cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Myrtale
Disa fakte flasin për ndikimin e saj ndaj Lekes se Madh. Ai e kalon edhe një pjesë të fëmijërisë së tij te dajua në Epir. Mendohet qe ne fron ta ketë sjelle e jema. E jema kishte kontradikta me mbretin Filip dhe ishte adhuruese e kultit te Dionisit dhe e lidhur me gjarpërinjtë.
Filipi dhe Olimpia kane se bashku edhe një vajze me emrin Kleopatra e Maqedonisë, qe kishte një rol te rëndësishëm ne vitet pas vdekjes se Lekes se Madh.
Kantoni Villeneuve-sur-Lot-Nord
Kantoni Villeneuve-sur-Lot-Nord (frëngjisht: Canton de Villeneuve-sur-Lot-Nord) është një kanton në departamentin Lot-et-Garonne, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Villeneuve-sur-Lot. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 15891 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Villeneuve-sur-Lot-Nord aktualisht përbëhet nga 2 komuna.
Inglewood
Inglewood është një qytet në Kaliforni.
Gijotina
Gijotina është më e njohur për përdorimin e saj në Francë, veçanërisht gjatë Revolucionit Francez, ku mbështetësit e revolucionit e festuan atë si hakmarrësin e popullit dhe kundërshtarët e revolucionit e shanin atë si simbolin kryesor të dhunës së Mbretërimit të Terrorit. Ndërsa vetë emri "gijotinë" daton nga kjo periudhë, pajisje të ngjashme ishin përdorur diku tjetër në Evropë gjatë disa shekujve. Përdorimi i një tehu të zhdrejtë dhe stoqet e dallojnë këtë lloj gijotine nga të tjerët. Shfaqja e kokave të prera kishte qenë prej kohësh një nga mënyrat më të zakonshme në të cilat sovranët evropianë shfaqnin fuqinë e tyre ndaj nënshtetasve të tyre.
Gijotina u shpik për ta bërë dënimin me vdekje më pak të dhimbshëm në përputhje me idealet e reja të iluminizmit për të drejtat e njeriut. Para gijotinës, Franca kishte përdorur prerjen e kokës me dorë së bashku me një sërë metodash ekzekutimi, shumë prej të cilave ishin më të tmerrshme dhe kërkonin një nivel të lartë saktësie dhe aftësie për t'u kryer me sukses. Pas miratimit të saj, pajisja mbeti metoda standarde e Francës për ekzekutimin gjyqësor deri në heqjen e dënimit me vdekje në vitin 1981. Personi i fundit që u ekzekutua në Francë, me gijotinë, ishte Hamida Djandoubi më 10 shtator 1977.
Vepra 20 (Enver Hoxha)
Vepra 20 me Autor Enver Hoxha, ky vëllim përfshin periudhën janar 1961 - prill 1961. Shtëpia Botuese "8 nëntori" Tiranë, 1976. Faqe 419. Botohet me vendim të Komitetit Qëndror të Partisë së Punës të Shqipërisë.
Përmbajtja:
- Parathënie për vëllimin e 20-të
- Lëshimet në parime çojnë në degjenerim të partisë - 6 janar 1961
- Presioni i revizionistëve sovjetikë do të dështojë - 14 janar
- Letër naftëtarëve dhe efektivit të aviacionit - 7 shkurt - Partia jonë mbron ata që kanë të drejtë - 9 shkurt
- Jemi parti e vogël, por themi hapur pikëpamjen tonë - 10 shkurt
- Raport në Kongresin IV të PPSH "Mbi aktivitetin e KQ të Partisë së Punës të Shqipërisë" (II) - Raport në Kongresin IV të PPSH "Mbi aktivitetin e KQ të Partisë së Punës të Shqipërisë" (III) - Raport në Kongresin IV të PPSH "Mbi aktivitetin e KQ të Partisë së Punës të Shqipërisë" (IV) - Raport në Kongresin IV të PPSH "Mbi aktivitetin e KQ të Partisë së Punës të Shqipërisë" (V) - Lavdi në shekuj Gjergj Dimitrovit - 15 shkurt
- Të zgjedhim një udhëheqje të çeliktë - 20 shkurt
- Fjala në Plenumin I të KQ të PPSH - 20 shkurt
- Të shpiem në bazë frymën e Kongresit IV - 20 shkurt
- Shpifjet dhe presionet nuk na frikësojnë - 20 shkurt
- Nga biseda me delegacionin e PK të Kinës - 25 shkurt
- Telegram përshëndetjeje PK të Zenlandës së Re - 28 shkurt - Mesazh dërguar Uiliam Fosterit, kryetar nderi i PK të SHBA - 28 shkurt
- Nga biseda me ambasadorin sovjetik në RPSH - 20 mars
- Të organizojmë më mirë ndihmën mjekësore në bazë - 25 mars
- Radiogram delegacionit shqiptar në Moskë - 28 mars
- Direktivat që dha kongresi të zbërthehen me kujdes - 28 mars
- Të ndihmojmë më shumë me kredi zonat e thella malore - 28 mars
- Edhe pa bazën e Vlorës ne do të luftojmë - 1 prill
- Anije luftarake të flotë VI amerikane në portet jugosllave - 8 prill
- Skuadrat e punës socialiste në fshat të jenë shembull - 12 prill
- Disa detyra që duhen plotësuar më mirë në sektorin e naftës - 15 prill
- Lënda
Zhitinani
Zhitinan, (Житинени/Žitineni) ёshtё fshat nё komunën e Zhupës, Maqedoni.
Greshicë e Re
Greshica e Re është një fshat në komunën Greshicë në rrethin e Mallakastrës të Shqipërisë.
Kantoni Obernai
Kantoni Obernai (frëngjisht: Canton d'Obernai) është një kanton në departamentin Bas-Rhin, rajonin Alsace në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Obernai. Ka sipërfaqe 93.9km2 dhe popullsi 19982 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Obernai aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Rrethi i Gjirokastrës
Rrethi i Gjirokastrës është njëri nga 36-të rrethet e Shqipërisë. Rrethi bën pjesë në Qarkun të Gjirokastrës. Rrethi i Gjirokastrës ka 56,000 banorë (sipas 2004), një sipërfaqe prej 1,137 km² dhe kryeqendër Gjirokastrën.
Ndarja administrative
Rrethi i Gjirokastrës përbëhet nga 2 bashki dhe 11 komuna qe janë:
Gjirokastra është rrethi me numrin më të madh të minoritarëve në vend. Minorancat Greke dhe Arumune ndodhen më së shumti në Gjirokastër, Dropull, Pogon, Zagori dhe Lunxhëri. Përsa i përket besimit fetar mbizotëron Ortodoksia duke u ndjekur nga një numër i vogël besimtarësh bektashinj të cilët banojnë kryesisht në fshatrat e Labërisë matanë qytetit të gurtë.
Zëri i Rusisë
Zëri i Rusisë (Rusisht: Голос России) është radiostacioni më i vjetër shtetëror i Rusisë që transmeton emisionet e veta për vendet e huaja. Për herë të parë sinjalet e tij tingëlluan më 29 tetor të vitit 1929. Detyrat kryesore që shtrojmë ne përpara vetes janë: të tregojmë në mënyrë të vërtetësishme për gjithçka ndodh në vendin tonë dhe në botë, të bëjmë të ditur pikëpamjen ruse në lidhje me ngjarjet ndërkombëtare si dhe të zhvillojmë dialog efektiv me bashkatdhetarët tanë jashtë shtetit.
"Zëri i Rusisë" zë vendin e tretë në rejtingun e transmetuesve më të mëdhenj ndërkombëtarë të botës, duke u renditur pas BBC-së dhe "Zërit të Amerikës". Radiostacioni ynë zhvillon emisionet e veta në 160 vende të botës në 38 gjuhë të huaja 151 orë në ditë-natë në valë të shkurtra dhe të mesme, në diapazonin FM, nëpërmjet kanaleve satelitore, transmeton në rrjetin e telefonit celular. Auditori i "Zëri të Rusisë" përbën më tepër se 100 milionë veta.
Kryetari i radiokompanisë "Zëri i Rusisë" Andrei Bistrickij mendon se: "Transmetimi në gjuhë të huaja është një nga instrumentet e komunikimit ndërkombëtar. Një nga drejtimet kryesore të zhvillimit të radiotransmetimit në ditët tona është zhvendosja në mjedisin informativ universal - në Internet. Rrjeti mbarëbotëror po i bën hapur sfidë teknologjike dhe intelektuale radios, por kjo nuk do të thotë aspak, se radio ndërkombëtare do të zhduket. Ne shpresojmë se "Zëri i Rusisë" do të bëhet një botim udhëzues i rëndësishëm referimi, në të cilin auditori do të ketë mundësi të njihet jo vetëm me informacionin e përditshëm aktual mbi këto apo ato ngjarje, por dhe të zhvillojë diskutime e debate politike, të njihet me analitikën".
Teorema e Eulerit
Teorema e Eulerit, ndryshe Teorema Euler-Fermat, ka marrë emrin për nder të Leonhard Euler dhe Pierre de Fermat. Teorema në fjalë është :
Ku PMP(a,n)= 1, ndryshe thuhet që a dhe n janë relativisht të thjeshtë, si dhe φ(n) është Funksioni i Eulerit φ. Funksioni i Eulerit φ(n) tregon numrin e numrave më të vegjël se n dhe që janë relativisht të thjeshtë me të.
Shembull
Cila është shifra e fundit e numrit 7222, ose cili numër është 7222 moduli 10 ?
Sëpari ne shohim që pmp(7,10) = 1 dhe që φ(10) = 4. Pra përdorim Teoremën e Eulerit
nga ku kemi :
Përdorimi
Funksioni i Eulerit praktikisht përdoret në kriptologji, informatikë etj. Për më tepër shikoni rreth sistemit RSA.
Dodekaedri i rregullt
parapamje|right| Dodekaedri rrotullues parapamje|right|Rrjeti i dodekaedrit (Hapja)
Dodekaedri i rregullt është poliedër i rregullt konveks i cili kufizohet me 12 pesëkëndësh të rregullt barabrinjës (faqe) ka 20 kulme dhe 30 tehe.
Sipërfaqja dhe vëllimi
Sipërfaqja S dhe vëëllimi V i dodekaedrit të rregullt me teh a njehsohen sipas formulave:
Southeast European Times
Southeast European Times është një burim qendror lajmesh dhe informacioni rreth Evropës Juglindore në dhjetë gjuhë: anglisht, boshnjake, bullgarisht, greqisht, kroatisht, maqedonisht, rumanisht, serbisht, shqip dhe turqisht.
Qëllimi i Southeast European Times është të paraqesë njoftime të sakta, të ekuilibruara dhe me vështrim nga e ardhmja e zhvillimeve në Europën Juglindore.
Faqja paraqet lajme nga rajoni dhe për rajonin dhe paraqet analiza, intervista dhe komente nga korrespondentë të paguar nga SETimes.com.
Njoftimet e Southeast European Times dallohen nga një njohje e thellë e çështjeve lokale, lojtarëve kryesorë, ngjarjeve dhe ndjeshmërive që mund të shkaktojnë zhvillime të rëndësishme, të trajtuara nga një këndvështrim ndër-rajonal. Ato identifikojnë prirjet, zgjidhjet dhe sukseset që mund të shërbejnë si modele për përparim në të gjithë rajonin.
Southeast European Times financohet nga Komanda Evropiane e SHBA, komanda e përbashkët ushtarake përgjegjëse për operacionet e SHBA në 52 vende.
EUCOM është e angazhuar për nxitjen e stabilitetit, bashkëpunimit dhe begatisë në rajon.
Iveland
Iveland është një komunë në qarkun Aust-Agder, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 262 km² dhe popullsi 1151 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Historia demografike e Kosovës
djathtas|parapamje|Shpërndarja etnike e shqiptarëve, Atlasi historik, Nju Jork, 1911 Ky artikull përfshin informacione mbi historinë demografike të Kosovës.
Parahistoria
Dardanët ( /ˈ d ɑːr d ə n aɪ / Dardani) ishin një fis paleo-ballkanik, i cili jetonte në një rajon që u quajt Dardania pas vendosjes së tyre atje. Pjesët lindore të rajonit ishin në zonën e kontaktit trako-ili.. Në kërkimet arkeologjike, emrat ilirë mbizotërojnë në Dardaninë perëndimore (Kosova e sotme), dhe herë pas here shfaqen në Dardaninë lindore (Serbia e sotme juglindore), ndërsa emrat trakë gjenden në pjesët lindore, por mungojnë në atë perëndimore. Kështu, identifikimi i tyre qoftë si fis ilir apo thrakas ka qenë objekt debati; Marrëdhënia etnogjuhësore midis dy grupeve është kryesisht e pasigurt dhe e debatuar edhe vetë. Përputhja e emrave ilirë, duke përfshirë edhe ata të elitës sunduese, në Dardani me ata të ilirëve të jugut sugjeron një "thrakizim" të pjesëve të Dardanisë. Straboni në gjeografinë e tij i përmend ata si një nga tre popujt më të fortë ilirë, dy të tjerët janë Ardianët dhe Autariatët.
Antikiteti romak
Pas pushtimit romak të Ilirisë, romakët kolonizuan dhe themeluan disa qytete në rajon, si Ulpiana, Theranda dhe Vicianum, më vonë duke e përfshirë në provincën romake të Ilirikut në vitin 59 pes. Më pas, ajo u bë pjesë e Moesia Superior në vitin 87 pes. Rajoni u ekspozua ndaj një numri në rritje të sulmeve 'barbare' nga shekulli i IV pes e tutje, duke kulmuar me shpërnguljet sllave të shekujve VI dhe VII. Arkeologjikisht, mesjeta e hershme përfaqëson një ndërprerje në të dhënat materiale. Rënia e gjetjeve materiale korrespondon me efektet që murtaja e Justinianit ndoshta ka pasur në të gjithë Ballkanin pasi miliona njerëz vdiqën dhe shumë rajone u shpopulluan. Rënia e popullsisë në Ballkan ndikoi pjesërisht në shpërnguljet sllave që pasuan në shekujt e ardhshëm.
Mesjeta e hershme
Megjithëse Ballkani ishte bastisur nga fiset sllave, vendosja dhe fuqia e hershme sllave në Kosovë nuk ishte e madhe, derisa rajoni më vonë u zhyt në Perandorinë Bullgare në vitet 850, ku krishterimi dhe kultura bizantine-sllave u çimentua. Kjo epokë paraqet formimin e shumicës së toponimeve sllave në Kosovë të cilat pasqyrojnë zhvillimin e vjetër bullgar. Goranët në Kosovë përfaqësojnë popullsinë e fundit në Kosovë që ende flet një dialekt bullgar/maqedonas.
Pas rënies së Perandorisë Bullgare, Rajoni u bë më vonë përsëri pjesë e Perandorisë Bizantine pasi perandoria u rivendos plotësisht dhe do të qëndronte nën sundimin bizantin për gati dy shekuj pas kësaj deri më vonë kur Princi i Madh serb Stefan Nemanja, i cili e kishte zgjeruar perandorinë e tij në jug dhe në Kosovë e pushtoi në fund të shekullit të 12-të.
Sipas studiuesve serbë, edhe pse shqiptarët jetonin midis liqenit të Shkodrës dhe lumit Devoll në vitet 1100, shpërngulja e shqiptarëve në fushat e RRafshin e Dukagjinit filloi në fund të shekullit në fjalë. Disa nga shqiptarët e ardhur u asimiluan nga serbët dhe malazezët.
Sipas historianit Noel Malcolm, gjuhët vllaho - rumune dhe arumune e kanë origjinën në rajon nga ilirët dhe trakët e romanizuar e cila ishte një zonë kontakti midis gjuhës shqipe dhe rumune
Toponimet vllaho - rumune dhe arumune janë të pranishme në zonat përreth, si Surdul në Serbinë Jugore. Donji Katun, Gornji Katun, Katun (Aleksinac) Katun (Vranje) në Serbinë Jugore, Katun, Pljevlja, Katun Božički dhe Katun Nahija në Mal të Zi. Katun është një stil jetese i lidhur me njerëzit e romancës lindore. Katun do të thotë 'fshat' në gjuhën shqipe, arumune dhe rumune.
Kur Stefan Deçani themeloi manastirin e tij të Deçanit në vitin 1330, ai iu referua 'fshatrave dhe katuneve të vllehëve dhe shqiptarëve' në zonën e Drinit të Bardhë. Mbreti Stefan Deçani i dha manastirit të Deçanit tokë kullotë së bashku me katunët vllahë dhe shqiptarë përreth lumenjve Drin dhe Lim, nga të cilët duhej të mbanin kripë dhe të siguronin punë bujkrobërie për manastirin.
Kodi i Dushanit përfshinte një ndalim të martesave ndërmjet serbëve dhe vllehëve
Mbrojtja e fshatarëve sllavë me Kodin e Dushanit detyroi shumë vlleh të shpërngulen nga Serbia.
Disa emra personalë shqiptarë dhe emra vendesh shfaqen në pjesë të ndryshme të Kosovës dhe Maqedonisë së Veriut në shekullin e 13-të, emri i parë i identifikueshëm shqiptar që u shfaq në Kosovë, i dëshmuar në një deklaratë të vitit 1253 nga serb Knez Miroslav. Deri në vitin 1330, frekuenca e emrave të identifikueshëm shqiptarë në një krisobull të vitit 1330 që përshkruan pronat në Deçan është "shumë", megjithëse përpjekjet për të konstatuar përqindje të besueshme të popullsisë shqiptare në lidhje me serbët në këtë periudhë ose më vonë përshkruhen nga Madgearu.
Prania e fshatrave vllahe në rrethinën e Prizrenit dëshmohet në vitet 1198–1199 nga një statut i Stefan Nemanjës. Një popullsi e vjetër shqiptare jetonte në rajon para periudhës osmane
Sundimi bullgar
Midis viteve 830 dhe rreth 1015 rajoni ishte bullgar. Sipas Richard J. Crampton, zhvillimi i shkrim-leximit të kishës së vjetër sllave gjatë shekullit të 10-të pati efektin e parandalimit të asimilimit të sllavëve të jugut në kulturën bizantine, gjë që promovoi formimin e një identiteti të veçantë bullgar në atë zonë. Më pas ajo iu dorëzua Perandorisë Bizantine si një provincë e quajtur Bullgaria Bizantine.
Sundimi bizantin
Në vitin 1072 në këtë zonë u ngrit një rebelim i pasuksesshëm i udhëhequr nga pronari vendas bullgar Georgi Voiteh dhe në vitin 1072 në Prizren ai u kurorëzua "Car i Bullgarisë". Në fund të shekullit të 11-të, domenet bizantine në Ballkan u bënë një arenë armiqësish të ashpra. Në fund të shekullit të 12-të, zyrtarisht Bizanti ishte ende sovran. Shpërbërja e Bizantit ishte e plotë kur në vitin 1204 Kryqëzata e Katërt pushtoi Kostandinopojën.
Mesjeta e vonë
Krisobullët që lidhen me të drejtat tatimore për manastiret ortodokse përbëjnë shumicën dërrmuese të burimeve ekzistuese për demografinë e disponueshme të Kosovës në shekullin e 14-të. Krisobullët e Deçanit (1321–31) të mbretit serb Stefan Deçanski përmbajnë një listë të detajuar të pronave dhe të drejtave bujqësore të taksave që manastiri ortodoks serb i Manastiri i Deçanit mbante mbi vendbanimet dhe komunitetet e ndryshme në një zonë që shtrihej nga Serbia jugore (Sanxhaku modern). Kosova, Mali i Zi dhe pjesë të Shqipërisë veriore. Krisobullët u nënshkruan nga mbreti Stefan Urosh III, i cili konfirmoi të drejtat ekzistuese dhe i dha të reja manastirit. Krizobullët listuan se Manastiri Deçanit kishte të drejta bujqësore tatimore mbi 2097 familje meropsi (bujq-bujqër të varur), 266 familje vllahe (komunitete baritore) dhe 69 sokalniki (mjeshtrit). Në mesin e vendbanimeve mbi të cilat Deçani kishte të drejta tatimore në Kosovën e sotme, gjenden serbët që jetojnë përkrah shqiptarëve dhe vllehëve. Në krisobulën e artë të Stefan Dushanit (1348) gjithsej nëntë fshatra shqiptare përmenden në rrethinën e Prizrenit në mesin e komuniteteve që kishin detyrime tatimore. Gjatë kësaj periudhe, tek një pjesë e shqiptarëve duket se ka ndodhur një shkallë serbizimi dhe konvertimi në ortodoksinë serbe.
Regjistrimi i taksave kadastrale osmane (defter) i vitit 1455 në rrethin e Brankoviqit (defter Vuk-ili) është një nga regjistrat tatimorë osmanë më të vjetër në Ballkan. Rrethi i Brankoviqit në kohën e defterit përfshinte pjesë të Serbisë qendrore (rrethi i sotëm i Toplicës dhe rajoni historik i Rashkës), një pjesë të Malit të Zi verilindor dhe pjesë të Kosovës lindore (rrafshin e Kosovës).
Studiuesit jugosllavë dhe serbë që përkthejnë defterin, duke arritur në përfundimin se:
Nga të gjithë emrat e përmendur në këtë regjistrim, të kryer nga osmanët në vitin 1455, në një pjesë të Kosovës Lindore, 96,3% e emrave ishin me origjinë sllave, 1,90% me origjinë romake, 1,56% me origjinë të pasigurt, 0,26% me origjinë shqiptare, 0,25% me origjinë greke etj. Studiuesit serbë konsiderojnë se defteri tregon një popullsi vendase me shumicë dërrmuese serbe. Madgearu në vend të kësaj argumenton se seria e defterëve nga viti 1455 e tutje "tregon se Kosova... ishte një mozaik i fshatrave serbe dhe shqiptare", ndërsa Prishtina dhe Prizreni kishin tashmë popullsi të konsiderueshme myslimane shqiptare, dhe se i njëjti defter i vitit 1455 tregon praninë e shqiptarëve në Tetovë Ky interpretim i shtetasve që jetojnë atje është i paqartë dhe i pasigurt për të përcaktuar në fakt serbët, shqiptarët, bullgarët, grekët, hebrenjtë dhe kroatët që kanë jetuar në Kosovë në vitin 1455 për arsye se osmanët nuk kanë kryer asnjëherë regjistrime të popullsisë në bazë të kombësisë. ose gjuhës. Të dhënat tatimore kadastrale osmane përmendin vetëm fenë e banorëve në Kosovë dhe jo nacionalitetet. Saktësia dhe qëndrueshmëria e regjistrimit është vënë në dyshim siç tregohet në shembullin e Janjevës (një fshat kryesisht katolik kroat në Kosovën lindore) e cila sipas leximit të regjistrit kishte vetëm një familje kroate. Një analizë toponimike e fshatrave të anketuara në defter tregon se 70% kishin origjinë sllave, 14% e përzier sllave dhe josllave dhe 12% me origjinë të panjohur.
Rexhep Demi
Rexhep Demi (1864-1929) ishte anëtar drejtues i lëvizjes shqiptare për pavarësi  dhe një nga delegatët e shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë,   që përfaqësonte rajonin e Çamërisë. Ka qenë ministër në Qeverinë e Përkohshme të Shqipërisë.
Historia demografike e Kosovës
Mesjeta e vonë
Duke qenë se defterët regjistronin vetëm mbajtësit e timareve dhe fermerët e varur, grupet që shoqërisht nuk bënin pjesë në asnjërën nga këto dy klasa nuk përfshiheshin në defter. Kjo është me shumë mundësi arsyeja që vllehët (si një kategori shoqërore që nuk bënte pjesë në hierarkinë feudale osmane) nuk u regjistruan në rajonin që mbulonte defteri.
Rexhep Demi
Ai lindi në Filiat më 1864 në një familje shqiptare myslimane dhe vdiq më 1929
Historia demografike e Kosovës
Mesjeta e vonë
Defterët e viteve 1485–1487 të Sanxhakut të Shkodrës dhe të pjesëve të zonave të ish Brankoviqit shënuan:
Bursa për Kosovën ka përfshirë anketat provinciale osmane që kanë zbuluar përbërjen etnike të shekullit të 15-të të disa vendbanimeve të Kosovës. Megjithatë, historianët serbë dhe shqiptarë që përdorin këto shënime kanë bërë shumë prej tyre, ndërsa kanë vërtetuar pak.
Shekujt 17-18
Në shekullin e 17-të në pjesë të rajonit të Kosovës Perëndimore duket se flitej shqip, ndërsa rajoni lindor fliste sllavisht.
Peshkopi katolik Pjetër Mazreku vuri në dukje në vitin 1624 se katolikët e Prizrenit ishin 200, serbët (ortodoksë) 600 dhe myslimanët, pothuajse të gjithë shqiptarë, numëronin 12,000 Në veprën e tij të vitit 1662, udhëtari osman Evlija Çelebi vuri në dukje se banorët të Vushtrrisë ishin kryesisht shqiptarë. Sipas Evlija Çelebiut, Kosova perëndimore dhe qendrore ishte e banuar me shqiptarë
Një ambasadë angleze në Stamboll në vitin 1690 raportoi se austriakët kishin kontaktuar me 20,000 shqiptarë në Kosovë që kishin kthyer armët kundër turqve
Johann Georg von Hahn vuri në dukje se popullsia shqiptare në Kosovë në vitin 1689 kishte dalë në anën e austrisë kundër turqve
Grupe të rëndësishme të popullsive shqiptare jetonin në Kosovë, veçanërisht në perëndim dhe qendër para dhe pas pushtimit të Habsburgëve të viteve 1689-1690. Për shkak të luftërave osmane-habsburge dhe pasojave të tyre, disa shqiptarë nga Shqipëria veriore bashkëkohore dhe Kosova Perëndimore u vendosën brenda zonës së gjerë të Kosovës në gjysmën e dytë të shekullit të 18-të, ndonjëherë të nxitur nga autoritetet osmane.
Persekutimet e njëpasnjëshme të serbëve nga osmanët në Ballkanin jugor rezultuan në migrime në zonat nën kontrollin e monarkisë Hapsburge, veçanërisht gjatë Luftës së Madhe Turke të viteve 1683-1699. Gjatë asaj lufte midis osmanëve dhe habsburgëve, ajo çoi në arratisjen e një numri të konsiderueshëm shqiptarësh dhe serbësh që kishin qëndruar në anën e Austrisë, nga brenda dhe jashtë Kosovës, në Vojvodinën e kontrolluar nga Austria dhe në kufirin ushtarak. – Patriarku Arsenije III, një nga refugjatët, i referohej 30,000 ose 40,000 shpirtrave, por një burim monastik shumë më i vonë i referohej 37,000 familjeve. Historianët serbë e kanë përdorur këtë burim të dytë për të folur për një migrim të madh të serbëve. Luftërat e viteve 1717–1738 çuan në një eksod të dytë të refugjatëve (shqiptarë dhe serbë) nga brenda dhe jashtë Kosovës, së bashku me reprezaljet, skllavërimin dhe dëbimin e një numri shqiptarësh dhe serbësh nga osmanët fitimtarë.
Sipas Noel Malcolm, dëshmitë historike nuk mbështesin një eksod masiv të serbëve në vitin 1690 dhe as një vendbanim masiv të dhunshëm të shqiptarëve
Rrethi i Gramshit
Rrethi i Gramshit është njëri nga 36-të rrethet e Shqipërisë. Rrethi bën pjesë në Qarkun të Elbasanit. Rrethi i Gramshit ka 36,000 banorë (sipas 2004), një sipërfaqe prej 695 km² dhe kryeqendër Gramshin.
Historia demografike e Kosovës
Shekujt 17-18
Nëse popullsia serbe u shterua në vitin 1690, duket sikur ajo duhet të jetë zëvendësuar me hyrje të serbëve nga zona të tjera Migrime të tilla serbe në Kosovë kanë ndodhur pas vitit 1690 me kalimin e kohës, nga shumë zona të ndryshme. Pati gjithashtu një migrim të shqiptarëve nga Shqipëria e Veriut, por këto ishin procese të ngadalta dhe afatgjata në vend që të përfshinin nxitjen e papritur të popullsisë në një vakum
Rrethi i Gramshit
Ndarja administrative
Rrethi i Gramshit përbëhet nga 1 bashki dhe 9 komuna që janë:
Historia demografike e Kosovës
Shekujt 17-18
Gjatë Luftës së Madhe Austro-Turke, udhëheqësit katolikë shqiptarë Pjetër Bogdani dhe Toma Raspasani mblodhën katolikët dhe myslimanët shqiptarë të Kosovës për kauzën pro-austriake. Pas luftës, kur Kosova nuk u bë pjesë e perandorisë së Habsburgëve, pasuan reprezalje të ashpra. Një numër i madh i shqiptarëve katolikë dhe serbëve ikën në veri ku shumë "vdiqën, disa nga uria, të tjerët nga sëmundjet" përreth Budapestit. Pas arratisjes së serbëve, Detashmenti i Pejës i detyroi shqiptarët katolikë në veri të Shqipërisë të shpërnguleshin në rrafshnaltat tashmë të shpopulluara të Serbisë jugore dhe i detyroi ata të konvertoheshin në Islam atje. Përveç kësaj, autoritetet osmane filluan një fushatë të gjerë të islamizimit të sllavëve vendas që mbetën në Kosovë gjatë kësaj kohe. Në rajonin e Gorës, islamizimi i detyruar i popullsisë vendase sllave pa shfaqjen e një grupi të veçantë etnik të islamizuar sllav të njohur si populli goran.
Shekulli 19
djathtas|parapamje| Harta etnografike e Ballkanit (detaj), Atlas Général Vidal-Lablache, Paris, 1898. Kosova ishte pjesë e Vilajetit të Kosovës, i cili përfshinte Kosovën, pjesë të Maqedonisë veriore dhe veriperëndimore, pjesë të Malit të Zi modern lindor dhe një pjesë të madhe të rajonit të Sanxhakut. Të dhënat e shekullit 19 për Vilajetin e Kosovës priren të jenë mjaft kontradiktore, duke u dhënë herë epërsi numerike herë shqiptarëve e ndonjëherë serbëve. Statistikat osmane konsiderohen si jo të besueshme, pasi perandoria numëronte qytetarët e saj sipas fesë dhe jo kombësisë, duke përdorur të dhënat e lindjeve dhe jo anketat e individëve.
Hartat e botuara nga historiani gjerman Kiepert në vitin 1876, J. Hahn dhe konsulli austriak K. Sax, tregojnë se shqiptarët jetojnë në pjesën më të madhe të territorit të asaj që është Kosova e sotme, megjithatë, ato nuk tregojnë se cili popullsia është më e madhe. Sipas tyre, rajonet e Mitrovicës së Kosovës dhe Fushë Kosovës ishin të vendosura kryesisht nga serbët, ndërsa pjesa më e madhe e territorit të pjesëve perëndimore dhe lindore të krahinës së sotme ishte vendosur nga shqiptarë myslimanë.
Një statistikë austriake e botuar në vitin 1899 vlerëson popullsinë e Vilajetit të Kosovës :
prej të cilave nuk përmendet përkatësia kombëtare sipas burimit
Gjatë dhe pas Luftës Serbo-Otomane tëviteve 1876–78, midis 30,000 dhe 70,000 myslimanëve, kryesisht shqiptarë, u dëbuan nga ushtria serbe nga Sanxhaku i Nishit (që ndodhet në veri-lindje të Kosovës bashkëkohore) dhe u larguan në Vilajetin e Kosovës. Serbët nga rajoni i Llapit u shpërngulën në Serbi gjatë dhe pas luftës së vitit 1876 dhe refugjatët shqiptarë të ardhur (muhaxhirë) ripopulluan fshatrat e tyre. Përveç rajonit të Llapit, një numër i konsiderueshëm refugjatësh shqiptarë u zhvendosën në pjesë të tjera të Kosovës veriore krahas kufirit të ri osmano-serb. Shumica e refugjatëve shqiptarë u zhvendosën në mbi 30 vendbanime të mëdha rurale në Kosovën qendrore dhe juglindore. Shumë refugjatë gjithashtu u shpërndanë dhe u vendosën në qendrat urbane që rritën ndjeshëm popullsinë e tyre. Diplomatët perëndimorë që raportuan në vitin 1878 e vendosën numrin e familjeve të refugjatëve në 60,000 familje në Maqedoni, me 60-70,000 refugjatë nga Serbia të shpërndara brenda Vilajetit të Kosovës. Guvernatori osman i Vilajetit të Kosovës vlerësoi në vitin 1881 se numri i refugjatëve ishte rreth 65,000 me disa të zhvendosur në sanxhakët e Shküpit dhe Yeni Pazar.
Në periudhën e vonë osmane, Vilajeti i Kosovës përmbante një popullsi të larmishme të shqiptarëve myslimanë dhe serbëve ortodoksë, e cila ishte e ndarë sipas vijave fetare dhe etnike.
Shqiptarët myslimanë përbënin shumicën e popullsisë në Vilajetin e Kosovës që përfshinte një pjesë të rëndësishme të klasave urbane-profesionale dhe pronare të qyteteve të mëdha. Kosova perëndimore përbëhej nga 50.000 banorë dhe një zonë e dominuar nga sistemi fisnor shqiptar me 600 shqiptarë që vdisnin çdo vit nga gjakmarrja. Malësia e Gjakovës përmbante 8 fise që ishin kryesisht myslimanë dhe në zonën e Lumës afër Prizrenit kishte 5 fise, kryesisht myslimanë. Popullsia e zonave fisnore përbëhej nga malësorë kosovarë. Qyteti i Pejës kishte kripto-të krishterë të cilët ishin të besimit katolik.
Boshnjakët myslimanë, gjuha amtare e të cilëve ishte sllavishtja, përbënin një numër të konsiderueshëm të popullsisë së Vilajetit të Kosovës dhe ishin të përqendruar kryesisht në Sanxhaku i Jenipazarit. Refugjatët çerkezë të ardhur nga Rusia u zhvendosën nga autoritetet osmane brenda Vilajetit të Kosovës në vitin 1864, duke numëruar rreth 6,000 njerëz deri në vitet 1890.
Në gjysmën veriore të Vilajetit të Kosovës, serbët ortodoksë ishin grupi më i madh i krishterë dhe përbënin shumicën brenda zonave lindore. Disa mijëra arumunë banonin në Vilajetin e Kosovës. Bullgarët jetonin në gjysmën jugore të Vilajetit të Kosovës.
Të dhënat provinciale osmane për vitin 1887 vlerësojnë se shqiptarët përbënin më shumë se gjysmën e popullsisë së Vilajetit të Kosovës të përqendruar në sanxhaqet e Pejës, Prizrenit dhe Prishtinës. Në sanxhaqet e Jenipazarit, Tashligjes dhe Shküpit, shqiptarët përbënin një pjesë më të vogël të popullsisë.
Fillimi i shekullit të 20-të
parapamje| Përbërja etnike e Kosovës në vitin 1911 Studiuesi gjerman Gustav Weigand dha këto të dhëna statistikore për popullsinë e Kosovës, bazuar në situatën e paraluftës në Kosovë në vitin 1912:
Dukagjini me qytetin e Gjakovës përkufizohet më tej si pothuajse ekskluzivisht shqiptare nga Weigand.
Luftërat Ballkanike dhe Lufta e Parë Botërore (Mali i Zi dhe Serbia)
Kosova ishte pjesë e Perandorisë Osmane dhe pas Luftërave Ballkanike (1912–1913), pjesa perëndimore u përfshi në Mal të Zi dhe pjesa tjetër në Serbi. Duke cituar burime serbe, Noel Malcolm gjithashtu thekson se në vitin 1912 kur Kosova ra nën kontrollin serb, "popullsia ortodokse serbe [ishte] në më pak se 25%" e gjithë popullsisë së Kosovës.
Duke filluar nga viti 1912, Mali i Zi filloi përpjekjet e tij për kolonizim dhe miratoi një ligj për procesin gjatë vitit 1914 që synonte shpronësimin e 55,000 hektarëve tokë shqiptare dhe transferimin e saj tek 5,000 kolonët malazezë. Një kolonizim serb i Kosovës ndodhi gjatë Luftërave Ballkanike. Serbia ndërmori masa për kolonizim duke miratuar një dekret që synonte kolonistët brenda "zonave të sapoçliruara" që u ofronte familjeve 9 hektarë tokë.
Periudha e ndërluftës Jugosllave
Pas Luftës së Parë Botërore, kontrolli serb mbi Kosovën u rivendos dhe Mbretëria ndoqi një politikë për të ndryshuar demografinë kombëtare dhe fetare të Kosovës dhe për të serbizuar zonën përmes kolonizimit. Kosova ishte një zonë ku serbët nuk ishin popullatë shumicë dhe shteti kërkonte ndryshime demografike në ato zona përmes reformës së tokës dhe politikës së kolonizimit. Një dekret i ri i nxjerrë në vitin 1919 dhe më vonë në vitin 1920 rifilloi procesin e kolonizimit në vendet ku jetonin shqiptarët në Kosovë dhe në Maqedoninë e Vardarit.
Regjistrimi i vitit 1921
Në regjistrimin e popullsisë jugosllave të vitit 1921, shqiptarët përbënin shumicën e popullsisë së Kosovës me rreth 64 për qind me rreth 72 për qind që i përkisnin besimit mysliman. Kolonizimi i Kosovës dhe Maqedonisë së Vardarit i sponsorizuar nga qeveria filloi në vitin 1920 kur më 24 shtator Kuvendi i Mbretërisë Jugosllave miratoi Dekretin për kolonizimin e Krahinave Jugore të Jugosllavisë. Dekretet ishin menduar si një shpërblim për ish-ushtarët dhe çetnikët për shërbimin e tyre gjatë Luftërave Ballkanike dhe Luftës së Parë Botërore me stimuj të ofruar për t'u vendosur në Kosovë që u lejonin atyre të pretendonin midis 5 dhe 10 hektarë tokë. Veteranët ushtarakë që u vendosën në Kosovë njiheshin si dobrovoljac (vullnetarë) dhe ishin një grup politikisht i besueshëm për shtetin. Procesi i kolonizimit solli edhe ardhjen e burokratëve serbë në Kosovë së bashku me familjet e tyre. Gjatë viteve 1919–1928 erdhën rreth 13.000 deri në 15.914 familje serbe për të jetuar në Kosovë sipas kushteve të dekreteve. Ndërmjet viteve 1918 dhe 1923, si rezultat i politikave shtetërore, 30.000 deri në 40.000 shqiptarë kryesisht myslimanë migruan në rajonet turke të Izmirit dhe Anadollit. Sipas Antonio Baldacci, regjistrimi jugosllav i vitit 1921 nënvlerësoi ndjeshëm numrin e shqiptarëve që jetonin në Kosovë.
Regjistrimi i vitit 1931
Deri në vitet 1930, përpjekjet dhe angazhimet për rritjen e popullsisë serbe kishin dështuar pasi regjistrimi i popullsisë jugosllave (1931) tregoi se shqiptarët përbënin 62 përqind të popullsisë së Kosovës. Kolonizimi kishte arritur të ndryshojë pjesërisht situatën demografike në Kosovë dhe përqindja e shqiptarëve ishte ulur nga 65 për qind (289.000) në vitin 1921 në 61 për qind (337.272) në vitin 1931 dhe serbët nga 28 për qind (114.000) u rritën në 32 për qind (178.848). Autoritetet shtetërore u përpoqën të zvogëlojnë popullsinë shqiptare përmes "migrimit të detyruar", një proces që u rrit gjatë dekadës. Faza e dytë e kolonizimit jugosllav filloi në vitin 1931, kur më 11 korrik u nxor Dekreti për kolonizimin e rajoneve jugore. Kjo fazë e kolonizimit u konsiderua e pasuksesshme sepse vetëm 60 deri në 80 mijë njerëz (rreth 17-20 mijë familje) treguan gatishmëri për t'u bërë kolonë dhe për të fituar tokë, nga të cilët shumë nuk arritën ta ndiqnin.
Me bazë në Ankara, të dhënat e mbledhura për vitet 1919-1940 nga Legata Jugosllave tregojnë 215.412 shqiptarë të emigruar në Turqi, ndërsa të dhënat e mbledhura nga ushtria jugosllave tregojnë se deri në vitin 1939, 4.046 familje shqiptare shkuan të jetonin në Shqipëri. Për vitet 1918-1921, Sabrina Ramet citon vlerësimin se dëbimet e shqiptarëve e zvogëluan numrin e tyre nga rreth 800,000 – 1,000,000 brenda Kosovës në rreth 439,500. Midis 1923-1939, rreth 115,000 qytetarë jugosllavë migruan në Turqi dhe burimet jugosllave dhe turke thonë se shqiptarët përbënin pjesën më të madhe të atij grupi të popullsisë. Burimet jugosllave minimizuan numrin e shqiptarëve që u larguan nga rajoni. Burimet zyrtare jugosllave pohuan se midis viteve 1927-1939 rreth 23,601 myslimanë nga Kosova u larguan për në Turqi (19,279) dhe në Shqipëri (4,322). Numri i saktë i shqiptarëve që u dëbuan është vështirë të përcaktohet, por midis 200,000 dhe 300,000 emigrantë u zhvendosën nga Jugosllavia kryesisht në Turqi midis Luftës së Parë Botërore dhe Luftës së Dytë Botërore. Nga viti 1923 deri në vitin 1939, shqiptarët përbënin rreth 100,000 në totalin e popullsisë që u largua nga Jugosllavia.
Studiuesit shqiptarë nga Shqipëria dhe Kosova e vendosin numrin e refugjatëve shqiptarë nga 300,000 e lart në qindra mijëra dhe deklarojnë se ata u larguan nga Jugosllavia për shkak të detyrimit. Vlerësime të tjera të dhëna nga studiues jashtë Ballkanit për shqiptarët e Kosovës që emigruan gjatë viteve 1918–1941 janë midis 90,000–150,000 ose 200,000–300,000. Deri më sot, arkivi i Ministrisë së Jashtme turke nuk është i disponueshëm në lidhje me këtë çështje dhe si i tillë është i vështirë të përcaktohet numri total i shqiptarëve që kanë mbërritur në Turqi gjatë periudhës mes dy luftërave.
Lufta e Dytë Botërore
djathtas|parapamje| Kosova në vitin 1941 Gjatë Luftës së Dytë Botërore, një zonë e madhe e Kosovës iu bashkëngjit Shqipërisë së kontrolluar nga Italia. Shqiptarët e Kosovës kërkuan të korrigjojnë politikat e kaluara të kolonizimit dhe sllavizimit dhe marrëdhëniet e pushtetit ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve u përmbysën në administratën e re. Si rezultat, serbët vendas dhe serbët e tjerë që kishin mbërritur më parë si pjesë e planit të kolonizimit, do të shënjestroheshin nga grupet e shqiptarëve të armatosur. Fushatat e drejtuara kundër serbëve pasuan dhe përfshinin shkatërrimin e pronave, vrasjet dhe dëbimet. Shumica e kolonëve malazezë dhe serbë të përbërë nga burokratë dhe dobrovoljac ikën nga Kosova në Serbinë ose Malin e Zi të pushtuar nga Boshti. Një vlerësim tregon se numri i serbëve që u detyruan të largoheshin shkon në 70,000-100,000. Historiografia serbe vlerëson se rreth 100,000 serbë u larguan nga Kosova gjatë viteve 1941–1945. Burime të tjera serbe e tregojnë numrin në 250,000. Gjatë kësaj periudhe, Vickers vlerëson se forca pushtuese italiane lehtësoi vendosjen e deri në 72,000 shqiptarëve nga Shqipëria në Kosovë.
Pasoi një konflikt tredimensional, i cili përfshinte përkatësitë ndëretnike, ideologjike dhe ndërkombëtare, ku i pari ishte më i rëndësishmi. Megjithatë, këto konflikte ishin relativisht të nivelit të ulët në krahasim me zonat e tjera të Jugosllavisë gjatë viteve të luftës, me një historian serb që vlerësoi se 3,000 shqiptarë dhe 4,000 serbë e malazezë u vranë, dhe dy të tjerë vlerësuan të vdekur nga lufta në 12,000 shqiptarë dhe 10,000 serbë e malazezë. . Një hetim zyrtar i kryer nga qeveria jugosllave në vitin 1964 regjistroi rreth 8,000 vdekje të lidhura me luftën në Kosovë ndërmjet viteve 1941 dhe 1945, 5,489 prej të cilëve ishin serbë dhe malazezë dhe 2,177 ishin shqiptarë.
Jugosllavia komuniste
Pas Luftës së Dytë Botërore dhe vendosjes së sundimit komunist në Jugosllavi, programi i kolonizimit u ndërpre, pasi Presidenti Tito donte të shmangte konfliktet sektare dhe etnike. Tito miratoi një dekret të përkohshëm në mars 1945 që ndalonte kthimin e kolonistëve, ku përfshiheshin disa çetnik dhe pjesa tjetër që u larguan gjatë luftës duke kërkuar strehim. Dy javë më vonë Tito nxori një dekret tjetër dhe e ndoqi atë me një ligj në gusht 1945 që lejonte një kthim të kushtëzuar për një pakicë kolonësh. Në total, rastet e kthimit ishin 11,168, me 4,829 raste të konfirmuara, 5,744 raste të konfirmuara pjesërisht dhe 595 raste të mohuara. Një pjesë e vogël e popullsisë së mëparshme koloniste u kthye në Kosovë dhe riposedoi tokën, me një pjesë më të madhe të numrit të tyre (4000 familje) më vonë u larguan në zona të tjera të Jugosllavisë. Nga viti 1945-1948, qeveria jugosllave hapi kufirin me Shqipërinë me rreth 25,000 shqiptarë që kaluan dhe u vendosën në Kosovë. Shumica e këtyre mërgimtarëve të pasluftës ishin anëtarë të familjeve të shqiptarëve të vendosur në Kosovë gjatë Luftës së Dytë Botërore nga forcat pushtuese italiane.
Pas Luftës së Dytë Botërore dhe ndarjes Jugosllavi-Shqipëri, autoritetet jugosllave u përpoqën të minimizonin lidhjet midis shqiptarëve të Shqipërisë dhe Kosovës dhe të zbatonin një politikë "turqizimi" që inkurajonte arsimin në gjuhën turke dhe emigrimin në Turqi midis shqiptarëve. Në vitin 1953 u arrit një marrëveshje midis Titos dhe Mehmet Fuat Köprülü, ministrit të jashtëm të Turqisë, që nxiti emigrimin e shqiptarëve në Anadoll. Migrimi i detyruar në Turqi u rrit dhe numrat e përmendur nga Klejda Mulaj për vitet 1953-1957 janë 195,000 shqiptarë që largohen nga Jugosllavia dhe për vitin 1966, rreth 230,000 njerëz. Historiani Noel Malcolm e vendosi numrin e shqiptarëve që largoheshin për në Turqi në 100,000 midis viteve 1953-1966. Faktorët e përfshirë në rritjen e migrimit ishin frikësimi dhe presioni ndaj popullatës shqiptare për t'u larguar përmes një fushate të drejtuar nga shefi i policisë jugosllave Aleksandar Rankoviç që zyrtarisht u deklarua se kishte për qëllim frenimin e nacionalizmit shqiptar. Kosova nën kontrollin e Rankoviqit shihej nga Turqia si individi që do të zbatonte “Marrëveshjen e Gjentëlmene”. Në të njëjtën kohë, një fazë e re e kolonizimit ndodhi në rajon pasi familjet malazeze dhe serbe u vendosën në Kosovë. Situata përfundoi në vitin 1966 me largimin e Rankoviqit nga posti i tij.
Regjistrimi i vitit 1948
djathtas|parapamje|247x247px| Në vitin 1945, dekreti që ndalonte përkohësisht kthimin e kolonistëve u botua në listën periodike qeveritare Službeni list. 727 820 gjithsej banorë
Regjistrimi i vitit 1953
963.959 gjithsej banorë
Regjistrimi i vitit 1961
1 956 196 gjithsej banorë
Popullsia e regjistruar
359,346 banorë gjithsej
Leze Qena
Leze Qena (lindur si Elizabeta Spaqi; Prizren, (1 Mars 1937 - 25 Mars 2020), Prishtinë) ishte një aktore kosovare.
Historia demografike e Kosovës
Popullsia e regjistruar
Sipas përkatësisë etnike:
Leze Qena
Biografia
Shkollën fillore dhe të mesme e kreu në vendlindje, për të vazhduar më pas studimet për aktrim në Prishtinë. Ishte e martuar me aktorin Xhevat Qena. Këtë aktore e gjeti në interpretim në skenën e Teatrit Kombëtar, në shfaqjen “Macja mbi çatinë e nxehte”. Së bashku çifti u bë i njohur për një audiencë të gjerë të teatrove. Suksesi i saj u pa sidomos në shfaqjet në televizion. Qena është parë në disa prodhime televizive dhe kinemanë shqiptare. Sidoqoftë, ajo arriti suksesin e saj më të madh me rolin e saj si "Antigona Fishekxhiu Hoxha" në serialin televiziv Familja moderne. Në ketë përvjetor aktorja Leze Qena ishte përgëzuar edhe nga vete ministri i Kulturës, Valton Beqiri, te hënën në mbrëmje, pas reprizës se shfaqjes “Macja…”. Me ketë rast, duke i dhuruar një buqete me lule aktores, ministri Beqiri e ka përgëzuar për kontributin e saj në zhvillimin e Teatrit në Kosovës, duke i shprehur falënderimin dhe mirënjohjen e thelle aktores Leze Qena për angazhimin e saj te gjate, me role te shumta, në skenën teatrore kombëtare. “Angazhimi juaj në skenën e teatrit është një thesar i çmuar për historikun e teatrit kosovar", ka thëne ministri Beqiri. Ndërsa, drejtoresha e TKK-se, Burbuqe Berisha, në emër te këtij teatri, në ketë 75-vjetor nderoi kontributin e aktores, duke ia dorëzuar një dhurate punim dore në filigran. Vdiq më 25 mars 2020.
Historia demografike e Kosovës
Popullsia e vlerësuar
Enti statistikor i Krahinës Autonome të Kosovës ka vlerësuar numrin e përgjithshëm të shqiptarëve, myslimanëve dhe romëve.
1 956 196 gjithsej banorë
Sipas përkatësisë etnike:
Korrigjimet nuk duhet të konsiderohen të jenë plotësisht të sakta. Numri i shqiptarëve nganjëherë konsiderohet si i nënvlerësuar. Nga ana tjetër, ndonjëherë konsiderohet si një mbivlerësim, duke u nxjerrë nga censa e mëparshme që besohet se janë mbivlerësime. Enti i Statistikave të Kosovës thekson se cilësia e regjistrimit të vitit 1991 është “e dyshimtë”. .
Në shtator 1993, parlamenti boshnjak ia ktheu emrin historik Boshnjakë. Disa muslimanë kosovarë kanë filluar ta përdorin këtë term për t'iu referuar vetes që nga ajo kohë.
Qeveria e Millosheviqit (1990)
Deri në vitin 1992, situata në Kosovë u përkeqësua dhe politikanët nga të dyja palët ishin në një ngërç drejt zgjidhjeve për të ardhmen e rajonit. Shqetësimet u rritën në mesin e serbëve dhe u krijua një organizatë e quajtur Blloku Serb për Kolonizimin e Kosovës në Prishtinë, që synonte t'i bënte zyrtarët shtetërorë me qendër në Beograd për të rritur popullsinë serbe brenda Kosovës. Si i tillë, shteti vuri në dispozicion kredi për ndërtimin e apartamenteve dhe shtëpive së bashku me mundësi punësimi për malazezët dhe serbët që zgjodhën të zhvendoseshin në rajon. Në mars të vitit 1992, rreth 3000 persona nga minoriteti serb në Shqipëri kishin emigruar në Kosovë pasi kishin pranuar ofertën e qeverisë. Në atë kohë, qeveria nën Presidentin Slobodan Millosheviç ndoqi kolonizimin mes një situate vështirësish financiare dhe burimesh të kufizuara. Ligjet u miratuan nga parlamenti i Serbisë që kërkonin të ndryshonin balancën e pushtetit në Kosovë në lidhje me ekonominë, demografinë dhe politikën. Parlamenti i Serbisë më 11 janar 1995 miratoi Dekretin për kolonizimin e Kosovës të Republikës Federale të Jugosllavisë. Ai përshkruante përfitimet e qeverisë për serbët që dëshironin të shkonin dhe të jetonin në Kosovë me kredi për të ndërtuar shtëpi ose për të blerë banesa të tjera dhe ofronin parcela toke falas. Pak serbë e pranuan ofertën për shkak të përkeqësimit të situatës në Kosovë në atë kohë.
Rreth 10,000 refugjatë serbë nga Krajina dhe mbi 2000 nga Bosnja u zhvendosën në Kosovë, për shkak të Luftërave Jugosllave. Në vitin 1995, qeveria u përpoq të ndryshonte ekuilibrin etnik të rajonit përmes zhvendosjes së planifikuar të 100,000, më vonë reduktuar në 20,000 refugjatë serbë nga Krajina në Kroaci në Kosovë. Disa nga refugjatët serbë kundërshtuan shkuarjen në Kosovë. Në vitin 1996, statistikat zyrtare të qeverisë vendosën numrin e refugjatëve në Kosovë në 19,000. Shumica e refugjatëve serbë u larguan më pas dhe disa mbetën. Në fillim të vitit 1997, numri i refugjatëve serbë të zhvendosur në Kosovë ishte 4000 dhe 6000 në fillim të vitit 1999 Me përkeqësimin e situatës sociopolitike, shqiptarët e Kosovës që numëronin rreth 300,000 u larguan gjatë kësaj periudhe për në Evropën Perëndimore. Pas shpërthimit të konfliktit ndërmjet qeverisë së Millosheviçit dhe Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, në fillim të vitit 1997, rreth 9,000 refugjatë serbë dhe afër 20,000 serbë lokalë u larguan nga Kosova.
Lufta e Kosovës (1999)
Në vitin 1999, më shumë se 11,000 vdekje u raportuan në zyrën e Gjykatës Penale Ndërkombëtare për ish-prokuroren e Jugosllavisë, Carla Del Ponte. Gjatë luftës u vranë gjithsej rreth 10,317 civilë, nga të cilët 8,676 ishin shqiptarë, 1,196 serbë dhe 445 romë dhe të tjerë, përveç 3,218 anëtarëve të vrarë të formacioneve të armatosura. Deri në vitin 2010, rreth 3,000 persona ishin ende të zhdukur, nga të cilët 2,500 shqiptarë, 400 serbë dhe 100 romë.
Në ditët pas tërheqjes së Ushtrisë Jugosllave, afër 80,000 (pothuajse gjysma e 200,000 që vlerësohet se jetonin në Kosovë) civilë serbë dhe të tjerë joshqiptarë u larguan nga Kosova. Vlerësimet e numrit të serbëve që u larguan kur forcat serbe u larguan nga Kosova variojnë nga 65,000 në 250,000. Përveç kësaj, më pak se njëqind refugjatë serbë nga Kroacia mbetën në Kosovë.
Regjistrimi i vitit 2011
Në regjistrimin e vitit 2011 kishte 1,739,825 banorë. ECMI "thirr për kujdes kur i referohet regjistrimit të vitit 2011", për shkak të bojkotit nga komunat me shumicë serbe në veri të Kosovës dhe bojkotit të pjesshëm nga serbët dhe romët në jug të Kosovës. Sipas të dhënave, kjo është përbërja etnike e Kosovës:
Që nga viti 2014, ka rreth 96,000 serbë të Kosovës dhe rreth 3/4 e tyre jetojnë në veri të Kosovës.
Festivali i 12-të i Filmit Shqiptar
Festivali i Filmit Shqiptar 2006 i 12-ti me rradhë u zhvillua në Tiranë. Festivali u hapë me 2 tetor 2006 dhe zgjati deri më 9 tetor 2006.
Për dallim nga festivalet e tjera të mbajtura ky festival ishte më të vërtet Shqiptar pasi që në të morën pjesë gjitha xhirimet filmike shqiptare. Në festival morën pjesë prodhimet e filmave artistik të metrazhit të gjatë, dokumentar, vizatimorë dhe prodhimet e filmave të ashtuquajtur alternativ.
Në kategorinë e filmave artistik të metrazhit të gjatë morën pjesë këta filma :
Ndërsa në kategorinë e filmave dokumentar morën pjesë këta filma: