cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moldavia
Marrëdhëniet e jashtme
parapamje|Në qershor 2022, Moldavia u bë një kandidate e njohur për anëtarësim në Bashkimin Evropian. parapamje|djathtas|Presidenti moldav Igor Dodon (djathtas) me kancelarin austriak Christian Kern dhe presidentin rus Vladimir Putin, 2 qershor 2017
Ushtria
parapamje|djathtas|Një ushtar i Ushtrisë Moldave në Qendrën e Përbashkët Shumëkombëshe në Hohenfels, Gjermani Forcat e armatosura moldave përbëhen nga Forcat Tokësore dhe Forcat Ajrore. Moldavia ka pranuar të gjitha detyrimet përkatëse të kontrollit të armëve të ish-Bashkimit Sovjetik. Më 30 tetor 1992, Moldavia ratifikoi Traktatin për Forcat e Armatosura Konvencionale në Evropë, i cili përcakton kufizime gjithëpërfshirëse për kategoritë kryesore të pajisjeve ushtarake konvencionale dhe parashikon shkatërrimin e armëve që tejkalojnë ato kufij. Vendi aderoi në dispozitat e Traktatit të Mospërhapjes Bërthamore në tetor 1994 në Washington, D.C.. Ajo nuk ka armë bërthamore, biologjike, kimike ose radiologjike. Moldavia iu bashkua Partneritetit për Paqe të Organizatës së Traktatit të Atlantikut Verior më 16 mars 1994.
Moldavia mban një ushtri të përhershme prej vetëm 6500 ushtarësh dhe shpenzon vetëm 0.4 për qind të PBB-së së saj për mbrojtje, shumë prapa fqinjëve të saj rajonalë. Që nga viti 2022, ushtria ka filluar një proces modernizimi dhe i është dhënë më shumë se 87 milionë euro në mbështetje për modernizimin e sektorit të mbrojtjes dhe forcimin e sigurisë përmes Mjedisit Evropian të Paqes. Në tetor 2022, Ministri i Mbrojtjes Anatolie Nosatii pohoi se 90 për qind e pajisjeve ushtarake të vendit janë të vjetruara dhe me origjinë sovjetike, që datojnë nga vitet 1960 dhe 1980. Në prill 2023, Valeriu Mija, Sekretar i Shtetit për Politikën e Mbrojtjes dhe Reformën e Ushtrisë Kombëtare në Ministrinë e Mbrojtjes, pohoi se Moldavisë i duheshin 275 milionë dollarë për të modernizuar forcat e saj të armatosura, veçanërisht në dritën e pushtimit rus të Ukrainës dhe pranisë së 1,500 ushtarëve rusë në Transnistria. Në qershor 2023, Polonia dërgoi gjithashtu një transport pajisjesh ushtarake me vlerë 8 milionë euro (përfshirë drone, laptopë, pajisje për asgjësimin e mjeteve shpërthyese dhe pajisje me ultratinguj) në policinë moldave për të rritur sigurinë e brendshme të vendit. Analistët në Qendrën për Analizën e Politikave Evropiane kanë bërë thirrje për donacione të mëtejshme të armëve perëndimore.
Moldavia nënshkroi një marrëveshje ushtarake me Rumaninë për të forcuar sigurinë rajonale në vitin 2015. Marrëveshja është pjesë e strategjisë së Moldavisë për të reformuar ushtrinë e saj dhe për të bashkëpunuar me fqinjët e saj.
Më 12 nëntor 2014, SHBA-të i dhuruan Forcave të Armatosura të Moldavisë 39 Humvee dhe 10 rimorkio, me një vlerë prej 700,000 dollarë amerikanë, për Batalionin e 22-të Paqeruajtës të Ushtrisë Kombëtare të Moldavisë për të "rritur aftësinë e trupave paqeruajtëse moldave".
Ndarjet administrative
Moldavia është e ndarë në 32 rajone (raioane, njëjës raion), tre komuna dhe dy rajone autonome (Gagauzia dhe Bregu i Majtë i Dniester). Statusi përfundimtar i Transnistrisë është i diskutueshëm, pasi qeveria qendrore nuk e kontrollon atë territor. 10 qytete të tjera, përfshirë Comrat dhe Tiraspoli, selitë administrative të dy territoreve autonome, kanë gjithashtu statusin e bashkisë.
Moldavia ka 66 qytete (qyteza), duke përfshirë 13 me status bashkie dhe 916 communes. 700 fshatra të tjerë janë shumë të vegjël për të pasur një administratë të veçantë dhe janë administrativisht pjesë e qyteteve (41 prej tyre) ose komunave (659). Kjo përbën një total prej 1682 lokalitetesh në Moldavi, dy prej të cilave janë të pabanuara.
Qyteti më i madh në Moldavi është Kishinau me një popullsi prej përafërsisht. 695.400 njerëz. Qyteti i dytë më i madh është Tiraspoli me 129,500 banorë, pjesë e rajonit të panjohur të shkëputur të Transnistria, i ndjekur nga Bălți (146,900) dhe Bender (91,000).
Gjeografia
Moldavia shtrihet rreth koordinatave gjeografike 47 00 V, 29 00 L dhe 33,851 km² të kësaj sipërfaqeje janë tokë.
Pjesa më e madhe e vendit (rreth 88% e sipërfaqes) shtrihet në rajonin e Besarabisë, midis lumenjve Prut dhe Dniester, ndërsa një rrip i ngushtë në lindje ndodhet në Transnistria (në lindje të Dniester). Kufiri perëndimor i Moldavisë formohet nga lumi Prut, i cili bashkohet me Danubin përpara se të derdhet në Detin e Zi. Moldavia ka qasje në Danub për vetëm rreth 480 m, dhe Giurgiuleşti është i vetmi port moldav në Danub. Në lindje, Dniester është lumi kryesor, që rrjedh përmes vendit nga veriu në jug, duke marrë ujërat e Răut, Bîc, Ichel, Botna, Ialpug derdhet në një nga limanët e Danubit, ndërsa Cogâlnic në zinxhirin e limanëve të Detit të Zi.
Vendi është pa dalje në det, megjithëse është afër Detit të Zi; në pikën e tij më të afërt ndahet nga limani Dniester, një grykëderdhje e Detit të Zi, me vetëm 3 km territor ukrainas. Ndërsa pjesa më e madhe e vendit është kodrinore, lartësitë nuk i kalojnë kurrë 430 m - pika më e lartë është Kodra Bălănești. Kodrat e Moldavisë janë pjesë e Rrafshnaltës Moldaviane, e cila gjeologjikisht e ka origjinën nga Malet Karpate. Nënndarjet e saj në Moldavi përfshijnë kodrat e Dniester (kodrat veriore të Moldavisë dhe kreshta e Dniesterit), Rrafshin Moldavian (Lugina e Mesme Prut dhe Stepa Bălți) dhe Rrafshnaltën Qendrore të Moldavisë (Kodrat Ciuluc-Soloneț, Kodrat Cornești, që do të thotë "Masivet Codri" "pyjet" - Kodrat e Dniestrit të Poshtëm, Lugina e Prutit të Poshtëm dhe Kodrat e Tighecit). Në jug, vendi ka një tokë të vogël fushore, Rrafshin Bugeac. Territori i Moldavisë në lindje të lumit Dniester është i ndarë midis pjesëve të Rrafshnaltës Podoliane dhe pjesëve të Stepës Euroaziatike.
Qytetet kryesore të vendit janë kryeqyteti Kishinau, në qendër të vendit, Tiraspol (në rajonin lindor të Transnistria), Bălți (në veri) dhe Bender (në jug-lindje). Comrat është qendra administrative e Gagauzisë.
Klima
Moldavia ka një klimë që është mesatarisht kontinentale; afërsia e saj me Detin e Zi bën që klima të jetë pak e ftohtë në vjeshtë dhe dimër dhe relativisht e freskët në pranverë dhe verë.
Verat janë të ngrohta dhe të gjata, me temperatura mesatare rreth 20 °C (68 °F) dhe dimrat janë relativisht të butë dhe të thatë, me temperatura mesatare të janarit -4 °C. Reshjet vjetore, të cilat variojnë nga rreth 600 mm (24 in) në veri deri në 400 mm (16 in) në jug, mund të ndryshojnë shumë; periudhat e gjata të thata nuk janë të pazakonta. Reshjet më të mëdha bien në fillim të verës dhe përsëri në tetor; reshjet e dendura dhe stuhitë janë të zakonshme. Për shkak të terrenit të parregullt, shirat e dendur të verës shpesh shkaktojnë erozion dhe llum lumi.
Temperatura më e lartë e regjistruar ndonjëherë në Moldavi ishte 41,5 °C më 21 korrik 2007 në Camenca. Temperatura më e ulët e regjistruar ndonjëherë ishte -35,5 °C më 20 janar 1963 në Brătușeni, qarku Edineț.
Bujqësia
Toka e pasur e Moldavisë dhe klima e butë kontinentale (me verë të ngrohtë dhe dimër të butë) e kanë bërë vendin një nga rajonet bujqësore më produktive që nga kohërat e lashta dhe një furnizues kryesor të produkteve bujqësore në Evropën Juglindore. Në bujqësi, reforma ekonomike filloi me reformën e kadastrës së tokës. Produktet bujqësore të Moldavisë përfshijnë perime, fruta, rrush, verë dhe drithëra.
Transporti
parapamje|[[Aeroporti Ndërkombëtar i Kishinauit.]] Mjetet kryesore të transportit në Moldavi janë hekurudhat 1,138 km (707 mi) dhe një sistem autostrade (12,730 km ose 7,910 mi në përgjithësi, duke përfshirë 10,937 km ose 6,796 mi sipërfaqe të asfaltuara). Porta e vetme ndërkombëtare ajrore e Moldavisë është Aeroporti Ndërkombëtar i Kishinauit. Terminali Giurgiuleşti në Danub është i pajtueshëm me anije të vogla detare. Transporti në lumenjtë e poshtëm Prut dhe Nistru luan vetëm një rol modest në sistemin e transportit të vendit.
Telekomunikacioni
Interneti në Moldavi është një nga më të shpejtët dhe më pak të shtrenjtë në botë. Vendi renditet i 3-ti në botë për nga mbulimi gigabit me rreth 90% të popullsisë që ka mundësinë të abonohet në një plan gigabit. Infrastruktura e përgjithshme është e zhvilluar mirë e cila u mundëson shumë përdoruesve të përjetojnë shërbime me cilësi të mirë në të gjithë vendin. Megjithatë, pavarësisht shpejtësive të larta dhe çmimeve të lira, niveli i depërtimit është mjaft i ulët kur krahasohet me shumë vende të BE-së ose CIS. Në vitin 2018, 49% e familjeve moldave kishin hyrje me brez të gjerë. Moldavia po shqyrton një ofertë për të filluar nxjerrjen e 5G në vitin 2024.
Demografia
Moldavia ka një popullsi të larmishme, si për nga përkatësia kombëtare po ashtu edhe për nga përkatësia fetare. Pjesa dërmuese e popullsisë me përkatësi kombëtare moldave janë shumicë ndërsa për kah përkatësia fetare dominion besimi ortodoks.
Gjuhët
Gjuha zyrtare e Moldavisë është rumanishtja, një gjuhë romane.
Në vitin 2013, Gjykata Kushtetuese e Moldavisë vendosi se emri "rumunisht", siç përdoret në Deklaratën e Pavarësisë për të identifikuar gjuhën zyrtare, mbizotëron mbi emrin "Moldavian", i dhënë në nenin 13 të Kushtetutës.
343
Mbi vitin 343.
Franklin County (Kansas)
Franklin County është një nga  qarqet në shtetin federal Kansas të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Rabi ibn Umeje
Ishte shoku i profetit Muhamed.
344
Mbi vitin 344.
Teoria mbi Drejtesine - John Rawls
John Bordley Rawls (21 Shkurt 1921 – 24 Nentor 2002) ishte nje filozof amerikan dhe nje lider ne filozofine politike dhe morale. Ai ishte profesor ne Universitetin e Harvardit. Lulëzimi i shekullit XX-të, me mendjet e ndritura te filozofeve, teoriticientëve dhe shkencetareve te fushave te ndryshme, jo vetem ne Evropë,  shkëlqeu gjithandej, edhe në SHBA, si dhe ne kontinentet e tjera. Harvardi ne SHBA, ishte djepi i kultures shkencore me  John Rawls-it, (1921-2002). Shkencetari dhe me teper, profesori i filozofise, John Rawls, mund te trajtohet pa hezitim si ithtar i aplikimit te filozofisë liberale, duke i kushtuar prioritet te dores se pare, teorise mbi  te  drejten sociale.
Shkallet e Drejtesise
Si autor i librit E Drejta ne Politiken e Liberalizmit, Rawls, duke e levruar fushen e tij  profesionale  pa hezitim e potencon faktin se: Drejtesia eshte virtyti i pare i institucioneve sociale. Madje, nuk ndalet vetem me kaq, por e thekson se: drejtesia eshte një nga objektivat e pare te lirise kushtetuese.Rawls,  mendon se  realizimi i konceptit te teresishem te drejtesise behet ne  tri shkalle: I.Parimi i Drejtesise: II.Asambleja Kushtetuese: Kjo do te thote se themelohet nje kushtetute per vendosjen e nje sistemi te tere pushtetesh dhe rregullash per zbatimin e puneve të ketyre pushteteve.
III.Nxjerrja e ligjeve brenda suazave te kushtetutes si dhe zbatimi i ketyre ligjeve nga pushteti ekzekutiv, ne ate legjislativ.
Objektivat
Rawlsi, teorine e tij mbi drejtesine e ka zhvilluar deri ne ate shkalle sa qe mendon se per aplikimin e drejte te kesaj teorie, duhet krijuar dhe zbatuar politika e shtetit  liberal. Vetem ky argumentim filosofik per Rawls-in, eshte kusht per krijimin e sigurimit social per te gjithe njerezit. Kjo forme e shtetit, mendon Rawls, eshte  e drejte sepse  zgjidhet nga njerez te cilet veprojne me mendje te arsyeshme, me natyre stabile, tolerante, te cilet, do te kene rastin te lidhin nje kontrate  sociale, me kushte esencialisht te barabarta.Rawls, duke e perceptuar tere vemendjen e tij ndaj te mirave parësore, rendesi te dores se pare i kushton teorise kontraktuare.Kjo gjithmonë  sipas Rawls, arrihet me:
Pozicioni Origjinal
Rawls vazhdimisht apelon se: pa liri, pa para dhe pa mundesi shkollimi, eshte e veshtire qe te arrihet ndonje prioritet ekzistencial per shoqerine njerezore. Shperndarja e te mirave parësore sipas Rawls, ndikohet ne nje shkalle te larte nga institucionet themelore sic eshte Kushtetuta, qe vendosë per ndarjen e te drejtave politike si dhe perfshirjen e legjislacionit social dhe ekonomik. Shperndarjen e te drejtave te te mirave paresore Rawls e shikon si realizim qe mund te behet permes kontrates shoqerore, e cila do te behet ne menyre te vullneteshme, pa dhune, pa presionin  dhe kercenimin e te tjereve ne miratimin e saj, drejt shperndarjes se te mirave paresore. Rawls gjithnje mendon se njerezit bashkepunojne per te nxjerre ligje, per te zhvilluar veprimtari ekonomike si dhe gjate ketyre bashkepunimeve, gjejne rruge, varianta, per  zhvillimin e  vlerave materiale dhe kulturore. Prandaj, ne ndarjen e ketij rezultati te te mirave te krijuara, te gjithe se bashku duhet te jene te nje vemendjeje, sepse, kontrata eshte e perpiluar nga njerezit e barabarte,  dhe se asnjeri nuk mund te fitoje nga superioteti ne bisedime. Sipas kesaj teorie, shperndarja e te mirave behet ne baze te : drejtesise ne kushte te arsyeshme. Bisedimet te gjitha behen ne nje faze fillestare simetrike. Prandaj, parimet nga kjo faze fillestare simetrike, qe ne fillim jane te pranueshme nga pikepamja morale.
Palet sipas Rawls, duhet te jene te perfaqesuara  njesoj, si persona moral, cdo gje te behet ne menyre etike te paqortueshme, me arsye te plote dhe shkalle te larte të vetepergjegjesise. Informacioni i tere per shkollimin, profesionin, te ardhurat dhe pasurine,  duhet mbajtur ne menyre konfidenciale (te fshehur) Rawls-i, thote se aftesite dhe dhuntite natyrore, jane shume pak natyrore. Ato jane si rezultat i edukimit, arsimit profesional si dhe kushteve tjera esenciale te arritjes.
Parimet e Drejtesise
Institucionet sociale, sipas Rawls-it luajne nje rol te rendesishem ne zhvillimin dhe mirembajtjen e vetevleresimit. Sipas Rawls-it, vetevleresimi, me se mire zhvillohet ne nje shtet ku eshte demokracia e zhvilluar si dhe drejtesia e realizueshme. Njerezit qe ecin nje hap te sigurte me te tjeret ne procesin politik, mund te kene nje kuptim te sigurte per  veten e tyre si dhe  per vleren e  tyre.Prandaj, bazuar nga nje siguri e tille kushtetuese mbi barazine, eshte  argumentimi më i mire publik i aftesive te te gjitheve, per te vepruar lirisht dhe ne menyre te arsyeshme.Rawls e potencon faktin se sistemi qe jep me pak liri, krijon pershtypjen se dikush mashtron dike, prandaj, vazhdon Rawls, eshte me shume se sa poshteruese, fyese dhe denigruese  kur perpiqesh te marresh  pjese ne veprimtarine politike, kur apriori,  e ndien se lirite e te tjereve jane me te gjera, me komplete  se te tuat.
Perfundim
Prandaj, mund te themi se teoria e Rawls-it si e tille, baze fundamentale e ka drejtesine te themeluar nga nje demokraci moderne konstitucionale me nje kulture te theksuar demokratike, e cila e ruan traditen e mendimit demokaratik, te mendimit ndryshe, te mendimit alternative, ne kuader te krijimit te institucioneve te qendrueshme te  nje shoqerie pluraliste. Teoria e drejtesise e Rawls-it apelon ne faktin se institucionet shoqerore duhet te pershtaten ne ate menyre qe njerezve tu krijojne kushte per te zene  nje vend te ulet ne shoqeri si dhe kushte sa me te mira per te jetuar. Sipas kesaj teorie thote Nozicku, krijohet nje rregull shume i afert nese paraqitet nevoja per tu fshire ndikimet  padrejtesive te vjetra dhe per te vendosur drejtesine qe nga e para. Nga kjo qasje, qe te gjithe duhen te jene te permbajtur, te reflektojne tolerance, t’i eleminojne perçarjet dhe mospajtimet. Rawls-i me te drejte mendon se institucionet qe mbeshteten mbi keto dy parime, e zbatojne nje aplikueshmeri sistemore demokratike, duke e krijuar keshtu, bashkepunimin politik, mirekuptimin si dhe shpirtin e kompromisit ne krijimin e nje marreveshjeje sociale.
345
Mbi vitin 345.
Katade
Katade ibn el-Nu'man (Arabisht: قتادة بن النعمان) (rr.581–c.644) ishte një nga shokët e profetit islam Muhamed dhe një anëtar i Ensarëve.
Biografia
Ai ishte djali i el-Nu'man ibn Zejdit, i degës Zafar të fisit Nabit të fisit Aus, dhe i Unejsa bint Kajsit, i cili ishte nga fisi Nexhar i fisit Khazraxh. Gratë e tij ishin: Hind bint Eus, nga aleatët Kauakil; el-Khansa' bint Khunayd, i cili ishte nga fisi Ghassan; dhe A'isha bint Xhurej, gjithashtu nga nën-klani Zafar. Fëmijët e tij nga Hind ishin Abdullahu dhe Umm 'Amr. Si al-Khansa' dhe A'isha thuhet ndryshe se janë nëna e dy fëmijëve të tij të tjerë, 'Amr dhe Hafsa.
Sipas el-Vakidi, Katade ishte i pranishëm në Betimin e Dytë në Akabe; por emri i tij nuk shfaqet në listën e Ibn Is'hakut.
Katade është renditur në mesin e harkëtarëve të Muhamedit. Ai luftoi në Bedër, Uhud,  Hendek "dhe të gjitha betejat me të Dërguarin e Allahut." Kur Katade ibn el-Nu'man u plagos në sy nga një shigjetë në ditën e Uhudit, syri i tij u hoq dhe iu var në faqe. Shokët e tij donin ta ndërpresin atë, por vendosën të konsultohen fillimisht me Muhamedin. Ai tha: "Jo!" pastaj urdhëroi t'i sillnin Katada, ai e shtyu kokën e syrit përsëri në vend me dorën e tij, fryu pak nga pështymja e tij dhe tha: "O Zot, jepi atij bukuri!" Ai u bë syri më i mirë i Katadës dhe kur syri tjetër vuante nga infeksioni, ai nuk e bëri kurrë. Source: Mustadrak Në pushtimin e Mekës, Katade mbante flamurin e klanit Zafar.
Ai vdiq në vitin 23 hixhri (643–644 p.e.s.) në moshën 65 vjeçare (hënore) dhe Umeri e fali namazin e të vdekurit.
Pasardhësit
Njëri nga nipërit e tij, Asim ibn Umer ibn Katada (vdiq më 120 ose 129 hixhri (738 ose 747), ishte një transmetues i shquar i hadithit dhe ishte një burim kryesor për historianin Ibn Is'hak. Katade nuk kishte pasardhës të tjerë të linjës mashkullore pas Asimit.
Tërnoci i Madh
Tërnoc i Madh (serbisht: Велики Трновац/Veliki Trnovac) është fshat në komunën e Bujanocit, Serbi.
Gjeografia
Tërnoci i Madh është vendbanim etnik shqiptarë, fushorë, i tipit të dendur.
Demografia
Tërnoci i madh është ndër vendbanimet të cilët kanë shënuar rritje të popullsisë kohëve të fundit.
Sipas regjistrimit të popullsisë në vitin 2002 ka pasë 8893 banorë ndërsa në vitin 1991 kapasë 5896 banorë. Mosha mesatare e popullsisë është 29.2 vjet. Në Tërnoc të Madh jan 1236 ekonomi familjare mesatarisht me 5.47 anëtarë.
Statistikat
Ndryshimi i popullsisë gjat shek XIX
Kantoni Saint-Étienne-Nord-Est-1
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Étienne-Nord-Est-1 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Ford County (Kansas)
Ford County është një nga  qarqet në shtetin federal Kansas të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
346
Mbi vitin 346.
Cedrillas
Cedrillas është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Comunidad de Teruel, të provincës Teruel, në Aragon. Cedrillas ka 601 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 73.57 km2.
Kantoni Montluel
Kantoni Montluel (frëngjisht: Canton de Montluel) është një kanton në departamentin Ain, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Montluel. Ka sipërfaqe 127.49km2 dhe popullsi 22343 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Montluel aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Windows XP
Windows XP është një familje e sistemeve operative 32 dhe 64 bit, e cila prodhohet nga Microsoft për PC (Kompjuterët Personalë). Në grupin e kompjuterëve që përdorin Windows XP janë desktopët, laptopët dhe kompjuterat Media Center. Emri "XP" nënkupton fjalën eXPerience - përvojë. Windows XP është pasardhës si i Windows 2000 Professional dhe i Windows Millennium (ME) dhe është versioni i parë i një sistemi operativ për përdoruesit e thjeshtë që ka hedhur në treg Microsoft që mbështetet në kernelin dhe arkitekturën e Windows NT (versioni 5.1). Windows XP doli për herë të parë në 25 tetor 2001 dhe brenda janarit 2006 kishte 400 milionë kopje të tij në përdorim, e gjitha kjo sipas vlerësimeve të specialistëve të tregut amerikanë. Ajo u pasua nga Windows Vista, e cila doli për përdoruesit e licencuar në 8 nëntor 2006 dhe për publikun në 30 janar 2007. Shitjet e drejtpërdrejta të XP përfunduan në 30 qershor 2008, por disa kompani po e shesin XP me kompjuterët e tyre deri në 31 janar 2009. Përdoruesit e pasionuar pas XP kanë gjetur dhe një mënyrë për ta mbajtur atë përherë, duke blerë Windows Vista Ultimate ose Business, të cilat kanë në pakon e tyre dhe një kopje të Windows XP.
Windows XP njihet për stabilitetin e vet dhe për bashkëveprimin gati total me programet që janë sot në treg.
Gjatë krijimit, punonjësit e Microsoft i vunë emrin e koduar "Whistler", sepse për të bërë ski ata shkonin në lokalitetin Whistler të Kolumbisë Britanike, një nga provincat e Kanadasë.
Forcat e Armatosura të Republikës së Kosovës
Forcat e Armatosura të Republikës së Kosovës (FARK) ishte një organizatë paraushtarake, një krah ushtarak i Lidhjes Demokratike të Kosovës (LDK), partisë kryesore të djathtë në Kosovë, themeluar nga Ibrahim Rugova dhe Bujar Bukoshi. Ajo ishte aktive gjatë Luftës së Kosovës (1998–99).
Historia
Bujar Bukoshi, ish-kryeministri në ekzil i Republikës së vetëshpallur të Kosovës nga viti 1991 deri në vitin 2000, krijoi FARK-un në Shqipëri me disa dhjetëra ish-oficerë shqiptarë të Kosovës të Ushtrisë Popullore Jugosllave të mbledhur nga Sali Çekaj. Më pas e vuri nën komandën e ish-kolonelit Ahmet Krasniqi. Shumica e anëtarëve të FARK-ut atëherë ishin besnikë ndaj Presidentit të Republikës së Kosovës, Ibrahim Rugova, ndërsa grupi rival Ushtria Çlirimtare e Kosovës (UÇK) udhëhiqej nga Hashim Thaçi, një njeri që kishte fituar kredibilitet në mesin e separatistëve për shkak të pretendimeve të mangësive në arritjet e FARK-ut.
Bukoshi, derisa e kalonte pjesën më të madhe të kohës në Bon, kishte qenë përfaqësues i shqiptarëve të Kosovës nga viti 1991, viti kur ata u përpoqën të shpallnin pavarësinë, deri në vitin 1998. Më 2 prill 1999, pasi Rugova atëherë ishte anashkaluar nga zhvillimet e fundit, Në vend të tij, Hashim Thaçi u vetëshpall kryeministër, ndërsa Bukoshi nuk pranoi ta njohë dhe t'i dorëzojë fondet që kishte marrë nga diaspora shqiptare në Perëndim. Si përfaqësues i Rugovës, Bukoshi merrte kontribute të rregullta nga diaspora për “Fondin e Republikës së Kosovës”, i cili ishte shpenzuar për financimin e qeverisë paralele të Kosovës nën Rugovën, me një rrjet shkollash private dhe qendrash shëndetësore. UÇK-ja më pas krijoi fondin e saj "Vendlindja Thërret", të dyja fondet u përdoren për blerjen e pajisjeve ushtarake.
UÇK-ja u përpoq gjithashtu të pengonte rekrutimin në FARK mes shqiptarëve të Evropës Perëndimore dhe t'i tërheqë ata në qendrat e saj në Durrës, Tiranë dhe Kukës në Shqipëri. FARK-u dhe UÇK-ja luftuan veçmas forcat jugosllave, dhe gjithashtu luftuan njëra-tjetrën. Politikanët në Shqipëri morën anë në rivalitetin mes UÇK-së dhe FARK-ut, ku qeveria socialiste në Tiranë ka mbështetur Thaçin dhe UÇK-në, ndërsa Partia Demokratike e Sali Berishës në opozitë mbështeti FARK-un. 30 anëtarë të FARK-ut u burgosën për pjesëmarrje në demonstratat e dhunshme anti-qeveritare në Tiranë në shtator 1998. FARK tha se ata morën pjesë vetëm pas vrasjes së Ahmet Krasniqit më 21 shtator 1998, një ish-udhëheqës i FARK-ut.
Organizata më vonë iu bashkua Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) në vitin 1998 si Brigada 138, e cila kryesisht luftoi në zonën Operative të Dukagjinit dhe më vonë filloi operacionin Koshare në vitin 1999. FARK rekrutonte kryesisht rekrutët shqiptarë të trajnuar nga Ushtria Jugosllave, si dhe vullnetarë shqiptarë me përvojë në Ushtrinë Kroate, e cila luftoi Ushtrinë Jugosllave gjatë Luftërave Jugosllave.
Rivalitet me UÇK/PDK-në
Gjatë rivalitetit me UÇK-në u vranë shumë anëtarë të FARK apo partisë LDK, por edhe ish-pjesëtarë të UÇK-së. Numri i viktimave gjatë rivalitetit aktualisht vlerësohet në më shumë se 1000. Autorët apo nxitësit ishin kryesisht ish-udhëheqës të lartë të UÇK-së – pas luftës, ata u integruan pothuajse ekskluzivisht në Trupat Mbrojtëse të Kosovës, pasardhëse e UÇK-së. Struktura komanduese dhe përbërja, madje edhe stema e Trupave Mbrojtëse të Kosovës është në thelb identike me UÇK-në e shpërbërë zyrtarisht. Kjo vlen edhe për udhëheqësin e tyre. Gjenerali i parë ishte Agim Çeku, ish-komandant i përgjithshëm i UÇK-së. Policisë të Kosovës iu bashkuan edhe disa ish-pjesëtarë të UÇK-së. Rivaliteti nuk mbaroi pasi trupat e NATO-s hynë në Kosovë në qershor 1999 dhe grupet paraushtarake u shpërndanë zyrtarisht.
Në dhjetor të vitit 2002, Daut Haradinaj, vëllai i ish-liderit të UÇK-së, Ramush Haradinaj, u dënua me pesë anëtarë të tjerë të UÇK-së nga një gjykatë e OKB-së në Kosovë për përfshirjen e tij në kidnapimin dhe vrasjen e katër ish anëtarëve të FARK dhe LDK. Në rastin kundër Daut Haradinajt më herët ka dëshmuar si dëshmitar Tahir Zemaj, ish-lider i FARK-ut. Tahir Zemaj i vrarë në vitin 2003 me djalin e tij Enisin dhe nipin Hasanin, kishte qenë edhe udhëheqës i FARK-ut, në Pejë, në qytetin e Ekrem Lukajt, financier i ish-udhëheqësve të UÇK-së, Ramush Haradinaj dhe Hashim Thaçi. Ramush Haradinaj dyshohej për vrasje. Në nëntor të vitit 2003, Sebahate Tolaj dhe Isuf Haklaj u qëlluan duke shkuar në punë me makinë. Të dy kishin shërbyer në kohën e Zemajt si pjesëtarë të FARK-ut.
Në prill 2005, disa ditë pasi Ramush Haradinaj u dorëzua në Hagë, Enver Haradinaj, një tjetër vëlla i Ramush Haradinajt u vra në një shkëmbim zjarri në Kosovë, sipas forcave të sigurisë së OKB-së, pati një konfrontim midis klaneve rivale kosovaro-shqiptare. Me sa duket grindje e kahershme mes klanit Musaj dhe klanit Haradinaj. Familja Musaj ishte e shquar në FARK në fund të viteve 1990. Ndërmjet viteve 1998 dhe 1999, familja Haradinaj, me origjinë nga zona e Pejës, ishte me ndikim në UÇK, u përfshi në një hakmarrje me Musajt. Tashmë në vitin 2000, Ramush Haradinaj duhej të ishte përfshirë në një përplasje me armë me anëtarët e familjes Musaj në shtëpinë e tyre në Strellc. Musajt pretendojnë se ai ka urdhëruar vrasjen e vëllait të tyre dhe tre të tjerëve në vitin 1999. Vrasja e Enver Haradinajt ka ngjallur nxehje në pjesët pro-UÇK-së të Kosovës.
Më 3 qershor 2005, Bardhyl Ajeti, gazetar i gazetës kosovare Bota Sot, u qëllua në afërsi të Gjilanit. Ai më vonë vdiq. Bota Sot ishte e afërt me LDK-në dhe Ajeti ishte kritik i zëshëm i elitës së pasluftës, shumica e të cilëve ishin të lidhur me UÇK-në. Bardhyl Ajeti nuk ishte i vetmi gazetar i Bota Sot që u vra në Kosovë. Bekim Kastrati u vra më 19 tetor 2001 së bashku me dy burra të tjerë që ishin duke hipur në veturën e tij në atë kohë në fshatin Llaushë afër Prishtinës. Më pas, më 12 korrik 2005, dy anëtarë të familjes Musaj u vranë në të shtëna me makinë pranë Pejës. Grindja Haradinaj-Musaj u bë emblematike e grindjes më të gjerë FARK-UÇK.
Më 1 janar 2010, Bedri Krasniqi ishte dënuar me 27 vjet burgim për vrasjen e dy personave dhe tentim vrasje të një pjesëtari të Shërbimit Policor të Kosovës.
Ndonëse këto janë krahët ushtarakë të LDK-së dhe Aleancës për Ardhmërinë e Kosovës (AAK), deri më sot, mes LDK-së dhe AAK-së, si dhe PDK-së (pasardhësja politike e UÇK-së) ka mosmarrëveshje të vazhdueshme politike.
Giovani dos Santos
Giovani dos Santos Ramirez (lindi me 11 maj 1989 në Monterrey, Nuevo Leon, Meksikë) është një futbollist Meksikan, sulmues po ashtu dhe luan si mesfushor ofansiv, luan për ekipin e FC Barcelona dhe për kombëtaren e Meksikës. Dos Santos ishte dhe lojtar shum i rëndësishëm për Meksikën U-17 ku aty fitoi Kupën e Botes në vitin 2005 kundër Perus.
Biografia
Gio është djali i Brazilianit Gerardo dos Santos ish lojtar futbolli, ku luajti për ekipin e Meksikës Amerika dhe Leon, njihej me emrin Zizinho. Nena e Giovannit është Liliana Ramirez dos Santos, është Meksikane. Gio ka edhe dy vëllezër, Eder me i madhi (24 vjet) dhe Jonathan ku dhe ai luan për FC Barcelona, por në Juvenil A.
FC Barcelona
Giovani në 2007-08 doli në ekipin e pare, duke bartur numrin 17. Debutimi i tij i pare në FC Barcelona me 2 shtator, 2007 kundër Athletic Bilbao ku fituan Barca 3-1, ai hyri nga minuta e 62 ku berri ndërrim me Thierry Henry. Debutimi i tij i pare në Champions League në 19 shtator, 2007 kundër Lyonit ku fitoi Barca 3-0, ai hyri në minutën e 79 ku berri ndërrim me Xavi.
Tottenham
Barcelona arriti marrëveshje me klubin anglez Tottenham për Giovanni dos Santos, mesfushori meksikan kaloi te Tottenham për vetëm 6 milionë euro.
Ferrari
Ferrari S.p.A. është një prodhues automjetesh sportive me bazë në Maranello, Itali. Themeluar në 1929 nga Enzo Ferrari, si Scuderia Ferrari, në fillim merrej vetëm me prodhimin dhe sponsorizimin e makinave të garave ndërsa prodhimi i parë i makinave sportive filloi në 1947. Gjithsesi Ferrari vazhdon të jetë e pranishme në kampionatet sportive si Formula 1.
Historiku
Enzo Ferrari nuk ishte i interesuar fillimisht në prodhimin e automjeteve rrugore, kur ai formoi Scuderia Ferrari (fjalë për fjalë "Skuadra Ferrari"), në 1928 si një sponsor për shoferët amatorë me qendër në Modena. Ferrari përgatiti, dhe fitoi me sukses me shoferët e ndryshëm, me makinat Alfa Romeo deri në vitin 1938, kur ai u punësua nga Alfa Romeo të drejtojë departamentin e tyre të garave.
Në vitin 1941, Alfa Romeo u konfiskua nga qeveria fashiste e Benito Musolinit, si pjesë e përpjekjeve të fuqive të boshtit fashist. Ndarja e Enzo Ferrarit ishte mjaft e vogël që të ishte e paprekur. Sepse atij i ishte e ndaluar me kontratë që të merrte pjesë në gara për katër vite, Scuderia për një kohë të shkurtër u bë Auto Avio Costruzioni Ferrari, e cila gjoja prodhonte makineri pune dhe pajisje avionësh. Gjithashtu e njohur si SEFAC (Scuderia Ferrari Enzo Auto Corse), Ferrari në fakt prodhoi vetëm një makinë gare, Tipo 815, në periudhën e jo-konkurrimit. Ajo ishte makina e parë Ferrari (ajo ka debutuar në Mille Miglia në 1940), por për shkak të Luftës së Dytë Botërore ajo pa konkurrencë të vogël. Në vitin 1943 fabrika Ferrari u zhvendos në Maranello, ku ka mbetur që atëherë. Fabrika u bombardua nga aleatët në vitin 1944 dhe u rindërtua në vitin 1946, pas përfundimit të luftës, dhe përfshiu makinat e prodhimit rrugor.
left|thumb|166MM [[Barchetta 212/225]]
Në 1988, Enzo Ferrari nxori në treg Ferrari F40, Modeli i fundit i Ferrarit para vdekjes së tij në fund të vitit, dhe njëra nga supermakinat me të famshme të prodhuara ndonjëherë. Nga 2002 deri në 2004, Ferrari prodhoi Enzon. Enzoja ishte modeli më i shpejtë i Ferrarit në atë kohë, e cila u prezantua dhe iu vu emri në nder të themeluesit të Ferrarit, Enzo Ferrari. Në fillim iu shit klientëve të besuar dhe atyre që kishin bërë porosi më parë, secila prej 399 copëve të prodhuara (minus të 400-ën e cila iu dhurua Vatikanit për bamirësi) kishin një çmim prej $650,000 copa.
Në 12 shtator 2012, 964 makina Ferrari (me vlerë mbi $162 milionë) morën pjesë në ngjarjen e Ferrari Driving Days në pistën e Silverstone dhe bënë paradë rreth Silverstone Circuit dhe vunë rekord botëror.
Garat sportive
thumb|right|Makina e Formula 1, Ferrari 312T2, e drejtuar nga [[Niki Lauda]] Që në fillimet e kompanisë, Ferrari është përfshirë në garat e makinave, duke konkurruar në disa kategori duke përfshirë Formula 1 dhe garat me makina sportive nëpërmjet nënndarjes së saj sportive Scuderia Ferrari e cila po ashtu furnizon edhe skuadrat e tjera me makina dhe motora.
AAC 815 e vitit 1940 ishte makina e parë e garave e dizenjuar nga Enzo Ferrari, megjithëse nuk u etiketua si model Ferrari.
Madagaskari
Madagaskari (madagaskare: Repoblikan’i Madagasikara, frëngjisht: République de Madagascar) ndodhet në brigjet jug-lindore të Afrikës në Oqeanin Indian. Shteti më i afërt në pjesën kontinentale që gjendet përballë këtij ishulli-shtet është Mozambiku. Ky ishull është ishulli i dytë shtet më i madhe në botë pas Indonezisë.
Ferrari
Scuderia Ferrari
Scuderia Ferrari ka marrë pjesë në disa kategori garash sportive me makina, megjithëse sot është e përfshirë zyrtarisht vetëm në Formula 1. Është skuadra e vetme e cila ka marrë pjesë në kampionatin botëror të Formula 1 në mënyrë të vazhdueshme që prej 1950. José Froilán González i dha skuadrës fitoren e parë të F1 në 1951 British Grand Prix.
Madagaskari
Gjeografia
Sipërfaqja e përgjithshme e Madagaskarit është 587 040 km² prej së cilës 5 500 km² janë ujë. Madagaskari shtrihet rreth koordinatave gjeografike 20 00 ‘‘‘J’’’, 47 00 ‘‘‘L’’’. Madagaskari ka një vijë bregdetare 4,828 km të gjatë dhe shtrihet si vendi i vetëm në tërë ishullin.
Ferrari
Scuderia Ferrari
thumb|left|Scuderia Ferrari fitoi titullin e pilotit të [[Formula 1 në 2007, me Kimi Räikkönenin.]]
Madagaskari
Gjeografia
Klima në Madagaskar përgjatë bregdetit është tropikale ndërsa në brendi normalizohet e në jug është e thatë.
Ferrari
Scuderia Ferrari
Alberto Ascari i dha Ferrarit titullin e parë për pilotët një vit më vonë. Ferrari është skuadra me e vjetër në kampionat, dhe më e suksesshmja: skuadra mban pothuajse çdo rekord të Formula 1. Që prej 2008-ës, rekordet e skuadrës përfshijnë 15 tituj botërorë për pilotë (1952, 1953, 1956, 1958, 1961, 1964, 1975, 1977, 1979, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004 dhe 2007) 16 tituj botërorë për konstruktorë (1961, 1964, 1975, 1976, 1977, 1979, 1982, 1983, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2007 dhe 2008), 209 fitore, 4925.27 pikë, 622 finishe në podium, 203 pozicione të para, dhe 218 xhiro të shpejta në 776 gara.
Ndër pilotët më te njohur të Ferrarit dallohen José Froilán González, Tazio Nuvolari, Juan Manuel Fangio, Luigi Chinetti, Alberto Ascari, Wolfgang von Trips, Phil Hill, Olivier Gendebien, Mike Hawthorn, Peter Collins, Giancarlo Baghetti, John Surtees, Lorenzo Bandini, Ludovico Scarfiotti, Jacky Ickx, Mario Andretti, Clay Regazzoni, Niki Lauda, Carlos Reutemann, Jody Scheckter, Gilles Villeneuve, Didier Pironi, Patrick Tambay, René Arnoux, Michele Alboreto, Gerhard Berger, Nigel Mansell, Alain Prost, Jean Alesi, Eddie Irvine, Rubens Barrichello, Michael Schumacher, Kimi Räikkönen, Felipe Massa, dhe Fernando Alonso.
Madagaskari
Gjeografia
Relievi i Madagaskarit në pjesën qendrore është malorë zbresin në rrafshnalta deri në bregdet. Pika më e ultë e relievit 0 m është përgjatë bregdetit në oqeanin Indian dhe ajo më e larta në lartësi mbidetare prej 2,876 metrave në Maromokotro, në pjesën më veriore të vendit.
Ferrari
Scuderia Ferrari
thumb|Një [[Ferrari 312PB|312PB (e drejtuar nga Jacky Ickx) gjatë vitit të fundit të skuadrës në Kampionatin Botëror të Makinave Sportive.]] Përveç F1, Ferrari përfshiu makina edhe në gara me makina sportive, të cilat ekzistuan për disa vite.
Në vitin 1949, Luigi Chinetti drejtoi një 166 M e cila i dha Ferrarit fitoren e parë në gara, në garën 24 orëshe të Le Mansit në 1949. Ferrari vazhdoi duke e dominuar Kampionatin Botëror të Makinave Sportive i cili u krijua në vitin 1953, duke e fituar titullin 7 herë gjatë 9 kampionateve të para.
Kur formati i kampionatit ndryshoi në vitin 1962, Ferrari fitoi tituj çdo vit në paktën një kategori deri në vitin 1965 dhe pastaj sërish në vitin 1967. Ferrari fitoi edhe një titull finaleje, në vitin 1972 përpara se Enzo të vendoste braktisjen e garave me makina sportive pas vitin 1973 dhe të lejonte që Scuderia Ferrari të përqendrohej vetëm tek Formula 1.
Megjithëse Scuderia Ferrari nuk mori pjesë me makina sportive pas 1973, ata herë pas here ndërtonin makina të ndryshme sportive të suksesshme për pilotët pa skuadër. Këtu përfshihen BB 512 LM në 1970, 333 SP e cila fitoi IMSA GT Championship në 1990, dhe momentalisht F430 GT2 dhe GT3 të cilat po fitojnë momentalisht në kategoritë përkatëse.
Makinat e garave për skuadrat e tjera
Në vitet 1950 dhe 60, Ferrari furnizoi me makina të Formula 1 disa skuadra. Një shembull i famshëm është skuadra e Tony Vandervell, e cila garoi me Thinwall Special Ferrari të modifikuara para se të ndërtonin makinat e tyre Vanwall. North American Racing Team në sezonin e vitit 1969 ishte rasti i fundit ku përveç Scuderia Ferrari u fut edhe ajo me makinë Ferrari.
Ferrari furnizoi makina me motorë V8 për serinë A1 Grand Prix, për sezonin 2008-09. Makina u dizenjua nga Rory Byrne dhe është stiluar t’i ngjajë makinës së F1 2004.
599 GTB Fiorano dhe F430 GT u pëdorën për gara GT. Ferrari Challenge është parkë garash për Ferrari F430. Supermakina e fundit e Ferrarit, FXX e vitit 2006 nuk lejohet në rrugë, dhe përdoret vetëm për gara.
Makinat e rrugës
thumb|[[Ferrari 166 Inter Coupe Touring]]
Modelet e tanishme
Disa modele u dizenjuan me pamjen e jashme nga Pininfarina, Zagato dhe Bertone.
Dino ishte Ferrari i parë me motor në mes. Ky model u përdor për shumicën e Ferrareve të viteve 1980 dhe 1990. Modelet V8 të Ferrarit përbëjnë më shumë se gjysmën e prodhimit të Ferrarit.
Për disa kohë, Ferrari prodhoi versione 2+2 për makinat V8 me motor në mes. Megjithëse dukeshin ndryshe nga 2-vendëset, si GT4 dhe Mondial ishin të lidhura ngushtë me 308 GTB.
Ferrari prodhoi makina me motor në mes me 12-cilindra për Berlinetta Boxer në 1973. Më e fundit Testarossa mbetet modeli më i famshëm i Ferrarit.
Supermakinat
left|thumb|[[Enzo Ferrari (makina)|Enzo]] Përpjekjet më të mëdha janë bërë në tregun e supermakinave. 250 GTO e vitit 1962 mund të konsiderohet supermakina e parë e Ferrarit, e cila arrin deri tek modelet e sotme Enzo dhe FXX.
Makinat koncept dhe specialet
thumb|[[Ferrari P4/5|200px]]
347
Mbi vitin 347.
Ferrari
Makinat koncept dhe specialet
Koncepti më i fundit i Ferrarit ishte Ferrari Millechili i vitit 2010.
Disa prej versioneve të vetme rrugore të Ferrari u prodhuan gjithashtu, disa prej tyre janë regjistruar nga pronarë të pasur. Si Ferrari P4/5.
Programi i projekteve speciale i Ferrarit me dizenjuesit si Fioravanti, Pininfarina, dhe Zagato ndërtojnë modele të modifikuara të Ferrarit si modele strukturore bazë. Makina e parë e këtij programi ishte SP1, e regjistruar nga një ekzekutiv biznesi Japonez. E dyta ishte P540 Superfast Aperta, e regjistruar nga një entuziast Amerikan.
Emërimi i makinave
Deri para viteve 1980, Ferrari ndiqte skemën e emërimit me tri numra në bazë të cilindratës:
thumb|right|[[Ferrari 612 Scaglietti|612 Scaglietti Sessanta Edition]]
Shumica e Ferrareve ju është dhënë një tregues për stilin e trupit të makinës. Në përgjithësi, janë përdorur këto shkurtime:
Sistemi i emërimit mund të jetë ngatërrues, si disa modele të ndryshme përdorin motor dhe stil trupi të njëjtë. Shumë Ferrari gjithashtu kishin emra të tjerë shtesë (si Daytona) për ti identifikuar më tej. Shumë emra të tillë nuk janë emra zyrtarë të fabrikës. Emri Daytona përkujton fitren e Ferrarit në shkurt 1967 në garën 24 orëshe në Daytona me 330 P4.
Modelet e ndryshme Dino u emëruan për djalin e Enzos, Dino Ferrari.
Në mesin e viteve 1990, Ferrari shtoi shkronjën "F" në fillim të të gjitha modeleve (një praktikë e braktisur pas F512 M dhe F355, por u përshtat sërish me F430).
Identiteti
thumb|Zyrat qëndrore dhe fabrika e Ferrarit thumbnail|right|Konti Francesco Baracca
Simboli i famshën i skuadrës Ferrari është Cavallino Rampante ("kali mbi dy këmbë") hamshori i zi mbi dy këmbë në mburojë të verdhë, zakonisht me shkronjat S F (për Scuderia Ferrari), me tre shirita jeshilë, të bardhë dhe të kuq (ngjyrat kombëtare italiane) në pjesën e sipërme. Makinat e rrugës kanë një stemë drejtkëndëshe (shiko figurën në fillim të faqes), dhe, me dëshirë, mund të vendoset stema në formën e mburojës nën pasqyrat e përparme afër derës.
Në 17 qershor 1923, Enzo Ferrari fitoi një garë në pistën e Savios në Ravenna ku takoi Konteshën Paolina, e ëma e Kontit Francesco Baracca, një as i forcave ajrore italiane dhe hero kombëtar i luftës së parë botërore, i cili vizatonte një kalë në anët e avionit. Kontesha i kërkoi Enzos ta përdorte këtë kal për makinat e tij të garave, duke sygjeruar se do ti sillte atij fat. "Kali mbi dy këmbë" origjinal i vizatuar në avionin e Baraccas ishte vizatuar formë reje me ngjyrë të kuqe dhe të bardhë, por Ferrari vendosi që kali të jetë i zi (ashtu siç ishte vizatuar në avonët e skuadronit të Baraccas pas vdekjes së pilotit në detyre) dhe ai shtoi të verdhën kanarinë për fushën pasi ishte ngjyra e Modena, vendlindjes së tij. Por kali i Ferrarit ishte i ndryshëm nga ai i kontit në disa detaje të vogla si bishti i kalit në avion ai e kishte bishtin me drejtim poshtë ndërsa stema e Ferrarit e ka me bishtin lart.
Ferrari përdori cavallino rampante si një kompani zyrtare në vitin 1929. Që prej garës 24 orëshe të Spa në 9 korrik 1932, cavallino rampante është përdorur tek Alfa Romeot që garonin për Scuderia Ferrari.
Motivi i kalit mbi dy këmbë është i vjetër, mund të gjendet në monedhat antike. Një kal i zi në fushë të verdhë shihet edhe në Stemën e qytetit Gjerman të Stuttgartit, shtëpia Mercedes-Benzit dhe byrosë së dizenjimit të Porsche, të dyja konkurrentet kryesore të Alfas dhe Ferrarit në vitet 1930. Emri i qytetit vjen nga Stutengarten, një formë e vjetër e fjalës gjermane Gestüt, e cila përkthehet në shqip stallë kuajsh dhe në Italisht scuderia. Porsche gjithashtu e përfshin stemën e Stuttgartit si logon e korporatës, me në qendë emblemën e shtetit Württemberg. Rössle i Stuttgartit i ka të dyja këmbët e prapme të vendosura në tokë, si kali i Baraccas, por jo si cavallino i Ferrarit.
Fabio Taglioni e përdorte cavallino rampante në motorat e tij Ducati, po ashtu Taglioni ka lindur në Lugo di Romagna si Baracca, dhe gjithashtu u ati i tij ishte pilot luftarak në luftën e parë botërore (megjithëse nuk ishte pjesë e skuadronit të Baraccas, siç thuhet ndonjëherë gabimisht). Ndërkohë që fama e Ferrarit rritej, Ducati e braktisi stemën e vjetër ndoshta nga ndonjë marrëveshje midis kompanive.
Ngjyra
Që prej viteve 1920, makinat italiane të garave Alfa Romeo, Maserati dhe më vonë Ferrari dhe Abarth ngjyroseshin në të "kuqen e garave" (Rosso Corsa). Kjo ishte ngjyra kombëtare e garave e Italisë, siç u rekomandua nga organizatat ndërmjet luftërave botërore të vilat u shndërruan në FIA. E cila e referohet kombësisë së skuadrës garuese, jo të prodhuesit të makinës apo pilotit. Në këtë skemë, makinat franceze të Bugattit ishin blu, Gjermanet si Benz dhe Mercedesi ishin të bardha (që prej 1934 edhe ngjyrë metalike të argjendtë), dhe Britaniket me jeshile si në mesin e viteve 1960 Lotusi dhe BRM.
Kuriozisht, Ferrari fitoi Kampionatin Botëror në 1964 me John Surtees duke konkuruar dy garat e fundit në Amerikën Veriore me makinat e ngjyrosura me ngjyrat e SHBA-ve të bardhë dhe blu, pasi nuk u regjistruan nga fabrika Italiane, por nga skuadra amerikane North American Racing Team (NART). Kjo u bë si formë proteste në lidhje me Ferrarin dhe me Autoritetin Italian të Garave në lidhje me homologimin e makinave të reja të garave Ferrari me motor në mes.
Ndërmarrja
Në vitin 1963, Enzo Ferrari u afrua nga Ford Motor Company për një blerje të mundshme. Fordi auditoi asetet e Ferrarit por negociatat ligjore dhe bisedimet u ndërprenë në mënyrë të njëanshme nga Ferrari kur ai kuptoi se marrëveshja e ofruar nga Ford nuk do ta lejonte atë të qëndronte në programin e garave të kompanisë. Henry Ford II menjëherë urdhëroi divizionet e makinave sportive të Ford si: Lotus, Lola, dhe Cooper që të ndërtonin një makinë që ta mundte Ferrarin në një pistë botërore rezistence, kështu lindi Ford GT40 në vitin 1964.
Ndërkohë që marrëveshja me Fordin ra, FIAT iu afrua Ferrari me një propozim më fleksibël dhe bleu interesat mbizotëruese në vitin 1969. Enzo Ferrari mbajti 10% të aksioneve, të cilat tashmë zotërohen nga djali i tij Piero Lardi Ferrari.
Ferrari ka menaxhuar vetë të gjitha produktet që mbajnë markën e Ferrarit, përfshirë syzet, stilolapsat, lapsat, materiale elektronike, parfume, kolonja, veshje, biçikleta të teknologjisë së lartë, ora dore, celularë, dhe madje kompjutera laptopë.
Partnerë Teknikë
Ferrari ka një marrëdhënie të gjatë me Shell Oil. Kjo është një partneritet teknik me Ferrarin dhe Ducatin për të provuar dhe për të furnizuar me karburante skuadrat e garave të Formula 1, MotoGP dhe World Superbike. Për shembull, benzina Shell V-Power është zhvilluar me ekspertizën e shumë viteve ndërmjet Shell dhe Ferrari.
Ferrari ka pasur disa marrëveshje për të furnizuar disa skuadra të Formula 1 me motorë përgjatë viteve, dhe për momentin furnizon me motorë Scuderia Toro Rosso dhe Sauber F1 Team.
Historia e shitjeve
Numri i përgjithshëm i makinave Ferrari të ndërtuara dhe të shitura në të gjithë historinë e saj është përafërsisht 130 000.
Në prodhim
12 cilindra:
thumb|right|200px|Ferrari California
Formula 1, Formula 2 dhe njëvendëshe të tjera
("P" tregon që vetura ka fituar Titullin botëror për Pilotët, "C" e ka fituar Konstruktori.)
Kampionatet e tjera
thumb|right|[[Ferrari 250 Testa Rossa e vitit 1958]] thumb|right|[[Ferrari 250 GTO e vitit 1962]] thumb|right|[[Ferrari 250 Le Mans e vitit 1965]] thumb|right|Një [[Ferrari 333 SP]]
Prototipet
thumb|right|Ferrari Store në [[Milano]]
Finney County
Finney County është një nga  qarqet në shtetin federal Kansas të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Suhodolli (Murgashovë)
Demografia
Fshati ka një shumicë maqedonase, pastaj është i banuar edhe me shqiptarë dhe me disa pakica të tjera më të vogla. Gjithsej sipas vitit 2002 fshati ka 415 banorë.
Milan Kundera
Milan Kundera (1 prill 1929 - 11 korrik 2023) është shkrimtari i njohur i Çekisë dhe një nga shkrimtarët më të njohur të kohës. Me origjinë çeke, ai jeton që prej vitit 1975 në Francë dhe në vitin 1981 u bë një francez i naturalizuar. Ai e konsideron veten francez dhe këmbëngul që puna e tij të njihet e të studiohet si literaturë franceze.
Njihet si autor i shumë veprave, përmendim: Shakaja, Identiteti, Lehtësia e padurueshme e qenies. Librat e tij u ndaluan nga regjimi komunist në Çekosllovaki, deri në rënien e këtij regjimi nga revolucioni Velvet në vitin 1989.
Jeta
Kundera jetoi në Francë prej vitit 1975 dhe ka fituar nënshtetësinë Franceze më 1981. Lindi në një familje të klasës së mesme shumë të kulturuar. Babai i tij, muzikologu dhe pjanisti Ludvík Kundera (1891-1971), ishte nxënës i kompozitorit të famshëm Leoš Janáček. Babai i mësoi Kunderës të luante në piano që në moshë të re. Me vonë Kundera studioi muzikë për njëfarë periudhe. Influenca e muzikës, ashtu si referenca të shpeshta mbi të, mund te gjenden në shumë vepra të Kunderës.