cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Interpolimi
Interpolimi polinomial
Megjithatë, interpolimi polinomial ka gjithashtu disa mangësi. Llogaritja e polinomit interpolues është e kushtueshme (shih kompleksitetin llogaritës ) në krahasim me interpolimin linear. Për më tepër, interpolimi polinomial mund të shfaqë lëkundje, veçanërisht në pikat fundore (shih dukuria e Runge ).
Interpolimi polinomial mund të vlerësojë maksimumet dhe minimumet lokale që janë jashtë shtrirjes së kampioneve (pikave të të dhënave), ndryshe nga interpolimi linear. Për shembull, interpolanti i mësipërm ka një maksimum lokal në x ≈ 1,566, f ( x ) ≈ 1,003 dhe një minimum lokal në x ≈ 4,708, f ( x ) ≈ −1,003. Megjithatë, këto maksimum dhe minimum mund të tejkalojnë shtrirjen teorike të funksionit; për shembull, një funksion që është gjithmonë pozitiv mund të ketë një interpolant me vlera negative, dhe anasjellta e të cilit përmban asimptota vertikale false.
Në përgjithësi, forma e kurbës, veçanërisht për vlera shumë të larta ose të ulëta të ndryshores së pavarur, mund të jetë në kundërshtim me sensin e zakonshëm; domethënë për atë që dihet lidhur me sistemin eksperimental i cili ka gjeneruar pikat e të dhënave. Këto mangësi mund të zvogëlohen duke përdorur interpolimin spline ose duke kufizuar vëmendjen në polinomet e Çebishevit.
Interpolimi spline
Për shembull, splajni kubik natyral është pjesë- pjesë kubik dhe dy herë i diferencueshëm. Për më tepër, derivati i dytë i tij është zero në pikat fundore. Splajni kubik natyror që interpolon pikat në tabelën e mësipërme është dhënë nga
Në këtë rast marrim f (2.5) = 0,5972.
Ashtu si interpolimi polinomial, interpolimi spline sjell një gabim më të vogël se interpolimi linear, ndërsa interpolanti është më i lëmuar dhe më i lehtë për t'u vlerësuar sesa polinomet e shkallës së lartë të përdorur në interpolimin polinomial. Megjithatë, natyra globale e funksioneve bazë çon në kushte jo të mira. Kjo zbutet plotësisht duke përdorur splina të mbështetjes kompakte, siç janë zbatuar në Boost. Math dhe diskutuar në Kress.
Bertry
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Rabós
Rabós është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Empordà, të provincës Girona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Rabós
Bertry
Bertry (Shqip: Bertiri) është një komunë në Nord. Stacioni Bertry ka lidhje hekurudhore me Duain dhe Saint-Quentin.
Interpolimi
Forma të tjera
Forma të tjera interpolimi mund të ndërtohen duke zgjedhur një klasë të ndryshme interpolantësh. Për shembull, interpolimi racional është interpolim me funksione racionale duke përdorur përafruesin Padé, dhe interpolimi trigonometrik është interpolimi me polinome trigonometrike duke përdorur seritë Furje. Një mundësi tjetër është përdorimi i valëzave.
Les Autels
Les Autels është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Les Autels ka një popullsi prej 74 banorë dhe sipërfaqe 5.99 km², me një dendësi prej 12 banor/km².
Interpolimi
Forma të tjera
Formula e interpolimit Whittaker–Shannon mund të përdoret nëse numri i pikave të të dhënave është i pafundëm ose nëse funksioni që do të interpolohet ka përcaktim kompakt.
Ndonjëherë, ne dimë jo vetëm vlerën e funksionit që duam të interpolojmë, në disa pika, por edhe derivatin e tij. Kjo çon në probleme të interpolimit të Hermitit.
Në përmasa më të larta
Interpolimi me shumë ndryshore është interpolimi i funksioneve të më shumë se një ndryshoreje. Metodat përfshijnë interpolimin bilinear dhe interpolimin bikubik në dy dimensione dhe interpolimin trilinear në tre dimensione. Ato mund të aplikohen në të dhëna të rrjetëzuara ose të shpërndara. Interpolimi mimetik përgjithësohet në n hapësira dimensionale ku n > 3.
Panturqizmi
Panturqizmi ose panturkizmi është një ideologji e cila synon unifikimin e të gjithë turqve dhe popujve që flasin gjuhët turkike si dhe territoret në të cilat ata jetojnë. Më konkretisht, në literaturën përkatëse profesionale, panturqizëm quhet ideologjia e lëvizjes e cila synon krijimin e Turqisë së Madhe. Ajo u themelua rreth vitit 1880 midis intelektualëve turq në Perandorinë e atëhershme Osmane, me qëllim të unifikimit kulturor dhe politik të të gjithë turqve nga territori i Perandorisë së atëhershme Osmanllie, e pastaj edhe të atyre nga Rusia, Kina, Irani, Afganistani, etj.
Kultura e Romës së lashtë
parapamje| Pikturë muri (shek. I pas Krishtit) nga Pompei e cila përshkruan një banket shumë gjeneratash Kultura e Romës antike ka ekzistuar gjatë gjithë historisë gati 1200-vjeçare të civilizimit të Romës Antike. Termi i referohet kulturës së Republikës Romake, më vonë Perandorisë Romake, e cila në kulmin e saj mbulonte një zonë nga Skocia e Ulët e sotme dhe Maroku e deri në Eufrat.
Jeta në Romën e lashtë vërtitej rreth qytetit të Romës, shtatë kodrave të tij të famshme dhe arkitekturës së saj monumentale si Koloseu, Forumi i Trajanit dhe Panteoni. Qyteti kishte gjithashtu disa teatre dhe gjimnaze, së bashku me shumë taverna, banja dhe shtëpi publike. Në të gjithë territorin nën kontrollin e Romës antike, arkitektura e banimit varionte nga shtëpi shumë modeste deri në vila të fshatrave dhe në kryeqytetin e Romës, kishte vendbanime perandorake në kodrën elegante Palatine, nga e cila rrjedh fjala pallat. Shumica dërrmuese e popullsisë jetonin në qendër të qytetit.
Qyteti i Romës ishte megalopoli më i madh i asaj kohe, me një popullsi që mund të ketë tejkaluar një milion njerëz, me një vlerësim të nivelit të lartë prej 3.6 milion dhe një vlerësim të ulët prej 450,000. Një pjesë e konsiderueshme e popullsisë nën juridiksionin e qytetit jetonte në qendra të panumërta urbane, me popullsi prej të paktën 10,000 njerëz dhe disa vendbanime ushtarake, një normë shumë e lartë e urbanizimit sipas standardeve para-industriale. Pjesa më e urbanizuar e Perandorisë ishte Italia, e cila kishte një normë të vlerësuar të urbanizimit prej 32%, e njëjta shkallë e urbanizimit e Anglisë në vitin 1800. Shumica e qyteteve romake kishin një forum, tempuj dhe të njëjtin lloj ndërtesash, në një shkallë më të vogël, siç gjenden në Romë. Popullsia e madhe urbane kërkonte një furnizim të pafund të ushqimit që ishte një detyrë komplekse logjistike, që përfshinte blerjen, transportimin, magazinimin dhe shpërndarjen e ushqimit për Romën dhe qendrat e tjera urbane. Fermat italiane furnizonin perime dhe fruta, por peshku dhe mishi ishin luks. Ujësjellësit u ndërtuan për të sjellë ujë në qendrat urbane dhe vera dhe vaji importoheshin nga Spanja, Galia dhe Afrika.
Ekzistonte një sasi shumë e madhe e tregtisë midis provincave të Perandorisë Romake, pasi rrugët dhe teknologjia e saj e transportit ishin shumë efikase. Kostot mesatare të transportit dhe teknologjia ishin të krahasueshme me Evropën e shekullit të 18-të. Qyteti i mëvonshëm i Romës nuk e mbushi hapësirën brenda Mureve të tij të lashta Aureliane deri pas vitit 1870.
Shumica e popullsisë nën juridiksionin e Romës antike jetonte në fshat në vendbanime me më pak se 10,000 banorë. Pronarët zakonisht banonin në qytete dhe pronat e tyre liheshin nën kujdesin e menaxherëve të fermave. Gjendja e rëndë e skllevërve në fshat ishte përgjithësisht më e keqe sesa homologët e tyre që punonin në familjet aristokratike urbane. Për të stimuluar një produktivitet më të lartë të punës, shumica e pronarëve liruan një numër të madh skllevërish dhe shumë paga të marra; por në disa zona rurale, varfëria dhe mbipopullimi ishin ekstreme. Varfëria rurale nxiste migrimin e popullsisë në qendrat urbane deri në fillim të shekullit të 2-të kur popullsia urbane ndaloi të rritet dhe filloi të bjerë.
Përkundër këtij sfondi njerëzor, si mjedisi urban ashtu edhe ai rural, që ishte një nga qytetërimet më me ndikim të historisë, mori formë, duke lënë pas një trashëgimi kulturore që mbijeton pjesërisht edhe sot.
Perandoria Romake filloi kur Augusti u bë perandori i parë i Romës nëvitin 31 para Krishtit dhe përfundoi në perëndim kur perandori i fundit Romak, Romul Augusti, u rrëzua nga Odoacer më 476 Pas Krishtit. Perandoria Romake, në kulmin e saj (rreth 117 pas Krishtit), ishte struktura më e gjerë politike dhe shoqërore në civilizimin Perëndimor. Deri në vitin 285 pas Krishtit, perandoria ishte bërë shumë e madhe për t'u sunduar nga qeveria qendrore në Romë dhe kështu u nda nga Perandori Dioklecian në Perandorinë Romake Perëndimore dhe atë Lindore. Në lindje, perandoria vazhdoi si Perandoria Bizantine deri në vdekjen e Konstandinit XI dhe rënies së Konstandinopojës në Perandorinë Osmane në 1453 pas Krishtit. Ndikimi i Perandorisë Romake në civilizimin perëndimor ishte i thellë në kontributet e saj të qëndrueshme praktikisht në çdo aspekt të kulturës perëndimore.
Struktura shoqerore
parapamje| Një [[Republika Romake|skenë e vonë banketesh republikane në një afresk nga Herculaneum, Itali, c. 50 para Krishtit; gruaja mban veshur një fustan mëndafshi transparent ndërsa burri në të majtë ngre një enë për pirjen e ritonit]] parapamje| Një portret afresk i një burri që mban një rrotull [[Papirusi|papirus, Pompei, Itali, shekulli I pas Krishtit]] Qendra e strukturës së hershme shoqërore, që daton nga koha e shtetit-qytetit fisnor bujqësor, ishte familja, e cila nuk shënohej vetëm nga marrëdhëniet biologjike, por edhe nga marrëdhënia e ndërtuar ligjërisht nga patria potestas. Pater familias ishte kryefamiljari i familjes; ai ishte zotëria mbi gruan e tij (nëse ajo i jepej atij cum manu, përndryshe babai i gruas mbante patria potestas), fëmijët e tij, gratë e djemve të tij (përsëri nëse martohej sperma manu e cila bëhej më e rrallë në fund të Republika), nipat, skllevërit dhe të liruarit (skllevërit e çliruar, brezi i parë akoma juridikisht inferior ndaj të porsalindurve), duke i asgjësuar ata dhe mallrat e tyre sipas dëshirës, madje duke i vrarë ata.
Skllavëria dhe skllevërit ishin pjesë e rendit shoqëror. Skllevërit ishin kryesisht robër lufte. Kishte tregje skllevërish ku ata mund të bliheshin dhe shiteshin. Ligji romak nuk ishte konsistent në lidhje me statusin e skllevërve, përveç se ata konsideroheshin si çdo pronë tjetër e lëvizshme. Shumë skllevër liroheshin nga zotërit për shërbime të shkëlqyera të bëra; disa skllevër mund të kursenin para për të blerë lirinë e tyre. Në përgjithësi, gjymtimi dhe vrasja e skllevërve ishte e ndaluar nga legjislacioni,  megjithëse mizoria e egër vazhdonte.
Përveç këtyre familjeve (të quajtura gentes ) dhe skllevërve (legalisht objekte, mancipia dmth. "Të mbajtur në dorën e zotit)" kishte plebej që nuk ekzistonin nga këndvështrimi ligjor. Ata nuk kishin aftësi juridike dhe nuk ishin në gjendje të bënin kontrata, edhe pse nuk ishin skllevër. Për t'u marrë me këtë problem, u krijua e ashtuquajtura klientelë. Nga ky institucion, një plebeian u bashkua me familjen e një patriciani (në kuptimin juridik) dhe mund të mbyllte kontratat duke ndërmjetësuar familjen e tij patrician pater. Gjithçka që plebeu zotëronte ose fitonte ligjërisht i përkiste gjinive. Ai nuk lejohej të formonte gjinitë e tij.
Autoriteti i pater familias ishte i pakufizuar, qoftë në të drejtat civile ashtu edhe në të drejtën penale. Detyra e mbretit ishte të ishte kryetari i ushtrisë, të merrej me politikën e jashtme dhe gjithashtu të vendoste për polemikat midis zotërinjve. Patricianët ishin të ndarë në tri fise (Ramnense, Titientes, Luceres).
Gjatë kohës së Republikës Romake (themeluar në 509 pes) qytetarëve romakë u lejohej të votonin. Këtu përfshiheshin patricë dhe plebej. Gratë, skllevërit dhe fëmijët nuk u lejuan të votojnë.
Ekzistonin dy asamble, asambleja e shekujve ( comitia centuriata ) dhe asambleja e fiseve ( comitia tributa ), të cilat përbëheshin nga të gjithë qytetarët e Romës. Në komitia centuriata Romakët ishin të ndarë sipas moshës, pasurisë dhe vendbanimit. Qytetarët në secilin fis ishin të ndarë në pesë klasa bazuar në pronë dhe më pas secili grup u nda në dy shekuj nga mosha. Në përgjithësi, ka pasur 373 shekuj. Ashtu si asambleja e fiseve, çdo shekull kishte një votë. Comitia Centuriata zgjodhi pretorët (magjistratët gjyqësorë), censorët dhe konsujt.
Comitia tributa përbënte tridhjetë e pesë fise nga Roma dhe gjithë vendi. Secili fis kishte një votë të vetme. Comitia Tributa zgjodhi Kuestorët (magjistratët financiarë) dhe patrician Curule Aedile. majtas|parapamje| Afresk i një gruaje të ulur nga Stabiae, shekulli I pas Krishtit Me kalimin e kohës, e drejta Romake evoluoi në mënyrë të konsiderueshme,poashtu dhe pikëpamjet shoqërore, duke emancipuar (në shkallë në rritje) anëtarët e familjes. Drejtësia gjithashtu u rrit shumë. Romakët u bënë më efikasë në shqyrtimin e ligjeve dhe ndëshkimeve.
Jeta në qytetet antike romake vërtitej rreth Forumit, rrethit qendror të biznesit, ku shumica e Romakëve shkonin për marketing, pazar, tregti, punë bankare dhe për të marrë pjesë në festa dhe ceremoni. Forumi ishte gjithashtu një vend ku oratorët shpreheshin për të formuar opinionin publik dhe për të nxjerrë mbështetje për çdo çështje të veçantë me interes për ta ose të tjerët. Para lindjes së diellit, fëmijët do të shkonin në shkolla ose do të fillonte mësimi i tyre në shtëpi. Pleqtë visheshin, hanin një mëngjes deri në orën 11, bënin një gjumë dhe pasdite ose në mbrëmje zakonisht shkonin në Forum. Të shkuarit në një banjë publike të paktën një herë në ditë ishte një zakon për shumicën e qytetarëve Romakë. Kishte banja të ndara për burra dhe gra. Dallimi kryesor ishte se banjat e grave ishin më të vogla se ato të burrave dhe nuk kishin frigidarium (dhomë të ftohtë) ose palaestra (zonë ushtrimi).
Lloje të ndryshme argëtimi në natyrë dhe në ambiente të brendëshme, pa kosto, ishin në dispozicion në Romën e lashtë. Në varësi të natyrës së ngjarjeve, ato caktoheshin gjatë ditës, pasditeve, mbrëmjeve ose netëve të vona. Turma të mëdha mblidheshin në Koloseum për të parë ngjarje të tilla si ngjarje që përfshijnë gladiatorë, luftime midis burrave ose luftime midis burrave dhe kafshëve të egra. Circus Maximus përdorej për gara karrocash.
Jeta në fshat ishte e ngadaltë, por e gjallë, me festivale të shumta lokale dhe ngjarje shoqërore. Fermat drejtoheshin nga menaxherët e fermave, por pronarët e pasurive ndonjëherë shkonin në fshat për pushim, duke shijuar shkëlqimin e natyrës dhe rrezeve të diellit, duke bërë aktivitete si peshkimi, gjuetia dhe ngjitja. Nga ana tjetër, puna e skllevërve vazhdonte vazhdimisht, për orë të gjata dhe të shtatë ditët, dhe duke siguruar komoditete dhe duke krijuar pasuri për zotërit e tyre. Pronarët mesatar të fermave ishin më mirë, duke kaluar mbrëmje në bashkëveprime ekonomike dhe sociale në tregjet e fshatrave. Dita mbaronte me një vakt, zakonisht të mbetur nga përgatitjet e mesditës.
Veshja
parapamje| Statuja e veshur me Toga, e restauruar me kokën e perandorit Nerva Në Romën e lashtë, pëlhura dhe fustani dallonin një klasë njerëzish nga klasa tjetër. Tunika e veshur nga plebejtë (njerëzit e thjeshtë) si barinjtë ishte bërë nga materiali i trashë dhe i errët, ndërsa tunika e veshur nga patricët ishte prej liri ose leshi të bardhë. Një gjyqtar do të vishte tunica angusticlavi ; senatorët kishin tunika me vija të purpurta ( klavi ), të quajtura tunica laticlavi. Tunikat ushtarake ishin më të shkurtër se ato që mbanin civilët.
U emëruan gjithashtu shumë lloje të togas. Djemtë deri në festivalin e Liberalias veshnin togën praetexta e cila ishte një toga me një kufi të purpurt ose vjollcë, të veshur gjithashtu nga magjistratët në zyrë. Toga virilis, (ose toga pura ) ose togat e burrave visheshin nga burrat që kishin mbushur moshën për të treguar shtetësinë e tyre në Romë. Toga picta vishej nga gjeneralët triumfues dhe kishte qëndisje të aftësive të tyre në fushën e betejës. Toga pulla vishej kur mbante zi.
Edhe këpucët tregonin statusin shoqëror të një personi. Patricianët vishnin sandale të kuqe dhe portokalli, senatorët kishin këpucë ngjyrë kafe, konsujt kishin këpucë të bardha dhe ushtarët vishnin çizme të rënda. Gratë veshnin këpucë të mbyllura me ngjyra të tilla si e bardha, e verdha ose jeshilja.
Bulla ishte një medalion -si amulet që vishej nga fëmijët. Kur do të martohej, gruaja u dhuronte bulën e saj (ndonjëherë të quajtur partha) perëndive shtëpiake, së bashku me lodrat e saj, për të treguar pjekurinë dhe moshën e gruas.
Burrat zakonisht veshnin toga, kurse gratë stola.
Stola e gruas ishte një fustan i veshur me tunikë dhe zakonisht ishte me ngjyra të ndezura. Një fibul (ose karficë zbukurimi) do të përdorej si zbukurim ose për të mbajtur stolën në vend. Me stola shpeshherë vishej një palla ose një shall.
Ushqimi
Që nga fillimi i Republikës deri në vitin 200 para Krishtit, Romakët e lashtë kishin zakone shumë të thjeshta ushqimore. Ushqimi i thjeshtë zakonisht konsumohej rreth orës 11 dhe përbëhej nga bukë, sallatë, ullinj, djathë, fruta, arra dhe mish të ftohtë të mbetur nga darka një natë më parë. Mëngjesi quhej ientaculum, dreka prandium, dhe darka quhej cena. Mezet quheshin gustatio, dhe ëmbëlsira secunda mensa (ose tryeza e dytë). Zakonisht, kjo ndiqej nga një dremitje ose një pushim.
Familja hanin së bashku, të ulur në karrige rreth një tavoline. Më vonë, u krijua një dhomë e veçantë ngrënie me divane ngrënieje, e quajtur triclinium. Gishtat përdoreshin për të marrë ushqime të cilat përgatiteshin paraprakisht dhe silleshin në darka. Lugët përdoreshin për supa. majtas|parapamje| Vezë, mëllenjë, pecetë dhe enë (pikturë muri nga Shtëpia e Julia Felix, Pompei) Vera në Romë nuk u bë e zakonshme ose e prodhuar në masë deri rreth vitit 250 para Krishtit. Ajo u prodhua më shpesh rreth kohës së Cato Plakut i cili përmend në librin e tij De Agri Cultura se vreshti ishte aspekti më i rëndësishëm i një ferme të mirë. Vera konsiderohej një pije kryesore, konsumohej në të gjitha vaktet dhe rastet nga të gjitha klasat dhe ishte mjaft e lirë; megjithatë, ajo ishte gjithmonë e përzier me ujë. Ky ishte rasti edhe gjatë ngjarjeve të qarta të pijeve në mbrëmje ( comissatio ) ku një pjesë e rëndësishme e festës ishte zgjedhja e një arbitri bibendi (Gjykatësi i Pirjes) i cili ishte, ndër të tjera, përgjegjës për të vendosur raportin e verës ndaj ujit në pirjen e verës. Janë përdorur zakonisht raportet e verës në ujë prej 1: 2, 1: 3 ose 1: 4. Shumë lloje të pijeve që përfshinin rrush dhe mjaltë konsumoheshin gjithashtu. Mulsum ishte verë e ëmbëlsuar me mjaltë, mustum ishte lëng rrushi, mulsa ishte ujë i ëmbëlsuar me mjaltë. Konsumi i verës për person në ditë në qytetin e Romës është vlerësuar në 0.8 deri 1.1 galonë për meshkujt dhe rreth 0.5 galonë për femrat. Edhe Cato Plaku famëkeq i rreptë rekomandoi shpërndarjen e një racioni ditor me verë me cilësi të ulët prej më shumë se 0,5 galonë midis skllevërve të detyruar të punonin në ferma.
Gjatë periudhës Perandorake, ushqimi kryesor i Romakëve të klasës së ulët (plebej) ishte qull perimesh dhe bukë, dhe herë pas here peshk, mish, ullinj dhe fruta. Ndonjëherë, ushqimet e subvencionuara ose falas shpërndaheshin nëpër qytete. Aristokracia e patricianit kishte darka të hollësishme, me festa dhe verëra dhe një larmi të darkave. Ndonjëherë, vajzat që kërcenin i bënin darkat më argëtuese. Gratë dhe fëmijët hanin veçmas, por në periudhën e mëvonshme të Perandorisë, me lejueshmëri që zvarritet, edhe gra të denja do të merrnin pjesë në ahengje të tilla darke.
Arsimi
majtas|parapamje| Afresk portret romak i një të riu me një rrotull [[Papirusi|papirus, nga Herculaneum, shekulli I pas Krishtit]] Shkollimi në një kuptim më zyrtar filloi rreth vitit 200 para Krishtit. Arsimi fillonte në moshën rreth gjashtë vjeç, dhe në gjashtë deri në shtatë vitet e ardhshme, djemtë dhe vajzat pritej të mësonin bazat e leximit, shkrimit dhe numërimit. Në moshën dymbëdhjetë vjeç, ata do të mësojnin latinisht, greqisht, gramatikë dhe letërsi, të ndjekura nga trajnime për të folur në publik. Oratoria ishte një art që duhej praktikuar dhe mësuar dhe oratorët e mirë urdhëronin respekt; të bëhesh një orator efektiv ishte një nga objektivat e edukimit dhe të të mësuarit. Fëmijët e varfër nuk mund të përballonin arsimimin. Në disa raste, shërbimet e skllevërve të talentuar u përdorën për të dhënë arsim. Shkolla ishte kryesisht për djem, megjithatë disa vajza të pasura mësoheshin në shtëpi, por ndonjëherë mund të shkonin në shkollë.
Gjuha
parapamje| Diplomë fragmentare ushtarake nga Carnuntum ; Latinishtja ishte gjuha e ushtrisë në të gjithë Perandorinë Gjuha amtare e romakëve ishte latinishtja, një gjuhë italike në familjen indo-evropiane. Ekzistonin disa forma të latinishtes, dhe gjuha evoluoi në mënyrë të konsiderueshme me kalimin e kohës, duke u bërë përfundimisht pjesë e gjuhëve romantike që fliten sot.
Fillimisht një gjuhë tepër e lakuar dhe sintetike, format e vjetra të latinishtes mbështeten pak në rendin e fjalëve, duke përcjellë kuptimin përmes një sistemi të afikave të bashkëngjitura në rrjedhjet e fjalëve. Ashtu si gjuhët e tjera indo-evropiane, latinishtja gradualisht u bë shumë më analitike me kalimin e kohës dhe fitoi rënditje fjalësh të konvencionalizuar pasi humbi gjithnjë e më shumë nga sistemi i rasteve dhe lakimet shoqëruese. Alfabeti i tij, alfabeti latin, bazohet në alfabetin e Vjetër Italik, i cili rrjedh nga alfabeti Grek. Alfabeti latin përdoret edhe sot për të shkruar shumicën e gjuhëve evropiane dhe shumë të tjera.
Shumica e letërsisë së mbijetuarlatine përbëhet pothuajse tërësisht nga Latinishtja Klasike. Në gjysmën lindore të Perandorisë Romake, e cila u bë Perandoria Bizantine ; Greqishtja ishte lingua franca kryesore siç kishte qenë që nga koha e Aleksandrit të Madh, ndërsa latinishtja përdorej më së shumti nga administrata dhe ushtria romake. Përfundimisht greqishtja do të zëvendësonte latinishten si gjuhë zyrtare e shkruar dhe e folur e Perandorisë Romake Lindore, ndërsa dialektet e ndryshme të Latinishtes Vulgare të përdorura në Perandorinë Romake Perëndimore evoluan në gjuhët moderne Romantike të cilat përdoren edhe sot.
Me zgjerimin i Perandorisë Romake u përhap latinishtja në të gjithë Evropën dhe me kalimin e kohës Latinishtja Vulgare evoluoi dhe dialektizoi në vende të ndryshme, gradualisht duke u zhvendosur në një numër gjuhësh të dallueshme Romane duke filluar diku nga shekulli i 9-të. Shumë nga këto gjuhë, përfshirë frëngjishten, italishten, portugalishten, rumanishten dhe spanjishten, lulëzuan, dhe me kohën ndryshimet midis tyre rriteshin.
Megjithëse Latinishtja është një gjuhë e zhdukur me shumë pak folës të rrjedhshëm bashkëkohorë, ajo mbetet në përdorim në shumë mënyra. Në veçanti, latinishtja ka mbijetuar përmes Latinishtes Kishtare, gjuha tradicionale e Kishës Katolike Romake dhe një prej gjuhëve zyrtare të Qytetit të Vatikanit. Megjithëse ishte e dallueshme nga Latinishtja Klasike dhe ajo Vulgare në një numër mënyrash, Latinishtja Kishtare ishte më e qëndrueshme sesa Latinishtja tipike Mesjetare. Më shumë ndjeshmëri klasike përfundimisht u shfaqën në Rilindjen me Latinishten Humaniste. Për shkak të përhapjes së krishterimit dhe ndikimit të qëndrueshëm të civilizimit romak, latinishtja u bë lingua franca e Evropës perëndimore, një gjuhë e përdorur për të kapërcyer kufijtë ndërkombëtarë, të tilla si për përdorim akademik dhe diplomatik. Një njohuri e thellë e latinishtes klasike ishte një pjesë standarde e kurrikulës arsimore në shumë vende perëndimore deri në shekullin e 20-të, dhe mësohet ende në shumë shkolla sot. Megjithëse përfundimisht u zëvendësua në këtë drejtim nga frëngjishtja në shekullin e 19-të dhe anglishtja në të 20-tën, latinishtja vazhdon të shohë përdorim të madh në terminologjinë fetare, juridike dhe shkencore, dhe në akademi në përgjithësi.
Letërsia
Letërsia romake që nga fillimi e saj ishte e ndikuar shumë nga autorët grekë. Disa nga veprat më të hershme të zbuluara, aktualisht janë me epope historike që tregojnë historinë e hershme ushtarake të Romës. Ndërsa Republika u zgjerua, autorët filluan të bënin poezi, komedi, histori dhe tragjedi. parapamje| Mozaiku që përshkruan një trupë teatrore duke u përgatitur për një shfaqje Grekët dhe Romakët themeluan historinë dhe patën ndikim të madh në mënyrën se si shkruhet historia sot. Cato Plaku ishte një senator romak, si dhe njeriu i parë që shkroi historinë në latinisht. Megjithëse ishte teorikisht kundër ndikimit grek, Cato Plaku shkroi librin e parë retorik të frymëzuar nga Greqishtja në Latinisht (91) dhe bashkoi llojet e historisë Greke dhe Romake në një metodë që kombinonte të dyja. Një nga arritjet e mëdha historike të Cato Plakut ishte Origjina, e cila tregon historinë e Romës, nga Enea deri në ditët e tij, por ky dokument tani ka humbur. Në dy shekujt e parë dhe të hershëm para Krishtit u bë një përpjekje, e udhëhequr nga Cato Plaku, për të përdorur të dhënat dhe traditat që ishin ruajtur, në mënyrë që të rindërtonte të gjithë të kaluarën e Romës. Historianët e angazhuar në këtë detyrë shpesh quhen "Analistë", duke nënkuptuar që shkrimet e tyre ndiqnin pak a shumë rendin kronologjik. Në 123 para Krishtit u bë një përpjekje zyrtare për të siguruar një regjistrim të të gjithë historisë romake. Kjo vepër mbushte tetëdhjetë libra dhe njihej me emrin Annales Maximi. Përbërja regjistronte ngjarjet zyrtare të Shtetit, të tilla si zgjedhjet dhe komandat, bizneset civile, provinciale dhe kulti, të përcaktuara në rregullime zyrtare nga viti në vit. Gjatë sundimit të perandorëve të hershëm të Romës ka pasur një epokë të artë të letërsisë historike. Vepra të tilla si " Historitë " e Tacitus, " Luftërat Galike " nga Julius Caesar dhe " Historia e Romës " nga Livy janë përcjellë nëpër breza. Fatkeqësisht, në rastin e Livy, shumë nga skenari ka humbur dhe ka mbetur me disa zona specifike: themelimi i qytetit, lufta me Hanibalin dhe pasojat e tij.
Në botën antike, poezia zakonisht luante një pjesë shumë më të rëndësishme të jetës së përditshme sesa sot. Në përgjithësi, grekët dhe romakët e shkolluar mendonin se poezia luante një pjesë shumë më themelore të jetës sesa në kohët moderne. Fillimisht në Romë poezia nuk konsiderohej një profesion i përshtatshëm për qytetarë të rëndësishëm, por qëndrimi ndryshoi në shekujt e dytë dhe të parë para Krishtit. Në Romë poezia i paraprinte dukshëm shkrimit të prozës. Siç theksoi Aristoteli, poezia ishte lloji i parë i letërsisë që zgjonte interesin e njerëzve për pyetjet e stilit. Rëndësia e poezisë në Perandorinë Romake ishte aq e fortë sa Quintilian, autoriteti më i madh në arsim, donte që shkollat e mesme të përqendroheshin në leximin dhe mësimin e poezisë, duke lënë shkrime në prozë në atë që tani do të quhej faza universitare. Virgjili përfaqëson kulmin e poezisë epike romake. Eneida e tij u krijua me kërkesën e Maecenas dhe tregon historinë e ikjes së Eneidas nga Troja dhe vendosjen e tij të qytetit që do të bëhej Roma. Lucretius, në veprën e tij Mbi natyrën e gjërave, u përpoq të shpjegonte shkencën në një poezi epike. Disa nga shkencat e tij duken jashtëzakonisht moderne, por idetë e tjera, veçanërisht teoria e tij e dritës, nuk pranohet më. Më vonë Ovid krijoi Metamorfozat e tij, të shkruara në vargje daktilike heksametre, metrin e epikës, duke provuar një mitologji të plotë nga krijimi i tokës deri në kohën e tij. Ai e unifikon lëndën e tij përmes temës së metamorfozës.Në kohërat klasike ishte vërejtur se veprës së Ovidit i mungonin gravitacionet e zotëruara nga poezia tradicionale epike.
Catullus dhe grupi shoqërues i poetëve neoterikë krijuan poezi duke ndjekur modelin Aleksandrian, i cili eksperimentoi me forma poetike duke sfiduar traditën. Catullus ishte gjithashtu poeti i parë romak që krijoi poezi dashurie, në dukje autobiografike, e cila përshkruante një lidhje me një grua të quajtur Lesbia. Nën sundimin e perandorit Augustus, Horace vazhdoi traditën e poezive më të shkurtra, me Odesin dhe Epodesin. Martial, duke shkruar nën Perandorin Domitian, ishte një autor i famshëm i epigramave, poezive që shpesh ishin figura publike abuzive dhe të censuruara. majtas|parapamje| Një bust i [[Ciceroni|Ciceronit, Muzeumet e Kapitolinës, Romë]] Proza romake zhvilloi tingëllimin, dinjitetin dhe ritmin e saj në të folurit bindës. Retorika kishte qenë tashmë çelësi i shumë arritjeve të mëdha në Athinë, kështu që pasi studiuan grekët, romakët e renditën oratorinë si një lëndë dhe një profesion i lartë. Fjalimet e shkruara ishin disa nga format e para të shkrimit të prozës në Romën e lashtë, dhe format e tjera të shkrimit të prozës në të ardhmen u ndikuan nga kjo. Gjashtëmbëdhjetë libra me letra të Ciceronit kanë mbijetuar, të gjithë të botuara pas vdekjes së Ciceronit nga sekretari i tij, Tito. Letrat japnin një vështrim në jetën shoqërore në ditët e republikës në rënie, duke siguruar fotografi të personaliteteve të kësaj epoke. Letrat e Ciceronit janë të mëdha dhe të larmishme dhe ofrojnë fotografi të personaliteteve të kësaj epoke. Personaliteti i Ciceronit është zbuluar më qartë, duke dalë si një njeri kotës i lëkundur, snob. Pasioni i Ciceronit për jetën publike të kryeqytetit gjithashtu del nga letrat e tij, më qartë kur ai ishte në internim dhe kur ai mori një guvernator provincial në Azinë e Vogël. Letrat përmbajnë gjithashtu shumë për jetën familjare të Ciceronit dhe ndërlikimet e saj politike dhe financiare.
Traktatet filozofike romake kanë pasur ndikim të madh në botë, por mendimi origjinal erdhi nga grekët. Shkrimet filozofike romake janë të rrënjosura në katër 'shkolla' që nga epoka e Grekëve Helenistë. Katër 'shkollat' ishin ato të epikurianëve, Stoicistëve, Peripatetikëve dhe Akademisë. Epikurianët besonin në drejtimin e shqisave dhe identifikuan qëllimin krysor të jetës për të qenë të lumtur, ose mungesën e dhembjes. Stoicizmi u themelua nga Zeno i Citiumit, i cili mësoi se virtyti ishte e mira kryesore, duke krijuar një ndjenjë të re të urgjencës etike. Perpatetikët ishin pasues të Aristotelit, të udhëhequr nga shkenca dhe filozofia e tij. Akademia u themelua nga Platoni dhe u bazua në idenë e Pyro Skeptik se njohuritë e vërteta mund të përvetësoheshin. Akademia gjithashtu paraqiti kritika ndaj shkollave filozofike epikuriane dhe stoike.
Zhanri i satirës tradicionalisht konsiderohej si një risi romake, dhe satirat ishin shkruar, ndër të tjerë, nga Juvenal dhe Persius. Disa nga shfaqjet më të njohura të Republikës së hershme ishin komedi, veçanërisht ato të Terence, një skllav romak i liruar që kapur gjatë Luftës së Parë Punike.
Një pjesë e madhe e veprës letrare të prodhuar nga autorë romakë në Republikën e hershme ishte e natyrës politike ose satirike. Ishin të njohura veprat retorike të Ciceronit, një gjuhëtar, përkthyes dhe filozof i veçuar. Përveç kësaj, letrat personale të Ciceronit konsiderohen të jenë një nga organet më të mira të korrespondencës, të regjistruara në antikitet.
Arti pamor
majtas|parapamje| E ashtuquajtura Primavera e Stabis, ndoshta perëndesha Flora Shumica e stileve të hershme të pikturës romake tregojnë ndikime etruske, veçanërisht në praktikën e pikturës politike. Në shekullin e 3-të pas Kris, arti grek i marrë si pre nga luftërat u bë popullor dhe shumë shtëpi romake u dekoruan me peisazhe nga artistë grekë. Provat nga mbetjet në Pompei tregojnë ndikim të ndryshëm nga kulturat që përfshijnë botën romake.
Skulptura e portretit gjatë asaj periudhe shfrytëzoi përmasat rinore dhe klasike, duke u shndërruar më vonë në një përzierje të realizmit dhe idealizmit. Gjatë periudhave Antonine dhe Severan, flokët dhe mjekra më e zbukuruar u përhapën, të krijulara me prerje dhe shpime më të thella. Përparime u bënë edhe në skulpturat e relievit, të cilat zakonisht përshkruanin fitoret romake.
Muzika
parapamje| Muzikantët që luanin një <i id="mwAbg">tuba</i> romake, një organ uji ( hydraulis ) dhe një palë cornua, detaje nga mozaiku Zliten, shekulli II pas Krishtit Muzika ishte një pjesë kryesore e jetës së përditshme në Romën e lashtë. Shumë ngjarje private dhe publike shoqëroheshin me muzikë, duke filluar nga ngrënia natën deri në parada ushtarake dhe manovra.
Disa nga instrumentet e përdorura në muzikën romake ishin tuba, cornu, aulosi, flauti, lyra, lahuta, kitara, timpani, daullja, hidraulisi dhe sistrumi.
Arkitektura
majtas|parapamje| [[Koloseumi|Koloseu në Romë]] Në fazat e saj fillestare, arkitektura antike romake reflektonte elemente të stileve arkitektonike të etruskëve dhe grekëve. Gjatë një periudhe kohe, stili ndryshonte përherë në një mendje me kërkesat e tyre urbane, dhe inxhinierisë civile dhe teknologjisë së ndërtimit të ndërtesave duke u bërë e zhvilluar dhe rafinuar. Betoni romak ka mbetur një enigmë, dhe madje edhe pas më shumë se dy mijë vitesh disa struktura antike romake qëndrojnë ende madhështore, si Panteoni (me një nga kupolat më të mëdha me hapësirë të vetme në botë) që ndodhet në rrethin e biznesit të Romës së sotme.
Stili arkitektonik i kryeqytetit të Romës antike u imitua nga qendrat e tjera urbane nën kontrollin dhe ndikimin Romak, si Verona Arena, Verona, Itali; Harku i Hadrianit, Athinë, Greqi; Tempulli i Hadrianit, Efes, Turqi; një Teatër në Portokalli, Francë; dhe në disa vende të tjera, për shembull, Lepcis Magna, e vendosur në Libi. Qytetet romake ishin të planifikuara mirë, të menaxhuara me efikasitet dhe të mirëmbajtura mjeshtërisht. Pallatet, banesat private dhe vilat, u hartuan në mënyrë të hollësishme dhe planifikimi i qytetit ishte gjithëpërfshirës me parashikime për aktivitete të ndryshme nga popullsia rezidente urbane, dhe për popullsi të panumërt migratore të udhëtarëve, tregtarëve dhe vizitorëve që kalonin nëpër qytetet e tyre. Marcus Vitruvius Pollio, traktati i arkitektit Romak i shekullit të I p.e.s " De Architura", me seksione të ndryshme, që merreshin me planifikimin urban, materialet e ndërtimit, ndërtimin e tempullit, ndërtesat publike dhe private dhe hidraulikën, mbeti një tekst klasik deri në Rilindje.
Sportet dhe argëtimi
Qyteti antik i Romës kishte një vend të quajtur Kampus, një lloj stërvitjeje për ushtarët Romakë, i cili ndodhej afër Tiberit. Më vonë, Kampusi u bë shesh lojërash në fushë në Romë, për të cilin thuhet se kishin frekuentuar edhe Jul Cezari dhe Augusti. Duke imituar Kampusin në Romë, baza të ngjashme u zhvilluan në disa qendra të tjera urbane dhe vendbanime ushtarake. parapamje| Circus Maximus, një vend argëtimi masiv i vendosur në Romë Në kampus, të rinjtë mblidheshin për të luajtur, ushtruar dhe për t'u kënaqur me sporte të përshtatshme, të cilat përfshinin kërcime, mundje, boks dhe gara. Kalërimi, hedhja dhe noti ishin gjithashtu aktivitete të preferuara fizike. Në fshat, argëtimet përfshinin gjithashtu peshkim dhe gjueti. Femrat nuk merrnin pjesë në këto aktivitete. Luajtja me top ishte një sport popullor dhe Romakët e lashtë kishin disa lojëra me top, të cilat përfshinin Hendboll (Expulsim Ludere), hokej në fushë, kapje dhe një formë futbolli.
Lojërat e bordit të luajtura në Romën antike përfshinin zare (Tesserae ose tali ), shah romak ( Latrunculi ), Damë romak (Calculi), këpucë me majë (Terni Lapilli) dhe ludus duodecim scriptorum dhe tabula, që ishn paraardhësit e tavëllit.
Kishte disa aktivitete të tjera për t'i mbajtur njerëzit të angazhuar si: gara karroce, shfaqje muzikore dhe teatrale, ekzekutime publike dhe luftime gladiatorësh. Në Koloseum, amfiteatri n e Romës, mund të strehoheshin 60,000 persona. Kishte gjithashtu llogari për dyshemenë e Koloseut që po përmbyllej për të mbajtur beteja tallese detare për t'i parë publiku.
Përveç këtyre, romakët gjithashtu kalonin një pjesë të kohës së tyre në bare dhe shtëpi publike, dhe mbishkrimet gdhendura në muret e këtyre ndërtesave ishin të zakonshme. Bazuar në numrin e mesazheve të gjetura në bare, shtëpi publike dhe banja, është e qartë se ato ishin vende të njohura që frekuentoheshin gjatë kohës së lirë dhe njerëzit kalonin një kohë të gjatë atje.
Emma Stone
Emily Jean "Emma" Stone (lindur më 6 Nëntor, 1988) është një aktore Amerikane. Një nga aktoret më të paguara në botë në vitin 2015, Stone ka marrë një numër të madh çmimesh, duke përfshirë një Academy Award, një Çmim BAFTA, një Çmim Golden Globe, një Kupë Volpi në Festivalin e Filmit të Venecias dhe tre Screen Actors Guild Awards. Ajo u shfaq në Forbes Celebrity 100 në vitin 2013 dhe në Time 100 në vitin 2017, dhe shpesh është përshkruar nga mediat si një nga aktoret më të talentuara të brezit të saj.
Lindur dhe rritur në Scottsdale, Arizona, Stone filloi të aktrojë që fëmijë, në një prodhim teatri të The Wind in Willows në vitin 2000. Në adoleshencë, ajo u zhvendos në Los Anxhelos me nënën e saj dhe bëri debutimin e saj televiziv në VH1's In Search of the New Partridge Family (2004), një shfaqje që prodhoi vetëm një pilot të pashitur. Pas roleve të vogla televizive, ajo fitoi një Çmim të Hollivudit për debutimin e saj në Superbad (2007) dhe mori vëmendjen pozitive të medias për rolin e saj në Zombieland (2009). Komedia e vitit 2010 Easy A ishte roli i parë i stilit të Stone dhe fitoi nominimet e saj për çmimin BAFTA Rising Star dhe çmimin Golden Globe për aktoren më të mirë. Ky zbulim u pasua nga një rol mbështetës në komedinë romantike Crazy, Stupid, Love (2011), komercialisht të suksesshëm, dhe pastaj një rol në dramën e vlerësuar në mënyrë kritike The Help (2011).
Jeta e Hershme
Emily Jean Stone u lind më 6 nëntor 1988, në Scottsdale të Arizonës, nga Krista Jean Stone (Yee Yeager), një shtëpiake dhe Jeffrey Charles Stone, themelues dhe CEO i një kompanie të përgjithshme kontraktuese. Stone ka jetuar në Camelback Inn nga mosha 12-15. Ajo ka një vëlla më të vogël, Spencer. Gjyshi i saj nga i ati, Conrad Ostberg Sten, ishte nga një familje suedeze i cili e përshtati mbiemrin e tyre në anglisht duke e kthyer atë në "Stone" kur ata emigruan në Shtetet e Bashkuara nëpërmjet Ellis Island. Ajo gjithashtu ka origjinë gjermane, angleze, skoceze dhe irlandeze.
Që e mitur, Stone kishte dhimbje barku dhe qante shpesh; ajo rrjedhimisht zhvilloi kordat vokale të saj që kur ishte fëmijë. Stone e ka përshkruar veten të ketë qenë "e zhurmshme" dhe "bossy" gjatë rritjes së saj. Ajo u shkollua në Shkollën Fillore "Sequoya" dhe ndoqi Shkollën e Mesme Cocopah për klasën e gjashtë.
Adriatik Llalla
Paraardhesit ne familje
Emma Stone
Jeta e Hershme
Edhe pse nuk i pëlqente shkolla, ajo ka deklaruar se natyra e saj kontrolluese ka qenë ajo e cila "ka bërë të sigurt që të marr të gjitha". Stone ka vuajtur nga sulmet e panikut në fëmijëri, prej të cilës ajo thotë se ka shkaktuar një rënie në aftësitë e saj sociale. Ajo iu nënshtrua terapeutit, por pohon se ishte pjesëmarrja e saj në shfaqjet teatralë lokale që ndihmuan në shërimin e sulmeve.
"Hera e parë që kisha një sulm paniku isha ulur në shtëpinë e mikut tim dhe mendova se shtëpia po digjej. Telefonova mamanë time dhe ajo më solli në shtëpi, dhe për tre vitet e ardhshme ajo thjesht nuk do të ndalej. Unë do të shkoja tek infermierja në çdo ditë më të dhe vetëm shtrëngoja duart e mia. Unë do të pyesja nënën time që të më tregonte saktësisht se si do të ishte dita, pastaj e pyesja përsëri 30 sekonda më vonë. Duhej vetëm të dija se askush nuk do të vdiste dhe asgjë nuk do të ndryshonte."
Adriatik Llalla
Adriatik Llalla, lindur me date 09.10.1969 ne fshatin Llalle te krahines se Suloves te rrethit Gramsh eshte femija me i vogel nga 5 femijet e Xhemal dhe Sanije Llalla. Babai i tij Xhemal Llalla (1920-2001) me profesion agronom kishte perfunduar studimet ne shkollen Amerikane "Harry Fultz". Ne vitin 1947 u denua me burgim te perjetshem nga diktatura komuniste si agjent i CIA Amerikane i rekrutuar gjate kohes qe kishte kryer shkollen Amerikane, pjestaret e tjere te familjes u burgosen dhe internuan. Gjyshi i tij Haxhi Llalla (1892-1933) ishte intelektual qe punonte per mesimin e gjuhes shqipe ne zonen e Gramshit, ai bashke me vellain e tij Beqir Llalla kane qene nder organizatoret e pare te krijimit te klubit "Bashkimi" ne Gramsh qe u formua per te punuar per pavaresine e Shqiperise nga sundimi turk dhe mesimin e gjuhes shqipe. Nena e tij Sanije Llalla (Xhika) (1923-2010) ishte me origjine nga fshati Gostime i Rrethit te Elbasanit, Babai i saj Bajram Xhika u vra ne vitin 1945 pa gjyq bashke me disa ish pronare dhe intelektual te zones se Elbasanit si te dyshuar qe po pengonin vendosjen e regjimit komunist, pjestare te tjere te familjes u burgosen dhe internuan. Ne vitin 1994 familja e tij u vendos ne Tirane.
Emma Stone
Jeta e Hershme
- Stone
Stone ishte tërhequr nga aktrimi që në moshën katër vjeçare, ajo donte një karrierë në komedinë e sketës fillimisht, por e zhvendosi përqendrimin e saj drejt teatrit muzikor dhe mori mësime zanore për disa vjet. Debutimi i saj duke aktruar, në moshën 11 vjeçare, erdhi në një fazë të prodhimit të The Wind in the Willows, duke luajtur pjesën e Otter. Aktorja mori mësime në shtëpi për dy vjet, gjatë së cilës u shfaq në gjashtëmbëdhjetë shfaqje në Teatrin Rinor të Luginës së Phoenix-it, duke përfshirë The Princess dhe Pea, Adventures Alice's in Wonderland, dhe Joseph dhe Amazing Technicolor Dreamcoat —dhe performoi me trupën e Teatrit të Improvizuar. Gjatë kësaj kohe, ajo udhëtoi për në Los Anxhelos dhe bëri audicione pa sukses për një rol në Nickelodeon's All That. Prindërit e saj më vonë e dërguan atë për mësime private me një mësues privat të aktrimit, i cili kishte punuar në Agjencinë William Morris në vitet 1970.
Karriera e Hershme (2004–2008)
Kur Stone u regjistrua për Screen Actors Guild, emri "Emily Stone" ishte marrë tashmë. "Riley Stone" ishte emri i skenës që ajo zgjodhi fillimisht, por pas marrjes pjesë si e ftuar në dramën Media të NBC dhe sitkomit Malcolm in the Middle, ajo vendosi që ishte më e rehatshme me "Emma". Ajo bëri debutimin e saj televiziv si Laurie Partridge në shfaqjen e realitetit të konkursit të talenteve VH1 In Search of the New Partridge Family (2004). Ajo më pas u shfaq si e ftuar në serinë HBO të Louis C.K. Lucky Louie. Ajo provoi të luante si Claire Bennet në dramën dramatike të dramës NBC Heroes (2007) por ishte e pasuksesshme dhe më vonë e quajti këtë eksperiencë të saj si "rock bottom". Në prill 2007, ajo luajti Violet Trimble në dramën aksion Fox, por shfaqja u anulua pas shtatë episodeve.
Adriatik Llalla
Jeta personale
Emma Stone
Karriera e Hershme (2004–2008)
Vitin e ardhshëm, Stone luajti në komedinë The Rocker (2008) duke luajtur Amelia Stone, kitaristen bas në një grup; Ajo mësoi të luante bas për rolin. Aktorja, e cila e përshkruan veten si "një bujare të madhe dhe të dobët", ka pranuar se e ka gjetur të vështirë të portretizojë një personazh, tiparet e personalitetit të të cilit janë kaq të ndryshme nga ajo. Filmi, dhe performanca e saj, mori komente negative nga kritikët dhe ishte një dështim tregtar. Debutimi i saj i ardhshëm, komedia romantike The House Bunny, performuar më mirë në kuti, duke u bërë një sukses i moderuar tregtar. Filmi e sheh atë të luajë rolin e presidentit të një burri dhe të bëjë një version të mbuluar të këngës së këngëtares së vitit 1981 "Unë e di se ç'duan djem". Shqyrtimet për filmin ishin në përgjithësi negative, edhe pse ajo u vlerësua për rolin e saj mbështetës, dhe Ken Fox i TV Guide shkroi për Stone se: "Ajo është inkandeshente, duke ndezur një film që do të ishte mjaft i zbehtë pa të."
Avancime (2009-2011)
Stone u shfaq në tre filma të publikuar në vitin 2009. E para nga këto ishte e kundërta Matthew McConaughey, Jennifer Garner dhe Michael Douglas në Ghosts of Girlfriends Past të Mark Waters. I bazuar lirisht në novelën e Charles Dickens 1843, një këngë e Krishtlindjesh, në komedinë romantike ajo luajti një fantazmë që tallet me ish të dashurin e saj. Reagimi kritik ndaj filmit ishte negativ, megjithëse ishte një sukses modest tregtar. Sipërmarrja e saj më fitimprurëse në këtë vit ishte filmi i komedisë së tmerrshme, Zombieland, që zë vendin 102.3 milionë dollarë, në të cilën ajo shfaqet së bashku me Jesse Eisenberg, Woody Harrelson dhe Abigail Breslin. Në film, ajo u paraqit si një artiste e mbijetuar e një apokalipsi mumje, në një rol që Chris Hewitt i Perandorisë gjeti se ishte "disi i nënvleftësuar". Në një rishikim më pozitiv, kritiku për The Daily Telegraph shkroi: "Ai i premtoi jashtëzakonisht Stoneit ... është një cookie e ashpër që projekton aurën e të qenit më e mençur se vitet e saj." Në vitin 2009 ishte Man Kieran dhe Michelle Mulroney, një dramë komedi e cila zhgënjeu kritikët.
Në tetor të vitit 2010, Stone prezantoi një episod të komedisë skeç së natës vonë të NBC-së Saturday Night Live; Paraqitjet e saj përfshinin një skicë duke luajtur ngjashmërinë e saj me Lindsay Lohan. Stone e përshkroi atë si "java më e madhe e jetës sime". Ajo e prezantoi atë përsëri në vitin 2011, u shfaq në një episod në vitin 2014, dhe në përvjetorin e 40-të të veçantë në vitin 2015. Një paraqitje e shkurtër në komedinë seksuale "Friends with Benefits" (2011) e ribashkoi atë me Gluck. Ajo e ndoqi këtë me një rol mbështetës në filmin romantik Glenn Ficarra dhe John Requa, Crazy, Stupid, Love (2011) së bashku me Steve Carell, Ryan Gosling dhe Julianne Moore. Filmi e paraqet atë si të diplomuar në fakultetin juridik dhe interesin e dashurisë së karakterit të Gosling. Pavarësisht gjetjes së "disa bllokimeve të pashmangshme në konventë" në film, Drew McWeeny nga HitFix shkroi se Stone "e lidh të gjithë filmin së bashku". Në Teen Choice Awards 2012, ajo fitoi çmimin Aktorja e filmit për zgjedhje - çmimin Comedy për shfaqjen e saj në film. Crazy, Stupid, Love ishte një sukses në arkë, duke fituar 142.9 milionë dollarë në mbarë botën me një buxhet të prodhimit prej 50 milion dollarë.
Adriatik Llalla
Arsimimi Zoti Llala shkollen 8-vjecare e ka kryer ne fshatin Shemrize, Gramsh. Shkollen e mesme e ka perfunduar ne vitin 1993 ne Gramsh. Në vitin 1997 ka perfunduar studimet ne Fakultetin Juridik, Universitetin e Tiranes. Gjate viteve 2009-2011 ai perfundoi studimet "Master i nivelit të dytë" në shkencat penale, në Departamentin e Drejtësisë Penale, Universiteti i Tiranës. Në vitin 2012 ai mori titullin "Avokat" në Dhomën Kombëtare te Avokatise Tiranë. Gjatë viteve 2014-2017 ka përfunduar studimet per doktoraturën "Doktoraturë në Shkencat Penale", në Departamentin e Drejtësisë Penale, Fakultetin Juridik, Universitetin e Tiranës. Zoti Llalla marre pjese ne shume trajnime te organizuara nga Shkolla e Magjistratures, si edhe eshte autor i disa shkrimeve lidhur me deklarimin dhe kontrollin e pasurive dhe konfliktin e interesave si dhe ne fushen penale.
Karriera professionale