cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Realizmi Klasik dhe Neorealizmi
Këndvështrimet realiste mbi individin
Karakteristikat themelore të njeriut mund të influencojnë shoqerinë ndërkombëtare.Filozofi anglez Thomas Hobbes imagjinon një gjendje natyrore,një botë pa autoritet qeverisës,apo rend shoqëror, në të cilën njerëzit sundojnë përmes pasioneve dhe jetojnë me një pasiguri të përhershme për sigurinë e tyre individuale.Për Hobbes-in jeta e njeriut është e vetmuar,egoiste dhe madje shtazore.Duke kaluar në nivelin ndërkombëtar,në mungesë të një autoriteti ndërkombëtar,të aftë të vendosë rendin dhe imponojë ligjin,shoqëria është në një gjendje natyrore e njohur ndrryshe me termin “anarki”.Shtetet e lëna në këtë gjendje anarkike,veprojnë sikurse dhe njeriu në gjendjen e natyrës.
Shkaqet e luftës sipas realistëve
Për shpërthimine luftës, janë akuzuar karakteristikat e udhëheqësve të vecantë dhe cilësitë e përgjithshme të njerëzve (natyra egoiste).Disa udhëheqës të vecantë,janë agresivë dhe luftënxitës.Ata e përdorin pozitën e tyre të udhëheqjes për të cuar më tej kauzën e tyre.Sipas realistëve lufta ndodh për shkak të karakteristikave personale të udhëheqësve kryesorë. Ndërsa sipas neorealistëve lufta shpërthen për shkak të strukturës anarkike të sistemit ndërkombëtar.Në një system të tillë,lufta është rrjedha logjike e veprimit që duhet të ndërmerret.
Teoria e lojës
Teoria e lojës supozon që secili shtet është një njësi autonome vendimmarrëse dhe se ai ka një grup unik alternativash dhe përfitime të përcaktuara që lidhen me secilën alternativë.Këto supozime të shtetit unitar me një interes kombëtar, e bejnë teorinë e lojës të një rëndësie të vecantë për realistët.Teoria e lojës,mund të përdoret gjithashtu në rrethana ku një lojtar fiton dhe tjetri humbet.Pra, në formën e një loje me përfundim zero.
Modeli racional
Realistët fillojnë me modelin racional,në të cilin politika e jashtme,konceptohet si veprime të zgjedhura nga qeveria kombëtare,që rrisin më tej qëllimet dhe objektivat e saj strategjike.Shteti konsiderohet si një aktor unitar me synime të caktuara. Një numër alternativash dhe një sistem rregullash përllogaritjeje për të vendosur se cila alternativë i përgjigjet apo shërben më së miri qëllimeve të tij.
Pikëpamja realiste rreth ekonomisë politike ndërkombëtare
Varianti ekonomik i realizmit quhet merkantilizëm.Merkantilizmi (interpretimi ekonomik i realizmit) është qasja më e vjetër e ekonomisë politike ndërkombëtare.Kjo nënkuptonte nevojën e një qeverie të fortë qëndrore,për mbledhje të efektshme taksash dhe rritjen e eksporteve, të gjitha të përdorura për të garantuar aftësinë ushtarake.Një version modern i merkantilizmit,thekson rolin e shtetit dhe nënshtrimin e të gjitha veprimtarive ekonomike ndaj qëllimit të ndërtimit të shtetit.Nënshtrimi i politikës ekonomike ndaj shtetit dhe interesave të tij,është tregues i faktit që politka përcakton ekonominë.
Realizmi Ofensiv dhe Difensiv
Realizmi ofensiv (sulmues) : Shtetet janë agresive, sulmojnë njeri-tjetrin për të përfituar. Ato motivohen nga interesat kombëtare. Realistët ofensivë argumentojnë se shtetet duhet të kërkojnë gjithnjë mundësitë për të përfituar sa më tepër fuqi duke arritur maksimalisht në hegjemoni. Një nga perfaqësuesit e realizmit ofensivë eshte John Mearsheimer i cili e ka zhvilluar këtë teori në librin e tij “The Tragedy of Great Power Politics”.
Realizmi difensiv (mbrojtës) : Shtetet janë të prirura të mos jenë agresivë, dhe të kenë qëndrueshmëri në sistem. Realistët difensivë mbeshtesin mendimin se zgjerimi i pafund është i nxituar dha pushtimi ka shpesh herë kosto tepër të lartë. Një nga realistët difensivë është edhe Kenneth Waltz i cili argumenton se shtetet duhet të arrijnë “sasinë e duhur të fuqisë”. Përfaqësues të tjerë janë edhe Stephen Walt, Stephen Van Evera dhe Charles Glaser.
Ndryshimi
Për realistët klasikë modernizimi i bashkangjitet ndryshimit,pra që sjell ndryshime në identitet dhe ligjeratë,dhe për këtë arsye edhe në konceptimin e sigurisë.Si Trkididi ashtu edhe Morgenthau në rivendosjen e rendit shihnin për një kombinim të rendit të vjetër me atë të ri në mënyrë që të absorboheshin ndryshimet,duke kufizuar kështu potencialet e tyre shkatërruese.
Kenneth Waltz:
Kenneth Neal Waltz (lindur 1924) është një anëtarë fakultetit në Universitetin Kolumbia dhe një nga studiuesit më të shquar të marrëdhënieve ndërkombëtare. Ai është një nga themeluesit e neorealizmit, ose realizmit strukturor në teoritë e marrëdhënieve ndërkombëtare. Kontributi i tij fillestar në fushën e shkencës politike ishte libri "Man, the State, and War", më pas ai vjen me krijimin e e neorealizmit, një teori e marrëdhënieve ndërkombëtare e cila thekson se veprimet e shteteve kufizohen nga karakteristikat e sistemit.
Tukididi
Tukididi ishte një historian grek. Ai shkroi një histori që ishte e ndarë në 8 libra: titulli i saj modern është “Historia e Luftës Peloponeziane”. Kontributin e tij për të gjithë historinë dhe historiografinë është një histori e gjatë e luftës 27-vjeçare mes Athinës (dhe aleatëtëve e saj), dhe Spartes (dhe aleatëve e saj). Ai ka qenë gjithashtu i quajtur babai i shkollës së realizmit politik. Teksti klasik i tij studjohet ende në kolegjet ushtarake në mbarë botën.
Thomas Hobbes
Thomas Hobbes (5 prill 1588 - 4 dhjetor 1679) ishte një filozof anglez, kujtohet sot për punën e tij në filozofin politike. Librin e tij “Leviatani” krijoi themelin për shumicën e filozofive politike perëndimore nga perspektiva e teorisë së kontratës sociale. Hobbes gjithashtu kontribuoi në shumë fusha të tjera, përfshirë historinë, gjeometrinë, teologjinë, etikën, filozofinë e përgjithshme, dhe të shkencës politike. Sipas tij natyra e njeriut është egoiste.
Hans Morgenthau
Morgenthau (17 shkurt 1904 - 19 korrik 1980) është një nga autorët kryesorë të shkollës realiste të shekullit të 20. Kjo shkollë e mendimit mban komb-shtetet që janë aktorët kryesorë në marrëdhëniet ndërkombëtare, ata janë unitar dhe racional dhe qellimi i tyre është mbijetesa në një sistem i cili është anarkik.
J. Mearsheimer
John J. Mearsheimer, PhD (i lindur në dhjetor 1947) është një profesor amerikan i Shkencave Politike në Universitetin e Çikagos. Ai është një toricien i marrëdhënieve ndërkombëtare, i njohur për librine tij përsa i përket realizmit ofensivë, “The Tragedy of Great Power Politics”.
= Bibliografia =
Dino Jelusić
Dino Jelusic Apo Dino është Këngëtarë Kroat nga Zagrebi i Koracisë.
Kariera
Kariera e Dino-s filloi nga viti 2003 ku ai Fitioi Për Herë të Parë Në History Festivalin Evropian Të Këngës Për Fëmijë 2003.
Yun Chi-ho
Yun Chi-ho(korea:윤치호;尹致昊) lindi më 26 dhjetor 1864 në Asan mbi Inn në Koresë së Jugut ; vdiq më 9 dhjetor 1945 në Gaeseong, ishte aktivistë të rezistencës, politikanët, edukatorët, dhe mendimtarët e Koresë. pseudonimi ishte Jwaong(좌옹;佐翁). Xhaxhai i Yun Bo-seon, 4 i presidenti i Koresë së Jugut.
Stanislaus County
Stanislaus County është një nga  qarqet në shtetin federal Kaliforni të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Gjeografia e Antiguas dhe Barbudës
thumb|Pozita gjeografikë Antigua dhe Barbuda përpos Antiguas (280 km2) përbëhet edhe nga dy ishuj: Barbuda (161 km2) dhe Redonda (1 km2) në jug-perëndim të vendit. Tërësisht vendi ka një sipërfaqe prej 442 km2.
Njësitë administrative të Antiguas dhe Barbudës
Ishulli Antigua dhe Barbuda ndahet në 6-të njësi territoriale të quajtura parishe.
Ndësa ishulli Barbuda si dhe toka e ishullit të pa banuar Redonda kanë një status të veçantë.
Perandoria Serbe
Nën sundimin e Dushanit, Serbia ishte fuqia kryesore në Ballkan dhe një perandori shumëgjuhëshe që shtrihej nga Danubi deri në Gjirin e Korintit, me kryeqytetin e saj në Shkup. Ai gjithashtu promovoi Kryepeshkopatën Serbe në Patriarkanën Serbe e Pejës. Djali dhe pasardhësi i tij, Urosh i Dobti, humbi pjesën më të madhe të territorit të pushtuar nga Dushani, prandaj dhe epiteti i tij.
Historia
Në 1331, Shtefan Urosh IV Dushan (i njohur si  Car Dushani) u bë mbret i Serbisë mbas rrëzimit dhe vrasjen e atit të tij, Shtefan Uroshi III i Deqanit. Nga 1345, Car Dushani kishte zgjeruar Serbinë për të mbuluar gjysmën e Ballkanit - më shumë territor se Perandoria Bizantine ose Perandoria Bullgare. Për këtë arsye, në 1345, në Serrez të Greqisë, Car Dushani e shpall veten Car ("Cezari").
Më 16 prill 1346, në Shkup, ai kishte kurorëzua veten "Perandor i serbëve dhe grekëve" - një titull që nënkupton një kërkesë për vazhdimësinë e Perandorisë Bizantine. Ceremonia është kryer nga ana patriarkut të sapo shpallur, Patriarkut serb Joanikie II me ndihmën e Patriarkut bullgar Simeon dhe Nicholas, Kryepeshkopi i Ohrit.
Pasojat dhe trashëgimia
Ai gjithashtu e ngriti kishën serbe për një patriarkanë. Djali i tij dhe pasuesi, Shtefan Uroshi i Dobëti (Shtefen Urosh V), humbi pjesën më të madhe të territorit (pra epitetin e tij). Perandoria serbe në mënyrë efektive përfundoi me vdekjen e Shtefen V-shitë në 1371 dhe shpërbërjes së shtetit serb. Në ca vende të Serbisë, disa nga pasardhësit e Shtefen V-shitë moren titullin e Perandorit deri 1402.
.nc
.nc është prapashtesa e faqeve të Internetit dhe përfaqëson domenin zyrtar të Kaledonisë së Re.
Lola Pagnani
Anna Lola Pagnani Stavros e njohur si Lola Pagnani lindi më 3 prill të vitit 1972, në Romë, Itali) është aktore italiane.
Biografia
Anna Lola Pagnani Stavros lindi në Romë të Italisë (3 prill, 1972), është e bija e shkrimtarit dhe skenaristit Enzo Pagnani. Në moshën 17 vjeçare diplomoi në drejtimin e vallzimit bashkëkohorë në Paris dhe ishte vallëzuesja e parë e kompanisë Momix për turneun botërorë. Me sukses bashkëpunoi në realizimin e kinematografisë në Circe du Soleil në Montréal. Ishte vallëzuesja e parë në Shtëpinë e Operës në Mynih me regji nga Lina Wertmuller dhe udhëheqje nga Giuseppe Sinopoli. Pastaj diplomoi në degën e vallëzimit bashkëkohorë në Alvin Ailey American Dance Theater në Nju Jork, më vonë studjoi aktrimin në HB Studios, gjithashtu në  Nju Jork.
Pas këtyre studimeve ktheu në Itali filloi bashkëpunimin me kinematë dhe teatrot e njohura italiane si Ettore Scola, Giulio Base e Lina Wertmuller. Gjithashtu luajti edhe për Spike Lee, John Turturro e Abel Ferrara. Ajo gjithashtu për dy vite ishte pjesë edhe e Maurizio Costanzo Shou. U ftua për bashkëpunim edhe nga Enrico Montesano, Marco Columbro, Barbara De Rossi, Blas Roca Rey, Enrico Brignano, Nino Manfredi, Vittorio Gassman dhe Shelley Winters, i cili e mori nën mbykqyrje për studim në Los Angeles në studion e aktorëve ku studioi sëbashku me  Teddey Sherman.
Punoi në Rai International në disa programe në New York dhe ishte udhëheqëse e emisionit PoP Italia.
Së fundi vendosi të realizonte një dokumentarë me producentin dhe regjisorin amerikan Melissa Balin, e inspiruar nga fakti personal si viktimë e komplotit camorra. Projekti u emërua Women Seeking Justice (lexo: Vomën Siiking Xhastës, sq.: Gruaja Kërkon Drejtësi) dhe do të përfshijë ngjarje të padrejtësive nga e gjithë bota.
Flet rrjedhshëm italishten, frëngjishten, spanjishten dhe anglishten.
Jabllanica (Gjakovë)
Jabllanicë është një vendbanim në komunën e Gjakovës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Shqiponjë.
Lebana
Lebanë (serbisht: Лебане/Lebane) është fshat në komunën e Lebanës, Serbi.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë në vitin 2011 ka 9122 banor (sipas regjistrimit të vitit 1991 ka pasur 9527 banorë), ndersa Komuna ka 21802 banor, shumica te perkatesis etnike serbe.
Ndre Zadeja
Ndre Zadeja (Shkodër, 3 nëntor 1891 - 25 mars 1945) ka qenë prift katolik, shkrimtar dhe dramaturg shqiptar. Për shkak të martirizimit të tij nga regjimi komunist, hapja e procesit dioqezan për lumnimin e tij, u shpall më 10 nëntor të viti 2002, nga prefekti i asokohshëm i Kongregatës për Ungjillëzimin e Popujve, kardinali Kreshencio Sepe, gjatë kremtimit të Eukaristisë, në katedralen e Shkodrës. Lumnimi dhe pranimi si shenjtor ndodhi më 5 nëntor 2016, në sheshin para katedrales së Shën Shtjefnit në Shkodër.
Biografia
U lind në Shkodër, i biri i Gjonit dhe Luçie Fishtës më 3 nëntor 1891. Tri klasët e para të fillores i kreu në një shkollë italiane. Nga klasa e katërt e më tej, studjoi në Kolegjën Saveriane, ndërsa studimet e larta i kreu në Insbruk të Austrisë më 1916, ku bashkë me Sirdanin e Gazullin, si shumë meshtarë të tjerë u dhanë shumë mbas gjuhësisë. Po në këtë vit u shugurua prift. U kthye menjëherë në atdhe e pikërisht në vendlindje. Çoi meshën e parë në kishën e Zojës në Shkodër më 26 prill 1916. Nisi shërbimin si sekretar i Imzot Serreqit dhe si zëvendës-famullitar, deri në vitin 1922. Në këtë vit u emërua famullitar i Malit të Jushit, prej nga vijoi shërbimin meshtarak në Bogë, për të kaluar më pas në Shkrel e Sheldî. Shkroi melodramat e para të letërsisë shqipe "Ora e Shqypnisë", "Hijet e zeza"; "Rrethimi i Shkodrës", "Rozafa" etj, të cilat u vunë në skenën e teatrit të jezuitëve në Shkodër e më vonë edhe në teatrin e Tiranës e vijuan të lexoheshin, edhe kur nuk mund të viheshin më në skenë, sepse të ndaluara nga regjimi komunist. Tragjedia e Poetit të Ambëlsisë, kishte fillue ndoshta qysh me 16 gusht 1944 gjatë meshës në Kishën e Shirokës, ditën e Shën Rrokut, kur iu drejtua besimtarëve: "“Dy fjalë i kam sot me ju, sidomos me ju, o të rij. Një re e zezë me një ideologji të kuqe po vjen mbi kokat tueja. Ajo ka ndërmend të shprazet mbi ju, por atëherë s'keni për të pasë shka me i ba, veç me bajtë e me i sprovue të këqijat, se përveç të zezave të tjera që ka, ajo mohon edhe Zotin.'"Pas hyrjes së regjimit komunist, u arrestua më 4 shkurt 1945. U pushkatua te varrezat e Rrmajit më 25 mars 1945.
Vepra
E tani, kur për emrin e tij flitet si për atë të një të lumi të ardhshëm, urojmë që një ditë jo të largët, në rrugët e rrugicat e Shkodrës plakë, që pas më se një gjysëm shekulli janë shtrembëruar edhe më keq se atë ditë kur plumbat i grabitnin një nga bijtë më të mirë, të ndjehet një zë i hareshëm. "Po naltohet në eltér Dom Ndreu, martiri që lau me gjak një tokë të martirizuar: atë të Shkodrës! Lutu për né !"Martirin e parë të Kishës katolike shqiptare të katakombave po e përkujtojmë sot me tingujt e melodramës "Rrethimi i Shkodrës" shkruar prej tij e muzikuar nga dom Mikel Koliqi. Studimet për teologji i kreu në Austri. Si shkrues u dallua për cilësinë e veprave që shkroi. Kështu hyni Dom Ndreu në botën kulturore shqipe, u ba mjaft i njohun në shkrimin e melodramave të para, të cilat u luajtën me sukses në teatrot e Shkodrës dhe të Tiranës. Zhanri kryesor i tij ishte drama. Themeloi e drejtoi banden muzikore "Bogdani", botoi artikuj me vlerë në fushen e pedagogjisë, po ashtu edhe poezi ndër ma të bukurat, saqë u quejt edhe "poeti i âmbelsis". Veprat e tij kishin taban thellësisht kombëtar e në sherbim të nevojave jetike të kombit n'ata vite. Vepra e parë skenike e muzikueme, "Ora e Shqypnisë", në kushtet e pushtimit të vendit nga fuqi të ndryshme, u ba hymn atdhetarie e proteste. Kur u vu në skenë për herë të parë në Sallonin e shfaqjeve të Kolegjes Saveriane, e protagonistët kndônin: spektatorët shpërthyen në duertrokitje të stuhishme: "Rrnoftë Vlona Shqiptare! Rrnoftë Vlona jonë!". Në shtypin e kohës boton shpesh pjesë publicistike në lamin e pedagogjisë, psikologjisë, folklorit e traditave, sidomos të zonave pak të prekuna nga orientalizmi,- siç edhe ishin Alpet tona, në të cilat shërbeu. Por pati edhe polemika me korifejt e kohes. Dom Ndreu i qendroj larg jetes politike, kurse vepra e tij ishte perqendrue në shëndetsimin kombëtar në konflikt të brendshëm me rrymen post-osmane.
Bashkim Dedja
Bashkim Dedja është Kryetar i Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë.
Bashkim Dedja lindi më 13 mars 1970 në Dibër. Ai ishte aktiv në Lëvizjen Studentore Antikomuniste të Dhjetorit 1990.
Dedja u diplomua në Fakultetin e Drejtësisë të Universitetit të Tiranës në vitin 1993. Nga viti 1993-1996 ka punuar si gjyqtar në Gjykatën e Rrethit Gjyqësor Tiranë dhe më pas deri në vitin 1998 si gjyqtar në Gjykatën e Apelit Tiranë. Prej vitit 1998-2010 ka ushtruar detyrën e gjyqtarit në Gjykatën e Apelit Durrës. Aktualisht, është pedagog i jashtëm pranë Fakultetit të Drejtësisë së Universitetit të Tiranës në të drejtën penale dhe në Shkollën e Magjistraturës në lëndën “Shkrimi dhe arsyetimi ligjor”, si dhe është ekspert i trajnimit vazhdues.
Bashkim Dedja ka bashkëpunuar në disa grupe pune për hartimin e Kodit të Punës si dhe përmirësimin kodeve të Procedurës civile dhe penale. Prej dhjetorit 2007 e në vazhdim është anëtar i Komisionit të Mbrojtjes së Dëshmitarëve dhe Bashkëpunëtorëve të Drejtësisë. Në muajin maj të vitit 2010 u emërua anëtar i Gjykatës Kushtetuese dhe që nga muaji shtator i vitit 2012 është Kryetar i Gjykatës Kushtetuese.
Kantoni Saint-Sulpice-les-Champs
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Sulpice-les-Champs aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Historia e Antiguas dhe Barbudës
Pikat më interesante në historinë e Antiguas dhe Barbudës :
Besim Bokshi
Besim Bokshi (Gjakovë, 12 nëntor 1930 - 16 gusht 2014) ka qenë poet, gjuhëtar dhe filolog shqiptar. Ka qenë kryetar i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Kosovës në vitet 2008-2011.
Biografia
Gjashtë klasë të mësimit fillor i kreu në Tiranë, ndërsa dy të tjerat - në Gjakovë. Maturoi në Gjimnazin e Prishtinës. Ndoqi studimet në Katedrën e Albanologjisë në Universitetin e Beogradit dhe, me ndërprerje, i përfundoi më 1959. Vijoi studimet pasuniversitare në Drejtimin e gjuhësisë në Beograd. Tema e tezës së doktoratës iu dha në bazë të punimit Zhvillimi i strukturës së temave emërore të shqipes (Gjurmime albanologjike, 1, 1971). Mbrojti tezën e doktoratës me temë Rruga e formimit të fleksionit të sotëm nominal të shqipes në Fakultetin Filozofik të Prishtinës më 1977. Ka ligjëruar lëndën e gjuhës shqipe në Gjimnazin e Gjakovës dhe në vitet 1961-63 ka ushtruar edhe detyrën e drejtorit të kësaj shkolle. Ka qenë profesor në Shkollën e Lartë Pedagogjike të Gjakovës në vitet 1967-73 për Morfologji të gjuhës së sotme shqipe e për Hyrje në gjuhësi dhe në katër vjetët e parë e ka drejtuar punën e kësaj shkolle. Brenda kësaj kohe për tetë muaj ka punuar në Institutin Albanologjik të Prishtinës. Nga viti 1974 është zgjedhur ligjërues i Morfologjisë historike në Degën e Gjuhës e të Letërsisë Shqipe në Fakultetin Filologjik të Universitetit të Prishtinës dhe, pas doktorimit, është zgjedhur profesor inordinar e pastaj edhe ordinar deri kur u përjashtua nga Fakulteti më 1991 bashkë me mësimdhënës të tjerë shqiptarë nga dekanati i dhunshëm.
Në vitet 1992-2001 ka ligjëruar lëndën Hyrje në studimin krahasues të gjuhëve indoevropiane në Shkallën e tretë të studimeve - Drejtimi i gjuhësisë në Fakultetin Filologjik të Prishtinës. Ka qenë anëtar i komisionit për konkluzione të Konsultës Gjuhësore të Prishtinës më 1968 dhe delegat në Kongresin e Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe në Tiranë më 1973. Ka marrë pjesë në Kongresin e Studimeve të Evropës Juglindore në Ankara më 1978 me kumtesën për prapavendosjen e nyjës në gjuhët ballkanike. Në Universitetin e Jenës ka mbajtur ligjëratën për origjinën e mbaresave rasore të shqipes. Para ligjëruesve të Katedrës së Gjuhës e të Letërsisë Shqipe të Fakultetit Filologjik të Tiranës dhe bashkëpunëtorëve shkencorë të Institutit të Gjuhësisë e të Letërsisë ka mbajtur ligjëratën për zhvillimin e sistemit emëror të shqipes (1979). Ka qenë deputet në Dhomën për Arsim në Kuvendin Federativ më 1967-69. Në zgjedhjet e organizuara nga subjektet tona politike më 1992 është zgjedhur deputet i Kuvendit të Republikës së Kosovës. Në vitet 1993-96 ka qenë kryetar i Partisë Socialdemokrate të Kosovës. Për veprën Rruga e formimit të fleksionit të sotëm nominal të shqipes ka marrë Shpërblimin e dhjetorit të Kuvendit të Kosovës më 1980. Është anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës. Anëtar korrespondent i Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Kosovës është zgjedhur më 1991, ndërsa nga viti 1996 është anëtar i rregullt i kësaj akademie. Më 2002 u zgjodh nënkryetar i Akademisë.
Vdiq më 16 gusht 2014.
20 Franga Ari (1945)
20 Franga Ari Bankënotë e lëshuar në qarkullim nga Banka e Shqipërisë në vitin 1945. Kartëmonedhë e vitit 1926, e cila me vulën e vitit 1945 sipër, u quajt emision i vitit 1945.
.nf
.nf është prapashtesa e faqeve të Internetit dhe përfaqëson domenin zyrtar të Ishujve Norfolk.
Sutter County
Sutter County është një nga  qarqet në shtetin federal Kaliforni të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Drande Roza Kupeliani
Drande Roza Kupeliani  e lindur me emrin  Drande Roza Vasa , rreth vitit 1856, shkrimtare, shqiptare nga Stambolli, Perandoria Osmane.
Për veprimtarin e saj dihet pakë, dihet se ishte e talentuar për shkrimin e vjeshrave. Dihet që ishte vajza e Pashko Vasës, që ka lindur rreth vitit 1856, supozohet në Stamboll pasi që i ati i saj kishte gjetur punë pas dëbimit nga Vendiku, dhe se ishte fëmija i fundit që i kishte mbetur gjallë kësaj familjes Vasa. Në bazë të traditës të ripërtëritjes së emrit, lë të kuptohet se ishte fëmija i parë i Pashko Vasës.
Roza, u martua me një armen të perandorisë, të quajtur Kupelian efendiu i cili më vonë bëhet i njohur në skenën e marrëdhënieve të anës së Libanit otoman, në krahë të vjehrrit.
Tehama County
Tehama County është një nga  qarqet në shtetin federal Kaliforni të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Alesia Xhemalaj
Alesia Xhemalaj është Aktorë shqipetare.Ajo eshte e njohur per rolet e saj ne filmat Bloodlands, Dashuri dhe Turbulenca, Familja Kuqezi.
Mimmi Sandén
Mimmi Linnéa Marianne Sandén është Këngëtare suedeze. Ajo riprezantoi Suedinë në Festivalin Evropian të Këngës Për Fëmijë 2009 në Kiev të Ukrainës, ku mori vendin e 6-të me këngën "Du"
Alesia Xhemalaj
Referimet
the-living-media.com oranews.tv albanianpost.com
Buona Lek 0.10 (1965)
Buona Lek 0.10 Bankënotë e lëshuar në qarkullim nga Banka e Shqipërisë në vitin 1965.
Kantoni Granville
Kantoni Granville (frëngjisht: Canton de Granville) është një kanton në departamentin Manche, rajonin Basse-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Granville. Ka sipërfaqe 49.41km2 dhe popullsi 24260 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Granville aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Kisha e Shën Mërisë në Vokopolë
Kisha e Shën Mërisë, ndodhet në fshatin Vokopolë të Urës Vajgurore. thumb|right|250px|Kisha e Shën Mërisë në Vokopolë Ky monument i përket periudhës së vonë osmane. Kisha ka formë drejtëkëndore, me tre nefe dhe me një hajatë. Teknika e ndërtimit është shumë e thjeshtë, me gurë të bardhë e gri të punuar dhe të lidhur me llaç. Është e pajisur me 4 dritare në faqet anësore, veriore, e jugore si dhe me dy dritare në faqen perëndimore. Përveç hyrjes kryesore në anën perëndimore, që të çon në pronaos dhe më pas në naos, ndodhen edhe dy hyrje të tjera anësore, njëra në anën veriore dhe tjetra në atë jugore. Dyshemeja e kishës është e ndërtuar me rasa gurësh gëlqerorë. Apsida është gjysëm rrethore, pjesa e brendshme e saj është e pajisur me një shkallë që e vendos në nivel më të lartë se naosi. Në pjesën e jashtme apsida ka formë 6 këndore. Në qendër të apsidës ndodhet një dritare e vogël drejtëkendore që shërben për dritë dhe ajrim. Pranë apsidës ndodhet diakonikini dhe protezisi të cilat janë të pajisura me kamare dhe me një dritare të vogël në pjesën e sipërme Kjo kishë është një kishë varrezë. Varret më të hershme datojnë në fillim të shekullit të 20-të ku mbizotërojnë ato të para periudhës së luftës së dytë botërore. Monumenti ka vazhduar të funksionojë si një kishë varrezë gjatë periudhës së Komunizmit si dhe pas viteve 1990. Sot për arsye të mungesës së hapësirës nuk vazhdojnë të kryhen varrime.
Filati
Filat (greqisht: Φιλιάτες/Filiátes) është qytezë në qarkun i Çamërisë, Greqi.
Gjeografia
Filati është e vendosur në një zonë kryesisht malore. Malet e Murganës shtrihen në veri, në kufi me Shqipërinë. Qyteza Filati është e vendosur në jugperëndim të Konicës, në perëndim të Janinës, në verilindje të Gumenicës dhe në juglindje të Sarandës, Shqipëri. Filati ndodhet 10 km në lindje të fshatit i peshkimit Sajadhë, në mes të lumit Kalama dhe kufirit greko-shqiptar. Nga veriu Filati kufizohet me Pleshavicën, nga veriperëndimi me Koskën dhe Lopësin, nga juglindja me Galbaqin e Spatarin dhe nga perëndimi me Shqefarin. Qyteza ka kazermat e vet dhe një spital që është përgjegjës për shumicën e popullsisë në jug-lindje të qarkut i Çamërisë. Para Luftës së Dytë Botërore, Filati kishte këto lagje: Dematë, Gjillatë, Kasimatë, Sejkatë, Sarandarë dhe Zejnelatë. Pas Luftës së Dytë Botërore, Filat është një qytezë urbane të vogël dhe është organizuar dhe ndërtuar përreth tre shesheve(greqisht: "plati"). Filati sot është selia i komunës e Filatit. Kurse Rruga Kombëtar Greke 6 (Larisë - Janinë - Gumenicë) dhe autostradës Egnatia Odos (Dedeagaç- Selanik - Janinë - Gumenicë) kalojë në jug të komunës i Filatit.
Toponimet të qytezës Filat:(Para Luftës së Dytë Botërore)
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2001, Filati kishte 2.344 banorë. Në vitin 1981, qyteza kishte 2,439 banorë, kurse në vitin 1991 Filati kishte 2,591 banorë. Banori i Filatit thirret Filaqot.
Patëllxhanë turshi
Patëllxhanë TURSHI - Çajme patëllxhanët për se gjati me majën e një thike, po nuk e cojme deri ne fund.
I hedhim ne një tenxhere me ujë te vluar dhe kripe te cilën e kemi hequr ndërkohe nga zjarri dhe i leme për disa minuta sa te fillojnë te zbuten.
Pastaj i nxjerrim ne një kullonjese dhe u veme persiper një peshe qe tu dale lëngu i tepërt. I leme kështu gjithë natën. Te nesërmen i shtrydhim edhe një here mire patellxhanat dhe përgatisim mbushjen.
Filati
Demografia
Alizoti, Baburri (të ardhur nga fshati greke Babur), Ballashenjtë (fis i shuar), Benatë, Berberatë, Buzenjtë, (fis i shuar), Çafulatë, Çamenjtë, Çimatë, Çopenjtë (fis i shuar), Dematë, Dojakatë, Ducenjtë, Focenjtë (fis i shuar), Gaxhelatë, Grrënjacë (fis i shuar. I fundit i këtij fis ra në luftë kundër grekëve në Bezhan më 1913), Gullenjtë (vllah shqipfolës), Gumatë (fis i shuar), Gjillatë, Hallunatë, Kasimatë, Kodrenjtë (fis i shuar) Memkatë, Mullahusenjtë, Ninenjtë, Ponatë (Poni), Resulatë, Sarandarë, Sejkatë, Sterratë, Strungarenj (fis i krishterë ardhur nga Grebena), Shabanenjtë, Tarenjtë, Tavanxhinjtë, Tiranenjtë(Tirana), Xorxenjtë, Xhibatë, Zaneminenjtë, Zejnelatë, Zguratë (Zguro) etj.
Patëllxhanë turshi
Grijmë ne një ene disa speca te kuq e jeshile, shume hudhra dhe majdanoz (te gjitha këto te grira holle), hedhim kripe, piper dhe spec djegës sipas deshires.
Filati
Mesjeta dhe origjina e Filatit
Qyteti i Filatit shfaqet në defterët osmanë të vitit 991 hixhri (1583). Në këtë defter janë dhënë emrat dhe mbiemrat të kryefamiljarëve e Filatit dhe zonën përreth. Shumica e këtyre emrave dhe mbiemra janë shqiptarë si: Kond, Nika, Gjon, Gjin, Duka, Ded, Leka etj. Historiani Hajredin Isufi thekson se ka shumë emra të përzier myslimane dhe krishterë, duke treguar se procesi i islamizimit u ndodhin atëherë dhe mund të ketë filluar menjëherë pas pushtimit të rajonit në 1433. Isufi citon fshatin Kockë si një shembull ku emra të tillë si: Sinan Pjetri, Murat Kondi, Ahmet Andrea, Hasan Jorgo, Ali Dhimo, etj, ka ekzistuar në mesin e njerëzve laraman. Kurse për themelimin e Filatit, ka disa propozime nga populli lokale Çame dhe akademiket. Nga Filaqotët ato thonë që zona e Filatit ishte i njohur për të qenë një vend i prodhimit të ullirit. Qiraxhinj shpesh do vinin për të ngarkesës e ullinjve dhe vaj për të tregtuar brenda dhe jashtë rajonit të Çamërisë. Në vendin ku grumbulloheshin qiraxhinjtë për ngarkesë të ullinjve, një han u ngrit nga një banor lokal i cili ishte i njohur me emrin e Filo. Ky vend në të cilën han e tij ishte ndërtuar, u filloj të quhet Hani i Filos, dhe më vonë Filat. Brenda këtij linjë të mendimit eshte edhe historiani greke A. Koçi. Ai thotë se Filati mori emrin e vet nga një banor vendas me emrin Filas. Megjithatë, një tjetër historian grek, Zotos Mollosos i cili udhëtoi rreth Çamërinë në shekullin e nëntëmbëdhjetë kishte një pikëpamje të ndryshme. Ai pohoi se Filat u themelua nga dikush i quajtur Trëndafilis, emri i të cilit kur i shkurtuar u quajt Filas, nga ku emri Filat rrjedh. Sipas Zotos vendi u quajt Tria dhe më pas, Kestria Ilion - Iliate - Filiate ose Filat. Megjithatë Isufi thekson se toponimi Filat është shqiptare, sepse ajo është e karakterizuar nga prapashtesë at, në të cilën është e zakonshme në mesin e toponimeve të tjera shqiptare së tilla si: Progonat, Luarat, Morfat, Markat etj. Për shkak, në kohë të kaluara kjo zonë ishte i konfliktit midis Venedikut dhe Perandorisë Osmane, ku disa familje shqiptare ikën në Itali. Një nga pasardhësit e tyre, Don Andrea (Figlia) Filja citon Filatin në një dorëshkrim të vitit 1764, ku përmend origjinën e familjes se tij arbëreshe, quajtur Filja, duke e përshkruar si një qytet të madh dhe me kulturë në të kaluarën por të braktisur në shekullin XVII. Kjo është interesante, sepse ajy referon qytezën Filat si Figliati dhe jo në emrat hipotetike të propozuar nga Zotos. Kjo jep besim për pikëpamjet e vendasëve dhe historianë Koçi dhe Isufi në lidhje për etimologjinë e emrit.
Patëllxhanë turshi
I përziejmë mire dhe i sperkasim me uthull. Me masën e përgatitur mbushim patëllxhanët e shtrydhur mire dhe po te duam këta patëllxhanë mund ti lidhim me një sije majdanozi ose selino qe te mos hapen, por edhe pa i lidhur ne rregull janë.
Patëllxhanët e mbushur i rreshtojmë ne një ene dhe i sperkasim me uthull e kripe dhe u veme persiper një peshe.
I leme kështu për rreth një jave deri ne dhjete dite. Patëllxhanët do te jene mbuluar ndërkohe nga lëngu qe kane nxjerre. I heqim nga lëngu duke i lëne te kullojnë mire dhe i rreshtojmë ne një ene (me mire do te ishte qelqi ose qeramike) dhe i mbulojmë me vaj ulliri.
Ndermjet patëllxhanëve mund te shtojmë edhe thelpinj hudhre te freskët te paprere qe do te marinohen me kalimin e kohës. Por ndërkohe turshia është gati.
Ejup Sabriu
Eyüp Sabri ose Ohrili Eyüp Sabri (1876-1950) gjithashtu i njohur si Eyüp Sabri Akgöl (fjalë për fjalë 'liqeni i bardhë') pas Ligjit të Mbiemrave të vitit 1934, ishte një revolucionar osmano-shqiptar dhe një nga udhëheqësit e Revolucionit Xhonturk (1908).
Biografia
Sabriu ishte me prejardhje shqiptare dhe lindi në Ohri, Perandoria Osmane në vitin 1876. Ismail Enver Bey rekrutoi Sabriun në lëvizjen e Komitetit të Bashkimit dhe Përparimit (CUP). Të huajt si Ernst Jäckh, i cili ra në kontakt me drejtuesit e xhonturqve (CUP) si Sabri, e përshkruan atë si një shqiptar. Ai ishte një udhëheqës i shquar ushtarak i CUP. Adjuntat Major Sabri zotëronte autoritet të fortë mes bashkëmoshatarëve myslimanë në zonën ku banonte dhe mund të komunikonte me ta pasi fliste shqip (gjuhën e tij amtare) dhe turqisht.
170px|parapamje|majtas|Mejtebot ([[Mejtepi|Meyteb), një shkollë e ndërtuar nga Eyüp Sabri dhe që tani përdoret si gjimnazi i Shën Klimentit të Ohrit ]] Në Ohri një bandë e armatosur e quajtur Organizata Speciale Muslimane (SMO) e përbërë nga 40 anëtarë, kryesisht të shquar, u krijua në vitin 1907 për të mbrojtur myslimanët vendas dhe për të luftuar bandat e Organizatës së Brendshme Revolucionare Maqedonase (IMRO). Sabriu së bashku me Enver beun rekrutuan organizatën dhe e shndërruan atë në degën e Ohrit të CUP me bandën e saj duke u bërë banda lokale e CUP-it. Më 3 korrik 1908, Ahmed Niyazi Bey, duke protestuar kundër sundimit të Abdul Hamidit II, u arratis me çetën e tij nga Resne (Resnja moderne) në malet ku ai filloi Revolucionin Xhonturk dhe nxori një shpallje që kërkonte rivendosjen e kushtetutës së 1876-ës. Pas këtij shembulli, oficerë të tjerë si Ejup Sabriu në Ohri dhe Enver Beu në Tikveş, gjithashtu shkuan në male dhe formuan grupe guerile (çete).
Gjatë revolucionit, nënguvernatori Sülayman Kani dhe Sabri organizuan grupin SMO në Regjimentin Kombëtar CUP Ohri. Nën komandën e Sabriut, banda shkoi në male. Që nga fillimi në korrik, Sabriu punoi ngushtë me Nijazin. Tatar Osman Pasha, një zyrtar osman u rrëmbye pasi banda Resne e Niyazit, banda Ohri e Sabriut dhe dy banda shqiptare kryen një sulm në Monastir (Bitola e sotëm). Në fund të revolucionit selia e brendshme e CUP-së i dha urdhër degës së CUP-së në Manastir që nëse situata vazhdonte një marshim drejt Stambollit do të fillonte më 26 korrik dhe ata nga ana e tyre i thanë Sabriut që regjimenti i tij së bashku me togerin Mazhar Efendi të niseshin për në mal. Duke u përballur me një situatë të përkeqësuar në Ballkan më 24 korrik, sulltan Abdul Hamid II rivendosi kushtetutën. Pas revolucionit, Sabriu, së bashku me Niyazin dhe Enverin, u vlerësuan si Hürriyet Kahramanları (Heronjtë e Lirisë). Gjatë periudhës së vonë osmane, Sabriu, pazari i qytetit dhe donacionet nga CUP në Stamboll financuan ndërtimin e një shkolle të madhe (Mejtebot) në Ohri. Luftërat Ballkanike ndërprenë ndërtimin e saj dhe ndërtesa e përfunduar shërben si gjimnaz në Ohrin modern.
120px|parapamje|majtas|Eyüp Sabri (vitet 1920) Sabriu ishte delegat i Ohrit në Kongresin e Dibrës (1909) të organizuar nga CUP për të drejtat etno-gjuhësore shqiptare dhe nuk pranoi të nënshkruante asnjë rezolutë për shkak të mosmarrëveshjeve me delegatët e tjerë për përmbajtjen e saj. Ministria e Brendshme Osmane në mars 1911 u dërgoi telegrame zyrtarëve të saj në krahinat shqiptare që hiqnin disa kufizime për alfabetin dhe shkollat ​​shqipe dhe CUP ngarkoi Sabriun dhe Haxhi Adil beun si emisarë për të mbajtur popullsinë e Ohrit, Starovës, Korçës dhe Dibrës, rajone të qeta. Në qershor 1911, Mehmed V në një ndalesë në Manastir, gjatë turneut të tij në Ballkan, pati një skenë nga revolucioni i rishfaqur nga Nijazi dhe Sabriu. Të dy burrat mbanin rrobat e tyre të vjetra, hipën në kuaj të shoqëruar nga një karrocë me armë me ngjarjen e regjistruar në kamera nga vëllezërit Manaki dhe filmi i titulluar Vizita e Sulltan Reshadit në Manastir, i ruajtur aktualisht në Arkivin e Maqedonisë.
Gjatë gjithë epokës xhonturke, Sabri ishte një anëtar i rëndësishëm i komitetit qendror të CUP-së nga viti 1908 deri në 1918, ndërsa posti i tij u rinovua nga komiteti në vitin 1917. Ai ishte fedayi (një militant që luftonte për kauzën). Sabri ishte anëtar i Teşkilât-ı Mahsusa (Organizatës Speciale) osmane, një grup i përfshirë në luftën guerile. Si i tillë Ministria e Luftës Perandorake gjatë Luftës së Parë Botërore e dërgoi në Ballkan ku ai trazonte mes shqiptarëve me akte subversioni të kryera në Maqedoni dhe Shqipëri. Këto aktivitete më vonë rezultuan në burgosjen e tij në Maltë nga francezët, një nga Fuqitë Aleate. Në vitin 1921, Sabriu ishte përkrahës i Enverit dhe i përkiste grupit Halk Zümresi. Sabriu ishte i përfshirë në Luftën për Pavarësinë Turke dhe ishte përkrahës i Lëvizjes Nacionaliste, por ai u margjinalizua nga ndjekësit e Mustafa Kemal Atatürk. Pas krijimit të republikës, Sabriut iu dha një pagë vjetore për shërbimet ndaj shtetit dhe shërbeu në pesë parlamente turke si deputet i CHP-së për Eskişehir (1), Çorum (5, 6, 7) dhe Erzurum (8) brenda Asamblesë Kombëtare. 150px|parapamje|djathtas|Varri i Eyüp Sabri në [[Şişli]]
Buona Lek 500 (1953)
Buona Lek 500 Bankënotë e lëshuar në qarkullim nga Banka e Shqipërisë në vitin 1953.
Salman Khan
Abdul Rashid Salim Salman Khan ( lindur më 27 dhjetor 1965),  njohur si Salman Khan (shqiptohet: <span title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)" class="IPA">[səlˈmaːn ˈxaːn] ) është një aktor filmash indian, producent, këngëtar dhe personalitet televiziv.Me nje karriere te shtrire ne pothuajse 30 vjet, Khan ka marrë çmime të shumta, duke përfshirë ketu dy National Film Awards si producent filmash, dhe dy Filmfare Awards si aktor. Ai ka një numër të konsiderueshëm ndjekesish në Azi dhe ne diasporen indiane ne mbare boten, dhe është përmendur në media si një nga aktoret me komercialisht te suksesshem te kinemase indiane.
Djali i madh i skenarist it Salim Khan, Khan filloi karrierën e tij me një rol mbështetës në Biwi Ho Për të Aisi (1988) dhe arriti sukses me rolin si protagonist ne Maine Pyar Kiya (1989). Khan arriti të vendosë veten e tij në Bollywood në vitet 1990' me role në disa prodhime shume fitimprurese, duke perfshire ketu dramen ''Hum Aapke Hain Koun..! (1994), trillerin aksion Karan Arjun (1995), komedine Biwi Nr 1 (1999), dhe dramen familjare Hum Saath-Saath Hain (1999)..Pas një kohe të shkurtër rënieje në vitet 2000, Khan arriti me shume fame ne vitet 2010, duke luajtur si protagonist në filma të suksesshëm si Dabangg (2010),Ready (2011), Ek Tha Tiger (2012), Kick (2014), Sultan (2016) dhe Tiger Zinda Hai (2017), te cilat renditen ne filmat me fitimprurese te te gjitha koherave ne Indi.Sipas gazetes Forbes'' te vitit 2015, ne listen e 100 njerezve me te pasur te botes se spektaklit,Khan ishte indiani i radhitur me siper; ne vendin e 71-te me $33.5 milion.
Generalitat de Catalunya
Generalitat de Catalunya është sistem institucional nëpërmjet të cilit organizohet politika e qeverisë autonome të Katalonisë, krahinë autonome në Spanjë.
Lista e kryetarëve të Katalonisë
<ol> <li>Berenguer de Cruïlles 1359-1362 <li>Romeu Sescomes 1363-1364 <li>Ramon Gener 1364-1365
<li>Bernat Vallès 1365
Bernat Vallès 1365-1367 Romeu Sescomes 1375-1376 Joan I d'Empúries 1376 <li>Guillem de Guimerà 1376-1377 <li>Galceran de Besora 1377-1378
Ramon Gener 1379-1380 <li>Felip d'Anglesola 1380 <li>Pere de Santamans 1381-1383 <li>Arnau Descolomer 1384-1389 <li>Miquel de Santjoan 1389-1396 <li>Alfons de Tous 1396-1413 <li>Marc de Vilalba 1413-1416 <li>Andreu Bertran 1416-1419 <li>Joan Desgarrigues 1419-1422 <li>Dalmau de Cartellà 1422-1425 <li>Felip de Malla 1425-1428 <li>Domènec Ram 1428-1431
Marc de Vilalba 1431-1434 <li>Pere de Palou 1434-1437 <li>Pere de Darnius 1437-1440 <li>Antoni d'Avinyó i de Moles 1440-1443 <li>Jaume de Cardona i de Gandia 1443-1446 <li>Pero Ximénez de Urrea 1446-1449 <li>Bertran Samasó 1449-1452 <li>Bernat Guillem Samasó 1452-1455 <li>Nicolau Pujades 1455-1458 <li>Antoni Pere Ferrer 1458-1461 <li>Manuel de Montsuar 1461-1464 <li>Francesc Colom 1464-1467 <li>Ponç Andreu de Vilar1467-1470 <li>Miquel Samsó 1470-1473 <li>Joan Maurici de Ribes 1473-1476 <li>Miquel Delgado 1476-1478 <li>Pere Joan Llobera 1478-1479 <li>Berenguer de Sos 1479-1482 <li>Pere de Cardona 1482-1485
Ponç Andreu de Vilar 1485-1488 <li>Juan Payo Coello 1488-1491 <li>Joan de Peralta 1491-1494 <li>Francí Vicenç 1494-1497 <li>Pedro de Mendoza 1497-1500 <li>Alfons d'Aragó 1500-1503 <li>Ferrer Nicolau de Gualbes i Desvalls 1503-1504 <li>Gonzalo Fernández de Heredia 1504-1506 <li>Lluís Desplà i d'Oms 1506-1509 <li>Jordi Sanç 1509-1512 <li>Joan d'Aragó 1512-1514 <li>Jaume Fiella 1514-1515 <li>Esteve de Garret 1515-1518 <li>Bernat de Corbera 1518-1521 <li>Joan Margarit i de Requesens 1521-1524 <li>Lluís de Cardona i Enríquez 1524-1527 <li>Francesc de Solsona 1527-1530 <li>Francesc Oliver de Boteller 1530-1533 <li>Dionís de Carcassona 1533-1536 <li>Joan Pasqual 1536-1539 <li>Jeroni de Requesens i Roís de Liori 1539-1542 <li>Miquel Puig 1542-1545 <li>Jaume Caçador 1545-1548 <li>Miquel d'Oms i de Sentmenat 1548-1551 <li>Onofre de Copons i de Vilafranca 1551-1552 <li>Miquel de Ferrer i de Marimon 1552 <li>Joan de Tormo 1552-1553 <li>Miquel de Tormo 1553-1554 <li>Francesc Jeroni Benet Franc 1554-1557 <li>Pere Àngel Ferrer i Despuig 1557-1559 <li>Ferran de Lloances i Peres 1559-1560
Miquel d'Oms i de Sentmenat 1560-1563 <li>Onofre Gomis 1563-1566 <li>Francesc Giginta 1566-1569 <li>Benet de Tocco 1569-1572 <li>Jaume Cerveró 1572-1575 <li>Pere Oliver de Boteller i de Riquer 1575-1578
Benet de Tocco 1578-1581 <li>Rafael d'Oms 1581-1584 <li>Jaume Beuló 1584
Pere Oliver de Boteller i de Riquer 1584-1587 <li>Martí Joan de Calders 1587 <li>Francesc Oliver de Boteller 1587-1588 <li>Jaume Caçador i Claret 1590-1593 <li>Miquel d'Agullana 1593-1596
Francesc Oliver de Boteller 1596-1598 <li>Francesc Oliveres 1598-1599 <li>Jaume Cordelles i Oms 1599-1602 <li>Bernat de Cardona i de Queralt 1602-1605 <li>Pere Pau Caçador i d'Aguilar-Dusai 1605-1608 <li>Onofre d'Alentorn i de Botella 1608-1611 <li>Francesc de Sentjust i de Castre 1611-1614 <li>Ramon d'Olmera i d'Alemany 1614-1616 <li>Miquel d'Aimeric 1616-1617 <li>Lluís de Tena 1617-1620 <li>Benet Fontanella 1620-1623 <li>Pere de Magarola i Fontanet 1623-1626 <li>Francesc Morillo 1626-1629 <li>Pere Antoni Serra 1629-1632 <li>Esteve Salacruz 1632 <li>García Gil de Manrique y Maldonado 1632-1635 <li>Miquel d'Alentorn i de Salbà 1635-1638 <li>Pau Claris i Casademunt 1638-1641 <li>Josep Soler 1641 <li>Bernat de Cardona i de Raset 1641-1644 <li>Gispert d'Amat i Desbosc de Sant Vicenç 1644-1647 <li>Andreu Pont 1647-1650 <li>Pau del Rosso 1650-1654 <li>Francesc Pijoan 1654-1656 <li>Joan Jeroni Besora 1656-1659 <li>Pau d'Àger 1659-1662 <li>Jaume de Copons i de Tamarit 1662-1665 <li>Josep de Magarola i de Grau 1665-1668 <li>Joan Pagès i Vallgornera 1668-1671 <li>Josep de Camporrells i de Sabater 1671-1674 <li>Esteve Mercadal i Dou 1674-1677 <li>Alfonso de Sotomayor 1677-1680 <li>Josep Sastre i Prats 1680-1683 <li>Baltasar de Muntaner i de Sacosta 1683-1686 <li>Antoni de Saiol i de Quarteroni 1686-1689 <li>Benet Ignasi de Salazar 1689-1692 <li>Antoni de Planella i de Cruïlles 1692-1695 <li>Rafael de Pinyana i Galvany 1695-1698 <li>Climent de Solanell i de Foix 1698-1701 <li>Josep Antoni Valls i Pandutxo 1701
Antoni de Planella i de Cruïlles 1701-1704 <li>Francesc de Valls i Freixa 1704-1705 <li>Josep Grau 1706-1707 <li>Manuel de Copons i d'Esquerrer 1707-1710 <li>Francesc Antoni de Solanell i de Montellà 1710-1713 <li>Josep de Vilamala 1713-1714 Francesc Macià i Llussà (ERC) 1932-1933
<li>Lluís Companys i Jover (ERC) 1933-1940 Josep Irla i Bosch (ERC) 1940-1954 <li>Josep Tarradellas i Joan (ERC) 1954-1980 Jordi Pujol i Soley (CiU) 1980-2003 <li>Pasqual Maragall i Mira (PSC) 2003 </ol>
Udhëheqës të shteteve në vitin 1874
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Androkli Kostallari
Androkli Kostallari, lindi më 7 nëntor të vitit 1922 në Leusë të Përmetit, është gjuhëtar, leksikolog dhe akademik shqiptar. Një nga studiuesit më të ndritur të gjuhësisë së sotme, vdiq në Tiranë, më 23 mars 1992.
Mbaroi shkollën e mesme në Shkodër në konviktin "Trimat e maleve" dhe njëzetvjeçar doli partizan në Luftën Antifashiste Nacionalçlirimtare. Në vitin 1946 ishte kryeredaktor i gazetës “Bashkimi”. Në vitet 1949 - 1954 kreu studimet e larta për gjuhësi në universitetin "Lomonosov" të Moskës. Që kur ishte student nisi punën për hartimin e Fjalorit Rusisht - Shqip, i cili u botua në vitin 1954. Atje paralelisht kreu edhe tri vitet e para të studimeve për gazetari. Që nga viti 1954, u emërua në detyra drejtuese në Institutin e Historisë dhe Filologjisë. Në prill të vitit 1955 emërohet nëndrejtor i Institutit të Gjuhësisë dhe të Historisë, më 1957 zëvendësdekan i Fakultetit të Historisë e të Filologjisë: më 1958 - 1962 dekan i këtij Fakulteti dhe drejtor i Institutit të Gjuhësisë dhe të Historisë. Më 1969 e zgjodhën anëtar të Komitetit Ndërkombëtar të Shkencave Onomastike(CIOS). Disa herë ka marrë pjesë me referate e kumtesa shkencore në kongrese e simpoziume, duke kryesuar dhe delegacionet shqiptare në veprimtari të tilla, si në: Athinë, Romë, Sofie, Mynih, Kopenhagen, Paris etj. Në prill 1970 u bë Profesor, më 1972 dekorohet me Urdhërin "Naim Frashëri" të Klasit të Parë- për ndihmesë të shquar në fushën e arsimit dhe të kulturës; më 1974 mori Çmimin e Republikës të Shkallës së Parë- për veprën shkencore "Drejtshkrimi i gjuhës shqipe". Këtë çmim mori edhe për Fjalor i gjuhës së sotme shqipe, si edhe bashkautorët; në mars 1986 "Mësues i Popullit". Më 1963 u zgjodh anëtar i Komitetit të Organizatës Ndërkombëtare të Studimeve për Europën Juglindore(AIESEi) dhe më 1974- anëtar i Byrosë së këtij Komiteti dhe nënkryetar i tij. Kostallari ishte një nga organizatorët kryesorë të Kongresit të Drejtshkrimit si dhe ideator dhe redaktor kryesor i Fjalorit të Gjuhës Shqipe. I është dhënë titulli “Honoris Causa” nga Universiteti i Stokholmit, si dhe titulli “Mësues i Popullit”, “Profesor” etj. Ka qenë anëtar i redaksisë së “Atllasit të Gjuhëve të Evropës”.
Në bibliografinë e pasur të studimeve shkencore të Prof. Kostallarit përmendim : Fjalor shqip- rusisht, Fjalor rusisht- shqip, Drejtshkrimi i gjuhës shqipe(1973), Fjalor drejtshkrimor i gjuhës shqipe(1976). Ka botuar edhe 18 monografi e studime, ndër të cilat: Sur les traits principaux de l' albanais litéraire contemporain"(1966), La figure de Scanderbeg dans la litèrature mondiale(1968), Parimet themelore për hartimin e Fjalorit të gjuhës së sotme shqipe (1968), Gjuha letrare shqipe dhe epoka jonë( 1985); është kryeredaktor i veprës madhore "Fjalor i gjuhës së sotme shqipe"(1980), Fjalor i shqipes së sotme(1984) etj. Është lavdëruar dy herë me Çmimin e Republikës.
Ja seç shkruan gazeta gjashtëmujorëshe arbëreshe 'Lidhja', në numrin 27 (30 maj 1992): "Njerëz si Kostallari, të ditur, të përzemërt, të buzëqeshur, punëshumë, dashamirës të kombit shqiptar, i përkasin pothuaj 'legjendës' së popullit shqiptar, ashtu si Çabej dhe Haxhihasani. Lundrues të guximshëm, shpesh të pakuptuar dhe të izoluar, të cilët, edhe në situata politike dhe historike të vështira, kanë ditur t'i përvishen punës dhe t'i japin prestigj Kombit. Gjuha letrare shqipe e sotme (gjuha standart: shënim i përkthyesit) e përdorur prej të gjithëve, popull e studiues, na jep mundësinë që të kuptohemi dhe të komunikojmë qartë dhe shpejt. Pak rëndësi ka se cilat qenë arsyet dhe situata politike që e solli këtë normë. Shqipëria, komb i lirë, demokratik e i pavarur ka një gjuhë letrare të sajën. Arbëreshë, kosovarë, shqiptarë, arvanitas, shqiptarë të diasporës, kudo që jemi, duke folur gjuhën shqipe 'të njësuar', bazuar në parimet dhe kriteret e koduara nga Prof. Androkli Kostallari e të tjerë, ndihemi më shumë shqiptarë dhe fort të bashkuar. Gjuhësia shqiptare humbet një prej specialistëve më të mëdhenj". U nda nga jeta më 22 mars 1992.
Brus Li
Bruce Lee, (李振藩; pinyin: Lǐ Zhènfān, sq.: Brus Li, lindi 27 nëntor, 1940, në San Francisco, California, ShBA; vdiq 20 korrik, 1973 në Hong Kong), ishte aktor i artit luftarak, filozof kinez, instruktor i artit luftarak si dhe themelues i stilit luftarak Jeet Kune Do. Njihet si aktori më me ndikim i artit martial (marcial) si dhe ikonë e shekullit XX. Gjithashtu ishte babai i aktorit Brandon Lee dhe aktores Shannon Lee.
Biografia
Brus Li lindi me 27 Netor të vitit 1940 në San Francisco të Kalifornisë babai i tij ishte Lee Hoi-chuen një aktor kinez ndersa nena e tij ishte Grace Ho e cila ishte kineze por me origjin Kaukaziane. Brus Li ishte femija i parë i familjes, po ashtu Brus li kishte dy motra dhe nje vella 2 vite me te ri.
Emri
Emri i tij i lindjes ishte Lee Jun-fan po ashtu Li në gjuhën kineze kishte dhe emra të tjerë si Li Yuanijin mirëpo amerikanët i vunë emrin Bruce dhe pesudonimi i emrit Lee dhe kshtu u vu emri Bruce Lee.
Familja
Babai i Brus Lisë Lee Hoi-chuen ishte një dirixhent operash kineze dhe aktor në Kinë dhe Japoni e Hong Kong ndërsa nëna e tij ishte amvise e pasur nga Hong Kong-u. parapamje|Lee Hoi-chuen babai i Brus Li-së Babai i tij u lagrua nga Kina kur Japonia okupoi Kinën dhe emigroi në Shtet e Bashkuara në fillim të fund vitit 1940, kur gruaja e tij e lindi Bruce Lee.