cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shpendi Sollaku
Burimet
“Loog”, “Das Boot”, “Journal of Contemporary Anglo-Scandinavian poetry”, “Rustic Rub”, “Parnasus of World Poets”, “Dismisura testi”, “Poeteka”, “Haemus”, “Drita”, “Bashkimi”, “Republika”, “Ora e fjalës”, “Rilindja Demokratike”, “News Letter”, “Alto Adige”, “Milosao”, “Ciociaria Oggi”, “Il messaggero”, “La nazione”, “Gazetta di Parma”, “Il tempo”, “RAI”, “RTTR”, “Italia Uno”, “Gazeta shqiptare”, “Tirana Observer”, Dielli" etj.
Petre Shilegov
Petre Shilegov (Петре Шилегов; i lindur më 12.6.1969, në Shkup) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Petre Shilegov kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Rrethimi i Montaubanit
Rrethimi i Montaubanit (frëngjisht: siège de Montauban) ishte një rrethim i kryer nga mbreti i ri francez Luigj XIII nga gushti deri në nëntor 1621, kundër bastionit protestant të Montaubanit. Ky rrethim pasoi rrethimin e Saint-Jean-d'Angély, në të cilin Luigji XIII pati sukses kundër vëllait të Rohanit Benjamin de Rohan, duc de Soubise.
Pavarësisht se sulmoi me një forcë prej rreth 25,000 burrash, Luigji XIII nuk ishte në gjendje të pushtonte qytetin, dhe iu desh të ngrinte një rrethim dhe ta braktiste atë pas 2 muajsh. Pas një qetësie, Luigji XIII rifilloi fushatën e tij me rrethimin e Montpeljerit, i cili përfundoi në ngërç, duke çuar në paqen e Montpellier-it të vitit 1622, e cila konfirmoi përkohësisht të drejtën e hygenotëve në Francë.
Organizimi ushtarak
parapamje|250x250px|Organizimi i [[Forcat e Armatosura Italiane|Ushtrisë Italiane.]] Organizimi ushtarak është strukturimi i forcave të armatosura të një shteti në mënyrë që të ofrojë aftësi të tilla ushtarake që mund të kërkojë një politikë e mbrojtjes kombëtare. Në disa vende, forcat paraushtarake përfshihen në forcat e armatosura të një kombi, megjithëse nuk konsiderohen ushtarake. Forcat e armatosura që nuk janë pjesë e organizatave ushtarake ose paraushtarake, siç janë forcat kryengritëse, shpesh imitojnë organizatat ushtarake ose përdorin struktura ad hoc, ndërsa organizatat formale ushtarake priren të përdorin forma hierarkike.
Historia
Përdorimi i gradave të formalizuara në një strukturë hierarkike hyri në përdorim të gjerë me ushtrinë romake.
Në kohët moderne, kontrolli ekzekutiv, menaxhimi dhe administrimi i organizimit ushtarak zakonisht ndërmerret nga qeveritë nëpërmjet një departamenti qeveritar brenda strukturës së administratës publike, i njohur shpesh si një ministri e mbrojtjes ose departament i mbrojtjes. Këto nga ana e tyre menaxhojnë degët ushtarake që vetë komandojnë formacione dhe njësi të specializuara në luftime, mbështetje luftarake dhe mbështetje të shërbimit luftarak.
Kontrolli ekzekutiv, menaxhimi dhe administrimi
Zakonisht, kontrolli ekzekutiv civil ose pjesërisht civil mbi organizatën ushtarake kombëtare ushtrohet në demokraci nga një lider politik i zgjedhur si anëtar i kabinetit qeveritar, i njohur zakonisht si ministër i mbrojtjes. Në sistemet presidenciale, të tilla si Shtetet e Bashkuara, presidenti është komandanti i përgjithshëm dhe ministri i mbrojtjes në nivel kabineti është i dyti në komandë. Në varësi të këtij pozicioni janë shpesh sekretarë për divizione specifike kryesore operacionale të forcave të armatosura në tërësi, të tilla si ato që ofrojnë shërbime të përgjithshme mbështetëse për ushtrinë, duke përfshirë vartësit e tyre.
Më pas janë drejtuesit e agjencive specifike të departamenteve përgjegjëse për ofrimin dhe menaxhimin e shërbimeve specifike të bazuara në aftësi dhe njohuri, si këshilla strategjike, vlerësimi i zhvillimit të aftësive ose ofrimi i kërkimit shkencor ushtarak, si dhe dizajnimi dhe zhvillimi i teknologjive. Brenda çdo agjencie departamenti do të gjenden degë administrative përgjegjëse për punën e mëtejshme të specializimit të biznesit të agjencisë.
Degët ushtarake
parapamje|Një formacion i përzier avioni dhe anijesh i automjeteve ushtarake gjatë një stërvitje me automjete [[Marina e Shteteve të Bashkuara|USN dhe JASDF.]] Në shumicën e vendeve forcat e armatosura ndahen në tre degë ushtarake: ushtria, marina dhe forcat ajrore.
Shumë vende kanë një variacion në modelin standard të tre degëve bazë ushtarake. Disa vende gjithashtu organizojnë forcat e tyre hapësinore, marinsat dhe forcat speciale ose forcat strategjike raketore si shërbime të pavarura të armatosura. Roja bregdetare e një kombi mund të jetë gjithashtu një degë e pavarur e ushtrisë së saj, megjithëse në shumë vende roja bregdetare është një agjenci e zbatimit të ligjit ose civile. Një numër vendesh nuk kanë marinë, për arsye gjeografike.
Në forcat më të mëdha të armatosura, kultura midis degëve të ndryshme të forcave të armatosura mund të jetë mjaft e ndryshme.
Shumica e vendeve më të vogla kanë një organizatë të vetme që përfshin të gjitha forcat e armatosura të punësuara nga vendi në fjalë. Ushtritë e vendeve të zhvilluara priren të përbëhen kryesisht nga këmbësoria, ndërsa ushtritë e vendeve të zhvilluara priren të kenë njësi më të mëdha me pajisje të shtrenjta dhe vetëm një pjesë të personelit në njësitë e këmbësorisë.
Sabri Sarıoğlu
Sabri Sarıoğlu (lindi më 26 korrik 1984) është futbollistë turk i cili luan për skuadrën Göztepe.
Galatasaray
Sabriu ka kaluar tërë karrierën e tij në klubin Galatasaray. Ai ishte në listën zyrtare të skuadrës Galatasaray për Ligën e Kampionënve UEFA në sezonin 2001-02. Sezoni 2001-02 shënoi gjithashtu hera e parë që ai u bë në stolin e Galatasaray për një ndeshje zyrtare, por ai nuk luajti një minutë të vetme. Ai bëri debutimin e tij konkurues për ekipin e parë në ndeshjen Super League të Turkcell në sezonin e ardhshëm, në 2002-03, kundër Trabzonspor më 4 maj 2003, në anën e drejtuar nga Fatih Terim.
Ai shënoi paraqitjen e tij të 100-të të Ligës për Galatasaray më 10 dhjetor 2006 kundër Bursaspor, duke shënuar një gol fantastike.
Pas largimit të ish-kapitenit Arda Turan në Atlético Madrid, ai u bë kapiteni i klubit në shtator 2011.
Kontrata e Sabri Sarıoğlu nuk u rinovua në fund të sezonit 2016-17 dhe karriera e tij në Galatasaray ishte efektivisht e gjatë.
Göztepe
Në vitin 2017, ai bëri një kontratë me klubin Göztepe.
Húsavík
Húsavík është një qytet në komunën Norðurþing në bregdetin verior të Islandës në brigjet e gjirit Skjálfandi me 2.307 banorë. Pjesa më e famshme e qytetit është kisha prej druri Húsavíkurkirkja, e ndërtuar në 1907. Húsavík shërbehet nga Aeroporti i Húsavík.
Përmbledhje
Të ardhurat rrjedhin nga turizmi dhe peshkimi, si dhe nga industria me pakicë dhe industria e vogël. Deri vonë, Húsavík ishte porti i eksportit të silicës që nxirrej nga liqeni aty pranë M nearbyvatn.
Turizmi
Húsavík është bërë një qendër e vëzhgimit të balenave në Islandë për shkak të balenave të specieve të ndryshme që shpesh hyjnë në gji. Muzeu i Balenave Húsavík ndodhet në qendër të qytetit nga porti.
Në qytet ekziston edhe një muze qytetar për kulturën dhe biologjinë. Ndër të tjera, ajo tregon një ari polar të mbushur (arriti në Grimsey në 1969) dhe anije antike.
Çdo vit në mes të korrikut, Húsavík mban një festival të quajtur Mærudagar, i cili përkthehet në "Ditët e ëmbëlsirave". Mijëra njerëz nga e gjithë Islanda vijnë në qytetin e vogël për të shijuar këtë rast i cili përbëhet nga muzikë, zbukurime shumëngjyrëshe dhe një sërë ushqimesh dhe pije.
Húsavík është gjithashtu shtëpia e Muzeut të Hulumtimit, një muze rreth historisë së eksplorimit njerëzor. Një monument që nderon astronautët e Apollonit që stërviten rreth Húsavík gjatë viteve 1960 ndodhet jashtë muzeut.
Rajoni i Mývatn, me gjeologjinë e tij interesante dhe jetën e larmishme të kafshëve, është afër. Parku Kombëtar Jökulsárgljúfur me kanionin -sbyrgi në formë patkoi dhe ujëvarat Dettifoss, Hafragilsfoss dhe Selfoss nuk është gjithashtu larg qytetit.
Sportive
ÖF Völsungur është klubi lokal i futbollit. Ata për herë të fundit kanë luajtur në kategorinë më të lartë të Islandës në sezonin 1988.
Kultura popullore
Húsavík shërbeu si vendosja e filmit 2020 Netflix Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga, një histori komike e dy vendasve Húsavík që përfaqësojnë Islandën në Festivalin Evropian të Këngës, me një nga këngët e filmit me emrin e qytetit.
Klima
Húsavík ka një klimë të butë subarktike dimërore ( Köppen : Dfc ) ose një klimë oqeanike nënpolare ( Cfc ) në varësi të -3 C ose 0 C, e ngjashme me pjesën tjetër të Islandës bregdetare.
Orët me diell
Húsavík përjeton diellin e mesnatës nga 11 qershori deri më 29 qershor.
Megjithëse Húsavík nuk përjeton natë polare në solsticin e dhjetorit, orët më të shkurtra të ditës në Húsavík janë 2 orë 45 minuta, nga 11:45 UTC deri në 14:30 UTC më 21 Dhjetor.
Arti Avant-Garde
Arti Avant-garde ( /ˌævɒ̃ˈɡɑːrd/; ) është lëvizje e cila përfshin njerëzit ose veprat eksperimentale, radikale, jokonformiste, në lidhje me artin, kulturën dhe shoqërinë. Mund të karakterizohet nga jo-tradicionalja, risi estetike dhe papranueshmëria e tyre nga publiku. parapamje|[[Marcel Duchamp, Fountain,, 1917, photograph by Alfred Stieglitz ]] Avant-garde ridefinon definicionin e qka pranohej deri atëherë si rregull apo ligj, kryesisht në fushën kulturore. Avant-gardizmi njihet si shenja dalluese e modernizmit, për dallim nga postmodernizmi. Shumë artistë iu kanë bashkangjitur lëvizjes avant-garde dhe ende vazhdojnë ta bëjnë këtë, duke lënë gjurmë prej Dadaizmit, tek Situacionizmi dhe artistët postmodernistë si "Language Poets" rreth vitit 1981.
Avant-garde gjithashtu promovon reforma radikale sociale. Vetë termi "Avant-garde" u përdor për herë të parë më 1825 nga Saint SimonianOlinde Rodriguez në esenë "L'Artiste, le savant el l'industriel" (Artisti, shkencëtari dhe industrialisti) ku iu bën thirrje artistëve që "të shërbejnë si avant-gardët e popullit", duke insistuar se "fuqia e artit është vërtetë mënyra më e shpejtë për reformën sociale, politike dhe ekonomike.
Fillesat e Avant-Gardizmit
Kjo lëvizje e artit mund të thuhet se i ka fillesat rreth vitit 1850, me realizmin e Gustave Courbet i cili ishte ndikuar nga idetë e hershme socialiste. Artistët Avant-gardistë shfaqën një lloj rebelizmi që do të kishte ndikim në një shekull të tërë dhe pothuajse gjysmën e lëvizjeve të artit dhe artistëve pavarsisht nga përqeshjet e vazhdueshme që morën nga elita e artistëve të asaj kohe. Disa lëvizje avant-gardiste si kubizmi janë fokusuar kryesisht në studimin e formave, ndërsa të tjerat si futurizmi, De Stijl ose surrealizmi kanë pasur mënyra të forta të zhvillimit social. Lëvizjet e tjera të cilat u përfshinë në artin Avant-garde ishin:
Referime
__INDEX__ __NEWSECTIONLINK__
Mongoza e hollë
Ka katër ose pesë specie në këtë gjini, me më shumë se 30 nënspecie.
Katër nga speciet janë krijuar prej kohësh:
Një shtesë e fundit është mongozi i zi, Galerella nigrata , e cila tani konsiderohet një specie e veçantë nga shumë shkencëtarë, pas analizave gjenetike. Më parë ishte parë si një variant i Galerella sanguinea.
Mbetjet e kishës së Rezhancës
'Mbetjet e kishës së Rezhancës - në fshatin Rezhancë ndodhet kisha e këtij fshati. Në bazën e kishës vërehet një gropë rreth 7x4m. Muret nuk duken, ato mund të zbulohen tek pas gërmimeve arkeologjike. Aty-këtu gjenden fragmente qeramike. Për pozitën që ka, mund të konstatohet se kisha kishte një pronë të konsiderueshme, në të cilën ndodhej edhe kroi. Rreth kroit janë rritur plepa dhe shelgje që paraqesin një panoramë të bukur të kishës së fshatit. Fshati Rezhancë është një vendbanim i hershëm, ndërsa veprimtari i kësaj ane, Shaban Çupi, beson se emrin e ka marrë nga fjala rezhdë, që sipas FGJSSH,-rezhda është një lloj bimë me theka, e cila rritet në rajonin e Hanit të Elezit.
Edmund Hillary
Sir Edmund Percival Hillary KG ONZ KBE OSN (20 korrik 1919 - 11 janar 2008) ishte një alpinist i Zelandës së Re, explorer dhe filantrop. Më 29 maj 1953, alpinisti Hillary dhe Nepalezja Sherpa Tenzing Norgay u bënë alpinistët e parë që konfirmuan se kishin arritur në majën e malit Everest. Ata ishin pjesë e ekspeditës së nëntë britanike në Everest, të udhëhequr nga John Hunt. Revista TIME e quajti Hillaryn një nga 100 njerëzit më me ndikim të shekullit të 20-të.
Hillari u interesua për alpinizëm ndërsa ishte në shkollën e mesme. Ai bëri ngjitjen e parë të madhe në vitin 1939, duke arritur në majën e malit Ollivier. Ai shërbeu në Forcën Ajrore Mbretërore të Zelandës së Re si një lundërtar gjatë Luftës së Dytë Botërore. Para ekspeditës Everest të vitit 1953, Hillari ishte pjesë e ekspeditës së zbulimit britanik në mal në vitin 1951, si dhe një përpjekje e pasuksesshme për të ngjitur Cho Oyun në vitin 1952. Si pjesë e ekspeditës trans-antarktike të Commonwealth ai arriti në Polin e Jugut në tokë 1958. Ai më pas arriti në Polin e Veriut, duke e bërë atë personin e parë për të arritur të dy polet dhe samitin Everest.
Pas ngjitjes së tij të Everestit, Hillari kushtoi pjesën më të madhe të jetës së tij për të ndihmuar njerëzit e Sherpës në Nepal nëpërmjet Trustit Himalaje, të cilin e themeloi. Përmes përpjekjeve të tij, shumë shkolla dhe spitale u ndërtuan në Nepal.
Ekspeditat
Më 30 janar 1948, Harry Ayres, së bashku me Mick Sullivan, udhëhoqën Hillary dhe Ruth Adams në kreshtën jugore të Aoraki / Mount Cook, kulmin më të lartë të Zelandës së Re.
Në vitin 1951, Hillari ishte pjesë e një ekspedite zbuluese britanike për Everestin e udhëhequr nga Eric Shipton përpara se të bashkohej me përpjekjen e suksesshme britanike të vitit 1953. Në vitin 1952, Hillary dhe George Lowe ishin pjesë e ekipit britanik të udhëhequr nga Eric Shipton Cho Oyu. Pas kësaj përpjekjeje dështoi për shkak të mungesës së rrugës nga ana e Nepalit, Hillary dhe Lowe kaluan Nup La në Tibet dhe arritën në kampin e vjetër II, në anën veriore, ku u vendosën të gjitha ekspeditat e para luftës.
1953 Ekspedita në Everest
Rruga për në Everest u mbyll nga Tibeti i kontrolluar nga kinezët dhe Nepali lejoi vetëm një ekspeditë në vit. Një ekspeditë zvicerane (në të cilën mori pjesë Tenzing) ishte përpjekur të arrinte samitin në vitin 1952, por u kthye nga samiti nga moti i keq dhe lodhja 800 metra (240 metra) poshtë takimit. Gjatë një udhëtimi të 1952 në Alpet, Hillari zbuloi se ai dhe shoku i tij George Lowe ishin ftuar nga Komiteti i Përbashkët Himalaj për përpjekjen e miratuar britanike të 1953 dhe menjëherë e pranuan.
Shipton u emërua si udhëheqës, por u zëvendësua nga Hunt. Hillari e konsideroi tërheqjen jashtë, por të dy Hunt dhe Shipton biseduan për të mbetur. Hillari kishte ndërmend të ngjitej me Lowe, por Hunt i quajti dy ekipe për sulmin: Tom Bourdillon dhe Charles Evans; dhe Hillary dhe Tenzing. Prandaj, Hillari bëri një përpjekje të përbashkët për të krijuar një miqësi të punës me Tenzing.
Ekspedita e gjuetisë arriti në mbi 400 njerëz, duke përfshirë 362 derëtarë, 20 udhëzues të Sherpës dhe 10,000 lbs bagazhe, dhe si shumë ekspedita të tilla, ishte një përpjekje në ekip. Lowe mbikëqyrte përgatitjen e fytyrës Lhotse, një fytyrë e madhe dhe e pjerrët e akullit, për t'u ngjitur. Hillari krijoi një rrugë përmes akullit të pabesë Khumbu.
Ekspedita ngriti kampin bazë në mars të vitit 1953 dhe, duke punuar ngadalë, ngriti kampin e saj përfundimtar në Kolonën e Jugut në 7,890 metra. Më 26 maj, Bourdillon dhe Evans u përpoqën të rriteshin, por u kthyen mbrapa kur sistemi i oksigjenit Evans dështoi. Çifti kishte arritur në Samitin e Jugut, që ndodhej brenda 300 këmbëve vertikale (91 m) të samitit. Hunt pastaj drejtoi Hillary dhe Tenzing për të shkuar në samitin.
Dëbora dhe era mbanin palën në Kolonën e Jugut për dy ditë. Ata u nisën më 28 maj me një treshe mbështetëse të Lowe, Alfred Gregory dhe Ang Nyima. Të dy ngritën një çadër në 28,500 metra (2800 metra) më 28 maj, ndërsa grupi i tyre mbështetës u kthye në mal. Në mëngjesin e ardhshëm Hillari zbuloi se çizmet e tij kishin ngrirë të ngurta jashtë tendës. Ai kaloi dy orë ngrohjen e tyre para se ai dhe Tenzing, të veshur me pako 30 kilogramë (14 kg), u përpoqën të ngjiteshin përfundimisht. Masa e rëndësishme e pjesës së fundit të ngjitjes ishte fytyra e shkëmbit prej 40 këmbësh (12 m) e quajtur më pas "Hapi i Hillarit". Hillari pa një mjet për të hapur një çarje në fytyrë midis murit të shkëmbinjve dhe akullit, dhe Tenzing e ndoqi. Nga atje përpjekjet e mëposhtme ishin relativisht të thjeshta. Hillary njoftoi se të dy burrat arritën samitin në të njëjtën kohë, por në The Dream Comes True, Tenzing tha se Hillari kishte ndërmarrë hapin e parë në majë të malit Everest. Ata arritën në Samitin 29,028 ft (8,848 m), pika më e lartë në tokë, në orën 11:30. Siç e thoshte Hillari, "Një copëza më të madhe të akullit në dëborë të fortë dhe qëndruam në krye."
Ata kaluan vetëm rreth 15 minuta në samitin. Hillari mori fotografinë e famshme të Tenzing-it duke paraqitur me akullin e tij të akullit, por ngritja e Hillarit nuk u regjistrua. BBC News ia atribuoi këtë Tenzing-it që kurrë nuk ka përdorur një aparat fotografik, por sipas autobiografisë së Tenzing, Man of Everest, kur Tenzing ofroi Hillary për fotografinë e tij. Hillary nuk pranoi: "Unë i tregova Hillarit se tani do të merrja figurën e tij Por për disa arsye ai tundi kokën, ai nuk e donte ", shkroi Tenzing. Tenzing la çokollata në dëborë si një ofertë, dhe Hillari la një kryq që ai ishte dhënë nga John Hunt. Fotot shtesë u morën duke parë nga poshtë malin, për të konfirmuar se e kishin bërë atë në majë dhe se ngjitja nuk ishte e falsifikuar.
Publikimet
Librat e shkruara nga Hillary përfshijnë:
Kosova dhe shqiptarët dje, sot dhe nesër
Kosova dhe shqiptarët dje, sot dhe nesër libër me autor Skënder Rizaj dhe N. Simnica (red.). Botuar në Prishtinë nga Akademia e Intelektualëve Shqiptarë të Shkencave dhe Arteve, në vitin 1992. Ribotim me 157 faqe.
Sashko Atanasov
Sashko Atanasov (Сашко Атанасов; i lindur më 27.7.1982, në Strumicë) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Sashko Atanasov kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Kosova, shqiptarët dhe turqit dje, sot dhe nesër
Kosova, shqiptarët dhe turqit dje, sot dhe nesër libër me autor Skënder Rizaj. Botuar në Prishtinë nga Akademia e Intelektualëve Shqiptarë të Shkencave dhe Arteve, në vitin 1993. Libri 1, me 259 faqe.
Gjurmët e kishës së vjetër në Llashticë
Gjurmët e kishës së vjetër në Llashticë është një monument i trashëgimisë kulturore në Llashticë, Gjilan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Qystendili
Qystendil (Bullgarisht: Кюстендил Kjustendill) është një qytet në perëndim të largët të Bullgarisë, kryeqyteti i Provincës Qystendil, një ish-peshkopatë dhe seli e sotme titullore katolike latine.
Qyteti ndodhet në pjesën jugore të Luginës Qystendil, pranë kufijve të Serbisë dhe Maqedonisë së Veriut; 90 km në jugperëndim të Sofjes, 130 km në verilindje të Shkupit dhe 243 km në veri të Selanikut. Popullsia është 44,532, me një shumicë bullgare dhe një pakicë rome. Gjatë epokës së hekurit, një vendbanim trak u vendos brenda qytetit, i njohur më vonë si romak në shekullin e 1 e.r.. Në Mesjetë, qyteti kaloi duart midis Perandorisë Bizantine, Bullgarisë dhe Serbisë, para aneksimit osman në 1395. Pas shekujve të sundimit osman, qyteti u bë pjesë e një shteti të pavarur bullgar në vitin 1878.
Popullsia
Sipas të dhënave të fundit të regjistrimit të popullsisë të vitit 2011, njerëzit që zgjodhën të deklarojnë identitetin e tyre etnik u shpërndanë si më poshtë:
Loer Kume
parapamje|
Qystendili
Popullsia
Bullgarët: 36,732 (82.5%) Romët: 5,179 (11.6%) Turqit: 2 (0.0%) Të tjerët: 143 (0.3%) E pacaktuar: 296 (0.7%) E padeklaruar: 2.161 (4.9%)
Loer Kume
Loer Kume (lindur në Durrës, më 12 prill të vitit 1982) është shkrimtar shqiptar, prozator dhe eseist.
Qystendili
Popullsia
Gjithsej: 44,513
Romët janë të përqendruar kryesisht brenda kufijve të qytetit. Ndërkohë, rreth një e katërta e bullgarëve jetojnë në fshatrat përreth, gjithashtu pjesë e Komunës së Qystendilit.
Loer Kume
Biografia
Shkruan dhe boton që në moshë fare të vogël në revista fëmijësh.
Qystendili
Feja
Qystendili sot i përket dioqezës së Sofjes për sa i përket strukturës ortodokse kishtare-administrative. Qyteti është qendra e mëkëmbësisë dhe Eparkisë Qystendil; në të kaluarën, Qystendil ishte selia e dioqezës, kjo e fundit u mbyll në vitin 1884. Shumica e popullsisë urbane beson sot besimin ortodoks.
Kosova nga ajri (album) : 99 foto
Kosova nga ajri (album) : 99 foto nga Alket Islami (fotot), Edi Shukriu (tekst). Botuar në Tiranë nga "Albania", në vitin 2015. Vol.1, me 220 faqe me foto me ngjyra.
Qystendili
Feja
Ka disa emërtime të krishtera të lidhura me protestantizmin dhe një komunitet të vogël hebre. Gjatë sundimit osman, Qystendili kishte kryesisht popullsi turke që shpallte Islamin, por nga shumë xhami të kohës, tani kanë mbetur vetëm dy. Sot në qytet funksionojnë vetëm kishat e krishtera.
Loer Kume
Biografia
Spikati nëpër konkurse letrare si letrar i ri premtues gjatë shkollës së mesme në gjimnazin Gjergj Kastrioti.
Qystendili
Feja
Në Antikitet, Pautalia ishte një peshkopatë në provincën romake të Dacia Mediterranea, sufragane në Kryepeshkopatën Metropolitane të Sardikës, në ndikimin e Patrikanës së Kostandinopojës.
Samira Efendi
Samira Azer gizi Efendiyeva (Samirə Azər qızı Əfəndiyeva; 7 prill 1991), e njohur si Samira Efendi, është një këngëtare azere. Ajo do ta përfaqësojë Azerbajxhanin në Festivalin Evropian të Këngës 2020 që do të mbahet në Roterdam, Holandë.
Loer Kume
Biografia
Në 2005 mbaroi studimet në degën stomatologji në Fakultetin e Mjekësisë Tiranë.
Qystendili
Ekonomia
Qyteti është qendra e industrisë së lehtë dhe prodhuese: prerjet, këpucët, veshjet e thurura, rrobat e gatshme, lodrat, paketimet, prodhuesit e alkoolit, furrat, shtypjen dhe industrinë e konservimit. Ka kompani për prodhimin e kondensatorëve, transformatorëve të energjisë, mobiljeve shtëpiake dhe kuzhine dhe zdrukthtari. Hotelet dhe turizmi kanë evoluar vitet e fundit. Rajoni ka tradita në kultivimin e frutave dhe tregtinë me fruta të freskëta dhe të thata.
Qystendil është një qendër e një zone bujqësore me tradita shekullore në fushën e frutikulturës, kjo është arsyeja pse qyteti dhe rrethinat e tij njihen si "Kopshti i Pemtarisë i Bullgarisë".
Loer Kume
Biografia
Aktualisht jeton dhe ushtron profesionin si mjek stomatolog dhe drejtues teknik i Klinika Kume në qytetin e Durrësit.
Quan punë të mesnatës “të shkruarit në mënyrë gjysëm të ndërgjegjshme”, duke punuar në mënyrë “josistematike por këmbëngulëse drejt fatit të shkrimtarit” si thotë vetë ai. Rezultat i kësaj pune këmbëngulëse në fillim kanë qenë tregimet e botuara në tërë periodikët letrarë brenda dhe jashtë vendit, Milosao, Obelisk, Drita, ARS, Fjala, Pelegrin, Mehr Licht etj. Prezantohet në rrjet që nga 2007, e akoma sot me blogun interaktiv loerkume.blogspot.com.
Në vitin 2011 me shtëpinë botuese Toena u botua libri i tij i parë, 'LUX'. Një përmbledhje me tregime që ngjalli kureshtje dhe reaksione në rrethet e lexuesve me poezinë e fjalisë, temat e reja në letërsinë shqipe, stilin e të shkruarit dhe kontroversin për titullin si referencë ndaj okultizmit, kultit të Luciferit, pornografisë, nekrofilisë, aparatit shtypës të shtetit.
Në vitin 2015 bashkëkrijon dhe merr pjesë, librin artistik antologjik të një grupi artistësh e poetësh të rinj të quajtur ‘Antologjia e poezisë dhe arteve vizuale - A Dangerous Method’
Përmes një cikli esesh nën titullin “Sfera Shqipe” është aktiv vazhdimisht në shtypin e përditshëm në analiza të fenomeneve shoqërore të shqiptarisë.
Në vitin 2017, me shtëpinë botuese Albas boton romanin "Histori e shkurtër e rrëmujës".
Në qershor të vitit 2019, Loer Kume shpallet fitues i cmimit ‘Kadare’, në një listë me 54 konkurentë, me dorëshkrimin përmbledhje me tregime të quajtur ‘Amygdala Mandala’, me motivacionin ‘si përfaqësuesi i një gjenerate të re shkrimtarësh i cili eksperimenton me letërsinë, në kërkim të formave të reja letrare larg komercializmit dhe të zakonshmes në letërsi, duke sjellë kështu një përmbledhje me tregime me frymë të re në letërsinë shqipe.’
Samira Efendi
Karriera e hershme
Efendiyeva fitoi popullaritet në atdheun e saj pasi mori pjesë në garat e këndimit Yeni Ulduz (2009), Böyük Səhnə (2014) dhe The Voice of Azerbaijan (2015-2016, vendi i tretë). Në vitin 2017, ajo ishte përfaqësuesja e Azerbajxhanit në konkursin ndërkombëtar të këndimit Silk Way Star, i inskenuar në Almaty, Kazakistan, duke përfunduar në vendin e tretë. Efendiyeva përfaqësoi vendin e saj përsëri në festivalin Voice of Nur-Sultan që u mbajt në Nur-Sultan, Kazakistan në vitin 2019.
Monumentet e shkatërruara në Kosovë 1998/99
Monumentet e shkatërruara në Kosovë 1998/99 libër me autor Fejaz Drançolli. Botuar në Prishtinë nga Instituti për Hulumtimin e Krimeve të Luftës, në vitin 2015. Faqe 222.
Përkujtimorja e paqes në Hiroshima
Historia
Ndërtesa e sallës së ekspozitës së produkteve fillimisht ishte projektuar nga arkitekti çek Jan Letzel. Dizajni përfshinte një kupolë të veçantë në pjesën më të lartë të ndërtesës. Ajo u përfundua në prill 1915 dhe u emërua "Ekspozita Tregtare e Prefekturës Hiroshima" (Hiroshima Prefectural Commercial Exhibition). Ajo u hap zyrtarisht për publikun në gusht të atij viti. Në vitin 1921, emri u ndryshua në "Salla e Ekspozitave të Produkteve të Prefekturës Hiroshima" (Hiroshima Prefectural Products Exhibition Hall), dhe përsëri, në vitin 1933, në "Salla e Promovimit Industrial të Prefekturës Hiroshima" (Hiroshima Prefectural Industrial Promotion Hall). Ndërtesa ishte e vendosur në rrethin e biznesit të afërt pranë urës Aioi dhe u përdor kryesisht për ekspozita artistike dhe edukative.
Bombardimet atomike
Në 8:15 të mëngjesit më 6 gusht 1945, Little Boy - bomba e parë atomike që do të përdorej në luftë - u hodh nga Forcat Ajrore të Ushtrisë së Shteteve të Bashkuara nga Enola Gay, një bombardues B-29. Forca e bombës atomike zhduki në mënyrë efektive qytetin e Hiroshimas, Japoni.
Vend i Trashëgimisë Botërore të UNESKO-s
Në dhjetor të vitit 1996, Dome Genbaku ishte regjistruar në Listën e Trashëgimisë Botërore të UNESKO-s bazuar në Konventën për Mbrojtjen e Trashëgimisë Kulturore dhe Natyrore të Botës. Përfshirja e saj në listën e UNESCO-s bazohej në mbijetesën e saj nga një forcë shkatërruese (bombë atomike), përdorimi i parë i armëve bërthamore në një popullatë njerëzore dhe përfaqësimi i saj si një simbol i paqes.
Delegatët në Komitetin e Trashëgimisë Botërore nga Kina dhe Shtetet e Bashkuara kishin rezerva lidhur me konfirmimin e memorialit si një Vend i Trashëgimisë Botërore. Kina përmendi mundësinë që monumenti mund të përdoret për të zvogëluar faktin se vendet e viktimave të agresionit të Japonisë pësuan humbjet më të mëdha të jetës gjatë luftës dhe Shtetet e Bashkuara deklaruan se mbajtja e një memoriali në një vend lufte do të eliminonte kontekstin e nevojshëm historik. Shtetet e Bashkuara u distancuan nga vendimi.
Vogar (komunë)
Vogar (Sveitarfélagið Vogar), është një komunë në Islandë. Kjo komunë ndodhet në rajonin Gadishulli Jugor, dhe është pjesë e Zonës zgjedhore Jugperëndimore.
Popolani
Popolan është një vendbanim në komunën e Therandës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Pojan.
Sashko Kostov
Sashko Kostov (Сашко Костов; i lindur më 23.9.1972, në Koçan) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Sashko Kostov kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Jœuf
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Organizatat ekstremiste serbe në Kosovë
Organizatat ekstremiste serbe në Kosovë libër me autore Fetnete Ramosaj dhe Kolë Krasniqi (rec.), Gjon Boriçi (transl.), Adelina Ramosaj (transl.). Botuar në Prizren nga ISGJS, në vitin 2015. Botimi i 2-të me 380 faqe.
Jœuf
Jœuf (Shqip: Zhëfi) është një komunë në departamentin Mërthë-dhe-Moselë në Francën verilindore.
Njerëzit
Është vendlindja e:
Personat e zhdukur gjatë luftës në Kosovë 1998/99
Personat e zhdukur gjatë luftës në Kosovë 1998/99 libër me autorë Ismet Salihu, Pajazit Nushi. Botuar në Prishtinë nga Instituti për Hulumtimin e Krimeve të Luftës, në vitin 2015. Faqe 136.
Ymer Xhaferi
Ymer Xhaferi (i lindur më 6 nëntor 1985 në Titova, Mitrovicë) është mesfushor shqiptar kosovar që luan për ekipin finlandez Veikkausliiga PK-35 Vantaa. Ai është paraqitur për kombëtaren e Kosovës. Para se të shkonte në Finlandë, Xhaferri luajti në ekipin kryesor të Kosovës KF KEK.
Mallkim i gjakut : poezi nga Kosova
Mallkim i gjakut : poezi nga Kosova me autor Din Mehmeti. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1973. Faqet e librit 106.
Ledian Agallijaj
Ledian Agallijaj i lindur më 30 Prill 1984, Kërcimtar Shqiptar i Baletit. I biri i dy balerinëve të mirënjohur, Pëllumb Agallijaj dhe Domenika Ndreca, të cilët janë një nga nxënësit e parë të shkollës koreografike në mesin e viteve 50 të shekullit të kaluar në Tiranë.
parapamje
Të dy prindërit janë figura të dalluara të baletit si në vend ashtu edhe jashtë kufinjëve. I ati, mësues i merituar i Azerbajxhanit, dy herë laureat i Çmimit të Republikës së Shqipërisë
dhe e ëma një balerinë shumë e talentuar në Ansamblin e Valleve, duke vazhduar të kërcente deri afër të 50-ave, kur shumë balerina të tjera heqin dorë.
Lediani i njohur në Ajzerbajxhan si Ladio Agaleu ka studiuar në shkollën koreografike të Bakusë nga viti 1994 deri në vitin 2001. Vit ky i fundit në të cilin ai u laureua edhe me Çmimin “Best Dancer” në festivalin ndërkombëtar të baletit Chbukiani- Balanchine” të zhvilluar në Tbilisi të Gjeorgjisë. Në vitin 2001 Lediani u emërua solist i parë në teatrin e Ajzerbajxhanit dhe ka debutuar në shumë shfaqe impenjative për dy vjet me rradhë. Menjehere pas këtij suksesi ai performoi si solist i parë në një kompani private Le Ballets Persans në Suedi dhe një vit më pas si solist i parë në Teatrin Mbretëror të Stokolmit ku edhe performoi shkëlqyeshëm për pesë vite me rradhë. Në 2007 ai kthehet në atdhe duke performuar njëkohësisht si solist i parë pranë Teatrit të Operas dhe Baletit në Tiranë, si edhe solist i parë i Trupës së Baletit të Portokallisë në televizionin e Top Channel Albania.
Dezintegrimi i Jugosllavisë : Kosova 1990-2008
Dezintegrimi i Jugosllavisë : Kosova 1990-2008 libër me autor Isak Sherifi dhe Eva Tafili (Hyskaj) (rec.). Botuar në Tetovë nga "Arbëria Design", në vitin 2016. Faqe 164.
Baja e Mitrovicës (Bainska)
Baja e Mitrovicës (Bainska) Fshat 10–12 km në veriperendim të Mitrovicës. Në afërsi të këtij vendbanimi që në kohërat e lashta ekzistonte një burim me ujë të nxehtë (legjenda thotë se shëron shumë sëmundje). Gjurmët e lashtësisë në këtë vendbanim janë të shumta: gurët me mbishkrime romake, godinat mesjetare, manastiri etj. Sipas shënimeve kadastare të shtetit Osman Bainska në mesjetë ishte qytezë dhe kishte 12 hane. Banorët në të gjitha periudhat kanë qenë shqiptarë. Pas vitit 1912 numri i shqiptarëve filloi të bie. Pjesa më e madhe e tyre u shpërngulën në Turqi, ku edhe sot jetojnë pasardhësit e tyre. Në shtëpitë e tyre të lëna bosh pushteti serb kolonizoi serbë dhe malazezë. Pas mbarimit të Luftës së Dytë Botërore u shpërngulën në Mitrovicë dhe fshatërat e rrethinës edhe 10-12 familje tjera. Sot në këtë fshat jetojnë vetem familjet serbe.
Kombëtarja e futbollit të femrave të Kosovës
Kombëtarja e futbollit të femrave të Kosovës (Kosovo women's national football team) përfaqëson Kosovën në futbollin ndërkombëtar të grave ndërsa drejtohet nga Federata e Futbollit e Kosovës.
Ekipi është themeluar në vitin 2010, ndërsa më 6 shkurt 2013, FIFA dha lejen për të luajtur lojëra miqësore ndërkombëtare kundër ekipeve të tjera anëtare.
Më 1 Mars 2017. Kosova luajti ndeshjen e saj të parë ndërkombëtare si anëtare e FIFA-së, në kuadër të një turneu kundër Polonisë. Ndeshja përfundoi me humbje 0–5. Më 9 janar 2017, kombëtarja për herë të parë ishte në gjendje të hynte në turne të organizuara nga FIFA dhe do të luante ndeshjet e tyre të para konkurruese në raundet e kualifikimeve për Kupën Botërore të FIFA-së për gratë 2019.
Sasho Pockov
Sasho Pockov (Сашо Поцков; i lindur më 17.5.1966, në Gjevgjeli) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Sasho Pockov kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Lista e tempujve të mëdhenj hindu
Kjo është një list e tempujve hindu të mëdhenj bazuar në sipërfaqen e tyre nëpër botë.
Stefan Bogoev
Stefan Bogoev (Стефан Богоев; i lindur më 28.8.1989, në Shkup) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Stefan Bogoev kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Ngjyra e lëkurës së njeriut
djathtas|parapamje| Familje e zgjeruar me ngjyra (afrikane: Kleurlinge ose Bruinmense) nga [[Republika Jugafrikane|Afrika e Jugut që tregon një spektër të ngjyrës së lëkurës së njeriut]] Ngjyra e lëkurës së njeriut ndryshon nga ngjyra kafe më e errët deri tek ajo më e lehta. Dallimet në ngjyrën e lëkurës midis individëve shkaktohen nga ndryshimi i pigmentimit, i cili është rezultat i gjenetikës (të trashëguar nga prindërit biologjikë), ekspozimi ndaj diellit, përzgjedhja natyrore dhe seksuale, ose të gjitha këto. Dallimet midis popullatave evoluan përmes përzgjedhjes natyrore ose seksuale, për shkak të normave sociale dhe ndryshimeve në mjedis, si dhe rregulloreve të efekteve biokimike të rrezatimit ultravjollcë që depërton në lëkurë.
Melanina dhe gjenet
Ngjyra aktuale e lëkurës së njerëzve të ndryshëm ndikohet nga shumë substanca, megjithëse substanca e vetme më e rëndësishme është pigmenti melaninë. Melanina prodhohet brenda lëkurës në qelizat e quajtura melanocite dhe është përcaktuesi kryesor i ngjyrës së lëkurës së njerëzve me lëkurë të errët. Ngjyra e lëkurës së njerëzve me lëkurë të hapur përcaktohet kryesisht nga indi lidhor i bardhë-kaltërosh dhe nga hemoglobina që qarkullon në venat e dermës. Ngjyra e kuqe në bazë të lëkurës bëhet më e dukshme, veçanërisht në fytyrë, kur, si pasojë e ushtrimeve fizike ose eksitimit seksual, ose stimulimit të sistemit nervor ( zemërimi, siklet ), arteriolat zgjerohen. Ngjyra nuk është plotësisht uniforme në lëkurën e një individi; për shembull, lëkura e pëllëmbës dhe e shputës është më e lehtë se shumica e lëkurës së tjera, dhe kjo është veçanërisht e dukshme tek njerëzit me lëkurë të errët. Në lëkurën e njeriut melanogjeneza fillohet nga ekspozimi ndaj rrezatimit UV,duke bërë që lëkura të errësohet.Melaninat kanë role dhe funksione shumë të ndryshme në organizma të ndryshëm. parapamje|Harta e shpërndarjeve të gjeneve Ekziston një lidhje e drejtpërdrejtë mes shpërndarjes gjeografike të rrezatimit ultravjollcë dhe shpërndarjes së pigmentimit të lëkurës indigjene. Melanina është një term I gjerë për një grup të pigmenteve natyrore që gjenden në shumicën e organizmave.Disa studiues sugjerojnë se popullatat njerëzore gjatë 50,000 viteve të fundit kanë ndryshuar nga lëkurë të errët në lëkurë të çelur dhe anasjelltas, ndërsa migruan në zona të ndryshme UV, dhe se ndryshime të tilla të mëdha në pigmentim mund të kenë ndodhur në më pak se 100 vjet. breza (≈2,500 vjet) përmes spastrimeve selektive. Ngjyra natyrale e lëkurës gjithashtu mund të errësohet si rezultat i nxirjes për shkak të ekspozimit ndaj dritës së diellit. Teoria kryesore është se ngjyra e lëkurës përshtatet me rrezatimin intensiv të dritës së diellit për të siguruar mbrojtje të pjesshme kundër fraksionit ultravjollcë që prodhon dëmtime dhe kështu mutacione në ADN- në e qelizave të lëkurës. Përveç kësaj, është vërejtur se femrat mesatarisht janë dukshëm më të lehta në pigmentim të lëkurës sesa meshkujt. Femrat kanë nevojë për më shumë kalcium gjatë shtatzënisë dhe laktacionit. Trupi sintetizon vitaminën D nga rrezet e diellit, e cila e ndihmon atë të absorbojë kalciumin. Femrat evoluan për të pasur lëkurë më të lehtë, kështu që trupi i tyre thith më shumë kalcium.
Eure-et-Loir
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Eure-et-Loir (, dialekti vendor: ) është një departament francez, i emërtuar pas lumenjve Ërë dhe Luarë. Ndodhet në rajonin e Centre-Val de Loire. Në vitin 2019, departamenti kishte një popullsi prej 431,575.
Historia
Eure-et-Loir është një nga 83 departamentet origjinale të krijuara gjatë Revolucionit Francez më 4 Mars 1790 në përputhje me Aktin e 22 Dhjetorit 1789. Ajo u krijua kryesisht nga pjesë të provincave të mëparshme të Orléanais (Beauce) dhe Maine ( Perche ), por edhe pjesë të Île-de-France (Drouais, Thymerais, Lugina e Avre, Hurepoix).
Gjeografia
Eure-et-Loir përfshin pjesën kryesore të rajonit të Beauce, politikisht i përket rajonit tanimë të Centre-Val de Loire dhe është i rrethuar nga departamentet e Loir-et-Cher, Loiret, Essonne, Yvelines, Eure, Orne ., dhe Sarthe.
Qytetet kryesore
Komuna më e populluar është Chartres, prefektura. Që nga viti 2019, ka 6 komuna me më shumë se 10,000 banorë:
Demografia
Banorët e departamentit quhen Euréliens.
Ekonomia
Eure-et-Loir është një departament i traditës bujqësore (Beauce), por edhe në ballë të tre sektorëve ekonomikë :
Bujqësia
Departamenti është një lojtar kryesor ekonomik në prodhimin e drithërave dhe farave vajore në Francë. Ekonomia e tij bujqësore është ende shumë e varur nga mjedisi ekonomik dhe rregullator i tregjeve për të korrat. Rajoni Eure-et-Loir renditet i pari ndër prodhuesit e grurit në Francë. Është gjithashtu lideri kombëtar në prodhimin e farave të rapit dhe bizeleve. Prodhimi i grurit është deri tani më dominuesi në zonë. Gati 40% e të gjithë tokës bujqësore i kushtohet kultivimit të grurit, i cili ka gjeneruar mesatarisht 29% të prodhimit bujqësor për tregti të departamentit gjatë 5 viteve të fundit.
Energjia
Departamenti është një ndër liderët edhe në energjinë e ripërtërishme. E renditur tashmë në vendin e dytë në nivel kombëtar për sa i përket prodhimit të energjisë përmes fermave të saj me erë të vendosura veçanërisht në rajonin Beauce.
Carlos Alberto Torres
Carlos Alberto Torres (17 korrik 1944 – 25 tetor 2016) ishte futbollistë brazilianë. Gjatë kohës së tij, ai ishte mbrojtësi më i mirë. Ai ishte kapiten i kombëtares në Kupën e Botës 1970. Carols Alberto ishte anëtarë i skuadrës botërore të shekullit 20-të dhe në vitin 2004 u zgjodh nga Pelé si lojëtari më i mirë në botë në top listë në FIFA 100. Në janar 2013, Carlos Alberto u zgjodh si një nga gjashtë ambasadorët e Kupës Botërore 2014. Më 25 tetor 2016, Carlos Alberto vdiq shkaku që pati sulm në zemër.
Gjurmët e kishës së vjetër në Zhegoc
Gjurmët e kishës së vjetër në Zhegoc është një monument i trashëgimisë kulturore në Zhegoc, Gjilan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Aizy
Aizy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France.
Abrahami Băloșescu
Abrahami-Gjeorgjianët Băloșescu (i lindur më në Bukuresht) ai është një ish -politikan rumun në partinë liberale demokratike.
Abrahami Băloșescu në tryezë për të folur Theodor Stolojan me Traian Basesku ne 2009.
Abrahami Băloșescu Më përjashtuan nga Partia Liberal Demokratike më 5 korrik 2010.
Enët limfatike
alt=A still image from a 3D medical animation showing afferent vessels|parapamje|263x263px| Një imazh i palëvizshëm nga një animacion mjekësor 3D që tregon enët aferente Enët limfatike (ose enët limfë ose limfatiket ) janë enë (tuba) me mure të hollë, të strukturuara si enë gjaku, që bartin limfën. Si pjesë e sistemit limfatik, enët limfatike janë komplementare me sistemin kardiovaskular. Enët limfatike janë të veshura nga qelizat endoteliale dhe kanë një shtresë të hollë muskulore të lëmuar dhe adventitia që lidh enët limfatike me indin përreth. Enët limfatike shtytjnë limfën nga kapilarët limfatikë, të cilët kryesisht kanë të bëjnë me thithjen e lëngut intersticial nga indet. Kapilarët limfatikë janë pak më të mëdhenj se kapilarët homologë të sistemit vaskular. Enët limfatike që bartin limfën tek një nyje limfatike quhen enë limfatike aferente, dhe ato që e bartin atë nga një nyje limfatike quhen enë limfatike eferente, nga ku limfat mund të udhëtojnë në një nyje limfatike tjetër, mund të kthehen në një venë ose mund të udhëtoni në një kanal limfatik më të madh. Kanalet limfatike zbrazin limfën në një nga venat nënklaviane dhe kështu e kthejnë atë në qarkullimin e përgjithshëm.
Kosova mbas lufte : vjersha
Kosova mbas lufte : vjersha me autor Nijazi Sulça. Botuar në Ankara, në vitin 1979. Faqet e librit 64.
Abrahami Băloșescu
Avram Băloșescu Abraham Balosescu Abraham Balosescu
Enët limfatike
Enët që largojnë limfën nga indet dhe drejt nyjeve limfatike mund të klasifikohen si enë aferente. Këto enë aferente më pas derdhen në sinusin nënskapular. Enët eferente që çojnë limfën nga organet limfatike në nyjet duke e çuar limfën në kanalin limfatik të djathtë ose në kanalin torakal, ena limfatike më e madhe në trup. Këto enë derdhen përkatësisht në venat subklaviane të djathta dhe të majta. Ka shumë më tepër enë aferente që çojnë limfë sesa enë eferente që e nxjerrin atë për të lejuar që limfocitet dhe makrofagët të përmbushin funksionet e tyre të mbështetjes imune. Enët limfatike përmbajnë valvula.
Birac-sur-Trec
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Reçani (Therandë)
Reçan është një vendbanim në komunën e Therandës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Lumar.
Lum Zhaveli
Lum Zhaveli (i lindur më 5 mars të vitit 1990) është një notues Kosovar Olimpik. Ai e përfaqësoi shtetin e tij, Kosovën tek Olimpiada Verore 2016 në stilin e lirë 50 metërsh të mashkujve, ku u rendit i 57-ti në kohën prej 24.32 sekondave. Ai nuk u kualifikua në gjysëmfinale. Zhaveli u diplomua në Universitetin e Arizonës në Tukson, dhe përfundoi masterin në shkenca kompjuterike në po të njëjtin universitet.
Hari Llokvenec
Hari Llokvenec (Хари Локвенец; i lindur më 25.2.1970, në Prilep) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Hari Llokvenec kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Sulejmanije
Suljemanije (Arabisht: سلێمانی, as-Sulaymaniyah, Kurdisht: سلێمانی Silêmanî‎) është një qytet në lindje të Rajonit Kurdistan të Irakut, jo shumë larg kufirit Iran-Irak. Qyteti ka një klimë gjysmë të thatë me verë shumë të nxehtë të thatë dhe dimër të ftohtë të lagësht.
Që nga themelimi i tij Sulejmanije ishte gjithmonë një qendër e poetëve, shkrimtarëve, historianëve, politikanëve, studiuesve dhe këngëtarëve të mëdhenj, si Nalî, Mahwi, dhe Piramerd. Qyteti modern i Sulejmanijes u themelua në vitin 1784 nga princi kurd Ibrahim Pashë Baban, i cili e quajti atë sipas babait të tij Sulaiman Pasha. Sulejmanie ishte kryeqyteti i principatës historike të Babanit nga viti 1784 deri më 1850.
Edukimi
Universiteti i Sulejmanijes u hap në vitin 1968 me mësim në gjuhën kurde, arabe dhe angleze. Ka fakultete në inxhinieri, bujqësi, arte, shkencë dhe mjekësi. Universiti është më i madh në Rajonin Kurdistanit. Një universitet i dytë, Universiteti Politeknik i Sulejmanijes u krijua në vitin 2012, gjithashtu duke mësuar në gjuhën kurde, angleze dhe arabe.
Në vitin 2007, Universiteti Amerikan i Irakut ishte një shtesë e re për universitetet amerikane në Lindjen e Mesme, duke diplomuar në klasën e tij të pestë në 2016. Mësimi në këtë universitet privat të arteve liberale jo-fitimprurëse është në Vetëm anglisht, që përmban një program të akredituar nga SHBA në gjuhën angleze si gjuhë e dytë (ESL). Ka një numër universitetesh të tjera private.
Kosova në zjarr : vjersha
Kosova në zjarr : vjersha me autor Nijazi Sulça. Botuar në Ankara, në vitin 1990. Faqet e librit 64.
Anthrax
Anthrax është një bend i muzikës thrash metal, i formuar në New York, USA, në vitin 1981. Anthrax llogariten si një prej grupeve thrash metal të "katërshes së madhe", bashkë me Metallica, Megadeth dhe Slayer.
Anërarët e mëparshëm
Këngëtar
Kitarë
Bas kitarë
Bateri
Kusuret e zotit Shyti
Kusuret e zotit Shyti Roman me autor Ardian Vehbiu. Shtëpia botuese "Dudaj", viti i botimit 2017. Faqet e librit 204. ISBN 978-99943-0-491-2
Çfarë po ndodh kështu me ju, z. Shyti? – i tha këtij gazetarja televizive, Mirza, nga tryeza përbri. Sapo dëgjova që po del në treg libri i dytë me ndërhyrjet, batutat, shfrimet dhe parantezat tuaja, ndërkohë që romanit tuaj të vetëm, "Gjakimit", nuk i gjendet më as nami as nishani.
Asgjë për t'u habitur, e dashur Mirzë, i tha kësaj Shyti, i kënaqur që iu dha shkasi për këtë shpjegim të nevojshëm. Jetojmë në kohëra kur shkrimtari o është hero a VIP i dalldisur, o është një kurrkush, një zero, një hu i harruar që veç sa lëshon hije; në kohëra kur publiku kërkon të lexojë për ty, jo të lexojë ç'ke shkruar ti.
Tani ne shkrimtarët nuk rrëfejmë dot më, veç na rrëfejnë, përfundoi z. Shyti, i mallëngjyer, madje gati elegjiak, ngaqë e kish përfshirë veten, si pa dashur, në një racë të zgjedhur. Ja ku më dolët në shteg, pra, ia preu Mirza; por mbajini mend këto fjalë, që të m'i thoni prapë, kur t'ju ftoj në emision.
Laura Bassi
parapamje|Laura Bassi Laura Maria Caterina Bassi (29 tetor 1711 - 20 shkurt 1778) ishte një fizikane dhe akademike italiane. E njohur dhe e përshkruar si " Minerva " (perëndesha e mençurisë), ajo ishte gruaja e dytë në botë që fitoi gradën Doktoreshë e Filozofisë (pas filozofit Elena Cornaro Piscopia, e cila kishte marrë një doktoraturë në 1678) dhe gruaja e parë që të ketë një doktoraturë në shkencë. Duke punuar në Universitetin e Bolonjës, ajo ishte gjithashtu mësuesja e parë me rrogë në një universitet. Në fakt, në një kohë të caktuar, ajo ishte punonjësja më e paguar. Ajo përfundimisht u bë profesoresha e parë universitare grua në botë. Ajo ishte gjithashtu gruaja e parë anëtare e çdo institucioni shkencor, kur u zgjodh në Akademinë e Shkencave të Institutit të Bolonjës në 1732.
Jeta
parapamje|247x247px| Portreti i Laura Bassi në [[Universiteti i Bolonjës|Universitetin e Bolonjës .]] Bassi lindi në 1711 në Bolonjë, nga një avokat i begatë Giuseppe Bassi dhe gruaja e tij Rosa Marie Cesarei. Data e saktë e lindjes së saj jepet ndryshe si 20 tetor,  29 tetor, 31 tetor, dhe 29 nëntor. Por Universiteti i Bolonjës dhe punimet shkencore bien dakord në 29 Tetor.
Zamir Shpuza
Zamir Shpuza, i lindur në Shkodër me 26. 06. 1967 nga një familje me një taban dhe kulturë shkodrane. Në fëmijërinë e tij të hershme tregon zgjuarsi, pasion dhe talent prej një sportisti që do të formohëj ku filloi edhe të mirret me futboll. Karrierën e ti sportive e filloi në qytetin e tij të fëmijërisë dhe rinisë së dashur në Shkodër e pikërisht në ekipin e Vllaznisë. Nga ekipi i Vllaznisë U 19 ku luante tregoi një talent të rrallë ku e avansuan duke e kaluar në ekipin e parë të Vllaznisë shkodrane ne vitin 1988/89. U nda nga jeta më 10 janar 2014.