cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Forca Ajrore dhe Mbrojtja Kundërajrore Serbe
Historia
Konkursi i parë për pilotët kadetë u hap në vitin 1911 dhe në vitin e ardhshëm klasa e parë e pilotëve serbë filloi stërvitjen e tyre fluturuese në Francë dhe mori gradën e pilotit. Ata e përfunduan kursin në fillim të Luftës së Parë Ballkanike me avionë dhe balona që ishin marrë tashmë para shpërthimit të luftës. Në vjeshtën e vitit 1912, Serbia mori aeroplanët për forcat e saj të armatosura. dhe më 24 shtator 1912 me aktin e ministrit të ushtrisë Radomir Putnik, u krijua një Komandë e Aviacionit në Nish. Aviacioni Serb (Srpska avijatika) përbëhej nga Detashmenti i Avionëve (i cili numëronte 12 avionë), kompaninë Balloon, postën e pëllumbave dhe bazën ajrore. Kjo datë konsiderohet si themelimi zyrtar i Forcave Ajrore Serbe.
Luftërat Ballkanike
Lufta e Parë Ballkanike shpërtheu në tetor 1912; Mali i Zi, Bullgaria, Greqia dhe Serbia e bënë atë kundër Perandorisë Osmane. Në këtë luftë Komanda e Aviacionit Serb pati përvojën e parë luftarake. Në shkurt 1913, Komanda e Lartë e Ushtrisë Mbretërore Serbe formoi një Detashment Aeroplanësh Bregdetar për të ndihmuar ushtrinë malazeze kundër trupave osmane që u përforcuan në qytetin e Shkodrës pranë bregut të Adriatikut. Mbështetja ajrore për këtë formacion iu caktua Skuadrës së Aeroplanëve Bregdetar të sapokrijuar, njësia e parë luftarake ajrore serbe, me 4 aeroplanë (Blériot XI me një vend, Blériot XI me dy vende, Deperdussin TT dhe Farman HF.20) dhe 5 pilotë nën komanda e majorit Kosta Miletiq. Në mars 1913, kjo njësi ajrore luftarake u zhvendos pranë vijës së frontit në një aeroport ndihmës të sapondërtuar në fshatin Barbalusi. Fluturimi i parë i zbulimit u krye më 20 mars, nga toger Zhivojin Stanković dhe rreshter Mihajlo Petrović. Në këtë fluturim luftarak-zbulues me Farman HF.20 mbi Frontin e Shkodrës më 20 mars 1913 vritet rreshteri Mihajlo Petroviq, duke u bërë kështu viktima e parë në historinë e aviacionit ushtarak serb dhe e dyta në historinë e aviacionit botëror. Mihajlo Petroviq, piloti i parë i aeroplanit serb i trajnuar, përfundoi trajnimin e tij në shkollën e famshme të pilotëve Farman në Francë dhe iu dha licenca ndërkombëtare FAI nr. 979 në qershor 1912; patenta e tij e pilotit serb mban numrin 1. Të nesërmen, pilotët Toger Zhivojin Stankoviç dhe rreshteri Miodrag Tomić përfunduan me sukses fluturimet e tyre të para të zbulimit dhe në ditët në vijim, pilotët Millosh Ilić, Stanković dhe Tomić hodhën një numër rivëniejesh dhe bombash të vogla. fluturimet.
Pasi Bullgaria sulmoi Serbinë në Bregalnicë, filloi Lufta e Dytë Ballkanike. Misionin e parë të zbulimit e kishte kryer Miodrag Tomiqi dhe më pas Tomiqi dhe Stankoviqi morën radhën dhe gjatë një muaji e gjysmë, sa zgjati lufta me bullgarët, dy avionët kryen 21 misione zbulimi, nga të cilat Tomiq bëri 14. fluturimet. Gjatë një fluturimi mbi Kriva Pallankë, Tomiq hasi një avion bullgar në ajër, por asnjëri nuk kishte armë dhe ata vetëm përshëndetën njëri-tjetrin duke përshëndetur dorën.
Lufta e Parë Botërore
Mobilizimi i përgjithshëm në verën e vitit 1914 e gjeti krahun serb të aeroplanit të papërgatitur mirë. Krahu i Aeroplanit kishte vetëm 9 aeroplanë nga të cilët 7 ishin në gjendje fluturimi. Pesë avionë dhe tre pilotë u zhvendosën në aeroportin ndihmës të Dabiçës. Nga ai fushë ajrore, kapiteni Zhivojin Stankoviç dhe togeri i dytë Miodrag Tomić më 13 gusht 1914 filluan fluturimet e tyre të para të zbulimit në Luftën e Parë Botërore. Tomiq u ngrit nga fusha ajrore në Jevremovac më 27 gusht. Mbi Misharin ai hasi në një avion armik Parabellum i cili hapi zjarr ndaj Tomiqit, i cili nuk e priste këtë, por ai e shmangu me një manovër të përshtatshme dhe të shpejtë, kështu që avioni nuk pësoi asnjë goditje. Ky ishte ndoshta shkëmbimi i parë i zjarrit midis avionëve në histori. Pilotët serbë, të cilët realisht ishin të aftë dhe me përvojë nga Luftërat Ballkanike, kishin arritur të jepnin informacion të vlefshëm për numrin, lëvizjet dhe pozicionin e trupave armike. Ata kontribuan në fitoret e hershme serbe në vitin 1914 në malin Cer, Kolubara dhe lumin Drina. Në fillim të vitit 1915, të armatosur me mitralozë dhe bomba, pilotët serbë arritën të luftojnë armikun duke sulmuar avionët e tyre që fluturonin mbi territorin sovran serb ose duke bombarduar caqet e rëndësishme në pozicionet e prapavijës. Për shkak të epërsisë ajrore të trupave të aviacionit austro-hungarez ndaj Frontit Serb, në mars 1915 skuadrilja franceze (Escadrille MF 99 S) mbërriti nën komandën e kapitenit Roger Vitrat për të ndihmuar krahun e aeroplanit serb. Skuadrilja franceze mbajti vijën e frontit nga Smederevo në Loznicë dhe krahun serb nga Smederevo në Golubac. Pas pushtimit të Serbisë nga Fuqitë Qendrore në vjeshtën e vitit 1915 dhe tërheqjes së madhe të ushtrisë serbe në ishullin grek të Korfuzit, u formua fronti i Selanikut. Gjatë pushtimit në Serbi në tetor 1915, Manfred von Richthofen ("Baroni i Kuq") filloi fluturimin e tij të parë luftarak si pilot. Gjithashtu, në vjeshtën e vitit 1915, në Serbi u krye transporti i parë mjekësor i të plagosurve dhe të sëmurëve në historinë e aviacionit botëror. Një nga ushtarët e sëmurë në atë transport të parë mjekësor ishte Milan Stefanik, një pilot-vullnetar çekosllovak. Në qershor 1916, ushtria serbe e rindërtuar lundroi nga Korfuzi dhe u bashkua me francezët dhe britanikët në Selanik. Në vijën e frontit të Selanikut, me mbështetjen e forcave aleate, u riorganizua Krahu i Aeroplanit Serb. Nga mesi i vitit 1916 deri në 1918 në pjesën serbe të vijës së re të frontit të krijuar, pesë skuadrilje (N521, N522, N523, N524 dhe N525) u operuan dhe ishin të pajisura kryesisht me personel francez dhe serb. Këto njësi të Forcave Ajrore njiheshin zyrtarisht si Shërbimi Ajror i Ushtrisë Serbe dhe i ishin bashkangjitur Komandës supreme të Ushtrisë Mbretërore Serbe e cila ishte pjesë e Ushtrisë Aleate Maqedonase. Në fillim të vitit 1918 filloi riorganizimi i ri kur u formua skuadrilja e parë më 17 janar dhe skuadrilja e dytë më 1 maj 1918, me personel serb.
Serbia formoi më 8 qershor 1915 një nga njësitë e para të mbrojtjes ajrore dhe paralajmëruese ajrore në botë. Kjo ishte për shkak të sulmit masiv të avionëve gjermanë dhe austro-hungarezë. Avioni i parë i rrëzuar nga njësia e zjarrit tokësor në Luftën e Parë Botërore ndodhi mbi qiellin e Serbisë. Gjatë sulmit ajror gjerman në qytetin e Kragujevacit më 30 shtator 1915, artileri i mbrojtjes ajrore Radivoje-Raka Lutovac nga Regjimenti "Tanasko Rajiq", qëlloi goditjen e tij të parë, me armën e tij të modifikuar artilerie, një aeroplan Farman me dy anëtarë të ekuipazhit.
Mbretëria e Jugosllavisë
Periudha ndërmjet dy luftërave botërore u shënua nga një rritje e ndjeshme e Forcave Ajrore, e shoqëruar me prodhimin e avionëve modernë dhe të sofistikuar, me ndryshime të vazhdueshme organizative-formative brenda Forcave Ajrore. Me themelimin e Mbretërisë së Jugosllavisë, u formua Departamenti i Aviacionit të Ushtrisë nga personeli serb dhe ish-austro-hungarez (kroat dhe slloven). Në vitin 1923, filloi një iniciativë e madhe për të zëvendësuar avionët e kohës së Luftës së Parë Botërore ende në shërbim me dizajne më moderne. Kontratat u lidhën jashtë vendit dhe me fabrika të reja vendase. Departamenti i Aviacionit u riemërua Komanda e Aviacionit dhe u vendos drejtpërdrejt nën kontrollin e Ministrisë së Ushtrisë dhe Marinës. Në vitin 1930, Komanda e Aviacionit u riemërua Forca Ajrore Mbretërore Jugosllave (Jugoslovensko kraljevsko ratno vazduhoplovstvo).
Jugosllavia Socialiste
Pas Luftës së Dytë Botërore, Forcat Ajrore iu nënshtruan disa fazave të zhvillimit, modernizimi i parë i madh i forcave ajrore u krye nga viti 1953 deri në 1959. Avionët e prodhuar në Perëndim (si gjermani Dornier Do 28) u prezantuan duke hapur kështu epokën e aviacionit reaktiv. Me formimin e skuadronit të parë të helikopterëve në vitin 1954, njësitë e helikopterëve u inkorporuan gjithashtu në degën e riorganizuar të Forcave Ajrore, të riemërtuar në Forca Ajrore Jugosllave (Jugoslovensko ratno vazduhoplovstvo). Në fillim të viteve 1960 u prezantua luftarak supersonik sovjetik MiG-21, i ndjekur nga një rritje intensive e industrisë së aviacionit jugosllav në atë periudhë. U ndërtuan një numër prototipash avionësh reaktivë, të cilët shërbyen si bazë për zhvillimin e trajnimit të avionëve luftarakë dhe luftarakë, si Soko G-2 Galeb dhe J-21 Jastreb, G-4 Super Galeb dhe Soko J-22 Orao dhe Avioni luftarak më i avancuar sovjetik MiG-29 u prezantua në fund të viteve 1980.
Luftërat Jugosllave
Në qershor 1991, rezistenca sllovene ndaj rivendosjes së kontrollit federal mbi Slloveninë u përshkallëzua me shpejtësi në një konflikt të armatosur me Ushtrinë Popullore Jugosllave. Gjatë Luftës Dhjetë Ditore në Slloveni, 2 helikopterë të Forcave Ajrore Jugosllave u rrëzuan, ndërkohë që ajo nisi sulme ajrore mbi transmetuesit televizivë dhe pozicionet e mbrojtjes territoriale sllovene. Gjatë Luftës në Kroaci, Forcat Ajrore Jugosllave ishin aktive duke ofruar transport dhe misione mbështetëse të afërta ajrore për Forcat Tokësore Jugosllave, por gradualisht u detyrua të braktiste bazat ajrore jashtë zonave të kontrolluara nga serbët etnikë. Pajisjet e Forcave Ajrore Jugosllave në Bosnje dhe Hercegovinë iu dhanë Forcave të reja Ajrore të Republika Srpska dhe u përdorën gjatë Luftës në Bosnje. Në vitin 1991 dhe 1992, Forcat Ajrore Jugosllave humbën gjithsej 46 aeroplanë dhe helikopterë në Slloveni, Kroaci dhe Bosnje-Hercegovinë. Pjesa më e madhe e Forcave Ajrore Jugosllave u trashëgua nga Forcat Ajrore të sapoformuara të Serbisë dhe Malit të Zi në 1992.
Misionet
Dy misionet kryesore të Forcave Ajrore Serbe dhe Mbrojtjes Ajrore janë: ruajtja e dominimit të hapësirës ajrore mbi vend (përfshirë përgjimin dhe eliminimin e shkelësve të hapësirës ajrore) dhe sigurimin e mbështetjes ajrore dhe transportit për forcat tokësore. Një rol tjetër i rëndësishëm është reagimi ndaj fatkeqësive natyrore.
Struktura
Forca Ajrore dhe Mbrojtja Ajrore Serbe përbëhet nga katër brigada, dy batalione të pavarura të lidhura drejtpërdrejt me Komandën e Forcave Ajrore dhe të Mbrojtjes Ajrore, si dhe Institutin e Remontit Aeronautik dhe Institutin Mjekësor Ajror. Ekzistojnë tri baza ajrore operative: Baza Ajrore Batajnica, Baza Ajrore Lađevci dhe Baza Ajrore e Nishit. Përveç tyre, bazat e tjera (Jakovë, Zuce, Pançevë, Kragujevac, Novi Sad) strehojnë njësi të mbrojtjes ajrore. Stacioni i radarit të vëzhgimit me rreze të gjatë është i vendosur në Murtenicë.
Gjimnazi i Rrëshenit : (40 vjet)
Gjimnazi i Rrëshenit : (40 vjet). Libër me autor Nikollë Toma, red. Ndue Dedaj. Botuar në Rrëshen në vitin 2000 nga "Mirdita". Libri ka 83 faqe.
Forca Ajrore dhe Mbrojtja Kundërajrore Serbe
Pajisjet
parapamje|250x250px|Forcat ajrore serbe, Mikoyan-Gurevich MiG-29B (9-12B). parapamje|250x250px|Forcat ajrore serbe, Soko Gazelle.
Gjimnazi i Rrëshenit : (40 vjet)
Shënime: Arsimi i mesëm, gjimnazi i Rrëshenit, historia.
Kotka
Kotka (Kotkan kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është pjesë e rajonit Kymenlaakso.
Forca Ajrore dhe Mbrojtja Kundërajrore Serbe
Mbrojtja Ajrore
parapamje|250x250px|Mbrojtja ajrore serbe, Pantsir S1 & FK-3.
Edvin Kanka Qudiq
Edvin Kanka Qudiq (bs. Edvin Kanka Ćudić) (lindur ne Bërçka të Bosnje-Hercegovinës, Jugosllavi, 1988) është mbrojtës i të drejtave të njeriut në Bosnje, gazetar, praktikues i arteve marciale dhe shkencëtar politik, i njohur më së miri si lideri i Shoqatës për Kërkime Shkencore dhe Komunikim (UDIK), një organizatë që promovon të drejtat e njeriut dhe pajtimin në ish-Jugosllavi.
Forca Ajrore dhe Mbrojtja Kundërajrore Serbe
Radarët
parapamje|Radari AN/TPS-70 i Batalionit të 20-të ASEWG.
Oficerët
Shenjat e gradës së oficerëve:
Yumi Uetsuji
Yumi Uetsuji (上辻 佑実) është një futbolliste japoneze.
Ferr në këtë jetë e ferr në atë jetë
Ferr në këtë jetë e ferr në atë jetë : humor dhe satirë. Libër me autor Pashk Llusku, red. dhe përg. për bot. Ndue Dedaj. Botuar në Rrëshen në vitin 2000 nga "Mirdita". Libri ka 125 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, poezia, satira, tregime dhe novela.
Vall-llobrega
Vall-llobrega është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Empordà, të provincës Girona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Vall-llobrega
Kotopaksi
Kotopaksi është një vulkan aktiv në malet e Andeve, që ndodhet në kantonin Latacunga të provincës Cotopaxi, rreth 50 km në jug të Quito dhe 33 km në verilindje të qytetit të Latacunga, Ekuador, në Amerikën e Jugut. [3] Ky është takimi i dytë më i lartë në Ekuador, duke arritur një lartësi prej 5,897 m (19,347 ft). Është një nga vullkanet më të larta në botë. [4] [5]
Që nga viti 1738, Cotopaxi ka shpërthyer më shumë se 50 herë, duke rezultuar në krijimin e luginave të shumta të formuara nga lahars (vërshimet) rreth vullkanit. Shpërthimi i fundit zgjati nga gushti 2015 deri në janar 2016. [6] Cotopaxi ishte mbyllur zyrtarisht për ngjitje nga autoritetet derisa u rihap në 7 tetor 2017.
Siurana, Alt Empordà
Siurana është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Empordà, të provincës Girona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Siurana
Karl-Olov Björk
Karl-Olov Björk (lindi më 1936) është artistë suedezë. Ai studioi në Universitetin e Kolegjit të Arteve dhe Akademinë Mbretërore Suedeze të Arteve të Bukura në Stokholm.
Björk është përfaqësuar në Muzeun e Artit Modern në Stokholm dhe muzeun e qarkut Örebro.
Averdoingt
Averdoingt është një komunë në Francë. Averdoingtbën pjesë në departamentin Pas-de-Calais të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 263 banorë dhe sipërfaqe 8.33 km².
Pushka kundër-materialit
parapamje|300x300px|Teknik i asgjësimit të mjeteve shpërthyese i [[:en:United_States_Navy|marinës amerikane me një McMillan TAC-50.]] Një pushkë kundër materialit (AMR) është një pushkë snajper e krijuar për t'u përdorur kundër pajisjeve ushtarake, strukturave dhe pajisjeve të tjera (materiale). Pushkët kundër materialit janë të kalibrave dukshëm më të mëdhenj se pushkët konvencionale dhe përdoren për të eliminuar pajisje të tilla si motorët dhe objektivat e paarmatosura ose të blinduara lehtë. Ndërsa automjetet moderne të blinduara janë rezistente ndaj pushkëve anti-material, diapazoni i zgjeruar dhe depërtimi ka ende shumë aplikime moderne. Megjithëse nuk janë të destinuara për t'u përdorur kundër objektivave njerëzore, pesha dhe shpejtësia e plumbave të pushkëve kundër materialit u jep atyre aftësi të jashtëzakonshme në rreze të gjatë, edhe kur krahasohen me pushkët snajper të caktuara. Pushkët kundër materialit janë bërë si në modele me veprim rrufeje ashtu edhe në modele gjysmë-automatike.
Neo-nazizmi
parapamje|350px|Tubimi i [[Lëvizja Kombëtare Socialiste|NSM në lëndinë perëndimore të Kapitolit të Shteteve të Bashkuara, Uashington D.C., 2008]] Neo-nazizmi përbëhet nga lëvizjet militante, shoqërore ose politike pas Luftës së Dytë Botërore që kërkojnë të ringjallin dhe zbatojnë ideologjinë e nazizmit. Neo-nazistët kërkojnë të përdorin ideologjinë e tyre për të promovuar urrejtjen dhe sulmuar pakicat, ose në disa raste për të krijuar një shtet fashist. Është një fenomen global, me përfaqësim të organizuar në shumë vende dhe rrjete ndërkombëtare. Huazon elemente nga doktrina naziste, përfshirë ultranacionalizmin, racizmin, ksenofobinë, diskriminimi ndaj personave me aftësi të kufizuar, homofobinë, romafobia, antisemitizmin, antikomunizmin dhe fillimin e Reich të Katërt. Mohimi i Holokaustit është një tipar i zakonshëm, siç është përfshirja e simboleve naziste dhe admirimi i Adolf Hitlerit.
Në disa vende evropiane, evraziane dhe të Amerikës Latine, ligjet ndalojnë shprehjen e pikëpamjeve pro-naziste, raciste, antisemitike ose homofobike. Shumë simbole të lidhura me nazistët janë të ndaluara në vendet evropiane (veçanërisht në Gjermani) në përpjekje për të frenuar neo-nazizmin.
Neo-nazizmi konsiderohet një formë e veçantë e politikës ekstremizte të krahut të djathtë.
Mirdita në fokus : natyra, burimet ekonomike, turizmi, kultura
Mirdita në fokus : natyra, burimet ekonomike, turizmi, kultura. Libër me autor Ndue Tusha, red. Ndue Dedaj. Botuar në Rrëshen në vitin 2000 nga "Mirdita". Libri ka 101 faqe dhe me foto.
Shënime: Studime sociale, gjendja sociale.
Marie-Christine Arnautu
Marie-Christine Arnautu (lindur më 19 tetor 1952, në Paris ) është një anëtare franceze e Parlamentit Evropian (PE) për Frontin Nacional dhe nënkryetare e partisë për çështjet sociale.
Më parë, ajo ka shërbyer si këshilltare rajonale e FN në rajonin Île-de-France. Në vitin 2014, ajo u zgjodh anëtare e Parlamentin Evropian nga zona elektorale Île-de-France.
Grandlup-et-Fay
Grandlup-et-Fay është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Grandlup-et-Fay ka një popullsi prej 308 banorë dhe sipërfaqe 20.3 km², me një dendësi prej 15 banor/km².
Joss Whedon
Pas fillimit të karrierës së tij në sitcom, Whedon shkroi filmin e komedisë horror të mirëpritur dobët Buffy the Vampire Slayer (1992) - të cilin më vonë e përshtati në serialin e mirënjohur televiziv me të njëjtin emër - shkroi filmin e animuar të Pixar Toy Story (1995), dhe shkroi filmin horror fantashkencë Ringjallja Alien (1997). Pasi arriti suksesin si prezantues televiziv, Whedon u kthye në film për të shkruar dhe drejtuar vazhdimin e filmit Firefly Serenity (2005), bashkë-shkrim dhe producent i filmit komedi horror The Cabin in the Woods (2012) dhe për të shkruar dhe drejtuar adaptimin e Shekspirit. Shumë zhurmë për asgjë (2012). Për Marvel Cinematic Universe, Whedon shkroi dhe drejtoi filmin me superhero të ansamblit The Avengers (2012) dhe vazhdimin e tij Avengers: Age of Ultron (2015). Ai gjithashtu shkroi filmin superheroik të DC Extended Universe , Justice League (2017), për të cilin ai shërbeu gjithashtu si regjisor për ri-xhirime, duke zëvendësuar Zack Snyder (i cili mbajti kredinë regjisoriale).
Whedon ka punuar gjithashtu si kompozitor (veçanërisht për episodin muzikor Buffy the Vampire Slayer " Once More, with Feeling " dhe Sing-Along Blog i Dr. ekskluzivitete të krijuara, të tilla si Atonishing X-Men.
Që nga viti 2020, shumë aktorë kanë akuzuar Whedon për sjellje abuzive në filma dhe televizione, të cilat ai e ka mohuar. WarnerMedia hetoi akuzat e aktorit të Justice League Ray Fisher dhe njoftoi se kishte ndërmarrë "veprime korrigjuese" në dhjetor 2020.
Biografia
I lindur në New York City dhe i rritur në Upper West Side si Joseph Hill Whedon,  më vonë ai do të bëhej një shkrimtar televiziv i gjeneratës së tretë si djali i Tom Whedon, një skenarist për Alice in the Vitet 1970 dhe The Golden Girls në vitet 1980, dhe një nip i John Whedon, i cili punoi në The Donna Reed Show në vitet 1950 dhe The Dick Van Dyke Show në vitet 1960, si dhe duke shkruar për shfaqje radio si The Great Gildersleeve. Nëna e tij, Ann Lee (nee Jeffries) Stearns, me origjinë nga Kentaki, ishte një aktiviste dhe mësuese në Riverdale Country School si Lee Whedon, përveç që ishte një romancier aspirues. Jessica Neuwirth, një ish-studente e Stearns, e ka përmendur shpesh atë si frymëzimin e saj, duke e përshkruar atë si një "feministe vizionare". Prindërit e tij të dy aktruan, duke u shfaqur në një shfaqje së bashku në Klubin Dramatik të Harvardit Radcliffe. Familja kalonte pushimet duke recituar Shekspirin.
Angel
Si rezultat i suksesit të Buffy the Vampire Slayer, Whedon iu dha mundësia të bënte Angel, serinë e tij spin-off të shfaqjes në vitin 1999. David Greenwalt dhe Whedon bashkëpunuan në pilotin që do të zhvillohej për Rrjetin WB. Gjatë zgjerimit të hershëm të serialit, u bënë përpjekje nga rrjeti për të zbutur konceptin origjinal të Whedon. "Corrupt", një episod i dytë i zgjedhur para kohe, u braktis plotësisht për shkak të zymtësisë së shkruar në skenar. Më pas, toni u zbut në episodet e hapjes, duke e vendosur Hetimet e Engjëllit si një operacion idealist dhe me këpucë. Ai ndjek Angel, i cili punon si një detektiv privat për të "ndihmuar të pafuqishmit".
Megjithëse i lavdëruar për paraqitjen e një versioni unik dhe progresiv të heroit arketip të noir si një detektiv vampiri simpatik, në fillimet e tij u kritikua si më i vogël se shfaqja e tij mëmë, në kontekstin e transferimit nga një më shumë vepër origjinale popullore. Pavarësisht se fitoi një çmim Saturn për serialet më të mira televizive në rrjet dhe tre episode, " Waiting in the Wings ", " Smile Time " dhe " No Fade Away ", u nominuan për Hugo Awards për Prezantimin më të Mirë Dramatik. Formulari i shkurtër në 2003 dhe 2005.
Rrjeti WB njoftoi më 13 shkurt 2004, se Angel nuk do të rikthehej për një sezon të gjashtë. Whedon tha për anulimin, "Unë besoj se arsyeja pse Angel pati probleme në WB ishte se ishte i vetmi shfaqje në rrjet që nuk po përpiqej të ishte Buffy . Ishte një shfaqje për të rriturit.” Një vazhdim zyrtar i historisë erdhi më vonë në formën e një serie librash komik. Pas sezonit të tetë të suksesshëm të Buffy the Vampire Slayer, IDW Publishing iu afrua Whedon për të prodhuar në mënyrë të ngjashme një sezon të gjashtë kanonik për Angel .  Angel: After the Fall botoi 17 numra të shkruar nga Whedon dhe Brian Lynch.
Valls
Valls është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Camp, të provincës Tarragona, në Katalonia. Valls ka 25158 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 55.28 km2.
Lidhje të jashtme
Valls
Lule : një histori e vërtetë prej kohës së kalueme të Shqipnisë : ligje dhe zakone të vjetra në malet shqiptare
Lule : një histori e vërtetë prej kohës së kalueme të Shqipnisë : ligje dhe zakone të vjetra në malet shqiptare. Nga Fabian Barcata, përkth. nga gjerm. Karl Gurakuqi, përg. Ndue Dedaj, përg. Bardhok Pulaj. Botuar në Rrëshen në vitin 2001 nga "Mirdita". Libri ka 315 faqe dhe me foto. ISBN 9992773707
Shënime: Letërsia austriake, letërsia e huaj me temë shqiptare, romane, etnologjia shqiptare, jeta shoqërore dhe zakonet.
7.62×54mmR
Modeli amerikan Winchester 1895 ishte gjithashtu i pajisur për këtë fishek sipas një kontrate me qeverinë ruse. 7.62×54mmR është ende në përdorim nga ushtria ruse në pushkët snajper Dragunov, SV-98 dhe të tjera, si dhe në disa mitralozë modern për qëllime të përgjithshme si mitralozi PKM dhe Pecheneg. Fillimisht, raundi u caktua "modeli i fishekëve me tre rreshta i vitit 1891". Më pas u bë i njohur gjerësisht me emërtimin "Fishek pushke 7.62mm". Raundi gabimisht është njohur si "7.62mm rusisht" (dhe ende shpesh përmendet si i tillë në bisedë), por, sipas standardeve, R në emërtimin (7.62×54mmR) do të thotë "rimmed", në linjë standarde me emërtimet C.I.P.. Emri ndonjëherë ngatërrohet me raundin "7.62 Sovjetik", i cili i referohet fishekut 7.62×39mm pa buzë të përdorur në pushkët SKS dhe AK (AK-47, AK-15, AEK-973).
Averdon
Averdon është një komunë në Francë. Averdon bën pjesë në departamentin Loir-et-Cher të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 708 banorë dhe sipërfaqe 29.14 km².
Siero
Siero është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Oviedo, të provincës Asturias, në Asturias. Siero ka 50233 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 211.6 km2.
Lidhje të jashtme
Siero
Ami Otaki
Ami Otaki (大滝 麻未) është një futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje.
McMillan TAC-50
parapamje|300x300px|McMillan TAC-50. McMillan TAC-50 është një pushkë kundër materialit me rreze të gjatë. TAC-50 bazohet në dizajne të mëparshme nga e njëjta kompani, e cila u shfaq për herë të parë në fund të viteve 1980. Që nga viti 2017, ajo mban rekordin për vrasjen më të gjatë të konfirmuar me snajper. McMillan prodhon disa pushkë të kalibrit .50, bazuar në të njëjtin veprim pronësor, për përdorim ushtarak, ligjzbatues dhe civil. Prodhohet në Phoenix, Arizona, në Shtetet e Bashkuara nga McMillan Firearms Manufacturing.
TAC-50 është një armë ushtarake dhe e zbatimit të ligjit, e cila, e përcaktuar si C15, ka qenë arma standarde snajper me rreze të gjatë (LRSW) e Ushtrisë Kanadeze që nga viti 2000. Pushkët e familjes TAC-50 garantohen të japin 0.5 Grupet e minutës së këndit (MOA) me municion të nivelit të ndeshjes në kushte ideale.
Guloninae
Guloninae është një njënfamilje e familjes Mustelidae shpërndarë nëpër Euroazi dhe Amerik. Ai përfshin kunadhet dhe peshkatarin, tairan dhe baldosën e veriut. Këto gjini u përfshinë më parë brenda një përkufizimi parafilletik të nënfamiljes Mustelinae.
Speciet e zhdukura
†Plesiogulo? Zdansky, 1924
Imbreks dhe tegula
djathtas|parapamje|400x400px|Çdo tegul (a) i mbivendoset asaj të mëposhtëme dhe skajet e ngritura anësor bashkohen ndërmjet tyre. Çdo imbreks i lakuar (b) mbulon anët e skajeve të ngritura të formuar në mes nga bashkimi i tegulave. Disa imbrikse nuk janë paraqitur në ilustrim, në mënyrë që të tregojnë detajet e skajeve të bashkuara të tegulave. Imbreks dhe tegula (shumës imbrekse dhe tegula) janë mbivendosje e tjegullave të përdoruara në arkitekturën e Greqisë antike dhe Romës si një masë mbrojtëse për papërshkueshmërin nga uji dhe mbulimin e çatisë. Ato janë bëheshin kryesisht prej balt e (argjile) të pjekur, por ndonjëherë edhe nga mermeri, bronzi ose gilt-i (copë/pllakë e praruar, e veshur ose e lyer me flet ari). Në Romë, ato zëvendësuan pllakat e drurit dhe u përdorën në pothuajse çdo lloj strukture, nga ato më zakonshnet e të thjeshta, deri te tempujt e mëdhenjë dhe ndërtimet publike.
Tegula (greqisht: solene) ishte një fushë e sheshtë tjegulle, ose një pllakë e sheshtë me skaje të ngritura, e cila vendosej direkt në sipërfaqen e çatis, ndërsa imbreks (greqisht: kalipter/kalupter) ishte një gjysmë cilindër që mbulonte tjegullën, si një gjysëm tubi, e cila ishte mbivendosur në mes të tegulave. Kur një imbreks ishte bërë mirë dhe siç duhet, nevojitej shumë pak punë për të bërë hidroizolimin ose mbyllur hapësirat.
Zona e mbulimit në përgjithësi ishte e rrethuar nga antefikse, të cilat shpesh ishin të zbukuruar dhe kishin disa anthemia (deokorim në formë luleje)  për të mbuluar çdo fund rreshti të imbrekseve.
Koncepti i mbulimit me imbrekse dhe tegula përdoret edhe sot si një karakteristik ndërkombtare e stilit dhe dizanjit të ndërtimit dhe është origjina e termit imbrication për gjendjen e gjërave të rregullta me shtresa të mbivendosura.
Historia dhe zhvillimi
djathtas|parapamje|Një shembull i ndërtimit të çatisë në muzeun Fishbourne Roman Palace Imbrikset dhe tegulat e para u bënë nga Grekët e lashtë. Njëllojë si tullat, format e tyre bëheshin me baltë/argjilë të njomë/lagështë në një kallëp me katër faqe, shpesh forma i'u jepej me një copë teli dhe pastaj piqeshin në furrë. Me kalimin e kohës u zhvilluan mënyra më të sofistikuara.
Tegulat fillimisht bëheshin krejtësisht të sheshta, ose me një të ngritur (në formë kreshte ose kurrizi) nën kufirin e sipërm, të cilat i lejonin tjegullave të qëndronin të "varura" në pjerrësi të çatisë në mënyrë që ajo të mos të rrëshqiste. Më vonë, tegulat u bënë me një të ngritur në skajet e sipërme dhe në dy anët vertikale, të cilat do të kanalizonin shiun në pjesën e poshtme të pllakave, duke mos lejuar që ai depërtonte në mes të pllakave dhe të lagte materialet e mbulimit. Një tjetër përmirësim ndodhi kur dy të ngriturat e skajeve u bënë që të puthiten duke formuar një kufijë në formë "V-je" trapezoidale me buzë më të holla poshtë, hulliza në pjesën më të gjerë të pllakave të poshte  formonte një kanal të vazhdueshëm.
Imbrikset kompletuarn hidroizolim e çatisë duke formuar harqe mbi nyjet e skajeve vertikale të tegulave dhe njëkohësisht ndanin çatin në kanale. Uji i shiut rrithte kështu jashtë imbrikseve të lakuar, binte në kanale, poshtë mbi sipërfaqet e tegulave dhe zbrite në hendeqe (canalis). Në nomeklaturën zyrtare të arkitekturë  canalis (kanalet) kishin një fushë apo ornamente ballore të vendosur në majë të entablaturës (qemer i vazhduar) sipër kornizës. Gjysmërrethi i hapur në pjesën e imbreksit të fundit mbulohej shpesh me një fronton dekorativ, edhe mblulojat e drenazhimit të kanaleve zbukuroheshin shpesh me koka luanë sh (banori leonina) ose me koka dhe fytyra të tjera fantastiko-groteske. majtas|parapamje|Imbrekset dhe tegulat ende përdoren  edhe sot në Romë (2005). Nga periudha Romake shumë tjegulla u bënë nën kujdesin e legjioneve të ndryshme romake dhe kishin të stampuar vulën e legjionit si simbol. Imbrikset dhe tegulat janë gjetje të zakonshme në sitet arkeologjike, format dhe shenjat e tyre mund të jenë të dobishme për datimin e siteve dhe identifikimin e banorëve. Për shembull, në një gërmim arkeologjik të vitit 1993 në Merseyside të Anglisë u zbuluan në mbi 300 kg tjegulla dhe mbetje furrash. Disa prej tegulave ishin të vulosur me "LXXVV" simboli/shenja e Legio XX Valeria Victrix (Legjioni i XX Valeria Viktriks). Romakët gjithashtu i ripërdornin shpesh tjegullat e thyera duke i inkorporuar ato me llaç.
Tjegullat prej mermerit janë përdorur për herë të parë rreth vitit 620 p.e.sonë. Përveç superioritetit në bukuri dhe qëndrueshmëri të këtij materialit, këto tjegulla mund të bëheshin me përmasa shumë më të mëdha se sa ato prej balte. Si rrjedhojë, ato janë përdorur në ndërtimin e tempujve të mëdhenjë, të tillë si Tempulli i Zeusit në Olimpia, Partenoni në Athinë dhe Serapeum në Puteoli (Pozuoli modernei). Akoma më të shtrenjta dhe madhështore ishin pllaka e bëra prej bronzi dhe gilt-i (pllaka të praruara, të lyera me bojë ari ose të veshura me fletë ari).
Kaido
Kaido i Bishave ((百獣のカイドウ Hyakujū no Kaidō) është personazh në anime dhe manga One Piece krijuar nga Eiichiro Oda. Ai është gjeneral-guvernator i Piratëve të Bishave dhe ishte një nga Katër Perandorët që sundoi mbi Botën e Re.
Dikur një fëmijë ushtar premtues në shërbim të Mbretërisë së Vodkës dekada më parë, Kaido u thirr kundër dëshirës së tij nga Marinarët, por arriti të arratisej dhe të fillonte një karrierë në piraterinë. Ai u ftua nga Edward Newgate për t'u bashkuar me grupin legjendar Piratët e Rocks si nxënës, ku u takua dhe u miqësua me Charlotte Linlin. Gjatë Incidentit të Luginës së Zotit, kur Piratët e Rocks u rrëzuan, Linlin i dha Kaidos frutin e rrallë mitik Zoan, Fruti i Peshkut, Modeli: Seiryu. Më pas ai vazhdoi të formonte ekuipazhin e tij dhe ta ndërtonte atë në një forcë të fuqishme ushtarake të vendosur për të sfiduar Qeverinë Botërore.
Pasi u ftua në Vendin Wano nga Kurozumi Higurashi, Kaido bashkoi forcat me shogunin e Vendit Wano, Kurozumi Orochi, dhe pushtoi Onigashima si bazën e tij. Pas një përpjekjeje të dështuar nga Oden Kozuki dhe Nëntë Këllëfët e Kuq për ta rrëzuar atë, ai vazhdoi të grumbullonte fuqi ushtarake në Vendin Wano për 20 vjet përpara se të vendoste të asgjësonte Orochi dhe të vazhdonte me planin e tij për Projektin e Ri Onigashima. Plani nuk u realizua kurrë, megjithatë, pasi Onigashima u sulmua nga Aleanca Ninxha-Piraëe-Mink-Samurai në të njëjtën natë dhe Piratët e Bishave u mundën përfundimisht. Pas humbjes së Kaidos nga duart e Luffy, Gazeta Ekonomike Botërore publikoi një listë të re të Katër Perandorëve, me Kaido që nuk përfshihej më në mesin e tyre.
Personaliteti
Kaidou është një luftëtar i pamëshirshëm, agresiv dhe i sigurt, i cili nuk humbet kurrë një mundësi për të fituar një avantazh në luftë. Ai vuan nga periudha apatie dhe mërzie, duke mbajtur një ndjenjë të përgjithshme shqetësimi për shumicën e gjërave, duke përfshirë vetë natyrën e botës dhe jetën e tij dhe të vartësve të tij. Ai mban një prirje të vrenjtur me pak kënaqësi dhe eksitim në jetën e tij dhe është vazhdimisht duke vrenjtur vetullat shumicën e kohës. Si i tillë, ai dëshiron eksitim dhe kaos, duke dashur të nisë luftën më të madhe në botë, sepse e ndjeu se ishte shumë e zakonshme. Kjo ishte e vërtetë edhe gjatë fëmijërisë së tij si ushtar nën shërbimin e Mbretërisë së Vodkës, me një Kaido të ri që mezi tregonte interes për ndonjë gjë jashtë luftimeve të vazhdueshme.
Kaido me sa duket ka pasur gjithmonë probleme me botën në të cilën jetonte, veçanërisht me njerëzit që e qeverisnin atë, autoritetin e të cilit ai nuk e respektonte për shkak të bindjeve të tij se vlera e vërtetë e dikujt mund të matej vetëm në fushën e betejës. Në të kaluarën, Kaido dikur besonte se vetëm ai mund ta ndryshonte botën, gjoja në një përpjekje për të imituar Joy Boy dhe legjendën e tij; megjithatë, Kaido ka pranuar se metodat e tij dhe qëllimi i përgjithshëm përfunduan shumë më ndryshe. Megjithatë, Kaido mbetet kurioz për Joy Boy dhe nëse dikush tjetër është në gjendje të marrë mantelin e tyre. Ai gjithashtu mendon se Joy Boy mund të jetë personi i vetëm që mund ta rrëzojë atë ndonjëherë.
Pamaturia e Kaidos, së bashku me paaftësinë e tij të dukshme për të vdekur nga ndonjë metodë ekzekutimi, e ka bërë atë të bëjë tentativën për vetëvrasje si hobi të tij. Kaido në përgjithësi ka një pikëpamje shumë pozitive për vdekjen, duke menduar se është momenti kur një person arrin lavdinë e vërtetë. Si i tillë, ai admiron ata që vdesin duke luftuar deri në fund, si Gol D. Roger, Edward Newgate dhe Oden Kozuki dhe e pranon ndikimin që ata përfundojnë duke shkaktuar në ato momente. Kaido emocionohet kur lufton me armiqtë, të cilët në të vërtetë mund të qëndrojnë me të në një luftë, megjithëse ai gjithashtu ndjen zhgënjim të jashtëzakonshëm kur ata nuk arrijnë ta mposhtin atë.
Kaido është shumë i mërzitur nga numri i njerëzve të aftë për Ambicien e Pushtimit, duke thënë se bota nuk ka nevojë për kaq shumë njerëz që mund ta përdorin atë.
Aftësitë
Si dikur një nga Katër Perandorët, Kaido është një nga katër piratët më të fortë të gjallë, i njohur si "Krijesa më e fortë në botë". Veçanërisht, ai ka një shpërblim prej 4,611,100,000 beli, që është aktualish shpërblimi më i lartë se çdo piratë tjetër, tejkaluar nga shpërblimet e Mjekërrbardhi dhe Gol D. Roger.
Kur Trafalgar Law bëri një aleancë me Kapelat e Kashtes, ai spekuloi se edhe me aleancë, probaliteti për ta mposhtur Kaidon ishte 30%. Kaido mundi Eustass Kidd, një nga antarët e Gjeneratës së Keqe, një piratë me shpërblim prej 470,000,000 beli, me lehtësi.
Ai mundi Luffy me një goditje pas shumë goditjeve të fuqishme të Luffy (në modën e tij Marshi i Katërt) dhe nuk mori asnjë dëmtim, dhe ishte në gjendje të çohet shumë shpejtë. Ai është gjithashtu në gjendje të përplaset në mënyrë të barabartë me Big Mom, siç tregohet nga forca e përplasjes së tyre duke qenë mjaft e fortë për të ndarë qiellin në dysh, i cili është i ngjashëm me përplasjen midis Mjekërrbardhit dhe Shanks dhe për ta luftuar atë në mënyrë të barabartë për dy ditë pa pësuar dëmtime.
Si perandorët tjerë, Kaido ka shumë vartës dhe piratë që u bashkuan me të. Pas bashkimit me Caesar Clown dhe Donquixote Doflamingo, Kaido krijoi një ushtri prej 500 përdorues të frutave të detit të llojit Zoan, të njohur si Gifters.
Kaido poasedon qëndrueshmëri mbinjerëzore dhe kjo bëri që ai të mos jetë në gjendje të vdes. Ai është kapur dhe torturuar 18 herë, dhe njerëzit aq të fuqishëm sa Marinsat dhe Yonko të tjerë kanë tentuar ta ekzekutojnë atë 40 herë, por të gjitë dështuan sepse çdo armë e ekzekutimit u shkatërrua kur u përdor mbi të. I vetëm rast kur përjetoi dhimbje ishte kur Oden Kozuki e lëndoi atë, duke i jepur gërvishtjen e vetme në trupin e tij. Gjatë bastisjes në Onigashima, Nëntë Këllëfet e Kuq ishin në gjendje t'i shkaktonin atij dëm të konsiderueshëm përmes punës në ekip dhe forcës dhe aftësive të tyre të përmirësuara, megjithëse jo në të njëjtën masë si Oden.
Kaido është jashtëzakonisht i shpejtë pavarësisht nga madhësia e tij masive, siç tregohet kur ai kaloi Luffy në një çast ndërsa e sulmonte atë.
Fruti i Detit
Kaido ka ngrënë frutin e peshkut, modeli: Seiryū, një lloj i Zoanit mitik, që e lejon atë të transformohet në dragon lindor. Në këtë formë, ai është i aftë të lëvizë nëpër ajër duke krijuar re të quajtura Retë flakërues (焔 雲 Homuragumo) dhe duke i përdorur ato si mbështetëse. Këto re mund të përdoren gjithashtu për të ngritur objekte të tjera, apo edhe toka të mëdha si Onigashima. Ai gjithashtu mund të lëshojë shpërthime shkatërruese zjarri nga goja e tij, të cilat mund të shkaktojnë dëme të konsiderueshme, nëse jo plotësisht të shfarosura, një zonë ose strukturë të madhe. Përveç zjarrit, Kaido duket të jetë i aftë të lëshojë elementë të tjerë të tillë si shpërthimet e rrufesë nga gjëmimi dhe era që bëhet predha e padukshme e tehut të ajrit nga goja e tij, e aftë të presë lehtë mishin dhe kockat. Kaido ka zotëruar fuqitë e tij të frutit të detit në atë pikë që ai mund të ketë qasje në disa nga aftësitë e tij drakonike pa pasur nevojë të transformohet, të tilla si gjenerimi i reve të flakës për të ngritur në det Onigashima.
Haki
Kaido është një nga disa persona që mund të përdorë tre lloje të Hakit. Law tha se ai nuk mund ta lëvizë Kaidon brenda "Dhomës" së tij pasi Haki i tij është shumë i fortë.
Haoshoku Haki
Kaido posedon Ambicien e Pushtimit, i cili u pa për herë të parë kur u përplas me një tjetër përdorues të Ambicies së Pushtimit, Big Mom, duke krijuar valët tronditëse që shfaqen kur përplasen dy përdorues. Ai është gjithashtu në gjendje të zbarkoj Ambicien e tij të Pushtimit në kanabo e tij, i cili nënkuptohet nga rryma të hollë si rrufeja të energjisë së errët që buron nga arma e tij. Kjo e lejon atë të rrisë në mënyrë dramatike fuqinë e tij të sulmit si një shtesë e forcës së tij natyrore fizike dhe Ambidies së Armatimit; kjo shkallë e forcës e ka lejuar atë të godasë shpejt piratët e fuqishëm si Luffy, Zoro dhe Law pa ndjenja me vetëm një ose dy goditje.
Busoshoku Haki
Kaido është një përdorues jashtëzakonisht i fuqishëm i Ambicien e Armatimit, të cilin ai është i aftë ta zbarkoj në kanabon e tij. Në betejën në Onigashima, Ambicia e tij e Armatimit ishte aq i fortë sa të dëmtonte Luffy i cili i ngurtësoi të dy krahët. Ai është i aftë të shfrytëzojë zbatimin e përparuar të projeksionit të Ambicies së tij të Armatimit nga kanabo i tij, duke e lejuar atë të godasë kundërshtarët shumë metra para tij me një fuqi shkatërruese pa pasur nevojë për të bërë kontakte të drejtpërdrejta, dhe fuqia e sulmit mund të rritet më tej nëse kanabo është i mbarsur me Ambicien e Pushtimit.
Kenbunshoku Haki
Kaido posedon Ambicien e Vëzhgimit, gjë që ai e demonstroi për herë të parë kur ndjeu "zërat" e supernovave pas sulmit shkatërrues kombinuar me Big Mom që i mundësuan atij të tregonte se ishin ende gjallë. Në një rast të rrallë kur ai përballet me një sulm që do ta dëmtojë atë, Kaido mund të përdorë gjithashtu këtë Haki për ta ndihmuar atë të shmanget.
Armët
Kaido mban një kanabō me thumb. Duke e përdorur atë në lidhje me forcën e tij të jashtëzakonshme fizike, ai mund të dërgonte një person të fluturonte larg dhe t'i plagosë rëndë me një goditje të vetme. Kaido e përdori ndonjëherë për të mposhtur Oden Kozuki, gjë që e bën këtë të fundit të plagosur rëndë dhe të bërë pa vetëdije. Ai gjithashtu e përdori atë për të mposhtur Luffy në formën e tij Boundman të forcuar me Ambicien e Armatimit, duke thyer fuqinë e jashtëzakonshme mbrojtëse dhe madje e dërgoi atë të fluturonte larg, duke e lënë atë pa ndjenja. Kaido ka kanabōn e tij që kur ai ishte një nxënës i Piratëve Rocks.
Shuron Hakke
Duke konsumuar alkool, Kaidou është në gjendje të hyjë në një gjendje të quajtur Shuron Hakke (fjalë për fjalë "Tetë Trigramet e Dragoit Sake"). Në këtë gjendje, lëvizjet e tij bëhen më të paparashikueshme, ai kalon me shpejtësi midis formave të tij Zoan dhe Haki i tij bëhet më i fortë. Gjendja e Shuron Hakke ka mënyra të ndryshme bazuar në ndryshimet e humorit të tij të dehur.
Historia
Kaido lindi në Grand Line 59 vjet më parë. Ai banoi në Mbretërinë e Vodkës si fëmijë, e cila pushtoi dhe plaçkiti qytete të tjera në mënyrë që të mund të përballonte anëtarësimin në Qeverinë Botërore, dhe u konsiderua ushtari më i fortë i saj deri në moshën 10-vjeçare. Tre vjet më vonë, Kaido filloi të vinte në dyshim këtë sistem dhe mbreti, duke mos ditur se çfarë të bënte me të, vendosi ta shiste atë te marinsat në këmbim të së drejtës për të marrë pjesë në Levely tjetër. Megjithatë, Kaido u arratis nga luftanija që e mbante dhe menjëherë mori një shpërblim prej 70,000,000 beli. Kaido e lejoi veten të kapej shumë herë më pas për të ngrënë ushqimin në luftanijet, duke u arratisur me lehtësi sapo të ngopesh.
Që kur u bë pirat, ai ishte mundur shtatë herë dhe ishte kapur tetëmbëdhjetë herë nga Marinsat dhe anëtarët e tjerë të Katër Perandorëve. Gjatë kapjeve të përmendura, Kaido u torturua vazhdimisht dhe iu dha dënimi me vdekje dyzet herë. Sidoqoftë, asnjë metodë ekzekutimi nuk ishte efektive për të dhe Kaido arriti të fundosë nëntë anije masive të burgut që e mbajtën atë. Të paktën 33 vjet më parë, Kaido filloi të rekrutojë ekuipazhin e tij.
Kaido nuk ishte i njohur më parë si piratë i fuqishëm deri pas ekzekutimit të Roger. Ai, së bashku me Shanks, Edward Newgate dhe Big Mom u bënë të njohur si Katërt Perandorët.
28 vjet më parë, Kurozumi Higurashi iu afrua Kaidos me një ofertë territori për të ndërtuar fabrika armësh në një komb të njohur për mjeshtrit e tij të aftë, duke e lejuar atë të rrisë fuqinë e tij më tej. Kaido u pajtua me këtë dhe filloi të pushtonte Vendin Wano sapo i afërmi i Higurashit, Kurozumi Orochi, kishte marrë kontrollin e shogunatit; në këmbim të aftësisë për të rritur ndërmarrjen e tij të armëve, Kaido shërbeu si një mbrojtës për Orochi. Pikërisht në këtë kohë Kaidou pati një djalë të quajtur Yamato, i cili në fakt lindi si vajza e tij. Yamato më vonë i tha atij se donte të bëhej Oden, dhe Kaido e rrahu në përgjigje. 25 vjet më parë, Kaido u përball me Oden Kozuki në kështjellën e shogun pasi ky i fundit tentoi të vriste Orochi. Kaidou dhe Orochi më pas bënë një marrëveshje me Oden. Nëse Oden do të kërcente lakuriq në Kryeqytetin e Luleve një herë në javë, qytetarët do të kurseheshin. Ata gjithashtu premtuan se do të largoheshin nga Wano pas pesë vjetësh. Më pas, Kaidou fluturoi mbi kështjellën e shogun në formën e tij të dragoit.
23 vjet më parë, Kaido luftoi me Gecko Moria në rajonin Ringo të Vendit Wano dhe e mundi atë. Megjithëse detajet e betejës nuk dihen, Moria humbi të gjithë ekuipazhin e tij.
20 vjet më parë kur Oden dhe nëntë mbajtësit e tij ishin duke shkuar për në Onigashima, Kaido dhe ekuipazhi i tij u ndeshën me ta në rajonin Udon. Në betejën pasuese, Oden arriti të plagos Kaido. Sidoqoftë, kur Oden u shpërqendrua nga Higurashi Kurozumi i cili u maskua si Momonosuke dhe u shir se ishte peng, Kaido e goditi atë.
Pasi Oden u ekzekutua, Kaido sulmoi dhe dogji Kështjellën Oden para se të ktheheshin mbajtësit e Oden. Ai i tha Momonosuke se babai i tij ishte një i pa mend dhe vrau nënën e tij përveç babait të tij. Kaido gjithashtu arriti të fitojë posedimin e një Road Poneglyph, një nga katër poneglyphs që kur deshifrohet mund të zbulojë vendndodhjen e Laugh Tale.
Dhjetë vjet më parë, mbështetësit e Familjes Kozuki u mblodhën për të organizuar një rebelim masiv para kthimit të mbajtësve të Oden, Kaido personalisht ndërhyri dhe masakroi brutalisht një shumicë të rebelëve së bashku me familjet e tyre. Në një moment pasi pushtoi Wano, Kaido gjithashtu u përball me hajdutin Shutenmaru.
Rreth 3 deri në 4 vjet më parë, Kaidou dhe vartësit e tij kryesorë ishin larg nga Onigashima në një ekspeditë. Piratët Spade pushtuan për shkak të kësaj periudhe kohore. Kur Kaido u kthye, ai u tërbua kur gjeti statujën e tij të dragoit të shkatërruar.
Dikur brenda katër viteve të fundit, Kaido filloi të bashkëpunonte me Shichibukai Donquixote Doflamingo dhe shkencëtarin mashtrues marinar Caesar Clown për të krijuar një ushtri të përdoruesve artificialë të frutave të detit Zoan, përmes SMILE.
Dublimi
Në japonisht, zëri i tij bëhet nga Tesshō Genda.
Kuriozitete
thumb|240px|Statuja e Oni të kuq duke mbajtur [[Kanabō|kanabō]]
Molalla Prairie, Oregon
Molalla Prairie, Oregon (Hamlet of Molalla Prairie) është një qytet në qarkun Clackamas të shtetit federal Oregon, SHBA.
Harry Potter dhe Dhuratat e Vdekjes Pjesa e Parë (muzika)
Harry Potter dhe Dhuratat e Vdekjes Pjesa e Parë është një kolonë zanore filmike në filmin e vitit 2010 me të njëjtin emër, shkruar dhe dirigjuar nga kompozitori francez i filmit Alexandre Desplat. Albumi u nominua për çmimin IFMCA 2010 për Muzikën më të mirë origjinal për një film fantastik dhe Çmimin Satellite 2010 për Muzikën më të mirë origjinale.
Zhvillimi
Muzika për Dhuratat e Vdekjes Pjesa e Parë kompozuar nga kompozitori i filmit fitues i çmimeve Golden Globe dhe fitues i Çmimit Oscar Alexandre Desplat. Desplat ndjek John Williams, Patrick Doyle dhe Nicholas Hooper në kompozimin e muzikës për serinë Harry Potter. Williams kompozoi tre filmat e parë, Doyle kompozoi filmin e katërt, ndërsa Hooper punoi në kolonat zanore për filmat e pestë dhe të gjashtë. Desplat deklaroi se ai do të kompozonte deri në shtator 2010, me kolonën zanore që do të dilte në treg në 16 nëntor 2010, tre ditë para filmit. Një Set i Kutisë së Koleksionistëve me Edicion të Kufizuar me tre disqe u lëshua gjithashtu në 21 dhjetor 2010.
Avermes
Avermes është një komunë në Francë. Avermes bën pjesë në departamentin Allier të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 3818 banorë dhe sipërfaqe 15.6 km².
Harry Potter dhe Dhuratat e Vdekjes Pjesa e Parë (muzika)
Pritja
Pritja për kolonën zanore të Pjesës 1 ishte përgjithësisht pozitive. Vlerësimi i parë i kolonës zanore u lëshua në 31 tetor 2010 nga Jonathan Broxton, i cili vlerësoi rezultatin 5/5, duke thënë se "Kjo partiturë është një nga arritjet më të mëdha të Desplat dhe nxjerr në pah gjithçka që unë dua në lidhje me punën e tij; tekstet orkestrale, të ndërlikuarat përdorimi i instrumenteve të papritura në ambiente të papritura, qartësia kristalore e orkestrimeve të tij". Jorn Tillnes nga Soundtrackgeek.com dha rezultatin me 9/10 dhe vërejti, "Kur u sfidua, Desplat sjell disa gjëra të shkëlqyera siç dëshmoi me Hënën e Re vitin e kaluar. Isshtë një rezultat i shkruar mirë që përshtatet në mënyrë të përsosur me Harry Potterin më të errët." Caleb Leland nga Shadowlocked.com dha kolonën zanore 4/5 yje, duke deklaruar se "Ndërsa kjo është një kolonë zanore e mirë, ka diçka në lidhje me të që e mban atë të mos jetë e shkëlqyeshme. Por kjo më bëri më të ngazëllyer për të parë filmin e ri."
Lista e këngëve
Të gjitha pjesët janë prodhuar, drejtuar dhe kompozuar nga Desplat.
Martin Short
Martin Hayter Short (lindur më 26 mars 1950 ) është një aktor, komedian, këngëtar dhe shkrimtarë kanadezo-amerikan. Ai është i njohur për punën e tij në programet televizive SCTV dhe Saturday Night Live. Ai ka luajtur në filma komedi si Three Amigos (1986), Innerspace (1987), Three Fugitives (1989), Clifford (1994), Father of the Bride (1991), Pure Luck (1991), Captain Ron (1992), Father of the Bride Part II (1995), Mars Attacks! (1996), Jungle 2 Jungle (1997), and The Santa Clause 3: The Escape Clause (2006). Personazhe të shkurtura të krijuaraJiminy Glick dhe Ed Grimley. Ai gjithashtu ka aktruar në sitcom Mulaney (2014-2015), në shfaqje variety Maya and Marty (2016), dhe The Morning Show (2019). Ai tashmë luan në serinë komedi të Hulu Only Murders in the Building (2021).
Short gjithashtu ka dubluar në filma si Princi i Egjiptit (1998), Jimmy Neutron: Boy Genius (2001), Planeti i Thesarit (2002), The Spiderwick Chronicles (2008), Madagascar 3: Europe's Most Wanted (2012), Frankenweenie (2012), dhe në serinë The Cat in the Hat Knows a Lot About That! (2010–2018) si personazhi titullar. Ai gjithashtu ka pasur një karrierë aktive në skenë, duke luajtur në shfaqjet e Broadway The Goodbye Girl (1993) dhe Little Me (1998–1999). Ky i fundit i dha atij një Çmim Tony për Aktorin më të Mirë në një Muzikal dhe i pari një nominim në të njëjtën kategori.