cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shvsh
Arsimimi
Nga të dhëna e nxjerra nga arkivat e Institutit të Nxënësve që nuk shikojnë, nga studimet e kryera në terren, nëpër shkollat normale si dhe nga kërkimet e kryera nga regjistrat themelorë të Te verbërve në Shqipëri të moshave 6-18 vjeç, rezulton se ka raste ku thjesht për mungesë informacioni, apo mosdëshira e prindërve për ta futur fëmijën e tyre në kategorinë e fëmijëve që nuk shikojnë, vazhdojnë arsimin normal.
Gati pjesa derrmuese e këtyre rasteve janë fëmijë me shikim të pjesshëm.
Fëmijët të cilët kanë probleme të njohura të shikimit nga Komisioni Mjekësor i Përcaktimit te Verbërisë, kanë të adresuara në mënyrë direkt te prindërit e tyre këshillat mjekësore në drejtim të llojit të shkollës që duhet të frekuentojnë për shkak të problemeve të shikimit.
Fëmijët me shikim të pjesshëm, të cilët rezultojnë me probleme të shikimit, probleme të cilat janë të lindura dhe që qëndrojnë në të njëjtin nivel gjate gjithë jetës pa pasur tendenca progresive në drejtim të zhvillimit të problemeve që dëmtojnë shikimin, nga KMPV këshillohen të ndjekin arsimin normal.
Ndërsa fëmijëve me shikim të pjesshëm problemet e të cilëve në drejtim të shikimit kanë tendenca në drejtim të degradimit të tyre drejt fazave finale, për efekt të mbrojtjes së pjesës së shikimit të mbetur, këshillohen nga KMPV të ndjekin “Institutin e fëmijëve që nuk shikojnë”, për shkak të mësimit atje të shkrimit brail që vë në përdorim të prekurit dhe mundëson ruajtjen e shikimit të mbetur.
Fëmijët më verbëri totale këshillohen jo vetëm nga KMPV, por dhe nga mësuesit të frekuentojnë “Institutin e Nxënësve që nuk shikojnë” dhe për faktin se në sistemin arsimor shqiptar nuk janë krijuar akoma kushtet për një integrim të plotë të tyre në arsimin normal që në fazat e para të arsimimit (arsimit fillor).
Instituti I Nxënësve qe nuk shikojnë “Ramazan Kabashi”, ka pasur te regjistruar 61 nxënës, për vitin shkollor 2006-2007, nga të cilët 3 janë larguar.
Aktualisht për vitin shkollor 2006-2007 ndjekin studimet 58 nxënës.
Ndërkohë që ndjekin studimet në shkollat 9-vjeçare normale dhe rreth 35 nxënës te verbër.
Shkolla e mesme
Të verbërit të cilët kanë mbaruar arsimin e detyrueshëm në Institutin e Nxënësve që nuk Shikojnë ose në një Shkollë tjetër normale ndodhen përballë sfidës së përzgjedhjes, të vazhdimit të progresit në arsimim apo të shmangies prej tij. Ka më shume se 30 vjet kur kontigjenet e parë të Institutit të Nxënësve që nuk Shikojnë filluar rrugën e integrimit në arsimin e zakonshem. Kjo më tepër për faktin se ata nuk kanë mundësi të tjera zgjedhje. Deri në vitet 90 te verbërit kanë ndjekur kryesisht shkollat e mesme të përgjithshme ose ato artistike. Më pas pranimi i tyre në shkollat e mesme u pranua më gjerësisht duke u rikonceptuar qëndrimi ndaj tyre. Atyre iu dha mundësia të ndjekin shkollat mesme të gjuhëve të huaja, pedagogjike, teknologjike etj.
'''Numri i nxenesve të verbërve që kanë mbaruar Institutin e Nxënësve që nuk shikojnë dhe që kane vazhduar shkollat e mesme në keto 4 vitet e fundit janë si më poshtë :
Për vitin shkollor 2005-2006 kanë ndjekur arsimin e mesëm 100 % e të verbërve që kanë mbaruar studimet në Institutin e Nxënësve që nuk Shikojnë.
55,5 % e tyre janë meshkuj dhe 44.5 % femra. '''Ata janë integruar kryesisht në drejtimet e mëposhtme:
Për vitin shkollor 2006-2007 kanë ndjekur arsimin e mesëm 100 % e të verbërve që kanë mbaruar studimet në Institutin e Nxënësve që nuk Shikojnë. 50 % e tyre janë meshkuj dhe 50 % femra. Ata janë integruar kryesisht në drejtimet e mëposhtme: Ne vitin shkollor 2006-2007 përveç shifrave të përmendura më sipër vazhdojnë studimet ne shkollat e mesme dhe rreth 19 nxënës të cilët i kanë mbaruar studimet 8-vjeçare në shkolla normale dhe jo ne institutin e nxënësve që nuk shikojnë.
Punësimi
Gjatë kësaj periudhe janë zhvilluar më tepër profesionet e niveleve intelektuale lidhur kjo dhe me rritjen e shkallës së arsimimit të NPSH.
Në vitin 2007 sipas analizave rezulton se 26,9 % e anëtarëve të verbër janë në moshë pune. Nga të dhënat rezulton se pjesa më e madhe e qytetarëve të verbër janë të moshës së tretë, kjo dhe për faktin se problemet e shikimit me kalimin e viteve vinë dhe agravohen dhe bëjnë që numri i të verbërve të këtyre moshave të jetë më i madh. Grupmosha e aftë për punë e kategorisë së qytetarëve të verbër rezulton në pjesën më të madhe e dominuar nga meshkujt me 56,2 % dhe më pas femrat me 43,8 %.
Gazeta "Egnatia"
Kryeredaktori 'shpirti i gazetës'
qendër|parapamje|500x500px|Aristidh P. Kola dhe K. P. Traboini, bisedë për një intervistë, Athinë 1995.
Bashkëpunëtorët
Janë të shumtë bashkëpunëtorët e "Egnatias" nga rradhët e emigrantëve shqiptarë në Greqi, por gjithsesi, mund të sillen emrat e atyre që ishin më pranë redaksisë,që shkruanin më shpesh dhe më aktivë në shpërndarjen e gazetës, e cila në fillimet e veta, kalonte dorazi me një vështirësi të jashtëzakonshme dhe më vonë, do të kalonte nëpër linjat e shpërndarjes së shtypit, në Greqi dhe në Shqipëri.
Që në përgatitjen e numurit të parë të gazetës, që doli me emrin fillestar "Emigranti", u kërkua ndihma e shkrimtarit Spiro Xhai që jetonte në Athinë, për një lidhje me ndonjë shtypshkronjë greke, e cila do të mundë të shtypte me gërma shqipe, ndihmë të cilën shkrimtari Xhai nuk e kurseu dhe për këtë meriton mirënjohje. Dihet se greqishtja ka një alfabet krejt të ndryshëm nga latinishtja. Kompiuteristët e kishin të vështirë të shkruanin në alfabetin latin dhe bënin gabime të shumta. Më së fundi, pas peripecish të shumta, u gjend qendra kompiuterike e shtypit e çiftit dashamirës grek Eleni e Babi Golema në rrugën Xhavella 3, të Kolonaqit të Athinës.
Pas daljes së numrave të parë që dallonin shkrime që u përballuan vetëm nga botuesi, në numrat pasues nisën të bëhen të njohur autor të rinj shkrimesh dhe krijimesh letrare. Ndër të parët bashkëpunëtorë ishte Genc Çobani, gazetar, që jetonte familjarisht në Kesariani dhe punonte mekanik. Poeti Gazmend Kapllani, student në Universitetin e Athinës, dega filosofi, do të ishte bashkëpunëtori më i kualifikuar përsa i përket temave të filozofisë, shkencës dhe letërsisë.
Gazetës do ti bënte jehonë ne Radio BBC në gjuhën shqipe gazetari Robert Goro që ishte njëkohësish bashkpunëtor shumë i çmuar. Dhimiter Gjoka-Qeparoi do të ishte ai që dotë jepte ndihmesën e tij tëmadhe në shpërndarjen e gazetës, sidomos të dielave bashkë me Kostaq Cancon, Artur Diamantin, Gencin dhe botuesin, në pazarin e Monastiraqit por dhe në Praktorio, stacioni autobuzave të linjës Athinë -Tiranë, ku mblidheshin shumë shqiptarë. Pianistja emigrante nga shkodra Marita Vuksani do të angazhohej për ta shtrirë influencën e gazetës në rradhët e intelektualëve grekë. Një prej tyre ishte miku i dajës së saj, poetit Fatos Arapi, shkrimtari grek Kostas Valetas që arriti të prononcohet pozitivisht në shtyp për krijimtarinë artistike të emigrantëve shqiptarë. Në faqet e gazetës "Egantia" do të spikasin emrat e Festim Litit, autor i shumë e shumë përshkrimeve emocional edhe i poezive të ndjeshme, një nga bashkëpunëtorët më të dalluar për shpërndarjene shtypit në Larisa. Eglantina Kume, protagoniste e disa filmave artistikë shqiptarë, kineaste dhe krijuese letrare, ishte këshilltare e mirë dhe entusiaste e gazetës, tashmë autore e dy librave të botuar në Shqipëri. Eglantina vazhdon të jetojë familjarisht në Athinë. Tatiana Qurku,poete e talentuar, e cila solli për faqet e gazetës poezi me ndjenja të holla dhe emocione të fuqishme nga jeta e emigrantëve. Rajmonda Diamanti ishte një emigrante e talentuar në moshën 15 vjeçare, autore e disa poezive dhe përshkrimeve emocionale botuar në "Egnatia" e më pas në librin"Balada e largësive", Zhaneta Ogranaj, gazetare dhe poete e burgosur nga diktatura. parapamje|400x400px|Takim në Redaksi "Egnatia", Athinë, qershor 1995 Bashkëpunëtorë të tjerë të gazetës ishin inxhinjer Andon Ikonomi, Pilo Zybai, Angjelina Xharo, Ilia Vasili, Dritan Haxhia, Albert Zholi, Adrian Kondakçi, Lek Gjoka, Andon Dedi, Majlinda e Ilirian Zeneli, Arian Begaj, Frang Marku, Vat Shoshi, Save Velço, Agim Pipa, Hysen Sinani, Kostaq Papa, Fredi S.Merkuri, gazetaret sportiv Ramadan Bigza, A. Karanxha e të tjerë.
Shpesh herë redaksisë i vinin shkrime edhe nga Shqipëria, si nga shkrimtari Nasho Jorgaqi, i moshuari Irfan Çela nga Tirana, ndërsa letrat e emigrantëve ishin të përhershme në faqet e saj. Gazeta pati jehonë shumë pozitive në Shqipëri dhe vleresime për të ka patur në mjaft gazeta të përditshme shqiptare me autorë, Floriana Paskali, Pip Mitrojorgji e të tjere. Gjithashtu jehonë i është bërë në BBC, gazetën "Iliria" Boston dhe Televizionin shqiptar.
Situata politiko shoqërore
Ajo gazetë e vogël modeste me emrin "Emigranti", që në fillimet e veta u prit me urrejtje nga disa renegatët shqiptarë, që ishin inkuadruar në shoqata antishqiptare vorioepirote,veçmas një shoqatë famëkeqe voriopepirote e himariotëve, e cila arriti deri atje sa, kur e panë që nuk po arrinin ta fusnin nën kontroll gazetën, gjetën rrugën e tradhëtisë duke e spiunuar botuesin në policinë greke, e cila nuk vonoi të trokasë në shtëpinë ku ai banonte duke sjelle frikë tek fëmijët e tij të vegjël që ishin vetëm në shtëpi. Por, pavarësisht nga vështirësitë dhe pengesat, gazeta arriti që me një forcë të jashtëzakonshme shprehëse të jepte kontribut për të thyer konceptet antishqiptare të masmedias greke, të televizionit dhe gazetave. parapamje|400x400px|Emigrandë shqiptarë duke blerë gazetën "Egnatia" në Athinë Gazeta arriti të rrokë vëmendjen dhe kureshtjen e vëllezërve tanë të një gjaku, arvanitasve anë e mbanë Greqisë, të cilët nisën ta blejnë gazetën me dëshirën që të mësonin e të lexonin shqip. I paharruari Aristidh Kola, studiues e personalitet imadh, ish president i Arvanitasve të Greqisë, gëzohej për çdo perparim apo sukses i emigrantëve shqiptarë që i quante hapur vellezër. Ngrohtësia e përkrahjae tij ishte një stimul i jashtëkonshëm që të mos hiqeshim nga udha që kishim nisur. Gazeta arriti të ketë influencë pozitive edhe në rradhët e shkrimtarëve dhe artistëve greke, shkrimtari Kosta Valeta, aktorja Mimi Dennisi, shkrimtari G.Jiakumis, poetja Leta Kucohera, e plot të tjerë, të cilët e përshëndetën ngrohtësisht veprimtarinë intelektualedhe krijuese të emigrantëve shqiptarë."Egnatia" mbrojti me këmbëngulje interesat e emigrantëve shqiptarë, që hiqnin të zitë e ullirit nëpër tërë hapësirën greke. Në faqet e saj gjen ngjarje rrënqethëse dhe të rënda që pësonin emigrantët, dukeu bërë kështu një kronikë e gjallë e fateve njerëzore. Ajo ushqeu tek bashkatdhetarët në mërgim dashurinë për Atdheun, nëpërmjet lajmeve e shkrimeve të ndryshme ajo paraqiste gjendjen në Shqipëri,Kosovë, Maqedoni e Mal të Zi.
Gazeta botonte në faqet e saj edhe materiale në gjuhën greke mbi zhvillimet demokratike në Shqipëri dhe analiza estatistika nga zhvillimet ekonomike në Bashkimin Europian, ndaj të cilit Shqipëria mbante një qëndrim inspirues me dëshirën për t'u inkuadruar në rradhëte saj.Në faqen e parë, gazeta kishte të vendosur flamurin e Bashkimit Europian me shprehjen "Drejt Europës".
Imam Çaushi
Imam Çaush (greqisht: Άγιος Σπυρίδων/Áyios Spyrídhon) është fshat në qarkun i Nartës, Greqi. Përpara vitit 1926, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Ιμάμ Τσαούση/Imám Tsaoúsi.
Islam Lauka
Islam Lauka ka lindur më 18. 06. 1954 në Bytyç të Tropojës. Eshtë diplomat i njohur karriere, studiues dhe autor i disa veprave shkencore.
Arsimimi
Në vitin 1976, ka përfunduar Fakultetin e Gjuhëve të Huaja në Tiranë. Në vitin 1982, përfundoi kursin e lartë të filozofisë, ndërsa në vitin 1986, atë të diplomacisë.
Në vitin 1994, mbrotji doktoraturën në politologji, në Akademinë Diplomatike të Moskës, në Rusi.
Veprat
Vepra kryesore e tij është “Kosova, rast universal apo sui generis” e botuar në vitin 2007, në disa gjuhë të huaja. Në këtë libër, Lauka polemizon, kryesisht, me autorë rusë, rreth “precedentit” të Kosovës, duke i hedhur poshtë pretendimet e tyre për analogji të rastit të Kosovës me “konfliktet e ngrira” në hapsirën e ish Bashkimit Sovjetik dhe duke argumentuar shkencërisht që Kosova është një rast i veçante, i cili kërkon zgjidhje të veçantë dhe se nuk ka alternativë tjetër, veç pavarësimit të saj.
Libra të tjerë:
“Evoluconi i problemit të Kosovës dhe gjendja e tij aktuale (1994)
“Shkëputja e Kosovës nga Rusia” (2007)
“Kosova e pavarur ose dështimi i kryqëzatës ruso-serbe” (2011)
Bashkëautor i librave:
“Shqipëria në arkivat ruse” (2006)
“ Antologjia e kryqëzimit: qëndrimi rus ndaj çështjes shqiptare, 1878-2012”(2012)
Botues:
“Toni Bler për shqiptarët " (Ramiz Lushaj, 2001)
“Marrëdhëniet shqiptaro-hebraike” (Haxhi Bajraktari,2009)
“Medlin Ollbrajt- misionarja e Kosovës (Fatbardha Lauka, 2011)
Për këto libra, ai ka shkruar edhe parathënien e tyre.
Jeta personale
Ështe i martuar me Fatbardha Laukën dhe ka një djalë dhe dy vajza.
Vlerësime
Është shpallur dy herë qytetar nderi, fillimisht në komunën e Bytyçit (2010) dhe në Bashkinë e qytetit të [https://sq.wikipedia. Bajram] Currit   (2015), në të dyja rastet me motivacion të njejtë – për argumentimin shkencor dhe mbrojtjen diplomatike të çështjes së Kosovës, si dhe lobimin për njohjen e saj si shtet i pavarur dhe sovran.
Paulo Futre
Paulo Futre (lindur më 28 Shkurt 1966) është një ish-futbollist portugez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin portugez ka luajtur 41 ndeshje.
Provinca e Specias
thumb|260px| image_map e Provincës së Specias
Provinca e Specias është një provincë e rajonit të Ligurias në Itali me kryeqytet qytetin e La Specias. Ajo kufizohet në perëndim nga Provinca e Xhenovës, në veri nga Provinca e Parmës e rajonit të Emilia-Romanjës, në lindje nga Provinca e Masës e Kararës e rajonit të Toskanës dhe në jug laget nga Deti Ligur.
Muzeu Arkeologjik i Prizrenit
Muzeu Arkeologjik i Prizrenit është një muze rajonal i cili ndodhet në qytetin historik të Prizrenit, në Kosovë. Muzeu Arkeologjik i Prizrenit veprimtarinë e tij e zhvillon në hapësirat e Hamamit të Prizrenit, të ndërtuar në fundin e shekullit XV, respektivisht në vitin 1498. dhe në hapësirat e Sahat Kullës së Prizrenit ndërtuar në vitin 1948. Qy të dy objektet konsiderohen gjithashtu edhe monumente të trashëgimisë kulturore.
Historiku
Muzeu Arkeologjik i Prizrenit ka filluar veprimtarinë e tij më 17 nëntor të vitit 1975 kur bëhet hapja solemne e objektit të vjetër të hamamit por me destinim të ri, pra bëhet shndërrimi i hamamit në Muze Arkeologjik. Muzeu trajton materialin arkeologjik nga lokalitete arkeologjike të regjionit të Prizrenit, gjegjësisht nga komuna e Prizrenit, Sharrit, Rahovecit dhe Therandës. Materiali i prezantuar ka një diapazon kronologjik të gjerë që nga neoliti i hershëm, eneoliti, periudha e bronzit, periudha e hekurit, periudha romake, mesjeta e hershme dhe mesjeta e vonë. Objekti ka formë drejtkëndëshe dhe është ndërtuar me gurë të ndryshëm dhe tulla, ndërsa si material lidhës është përdorur llaçi gëlqeror. Kulmi ka shtatë kupola dhe tri qemerë, dhe të gjitha janë të mbuluara me pllaka të plumbit. Sahat Kulla është ndërtuar me tulla të argjilës së pjekur. Dyshemeja e objektit është shtruar me pllaka guri të vendosura në vitet ’70 të shek XX kur objekti shndërrohet në muze arkeologjik. E veçanta e këtij objekti është se në kuadër të hamamit është ndërtuar sahat kulla, dy objekte që fare nuk kanë lidhshmëri funksionale mes veti dhe paraqet një rast unik për shkak të një gërshetimi të tillë. Në vitet 2008/09 janë bërë punime në restaurimin e objektit. Muzeu Arkeologjik i Prizrenit ka vlerë të jashtëzakonshme, pasi që paraqet një ndërtesë të veçantë me dy tipologji. Përveç vlerës arkitektonike dhe artistike, në muze prezantohen edhe eksponatet me vlerë të lartë historike dhe shkencore.
Rrapi i Manastirit
Rrapi i Manastirit (maqedonisht:Битолскиот Чинар - Bitolskiot Činar) është një trung i drurit të rrapit i cili ndodhet në qytetin e Manastirit. Konsiderohet të jetë pema më e madhe dhe më e vjetër jo vetëm në qytetin e Manastirit por edhe në gjithë territorin e Republikës së Maqedonisë. Më konkretisht rrapi ndodhet në Rrugën Dimitar Vlahov në Lagjen Bairi, jo shumë larg nga Hamami i Qerim Beut dhe Shkollës fillore "Gjorgji Sugarev". Besohet të jetë mbjellur rreth 560 vjet më parë nga ana e një gruaje të burgosur në Burgun e Grave në Manastir, Perandoria Osmane.
Damian Kokoneshi
parapamje|Damian Kokoneshi Kryepeshkopi Damian (ndryshe i njohur me emrin laik Dhimitër Kokoneshi; 26 tetor 1886 - 8 tetor 1973), ishte kryepeshkop i Kishës Ortodokse Autoqefale e Shqipërisë prej prillit 1966 deri në shkurt 1967, kur feja u shfuqizua nga Shqipëria.
Jeta
Dhimitri lindi në vitin 1886 në fshatin Llëngë, në rajonin Mokër (pjesë e Perandorisë Osmane), afër Podgoricës, në Shqipërinë e sotme. Ai ishte me prejardhje të Vllahit. Ai ka shkuar në Shkollën e Manastirit më 1896 dhe Akademinë e Teologjisë në Janinë më 1925.
Më 27 nëntor 1918, klerikët ortodoksë të emigrantëve të Shqipërisë dërguan një peticion të nënshkruar te Presidenti i SHBA-ve, pastaj Woodrow Wilson, duke kërkuar mbështetjen që kisha shqiptare të bëhej autoqefale. Pozicioni i klerikut ishte i bazuar në Shqipërinë duke u bërë një vend i pavarur. Peticioni u nënshkrua nga Ati Fan Noli, Ati Damian Kokoneshi, Ati Naum Çere, Ati Marko Kondili, Ati Pando Sinica dhe Ati Vangjel Çamçe, Agatangjeli i ardhshëm metropolit. Peticioni u mbështet nga Asambleja e Kishës Shqiptare në Boston më 30 korrik 1919. Autoqefalia u shpall në Kongresin e Beratit më 12 shtator 1922.
Më 10 shkurt 1942, Kokoneshi, i njohur mirë në rajonin e tij të lindjes, udhëhoqi një delegacion të udhëheqësve të Mokër në një takim me përfaqësuesit e Lëvizja Nacional-Çlirimtare. Në atë kohë, Kokoneshi quhej Papa Dhimitër Kokoneshi. Takimi çoi në formimin e një batalioni rajonal partizan, të cilin ai u bashkua. Ngjashëm me paraardhësin e tij si peshkop i Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë, Pashko Vodica, Kokoneshi dhe regjimi i ri treguan mbështetje reciproke dhe respekt për njëri-tjetrin.
Në janar të vitit 1948, Kokoneshi, me gradën e kryepiftit, vizitoi Moskën si një anëtar i delegacionit të Kishës Ortodokse Shqiptare. Në vitin 1952, Kokoneshi u shenjtërua peshkop i Gjirokastrës. Më 1958, ai bëri një vizitë tjetër në BRSS me një delegacion të Kishës së Shqipërisë.
Në prill të vitit 1966, pas vdekjes së Kryepiskopit Paisit, Sinodi i Shenjtë i Kishës Ortodokse Shqiptare zgjodhi peshkopin Damian si Kryepeshkop të Tiranës dhe të gjithë Shqipërisë.
Në vitin 1967, Damiani i Shqipërisë u arrestua gjatë fillimit të fushatës masive anti-fetare të asaj kohe në Shqipëri. Feja do të hiqet në Republikën Popullore Socialiste të Shqipërisë dhe shumë klerikë do të arrestoheshin dhe burgoseshin. Prona e katër bashkësive fetare do të konfiskohej dhe shumë nga klerikët që u kursyen ishin të detyruar të punonin në punë të varfër.
Damiani i Shqipërisë u arrestua një vit pas marrjes së detyrës, në prill 1967, dhe u burgos menjëherë pas kësaj. Pas lirimit të tij, ai u tërhoq në shtëpinë e tij në Pogradec ku vdiq më 18 tetor 1973..
Bota ortodokse mësoi për vdekjen e tij gati shtatë muaj më vonë, në maj 1974. Sfondi i tij pro-komunist dhe mosha ndihmuan kryepeshkopin të shmangte persekutimin e rëndë që ishte e zakonshme kundër klerikëve të nivelit të lartë të kohës.
Cardet
Cardet (Ocitanisht: Cardet ; Shqip: Cardeti ) është një komunë në departamentin Gard në Francën jugore.
Dark Side
"Dark Side" është një këngë e bandës rok finlandeze Blind Channel. Ajo e ka përfaqësuar Finlandën në Festivalin Evropian të Këngës 2021 pasi ka fituar Uuden Musiikin Kilpailu 2021.
Festivali Evropian i Këngës
Kënga u zgjodh për të përfaqësuar Finlandën në Festivalin Evropian të Këngës 2021, pasi fitoi Uuden Musiikin Kilpailu 2021, konkursin muzikor që zgjedh hyrjet e Finlandës për Festivalin Evropian të Këngës. Gjysmëfinalet e garës 2021 do të shfaqin të njëjtën renditje të vendeve siç përcaktohet nga shorti për gjysmëfinalet e garës 2020. Finlanda u vendos në gjysmëfinalen e dytë, që do të mbahej më 20 maj 2021 dhe ishte planifikuar të performonte në gjysmën e dytë të shfaqjes.
Ali bej Mihalolli
Gazi Ali Beu ose Gazi Alaudin Ali Mihalogllu, (1425-1507) ishte një ushtarak i Perandorisë Osmane, komandant i shekullit XV dhe sanxhakbeu i parë i Sanxhakut të Smedereves. Ai ishte vëllai i Skënder Pashës dhe njëri nga pasardhësit e Qose Mihalit.
Biografia
Gazi Ali Beu u lind ne qytetin Pleven, sot qytet në Bullgari. Ketij i pershkruhet ndertimi i nja xhamie si dhe nje hamami ne qytetin e Vushtrrise. Disa studiues besojnë se "figura epike e Gjergj Elez Alisë ishte inspiruar nga jeta dhe vepra e Gazi Ali Beut. Nga ana tjetër theksohet se Suzi Çelebiu nga Prizreni ishte çatip i Gazi Ali Beut (Mihalloglu) dhe shoqërues i tij në beteja ashtu si edhe autor i një vepre me titull Gazavatnam Mihalogllu. Prej kësaj vepre me 15 000 vargje epike qenkan ruajtur vetëm 2000 vargje. Edhe studiuesi Robert Elsie mes tjerash thekson se Suzi Prizreni shkroi një vepër me rreth 3000 vargje kushtuar Gazi Ali Beut - Mihallogllu.
Aktiviteti
Në vitin 1460 Gazi Ali Beu u bë Subash i qytetit Golubac, (sot qytet në Serbi). Në një nga ekspeditat e tij, në vitin 1460, ai shkoi deri thellë në Banat, ku zuri rob Mihail Szilagyn. Për këtë sukses, po atë vit, Sulltani e emëroi atë si sanxhakbe të Sanxhakut të Vidinit, ndërsa si sanxhakbe i Sanxhakut të Smederevës u emërua në 1462/1463.
Revolucioni xhonturk
parapamje|Flamuri i revolucionit Xhonturk parapamje|Stampë për kushtetutën e re në osmanisht dhe greqisht Revolucioni Xhonturk (korrik 1908) ishte një revolucion konstitucionalist në Perandorinë Osmane. Komiteti i Bashkimit dhe Përparimit (KBP), një organizatë e lëvizjes së Turqve të Rinj, e detyroi Sulltan Abdul Hamidin II të rivendoste Kushtetutën osmane dhe të rikthejë parlamentin, i cili hapi politikën shumëpartiake brenda Perandorisë. Nga Revolucioni Xhonturk deri në fundin e Perandorisë shënon Epokën e Dytë Kushtetuese të historisë së Perandorisë Osmane. Më shumë se tre dekada më parë, në 1876, monarkia kushtetuese ishte vendosur nën Abdul Hamidin gjatë një periudhe kohore të njohur si Epoka e Parë Kushtetuese, e cila zgjati vetëm dy vjet përpara se Abdul Hamid ta pezullonte atë dhe t'i kthente vetes pushtetet autokratike.
Revolucioni filloi me arratisjen e anëtarit të KBP Ahmed Njazi në malësitë shqiptare. Së shpejti atij iu bashkuan İsmail Enveri dhe Ejup Sabriu. Ata u lidhën me shqiptarët vendas dhe përdorën lidhjet e tyre brenda Ushtrisë së Tretë me bazë në Selanik për të nxitur një revoltë të madhe. Në kapitullimin e Abdul Hamidit kontribuan edhe atentate të ndryshme të koordinuara nga sindikalistët Fedai. Me një revoltë konstitucionaliste në provincat rumeliane të nxitur nga KBP, Abdul Hamid kapitulloi dhe shpalli rivendosjen e Kushtetutës, tërhoqi parlamentin dhe bëri thirrje për zgjedhje.
Pas një tentative kundërrevolucioni monarkist të njohur si Incidenti i 31 Marsit në favor të Abdul Hamidit vitin e ardhshëm, ai u rrëzua dhe vëllai i tij Mehmeti V u ngjit në fron.
Sfondi
Kundërshtimi i politikës konservatore të mbretërimit të Abdul Hamid II ishte masa e reformës sociale që ndodhi gjatë kësaj periudhe kohore. Zhvillimi i një mjedisi më të modernizuar e liberal në Turqi forcoi kulturën dhe gjithashtu siguroi bazat për rebelimin e mëvonshëm. Rrethi politik i Abdul Hamidit ishte i lidhur ngushtë dhe gjithnjë në ndryshim. Kur sulltani braktisi politikat e mëparshme nga viti 1876, ai pezulloi Parlamentin osman në 1878. Kjo la një grup shumë të vogël individësh të aftë për të marrë pjesë në politikë në Perandorinë Osmane.
Lëvizja e Turqve të Rinj
Origjina e revolucionit qëndron brenda lëvizjes xhonturke, e cila dëshironte të shihte shpërbërjen e regjimit të Abdul Hamidit dhe të rifuste Kushtetutën. Shumica e intelektualëve xhonturq u internuan, megjithatë shumë në ushtri kishin simpati për xhonturqit. Konflikti Maqedonas, një konflikt etnik me intensitet të ulët në rajonin maqedonas u zbuloi shumë oficerëve të ushtrisë të vendosur atje se shteti kishte nevojë për reforma drastike. Ndërsa xhonturqit ishin në konsensus se demokratizimi ishte i nevojshëm për osmanizmin, idenë e unitetit kombëtar midis grupeve etnike të Perandorisë Osmane, ata nuk u pajtuan për reforma të mëtejshme.
Liberalët, të udhëhequr nga Princi Sabahattin (i cili ishte në mërgim në Zvicër) kërkuan një formë më të relaksuar të qeverisjes, si dhe ekonominë e lirë. Ata gjithashtu nxitën për më shumë autonomi të grupeve të ndryshme etnike, e cila mbështetej në mesin e pakicave brenda Perandorisë.
Një grupim xhonturk më me ndikim i organizuar nën Komitetin e Bashkimit dhe Përparimit (KBP), udhëheqësi i të cilit, Ahmed Rıza, ishte në mërgim në Paris. Këta dëshironin një Perandori Osmane të dominuar nga turqit. Nga viti 1905, KBP ishte në gjendje të depërtonte në shumë institucione brenda qeverisë osmane, shumica e të rekrutuarve ishin oficerë të rinj të Ushtrisë së Tretë Osmane.
Revolucioni
Ngjarja që shkaktoi Revolucionin ishte një takim në portin Baltik të Revalit midis Eduardit VII të Mbretërisë së Bashkuar dhe Nikollës II të Rusisë në qershor 1908. Megjithëse këto fuqi perandorake kishin përjetuar relativisht pak konflikte të mëdha midis tyre gjatë njëqind viteve të mëparshme, një rivalitet themelor, i njohur ndryshe si "Loja e Madhe", e kishte përkeqësuar situatën në një masë të tillë saqë kërkohej zgjidhje. Konventa Anglo-Ruse e 1907 solli në ballë marrëdhëniet e lëkundshme britaniko-ruse duke forcuar kufijtë që identifikonin kontrollin e tyre përkatës në Persi (kufiri lindor i Perandorisë) dhe Afganistan.
Mbrojtja e shtetit të tyre në tkurrje ishte bërë një çështje krenarie e fortë profesionale brenda ushtrisë, gjë që i bëri ata të ngrinin armët kundër shtetit të tyre. Shumë oficerë unionistë të Ushtrisë së Tretë Osmane me bazë në Selanik, kishin frikë se takimi ishte një prelud i ndarjes së Maqedonisë dhe u rebeluan kundër Sulltan Abdul Hamidit II. Dëshira për të ruajtur shtetin, jo për ta shkatërruar atë, i motivoi revolucionarët. Revolta filloi në korrik 1908. Majori Ahmed Njazi, Ismail Enveri, Ejup Sabriu dhe unionistë të tjerë brenda Ushtrisë së Tretë u larguan në male për të organizuar grupe guerile vullnetarësh dhe dezertorësh gjatë gjithë kohës duke i bërë presion Abdul Hamidit që të rivendoste Kushtetutën. Komiteti kërcënoi Hayri Pashën, fushmarshallin e Ushtrisë së Tretë, për bashkëpunim pasiv, ndërsa vrau edhe Shemsi Pashën, të cilin Abdul Hamidi e kishte dërguar për të shtypur revoltën në Maqedoni. Në këtë pikë, rebelimi që filloi në Ushtrinë e Tretë në Selanik zuri edhe Ushtrinë e Dytë me qendër në Adrianopojë (Edirne moderne) si dhe trupat anadollake të dërguara nga Izmiri. Momenti i shpejtë i organizatës së Unionistëve, intrigat brenda ushtrisë dhe pakënaqësia me sundimin autokratik të Abdul Hamidit dhe dëshira për Kushtetutë nënkuptonin që Abdul Hamid ishte i vetëm dhe i detyruar të kapitullonte. Nën presionin e rrëzimit, më 24 korrik 1908, Abdul Hamid kapitulloi dhe rivendosi Kushtetutën.
Më 24 korrik 1908 filloi Epoka e Kushtetutës së Dytë të Perandorisë Osmane. KBP nuk e përmbysi qeverinë dhe nominalisht iu angazhua idealeve demokratike dhe konstitucionalizmit. Pas revolucionit, pushteti u nda në mënyrë joformale midis pallatit (Abdul Hamid), Portës së Lartë dhe KBP, Komiteti Qendror i së cilës ishte ende me seli në Selanik, dhe tani përfaqësonte një fraksion të fuqishëm të shtetit të thellë.
Historiani Ronald Grigor Suny thotë se revolucioni nuk kishte mbështetje popullore dhe në fakt ishte "një grusht shteti nga një grup i vogël oficerësh ushtarakë dhe aktivistësh civilë në Ballkan".
Pasojat
djathtas|parapamje|306x306px| [[Enver Pasha|Enver Beu dhe Njazi Beu nga një kartolinë në 1908.]] Zgjedhjet e përgjithshme osmane të vitit 1908 u zhvilluan gjatë nëntorit dhe dhjetorit 1908. Kandidatët e mbështetur nga KBP fituan 60 vende në parlament. Senati i Perandorisë Osmane u mblodh për herë të parë në mbi 30 vjet më 17 dhjetor 1908 me anëtarë të gjallë si Hasan Fehmi Pasha nga Epoka e Parë Kushtetuese. Seanca e parë e Dhomës së Deputetëve u mbajt më 30 janar 1909. Këto zhvillime shkaktuan krijimin gradual të një elite të re qeverisëse.
Pas revolucionit, shumë organizata, disa prej tyre më parë të fshehta, themeluan parti politike. Midis tyre, KBP dhe Partia e Lirisë (Ahrar) dhe më vonë Liria dhe Akordimi, ishin më kryesoret. Kishte parti më të vogla si Partia Socialiste Osmane. Në anën tjetër të spektrit ishin partitë etnike që përfshinin; Partia Federative Popullore (Seksioni Bullgar), Klubet Kushtetuese Bullgare, Partia e Punës Social Demokrate Çifute në Palestinë (Poale Zion), el-Fatat dhe Armenët e organizuar nën Federatën Revolucionare Armene, Armenakan, Hunçakian.
Ndërsa Revolucioni Xhonturk kishte premtuar përmirësim organizativ, pasi u krijua, qeveria në fillim u tregua mjaft e çorganizuar dhe joefektive. Edhe pse këta qytetarë të klasës punëtore kishin pak njohuri se si të kontrollonin një qeveri, ata i imponuan idetë e tyre Perandorisë Osmane. Në një fitore të vogël liberale, Qamil Pasha, një mbështetës i liberalëve dhe anglofil, u emërua si Vezir i Madh më 5 gusht 1908. Politikat e tij ndihmuan për të ruajtur njëfarë ekuilibri midis KBP dhe Liberalëve, por konflikti me të parët çoi në largimin e tij vetëm 6 muaj më vonë, më 14 shkurt 1909.
Abdul Hamid e mbajti fronin e tij duke pranuar ekzistencën e tij si një pozicion simbolik, por në prill 1909 u përpoq të merrte pushtetin (shih Incidenti i 31 marsit) duke nxitur ndjenja populiste në të gjithë Perandorinë. Përpjekja e Sulltanit për një kthim në pushtet u vu në lëvizje kur ai premtoi të rivendoste kalifatin, të eliminonte politikat laike dhe të rivendoste sistemin ligjor të bazuar në Sheriat. Më 13 prill 1909, njësitë e ushtrisë u revoltuan, të cilave iu bashkuan masa studentësh teologjikë dhe klerikësh me çallmë që bërtisnin, "Ne duam Sheriatin" dhe lëviznin për të rivendosur pushtetin absolut të Sulltanit. Ushtria e Veprimit e komanduar nga Mahmud Shevket Pasha i ktheu këto veprime dhe rivendosi qeverisjen parlamentare pas shtypjes së kryengritjes më 24 prill 1909. Më pas Abdul Hamidi II u përzu në favor të Mehmedit V.
Dy fuqi evropiane përfituan nga kaosi duke ulur sovranitetin osman në Ballkan. Bullgaria, de jure një vasal osman, por de facto e pavarur, por zyrtarisht, shpalli pavarësinë e saj më 5 tetor. Një ditë më pas, Austro-Hungaria aneksoi zyrtarisht Bosnjën dhe Hercegovinën, e cila dikur ishte territor de jure osman, por de fakto i pushtuar nga Austro-Hungaria.
Ndikimi kulturor dhe ndërkombëtar
Në disa komunitete, si për shembull hebrenjtë, grupe reformiste që imitonin xhonturqit rrëzuan elitën konservatore në pushtet dhe i zëvendësuan ato me një të re reformiste.
Federata Revolucionare Armene, e shpallur më parë e jashtligjshme, u bë përfaqësuesi kryesor i komunitetit armen në Perandorinë Osmane, duke zëvendësuar elitën armene të para vitit 1908, e cila ishte e përbërë nga tregtarë, artizanë dhe klerikë.
Revolucioni dhe puna e KBP ndikuan shumë tek muslimanët në vendet e tjera. Komuniteti persian në Stamboll themeloi Komitetin iranian të Bashkimit dhe Përparimit. Udhëheqësit e lëvizjes së Buharasë së Re u ndikuan thellë nga Revolucioni Xhonturk dhe e panë atë si një shembull për t'u imituar. Myslimanët indianë imituan betimin e KBP të administruar për rekrutët e organizatës.
Në kulturën popullore
Në romanin e historisë alternative të vitit 2010, Behemoth nga Scott Westerfeld, Revolucioni Xhonturk në 1908 dështon, duke ndezur një revolucion të ri në fillimin e Luftës së Parë Botërore.
Fexhr
Fexhr është festival i filmit iranian në të cilin prezantohen edhe filma ndërkombëtarë.
Historia
Festivali i parë i filmit "fexhr" në Iran, u zhvillua në vitin 1982 në Teheran me qëllim prezantimin dhe njohjen e popullit me filmat me vlerë të vendeve të ndryshme të botës. Por, qëllimi kryesor i zhvillimit të këtij festivali ishte ringjallja e kinemasë iraniane dhe forcimi i kësaj kinemaje. Pas arritjes së këtij qëllimi, objektivi tjetër i këtij festivali ishte ngritja e cilësisë dhe njohja e saj edhe në vendet tjera të botës. Gjatë kësaj periudhe, festivali i filmit 'fexhr" u ka mundësuar artistëve të rinj që veprat e tyre i paraqesin përkrah veprave të autorëve të mëdhenj. Kjo çështje është bërë shkak që ky festival si brenda ashtu edhe jashtë Iranit të cilësohet si një burim i cili për çdo vit nxjerr në pah gjëra të reja. Festivali i filmit "Fexhr" në Teheran, për çdo vit përgjatë dhjetë ditëve është skenë e prezantimit të filmave të prodhuar gjatë një viti të fundit.
Festivali i 25-të
Festivali Fexhr 2007 i është festivali i njëzet e pestë i mbajtur në Teheran dhe në të përpos filmave të prodhimit vendorë kanë marrë pjesë edhe prodhime nga Anglia, Franca, Spanja, Norvegjia, Serbia, Italia, Gjermania, India, Japonia, Malajzia, Brazili, Argjentina, Maroku etj. Festivali ka filluar më 1 shkurt dhe ka zgjatur 10 ditë deri më 11 shkurt dhe në të janë paraqitur 240 filma me metrazh të gjatë, të gjatë dhe filma dokumentar nga Irani dhe vendet pjesëmarrëse. Nga këta filma 51 filma të metrazhi të gjatë kanë qenë nga Irani dhe 115 nga vendet tjera, ndërsa 34 filma të metrazhit të shkurtë dhe dokumentarë kanë qenë nga Irani dhe pjesa tjetër (47) nga vendet tjera pjesëmarrëse.
Organizatori i festivalit si risi a paraqitur ndarjen në nëntë sektor, ndër të cilat sektori i filmave iranian është quajtur " Në kërkim të Simorgut", sektori i filmave ndërkombëtar është emëruar " Kupa magjike", kurse pjesa e kinemasë aziatike është quajtur " Vezullimet e Lindjes ". Për filmat fetarë nga Irani dhe bota ka qenë sektori i emërtuar " Në kërkim të së vërtetës". Të gjitha këto sektorë kanë pasur jurinë e veçantë. Çmimi më i lartë sipas organizatorit ka qenë "Mustafa Akad" në shenjë nderi për regjisorin e filmit "Muhammed Resulullah" i cili vitin e kaluar u vra në Jordani. Kurse çmimi "Simorgu i kristaltë " filmit më të mirë të zgjedhur nga shikuesit.
Minarja e Xhamisë në Fshatin Brestoc
Minarja e Xhamisë në Fshatin Brestoc është një monument i trashëgimisë kulturore në Brestoc, Rahovec, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Basile Boli
Basile Boli (lindur më 2 Janar 1967) është një ish-futbollist francez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin francez ka luajtur 45 ndeshje.
Budoni
Budoni (Budùne, Budùni) është komunë e Italisë në Provinca e Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 54.28 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 16 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 5.148 banorë.
Flaux
Flaux (Ocitanisht: Flaus ; Shqip: Flauxi  ) është një komunë në departamentin Gard në Francën jugore.
Utrera
Utrera është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun La Campiña, të provincës Seville, në Andalusia. Utrera ka 51887 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 684.26 km2.
Lidhje të jashtme
Utrera
Condé-sur-Suippe
Condé-sur-Suippe është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Condé-sur-Suippe ka një popullsi prej 216 banorë dhe sipërfaqe 5.83 km², me një dendësi prej 37 banor/km².
Marisa Mori
Marisa Mori (9 Mars 1900)- 6 Mars 1985) ishte një piktor dhe shtypshkronjë italiane . Mori ishte njera nder te paktat artiste femra te asaj kohe ne levizjen  Futurism.
Jeta dhe edukimi i hershëm
Marisa Mori lindi në Firence si Maria Luisa Lurini. Babai i saj, Mario Lurini, po punonte për Fondiaria-Sai, një kompani sigurimesh. Nëna e saj, Edmea Bernini, ishte një pasardhës i largët i skulptorit Gian Lorenzo Bernini. Në vitin 1918 familja u transferua në Torino, ku Marisa u inkurajua të merrej me art nga miku dhe artisti i familjes Leonardo Bistolfi. Ajo u regjistrua në një kolegj privat të themeluar dhe drejtuar nga Felice Casorati, duke marrë pjesë nga 1925 deri në 1931. Në vitin 1920 ajo u martua me Mario Mori, një poet dhe gazetar, dhe vendosi të merrte mbiemrin e tij. Në vitin 1922 lindi djali i tyre, Franco. Në 1926 ajo ekspozoi punën e saj në një shfaqje grupi në Fondazione Palazzo Bricherasio me shokë të tjerë studentë, duke përfshirë Nella Marchesini, Daphne Mabel Maugham, Paola Levi-Montalcini dhe Lalla Romano. Ndikimi i Casorati ishte shumë i dukshëm në punën e Marisë gjatë kësaj kohe. Në nëntor 1931, në Chiavari, ajo mori pjesë në ekspozitën e pikturës, skulpturës dhe arteve dekorative Futuriste duke dizajnuar një seri qeramikash që u prodhuan më pas nga kompania Mazzotti në Albisola. Në vitin 1932, angazhimi i saj ndaj Futurizmit u sanksionua nga aktiviteti i fortë ekspozues i kryer së bashku me brezin e dytë të futuristëve nga rajonet e Liguria dhe Piemonte. Në vitin 1933 ajo u ftua në Ekspozitën e parë Kombëtare Futuriste në Romë, gjithashtu duke u transferuar në Firence me burrin e saj, me të cilin u bë pjesë e grupit futurist të udhëhequr nga Antonio Marasco. Përsëri në 1933, ajo fitoi një çmim në ‘I Mostra futurista di scenotecnica cinematografica’ në Galerinë Bardi në Romë për një plastikë të filmit ‘Sintesi dell’isola d’Elba’. Interesi i saj për teatrin dhe kinemanë e bëri që në mesin e viteve tridhjetë të regjistrohej në shkollën e aktrimit të Akademisë së Fidenti në Firence, ku, pas luftës, ajo dha mësim historinë e kostumeve.
Më vonë jeta dhe vdekja
Pas përfundimit të luftës, Mori u zhvendos përsëri në Firence dhe u kthye në temat klasike dhe natyrore, duke krijuar akoma jetë, nudo dhe maska. Në 1951 ajo ekspozoi një pikturë të re në Quadriennale VI Rome. Në vitin 1954 ajo kishte një shfaqje solo në Shtëpinë e Dante Alighieri në Firence. Në vitet në vijim Mori u tërhoq rrënjësisht nga jeta publike, vetëm duke u shfaqur në mënyrë sporadike në ngjarje të tilla si ekspozitat për gratë artiste të organizuara nga Liceu i saj Firenz. Mori vdiq në vitin 1985 në Firence, tre ditë para ditëlindjes së saj të 85-të.
Nga puna e saj e madhe si piktore dhe hartuese, vetëm prodhimi i saj futuristik ka ngjallur interes për brezat e ardhshëm, dhe madje edhe atëherë është vendosur në një grup të përgjithshëm me futuristët, ose me ata të Toskërisë në veçanti, ose më në fund me atë të gratë futuriste. Diçka është gjithmonë më mirë se asgjë, por një studim monografik që përfshin të gjithë punën e saj ende mungon. Në vitet e fundit Galleria del Laocoonte ka kryer, nga arkivi i trashëgimtarëve të Marisa Mori, një studim sistematik të të gjithë korpusit të vizatimeve të saj, për të cilin aktualisht po botohet një katalog.Në këtë fazë të fundit të karrierës së saj ajo pikturoi kryesisht figura njerëzore, peisazhe ose akoma jetë, duke marrë pjesë edhe në konkurse të shumta pikture ekstreme.
Seit Hyseni
Seit Hyseni futbollist shqiptar, ish-futbollist i "17 Nëntorit". Ai spikati me lojën e tij në vitet 70-80 kur edhe mbajti shiritin e kapitenit te bardheblutë. Ai ka luajtur edhe për një kohë me Shkëndijën e Tiranës, teksa ndiqte studimet në Institutin e Fizkulturës, ndërsa është aktivizuar edhe me disa prej Ekipeve Kombëtare të moshave. U nda nga jeta prej COVID-19 më 22 shkurt 2021. Modest dhe fisnik duhet nje dokumentar per kete futbollist fisnik
Shtëpi banimi Hasan Ramadani
Shtëpia e banimit e Hasan Ramadanit është një monument i trashëgimisë kulturore në Shajkoc, Podujevë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Voy a quedarme
"Voy a quedarme" (shqip: Do të qëndroj) është një këngë e këngëtarit spanjoll Blas Cantó. Kënga u publikua si një shkarkim digjital dhe për transmetim më 10 shkurt 2021. Ajo e ka përfaqësuar Spanjën në Festivalin Evropian të Këngës 2021, pasi fitoi një përzgjedhje me dy këngë.
Gajan, Gard
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Gajan (Shqip: Gaxhani) është një komunë në departamentin Gard në Francën jugore.
Bultei
Bultei (Urtèi) është komunë e Italisë në Provinca e Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 96.83 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 509 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 950 banorë.
Nick Kroll
Nicholas J. "Nick" Kroll lindi më 1978. Është një aktor amerikan.
Foissac, Gard
Foissac (Shqip: Fojzaku ) është një komunë në departamentin Gard në Francën jugore.
Pontru
Pontru është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Pontru ka një popullsi prej 272 banorë dhe sipërfaqe 14.98 km², me një dendësi prej 18 banor/km².
Qose Mihali
Ai është konsideruar si fisniku i parë i madh bizantin që u konvertua në Islam për tu shërbyer osmanëve. Njihej edhe si Gazi Mihali ose Abdullah Mihal Gazi. Njëri ndër pasardhësit e Qose Mihailit konsiderohet edhe Gazi Ali Beu Mihallogllu.
Gérald Passi
Gérald Passi (lindur më 21 Janar 1964) është një ish-futbollist francez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin francez ka luajtur 11 ndeshje.
Leo VI i Menquri
parapamje|250x250px|Leo VI (djathtas) dhe Bazili I, nga dorëshkrimi i shekullit të 11-të nga John Skylitzes Leo VI, i quajtur i mençur ose filozof (19 shtator 866 - 11 maj 912), ishte Perandori Bizantin nga 886 në 912. Sundimtari i dytë i dinastisë maqedonase (megjithëse origjina e tij nuk është e qartë), ai ishte lexuar shumë mirë, duke çuar në epitetin e tij. Gjatë mbretërimit të tij, rilindja e letrave, e filluar nga paraardhësi i tij Vasili I, vazhdoi; por Perandoria gjithashtu pa disa disfata ushtarake në Ballkan kundër Bullgarisë dhe kundër arabëve në Siçili dhe Egje. Mbretërimi i tij gjithashtu dëshmoi ndërprerjen zyrtare të disa institucioneve antike romake, siç ishte zyra e veçantë e konsullit romak.
Jeta e hershme
I lindur më 19 shtator 866 nga perandoresha Eudokia Ingerina, Leo ishte ose djali i paligjshëm i Perandorit Michael III  ose djali i dytë i pasardhësit të Michael, Basil I Maqedonas. Eudokia ishte njëkohësisht dashnore e Michael III dhe gruaja e Basil. Në 867, Michael u vra nga Bazili, i cili e pasoi atë si Perandor. Si djali i dytë i madh i Perandorit, Leo u shoqërua në fron në 870 dhe u bë trashëgimtari i drejtpërdrejtë me vdekjen e gjysmë vëllait të tij më të madh Kostandinit në 879. Sidoqoftë, Leo dhe Basil nuk e pëlqyen njëri-tjetrin; një marrëdhënie që u përkeqësua vetëm pas vdekjes së Eudokias, kur Leo, i pakënaqur me martesën e tij me Theophano, mori një dashnore në personin e Zoe Zaoutzaina. Basil u martua me Zoe me një zyrtar të parëndësishëm, dhe më vonë pothuajse e kishte verbuar Leo kur u akuzua për komplot kundër tij. Më 29 gusht 886, Basil vdiq në një aksident gjuetie, megjithëse ai pretendoi në shtratin e tij të vdekjes se kishte një përpjekje për vrasje në të cilën Leo ishte i përfshirë ndoshta.
Politika e brendshme
Një nga veprimet e para të Leo VI pas suksesionit të tij ishte rivarrimi, me një ceremoni madhështore, i eshtrave të Michael III në mauzoleun perandorak brenda Kishës së Apostujve të Shenjtë në Kostandinopojë. Kjo kontribuoi në dyshimin se Leo ishte (ose të paktën besonte se ishte) në të vërtetë djali i Michael. Duke kërkuar pajtimin politik, Perandori i ri siguroi mbështetjen e zyrtarëve në kryeqytet dhe u rrethua me burokratë si Stylianos Zaoutzes (babai i zonjës së tij, Zoe Zaoutzaina) dhe eunuku Samonas, një mbrojtës arab të cilit Leo i ngriti gradën e patrikios dhe i cili qëndroi si kumbar i djalit të Leos, Kostandinit VII. Përpjekjet e tij për të kontrolluar familjet e mëdha aristokrate (p.sh., Phokadai dhe Doukai ) herë pas here çuan në konflikte serioze, më domethënëse ishte revolta e Andronikos Doukas në 906.
Leo gjithashtu u përpoq të përfshinte veten në kishë përmes ndërhyrjes së tij arbitrare në patriarkat. Duke përdorur si arsyetim shkishërimin e ish-mësuesit të tij Patriarkut Photios nga Papa Gjoni VIII, Leo e shkarkoi atë dhe e zëvendësoi me vëllanë e tij 19-vjeçar Stephen në Dhjetor 886. Me vdekjen e Stefanit në 893, Leo e zëvendësoi atë me të nominuarin e Zaoutzes, Antony II Kauleas, i cili vdiq në 901. Leo atëherë promovoi sekretarin e tij Perandorak ( mystikos ) Nicholas, por dyshimet se ai ishte i përfshirë në përpjekjen e dështuar të vrasjes kundër Leos në 903 si dhe kundërshtimin e tij ndaj martesës së katërt të Leos pa Nicholas të zëvendësohej me babanë shpirtëror të Leos Euthymios në 907.
Kisha e mrekullueshme e Ayios Lazaros në Larnaka u ndërtua gjatë sundimit të Leo VI në fund të shekullit të 9-të, dhe u ndërtua pasi reliket e Shën Lazaros u transportuan nga Kreta në Kostandinopojë. Kisha është një nga shembujt më të mirë të arkitekturës bizantine. Leo gjithashtu përfundoi punën për Bazilikën, përkthimin Grek dhe azhurnimin e kodit ligjor të lëshuar nga Justiniani I, i cili ishte filluar gjatë mbretërimit të Bazilit.
Politika e jashtme
Megjithëse ai fitoi një fitore në 900 kundër Emiratit të Tarsus, në të cilën ushtria arabe u shkatërrua dhe vetë Emiri u kap, në perëndim Emirati i Siçilisë mori Taormina, postin e fundit bizantin në ishullin e Siçilisë, në 902. Sidoqoftë, Leo vazhdoi të ushtronte presion në kufirin e tij lindor përmes krijimit të temave të reja të Mesopotamisë, një pushtimi bizantin në Armeni në 902, dhe shkarkimi i Theodosiopolis, si dhe sulmeve të suksesshme në Thughur Arabe.
Pastaj, në 904 reagimi Leo i Tripolisit rrëzoi Selanikun me piratët e tij - një ngjarje e përshkruar në Kapjen e Selanikut nga John Kaminiates - ndërkohë që një ekspeditë në shkallë të gjerë për të rimarrë Kretën nën Himerios në 911–912 dështoi katastrofikisht. Sidoqoftë, e njëjta periudhë gjithashtu pa krijimin e provincave të rëndësishme kufitare ( kleisourai ) të Lykandos dhe Leontokome në territorin e marrë kohët e fundit nga arabët. Në 907 Kostandinopoja u sulmua nga Rusët e Kievanit nën udhëheqjen e Oleg të Novgorod, i cili po kërkonte të drejta të favorshme tregtare me perandorinë. Leo i pagoi ata, por ata sulmuan përsëri në 911 dhe më në fund u nënshkrua një traktat tregtar.
Martesat
Leo VI shkaktoi një skandal të madh me martesat e tij të shumta të cilat nuk arritën të prodhonin një trashëgimtar të ligjshëm të fronit. Gruaja e tij e parë Theophano, të cilën Basili e kishte detyruar të martohej për shkak të lidhjeve të saj familjare me Martinakioi, dhe të cilën Leo e urrente, vdiq në 897, dhe Leo u martua me Zoe Zaoutzaina, vajza e këshilltarit të tij Stylianos Zaoutzes, megjithëse ajo vdiq gjithashtu në 899. Pas kësaj martese Leo krijoi titullin e basileopatōr ("babai i perandorit") për vjehrrin e tij.
Pas vdekjes së Zoe, një martesë e tretë ishte teknikisht e paligjshme, por ai u martua përsëri, vetëm që gruaja e tij e tretë Eudokia Baudana vdiq në 901. Në vend që të martohej për herë të katërt, e cila do të kishte qenë një mëkat edhe më i madh se një martesë e tretë (sipas Patriarkut Nicholas Mystikos ) Leo mori si zonjë Zoe Karbonopsina. Ai u martua me të vetëm pasi ajo kishte lindur një djalë në 905, por pësoi kundërshtimin e patriarkut. Zëvendësimi i Nicholas Mystikos me Euthymios, Leo mori martesën e tij të njohur nga kisha (megjithëse me një pendim të gjatë të bashkangjitur, dhe me një siguri që Leo do të nxjerrë jashtë ligjit të gjitha martesat e katërta të ardhshme).