cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Citime të autorit (botanikë)
Citim themelor
Helianthemum coridifolium (Vill.) Cout.
Shkurtesa
Kur citoni një emër botanik përfshirë autorin e tij, emri i autorit shpesh shkurtohet. Këto shkurtesa standarde mund të gjenden në Indeksin Ndërkombëtar të Emrave të Bimëve. Për shembull Rubus L, shkurtesa "L." i referohet botanistit të famshëm Karl Lineu i cili e përshkroi këtë gjini në f. 492 nga llojet e tij Plantarum në vitin 1753. Rubus ursinus Cham. & Schldl. Shkurtesa "Cham." i referohet botanistit Adelbert von Chamisso dhe "Schldl." botanistit Diederich Franz Leonhard von Schlechtendal; këta autorë së bashku e përshkruan këtë lloj (dhe e vendosën në gjininë Rubus) në 1827.
Ari Kane
Ariadne “Ari” Kane është një cross-dresser, aktivist dhe edukator, si dhe një prej bashkëthemeluesve të konferencës mbi identitetin gjinor Fantasia Fair. Kane identifikohet me identitetin gjinor jo-binar, specifikisht androgyne-bigender. Kano gjithashtu identifikohet si biseksual dhe është identifikuar si i tillë që prej viteve 90’ duke e përdorur këtë term përpara popullarizimit të tij. .
Biografia
Kane lindi në Josepg DeMaio në 1936. Kane ka origjinë greke dhe u rrit në New-York. Kane ka përfunduar studimet Bachelor në degën e Biofizikës, Matematikës dhe Kimisë në City College, New York. Kane gjithashtu ka përfunduar doktoraturën në Institutin për Studime Gjinore të Avancuara dhe është asistent-profesor për seksologjinë në Institutin e Studimeve të Avancuara mbi Seksulitetin Njerëzor, në San Francisko. Kane drejton “Theseus Counseling Services” e cila është e specializuar mbi studime gjinore. Kjo linjë këshilluese operon akoma në Cambridge, Masaçusets.
Kane doli hapur për orientimin e tij seksual në 1971 dhe mbajti nën vëzhgim strukturimin e grupit mbështetës për personat cross dressing, konkretisht “Boston Gamma”. Në 1875 Kane themeloi Institutin “Outreach and Achievement”, i cili më vonë u quajt Outreach Institute for Gender Studies, një organizatë e dedikuar për edukimin publik si dhe të punuarit për profesionistë të shëndetësisë që do ti shërbenin komunitetit.
Nëpërmjet këtij instituti Kane ka treguar vullnetin e tij të madh për të edukuar profesionistët e shëndetit mendor. Kane ka zhvilluar semianrë informues në takimet vjetore të Shoqërisë për Studimin shkencor të Seksualitetit, Shoqatës për Psikologjinë njerëzore, Shoqata amerikane për profesionistë të Drejtësisë Penale, Shoqata e Sociologjisë Amerikane, si dhe Shoqata amerikane për edukatorët e seksit, terapistët si dhe këshilltarët. Në 1978, 1979 dhe 1980 instituti organizoi konferenca ndërkombëtare të fokusuara ekskluzivisht mbi aspektin social, mjekësor, ligjor të sjelljes transgjinore. Kane ka prezantuar çështjet e transgjinorëve në leksione të departamenteve si infermieri, farmaci, psikologji, sociologji drejtësi penale në Universitetin e Harvardit, Boston si dhe në disa universitete të tjera. Kane gjithashtu ka kontribuar kur standartet për transseksualët u paraqitën për herë të parë në 1978.
Në 1975 Kane bashkë-themeloi Fantasia Fair (e cila zhvillohet dhe sot e kësaj dite) së bashku me Betty-Ann Lind si dhe pjesëtarë të tjerë nga Klubi Cherrystone, e cila ishte në fillimet e saj një takim i përvitshëm për djem që bënin cross-dressing si dhe partnerët e tyre, profesionistë të mjekësisë por dhe të tjerë që punojnë me komunitetin transgjinor dhe transseksual. Tanimë konferenca Fantasia Fair i mirëpret dhe djemtë trans.
Kane publikoi një libër me titull Crossing Sexual Boundaries: Transgender Journeys, Uncharted Paths në 2005, në bashkëpunim me Vern Bullough. Libri konsiston në një përmbledhje biografish të personave trans, shumë prej të cilëve kanë impakt të madh në rritjen e vizibilitetit të komunitetit transgjinor duke e parë si një fenomen pozitiv. “U munduam të përfshijmë kontribues nga i gjithë spektrumi i identitetit gjinor, duke përfshirë androgjenët, transeksualë, persona që nuk identifikohen me një identitet gjinor të caktuar” por editorët e kufizuan numrin e biografive vetëm për personat e shtresës së mesme dhe të bardhë, duke përjashtuar punonjësit e seksit si dhe të gjithë ata që e kishin një partner mashkull.
Talamanca de Jarama
Talamanca de Jarama është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Cuenca del Medio Jarama, të provincës Madrid, në Madrid. Talamanca de Jarama ka 2927 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 39.36 km2.
Lidhje të jashtme
Talamanca de Jarama
Kazuhiko Yamamoto
Kazuhiko Jamamoto (6 qershor 1961) është një studiues ligjor japonez i specializuar në të drejtën e procedurës civile, ligjin e falimentimit dhe të drejtën e arbitrazhit. Profesor i Fakultetit të Drejtësisë në Universitetin Hitotsubashi. Dekan i Shkollës Juridike të Universitetit Hitotsubashi dhe President i Organizatës së Arbitrazhit Sportiv të Japonisë. Ka qenë zyrtari kryesor i kërkimit tek "Instituti i Etikës dhe Filozofisë Megumi" në Kogashi, Japoni. Është i njohur kryesisht për studimet mbi etikën e të drejtës dokesore shqiptare dhe krahasimet e Kanunit me Bushidon japoneze.
Areta Konomi
Areta Konomi (Αρέτα Κονόμη); i lindur më 31 janar, të vitit 1989 në Tiranë, Shqipëri) është një volejbolliste profesioniste shqiptare, e cila është pjesë e ekipit të kombëtares greke të volejbollit për femra. Në nivel klubi, ajo luan për ekipin grek Olympiacos Pire që nga korriku i vitit 2012.
Shpërblimet evropiane
CEV Women's Challenge Cup
Marignac-Lasclares
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Marignac-Lasclares (Ocitanisht: Marinhac e las Claras ; Shqip: Marina-LaKlara) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Gjeografia
Marina-LaKlara kufizohet me katër komuna të tjera: Gratens në veri, Le Fousseret në perëndim dhe jugperëndim, Lafitte-Vigordane përtej lumit Louge në lindje, dhe në fund nga Saint-Élix-le-Château përtej lumit Louge në juglindje. .
Sylvia Pankhurst
Estelle Sylvia Pankhurst (5 maj 1882 - 27 shtator 1960) ishte një aktiviste angleze për lëvizjen për të drejtën e votimit dhe drejtën e votimit të grave, një socialiste dhe më vonë një komuniste e majtë e shquar dhe më vonë një aktiviste në kauzën e antifashizmit. Ajo kaloi pjesën më të madhe të jetës së saj të mëvonshme duke bërë fushatë në emër të Etiopisë, ku u zhvendos përfundimisht.
Jeta e hershme
Estelle Sylvia Pankhurst (ajo më vonë e hoqi emrin e saj të parë) u lind në Drayton Terrace, Old Trafford, Mançester, vajza e Richard Pankhurst dhe Emmeline Pankhurst, të cilët u bënë më vonë anëtarët e Partisë së Pavarur të Punës dhe ishin shumë të shqetësuar për Të drejtat e grave. Pankhurst dhe motrat e saj, Christabel dhe Adela, ndoqën Shkollën e Mesme në Mançester për Vajza dhe u bënë tre aktiviste për të drejat e votimit dhe pjesëmarrjes për gratë. Të rritura në Mançester, Pankhurst dhe motrat e saj ishin të ekspozuara në lloje të ndryshme të arteve të bukura. Në një moshë shumë të re, Pankhurst ishte e interesuar në arte, gjë e cila e bëri atë të frekuentonte 'Royal College of Art' për të pasur një karrierë në këtë profesion. Midis viteve 1904 dhe 1906 kur ndiqte shkollën ajo vuri re diferencën gjinore në profesionin e artit.
Në 1912, Pankhurst së bashku me disa shokë të saj, organizuan Konfederatën e Londrës Lindore të të drejtës së votës për gratë (East London Confederation of Suffragettes), e cila më vonë u bë degëzim i WSPU.
Antonie van Leeuwenhoek
I rritur në Delft, Republika Holandeze, van Leeuwenhoek punoi si draper në rininë e tij dhe themeloi dyqanin e tij në vitin 1654. Ai u njoh mjaft mirë në politikën komunale dhe zhvilloi një interes në lentet. Në vitet 1670, ai filloi të eksplorojë jetën mikrobike me mikroskopin e tij. Kjo ishte një nga arritjet e dukshme të Epokës së Artë të hulumtimit dhe zbulimit holandez (rreth viteve 1590 - 1720).
Shtëpia e Heroit të Popullit Ramiz Sadiku
Shtëpia e Heroit të Popullit Ramiz Sadiku është një monument i trashëgimisë kulturore në Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 2043/49.
Sylvia Pankhurst
Jeta e hershme
Sylvia Pankhurst u trajnua si artiste në Shkollën e Artit në Mançester dhe në 1900 fitoi një bursë në 'Royal College of Art' në Kensington Jugor, Londër.
Antonie van Leeuwenhoek
Duke përdorur mikroskopë me lente të vetme të modelit të tij, van Leeuwenhoek ishte i pari që eksperimentoi me mikrobe, të cilat ai fillimisht u referohej si dierkens, diertgens ose diertjes (holandisht për "kafshë të vogla"). Përmes eksperimenteve të tij, ai ishte i pari që përcaktoi relativisht madhësinë e tyre. Shumica e "kafshëve të vogëla" tani quhen organizma njëqelizorë, megjithëse ai vëzhgoi organizmat shumëqelizorë në ujin e pellgut. Ai ishte gjithashtu i pari që dokumentoi vëzhgimet mikroskopike të fibrave muskulorë, baktereve, spermatozoideve, qelizave të kuqe të gjakut, kristaleve në tofi të përdhes dhe rrjedhjen e gjakut në kapilarë. Megjithëse van Leeuwenhoek nuk shkruajti ndonjë libër, zbulimet e tij dolën në dritë përmes korrespondencës me Royal Society, e cila botoi letrat e tij. Ai vdiq në moshën 90 vjeç, më 26 gusht 1723 dhe u varros katër ditë më vonë në Oude Kerk në Delft.
Sylvia Pankhurst
Aktivizmi për të drejtën e votës
parapamje|Pankhurst që proteston në Sheshin Trafalgar, Londër, kundër politikës britanike në Indi, 1932 Në 1906, Sylvia Pankhurst filloi të punonte me kohë të plotë për Unionin Social dhe Politik të Grave (WSPU) me motrën e saj Christabel dhe mamanë e tyre. Ajo aplikoi talentin e saj artistik në interes të WSPU, duke krijuar logon e tyre dhe fletëpalosje të ndryshme, banera dhe postera, po ashtu dhe dekorime për muret e sallave të takimeve. Në 1907 ajo vizitoi qytetet industriale të Anglisë dhe Skocisë, duke pikturuar portrete të grave të klasës punëtore në mjedisin e tyre të punës. Ajo shpenzoi kohë në Leicester ku ajo u mirëprit nga Alice Hawkins të cilën e njihte nëpërmjet Partisë së Pavarur të Punës (Independent Labour Party). Ata u bashkuan shpejt nga Mary Gawthorpe dhe ata stabilizuan prezencën e WSPU në Leicester.
Në ndryshim nga Emmeline dhe Christabel, Pankhurst mbajti një lidhje me lëvizjen punëtore dhe e përqendroi aktivitetin e saj në fushatat lokale. Ajo dhe Amy Bull themeluan Federatën Lindore të Londrës të WSPU. Pankhurst gjithashtu kontribuoi me artikuj në gazetën e WSPU, Vota për Gratë dhe, në 1911, ajo botoi një histori propagandistike të fushatës së WSPU në anglisht: 'The Suffragette: The History of the Women's Militant Suffrage Movement '.
Më 1 nëntor 1913 Pankhurst foli në Albert Hall në mbështetje të punëtorëve të Dublinit të cilët kohët e fundit kishin hyrë në grevë për të promovuar një shoqëri më humane. Pas këtij incidenti, marrëdhëniet e Pankhurst me familjen e saj u acaruan shumë për shkak të përfshirjes së Pankhurst me Partinë e Punës. Familja e Pankhurst besonte se rreshtimi i saj me partinë e Punës shkonte kundër identifikimit të WSPU për të qenë e pavarur. Për këtë arsye motra e saj Christabel e largoi Pankhurst nga bashkimi i tyre për shkak të një besimi se ajo po ua njolloste emrin.
Si shumë aktivistë të të drejtave të votimit, ajo kaloi kohë në burg, duke u arrestuar 15 herë ndërsa bënte fushata për të drejtat e grave. Pankhurst ishte 24 vjeç kur shkoi në burg për herë të parë. Gjatë periudhës midis shkurtit 1913 dhe korrikut 1914 Pankhurst u arrestua tetë herë, çdo herë duke u shoqëruar vazhdimisht me forcë. Ajo dha disa tregime për përvojën e saj të shoqërimit me forcë dhe kohën në burg. Një llogari e tillë u shkrua për McClure's Magazine, një revistë e njohur amerikane, në 1913.
Pankhurst i ishte dhënë një Medalje e Grevës së urisë 'për Trimëri' nga WSPU.
Nga 1914, Pankhurst kishte shumë mosmarrëveshje me rrugën që po ndiqte WSPU, domethënë fushatën me veprime të drejtpërdrejta pa kërcënim për jetën. Ajo ishte bërë e pavarur nga çdo parti politike, por ajo dëshironte që ajo të bëhej një organizatë e qartë socialiste që trajtonte çështje më të gjera sesa votimi i grave dhe e lidhur me Partinë e Pavarur të Punës. Ajo kishte një marrëdhënie të ngushtë personale me politikanin e Punës Keir Hardie. Më 1 nëntor 1913, Pankhurst tregoi mbështetjen e saj në bllokimin e Dublinit dhe foli në një takim në Londër. Anëtarët e WSPU, veçanërisht motra e saj Christabel, nuk ishin dakord me veprimet e saj, dhe si pasojë e dëbuan atë nga bashkimi. Dëbimi i saj çoi në themelimin e saj të Federatës Lindore të të të drejtës së votës për gratë në Londër në vitin 1914, e cila me kalimin e viteve evoloi politikisht dhe ndryshoi emrin e saj në përputhje me rrethanat, së pari në Federatën e Grave për të Drejtën e Grave dhe më pas në Federatën Socialiste të Punëtorëve. Ajo themeloi gazetën e WSF, Tmerret e Grave (Women Dreadnought), dhe punësoi Mary Phillips për të shkruar për të, kjo më pas u bë Tmerret e Punëtorëve (Workers' Dreadnought). Federata bëri fushatë kundër Luftës së Parë Botërore dhe disa nga anëtarët e saj i fshehën policisë kundërshtarë të vetëdijshëm.
Lufta e parë botërore
parapamje|Sylvia Pankhurst - 1910 Gjatë Luftës së Parë Botërore Sylvia Pankhurst u tmerrua kur pa nënën e saj, Emmeline dhe motrën e saj Christabel duke u bërë mbështetëse entuziaste të luftës dhe fushatës në favor të rekrutimit ushtarak. Ajo ishte kundër luftës dhe u sulmua publikisht në gazetën e sapoemëruar WSPU Britannia. Organizata e saj u përpoq të mbronte interesat e grave në pjesët më të varfra të Londrës. Ai ngriti restorante "me kosto" për të ushqyer të uriturit pa njollën e bamirësisë. Ajo gjithashtu themeloi një fabrikë lodrash për t'u dhënë punë grave që ishin bërë të papunë për shkak të luftës. Ajo dhe shokët e saj gjithashtu punuan për të mbrojtur të drejtën e grave të ushtarëve për shtesa të mira ndërsa burrat e tyre ishin larg, si praktikisht, duke ngritur qendra këshillimi ligjor, ashtu edhe politikisht, duke zhvilluar fushata për të detyruar qeverinë të merrte parasysh varfërinë gratë e ushtarëve.
Në vitin 1915, Pankhurst i dha mbështetjen e saj entuziaste Kongresit Ndërkombëtar të Paqes për Gratë, të mbajtur në Hagë. Kjo mbështetje humbi disa nga aleatët e saj në shtëpi dhe binte në kontrast me qëndrimin e nënës së saj Emmeline dhe motrës Christabel. Pas Revolucionit Rus në Shkurtit 1917 dhe ngritjes në pushtet të Alexander Kerensky, Christabel udhëtoi në Rusi për të promovuar kundër tërheqjes së saj nga lufta; Emmeline mbështeti rekrutimin ushtarak, foli kundër kundërshtuesve të vetëdijshëm dhe grave që kundërshtonin luftën.
Komunizmi
WSF vazhdoi të lëvizte drejt politikës së majtë dhe priti takimin inaugurues të Partisë Komuniste (BSTI). Tmerri i Punëtorëve botoi "Një kushtetutë për sovjetikët britanikë" të Sylvia Pankhurst që përkonte me këtë takim. Në këtë artikull ajo theksoi rolin e mundshëm të asaj që ajo i quajti Sovjetikë shtëpiakë - "Në mënyrë që nënat dhe ato që janë organizatore të jetës familjare të komunitetit të përfaqësohen në mënyrë adekuate, dhe mund të marrin pjesën e tyre të duhur në menaxhimin e shoqërisë, do të ndërtohet sistemi i sovjetikëve shtëpiakë ".
CP (BSTI) ishte kundër parlamentarizmit, për dallim nga pikëpamjet e Partisë Socialiste Britanike të sapo themeluar, e cila formoi Partinë Komuniste të Britanisë së Madhe (CPGB) në gusht 1920. CP (BSTI) shpejt u shpërbë në Partinë Komuniste më të madhe, zyrtare, por ky unitet ishte jetëshkurtër. Kur udhëheqja e CPGB propozoi që Pankhurst t'ia dorëzonte Tmerrin e Punëtorët partisë ajo u revoltua. Si rezultat, ajo u përjashtua nga CPGB dhe u zhvendos për të themeluar Partinë Komuniste të Punëtorëve e cila ishte gjithashtu me jetë të shkurtër.
Në atë kohë ajo ishte një adhuruese e komunizmit të majtë ose komunizmit të këshillit. Ajo mori pjesë në takimet e Ndërkombëtare Komuniste në Rusi dhe Amsterdam, dhe ato të Partisë Socialiste Italiane. Ajo nuk ishte dakord me Leninin dhe këshillën e tij për të punuar me Partinë e Punës Britanike dhe ishte mbështetëse e "komunistëve të majtë" siç ishte Anton Pannekoek. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2014)">nevojitet citim  ]
Partneri dhe djali
Pankhurst kundërshtoi të lidhte një kontratë martese dhe të merrte emrin e një burri. Afër fundit të Luftës së Parë Botërore ajo filloi të jetonte me anarkistin italian Silvio Corio dhe u zhvendos në Woodford Green, ku jetoi për më shumë se 30 vjet - një pllakë blu dhe Pankhurst Green përballë stacionit të tubit Woodford përkujtojnë lidhjet e saj me zonën. Në vitin 1927, në moshën 45 vjeç, ajo lindi një djalë, Richard. Duke qenë se ajo nuk pranoi të martohej me babanë e fëmijës, nëna e saj prishi lidhjet me të dhe nuk foli më me të. Ajo shkoi në varr duke refuzuar të zbulonte emrin e babait të Richard, duke treguar vetëm se ai ishte 53 vjeç dhe "një mik i vjetër i dashur që unë e kam dashur me vite".
Guxo
Guxo është një parti politike kosovare e krijuar më 5 nëntor 2020 nga Vjosa Osmani.
Sylvia Pankhurst
Përkrahëse e Etiopisë
djathtas|parapamje|Varri i Pankhurst Në fillim të viteve 1930 Pankhurst u largua nga politika komuniste por mbeti i përfshirë në lëvizjet e lidhura me antifashizmin dhe anti-kolonializmin. Në vitin 1932 ajo ishte e dobishme në krijimin e Këshillit Kombëtar të Shëndetit të Punëtorëve Socialistë. Ajo iu përgjigj pushtimit italian të Etiopisë duke botuar The New Times dhe Ethiopia News nga 1936, dhe u bë një mbështetëse e Haile Selassie. Ajo mblodhi fonde për spitalin e parë mësimor të Etiopisë dhe shkroi gjerësisht mbi artin dhe kulturën etiopiane, duke kryer kërkime që u botuan në librin e saj Etiopia: Një Histori Kulture (Ethiopia: A Cultural History) (Londër: Lalibela House, 1955).
Guxo
Partia paraqet kandidatë brenda listës së përbashkët të Vetëvendosjes në zgjedhjet parlamentare të Kosovës 2021 dhe merr shtatë deputetë, përfshirë Vjosa Osmanin. Dy nga anëtarët e saj bashkohen në kabinetin e dytë Kurti që rezulton nga këto zgjedhje, gjë që bën që numri i deputetëve të kësaj partie të bjerë nga shtatë në pesë.
Sylvia Pankhurst
Përkrahëse e Etiopisë
Nga viti 1936 MI5 monitoroi korrespondencën e Pankhurst. Në vitin 1940 ajo i shkruajti Viscount Swinton, i cili atëherë kryesonte një komitet që hetonte Kolonistët e Pestë, dhe i bashkangjiti listat e Fashistëve aktivë akoma të lirë dhe të antifashistëve që ishin internuar. Një kopje e kësaj letre në dosjen e MI5 mbart një shënim në dorën e Swinton duke lexuar: "Unë duhet të mendoj për një burim më të dyshimtë informacioni".
Pas çlirimit të pas luftës të Etiopisë, ajo u bë një mbështetëse e fortë e bashkimit midis Etiopisë dhe ish Somalilandit Italian, dhe MI5 vazhdoi të ndiqte aktivitetet e saj. Në vitin 1948 MI5 konsideroi strategji për "përqeshjen e zonjës së lodhshme Sylvia Pankhurst". Pankhurst u bë një shoqe dhe këshilltare e Perandorit Etiopian Haile Selassie dhe në 1956 ajo u transferua në Addis Ababa me djalin e saj Richard me ftesë të Haile Selassie. Ajo më pas themeloi një revistë mujore, Ethiopia Observer, në të cilën raportoi për shumë aspekte të jetës dhe zhvillimit të Etiopisë.
Historia ushtarake e Finlandës
parapamje|djathtas|Anëtarë të [[Batalioni i Pushkëve të Gardës Finlandeze|Batalionit të Pushkëve të Gardës Finlandeze të Dukatit të Madh të Finlandës, një Guvernator i Përgjithshëm i Perandorisë Ruse, rr. 1830.]] Historia ushtarake e Finlandës përbëhet nga qindra vjet veprime të armatosura në territorin që përfshin Finlandën e sotme.
Sylvia Pankhurst
Vdekja dhe njohja pas vdekjes
Pankhurst vdiq në Addis Ababa në vitin 1960, në moshën 78 vjeç, dhe mori një funeral të plotë shtetëror në të cilin Haile Selassie e quajti atë "një Etiopiane e Nderuar". Ajo është e vetmja e huaj e varrosur para Katedrales së Trinisë së Shenjtë në Addis Ababa, në një pjesë të rezervuar për patriotë të luftës italiane.
Historia ushtarake e Finlandës
Parahistoria
Finlanda u vendos për herë të parë rreth vitit 8300 p.e.s., menjëherë pas epokës së fundit të akullit. Dëshmitë arkeologjike të luftës parahistorike janë kryesisht të paplota, kryesisht sepse skelete prehistorike, të cilat mund të mbajnë gjurmë të traumave të dhunshme, rrallë mbijetojnë në tokën finlandeze. Nga epoka e bronzit (1500–500 pes) e tutje, armët e përmirësuara, si sëpata luftarake dhe shpatat, janë përfshirë në të dhënat arkeologjike. Ekzistojnë gjithashtu dëshmi të kalasë kodrinore nga e njëjta periudhë kohore. Armët janë gjetje të zakonshme që nga epoka romake e hekurit (1 pas Krishtit – 400 e.r.) e tutje.
Sylvia Pankhurst
Vdekja dhe njohja pas vdekjes
Emri dhe fotografia e saj (dhe ato të 58 mbështetësve të tjerë të votës së grave) janë në bazamentin e statujës së Millicent Fawcett në Sheshin e Parlamentit, Londër, zbuluar në 2018, ndërsa një muzikal për jetën e saj me titull Sylvia ishte premierë në Old Vic në Shtator të të njëjtit vit.
Historia ushtarake e Finlandës
Mesjeta
thumb|Piktura e romantizuar e vdekjes së [[Olaf II i Norvegjisë në vitin 1030, i cili u mund në Finlandë më 1008 në Betejën e Herdaler.]] Sulmet e vikingëve në Finlandë tregohen vetëm nga disa mbishkrime runike në Suedi, si dhe nga disa burime të pasigurta saga}}. Sipas një sage, [[Olaf II i Norvegjisë|Olaf i Shenjtë, më vonë një Mbret i Norvegjisë, bëri një sulm ndaj një vendi që shpesh është interpretuar si Finlanda jugperëndimore; ai u mund.
Sylvia Pankhurst
Arti
Që në moshë të vogël Pankhurst kishte një ambicie për t'u bërë një "piktore dhe hartuese në shërbim të lëvizjeve të mëdha për përmirësimin shoqëror". Ajo u trajnua në Shkollën e Artit në Mançester (1900–02) dhe më pas në Kolegjin Mbretëror të Artit në Londër (1904-6). Si pjesë e fushatës së saj të punës për WSPU, për të cilën ajo krijoi modele për një sërë banderolash, stoli dhe logo grafike. Motivi i saj i 'engjëllit të lirisë', një emblemë trumbetimi kishte një tërheqje më të gjerë në të gjithë fushatën për votimin e grave, duke u shfaqur në banderola, pamflete politike, gota dhe pjata.
Historia ushtarake e Finlandës
Mesjeta
Para shekullit të 14-të, historia finlandeze është e dokumentuar shumë dobët. Megjithatë, dëshmitë arkeologjike, për shembull, kalatë kodrinore, sugjerojnë se shekujt 12 dhe 13 ishin relativisht të shqetësuar, pasi Suedia dhe shteti rus i Novgorodit po përhapnin ngadalë dominimin e tyre në Evropën Verilindore. Mbretëria suedeze mbrojti krishterimin katolik romak, ndërsa Novgorod ishte një shtet ortodoks lindor. Disa bastisje dhe sulme kundër finlandezëve përmenden në kronikat ruse gjatë shekujve 12 dhe 13. Të dy suedezët dhe danezët bënë ofensivë kundër finlandezëve. Këto operacione u quajtën "Kryqëzatat" në historiografinë e mëvonshme.
Sylvia Pankhurst
Arti
Një ekspozitë e punëve të saj artistike u zhvillua në Tate Modern në 2013–14. Informacioni në lidhje me ekspozitën, së bashku me fotografitë e vetë veprës artistike, janë pjesë e Arkivit Kërkimor të Universitetit Sheffield Hallam.
Denari maqedonas
Denari maqedonas (денар; paucal: denari / денари; sign: den, code: MKD) është monedha e Maqedonisë së Veriut.
Historia ushtarake e Finlandës
Mesjeta
Sipas sagës islandeze Saga e Egil Skallagrímson, populli nordikë dhe fenik (verior) bashkuan forcat e tyre, me sa duket gjatë shekullit të 12-të, kundër sulmeve nga karelianët, të cilët - me ndihmën e Novgorodit (pjesë e Rusisë së sotme) - bënë përparime drejt Finlandës Veriore. dhe Norvegjia.
Sylvia Pankhurst
Arti
Pankhurst e kishte të vështirë të pajtojë thirrjen e saj artistike me aktivitetet e saj politike, duke vendosur përfundimisht se ato ishin të papajtueshme. Ajo tha: "Nënat erdhën tek unë me vogëlushët e tyre të tretur. Unë pashë urinë duke më parë nga sytë e durueshëm. E dija që nuk duhet të kthehem kurrë në artin tim ". Deri në vitin 1912, ajo kishte braktisur të gjithë karrierën e saj artistike në mënyrë që të përqendrohej në aktivizmin e saj politik.
Denari maqedonas
Historia
Denari i parë nga Maqedonia e Veriut u krijua më 26 prill 1992. Ai zëvendësoi versionin e vitit 1990 të dinarit jugosllav në par. Në maj 1993, monedha u reformua. U prezantua një denar i ri, me një denar të ri të barabartë me 100 denarë të vjetër.
Historia ushtarake e Finlandës
Mesjeta
Në vitin 1251 karelianët finlandezë luftuan përsëri kundër norvegjezëve, dhe më 1271 dy popujt finlandezë, Kvenët dhe Karelianët, bashkëpunuan në luftëra dhe beteja kundër norvegjezëve në Hålogaland (Haalogaland).
Denari maqedonas
Etimologjia
Emri denar vjen nga emri i njësisë monetare antike romake, denarius. Simboli i monedhës është ден, tre shkronjat e para të emrit të tij.
Historia ushtarake e Finlandës
Finlanda si pjesë e Suedisë
parapamje|[[Beteja e Valkeala u zhvillua në Valkeala, Finlandë, midis Suedisë dhe Perandorisë Ruse. Në atë kohë, Finlanda ishte një përbërës i Mbretërisë Suedeze.]] Gjatë disa shekujve në vijim, një proces gradual dhe i ngadalshëm i zgjerimit suedez në Finlandën e sotme dhe konsolidimit të Suedisë ndodhi, jo përmes luftërave të zhvilluara midis finlandezëve dhe suedezëve, por më tepër nga nivele të ndryshme luftërash dhe përleshjesh midis vetë finlandezëve. të tjerë - në perëndim, si populli i Häme - që simpatizojnë suedezët katolikë dhe të tjerë - në pjesët lindore, veçanërisht karelianët - duke bashkëpunuar me rusët ortodoksë.
Për më tepër, gjatë disa shekujve të parë të zgjerimit suedez në tokat tradicionale të finlandezëve - deri në shekullin e 16-të dhe më tej - vetëm pjesët jugperëndimore të zonës të njohura sot si Finlanda (atëherë tokat e finlandezëve arritën edhe përtej kufijtë e sotëm të Republikës së Finlandës) ishin arritur nga ekspansioni suedez dhe kështu ishin bërë pjesë e mbretërisë suedeze.
Denari maqedonas
Historia
Republika e Maqedonisë shpalli pavarësinë nga Jugosllavia më 8 shtator 1991. Në kohën kur vendi po përdorte dinarin jugosllav. Përgatitjet sekrete filluan për të prezantuar monedhën e saj. Në prill 1992 vendi ishte i gatshëm të fitonte pavarësinë monetare nga Jugosllavia. Me 26 prill u krijua Banka Kombëtare dhe denari u deklarua si monedha e këtij shteti. Kartëmonedhat ("kuponat e vlerës") hynë në qarkullim të nesërmen dhe më 30 prill dinari jugosllav pushoi së qeni tender ligjor. Denari i parë u zëvendësua me një normë 100 me 1 nga një denar i ri, i përhershëm, i përbërë nga shënime dhe monedha në maj 1993.
Historia ushtarake e Finlandës
Finlanda si pjesë e Suedisë
Nga viti 1323 deri më 1809, Finlanda ishte zyrtarisht një pjesë integrale e Perandorisë Suedeze, duke përfshirë fillimisht vetëm tokat jugperëndimore të banuara nga finlandezët, por duke u zgjeruar në lindje me kalimin e kohës.
Denari maqedonas
Monedhat
Asnjë monedhë nuk u lëshua për denarin e parë.
Historia ushtarake e Finlandës
Finlanda si pjesë e Suedisë
Ushtarët finlandezë luftuan në të paktën 38 luftëra të njohura të Suedisë, që të gjitha kishin të bënin ose me luftërat për pushtet brenda familjes mbretërore suedeze ose me betejat midis Suedisë dhe kombeve të tjera.
Dukati i Madh i Finlandës
Si rezultat i të ashtuquajturës Lufta Finlandeze e viteve 1808-1809 Finlanda u bë një Dukat i Madh i Finlandës në Perandorinë Ruse deri në deklaratën e pavarësisë së Finlandës më 6 dhjetor 1917. Gjatë asaj periudhe ushtria finlandeze mori pjesë në luftërat e Rusisë, të tilla si Lufta e Krimesë - gjatë së cilës, më 1855, marina franceze dhe britanike sulmuan Finlandën - dhe Lufta e Parë Botërore.
Republika e Finlandës
parapamje|Trupat finlandeze të skijimit në Finlandën Veriore në janar 1940, gjatë [[Lufta e Dimrit|Luftës së Dimrit.]] Nga viti 1917 e në vazhdim Finlanda ka qenë një republikë e pavarur. Kjo periudhë filloi me Luftën Civile Finlandeze në vitin 1918, midis të kuqve (komunistë) dhe të bardhëve (grupe të djathta të përziera, liberale dhe qendrore aleate kundër të kuqve), menjëherë pas shpalljes së pavarësisë së Finlandës. Të parët mbështeteshin nga Rusia bolshevike dhe të dytat nga Perandoria Gjermane. Të bardhët përfundimisht mposhtën të kuqtë.
Denari maqedonas
Monedhat
Në maj 1993, monedhat për denarin e dytë u futën në emërtime 50 denarë, 1, 2, dhe 5 denarë. Dizajni fillestar u krye nga Dimche Boshkoski dhe Snezhana Atanasova. 10 dhe 50 monedha denarë u prezantuan në nëntor 2008. Monedha 50 deni u tërhoq më 2013; për shkak të mintazhës së saj të ulët (u godit vetëm në 1993) ajo praktikisht nuk u pa kurrë në qarkullim.
Historia ushtarake e Finlandës
Lufta e Dytë Botërore
Në vitin 1939, Finlanda ishte në luftë kundër Bashkimit Sovjetik gjatë Luftës së Dimrit. Lufta zgjati 105 ditë.
Denari maqedonas
Monedhat
Që nga viti 1996 është lëshuar një numër i madh monedhash përkujtimore për koleksionistët. Një listë mund të gjendet në uebfaqen e Bankës Kombëtare të Maqedonisë së Veriut.
Historia ushtarake e Finlandës
Lufta e Dytë Botërore
Në vitet 1944 dhe 1945, Finlanda sulmoi forcat gjermane të Wehrmacht duke u larguar nga vendi në Luftën e Laplandës.
Pas Luftës së Dytë Botërore
Menjëherë pas lindjes së Kombeve të Bashkuara, trupat ushtarake finlandeze - duke përfshirë lloje të ndryshme të personelit ushtarak dhe këshilltarëve - filluan të merrnin pjesë në shumë operacione paqeruajtëse të OKB-së, duke filluar në vitin 1956 me Forcën e Emergjencës së Kombeve të Bashkuara në krizën e Suezit. Strategjia e mbrojtjes në Finlandë pas Luftës së Dytë Botërore kërkonte takt dhe diplomaci. Në rast të armiqësive të mëdha, Forcat Mbrojtëse Finlandeze në thelb duhej të mbanin sulmuesit dhe të krijonin një korridor evakuimi, me shumë gjasa në Perëndim, aq sa qendra e popullsisë në zonat përreth kryeqytetit të evakuohej në siguri. Për shkak se nuk ishte e qartë se nga cili drejtim mund të vinin trupat gjatë Luftës së Ftohtë, ishte e nevojshme të stërviteshin për të gjitha mundësitë pa antagonizuar NATO-n, Bashkimin Sovjetik ose vendet fqinje.
Në përgjigje të pushtimit rus të Ukrainës në vitin 2022, Finlanda njoftoi se do të aplikonte për t'u bashkuar me aleancën ushtarake të NATO-s, duke i dhënë fund politikës së saj të neutralitetit të pasluftës. Finlanda u bashkua me NATO-n më 4 prill 2023.
Karl Lagerfeld
Karl Otto Lagerfeld (10 shtator 1933 - 19 shkurt 2019) ishte një drejtor artistik, krijues mode me origjinë gjermane, stilist, artist, fotograf dhe karikaturist që jetonte në Paris. Ai njihej si drejtor artistik, krijues i shtëpisë së modës franceze Chanel, një pozitë që ai e mbante që nga viti 1983 deri në vdekjen e tij, dhe ishte gjithashtu drejtor krijues i modës italiane Fendi. Ai bashkëpunoi në një shumëllojshmëri të projekteve të modës dhe të artit. Ai ishte i njohur për flokët e tij të bardhë, syze dielli të zi, doreza pa gishta, dhe jakë të lartë.
Rrëfimi i një emigranti
Rrëfimi i një emigranti novelë dhe tregim për fëmijë, me autor Resul Bedo. Shtëpia botuese "Toena", Tiranë, 1997. Faqet e librit 32.
Po ku je Adem Jashari!
Po ku je Adem Jashari! libër me autor Resul Bedo. Botuar në Tiranë në vitin 1999. Faqet e librit 88.
Ingmar Bergman
Ernst Ingmar Bergman (14 korrik 1918, Uppsala, Suedi - 30 korrik 2007, ishulli Fårö, Suedi) ka qenë një kineast, shkrimtar dhe regjisor teatri suedez, njëri prej regjisorëve më të mëdhenj të shekullit të kinematografisë. Ingmar Bergman është njëri ndër regjizorët më të mëdhenj të shekullit të njëzet, i cili krijoi dhe rinovoi zhanrin e kinemasë auteur. Në arsenalin e tij gjenden jo vetëm një zotërim i profesionit të kineastit, por edhe talenti i fuqishëm i skenaristit dhe shkrimtarit. Mjeshtri suedez krijoi 40 filma, dhe më shumë se njëqind e pesëdhjetë shfaqje dhe skenare.
Jeta
Bergman lindi më 14 korrik 1918 në familjen e një pastori luteran. Pikëpamjet fetare konservatore të babait, ndëshkimi fizik në familje - e gjithë kjo më vonë do të gjejë jehonë në punën e regjizorit. Kur Ingmar ishte nëntë vjeç, ai u përpoq të krijonte karikaturat e tij me ndihmën e "fanarit magjik" të atëhershëm të njohur. Pikërisht atëherë lindi dashuria e tij për kinemanë dhe teatrin.
Në vitin 1937, Bergman hyri në Universitetin e Stokholmit, ku ai planifikon të studiojë historinë e artit. Por hobi për teatrin rinor i shtyn studimet në plan të dytë. Pak më vonë, pason një skandal me babanë e tij dhe Ingmar largohet nga shtëpia e babait të tij, i lë studimet dhe shkon në një turne me një trupë teatri si ndihmues. Sidoqoftë, vënia në skenë e shfaqjes Babai dështon, dhe i riu duhet të gjejë një punë si ndihmës regjisor në Shtëpinë e Operës. Në të njëjtën kohë, Bergman shkroi disa drama. Në fillim të viteve 1940, një nga shfaqjet u vu në skenë në Teatrin Studentor dhe mori kritika të mira nga kritikët dhe shtypi. Berman është me fat - produksioni dhe dramaturgu i ri vërehet nga krerët e kompanisë suedeze të filmit. Bergman merr një ftesë për të punuar në departamentin e skenarit, ku ai jo vetëm që redakton skenarët e të tjerëve, por gjithashtu shkruan edhe të tijat. parapamje|Bergman, një djalosh i ri. Në 1943, Bergman martohet me Elsa Fischer, dhe lindin një vajzë, Lena. Pak më vonë, një lajm tjetër i shtohet këtij lajmi të mirë - fillojnë xhirimet e filmit Bullying sipas skenarit të Bergman. Filmi ka sukses dhe është pritur mirë nga publiku jo vetëm në vendet skandinave, por edhe në Amerikë dhe Britaninë e Madhe.
Njohja ndërkombëtare
Në vitin 1957, regjisori krijon filmin e tij më të famshëm Vula e shtatë, i cili fitoi një çmim special në Kanë dhe e vendosi krijimtarinë e tij në një nivel me regjisorët e njohur bashkëkohorë. Një vit më vonë, Bergman martohet me pianisten Kabi Laretei, ata më pas, do të kenë një djalë, Danielin. Në më pak se dhjetë vjet, deri në vitin 1967, Bergman krijoi disa filma, nga të cilët më të spikaturit ishin Vendi i luleshtrydheve dhe trilogjia e errët rreth "heshtjes hyjnore". parapamje|1958. Në fund të viteve "60, regjisori martohet me aktoren norvegjeze Liv Ullman, ata do të kenë një vajzë, Lynn. Për një jetë të qetë familjare, Bergman ndërton një shtëpi të madhe në ishullin Forø, në Detin Baltik. Sidoqoftë, kjo martesë gjithashtu rezulton të jetë jetëshkurtër, dhe në vjeshtën e vitit 1971, Bergman lidh nyjën e humbur me Ingrid van Rosen, duke gjetur më në fund paqe në jetën e tij personale. Deri në vdekjen e gruas së tij më 1995, Bergman vazhdon të realizojë filma, shfaqje në skenë, skenare dhe shkrime autobiografike. Pas vdekjes së gruas së tij, Bergman del në pension në një shtëpi në ishullin Foreo dhe dy vite më vonë ai realizon filmin e tij të fundit Në praninë e një kllouni (Larmar och gör sig till). Ingmar Bergman vdiq më 30 korrik 2007, duke lënë pas një trashëgimi të madhe krijuese.
Nezakci
parapamje| Nezakci Nezakci (latin. Nesactium, istrisht. Vizače, Nezakcij, Nesazio) ishte një qytet i lashtë i fortifikuar dhe fortesë në kodër e fisit ilir Histri. Rrënojat e saj janë të vendosura në jug të Istrisë, Kroaci, midis fshatrave Muntić dhe Valtura.
Sema Kaygusuz
Sema Kaygusuz (lindur më 19 gusht 1972 në Samsun) është një shkrimtare turke. Në vitin 2016 ajo fitoi çmimin Friedrich-Rückert.
Jeta
Sema Kaygusuz u rrit në rajone të ndryshme të Turqisë. Prej vitit 1990 deri në vitin 1994, ajo studioi shkenca komunikimi në Universitetin Gazi në Ankara. Ajo luajti atje teatër dhe punoi për një radio. Më pas, ajo u zhvendos në Stamboll, ku jeton ende sot dhe jep mësime për shkrimin krijues.
Libri i saj i parë u botua në vitin 1997, pasuar nga disa volume të tregimeve: Sandy Lekesi ("Hope Chest Speck", 2000), Doyma Noktasi ("Saturation Point", 2002) dhe Esir Sözler Kuyusu ("Wells of Enchanted Words", 2004). Në vitin 2006 u shfaq romani i saj i parë  Yere Düşen Dualar . Ajo shkroi për drejtorin Yeşim Ustaoğlu skenarin për dramën e familjes  Pandora'nın Kutusu  ("Kutia e Pandorës"). Filmit ju dha çmimi "Golden Shell" në Festivali Ndërkombëtar i Filmit në San Sebastian në vitin 2008, dhe ishte në listën e zgjedhjeve për Çmimin e Filmit Evropian(European Film Prize).
Në vitin 2007, Kaygusuz botoi një studim mbi diversitetin etnik dhe fetar në Turqi. Në vitin 2008, ajo mori një bursë nga Instituti Goethe për një muaj si një shkrimtare e qytetit në Berlin, dhe në vitin 2010 një e ftuar e programit artistik të Berlinit të DAAD Programi Artist-në -Berlin DAAD. Librat e saj u përkthyen në gjermanisht, frëngjisht, suedisht dhe në gjuhën norvegjeze.
Valide Sulltana
parapamje|Apartmenti i nënes mbreteshe Në Perandorinë Osmane, Valide Sulltana (turqisht: Valide Sultan) ishte titulli që merrte nëna e ligjshme e sulltanit (të njëjtin kuptim ka dhe termi, Nëna Sulltaneshë), e cila në varësi të personalitetit, ushtronte një pol të fuqishëm pushteti në oborr. Në pallatin osman personi më i pushtetshëm femër ishte nëna e sulltanit, pastaj vinin gratë dhe bijat e sulltanëve. Titulli u përdor zyrtarisht për herë të parë në shekullin e 16-të gjatë mbretërimit të Hafsa Sulltanit, nënës së Sulltan Sulejmanit I, duke zëvendësuar titullin e mëparshëm mehd-i ulya ("djepi i të mëdhenjve"). Si “post”, ai u njihej vetëm nënave të gjalla të sulltanëve në pushtet. Me përjashtime, ka pasur raste të veçanta kur “Valide Sulltana” bëhej edhe gjyshja apo njerka e sulltanit në fuqi.
Termi
Fjala valide (والده) fjalë për fjalë do të thotë 'nënë' në turqishten osmane, nga arabishtja wālida.
Sulltan (سلطان, sulṭān) është një fjalë arabe që fillimisht do të thotë "autoritet" ose "dominion". Nga fillimi i shekullit të 16-të, ky titull, i mbajtur nga burrat dhe gratë e dinastisë osmane, po zëvendësonte tituj të tjerë me të cilët njiheshin anëtarët e shquar të familjes perandorake (veçanërisht hatun për gratë dhe bej për burrat). Rrjedhimisht, titulli valide hatun (titulli i nënës së gjallë të sulltanit osman në fuqi para shekullit të 16-të) u kthye gjithashtu në valide sultan. Ky përdorim nënvizon konceptimin osman të pushtetit sovran si prerogativë familjare.
Tradita perëndimore e njeh sundimtarin osman si sulltan, por vetë osmanët përdorën padişah (perandor) ose hünkar për t'iu referuar sundimtarit të tyre. Titulli zyrtar i perandorit përbëhej nga sulltani së bashku me khan (për shembull, Sulltan Suleiman Khan). Në fjalimin zyrtar, fëmijët e sulltanit u quajtën gjithashtu sulltan, me princat perandorakë (şehzade) që mbanin titullin përpara emrit të tyre, me princeshat perandorake që e mbanin atë pas. Për shembull, Şehzade Sulltan Mehmed dhe Mihrimah Sultan ishin djali dhe vajza e Sulejmanit të Madhërishëm. Ashtu si princeshat perandorake, nëna e gjallë dhe bashkëshortja kryesore e sulltanëve në fuqi mbante gjithashtu titullin sipas emrave të tyre, për shembull, Hafsa Sultan, nëna e Sulejmanit dhe valide sultan e parë, dhe Hürrem Sultan, bashkëshortja kryesore e Sulejmanit dhe haseki sultan e parë. Përdorimi në zhvillim i këtij titulli pasqyroi ndryshimet e pushtetit midis grave perandorake, veçanërisht midis Sulltanatit të Grave, pasi pozita e bashkëshortes kryesore u gërryer gjatë rrjedhës së shekullit të 17-të, bashkëshortja kryesore humbi titullin sultan, i cili u zëvendësua nga kadïn, një titull i lidhur. te khatun i mëparshëm. Që këtej e tutje, nëna e sulltanit në fuqi ishte personi i vetëm me gjak joperandorak që mbante titullin sultan.
Roli dhe pozita
Valide Sultan ishte, në shumicën e rasteve, pozita më e rëndësishme në Perandorinë Osmane pas vetë sulltanit. Ajo kishte fuqi të madhe në gjykatë dhe dhomat e saj (gjithmonë ngjitur me djalin e saj) dhe stafin shtetëror. Valide Sultan kishte lagje brenda Pallatit të Ri, ku banonte vetë Sulltani, duke filluar nga shekulli i 16-të. Si valide sultan (nëna sulltane), e cila kishte qasje të drejtpërdrejtë dhe intime me personin e Sulltanit, shpesh ndikonte në vendimet e qeverisë duke anashkaluar Këshillin Perandorak dhe Vezirin e Madh ose dritaren e mbuluar me grilë nga e cila Sulltani ose Valide Sultan mund të vëzhgonin mbledhjet e Këshillit. Kjo e la atë në qendër të ngjarjeve politike dhe makinacioneve të Perandorisë Osmane. Sulltani Valide gjithashtu kishte tradicionalisht akses në burime të konsiderueshme ekonomike dhe shpesh financonte projekte të mëdha arkitekturore, si Kompleksi i Xhamisë Atik Valide në Stamboll. Shumë sulltanë të vlefshëm ndërmorën përpjekje dhe ndërtime masive filantropike, pasi kjo shihej si një nga mënyrat kryesore për të demonstruar ndikim dhe pasuri. Sulltanët Valide ishin gjithashtu një nga njerëzit e paktë brenda perandorisë me stacion dhe mjete për të nisur këto projekte të shtrenjta. Paga ditore e Nurbanu Sulltanit si sulltane e vlefshme për djalin e saj, Murad III, ishte 2000 aspers, një shumë e jashtëzakonshme për atë kohë, e cila zbuloi pozitën shumë me ndikim të valide sulltanëve në oborr. Sulltani valide mbante gjithashtu privilegje të veçanta në të cilat anëtarët e tjerë të haremit nuk mund të merrnin pjesë. Një sulltan valide nuk ishte subjekt i izolimit të vetëm brenda kufijve të pallatit. Ajo kishte lëvizshmëri jashtë haremit, ndonjëherë përmes dukshmërisë ceremoniale në publik ose takimeve të mbuluara me zyrtarë qeveritarë dhe diplomatë. Për më tepër, sulltani valide kryesoi një nga elementët më të rëndësishëm të diplomacisë brenda oborrit të Perandorisë Osmane: martesat e princeshave mbretërore. Sulltanët valide më të fuqishëm dhe me ndikim kishin vajza të shumta, me të cilat ata lidhën aleanca vendimtare nëpërmjet martesës. Gjatë shekullit të 17-të, në një periudhë të njohur si Sulltanati i Grave, një sërë sulltanësh të paaftë ose fëmijë e ngritën rolin e sulltanit të vlefshëm në lartësi të reja. Sulltanët e ndryshëm Valide vepruan si regjentë për djemtë e tyre, duke marrë pushtetin dhe ndikimin e madh në pozitën që kërkonte.
Më të fuqishmit dhe më të njohurit nga të gjithë valide sultan në historinë e Perandorisë Osmane ishin Mihrimah Sultan, Nurbanu Sultan, Safije Sultan, Kösem Sultan and Turhan Sultan. Nurbanu Sultan u bë e para nga valide sultan e mëdhenj gjatë shekullit të 16-të, si haseqi i Sulltan Selimit II. Karriera me ndikim e Nurbanut si valide sultan krijoi precedentin e sulltanit valide që ruante më shumë pushtet se rivali i saj më i afërt në haremin, haseqi, ose konkubina e preferuar e sulltanit në fuqi. Sulltanët e mëposhtëm valide me ndikim, Safije Sultan, Kösem Sultan dhe Turhan Sultan, mbajtën këtë precedent dhe zunë pozita të pushtetit ekstrem brenda oborrit perandorak osman. Këto pozicione i ndihmuan ata të forconin fuqinë e tyre brenda oborrit perandorak dhe të lehtësonin tensionet diplomatike në një shkallë më të gjerë ndërkombëtare.
Meqenëse Hürrem Sultan vdiq para se djali i saj, Selim II, të bëhej Sulltan, ajo nuk u bë kurrë një sulltane e vlefshme. Në një rast jashtëzakonisht të rrallë në historinë osmane, Selim II i dha titullin valide sulltan motrës së tij më të madhe, Mihrimah Sultan. U bë i vetmi incident në historinë osmane që një valide sultan të ishte anëtare e familjes mbretërore osmane, duke pasqyruar kështu fuqinë e Mihrimah.
Shumica e grave të haremit që ishin skllave nuk u martuan kurrë zyrtarisht me sulltanët. Megjithatë, fëmijët e tyre konsideroheshin plotësisht të ligjshëm sipas ligjit islam nëse njiheshin nga babai.
Talavera de la Reina
Talavera de la Reina është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Tierras de Talavera, të provincës Toledo, në Castile-La Mancha. Talavera de la Reina ka 88856 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 185.83 km2.
Lidhje të jashtme
Talavera de la Reina
Shtegu i verbër
Shtegu i verbër kronikë letrare, me autor Resul Bedo. Shtëpia botuese "Naim Frashëri", Tiranë, 1968. Faqet e librit 109.
Edukimi moral
Edukimi moral është pjesë përbërëse e edukimit që synon pajisjen e nxënësve me norma, rregulla dhe cilësi të caktuara morale. Për shkak të rëndësisë së tij, në shkencën mbi edukatën dhe arsimin shpeshherë identifikohet me edukatën në përgjithësi.
Morali (lat. Mos, moralis - ves, doke, zakone) është një fenomen që ka ekzistuar që nga kohërat e lashta dhe normat morale kanë ndryshuar përgjatë historisë, kështu që mund të thuhet se morali ka mbajtur ritmin me kohën, pra me historinë dhe shoqërinë. Sidoqoftë, morali nuk identifikohet me traditën dhe subjektivitetin, por me objektivitetin dhe të mirën e përbashkët. Pra, ekziston një ndryshim midis traditave ose zakoneve, të drejtave dhe moralit. Për të përcaktuar ndryshimin midis tyre, është e nevojshme të përcaktohen kriteret për të dalluar secilin prej tyre veç e veç. Ky kriter është pikërisht sanksioni për shkeljen e normave tradicionale (zakonore), ligjore dhe morale. Përderisa sanksioni për shkeljen e normave zakonore është tallja dhe dënimi i opinionit publik, sanksioni për shkeljen e normave juridike është dënimi. Nga kjo rrjedh se sanksionet për shkeljen e normave morale janë tallja dhe dënimi. Megjithëse është më e buta për shoqërinë, sepse vlerat morale ndryshojnë me kalimin e kohës, deri më tani dënimi më i rëndë për arsyen është mendja dhe qenia e brendshme, sepse sanksioni më i keq për një veprim të tillë është pikërisht brejtja e ndërgjegjes.
Etika (greq. Ηθική, nga fjala ήθος, ithos - ves, dok, zakon) është pjesë e filozofisë e cila merret me studimin e moralit. Këto fjalë greke më vonë u përkthyen në gjuhën latine nga Ciceroni në (lat. mos) ose (lat. moralis). Parimet morale mund të shikohen si standardi i sjelljes që njerëzit kanë ndërtuar për veten e tyre ose si lënda e shtrëngimeve dhe detyrimeve që një shoqëri e caktuar kërkon nga pjesëtarët e saj. Ajo merret me çështjet se çfarë është e mirë dhe çfarë është e keqe, si mundemi ne të bëjmë dallimet mes tyre, a është e mira dhe e keqja e njejtë për të gjithë; si mundemi të bëjmë vendime të forta që mund të ndihmojnë apo pezmatojnë të tjerët? Emërtimi përdoret edhe për çdo sistem ose teori të vlerave morale ose parimore. Tradicionalisht etika ndahet në etike normative, metaetikë, dhe etikë e zbatuar. Definimi me i shkurtes i etikes është se ajo paraqet shkencën mbi moralin, deri sa morali është grumbulli i normave, rregullave dhe sjelljeve qe e shoqërojnë individin gjate jetës se tij qofte ne aspektin profesional qofte ne ate te përditshmërisë. Pra etika si shkence merret me parimet apo fenomenet morale. Ajo është një aktivitet i arsyes ne kërkim te se mirës morale.
I ftohti i zakonshëm
I ftohti i zakonshëm, i njohur gjithashtu thjesht si i ftohuri, është një sëmundje infektive virale e traktit të sipërm respirator që prek kryesisht hundën. Mund të preken edhe fyti, sinuset dhe laringu. Shenjat dhe simptomat mund të shfaqen më pak se dy ditë pas ekspozimit ndaj virusit. Këto mund të përfshijnë kollitje, dhimbje të fytit, hundë rrufë, teshtitje, dhimbje koke dhe ethe. Njerëzit zakonisht shërohen në shtatë deri në dhjetë ditë, por disa simptoma mund të zgjasin deri në tre javë. Ndonjëherë ata me probleme të tjera shëndetësore mund të zhvillojnë pneumoni.
Mbi 200 shtame viruse janë të implikuara në shkaktimin e ftohjes së zakonshme, me rinovirusët më të zakonshëm. Ata përhapen përmes ajrit gjatë kontaktit të ngushtë me personat e infektuar ose indirekt përmes kontaktit me objektet në mjedis, pasuar nga transferimi në gojë ose hundë. Faktorët e rrezikut përfshijnë të shkojnë në institucionet e kujdesit për fëmijë, pagjumësia dhe stresi psikologjik. Simptomat janë kryesisht për shkak të përgjigjes imune të trupit ndaj infeksionit sesa shkatërrimit të indeve nga vetë viruset. Simptomat e gripit janë të ngjashme me ato të një ftohjeje, megjithëse zakonisht më të rënda dhe me më pak të ngjarë të përfshijnë një hundë me erë të keqe. Nuk ka vaksinë për ftohjen e zakonshme. Metodat parësore të parandalimit janë larja e duarve ; mos prekja e syve, hundës apo gojës me duar të palara; dhe duke qëndruar larg nga njerëzit e sëmurë. Disa prova mbështesin përdorimin e maskave për fytyrën. Gjithashtu nuk ka kurë, por simptomat mund të trajtohen. Zinku mund të zvogëlojë kohëzgjatjen dhe ashpërsinë e simptomave nëse fillohet menjëherë pas fillimit të simptomave. Ilaçet jo-inflamatore anti-inflamatore (NSAID) si ibuprofen mund të ndihmojnë me dhimbjen. Sidoqoftë, antibiotikët nuk duhet të përdoren dhe nuk ka prova të mira që ilaçet për kollë janë efektive.