çoi drejt krijimit të shtetit te pavarur. Pasi u mbajtën disa raunde bisedimesh, Kosova u shpall e pavarur më 17 shkurt të vitit 2008.
Deklarata e Pavarësisë së Kosovës
"Ne, udhëheqësit e popullit tonë, të zgjedhur në mënyrë demokratike, nëpërmjet kësaj Deklarate shpallim Kosovën shtet të pavarur dhe sovran. Kjo shpallje pasqyron vullnetin e popullit tonë dhe është në pajtueshmëri të plotë me rekomandimet e të Dërguarit Special të Kombeve të Bashkuara, Martti Ahtisaari, dhe Propozimin e tij Gjithëpërfshirës për Zgjidhjen e Statusit të Kosovës."
Leximi i Deklaratës së Pavarësisë së Kosovës është bërë nga kryeministri i atëhershëm i Kosovës, Hashim Thaçi, në prani të deputetëve të Kuvendit të Kosovës, dhe Presidentit të Kosovës, në mbledhjen e mbajtur në kryeqendrën e Kosovës - Prishtinë, më 17 shkurt të vitit 2008. Deklarata e Pavarësisë së Kosovës u miratua në mënyrë unanime prej deputetëve të pranishëm në sallën e Kuvendit të Kosovës. Njëmbëdhjetë deputetë përfaqësues të pakicës serbe bojkotuan procedurën e votimit. Nëntë përfaqësues të pakicave tjera etnike ishin pjesë e kuorumit.
Terminologjia e deklaratës thotë se Pavarësia e Kosovës është e kufizuar në parimet e përcaktuara nga Plani i Ahtisaarit. Ajo ia ndalon Kosovës të bashkohet me çfarëdo vendi tjetër, ofron vetëm kapacitete të kufizuara ushtarake, thotë se Kosova do të jetë nën mbikëqyrje ndërkombëtare dhe parashikon mbrojtjen e minoriteteve etnike. Versioni origjinal i papirusit të deklaratës është nënshkruar nga delegatët po atë ditë. Teksti i deklaratës në gjuhën shqipe është i vetmi dokument autentik.
Vendet ish-Jugosllave
Më 23 shkurt, 44 protestues kroatë u arrestuan pas djegies së flamurit serb, në sheshin kryesor të Zagrebit (Kroaci), pasi që protestuesit serbë sulmuan ambasadën kroate në Beograd, Serbi.
Në Malin e Zi, protesta u mbajtën në Podgoricë më 19 shkurt. Protestuesit tundnin flamujtë e Partisë Popullore Serbe dhe të Partisë Radikale Serbe. Partitë serbe të kryesuara nga Lista Serbe bënin thirrje për një protestë më 22 shkurt, për të protestuar ndaj Shpalljes së Pavarësisë së Kosovës.
Vendet e Bashkimit Evropian
Më 18 shkurt 2008 presidenca e BE njoftoi se pas një dite bisedimesh të ashpra midis ministrave të jashtëm, që vendet anëtare ishin të lira të vendosnin individualisht nëse do ta njohin pavarësinë e Kosovës. Shumica e shteteve anëtare të BE e kanë njohur Kosovën, por Qiproja, Greqia, Rumania, Sllovakia dhe Spanja vazhdojnë të mos e njohin. Disa personalitete spanjolle e kundërshtuan mënyrën e Shpalljes së Pavarësisë së Kosovës.
Pak para Shpalljes së Pavarësisë së Kosovës, Bashkimi Evropian aprovoi vendosjen e një misioni joushtarak 2,000 anëtarësh për Sundimin e Ligjit, "EULEX", për të zhvilluar më tej sektorin e policisë dhe drejtësisë në Kosovë. Të gjithë njëzet e shtatë vendet anëtare të Bashkimit Evropian miratuan mandatin e EULEX-it, duke përfshirë këtu edhe pakicën e pesë vendeve të BE që ende nuk e kanë njohur pavarësinë e Kosovës. Serbia ka pohuar se kjo është një okupim dhe se masat e BE-së janë të paligjshme.
Organizata e Kombeve të Bashkuara
Pas një kërkese nga Rusia, Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara mbajti një sesion urgjent në pasditen e 17 shkurtit. Sekretari i Përgjithshëm i Kombeve të Bashkuara, Ban Ki-Moon, lëshoi një deklaratë asnjanëse duke kërkuar nga të gjitha palët "të përmbahen nga çdo veprim i deklaratave që mund të rrezikojnë paqen, nxisin dhunën ose rrezikojnë sigurinë në Kosovë apo në rajon". Duke folur në emër të gjashtë vendeve - Belgjika, Kroacia, Franca, Gjermania, Italia dhe Shtetet e Bashkuara - ambasadori belg shprehu keqardhjen "se Këshilli i Sigurimit nuk mund të bjerë dakord për rrugën përpara, por ky bllokim ka qenë shumë i qartë për disa muaj. Ngjarjet e sotme përfaqësojnë përfundimin e një procesi të statusit që ka shteruar të gjitha rrugët në ndjekje të një rezultati të negociuar".
Vendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë
Më 22 korrik 2010 Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë me seli në Hagë shpalli Vendimin e saj për Shpalljen e Pavarësisë së Kosovës me të cilën vlerësonte se Deklarata e Kosovës për Pavarësi nuk ka shkelur të drejtën ndërkombëtare dhe se autorët e saj ishin duke vepruar në cilësinë e tyre si përfaqësues të popullit të Kosovës (Kuvendi i Kosovës dhe Institucionet e Përkohshme të Vetë-Qeverisjes), pra jashtë kuadrit të Administratës së Përkohshme të Kombeve të Bashkuara dhe prandaj nuk ishin të detyruar me Kornizën Kushtetuese të Kosovës (shpallur nga UNMIK-u) ose nga UNSCR1244 që është i drejtuar vetëm për Shtetet Anëtare të Kombeve të Bashkuara dhe Organet e Kombeve të Bashkuara. Para shpalljes së deklaratës, Hashim Thaçi tha se nuk do të ketë asnjë "fitues apo humbës" dhe se "unë pres që ky të jetë një vendim i saktë, në pajtim me vullnetin e qytetarëve të Kosovës. Nga ana e saj Kosova duhet të respektojë mendimin këshillues." Për pjesën e tij, Boris Tadiqi, presidenti i Serbisë, paralajmëroi se "Nëse Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë vendos një parim të ri, ajo do të shkaktojë një proces që do të krijonte disa vende të reja dhe do të destabilizonte shumë rajone në botë."
Bibliografia
(Frëngjisht)
(Gjermanisht)
Traktati i Kushtetutës Evropiane
parapamje|Ratifikimi i Traktatit Kushtetues për Evropën}} {{Legend|#A0E200|Po}} {{Legend|#7BA800|Po}} {{Legend|#617E08|Po}} {{Legend|#C22929|Jo}} {{Legend|#FEBBBB|Referendumi i anuluar}} {{Legend|#00AAE2|Referendumi nuk është mbajtur}} Traktati i Kushtetutes për Evropën - TKE (referuar zakonisht si Kushtetuta Evropiane ose si Traktati Kushtetues) ishte një traktat ndërkombëtar i paratifikuar me qëllim krijimin e një kushtetute të konsoliduar për Bashkimin Evropian (BE). Qëllimi ishte që të zëvendësoheshin traktatet ekzistuese të Bashkimit Evropian me një tekst të vetëm, duke i dhënë fuqi ligjore Kartës së të Drejtave Themelore, dhe zgjerimit të Votimit të Shumicës së Kualifikuar në fushat e politikave të cilat më parë ishin vendosur me unanimitet midis shteteve anëtare.
Traktati u nënshkrua më 29 tetor 2004 nga përfaqësuesit e 25 vendeve anëtare të atëhershme të Bashkimit Evropian. Ai u ratifikua më vonë nga 18 shtete anëtare, të cilat përfshinin edhe referendumet të cilat e miratuan atë në Spanjë dhe Luksemburg. Sidoqoftë, kundërshtimi i dokumentit nga votuesit francezë dhe holandezë në maj dhe qershor 2005 e stopoi procesin e ratifikimit.
Pas një periudhe reflektimi, Traktati i Lisbonës u krijua me qëllim të zëvendësimit të Traktatit Kushtetues për Evropën. Ky dokument përmbante shumë nga ndryshimet që u shprehën fillimisht në Traktatin Kushtetues për Evropën, por që u formuluan si ndryshime në traktatet ekzistuese. Nënshkruar më 13 dhjetor 2007, Traktati i Lisbonës hyri në fuqi më 1 dhjetor 2009.
Këllëç Ali Pasha
Këllëç Ali Pasha (turqisht: Kılıç Ali 1500 - 25 qershor 1587), i njohur gjithashtu si Uluxh Ali ose Uluç Ali Reis, ishte një marinar osman që shërbeu si admiral i madh i Flotës Osmane midis 1571 dhe 1587.
Xhamia e Pashës në Ulqin është ndërtuar në vitin 1719 në nder të admiralit Kliç Ali Pashës, nga Stambolli, nga qytetarët e Ulqinit duke përdorur të mirat që janë marrë nga anijet venedikase gjatë një sulmi në Ulqin nga ana e Republikës së Venedikut.
Osman Haxhiu
parapamje|Osman Haxhia (rreshti i katërt i katërti nga e majta) në Kongresin e Lushnjës Osman Haxhiu (Nënprefekt i Fierit) – 1914. Pas largimit të Ibrahim Avdullahut si Kryekatundar u vendos që administrimin e Vlorës ta merrte Osman Haxhiu në emrin e prefektit.
Shumë aktiv që në fillim të shekullit, një nga mbështetësit kryesor të Ismail Qemalit. Më vonë do të ketë një karrierë të shkëlqyer, Kryetar i Komitetit “Mbrojtja Kombetare” të Luftës Çlirimtare së Vlorës, delegat në kongresin e Lushnjës, deputet në parlamentin Shqiptar.
Atwood, Tennessee
Atwood, Tennessee (Atwood, Tennessee) është një qytet në qarkun Carroll të shtetit federal Tennessee, SHBA. Në Atwood, Tennessee jetojnë 938 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (1.9 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej (443 ft).
Lamtumirë guacka ime
Lamtumirë guacka ime, roman me autor Viktor Canosinaj. Botuar në Tiranë nga Shoqata "Prindër dhe fëmijë", në vitin 1999. Libri ka 90 faqe.
Kazaja e Pukës
Kazaja e Pukës ishte një njësi administrative (kaza) brenda Sanxhakut të Shkodrës që funksionoi gjatë Perandorisë Osmane deri në 1912, me shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë.
Sipas shënimeve të Salnames së Vijatetit të Shkodrës (turqisht: İşkodra Vilayet Salnamesi) të vitit 1892, kazaja e Pukës kishte 11690 frymë. Nga keto 6130 myslimanë dhe 5560 katolikë. Po aty përmendet se në kazanë e Pukës gjendeshin 9 xhami, 4 mejtepe dhe 9 kisha. Në kaza gjendeshin 1570 shtëpi të shpërndara në 46 fshatra të gjashtë bajraqeve: Kabash, Iballe, Qerret, Puke, Berishe dhe Malzi. Këtë bajraqe u drejtonin nga Bajraku i Kabashit.
Padina
Padinë është një vendbanim në komunën e Zubin Potokut, Kosovë.
Ingushetia
Republika e Ingushetisë (Rusisht: Респу́блика Ингуше́тия, Respublika Ingushetiya; Ingushetisht: Гӏалгӏай Мохк, Ğalğaj Moxk), ose thjesht Ingushetia, është një subjekt federal i Federatës Ruse (një republikë), e vendosur në rajonin e Kaukazit të Veriut.
Sode, Haute-Garonne
Sode (Ocitanisht: Sòda ; Shqip: Soda) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Ingushetia
Republika u themelua më 4 qershor 1992, pasi Republika Socialiste Sovjetike Autonome Çeçeno-Ingushe u nda në dysh. Republika është shtëpia e Ingushëve autoktonë, një popull me prejardhje nga Vainah.
Kryesisht për shkak të kryengritjes në Kaukazin e Veriut, Ingushetia mbetet një nga rajonet më të varfra dhe më të paqëndrueshme të Rusisë. Megjithëse dhuna ka vdekur në vitet e fundit, kryengritja në Çeçeninë fqinje herë pas here është derdhur në Ingusheti. Sipas Human Rights Watch më 2008, republika është destabilizuar nga korrupsioni, një numër krimesh të profilit të lartë (përfshirë rrëmbimin dhe vrasjen e civilëve nga forcat e sigurimit të qeverisë ), protesta anti-qeveritare, sulme ndaj ushtarëve dhe oficerëve, ekseset ushtarake ruse dhe një përkeqësim të situatës së të drejtave të njeriut. Sipas mediave ruse, Ingushetia ka konsumin më të ulët të alkoolit në Rusi.
Gjeografia
Një shtrirje prej 150 kilometrash e Maleve të Kaukazit përshkon territorin e republikës.
Ingushetia është e pasur me mermer, lëndë druri, dolomit, suva, gur gëlqeror, zhavorr, granit, argjilë, ujë termik mjekësor, metale të rralla, ujë mineral, vaj (mbi 60 miliardë tonë) dhe rezerva të gazit natyror.
Demografia
parapamje|Harta e Republikës së Ingushetisë (me të gjelbërt).
Ingushët, një grup kombësie autokton në Kaukaz, kryesisht banojnë në Ingusheti. Ata i referohen vetes si Ghalghai (nga ingueshtishtja: Ghala ("kala" ose "qytezë") dhe ghai ("banorë" ose "qytetarë"). Ingushët flasin gjuhën ingushe, e cila ka një shkallë shumë të lartë të kuptueshmërisë së ndërsjellë me fqinjët çeçen.
Sipas tegjistrimit rus të vitit 2010, ingushët etnikë përbëjnë 94.1% të popullsisë së republikës. Grupet e tjera përfshijnë çeçenë (4.6%), rusë (0.8%) dhe një mori grupesh më të vogla, secili përbën më pak se 0.5% të popullsisë së përgjithshme.
Feja
Ingushët janë kryesisht myslimanë sunni që ndjekin shkollën juridike (medh'heb) Shafi'i, me një pakicë Sufi, e cila shpesh shoqërohet me një nga dy trakitatet tradicionalë sufiste: Naqshbandi, të përfaqësuar në Ingushetia nga vëllazëria e Deni Arsanov dhe Qadiriyyah, e lidhur me Kunta-Haji Kishiev.
Ndarjet administrative
Republika e Dagestanit është e ndarë administrativisht në 4 distrikte, 5 qytete/qyteze dhe 32 selsoviet.
Politika
Deri në shpërbërjen e shtetit sovjetik, Ingushetia ishte pjesë e RSSA Çeçene-Ingushe të Republikës Socialiste Sovjetike Ruse. Në fund të viteve 1920 - fillimi i viteve 1930 zyrtarët sovjetikë ishin të etur për të zbatuar bashkimin Çeçeno-Ingushe si një proces "objektiv" dhe "natyral". Gjuhëtari sovjetik Nikolaj Jakovlev, i cili ishte një mbështetës i bashkimit, sugjeroi që një emër gjithëpërfshirës i "Veinah" ("populli ynë") duhej të përdorej si për çeçenët ashtu edhe për ingushët. Sipas pikëpamjeve të tij, urbanizimi i shpejtë dhe afrimi i çeçenëve dhe ingushëve brenda një dhe të njëjtës republikë mund të inkurajojë formimin e një kulture dhe gjuhe të përbashkët dhe krijimin e një populli të unifikuar "Veinah".
Gjatë fundit të viteve 1980, së bashku me tendencat separatiste në të gjithë Bashkimin Sovjetik, Kongresi i Dytë i Popullit Ingush u mbajt në Grozny më 9-10 shtator 1989. Takimi drejtohej tek udhëheqja e lartë e Bashkimit Sovjetik dhe përfshinte një kërkesë për "rivendosjen e autonomisë së popullit Ingush brenda kufijve të tyre historikë, Republika Socialiste Sovjetike Autonome Ingushe me një kryeqytet në pjesën e djathtë të qytetit të Ordzhonikidze". Republika Ingushe do të organizohej nga gjashtë distrikte tradicionale Ingushë (përfshirë distrikti i kontestuar Prigorodny). Ngritja e Federatës Ruse u dha Ingushetëve pavarësinë për të cilën ishin zotuar. Gjatë viteve 1990, Ingushetia drejtohej nga presidenti i saj i zgjedhur Ruslan Aushev, një ish gjeneral sovjetik dhe hero i luftës në Afganistan.
Bramaha
Bramahë (greqisht: Θούριον/Thoúrion) është fshat në qarkun i Beotisë, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Μπράμαγα/Brámaga.
Perëndia qan nën Shqipërinë
Perëndia qan nën Shqipërinë, poezi me autor Besim Zymberi. Botuar në Tiranë nga "Dritëro", në vitin 1999. Libri ka 106 faqe.
Kuvendi i studimeve ilire
Kuvendi i studimeve ilire është shprehje e cila mund ti referohet:
Partia Komuniste
Partia Komuniste është emri i shkurtër për:
Kazaja e Mirditës
ishte një njësi administrative brenda Sanxhakut të Shkodrës që funksionoi gjatë Perandorisë Osmane deri në 1912, me shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë.
Unser Land
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Unser Land (Shqip: Toka Jonë ) është një parti politike në rajonin e Alzasës, e themeluar në vitin 2009. Është anëtare e Fédération Régions et Peuples Solidaires dhe e Aleancës së Lirë Evropiane të Bashkimit Evropian.
Ajo u formua pasi Union du peuple alsacien (themeluar në 1988) dhe Fer's Elsass (themeluar në 2002) u bashkuan në 2009.
Dhe engjëjt një natë thanë lamtumirë
Dhe engjëjt një natë thanë lamtumirë, roman me autor Bledar Bardhi. Botuar në Tiranë nga "Medaur", në vitin 1999. Libri ka 197 faqe.
Burimi i drerit
Burimi i drerit, roman me autor Petraq Zoto. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 1999. Libri ka 192 faqe.
Sallata
Sallata (lat. Lactuca sativa, turq. Marul, ang. Lettuce), e njohur edhe si Marule, është lloj bime në gjininë Lactuca. Është një nga bimët a mbjellë shumë herët, që në kohë të egjiptianëve të lashtë dhe pastaj është përhapur ne Europë. Me kultivimin e saj janë krijuar shumë nënlloje dhe ndaj sallata njihet edhe me emra të tjerë si sallata jeshile, sallata e kuqe etj.
Lista nënllojeve të Sallatës
parapamje|Sallata e kuqe
Përdorimi
Është një bimë që mbillet gjerësisht në botë dhe është përhapu edhe në vendet e Azisë.
Kjo bimë përdoret më shumë për gatime në sallata, por jo vetëm. Sallata shpargull përdoret më shumë kërcitë e saj sesa për gjethet.
Nona Gaprindashvili
Nona Gaprindashvili ( ნონა გაფრინდაშვილი; e lindur më 3 maj 1941) është një shahiste gjeorgjiane dhe gruaja e parë që iu dha titulli i FIDE Grandmaster. Ajo ishte kampionja e gjashtë e shahut botëror (1962-1978).
Kariera
Në vitin 1961, në moshën 20 vjeç, Gaprindashvili fitoi turneun e katërt të Kandidatëve për femra, duke vendosur një ndeshje titulli kundër kampiones së botës Elisaveta Bykova. Ajo fitoi ndeshjen me lehtësi, me rezultatin përfundimtar 9-2 (+ 7−0 = 4), dhe vazhdoi të mbrojë titullin e saj me sukses katër herë: tre herë kundër Alla Kushnir (1965: 10–6; 1969: 12– 7; 1972: 12–11) dhe një herë kundër shoqes Gjeorgjiane Nana Alexandria (1975: 9–4). Ajo më në fund humbi kurorën e saj në 1978 te një gjeorgjiane, 17-vjeçare Maia Chiburdanidze, me rezultat 6½-8½ (+ 2−4 = 9).
Gaprindashvili luajti për Bashkimin Sovjetik në Olimpiadat e grave të shahut të 1963, 1966, 1969, 1972, 1974, 1978, 1980, 1982, 1984, 1986, 1990 dhe për Gjeorgjinë në 1992. Ajo ishte një nga lojtarët kontribuese të ekipit të BRSS që mbizotëroi në Olimpiadat e Grave të viteve 1980. Ajo fitoi 25 medalje, ndër të cilat 11medalje ari ekipi dhe 9 medalje ari individuale. Në Olimpiadën e Dubai 1986 ajo fitoi të gjitha dhjetë ndeshjet që luajti.
Ajo ishte një fituese pesë herë në Kampionatin Sovjetik të Grave: në 1964, 1973, 1981, 1983 dhe 1985.
Gjatë karrierës së saj, Gaprindashvili garoi me sukses në turnet e meshkujve, duke fituar (ndër të tjera) turneun Hastings Challengers në 1963/4 dhe duke u lidhur për vendin e parë në turneun Lone Pine International në 1977.
Në 1975 ajo kishte një parfum të quajtur pas saj.
Në 1995 Gaprindashvili fitoi për herë të parë në Kampionatin Botëror të Lartë të Grave. Ajo e fitoi atë edhe në 2009, 2014, 2015 dhe 2016 (tre të fundit në divizionin 65+). Ajo gjithashtu fitoi Kampionatin Evropian për të Moshat e Grave në 2011, 2015, 2016, 2017 dhe 2018 (katër të fundit në divizionin 65+).
Në 2005, në moshën 64 vjeç, Gaprindashvili fitoi turneun e shahut BDO të mbajtur në Haarlem, Hollandë me një rezultat prej 6½ / 10 pikë dhe një vlerësim të performancës prej 2510.
Gaprindashvili u dha Urdhrin e Ekselencës në 2015 nga Presidenti i Gjeorgjisë Xhorxh Margvelashvili për "kontributin e saj të jashtëzakonshëm në vend dhe komb" dhe "përfaqësimin e Gjeorgjisë në një nivel ndërkombëtar".
Sëmundja e ëndrrave
Sëmundja e ëndrrave: (triptik për vendlindjen)  është roman i autorit Mehmet Kraja i vitit 1986.
Reaksioni i zëvendësimit
Reaksioni i zëvendësimit (i njohur gjithashtu si reaksion i vetëm i zhvendosjes ose i një zëvendësimi) është një reaksion kimik gjatë së cilës një grup funksional në një përbërje kimike zëvendësohet nga një tjetër grup funksional. Reagimet e zëvendësimit janë të një rëndësie parësore në kimi organike. Reaksionet e zëvendësimit në kimikën organike klasifikohen ose si elektrofilike ose nukleofile në varësi të reagentit të përfshirë. Ka edhe klasifikime të tjera që përmenden më poshtë.
Reaksionet e zëvendësimit organik klasifikohen në disa lloje kryesore të reagimit organik në varësi të faktit nëse reagenti që sjell zëvendësimin konsiderohet një elektrofil ose një nukleofil, nëse një ndërmjetës reaktiv i përfshirë në reaksion është një karbocation , një carbanion ose një radikal i lirë ose nëse substrati është alifatik ose aromatik. Njohja e detajuar e një tipi reagimi ndihmon në parashikimin e rezultatit të produktit në një reagim. Gjithashtu është e dobishme për optimizimin e një reagimi në lidhje me variablat si temperatura dhe zgjedhja etretës.
Një shembull i mirë i një reagimi zëvendësimi është halogjenizimi. Kur klori i gazit (Cl-Cl) është i rrezatuar, disa nga molekulat ndahen në dy radikale të klorit (Cl . ) Të cilëve elektronet e lirë janë fuqimisht nukleofilike. Njëri prej tyre prish një lidhje kovalente të dobët CH dhe kap protonin e çliruar për të formuar H-Cl elektronikisht neutral. Reformat e tjera radikale kanë një lidhje kovalente me CH 3. për të formuar CH 3 Cl ( metil klorid ).
Na ka cmendur kjo kimia!!!!
Dëshmitarë në tragjedi
Dëshmitarë në tragjedi, roman me autor Sokol Jakova. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 1999. Libri ka 172 faqe.
Toka e përgjakur
Toka e përgjakur, roman me autor Nazmi Rrahmani. Botuar në Tiranë nga "Mësonjëtorja e parë", në vitin 1999. Libri ka 432 faqe.
Bruceton, Tennessee
Bruceton, Tennessee (Bruceton, Tennessee) është një qytet në qarkun Carroll të shtetit federal Tennessee, SHBA. Në Bruceton, Tennessee jetojnë 1478 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (1.9 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej (472 ft).
Fonologjia
Fonologjia është një degë e gjuhësisë që ka të bëjë me organizimin sistematik të tingujve në gjuhë. Ai tradicionalisht është përqendruar kryesisht në studimin e sistemeve të fonemave në gjuhë të veçanta (dhe për këtë arsye quhej edhe fonemikë ose fonematikë), por gjithashtu mund të mbulojë çdo analizë gjuhësore ose në një nivel nën fjalën (duke përfshirë rripin, fillimin dhe rime, gjeste artikuluese, karakteristika artikulatore, mora, etj.) ose në të gjitha nivelet e gjuhës ku shëndeti konsiderohet i strukturuar për përcjelljen e kuptimit gjuhësor.
Fonologjia gjithashtu përfshin studimin e gjuhëve ekuivalente jo-orale si ASL ose gjuhë të tjera të shenjave.
Caracalla
Caracalla  4 Prill 188 - 8 Prill 217), i njohur zyrtarisht si Marcus Aurelius Antoninus, ishte perandor romak nga 198 në 217. Ai ishte anëtar i dinastisë Severan, djali më i madh i Septimius Severus dhe Julia Domna . Bashkë-sundimtar me babanë e tij nga viti 198, ai vazhdoi të sundonte me vëllain e tij Geta, icili ishte edhe ai perandor nga 209, pa kohes se vdekjes së babait të tyre në 211. Po atë vit vëllai i tij u vra nga Garda pretoriane, gjoja nën urdhrat e Caracalla, i cili më pas sundoi si sundimtar i vetëm i Perandorisë Romake . Ai e pa administratën si të zakonshme, duke i lënë ato përgjegjësi nënës së tij, Julia Domna. Mbretërimi i Caracalla karakterizohej me paqëndrueshmëri të brendshme dhe pushtime të jashtme nga popujt gjermanikë.
Mbretërimi i Caracalla u bë i dukshëm për Kushtetutën Antonine ( Constitutio Antoniniana  ), i njohur gjithashtu si Edikti i Caracalla, i cili u dha shtetësinë romake të gjithë njerëzve të lirë në të gjithë Perandorinë Romake. Edikti u dha të gjithë burrave të privilegjuar të miratuar nga Karakala dhe nomenin : "Marcus Aurelius". Brenda vendit, Caracalla u bë e njohur për ndërtimin e Banjave të Caracalla, të cilat u bënë banjot e dyta më të mëdha në Romë; për futjen e një monedhe të re romake të quajtur antoninianus, një lloj denari të dyfishtë; dhe për masakrat që urdhëroi, si në Romë ashtu edhe gjetkë në perandori. Në 216, Caracalla nisi një fushatë kundër Perandorisë Parthiane. Ai nuk arrit ta vazhdon këtë fushatë për shkak të vrasjes së tij nga një ushtar i pakënaqur në 217. Macrinus e pasoi atë si perandor tre ditë më vonë.
Burimet e lashta e paraqesin Caracalla si një tiran dhe si një udhëheqës mizor, një imazh që ka mbijetuar në modernitet. Cassius dhe Herodoti e paraqesin Caracalla si një ushtar së pari dhe një perandor së dyti. Në shekullin e 12 -të, Geoffrey i Monmouth filloi legjendën e rolit të Caracalla si mbret i Britanisë. Më vonë, në shekullin e 18 -të, veprat e piktorëve francezë ringjallën imazhet e Caracalla për shkak të paraleleve të dukshme midis tiranisë së Caracalla dhe asaj që i atribuohet Louisit XVI të Francës ( r . 1774–1792 ). Veprat moderne vazhdojnë ta paraqesin Karakallën si një sundimtar të keq, duke e portetizuar atë si një nga më tiranikët nga të gjithë perandorëve romakë.
Mali i Miçikelit
thumb|right|Liqeni i Janinës dhe mali Miçikel në sfond Mali i Miçikelit ose Mali Miçikel (greqisht: Μιτσικέλι/Mitsikéli) është një varg malor në pjesën qendrore të vargmaleve Pind, në Epir, Greqi. Mali Miçikel ndodhet në verilindje të Janinës dhe liqenit të Janinës. Lartësia më e lartë e saj është 1,810 m. Shtrihet nga afër Galbaq të Pogonit në veriperëndim deri në fundin lindor të Liqenit të Janinës, një gjatësi totale prej 35 km. Shpatet verilindore dhe pjesa e poshtme veriperëndimore e Miçikelit janë pyllëzuar. Ajo është drenazhuar nga degët e lumit Kalamait në veriperëndim, drejt liqenit të Janinës në jugperëndim, nga Vojdomati (dega e Vjosës) në verilindje dhe nga Narta në juglindje. Miçikeli formon kufirin jugperëndimore të rajonit Zagori i Greqisë. Rruga nacionale greke 6 (Larisë - Tërhallë - Janinë - Gumenicë) kalon në jug të malit, Rruga nacionale greke 20 (Kozhan - Konicë - Janinë) është në perëndim. Ekziston një kullë telekomunikimi në majën të Miçikelit.
Vacquiers
Vacquiers (Ocitanisht: Vaquièrs ; Shqip: Vajera) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Kazaja e Krujës
ishte një njësi administrative brenda Sanxhakut të Shkodrës që funksionoi gjatë Perandorisë Osmane deri në 1912, me shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë.
Vrasjet në Gjilan
Vrasjet në Gjilan ishin rrëmbimi, tortura dhe vrasja masive e civilëve serbë të Kosovës në qytetin e Gjilanit nga anëtarët e grupit të Gjilanit të UÇK-së nga qershori deri në tetor 1999, pas Luftës së Kosovës.
I ashtuquajturi "Grupi i Gjilanit" besohet se ka rrëmbyer 159 civilë serbë dhe ka vrarë të paktën 51 persona midis qershorit dhe tetorit 1999.
Grupi përbëhej nga shqiptarë etnikë nga Presheva, Bujanoci dhe Medvegja dhe shqiptarë të Republikës së Maqedonisë perëndimore.
Më 26 dhjetor 2008, autoritetet serbe arrestuan 10 ish-anëtarë të UÇK-së nga grupi i Gjilanit të dyshuar për torturim, plaçkitje dhe përdhunim të civilëve serbë dhe jo-serbë.
Më 21 janar 2011, Gjykata e Lartë e Beogradit dënoi nëntë ish-anëtarë të UÇK-së me gjithsej 101 vjet burg për torturimin, përdhunimin dhe vrasjen e serbëve dhe civilëve të tjerë në qytetin lindor të Kosovës, Gjilan. Autorë ishin Ahmet Hasani, Nazif Hasani, Ferat Hajdarij, Kamber Sahiti, Burim Fazli, Faton Hajdari, Samet Hajdari, Selimon Sadiku dhe Agus Memisi.
Sipas aktakuzës, serbët u burgosën në bodrumin e një konvikti lokal, ku u torturuan, u gjymtuan dhe u vranë. Viktimave iu nxirrnin thonjtë, gjuhët i kishin goditur me thika, çakmakët u rrahën me çekiç në kafka dhe në fund u mbytën me qese plastike dhe u mbuluan me tela. Për të fshehur krimet e tyre, vrasësit i copëtuan trupat dhe i hodhën në kazanët aty pranë dhe në liqenin Livoçko.