cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia e Jordanisë
Transjordania Klasike
Për shkak të vendndodhjes së saj strategjike në mes të botës së lashtë, Transjordania u kontrollua nga perandoritë e lashta të Persisë dhe më vonë ajo e Maqedonisë, të cilat u bënë forcë dominuese në rajon, pas pushtimeve të Aleksandrit të Madh. Ajo më vonë ra nën ndikimin e Perandorisë Helenistike Seleukide nga Veriu dhe Parthët nga Lindja. parapamje|Petra Mbretëria Nabateane Aramaikisht folëse ishte një nga shtetet më të shquara në rajon gjatë periudhës së mesme klasike, që nga rënia e kontrollit Seleukid të rajonit në vitin 168 para Krishtit. Nabateanët ishin populli me prejardhje të përzierë Aramaike, Kanaanite dhe Arabe, që ranë nën ndikimin e hershëm të kulturave helene dhe Parthiane, duke krijuar një shoqërie të veçantë të civilizuar, e cila përshkonte rrugët e shkretëtirave. Ato kontrollonin rrugët rajonale dhe ndërkombëtare të tregtisë e botës së lashtë, duke dominuar në një zonë të madhe në jugperëndim të Gjysmëhënës Pjellore, e cila përfshinte të gjithë Jordaninë e sotme si dhe pjesën jugore të Sirisë në veri dhe pjesës veriore të Gadishullit Arabik në jug. Nabateanët zhvilluan alfabetin Nabatean, një pasardhës i alfabetit aramaik, i cili çoi përfundimisht në formimin e shkrimit arabik në shekullin e 4-të. Gjuha e tyre ishte fillimisht aramaikisht (një gjuhë semite perëndimore), por u përzje me arabishten semitike jugore me migrimin e fiseve arabe në Nabatea në shek.III dhe IV pas Krishtit. Kjo veproi si një gjuhë ndërmjetëse midis aramaikishtes dhe arabishtes klasike, e cila evoluoi në arabishten e sotme.
Varianca
Përkufizimi
Ky përkufizim përfshin ndryshore rasti që krijohen nga procese që janë diskrete, të vazhdueshme, as ose të përziera. Varianca mund të konsiderohet gjithashtu si kovarianca e një ndryshoreje të rastësishme me vetveten:
Historia e Jordanisë
Transjordania Klasike
Nabatea u pushtua kryesisht nga sundimtarët Hasmoneanë të Judesë dhe shumë prej tyre u detyruan të kthehen në Judaizëm në fund të shek. II. Megjithatë, Nabateanët arritën të mbajnë një lloj mbretërie gjysmë të pavarur, e cila mbulonte pjesën më të madhe Jordanisë së sotme dhe më gjerë, para se ajo të pushtohej nga herodianët dhe më në fund të aneksohej nga Perandoria Romake ende në zgjerim në 106 mbas Krishtit. Megjithatë, përveç Petrës, romakët mbajtën prosperitetin e shumicës së qyteteve të lashtë në Transjordani të cilët gëzonin një lloj autonomie qytet-shtet nën ombrellën e aleancës së Dekapolit. Qytetërimi Nabatean ka lënë shumë vende të mrekullueshme arkeologjike në Petra, e cila konsiderohet një nga 7 mrekullitë e reja të Botës, si dhe e njohur nga UNESCO si Vend i Trashëgimisë Botërore.
Varianca
Përkufizimi
Një tjetër formulë për dispersionin merret si më poshtë:
Historia e Jordanisë
Transjordania Klasike
Pas zgjerimit të Perandorisë Romake në Siri, vendi u përfshi në Mbretërinë vasale Judeane të Herodit, dhe më vonë në Provincën Judea. Me shtypjen e revoltave të hebrenjve, Bregu Lindor i Transjordanisë u përfshi në provincën Siri Palaestinë, ndërsa shkretëtirat lindore ranë nën kontrollin Parthëve dhe më vonë Sasanidëve persianë. Gjatë periudhës Greko-Romake, një numër i qytet-shteteve gjysmë të pavarur u zhvilluan edhe në rajonin e Transjordanisë nën ombrellën e Dekapolit që përfshinin: Gerasa (Xherashi), Filadelfia (Amani), Raphana (Abila), Dion (Kapitolias), Gadara (Umm Qais), dhe Pella (Irbid).
Varianca
Përkufizimi
Me fjalë të tjera, varianca e X është e barabartë me mesataren e n.r X të ngritur në katror minus katrorin e mesatares së X. Ky ekuacion nuk duhet të përdoret për llogaritjet duke përdorur aritmetikën me pikë lundruese, sepse vuan nga anulimi katastrofik nëse dy komponentët e ekuacionit janë të ngjashëm në madhësi. Për alternativa të tjera numerikisht të qëndrueshme, shihni Algoritmet për llogaritjen e variancës.
Historia e Jordanisë
Transjordania Klasike
Me rënien e Perandorisë Romake të Lindjes, Transjordani ra nën kontrollin e Mbretërisë Arabe të Krishterë Gasanide, e cila ishte aleate me Bizantin. Vendi bizantin i Umm ar-Rasas është një Vend i Trashëgimisë Botërore të UNESKO-s.
Periudha e Mesjetës deri në Luftën e Parë Botërore
Për shkak të afërsisë me Damaskun, Transjordania u bë në shekullin XVII zemra e Perandorisë Islamike Arabe. Fazat e Califateve të ndryshëm, duke përfshirë Perandorinë Rashidune, Perandorinë Umajade dhe Perandorinë Abasite, kontrolluan rajonin. Pas rënies së Abasitëve, ajo u qeveris nga disa fuqive luftuese përfshirë Mongolët, kryqtarët, Ajubidët dhe Mamlukët derisa ajo u bë pjesë e Perandorisë Osmane në 1516.
Varianca
Ndryshore e rastit diskrete
Varianca e një bashkësie të n vlerash njëlloj të mundshme shkruhet edhe si:
Historia e Jordanisë
Periudha e Mesjetës deri në Luftën e Parë Botërore
Kalifët umajadë ndërtuan zona rurale si Qasr Mshatta, Qasr al Hallabat, Qasr Kharana, Qasr Tuba, dhe Qasr Amra. Kështjellat e ndërtuara në mesjetën e vonëshme duke përfshirë Ajloun, Al Karak, dhe Qasr Azraq, u përdorën në periudhat e Ajubidëve, Kryqtarëve, dhe Mamlukëve.
Varianca
Ndryshore e rastit diskrete
ku \mu është vlera mesatare. Kjo është,
Historia e Jordanisë
Periudha e Mesjetës deri në Luftën e Parë Botërore
Në shekullin e 11-të, Transjordania pati një fazë jostabiliteti, pasi ajo u bë një fushë beteje për kryqëzatat që përfunduan me humbje nga Ajubidët. Transordania vuajti gjithashtu nga sulmet mongole që u bllokuan nga Mamlukët. Në 1516, Transjordania u bë pjesë e Perandorisë Otomane dhe mbeti kështu deri 1918, kur Ushtria Hashemite e Kryengritjes së Madhe Arabe çliroi, dhe siguroi Jordaninë e sotme me ndihmën dhe mbështetjen e fiseve lokale transjordaneze.
Varianca
Ndryshoret e rastit absolutisht të vazhdueshme
Nëse ndryshorja e rastit X ka një funksion të densitetit të probabilitetit f(x), dhe F(x) është funksioni përkatës i shpërndarjes mbledhëse, atëherë
ose në mënyrë të njëvlershme,
Historia e Jordanisë
Periudha e Mesjetës deri në Luftën e Parë Botërore
Gjatë Luftës së Parë Botërore, fiset transjordaneze luftuan, së bashku me fiset e tjera të Hixhazit, të Tihamahut, dhe rajonet e Levantit, si pjesë e Ushtrisë Arabe të Kryengritjes së Madhe Arabe. Kryengritja u fillua nga Hashemitët dhe u udhëhoq nga Sherif Huseini i Mekës kundër Perandorisë Osmane. Ajo u mbështet nga aleatët e Luftës së Parë Botërore. Kronika e revoltës u shkrua nga T E Lawrence i cili, si një oficer i ri i Ushtrisë Britanike, luajti një rol ndërlidhës gjatë revoltës. Ai e botoi kronikën në Londër në vitin 1926 nën titullin "Shtatë Shtyllat e Urtësisë", e cila ishte bazë për filmin e famshëm "Lorenci i Arabisë".
Varianca
Shpërndarja eksponenciale
në intervalin [0, ∞ ) . Mesatarja e kësaj shpërndarje mund të tregohet se është
Duke përdorur integrimin me pjesë dhe duke përdorur pritje matematike tashmë të llogaritur, ne kemi:
Historia e Jordanisë
Pavarësia
Më 25 maj 1946, Kombet e Bashkuara i miratuan fundin e mandatit britanik dhe njohën Transjordanë si një mbretëri të pavarur sovrane. Parlamenti i Transjordanisë shpalli Mbretin Abdullah si Mbretin e parë.
Varianca
Shpërndarja eksponenciale
Kështu, varianca e X jepet nga
Historia e Jordanisë
Pavarësia
Në 1949, kryeministri Tefik Ebul Huda njoftoi se emri i mbretërisë ishte ndryshuar në vitin 1946 dhe ishte saktë "Mbretëria Hashemite e Jordanisë". Njoftimi i tij zyrtar 1 qershor 1949 ishte:
"Duhet të mbahet mend se vendimi i Dhomave të Parlamentit që u mor më 25 maj 1946, dhe që shpalli pavarësinë e këtij vendi ka thënë se emri i kësaj Mbretërie është "Mbretëria Hashemite e Jordanisë". Kushtetuta Jordaneze, e publikuar në fillim të shkurtit 1947, miratoi këtë vendim. Megjithatë, emri "Transjordania" është ende duke u aplikuar herë pas here në këtë Mbretëri, dhe disa persona të caktuar dhe institucionet zyrtare ende përdorin emrin e vjetër në arabisht dhe gjuhë të huaja. Titulli i saktë dhe zyrtar që duhet të përdoret zyrtarisht në të gjitha rastet është: Al-Mamlakeh Al-Urdunieh Al-Hashemieh dhe në anglisht The Hashemite Kingdom of the Jordan."
Varianca
Vetitë themelore
Varianca është jo negative sepse madhësitë e ngritura në katror janë gjithmonë pozitive ose zero:
Historia e Jordanisë
Pavarësia
Në maj 1948, Jordania pushtoi Palestinën së bashku me shtetet e tjera arabe, dhe sulmoi Jeruzalemin hebre. Pas luftës, Jordania pushtoi Bregun Perëndimor dhe më 24 prill 1950 Jordania i aneksoi formalisht këto territore, një akt i cili ishte u konsiderua si i paligjshëm dhe i pavlefshëm nga Lidhja Arabe. Ky veprim formonte pjesën e "Planit Siri Madhe" të politikës ekspansioniste të Jordanisë, dhe në përgjigje, Arabia Saudite, Libani dhe Siria iu bashkuan Egjiptit duke kërkuar përjashtimin e Jordanisë nga Lidhja Arabe. Lëvizja për të përjashtuar Jordaninë nga Lidhja u pengua nga votat kundër të Jemenit dhe Irakut. Më 12 qershor 1950, Lidhja Arabe deklaroi se aneksimi ishte një masë e përkohshme, praktike dhe që Jordania e mbante territorin si një "kujdestar" në pritje të një zgjidhjeje në të ardhmen.
Varianca
Vetitë themelore
Varianca e një konstante është zero.
Historia e Jordanisë
Pavarësia
Më 20 korrik 1951, mbreti Abdullah u vra, kur po dilte nga Xhamia al-Aqsa në Jeruzalem, nga Mustafa Ashu, një militant palestinez i Xhihadit. Arsyeja për vrasjen e tij ishte, gjoja, rivaliteti i pushtetit të Husseinëve mbi kontrollin e Palestinës, të cilën Abdullah e kishte deklaruar pjesë të Mbretërisë Hashemite. Edhe pse Amin al-Husseini, ish-Myftiu i Madh i Jeruzalemit, nuk u akuzua drejtpërdrejt në komplot, Musa al-Husseini ishte ndër gjashtë të ekzekutuarit nga autoritetet jordaneze pas vrasjes.
Varianca
Çështja e pafundësisë
Nëse një shpërndarje nuk ka pritje matematike të fundme, siç është rasti për shpërndarjen Cauchy, atëherë edhe varianca nuk mund të jetë e fundme. Megjithatë, disa shpërndarje mund të mos kenë një variancë të fundme, pavarësisht se vlera e tyre e pritur është e fundme. Një shembull i tillë është një shpërndarje Pareto, indeksi i së cilës k plotëson kushtin
Njësitë matëse
Ndryshe nga devijimi absolut i pritur, varianca e një ndryshore ka njësi që janë katrori i njësive të vetë ndryshores. Për shembull, një ndryshore e matur në metra do të ketë një variancë të matur në metra katrorë. Për këtë arsye, përshkrimi i grupeve të të dhënave nëpërmjet devijimit të tyre standard ose devijimit mesatar katror nën rrënjë shpesh preferohet ndaj përdorimit të variancës. Në shembullin e zareve, devijimi standard është √ 2,9 ≈ 1,7, pak më i madh se devijimi absolut i pritur, 1.5.
Historia e Jordanisë
Pavarësia
Luftimet më të rënda ndodhën në Jordaninë veriore dhe Aman, gjatë të cilave një forcë tankiste siriane pushtoi Jordaninë veriore për të mbështetur luftëtarët fedajinë por më pas tërhoqën. Mbreti Hussein urgjentisht kërkoi nga Shtetet e Bashkuara dhe Britania e Madhe për të ndërhyrë kundër Sirisë. Rrjedhimisht, Izraeli kreu sulme ajrore mbi kolonën siriane me kërkesën e amerikanëve. Menjëherë pas kësaj, Presidenti sirian Nureddin al-Atassi urdhëroi një tërheqje të shpejtë nga toka jordaneze. Më 22 shtator, takimi i ministrave të jashtëm arabë në Kajro organizoi një armëpushim që filloi një ditë më pas. Megjithatë, dhuna sporadike vazhdoi derisa forcat jordaneze, të udhëhequr nga Habis el-majali, arritën të dëbojnë fedajinët në korrik 1971 me ndihmën e forcave irakiane. Mbas kësaj u dëbua edhe Jaser Arafati i OÇP-së.
Në 1973, forcat aleate të Ligës Arabe sulmuan Izraelin në Luftën e Jom Kipurit dhe luftimet ndodhën përgjatë vijës së armpushimit të vitit 1967 përgjatë lumit Jordan. Jordania dërgoi një brigadë për Sirinë për të sulmuar njësitë izraelite mbi territorin sirian, por nuk sulmoi forcat izraelite nga territori jordanez. Në konferencën e Rabatit në 1974, Jordania ishte tani në një pozicion më të sigurt për të rënë dakord, së bashku me pjesën tjetër të Ligës Arabe, që OÇP-ja ishte "përfaqësuesi i vetëm legjitim i popullit palestinez", duke hequr dorë nga roli i Jordanisë si përfaqësuese e Bregut Perëndimor për të.
Marrëveshja e Amanit e 11 shkurtit 1985, deklaroi se OÇP-ja dhe Jordania do të formojnë një konfederatë të propozuar midis shtetit të Jordanisë dhe një shteti palestinez. Në vitin 1988, Mbreti Hussein shpërndau parlamentin jordanez dhe hoqi dorë nga pretendimet jordaneze në Bregun Perëndimor. OÇP-ja mori përgjegjësi si Qeveri e Përkohshme e Palestinës dhe shpalli shtetin e pavarur.
Në vitin 1991, Jordania ra dakord për të marrë pjesë në negociatat e drejtpërdrejta të paqes me Izraelin në Konferencën e Madridit, e sponsorizuar nga SHBA dhe Bashkimi Sovjetik. Ajo negocioi dhënien fund të armiqësive me Izraelin dhe nënshkroi një deklaratë të përbashkët me Izraelin për këtë qëllim më 25 korrik 1994. Si rezultat, një traktat paqe izraelito-jordanez u mbyll më 26 tetor 1994. Mbreti Hussein u nderua më vonë, kur fotografia e tij u shfaq në një pullë postare izraelite në shenjë mirënjohjeje për marrëdhëniet e mira që ai të krijoi me fqinjin e tij. Që prej nënshkrimit të traktatit të paqes, Shtetet e Bashkuara jo vetëm që kontribuon qindra milionë dollarë në një ndihmë vjetore për Jordaninë, por edhe e ka lejuar atë për të krijuar një zonë të tregtisë së lirë në të cilën të prodhojë mallra që do të hyjnë në SHBA pa pagimin e taksave e zakonshme të importit sa kohë që një përqindje e materialit e përdorur në to është blerë në Izrael.
Varianca
Mbledhja dhe shumëzimi me një konstante
Nëse të gjitha vlerat shkallëzohen me një konstante, varianca shkallëzohet me katrorin e asaj konstante:
Historia e Jordanisë
Pavarësia
Me vdekjen e Huseinit babait të tij, Abdullah u bë mbret më 7 shkurt 1999. Hussein e kishte emëruar atë kohët e fundit Princ të Kurorës më 24 janar, duke zëvendësuar vëllanë e tij Hassan i cili kishte shërbyer shumë vite në atë pozitë. Abdullah ka emrin e Mbretit Abdullah I, stërgjysh dhe themelues Jordanisë moderne.
Varianca
Mbledhja dhe shumëzimi me një konstante
Varianca e shumës së dy ndryshoreve të rastit jepet nga barazimi
Historia e Jordanisë
Pavarësia
Ekonomia e Jordanisë është përmirësuar në masë të madhe që kur Abdullah u ngjit në fron në vitin 1999. Ai ka qenë kredituar me rritjen e investimeve të huaja, përmirësimin e partneriteteve publike-private dhe duke siguruar bazën për zonën e tregtisë së lirë Aqaba dhe sektorin në lulëzim të teknologjisë së informacionit dhe komunikimit (TIK) të Jordanisë. Ai gjithashtu ngriti pesë zona të tjera të veçanta ekonomike: Irbid, Ajloun, Mafraq, Ma'an dhe Detit i Vdekur. Si rezultat i këtyre reformave, rritja ekonomike e Jordanisë është dyfishuar në 6% në vit nën sundimin e Mbretit Abdullah në krahasim me gjysmën e dytë të viteve 1990. Investimet e huaja direkte nga Perëndimi, si dhe vendet e Gjirit Persik kanë vazhduar të të rriten. Ai gjithashtu ka negociuar një marrëveshje të tregtisë së lirë me Shtetet e Bashkuara, e cila ishte marrëveshja e tretë të lirë tregtare për SHBA dhe për herë të parë me një vend arab.
Varianca
Mbledhja dhe shumëzimi me një konstante
ku është kovarianca dhe \sigma_X është devijimi standard i X
Kombinimet lineare
Në përgjithësi, për shumën e N ndryshoreve të rastit, varianca gjendet si:
Historia e Jordanisë
Pavarësia
Gjatë pezullimit të Parlamentit midis 2001 dhe 2003, fushëveprimi i pushtetit të Mbretit Abdullah II u demonstrua me kalimin e 110 ligjeve të përkohshme. Dy prej këtyre ligjeve kishin të bënin me zgjedhjet dhe u kritikuan si ligje që reduktonin pushtetin e Parlamentit. Në vitin 2005, Mbreti Abdullah shprehu synimet e tij për ta bërë Jordaninë një vend demokratik. Zgjedhjet u mbajtën në nëntor 2010.
Varianca
Kombinimet lineare
Këto rezultate çojnë në variancën e një kombinimi linear të gjetur si:
Historia e Jordanisë
Pavarësia
Në shkurt të vitit 2011, në përgjigje të trazirave të brendshëme dhe rajonale, Mbreti Abdullah zëvendësoi kryeministrin e tij dhe formoi një Komision të Dialogut Kombëtar me një mandat reforme. Mbreti i tha kryeministrit të ri të "marrë hapa të shpejtë, konkrete dhe praktike për të nisur një proces të mirëfilltë të reformave politike", "për të forcuar demokracinë", dhe ti sigurojë jordanezët me "jetën dinjitoze që ata meritojnë". Mbreti bëri thirrje për një "rishikim të menjëhershëm" të ligjeve që rregullojnë politikën dhe liritë publike. Raportet fillestare thonë se kjo përpjekje ka filluar ngadalë dhe se disa "të drejtat themelore" nuk janë duke u trajtuar.
Varianca
Kombinimet lineare
Nëse ndryshoret e rastit janë të tilla që
atëherë thuhet se janë të pakorreluara. Kështu që për to mund të shkruhet:
Prodhimi i ndryshoreve të pavarura
Nëse dy ndryshore X dhe Y janë të pavarura, varianca e prodhimit të tyre jepet nga
Në mënyrë të njëvlerëshme, duke përdorur vetitë themelore të pritjes matematike, ajo jepet nga
Varianca e popullatës dhe varianca e zgjedhjes/kampionimit
Vëzhgimet e botës reale të tilla si matjet e shiut të djeshëm gjatë gjithë ditës zakonisht nuk mund të jenë grupe të plota të të gjitha vëzhgimeve të mundshme. Si e tillë, varianca e llogaritur nga bashkësia e fundme në përgjithësi nuk do të përputhet me variancën që do të ishte llogaritur nga popullata e plotë e vëzhgimeve të mundshme. Kjo do të thotë që vlerësohet mesatarja dhe varianca nga një bashkësi e kufizuar vëzhgimesh duke përdorur një ekuacion vlerësues. Vlerësuesi është një funksion i zgjedhjes së n vëzhgimeve të nxjerra pa paragjykime vëzhguese nga e gjithë popullata e vëzhgimeve të mundshme. Në këtë shembull ajo zgjedhje do të ishte grupi i matjeve të reshjeve të djeshme nga matësat në gatishmëri.
Vlerësuesit më të thjeshtë për mesataren e popullsisë dhe variancën e popullsisë janë thjesht mesatarja dhe varianca e zgjedhjes/kampionit, mesatarja e zgjedhjes dhe varianca (e pakorrigjuar) e zgjedhjes- këta janë vlerësues të qëndrueshëm (ata konvergjojnë në vlerën e saktë teksa numri i zgjedhjeve rritet), por mund të të përmirësohet. Vlerësimi i variancës së popullatës duke marrë variancën e zgjedhjes është afër optimales në përgjithësi, por mund të përmirësohet në dy mënyra. Më thjeshtë, varianca e kampionit llogaritet si një mesatare e devijimeve në katror rreth mesatares (së kampionit), duke e pjesëtuar me n. Megjithatë, përdorimi i vlerave të tjera përveç n përmirëson vlerësuesin në mënyra të ndryshme. Katër vlera për emëruesin janë n, n − 1, n + 1, dhe n − 1.5: n është më e thjeshta (varianca e popullsisë së kampionit), n − 1 eliminon paragjykimet, n + 1 minimizon gabimin mesatar në katror për shpërndarjen normale, dhe n − 1.5 më së shumti eliminon zjvendosjet/anësinë në vlerësimin e paanshëm të devijimit standard për shpërndarjen normale.
Varianca e popullsisë
Në përgjithësi, varianca e popullsisë së një popullate të fundme me madhësi N me vlera x i jepet nga
ku mesatarja e popullësisë është
Varianca e popullsisë gjithashtu mund të llogaritet duke përdorur
Varianca e pazhvendosur e kampionit
Në shumë situata praktike, varianca e vërtetë e një popullate nuk dihet apriori dhe duhet të llogaritet sipas ndonjë mënyre. Kur kemi të bëjmë me popullata jashtëzakonisht të mëdha, nuk është e mundur të numërohet çdo objekt i popullatës, kështu që llogaritja duhet të kryhet në një zgjedhje të popullsisë. Kjo zakonisht quhet variancë e zgjedhjes ose variancë empirike. Varianca e zgjedhjes mund të zbatohet gjithashtu për vlerësimin e variancës së një shpërndarjeje të vazhdueshme nga një kampion i asaj shpërndarjeje.
Marrim një kampion me zëvendësim të n vlerave Y 1,. . ., Y n nga popullsia, ku n < N, dhe vlerësojmë variancën në bazë të këtij kampioni. Marrja e drejtpërdrejtë e variancës së të dhënave të mostrës jep mesataren e devijimeve në katror :
Këtu, tregon mesataren e mostrës :
Meqenëse Y i zgjidhen rastësisht, të dyja dhe  janë ndryshore të rastit. Pritjet matematike të tyre mund të vlerësohen duke marrë një mesatare mbi grupin e të gjitha kampioneve të mundshme { Y i } me madhësi n nga popullata. Për kjo jep:
Prandaj jep një vlerësim të variancës së popullatës që është e njëanshme/ e zhvendosur me një faktor prej. Per kete arsye, referohet si varianca e mostrës së njëanshme.
Varianca e pazhvendosur e zgjedhjes
Korrigjimi për këtë anësi jep variancën e pazhvendosur të mostrës, të shënuar S^2 :
Secili vlerësues mund të referohet thjesht si varianca e kampionit kur versioni mund të përcaktohet nga konteksti.
Pse e përjashtuan Agronin nga shkolla : nga jeta e fëmijëve para çlirimit
Pse e përjashtuan Agronin nga shkolla : nga jeta e fëmijëve para çlirimit. Libër me autor Aleks Çaçi, pikt. Dolli Gjinali. Botuar në Tiranë në vitin 1971 nga "Naim Frashëri". Libri ka 32 faqe dhe me ilustrime.
Zenodo
Zenodo është një platformë virtuale publikimesh shkencore të përgjithshme nën programin Evropian OpenAIRE dhe menaxhuar nga CERN. Kjo platformë lejon studiuesit të publikojnë module të dhënash, softuer hulumtues, raporte dhe hulumtime të tjera digjitale të krijuara nga kërkuesit. Për çdo publikim, një kod indentifikues dixhital i përhershëm (DOI) stampohet, gjë që i bën artikujt e ruajtur lehtësisht të citueshëm.
Karakteristikat
Zenodo u krijua në vitin 2013 nën emrin OpenAire regjistri i të dhënave, për t'i mundësuar kërkuesit e çdo fushe të pajtohen me çdo kërkesë për shkencë të hapur për publikun pavarsisht një databazi institucional publikimesh. Ajo u riprezantua si Zenodo në 2015-ën për t'i dhënë mundësi studiuesve të publikojnë të dhëna 50 GB dhe mundëson ngarkimin në sistem të skedarëve deri në 50 GB.
Puiggròs
Puiggròs është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Garrigues, të provincës Lleida, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Puiggròs
Vihara
Vihara është një termi sanskritisht dhe pali për një manastir budist. Fillimisht nënkuptonte "një vend të mbyllur për të shëtitur" dhe referoheshin si "banesa" ose "strehime" të përdorura nga nga murgjit shëtitës (bhikkhu) gjatë stinës së shirave. Shteti veriror i Indisë Bihari e ka marrë emrin e tij nga fjala "vihara", për shkak të numrit të madh të manastireve budiste në atë zonë. Fjala "vihara" është huazuar edhe në gjuhën malai ku shqiptohet "biara" dhe shënjon një manastir ose vende të tjera fetare jo myslumane. Në Tajlandë dhe Kinë (të quajtura jingshe në gjuhën kineze 精舎), "vihara" ka një kuptim më të ngushtë dhe përcakton hollin e vogël të valtore ose shtëpinë e tërhequr. Quhet "Wihan" (në gjuhë tai วิหาร) në gjuhën tai dhe "Vihear" në gjuhën kmere. Në gjuhën burmeze wihara do të thotë "manastir", por parapëlqehet fjala autoktone burmeze kyaung.
Origjina
Në dekadat e hershme të Budizmit murgjit shëtitës të Sanghas, të kushtuar ndaj asketizmit dhe jetës fetare, nuk kishin banesë të qëndrueshme. Gjatë stinës së shirave (e quajtur vassa në origjinal) ata qëndronin në strehë të përkohshme. Këto strehë ishin ndërtime të thjeshta druri ose kasolle bambuje me kashtë. Megjithatë, duke parë se konsiderohej një akt merite jo vetëm të ushqeje një murg por edhe ta strehoje atë, u krijuan manastire madhështore nga besimtarët e pasur. Ata vendoseshin pranë vendbanimeve, afër mjaftueshëm për të lypur lëmoshë nga banorët por mjaftueshëm të veçuar për të mos iu shqetësuar meditimi. Rrugët tregëtare ishin në këtë mënyrë vende ideale për një vihara dhe dhurimet nga tregëtarët e pasur e shtuan fuqinë e tyre ekonomike. Nga shekulli i I i e.s. e më tëhu viharat u zhvilluan gjithashtu në institucione arsimimi, për shkak të kërkesave në rritje të mësimin në Budizmin Mahayana. Në shekullin e dytë p.e.s. u përcaktua plani standart për një vihara. Ai mund të ishte gjithashtu strukturor, që ishte më i zakonshëm në Indinë e Jugut, ose i skalitur në shkëmb si chaitya-grihat e rajonit të Dekanit. Ai konsistonte në një oborr katërkëndor të rrethuar me mure, të shoqëruar me qela të vogla. Muri ballor ishte i hapur me një derë, ana përballë të cilit në periudhat e mëvonshme shpesh përfshint një faltore për imazhin e Budarupas. Qelat ishin të pajisura me platforma të skalitura në shkëmb si shtrate dhe nënkrese. Shkëmbi i padëshiruar çahej dhe hiqej duke lënë një strukturë të skalitur shpellore. Ky projekt bazik ishte akoma i ngjashëm me atë të hapësirës së përbashkët të një ashrama qarkore me kasolle në dekadat e hershme të Budizmit. Edhe pas vendosjes së manastireve permanentë emri i mëparshëm "Vihara" vazhdoi të mbahej. Disa vihara u bënë institucione skajshmërisht të rëndësishme, ndërsa disa prej tyre evoluan në universite të rëndësishme budiste me mijëra studentë, si ai i Nalandas. Jeta në "Vihara" u kodifikua që herët, duke qenë objekt i një pjese të Kanonit Pali, Vinaya Pitaka ose "shporta e disiplinës murgërore". Vihara ose manastiri budist është një formë e rëndësishme institucionale e lidhur me Budizmin. Ajo mund të përcaktohet si një vendqëndrim për murgjit, një qendër për veprimtari fetare dhe meditim si dhe një qendër mësimi e Budizmit. Në tekstet kanonike budiste gjenden referenca për pesë llojet e banesave (Pancha Lenani) përkatësisht Vihara, Addayoga, Pasada, Hammiya dhe Guha si të përshtatshme për murgjit. Nga këto vetëm Vihara (manastiri) dhe Guha (shpella) kanë mbijetuar. Në gjuhën panxhabi, 'vehra' quhet gjithashtu një hapësirë e hapur brenda një shtëpie.
Historia
Banesat më të hershme shpellore, budiste të skalitura në shkëmb dhe vendet të shenjta (chaiti) gjenden në Dekanin perëndimor të datuara nga shekulli i III p.e.s.. Këto shpella të hershme të skalitura në shkëmb përfshijnë Shpellat Bhaja, Shpellat Karla dhe disa prej Shpellave Ajanta. Reliket e gjetura në këto shpella sugjerojnë një lidhje të rëndësishme midis Budizmit dhe tregëtisë, pasi manastiret budiste shpesh i shoqëronin tregëtarët në rrugët e shumë-përdorura ndërkombëtare përmes Indisë. Disa nga viharat dhe chaityat shpellore, të financuara nga tregëtarët e pasur, përfshinin kolona, harkada, relieve dhe façata ndërsa tregëtia lulëzonte midis Perandorisë Romake dhe Azisë Jug-lindore. Dëshmitë epigrafike, dokumentare dhe arkeologjike dëshmojnë për ekzistencën e shumë viharave budiste në Bengal (Bengali Perëndimor dhe Bangladeshi) dhe Bihar që nga shekulli i V i e.s. deri në fund të shekullit të XII. Këta manastire përgjithësisht ishin të projektuar në modelin e vjetër tradicional Kushana, një bllok katror i formuar nga katër radhë qelash gjatë katër krahëve të një oborri të brendshëm. Ato zakonisht ndërtoheshin me gurë ose me tulla. Me zhvillimin e organizimit murgëror, ato u bënë struktura të stërholluara tullash me shumë kthina.
Shpesh ato konsistonin në disa kate dhe përgjatë oborrit të brendshëm zakonisht gjendej një verandë e mbajtur me kolona. Në disa prej tyre shfaqej një stupa ose faltore me një dais podium. Brenda faltores qëndronte ikona e Budës, Bodhisattva-s ose hyjni budiste femërore. Pak a shumë i njëjti plan u ndoq në ndërtimin e komplekseve murgërore në Bengal dhe Bihar gjatë periudhës Gupta dhe Pala. Përgjatë kohës manastiret u bënë qendra të rëndësishme mësimi. Në kohën e perandorit mauryan Ashoka i Madh u ndërtua Tempulli Mahabodhi në formën e një vihare. Një ide e planit dhe strukturës së disa manastireve të lulëzuar mund të gjendet nga shënimet e udhëtimit të Xuanzangut, i cili i referohej si ‘‘po-si-po’’, manastirit të madh të vendosur rreth 6.5 km në perëndim të kryeqytetit Pundravardhana (Mahasthan). Manastiri ishte i famshëm për hollet dhe dhomat e tij të bollshme. Gjenerali Cunningham e identifikoi këtë vihara me bhasu viharan. Huen-tsang vëreu gjithashtu viharan e famshme Lo-to-mo-chi (Raktamrittika Mahavihara) anër Karnasuvarnas (Rangamati, Murshidabad, Bengali Perëndimor). Siti i manastirit është identifikuar në Rangamati (Chiruti modern në Murshidabad, Bengali Perëndimor). Në sit janë gërmuar një numër blloqesh më të vegjël murgërorë të renditur në një plan të rregullt, me pjesë të tjera si faltore, stupa, pavjone etj. Një nga viharat më të hershme në Bengal u lokalizua në Biharail (distrikti Rajshahi në Bangladesh). Plani i manastirit ishte dizajnuar mbi një model të vjetër, dmth. radhë qelash rreth një oborri qendror. Data e ndërtimit të manastirit mund ti atribuohet periudhës Gupta. Pasi ideologjia budiste inkurajoi identifikimin me tregëtinë, komplekset murgërore u bënë vendndalime për tregëtarët dhe ofronin strehim pasi zakonisht gjendeshin pranë rrugëve tregëtare. Pasi ndihmat e tyre tregëtare dhe mbretërore u rritën, brendësia e shpellave u bë më e rafinuar me muret e brendshme të dekoruar me piktura të bukura dhe relieve të skalitura mjeshtërisht. Façatat e rafinuara ju shtuan pjesëve të jashtme pasi brendësia u bë i projektuar për përdorim të veçantë si manastire dhe holle lutjesh (chaitya). Përgjatë shekujve, shpellat e thjeshta filluan të ngjajnë me ndërtesat tre-përmasore, formalisht të projektuara dhe që kërkonin artizan dhe zejtarë shumë të aftë për ti përfunduar si në Shpellat Ellora. Artizanët me aftësi mjeshtërore nuk e harruan kurr rrënjët e tyre të drurit dhe imituan nuancat e një strukture prej druri.
Mahaviharat e periudhës Pala
Në gamë manastiresh u zhvilluan gjatë periudhës Pala në Magadhan e lashtë (Bihari modern) dhe në Bengal. Sipas burimeve tibetiane, ekzistonin pesë Mahavihara të mëdha: Vikramashila, universiteti i parë i periudhës; Nalanda, pas të parit por mëi shquar, Somapura, Odantapuri dhe Jaggadala. Pesë manastiret formonin një rrjet; "të gjithë ata ishin nën mbikqyrjen e shtetit" dhe ekzistonte "një sistem koordinimi midis tyre... kjo duket nga dëshmitë që qendrat e mësimit të budizmit që funksiononin në Indinë lindore nën dinastinë Pala konsideroheshin se bashku si një rrjet apo një grup i ndërlidhur institucionesh" dhe ishte e zakonshme për studiuesit e mëdhenj të lëviznin nga pozicioni në pozicion midis tyre.
Manastire të tjera të shquara të periudhës Pala ishin Traikuta, Devikota (i identifikuar me Kotivarsa-n e lashtë, Bangarhu modern) dhe Pandita Vihara. Gërmimet e bashkuara të drejtuara nga Archaeological Survey of India (ASI) dhe University of Burdwan nga vitet 1971-1972 deri në vitet 1974-1975 zbuluan një kompleks monastik në Monorampur, afër Bharatpurit në pazarin Panagarh të distriktit Burdwan të Bengalit Perëndimor. Datimi i manastirit mund ti atribuohet periudhës së hershme mesjetare. Gërmimet e fundit në Jagjivanpur (distrikti Malda i Bengalit Perëndimor) treguan një tjetër manastir budist (Mahavihara Nandadirghika-Udranga) i shekullit të nëntë. Asgjë nuk ka mbijetuar nga superstrukturat. Janë gjetur një numër qelash manastirore të drejtuara nga një oborr drejtëkëndor. Një veçori e shquar është prania e qelave rrumbullake në kënde. Besohet se plani i përgjithshëm i kompleksit monastik në Jagjivanpur është mjaft i ngjashëm me atë në Nalanda. Nga burimet epigrafike dhe dëshmi të tjera janë gjetur referenca të shpërndara edhe për disa manastire të tjera. Midis tyre mund të përmendet Pullahari (në Magadhan perëndimore), Halud vihara (45 km në jug të Paharpurit), Parikramana vihara dhe Yashovarmapura vihara (në Bihar). Komplekse të tjera të rëndësishme strukturore janë zbuluar në Mainamati (distrikti Comilla në Bangladesh). Këtu janë zbuluar mbetjet e vetëm pak viharave dhe më e rafinuara është Shalban vihara. Kompleksi konsiston në një vihara mjaft të madhe me një plan të pazakontë prej katër radhë qelash monastike rreth një oborri qendror, me një tempull me planë në formë kryqi i vendosur në qendër. Sipas një legjende mbi një vulë (të zbuluar në sit) themeluesi i manastirit ishte Bhavadeva, një sundues i Dinastisë Deva.
Maast-et-Violaine
Maast-et-Violaine është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Maast-et-Violaine ka një popullsi prej 147 banorë dhe sipërfaqe 10.96 km², me një dendësi prej 13 banor/km².
Ramon Menezes
Ramon Menezes (lindur më 30 Qershor 1972) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 1 ndeshje.
Chaitya
Një chaitya është një faltore ose holl lutjesh budist me një stupa në njërin skaj të saj. Në tekstet moderne mbi Arkitekturën Indiane, përdoret shpesh termi chaitya-griha për të shënuar një sallë mbledhjeje ose holl lutjesh që bujt një stupa.
Historia
Chaityat ndërtoheshin me gjasa për të mbajtur një numër të madh besimtarësh si dhe tu ofronin strehim atyre. Chaityat e hershme, si Bijak ki Pahadi i Viratnagarit e atribuar perandorit Ashoka, u ndërtuan si struktura të ngritura me stupan e rrethuar nga një korridor procesional me kolonadë të mbyllur nga një mur i jashtëm me një holl mbledhjeje ngjitur me të. Megjithatë, chaityat më spektakolare dhe më të shumta ishin të skalitura në shpellat shkëmbore. NJë praktikë e lashtë e Arkitekturës shkëmbore ka qenë një traditë e gjatë në Budizëm. Chaityat e lashta budiste mund të gjenden në zonat e thella të Maharashtras, vecanërisht në shpellat ashokane si ato Barabar. Chaityat më të hershme të skalitura në shkëmb, të ngjashme me ato të veçuara, konsistojnë në një dhomë të brendshme rrethore me kolona për të krijuar një kalim rrethor rreth stupas dhe një holl të jashtëm drejtëkëndor për mbledhjen e besimtarëve. Përgjatë kohës, muri që ndan stupan nga holli u hoq për të krijuar një holl absidal me një kolonadë rreth navatës dhe stupas. Chaitya në Shpellat Bhaja u ndërtua në shekullin e I p.e.s. Ajo konsiston në një holl absidal me stupa. Kolonat janë të anuara nga brenda në imitim të kolonave prej druri që do të kenë qenë strukturalisht të nevojshme për të mbajtur çatinë. Tavani ishte në formën e një voze me mahi druri të vendosura në të. Muret ishin lëmuar në stilin Mauryan. Kishte një façatë thelbësisht prej druri. Një dritare e madhe në formë patkoi, dritarja-chaitya, ishte vendosur sipër qemerit të portës dhe e gjithë zona e portikut ishte e skalitur në imitim të një ndërtese shumë-katëshe me ballkone dhe dritare si dhe skulptura njerëzish që vëzhgonin skenën poshtë. Kjo krijonte pamjen e një banese të lashtë indiane. Në Bhaja, si në chaityat e tjera, hyrja funksiononte si kufi midis të shenjtës dhe profanes. Stupa brenda hollit tashmë ishte plotësisht e hequr nga e shikimi i njerëzve nga jashtë. Në këtë kontekst, në shekullin e I të e.s., adhurimi i hershëm i stupas ndryshoi në adhurimin e imazhit të Budës. Chaityat ishin zakonisht pjesë e një kompleksi monastik, viharas.
Në Nepal, chaityat janë ndërtuar dhe adhuruar midis të tjerëve nga sherpat, magarët, gurungët, tamangët dhe newarët. Newarët në luginën e Katmandusë, kryesisht pas shekullit të XII, filluan të shtonin imazhe të katër Budave Dhyani në katër drejtimet e chaityas. Ato janë ndërtuar me llaç balte dhe gurë të skalitur mjeshtërisht. Ato thuhet se konsistojnë në pesë elemente bazë — toka, ajri, zjarri, uji dhe hapësira. Secila prej tyre është ndërtuar në kujtim të një personi të vdekur nga familja e tij ose saj. Mesatarisht, secila prej tyre është rreth 2.5 metra e lartë.
Arkitektura
Nga ana arkitekturore, chaityat tregojnë ngjashmëri me konceptet e Arkitekturës Romake për kolonën dhe harkun. Murgjit ndërtuan shumë struktura që u skalitën nga një shkëmb i vetëm masiv, i kryer me çekiç dhe daltë. Këta janë të njohur si tempuj shpellorë. Rreth 1200 tempuj të tillë shpellorë u ndërtuan përgjatë Indisë. Më të rëndësishmet prej tyre janë Shpellat Karla, Shpellat Barabar, Shpellat Ajanta, Shpellat Ellora, Shpellat Udayagiri dhe Khandagiri, Shpellat Aurangabad dhe Shpellat Pandavleni. Ato ishin holle drejtëkëndore, me mure të brendshëm mjaft të lëmuar. Kishte një numër kolonash të mirë proporcionuara, përgjithësisht rreth 35 dhe një çati gjysëm-rrumbullake. Përballë një hyrjeje qëndronte një stupa. Të gjitha kolonat kishin kapitele në krye të tyre, me skalitje të një elefanti të gjunjëzuar, të hipura mbi baza në formë kambane. Kolonat kishin tre pjesë: mbështetjen, që është bazë që është e ngulur në tokë; boshti, trupi kryesor i kolonës që është i lëmuar dhe skalitur dhe kapiteli, kreu i kolonës ku janë skalitur figura kafshësh. Stupa në skaj të holli Chaitya ka një obrellë në krye. Kjo ombrellë sugjeron asocimin me Budizmin. Ndodhet një façatë e bërë me dru tiku, e cila e bën atë të duket sikur e gjithë struktura po qëndronte në kurrizin e elefanti me çatalle fildishi dhe zbukurime metalike. Chaityat ishin pothuajse 40 metra të gjata, 15 metra të gjera dhe 15 metra të larta.
Këngët e Dheut
Këngët e Dheut : vjersha, me autor Aleks Çaçi. Botuar në Tiranë në vitin 1951 nga "Naim Frashëri". Libri ka 96 faqe.
Hirofumi Arai
thumb|Arai në Festivalin e 28-të të Filmit Ndërkombëtar në Tokjo Hirofumi Arai (新井 浩文 Arai Hirofumi, lindi më 18 janar 1979) është aktor i gjeneratës së tretë të Zainichi Korean.
Këngët e Dheut
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Hirofumi Arai
Arai bëri debutimin e tij në filmin e Isao Yukisada Go më 2001 kur ai ishte 22 vjeç. Ai fitoi çmimin Aktori i Ri më i Mirë për filmin Blue Spring në Festivalin e 17-të të Filmit Takasaki.
Lumi i Prishtinës
Lumi i Prishtinës është degë e djathtë e lumit Sillnica, që formohet me bashkimin e lumit Balaj si dhe atij të Qyqes afër fshatit Grashtica, 7.5 km në verilindje të Prishtinës. Lumi Prishtina nga burimi i tij e deri te hekurudha në Prishtinë është i gjatë 8.4 km ndërsa deri në venderdhjen e tij në lumin e Sillnicës është i gjatë 15.5 km. Sipërfaqja e pellgut të lumit të Prishtinës është 106 km2. Degët më të njohura të këtij lumi janë Përroi i Vellushës, Përroi i Kolovicës dhe Përroi i Matiçanit.
Hapësira Kulturore Uzina
parapamje|Hapësira Kulturore Uzina Hapësira Kulturore Uzina (shkurt Uzina) është një qendër socio-kulturore komunitare, në Tiranë, e cila ofron një hapësirë të përbashkët ku qytetarët mund të marrin një autonomi të plotë mbi administrimin e ambientit. Uzina, u themelua zyrtarisht në shtator 2019.
Hirofumi Arai
Jeta personale
Emri i tij i lindjes është Kyung-Sik Park (박경식). Ai kishte deklaruar në një numër intervistash japoneze se ai ka një interes të vazhdueshëm për t'u përfshirë në filmat që eksplorojnë çështjet japoneze koreane.
Tokyograph njoftoi më 2007 se Arai është në një lidhje me këngëtaren Miu Sakamoto, vajza e muzikantit të njohur japonezë Ryuichi Sakamoto.
Semarang
Semarang është kryeqyteti dhe qyteti më i madh në provincën Java Qendrore, Indonezi, me një popullsi prej 1.8 milionë banorë, duke u bërë qyteti i shtatë më i popullarizuar pas Xhakartës, Surabajës, Bandungut, Bekasit, Medanit dhe Tangerangut.
Historia
Gjatë Luftës Paqësore më 1942, ushtra japoneze okupoi qytetin së bashku me pjesën tjetër të Java. Gjatë kësaj kohe, Semarangu ishte drejtuar nga guvernator ushtarak i quajtur Shikō dhe dy zv.guvernator të njohur si Fuku Shiko. Një nga zëvendësit e guvernatorit u emërua nga Japonia, ndërsa tjetri u zgjodh nga populli lokal.
Pas pavarësisë indoneziane, Semarangu u bë kryeqytet i provincës Java Qendrore.
Demografia
Grupi etnik që dominon qytetin është javanezët, pastaj janë kinezët, indianët, arabët dhe të tjerë. Feja kryesore është Islami.
Semarangu ka një komunitet të madh kinezë. Ashtu si në rajonet e tjera të Javas, sidomos në Java Qendrore, ato janë përzgjedhur nga afër me popullsinë vendase dhe përdorin gjuhën javaneze në komunikim për qindra vjet. Rreth 4-5% e popullsisë së qytetit është kineze etnike, shumë prej të cilëve banojnë në lagjen e kinezëve në afërsi të Gang Pinggir. Lagja e kinezëve quhet "Kampong Pecinan Semawis" dhe shpreh shumë aspekte të kulturës tradicionale kineze, përfshirë ushqimet, ritualet dhe shtëpitë e adhurimit.
Jean-Louis Margolin
Jean-Louis Margolin (lindur më 1952) është një akademik francez i specializuar në historinë e Azisë Lindore. Ndër pozicionet e mbajtura nga ai përfshihen: koordinator dhe lektor historie në Universitetin e Provencës, dhe për Institutin Kërkimor në Azinë Juglindore të CNRSsë. Veprat e Margolinit përfshijnë L'armée de l'empereur: Violences et crimes du Japon en guerre 1937-1945 (Armand Colin) (sq. Ushtria e perandorit: Dhuna dhe krimet e Japonisë në luftë 1937-1945), i cili u nderua me çmimin letrar Augustin Thierry në vitin 2007. Ai ishte një nga autorët e Librit të Zi të Komunizmit.
Daniele Padelli
Daniele Padelli (lindur më 25 tetor 1985) është një futbollist profesionist italian i cili luan si portier për klubin italian Internazionale.
Vitet e hershme
Padelli nisi karrierën e tij me klubin e Seconda Categoria Delebio, e cila ishte një klub nga qyteti i Valtellina. Në vitin 2001 ai kaloi te Lecco, kurse në vit më pas ju bashkua Comos. Në vitin 2004, Padelli u transferua te Sampdoria, ku fillimisht luajti me ekipin Primavera, para se të huazohej te Pizzighettone në Serie C1 (33 ndeshje, 29 gola të pësuar) dhe më pas te Crotone (një ndeshje, 2 gola të pësuar).
Huazimi te Liverpool
Më 12 janar 2007, Padelli u huazua te klubi i Premier Ligës Liverpool deri në përfundim të sezoni me mundësi për ta bërë transferimin të përhershëm. Rreth këtij transferimi, trajneri i ekipit Rafael Benítez tha: "Ai është një portier i ri i mirë që është zgjedhur për ekipin e tij kombëtar. Padelli do të na japë një mundësi të mirë për të ardhmen. Fakti që ai është edhe një herë me ekipin kombëtar nën-21 tregon se jemi duke firmosur një lojtar shumë të mirë. Ai luajti ndeshjen e tij të parë dhe të fundit me klubin më 13 maj 2007 kundër Charlton Athletic në javën e fundit të sezonit 2006–07, duke u bërë italiani i parë që luan me klubin. Megjithatë, ai zhvilloi një paraqitje negative, duke pësuar dy gola me Liverpoolin që barazoi ndeshjen 2–2. Pas kësaj, Padelli u rikthye te Sampdoria më 8 qershor 2007.
Huazimi te Pisa
Më 5 korrik 2007, Padelli u huazua në Serie B te Pisa, ku ai luajti fillimisht në disa ndeshje miqësore para se të debutonte zyrtarisht në Coppa Italia kundër Napolit. Ai e mbylli sezonin me shtatë ndeshje të luajtura dhe dhjetë gola të pësuar. Në sezonin 2008–09, ai u huazua te Avellino me mundësi për ta bërë transferimin e përhershëm. Me biancoverdi, Padelli koleksionoi 15 ndeshje dhe pësoi 29 gola, me ekipin që në fund u rrëzua në Lega Pro Prima Divisione.
Huazimi te Bari
Më 2 korrik 2009, Padelli u huazua te Bari me klauzolë blerje. Ai e shpenzoi sezonin 2009–10 si rezerva e portiert belg Jean-François Gillet. Debutimi i tij në Serie A erdhi më 9 maj 2010 në barazimin 3–3 të Barit kundër Udineses. Më 29 korrik 2010, marrëveshja e huazimit u rinovua edhe për një sezon, me Padellin që e nisi sezonin e ri sërisht rezervë, duke luajtur në ndeshjen e parë më 17 dhjetor kundër Palermos.
Udinese
Më 25 qershor 2011, Padelli u rikthye te Sampdoria, por më 31 gusht u njoftua se ai kishte kaluar në formë huazimi te Udinese me mundësi marrjen 50% të kartonit në bashkpronësi. Më 27 gusht 2012, ai u shit përfundimisht te Udinese, ku në sezonin 2012–13 ishte zgjedhja e dytë në portë, duke zhvilluar 12 paraqitje.
Torino
Ai mori çmimin zbulimi i sezonit për portierët në Çmimet e Sportit Italian më 21 maj 2014. Padelli bëri debutimin e tij në kompeticionet evropiane për Torinon në raundin e tretë të Ligës së Evropës 2014–15 kundër ekipit suedez Brommapojkarna.
Pas mbërritjes së anglezit Joe Hart nga Manchester City, Padelli e humbi vendin e tij si titullar, dhe kontrata e tij përfundoi në fund të sezonit 2015–16. Ai e mbylli qëndrimin e tij te Torino me 116 ndeshje në të gjitha kompeticionet në katër sezone.
Internazionale
Në korrik 2017, Padelli u transferua te Interi. U raportua se ai kishte arritur një marrveshje paraprake me klubin në maj me qëllim për t'u bashkuar zyrtarisht me ekipin më 1 korrik. Më 28 qershor 2019, Padelli sëbashku me portierin e tretë të ekipit Tommaso Berni firmosi një kontratë të re një-vjeçare.
Më 2 shkurt 2020, Padelli bëri debutimin e tij në Serie A për Interin duke mbajtur portën e paprekur në transfertën kundër Udineses ku ekipi fitoi 2–0.
1956–57 Kupa Evropiane
Kupa Evropiane 1956-57 në garimin e ekipeve kampione të ligave të shteteve evropiane u fitua edhe këtë herë për herë të dytë nga ekipi Real Madrid i cili mundi ekipin ACF Fiorentina në Santiago Bernabéu Stadium, Madrid më 30 maj, 1957.
Finalja
Juan Alonso, Manuel Torres, Marquitos, Rafael Lesmes; Miguel Muñoz, Jose Maria Zárraga, Raymond Kopa, Enrique Mateos, Alfredo Di Stéfano, Héctor Rial, Francisco Gento Giuliano Sarti, Ardico Magnini, Alberto Orzan, Sergio Cervato, Aldo Scaramucci, Armando Segato, Julinho, Guido Gratton, Giuseppe Virgili, Miguel Montuori, Maurilio Prini
Shkolla e parë shqipe në Prishtinë
Objekti i shkollës së parë shqipe është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër të referencës 3194.
Historiku
Ndërtesa e shkollës së parë shqipe gjendet në pjesën perëndimore të qendrës historike të Prishtinës, në trekëndëshin që e formojnë rrugët “Trepça” dhe “Ilir Konushevci”. Ndërtesa me etazhitet P+1 është ndërtuar në gjysmën e dytë të shek. XIX nga Avdurrahman Pasha, shqiptar nga Prishtina. Në vitin 1880 është djegur, por është rindërtuar prapë nga djemtë e Avdurrahman Pashës. Më 1908, në këtë ndërtesë hapet gjimnazi (Idadije) që kishte rreth 250 nxënës shqiptarë. Pas Luftës së Dytë Botërore një kohë është shfrytëzuar si kazermë e ushtrisë së ish-Jugosllavisë. Ndërsa që një kohë kjo ndërtesë shfrytëzohet për banim nga disa familje. Ndërtesa ka planimetri përafërsisht katrore, karakteristike për kohën në të cilën është ndërtuar, sepse shkëputet nga tiparet arkitektonike formësuese si dhe nga tipologjia arkitektonike funksionale e ndërtesave të kohës. Baza e përdheses ka një sipërfaqe ndërtimi rreth 290 m² e që së bashku me katin arrin sipërfaqe rreth 580 m², duke mos llogaritur edhe sipërfaqen e bodrumit, i cili nuk është i qasshëm por që supozohet të jetë bazuar në foton e fasadës jugperëndimore. Muret e ndërtesës janë të punuara nga gurët dhe tullat të veshura me suva të cilat i ka degraduar koha. Konstruksioni meskatësh është i punuar nga druri dhe i mbushur me llaç balte. Nga gjurmët në fasadën verilindore dallohet se dritaret kanë pësuar ndryshime nga gjendja burimore. Në fasadën jugperëndimore janë ruajtur hapjet origjinale. Në fasadë ka gjurmë që tregojnë se dritaret janë përsëritur me ritëm të theksuar.
Scary Movie
Historia
Një 18-vjeçare vajzë të quajtur Drew Decker (Carmen Electra) merr një telefonatë kërcënuese telefonike, ndërsa vetëm në shtëpi një natë. Në një hapje që pasqyron nga afër Scream, Drew është ndjekur nga jashtë Ghostface, i cili pastaj rips off triko e saj dhe pantallona të gjera, duke lënë të veshur e saj në sytjena e saj të bardhë dhe lak. Drew shkon nëpërmjet saj sprinklers kopsht, por ajo është me thikë, atëherë në gji nga Ghostface, duke hequr një prej gjirit implantet silikoni saj, goditur nga një makinë të drejtuar nga i ati i saj (i cili ishte duke u seks oral nga gruaja e tij kështu që ai nuk ka njoftim Drew), dhe u vra pastaj nga Ghostface.