cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maks Frish
E Angazhimit Politik
Frisch është kritikë e shoqërisë përflakur sidomos tek vendi i tij, Zvicër. Në fjalën e tij në ceremoni, të Mëdha Schiller çmimin njohur nën titullin e Zvicrës si Në shtëpi?: "Unë jam një Zviceran (jo vetëm pronari i një pasaportë Zvicerane, i lindur në territorin Zviceran, etj., por Zvicerane rrëfim)". Megjithatë, ai gjithashtu i kufizuar: "shtëpia është rehati të përcaktuara. Që në shtëpi të thotë, ajo merr më shumë." Frisch është botuar me angazhimin e tij në atdhe, misionin dhe rolin e veçantë të Zvicrës varionin nga pamflet kujdes: Zvicër deri në çmontimin e kombëtare epike e William Tell në William Tregoni për shkollën, e cila është themeluese mitin si një histori e rastësish, të metat dhe të ngushtë-mindedness dhe opportunism. Me shërbimin broshurë, llogaritet të Freskët e tij të kaluara në Zviceran ushtria, ai është gjithashtu në e tij të fundit mëdha Tekst ''Zvicër pa ushtri? Një Palaver'' nga pyetje.
Sukses si një shkrimtar
Për Max Frisch karakteristikë e tij letrare të karrierës ishte e shënuar nga fakti se ai nuk e kishte parë një "pamje mahnitëse e përparim", dhe suksesi është "shumë e ngadaltë". Gjithsesi, arriti të tij të hershme botime tashmë disa suksese. Edhe si një njëzet-vjeçare ai ishte në të ndryshme të Gazetave dhe revistave të publikuara. Me romanin e tij të parë, ai e gjeti në gjermanisht shtëpia botuese menduar një shtëpi botuese, e cila, kur të Freskët nuk është më në kombëtare socialiste Gjermani kërkuar Zvicerane Atlantis shtëpi botuese, dhe duke filluar në vitin 1950, Suhrkamp Verlag. Gjithashtu, dramat e tij ishin pa vonesë të miratuar, dhe më prestigjioze Schauspielhaus Cyrih luajtur. Frisch e punëve ishin në komente pozitivisht diskutuar, tashmë tij të hershme ishte puna me çmime, vetëm numërimin Öderland ishte në vitin 1951, "i pari dështim në skenë". së Bashku me pare ditari ishte kreu i Dramës, por edhe një vëmendje të Frisch në Zviceran kufijve, veçanërisht në Republikën Federale të Gjermanisë, ku roman është Heshtur për të parë e madhe e suksesit të tij ishte një jetë si një shkrimtar profesionist të lejuara.
Qëndrimin në Zvicër dhe jashtë vendit
parapamje|Max Frisch dhe Friedrich Dürrenmatt në Kronenhalle në Cyrih në vitin 1961 Të dyja brenda dhe jashtë Zvicrës ka qenë Fllad shpesh me e dytë e madhe Zvicerane shkrimtarë të Brezit të tij, dhjetë vjet më të rinj se Friedrich Dürrenmatt, në një frymë. Hans Mayer e përshkroi ato si "Dioscuri", por edhe si dialectically të lidhura "fuqishm". E ngushtë të miqësisë në fillim të tyre letrare e karrierës më vonë u përdorur nga dallimet personale mbuloi. Në një përpjekje të fundit në pajtim letër dürrenmatt, për të Frisch e 75. Ditëlindjen, e cila ka mbetur pa përgjigje, ishte Dürrenmatt për marrëdhënien e tyre me formulimin: "ne kemi wacker përveç miqtë." dhe letërsisë kanë të dyja janë gjithnjë e më të shihet ndryshe, ishte, sipas Heinz Ludwig Arnold Dürrenmatt në domenin Publik, megjithë efektet narrative drive – si "i lindur" dramaturg, të Freskëta, pavarësisht se tij fazën e suksesit – si një tregimtar i lindur.
Të dy Frisch dhe dürrenmatt, kanë kontribuar në vitet 1960, së bashku përmes pyetjeve të tyre të unmastered fushën e Zvicrës të kaluarën për një Rishikim i dominuese Zvicerane Historisë. Maksimumi që nga publikimi i shërbimit libri i vitit 1974, ishte Frisch e marrjes në Zvicër është i ndarë në popullaritet dhe të ashpër refuzimin. Alternativat e modeleve, Dürrenmatt, dhe Frisch, të zgjedhur sipas nevojtore Szábo më të ri Zviceran shkrimtar i Freskët, dhe rolin e saj si një edukator dhe enlightener. I freskët ishte në vitet 1960, udhëheqës figura e një Zviceran autori e prodhimit, të tilla si Pjetri Bichsel, Jörg Steiner, Oto F. Walter, ose Adolf Muschg. Në vitin 1998, kur Zvicra si vendin pritës i librit Frankfurt të drejtë, ishte paraqitur për të, e dëgjoi Andreas Isenschmid në librat e një gjenerate të re e Shkrimtarëve nga Zvicra dhe Ruth Schweikert, Daniel de Roulet, Silvio Huonder dhe Pjetri Stamm "një mënyrë të çuditshme të njohur të vjetër të shëndoshë nga të gjitha drejtimet në të shëndoshë, dhe shpesh pothuajse faqe për faqe, të çuditshme jehonë në Stiller nga Max Frisch."
Gjithashtu në Republikën Federale të Gjermanisë kanë marrë pjesë në punimet e Zviceran Max Frisch të luajë një rol Qendror, Heinrich Vormweg quajtur Stiller dhe Homo faber si "[z]wei për gjermanisht gjuhë-letërsi të pesëdhjetrave, më të rëndësishme, shembujt e përfaqësuesit romanet". Në RDGJ ishin në vitet 1980, e gjerë të shpenzimeve të Frisch e proza dhe drama të botuara, pa, megjithatë, më intensiv studimeve letrare, konfliktet me Frisch të punës, erdhi. Më të gatshme në dispozicion janë Përkthime të Frisch vepra të tjera socialiste vendeve, çfarë është e Freskët, vetë fakti që në Bashkimin Sovjetik, zyrtar vendosi qe se veprat e tij përfaqësojnë "simptomat e një kapitalist të shoqërisë" është se "në një shoqëri me nacionalizuara mjetet e prodhimit nuk është i pranishëm." Përkundër disa të ideologically motivuar nga kritika e juaj "individualizmi", "pesimizmi" ose "modernizëm", ishte Frisch e punëve në BRSS në mënyrë aktive të përkthyer dhe të publikuar, dhe rreth 150 ese të diskutuar. me Sukses ishte i Freskët në e tij të përkohshme në shtëpi të zgjedhjes, Shtetet e Bashkuara të amerikës. Ajo ishte nga kritikët pozitivisht vuri në dukje se veprimet e përsëritura në Amerikë për të mbledhur dhe autori i lirë nga "European arrogancë".
Rëndësia dhe ndikimi
Sipas vlerësimit nga Jürgen H. Petersen Frisch fazën e punës ka pasur ndikim të vogël në dramaturgë të tjerë. Gjithashtu e saj të veçantë Formën e një vepre letrare, ditari nuk kanë imituesit gjetur. Nga ana tjetër, romanet e të Heshtur dhe Emri Im të jetë Gantenbein, edhe në lëndën për çështjen e Identitetit, si dhe në e tyre letrare e projektimit, identitetin personal, jo nga përshkrim ose brendshme pikëpamjet, por përmes imagjinar histori prezantuar modelet letrare. Shpesh kjo stilistike të ndikojnë në kushtet e solli të Menduarit rreth Christa T. nga Christa Wolf ose Malina nga Ingeborg Bachmann. Të tjera të prekura nga autorët janë të Pjetri Härtling, dhe Diter Kühn. Max Frisch ishte edhe vetë lëndën e letërsisë. Kështu shkruante Wolfgang Hildesheimer, 1983, mesazhe për Max mbi gjendjen e gjërave dhe një tjetër. Uwe Johnson ishte në vitin 1975, një koleksion i Freskët kuotat nën titullin Max Frisch Stich-fjalët së bashku. Gottfried Honegger, i botuar në vitin 2007, njëmbëdhjetë portret skica, dhe katër nga dhjetë tekste për kujtimin e shokut të tij.
Adolf Muschg përmblidhet në Max Frisch drejtuar: "vendi Juaj në historinë e letërsisë: si të përshkruani ju? Një formale Novator, Ju nuk jeni; Ju keni jo – identitetin problem, në nder të Ju flas për një çështje të paparë. Unë mendoj se Ju keni epokën e bëra nga diçka në të njëjtën kohë Delikate dhe Themelore: një Etikë të re (dhe Pathos) të eksperimentojnë. Librat tuaj për të bërë letrare mostrës në një shembull të imagjinatës". Marcel Rajhut-Ranicki ishin Frisch e punëve më afër se autorët e tjerë të Brezit të tij: "ndryshe nga Dürrenmatt apo Boll, Bari, apo Uwe Johnson, Frisch shkroi rreth Komplekseve dhe konflikteve të Intelektualëve, dhe ai u kthye përsëri dhe përsëri për ne, Intelektualët nga borgjeze të arsimuar në shkollë. Ai ka, si asnjë tjetër, mentalitet përmes dhe të njohur". Friedrich Dürrenmatt admiruar kolegët e tij, "guxim me të cilat ai, nga të gjitha Subjektive përfundon. [...] Të freskët nuk është gjithmonë rasti. Rastin e tij është e tillë." Në e tij të fundit letër të Frisch, ai ishte në favor të hartimit, të Freskët në veprat e tij "për rastin e tij në botë".
Film përshtatje
Filmi kishte Max Freskëta, sipas Aleksandër J. Seiler, një masë të madhe "të pasuksesshme marrëdhënie", edhe pse stili i tij është shpesh kinematografisë mesme mend. Seiler shpjeguar këtë me faktin se Frisch punën e provoni, "e Bardhë në mes fjalëve" për Express, zbatimi i saj në formë të filmit imazheve, zakonisht vetëm për të set-off mund të jetë. Tashmë në ditar 1946-1949 është gjetur nën titullin ''E harlequin. Draft të një Filmi'' e hershme të punësimit Frisch e me Zhanrin e Filmit. E parë përvojat praktike, megjithatë, janë projektet e dështuara: Nga Filmi SOS akullnajë pilot 1959 u rrit Freskët nga dizajni i tij për të William Tell (kështjella në flakë), në vitin 1960 u refuzua dhe Filmit, mjaft kundër qëllimet e tij për t'u realizuar. Nën titullin Cyrih – Transit në vitin 1965, e planifikuar të filmit adaptimin e një Episod nga Emri Im është Gantenbein dështuar në të parë dallimet me Drejtorin Erwin Leiser, të sëmundjes së pasardhësi i tij, Bernhard Wicki. Në vitin 1992, nuk ishte një film nga Hilde Bechert.
Në romanet e Stiller dhe Homo faber kanë qenë të shumta film opsione të dhënë, këtë të fundit për të Anthony Quinn, por realizations u thye. Edhe pse Frisch është drama shpesh në televizion prodhime filmuar, por e parë përshtatje e tij prozës, ajo ishte vetëm nga Georg Radanowicz (E aksidenteve sipas ditëve të librit, skicë, skicë e një aksidenti, 1975), Richard Dindo (Max Frisch, Buletini I–III sipas narrative Montauk, 1981) dhe Krzysztof Zanussi ("Bluebeard" pas njëjtin emër historinë, 1985). Disa muaj pas Frisch është vdekja erdhi me Volker schlöndorff, film Homo Faber, e parë dhe e madhe e prodhimit në kinema. Të freskëta kishte në dorëshkrim punuar ende, dhe Filmi ka mbetur, megjithatë, pa një Jehonë pozitive në kritika. në vitin 1992, arriti të Holocene, Heinz ishte lëshuar në përputhje me, dhe Manfred Eicher e filmit përshtatjen e njeriut në Holocene, gjatë Ndërkombëtare Locarno të festivalit të filmit çmim të veçantë të Jurisë.
Schlöndorff do të filmohet në vitin 2017, autobiographical roman Montauk si një kthim të Montauk, një qytet në jug maja e Long Island, SHBA.
Çmime dhe nderime
Për Max Frisch është 100. Ditëlindjen e gjetur në vitin 2011, një numër i ngjarjeve, duke përfshirë një ekspozitë në Frisch shtëpinë e qytetit të Cyrihut, si dhe një ekspozitë në shtëpinë e letërsisë në Mynih, dhe Vetrario Onsernonese në Loco. Në vitin 2015 është përfundimi i një Max-të Freskëta-dhe-katror në stacionin hekurudhor Oerlikon Zürich është planifikuar.
Lidhjet
Biografi Audio
Marangozi
parapamje|Punime marangozi në Indi parapamje|Punime tradicional në Itali Marangozllëku (mjeshtëri e marangozit, zdrukthtari ose karpentieri) është një zanat në të cilën puna kryesore e kryer është prerja, formësimi dhe instalimi i materialeve të ndërtimit gjatë ndërtimit të ndërtesave, anijeve, urave të drurit, kallepave betoni, etj. Marangozët tradicionalisht punonin me dru natyral dhe bënin punë më të vrazhda të tilla si korniza, por sot përdoren edhe shumë materiale të tjera dhe nganjëherë zanatet më të bukura të bërjes së kabineteve dhe ndërtimit të mobiljeve konsiderohen si zdrukthtari.
Pasqyrat e Gramës
Pasqyrat e Gramës ndodhen në malin e Gramës, në afërsi të fshatit Sllovë, 1900 m mbi nivelin e detit. Përbën një gur të madh me përbërje gjipsore të lloit selenit, që shkëlqen. Prandaj ka marrë edhe emrin"pasqyrat". Është e gjatë deri në 500 metra, e gjerë deri në 200 m. Kanë vlera shkencore,didaktike e kulturore. Vizitohet, duke marrë rrugën Peshkopi – Sllovë dhe pastaj vazhdohet më këmbë për tek monumenti.
Infeksioni i valvulave
Infeksioni i valvuleve të zemrës ndodh shpesh dhe quhet endokardit infektiv ose endokardit bakterial. Endokarditi nuk shërohet kurrë vetë, por kërkon trajtim intensiv me antibiotikë. Simptomat klinike përcaktohen nga ethet, mundësia e embolisë të trombeve septike, dhe nga dëmtimi mekanik i valvuleve që shkakton zhurma karakteristike gjatë auskultimit. Kultura e gjakut (për të parë nëse ka baktere në gjak) dhe ekografia e zemrës (për të parë nëse ka vegjetacione mbi valvulet) konfirmojnë diagnozën.
Psikohistoria
Psikohistoria është disiplinë shkencore e psikologjisë e cila paraqet një amalgam në mes të psikologjisë, historisë, shkencave shoqërore (humane) dhe arsimore. Më konkretisht ajo merret me hulumtimin e origjinës emocionale të sjelljes së individëve, grupeve dhe kombeve, në të kaluarën dhe në të tashmen duke kombinuar njohuritë shkencore të psikologjisë, sidomos psikanalizës, me metodologjinë e hulumtimit të shkencave sociale dhe humane. Psikobiografia, fëmijëria, dinamika e grupit, mekanizmat e mbrojtjes psikike, ëndrrat dhe krijimtaria janë fushat kryesore të kërkimit psikohistorik. Një pjesë të punës në terren bëhet në fushën e fëmijërisë, kreativitetit, ëndrrave, dinamikës familjare, tejkalimit të fatkeqësive, personalitetit dhe aspekteve psikobiografike. Deri më tani janë bërë studime të konsiderueshme psikohistorike në fushën e antropologjisë, artit, etnologjisë, historisë dhe shkencave politike.
Sipas mësimeve historike, sociologjike, etj. dhuna ndërkombëtare, shpesh ka shkaqe ekonomike. Psikohistoria mëson se një sjellje e tillë mund të jetë një përpjekje vetëshkatërruese e ripërjetimit të abuzimit dhe neglizhencës nga e kaluara. Ajo pohon se rikujtimet e pavetëdijshme të frikës së hershme, edukimit dhe prindërimit të dobët mund të mbizotërojnë sjelljet, si të individëve, ashtu edhe të shoqërisë në tërësi.
Infeksioni i perikardit
Perikardi perbehet nga 2 shtresa:
Abergement-la-Ronce
Abergement-la-Ronce është një komunë në Francë. Abergement-la-Ronce bën pjesë në departamentin Jura të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 744 banorë dhe sipërfaqe prej  7.12 km².
Philip Kosnett
Philip Scott Kosnett është diplomat amerikan. Ai u inaugurua si ambasadori i pestë i Shteteve të Bashkuara në Kosovë më 27 nëntor 2018. Presidenti i Kosovës Hashim Thaçi mori pjesë në ceremoni në Departamentin e Shtetit. Detyra e mëparshme e Kosnett ishte ambasador i përkohshëm në Ambasadën e Shteteve të Bashkuara në Ankara, Turqi. Kosnett u emërua në korrik 2018 nga presidenti i SHBA-së për të qenë ambasadori i radhës në Republikën e Kosovës. Senati e konfirmoi atë në këtë pozicion në shtator 2018.
Jeta e hershme dhe arsimimi
Kosnett diplomoi në Universitetin e Harvardit më 1982.
Rrezikimi i gjuhës shqipe : për dygjuhësinë te shqiptarët e Ulqinit
Rrezikimi i gjuhës shqipe : për dygjuhësinë te shqiptarët e Ulqinit libër me autor Haxhi Shabani dhe Gjovalin Shkurtaj (red.). Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2007. Faqet e librit 158.
Aktau
Aktau (Kazakisht: Ақтау) është qytet në Kazakistan. Emri i qytetit do të thotë "mali i bardhë" në gjuhën kazake. Nga viti 1964 deri më 1991, qyteti ishte i njohur si Shevçenko. Qyteti u quajt sipas poetit ukranian.
Gati të gjitha rrugë nuk kanë emra dhe adresa në Aktau zakonisht përmban tri numra: numra të distriktit, numra të ndërtesave dhe numra të apartamenteve. Kjo është sepse Akatu ishte planifikuar të bëhet kamp për puntorët e industrisë së naftës.
Klima
Temperatura mesatare në janar është +0.5 °C, ndërsa temperatura mesatare në korrik është +25.55 °C.
Sezona e plazhit zgjatë prej majit deri në shtator ku temperatura mesatare e detit është +21 °C.
Industria
Industria kryesore e qytetit mbetet prodhimi i hidrokarbureve si një nga rajonet më të mëdha prodhuese të vendit. Përveç vendndodhjes së saj strategjike si porti kryesor, Aktau tërhoqi lojtarët më të mëdhenj të industrisë së shërbimit të naftës:
Dizy-le-Gros
Dizy-le-Gros është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Dizy-le-Gros ka një popullsi prej 771 banorë dhe sipërfaqe 19.96 km², me një dendësi prej 39 banor/km².
Saint-Désirat
Saint-Désirat është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Désirat ka një popullsi prej 862 banorë dhe sipërfaqe 7.31 km², me një dendësi prej 118 banor/km².
Zagoria
Zagoria është zonë gjeografike dhe etnografike shqiptare në rrethin e Gjirokastrës. Kufizohet nga mali i Dhëmbelit në lindje dhe i Lunxhërisë në perëndim. Është e ndërtuar nga flishi paleogjenik që formon një sinklinal dytësor në trajtë lugine në brezin antiklinal të Beratit. Lugina ka fund të ngushtë dhe shpate të pjerrëta. Përmes saj rrjedh lumi i Zagorisë (degë e Vjosës). Në krahun e djathtë të shtratit të lumit dalin një sërë burimesh karstike. Mbulesa pyjore është e rrallë. 10 fshatra të vendosura në të dy anët e luginës deri në lartësinë 800 m, perfaqesojne krahinen, me qender administrative fshatin Nivan. Fshatrat e Zagorise jane: Sheper, Nivan, Konckë, Nderan, Topove, Hoshteve, Lliar, Zhej, Doshnice, Vithuq. Prej 2018-es parku pyjor i Zagorise eshte shpallur nga qeveria shqiptare "Park Kombetar Natyror" i mbrojtur nga shteti.
Guadalahara
'Guadalahara '  është një qytet, bashki dhe kryeqytet i shtetit Meksikan të Jalisco. Gjendet në rajonin qendror të shtetit, në Zona e Paqësorit Perëndimor të Meksikës, brenda zonës gjeografike të njohur si Valle de Atemajac. Shtë një qendër biznesi dhe ekonomike në rajonin e El Bajío. Me banorë, qyteti është pjesë e zonës metropolitane Guadalajara e cila, së bashku me tetë të tjerë  bashkive, konsiderohet si  zona e tretë më e populluar në Meksikë dhe e para në rajon  El Bajío me  e banorëve. Territori i tij kufizohet në veri me Ixtlahuacán del Río, në lindje me Tonalá dhe Zapotlanejo, në jug me  San Pedro Tlaquepaque dhe në perëndim me Zapopan.
Ishte kryeqyteti i Provinca e Nueva Galicia, në Mbretërinë e Nueva Galicia (1531-1786) dhe të Komuna e Guadalajara (1786-1824). dhe si një nga 90 qytetet më produktive në botë. bota, me një rezultat prej 56.3.
Ekonomia e qytetit bazohet në shërbimet dhe industrinë, veçanërisht teknologjia e informacionit, me një numër të madh të firmave ndërkombëtare që kanë zyra në rajon dhe pajisje prodhimi në zonën metropolitane të Guadalajara, dhe nga ana tjetër disa kompani kombëtare të kësaj veprimtarie të bazuar në Qyteti. Industri të tjera më tradicionale si këpucët, tekstilet dhe përpunimi i ushqimit janë gjithashtu faktorë kryesorë që kontribuojnë. Alsoshtë gjithashtu një qendër e rëndësishme kulturore, e konsideruar djepi i mariachi dhe vendi i disa ngjarjeve kulturore të njohura ndërkombëtarisht, të tilla si Festivali Ndërkombëtar i Filmit Guadalajara dhe Panairi Ndërkombëtar i Librit Guadalajara, i cili tërheqin turma kombëtare dhe ndërkombëtare. Guadalajara u emërua Kryeqyteti Amerikan i Kulturës në 2005 dhe vendi i Lojërave Panamerikane 2011. Përveç kësaj, qendra historike e Guadalajara strehon ndërtesa kulturore të tilla si Hospicio Cabañas që u deklarua Site Heritage World nga Unesco në 1997.
Ayla: Vajza e Luftës (The Daughter of War), film
Ayla: Vajza e Luftës është film dramë koreano-turk i vitit 2017 me regji nga Can Ulkay. Ai u zgjodh si kandidatura turke për filmin më të mirë në gjuhë të huaj në 90-të çmimet e Akademisë, por nuk u nominua.
Komploti
Turqia dërgon një ushtri turke në Korenë e Jugut si rezultat i thirrjes për ndihmë të bërë nga Kombet e Bashkuara kur Koreja e Veriut pushtoi Korenë e Jugut në vitin 1950. Ushtari Süleyman, një nga ushtarët e brigadës, gjen një vajzë të vogël, nëna dhe babai i së cilës u vranë në fushën e betejës. Rreshteri Süleyman i jep asaj pseudonimin Ayla sepse e gjeti në dritën e hënës. Të dy krijojnë një miqësi pavarësisht pengesës gjuhësore mes tyre, por ndahen kur Sulejmani duhej të kthehej në shtëpi.
Pulëbardhat e Ulqinit
Pulëbardhat e Ulqinit : haiku libër me autor Milianov Kallupi dhe Anton Papleka (red,). Botuar në Tiranë nga "Vllamasi", në vitin 2010. Faqet e librit 120.
Ayla: Vajza e Luftës (The Daughter of War), film
Prodhimi
Xhirimet filluan në vitin 2016. Filmi u sponsorizua nga Turkish Airlines, me mbështetjen e Ministrisë së Kulturës dhe Turizmit të Turqisë. Pjesa më e madhe e xhirimeve u kryen në Turqi. Xhirimet në Turqi përfunduan në qershor 2017. Shfaqja e parë e filmit u mbajt më 11 shtator 2017 në kuadër të Festivalit Ndërkombëtar të Filmit në Toronto. Filmi u publikua më 27 tetor 2017 në Turqi dhe 21 qershor 2018 në Korenë e Jugut.
Mehmet Beci dhe lufta për mbrojtjen e Ulqinit : (1878-1880)
Mehmet Beci dhe lufta për mbrojtjen e Ulqinit : (1878-1880) libër me autor Eqrem Beci dhe Iliola Stana (red.). Botuar në Tiranë nga "Ada", në vitin 2015. Faqet e librit 150.
Buzuji
Buzuji (Buza e Ujit) është pjesë e Fushës së Mbishkodrës që shtrihet në trajtën e një rripi të ngushtë buzë liqenit të Shkodrës nga gjiri i Hotit në veri e deri të dalja e Bunës nga liqeni në jug, në një gjatësi prej rreth 25 km. Gjerësia e rripit është shumë e paqëndrueshme e lidhet me luhatjet stinore të nivelit të liqenit. Në disa pjesë, sidomos pranë liqenit, Buzuji ka natyrë moçalore. Fshatrat kryesore në Buzuj janë Kalldruni, Stërbeqi, Jubica, Kamica, Flaka, Kosani.
E folmja e Ulqinit : vështrim mbi sistemin gjuhësor
E folmja e Ulqinit : vështrim mbi sistemin gjuhësor libër me autor Kapllan Resuli dhe Suad Sulejmanaga (red.). Botuar në Gjenevë nga "Ballkani", në vitin 2016. Faqet e librit 244.
Shima Niavarani
Shima Niavarani lindi më 7 korrik 1985 në Teheran, është një aktore suedeze, dramaturge, regjisore, këngëtare dhe tekstshkruese. Ajo është shfaqur në gati 50 prodhime të filmit, televizionit dhe teatrit.
Niavarani u rrit në Upplands Väsby. Ajo është e njohur për rolin e saj si Pippi në serinë TV4 Machine Boy dhe për rolin e saj si Lily in Sjölyckan me regji nga Felix Herngren dhe Maiken i Allt Faller me regji nga Henrik Schyffert. Në vitin 2016, ajo ishte e nominuar në kategorinë " Best Female Starring" në filmin She's Wild Again Tonight.
Në 2016 bëri shfaqje në "Globe i Skandinavium" me Eddie Izzard, ku e shkroi vetë skenarin e saj.
Biografi
Shima Niavarani lindi në kryeqytetin e Iranit, Teheran, më 1985, në mes të bombardimeve Irakiane në luftën Iran-Irak. Katër vjet më vonë, familja u detyrua të ikte; përmes Turqisë dhe Zvicrës. Para fluturimit, familja u nda për t'u bashkuar më në fund në një kamp refugjatësh në Jämtland. Atëherë ata jetuan për një kohë të shkurtër në Örnsköldsvik dhe më në fund përfunduan në Upplands Väsby.
Teatër
Shima Niavarani mori rolin e saj të parë ne moshën 19 vjeçare, me shfaqjen Autodidakt, në të cilën u dallua për skenarin, regjinë, pjesëmarrjen, skenografinë, muzikën, kostumin dhe ndriçimin. Ajo udhëtoi për shfaqjen për më shumë se një vit dhe për punën mori disa çmime.
Ajo ka luajtur në skena teatri si Dramaten, Teatri i qytetit të Stokholmit, Södra Teatern, Radioteatern, Riksteatern etj. Që nga shfaqja e saj e parë solo, vazhdoi të luante kryesisht dramë në skenë. Ajo ka fituar çmime të shumta si "Bernadotte" Art Awards dhe Nderi i qytetit të Stokholmit për rolet e saj në teatër, duke përfshirë edhe Jonas Hassen Khemiri në "Unë i thërras vëllezërit e mi" të cilin e luajti me vëllanë e saj Shebly Niavarani, dhe "Apathetic for Beginners". Ka punuar me Thommy Berggren në setin Candida. Në skenë ajo ka bërë edhe shfaqjen e humorit "Stand up for Stockholm" së bashku me, ndër të tjera, komedianin britanik Eddie Izzard.
Në vitin 2007, ajo luajti vejushën Queck në "Bertolt Brehtit se Bageriet". Në pranverën e vitit 2008, ajo luajti rolin kryesor si Hedvig në Göran Tunströms Tjuven, i cili u vu në skenë nga Linus Tunström në Uppsala Stadsteater. Që atëherë, Niavarani ka luajtur disa role kryesore në Teatrin e Qytetit Uppsala, duke përfshirë Mbretëreshën Kristina, Rigoletto dhe Knutby.
Në nëntor 2009, ajo vendosi solo muzikore "Shima Niavarani është një Übermensch" në Södra Teatern, në të cilën ajo shkroi, drejtoi dhe performoi skenografi e saj. "On Stan" e DN e emëroi atë një nga 50 heronjtë e Stokholmit në lidhje me këtë. Shfaqja fitoi konkursin "Puls på Sverige", që është bienalja e SVT, në bashkëpunim me Dramaten, për dramën inovative. Në vitin 2010, ajo u luajt në skenën e madhe Dramatens, e filmuar për SVT dhe u transmetua në tetor në SVT2.
Filmi, TV dhe radio
Shima Niavarani ka luajtur edhe në film dhe televizion, për shembull në një nga rolet kryesore në filmin artistik të Simon Staho, Love Warrior. Në Dagens Nyheter ajo mori çmimin "Një nga yjet e filmit të së ardhmes". Ajo gjithashtu ka marrë pjesë në prodhime TV si kalendarët e Krishtlindjeve të SVT-së Hotel Gyllene Knorren dhe Mijëra vjet për prag të Krishtlindjes, si dhe në Jeta në Fagervik dhe Trainerët.
Ajo është e njohur edhe për shfaqjet e saj të humorit, ndër të tjera Parlament dhe kënga All në Skansen. Përvec roleve humoristike, ka pasur dhe role të tjera në filma dramë ose erotikë.
Si këngëtare dhe kantautore, ajo ka interpretuar në disa raste me muzikë artistike në formën e koncerteve solo. Në vitin 2015, ajo njoftoi se po planifikon publikimin e një albumi. Më 22 korrik 2014, ajo mori pjesë në Allsång në Skansen dhe këndoi dy këngë. Një nga këto ishte kënga e saj karakteristike "Shimmy Shimmy Shimmy Shine".
Niavarani dhe Gustaf Norén patën rolet kryesore në filmin Ajo është sërish e egër sonte, e cila bazohet në Miss Julie të August Strindberg. Në Goldbag Gala 2016, ajo ishte nominuar në kategorinë "Aktorja më e mirë ne gjininë femërore" për kontributin e saj në film.
Asaj i është dhënë Çmimi "Bernadotte Art" dhe "Nderit i qytetit të Stokholmit".
Rrapi i Ballabanecit
Rrapi ose Çinari i Ballabanecit ndodhet pak me ne veriperendim te qendres se qytetit te Krujes, ne te majte te rruges Kruje – Gryka e Vajes.
Diametri i trungur është rreth 2 m, por shumë i zgavëruar, pasi shpesh është djegur, fillimisht nga rrufeja që demtoi deget e më pas banorët e pakujdesshëm kanë hedhur pranë tij mbetjet urbane. Ka rreth 10 vjet qe rrapi ka nisur te nxjerre dege te reja, të cilat tashme kane lartesine 5 – 6 m de mjedisi përreth është rregulluar dhe pastruar nga bashkia.
Sipas gojedhënës emri i këtij monumenti lidhet me atë të Ballaban Pasheë, i cili erdhi per te pushtuar kalanë e Krujës, por nuk mundi t’i afrohej. Pikërisht tek rrapi Ballabani ngeci (ose sic thonë krutanët neci). Prej këtej rrapi u quajt vendi ku Ballabani neci.
Gilles Duceppe
Gilles Duceppe (i lindur më 22 korrik 1947) është një politikan kanadez tashmë i tërhequr, ithtar i lëvizjes për pavarësinë e Kebekut dhe ish-udhëheqës i Bllokut Kebekas (Bloc Quebecois). Ai ishte një deputet në Dhomën e Zakonshme të Kanadasë për më shumë se 20 vjet dhe ishte lideri i Blloku Kebekas për 15 vjet të ndarë në tre periudha: 1996, 1997-2011 dhe në 2015. Ai ishte lider i opozitës zyrtare në Parlamentin e Kanadasë nga 17 mars 1997 deri më 1 qershor 1997. Ai dha dorëheqjen si udhëheqës i partisë pas zgjedhjeve të vitit 2011, në të cilat humbi vendin e tij ndaj kandidates së Partisë së Re Demokratike (NDP) Hélène Laverdière dhe partia e tij pësoi një humbje të rëndë; megjithatë, ai u kthye katër vjet më vonë për të udhëhequr partinë në zgjedhjet e 2015-ës. Pasi u mund përsëri në qarkun e tij zgjedhor nga Laverdière, ai dha dorëheqjen edhe një herë tjetër.
Presheva : liria dhe dituria
Presheva : liria dhe dituria libër me autor Gazmend Arifi dhe redaktor Agustin Gjinaj. Botuar në Tiranë nga "Geer", në vitin 2013. Faqet e librit 180.
Bunk’Art
parapamje|150px|djathtas|Logo e BUNK'ART parapamje|300px|Salla e madhe që do perdorej si Kuvend Një bunker i tillë me 5 kate nën toke është ndërtuar mes viteve 1972 dhe 1978, me 106 dhe nga një sallë Kuvendi, ku ekspozohen objekte që janë përdorur nga ish udhëheqësit komunistë në vitet 76’-80’, ndodhet në zonën e njohur si Shish Tufina, në Tiranë. Komandanti suprem i forcave të armatosura në epokën e ndërtimit të bunkerit (1972-1978) ishte Enver Hoxha. Në epokën e ndërtimit të bunkerit (1972 – 1978) kryeministër ishte Mehmet Shehu, që në cilësinë e ministrit të Mbrojtjes dhe inspirues i planit për bunkerizimin e Shqipërisë, e kishte vizuar gjithë ndërtimin e strukturës. Bunkeri antibërthamor nga netori 2014 është kthyer në një muze dhe quhet Bunk’Art.
Dhoma e Enver Hoxhës
Në tunel ndodhet apartamenti i Enver Hoxhës. Një paradhomë me një tavolinë pune, një telefon dhe makinë shkrimi, më pas dhoma e pritjes, me kolltuqe të vjetër, radio, një raft librash, e televizor bardh e zi. Ngjitur me të, dhoma e gjumit, e mobiluar thjesht, një krevat dopio në mes, mbuluar me një jorgan atllasi ngjyrë të kuq, dhe një dollap rrobash, e për ta kompletuar apartamentin, brenda një tualet, ku të bie në sy edhe bideja ngjyrë e kuqe.
Dhoma e Mehmet Shehut
Dhoma e ish kryeministrit Mehmet Shehu ndodhet në anën tjetër të tunelit, jo shumë afër me atë të udhëheqësit. Edhe ajo e mobiluar pothuajse njëlloj si e Hoxhës, por pak më e vogël në përmasa. Pjesa tjetër e tunelit përbëhet nga dhoma të veçanta, ku janë ekspozuar veshje ushtarake, armatime, libra, letra, tela me gjemba, radio, e objekte të ndryshme të asaj kohe. Në katin e tretë një bar-kafe e një kinema që mban 150 vetë.
Pori
Pori (Porin kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është pjesë e rajonit Satakunta.
Bunk’Art
Vendndodhj
Bunkeri, i cili ndodhet në Shish Tufinë, pranë Batalionit Mbështetës të Shtabit të Përgjithshëm, u hap me rastin e 70 -vjetorit të çlirimit të Shqipërisë, ku përmes shumë formave shprehëse, zbulon mesazhet që janë përcjellë brenda këtij bunkeri që simbolizon izolimin e Shqipërisë komuniste, por edhe përballjet e vazhdueshme mes bllokut komunist e perëndimit gjatë luftës së ftohtë.
Abergement-le-Grand
Abergement-le-Grand është një komunë në Francë. Abergement-le-Grand bën pjesë në departamentin Jura të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 62 banorë dhe sipërfaqe prej  4.22 km².
Kështjella e Paleokastrës
Kështjella e Paleokastrës i përket periudhës së antikitetit të vonë. Ndodhet në provincën e Epirit të Vjetër, aty ku bashkohet lumi Drino me lumin e Kardhiqit. Sipas mbishkrimit dedikues, u ndërtua më 311-314 nën mbikëqyrjen e presidit të provincës. Shërbente për njësinë ushtarake, që kontrollonte lëvizjen në rrugët gjatë luginës së të dy lumenjve. Kështjella ka trajtë trapezi, përfshin 1 ha sipërfaqe, hyrja kryesore është në perëndim. Brenda ruhen gjurmë të fjetoreve të ushtarëve. U shkatërrua më 378 nga gotët. U rindërtua në shek.V, kur u ngritën edhe dy bazilika paleokristiane. Jeta dëshmohet deri në fund të shek.VI.
Pandemia e COVID-19 në Brazil
Pandemia e vazhdueshme e COVID-19 u konfirmua se ishte përhapur në Brazil më 25 shkurt 2020, pasi një burrë 61-vjeçar nga São Paulo, i cili ishte kthyer nga Lombardia, Itali testoi pozitiv për virusin. Deri më 1 maj 2020, 91.589 raste janë konfirmuar në vend, duke shkaktuar 6,329 vdekje.
Pandemia ka shkaktuar një sërë përgjigjesh nga qeveritë federale, shtetërore dhe lokale, me një ndikim në politikë, arsim dhe ekonomi. Më 27 mars, Brazili njoftoi një ndalim të përkohshëm për udhëtarët e huaj, dhe shumica e guvernatorëve të shtetit kanë vendosur karantina për të parandaluar përhapjen e virusit.
Sfondi
Më 12 janar, Organizata Botërore e Shëndetësisë (OBSH) konfirmoi që një koronavirus i ri ishte shkaku i një sëmundjeje të frymëmarrjes në një grup njerëzish në qytetin Wuhan, Provinca Hubei, Kinë, e cila u raportua në OBSH më 31 dhjetor 2019.
Për dallim nga shpërthimi i SARS i 2003, raporti i vdekjes së rasteve për COVID-19 ka qenë shumë më i ulët, por transmetimi ka qenë dukshëm më i madh, me një numër të konsiderueshëm të vdekjeve.
Caparca (Prizren)
Caparcë është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Capar.
Kapilare
Kapilarët (Latinisht: Capillus) janë enët më të vogla të gjakut.transportojne mbetje ushqimore dhe per ne vrimen anale Funksioni i tyre është shkëmbimi i lëndëve, lëvizja e lëndëve midis enëve të gjakut dhe indeve. Që të kryejnë këtë punë, sipërfaqja totale e gjithë kapilarëve është shumë e madhe (sipërfaqja e madhe lehtëson difuzionin). Si pasojë, rrjedha e gjakut në kapilarë është e ngadaltë dhe kapilarëve u duhet të prodhojnë lëndë antikoagulante për të parandaluar trombozën (rrjedhja e ngadaltë është një nga tre faktorët që predispozojnë për trombozë; 2 të tjerët janë dëmtimi i endotelit, dhe rritja e aftësive koaguluese të gjakut). Muret e kapilarëve janë shumë të holla dhe mure të tilla të dobëta nuk mund ta përballojnë presionin e lartë arterial. Presioni kapilar është shumë më i vogël sesa presioni arterial. Ulja e presionit bëhet e mundur nga arteriolat.
Pedagogjia e shkollës së punës
Pedagogjia e shkollës së punës (Arbeitsschulpädagogik) ose më shkurt Pedagogjia e punës (Arbeitspädagogik) është një lëvizje e gjërë teorike dhe praktike e cila është paraqitur në fund të shekullit XIX dhe në fillim të shekullit XX, fillimisht në Gjermani e pastaj është zgjeruar edhe në vende tjera evropiane dhe më gjërë. Si e tillë ajo ishte pjesë e një lëvizjeje më të gjërë të njohur si pedagogjia progresive ose pedagogjia e shkollës së re. Përfaqësuesi më i njohur i pedagogjisë së shkollës së punës është pedagogu gjerman Georg Kërshenshtajneri (1854 - 1932).
Presheva në fotografi dhe fjalë
Presheva në fotografi dhe fjalë : (monografi) me autor Jahi Staneci dhe Ibrahim Ramadani (red.), Shkodran Mehmeti (red.), Asllan Selmani (rec.). Botuar në Prishtinë : Botim privat, në vitin 2010. Faqet e librit 112.
Saint-Étienne-de-Valoux
Saint-Étienne-de-Valoux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Étienne-de-Valoux ka një popullsi prej 288 banorë dhe sipërfaqe 2.36 km², me një dendësi prej 122 banor/km².
Merlieux-et-Fouquerolles
Merlieux-et-Fouquerolles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Merlieux-et-Fouquerolles ka një popullsi prej 280 banorë dhe sipërfaqe 5.77 km², me një dendësi prej 49 banor/km².
Bournel
Bournel (Ocitanisht: Bornèl ; Shqip: Bornel ) është një komunë në departamentin Olt-dhe-Garonë, pjesë e rajonit të Akuitanisë së Re në Francën jugperëndimore.
Popullësia
Komuna ashtu si dhe të tjerat përreth saj, ka pësuar rënie të ndjeshme të popullësisë për shkak të lëvizjeve demografike drejt qyteteve më të mëdha si Bordoja ose Tuluza.
Shkëlqim Çela
Shkëlqim Çela poet dhe romancier shqiptar. Ka lindur në Tiranë në vitin 1962. Pasi kreu studimet universitare në Universitetin Bujqësor të Tiranës, emigroi në Austri në vitin 1991 dhe më pas në SHBA, ku kreu studime të niveleve të larta në fushën e statistikës e të mbrojtjes së mjedisit.
Botimet
“Mëmëdhembje”, proza (“Albin”, Tiranë 2008)
“Kulmak”, proza (“Albin”, Tiranë 2009)
“K.”, poezi (“Albin”, Tiranë 2010)
“Zgjimi i ushtarit nga vdekja fushore” (“Tirana Times”, Tiranë, 2012)
“Ishulli Ruzvelt” (Tirana Times, Tiranë, 2013)
“Tuneli i dhëndurëve”, tregime dhe novela (“Tirana Times”, Tiranë, 2015)
“Embriologji”, novela (“Mapo”, Tiranë, 2016)
“Një zgjues për ty”, roman (“Tirana Times”, Tiranë, 2017)
“Barërat e së keqes”, prozë (“Çabej, Tiranë, 2019)
Botime në bashkautorësi
“Bimët livadho-kullasore dhe bashkëshoqërimet e tyre”, studim, Ismet Boka; Theofan Buzi; Shkëlqim Çela; Veli Hoxha, (“Shtëpia e Propagandës Bujqësore”, Tiranë, 1988)
Botime në gjuhë të huaj
“Dogleg”, përmbledhje poetike, anglisht, (“The Aldrich Press”, 2017)
Gjon Serreçi
parapamje|Gjon Serreçi Gjon Serreçi (Ferizaj, 11 shkurt 1920 - Taukbashçe të Prishtinës, 31 gusht 1947) ka qenë profesor, veprimtar i çështje kombëtare dhe kryetar i organizates Nacional Demoktare Shqiptare. Për këtë veprimtari ai bëri burg politik në kampin e Prishtinës e të Mauthausenit dhe më pas u pushkatua.
Biografia
Duke qenë i ndikuar nga qarqet e lëvizjeve demokratike evropiane të kohës, Gjon Serreçi, së bashku me profesor Ymer Berishën, Luan Gashin e të tjerë pretendon krijimin e një lëvizjeje të re nacional-demokratike, e cila nuk ishte komuniste, por as balliste. Gjon Serreçi, Ymer Berisha e disa intelektualë të tjerë si: Kemajl Skënderi, Hysen Tërpeza, Hasan Bilalli, Hilmi Zariqi, Arif Shala, Osman Bunjaku, Azem Jashanica, Ajet Gërguri e të tjerë, përfaqësonin rrugën autentike të çlirimit dhe bashkimit kombëtar, duke u mbështetur në vlerat e demokracisë perëndimore.
Gjon Serreçi, një intelektual i ri me orientime  demokratike kombëtare, kishte dijeni për rirreshtimin e forcave atdhetare.
Pas thyerjes së rezistencës të Shaban Polluzhës dhe të Mehmet Gradicës, në Drenicë në mars të vitit 1945 dhe ikjes për në Greqi të grupit të Adem Gllavicës dhe të Qazim Llugaxhiut, në vjeshtë të po atij viti, forcat atdhetare nacionaliste të kohës pretendonin që sërish të rirreshtoheshin.
Gjon Serreçi asokohe punonte profesor në gjimnazin real, “Sami Frashëri” të Prishtinës. Ai, përmes disa miqve të besuar kishte vendosur kontakte me Azem Jashanicën, Ajet Gërgurin, ndërsa mbante kontakte korrespondence edhe me Imer Berishën, Marie Shllakun, Ndue Perlleshin. Mbante lidhje edhe me kreun nacionalist të Shkupit, si me Kemajl Skënderin, Mahmut Dumanin.
Duke folur për këtë zhvillim pozitiv, afirmativ të lëvizjes çlirimtare, njëri ndër ideologët e kësaj lëvizjeje, Hysen Tërpeza  në Kuvendin e Tunushës, në dimër të vitit 1945, kishte propozuar që organizatat luftarake nacionaliste të asaj kohe  të quheshin Komiteti Nacional Demokratik Shqiptar. Të pranishmit në atë  tubim kanë pranuar propozimin e Hysen Tërpezës.
Në prill të vitit 1946, Gjon Serreçi ishte në mesin e veprimtarëve militantë, që mendonin se duhej likuiduar fizikisht disa elementë tejet të dëmshëm pro-jugosllavë. ''Asokohe merr pjesë në përgatitjen e një atentati të pasuksesshëm kundër Alush Zariqit, kryetar i Rrethit të Prishtinës, komunist i përbetuar jugosllav. Pasi qe dekonspiruar plani i përgatitjes së atentatit Gjon Serreçi me ndihmën e një nxënësi të tij, bashkohet me Ajet Gërgurin, i cili jetonte ilegalisht  në fshatin Terstenik të Drenicës.''
Po kështu Gjon Serreçi, i cili përcillte me shumë interesim rirreshtimin e forcave nacionaliste, vë kontakt edhe me prijësit e çetave në malet e Llapit e të Gollakut, të cilat vepronin të izoluara, në tërheqje e sipër, në mungesë të komunikimit dhe konsolidimit të radhëve.
Më 27 prill të vitit 1946, Gjon Serreçi i bashkohet çetës së Shemsi Hazir Gashit të fshatit Mramor. Kjo çetë nacionalistësh të njohur vepronte në rajonin e maleve të Llapit e të Gollakut. Duke qenë se Shemsiu kishte konsideratë të posaçme për përkushtimin dhe përcaktimin atdhetar të profesor Gjon Serreçit, me qëllim për  t`u përkujdesur për të në mënyrë të veçantë, ai cakton disa truproje besnike si: Musli Gashin, Sadik Tushin, Brahim Gajtanin dhe Abaz Matiçanin. Këta kishin për detyrë që të përkujdeseshin për Gjon Serreçin, për tërë komunikimin dhe korrespondencën  e tij.
Gjoni ishte tepër i mirëpritur edhe nga kreu nacionalist i kohës. Në radhë të parë sepse ishte nacionalist, personalitet i arsimuar që fliste disa gjuhë botërore, dhe ishte kuadër i cili nuk qe komprometuar në organizimet politike, ideologjike të asaj kohe.
Gjatë kohës sa kishte qëndruar nën përkujdesjen e Shemsi Hazir Gashit nga Mramori, Gjon Serreçi punon intensivisht në drejtim të vendosjes së komunikimit me grupet nacionaliste të kohës. Ai, ashtu sikurse edhe disa krerë të tjerë nacionalistë mendonte të kryesuesit e grupeve të armatosura do të duhej të tuboheshin në një vend të caktuar për të mbajtur një tubim, apo kongres, ku do të shqyrtohej situata politike dhe e sigurisë dhe ku do të merreshin qëndrime definitive për fatin e mijëra nacionalistëve, të cilët kundërshtonin riokupimin e Kosovës nga Jugosllavia komuniste titiste dhe ishin të gatshëm për kundërvënie të armatosur.
Në Kongresin e Lipovicës
Gjon Serreçi kishte arritur në përfundim se kreu i arsimuar i NDSH-së nuk pajtohej me kreun  militant luftarak, të cilin në Kongresin e Lipovicës e kishin shprehur haptas dhe prerë: Osman Bunjkau, Jetullah Zabeli, Hilmi Zariqi e disa të tjerë. Gjoni e kishte kuptuar shqetësimin e krahut militant, por kishte mbështetur mendimin e shumicës dhe kishte vepruar në atë drejtim. Gjithnjë nën përkujdesje meritore dhe të fortë të Shemsi Hazir Mramorit dhe të truprojave të tij, ai së bashku me disa grupe të armatosura fillon depërtimin në drejtim të kufirit, me qëllim për t’ u vendosur në Greqi, ku një vit më parë kishin shkuar: Adem Gllavica, Hysen Tërpeza, Qazim Llugaxhiu etj.
Më 8 gusht të vitit 1946, pararoja e formacionit nacionalist, bie në pritë të forcave ushtarake jugosllave në malet e fshatit Billushë mbi Hoqë të Qytetit të Prizrenit. Edhe kësaj radhe Gjon Serreçit dhe Ajet Gërgurit iu bie barra e rëndë për të vendosur lidhur me depërtimin me çdo kusht, apo tërheqjen taktike të formacionit. Duke përcjellë zhvillimet e luftimeve disaorëshe, nën breshërinë  e granatave armike, Gjon Serreçi, pas konsultimit me Ajet Gërgurin, Azem Jashanicën, Kadri Bebën e të tjerë vendos dhe jep urdhër për prapakthimin e formacionit, edhe pse luftëtarët e pararojës kishin asgjësuar pararojën e ushtrisë armike. Gjoni e kishte marrë këtë vendim të vështirë, duke qenë se e dinte raportin e forcave, dhe nuk dëshironte të humbiste bashkëluftëtarë edhe nga frika se forcat okupatore jugosllave, ndërkohë mund ta rrethonin formacionin nga të gjitha anët. Në rast të tillë nuk do të kishte kohë për tërheqje. Gjatë luftimeve të ashpra disaorëshe ranë në altarin e atdheut: Emin Fejzullah Saraçi nga Bivolaku i Vushtrrisë, Isuf Muharremi nga fshati Petrovë afër Shtimes, Beqë Zeqiri nga fshati Gjurkoc, ndërsa ishte plagosur rëndë kryetrimi i pararojës Sadri Sahit  Duhla Nezir Buja dhe disa luftëtarë të tjerë.
Gjon Serreçi ndodhej në izolim të thellë  te bunkeri i rregulluar me kujdes në Shipashnicë dhe ende i pazbuluar nga njerëzit e OZN-ës. Komiteti i Shipashnicës kishte ndërprerë veprimtarinë, por edhe lidhjet me Gjon Serreçin i cili, mbetet vetëm me përcjellësin e tij besnik, Osman Abaz Gagica, i cili nuk iu kishte ndarë Gjonit qysh prej kthimit nga Hoqa e Prizrenit, më 10 gusht të vitit 1946. Meqë OZN-a nuk kishte të dhëna të sigurta për vendndodhjen e Gjon Serreçit, burgosi disa nga ish nxënësit e tij me qëllim që përmes dhunës të nxirrej ndonjë informatë. Asokohe arrestohen Ismet R. Dërmaku, Hamdi Mustafa, Rrahman Latifi, Jusuf Venhari, Shukrie Zymi Igballe Çuni dhe Nazif Zymberi. Ata i mbajtën në hetuesi deri më  21 janar 1947.
Vdekja
Rreth orës 21, të 24 shkurtit 1947, në kasollen e tij, në malet e Desivojcës, dy oficerë të OZN-s, Aleksa Vuçiniq dhe Dragutin Papoviq me katër policë përcjellës të cilët arrijnë ta kapin Gjonin para se të aktivizonte bombat e dorës.
Më 3 maj të vitit 1947  në lëndën akuzuese kundër Gjon Serreçit, Ukë Sadikut, Ajet Gërgurit, Ilmi Zariqit dhe Osman Bunjakut, në pjesën e lëndës ku shpallet fajtor Gjon Serreçi, atij i përshkruhen këto vepra: ''Si mësimdhënës në gjimnazin e Prishtinës ka shfrytëzuar detyrën dhe ka bashkëpunuar me nxënësit për të zhvilluar veprimtarinë e tyre të dhunshme nëpër komitete, duke dhënë betimin për besnikëri ndaj Organizatës…. Në fund të prillit të vitit 1946 ka krijuar lidhje me  anëtarët e Komitetit Qendror të Organizatës Nacional Demokratike Shqiptare, Azem Moranën dhe  Hasan Bilallin… Në radhët e kësaj organizate të cilën e kryesonte Ajet Gërguri, pranoi detyrën e sekretarit… Ka hartuar programin dhe ka udhëhequr punimet në Kongresin e Lipovicës më 25 korrik 1946…Ka bërë përpjekje për të ikur në Greqi… Pas shpartallimit të grupit në Hoqë të Qytetit më 8 gusht 1946  ka shkuar në rrethin e Neredimës, kamenicës e Preshevës për të vazhduar punën në formimin e komiteteve ilegale nacionaliste. Më 10 prill të vitit 1947, në zyrën e hetuesisë së OZN-ës në Prishtinë, Gjon Serreqi i pyetur për qëllimin e organizmit të Lëvizjes së rezistencës ka deklaruar: Kam thënë se duhet të formohet Organizata dhe se kjo nuk është organizatë balliste, por është Organizatë Nacional Demokratike Shqiptare, e cila ka për qëllim luftën kundër rendit ekzistues shoqëror në Jugosllavinë e sotme dhe në Shqipërinë e sotme, për krijimin e Shqipërisë etnike duke e bashkuar Kosovën në kufijtë e saj etnikë, që do t’i bashkoheshin Shqipërisë së tillë, me rendin që do ta krijonim ne. Ndërrimin e rendit shtetëror e kemi planifikuar ta zbatojmë me intervenimin e fuqive të mëdha, të jashtme siç janë: Anglia dhe Amerika dhe me ndihmën e fuqive të armatosura, që ishin në male, të cilat do të ngriheshin për ta marrë pushtetin në duart e veta....''
Patrioti ekzemplar, Gjon Serreqi, do të kapet nga OZN-a në orët e para të ditës së 25 shkurtit 1947, në një kasolle mali në Desivojcë, i shoqëruar nga djaloshi trim e besnik i madh, Rizah Bajram Shkodriqi. Gjurmët për kapjen e Gjonit i zbuloi shoqëruesi, më besniku prej 25 korrikut 1946, Osman Abaz Gagica, i cili ishte dorëzuar vetëm një ditë më parë, më 24 shkurt 1947, me kërkesën urdhëruese të Gjon Serreqit. Osman Abazi në hetuesi nisi sipas mësimit të Gjonit, por u thye! parapamje|402x402px|LNDSh Gjon Serreqi, së bashku me Ajet Gurgurin, Ukë Sadikun dhe Osman Bunjakun, pas një gjykimi publik spektakular, do të ekzeku­tohen, më 31 gusht 1947, në Varrezën e Burrërisë Shqip­tare nga Nëntori i Përgjakur 1944, në “Strelishtë” të Taukbashqes - ''Varr Ky edhe sot i përdhosur nga NE - djemtë e nipat e Martirëve të Shqipërisë Etnike!?! Megjithatë, vazhdimisht ma kënda të shpresoj se Gjon Serreqi - Idealisti shembullor nga lagjja e martirëve të kombit''
Gjon Serreçi shpallet fajtor dhe dënohet me vdekje, pushkatim. Organet e RSFJ-së, Gjon Serreçin e pushkatuan, më 31 gusht të vitit 1947, në orën tre pas mesnatës, në vendin e quajtur Strelishte, te “Vorret e hebrenjve” në Tauk-Bahqe të Prishtinës. Po atë natë, në të njëjtin vend pushkatohen edhe Osman Bunjaku, Ukë Sadiku, Ajet Gërguri. Të katërtit varrosen në një varr të përbashkët.
Është gjallë, gjallë atje në male - në kujtesën e popullit!
Pas gjykimit dhe dënimit me vdekje nga Gjyqi i Qarkut në Prishtinë, vendimin për pushkatim e kanë vërtetuar:  udhëheqësit e Shërbimit të Seksionit të Punëve të Brendshme:
Udhëheqës i Seksionit Mazllum Nimani, kapiten dhe prokurori publik për Kosovë e Metohi, Ali Shukriu.
Pantherinae
Taksonomia
Pocock e definon këtë nënfamilje duke përfshirë gjinitë Panthera dhe Neofelis:
Evulucioni
Divergjenca e Pantherinave nga Felinae është vlerësuar të ketë ndodhur midis gjashtë dhe dhjetë milionë vjet më parë. Analiza e ADN-së sugjeron që leopardi i dëborës (Uncia uncia) është bazë për të gjithë Pantherinët dhe duhet të quhet Panthera uncia. Ekzistojnë gjithashtu prova të shënuesve të dallueshëm për gjenomin mitokondriale për Felidae.
Rezultatet e një studimi të bazuar në ADN inidike se Panthera tigris u degëzua i pari pasuar nga; P. onca, P. leo, pastaj P. pardus dhe P. uncia.
Kocka e gjuhës
Macet e mëdha dallohen nga macet e vogla edhe në strukturën e kockës së gjuhës. Ajo është e përbërë nga kocka të vogla që shërbejnë si një "kllapë" e muskullit të gjuhës në fytin e maces. Me ndihmën e interkonjeksioneve elastike, macet e mëdha mund të rrisë sasisë e ajrit të marrur dhe kështu mund të krijojnë një tingull që është tipik për ta, e që quhet "ulërimë".
Kultura shqiptare në Preshevë : 1945-1995
Kultura shqiptare në Preshevë : 1945-1995 libër me autor Xhemaledin Salihu dhe Jonuz Fetahaj redaktor (red.). Botuar në Preshevë nga Shtëpia e Kulturës "Abdulla Krashnica", në vitin 1999. Faqet e librit 407.
Një shtyllë e Kosovës quhet Preshevë
Një shtyllë e Kosovës quhet Preshevë libër me autor Ibrahim Kelmendi dhe Feti Shaipi (zgjodh. dhe red.). Botuar në Preshevë, në vitin 2006. Faqet e librit 229.
Elizabeta Ejupi
Elizabeta "Liz" Ejupi (e lindur më 21 prill 1994) është një futbolliste shqiptare nga Britania e Madhe, që përfaqëson Kombëtaren shqiptare të futbollit të grave. Ajo më parë ka luajtur për Charlton Athletic dhe Nottingham Forest të FA Premier Ligës së Grave. Ajo është një medaliste bronzi në London Youth Games.
Çështja e valles popullore shqiptare në Preshevë dhe rrethinë
Çështja e valles popullore shqiptare në Preshevë dhe rrethinë : (tribunë shkencore e mbajtur në Preshevë, më 24 tetor 2010) libër nga Jonuz Fetahaj (red.). Botuar në Preshevë nga Shoqata për Trashëgimi dhe Krijimtari Kulturore, në vitin 2011. Faqet e librit 118.