Mikelanxhelo
Kubeja e Cappella Sistina-s (1508-1512)
Në kontratën e projektit të parë ishin parashikuar dymbëdhjetë apostuj te peducci-t (të quajtur edhe kapitele të varur, dmth. pa mbështetje në kollona a shtylla), ndërsa në zonën qendrore ndarje me dekorime gjeometrike. Për këtë projekt kanë mbetur dy vizatime të Michelangelo-s, një në British Museum dhe tjetri në Detroit. left|parapamje|273x273px|Ndarja e Tokes nga Ujerat, Cappella Sistine I pakënaqur, artisti mundi ta zgjeronte programin ikonografik, duke treguar historinë e njerëzimit "ante legem", dmth para se Zoti të dërgonte Pllakat e Ligjit: në vend të apostujve vendosi shtatë profetë dhe pesë sibila, të hipur mbi frone me shtylla anash që mbështesnin kornizën; kjo e fundit përcaktonte hapësirën qendrore, të ndarë në nëntë ndarje përmes vazhdimit të gjymtyrëve arkitektonike anash froneve; në këto ndarje paraqiten episode të marrë nga Zanafilla, të vendosura në rend kronologjik duke filluar nga altari: Ndarja e Dritës nga Errësira, Krijimi i yjeve dhe bimëve, Ndarja e Tokës nga ujërat, Krijimi i Adamit, Krijimi i Evës, Mëkati fillestar dhe përzënia nga Parajsa Tokësore, Flijimi i Noesë, Përmbytja e Përbotshme, Dehja e Noesë; Në pesë ndarjet në krye të froneve hapësira ngushtohet duke i lenë vend nudove që mbajnë kurora me gjethe lisi, aluzion për fisin e papës dmth. Della Rovere-t (që nga italishtja do të thotë “i lisit”), dhe medaljone bronxi me skena të marra nga Besëlidhja e Vjetër; në lunetta dhe vela janë dyzetë brezat e Paraardhësve të Krishtit, të marra nga Ungjilli i Mateut; në fund te penacchio-t këndorë gjenden katër skena biblike, që iu referohen ngjarjeve të tjera të mrekullueshme në favor të popullit të zgjedhur: Judita dhe Holoferni, Davidi dhe Golia, Ndëshkimi i Amanit dhe Gjarpëri prej bronxi. E gjitha e organizuar në ndarje dekorative komplekse, që shfaqnin aftësitë e tij të pamohueshme edhe në fushën arkitektonike, të destinuara të shfaqeshin plotësisht në dekadat e fundit të jetës së tij. parapamje|306x306px|Krijimi i Adamit, Cappella Sistina Tema kryesore e afrseskëve të kubesë është misteri i Krijimit të Zotit, që arrin kulmin në krijimin e njeriut sipas imazhit të tij. Me mishërimin e Krishtit, përveç shpëtimit të njerëzimit nga mëkati fillestar, u arrit përmbushja e fundit dhe e përkryer e krijimit hyjnor, duke e lartësuar edhe më shumë njeriun drejt Zotit. Në këtë kuptim shfaqet më i qartë përkujtimi që Michelangelo i bën bukurisë së trupit njerëzor lakuriq. Përveç kësaj kubeja përkujton besëlidhjen e Vjetër dhe të Re, ku e para paracakton të dytën, dhe parashikimin e ardhjes së Krishtit në botën hebraike (me profetët) dhe pagane (me sibilat). left|parapamje|312x312px|Permbytja universale, Cappella Sistina Me të montuar skelën Michelangelo-ja nisi të pikturonte tre historitë e Noesë, të mbushura me personazhe. Puna, në vetëvete rraskapitëse, rëndohej nga moskënaqja e vazhdueshme, tipike e artistit, nga vonesat në pagesën e shpërblimeve dhe nga kërkesat e vazhdueshme për ndihmë nga ana e familjarëve. Në skenat e mëpasme paraqitja u bë hap pas hapi më esenciale dhe monumentale: Mëkati fillestar dhe përzënia nga Parajsa Tokësore si dhe Krijimi i Evës tregojnë trupa më të mëdhenj dhe gjeste të thjeshta por retorike; pas një ndërprerje të punëve, dhe shikimit të kubesë nga poshtë në kompleks dhe pa skela, stili i Michelangelo-s ndryshoi, duke theksuar më shumë madhështinë dhe esencën e imazheve, duke e kthyer skenën të zënë nga një figurë madhështore duke hequr çdo referim rreth peizazhit rrethues, si te Ndarja e dritës nga errësira. Në kompleksin e kubesë këto variacione stilistike nuk vërehen, madje e parë nga poshtë afresku ka një pamje përsosmërisht të njësuar, për shkak edhe të përdorimit të një ngjyre të vetme të ndezur, së fundmi e risjellë në dritë nga restaurimi i përfunduar në 1994.