cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kantoni Sillé-le-Guillaume
Përbërja aktuale
Kantoni Sillé-le-Guillaume aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Shalës (Elbasan)
Shalës është një fshat në Komunën Shalës në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë. parapamje
NBA sezoni 2006-07
ishte sezoni i 61 organizuar nga National Basketball Association, sezoni filloi më 31 Tetor, 2006 dhe mbaroi më 18 Prill, 2007 Liga përbëhej nga 30 ekipe dhe secila duhej zhvilluar 82 ndeshje gjatë sezonit të rregullt. Të tetë udhëheqësit e konferencave u kualifikuan për në Playoff-et të këtij sezoni, të cilat filluan me 21 Prill, 2007 dhe mbaruan 14 Qershor, 2007. Spursat e San Antonios [anglisht ;San Antonio Spurs] ishin kampionët pasi mposhtën Kavalierët e Klivlandit [anglisht;Clevland Cavaliers] në finalet e NBA.
Leximi i shpejtë
Leximi i shpejtë është një mënyrë leximi i shpejtë duke rrokur disa fjalë apo fraza me një shikim.
Leximi i shpejtë është një ecuri leximi i përzgjedhur, me të cilin një lexues rrit shpejtësinë e leximit të tij, duke u përpjekur njëkohësisht të kuptojë, dhe mbajë mend sa të jetë e mundur më shumë përmbajtjen e tekstit. Pra, leximi i shpejtë është aftësia e të kuptuarit dhe të lexuarit të shpejtë mbi mesataren. Ka shumë teknika me të cilat mund të mësohet leximi i shpejtë si p.sh. : SpeedReading, PhotoReading, ScanReading etj. Kjo mënyrë rrit shpejtësinë e leximit, por edhe zvogëlimin e të kuptuarit (nën 50 %), krahasuar me leximin normal për të kuptuarin (mbi 75 %). Kjo përqindje e të kuptuarit është e papranueshme kur studiohet, apo mësohet një lëndë e re, por kur hulumtohet, kërkohet për një përgjigje, për një pyetje të veçantë në rrjet, apo lexohen romane ky nivel kuptim mendohet nga përkrahësit e kësaj teknike i mjaftueshëm. (Abela 2004)
Një lexues mesatar, i ushtruar mund të lexojë rreth 200-400 fjalë në minutë, (përtej këtij kufiri aftësia e të kuptuarit të tekstit të lexuar bie) kur nuk bëhet fjalë për lëndë të ndërlikuara shpjeguese teknike. Është treguar që është e mundur të lexohet me një vlerë prej 1000 fjalësh në minutë (fnm), me një kuptim 100 % (të paktën në pikëpamje ininformuese).
Shkolla e shqiptarëve në Venedik
Scuola degli albanesi, (Shkolla e shqiptarëve), e themeluar në Venedik (Venezia-Itali), nga të mërguarit shqiptarë të atyshëm rreth viteve 1500-1504. Kjo shkollë ishte kryesisht shkollë zejesh, por aty jepeshin dhe njohuri të ndryshme.
Historiku
Pranë shkollës funksiononte internati. Shkolla frekuentohej nga fëmijët e familjeve shqiptare të mërguara dhe të vendosura në Venedik dhe në Istria. Si tekste mësimi janë përdorur edhe veprat e dy humanistëve shqiptarë Marin Beçikemi dhe Marin Barleti. I pari ka qenë dhe mësues në këtë shkollë. Ndërsa shkolla e shqiptarëve, me vlera historike në fushën e artit, u ndërtua me kontributet e bashkëvëllazërisë të të mërguarve shqiptarë të Venedikut, e cila ishte mjaft e organizuar në atë kohë. Përveç humanistëve që përmendëm më lart, në këtë bashkëvëllazëri bënin pjesë edhe humanistë të tjerë si Viktor Karpaçi (1455-1525), Mark Bazaiti (1460-1530) dhe Nikollë Leonik Tomeu (1456-1531).
Viktor Karpaçi punoi si arkitekt dhe skulptor i ndërtesës të Shkollës së Shqiptarëve. Ai stolisi fasadat e saj me basorilieve që paraqesin aspekte të luftës së popullit shqiptar për liri, gjurmët e të cilave kanë egzistuar deri vonë e që mund të jenë ende edhe sot e kësaj dite. Shkolla e shqiptarëve e cila u ngrit për nevojat të mërgimtarëve tanë në Republikën e Venedikut, gjatë kohës së veprimtarisë së vet prej vitit 1442 deri në fund të shekullit XVIII, jo vetëm që luajti një rol të rëndësishëm në ngitjen e kuadrove nga më të ndryshmet, por ajo është shquar edhe nga vlerat artistike që zotëronte godina e saj. Merita të mëdha në këtë aspekt ka pasur Viktor Karpaçi, një piktor shqiptar nga rrethi i Korçës, i cili pa dyshim qe njëri ndër artistët më të shquar të Rilindjes Evropiane. Nën mbikëqyrjen e tij është ngritur shkolla dhe janë dekoruar ballina dhe pjesa e mbrendshme e shkollës së shqiptarëve gjatë kapërcyellit të shekullit XV dhe fillimit të shekullit XVI. Vend të veçantë në opusin shumë të pasur të tij zënë pikturat që i bëri për shkollën e bashkëvëllezërve të tij të cilat ruhen në muzet më të mëdha të botës.
Si shkollë e shek.XVI, ”Scuola dela albanezi”, përveç rëndësisë historike dhe artistike, ka dhe rëndësi pedagogjike. Mbajtja më këmbë e saj për shumë kohë, dëshmon se shqiptarët e mërguar duke përbërë një tërsi dhe duke qenë të organizuar, jo vetëm që ndienin nevojën e hapjes së një institucioni për edukimin e fëmijëve të tyre, por edhe se trashëgonin njëfarë tradite, se kishin forca ekonomike, organizative dhe kulturore për ta mbajtur atë. Ajo, gjithashtu, ka vlerë të veçantë në drejtim të nivelit të zhvillimit të arsimit profesional të asaj kohe.
F.C. Internazionale Milano Primavera
FC Internazionale Milano Primavera është skuadra U–19 e klubit futbollistik profesionist italian FC Internazionale Milano. Ata luajnë në Grupin B të Campionato Primavera - Trofeo "Giacinto Facchetti". Ata kanë qënë kampion italian shtatë herë dhe pesë herë fitues të Coppa Italia Primavera. Ata gjithashtu kanë marrë pjesë në ingaurimin e Torneo di Viareggio, një turnament ndërkombëtar të cilën ata e kanë fituar gjashtë herë.
Në mars 2012, Inter U–19 u shpallën kampion të edicionit përurues të NextGen Series, një turnament futbolli që përfshinë skuadrat U–19 nga 16 klube të ndryshme të Europës.
Skuadra aktuale
Redaktuar më 12 shtator 2018
Ne huazim
Janë përfshirë të gjithë lojtarët e ditëlindjes 1996 dhe 1997, të cilët janë ende në kohë për të luajtur me Primaverën
Sistemi i të rinjëve
Shtëpia e sektorit të të rinjëve të Interit është në Centro Sportivo Giacinto Facchetti, 30.000 metra katror për një stërvitje profesionale dhe edukimit mes rretheve të Niguarda dhe Bressos në veri të Milanos.
Sektori i të Rinjëve të Interit ka 20 vëzhgues talentësh në rajonin e Lombardisë. Ata të gjithë raportojnë drejtpërdrejt koordinatorit të përgjithshëm në Milano.
Pas skuadrës Primavera (U–19), ka edhe nëntë skuadra të tjera që janë renditur më poshtë:
Ish lojtarë të shquar të Primaverës dhe të sistemit të të rinjëve
Shumë lojtarë që kanë dalë nga sistemi i të rinjëve të Interit kanë dalë nga akademia dhe janë bërë futbollistë profesionistë. Lista e lojtarëve të mëposhtëm kanë luajtur me Interin dhe e kanë përfaqsuar kombëtaren e tyre në të gjitha nivelet e moshave dhe gjithashtu kanë pasur një karrierë të suksesshme me klubet.
Llamba e minatorit
Llamba e minatorit është llambë që me vete bartin minatorët. Zhvillimi i saj u bë nga pisha e dorës deri tek llamba me vajgur (feneri). Nga llamba me lëndë djegëse të gazit acitelenit (C2H2), prej karbon kalkut (CaC2) dhe krijonte ujë në llambë. Pastaj hynë në përdorim llambat me benzinë të cilat u zëvendësuan me llambat elektrike të furnizuara me energjinë që vinte nga një bateri akumuluese.
Erschmatt
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Beteja e Hunejnit
Beteja e Hunejnit (arabisht: غَزْوَة حُنَيْن, romanizuar: Ghazwat Hunayn) ishte midis myslimanëve të Muhamedit dhe beduinëve të Qyas, duke përfshirë fiset e saj të Hawazin dhe Thaqif. Beteja u zhvillua në vitin 8 hixhri (rreth vitit 630), në luginën e Hunejnit, në rrugën nga Meka në Taif. Beteja përfundimisht përfundoi me një fitore vendimtare për myslimanët, të cilët morën plaçka të mëdha. Përmendet në suren et-Teube të Kuranit dhe është një nga betejat e pakta të përmendura me emër në Kuran.
Prapavija
Havazinët kishin qenë armiq të gjatë të mekasve. Ata ndodheshin në veri-lindje të Mekës dhe territori i tyre ndodhej pranë rrugës tregtare për në Al-Hirah në Irak. Havazinët ishin aleatë me Thaqif, të cilët ishin vendosur në Ta'if, një qytet në jug-lindje të Mekës, rrugët tregtare të të cilit kalonin nëpër territorin e Hawazinit. Aleanca ishte përfshirë në disa luftëra ndoshta në lidhje me rrugët tregtare midis Taifit dhe Mekës. Duke pasur parasysh këtë histori, ata e shihnin Muhamedin si një tjetër udhëheqës të fuqishëm kurejshi, i cili kishte ardhur për të udhëhequr popullin e tij. Ata mendonin mes tyre se një luftë me muslimanët ishte e pashmangshme dhe se pakica e dikur e persekutuar e muslimanëve kishte fituar dorën e parë kundër armiqve të tyre arabë jomuslimanë dhe mund të kenë dashur të përfitojnë nga kaosi i mundshëm në Mekë pas pushtimit të muslimanëve. Disa fise favorizuan luftën kundër tij dhe muslimanëve. Përpara tyre ishin fiset Hawazin dhe Thaqif. Sipas studiuesit musliman Safiur Rahman Mubarakpuri "Ata mendonin se ishin shumë të fuqishëm për të pranuar ose dorëzuar një fitore të tillë". Kështu, ata u takuan me Malik bin ‘Auf en-Nasriun dhe vendosën të vazhdojnë luftën kundër muslimanëve. Maliku i bindi fiset e tjera të luftojnë dhe i mblodhi para tij. Konfederata e fiseve të përbërë nga Nasr, Jusham, Sa‘ad bin Bakr, Bani Hilal, Bani 'Amr bin Amir and Bani 'Awf bin Amir u mblodhën në Autas së bashku me Thaqif dhe Hawazin.
Atë ditë Muhamedi kishte dymbëdhjetë mijë ushtarë të armatosur nën flamurin e tij. Dhjetë mijë prej tyre ishin ata që e kishin shoqëruar nga Medina dhe kishin marrë pjesë në pushtimin e Mekës, dhe dy mijë të tjerët ishin nga kurejshët, të cilët kishin përqafuar Islamin kohët e fundit. Komandanti i këtij grupi ishte me Ebu Sufjanin. Në atë kohë një ushtri e tillë pothuajse nuk gjendej askund dhe kjo forcë numerike e tyre u bë shkaku i disfatës së tyre fillestare. Kjo ndodhi sepse, ndryshe nga e kaluara, ata krenoheshin me numrin e madh të ushtarëve të tyre dhe injoronin taktikat ushtarake. Kur ushtarët myslimanë duke përfshirë edhe të konvertuarit e rinj mekas, të cilët panë një numër të madh burrash, thanë: "Ne nuk do të mposhtem fare, sepse ushtarët tanë janë shumë më të shumtë se ata të armikut.
Rrjedha e betejës
Të mërkurën në mbrëmje, më dhjetë të Shevalit, ushtria muslimane mbërriti në Hunejn. Malik bin ‘Auf, i cili më parë kishte hyrë në luginë natën, i dha urdhër ushtrisë së tij prej katër mijë burrash që të fshiheshin brenda luginës dhe të rrinin për muslimanët në rrugë, hyrje dhe vende të ngushta fshehjeje. Urdhërat e tij për njerëzit e tij ishin që t'i gjuanin muslimanët me gurë sa herë që t'i binin në sy dhe pastaj të bënin sulme të një personi kundër tyre. Kur muslimanët filluan kampingun, shigjetat filluan të binin fort mbi ta. Batalionet e armikut të tyre filluan një sulm të ashpër kundër muslimanëve, të cilëve iu desh të tërhiqeshin në çrregullim dhe konfuzion të plotë. Është raportuar se vetëm disa ushtarë qëndruan prapa dhe luftuan, duke përfshirë Ali bin Ebi Talib, flamurtarin, Abas bin Abdullah, Fadl ibn Abbas, Usame dhe Ebu Sufjan bin el-Harith.
Ibn Kethiri shkruan se sipas Ibn Is'hakut, Xhabir ibn Abdullahut, i cili ishte dëshmitar i betejës, ushtria muslimane u kap nga paniku nga një sulm i befasishëm i armikut dhe shumë burra u larguan nga fusha e betejës. Megjithatë, një grup muhaxhirunë qëndruan të vendosur dhe e mbrojtën Profetin në fushën e betejës. Ishin vetëm 8 burra që nuk u larguan nga fusha e betejës. Ali ibn Ebi Talib, Abdullah ibn Mesud, Abas ibn Abdylmutalib, Ebu Sufjan ibn el-Harith, Fadl ibn Abbas, Rabi' ibn el-Harith, Usame ibn Zejd dhe Ajman ibn Ubejd. Ajman ibn Ubejd u vra atë ditë duke mbrojtur Muhamedin.
"Ejani o njerëz! Unë jam i Dërguari i Allahut. Unë jam Muhamedi, i biri i Abdullahut." Pastaj Muhamedi tha: "O Allah, dërgoje ndihmën Tënde!", më vonë muslimanët u kthyen në fushën e betejës. Muhamedi, pastaj mori një grusht dheu, e hodhi atë në fytyrat e tyre duke thënë: "Fytyrat tuaja qofshin të turpshme!" Sytë e tyre ishin të trashë me pluhur dhe armiku filloi të tërhiqej në konfuzion të plotë, sipas dijetarit musliman Safi-ur-Rahman Mubarakpuri.
Pasi armiku u mund. Vetëm rreth shtatëdhjetë burra të Thaqif u vranë, dhe muslimanët zunë të gjithë devetë e tyre hipur, armët dhe bagëtinë. Ajeti kuranor 9:25 u shpall gjithashtu në këtë ngjarje sipas dijetarëve muslimanë:
"Allahu ju ka dhënë fitore në shumë rajone; por në ditën e Hunejnit, numri juaj i madh ju bëri përshtypje, por nuk ju bëri asgjë; dhe toka, aq e gjerë sa ishte, u ngushtua për ju; dhe ktheve shpinën në tërheqje. Pastaj Allahu zbriti qetësinë e Tij mbi të Dërguarin e Tij dhe mbi besimtarët; dhe dërgoi trupa që nuk i patë; dhe i dënoi ata që nuk besuan. I tillë është shpërblimi i jobesimtarëve."
- Sureja et-Teube 9:25-26
Disa nga armiqtë ikën dhe Muhamedi i ndoqi pas tyre. Batalione të ngjashme u ndoqën pas armiqve të tjerë, Rabi'a bin Rafi' u kap me Duraid bin As-Simmah, i cili ishte një plak dhe e vrau atë. Durejdi ishte një pasuri e rëndësishme e forcave pagane për shkak të numrit të madh të përvojave të tij në betejë dhe njohurive të terrenit dhe taktikave të luftës. Kjo është përmendur nga juristi musliman Taberiu si vijon:
"Kalorësia e të Dërguarit të Zotit i ndoqi ata që shkuan në Nakhlah, por jo ata që shkonin në qafat e ngushta. Rabia b. Rufay' b. Uhban b. Tha'lebe b. Rabiah b. Yarbu' b. Sammal119 b. 'Awf b. Imr el- [1666] Kajsi, i cili u quajt Ibn Ladh'ah sipas nënës së tij, e kapërceu Durejd b. el-Simmah dhe e kapi devenë e tij për kapësen e saj, duke menduar se ai ishte një grua sepse ishte në një haudah. Por ja, ishte një burrë. Ai e bëri devenë të gjunjëzohej pranë tij dhe [pa që] njeriu ishte shumë i moshuar. Ai ishte Durejd b. el-Simmah, [por] i riu nuk e njihte. Durejdi e pyeti se çfarë donte të bënte me të. I riu u përgjigj se donte ta vriste. Durejdi e pyeti se kush ishte dhe ai u përgjigj se ishte Rabi'ah b. Rufaja es-Sulami. Më pas ai e goditi me shpatë, por pa efekt. Atëherë Durejdi tha: "Sa armë e keqe të ka armatosur nëna jote! Merre këtë shpatë timen që është në pjesën e pasme të shalës në haudah dhe më godit me të mbi shtyllën kurrizore, por poshtë trurit, sepse unë kam vrarë. burrat në atë mënyrë. Pastaj kur të shkosh te nëna jote, thuaji se e ke vrarë Durejd b. al-Simmah. Për Zotin, sa herë i kam mbrojtur gratë e tua.[Tabari, The Last Years of the Prophet, Pg 16]"
Pasojat
parapamje|Varreza e betejës afër Xhamisë Xharana, Hunejn
Burimet kryesore islame
Ngjarja përmendet në përmbledhjen e haditheve të Sahih Buhariut si vijon:
"U nisëm në shoqërinë e të Dërguarit të Allahut në ditën (betejën) e Hunejnit. Kur u përballëm me armikun, muslimanët u tërhoqën dhe pashë një pagan që u hodh mbi një musliman. U ktheva dhe i rashë nga pas dhe e godita me shpatë në shpatull Ai (d.m.th. pagani) erdhi drejt meje dhe më kapi aq dhunshëm sa u ndjeva sikur të ishte vetë vdekja, por vdekja e pushtoi dhe më lëshoi. . E ndoqa Umer bin El Hattabin dhe e pyeta: "Çfarë nuk ka me njerëzit (ikur)?" Ai u përgjigj: "Ky është vullneti i Allahut." Pasi njerëzit u kthyen, Profeti u ul dhe tha: "Kushdo që ka vrarë një armik dhe ka një provë për këtë, do të zotërojë plaçkën e tij." U ngrita dhe thashë: "Kush do të jetë dëshmitar për mua?" dhe pastaj u ul. Profeti përsëri tha: "Kushdo që ka vrarë një armik dhe ka prova për këtë, do të zotërojë plaçkën e tij." Unë (përsëri) u ngrita dhe thashë: "Kush do të jetë dëshmitar për mua?" dhe u ul. Pastaj Profeti tha të njëjtën gjë për të tretën herë. Unë përsëri u ngrita dhe i Dërguari i Allahut tha: "O Ebu Katade! Cila është historia jote?" Pastaj ia tregova të gjithë historinë. Një burrë (u ngrit dhe) tha: "O i Dërguari i Allahut! Ai po flet të vërtetën, dhe plaçka e të vrarëve është me mua. Prandaj të lutem kompensoje atë në emrin tim." Për këtë Ebu Bekr Es-Siddik tha: "Jo, pasha Allahun, ai (d.m.th. i Dërguari i Allahut) nuk do të pranojë t'ju japë plaçkën e fituar nga një prej Luanëve të Allahut, i cili lufton në emër të Allahut dhe të Dërguarit të Tij." Profeti tha: "Ebu Bekri ka thënë të vërtetën". Pra, i Dërguari i Allahut ma dha plaçkën. E shita atë armaturë (pra plaçkën) dhe me çmimin e saj bleva një kopsht në Beni Salima dhe kjo ishte prona ime e parë që e fitova pas konvertimit tim në Islam."
- Sahih Buhariu 31:42
"Jahja më tregoi nga Maliku nga Ibn Shihabi se el-Kasim ibn Muhamedi tha se kishte dëgjuar një burrë duke e pyetur ibn Abbasin për plaçkën. Ibn Abasi tha: "Kuajt janë pjesë e plaçkës dhe sendet personale janë gjithashtu." Pastaj burri përsëriti pyetjen e tij dhe Ibn Abasi përsëriti përgjigjen e tij. Pastaj njeriu tha: "Cilat janë plaçkat që i përmendi Ai, i Bekuari, i Lartësuari në Librin e Tij?" Ai vazhdoi të pyeste derisa Ibn Abbasi ishte në prag të mërzitjes, pastaj Ibn Abbasi tha: "A e dini se si është ky njeri? Ibn Sabigh, i cili u rrah nga Omar ibn el-Hattabi sepse ishte i njohur për pyetje të pamenda. ." Jahja tha se Maliku u pyet nëse dikush që vrau njërin nga armiku mund të mbante efektet e njeriut pa lejen e Imamit. Ai tha: "Askush nuk mund ta bëjë këtë pa lejen e imamit. Vetëm imami mund të bëjë ixhtihad. Unë nuk kam dëgjuar që i Dërguari i Allahut, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, të ketë thënë ndonjëherë: "Kush vret dikë mund të ka efektet e tij, në çdo ditë tjetër përveç ditës së Hunejnit.""
- Al-Muwatta 21:19
Florin Krasniqi
Florin Krasniqi ishte një mësues në Vranoc, deri sa u largua në SHBA, në prag të Krishtlindjeve, 1988, si 24 vjeçar. Në 1998-99, ai mblodhi 30.000.000 $ nga komuniteti shqiptar në Shtetet e Bashkuara për të furnizuar Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK).
Familja e tij ka ndihmuar në Kosovë të fillojë të ushtrisë guerile që filloi luftën e Kosovës për pavarësi nga Serbia.
Florin Krasniqi jeton në Brooklyn me gruan e tij polake e lindur, Danuta ("Danusha"). Ajo kishte emigruar nga Polonia në vitn 1990 Ata u martuan në vitin 1997 dhe kanë tre fëmijë, Ariana, Monika dhe Erikun.
Ergisch
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Miss Albania
Miss Albania është një konkurs bukurie per vajza që mbahet çdo vit në Shqipëri. Ishte Vera Grabocka dhe ekipin i saj qe e organizuan kete konkurs bukurie. Miss Shqipëria është një konkurs tjetër i vecantë që nuk ka lidhje dhe nuk duhet ngatërruar me Miss Albania. Valbona Selimllari ishte vajza e pare e kurorezuar me cmimin Miss Albania "1991| (nje vit pas izolimit komunist). Pas Valbones, kuroren e bukurise shqiptare do ta vinin Sidorela Kola, Monika Zguro, Hygerta Sako dhe shume vajza te tjera. Edhe ne ditet e sotme vajzat marrin pjese ne konkurse nderkombetare dhe kombetare bukurie.
Sistemi elektroenergjetik
Sistemi elektroenergjetik ka për qëllim të prodhojë, të transmetojë dhe të shpërndajë energjinë elektrike. Për prodhimin dhe transmetimin e energjisë elektrike përdoret sistemi trefazor i rrymës alternative. Frekuenca e tensionit dhe rrymës është 50 Hz në Evropë.
Pjesët kryesore të sistemit elektroenergjetikë janë:
Rrjeti elektrik
Rrjeti i sistemit elektroenergjetik, duke u bazuar në nivelin e tensionit, është i ndarë në sistemin për bartje dhe shpërndarje. Sistemi i tensionit është treguar me vlerën mesatare të tensionit të linjës, që është tensioni në mes të përcjellësve të linjës. Vlerat nominale të tensionit që shfrytëzohen në pjesët e sistemit për prodhimin, mbartjen dhe shpërndarjen e energjisë elektrike janë të standardizuara. Këto janë: -	për pjesët e sistemit mbi 1000V, 750 kV, 400kV, (220kV), 110kV, (35kV) dhe 20kV përkatësisht 10 kV, dhe -	për pjesët e sistemit nën 1000V -  400V, 400/230V dhe 230V
Sistemi transmetues
Sistemi transmetues bënë mbartje (transportimin) e fuqisë trefazore nga centrali elektrik deri në qendrën e ngarkesës. Në zonat e hapura kryesisht përdoren linjat transmetuese ajrore. Në qytetet e mëdha dhe të mbipopulluara për transmetimin e energjisë elektrike më së shpeshti përdoren linjat kabllore nëntokësore. Linjat kabllore nëntokësore kanë çmim të lartë por janë më estetike dhe të preferuara për mjedisin. Zakonisht, çmimi për kilometër për linjat transmetuese ajrore është 6-10 herë më i ulët se sa i linjave nëntokësore kabllore.
Sistemi shpërndarës
Sistemi shpërndarës përdor sistemin trefazor. Fabrikat e mëdha industriale furnizohen drejtpërdrejt nga linjat transmetuese ose nga linjat shpërndarëse të dedikuara për këto.
Në nënstacionin shpërndarës tensioni ulet dhe pastaj furnizon linjat e veçanta të cilat e shpërndajnë energjinë përgjatë rrugëve. Tensioni shpërndarës që përdoret në Kosovë dhe Shqipëri është 10 kV.
Zonat me objekti banimi gjithashtu mund të furnizohen nga linjat ajrore apo kabllore 10(20) kV nëpërmjet transformatorëve ulës. Secila linjë shpërndarëse furnizon disa transformator shpërndarës përgjatë linjës. Zakonisht transformatorët shpërndarës montohen në vend të caktuar në lagje të qytetit, në pjesën e brendshme të objekteve të parapara për këtë qëllim, apo në shtylla dhe ulin tensionin në 400/230 V. Linjat e tensionit të ulët furnizojnë shtëpitë, qendrat tregtare dhe ngarkesat lokale.
Sava Grujiqi
Sava Grujiqi ( Sava Grujić, 7 dhjetor 1840 Kolari, afër Beogradit - 3 nëntor 1913, Beograd ) gjeneral dhe politikan serb nga Serbia.
Liçaj
Liçaj është një fshat në Komunën Shalës në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Sava Grujiqi
Sava paraqiste idenë e partive radikale serbe si ministër i luftës (riorganizimin e ushtrisë). Si ministër i punëve të brendëshme dhe të jashtme (n.tj. 1888, 1889-91, 1893/94) ishte një ndër përfaqsuesit e kushtetutës shumë liberale të viteve 1888/89.
De Kwakel
De Kwakel është një qytezë në Uithoorn, provinca Hollanda e Veriut në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi 3940 banorë.
NBA sezoni 2005-06
ishte sezoni i organizuar nga National Basketball Association, sezoni filloi më  dhe mbaroi më. Liga përbëhej nga ekipe dhe secila duhej zhvilluar  ndeshje gjatë sezonit të rregullt. udhëheqësit e konferencave u kualifikuan për në Playoff të këtij sezoni.
Kantoni Saint-Bonnet-de-Joux
Kantoni Saint-Bonnet-de-Joux (frëngjisht: Canton de Saint-Bonnet-de-Joux) është një kanton në departamentin Saône-et-Loire, rajonin Bourgogne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Bonnet-de-Joux. Ka sipërfaqe 150.02km2 dhe popullsi 2414 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Bonnet-de-Joux aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Ferdinand Kulmer
Ferdinand Kulmer (29 janar 1925 – 11 nëntor 1998) ishte një piktor dhe mësues abstrakt kroat. Ai studioi në Akademinë e Arteve të Bukura të Budapestit, në Akademinë e Arteve të Bukura të Zagrebit dhe mori mësime speciale me Đuro Tiljak. Kulmer punoi në studion e Krsto Hegedushiq, dhe për shumë vite ishte profesor në Akademinë e Arteve të Bukura të Zagrebit.
Pikturat e Kulmer-it priren drejt skenave abstrakte ose gjysmë abstrakte, me kompozimet e tij të hershme të bazuara në natyrë të qetë ose të brendshme që paraqesin penelata kaligrafike. Ai zhvilloi një stil më shumë teksturë, duke u kthyer më vonë në një stil më të lirshëm, më gjestik me tema mitike që përfshin vallëzimin e formave kaligrafike. Ai dizajnoi kostume për dy filma të Vatroslav Mimica dhe Veljko Bulajic.
Kulmer ishte anëtar i Akademisë Kroate të Shkencave dhe Arteve.
Në vitin 1990, Kulmer mori çmimin Vladimir Nazor për arritje të jetës në artet pamore.
Biografia
Në vitin 1942, Kulmer u regjistrua në Akademinë e Arteve të Bukura të Budapestit, ku studioi nën piktorin hungarez Rezso Zsombolya-Burghardt. Ishte një kohë intensive, me bombardimin e Pestit nga forcat aleate dhe shtëpia e familjes u kthye në gërmadha. Në janar të vitit 1945, trupat ruse po hynin në Budapest dhe mes kaosit të përgjithshëm, urisë dhe privimit, Kulmer u zhvendos në Zagreb. Pasuria familjare, së bashku me shumicën e pasurisë së tyre humbi dhe bota e privilegjuar e të afërmve dhe miqve të tyre ishte zhdukur, e pushtuar nga rendi i ri socialist. Kulmer u tërhoq në banesën e tij në qytetin e sipërm të Zagrebit, pjesë e pallatit të familjes në sheshin Katerina. Atje ai dha mësime të gjuhëve dhe ndoqi Akademinë e Arteve të Bukura nga viti 1945 deri më 1948, duke studiuar me Omer Mujadžić dhe Ljubo Babić. Kulmer gjithashtu mori mësime speciale në shkollën e pikturës së Đuro Tiljak gjatë viteve 1948–50.
Nga viti 1950 deri në vitin 1957, Kulmer punoi në studion e Krsto Hegedushiq. Pas 10 vitesh pamundësi për të udhëtuar, në vitin 1955 iu dha një pasaportë dhe një bursë dymujore për në Paris. Duke pasur parasysh edukimin dhe njohuritë e tij për gjuhët dhe kulturat e ndryshme, ai e shfrytëzoi mirë mundësinë e tij, duke krijuar miq të rinj dhe kontakte të dobishme, duke hapur dyert dhe duke fituar një pasqyrë të ndryshimeve të botës së artit. Në kthimin e tij në Zagreb, Kulmer i përcolli këto ide të reja komunitetit të artistëve vendas. Në vitin 1961, Kulmer u emërua asistent i Hegedushiqit në Akademinë e Arteve të Bukura, duke u bërë profesor i rregullt në 1969.
Në vitin 1961, Kulmer mbajti ekspozitën e tij të parë personale në Muzeun e Artit Bashkëkohor në Zagreb.
Kulmer ishte anëtar i grupit të artistëve March ( Mart ) dhe iu bashkua Forumit të Galerisë në 1969. Ai mori pjesë në ekspozitën e Parisit Galerie d'art International në 1979. Ai dizajnoi kostume për dy filma të Vatroslav Mimica dhe Veljko Bulajic në 1974–75 dhe 1977.
Ferdinand Kulmer vdiq në Zagreb më 11 nëntor 1998.
Trashëgimia
Vepra më e hershme e Kulmerit për fat të keq nuk ka mbijetuar, kështu që një analizë e zhvillimit të tij të hershëm nuk është e mundur. Gjatë viteve 1950, Kulmer po pikturonte kompozime delikate, gjysmë abstrakte të bazuara në natyra të qeta ose të brendshme, që paraqisnin elemente kaligrafike të stilizuara. Pas vizitës së tij në Paris në 1955, pikturat e tij filluan të tregojnë ndikimin e Fauvizmit, veçanërisht Henri Matisse dhe Raoul Dufy. Nga fundi i viteve 1950 dhe në fillim të viteve 1960, Kulmer zhvilloi një stil me teksturë të rëndë, duke prodhuar vepra krejtësisht abstrakte pa forma të dallueshme. Nga kjo periudhë vjen edhe “Piktura Brown” që u ble nga Galeria Tate në Londër.
Vepra e Kulmer është përshkruar si "eklektike", dhe ai ishte sigurisht një nga artistët që vazhdoi të evoluonte në drejtime të reja me kalimin e kohës. Gjysma e dytë e viteve 1960 e pa kaligrafinë përsëri në punën e tij, duke u shndërruar në zigzag shumëngjyrësh që ishin një tipar kaq i fortë i krijimeve të tij në vitet 1970. Më pas ai iu drejtua një stili më të lirshëm, më gjestik, me vepra që përfshinin vallëzime kaligrafike në bardh e zi ose ngjyra të ndezura të formuara nga derdhja e kontrolluar. Nga vitet 1980, Kulmer kishte futur motive mitologjike dhe heraldike në imazhet e tij, jashtëzakonisht të thjeshtuara dhe të stilizuara. Tekstura e punës së tij tregoi ndikimin e Art Informel, ndërsa tema lidhet me idetë e neo-ekspresionizmit. Në "Kopshtin e Pegasit" të Kulmerit, për shembull, ai përdorte simbole paleolitike.
Gjatë viteve 1970, Kulmer krijoi skenat dhe kostumet për dy filma. Këto drama historike i dhanë atij mundësinë për të eksploruar sfondin dhe përvojat e tij kur u rrit. Para asaj kohe, vepra e tij nuk kishte pasur asnjë referencë për historinë ose të kaluarën e tij, megjithatë që nga vitet 1980 ekziston një ndjenjë e fortë e spektaklit të pasur, emblemave heraldike dhe arratisjes. Puna e tij karakterizohet nga një teksturë e fortë, shumë reale e sipërfaqes, pothuajse e prekshme, e kombinuar me ngjyra të pasura, komplekse tonale.
Në vitin 2007, Croatian Post, Inc. nxori një pullë të "Kopshtit të Pegasit" të Ferdinand Kulmerit si pjesë e serisë së tyre "Pikturë moderne kroate".
Flamuri i Shqipërisë
parapamje|Flamuri i Shqipërisë Flamuri i Shqipërisë është flamuri kombëtar shqiptar, një flamur me fushë të kuqe dhe një shqiponjë dykrenare të zezë në mes.
Shqiponja dykrenare është simbol i vjetër i përdorur që nga lashtësia në Perandorinë Bizantine, e më pas u bë simbol i fisnikëve shqiptare gjatë në mesjetë. Flamuri kombëtar shqiptar u zyrtarizua si flamur shtetëror i Shqipërisë me Shpalljen e Pavarësisë nga Perandorinë Osmane së saj më 1912.
Fusha e kuqe ka domethënien e gjakut që kanë derdhur paraardhësit tanë, ndryshe lidhet edhe me trimërinë dhe fuqinë. Shqiponja me dy krerë përfaqëson shtetin sovran të Shqipërisë.
Pamja
Pamja e flamurit shqiptar është caktuar me ligj. Flamuri shtetëror paraqet një fushë të kuqe me një shqiponjë dykrenore të zezë në mes, me krahë të hapur anash. Secili nga krahët e shqiponjës ka nëntë pendë, ndërsa bishti ka shtatë pendë. Përmasat janë përcaktuar në raportin 1 me 1,4 njësi (ose ndryshe me raportin 5 me 7 njësi).
Prejardhja
Kjo është arsyeja që këtë simbol sot e përdorin një dyzinë popujsh e shtetesh, të cilat dikur kanë pasur kontakte kulturore me Bizantin. Ndërkohë që ai shfaqet si simbol i kishës Ortodokse, pasardhëse e drejtpërdrejtë e Perandorisë së Lindjes, Bizantit.
Flamuri Bizantin ruhet sot në një nga manastiret e malit të Shenjtë (Atos) në Greqi, në ngjyrat e tij origjinale shqiponjën e zezë me dy koka, të vendosur në një fushë të artë.
Shqiponja dykrerëshe është përdorur për herë të parë nga perandori me origjinë iliro-shqiptare, Kostandini (306-337), themelues i Kostandinopojës, duke i krijuar perandorisë romake dy qendra administrative; Romën dhe Kostandinopojën dhe shqiponja simbolizonte keto dy vende. Gjatë sundimit të perandorit iliro-shqiptar Justiniani I (527-565) u bë bashkimi i dy kishave dhe si simbol i përbashkët kishtar u bë shqiponja dykrenare, prandaj gjendet si simbol nëpër kishat mesjetare të Shqipërisë dhe Ballkanit. Në shekullin XX në Perandorinë Bizantine shqiponja dykrenare shfaqet me krahë gjysmë të hapur dhe vazhdoi të shfaqej ashtu.
Muzakajt dhe Bizanti
parapamje|Shqiponja dykrenare në murin e [[Kisha e Shna Ndout, Rodon|Kishës së Shën Ndojit në Rodon, shekulli XV]] Një nga njerëzit më të shquar të kohës së tij në Shqipërinë e shekullit të XIV ishte edhe Princi Andrea i II-të Muzaka. Me ndihmën e Balshajve dhe aleatëve të tjerë të tij si Arianitët, Matrengët, ai theu në vitin 1370 pranë Kosturit Mbretin serb, Vukashinin, që ishte zotërues i Kosovës dhe Maqedonisë Perëndimore. Pas kësaj fitoreje të bujshme, perandori bizantin Joani i V-të Paleolog i konfirmoi A. Muzakës titullin e despotit (Princit), duke i dhuruar stemën perandorake bizantine, siç ishte shqiponja e zezë me dy krerë e me yll në mes, vendosur në një fushë të artë. Kjo zëvendësoi emblemën e hershme të Muzakajve, e cila paraqiste një burim që shpërthente nga toka dhe ndahej në dy rrjedha, duke pasur një pishtar në mes. Këtë ndërrim simbolesh humanisti shqiptar Gjon Muzaka e pasqyron kështu në memorialin e tij:
"Duhet ta dini se qysh nga kohët antike stema e derës tonë ka qenë një krua i gjallë i cili rridhte në tokë me dy rrjedha në dy anë…. Pastaj kanë pasur shqiponjën me dy krerë të kurorëzuar me një yll në mes".
Gjergj Kastrioti
Deri më sot shumica e shqiptarëve mendojnë se flamuri I tyre është flamuri i Skënderbeut, pa e ditur origjinën e tij. Edhe sot ne nuk e dimë me saktësi se kur Skënderbeu përdori si simbol të shtetit të tij shqiponjën dykrenore. Njihet fakti se këtë simbol ai e huazoi nga Muzakajt, duke e zëvendësuar stemën që kishte trashëguar nga i ati Gjoni. Ky i fundit përdorte si stemë figurën e një princ (burri) me flokë të gjatë dhe togë. Në Shqipëri, si simbol pushteti, shqiponjën e kanë përdorur familjet sundimtare shqiptare të mesjetës si Kastriotët, Arianitët, Muzakajt, Topiajt, Gjurashët e Zetës, Lek Dukagjini etj. Duke përdorur shqiponjën si simbol të pushtetit të tyre, dëshmohet se këto familje kanë qenë funksionare të larta gjatë Perandorisë Bizantine.
Për herë të parë në histori emblema e Gjergj Kastriotit me shqiponjën dykrenore shfaqet në vitin 1451. Ajo paraqitet në një libër uratash që ju dhurua Skënderbeut nga Alfonsi i V-të, Mbreti i Napolit me rastin e nënshkrimit të traktatit të Gaetës 26 mars 1451. Ai ju dorëzua ambasadorëve të Skënderbeut që nënshkruan këtë traktat, Peshkopit Stefan të Krujës dhe at Nikola Bergucit nga Protonoteri i Alfonsit Arrnaldo Fonoleda.
Me shembjen e Perandorisë Bizantine në vitin 1453, shohim që nga Skënderbeu u përdor edhe ngjyra e flamurit të Bizantit dhe me këtë donte të tregonte se ishte vazhdues i pushtetit paraosman, megjithëse i bëri dallime qoftë stemës dhe flamurit, për ta dalluar nga ai i Bizantit. Në vulën e Skënderbeut, ku është shqiponja dykrenare, ndërmjet dy krerëve të saj është vendosur një yll me 6 cepa. Mbi këtë yll është një yll tjetër me 8 rreze.
Kurse në stemën e Kastriotëve që është gdhendur 2 herë në varrin monumental të nipit të Skënderbeut, Kostandin Kastrioti, ylli është me 8 cepa dhe mbi krerët e shqiponjës janë dy kurora mbretërore. Me këto simbole Skënderbeu tregonte pretendimin se kishin prejardhje nga Aleksandri i Madh, gjë që e kemi të shprehur në epigrafin e Alfonsit në një kishë të Valencias në Spanjë. Pra shqiponja dykrenare është përdorur masivisht nga sundimtarët si simbol pushteti dhe mund të konsiderohet traditë romako-bizantine.
Arbëreshët dhe Rilindja
Midis viteve 1880-1895, Zef Skiroi e më vonë Anselmio Lorekio, në të përmuajshmen e tyre arbëreshe e botuan thuajse në çdo numër, këtë emblemë si flamur të Shqipërisë, pas vitit 1900, atë e vë edhe Faik Konica në të përmuajshmen e tij Albania në Bruksel. Në shtator 1909 së bashku me djelmërinë e qytetit (Vlorës) unë organizova në shtëpinë time shfaqjen e dramës Pirrua të Mihal Gramenos…. Ku ngrita për herë të parë flamurin shqiptar…. .Në kohën e kryengritjes së malësorëve Katolikë në vitin 1911, në Cetinjë mbërritën vullnetarë arbëreshë për tu bashkuar me kryengritësit, e që për herë të parë mbanin një flamur kombëtar…. Ngritja e flamurit vazhdon më tej, tregimin e tij Eqrem Beu.
Gjatë kohës së Rilindjes, aktivistët e saj të të gjitha feve e grupeve punonin dhe vepronin nën hijen e këtij flamuri edhe pse ai nuk ishte i standardizuar deri në kohën e krijimit të shtetit të parë shqiptar. Me kthimin e Ismail Qemailit në Vlorë, dhe krijimin e shtetit të parë të shqiptarëve bëhet edhe standarizimi i flamurit kombëtar shqiptar i cili ishte gjithashtu edhe flamuri shtetëror i qeverisë së parë të Shqipërisë. Faik Konica ishte i pari që ideoi se si duhet te ishte forma dhe përmbajtja e flamurit kombëtar në këtë periudhë. Ky flamur llogaritet si një ndër elementët kryesore të kombit të tyre. Në Shqipëri dhe Kosovë janë bërë disa ndryshime të flamurit kombëtar dhe janë përdour si flamuj shtetëror apo administrativ nga qeveri e sisteme të ndryshme. Ndër ndryshimet e bëra nga shqiptarët kanë qenë ndryshimet që i janë bërë shqiponjës në nivel kombëtar, ndërsa ndryshimet tjera kanë humbur diku në histori si ndryshimet qeveritare, partiake, lokale etj
Don Alandro Kastrioti ishte një Princ Spanjoll. Një stërgjysh i tij kish qenë nënmbret i Napolit. Në vitin 1600 ky fisnik ishte martuar me Markezen Auleta Kastrioti. Me një origjinë të tillë Don Alandroja e shpalli veten në fillim të viteve 1900 pretendent të fronit të Shqipërisë. Me famën që gëzonte, propagandën dhe mjetet financiare të shpenzuara prej tij, Alandro Kastrioti pati meritën që e bëri të njohur problemin shqiptar në qarqet politike Europiane. Diku në vitin 1907 Eqrem Bej Vlora, një nga kushërinjtë e Ismail Qemalit dhe njëri prej personaliteteve më të shquara të Shqipërisë së gjysmës së parë të shekullit XX, pati fatin të vizitonte Don Alandron në Paris. Takimin me këtë "Personazh të çuditshëm" ai e përshkruan kështu :
"....Don Alandro na ftoi për darkë në vilën e madhe si pallat ku na njohu me shoqërinë e lartë të pranishme. Pasi përfundoi darka një shërbëtor solli një kuti kadifeje të kuqe mbi një tabaka argjendi dhe e vendosi para don Alandros. Ai u ngrit dhe mbajti një fjalim të bukur.... dhe pastaj hapi kutinë e kadifenjtë dhe nxorri prej andej një flamur shqiptar, një shqiponjë e zezë dykrenore në fushë të kuqe dhe ma dha mua....".
Pesë vjet e ruajta këtë flamur në dhomën e gjumit varur me një gozhdë anash krevatit, derisa erdhi vërtet dita që kishte profetizuar don Alandroja. Krejt papritur e krejt rastësisht ky flamur u ngrit vërtet si simbol i Pavarësisë së Shqipërisë.
Republika Shqiptare dhe Mbretëria Shqiptare
Simbolet shtetërore gjatë kësaj periudhe shpesh ishin me forma katrore. Kjo formë ka qenë mbizotëruese edhe lidhur me flamurin kombëtar, stemën e shtetit, shenjat presidenciale dhe madje edhe tek simbolet e përdorura në tregti. Flamuri i Republikës shihet për herë të parë në librin udhëzues enciklopedik të Teki Selenica "Shqipria më 1927, e illustruar", faqe 124.
Pushtimi Fashist
parapamje|180px|Flamuri i dhën Shqipërisë nga Pushtusit [[Italia|Italo-Fashiste rreth Benito Mussolini]] Momenti i dorëzimit të flamurit të ri luftarak të Gardës. Pikërisht në këtë ditë edhe në Tiranë u krye dorëzimi i flamurit të ri shqiptar, i cili përmbante shenjat e fashizmit. Dy oficerët që mbajnë flamujt kanë veshur uniformat ceremoniale të tipit geg, ndërsa oficeri i tretë mban veshur uniformën e paradës të krijuar edhe kjo për këtë repart. Oficeri në mes mban flamurin e vjetër të Gardës, i cili ishte ai i Gardës Mbretërore të kohës së Ahmed Zogut. Ai paraqiste flamurin kombëtar shqiptar dhe poshtë shqiponjës kishte të qëndisur një kurorë të artë prej gjethesh dafine. Këtë flamur i lanë Gardës edhe italianët deri në momentin kur u miratua flamuri i ri (i cili po dorëzohet në këtë ceremoni). Për të bërë dallim nga Flamuri i Zogut, italianët i bënë atij dy shtesa. Në shtizën e tij vendosën një fashë të kaltër (ngjyra e Savojave) që është bukur e dukshme në foto. Gjithashtu në skajin e sipërm të shtizës vendosën majën (it. puntale) me monogramin e Savojave në vend të asaj me monogramin e Zogut, edhe kjo e dukshme në foto. Tani, në këtë ceremoni, po bëhet pikërisht heqja e flamurit të vjetër dhe dorëzimi i të riut, i cili mbahet i shpalosur. Në të shihet stema e re, e cila është e mbushur me simbole fashiste (sopatat anash shqiponjës) dhe të Savojave (kurora mbretërore përsipër). Vini re: flamuri i ri nuk ka ende majën e tij prej bronxi. Në vijim gjatë ceremonisë, ajo do të hiqet nga flamuri i vjetër për t'u vendosur tek i riu. Ky moment përbën "armatosjen" e një flamuri dhe kthimin e tij në flamur luftarak. Pyetja që të vjen menjëherë është: po me flamurin e vjetër ç'bëhej? Çdo shqiptari të vërtetë i thotë mendja : natyrisht që flakej. Jo, ai flamur falë faktit që ceremonia zhvillohej në Romë, palosej, futet në një këllëf lëkure dhe depozitohej në arkivin e Gardës ku fle edhe sot.
Përmbyllje
Kështu mund të themi në mënyrë të argumentuar se flamuri ynë, "flamuri i Skënderbeut", është trashëgimi e ndikimeve romako-bizantine në Shqipërinë e shekujve të kaluar. I marrë në trajtën e një difuzioni kulturor ai ruan dhe sot ngjyrat e vërteta dhe formën e përgjithshme të simbolit bizantin. Vetëm shqiponja është ridimensionuar me kalimin e kohës, duke marrë një formë më të plotë e më të bukur, e cila i ka krijuar edhe origjinalitet të veçantë.
Flamuri i ngritur ditën e 28 nëntorit 1912 në Vlorë, i cili kurorëzoi Shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë ishte flamuri i Kastriotëve, i ruajtur prej tyre gjatë brezave dhe i sjellë në Shqipëri nga Eqrem Bej Vlora, kushëriri i Ismail Qemalit.
Shën Pierre dhe Miquelon
right|30px
Kolektivi Territorial i Shën Pierre dhe Miquelon (Frëngjisht: Collectivité territoriale de Saint-Pierre-et-Miquelon) është një grup i ishujve të vegjël në Oqeanin Atlantik Verior, ishujt më të mëdhenj janë Saint Pierre dhe Miqueloni, në jug të Newfoundland, Kanada.
Lloji i shkrimit
Lloji i shkrimit
Lloji i shkrimit është një emërtim në tipografi, i cili nënkupton krijimin grafik të një grupi shkronjash.
Skrifttype Schriftart Typeface Tiparo Fonte de caractères גופן Betűkép Font 書体 შრიფტი 글꼴 Schrëftaart Lettertype Font Krój pisma Fonte tipográfica Шрифт Teckensnitt 字体 Jī-hêng
Ayent
Ayent është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Hasanbegu
Hasanbeg, (Ченто/Čento) ёshtё lagje e Shkupit nё komunën e Gazi Babës, Maqedoni.
Gjeografia
Lagja e Hasanbegut kufizohet me fshatin Stajkovc, dhe komunën e Haraçinës. genjen pra
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 23,915 banorë nga të cilët 12,499 Maqedonas, 8,818 ishin Shqiptarë, 891 Romë, 407 Boshnjakë, 83 vleh, 316 Turq, 657 Serbë dhe 244 tjetër. Këtu asht përfshi edhe paralagja,dhe Inxhikova-është fshat në vete.Vetëm Hasanbegu ka 3 xhami-xhamia e vjetër,xhamia e dëshmorëve dhe xhamia në kamenik. Poashtu egzistojnë 2 ambulanca,2 ordinanca stomatologjike dhe 2 barnatore. Është për tu cekë se ambulancën e parë private që më 1994 e ka hap Dr. Bari Abazi-ambulanca ,,Ariana,,që ende funkcionon,dhe është nji ndër 10 ordinancat e para të hapura në Maqedoni pas komunizmit. Poashtu Hasanbegu ka stadiumin e vet me standarde botërore dhe klubin e futbollit,,Fortuna,, Ka shkollë fillore.
Lagja e Hasanbegut ka 4 xhami: (xhamia e vjetër, e reja, xhamia e kamenikut dhe xhamia e Inxhikovës), Ambulanca të përgjithshme, Ordinanca stomatologjike, Barnatore, etj.
Gjuhët goidelike
Gjuhët goidelike apo Gjuhët gaelike (irlandisht: teangacha Gaelacha, gaelisht e skocezëve: cànanan Goidhealach, manisht: çhengaghyn Gaelgagh) jane nje nga dy deget e Insular Celtic languages, dhe tjetra konsiston ne Brythonic languages. gjuhet goidelike historikisht formojne një dialect continuum shtrihen nga jugu i Irelandes përmes Isle of Man në veri të Skocise. Ka tre gjuhë moderne goidelike: irlandishte (Gaeilge), Scottish Gaelic (Gàidhlig) and Manx (Gaelg).
Medina
Medineja (zyrtarisht njihet si el-Medinetul-mynevere, Arabisht: المدينة المنورة, sqt. ose المدينة sqt. ) është qytet në Hixhaz një krahinë në perëndim të Arabisë Saudite dhe është kryeqendra e provincës El Medina. Sipas vitit 2020, qyteti ka 1,488,782 banorë, duke e bërë qytetin të katërtin më të madh në vend sipas popullsisë. Qyteti konsiderohet e dyta më e shenjtë në Islam. Xhamia e Pejgamberit (Mesxhid en-Nebevi) e ndërtuar nga profeti Muhammed në vitin 622 (1 hixhri), ka një rëndësi të jashtëzakonshme në Islam dhe është vendi i varrimit së Muhammedit. Emri origjinal i qytetit para ardhjes së Islamit ishte Jethrib dhe përmendet me të njëjtin emër në Kur'an në kapitullin 33, el-Ahzab (Konfederata). Ai u riemërua Medinet en-Nebij (Qyteti i Profetit) pas vdekjes së Muhamedit dhe më vonë el-Medina el-Mynevere (Qyteti i Ndriçuar), para se të thjeshtohej dhe shkurtohej në emrin e tij modern Medine.
Medina ishte kryeqyteti i një hilafeti mysliman në rritje të shpejtë nën udhëheqjen e Muhamedit, duke shërbyer si baza e tij e operacioneve dhe si djepi i Islamit, ku umeti i Muhamedit, i përbërë nga qytetarë të Medinës, të njohur si Ensarët (ndihmësit) dhe Muhaxhirët (emigrantët), i njohur kolektivisht si Sahabët, fitoi një ndikim të madh. Medina është shtëpia e tre xhamive të shquara, përkatësisht Xhamia e Pejgamberit, Mesxhidi Kuba dhe Xhamia e Dy Kibleve, me xhaminë në Kuba që është më e vjetra në Islam. Një pjesë më e madhe e Kur'anit u shpall në Medine në kontrast me kaptinat (suret) e mëparshme mekase.
Ashtu si shumica e Hixhazit, Medina ka parë shkëmbime të shumta të pushtetit brenda ekzistencës së saj relativisht të shkurtër. Zona dihet të jetë kontrolluar nga fiset hebraike arabe (deri në shekullin e 5-të të erës sonë), Aus dhe Hazrexh (deri në ardhjen e Muhamedit), Muhamedi dhe Rashidun (622-660), Emevi (660-749), Abasitët (749–1254), Mamlukët e Egjiptit (1254–1517), Osmanët (1517–1805), Shteti i Parë Saudit (1805–1811), Muhamed Ali Pasha (1811–1840), Osmanët për herë të dytë (1840–1918), Sharifati i Mekës Hashemite (1918–1925) dhe më në fund është në duart e Mbretërisë së sotme të Arabisë Saudite (që nga viti 1925).
Myslimanët vizitojnë rawdah e njohur si zijareti sa herë që vizitojnë Medinën. Përveç kësaj, ata vizitojnë xhamitë e tjera të shquara dhe monumentet në qytet që kanë rëndësi fetare të tilla si Mali Uhud, varrezat el-Baki' dhe Shtatë Xhamitë ndër të tjera. Kohët e fundit, pas pushtimit saudit, sauditët kryen një prishje të disa varreve dhe kupolave në dhe përreth rajonit nga frika se këto mund të bëhen vende të shoqërimit të të tjerëve në adhurim përveç Allahut (shirk).
Historia
Medina është shtëpia e disa vendeve dhe monumenteve të dalluara, shumica e të cilave janë xhami dhe kanë një rëndësi historike. Këto përfshijnë tre xhamitë e lartpërmendura, Xhamia el-Fath (i njohur gjithashtu si Xhamia e Hendekut), Shtatë Xhamitë, varrezat el-Baki' ku supozohet se ndodhen varret e shumë figurave të famshme Islame; drejtpërdrejt në juglindje të Xhamisë së Profetit, malit Uhud, vendi i betejës eponimale të Uhudit dhe Kompleksit të Shkrimeve të Lavdishme të Kur'anit Mbreti Fahd ku janë shtypur shumica e Mus'hafeve Kur'anore moderne.
Fiset Jehude
Jethribi për herë të parë u banua nga fiset jehude Beni Kajnuka, Beni Kurejdha dhe Beni Nadir. Ibn Hordadbe më vonë ka deklaruar se gjatë dominimit persian në Hixhaz, fisi Beni Kurejdha ka shërbyer si taksambledhës për shahun.
Arritja e Muhammedit (paqja qoftë mbi të)
Në vitin 622, Muhammedi e la Mekkën dhe arriti në Jethrib duke ndryshuar tërësisht jetën sociale dhe politike në këtë vend. Pas arritjes së Muhammedit (paqja qoftë mbi të) qyteti gradualisht filloi të njihej si Medina.
Sipas Ibën Is'hakut, myslimanët dhe jehudët e vendit nënshkruan një marrëveshje të njohur si Kushtetuta e Medines e cila i detyronte fiset myslimane dhe jehude të bashkëpunonin mes tyre. Natyra e këtij dokumenti sipas shkrimit të Ibën Is'hakut, përcjellur nga Ibën Hishami është subjekt i mosmarrëveshjes mes historianëve modernë, ku shumica janë të mendimit se kjo marrëveshje është përmbledhje marrëveshjesh, më shumë gojore se sa të shkruara, të kohërave të ndryshme, dhe nuk është e qartë se kur janë bërë dhe me kë.
Gjeografia
Medina ndodhet në rajonin e Hixhazit, i cili është një brez i gjerë 200 km midis shkretëtirës Nefud dhe Detit të Kuq. I ndodhur afërsisht 720 km në veriperëndim të Riadit i cili është në qendër të shkretëtirës saudite, qyteti është 250 km larg nga bregu perëndimor i Arabisë Saudite dhe në një lartësi prej rreth 620 metra mbi nivelin e detit. Ajo mbulon një sipërfaqe prej rreth 589 kilometra katrorë. Qyteti është ndarë në dymbëdhjetë rrethe, 7 prej të cilave janë kategorizuar si rrethe urbane, ndërsa 5 të tjerët janë kategorizuar si periferikë.
Topografia
Medina është një oaz shkretëtirë i rrethuar nga Malet Hixhaz dhe kodrat vullkanike. Toka përreth Medinës përbëhet kryesisht nga bazalt, ndërsa kodrat, veçanërisht të dukshme në jug të qytetit, janë hiri vullkanik i cili daton në periudhën e parë gjeologjike të epokës Paleozoike. Ajo është e rrethuar nga një numër malesh të famshëm, veçanërisht Xhebel el-Huxhaxh (Mali i Pelegrinëve) në perëndim, Mali Sal'aa në veri-perëndim, Xhebel el-'Ir ose Mali i Karavanit në jug dhe mali Uhud në veri. Qyteti është i vendosur në një pllajë të rrafshët malore në tre pikat e tre luginave (uadja) të Vadi el-'Akl, Vadi el-'Akik, dhe Vadi el-Himdh, për këtë arsye, ka zona të mëdha të gjelbërta në mes të një rajoni malor të thatë dhe të shkretë.