cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Admirali (One Piece)
Aftësitë
Issho posedon Haki, ashtu si të gjithë admiralët. Ai posedon gjithashtu frutin e shtypjes, të cilin mund ta kanalizojë përmes shpatës së tij (megjithëse nuk dihet nëse nevojitet apo jo përdorimi i shpatës së tij), duke e lejuar atë të manipulojë gravitetin në një magnitudë intensive, të aftë për të shtypur armiqtë e tij në tokë. dhe krijimi i një krateri gjigant si pasojë. Forca është mjaft e fortë për të tërhequr meteorët nga hapësira, gjë që bëri që edhe dy Shichibukai të shprehin frikën ndaj fuqisë së tij. Shembulli më i mirë dhe më i fundit i fuqisë dhe forcës së tyre është se ish-admirali i Flotës Sengoku, Admirali Issho dhe Zëvendës Admirali Tsuru janë në gjendje të mposhtin Jack, një nga krahët e djathtë të Perandorit Kaido, i cili ka një shpërblim prej 1,000,000,000 beli.
Detyrat
Përveç kontrollit mbi mijëra ushtarë që renditen poshtë tyre, admiralët janë të vetmit marinarë, së bashku me admiralin e flotës, brenda Qeverisë Botërore që kanë autoritetin dhe aftësinë për të lëshuar një thirrje Buster në çdo ishull që e konsiderojnë një kërcënim. Ata janë gjithashtu të vetmit që mund t'u japin agjentëve të tjerë të Qeverisë Botërore lejen për të përdorur Thirrjen Buster. Eprorët e vetëm të admiralëve, përveç admiralit të flotës, janë Gorosei dhe Komandanti i Përgjithshëm i Qeverisë Botërore.
Duhet të kundërshtohet ose të plagoset një Fisnik i Botës, një admiral mund të thirret për të marrë poshtë palën kundërshtare në fjalë dhe / ose sulmuesit që kanë bërë dëmin. Dështimi nuk është i pranueshëm.
Luleshqerra
( lat. Bellis perennis L.) e njohur edhe si:lule dele, bukurishte, lule kacidhe, lule buke (Pogradec), lule dhensh (Elbasan), lule dheshë (Vuthaj), është lule e familjes Asteraceae dhe rritet deri në 25 cm.
Gjeorgjia Jugore dhe Ishujt Jugorë Sanduiç
right|30px
Barruq
Barruqi është një fshat në komunën Bushtricë në rrethin e Kukësit të Shqipërisë.
Gjuha tsvana
Gjuha tsvana është gjuha që flitet në jugun e Afrikës.
Objekti
Objekti (nga lat. objectum, ob - "përpara, kah" dhe iacere - "gjuaj, hedh",) është diçka e rrokshme nga një ose disa shqisa, veçanërisht nga të parit ose të prekurit të një sendi lëndor. Objekti mund të marrë kuptime të ndryshme sipas përdorimit të emërtimit.
Kuneo
Kuneo (në italisht: Cuneo) është një qytet italian me 55 751 banorë, kryeqytet i provincës së Kuneos.
Qyteti u ndërtua në bashkimin e përrenjve Stura dhe Gesso, mbi një 'pykë' forma karakteristike e së cilës frymëzoi emrin e tij në italisht (cuneo). parapamje|Piazza Galimberti (Cuneo) Bërthama më e vjetër, si dhe qendra historike, karakterizohet nga një plan urban me ndarje katrorë. Duke u nisur nga maja e pykës imagjinare, ajo rrjedh përgjatë një rruge mesatare që përfundon në Piazza Galimberti të madh. Qyteti në fakt u formua si një kështjellë ushtarake anti-franceze nga dinastia e Savojës dhe është një nga kryeqytetet e pakta të Italisë veriore që ka origjinë relativisht moderne.
Alakinca
është vendbanim në Ish Republikën Jugosllave të Maqedonisë.
Shpat (Kukës)
Shpati është një fshat në komunën Bushtricë në rrethin e Kukësit të Shqipërisë.
Lule kungulli të skuqura
Merret lulja e kungullit (ajo e verdha që është si tulipan, në momentin që është sa më e çelur, se pastaj fillon tkurrja dhe fishkja e saj).
Kjo është receta më e thjeshtë.
Çfarë shije ka?
Nëse keni ngrënë ndonjëherë kërpudha me vezë është e njëjta shije, dhe pak më e mirë, më e butë.
Në Napoli këtë lloj lule mbasi e këpusin e fusin në një kavanoz me ujë në mënyrë që të rritet akoma për disa ditë.
Shoqerohet me verë të bardhë.
Rachel Weisz
Rachel Weisz është aktore angleze e lindur më 7 mars 1970 në Londër.
KF Erzeni
Klubi Sportiv Erzeni, KS Erzeni është klub futbollistik shqiptar nga Shijaku, Shqipëri që është krijuar në qershor të vitit 1931. Stadiumi i KF Erzeni është stadiumi "Tefik Jashari".
Sukseset
Që nga themelimi KS Erzeni ka arritur të fitojë 2 herë Kategorinë e Parë dhe 2 herë Kategorinë e Dytë, por asnjëherë Superligën ose Kupën e Shqipërisë.
Në sezonin 2006/07 KS Erzeni u rendit në vend të gjashtë në Kategorinë e Parë duke mbledhur 33 pikë me një golavarazh 35-45.
Lojtarët
Përditësuar më 2023-03-20 .
Gjuha venda
Gjuhë që flitet në jugun e Afrikës.
Verdovë
Verdova është një fshat në komunën Buçimas në rrethin e Pogradecit të Shqipërisë.
Rita Marko
Rita Marko (Dishnicë, 17 shkurt 1920 - 15 qershor 2018) ka qenë figurë politike në periudhën e regjimit komunist, kohë kur shërbeu në disa pozita të larta politike.
Biografia
U lind më 17 shkurt 1920 në Dishnicë të Korçës, i biri i Sterjos dhe Parashqevisë. Në vitin 1936 ai mori pjesë në një grevë të punëtorëve të naftës të organizuar nga sindikata Puna në këtë zonë, e cila ishte e lidhur me Grupin Komunist të Korçës. Ai u bashkua me forcat e rezistencës pas pushtimit italian të Shqipërisë në vitin 1939 dhe iu bashkua Partisë Komuniste të Shqipërisë (1948 Partia e Punës e Shqipërisë) në vitin 1942. Gjatë luftës ai shërbeu në batalion e 4 si komisar i Partisë, komisar i Brigadës së Dytë të Partisë, komisar i Brigadës së Tetë të Mbrojtjes Popullore dhe deri në vitin 1948 komisar komandant në Forcat e Sigurisë me gradën Major.
Ai u bë deputet në Kuvendin Popullor në vitin 1950 dhe anëtar i Presidiumit të tij në vitin 1952. Nga 1956-58 ai shërbeu si Kryetar i Kuvendit dhe Zëvendës Kryetar nga viti 1966-76. Nga korriku 1950 deri në mars 1951 ai shërbeu si Ministër i Industrisë. Në vitin 1952 ai u bë anëtar i Këshillit të Përgjithshëm të Bashkimeve Profesionale të Shqipërisë dhe shërbeu si Kryetar i saj në vitet 1970-82. Në prill të vitit 1950 ai u bë anëtar kandidat i Komitetit Qendror të PPSH, anëtar i plotë në Kongresin e Dytë të Partisë në vitin 1952 dhe anëtar i Byrosë Politike në Kongresin e Tretë më 1956. Ai shërbeu si Sekretar i Parë i Komitetit të Partisë në rrethin e Korçës nga 1949-50 dhe nga Komiteti i Partisë Durrës nga viti 1966-70. Në mars 1951 ai u bë sekretar i Komitetit Qendror të Partisë. Në dhjetor të vitit 1991 ai u arrestua dhe u burgos në korrik 1994 së bashku me disa liderë të tjerë të PPSH, pasi u akuzuan për shpërdorim të pushtetit. Ai u lirua në korrik 1995. U nda nga jeta më 15 qershor 2018.
KF Gramshi
Klubi Futbollistik Gramshi, (shkurt: KF Gramshi) është klub futbollistik shqiptar nga Shqipëria qe perfaqeson qytetin dhe rrethin e Gramshit.
Sukseset
KF Gramshi nuk ka fituar asnjë trofe në Shqipëri, në sezonin 2006/07 KF Gramshi u rendit në vend të 11 në Kategorinë e Parë duke mbledhur 26 pikë me një golavarazh 23-35.
Xhevdet Sakaj
Vepra
Në maj 2009, Xhevdeti botoi një libër autobiografik me titull "Rruga e jetës time".
Ne vitin 2012, Xhevdeti botoi librin e dyte me titull "Dy rrathe nje jete".
Lule kungulli të mbushura me gjizë
Për katër persona përbërësit duhen :
Përgatitja :
Hiqet fistili apo si i thonë atyre që ka në mes lulja me kujdes pa prishur lulen, ndërsa në një pjatë bëjmë përzierjen e gjizës, hudhrës, majdanozit, një të verdhe veze, verën, djathin e grirë, kripën dhe përzihen mirë të gjitha bashkë, pastaj me një lugë hidhet brenda nëpër çdo lule kjo përzierje. Ndërkohë që në një pjatë kemi vezën tjetër të rrahur pak dhe në pjatën tjetër kemi bukën e grirë.
Merret lulja me mbushjen që ka brenda lyhet në pjatën me vezë pastaj në atë me bukë të grirë dhe hidhet në vaj të nxehur fort në një enë të thellë ku ka vaj me bollik dhe jo në cekëtinë lihet vetëm disa minuta dhe shërbehet e ngrohtë me verë.
Amor real
Amor real është një telenovelë meksikane me regjisor Carla Estrada e vitit 2003. Telenovela u shkruajt nga Caridad Bravo Adams. Protagonistët janë Adela Noriega, Fernando Colunga dhe Mauricio Islas. Telenovela u transmetua ne Meksikë nga 9 qershor - 17 tetor 2003, me gjithsej 95 episode.
Gështenjas
Gështenjasi është një fshat në komunën Buçimas në rrethin e Pogradecit të Shqipërisë.
Kantoni Chavanges
Kantoni Chavanges (frëngjisht: Canton de Chavanges) është një kanton në departamentin Aube, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Chavanges. Ka sipërfaqe 178.12km2 dhe popullsi 1996 banorë.
Lista e agjencive të inteligjencës
Në radhë ndodhen shërbimet e fshehta apo agjencitë e inteligjencës të shteteve në botë.
A
Afghanistan Albania Algeria Argentina
Australia
Austria
Azerbaijan
B
Bahamas
Barbados
Belgium
Botswana
Bosnia and Herzegovina
Brazil
Brunei
Bulgaria
C
Canada
China
Chile
Costa Rica
Croatia
Czech Republic
Andromaka
Andromaka është po ashtu një nga tragjeditë e njohura te Rasinit e cila paraqitet me skemën A→B, B→C, C→D dhe D qe e dashuron E. Kokretisht,zinxhiri fatal i lidh personazhet me njeri/ tjetrin ne kete form oresti dashoron hermionen, e cila dashuron pirron,i cili dashuron andromaken,e cila dashuron hektorin e vdekur. Sidoqoft,ne ne kete rast nuk mund te flitet per skeme te thate ose te sajuar,meqense te gjith burimet mitologjike, ku rasini eshte mbeshtetur,prej Homerit dhe Euripidit te Virgjili dheSeneka,deshmojn vertetsine e kesaj lidhje dashurie pa pergjigje. Rasini,ne pershtatje me natyren e poezis se vet,ben korrigjimet e nevojshme te mitit,por seq u pa ruan te papjekurtrungun e tij,ate fatalitet qe vepron i plotfuqishem mbi ter personazhet bashk dhe mbi secilin veq e veq.Ai jo vetum e ruan fatalitetin tragjik,qe keshillon e propozon miti,por shfrytezon te gjtha mjetet poetike per ta perforcuar e per ta ber ate thuajse te prekshem,duke shoqeruar rrefimin me evokime epike nga vdekja e hektorit shkatrrimi i trojes dhe krimet e Pirros kunder trojaneve te pambrojtur.Ky sfond krijon nje mjedis alarmi e frike te vashdushme, qe sherben si ogur per fatin e kobshum te heronjeve dhe mban pezull frymarjen e spektatorit.
Subjekti
Subjekti (nga lat. subjectus; sub - "nën, poshtë", dhe iacere - "hedh, flak, gjuaj"; i nënshtruari) ka shumë kuptime:
Fedra
Fedra është një ndër veprat më të njohura të Zhan Rasinit.
Lista e agjencive të inteligjencës
D-E
Dominican Republic
Fedra
Përmbajtja
Në këtë tragjedi bëhet fjalë per gruan e dytë të mbretit Tezeu, që quhet Fedra dhe djalit të mbretit që e kishte me gruan e parë te tij ,Hipoliti.Hipoliti një ditë mendonte të dilte të kërkonte babain e tij që ishte larguar prej kohësh.Kur një ditë erdhi lajmi në pallat qe mbreti Tezeu kishte vdekur. Fedra merr lajmin se burri saj kishte vdekur dhe e dinte qe në krye të pallatit do të vinte Hipoliti i biri i Tezeut. Fedra fillon të shfaq dashurin ndaj Hipolitit djalit të mbretit .Një ditë kur ajo gjendët para Hipolitit fillon të bënte kalimin tinzar duke i shfaqur dashurin Hipolitit me disa vargje ngase i thot për mbretin ” Burrë besnik,i pashëm,i ri,trim me fletë,si me qenë Hyjni,si me qenë Ju vetë!”
Lista e agjencive të inteligjencës
D-E
Ecuador
Fedra
Përmbajtja
Por,Hipoliti injdinjohet nga paturpësia e njerkës së tij. Hipoliti i cili i kishte dhënë fjalen që do martohej të vetmes femen qe e donte qe quhej Arisia. Kur një ditë mbreti kthehet i gjallë në pallat.Nga kjo turpësi qe ndjente Fedra,shërbëtorja e saj shkon para mbretit dhe e fajson Hipolitin ngase ka tradhtuar Babin e tij duke rënë në dashuri me Fedren,gjë qe ishte e pa vërtet.Mbreti beson dhe jep denim me vdekje për djalin e tij. Kur në shesh del vajza që gjithmon e kishte dashur Hipoliti dhe e tregon të vërteten për dashurin që kishte Hipoliti ndaj saj që i kishte premtuar martesë. Por atëher ishte shumë von sepse del ne skenë Terameni i cili shpjegon për vdekjen e tmerrshme të Hipolitit, karroca e të cilit u hodhë në humnerë. Kaq i duhej Fedres për ta kuptuar se dashuria që kishte për Hipolitin mbaroi dhe që skishte për qfarë të jetonte, ajo shkon te mbreti që t’ia rrëfen të vërteten dhe vdes para këmbëve të tij.
Lista e agjencive të inteligjencës
D-E
Egypt
Estonia
Ethiopia
F-G
Fiji
Finland
France
Georgia
Germany
Greece
Ghana
H-I
Hungary
Indonesia
Iran
Iraq
Ireland
Israel
Italy
J
Jamaica
Japan
Jordan
K-M
Korea
Latvia
Libya
Kantoni Sierck-les-Bains
Kantoni Sierck-les-Bains (frëngjisht: Canton de Sierck-les-Bains) është një kanton në departamentin Moselle (57), rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Sierck-les-Bains. Ka sipërfaqe 180.76km2 dhe popullsi 10657 banorë.
Tushemisht
Tushemishti është një vendbanim (qytezë) në Komunën Buçimas në rrethin e Pogradecit të Shqipërisë. Tushemishti ndodhet rreth 45 km nga qyteti i Pogradecit.
Gjeografia
Tushemishti së bashku me qytetin e Pogradecit përbën qendrën e turizmit në pjesën shqiptare të bregut të Liqenit të Ohrit. Plazhi i gjatë e i sheshtë ka tërhequr prej kohësh pushuesit verorë, të cilët qëndrojnë kryesisht në shtëpi private në Tushemisht dhe Drilon. Që nga fillimi i mijëvjeçarit, hotele të vogla dhe restorante të shumta, kafene dhe bare plazhi janë shfaqur gjithashtu në Tushemisht. Qeveria shqiptare e përfshiu Tushemishtin në programin 100 Fshatrat për të promovuar turizmin në zonat rurale.
Driloni
Driloni është një burim ujor natyral i lumit të Drilonit dhe një monument natyror përkatësisht park i mbrojtur kombëtar i cili ndodhet në afërsi të Tushemishtit. Driloni është një monument i mrekullueshëm natyror me gjelbërim, ujëra, qetësi dhe bukuri të rrallë.
Kantoni Sierck-les-Bains
Përbërja aktuale
Kantoni Sierck-les-Bains aktualisht përbëhet nga 23 komuna.
Lista e agjencive të inteligjencës
K-M
Luxembourg
Republic of Macedonia
Malaysia
Mexico
Moldova
Mongolia
Montenegro
Morocco
N
Netherlands
New Zealand
Nigeria
Norway
P
Panama
Peru
Philippines
Poland
Portugal
R
Russian Federation
S
Saudi Arabia
Serbia
Singapore
Shtiqën
Shtiqëni është një fshat në komunën Shtiqën në rrethin e Kukësit të Shqipërisë. Shtiqni shtrihet në rrëzë të malit të Gjallicës. Gjatë dimrit të vitit 1985, një pjesë e fshatit u shkatërrua nga një ortek që ra nga Mali i Gjallicës, ortek që i mori jetën 11 banorëve të fshatit.
Lista e agjencive të inteligjencës
S
Slovenia
South Africa
Somalia
Spain
Sri Lanka
Sudan
Sweden
Switzerland
Syria
T
Taiwan
Thailand
Turkey
Turkmenistan
U
Ukraine
United States
Uzbekistan
V-Z
Vatican
Venezuela
Zimbabwe
Lidhje te jashtme
গোয়েন্দা সংস্থাগুলোর তালিকা Liste der Nachrichtendienste Κατάλογος υπηρεσιών πληροφοριών Spionorganizaĵoj Liste des services de renseignements 나라별 정보 기관 목록 आसूचना अभिकरण Lista di servizi segreti Lista de serviços de inteligência por país Lista serviciilor secrete Спецслужбы Lista över underrättelseorganisationer
Liburnia
Liburnia klasike
Grupi kulturor liburn u zhvillua në fund të epokës së bronzit pas migrimeve ballkano-panoniane dhe gjatë epokës së hekurit në një rajon të kufizuar nga lumenjtë Rasha, Zrmanja dhe Krka (Arsia, Tedanius, Titius), duke përfshirë ishujt e afërt. Ky territor shtrihej kryesisht në bregdet dhe në ishujt e shumtë. Kufijtë e saj kontinental shënoheshin nga lumenjtë dhe malet: Rasha, Uçka, Gorski Kotar, majat e malit Velebit ( Mons Baebius ), Zrmanja dhe Krka, me një zonë të vogël në verilindje të Krkës, e kufizuar nga Butišnica, Krka, Kosovčica dhe Čikola. qyteti Promona (Tepljuh modern pranë Drniš ). Kështu, ajo afrohej në veriperëndim me Histri, në veri me Iapodian dhe në juglindje me grupet kulturore dalmate.
Arkeologjia ka konfirmuar se rajoni i ngushtë i bërthamës etnike Liburne ishte në bregun lindor të Adriatikut midis lumenjve Krka dhe Rasha, në "Liburnia klasike", veçanërisht midis lumenjve Krka dhe Zrmanja, ku mbetjet materiale të kulturës dhe vendbanimeve të tyre ishin më të shpeshta. të shpërndara, ndërsa qytetet e tyre u urbanizuan në një shkallë të caktuar edhe në epokat pararomake. Nga mbetjet materiale është e qartë se ata nuk kanë vendosur bregun lindor të Adriatikut në juglindje të lumit Krka; supremacia e tyre në ishujt në jug të rajonit të tyre etnik nuk duhet kuptuar domosdoshmërisht si dominimi i tyre etnik në arkipelagët jugor të Adriatikut (Hvar, Braç, Vis, Lastovo, etj.), por si rajoni i tyre i organizuar ushtarako-detar i bazuar në postat e ishullit, me anë të të cilave ata mbanin kontrollin e rrugës së lundrueshme drejt jugut.
Në shekullin VI p.e.s., dominimi i tyre në brigjet e detit Adriatik filloi të zvogëlohej. Ata humbën kolonitë e tyre tregtare në bregun perëndimor të Adriatikut për shkak të pushtimit të Umbrit dhe Galëve, të shkaktuar nga zgjerimi i bashkimit etrusk në pellgun e lumit Po. Shekulli i 5-të p.e.s. pa kolonizimin grek në Adriatikun jugor dhe tërheqja përfundimtare liburne në Liburni u shkaktua nga aktivitetet ushtarake dhe politike të Dionisit Plakut të Sirakuzës në shekullin e IV pes. Liburnia u mbajt fort, por kolonizimi grek arriti në zotërimet strategjike liburne në Adriatikun qendror, Issa (në ishullin Vis) dhe Pharos (Hvar), një koloni e grekëve nga Parosi. Pushtimi kelt nga perëndimi anashkaloi Liburninë në shekullin e IV pes, por fqinjët e tyre veriorë, Iapodët, ishin nën presion shumë më të madh. Liburnët shfrytëzuan mundësinë për të përhapur territorin e tyre në arkipelagun e Kvarnerit dhe në bregun lindor të Istrias deri në lumin Rasha, i mbajtur më parë nga Iapodes, duke i bërë kështu Histrët fqinjët e tyre të rinj në perëndim. Në bazë të të dhënave të lashta, Iapodët banuan në bregdetin midis Albona (Labin) dhe Lopsicës (Sv. Juraj, në jug nga Senj) dhe ishullit Curycta (Krk) deri në fund të shekullit të IV pes. Mbetjet materiale nga epoka e hershme e hekurit në atë rajon kanë treguar në mënyrë alternative origjinën histriane, jo domosdoshmërisht liburne, por shpesh u atribuohen liburnëve nga shekulli IV pes deri në epokën e pushtimit romak. Megjithëse arkeologjia e rajonit nuk e ka konfirmuar rreptësisht praninë e mëparshme të kulturës materiale Iapodiane prania e grupit dhe ndikimi i fortë në rajon është i dukshëm. Ata me siguri u shpërthyen në Kvarner në vitet 20 të shekullit të 3-të pes dhe kufiri midis Iapodia dhe Liburnia ishte lumi Telavius (Žrnovnica, Kanali Velebit ). Nuk është e sigurt se për sa kohë ata sunduan këto brigje (disa propozojnë deri në shekullin e 1 pes) dhe kur saktësisht u tërhoqën në tokat e tyre kryesore historike. Kufijtë e Liburnisë nuk ndryshuan deri në konfliktin e saj me Dalmatae në vitin 51 pes, kur liburnët humbën qytetin e tyre Promona (Tepljuh, Drniš) në jug dhe ndoshta disa toka rreth lumit Krka. Në atë kohë romakët ishin përfshirë tashmë në luftëra shekullore kundër fqinjëve liburnë, Histrë, Delmatë dhe ilirë të tjerë.
Liburnia romake
Kur forcat romake i dhanë fund pavarësisë së forcës së tyre detare në vitin 33 pes, Liburnët humbën lirinë e tyre dhe Liburnia u bë pjesë e provincës romake të Dalmacisë, por margjinale në kuptimin ushtarak. Burnumi në lumin Krka u bë një kamp ushtarak romak, ndërsa fushat e banuara shpesh dhe tashmë të urbanizuara të Liburnisë Klasike, në brendësi të Iader (Zadar), u bënë lehtësisht të arritshme dhe të kontrolluara nga sundimtarët romakë. Sidoqoftë, tradita liburne e detarisë nuk u zhduk kurrë, por u bë kryesisht e orientuar drejt tregtisë në rrethanat e reja, një ndryshim që kontribuoi në lulëzimin ekonomik dhe kulturor të porteve dhe qyteteve të saj, si dhe në ato të krahinës në përgjithësi. Pavarësisht nga procesi i romanizimit që preku veçanërisht disa nga qytetet më të mëdha, liburnët ruajtën traditat, kultet, monumentet tipike funerale (cipus liburne), emrat etj., siç dëshmohet nga materiali arkeologjik i atyre epokave. parapamje|289x289px| Liburnia në epokën e pushtimit romak Pas pushtimit romak, përcaktimi i Liburnisë si rajon u bë më i vendosur. Plini Plaku (shekulli I të erës së re) jep një gjeografi të detajuar të Liburnisë, duke vënë në dukje organizimin e tyre politiko-rajonal tetradekapolis, 14 komuna liburne që i nënshtrohen Scardonës ( Skradin ). Vlen të përmenden Lacinienses (i panjohur), Stulpinos (Stulpi i panjohur), Burnistas ( Burnum ), Olbonenses (i panjohur), ata që gëzonin të drejtën italike ( Ius Italicum ) ishin Alutae ( Alvona - Labin ), Flanates ( Flanona – Plomin, gjiri i Kvarner u emërua prej tyre - sinus Flanaticus ), Lopsi (rreth kalimit strategjik të Vratnikut dhe qytetit të Lopsicës - Sv. Juraj, në jug nga Senj ), Varvarini ( Varvaria - Bribir ), imuniteti fisnor iu dha Asseriates ( Asseria - Podgrađe. afër Benkovac ) dhe për banorët e ishullit Fertinates (* Fulfinates, Fulfin(i)um - Omishal në Krk ) dhe Curictae ( Curicum, Krk).
Ai renditi qytetet përgjatë bregdetit nga veriu në jug: Alvona (Labin), Flanona (Plomin), Tarsatica ( Rijeka ), Senia ( Senj ), Lopsica (Sv. Juraj, në jug nga Senji), Ortoplinia (ndoshta Stinica, në Velebit ), Vegium ( Karlobag ), Argyruntum ( Starigrad ), Corinium ( Karin Donji ), Aenona ( Nin ), civitas Pasini ( në Razhanac – Vinjerac – Posedarje ), qytete të rëndësishme ishullore Absortium ( Apsorus – Osor ), Arba ( Rab ), Crexi ( Cres ), Gissa ( Cissa, Caska pranë Novalja, Pag ), Portunata (Novalja, më e vjetër ishte Gissa portu nota – Cissa e njohur nga porti i saj Novalja), nga bregdeti kolonia Iader ( Zadar me status të kolonisë romake), Colentum insula ( Murter, qytet dhe ishull).
Liburnia ishte pjesë e Perandorisë Romake deri në rënien e saj në vitin 476. Gjatë mbretërimit të Augustit, kufiri midis Liburnëve dhe Histrëve ishte lumi Arsia në Istria. Në vitin 170 të erës së re një pjesë e periferisë veriperëndimore të Liburnisë që përfshinte qytetin Tarsatica (Trsat) u shkëput nga Liburnia. Kufiri i ri ishte pranë sinklinalit të Vinodolit dhe jo në veri nga Crikvenica moderne. Nga mesi i shekullit II të erës sonë, emri "Liburnia" përdorej jo vetëm për territorin e vendosur nga liburnët, por edhe për territorin e mëparshëm " japodian " në përdorim zyrtar; Iapodët u përfshinë me liburnët në juridiksionin gjyqësor të qarkut Scardona ( Skradin ), një nga vendet e manastirit në provincat e Delmacisë. Nga fundi i viteve 330 të erës sonë, Liburnia u lidh administrativisht me Delmacinë. Megjithatë, ajo ende trajtohej dhe njihej si një zonë e veçantë dhe e ndryshme.
Liburnia mesjetare
Nga viti 550 dhe 551 të erës sonë, sllavët ( Sclabenoi ) filluan të shpërthejnë në Iliri dhe Dalmaci, siç shënon Prokopi ; nga disa që mendojnë se ishte fillimi i kolonizimit sllav atje, i cili zgjati gjatë disa shekujve të ardhshëm. Bërthama fillestare etnike me emrin kroat e ka origjinën në brendësi të Liburnisë nga ku u përhap shpejt në të gjithë Liburninë dhe prej andej në rajonet e tjera të provincës së ish Ilirikut. Në epokën pararomake, liburnët ishin organizuar në 14 komuna ( tetradekapolis ), kroatët ndoshta përdornin strukturën ekzistuese komunale ilire dhe kishin 14 zhupanija, forma të vjetra politiko-juridiksionale kroate (komuna), siç raporton Konstandin Porfirogenitus, ndërsa shumë nga dymbëdhjetë fise të vjetra kroate u vendosën në Liburni. Në shekujt pasardhës, gjuha kroate mbivendosi gjuhën delmate të folur në Liburni dhe Delmaci dhe tashmë nga fundi i shekullit të 9-të, në ishujt e akuatorit të Zarës, më shumë se 70% e toponimeve ishin në formën sllave.
Nga shekulli i 6-të deri në shekullin e 9-të, emrat Liburnia dhe Delmacia u përdorën vazhdimisht për specifika të veçanta në burime, jo domosdoshmërisht që do të thotë se Liburnia ishte një njësi e veçantë politike, por sigurisht që përdorej si për shtrirjen territoriale të Liburnisë klasike. Në fund të shekullit të 8-të, Karli i Madh pushtoi Panoninë dhe Dakinë, më pas Istrinë, Liburninë dhe Delmacinë, por zotrimet kryesore liburne dhe delmate litorale, megjithatë, mbetën nën kontrollin bizantin, të organizuar në një arkonti delmate me Jadera (Zadar) në statusin e një metropoli provincial. Pjesa më e madhe e Liburnisë ishte nën sundimin e drejtpërdrejtë frank (duka Friulian) dhe u nda nga Principata Kroate e Delmacisë deri në vitin 820. Sipas disa supozimeve, princi kroat Borna ishte një vasal frank i dërguar nga Liburnia në Delmaci për ta organizuar atë në një shtet vasal të Perandorisë Franke ; në vitin 820, Luigji i devotshëm e shpërbleu atë për meritat dhe përkushtimin e tij, duke i dhënë edhe Liburninë juridiksionit të tij. Borna gëzonte titullin " dux Delmatiae atque Liburniae ". Pas Bornës, sundimtarët kroatë zëvendësuan emrin "Liburnia" me "Kroacia" në titujt e tyre dhe vazhdimisht pas mbretërimit të Drzhisllav (969-997) ata ishin mbretërit e "Dalmacisë dhe Kroacisë"; kështu emri gjeografik Liburnia është zhdukur nga përdorimi zyrtar dhe është përdorur më tej vetëm për një rajon historik.
Përdorimi i mëvonshëm i emrit Liburnia
Në fazat e mëvonshme të mesjetës, emri Liburnia u përdor periodikisht për t'iu referuar bregut lindor të Istrias dhe Dalmacisë veriore rreth fushës së Zadarit. Kohët e fundit ky emër është zëvendësuar nga italishtja Quarnero dhe kroate Kvarner, emra që u referohen ishujve veriorë të Adriatikut dhe bregdetit ngjitur të Istrias dhe Dalmacisë. Aktualisht, emri Liburnia vazhdon vetëm në përdorim poetik dhe për të treguar hotele dhe anije në Adriatik.
Syneja
SYNEJA Shtrihet rreth 4 km në lindje të Istogut. Sipërfaqja: 4142 ha, 60 ari, 46 m. Mikrotoponimet më karakteristike: Rudesh, rrafshi, Pavlaqët, Kodra e Bardhë, Bregu, Lugu i Madh, Kodra e Krekcit, Cuka e Madhe, Kungullari, mali i Rrallë, Rudina, Qerepi, Vekshi, Rudina e Vogël, Ruishta, Gropa e Egër, Llokva, Vuqa, Kërshi i Sokolit, Guri i Shiut, Bregu i Madh, Lugu i Gatë, Bunari i Kadrisë, varret e Kuqit, kroni i Shelgjes, kroni i Imerit, Kroni i Mihanës, Shkalla e Madhe, Shkalla e Vogël, Qelijat, Lugu i Madh, prroni i Keq, Lugu i Hanit, Lugu i Hulit, Balushat, etj.
Këtu shtrihet vendbanimi ilashtë iliro-dardan. është gjetur një sopatë bronzi, e periudhës rreth 1500 vjetë para e. Re. Në lokalitetinQuka e Madhe janë gjetur mbeturinat e një kështjelle të madhe, në lagjen Dushkaja, në lokalitetin Selishtë – katunishte, ose Kujë, janë gjetur fragmente te qeramikës.
Në dokumentët e shkruara përmendet në kartën e car Dushanit lëshuar më 1348 manastirit të Shën Gabrielit dhe të Mihajlit, afër Prizrenit, si Sinainci, me 33 shtëpi, prej tyre 17 bashkësi të mëdha familjare, si katund blegtoral vlleh. Me emrin Sinaj me Guraga është regjistruar në dokumentët e Vilajetit të Kosvës të vitit 1896. Banorët e sotëm Avdijaj të fisit Krasniqe, janë të ardhur nga Toplica, ndërsa, sipas vëndësve, serbët vendali, janë të fisit Shalë, Krasniqe e Berishë, që do të thotë se janë orthodoks të sllavizuar. Këta të parët kanë lidhje me shlajanët e Isniqit.
Sipas një burimi tjetër, thuhet se këto familje kanë ardhur në shek. XVIII nga Mali i Zi dhe më 1904 një familje ka ardhur nga Cerrca. Një familje shqiptare më 1948 ështëzhvendosur në Shkozet ët Shqipërisë, te Durrësi. Shënime statistikore: Më 1921 kishte 53 shtëpi me 302 banorë, në vitin 1948 - 63 shtëpi me 510 banorë, në vitin 1981- 77 shtëpi me 549 banorë ( 189 shqiptarë, 356 serbë, 1 malazez 2 të tjerë). Sipas regjistrimit serb të vitti 1991 kishte 236 serbë. Në vitin 1999 kishte 36 shtëpi shqiptare dhe mbi 40 shtëpi serbe, janë shkatërruar gjatë luftës së fundit pothuaj të gjiha shtëpitë, një herë ato shqiptare, e më vonë edhe ato serbe. Popullata shqiptare, ditën e Bajramit, më 28 mars 1999 është dëbuar në Bjeshkë të jabllanicës, pastaj në Dragë e Rozhajë e prej aty në Ulqin e në drejtim të Shqipërisë.
Shqiptarët në Bullgari
thumb|right|Harta etnike e Ballkanit më 1861, nga G. Lejean. Harta tregon edhe fshatin shqiptar me emrin village "Arnaut-Köy" në pjesën jugore të Bullgarisë se sotme Shqiptarët janë një pakicë e klasifikuar si grup etnik në Bullgari. Sipas regjistrimit të vitit 2001, ishin vetëm 278, por numri i tyre i vërtetë është shumë më i lartë dhe ka qenë edhe në të kaluarën. Mes shekullit të 15 dhe 17, grupe shqiptarësh nga të dy besimet si katolik dhe ortodoks u vendosën në disa pjesë të Bullgarisë veriore, dhe një grup më i vogël të ardhurish në Trakinë jugore.
Të ardhurit e parë
Të nguliturit e parë shqiptare në veri të Bullgarisë nuk ishte kufizuar vetëm me katolike, në një letër të vitit 1595 dërguar Princi i Transilvanisë, Ragusa merchant Pavel Đorđić shënon se "në Bullgari ka disa fshatra të banuar nga Shqiptare, nga të cilët 7.000 ishin burra të zote dhe të trajnuar mirë të cilët mund të thirren nën armë". Në të njëjtën letër, Đorđić shprehet se 1.500 nga këta shqiptar jetojnë afër Tarnovo.
Në fakt, toponimi Arbanasi, një fshat në afërsi të qytetit Tarnovo, është një informacion për ngulmin shqiptar në këtë vend. Arbanasi ishte i populluar (ose i ripopulluar) në vitet e vona të shekullit të 15 dhe si një fshat autonom nga ana administrative në Perandorinë Otomane tërhoqi shumë të ardhur. Është hamendësuar se të ardhurit e parë duhet të kenë qënë rreth 100–200 shqiptar që ishin sjellë gjatë kohës së fushatës së Bayezid II në Shqipëri. Këta të banorë u helenizuan dhe u bullgarizuan shkallë shkallë në shekujt pasardhës.
Vende të tjera në veri të Bullgarisë ku prezenca shqiptare ka qënë fort e ndjeshme janë Chervena Voda afër Rousse, Poroishte afër Razgrad, Dobrina afër Provadia dhe Devnya afër Varna. Shqiptarët kanë të regjistruar në kryeqytetin e sotëm të Bullgarisë, Sofia, që nga shekulli i 17-të. Koloni të tjera mund të jenë vendosur në Malet Ballkan, duke përfshirë edhe Gorno Arbanasi dhe Dolno Arbanasi në afërsi të Asenovgrad. Fshati më i njohur në Thrakine bullgare është Mandrica afër Ivaylovgrad, te cilët u vendosen në gjysmën e parë të shekullit 17-të me të ardhur nga zonat e Korçës. Një kishë është ndërtuar në vitin 1718. Fshati e arriti kulmin e tij demografik para Luftërave Ballkanike ; në 1912 dhe ishte i banuar nga 1.879 banore.
Kritika ndaj fesë islame
Kritikë ndaj fesë islame mbi baza patur që prej shkallëve të para të zhvillimit të saj. Kritikat e hershme janë shkruar nga të krishterë disa dekada pas daljes në skenë të Muhamedit, ndër të cilët, shumë e vlerësonin fenë islame si herezi kristiane. Më vonë dolën edhe kritika nga vetë bota myslymane, nga autorë çifutë dhe nga përfaqësues të konfesioneve të ndryshme  Në kritikën aktuale konstatohet një larmi në prejardhje si dhe në tema.
Shqiptarët në Bullgari
Aktivitete mbas pavarësisë
Mbas Pavarësisë së Bullgarisë nga sundimi Perandorisë Otomane në 1878, mbërritën shumë shqiptare si emigrante politik. Një organizate patriotike e shqiptareve në Bullgari, Longing, u krijua më 1 janar 1893 në Sofia dhe si fillimi kishte 53 anëtare. Një shtyp në gjuhën shqipe u krijua menjëherë pas saj ; përmes kalendarëve dhe gazetave, shtëpia botuese publikoi vepra të rëndësishme patriotike të Rilindjes Kombëtare Shqiptare, përfshie dhe botimet e vëllezërve Naim Frashëri dhe Sami Frashëri. Duhet theksuar që himri kombëtar i Shqipërisë, Aleksander Stavre Drenova's Himni i Flamurit, u botua për herë të parë në Sofie në gazetën Freedom of Albania.
Kritika ndaj fesë islame
Objekte të kritikës përfshijnë reagimet nga ana islame ndaj kritikës, qëndrimi kundrejt herezisë ose dyshimit për herezi si edhe trajtimi i apostatëve nga ligjet islame. Gjithashtu kritikohet edhe jeta publike dhe mënyra e jetesës private të Muhamedit, të themeluesit të fesë islame si edhe autenticiteti (origjinaliteti) dhe moralizmi i kuranit, të librit të shenjtë të fesë islame. Kritika të tjera problematizojnë çështjen e të drejtave të njeriut në vendet islame të kohës moderne, pozicionin e gruas në ligjin islam dhe në praktikën juridike (shih edhe feminizmin islam). Kohët e fundit është bërë objekt analizash kritike veçanërisht roli i fesë islame në integrimin e migrantëve (të mërguarve) myslimanë në shoqëritë perëndimore. parapamje|[[Gjoni i Damaskut, një murg dhe meshtar; ikonë arabe nga shek 19-të]]
Kritika kristiane ndaj fesë islame
Një nga shkrimet kritike më të hershme të ruajtura deri sot është psh. ai i Ioannes Damascenus († 749), i cili, në kapitullin e dytë të librit të tij Burimi i urtësisë të titulluar Mbi herezitë, ngre tezën se Muhamedi ka qenë ndikuar nga një murg nestorjan. Për sa i përket përmbajtjes së fesë, ai i referohet asaj që, me përjashtim të Muhamedit vetë, nuk ka patur askënd që mund të dëshmonte për dërgimin hyjnor të kuranit.
Tek kritikët më të njohur evropianë të mesjetës së vonë bën pjesë ndër të tjerë Perandori bizantin Manueli II Palaiologos (1350-1425), perandoria e të cilit ishte rregjur shumë nën dyndjet e osmanëve duke u ndodhur pak para rënies së plotë.
Profecia biblike ndaj Hagar-ës (bibla, zanafilla, 16,12 dhe 21,13), të cilës i parathuhen pasardhës të shumtë por të egër dhe luftarakë, është përdorur që prej Izidorit të Seviljes dhe Beda Venerabilis në polemikën e tyre kundra Muhamedit për një paraqitje negative të arabëve dhe saraçenëve: si pasardhës i një populli primitiv, barbar, që nuk njeh as ligj as shtet dhe përveç kësaj, që praktikon një politeizëm të shfrenuar, nuk mund të jetë caktuar kurrësesi si profet. Analfabetizmi i tij, që në traditën islame është sjellë si argument për origjinën hyjnore të zbulesës kuranike, i shërbente në perëndim, (ku ai njihej afërsisht që prej 1100-ës), argumentit të kundërt: si person me prejardhje familjare të thjeshtë, i rrethuar nga idhujtarë dhe madje analfabet, Muhamedi duhet të ketë qenë pre e lehtë për mashtrime. Duke plotësuar këtë, ishin edhe versionet e rrëfimeve të ndryshme mbi marrëdhëniet e tij me persona të pasionuar fetarë, të cilët për shkak të naivitetit të tij si i paditur, i kanë shitur atij ide heretike kristiane dhe hebree, për fe të vërtetë, një motiv ky që ishte përçuar në perëndim që prej Ioannes Damascenus-it. Teoria, sipas të cilës "Muhamedi duhet të jetë gënjyer nga persona të dyshimtë", ka qenë mbizotëruese në qarqet intelektuale të mesjetës evropiane duke e parë kështu fenë islame si një herezi kristiane, ndërsa paraqitja e Muhamedit si pjesë e një panteoni politeist islam, ka qenë një temë që dilte vazhdimisht në përfytyrimin "popullor" mesjetar të Muhamedit në Evropë. Në lidhje me këtë ngrihej edhe teza absurde se Muhamedi ka qenë në të vërtetë një prift i krishterë ose madje kardinal që për arsye ambicjeje ka braktisur kristianizmin dhe duke krijuar një sekt të ri, ka realizuar qëllimet e tij.
Bujë në botë dhe pjesërisht protesta militante nga myslimanë shkaktoi citati i papës në Regensburg të Gjermanisë, ku papa Benedikti XVI. më 12 shtator 2006 gjatë një leksioni në universitetin e Regensburg-ut citoi kritikën fundamentale të mëposhtëme të perandorit të lartpërmendur, Manuelit II.: ''„tregomë çfarë të reje ka prurë Muhamedi dhe do të gjesh në të vetëm gjëra të këqia dhe inhumane si psh. atë që ai e ka caktuar me ligj, fenë që ka predikuar vetë, për ta përhapur me anë të shpatës.“''
Nga ana e apologjetikës kristiane krtitikohen dogmat e besimit islam, psh. teoria e mëkateve dhe pozicioni i Jezu Krishtit si profet, gjithashtu edhe polemikat islame kundër kristianizmit.
Kritikat më të hershme të shkruara mbijetuara e Islamit mund të gjenden në shkrimet e të krishterëve, të cilët erdhën nën sundimin e hershme të Hilafetit Islamik. Një i krishterë i tillë ishte Gjoni i Damaskut (e.s. 676-749), i cili ishte i ditur me Islamin dhe arabishten. Kapitulli i dytë i librit të tij, "Gurra e Urtësisë", të titulluar "Lidhur me Herezitë", paraqet një seri të diskutimeve midis të krishterëve dhe myslimanëve. Gjoni pohoi se një murg arian (Bahira) ka ndikuar Muhamedin dhe ai konsideronte doktrinat islame si asgjë më tepër se një mishmash i përzgjedhur nga Bibla. . Duke shkruar në lidhje me kërkesën e Islamit për prejardhjen abrahamike, Gjoni shpjegoi se arabët quheshin "Saraçenët" (greqisht Σαρακενοί, Sarakenoi), se ishin "bosh" (κενός, kenos, në greqisht). Ata quheshin "Hagarenes", sepse ata ishin "pasardhësit e robëreshës Agari".
Kritikat islame
Që prej lindjes së fesë islame e deri në fund të kohës së kalifatit abbasid (rreth 750-1258) ka patur herë pas here teologë dhe rryma teologjike islame, të cilat, shpesh duke u ndeshur me filozofinë klasike greke, në frymën e një „iluminizmi“ të brendshëm islam, kanë ushtruar kritikë ndaj kuranit ose traditës islame dhe ekzegjezës së kuranit. Ndër ta janë:
Këtyre „iluministëve“ (ndër ta psh. Averroes-i (= Ibn Rushd-i), Al-Ma'mun-i dhe Aviçenna) u referohen sot „myslimanët reformatorë“, psh. feministja kanadeze Irshad Manxhi, grupi xhihadist Hizb ut-Tahrir e quan demokracinë si "nizam-u-kufr", një sistem blasfemie. Sipas tyre, për myslimanët është "haram" që të bëjnë thirrje për demokraci ose të marrin pjesë në të. Sistemet demokratike shihen si jo-islame pasi liritë publike do të çonin në vepra të ndaluara në fenë islame, psh. në sjellje të papranueshme morale, si psh. prostitucioni.
Në kundërshtim me këtë ekziston një tendencë që përkrahet ndër të tjera nga partia En-Nahda (e ndaluar në Tunizi) e kryesuar nga Rachid al-Ghannouchi, Ḥasan at-Turābī, nga pjesë të Besëlidhjes së vëllezërve myslimanë egjiptiane dhe jordaneze dhe nga shumë intelektualë myslimanë. Këta e shohin demokracinë si strukturë të afërt me islamin për të kontrolluar në këtë mënyrë qeverinë. Al-Ghannouchi dhe të tjerë bazohen për këtë interpretim tek idea islame e shūrā-as, një mekanizëm politik me anë të të cilit sundimtari bie në ujdi me popullin e tij ose me klerin. Ghanouchi e konsideron demokracinë, (megjithëse jo në formën e saj shekullare (laike)), si mekanizëm të aftë për të ndaluar despotizmin dhe për të garantuar zbatimin e vërtetë të sharias, të kodit ligjor islam. Parimi i sovranitetit të zotit kuptohet si parim themelor, i cili e detyron sundimtarin që të mos qeverisë në mënyrë despote dhe arbitrare, pasi pushteti ligjor i vërtetë ndodhet në dorën e zotit. tër nga teokratët. I nxitur nga ngritja politike e një feje islame mizore, Ibn Rushd-i argumentonte se „filozofët janë ata që janë më në gjendje për të kuptuar siç duhet pasazhet alegorike në kuran ... Nuk ka asnjë argument fetar për atë që pasazhet alegorike të kuranit të merren flajë për fjalë.“ Për këtë mund të them vetëm amen". ose teologu turk Yaşar Nuri Öztürk.
Feja islame dhe të drejtat e njeriut
Një rradhë ligjesh të sharias, si psh. ai i vrasjes me gurë i parashikuar për shkelësit e kurorës, si edhe pretendimi për absolutësi, për të cilën ajo akuzohet, janë sipas kritikëve në kundërshtim me Deklaratën e Përgjithshme të të Drejtave të Njeriut.
Liria e besimit në fenë islame
Kritikët akuzojnë fenë islame për intolerancë ndaj heterodoksëve (besimitarëve të feve të tjera). Për këtë ata vënë në dukje statusin e ulët të jo-myslimanëve të përcaktuar në të drejtën klasike islamike si dhe dënimi me vdekje i praktikuar aktualisht në pjesë të botës islamike për braktisësit e fesë islame. (shih: Apostazia në fenë islame)
Shih edhe: Liria e besimit në fenë islame
Antisemitizmi (antijudaizmi)
Disa kritikë të fesë islame e shohin atë si armiqsore ndaj çifutëve; për të mbështetur këtë tezë, ata venë në dukje ndër të tjera konfliktin e Muhamedit me fiset çifute më me rëndësi të Jatribit të atëhershëm: Banu Kainuka, Banu Nadir dhe Banu Kuraiza.
Potenciali i dhunës
Kritikët e fesë islame e shohin atë si fe të dhunëshme duke vënë në dukje për këtë konceptin islamik të xhihadit, formulimi klasik i të cilit në kodin ligjor islamik parashikon luftën kundra botës jo-islamike, dar al-harb-in, deri në konvertimin (ndërrimin e fesë) e popullsisë përkatëse ose pranimin e statusit të dhimma-s. Si provë tjetër për akuzën e potencialit islamik të dhunës, kritikët vënë në dukje shpesh fraksionet islamike, që përmenden shpesh në lidhje me luftën kundra terrorit, si dhe gjithashtu edhe aktivitetet ushtarake të Muhamedit, që kanë çuar në islamizimin e gadishullit arabik.
Historiografia islame
Autorë kritikë si psh. Tilman Nagel ose Hans-Peter Raddatz shohin në historiografinë islame një shtrëmbërim dhe glorifikim (thurje lavdesh) të historisë islamike dhe e akuzojnë atë për njëanëshmëri. Këtu ata llogarisin psh. pretendimin se feja islame nuk është përhapur me forcën e dhunës dhe se ajo nuk ka patur karakter të dhunëshëm ndaj popujve nën sundimin islamik. I gabuar është gjithashtu mohimi i xhihadit si "luftë e shenjtë" ose idea se demokracia dhe të drejtat e njeriut janë shpikje arabe ose islamike.
Euro-islami dhe përpjekjet reformatore
Prej politologut të njohur mysliman Prof. Bassam Tibi-t rrjedh termi "Leitkultur" (gjermanisht lajtkuturë=kulturë prirëse), të cilin ai e përkufizon si konsens vlerash (etike, morale, sociale), për të cilin duhet të bien në ujdi shoqëritë evropiane dhe migrantët. Për këtë Tibi i referohet pikërisht edhe pesë shtyllave të fesë islame që sipas tij përfaqësojnë ato vlera të cilat janë pa problem të pajtueshme me vlerat "perëndimore". Tibi hedh poshtë konceptin e sharias ortodokse islame dhe angazhohet për zhvillimin e një „euro-islami“ pluralist:
Ky koncept synon të mbartë në fenë islame idenë e ndarjes së fesë nga shteti.
Kundërshtime dhe kritikë nga ana myslimane
Në Turqinë shekullare (laike), gazetari dhe shkrimtari Mustafa Akyol ka mbajtur më 16 shtator 2006 në të përditëshmen Referans, pas fjalës së papës Benediktit XVI. në Regensburg, anën e tij duke mbrojtur mendimin se në botën islame askush nuk dëshiron të ballafaqohet me realitetin negativ të xhihadit dhe gatishmërinë për dhunë të shumë myslimanëve.
Kundërshtime dhe kritikë nga ana e perëndimit
Gjerësia e këtij debati politik dhe shoqëror ka patur për pasojë që përmbajtja dhe terminologjia e kritikës ndaj fesë islame janë bërë objekt polemikash të ashpra politike.
Kryesisht nga ana e të majtëve në perëndim, bëhet kritikë ndaj ideologjizimit dhe përvetësimit të kritikës ndaj fesë islame nëpërmjet konservativëve të djathtë, ekstremistëve të djathtë dhe të djathtës së re si edhe abuzimi me përdorimin e kësaj kritike për terme propagandistike. Kështu, kritika me vlerë dhe e drejtë ndaj fesë islame përzihet me propagandë raciste duke i shërbyer kështu mbartjes së ideve ekstremiste të djathta si dhe difamimit (përgojimit) të myslimanëve në përgjithësi: Po ashtu si prapa formulimeve: „njëherë duhet të jetë e lejueshme të kritikosh Izraelin“, fshihen kryesisht motive krejt të tjera, edhe kritika ndaj fesë islame nuk bëhet gjithmonë në atë kontekst, që ka të bëjë me debatin në lidhje me fenë [..] Aty jo vetëm që zbukurohet difamimi [përgojimi] i myslimanëve si "qirës dhish" si veti artistike, por gjithashtu edhe teoritë komplotiste dhe argumentet e kërcënimeve, tipike të popullistëve të djathtë, interpretohen si luftë për demokraci dhe liri mendimi.
Ralph Giordano mbrohet nga përvetësimi i rezistencës kundra ngritjes së xhamisë në Këln (Gjermani), nëpërmjet lëvizjes civile pro Këln, të cilën ai e ka cilësuar si „variant bashkëkohor lokal të nacionalsocializmit“ : ''Gjithashtu, kritika e tij ndaj ngritjes së xhamisë ndryshon qartë nga ajo e lëvizjes Pro Këln, e cila është kundra kësaj prej motivesh "naziste, ekstremiste të djathta, ksenofobe [urrejtje ndaj të huajve]". Ai thotë se nuk i vendos myslimanët në dyshim të përgjithshëm, por as nuk do t'u lëshoj çek të bardhë. "Unë s'jam "tmerr i turqve, as nuk kam bërë thirrje për luftë civile", thotë Giordano. [..] Këtë do ta përsëris dhe theksoj gjithmonë, por veç krejtësisht të pavarur nga Pro Këln-i. "Nuk do t'i lë ata të ma marrë regjinë", thotë Giordano.''
Arzu Toker und Mina Ahadi të Zentralrat der Ex-Muslime (Këshillit qëndror të ish-myslimanëve) janë distancuar në një intervistë me "Humanistischer Pressedienst" (shërbimin humanist të shtypit): ''Kjo nuk pajtohet absolutisht me drejtimin dhe synimet tona dhe ne distancohemi shumë larg prej saj! Të kritikosh fenë islame, vetëm për të fuqizuar në këtë mënyrë variantet fundamentaliste të asaj kristiane, do të thotë të ndërrosh murtajën me kolerën! Për këtë s'na kanë ne kurrë! Ne ndërhyjmë për vlerat shekullare (laike) të humanizmit dhe iluminizmit. Këto vlera e kanë çuar njerëzimin përpara. Fetë e ç'humanizojnë njeriun, i marrin atij mendjen, arsyen.''
Mungesa e bërjes së dallimit ndërmjet fesë islame dhe formës ekstreme të saj, të ashtuquajturit islamizmit, thonë kritikuesit, çon në ngatërrimin e kritikës serioze me antiislamizmin. Në këtë mënyrë bëhet pa përjashtim lidhja e myslimanëve në përgjithësi me ekstremizmin dhe terrorizmin duke i stilizuar kështu ata me imazhin e armiqve. ''[...] në shumicën e diskutimeve, islamizmi politik shërben vetëm si argument për antiislamizmin racist. Kështu psh., edhe debati aktual për shaminë e kokës bëhet kryesisht brenda kategorisë së luftës së kulturave (feja islame e prapambetur dhe shtypëse e gruas, kundra iluminizmit modern evropian) dhe jo psh. në lidhje me tensionin ndërmjet lirisë së fesë për arsimtaret dhe neutralitetit ideologjik të shkollës si institucion shtetëror. Ndër të tjera, legjitimohen politikisht kufizimet e të drejtave themeltare me anë të mërive antiislame, si në rastin e hetimit policor sistematik pas 11 shtatorit. Marrëdhënia kontradiktore ndërmjet debateve aktuale antiislame dhe antisemite, pjesëtarët e të cilave janë shpesh të njëjtë, duket më qartë në pikën e saj kulminuese, në skenën neonaziste.''