cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pavel Nedvěd
Lazio
Nedvěd firmosi një kontratë katër-vjeçare me Lazion për 1.2 milion lira italiane. Ai debutoi zyrtarisht më 7 shtator 1996 në humbjen 1–0 si vizitor ndaj Bolonjës. Goli i tij i parë në kampionat me klubin erdhi më 20 tetor 1996 në një ndeshje kundër Cagliarit; ai e mbylli sezonin 1996–97 me shtatë gola. Nedvěd u bë një lojtar i rëndësishëm në ekip gjatë sezonit 1997–98, të cilën e nisi me katër gola në tre ndeshje. Ekipi vendosi një rekord duke mos pësuar humbje në 24 ndeshje rresht nga nëntori 1997 e deri në prill 1998, e cila mori fund në ndeshjen kundër Juventusit ku Nedvěd u përjashtua me karton të kuq. Në atë sezon, Lazio fitoi Kupën e Italisë dhe arriti finalen e Kupës UEFA. Nedvěd e nisi sezonin me fitimin e Superkupën së Italisë, duke shënuar një nga golat e fitores 2–1 kundër Juventusit. Ai luajti një rol të rëndësishëm në fitimin e edicionit të fund të Kupës së Fituesve të Kupës, duke shënuar kundër Lausanne në raundin e parë dhe më pas në të dy ndeshjet e çerek-finales kundër Panionios, ku Lazio fitoi me rezultatin e përgjithshëm 7–0. Në finale, ai shënoi golin vendimtar kundër Majorkës, duke kontribuar në fitoren 2–1 të Lazios. Ky goli të ishte goli i fundit i turnamenti, por më pas nuk u llogarit.
Nedvěd ishte një nga dhjetë futbollistët më të paguar të ligës italiane në vitin 1999. Ai e nisi sezonin duke luajtur në Superkupën Evropiane 1999 kundër Manchester United, ku Lazio fitoi me një gol të vetëm. Në vitin 2000, Lazio fitoi kampionatin dhe kupën me ndihmën e Nedvěd, duke arritur një dopietë historike. Në vitin 2000, ai fitoi superkupën për herë të dytë. Nedvěd, sëbashku me Siniša Mihajlović, ishin dy lojtarët që u përjashtuan me karton të kuq në çerek-finalen e kupës në dhjetor, ku Lazio, kampionja në kuqi, u eliminua me rezultatin e përgjithshëm 5–3 nga Udinese.
Juventus
parapamje|majtas|220px|Nedvěd u ble në vitin 2001 për të zëvëndësuar Zidane. Pas pesë sezonesh me Lazion, Nedvěd ishte i lidhur për një kalim te disa klube (përfshirë Çelsin dhe Manchester United), por në korrik 2001 u transferua zyrtarisht te Juventus 75 miliard lira italiane (38.7 milion €). Te Juventusi, ai zëvëndësoi francezin Zinedine Zidane, i cili në atë verë kaloi te Real Madridi. Nedvěd ishte titullar në sezonet 2001–02 dhe 2002–03, ku Juventus fitoi kampionatin në të dyja rastet. Edhe pse ishte një lojtar i rëndësishëm në vitin 2003 ku Juventus fitoi Scudetton, ai u përfshi edhe në polemika: ai hoqi dorë nga Shoqata Italiane e Futbollistëve për shkak të numërit të kufizuar të lojtarëve jo pjesë të Bashkimit Evropian (BE); shteti i tij Republika Çeke nuk u bë pjesë e BE-së deri në vitin 2004. Edhe pse ishte një lojtar i rëndësishëm në rrugën e Juventusit drejt finales së Ligë së Kampioneve 2003 kundër Milanit, ai nuk luajti dot në finale pasi plotësoi numrin e kartonëve të verdhë në gjysëm-finale ndaj Real Madridit, pas një faulli ndaj Steve McManaman.
Në dhjetor 2003, Nedvěd u emërua Futbollisti Botëror i Vitit nga revista World Soccer. Po në atë muaj, ai fitoi edhe Topin e Artë, duke mposhtur Thierry Henryn dhe Paolo Maldinin; ai u bë çeku i dytë pas Josef Masopust në vitin 1962 që e fiton këtë çmim. Nedvěd vazhdoi të merrte çmime të tjera edhe në shtetin e tij, duke fituar Topin e Artë 2004, i dhënë nga gazetarët sportiv çek; kjo do të thoshte se ai e kishte fituar këtë çmim për të pestën herë në shtatë vite.
Sezoni 2004–05 nuk shkoi mirë për mesfushorin, i cili qëndroi dy muaj jashtë fusahve me dëmtime në këmbë dhe në kokë. Kjo gjë bëri që ai të mendonte të pensionohej nga futbolli në prill 2005. Pavarësisht se Juventusi e fitoi titullin në atë vit dhe në vitin 2006, këto tituj u hoqën pas përfshirjes së klubit në skandalin e trukimit të ndeshjeve të quajtur Calciopoli. Sezoni 2005–06 u mbyll me rënjen e klubit nga kategoria pavarësisht se në të vërtetë ata e mbyllën në vendin e parë. Shumë yje (si Fabio Cannavaro dhe Lilian Thuram) u larguan nga klubi dhe e ardhmja e shumë lojtarëve ishte në pikpyetje. Pas Kupës së Botës 2006, Nedvěd hodhi poshtë zërat për një largim nga klubi, duke deklaruar se ai do të ndihmonte Juventusin të rikthehej në Serie A, duke cituar familjen dhe angazhimin ndaj klubit si aryset e këtij vendimi. Ai u ndëshkua me pesë ndeshje pezullim pas një kartoni të kuq të marrë ndaj Genoës në dhjetor 2006, duke përsëritur kërcënimin e tij për t'u pensionuar. Megjithatë, ai vazhdoi të ishte pjesë e klubit dhe e mbylli sezonin me 11 gola në Serie B 2006–07.
parapamje|djathtas|alt=Dy lojtarë duke dueluar për topin, me një gjyqtar anësor afër|Nedvěd në një ndeshje miqësore me Juventusin në korrik 2007. Juventus u rikthye në Serie A për sezonin 2007–08; Nedvěd luajti vazhdimisht si titullar për ekipin, duke shënuar dy gola në pozicionin e anësorit të majtë. Ai u përfshi në të tjera polemika në atë sezon: në nëntor 2007, ai theu fibulën e mesfushorit portugez të Interit Luís Figo pas një ndërhyrje të ashpër. Në prill 2008, Nedvěd u dërgua në spital pasi pësoi një tronditje pas një përplasje me Roberto Guanën gjatë ndeshjes kundër Palermos.
Nedvěd shënoi golin e parë të Juventusit në kampionat për sezonin 2008–09 në barazimin 1–1 jashtë fushe kundër Fiorentina. Në tetor, në një tjetër ndeshje si vizitor, ai shënoi dy gola në një fitore 2–1 kundër Bolonjës. Më 26 shkurt 2009, Nedvěd deklaroi se do të tërhiqej nga futbolli në përfundim të sezonit, me qëllim për të shpenzuar më shumë kohë me familjen. Më 10 mars 2009, ai u zëvëndësua pas 12 minutash pasi pësoi një dëmtim në ndeshjen e raundit të 16-tave të Ligës së Kampioneve kundër Çelsit. Për shkak të tërheqjes së tij në fund të sezonit dhe eliminimit me rezultatin e përgjithshëm 3–2 të Juventusit, kjo ishte ndeshja e fundit evropiane e Nedvěd. Ai u tërhoq zyrtarisht në fund të sezonit, duke qënë kapiten i ekipit në ndeshjen e fundit kundër ish klubit të tij Lazio, duke asistuar golin e sulmuesit Vincenzo Iaquinta në fitoren 2–0.
FK Skalná
Më 23 shtator 2017, u njoftua se Nedvěd ishte transferuar te FK Skalná, një klub që ndodhej në fshatin e tij, Skalná. Klubi luante në klasin B të Karlovy Vary Region (niveli i 7të i piramidës së futbollit çek). Presidenti i klubit tha: "Ishte ëndërra e Pavelit që të luante me djalin e tij dhe tani do të bëhet realitet". Ai më pas shtoi se ndeshja e planifikuar të luhej më 2 qershor 2018 në shtëpi kundër TJ Baník Královské Poříči B do të ishte e vetmja e Nedvěd me klubin, kjo për shkak se ai banon në Itali dhe mban postin e zëvëndës-presidentit te Juventusi. Nedvěd luajti si titullar në ndeshjen e humbur 1–4; as ai as djali i tij nuk shënuan.
Karriera ndërkombëtare
Nedvěd e nisi karrierën e tij ndërkombëtare duke luajtur me ekipet e moshave të Çekosllovakisë; ai e nisi me ekipin nën-15 dhe më pas kaloi te ekipet -16, -17 dhe -18. Në vitin 1992, ai debutoi me ekipin nën-21, me të cilën luajti shtatë herë në vitet 1992–93.
Euro 1996
Republika Çeke nuk pritej të bënte ndonjë surprizë në ndeshjen hapëse kundër favoritëve të Gjermanisë; Nedvěd humbi dy mundësi të mira për të shënuar dhe ishte një nga dhjetë lojtarët që morën karton të verdhë, me gjermanët që fituan 2–0. Megjithatë, ai kontriboi në mbrojtje, ku në mënyrë vendimtare largoi topin nga vija fatale e zonës së tij pas një gjuajtje nga Christian Ziege.
Nedvěd shënoi golin e tij të parë me kombëtaren në ndeshjen e grupit C kundër Italisë, duke i dhënë avantazhin 1–0 Republikës Çeke pas katër minutash. Megjithatë, Italia barazoi në pjesën e parë, por më pas ngelën me një lojtar më pak, duke bërë që çekët të shënonin sërisht para se pjesa e parë të përfundojë. Nedvěd luajti në ndeshjen e tretë të grupit kundër Rusisë, duke marrë kartonin e dytë të verdhë në turnament, me Çekinë që mori një barazim 3–3 për t'u kualifikuar në raundim me eliminim direkt.
Ai humbi ndeshjen çerek-finale kundër Portugalisë për shkak pezullimi. Megjithatë, çekët fituan pa të dhe u kualifikuan në gjysëm-finale. Në gjysëm-finale kundër Francës, Nedvěd u shpall lojtari më i mirë me çekët që arritën finalen pasi fituan 6–5 nga gjuajtjet e penalltive, ku Nedvěd shënoi në tentativën e tij. Nedvěd luajti edhe në finale, ku Republika Çeke, pavarësisht se shënoi e para, u mposht me rezultatin 2–1 nga Gjermania falë dy golave të Oliver Bierhoff, përfshirë edhe një "golden goal" në shtesë.
Euro 2000
Para fillimit të Euro 2000, Nedvěd nuk ishte në gjëndje të stërvitej normalisht për shkak të një dëmtimi në kyçin e këmbës. Në ndeshjen e parë të grupit kundër Holandës, ai dhe shoku i skuadrës Jan Koller goditën shtyllën, para se holandezët të shënon me një penallti të dyshimtë për të fituar 1–0 me polemika. Në ndeshjen e dytë kundër Francës, ai fitoi një penallti që shënua nga Karel Poborský për të barazuar rezultatin 1–1. Pavarësisht dy gjuajtjeve në portë, Nedvěd nuk e mposhti dot portierin Fabien Barthez dhe Franca fitoi 2–1. Ai luajti edhe në ndeshjen e tretë të grupit ku Çekia fitoi 2–0 me Danimarkën, por u eliminuan nga turnamenti. Pas përfundimit të turnamentit, Nedvěd u bë kapiteni i ri i ekipit, duke zëvëndësuar Jiří Němec.
Euro 2004
Nedvěd e nisi turnamentin e Euro 2004 duke luajtur një rol vendimtar në ndeshjen e parë të grupit kundër Holandës. Pavarësisht se holandezët shënuan dy herë në 19 minuta, ai zhvilloi një paraqitje mbreslënë dhe ndihmoi çekët të fitonin 3–2. Ai u la pushim sëbashku me tetë lojtarë të tjerë për ndeshjen me Gjermaninë, me çekët që e kishin siguruar tashmë kualifikimin për në raundin tjetër. Ai mori një karton të verdh, i cili ngeli në fuqi edhe pas apelit të çekëve, në ndeshjen çerek-finale kundër Danimarkës. Kjo gjë do të thoshte se Nedvěd rrezikonte të humbiste një tjetër finale nëse do të ndëshkohej në gjysëm-finale kundër Greqisë. Megjithatë, Greqia fitoi ndeshjen dhe u kualifikua në finale, kurse Nedvěd u zëvëndësua për shkak të një dëmtimi në gju. Pas eliminimit të tyre nga turnamenti, Nedvěd deklaroi tërheqjen nga futbolli ndërkombëtar. Ai ishte një nga tre lojtarët çek (sëbashku me Petr Čech dhe Milan Baroš) që u emërua në ekipin e turnamentit.
Kupa e Botës 2006
parapamje|220px|djathtas|Nedvěd duke luajtur në Kupën e Botës 2006. Trajneri i skuadrës Karel Brückner si dhe lojtarët e saj i bënë thirrje Nedvědit për t'u rikthyer në kombëtare para ndeshjes kualifikuese play-off të Kupës së Botës 2006 kundër Norvegjisë. Ai luajti në të dyja ndeshjet si titullar, me Republikën Çeke që i fitoi të dyja me rezultatin 1–0 dhe u kualifikua në Kupën e Botës për herë të parë që nga shpërbërja e Çekosllovakisë. Edhe pse pjesmarrja e tij në turnament u vu në dyshim për shkak të një dëmtimi në gju, Nedvěd ishte në listën e 23 lojtarëve.
Nedvěd dhe Republika Çeke e nisën turnamentin me një fitore 3–0 kundër Shteteve të Bashkuara të Amerikës, por për shkak të dëmtimeve të lojtarëve më të rëndësishëm, ata humbën dy ndeshjet e rradhës kundër Ganës dhe Italisë, duke e mbyllur grupin në vendin e tretë. Në ndeshjen kundër Ganës, ai shënoi në momentet e para të pjesës së dytë, por goli i tij u anullua për pozicion jashtë loje. Kundër Italisë, ai pati disa mundësi të mira për të shënuar, por u ndal nga shoku i skuadrës te Juventusi, Gianluigi Buffon.
Nedvěd deklaroi sërisht tërheqjen nga kombëtarja në gusht 2006 para ndeshjes miqësore kundër Serbisë dhe Malit të Zi, me të cilën ai zhvilloi paraqitjen e 91të dhe të fundit me kombëtaren. Ai refuzoi të tërhiqte vendimin e tij për të luajtur në Euro 2008, pas thirrjes nga trajneri dhe shokët e skuadrës. Në 91 ndeshje me kombëtaren, ai shënoi 18 gola.
Stili i lojës
Një lojtar i kompletuar që luante me të dyja këmbët, Nedvěd zakonisht luante në krahun e majtë, në pozicionin e mesfushorit sulmues ose anësorit, për shkak të krosimeve të sakta me të majtën, si dhe aftësisë për t'u zhvendosur në qëndër dhe goditur me të djathtën. Ai gjithashtu ishte i aftë për të luajtur kudo në mesfushë, kjo për shkak të punës së tij në sulm dhe mbrojtje. Gjatë karrierës së tij, Nedvěd luajti në disa raste në rolet e mesfushorit qëndror, mesfushorit sulmues, organizatorit dhe sulmuesit të dytë, role në të cilat ai shkëlqeu me asistet e tij, aftësitë dribluese, rrezen e pasimit dhe vizionin.
I njohur më së miri për gjuajtjet e fuqishme dhe në ajër nga distanca, si dhe për staminën, Nedvěd gjithashtu shquhej për shpejtësinë, rezistencën, teknikën dhe aftësinë për të shënuar gola. Ai ishte një gjuajtës i mirë i penalltive dhe goditjeve të dënimit.
Nedvěd mori pseudonimin "Furia Ceca" ("Furia çeke") nga tifozët italian, të cilët vunë në dukje aftësitë e tij, vazhdimësinë, vrullin, shpejtësinë, gjuajtjen dhe vendosmërinë. Në median me gjuhë anglisht, ai është njohur me pseudonimin "Topi çek". Ai është përshkruar nga ish trajneri i Lazios Sven-Göran Eriksson si një "mesfushor atipik, tërësisht i kompletuar". Pavarësisht aftësive dhe stilit të lojës luftarak, Nedvěd gjithashtu ka marrë kritika nga disa në sport si një lojtar i cili rrëzohet lehtësisht në fushë gjatë dueleve për top.
Karriera pas futbollit
Nedvěd garoi në gjysëm maratonën e Pragës në vitin 2010, duke e përfunduar me një kohë 1:49:44. Dy vite më pas, ai garoi në maratonën e plotë të Pragës, duke përshkruar 42 kilometra për 3:50:02.
Nedvěd u emërua personaliteti ndërkombëtar në FAI Çmimet Ndërkombëtare të Futbollit 2012 në shkurt. Në janar 2013, ai u dënua të mos shihte asnjë ndeshje të Serie A për tre javë pasi kishte ofenduar gjyqtarin Paolo Valeri gjatë ndeshjes së Juventusit kundër Sampdorias.
Si drejtor
Më 12 tetor 2010, Exor (kompania investuese e familjes Agnelli) e nominoi Nedvěd për një vend në bordin e drejtorëve të Juventusit; ai vazhdon ende t'a mbaj këtë rol. Më 23 tetor 2015, ai u vendos si zëvëndës-drejtor i bordit të drejtorëve.
Klube
Burimi:
Kombëtarja
Burimi:
Golat me kombëtaren
Rezultatet e Republikës Çeke të listuara të parat, kolonat e golave tregojnë rezultatin pas çdo goli të shënuar nga Nedvěd.
Personale
parapamje|Nedvěd u shpall fituesi i [[Golden Foot në vitin 2004.]]
Dollapi
parapamje|Një dollap i mbyllur Termi dollap fillimisht u përdor për të përshkruar një tavolinë anësore me rafte të hapur për të ekspozuar enët, më konkretisht pjatat, gotat dhe disqet. Këto dollapë të hapur zakonisht kishin nga një deri në tre nivele të ekranit, dhe në atë kohë, një sirtar ose sirtarë të shumtë ishin të pajisur me to. Fjala dollap gradualisht filloi të nënkuptojë mobilje për mbylljen e enëve ose sendeve ushqimore që ruhen në një shtëpi.
Shtëpia e zhurmshme
Shtëpia e zhurmshme (titulli origjinal: The Loud House) është një serial i animuar amerikan, krijuar nga Chris Savino. Seriali për herë të parë u transmetua në kanalin televiziv Nickelodeon më 2 maj 2016. Në Shqipëri, ky serial transmetohet në kanalin Çufo më 13 mars 2017, pjesë e platformës DigitAlb.
Përmbajtja
Shtëpia e zhurmshme është rreth Lincoln Loud i cili është i vetmi djalë në një familje të njëmbëdhjetë fëmijët.
Birori
Birori (Bìroro) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 17.33 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 450 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 531 banorë.
Lista e kryetarëve të Kuvendit të Kosovës
Kryetari i Kuvendit të Kosovës ishte kryesues i legjislaturës krahinore që nga viti 1945 e deri në vitin 1990.
Giovanni Domenico Cassini
Giovanni Domenico Cassini (8 qershor 1625 – 14 shtator 1712) ishte një matematikan, astronom, astrolog dhe inxhinier italian. Cassini lindi në Perinaldo, në afërsi të Imperia, në atë kohë Qarku i Nice-s, pjesë e Dukatit të Savojës. Cassini është i njohur për punën e tij në fushën e astronomisë dhe inxhinierisë. Cassini zbuloi kater satelitë të planetit Saturn dhe vuri re ndarjen e unazave të Saturnit; Ndarjet Cassini janë emëruar pas tij. Giovanni Domenico Cassini gjithashtu ishte i pari nga familja e tij që të filloj të punojnë në projektin e krijimit të hartës topografike të Francës.
Anija kozmike Cassini, e nisur në vitin 1997, u emërua pas tij dhe ishte anija e katërt që e vizitoi Saturnin dhe e para që hyn në orbitën e planetit.
Komunitetet Evropiane
parapamje|[[Flamuri i Evropës.]] Komunitetet Evropiane (Anglisht: European Communities, EC) ishin 3 organizata ndërkombëtare që qeveriseshin nga i njëjti grup institucionesh. Këto ishin Komuniteti Evropian i Qymyrit dhe Çelikut (ECSC), Komuniteti Evropian i Energjisë Atomike (EAEC ose Euratom) dhe Komuniteti Ekonomik Evropian (EEC); i fundit prej të cilave u riemërua Komuniteti Evropian (KE) në 1993 nga Traktati i Mastrihtit për themelimin e Bashkimit Evropian. Bashkimi Evropian u krijua në atë kohë më shumë si një koncept sesa një entitet, ndërsa Komunitetet mbetën subjektet aktuale të së drejtës ndërkombëtare duke imituar Bashkimin mjaft abstrakt, duke u bërë në të njëjtën kohë shtylla e parë e tij. Në gjuhën popullore, megjithatë, njëjësi i Komunitetit Evropian ndonjëherë përdorej në mënyrë të pasaktë në mënyrë të ndërsjellë me frazën shumës, në kuptimin e referimit të të 3 entiteteve. Komuniteti Evropian i Qymyrit dhe Çelikut pushoi së ekzistuari në vitin 2002 kur skadoi traktati themelues i tij. Komuniteti Evropian u bashkua me shtyllën e dytë dhe të tretë të BE-së me Traktatin e Lisbonës në 2009, duke lejuar më në fund Bashkimin Evropian të shkojë përtej të qenit vetëm një koncept dhe të marrë formën e një organizate ndërkombëtare të inkorporuar ligjërisht me personalitet juridik, të përcaktuar si pasardhësi ligjor i Komunitetit. Megjithatë, BE-ja e reformuar nuk është bërë plotësisht e unifikuar, sepse Euratom, edhe pse qeveriset me BE-në nga grupi i përbashkët i institucioneve, është ruajtur si një entitet i ndryshëm nga BE-ja, së bashku me një sërë entitetesh të tjera ndërkombëtare, si ai evropian. Banka e Investimeve, Instituti Universitar Evropian, Mekanizmi Evropian i Stabilitetit dhe Gjykata e Unifikuar e Patentave.
Mihalica (Bojnik)
Mihalicë (serbisht: Мијајлица/Mijajlica) është fshat në komunën e Bojnikut, Serbi.
Ali Sula
Ali Sula u lind në Durrës në vitin 1923 mjek i njohur edhe për dy librat e tij me kujtime për qytetin bregdetar promovoi të premten vëllimin “Historiku i shëndetësisë dhe spitalit të Durrësit gjatë shekullit të XX”. Mjeku 90-vjeçar, i njohur për vitalitetin dhe integritetin profesional ka punuar disa vite për grumbullimin e të dhënave dhe fotove të qendrave shëndetësore, ambulancave dhe spitaleve në të gjithë rrethin e Durrësit, i cili deri në fillim të viteve 1990 përfshinte edhe Kavajën Pas shkollimit fillestar në Durrës ai studioi në Universitetin e Firences për mjekësi, nga ku u rikthye për shkak të luftës në vitin 1943.Më 1945 nis punën për ndërtimin e strukturave shëndetësore të qytetit të lindjes, ndërsa dy vjet më vonë shkon në Zagreb (Kroaci) dhe Timoshoara (Rumani) për vazhdimin e studimeve.Në vitin 1950 diplomohet mjek.Për disa vite punon në Vlorë dhe Gramsh e më pas në Kavajë. Bashkë me kolegë të tjerë të nderuar në Durrës, dr. Ali Sula bëhet promotor i ndryshimeve të mëdha në sistemin shëndetësor të Durrësit dhe rrethinave të tij, duke fituar respektin dhe mirënjohjen e qytetarëve.
Bailleul-Neuville
Bailleul-Neuville është një komunë në Francë. Bailleul-Neuville bën pjesë në departamentin Seine-Maritime të rajonit Normandia. Komuna ka një popullsi prej 166 banorë dhe sipërfaqe 13.14 km².
Kongresi i 6-të 1989 i Frontit Demokratik të Shqipërisë : mbajtur në Tiranë, 26-28 qershor 1989
Kongresi i 6-të 1989 i Frontit Demokratik të Shqipërisë : mbajtur në Tiranë, 26-28 qershor 1989 libër me autorë kolektivë nga Fronti Demokratik i Shqipërisë. Botuar në Tiranë nga "8 Nëntori", në vitin 1989. Faqe 146.
Liria në barrikada
thumb|Liria në barrikada pikturuar nga [[Eugène Delacroix (1830)]] Liria në barrikada (Frëngjisht: La Liberté guidant le peuple ) është një pikturë pikuturuar nga Eugène Delacroix duke përkujtuar Revolucionin e korrikut të vitit 1830, i cili rrëzua Mbretin Charles X të Francës. Një grua e njerëzve me një kapak të frikshëm që personifikon konceptin e Lirisë i udhëheq njerëzit përpara një barrikade dhe trupat e të rënëve, duke mbajtur flamurin e Revolucionit francez - tringjyrshin, i cili sërish u bë flamuri kombëtar i Francës pas këtyre ngjarjeve - në nga njëra anë dhe duke hedhur një musket bajonetë me tjetrin. Figura e Lirisë shihet gjithashtu si një simbol i Francës dhe Republikës franceze të njohur si Marianne.
Historia
Në kohën që Delacroix e pikturoi Liria në barrikada ai ishte tashmë udhëheqësi i pranuar i shkollës romantike në pikturën franceze. Delacroix, i lindur si Epoka e Iluminizmit, po i jepte rrugë ideve dhe stilit të romantizmit, hodhi poshtë theksin në vizatimin e saktë që karakterizonte artin akademik të kohës së tij dhe në vend të kësaj dha një përparësi të re për ngjyrën e krehur lirisht.
Delacroix e pikturoi punën e tij në vjeshtën e vitit 1830. Në letrën drejtuar vëllait të tij, të datës 21 tetor, ai shkroi: «Gjendja ime e keqe po shuhet falë punës së madhe, unë kam hyrë në një subjekt modern - një barrikadë. Nuk kam luftuar për vendin tim të paktën unë do të pikturoj për të. " Piktura u shfaq për herë të parë në Sallonin zyrtar të vitit 1831.
Kritika
Liria në barrikada konsiderohet si një simbol republikan dhe anti-monarkist, dhe kështu u kritikua ndonjëherë, sidomos nga royalistët dhe monarkistët.
Bitti
Bitti (Bìtzi) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 215.37 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 549 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.845 banorë.
Annamária Szalai
Annamária Szalai (16 shtator, 1961 - 12 prill 2013) ishte një gazetare, akademike, ekonomiste dhe politikane nga Hungaria.
Konjuca e Poshtme
Konjucë e Poshtme (serbisht: Доње Коњувце/Donje Konjuvce) është fshat në komunën e Bojnikut, Serbi.
Alfalfa
Alfalfa ose Medicago sativa është një bimë e familjes Fabaceae, e kultivuar si foragjere në shumë vende të botës. Origjinën e ka nga Irani i lashtë.
V. Gordon Childe
Vere Gordon Çajld (14 prill 1892 – 19 tetor 1957), i njohur më së shumti si V. Gordon Çajld, ishte arkeolog dhe filologë australian, i specializuara në studimin e Prehistorisë Europiane. Punojë pjesën më të madhe të jetës së tij si akademik në Britanin e Madhe për Universitetin e Edinburgut dhe më vonë për Institutin e Arkeologjisë në Londër. Çajld shkroi njëzet-e-gjashtë libra dhe ishte një nga përkrahësit e hershëm të arkeologjisë historiko-kulturore dhe arkeologjisë Marksist.
I lindur në Sidneji, Nëu Sauth Uels nga një familje me prejardhje angleze e klasës së mesme, Çajld kreu studimet  Klasike në Universitetin e Sidnejit, para se të shkonte në Angli për të studiuar arkeologji Klasike në Universitetin e Oksfordit. Këtu, ai u bë mbështetës i lëvizjes socialiste dhe bëri fushata kundër Luftës së Parë Botërore, duke e parë atë si një konflikt të zhvilluar nga konkurenca imperialiste në dëm të klasës puntore Europiane. Në 1917 kthehet në Australi, ku i ndalohet të punojë në akademi për shkak se ishte aktivistë i majtë-socialistë, prandaj ai punojë si sekretarë i politikanit të Partisë së Punës Australiane John Storey. Me rritjen numërit të Laburistëve, ai bëri një analizë së politikave të tyre dhe u bashkua me ekstremistët e majtë të Industrial Workers of the World. Në 1921 emigrojë në Londër, ku u bë bibliotekar i Royal Anthropological Institute dhe njëkohësisht vazhdoi kërkimet e tij për Prehistorinë Europiane, përmes udhëtimeve të ndryshme në të gjithë kontinentin dhe publikimeve të zbulimeve të tij në punime akademike dhe  libra. Duke vepruar kështu, ai  prezantoi konceptin e arkeologjisë kulturore të kontinentit Europian në komunitetin arkeologjik Britanik.
Nga 1927 deri në vitin 1946, ai punojë si Profesor i Arkeologjisë në Universitetin e Edinburgut dhe nga 1947 në 1957 si drejtor i Institutit të Arkeologjisë në Londër. Gjatë kësaj periudhe mbikëqyri një sërë gërmimesh në sitet arkeologjike të Skocisë dhe Irlandës së Veriut, duke u fokusuar në mënyrë të veçantë në shoqëritë Neolitike të Orkney, ku gërmojë vendbanimin e Skara Brae dhe  varret e Maeshowe dhe Quoyness. Gjatë kësaj kohe, ai gjithashtu vazhdojë të publikojë shkrime të ndryshme, raporte gërmimesh, artikujë në revista dhe libra. Sëbashku me Stuart Piggott dhe Grahame Clark, Çajld ishte bashkë-themeluesi i The Prehistoric Society në vitin 1934, duke u bërë dhe presidentit i parë i saj. Bindjet e tij të majta, e bën të përqafonte Marksizmin dhe të përdore këto teroritë marksite për interpretimin e të dhënave arkeologjike. Ai u bë gjithashtu simpatizant i Bashkimit Sovjetik dhe e vizitojë atë disa herë, megjithëse u bë skeptikë për politikën e jashtme sovjetike pas Revolucionit hungarez të vitit 1956. Bindjet e tij politike u bën barrier për të hyrë në SHBA, e cila i kishte ndaluar ligjërisht hyrjen, pavarishtë se ishte vazhdimisht i ftuar për të mbajtur leksione atje. Pas daljes në pension ai u kthye në Blue Mountains të Australisë, ku dhe u vetëvra.
Konsiderohet gjerësisht si një nga arkeologët dhe prehistorianët më të rëndësishëm së brezit të tij, ai u bë i njohur si "sintetizues i madh" në punën e tij për sintezën rajonale të kërkimit dhe krijimin e një tabloje më të gjerë të prehistorisë Europine dhe Lindjes së Afërme. Ai ishte gjithashtu i njohur për theksimin e rolit të veçantë së revolucioneve teknologjike dhe ekonomike në zhvillimet e shoqërisë njerëzore, të tilla si Revolucioni Neolitikë dhe Revolucioni Urbanë, i ndikuar nga idetë Marksiste të zhvillimit së shoqërorisë.
Dita ndërkombëtare e përkthimit
djathtas|parapamje|186x186px|St. Jerome in his study. A painting by Domenico Ghirlandaio Dita ndërkombëtare e përkthimit është një ditë ndërkombëtare që njeh profesionistët e përkthimit. Kjo ditë, që festohet më 30 shtator, bie në ditën e festës së Shën Jeronimit, përkthyesit të Biblës i cili konsiderohet shenjt mbrojtës i përkthyesve.
Rezoluta e kombeve të bashkuara
Më 24 maj 2017, Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara miratoi rezolutën 71/288 dhe e shpalli 30 shtatorin Ditën Ndërkombëtare të Përkthimit, duke njohur rolin e përkthimit profesional në Lidhjen e Kombeve. Draft -rezoluta A/71/L.68 u nënshkrua nga njëmbëdhjetë vende: Azerbajxhani, Bangladeshi, Bjellorusia, Kosta Rika, Kuba, Ekuadori, Paraguai, Katari, Turqia, Turkmenistani dhe Vietnami. Përveç Federatës Ndërkombëtare të Përkthyesve, miratimi i rezolutës u mbrojt nga disa organizata të tjera, duke përfshirë Shoqatën Ndërkombëtare të Interpretuesve të Konferencave, Lidhjen Ndërkombëtare të Kritikës, Shoqatën Ndërkombëtare të Përkthyesve dhe Përkthyesve Profesionistë, Red T dhe Shoqatën Botërore të Përkthyesve të Gjuhës së Shenjave.
Kombet e Bashkuara organizojnë konkursin e përvitshëm të përkthimit të Shën Jeronimit për përkthime gjuhë të ndryshme në arabisht, kinezisht, anglisht, frëngjisht, rusisht, spanjisht dhe gjermanisht.
Federata Ndërkombëtare e Përkthyesve
Kremtimet janë promovuar nga Federata Ndërkombëtare e Përkthyesve (FIT) që nga themelimi i saj në 1953. Në 1991 FIT-i nisi idenë e një Dite Ndërkombëtare të Përkthimit të njohur zyrtarisht për të treguar solidaritetin me komunitetin botëror të përkthimit në përpjekje për të promovuar përkthimin si një profesion që është bërë gjithnjë e më thelbësore në epokën e globalizimit.
Shoqata Amerikane e Përkthyesve
Që nga viti 2018 Shoqata Amerikane e Përkthyesve feston Ditën Ndërkombëtare të Përkthimit duke publikuar një sërë postimesh në median sociale që synon të shpërndajë informacionin dhe të edukojë publikun në lidhje me rolin e përkthyesve. ATA festoi ITD 2018 duke lëshuar një grup prej gjashtë infografikësh që përshkruajnë informacionin në lidhje me profesionet. Në vitin 2019, ATA publikoi një video që përshkruante "Një ditë në jetën e një përkthyesi ose përkthyeseje".
Temat
Çdo vit, IFT zgjedh një temë për ITD:
Kevin Systrom
Kevin Systrom (lindi më 30 dhjetor 1983) është ndërmarrës dhe programues amerikanë. Ai është i njohur si bashkëthemelues i Instagramit së bashku me Mike Krieger.
Jeta e hershme
Kevin lindi më 30 dhjetor 1983 në Holliston, Massachusetts. Ai është djali i Douglas Systrom dhe Diane (Pels). Gjyshërit e tij nga nëna ishin anëtarët e Xhematit të Parë në Kishën e Hancock. Ai shkoi në shkollën Middlesex në Concord, Massachusetts, ku shkoi në programin e kompjuterave. Interesi i tij u rrit duke luajtur Doom 2 dhe krijoi nivelet e veta si fëmijë. Kevin shkoi në Universitetin Stanford dhe diplomoi në vitin 2006, me doktoraturë bachelor në shkencat e menaxhimit dhe inxhinierisë. Ai kaloi periudhën e dimrit në vitin e tretë në Firencia, ku ai ka studiuar fotografinë.
Google
Pas diplomimit në Stanford, ai u bashku në Google si menaxher i marketingut, duke punuar në Gmail, Google Calendar, Docs, Spreadsheets dhe shumë prodhime të tjera. Ai kaloi dy vite në Google; gjatë vitit të parë, ai punoi me Gmail, Google Reader dhe gjatë vitit të dytë punoi me skuadrën e Zhvillimit të Korporatave.
Instagram
Më 2010, Kevin themeloi Instagramin së bashku me Mike Krieger në San Francisco, Kalifornia. Emri "Instagram" rrjedh nga fjalët "insta" dhe "telegram". Në prill 2012, Instagrami u shit në Facebook për 1 bilionë dollarë me para të gatshme, së bashku me 13 puntorë. Në një intervju me Forbes, ai ka thënë se "Instagrami është formë e re e komunikimit në rrjetet sociale. Mundesh të postosh foto, ku njerëzit mund të komentojnë ose pëlqejnë fotot dhe mund t'i shpërndajnë në Twitter dhe Facebook." Që nga tetori 2015, 40 bilionë foto janë shpërndarë në Instagram. Që nga qershori 2016, Instagrami ka mbi 500 milionë përdorues.
Idajet Hoxha
Idajet Hoxha u lind në 1938 në Tërbaç të Vlorës. Studioi për Marrëdhënie Ndërkombëtare (në fushën ushtarake) në Moskë. U kthye në Shqipëri me prishjen e marrëdhënieve në vitin ‘61. Ka punuar si oficer i Sigurimit të Shtetit në Kukës, Peshkopi, Fier e Tiranë.
Ariq Böke
Ariq Böke (Mongolisht: Аригбөх, Kinezisht: 阿里不哥) ishte djali i shtatë dhe më i ri i Tolui dhe nipi i Xhingis Han. Pas vdekjes së vëllait të tij Möngke Han, Ariq Böke pretendoi titullin e hanit të madh të Perandorisë Mongole dhe për pak kohë mori pushtetin, ndërsa vëllezërit e tij Kublaj dhe Hulagu mungonin nga atdheu mongol. Kur Kublaj u kthye për një zgjedhje në vitin 1260, fraksionet rivale nuk mund të pajtoheshin, dhe zgjodhën të dy pretenduesit, Kublaj dhe Ariq Böke, në fron, duke rezultuar në Luftën Civile Toluid që copëzoi Perandorinë Mongole. Ariq Böke u mbështet nga tradicionalistët e Perandorisë Mongole, ndërsa vëllai i tij Kublaj u mbështet nga princat e vjetër të Kinës së Veriut dhe Manchuria.
Idajet Hoxha
Në vitin 1977-1982 emërohet Sekretar i Parë dhe Konsull në Francë, ku përveç Francës, mbulonte dhe Belgjikën, Luksemburgun, Holandën dhe UNESCO-n. Kthehet në atdhe e punon në detyra të rëndësishme, si shef i sigurimit te portit ne Durres dhe atë të Shefit të Katedrës së Shërbimit të Inteligjencës në Akademinë e Policisë.
Ariq Böke
Vitet e hershme
Ariq Böke ishte djali më i vogël i Tolui, djali më i vogël i Xhingis Han dhe Sorghaghtani Beki. Kur Xhingisi vdiq në vitin 1227, udhëheqja e Perandorisë kaloi tek djali i tretë i Xhinigisit (xhaxhai i Ariq Böke), Ögedei. Ai ndoqi paqësisht zgjedhjet e xhaxhait të tij, hani i madh Ögedei dhe pasardhësit dhe djalit të madh të Ögedei, Güyük. Pasi vëllai i tij i madh Möngke u ngrit në fron në vitin 1250, familja e tij u bë edhe më e fuqishme mesin e Xhingisidëve.
Hani i Madh
Kur vdiq Ögedei Han, shpërtheu një luftë për pushtet, me udhëheqjen pastaj kaloi te biri i Ögedei Güyük në vitin 1246, megjithëse Güyük vdiq vetëm dy vjet më vonë, më 1248. Pas një beteje tjetër, bijtë e Tolui, vëllai i Ögedei, morën pushtetin. I pari nga djemtë e Tolui që ishte Hani i Madh Möngke, i cili vazhdoi me Kubilaj të pushtojë Kinën Jugore dhe Dinastinë Song Jugore. Vëllai i tyre Hulagu e udhëhoqi Mongolin përpara në perëndim, duke pushtuar Bagdadin dhe duke vazhduar në Siri dhe në Palestinë. Gjatë kësaj kohe, të gjitha punët e Heartland u lanë nën kontrollin e vëllait të tyre Ariq Böke.
Kur Möngke vdiq në vitin 1259, Ariq Böke u zgjodh hani në mungesë të vëllezërve të tij, dhe kishte mbështetjen e shumicës së ministrave ekzistues dhe familjeve të fuqishme në kryeqytetin e Karakorumit, të tilla si familja e Möngke, dhe princat e tjerë të familjes së Artë së bashku me forca të tjera në kryeqytetin e Karakorum përfshirë truproja mbretërore Torghut dhe elitat e Ordës së Bardhë, si dhe Oiratët, të cilët ishin aleatë me të si një nga udhëheqësit e Oiratëve ishte martuar me vajzën e tij. Sidoqoftë, kur Kubilaj dhe Hulagu morën lajme për vdekjen e Möngke, ata e ndërprenë betejat e tyre me qëllim që të ktheheshin në kryeqytet për të vendosur çështjen e suksesit. Në maj 1260, Kubilaj u zgjodh han nga mbështetësit e tij, për të rivalizuar pretendimin e Ariq Böke. Më pas shpërtheu një luftë civile midis vëllezërve për udhëheqjen e Perandorisë. Për shembull, kur Hanati Chagatai kishte nevojë për një udhëheqës të ri, Kubilaj u përpoq të dërgonte Abishqa, i cili ishte besnik i tij. Por Ariq Böke e kapi Abishqa dhe e vrau, dhe në vend të kësaj instaloi aleatin e tij Alghu. Ariq Böke urdhëroi Alghu të mbronte zonën nga të dy forcat e Hulagu, dhe praninë e mundshme të Berke të një Orde të Artë. Por Alghu e braktisi Ariq Böke, duke vrarë të dërguarit e tij për thesar, ndërsa Kaidu mbeti besnik ndaj Ariq Böke. Alghu dhe Ariq Böke së shpejti ishin në konflikt të drejtpërdrejtë, me Alghu fituan angazhimin e parë, por më pas në të dytën, Ariq Böke ishte fitimtar, dhe e detyroi Alghun të ikte drejt perëndimit.
Dorëzimi
Përfundimisht, ndërsa lufta vazhdoi midis Ariq Böke dhe vëllait të tij Kubilaj, forcat e të parës u dobësuan. Përkrahësi i Kubilajit, Kadan, një bir i Ögedei, shkatërroi forcën e Ariq Böke nën gjeneralin Alandar dhe Ariq Böke humbi dy herë kontrollin mbi kryeqytetin e Karakorumit. Kubilaj bllokoi gjithashtu të gjithë tregtinë me Mongolinë nga Kina e Veriut, në mënyrë që të shkurtonte furnizimin me ushqim. Ariq Böke më në fund iu nënshtrua Kubilajit në vitin 1263. Ai u burgos dhe vdiq misteriozisht disa vjet pas dorëzimit të tij, duke çuar në zëra se ai ishte helmuar fshehurazi.
100 vjet Pavarësi : aktet e konferencës shkencore ndërkombëtare : Tiranë, më 26-27 nëntor 2012 (V. 2)
100 vjet Pavarësi : aktet e konferencës shkencore ndërkombëtare : Tiranë, më 26-27 nëntor 2012 libër nga Beqir Meta (red. shkenc. dhe përg. për bot.) dhe autorë kolektivë nga Qendra e Studimeve Albanologjike. Instituti i Historisë. Botuar në Tiranë nga Botimet Albanologjike, në vitin 2014. V. 2, me 574 faqe.
Shinto
240px|right Shinto (神道 Shintō) ose kami-no-michi (si dhe emra të tjerë) është feja tradicionale e Japonisë që fokusohet në praktikat rituale që duhet të kryhen me zell për të krijuar një lidhje midis Japonisë së sotme dhe të kaluarës së tij të lashtë.
Praktikat Shinto u regjistruan dhe kodifikoheshin së pari në të dhënat e shkruara historike të Kojiki dhe Nihon Shoki në shekullin e 8-të. Megjithatë, këto shkrime më të hershme japoneze nuk i referohen një feje të unifikuar, por më tepër një koleksioni besimesh vendore dhe mitologjie. Shinto sot është feja e faltoreve publike të përkushtuara për adhurimin e një numri të "shpirtrave", "esencave" ose "perëndi" (kami), të përshtatshme për qëllime të ndryshme si përkujtimore të luftës dhe festivale të korrjes, dhe zbatohet edhe për sektorët e ndryshëm organizata. Praktikuesit shprehin besimet e tyre të ndryshme përmes një gjuhe dhe praktike standarde, duke adoptuar një stil të ngjashëm me veshjen dhe ritualin, që datojnë nga koha e periudhave Nara dhe Heian (shekujt 8-12).
Rreth 80% e popullsisë në Japoni merr pjesë në praktikat Shinto ose ritualet, por vetëm një përqindje e vogël e tyre e identifikojnë veten si "shintoistë" në sondazhe. Kjo është për shkak se Shinto ka kuptime të ndryshme në Japoni. Shumica e japonezëve ndjekin tempujt Shinto dhe i luten kami pa iu përkitur një feje institucionale shinto. Nuk ka ritual formal që të bëhet praktikues i "Shinto popullore". Kështu, "anëtarësimi Shinto" shpesh llogaritet duke numëruar vetëm ata që bashkohen me sekte Shinto të organizuara. Shinto ka rreth 81,000 tempuj dhe rreth 85,000 priftërinj në vend. Shinto has about 81,000 shrines and about 85,000 priests in the country. Sipas sondazheve të kryera në vitin 2006 dhe 2008, më pak se 40% e popullsisë së Japonisë identifikohen me një fe të organizuar: rreth 35% janë budistë, 3% deri 4% janë anëtarë të sekteve shinto dhe feve të përfituar. Në vitin 2008, 26% e pjesëmarrësve raportuan shpesh duke vizituar tempuj Shinto, ndërsa vetëm 16.2% shprehën besimin në ekzistencën e një zot apo perëndi (神) në përgjithësi.
Sipas Inoue (2003): "Në bursat moderne, termi përdoret shpesh në lidhje me adhurimin e Kamit dhe teologjitë, ritualet dhe praktikat e lidhura me to. Në këto kontekste, 'Shinto' merr kuptimin e 'fesë tradicionale të Japonisë', në kundërshtim për fetë e huaja të tilla si Krishtërimi, Budizmi, Islami e kështu me radhë."
Tempuj
thumb|Dy gra duke u lutur para një tempulli Adhurimi kryesor i kami bëhet në faltore publike ose në adhurim në faltoret e vogla të shtëpive të quajtura kamidana. Tempulli publik është një ndërtesë ose vend që funksionon si kanal për kami. Një numër më i vogël i vendeve të shenjta janë gjithashtu vende natyrore të quajtura mori. Më të zakonshmet e mori janë pemët e shenjta të pemëve, ose maleve, apo ujëvarat. Të gjitha vendet e shenjta janë të hapura për publikun disa herë ose gjatë gjithë vitit.
Ndërsa shumë nga vendet e shenjta publike janë struktura të përpunuara, të gjitha janë stilet arkitektonike karakteristike japoneze të periudhave të ndryshme në varësi të moshës së tyre. Tempuj përballen nga një portë dalluese japoneze (鳥 居 torii) e bërë nga dy kryqëzime që tregojnë ndarjen ndërmjet hapësirës së përbashkët dhe hapësirës së shenjtë. Torii ka 20 stilet dhe ndërtesat që përputhen bazuar në kami dhe prejardhje së mishëruar.
Ekzistojnë një numër barrierash simbolike dhe reale që ekzistojnë midis botës normale dhe shenjave të shenjta, duke përfshirë: statujat e mbrojtjes, portat, gardhet, litarë dhe përcaktimet e tjera të zakonshme në hapësirën e shenjtë. Zakonisht do të ketë vetëm një ose nganjëherë dy qasje në tempull për publikun dhe të gjithë do të kenë torii gjatë rrugës. Në përbërësit e shenjtë, ka një haiden ose sallë publike adhurimi, heiden (幣 殿) ose salla e ofertave dhe honden ose salla kryesore. Përkufizimi më i thellë i bazave është honden ose sallat e adhurimit, të cilat hyjnë vetëm nga prifti i lartë ose adhuruesit në raste të caktuara. Honden strehon simbolin e kamit të ruajtur.
Zemra e tempullit është rituale periodike, ngjarje shpirtërore në jetën e famullisë dhe festivale. E gjithë kjo është e organizuar nga priftërinjtë, të cilët janë të dy duart dhe administratorët shpirtërorë. Tempujt janë institucione private dhe mbështeten financiarisht nga kongregacioni dhe vizitorët. Disa faltore mund të kenë festivale që tërheqin qindra mijëra, veçanërisht në sezonin e Vitit të Ri.
Omairi
Çdo person mund të vizitojë një vend të shenjtë dhe nuk duhet të jetë Shinto për ta bërë këtë. Bërja e tillë quhet Omairi. Në mënyrë tipike ekzistojnë disa hapa bazë për të vizituar një vend të shenjtë.
Harae
Riti i pastrimit të ritualit, harae ose harai, zakonisht bëhet çdo ditë në një vend të shenjtë, është një ceremoni e sakrificës dhe lutjeve të disa formave. Në festat dhe në raste të tjera të veçanta, dyert e brendshme të tempullit mund të hapen dhe ofrohen sakrifica speciale.
Misogi
Praktika e pastrimit nga përdorimi ritual i ujit gjatë recitimit të lutjeve bëhet zakonisht çdo ditë nga praktikuesit e rregullt dhe kur është e mundur nga praktikuesit e laikëve. Ekziston një grup i përcaktuar lutjesh dhe aktivitetesh fizike që paraprijnë dhe ndodhin gjatë ritualit. Kjo zakonisht do të kryhet në një vend të shenjtë, në një mjedis natyror, por mund të bëhet kudo që ka ujë të rrjedhshëm të pastër.
Performanca themelore e kësaj është larja e duarve dhe gojës (手 水 Temizu) e bërë në hyrje të një tempulli. Besimtari më i përkushtuar mund të kryejë misogi duke qëndruar nën një ujëvarë ose duke kryer pastrim rituale në një lumë. Kjo praktikë vjen nga historia Shinto, kur kami Izanagi-no-Mikoto së pari kreu misogi pasi u kthye nga vendi Yomi, ku u bë i papastër nga Izanami-no-Mikoto pas vdekjes së saj.
Imi
Një formë tjetër e pastërtisë rituale është shmangia, që do të thotë se një tabu vendoset mbi persona ose akte të caktuara. Për ta ilustruar, nuk do të vizitonte një vend të shenjtë nëse një të afërm i ngushtë në familje kishte vdekur kohët e fundit. Vrasja është përgjithësisht e papastër dhe duhet të shmanget. Kur dikush kryen veprime që dëmtojnë tokën ose gjëra të tjera të gjalla, lutjet dhe ritualet kryhen për të qetësuar kami e zonës. Ky lloj i pastërtisë kryhet zakonisht për të parandaluar që gjërat e këqija të ndodhin.
Regjistrimet historike
Nuk ka tekst të shenjtë në Shinto, skur që është Bibla në Krishtërim ose Kurani në Islam. Në vend të kësaj ka libra të historisë, të cilat japin histori dhe sfond për shumë besime Shinto:
Syri i kaltër, Theth
Syri i kaltër ose Pusi i zi është një pellg lumor në Lumin e Zi në Kaprre të poshtme, Theth, në veri të Shqipërisë.
Pusi i Zi
Thethi është një krahinë piktureske, në veri të Shqipërisë, zona e Shalës, distrikti Shkodrër…, ku kësaj zone i ndodhet edhe i quajturi "Syri i Kaltër"...
Emërtimi "Syri i Kaltër" nuk ka shumë kuptim në të vënën dhe për nga karakteristikat e veta. Sidoqoftë mania e disave për vendosje emërash 'madhështor', mbetet diçka qesharake…
Pra, emëri i vërtetë i të quajturit Syri i Kaltër është diçka jo e traditës dhe, sipas vëndalinjëve, kjo mbledhje uji quhet "Pusi i Zi"...
Pusi i Zi është një pellg lumor në Lumin e Zi, i ndodhur në Kaprre të poshtme të zonës së Thethit, por që mbushet me uji nga prurjet e lumit të Kaprres së Sipërme. Uji kalon përmes një ngushtice gurësh, për t'u derdhur me forcë, në formë katarakti të vogël, nga një lartësi prej 3 metrash. Thellësia e ujit brënda kësaj grope, varjon nga 25 cm deri në 3, ku më e thella arrinë në 5 m. Sipërfaqja e uji afërsisht është në rreth 100 m².
Gjatë verës shtrati i Lumit të Zi shterron, pasi përbëhet nga zall guri. Uji nuk arrinë as në afërsi të Ndërlysajt…
Sidoqoftë në vënde-vënde, krijohen pellgje ujërash të kthjelltë, ku lahen njerëzia. Uji mbetet sidomos në të grryerat e shkambijëve të mëdhenjë, nën hije, duke ruajtur freskinë e tij.
Andaj poeti i ka shkruar lumit:
"O ju zallet e gurtë, ulur maleve të Kaprres së Gimajve, që shtratin e Lumit të Zi, e lini të pa uji, çiftelia do ju këndoj madhështinë, unë, t'ju dëgjoj bukurinë…"
Lidhje të jashtme
als55 / 4 Gusht 2022
Bailleul-Sir-Berthoult
Bailleul-Sir-Berthoult është një komunë në Francë. Bailleul-Sir-Berthoultbën pjesë në departamentin Pas-de-Calais të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 1261 banorë dhe sipërfaqe 9.35 km².
Shtetësia e Bashkimit Evropian
parapamje|[[Flamuri i Evropës.]] Shtetësia e Bashkimit Evropian u jepet të gjithë qytetarëve të shteteve anëtare të Bashkimit Evropian (BE). Ajo u krijua zyrtarisht me miratimin e Traktatit të Mastrihtit të vitit 1992, në të njëjtën kohë me krijimin e BE-së. Shtetësia e BE-së është shtesë, pasi nuk zëvendëson shtetësinë kombëtare. Ajo u ofron qytetarëve të BE-së të drejta, liri dhe mbrojtje ligjore të disponueshme sipas ligjit të BE-së.
Qytetarët e BE-së kanë lirinë e lëvizjes dhe lirinë e vendosjes dhe punësimit në të gjithë BE-në. Ata janë të lirë të tregtojnë dhe transportojnë mallra, shërbime dhe kapital përmes kufijve shtetërorë të BE-së, pa kufizime në lëvizjen e kapitalit apo tarifat. Qytetarët e BE-së kanë të drejtë të votojnë dhe të konkurrojnë si kandidatë në zgjedhje të caktuara (shpesh lokale) në shtetin anëtar ku ata jetojnë që nuk është shteti i tyre i origjinës, ndërkohë që votojnë për zgjedhjet e BE-së dhe marrin pjesë në një Iniciativë Qytetare Evropiane (ECI). ).
Shtetësia e BE-së i jep të drejtën e mbrojtjes konsullore nga ambasadat e shteteve të tjera anëtare të BE-së kur shteti i shtetësisë së një individi nuk përfaqësohet nga një ambasadë ose konsullatë në vendin e huaj në të cilin ata kërkojnë mbrojtje ose lloje të tjera ndihme. Qytetarët e BE-së kanë të drejtë t'i drejtohen drejtpërdrejt Parlamentit Evropian, Ombudsmanit Evropian dhe agjencive të BE-së, në cilëndo nga gjuhët e Traktatit të BE-së, me kusht që çështja e ngritur të jetë brenda kompetencës së atij institucioni.
Qytetarët e BE-së kanë mbrojtjen ligjore të ligjit të BE-së, duke përfshirë Kartën e të Drejtave Themelore të BE-së dhe aktet dhe direktivat në lidhje me mbrojtjen e të dhënave personale, të drejtat e viktimave të krimit, parandalimin dhe luftimin e trafikimit të qenieve njerëzore, pagesën e barabartë, si dhe mbrojtjen nga diskriminimi në punësim për shkak të fesë apo besimit, orientimit seksual dhe moshës. Zyra e Ombudsmanit Evropian mund të kontaktohet drejtpërdrejt nga qytetarët e BE-së.
Vladimir Veliçkoviç
thumb|240px|Vladimir Veliçkoviç në studion e tij më 2016 Vladimir Veliçkoviç (Serbisht: Владимир Величковић; 11 gusht 1935 - 29 gusht 2019) ishte piktorë serb.
Biografia
Veliçkoviç diplomoi në Fakultetin e Arkitekturës në Universitetin e Beogradit. Nga viti 1963 deri në vitin 1966, ai ishte ndihmës në seminarin kryesor të Krsto Hegedushiqit në Zagreb. Në vitin 1965, ai u nderua me një çmim në Bienalen në Paris, ku shkoi në vitin e ardhshëm dhe vazhdon të jetojë e të punojë deri më sot. Veliçkoviç fitoi vëmendjen e publikut në vitin 1967 me një ekspozitë në Galerie du Dragon në Paris, e cila e themeloi atë si një nga artistët kryesorë të lëvizjes artistike Figuration Narrative. Në vitin 1983 u zgjodh profesor në École nationale supérieure des Beaux-Arts në Paris, dhe mësoi atje deri në vitin 2000. Në vitin 1985 u zgjodh anëtar i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Serbisë (SANU). Ai u nderua me çmimin më të lartë francez në fushën e kulturës dhe artit, komandanti i Ordre des Arts et des Lettres. Pikturat e tij u ekspozuan në shumë vende në Evropë dhe Amerikë që nga viti 1951.
Që nga 7 dhjetori 2005, ai ishte anëtar i Académie des Beaux-Arts.
Ekspozita personale dhe kolektive (të përzgjedhura)
• 1970 :
• * Paris, Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris
• * Amsterdam
• 1972 :
• * Milan, galerie Eidos
• 1976 :
• * Lund Konsthall
• * Gôteborg, Konsthall
• * Rijeka, muzeu i arteve moderne
• * Stockholm, Kulturhuset
• 1977 :
• * Paris, galerie Hervé Odermatt
• 1981 :
• * Oslo, Henie-Onstad Kunstsenter
• * Bruxelles
• 1982 :
• * Muzeu i Arteve të Bukura në Karakas
• * Aix-en-Provence