Dokumentimi_dhe_Qendra_Kulturore_e_Romëve
Përshkrim
Midis tyre është zyra e Romani Rose, kryetari i Këshillit Qendror dhe drejtori i qendrës. Duke qenë vetë pakica rome dhe sinti, dhe si dikush që humbi 13 anëtarë të familjes në kampe përqendrimi, ai ka qenë shumë i përkushtuar për të parë Qendrën të përparojë dhe për të transmetuar me saktësi historitë e të përndjekurve. Sukseset e tij domethënëse përfshijnë njohjen e Sintit Gjerman dhe Romëve si një pakicë kombëtare sipas kushteve të Marrëveshjes Kornizë për Mbrojtjen e Pakicave Kombëtare të Këshillit të Evropës, dhe të qenit drejtor i Dokumentimit dhe Qendrës Kulturore të Sintit Gjerman dhe Rom. Rose shkroi: "Nga ana hebraike ishte natyrisht një çështje pas përfundimit të luftës që krimet e kryera kundër hebrenjve do të dokumentoheshin në mënyrë gjithëpërfshirëse. Institucionet hebraike bënë të pamundurën për të siguruar që Holokausti kundër hebrenjve evropianë ishte sjellë në vëmendjen e publikut dhe nuk mund të harrohet kurrë. Që nga fillimi, qëllimi kryesor i lëvizjes për të drejtat civile të Sintit dhe Romëve Gjermanë ka qenë krijimi i një Qendre që do të shikonte dhe rivlerësonte historinë tonë - në veçanti atë të gjenocidit - dhe ta ankoronte atë në kujtesën kolektive. Ne e kuptuam që kjo detyrë ishte një kontribut i domosdoshëm si për vetëkuptimin demokratik ashtu edhe për kulturën politike të Republikës Federale të Gjermanisë. Është dashur të tregohet se paragjykimet dhe diskriminimi shtetëror ku bazohen drejtpërdrejtë në paragjykimet racore dhe strukturat e mendimit të Nacional Socialistëve vazhdojnë edhe sot e kësaj dite dhe mbajnë qëndrimin e tyre mbi imazhin e pakicës sonë në publik. . . Është thelbësore që realiteti i jetës së Romëve të ndahet nga klishetë anti-cigane, të cilat për shekuj me radhë kanë zënë rrënjë në ndërgjegjen kolektive të shoqërisë dhe janë shfrytëzuar nga propaganda nacional-socialiste. Prandaj është me rëndësi jetike që dokumentet përbuzëse të autorëve, ku Romët shfaqen thjesht si objekte, të krahasohen dhe të kontrastohen me raportet dhe dëshmitë autentike të të mbijetuarve. Këto veçanërisht përfshijnë fotografitë e vjetra familjare, të cilat japin një pasqyrë të rrethanave personale të njerëzve dhe tregojnë larminë e mënyrave në të cilat Romët ishin të përfshirë në jetën e shoqërisë përpara se Nazistët t'i përjashtonin ato nga të gjitha fushat e jetës publike. Marrëdhënia midis këtyre dy niveleve - normaliteti dhe jeta e përditshme e pakicës nga njëra anë, dhe terrori dhe persekutimi nga ana tjetër - zbulon në të njëjtën kohë se dokumentet abstrakte të shfarosjes së organizuar burokratikisht qëndronin për jetë të panumërta të shkatërruara dhe për fatet njerëzore."Krahas funksionit të saj si një muze për historinë bashkëkohore dhe një sit për të përkujtuar të kaluarën, qendra gjithashtu ofron një mjedis për takime dhe dialogje. Një pjesë e konsiderueshme e punës së saj për marrëdhëniet me publikun i kushtohet të drejtave të njeriut dhe duke u siguruar që asnjë grup ose pakicë të mos neglizhohet siç ishin romët për katër dekada pas Luftës së Dytë Botërore. Qendra kërkon të japë hua për të gjithë ata që kanë vuajtur nga diskriminimi dhe dhunaraciste. Në funksion të persekutimit të Romëve nën Nacional Socializmin, Qendra ndien një detyrim për të siguruar një forum për debat kritik mbi çështjet e ngutshme socio-politike.