cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lirak Çelaj
Lirak Çelaj i lindur në Prishtinë (KSA e Kosovës) më 26 mars 1973. Shkollën fillorë dhe të mesme e kreu në Prishtinë. Ka diplomuar në Universitetin e Prishtinës në Fakultetin e Arteve në degën a Artit Dramatik, Drejtimi i Aktrimit më 1995.
Në tetor të vitit 1998 iu bashkangjitet radhëve të UÇK-së në Zonën Operative të Llapit në sektorin për Informim Publik si dhe zëdhënës i kësaj Zone. Pas luftës, bëhet drejtor i Drejtorisë së Arteve në Ministrin e Kulturës së Qeverisë së Përkohshme. Më 1999 zgjedhet Drejtor i Teatrit Kombëtar në Prishtinë. Deputet në mandatin e parë të Parlamentit të Kosovës. Ai është anëtar i Këshillit Drejtues së PDK-së, nënkryetar i Degës së Prishtinës, drejtues i Departamentit të Kulturës në Kabinetin e Qeverisjes së mirë të PDK-së. Në aspektin profesional ka luajtur dhjeta role në teatër dhe në film si dhe ka bërë regji të filmit dhe ka shkruar skenarë për film dhe seriale televizive. Aktualisht bashkëthemelues dhe bashkëdrejtues i teatrit të parë privat në Kosovë, Teatrit ODA. Ai është i njohur për veprat artistike si: Lagjja e Re (2011), 3 Gjermanët e Trashë (2003) dhe Ama dorën (2009). Gjithashtu Lirak Çelaj ka ndjekur disa shkolla dhe kurse politike si në nivel të Kosovës ashtu edhe në atë rajonal dhe është çertifikuar nga Kryeministri Bullgar dhe Universiteti i Ri Bullgar si politikan profesional pasi ka mbaruar të gjitha kurset.
Mëhalla e Çarshisë
Mëhalla e Çarshisë, lagjja e Çarshisë, të cilën në dokumentet osmane të viteve 30-40 të shek.XIX e hasëm me këtë emër, pos Lagjes së Bejlerve, ajo përshinte një hapësirë shumë më të madhe dhe, pos dyqaneve zejtare e tregtare dhe objekteve të tjera, kjo lagje, atëbotë, kishte gjithsejt 39 shtëpi me 195 banorë, të gjithë shqiptarë-myslimanë. Duhet cekur se si në themelimin ashtu edhe në zhvillimin urban të Gjilanit, Gjinollët po e merrnin shembull Prishtinën dhe Vranjën. Me qëllim që të bënin një zhvillim harmonik, sipas nevojave dhe interesave të qytetarëve, ata që nga fillimi kanë punuar në krijimin dhe zgjerimin e qendrës së qytetit, ku, përveq objekteve të banimit, mjaft herët kanë ekzistuar disa institucione, dyqane zejtare e tregtare, në mënyrë që qytetarët aty mund të furnizoheshin sa më lehtë me artikuj të nevojshëm jetësorë, pastaj, xhamia, që u mundëspnte qytetarëve vendës dhe të ardhur t'i kryejnë obligimet e tyre fetare.
Gy, Zvicër
Gy (Shqip: Gi/Zhi) është një komunë në Kantonin e Gjenevës, Zvicër.
Mitrovica e Sremit
parapamje| Monedhat e Julianit, Syrmium, 361 parapamje| [[Josip Broz Tito viziton parkun përkujtimor në Mitrovicën e Sremit, kushtuar viktimave të Luftës së Dytë Botërore në Syrmia]] Mitrovica e Sremit (Sremska Mitrovica,, Sirmium) është qytet dhe qendër administrative e rrethit të Sremit në provincën autonome të Vojvodinës, Serbi. Ndodhet në bregun e majtë të lumit Sava. Sipas regjistrimit të vitit 2011, qyteti ka një popullsi totale prej 37,751 banorë, ndërsa zona administrative e tij ka një popullsi prej 79,940 banorë.
Si Sirmium, ai ishte një kryeqytet i Perandorisë Romake gjatë Tetraarkisë së shekullit IV të erës sonë. Dhjetë perandorë romakë kanë lindur në ose afër këtij qyteti, perandorët Herenius Etruscus (251), Hostilian (251), Decius Traian (249–251), Claudius Gothicus (268–270), Quintillus (270), Aurelian (270–275), Probus (276-282), Maksimian (285-310), Constantius II (337-361) dhe Gratian (367-383).
Emri
Në serbisht, qyteti është i njohur si Сремска Митровица ose Sremska Mitrovica, në Rusyn si Сримска Митровица, në kroatisht si Srijemska Mitrovicës, në gjuhën hungareze si Szávaszentdemeter apo Mitrovicë, në gjermanisht si Syrmisch Mitrowitz, në latinisht si Sirmiumin, dhe në turqisht si Dimitrofça.
"Sremska Mitrovica" do të thotë "Mitrovica e Syrmiumit (Sremit) " ( ekzistojnë edhe Mitrovica e Kosovës dhe Mačvanska Mitrovica ), ndërsa vetë "Mitrovica" rrjedh nga emri "Saint Demetrius" ose "Sveti Dimitrije" në gjuhën serbe (në formën cirilike "Свети Димитрије" ).
Emri i qytetit gjatë mbretërimit të Perandorisë Romake ishte Sirmium. Duke filluar nga viti 1180 pas Krishtit, emri ndryshoi nga "Civitas Sancti Demetrii" në "Dmitrovica", "Mitrovica", dhe më në fund në formën e sotme - "Sremska Mitrovica".
Montluçon
Montluçon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Montluçon ka një popullsi prej 37839 banorë dhe sipërfaqe 20.67 km², me një dendësi prej 1831 banor/km².
Toni Brunner
Anton "Toni" Brunner (lindur më 23 gusht 1974) është një fermer dhe politikan zviceran që kryesoi Partinë Popullore Zvicerane (SVP/UDC) nga 2008 deri në 2016. Ai ishte anëtar i Këshillit Kombëtar nga viti 1995 deri në vitin 2018.
Biografia
I lindur në Wattwil ( St. Gallen ), Brunner u zgjodh për herë të parë në parlamentin federal në vitin 1995 në moshën 21-vjeçare, si anëtari më i ri i zgjedhur ndonjëherë deputet. Përveç punës në fermën e tij, ai drejtonte një stacion radioje interneti që kishte për grupshënjestër fermerët dhe kryesonte seksionin e St. Gallen të partisë së tij.
Brunner është anëtar i Fushatës për një Zvicër të Pavarur dhe Neutrale.
Në perëndim bie shi
Në perëndim bie shi libër me autor Riat Ajazaj, red. Nazmi Rrahmani. Botuar në Prishtinë në vitin 1995 nga "Rilindja". Libri ka 87 faqe.
Adelina Mazreku
Adelina Mazreku Mjeke kirurge-onkologe, profesoresh. Lindi në Tiranë në vitin 1940, ku kreu dhe gjimnazin. Ndoqi studimet e larta dhe u diplomua në Fakultetin e Mjekësisë të UT.
Shërbeu si kirurge e përgjithshme në Spitalin nr. 2, kirurge-onkologe në Spitalin e Onkologjis. Prej vitit 1977 pedagoge në Fakultetin e Mjekësië dhe më pas përgjegjëse e katedrës dhe e shërbimit të onkologjisë (1992–2003).
Zonja Mazreku, hartoi programin kombëtar të kontrollit të kancerit dhe ka kontribuar në zbatimin e tij; organizoi për herë të parë në Shqipëri rrjetin e shërbimit onkologjik, duke kryer një varg ndërhyrjesh onkologjike; hapi regjistrin kombëtar të tumoreve malinje, duke dhënë dhe treguesit kryesorë të sëmundshmërisë onkologjike në shkallë vendi; qe udhëheqësja shkencore e pro-jektit mbi depistimin e organizuar të kancerit të gjirit, në bashkëpunim me universitetin “La Sapienza” të Romës (1995–1996) dhe dha ndihmesë në krijimin e së parës Qendër Senologjike Diagnostike në Shqipëri për depistimin e tumoreve të gjirit. Është autore e tekstit “Onkologjia” (1990) dhe e një vargu artikujsh shkencorë.
Elhami Nimani
parapamje|Elhami Limani Elhami Nimani ( Gjakovë, 1917 — 1998 ), pjesëmarrës i Luftës Nacionalçlirimtare, punëtor socio-politik dhe ambasador i RSFJ-së.
Biografia
Elhami Nimani ka lindur në vitin 1917 në Gjakovë. Në vitin 1939 përfundoi Shkollën Normale në Elbasan, para luftës ka qenë mësues dhe ka studiuar me kohë të pjesshme në Fakultetin Ekonomik. Ai ishte anëtar i Partisë Komuniste të Jugosllavisë dhe pjesëmarrës i, i që nga viti 1941, vjet. Gjatë luftës ka qenë komisar politik i detashmentit dhe batalionit dhe sekretar i departamentit politik të brigadës.
Pas luftës ka mbajtur poste të ndryshme në rajonin e KSA të Kosovës, e më pas drejtor i përgjithshëm i minierës “Trepça” dhe i kompanisë “Jugodrvo”, ndihmës ministër i minierave në Qeverinë e Republikës së Jugosllavisë, nënsekretar në Ekzekutiv. Këshilli i Republikës së Serbisë, këshilltar për asistencë teknike në Ministrinë e Ekonomisë Kombëtare të Algjerisë.
Ka qenë bartës i Monumentit Partizan në vitin 1941, dhe disa dekorata jugosllave.
Skövde
Skövde është qytet në provincën Västergötland, Suedi me 34,466 banorë më 2010. Skövde ndodhet 150 kilometra në verilindje të Göteborgut.
Ura e Tabakëve (kthjellim)
Emri Ura e Tabakëve i referohet urave të mëposhtme:
Lokaliteti arkeologjik i Zgërdheshit
Zgërdheshi është një lokalitet arkeologjik në Shqipëri.
Përshkrimi dhe historiku
Zgërdheshi është i vendosur në jug të rrugës Fushë Krujë - Krujë. Shkrimet e autorëve antik nuk e përmendin drejtpërdrejt Zgërdheshin si emër. Megjithatë disa studiues besojnë se Zgërdheshi është Albanopolisi antik, që përmendet nga Plini Plaku dhe Ptolemu i Aleksandrisë në shek. e II të e.sonë. Vendbanimi ilir i Zgërdheshit duket të ketë qenë themeluar në shekullin e 7-të ose të 6-të p.e.sonë dhe lulëzoi në shekullin e IV-të dhe të III-të p.e.sonë, por mendohet se u braktis në shekullin e II p.e.sonë, kur banorët u transferua në Durrës dhe Lezhë.
Ndër rrënojat e mbetura në Zgërdhesh përfshihen rreth 1,350 m fortifikim prej muri taracini, si dhe kulla që përhapen në një shpat kodre prej 8.2 ha. Qyteti vjetër ishte i ndërtuar në një akropol, por sot shumë pak mund të shihet prej tij, me përjashtim të një muri mbrojtës dhe një kulle në cepin verilindor. Menjëherë në hyrje janë themelet e një kishe të krishtere, një ndërtim shumë i vogël që tregon për vazhdimësinë e vendbanimit.
Letrari dhe vepra
Shënime: Letërsia arbëreshe, letërsia shqipe, kritika, interpretimi.
Jim Hawkins (personazh)
thumb|240px|Ilustrim nga [[N. C. Wyeth për Ishulli i thesarit (1911) nga Robert Louis Stevenson]] Jim Hawkins është personazh fiktiv në romanin e Robert Louis Stevenson Ishulli i thesarit.
D.H. Lawrence
David Herbert Lawrence (Eastwood, 11 shtator 1885 - Vence, 2 mars 1930), shkrimtar anglez; romansier, poet, tregimtar, eseist, piktor, dramaturg dhe kritik.
Jim Hawkins (personazh)
Historia
Në fillim të romanit, Jim punon në han të familjes së tij. Një mbrojtës i bujtinës, Billy Bones, merr Black Spot, thirrjen e piratëve, me paralajmërimin që ai ka deri në orën dhjetë, dhe ai bie i vdekur nga apopleksia në vend. Në thesarin e detit të një njeriu të vdekur, Jim dhe nëna e tij gjejnë një pako prej lëkure vaji, e cila përmban një ditar që përshkruan thesarin e plaçkitur gjatë karrierës së Kapiten Flint, dhe një hartë të detajuar të një ishulli, me vendndodhjen e arkave të thesarit të Flint të shënuar në të. Squire Trelawney menjëherë planifikon të veshë një anije me vela për të kërkuar thesarin, me ndihmën e Dr. Livesey dhe Jim.
Kur Jim shkon në Bristol dhe viziton Long John Silver në tavernë Spy Glass, dyshimet e tij ngjallen menjëherë: Silver i mungon një këmbë, siç e paralajmëroi njeriu Bones. Por Silver arrin të fitojë besimin e Jim. Megjithë keqbërjet e kapitenit Smollett në lidhje me misionin dhe ekuipazhin e Silver, Hispaniola lundron për në Detin e Karaibeve. Ndërsa ata ishin afër destinacionit të tyre, Jim zvarritet në fuçi mollë të anijes për të marrë disa mollë. Ndërsa ishte brenda, ai dëgjon Silver duke folur fshehurazi me disa nga ekuipazhet e tjerë. Silver pranon se ai ishte intendenti i Kapiten Flint dhe se disa nga ekuipazhet e tjerë ishin gjithashtu dikur burra të Flint, dhe ai po rekruton më shumë burra nga ekuipazhi në anën e tij. Pasi të rimarrë thesarin e Flint, Silver synon të vrasë oficerët e Hispaniola dhe të mbajë plaçkën për veten dhe njerëzit e tij. Pasi piratët të kthehen në shtretërit e tyre, Jim paralajmëron Smollett, Trelawney dhe Livesey për rebelimin e afërt.
D.H. Lawrence
Biografia
D.H. Lawrence u lind në Eastwood të Nottinghamshire-it nga prindërit Arthur John Lawrence, një minator gjysmëanalfabet, dhe Lydia (Beardsall), mësuese. Në kohën e tij D.H. Lawrence u konsiderua shkrimtar kontrovers për shkak të përshkrimeve erotike në veprat e tij, por njëkohësisht ai ushtroi një ndikim të fuqishëm tek shkrimtarët e gjeneratave të ardhshme, si fjala vjen tek Hernry Miller-i, Charles Bukowski, etj.
Jim Hawkins (personazh)
Historia
Kur arrijnë në ishull, pjesa më e madhe e njerëzve të Silver shkojnë menjëherë në breg të detit. Edhe pse Jim nuk është ende i vetëdijshëm për këtë, burrat e Silver kanë dhënë Silver Black Spot dhe kërkuan të kapnin thesarin menjëherë, duke hedhur poshtë planin e tij më të kujdesshëm të Silver për të shtyrë çdo rebelim ose dhunë të hapur derisa pasi thesari të ishte në bord të sigurt. Jim zbarkon me burrat e Silver, por largohet prej tyre gati sa më shpejt që ai të jetë në breg. Duke u fshehur në pyll, Jim e sheh Silver duke vrarë Tomin, një anëtar besnik i Smollett. Duke vrapuar për jetën e tij, ai takohet me Ben Gunn, një tjetër ish-anëtar i Flint, i cili është martuar tre vjet në ishull, por që e trajton Jim me mirësi në këmbim të një shansi për t'u rikthyer në civilizim. Më vonë, Jim bashkohet me Trelawney, Livesey dhe njerëzit e tyre në një gjendje të braktisur dhe të fortifikuar në ishull. Silver dhe piratët e tij sulmojnë stokun, por zmbrapsen në një betejë të tërbuar.
D.H. Lawrence
Biografia
Veprat më të famshme të D.H. Lawrence janë romanet "Bijtë dhe dashnorët", "Dashnori i Lady Chatterley", "Gra të dashuruara", "Vajza e humbur", "Njeriu që vdiq", etj.
Jim Hawkins (personazh)
Historia
Nën mbulesën e errësirës, ​​Jim zhytet nga aksionet, merr korçen e Ben Gunn dhe i afrohet Hispaniola. Ai shkurton kabllon e ankorimit të anijes, duke e vendosur zvarritjen dhe përtej arritjes së piratëve në breg. Pas agimit të ditës, ai arrin të afrohet përsëri në karrierë dhe të hipet në të. Nga dy piratët e lënë në bord, vetëm një është akoma gjallë: timonirti, Israel Hands, i cili pajtohet të ndihmojë Jim ta drejtoj anijen në një plazh të sigurt në këmbim të trajtimit mjekësor dhe pije. Pasi anija i afrohet plazhit, megjithatë, Hands përpiqet të vrasë Jim, i cili e qëllon atë në vetëmbrojtje.
Të nesërmen, piratët e inatosur ndizen Silver dhe Jim, por Ben Gunn, Dr. Livesey dhe njerëzit e tij i zënë pritë piratët, duke vrarë dy dhe duke shpërndarë pjesën tjetër. Dorëzohet Silver tek Dr. Livesey, duke premtuar se do të kthehet në detyrë. Ata shkojnë në shtëpinë e shpellës së Ben Gunnit, ku Gunn ka fshehur thesarin për disa muaj. Thesari është i ndarë. Një natë Silver braktis anijen me disa qese ari. Jim thotë se ai ende ka makthe në të cilat ai mund të dëgjojë papagallin e Silver.
Ali Tur
parapamje| Ali Tur në vitin 1930. Ali Georges Tur (20 shkurt 1889 – 26 shtator 1977) ishte një arkitekt francez. Ai është i njohur për qindra ndërtesat që projektoi dhe ndërtoi në Guadalupë nga viti 1929 deri në 1937 për një shumë totale prej 72 milionë frangash.
Jeta e hershme
Tur lindi në Tunis (atëherë nën protektoratin francez). Ai u diplomua në Beaux-Arts de Paris.
Karriera
Ai rindërtoi shumë pjesë të Guadalupës, e cila u dëmtua nga uragani Okeechobee i vitit 1928.
Muzikologjia
Muzikologjia (nga greqishtja 'μουσική' - 'muzika' dhe 'λογος' - logos 'studim' është analiza studimore dhe studimi i bazuar në hulumtime kërkimore shkencore në fushën e muzikës. Departamentet e muzikologjisë tradicionalisht i përkasin shkencave humane, megjithëse hulumtimi i muzikës shpesh është më shkencor në fokus (psikologjik, sociologjik, akustik, neurologjik, etj.). Një studiues që merret me kërkime dhe hulumtime shkencore muzikore në mënyrë profesionale quhet muzikolog.
Përmbledhje
Muzikologjia tradicionalisht ndahet në tre degë kryesore: 1. muzikologjia historike, 2. muzikologjia sistematike dhe 3. etnomuzikologjia. Muzikologjia historike merret kryesisht me historinë e të ashtuquajturës traditë klasike perëndimore, megjithëse studimi i historisë së muzikës nuk duhet të kufizohet vetëm në atë. Muzikologjia sistematike përfshin teorinë e muzikës, estetikën, pedagogjinë, akustikën muzikore, shkencën dhe teknologjinë e instrumenteve muzikorë dhe implikimet muzikore të fiziologjisë, psikologjisë, sociologjisë, filozofisë dhe informatikës. Etnomuzikologjia është e orientuar më shumë kah antropologjia (veçanërisht kërkimi në terren) për të kuptuar se si dhe pse njerëzit bëjnë muzikë. Muzikologjia konjitive është tërësia e fenomeneve që rrethojnë modelimin njohës të muzikës. Kur muzikologët kryejnë hulumtime duke përdorur kompjuterë, kërkimet e tyre shpesh bien nën fushën e muzikologjisë kompjuterike. Terapia muzikore është një formë e specializuar e muzikologjisë së aplikuar e cila nganjëherë konsiderohet e lidhur më ngushtë me fushat shëndetësore, dhe herë të tjera konsiderohet si pjesë e shkencës së muzikologjisë.
Liri Dinga
Liri Dinga Florikulturiste, pro-fesore.
Lindi në Tiranë në vitin 1944 ku kreu dhe shkollën e mesme. Ndoqi studimet e larta e u diplomua në Fakultetin e Shkencave Natyrore të UT (1968). Po këtë vit u emërua kërkuese shkencore në Kopshtin Botanik dhe prej vitit 1985 drejtoreshë e tij.
Si specialiste e florës zbukuruese është përqendruar në studimin e bioekologjisë së bimëve të Kopshtit Botanik. Pedagoge e lëndës florikultura në Fakultetin e Bujqësisë të UBT dhe e lëndës gjeografia e bimëve në FSHN të UT. Ka botuar tekstin “Florikultura” (1976, ribotuar 1995). Është pjesëmarrëse në projekte mjedisore dhe autore studimesh e botimesh popullarizuese në fushën e florikulturës dhe edukimit mjedisor.
Partia Popullore Zvicerane
Partia Popullore Zvicerane ( Schweizerische Volkspartei, SVP; Romansh: Partida Populara Svizra , PPS), e njohur gjithashtu si Unioni Demokratik i Qendrës ( Frëngjisht: Union démocratique du centre, UDC; Unione Democratica di Centro, UDC), është një parti politike nacional-konservatore, populiste e krahut të djathtë në Zvicër. Kryesuar nga Marco Chiesa, është partia më e madhe në Asamblenë Federale, me 53 anëtarë të Këshillit Kombëtar dhe 6 të Këshillit të Shteteve.
Ideologjia
Theksi i politikave të partisë qëndron në politikën e jashtme, politikën e imigracionit dhe të sigurisë së vendit, si dhe në politikën e taksave dhe të mirëqenies sociale. Midis kundërshtarëve politikë, SVP ka fituar një reputacion si një parti që mban një qëndrim të vijës së ashpër.
Politikë e jashtme
Në politikën e saj të jashtme, SVP kundërshton përfshirjen në rritje të Zvicrës në organizatat ndërqeveritare dhe veçanërisht ato mbikombëtare, duke përfshirë OKB- në, ZEE-në, BE- në, traktatet e Shengenit dhe Dublinit, dhe lidhjet më të ngushta me NATO-n. Partia qëndron për një neutralitet të rreptë të vendit dhe ruajtjen e rolit të fortë të ushtrisë zvicerane si institucioni përgjegjës për mbrojtjen kombëtare. Ata besojnë se ushtria duhet të mbetet një forcë milicie dhe kurrë nuk duhet të përfshihet në ndërhyrjet jashtë vendit.
Emigracioni
parapamje| Posteri i SVP kundër emigrimit "të pakontrolluar" mysliman. Në politikën e saj të imigracionit, partia angazhohet të bëjë ligjet e azilit më të rrepta dhe të reduktojë imigracionin. SVP paralajmëron për imigrimin në sistemin e mirëqenies sociale dhe kritikon përqindjen e lartë të të huajve në mesin e përfituesve të sigurimive publike dhe programeve të tjera të mirëqenies sociale. Sipas mendimit të partisë, përfitime të tilla janë humbje e parave të taksapaguesve. Anëtarë të shumtë të SVP-së kanë treguar se janë kritikë ndaj Islamit duke marrë pjesë në polemikën e minareve, gjatë së cilës ata shtynë një nisëm për ndalimin e ndërtimit të minareve. Në nëntor 2009, ky ndalim fitoi shumicën e votave (57.5%) dhe u bë një amendament i Kushtetutës së Zvicrës. Megjithatë, katër minaret ekzistuese nuk u prekën nga legjislacioni i ri. Fitoret e tjera të fundit të SVP-së në lidhje me politikën e imigracionit përfshijnë nismat popullore federale " për dëbimin e të huajve kriminelë " (52.3%) dhe " Kundër imigracionit masiv " (50.3%) në 2010 dhe 2014 respektivisht.
Ekonomia
SVP mbështet ekonominë e anës së ofertës. Pra, partia është ithtare i taksave më të ulëta dhe është kundër shpenzimeve të deficitit. SVP nuk është aq liberale në aspektin e politikës së saj bujqësore pasi, duke pasur parasysh se është partia më popullore në mesin e fermerëve, ajo refuzon të ulë subvencionet bujqësore ose të kufizojë sistemin aktual të pagesave direkte për fermerët, për të siguruar që bizneset më të mëdha bujqësore të mos dominojnë tregun. Zgjerimi i Zonës Shengen drejt lindjes u pa me skepticizëm nga SVP, të cilën e lidhi me emigracionin ekonomik dhe shkallën më të lartë të krimit.
Mjedisi
Për sa i përket politikës mjedisore, transportit dhe energjisë, SVP kundërshton masat qeveritare për mbrojtjen e mjedisit. Në politikën e saj të transportit, partia prandaj miraton zgjerimin e rrjetit të autostradave zvicerane dhe është kundër preferencës së transportit publik mbi transportin individual. Ajo mbështet ndërtimin e Megaprojekteve si AlpTransit, por kritikon rritjen e kostos dhe kërkon më shumë tejdukshmëri/transparencë. Në fushën e mjedisit dhe politikës së energjisë, SVP është kundër taksës së karbonit dhe mbështet përdorimin e energjisë bërthamore. Në kontekstin e reduktimit e lëshimeve të CO 2, SVP citon ndikimin e kufizuar të Zvicrës dhe në vend të kësaj mbështet marrëveshjet globale dhe ligjërisht të detyrueshme për të adresuar ndryshimet klimatike globale.
Politika sociale
Në politikën e mirëqenies sociale, SVP refuzon zgjerimin e shtetit të mirëqenies dhe mbështet një shoqëri konservatore. Ajo kundërshton financimin publik të pushimit të lehonisë dhe çerdheve. SVP ka përqindjen më të vogël të grave në mesin e partive të përfaqësuara në Asamblenë Federale të Zvicrës. Në politikën e saj arsimore, ajo kundërshton prirjet për të zhvendosur përgjegjësinë e edukimit të fëmijëve nga familjet tek institucionet publike. Në përgjithësi, partia mbështet forcimin e masave për parandalimin e krimit ndaj krimeve sociale dhe, veçanërisht në fushat e politikës së mirëqenies sociale dhe politikës arsimore, kthimin në meritokraci.
Puimoisson
Puimoisson është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Puimoisson ka një popullsi prej 749 banorë dhe sipërfaqe 35.44 km², me një dendësi prej 21 banor/km².
Banesa e vjetër e Sokrat Mios
Banesa e vjeter e Sokrat Mios është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "6" më "15.01.1963".
Turqit qipriotë
Turqitë qipriotë (Turqisht: Kıbrıs Türkleri ose Kıbrıslı Türkler; Greqisht: Τουρκοκύπριοι, Tourkokýprioi) janë kryesisht turq etnikë me origjinë nga Qipro.
Pas pushtimit osman të ishullit më 1571, rreth 30,000 kolonëve turq iu dha toka sapo të mbërrinin në Qipro. Për më tepër, shumë prej ishujve u konvertuan në Islam gjatë viteve të para të sundimit osman. Fluksi i kolonëve myslimanë kryesisht në Qipro vazhdoi me ndërprerje deri në fund të periudhës osmane. Sot, ndërsa Qiproja Veriore është shtëpia e një pjese të konsiderueshme të popullsisë turke qipriote, shumica e turqve qipriotë jetojnë jashtë, duke formuar mërgatën turke qipriote. Kjo mërgatë erdhi në ekzistencë pasi Perandoria Osmane transferoi kontrollin e ishullit në Perandorinë Britanike, pasi shumë turq qipriotë emigruan kryesisht në Turqi dhe Mbretërinë e Bashkuar për arsye politike dhe ekonomike. Emigrimi u përkeqësua nga dhuna ndër-komunale në vitet 1950 dhe 1960, pasi turqit qipriotë u desh të jetonin në enklava në Qipro.
Turqishtja standarde është gjuha zyrtare e Qipros Veriore. Gjuha e folur nga turqit qipriotë është turqishtja qipriote, e cila është ndikuar fuqimisht nga greqishtja qipriote.
Abdullah III es-Selim es-Sabah
thumb|Shejh Abdullah Al-Salim Al-Sabah me [[Gamal Abdel Nasser gjatë vizitë së tij në Kajro në vitin 1962]] Abdullah III Al-Salim Al-Sabah (1895 – 24 nëntor 1965) (Arabisht: عبد الله الثالث السالم الصباح‎‎) ishte Emiri i parë i Kujvatit dhe komandant i ushtrisë së Kuvajtit prej 29 janarit 1950 deri në vdekjen e tij. Ai ishte udhëheqësi i njëmbëdhjetë i dinastisë Al-Sabah në Kuvajt. Shejh Abdullahu vdiq dy vjetë pasi që pati sulm në zemër.
Hamleti me plis të zi
Hamleti me plis të zi libër me autor Resul Shabani, Red. Ali Aliu. Botuar në Shkup në vitin 1999 nga "Flaka". Libri ka 119 faqe.
Pandemia e COVID-19 në Bullgari
Kur numri i pacientëve në vend të kishte arritur në 23, Parlamenti Bullgar votoi unanimisht për të shpallur një gjendje të jashtëzakonshme nga 13 marsi deri më 13 prill. Karantina 14-ditore në shtëpi do të ishte për qytetarët që kanë qenë në kontakt me një pacient COVID-19 ose janë kthyer nga një rajon jashtë shtetit ku ka pasur të prekur me virus. . Për pacientët e testuar pozitivisht për virusin u vendos karantina e shtëpisë 21-ditore.. Me rritjen e vazhdueshme të rasteve të COVID-19 çdo ditë, më 1 Prill qeveria Bullgare kërkoi që Parlamenti të zgjasë gjendjen e jashtëzakonshme me një muaj deri në 13 maj.
Që nga 10 maji 2020, ka 1955 raste të konfirmuara zyrtarisht nga 28 provincat bullgare, me 90 vdekje të regjistruara dhe 444 të shëruar. Një total prej 57,231 testesh PCR (3.36% pozitive) ishin kryer deri më 9 maj.
10 mars
Dy raste shtesë u konfirmuan në Sofje në 10 Mars 2020: një burrë 74 vjeç dhe gruaja e tij 66-vjeçare. Të dy kanë mbërritur nga Lom dy javë para pranimit. Gruaja vdiq të nesërmen, duke u bërë viktima e parë COVID-19 në vend.
11 mars
Një rast i dyshuar i një burri 33-vjeçar u raportua nga Spitali i Shën Gjergjit në Plovdiv më 11 mars. Në të njëjtën ditë, një grua 40 vjeçare në Varna tregoi simptoma COVID-19 në skanimin e CT, megjithëse autoritetet rajonale të shëndetit nuk e kanë konfirmuar ende rastin.
12 mars
Deri më 12 mars, numri i rasteve ishte rritur në 23, shumica e tyre në Sofje. Shumë nga këta kishin qenë në kontakt me çiftin e moshuar të pranuar në Spitalin Pirogov më 10 mars.
13 mars
Më 13 mars, pas 16 rasteve të raportuara brenda një dite, Bullgaria shpalli një gjendje të jashtëzakonshme për një muaj deri në 13 Prill. Shkollat, qendrat tregtare, kinematë, restorantet dhe vendet e tjera të biznesit ishin të mbyllura. Të gjitha ngjarjet sportive u pezulluan. Vetëm supermarketet, tregjet ushqimore, farmacitë, bankat dhe stacionet e benzinës mbeten të hapura. Të gjithë të ardhurit nga Italia, Spanja, Irani, Koreja e Jugut dhe Kina u vendosën nën një karantinë të detyrueshme 14-ditore. Shkelësit u paralajmëruan për pasoja, përfshirë gjobat dhe dënimet me burg.
14 mars
Më 14 mars, u raportua një vdekje e dytë dhe një rast i tretë në Pleven. Viktima e dytë e virusit ishte burri 74-vjeçar i viktimës së parë. Vonë në mbrëmjen e 31 Marsit, një deputet u testua pozitiv për virusin. Të gjithë deputetët u testuan ditën tjetër dhe në qofte se ata do të rezultonin pozitiv nuk do të paraqiteshin në parlament.
15 mars
Numri i rasteve të konfirmuara në Bullgari u rrit në 51 më 15 mars. Në Akademinë e Mjekësisë Ushtarake u bënë gjithsej 83 teste, nga të cilat gjashtë ishin pozitive, dhe 51 u përpunuan në Laboratorin Kombëtar të Referencës, nga të cilat dy ishin pozitive. Në Varna, një test nga 12 mostrat rezultoi pozitiv.
16 mars
Ministria e Shëndetësisë njoftoi se qytetarëve nga një numër vendesh do tu ndalohej të hynin në Bullgari duke filluar nga ora 00:00 e 18 marsit. Këto janë Kina, Irani, Bangladeshi, India, Maldivet, Nepal, Sri Lanka, Spanjë, Itali, Koreja e Jugut, Franca, Gjermania, Hollanda, Zvicra dhe Mbretëria e Bashkuar. Për më tepër, njësitë e kontrollit sanitar do të themelohen në disa vendkalime kufitare me Serbinë, Maqedoninë e Veriut, Greqinë dhe Rumaninë. Numri i çështjeve totale u rrit në 62, përfshirë dy shtetas britanikë që kishin ardhur për pushime në Bansko.
19 mars
Më 19 mars rastet u rritën në 105, dhe një grua 80-vjeçare, e cila kohët e fundit pati një goditje në tru, vdiq nga COVID-19 në të njëjtën ditë, duke e bërë atë viktimën e tretë nga sëmundja në Bullgari. Diku tjetër, një qytetar bullgar 78-vjeçar vdiq nga COVID-19 gjatë vizitës së familjes në Pittsburgh, Pennsylvania.
20 mars
Numri i përgjithshëm i çështjeve është rritur në 127 dhe ndodh shërimi i parë.
21 mars
Numri i rasteve u rrit në 142 pas mesdite, dhe tre pacientë ishin shëruar. Ka 84 pacientë meshkuj dhe 58 femra, më i riu është 4 vjeç, dhe më i moshuar 81 vjeç. Më shumë se 5,000 testime ishin kryer, dhe 10,000 teste shtesë do të viheshin në dispozicion me njoftim të shkurtër.
24 mars
Rastet u rritën në 218 dhe rasti i parë u konfirmua në provincën Stara Zagora. Një burrë nga qyteti Kazanlak u pranua në njësinë infektive në spitalin në Stara Zagora. Ai besohet të jetë 60 vjeç dhe u kthye nga Franca në 14 Mars.
25 mars
Numri i çështjeve u rrit në 242 deri në fund të ditës, me qytetin e Sliven që raportoi rastin e parë të konfirmuar. 16 raste të reja pa asnjë lidhje mes tyre nuk janë regjistruar në Sofje, ku disa ishin stafe mjekësore. Dy raste të reja u konfirmuan në Blagoevgrad, dy në Plovdiv dhe një në Pleven. Dy nga pacientët që ishin në gjendje kritike ishin të stabilizuar, por mbeten "në gjendje të qëndrueshme, por të rëndë". Një u rikuperua plotësisht, duke sjellë numrin e rikuperimeve totale në 5.
27 mars
Janë regjistruar 29 raste të reja, ku numri i përgjithshëm arriti në 293. Nga këto, 17 ishin në Sofje, 5 në Plovdiv, 3 në Burgas dhe një në Varna, Kyustendil, Sliven dhe Pazardzhik. Të paktën 93 njerëz mbetën të shtruar në spital, me 53 në Sofje vetëm.
28 mars
Numri i përgjithshëm i çështjeve arriti në 331, një rritje prej 38 nga një ditë më parë. Rastet e reja përfshinin 19 në Sofje, 5 në Blagoevgrad, 4 në Burgas, 3 në Varna, 2 secila në Kardzhali, Plovdiv dhe Shumen, dhe 1 në Smolyan. Katër vdekje të reja u raportuan gjithashtu, me dy që ndodhën në Blagoevgrad dhe një në Kustendil dhe Sofje. Rastet në Blagoevgrad, një nënë dhe vajza e saj, fillimisht u refuzuan pranimin në spitalin lokal pavarësisht simptomave të dukshme dhe duhej të kërkonin testime në një laborator privat; deri në kohën kur rezultatet dolën si pozitive, gjendja e pacientëve ishte përkeqësuar ndjeshëm. Ata përfundimisht u pranuan dhe u dërguan në kujdes intensiv, por të dy vdiqën menjëherë pas kësaj.
30 mars
Trembëdhjetë raste të reja u raportuan, 7 në Sofje dhe një në Blagoevgrad, Kardzhali, Montana, Pleven, Plovdiv dhe Sliven, gjithsej 359 raste. 113 pacientë mbetën të shtruar në spital, me 13 në gjendje të rëndë. Rreth 56% e të gjithë atyre të infektuar deri më tani ishin meshkuj kundrejt 44% femra, me moshë mesatare 45 vjeç. Numri i përgjithshëm i rikuperimeve u rrit në 17.
31 mars
Numri i pacientëve të shtruar në spital u rrit në 146, me 14 në gjendje të rëndë, ndërsa 20 punonjës mjekësorë u njoftua se kishin kontraktuar sëmundjen deri më tani. Asnjë vdekje e re nuk u njoftua. Nga gjithsej 399 raste të konfirmuara, më pak se 57% (227) ishin meshkuj, përkundrejt 43% (172) që ishin femra.
1 prill
Provinca Ruse raportoi rastin e saj të parë si pjesë e 23 infeksioneve të reja në të gjithë vendin, duke e çuar totalin në 422. Janë regjistruar dy vdekje - një 57-vjeçar në Kyustendil dhe një burrë 40-vjeçar në Sofje. Hassan Ademov nga Lëvizja për të Drejtat dhe Liritë u bë anëtari i parë bullgar i parlamentit që kontraktoi virusin, duke detyruar shpalljen e një testi masiv në 2 Prill që do të mbulonte stafin e qeverisë dhe 240 deputetët.
2 prill
Numri i përgjithshëm i infeksioneve u rrit me 35 në 457, me rastin e parë që raportohet nga krahina e Vidin. Rastet e reja përfshinin 20 në Sofje, katër në Smolyan, tre në Varna, dy në Dobrich dhe një në Blagoevgrad, Montana, Pazardzhik, Plovdiv, Veliko Tarnovo dhe Vidin. Nuk u raportua për vdekje të reja, ndërsa numri i rikuperimeve arriti në 25. 179 pacientë aktualisht janë shtruar në spital, me 18 në kujdes intensiv.
3 prill
Asambleja Kombëtare miratoi propozimin e qeverisë për të zgjatur gjendjen e jashtëzakonshme një muaj deri në 13 maj. Numri i çështjeve të konfirmuara arriti në 487, pasi u regjistruan 28 infeksione të reja - 18 në Sofje, dy në Plovdiv dhe Smolyan, dhe një në Blagoevgrad, Burgas, Kardzhali, Kyustendil, Veliko Tarnovo dhe Vidin. U njoftuan gjithashtu katër vdekje, me një që ndodhi vonë në mbrëmjen e kaluar në Stara Zagora.
5 prill
Ministria e Shëndetësisë njoftoi se numri i përgjithshëm i testeve COVID-19 kishte arritur në 15.899, me 8 laboratorë që kryejnë procedurën në të gjithë vendin.
14 prill
Fshati Panicherovo në Provincën Stara Zagora u vendos nën karantinë, pasi një burrë pozitiv COVID-19 doli nga një spital ku po mjekohej dhe u kthye në fshat.
15 prill
Ministria e Brendshme vendosi pika kontrolli që kufizonin lëvizjen brenda dhe jashtë lagjeve kryesisht me popullsi rome të Sofjes, Filipovtsi dhe Fakulteta. Lagjet u kategorizuan si grupime COVID-19 nga qendra Kombëtare e Menaxhimit të Krizave.
16 prill
Në një konferencë, u njoftua se hyrja dhe dalja nga Sofja do të kufizohej ashpër deri në njoftimin e mëtejshëm pas rritjes së trafikut në qytet para festave të Pashkëve.
20 prill
Ministria e Shëndetësisë njoftoi rinovimin e operacioneve të planifikuara dhe shtrimin në spital, imunizimet, kujdesin për fëmijët dhe bebet para lindjes. Këto do të zhvilloheshin nën orar të rreptë të martën dhe të enjten e çdo jave.
21 prill
U kufizuan orët për hyrjen dhe daljen në Sofje.
1 maj
Veshja e detyrueshme e maskave në hapësira të hapura publike u rivendos me një dekret të ri nga Ministri i Shëndetësisë. Parqet kombëtare jashtë kufijve komunalë, të mbyllura për publikun më 20 mars, u rihapën, me autoritetet lokale të porositur që të sigurojnë organizatën për vizitorët.
2 maj
Rasti i parë në provincën e Razgradit u konfirmua, që do të thotë se tani 27 nga 28 provincat kanë provuar raste të Covid-19. Këtë ditë gjithashtu, u regjistrua vdekja e parë e një mjeku. Një mjeke 43-vjeçare nga Sliven vdiq pasi kontraktoi sëmundjen. Ajo punoi në Departamentin e Sëmundjeve Infektive në qytetin e Sliven.
4 maj
Dr Andrea Ammon, Drejtor i ECDC, renditi Bullgarinë si vendin e vetëm të monitoruar nga Qendra që ende sheh një rritje të çështjeve të regjistruara rishtas.
6 maj
Pikat e kontrollit jashtë qendrave krahinore që kufizojnë udhëtimin ndër-qytet, u hoqën.
9 maj
Targovishte, provinca e fundit bullgare pa asnjë rast të regjistruar, e konfirmoi rastin e parë të COVID-19.
Minush Jero
Emin Jero i njohur më shumë si Minush Jero (Vlorë, 27 qershor 1932 - 22 mars 2006) ka qenë ushtarak, dramaturg, poet dhe pedagog shqiptar.
Biografia
U lind në Skelë të Vlorës, i biri i Masarit dhe Pertefes. Pas shkollimit ushtarak në Shkollën e Bashkuar, ai u bë oficer në Durrës. Largohet nga ushtria në vitin 1960 dhe hyn në Universitetin e Tiranës, ku u bë profesor i letërsisë dhe dramaturgjisë.
Drama Njollat e Murrme është një vepër e tij e vënë në skenë në vitin 1968 dhe pasi mori vlerësimet më të mëdha si vepër mjaft e arrirë estetikisht, ajo u dënua nga diktatura si manifestim i liberalizmit. Drama u bllokua dhe në 1973 Minush Jero u dënua me 8 vjet burg. Pasi bën 6 vjet e 8 muaj burg, lirohet në 28 dhjetor të vitit 1978. Më pas punoi si punëtor i thjeshtë në një fabrikë gome në Durrës nga viti 1979 deri në 1987. Pasi fillon lëvizja demokratike në vitet 1990 themeloi degën e Partisë Demokratike në Durrës dhe më pas hap sallonin e artit “Torra”.
Minush Jero u nda nga jeta në 22 mars 2006.
Historia e Astronomisë
ASTRONOMIA
Njohuritë e egjiptianëve në fushën e astronomisë janë provuar nga shpikja e kalendarit, i cili, me disa ndryshime, është ruajtur gjer në ditët tona në një pjesë të mirë të Evropës, nën emrin "kalendari Julian". Ai u përmirësua nga kalendari gregorian. Të dhënat astronomike na lejojnë të llogarisim që kalendari egjiptian hyri në fuqi në vitin 4251 p.e.s.
Për të llogariturorët, egjiptianët përdorën fushat diellore, apo "sahatet e ujit" (klipsidrat), të cilat ishin enë të mëdha prej guri, ku uji rridhte me një ritëm të llogaritur me kujdes; mbi gur ishte gdhendur një ndarje njëorëshe; më vonë, për të njohur orën gjatë natës, u përdorën "orët e yjeve", domethënë tabela ku vendosja e disa yjeve tregonte çdo orë të natës.
Referime
Historia botërore dhe qytetërimi 1, Karl Grimberg.
Xheladin Ibrahimi
Xheladin Ibrahimi i lindur më 05 02 1946 në Myqybabë të komunës së Gjilanit,që rrjedhë nga një familje me traditë atdhetare të mëhallës së Lerajve të këtij fshati. Shkollën katër klasash e kryen në vendlindje dhe në fshatin e afërm në Pisjan, ndërsa shkollën normaledhe SHLP, Xhela e kreu në Gjilan. Xhela si e quajnë më shkurt pasiqë i vdiç babai herëtne vitin 1962 dhe familja e tij varej nga ai dhe dy vëllazërit e tij më të vegjël, nuk iu nda shkollimit fillor në fshatin Pasjan dhe atë të mesëm, normalën në Gjilan. Edhe familja e tij, nuk kishte pasur mundësi që ti siguroi kushte për ta vazhduar shkollimin e më tutjeshëm, ai vetë i siguroi mjetët duke punuargjat pushimit të veres me muaj të tërë për të mos i ikur shkollimit ky fat i kishte ndjekur edhe gjeneratat e mëhershme që përvijuan mësimet nëpër mejtepe e mësime fetare.
Xhela ishte ndër të parët kryeu shkollën fillore të plotë,bshk me Shaban Zymberin me të cilin së bashku te dy ishin shkollarët e parë të fshatit të tyre. Në vitin 1968 pas demostratave për shkak të kushteve materiale pushoi mesimin shkollimin. Mirëpo në vitin shkollor 1969-70, e kreu shkollen normale. Më pas në vitet e ’70-ta u punësua në vendlindjen e tij, ku dha kontributin e tij më të madh në shkollimin e shumë gjeneratave dhe të ngritjes së vetëdijes për një arsimim të popullatës këtyre trevave në Myqybabë, Lipovicë, Buricë xheladin ibrahimi-mesuesi qe e kaloi tere jeten mes nxenesve. Pas përfundimit te luftës u shpërngul nga fshati i tij ne fshatin Velekincë. Punësohet në këtë fshat në shkollën fillore " Mulla Idris Gjilani", të fshatin Velekincë të Gjilanit, ku punon edhe tash para pensionimit, duke mos u ndarë për asnjë çast arsimit me ditar në dorë as gjatë këtyre dhjetë viteve 90-99, kur edhe ishte përgjegjes i paraleles së ndarë në Myqybabë gadi tër kohën sa punoi 28 vite. Drejtor i shkollës në Velekincë në një mandat ishte caktuar nga organet më të larta të komunes fal aftësive dhe aktivitetit të tij. Xhela ishte një shkollë për shumë gjenerata të shoqërive kulturore artistike të malësisë së Karadakut dhe Anamaoravës në përgaditjen dhe stërvitjen artistike të vallëtarëve, kultivoi atdhetarizmin duke qenen ikona e tyre.
Xhela si çdo pedagog gjatë zhvillimit të procesit arsimor është përballur me vështirësi e pengesa sikur shumica e punëtorëve arsimor të tjerë, por gjithnjë i përbulloi me sukses për të cilat është nderuar me lëvdata nga prindër, shkolla, nxënës dhe kolegët e tij të arsimit. Xhela si zakonisht dinte të mbaj me kënaqësi, afërsinë prind-nxënës dhe, është i sinqertë, atdhetar e arsimdashës i devotshëm, si dhe në raportet me nxënësit, prindërit dhe rrethit shoqëror për të cilët kontribuoi si për familjen e tij dhe popullin, ku punon e vepron pa rreshtur, i cili edhe ishte veprimtar i dalluar sidomos pas viteve të '90-ta. Xhela i ishte i angazhuar në vitet e 90-ta në aksionin për pajtimet e gjaqeve dhe shumë i suksesshem në radhët e para. Ishte dhe është idhtar për zhdukjen e analfabetizmite m brezin e tij, u nderuar me kujtimin e paharruar duke punuar edhe në shkollimin e natës, sidomos të femrës shqiptare. Ai është babai i profesorit të matematikës, Xhemailit, i cili mban me krenari emrin e gjyshit të tij, i cili u shqua në radhët e rezisnetcës së armatosur të vitit 1944 në Karadak. Në vitet e 90-ta ishte i caktuar mësues ne fshatin e tij me i mësuar të rriturit vetem e vetëm me e qrrajos analfabetizmin. Pas përcjellë me dhjetra gjenerata në janari i viti 2011, Xheladin Ibrahimi pas 40 viteve pune në arsimim u pensionua si veterani i arsimit gjilanas.
Reflekse letrare
Reflekse letrare libër me autor Ali Aliu, red. Resul Shabani. Botuar në Shkup në vitin 1999 nga "Flaka". Libri ka 302 faqe.
Milpitas, California
Milpitas, California (City of Milpitas) është një qytet në qarkun Santa Clara të shtetit federal California, SHBA. Në Milpitas, California jetojnë 70092 banorë (2014). Qyteti ka një sipërfaqe prej 35.328 km2 (13.641 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 6 m (20 ft).
Coral Atkins
Coral Rosemary Atkins (13 shtator 1936 – 9 dhjetor 2016) ishte aktore angleze. Ajo lindi në Richmond, Londër. Ajo ka një motër e cila quhet Sylva dhe një vëlla i cili quhet Peter. Ajo ishte e martuar me aktorin britanezë Jeremy Young.
Ajo ndoshta është e njohur për rolin e saj në filmin Një familje në luftë. Gjatë këtij filmi, Atkins e gjeti një grua e cila e quante si nëna e saj e birësuar. Atkins vdiq më 9 dhjetor 2016 në West Berkshire nga sëmundja e kancerit.
Prostitucioni në Turqi
Prostitucioni në Turqi është i ligjshëm dhe i rregullt. Sekularizimi i shoqërisë turke lejoi që prostitucioni të arrijë status juridik gjatë fillimit të shekullit të 20-të. Të njohur si "shtëpi të përgjithshme" në vend, bordellot duhet të marrin leje nga qeveria në mënyrë që të operojnë. Nga ana tjetër, agjencitë rregullatore u lëshojnë karta identiteti punonjësve të seksit që u japin atyre të drejta për kujdes mjekësor falas dhe shërbime të tjera sociale. Sidoqoftë, shumë qeveri lokale tani kanë një politikë të mos lëshojnë regjistrime të reja, dhe në disa qytete, të tilla si Ankara dhe Bursa, ku bordellot janë shkatërruar me urdhër të gjykatës.
Statusi juridik
Prostitucioni në Turqi rregullohet sipas nenit 227 të Kodit Penal Turk (Ligji Nr. 5237). Promovimi i prostitucionit dënohet me burgim nga dy muaj deri në katër vjet. Ligji i pasaportave ndalon hyrjen në Turqi për qëllime prostitucioni.
Brothels ( Genelev ) janë të ligjshëm dhe të licencuar sipas ligjeve shëndetësore që kanë të bëjnë me infeksione seksualisht të transmetueshme. Gratë duhet të regjistrohen dhe të marrin një letërnjoftim që tregon datat e kontrolleve të tyre shëndetësore. Eshtë e detyrueshme që prostitutat e regjistruara të bëjnë kontrolle të rregullta shëndetësore për sëmundje seksualisht të tranmetueshme, dhe përdorimi i prezervativëve është i detyrueshëm. Policia lejohet të kontrollojë vërtetësinë e prostitutave të regjistruara për të përcaktuar nëse ato janë ekzaminuar si duhet dhe për të siguruar që ata i shohin autoritetet shëndetësore nëse nuk e bëjnë. Sidoqoftë, burrat nuk mund të regjistrohen në bazë të kësaj rregulloreje. Sidoqoftë, shumica e prostitutave janë të paregjistruara, pasi qeveritë lokale kanë bërë që politika të mos lëshojë regjistrime të reja.
Rregullore të tjera që prekin prostitutat në Turqi përfshijnë Ligjin për kundërvajtje, neni 32. Sidoqoftë, zbatimi i këtij ligji ka qenë mjaft i diskutueshëm. Në disa qytete, të tilla si Ankara dhe Bursa, bordellot janë shkatërruar me urdhër të gjykatës.
Prostitucion i paligjshëm
Prostitucioni i paligjshëm klasifikohet duke operuar bordello të  pa licencuar, të qenit prostitutë pa pasur kontrolle shëndetësore, të jesh prostitutë pa patur licencë, ose të jesh prostitutë pa u regjistruar. Operimi i prostitucionit të paligjshëm dënohet me burgim maksimal prej 1 viti.
Klubet e striptit
Klubet strip janë gjithashtu të pranishëm në Turqinë aktuale. Klubet e zhveshjes gjithashtu duhet të jenë të licencuar dhe duhet të regjistrohen dhe të kenë kontrolle të rregullta shëndetësore. Të gjithë personat që hyjnë në klube striptizmi duhet të jenë të paktën 18 vjeç.
Beteja e Vërrinit
Beteja e Vërrinit u zhvillua më 1 dhe 5 Shtator të vitit 1998 ndërmjet Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) dhe Ushtrisë Jugosllave (JNA) e mbështetur nga Policia Serbe (MUP). Në këtë betejë ranë 27 dëshmorë të UÇK-së dhe 42 martirë shqiptarë, ndërsa nga ana e armikut u vranë 100 ushtarë serbë dhe u plagosën 25 policë.
Më 1 Shtator 1998, në orët e para të mëngjesit kishte filluar njëra nga betejat më të ashpëra në rajonin e Vërrinit, e cila kishte për qëllim marrjen nën kontrollë të territorit të Vërrinit nga forcat okupatore serbe. Lufta ishte pranuar nga ana e UÇK-së, të cilës Luftë në fshatin Lez, po i printe Komandanti, Salajdin Berisha, së bashku me shumë trima tjerë të UÇK-së, të cilëve në ndihmë i’u kishte shkuar edhe komandanti, Xhevat Berisha, e shumë bashkëluftëtarë të tjerë, ndërsa nga ana tjetër forcat e shumta të armikut kishin për qëllim depërtimin në fshatin Jeshkovë, ku asaj beteje po i printe Komandanti i Njësisë Speciale Agim Shala, tani Hero i Kosovës, gjatë zhvillimit të Betejës ndërmjetë luftëtarëve të UÇK-së dhe forcave serbe, në ditën e parë të luftëimeve, forcat armike kishin depërtuar në fshatin Lez dhe Lybeqevë, por fshati Jeshkovë tani po perballej me një Betejë edhe më të ashpër, ngase përpos luftimeve, forcat serbe sulmonin dhe tentonin të depërtonin në fshatin Jeshkovë nga pjesa e siperme pra nga Opoja, ndërkohë luftimet në Jeshkovë zgjerohen edhe më shumë, sepse forcat e armikut iu patën ofruar fshatit Jeshkovë edhe nga pjesa e fshatit Lez, permes fshatit Lybeqevë, si dhe nga ana tjetër i kishin zënë pozicionet edhe te udhëkryqi i fshatit Billushë mbi fshatin Jeshkovë afër gurit të Gjermanit, luftimet vazhduan gjatë tërë ditës dhe natës së 1 shtatorit, si dhe gjatë tërë ditës së 2 shtatorit, pasi forcat armike në pamundësi që të hynë në fshatin Jeshkovë, ata perdoren edhe 2 avionë dhe helikopter luftarak dhe në pasditen e vonëshme rreth ores 17 këmbsoria e ushtrisë dhe policisë sërbe kishin arritur që të depertojnë deri në mes të fshatit Jeshkovë, por përsëri pa mbërri te Shtabi i UÇK-së, dhe në pa mundësi që ata ti vazhdojnë luftimet më tej edhe për shkak të natës, ato vazhduan edhe në ditën e tretë, pra me 3 shtator 1998, këtë ditë në orët e pasdites, duke mos u zmbrapsur per asnje qast, Komandanti dhe udhëheqësi i kësaj beteje Agim Shala bie heroikisht së bashku me babën Avdi Shala, djalin e agjës Besim Shala dhe Fatmir Berisha, si dhe shumë ushtarë të UÇK-së ishin të plagosur, por lufta vazhdoi deri në ditën e 4, pra me 4 shtator, ndërsa varrimi i dëshmorëve dhe martirëve u bë me 5 shtator, në fshatin Jeshkovë, që i falenderoj të gjithë ata banorë të shumtë nga fshatrat e vërrinit dhe Prizrenit që me gjithë rrezikun ata moren pjesë në atë ceremoni. Lufta me kaq në fshatin Jeshkovë nuk kishte mbaruar, ngase vëllau i Agimit, pas varrimit tha se lufta për Liri nuk do të ndalet,kështu që Nuredini, Ymeri, Ilmiu, Bajrami, Limani e shumë e shumë të tjerë të cilet luftën e vazhduan deri në vdekje dhe të cilët ranë Heroikisht në Betejën e dytë të Jeshkovës me 11 mars 1999.