cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pasagjerët (film, 2016)
Komplot
Pas një viti izolimi, me vetëm një barman android të quajtur Artur për shoqërinë, Xhimi dëshpërohet dhe mendon të bëjë vetëvrasje derisa vëren Aurora Lejn, një grua e re, e bukur brenda një pod letargjike. Ai shikon profilin e saj në video dhe goditet. Ai mendon ta ringjallë atë për shoqëri, por përpiqet ta bëjë këtë, duke e ditur se është moralisht e gabuar dhe do të anashkalojë jetën e saj të synuar në planetin e tyre të destinacionit. Ai përfundimisht e zgjon atë, duke e lënë të besojë se ishte gjithashtu një mosfunksionim. Ai i thotë Arturit të fshehë atë që ka bërë. E shkatërruar nga nevoja për të jetuar jetën e saj në anije, Aurora përpiqet pa sukses të rihyjë në letargji. E dorëzuar nga situata, Aurora, një shkrimtare dhe gazetare, fillon të shkruajë për përvojën e saj.
Lista e hyjnive romake
T
·       Tranquillitas, perëndeshë e paqes dhe qetësisë.
·       Trivia, perëndeshë e udhëkryqeve dhe magjisë, barazuar me Hecate.
Pasagjerët (film, 2016)
Komplot
Gjatë vitit të ardhshëm, të dy bien në dashuri. Pak para se Xhimi të synojë t'i propozojë Aurorës, Arturi zbulon pa dashje të vërtetën për zgjimin e saj, pasi Aurora i thotë se ajo dhe Xhimi nuk i mbajnë sekrete njëri-tjetrit. Një Aurora e shqetësuar dhe e tërbuar e qorton, i shmanget dhe madje e sulmon fizikisht Xhimin. Ajo refuzon me tërbim faljet e tij dhe shmang kontaktin me të.
Lista e hyjnive romake
V
·       Vacuna, perëndeshë e lashtë Sabine e pushimit pas korrjes që mbronte delet e fermerëve; më vonë identifikohej me Nike dhe adhurohej si një perëndeshë lufte.
·       Vagitanus, ose Vaticanus, hap gojën e të porsalindurit për britmën e tij të parë.
Pasagjerët (film, 2016)
Komplot
Dikur më vonë, një tjetër dështim i pod zgjon Gaz Mankuso, një oficer kryesor i kuvertës. Duke përdorur kodin e personelit të Gazit, grupi hyn në urën e anijes (të cilën Xhim u përpoq të hynte pa sukses). Ata zbulojnë dështime të shumta në kaskadë në të gjithë sistemet e anijes, por kompjuteri nuk zbulon shkakun. Nëse nuk riparohet, anija në mënyrë të pashmangshme do të dështojë, duke shkaktuar që pasagjerët dhe ekuipazhi të humbasin. Gazi kupton se Xhimi zgjoi Aurorën; Gaz nuk i fal veprimet e Xhimit, por e kupton dhe i thotë Aurorës se një "burrë i mbytur" (që do të thotë Xhimi vetëvrasës) do të kapë çdo litar shpëtimi. Kur Gazi sëmuret rëndë, paketa mjekësore e automatizuar e anijes, Autodok, diagnostikon nekrozën pansistemike dhe i jep atij orë të tëra jetë. Gazi atribuon atë dështimeve të shumta të pod-it të tij të letargjisë. Para se të vdesë, Gazi i jep Xhimit dhe Aurorës byzylykun tij të identitetit dhe kodin e punonjësit për të hyrë në zonat vetëm për ekuipazhin, kështu që ai dhe Aurora mund të përpiqen të riparojnë anijen.
Lista e hyjnive romake
V
·       Vediovus ose Veiovis, zot i errët, një lloj Anti-Jupiteri, siç sugjeron kuptimi i emrit të tij. Mund të jetë një zot i nëntokës.
·       Venilia ose Venelia, perëndeshë e detit, gruaja e Neptunit ose Faunus.
Pasagjerët (film, 2016)
Komplot
Xhim dhe Aurora zbulojnë thyerje të bykut nga përplasja e asteroidit dy vjet më parë. Moduli kompjuterik që administron termocentralin e reaktorit të shkrirjes së anijes është dëmtuar në mënyrë kritike, duke shkaktuar keqfunksionime në kaskadë pasi fuqia llogaritëse e sistemeve të tjera u devijua në një përpjekje për ta ruajtur atë. Ata zëvendësojnë modulin e dëmtuar, por kur kompjuteri përpiqet të shfryjë reaktorin për të shuar një reaksion plazmatik të arratisur, ndenja e jashtme dështon. Xhimi detyrohet të ecë në hapësirë dhe të nxjerrë plazmën nga jashtë, duke përdorur kontrollet manuale në tubin e ventilimit.
Lista e hyjnive romake
V
·       Venti, erërat, ekuivalente me Anemoin greke: Aquilo, era e veriut (n) ose Septentrio (Boreas greke); Auster, era e jugut (Notusi grek); Vulturnus, era e lindjes (Eurus); Favonius, era e perëndimit (Zephyrus); Caurus, era e veriperëndimit ose Corus.
Pasagjerët (film, 2016)
Komplot
Xhim zbulon se ai duhet të qëndrojë në tub për të mbajtur hapjen e ventilimit ndërsa Aurora fillon ajrosjen nga brenda anijes. Duke zbuluar ndjenjat e saj të qëndrueshme për të, ajo pranon se është e tmerruar se mund ta humbasë atë dhe të mbetet vetëm. Xhim improvizon një mburojë nxehtësie dhe i mbijeton ajrosjes, por shpërthehet në hapësirë ndërsa lidhja e tij këputet dhe kostumi i tij i dëmtuar fillon të humbasë oksigjen. Aurora merr një Xhim klinikisht të vdekur nga hapësira dhe e ringjall atë në Autodok. Avaloni, reaktori i tij i riparuar, kthehet në funksionimin normal.
Lista e hyjnive romake
V
·       Venus, perëndeshë e dashurisë, bukurisë, seksualitetit dhe kopshteve; nëna e heroit themelues Eneas; një nga Dii Consente.
Pasagjerët (film, 2016)
Komplot
Pas varrosjes së Gazit në hapësirë, Xhimi mëson se Autodok mund të funksionojë si një pod letargjie për një person dhe Xhim këmbëngul që Aurora ta përdorë atë për pjesën e mbetur të udhëtimit. Duke kuptuar se nuk do ta shihte më Xhimin, ajo zgjedh të qëndrojë zgjuar me të. Ai i dhuron asaj unazën e improvizuar të fejesës që ka bërë më herët, të cilën ajo e pranon.
Lista e hyjnive romake
V
·       Veritas, perëndeshë dhe personifikim i virtytit romak të veritas ose të vërtetës.
Pasagjerët (film, 2016)
Komplot
Tetëdhjetë e tetë (88) vjet më vonë, ekuipazhi i anijes zgjohet sipas planit, pak para mbërritjes në Houmsted II. Në konkursin madhështor të anijes, ata zbulojnë një pemë të madhe me hardhi në zvarritje, bimësi të harlisur, zogj që fluturojnë dhe një kabinë të vogël. Një regjistrim i historisë së Auroras përshkruan jetën e mrekullueshme që ajo dhe Xhim ndanë në Avalon.
Lista e hyjnive romake
V
·       Verminus, perëndia e krimbave të bagëtive.
·       Vertumnus, Vortumnus ose Vertimnus, zot i stinëve, dhe i kopshteve dhe pemëve frutore.
Pishë Poro-Narta
Pishë Poro-Narta është një zonë e mbrojtur midis Lagunës së Nartës dhe lumit Vjosë. Më 26 tetor 2022, me vendim të qeverisë shqiptare, asaj iu reduktua statusi nga "rezervat natyror i menaxhuar" në "peizazh i mbrojtur".
Lista e hyjnive romake
V
·       Vesta, perëndeshë e vatrës, shtetit romak dhe zjarrit të shenjtë; një nga Dii Consentes. parapamje|Tempulli i Venusit ·       Vica Pota, perëndeshë e fitores dhe garave.
Pasagjerët (film, 2016)
Kasti
Emma Clarke, Chris Edgerly, Matt Corboy, Fred Melamed dhe skenaristi Jon Spaihts interpretojnë respektivisht si zërat e Avalon, InfoMat, video-lojë, observatori dhe Autodok.
Zhvillimi
Në skenarin origjinal të Jon Spaihts të vitit 2007, mbiemri i Aurora ishte Dunn. Në një moment të zhvillimit të filmit, ishte vendosur të luanin Keanu Reeves dhe Emily Blunt. Aktorë të tjerë të lidhur përkohësisht me të përfshinin Reese Witherspoon dhe Rachel McAdams. Brian Kirk fillimisht ishte vendosur të bënte debutimin e tij artistik regjisorial me Reeves në krye. Më 5 dhjetor 2014, u njoftua se Sony Pictures Entertainment kishte fituar të drejtat për filmin, dhe në fillim të 2015, Morten Tyldum u zgjodh si regjisor. Ai gjithmonë kishte dashur të bënte një film fantastiko-shkencor në shkallë të gjerë, por gjithashtu theksoi rëndësinë e zhvillimit të personazheve mbi efektet.
Kasti i fundit u shpall midis shkurtit 2015 dhe janarit 2016. Lawrence u pagua 20 milion dollarë kundrejt 30% të fitimit pasi filmi shpërtheu. Pratt mori 12 milionë dollarë.
Xhirimet
Fotografia kryesore filloi më 15 shtator 2015 në Pinewood Atlanta Studios në Atlanta, me shumicën e saj që përfshinte vetëm dy drejtuesit. Rodrigo Prieto ishte kinematograf, dhe Maryann Brandon ishte redaktore e filmit. Xhirimet përfunduan më 12 shkurt 2016.
Muzika
Thomas Newman kompozoi kolonën zanore për Pasagjerët. Spaihts tha se ai shkroi Pasagjerët ndërsa dëgjonte partiturat e mëparshme të Newman. Imagine Dragons gjithashtu regjistroi këngën "Levitate" (shqip: Levitojnë) për kolonën zanore, e cila u publikua më 29 nëntor 2016. Kënga me temë kineze për filmin është "Light Years Away" (shqip: Vite Dritë Larg), kompozuar nga GEM; u bë videoklipi i parë muzikor kinez që tejkaloi 200 milionë shikime në shtator 2019.
Marketingu
Në CinemaCon 2016, Pasagjerët u paraqit nga kryetari i Sony Pictures, Thomas Rothman me Lawrence dhe Pratt të pranishëm. Më pas u shfaq një trailer me pamje të papërfunduara. Imazhet e para zyrtare të filmit u publikuan më 12 gusht 2016.
Lista e hyjnive romake
V
·       Viduus, perëndia që ndau shpirtin dhe trupin pas vdekjes.
·       Virbius, një perëndi pylli, Hippolytus i rilindur.
·       Virtus, zot ose perëndeshë e forcës ushtarake, personifikim i virtytit romak të virtusit.
Pasagjerët (film, 2016)
Media në shtëpi
Pasagjeret u publikuar në DVD, Blu-ray dhe 4K Ultra HD Blu-ray më 14 mars 2017 dhe u vu në dispozicion në HD dixhitale nga Amazon Video dhe iTunes më 7 mars 2017. Më 14 mars 2017, Pasagjerët: Zgjimi, një përvojë e realitetit virtual bazuar në filmin e lansuar për Oculus Rift dhe HTC Vive.
Lista e hyjnive romake
V
·       Volturnus, perëndia e ujit, u caktua një prift i vogël. Të mos ngatërrohet me Vulturnus.
·       Voluptas, perëndeshë e kënaqësisë.
·       Vulcan, perëndia e farkëtimit, zjarrit, dhe farkëtarëve, burri i Venus, dhe një nga Dii Consentes, u caktua një prift i vogël.
Pasagjerët (film, 2016)
Arka
Pasagjerët u publikua së bashku me Këndo dhe Assassin's Creed, dhe fillimisht pritej të fitonte rreth 50 milion dollarësh nga 3,478 kinema gjatë gjashtë ditëve të para, megjithëse studioja parashikonte 35 milion dollarë debutim. Pasi fitoi 1,2 milion dollarë nga pamjet paraprake të së martës mbrëma dhe 4,1 milion dollarë në ditën e parë të tij, parashikimet për hapjen gjashtë-ditore u ulën në 27 milion dollarë. Ai vazhdoi të fitonte 15,1 milion dollarë në fundjavën e saj të hapjes (një total gjashtëditor prej 30 milion dollarësh), duke përfunduar i treti në arkë pas Rogue One dhe Këndo. Ai u bë publikimi i tretë më i madh origjinal i brendshëm i vitit 2016 pas La La Land (149 milion dollarë) dhe Inteligjenca Qendrore (126 milion dollarë).
Rika
Rika ka disa përdorime:
Merita Alimhillaj
Merita Alimhillaj (lindur më 1968, Shkodër) është një violonçeliste shqiptare nga Shkodra, Shqipëri. Është diplomuar në violonçel në Akademinë e Arteve të Tiranës, më vonë ka studiuar në Itali në Institutin Muzikor të Konservatorit Shtetëror në Mesapica Ceglie (BR), nën drejtimin e prof. Rosa Andriulli. Aktualisht është profesoreshë e violonçelit në Shkollën e Medias Virgilio-Salvemini në Brindisi dhe violonçeliste në orkestrën e Settecentos, ansambli i muzikës barok të kryer nga Maestro Grazia Semeraro.
Hiasint Hekard
Louis Hyacinthe Hecquard, sq. Hiasint Hekard, (1814-1866) ka qenë eksplorator dhe konsull francez në Shkodër gjatë viteve 1855.
Barges, Haute-Loire
Barges është një komunë në Francë. Barges bën pjesë në departamentin Haute-Loire të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 68 banorë (regjistrimi 2009) dhe sipërfaqe 7.02 km².
Kuintili
Marcus Aurelius Claudius Quintillus (vdiq në prill 270), ishte perandor Romak për disa muaj në 270. Ai ishte vëllai i Perandorit Claudius Gothicus.
Jeta e hershme
Marcus Aurelius Claudius Quintillus lindi në Sirmium në Pannonia Inferior. Me origjinë nga një familje e ulët, Quintillus u bë i famshëm me pranimin e vëllait të tij Claudius Gothicus në fronin perandorak në 268. Quintillus u bë ndoshta Prokuror i Sardenjës gjatë mbretërimit të vëllait të tij.
Quintillus u shpall perandor ose nga Senati ose nga ushtarët e vëllait të tij me vdekjen e këtij të fundit në vitin 270. Eutropius raporton se Quintillus ishte zgjedhur nga ushtarët e ushtrisë romake menjëherë pas vdekjes së vëllait të tij; zgjedhja u miratua nga Senati Romak. Joannes Zonaras raporton se ai është zgjedhur nga vetë Senati. Të dhënat, megjithatë, bien dakord se legjionet që kishin ndjekur Klaudin në fushatat përgjatë Danubit ishin ose të pavetëdijshëm ose nuk e miratonin lartësinë e Quintillus. Në vend të kësaj ata ngritën udhëheqësin e tyre aktual Aurelian si perandor.
Të dhënat e pakta për mbretërimin e Quintillus janë kontradiktore. Ata nuk bien dakord për kohëzgjatjen e mbretërimit të tij, të raportuar në mënyra të ndryshme, që kishin zgjatur 17 ditë dhe aq 177 ditë (rreth gjashtë muaj). Të dhënat gjithashtu nuk bien dakord për shkakun e vdekjes së tij. Historia Augusta raporton atë të vrarë nga ushtarët e tij në reagim të disiplinës së tij të rreptë ushtarake. Jerome raporton që ai ishte vrarë, me sa duket në konflikt me Aurelian. Gjoni i Antiokisë dhe Joannes Zonaras raportuan se Quintillus ishte vetëvrarë duke hapur venat e tij dhe duke gjakosur veten deri në vdekje; John raporton që vetëvrasja të jetë ndihmuar nga një mjek. Claudius Salmasius vuri në dukje se Dexippus regjistroi vdekjen pa përmendur shkaqet. Megjithatë, të gjitha të dhënat bien dakord për vendosjen e vdekjes në Aquileia.
Quintillus thuhet se mbijetoi nga dy bijtë e tij.
Historia Augusta raporton se Claudius dhe Quintillus kishin një vëlla tjetër me emrin Crispus dhe përmes tij një mbesë, Claudia, e cila thuhet se u martua me Eutropius dhe ishte nënë e Constantius Chlorus. Disa historianë megjithatë dyshojnë se kjo llogari është një trillim gjenealogjik për t'i bërë lajka Kostandinit I.
Trashëgimi
parapamje| Rrënojat e Pallatit Perandorak në [[Sirmiumi|Sirmium, sot në Sremska Mitrovica]] Të dhënat mbijetuese romake e konsideronin Quintillus-in një Perandor të moderuar dhe të aftë. Ai u pa si një kampion i Senatit dhe kështu u krahasua me perandorët e mëparshëm Galba dhe Pertinax. Të tre u vlerësuan shumë nga burimet senatoriale, pavarësisht dështimit të tyre për të mbijetuar një vit të plotë sundimi.
La Horgne
La Horgne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. La Horgne ka një popullsi prej 202 banorë dhe sipërfaqe 5.27 km², me një dendësi prej 38 banor/km².
Kupa e Ballkanit 1947
Kupa e Ballkanit 1947, zyrtarisht e quajtur Kampionati i Ballkanit dhe Evropës Qendrore, u luajt në periudhën kohore prej muajit maj deri tetor të vitit 1947, ku morën pjesë Shqipëria, Rumania, Bullgaria, Jugosllavia dhe Hungaria. Ishte pjesëmarrja e parë e Hungarisë në këtë kompetiticion (prandaj edhe emri ndryshoj), në të cilin Hungaria i fitoj të gjitha ndeshjet.
Fatahu
Fatah (Arabisht: فتح Fatḥ), më parë Lëvizja Kombëtare Çlirimtare Palestineze, është një parti politike countryiste palestineze socialdemokrate dhe fraksioni më i madh i Organizatës Çlirimtare të Palestinës (PLO) dhe partia e dytë më e madhe në Këshillin Legjislativ Palestinez (PLC). Presidenti i Autoritetit Kombëtar të Palestinës është anëtar i Fatahut.
Etimologjia
Emri i plotë i lëvizjes është حركة التحرير الوطني الفلسطيني ḥarakat al-taḥrīr al-waṭanī al-Filasṭīnī, që do të thotë "Lëvizja Kombëtare Çlirimtare Palestineze". Prej kësaj u krijua akronimi i kundërt فتح Fatḥ që do të thotë "hapje", "pushtues" ose "fitore".
Belmont, Haute-Marne
Belmont është një komunë në Francë. Belmontbën pjesë në departamentin Haute-Marne të rajonit Champagne-Ardenne. Komuna ka një popullsi prej 54 banorë dhe sipërfaqe 7.47 km².
Rrjeti Emerald
Rrjeti Emerald është një rrjet i zonave të mbrojtura të natyrës organizuar me qëllim të konservimit të florës dhe faunës së egër si dhe habitatet e tyre natyrore në Evropë. Rrjeti u inicua në vitin 1989 nga Këshilli i Evropës, si pjesë e punës së tij në bazë të Konventës për Ruajtjen e Jetës së Egër dhe Habitateve Natyrore Evropiane ose Konventa e Bernës që hyri në fuqi më 1 qershor të vitit 1982. Ai do të shtrihet në secilën Palë Kontraktuese ose shtet vëzhgues të Konventës.
Konventa e Bernës është nënshkruar nga 46 vendet anëtare të Këshillit të Evropës, së bashku me Bashkimin Evropian, si janë: Andora, Armenia, Austria, Azerbajxhani, Belgjika, Bjellorusia, Bosnja dhe Hercegovina, Britania e Madhe, Bullgaria, Çekia, Danimarka, Estonia, Finlanda, Franca, Greqia, Gjeorgjia, Gjermania, Hungaria, Irlanda, Islanda, Italia, Kroacia, Letonia, Lituania, Lihtenshtajni, Luksemburgu, Mali i Zi, Malta, Maqedonia e Veriut, Moldavia, Monako, Norvegjia, Polonia, Portugalia, Qipro, Rumania, San Marino, Serbia, Sllovakia, Sllovenia,Spanja, Suedia, Shqipëria, Turqia, Ukraina dhe Zvicra. Ndërsa vendet si: Algjeria, Burkina Faso, Maroku, Tunizia, Senegali, Kepi i Gjelbër dhe Rusia janë vende të cilat kanë statusin e vëzhguesit në mbledhjet e komitetit.
Bashkimi Evropian, si i tillë, është gjithashtu një Palë Kontraktuese në Konventën e Bernës. Për të përmbushur detyrimet e saj që rrjedhin nga Konventa, veçanërisht në lidhje me mbrojtjen e habitatit, ajo hartoi edhe Direktivën e Habitateve në vitin 1992 dhe më pas ngriti rrjetin Natura 2000.
Rrjetit Emerald edhe në Afrikë ka filluar me zbatimin e pilot projekteve në vende si Burkina Faso, Senegali dhe Maroku. Emerald mund të shtrihet edhe në Tunizi, me kërkesë të autoriteteve kombëtare.
Mumbai
Mumbai ishte e njohur si Bombay deri në vitin 1995, është kryeqyteti i shtetit Indian të Maharashtra. Sipas Kombeve të Bashkuara, që nga viti 2018, Mumbai ishte qyteti i dytë më i populluar në Indi pas Delhit dhe qyteti i shtatë më i populluar në botë me një popullsi prej 19.98 milion. Mumbai përbëhet nga dy rajone të veçanta: distrikti i qytetit Mumbai dhe distrikti periferik Mumbai, të cilat formojnë dy rrethe të ardhura të veçanta të Maharashtra.
Shtatë ishujt që përbëjnë Mumbai ishin fillimisht shtëpi për komunitete të popullit Koli që flisnin gjuhën marathi], të cilët kishin origjinën në [[Guxharat në kohërat parahistorike.  Për shekuj me radhë, ishujt ishin nën kontrollin e perandorive indigjene të njëpasnjëshme përpara se të hiqeshin në Perandorinë Portugeze dhe më pas në Kompaninë e Indisë Lindore kur në vitin 1661 Charles II i Anglisë u martua me Catherine e Braganzës dhe si pjesë e prive të saj Charles mori portet e Tangier dhe Shtatë ishujt e Bombajit. Gjatë mesit të shekullit të 18-të, Bombay u riformulua nga projekti Hornby Vellard, i cili ndërmori rikrijimin e zonës midis shtatë ishujve nga deti. Së bashku me ndërtimin e rrugëve kryesore dhe hekurudhave, projekti i rikuperimit, i përfunduar në vitin 1845, e shndërroi Bombay në një port detar kryesor në Detin Arabik. Bombay në shekullin e 19-të karakterizohej nga zhvillimi ekonomik dhe arsimor. Gjatë fillimit të shekullit të 20-të ajo u bë një bazë e fortë për lëvizjen e pavarur indiane. Pas pavarësisë së Indisë në vitin 1947 qyteti u përfshi në shtetin Bombay. Në vitin 1960, pas Lëvizjes Samyukta Maharashtra, u krijua një shtet i ri i Maharashtra me Bombaj si kryeqytet.
Jacqueline Kennedy Onassis
Bouvier ishte vajza më e madhe e bursistit Wall Street John Vernou Bouvier III dhe socialistes Janet Lee Bouvier. Në vitin 1951, u diplomua me një diplomë Bachelor të Arteve në letërsinë franceze nga Universiteti George Washington dhe vazhdoi të punonte për Washington Times-Herald si fotografe.
Në vitin 1952, Bouvier u takua me kongresmenin John F. Kennedy në një darkë. Në nëntor të atij viti, ai u zgjodh si senator i Shteteve të Bashkuara nga Massachusetts dhe çifti u martua në vitin 1953. Ata kishin katër fëmijë, dy prej të cilëve vdiqën në foshnjëri. Si Zonja e Parë, ajo ishte e njohur për restaurimin e saj shumë të publikuar të Shtëpisë së Bardhë dhe theksin e saj në art dhe kulturë. Më 22 nëntor të vitit 1963, ajo hipi me Presidentin në një autokolonë në Dallas, Teksas, kur u vra. Pas varrimit të tij, ajo dhe fëmijët e saj u tërhoqën nga pikëpamja e publikut. Ajo u martua me Aristotele Onassis, një nga burrat më të pasur dhe më të famshëm në botë, në vitin 1968.
Pas vdekjes së burrit të saj të dytë në vitin 1975, ajo kishte një karrierë si redaktore librash për dy dekadat e fundit të jetës së saj. Ajo kujtohet për kontributin e saj gjatë gjithë jetës në art dhe ruajtjen e arkitekturës historike, si dhe për stilin, hijeshinë dhe hirin e saj. Ajo ishte një ikonë e modës, dhe ansambli i saj i famshëm i kostumit të kuq Chanel dhe kapelës së kombinuar është bërë simbol i vrasjes së burrit të saj. Ajo renditet si një nga Zonjat e Para më të njohura dhe u emërua në vitin 1999 në listën Gallup të Burrave dhe Grave më të Admiruar në Amerikën e shekullit të 20-të.
Familja dhe fëmijëria
Jacqueline Lee Bouvier ka lindur më 28 korrik të viti 1929, në spitalin Southampton në Southampton të New York, nga bursisti Wall Street John Vernou "Black Jack" Bouvier III (1891-1957) dhe Janet Norton Lee (1907-1989). Nëna e Bouvier ishte me prejardhje Irlandeze dhe babai i saj kishte origjinë frënge, skoceze dhe angleze. Emëruar pas babait të saj, Bouvier u pagëzua në Kishën e Shën Ignati Loyola në Manhatan; ajo u rrit në besimin katolik. Motra e saj më e vogël Lee, lindi në vitin 1933.
Bouvier kaloi vitet e saj të hershme të fëmijërisë në Manhatan dhe në Lasata, pasuria e vendit Bouviers në East Hampton në Long Island. Ajo idolizoi të atin, i cili gjithashtu e favorizoi atë për motrën e saj, duke e quajtur fëmijën e tij më të madh "vajza më e bukur që një njeri kishte ndonjëherë". Biografia Tina Flaherty ia atribuoi lavdërimin babait të saj për të ushqyer besimin e Bouvier në vetvete, dhe motra e saj Lee ka deklaruar se ajo nuk do të kishte fituar "pavarësinë dhe individualitetin e saj" sikur të mos kishte marrëdhënie që kishte me babanë dhe gjyshin e saj. Që në moshë të hershme, Bouvier ishte një stërvitëse entuziaste dhe konkuronte me sukses në sport; kalërimi do të mbetej një pasion i përjetshëm. Ajo gjithashtu mori mësime baleti, ishte një lexuese e zjarrtë dhe shkëlqente në gjuhët e të mësuarit, ndërsa frëngjishtja u theksua veçanërisht në edukimin e saj.
Në vitin 1935, Bouvier u regjistrua në Shkollën Chapin të Manhatanit, ku ajo ndoqi klasat 1-6. Ajo ishte një studente e shkëlqyer, por shpesh keqbërëse; një nga mësuesit e saj e përshkroi atë si "një fëmijë i dashur, vajza më e bukur, shumë e zgjuar, shumë artistike dhe e mbushur me djallëzi". Nëna e Bouvier ia atribuonte sjelljen e vajzës së saj në mënyrën se si përfundoi detyrën e saj përpara shokëve të klasës dhe më pas veproi në mërzi. Sjellja e saj u përmirësua pasi drejtoresha e paralajmëroi atë se asnjë nga cilësitë e saj pozitive nuk do të kishte rëndësi nëse ajo nuk do të sillej mirë.
Martesa e prindërve të Bouvier ishte e tendosur nga alkoolizmi i babait të saj dhe nga çështjet jashtëmartesore; familja kishte luftuar gjithashtu me vështirësi financiare pas Rrëzimit të Wall Street-it të vitit 1929. Ata u ndanë në vitin 1936 dhe u divorcuan katër vjet më vonë, ndërsa shtypi publikoi detaje intime të ndarjes. Sipas kushëririt të saj John H. Davis, Bouvier ishte thellësisht i prekur nga divorci dhe më pas kishte një "tendencë për t'u tërhequr shpesh në një botë private të saj". Kur nëna e saj u martua me trashëgimtarin e Standard Oil, Hugh Dudley Auchincloss, Jr., Bouvier dhe motra e saj nuk morën pjesë në ceremoni, sepse ajo ishte rregulluar shpejt dhe udhëtimi ishte i kufizuar për shkak të Luftës së Dytë Botërore. Bouvier fitoi tre vëllezërit e motrat nga dy martesat e mëparshme të Auchincloss, Hugh "Yusha" Auchincloss III, Thomas Gore Auchincloss dhe Nina Gore Auchincloss; ajo formoi lidhjen më të ngushtë me Jushën, e cila u bë një nga besimtaret më të besuara. Martesa më vonë solli edhe dy fëmijë, Janet Jennings Auchincloss (1945-1985) dhe James Lee Auchincloss (b. 1947).
Pas martesës, prona e Auchincloss 'Merrywood në McLean, Virxhinia u bë vendbanimi kryesor i motrave të Bouvier, edhe pse ato kaluan kohë edhe në pasurinë e tij të tjera, Hammersmith Farm në Newport, Rhode Island dhe në shtëpitë e babait të tyre në New York City dhe Long Island. Megjithëse ajo mbajti një marrëdhënie me të atin, Bouvier e konsideronte edhe njerkun e saj si një figurë të ngushtë atërore. Ai i dha asaj një mjedis të qëndrueshëm dhe fëmijërinë e pamoralizuar që kurrë nuk do ta kishte përjetuar ndryshe. Ndërkohë që Bouvier u përshtatej me martesën e nënës së saj, ajo ndonjëherë ndihej si një e huaj në rrethin shoqëror të WASP të Auchinclosses, duke atribuar ndjenjën se ajo ishte katolike, si dhe duke qenë një fëmijë i divorcit, i cili nuk ishte i zakonshëm në atë grup social në atë kohë.
Kolegji dhe karriera e hershme
Në vjeshtën e vitit 1947, Bouvier hyri në Vassar College në Poughkeepsie, Nju Jork. Ajo kishte dashur më parë të merrte pjesë në Kolegjin Sarah Lawrence, më afër New York City, por prindërit e saj këmbëngulën që ajo të zgjidhte Vassarin më të izoluar gjeografikisht. Bouvier ishte një studente e suksesshme, e cila mori pjesë në artet dhe dramat e shkollave dhe shkroi për gazetën e tij. Për shkak të moskokëçarjes së saj për kolegjin, ajo nuk ishte pjesë aktive në jetën e saj shoqërore dhe më pas u kthye në Manhattan gjatë fundjavave. Ajo kishte bërë debutimin e saj të shoqërisë në verë para se të hynte në kolegj, dhe u bë një prani e shpeshtë në funksionet sociale të Nju Jorkut; Kolumnisti Hearst Igor Cassini e quajti atë "debutuesin e vitit".ref>Leaming, pp. 14–15 Bouvier kaloi vitin e saj të parë (1949-1950) në Francë - në Universitetin e Grenoble në Grenoble dhe në Sorbonne në Paris - në një program studimi jashtë vendit nëpërmjet Smith College. Pas kthimit në shtëpi, ajo u transferua në Universitetin e Xhorxh Uashingtonit në Uashington, D.C., me diplomë Bachelor të Arteve në letërsinë franceze në vitin 1951. [36] Gjatë viteve të hershme të martesës së saj me John F. Kennedy, ajo mori klasat e edukimit të vazhdueshëm në historinë amerikane në Universitetin Georgetown në Uashington, D.C.
Lista e qyteteve në Korenë e Veriut
thumb|250px|Harta e Koresë Veriore Më poshtë është lista e qyteteve të Koresë Veriore:
Jacqueline Kennedy Onassis
Kolegji dhe karriera e hershme
Ndërsa po ndiqte Xhorxh Uashingtonin, Bouvier fitoi një redaktim dymbëdhjetë mujor të vogël në revistën Vogue; ajo ishte përzgjedhur mbi disa qindra gra të tjera në mbarë vendin. Pozicioni përfshinte punën për gjashtë muaj në zyrën e revistës në Nju Jork dhe shpenzimet e mbetura, gjashtë muaj në Paris. Para fillimit të punës, Bouvier festoi diplomimin e saj në kolegj dhe diplomimin e shkollës së mesme të motrës së saj Lee duke udhëtuar me të në Evropë për verën. Udhëtimi ishte temë e autobiografisë së saj të vetme, One Summer Special, bashkë-autor me Lee; ajo është gjithashtu e vetmja nga veprat e saj të botuara për të shfaqur vizatimet e Jacqueline. Në ditën e saj të parë në Vogue, redaktori menaxhues e këshilloi atë të dilte dhe të kthehej në Uashington. Sipas biografit Barbara Leaming, redaktori ishte i shqetësuar rreth perspektivave të martesës së Bouvier; ajo ishte 22 vjeç dhe ishte konsideruar tepër e vjetër për të qenë e vetme në qarqet shoqërore. Bouvier ndoqi këshilla, e la punën dhe u kthye në Uashington vetëm pas një dite pune.
Martesa me John F. Kennedy
Bouvier dhe përfaqësuesi i SHBA John F. Kennedy i përkisnin të njëjtit rreth shoqëror dhe u prezantuan zyrtarisht nga një mik i përbashkët, gazetar Charles L. Bartlett, në një darkë në maj të vitit 1952. Bouvier u tërhoq nga pamja fizike, hijeshia, zgjuarsia dhe pasuria e Kennedyt. Palë ndanë gjithashtu ngjashmëritë e katolicizmit, të shkruarit, të gëzimit të leximit dhe të jetimit më parë jashtë vendit. Kennedy ishte i zënë me drejtimin e Senatit Amerikan; marrëdhënia u bë më serioze dhe ai i propozoi asaj pas zgjedhjeve të nëntorit. Bouvier mori disa kohë për të pranuar, sepse ajo ishte caktuar për të mbuluar kurorëzimin e Mbretëreshës Elizabeth II në Londër për The Washington Times-Herald. Pas një muaji në Evropë, ajo u kthye në Shtetet e Bashkuara dhe pranoi propozimin e martesës së Kennedy. Ajo më pas dha dorëheqjen nga posti i saj në gazetë. Angazhimi i tyre u njoftua zyrtarisht më 25 Qershor të vitit 1953.
Bouvier dhe Kennedy u martuan më 12 Shtator të vitit 1953, në kishën e Shën Marisë në Newport, Rhode Island, në një masë që festohet nga Kryepeshkopi i Bostonit Richard Cushing. Dasma u konsiderua si ngjarje shoqërore e sezonit me rreth 700 vizitorë në ceremoni dhe 1200 në pritjen që pasoi në fermën Hammersmith. Veshja e dasmës, e vendosur tani në Bibliotekën Kennedy në Boston, Massachusetts, dhe veshjet e shoqëruesve të saj u krijuan nga projektuesja Ann Lowe e New York City.
Të porsamartuarit e bënë muajin e mjaltit në Acapulco, Meksikë, përpara se të vendoseshin në shtëpinë e tyre të re, Hickory Hill në McLean, Virxhinia, një periferi të Uashingtonit, D.C Kennedy zhvilloi një marrëdhënie të ngrohtë me të parin e saj, Joseph dhe Rose Kennedy. Në vitet e para të martesës së tyre, çifti u përball me disa pengesa personale. John Kennedy vuajti nga Addison's Disease dhe nga dhimbje kronike dhe në kohë të dobësueshme mbrapa për shkak të një dëmtimi të luftës; në fund të vitit 1954, ai iu nënshtrua dy operacioneve pranë kraharorit. Përveç kësaj, Jacqueline pësoi një abort në vitin 1955 dhe në gusht të vitit 1956 lindi një vajzë të vdekur, Arabella. Më pas, ata shisnin pasurinë e Hickory Hill tek vëllai i Gjonit Robert, i cili e zuri me gruan e tij Ethel dhe familjen e tyre në rritje dhe bleu një shtëpi në N Street në Georgetown.
Jacqueline lindi një vajzë Caroline më 27 Nëntor të vitit 1957, nëpërmjet seksionit cezarian. Në atë kohë, ajo dhe John Kennedy po bënin fushatë për rizgjedhjen e tij në Senat, dhe ata u paraqitën me vajzën e tyre të mitur për coverin e revistës Life Magazine të 21 Prillit të vitit 1958.. Ata udhëtuan së bashku gjatë fushatës, duke u përpjekur për të ngushtuar hendekun gjeografik midis atyre që kishin vazhduar për pesë vitet e para të martesës. Së shpejti, John Kennedy filloi të vërente vlerën që gruaja e tij shtoi në fushatën e tij të kongresit. Kenneth O'Donnell kujtoi se "madhësia e turmës ishte dy herë më e madhe" kur shoqëroi bashkëshortin e saj; ai gjithashtu e kujtoi atë si "gjithmonë të gëzuar dhe të detyruar". Nëna e Gjonit, Rose, vërejti Jacqueline se nuk ishte "një aktiviste e lindur natyrshëm" për shkak të drojeve të saj dhe duke u shqetësuar nga vëmendja e tepërt. Në nëntor të vitit 1958, John Kennedy u rizgjodh në një mandat të dytë. Ai i kushtoi vëmendje Jacqueline-së në të dyja reklamat dhe duke u ngatërruar si mjete jetike për të siguruar fitoren e tij dhe e quajti atë "thjesht të paçmuar".
Martesa e Jacqueline dhe Jack Kennedy ishte larg të përsosurës. Ajo ishte shumë e vetëdijshme për filantropinë e tij të hapur dhe kishte kërcënuar se do ta divorconte atë para dhe pasi u bë president. Joe Kennedy i kishte ofruar edhe një milion dollarë për të qëndruar në martesë.
Fushata për presidencë
Më 3 janar të vitit 1960, John F. Kennedy njoftoi kandidaturën e tij për presidencë dhe filloi fushatën e tij në mbarë vendin. Në muajt e parë të vitit zgjedhor, Jacqueline Kennedy shoqëroi bashkëshortin e saj për të bërë fushatë të tilla si ndalesa dhe darka. Menjëherë pas fillimit të fushatës, ajo mbeti shtatzënë dhe vendosi të qëndronte në shtëpi në Georgetown për shkak të shtatëzënive të mëparshme me rrezik të lartë. Kennedy më pas mori pjesë në fushatë duke shkruar një kolonë të gazetave të përhershme në gazetë, Gruaja e Fushatës, duke iu përgjigjur korrespondencës dhe duke dhënë intervista në media.
Më 13 korrik në Konventën Kombëtare Demokratike të vitit 1960 në Los Anxheles, Partia Demokratike nominoi John Kennedy për President të Shteteve të Bashkuara. Jacqueline nuk mori pjesë në nominim për shkak të shtatzënisë së saj, e cila ishte shpallur publikisht dhjetë ditë më parë. Nga Port Hyannis, ajo vëzhgoi debatin e 26 shtatorit të vitit 1960, i cili ishte debati i parë televiziv presidencial në televizion, midis bashkëshortit të saj dhe kandidatit republikan Richard Nixon, i cili ishte nënkryetari i tanishëm. Marian Cannon, gruaja e Arthur Schlesinger, shikonte debatin me të. Ditët pas debateve, Jacqueline kontaktoi Schlesinger dhe e informoi atë se Jack donte ndihmën e tij së bashku me atë të John Kenneth Galbraith në përgatitjen për debatin e tretë më 13 Tetor; ajo dëshironte që ata t'i jepnin burrit të saj idetë dhe fjalimet e reja. Më 29 shtator të vitit 1960, Kennedys u shfaqën së bashku për një intervistë të përbashkët në Person to Person, intervistuar nga Charles Collingwood.
Si Zonja e Parë
Më 8 Nëntor të vitit 1960, John F. Kennedy mposhti në mënyrë të ngushtë kundërshtarin republikan Richard Nixon në zgjedhjet presidenciale të SHBA. Pak më shumë se dy javë më vonë, më 25 Nëntor, Jacqueline lindi djalin e parë të çiftit, John F. Kennedy, Jr., nëpërmjet seksionit cezarian. Ajo kaloi dy javë në spital, gjatë së cilës detajet më të vogla të kushteve të saj dhe të djalit të saj u raportuan nga mediat në atë që është konsideruar si shkalla e parë e interesit kombëtar në familjen Kennedy.
Burri i saj u betua si president më 20 Janar të vitit 1961. Si një çift presidencial, Kennedys ndryshonte nga Eisenhowers nga përkatësia e tyre politike, të rinjtë, dhe marrëdhëniet e tyre me median. Historiani Gil Troy ka vënë në dukje se në veçanti, ata "kanë theksuar paraqitjet e paqarta se sa arritjet specifike apo angazhimet e pasionuara" dhe për këtë arsye përshtaten mirë në "kulturën e ftohtë, të orientuar drejt TV" në fillim të viteve '60. Diskutimi rreth zgjedhjeve të modës së Jacqueline vazhdoi gjatë viteve të saj në Shtëpinë e Bardhë, dhe ajo u bë trendsetter, duke angazhuar projektuesin amerikan Oleg Cassini për të hartuar veshjet e saj. Ajo ishte gruaja e parë presidenciale që punësonte një sekretare për shtyp, Pamela Turnure, dhe menaxhoi me kujdes kontaktin e saj me mediat, zakonisht duke u larguar nga deklaratat publike dhe duke kontrolluar rreptësisht shkallën në të cilën ishin fotografuar fëmijët e saj. Kennedy u portretizua nga media si gruaja ideale, duke udhëhequr akademinë Maurine Beasley për të vëzhguar se ajo "krijoi një pritje joreale të mediave për zonjat e para që do t'i sfidonin pasuesit e saj". Megjithatë, Zonja e Parë tërhoqi vëmendjen e publikut pozitive në mbarë botën dhe fitoi aleatët për Shtëpinë e Bardhë dhe mbështetjen ndërkombëtare për administratën e Kennedy dhe politikat e saj të Luftës së Ftohtë.
Restaurimi i Shtëpisë së Bardhë
Jacqueline kishte vizituar dy herë Shtëpinë e Bardhë para se të bëhej Zonja e Parë, herë për herë të parë si një turiste e klasës në vitin 1941 dhe sërish si e ftuara e Mamie Eisenhower pak para inaugurimit të burrit të saj. Ajo u trondit për të gjetur se dhomat e rezidencës ishin të pajisura me copa të paprekura që shfaqnin një rëndësi të vogël historike dhe e bënë atë projektin e saj të parë të madh si Zonja e Parë për të rivendosur karakterin e saj historik. Në ditën e saj të parë në banesë, ajo filloi përpjekjet e saj me ndihmën e dekoratorit të brendshëm Sister Parish. Ajo vendosi të bëjë lagjet e familjes tërheqëse dhe të përshtatshme për jetën familjare duke shtuar një kuzhinë në katin e familjes dhe dhoma të reja për fëmijët e saj. Duke vazhduar projektin, ajo ngriti një komitet të arteve të bukura për të mbikëqyrur dhe financuar procesin e restaurimit dhe kërkoi këshillën e ekspertëve të hershëm amerikanë të mobiljeve Henry du Pont. Për të zgjidhur problemin e financimit, u botua një udhëzues i Shtëpisë së Bardhë, shitjet e të cilave u përdorën për restaurimin. Duke punuar me Rachel Lambert Mellon, Kennedy gjithashtu mbikqyri ridizajnimin dhe ripërpunimin e Shtëpisë së Bardhë Rose Garden dhe Kopshtit Lindor, i cili u riemërua me Jacqueline Kennedy Garden pas vrasjes së burrit të saj. Përveç kësaj, Kennedy ndihmoi në ndalimin e shkatërrimit të shtëpive historike në sheshin Lafayette në Uashington, DC, sepse ajo ndjeu se këto ndërtesa ishin një pjesë e rëndësishme e kryeqytetit të vendit dhe luajtën një rol esencial në historinë e tij. Para viteve të Kennedy si Zonja e Parë, orenditë dhe sendet e tjera ishin marrë nga Shtëpia e Bardhë nga presidentët dhe familjet e tyre kur ata u larguan; kjo çoi në mungesën e pjesëve origjinale historike në rezidencë. Për të gjetur këto veshje të munguara dhe pjesë të tjera historike të interesit, ajo personalisht i shkroi donatorëve të mundshëm. Ajo gjithashtu nisi një projektligj të Kongresit që vërteton se orenditë e Shtëpisë së Bardhë do të ishin pronë e Institucionit Smithsonian, në vend që të ishin në dispozicion për ish-presidentët që largoheshin për të pretenduar si të tyren dhe themeloi Shoqatën Historike të Shtëpisë së Bardhë, Komitetin për Ruajtjen e Bardhë Shtëpia, pozicioni i një kuratori të përhershëm të Shtëpisë së Bardhë, Trustit të Fondacionit të Shtëpisë së Bardhë dhe Trustit për Blerjen e Shtëpisë së Bardhë. Ajo ishte bashkëshortja e parë presidenciale që punësoi një kurator të Shtëpisë së Bardhë.
Më 14 Shkurt të vitit 1962, Jacqueline mori shikuesit televizivë amerikanë në një turne në Shtëpinë e Bardhë me Charles Collingwood të CBS News. Në turne ajo deklaroi se "Ndihem kaq fort sa që Shtëpia e Bardhë duhet të ketë një koleksion të mirë të fotografive amerikane që të jetë e mundur. Është kaq e rëndësishme ... vendosja në të cilën presidenca është paraqitur në botë, për vizitorët e huaj. Populli amerikan duhet të jetë krenar për të, kemi një qytetërim kaq të madh, kaq shumë të huaj nuk e kuptojnë atë, mendoj se kjo shtëpi duhet të jetë vendi ku ne i shohim më mirë. " Filmi u shikuar nga 56 milionë shikues televizivë në Shtetet e Bashkuara, dhe më pas u shpërnda në 106 shtete. Kennedy fitoi një çmim të veçantë për Akademinë e Arteve dhe Shkencave të Televizionit për atë në Emmy Awards në vitin 1962, e cila u pranua në emër të saj nga Lady Bird Johnson. Kennedy ishte e vetmja Zonjë e Parë e cila fitoi një Emmy.
Udhëtime jashtë
Gjatë gjithë presidencës së burrit të saj, Kennedy bëri shumë vizita zyrtare në vende të tjera, vetë ose me Presidentin - më shumë se çdo Zonja e Parë e mëparshme. Përkundër shqetësimit fillestar që ajo nuk mund të ketë "apel politik", ajo u tregua e njohur në mesin e personaliteteve ndërkombëtare. Para vizitës së parë zyrtare të Kennedys në Francë në vitin 1961, një speciale televizive u qëllua në frëngjisht me Zonjën e Parë në lëndinë të Shtëpisë së Bardhë. Pasi mbërriti në vend, ajo i bëri përshtypje publikut me aftësinë e saj për të folur frëngjisht, si dhe njohuritë e saj të gjera të historisë franceze. Në përfundim të vizitës, revista Time dukej e kënaqur me Zonjën e Parë dhe vuri në dukje, "Ka pasur edhe ai shok që erdhi me të." Edhe Presidenti Kennedy shaka, "Unë jam njeriu që shoqëroi Jacqueline Kennedy në Paris - dhe unë kam gëzuar!"
Nga Franca, Kennedy-t udhëtuan në Vjenë, Austri, ku kryeministri Sovjetik Nikita Hrushovi, kur iu kërkua ta shtrëngonte dorën e Presidentit për një fotografi, tha: "Do të doja ti zgjasja asaj dorën të parës." [88] Më vonë Hrushovi dërgoi një qen, i rëndësishëm për të qenë pasardhës i Strelka, qeni që kishte shkuar në hapësirë ​​gjatë një misioni hapësinor sovjetik.
Me kërkimin e ambasadorit amerikan në Indi, Xhon Kenneth Galbraith, Kennedy ndërmori një turne në Indi dhe Pakistan me motrën e saj Lee Radziwill në vitin 1962, e cila u dokumentua në mënyrë të gjerë në fotojournalizmin e kohës, si dhe në revistat dhe kujtimet e Galbraith. Ajo ishte e talentuar me një kalë të quajtur Sardar nga Presidenti i Pakistanit, Ayub Khan, pasi ai kishte zbuluar në vizitën e tij në Shtëpinë e Bardhë se ai dhe Zonja e Parë kishin një interes të përbashkët për kuajt. Korrespondentja e revistës së jetës, Anne Chamberlin, shkroi se Kennedy "e bëri veten madhështore" megjithëse vuri në dukje se turmat e saj ishin më të vogla se ato që Presidenti Dwight Eisenhower dhe Mbretëresha Elizabeth II tërhoqën kur i kishin vizituar më parë këto vende. Përveç këtyre udhëtimeve të publikuara mirë gjatë tre viteve të administratës së Kennedy, ajo udhëtoi në vende si Afganistani, Austria, Kanadaja, Kolumbia, Anglia, Greqia, Italia, Meksika, Maroku, Turqia dhe Venezuela. Morocco, Turkey, and Venezuela.
Vdekja e djalit foshnjë
Në fillim të vitit 1963, Jacqueline ishte përsëri shtatzënë, gjë që e detyroi atë të kufizonte detyrat e saj zyrtare. Ajo kaloi shumicën e verës në një shtëpi ku ajo dhe presidenti kishin marrë me qira në Squaw Island, e cila ishte afër kompleksit të Kennedy në Cape Cod, Massachusetts. Më 7 gusht (pesë javë përpara datës së caktuar), ajo hyri në punë dhe lindi një djalë, Patrick Bouvier Kennedy, nëpërmjet seksionit të jashtëzakonshëm cezarian në bazën ajrore të Otis pranë. Mushkëritë e foshnjave nuk ishin plotësisht të zhvilluara dhe ai u transferua nga Cape Cod në Spitalin e Fëmijëve të Bostonit, ku ai vdiq dy muaj pas lindjes. Jacqueline kishte mbetur në Bazën Ajrore të Otisit për t'u rikuperuar pas dorëzimit cezarian; burri i saj shkoi në Boston për të qenë me djalin e tyre të mitur dhe ishte i pranishëm kur vdiq. Më 14 gusht, presidenti u kthye në Otis për ta marrë shtëpinë e saj dhe dha një fjalim të papërshtatshëm për të falenderuar infermieret dhe avionët që ishin mbledhur në suitë e saj. Në vlerësim, ajo paraqiti stafin e spitalit me litografi të përshtatur dhe të nënshkruar të Shtëpisë së Bardhë
Zonja e Parë u prek thellësisht nga vdekja e foshnjës dhe vazhdoi të hyjë në një gjendje depresioni. Megjithatë, humbja e fëmijës së tyre kishte një ndikim pozitiv në martesë dhe solli çiftin më afër së bashku në pikëllimin e tyre të përbashkët. Arthur Schlesinger shkroi se ndërsa Presidenti Kennedy gjithmonë "e konsideroi Jacqueline me dashuri dhe krenari të vërtetë," martesa e tyre "nuk dukej më e fortë se në muajt e mëvonshëm të vitit 1963." Miku i Jacqueline Aristoteli Onassis ishte i vetëdijshëm për depresionin e saj dhe e ftoi atë jahti i tij për t'u rikuperuar. Presidenti Kennedy fillimisht kishte rezerva, por ai u pendua sepse besonte se do të ishte "e mirë për të". Udhëtimi ishte shumë i pakënaqur në administratën e Kennedy, nga shumica e publikut të gjerë dhe në Kongres. Zonja e Parë u kthye në Shtetet e Bashkuara më 17 tetor 1963. Më vonë ajo do të thoshte që ajo u pendua për largimin e saj për sa kohë ishte, por ishte "melankolik pas vdekjes së fëmijës".
Vrasja dhe funerali i John F. Kennedy
Më 21 Nëntor të vitit 1963, Zonja e Parë dhe Presidenti u larguan nga Shtëpia e Bardhë për një udhëtim politik në Teksas; kjo ishte hera e parë që ajo u bashkua me bashkëshortin e saj në një udhëtim të tillë në U.S. Pas një mëngjesi më 22 Nëntor, ata morën një fluturim shumë të shkurtër në Air Force One nga baza e Forcave Ajrore të Carswell të Fort Worth në Dallas Field Love, i shoqëruar nga guvernatori i Teksasit John Connally dhe gruaja e tij Nellie. Zonja e Parë kishte veshur një kostum trëndafili të ndezur Chanel dhe një kapelë e cila ishte zgjedhur personalisht nga Presidenti Kennedy. Një autokolonë prej 9,5 mije (15,3 km) ishte për t'i çuar ato në Tregtinë Mart, ku Presidenti ishte planifikuar të fliste në drekë. Zonja e Parë ishte ulur pranë burrit të saj në limuzinë presidenciale, me Guvernatorin dhe gruan e tij ulur para tyre. Nënpresidenti Lyndon B. Johnson dhe bashkëshortja e tij ndoqën një makinë tjetër në autokolonë.
Pasi autokolona u kthye në qoshe në Elm Street në Dealey Plaza, Zonja e Parë dëgjoi atë që ajo mendonte të ishte një motoçikletë dhe nuk e kuptonte se ishte një armë zjarri derisa dëgjoi Guvernatori Connally të bërtiste. Brenda 8.4 sekondave, dy të shtëna të tjera kishin dalë jashtë, dhe një nga të shtëna goditi burrin e saj në kokë. Pothuajse menjëherë, ajo filloi të ngjitet në anën e pasme të limuzinës; Agjentja e Shërbimit Sekret Clint Hill më vonë i tha Komisionit Warren se ai mendonte se kishte arritur në pjesën e pasme të bagazhit për një pjesë të kafkës së burrit të saj që ishte rrëzuar. Hill vrapoi në makinë dhe u hodh mbi të, duke e drejtuar përsëri në vendin e saj. Ndërsa Hill qëndroi në parakolpin e pasmë, fotografja e Associated Press Ike Altgens hoqi një fotografi që u shfaq në faqet e para të gazetave në mbarë botën. Ajo më vonë do të dëshmonte se ajo pa fotografi "prej meje që ngjiten nga mbrapa, por nuk më kujtohet fare".
Presidenti u dërgua me nxitim në Spitalin Parkland të Dallas. Me kërkesën e saj, Zonja e Parë u lejua të ishte e pranishme në sallën e operacionit. Pasi burri i saj u shpall i vdekur, Kennedy refuzoi të hiqte rrobat me njolla me gjak dhe thuhet se u pendua që kishte larë gjakun nga fytyra e saj dhe duart, duke i shpjeguar Lady Bird Johnson se ajo donte "ata të shihnin atë që ata i kishin bërë Jack". Ajo vazhdoi të mbante kostumin e ngjyrosur me ngjyrë të kuq, ndërsa hipi në ajër për Air Force One dhe qëndronte pranë Johnson, kur mori betimin si President. Kostumi i patrazuar u dhurua Arkivës Kombëtare dhe Administrimit të Dokumenteve në vitin 1964, dhe sipas kushteve të një marrëveshjeje me vajzën e saj Caroline Kennedy, nuk do të vendoset në shfaqje publike deri në vitin 2103. Biografi i Johnson, Robert Caro, shkroi se Johnson dëshironte që Jacqueline të ishte e pranishme në betimin e tij për të demonstruar legjitimitetin e presidencës së tij ndaj besnikëve të JFK-së dhe botës së gjerë. Kennedy mori një rol aktiv në planifikimin e funeralit shtetëror të burrit të saj, duke modeluar atë pas shërbimit të Abraham Lincoln. Ajo kërkoi një arkivol të mbyllur, duke anashkaluar dëshirat e vjehrrit të saj, Robert. Shërbimi i varrimit u mbajt në Katedralen e Shën Mateut Apostull në Uashington D.C dhe varrimi u zhvillua në Varrezat Kombëtare Arlington. Jacqueline udhëhoqi procesionin në këmbë dhe ndezi flakën e përjetshme - të krijuar në kërkesën e saj - në varreza. Zonja Jeanne Campbell raportoi përsëri në The London Evening Standard: "Jacqueline Kennedy ka dhënë popullin amerikan ... një gjë që ata kanë munguar gjithmonë: Majesty."
Një javë pas vrasjes, presidenti i ri Lyndon Baines Johnson krijoi Komisionin e Warren-it të kryesuar nga shefi i drejtësisë Shefi i Drejtësisë Earl Warren-për të hetuar vrasjen. Dhjetë muaj më vonë, Komisioni lëshoi ​​raportin e tij me gjetjen që Lee Harvey Oswald kishte vepruar vetëm kur ai vrau Presidentin Kennedy. Privatisht, e veja e tij kishte shumë kujdes për hetimin, duke deklaruar se edhe nëse kishin të dyshuarin e duhur, nuk do ta kthente burrin e saj. Megjithatë, ajo dha një depozitim në Komisionin e Warrenit. Pas vrasjes dhe mbulimit të medias që u përqendrua intensivisht mbi të gjatë dhe pas varrimit, Jacqueline u tërhoq nga pikëpamja zyrtare publike, përveç një paraqitjeje të shkurtër në Uashington për të nderuar agjenti i Shërbimit Sekret, Clint Hill, i cili kishte hipur në limuzinë në Dallas për të mbrojtur atë dhe Presidentin.
Qarku Mulhouse
Qarku Mulhouse është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Alto Rin.
Lendi Mustafa
Lendi Mustafa (lindur në 2 shtator 1996) është një aktivist për të drejtat e komunitetit trans në Kosovë si dhe transgjinori i parë në Kosovë që ka dalë hapur për identitetin e tij gjinor në media.
Aktivizmi LGBTI
Aktivisti Mustafa nisi të angazhohet në advancimin e të drejtave LGBTI në Kosovë pas daljes publike (coming out) si person transgjinor. Lendi punon pranë organizatës jo-qeveritare "CEL" si koordinator i projektit.
Terapia hormonale
Gjatë muajit mars të 2018 aktivisti kosovar nisi terapinë hormonale në procesin e ricaktimit të gjinisë. Ai së bashku me një aktivist tjetër transgjinor kosovar, Blerti Morina janë të parët në shtetin kosovar që i janë nënshtruar terapisë hormonale.
S'më bëhet vonë
S'më bëhet vonë është një këngë e këngëtares Shqiptaro-Amerikane Bleona Qereti. Kënga u publikua dhe doli në shitje në vitin 2001. Ajo u shndërrua në hitin më të pëlqyer të asaj kohe. Kënga është pjesë e albumit me të njëjtin emër që doli në treg në vitin 2001. Videoklipi i këngës u xhirua nga regjizori Italian Nicola Deorsola.