cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rinoceronti leshator
Shpërndarja
Duket se nuk e kapërceu urën e tokës së Beringut gjatë epokës së fundit të akullit (e cila lidhte Azinë me Amerikën e Veriut), ndoshta për shkak të densitetit të ulët të barit dhe habitatit të përshtatshëm në Yukon, konkurrencë me barngrënës të tjerë të mëdhenj në urën e ngurtë tokësore dhe akullnajat e gjera që krijojnë barriera fizike. Edhe nëse disa mbërritën në Amerikën e Veriut, ndoshta nuk ishte shumë e zakonshme.
Paleobiologjia
Rinocerotët leshator kishin një histori të ngjashme të jetës me rinocerontët moderne. Studimet mbi dhëmbët e qumështit tregojnë se individët u zhvilluan në mënyrë të ngjashme si me rinocerontin e bardhë dhe atë të zi. Të dy dhëmbët tek femrat sugjerojnë që ai rrite një viç, ose më rrallë dy, çdo dy deri në tre vjet. Nëse ishte i ngjashëm me rinocerontët moderne, viçat jetuan me nënën e tyre për rreth 3 vjet para se të kërkonin territorin e tyre individual, duke arritur pjekurinë seksuale brenda pesë viteve.Rinocerontët leshator mund të mbushin moshën rreth 40 vjeç, si të afërmit e tyre modernë.
Me brirët dhe përmasat e tyre të mëdha, të rriturit kishin pak grabitqarë, por individë të rinj mund të sulmoheshin nga kafshë të tilla si hienat dhe luanët e shpellës. Një kafkë u gjet me traumë që tregon një sulm nga një mace, por kafsha mbijetoi deri në moshën madhore.
Ashtu si të afërmit e saj modernë, rinoceronti leshator  meshkuj ishin territorjal dhe mbroheshin nga konkurrentët, veçanërisht gjatë sezonit të çiftëzimit. Kafka fosile tregon dëme nga brirët e përparme të rinocerontëve të tjerë. Nofullat e poshtme dhe brinjët e pasme tregojnë shenja të thyerjes dhe ri-formimit, të cilat mund të kenë ardhur edhe nga luftimet. Frekuenca relative e dëmtimeve luftarake në krahasim me rinocerontët modern i atribuohet kushteve klimatike që ndryshojnë me shpejtësi gjatë periudhës së fundit akullnajore, me rinocerontët leshator përballen me stres të shtuar në konkurrencë me barngrënës të tjerë të mëdhenj dhe të mesëm.
Dieta
Rinocerontët leshator kryesisht ushqehen me barëra që rriteshin në stepën e mamuthit. Koka e tij e gjatë dhe e pjerrët me një qëndrim poshtë fytyrës dhe struktura e dhëmbëve të gjithë e ndihmuan atë të kullosë në bimësi. Kishte një buzë të gjerë të sipërme si ajo e rinocerontit të bardhë, i cili lejonte lehtësisht që të zhyte bimësinë direkt nga toka.
Analiza e polenit tregon se rinocerontët hanin një larmi bimësh përveç barërave. Konifert,  fletëgjërat dhe shkurret  janë ngrënë. Studimet e izotopit mbi brirët tregojnë se ai kishte një dietë sezonale; zona të ndryshme të rritjes së brirëve sugjerojnë që rinocerontët leshator kryesisht kullosin gjatë verës, ndërsa shfletuan për shkurre dhe degë në dimër.
Një hetim biomekanik i vektorit tendosës të kafkës, mandibulës dhe dhëmbëve të një individi të ruajtur mirë të ruajtur në fazën e fundit të ftohtë të marrë nga Whitemoor Haye , Staffordshire , zbuloi muskulaturë dhe karakteristika dentare që mbështesin një preferencë të ushqyerit kullotës. Në veçanti, zmadhimi i muskujve të përkohshëm dhe të qafës është në përputhje me atë që kërkohet për t'i rezistuar forcave të mëdha tërheqëse të krijuara kur marrin gypa të mëdha foragjere nga toka. Prania e një diastema të madhe mbështet këtë teori.
Habitati
parapamje|Rinoceronti leshator, [[Mamuthi leshator|mamuthët leshator , luani i shpellës dhe një tufë e Equus lambei në Pleistocene në veri të Spanjës, nga Mauricio Antón]] Rinoceronti leshator jetonte kryesisht në ultësira, rrafshnalta dhe luginat e lumenjve, me thatë për klimat e thata,  dhe të emigruar në pikat më të larta në faza të favorshme klimatike. Ajo shmangte vargjet malore, për shkak të borës së madhe dhe terrenit të pjerrët që kafsha nuk mund të kalonte lehtë.
Habitati kryesor i rinocerontit ishte stepa e mamuthit, një peizazh i madh, i hapur, i mbuluar me varg të gjerë të barit dhe shkurreve. Rinocerontët leshator jetonin së bashku me barngrënësit të tjera të mëdhenj, të tilla si mamuthi leshator, dreri gjigand , renët ,antilopat saiga dhe bizoni .Me shpërndarjen e tij të gjerë, rinocerontët leshator jetuan në disa zona përkrah rinocerontëve të tjera Stefanorinus dhe Elasmotherium.
Zhdukja
Shumë lloje të megafaunës Pleistocene , si rinocerontët leshator, u zhdukën në të njëjtën periudhë kohore. Gjuetia njerëzore përmendet shpesh si një shkak. Teori të tjera për shkakun e zhdukjeve janë ndryshimet klimatike të shoqëruara me epokën e akullnajës dhe hipotezën e hiperdizazës (qv Ngjarja e zhdukjes Quaternary ). Një nga teoritë më të pranuara shprehet se, megjithëse rinoceronti leshator ishte i specializuar për motin e ftohtë, ai ishte i aftë të mbijetonte në klimat më të ngrohta. Kjo sugjeron që ndryshimi i klimës nuk ishte faktori i vetëm që kontribuoi në zhdukjen e rinocerontit. Specie të tjera të adaptuara nga të ftohtit, si renët dhe bualli i myshkut, i mbijetoi kësaj periudhe të ndryshimit klimatik dhe shumë të tjerë si ajo, duke mbështetur hipotezën over overkill ’për rinoceronti leshator.
Takimi me radiokarbonin tregon që popullsitë mbijetuan deri në 8,000 para Krishtit në Siberinë perëndimore.Sidoqoftë, saktësia e kësaj date është e pasigurt, pasi disa rrafshnalta radiokarbure ekzistojnë rreth kësaj kohe. Zhdukja nuk përkon me fundin e epokës së fundit të akullit, por përkon me një përmbysje klimatike të vogël por të rëndë, që zgjati për rreth 1.000–15050 vjet, Dryas Rinj (GS1 — Greenland Stadial 1), e karakterizuar nga përparime akullnajore dhe të rënda duke ftohur globalisht, një ndërhyrje e shkurtër në ngrohjen e vazhdueshme, pas përfundimit të epokës së fundit të madhe të akullit (GS2), që mendohet se ka ardhur për shkak të mbylljes së qarkullimit të termohalinës në oqean për shkak të fluksit të madh të ujit të freskët të ftohtë nga shkrirja e mëparshme e qëndrueshme e akullnajave gjatë Interstadialit më të ngrohtë (GI1 — Groenland Interstadial 1: rreth 16,000–11,450 14 C vjet PB).
Gjuetia
Rinocerontët leshator ndanë habitatin e tyre me njerëzit, por provat e drejtpërdrejta që ata ndërvepruan janë relativisht të rralla. Vetëm 11% e vendeve të njohura të fiseve parahistorike të Siberis kanë mbetje ose imazhe të kafshës. Shumë mbetje të rinocerontëve gjenden në shpellat (si  Shpella e Kůlna në Europën Qendrore), të cilat nuk ishin habitat natyror as me rinocerontët dhe as për njerëz, dhe grabitqarët e mëdhenj si hienat mund të kenë kryer pjesë të rinocerontëve atje. Ndonjëherë, zbulohen vetëm dhëmbë individualë ose fragmente kockash, të cilat zakonisht vinin nga vetëm një kafshë. Pjesa më e madhe e mbetjeve të rinocerontëve në Europën Perëndimore gjenden në të njëjtat vende ku u gjetën mbetje njerëzore ose objekte njerëzore, por kjo mund të ketë ndodhur natyrisht.
Shenjat që njerëzit e hershëm gjuanin ose pastruan rincerontët vijnë nga shenjat në kockat e kafshës. Një ekzemplar kishte lëndime të shkaktuara nga armët njerëzore, me gjurmë të plagës nga një shenjë e mprehtë objekti nga një shpatull dhe kofshë, dhe një shtizë e ruajtur u gjet pranë kufomës.
Të dy brirët dhe kockat e rinocerontit u përdorën si lëndë të parë për mjete dhe armë, siç ishin mbetjet nga kafshët e tjera. Në atë që është tani Zwoleń, Poloni, një pajisje u bë nga një legen i rinocerontit leshator. Hedhësit e shtizave gjysmë metër , të bëra nga një rinoceront leshator prej lëkure të butë rreth 27 mijë vjet më parë, vinin nga brigjet e  lumit Yana. Një shtizë 13.300 vjeçare e gjetur në ishullin Bolshoy Lyakhovsky ka një majë të bërë prej briri të rinocerontit, në veriun më të largët një artifakt njerëzor është gjetur ndonjëherë.
Njeriu në shpellën Pinhole është një figurë e vonë paleolitike e një njeriu të gdhendur në një kockë briri të një rinoceronti leshator, të gjetur në Creswell Crags në Angli.
Arti antik
parapamje Shumë piktura shpellash nga Paleoliti i Epërm përshkruajnë rinocerontin leshator.Karakteristikat përcaktuese të kafshës tërhiqen dukshëm, të kompletuara me shpinën e ngritur dhe gunga, të kundërta me kokën e ulët të shtrirë. Dy linja të lakuara paraqesin veshët. Brirët e kafshëve janë tërhequr me lakimin e tyre të gjatë, dhe në disa raste tregohet gjithashtu pallto. Shumë piktura tregojnë një brez të zi që ndan trupin.
Rreth 20 vizatime paleolitike të rinocerontit leshator ishin të njohura para zbulimit të Shpellës Chauvet  në Francë. Ata janë datuar mbi 31,000 vjeç, ndoshta nga Aurignacian,  gdhendur në muret e shpellës ose të vizatuara në të kuqe ose të zeza. Një skenë përshkruan dy rinoceront që luftojnë me njëri-tjetrin me brirët e tyre. Ilustrime të tjera gjenden në  shpellat Rouffignac dhe Lascaux. Një vizatim nga  Font-de-Gaume tregon një qëndrim të dukshëm më të lartë të kokës, dhe të tjerët u vizatuan me pigmente të kuqe në Shpellën Kapova në Malet Ural. Disa imazhe tregojnë rinocerontë të goditur me shtiza ose shigjeta, duke nënkuptuar gjuetinë njerëzore.
Vendi i  Dolní Věstonice  në  Moravia, Republika Çeke, u gjet me më shumë se shtatëqind statuja të kafshëve, shumë rinocerontë leshator.
François Duvalier
François Duvalier (14 prill 1907 – 21 prill 1971) i njohur ndryshe si Papa Doc, ishte presidenti i Haitit prej vitit 1957 deri në vitin 1971. Përveç pozitës që kishte si president, Duvalier ishte edhe fizikantë me profesionë dhe pastaj u bë i njohur si Papa Doc. Ai e morri titullin si "Presidenti i Jetës" në vitin 1964 dhe e rimorri pozitën si president deri në vitin 1971. Pas vdekjes së tij, pasardhës i tij si president e morri djali i tij Jean-Claude Duvalier i njohur ndryshe si "Baby Doc".
Pishina Nemo 33
parapamje| Një shtëpi nënujore në Nemo, me gropën 34.5 m të thellë Nemo 33 është një pishinë e brendshme e ujit të freskët pa klor në Bruksel, Belgjikë. Ajo mbajti Rekordin Botëror Guinness si pishina e brendshme më e thellë në botë midis hapjes së saj më 1 maj 2004 dhe përfundimit të "Y-40 The Deep Joy" në Hotel Terme Millepini në Montegrotto Terme, Padova, Itali më 5 qershor 2014.
FA Šiauliai
Futbolo akademija Šiauliai ose FA Šiauliai është klub futbollistik nga Šiauliai, Lituani që është krijuar në qershor të vitit 2012. Stadiumi i stadiumi savivaldybės.
Sukseset
Pirma lyga (D2)
Lojtarët
Përditësuar më 2023-03-120.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Pishina Nemo 33
Siguria
Pishina i lejon turistët, zhytësit amatorë dhe zhytësit profesionistë. Kërkon që zhytësit të jenë të paktën 12 vjeç dhe me shëndet të mirë. Të gjithë zhytësit duhet të jenë ose të certifikuar ose të mbikëqyrur nga një trajner. Të gjithë zhytësit duhet të kenë një zhytës të certifikuar si shok zhytjeje.
Veçoritë
Objekti përmban një restorant, librari, dyqan rrobash banje, dyqan suveniresh dhe dhoma për aktivitete të tjera ujore. Ka dritare të shumta nënujore që lejojnë vizitorët dhe spektatorët e jashtëm të shikojnë në pishina në thellësi të ndryshme. Ajo gjithashtu ofron turne nëpër qytetin e Brukselit.
Pishina Nemo 33 tani qëndron si një nga pishinat më të thella në botë, e tejkaluar vetëm Pishina Deepspot në Pëloni, nga Y-40 The Deep Joy në Itali dhe Deep Dive Dubai në Emiratet e Bashkuara Arabe.
Liljana Kuzmanovska
Liljana Kuzmanovska (Лилјана Кузмановска; e lindur më 15.7.1962, në Manastir) është një politikane maqedonase nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Liljana Kuzmanovska kandidoj si pjesë e VMRO-DPMNE-së dhe u zgjodh deputete e legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Tooting Bec Lido
parapamje| Tooting Bec Lido, nga skaji verior (i cekët), me hyrjen origjinale në fund Piushina Tooting Bec Lido është një pishinë e hapur me ujë të freskët në Londrën e Jugut. Është pishina më e madhe e ujit të ëmbël për nga sipërfaqja në Mbretërinë e Bashkuar, duke qenë 100 yd e gjatë dhe 33 yd i gjerë.
Pishina Lido Tooting Bec ndodhet midis Tooting dhe Streatham. Një kusht origjinal i ndërtimit ishte që ai të fshihej nga pamjet e përbashkëta nga një rampë tokësore përreth. Kjo rampë tani është e mbuluar kryesisht me pemë të mbushura me zogj, me përjashtim të rasteve kur ajo çahet nga hyrja e re.
Lido operohet dhe mirëmbahet nga Borough of Wandsworth në Londër.
Qasja
parapamje| Hyrja në Tooting Bec Lido Lido është i hapur për publikun e gjerë nga fundi i majit deri në fund të shtatorit të çdo viti. Tooting Bec Lido është shtëpia e Klubit të Notit të Londrës Jugore (SLSC) të cilët përdorin ekskluzivisht Lido-n gjatë muajve të dimrit, kur pishina është e hapur midis orës 7 të mëngjesit dhe 2 pasdite. Anëtarët e SLSC mund të fitojnë hyrje falas kur pishina është e hapur për publikun gjatë verës. Anëtarësimi për të rritur në SLSC aktualisht (2018) kushton 28 £ plus 110 £ për një leje lido vjetore.
Faqja e internetit Tooting Bec Lido: https://www.placesleisure.org/centres/tooting-bec-lido/ shfaq sa vijon: Njoftimi i klientit Ju lutemi kini parasysh se Lido do të mbyllet nga e diela 20 nëntor* për shkak të punimeve të restaurimit që po zhvillohen. Projekti do të zgjasë për rreth nëntë muaj dhe është krijuar për të mbrojtur të ardhmen e shumë të dashuruarit Tooting Bec Lido. Ju falenderojmë për mirëkuptimin.
* Faqja e internetit e Këshillit Wandsworth identifikon vitin e mbylljes për punimet në Lido si 2022.
Historia
Tooting Bec Lido është një nga pishinat më të vjetra në ajër të hapur në Britani - ajo u hap për publikun të shtunën më 28 korrik 1906 si Tooting Bathing-Lake. Gërmimi i liqenit ishte propozuar nga Reverend John Hendry Anderson, Rektor i Tooting, si një projekt për të ofruar punë për burrat e papunë vendas. Ai mban një milion gallon (4,500 m 3 ) ujë. parapamje| Qëndrimi në veri dhe ajri Ndarja e gjinive fillimisht u zbatua, me gratë dhe vajzat të kufizuara në një mëngjes në javë. Larja e përzier nuk u prezantua deri në vitin 1931, dhe më pas vetëm në periudha të caktuara. Në të njëjtën kohë, një "aerator", ose shatërvan, u shtua për të ndihmuar në pompimin e ujit rreth pishinës dhe për ta mbajtur atë të pastër. Arsyeja kryesore e dhënë për këtë akt modernizimi ishte se më shumë gra do të notonin në pishinë dhe me sa duket duheshin standarde më të larta të higjienës.
Pesë vjet më vonë, në vitin 1936, u ndërtua një kafene së bashku me kabina me dyer të përshtatshme. Ishte rreth kësaj kohe që pishina u bë e njohur si " lido " (pasi kjo ishte kur termi hyri në përdorim të gjerë në Angli).
Tooting Bec Lido u mbyll pothuajse si rezultat i shkurtimeve financiare të këshillit të Wandsworth në fillim të viteve 1990, gjë që rezultoi në mbylljen e lidos tjetër të bashkisë në King George's Park. Ai u shpëtua si rezultat i përpjekjeve të fushatës së SLSC, i cili mori drejtimin e Lido jashtë sezonit veror.
Pajisja celulare
parapamje|Një smartphone iPhone dhe tabletë iPad - dy shembuj të pajisjeve celulare. Një pajisje celulare (ose kompjuter dore) është një kompjuter mjaft i vogël për t'u mbajtur dhe për të funksionuar në dorë. Pajisjet celulare zakonisht kanë një ekran të sheshtë LCD ose OLED, një ndërfaqe me ekran me prekje dhe butona dixhitalë ose fizikë. Ata gjithashtu mund të kenë një tastierë fizike. Shumë pajisje të tilla mund të lidhen me internetin dhe të lidhen me pajisje të tjera si sistemet e argëtimit të makinave ose kufjet nëpërmjet Wi-Fi, Bluetooth, rrjeteve celulare ose komunikimit në terren afër (NFC). Kamerat e integruara, aftësia për të vendosur dhe marrë thirrje telefonike zanore dhe video, video lojëra dhe aftësitë e Sistemit të Pozicionimit Global (GPS) janë të zakonshme. Fuqia zakonisht sigurohet nga një bateri litium-jon. Pajisjet celulare mund të ekzekutojnë sisteme operative celulare që lejojnë instalimin dhe ekzekutimin e aplikacioneve të palëve të treta.
Telefonat inteligjentë të hershëm u bashkuan në fund të viteve 2000 nga tableta më të mëdhenj. Hyrja dhe dalja zakonisht bëhet përmes një ndërfaqeje me ekran me prekje. Telefonat/tabletat dhe asistentët dixhitalë personalë mund të ofrojnë një pjesë të madhe të funksionalitetit të një kompjuteri laptop/desktop përveç veçorive ekskluzive. Asistentët dixhitalë të ndërmarrjeve mund të ofrojnë funksionalitet shtesë të biznesit si kapja e integruar e të dhënave përmes barkodit, RFID dhe lexuesve të kartave inteligjente.
Tooting Bec Lido
Historia
Më e dukshme (dhe më e diskutueshme) ishte lëvizja e hyrjes publike në "fundin e cekët" verior. Kjo hoqi nevojën që fëmijët dhe jonotarët të kalonin nëpër shtigjet e ngushta në "fundin e thellë" jugor. Hyrja e re fillimisht ishte shumë e dukshme nga e gjithë Common, zvogëloi ndjenjën e izolimit të lido-s dhe e bëri tarracën veriore të lido-s më të erës. Mbjelljet e shelgjeve jashtë hyrjes kanë filluar të zbusin ndikimin vizual.
Pajisja celulare
Deri në vitin 2010, pajisjet celulare shpesh përmbanin sensorë të tillë si përshpejtuesit, magnetometrat dhe xhiroskopët, duke lejuar zbulimin e orientimit dhe lëvizjes. Pajisjet celulare mund të ofrojnë vërtetim biometrik të përdoruesit, si njohja e fytyrës ose njohja e gjurmëve të gishtërinjve.
Tooting Bec Lido
Historia
Pishina u kullua dhe u rilyer në 2005 përpara një programi veror të ngjarjeve për të festuar njëqindvjetorin e Lido-s. Punime më themelore për rilidhjen e pishinës dhe asfaltimit me stafetë, që kërkojnë një periudhë të zgjatur mbylljeje, u zhvilluan gjatë dimrit të 2006–07. Lido u rihap për anëtarët e SLSC në mars 2007, kur ata pritën Kampionatin e Ujit të Ftohtë.
Kushe Mica
Kushe Mici (Shkodër, 16 qershor 1832 - 3 mars 1913) ka qenë një mësimdhënëse në Shkodrën osmane të shekullit 19, ku zhvillonte mësimdhënien u njoh në atë kohë si shkolla e Kushe Mices.
Tooting Bec Lido
Historia
Në vitin 2017, një ndërtesë e re e Pavijonit u ndërtua në fund të thellë të pishinës në vendin e hyrjes së mëparshme. Kjo u financua nga një kontribut i madh nga rezervat e akumuluara të SLSC, mbështetje granti nga SportEngland dhe financime nga Këshilli Wandsworth. Pavijoni ofron një sallë të re sportive gjatë gjithë vitit dhe ambiente të përmirësuara për personelin e rojeve. Ngjitur me pavijonin është një hapësirë shtesë tarrace, ku synohet që harqet e tullave të hyrjes origjinale të rindërtohen si përkujtimore.
Kushe Mica
Biografia
U lind më 16 qershor 1832 në Shkodër, bijë prindërish të zbritur nga Dukagjini. Vetë mori mësim në shkollën Shor Markjes, pjesë e rrjetit shkollor të subvencionuar nga Perandoria Austriake në kuadrin e Kultursprotektoratit. Kusha qëndroi virgjneshë dhe më 1859 nisi të jepte edhe vetë mësime private, kryesisht punë dore, pak shkrim e këndim si dhe pak italisht.
Ndërroi jetë më 3 mars 1913.
Pajisja celulare
Prodhuesit kryesorë globalë të pajisjeve mobile janë Apple, Samsung, Huawei, Meizu, Zte, Xiaomi, Sony, Google, HTC, LG, TCL, Motorola Mobility, Nokia, Realme dhe Micromax Informatics.
Gloria Steinem
Gloria Steinem,lindur më 25 mars 1934 është feministe amerikane, gazetare dhe aktiviste politike sociale, e cila u bë e njohur si udhëheqëse dhe zëdhënëse e lëvizjes feministe amerikane në fund të viteve 1960 dhe fillim të viteve 1970.
Steinem ishte një kolumnist për revistën e Nju Jorkut dhe një bashkë-themelues i revistës Ms. Në vitin 1969, Steinem botoi një artikull, "Pas pushtimit të zi, Çlirimit të Grave", i cili e solli atë në famë kombëtare si një udhëheqës feminist. Gloria Steinem duke folur me përkrahësit në Samitin e Grupeve të Grave së bashku në Unionin e Karpentjerëve në Phoenix, Arizona, shtator 2016. Në vitin 2005, Steinem, Jane Fonda dhe Robin Morgan bashkë-themeluan Qendrën e Mediave të Grave, një organizatë që punon "për t'i bërë gratë të dukshme dhe të fuqishme në media". Steinem aktualisht udhëton ndërkombëtarisht si organizatore dhe ligjëruese dhe është një zëdhënëse e mediave për çështjet e barazisë.
Santa María del Mercadillo
Santa María del Mercadillo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Ribera del Duero, të provincës Burgos, në Castile dhe León. Santa María del Mercadillo ka 136 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 30.208 km2.
Lidhje të jashtme
Santa María del Mercadillo
Varanasi
Varanasi u zhvillua si një qendër e rëndësishme industriale, i famshëm për fabrikat e tij të muslinës dhe mëndafshit, parfumet, punimet e fildishit dhe skulpturat. Buda besohet se e themeloi Budizmin këtu rreth vitit 528 p.e.s., kur ai bëri predikimin e tij të parë, "Dhammacakkappavattana Sutta" (Kuadri në Lëvizje i Rrotës së Dharmas), në qytetin e afërt të Sarnathit. Rëndësia fetare e qytetit vijoi të rritej në shekullin e VIII, kur Adi Shankara përcaktoi adhurimin e Shivës si një sekt zyrtar i Varanasit. Megjithë sundimin mysliman, Varanasi mbeti qendra e aktivitetit për intelektualët dhe teologët hindu gjatë mesjetës, që kontribuoi më tej në reputacionin e tij si një qendër e fesë dhe arsimimit. Tulsidasi e shkroi poemën e tij epike mbi jetën e Ramas të quajtur Ram Charit Manas në Varanasi. Mjaft figura të tjera të rëndësishme të Lëvizjes Bhakti kanë lindur në Varanasi, duke përfshirë Kabirin dhe Ravidasin. Guru Nanak Devi e vizitoi Varanasin për Shivratri në vitin 1507, një udhëtim që luajti një rol të madh në themelimin e Sikizmit. Në shekullin e XVI, Varanasi pati një rigjallërim kulturor nën sundimin mysliman të perandorit mogul Akbar, që investoi në qytet dhe ndërtoi dy tempuj të mëdhenj kushtuar Shivës dhe Vishnut, megjithëse shumë prej Varanasit modern u ndërtua gjatë shekullit të XVIII, nga mbretërit Maratha dhe Bhumihar. Mbretërisë së Benaresit iu dha statusi zyrtar nga mogulët në vitin 1737 dhe vijoi si një zonë e qeverisur dinastike deri në Pavarësinë e Indisë në vitin 1947. Qyteti qeveriset nga Varanasi Nagar Nigam (Korporata Bashkiake) dhe është i përfaqësuar në Parlamentin e Indisë nga kryeministri i tanishëm i Indisë, Narendra Modi, që fitoi zgjedhjet e Lok Sabhas në vitin 2014 me një diferencë të madhe. Endja e mëndafshit, tapetet, artizantet dhe turizmi punësojnë një numër të rëndësishëm të popullsisë vendore, ashtu si kompanitë Diesel Locomotive Works dhe Bharat Heavy Electricals Limited. Spitali i Varanasit u ndërtua në vitin 1964.
Varanasi ka qenë një qendër kulturore e Indisë Veriore për mijëra vjet dhe është ngushtësisht i lidhur me lumin e Gangut. Hindutë besojnë se vdekja në këtë qytet të sjell shpëtimin (moksha), duke e bërë atë një qendër të rëndësishme pelegrinazhi. Qyteti është i njohur për ghatet e tij të shumtë, që janë argjinatura të bëra me shkallë pllakash guri përgjatë bregut të lumit, ku pelegrinët kryejnë rituale pastrimi. Për tu veçuar janë Ghati Dashashwamedha, Ghati Panchaganga, Ghati Manikarnika dhe Ghati Harishchandra, ku këto dy të fundit janë vendet ku hindutë kremojnë (djegin) trupat e të vdekurve të tyre. Fortesa e Ramnagarit, pranë bregut lindor të Gangut, u ndërtua në shekullin e XVIII në Stilin Mogul të arkitekturës me ballkone të skalitura, oborre të hapura dhe pavjone skenikë. Mes 23,000 tempujve të vlerësuar në Varanasi janë Tempulli Kashi Vishvanatha i Shivës, Tempulli Sankat Mochan Hanuman dhe Tempulli i Durgës. Kashi Nareshi (Maharaxhai i Kashit) është padroni kryesor kulturor i Varanasit dhe një pjesë thelbësore e të gjitha celebrimeve fetare. Ai është një qendër arsimore dhe muzikore, ku shumë filozofë, poetë, shkrimtarë dhe muzikantë të shquar indianë jetojnë ose kanë jetuar si dhe vendi ku u zhvillua forma Benares Gharana e Muzikës Klasike të Hindustanit. Banaras Hindu University (BHU) është një nga universitetet rezidenciale më të mëdhenj në Azi. Këtu, në vitin 1920 u publikua për herë të parë gazeta nacionaliste në gjuhën hindi Aj.
Emrat dhe rrëfenjat
Qyteti i Varanasit ka qenë quajtur me emra të ndryshëm në kohë dhe kontekste të ndryshme. Dy emrat më të njohur sigurisht janë Kashi dhe Varanasi dhe kanë qenë në përdorim që në lashtësinë e hershme. Emri Kashi do të thotë ‘përqendrimi i dritës kozmike’. Kashi është emri më i vjetër dhe është përdorur për herë të parë te Atharva Veda, një tekst që i përket afërsisht shekullit të XV p.e.s.: “Kashi shkëlqen dhe ndriçon gjithësinë. Kashi bënë moksha (çlirim shpëtimtar) mbi çdokënd duke i dhënë atij dituri”. Në periudhën e Mahabharata Kashit përmendet qyteti i shenjtë dhe territoret e tij, që është i krahasueshëm me zonën e tanishme të Kashi Kshetras të përcatuar nga cirkuiti Pancakroshi Yatra. Emri Varanasi e përmend si kryeqytetin e të kaluarës, që gjendej përgjatë bregut perëndimor të limit Gang. Qyteti që qëndronte midis lumit Varana në veri dhe përroit Asi në jug është njohur si Varanasi (Varana + Asi). Sipas një miti të shekullit të XV, dy lumenjtë u krijuan nga zotat dhe u vendosën në pozicion për të ruajtur kundër hyrjes së të keqes. Në Puranat e hershme lumi Varana është quajtur Varanavati ose Varanasi dhe qyteti mori emrin e tij pasi ishte vendosur përgjatë lumit. Literatura budiste si rrëfenjat Jataka i referohen shpesh Varanasit si Banarasi ose Banaras. Ky në fakt është versioni në gjuhën pali që u bë më popullor dhe është akoma i përdorur shpesh.
Sipas literaturës puranike perëndia Shiva tha “Pasi nuk e kamë braktisur kurr atë, as e kamë lënë të iki, ky vend i madh është kështu i njohur si Avimukta (‘kurr i braktisuri’)”. Kjo i referohet mitit që qyteti nuk ka qenë braktisur kurr, madje edhe në shpërbërjen kozmike dhe që për më tepër sugjeron se shpirti i vetë qytetit është dhuruesi i çlirimit të çdokujt, pavarësisht kastës, hierarkisë ose klasës. Kashi Rahasya përmend se vetë Shiva shpjegon se: “Lingat e mia janë kudo aty, si lastarë të vegjël që dalin nga lumturia”, të quajtura Pylli i Lumturisë (Anandavana). Mbetjet e pesë pyjeve të vjetra tani ruhen si emrat e zonave. I gjithë Kashi është një terren kremimi (Mahasmashana). Shiva është kontrolluesi dhe hyjnia e vendit të kremimit. Skanda Purana shpjegon si vijon: “Maha’, i madh, ‘sma’ do të thotë kufomë dhe ‘shana’ do të thotë prehja përfundimtare; kur të vijë shpërbërja e gjithësisë, madje edhe qeniet e mëdha do të qëndrojnë këtu si kufoma dhe kështu ky vend është quajtur Mahasmashana”. Njerëz nga pjesë të ndryshme të Indisë vijnë këtu për të vdekur me një pamje për të marr çlirimin nga kalimi në botën tjetër. Këtu vdekja konsiderohet një festë dhe mbarësi.
Magnetizmi shpirtëror i Varanasi kishte tërhequr këtu edhe Budën në shekullin e VI p.e.s. për të ‘Inkuadruar Rrotën e Ligjit’. Nga shekulli i III p.e.s., mbreti i madh budist Ashoka ndërtoi një manastir që lulëzoi deri në shekullin e XI. Tani, Sarnathi i restauruar është bërë një vend pelegrinazhi për budistët dhe një vend për turizëm shpirtëror për të tjerët. Ndjesia dhe shpirti i shenjtë i mishëruar në Varanasi ka tërhequr njerëz nga sekte dhe besime të ndryshme si vaishnavitë, shaivitë, tantrikë, budistë, xhainistë dhe madje edhe sufi myslimanë. Vetëm në Varanasi, ka më shumë se 3000 tempuj dhe faltore hindu, rreth 1400 flatore dhe xhami myslimane, 12 kisha, 3 tempuj xhainistë, 9 tempuj budistë, 3 tempuj sikistë (Gurdvara) dhe mjaft site dhe vendet të tjera të shenjta. Ky është vendi i vetëm në botë ku bashkëjetojnë një numër kaq i madh vendhesh të shenjta hindu dhe myslimane. Qyteti është gjithashtu i njohur si “Qyteti i Vdekjes së Mirë dhe Çlirimit” dhe vendi ku shpirtrat e paraardhësve mund të marrin çlirimin shpëtimtarë përfundimtar.
Etimologjia tradicionale e lidh "Varanasin" me emrat e dy degëve të Gangut që formojnë kufijtë e qytetit: Varuna, që rrjedh akoma në veri të Varanasit dhe Assi, tani një përrua i vogël në pjesën jugore të qytetit, pranë Assi Ghatit. Qyteti i vjetër është i vendosur mbi brigjet e Gangut, i kufizuar nga Varuna dhe Assi.
Te Rigveda, një koleksion tekstesh të shenjta hymnesh në sanskritishten vedike, qyteti përmendet si Kashi nga rrenja foljore sanskrite kaś- "të shkëlqesh", duke e bërë Varanasin të njohur si "Qyteti i Dritës", "qyteti ndriçues si një vend i shquar mësimi". Emri ishte i përdorur gjithashtu nga pelegrinët që datojnë që nga koha e Budës. Tekstet fetare hindu përdorin shumë epitete për t’iu referuar Varanasit, si Kāśikā ("shkëlqyesi"), Avimukta (në sanskritisht: "kurr i braktisur" nga Shiva), Ānandavana (sanskritisht: pylli i lumturisë) dhe Rudravāsa (sanskritisht: vendi ku qëndron Rudra/Shiva).
Historia
Sipas legjendave, Varanasi u themelua nga hyjnia Shiva. Pandavat, heronjtë mitikë të eposit hindu Mahabharata, thuhet se e vizituan qytetin në kërkim të Shivës për të larë mëkatin e vëlla-vrasjes dhe Brāhmanahatyas që ata e kishin kryer gjaë Luftës Kurukshetra. Konsiderohet gjithashtu si një nga shtatë qytetet e shenjta (Sapta Puri) që mund të japin mokshan (çlirimin shpëtimtar); shtatë qytetet e njohur si mundësues të çlirimit shpëtimtar janë Ayodhya, Mathura, Gaya, Kāśi, Kanchi, Avantika dhe Dvāravatī.
Periudha e lashtë
Qyteti i Varanasit është provuar arkeologjikisht se ka qenë i banuar nga njerëzit që nga rreth vitit 800 p.e.s. dhe kështu është përshkruar si një nga qytetet më të lashta të banuar në mënyrë të vazhdueshme në botë. Shenjti kryesor i hyjnizuar i Xhainizmit, Parshvanatha, ka lindur në Varanasi në shekullin e VIII p.e.s.. Më vonë, Mahavira (599-527 p.e.s.), i fundit në linjën e shenjtëve të hyjnizuar xhainistë (ose tirthankara siç i quajnë ata) ka lënë gjithashtu gjurmët e tij në arenën kulturore të qytetit.
Qyteti i lashtë i Varanasit (në mënyrë popullore i quajtur Kashi) u shtri midis Varanas dhe Gomatit, ku ky i fundit e takon lumin Ganga rreth 20 km në veri. Eposi indian i Mahabharatas ka një pasazh që e përmend qytetin, por rrëfenjat Jataka të Budizmit, të shkruara pas Mahabharatës, regjistrojnë një përshkrim të gjallë të qytetit. Kjo mbështetet më tej nga përshkrimi letrar i dhënë te Shatapatha Brahamana, e datuar nga shekulli i VIII p.e.s., që përmend jetën e pasur baritore dhe banesat në pjesën veriore, zona Rajghat e qytetit. Për shkak të përdorimit të shpeshtë të argjilës dhe baltës në ndërtim, banesat ishin më pak rezistente nga vërshimet e lumit dhe dëshmitë e materialeve të tilla të banimit të hershëm duket se janë zhdukur. Dëshmi të tilla u zbuluan në fshatin Kamauli, që gjendet 4 km në veri-lindje nga Rajghati përgjatë lumit Varana. Këtu u gjetë vegla mikro-litike me një lloj ene të kuqe, të datueshme nga mijëvjeçari i IV dhe i III p.e.s., nën depozitat sterile prej rreth 4 metrash, pak poshtë nivelit Sunga (200 p.e.s. deri në fillimin e erës sonë).
Nga shekulli i IV p.e.s., Dinastia Mauryane ishte sunduesja e qytetit të Varanasit. Ashoka (272-242 p.e.s.), mbreti i madh Mauryan, e kishte shpallur Budizmin fe shtetërore dhe vizitoi Sarnathin. Në patronazhin e tij, u zhvillua një qytezë budiste këtu me shumë manastire, stupa) dhe faltore budiste. Pas rrëzimit të Dinastisë Mauryane, begatia e qytetit u zbeh po ashtu deri në sundimin e Perandorisë Kushane në shekullin e I të e.s.. Një numër emblemash balte të zbuluara në sitet e Rajghatit dëshmojnë për begatinë e qytezës. Të dhënat arkeologjike të shtëpive, rrugicave dhe kanalizimeve kulluese tregojnë një model të planifikuar zhvillimi, siç është e dukshme edhe sot në qendrën e vjetër të qytetit. Qyteti i Varanasit ishte i pasur në art nga periudha Kushane deri në fillimin e Periudhës Gupta, siç tregohet nga imazhet e Bodhisattvave, Yakshave dhe Nagave. Periudha Gupta (rreth 320-550 i e.s.) ishte një periudhë gjallërie dhe transformimi të madh fetar. Ajo është e njohur si Periudha e Artë e Indisë. Fragmentet arkitekturore të kësaj periudhe janë të shpërndara brenda dhe përreth qytetit. Emblemat prej balte nga kjo periudhë dëshmojnë për ekonominë, institucionet arsimore dhe rëndësinë e pyjeve. Varanasi më në fund u përcaktua dhe njoh si një vend i madh i shenjtë (tirtha). Gjatë gjysmës së parë të shekullit të VII udhëtari budist kinez, Hsuan-Tsang mbërriti në qytet dhe e përshkroi atë si një qytet i populluar në mënyrë të dendur, i begat dhe qendër e rëndësishme e mësimit. Ai përmend njëzetë tempuj të rëndësishëm dhe një nga Shiva Lingat ishte rreth 30 m e lartë e veshur me fleta bakri. Në fakt, ishte kolonë Mauryane, fragmenti i të cilës, i quajtur Lat Bhairava, është tashmë vetëm 1.5 m e lartë. Mbërritja dhe predikimi i Adya Sankaracharyas në shekullin e VIII shënoi rigjallërimin e mendimit brahmanik, që e çrrënjosi përfundimisht Budizmin nga ky vend.
Dëshmitë arkeologjike
Dëshmitë arkeologjike e vendbanimeve më të hershme të njohura përreth Varanasit në luginën e Gangut sugjerojnë se banimi i zonës ka filluar në shekullin e XX p.e.s., [12]  duke e vendosur atë mes qyteteve më të vjetër të banuar në mënyrë të vazhdueshme në botë sipas Kenneth Fletcher. Këto mbetje arkeologjike sugjerojnë se zona e Varanasit ishe e populluar nga populli vedik. Megjithatë, teksti më i vjetër i njohur që e përmend qytetin, Atharvaveda, që daton afërsisht nga e njëjta periudhë, sugjeron se zona ishte e populluar nga tribu vendase. Është e mundur që dëshmitë arkeologjike të këtyre banorëve të mëparshëm të jenë akoma të pa zbuluara. Gërmimet e fundit në Aktha dhe Ramnagar, dy site shumë afër Varanasit, tregojnë se ata i përkasin afësisht vitit 1800 p.e.s., duke sugjeruar se Varanasi ishte i banuar edhe në këtë kohë.
Periudha e lashtë
Në Varanasi, nën depozitat sterile të rreth 4 metrave, janë gjetur vegla mikrolitike të lidhura me një tip enësh të kuqe, të datueshme nga mijëvjeçari i IV dhe i III p.e.s. Qyteti ka dy mbetjeve kryesore të një të kaluare të shenjtë: i pari është Sarnathi ku Buda bëri predikimin e tij të parë “Kuadri i Rrotës së Dharmas” rreth vitit 528 p.e.s. I dyti është Rrafshira Rajghat, ku gjetjet arkeologjike dhe datimi me karbon C14 ka përcaktuar se disa nga vegla të zbuluara nga niveli më i hershëm konfirmojnë ekzistencën e banimit njerëzor në periudhën gjatë viteve 800-500 p.e.s. Të dy këta site janë përfshirë në zonat e trashëgimisë të identifikuara për kandidimin në listën e trashëgimisë së UNESCO-s. Shqyrtimet arkeologjike, të mbështetura nga Robert C. Eidt (1977) në bazën e analizave shkencore të kronosekuencës së raportit të fosfatit të profilit vertikal të antrosoleve në zonën Rajghat të Varanasit, konfirmojnë ekzistencën e qytetit nga viti 800 p.e.s. deri në vitin 800 të e.s.. Rezultatet mbështesin faktin se banimi i qëndrueshëm gjatë kësaj periudhe shtrihet i pa ndërprerë. Kjo mbështet më tej një pretendim se siti është qendra fillestare e një nga qytetet më të vjetra të banuara në mënyrë të vazhdueshme në botë. Për më tepër, rezultatet e fraksionizmit të fosfatit tregojnë më tej se banorët kombinonin bujqësinë e vogël me jetën blegtorale. Mbetjet arkeologjike (si psh.: qeramika, terrakota, përdorimi i hekurit, artefaktet, emblemat, vulat etj.) të gjetura në zonë janë të datueshme nga shekulli i IX p.e.s. dhe përfshijnë dëshmi të Kulturës së Enëve të Zeza të Lëmuara. Që të paktën nga shekulli i VI i e.s., qyteti filloi të rritej si një vend pelegrinazhi dhe nga shekulli i XII, u bë qendra më popullore e shenjtë për hindutë. Gjatë kësaj periudhe, u përcaktuan hyjni të ndryshme dhe imazhet e tyre. Gjatë kohës së Gautama Budës, Varanasi ishte kryeqyteti i Mbretërisë së Kashit. Buda besohet se e ka themeluar Budizmin këtu rreth vitit 528 p.e.s., kur ai bëri predikimin e tij të parë, "Dhammacakkappavattana Suttan" (Kuadri në Lëvizje i Rrotës së Dharmas, në Sarnathin e afërt. Gjatë Periudhës Mauryane, Varanasi ishte i lidhur me një rrugë që fillonte nga Taxila dhe përfundonte në Pataliputra.
Udhëtari i famshëm kinez Xuan Zang, i njohur edhe si Hiuen Tsiang, që vizitoi qytetin rreth vitit 635 të e.s., dëshmonte se qyteti ishte një qendër e aktiviteteve fetare dhe artistike dhe se shtrihej për rreth 5 km gjatë bregut perëndimor të Gangut. Kur Xuan Zangu, e vizitoi Varanasin në shekullin e VII, ai e emërtoi atë "Polonisse" dhe shkroi se qyteti kishte rreth 30 tempuj me rreth 30 murgj. Rëndësia fetare e qytetit vijoi të rritej në shekullin e VIII, kur Adi Shankara përcaktoi adhurimin e Shivës si një sekt zyrtar i Varanasit.
Abancourt
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Abancourt (, Shqip: Abankurti) është një komunë në departamentin Oise në rajonin Hauts-de-France të Francës veriore.
Varanasi
Periudha mesjetare
thumb|right|Kabiri|lidhje= Chandradeva, themeluesi i Dinastisë Gahadavala e bëri Banarasin një kryeqytet të dytë në vitin 1090. Varanasi mbeti qendër e veprimtarisë së intelektualët dhe teologët gjatë mesjetës, që kontribuoi më tej në reputacionin e tij si një qendër intelektuale e fesë dhe arsimimit. Mjaft figura të rëndësishme të Lëvizjes Bhakti kanë lindur në Varanasi, duke përfshirë Kabirin, që lindi këtu në vitin 1389, dhe Ravidas-in, një reformator shoqëroro-fetar, mistik, poet, udhëtar dhe figurë shpirtërore e shekullit të XV, që kishte lindur dhe jetonte në qytet dhe i punësuar në industrinë e punimit të lëkurëve.
Gjeografia dhe klima
Varanasi është i vendosur në një lartësi prej 80.71 metrash mbi nivelin e detit në qendër të luginës së Gangut në Indinë Veriore, në pjesën Lindore të shtetit të Uttar Pradeshit, përgjatë bregut në formë gjysëm-hëne të Gangut, me një lartë mesatare mbi lum prej 15 dhe 21 metrash. Qyteti është qendra administrative e distriktit të Varanasi. Me rrugë, Varanasi është i vendosur 797 km në jug-lindje të New Delhit, 320 km në jug-lindje të Lucknowt, 121 km në lindje të Allahabadit dhe 63 km në jug të Jaunpurit. "Varanasi Urban Agglomeration" – një aglomerat prej shtatë njësishë urbane – mbulon një sipërfaqe prej 112.26 km2 (afërsisht 43 milje²). Zonat e qytetit përfshijnë Adampuran, Anandbaghun, Bachchhaonin, Bangali Tolan, Bhelpuran, Bulanalan, Chaitganjin, Chaukaghatin, Chowkun, Dhupchandin, Dumraonin, Gandhinagarin, Gautam Nagarin, Giri Nagarin, Gopal Viharin, Guru Nanak Nagarin, Jaitpuran, Kail Garhun, Khannan, Kotwalin, Lanka Manduadihun, Luxan, Maheshpurin, Mahmoorganjin, Maulvibaghun, Nagwarin, Naipokharin, Shivalan, Siddhagiribaghun dhe Sigran.
Duke qenë i vendosur në Rrafshirat Indo-Gangetike të Indisë Veriore, toka është shumë pjellore për shkak se vërshimet e Gangut e ripasurojnë në mënyrë të vazhdueshme tokën. Varanasi gjendet midis pikëtakimit të Gangut me dy degë të tjera: lumin Varuna dhe përroin Assi. Largësia midis dy pikëtakimeve është rreth 4 km dhe shërben si një rrugëtim i shenjtë për hindutë, që kulminon me një vizitë në Tempullin Sakshi Vinayak. Varanasi ka një klimë të të lagësht subtropikale (Köppen climate classification Cwa) me variacione të mëdha midis temperaturave të verës dhe dimrit, duke regjistruar tre stinë të ndryshme: e ftohtë nga nëntori në shkurt, e nxehtë nga marsi në mes të qershorit dhe me shira nga mesi i qershorit deri në shtator, ndërsa tetori shihet si një muaj kalimtar. Vera e thatë fillon në prill dhe zgjat deri në qershor, e ndjekur nga stina e musoneve nga korriku deri në tetor. Gjatë dimrit temperatura mesatare varion nga 7° deri në 13°C, në verë ajo varion midis 32°C dhe 46°C, ndërsa gjatë stinës së shirave është mesatarisht 25°C. Dimrat në Varanasi kanë një ndryshim të madh të ciklit ditor, me ditë të ngrohta dhe netë të ftohta. Valët e të ftohtit që vijnë nga rajoni i Himalajeve shkaktojnë temperatura të ulëta në qytet në dimër nga dhjetori deri në shkurt, kur temperatura poshtë 5 gradëve C nuk janë të pazakonta. Reshjet mesatare vjetore janë 1114 mm. Mjegulla është e zakonshme në dimër, ndërsa në verë fryjnë erërat e thata dhe të nxehta të quajtura lu. Lagështia vërtitet rreth 72 përqindëshit. Ditët mesatare me shi varjojnë nga 0.5 gjatë dhjetorit dhe 0.6 gjatë prillit dhe nëntorit në 13.9 gjatë korrikut, 13.1 gjatë gushtit dhe 10 gjatë shtatorit duk arritur në një mesatare vjetore prej 51.5 ditësh me shi. Në vitet e fundit, niveli i ujit të Gangut është ulur në mënyrë domethënëse; digat, marrja e pa rregulluar e ujit dhe pakësimi i burimeve akullnajore për shkak të ngrohjes globale mund të jenë shkaqet e mundshme.
Abancourt
Banorët e komunës njihen si Abakurtarë (mashkullore) ose Abankurtare (femërore).
Gjeografia
Abancourt ndodhet rreth 40 km në jug-perëndim të Amiens, në kufirin e departamentit Seine-Maritime. Përveç fshatit ka fshatrat La Montagne në veri dhe Hennicourt në jug. Me përjashtim të një rripi pylli në perëndim, komuna është tërësisht tokë bujqësore. parapamje| Stacioni i Abankurtit para vitit 1909 parapamje| Stacioni i Abankurtit në 2008 Një linjë hekurudhore kalon në lindje të komunës nga veri-lindja në jug me stacionin e Abankurtit në jug të komunës. Stacioni është një ndalesë e ndërmjetme në itinerarin TER Hauts-de-France Amiens për në Rouen dhe itinerarin Le Tréport-Mers në Beauvais
Varanasi
Politika dhe ligji
Varanasi qeveristet nga një numër trupash administrative, ku më i rëndësishmi është Varanasi Nagar Nigam (Korporata Bashkiake) dhe Autoriteti i Zhvillimit të Varanasit, që është përgjegjës për realizimin e master planeve të qytetit. Furnizimi me uj dhe sistemi i kanalizimeve drejtohet nga Jal Nigami. Varanasi është i përfaqësuar në Parlamentin e Indisë nga kryministri i tanishëm i Indisë, Narendra Modi, që fitoi zgjedhjet e Lok Sabhas në vitin 2014 me një diferencë të madhe.
Me rritjen e qytetit në sipërfaqe, popullsi, biznese dhe funksione administrative, ndikimi i tij u shtri përtej kufijve bashkiakë. Nga një qytet me një bërthamë të vetme, ai tani ka mar karakterin e një Aglomerati Urban që shtrihet përgjatë një sipërfaqeje prej 119.52 km2. Dhe pastaj është një sipërfaqe më e madhe e quajtur Rajoni i Zhvillimit të Varanasit (477.34 km2) mbi të cilin ai nuk ka kontroll formal, por mbi të cilin ka ndikim të madh të ndërsjelltë. Me përmirësimet e mëtejshme të rrugës GT (Autostrada Kombëtare 2) në një superstradë, zgjerimi i ardhshëm i qytetit do të vazhdoi të bëhet në të gjitha drejtimet e rrethinave të qytetit. Në vitin 1982 Autoriteti Zhv. i Varanasit (AZhV, formuar në 1974) bëri një rregullim të planeve të hershme të qytetit dhe nën drejtimin e tij, Town & County Planning Organisation përgatiti një master plan të kuptueshëm të Varanasit për vitet 1991-2011, kohë gjatë të cilës pop e Aglomeratit të Varanasit pritej të dyfishohej. Njësitë e habitatit pesë nivelësh janë përcaktuar mbi bazën e administrimit dhe strategjisë planifikuese, duke konsideruar Rajonin Zhv. të Varanasit, RZhV, si në master planin e vitit 2011, si kufirin e jashtëm. Nga më e ulëta deri te më e larta në hierarki ato janë: Korporata Bashkiake e Qytetit të Varanasit 84.55 km2, Aglomerati Urban i Varanasit, AUV 112.26 km2, Zona Operative e Master Planit të Varanasit 144.94 km2, Zona e Projektuar e Master Planit të Varanasit 179.27 km2 dhe më e jashtmja Rajoni Zhv. i Varanasit, RZhV 477.34 km2.
Nën master planin e vitit 2011, zona e zgjeruar e propozuar për Varanasin më të Madh ishte 179.27 km2. Ndryshimi më i dallueshëm gjatë planit të viteve 1991-2011 është zgjerimi i zonës së qytetit (+112%). Ndryshimet më të mëdha që nga viti 1991 pasi u futën pas vitit 1988, tregojnë një rritje drastike të tokës nën përdorimin qeveritar dhe gjysëm-qeveritar (+390.50%), si dhe shërbimet publike e komunitare (+190.63%). Hapi i rritjes së popullsisë çon në rritjen e sipërfaqes nën përdorimin rezidencial deri në 253.63% në krahasim me vitin 1988. Administrativisht, Zona Urbane e Varanasit (25.23333°N, 82.93333°W –25.39167°N, 83.05°W) konsiston në një Korporatë Bashkiake, një Zonë e bashkangjitur, katër Qyteza të vazhduara, dy Zona të njohura, një Bord Bashkiak dhe një Bord Kantoni. Varanasi është binjakëzuar me 🇯🇵Kyoton në Japoni
Mirëmbajtja publike
Për shkak të dendësisë së lartë të popullsisë së Varanasit dhe numrit në rritje të turistëve, qeveria e Uttar Pradeshit dhe organizata dhe institucione ndërkombëtare jo-qeveritare kanë pasur shqetësime të rënda për ndotjen dhe presionin në infrastrukturën e qytetit, kryesisht kanalizimet, higjena publike dhe elementet e kanalizimeve kulluese. Problemi i kanalizimeve të ujërave të zeza është përkeqësuar nga roli i Gangut në larjen dhe në trafikun e lumit, që është shumë i vështirë për tu kontrolluar. Për shkak të kanalizimeve, njerëzit që përdorin ujë vendor të patrajtuar kanë rrezik të lartë të infektohen nga një gamë sëmundjesh të stomakut.
Disa pjesë të Varanasit janë ndotur me kimikate industriale duke përfshirë metale të rënda toksike. Studimet e ujërave të zeza nga impiantet e trajtimit të kanalizimeve të Varanasit identifikojnë se ndotja e ujit me metale dhe ripërdorimi i këtij uji për vaditje si një mënyrë që metalet toksike që përthithen nga bimët që njerëzit kultivojnë për ushqim. Një shembull i studiuar është palaku, një gjethe bimore popullore që përthith metale të rënda kur është në tokë dhe që njerëzit pastaj e hanë. Një pjesë e llumit ndotës përmban minerale që janë plehërues, që mund ta bëjnë ujin e ndotur tërheqës për tu përdorur. Pesticidet e përdorura në bujqësinë vendore janë mjaft të pranishme për tu përhapur nëpërmjet ujit, nëpërmjet trajtimit të sistemit të kanalizimeve, pastaj kthehen te fermerët si ujëra të zeza.
Sistemi i furnizimit me ujë dhe sistemi i kanalizimeve të Varanasit mirëmbahet nga Jal Nigami, një degë e Varanasi Nagar Nigamit. Furnizimi me energji elektrike kryhet nga Uttar Pradesh Power Corporation Limited. Qyteti prodhon rreth 350.000.000 litra ujëra të zeza në ditë dhe 425 tonë mbetje të ngurta në ditë. Mbetjet e ngurta grumbullohen në një landfill.
Furnizimi me ujë
Sistemi i furnizimit me ujë për Varanasin është më shumë se 100 vjeçar, pasi u fut në vitin 1892. Ai u projektua për një popullsi prej 2 mijësh me një impiant trajtimi prej 33 milionë litrash në ditë të ndërtuar në Bhelupur. Në vitet e parë, uji trajtohej nëpërmjet filtrave të ngadaltë prej rëre, por në fazën e mëvonshme ata i zëvendësuan filtra të shpejtë gravitacionalë. Me rritjen e popullsisë dhe kërkesës për ujë të qytetit, kapacitetetet e njësive të ndryshme u rritën nga koha në kohë bashkë me riorganizimin dhe zgjerimin e sistemit të shpërndarjes për të bërë shpërndarjen e njëtrajtshme të furnizimit dhe për të plotësuar nevojat e zonave të ndryshme.
Pas futjes së sistemit të furnizimit me ujë, riorganizimi kryesor i sistemit u bë në vitin 1954 me furnizimin me ujë për banor në raportin 200 litra për person në ditë dhe skema u zbatua për 460 mijë banorë. Për qëllime administrimi, i gjithë qyteti është ndarë në 7 zona, që janë si vijon: Sikraul-i, mullinjtë e pambukut, Rajghat-i, Parku Benia, Neechibagh-u, Bhelupur-i, London Mission.
Varanasi është ndarë në dy zona të veçanta: cis-Varuna dhe trans-Varuna. E para përfshinë qytetin e vjetër dhe zonat e Lankas drejt jug-perëndimit dhe zonat e Lahartaras. Zona e Trans-Varunas konsiston në Sikraulin dhe zonat nën zhvillim të zonave të Shivpurit, kolegjit UP, Pandeypurit dhe Paharait. Me qëllimin e furnizmit me ujë, qyteti është ndarë në 16 zona të furnizmit me ujë, nga të cilat 5 zona qëndrojnë në Zonën e Trans-Varunas dhe pjesa e mbetur e 11 zonave në Zonën e Cis-Varunas.
Kërkesa për 276 milionë litra në ditë ujë për qytetin plotësohet nga rrjedha sipërfaqësore e lumit Gang dhe burimet nëntokësore. Aktualisht, 205 milionë litra në ditë e ujit nëntokësor është duke u përcjellë nëpërmjet 226 puseve me tuba dhe 125 milionë litra në ditë nëpërmjet ujit sipërfaqësor. Një tërësi prej 330 milionë litrash në ditë uji është i lidhur me tubacione, që është 275 litra për person në ditë. Në Varanasi ka një rezervë uji të depozituar prej 80 milionë litrash në ditë. Uji depozitohet në 23 depozita mbitokësore dhe ujëmbledhës nëntokësorë. Ujëmbledhësit janë të përhapur përgjatë qytetit. Depozitimi i tanishëm, i disponueshëm është 79.8 milionë litra në ditë, që është vetëm 58% e nevojës së përditshme prej 276 milionë litrash në ditë në dy mbushje. Kapaciteti i tanishëm depozitues është i pamjaftueshëm për të plotësuar nevojat e tanishme apo të ardhshme të qytetit.