cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antitrust (film)
Ryan Phillippe, Tim Robbins, Rachael Leigh Cook, dhe Claire Forlani Ajanë vetëm disa nga yjet e filmit Antitrust.
425
Mbi vitin 425.
Kantoni Leforest
Kantoni Leforest (frëngjisht: Canton de Leforest) është një kanton në departamentin Pas-de-Calais, rajonin Nord-Pas-de-Calais në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Leforest. Ka sipërfaqe 26.83km2 dhe popullsi 23272 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Leforest aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
Njësia 10 (Tiranë)
thumb|right|300px|Njësia nr. 10 Tirana 10 është një nga njëmbëdhjetë njësitë e administrimit të Tiranës. Njësia ka rreth 24.000 banorë.Aktualisht (2017) administratori i kësaj njësie është Dr. Arjan Hamiti (PDIU)
Kopshte dhe Cerdhe                                       Shkolla të mesme
- Çerdhja Nr.8                                                        - Gjimnazi "Qemal Stafa"
Histori e shkruar me gjak
Histori e shkruar me gjak Autori: Pipi Mitrojorgji. Viti i botimit: 1968. Faqet e librit 315.
Njësia 10 (Tiranë)
Kopshte dhe Cerdhe                                       Shkolla të mesme
- Kopshti Nr.8                                                         - Gjimnazi " Kostandin Kristoforidhi"
Shkolla 9-Vjeçare
- Avni Rustemi
- Dora Distria
- Konferenca e Pezës
Qendra Shëndetësore dhe Posta Policie
- Poliklinika Nr.5
- Drejtoria e Përgjithshme e Policisë Tiranë Nr.8
Objekte Kulti
- Xhamia "DINE HOXHA"
- Kisha Katolike
JavaCard
JavaCard
Klasat qe perdore Java Smart Kartela
426
Mbi vitin 426.
Deklaratë tatimore
Deklaratë tatimore nënkupton : një deklaratë të tatimit mbi të ardhurat personale ; një deklaratë e tatimit mbi fitimin ; një deklaratë e tatimit të parashikuar : një deklaratë e TVSh-së ; një deklaratë e tatimit mbi shërbimet hoteliere dhe ato në ushqime e pije ; apo një deklaratë e kontributeve të pensioneve.
Njësia 11 (Tiranë)
thumb|right|300px|Njësia nr. 11 Tirana 11 është një nga njëmbëdhjetë mini-bashkitë e Tiranës. Njësia ka rreth 54,000 banorë. Kryetari i njësisë bashkiake është Tahip Lala (PD).
Këshilltar tatimor
Këshilltar tatimor nënkupton një person i cili jep këshilla tatimore gjatë një procedure tatimore.
100 Tage Weltsteuerbelastung des US-Präsidenten Donald Trump (27.04.2017) de.wikipedia.org Wikipediaartikel "Steuerberater" Deutschland
Die Weltsteuerbelastung der USA (Mr.Gary Cohn and Mr. Steven Mnuchin wh.gov) in den USA soll in den Jahren 2017(1), 2018(2), 2019(3), 2020(4), 2021(5), 2022(6), 2023(7), 2024(8) (8 Jahre Amtzeit) mehr als 32 Billionen Dollar sein. Das bedeutet der Staat der USA hat in den nächsten Jahren 32 Billionen Euro ($ 1€:1$) weniger zum Ausgeben (zum Beispiel US-Armee 8 Jahre 10 Billionen Dollar ).
Vranidolli
Vranidoll është një vendbanim në komunën e Prishtinës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Dafinet.
Gjeografia
Fshati Vranidoll është pikërisht në kilometrin e 10 magjistrales Prishtinë-Podujevë.
Ka pozitë mjaft të përshtatshme gjeografike pasi që gjendet në magjistralen Prishtinë-Podujevë, magjistrale kjo e cila konsiderohet si me e frekuentuara brenda Kosovës. Në fshatin Vranidoll kalon lumi Llap dhe rrjedha të tjera ujore, duke i siguruar keshtu fshatit florë dhe faunë të pasur. Po ashtu në fshatin Vranidoll gjendet mali Kulina i cili është kufi ndarës në mes komunës së Prishtinës dhe asaj të Podujevës. Pas luftës, fshati është emëruar si Dafinet, nga mali shumë i pyllëzuar i këtij fshati Dafina. Në fshatin Vranidoll jetojnë vetëm njerëz të komunitetit shqiptar te cilët kanë prejardhje të ndryshme. Banorët e këtij fshati mbajnë këta mbiemra: Miftari, Abdullahu, Reçica, Kelani, Bekolli, Jashanica, Mehmeti etj. Familja Abdullahu që është më e madhja, ka prejardhje nga Shqipëria Veriore, gjegjësisht janë Shkrel nga Malësia e Mirëditës, prej nga kanë ardhur para mëse 480 viteve përkatësisht në vitin 1528. Po ashtu edhe familja Miftari është nga Shqipëria, ndërsa familjet Reçica, Kelani dhe Jashanica janë muhaxhirë nga fshatrat e Nishit. Edhe familja Bekolli ka rrënjë të njëjta me familjen Abdullahu, ata i takojnë fisit Berish. Në këtë fshat gjendet edhe kazerma e FSK-së "Hakif Zejnullahu".
Demografia
Fshati Vranidoll ka afërsisht 120 shtëpi ose deri 200 shtëpi dhe rreth 1000 banorë.
Ekonomia
Në fshatin Vranidoll gjenden 6 minimarkete, 3 zdrukthtari, 4 servise veturash, 1 kompani për shitjen e dyerve dhe dritareve, 2 mobileri etj.
Rooks County
Rooks County është një nga  qarqet në shtetin federal Kansas të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kantoni Stenay
Kantoni Stenay (frëngjisht: Canton de Stenay) është një kanton në departamentin Meuse, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Stenay. Ka sipërfaqe 207.89km2 dhe popullsi 6244 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Stenay aktualisht përbëhet nga 19 komuna.
Gazi Mehmet Pasha
parapamje|Tyrbja e Gazi Mehmet Pashës Gazi Mehmet Pasha (v. 1551) ka qenë një ushtarak dhe funksionar administrate në shërbim të Perandorisë Osmane.
I cilësuar nip i Jahja Pashe nga Leshani i Suharekës, dhe i biri i Bali Pashës. Në sajë të arsimimit dhe edukatës që ka marrë në rini të vet, u njoh me nofkën Çelebi. Prej shërbimeve si komandant i akinxhijve iu dha edhe titulli Gazi. Ka qenë sanxhakbej i disa sanxhaqeve të Rumelisë, si sanxhakbej i Vidinit, Smederevës, Beogradit etj. Në vitin 1534 duke qenë sanxhakbej i Smederevës mori edhe detyrën e sanxhakbeut dhe komandantit ushtarak të Moresë. Gjatë viteve 1543-1548 ka qenë bejlerbej i Budinit. Në vitin 1537 duke qenë si sanxhakbej i Qystendilit, ndërtoi në Prizren xhaminë dhe medresenë, që edhe sot qëndrojnë. Po në këtë vit (1537) ai edhe në fshatin e të parëve të tij në Leshan të Suharekës, ngriti një xhami, një mejtep dhe dy mullinj dhe i vakëfoi ato. Para këtyre ai kishte ngritur në Prizren një hamam çift (banjë publike për meshkuj, në njërën anë, dhe për femra, në anën tjetër), i cili edhe sot qëndron. Për mirëmbajtjen e objekteve dhe personelit, ai ka vakëfuar në Prizren 34 dyqane. Pas vdekjes së Gazi Mehmet-pashës, dy bijtë e tij Osmani dhe Mustafa Çelebiu, si dhe e bija Aisheja, sipas amanetit të t’et, me paratë që ju kishte lënë, ngritën në Prizren një imaret afër xhamisë së tij dhe një karavansaraj me pesë dhoma, të cilat nuk i kanë bërë ballë kohës.
Në oborr të xhamisë së Bajraklisë gjendet edhe tyrbeja e Gazi Mehmet Pashës, i cili kishte rënë gjetkë në fushëbetejë në fund të shekullit XVI.
Kacadreni
thumb|Kacadreni ♂ thumb|Kacadreni ♀ Kacadreni ose siç quhët ndryshë "gredhi", është një insekt që gjendet pranë zonave malore.
Përshkrimi
Sipaas ndërtimit trupor insektet e kanë pra trupin e ndarë në : kokë, krahror, bark.
Koka
Në kokë gjenden dy sy të përbërë,goja me dy nofulla për ushqim (goja ka nofulla të ndryshme në bazë se çka han ai insekt me lëpirje, grimcim etj.), dy antena, dhe në raste të shumta edhe një sy i thjesht.
Krahrori
Krahrori përbëhet prej tri unazave në çdo unazë ka nga një palë këmbë në dy unazat e fundit ka krah.
Barku
Pjesa barkore është e përbërë prej 9-11 unazave jo të barabarta në fund të pjesës barkore insektet kanë edhe vrimën anale.
Arbëria Venedikase
parapamje|Arbëria Venedikase - Albaniæ Veneta Arbëria Venedikase (it. Albania Veneta, ven. Albania vèneta) është një koncept historiko-gjeografik i përdorur për zotërimet venedikase të përtej detit në Dalmacinë Jugore dhe në krahinën e Shkodrës, territore që tanimë i përkasin Malit të Zi dhe Shqipërisë.
Këto territore ishin në pjesën më të madhe në Arbërinë Veriore, përkatësisht në Durrës dhe Shkodër, arsye për të cilën u përdor termi Arbëria Venedikase, por me pushtimin turk u mpak zotërimet u kufizuan në trevat malaziase. Qysh më 1418 qeverisej nga një bajloz (baiulus) dhe një kapedan venet, nga 1420 qeverisej nga Republika e Venedikut me emrin Gryka e Kotorrit dhe vetëm më 1687 u bë një njësi administrative autonome nën Proveditorin e përgjithshëm të Dalmacisë e Arbërisë me selinë në Zarë dhe me emrin Arbëria Venedikase.
Shtrirja e zotërimeve veneciane në Shqipëri
Pas dështimit të përpjekjeve për të krijuar edhe në Shqipëri një zotërim të vetin në kohën e Kryqëzatës IV dhe shkrirjes së Dukatit venecian të Durrësit, më 1213, Republika e Shën Markut ishte mjaftuar të mbronte interesat e saj tregtarë, duke rënë për këtë në ujdi me sundimtarët e me bashkësitë e qyteteve. Tregtarë venecianë përshkonin me karavane rrugët që lidhnin portet e Durrësit, Vlorës, Shëngjinit, etj., me viset e brendshme duke çuar e duke tërhequr mallra prej andej. Prania e konsujve venecianë në qendra të tilla, si në Durrës (1249), në Spinaricë (1276) apo në Vlorë (1359), nënvizonte praninë e shkëmbimeve tregtare midis porteve shqiptare dhe Venedikut. Ashtu si në shek. XI, edhe në shek. XIV në Durrës vazhdonte të kishte një koloni tregtare veneciane, të përqendruar në një lagje të veçantë, buzë detit, dhe të organizuar përreth kishës së hershme të Shën Mërisë së Amalfitanëve. Përfaqësuesit e kësaj kolonie, edhe pse nuk gëzonin statusin e qytetarit (civis), kishin statusin e rezidentit (habitator) që u siguronte lirinë e jetës, të pronës, të aktivitetit ekonomik, krahas detyrimeve përkatëse. Në shek. XIV përmenden edhe mjaft fisnikë venecianë nga familje të shquara, si Kontarenët, Maurot, Barbadigot, etj., që kishin blerë toka e bagëti në rrethinat e Vlorës, Durrësit apo Butrintit, duke ngritur aty fermat (casale) të bazuara në shfrytëzimin intensiv të tokës e të bagëtisë.
Në përgjithësi, deri në dhjetëvjeçarët e fundit të shek. XIV, angazhimi i Venedikut në Shqipëri mbeti kryekëput në lëmin ekonomik dhe synonte mbajtjen hapur të arterieve kryesore tregtare, tokësore e detare, dhe mbrojtjen e interesave të qytetarëve venecianë. Venediku s’mund të luante veçse një rol politik të kufizuar edhe për faktin se nga fundi i shek. XII, por veçanërisht në shek. XIV, në Dalmaci e në Shqipëri ushtronte një sovranitet formal mbretëria e Hungarisë, rivale e Venedikut. Interesat hungareze në krejt vijën bregdetare që shtrihej nga Kuarnaro (Istrie) e deri në Durrës u njohën më 1358 dhe u konfirmuan edhe në paqen e Torinos, më 1381. Por shfaqja e turqve osmanë dhe dalja e tyre eventuale në bregdet, rrezikonte të këpuste rrugët tregtare të Venedikut. Një gjë e tillë e bëri të pashmangshëm angazhimin e këtij të fundit në ngjarjet që zhvilloheshin në Shqipëri. Për t’i mbajtur osmanët larg nga qytetet-porte të Adriatikut ose të Jonit, Republika e Venedikut u përpoq të forconte marrëdhëniet me krerët feudalë shqiptarë që kontrollonin rrugët dhe shtigjet që çonin drejt tyre, duke inkurajuar qëndresën e atyre krerëve kundër sulmeve osmane. Në gjysmën e dytë të shek. XIV, sundimtarët shqiptarë Balshajt, Dukagjinët, Zahariajt, Topiajt, Muzakajt, Shpatajt, Zenebishët kishin marrëdhënie të rregullta me Republikën e Shën Markut. Kjo e fundit i kishte shpallur shumë prej tyre qytetarë venecianë dhe u kishte njohur privilegjet që lidheshin me këtë status. Në mjaft raste venecianët i furnizonin zotërit shqiptarë edhe me armë dhe madje me anije luftarake, por kjo vetëm kur bëhej fjalë për mbrojtjen e viseve bregdetare nga sulmet e flotës osmane.
Deri në çerekun e fundit të shek. XIV, Republika e Venedikut ishte mjaftuar me sigurimin e interesave të saj ekonomiko-tregtarë, pa u angazhuar drejtpërsëdrejti në Shqipëri edhe kur për një gjë të tillë pati ftesa nga grupe e bashkësi shqiptare. Kështu, në vitin 1350, bashkësia qytetare e Durrësit, ku një rol të madh luanin tregtarë e sipërmarrës të lidhur ngushtë ekonomikisht me Venedikun, i kërkoi këtij të fundit ta merrte në dorëzim qytetin. E ndërgjegjshme se një hap i tillë ishte i parakohshëm, pasi do ta fuste atë në konflikte me fuqi të tjera të interesuara, si Mbretërinë e Napolit, mbretërinë serbe apo atë hungareze, Venediku nuk e pranoi në atë rast ofertën. Por situata e re e krijuar pas betejës së Fushë-Dardanisë (1389), kur ushtrive osmane iu hap rruga drejt viseve bregdetare, e bënte të domosdoshme për Venedikun shtënien në dorë të qendrave kryesore bregdetare për të shmangur daljen në det të osmanëve dhe për rrjedhojë, paralizimin e trafikut detar përgjatë brigjeve shqiptare. Kjo politikë e re e Venedikut në Shqipëri favorizohej tashmë edhe nga fakti se mjaft sundimtarë shqiptarë, të pafuqishëm ndaj sulmeve osmane, tregoheshin të gatshëm t’ia dorëzonin atij pjesërisht ose tërësisht zotërimet e tyre kundrejt kushtesh krejt të favorshme për këtë të fundit. Në vitin 1386, pasi mori Korfuzin, Venediku ishte tashmë i pranishëm në truallin shqiptar duke shtënë në dorë, në marrëveshje me Gjon Zenebishin, sistemin e fortifikuar të Butrintit e të Ksamilit, me rëndësi thelbësore për kontrollimin e Kanalit të Korfuzit.
Përsa i përket Vlorës, sundimtarja e saj Komnenë Balsha, e veja e Balshës II, i kishte propozuar që më 1386 Venedikut dhënien e qytetit, bashkë me kështjellat e Kaninës, Himarës dhe të Pirgut (në derdhje të Semanit). Besnik ndaj politikës së tij të mosangazhimit aty ku nuk e gjykonte të domosdoshme, Venediku nuk e pranoi ofertën as të Komnenës dhe as të pasardhësve të saj, Merkshës e Ruginës. Zotërimi i Durrësit dhe i Butrintit konsiderohej i mjaftueshëm për të kontrolluar krejt krahun jugor të bregdetit shqiptar.
Nga ana tjetër, duke ditur interesimin e jashtëzakonshëm të osmanëve për këtë qytet, venecianët e dinin se shtënia në dorë e tij do ta ndërlikonte Republikën në konflikte të pashmangshme me osmanët. Ndaj për Vlorën u zbatua një politikë tjetër: të pritej derisa qyteti të pushtohej nga osmanët e mandej t’u kërkohej këtyre blerja e tij qoftë edhe me një çmim më të lartë nga sa ofronin zotërit e ligjshëm të saj. Por llogaritë e Republikës në këtë pikë nuk dolën, pasi me të pushtuar Vlorën e Kaninën në qershor të vitit 1417, osmanët treguan se jo vetëm nuk kishin ndërmend t’ia shisnin atë Venedikut, por e kthyen në bazën e tyre kryesore detare nga ku kontrollonin lundrimin në Adriatik dhe nga ku filluan të përgatisnin invazionin e Italisë.
Disa vjet pas marrjes së Butrintit (1386), duke shfrytëzuar vështirësitë e zotërve Zenebishi e Shpata, Venediku shtiu në dorë në bregdetin e Vagenetisë (Çamërisë), edhe skelat e Sajadhës, Pargës, Fanarit, si dhe portin e rëndësishëm të Naupaktit (Lepantos) në gjirin e Korintit.
Qytetet shqiptare nën administratën e Venedikut
Ndikimi i madh që Venediku ushtronte prej shekujsh në jetën ekonomike e kulturore të qyteteve bregdetare shqiptare, e lehtësoi kalimin e këtyre të fundit nën sundimin e tij. Në Durrës, Lezhë, Shkodër, Ulqin e në Tivar kishte grupe të tëra shoqërore që ishin të lidhura ngushtë me Venedikun. Këta mund të ishin tregtarë, pronarë anijesh, detarë, artizanë. Por rrethi i marrëdhënieve me Venedikun përfshinte gjithashtu edhe sektorë të popullsisë joqytetare, fisnikë dhe bujq, sidomos të rrethinave, që eksportonin produktet e tyre në Venedik, ose që garantonin lëvizjen e tregtarëve venecianë në brendësi të vendit. Republika diti të tërhiqte në orbitën e vet edhe mjaft fisnikë të vegjël rrotull qyteteve, të cilëve u paguante provizion të përvitshëm në këmbim të sigurimit të qetësisë në rrethinat dhe në vetë qytetet. Në shek. XIV elementë të veçantë të parisë së qyteteve bregdetare, por edhe të aristokracisë së tokës, kishin fituar qytetarinë veneciane, madje ndonjëri kishte arritur edhe të pranohej në Këshillin e Madh të Republikës. Pas tyre kishte edhe shumë të tjerë, kryesisht tregtarë e artizanë, që gëzonin privilegje të veçanta dhe që, siç thuhej, “e mbanin veten për venecianë” (pro Veneto expediantur). Në mjedise të tilla Venediku gjeti mbështetjen e tij shoqërore para dhe gjatë sundimit të tij në Shqipëri.
Republika e Venedikut e realizonte qeverisjen në zotërimet e saj shqiptare me anën e nëpunësve të dërguar enkas nga Venediku (rektorët). Një flotë e posaçme bënte roje të përhershme pranë brigjeve shqiptare, e gatshme të ndërhynte sa herë që cenoheshin interesat e Venedikut. Bajl-kapedani i Durrësit dhe kont-kapedani i Shkodrës, ishin funksionarët e nivelit më të lartë në Shqipëri. Nën urdhrat e tyre ishin një numër zyrtarësh të tjerë, si komandanti i kështjellës (castellanus), komandanti i flotës lokale (admirali), komandanti i trupave të kalorisë (comestabilis), ruajtësi i thesarit (camerarius), gjykatësi (magister iuratus), sekretari (cancellarius). Në Drisht autoriteti më i lartë venecian ishte podesta, kurse në Lezhë kështjellari. Në rastet kur vendi i qeveritarit në një qytet të caktuar mbetej i zbrazët, Venediku dërgonte aty proveditorët, funksionarë me një mandat të kufizuar. Konsujt venecianë, që vepronin si përfaqësues tregtarë dhe shpesh si informatorë, vepronin prej kohësh në qytetet kryesore dhe që luajtën rol të rëndësishëm në përgatitjen e kushteve për kalimin e këtyre qyteteve nën flamurin e Venedikut, në mjaft raste morën poste të rëndësishme në administratën veneciane. Qendra i çmonte veçanërisht njohuritë dhe lidhjet e tyre me vendin dhe me njerëzit. Në kushtet e zhvillimit të invazionit osman, Venediku ishte tejet i interesuar që në zotërimet e tij shqiptare të ruhej paqja shoqërore. Një gjë e tillë parakuptonte pjesëmarrjen e aristokracisë qytetare në qeverisje, si dhe njohjen e strukturave dhe të institucioneve tradicionale bashkiake, gjë që binte ndesh me interesat e Venedikut. Në fakt, institucionet bashkiake, siç qe, p.sh., ai i magister iuratus, i kancelarit apo i admiralit në Durrës, ose u uzurpuan nga shtetas venecianë, ose u dubluan apo u zhvleftësuan, duke iu nënshtruar vullnetit të qeveritarit. Megjithëse në çastin e marrjes në dorëzim të qyteteve shqiptare, Republika e Venedikut u kishte premtuar bashkësive vendase se do të respektonte ligjet dhe doket e vjetra të vendit, administrata veneciane nuk vonoi të krijojë pakënaqësi e të bjerë në konflikt me popullsinë vendase. Në Durrës, Shkodër, Drisht, Ulqin e në Tivar qeveritarët venecianë shpërfillnin statutet e vendit dhe udhëhiqeshin nga praktika koloniale. Qytetarët duhej të kryenin një sërë shërbimesh e punësh angari për shtetin venecian, të punonin për meremetimin e mureve të qytetit, shpeshherë duke e paguar me shpenzimet e veta lëndën e parë të ndërtimit dhe duke e transportuar po vetë në vendin e duhur. Me shërbime dhe angari të tilla ngarkohej edhe popullsia e fshatrave përreth, nën juridiksionin e kështjellave.
Gjithsesi, bashkësitë qytetare e fshatare shqiptare që hynë nën sundimin e Venedikut kishin shumë arsye për të qenë të pakënaqura nga qeverisja e tij. Kjo pakënaqësi pasqyrohet në ankesat e shumta që ato bashkësi i drejtuan pushtetit qendror venecian, ku demaskoheshin arroganca dhe praktikat shfrytëzuese të qeveritarëve venecianë në Shqipëri. Shpeshherë pakënaqësia ndaj qeverisjes shpërthente në formën e sulmeve e të raprezaljeve kundër zyrtarëve e shtetasve venecianë apo deri edhe në kryengritje të vërteta popullore. Këto fitonin më shumë mbështetje, kur drejtoheshin nga fisnikë po aq të pakënaqur vendas. Kështu ndodhi në kryengritjet e viteve 1399, 1405, 1410 e 1418-1419 në trevat veriperëndimore të udhëhequra nga Balshajt, që e rrezikuan seriozisht sundimin venecian dhe që përfunduan edhe me humbjen e përkohshme të qyteteve të Shkodrës, Drishtit, Ulqinit e të Tivarit.
Shtrirja e zotërimeve veneciane në Shqipëri
Pas dështimit të përpjekjeve për të krijuar edhe në Shqipëri një zotërim të vetin në kohën e Kryqëzatës IV dhe shkrirjes së Dukatit venecian të Durrësit, më 1213, Republika e Shën Markut ishte mjaftuar të mbronte interesat e saj tregtare, duke rënë për këtë në ujdi me sundimtarët e me bashkësitë e qyteteve. Tregtarë venecianë përshkonin me karvane rrugët që lidhnin portet e Durrësit, Vlorës, Shëngjinit etj., me viset e brendshme duke çuar e duke tërhequr mallra prej andej. Prania e konsujve venecianë në qendra të tilla, si në Durrës (1249), në Spinaricë (1276) apo në Vlorë (1359), nënvizonte praninë e shkëmbimeve tregtare midis porteve shqiptare dhe Venedikut. Ashtu si në shek. XI, edhe në shek. XIV në Durrës vazhdonte të kishte një koloni tregtare veneciane, të përqendruar në një lagje të veçantë, buzë detit, dhe të organizuar përreth kishës së hershme të Shën Mërisë së Amalfitanëve.
Përfaqësuesit e kësaj kolonie, edhe pse nuk gëzonin statusin e qytetarit (civis), kishin statusin e rezidentit (habitator) që u siguronte lirinë e jetës, të pronës, të aktivitetit ekonomik, krahas detyrimeve përkatëse. Në shek. XIV përmenden edhe mjaft fisnikë venecianë nga familje të shquara, si Kontarenët, Maurot, Barbadigot etj., që kishin blerë toka e bagëti në rrethinat e Vlorës, Durrësit apo Butrintit, duke ngritur aty fermat (casale) të bazuara në shfrytëzimin intensiv të tokës e të bagëtisë.
S’ka dyshim që në qendër të planeve veneciane në Shqipëri qëndronte qyteti i Durrësit, avantazhet strategjike dhe ekonomike të të cilit venecianët i njihnin mirë. Që në maj të vitit 1387 princi Karl Topia, i ndodhur nën presionin e vazhdueshëm të sulmeve osmane, i propozoi Republikës lëshimin e Durrësit kundrejt një shpërblimi dhe një lejeje për t’u vendosur në kolonitë veneciane të Kretës ose të Negropontit (Eube). Në atë rast Venediku i qëndroi besnik politikës së tij të shmangies së hyrjes në konflikt drejtpërdrejt me osmanët, ndaj e refuzoi butësisht ofertën e Karlit, edhe pse i premtoi ndihmën e vet ushtarake. Por vetëm një vit më vonë situata e Durrësit ishte bërë aq e brishtë, saqë Senati i Venedikut mori vendim që qyteti të shtihej në dorë sapo të shihej se rrezikohej të binte në duar të osmanëve. Projekti parashikonte si dorëzimin vullnetarisht të qytetit nga ana e Gjergj Topisë (Karli ndërkohë kishte vdekur), ashtu dhe marrjen e qytetit jashtë vullnetit të tij, në bashkëpunim me qytetarë durrsakë, përkrahës të Republikës. Fillimisht, Gjergj Topia u bind që t’u lëshonte venecianëve kullën e poshtme të qytetit, atë pranë portit. Por në prill të vitit 1392, i ndodhur sa nën presionin e osmanëve, aq edhe të përfaqësuesve më të lartë të parisë durrsake, përfshirë dhe kryepeshkopin Dhimitër Nesha, të cilët kishin rënë në ujdi me Venedikun, Gjergj Topia nënshkroi aktin e dorëzimit të krejt qytetit Republikës së Shën Markut. Më 1393 vëllezërit Progon e Tanush Dukagjini i kaluan Venedikut kështjellën e tyre të Lezhës.
Në dhjetor 1395 një tjetër sundimtar shqiptar i ndrydhur nga osmanët, Gjergji II Strazimiri Balsha, i ofroi Venedikut qytetet bashkë me territoret e Shkodrës e të Drishtit. Marrëveshja u nënshkrua në pranverën e vitit 1396 e në bazë të saj Balsha i lëshonte Venedikut, kundrejt shpërblimit dhe kushteve të tjera, qytetet e Shkodrës, të Drishtit, të Shasit e të Dejës, bashkë me rrethina. Me këtë rast Gjergj II Balsha bashkë me trashëgimtarët e tij pranoheshin në Këshillin e Madh dhe në radhët e fisnikërisë veneciane. Më 1395 Venediku u mori Balshajve qytetet e Ulqinit, Tivarit e të Buduës. Përsa i përket Vlorës, sundimtarja e saj Komnenë Balsha, e veja e Balshës II, i kishte propozuar që më 1386 Venedikut dhënien e qytetit, bashkë me kështjellat e Kaninës, Himarës dhe të Pirgut (në derdhje të Semanit). Besnik ndaj politikës së tij të mosangazhimit aty ku nuk e gjykonte të domosdoshme, Venediku nuk e pranoi ofertën as të Komnenës dhe as të pasardhësve të saj, Merkshës e Ruginës. Zotërimi i Durrësit dhe i Butrintit konsiderohej i mjaftueshëm për të kontrolluar krejt krahun jugor të bregdetit shqiptar.
Nga ana tjetër, duke ditur interesimin e jashtëzakonshëm të osmanëve për këtë qytet, venecianët e dinin se shtënia në dorë e tij do ta ndërlikonte Republikën në konflikte të pashmangshme me osmanët. Ndaj për Vlorën u zbatua një politikë tjetër: të pritej derisa qyteti të pushtohej nga osmanët e mandej t’u kërkohej këtyre blerja e tij qoftë edhe me një çmim më të lartë nga sa ofronin zotërit e ligjshëm të saj. Por llogaritë e Republikës në këtë pikë nuk dolën, pasi me të pushtuar Vlorën e Kaninën në qershor të vitit 1417, osmanët treguan se jo vetëm nuk kishin ndërmend t’ia shisnin atë Venedikut, por e kthyen në bazën e tyre kryesore detare nga ku kontrollonin lundrimin në Adriatik dhe nga ku filluan të përgatisnin invazionin e Italisë. Disa vjet pas marrjes së Butrintit (1386), duke shfrytëzuar vështirësitë e zotërve Zenebishi e Shpata, Venediku shtiu në dorë në bregdetin e Vagenetisë (Çamërisë), edhe skelat e Sajadhës, Pargës, Fanarit, si dhe portin e rëndësishëm të Naupaktit (Lepantos) në gjirin e Korintit.
Qytetet shqiptare nën administratën e Venedikut
Qytetarët detyroheshin gjithashtu të kryenin shërbimin e patrullimit të qytetit dhe të rojes në portat e tij, me kohëzgjatje e kushte mjaft më të rënda nga ç’e përcaktonin këto shërbime statutet e qytetit. Këto të fundit përcaktonin gjithashtu që qytetarët të kryenin shërbime të caktuara ushtarake, por vetëm brenda qytetit, megjithatë qeveritarët venecianë nuk ngurronin të nxirrnin trupat vullnetare të qytetarëve edhe jashtë. Qeveritarët venecianë abuzonin me statutet deri në atë masë saqë në Drisht, p.sh., ua kërkonin kryerjen e shërbimit të rojës edhe klerikëve, gjë që ishte në kundërshtim flagrant me dispozitat statutore të atij qyteti.
I vendosur në politikën e tij për t’i mbrojtur zotërimet e veta në Shqipëri me sa më pak shpenzime e forca, Venediku u mundua të përfshinte në sistemin e mbrojtjes së qytetit edhe krerët feudalë të rrethinave, duke i bërë këta për vete me të holla e privilegje. Ruajtja e Durrësit dhe e prapatokës së tij mbështetej së shumti edhe në aleancat me krerë nga familjet fisnike Topiaj, Skurraj, Muzakaj etj. “njerëz me pushtet e fuqi të madhe ushtarake”, të cilëve Venediku u paguante provizion të përvitshëm, u akordonte liri e privilegje të veçanta dhe u lejonte hyrje-daljen e lirë në qytet, ndërkohë që përgjithësisht zotërit feudalë shiheshin si rrezik për qytetet në fjalë. Në zonën e Shkodrës, ku vazhdonte të mbijetonte një shtresë e fuqishme proniarësh, qeveritari venecian arriti të sigurojë një mbështetje të rëndësishme shoqërore, për sa kohë mundi t’i bëjë për vete ata. Por, edhe pse u pranua si një alternativë e pushtimit osman, në përgjithësi sundimi i Venedikut në qytetet shqiptare dhe rrethinat e tyre u shoqërua me pakënaqësi, konflikte e deri kryengritje të vendasve, siç qenë ato të viteve 1399, 1405, 1410 e 1418-1419. Në sfond të tyre qëndronin arsye të ndryshme, por ato ekonomike zinin vendin qendror. Republika e Venedikut parashikonte që barra e shpenzimeve për mbrojtjen e bregdetit shqiptar nga rreziku osman të përballohej me burimet e vendit, ndaj që në fillim ajo nxitoi t’i shtjerë në dorë këto burime. Nën administrimin e drejtpërdrejtë të qeveritarëve venecianë kaluan të ardhurat nga taksat, doganat, tregjet, peshkoret, dajlanet, kriporet, që shpesh u jepeshin në sipërmarrje personave të veçantë, kryesisht shtetas venecianë, të cilët prireshin t’i rrisnin ato duke rënduar popullsinë vendase. Të ardhura të mëdha Venediku nxori nga vendosja e monopolit të vet mbi produkte të caktuara shqiptare, siç ishin drithërat dhe kripa. Lidhur me drithërat, tregtimi i tyre u orientua kryekëput drejt tregut venecian. Akoma më i rreptë ishte kontrolli që Venediku vendosi mbi kripën. Ai përfshinte edhe prodhimin e saj. Republika e ndaloi në mënyrë kategorike ndërtimin e kriporeve dhe prodhimin e kripës nga sipërmarrës privatë shqiptarë. Tregjet shqiptare, nga Tivari deri në Pargë e në Prevezë, duhej të furnizoheshin me kripën e prodhuar në kriporet e Sinjorisë në Korfuz e në Durrës, kuptohet me çmime të caktuara nga shteti venecian. Edhe ky monopol venecian mbi tregtinë e kripës u bë burim konfliktesh të ashpra me bashkësitë shqiptare dhe me mjaft krerë shqiptarë, të cilët e konsideronin kripën një burim të rëndësishëm të ardhurash: “kripa është buka ime”, do t’i shkruante më 1401 Gjon Zenebishi senatit të Venedikut, duke shtuar se midis tij dhe Venedikut do të mund të kishte paqe e mirëkuptim vetëm në rast se ky i fundit hiqte dorë nga përpjekjet për të shtënë në dorë ose për të shkatërruar kriporet e tij të Sajadhës, në Çamëri.
Varri antik i Lofkendit
Zbulohet varri qendror më i hershem në Shqipëri. Zbulimi është bere në nekropolin e Lofkendit Mallakaster. Kjo është arritur pas një punë të bere nga ekspedita e radhës. Ajo është një bashkëpunim i Cotsen Institut, Universiteti i Kalifornisë në Los Anxhelos ShBA me Institutin arkeologjik të Akademisë së shkencave si dhe qendrës ndërkombëtare për arkeologjinë. Varri i zbuluar, është pjesë përbërëse e 94 te tillëve që ndodhen në këtë tume. Për zbulimin e tij gërmimet kanë filluar që nga viti i kaluar nga e njëjta ekspedite. Varri ndodhet ne qendër te tumës, e cila për arsye gërmimesh është ndare ne kater sektorë. Ai daton sipas arkeologeve dhe profesorit Xhon Papadhopulo, ne vitet 1100-deri ne vitet 600 para erës sonë. Por mundet shprehet zoti Papadhopulos qe te datoj edhe ne vitin 1200 para erës sonë. Ai është një varr i shumëfishte duke pasur brenda tij deri ne shtate nivele skeletesh. Ndërsa ne nivele te caktuara janë gjetur edhe skelete qe i perksin kafshëve. “I kemi filluar gërmimet ne këtë varr qendror qe për nga lloji varriumeve është i veçante dhe i vetmi i zbuluar deri tani"-tha profesor i universitetit te LA ne SHBA Xhon Papadhopulo ndërsa ketë sezon gërmimesh arritëm qe te gjejmë nivele te tjera skeletesh. Theksoj se ato dhe gjetjet janë tashme objekt studimi. Mund te them se ne ketë tume janë gjetur 144 skelete njerëzish, kur numri i varreve është 96.  Sipas meje ne këtë tume tepër te dukshme janë kryer dhe varrime te njerëzve te sjelle nga varre te tjera.  Kjo vërehet nga mënyra e vendosjes se skeleteve te mbledhura. E para dhe me e rëndësishmja theksoi ai është mënyra e vendosjes se skeleteve.  Ne po vazhdojmë gërmimet dhe kemi arritur deri ne nivelin me kater deri ne pese persona ne këtë varr qendror te shumëfishte.  Ndërsa e dyta është gjetja brenda tij dhe e elementeve si  zbukurime, emblema prej hekuri dhe bronzi etj. Por interesante e bene këtë varr dhe gjetja e skeleteve te kafshëve.
Për here te pare përveç këtij varri te zbuluar qe do te na thotë shume gjera për mënyrën e jetesës zakoneve dhe  kush ka qene ky komunitet qe ka kryer këtë proces varrimesh, ne do te rikthejmë tumën ne gjendjen e saj te mepershme - deklaroi ai. Për këtë qellim kemi arritur qe nga dheu i marre gjate gërmimeve ne këtë tume te realizojmë tulla balte. Me këtë tulla do te mund te ndërtojmë mure mbajtëse për te hedhur serish dheun. Kjo për ti dhëne formën fillestare tumës dhe kthyer atë ne një objekt te vizitueshëm. Asistente kërkuese ne këtë ekspedite Esmaralda Agolli thotë se zbulimi është tepër i veçante. Sipas saj varri i përket periudhës se bronzit te vone. Unë nuk dua te përsëris ato qe tha profesori-shtoi ajo. Por kemi gjetur mjaft objekte zbukurimi brenda varreve te tumës. Ndërsa kemi një projekt për te nisur ne vazhdim për studimin e gjithë zonës. Kjo për te nxjerre mënyrën e jetesës kulturën dhe zakonet e banoreve. Ne fund te fundit cilët ishin ata dhe si banonin-përfundoi ajo. Ne këtë tume tepër te veçante janë gjetur përveç 140 skeleteve për te cilët ka filluar studimi, edhe objekte zbukurimi gjilpëra, fibula etj, qe janë vendosur tani ne një nga sallat e dhomës arkeologjike ne muzeun e Apolonisë.
Harduer kompjuterik
parapamje|250px|Paisjet harduerike në brendësi të një kompjuteri. Harduer përfshin çdo pajisje që është e lidhur në kompjuterin dhe që kontrollohet nga mikroprocesori. Kjo përfshin pajisjen që është lidhur në kompjuterin kur ai u prodhua, si edhe pajisjen periferike e cila shtohet pastaj.
Pajisjet mund të lidhen në kompjuterin në disa mënyra të ndryshme. Disa pajisje, si përshtatësit e rrjetit dhe kartat e zërit, janë lidhur në çarjet e zgjerimit brenda kompjuterit. Pajisjet e tjera, si printerët dhe skanerët, janë lidhur në porta jashtë kompjuterit.
Që një pajisje të punojë si duhet me Windows, në kompjuter duhet të instalohet softueri i njohur si drejtues i paisjes. Çdo pajisje mbështetet nga një ose më shumë drejtues pajisjesh, të cilat janë furnizuar në mënyrë tipike nga prodhuesi i pajisjes. Disa drejtues pajisjesh përfshihen me Windows-in. Kjo do të thotë që Windows-i mund ta zbulojë atë automatikisht dhe të instalojë drejtuesit e duhur të pajisjeve.
Nëse pajisja nuk është instaluar nga Windows-i, eksperti për gjetjen e harduerit të ri do të shfaqet dhe do të të pyesë për të ndërfutur ndonjë disk kompakt ose ndonjë disketë të siguruar bashkë me pajisjen.
Pajisja kompjuterike kryen një nga tre detyrat; përpunimin, hyrjen dhe daljen.
August Ludwig von Schlözer
parapamje|200px|August Ludwig von Schlözer August Ludwig von Schlözer (5 korrik 1735 ne Kirchberg an der Jagst — 9 shtator 1809 ne Haidelbergu), ka qene një historian gjerman. Rëndësia e tij qëndron në ndihmesën që dha në studimi nga historisë ruse.
Lidhej në Internet
Biografia e August Ludwig von Schlözer
Adelardo Rodríguez
Adelardo Rodríguez Sánchez, njohur zakonisht si Adelardo (lindur më 26 Shtator 1939 në Badajoz) është një ish futbollist spanjoll. Ai e ka shpenzuar të gjithë karrierën në Spanjë dhe ka luajtur si mesfushor.
Karriera me klube
Lindur në Badajoz, Spanjë, Adelardo filloi karrierën e tij në vitin 1956 te CF Extremadura në Segunda División. Pas një sezoni me klubin, ai u transferua te klubi i qytetit të tij Badajoz që luante gjithashtu në Segunda División.
Në Qershorin e vitit 1959, Atlético Madrid luajti një turnament miqësor në Badajoz, dhe disa ditë më vonë, Adelardo u ble më vonë Atlético me kërkesë të trajnerit Ferdinand Daučík.
Ai bëri debutimin e tij në La Liga më 13 Shtator të të njëjtit vit në ndeshjen e parë të sezonit 1959–60 kundër UD Las Palmas. Atlético Madrid fitoi me rezultatin 3–0 me Adelardo që shënoi Golin e parë të skuadrës së tij në minutën e 11. Te klubi spanjoll ai pati një karrierë shumë të pasur duke luajtur për plot 17 sezone, duke regjistruar 511 ndeshje zyrtare (401 në ligë) dhe duke shënuar 113 Gola (73 në ligë). Ai është ende lojtari me më shumë ndeshje për klubin.
Gjatë qëndrimit të tij te klubi, ai fitoi tre tituj të La Ligas (65–66, 69–70 dhe 72–73), pesë Copa del Rey (1960, 1961, 1965, 1972 dhe 1976), European Cup Winners' Cup në vitin 1962 dhe Kupën ndërkombëtare në vitin 1974.
Pas tërheqjes së tij nga futbolli në vitin 1976, Atlético Madrid luajti një ndeshje miqësore në nder të tij në stadiumin Vicente Calderón më 1 Shtator të atij viti.
Karriera ndërkombëtare
Adelardo ka luajtur gjithsej 14 ndeshje me kombëtaren spanjolle dhe ka shënuar dy gola. Ai ka përfaqsuar kombëtaren e tij në Kupën e Botës të vitit 1962 dhe 1966. Debutimi i tij erdhi më 6 qershor 1962 në ndeshjen e tretë të Grupit 3 ku Spanja humbi me rezultatin 2–1 nga Brazili me Adelardo që shënoi golin e vetëm të skuadrës së tij.
Ai ishte pjesë e skuadrës fituese që përfaqsoi Spanjën në UEFA Euro 1964. Adelardo nuk luajti asnjë ndeshje në këtë turnament. Ai shënoi Golin e dytë me kombëtaren më 13 Qershor 1963 në humbjen 2–6 në Madrid kundër Skocisë.
Gjatë tetë viteve si lojtar i kombëtares, Adelardo u drejtuar nga katër trajnerë: Pablo Hernández Coronado, José Villalonga, Domingo Balmanya dhe Ladislao Kubala.
Rrethi i hekurt
Rrethi i hekurt roman, me Autor: Anastas Dushku. Shtëpia Botuese "Naim Frashëri" Tiranë, 1969. Faqet e librit 239.
427
Mbi vitin 427.
Njësia 3 (Tiranë)
thumb|right|300px|Njësia nr. 3 Tirana 3 është një nga njëmbëdhjetë mini-bashkitë e Tiranës.undefined Njësia ka rreth 32,000 banorë. Kryetari i njësisë bashkiake është Ergesta Ninga (2015-PS).
Malësorja (roman)
Malësorja roman, me Autor: Nazmi Rrahmani. Viti i botimit: 1970. Ky roman është i ndarë në dy botime: Botimi i Parë i këtij romani - 1970 përbëhet prej 260 faqesh kurse Botimi i Dytë (Faik Konica) - 2001 përbëhet prej 326 faqesh.
428
Mbi vitin 428.
Tatimpaguesi
Tatimpagues nënkupton çdo person që kërkohet të paguajë ndonjë lloj tatimi sipas legjislacionit të zbatueshëm në një shtet, dhe përfshin një person të tatueshëm.
Gjuha tajlandeze
Gjuha tajlandeze është gjuhë zyrtare e folur në Tajlandë. Mbi 20 milionë njerëz e folin këtë gjuhë.
Rush County (Kansas)
Rush County është një nga  qarqet në shtetin federal Kansas të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Shtegut të Vendlindjes
thumb|300px Shtegut të Vendlindjes Botim antologjik i shtëpise botuese "Erik" viti i botimit 2009. Faqet e librit 183. ISBN 978-99956-36-15-9
Literature
Martin Mato "Lokalja si pjesë përbërëse e globales" gazeta "Nacional" f 3, nr 58 12-22 gusht 2010 Tirane
429
Mbi vitin 429.
Andrea Vrana
Andrea Vrana ka qene nje fisnik shqiptar i shekullit të XIII nga familja Vrana. Ai ishte emëruar nga Manfredi i Siçilisë si kapiten i Durrësit dhe Arbanonit. Qendra e familjes Vrana në atë kohë, ka qenë një kështjellë në fshatin Xibër të rrethit të Matit. Emri i tij dëshmohet gjithashtu në një mbishkrim të viteve 1261-1266 të gjetur në një kishë në Rubik, në Shqipërinë Veriore.
Përfaqësuesi i tatimpaguesit
Përfaqësuesi i tatimpaguesit nënkupton çdo person që përfaqëson një tatimpagues gjatë një procedure tatimore sipas termave të një autorizimi me shkrim..
430
Mbi vitin 430.
Kantoni Calais-Centre
Kantoni Calais-Centre (frëngjisht: Canton de Calais-Centre) është një kanton në departamentin Pas-de-Calais, rajonin Nord-Pas-de-Calais në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Calais. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 28301 banorë.
Tradhëtia (roman)
Tradhëtia është një roman i shkrimtarit Kapllan Resuli, botuar së pari në Tiranë më 1962. Më tej u ribotua pesë herë.
431
Mbi vitin 431.
Kantoni Vatan
Kantoni Vatan (frëngjisht: Canton de Vatan) është një kanton në departamentin Indre, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Vatan. Ka sipërfaqe 258.66km2 dhe popullsi 4521 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Vatan aktualisht përbëhet nga 14 komuna.
1943 në literaturë
Çmimi Nobel për Letërsi
Këtë vit çmimi nuk u nda fare për shkak të Luftës
Bushati
Bushati është një fshat në Komunën Bushat të Rrethit të Shkodrës në Shqipëri.
432
Mbi vitin 432.
Periudha tatimore
Periudhë tatimore nënkupton periudhën kohore me të cilën lidhet një detyrim i caktuar tatimor i vendosur sipas legjislacionit të zbatueshëm në një shtetë.
Russell County (Kansas)
Russell County është një nga  qarqet në shtetin federal Kansas të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Saranda Imeri
Saranda Imeri ka lindur më 03.10.1977 Këngëtarja Saranda Imeri e ka nisur karierrën muzikore që në moshën 12 vjeçare, kur ka interpretuar në një aktivitet kulturor. Kur ishte 16 vjeç ajo realizoi albumin e parë muzikor me këngë të muzikës së lehtë, i cili në atë kohë ishte i pari i këtij lloji në Maqedoninë e Veriut. Më pas vazhduan pjesëmarrjet e saj në festivalet “Poli Fest”, “Nota Fest”, si dhe koncerte të ndryshme etj. Pas studimeve për Gjuhë dhe Letërsi Angleze ajo i kushtoi më tepër rëndësi profesionit të saj si mësuese, por duke ju rikthyer dhe pasionit të madh për muzikën. Saranda Imeri vazhdon të performojë live në koncerte dhe aktivitete të ndryshme.
20 shkurt
Festa dhe përvjetore
20 shkurt-Dita nderkombetare e drejtesise shoqerore.
Dorota Rabczewska
Dorota Rabczewska lindi më 15 shkurt të vitit 1984, është e njohur me emrin Doda, është një këngëtare e pop muzikës nga Polonia.
Pike County (Pennsylvania)
Pike është një nga 67 Countet në shtetin federal Pennsylvania në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
1942 në literaturë
Çmimi Nobel për Letërsi
Këtë vit çmimi nuk u nda fare për shkak të Luftës
Lista e toponimeve latine në Ballkan
Kjo listë përfshin toponime (emra të vendeve dhe rajoneve) në përkufizimin aktual të përbashkët të Ballkanit që ishin pjesë e Perandorisë Romake, ose që u jepeshin emra vendesh latinisht në referenca historike.
Shoqja nga fshati
"Një shoqe nga fshati" është një film shqiptar i prodhuar në Shqipëri në vitin 1980.
Regjia: Piro Milkani, Skenari: Ruzhdi Pulaha, Producent: Shqipëria e re, Muzika: Agim Krajka.
Aktorët në role
Aktorët dhe rolet e tyre në këtë film janë:
Përmbajtja
Kinokomedi që pason “Zonja nga qyteti” (1976). Ollga përgatitet të shkojë në konferencën e gruas aktiviste ku do të flasë për eksperiencën e saj në lidhje me luftën kundër koncepteve konservative. Ne fillim asaj nuk i pëlqente fshati por mentaliteti ose më saktë mania që kishte për të u fashit në momentin kur filloi të njihej me ato banorë aq të mrekullueshëm te fshatit Marene te Pogradecit. Agushi postieri i ri, nuk e lejon vajzën e tij Lulen që të martohet me Tirkën, djalin që e dashuron sepse ka deshirë që ta martojë në qytet, Elbasan. Tirka e gjen shpesh veten në situata të vështira kur Agushi e gjen bashkë me Lulen. Ollga bën të pa mundurën që Tirka dhe Lulja të lidhen sëbashku. Meli vajza e Ollgës tashmë është martuar me Bujarin dhe pret një fëmijë. Ollga ka përgatitur diskutimin për të cilin është njoftuar pasi u vendos në skenën e teatrit komedia 'Zonja nga Qyteti' dhe niset për në qytet sëbashku me Bakon i cili do të nxjerrë lejen e qiftes. Kur hyn në shtëpi asaj i kujtohen momentet para se të largohej për në qytet ku ishte kthyer në shtëpi e xhindosur pasi askush nuk e kishte ndihmuar. Ajo kthehet në Marene pasi ka përfunduar diskutimin dhe merr lajmin se është bërë me një nip. Të gjithë janë mbledhur në shtepinë e Ollgës dhe janë shumë të lumtur. Agushi më në fund e lejon Lulen të martohet me Tirkën. Në fund Ollga i tregon një përrallë nipit të saj që ka të bëjë me jetën e tyre:"Na ishte një Ollgë, na kishte nje çupë dhe na kërkonte dhënder në qytet, na ishte një qytetarke na kishte një çupë po vetë ishte budallaqe" por Bako e merr djalin në krah duke i thënë "Ajo zonja vërtetë ishte ca si hundëpërpjetë dhe mbahej gjoja si përparimtare por ec e ec e ec e ec ajo zonja na u bë shoqe. Ke gjyshe të mirë qerrata."
Luksemburgu
Luksemburgu (Luksemburgisht: Lëtzebuerg, Frëngjisht: Luxembourg; Gjermanisht: Luxemburg), zyrtarisht Dukata e Madhe e Luksemburgut është shtet pa dalje në det në Evropën Perëndimore. Ai kufizohet në veri-perëndim nga Belgjika, në lindje nga Gjermania dhe në jugperëndim nga Franca. Kryeqyteti i saj është Luksemburgu, një nga katët kryeqytetet zyrtare të Bashkimit Evropian dhe gjithashtu selia e Gjykatës së Drejtësisë të Bashkimit Evropian.
Luksemburgu ka një popullsi prej 633,622 (që nga marsi 2021) dhe një sipërfaqe prej 2,586.4 kilometra katrorë.
Si një demokraci përfaqësuese me një monark kushtetues, ai drejtohet nga Duka i Madh Henri dhe është dukata e madhe e vetme e mbetur në botë. Luksemburgu është një vend i zhvilluar, me një ekonomi të përparuar dhe PBB më të lartë në botë për frymë, sipas Bankës Botërore. Rëndësia historike dhe strategjike e tij daton që prej themelimit të tij si një fortesë e epokës romake dhe kështjellë e frankëve në mesjetën e herëshme. Ai ishte një bastion i rëndësishëm përgjatë Rrugës Spanjolle kur Spanja ishte fuqia kryesore evropiane që kishte ndikim në gjithë hemisferën perëndimore dhe më gjerë në shekujt e 16-17-të.
Luksemburgu është një anëtar i Bashkimit Evropian, NATO-s, OECD, Kombeve e Bashkuara, dhe Beneluksit, duke reflektuar konsensusin politik në favor të integrimit ekonomik, politik dhe ushtarak. Qyteti i Luksemburgut, që është kryeqyteti dhe qyteti më i madh, është selia e disa institucioneve dhe agjencive të BE-së. Më 18 tetor 2012, Luksemburgu u zgjodh si anëtar i përkohshëm në Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, për herë të parë në historinë e tij. Ai do të shërbejnë në Këshillin e Sigurimit nga 1 janar 2013 deri më 31 dhjetor 2014 dhe do të jetë, të paktën deri në fund të vitit 2013, i vetmi anëtar i BE-së jo i përhershëm.
Duke pasqyruar pozicionin e tij gjeografik, kultura e Luksemburgut është një shkrirje e Europës romanike dhe gjermanike, duke huazuar tradita të dallueshme nga secila prej tyre. Luksemburgu është një shtet trigjuhësh: luksembourgisht, frëngjisht dhe gjermanisht janë gjuhë zyrtare. Edhe pse një shtet laik, Luksemburgu është kryesisht katolik.
Politika
parapamje|[[Pallati Dukal i Madh, Luksemburg|Pallati Dukal i Madh në Qytetin e Luksemburgut, rezidenca zyrtare e dukës së madhe të Luksemburgut]] majtas|parapamje|Salla e Dhomës së Deputetëve, vendi i takimit të legjislaturës kombëtare të Luksemburgut, [[Dhoma e Deputetëve (Luksemburg)|Dhoma e Deputetëve, në qytetin e Luksemburgut]] Luksemburgu përshkruhet si një "demokraci e plotë", me një demokraci parlamentare të kryesuar nga një monark kushtetues. Pushteti ekzekutiv ushtrohet nga duka i madh dhe kabineti, i cili përbëhet nga disa ministra të tjerë. Kushtetuta e Luksemburgut, ligji suprem i Luksemburgut, u miratua më 17 tetor 1868. Duka i Madh ka fuqinë të shpërndajë legjislaturën, në këtë rast zgjedhjet e reja duhet të mbahen brenda tre muajve. Sidoqoftë, që nga viti 1919, sovraniteti ka banuar me kombin, i ushtruar nga Duka i Madh në përputhje me kushtetutën dhe ligjin.
Pushteti legjislativ i është dhënë Dhomës së Deputetëve, një legjislaturë njëdhomëshe prej gjashtëdhjetë anëtarësh, të cilët zgjidhen drejtpërdrejt me mandate pesëvjeçare nga katër zona elektorale. Një organ i dytë, Këshilli i Shtetit (Conseil d'État), i përbërë nga njëzet e një qytetarë të zakonshëm të emëruar nga Duka i Madh, këshillon Dhomën e Deputetëve në hartimin e legjislacionit.
Luksemburgu ka tre gjykata më të ulëta (justices de paix; në Esch-sur-Alzette, qyteti i Luksemburgut dhe Diekirch), dy gjykata të rretheve (Luksemburg dhe Diekirch), dhe një Gjykatë Superiore të Drejtësisë (Luksemburg), e cila përfshin Gjykatën e Apelit dhe Gjykata e Kasacionit. Ekziston gjithashtu një Tribunal Administrativ dhe një Gjykatë Administrative, si dhe një Gjykatë Kushtetuese, të gjitha të vendosura në kryeqytet.
Njësitë administrative
Luksemburgu ndahet në tri njësi administrative të quajtura distrikte të cilët ndahen më tutje në 12 kantone e që këto ndahen në 102 komuna. Dymbëdhjetë nga komunat kanë statusin e qytetit, nga të cilët qyteti i Luksemburgut është më i madhi.
thumb|400px|Njësitë administrative në Luksemburg
Gjeografia
parapamje|250px|Harta topografike e Luksemburgut
Luksemburgu është një nga vendet më të vogla në Evropë, dhe renditet i 167-ti në madhësi nga të gjitha 194 vendet e pavarura të botës.
Në lindje, Luksemburgu kufizohet me Gjermaninë, në jug, kufizohet me Francën dhe në veri dhe perëndim kufizohet me Belgjikën.
E treta veriore e vendit njihet si Oesling, dhe bën pjesë në Ardennen. Ajo dominohet nga kodra dhe male të ulëta, përfshirë Kneiff pranë Wilwerdange, e cila është pika më e lartë, në 560 metra. Malet e tjera janë Buurgplaatz në 559 metra pranë Huldange dhe Napoléonsgaard në 554 metra pranë Rambrouch. Rajoni është pak i populluar, me vetëm një qytet (Wiltz) me një popullsi prej më shumë se katër mijë njerëz.
Dy të tretat jugore të vendit quhen Gutland, dhe është më e dendur e populluar se Oesling. Gjithashtu është më e larmishme dhe mund të ndahet në pesë nën-rajone gjeografike. Pllaja e Luksemburgut, në jug-qendrën e Luksemburgut, është një formacion i madh, i sheshtë, ranor, dhe vendi i qytetit të Luksemburgut. Zvicra e Vogël, në lindje të Luksemburgut, ka terren të ashpër dhe pyje të trasha. Lugina Moselle është rajoni me shtrirjen më të ulët, që kalon përgjatë kufirit juglindor. Tokat e Kuqe, në jug dhe jugperëndim, janë qendra industriale e Luksemburgut dhe shtëpia e shumë prej qyteteve më të mëdha të Luksemburgut.