cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fridrih Niçe
Rinia
Nietzsche ndoqi një shkollë djemsh dhe më pas një shkollë private, ku u miqësua me Gustav Krug dhe Wilhelm Pinder, të cilët vinin nga familje shumë të respektuara. Të dhënat akademike nga një prej shkollave të ndjekura nga Nietzsche vunë re se ai shkëlqente në teologjinë e krishterë.
Në 1854, ai filloi të ndiqte Domgymnasium në Naumburg. Për shkak se babai i tij kishte punuar për shtetin (si pastor), Niçes tashmë pa baba iu ofrua një bursë për të studiuar në Schulpforta. Ai studioi atje nga 1858 deri në 1864, duke u bërë miq me Paul Deussen dhe Carl von Gersdorff. Ai gjithashtu gjeti kohë për të punuar me poezi dhe kompozime muzikore. Nietzsche drejtoi "Germania", një klub muzikor dhe letrar, gjatë verës së tij në Naumburg. Në Schulpforta, Nietzsche mori një bazë të rëndësishme në gjuhën - greqishte, latinishte, hebraishte dhe frëngjishte - në mënyrë që të ishte në gjendje të lexonte burime të rëndësishme parësore. Provimet e tij në fund të semestrit në mars 1864 treguan një 1 në edukim fetar dhe gjermanisht; 2a në greqisht dhe latinisht; 2b në frëngjisht, histori dhe fizikë; dhe një 3 në hebraisht dhe matematikë.
Trashëgimia e Nietzsches
Filozofia e Nietzsches ka ndikuar në formimin dhe veprën e disa prej figurave më të shquara të shekullit të 20-të, përfshi Thomas Mann, Andre Gide, Hermann Hesse, Sigmund Freud, Martin Heidegger apo Emil Cioran. Fatkeqësisht rreth viteve 20, filozofia e tij u interpretua në mënyrë barbare nga nazizmi gjerman dhe fashizmi italian, dhe për më tepër të ndihmuar nga e motra e cila falsifikoi disa nga dorëshkrimet e tija. Tragjedia e vërtetë niçeane qëndron në faktin se këto interpretime të gabuara vazhdojnë të ekzistojnë edhe sot e kësaj dite.
Anwil
Anwill është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Grupi i BE-së Të pamvarurit
Të pamvarurit nga grupet parlametare të periudhës së 6-të të Parlamentit të BE-së janë 12 anëtarë të parlamentit.
Gholamali Soleimani
parapamje|TEDxTehran 2015 Gholamali Soleimani Soleimani është themelues i kompanisë Solico Food Industries si dhe realizues i shout të njohur në kalleh.
Martin Bucer
Ngjarjet që e ka shkaktuar Bucer për të lënë me qëllim Dominikane u ngrit nga të tij përqafojë e ideve të reja dhe kontaktet e tij në rritje me Humanistëve tjera dhe reformatorëve. Një Domenikane tjerë, Jacob van Hoogstraaten, hetues i madh i Këlnit, u përpoqën për të ndjekur penalisht Johann Reuchlin, një dijetar humaniste. Humanistëve të tjera, duke përfshirë parisë Ulrich von Hutten dhe kalorës perandorak Franc von Sickingen, mori anën e Reuchlin. Hoogstraten u prish, por ai tani planifikuar për të synuar Bucer. Më 11 nëntor 1520, Bucer tha reformator Volfgang Capito në një letër që Hoogstraaten ishte kërcënuese për të bërë një shembull i tij si një ndjekës i Luther. Për t'i ikur juridiksionit Domenikane, Bucer të nevojshme për të lirohen nga të tij murg premton. Capito dhe të tjerët ishin në gjendje që të përshpejtojë anulimin e tij shprehet se, dhe më 29 prill 1521 ai u lirua formalisht nga rendit dominikan.[14] Për dy vitet e ardhshme, Bucer ishte i mbrojtur nga Sickingen dhe Hutten. Ai gjithashtu ka punuar për një kohë në gjykatën e Ludwig V, zgjedhës qiellzor, si kapelan të rinj Frederik Ludwig e vëllait.[15] Sickingen ishte një figurë e lartë në gjykatë Ludwig së.[16]  Ky takim i aktivizuar Bucer për të jetuar në Nuremberg, më qytetit të fuqishme të Perandorisë, zyrtarët e së cilës ishin të fuqishëm qeverisës reformiste. Atje ai u takua me shumë njerëz të cilët ndanë pikëpamje të tij, duke përfshirë Pirckheimer humaniste Willibald dhe të ardhmen Nurembergut reformator Andreas Osiander. Në shtator 1521, Bucer pranoi ofertën Sickingen për pozitën e pastorit në Landstuhl, ku Sickingen kishte një kështjellë, dhe Bucer lëvizur në qytet maj 1522.[17] Në verë 1522, ai u takua dhe u martua me Elisabeth Silbereisen, një ish-murgeshë.[18]  Sickingen gjithashtu ofroi të paguajë për Bucer për të studiuar në Wittenberg. Në rrugën e tij, Bucer ndalur në qytetin e Wissembourg, reformator i të cilit udhëheqës, Heinrich Motherer, i kërkoi atij që të bëhet prift i tij. Bucer ranë dakord të ndërpresë udhëtimin e tij dhe shkoi të punojë menjëherë, duke predikuar predikime të përditshme, në të cilën ai sulmoi praktikat tradicionale të kishës dhe urdhërat murg. Në bazë të besimit të tij se Bibla është burimi i vetëm për njohuri për të arritur shpëtimin (sola Scriptura), ai predikoi masë që nuk duhet të konsiderohet si recrucifying e Krishtit, por në vend të pritjes së dhuratë të Zotit e shpëtimit nëpërmjet Krishtit. Ai akuzoi murgjit e krijimit të rregullave shtesë mbi atë që është e përfshira në Bibël.[19] Ai përmbledhur bindjet e tij në gjashtë teza, dhe bëri thirrje për një debat publik. Kundërshtarët e tij, françeskanët lokale dhe Dominicans, injoruar atë, por predikimet e tij nxiste banorë qyteti për të kërcënuar manastiret qytetit. Peshkop i Speyer reaguan duke excommunicating Bucer, dhe edhe pse këshilli qytetit vazhdoi të mbështesë atë, ngjarje përtej Wissembourg majtë Bucer në rrezik. Benefactor e tij kryesor, Franc von Sickingen, u mund dhe u vra gjatë Revolt kalorës, dhe Ulrich von Hutten u bë një i arratisur.[20] Këshilli Wissembourg kërkoi Bucer dhe Motherer të largohen, dhe më 13 maj 1523 ata ikën në Strasburg pranë.
Hierokratia
Hierokratia (nga greqishtja sundim i priftit në kuptimin administrimi nëpërmjet nëpunësve fetarë) është përdorimi i fuqisë shtetërore (pushtetit) nëpërmjet nëpunësve të Kishës. Në këtë rendë nuk përjashtohet ndikimi i vendimeve të nëpunësve në sundim, posaçërisht nga përfaqësuesit mesjetar lartësoheshin këto pikëpamje për marrëdhëniet në mes Kishës (institucionit) dhe Shtetit.
Kantoni Châteaugiron
Kantoni Châteaugiron (frëngjisht: Canton de Châteaugiron) është një kanton në departamentin Ille-et-Vilaine, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Châteaugiron. Ka sipërfaqe 118km2 dhe popullsi 25793 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Châteaugiron aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Enver Petrovci
Enver Petrovci lindi më 28 shkurt 1954 në Prishtinë. Është një aktor dhe regjisor shqiptar. Fillimishtë studioi në Shkollën e Lartë Pedagogjike në Prishtinë në degën e aktrimit, më pastaj mbaroi studimet Universitare për aktor edhe në Fakultetin e Arteve Dramatike në Universitetin e Beogradit. Ka arritur karrierë shumë të suksesshme në teatër, sidomos në atë "Atelieja 212" me rolet e luajtuara aty u bë i njohur në mbarë ish Jugosllavinë duke u vlerësuar si një nga aktorët me të famshëm të asaj kohe. Pas mbarimit të luftës në ish Jugosllavi, pas vitit 1999 vazhdoi me sukses karrierën e tij artistike kryesisht në trojet shqiptare, në Kosovë, Shqipëri por edhe më gjerë.
Interpretimet e tij në film ishin gjithashtu shumë të mirëpritura duke arritur famë shumë të madhe në kinematografinë ish jugosllave, shqiptare dhe ndërkombëtare.
Është njëri nga themeluesit dhe profesorët e parë të degës së Artit Dramatik pranë Fakultetit të Arteve në Univerisitetin e Prishtinës. Pra, në vitin 1989 ai kthehet nga Beogradi për të ligjëruar lëndën e aktrimit në Universitetin e Prishtinës, ku dhe formohen kuadro të reja të aktorëve në Kosovë.
Bedri Spahiu
Biografia
U lind më 1908 në një familje të thjeshtë bektashie në lagjen “Palorto” të qytetit të Gjirokastrës. E ëma i vdes herët, kur ishte ende 10 vjeç. Gjatë fëminisë gjendja ekonomike e familjes së tij ishte shumë e rëndë. I ati, Sinani, shkoi në kurbet me shpresë për t’u mëkëmbur. Gjatë kësaj kohe Bedriu ishte në shkollën fillore që e përfundoi më 1923. Më 16 maj të po atij viti u nis për Izmir, t'i bashkohej të atit, ku ishte vendosur me punë. Në sajë të ndihmës së një borshioti, Hidajet Xhuvelit, që punonte në konsullatën italiane, gjeti mundësinë që të ndiqte një shkollë fillore italiane në Stamboll dhe mori dëftesën e lirimit. I sëmurë me anemi nuk mund t'i vijonte studimet, kështu që punoi me të atin deri në verën e 1927 kur takoi diplomatin e shtetit shqiptar në Turqi, Rauf Ficon.
Me rekomandimin e Ficos dhe ndërhyrjen e Javer Hurshitit, iu dha një bursë shtetërore dhe kësodore iu mundësua të ndiqte gjimnazin e Shkodrës. Vazhdoi shkollën e oficerëve të artilierisë në Tiranë, pasi e kreu emërohet toger i dytë dhe nga gushti i 1931 hyri në shërbim të ushtrisë së monarkisë. Më 11 qershor 1937 u arrestua së bashku me kolegë të tjerë për pjesëmarrje në kryengritjen e Fierit, subversion në ushtri dhe propagandë komuniste. Pas 7 muajve hetuesi, u internua në qytetin e vendlindjes me Tahir Kadarenë. Më 1938 u arrestuan në Vlorë po me Kadarenë pasi kishin hipur në një vaporr me emra të rremë për të vajtur jashtë. Me pushtimin italian vishet oficer këmishëzi dhe pastaj punësohet në Agjencinë e Transportit Automobilistik në Gjirokastër. Nëntorin e 1941 u dënua nga autoritetet kuislinge për hedhje traktesh me Bajram Sinoimerin.
Kur u formua Shtabi i Përgjithshëm, ai zgjidhet anëtar i këtij Shtabi. Në Berat u zgjodh anëtar i Byrosë Politike dhe me këtë funksion ishte deri në 17 qershor 1955. Në vazhdën e destanilizimit që e kishte kapluar bllokun brenda influencës sovjetike, së bashku me Tuk Jakovën kërkoi ngadalësimin e industrializimit të vendit, të kolektivizimit si dhe demokratizimin e Partisë së Punës. Për qëndrimet e tij Hoxha i akuzoi për revizionizëm dhe projugosllavë, duke u shkarkuar nga të gjitha funksionet e ekzekutive dhe nga pozitat brenda partisë.
U ndalua sapo kaloi derën e sallës ku bëhej plenumi i KQ të PPSH-së më 17 qershor 1955 dhe u izolua për pesë ditë në shtëpi. Mbas 15 ditësh, më 23 qershor 1955 u internua familjarisht në Elbasan. Gjatë Konferencës e 3-të e partisë së Tiranës (14-20 prill 1956) iu kërkua llogari udhëheqjes për dënimet e Xoxes, Jakovës dhe Spahiut.
Më 1 qershor 1957, u arrestua dhe izolohet në Kalanë e Kaninës në Vlorë, prej ku transferohet në 4 janar 1958 për Tiranë. U dënua me 25 vjet. Në 6 tetor 1974 lirohet nga burgu dhe internohet drejt e në Selenicë. U lirua nga internimi më 10 maj 1990, ditën kur u shpërnda Komisioni i Internim-Dëbimeve. Pas ribashkimit me të birin e burgosur, më 1991 u vendosën në Vaqarr të Tiranës.
Ndërroi jetë më 11 janar 1998.
Josif Droboniku
Josif Droboniku (1952 - 2020) ka qenë piktor, mozaiçist dhe ikonografik shqiptar, një nga artistët më të rëndësishëm bashkëkohorë.
thumb|300px|Krishti i Gjithëpushtetshëm (Pantokratori), Katedralja Ortodokse "Ngjallja e Krishtit" në Tiranë
Jetëshkrim
Josif Droboniku u lind në Fier më 25 dhjetor 1952 dhe nderroi jete me 6 Shkurt 2020 ne Bari te Italise. Ndoqi liceun artistik dhe Institutin e Lartë të Arteve në Tiranë në degën e Pikturës Monumentale. Mozaikët dhe afresket e tij i gjen në Muzeun Historik Kombëtar dhe Pallatet e Kulturës në Tiranë, Lushnje dhe Peshkopi. Arrin në Ungra të Kalabrisë në vitin 1990. Ungra, së bashku me Horën e Arbëreshëvet në Siçili, janë zemra e bashkësisë më të lashtë shpirtërore të Arbëreshëve në Itali. Mbërrin me bashkëshorten dhe kolegen e tij, Liljana Prifti dhe vajzat e tyre Mirlinda dhe Alba, si të gjithë krijuesit shqiptarë që dinin me siguri se ç'po linin prapa por që pak prej tyre imagjinonin të ardhmen e tyre profesionale në një vend të ri.
Në Shqipëri Droboniku lë pas një krijimtari tashmë të afirmuar në nivel kombëtar, pas kryerjes së studimeve fillimisht në liceun artistik të Tiranës dhe më tej studimeve të kryera në Institutin e Lartë të Arteve në Tiranë (sot Akademia e Arteve të Bukura). Punon në zhanre të ndryshme të artit pamor duke filluar që nga filmi multiplikativ pranë Kinostudios dhe më tej kryesisht në fushën e pikturës dhe mozaikut monumental. Mjafton të përmendim bashkautorësinë në realizimin e mozaikut madhështor të Muzeut Kombëtar në Tiranë.
Në Ungra, Droboniku, njeh peshkopin e eparkisë bizantine arbëreshe të katundit, Imzot Erçole Lupinaçi. Nuk ju desh shumë peshkopit të kuptonte se kishte përpara një artist të talentuar, atë të cilit mund t’i besonte punimet për kishat e tyre bizantine. Ato punë të para, që filluan të pasuronin kurrikulumin artistik të Drobonikut, që atëherë “i pasur” në pikturë monumentale, bënë që Peshkopi dhe eparkia e Ungrës t’i besonin në vite të gjitha veprat artistike. Nga ky moment u reduktua gradualisht dhe ardhja nga jashtë e piktorëve ikonografë, që deri atëherë përbënin të vetmin burim artistik për dekorimin e kishave të zonës të ritit bizantin-ortodoks.
Josif Droboniku, i shoqëruar profesionalisht nga bashkëshortja e tij Liljana, fillon një rrugë artistike konstante, gjithmonë e më të rafinuar në krijimin dhe interpretimin e veprave ikonografike, duke na zbuluar edhe një herë një skaj tjetër krijues të tij, si përsa i përket përvetësimit të teknikave të reja për të, si ajo e ikonës dhe sigurisht ekuilibrit të gjetur kaq lehtësisht, kaq mrekullisht midis kanoneve të rrepta shumëshekullore të ikonografisë dhe ekspresivitetit emocional kohor. Dhe sot ai është autor i mozaikut në kupolën e katedrales së Lungros, plot 112 metra katrorë, i mozaikut në fasadën e brendshme, i titulluar "Gjyqi i përbotshëm (90 mq) i dhjetëra mozaikëve, afreskeve dhe ikonave në kishat e vendeve arbëreshe në Kalabria (Allimarri, Çifti, Frasnita, Kantinela, Mbuzati, Picilia, Strighari, Shën Benedhiti, Shën Mitri, Shën Sofia etj), në Siçilia (Kundisa, Hora e Arbëreshëvet, Pallaci,Palermo, etj), në Bazilikata (Shën Kostandini Arbëresh), në kishat e arbëreshëve të Apulias, Napolit e Romës.
Të realizosh mozaikë, afreske, ikona do të thotë dhe një veprimtari sipërmarrëse komplekse, pra marrëdhënie me arkitektë, përgjegjës monumentesh kulture, raportesh politike me asesorate, mjeshtëria muratorë, magazina materialesh nga më të rrallat, instrumenta e vegla nga më të padëgjuarat, ngjyrat, penela, e mjete të tjera klasike për piktorin e traditës së lashtë. Pra krahas aftësisë së tij krijuese të kultivuar në vite, ai rezulton dhe si një sipërmarrës me intuitë dhe inteligjencë natyrale, me aftësinë e tij tashmë proverbiale të përshtatjes dhe integrimit social. Dhe sot ai është titullar i një ndërmarrje familjare prodhimesh artistike në gjinitë e lartpërmendura.
Në mënyrën e vet Droboniku tashmë ka peshën dhe hapësirën e vet si një nga autorët më të kërkuar në fushën e vet në nivel kombëtar. Dy kisha bizantine në Romë i kanë porositur afresko e ikona. Sot Josif Droboniku ka studion e vet "të quajtur "Arberart", në Ungra me përmasat adekuate për dimensionet shpesh madhështore të veprave të tij, por vitrina e tij artistike mbetet laboratori i hapur në Altomonte, qendër tashmë e njohur e aktiviteteve kulturore në nivel kombëtar në Krahinën e Kozencës.
Talenti i tij natyral, i shoqëruar vazhdimisht me me një ecje pjekurie në kohë në interpretimin e ikonës realizon figurat e pasqyruara në të, duke respektuar me bindje kanonet tradicionale, duke i ringjallur ato dhe duke i bërë pjesë e emocioneve më intime të shpirtit njerëzor universal. Nëse do t'ju bjerë rasti të ndodheni përpara një ikonostasi ose afresku apo mozaiku të Drobonikut, me dimensione relativisht të konsiderueshme, me siguri do të provoni ndjesinë e harmonisë dhe solemnitetit, e cila transformohet sëbashku me ju në një liturgji figurash dhe ngjyrash që kanë të përbashkët qiellin dhe dheun, në një liturgji kozmike ku ngërthehet dhe përfshihet dhe njeriu, i transformuar nga spektator në aktor, gati i murëzuar në veprën e artit që është duke soditur. Dhe dihet se kur ndodh ky fenomen i quajtur "poezi", vepra artistike merr aromën e lehtë të përjetësisë. Arti i tij ikonografik paraqitet si një rizbulim i antropologjisë kristiane, si një pikturë që në vetëdijen e tij paraqitet si një rikthim i shprehjes së shenjtë e destinuar drejt tregimit të thellë dhe lutjes së heshtur, në ndjekje të historisë personale të Njeriut dhe Kishës, si ambasadore e një tradite dhe kulture antike, ku hyjnë njerëzit e shpërndarë në të gjithë botën.
Tek ky artist të çudit para së gjithash aftësia krijuese shumëplanëshe. Ai arrin në pak kohë të kalojë nga aspekti monumental i artit të ashtuquajtur realizëm socialist në transfigurimin solemn të figurave bizantine që pasqyrojnë njeriun shpërblimtar në aspektin fizik dhe atë të lumnësisë së tij. Sigurisht konvencionet kanë rezultuar gjithmonë si zinxhira të rëndë për krijuesin dhe shpesh kur talenti është i bollshëm, i kapërcen dhe ndryshimet me të mëdha në kohë rekord. Sigurisht dhe përdorimi nga ana e këtij mjeshtri e linjës së sigurt, aftësia e kompozimit të figurave të shumta, pregatitja teknike dhe artistike e përgjithshme në Akademinë e Arteve të Bukura të Tiranës, e kishin tashmë pajisur, për tu transformuar artistikisht (jo pa lodhje e mundim) në artistin e ikonës, afreskut dhe mozaikut të stilit neobizantin. Sigurisht aroma e artit bizantin nuk u çfaq si risi për Drobonikun, ai lind dhe formohet në Shqipëri në një ambient kulturor fatlum, për vetë faktin e ekzistencës së artit të ikonave të shkollës së Beratit të shek XVI, të themeluar nga Onufri dhe të trashëguar dhe nga biri i tij Nikolla dhe dishepuj artistikë të shumtë, një stil ky i papërsëritshëm në gjithë ikonografinë botërore, i cili sikur ridoli nga subkoshienca intime e mjeshtrit tonë, e transmetuar nga shekujt në riprodhimin artistike të Krishtit, shenjtëve apo engjëjve të përjetshëm.
Sigurisht ardhja në Kalabri dhe Siçili midis komunitetit arbëresh, i lejoi artistit të rizbulojë edhe një herë trashëgiminë shpirtërore dhe kulturore të lidhur në mënyrë intime me traditën e ritit ortodoks, ku ai rinjohu një traditë të vjetër siç është ikonografia, që dikur në errësirën e shekujve i takonte fort dhe tokës së tij.
Në krah piktorit qëndron që nga bankat e shkollës dhe deri më sot bashkëshortja e tij Liljana, një piktore e talentuar, që në një masë të caktuar përbën të ashtuquajturën "alter ego" të tij, Dhe për këtët është shpesh vështirë të dallosh me saktësi ku mbaron vepra e Josifit dhe ku fillon kontributi i saj, sepse është evident fakti që në disa detaje të veprës së Drobonikut, ku finesa është tepër femërore, pa dyshim kemi të bëjmë me kontributin e saj, me shijen dhe formimin e saj, me eksperiencën e saj në teknikën e tekstilit. Dhe "veshjet" e figurave të shenjta në ikonografinë ortodokse janë aspekte të pamohueshme të një arti të aplikuar siç është teknika tekstile.
Böckten
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Trapçidolli
Trapçidoll, (Трапчин Дол/Trapčin Dol) është fshat në komunën e Kërçovës, Maqedoni.
Roli Pellazgo-Ilir në krijimin e kombeve dhe gjuhëve Evropiane
Roli Pellazgo-Ilir në krijimin e kombeve dhe gjuhëve Evropiane libër me Autore Elena Kocaqi.
Historianët flasin dhe shkruajnë për kulturat e krijuara nga popuj prehistorik dhe historik, por në lidhje me etnicitetin e popujve që krijuan këto qytetërime, ata flasin pak ose aspak. Me ose paqëllim ata e trajtojnë problemin e etnisë së këtyre popujve si çështje jo parësore. Duke lënë pas dore një temë të tillë, shpesh janë bërë edhe gabime trashanike në histori, pasi nuk janë studiuar kultura dhe gjuha e kombeve, që janë pasardhës direkt të këtyre popujve antik, me qëllim që të nxirret në pah e vërteta historike.
Kanë qënë historianët e huaj dhe veçanërisht austriakët, gjermanët dhe së fundmi amerikanët, që i kanë mëshuar me të drejtë rolit të etnisë më të vjetër evropiane. Kjo çështje fatkeqësisht nuk është parë fare nga historiografia shqiptare, pasi historianët shqiptarë janë marrë më tepër me vërtetësinë se shqiptarët janë pasardhësit e ilirëve, gjë që nuk diskutohet fare nga qarqet e historisë botërore, duke lënë pas dore shtrirjen dhe rolin etnik pellazgo-ilir dhe kulturën e tyre.
Historianët shqiptar duhet të jenë të parët që të shkruajnë, pasi një mangësi e historianëve të huaj është mosnjohja e gjuhës shqipe, e cila është çelësi i zbërthimit të kësaj historie. Edhe nëse ata do të dinin shqipen, nuk do njihnin dot dialektet dhe nëndialektet e saj të cilat edhe unë që jam shqiptare, nuk i njoh në nivelin e duhur.
Sigurisht që historianët dhe gjuhëtarët e huaj, nuk dinë se shqipja gjendet në të gjitha gjuhët e Evropës dhe në të dy gjuhët klasike antike, të cilat pa shqipen shpesh nuk kanë kuptim. Kjo gjetje e shqipes në këto gjuhë është justifikuar nga disa historianë që nuk dinë asnjë fjalë shqip, si huazim që ka bërë shqipja dhe në mënyrë tepër naive edhe gjuhëtarët e Shqipërisë, vazhdojnë t’u mbajnë këngën duke mos bërë asnjë studim serioz në lidhje me këtë çështje.
Të dhënat arkeologjike kanë treguar se kultura e bronzit në Evropë ka qënë uniforme. Varrimi me tuma dhe sëpata dytehëshe dhe shumë materiale arkeologjike, gjenden në të gjithë Evropën dhe Azinë Qëndrore, madje gjurmë të tyre janë gjetur deri në kontinentet Amerikane dhe Aziatike. Sipas të gjitha të dhënave historike, arkeologjike, gjuhësore dhe antropologjike, popullsia që krijoi këtë kulturë të bronzit ishte e etnicitetit pellazgo-ilir.
Edhe në Bibël thuhet për një popull që lundron të gjitha detet e botës dhe që lidhet me një popullsi të racës evropiane, e thënë më qartë atë pellazgo-ilire, që themeloi edhe kulturën më të vjetër evropiane. Pa frikë mund të thuhet se epoka e bronzit, ishte periudha e dominimit të kësaj popullsie në të gjithë territoret e zhvilluara të botës antike, nga Gjibraltari deri në Indi e ndoshta më tej. Ata janë krijuesit e qytetërimeve të para etnike evropiane si atij të Kretës, Trojës, Mikenës dhe Etrusk. Të dhënat tregojnë se janë ata që kanë themeluar dhe ngritur qytetërimet e para në Egjipt dhe Mesopotami, pasi antropologjia, arkeologjia dhe historia, tregojnë për praninë e kësaj popullsie në këto vende.
Pothuajse të gjitha kombet antike evropiane janë me origjinë nga substrakti pellazgo-ilir. Këtu, nuk bën përjashtim as Greqia e Roma, pasi të dhënat tregojnë se popullsia paragreke, por edhe ajo antike greke, ka qënë e një prejardhje pellazgo-ilire, po ashtu dhe ajo romake. Qytetërimi greko-romak, do ishte më drejtë që të quhej një nga fazat e zhvillimit të qytetërimit pellazgo-ilir. Ai nuk është gjë tjetër, veç fundi i këtij qytetërimi mijëravjeçar. Njihet qytetërimi antik, pasi ai ishte më afër historisë dhe kështu të gjitha mrekullitë e një kulture mijëra vjeçare etnike Evropiane, me pa të drejtë mbështillen në një epokë, në atë greko-romake.
Kombet antike evropiane, janë krijuar mbi bazën e këtij substrakti pellazgo-ilir, nga lëvizjet e fiseve të njëjta etnikisht brenda këtij territori, gjatë epokës së bronzit, por edhe të hekurit. Nga Atlantiku deri në Kaukaz, Evropa e bronzit ka folur një gjuhë pellazgo-ilire, nga trungu i së cilës do krijoheshin dialekte dhe më pas gjuhë dhe kombe.
Ky substrakt ka luajtur rol vendimtar në krijimin e kombeve moderne evropiane. Emigrimi në masë, i popullsisë ilire, drejt perëndimit, njihet në histori me emrin dyndjet gjermanike. Territoret që popullsia ilirike u detyrua të lë bosh, u mbushën nga dyndjet e popullsive iraniano-mongoliane, të cilat janë quajtur si avare, sllave, turke dhe që përfunduan në pjesën lindore të Evropës vetëm në shekujt XIII.
Ajo që kam trajtuar në këtë studim, është roli i ilirëve në krijimin e kombeve të Evropës, si dhe roli i gjuhës shqipe në lindjen e gjuhëve evropiane.
Pra katër janë tezat që kam si qëllim të vërtetoj:
1 – Substrakti pellazgo-ilir i Evropës prehistorike dhe antike.
3 – Origjina ilire e shumë kombeve moderne evropiane.
4 – Shqipja apo dialektet e saj, ka qënë gjuha që ka folur ky substrakt evropian, nga u krijuan gjuhët moderne.
Për të vërtetuar këto teza kam shfrytëzuar të gjitha burimet historike që vijnë nga antikiteti si dhe kronikat mesjetare. Jam mbështetur dhe në të dhënat arkeologjike dhe antropologjike, për të nxjerrë ngjashmëritë kulturore dhe antropologjike. Risia e këtij studimi është fakti se kam analizuar edhe gjuhët më kryesore evropiane antike dhe moderne për të nxjerrë në pah, ngjashmëritë që ato kanë me shqipen dhe kam shpjeguar kuptimin e fjalëve të tyre me anë të shqipes.
Këto përkime dhe përkthime gjuhësore i kam realizuar nga gjuhët letrare aktuale të këtyre kombeve, se nëse do të njihja dialektet e tyre pa frikë mund të thuhej se nga ato mund të dilnin thesare. Siç do e shikojmë, shqipja luan rol kryesor në formimin e këtyre gjuhëve, pasi ajo është pasardhësja direkte e substraktit pellazgo-ilir të Evropës. Fal maleve dhe krenarisë së shqiptarit, sot bota ka të gjallë gjuhën substrakt, që mendon se është zhdukur, por që për shumë gjuhëtar dhe historianë, ashtu si dhe për mua, ajo është e gjallë dhe ruhet tek gjuha shqipe dhe atyre që dyshojnë iu themi ta mësojnë shqipen dhe pastaj të flasin.
Manjani e quan shqipen si: “... ajo gjuha e mrekullueshme që i përngjan një vendburimi të pasur, mbi të cilin mjafton të përkulesh dhe të mbledhësh kokrriza ari filologjik” (Z.Manjani, Fund i Misterit Etrusk, 1973, f.69)....
Kantoni Lure-Sud
Kantoni Lure-Sud (frëngjisht: Canton de Lure-Sud) është një kanton në departamentin Haute-Saône, rajonin Franche-Comté në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Lure. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 10431 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Lure-Sud aktualisht përbëhet nga 16 komuna.
Lista e antëtarëve të Wandenreich
Në shërbimin e perandorit Yhwach ka një numër të njerëzve që ndjekin urdhërat e tij. Yhwach zgjodhi Uryū Ishida si pasardhës të të gjithë monarkisë.
Historia
Pasi humbi luftën me Shinigami 1000 vjet më parë, Quincy u arratis nga Bota Njerëzore në Seireitei, vendi për të cilin ata besohej se ishin më të pa maskuarit. Duke vepruar kështu, ata përdorën Reishi (grimcat shpirtërore) për të krijuar hapësirë në "hijet". Kjo është ajo që u quajt Wandenreich, "Perandoria e padukshme". Plani i tyre ishte të përdorin Reishi të bollshme që u gjet vetëm në Shoqatën Shpirtërore si burim i fuqisë së tyre, kështu që ata u fshehën dhe pritën 1000 vjet ndërsa mblodhën fuqinë e tyre.
Dikur pas humbjes së Sōsuke Aizen, Wandenreich pushtoi Hueco Mundo, duke kapur Tier Harribel në këtë proces. Përveç kësaj, ata rekrutuan Arrancar të shumta në shërbimin e tyre dhe vranë shumë Hollows.
Organizata
Struktura organizative e Wandenreich ende nuk është e qartë, por ekziston një monarki qendror i bazuar në selinë e tyre. Në shërbimin e tij, ka një numër që ndjekin urdhërat e tij të drejtpërdrejta. Pasardhësi i tij i të gjithë monarkisë është Uryū Ishida.
Sternritter
Sternritter (gjermanisht për “Kalorësit e Yllit”) janë grup prej Quincy të fuqishëm. Jugram Haschwalth është Grandmaster dhe poashtu shërben si udhëheqësi i dytë pas Yhwach. Secili Sternritter ka shkronja të alfabetit që përfaqëson aftësitë e tyre që janeë përcaktuar nga Yhwach.
Jagdarmee
Jagdarmee (gjermanisht për “Ushtria gjuetare”) është njësi gjuetie e Hueco Mundo ku ishte besuar nga perandori të kapte njerëzit e Aizenit që të shërbejnë perandorisë së tij. Kapiteni ekzekutiv është Quilge Opie.
Të tjerët
Wandenreich kanë hartuar me forcë shumë Arrancar të fortë në ushtrinë e tyre, të cilët konsiderohen se janë ushtarë të dobishëm për shkak të tyre që nuk kërkojnë trajnim parakusht, por vlerësohen si të shpenzueshëm, sepse Yhwach vrau dy prej tyre pasi të konsiderohej se kishin përmbushur qëllimet e tyre, dhe pohoi se, pasi të ketë aneksuar Hueco Mundo, ai mund të marrë sa më shumë Arrancar sa të dëshirojë. Çdo Arrancar që do të hartohet ka konfiskuar Zanpakutō e tyre, dhe në vend i është dhënë një kryq Quincy që i lejon ata të formojnë Armët e Shpirtit.
Ekziston një njësi komunikimi, e cila ruan lidhjen midis selisë dhe njësive operative.
Arrancar
Ky arrancar u detyrua të ishte pjesë e Wandenreich. Misioni i tij ishte të largohej për të shpallur luftë në Shoqatën e Shpirtit. Ai ishte vrarë nga Madhëria e Tij, pasi ishte tepër arrogant për të.
Kuriozitete
Sipas autorit të anime dhe manga Bleach, Tite Kubo - anëtarët e Schutzstaffel: Pernida Parnkgjas, Gerard Valkyrie, Lille Barro, dhe Askin Nakk Le Vaar - janë bazuar në epokat e ndryshme të luftës: e lashtë, mesjetare, moderne dhe e tanishme.
Elek Bashik
Elek Bashik (22 maj 1926 – 14 shkurt 1993) ishte kitarist dhe violinist xhaz hungarez-amerikan. Ai ishte kushëri i kitaristit Django Reinhardt.
Karriera
Bashiku lindi në Budapest, Hungari dhe ishte djali i Árpád Bacsik dhe Erzsébet Pócsi.
Dhimitër Mborja-Bratko
Dhimitër Mborja-Bratko (1903- 1990) ishte një fotograf shqiptaro-amerikan.
Jeta
Dhimitër Mborja u lindi në fshatin Mborje të Korçës në vitin 1903. Në moshën tre vjeçare nga Korça shkoi në Amerikë ( Detroit). Studioi në Institutin e Arteve në Detroit, në një kolegj të artit fotografik. Pas kryerjes së kolegjit, Mborja shkon në Hollivud, ku fillon punën si regjisor i filmave vizatimor. Mendohet se filmi i tij i parë vizatimor në vitet ‘20 të shekullit të kaluar është seriali “Cubby the Bear”. Më vonë ai punon edhe shumë filma të tjera, deri tek figurat plastike të dinosaurëve në filmin “Lost World”. Më vonë studion e tij ia shet Uollt Diozneit (Walt Disney) të famshëm.
Pas kësaj, ai hap një studio fotografishë dhe punon edhe ne dekorimin e filmave të ndryshëm. Mbroja, i cili njihet edhe me nofkën Bratko, bashkëpunon me artist të ndryshem si të artit skenik ashtu edhe të filmit, ndërsa punon edhe si drejtues i shfaqjeve nëpër anije të mëdha e me destinim udhëtimet e gjata.
Më vonë Dhimitër Mborja, studion ne kolegjin e luftës në Uashington dhe futet në rradhet e ushtrisë amerikane si fotograf. Punon fotograf pran UNRRA-s si fotograf në Ballkan, e pastaj e gjejme si fotograf në shtabin e gjeneralit Dagllas Makartur, komandant i forcave amerikane ne Paqësor.
Gjatë viteve 1945-1956 Borja punon ne Japoni, ku martohet edhe me një japoneze, por, ajo nuk i vjen në Amerikë. Ai, udhëton në shumë shtete, prej të cilave pos fotografive të rëndësishme që i fikson në celuloidin e kameras së tij, ai merr me vete edhe shumë gjëra të rëndësishme. Gjatë kësaj kohe, ai vizitoj Korenë, Birmaninë, Kinën, Indonezinë, Iranin, Rusinë, Nepalin e vende të tjera. Fotografoi edhe shumë president amerikan si Trumanin, Ajzenhauerin e Kenedin.
Vdiq në vitin 1990 në banesën e tij në Bethesda të shtetit Meriland të SHBA-ve. Atdheu e vet e deshti, andaj në testament shkroi: “ Më çoni hirin e trupit në Korcë, dhe hapni një muze me koleksionin tim”. Te dy këto anamanete iu plotësuan. Hiri i tij u varros afër nënës së tij në varrezat e Korçës, ndërsa po në Korçë u ngrit “Muzeu i Artit Aziatik-Bratko” Opusi krijues i Mborjës ruhet në qendrën muzeale “Douglas MacArthur” në Norfolk, ku janë grumbulluar rreth 45 mijë foto e diapozitiva të punuaraa nga ai.
Fotografia më e njohur: -“Bota e Kenedit”-tavolina e punës së presidentit Kenedi menjiherë pas vrasjës. Mborja u prezantua: -“War & Conflikt” (Luftë dhe konflikte) 1990,
Dita e Nënës
parapamje Dita e Nënës është një festë për të nderuar nënën dhe amësinë, lidhjet e nënës dhe ndikimin e nënave në shoqëri. Ajo festohet në ditë të ndryshme në shumë pjesë të botës, më së shpeshti në muajin mars ose maj.
Përmbledhje
Dita e Nënës i ka rrënjët në lëvizjen e grave angleze dhe amerikane. Më 1865, amerikania Ann Maria Reeves Jarvis organizoi Takimet e Ditës së Nënave, ku nënat mund të mblidheshin dhe të shkëmbenin ide mbi çështjet aktuale. Kjo nuk lidhet (drejtpërdrejt) me festimet e shumta tradicionale të nënave dhe amësisë që kanë ekzistuar në të gjithë botën ndër mijëra vjet, siç është kulti grek Cybele, Rea Nëna e Madhe e zotave, festivali romak Hilaria, ose festimi i të Dielës së Krishterë (fillimisht një përkujtim i Kishës Nënë, e jo amësisë). Sidoqoftë, në disa vende, Dita e Nënës është akoma sinonim me këto tradita të vjetra.
Versioni modern i Ditës së Nënës me origjinë nga SHBA herë pas here është kritikuar për karakterin komercial të saj Madje edhe vetë ideatorja e saj Jarvis më vonë u pendua për këtë komercializim duke shprehur keqardhjen se ky kurrë nuk ishte qëllimi i saj.
Datat nëpër botë
Në vendet e dikurshme të Bllokut Lindor siç ishte edhe RSFJ, Dita e Nënës nuk u festua por në vend të saj festohej Dita Ndërkombëtare e Grave. Në vende të tilla Dita e Nënës u hodh poshtë si një "krijim reaksionar i botës perëndimore".
Ndërsa festa e nënës me origjinë nga Shtetet e Bashkuara është miratuar edhe në vende të tjera, festimet ekzistuese, të mbajtura në data të ndryshme, në nderim të amësisë janë përshkruar si "Dita e Nënës", siç është Nëna e Diel në Mbretërinë e Bashkuar ose, p.sh. në Greqi, Kisha ortodokse lindore feston paraqitjen e Jezu Krishtit në tempull (më 2 shkurt të Kalendarit Julian). Në Greqi festohet Dita e Nënës me karakter laik e po ashtu edhe ajo me karakter fetar. E Diela e Nënës shpesh quhet "Dita e Nënës" edhe pse janë dy festa të ndryshme.
Në disa vende, data e miratuar është e rëndësishme për fenë shumicë, siç është Dita e Virgjëreshës Mari në vendet katolike. Vendet e tjera zgjodhën një datë me domethënie historike. Për shembull, Dita e Nënës në Bolivi është një datë fikse, duke kujtuar një betejë në të cilën gratë kishin marrë pjesë për të mbrojtur fëmijët e tyre.
Disa vende, siç është Rusia, festojnë Ditën Ndërkombëtare të Grave në vend të Ditës së Nënës ose thjesht festojnë të dy festat, që është zakon në Ukrainë. Kirgistani ka prezantuar kohët e fundit Ditën e Nënës, por "vit pas viti Dita Ndërkombëtare e Grave sigurisht që është rritur në status".
Buckten
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Vendbanimet informale në Shqipëri
Zonat informale (të quajtura ndryshe edhe ndërtime informale) janë zona me ndërtime të jashtëligjshme. Kryesisht në Shqipëri janë zhvilluar si pasojë e nevojë së njerëzve të varfër për të kërkuar alternativa punësimi dhe jetese pranë qyteteve të mëdha.
Tipare
Karakteristikë e këtyre zonave është mungesa e infrastrukturës fizike si rrugë, kanalizime apo infrastruktura dhe shërbimet sociale si shkolla, çerdhe etj.
Historia
Gjatë komunizmit konteksti specifik ekonomik, historik, politik dhe social kishin krijuar një fuqi politike shumë të përqëndruar që kontrollonte shpërndarjen e resurseve kombetare (përfshi edhe njerëzit) në degët e ndryshme të ekonomisë ashtu si edhe shpërndarjen e tyre në vend.
Partia e Njerëzve të Austrisë
Paria Popullore Austriake (Österreichische Volkspartei - ÖVP) është parti e përfaqësuar në Parlamentin e Austrisë dhe në Parlamentin e BE-së. Udhëheqës i kësaj partie është Zef Pryli
Në periudhën e gjashtë të parlamentit të BE-së, Partia Popullore Austriake kishte 7 deputet të cilët ishin grupuar në anën e konservative
Box office
Box office (lit.: zyra kuti) është një vend ku shiten biletat për të shikua një film në kinema. Ky term përdoret shpesh, sidomos në kontekst të industrisë të filmit, si metonimi për sasi të biznesit e prodhimit veçantë, si film ose teatër të tillë. Ndërkohë ky term përdoret si statistikë e filmave.
Isa Kastrati
thumb|300px|Isa Kastrati.
Ilo Mitkë Qafëzëzi
Ilo Mitkë Qafëzëzi (Korçë, 1889 - 1955) ka qenë një studjues tejet prodhimtar në lëmën e historisë.
Biografia
U lind në Korçë më 1889, në një familje me prejardhjen nga Qafëzezi i Kolonjës me prejardhje të përzier shqiptaro-vllehe. Shkoi në Rumani që kur ishte 13 vjeç, pastaj emigroi në Amerikë si punëtor i një fabrike deri në vitin 1924, kur u kthye përfundimisht në Korçë dhe punoi si mësues e drejtor shkolle. Më 1924 u kthye në Shqipëri dhe nisi punë në fillim si mësues dhe më pas si drejtor i shkollës vllehe në Korçë. Pas pushtimit italian qe anëtar i Institutit të Studimeve Shqiptare. Deri në Luftën e Dytë Botërore ishte biografisti më i mirënjohur shqiptar.
Isa Kastrati
Isa Kastrati u lind më 9 prill të vitit 1947 në fshatin Hogosht të Komunës së Dardanës. Rrjedh nga një familje me traditë të pasur si në aspektin kulturor, patriotik ashtu edhe në atë atdhetaro-kombëtar, thjeshtë rrjedh nga familja e cila kurrë s’pranoj ligjet e një shteti që njihej me emrin Jugosllavia.
Shkollimi
Shkollën fillore Isa Kastrati e kreu në vendlindje-Hogosht ndërsa gjimnazin në Gjilan, më pastaj apsolvoi në Fakultetin e Shkencave Matematiko-Natyrore në Universitetin e Prishtinës, Dega e Matematikës.
Ilo Mitkë Qafëzëzi
Vepra
Si autodidakt, Qafëzezi qe shumë prodhimtar me shkrimet e tij historike ndër të përkohshmet historike dhe buletinet. Botoi gjithashtu punime të rëndësishme historike mbi Voskopojën, Vithkuqin dhe Beratin; zbuloi dorëshkrimin e veprës së Theodor Kavaliotit dhe gjithashtu botimin e parë të Εισαγωγική Διδασκαλία të Daniel Voskopojarit, botuar në Venedik më 1794. Më tej zbuloi dorëshkrime të Kostandin Beratit dhe "Evëtarin" e Naum Veqilharxhit, datuar më 1844. Qafëzezi rizbuloi dhe përktheu në gjuhën shqipe Alipashiaden, një poemë për Ali pashë Tepelenën shkruar nga Haxhi Shehreti. Pas hyrjes së regjimit komunist, Sigurimi i Shtetit i sekuestroi 30 dorëshkrime Qafëzezit.
Isa Kastrati
Shkollimi
Demonstratat Studentore të vitit 1968, Isë Kastratin e gjejnë jo vetëm si pjesëmarrës aktiv por edhe si organizator direkt të tyre çka si pasojë e aktivitetit që kishte zhvilluar, arrestohet dhe dënohet nga me 60 ditë burgim ku afër kishte edhe shokët e idealit ; Rexhep Mala dhe Sami Dermaku.
Ilo Mitkë Qafëzëzi
Tjetërsim i veprës intelektuale
Në vitet e para të regjimit komunist, dorëshkrimet e Qafëzezit u tjetërsuan nga redaksia e gazetës "Bashkimi" nëpërmjet Shefqet Musarait dhe Nako Spirus që i kish marrë 13 dorëshkrime për t'ia shpënë jugosllavëve në Beograd. Qafëzezi ndihmoi Dhimitër Shuteriqin për studimet e letërsisë së vjetër shqipe, gjithashtu i akuzuar për tjetërsim edhe Shuteriqi si Musaraj nga studjuesi paleograf korçar për shfrytëzimin pa kriter dhe pa leje të dorëshkrimeve të tij që gjendeshin në Institutin e Historisë që në kohën e luftës pa ia cituar "pronjërinë intelektuale". Shuteriqi nuk e paraqiste me akribinë shkencore dhe të së drejtës ndihmën e Qafëzezit, pikë së pari, për studimet me karakter peigrafik të shkrimtarëve të vjetë shqiptarë, sidomos të shkollës së Voskopojës (Kavalioti, Dhanili, Berati).
Isa Kastrati
Shkollimi
E vuan dënimin dhe për të vazhduar punën e mëtutjeshme në sferën politike dhe atdhetare, fillon punën si Profesor në Shkollën e Mesme Ekonomike të Gjilanit e pak më vonë edhe në gjimnazin e Dardanës.
I larguar nga procesi edukativo-arsimor, Isa Kastrati detyrohet që edhe një herë të rifilloj jetën studentore por tani në Fakultetin Filologjik, Dega e Gjuhës Ruse, i vetmi drejtim që iu lejua, dhe diplomoi me sukses.
"Shtëpia e dytë" - BURGU
Gjatë një vizite që ia bëri i Ati Sabit Kastrati me të vëllanë (xhaxhain e Isës) Qemajlin, në stinën e Verës shohin dorëzat e zeza në duart e Isës, dorëza ato që ia mbulonin vrragët nga pasojat e torturave që po përjetonte dhe nga gjakderdhjet që ia shkaktonin ndytësirat fashiste.
Por çështë e vërteta se atdhetari, intelektuali, vizionari, strategu dhe simboli i rezistencës kombëtare Isa Kastrati as vitet me ato tortura mesë brutale në burg nuk e ndanë nga veprimtaria e tij atdhetare, ishte i dënuar me 6 vite me shume shokë të idealit Grupi i Adem Demaçit ku Isa Kastrati ishte në vuajtje të dënimit, pa dalur nga burgu dënohet edhe me 6 vite burgim si anëtarë i grupit në fjalë, në këtë grup ishin edhe Skënder Kastrati (djali i Muharrem Fejzë Kastratit), Rexhep Mala, Sami Dermaku e shumë të tjerë.
Ndonëse i pjekur nga të parët që burgun e shtetit serbo-sllav e kishin si shtëpi të dytë, Isa Kastrati dënohet edhe për të tretën herë pa dalur fare nga burgu, dënohet me 3 vite e gjysmë, kësaj radhe me pretekst që shkaku i pakënaqësive kishte qëndruar 21 ditë në grevë urie, dhe pas një përleshje me gardianët e burgut e dënuan sërish pa dalur nga ato dyer të ndyta. Qëndroj plot 10,5 vite i burgosur por i pathyeshëm dhe thoshte përherë se për mëmëdheun duhet bërë edhe më shumë andaj kurrë nuk ra nën ndikim të provokimeve të cilat ia bënin qoftë serbët apo edhe mercenarët shqiptarë.
Jeta Bashkëshortore
Me 17 korrik 1986 lirohet nga burgu i Spuzhinit te Podgoricës. Në fund të këtij viti Isa Kastrati martohet me Tevide Pllanën nga Kastrioti ku gjatë 13-të vitesh martesë, lindin 7-të fëmije nga të cilët fëmiju i parë iu vdes ndërsa 5 djemtë dhe vajza janë me plot shëndet e plot krenari për veprën e të Atit dhe të parëve të tyre.
Isa Kastrati i donte shumë fëmijët dhe paralel kohës që jetonte dhe situatës që ndodhej Kosova, Emrat e fëmijëve i pagëzonte dhe i lidhte ngushtë me vlerat e tokës amë, Lirisë, Qëndresës, Gëzimit, Krenarisë dhe Festimit të Republikës së Kosovës shtet i pavarur dhe përgjithmonë jashtë kufijve të Serbo-sllavisë fashiste.
Një vit pas daljes nga burgu, në vitin 1987, Isa Kastrati me familje vendoset në Prishtinë, filloj me një përkushtim studimet posdiplomike në Degën e Gjuhësisë dhe la të papërfunduar edhe dorëshkrimin e Magjistraturës që e kishte përgatitë me një dëshire dhe përkushtim të veçantë.
Gjatë periudhës kur nuk kurseheshin as shkollat shqipe nga gjakpirësit shekullor, për shkak të mospranimit te ligjeve të Arsimit Serbosllav, Shkollat mbylleshin dhe nxënësit dëboheshin me gjithë mësimdhënësit e tyre, këtë kohë, shtëpia e Isës u shndërrua në vatër diturie, në shkollë ku mësimet i ndoqën nxënësit e Gjimnazit “Dr. Ali Sokoli”, në këtë periudhë Isa Kastrati punonte në Kshillin Komunal të Financimit dhe njëkohësisht edhe në SHMT “28 nëntori në Prishtinë.
Rrëzimi i Komunizmit famkeq
Rrëzimi i regjimit komunist dhe dalja në skenë e LDK-së si lëvizje gjithëpopullore e gjejnë Isa Kastratin si aktivist me plot energji, ishte dy mandate Kryetar i Degës së III-të të LDK në Prishtinë. Më pastaj ishte edhe Kryetar ndërpartiak për Degët e LDK për Prishtinë dhe Gollak.
Isa Kastrati iu përkushtua me tërë qenien lëvizjes politike për Çlirimin Kombtar, ndihmoj fuqishëm Lëvizjen Studentore që i kishte dhuruar aromë dhe energji të re.
Në vitin 1997 ishte ngushtë i lidhur me shumë veprimtarë si : Hazir Borovci, Gani e Mustafë Sopi, Sali Mustafa, Ibrahim Mehmeti, Sejdi Matoshi, Sabit Krasniqi, Nezir Gashi, Shyhrete Kastrati e shumë te tjerë, që të gjithë shokë të një ideali e të një gjuhe “Çlirimin e Kosovës nga Okupatori i ndytë Serbo-sllav”.
Dëshmor i Kombit
thumb|Isa Kastrati.
Rënia e Isa Kastratit tronditi thellë zemrat e shokëve, bashkëluftëtarëve e në veçanti preku thellë Familjen Kastrati nga Hogoshti, Dardana, Gjilani, Prishtina, Tetova e Shkupi, Zvicra e deri në SHBA-në e largët. Megjithëkëtë Isa Kastrati do të kujtohet përherë si shembull i krenarisë Kombëtare, si intelektual dhe luftëtar i cili ishte origjinal në jetë dhe origjinal në mendime, shumë - dimensional, trim e human me virtytet më të larta të një atdhetari.
Në shenjë të respektit dhe dashurisë, në shenjë nderi dhe krenarie, emri i Isa Kastratit ndodhet gjithkund i shënuar me germa të arta, rruga e cila nisët nga varrezat e dëshmorëve në Prishtinë e deri tek lagjeja e Spitalit, lidhët me rrugën “Muharrem Fejzë Kastrati”, pra bashkohen Nip e Xhaxha pikërisht në at kryqëzim rrugësh në Prishtinën e lirë, në qendër të fshatit të lindjes në Hogosht, iu është ngritur përmendorja, ndërkaq Dardana ka edhe Shtëpinë e Kulturës me emrin e të madhit Isa Kastrati. Me rastin e 10 vjetorit të ditës së çlirimit të Hogoshtit, me 15 qershor 2009 në fshatin Bujnoc që ndodhet në periferi të fshatit Hogosht në prani të një delegacioni nga Komuna e Dardanës, përfaqësues të fshatit Prekaz nga Drenica, deputetë e shoqata të dalura nga UÇK-ja dhe nga një prani e shumë qytetarëve të viseve të ndryshme të Kosovës  u zbulua  pllaka përkujtimore "Brigada 172 Isa Kastrati".
thumb|Permendorja.
Shih edhe
Rruga në Altarin e Lirisë
Bitusha (Follorinë)
Bitushë (greqisht: Παρόριον/Parórion) është fshat në qarkun i Follorinës, Greqi. Përpara vitit 1926, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Μπίτουσα/Bítousa.
Buus
Buus është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Lista e vendbanimeve rome
Kjo është një listë e vendbanimeve, ku romët përbëjnë shumicën e popullsisë.
Shqipëria
Popullsia rome në Shqipëri është e përqendruar kryesisht në zonat e Shqipërisë së Veriut (Shkodër), Mesme/ Qendrore (Tiranë, Durrës, Fushë-Krujë, Elbasan, Cërrik, Berat, Dimal/Ura Vajgurore, Kuçovë), atë Perëndimore (Fier, Lushnje, Vlorë) dhe Jug-Lindje (Pogradec, Korçë, Devoll, Ersekë).
Erich Maria Remarque
Erich Maria Remarque (22 qershor 1898 - 25 shtator 1970) ishte një romancier gjerman që krijoi shumë vepra rreth tmerreve të luftës. Romani i tij më i njohur, "Asgjë e re nga Fronti i Perëndimit" (1928), (me përkthimin brilant në shqip nga Robert Zhvarci) për ushtarët gjermanë në Luftën e Parë Botërore, u bë filmi fitues i Oskarit. Libri i tij e bëri atë një armik të nazistëve, i cili djeg shumë nga veprat e tij.
Jeta
Në çdo kohë ka breza të humbur, rini të djegura. Dhe Erih Maria Remark, e dinte fare mirë këtë. Jo sepse ai ishte profet, por sepse përjetoi dy luftëra, pa t’i shuheshin një nga një shokët, prej çmendurive të nazizmit. “Gjithmonë besoja se çdo njeri ishte kundër luftës-derisa e kuptova se kishte edhe disa që ishin në favor të saj; në radhë të parë, ata që nuk kishin nevojë të shkonin në luftë !”, - shkruan në një prej veprave të tij shkrimtari. Në 25 shtator 1970,Erich Maria Remark vdiq në një spital të Lokarnos nga një atak në zemër. Një shkrimtar, vepra e të cilit nuk njeh moshë. Një vepër humane, prej të parit sukses "Asgjë e re nga fronti i Perëndimit" e që vijoi si një fill lidhës në gjithë krijimtarinë e tij. Një vepër anti luftë, që do të bëhej shkak i përndjekjeve nga nazistët, të cilët pasi i morën vitet më të bukura të rinisë në luftë, e detyruan të largohej nga vendi, i konfiskuan dhe dogjën librat, e dënuan në mungesë, i vranë të motrën, madje i hoqën dhe nënshtetësinë. “Do të kalojnë edhe shumë vjet, ndoshta edhe dhjetëvjeçarë, dhe Remarku do të vazhdojë të lexohet nëpër botë, sepse, fatkeqësisht, breza të humbur, do të ketë në njëfarë mënyre gjithmonë”, - shkruan përkthyesi Robert Shvarc në pasthënien e romanit “Obelisku i Zi”, një ndër 5 veprat e përkthyera prej tij në shqip (“Tre shokët”, “Shkëndija jete”, “Harku i Triumfit”, “Asgjë e re nga fronti i perëndimit” dhe “Obelisku i zi”).