cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fiset e Malit të Zi
Antropologjia
Historiani serb Ivan Bozhiç vuri në dukje se sllavizimi nuk përfundoi në shekullin e 15-të dhe se bashkëkohësit bënë dallimin e qartë midis sllavëve dhe atyre që ishin vllahë/morlakë ose përfshinin përzierje vllahe, dhe gjithashtu gjurmuan kontributin vllah në Mal të Zi. Historiani serb Sima Ćirković (1968-1973) vuri në dukje se gjatë gjithë epokës mesjetare vllahishtja u përdor si një term etnik përgjatë greqishtes, shqipes, bullgarishtes, latinishtes, saksonishtes dhe megjithëse pothuajse gjuhësisht sllavizohej dhe ishte përshtatur kulturalisht me mjedisin, ndarja nga sllavët e tjerë në dokumente tregon origjinën e tyre të ndryshme, aktivitetet ekonomike dhe statusin, dhe se ata nuk ishin plotësisht të pranuar si anëtarë të së njëjtës shoqëri etnike dhe sociale. Në shënimet e shekullit të 14-të nga Gjiri i Kotorrit, termi vllah ( Nos Vlaci, cum Vlachis, dictorum Vlacorum ) kishte një kuptim etnik përgjatë atij të sllavëve dhe turqve, sipas Zef Mirditës (2009). Historiani malazez Špiro Kulišić (1980) konsideron se në kontratat e biznesit është e nevojshme të vërtetohet identiteti i bashkëbiseduesit, duke përfshirë ate etnik dhe lokal. Në vitin 1296 njerëzit e Çekliqit u identifikuan si vlleh (R. Kovijanić, 1963).
Jireček argumentoi se në dokumentet raguzane katunët dhe vllehët (barinjtë) përshkruheshin si pjesë e një fisi, që nuk përbënin të gjithë fisin. Antropologu serb Petar Vlahović (1996) argumentoi se sllavët që ishin vendosur në shekullin e VII ranë në kontakt me mbetjet e iliro-romakëve (vllehëve), të cilët më vonë u bënë pjesë përbërëse e të gjithë popujve ballkanikë. Edhe pse popullsia e vjetër ballkanike kishte ruajtur për një kohë të gjatë veçoritë, ato nuk patën ndikim më të madh në bashkësitë fisnore sllave. Një pjesë e popullsisë së vjetër ballkanike që e konsideronte veten si trashëgimtarë të paraardhësve iliro-romakë u tërhoq përpara sllavëve nga brendësia kontinentale kah qytetet bregdetare. Ndërkohë iliro-romakët (vllehët) që qëndruan në malet e brendshme u bënë nënshtetas të sllavëve. Këta vllehë malësorë, si në numër, as nga kultura, nuk patën ndikim të dukshëm në zhvillimin e shoqërisë, e aq më pak në formimin e një etnosi të veçantë. Ndikimi i tyre në qytetet e Zetës ishte i vogël, siç është evident edhe në kartat mbretërore serbe të shekujve 13 dhe 14, në të cilat përmenden grupet etnike të serbëve, latinëve, shqiptarëve dhe vllehëve, renditja që dëshmon numrin e tyre. ; shqiptarët që nuk mund të ishin shumë, ishin më shumë se vllehët. Sipas tij, emri vlleh tregonte edhe profesionin e bariut, sepse krahas vllehëve etnikë, kishte edhe barinj sllavë që quheshin "vlleh", jo në status etnik por ekonomik. Nomenklatura gjeografike sllave, përveç rasteve të vogla, është një konfirmim i caktuar, pasi sllavët u vendosën përgjatë rrugëve dhe lumenjve, si dhe në katunët.
Fiset
Gjeografi serb Jovan Cvijiq renditi 21 fise në territorin e Malit të Zi të Vjetër, 7 në Brda (Malësi), 16 në Hercegovinën e Vjetër dhe 2 në Primorje (bregu i Malit të Zi). Ata u ndanë në dy grupe të dallueshme; Malazez i vjetër, dhe fiset në Malësi. Këto të fundit ishin të përqendruara në verilindje të lumit Zeta dhe kryesisht përbëheshin nga fise që ikën nga pushtimi osman dhe u inkorporuan në Mal të Zi pas betejave në Martinići dhe Krusi (1796).
Fiset malazeze të vjetra u organizuan në pesë (katër më vonë) njësi territoriale të quajtura nahija (term i huazuar nga osmanishtja nahiye); Katunska, Leshanska, Pjeshivci (më vonë u përfshi në Katunska), Rijeka dhe Crmniçka nahija.
Vëllazëri të shpërndara
Ka edhe vëllazëri të mëdha të shpërndara ose mërgimtare, si Maleshevci, Pavkoviqi, Prijedojeviqi, Trebjeshani (Nikshiq), Miloradoviqi-Hrabreni, Ugrenoviqi, Bobani, Pilatovci, Mrgjenoviqi dhe Veljoviqi.
Tamara Jurkić Sviben
Tamara Jurkić Sviben (Pula, 26 tetor 1973) është pianiste dhe pedagoge kroate.
Bessas
Bessas është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Bessas ka një popullsi prej 183 banorë dhe sipërfaqe 17.18 km², me një dendësi prej 11 banor/km².
Shqiptarët para pasqyrës
"Shqiptarët para pasqyrës" libër me autor Alan Andoni, Botuar nga "Mediaprint" Tiranë 2016. Faqet e librit 118.
Si i sheh shqiptarët një anglez? Ky libër përshkruan zakonet dhe karakterin e shqiptarëve. Ai është dashamirës, realist, ndonjëherë dhe i hidhur, por gjithmonë me stil humoristik dhe shpesh ironik. Autori i librit, Alan Andoni, kaloi vitet e shkollimit të tij në Angli, Irlandën e Veriut dhe Skoci. Interesi i tij ndaj gjithçkaje shqiptare filloi në vitet ‘70, si një dëgjues i përkushtuar i transmetimeve të huaja në radio. Radio Tirana ishte veçanërisht e pëlqyer për të, për shkak të rrëfenjave surrealiste, por me plot emocion. Vizitat përgjatë viteve në Shqipëri, e bindën se ajo ka diçka që të bën për vete, e cila është njëkohësisht pozitive dhe infektuese, për këdo që harxhon sado pak kohë të mjaftueshme atje. Ai kupton se ka një lloj alergjie ndaj planifikimeve të hollësishme, një dëshirë të zjarrtë për spontanitetin dhe një prirje për të kryer veprime të rastësishme mirësie. Ai, gjithashtu, përpiqet të bëj disa punë njëherësh, por si një mashkull i Europës Veriore, nuk e ka të lehtë këtë gjë.
Fère-en-Tardenois
Fère-en-Tardenois është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Fère-en-Tardenois ka një popullsi prej 3183 banorë dhe sipërfaqe 20.4 km², me një dendësi prej 156 banor/km².
Cristóbal Magallanes Jara
thumb|240px|Cristóbal Magallanes Jara Shën Cristóbal Magallanes Jara, i njohur edhe si Christopher Magallanes (30 korrik 1869 - 25 maj 1927), është një dëshmor dhe shenjtorë i nderuar në Kishën Katolike i cili u vra gjatë Luftës Cristero. Magallanes u kanonizua nga Papa Gjon Pali II më 21 maj 2000. Aktori Peter O'Toole luajti rolin e Magallanes në filmin historik For Greater Glory.
Solenoidi
Valvula elektromagnetike është një valvul dy ose treanësh industrial i cili është i aktivizuar nëpërmjet rrymës elektrike AC ose DC dhe e cila kontrollon rrjedhën e linjave të ndryshme të lëngjeve. Ata janë bërë prej spirale, thelbi, tubi dhe trupi. Kontrolli i vijës së rrjedhës sigurohet nga lëvizja e bërthamës, e cila gjenerohet nga forca elektromagnetike në spirale kur ajo është e aktivizuar. valvulat e olenoideve ndahen në dy grupe sipas pozicioneve të tyre operative. Ventilat që hapin një vijë të mbyllur kur spiralja është e energizuar quhen zakonisht mbyllur (N.C.) dhe valvulat që mbyllin një vijë të hapur kur spiralja është e energizuar quhen zakonisht të hapura (N.O.) Ventila elektromagnetike të drejtpërdrejtë të veprimit
Activision Blizzard
Activision Blizzard, Inc. është një kompani mbajtëse amerikane e video lojërave me bazë në Santa Monica, Kaliforni. Ajo u themelua në korrik 2008 nëpërmjet bashkimit të Activision, Inc. (shoqëria mëmë e tregtuar publike e Activision Publishing ) dhe Vivendi Games. Tregtohet në bursën Nasdaq nën simbolin ATVI, dhe që nga viti 2015 ka qenë anëtare e Indeksit S&amp;P 500. Activision Blizzard aktualisht përfshin pesë njësi biznesi: Activision Publishing, Blizzard Entertainment, King, Major League Gaming, dhe Activision Blizzard Studios.
Kompania zotëron dhe vepron studio filiale shtesë, si pjesë e Publishing Activision, duke përfshirë Treyarch, Infinity Ward, High Moon Studios dhe Toys for Bob. Ndër pronat kryesore intelektuale të prodhuara nga Activision Blizzard janë Call of Duty, Crash Bandicoot, Guitar Hero, Tony Hawk's, Spyro , Skylanders, World of Warcraft, StarCraft, Diablo, Hearthstone, Heroes of the Storm, Candy Crush, dhe Overwatch. Nën emrin Blizzard Entertainment, ajo investoi në iniciativat sporteve elektronike rreth disa prej lojërave të saj, veçanërisht Overwatch dhe Call of Duty. Titujt e Activision Blizzard kanë thyer një sërë rekordesh publikimi. Deri në mars 2018, ishte kompania më e madhe e lojërave në Amerikë dhe Evropë për sa i përket të ardhurave dhe kapitalizimit të tregut.
Agjencia e Sigurimit Kombëtar Amerikan
__JOTP__
Activision Blizzard
Kompania ka qenë gjithashtu e përfshirë në polemika të shumta, duke përfshirë akuzat për shkelje të patentave dhe honorare të papaguara. Në fund të korrikut 2021, ajo u padit nga Departamenti i Punësimit të Drejtë dhe Strehimit në Kaliforni në lidhje me akuzat për ngacmim seksual dhe diskriminim të punonjësve. Padia shkaktoi një hetim nga Komisioni Amerikan i Letrave me Vlerë dhe Shkëmbimeve, largime të shumta në vendin e punës, dorëheqjen ose shkarkimin e disa punonjësve, humbjen e sponsorëve të shumtë të ngjarjeve të kompanisë, dhe qindra akuza për ngacmime në vendin e punës.
Microsoft njoftoi synimin e tij për të blerë Activision Blizzard për 68.7 miliardë dollarë më 18 janar 2022. Nëse miratohet, Activision Blizzard do të bëhet një divizion i Microsoft Gaming, duke e bërë Microsoft kompaninë e tretë më të madhe të lojrave (pas Tencent dhe Sony ).
Veedersburg, Indiana
Veedersburg, Indiana (Veedersburg) është një qytet në qarkun Fountain të shtetit federal Indiana, SHBA. Në Veedersburg, Indiana jetojnë 2180 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 309.5 banor/km2 (801.5 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 7.04 km2 (2.72 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 193 m (633 ft).
Kapaciteti elektrik
Kapacitet elektrik quhet madhesia fizike me te cilen karakterizohet vetia e percjellesit qe ne potencial te njejte mund te permbaje sasi te ndryshme te ngarkeses elektrike.Per dy percjelles me potencial te njejte, kapacitet me te madh ka ai, i cili mund te pranoje sasi me te madhe te elektricitetit dhe e kunderta.Njesia matese e kapacitetit eshte faradi (F).Ndersa kapaciteti elektrik shkruhet me C
Aneto
Aneto është mali më i lartë në Pirenetë dhe në Aragon dhe është mali i tretë më i lartë në Spanjë. Aneto ndodhet në provincën Huesca, 4 milje në jug me kufirin francezë. Aneto ka akullnanë më të madh në Spanjë i cili ka qenë 79.6 hektarë më 2005.
Avricourt, Oise
Avricourt është një komunë në Francë. Avricourtbën pjesë në departamentin Oise të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 260 banorë dhe sipërfaqe 7.01 km².
Metafora e bardhë : poezi
Metafora e bardhë : poezi me autor Pirro Loli, red. Moikom Zeqo. Botuar në Sarandë në vitin 2017 nga "Milosao". Libri ka 196 faqe.
Dubai Mall
parapamje|Galeria Dubai Mall djathtas|parapamje| Pjesa e brendshme e Rainforest Cafe në Qendrën Tregtare Dubai Mall. djathtas|parapamje| Akuariumi në Dubai Mall dhe Kopshti Zoologjik Nënujor parapamje| Tuneli i Akuariumit dhe Kopshti Zoologjik Nënujor Dubai Mall është një qendër tregtare në Dubai dhe konsiderohet të jetë qendra më e madhe në botë për nga sipërfaqja totale e tokës dhe qendra e 26-të më e madhe tregtare në botë sipas sipërfaqes bruto të qirasë, duke u lidhur me West Edmonton Mall dhe Fashion Island (Tajlandë) - që të dyja janë më të vjetra se ajo. Ka një sipërfaqe totale të dyshemes me pakicë prej 502,000 metra katrorë (5,400,000) katrore ft). Duke qenë se ndodhet në Dubai, Emiratet e Bashkuara Arabe, është pjesë e kompleksit 20 miliard dollarë Downtown (i quajtur Downtown Dubai ) ngjitur me ikonën Burj Khalifa, dhe përfshin mbi 1,200 dyqane.  Në vitin 2011, ajo ishte ndërtesa më e vizituar në planet, duke tërhequr mbi 54 milion vizitorë çdo vit. Hyrja në qendër tregtare sigurohet përmes Rrugës së Doha, e rindërtuar si një rrugë me dysheme në Prill 2009.
Shemsi Pasha (gjeneral)
Shemsi Pasha (turqisht: Şemsi Paşa, 1846-1908) ishte një gjeneral osmano-shqiptar.
Dubai Mall
Përmbledhje
Dubai Mall u hap më 4 nëntor 2008, me rreth 1000 shitësit me pakicë, duke shënuar hapjen e dytë në botë me të madhe në histori të shitjeve me pakicë në historinë e shitjeve me pakicë pas West Edmonton Mall. Sidoqoftë, ai nuk ka hapësirën më të madhe të qirasë bruto dhe tejkalohet në atë kategori nga nëntëmbëdhjetë qendra tregtare duke përfshirë qendrën tregtare New South China Mall, e cila është qendra e dytë më e madhe në botë, Golden Resources Mall, SM City North Edsa dhe SM Mall of Asia.
Shemsi Pasha (gjeneral)
Jeta e hershme dhe karriera ushtarake
Shemsi Pasha e ka gjurmuar prejardhjen atërore në vëllazëritë Kuçi të Bishevës, Tregovishtes dhe nga nëna në Hotin e Pejës. Gjatë jetës së tij ai njihej si shqiptar. Ai lindi në një fshat të vogël brenda İpek Sanxhakut, Vilajeti i Kosovës, Perandoria Osmane në vitin 1846. Me origjinë të përulur dhe i pashkolluar, ai filloi karrierën e tij ushtarake fillimisht si ushtarak dhe më vonë u gradua në farik (gjeneral). Shemsiu si i tillë ishte alejli (një person që ngrihet në gradat e ushtrisë për t'u bërë oficer) dhe jo një mektepli (një person që merr arsimin ushtarak dhe më pas hyn në trupën e oficerëve). Në vitin 1901 Shemsiu, i preferuari i Abdyl Hamitit II dhe zyrtari i tij i besuar u emërua komandant i Divizionit të 18-të të Këmbësorisë me qendër në Metroviçë (Mitrovica e sotme) që mbronte një rrugë të rëndësishme hyrëse veriore në perandori. Për 7 vjet Divizioni i 18-të i Këmbësorisë ishte nën komandën e tij dhe sulltani filloi të mbështetej tek ai si një njeri me zgjuarsi që mund të kujdesej për problemet lokale në rajonin e Kosovës. Oficerët e Mektepliut e shihnin atë si një njeri të thjeshtë me një mendësi disashekullore, ndërsa ushtarët e rregullt e respektonin Shemsiun pasi ai vinte nga radhët e tyre dhe u ngrit në ushtri bazuar në aftësitë e treguara të fituara nga përvoja. Shemsiu ishte gjithashtu i dërguari ushtarak pranë Inspektorit të Përgjithshëm osman me qendër në Selanik (Tesaloniki i sotëm).
Shemsiu në karrierën e tij i është dashur të përballet me zyrtarë të korruptuar apo të paaftë në rrethana të vështira. Gjatë shkurtit të vitit 1905 ai u përpoq të largonte brigadierin Cavid Beu si mutasarrıf i İpek (Peja e sotme) për shkak të problemeve për shkak të mosrespektimit të zakoneve dhe traditave shqiptare. Në Elbasan të majit 1907 Shemsiu fajësoi për një trazirë të vogël dy zyrtarë të këqij, të cilët më vonë u ngritën në detyrë për shkak të dëmtimit të tyre.
Dubai Mall
Përmbledhje
Me mbi 13 milion metra katrorë (me madhësi ekuivalente me më shumë se 50 fusha futbolli ), Dubai Mall ka një sipërfaqe totale të brendshme prej 5.9 milion metra katrorë (55 ha) dhe hapësira me qira prej 3.77 milion metra katrorë (35 ha), afërsisht njësoj si West Edmonton Mall.
Shemsi Pasha (gjeneral)
Konflikti fetar në Kosovë ndërmjet myslimanëve dhe katolikëve (1907-1908)
Konflikti fetar mes myslimanëve dhe katolikëve shpërtheu në fshatrat përreth Jakovës (Gjakova e sotme) dhe Shemsi Pasha u dërgua për të vendosur rregull në zonë, pasi ai ishte përgjegjës për zgjidhjen e konflikteve në Kosovë. Një shqiptar, Süleyman Külçe, ndihmës dhe sekretar personal i Shemsiut mendonte se Abdyl Hamiti II gaboi në përzgjedhjen e oficerëve të cilëve u mungonte një arsim si gjenerali për zgjidhjen e problemeve të zonës. Gjatë fillimit të festës së Bajramit, Shemsiu mori një telegram në fillim të shtatorit 1907 për një incident në Smolicë në lidhje me përdhosjen e xhamisë së fshatit me një derr të ngordhur. Konsulli italian në Kosovë mendoi se ishte një reagim i katolikëve ndaj rrëmbimit të një prifti katolik të mbajtur rob në Smolicë nga myslimanët, një veprim i parë i tyre në zonë dhe tensionet u rritën me shpejtësi midis të dy komuniteteve fetare. Edit Durham, e pranishme në rajon, komentoi se prifti mbahej nga myslimanët të cilët kërkuan që autoritetet osmane të lironin një të afërm të njërit prej kapësve në këmbim të pengut.
Në një kohë të shkurtër Shemsiu u tha hoxhallarëve vendas që të zbusin reagimet e myslimanëve dhe u tha atyre se trupi i pajetë i derrit nuk e përdhos xhaminë dhe urdhëroi që të gjendeshin personat përgjegjës për ngjarjen. Në janar 1908, ai mori një urdhër për të shkuar me ushtarë në Jakovë. Më vonë në qytet Shemsiu u takua nga një prift katolik i cili dërgoi një letër për të krishterët vendas që ishin vrarë në atë zonë. Shemsiu mblodhi më pas fisnikët myslimanë të Jakovës dhe zonës më të gjerë dhe tha se shumica e katolikëve që iu nënshtruan sulmeve ishin të pafajshëm. Trupat u lanë në qytet pasi Shemsiu u largua. Gjatë qëndrimit në Jakovë, Shemsiu mori një telegraf nga Prizreni për një incident të përdhosjes së xhamisë. Gjenerali e hodhi poshtë pretendimin si të pavërtetë për shkak të zbulimit të derrit në lumë.
Dubai Mall
Përmbledhje
Ai gjithashtu ka një hotel luksoz me 250 dhoma, 22 ekranet e kinemasë plus 120 restorante dhe kafene. Dubai Mall ka mbi 14,000 hapësira parkimi nëpër 3 parkime makinash, me shërbime shërbëtorësh dhe një sistem biletash për lokatorin e makinave. Qendra tregtare ka fituar pesë çmime - dy çmime në Retail Future Project Awards në Mapic, Cannes, në 2004, për Skemën më të Mirë të Zhvillimit të Shitjes me Pakicë (Large) dhe Përdorimin më të Mirë të Ndriçimit në një Ambient me Pakicë dhe broshura Dubai Mall fitoi tre çmime në Summit Creative Awards 2005 në Portland, Oregon - çmimi i Artë për: Regjia më e mirë artistike / Dizajni Grafik, Çmimi i Argjendtë për Broshurën më të Mirë 4-ngjyra B2B dhe një çmim të Gjyqtarëve për Njohje Speciale.
Dubai Mall gjithashtu përmban Sheshin e Akullit Dubai me madhësi Olimpike për patinazh rekreativ dhe për të parë lojërat e Emirates League Hockey Ice dhe Emirates A380 Experience, një imitues avioni A380 dhe Experience do t'ju lejojë të kontrolloni avionët më të mëdhenj të pasagjerëve në botë përreth skenave të qytetit dhe monumenteve të famshme. Ju mund të largoheni, të uleni, të ngjiteni dhe të bëni gjithçka që dëshironi me ndihmën e një traineri.
Shemsi Pasha (gjeneral)
Konflikti fetar në Kosovë ndërmjet myslimanëve dhe katolikëve (1907-1908)
Tensionet vazhduan në rajon dhe sulltani mendoi se ngjarjet në Kosovë kishin supozuar lidhje me Ismail Qemalin dhe veprimtarinë e tij. Abdyl Hamiti II e udhëzoi Shemsiun të udhëtonte për në Prizren dhe e ngarkoi atë të qetësonte myslimanët dhe të mbronte të krishterët. Shemsiu nuk ishte në gjendje të thyente dhe të ndalonte një besë (betim) që synonte katolikët përmes bojkotit. Tensionet fetare vazhduan ndërsa bojkoti u përhap dhe disa katolikë nga frika e humbjes së punës u konvertuan në Islam, ndërsa Shemsiu u takua gjithashtu me udhëheqjen e katolikëve të mbetur në zonë. Gjatë këtyre ngjarjeve katolikët kishin kërkuar mbrojtje me forcat osmane dhe pasi Shemsiu tërhoqi trupat e tij nga fshati ndodhën incidente dhune ndaj tyre.
Një tjetër konflikt në vitin 1908 ndodhi në Jakovë midis prijësve vendas dhe familjes Curri me Shemsiun e udhëzuar për zgjidhjen e mosmarrëveshjes. Familja Curri refuzoi një ftesë për negociata me gjeneralin. Shemsiu mblodhi të gjithë të shquarit katolikë dhe myslimanë në prill. Ai i bindi të gjitha palët që të nënshkruajnë një marrëveshje që përcaktonte fundin e persekutimit të fshatarësisë, se tregtia do të ishte e papenguar dhe shqetësimet e njerëzve do t'u silleshin zyrtarëve të qeverisë dhe jo konsujve të fuqive të huaja. Në marrëveshje Shemsiu tentoi të shkëputte lidhjet mes të krishterëve dhe Fuqive të Mëdha nëpërmjet përdorimit të kanaleve të qeverisë osmane për zgjidhjen e konflikteve. Gjenerali kërkoi gjithashtu që myslimanët të mos japin një pretekst për ndërhyrje të huaj në rajon.
Dubai Mall
Përmbledhje
Akuariumi dhe Kopshti Zoologjik Nënujor i Dubait u krijua nga Peddle Thorp dhe menaxhohet nga Emaar Entertainment. Akuariumi, i vendosur në Dubai Mall, ka një kapacitet prej më shumë se 300 specie të kafshëve detare, përfshirë peshkaqenët dhe rraxhat.
Shemsi Pasha (gjeneral)
Konflikti fetar në Kosovë ndërmjet myslimanëve dhe katolikëve (1907-1908)
Në Kosovë, zëvendëskonsulli austro-hungarez ishte i mendimit se qëndrimi i Shemsiut nuk ndihmoi në zgjidhjen e konfliktit pasi ai mbërriti me ushtarë që përfaqësonin autoritetin e qeverisë dhe nuk bëri asgjë për të ndalur ngjarjet. Külçe, sekretari i Shemsiut komentoi gjithashtu se Gjenerali nuk ishte në gjendje të zbatonte politikën e sugjeruar nga Veziri i Madh dhe Inspektori i Përgjithshëm për shkak të qëndrimit të Valiut vendas i cili ishte më shumë në përputhje me qëndrimin e sulltanit për të mos ndërhyrë kundër myslimanëve. Pozita e Shemsiut sipas Külçes gjithashtu u minua pasi gjenerali solli ushtarë dhe nuk i përdori. Nga fundi i qershorit situata nuk ishte rregulluar dhe Shemsiu duhej të kthehej në Prizren.
Dubai Mall
Përmbledhje
Drejtuar nga Emaar Entertainment, ai u vlerësua me 'Certifikatën e Ekselencës' dhe fitoi 'Imazhet Shitësi me i Admiruar i Vitit - Leisure & Argëtim' në Images RetailME Awards 2012.
Shemsi Pasha (gjeneral)
Konflikti fetar në Kosovë ndërmjet myslimanëve dhe katolikëve (1907-1908)
Shemsiu shihej nga Abdyl Hamiti II si një gjeneral politik dhe besnik, i cili mund të ruante një farë mase rregulli në Kosovë nëpërmjet lidhjeve të tij me shqiptarët e veriut (gegë) dhe fisnikët e zonës dhe funksiononte si ndërmjetës kulturor i sulltanit. Si komandant divizioni Shemsiu kishte akses të lehtë dhe të drejtpërdrejtë në vend. Gjatë revoltave shqiptare të kohës Shemsiu ndërmori shërbime të rëndësishme si gjeneral për Abdyl Hamitin II. Edhe me praninë e Shemsiut në Kosovë, pjesë të rajonit dhe kufiri poroz me Serbinë vazhduan të ishin një problem sigurie për Perandorinë Osmane. Ndërhyrja e tij në konfliktet brenda Kosovës ishte pjesë e situatës më të gjerë gjeopolitike që përfshinte rajonin dhe Perandorinë Osmane në atë kohë.
Revolucioni xhonturk dhe vdekja
Më 3 korrik 1908 adjuntati major Ahmet Njazi bej Resnja dezertoi ushtrinë osmane, iku në male me një bandë guerile dhe nisi Revolucionin Xhonturk duke bërë thirrje për rivendosjen e kushtetutës së 1876 me oficerë të tjerë si Enver Beu duke ndjekur shembullin e tij. Gjatë asaj vere Shemsi inkurajoi një tubim pro-qeveritar në Firzovik (Ferizaji i sotëm) dhe ngjarjet pasuese në takim morën një kthesë të papritur kur u bënë kërkesat për rivendosjen kushtetuese. Për t'u marrë me revoltën e Nijazit, Enverit dhe grupeve të tjera guerile të formuara nga ushtarët osmanë që dezertuan, qeveria thirri batalione të reja rezervë nga elajeti i Ajdinit, ku Abdyl Hamiti II i vendosi nën komandën e Shemsiut pas mbërritjes së tyre në Ballkan. Shemsiu në Prizren u telegrafua nga Chamberlain i Parë i pallatit dhe i tha të mblidhte trupat vendase gjatë pritjes së ushtarëve anadollakë dhe të marshonte forcat e tij të bashkuara kundër kryengritësve. Gjysmë ore më vonë Shemsiu mori një kabllo të dytë nga sulltani. Abdyl Hamiti II e porositi Shemsiun që të merrte sa të donte regjimentet nga Divizioni i Mitrovicës dhe të mblidhte sa të mundte vullnetarë dhe t'i vishte në uniformë për të vepruar kundër kryengritësve pa pritur ardhjen e trupave anadollake.
Duke lëvizur shpejt Shemsiu mori dy batalione të mobilizuar nga Divizioni i Mitrovicës për të hipur në një tren për në Manastir. Ai arriti të thërriste një grup të vogël vullnetarësh shqiptarë në një njësi, u tha atyre se myslimanët po masakroheshin nga të krishterët dhe se ata do t'i luftonin. Nijazi akuzoi Shemsiun se ka bërë komente të tilla kundër të krishterëve për të mobilizuar vullnetarët shqiptarë kundër xhonturqve (KUP). Pas revolucionit Müfid Shemsiu, një anëtar i KUP-it, një ndihmës i gjeneralit dhe i biri i Shemsiut, shkroi në një libër se babai i tij nuk e bëri kurrë atë deklaratë dhe ai mbronte të krishterët nga padrejtësitë e bëra nga myslimanët. Shemsiu telegrafoi fisnikët shqiptarë për ndihmë për të luftuar kundër kryengritësve.
Për revolucionin vrasja e Shemsiut ishte një pikë kthese që demoralizoi pallatin dhe largoi një kundërshtar të rrezikshëm për KUP-in që mund të kishte mobilizuar shqiptarët kundër forcave të tyre. Nënkolonel Re'fet Beu, dhëndri i Shemsiut dhe komandant xhandar i Manastirit, u urdhërua nga qeveria të shkonte pas kryengritësve me forcat ushtarake të mbledhura nga vjehrri i tij. E panjohur për qeverinë ishte se Re'fet Beu ishte anëtar i KUP-it dhe se dega e KUP-it në Manastir i tha të ndalonte për një kohë, ndërsa drejtuesit e KUP-it e kuptonin se forcat e mbledhura nga Shemsiu nuk do të kryenin sulm. Pas vdekjes së tij Shemsiu u zëvendësua me Marshallin Osman Tatar Pasha dhe kUP-i fitoi një avantazh të madh në konflikt pasi atentati nxiti njerëzit në kauzën e tyre. Gjatë këtyre ngjarjeve u vra edhe Ismail Mahir Pasha, një i afërm i Shemsiut. Duke u përballur me një situatë të përkeqësuar në Ballkan më 24 korrik, sulltan Abdyl Hamiti II rivendosi kushtetutën e vitit 1876. Pas revolucionit njerëzit e përfshirë në atentat mbetën të pandëshkuar nga KUP-I dhe në vend të kësaj ata u përshëndetën si heronj dhe iu dhanë poste të rëndësishme brenda shtetit.
Ermanno Armao
Ermanno Armao (Izmir, 14 tetor 1889 - Alassio, 1976) ka qenë diplomat, jurist dhe studjues italian.
Biografia
U lind në Izmir, në kohën e Perandorisë Osmane, më 14 tetor 1889 nga Adolfo dhe Irene Scherer. Familje me mbiemrin e tyre janë përmendur si me kombësi greke, por katolikë, si dhe francezë, apo venedikas; i ati ishte për vete i lindur në Izmir dhe mbahej si njeri me rëndësi në mesin e komunitetit italian të qytetit bregdetar. U diplomua për Jurisprudencë në Universitetin Mbretëror të Romës më 10 korrik 1909.
Hyri në karrierën konsullore më 1912, pas një konkursi me anë të të cilit u emërua I Ngarkuar me Punë konsullore. Ushtroi karrierën konsullore prej vitit 1912 deri më 1940, duke mbuluar detyrën e Konsullit të Italisë në Antalia, Kordovë, Shkodër, Boston, Stamboll e Këln.
I dhënë pas hartografisë, i interesoi vepra e hartografit të madh venedikas, Vinçenco Koroneli. Për hartën e të cilit (Corso delli fiumi Drino e Boiana, Venezia 1688) Armao botoi një studim më 1933 në Romë, të titulluar "Località, chiese, fiumi, monti, e toponimi varii di un'antica carta dell'Albania Settentrionale", të cilin e saktësoi me të dhëna të imtësishme për toponiminë e përdorur nga Coronelli.
Më 1944 botoi edhe biografinë e titulluar Vincenzo Coronelli, cenni sull'uomo e la sua vita mbi hartografin, botuar në Firence.
Ndërroi jetë më 1976.
Kolibri me sqepë në formë të shpatës
Kolibri me sqepë në formë te shpatës frekuenton një gamë të gjerë te habitateve ku gjinden lule të pazakonshme lulevadhë. Për të arritur tek këto lule dhe për të mbledhur nektarin, kolibri me sqep në formë të shpatës ka sqep që e bën atë leht të adaptueshëm në menyrën e jetesës dhe veçanerisht në dukjen unike. Kjo është një specie nga Amerika Jugore dhe i vetmi i antar i gjini 'Enisfera'. Ajo është gjendur në pikat më të larta në Bolivi,Kolumbi,Peru,Ekuador etj. Me një trup prej 10 centimetrash, sqepi me ngjyrë të gjelbër i këtij kolibri bie mjaft shumë në sy dhe është sqepi i vetëm në botë që është më i gjatë se vetë zogu. Gjuha e kësaj specie është gjithashtu e gjatë dhe shtrihet dukshëm përtej trupit.
José Sánchez del Río
José Luis Sánchez del Río (28 mars 1913 – 10 shkurt 1928) ishte një djalë meksikan i cili u vra nga qeveria për shkak se refuzoi ta braktisë besimin katolik. Vdekja e tij u pa si një ndërmarrje kryesisht politike nga ana e zyrtarëve të qeverisë në përpjekjen e tyre për të vulosur mospajtimin dhe shtypjen e lirisë fetare në zonë.
Ai u shpall i nderuar në 22 qershor 2004 nga Shën Papa Gjon Pali II dhe u bekua nga Papa Benedikti XVI më 20 nëntor 2005 në Meksikë. Papa Françesku miratoi një mrekulli që i atribuohej në 21 janar 2016, duke lejuar që të bëhej kanonizimi i tij; një datë u përcaktua në një përbërës më 15 mars 2016 dhe ai u shpall si shenjtor në 16 tetor 2016.
Jeta
José Luis Sánchez del Río lindi më 28 mars 1913, në Sahuayo, Michoacán.
Ai ndoqi shkollën në vendlindjen e tij dhe më vonë në Guadalajara në Jalisco. Kur shpërtheu Lufta Cristero më 1926, vëllezërit e tij u bashkuan me forcat kryengritëse, por nëna e tij e lejonte atë të merrte pjesë. Gjenerali rebel, Prudencio Mendoza, gjithashtu refuzoi pranimin e tij. Djali këmbënguli pasi ai donte që të jepte jetën e tij për Jezu Krishtin dhe kështu të shkonte lehtë në Parajsë. Gjenerali më në fund u dëshpërua dhe e lejoi José të bëhej mbajtësi i flamurit për ushtrinë. Cristeros e quajtën atë Tarcisius, pas shenjtorit të hershëm të krishterë, martirizuan për mbrojtjen e Eukaristisë nga përdhosja.
Gjatë luftimeve të rënda më 25 janar 1928, kali i Mendozës u vra dhe José i dha kalin e tij gjeneralit, në mënyrë që lufta të mund të vazhdonte. Atëherë ai kërkoi të mbulohej dhe gjuajti kundër armikut derisa doli nga municioni. Trupat e qeverisë kapën djalin dhe e burgosën në shenjtëroren e kishës lokale.
Vrasja e José u dëshmua nga dy shokë të fëmijërisë. Më vonë u raportua se José u kap nga forcat qeveritare, të cilët e urdhëruan atë të hiqte dorë nga besimi i tij në Krishtin, nën kërcënimin e vdekjes, por ai nuk pranoi.
Për të prishur vendosmërinë e tij, ai u bë për të parë varjen e një Cristero tjetër që ata kishin në paraburgim, por në vend të kësaj José e inkurajoi atë njeri, duke thënë se së shpejti ata do të takoheshin përsëri në Parajsë pas vdekjes. Në burg, José i lutej rruzares çdo ditë dhe i shkruajti një letër emocionuese nënës së tij, duke thënë se ishte gati të përmbushte vullnetin e Perëndisë, të cilit ia kushtoi vetes. Babai i tij u përpoq të ngronte një shpërblim për ta shpëtuar, por nuk ishte në gjendje të qetësonte qeverinë me kohë për ta bërë këtë, duke mos arritur kështu të sigurojë lirimin e djalit të tij.
Stimulim me dorë
parapamje|Një femër duke stimuluar partnerin me dorë Stimulimi me dorë është stimulim manual i penisit ose skrotumit të një mashkulli me qëllim ndjelljen e kënaqësisë seksuale, e cila mund të përfundojë në orgazmë. Stimulimi manual i vaginës, clitorisit ose pjesëve të tjera të vulvës së një femre kryhet me anë të gishtave, ndërsa stimulimi manual i njëkohëshëm i organeve gjenitale të të dy partnerëve, njihet si masturbim i ndërsjelltë.
José Sánchez del Río
Jeta
Të tjerët rikujtuan ngjarjet e tmerrshme që dolën pas dështimit të qeverisë për të prishur vendosmërinë e José në mbrëmjen e 10 shkurtit 1928: "Si pasojë ata prenë pjesën e poshtme të këmbëve të tij dhe e detyruan atë të shëtiste nëpër qytet drejt varrezave. Ata herë pas here e prenë me një hanxhar, deri sa u gjakos nga disa plagë. Ai qau dhe u ankua nga dhimbja, por ai nuk u dorëzua. Ndonjëherë ata e ndaluan dhe thanë: 'Nëse bërtitni duke thënë: "Vdekja për Krishtin Mbretin" ne do të kursejmë jetën tuaj José vetëm do të bërtiste, "Unë kurrë nuk do të heq dorë. Viva Cristo Rey!"
Eshtrat e José Luis Sánchez del Río janë përmbledhur mbi një altar anësor në Kishën e Shën Jakobi i Vjetri në Sahuayo, qytetin e tij të lindjes.
Në kulturën popullore
José Luis Sánchez del Río portretizohet nga Mauricio Kuri në filmin "For Greater Glory" i cili përshkruan historinë e Luftës Cristero dhe gjithashtu përshkruan dëshminë e tij.
Saint-Christol
Saint-Christol është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Christol ka një popullsi prej 104 banorë dhe sipërfaqe 14.63 km², me një dendësi prej 7 banor/km².
Luigji Galvani
Luigji Galvani (, Latinisht: Aloysius Galvanus; 9 shtator 1737 - 4 dhjetor 1798) ishte një mjek, fizikan, biolog dhe filozof italian, i cili zbuloi energjinë elektrike të kafshëve. Ai njihet si pionier i bioelektromagnetikës. Në vitin 1780, ai dhe gruaja e tij Lucia zbuluan se muskujt e këmbëve të bretkosave të ngordhura u dridhën kur goditën nga një shkëndijë elektrike. Kjo ishte një nga përpjekjet e para në studimin e bioelektricitetit, një fushë që studion modelet elektrike dhe sinjalet nga indet siç janë nervat dhe muskujt.
Jeta e hershme
parapamje|Eskperimenti De viribus electricitatis in motu musculari parapamje|Eksperimenti i Galvanit në këmbët e bretkocës Luigji Galvani lindi nga Domenico dhe Barbara Caterina Foschi, në Bolonjë, atëherë pjesë e Shteteve Papnore. Domenico ishte një argjendari, dhe Barbara ishte gruaja e tij e katërt. Familja e tij nuk ishte aristokratike, por kishin mundësi të dërgonin të paktën një nga djemtë e tyre për të studiuar në një universitet. Në fillim, Galvani dëshironte të hynte në kishë, kështu që ai u bashkua me një institucion fetar, Oratorio dei Padri Filippini, në moshën 15 vjeç. Ai planifikoi të merrte zotime fetare, por prindërit e bindi atë që të mos e bënte këtë. Rreth vitit 1755, Galvani hyri në Fakultetin e Arteve të Universitetit të Bolonjës. Galvani ndoqi kursin e mjekësisë, i cili zgjati katër vjet dhe u karakterizua nga mësimi i tij "libral". Tekstet që mbizotëruan këtë kurs ishin të Hipokratit, Galenës dhe Aviçenës.
Një tjetër disiplinë që Galvani mësoi krahas mjekësisë ishte kirurgjia. Ai mësoi teorinë dhe praktikën. Kjo pjesë e biografisë së tij zakonisht neglizhohet, por kjo ndihmoi në eksperimentet e tij me kafshët dhe ndihmoi në njohjen e Galvanit me manipulimin e një trupi të gjallë.
Në vitin 1759, Galvani u diplomua me diplomë në mjekësi dhe filozofi. Ai aplikoi për një pozicion si pedagog në universitet. Një pjesë e këtij procesi kërkoi që ai të mbrojë tezën e tij më 21 qershor 1761. Në vitin pasues, 1762, ai u bë një anatomist i përhershëm i universitetit dhe u emërua pedagog nderi i kirurgjisë. Po atë vit ai u martua me Lucia Galeazzi, vajza e një prej profesorëve të tij, Gusmano Galeazzi. Galvani u zhvendos në shtëpinë e Galeazzit dhe ndihmoi në kërkimet e vjehrrit të tij. Lucia Galeazzi Galvani ishte e angazhuar në mënyrë aktive në eksperimente; çifti bashkëpunoi gjithashtu me Antonio Muzzi. Kur Galeazzi vdiq në vitin 1775, Galvani u emërua profesor dhe pedagog në vendin e Galeazzit.
Galvani u zhvendos nga pozicioni i pedagogut të kirurgjisë në anatomi teorike dhe mori një takim në Akademinë e Shkencave në vitin 1776. Emërimi i tij i ri konsistonte në mësimin praktik të anatomisë, i cili u krye nga diseksioni njerëzor dhe përdorimi i dyllëve të famshëm anatomikë. Lucia Galeazzi Galvani gjithashtu ishte aktive si ndihmëse mjekësore e burrit të saj në punën e tij si kirurg dhe obstetër. Ajo gjithashtu redaktoi tekstet mjekësore të burrit të saj.
Si një "anëtar i Benedektinës" i Akademisë së Shkencave, Galvani kishte përgjegjësi specifike. Përgjegjësia e tij kryesore ishte të paraqiste të paktën një punim kërkimor çdo vit në Akademi, gjë që Galvani bëri deri në vdekjen e tij. Kishte një botim periodik që mblodhi një përzgjedhje të kujtimeve të paraqitura në institucion dhe u dërgoi akademive dhe institucioneve kryesore shkencore në të gjithë botën. Sidoqoftë, meqenëse botimi atëherë ishte kaq i ngadaltë, nganjëherë kishte debate për përparësinë e temave të përdorura. Një nga këto debate ndodhi me Antonio Scarpa. Ky debat bëri që Galvani të hiqte dorë nga fusha e kërkimit, në të cilën ai kishte prezantuar për katër vjet me radhë: dëgjimi i zogjve, katërkëmbëshit dhe njerëzve. Galvani kishte njoftuar të gjitha gjetjet në bisedat e tij por ende nuk i kishte botuar ato. Dyshohet se Scarpa ndoqi disertacionin publik të Galvanit dhe pretendoi disa nga zbulimet e Galvanit pa e kredituar atë.
Fillimi i eksperimenteve të Galvanit me bioelektricitetin ka një legjendë popullore që thotë se Galvani ngadalë po zhvishte një bretkocë në një tryezë ku ai dhe gruaja e tij kishin kryer eksperimente me elektricitet statik duke fërkuar lëkurën e bretkosës. Ndihmësi i Galvanit preku një nerv shiatik të bretkosës me një bisturi metalike që kishte marrë një akuzë. Në atë moment, ata panë shkëndija dhe këmbën e bretkosës së ngordhur shkelmuan si në jetë. Vëzhgimi i bëri Galvanis hetuesit e parë që vlerësuan marrëdhëniet midis energjisë elektrike dhe animacionit - ose jetës. Ky zbulim siguroi bazën për të kuptuarit e ri se shtysa prapa lëvizjes së muskujve ishte energjia elektrike e bartur nga një lëng (jonet), dhe jo ajri ose lëngu si në teoritë e hershme të balonizmit.
Galvani shpiku termin elektriciteti i kafshëve për të përshkruar forcën që aktivizoi muskujt e ekzemplarëve të tij. Së bashku me bashkëkohësit, ai e konsideroi aktivizimin e tyre si të gjeneruar nga një lëng elektrik që bartet në muskuj nga nervat. Fenomeni u quajt galvanizëm, pas Galvani dhe gruas së tij, me sugjerimin e bashkëmoshatarit të tij dhe kundërshtarit dikur intelektual Alessandro Volta. Galvanis janë kredituar siç duhet me zbulimin e bioelektricitetit. Sot, studimi i efekteve galvanike në biologji quhet elektrofiziologji, termi galvanizëm që përdoret vetëm në kontekste historike.
Galvani kundër Voltës
Volta, një profesor i fizikës eksperimentale në Universitetin e Pavisë, ishte ndër shkencëtarët e parë që përsëriti dhe kontrolloi eksperimentet e Galvanit. Në fillim, ai përqafoi elektricitetin e kafshëve. Sidoqoftë, ai filloi të dyshonte se përcjelljet ishin shkaktuar nga elektriciteti specifik i brendshëm të këmbëve të kafshës ose pjesëve të tjera të trupit. Volta besonte se tkurrjet vareshin nga kabllo metalike që përdori Galvani për të lidhur nervat dhe muskujt në eksperimentet e tij.
Hetimet e Voltës çuan menjëherë në shpikjen e një baterie të hershme. Galvani besonte se elektriciteti i kafshëve vinte nga muskujt në legenin e tij. Volta, në kundërshtim, arsyetoi se elektriciteti i kafshëve ishte më tepër një elektricitet metalik i shkaktuar nga ndërveprimet midis dy metaleve të përfshirë në eksperiment.
Çdo qelizë ka një potencial qelizor; Elektriciteti biologjik ka të njëjtat mbështetje kimike si rryma midis qelizave elektrokimike, dhe kështu mund të kopjohet jashtë trupit. Intuita e Voltës ishte e saktë. Volta, në thelb, kundërshtoi konkluzionet e Galvanit rreth "lëngut elektrik të kafshëve", por dy shkencëtarët nuk u pajtuan me respekt dhe Volta shpiku termin "Galvanizëm" për një rrymë të drejtpërdrejtë të energjisë elektrike të prodhuar nga veprimi kimik. Kështu, për shkak të një debati midis të dyve në lidhje me burimin ose shkakun e energjisë elektrike, Volta ndërtoi baterinë e parë në mënyrë që të hidhte posaçërisht teorinë e bashkëpunëtorit të tij. "Grumbulli" i Voltës u bë i njohur si një grumbull voltaik.
Pas polemikave me Voltën, Galvani mbajti një profil të ulët pjesërisht për shkak të qëndrimit të tij ndaj polemikës, dhe pjesërisht sepse shëndeti dhe shpirti i tij kishin rënë, veçanërisht pas vdekjes së gruas së tij, Lucia, në vitin 1790.
Meqenëse Galvani hezitonte të ndërhynte në polemikat me Voltën, ai i besoi nipit të tij, Giovanni Aldini, për të vepruar si mbrojtësi kryesor i teorisë së elektricitetit të kafshëve.
Vdekja
Galvani vdiq në shtëpinë e tij i rrethuar nga babai, nëna dhe vëllai i tij më 4 dhjetor 1798.
Plazhi i Pogradecit
Plazhi e Pogradecit është një plazh i cili ndodhet pranë qytetit të Pogradecit, në brigjet e Liqenit të Ohrit dhe si i tillë është plazhi më i madh liqenor në Shqipëri.
Gjeografia
Në Plazhin e Pogradecit ka plazhe private dhe publike shumë të përshtatshme për turizmin familjar, ditor dhe malor. Në afërsi ndodhet edhe Parku i Drilonit me një bimësi të harlisur dhe burime karakteristike të cilat derdhen në liqe. Në përgjithësi zona është e frekuentuar nga pushues vendas dhe të huaj.
Formimi i Plazhit të Pogradecit lidhet me zvogëlimin e pasqyrës së liqenit (nga fundosja tektonike), që solli zbulimin e depozitimeve ranore të sjella nga përroi që kalon nëpër Pogradec, dhe përrenj të tjerë që derdhen në liqen.
Në plazhin e Pogradecit është ngritur një infrastrukturë e mirë turistike, që u shtua dhe u modernizua në vitet e fundit. Ajo përbëhet nga hotele komode, vila, restorante, bare, lokale nate, disko, lulishtet etj. Plazhi i Pogradecit është shumë i frekuentuar nga pushues vendas dhe të huaj. Është zhvilluar sidomos turizmi familjar, jo vetëm në qytet, por edhe në disa fshatra përreth (Tushemisht, Buçimas etj.), si dhe turizmi ditor nga Korça e qendra të tjera të banuara. Veç banjave të ujit dhe rërës, turistët kanë mundësi të vizitojnë edhe Drilonin me burimet e famshme që derdhen në liqen dhe mjediset e tjera të mrekullueshme nën një bimësi të harlisur. Kuzhina vendëse është tërheqëse me gatimet me koranin e belushkën, të njohura edhe jashtë Shqipërisë për shijen e tyre të veçantë.
Efebia
Efebia (Ephebos - ἔφηβος; shpesh e përdorur në shumës si epheboi; ephebe shumës: ephebes ose ephebus forma arkaike, në shumës: ephebi ), është një term i vjetër për një adoleshent mashkull, ose për një status shoqëror të rezervuar për atë periudhë, i përdorur ky në antikitet si te grekët e vjetër dhe romakët e po ashtu edhe te ilirët.
Grekët e lashtë
Në kohën e Aristotelit, emrat e efebëve gdhendeshin në një shtyllë bronzi (më herët kjo ishte bërë në pllaka prej druri) përpara dhomës së këshillit. Pas pranimit në kolegj, efebi betohej për besnikëri, dhe sipas shkrimeve të Pollux dhe Stobaeus (por jo edhe sipas Aristotelit), ceremonia e betimit bëhej në tempullin e Aglaurës, pas së cilës efebi dërgohej në Munichia ose Malin e Shenjtë (Acte) si pjesë e një garnizoni. Në fund të vitit të parë të stërvitjes, efebitë rivlerëoheshin, dhe, nëse performanca e tyre ishte e kënaqshme, shteti u siguronte nga një shtizë dhe një mburojë, e cila, së bashku me mantelin (chlamys) dhe kapelën (petasos), përbënte pajisjet e tyre personale. Në vitin e tyre të dytë ata transferoheshin në garnizone të tjera në Attica, patrullonin kufijtë dhe sipas nevojës edhe mund të merrnin pjesë aktive në luftë. Gjatë këtyre dy viteve ata ishin të lirë nga taksat, dhe në përgjithësi nuk u lejohej të paraqiteshin në gjykata (procese gjyqësore) si paditës ose të paditur. Efebiu merrte pjesë në disa nga festivalet më të rëndësishme athinase. Kështu gjatë Mistereve Eleusiane ata dërgoheshin që të merrnin objektet e shenjta nga Eleusisi si dhe të shoqëronin imazhin e Jakut në rrugën e shenjtë. Ata gjithashtu kryenin edhe detyra policore në mbledhjet e eklesias.
Ilirët
Në bashkësitë e qyteteve ilire, periudha e efebisë fillonte në moshën 17 vjeçare dhe zgjaste deri në moshën 20 vjeçare. Te ilirët, gjatë kësaj periudhe edukimi fizik dhe stërvitjet organizoheshin në gjimnaze dhe në reparte kufitare. Qëllimi kryesor ishte përgatitja e të rinjve për mbrojtjen e bashkësisë qytetare të cilës i përkisnin.
La Fère
La Fère është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. La Fère ka një popullsi prej 2915 banorë dhe sipërfaqe 6.73 km², me një dendësi prej 433 banor/km².
Arkitektura Rashtrakuta
Dinastia Rashtrakuta, e cila sundoi Dekanin nga Manyakheta në distriktin Gulbarga të Karnatakas në periudhën midis viteve 753 – 973 krijuan stilin dravidian dhe Rekhanagara të monumenteve arkitekturore. Dinastia Rashtrakuta kontribuoi shumë në trashëgiminë arkitekturore të Dekanit. Historiani i artit Adam Hardy e kategorizon aktivitetin e tyre ndërtues në tre shkolla: Ellora, rreth Badamit, Aihole dhe Pattadakali si dhe në Sirval afër Gulbargas. Kontributi i dinastisë Rashtrakuta në art dhe arkitekturë është pasqyruar në tempujt e shkëlqyer shpellorë në Ellora dhe Elephanta, zona të zëna edhe nga murgjit xhainistë, të vend-ndodhura në Maharashtran moderne. Pattadakali, pjesë e trashëgimisë botërore të UNESCO-s dhe tempujt Navalinga janë tipe strukturore të Arkitekturës Rashtrakuta.
Trashëgimia arkitekturore në Maharashtra
Shpellat Ellora fillimisht ishin pjesë e një kompleksi prej 34 shpellash budiste me gjasa të krijuara në gjysmën e parë të shekullit të VI, detajet strukturore të të cilave tregojnë ndikim pandyan. Tempujt shpellorë u zunë nga hindutë në periudhat e mëvonshme. Mbretëria Rashtrakuta i rinovoi këto shpella budiste dhe rikushtuan faltoret shkëmbore. Amoghavarsha I u lidh me Xhainizmin dhe gjenden pesë shpella xhainiste në Ellora që i përkasin kësaj periudhe. Vepra më e gjerë dhe më madhështore e mbretërisë Rashtrakuta në Ellora është krijimi i Tempullit monolitik Kailasa, një arritje e shkëlqyer që konfirmon statusin e "Balharas" si "një nga katër mbretërit kryesor të botës". Muret e tempullit kanë skulptura të mrekullueshme nga mitologjia hindu duke përfshirë Ravanan, Shivan dhe Parvathin ndërsa tavani ka piktura.
Projekti i Tempullit Kailasanath u porosit nga mbreti Krishna I pasi sundimi Rashtrakuta ishte zgjeruar në Indinë e Jugut nga Dekani. Stili arkitekturor i përdorur është Karnata Dravida sipas Adam Hardy-t. Ai nuk përmban ndonjë nga Shikharat e zakonshme në stilin Nagara dhe u ndërtua në të njëjtën linjë si Tempulli Virupaksha në Pattadakal në Karnataka. Sipas historianit të artit Vincent Smith, arritjet në Tempullin Kailasanath janë konsideruar një përsosje arkitekturore e tempullit monolitik shkëmbor dhe meriton të konsiderohet një nga mrekullitë e botës. Sipas historianit të artit Percy Brown, si një arritje e artit, Tempulli Kailasanath është konsideruar një një vepër e pakrahasueshme e Arkitekturës shkëmbore, një monument që gjithmonë i ka emocionuar dhe mahnitur vizitorët. Ndërsa disa studiues kanë pohuar se arkitektura në Elephanta është e atribueshme dinastisë Kalachuri, të tjerë pohojnë se ajo u ndërtua gjatë periudhës Rashtrakuta. Disa nga skulpturat si ajo e Natarajas dhe Sadashivas shkëlqejnë në bukurinë dhe mjeshtërinë ashtu si dhe ajo e skulpturave të Elloras. Skulpturat e famshme në Elephanta përfshijnë atë të Ardhanarishvaras dhe Maheshamurthy-t. Kjo e fundit, një shtatore me tre fytyra e zotit Shiva, është 8 m e lartë dhe konsiderohet një nga skulpturat më të rafinuara në Indi. Është thënë se, në botën e skulpturës, pak vepra që paraqesin një hyjni janë aq të balancuara. Tempuj të tjerë të famshëm në rajonin e Maharashtras janë Dhumer Lena dhe Tempujt shpellorë Dashvatara në Ellora (i famshëm për skulpturat e tij të Vishnut dhe Shivaleelas) dhe Tempulli Jogeshvari afër Bombeit.
Trashëgimia arkitekturore në Karnataka
Në Karnataka tempujt e tyre më të famshëm janë Tempulli Kashivishvanatha dhe tempulli xhainist Narayana në Pattadakal, një sit i trashëgimisë botërore të UNESCO-s. Tempuj të tjerë të mirë-njohur janë Tempulli Parameshwara në Konnur, Tempulli Brahmadeva në Savadi, Settavva, Kontigudi II, Tempujt Jadaragudi dhe Ambigeragudi në Aihole, Tempulli Mallikarjuna në Ron, Tempulli Andhakeshwara në Hooli, Tempulli Someshwara në Sogal, Tempujt xhainistë në Lokapura, Tempulli Navalinga në Kuknur, Tempulli Kumaraswamy në Sandur, tempuj të shumtë në Shirival në Gulbarga, dhe Tempulli Trikuteshwara në Gadag që më vonë u zgjerua nga Dinastia Kalyani Chalukya. Studimi arkeologjik i këtyre tempujve tregon se disa kanë planimetri stelare (shumë-këndëshe) që do të përdorej gjerësisht më vonë nga Dinastia Hoysala në Belur dhe Halebidu. Një nga traditat më të pasura në arkitekturën indiane mori formë në rajonin e Dekanit gjatë kësaj kohe që Adam Hardy e quan stili Karnata dravida në dallim nga stili tradicional dravida.
Pattadakali
Një grup monumentesh në Pattadakal, një sit i trashëgimisë botërore të UNESCO-s, gjendet në distriktin Bijapur të Karnatakas. Tempujt e këtij grupi janë tempuj të rafinuar strukturor të kësaj periudhe dhe janë tempujt xhainë, Dolmen, Kadasiddheswara, Jambulingeswara, Galaganatha, Chandrashekhara, Sangameswara, Kasivisëeswara, Mallikarjuna, Virupaksha dhe Papanatha. Uniciteti i këtij vendi rrjedh nga prania e stilit Dravidian ose jugor dhe Nagara ose veriore (indo-arjane) të arkitekturës tempullore. Nga dhjetë tempujt në Pattadakal, gjashtë janë në stilin dravidian dhe katër në stilin Rekhanagara. Tempujt më të famshëm janë Virupaksha, Tempulli xhainist Narayana dhe Tempulli Kashivishvanatha në Pattadakal. I mirë-njohuri Virupaksha, më i hershmi i tempujve në serinë chalukyane, u ndërtua nga mbretëresha Lokamahadevi në vitin 745 për të përkujtuar fitoren e burrit të saj (Vikramaditya II 733 – 746) mbi Dinastinë Pallava të Kanchit. Tempulli është shumë i ngjashëm me tempullin Kailashnatha në Kanchi që shërbeu si model për këtë tempull. Tempulli Virupaksha nga ana tjetër shërbeu si frymëzim për Tempullin Kailashnatha të ndërtuar nga Dinastia Rashtrakuta në Ellora.