cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sulë Hotla
Për të gjitha këto lëvizje ishte i informuar vazhdimisht Komiteti Qendror i PKM-së, përmes spiujve që kishte arritur të infiltrojë në grupet vullnetare shqiptare. Në një mbledhje të zgjeruar të KQ të PKM-së, e cila mbahet më 13 maj 1946 në Shkup me pjesëmarrje të: Llazar Kolishevskit, Kërste Cërvenkovskit, Cvetko Uzunovskit - Abaz, të gjithë kryeshefa të OZNA-së dhe instruktorë të PKM-së, temë debati kishin “gjendjen më të re politike në Maqedoni, e me theks të veçantë lëvizjet e fundit të reaksionit shqiptaromadh, turkomadh dhe të VMRO-së”. Sipas procesverbalit të këtij plenumi, përfaqësuesit e OZNA-s, në detaje informojnë për gjendjen e përgjithshme në Maqedoni që sipas tyre “më kritike është në Kumanovë, sepse atje Sulë Hotla, me grupin e vet ka arritur ta përvetësojë gjithë popullatën shqiptare, përfshirë këtu edhe këshillat vendorë”. Sipas tyre, “atje çdo bari ka njohuri për lëvizjet e Sulës me shokët, por ata assesi nuk i japin informacione pushtetit, kështu që këshillat vendorë të zgjedhur prej Frontit Popullor, funksionojnë sipas urdhërave që i jep Sulë Hotla...”.
Mirëpo, duket qartë se për një periudhë të shkurtër gjendja do të fillojë të ndryshojë në mënyrë shumë të shpejtë në dëm të veprimtarëve të kauzës shqiptare, edhepse vazhdonin ta gëzonin përkrahjen e parezervë të sumicës së popullatës.
Në dosjen e veprimtarëve të NDSH-së, do të shihet se në mesin e gushtit të vitit 1946, Gjon Sereçi do të takohet në Kopilaçë me Sulë Hotlën, ku do të bisedojnë për mundësinë e shpëtimit të asaj që kishte mbetur pa u përbi nga diktatura e egër komuniste e cila gjithnjë e më tepër po merrte hov në këto hapësira. Bisedimet ishin realizuar edhe në frymën e kërkimit të mundësive që të shpëtonin nga kthetrat e OZNA-s ata që ende kishin mbetur të rezistonin nëpër male, meqë deri në këtë kohë ishin burgosur dhe vrarë shumica e anëtarëve të NDSH-së dhe LpLTSH-së. Ishte shqyrtuar mundësia e tërheqjes për në Greqi, gjë që ishte kundërshtuar nga udhëheqësia e guerijes shqiptare, të cilët kishin vendosur që të mos i lëshonin vendet e tyre, por edhe të heqnin dorë nga rezistenca e armatosur. Me këtë, ata kishin zgjedhur për vete fundin tragjik, por të lavdishëm, i cili do të shërbejë si një burim i pashterrshëm i frymësimit të gjeneratave që vijnë pas.
Në të vërtetë, triumfi i ideologjisë komuniste në fund të Luftës së Dytë Botërore dhe joshja e shumë shqiptarëve për kinse fitimin e të drejtës së vetëvendosjes pas dëbimit të fashistëve, gjithnjë e më tepër po ua mbyllte shtigjet luftëtarëve të kauzës së vërtetë kombëtare, për eliminimin e të cilëve tanimë ishin aganzhuar mijëra spiunë sllavë e shqiptarë. I gjendur në momente të tilla të një degjenerimi të kolektiv mendor, Sulë Hotla që atëherë do ta parashikonte lajthitjen e shumicës së popullit shqiptarë, si dhe përfundimin e Jugosllavisë komuniste të Titos, e cila po ngrihej me shumë pompozitet, në emër të vëllazërim-bashkimit të të gjithë popujve.
“Ky popull nuk e don lirinë. Tani të gjithë janë drejtuar kah Titoja, por do të vijë dita kur do të bëhen pishman (zhgënjehen)”, i thotë Sulë Hotla në një rast Mulla Hajdarit të Orizarës, pas përfundimit të zgjedhjeve të përgjithshme jugosllave të vitit 1945, kur me plebishit fitoi Partia Komuniste e Josip Broz Titos. (Citati është transmetim i fjalëve të Mulla Hajdarit gjatë hetuesisë në organet e UDB-ës në Shkup).
Ndryshe, gjatë kësaj periudhe tradhtisht do të vriten një pjesë e madhe e krerëve të nacionalizmës shqiptare, kurse pjesa tjetër do të arrijnë që të kalonin për në Greqi, me qëllim që t’u ikej kurthave dhe ndërskëmbzave komuniste. Sulë Hotla u ftua nga miku i ngushtë i idealeve Hysen Tërpeza, që t’i bashkangjitet në rrugën drejt Greqisë. Madje, këtë vetë Hysen Tërpeza ia kishte dërguar një kalë shale, mirëpo Sula nuk do ta lejë atdheun aq lehtë, duke vendosur që edhe më tej të vazhdojë rezistencën e armatosur. Nexhati Hasani (1943) nga Bllaca, përcjell një rrëfim të Tefik Tanishecit, që bën fjalë për çastin kur është bërë përcjellja për në Greqi e një numër të madh të ushtarëve të Hysen tërpezës dhe Sulë Hotlës. Para nisjes, në një moment çohet një ushtarë dhe i drejtohet Sulës me fjalët: “O Bacë, ti po na përcjell neve për në Greqi, por ku po mbetesh vetë?!”. Kurse, Sulë Hotla, zemërthyer i përgjigjet: “O vëllezër, udha e mbarë u qoftë juve dhe inshalla çka është më mirë për ju bahet, kurse unë po kthehem të jetoj në vendin dhe shpellën time. Do ta mbrojë shpellën derisa të më merr plumbi! Veç unë e di se sa nanën e kam lënë pa djalë. Kurrnjëherë nuk asht burrni për mua me i lanë ato nëna e ato familje të vetmuara, e unë me shpëtu”.
Në bazë të shënimeve të historiografisë shqiptare, por edhe asaj komuniste jugosllave, rezistenca kombëtare shqiptare e Karadakut të Kumanovës do të shuhet e fundit nga të gjitha trevat e Maqedonisë si republikë e ish-Federatës jugosllave. Kjo rezistencë e armatosur, identifikohet me Sulë Hotlën dhe tetë shokët e tij më besnikë, të cilët kishin vendosur që edhe vdekjen ta bëjnë bashkë. Në këtë mes ishin – Ali Sylë Staneci, Sami Shabedini nga Orizarja, Hamzë Bilalli - Bellanoca me të birin Arifin, si dhe katër vëllezërit nga Breza, djemtë e Ajet Eminit: Aliu, Shefkiu, Iseni dhe Rasimi. Këta të nëntë kandilat e kombit, do të vehen në kurthën e OZNA-së famëkeqe në fund të viti 1947, me kontributin e tradhëtarit Abdulla Osmani nga Mateçi, i cili falë shërbimeve të mëdha antishqiptare që i kishte bërë në llogari të sllavo-komunizmit, më vonë do të ngjitej në hierarkitë e larta të pushtetit.
Kurtha ndaj grupit të Sulë Hotlës ishte përgatitur një periudhë të gjatë nga kuzhinat e sigurimit shtetëror jugosllav, dhe për këtë gjë ishin angazhuar shumë spiunë sllavë e shqiptarë. Mëse dy javë do të zgjasë rrugëtimi i kobshëm i dinjitarëve të atdheut, të shoqëruar nga agjentët jugosllav. Në malin e Pelisterit, në këtë pikë jugore të vendit, ishte improvizuar kufiri grek. Vetëm pasiqë të gjithë detyrohen që paqësisht t’i dorëzojnë armët dhe municionin që kishin me vete, u tregohet e vërteta e hidhur – se të gjithë janë vënë në duart e OZN-as dhe se që të nesërmen do të transferoheshin në Shkup, ku i priste ekzekutimi i tmerrshëm komunist i 11 tetorit 1947.
Për këto krime kundër njerëzimit që u bënë pas përfundimit të luftës, komunistët jugosllav flisnin haptas edhe nëpër mbledhjet e tyre partiake, madje edhe krenoheshin me epshet e tyre të papërmbajtura shtazarake. Sekretari i Byrosë Politike të PKM-së, Kërste Cërvenkovski në një mledhje thekson: “Pas çlirimit të vendit tonë, shqiptarët kishin rënë nën ndikimin e propagandës shqiptaromadhe, e cila manifestohej me aksione luftarake kundër ushtrisë tonë, dhe përkrahnin bandat e Xhemës, Mefailit, Sulës dhe bajraktarëve tjerë. Andaj, organet tona morën masa dënimi, duke realizuar një sërë ekzekutimesh. Këto ekzekutime që u kryen ndaj disa reaksionarëve dhe bandave, nga ana e pjesës intelektuale shqiptare nuk u komentuan si masë revolucionare, por si masa për shfarosjen e pakicës shqiptare...”.
Populli nuk besonte se Sulë Hotla ishte i vdekur
Edhe pas këtij fundi tragjik, është mjaft interesant të përmendet fakti se edhe për një kohë të gjatë pas likuidimit të Sulë Hotlës me shokë, populli shqiptar i Karadakut nuk do t’i besojë propagandës sllavo-komuniste. Madje, edhe shumë vite pas përfundimit të luftës, njerëzit do të mendojnë se Sula ende është gjallë, se ka dalë në Greqi, në Amerikë apo gjetkë, duke mos pranuar se një burrë i tillë si ai do të mund të tradhtohej dhe të vritej. Këtë gjendje të krijuar në opinionin shqiptar më së miri e spjegojnë edhe dokumentet e arkivuara të kohës, në të cilat vetë udhëheqësia e lartë e PKM-së do të ketë telashe me organizimin e vet, për shkak se emri dhe fryma kombëtare e Sulë Hotlës ende ishte e gjallë tek popullata shqiptare e Karadakut të Kumanovës. Funksionari i lartë Kërste Cërvenkovski, në një raport tjetër drejtuar Byrosë Politike të PKM-së dhe PKJ-së, konstaton: “Menjëherë pas çlirimit u mor aksioni për ta stabilizuar vendin, duke ju dhënë të drejta pakicës shqiptare. Me këtë u krijuan kushte për formimin e partisë, në rrethin e Dibrës dhe Kërçovës më 1945, ndërsa në rrethet e tjera kryesisht aty ka vitet 1947 dhe 1948. Mirëpo edhe përkundër asaj që është arritur stabilizimi politik, menjëherë duhet pranuar fakti se te masa shqiptare në atë moment nuk u arrit diferencimi politik dhe klasor. Mu për këtë edhe sot në qarkun e Tetovës dhe Gostivarit, grupi më i madh i popullatës ankohen për humbjen e banditëve në kohën e pastrimeve, dhe konsiderohet si një grushtë kundër shqiptarëve, për t’ua marrë të drejtat e tyre”. Më tej, Cërvenkovski në këtë raport shton se “në Kumanovë ende për Sulë Hotlën mbretërojnë legjendat dhe nuk besohet se ai është likuiduar. Edhe më tutje ai jeton në memoaret e tyre, kjo po vërehet në fshatrat: Hotël, Sllupçan, Mateç, Orizare etj ...”.
Sidoqoftë, shpirti kryengritës i shqiptarëve të këtyre kufijve etnikë, do të jetë përherë i gatshëm të bëhet fli, në të mirë të çështjes së shenjtë kombëtare. Ky shpirt revolucionar do të shpërthejë edhe në tri luftërat e fundit të shqiptarëve në Ballkan: në Kosovë, Luginë të Preshevës dhe Maqedoni, pa e realizuar qëllimin përfundimtar, i cili tani tentohet të arrihet përmes rrugëve tjera.
Shtëpia e Kici Vako
Shtëpia e Kici Vako është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Uri
Uri (Uri) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 56.81 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 150 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 3.009 banorë.
Mary I e Anglisë
Mary I ka qënë një nder mretereshave me famkeqe ne historine e alnglise. Ajo lindi ne vitin 1498. Ajo ishte femija i pare te mbretit HenerV.Pas saj erdhi motra e saj e vogel Elizabeta e pare. Dhe pas saj erdhi vellai i saj i vogel. Fatkeqsisht ne moshen 12 vjecare vellai i saj nderron jete dhe me kete MaryI u be nje mbretereshe ,por nuk shkoi ashtu sic e mendonte ajo. Ne fillim asaj iu digjua sikur motra e saj e vogel elizabetaI po bente cte mundur renien e saj nga froni prandaj ajo e vendosi ate ne arrest shtepiak per 1 vit. Kur kjo po ndodhte Mary dhe basheshorti i saj po perpiqeshin te kishn femije por nuk mundinin dhe pas disa vitesh kjo coi qe bashkshorti i saj te ndahej nga ajo. Mary vtiq e vetme dhe mreteria e Anglise nuk do ta harroj ate kurr per ato qe i beri shtetit te saj
Marrëdhëniet e jashtme të Bullgarisë
Marrëdhëniet e jashtme të Republikës së Bullgarisë janë marrëdhënie të qeverisë bullgare me botën e jashtme. Bullgaria në përgjithësi ka marrëdhënie të mira të jashtme me fqinjët e saj dhe ka dëshmuar se është një forcë konstruktive në rajon    nën qeveritë socialiste dhe demokratike. Duke nxitur stabilitetin rajonal, Bullgaria priti një takim të Ministrave të Jashtëm të Evropës Juglindore në korrik 1996 dhe një konferencë të OSBE -së mbi bashkëpunimin e Detit të Zi në nëntor 1995. Bullgaria gjithashtu mori pjesë në Ministrinë e Mbrojtjes së Ballkanit Jugor 1996 në Shqipëri dhe është aktiv në Nismën e Bashkëpunimit të Evropës Juglindore. Fokusi kryesor i Bullgarisë është integrimi Euro-Atlantik që nga viti 1997 dhe përpjekjet e qeverive që çuan në pranimin në NATO në 2004 dhe Bashkimin Evropian në 2007. Aleatët kryesorë të saj janë Greqia dhe Rumania, ndërsa mban marrëdhënie të mira me Serbinë dhe pjesën tjetër të Ballkanit. Republika e Maqedonisë është shtet i rëndësishëm në politikën e jashtme dhe të brendshme  për shkak të lidhjeve historike, etnike dhe kulturore.
Përmbledhje
Me lidhjet e tyre të ngushta historike, kulturore dhe ekonomike, Bullgaria kërkon një marrëdhënie reciproke të dobishme me Rusinë, ku varet kryesisht nga furnizimet e energjisë. Bisedimet sporadike janë duke u zhvilluar midis Greqisë, Bullgarisë dhe Rusisë për ndërtimin e tubacionit Burgas-Alexandroupoli për të transportuar vajin e Detit Kaspik nga porti i Detit të Zi të Burgasit deri në Alexandroupoli në bregdetin verior të Egjeut.
Marrëveshja e Shoqatës së Bullgarisë në BE hyri në fuqi në 1994 dhe Bullgaria zyrtarisht aplikoi për anëtarësim të plotë në BE në dhjetor 1995. Gjatë samitit të BE në 1999 në Helsinki, vendi u ftua të fillojë bisedimet e anëtarësimit me Bashkimin. Më 1 janar 2007 Bullgaria u bë zyrtarisht anëtare e Bashkimit Evropian. Në vitin 1996, Bullgaria u anëtarësua në Marrëveshjen Wassenaar dhe gjithashtu u pranua në Organizatën Botërore të Tregtisë. Bullgaria është anëtare e Komitetit të Zanger dhe Grupit të Furnizuesve Bërthamorë. Pas një periudhe ekuivokimi nën një qeveri socialiste, në mars 1997 një kabinet kujdestar i UDF-së aplikoi për anëtarësim të plotë në NATO, i cili u bë realitet në prill 2004.
Bullgaria dhe Shtetet e Bashkuara nënshkruan një Marrëveshje të Bashkëpunimit të Mbrojtjes në 2006, duke parashikuar baza ushtarake dhe kampe trajnimi të ushtrisë amerikane në Bullgari, si pjesë e planit të ristrukturimit të Pentagonit.
Gjyqi për HIV në Libi rezultoi me lirimin e infermierëve bullgarë të burgosur nga qeveria e Muammar Gaddafi në Libi. Presidenti francez Nicolas Sarkozy siguroi lëshimin në këmbim të disa marrëveshjeve të biznesit.
Në nëntor 2010, Ministri i Jashtëm i Bullgarisë, Nikolay Mladenov zyrtarisht njoftoi se ekipi i tij propozoi të mbyllnin shtatë ambasada, si pjesë e një plani për ristrukturimin dhe masat shtrënguese.
Në qershor 2010, raportet e mediave pohuan se Bullgaria konsideron mbylljen e 30 misioneve diplomatike të saja jashtë vendit. Aktualisht, Bullgaria ka 83 ambasada, 6 përfaqësi të përhershme, 20 zyra konsullore dhe 2 zyra diplomatike. Mbylljet e propozuara janë mbështetur nga kryeministri Borisov i cili përshkroi disa nga ambasadat e Bullgarisë si të padobishme.
NATO
parapamje|250x250px| Flamujt e NATO-s, Bullgaria, Bashkimi Evropian në klubin ushtarak të Plovdiv, [[Bullgaria|Bullgari . ]] Bullgaria iu bashkua Partneritetit për Paqen e NATO-s në 1994 dhe aplikoi për anëtarësim në NATO në 1997. Gjatë Samitit të Nëntorit 2002 në Pragë Bullgaria ishte një nga shtatë vendet e ish-socialistëve të ftuar për t'u anëtarësuar në Aleancë. Bullgaria u bë anëtare e NATO-s në Mars 2004.
UN
Në vitin 2003, Bullgaria u zgjodh anëtare jo e përhershme e Këshillit të Sigurimit të KB, duke dëshmuar se ishte një nga 3 aleatët më të afërt të SH.B.A.- së gjatë Krizës Irakiane, së bashku me Mbretërinë e Bashkuar dhe Spanjën. Bullgaria kryesoi gjithashtu OSBE- në në 2004.
Droga të paligjshme
Pikë e madhe evropiane e transkursionit për heroinën e Azisë Jugperëndimore dhe, në një shkallë më të vogël, kokainë e Amerikës së Jugut për tregun evropian; prodhues i kufizuar i kimikateve pararendëse.
Vardeniku
Vardenik (serbisht: Варадин/Varadin) është fshat në komunën e Medvegjës, Serbi.
Duka i madh
Duka i Madh (femërore: Dukesha e Madhe) është një titull trashëgues evropian, i përdorur ose nga disa monarkë ose nga anëtarë të familjeve të caktuara të monarkëve. Në status, një dukë i madh tradicionalisht renditet në rendin e përparësisë nën një perandor, si një i barabartë i përafërt me mbretin ose kryedukën dhe mbi një princ sovran ose dukë sovran. Titulli përdoret në disa monarki të pavarura aktuale dhe të mëparshme në Evropë, veçanërisht:
Evropa Perëndimore dhe Qendrore
Termi Duka i Madh si një monark që mbretëron mbi një shtet të pavarur ishte një shpikje e mëvonshme (në Evropën Perëndimore në fillim në 1569 për sundimtarin e Toskanës ) për të treguar ose një dukë veçanërisht të fuqishëm ose një monarki që luan një rol të rëndësishëm politik, ushtarak dhe/ose ekonomik. rol, por jo mjaftueshëm i madh për të qenë një mbretëri. Ajo u ngrit për shkak se titulli i dukës kishte humbur gradualisht statusin dhe përparësinë gjatë Mesjetës, duke iu dhënë sundimtarëve të feudeve relativisht të vogla (territoret feudale), në vend të rajoneve të mëdha fisnore apo edhe territoreve kombëtare, të cilave dikur iu bashkangjitej titulli.
Një nga shembujt e parë ndodhi kur konti Gonçalo I Mendes i Portucale (në Portugalinë veriperëndimore dhe i konsideruar si bërthama origjinale e atij vendi) mori, në 987, titullin personal të Magnus Dux Portucalensium ("Duka i Madh i Portugezëve") dhe u rebelua kundër tij. zotëri feudal, Mbreti Bermudo II i Leonit. Ai u mund nga ushtritë mbretërore, por megjithatë fitoi një autonomi të jashtëzakonshme si Magnus Dux (Duka i Madh), duke çuar përfundimisht në pavarësinë portugeze nga mbretëria spanjolle e Castille-León.
Monarkët e parë të titulluar zyrtarisht Duka i Madh ishin sovranët Medici të Toskanës, duke filluar nga fundi i shekullit të 16-të. Ky titull zyrtar u dha nga Papa Piu V në 1569; ndoshta ishte një titull personal (Papal) i bashkangjitur thjesht një dukaje, sepse territori ishte nën vasalën e Perandorisë së Shenjtë Romake.
Napoleoni I dha titullin gjerësisht: gjatë epokës së tij, disa nga aleatët e tij (dhe vasalët de facto ) u lejuan të merrnin titullin e Dukës së Madhe, zakonisht në të njëjtën kohë kur feudat e tyre të trashëguara (ose feudet e dhëna nga Napoleoni) u zgjeruan nga territoret e aneksuara që më parë u përkisnin armiqve të mundur në fushën e betejës. Pas rënies së Napoleonit, fuqitë fitimtare që u mblodhën në Kongresin e Vjenës, i cili trajtoi pasojat politike të Luftërave Napoleonike, ranë dakord të shfuqizojnë Dukatet e Mëdha të krijuara nga Bonaparti dhe të krijojnë një grup monarkish me rëndësi të mesme me atë titull. Kështu, shekulli i 19-të pa një grup të ri monarkësh të titulluar Duka i Madh në Evropën Qendrore, veçanërisht në Gjermaninë e sotme.
Pas pushtimeve ruse, titulli vazhdoi të përdorej nga perandorët rusë në rolin e tyre si sundimtarë të Lituanisë ( de facto jo sovrane) (1793–1917) dhe Finlandës autonome (po aq josovrane) (1809–1917). . Perandoria e Shenjtë Romake nën Shtëpinë e Habsburgëve themeloi një Großfürstentum Siebenbürgen ( Principata e Madhe e Transilvanisë ) jo-sovrane të ngjashme në 1765.
Ballkani
Titulli latin dux (rrënja etimologjike e duke ), që u përkthye fonetikisht doux (δούξ) në greqisht, ishte një titull i zakonshëm për gjeneralët perandorakë në Perandorinë Romake të Vonë (perëndim dhe lindje), por vini re se ishte më i ulët në gradë se sa vjen. (rrënja etimologjike e Count ).
Duka i madh i Bosnjës (Bosne supremus voivoda / Sicut supremus voivoda regni Bosniae) ishte një titull gjyqësor në Mbretërinë e Bosnjës, i dhënë nga Mbreti komandantëve më të lartë ushtarakë, zakonisht i rezervuar për më me ndikim dhe më të aftë në mesin e fisnikërisë më të lartë boshnjake. Për ta interpretuar atë si një post zyre dhe jo një gradë gjyqësore mund të ishte edhe më e saktë. Ndryshe nga përdorimi në Evropën Perëndimore, Evropën Qendrore ose në vende të ndryshme sllave nga Evropa Qendrore në Verilindore, ku analogjia midis Dukës së Madhe dhe Princit të Madh ishte domethënëse, me të dy titujt që korrespondonin me sovranin më të ulët se Mbret, por më të lartë se Duka, në titullin e Bosnjës. Duka i Madh korrespondonte më shumë me titullin ushtarak bizantin megas doux. Është e mundur të regjistrohen disa ngjashmëri me tituj ekuivalent në trojet fqinje sllave, si në Serbi, megjithatë, në vendet fqinje, titulli Duka, në sllavisht Vojvoda, kishte edhe rëndësi ushtarake, por në këtë kuptim "Duka i Madh" ishte konkretisht, madje. ekskluzivisht titull boshnjak.
Kryeduka
Kryeduka (femërore: Kryedukesha ; gjermanisht: Erzherzog, forma femërore: Erzherzogin ) ishte titulli i mbajtur nga 1358 nga sundimtarët Habsburgë të Arkdukatës së Austrisë, dhe më vonë nga të gjithë anëtarët e lartë të asaj dinastie. Ai tregon një gradë brenda ish- Perandorisë së Shenjtë Romake (962–1806), e cila ishte më e ulët se ajo e Perandorit dhe Mbretit, afërsisht e barabartë me Dukën e Madhe, por mbi atë të një Princi dhe Duka.
Territori i sunduar nga një arkidukë ose kryeduke quhej Archduka. Të gjitha kryedukatat e mbetura pushuan së ekzistuari në 1918. Kreu aktual i Shtëpisë së Habsburgëve është Karl von Habsburg.
Terminologjia
Fjala angleze u regjistrua për herë të parë në 1530, rrjedh nga archeduc franceze e mesme, një prejardhje e shekullit të 15-të nga latinishtja mesjetare archidux , nga latinishtja archi - ( greqisht ἀρχι- ) që do të thotë "autoritet" ose "primar" (shih arch- ) dhe dux "duke" (fjalë për fjalë "udhëheqës").
"Archduke" (gjermanisht: Erzherzog) është një titull i dallueshëm nga " Duka i Madh " (gjermanisht: Großherzog), një titull i mëvonshëm monarkik i mbajtur nga sundimtarët e vendeve të tjera evropiane (për shembull, Luksemburgu).
Historia
Titulli latin archidux vërtetohet për herë të parë duke iu referuar Brunos së Madhe, i cili sundoi njëkohësisht si Kryepeshkop i Këlnit dhe Duka i Lotharingisë në shekullin e 10-të, në veprën e biografit të tij Ruotger. Në Ruotger, titulli shërbeu si një nderim që tregon pozicionin e pazakontë të Brunos dhe jo një zyrë zyrtare.
Titulli nuk u përdor në mënyrë sistematike deri në shekullin e 14-të, kur titulli "Archduke i Austrisë" u shpik në Privilegium Maius (1358–1359) të falsifikuar nga Duka Rudolf IV i Austrisë, i quajtur Rudolf Themeluesi (gjermanisht: Rudolf der Gründer). Rudolf fillimisht pretendoi titullin në formën palatinus archidux ("Arqiduka Palatine"). Titulli kishte për qëllim të theksonte përparësinë e pretenduar (pra "Arch-") të Dukatit të Austrisë, në një përpjekje për t'i vendosur Habsburgët në një nivel të barabartë me Princ-Zgjedhuesit e Perandorisë së Shenjtë Romake, pasi Austria ishte kaluar. kur Demi i Artë i vitit 1356 ua caktoi atë dinjitet katër princave perandorakë laikë të rangut më të lartë dhe tre kryepeshkopëve. Perandori i Shenjtë Romak Charles IV refuzoi të njihte titullin, siç bënë të gjitha dinastitë e tjera sunduese të vendeve anëtare të Perandorisë. Por Duka Ernest i Hekurt dhe pasardhësit e tij morën në mënyrë të njëanshme titullin Archduke.
Titulli arkidukal u njoh zyrtarisht vetëm në 1453 nga perandori Frederiku III, kur Habsburgët kishin forcuar kontrollin e tyre në fronin e Perandorit të Shenjtë Romak të zgjedhur de jure, duke e bërë atë de fakto të trashëguar. Pavarësisht autorizimit perandorak të titullit, i cili tregonte se një Perandor Romak i Shenjtë nga dinastia Habsburge vendoste mbi një pretendim për titull të dinastisë Habsburge, shumë dinasti sunduese të vendeve që formuan Perandorinë refuzuan të njihnin titullin "Archduke". Ladislaus Posthumous, Duka i Austrisë, i cili vdiq në 1457, nuk mori kurrë autorizimin perandorak për ta përdorur atë gjatë jetës së tij, dhe në përputhje me rrethanat, as ai dhe as dikush në degën e tij të dinastisë nuk e përdori kurrë këtë titull. Vetë perandori Frederiku III përdori thjesht titullin "Duka i Austrisë", kurrë Archduke, deri në vdekjen e tij në 1493. Titulli iu dha për herë të parë vëllait të vogël të Frederikut, Albert VI i Austrisë (v. 1463), i cili e përdori atë të paktën nga 1458.
Në vitin 1477, Frederiku III i dha gjithashtu titullin Archduke kushëririt të tij të parë, Sigismund i Austrisë, sundimtar i Austrisë së mëtejshme ( Vorderösterreich  ). Djali dhe trashëgimtari i Frederikut, perandori i ardhshëm Maximilian I, filloi të përdorte titullin, por me sa duket vetëm pas vdekjes së gruas së tij Marisë së Burgundisë (v. 1482), pasi Arkduka nuk shfaqet kurrë në dokumentet e lëshuara bashkërisht nga Maksimiliani dhe Maria si sundimtarë në Vendet e Ulëta (ku Maksimiliani ende titullohet "Duka i Austrisë"). Titulli shfaqet së pari në dokumentet e lëshuara nën sundimin e përbashkët të Maksimilianit dhe djalit të tij Filipit në Vendet e Ulëta.
Archduke u mbajt fillimisht nga ata dinaste që sundonin një territor Habsburg — dmth, vetëm nga meshkujt dhe bashkëshortet e tyre, apanazhet u shpërndaheshin zakonisht kadetëve. Por këta arkidukë "të rinj" nuk u bënë kështu sundimtarë sovranë të trashëguar, pasi të gjitha territoret mbetën të zotëruara nga kurora austriake. Herë pas here një territor mund të kombinohet me një mandat të veçantë guvernator të sunduar nga një kadet arkidukal.
Manush Peshkëpia
Manush Peshkëpia (Vlorë, 1910 - Menik, 26 shkurt 1951) ka qenë poet, publicist, financier, veprimtar i Ballit Kombëtar. Pas çlirimit qe një ndër nga 22 të pushkatuarit e vitit 1951 me pretekstin e bombës në ambasadën sovjetike.
Martha Argerich
djathtas|parapamje|250x250px|Marta Argerich, në vitin 2015. Marta Argerich (e lindur më 5 qershor 1941) është një pianiste klasike argjentinase, e cila konsiderohet gjerësisht si një prej pianisteve më të mëdha të gjysmës së dytë të shekullit XX.
Jeta e hershme
djathtas|parapamje|239x239px|21-vjeçare Marta Argerich në vitin 1962 Argerich lindi në Buenos Aires, Argjentinë. Paraardhësit e saj atërore ishin katalanas të vendosur në Buenos Aires që nga shekulli i XVIII. Gjyshërit e saj të nënës ishin emigrantë hebrenj nga Perandoria Ruse, të cilët u vendosën në Colonia Villa Clara në provincën Entre Ríos - një nga kolonitë e themeluara nga Baron de Hirsch dhe Shoqata e Kolonizimit Çifut. Prejardhja e emrit Argerich është Katalonja, Spanjë. Ajo filloi të luajë piano në moshën tre vjeçare. Në moshën pesëvjeçare, ajo u transferua te mësuesi Vincenzo Scaramuzza, i cili theksoi rëndësinë e lirisë dhe ndjenjës. Argerich dha koncertin e saj debutues në vitin 1949 në moshën tetë vjeçare.
Familja u shpërngul në Evropë në vitin 1955, ku Argerich studioi me Friedrich Guldën në Austri. Juan Perón, pastaj presidenti i Argjentinës, bëri vendimin e tij të mundshëm duke caktuar prindërit e saj në postet diplomatike në Ambasadën e Argjentinës në Vienë. Më vonë ajo studioi me Stefan Askenase dhe Maria Curcio. Argerich gjithashtu kapi mundësi për periudha të shkurtra të stërvitjes me Madeleine Lipatti (e veja e Dinu Lipatti), Abbey Simon dhe Nikita Magaloff. Në vitin 1957, në moshën gjashtëmbëdhjetë vjeçare, ajo fitoi edhe Konkursin Ndërkombëtar të Gjenevës dhe Konkurrencën Ndërkombëtare Ferruccio Busoni brenda tre javëve njëri-tjetrit. Në këtë të fundit, ajo takoi Arturo Benedetti Michelangeli, të cilin më vonë do të kërkonte për mësime gjatë një krize artistike në moshën njëzetvjeçare, ndonëse kishte vetëm katër orë me të në një vit e gjysmë. < Ndikimi më i madh i saj ishte Gulda, me të cilin studioi për 18 muaj.
Karriera profesionale
Argerich performoi koncertin e saj debutues në moshën 8 vjeç, duke luajtur Koncertin e Piano të Mozartit nr. 20 në D minor dhe Koncertin e Parë të Beethoven në C major. Argerich u rrit në rëndësi ndërkombëtare kur fitoi konkursin e shtatë Ndërkombëtar të Piano Chopin në Varshavë në vitin 1965, në moshën 24-vjeçare. Në të njëjtin vit, ajo debutoi në Shtetet e Bashkuara, në Serinë Performuese të Madhe në Qendrën Lincoln. Në vitin 1960, ajo kishte bërë regjistrimin e saj të parë komercial, ku përfshiheshin veprat e Chopin, Brahms, Ravel, Prokofiev, dhe Liszt; ajo mori brohoritje kritike pas lëshimit të tij në vitin 1961. Në vitin 1967, ajo regjistroi Polonaise, Op. 53 të Chopin. parapamje|200x200px|Marta Argerich concierto
Jeta personale
Argeriku është martuar tri herë. Martesa e saj e parë, për kompozitorin-dirigjent Robert Chen (pinyin), dhe me të cilin ajo kishte një vajzë, violist Lyda Chen-Argerich, përfundoi në 1964. Nga 1969-1973 Argerich u martua me dirigjent zviceran Charles Dutoit, me të cilin kishte një vajzë, Annie Dutoit. Argerich vazhdon të regjistrojë dhe të kryejë me Dutoit. Në vitet 1970 ajo u martua edhe me pianistin Stephen Kovacevich, me të cilin ajo kishte një vajzë, Stéphanie.
Stéphanie Argerich Blagojevic drejtoi një film dokumentar për nënën e saj, Bloody Daughter, të bazuar në film të regjistruar që fëmijërinë e saj.
Fjalimi Gettysburg
As fjalimi parësor i ditës, fjalimi i hartuar me kujdes i Lincoln u vlerësua si një nga deklaratat më të mëdha dhe më me ndikim të qëllimit kombëtar amerikan. Me vetëm 271 fjalë, duke filluar me frazën tani ikonike "85 vjet më parë", ‍ duke iu referuar nënshkrimit të Deklaratës së Pavarësisë. 87 vjet më parë, Lincoln përshkroi SHBA-në si një komb "të konceptuar në Liri, dhe kushtuar propozimit që të gjithë njerëzit të krijohen të barabartë, "dhe përfaqësoi Luftën Civile si një provë që do të përcaktonte nëse një komb i tillë, Unioni i shkatërruar nga kriza e shkëputjes, mund të duronte.
Fotografia
E vetmja fotografi e njohur dhe e konfirmuar e Lincoln në Gettysburg, e fotografuar nga David Bachrach u identifikua në koleksionin Mateu Brady të pllakave fotografike në Administratën e Arkivave dhe Regjistrimeve Kombëtare më 1952. Ndërsa fjalimi i Lincoln ishte i shkurtër dhe mund të ketë përjashtime fotografitë e shumta të tij ndërsa flisnin, ai dhe dinjitarët e tjerë u ulën për orë të tëra gjatë pjesës tjetër të programit. Duke pasur parasysh gjatësinë e fjalimit të Everett dhe gjatësinë e kohës që u desh që fotografët e shekullit të 19-të të “vendosen” para se të bënin një fotografi, është mjaft e besueshme që fotografët ishin të përgatitur keq për shkurtësinë e fjalëve të Lincoln.
Lugu i Love
Lugu i Love është një luginë e cila ndodhet në Kosovë, në pjesën perëndimore të vendit, rreth 90 km në perëndim të kryeqytetit Prishtina. Lugu i Love gjendet jo larg vendeve të njohura si Lugu i Omerit dhe Gurra e Omerit dhe në afërsi të fshatit turistik të Bogës.
Gazmend Gjoka
Gazmend Gjoka ka lindur më 31 mars të vitit 1971 në Tiranë,dhe është një aktor shqiptarë. Kryen studimet në shkollën e mesme të përgjithshme “Qemal Stafa”. Diplomohet për dramë në Akademinë e Arteve të Bukura në Tiranë. Ka kryer gjatë viteve të fundit dy specializime në Londër.Është një nga më të suksesshmit e Teatrit Kombëtar.ndërsa është herë pas here i pranishëm atje, megjithëse jo i punësuar vazhdon të jetë i angazhuar me akademinë e arteve. Tashmë jo si student i kësaj shkolle, por si pedagog që u jep fjalën artistike atyre që duan të jenë aktorët e së nesërme.
Compiègne
Compiègne (Shqip: Kompienja; Picard: Compiène) është një komunë në departamentin Oise; në Francën veriore. Ndodhet në lumin Oise. Banorët e saj quhen Kompienjas.
Administrata
Kompienja është selia e dy kantoneve :
Pamje
majtas|parapamje|L'Île des Rats dhe drynet e reja mbi lumin Oise qendër|parapamje|Ura Solferino parapamje|Lumi Oise
Popullsia
Compiègne është komuna qendrore e një njësie urbane me 70,699 banorë, dhe e një zone më të madhe udhëtarësh me 141,504 banorë që nga viti 2017. Të dhënat e popullsisë në tabelën dhe grafikun e mëposhtëm i referohen komunës Kompienjë,pra bërthamës urbane, pa përfshirë rrethinat.
Pamjet
parapamje| Pamje nga Kompienja parapamje| Spitali Kompienjë-Nuajon
Pylli Kompienjës
Përkujtimorja e Armëpushimit në Pyllin e Kompienjës është vendi i nënshkrimit të dy armëpushimeve; ai i 11 nëntorit 1918 dhe 22 qershorit 1940. Hitleri e zgjodhi posaçërisht vendndodhjen e të dytit, dhe vuri në lëvizje karrocën origjinale të nënshkrimit nga Parisi në Compiègne, si një ironi për francezët e mundur.
Vendi ende strehon disa përmendore të armëpushimit të vitit 1918, duke përfshirë një kopje të karrocës origjinale hekurudhore. Karroca origjinale e Marshallit Foch u dërgua në Gjermani si një trofe fitoreje pas armëpushimit të dytë. Thashetheme të ndryshme për atë që ndodhi më pas me këtë vagon hekurudhor, kanë lulëzuar që atëherë. Disa besojnë se u shkatërrua nga SS në Turingi në prill 1945; të tjerë thonë se kjo ka ndodhur në Berlin, por ka shumë të ngjarë që të jetë shkatërruar gjatë një sulmi ajror aleat në Berlin. Versioni i fundit duket më i besueshëm, pasi karroca e Ferdinand Foch në fakt u shfaq në një muze të Berlinit.
Universiteti i Teknologjisë i Kompienjës
Kompienja gjithashtu ka universitetin e saj. Universitetit të Teknologjisë së Kompienjës (UTC), një nga shkollat inxhinierike më të mira në Francë, e themeluar si Universitet Teknologjik më 1972 për të ofruar një alternativë ndaj " shkollave të mëdha " tradicionale për studentët e interesuar në teknologji dhe shkenca të aplikuara.
Transporti
Që prej 1974, autobuzat brenda qytetit janë falas. Rrjeti i autobuzave lidh Kompienjën me vendbanimet e afërta.
Ndërmarrja "ARC", përgjegjëse për transportin e hapësirës metropolitane të Kompienjës,ofron edhe mundësia e të marrit një bicikletë me qera.
Për sa i përket linjave hekurudhore, Stacioni Compiègne ofron lidhje me Parisin, Amiensin, Kambrai n dhe disa destinacione rajonale.
Që nga viti 1968 Compiègne është qyteti tradicional i fillimit të garës së famshme të biçikletave Paris–Rubex. Ishte gjithashtu qyteti i mbarimit i etapës së tretë në Tour de France 2007.
Marrëdhëniet ndërkombëtare
Compiègne është e binjakëzuar me: Compiègne është gjithashtu bashkëpunuese me:
Referime
<references group="" responsive="1">
Shtëpia e Kleanthi Kote
Shtëpia e Kleanthi Kote është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Urzulei
Urzulei (Orthullè) është një komunë në Itali në provincën Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 129.64 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 511 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.231 banorë.
Usellus
Usellus (Usèddus) është një komunë në Itali në provincën Oristanos, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 35.07 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 289 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 773 banorë.
Shtëpia e Koçi Karafilit
Shtëpia e Koçi Karafilit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Elon Musk
Elon Reeve Musk (lindur më 28 qershor, 1971) është një manjat biznesi, investitor, inxhinier, Crushi i Drita L
dhe shpikës Amerikano-Afrikano-Jugor i lindur në Afrikën e Jugut.
Ai është themeluesi, CEO, dhe CTO i SpaceX; bashkë-themeluesi, CEO, dhe arkitekti i produkteve i Tesla, Inc.; bashkë-themeluesi dhe pronari i SolarCity; bashkë-pronari i OpenAI; bashkë-themeluesi i Zip2; dhe themeluesi i X.com e cila u shkri me PayPal të kompanisë Confinity. Elon Musk vlerësohet me $22.8 miliard dollarë nga Forbes në vitin 2018, duke e bërë kështu njeriun e 54-të më të pasur në botë.
Elon Musk ka deklaruar se qëllimet e SolarCity, Tesla, Inc., dhe SpaceX rrotullohen rreth vizionit të tij për të ndryshuar botën dhe njerëzimin. Qëllimet e tij përfshijnë reduktimin e ngrohjes globale nëpërmjet prodhimit dhe kosnumimit të energjisë së qëndrueshme, dhe reduktimin e "rrezikut të zhdukjes së njerëzve" duke e "bërë jetën multi-planetare" duke vendosur një koloni njerëzore në mars.
Fëmijëria e hershme
Musk lindi më 28 qershor, 1971, në Pretoria, Transvaal, Afrikë e Jugut, i biri i Maye, një modele nga Regina, Saskatchewan, Kanada; dhe Errol Musk, një inxhinier elektromekanik i lindur në Afrikën e Jugut. Ai ka një vëlla më të vogël, Kimbal (lindur më 1972), dhe një motër më të vogël, Tosca (lindur më 1974). Gjyshja e tij nga ana e babait ishte Britanike. Pasi prindërit e tij u divorcuan në vitin 1980, Musk jetoi më së shumti me të atin në disa vende të Afrikës së Jugut.
Në moshën 10-vjeçare, ai zhvilloi një interes për kompjuterat nëpërmjet Commodore VIC-20. Ai e mësoi vetë programimin kompjuterik dhe kur ishte 12 vjeç, shiti kodin e një video loje bazuar në gjuhën BASIC të quajtur Blastar te një revistë e quajtur PC and Office Technology për rreth $500.
Shtëpia e Koci Lilit (Miti Lapi)
Shtëpia e Koci Lilit (miti Lapi) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Usini
Usini (Ùsini) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 30.74 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 200 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 4.365 banorë.
Gurra e Hoxhës
Gurra e Hoxhës apo Gurra e Hoxhs është një burim uji i cili ndodhet pjesën perëndimore të Kosovës, rreth 90 km në perëndim të kryeqytetit të vendit, Prishtina. Gurra e Hoxhës ndodhet në 1.985 metra mbi nivelin e detit. Terreni përreth Gurrës së Hoxhës është kryesisht malor, ndërsa në veriperëndim është kodrinor. Pika më e lartë në zonën përreth është Gjeravica, 2,656 metra mbi nivelin e detit, e që ndodhet në një largësi prej 1.7 km në veri të Gurrës së Hoxhës. Rajoni përreth është i banuar rrallë, me 18 banorë për kilometër katror. Qyteti më  afërt është Peja, 19.3 km në verilindje të Gurrës së Hoxhës. Zona përreth Gurrës së Hoxhës përbëhet kryesisht nga toka bujqësore ndërsa mbizotëron klima e brendshme. Temperatura mesatare vjetore është 7  ° C. Muaji më i ngrohtë është gushti, kur temperatura mesatare është 20 ° C, dhe më i ftohti është janari, me -7 ° C. Reshjet mesatare vjetore janë 1,382 milimetra. Muaji me më së shumti reshje është nëntori, me 153 mm reshje mesatarisht, ndërsa muaji më i thatë është gushti, me 28 mm reshje.
Krenare Gjikolli
Krenare Gjikolli e lindur me 17.10.1992 ne Peje, shkollen fillore e kreu ne Peje ndersa te mesmen dhe Univerzitetin ne Prishtine ne [Kosovo|Rochester Institute of Technology], diplomoji ne Biznes Menaxhment dhe ne Politika te Jashtme. Gjate studimeve krijoji dashuri te madhe per kozmetiken profesionale dhe keshtu filllon rrugetimin e saj si perfaqesuses e Victoria Vynn produkt amerikan qe specialzon ne pedikyr dhe manikyr keshtu ajo u certifikua nderkombetarisht njeherit si Nail artiste dhe pastaj dhe Si trajnuese per Pedikyr dhe Manikyr professional
Karriera
Krenare Gjikolli Uka e filloi karieren Ne vitin 2015, ajo perfundoi trajnime te shumeta ne Manikyr dhe Pedikyr duke e bere te mundshme hapjen e shkolles ne kete fushe IBC AKADEMI. Njeherit ne kete vite Krenarja mori titullin si trajnere Ne vitin 2016, IBC Akademia u akreditua nga Ministria e Arsimit, Shkences dhe Teknologjise. Qe nga viti 2016 e deri tani Akademia IBC ne krye me Krenaren si trajnere internacionale ka arritur te certifikoje mbi 2500 studente. Krenarja tani konsiderohet nje nder top nail artistet ne Ballkan. Ajo ka fituar nje reputacion pozitiv per ofrimin e vazhdueshem te sherbimit profesional ne kete fushe.
Kroni i Shkollës
Kroni i Shkollës është një park i cili ndodhet në pjesën perëndimore të Kosovës, rreth 70 km në perëndim të kryeqendrës së vendit Prishtina.
Të dhëna
Kroni i Shkollës ndodhet në lartësi prej 630 metrash mbi nivelin e detit. Terreni përreth Kronit të Shkollës është i larmishëm, ndërsa në lindje karakterizohet nga shpatet. Pika më e lartë aty pranë është Maja e Strellcit, 2 365 metra mbi nivelin e detit, 5.7 km në perëndim të Kronit të Shkollës. Rajoni përreth Kronit të Shkollës është e populluar dendur, me 222 banorë për kilometër katror. Qyteti më i afërt është Deçani 5 km në jug si dhe Peja, 9.0 km në veri të Kronit të Shkollës. Relievi i tokës në rrethinat e Kronit të Shkollës paraqesin një mozaik të tokës bujqësore dhe bimësisë natyrore.
Ussana
Ussana (Ùssana) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 32.82 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 97 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 4.198 banorë.
Provinca Málaga
Málaga është një provincë e komunitetit autonom Andalusia, në Spanjë. Málaga ka një popullsi prej 1 652 999 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 7308 km2.
Petrila
Petrilë (serbisht: Петриље/Petrilje) është fshat në komunën e Medvegjës, Serbi.
Kroni i Lisit
Kroni i Lisit është një burim i ujit i cili ndodhet në pjesën perëndimore të Kosovës, rreth 80 km në perëndim të kryeqytetit Prishtina. Kroni i Lisit ndodhet në një lartësi prej 2.071 metrash mbi nivelin e detit. Terreni përreth Kronit të Lisit është malor në juglindje, por në veriperëndim është kodrinor. Pika më e lartë në afërsi është Gjeravica, me 2,656 metra mbi nivelin e detit, 1.3 km në jug të Kronit të Lisit. Rajoni përreth është me popullsi të rrallë, me 18 banorë për kilometër katror ndërsa qyteti më i afërt është Deçan, 11.5 km në lindje të Kronit të Lisit. Zona përreth Kronit të Lisit është kryesisht tokë bujqësore.
Kënga e Rolandit
parapamje|240px|Tetë fazat e Këngës së Rolandit në një foto Kënga e Rolandit (Frëngjisht: La Chanson de Roland) është një poezi epike e shekullit të 11-të (chanson de geste) e bazuar në Betejën e Roncevaux në vitin 778, gjatë mbretërimit të Karlit të Madh. Është vepra më e vjetër mbijetese e letërsisë franceze dhe ekziston në versione të ndryshme dorëshkrimesh, të cilat dëshmojnë për popullaritetin e saj të madh dhe të qëndrueshëm në shekujt 12-16.
Data e kompozimit vihet në periudhën midis 1040 dhe 1115: një version i hershëm që fillon rreth vitit 1040 me shtesa dhe ndryshime të bëra deri rreth vitit 1115. Teksti i fundit ka rreth 4000 rreshta poezish. Vjersha epike është e para dhe, së bashku me Poema e Cid, një nga shembujt më të shquar të chanson de geste, një formë letrare që lulëzoi midis shekujve 11 dhe 16 dhe festoi veprat legjendare.
Dorëshkrime dhe datat
Edhe pse e vendosur në epokën Karolingiane, Kënga e Rolandit u shkrua shumë më vonë. Ekziston një dorëshkrim i vetëm ekzistues i Këngës së Rolandit në frëngjishten e vjetër, mbajtur në Librarinë Bodleian në Oksford. Kjo kopje daton midis 1129 dhe 1165 dhe u shkrua në Anglo-Norman. Ekzistojnë gjithashtu tetë dorëshkrime të mëtejshme dhe tre fragmente të poezive të tjera me temën e Rolandit.
Rrezet e diellit
Rrezet e diellit janë një pjesë e rrezatimit elektromagnetik të dhëna nga Dielli, në veçanti rrezet infra të kuqe, drita e dukshme, dhe rrezet ultravioletë. Në Tokë, rreze e diellit filtrohet nga atmosfera e tokës, dhe është e dukshme gjatë ditës kur Dielli është mbi horizont. Kur rrezatimi direkt diellor nuk është i bllokuar nga retë, ajo quhet si kohë me diell, një kombinim i dritës të ndritshme dhe të nxehtit ndriçues.
Përmbledhje
Hulumtuesit mund të regjistrojnë rrezet e diellit me regjistrues të rrezeve diellore, piranometër ose pirheliometër.
Rrezes diellore i merr rreth 8.3 minuta për të arritur tokën nga sipërfaqja e diellit. Një foton duke filluar nga qendra e Diellit që ndryshon drejtimin çdo herë që ballafaqohet me një grimcë të ngarkuar dhe mund të marrë 10,000 deri 170,000 vite për të arritur në sipërfaqen e diellit.
Zbritja (matematikë)
djathtas|parapamje|180x180px| " 5 − 2 = 3" (verbalisht, "pesë minus dy është e barabartë me tre") Zbritja është një veprim aritmetik që përfaqëson veprimin e heqjes së objekteve nga një koleksion. Rezultati i një zbritje quhet ndryshim. Zbritja shënohet me shenjën minus, −. Për shembull, në foton ngjitur, ka 5 − 2 mollë — që do të thotë 5 mollë me 2 të hequra, rezulton në një total prej 3 mollësh. Prandaj, ndryshimi i 5 dhe 2 është 3, domethënë 5 − 2 = 3.
Përmbledhje
Zbritja lidhet kryesisht me numrat natyrorë në aritmetikë, mirëpo zbritja mund të paraqesë gjithashtu heqjen ose zvogëlimin e madhësive fizike dhe abstrakte duke përdorur lloje të ndryshme të objekteve duke përfshirë numra negativë, thyesat, numrat irracionalë, vektorët, dhjetoret, funksionet dhe matricat.
Zbritja ndjek disa modele të rëndësishme. Ajo është antikomutative, që do të thotë se ndryshimi i rendit ndryshon shenjën e përgjigjes. Gjithashtu nuk është asociuese, që do të thotë se kur dikush zbret më shumë se dy numra, renditja në të cilën kryhet zbritja ka rëndësi. Për shkak se 0 është identiteti shtesë, zbritja e saj nuk ndryshon një numër. Zbritja gjithashtu i bindet rregullave të parashikueshme në lidhje me operacionet e lidhura, të tilla si mbledhja dhe shumëzimi. Të gjitha këto rregulla mund të provohen, duke filluar me zbritjen e numrave të plotë dhe përgjithësimin përmes numrave realë dhe më gjerë. Operacionet e përgjithshme binare që ndjekin këto modele janë studiuar në algjebër abstrakte.
Kryerja e zbritjes në numrat natyrorë është një nga detyrat më të thjeshta numerike. Tërheqja e numrave shumë të vegjël është shumë e përshtatshme për fëmijët e vegjël. Për shembull, në arsimin fillor, nxënësit mësohen të zbresin numrat në sistemin dhjetor, duke filluar me numra një shifror dhe duke trajtuar në mënyrë progresive probleme më të vështira.
Në algjebrën e përparuar dhe në algjebrën kompjuterike, një shprehje që përfshin zbritjen si A − B zakonisht trajtohet si një shënim stenografik për mbledhjen A + (−B). Kështu, A − B përmban dy terma, përkatësisht A dhe - B. Kjo lejon një përdorim më të lehtë të shoqërimit dhe komutativitetit.
Zbritja zakonisht shkruhet duke përdorur shenjën minus "-" midis termave; ndërsa rezultati shprehet me një shenjë të barabartë. Për shembull,
FK Palanga
Futbolo klubas Palanga, FK Palanga është klub futbollistik nga Palanga, Lituani që është krijuar në qershor të vitit 2010. Stadiumi i stadiumi "Centrinis".
Sukseset
Pirma lyga (D2)
Lojtarët
Përditësuar më 2019-09-16.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Vrasja e Abraham Lincoln
thumb|240px|[[John Wilkes Booth duke pritur përpara për të gjuajtur presidentin Abraham Lincoln ndërsa ai shikon Our American Cousin në Teatrin e Fordit]] Presidenti i 16-të i Shteteve të Bashkuara të Amerikës Abraham Lincoln u vra nga aktori i njohur amerikan John Wilkes Booth më 14 prill 1865 ndërsa ishte duke shikuar Our American Cousin në Teatrin e Fordit, Uashington D.C.. Ai u vra në kokë, ndërsa vdiq në ditën e nesërme, më 15 prill, në ora 07:22. Lincoln u bë presidenti i parë amerikan që u vra.
Duke ndodhur në fund të Luftës Civile Amerikane, vrasja ishte pjesë e një komploti më të madh të menduar nga Booth për të ringjallur kauzën e Konfederatës duke eleminuar tre zyrtarët më të rëndësishëm të qeverisë së Shteteve të Bashkuara. Komplotistët Lewis Powell dhe David Herold u caktuan të vrisnin Sekretarin e Shtetit William H. Seward, dhe George Atzerodt ishte ngarkuar me detyrën e vrasjes së Zëvendës Presidentit Andrew Johnson. Përtej vdekjes së Lincoln, komploti dështoi: Seward u plagos vetëm dhe sulmuesi i mundshëm i Johnson-it humbi nervin. Pas një arratisjeje fillestare dramatike, Booth u vra në kulmin e një komploti 12-ditore. Powell, Herold, Atzerodt dhe Mary Surratt u varën më vonë për rolet e tyre në komplot.
Arsyeja
Ekzistojnë teori të ndryshme rreth arsyejeve të Booth. Në një letër drejtuar nënës së tij, ai shkroi për dëshirën e tij për t'u hakmarrë ndaj Jugut. Doris Kearns Goodwin e ka mbështetur idenë se një faktor tjetër ishte rivaliteti i Booth me vëllain e tij të njohur, aktorin Edwin Booth, i cili ishte një Unionist besnik. David S. Reynolds beson se Booth e admiroi shumë abolicionistin John Brown; motra e Booth Asia Booth Clarke e citoi atë të thoshte: "John Brown ishte një njeri i frymëzuar, karakteri më i madh i shekullit!" Më 11 prill, Booth ndoqi fjalimin e Lincoln në Shtëpinë e Bardhë, në të cilën Lincoln promovoi të drejtat e votimit për zezakët; Booth tha "Kjo do të thotë qytetari më e gjallë ... Kjo është fjalimi i fundit që ai do të japë ndonjëherë".
Përgatitjet
Më 14 prill, mëngjesi i Booth filloi në mesnatë. Ai i shkroi nënës së tij se gjithçka ishte mirë, por se ai ishte "i nxituar". Në ditarin e tij, ai shkroi se "Kauza jonë po humbet pothuajse, duhet të bëhet diçka vendimtare dhe e madhe".
Ndërsa vizitoi Teatrin e Fordit rreth mesditës për të marrë postën e tij, Booth mësoi se Lincoln dhe Grant ishin për të parë Our American Cousin. Kjo i dha atij një mundësi veçanërisht të mirë për të sulmuar Lincoln pasi që, pasi kishte interpretuar atje disa herë, ai e njihte paraqitjen e teatrit dhe ishte i njohur për stafin e tij. Ai shkoi në dhomën e konviktit të Mary Surratt në Uashington, D.C. dhe i kërkoi asaj që të dorëzonte një pako në tavernë e saj në Surrattsville, Maryland. Ai gjithashtu i kërkoi asaj që t'i tregonte qiramarrësit të saj Louis J. Weichmann të përgatiste armët dhe municionet që Booth kishte ruajtur më parë në tavernë.