cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Taciani
Vepra
Vepra e parë është apologji, e shkruar pas vdekjes së Justinit dhe para largimit të tij nga Kisha Katolike. Ai këtu e arsyeton kalimin në fenë e krishterë. Pjesa tjetër ka të bëjë me sulmin që i bën kulturës greke dhe filozofisë së saj, të cilat sipas mendimit të tij, janë burim i jetës së shfrenuar dhe të pamoralshme. Në anën tjetër Taciani thotë se shkelqen lartësia e krishterimit, të fesë dhe moralit të tij, që janë më të vjeëtër se paganizmi, religjioni dhe filozofia e tij, sepse Moisiu ka jetuar para Homerit dhe ligjëdhënsëve grekë. Në këtë libër bëhët fjalë për një polemikë mjaft të ashpër. Diatessaron është harmonia ungjillore e përbërë prej katër Ungjijve. Deri në shekullin e pestë libri ishte zyrtar. Por më vonë Teodoreti ishte aq i ashpër ndaj këtij libri, sa që jep urdhër të digjet dhe të hiqet prej përdorimit. Taciani qëndron në mendimin se Logos (Fjala) ishte në Zotin “in potentia” nga fillimi; pra, në qoftë se në Zotin është “dynamis Logou” (fuqia e fjalës) nga fillimi, atëherë ekzistenca e tij nuk ka pasur fillim (Oratio 5). Lindjen e Logosit Taciani e krahason me pishën nga e cila ndezet drita. Ndërsa antropologjia e tij u jep shkas njerzëve që Tacianin ta quajnë gnostik, por kjo nuk është e drejtë. Tek Taciani më e vlefshmja është kjo: Zoti krijoi botën, ndërsa Logosi, i cili është që nga fillimi një me Zotin, organizon botën. Ky nuk thotë sikurse gnostiket se demiurgu krijoi botën, demiurgu nuk është zot. Prandaj Taciani s`ka të bëjë asgjë me gnostiket. Shpirti i njeriut (psyhé), sipas Tacianit, nuk është i pa vdekshëm, por mund të vdesë. Ai vdes dhe zhduket bashkë me trupin, por më vonë ngjallet në jetën e pasosur (jeta në pavdekësi). Ai njeri që nuk e ka njohur të vërtetën, kjo do të thotë se nuk e ka pasur shpirtin më të lartë, i cili është në përgjasimin e Zotit, ajo vdekje do të jetë denim i përjetshëm. Në qoftë se e ka shpirtin më të lartë (pneuma) ai nuk vdes. Megjithëse shpirti nga pak asgjesohet, ai do të ngjallet për jetën e pasosur (Oratio, 15). Për këtë arsye shpirti i Zotit nuk është në të gjithë njerëzit, por ka zbritur në disa të cilët jetojnë drejtë dhe mirë dhe është bashkuar me shpirtin e tyre, kështu nëpërmes profetëve lajmërojnë gjëra të fshefta të tjerëve (Oratio, 13). Shpirti i cili është i bashkuar me shpirtin e Zotit ka krahë dhe mund të fluturojë... Më vonë Taciani thotë se shpirti, i cili zhytet në mëkate, ai shpirt i humb krahet dhe nuk mund të fluturojë kah Zoti, por mbetet i dënuar. Për Tacianin parajsa ishte diku mbi ne, dhe ishte më e mirë se toka në të cilën gjendemi ne. Taciani vërrtet ishte kunder helenizmit, por nuk ishte i mprehtë dhe i qartë si mësuesi i tij Justini. Taciani sillet prej gabimit në gabim dhe prapë mbetet në mësimet e para, pra të gabuara. Rreth mësimeve që i bën ai, mbetet shumëçka e dyshimtë dhe e pakuptueshme.
Shaban Shala
Gjeneral-Major '''Shaban Shala' lindi ne prizren më 1 dhjetor 1958 dhe ndërroi jetë në Prishtinë me 5 janar 2012), veprimtar i hershëm i çështjes kombëtare, ish-i burgosur politik, ish-bashkëthemelues e drejtues i KMDLNJ-së, pjesëtar dhe udhëheqës i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe komandandant në transformimin i Trupave Mbrojtëse të Kosovës. Ai mban titullin "Hero i Kosovës".
Nalec
Nalec është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Urgell, të provincës Lleida, në Katalonia. Nalec ka 95 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 9.3 km2.
Lidhje të jashtme
Nalec
Weber (njësi)
Në fizikë, weberi  (simboli: Wb) është njësi e sistemit SI për fluksin magnetik. Densiteti i fluksit prej 1 Wb/m2 (një weber për metër katror) është një tesla.
Weberi është emëruar sipas fizikantit gjerman Wilhelm Eduard Weber (1804–1891).
Përkufizimi
Weberi mund të përkufizohet në terma të ligjit të Faradeit, i cili lidhet me ndryshimin e fluksit magnetik nëpër një hark të fushës elektrike rreth harkun. Një ndryshim i fluksit për një weber për sekond do të induktojë një forcë elektrolëvizore prej një volt (prodhimi i një tensioni të një volti nëpër dy terminale të qarkut të hapur).
Zyrtarisht,<blockquote id="cx231" class="" data-source="231" data-cx-weight="235" contenteditable="true">Weber (njësia e fluksit magnetik) — Weberi është fluksi magnetik i cili, nëse kalon njëherë nëpër një qark, do të prodhonte një forcë elektrolëvizore prej 1 volti nëse ai do të reduktohej në zero në një shkallë uniforme në 1 sekond. Weber zakonisht shprehet si shumëzim i njësive të tjera: ku: Wb = weber,
V = volt,
T = tesla,
J = xhul,
m = meter,
s = sekond,
A = amper,
Mx = maksuell.
Kjo njëesi është emëruar sipas   Wilhelm Eduard Weber. Si edhe çdo njësi tjetër e sistemit SI, emri i së cilës vjen sipas një personi, shkronja e parë e simbolit të saj është e madhe  (Wb). Sidoqoftë, kur një njësi e sistemit SI shkruhet në gjuhë të ndryshme prej anglishtes, duhet të fillojë me shkronjë të vogël  ( weber ), përveç në një situatë kur secila  fjalë në atë pozicion duhet të shkruhet me shkornja të mëdha, si në fillimin e një fjalie apo në titull. Vini re se "shkalla  Celsius " konfirmon këtë rregull për shkak të "d"-hit të vogël. — Bazuar në  The International System of Units, seksioni 5.2.
Historia
Në vitin 1861, Shoqata Britaneze për Avancimin e Shkencës (e njohur si "The BA" ) themeloi një komitet nën William Thomson (më vonë Lord Kelvin) për studimin e njësive elektrike. Në një manuskriptë të shkurtit të vitit 1902, me shënime nga Oliver Heaviside, Giovanni Giorgi propozoi një grup njësish racionale në elektromagnetizëm duke përfshirë weberin, duke shënuar se "produkti i voltit në sekond është quajtuar weber nga B. A."  Komisioni Ndërkombëtar Elektroteknik filloi punimet në terminologji në vitin 1909 dhe themeloi Komitetin Teknik 1 në vitin 1911, komiteti më i vjetër i tij, "për të sanksionuar termat dhe përkufizimet e përdorurar në fusha të ndryshme elektroteknike dhe për të përcaktuar ekivalencen e termave të përdorur në gjuhë të ndryshme."
Në vitin 1930, TC1 (Komiteti Teknik 1) vendosi se fortësia e fushës magnetike (H) është për shkak të natyrës së ndryshme nga densiteti i fluksit magnetik (B), dhe shtrohet pyetja e emërimit të njësive për këto fusha dhe madhësitë e lidhura, ndër të cilat integrali i densitetit të fluksit magnetik.
Në vitin 1938, TC24 "rekomandoi se si një lidhje e lidhur [nga njësitë mekanike në elektrike] permeabiliteti i hapësirës së lirë me vlerë prej µ0 = 4π H/m. Ky grup po ashtu bëri të ditur se secila nga njësitë praktike që veçse janë në përdorim (ohm, ampere, volt, henry, farad, coulomb, dhe weber), mund të shërbejnë ekuivalentisht si katër njësitë themelore. "Pas konsultimit, amperi u adoptua si njësia e katërt e sistemit Giorgi në Paris në vitin 1950."
Udhëheqës të shteteve në vitin 1645
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Aziz pashë Vrioni
Jeta
Leu në Berat, i biri i Hysejn pashë Vrionit dhe Merush hanëm Toptanit. Pinjoll i oxhakut Vrioni, familje e rëndësishme çifligarësh me prona në Berat, Fieri dhe Myzeqe të mundësuara që në kohën e Perandorisë Osmane.
Mbaroi studimet në Universitetin e Stambollit, dega Financë. Në maj të 1913 pas një mosdakordësie me ministrin e Brendshëm Myfid bej Libohova, zëvendësohet në postin e prefektit të Beratit me Mehdi bej Frashërin.
Emërohet ministër Financash më 1913, dhe vitin tjetër ministër Bujqësie dhe i Punëve Botore. Ndërroi jetë në Berat më 1920.
Büttenhardt
Büttenhardt është një komunë në kantonin Schaffhausen të Zvicrës.
Kantoni L'Arbresle
Kantoni L'Arbresle (frëngjisht: Canton de L'Arbresle) është një kanton në departamentin Rhône, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është L'Arbresle. Ka sipërfaqe 165.28km2 dhe popullsi 37993 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni L'Arbresle aktualisht përbëhet nga 17 komuna.
Goriçan
Goričan (në Kroatisht ) është një qytet në zhupaninë Međimurje në Kroaci.
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 2824 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 2851 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 3148 banorë. Popullsia ka ndryshuar me -0.95%.
Narón
Narón është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Ferrolterra, të provincës A Coruña, në Galicia. Narón ka 37712 banorë (2009, INE), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 66.91 km2.
Lidhje të jashtme
Narón
Kantoni Caudebec-lès-Elbeuf
Kantoni Caudebec-lès-Elbeuf (frëngjisht: Canton de Caudebec-lès-Elbeuf) është një kanton në departamentin Seine-Maritime, rajonin Haute-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Caudebec-lès-Elbeuf. Ka sipërfaqe 32.96km2 dhe popullsi 28171 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Caudebec-lès-Elbeuf aktualisht përbëhet nga 6 komuna.
Lufta e Dytë e Shkodrës
Dytë e Shkodrës (Други скадарски рат) ka qenë një konflikt i armatosur në 1419–1426 midis Zetës (1419–1421) dhe më pas Despotatit Serb (1421–1423) nga njëra anë dhe Republikës Veneciane nga ana tjetër, mbi Scutarin dhe zotërimet e tjera të mëparshme të Zetës të pushtuara nga Venediku.
Sfondi
Lufta e Parë e Shkodrës u zhvillua në periudhën 1405–1413 midis Balshës III dhe Republikës së Venedikut. Në këtë luftë Balsha III u përpoq të pushtonte Shkodrën dhe rajonin përqark, i cili iu dha venecianëve nga babai i tij Gjergj Balsha II në 1396. Duke përdorur rebelimin anti-venedikas të popullsisë së Shkodrës, Balsha III arriti të pushtonte disa qyteza të afërta në 1405. Venedikasit pastaj i bindën qytetet e Balshës Budvën, Tivarin dhe Ulqinin që të pranonin sundimin e tyre. Pas disa vitesh betejash dhe negociatash, lufta përfundoi më 1412 me traktat që detyronte Balshën III dhe Venedikun të kthenin gjithçka në gjendjen e paraluftës. Të dyja palët ishin të pakënaqura me traktatin e paqes dhe besonin se pala tjetër ishte duke shkelur kushtet e dakorduara dhe se pala tjetër duhet të paguante më shumë për dëmin gjatë luftës.
Mes Zetës dhe Venecias
Në mars 1419 Balsha III u përpoq përsëri të rimarrë Shkodrën dhe zonën përreth. Në maj arriti të pushtojë Drivastin dhe në gusht 1419 kështjellën e tij. Venedikasit u përpoqën t'u jepnin mitë Kastriotëve dhe Dukagjinëve për të luftuar kundër Zetës më 1419, por duket pa sukses. Venedikasit u përpoqën gjithashtu të fitonin përkrahjen e një pjese të parisë arbërore që mbështetnin Balshën III, si Koja Zaharia të cilit iu kërkua të njihte sundimin venedikas mbi Dagnum-in. Pastaj ata u përpoqën të fitonin përkrahjen e fiseve Hoti dhe Mataguzhi.
Midis Despotatit Serb dhe Venedikut
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Balsa_III_Balsic_1421_eng.svg/300px-Balsa_III_Balsic_1421_eng.svg.png|djathtas|parapamje|300x300px| Ndryshimet e zotërimeve në Zetë
Kapja e Drivastit, Sveti Sarđ dhe Bar
Lazareviqit dhe Despotatit të tij serb iu dorëzua Zotëria e Zetës nga Balsha III në prill 1421, por venedikasit nuk e njohën atë, duke u mbajtur të pushtuar bregdetin zetas dhe Bojanën, duke përfshirë Drivastin e rimarrë prej tyre pas vdekjes së Balshës. Venedikasit i theksuan të dërguarit të despotit se nuk kishin ndërmend t'i dorëzonin zotërimet e mëparshme të Balshës dhespotit dhe madje kërkuan mbështetjen osmane në rast të sulmit të despotit. Në gusht 1421, Lazarević udhëhoqi ushtrinë e tij në Zetë. Gjon Kastrioti, i cili ishte aleat serb, e përforcoi Llazareviçin me trupa të drejtuara nga një prej djemve të tij menjëherë pas mbërritjes së këtij të fundit në Zetë. Sipas Nolit, ishte Stanisha që u dërgua nga i ati, së bashku me forcat ndihmëse, për të ndihmuar despotin serb për të kapur Shkodrën nga venecianët. Me mbështetjen e tyre, despoti pushtoi menjëherë Sveti Shirgjin dhe Drivastin. Pastaj ai shkoi në bregdet dhe mori Barin në mes të nëntorit 1421.
Lazareviqi caktoi Vojvodë Mazarekun për të administruar zotërimet e tij në Zeta. Deri atëherë, Mazareku administronte zotërimet e Lazareviqit në Rudnik (1414) dhe Ostrovicë. Paria e Tivarit u ftuan më pas në një takim në katedralen e Shën Gjergjit ku ata njohën sundimin e despotit serb, ndërsa Mazarek njohu të drejtën e tyre për të qeverisur qytetin sipas legjislacionit të tyre. lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ae/Stefan_Lazarevic_Despotate_1422.svg/350px-Stefan_Lazarevic_Despotate_1422.svg.png|djathtas|parapamje|350x350px| Despotati serb më 1422
Armëpushimi
Lazarević përfundoi armëpushimin gjashtëmujor me Venedikun dhe u largua për të mbështetur mbretin Sigismund në luftën e tij kundër Husitëve. Për armëpushimin qe ujdisur të zgjaste deri më 15 maj 1422. Pas suksesit fillestar të Lazarević-it, venedikasit pranuan lehtësisht armëpushimin. Qytetet e Shkodrës, Ulqinit dhe Budvës në atë moment mbetën nën kontrollin e tyre.
Venedikasit përdorën armëpushimin për të përforcuar garnizonin e Shkodrës. Ata transportuan ushtarë, ushqime dhe armë në Shkodër përmes lumit Bojana.
Gjatë armëpushimit në gjysmën e parë të vitit 1422, në Venedik u zhvilluan negociatat e paqes ku mori pjesë i dërguari i despotit Duka Vitko. Ato vazhduan në Serbi midis të dërguarit të Venecias, Marco Barbadigo dhe vetë Lazarević-it. Kur Lazarević kërkoi dorëzimin e qyteteve të diskutueshme, Venecia refuzoi dhe lufta rifilloi.
Beteja në Bojanë
Despoti Stefan nuk e vazhdoi luftën menjëherë pas armëpushimit sepse ishte i zënë me aktivitete të tjera, por vojvoda i tij Mazarek ndërmori veprime për të penguar përforcimin venedikas të garnizonit të Shkodrës. Ai ngriti disa fortesa në bregun e djathtë të lumit Bojana nga ku kontrollonte lumin. Kur kapiteni venecian Niccolo Capello u dërgua për të transportuar ushqime, furnizime dhe harkëtarë në Scutarin e rrethuar duke përdorur tre galeri, forcat e Mazarekut në Bojana i detyruan galerat e tij të tërhiqen në detin Adriatik. Në korrik 1422, Senati venecian urdhëroi Niccolo Capello të kthehej në Bojana dhe të përfundonte misionin e tij, por ai vendosi të priste dy galera me proveditorin dhe kapitenin (ve. supracomite) Marco Bembo dhe Marco Barbo që kishin ushtarë dhe materiale për shkatërrimin e fortesës që Mazareku kishte ngritur në Sveti Shirgj.
Rrethimi i Shkodrës në 1422
Forcat e Lazarević-it rrethuan Scutarin, ndoshta më qershor 1422, dhe për një vit, u duk se Venediku do të kishte humbur zotërimet e tyre. Në nëntor 1422, një flotë veneciane shkatërroi kështjellat e Mazarekut në Bojana dhe arriti në Sveti Shirgj. Për shkak të nivelit të ulët të ujit ata nuk kanë mundur të vazhdojnë lundrimin e tyre nëpër Bojanë.
I mbështetur nga disa shqiptarë vendas, Venediku arriti të thyejë rrethimin në dhjetor 1422. Garnizoni i Shkodrës i udhëhequr nga kapiteni Niccolo Capello sulmoi papritur ushtrinë e Lazarević-it gjatë një nate dhjetori dhe theu rrethimin. Pas thyerjes së rrethimit, venedikasit përforcuan garnizonin e Shkodrës me 400 kalorës shtesë dhe 200 deri në 300 këmbësorë.
Rrethimi i Shkodrës në 1423
Ushtria e Lazarević-it nuk pësoi viktima të rënda dhe u kthye nën kalanë e Scutarit në janar 1423. Në janar 1423, Venediku i joshi me mitë Pamaliotët në Bojanë, dhe më pas joshi me para prijës fisnorë brenda apo afër Zetës: Paštrovići, Gjon Kastriotit (i cili ishte shtrirë deri në periferi të Alessios), Dukagjinët dhe Koja Zaharijajn. Ndonëse asnjëri prej tyre nuk u mobilizua ushtarakisht nga Venediku, ata u larguan nga radhët e ushtrisë së Lazarević-it, duke u bërë kështu një rrezik potencial për Lazarević-in. Edhe pse admirali venecian Francesco Bembo i ofroi para Gjon Kastriotit, Dukagjinëve dhe Koja Zaharijes në prill 1423 për t'u bashkuar me forcat veneciane kundër Despotatit serb, ata nuk pranuan.
Në verën e vitit 1423, Despoti Lazareviq dërgoi Gjuragj Brankoviqin me 8,000 kalorës në Zetë. Ai rrethoi Shkodrën dhe ngriti fortesa në Bojanë për të ndërprerë furnizimet veneciane të qytetit të rrethuar. Duka Sandalj ishte i përgatitur të mbështeste Lazareviqin në përpjekjet e tij për të kapur Shkodrën. Përballë një situate të tillë të vështirë, guvernatorët venecianë u udhëzuan të negocionin paqen.
Traktati i Sveti Shirgjit
Konflikti përfundoi në gusht 1423, pas përfundimit të traktatit (Paqja e Sveti Shirgjit). Në emër të despotatit serb, traktati u nënshkrua nga Gjuragj Brankoviqi (me dy dëshmitarë që ishin zyrtarë osmanë). Brankoviqi ishte përfaqësuesi i despotit në Zetë që nga viti 1423 dhe ishte gjithashtu përgjegjës për të gjitha negociatat. Sipas traktatit, Despotati serb mbajti Drivastin dhe Tivarin, ndërsa Venediku mbajti Shkodrën, Ulqinin dhe Kotorrin. Venediku u detyrua t'i kthente Serbisë Budvën dhe rajonin e Grbaljit dhe t'u paguante 1000 dukate haraç vjetor për Shkodrën Lazarevići-ve, të cilat fillimisht ia kishin paguar Balshës III. Të dyja palët ranë dakord të shkëmbenin të burgosurit dhe të rrafshonin fortesat e tyre në Bojanë, e cila u ra dakord të ishte plotësisht në duart e Venedikut.
Pas nënshkrimit të traktatit, Francesco Bembo e ftoi Đurađ Brankoviçin në një pritje ceremoniale të organizuar në anijen e tij që lundronte nëpër Bojana, e ndjekur nga anije të tjera të flotës veneciane. Më pas Đurađ i kërkoi Venedikut ta mbështeste me gjashtë galeri në një luftë eventuale kundër osmanëve dhe t'i konfirmonte të gjitha privilegjet që më parë i kishte babai i tij Vuk, knez Llazari dhe despoti Stefan Lazarević.
Traktati i Vuçiternit
Edhe pse traktati i Sveti Shirgjit ishte nënshkruar, kishte shumë çështje që mbetën të pazgjidhura. Prandaj, situata nuk u zgjidh plotësisht derisa zgjidhja përfundimtare u arrit me një marrëveshje të nënshkruar në Vuçitrn në vitin 1426. Traktati i Vuçitrnit u rishikua në Drivast më 11 nëntor 1426.
Pasojat
Gjuragj Branković pasoi Stefan Lazareviqin pas vdekjes së tij në 1427 dhe humbi kontrollin mbi Tivarin nga Venedikasit në 1443.
Turizmi fetar
Turizmi fetar është një lloj turizmi, ku njerëzit udhëtojnë individualisht ose në grupe për pelegrinazh, misione ose pa ndonjë qëllim fetar. Forma më e madhe e turizmit fetar masiv bëhet gjatë Haxhxhit në Mekë, Arabi Saudite. Vendet më të frekuentuara nga turizmi fetar janë: Meka, Qerbela, Medina, Jeruzalemi dhe Varnasi. Turizmi fetar është i pranishëm edhe në Shqipëri, një ndër vendet më të vizitueshme fetare janë: Kisha e Laçit (nga të gjithë Shqiptarët, pa dallim feje) dhe Teqeja e Kulmakut (nga komuniteti bektashi).
Dioksidi i karbonit
200px|thumb|right|Dioksidi i karbonit: Me të  kuqe  [[Oksigjeni; me të zezë Karboni.]] Dioksidi i karbonit është një përbërje kimike e formuar nga dy atome oksigjeni të lidhur me një atom të vetëm karboni. Është një gaz që ekziston në presion dhe temperaturë standarde dhe gjendet në atmosferën e Tokës. Është një substancë e domosdoshme në procesin e jetës së bimëve dhe poashtu të kafshëve.
Komponimi
Formula kimike e dioksidit të karbonit është CO2, që nënkupton përbërjen e këtij komponimi nga dy atome oksigjen dhe një atom karbon. Dioksidi i karbonit ne kushte te caktuara ngurtesohet ne form te akullit i cili quhet akulli i thate. Akulli i thate perdoret per ruajtjen e gjerave ushqimore. Dioksidi i karbonit tretet ne uje duke formuar acidin karbonik H2CO3 kyështë është nje acid i dobet dhe nuk është i qendrueshem ne gjendje te lire prandaj menjehere zberthehet ne oksidin e karbonit dhe ne uje. Ky eshe reaksioni :
Në oqean
Dioksidi i karbonit shpërndahet në oqean për të formuar acid karbonik, bikarbonat dhe karbonat. Ka rreth pesëdhjetë herë më shumë karbon të tretur në oqeane, siç ekziston në atmosferë. Oqeanet veprojnë si një lavaman i madh karbon dhe kanë marrë rreth një të tretën e CO2 të emetuar nga aktiviteti njerëzor.
Ndërsa përqendrimi i dioksidit të karbonit rritet në atmosferë, rritja e rritjes së dioksidit të karbonit në oqeane po shkakton një ulje të matshme në pH e oqeaneve, të cilës i referohemi acidifikimit të oqeanit. Kjo reduktim në pH ndikon në sistemet biologjike në oqeane, kryesisht organizma kalcifikues oqeanikë. Këto efekte përfshijnë zinxhirin ushqimor nga autotrofat në heterotrophs dhe përfshijnë organizma të tilla si coccolithophores, koralet, foraminifera, echinoderms, krustaceve dhe molusqeve. Nën kushte normale, karbonati i kalciumit është i qëndrueshëm në ujërat sipërfaqësore pasi që jon karbonati është në përqëndrime supersaturuese. Megjithatë, siç bie pH oqean, kështu përqendrimi i këtij jon, dhe kur karbonati bëhet i pamjaftueshëm, strukturat e bëra nga karbonati i kalciumit janë të ndjeshme ndaj shpërbërjes. Koralet, algat koralore, foraminifera, butak dhe pteropodet përjetojnë kalcifikim të reduktuar ose shpërbërjen e zgjeruar kur ekspozohen ndaj CO ngritur 2.
Shkalla e tretshmërisë së gazit zvogëlohet pasi rritet temperatura e ujit (përveç kur të dy presionet tejkalojnë 300 bar dhe temperatura tejkalon 393 K, e gjetur vetëm afër shfrynjes së thellë gjeotermale) dhe për këtë arsye shkalla e absorbimit nga atmosfera ulet kur temperaturat e oqeanit rriten.
Shumica e CO2 të marrë nga oqeani, që është rreth 30% e totalit të lëshuar në atmosferë, [88] formon acid karbonik në ekuilibër me bikarbonat. Disa nga këto lloje kimike konsumohen nga organizmat fotosintetikë që heqin karbonin nga cikli. Rritja e CO2 në atmosferë ka çuar në zvogëlimin e alkalinitetit të ujit të detit dhe ka shqetësime se kjo mund të ndikojë negativisht në organizmat që jetojnë në ujë. Në veçanti, me zvogëlimin e alkalinitetit, disponueshmëria e karbonateve për formimin e predhave zvogëlohet [89] megjithëse ka prova të rritjes së prodhimit të guaskës nga specie të caktuara me përmbajtje të rritur të CO2. [90]
NOAA thotë në maj 2008 "Gjendja e fletës së shkencës për acidifikimin e oqeanit" që: "Oqeanet kanë absorbuar rreth 50% të dioksidit të karbonit (CO2) të lëshuar nga djegia e lëndëve djegëse fosile, duke rezultuar në reaksione kimike që ulin pH e oqeanit. Kjo ka shkaktuar një rritje të jonit të hidrogjenit (aciditetit) prej rreth 30% që nga fillimi të moshës industriale përmes një procesi të njohur si "acidifikimi i oqeanit". Një numër në rritje i studimeve kanë treguar ndikime të pafavorshme në organizmat detarë, duke përfshirë:
Shkalla në të cilën koralet e ndërtimit të gumë prodhojnë skeletet e tyre zvogëlohen, ndërsa prodhimi i varieteteve të shumta të kandil deti rritet. Aftësia e algave detare dhe zooplanktoni i lirë për të mbajtur predha mbrojtëse është zvogëluar. Mbijetesa e specieve detare larale, duke përfshirë peshkën komerciale dhe butak, është zvogëluar. " Gjithashtu, Paneli Ndërqeveritar për Ndryshimet Klimatike (IPCC) shkruan në Ndryshimin e Klimës 2007: Raporti i Përmbledhjes: "Përfshirja e karbonit antropogjen që nga viti 1750 ka çuar në oqeanin duke u bërë më acid me një rënie mesatare në pH prej 0.1 njësive. Rritja e përqendrimeve atmosferike të CO2 çojnë në acidifikim të mëtejshëm ... Ndërsa efektet e acidifikimit të oqeanit të vëzhguar në biosferën detare janë si por pa dokumente, acidifikimi progresiv i oqeaneve pritet të ketë ndikime negative në organizmat detarë të formimit të guaskës (p.sh. koralet) dhe speciet e tyre të varur. "
Disa organizma të kalcifikimit të deteve (përfshirë shkëmbinjtë e koraleve) janë veçuar nga agjencitë kryesore kërkimore, duke përfshirë NOAA, komisionin OSPAR, NANOOS dhe IPCC, sepse hulumtimet e tyre më të fundit tregojnë se acidifikimi i oqeanit duhet të ndikojë negativisht në to.
Dioksidi i karbonit futet gjithashtu në oqeane nëpërmjet shfryrjes hidrotermale. Shpërthimi hidrotermal i shampanjës, i gjetur në vullkanin e Eifukut në verilindje në kanalin Marianas, prodhon dioksid karboni të lëngët pothuajse të pastër, një nga dy vendet e njohura në botë që nga viti 2004, ndërsa tjetra në luginën e Okinawa. Zbulimi i një liqeni nëndetës me dioksid karboni të lëngët në luginën e Okinawa u raportua në vitin 2006.
Teofili i Antiokisë
Teofili i Antiokisë ose Theophilus u lind në Siri në një vënd në mes të Eufratit dhe Tigrisit, siç thoshte edhe vetë, nga prindërit paganë. Euzebi thoshte se ishte ipeshkvi i gjashtë i Antiokisë. Ky dallohet plotësisht nga Taciani, sepse mësimet e Teofilit janë helenistike. Edhe ky thotë se u kthye në krishterim duke lexuar Shkrimin shenjt. Sa u përket shkrimeve të Teofilit, ai ka një stil të natyrshëm shkrimi, shumë të bukur dhe të lehtë.
Veprat
Euzebi dhe Jeronimi thonë se Teofili ka shkruar shumë vepra, ndër to edhe atë kundër Marcionit (me këtë vepër shërbehen edhe Tertuliani dhe Ireneu) dhe Hermogenin, vepër e cila i shërben edhe Tertulianit për veprën e tij Adversus Hermogenum, dhe disa komente.
Mësimet Teofili ishte shkrimtari i parë i Kishës, i cili e përdori fjalën Trias (Trini), që do të thotë se me një emër emërton Atin, Birin dhe Shpirtin Shenjt.
Antropologjia e Teofilit. Teofili mëson se njeriu është i krijuar dhe i vëndosur në lumturi. Njeriu është i krijuar si qenie e mesme: as i vdekshëm as i pa vdekshëm, por i aftë për njërën apo tjetrën anë. Njeriu është i aftë të zgjedhë jetën apo vdekjen. Adami ishte si fëmijë: iu mundësua të përsoset, por ai e përqafoi mëkatin. Mendimet e Teofilit në fund përputhen me ato të Tacianit. Teofili thotë se njeriu i parë ishte fëmijë i paarsyeshëm, ndërsa Taciani thotë se kjo është ramje e një qenie qiellore.
Teofili fillon traditën, të cilën do ta ndjekin Ireneu, Klementi i Aleksandrisë, Tertuliani etj.
Osman Pazvanogllu
parapamje|200px|Xhamia Osman Pazvantoğlu Osman Pazvantoğlu apo Pasvanoglu (shkruar edhe Osman Passvan - Oglou, Pazvan Oglu/Oğlu ; 1758-27 janar 1807, Vidin) është një Boshnjak Osmane ushtar, një guvernator të qarkut Vidin pas 1794, dhe një rebel kundër sundimit osman. Ai përmendet edhe si mik i Rigas Feraios, një poet greke revolucionar, të cilin ai u përpoq për të shpëtuar nga Autoritetet osmane në Beograd.
Aktiviteti
Gjyshi i tij ishte me origjinë nga Bosnje Hercegovine dhe një pjesë e rojeve të qytetit të Sofje, kështu që emri Osman's : pasban - oğlu, "i biri i rojeve". Fillimisht një mercenare në shërbim të princ Wallachian Nicholas Mavrogenes, Osman Pazvantoğlu kundërshtuan fundit në një rast, dhe u ruajt nga raprezaljeve përmes ndërhyrjes Feraios'.
Duke mbledhur një ushtri të madhe e mercenarë, ai u rebeluan kundër sulltanit osman Selim III, dhe, duke vepruar si një sundimtar i pavarur, ai riformuar e tij monedha vet dhe kishte marrëdhënie diplomatike me të huaj shtete (përfshirë frëngjisht Republika). Në 1798, ai mbajti territoret që përhapet nga Danubit për të Ballkanit malet si dhe nga Beograd në Varnës.
1798 ekspeditë ushtarake të Husein Kücük (duke pasur 100.000 ushtarë)dështoi në saj qëllim për të pushtuar Vidin dhe kapjen Pazvantoğlu, dhe rezultuar në mënyrë indirekte në vjeshtë dhe ekzekutimin e princit Konstandini Hangerli, pas Kücük akuzuar atë për të mos me kusht që ushtrisë otomane me fonde të mjaftueshme. Ai gjithashtu u përpoq të aneksojë Pashaluk e Smederevo, por u ndal nga ushtarët serbë 16.000 në Osmane shërbimit. Në 1799, Rebelim sulltani osman Pazvantoğlu fali dhe ranë dakord për të bërë atë një pasha.
Mësymje Pazvantoğlu së shpejti u bë famëkeq në të gjitha Wallachia. Shprehja "si në kohën e Pazvante "dhe jo e zakonshme në rumune, ishte për qëllim të tregojnë një kohë të probleme dhe keq-qeverisjes, në kohë, ai thjesht erdhi në do të thotë "shumë të vjetër".
Trashëgimia
Kompleksi mendohet gjithashtu të ketë edhe përfshirë një medrese (Islami shkollë KN) dhe një mysliman i vogël manastir, të cilat nuk kanë mbijetuar deri sot.
Shënime
((reflist))
Feja në Spanjë
Feja në Spanjë karakterizohet nga mbizotërimi i degës së Kishës Katolike Romake, me nivele të larta të shekullarizimit që nga viti 2022. Liria e fesë garantohet nga Kushtetuta spanjolle. 56% e spanjollëve e deklarojnë veten katolikë, 39% jo-fetarë, 2.8% ndjekin fetë e tjera dhe 2.3% nuk ​​u përgjigjën.
Islami
Feja Islame është feja e dytë më e madhe në Spanjë. Islami ishte një fe kryesore në Gadishullin Iberik, duke filluar me pushtimin Emevit të Gadishullit Iberik dhe duke përfunduar (të paktën haptazi) me ndalimin e tij nga shteti modern spanjoll në mesin e shekullit të 16-të dhe me dëbimin e myslimanëve dhe spatrimin fetarë në fillim të shekullit të 17-të. një pakicë etnike dhe fetare prej rreth 500,000 njerëzve u përzunë nga shtëpitë e tyre, ata që mbetën në Gadishull janë konvertuar me dhunë në fejën e krishterë. Megjithëse një pjesë e konsiderueshme e myslimanëve u kthyen në Spanjë ose shmangën dëbimin, ata u detyruan ta braktisin Islamin deri kah shekulli i 19-të.
Referime
https://www.pewresearch.org/fact-tank/2018/12/05/how-do-european-countries-differ-in-religious-commitment/ https://hispaniasacra.revistas.csic.es/index.php/hispaniasacra/article/view/36/36
Lunner
Lunner është një komunë në qarkun Oppland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 292 km² dhe popullsi 8463 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1644
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Xhevat Jusufi
Xhevat Jusufi ishte veprimtar i dalluar i çështjes kombëtare. Dëshmor shqiptar i Luftës së Kosovës. Ai mban titullin "Hero i Kosovës".
Zhan Rasin
Jean Racine (22 dhjetor 1639 - 21 prill 1699) është shkrimtar francez. Ai i takon stilit klasicist dhe është i njohur me veprat e tij: Tebaida, Fedra, Andoromaka, Ifgjenia, Britaniku, Bernisa.
Biografia
Jean Racine lindi më 21 dhjetor 1639 në Ferte - Milon të Francës Veriore, në familjen e një nënpunësi taksash. Kur ishte trembedhjetë muajsh, mbeti pa nënë, e pas dy muash i vdiç edhe i ati, që e la familjen të mbytur në borxhe. Rasini si jetim u rrit nga gjyshja dhe gjyshi. Pa mbushur dhjetë vjeç, gjyshi i vdes, kurse gjyshja e mbetur e ve, mbyllet në kuvendin Port - Royal (Port - Ruajal, d.m.th. Limani - Mbretëror) pranë Parisit, ku bënin jetën e murgeshave e bija dhe dy motrat e saj. Rasinin e dërguan në një kolegj janseist, që të merrte kulturë të fortë fetare, e ku ndenji në periudhën 1651 – 1655. pas përfundimit të kolegjit, në moshën 16 vjeçare, Rasinin e morën për mëshirë si nxënës ata që në atë kohë njiheshin me emrin vetmitarët: njerëz nga familjet më të shquara të Francës, që qenë tërhequr në një manastir në Port- Royal, duke e kthyer atë në qendër të vërtetë intelektuale. Këtu Rasini mori shkollim të përkryer në frëngjisht, latinisht dhe në greqishten e vjetër..
Vdiq më 21 prill 1699 nga kanceri, ku u varros në Port-Royal, por me vendimin e Louisit XIV, më 1710, u varros pranë një kishe në Paris
Richard Chase
Richard Trenton Chase (lindur më 23 Maj 1950 - 26 dhjetor 1980) ishte vrasës serial, kanibalë Amerikan i njohur si Vampiri i Sakrmentos ose si Drakulla Killer sq:(Drakulla Vrasësi) i cili ka vrarë 6 persona në Sacramento,Kalifornia i cili vriste viktimat dhe i kanibalizonte kufmoat e tyre dhe pinte gjakun e tyre aji do te arrestoj 27 janar 1978 dhe u denua me vdekje por ekzekutimi i tij nuk u krye kurrë pasi ai vra vetën me drogë ne qelinë e burgut.
Femirija
Chase ka lindur Santa Clara County,Kalifornia kishte pasur nje femirij te trazuar ishte abuzuar nga në nëna e tij e cila ishte alkohliste dhe kishte probleme me Depresionin dhe ne femirje e tij vuante nga probleme mendore te trashiguara nga familja e tij dhe vuante nga Zoodismi nje semundje e keqtrajtimit sekual te kafsheve aji abuzonte me kefshë dhe në adoleshencë ishte abuzues kronik i drogës po ashtu Chase vuante nga depresioni dhe nga sumnnje te zemeres ai tha se ema ishte perpjekur ta helmonte atë edhe babai i tij ishte nje pijanec me probleme mendore i cili vdiq i pas tre në Kalifornia ai kishte nje apartament ne Sakramento ku aty abuzonte me marihuan dhe akohol dhe vuante nga Halucinacionet LSD dhe ai kishte vrarë kfashet duke ngrë zorret e tyre dhe gjakun e perizer me Coca Cola ku mendonte se kto do ta sheroni nga semundja e zemres ku filloi serezishit te vuante nga problemt mendore dhe u shtrua ne Spital.
Problemet mendore dhe ofanzivat e para
Ne vitin 1975 Chase u shtrua ne nje spital mendor ne Kalifornia ku mjeket e quan ate ne rahabilitim dhe me pas e derguan ne dializë per te pastruar gjakun e tij ata gjeten gjakë lepuri dhe kafsheve të tjera ne venat e tij kur infermiert panë gjakë në gojën e tij aji kiste vrare lepuj dhe kishte pirë gjakun e tyre duke perzier ate me fruta dhe me vitamin C ata vrejten sa i kishte marrue dhe zogj nga dritarja e spitalit duke pirë gjakun e tyre dhe i vurën nofkë Drakulla dhe pas aji u fut në nje program rahabilitues p per lenjën e drogës ku doktoret i vure nje terapih qesuese me barna antidrpresant dhe shmangjen na gjirnga duke i then te pinte duhan dhe metoda qe i jepen njerezve qe vaujn nga droga por më vonë piskologet e dignostifikuan me Skizofreni Paranojke dhe me probleme tjera mendore si ankthi,depresioni,stresi etj... por pas terapive aji u vlersua si jo i rrezikshem per shoqrinë dhe u lirua ne vitin 1976 në prani të nënës së tij ata i rekumanduan ilaçe per te mos ju shfaquar problemet mendore dhe barna kundra derpresionit por gjat kesj kohe hetimi zbuloi se ai ishte arrestuar 1977 ku u gjet i lyre me gjak viktima tij ishte nje shofer kamioni me emrin David Maredith por ne munges provave dhe trupit ndaj tij nuk kishte akuza.
Vrasjet
thumb|Richard Chase pershkrimi i deshmtarëve
Arrestimi dhe Denimi
27 janar 1978 pas vrasjes së Jason policia ndoqi makinën e tij ku e arrestoi Richard Chase i cili akuzua per 3 vrasje atë ditë dhe per vrasjen Teresa Willin dhe Amborose Girffin ata gjeten se gjaku ne kupucë e tij perkonte me ate te viktimave te tij dhe pan se aji gjante me pershkrimet e vraseit te Teresa Willin dhe Amborose Girffin. Ne vitin 1979 doli para gjygjit ku perkurorë kerkuan denim me vdekje por mbrojta dhe prova se vuante nga Çrregullime mendore dhe kronike dhe kerkoi qe denimi te ulujej me burgim te perjshem kjo ngjau si nje lajm i bushem ne medjat amerikan ne atë kohë në Kalifornia juria per 8 orë analizoi faktet dhe provat materiale dhe më 8 Maj 1979 juria shpalli fajtor per 6 vraje te shkalles së parë dhe denoi me vdekje ne dhomen e gazit por ai nuk ekzekutua pasi ai vrau vetën ne burg me 26 dhjetor 1980. Ne nje intervist qe zhvilloi psikologu Robert Ressler tha se Chase kishte shum frikë nga idetë naziste dhe UFO-fve dhe kto shpjegonin se pse ai ishte angazhuar ne krime dhe qe vuante nga problemet mendore qe manifestohshim me vrasje ai friksohej se te burgosurit me pikpamje naziste kishin per qellim ta helmonin dhe mirrte pilula dhe barrna antiderpesant kundra depresionit klinik.
Vdekja
Më 26 dhjetor 1980 një gardian i burgut duke kontrolluar qelitë e te burgusrve pas Richard Chase mezi po merrte frymë ne shtratin e tij aptopsia tregoi se aji kishte vrarë vetem me ilaqe qe mbani drogë kundra depresionit dhe vdekja e tij me nje kominkat u cilsua si vetvraje me me tableta kundra depresionit ai ishte derguam me emergjenë në spitalin me te afërt por kishte vdekur ai kohet e fundit vuante nga depresoni pasi kishte shmangur drogen dhe ne vend te te drogës kishte perdorurë ilaqe kundra depresionit me mbi dozë te cilat i shaktuan vdekjen ai vdiq ne moshen 30 vjeqare.
Jera Kruja
Prof. Dr. Jera Kruja është pedagoge në Fakultetin e Mjekësisë, Universiteti i Mjekësisë, Tiranë, mjeke neurologe dhe shefe e Shërbimit Universitar të Neurologjisë në Qendrën Spitalore Universitare "Nënë Tereza" Tiranë (QSUT). Gjatë karrierës së saj, ajo ka mbajtur role te ndryshme në fushën akademike dhe të kërkimit shkencor dhe ka marrë pjesë në shumë konferenca shkencore. Prof. Kruja është autore e shumë librave dhe rreth 175 artikujve mbi shkencën e Neurologjisë.
Publikime
DOI: 10.12688/gatesopenres.13447.2 Part of ISSN: 2572-4754 Source:Gates Open Research
DOI: 10.1016/s2468-2667(21)00230-9 Part of ISSN: 2468-2667
DOI: 10.1007/978-3-030-81058-0_19 Part of ISBN: 9783030810573 Part of ISBN: 9783030810580 Part of ISSN: 2523-3084 Part of ISSN: 2523-3092
DOI: 10.12688/gatesopenres.13447.1 Source:Crossref
DOI: 10.1186/s10194-021-01252-4 Part of ISSN: 1129-2369 Part of ISSN: 1129-2377
DOI: 10.1177/17474930211019568 Part of ISSN: 1747-4930 Part of ISSN: 1747-4949
DOI: 10.25259/sni_362_2021 Part of ISSN: 2152-7806
DOI: 10.1002/epi4.12306 EID: 2-s2.0-85062399667
DOI: 10.1177/1471301215602988 EID: 2-s2.0-85022004095
DOI: 10.5455/aim.2016.24.351-353 EID: 2-s2.0-84994713333
DOI: 10.3889/oamjms.2016.141 EID: 2-s2.0-85006699469
DOI: 10.2174/1566524015666150114111258 EID: 2-s2.0-84922288806
PMC: PMC4181456
PMC: PMC4180880
PMID: 25195347
PMID: 24124395 PMC: PMC3794843 DOI: 10.2147/IMCRJ.S51875
DOI: 10.4274/Tnd.46362 EID: 2-s2.0-84879158062
PMID: 23848035 DOI: 10.5455/medarh.2013.67.171-173
DOI: 10.5455/medarh.2012.66.201-203 EID: 2-s2.0-84865094566
PMID: 22822624
PMID: 22433124 DOI: 10.1159/000336348
PMID: 21464434 DOI: 10.1212/WNL.0b013e3182143523
PMID: 21676261 PMC: PMC3141794 DOI: 10.1186/1472-6939-12-12
Lidhje të jashtme
LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/jera-kruja-a965839/?originalSubdomain=al
ORCID: https://orcid.org/0000-0002-6082-5595
Jera Kruja ka qenë personazhi i një | video/podcast të krijuar nga të rinjtë në kuadër të projektit Local STEMspresso: Promovimi i Grave në STEM nga të rinjtë për të rinjtë, të zbatuar nga | SCiDEV me mbështetjen e UNDP Albania, në bashkëpunim me Ministrinë e Shëndetësisë dhe Mbrojtjes Sociale si pjesë e programit të përbashkët të Kombeve të Bashkuar "T'i japim fund dhunës ndaj grave në Shqipëri", financuar nga Ambasada e Suedisë në Shqipëri.
Xhevat Berisha
Xhevat Berisha ishte veprimtar i dalluar i çështjes kombëtare. Dëshmor shqiptar i Luftës së Kosovës. Ai mban titullin "Hero i Kosovës".
Malet Rodope
thumb|right|200px|Fshati [[Vrata në Malet Rodope në Bullgari]] Malet Rodope janë masivi më i vjetër malor në Gadishullin Ballkanik. Malet Rodope shtrihen nga lumi Marica në lindje, Alpeve Shqiptare dhe Sharo-Pindeve në perëndim, dhe në veri deri malet Karpato-Ballkanike.
Këto male janë të ndërtuara nga rreshpet kristalore, me mermer, granit dhe me shkëmbinj të rinj vullkanik.
Në Maqedoni përfshijnë hapsirën në mes Vardarit dhe kufirit maqedono-bullgar (mali i Osogovës 2252m, Pllaqkovicës 1744m).
I ngjashëm me Rodopet e vërteta është edhe masivi i Pellagonisë (Jakupica 2540m) në veri të lumit Vardar. Toka e maleve Rodope eshte shume e vjeter, me e vjetra ne Gadishullin Ballkanik. Per shkak te veprimit te Fuqive te jashtme, majat e maleve te vjetra gromade kane forme te rrumbullaksuar.
shih edhe
Munţii Rodopi
Udhëheqës të shteteve në vitin 1643
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shronjës.
Wilchingen
është një komunë në kantonin Schaffhausen të Zvicrës.
Gjon Nikollë Kazazi
Gjon Nikollë Kazazi ishte prift jezuit shqiptar nga Gjakova, Kosovë, i cili jetoi gjatë viteve 1702-1752. Gjon Nikolle Kazazi lindi në Gjakove me 1 janar 1702. Mësimet e para i mori në vendlindje, ndërsa studimet teologjike i filloi në Kolegjit Ilirik te Shën Pjetrit dhe i vazhdoi në Kolegjin e Shën Palit në Fermo, ku arriti me 21 maj te vitit 1720. Qe nga muaji qershor i te njëjtit vit, ai kaloi në Loreto, në Kolegjin Ilirik te atjeshëm. Sipas dëshmisë se Feliks Mandinit, dëshmitarit zyrtar me rastin e emërimit te tij si kryeipeshkv te Shkupit me 1743, Kazazi atëherë ishte 41 vjeç dhe i kishte filluar studimet si djalë i ri në moshën 18 vjeçare. Në Kolegjin Ilirik te Loretos, Gjon Nikolle Kazazi studioi lendet gramatikore, duke i zëne vendin kandidatit te kryeipeshkvise se Shkupit. Në vitin 1722 studioi lendet retorike, ndërsa në vitin 1723 studioi filozofi. Për shkak te humbjes se regjistrave te konviktoreve për disa vite në vijim, nuk mund te konkludohet me siguri, se në cilin vit i mbaroi studimet në Loreto.
Biografia
Gjon Nikollë Kazazi, i biri i Pjetrit lindi në Gjakovë, më 1 janar 1702. Mësimet e para i mori në vendlindje, ndërsa studimet teologjike i filloi në Kolegjin Ilirik të Shën Pjetrit, i vazhdoi në Kolegjin e Shën Palit në Fermo e i kreu ne Kolegjin Ilirik të Loretos, ku studioi gramatikë, retorikë e filozofi. I nisi studimet kur ishte djalë i ri, 18 vjeç; i kreu në vitin 1727, kur mori edhe titullin doktor në filozofi e teologji. Po atë vit u shugurua meshtar. 41 vjeç do të shugurohej ipeshkëv i Shkupit. Sapo u kthye, kryeipeshkvi Mikel Suma, e emëroi misionar ne Prizren. Më pas kaloi nga Prizreni ne Gjakovë, për shërbim baritor, të cilin e kreu se bashku me dom Anton Teodorin.
Meqë dallohej për zgjuarsi dhe aftësi te veçantë, imzot Suma e emëroi dom Gjonin vikar të përgjithshëm. Me propozimin e Imzot Vinçenc Zmajeviqit, Kazazi u emërua vizitator apostolik i kryeipeshkvisë së Sofjes dhe ipeshkvisë së Nikopolit, në Bullgari. Me 23 shtator 1743, Papa Benedikti XIV e emëroi imzot Gjon Nikollë Kazazin kryeipeshkëv i Shkupit. Palion e mori në Romë, me 16 dhjetor 1743. Gjatë qëndrimit në Romë, në vitin 1743, imzot Kazazi zbuloi ne Bibliotekën e Propagandës Fide të vetmin ekzemplar të ruajtur deri më sot të ‘Mesharit’ të dom Gjon Buzukut, botuar ne vitin 1555. Kryeipeshkvi i Shkupit vdiq me 5 gusht te vitit 1752, duke lënë gjurmë të pashlyera ne historinë tonë dhe si zbulues i parë i librit më të vjetër të shtypur, që njihet deri me sot. Sipas të gjitha gjasave varri i tij gjendet ne rrethinën e Gjakovës.
Gjatë një vizite më 1743 në Romë, Kazazi si ipeshkvi i Shkupit, në bibliotekën e Kongregacionit për Përhapjen e Fesë (Congregatio de Propaganda Fide) kishte hasur në ekzemplarin e vetëm të Mesharit të Gjon Buzukut. Kazazi veprën e vjetër e përshkruante si "një libër të përdorur ndër vite për mesha". Pastaj ai bëri një kopje të cilën ia dërgoi themeluesit të Seminarit të Shqipes në Palermo, Gjergj Gjyzetës (Giorgio Guzzetta - (1682-1756)) dhe nga fundi i shekullit XVIII, Meshari gjendej te Kardinali Stefan Burgia (Stephan Borgia) e më vonë, në Bibliotekën e Vatikanit.
Nga katekizmi i Kazazit :
Megjithatë, i lartpërmenduri dëshmitari Feliks Mandini, dëshmon me rastin e emërimit te Kazazit si kryeipeshkv te Shkupit, se ai kishte 16 vjet që kryente detyrën e priftit. Nga kjo dëshmi mund te mësojmë se Kazazi i mbaroi studimet në vitin 1727, dhe se po atë vit u shugurua prift.
Duke përfunduar studimet, Kazazi doktoroi në filozofi dhe teologji. Me t'u kthyer në kryeipeshkvine e Shkupit, kryeipeshkvi Mikel Suma, e emëroi atë misionar në Prizren. U transferua nga Prizreni në Gjakove për shërbim pastoral, te cilin e kreu se bashku me don Anton Teodorin. Me pas, Mikel Suma e emëroi Gj. N. Kazazin si vikar gjeneral, ngaqe dallohej për zgjuarsi dhe mençuri te veçante, ndërsa në një relacion nga viti 1735, kryeipeshkvi Suma shkruan se don Gjoni ishte misionar dhe vikar gjeneral në Gjakove. Pas largimimit te Mikel Sumes me një pjesë te besimtareve nga kryeipeshkvia e Shkupit, ishte Kazazi ai që e drejtoi atë kryeipeshkvi nga viti 1737. Me siguri me propozimin e V. Zmajeviqit, Kazazi u emëruar vizitator apostolik i kryeipeshkvise se Sofjes dhe ipeshkvise se Nikopolit në Bullgari.
Propaganda Fide e dekretoi Gj. N. Kazazin kryeipeshkv te Shkupit me 12 maj te vitit 1743. Me dekretin e datës 23 shtator 1743, papa Benedikti i XIV te, e njohu Gjon Nikolle Kazazin si kryeipeshkv te Shkupit. Ishte kardinal Portokarrero, ai që e shuguroi atë si kryeipeshkv te Shkupit, me 29 shtator te vitit 1743, në Rome. Pallium in e mori me 16 dhjetor 1743. Gjate qëndrimit në Rome, në vitin 1743, Gj. N. Kazazi zbuloi në Bibliotekën e Propagandes Fide te vetmin ekzemplar te ruajtur deri me sot te Mesharit te Gjon Buzukut, te botuar në vitin 1555. Po atë vit, 1743, botoi edhe katekizmin e tij : "Breve Compendio della Dottrina Cristiana tradotta in lingua Albanese për l'utilita, e istruzione dei Fanciulli di quella Nazione. Da un Nazionale del Regno di Servia Alunno della S. Congregazione" shtypur në Rome nga "Stamperia della S. Congregatione de Propaganda Fide". Kryeipeshkvi Gj. N. Kazazi u përpoq, kur kishte mundësi, te kryente personalisht vizitat "ad Limina Apostolorum" kështu që personalisht ka vizituar "pragun e bazilikës se Apostolit te Pare", me 14 prill 1744. Te njëjtën dite vizitoi edhe Bazilikën e Shën Palit në rrugën e Ostias. Kryeipeshkvi Kazazi ishte në Rome në vitin 1750 për here te fundit dhe me atë rast beri personalisht vizitën "ad Limina" në Bazilikën e Shën Pjetrit me 2 prill te vitit 1750. Po te njëjtën dite ka vizituar edhe Bazilikën e Shën Palit në rrugën e Ostias. Gjon Nikollë Kazazi la gjurme te pashlyera në historinë e albanologjisë si zbuluesi i pare i librit me te vjetër te shtypur, te njohur deri me sot. Gj. N. Kazazi, kryeipeshkvi i Shkupit, vdiq me 5 gusht te vitit 1752 ne ne qytetin e tij te lindjes në Gjakovë, ku edhe u varros ne kodren e Qabratit.
Xhemajl Fetahaj
Xhemajl Fetahaj ishte veprimtar i dalluar i çështjes kombëtare. Dëshmor shqiptar i Luftës së Kosovës. Ai mban titullin "Hero i Kosovës".
Rrakota
Rrakota rreth i trashë rreth veti. Gjitha llojet e formave të rrathëve që nuk janë të imagjinuara. Rrakota më e njohur është rrota e cila është rrakotë pjesë të së cilës në ndonjë formë bashkohen.
Njeriu më vete e me tjerë
"Njeriu më vete e me tjerë" poezi me Autor Martin Camaj. Shtëpia botuese "Camaj-Pipa", Shkodër, viti i botimit 2005. Faqet e librit 102. ISBN 99943-34-16-6
Athenagoras i Athinës
Athenagoras i Athinës (shqipërimi: Atenagora; greqisht: Ἀθηναγόρας ὁ Ἀθηναῖος; 133 – 190) Babai i Kishës për jetën e tij nuk dihet shumë. Stili i shkrimeve të tija ishte pa retorikë dhe tërësisht filozofik.
Ireneu i Lionit
parapamje|280px|Ireneu i Lionit Ireneu i Lionit ose Shën Ireneu (greqisht: Εἰρηναῖος; Saint Irenaeus) (~130 – ~200) antropolog dhe babai i kishës.