cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rabie Hyka
Mbas shkollës 8 vjeçare konkuroi në liceun artistik 'Jordan Misja' ku studjoi për katër vjet muzike dhe flaut. Megjithë dashurinë që kishte për muzikën e instrumentin, pasioni i vërtet i saj ishte arti dramatik. Më 1977 filloi studimet në Akademin e Arteve në degën e Dramaturgjisë. Esat Oktrova, Vangjush Furxhiu, Viktor Zhusti, Robert Ndrenika, Timo Flloko e Vera Zheji ishin pedagoget e mrekullueshëm që formonin brezat e aktorve të rinj. Mbas studimeve në 1981 filloi punë në teatrin e estradës Tiranë, po atë vit luajti dhe rolin e pare në film, atë të Despinës, në filmin "Një Natë pa Dritë " të regjizorit Gëzim Erebara. Per gati 11 vjet në Teatrin e Estradës pati fatin të punonte me regjizorë me emër, si Gjergj Vlashi, Pirro Mani, Kosta Kamberi, Vasillaq Vangjeli etj. Punoi me kolege të talentuar e të palodhur që nxirnin të pakten 3 premiera në vit. Krahas punës në Teatrin e Estradës interpretoi në kinematografi ku realizoi disa role kryesore  e disa episodike. Në javën e teatrit 1986 u vlerësua nga  juria për realizimin me nivel artistik të rolit të Syxixës në komedine 'Don Kishoti i Mançës. Në Korrik të vitit 1986 ju dha nga Kuvendi Popullor, medalja 'Naim Frashëri' për interpretim me nivel artistik në fushën e humorit e satirës. Në vitin 1993 u martua dhe nga martesa erdhën në jete dy fëmijë, Sarah Ann dhe Jens. Që prej vitit 1993 jeton në Gjermani me burrin dhe fëmijet e saj.
Kinematografia
Djali elastik (1989) Mësuesja
Don Kishoti i Mançes ( 1989) Syxixa
Mirela (1988), telekomedi muzikore Linda
Bardhësi (1986)  Drita
Fushë e blertë, fushë e kuqe (1984) Flutura
Një emër midis njerëzve (1983) Infermierja
Dritat e qytezës (1983) Tana
Një natë pa dritë (1981) Despina
Metri
Metri (gr.: μέτρον = matës, simboli: m) është njësi matëse e gjatësisë që rrjedhë nga Sistemi SI. Kjo njësi përkufizohet si: gjatësi e rrugës që e kalon rrezja e dritës brenda (1/299 792 458) sekondave në vakuum.
Historia
Përkufizimi i metrit edhe pse për nga gjatësia e tij nuk ndryshon shumë me gjatësinë aktuale ka pasur disa ndryshime, si më:
Shumëfishat dhe nënfishat e metrit
Në praktikë përdoren nënfishat (njësitë më të vogla) dhe shumfishat e metrit (për njësi më të mëdha se metri).
Metri dhe njësite e tjera
1 km = 1000 m 1 km = 10000 dm 1 km = 100000 cm 1 km = 1000000 mm 1 m =10 dm 1 m = 100 cm 1 m = 1000 mm 1dekameter=10m 1decimeter=100mm 1centimeter=10mm
3,14×9×10cn
Franca metropolitane
Franca metropolitane (Frëngjisht: France métropolitaine or la Métropole), gjithashtu i njohur si Franca Evropiane (Frëngjisht: Territoire européen de la France) është zona e Francës e cila gjeografikisht ndodhet në Evropë. Ky emër kolektiv për rajonet evropiane të Francës përdoret në jetën e përditshme në Francë, por nuk ka asnjë kuptim administrativ. Në të vërtetë, rajonet jashtë shtetit kanë saktësisht të njëjtin status administrativ si rajonet metropolitane. Franca Metropolitane përfshin Francën kontinentale dhe Korsikën, si dhe ishujt e afërt në Oqeanin Atlantik, Kanalin Anglez (Frëngjisht: la Manche) dhe Detin Mesdhe.
Në të kundërt, Franca e Jashtme është emri kolektiv për të gjitha territoret franceze jashtë Evropës. Franca metropolitane dhe ajo jashtë shtetit së bashku formojnë Republikën Franceze. Franca Metropolitane përbën 82,0% të territorit tokësor, 3,3% të zonës ekskluzive ekonomike (EEZ) dhe 95,9% të popullsisë së Republikës Franceze. Disa pjesë të vogla të Francës (si shembull Cerdagne) janë pjesë e Gadishullit Iberik.
Në Francën e jashtme, një person nga Franca metropolitane shpesh quhet métro, shkurt për métropolitain.
Hector Berlioz
thumb|Hector Berlioz Hektor Berlioz ishte kompozitor, shkrimtar dhe kritik françez. Ai lindi më 11 dhjetor 1803 në Brekun SeN-Ondré në Isère. Pas përfundimit të shkollës së mesme, familja e dërgoi në Paris për të studiuar mjekësi. Që në atë kohë kishte dëshirë për tu marrë me muzikë, megjithëse njohuritë e tij në këtë fushë linin shumë për të dëshiruar. Jeta në Paris, kryeqytet I zhvilluar në shumë lëmi, bëri që ai të pendohej për degën që kishte zgjdhur për ta studiuar, pasiqë ai filloi të ndjekë veprimtari muzikore, shkonte tek Opera e qytetit. Në shumë takime me prindërit (Louis Berlioz, fizikan, agnositkë dhe Marie-Antoinette, katolike romane) kërkonte gjithnjë lejen për të braktisur mjekësinë në mënyrë që ti kushtohej muzikës me kohë të plotë. Në vitin 1925 babai e kërcënon me heqjen e parave nëse ai vazhdonte të linte pas dore mjekësinë për të shkuar në klube me muzikë. Kjo kërkesë e të atit bëri që Berlioz të rrëmbente fshehurazi familjes, bankat e fakultetit të mjekësisë me ato të konservatorit për tu marrë me muzikë. Kur babai e morri vesh vendimin e tij, Hektorit ai I’a ndërpreu përgjithnjë dërgesat e parave. Gjendja e vështirë ekonomike e detyroi të fillonte punën si korist ne gjimnazin për dramë, por në të njëjtën kohë vazhdonte studimin që përveç shkollës vazhdonte në bibliotekën e konservatorit ku Berlioz përpiqej të mësonte të fshehtat e artit të të kompozuarit.
Në 1927 situata financiare ishte bërë e mjerueshme, por karakteri i fortë dhe pasioni i madh për muzikën bënë që Hektor të mos bënte asnjë hap prapa, përfshirë këtu ti kërkonte babait ndihmë financiare duke qenë se rezultatet në konservator ishin të admirueshme. Ndërkohë vazhdonte të ndiqte kursin e kompozimit me Reicha, por format e detyruara të artit që mësonte ky profesor nuk i pëlqenin për shkak se nuk arrinte ti kuptonte deri në fund dhe e bënin që të ndihej i shtypur. Në këtë periudhe vendos të largohet nga shkolla dhe të mësojë nga i vetmi profesor i besueshëm, përvoja vetjake.
I gjendur i vetëm filloi të bënte kompozimet e para, një ndër të cilat ishte mesha që fillimisht u interpretua nga orkestra e kishës së San Rocco e më pas nga ajo e Sant'Eustakio-s. Të dyja këto formacione muzikore e patën tepër të lehtë ta interpretonin ndërsa publiku nuk hasi vështirësi për ta kuptuar. I bindur nga realiteti i aventurës së tij muzikore, Berlioz nuk lejoi që ti rritej mendja prej vlerësimeve që morri krijimi i tij dhe filloi të merrej me kompozime me akoma më shumë dëshirë se sa kishte bërë deri në atë kohë. Hektori ishte i mendimit që muzika duhej të kishte një temë dhe për të qenë sa më i qartë duhej që një interpretim të përfshinte çdo lloj mjeti muzikorë, që nga zëri i këngëtarit deri tek instrumenti më i pazakontë, gjithçka në emër të një muzike sa të bukur edhe të thjeshtë. Njohësit e mirë të veprës së Berlioz e dinë që ky projekt është mëse i realizuar.
Uverturat Ëaverley Les Francs-Juges dhe Simfonia Fantastike ishin krijimet e tij të para që kishin si temë fragmente nga jeta e autorit. Dy të parat u interpretuan në sallën e vjetër të Ëaux-Hall, ndërsa më 26 maj 1828, ishte vet Berlioz që morri përsipër të interpretonte në sallën e konservatorit. Po atë datë ai realizoi një dëshirë që e kishte prej kohësh, interpretonte vet meshën e parë të kompozuar prej tij. Në këtë periudhë e kuptoi që ishte bërë një artist i afirmuar por e dinte mjaft mirë që për tu bërë pjesë e historisë së muzikës klasike duhej akoma më shumë punë dhe kompozime cilësore.
Në 1828, filloi të shkruante në gazetën ”Le Correspondant”, ku publikoi disa artikuj mbi simfonitë e Beethoven, të cilën artistët e kryeqytetit francez sapo kishin filluar ta njihnin. Më 1 nëntor të 1829, organizoi një shfaqje që përmblidhte veprat e tij më të mira që kishte realizuar deri në atë kohë. Kësaj shfaqje i shtoi vetëm një kompozim të ri, bëhej fjalë për Konser de Zilf. Ndërkohë, Berlioz kishte filluar sërish Shkollën Mbretërore të Muzikës, ku ndiqte me mjaft interes leksionet e Leser, një profesor i njohur për idetë e tij liberale në kompozim që në këtë rast shërbenin si mbrojte për ata që kritikonin muzikën e lirë të Berlioz. Një nga pedagogët e Hektor në shkollën e muzikës ishte dhe Kerubini i cili nuk e shihte me sy të mirë mënyrën e kompozimit të këtij djaloshi 25 vjeçar por ama kishte një admirim të jashtëzakonshëm për të. Në 1830 morri çmimin e parë për kompozimin e kantatës “Sardanapalo”, vlerësim që bëri të mundur vajtjen e Berlioz në Itali, një vend të cilin kompozitori e admironte për traditën muzikore.
Në 1932 u kthye në Paris me një uvertur të Mbretit Lir, pasi kishte kaluar 18 muaj në Romë dhe Napoli. Me shumë ide në kokë, Berlioz vetëcilësohej si reformator i artit dhe zhvilloi luftën e tij me mjete që i ofronte shtypi ose më saktë gazeta si “Revue Evropeen” apo Courrier de l'Evrope, deri sa Gazeta Muzikore e Parisit, e themeluar në 1834, bëri një komplot ndaj artikujve të tij në mënyrë që ta censuronte sa më shumë. Po në 1834 kompozoi simfoninë “Aroldo In Italia” dhe meshën funebre për gjeneralin Damrémont e cila do të interpretohej në kishën e “Hotel dezInvalid” më 5 dhjetor 1837. Në 1935, redaksia e “ZHurnal de débA” u bë mbrojtësja e tij dhe i dha hapësirë në faqet e saj.
I vetmi dështim i Berlioz, ishte “Benvenuto Cellini”, dramë me dy akte që u prezantua më 3 shtator të 1838. Po atë vit 1938 përfundoi kompozimin e “Romeo dhe Zhulieta” po kjo pjesë u interpretua për herë të parë më 24 nëntor të 1839 në sheshin e Bastijes. Pas shumë koncertesh në koncert, Berlioz vendosi të bënte një udhëtim të gjatë nëpër Evropë në mënyrë që muzika e tij të dilte nga rrethi i ngushtë i përbërë nga miqtë e ngushtë dhe admiratorët e zakonshëm dhe pse jo të fitonte pak popullaritet jashtë kufijve të vendit të tij. Disa nga etapat e udhëtimeve të tij nëpër Evropë ishin në : Bruksel, Berlin, Hamburg, Lajpcig, Ëeimar dhe Shtutgart. Në 1845 vizitoi Vjenën, Hungarinë, dhe Pragën. Në 1847 koncertet e tij vazhdojnë në Rusi me qëndrime disa javore në Riga, Shën Petersburg dhe Moskë.
Konferenca e Paqes e Parisit (1919–1920)
Konferenca e Paqes e Parisit ishte takimi zyrtar në 1919 dhe 1920 i Aleatëve fitimtarë pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore për të vendosur kushtet e paqes për Fuqitë Qendrore të mundura. I dominuar nga udhëheqësit e Britanisë, Francës, Shteteve të Bashkuara dhe Italisë, rezultoi në pesë traktate që riorganizuan hartat e Evropës dhe pjesëve të Azisë, Afrikës dhe Ishujve të Paqësorit, si dhe vendosën gjoba financiare. Gjermania dhe vendet e tjera humbëse nuk kishin zë në diskutimet e Konferencës; kjo shkaktoi pakënaqësi politike që zgjatën për dekada.
Hector Berlioz
Me tu kthyer në Paris vuri re se popullariteti i tij ishte rritur dhe morri një ofertë nga Londra për të drejtuar orkestrën e Dury-Lane gjatë gjithë vitit 1848.
Karriera e tij vazhdoi me koncerte në shtete të ndryshme dhe me shfaqje në kryeqytetin francez deri ditën që ai u nda nga jeta, më saktë më 8 mars 1869 në Paris.
Viti 2003 (i njohur si "viti Berlioz" duke qenë se përkon me 200 vjetorin e lindjes së tij) shënoi fillimin e punës për vënien në skenë të veprës “Les Troyens”, nën drejtimin e Sir John Eliot Gardiner. Hektor Berlioz cilësohet si një nga përfaqësuesit më të rëndësishëm të romantizmit evropian, megjithëse ai e ka pohuar jo rrallë që për të, termi "romantik", ishte një fjalë pa domethënie, për më tepër që ai e konsideronte veten kompozitor klasik. Muzika e tij është e njohur për mos respektimin e ligjeve të harmonisë megjithatë kjo kritikë nuk ka penguar shumë artistë të studiojnë partiturat e Berlioz. Kohët e fundit është zbuluar që Berlioz e respektonte harmoninë por sipas disa ligjeve të shekullit të XVI-të.
Konferenca e Paqes e Parisit (1919–1920)
Rezultati kryesor ishte Traktati i Versajës me Gjermaninë; Neni 231 i traktatit vendosi të gjithë fajin për luftën mbi "agresionin e Gjermanisë dhe aleatëve të saj". Kjo dispozitë u tregua shumë poshtëruese për Gjermaninë dhe hapi terrenin për dëmshpërblimet e shtrenjta që Gjermania synonte të paguante (ajo pagoi vetëm një pjesë të vogël përpara pagesës së fundit në 1931). Pesë fuqitë e mëdha (Franca, Britania, Italia, Japonia dhe Shtetet e Bashkuara) kontrolluan Konferencën. "Katër të mëdhenj" ishin kryeministri francez Georges Clemenceau, kryeministri britanik David Lloyd George, presidenti i SHBA Woodrow Wilson dhe kryeministri italian Vittorio Emanuele Orlando. Ata u takuan joformalisht 145 herë dhe morën të gjitha vendimet kryesore përpara se të ratifikoheshin.
Konferenca filloi më 18 janar 1919. Për sa i përket përfundimit të saj, profesori Michael Neiberg vuri në dukje: "Megjithëse shtetarët e lartë pushuan së punuari personalisht për konferencën në qershor 1919, procesi formal i paqes nuk përfundoi në të vërtetë deri në korrik 1923, kur Traktati i Lozanës u nënshkrua”. Shpesh quhet “Konferenca e Versajës”, megjithëse aty në pallatin historik u bë vetëm nënshkrimi i traktatit të parë; negociatat u zhvilluan në Quai d'Orsay në Paris.
Unioni Ndërkombëtar i Pakicës Rome
Bashkimi Ndërkombëtar i pakicës Rome ( Romani), i njohur më parë si Komiteti Ndërkombëtar i Ciganëve dhe Komiteti Ndërkombëtar i Romëve, është një organizatë aktive për të drejtat e komunitetit Rom. Selia e saj është në Vjenë. Unioni Ndërkombëtar i pakicës Romëve ka gjithashtu zyra në Shkup, Maqedoninë e Veriut dhe Uashington, DC, SHBA.
IRU ka një status konsultativ ECOSOC brenda OKB-së.
Historia
Në vitin 1959, Lonel Rotaru themeloi Komunitetin Botëror të Romëve (CMG) në Francë. Anëtarët ishin kryesisht francezë, organizata vendosi kontakte në Poloni, Kanada, Turqi dhe vende të tjera. Kur qeveria franceze shpërndau CMG-në në vitin 1965, një grup i shkëputur formoi Komitetin Ndërkombëtar të Ciganëve (IGC) nën udhëheqjen e Vanko Rouda. Kur Kongresi Botëror i Romëve në vitit 1971 miratoi vetëemërtimin "rom" dhe jo cigan, IGC u riemërua Komiteto Lumniako Romano (Komiteti Ndërkombëtar i Romëve ose IRC) dhe Rouda u rikonfirmua si president. Komiteti u bë anëtar i Këshillit të Evropës vitin e ardhshëm. Komiteti ndryshoi përsëri në Kongresin Botëror të Romëve të vitit 1978 dhe mori emrin e tij aktual. Atij iu dha statusi konsultativ në Këshillin Ekonomik dhe Social të Kombeve të Bashkuara vitin e ardhshëm. Sindikata u bë një OJQ e regjistruar me UNICEF në 1986. Në vitin 1993, ajo u promovua në kategorinë II, në Kombet e Bashkuara.
Struktura
IRU përbëhet nga katër organe: kongresi, parlamenti, presidiumi dhe gjykata e drejtësisë.[4]
Lidhjet institucionale
IRU ka lidhje institucionale me Këshillin e Evropës, OSBE (ODHIR), UNHCHR, OKB dhe ERTF. IRU ka një memorandum mirëkuptimi me shumë vende të tjera me qëllim "përmirësimin e vazhdueshëm të situatës dhe kushteve të jetesës së romëve".
Shiko gjithashtu
Dita Ndërkombëtare e Romëve
Komuniteti rom
Gjuha rome
Romët në Diaspor
Flamuri rom
Shoqëritë e fshehta
Një shoqëri e fshehtë është një klub ose një organizatë, funksioni i së cilës fshihet nga ata të cilët nuk janë anëtarë edhe pse ekzistenca e saj mund të bëhet e ditur për publikun. Këto organizata zakonisht kanë ceremoni sekrete ku për të qenë pjesë e saj kërkohet të bësh betim. Ndikimi i tyre është i gjerë si në kolegje e universitete ashtu edhe në politikë dhe shpesh konsiderohen ilegale.
Shoqëritë më me ndikim
Përgjatë viteve ka pasur shoqëri të fshehta të cilat janë të përfshira në teori të ndryshme të konspiracionit dhe janë përfolur si mbajtës të sekreteve si dhe organizata me ndikim. Organizatat më me ndikim paraqiten më poshtë.
Kafka dhe Kocka
Kafka dhe kocka është një urdhër vëllazëror tepër i fshehtë i cili gjendej në universitetin Yale. Sipas Jim Marrs, një nga autorët udhëheqës mbi teorinë e konspiracionit, kjo shoqëri ishte burimi i shumë zyrtarëve qeveritar të cilët kanë ndihmuar në përmbushjen e qëllimeve globale edhe organizatave tjera të fshehta. Nepotizmi është një nga karakteristikat kryesore të këtij urdhri. Kjo vërtetohet nga fakti se shumë martesa ndodhin mes familjeve te Kockave. Sipas Teks Marrs, ky urdhër është një rrezik i madh për liritë dhe të drejtat tona kushtetuese. Ndikimi i saj shtrihet edhe në fushën e inteligjencës sekrete ku dukshëm shihet lidhja e saj me CIA(L). Shumë persona të suksesshëm ishin pjesë e këtij urdhri, duke përfshirë edhe Bush-in.
Opus Dei
Sipas Encyclopedia of Associations, Opus Dei është organizatë katolike e cila merr përsipër “të përhap” në botë një vetëdije të thellë për prirjen universale për shenjtërinë dhe apostullatin, nëpërmjet ushtrimit të gjithsecilit të kryer vazhdimisht në liri të plotë dhe përgjegjësi personale. Kjo organizatë praktikon të ashtuquajturin “projekt të jetës” i cili përfshin: lexime e lutje në qetësi sipas rregullit të Opus Deit, praktika shpirtërore të ndryshme e madje edhe dëmtime trupore. Kjo organizatë ka një përbërje hierarkike shumë të veçantë:
Mbinumërorët, ose të Tepërtit
Këta numëror të parëndësishëm jetojnë përgjithësisht në krah të komunitetit; disa martohen dhe kanë fëmijë, por megjithatë ndjekin “projektin e jetës” të përcaktuar për Numërorët. Edhe përsa i takon një Mbinumërori, një përqindje e mirë e rrogës së tij i takon Opus Dei-it.
Anëtarët shokë
Shpesh angazhohen në dëlirësi, por nuk jetojnë në shtëpinë e Opus Dei-it.
Bashkëpuntorët
Megjithatë nuk konsiderohen anëtarë, por janë mbështetës të Opus Dei-it që ofrojnë para dhe çdo formë tjetër mbështetjeje të mundshme për çështjen. Kjo është kategoria e vetme që nuk duhet të jetp detyrimisht e besimit katolik.
Mendohet se janë rreth 3000 anëtarë të kësaj shoqërie të fshehtë vetëm në SHBA, nga 80000 anëtar në të gjithë botën.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1991
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Voskop
Voskopi është një fshat në komunën Voskop në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Medalja Civile
Medalja Civile është dekoratë shtetërore e Kosovës që u jepet qytetarëve të Kosovës e të huaj që kontribuojnë në shërbimet civile të Kosovës.
Shprehja e mirënjohjes dhe nderimi i indivdëve me këtë medalje bëhet nga Presidenti i Kosovës. Të drejtën për të paraqitur propozim për dekorim para Presidentit të Kosovës e kanë:
Pranvera Veizi
Pranvera Veizi Lumani (lindur në Berat më 13 maj 1965) është aktore shqiptare. Ka interpretuar disa role në estradën e Beratit e më pas të Tiranës. Në kinematografi është evidentuar me disa role karakteresh, duke filluar nga viti 1985.
Tenniken
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Dersnik
Dersniki është një fshat në komunën Voskop në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Milimetri
Milimetri është njësi matëse që rrjedhë nga Sistemi SI dhe përbëhet nga njësia bazë metri dhe parashtesa për njësi mili. Është e njëmijta pjesë e metrit dhe shkruhet me simbolin mm.
Përderisa nuk ishte përcaktuar metri si njësi bazë për matjen e gjatësisë, si njësi internacionale në shumë vende të botës është përdorur si njësi bazë. Milimetri si shprehje përdoret në lëmi të ndryshme të shkencës dhe në jetën e përditshme kur flitet për gjatësi të nivelit më të vogël së metri. Këtu përdoren edhe shprehjet si gjatësi të nivelit milimetrike.
Konvertimi i gjatësisë së shprehur në milimetra, në metra bëhet duke marrë për bazë: një milimetër i përgjigjet të njëmijtës pjesë të metrit. 1 mm =1000 µm =10-3m = 0,001 m dhe 1 m =10 3 mm = 1000 mm
Beteja e Hendekut
Mbrojtësit më të shumtë në numër të Medinës, kryesisht myslimanë të udhëhequr nga profeti islam Muhamed, hapën një llogore me sugjerimin e Selman Persianit, e cila, së bashku me fortifikimet natyrore të Medinës, e bënë të padobishme kalorësinë e konfederatës (të përbërë nga kuaj dhe deve), duke mbyllur të dy anët në një ngërç. Duke shpresuar të bënin disa sulme në të njëjtën kohë, konfederatat i bindën hebrenjtë medinanë aleatë të myslimanëve, Benu Kurejdha, të sulmonin qytetin nga jugu. Megjithatë, Muhamedi i prishi negociatat dhe shkatërroi konfederatën kundër tij. Mbrojtësit e mirëorganizuar, fundosja e moralit konfederativ dhe kushtet e këqija atmosferike bënë që rrethimi të përfundonte në një fiasko.
Medalja Ushtarake
Medalja Ushtarake është dekoratë shtetërore e Kosovës që u jepet ushtarakëve të Kosovës e të huaj që kontribuojnë në cilësinë e aftësive ushtarake e të mbrojtjes së vendit.
Shprehja e mirënjohjes dhe nderimi i indivdëve me këtë medalje bëhet nga presidenti i Kosovës. Të drejtën për të paraqitur propozim për dekorim para Presidentit të Kosovës e kanë:
Beteja e Hendekut
Humbja bëri që mekasit të humbnin tregtinë dhe shumë nga prestigji i tyre.
Emri
Beteja është emëruar pas "hendekut" (khandaq), që u hap nga myslimanët në përgatitje për betejën si një akt mbrojtjeje. Fjala khandaq (خَندَق) është forma e arabizuar e fjalës persiane të mesme kandag (کندگ; që do të thotë "ajo që është gërmuar"). Selman Persiani e këshilloi Muhamedin të hapte një llogore rreth qytetit. Beteja quhet edhe Beteja e Konfederatave (غزوة الاحزاب). Kurani përdor termin konfederatë (الاحزاب) në suren el-Ahzab 33:9-32 për të treguar bashkimin e jobesimtarëve dhe jehudëve kundër Islamit.
Prapavija
Pas shpërnguljes së tyre nga Meka, myslimanët luftuan Kurejshët mekas në Betejën e Bedrit në vitin 624, dhe në Betejën e Uhudit në vitin 625. Megjithëse myslimanët as fituan dhe as u mundën në Betejën e Uhudit, forca e tyre ushtarake po rritej gradualisht. Në Sha'ban 4 hixhri (tetor 625) Muhamedi ngriti një forcë prej 300 burrash dhe 10 kuajsh për të takuar ushtrinë prej 1000 kurejshësh në Bedr për herë të dytë. Edhe pse nuk pati asnjë luftë, fiset bregdetare ishin të impresionuar me fuqinë myslimane. Muhamedi gjithashtu u përpoq, me sukses të kufizuar, të prishte shumë aleanca kundër zgjerimit mysliman. Megjithatë, ai nuk ishte në gjendje ta parandalonte atë mekas.
Ashtu si në betejat e Bedrit dhe Uhudit, ushtria muslimane përsëri përdori metoda strategjike kundër kundërshtarëve të tyre (në Bedr, myslimanët rrethuan puset, por nuk i privuan kundërshtarët e tyre nga uji pasi Aliu nuk donte të ndiqte gjurmët e Ushtria mekase; në Betejën e Uhudit, muslimanët shfrytëzuan strategjikisht kodrat). Në këtë betejë, ata hapën një llogore për ta bërë të paefektshëm kalorësinë armike.
Arsyeja e betejës
Arsyeja e kësaj beteje ishte për të shpëtuar Medinën nga sulmi, pasi fiset Benu Nazir dhe Benu Kurejdha lidhën një aleancë me Kurejshët për ta sulmuar atë si hakmarrje për dëbimin e tyre nga Medina gjatë pushtimit të Benu Kajnukes dhe pushtimit të Benu Nadirit. Dijetari mysliman Ibn Kethiri thotë: “Arsyeja pse erdhën konfederatat ishte se një grup i udhëheqësve të Benu Nadirit, të cilët i Dërguari i Allahut i kishte dëbuar nga Medineja në Hajber, duke përfshirë Sallam bin Abu Al-Huqayq, Sallam bin Mishkam, and Kinanah bin Ar-Rabi`, shkuan në Mekë ku u takuan me udhëheqësit e Kurejshëve dhe i nxitën ata të bënin luftë kundër Profetit." Ishte gjithashtu kryesisht për shkak të urrejtjes mekase nga jobesimtarët për t'i dhënë fund myslimanëve, pasi profeti i kishte dhënë Mekës një fe të re, Islamin, i cili po përzihej me mënyrat e vjetra, adhurimin e idhujve dhe duke sfiduar me autoritetin e të moshuarve, e mbajti Mekën në një diktaturë.
Konfederatat
Në fillim të vitit 627, Benu Nadir u takuan me Kurejshët e Mekës. Hujej ibn Ahtab, së bashku me udhëheqës të tjerë nga Hajberi, udhëtuan për t'u betuar për besnikëri me Safwam ibn Umejjen në Mekë.
Kantoni Guichen
Kantoni Guichen (frëngjisht: Canton de Guichen) është një kanton në departamentin Ille-et-Vilaine, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Guichen. Ka sipërfaqe 244km2 dhe popullsi 24984 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Guichen aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Beteja e Hendekut
Konfederatat
Pjesa më e madhe e ushtrive të Konfederatës u mblodhën nga Kurejshët e Mekës, të udhëhequr nga Ebu Sufjani, të cilët nxorën 4000 këmbë ushtarë, 300 kalorës dhe 1000–1500 burra me deve.
Benu Nadir filluan të zgjojnë nomadët e Nexhdit. Nadirët rekrutuan Banu Ghatafan duke u paguar gjysmën e të korrave të tyre. Ky kontigjent, i dyti më i madhi, shtoi një forcë prej rreth 2000 burrash dhe 300 kalorësish të udhëhequr nga Unaina bin Hasan Fazari. Edhe Benu Asad ranë dakord të bashkohen, të udhëhequr nga Tuleha Asadi. Nga Benu Sulejm, Nadirët siguruan 700 burra, megjithëse kjo forcë ka të ngjarë të ishte shumë më e madhe nëse disa nga udhëheqësit e saj nuk do të ishin dashamirës ndaj Islamit. Benu Amir, i cili kishte një pakt me Muhamedin, refuzoi të bashkohej.
Fiset e tjera përfshinin Benu Murra, me 400 burra të udhëhequr nga Hars ibn Auf Murri, dhe Banu Shuja, me 700 burra të udhëhequr nga Sufjan ibn Abdushems. Gjithsej, forca e ushtrive të Konfederatës, megjithëse nuk u pajtua nga studiuesit, vlerësohet të ketë përfshirë rreth 10,000 burra dhe gjashtëqind kalorës. Në dhjetor të vitit 626 ushtria, e cila drejtohej nga Ebu Sufjani, marshoi në Medine.
Në përputhje me planin, ushtritë filluan të marshojnë drejt Medinës, mekasit nga jugu (përgjatë bregut) dhe të tjerët nga lindja. Në të njëjtën kohë, kalorës nga Banu Huza'ah u larguan për të paralajmëruar Medinën për ushtrinë pushtuese.
Kantoni Le Horps
Kantoni Le Horps (frëngjisht: Canton du Horps) ishte një kanton në departamentin Mayenne, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit ishte Le Horps. Ka sipërfaqe 149,79km2 dhe popullsi 3816 banorë.
Gjeografia
Ajo kufizohet kantoni Couptrain në veri-lindje, kantoni Lassay-les-Châteaux në veri, kantoni Ambrières-les-Vallées në veri-perëndim, kantoni Mayenne-Est në jug-perëndim, kantoni Bais në jug dhe kantoni Villaines-la-Juhel në lindje.
Përbërja aktuale
Kantoni Le Horps aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Thirrja e funksioneve Analiza dhe optimizimi
Një trup me procedurë të vetme përdor një numër të fundmë të ndryshoreve. Të gjitha ndryshoret nuk mund të ruhen në regjistra, kështu që është shfaqur ideja që vetëm ndryshoret që i duhen funksionit (ose ato qe janë thirrur së fundi) të qëndrojnë në regjistra, ndërsa ndryshoret e tjera të qëndrojnë në memorie. Të gjitha ndryshoret e funksionit thirrës ( caller ) ruhen në memorie, kështu që regjistrat do të jenë të lirë për përdorim nga funksioni i thirrur ( callee ). Kur i thirruri kthen rezultat, ndryshoret e ruajtura kthehen prapë në regjistra. Është e përshtatshme të përdoret një stack për ruajtje dhe kthim, duke futur përmbajtjen e regjistrave në stack kur ata duhet të ruhen dhe duke i nxjerr prapë në regjistra kur duhet të ruhen përsëri në regjistra. Pasi që një stack është i pakufizuar, kjo përshtatet mirë me idenë e rekursionit të pakufizuar. 1. 2 Regjistrimi i aktivizimit
Çdo thirrje e funksionit do të rezervojë një pjesë të memories në stack për të mbuluar çdo nevojë të funksionit për të ruajtur vlera në stack. Kjo copë quhet “regjistrimi i aktivizimit” ose korniza për thirrjen e funksioneve. Regjistrimi i aktivizimit do të ketë strukturën e njëjtë në përgjithësi për çdo funksion në një program, megjithëse madhësitë e ndryshme të fushave në regjistrime mund të ndryshojnë. Shpesh, në arkitekturën e makinës diktohet një marrëveshje të thirrjes që standardizon planin për aktivizimin e regjistrimeve. Kjo lejon një program që të thërras funksionet që janë të kompiluara me një kompilator tjetër ose të shkruara edhe në gjuhë tjetër, me kusht që të dy kompilatorët të ndjekin të njëjtën marrëveshje të thirrjes.FP është shkurtesë për FramePointer dhe thekson fjalën e parë të aktivizimit të regjistrimeve. Në këtë strukturë, fjala e parë mban adresën e kthimit. Sipër kësaj, parametrat hyrës janë të ruajtur. Funksioni do të zhvendosë automatikisht parametrat nëpër regjistra ( përveç parametrave që kanë qenë të shpërndarë nga Register-Allocator) para se të ekzekutohet trupi i tij. Hapësira e shfrytëzuar për parametrin e parë hyrës është gjithashtu e shfrytëzuar për ruajtjen e vlerës kthyese të thirrjes së funksionit (nëse ka). Sipër parametrave hyrës, regjistrimi i aktivizimit ka hapësirë për të ruajtur ndryshore të tjera lokale, si p.sh: për shpërndarjen ose për ruajtjen e të gjitha thirrjeve të mëvonshme të funksioneve. 1.3 Prologu, epilogu dhe vargu i thirrjeve
Pasi që parametrat dhe rezultatet kalojnë nëpër aktivizimin e regjistrimeve, duhet të shtojmë para kodit trupin e funksionit kodues që lexon parametra në ndryshoret e regjistrit të aktivizimit. Ky kod është i quajtur prolog i funksionit. Gjithashtu, pas kodit për trupin e funksionit, na duhet kod për ta ruajtur vlerën kthyese të llogaritur në aktivizimin e regjistrimeve dhe kërcimin tek adresa kthyese që ka qenë e ruajtur në aktivizimin e regjistrave nga thirrësi. Kjo quhet epilog i një funksioni. Instruksioni i thirrjes së funksionit duhet të përkthehet në një sekuencë të thirrjes së instruksioneve që do t'i ruajnë regjistrat, vendosin parametrat në regjistrimin e aktivizimit etj. Një sekuencë e thirrjes është treguar në Fig.1. Kodi paraqet një përpunim të instruksionit të gjuhës së mesme x:= CALL f (a_1,….,a_n). Të gjithë regjistrat që mund të përdoren për të ruajtur ndryshore mund të ruhen në kornizë. Kur kthehet rezultati pas thirrjes së funksionit, rezultati lexohet nga korniza në ndryshorenx, FP ruhet përsëri në ndryshoren e mëparshme të saj si dhe regjistrat lexohen prapa nga korniza e kaluar.Në këtë sekuencë të thirrjes, ruajmë në stack të gjithë regjistrat që mund të mbajnë ndryshoret. Kjo mund të ruajë më shumë regjistra sesa që nevojitet, pasi që të gjithë regjistrat nuk mbajnë vlera të duhura pas thirrjes (p.sh: disa regjistra mund të jenë jo-funksionalë).
1.4 Përdorimi i regjistrave për kalimin e parametrave
Disa regjistra përdoren për kalimin e parametrave. Këta përdoren për parametrat e parë të një funksioni, përderisa parametrat e mbetur kalojnë në stack, ashtu siç kemi bërë më sipër. Pasiqë shumica e funksioneve kanë lista mjaft të shkurta të parametrave, shumica e parametrave do të kalojnë në regjistra. Shumica e arkitekturave RISC kanë instruksionet jump-and-link, të cilat vendosin adresën kthyese në regjistër. Nëse thirrja e funksionit është bërë në brendi të trupit, ky regjistër është mbishkruar, kështu që adresa kthyese duhet të ruhet në regjistrimin e aktivizimit para ndonjë thirrjeje. Në këtë mënyrë, regjistri i adresës kthyese është i njëjtë sikurse cilado ndryshore që duhet të ruhet në kornizë, nëse përdoret në trup. 1.5 Përdorimi i ndryshoreve jo-lokale
Ne deri tani kemi supozuar që të gjitha ndryshoret e përdorura në një funksion janë lokale, por shumica e gjuhëve të nivelit të lartë lejojnë që funksionet të kenë si hyrje ndryshore që nuk janë deklaruar në nivel lokal tek vetë funksionet. 1.6 Ndryshoret globale
Disa gjuhë, si p.sh. Pascal, mundësojnë që parametrat të barten nëpërmjet thirrjes me referencë. Një parametër i bartur nga thirrja-me-referencë duhet të jetë një ndryshore, një element vektori, një fushë në një regjistër ose, në përgjithësi, çdo gjë që lejohet në anën e majtë të një urdhri gjatë të cilit shoqërohet vlera. 1.8 Kornizat me madhësi të ndryshoreve
Disa gjuhë ia mundësojnë funksionit që të ketë një numër të ndryshoreve si parametra. Kjo nënkupton që funksioni mund të thirret me një numër të ndryshëm të parametrave në çdo thirrje. Nëse numri i parametrave mund të ndryshojë, kjo më nuk është e vërtetë. Një zgjidhje e mundshme është që të jenë të pranishëm dy pointer për korniza: njëri që tregon pozitën e parametrit të parë dhe njëri që tregon për pjesën e kornizës që vjen pas parametrave. Sidoqoftë, manipulimi i dy FP-ve kushton, kështu që përdoret një tjetër truk: FP-ja tregon tek pjesa e kornizës që vjen pas parametrave.
Vdekja e Cristina dhe Violetta Djeordsevic
Vdekja e tyre
Cristina dhe Violetta lindën dhe u rritën në "Campo Autorizzato" (kampi i autorizuar i romëve) në Scampia ose Secondigliano në Napoli  nga Branko dhe Miriana [n 4] Djeordsevic, me origjinë nga ish-Jugosllavia dhe besimi ortodoks lindor. [n 5] Cristina dhe Violetta me motrën e tyre Diana (9 vjeç) dhe kushërirën Manuela (16 vjeç) morën hekurudhën Cumana nga kampi deri në fundin e tij në Torregaveta, pranë një plazh publik popullor pranë plazheve private. Plazhi është i ndarë midis komunave periferike të Bacolit dhe Monte di Procida. Vajzat u shisnin xhingla pushuesve dhe gjithashtu, sipas disa raportimeve, lypnin.
Katër vajzat vendosën të futeshin në det, pavarësisht dallgëve të forta dhe nuk dinin të notonin..Deti në plazh ka dallge të rrezikshme dhe ka pasur të paktën 10 mbytje në 15 vitet e mëparshme. Nuk kishte asnjë roje shpëtimi apo njoftime paralajmëruese si : zona është e varfër dhe fondet publike ishin të pakta,vendosja e zones se lejuar per te notuar. Një dëshmitar okular tha se askush tjetër nuk ishte perreth në atë kohë. Cristina dhe Violetta ishin më larg dhe u fshinë nën ujë në shkëmbinj. Manuela dhe Diana kërkuan ndihmë dhe erdhën shpëtimtarët nga plazhet private aty pranë. Rojet bregdetare mbërritën brenda 10 minutash por vajzat ishin mbytur, ndaj njoftuan morgun e bashkisë dhe u larguan. Policia mori vajzat e mbijetuara për të kontaktuar prindërit e tyre. Një peshqir plazhi mbulonte çdo kufomë përveç këmbëve.
Zona Kohore e Evropës Qendrore
Zona kohore e Europës qëndrore përfshin pjesën më të madhe të Europës dhe është një orë para Kohës së Koordinuar Botërore (UTC) (UTC+1).
Shumica e vendeve Europiane kanë adoptuar përdorimin e orës verore (CEST) për të kursyer kohë gjatë verës (UTC+2).
Vendet dhe territoret e mëposhtme përdorin Orën Verore të Europës Qëndrore (CEST) gjatë verës.
CEST është përdorur në vitet 1993-1995 në Portugali dhe 1998-1999 në Lituani.
Wenslingen
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Zonat kohore të Evropës
Evropa përfshin katër zona kryesore kohore. Për më tepër detaje zgjidh një zonë të caktuar.
Monika Lubonja
Monika Lubonja Lindi më 13 prill 1968 në Tiranë. Aktore e TK-së, në film ka interpretuar disa role, duke filluar nga viti 1992.
Monika Lubonja po ashtu ishte pjesëmarrëse në Big Brother Albania VIP 1 në vitin 2021.
Burimet
Monika Lubonja on imdb
Monika Lubonja on Fandom
Monika Lubonja (My father was arrested", Monika Lubonja tells the unspoken details about her life
Çmimi Presidencial “E” për Shërbim të Eksportit
Çmimi Presidencial “E” për Shërbim të Eksportit është mirënjohje shtetërore e Kosovës që u jepet qytetarëve të Kosovës e të huaj që kontribuojnë në eksportin e prodhimeve të Kosovës në tregun ndërkombëtar.
Luljeta Bitri
Luljeta Bitri është aktore shqiptare. Lindi më 27 qershor 1976, në Lushnjë, Shqipëri dhe u rrit në Tiranë. Luljeta Bitri ka marr pjesë në filmin Amnistia.
Zunzgen
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Polenë
Polena është një fshat në komunën Voskop në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Shih edhe
Njerëz të shquar
Sotir Polena
Zamira Kita
Zamira Kita u lind në Korçë më 1 prill 1963. Ka mbaruar Akademinë e Arteve të Bukura në vitin 1985. Që nga ky vit ka debutuar si aktore pranë teatrit "A,Z. Çajupi". Në fillim pranë trupës së estradës dhe më pas ka realizuar role në komedi dhe dramë. Janë të shumta bashkëpunimet me TVSH-në në koncerte e spektakle, kryesisht ato të Vitit të Ri. Në vitin 1997 ajo merr çmimin "Aktorja më e mirë" në festivalin mbarëkombëtar të teatrit të zhvilluar në Tiranë. Por në politikë humoristja do të futet pasi të realizoj një ëndërr të sajën, ngritjen e një shtëpie të re. Një nga aktoret që mundohet të mbajë gjallë humorin në qytetin e Korçës është Zamira Kita. Për Zamirën humori i ditëve të sotme ka një prirje drejt banalitetit e vulgaritetit. Tani është drejtore e teatrit të Korçës.
Në kinematografi ka interpretuar disa role :
Partia Lëvizja e Legalitetit
Historiku i Partisë "Lëvizja e Legalitetit"
Një skicë përmbledhëse rreth Lëvizjes së Legalitetit 1.Legaliteti si frymë politike (1920-1943)
Origjina e Lëvizjes Legaliste, (pra Partisë Lëvizja e Legalitetit) lidhet ngushtë me ngjarjet politike të viteve 1920-1924 dhe me veprimtarinë e aktet e Ahmet Zogut, në fillim si komandant ushtarak për mbrojtjen e kufijve të shtetit, më pas si Ministër i Brendshëm, e në fund si Kryeministër.
Në lidhje me emrin Legalitet, peshën kryesore në këtë kontekst e mban data 24 dhjetor 1924, kur forcat qeveritare, të kryesuara nga Ahmet Zogu, Komandant i Operacionit të Posaçëm, arrijnë të rikthejnë në pushtet, qeverinë e ligjshme të kryeministrit Iljaz Vrioni. Kjo ngjarje historike është njohur dhe quajtur si Triumf i Legalitetit.
Elez Isufi
Elez Isuf Ndreu (Sllovë, 1861 - Peshkopi, 26 dhjetor 1924) ka qenë prijës popullor i çetave të krahinës së Dibrës, pjesëmarrës në disa lëvizje të armatosura.
Partia Lëvizja e Legalitetit
Historiku i Partisë "Lëvizja e Legalitetit"
Qeveria Vrioni ishte rrëzuar me forcën e armëve pas një rebelimi ushtarak, të organizuar nga opozita e asaj kohe, që njihej edhe me emrin “dora e kuqe”. Në historiografinë shqiptare dhe studimet e ndryshme ky grupim opozitar njihet me termin “noliste”, për shkak të njërit prej personazheve më të spikatur që merrnin pjesë në të, Peshkopit Fan Noli.
Çmimi Presidencial për Cilësi dhe Aftësi të Menaxhimit
Çmimi Presidencial për Cilësi dhe Aftësi të Menaxhimit është mirënjohje shtetërore e Kosovës që u jepet qytetarëve të Kosovës dhe të huaj që tregojnë punë të lartë në drejtimin e ndërmarrjeve dhe të institucioneve të ndryshme të Kosovës.
Elez Isufi
Biografia
U lind në vitin 1861 ne Sllovë të maleve Dibrës, i biri i Isuf Ndreut, pjesëtar i njërës prej parisë së krahinës. Ndrejt asokohe kishin hasmëri me Dacët e Kalisit, kështu që ndërtuan një kullë me sharapolle e frëngji aty nga 1884. trajtat e një mikrokalaje, të ndërtuar për qëndresë.
Partia Lëvizja e Legalitetit
Historiku i Partisë "Lëvizja e Legalitetit"
Në vështrim retrospektiv, Triumfi i Legalitetit konsiderohet si data e konsolidimit të një grupi politik me tipare të spikatura, që janë njëherazi “legaliste”, “zogiste”, por dhe “mbretërore”. Ndërkohë mund të themi se në aspektin historiko-politik, Legaliteti është një formacion me tipare e synime të theksuara kombëtare, të cilat i gjejmë të shprehura në veprat e kryera dhe programet e shpallura të kësaj force politike që me daljen në skenë në periudhën para e pas Kongresit të Lushnjes më 1920, e në vijim.
Elez Isufi
Biografia
Pavarësisht konflikteve, fiset lidhnin besë për të përballuar vështirësitë si betejën e Kolesjanit gjatë Luftës së Parë Ballkanike, kryengritja e shtatorit e vitit 1913, goditja e Divizionit të Nishit, në 5 dhjetor të vitit 1915. Gjatë pushtim-administrimit austro-hungarez, u thirr me parinë shqiptare në Vjenë, ku u dekorua prej perandorit Franc Jozef me Kryqin e Konturës të Oficerëve të Urdhërit të Franc Jozefit me dekoracion lufte (Kriegsdekoration).
Partia Lëvizja e Legalitetit
Historiku i Partisë "Lëvizja e Legalitetit"
Në këtë vështrim, pjesë e historisë së Legalitetit si formacion politik mund të konsiderohet edhe Partia Popullore, e cila pati jetë në vitet 1921-1924 si edhe organizata Krahu Kombëtar, e krijuar rreth vitit 1914. Militantë të veçantë të këtyre dy formacioneve, në periudha të ndryshme historike, kanë qenë ndër kundërshtarët më të ashpër të Lëvizjes Legaliste në Shqipëri.
Elez Isufi
Biografia
Me themelimin e komitetit Mbrojtja Kombëtare e Kosovës, Elezi qe pjesë këtij komitet me themeluesit Hoxhë Kadrinë, Bedri Pejanin, Sotir Pecin, etj. Elez Isufi mbeti një kundërshtar i ashpër i aneksimit të tokave shqiptare sipas “vijës strategjike” të projektuar nga gjenerali francez Franchet d’Esperey. Sipas kësaj “vije strategjike” pas mbarimit të luftës së Parë Botërore, serbët mbanin nën okupim toka që gjendeshin brenda kufirit të 1913-ës dhe shtrihej nga Martaneshi, Qafa e Bullit, Qafa e Murrës, Lana e Lurës dhe Malësiët e Kelmendit dhe të Gjakovës. Kjo vijë strategjike megjithëse nuk u respektua prej shqiptarëve, mbeti në duart e serbëve deri në vitin 1921.
Partia Lëvizja e Legalitetit
Historiku i Partisë "Lëvizja e Legalitetit"
2.Legaliteti (OKLL) si organizatë politike-luftarake (1943-1944)
Elez Isufi
Biografia
Pas trazirave të republikës së Mirditës dhe rrëzimit të qeverisë Evangjeli duke u ndryshuar më disa qeveri brenda një muaji, shkurtin e 1922 në Allajbeg mblidhen Elez Isufi bashkë me nipin e tij Jusuf Xhelilin, Halit Lleshi, Murat Kaloshi dhe Dan Cami. Këtu vendoset organizimi i një kryengritjeje dhe vënja në zbatim e saj. Bashkë me Bajram Currin, Halit Lleshin, etj. ishin në krye të një kryengritjeje që ishte shprehi e pakënaqësisë dhe tensionit të grumbulluar. H. Lleshi, pas kësaj, shkoi në Jugosllavi për t’u kthyer mbas një muaji me fuqitë e tij, në mënyrë që të nisej në një ditë me Elezin për të sulmuar Elbasanin. Myftar Kaloshi gjithashtu do të nisej me Elezin, ndërsa Murat Kaloshi ish ngarkuar të okuponte qëndrën e prefekturës së Dibrës, ku si prefekt ndodhej Sali Vuçiterni. Kapiten Shefqet Korça me 800 ushtarë ndërkohë ishte duke bërë çarmatimin nga ana e Zerqanit. Qeveria në këto lëvizje të dibranëve dërgon kapiten Aziz Çamin dhe kapiten Selahudin Blloshmin me forca ushtarake në Qafë të Shtambës për t’i prerë rrugën fuqisë së Elezit. Elezi me fuqinë e tij më parë shkon në Lurë dhe, me pak fuqi që mori këtu dhe në Selitë, formon një forcë civile prej 370 vetësh. Me këtë fuqi, duke ecur natën, mbi rrugë e nën rrugë, pa hasur fuqitë qeveritare, mbërrin në Fushë-Krujë ku bashkohet me Abaz Kupin, Mustafa Krujën dhe Zija Dibrën. Në Tiranë, përveç kompanisë së disiplinës dhe të një kompanije të kazermës, qeveria nuk dispononte tjetër fuqi për mbrojtjen e kryeqytetit. Lajmi i papritur i dukjes së Elezit në Fushë Krujë shkaktoi një panik të madh në qarqet qeveritare në Tiranë.
Major Meleq Frashëri me 25 xhandarë të ish-bataljonit të organizuar prej francezëve ne Korçë, nën komandë të kapter Muço Kapinovës dhe me 270 civila të Hysni Toskës, nën komandën e Jaho Komanit, nipit të të parit, niset t’i dalë para Elezit. Fuqija e Meleqit, para se të arrinte afër Kamzës, ra në përgjakje. Fuqija e Hysni Toskës, në marrëveshje qysh më parë me kundërshtarët, largohet para se të fillonte lufta dhe Meleqi me ata pak xhandare që kish mbeti vetëm përpara armikut. Lufta filloi në befasi dhe si rezultat i saj vriten gjysma e xhandarmëve, kurse Meleqi plagoset. Me gjithë këshillat e Muço Kapinovës që të kthehej në Tiranë në kalë, ai nuk dëgjoi të kthehej, qëndroi në vend deri sa mbërrinë njerëzit e Elezit, midis të cilëve Azis Pilafi. Ky i mori pushkën, unazën e gishtit dhe të plagosur e vrau me një plumb kokës. Azis Pilafi më vonë u arrestua prej kapiten Riza Cerovës, komandant i xhandarmërisë së qarkut të Dibrës, dhe zhduket misteriozisht.
Partia Lëvizja e Legalitetit
Historiku i Partisë "Lëvizja e Legalitetit"
Kjo ngjarje lidhet fort me figurën e heroit të 7 prillit 1039, majorit Abaz Kupi, i cili ishte edhe organizatori kryesor i këtij evenimenti. Të dhënat historike tregojnë se në Komitetin Drejtues të Lëvizjes së Legalitetit, bënin pjesë personalitete të spikatura politike, intelektuale e kombëtare si z.z. Xhemal Naibi, Ndoc Çoba, Gaqo Goga, Rauf Fico, Pater Lekë Luli O.F.M., Osman Myderrizi, etj., etj.. Në krye të Rinisë Legaliste, ka qenë avokat Ibrahim Sokoli, i cili udhëhoqi përsëri legalistët më 1990, pas rrëzimit të regjimit komunist. Por natyrisht personaliteti kryesor në atë periudhë mund të konsiderohet Abaz Kupi, i cili ishte komandanti i formacioneve luftarake legaliste që u organizuan në të gjithë vendin. Në këto formacione merrnin pjesë ushtarakë të shkolluar në akademitë perëndimore, të cilët kishin dhënë prova të talentit të tyre në artin luftarak, gjatë betejave me repartet e ushtrisë italiane.
Elez Isufi
Biografia
Më 8 mars 1922 pararojet e Elezit kishin arrirë në lagjet e jashtme të Tiranës, nga ana e veri-perëndimit. Zogu, me ato pak fuqi që dispononte qeveria ndërkohë, po mundohej të merrte masat e rastit për mbrojtjen e kryeqytetit. Kurse qeveria bashkë me deputetët u mblodh në kryeministri dhe vendosi të largohej në Elbasan, mbasi Tirana po bëhej fushë lufte. Kështu, që të nesërmen herët, më 9rs 1922, qeveria, përveç Spiro Kolekës, ministër i Punëve Botore, bashkë me deputetët dhe shumë intelektualë dhe funksionarë u nisën për në Elbasan. Kesaj gjendje kritike i del zot kapiteni Prenk Pervizi, i ndohur prane Zogut, i cili arriti te bllokoje forcat rebele te Pusi i Madh i Pazarir te Vjeter, e t'i shpartalloje pas 16 ore luftim. Rebelet detyrohen te kthehen rreze Dajtit, ku me nderhyrjen e Ambasadorit H. Ayres dhe nje sasi floriri Elez Isufi u kthye ne Sloven e tij ne Diber. Ishte pikerisht kapiteni Pervizi, mbi te cilin Ahmet Zogu kishte mbeshet besimin e tij, qe me nje  operacion te shpejte shpartalloi bandat e Hamit bej Toptanit  qe i ishte kundervee qeverise dhe vete Ahmet Zogut. Vendi shpetoi nga nje krize te rezikshme destablizuese. kapiteni u gradua dhe u dekorua per merita lufte. Zogu e forcoi poziten e tij dhe ne nentor 1922 u be kryeminister,. Nderkohe Qeveria me telefon thirri fuqitë ushtarake nga Zerqani e nga Kruja dhe vullnetarët nga Elbasani, qe i dhan fund atyre trubullirave. Siç u permend mbas ndërmjetësimit të ministrit anglez Eyres me të marrun vesh sesa e rënduar u bë situata me ndërhyrjen e Hamit beut, i paqësoi dibranët me Ahmet Zogun që drejtonte mbrojtjen e kryeqytetit me ane te kapitenit Prenk Pervizi, faktori kryesor i deshtimit te atij Grusht shteti, qe i tille ishte. Do të çuditej konsulli anglez Ayres, i cili qe ndërmjetës në takimin që kishte Elez Isufi me Ahmet Zogun në Lëvizjen e marsit 1922. Në kujtimet e tij, ai tregon se kishte mbetë i habitur se si ranë dakort këto dy burra, njani 26 vjeç e tjetri 60, pa protokoll zyrtar, vetëm duke i dhanë dorën njëri-tjetrit. Nga ana tjeter nga keto rrethana del se emri i atij oficeri te ri, Prenk Pervzi, do te vazhdonte te lidhej me situata te tjera te rrezikshme, te zgjidhura me sukses prej tij. Ne rrjedeh e mevonshme ai do te vazhdonte te ruente miqesine me te birin e Elez Isufit, Cen Elez Ndreun, te cilit do te ia perfshinte djemt ne kurset e plotesimeu nga ku do te dilnin oficere.
Partia Lëvizja e Legalitetit
Historiku i Partisë "Lëvizja e Legalitetit"
Qëllimi kryesor politik i Lëvizjes së Legalitetit në këtë kohë ishte rikthimi i Mbretit Zog në krye të shtetit shqiptar që asokohe ishte Monarki me regjencë. Për legalistët, kthimi i Mbretit në fron ishte “çështje nderi”, pasi largimi i tij ishte pasojë e sulmit të pabesë të një fuqie ushtarake siç ishte Italia e Musolinit. Nga ana tjetër, legalistët kishin rënë dakord në parim që, pas luftës, sipas kushtetutës, të zhvillohej referendumi për formën e regjimit.
Elez Isufi
1922-'24
Dom Lazër Shantoja mbas një vizite në Mat e Dibër shkruan përshtypjet e veta në shtypin e kohës: Ne vitet ‘20 gazeta "Liria Kombëtare" që botohej jashtë vendit, në mes të tjerash shkruante: "Elez Isuf Ndreu, burrë dibran me karakterin e shqiptarëve të hershëm e më atdhedashuri të fortë që nuk i'u përul as forcës brutale dhe as arit të huaj". U vra në kazermat e Peshkopisë më 26 dhjetor 1924.
Partia Lëvizja e Legalitetit
Historiku i Partisë "Lëvizja e Legalitetit"
Sa i përket çështjes kombëtare, Legaliteti kërkonte bashkimin në një shtet të të gjitha trojeve shqiptare madje Abaz Kupi e konsideronte “detyrë të çdo shqiptari që Kosovën e Çamërinë jo vetëm t’i pretendojë, por të luftojë e të shkrihet deri në pikën e fundit të gjakut derisa këto të bashkohen me Nanën Shqipni!” Në lidhje me aleancat, dihet se Legaliteti ka qenë mbështetës i politikës së fuqive përëndimore, Britanisë së Madhe dhe SHBA-ve.
Pilkati (Kostur)
Pilkat (greqisht: Μονόπυλον/Monópilon) është fshat në qarkun i Kosturit, Greqi. Përpara vitit 1928, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Πελκάτη/Pelkáti.