cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Siesta
thumb|Një burrë duke fjetur (siesta) në një motoçikletë në Vietnam Siesta (spanjisht për "gjumë") apo gjumi i drekës, gjumi i zhegut është një gjumë i shkurtër i marrë në orët e para të pasdites, shpesh pas kohës së mesditës. Një periudhë e tillë e gjumit është një traditë e zakonshme në disa vende, veçanërisht në ato ku moti është i ngrohtë.
Siesta është historikisht e zakonshme në të gjithë Mesdheun dhe Evropën Jugore dhe Kinën kontinentale. Kjo kohë e gjumit është tradicionale në Spanjë dhe përmes ndikimit spanjoll në Filipine dhe shumë vendeve të Amerikës Hispanike. Në Dalmaci (Kroacia bregdetare), gjumi tradicional i pasdites njihet si pižolot (nga pixolotto veneciane). Fjala spanjolle siesta rrjedh nga fjala latine hora sexta që do të thotë "ora e gjashtë" (duke llogaritur nga agimi, pra "pushimi i mesditës").
Faktorët që shpjegojnë shpërndarjen gjeografike të siesta moderne janë temperaturat e larta dhe marrja e rëndë e ushqimit në kohën e mesditës. Të kombinuara, këta dy faktorë kontribuojnë në ndjenjën e përgjumjes pas drekës. Në shumë vende që praktikojnë siesta, nxehtësia mund të jetë e padurueshme në orët e para të pasdites, duke bërë një pushim të mesditës në shtëpi të mirëpritur.
Kultura
Siesta është një gjumë i zakonshëm në vende mesdhetare, tropikale dhe subtropikale. The Washington Post raporton sipas studimeve në Greqi se këta që praktikojnë këtë gjumë të shkurtër kanë më pak rrezik të kenë sulm në zemër.
Siesta duhet të jetë jo më shumë se gjysmë ore dhe duhet të zhvillohet në një divan ose në një kolltuk të rehatshëm dhe jo në shtrat, ku dikush ka më shumë të ngjarë të bjerë në një gjumë të thellë. "Një siesta duhet të jetë për një kohë të shkurtër dhe pa hyrë në gjumë të thellë sepse përndryshe dikush nuk mund të jetë në gjendje të fle natën," tha Enric Zamorano, koordinatori i grupit të punës për shëndetin mendor dhe gjumit nga SEMERGEN.
Siesta është i zakonshëm në Itali, i quajtur riposo në Italinë e Veriut dhe pennichella ose pisolino në Italinë e Jugut. Shumë muze, kisha dhe dyqane janë të mbyllura gjatë kësaj periudhe, në mënyrë që pronarët të mund të shkojnë në shtëpi për drekë dhe nganjëherë një flejnë gjatë ditës. Siesta gjithashtu praktikohet në vende të ftohta si Patagonia.
Vende të tjera kanë eksperimentuar me siesta të Spanjës në zonën e tyre kohore. Gjetjet ishin se ekzistojnë çështje të pajtueshmërisë. Për shembull, një pushim tre-orësh pasdite nuk është shumë i pajtueshëm me oraret perëndimore pasi puna zakonisht shkon nga 9:00 e mëngjesit deri në ora 5:00. Megjithëse përgjimi rrit nivelin e produktivitetit, shumica e kompanive nuk lejojnë pushime të gjata gjatë ditës së punës.
Dobitë kardiovaskulare
Zakoni siesta është shoqëruar me një ulje të 37 përqind të vdekshmërisë koronare, ndoshta për shkak të stresit kardiovaskular të zvogëluar të ndërmjetësuar nga gjumi i ditës.
Studimet epidemiologjike mbi marrëdhëniet midis shëndetit kardiovaskular dhe siesta kanë çuar në përfundime konfliktuale, ndoshta për shkak të kontrollit të dobët të ndryshoreve konfuze, siç është aktiviteti fizik. Është e mundur që njerëzit që marrin një siesta të kenë zakone të ndryshme të aktivitetit fizik, për shembull, zgjimi i hershëm dhe bërja e më shumë aktivitete gjatë mëngjesit. Dallime të tilla në aktivitetin fizik mund të çojnë në profile të ndryshme 24-orëshe në funksionin kardiovaskular. Edhe nëse efektet e tilla të aktivitetit fizik mund të zbriten në shpjegimin e marrëdhënies në mes të siesta dhe shëndetit kardiovaskular, ende nuk dihet nëse vetë gjumi i ditës, një qëndrim në shpinë ose pritshmëria e një sy gjumë është faktori më i rëndësishëm.
Baldosa e veriut
Baldosa e veriut është gjetur kryesisht në zonat më të largëta të pyjeve halor dhe tundrave artike në hemisferën veriore, me numrat më të mëdha në pjesën veriore të Kanadasë , në shtetin amerikan të Alaskës , vendet nordike , dhe në të gjithë Rusinë perëndimore dhe Siberin. Popullsia e saj ka rënë në mënyrë të qëndrueshme që nga shekulli XIX për shkak të bllokimit, zvogëlimit të shtrirjes dhe copëzimit të habitatit. Baldosa e veriut tani mungon në zonat jugore të Evropës kur dikur ishte i shpërndarë.
Taksonomia
majtas|parapamje|Kafka Prova gjenetike tregojnë se baldosa e veriut është e lidhur më ngushtë me tairan dhe kunadhet, të cilët vijnë nga një paraardhës i përbashkët evroaziatik.
Baldosa e veriut ka dy nënlloje të ndarë kontinentalisht : Gulo gulo gulo i Botës së Vjetër dhe G. g. lusus i Botës së Re. Disa autorë kishin përshkruar katër nënlloje shtesë të Amerikës së Veriut, përfshirë ato të kufizuara në ishullin Vancouver ( G. g. vancouverensis ) dhe Gadishullin Kenai në Alask ( G. g. katschemakensis ). Sidoqoftë, taksonomia më e pranuar aktualisht njeh ose të dy nënllojet kontinentale ose G. gulo si një takson të vetëm Holarktik.
Provat gjenetike të përpiluara së fundmi sugjerojnë se shumica e baldosave të veriut të Amerikës Veriore rrjedhin nga një burim i vetëm, me gjasë origjinën nga Beringia gjatë ngrirjes së fundit dhe zgjerohen me shpejtësi pas kësaj, megjithëse pasiguria e konsiderueshme për këtë përfundim është për shkak të vështirësisë së mbledhjes së mostrave në masën jashtëzakonisht të varfër të diapazonit jugor.
Anatomia
Baldosa e rritur është me përmasat e një qeni të mesëm, me një gjatësi që varion zakonisht nga 65-107 cm, një bisht prej 17–26 cm , dhe një peshë 5,5–25 kg , megjithëse meshkujt jashtëzakonisht të mëdhenj mund të peshojnë deri në 32 kg. Një ekzemplar tjetër i madh është raportuar ta etë masën afërsisht 35 kg. Meshkujt janë 30% më të mëdhenj se femrat dhe mund të jenë dyfishi i masës së femrave. Sipas disa burimeve, baldosa e veriut evroaziatike pretendohet të jenë më të mëdha dhe më të rënda se baldosat e veriut të Amerikës Veriore me masë mesatare mbi 20 kg, por kjo mund t'i referohet më saktë zonave të tilla si Siberia, pasi të dhënat nga baldosa evropiane tregojnë se ato janë zakonisht me të njëjtën madhësi si homologët e tyre amerikanë. Masa mesatare e baldosave femra nga një studim në territoret veriperëndimore të Kanadasë ishte 10.1 kg dhe ajo e meshkujve 15.3 kg. Në një studim në Alaskë, masa mesatare e dhjetë meshkujve ishte 16.7 kg ndërsa mesatarja e dy femrave ishte 9.6 kg. Në Ontario, masa mesatare e meshkujve dhe femrave ishte 13.6 kg dhe 9,9 kg. Masat mesatare të baldosave të veriut ishin dukshëm më të ulëta në një studim në Yukon, mesatarisht 7.3 kg femrat dhe 11.3 kg meshkujt, ndoshta sepse këto kafshë kishin rezerva me yndyrë të ulët. Në Finlandë, masa mesatare u pretendua nga 11 deri në 12.6 kg. Masa mesatare e baldosave meshkuj dhe femra në Norvegji ishte 14.6 kg dhe 10 kg. Lartësia e shpatullave raportohet nga 30 në 45 cm. Ёshtë mustelidi më i madh tokësor; vetëm vidra e detit, vidra gjigande e Amazons dhe lundërza me kthetra afikane janë më të mëdha, ndërsa vjedulla mund të arrijë një masë të ngjashme trupore, veçanërisht në vjeshtë.
Baldosat e veriut kanë një gëzof të trashë, të errët, i cili është shumë hidrofobik, duke e bërë atë rezistent ndaj ngricave. Kjo ka çuar në popullaritetin e saj tradicional midis gjahtarëve dhe gjurmuesve. Një maskë e lehtë e argjendtë e fytyrës është e veçantë në disa individë, dhe një shirit i zbehtë buzësh shkon anash nga shpatullat përgjatë anës dhe duke kapërcyer pjerrësinë pak sipër një bishti me qime 25–35 cm i gjatë. Disa individë shfaqin pjesë të spikatura të flokëve të bardha në fyt ose gjoks.
Ashtu si shumë mustelid të tjerë, ajo ka gjëndra të fuqishme anale që përdoren për shënjimin e territorit dhe sinjalizimin seksual. Era e ashpër i ka dhënë pseudonime si "ariu morfet" dhe "macja erëkeq". Baldosat e veriut, si mustelidët e tjerë, posedojnë një molar të posaçëm të sipërm në pjesën e prapme të gojës që rrotullohet 90 gradë, drejt pjesës së brendshme të gojës. Kjo karakteristikë e veçantë lejon baldosat të heqin mishin ose kërmën që është ngrirë.
Shërbimi i pasaportës
parapamje|400x400px| Qytetet në botë me Pasporo Servo pret që nga 2015 Shërbimi i pasaportës është një shërbim mikpritës për folësit esperanto. Mbahet nga Organizata Boterore e Rinise Esperanto (TEJO), e cila boton nje liste vjetore online dhe te printuar te njerezve brenda kultures se Esperanto te cilet jane te gatshem te presin falas folese te Esperanto ne rezidencen e tyre per deri 3 nete. Platforma është një ekonomi dhuratash; mirekpritesit nuk janë të lejuar të marim para per qëndrimin në shtëpite e tyre.
Baldosa e veriut
Sjellja
parapamje|Video e një baldose
Dieta dhe gjuetia
parapamje|Baldosa e veriut me prenë e tij në [[Finland]] Baldosa e veriut konsiderohet të jenë kryesisht një kafshë pastruese. Shumica e baldosave ushqehen kryesisht me kërma, nga e cila varet pothuajse ekskluzivisht në dimër dhe pranverën e hershme. Baldosa e verit mund ti gjejne kërmat nga vrasjet e uqërve ose në disa raste duke vjedhur kërmën nga ujku. Baldosa e veriut është gjithashtu i njohur për të ndjekur shtigjet e ujqërve dhe rrëqebujve, me sa duket me qëllim të pastrimit të mbetjeve të vrasjeve të tyre. Qoftë duke ngrënë prenë e gjallë apo kërma, stili i të ushqyerit të baldosës së veriut duket i pangopur, duke çuar në nofkën "I babzitur" (gjithashtu baza e emrit shkencor). Sidoqoftë, ky stil ushqyesie besohet të jetë një adaptim i mungesës së ushqimit, veçanërisht në dimër. Baldosa e veriut është gjithashtu një grabitqar i fuqishëm dhe i gjithanshëm. Preja kryesisht përbëhet nga gjitarë të mesëm të vegjël, por baldosa është regjistruar duke vrarë pre si dreri të rritur që janë shumë herë më të mëdha se vetvetja. Llojet e preve përfshijnë ferrëgjtët, ketrat , çimanka , kastor , marmota , urith , gofer , lepujt , minj, miush, hundëgjatët , lemingët , renet , kaprollin , drerin bishtbardhë , dreri mushkë , delet, dhitë, lopët, bizonët, drerët brilopat , dhe elkun. Ushqehet edhe me grabitqarë të vegjël, duke përfshirë kunadhet , minkët , dhelpra, rrëqebujt evroaziatik , nuselala , dhe individ të kojotave dhe ujqrëve. Baldosat e veriut gjithashtu ka qenë të njohur për të vrarë rrëqebullin kanadez në Yukon të Kanadasë. Baldosat e veriut shpesh ndjekin prenë e gjallë që janë relativisht të lehta për t’u vrarë, duke përfshirë kafshët e kapura në kurthe, gjitarët e porsalindur dhe drerë kur dobësohen nga dimri ose imobilizohen nga dëbora e rëndë. Dietat e tyre nganjëherë plotësohen nga vezët e zogjve, zogjtë (veçanërisht patat ), rrënjët, farat , larvat e insekteve dhe manaferrat.
Baldosat e veriut që banojnë në Botën e Vjetër (konkretisht, Fennoscandia ) gjuajnë më aktivisht se të afërmit e tyre në Amerikën Veriore. Kjo mund të jetë për shkak se popullata konkurruese e grabitqarëve në Evroazi nuk është aq e dendur, duke e bërë më praktike që baldosat të gjuante vetë se sa të presë një kafshë tjetër të bëjë një vrasje dhe pastaj të përpiqet ta rrëmbejë atë. Ata shpesh ushqehen me kërma të mbetura nga ujqërit, kështu që ndryshimet në popullatën e ujqërve mund të ndikojnë në popullsinë e baldosave. Ata janë të njohur edhe me raste për të ngrënë materiale bimore.
Baldosa e veriut shpesh e fshehn ushqimin e tyre gjatë kohërave të bollshme. Kjo është e një rëndësie të veçantë për në dimër dhe pranverën e hershme, një kohë kur ushqimi është i pakët.
Armiqtë natyror
Ujku mendohet se janë grabitqari më i rëndësishëm natyror i baldosave të veriut, me ardhjen e ujqërve në territorin e një baldose, me sa duket bënë që këta të fundit të braktisin zonën. Të armatosur me nofulla të fuqishme, kthetra të mprehta dhe një qafë të trashë, baldosa e veriut, si shumica e mustelidëve, janë jashtëzakonisht të forta për nga madhësia e tyre. Ata mund të mbrojnë kundër grabitqarëve më të mëdhenj ose më të shumtë si ujqërit ose arinjtë. Deri më tani, grabitqari i tyre më serioz është ujku gri, me një rekord të gjerë të viktimave të baldossve që u atribuohen ujqërve si në Amerikën Veriore ashtu edhe në Evroazinë. Një grabitqar tjetër (më pak i shpeshtë) është kugari. Të paktën një herë është raportuar një përpjekje të dukshme të baldosës për të vjedhur një vrasje nga një ari i zi, megjithëse ariu e fitoi atë që ishte përfundimisht një garë fatale për baldosën e verit. Ekzistojnë disa raste të arinjve të murrmë që vrisnin dhe konsumonin baldosa, si dhe, megjithëse raportohen herë pas here të dëbohen nga preja, në disa zona si Parku Kombëtar Denali, baldosat duket se përpiqeshin të shmangnin në mënyrë aktive takimet me arinjtë e murrmë pasi ato janë raportuar në zonat ku ujqërit fillojnë t’i gjuajnë. Në një rast tjetër, i një baldosa u pohua se kishte vrarë një ari polar të rritur, por ky rast mund të jetë e dyshimtë.
Çiftëzimi dhe rirodhimi
Meshkujt e suksesshëm formojnë marrëdhënie gjatë gjithë jetës me dy ose tre femra, të cilat i vizitojnë herë pas here, ndërsa meshkujt e tjerë kanë mbetur pa një bashkëshort. Çiftimi është në verë, por implantimin e embrionit në mitër është deri në fillim të dimrit, duke vonuar zhvillimin e fetusit. Femrat shpesh nuk prodhojnë të rinjë nëse ushqimi është i pakët. Periudha e shtatëzanis është 30-50 ditë, dhe lindin pjellat dy ose tre në pranverë. Këlyshët zhvillohen me shpejtësi, duke arritur madhësinë e të rriturve brenda vitit të parë. Jetëgjatësia tipike e një baldose në robëri është rreth 15 deri në 17 vjet, por në natyrë jetëgjatësia mesatare ka më shumë të ngjarë midis 8 dhe 10 vjet. Baballarët bëjnë vizita tek pasardhësit e tyre derisa të zhduken në moshën 10 javë; gjithashtu, pasi të rinjtë janë rreth gjashtë muajsh, disa kthehen përsëri me baballarët e tyre dhe udhëtojnë së bashku për një kohë.
Gama
parapamje|Baldosa që qëndron në një shkëmb parapamje|Habitati i baldosës Baldosat e verit jetojnë kryesisht në rajone të izoluara arktike, halor dhe alpine të Kanadasë veriore, Alaskës , Siberia dhe Fennoskandia ; ato janë gjithashtu vendas në Rusinë Evropiane , vendet e Balltikut , Lindjen e Largët Ruse , Kinën verilindore dhe Mongolinë. Në Sierra Nevada, baldosat e veriut ishin më parë pranë deri në liqenin e Winnemucca në pranverë 1995 dhe në liqenin e Toe Jam në veri të kufirit të Yosemite në 1996; dhe më vonë u fotografuan nga kamerat-kurth në 2008 dhe 2009, pranë Liqenit Tahoe. Sipas Publikimit të Shërbimit të Peshkut dhe i Natyrës së Ujërave të Sh.B.A.-së, që nga viti 2014 "baldosat e veriut gjenden në Kaskadat e Veriut në Uashington dhe malet Rocky Veriore në Idaho, Montana, Oregon ( Wallowa Range ) dhe Wyoming. Baldosat e veriut individuale gjithashtu kanë lëvizur në vargun historike në Malet e Nevadës të Kalifornisë dhe malet Rocky Jugore të Kolorados, por nuk kanë krijuar popullsi të mbarështimit në këto zona ".
Në vitin 2004, u bë shikimi i parë i konfirmuar i një baldose në Michigan që nga fillimi i shekullit të 19-të, kur një biolog i Departamentit të Burimeve Natyrore të Michigan-it fotografoi një baldos në Ubly, Michigan. Shembulli u gjet i vdekur në Zonën e Lojërave të Qytetit Minden në Sanilac County, Michigan në 2010; asnjë baldosë të mëtejshëm nuk është raportuar në Michigan. Shumica e baldosave të Botës së Re jetojnë në Kanada dhe Alask.
Konservimi
Popullsia totale e baldosave në botë nuk dihet. Kafsha shfaq një densitet të ulët të popullsisë dhe kërkon një gamë shumë të madhe për shtëpi. Baldosa është renditur nga IUCN si llloji jo i rrezikuar për shkak të "shpërndarjes së gjerë, duke mbetur me popullsi të mëdha dhe gjasave që ai të bjerë në një ritëm të shpejtë të mjaftueshme për të shkuar madje edhe afër kërcënimit". ".
Gama e një baldose mashkull mund të jetë më shumë se 620 km, duke përfshirë gamën e disa femrave të cilat kanë shkallë më të vogël të shtëpive me rreth 130–260 km. Baldosat e rritur përpiqen për pjesën më të madhe të mbajnë nivele jo të gjalla me të rriturit e të njëjtit seks. Ndjekja nga radio sugjeron që një kafshë mund të shkojë qindra milje në disa muaj.
Baldosa femra gërmojnë në dëborë në shkurt për të krijuar një strofull, e cila përdoret deri sa të thahet në mes të majit. Zonat e banuara nga baldosat janë të kufizuara në këtë në zona me dëborë. Ky fakt ka çuar në shqetësimin se ngrohja globale do të tkurret gamën e popullsisë së baldosës.
Kjo kërkesë për territore të mëdha sjell që baldosat e veriut të jenë në konflikt me zhvillimin njerëzor, dhe gjuetia dhe kurthet zvogëlojnë më tej numrin e tyre, duke bërë që ato të zhduken nga pjesë të mëdha të gamës së tyre të mëparshme; përpjekjet për t'i shpallur ata një specie të rrezikuar janë takuar me pak sukses. Në shkurt 2013, Shërbimi i Peshkut dhe i Jetës së egër të Shteteve të Bashkuar a propozoi t'i jepte mbrojtje Aktit të Llojeve të Rrezikuar për baldosën për shkak të habitatit të tij dimëror në Rockies veriore duke u zvogëluar. Kjo ishte si rezultat i një procesi gjyqësor të ngritur nga Qendra për diversitetin biologjik dhe mbrojtësit e jetës së egër.
Shoqata e Ruajtjes së Jetës së Egër raportoi në qershor 2009 që një studiues ndoqi një baldosë për gati tre muaj në veri të Kolorados. Zyrtarët e shoqërisë kishin etiketuar baldosën e ri mashkull në Wyoming afër Parkut Kombëtar Grand Teton dhe ai kishte udhëtuar drejt jugut për rreth 500 milje. Ishte baldosa e parë që u pa në Kolorado që nga viti 1919, dhe pamja e tij u konfirmua gjithashtu nga Divizioni i Kolorados së Jetës së Egër. Në maj 2016 e njëjta baldosë u vra nga një fermer në Dakotën e Veriut, duke i dhënë fund një udhëtimi prej 800 milje nga kjo bldos e vetme mashkull, e quajtur M-56. Kjo ishte shikimi i parë i verifikuar i një baldose të veriut në Dakotën e Veriut në 150 vjet. Në shkurt 2014, një baldosë u pa në Juta, shikimi i parë i konfirmuar në atë shtet në 30 vjet.
Në robëri
parapamje|Një indivit në Norvegji Rreth njëqind baldosa të veriut janë mbajtur në kopshte zoologjike në të gjithë Amerikën Veriore dhe Evropë, dhe ato janë riprodhuar në robëri, por vetëm me vështirësi dhe vdekshmëri të lartë foshnjore.
Emërtimi
Reputacioni i dyshimtë i baldosë së veriut si një ngrënës i pangopur (i pasqyruar në emrin e gjinisë në gjuhën latine Gulo ) mund të jetë pjesërisht për shkak të një etimologjie false. Emri më pak i zakonshëm për kafshën në në gjuhën norvegjeze, fjellfross , që do të thotë "mace malore", mendohet se ka punuar rrugën e tij në gjermanisht si Vielfraß , që do të thotë " gllabërues" (fjalë për fjalë "gllabëron shumë"). Emri i saj në gjuhët e tjera si gjermanishtja perëndimore është i ngjashëm (p.sh. gjuhën hollandeze : veelvraat ).
Emri finlandez është ahma, rrjedh nga ahmatti, i cili përkthehet si "gllabërues". Në mënyrë të ngjashme, emri estonez është ahm, me kuptim ekuivalent me emrin finlandez. Në lituanisht është ernis, në letonisht - tinis ose rimrija.
Sllavishtja lindore росомаха ( rosomakha ) dhe polake dhe çeke quhet rosomák ,duket të jetë huazuar nga fjal finlandeze rasva-maha (bark me yndyrë). Në mënyrë të ngjashme, emri hungarez është rozsomák ose torkosborz që do të thotë "vjedull e pangoppur ".
Gluttonia e supozuar nuk pasqyrohet as në emrin anglez wolverine, as në emrat e përdorur në gjuhët gjermanike të veriut. Fjala angleze wolverine (ndryshimi i formës së mëparshme, me origjinë të pasigurt) ndoshta nënkupton "një ujk të vogël". Emri në Proto-Norse, erafaz dhe Norsi i Vjrtër , jarfr , jeton në gjuhën islande me emrin jarfi , me emrin norvegjez jerv , me emrin suedez järv dhe me emrin danez jærv.
Në kulturë
parapamje|Një baldosë e veriut e gdhendur Shumë qytete, ekipe dhe organizata e përdorin baldosën si një nuskë. Për shembull, shteti amerikan i Miçiganit është, sipas traditës, i njohur si "Shteti i Baldosës së veriut", dhe Universiteti i Miçiganit e merr kafshën si nuskën e saj. Marinarët në shekullin e 18-të ose mund të kujtojë një zhvlerësim që synonte të krahasonte kolonët e hershëm në Michigan me baldosat. Sidoqoftë, baldosat e veriut janë jashtëzakonisht të rralla në Michigan. Një shikim në shkurt 2004 pranë Ubly ishte shikimi i parë i konfirmuar në Michigan në 200 vjet. Kafsha u gjet e vdekur në 2010.
Karakteri i Marvel Comics James "Logan" Howlett iu dha emri "Wolverine" për shkak të shtatit të tij të shkurtër, shqisave të shtazuara të kafshëve dhe egërsisë.
Në filmin Red Dawn, grupi i partizanëve të të rinjve amerikanë që luftojnë një pushtim komunist janë The Wolverines, i udhëhequr nga një personazh i luajtur nga Patrick Swayze.
Pedagogjia kombëtare
Qëllimet
Arsimi dhe pedagogjia kombëtare dëshiron të përcjellë norma dhe vlera kombëtare të cilave u jepet një status i detyrueshëm për të gjithë anëtarët e një kombi. Si rregull, qëllimi për nga përmbajtja është arsimimi i njerëzve për t'u bërë qytetarë besnikë dhe aktivë në kuptimin e një shteti të vendosur kombëtar dhe filozofisë sociale. Për një kohë të gjatë fokusi ishte në përcjelljen e një ndërgjegjeje kombëtare të kuptuar pozitivisht (krahaso edhe: ndërgjegjja identitare) d.m.th. ndërgjegjësimi i përkatësisë kombëtare në një vazhdimësi kohore-historike që fokusohet në karakteristikat e përbashkëta (p.sh. gjuha, origjina, kultura, etj.) dhe përvojat tjera kolektive, si dhe dhënia dhe përcjellja e njohurive për strukturat, proceset dhe/ose ngjarjet historike, politike dhe shoqërore, në kontekstin kombëtar ose "kulturor kombëtar", në fokusin e arsimit dhe edukimit kombëtar.
Demarkacioni nacional-kulturor si instrument legjitimiteti
Supozimi i ekzistencës ose i ndërtimit të vlerave “kombëtare-kulturore” mundëson diferencimin nga kombet e tjera dhe legjitimitetin e sistemeve të ndryshme të vlerave për aplikime të ndryshme brenda dhe jashtë një kombi. Ndërtimi i një ndryshimi të tillë shpesh kërkohet kur një komb pretendon burime mbi të cilat një komb tjetër ka kontroll. Funksioni i kombit mund të jetë edhe të shërbejë si instrument legjitimiteti dhe të justifikojë ndërhyrjet në kombe të tjera me "kultura" të tjera kombëtare. Arsimi kombëtar duhej të siguronte kushtet e nevojshme - një ide që u përhap fillimisht në Gjermani nga periudha romantike dhe gjatë periudhës së reformës prusiane (p.sh. nga Johann Gottlieb Fichte dhe Friedrich Ludwig Jahn) në kontrast me hegjemoninë kulturore të Francës dhe më vonë nga historicizmi. Meqenëse Gjermania e fragmentuar politikisht nuk kishte kufij etnikisht të përcaktuar qartë me shtetet fqinje, u bënë përpjekje për të krijuar një kulturë kombëtare dhe një ndërgjegje kombëtare mbi baza etnike.
Një shembull praktik i përdorimit të pedagogjisë dhe arsimit kombëtar është dhënë nga Kina në adoptimin e koncepteve, infiltrimi i të cilave në "kulturën kombëtare" kineze nuk mund të parandalohet. Termave të tillë si "të drejtat e njeriut", "shteti ligjor" dhe "ekonomia e tregut" u jepet atributi "në ngjyrosjen kineze" (Zhong Guo Te Se, 中国特色) dhe kështu krijohet një kuptim i ri i kontrolluar. Kjo praktikë e arsimit dhe edukimit kombëtar tregon se "kultura kombëtare" ekziston, por se arsimi kombëtar nuk kufizohet vetëm në përcjelljen e një kulture kombëtare statike që ka ekzistuar gjithmonë, por përdoret për të ndërtuar një kulturë kombëtare që mund të instrumentalizohet sipas nevojave. Nën regjimet autoritare, nevojat përshkruhen vetëm nga disa zyrtarë, por edukimi kombëtar përdoret gjithashtu në shoqëritë demokratike si instrument i një etike justifikimi të ndërtuar në mënyrë rekursive. Në veçanti, vendet ndërluftuese japin shembuj konkretë.
Një efekt pozitiv i pedagogjisë dhe arsimit kombëtar do të ishte ruajtja dhe zgjerimi i arritjeve të qytetërimit që janë arritur brenda një kombi të caktuar gjatë një historie të gjatë dhe shpesh me sakrifica të mëdha. Këtu, arsimi kombëtar shfaqet si instrument legjitim i demarkacionit ndaj ndikimeve të dëmshme. Sidoqoftë, ekzistojnë të paktën tre fakte kryesore:
Krona suedeze
Krona (shumës: kronor; shenja: kr; kodi: SEK) është valuta zyrtare e Suedisë. Si kodi ISO "SEK" ashtu edhe shenja e monedhës "kr" janë në përdorim të zakonshëm; e para i paraprin ose e ndjek vlerën, e dyta zakonisht e ndjek por, sidomos në të kaluarën, nganjëherë i parapriu vlerës. Krona suedeze ishte monedha e nëntë më e tregtuar në botë nga vlera në prill 2016.
Një kron ndahet në 100 öre (njëjës; shumësi öre ose ören, ku i pari përdoret gjithmonë pas një numri kardinal, pra "50 öre", por përndryshe ky i fundit shpesh preferohet në fjalimin bashkëkohor). Sidoqoftë, të gjitha monedhat monetare janë ndërprerë që nga 30 shtatori 2010. Mallrat ende mund të çmohen në öre, por të gjitha shumat rrumbullakosen në kronën më të afërt kur paguani me para në dorë. Fjala öre rrjedh përfundimisht nga fjala latine për arin..
Historia
Futja e kronës, e cila zëvendësoi vlerën nominale riksdaler, ishte një rezultat i Bashkimit Monetar Skandinav, i cili hyri në fuqi në vitin 1876 dhe zgjati deri në fillim të Luftës së Parë Botërore. Palët në union ishin vendet skandinave, ku emri ishte krona në Suedi dhe krone në Danimarkë dhe Norvegji. Të tre monedhat ishin në standardin e arit, me krona / koronë të përcaktuar si 1⁄2480 të një kilogram ari të pastër.
Pas shpërbërjes së bashkimit monetar në gusht 1914, Suedia, Danimarka dhe Norvegjia të gjithë vendosën të mbanin emrat e monedhave të tyre përkatëse dhe tani të ndara.
Marrëdhënia me euro
Sipas traktatit të pranimit të vitit 1994 (në fuqi më 1 janar 1995), Suedia kërkohet të bashkohet me zonën e euros dhe për këtë arsye duhet të konvertohet në euro pasi të plotësohen kriteret e konvergjencës. Pavarësisht kësaj, më 14 shtator 2003, u mbajt një referendum konsultativ suedez për euron, në të cilin 56% e votuesve ishin kundër miratimit të monedhës, nga një pjesëmarrje e përgjithshme prej 82.6%. Qeveria suedeze ka argumentuar se një mënyrë e tillë veprimi është e mundur pasi një nga kërkesat për anëtarësimin në zonën e euros është një anëtarësim paraprak dy-vjeçar i ERM II. Duke mos u bashkuar thjesht me mekanizmin e kursit të këmbimit, qeverisë suedeze i sigurohet një boshllëk zyrtar duke shmangur kërkesat teorike të adoptimit të euros.
Disa nga partitë kryesore të Suedisë vazhdojnë të besojnë se do të ishte në interesin kombëtar të bashkohen, por të gjitha palët janë zotuar të respektojnë rezultatet e referendumit, dhe asnjëra nuk ka shfaqur ndonjë interes në ngritjen e çështjes përsëri. Kishte një marrëveshje midis partive për të mos diskutuar çështjen përpara zgjedhjeve të përgjithshme të vitit 2010. Në një sondazh nga maji 2007, 33.3% ishin pro, ndërsa 53.8% ishin kundër dhe 13.0% ishin të pasigurt.
Në shkurt 2009, Fredrik Reinfeldt, kryeministri i Suedisë deklaroi se një referendum i ri mbi çështjen e euros nuk do të mbahet derisa të fitohet mbështetja nga populli dhe të gjitha partitë e mëdha. Prandaj, koha tani është në diskrecionin e Social Demokratëve. Ai shtoi, kërkesa e Mona Sahlin, ish udhëheqëse e Partisë Social Demokrate, për shtyrjen e një referendumi të ri deri pas periudhës së mandatit 2010 duhet të respektohet.
Që nga viti 2014, mbështetja për anëtarësimin suedez të euros në mesin e popullatës së përgjithshme është e ulët. Në shtator 2013, mbështetja ra deri në 9%. E vetmja parti në Riksdag që mbështet hyrjen suedeze në euro (që nga viti 2015) është Partia Liberale.]].
Vidi - vidi pëllumbeshë
Vidi -vidi pëllumbeshë
Stefan Shundi
Stefan Shundi (1906-1947) ishte një shkrimtar, kritik, avokat, futbollist dhe organizues sporti shqiptar.
Vidi - vidi pëllumbeshë
zemra ime virgjëreshë
Stefan Shundi
Jetëshkrim
Stefan Shundi lindi më 1906, në Tiranë (asokohe pjesë e Perandorisë Osmane), dhe më pas studioi në Austri dhe në Itali, ku u diplomua në fushën e drejtësisë në Universitetin e Milanos. Më 1929, si student, u zgjodh nga qeveria e Zogut që, së bashku me studentë të tjerë, të merrte pjesë në Hollandë në një ceremoni përkujtimore e nderuese dedikuar Lodewijk Thomsonit, ushtarakut holandez i cili ra ne Shqiperi në krye të detyres, si pjesë e Komisionit Ndërkombëtar të Kontrollit, që mbronte Shqiperinë e posakrijuar.
Vidi - vidi pëllumbeshë
do të thot’ një fjal’ në veshë:
Stefan Shundi
Jetëshkrim
Pas përfundimit të studimeve në Itali, u kthye në Tiranë dhe ushtroi atje profesionin e avokatit deri sa vdiq. Gjithashtu ishte edhe një nga themeluesit e Shoqërisë Sportive SK Tirana, si drejtues i të cilës mbajti më 10 korrik 1930 edhe fjalimin si fitues i kampionatit të parë të futbollit në Shqipëri.
Si shkrimtar e publicist botoi (edhe me pseudonimet Gjergj Kuka, Nichts) artikuj në organe të ndryshme të viteve ’30 – ’40 ("Minerva", "Arbënia", "Shkëndija", "Leka" etj.). Si kritik letrar Stefan Shundi iu qas, me theks jo rrallë polemik, kryesisht poezisë bashkëkohore shqiptare të autorëve si Gjergj Fishta, Vinçens Prenushi, e Lasgush Poradeci. Veç dramës së botuar me lëndë folklorike “Kalorësi i vdekjes ose Kostandini e Geruntina” (1937), ka lënë në dorëshkrim tre vepra (“Dy titanët – Skënderbeu e Moisi Golemi”, “Votra e gjyshit – shënime historike” dhe romani "Nanë moj”), asnjë nga të cilat nuk janë botuar deri më sot. Bënte pjesë, së bashku me të tjerë të rinj të asaj kohe si Nebil Çika, Ernest Koliqi, Asim Jakova, e Tahir Gjinali në korrentin "reaksionar" të të rinjve, çka s'ish gjë tjetër veçse një variant i neoshqiptarizmës së Branko Merxhanit. Vdiq më 1947 në rrethana misterioze.
Vidi - vidi pëllumbeshë
do të them në veshë një fjalë…
që nga shpirti del e vjen
dhe në zemër vjen e zjen,
me rrëmbim e me tërmete,
Her, ja hedh me brohërim
Flas për ty dhe plas për ty,
për atë të shkretin sy,
për atë, për aq për kaq,
më ke marrë në zemër paq!
***
Vidi-vidi pëllumbeshë,
për ty qaj e për ty qeshë,
nuk i kam zilin’njeriu
as florive, mbretërinjëve,
kur në mes të dy gishtrinjëve;
vjen e thyhet trupi yt,
trup për kup’që s’ka të dyt’!
dëgjo zemrën virgjëreshë,
Xhamia e Madhe Mansuri
Xhamia e Madhe Mansuri është një xhami në Tripoli, Liban, e njohur gjithashtu thjesht si Xhamia e Madhe e Tripolit. Ajo u ndërtua në periudhën Mamluke, nga viti 1294 deri më 1314, rreth rrënojave të një kishe të kryqëzatave, Kisha e Shën Marisë. Sidoqoftë, të dy elementët e krishterë në asnjë mënyrë nuk ndërhyjnë nga natyra tradicionale muslimane e kësaj xhamie të madhe mbretërore, ndërtesa e parë e ngritur në Tripolin Mamluk.
Vidi - vidi pëllumbeshë
çdo gjë shkon e çdo gjë vete,
Xhamia e Madhe Mansuri
Historia
Xhamia Mansuri u emërua pas sulltanit Mamluk që pushtoi Tripoli nga kryqtarët në 1289, el-Mansur Kalavun. Xhamia vetë u ndërtua nga dy djemtë e tij, el-Ashraf Halil, i cili urdhëroi ndërtimin e tij në vitin 1294 dhe el-Nasir Muhammed, i cili kishte ndërtuar harqe rreth oborrit në 1314. E vendosur në vendin e asaj që dikur ishte periferi për kryqtarët në këmbët e Kalasë së Tripolit, xhamia shpesh përshkruhet gabimisht për një kishë të krishterë të rimodeluar nga udhëtarët mesjetarë dhe historianët bashkëkohorë. Dy elementë, dera dhe minarja, ndoshta i përkasin një strukture të mëparshme, të krishterë, që u bashkangjitën me xhaminë kur u ndërtua, por ndërtesa - që përbëhej nga gjykata, harqet, burimi dhe salla e lutjes - është në thelb një krijim mysliman.
Vidi - vidi pëllumbeshë
s’metet gjë, asgjë për vete…
Xhamia e Madhe Mansuri
Historia
Sidoqoftë, të dy elementët e krishterë nuk të shkëpusin nga natyra tradicionale muslimane e kësaj xhami të madhe mbretërore, e cila gjithashtu u bë ndërtesa e parë që Mamlukët ngritën në Tripoli. Gjatë mandatit të parë të Amir Karataj si Guvernator i Tripolit (1316-1326), ai i dha Xhamisë së Mansuri minberin dhe gjithashtu ndërtoi Medresenë Kartavije, e njohur si "medreseja më e bukur" në Tripoli, e cila i bashkohet xhamisë në lindje.
Vidi - vidi pëllumbeshë
Ato thashë e këto theme,
Xhamia e Madhe Mansuri
Arkitektura
djathtas|parapamje|200x200px| Shatërvani i abdesit në oborrin e xhamisë Xhamia e Mansurit zë një sipërfaqe rreth 50 me 60 metra në mes të qytetit. Nuk ka një fasadë të përpunuar, por është e lehtë ta identifikosh nga jashtë nga minarja e saj dhe porta kryesore e saj veriore. Plani i dyshemesë së xhamisë tregon një marrëveshje tradicionale me një oborr qendror, portikë të vetëm në tri anët, një kibël të thellë për lutje dhe një shatërvan qendror. Xhamia ka tre hyrje aksiale të vendosura në veri, lindje dhe perëndim, por ka edhe dy të tjerë në të dyja anët e sallës së lutjes në përputhje me modën tradicionale. K.A.C Creswell thotë që ky model i tri hyrjeve boshtore është tipar sirian i cili filloi në Xhaminë Umajade në Damask, dhe më vonë u bë pjesë e xhamive të tjera siriane, si xhamia në Harran, dhe u kopjua pastaj në pjesë të tjera të botës muslimane, veçanërisht në Anadoll dhe një numër xhami në Kajro.
Vidi - vidi pëllumbeshë
jan’të kota e të rreme,
Xhamia e Madhe Mansuri
Arkitektura
Në të djathtë të hyrjes kryesore të xhamisë së Mansurit janë dy shtylla graniti që vijnë nga trotuari, mbetjet e kohëve klasike që për disa arsye mbetën në këmbë. Ata nuk duket se kanë ndonjë funksion praktik ose dekorativ. Objekti që mbizotëron në ndërtesën është i rrethuar nga portikujt në veri, në lindje dhe në perëndim dhe në zonën e mbyllur të lutjes në jug. Portikët shfaqin një rregullim ritmik të harqeve të njëjta të ulëta në oborr dhe një zonë të vazhdueshme si korridor me hark të thjeshtë. Këto janë harqet e ndërtuara nga el-Nasir Muhammedi, kur e përfundoi xhaminë në 1314. Burimi i abdesit që ndodhet në qendër të oborrit përbëhet nga dy njësi katrore, njëra prej të cilave është e mbuluar nga një kupolë. Kur Abdulgani el-Nabulsi vizitoi Tripolin në vitin 1700, ai e përshkroi burimin si "kishte një kupolë të madhe dhe shtylla aq të mëdha sa të duhen katër burra për t'i përqafuar".
Vidi - vidi pëllumbeshë
e janë në ëndrra e përrallë,
Xhamia e Madhe Mansuri
Arkitektura
djathtas|parapamje|300x300px| Brendësia e Xhamisë
Vidi - vidi pëllumbeshë
e çdo ëndërr ësht’ rrëmallë…
Xhamia e Madhe Mansuri
Arkitektura
Salla e lutjeve të xhamisë mbulon të gjithë anën e kiblës të ndërtesës dhe përbëhet nga dy kënde të ndara me gjashtë kalatë të mëdha për të formuar katërmbëdhjetë zona, trembëdhjetë prej tyre të mbuluara me kryqëzime të thjeshta dhe e katërmbëdhjeta - zona para mihrab Nga një kupolë e vogël. Muri i kiblës ka tre mihrabë - një mihrab kryesor aksial me një rozetë të vendosur mbi të dhe nga një në të dyja anët - dhe një minber. Minberi është një karrige druri e mbuluar plotësisht me gëdhendje gjeometrike. Rozeta e pikturuar mbi minber ka të shkruar fjalën " Allah " dhe shfaqet në qendër të saj dhe të njëjtat dy motive që janë përdorur brenda dhe jashtë portës kryesore dekorojnë periferinë. Rozetat me katër shirita në reliev të drejtuar rreth rrethit të mihrabit dhe një motiv zigzag formon qarqet brenda saj. Kjo rozetë dekorative, e të njëjtit stil si porta, ishte pjesë e kishës së Kryqtarëve.
Vidi - vidi pëllumbeshë
Po ajo që s’ka të sosur
gjer në diell të lemerisur,
mbetet yll në sy skalitur
janë kujtimet rreth flori,
rreth të shkretës dashuri
Mbreti i kurorëzuar nga engjëjt Skënderbeu
Mbreti i kurorëzuar nga engjëjt Skënderbeu, rrëfim romanesk me autor Hamdi Meça. Botuar në Krujë nga "Jerusalem", në vitin 2003. Libri ka 252 faqe.
Méru
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Méru (Shqip: Meruja ; Latinisht: Matrius, Meruacum) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore. Stacioni i Merusë ka lidhje hekurudhore me Beauvais-në dhe Parisin.
Dashuria e Anës : e vërteta e një jete
Dashuria e Anës : e vërteta e një jete, roman në vargje me autor Jani Nase. Botuar në Sarandë nga "Snaj", në vitin 2003. Libri ka 82 faqe.
Vizualizimi krijues
Vizualizimi kreativ është procesi kognitiv i gjenerimit me qëllim të imazheve vizuale mendore, me sy të hapur ose të mbyllur, duke simuluar ose rikrijuar perceptimin vizual,  në mënyrë që të mirëmbahen, inspektohen dhe transformohen ato imazhe, si pasojë modifikimin e lidhjes së emocioneve ose ndjenjave të tyre,   me qëllim që të përjetojnë një efekt pasues të dobishëm fiziologjik, psikologjik ose shoqëror, siç është përshpejtimi i shërimi i plagëve trupore, minimizimi dhembjeve fizike, lehtësimin e dhimbjeve psikologjike  duke përfshirë ankthin, trishtimin dhe gjendjen e ulët të humorit, përmirësimin e vetëvlerësimit ose vetëbesimit, dhe rritjen e aftësisë për të përballuar gjatë bashkëveprimit me të tjerët.
Syri i mendjes
Nocioni ' syri i mendjes' daton nga referenca e Cicero nit për mentis oculi  during gjatë diskutimit për përdorimin e duhur oratorial të similimeve.
Në këtë diskutim, Ciceroni vëzhgojë se aludimet për " Syrtisin e trashëgimisë së tij" dhe " Charybdisin e zotërimeve të tij" përfshinin similime që ishin "shumë të largëta"; dhe ai e këshilloi oratorin që, përkundrazi, vetëm të flasë për "shkëmbin" dhe "gjirin" (përkatësisht) - me arsyetimin se, "Sytë e mendjes drejtohen më lehtë drejt atyre objekteve që kemi parë, sesa për ato që kemi vetëm dëgjuar ".
Koncepti i "syrit të mendjes" u shfaq për herë të parë në anglisht tekChaucer's (c.1387) Njeriu i Përrallave ligjore në Përrallat e Canterburit, ku ai na thotë se njëri nga tre burrat që banonin në një kështjellë ishte i verbër, dhe mund të shihte vetëm me "sytë e mendjes së tij", domethënë, ata sy "me të cilët shohin të gjithë njerëzit pasi të jenë verbuar". .
Imazhet mendore vizuale dhe jo vizuale
Truri është i aftë të krijojë lloje të tjera të imazheve mendore, përveç imazheve vizuale, duke simuluar ose rikrijuar përvojë perceptuese në të gjitha modalitetet shqisore, përfshirë imazhet dëgjimore të tingujve, imazhet pëlqimore të shijeve, imagjinata nuhatëse e aromave, imazhi motorik i lëvizjeve, dhe imazhi haptik i prekjes, duke përfshirë strukturën, temperaturën dhe presionin.
Pavarësisht aftësisë për të gjeneruar imazhe mendore nëpër modalitete shqisore, termi "vizualizimi krijues" nënkupton procesin me të cilin një person gjeneron dhe përpunon në mënyrë të veçantë imazhet mendore vizuale.
Sidoqoftë, vizualizimi krijues është i lidhur ngushtë dhe shpesh konsiderohet si një pjesë e imazheve udhëzuese. Në imazhet udhëzuese, një praktikues ose mësues i trajnuar ndihmon një pjesëmarrës ose pacient të evokojë dhe gjenerojë imazhe mendore që simulojnë ose ri-krijojnë perceptimin shqisor të pamjeve, tingujve, shijeve, aromave, lëvizjeve, dhe prekjeve, si dhe përmbajtjen imagjinare ose mendore që subjekti pjesëmarrës përjeton si duke kundërshtuar kategori konvencionale ndijore.
Aplikimi terapeutik
Aplikimi terapeutik i vizualizimit krijues synon të edukojë pacientin në ndryshimin e imazhit mendor, i cili nga ana tjetër kontribuon në ndryshimet emocionale. Konkretisht, procesi lehtëson pacientin në zëvendësimin e imazheve që përkeqësojnë dhimbjen fizike, përkeqësojnë dhimbjen psikologjike, riafirmojnë debilimin, kujtojnë dhe rindërtojnë ngjarjet shqetësuese, ose intensifikojnë ndjenjat shqetësuese siç janë pashpresa dhe ankthi, me imazhe që theksojnë dhe precipitojnë rehati fizike, qartësi kognitive dhe barazi emocionale. Ky proces mund të lehtësohet nga një praktikues ose mësues personalisht tek një individ ose një grup. Përndryshe, pjesëmarrësit ose pacientët mund të ndjekin udhëzimet e dhëna nga një regjistrim i zërit, video, ose media audiovizuale që përmbajnë udhëzime në të folura të cilat mund të shoqërohen me muzikë ose tingull.
Pavarësisht nëse jepet personalisht, ose përmes mediave, udhëzimi verbal përbëhet nga fjalët, shpesh të shkruara paraprakisht, të destinuara për të drejtuar vëmendjen e pjesëmarrësit drejt imazheve vizuale të krijuara me qëllimisht, të cilat precipitojnë një përgjigje pozitive psikologjike dhe fiziologjike, duke përfshirë relaksim të shtuar mendor e fizik dhe uljen e stresin mendor si dhe fizik.
Fazat
Sipas teorisë llogaritëse të imazhit,  e cila rrjedh nga psikologjia eksperimentale, procesi i vizualizimit krijues përfshin katër faza:
Faza 1 është "Gjenerimi i Imazhit". Kjo përfshin krijimin e imazheve mendore, nga kujtesa, nga fantazia, ose një kombinim i të dyjave.
Faza 2 është "Mirëmbajtja e imazhit". Kjo përfshin mbajtjen ose mirëmbajtjen e qëllimshme të imazheve, pa të cilat një imazh mendor shkatërrohet shpejtë, dhe nuk zgjat mjaftueshëm për të vazhduar në fazat e ardhshme.
Faza 3 është "Inspektimi i Imazhit". Në këtë fazë, pasi të krijohet dhe mirëmbahet, një imazh mendor inspektohet dhe eksplorohet, shtjellohet në detaje, dhe interpretohet në lidhje me pjesëmarrësin. Kjo shpesh përfshin një proces skanimi, përmes të cilit pjesëmarrësi drejton vëmendjen rreth e rrotull një imazhi, duke simuluar ndërrime në perspektivën perceptuese.
Faza 4 është "Transformimi i Imazhit". Në këtë fazë, pjesëmarrësi shndërron, modifikon ose ndryshon përmbajtjen e imazheve të krijuara mendore, në atë mënyrë që të zëvendësojë imazhet që provokojnë ndjenja negative, janë treguesit e vuajtjeve dhe përkeqësojnë dhimbjet psikologjike, ose që riafirmojnë paaftësinë ose dekurajimin, për ato që nxisin emocion pozitiv dhe sugjerojnë një autonomi, aftësi për të përballuar dhe një shkallë të rritur aftësie mendore dhe aftësi fizike.
Absorbimi dhe vëmendja
Që pjesëmarrësi të përfitojë nga ky proces i vizualizimit krijues, ai ose ajo duhet të jetë i aftë ose i ndjeshëm ndaj absorbimit, që është një "hapje ndaj përvojave absorvuese dhe vetë-ndryshuese".
Për më tepër, procesi i përpunimit të imazheve vizuale vendos kërkesat mbi burimet konjitive të vëmendjes, përfshirë kujtesën e punës.
Rrjedhimisht, në praktikën klinike, vizualizimi krijues shpesh sigurohet si pjesë e një strategjie multi-modale që integron intervenime tjera, më së shumti në meditimin udhëzues ose ndonjë formë e praktikës medituese, teknikave relaksuese dhe muzikës medituese ose terapisë muzikore receptuese, sepse ato metoda mund të rrisin aftësinë e pjesëmarrësit ose të pacientit për ndjeshmërin ndaj absorbimit, forcojnë kontrollin e vëmendjes dhe plotësojnë burimet e nevojshme kognitive, duke rritur kështu efikasitetin e mundshëm të vizualizimit kreativ.
Personat me ADHD shpesh ekspozojnë potencial më të madh të kreativitetit, dhe aftësitë të zhvilluara për të prodhuar dhe vizualizuar idea unike verbale apo jo-verbale. Sidoqoftë, ata gjthashtu tregojnë aftësi të dobëta të krijojnë zgjidhje kur iu jepen kritere kufizuese, siç jane procedurat, praktikimi, dhe koha. Kjo dobësi është si pasojë e ngurtësisë konjtive, e cila shpesh është bashk-patologjike me ADHD. Dobësia në vëmendje, përqëndrim, dhe motivimi përkeqësohen nga irritimi prej ngurtësisë, gjë që e bën kryesisht të vështirë konceptualizimin kreativ kur jepen udhëzime. Megjithatë, bredhja në mendje e zhvilluar, të menduarit lateral, dhe këmbëngulja nga ADHD ofrojnë më shumë mendime jashtë kutisë. Si rezultat, përderisa individualet e afektuar janë të aftë të vizualizojne abstraksione më kreative dhe origjinale, ata dështojnë në krijimin dhe finalizimin e ideve kur iu jepen përkufizime specifike.
Imazhet udhëzuese
Edhe pse, imazhet mendore vizuale dhe dëgjimore raportohen si më së shpeshti të përjetuara nga njerëzit dhe madje edhe me pamjet vizuale që mbeten gjrësisht të hulumtuara e të dokumentuara në literaturën shkencore,   termi "vizualizimi krijues" përdoret shumë më rrallë në botimet shkencore, të rishikuara nga kolegët dhe studimet sesa termi imazhi i udhëhequr, të cilin autorët e hulumtimit zakonisht përdorin për të treguar gjenerimin, mirëmbajtjen, inspektimin dhe transformimin e imazheve mendore nëpër të gjitha modalitetet, dhe për të iu referuar ekskluzivisht dhe posaçërisht përpunimit të imazheve vizuale. Gjithashtu, disa autorë përdorin termin "vizualizim krijues" në mënyrë të ndërsjellë me "imazhe të udhëhequra". Ndërkohë, të tjerët i referohen imazheve të drejtuara në një mënyrë që të tregojnë se ai përfshin vizualizim krijues.
Për më tepër, autorët investigativ, klinik, shkencor, dhe akademik shpesh masin, analizojnë, dhe diskutojnë efektet e vizualizimit kreativ dhe imazhit udhëzues, bashkarisht dhe individualisht në intervenimet mendje-trup të cilat shumë shpesh janë të kombinuara me -- duke përfshirë muzikën medituese ose terapinë me muzikë përceptuese, relaksimin, meditime udhëzuese ose praktikën medituese, dhe vetë-reflektimin mbajtjes së ditareve ose shënime. Shpesh kjo bën të vështirë ngarkimin pozitiv ose negativ të rezultateve në ndonjërën prej teknikave.
Rrugë e vithisur
Rrugë e vithisur, roman me autor Çlirim Hoxha. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2003. Libri ka 204 faqe.
Kurthi i fundit
Kurthi i fundit, roman me autor Bashkim Abazi. Botuar në Tiranë nga "Albpaper", në vitin 2002. Libri ka 160 faqe.
Incubus (1966 film)
Incubus ( Esperanto: Inkubo ) është një film amerikan bardhë e zi i vitit 1966 i filmuar tërësisht në gjuhën Esperanto. U drejtua nga Leslie Stevens, krijues i The Outer Limits dhe yjet William Shatner, pak para se të fillonte punën e tij në Star Trek. Kinematografia e filmit ishte nga Conrad Hall, i cili shkoi për të fituar tre Academy Awards për punën e tij në filmat Butch Cassidy dhe Sundance Kid, American Beauty dhe Road to Perdition.
Incubus ishte filmi i dytë i cili ka perdorus kryesisht Esperanto. (I pari, Angoroj ("Agonies"), u shfaq në vitin 1964. )
Selishti (Kurshumli)
Selisht (serbisht: Селиште/Selište) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Candor, Oise
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Candor (Shqip: Kandori) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Agon Mehmeti
Agon Xhevat Mehmeti (lindi më 20 nëntor 1989) është futbollist profesionist shqiptar i cili luan si sulmues për klubin anglez Oxford United. Ai luajti për Suedinë U19 dhe Suedinë U21 para se të luante për kombëtaren shqiptare.
Malmö FF
Mehmeti bëri debutimin e tij në Allsvenskan më 31 mars 2008 kundër IFK Göteborg. Golët e tij të para ishin dramatike. Ai ishte golëshënuesi më i mirë i Malmö FF në ligë në sezonin 2010 ku shënoi 14 gola ku 11 gola ishin gola të ligës. Sezoni 2011 për Mehmetin ishte jo aq i mirë sesa sezoni i mëparshëm. Ai lëndoi këmbën e tij dhe kontrata e tij ishte skaduar në fund të sezonit. Ai shënoi vetëm katër gola nê 21 ndeshje gjatë sezonit 2011. Mehmeti nuk deshi ta vazhdonte kontratën e tij pas sezonit 2011.
Palermo
Drejtori i Palermos konfirmoi nënshkrimin e Mehmetit më 9 nëntor 2011. Mehmeti i'u bashkua klubit më 1 janar 2012. kur u hap transferimi i lojtarëve. Më 11 nëntor 2011, Mehmeti konfirmoi nënshkrimin e tij pesë vjeçar me Palermon, duke luajtur për klubin deri më 30 qershor 2016. Mehmeti bëri debutimin e tij kundër Napolit më 8 janar 2012.
Shtëpia e Andon Zako Çajupit
Shtëpia e Andon Zako Çajupit është një monument i trashëgimisë kulturore në Sheper, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "2509/130.06.1983".
Agon Mehmeti
Novara
Më 30 gusht 2012, ai u zhvendos në klubin Novara si huazim në ndërrim me lojëtarin Luigi Giorgi. Mehmeti qëndroi në Novara për pjesën e mbetur të sezonit 2012-13, ku luajti 23 ndeshje dhe shënoi gjashtë gola për klubin.
SC Olhanense
Në korrik 2013, ishte shpallur se Mehmeti do të luaj me klubin portugezë Olhanense si huazim për një sezon. Më 24 gusht ai shënoi golin e tij të parë për ekipin në ndeshjen e tij të dytë të ligës. Gjithsej Mehmeti luajti 20 ndeshje ndërsa në Olhanense dhe shënoi dy herë.