cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sllobodan Millosheviç
Vrasjet e Kundërshtarëve Politikë
Në verën e vitit 2000, ish-presidenti serb Ivan Stamboliq u rrëmbye; trupi i tij u gjet në vitin 2003 dhe Millosheviqi u akuzua për urdhërimin e vrasjes së tij. Në vitin 2005, disa anëtarë të policisë sekrete serbe dhe bandave kriminale u dënuan në Beograd për një numër vrasjesh, përfshirë atë të Stamboliqit. Këta ishin të njëjtët persona që arrestuan Millosheviqin në prill të vitit 2001. Në qershor 2006, Gjykata Supreme e Serbisë vendosi se Millosheviqi kishte urdhëruar vrasjen e Stamboliqit, duke pranuar vendimin e mëparshëm të Gjykatës Speciale për Krimin e Organizuar në Beograd, i cili synonte Millosheviqin si nxitësi kryesor i vrasjeve të motivuara politikisht në vitet 1990. Avokatët e Millosheviqit thanë se vendimi i Gjykatës kishte pak vlerë, sepse ai kurrë nuk u akuzua zyrtarisht ose nuk iu dha mundësia të mbrohej kundër akuzave. Për më tepër, shumica e këtyre vrasjeve ishin të zyrtarëve qeveritarë, si zyrtari i lartë i policisë Radovan Stojiçiq, ministri i Mbrojtjes Pavle Bulatoviq dhe drejtoresha e JAT-it, Zhika Petroviq.
Rënia
Më 4 shkurt 1997, Millosheviqi njohu fitoret e opozitës në disa zgjedhje lokale, pas protestave masive që zgjatën 96 ditë. I kufizuar me Kushtetutë në dy mandate si President i Serbisë, më 23 korrik 1997, Millosheviq mori presidencën e Federatës, megjithëse ishte kuptuar se ai kishte mbajtur pushtetin e vërtetë për disa kohë më parë.
Kundërveprimet policore dhe ushtarake serbe kundër Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës separatiste pro-shqiptare në provincën autonome të Serbisë më parë të Kosovës kulmuan me përshkallëzimin e konfliktit të armatosur në vitin 1998 dhe sulmet ajrore të NATO-s kundër Jugosllavisë midis marsit dhe qershorit 1999, duke përfunduar me tërheqjen e plotë të forcave të sigurisë jugosllave. nga provinca dhe vendosja e forcave ndërkombëtare civile dhe të sigurisë. Millosheviqi u padit më 24 maj 1999 për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit të kryera në Kosovë, dhe ai ishte në gjyq, deri në vdekjen e tij, në Gjykatën Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë (ICTY). Ai pohoi se gjykimi ishte i paligjshëm, pasi ishte krijuar në kundërshtim me Kartën e OKB-së.
Millosheviqi u arrestua nga autoritetet jugosllave më 1 prill 2001, pas një përplasjeje të armatosur 36-orëshe midis policisë dhe truprojave të Millosheviqit në vilën e tij në Beograd. Edhe pse nuk u ngritën asnjë akuzë zyrtare, Millosheviqi dyshohej për shpërdorim të pushtetit dhe korrupsion.
Pas arrestimit të tij, Shtetet e Bashkuara i bënë presion qeverisë jugosllave që ta ekstradonte Millosheviqin në ICTY ose të humbiste ndihmën financiare nga FMN dhe Banka Botërore. Presidenti Koshtunica kundërshtoi ekstradimin e Millosheviqit, duke argumentuar se kjo do të shkelte kushtetutën jugosllave. Kryeministri Zoran Gjingjiq thirri një mbledhje qeveritare për të nxjerrë një dekret për ekstradim. Avokatët e Millosheviqit apeluan procesin e ekstradimit në Gjykatën Kushtetuese Jugosllave. Gjykata kërkoi dy javë për të shqyrtuar ankesën. Duke injoruar kundërshtimet e presidentit dhe të gjykatës kushtetuese, Gjingjiq urdhëroi ekstradimin e Millosheviqit në ICTY. Më 28 qershor, Millosheviq u dërgua me helikopter nga Beogradi në një bazë ajrore amerikane në Tuzlla, Bosnje dhe Hercegovinë dhe nga ku u dërgua më pas në Hagë, Holandë.
Ekstradimi shkaktoi trazira politike në Jugosllavi. Presidenti Koshtunica e denoncoi ekstradimin si të paligjshëm dhe antikushtetues, ndërsa një parti e vogël në qeverinë e koalicionit Gjinxhiç u largua në protestë. Avokati i Millosheviqit, Toma Fila tha se ekstradimi shkel ndalimin kushtetues jugosllav për ekstradim. Gjinxhiq tha se do të kishte pasoja negative nëse qeveria nuk bashkëpunonte. Për më tepër, qeveria argumentoi se dërgimi i Millosheviqit në ICTY nuk ishte ekstradim pasi ai është një institucion i OKB-së dhe jo një vend i huaj. Pas ekstradimit, një grup donatorësh premtuan rreth 1 miliard dollarë ndihmë financiare për Jugosllavinë.
Rusia
Historikisht, Rusia dhe Serbia kanë pasur marrëdhënie shumë të ngushta, duke ndarë një prejardhje të përbashkët sllave dhe besim të krishterë ortodoks. Rusia mbahet mend nga shumica e serbëve për ndihmën që i dha Serbisë gjatë kryengritjes dhe luftës për pavarësi nga Perandoria Osmane në shekullin e 19-të. Gjatë sundimit të Millosheviqit, Rusia ndoqi politika që në përgjithësi mbështetën politikat e tij. Gjatë konfliktit të Kosovës në vitin 1999, disa vëzhgues sugjeruan mundësinë që Rusia të vendoste trupa në mbështetje të Serbisë. Rusia i ka ofruar azil politik gruas dhe fëmijëve të Millosheviqit.
Kina
Milosheviq vizitoi për herë të parë Kinën në fillim të viteve 1980 kur ishte drejtor i Beobank. Ai vizitoi përsëri Kinën në vitin 1997, pas një ftese të presidentit kinez Xhiang Zemin. Millosheviqi shpesh njihej gjerësisht në Kinë me pseudonimin "Lao Mi", një formë e shkurtuar e pseudonimit joformal të stilit kinez "Milošević i vjetër"; mes mediave të drejtuara nga shteti në Kinë, Millosheviq shpesh quhej "Shoku Millosheviç". Shumë burime thonë se qeveria kineze pohoi mbështetjen e fortë të Millosheviqit gjatë presidencës së tij deri në dorëzimin e tij, dhe ishte një nga vendet e pakta që e mbështetën atë dhe qeverinë jugosllave, në një kohë kur shumica e vendeve perëndimore ishin ashpër kritike ndaj qeverisë së Millosheviqit. New York Times thekson se Republika Popullore e Kinës ishte "një nga mbështetësit më të vendosur të z. Millosheviç" gjatë konfliktit në Kosovë. Kina kundërshtoi me zë të lartë ndërhyrjen e armatosur të NATO-s në Kosovë gjatë gjithë fushatës. Udhëheqësit parlamentar kinez Li Peng iu dorëzua nga Millosheviqi medaljen më të lartë të Jugosllavisë (Ylli i Madh) në Beograd në vitin 2000. Marko Millosheviq, djali i Millosheviqit të rrëzuar, u largua nga Kina më 9 tetor 2000. Marko Millosheviq mund të ketë tentuar të udhëtojë në Kinë për shkak të 100 milionë paundëve që dyshohet se janë pastruar në bankat kineze nga familja Millosheviq.
New York Times vuri në dukje se Millosheviqi, dhe veçanërisht gruaja e tij Markoviq, e kishin parë "prej kohësh Pekinin dhe partinë e tij komuniste" si aleatë dhe "lloji i shokëve ideologjikë" që mungonin në Evropën Lindore pas rënies së komunizmit në vitet 1990. Pas aktakuzës së Millosheviqit, deklaratat publike të Kinës u zhvendosën drejt theksimit të marrëdhënieve jugosllavo-kineze në vend që të fokusoheshin në mbështetjen e saj për Millosheviqin, ndërsa pas zgjedhjes së Vojislav Koshtunicës si president jugosllav, Ministria e Jashtme kineze deklaroi zyrtarisht se "Kina respekton zgjedhjen e popullit jugosllav. "
Gjyqi në Hagë
Millosheviqi u padit në maj të vitit 1999, gjatë Luftës së Kosovës, nga Gjykata Penale Ndërkombëtare e OKB-së për ish-Jugosllavinë për krime kundër njerëzimit në Kosovë. Një vit e gjysmë më vonë u shtuan akuzat për shkelje të ligjeve apo zakoneve të luftës, shkelje të rënda të Konventave të Gjenevës në Kroaci dhe Bosnje dhe gjenocid në Bosnje.
Shkrimtari Edward S. Herman ishte kritik për kohën dhe natyrën e perceptuar politike të këtyre akuzave, duke argumentuar se lideri i një kombi sovran po akuzohej ndërkohë që ai komb po sulmohej nga NATO, në mënyrë që të jepte justifikim për sulmet e përmendura. Ai më tej argumentoi se natyra e dobët e çështjes u forcua duke shtuar akuza nga Lufta e Bosnjës dhe Kroacisë, e cila përfundoi vite më parë dhe Millosheviqi ishte përpjekur t'i jepte fund.
Akuzat për të cilat Millosheviqi u padit ishin: gjenocid; bashkëpunimi në gjenocid; deportim; vrasje; persekutimet mbi baza politike, racore ose fetare; akte çnjerëzore/transferim me forcë; shfarosje; burgim; tortura; vrasja me dashje; mbyllje e paligjshme; duke shkaktuar me dashje vuajtje të mëdha; dëbimi ose transferimi i paligjshëm; shkatërrimi dhe përvetësimi i gjerë i pronës, i pajustifikuar nga nevoja ushtarake dhe i kryer në mënyrë të paligjshme dhe të paarsyeshme; trajtim mizor; plaçkitja e pronës publike ose private; sulmet ndaj civilëve; shkatërrimi ose dëmtimi i qëllimshëm i monumenteve historike dhe institucioneve kushtuar arsimit ose fesë; sulme të paligjshme ndaj objekteve civile. Aktakuza e ICTY thotë se Millosheviqi ishte përgjegjës për dëbimin me forcë të 800,000 shqiptarëve etnikë nga Kosova, dhe vrasjen e qindra shqiptarëve të Kosovës dhe qindra joserbëve në Kroaci dhe Bosnje.
Pas transferimit të Millosheviqit, akuzat fillestare për krime lufte në Kosovë u përmirësuan duke shtuar akuzat për gjenocid në Bosnje dhe krime lufte në Kroaci. Më 30 janar 2002, Millosheviqi akuzoi gjykatën e krimeve të luftës për një "sulm të keq dhe armiqësor" kundër tij. Gjyqi filloi në Hagë më 12 shkurt 2002, me Millosheviqin duke u mbrojtur.
Prokurorisë iu deshën dy vjet për të paraqitur çështjen e saj në pjesën e parë të gjykimit, ku mbuloi luftërat në Kroaci, Bosnje dhe Kosovë. Gjatë gjithë periudhës dyvjeçare, gjykimi po ndiqej nga afër nga publiku i ish-republikave të përfshira jugosllave, pasi ai mbuloi ngjarje të ndryshme të rëndësishme nga lufta dhe përfshinte disa dëshmitarë të profilit të lartë.
Midis 1991 dhe 1995, Martić mbajti postet e ministrit të brendshëm, ministrit të mbrojtjes dhe presidentit të "Rajonit Autonom Serb të Krajinës" të vetëshpallur (SAO Krajina), i cili më vonë u quajt "Republika e Krajinës Serbe" (RSK). Ai u zbulua se kishte marrë pjesë gjatë kësaj periudhe në një sipërmarrje të përbashkët kriminale që përfshinte Slobodan Millosheviqin, qëllimi i të cilit ishte krijimi i një shteti të bashkuar serb përmes kryerjes së një fushate të gjerë dhe sistematike të krimeve kundër jo-serbëve që banonin në zonat e Kroacisë dhe Bosnjë-Hercegovinës. parashikohet të bëhet pjesë e një shteti të tillë.
- Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë, vendimi kundër Milan Martiqit
Në vendimin e tij të vitit 2021 kundër operativëve të Serbisë Jovica Stanishiq dhe Franko Simatoviq, Mekanizmi Ndërkombëtar i Mbetur për Gjykatat Penale vijuese përfundoi:
Prandaj, Dhoma Gjyqësore gjen të provuar përtej dyshimit të arsyeshëm se, të paktën që nga gushti i vitit 1991, dhe në çdo kohë të rëndësishme për krimet e akuzuara në aktakuzë, ekzistonte një qëllim i përbashkët kriminal për të hequr me forcë dhe përgjithmonë, nëpërmjet kryerjes së krimeve të persekutim, vrasje, dëbim dhe akte çnjerëzore (transferim me forcë), shumica e jo-serbëve, kryesisht kroatët, myslimanët e Bosnjës dhe kroatët e Bosnjës, nga zona të mëdha të Kroacisë dhe Bosnjë-Hercegovinës. Dhoma Gjyqësore konstaton se qëllimi i përbashkët kriminal, siç u përkufizua më sipër, ishte i përbashkët nga udhëheqja e lartë politike, ushtarake dhe policore në Serbi, SAO Krajina, SAO SBWS dhe Republika Srpska, me anëtarët kryesorë, ndër të tjera dhe që ndryshonin në varësi. për zonën dhe kohën e kryerjes së krimeve, duke qenë Sllobodan Millosheviq.
Priboieni
Priboieni është një komunë në qarkun Argeş në Rumani. Ka një popullsi prej 3502 banorësh dhe sipërfaqe 23.02 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 3 fshatrave: Paraschiveşti, Priboieni, Valea Neni.
Sllobodan Millosheviç
Gjyqi në Hagë
Në dy aktgjykimet e Kosovës, Nikola Shainoviq et al. dhe rastet Vlastimir Gjorgjeviq, Millosheviqi u zbulua se ishte "një nga anëtarët kyç" të ndërmarrjes kriminale që synonte çrrënjosjen e pjesëve të mëdha të shqiptarëve nga Kosova.
Vdekja
Më 11 mars 2006, Millosheviqi u gjet i vdekur në qelinë e tij të burgut në qendrën e paraburgimit të gjykatës së OKB-së për krimet e luftës, e vendosur në seksionin Scheveningen të Hagës, Holandë. Autopsitë vërtetuan shpejt se Millosheviqi kishte vdekur nga një atak në zemër. Ai vuante nga problemet e zemrës dhe presioni i lartë i gjakut. Shumë dyshime u shprehën se sulmi në zemër ishte shkaktuar ose ishte bërë i mundur qëllimisht - nga ICTY, sipas simpatizantëve, ose nga ai vetë, sipas kritikëve.
Vdekja e Millosheviqit ndodhi menjëherë pasi Tribunali refuzoi kërkesën e tij për të kërkuar trajtim të specializuar mjekësor në një klinikë kardiologjike në Rusi. Reagimet ndaj vdekjes së Millosheviqit ishin të përziera: mbështetësit e ICTY-së ankoheshin për atë që ata e panë se Millosheviqi kishte mbetur i pandëshkuar, ndërsa kundërshtarët fajësuan Tribunalin për atë që kishte ndodhur.
Ndërsa atij iu mohua një funeral shtetëror, një funeral privat për të u mbajt nga miqtë dhe familja e tij në qytetin e tij të lindjes në Pozharevac, pasi dhjetëra mijëra mbështetës të tij morën pjesë në një ceremoni lamtumire në Beograd. Kthimi i trupit të Millosheviqit dhe kthimi i të vesë së tij në Serbi ishin shumë të diskutueshme. Pjesëmarrësit e funeralit përfshinin Ramsey Clark dhe Peter Handke.
Trashëgimia
Sondazhi i fundit i opinionit i bërë në Serbi para vdekjes së Millosheviqit e renditi atë si politikanin e tretë më të vlerësuar në Serbi pas kryetarit të atëhershëm të Partisë Radikale Serbe Tomislav Nikoliq dhe presidentit të atëhershëm serb Boris Tadiq. Në shkurt 2007, Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë e shpalli Serbinë nën sundimin e Millosheviqit nga përgjegjësia e drejtpërdrejtë për krimet e kryera gjatë Luftës së Bosnjës. Presidenti i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë (GJND), megjithatë, deklaroi se ishte ""provuar përfundimisht" se udhëheqja serbe, dhe Millosheviq në veçanti, "ishin plotësisht të vetëdijshëm.. se "masakra mund të ndodhnin". Në vendimin e saj të vitit 2016 në lidhje me Radovan Karaxhiqin, ICTY konstatoi se "nuk kishte prova të mjaftueshme të paraqitura në këtë rast për të gjetur se Sllobodan Millosheviqi ishte dakord me planin e përbashkët [për të krijuar territore të pastruara etnikisht nga joserbët]" duke cituar "kritikat e përsëritura të Millosheviçit dhe mosmiratimin e politikave dhe vendimeve të marra nga të akuzuarit dhe udhëheqja serbe e Bosnjës", megjithëse theksoi gjithashtu se "Milošević ofroi ndihmë në formën e personelit, dispozitave dhe armëve për serbët e Bosnjës gjatë konfliktit".
Në vitin 2010, faqja e internetit Life e përfshiu Millosheviqin në listën e saj të "diktatorëve më të këqij në botë". Ai mbetet një figurë e diskutueshme në Serbi dhe në Ballkan për shkak të luftërave në Jugosllavi dhe abuzimit të tij me pushtetin, veçanërisht gjatë zgjedhjeve të vitit 1997 dhe 2000. Imazhi publik i Sllobodan Millosheviqit në Serbi u ndryshua nga një burokrat pa fytyrë në mbrojtës të serbëve, ndërsa Qëndrimi i rrëfimeve perëndimore ndaj Millosheviqit luhatej nga demonizimi i Millosheviqit si "Kasapi i Ballkanit" deri te Millosheviqi "garantuesi i paqes në Ballkan".
Kantoni Chalonnes-sur-Loire
Kantoni Chalonnes-sur-Loire (frëngjisht: Canton de Chalonnes-sur-Loire) është një kanton në departamentin Maine-et-Loire, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Chalonnes-sur-Loire. Ka sipërfaqe 111.92km2 dhe popullsi 12156 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Chalonnes-sur-Loire aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Kombëtarja armene e futbollit
Ekipi kombëtar i futbollit të Armenisë ( Armenian, Hayastani futboli azgayin havak'akan ) përfaqëson Armeninë në futbollin e shoqatës dhe kontrollohet nga Federata e Futbollit të Armenisë, organi qeverisës për futbollin në Armeni.
Pas fitimit të pavarësisë nga Bashkimi Sovjetik, skuadra luajti ndeshjen e parë ndërkombëtare më 12 tetor 1992. Ekipi kombëtar ka marrë pjesë në kualifikimet e çdo turneu madhor që nga UEFA Euro 1996 e tutje, edhe pse ata ende nuk janë kualifikuar në fazat përfundimtare ose të një Kampionati Evropian të Futbollit të UEFA-s ose në një Kupë Botërore FIFA. Arritjet kryesore të skuadrës ishin arritja në vendin e tretë në fazën kualifikuese të UEFA Euro 2012, dhe promovimi në UEFA Nations League B 2022–23.
Terreni kryesor i stërvitjes është në Qendrën Teknike-Akademia e Federatës së Futbollit të Armenisë në distriktin verior Avan të kryeqytetit Jerevan, dhe skuadra luan ndeshjet e tyre në shtëpi në Stadiumin Republikan.
Fakulteti i Shkencave të Aplikuara, Universiteti Pavarësia Vlorë
Fakulteti i Shkencave të Aplikuara në Universitetin "Pavarësia" Vlorë, lëvron studime në dy cikle studimi: Bachelor dhe Master, si Profesional ashtu edhe Shkencor në deget:
Titujt e diplomave me të cilat pajisen studentët në këto dy degë, paraqesin jo vetëm dy profesione të cilat mirëpriten nga tregu i punës, por në të njëjtën kohë hedhin bazat në transformimin e Universitetit "Pavarësia", në një universitet kërkimi.
Eksperiencat e studimit dhe aplikimit të njohurive të studentëve në degët e sipërmendura, sigurojnë një shkallë të mëtejshme në aftësimin e tyre në specialitetet përkatëse. Marrëveshjet me universitete partnere dhe organizata të rëndësishme, bëjnë që studentët të kenë periudha studimi e internshipe pranë tyre, gjë që do të revolucionarizojë formimin e tyre profesional në këto degë.
Agjitacion dhe Propagandë kundër shtetit
Kushtetuta e 55 ose Agjitacion dhe Propagandë kundër shtetit (anglisht: Agitation and Propaganda against the State) ishte një vepër penale në Shqipëri komuniste. Ky ligj u përdor nga viti 1945 deri në vitin 1991 dhe ishte sanksionuar në Kushtetutën e Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë. Sipas nenit 55 të Kodit Penal Shqiptar miratuar gjatë Hoxhaismit, "propagandë dhe agjitacion quhet tentativa për të përmbysur, ose minimizuar pushtetit e popullit" ishte e dënueshme me të paktën 6 muaj burg dhe deri në dënim me vdekje në periudhat e luftës ose të trazirave.
Përkufizimi
Neni 55 është definuar:
Dënimi maksimal
Dënimi ishte nga gjashtë muaj deri në 7 vjet në burg, që pasohej nga internimi ose dënimi me vdekje.
Përdorim tjetër
Gazeta 55 përdor numrin "55", sepse neni 55 i Kushtetutës të Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë merrej me agjitacion e propagandë.
Turqizimi
Turqizimi është një shprehje që përshkruan si ndryshimin kulturor ashtu edhe atë gjuhësor, ku popullatat ose shtetet u asimiluan me forcë ose adoptuan një kulturë historike turke. Megjithatë, shpesh ky term përdoret më ngushtë për të nënkuptuar në mënyrë specifike kulturën turko-osmane dhe jo thjesht atë turke, pra duke iu referuar Perandorisë Osmane dhe politikave nacionaliste turke të Republikës së Turqisë ndaj pakicave etnike në Turqi. Ndërsa shtetet turke u zhvilluan dhe u rritën, pati shumë raste të këtij ndryshimi kulturor. Një formë e hershme e turqizimit ndodhi në kohën e Perandorisë Selxhuke dhe Sulltanatit të Rumit në Anadoll, i cili kishte qenë një rajon i larmishëm dhe kryesisht greqishtfolës pasi më parë ishte helenizuar.
Etimologjia
Para shekullit XX, rajonet e Anadollit, Ballkanit, Kaukazit dhe Lindjes së Mesme thuhej se i nënshtroheshin otomanizimit. "Turqizimi" filloi të përdoret në mënyrë të ndërsjellë me "osmanizimin" pas ngritjes së nacionalizmit turk në shekullin Xx.
Termi është përdorur në gjuhën greke që nga vitet 1300 ose epoka e vonë-bizantine si "εκτουρκισμός", ose "τούρκεμα". Fjalë për fjalë do të thotë "të bëhesh turk". Përveç personave, mund t'u referohet edhe qyteteve të pushtuara nga turqit ose kishave që u shndërruan në xhami. Përdoret më shpesh në formën foljore "τουρκεύω" ( turqohem, bëhem musliman ose turk ).
José Giménez
Danubio
Lindur në Canelones, Giménez bëri debutimin e tij si profesionist me Danubion në Primera División Uruguajiane më 17 nëntor 2012 (gjatë kohës që trajneri ishte Juan Ramón Carrasco) kundër River Plates ku ai e nisi ndeshjen si titullar dhe luajti 90 miniuta me Danubion që humbi ndeshjen me rezultatin 2–0.
Atlético Madrid
Më 25 prill 2013, u konfirmua se Giménez kishte firmosur për 1 milion € me klubin spanjoll Atlético Madrid në La Liga, dhe do të bashkoheshe me skuadrën në fazën para-sezonale të sezonit 2013–14.
Ai shënoi golin e parë me klubin më 6 dhjetor 2014, duke shënuar të parin e fitores 2–0 jashtë fushe kundër Elches, duke ndihmuar Atléticon të ngjitej në vendin e dytë në ligë. Giménez gjithashtu shënoi me kokë kundër Real Madridit në fitoren 2–0 të Atléticos në Copa del Rey në janar 2015.
Karriera ndërkombëtare
Giménez mori pjesë me Uruguajin në 2013 FIFA U–20 Kupën e Botës me skuadrën që e përfundoi turnamentin në finale duke humbur kundër Francës.
Ai bëri debutimin e tij për kombëtaren e parë uruguajiane në një ndeshje kualifikuese të Kupës së Botës 2014 kundër Kolumbisë më 10 shtator 2013.
Më 2 qershor 2014, Giménez ishte në listën e lojtarëve që do të përfaqsonin Uruguajian në Kupën e Botës 2014. Nëntëmbëdhjetë vjeçari bëri debutimin e tij në turnament në ndeshjen e dytë të fazës së grupeve kundër Anglisë, kjo për shkak të dëmtimit të kapitenit Diego Lugano në fitoren 2–1 të La Celeste.
Klube
Redaktuar më 8 janar 2015
Kombëtarja
Redaktuar më 8 janar 2015
Ervis Gega
Ervis Gega - Dodi është violiniste shqiptare e vlerësuar në vitin 2013 me titullin Profesor në Gjermani. Aktualisht jeton në Bonn me familjen. Ervis Gega është violinistja më e re në moshë në Akademinë e Muzikës së Dhomës “Villa Musica”, e pranuar  si pedagoge që prej vitit 2006.
Lista e shkrimtarëve shqiptarë: Y
Kjo është lista e shkrimtarëve shqiptarë.
Dallas
Dallas [] është një qytet i madh në Shtetin Federal Texas, (ShBA). Ai është qyteti i tretë pas Houston dhe San Antonio për nga madhësia në shtetin federal të Texasit. Dallas së bashku me Fort Worth formojnë një qendër biznesi, finance dhe industrie.
Dinastia Qing
Dinastia Qing (1644-1911) pati gjithsej 12 perandorë, nga Nurhaçi deri tek perandori i fundit Puyi. Po të numërohen vitet
Shtrirja maksimale e territorit të dinastisë Qing arriti 12 milionë km² në kulmin e saj. Në vitin 1616, Nurhaçi krijoi shtetin me emrin “Xhin i Vonshëm”. Në vitin 1636, Huangtaiji ndërroi emrin e shtetit me “Qing”. Në vitin 1644, forcat e kryengritësve fshatarë, të udhëhequra nga Li Zi Çeng, përmbysën dinastinë Ming dhe perandori Çong Zhen vrau veten. Forcat e armatosura të dinastisë Qing, duke përfituar nga rasti, hynë përkëtej Murit të Madh, mposhtën forcat e kryengritësve fshatarë dhe e caktuan Pekinin si kryeqytet. Dinastia Qing bashkoi gradualisht të gjithë vendin, pasi shtypi kryengritjen fshatare në zona të tjera dhe forcat e mbetura të dinastisë Ming, që luftuan kundër dinastisë Qing.
Për të zbutur kontradiktat klasore, në vitet e para të saj, dinastia Qing zbatoi politikën e inkuraimit të hapjes së tokave të reja dhe të pakësimit ose heqjes së taksave, si rezultat, edhe krahinat e brendshme edhe zonat kufitare patën zhvillim shoqëror dhe ekonomik. Deri në mes të shekullit të 18-të, ekonomia feudale u zhvillua në një lartësi të re dhe ajo periudhë u quajt “periudha e lulëzuar e perandorëve Kangsi dhe Qianlong” në historinë kineze. Sistemi autokratik i pushtetit të centralizuar qendror u forcua më tej, potenciali shtetëror u rrit shumë, rendi shoqëror u stabilizua, si rezultat, deri në vitet e fundit të shekullit të 18-të, popullsia kineze arriti në rreth 300 milionë.
Georg Simon von Sina
Jorgo Sina (Greqisht: Γεώργιος Σίνας; 20 nëntor 1783 – 18 maj 1856) ishte një sipërmarrës dhe bankier austro-grek. Ai u bë një bamirës kombëtar për Greqinë dhe ishte babai i një bamirësi tjetër, Simon Sina. Ai ishte gjithashtu themeluesi i Observatorit Kombëtar të Athinës.
Dinastia Qing
Në vitet e vonshme të shekullit të 16-të, Rusia cariste bëri ekspansion drejt lindjes. Kur forcat e dinastisë Qing hynë përkëtej Murit të Madh, Rusia cariste përfitoi nga rasti dhe pushtoi me forcë zonat Jaksa, Nibuçu e të tjera. Qeveria e dinastisë Qing u kërkoi më se një herë agresorëve rus caristë të tërhiqeshin nga torritoret kineze. Në vitet 1685 e 1686, perandori Kangsi urdhëroi trupat kineze të sulmonin trupat ruse cariste në Jaksa, të cilat u detyruan të binin dakord që të zgjidhej problemi i kufirit në sektorin lindor midis Kinës dhe Rusisë nëpërmjet bisedimeve. Në vitin 1689, u zhvilluan në Nibuçu bisedime midis përfaqësuesve të të dy vendeve dhe u nënshkrua zyrtarisht《Traktati në Nibuçu》, që ishte traktati i parë kino-rus mbi problemin kufitar.
Në periudhën e mesme të viteve kur ishte në fron perandori Qianlong, u mposhtën rebelimet që ndërmorën forcat separatiste të Gordanit në Zhungar si dhe Kvaxha i Madh dhe Kvaxha i Ri në fisin Hui; u bashkua i gjithë rajoni Singjang dhe u morën një sërë masash për zhvillimin e ekonomisë, kulturës dhe komunikacionit në zonat kufitare.
Në vitet para hipjes në fron të perandorit Daoguang të dinastisë Qing, ishin arritur suksese kolosale në fushën kulturore. Kishin dalë mendimtarë të shquar, si Wang Fu Zhi, Huang Zong Xian, Gu Yan Wu, Dai Zhen e të tjerë. Kishin dalë edhe letrarë dhe artistë të famshëm, si Cao Xue Çin, Wu Jing Zi, Kong Shang Ren, Shi Tao e të tjerë. Në fushën e studimeve historike, gjithashtu ishin arritur suksese frutdhënëse, kishin dalë shkencëtarë të njohur, ishin krijuar shumë vepra të mëdha historike, si《Enciklopedia e Katër Thesareve》,《Koleksioni i librave të lashta dhe të sotme》e të tjera. Edhe arritjet në fushën tekniko-shkencore ishin të shumta dhe arritjet në fushën e ndërtimeve ishin më të dukshme.
Dinastia Qing e merrte bujqësinë si bazë të ekonomisë. Kurse nga ana ideologjiko-kulturore, ajo inkurajonte ritet feudale dhe më se një herë mori masa inkuizicioni kundër intelektualëve. Nga ana e marrëdhënieve me botën e jashtme, ajo zbatoi për një kohë të gjatë politikën e dyerve të mbyllur, duke mbajtur qëndrim të verbër të mendjemadhësisë.
Në periudhën e mesme të dinastisë Qing, dolën dita ditës kontradikta të ndryshme shoqërore dhe vazhduan për vite me radhë luftëra kundër sundimit të dinastisë Qing, ndër të cilat ishte edhe kryengritja e fesë Bailian-jiao, domethënë “Feja Lotusi i Bardhë”, e cila i dha fund kohës së lulëzuar të dinastisë Qing.
Si rrjedhim i luftës së Opiumit të vitit 1840 dhe i invazioneve të pastajme imperialiste, regjimi i dinastisë Qing nënshkroi një sërë traktatesh të pabarabarta me agresorët, në bazë të dispozitave të të cilave Kina u pagoi atyre dëmshpërblime me territor dhe me të holla, hapi porte detare për tregtinë e tyre dhe, si pasojë, shoqëria kineze u kantandis në shoqëri gjysmë-feudale dhe gjysmë-koloniale. Në vitet e saj të fundit, dinastia Qing u karakterizua nga korrupsioni në jetën politike, nga ngurosja e mendimeve, nga dobësia dhe ndjenjat e vetëpërbuzjes dhe hyri me hapa të pasigurt në fazën e rënies. Populli ra në vuajtje të rëndë, gjë që shkaktoi një sërë lëvizjesh të luftës anti-imperialiste dhe anti-feudale, siç ishin lëvizjet e revolucionit Taiping Tianguo, të kryengritjes Nian-jun e të tjera. Për të shpëtuar veten e saj, klasa sunduese ndërmori disa veprime reformuese, siç ishin Lëvizja e Perëndimorizimit, Reforma e vitit 1898 e të tjera, duke u munduar që, nëpërmjet një reforme nga sipër deri poshtë, Kina të merrte një rrugë të fuqizimit dhe të pavarësisë së plotë, mirëpo gjithçka përfundoi me dështim të plotë. Një numër i madh personash me vullnet fisnik bënë njëri pas tjetrit luftëra gjakderdhëse për shpëtimin e kombit kinez nga rreziqet e jashtme. Historia moderne e Kinës ka parë dallgë të vrullshme të patriotizmit. Revolucioni demokratik borgjez i vitit 1911 përmbysi dinastinë Qing, duke i dhënë fund sistemit monarkik feudal, që zgjati më se 2000 vjet në Kinë, si rezultat, historia kineze hyri në një periudhë të re.
Şicula
Şicula është një komunë në qarkun Arad në Rumani. Ka një popullsi prej 4.495 banorësh dhe sipërfaqe 129,30 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 3 fshatrave: Chereluş, Gurba, Şicula.
Ekzistenca e fshatit Şicula është dokumentuar qe prej vitit 1334, por fshati më i vjetër është Gurba, i përmendur në dokumente të vitit 1213.
Apolloni i Pergës
Apolloni i Pergës lindi në vitin 262 p.e.s. në Perga dhe vdiq në vitin 190 p. e. s. në Aleksandri. Ishte matematikan grek, qe studioi rreth gjeometrise dhe fushave te saj. Thuri disa prej bazave te matematikes dhe njihet dhe ditet e sotme si nje prej matematicienteve me te nderuar jo vetem ne Greqi, por gjithe boten.
Hartley County (Texas)
Hartley County është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Kantoni Saint-Brice-en-Coglès
Kantoni Saint-Brice-en-Coglès (frëngjisht: Canton de Saint-Brice-en-Coglès) është një kanton në departamentin Ille-et-Vilaine, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Brice-en-Coglès. Ka sipërfaqe 170.07km2 dhe popullsi 11813 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Brice-en-Coglès aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Jan Mayen
thumb|right|200px|Jan Mayen, fotografi nga sateliti
Jan Mayen është një ishull rreth 650 km në verilindje të Islandës te Liqeni Groenland dhe është nga pikëpamja politike një pjesë e territorit të dikurshëm të Norvegjisë. Gjatësia e bregdetit përbën rreth 124 km.
Râca
Râca është një komunë në qarkun Argeş në Rumani. Ka një popullsi prej 1425 banorësh dhe sipërfaqe 42.60 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 3 fshatrave: Adunaţ, Bucov, Râca.
Saúl Ñíguez
Saúl Ñíguez Esclápez (lindur më 21 nëntor 1994), njohur zakonisht si Saúl, është një futbollist spanjoll i cili luan me klubin spanjoll Atlético Madrid në La Liga si Mesfushor.
Lista e shkrimtarëve shqiptarë: Z
Kjo është lista e shkrimtarëve shqiptarë.
Gjendja kishtare në Shqipëri shek.XI - XIV
Jeni komplet njerez t e deshtuar nga jeta. Hajd mirupafsgim dhe u bini me dor sa me shum .Kaq Kisha un .ua shofte zoti
Ndarja e kishave (1054). Përparimet e katolicizmit në Shqipërinë e Epërme
Në kapërcim të shek. X-XI, trevat shqiptare ishin nën juridiksionin kishtar të tri kryepeshkopatave, të cilat drejtonin një numër të madh selish peshkopale vartëse (sufragane). Këto qenë kryepeshkopata e Naupaktit, ajo e Durrësit dhe kryepeshkopata e Ohrit. Kjo e fundit, e krijuar dhe e fuqizuar si e tillë nga carët bullgarë, mundi të tërheqë nën juridiksionin e vet një numër peshkopatash, deri atëherë sufragane të dy mitropolive fqinje. Të tilla qenë peshkopatat e Himarës, Butrintit, Drinopojës e Kozilit (pranë Prevezës), që iu shkëputën Naupaktit, apo selitë e Vlorës, Glavinicës e Cernikut që deri atë çast i përkisnin Durrësit. Në këtë mënyrë kryepeshkopata e Ohrit përmblodhi numrin më të madh të peshkopatave shqiptare. Përveç selive që iu shkëputën Durrësit e Naupaktit, ajo kishte nën vete edhe selitë peshkopale të Nishit, Prizrenit, Shkupit, Dibrës, Kërçovës, Përlepit, Devollit, Kolonjës, Manastirit etj. Kryepeshkopata e Ohrit e ruajti këtë shtrirje edhe pas rënies së Perandorisë Bullgare (1018). Perandori Bizantin Bazili II ia rikonfirmoi kishës së Ohrit të gjitha sufraganet që i ishin akorduar nga carët bullgarë, përfshirë selitë e shkëputura nga Naupakti e Durrësi, me gjithë protestat e kryepeshkopëve të këtyre të fundit.
Juridiksioni i Durrësit, që fillimisht shtrihej prej Tivari në Vlorë vazhdoi të zvogëlohej derisa aty nga viti 1143, nga 14 sufragane që kishte më parë, i kishin mbetur vetëm 4 sufragane: Kruja, Kunavia, Stefaniaka dhe Lezha. Rëndësi të madhe pati shkëputja prej tij e selive peshkopale të Dioklesë (Gentës), të cilat përpiqeshin të krijonin një dioqezë kishtare më vete me qendër Tivarin. Në kuadrin e luftës për një autonomi politike nga Bizanti, princërit e Dioklesë i shfrytëzuan dhe i inkurajuan përpjekjet e klerit të tyre për një shkëputje kishtare nga Konstandinopoja. Rezultati i përpjekjeve të tilla ishte shkëputja më 1022 e peshkopatave të Ulqinit e të Tivarit nga Durrësi dhe rikthimi i tyre në sferën e kishës së Romës. Papa Benedikti VIII i shpalli në atë kohë dy peshkopatat shqiptare si sufragana të kryepeshkopatës së Raguzës.
Shembulli i Tivarit dhe i Ulqinit u ndoq në vitet e mëvonshme edhe nga peshkopatat e tjera shqiptare të veriut. Në këtë mënyrë, ndarja zyrtare e kishës (1054), në kishë katolike të Perëndimit, me qendër në Romë, e në kishë ortodokse të Lindjes, me qendër në Konstandinopojë, i gjeti trojet shqiptare të ndara midis dy qendrave të mëdha të botës së krishterë. Pjesa më e madhe e tyre vazhdoi të qëndrojë e lidhur me Patriarkatin e Konstandinopojës. Por në skajin veriperëndimor ishte kristalizuar një enklavë katolike e përfaqësuar nga peshkopatat diokleate të Tivarit, Ulqinit, Shkodrës, Pultit, Drishtit që njohën autoritetin kishtar të Papës së Romës.
Një funksion të rëndësishëm, si bërthama të besimit katolik, zhvillonin në Diokle e në trevat e tjera veriore të Shqipërisë manastiret e mëdha benediktine, ndër të cilat shquheshin manastiri i Shën Serxhit e Bakut (Shirgjit) në derdhjen e Bunës, ai i Shën Mërisë së Rotecit afër Tivarit, si dhe manastiret e Shën Lleshit në Orosh (San Alexandro in monte), i Shelbuemit në Rubik, i Shën Mërisë së Ndërfandes (Mirditë), e të Shën Kollit (Mat). Pushteti jo vetëm shpirtëror, por edhe ekonomik i këtyre abacive qe aq i madh, sa që Papati i shkëputi ato nga juridiksioni i kryepeshkopit të Tivarit dhe i vuri nën administrimin e vet të drejtpërdrejtë.
Kjo kthesë në politikën e Papatit ndaj kishës katolike shqiptare përkonte me një fazë të re zhvillimi për Kishën Katolike në përgjithësi. Dobësimi i Perandorisë Bizantine nga gjysma e dytë e shek. XII, që çoi në shembjen e saj më 1204 nga kryqtarët perëndimorë, i hapi rrugë strategjisë së Papatit për shtrirjen e ndikimit të vet në trevat ballkanike, që ishin nën juridiksionin e Patriarkut ortodoks të Konstandinopojës.
Në kuadrin e një strategjie të tillë, këndi i peshkopatave katolike shqiptare në veriperëndim të vendit fitoi rolin e një baze operacionale të katolicizmit kundër ortodoksisë. Duke u nisur nga kufijtë e dioqezës së Tivarit, kisha katolike depërtoi në thellësi, në drejtim të Lindjes (Kosovë) e të Jugut (Principata e Arbrit). Në fillim të shek. XIII, më saktë në vitin 1204, burimet historike flasin për herë të parë për ekzistencën e selive peshkopale katolike në Kosovë, si në Prizren e në Shkup. Në vitet e mëvonshme kisha katolike dëshmohen edhe në qendra të tjera, si në Graçanicë, Trepçë, Novobërdë, madje edhe në lokalitete e deri në fshatra të vogla, gjë që flet për një përhapje të gjerë të ritit katolik në ato treva, që 5-6 shekujt e fundit, të paktën administrativisht, kishin qenë të lidhura me kishën ortodokse të Lindjes.
Shtrirja e ritit katolik në viset e Dardanisë së vjetër (Kosovë), të banuara kryesisht nga popullsi shqiptare, përkon me kalimin e tyre dhe të Dioklesë (Gentës) nga sundimi bizantin nën pushtimin e shtetit serb të Rashës. Politika kishtare e mbretërore serbe synonte që kisha ortodokse serbe, qysh prej vitit 1219 autoqefale, të zinte në këto hapësira vendin e Kishës së Konstandinopojës. Themelimi dhe kthimi në ritin serb i një sërë manastiresh e kishash në Kosovë, Maqedoni e në Diokle (Gentë), si dhe zhvendosja në Pejë e selisë së Patriarkatit serb i shërbenin pikërisht këtij qëllimi.
Megjithatë, të ndodhur nën presionin dhe kërcënimet e Papatit e të fuqive katolike të Evropës, mbretërit dhe kisha serbe u detyruan së paku fillimisht ta tolerojnë deri diku praninë e kishës katolike në viset e pushtuara sërishmi. Kjo vlen sidomos për viset e Dioklesë, tradicionalisht të lidhura me Romën. Për të shmangur ballafaqimin me popullsinë vendase dhe me botën katolike të përtejdetit, mbretërit e parë serbë të dinastisë Nemanja ua njohën për ca kohë atyre autonominë kishtare që kishin gëzuar edhe më parë, në kohën e sundimit bizantin. Në këtë kuadër, për gjithë gjysmën e dytë të shek. XIII, edhe pushteti laik në Diokle iu besua një princeshe katolike, gruas franceze të mbretit Stefani I Urosh, Helenës. Në kujtesën e popullsisë shqiptare të Dioklesë, emri i mbretëreshës Helena u ruajt për shumë kohë si bamirëse e mbrojtëse e besimtarëve dhe e objekteve të kultit katolik. Një mbishkrim mbi gur nga manastiri benediktin i Shën Serxhit e Bakut (Shirgjit), që ruhet sot e kësaj dite, kujton se në vitin 1290 mbretëresha Helenë e rindërtoi nga themelet këtë vend të shenjtë për besimtarët e zonës.
Sidoqoftë, qëndrimet tolerante ndaj katolikëve shqiptarë në viset e pushtuara përbënin vetëm një përjashtim në politikën e Nemanjëve serbë dhe lidheshin me rolin dhe ndikimin e mbretëreshës franceze, Helenës.
Qysh kur serbët e Stefan Nemanjës u shfaqën në viset e Kosovës e të Dioklesë (Gentës), fillojnë të duken dëshmitë e para historike mbi “persekutimet e Zhupanit të madh” (1173), si dhe për “ankthet e vuajtjet e katolikëve të robëruar” (1199). Politika e shtetit serb ndaj popullsive katolike të viseve shqiptare të pushtuara u kristalizua sidomos në kohën e sundimit të mbretërve Stefan Uroshi II (1282-1321), Stefan Uroshi III (1322-1331) e Stefan Dushani (1331-1355). Koha e sundimit të këtyre sovranëve është periudha e përqendrimit dhe e konsolidimit më të madh të mbretërisë serbe. Ajo përkon gjithashtu me prishjen përfundimtare të marrëdhënieve të kësaj me Papatin dhe me fuqitë katolike, siç ishin Hungaria dhe anzhuinët francezë. Duke i konsideruar shqiptarët katolikë si një element destabilizues dhe aleat i natyrshëm i këtyre fuqive, mbretërit serbë zbatuan një politikë të tërë, që erdhi duke u përpunuar dora-dorës e që gjeti shprehjen më të qartë në “Kodin e Stefan Dushanit” (1349). Disa nga nenet më të rëndësishme të këtij kodi, i kushtoheshin “shkuljes së herezisë katolike” dhe veprimeve kundër besimtarëve dhe klerikëve katolikë, që nuk dëgjonin të konvertoheshin në ortodoksinë serbe. Për këta shpallej hapur përvetësimi dhe prishja e kishave, sekuestrimi i pasurisë, damkosja me hekur të nxehtë, dëbimi dhe deri ndëshkimi me vdekje. Dokumente të shumta të asaj kohe provojnë se këto masa të parashikuara kundër katolikëve në kodin e së drejtës mesjetare serbe, u zbatuan në praktikë me egërsinë më të madhe, duke shkaktuar kryengritjet e popullsisë shqiptare si dhe protestat e ashpra të Papatit, që më se një herë shpalli deri organizimin e kryqëzatave perëndimore për të shpëtuar popullsitë katolike që vuanin nën shtypjen e mbretërve “skizmatikë” të Rashës.
Kisha e Arbrit në shek. XII-XIII
Drejtim tjetër i përhapjes së ritit katolik në trevat shqiptare qe ai i territoreve në jug të rrjedhës së lumit Drin, ku në kapërcim të shek. XII-XIII fillonin kufijtë e Principatës së Arbrit. Ashtu si në trevat më veriore shqiptare, edhe në shtrirjen e Principatës së Arbrit, përhapja e ritit katolik u kushtëzua së tepërmi nga rrethanat politike që u krijuan këtu pas mesit të shek. XII e që lidhen me krizën e përgjithshme të Perandorisë Bizantine dhe tronditjen e pozitave të shtetit e të kishës bizantine në Shqipëri. Nuk përjashtohen këtu ndikimet që vinin nga Durrësi. Prania e kolonive tregtare italiane, siç qe ajo e venecianëve dhe e amalfitanëve, nënkuptonte dhe praninë e kishave të posaçme, rreth të cilave grumbulloheshin dhe organizoheshin këto komunitete të huaja. Të tilla kisha përmenden që më 1081, si kisha e Shën Mërisë së Amalfitanëve dhe ajo e Shën Andresë, kjo e fundit ndërtuar nga venecianët. Pas venecianëve dhe amalfitanëve, në Durrës nuk vonoi të shfaqej edhe një komunitet katolik vendas. Por, nga ana tjetër, ndryshimi i orientimit fetar në këtë trevë ishte shprehje e ndryshimit të orientimit politik të aristokracisë së Arbrit, që pas mesit të shek. XII merr nuanca të qarta properëndimore.
Ndikimet e katolicizmit në trevën e Arbrit përcilleshin, pra, nëpërmjet kishës së Dioklesë (Gentës), nga veriu, dhe nëpërmjet kishës katolike të Durrësit, nga perëndimi. Për më tepër, ashtu si në Dioklenë fqinje, në Arbër ekzistonin prej kohësh shumë të vjetra një numër abacish të urdhrit të benediktit të themeluar nga misionarë perëndimorë. Ndonëse nën hije, këto vazhduan të funksionojnë edhe pas ndarjes së kishave, më 1054, duke mbajtur gjallë orientimin roman (katolik) të tyre e duke shërbyer si pikëmbështetje e Papatit në këto treva. Të tilla manastire qenë, p.sh., manastiri i Shën Lleshit në derdhjen e poshtme të Matit, i Shën Pavlit në Blinisht, i Shën Mërisë së Ndërfanit buzë Fanit të Madh, manastiri i Shën Lleshit në Orosh, i Shën Kollit në Breg-Matë, i Shënepremtes në Kurbin e së fundi, manastiri i Shelbuemit në Rubik. Këto abaci nuk përmenden përpara vitit 1166, por elementë të veçantë, si shtresat me mozaikë, afresket apo mbishkrimet e mureve, dëshmojnë qartë për një hershmëri shumë të madhe të tyre. Pas ndarjes së kishave, më 1054, këto manastire u kthyen në avanposte të katolicizmit roman në sferën ortodokse, duke luajtur rolin e tyre në ndryshimin e raportit të forcave midis ritit ortodoks dhe atij katolik në zonën e Arbrit. Aty nga mesi i shek. XIII, kisha ortodokse kishte humbur tashmë mjaft terren në këtë zonë. Në vitin 1143 arkimandriti Nil Doksopatri kumton se mitropolisë ortodokse të Durrësit i kishin mbetur vetëm 4 sufragane nga 14 që kishte pasur dikur. Nga këto, tre i përkisnin territorit të Arbrit dhe qenë peshkopatat e Krujës, Kunavisë dhe Stefaniakës, që edhe gjeografikisht ndodheshin më pranë Durrësit. Ndërkaq, më 19 qershor të vitit 1166, titullari i kishës së Arbrit, peshkopi Lazar, i shoqëruar nga abati i manastirit benediktin të Shelbuemit (Rubik), Gjergji, mori pjesë në ceremoninë e përurimit të kishës katolike të Shën Trifonit në Kotorr, ku iu rezervua nderi i veçantë i konsakrimit të njërit prej altareve të kishës. Në ceremoninë në fjalë ndodheshin edhe përfaqësues të peshkopatave dhe të abacive të tjera katolike shqiptare nga Drishti, Shirgji, Ulqini, Tivari, Shasi si dhe “priori Andrea i Arbrit” që me sa duket përfaqësonte pushtetin laik të asaj krahine. Një vit më vonë, papa Aleksandri III, në një letër dërguar peshkopit Llazar të Arbrit, lëvdon angazhimin e tij për ta shkëputur kishën e tij nga ortodoksia bizantine e për ta lidhur atë me Romën. Me atë rast e fton Llazarin të njohë si epror të tij, të caktuar nga Selia e Shenjtë, mitropolitin e Raguzës.
Ashtu si selitë e tjera peshkopale shqiptare, edhe peshkopata e Arbrit nuk pranoi të vihej nën urdhërat e kryepeshkopatës dalmatine. Por ajo nuk u shpall as sufragane e kryepeshkopatës së Tivarit, kur kjo e fundit fitoi atribute mitropolitane dhe grumbulloi rreth vetes qendrat peshkopale të Dioklesë. Një dokument papal i vitit 1188 bën të ditur se peshkopata e Arbrit ishte vendosur në atë kohë nën varësinë e drejtpërdrejtë të Selisë së Shenjtë. Emërimi dhe shugurimi i kreut të saj bëhej vetëm nga Papa i Romës. Peshkopata e Arbrit ishte e vetmja ndër të gjitha peshkopatat katolike të pellgut dalmato-shqiptar që gëzonte një status të tillë.
Është jashtë çdo dyshimi se lëvizjet e kishës së Arbrit përcaktoheshin në një masë të madhe nga vullneti politik i krerëve të Arbrit. Orientimi i ri i kishës së Arbrit nga Roma katolike, si dhe organizimi i saj i pavarur nga qendrat fqinje, i përgjigjej drejtimit të ri properëndimor e autonomist të politikës së tyre.
Akti i fundit i këtij orientimi ishte edhe braktisja e ritit ortodoks dhe konvertimi në katolicizëm nga vetë krerët e Principatës së Arbrit. Një hap i tillë u ndërmor në vitin 1208 nga princi Dhimitër. Në një letër për papën Inocenti III, Dhimitri i shfaqte kreut të kishës katolike vendimin për t’u futur bashkë me vasalët e tij, në gjirin e kishës katolike. Papa nisi që atë vit në drejtim të Arbrit dy emisarë të tij, ndër të cilët njëri ishte arkidhjaku katolik i Durrësit, që do të merreshin me përgatitjen doktrinale të princit të Arbrit e të njerëzve të tij. Ceremonia solemne e bashkimit të tyre me kishën e Romës do të zhvillohej në një fazë të dytë, në praninë e një legati apostolik, të dërguar posaçërisht nga Papa.
Kristalizimi i sferës ortodokse në shek. XIII-XIV
Pavarësisht nga dobësimi apo humbja e pozitave në treva të caktuara, fakti është se përtej brezit Durrës-Ohër pozitat e kishës ortodokse në Shqipëri nuk u rrezikuan asnjëherë seriozisht nga mësymja e katolicizmit roman.
Aty ndihej fuqishëm veprimi i qendrave të mëdha të ortodoksisë bizantine, siç qenë kryepeshkopatat e Durrësit, Naupaktit, dhe sidomos ajo e Ohrit. Një numër i madh kishash e manastiresh bizantine, të ndërtuara që në shekujt e hershëm të mesjetës e që ruhen ende sot në vende të tilla, si në Ohër, Korçë, Elbasan, Pojan, Berat, Ballsh, Përmet, Gjirokastër, Sarandë, dëshmojnë për ndikimin e plotfuqishëm që kisha ortodokse bizantine ushtronte në këto vise. Disa nga këto manastire administroheshin e drejtoheshin drejtpërdrejt nga Patriarku i Konstandinopojës e gëzonin kështu statusin e lakmuar të manastirit stavropegjiak. Të tillë dëshmohen të kenë qenë manastiri i Shën Kollit në Mesopotam (Delvinë), një fondacion i hershëm i perandorit bizantin Konstandini IX Monomak (1042-1054), apo manastiri i Labovës së Kryqit dhe ai i Hoteahovit (Çamëri).
Ndryshe nga viset e tjera shqiptare në veri të vijës Durrës-Ohër, në territoret në jug të saj kriza e Perandorisë Bizantine në shek. XII dhe shembja e saj më 1204 nga kryqtarët nuk i tronditi pozitat e ortodoksisë bizantine. Për më se gjysmë shekulli pas rënies së Konstandinopojës, e gjithë shtrirja prej Durrësit në Prevezë u përfshi në kufijtë e Despotatit të Epirit, një formacion që në pikëpamje shtetërore e kishtare qe një imitim i Perandorisë Bizantine. Nën tutelën e Despotëve të Epirit, peshkopatat e Durrësit, Ohrit, Kaninës, Beratit, Devollit, Drinopojës, Himarës, Butrintit, Eurojës etj., njohën një periudhë lulëzimi të veçantë. Pas vitit 1260, pjesa më e madhe e këtyre trevave u përfshi edhe për gati një shekull tjetër (deri më 1346) në kuadrin e Perandorisë së rindërtuar Bizantine, gjë që ndikoi akoma më shumë në forcimin e karakterit ortodoks të besimit në to. Rrethanat politike bënë shpesh që familjet fisnike Matrënga, Muzaka, Zenebishi, Spata, Losha të kishin marrëdhënie me fuqitë katolike si anzhuinët e Napolit ose Venediku, madje dhe me vetë Papatin. Si rezultat ndodhi që në pikëpamje kishtare ndonjë pinjoll i tyre të kthehej në katolik. Një dokument i vitit 1290 jep pikërisht emrat e një grupi “neofitësh” katolikë që u përkisnin familjeve në fjalë. Pavarësisht nga episode të tilla, trevat jugore shqiptare dhe banorët e tyre qëndruan, në përgjithësi, të lidhura me ritin ortodoks.
Pavarësisht nga fakti që ndarja kishtare që prej shek. XI u bë një realitet në jetën shoqërore në Shqipëri, ajo nuk arriti asnjëherë të ushqejë shfaqje të intolerancës e të fanatizmit fetar. Përgjatë gjithë mesjetës këtu s’ka asnjë të dhënë që të pohojë ekzistencën e ballafaqimeve e të konflikteve fetare midis shqiptarëve ortodoksë dhe atyre katolikë. Kjo bashkëjetesë e ky mirëkuptim u ruajt edhe kur struktura fetare në Shqipëri ndryshoi në mënyrë radikale dhe kur pjesa më e madhe e popullsisë u konvertua në islamizëm.