cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marrëveshjet e Londrës dhe Cyrihut
Traktati i Garancisë dhe të Aleancës
Në korrik 1974, për pak kohë ndodhi një grusht shteti i mbështetur nga Greqia në Qipro. Turqia pretendoi sipas Traktatit të Garancisë për të ndërhyrë ushtarakisht. Legaliteti i pushtimit varet nga veprimi i përbashkët midis Mbretërisë së Bashkuar, Greqisë dhe Turqisë ishte provuar i pamundur dhe nëse rezultati i pushtimit mbrojti bashkësinë bi-komunale, pavarësinë, sovranitetin dhe integritetin territorial të Republikës së Qipros. Në vitin 1983, turqit qipriotë lëshuan Deklaratën e Pavarësisë së Republikës Turke të Qipros Veriore, por ajo është njohur vetëm nga Turqia. Kombet e Bashkuara shpallën Republikën Turke të Qipros Veriore si të pavlefshme ligjërisht dhe kërkuan tërheqjen e saj. Këshilli i Sigurimit të OKB-së ka lëshuar rezoluta të shumta që të gjitha shtetet duhet të përmbahen nga njohja e protektoratit të Turqisë në Qipro.
Greqia, Turqia dhe Qipro gjithashtu nënshkruan një Traktat të Aleancës.
Miniera e qymyrit në Siboc
Miniera e qymyrit në Siboc është një minierë e qymyrit e cila ndodhet në Kosovë. Miniera gjendet në komunën e Kastriotit, rrethit të Prishtinës. Miniera ka rezerva qymyri që arrijnë në 1 miliard ton linjit, një nga rezervat më të mëdha të linjitit në Evropë.
Mikena
Mikena (në greqisht: Μυκῆναι, Mykēnai ose Μυκήνη, Mykēnē) është një sit arkeologjik në Greqi, i gjendur rreth 90 km në jug-perëndim të Athinës, në veri-lindje të Peloponezit. Argosi është 11 km në jug; Korinti, 48 km në veri. Nga kodra mbi të cilën gjendet pallati, mund të shihet përgjatë Argolidës deri në Gjirin Saronik. Në mijëvjeçarin e dytë p.e.s., Mikena ishte një nga qendrat kryesore të qytetërimit grek të lashtë, një fortesë ushtarake që dominonte një pjesë të madhe të Greqisë jugore. Periudha nga viti 1600 p.e.s. deri rreth vitit 1100 p.e.s. quhet Periudha mikenase e Greqisë e lidhur me Mikenën. Në kulmin e saj në 1350 p.e.s., akropoli dhe qyteti i poshtëm kishte një prej 30 000 banorësh dhe një territor prej 32 hektarësh.
Nga Neoliti deri te Periudha e Mesme e Bronzit
Mikena, një sit akropoli, ishte vazhdimisht e banuar që nga Neoliti i Hershëm (NH) përgjatë Periudhës së Hershme Helladike (PHH) dhe Periudhës së Mesme Helladike (PMH); veglat e shumëngjyrëshe të Neolitit të Hershëm përbëhen nga dëshmitë e hershme të qeramikës së zbuluar deri tani. Materiali qeramik shtrihet në të gjithë Periudhat e Hershme Helladike I midis EHIII u zbulua në vitet 1877–1878 nga Stamatakis në një thellësi të vogël në varrin e gjashtë me pus në Varrin rrethor A; Më tej materiali i PHH dhe PMH u gjet nën muret dhe dyshemenë e pallatit, në majë të akropolit dhe jashtë Portës së Luanëve në zonën e varrezave të vjetra. Një vendbanim i PHH–PMH u zbulua pranë një pusi me ujë të pijshëm në majë të kodrës Kalkani në jug-perëndim të akropolit. Varret e para ose kodërvarret të shfaqura në PMH (rreth 1800–1700 p.e.s.) në tatëpjetën e akropolit, që ishte të paktë pjesërisht i rrethuar nga mure të hershme rrethore.
Periudha e Vonë e Bronzit
Gjatë periudhës së Bronzit, modeli i vendbanimit në Mikenë ishte një kodër e fortifikuar e rrethuar nga fshatra të vegjël dhe ndërtime rezidenciale, në kontrast me banimin e dendur në brengdet (psh. Argosi). Që kur Mikena u bë kryeqyteti i një shteti që drejtonte, ose dominonte, shumë nga bota e Mesdheut lindor, sunduesit duhet të kenë vendosur fortesën e tyre në këtë rajon më pak të populluar dhe më të largët për vlerat e saj mbrojtëse. Që atëherë ka pak dëshmi në sit me përmbajtje të datueshme (të tilla si një skarabeo (artifakt) egjiptian) dhe pasi asnjë dendrologji nuk është kryer akoma mbi mbetjet e atyshme, i janë atribuar kulturës materiale të Periudhës Helladike.
Periudha e Vonë Helladike I (PVH I)
Jashtë rrethimit të pjesshëm me mur, Varri Rrethor B, përmbante dhjetë tuma në stilin e PMH dhe mjaft varre me pus, të zhytura më thellë, me mbetje të varrosura në tuma. Objektet e pasura të varrit i veçojnë ata si varre të mundshme mbretërore. Tumat në krye përmbanin enë pijesh të thyera dhe kocka të ngrëna, duke dëshmuar për një lamtumirë më shumë se të zakonshme. Në krye të pirgjeve gjendeshin stela. Një rrethim me mur, Varri Rrethor A, përfshinte gjashtë varre me pus më tepër, me gjashtë femra, tetë meshkuj dhe dy varrosje rinore. Objektet e varrit ishin më të çmuara se në Varrin rrethor B. Prania e shpatave dhe kamave me gdhendje zbukuruese, me maja shtizash dhe shigjetash, lënë pak dyshime se prijësit luftëtarë dhe familjarët e tyre janë varrosur aty. Disa objekte arit të zbuluara nga varret janë Rhyton (enë balte) i rrumbullakët argjendi, Maska e Agamemnonit, Kupa e Nestorit armët ceremoniale dhe praktike.
Periudha e Vonë Helladike II (PVH II)
Alan Wace i ndau nëntë varret tholos të Mikenës në tre grupe me nga tre, bazuar në arkitekturën e secilit. Varret më më të hershëm – Varri ciklopik, Epano Furnos dhe Varri i Egistit – i përkasin P.V.H. IIA. Varrimi në tholoi shihet si zëvendësim i varrimit në varre me pus. Kujdesi për ruajtjen e varreve me pus dëshmon se atëherë ata ishin pjesë e trashëgimisë mbretërore, varret e heronjve pararendës. Duke qenë më i dukshëm, tholoit kanë qenë plaçkitur që në lashtësi ose në kohë më të vona historike.
Periudha e Vonë Helladike III (P.V.H. III)
Një nga pak grupet e gërmuara të shtëpive në qytet jashtë mureve qëndron përtej Varrit Rrethor B dhe i përketë të njëjtës periudhë. Shtëpia e Mburojave, Shtëpia e Tregëtarit të Vajit, Shtëpia e Sfinksave Shtëpia Perëndimore. Këto mund të kenë qenë rezidenca dhe punishte artizanale.
Faktet dhe shifrat e Akropolit
Gjatësia e Circuitit: 1105M
Lartësia e ruajtur: mbi 12.5M
Gjerësia: 7.5-17M
Guri minimal i kërkuar: 145,215 m3 ose 14,420 guret mesatarë (10 tonë)
Koha për të lëvizur 1 Bllok duke përdorur njerëz: 2.125 ditë
Koha për të lëvizur gjithë blloqet duke përdorur njerëz: 110.52 vite
Koha për të lëvizur 1 Bllok duke përdorur qe: 0.125 ditë
Koha për të lëvizur gjithë blloqet duke përdorur qe: 9.9 vite
Bazuar në ditën 8 orëshe të punës.
Guret më të mëdhenjë duke përfshirë arkitrarët dhe blloqet mbi portë që peshonin mbi 20 tonë; disa mund të kenë qenë pothuaj 100 tonë. Disi më vonë afër fundit të P.V.H. IIIB, u ndërmor një tjetër zgjerim i akropolit. Muri u zgjat në veri-lindje, me një port ushtarak dhe disa kalime sekrete nëpër dhe posht murit, me ndërtimin e kontraforteve, duke çuar poshtë rreth 99 hapa në një cisternë të gërmuar në një shkëmb 15 m poshtë sipërfaqes. Mbushej në një tunel nga një burim në një terren më i lartë dhe më i largët. Që në P.V.H. IIIA:1, Egjipti e njihte Mukana-n me emër si një kryeqytet në nivelin e Tebës dhe Knososit. Gjatë P.V.H. IIIB, ndikimi politik, ushtarak dhe ekonomik i Mikenës ishte shtrirë me gjasa deri në Kretë, Pilos në Peloponezin perëndimor dhe në Athinë dhe Tebë. Vendbanimet helenike ishin vendosur tashmë në brigjet e Anatolisë. Një përplasje me Perandorinë Hitite mbi disa vasal të të tyre në një vend atëherë strategjik, Trojë, ishte për tu pritur. Në folklor, familja e fuqishme Pelopide drejtonte shumë shtete greke, një degë e të cilëve ishte dinastia Atride në Mikenë.
Rënia
Nga viti 1200 p.e.s., fuqia e Mikenës ishte në rënie dhe në shekullin e XII p.e.s. ra plotësisht. Shkatërrimi i Mikenës bën pjesë në Shkatërrimin e Përgjithshëm të Epokës së Bronzit në Greqinë kontinentale dhe përtej. Brenda një kohe të shkurtër rreth vitit 1200 p.e.s., gjithë komplekset e pallateve të Greqisë jugore u dogjën, duke përfshirë dhe Mikenën. Kjo i është tradicionalisht nga studiuesit i është atribuar pushtimit dorik nga veriu, megjithëse shumë historianë nu besojnë se ky pushtim e shkaktoi shkatërrimin e qendrave mikenase. Zhvendosja e popullsisë së ikur për në ish kolonitë mikenase në Anatoli dhe gjetkë, ku ata më vonë u bënë pjesë e dialektit jonik. Emily Vermeule sugjeron se shkatërrimi i rrjetit tregëtar në fund të shekullit të XIII p.e.s. ishte katastrofik për Greqinë dhe kjo u pasua nga arrdhja e Popujve misteriozë të Detit, që shkaktuan kaos në Egje. Sipas dëshmive egjiptiane, "Popujt e Detit" shkatërruan Perandorinë Hitite pastaj sulmuan Dinastinë e XIX dhe të XX të Egjiptit, (rreth 1300–1164 p.e.s.). Ata mund të lidhen me shkatërrimin e qendrave mikenase (regjistrat e Pilosit përmendin një sulëm detar). Gjithësesi në fund të Periudhës së V.H. IIIB, mikenasit ndërmorën një ekspeditë kundër Trojës, që nënkupton se deti ishte i sigurt dhe pa të dhëna shkatërrimi në ishujt e Egjeut. Një tjetër teori përcakton thatësirën si shkakun kryesor mbrapa rënies mikenase, por nuk ka të dhëna klimatologjike për ta dëshmuar këtë. Manolis Andronikos pohon se konfliktet e brendshme duke përfshirë rebelimet shoqërore ishin shkaku i vetëm pas shkatërrimit të siteve mikenase, por kjo është kundërshuar nga fakti se gjithë qendrat mikenase në Greqi u shkatërruan pothuajse njëkohësisht. George E. Mylonas vëreu se pas vitit 1200 p.e.s., u bënë disa përpjekje për rikuperim në Mikenë. Ai beson se në Argolidë kishte luftime të brendshme dhe kjo u ndoq nga pushtimi dorik. Duket se Dorët lëvizën drejt jugut gradualisht në klane të vegjël, deri sa arritën të vendoseshin vetë. Amos Nur argumenton se tërmetet luajtën një rol madhor në shkatërrimin e Mikenës dhe shumë qyteteve të tjera në fund të Epokës së Bronzit. Gjithësesi, asnjë dëshmi përfundimtare nuk është paraqitur për të konfirmuar ndonjë teori se pse akropoli mikenas dhe të tjerë përgjatë Greqisë ranë pothuajse njëkohësisht në këtë kohë. Cilado qoftë arsyeja, nga Periudha e V.H. IIIC (faza e fundit e të cilës quhet "Submikenase" apo "nënmikenase"), Mikena nuk ishte më një fuqi e rëndësishme. Qeramika dhe stilet dekorues ishin ndryshuar me shpejtësi me artizanatin dhe artet e bukura që ju nënshtruan rënies. Megjithëse vendbanimet ishin reduktuar në mënyrë domethënëse në madhësi, akropoli mbeti i zënë por nuk e rifitoi asnjëherë rëndësinë e mëparshme.
Periudha arkaike dhe më tej
Një tempull kushtuar Herës u ndërtua në majë të akropolit mikenas gjatë periudhës arkaike. Një kontigjent mikenas luftoi në Termopile dhe në Platea gjatë luftrave persiane. Në vitin 468 p.e.s., gjithësesi, trupa nga Argosi zaptuan Mikenën, përzunë banorët dhe shkatërruan fortesat. Mikena u ribanua shkurtimisht në periudhën helenistike, kur u mundësua ndërtimi i një teatri (që gjendet mbi Varrin e Klitemnestrës). Siti pastaj u braktis dhe në periudhën romake në Greqi rrënojat e saj u kthyen në një tërheqje turistike. Shkrimtari antik i udhëtimeve, Pausania, për shembull, vizitoi sitin dhe shkurtimisht përshkroi fortifikimet e shquara dhe Portën e Luanëve, akoma e dukshme në kohën e tij.
Gërmimet
Gërmimet e para në Mikenë u kryen nga arkeologu grek Kyriakos Pittakis në vitin 1841 ku ai gjeti dhe restauroi Portën e Luanëve. Në vitin 1874, Heinrich Schliemann gërmoi gropa të thella mbi akropol pa leje; në gusht 1876, një gërmim i plotë i sitit nga Schliemann filloi me lejen e Shoqërisë Arkeologjike të Athinës dhe mbikqyrjen e njërit prej anëtarëve të saj, Panayiotis Stamatakis. Schliemanni besonte në të vërtetën historike të tregimeve homerike dhe e interpretoi sitin sipas tyre. Ai gjeti Varrin Rrethor A me skeletë mbretëror dhe objekte spektakolare të varrit. Rreth zbulimit të një kafke njerëzore poshtë një maske mortore prej ari në një nga varret, ai pohoi se ishte fytyra e Agamemnonit. Christos Tsountas, një tjetër anëtar i Shoqatës Arkeologjike të Athinës, pastroi një pjesë domethënëse të akropolit gjatë gërmimeve të tij në fillim të vitit 1884 dhe të përfunduara në vitin 1902. Më pas, Tsountas dhe Shoqata Arkeologjike e Athinës, i dhanë leje British School of Archaeology (BSA) për të gërmuar; BSA-ja i drejtoi gërmimet nga viti 1920 deri në 1955 nën mbikqyrjen e Alan John Bayard Wace. Pasi Wace vdiq në vitin 1957, punimet e gërmimit u përfunduan nga William Taylor nga viti 1958 deri në 1969, veçanërisht në rrëpirën perëndimore të akropolit. Shoqata Arkeologjike e Athinës i vazhdoi gërmimet në sit me përpjekjet e drejtuara nga Ioannis Papadimitriou dhe Nicolas Verdelis në fund të viteve 1950 dhe në fillim të viteve 1960, ashtu si dhe nga George Mylonas nga viti 1957 deri në vitin 1985. Në vitin 1985, gërmimet drejtoheshin nga Spyros Iakovidis i cili është akoma duke mbikqyrur misionin kërkues të Sh.A.A.-së në sit dhe pregatijen e publikimit. Që nga dita e Schliemann-it, gërmime më shkencore kanë marr udhë në Mikenë, kryesisht nga arkeologë grekë, por gjithashtu edhe nga British School at Athens. Akropoli u gërmua në vitin 1902 dhe kodrat rrethuese janë shqyrtuar në mënyrë metodike nga gërmimet pasuese. Shoqata Arkeologjike e Athinës është aktualisht duke gërmuar qytetin e poshtëm të Mikenës, me mbështetje nga Dickinson College dhe Institute for Aegean Prehistory.
Kallenxi (Qim-Alliver)
Kallenx (greqisht: Πράσινο/Prásino) është fshat në qarkun i Eubesë, Greqi. Përpara vitit 1954, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Καλέντζι/Kaléntzi.
Raca Simental
parapamje|250x250px|Lopa Simental parapamje|250x250px|Kau i zi i racës "Simental" në Amerikën e Veriut Raca simental ose Fleckvieh zviceran është një racë zvicerane e gjedheve, bagëtisë. Është quajtur Simental  sipas luginës së lumit Simme në Suisse Oberland, në kantonin e Bernës në Zvicër. Ajo zakonisht është me ngjyrë të kuqe dhe shenja të bardha dhe është mbarështuar si për prodhimin e qumështit ashtu edhe të mishit.
Cecilia Hidalgo Tapia
Maria Cecilia Tapia Hidalgo, e njohur si Cecilia Tapia Hidalgo, është një biokimiste kiliane dhe anëtare e fakultetit në Universitetin e Kilit. Në vitin 2006 ajo mori Çmimin Kombëtar të Shkencave Natyrore të Kilit, duke u bërë gruaja që e fiton këtë çmim.
Biografia
Hidalgo përfundoj studimet e saj deridiplomike në Universitetin e Kilit, duke diplomuar në fushën e biokimisë në vitin 1965. Katër vjet më vonë, ajo fitoi doktoratën në shkencë në të njëjtin universitet. Më vonë ajo udhëtoi për në Shtetet e Bashkuara të Amerikës për studimet postdoktorale në Institutin Kombëtar të Shëndetit. Mes viteve 1992 dhe 1993 ajo ishte marrëse e Guggenheim Fellowship.
Si mësues, ajo dha mësim në Qendrën për Studime Shkencore (Centro de Estudios Científicos) midis viteve 1984 dhe 2002. Ajo ka dhënë mësim në Fakultetin e Mjekësisë në Universitetin e Kilit që nga viti 1984. Më vonë, midis viteve 2001 dhe 2003, ajo shërbeu si Drejtore e Programit të Biologjisë dhe Institutit të Shkencave të Biomjekësisë Molekulare. Ajo është drejtoreshë e Qendrës FONDAP për Studime Molekulare të Qelizës dhe pjesë e Fakultetit të Mjekësisë të Universitetit të Kilit. Ajo është gjithashtu zëvendëspresidente e Këshillit Këshillimor për Fondacionin për Shkencëtarë të Rinj.
Në vitin 2004, Universiteti i Kilit i dhuroi asaj Medaljen e Meritës Amanda Labaras me qëllim që të festonte personalitetin dhe punën e grave nga universiteti, të cilët kanë dhënë kontribute të jashtëzakonshme në fushën e profesionit të tyre, në fushën e kulturës ose në shërbim të vend. Në vitin 2006 ajo mori Çmimin Kombëtar të Shkencave Natyrore të Kilit, duke u bërë gruaja që e fiton këtë çmim. Një nga fushat e saj të studimit është rregullimi i kalciumit intracelular.
La Seyne-sur-Mer
La Seyne-sur-Mer është një komunë në departamentin Var në rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në jug-perëndim të Francës.
Raca shqiptare e gjedheve
Raca shqiptare e gjedheve është një racë e bagëtisë, me origjinë nga Shqipëria. Ato janë përdorur përgjithësisht si një racë e kafshëve për prodhimin e qumështit.
Ikja e pëllumbave
Ikja e pëllumbave, roman me autor Viktor Canosinaj. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 1998. Libri ka 144 faqe.
Koronavirusi
Koronaviruset janë një grup i viruseve të lidhur që shkaktojnë sëmundje te gjitarët dhe zogjtë. Tek njerëzit, koronaviruset shkaktojnë infeksione të traktit respirator që mund të jenë të butë, siç janë disa raste të ftohjes së zakonshme (ndër shkaqe të tjera të mundshme, rinovirus kryesisht), dhe të tjerë që mund të jenë vdekjeprurës, siç janë SARS, MERS, dhe COVID-19. Simptomat në speciet e tjera ndryshojnë: tek pulat, ato shkaktojnë një sëmundje të traktit të sipërm të frymëmarrjes, ndërsa tek lopët dhe derrat ato shkaktojnë diarre. Ende nuk ka vaksinë ose ilaçe antivirale për të parandaluar ose trajtuar infeksione të koronaviruseve njerëzore.
Koronaviruset përbëjnë nënfamiljen Orthocoronavirinae, në familjen Koronaviridae, porosisin Nidovirales dhe fushën e Riboviria. Ato janë viruse të mbështjellura me një gjenom të ARN me një fije pozitive me sens pozitiv dhe një nukleokapsid të simetrisë helikale. Madhësia e gjenomit të koronavirusëve varion nga afërsisht 27 deri në 34 kilobaza, më e madhja midis viruseve të njohura të ARN-së. Emri koronavirus rrjedh nga korona latine, që do të thotë "kurorë" ose "halo", e cila i referohet pamjes karakteristike që të kujton një kurorë ose një koronë diellore rreth virioneve (grimcat e virusit) kur shikohet nën mikroskopinë elektronike të transmetimit dy-dimensionale, dmth. për shkak të mbulimit të sipërfaqes në thumba proteina në formë klubi.
Zbulimi
Koronaviruset njerëzore u zbuluan për herë të parë në fund të viteve 1960. Më të hershmet e zbuluara ishin një virus bronkit infektiv në pulat dhe dy tek pacientët me të ftohtë të zakonshëm (më vonë u quajt koronavirus njerëzor 229E dhe koronavirus njerëzor OC43 ). Anëtarët e tjerë të kësaj familje janë identifikuar që nga ajo kohë, duke përfshirë SARS-CoV në 2003, HCoV NL63 në 2004, HKU1 në 2005, MERS-CoV në 2012 dhe SARS-CoV-2 (dikur njihej si 2019-nCoV) në 2019. Shumica e këtyre kanë të bëjnë me infeksione serioze të traktit respirator.
Etimologjia
Emri "koronavirus" rrjedh nga korona latine, që do të thotë "kurorë" ose "kurorë", në vetvete një huazim nga greqishtja κορώνη korṓnē, "kurorë, kurorë". Emri i referohet pamjes karakteristike të virioneve (forma infektive e virusit) me mikroskopi elektronike, të cilat kanë një pjesë të projeksioneve sipërfaqësore të mëdha, bulboze, duke krijuar një imazh që kujton një kurorë ose një koronë diellore. Kjo morfologji është krijuar nga peplomers virale, që janë proteina në sipërfaqen e virusit.
Morfologjia
alt=Cross-sectional model of a coronavirus|parapamje| Modeli kryq seksional i një koronavirusi parapamje|220x220px| Ilustrimi i virionës koronavirus Koronaviruset janë grimca të mëdha pleomorfike sferike me projeksione sipërfaqësore bulboze. Diametri i grimcave të virusit është rreth 120  nm. Zarfi i virusit në mikrografët elektronikë paraqitet si një palë e veçantë e predhave të dendura elektronike.
Zarfi viral përbëhet nga një bilayer lipidesh, ku membrana (M), zarf (E) dhe proteina strukturore e pikut (S) janë të ankoruar. Një nënbërje e koronaviruseve (konkretisht anëtarët e nëngrupit A betakoronavirus A ) gjithashtu kanë një proteinë sipërfaqësore më të shkurtër si spikeri të quajtur hemagglutinin esterase (HE).
Brenda zarfit, ndodhet nukleokapsidi, i cili formohet nga kopje të shumta të proteinës nukleokapsid (N), të cilat janë të lidhura me gjenomin e ARN me një fije pozitive me sens pozitiv, në një konformacion të vazhdueshëm të rruazave-mbi-një varg. Madhësia e gjenomit për koronaviruset varion nga afërsisht 27 deri në 34 kilobaza. Zarfja e dyfishtë lipidike, proteinat e membranës dhe nukleokapsidi mbrojnë virusin kur është jashtë qelizës pritëse.
Replikimi
parapamje| Cikli i infeksionit të një koronavirusi Infeksioni fillon kur glikoproteina e njomës virale (S) bashkohet me receptorin e tij plotësues të qelizave të hostit, i cili zakonisht është enzima 2-konvertuese e angiotenzinës (ACE2). Pas ngjitjes, një proteazë e qelizës pritëse zbërthen dhe aktivizon proteinën e pikës së bashkuar me receptorin. Në varësi të proteazës së qelizës pritëse të disponueshme, ndarja dhe aktivizimi lejon qelizën hyrjen e hyrjes me anë të endocitozës ose shkrirjes direkte të zarfit viral me membranën pritëse.
Me hyrjen në qelizën pritëse, grimca e virusit është e pa veshur, dhe gjenomi i saj futet në citoplazmën e qelizës. Gjeni i ARN-së koronavirus ka një kapak të metilizuar 5 dhe një bisht të poladeniluar 3 ′, i cili lejon ARN-në të bashkëngjitet në ribozomin e qelizës pritëse për përkthim. Ribozomi i hostit përkthen kornizën fillestare të mbivendosur të leximit të gjenomit të virusit dhe formon një poliprinë të gjatë. Poliproteina ka proteazat e veta të cilat e çajnë poliproteinën në proteina të shumta jostrukturore. parapamje| Përfaqësimi skematik i organizatës gjenomike dhe fushave funksionale të proteinës S për SARS-CoV dhe MERS-CoV. Një numër i proteinave jo-strukturore grumbullohen për të formuar një kompleks multi-proteinik replikaz-transkriptazë (RTC). Proteina kryesore e replikazës-transkriptazës është ARN polimeraza e varur nga ARN (RdRp). Ai është i përfshirë drejtpërdrejt në përsëritjen dhe transkriptimin e ARN nga një fije ARN. Proteinat e tjera jostrukturore në kompleks ndihmojnë në procesin e përsëritjes dhe transkriptimit. Proteina jo strukturore e exoribonuklezës, për shembull, siguron besnikëri shtesë ndaj replikimit duke siguruar një funksion të korrigjimit të të cilit mungon polimeraza ARN e varur nga ARN.
Një nga funksionet kryesore të kompleksit është përsëritja e gjenomit viral. RdRp ndërmjetpërdrejt drejton sintezën e ARN gjenomike me sens negativ nga ARN gjenomike me sens pozitiv. Kjo pasohet nga përsëritja e ARN-së gjenomike me sens pozitiv nga ARN-ja gjenomike me sens negativ. Funksioni tjetër i rëndësishëm i kompleksit është transkriptimi i gjenomit viral. RdRp ndërmjetëson drejtpërdrejt sintezën e molekulave të ARN subgenomike me sens negativ nga ARN gjenomike me sens pozitiv. Kjo pasohet nga transkriptimi i këtyre molekulave të ARN subgenomike me sens negativ në mRNA e tyre përkatëse me sens pozitiv.
TransmetimI
Transmetimi njerëzor te njeriu i koronavirusëve kryesisht mendohet të ndodhë midis kontakteve të ngushta përmes pikave të frymëmarrjes të krijuara nga teshtima dhe kollitja. Ndërveprimi i proteinës spike të koronavirusit me receptorin e tij plotësues të qelizave pritëse është thelbësor në përcaktimin e tropizmit të indeve, infektivitetit dhe gamës së specieve të virusit. Koronavirusi SARS, për shembull, infekton qelizat njerëzore duke i bashkangjitur receptorit të enzimës konvertuese angiotenzinës 2 (ACE2).
Taksonomia
parapamje| Pema filogjenetike e koronaviruseve Emri shkencor për koronavirusin është Orthocoronavirinae ose Coronavirinae. Koronavirus i përket familjes së Koronaviridae.
Evuluimi
Paraardhësi më i ri i zakonshëm (MRCA) i të gjithë koronaviruseve është vlerësuar të ketë ekzistuar së fundmi në vitet 8000 pes, megjithëse disa modele vendosin MRCA aq larg prej 55 milion vjet ose më shumë, duke nënkuptuar kohevolucionin afatgjatë me lakuriqët. MRCAs të linjës alphakoronavirus janë vendosur në rreth 2400 pes, linja betakoronavirus në 3300 pes, linja gammakoronavirus në 2800 pes dhe linja deltakoronavirus në rreth 3000 pes. Duket se lakuriqët dhe zogjtë, si vertebrorët fluturues me gjak të ngrohtë, janë hosta idealë për burimin e gjenit koronavirus (me lakuriqë për alphakoronavirus dhe betakoronavirus, dhe zogj për gammakoronavirus dhe deltakoronavirus) për të nxitur evolucionin dhe shpërndarjen e koronavirusit.
Koronaviruset respiratore të gjedhit dhe korinavirusët e frymëmarrjes së qenit largohen nga një paraardhës i zakonshëm kohët e fundit (~  1950). Koronavirusi i gjedhit dhe koronavirusi njerëzor OC43 ndryshojnë rreth viteve 1890. Koronavirusi i gjedhit u largua nga speciet koronavirus të kuajve në fund të shekullit të 18-të.
MRCA e koronavirusit njerëzor OC43 është datuar në vitet 1950.
Koronavirusi i shkopit më të lidhur dhe SARS-CoV u zhvendos në 1986. Pasiqë ishte propozuar një rrugë evolucioni i virusit SARS dhe marrëdhënie e mprehtë me lakuriqët. Autorët sugjerojnë se koronaviruset kanë bashkëjetuar me lakuriqët për një kohë të gjatë dhe paraardhësit e SARS-CoV së pari infektuan speciet e gjinisë Hipposideridae, më pas u përhapën në speciet e Rhinolophidae dhe më pas në civets, dhe më në fund te njerëzit.
Koracaavirus Alpaca dhe koronavirus njerëzor 229E divergjuan para vitit 1960.
Koronavirusi njerëzor
Koronaviruset ndryshojnë dukshëm në faktorin e rrezikut. Disa mund të vrasin më shumë se 30% të atyre të infektuarve (siç është MERS-CoV ), dhe disa janë relativisht të padëmshëm, siç është ftohja e zakonshme. Koronaviruset shkaktojnë ftohje me simptoma kryesore, të tilla si ethe dhe dhimbje të fytit nga adenoids e enjtura, që ndodhin kryesisht në stinët e dimrit dhe në fillim të pranverës. Koronaviruset mund të shkaktojnë pneumoni (ose pneumoni të drejtpërdrejtë virale ose një pneumoni bakteriale sekondare) dhe bronkit (ose bronkit direkt viral ose një bronkit sekondar bakterial). Koronavirusi i famshëm i njeriut i zbuluar në vitin 2003, SARS-CoV, i cili shkakton sindromën e rëndë akute të frymëmarrjes (SARS), ka një patogjenezë unike sepse shkakton si infeksione të traktit të sipërm ashtu edhe të poshtëm të rrugëve të frymëmarrjes.
Shtatë llojet e koronaviruseve njerëzore janë të njohura, nga të cilat katër prodhojnë simptomat përgjithësisht të buta të ftohjes së zakonshme :
– dhe tre, simptoma që janë potencialisht të rënda:
Përhapja e sëmundjeve të lidhura me koronavirusin
Përhapjet e llojeve të koronavirusit të vdekshmërisë relativisht të lartë janë si më poshtë:
Sindromi i rëndë akut i frymëmarrjes (SARS)
Në vitin 2003, pas shpërthimit të sindromës së rëndë të frymëmarrjes akute (SARS) e cila kishte filluar vitin paraprak në Azi, dhe rastet dytësore diku tjetër në botë, Organizata Botërore e Shëndetit (OBSH) lëshoi një kumtesë për shtyp ku thuhej se një koronavirus i ri i identifikuar nga një numri i laboratorëve ishte agjent shkaktar për SARS. Virusi u emërua zyrtarisht koronavirus SARS (SARS-CoV). Më shumë se 8,000 njerëz u infektuan, rreth dhjetë përqind e të cilëve vdiqën.
Kali fluturues
Kali fluturues, roman për fëmijë me autor Petraq Zoto. Botuar në Tiranë nga "Mësonjëtorja e parë", në vitin 2001 (botimi i 3-të). Libri ka 227 faqe.
Koronavirusi
Sindromi i frymëmarrjes në Lindjen e Mesme (MERS)
Në Shtator 2012, u identifikua një lloj i ri i koronavirusit, i quajtur fillimisht Roman Koronavirus 2012 (Novel Coronavirus), dhe tani zyrtarisht u emërua koronavirus i sindromës së frymëmarrjes në Lindjen e Mesme (MERS-CoV). Organizata Botërore e Shëndetit lëshoi një paralajmërim global menjëherë pas kësaj. Azhurnimi i OBSH-së më 28 shtator 2012 tha që virusi nuk duket të kalonte lehtë nga një person në tjetrin. Sidoqoftë, më 12 maj 2013, një rast i transmetimit nga njeriu në njeri në Francë u konfirmua nga Ministria Franceze e Çështjeve Sociale dhe Shëndetësisë. Për më tepër, rastet e transmetimit nga njeriu në njeri u raportuan nga Ministria e Shëndetësisë në Tunizi. Dy raste të konfirmuara përfshijnë njerëz që duket se e kishin kapur sëmundjen nga babai i tyre i ndjerë, i cili u sëmur pas një vizite në Katar dhe Arabinë Saudite. Përkundër kësaj, duket se virusi kishte probleme të përhapet nga njeriu te njeriu, pasi shumica e individëve që janë të infektuar nuk transmetojnë virusin. Deri më 30 tetor 2013, në Arabinë Saudite kishte 124 raste me 52 vdekje.
Kali fluturues
Shënime: Letërsia për fëmijë.
Koronavirusi
Sindromi i frymëmarrjes në Lindjen e Mesme (MERS)
Në maj 2015, një shpërthim i MERS-CoV ndodhi në Republikën e Koresë, kur një njeri që kishte udhëtuar për në Lindjen e Mesme, vizitoi 4 spitale në zonën e Seulit për të trajtuar sëmundjen e tij. Kjo shkaktoi një nga shpërthimet më të mëdha të MERS-CoV jashtë Lindjes së Mesme. Që nga dhjetori i vitit 2019, 2.468 raste të infeksionit MERS-CoV ishin konfirmuar me teste laboratorike, 851 prej të cilave ishin fatale, një normë vdekshmërie prej afro 34.5%.
Sëmundja koronavirus 2019 (COVID-19)
Që nga 21 Marsi 2020, ka pasur të paktën 11,906 vdekje të konfirmuara dhe më shumë se 286,816  raste të konfirmuara në pandeminë e pneumonisë koronavirus. Shtresa e Wuhan është identifikuar si një lloj i ri i Betakoronavirus nga grupi 2B me afërsisht 70% ngjashmëri gjenetike me SARS-CoV. Virusi ka një ngjashmëri 96% me një koronavirus të shkopit, kështu që dyshohet gjerësisht se ka origjinë nga lakuriqët. Pandemia ka rezultuar në kufizime të udhëtimit dhe bllokime në shkallë vendi në disa vende.
Në kafshë të tjera
Koronaviruset janë njohur si shkaktare të kushteve patologjike në mjekësinë veterinare që nga fillimi i viteve 1970. Me përjashtim të bronkitit infektiv avian, sëmundjet kryesore të lidhura kanë kryesisht një lokacion të zorrëve.
Sëmundjet e shkaktuara
Koronavirusët kryesisht infektojnë traktin e sipërm respirator dhe gastrointestinal të gjitarëve dhe zogjve. Ato gjithashtu shkaktojnë një sërë sëmundjesh në kafshët bujqësore dhe kafshët shtëpiake shtëpiake, disa prej të cilave mund të jenë serioze dhe janë një kërcënim për industrinë e bujqësisë. Në pulat, virusi infeksion i bronkitit (IBV), një koronavirus, synon jo vetëm traktin respirator, por edhe traktin urogjenital. Virusi mund të përhapet në organe të ndryshme në të gjithë pulën. Koronaviruset ekonomikisht të rëndësishme të kafshëve në fermë përfshijnë koronavirusin e derrit ( gastroenteritis transmisionueshëm coronavirus, TGE) dhe koronavirusin e gjedhit, të cilat rezultojnë në diarre te kafshët e reja. Koronavirusi i farës : dy forma, koronavirusi enterik i maces është një patogjen me rëndësi klinike të vogël, por mutacioni spontan i këtij virusi mund të rezultojë në peritonit infektiv të maces (FIP), një sëmundje e shoqëruar me vdekshmëri të lartë. Në mënyrë të ngjashme, ekzistojnë dy lloje të koronavirusit që infektojnë ferrets: koronavirusi enterik ferret shkakton një sindromë gastrointestinale të njohur si enterit kataral epizootik (ECE), dhe një version sistemik më vdekjeprurës të virusit (si FIP në macet) i njohur si koronavirus sistemik ferret (FSC) ). Ekzistojnë dy lloje të koronavirusit të qenit (CCoV), një që shkakton sëmundje të butë gastrointestinale dhe një që është zbuluar se shkakton sëmundje të frymëmarrjes. Virusi i hepatitit të miut (MHV) është një koronavirus që shkakton një sëmundje epidemike të mushkërive me vdekshmëri të lartë, veçanërisht në mesin e kolonive të minjve laboratorikë. Virusi Sialodacryoadenitis (SDAV) është koronavirus shumë infektiv i minjve laboratorikë, i cili mund të transmetohet midis individëve me kontakt të drejtpërdrejtë dhe indirekt nga aerosoli. Infeksionet akute kanë sëmundshmëri dhe tropizëm të lartë për gjëndrat e pështymës, lachrymal dhe harderian.
Një koronavirus i shkopit të lidhur me HKU2 i quajtur koronavirus i sindromës diarre akute të derrit (SADS-CoV) shkakton diarre te derrat.
Para zbulimit të SARS-CoV, MHV kishte qenë koronavirusi i studiuar më së miri si in vivo ashtu dhe in vitro, si dhe në nivelin molekular. Disa shtame të MHV shkaktojnë një encefalit progresiv demyelinues në minj i cili është përdorur si një model muroz për sklerozën e shumëfishtë. Përpjekje të konsiderueshme kërkimore janë përqendruar në sqarimin e patogjenezës virale të këtyre koronaviruseve të kafshëve, veçanërisht nga virologët e interesuar për sëmundjet veterinare dhe zoonotike.
Elementet gjenomike cis-vepruese
E përbashkët me gjenomin e të gjitha viruseve të tjerë të ARN-së, gjenet e koronavirusit përmbajnë elementë ARN që veprojnë cis që sigurojnë përsëritjen specifike të ARN-së virale nga një polimerazë e ARN-së e koduar viralisht. Elementët e bashkuar të veprimit cis kushtuar replikimit të koronavirusit përbëjnë një pjesë të vogël të gjenomit total, por ky supozohet të jetë një pasqyrim i faktit që koronaviruset kanë gjenomet më të mëdha të të gjitha viruseve të ARN-së. Kufijtë e elementeve të veprimit cis të domosdoshëm për riprodhim janë mjaft të përcaktuara mirë, dhe strukturat dytësore të ARN- së të këtyre rajoneve janë kuptuar. Sidoqoftë, mënyra se si këto strukturë dhe sekuenca që veprojnë cis ndërveprojnë me replikazën virale dhe përbërësit e qelizave pritëse për të lejuar sintezën e ARN-së nuk është kuptuar mirë.
Kantoni Le Havre-2
Kantoni Le Havre-2 (frëngjisht: Canton du Havre-2) ishte një kanton në departamentin Seine-Maritime, rajonin Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit ishte Le Havre. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 24154 banorë.
Llomnica e Epërme
Llomnicë e Epërme (serbisht: Горња Ломница/Gornja Lomnica) është fshat në komunën e Vllasotincës, Serbi.
Kazinoja
Kazinoja, roman me autor Fatmir Alimani. Botuar në Tiranë nga "Onufri", në vitin 2001. Libri ka 204 faqe.
János Nemeskéri
János Nemeskéri ( Budapest, 9 Prill 1914 - Budapest, 5 shtator 1989 ) ishte një antropolog dhe kandidat hungarez i shkencave biologjike (1952).
Biografia
János Nemeskéri lindi në 9 Prill 1914 në Budapest. Ai u diplomua nga Universiteti Pázmány Péter në vitin 1939 me një studim të titulluar "Të dhënat për antropologjinë e hajdukëve." Midis viteve 1937 dhe 1945 Nemeskeri ishte një punonjës i Muzeut Etnografik Kombëtar Hungarez, pastaj u bë kujdestar i koleksionit antropologjik në Muzeun Arkeologjik Historik Kombëtar. Në vitin 1945 ai organizoi Bibliotekën Antropologjike të Muzeut të Historisë Natyrore, kryesues i së cilës ishte deri në vitin 1965. Nga viti 1965 ai punoi si këshilltar shkencor në Institutin e Kërkimit të Popullsisë të Zyrës Qendrore të Statistikave. Ai u tërhoq nga këtu në vitin 1983.
Problemi i Autonomisë së Shqipërisë gjatë kryengritjes së përgjithshme të vitit 1912 sipas shtypit të kohës
Problemi i Autonomisë së Shqipërisë gjatë kryengritjes së përgjithshme të vitit 1912 sipas shtypit të kohës (Autoreferat i disertacionit për mbrojtjen e gradës shkencore "Kandidat i shkencave historike") me autor Zihni Haskaj. Udhëheqës shkencor Dr. Gazmend Shpuza. Akademia e Shkencave e RPS të Shqipërisë - Instituti i Historisë. Tiranë, 1985.
Guyencourt-et-Plessis
Guyencourt-et-Plessis është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France.
Marrëveshja e Kumanovës
Marrëveshja e Kumanovës (ose Marrëveshja ushtarako-teknike në Kumanovë) i dha fund dhunës serbe në Kosovë si një parakusht për ndaljen e bombardimeve të NATO-s mbi caqet strategjike serbe.
Marrëveshjen e Kumanovës, ndërmjet NATOS dhe RFJ-së, e nënshkrua më 9 qershor 1999, hyri në fuqi më 11 qershor 1999. Atë e nënshkruan General Sir Michael David Jackson, komandanti i parë i KFOR-it në Kosovë, dhe ish-shefi i Shtabit të Armatës së Serbisë, gjenerali Nebojsha Pavkoviq, i akuzuari i Hagës për krime lufte dhe gjenocid.
Ndër të tjera në Marrëveshje parashihej:
c) që nga Kosova të largohen të gjithë personat dhe organizatat me aftësi militare duke përfshirë armatën e rregullt dhe forcat e marinës, civilë të armatosur, paramilitarë, forcat ajrore, garda kombëtare, policia kufitare, rezervistët, policia ushtarake, shërbimet informative, MUP-it, policia lokale, speciale, antirebeliste, antiterroriste dhe çdo grup i përcaktuar kështu nga KFOR-i.
d) u caktua një zonë sigurie ajrore 25 kilometra përtej kufirit të Kosovës, e ndërsa në pikën
e) u caktua një zonë 5 kilometrash përtej kufirit me RFJ-në që nuk guxonte të vendosen armatimet e rënda dhe ushtria, përveç ushtarët kufitarë.
Marrëveshja është arritur pas fushatës së bombardimeve të NATO-s mbi caqet serbe, e cila ka zgjatur për 78 ditë me radhë, si dhe pas përpjekjeve diplomatike për t’i dhënë fund luftës në Kosovë, gjatë të cilës mbi 15 mijë njerëz janë vrarë ose zhdukur dhe mbi një milion janë zhvendosur. Shkatërrimet materiale po ashtu kanë qenë masive.
Më 12 qershor të vitit 1999, në Kosovë kanë zbarkuar trupat e para të këmbësorisë së NATO-s, ndërsa ka nisur largimi i forcave serbe.
Sekretari i përgjithshëm i NATO-së Havijer Sollana, më 10 qershor 1999 kishte lëshuar urdhrin për ndalimin e bombardimit dhe Këshilli i Sigurisë së OKB-së miratoi Rezolutën 1244, sipas të cilës në Kosovë u dërguan 37.200 ushtarë të KFOR-it nga 36 shtete.
Misioni ishte i ndarë në pesë zona të përgjegjësisë, që i përkisnin KFOR-it amerikan, anglez, francez, gjerman dhe italian.
Në të njëjtën kohë, është shpërbërë edhe Ushtria Çlirimtare e Kosovës, për t’u shndërruar në  Trupat Mbrojtëse të Kosovës.
Kosova shpalli pavarësinë më 17 shkurt të vitit 2008.
Nièvre
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Nièvre ( : Shqip: Njerva ) është një departament në rajonin Burgonja-Franche-Comté, Franca qendrore-lindore. I emërtuar sipas lumit Nièvre, ai kishte një popullsi prej 204,452 banorësh në 2019. Prefektura e saj është në Nevers.
Duke mbuluar një sipërfaqe prej 6,817 kilometrash katrorë, Njerva është pa dalje në det midis gjashtë departamenteve të tjera: Yonne në veri, Côte-d'Or në lindje, Saône-et-Loire në juglindje, Allier në jug, Cher në në perëndim dhe Loiret në verilindje.
Historia
Njerva është një nga 83 departamentet origjinale të krijuara gjatë Revolucionit Francez më 4 mars 1790. Ajo u krijua nga ish provinca e Nivernais.
Gjeografia
Nièvre është pjesë e rajonit të Bourgogne-Franche-Comté, edhe pse historikisht nuk ka qenë pjesë e provincës së Burgundisë.
Departamenti përshkohet nga lumi Luarë, lumi më i gjatë në Francë. Industria u zhvillua rreth shkritoreve të gizës duke përdorur furnizimin e bollshëm të drurit të gatshëm atëherë. Minierat e qymyrit u zhvilluan gjithashtu gjatë Mesjetës rreth Decizes dhe vazhduan deri në mbylljen e minierës së fundit në 1974. Pylltaria është tani një ofrues i rëndësishëm punësimi. Turistët tërhiqen nga vendet e shumta historike. Rruga ujore Canal du Nivernais është e popullarizuar nga entuziastët e shtëpive notuese.
Demografia
Njerva është një departament rural me rreth 31 banorë për km². Vetëm një qytet (Nevers) ka më shumë se 10,000 banorë. Kjo tregon karakteristikat e departamentit, i cili është kryesisht rural. Departamenti po humbet ngadalë popullsinë e tij që nga vitet 1970, me një normë prej 900 njerëz në vit. Shtëpitë e braktisura mund të shihen në fshatra dhe çmimi i pasurive të paluajtshme periferike është një nga më të ulëtat në Francë.
Qytetet kryesore
Komuna më e populluar është Nevers, prefektura. Që nga viti 2019, ka 6 komuna me më shumë se 4000 banorë:
Verërat
Njerva është gjithashtu e njohur për verën e saj të bardhë, Pouilly Fumé. Vreshtat janë të shpërndara nëpër fshatra, duke përfshirë Pouilly-Sur-Loire, që i jep emrin emërtimit, Tracy sur Loire, Boisgibault, Saint Andelain. Fjala fumé është frëngjisht për "tymuese", dhe thuhet se emri vjen nga cilësia e tymosur ose stralli i këtyre verërave. I vetmi rrush i lejuar në AC Pouilly-Fumé është Sauvignon blanc, i cili prodhon verëra që janë përgjithësisht të freskëta, të tharta dhe disi barore. Ekziston gjithashtu një prodhim konfidencial i verës së kuqe pinot noir pranë La Charité sur Loire.
Turizmi
Gavalla
Gavallë (greqisht: Γαβαλάς/Gavalás) është fshat në qarkun i Eubesë, Greqi.
Operator IRC
Një operator IRC (shpesh shkurtim i IRCop ose oper) është një përdorues në rrjetin Internet Relay Chat ku ka akses të privilegjuar. Operatorët IRC kanë si detyrë të përforcojnë rregullat e rrjetit, dhe në shumë raste, të përmirësojnë rrjetin në shumë zona. Autorizimet e disponueshme të një  operatori IRC variojnë bazuar në përdorimin e software-it të serverit dhe konfigurimit të serverit.
Llojet e Operatorëve
Në shumë rrjete IRC, IRCops kanë lloje. Këto grada shpesh varen nga përdorimi i softwarit IRCd, megjithatë disa nivele specifike aksesi mbesin të pandryshuara përgjatë ndryshimeve:
Operator Local
Operatori Local (LocOp) është më i ulëti në nivelin e aksesit të operatorit. LocOp ka një kontroll minimal jashtë një rrjeti, dhe zakonisht ka aftësinë të vrasë (kill ) (shkëpus) njerëzit nga serveri ose fuknsionuesi lokal K-lines (serveri ndalimit).
Operator Global
Operator global (GlobOp) është i ngjashëm me LocOp dhe ka kontroll mbi të gjithë rrjetin e serverave, si kundërshti ndaj një serveri të vetëm. GlobOps mund të ekzekutoj G-lines ose AKills (rrjeti i gjerë i pengesave) dhe përdoruesit Shun mbi një rrjet të tërë.
Administrator Shërbimi
Njohur shkurtimisht si SA, ky lloj administruesi ka akses mbi pothuajse cdo komandë në një rrjet IRC. Zakonisht një SA ka aftësinë të përdorë komandat /sa*. Komandat /sa* do të vendosin mënyrën e kanalizimit nga vetë serveri, duke ia bërë përdoruesit normal të pamundur të shikojnë se kush i ndryshoi mënyrat.
Administrator Rrjeti
Administratori rrjetit (NetAdmin) ka nivelin më të lartë të aksesimit në një rrjet. Në shumë raste, themeluesi i rrjetit është netadmin. Rrjetet mundet, gjithësesi, të kenë disa netadmina - veçanërisht rrjetet me popullim të lartë.
Llojet e Bllokimit
Një IRCop me privilegje mjaftueshëm, mund t'i japi një bllokim (ban) përdoruesit të padëshirueshëm. Llojet  e bllokimit kategorizohen më poshtë:
János Szilágyi
János Szilágyi ( Debrecen, 17 tetor 1907 ). - Budapest, 1988. 21 prill ) ishte arkeolog, historian hungarez, kandidat i shkencave historike në fushën e arkeologjisë (1953).
Dëshmitari i shkretëtirës
Dëshmitari i shkretëtirës, roman me autor Bashkim Hoxha. Botuar në Durrës nga "Teuta", në vitin 2001. Libri ka 164 faqe.
Hyvinkää
Hyvinkää (Hyvinkään kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Uusimaa.
Festa e Lozhanit
Festa e Lozhanit festohet çdo vit më datë 18 Qershor. Festohet në Lozhan, një fshat në komunën Gorë në rrethin e Korçës të Shqipërisë. Kjo feste organizohet për të përkujtuar krijimin e cetës partizane Gorë-Opar më 16 Qershor 1942, e cila dha një kontribut të madh në fitoret mbi nazifashizëm. Në këtë festë nuk marrin pjesë vetëm banorët vendas, por edhe ata nga fshatrat përrreth.
Lozhani është qëndra kryesore, por kjo festë organizohet edhe ne Tiranë, kryesisht në kodrat e liqenit.
Ceneji
Cenej (greqisht: Βράχος/Vrákhos) është fshat në qarkun i Eubesë, Greqi. Përpara vitit 1954, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Τζιναίοι/Tzinaíoi.
Muzeu i Dizajnit Holon
Muzeu i Dizajnit Holon (מוזיאון העיצוב חולון - Design Museum Holon) është muze i parë në Izrael i dedikuar për Design. Ndërtimi i muzeut ishte planifikuar dhe projektuar nga arkitekti izraelit dhe dizajner industrial Ron Arad në bashkëpunim me Bruno Asa. Muzeu është në pjesën lindore të zonës së re kulturore të Holon që përfshin Médiathèque (bibliotekë qendrore, teatër, cinémathèque). Pranë është fakulteti i projektimit në Holon Institute of Technology.
Muzeu u hap më 3 mars 2010. Kjo është ndërtesa e parë që ishte planifikuar nga Ron Arad (dizajner industrial) | Ron Arad]].
Muzeu u shënua nga revista e udhëtimit '' Conde Nast Traveler si një nga mrekullitë e reja botërore.
Ioan I. Russu
Ioan Iosif Russu (4 dhjetor 1911, Săliște, Qarku Turda-Arieș - 9 shtator 1985, Cluj-Napoca ) ishte një historian, profesor universitar, arkeolog rumun dhe anëtar i Institutit të Historisë në Kluzh (Cluj).
Kantoni Le Havre-3
Kantoni Le Havre-3 (frëngjisht: Canton du Havre-3) ishte një kanton në departamentin Seine-Maritime, rajonin Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit ishte Le Havre. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 23296 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Le Havre-3 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Llomnica e Poshtme
Llomnicë e Poshtme (serbisht: Доња Ломница/Donja Lomnica) është fshat në komunën e Vllasotincës, Serbi.
Jouy
Jouy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France.
Ndërthurjet Kroate
djathtas|parapamje| Gërshetimi kroat Gërshetimi Kroat ose thurja Kroate, e njohur si pleter ose troplet  në Kroatisht, është një lloj ndërthurje,  karakteristike për modelin e saj me tre shirita. Eshtë një nga modelet më të përdorura të artit kroat para-romanesk. Ajo është gjetur në dhe brenda kishave, si dhe manastire të ndërtuara në Mbretërinë e hershme mesjetare të Kroacisë midis shekullit të  9 dhe fillimit të shekullit të 12-të. Fijet zbukuruese ndonjëherë grupoheshin së bashku me figura kafshësh dhe bimësh.
Shumica e shembujve përfaqësues të mbishkrimeve të zbukuruara me ndërthurjen përfshijnë tabletë Baška, fontin e pagëzimit të Dukës Višeslav të Kroacisë dhe Mbishkrimin Branimir. Shembuj të tjerë të dukshëm gjenden afër Knin, nëZrdrapanj dhe Žaviç pranë vendbanimit Bribir, Rižinice afër Solin, Split dhe Zadar.
Kroacia ka një dekoratë civile dhe ushtarake të quajtur Urdhri i Ndërfaqes Kroate.
Statuja
Statuja (e njohur edhe si shtatore ose trupore) është një skulpturë e lirë në të cilën paraqiten figura të gjera realiste të personave apo kafshëve ose forma jo-përfaqësuese, të gdhendura në një material të qëndrueshëm si druri, metali apo guri. Statujat tipike janë të përmasave reale të jetës ose afër madhësisë reale; nëse një skulpturë që përfaqëson personat ose kafshët në figurë të plotë, është në përmasa dukshëm më të vogla se sa ato reale atëherë ajo quhet statuetë apo figurinë, ndërsa një skulpturë me përmasa dukshëm më të mëdha se përmasat e saj në jetën reale atëherë ajo quhet statujë kolosale.
Statujat janë prodhuar në shumë kultura që nga parahistoria e deri në ditët tona; statuja më e vjetër e njohur deri më tani daton rreth 30.000 vjet më parë. Statujat përfaqësojnë njerëz dhe kafshë të ndryshme, të vërtetë dhe mitikë. Shumë statuja janë vendosur në vende publike si një formë e artit publik. Statuja më e lartë e botës, është Statuja e Unitetit, me një lartësi prej 182 m dhe ndodhet pranë digës Narmada në Gujarat, Indi.
Linjiti në Kosovë
djathtas|parapamje| Pamje ajrore e minierës së linjitit në [[Fushë Kosova|Fushë Kosovë në dhjetor 2017]] Linjiti në Kosovë është dhe do të vazhdojë të jetë një burim i rëndësishëm i energjisë vendore për shkak të rezervave të larta.
Basenet
Kosova është shumë e pasur me linjit dhe përbën 97% të prodhimit të energjisë elektrike në Kosovë. Linjiti mund të gjendet në tre pellgje kryesore ujëmbledhëse:
Pellgu i Rrafshit të Kosovës ka qenë pellgu më i rëndësishëm minerar deri më sot. Baseni i Kosovës ka një sipërfaqe prej 274 km2. Linjiti është nxjerrë që nga viti 1922 dhe përdoret në dy termocentralet e afërta me qymyr: Kosova A dhe Kosova B. Pellgu i Dukagjinit ka një sipërfaqe prej 49 km2. Baseni i Drenicës ka një sipërfaqe prej 5.1 km2.
Linjiti në Kosovë ka një përmbajtje të ulët squfuri dhe një përqendrim të mirë të gëlqeres, që do të thotë se mund të thithë squfurin gjatë djegies. Në përgjithësi, minierat e linjitit në Kosovë kanë një nga karakteristikat më të favorshme në Evropë. Megjithatë, ka edhe rreziqe të mëdha për probleme shëndetësore.
Minierat
Në Kosovë ekzistojnë 3 miniera qymyri:
Miniera e Bardhit të Madh është minierë e linjitit në komunën e Kastriotit në Kosovë dhe një nga më të mëdhatë në Evropë.
Kosova ka rezervat e teta më të mëdha të linjitit të shfrytëzuar në Evropë, vetëm pas Gjermanisë dhe Polonisë. Prandaj ka plane për një termocentral të ri më modern Kosova C. Ky termocentral quhet edhe Kosova e Re.
Hämeenkoski
Hämeenkoski (Hämeenkosken kunta), është një ish-komunë në Finlandë. Kjo komunë është bashkuar me komunën Hollola më 1 janar 2016.
Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Päijänne Tavastia. Komuna kishte një popullsi prej 2,125 (30 qershor 2015) dhe përfshinte një sipërfaqe prej 195.62 km2 (75.53 sq mi) prej të cilave 7.86 km2 (3.03 sq mi) ishte uji. Dendësia e popullsisë ishte 11.3176/km2 (29.313/sq mi). Kjo komunë ishte një-gjuhësore finlandisht.