cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rrëqebulli kanadez
Dieta dhe gjuetia
Të dy kojotat dhe rrëqebujt e Kanadasë janë grabitqarët kryesorë të lepujve të dëborës. Një studim tregoi se në krahasim me rrëqebujt, këmbët e koiotës fundosen më thellë në dëborë për shkak të madhësisë së tyre më të vogël dhe kështu një raport më të madh të zonës në këmbë në masë të trupit, duke i bërë ata të zënë pritë e tyre në vend që ta ndiqnin atë si rrëqebulli shpesh. Një studim i dy specieve në Territorin Yukon në jugperëndim tregoi se kur u rrit numri i lepujve, të dy grabitqarët vranë më shumë lepuj sesa ishin të nevojshëm për jetesën e tyre; rrëqebujt duhet të vrasin 0.4 deri në 0.5 lepur në ditë për të përmbushur kërkesat e tyre për energji, por u vëzhguan për të vrarë 1.2 hare në ditë gjatë kësaj periudhe. Koiotës, me një normë suksesi prej 36.9%, dolën si gjahtarë më të suksesshëm sesa rrëqebujt (megjithëse kjo mund të jetë shkaktuar për shkak të numrit më të madh të kojotave të rritur në popullatën e studiuar), që patën sukses në 28.7% të gjuetive të tyre. Rrëqebujt rrallë i ruanin vrasjet e tyre, ndryshe nga kojotat, dhe kjo mund të ketë çuar në konsum jo të plotë të disa vrasjeve. Gjatë rënies ciklike në numrat e lepujve të dëborës, të dy grabitqarët gjuanin për të njëjtën periudhë kohore siç bënë kur harqet ishin të bollshme, por rrëqebujt vranë më shumë lepuj sesa ata më parë. parapamje|Një rrëqebulli që gjuan prenë e tij Rrëqebujt kanadezë gjuajnë rreth muzgut ose natës, koha kur lepurjet e borës kanë tendencë të jenë aktiv. Rrëqebujt mbështeten në vizionin dhe sensin e tyre të të dëgjuarit për të gjetur gjahun. Rrëqebulli do të bredh ose do të presë (në atë që studiuesit shpesh e quajnë "shtretër pritë") në shtigje të caktuara ku mblidhen lepurjt e dëborës, hidhen në një lepur dhe e vrasin atë nga një kafshim në kokë, fyt ose napa e qafës. Ndonjëherë një ndjekje prej rreth dhjetë kufijve mund të jetë e nevojshme për të bllokuar prenë. Rrëqebulli ndihmohet nga vizioni i tij stereoskopik në zbulimin e preve dhe në matjen e distancave. Qëndrimi në mbulesë ndërsa gjuan ndihmon rrëqebullin të ruajë energjinë në habitatin e tij të ngrirë duke shmangur lëvizjen e panevojshme.Thundrakët e rinj u jepet një kafshim në fyt për t'i mbytur ata deri në vdekje. Rrëqebulli mund ta hajë vrasjen e tij menjëherë ose ta mbajë në dëborë ose gjethe për ta ngrënë gjatë ditëve në vazhdim. Rrëqebujt do të gjuajnë herë pas here së bashku, megjithëse studimet ndryshojnë se si kjo ndikon në nivelin e suksesit të gjuetisë në krahasim me kur një individ gjuan vetëm. Në fakt, ata mund të gjuajnë në grupe kur lepujtë janë të pakta. parapamje|Kotele të rrëqebullit të Kanadasë lindin me sy blu.
Riprodhimi
Shtatzania zgjat rreth 64 ditë, në mënyrë që të rinjtë të lindin në maj ose në fillim të qershorit. Para lindjes, femra përgatit një pus për nënën, zakonisht në një furçë shumë të trashë, dhe zakonisht brenda copëzave të shkurreve ose pemëve ose mbeturinave të drurit. Pendat janë përgjithësisht të vendosura në mes të shpatit dhe përballen në jug ose jug-perëndim.
Pjella përbëhet nga një deri në katër kotele, dhe kanë tendencë të jenë shumë më të mëdha kur preja është e bollshme. Për më tepër, femrat shpesh nuk bashkohen kur preja është e pakët, duke sugjeruar një shkallë më të madhe të fleksibilitetit riprodhues sesa te macet e tjera. Në vitet e ligët, vdekshmëria e foshnjave mund të jetë deri në 95%. parapamje|Një i ri me të ëmën Kotelet peshojnë nga 175 në 235 g (6.2 deri 8.3 oz) gjatë lindjes, dhe fillimisht kanë lesh gri me shenja të zeza. Ata janë të verbër për 14 ditët e para, dhe zhduken në 12 javë. Kur sytë e tyre hapen, ato janë blu të ndritshme, por ndërsa piqen, ngjyra ndryshon në kafe ose lajthi. Nëna u sjell ushqim koteleve të saj dhe i lejon ata të luajnë me të para se ta hanë atë për të grirë aftësitë e tyre të gjuetisë.
Kotelet e lenë gropën pas rreth pesë javësh, dhe fillojnë të gjuajnë në moshë midis shtatë dhe nëntë muajsh. Ata e lënë nënën në rreth dhjetë muaj, pasi fillon sezoni i ardhshëm i mbarështimit, por nuk e arrijnë madhësinë e plotë për të rritur deri në moshën rreth dy vjeç. Femrat arrijnë pjekurinë seksuale në dhjetë muaj, megjithëse shpesh vonojnë rritjen e një viti tjetër, ndërsa meshkujt arrijnë pjekurinë në dy ose tre vjet. Rrëqebulli i Kanadasë është raportuar të jetojë deri në 14 vjet në robëri, megjithëse jetëgjatësia ka të ngjarë shumë më të shkurtër në natyrë.
Shpërndarja dhe habitati
Rrëqebulli i Kanadasë gjendet në pyje veriore dhe të përziera në të gjithë Kanadanë dhe Alaskën. Sidoqoftë, mungon në rajonet relativisht të pajetë të Rrafshit të Madh dhe brigjeve veriore, të cilat janë jashtë rrezes natyrore të lepurit. Për shkak të veprimtarisë njerëzore, rrëqebulli i Kanadasë nuk gjendet më në ishullin Prince Edward ose në territorin e Nova Scotia, edhe pse ekzistojnë dy zona të njohura të popullsisë së rrëqebullit të Kanadasë në malet Cape Breton.
Përveç kësaj, ka një popullsi të madhe të këtij rrëqebulli në Montana, Idaho , Washington , dhe Oregon , dhe një popullsi rezident ekziston në Parkun Kombëtar Yellowstone dhe Medicine Bow National Forest , Wyoming, që shtrihet në Ekosistemin më të Madh të Yellowstonit. Rrëqebulli i Kanadasë është i rrallë në Utah, Minesota dhe në Anglinë e Re. Rrëqebulli i Kanadasë është një specie e kërcënuar në Shtetet e Bashkuara të Aamerikës.
Duke filluar në vitin 1999, Divizioni i Kolorados së Kafshëve të egra filloi një program duke rivendosur një popullsi të rrëqebullit të egër prej 96 në Kolorado. Ndërsa tregojnë shenjat e hershme të premtimit, biologët thonë se do të duhet më shumë se një dekadë për të përcaktuar nëse programi është një sukses. Sidoqoftë, në 2003 vizitat e rrëqebullit identifikuan 16 rrëqebull të Kolorados, të lindur në vend, dhe vitin e ardhshëm, u identifikuan 39 kotele të reja rrëqebulli, duke konfirmuar mundësinë e riprodhimit të suksesshëm.
Në 2007 disa nga këto rrëqebuj u qëlluan dhe u vranë nga persona të panjohur. Në disa raste u gjetën vetëm kollaret e përcjelljes së radios, duke çuar në dyshime për copëtimin e leshit; në raste të tjera kafshët u qëlluan dhe trupi mbeti i paprekur.
Deri në vitin 2010, pas një përpjekjeje 11-vjeçare, rrëqebulli ishte rikthyer me sukses në Kolorado, ku ishte zhdukur në vitet '70. Paraqitja fillestare ishte në Malet San Juan në Kolorado jugperëndimore, por popullata vetë-mbajtëse u krijuan në të gjithë Koloradon jug-qendrore në veri, si Summit County deri në vitin 2010. Në Kolorado ketri i kuq është një burim i rëndësishëm dytësor i ushqimi kur lepujt e dëborës janë të pakta.Rrëqebulli i izoluar individual ka endur gjerësisht nga zona thelbësore në Rockies Jugore, ku ato u rivendosën, duke rezultuar në vëzhgimin e rrëqebullit të futur në Kolorado aq larg sa Iowa, Idaho veriore dhe Nevada Lindore.
Konservimi
Rrëqebulli i Kanadasë është gjuajtur për leshin e tij, dhe ka rënë në shumë zona për shkak të humbjes së habitatit; sidoqoftë, IUCN i rendit ato si një lloj shqetësimi më i vogël. Më 24 mars 2000, Shërbimi i Peshkut dhe i Jetës së egër amerikane nxori Rregullin e saj Përfundimtar, i cili përcaktoi rrëqebullin e Kanadasë një Lloji të Kërcënuar në 48 shtetet më jugore. Hibridët e rrëqebullit të kanadas-bobketit në Kanada janë zbuluar gjithashtu në periferinë jugore të diapazonit aktual të popullsisë për rrëqebullin (Maine, Minnesota dhe New Brunswick),të cilat mund të kufizojnë rikuperimin e tyre në jug.
Në Janar 2018, zyrtarët e jetës së egër thanë që rrëqebulli i Kanadasë nuk ka më nevojë për mbrojtje të veçantë në Shtetet e Bashkuara pas masave për të ruajtur popullsinë e tyre.
Anmitsu
parapamje|240px|Anmitsu Anmitsu (Japonisht: あんみつ) është një ëmbëlsirë japoneze që daton nga periudha Meiji.
Ajo bëhet nga kubikë të vegjël pelte agar, një pelte e tejdukshme e bardhë e bërë nga algat e kuqe. Agari tretet me ujë (ose lëng frutash siç është lëngu i mollës) për të bërë pelte. Shërbyer në një tas me paste të fasule adzuki ose anko (pjesa e anmitsu), bizele të ziera, shpesh gyūhi dhe një larmi frutash si feta pjeshke, ''mikan, copa ananas dhe qershi. Anmitsu zakonisht vjen me një tenxhere të vogël me shurup të zi të ëmbël, ose mitsu (pjesa mitsu e anmitsu) e cila derdhet në pelte përpara se të hahet. Anmitsu zakonisht hahet me një lugë dhe pirun.
Disa variante në këtë ëmbëlsirë ekzistojnë. Mitsumame është anmitsu pa pastë fasule, mame që do të thotë bizele që shërbehen me shurup dhe pelte agar në vend. Kremi anmitsu është anmitsu me akullore në krye. Dango Shiratama përdoren gjithashtu si shtresë.
Xhuliano Kamberaj
Xhuliano Kamberaj (lindi më 30 maj 1994) është një çiklist shqiptar pjesë e skuadrës Skydive Dubai Pro Cycling Team–Al Ahli Club.
Besnik Musaj
Besnik Musaj (lindi më 29 dhjetor 1973) ka qenë çiklistë shqiptarë i cili ka përfaqësuar vendin e tij në lojërat olimpike verore 1996. Ai morri pjesë në çiklizëm, por nuk ka mundur ta përfundojë garën si varikaras qe eshte.
Përralla e Gjenjit
Përallat e Genjit (Japonisht: 源氏物語, Genji monogatari) është një vepër klasike e letërsisë japoneze e shkruar në fillim të shekullit të 11-të nga fisnikja dhe shoqëruesja e një zonje të lartë Murasaki Shikibu. Dorëshkrimi origjinal, i krijuar rreth periudhës Heian, nuk ekziston më. Është bërë në stilin "koncertina" ose orihon: disa fletë letre të ngjitura së bashku dhe palosur në mënyrë alternative në një drejtim, pastaj në tjetrin. Punimi është një përshkrim unik i mënyrës së jetesës së oborrtarëve të lartë gjatë periudhës Heian. Është shkruar në gjuhën arkaike dhe një stil poetik por konfuz, që e bëjnë atë të palexueshëm për personin mesatar japonez pa studim të përkushtuar. Nuk ishte vetëm në fillim të shekullit të 20-të që Genji u përkthye në Japonisht modern nga poeti Yosano Akiko.
Vepra rrëfen jetën e Hikaru Genji, ose "Genji i ndritshëm", birit të një perandori të lashtë japonez, i njohur për lexuesit si Perandori Kiritsubo, dhe një konkubinë e rangut të ulët të quajtur Kiritsubo Consort. Për arsye politike, perandori e largon Genji nga vija e radhës, duke e prishur atë tek një i zakonshëm duke i dhënë mbiemrin Minamoto, dhe ai ndjek një karrierë si oficer perandorak. Përralla përqendrohet në jetën romantike të Genji dhe përshkruan zakonet e shoqërisë aristokratike të kohës. Mund të jetë romani i parë në botë, romani i parë modern, romani i parë psikologjik ose romani i parë që ende konsiderohet një klasik. Ndërsa vlerësohet si një kryevepër, klasifikimi dhe ndikimi i tij i saktë në kanunet japoneze dhe perëndimore ka qenë një çështje debati.
Autorësia
parapamje|left|[[Murasaki Shikibu, illustrim nga Tosa Mitsuoki i cili bëri një seri Përralla e Genji (shekulli i 17-të)]]
Zonja Murasaki thuhet se ka shkruar personazhin e Genji bazuar në Ministri në të Majtën në kohën kur ishte në gjyq. Përkthyes të tjerë, siç është Royall Tyler, besojnë se personazhi Murasaki no Ue, me të cilin Genji martohet, është i bazuar në vetë Murasaki Shikibu.
Yosano Akiko, autori i parë që bëri një përkthim modern japonez të Genji, besonte se Murasaki Shikibu kishte shkruar vetëm kapituj 1 deri 33, dhe se kapitujt 35 deri 54 ishin shkruar nga vajza e saj Daini no Sanmi. Studiues të tjerë kanë dyshuar gjithashtu në autorësinë e kapitujve 42 deri 54 (veçanërisht 44, i cili përmban shembuj të rrallë të gabimeve të vazhdimësisë). Sipas prezantimit të Royall Tyler në përkthimin e tij në anglisht të veprës, analiza e fundit kompjuterike ka shfaqur mospërputhje "statistikisht të rëndësishme" të stilit midis kapitujve 45-54 dhe pjesës tjetër, dhe gjithashtu midis kapitujve të hershëm.
Përmbajtja
Libri rrëfen jetën e Hikaru Genji, ose "Genji i ndritshëm", birit të një perandori të lashtë japonez, i njohur për lexuesit si Perandori Kiritsubo, dhe një konkubinë e rangut të ulët, por të dashur, të quajtur Kiritsubo Consort. Për arsye politike, perandori e largon Genji nga vija e radhës, duke e prishur atë tek një i zakonshëm duke i dhënë mbiemrin Minamoto, dhe ai ndjek një karrierë si oficer perandorak. Përralla përqendrohet në jetën romantike të Genji dhe përshkruan zakonet e shoqërisë aristokratike të kohës.
Genji viziton Kitayama, një zonë kodrinore rurale në veri të Kyoto, ku gjen një vajzë të bukur dhjetë vjeçare. Ai është i magjepsur nga kjo vajzë e vogël (Murasaki), dhe zbulon se ajo është mbesa e Zonjës Fujitsubo. Më në fund ai e rrëmben atë, e sjell atë në pallatin e tij dhe e edukon atë të jetë si Zonja Fujitsubo, e cila është ideali i tij femëror. Gjatë kësaj kohe Genji gjithashtu takohet fshehurazi Zonjën Fujitsubo dhe ajo mban djalin e tij, Reizei. Të gjithë përveç dy të dashuruarve besojnë se babai i fëmijës është Perandori Kiritsubo. Më vonë djali bëhet princ trashëgimtar dhe Zonja Fujitsubo bëhet perandoreshë, por Genji dhe Zonja Fujitsubo betohen të mbajnë sekretin e prindërve të vërtetë të fëmijës.
Genji dhe gruaja e tij, Zonja Aoi, pajtohen. Ajo lind një djalë, por vdes së shpejti. Genji është i pikëlluar, por gjen ngushëllim në Murasaki, me të cilin martohet. Babai i Genji, Perandori Kiritsubo vdes. Ai pasohet nga djali i tij Suzaku, nëna e të cilit (Kokiden), së bashku me armiqtë politikë të Kiritsubo, marrin pushtetin në gjykatë. Pastaj ekspozohet një tjetër nga punët e fshehta të dashurisë së Genji: Genji dhe një konkubinë e Perandorit Suzaku zbulohen ndërsa takohen në fshehtësi. Perandori Suzaku konfirmon dëfrimin e tij personal në shfrytëzimet e Genji me gruan (Oborozukiyo), por është i detyruar të dënojë Genji edhe pse ai është gjysmë-vëllai i tij. Ai e dëbon Genji në qytetin e Suma në provincën rurale Harima (tani pjesë e Kobes në prefekturën Hyōgo). Atje, një njeri i prosperuar i njohur si Akashi Novice (sepse është nga Akashi në Provincën Settsu) argëton Genji, dhe Genji ka një lidhje me vajzën e Akashit. Ajo lind vajzën e vetme të Genjit, e cila më vonë do të bëhet perandoreshë.
Në kryeqytet Perandori Suzaku shqetësohet nga ëndrrat e babait të tij të ndjerë, Kiritsubo, dhe diçka fillon të ndikojë në sytë e tij. Ndërkohë, nëna e tij, Kokiden, sëmuret, gjë që dobëson ndikimin e saj mbi fron, dhe çon në Perandorin duke urdhëruar që Genji të falet. Genji kthehet në Kyoto. Djali i tij nga Zonja Fujitsubo, Reizei, bëhet perandor. Perandori i ri Reizei e di se Genji është babai i tij i vërtetë dhe ngre gradën e Genjit në maksimumin e mundshëm.
Sidoqoftë, kur Genji mbush 40 vjeç, jeta e tij fillon të bie. Statusi i tij politik nuk ndryshon, por dashuria dhe jeta e tij emocionale fillojnë të zvogëlohen gradualisht ndërsa mosha e mesme zë vendin. Ai martohet me një grua tjetër, Princesha e Tretë (e njohur si Onna san no miya në versionin Seidensticker, ose Nyōsan në versionin e Waley). Nipi i Genji, Kashiwagi, më vonë e detyron veten në Princeshën e Tretë, dhe ajo mban Kaoru (i cili, në një situatë të ngjashme me atë të Reizei, njihet juridikisht si biri i Genji). Martesa e re e Genjit ndryshon marrëdhënien e tij me Murasaki, i cili kishte shprehur dëshirën e saj për tu bërë murgeshë (bikuni) megjithëse dëshira ishte refuzuar nga Genji.
E dashura e Genjit, Murasaki vdes. Në kapitullin vijues, Maboroshi ("Iluzion"), Genji sodit se si është jeta e largët. Menjëherë pas kapitullit të titulluar Maboroshi, ka një kapitull të titulluar Kumogakure ("U zhduk në retë"), i cili është lënë bosh, por nënkupton vdekjen e Genji.
Kapitulli 45-54 njihen si "Kapitujt Uji". Këto kapituj ndjekin Kaoru dhe mikun e tij më të mirë, Niou. Niou është një princ perandorak, djali i vajzës së Genji, Perandoresha aktuale tani që Reizei ka hequr fronin, ndërsa Kaoru njihet në botë si djali i Genji, por në të vërtetë është i lindur nga nipi i Genji. Kapitujt përfshijnë rivalitetin e Kaoru dhe Niou mbi disa vajza të një princi perandorak që jeton në Uji, një vend pak larg nga kryeqyteti. Përralla përfundon papritur, me Kaoru duke pyetur nëse Niou po e fsheh ish-dashnorin e Kaorut larg tij. Kaoru ndonjëherë është quajtur edhe antihero i parë në letërsi.
Muzeu i Kristaleve të Trepçës
Muzeu i Kristaleve të Trepçës është një muze i cili gjendet në qytezën e Stantërgut afër Minierës së Trepçës, Mitrovicë.
Historiku
Miniera e Trepçës në Stantërg, Kosovë, është e njohur me bukuri të kristaleve e mineraleve të llojeve të ndryshme.
Në vitin 1970 Enti i Kosovës për Mbrojtjen e Natyrës i vendosi nën mbrojtje 512 kristale të ekspozuara në muze duke e rritur edhe më shumë rendësinë e muzeut. Që nga themelimi, Muzeu ishte i vendosur në një objekt i cili për shkak të vjetërsisë nuk i plotësonte kushtet për ekspozimin dhe ruajtjen e kristaleve.
Në vitin 2012 me fonde të Qeverisë së  Republikës së Kosovë si dhe ndërmarrjes është ndërtuar objekti modern i muzeut të kristaleve. Vlera e investimit për ndërtimin e këtij muzeu është rreth 560 mijë euro dhe janë ekspozuar afro 1,500 eksponate të kristaleve dhe mineraleve të zgjedhura.
Përveç kristaleve nga miniera “Trepça”, në Muze janë të ekspozuara edhe mbi 100 lloje të kristaleve nga vendet të ndryshme të botës si: Gjermania, Italia, Franca, Spanja, Brazili, të cilat Muzeu i ka marrë në këmbim me kristalet nga miniera e "Trepçës”.
Manjū
parapamje|280px|Akashiya Karukan Manju Manjū (饅頭) është një ëmbëlsirë tradicionale japoneze. Ekzistojnë shumë lloje manjū, por shumica kanë një të jashtme të bërë nga mielli, pluhuri i orizit, kudzu dhe hikërr dhe një mbushje anko (pastë e fasules së kuqe), e bërë zakonisht nga fasulet e ziera adzuki dhe sheqeri. Manjū është bërë ndonjëherë me mbushje të tjera si reçel gështenje. Në Hawaii, mund të gjeni manjū Okinawan që janë bërë me një mbushje të patates së ëmbël të purpurt, gjalpë, qumësht, sheqer dhe kripë, por mbushja më e zakonshme është pasta e fasules nga e cila ka disa varietete, përfshirë koshian, tsubuan dhe tsubushian.
Historia
Manjū rridhte nga një lloj mochi (蒸餅), ose tortë orizi i tronditur, ka ekzistuar në Kinë për një kohë të gjatë. Fillimisht quhej mantou në kinezisht, por u bë e njohur si manjū kur erdhi në Japoni. Në vitin 1341, një i dërguar japonez që u kthye nga Kina solli përsëri mantou me vete dhe filloi ta shesë atë si nara-manjū. Thuhet se kjo ishte origjina e manjū japoneze. Që atëherë, ajo është ngrënë për gati 700 vjet nga japonezët. Tani mund të gjendet në shumë dyqane japoneze të ëmbla. Çmimi i saj i ulët është një arsye që është e njohur.
Varietet
Ka variete të shumta të manjū, disa janë më të zakonshme se të tjerat.
Qëndrim Guri
Qëndrim Guri (lindi më 27 nëntor 1993) është një çiklist kosovar. Ai mori pjesë në Lojërat Olimpike Verore 2016.
Vendgjuetia me Rëndësi të Veçantë “Duboçaku”
“Duboçaku” në vitin 2009 është shpallur Vendgjueti me Rëndësi të Veçantë. Ky rezervat gjuetie shtrihet ne një lartësi nga 320 m deri ne 1050 m mbi nivelin e detit. Sipërfaqja e përgjithshme e saj është 6805.05 ha, nga të cilat 2470 ha menaxhohen dhe administrohen nga APK ndërsa pjesa tjetër e pyjeve janë prona private që menaxhohen dhe administrohet nga pronarët e tyre. Prej llojeve të drunjve mbizotërojnë: bungu, qarri, ahu, shkoza, panja, bredhi i kuq, bredhi i bardhë etj.
Duke pasur një pozitë të shumë të mirë gjeografike në këtë Njësi menaxhuese ka shtrirje dhe zhvillim të shkallës së mirë të florës dhe faunës. Kjo njësi është e pasur me lumenj qe e përshkojë territorin e saj. Brenda saj ekzistojnë një mori e madhe e bimëve mjekësore si: sherbela mjekësore (Salvia officinalis), dëllinja e zezë (Juniperus communis L), aguliçja (Primula veris L.), shtogu (Sambucus negra), kantarioni (Hypericum perforatum L.) etj. Gjithsahtu edhe ekzistimi i frutave të ndryshme malore rritë njëkohësisht vlerën e kësaj njësie ku ekzistojnë: mjedra (Rubus ideus), luleshtrydhja (Fragaria vesca), thanat (Cornus mas), lajthia (Corylus avelana), kërpudhat si: Vrganji (Boletus edulis) dhe dhelprusha (Cantharellus cibarius), etj.
Duke u mbështetur në pozicionin gjeografik, kushteve gjeologjike, pedologjike, hidrologjike dhe karakteristikave të relievit dhe të klimës Duboçaku ofron kushte mjaft të përshtatshme për kultivimin  edhe  të  botës  së  egër  shtazore,  kryesisht  të  gjitarëve  që  kanë  rëndësi  të  madhe për gjueti rekreative. Llojet më  përhapura  të  gjitarëve  në  njësinë  menaxhuese  të  Duboçak,  janë: kaprolli (Capreolus capreolus), derri i egër (Sus strofa), ariu i murrmë (Ursus arctos), dreri i rëndomtë (Cervus  elaphus),  ujku (Canis  lupus),  dhelpra (Canis  vulpes), vjedulla (Meles  meles), macja e egër (Felis sylvestris), lepuri (Lepus europeus), mandej shpendt si: shqiponja minjëngrënëse (Buteo buteo), thëllëza (Alectoris greca), korbi (Corvus corax), qukapiku (Dendrocopus major),petriti i pulave (Accepiter gentilis) etj. Brenda vitit gjatë stinëve të ndryshme kohë pas kohe ndalojnë edhe shumë shpezë të tjera shtegtare.
Kushtet natyrore  mundësojnë  kultivimin  e  kafshëve  dhe  shpezëve  të  egra  për  gjueti  që  e  bëjnë këtë njësi menaxhuese një lokacion të mirë për gjueti rekreative. Kjo vendgjueti ka të gjitha parakushtet për orientim në zhvillimin e ekoturizmit, kultivimit, dhe zhvillimit  të  sektorit  të  gjuetisë. Shumëllojshmëria e  bimëve,  shtazëve  dhe  drunjve,  prezenca e dy lumenjve, peizazhet e bukura etj. do të krijonte kushte ideale për zhvillimin e këtyre sektorëve profitabil. Për arritjen  e  këtyre  qëllimeve  është  e  nevojshme  investim  në  infrastrukturën  rrugore  si parakusht elementarë për krijimin e kushteve elementare për vizitore.
Harald Hardrada
Harald Sigurdsson (Nordike e Vjetër: Haraldr Sigurðarson; c. 1015 – 25 shtator 1066), mban bindshëm epitetin Hardrada (harðráði, do të thotë "këshilltar i ashpër" ose "sundimtar i vështirë") në baladë, del si Mbret i Norvegjisë (si Harald III) nga viti 1046 deri 1066. Përveç kësaj, ai pa sukses pretendonte Fronin e Danimarkës deri në vitin 1064 dhe Fronin anglez deri në vitin 1066. Para se të bëhej mbret, Harald kishte shpenzuar rreth pesëmbëdhjetë vjet në mërgim si një mercenar dhe komandant ushtarak në Kievan Rus dhe si Gardian Varangian në Perandorinë Bizantine.
Shenime biografike
Kur ishte pesëmbëdhjetë vjeç, në vitin1030, Harald luftoi në Betejën e Stiklestadit bashkë me gjysmë-vëllain e tij  Olaf Haraldsson (më vonë Shën Olaf). Në këtë betejë, Olaf dhe Harald u mposhtën nga forcat besnike të Cnutit te Madh, dhe Harald ishte e detyruar në mërgim në Kievan Rusi (balada Garðaríki). Ai pastaj kaloi disa kohë në ushtrinë e Princit te Madh Yaroslav i Urti, ku në fund marri gradën kapiten, dhe u zhvendos në Konstandinopojë, së bashku me shokët e tij rreth vitit 1034. Në Konstandinopojë, ai shpejt arriti të bëhj komandant i Gardës Varangiane Bizantine dhe ndërmorri aksione në Detin Mesdhe, në Azinë e Vogël, Sicili, mbase edhe në Tokën e Shenjtë, Bullgari dhe në Konstandinopojë, ku ai u përfshi në mosmarrëveshjet perandorake. Harald grumbulloi pasuri të konsiderueshme gjatë kohës së tij në Perandorinë Bizantine, të cilën ai ia dërgoi Yaroslavit të Urtë në Kievan Rusi për tia ruajtur. Më në fund, ai la Bizantinët në vitin 1042, dhe arriti përsëri në Kievan Rusi në mënyrë që të përgatisë fushatën e tij pët ta rimarrë fronin norvegjez.
Në 1046, Harald bashkoi forcat me rivalët e Magnusit në Danimarkë (Magnusi ishte bërë edhe mbret i Danimarkës), pretendendentit Sweyn II i Danimarkës, dhe filluar aksionet në bregdetin danez. Magnus i papërgatitur të luftonte me xhaxhain e tij, ra dakord për të ndarë mbretërinë me Haraldin, dhe nga ana tjeter Haraldi do të ndnte pasurin e tij bashkë me të. Bashkë-sundimit përfundoi papritmas vitit e ardhshëm kur Magnusi vdiq, dhe Harald kështu u bë i vetmi sundimtar i Norvegjisë. Harald shpartalloi kundershtimet vendore dhe rajonale të opozitës, dhe të vuri konturat e bashkimit territorial të Norvegjisë nën një qeverisje kombëtare. Mbretërimi i Haraldit ishte i një paqeje dhe stabilitetit relativ, dhe krijoi një monedhë të qëndrueshme të ekonomisë dhe të tregtisë së jashtme. Ndoshta duke kërkuar rivendosjen e "Perandorisë së Detit të Veriut", të Cnutit,  Harald gjithashtu pretendonte edhe fronin e Danimarkës, dhe kaloi gati çdo vit deri më 1064 kur sulmoi bregdetin danezë dhe luftoi me ish-aleatin e tij, Sweyn. Edhe pse fushata të ishte e suksesshme, ai kurrë nuk ishte në gjendje për ta mposhtur Danimarkën. Jo shumë kohë pasi hoqi dorë nga Danimarka, ish - Konti i Northumbrisë, Tostig Godwinson, vëllai i sapo zgjedhur i Mbretit anglez mbreti Harold Godwinson, zotoi besnikërin e tij ndaj Haraldit dhe e ftoi atë të kërkonte fronin anglez. Haraldi shkoi dhe hyri në Veri të Anglisë në shtator 1066, bastisi bregdetin dhe mundi forcat rajonale angleze në Betejën e Fulfordit pranë Jorkut. Edhe pse fillimisht i suksesshëm, Haraldi u mposht dhe u vra në një sulm nga forcat e Harold Godwinsonit në Betejën Stamford Bridge.
Manastiri Rëgjavc
Manastiri Rëgjavc është një monument i trashëgimisë kulturore në Moçarë, Kamenicë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 478/55.
Udhëtim për në Perëndim
Udhëtim për në Perëndim (Kinezisht: 西遊記, pinyin: Xī Yóu Jì) është një roman kinez i botuar në shekullin e 16-të gjatë dinastisë Ming dhe i atribuohet Wu Cheng'en. Është një nga katër romanet e mëdha klasike të letërsisë kineze. Është përshkruar si diskutueshëm si vepra letrare më e njohur në Azinë Lindore.
Romani është një tregim i gjërë i pelegrinazhit legjendar të dinastisë Tang, murgu budistë Xuan Zang i cili udhëtoi në "Rajonet Perëndimore", domethënë Azinë Qendrore dhe Indinë, për të marrë tekste të shenjta budiste (sūtras) dhe u kthye pas shumë provave dhe shumë vuajtjeve.
Udhëtim për në Perëndim ka rrënjë të forta në fenë popullore kineze, në mitologjinë kineze, në konfuzianizmin, Taoist dhe filozofinë budiste, dhe panteonin e pavdekësive taoiste dhe bodhisattva budiste janë akoma pasqyruese e disa qëndrimeve fetare kineze sot. Qëndrueshmërisht i popullarizuar, romani është njëherësh një histori aventureske komike, një satirë humoristike e burokracisë kineze, një pranverë e depërtimit shpirtëror dhe një alegori e zgjeruar në të cilën grupi i pelegrinëve udhëton drejt ndriçimit nga fuqia dhe virtyti i bashkëpunimit.
Manastiri i Banjskës
Manastiri i Banjskës është një monument i trashëgimisë kulturore në Banjskë, Zveçan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 0301- 551/90.
Udhëtim për në Perëndim
Përmbledhja
Romani ka 100 kapituj që mund të ndahen në katër pjesë të pabarabarta. Pjesa e parë, e cila përfshin kapitujt 1-7, është një prezantim i vetë-përmbajtur për tregimin kryesor. Merret tërësisht me shfrytëzimet e mëparshme të Sun Wukong, një majmun i lindur nga një gur i ushqyer nga Pesë Elementet, i cili mëson artin e Tao, 72 transformime polimorfike, luftarake dhe sekrete të pavdekësisë, dhe përmes dredhjes dhe forcës bën një emër për veten e tij, Qitian Dasheng. Fuqitë e tij rriten që të përputhen me forcat e të gjitha hyjnive Lindore (Taoiste) dhe prologu kulmon në rebelimin e Diellit kundër Parajsës, gjatë një kohe kur ai fitoi një post në burokracinë qiellore. Hubris dëshmon rënien e tij kur Buda arrin ta bllokojë atë nën një mal, duke e vulosur atë me një hajmali për pesëqind vjet.
Pjesa e dytë (kapitujt 8-12) prezanton personazhin kryesor nominal, Tang Sanzang, përmes biografisë së tij të hershme dhe sfondit të udhëtimit të tij të madh. Mosmarrëveshja se "toka e jugut njeh vetëm lakmi, hedonizëm, predikim dhe mëkate", Buda udhëzon bodhisattva Avalokiteśvara (Guanyin) të kërkojë në Kinë për dikë që të marrë sutras budiste të "transcendencës dhe bindjes për vullneti i mirë kthehet". Një pjesë e tregimit këtu ka të bëjë edhe me atë se si Tang Sanzang bëhet murg (si dhe duke zbuluar jetën e tij të kaluar si dishepull i Budës me emrin "Cicada i Artë" (金蟬子) dhe vjen për t'u dërguar në këtë pelegrinazh nga Perandori Taizong, i cili më parë shpëtoi nga vdekja me ndihmën e një zyrtari në nëntokë.
Seksioni i tretë dhe më i gjatë i veprës është kapitujt 13–99, një histori aventureske episodike, në të cilën Tang Sanzang përcakton të sjellë përsëri shkrime budiste nga tempulli Leiyin në Majën e Vulture në Indi, por has gjatë të keqes të ndryshme. Seksioni është vendosur në tokat me popullsi të rrallë përgjatë Rrugës së Mëndafshit midis Kinës dhe Indisë. Gjeografia e përshkruar në libër është, megjithatë, pothuajse tërësisht fantazi; pasi Tang Sanzang largohet nga Chang'an, kryeqyteti Tang dhe kalon kufirin (diku në provincën Gansu), ai e gjen veten në një shkretëtirë të grykave të thella dhe maleve të larta, të banuar nga demonë dhe shpirtra kafshësh, të cilët e konsiderojnë atë si një vakt të mundshëm (meqenëse mishi i tij besohej se i jep pavdekësi kujtdo që e hante), me manastirin e fshehur të rastit ose me qytet-shtet mbretëror në mesin e rrethimit të ashpër.
Nikolla Naço
parapamje|Nikolla Naço
Udhëtim për në Perëndim
Përmbledhja
Episodet përbëhen nga 1-4 kapituj dhe zakonisht përfshijnë Tang Sanzang duke u kapur dhe duke u kërcënuar jeta e tij ndërsa dishepujt e tij përpiqen të gjejnë një mënyrë zgjuarsie (dhe shpesh të dhunshme) për çlirimin e tij. Megjithëse disa nga predispozitat e Tang Sanzang janë politike dhe përfshijnë qenie njerëzore të zakonshme, ato më shpesh përbëhen nga arrati me demonë të ndryshëm, shumë prej të cilëve rezultojnë të jenë manifestime tokësore të qenieve qiellore (mëkatet e të cilëve do të mohohen duke ngrënë mishin e Tang Sanzang) ose shpirtërore të kafshëve me merita të mjaftueshme shpirtërore Taoiste për të marrë forma gjysmë njerëzore.
Nikolla Naço
Nikolla Naço (1843 - 1913) patriot shqiptar, veprimtar dhe atdhetar i Rilindjes Kombëtare nga Korça.
Udhëtim për në Perëndim
Përmbledhja
Kapitujt 13–22 nuk e ndjekin saktësisht këtë strukturë, pasi ata prezantojnë dishepujt e Tang Sanzang, të cilët, të frymëzuar ose të nxitur nga Guanyin, takohen dhe pranojnë t'i shërbejnë gjatë gjithë rrugës, në mënyrë që të shlyhen për mëkatet e tyre në jetën e tyre të kaluar.
Nikolla Naço
Biografia
Lindi në qytetin e Korçës. Qysh si i ri mërgoi jashtë atdheut, në fillim në Egjipt e pastaj në Rumani. " Kur në Bukuresht u themelua Shkolla Normale Shqipe "Drita" nga ana e Shoqërisë "Drita" e Bukureshtit, në vitin 1892, drejtor i saj u caktua Nikolla Naço." Njëkohësisht ishte edhe kryetar i shoqërisë në fjalë. Në këtë shoqëri ku ishin përfshirë elementë të vegjëlisë së kolonisë shqiptare në Rumani, Nikolla punoi pa ndërprerje në të mirë të çështjes kombëtare, duke ndihmuar për përhapjen e ideve kombëtare te bashkatdhetarët e tij të mërguar ashtu si edhe të atyre në atdhe, për çeljen e shkollave shqipe dhe për mbajtjen e ty, re. Krahas me drejtimin e Shkollës Normale Shqiptare - Rumune" ka drejtuar edhe gazetën "Shqiptari" që dilte në Bukuresht në periudhën mes viteve 1888 - 1903 (me ndërprerje). Nikolla Naço mbante lidhje me shumë atdhetarë shqiptarë brenda dhe jashtë atdheut, ashtu si edhe me personalitete rumune dhe europiane të kohës. Është autor i disa memorandumeve dërguar Portës së Lartë dhe fuqive të mëdha. Vdiq në Bukuresht në vitin 1913.
Udhëtim për në Perëndim
Përmbledhja
Kapitulli 22, ku prezantohet Sha Wujing, gjithashtu siguron një kufi gjeografik, pasi lumi që kryqi i udhëtarëve i sjell ata në një "kontinent" të ri. Kapitujt 23–86 zhvillohen në shkretëtirë, dhe përbëhen nga 24 epizoda me gjatësi të ndryshme, secila e karakterizuar nga një përbindësh magjik i ndryshëm ose një magjistar i lig. Ka lumenj pa masë të gjerë, male që flakërojnë, një mbretëri me një popullsi gjithëpërfshirëse, një varg shpirtrash merimangat joshëse dhe shumë skenarë të tjerë. Gjatë udhëtimit, të katër dishepujt duhet të shmangin sulmet ndaj mjeshtrit dhe mësuesit të tyre Tang Sanzang nga monstra dhe fatkeqësi të ndryshme.
Nikolla Naço
Biografia
Naço ka qenë një nga figurat e para masonike në Shqipëri, duke shërbyer si mjeshtër i madh i llozhes masonike të Bukureshtit në Rumani.
Udhëtim për në Perëndim
Përmbledhja
Sugjerohet fuqimisht që shumica e këtyre fatkeqësive janë të krijuara nga fati dhe / ose Buda, pasi, ndërsa përbindëshat që sulmojnë janë të mëdha në fuqi dhe shumë në numër, asnjë dëm i vërtetë nuk u vjen kurrë katër udhëtarëve. Disa nga përbindëshat rezultojnë të shpëtuar nga bishat qiellore që u përkasin boddhisattva ose hyjnive taoiste. Në fund të librit, ekziston një skenë ku Buda urdhëron përmbushjen e katastrofës së fundit, sepse Tang Sanzang është një nga të paktat 81 shtrëngimet e kërkuara para se të arrijë Budën.
Në kapitullin 87, Tang Sanzang më në fund arrin në tokat kufitare të Indisë dhe kapitujt 87–99 paraqesin aventura magjike në një ambient disi më të egër. Në gjatësi, pasi një shtegtim që thuhet të ketë marrë katërmbëdhjetë vjet (teksti në të vërtetë ofron vetëm prova për nëntë prej atyre viteve, por me sa duket nuk kishte vend për të shtuar episodet shtesë) ata mbërrijnë në destinacionin gjysmë të vërtetë, gjysmë legjendar të Majës Vulture, ku, në një skenë njëkohësisht mistike dhe komike, Tang Sanzang merr shkrimet nga Buda e gjallë.
Kapitulli 100, kapitulli i fundit, përshkruan shpejt udhëtimin e kthimit në Perandorinë Tang, dhe pasojat në të cilat secili udhëtar merr një shpërblim në formën e posteve në burokracinë qiellore. Sun Wukong (majmuni) dhe Tang Sanzang (murg) e arrijnë Budën, Sha Wujing (Sandy) bëhet një arhat, kali i dragoit është bërë një nāga, dhe Zhu Bajie (Derri), veprat e mira të të cilit gjithmonë janë tunduar nga lakmia e tij, është promovuar në një pastrues të altarit (d.m.th. ngrënës i sakrificave të tepërta në altarë).
Vazhdimi
Romani i shkurtër satirik Xiyoubu (西游 补, "Një plotësim i udhëtimit në perëndim", rreth vitit 1640) pason Sun Wukong ndërsa ai është bllokuar në një botë të ëndrrave magjike të krijuar nga Demon Peshku Qing, mishërimi i dëshirës (情, qing). Sun udhëton mbrapa dhe me kalimin e kohës, gjatë së cilës ai shërben si ndihmës i Mbretit të Ferrit dhe gjykon shpirtin e tradhtarit të vdekur së fundmi Qin Hui gjatë dinastisë Song, merr pamjen e një konkubine të bukur dhe shkakton rrëzimin e dinastisë Çin, dhe madje ndeshet me Pāramitā, një nga pesë djemtë e tij të lindur në rakshasa Princesha Iron Fan, në fushëbetejë gjatë dinastisë Tang. Ngjarjet e Xiyoubu ndodhin midis fundit të kapitullit 61 dhe fillimit të kapitullit 62 të Udhëtimit për në Perëndim. Autori, Dong Yue (董 說), shkroi librin sepse donte të krijonte një kundërshtar - në këtë rast dëshirë - që Sun nuk mund të mposhtte me forcën e tij të madhe dhe aftësinë luftarake.
Pridi Banomyong
parapamje Pridi Banomyong (Gjuha tajlandeze: ปรีดี พนมยงค์; 11 maj 1900 - 2 maj 1983), i njohur edhe me titullin e tij fisnik Luang Praditmanutham (Gjuha tajlandeze: หลวงประดิษฐ์มนูธรรม) ishte një politikan dhe profesor Thai. Ai ishte një Regent Thai, Kryeministër dhe burrë i lartë i Tajlandës; ai gjithashtu mbajti poste të shumta ministrore. Ai ishte një drejtues i krahut civil të Khana Ratsadon, themelues i Universitetit të Shkencave Morale dhe Politike dhe Bankës së Tajlandës.
Lindur në një familje të varfër të fermerëve në Provincën Ayutthaya, ai megjithatë mori një arsim të mirë. Ai u bë një nga avokatët më të rinj të kombit në 1919, në moshën nëntëmbëdhjetë vjeç. Në vitin 1920, ai fitoi bursë për të studiuar në Francë, ku u diplomua në Universitetin e Caen me një diplomë master, dhe përfundoi doktoraturën e tij në Universitetin e Parisit në 1927. Në të njëjtin vit, ai bashkë-themeloi Khana Ratsadon me të njëjtin mendje Studentë siamezë jashtë shtetit. Pasi u kthye në Siam, ai punoi si gjyqtar, sekretar gjyqësor dhe profesor. Në vazhdim të Revolucionit Siamez të vitit 1932, ai luajti një rol të rëndësishëm në hartimin e dy kushtetutave të para të vendit dhe propozoi një plan ekonomik socialist. Reagimi i ashpër ndaj planit e bëri atë për pak kohë të vetë internuar. Ai më pas mori shumë poste ministrore në qeveritë e Khana Ratsadon. Kontributet e tij të rëndësishme përfshijnë, por jo vetëm të kufizuara, modernizimin e kodeve ligjore Thai, vendosjen e themelit për sistemin e qeverisjes vendore të vendit, negociatat për anulimin e traktateve të pabarabarta me Perëndimin, dhe reformën e taksave.
Ai më pas u largua nga Plaek Phibunsongkhram pas tendencës së tij për diktaturë, ai u bë një reagent gjatë viteve 1941-1945, një post që konsiderohej i pafuqishëm dhe udhëheqës i Lëvizjes së Lirë Thai Thai gjatë Luftës së Dytë Botërore. Masa e tij për shpalljen e ligjshme të luftës kundër Phibun kundër Aleatëve rezultoi e frytshme dhe pas luftës, Mbreti e nderoi atë si një burrë shteti i moshuar.
Ai u bë Kryeministër për një periudhë të shkurtër në vitin 1946. Kundërshtarët e tij politikë e pikturuan atë si kryetarin e vrasjes së mbretit Ananda Mahidol. Grushti shteti në 1947 i kushtoi fuqisë së tij politike. Një përpjekje për të organizuar një kundër-grusht shteti në 1949 ishte i dështuar dhe ai vazhdoi të jetojë në mërgim që nga atëherë. Ai vdiq në Paris, Francë në 1983. Hiri i tij u soll në Tajlandë në 1986.
Torii
parapamje|240px|Torii i famshëm në [[Tempulli Itsukushima|Tempullin Itsukushima, një torii i sitilit Ryōbu]] Torii (鳥居, fjalë për fjalë vendi i zogut) është një portë tradicionale japoneze që më së shpeshti gjendet në hyrje ose brenda një tempulli Shinto, ku në mënyrë simbolike shënon kalimin nga kjo botë në të shenjtë.
Prania e një torii në hyrje është zakonisht mënyra më e thjeshtë për të identifikuar tempujt e Shinto, dhe një ikonë e vogël torii i përfaqëson ato në hartat rrugore japoneze.
Paraqitja e parë e portave torii në Japoni mund të përcaktohet në mënyrë të besueshme të paktën në mes të periudhës së Heianit; ato përmenden në një tekst të shkruar në vitin 922. Torii më i vjetër ekzistues i gurëve është ndërtuar në shekullin e 12-të dhe i përket një Tempulli Hachiman në prefekturën Yamagata. Torii më i vjetër ekzistues prej druri është një torii ryōbu në Tempullin Kubō Hachiman në prefekturën Yamanashi të ndërtuar në vitin 1535.
Portat torii ishin bërë tradicionalisht nga druri ose guri, por sot ato mund të bëhen edhe prej betoni të përforcuar, bakri, çelik inox ose materiale të tjera. Zakonisht ato janë ose të kuqe të ndritshme të pa pikturuar ose të pikturuar me një arkitra të sipërme të zezë. Tempujt Inari zakonisht kanë shumë torii, sepse ata që kanë qenë të suksesshëm në biznes shpesh i dhurojnë mirënjohje një torii të Inarit, kami të pjellorisë dhe industrisë. Fushimi Inari-taisha në Kyoto ka mijëra torii të tillë, secila mban emrin e dhuruesit.
Përdorimet
Funksioni i një torii është të shënojë hyrjen në një hapësirë të shenjtë. Për këtë arsye, rruga që çon në një tempull Shinto (sandō) është pothuajse gjithmonë e shtruar nga një ose më shumë torii, të cilat janë mënyra më e lehtë për të dalluar një faltore nga një tempull budist. Nëse sandō kalon nën torii të shumëfishtë, pjesa e jashtme e tyre quhet ichi no torii (一 の 鳥, torii i parë). Ato vijuese, më afër faltores, zakonisht quhen, sipas renditjes, ni no torii (二 の 鳥 居, torii i dytë) dhe san no torii (三 の 鳥 居, torii i tretë). Torii të tjerë mund të gjenden më larg në faltore për të përfaqësuar nivele në rritje të shenjtërisë pasi njeriu afrohet në shenjtëroren e brendshme (honden), thelbin e faltores. Gjithashtu, për shkak të marrëdhënies së fortë midis faltoreve Shinto dhe familjes perandorake japoneze, një torii qëndron gjithashtu përpara varrit të çdo Perandori.
Në të kaluarën torii duhet të ketë qenë përdorur edhe në hyrje të tempujve budistë. Edhe sot, një tempull i spikatur si Shitennō-ji i Osakës, i themeluar në vitin 593 nga Shotoku Taishi dhe tempulli më i vjetër budist i krijuar nga shteti në botë (dhe vendi), ka një torii që qëndron në një nga hyrjet e tij. (Torii prej druri origjinal u dogj më 1294 dhe më pas u zëvendësua nga një në gur). Shumë tempuj budistë përfshijnë një ose më shumë faltore Shinto kushtuar kami të tyre kujdestar ("Chinjusha"), dhe në atë rast një torii shënon hyrjen e faltores. Benzaiten është një perëndeshë sinkretike e rrjedhur nga hyjnia indiane Sarasvati, e cila bashkon elementë të Shinto dhe Budizmit. Për këtë arsye sallat kushtuar saj mund të gjenden në të dy tempujt dhe faltoret, dhe në të dy rastet para sallës qëndron një torii. Vetë perëndesha është portretizuar ndonjëherë me një torii në kokën e saj. Më në fund, deri në periudhën Meiji (1868-1912) torii zbukuroheshin rutinisht me pllaka që mbanin sutra budiste.
Yamabushi, hermetikë asketikë malorë japonezë me një traditë të gjatë si luftëtarë të fuqishëm të pajisur me fuqi të mbinatyrshme, ndonjëherë përdorin si simbolin e tyre një torii.
Torii është përdorur ndonjëherë si një simbol i Japonisë në kontekste jo-fetare. Për shembull, është simbol i Regjimentit të Forcave të Sigurisë së Korpusit Detar dhe Regjimentit të 187-të të Këmbësorisë, Divizionit të 101-të Ajror dhe forcave të tjera amerikane në Japoni.
Origjina
Origjina e torii është e panjohur dhe ekzistojnë disa teori të ndryshme për këtë temë, asnjëra prej të cilave nuk ka fituar pranim universal. Për shkak se përdorimi i portave simbolike është i përhapur në Azi - struktura të tilla mund të gjenden për shembull në Indi, Kinë, Tajlandë, Kore dhe brenda fshatrave Nicobarese dhe Shompen - historianët besojnë se mund të jenë një traditë e importuar.
Për shembull, ata mund të kenë origjinën në Indi nga portat e toranës në manastirin e Sanchi në Indinë qendrore. Sipas kësaj teorie, torana u adoptua nga themeluesi i Budizmit Shingon Kūkai, i cili e përdori atë për të demarkuar hapësirën e shenjtë, të përdorur për ceremoninë e homës. Hipoteza u ngrit në shekujt 19 dhe 20 për shkak të ngjashmërive në strukturë dhe emër midis dy portave. Kundërshtimet gjuhësore dhe historike tani janë shfaqur, por ende nuk është arritur në përfundim.
Stilet
Stilet torii ndahen në dy familje; familja shinmei (神明系) dhe familja myōjin (明神系). Torii shinmei dhe variantet e tij karakterizohen nga arktika të sipërm të drejtë, ndërsa torii myōjin dhe variantet e tij karakterizohen me arktika të lakuar.
Kisha katolike në Bardhaniq
Kisha katolike në Bardhaniq është një monument i trashëgimisë kulturore në Bardhaniq, Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Kriteret e konvergjences
Në matematikë, kriteret e konvergjencësj anë metoda të testimit për konvergjencë, konvergjencë me kusht, konvergjencë absolute, intervalin e konvergjencës apo divergjencën e një serie të pafunde.
Kriteri i limit te termit te pergjithshem
Nëse limiti i termit te përgjithshëm është i pacaktuar ose jo-zero, pra atëherë seria duhet të divergjojë. Në atë kuptim, se shumat e pjesshme janë te Koshit vetem nese ky kufi ekziston dhe është e barabartë me zero. Testi nuk jep pergjigje nëse limiti është zero.
Kriteri i raportit (Dallamberit)
Ky është i njohur edhe si kriteri i D'Alembert. Supozojme se ekzistojne  të tilla që
Kriteri i koshit
Ky është ei njohur edhe si testi i rrenjes se n-te.
Le te jete r si më poshtë:
Kriteri integral i koshit
Seria mund të krahasohet me një integral per ta caktuar konvergjencën ose divergjencen. Le të jetë   një funksion jo-negative dhe monotono zvoglues i tille që. Nëse
Kriteri i krahasimit
Nëse nje seri  është absolutisht konvergjente  dhe për n mjaft te madh, atëherë seria   konvergjon absolutisht.
Kriteri i krahasimit me limit
Nëse dhe  ekziston, është i fundem dhe nuk është zero, atëherë  konvergjon vetem dhe vetem nëse konvergjon.
Kriteri i Abel-it
Atehere  është gjithashtu konvergjente.
Kriteri i serive harmonike
Ky është  i njohur edhe si kriteri i Lajbnicit. Nëse është një seri termat e te cilit alternojne nga pozitivi në negative, dhe nëse limiti  i  kur n shkon ne pafundësi është zero dhe vlera absolute e çdo termi është më pak se vlera absolute e termit te  mëparshem, aterhere  është konvergjent
Trashëgimia Natyrore dhe Kulturore e Rajonit të Ohrit (Shqipëri)
Trashëgimia Natyrore dhe Kulturore e Rajonit të Ohrit është një zonë e mundshme e UNESCO-s, e cila ndodhet në bregun shqiptar të Liqenit të Ohrit, përreth Pogradecit, në Shqipëri. Rajoni është vlerësuar si një vend i mundshëm i UNESCO-s nga Delegacioni i Përhershëm i Shqipërisë në UNESCO më 5 Shtator 2011, dhe është vendosur në listën e vendeve të trashëgimisë kulturore në Shqipëri, nën kriteret II, IV, VII dhe IX.
Historiku
djathtas|parapamje| Mozaikë dyshemeje në [[Lini|Kishën Bizantine të Linit. ]] Pogradeci dhe rrethina në brigjet e Liqenit të Ohrit për herë të parë ishin të banuara nga Ilirët që në shekullin VI para Krishtit. Gjetjet arkeologjike tregojnë një vendbanim ilir në një kodër të vendosur në veri-perëndim të Pogradecit, e cila ishte e fortifikuar në shekullin IV para Krishtit.
Deri në shekullin III para Krishtit, forcat romake kishin marrë kontrollin e Pogradecit. Rruga antike Via Egnatia mbetjet e së cilës janë gjetur në rajonin e Pogradecit, afër bregut të Liqenit të Ohrit, është dëshmi e pranisë së dikurshme romake në këtë rajon.
Me kalimin e kohës, banorët e Pogradecit u bënë të njohur si Arbër e jo Ilirë, dhe përfundimisht u quajtën shqiptarë. Fortifikimi i qytetit mbeti i paprekur për një kohë të gjatë, dhe vetëm 1400 vjet pas ndërtimit të tyre nga ilirët, zona është populluar nga sllavët. Gjatë pushtimit sllav midis shekujve VII dhe VIII pas Krishtit, sllavët pushtuan pjesën më të madhe të Ballkanit, përfshirë zonën e Pogradecit. Pas kësaj, bizantinët ishin në gjendje të ngadaltë të rimarrin kontrollin perandorak. Bullgarët më pas hynë në Shqipëri, duke kapur zonën e Pogradecit në shekullin IX dhe vazhduan okupimin deri në shekullin XII. Gjatë këtyre periudhave të okupimit, jeta prapa mureve të fortifikuara në kodër ishte braktisur, dhe përkundrazi u krijua një vendbanim i ri më afër Liqenit të Ohrit, që është qyteti modern i Pogradecit. Kalaja e Pogradecit është një referencë për vendbanimin e dikurshëm ilir në kodrën sipër Pogradecit.
Me kalimin e kohës, qyteti ndryshoi shumë herë gjë që ka lënë gjurmë edhe në zonën përreth, dhe tregon historinë e tij. Qendra historike e Pogradecit tregon arkitekturën shqiptare të shekullit XIX dhe XX. Mozaikët e katit dhe kisha në fshatin Lin tregojnë praninë historike të krishterimit në zonë, që daton që nga koha e Perandorisë Bizantine.
Kalaja parahistorike në Batushë
Kalaja parahistorike në Batushë është një monument i trashëgimisë kulturore në Batushë, Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Gjergj Vladanji
Gjergj Vladanji (Georgius Vladagnus, Giorgio Vladagni, Đorđe Vladanji) është emri i dy njerëzve të ndryshëm, njëri seminarist i Kolegjit Ilirik dhe tjetri prelat i Kishës Katolike.
I caktuar ipeshkëv i Lezhës më 6 mars 1659, Gjergj Vladanji (1615-1689), i shkruan një raport Romës që malësorët, 120 shtëpi gjithsej, kishin kishat e tyre që u shkatërruan gjatë luftës. Raportet e të cilit drejtuar Propagandës Fide janë botuar nga Peter Bartl.
Në regjistrat e kolegjit ilirik të Loretos, ku përgatiteshin prelatët katolikë, radhitet një Giorgio Vladagni nga Lezha qëhyri në kolegj më 6 tetor 1669 dhe vdiq prej sëmundjes së lisë më 1 mars 1672. U varros në Carmine.
Xhamia Järvenpää
Xhamia Järvenpää është një xhami e cila ndodhet në Järvenpää, Finlandë. Xhamia ndodhet 30 kilometra jashtë Helsinkut. Xhamia u ndërtua në vitin 1942 me lëndë drusore. Xhamia ka një minare edhe pse kurrë nuk është thirrur ezani. Xhamia është e vetmja ndërtesë në Finlandë që shërbehen si xhami. Xhamia u rinovua në vitin 2009.