cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ip Man 3
Përmbajtja
Organizatori, Ma King-sang, një drejtues lokal i triadave, gjithashtu punon për Frank, një zhvillues amerikan i pronave dhe një boksier i aftë. Frank urdhëron Ma të fitojë një copë tokë të pushtuar nga shkolla ku studiojnë Ip Ching dhe Cheung Fung. Ma kërkon një muaj që të bëhet, por kërcënohet të sigurojë se do të bëhet brenda dy javësh. Të nesërmen, kur Ip shkon të marrë djalin e tij nga shkolla, ai dëshmon për Ma dhe burrat e tij që stërvitin dhe rrahin drejtorin, i cili nuk pranon t'i shesë shkollën. Ip ndërhyn dhe frenon Ma, por është i detyruar ta lërë të shkojë. Ip kërkon ndihmë nga miku i tij i ngushtë "Fat Po", një detektiv i policisë lokale. Fat Po pranon të ndihmojë Ip, por pretendon mungesë të fuqisë punëtore dhe ndikim. Ip më pas vendos të ruajë shkollën përkrah nxënësve të tij.
Atë natë, ata ndalojnë një sulm nga burrat e Ma, të cilët përpiqen të vunë zjarrin në shkollë dhe rrëmbyen drejtorin. Cheung, i cili ndodhi që po kalonte, ndihmon në luftën kundër pushtuesve dhe shpëton drejtorin. Aftësitë e Cheung bëjnë përshtypje Ip, dhe ai falënderon Cheung për ndihmën e tij. Tin Ngo-san, një mjeshtër lokal i arteve marciale dhe ish-mentori i Ma-së, është tërbuar nga veprimet e paskrupullta të Ma, dhe i shoqëruar nga Ip, përballet me Ma në kantierin e anijeve në Hong Kong, ku ai e poshtëron atë përpara burrave të tij. Ma hakmerret me thikë të fshehur, por Ip është në gjendje ta ndalojë atë. Fat Po arrin dhe e mban situatën në gjendje të mirë, por Ip përfundimisht lejon që Ma të shkojë përsëri për të degraduar situatën. Ma e gjen Cheung dhe i ofron një shumë të madhe parash për të marrë hak kundër Tin në emër të tij. I dëshpëruar për të hapur shkollën e tij të arteve marciale, Cheung pranon ofertën dhe është në gjendje ta vendosë Tin në spital. Ip merr një telefonatë nga spitali dhe viziton Tin.
Pasi mësoi se Tin nuk e thirri, Ip e kupton që ishte një grup i Ma për ta larguar atë nga shkolla, në mënyrë që bandën e tij të mund të rrëmbente disa prej studentëve, përfshirë Ip Ching dhe Cheung Fung. Ip mbërrin vetëm në kantierin e anijeve të Ma, ku Ma mban Ip Ching me thikë dhe kërcënon se do t'i shesë fëmijët në skllavëri nëse drejtori nuk pranon të dorëzojë shkollën. Pasi mësoi se edhe djali i tij ishte rrëmbyer, Cheung arrin dhe lejohet të largohet me të birin për shkak të bashkëpunëtorit; por pasi djali i tij i thotë se ata ende kanë miqtë e tij, ai kthehet dhe lufton përkrah Ip. Ip dhe Cheung janë në gjendje të mbajnë veten e tyre derisa një trupë policësh të udhëhequr nga Fat Po të vijë për të arrestuar bandën, ndërsa Ma ik. Pas incidentit, Frank largon Ma dhe dërgon një boksier Thai për të shkuar në vend të Ip.
Duke u kthyer në shtëpi, Ip mëson se Wing-sing është diagnostikuar me kancer dhe mund të jetojë vetëm gjashtë muaj të tjerë. Ndërsa po merrte Wing-sing në shtëpi nga një dyqan ilaçesh, Ip sulmohet në një ashensor nga boksieri Thai, i cili mposhtet para se ashensori të arrijë në katin e parë. Fat Po më vonë i tregon Ip-së për Frankin, i cili dëshiron të eliminojë Ip me çdo kusht për të penguar planet e tij. Ip vendos të përballet me Frankin në zyrën e tij, ku ai angazhon Ip në një luftë tre minutëshe, duke premtuar se do ta linte atë vetëm nëse ai mund të zgjasë vetëm tre minutat. Ip fillimisht është i mërzitur nga muskujt dhe forca e fortë e kundërshtarit të tij, por fillon të kthejë valën kur ai sulmon gjysmën e poshtme të Frank dhe ata luftojnë në barazim pasi të kalojnë tre minutat; Frank e mban premtimin e tij.
Cheung, me paratë që mori nga Ma më parë, hap shkollën e tij të arteve marciale dhe pretendon se Wing Chun i tij është i vërtetë ndërsa i Ip-it nuk është. Cheung vazhdon të ndërtojë reputacionin e tij duke mposhtur një numër mjeshtërish të arteve marciale. Më në fund, ai e sfidon Ip-në në një betejë që do të vendosë se kush është mjeshtri i madh i vërtetë e Wing Chun. Ndërkohë, Ip kalon më shumë kohë me gruan e tij të sëmurë, duke ndier me turp ndjenjën se e kishte lënë pas dore më herët. Ip refuzon të marrë pjesë në ndeshje, në vend të kësaj të dalë duke kërcyer me Wing-sing, të udhëzuar nga Lee, të cilën Ip më në fund e pranon si student. Për shkak të dështimit të Ip për të marrë pjesë, Cheung është shpallur fituesi, megjithëse ai duket i pakënaqur nga refuzimi i Ip për të luftuar atë. Pavarësisht se Wing-sing është e lumtur për vendimin e Ip për ta shoqëruar atë, bën një takim me Cheung për një ndeshje tjetër në emër të Ip, pasi ajo mendon se Ip do të kishte marrë pjesë nëse jo për gjendjen e saj.
Wing-sing shoqëron Ip në luftë. Pas një beteje me Six and a half poin pole (një armë e popullarizuar e Wing Chun), thika flutur dhe një luftë me duar bosh, Ip përfundimisht mposht Cheungun me grushtin një inç. Duke pranuar humbjen, Cheung shkatërron flamurin që e shpalli veten të Madhërishëm. Ip i thotë atij se kalimi i kohës me më të afërtat e tyre është më i rëndësishëm sesa të garosh. Në epilog, zbulohet se Wing-sing vdiq në vitin 1960, dhe se Ip ndihmoi që Wing Chun të bëhej i njohur ndërkombëtarisht dhe la një trashëgimi.
Vlerësime kritike
Uebfaqja e përmbledhjes së kritikave Rotten Tomatoes raportoi se 78% e kritikëve i kanë dhënë Ip Man 3 një vlerësim pozitiv bazuar në 51 shqyrtime, me një vlerësim mesatar prej 6.4/10. Konsensusi i kritikëve të faqes në internet lexon, "Ip Man 3 nuk është biografia më e kompletuar që një tifoz kung fu mund të kërkojë, por skenat e luftimeve janë argëtuese për tu parë - dhe ndonjëherë, drama është vërtet e bezdisshme." Një tjetër përmbledhës i rishikimit, Metacritic i jep filmit një notë mesatare të ponderuar prej 57 nga 100 bazuar në 14 vlerësime kritikësh, duke treguar "vlerësime të përziera ose mesatare".
Vazhdimi
Ndërsa shumë burime sugjeruan që Ip Man 3 mund të ishte filmi përfundimtar në ekskluzivitet, Patrick Brzeski nga The Hollywood Reporter deklaroi se për shkak të performancës së fortë tregtare të filmit, ai "nuk do të befasohej" nëse do të bëhej një vazhdim. Raymond Wong kishte shprehur interes për të bërë një film të katërt Ip Man, për të cilin Donnie Yen deklaroi ishte e mundur nëse ekzistonte një skenar i mirë, dhe nëse reagimi ndaj Ip Man 3 e garantonte atë. Më 30 shtator 2016, Yen njoftoi përmes Facebook se ai dhe Wilson Yip do të vazhdojnë ekskluzivitetin me Ip Man 4. Xhirimet filluan në prill 2018 dhe lëshua më 20 dhjetor 2019.
Psikologjia industriale dhe organizative
Psikologjia industriale dhe organizative është një disiplinë e aplikuar brenda psikologjisë, është shkenca e sjelljes njerëzore pasi i përket vendit të punës. Në varësi të vendit ose rajonit të botës njihet edhe me emra tjerë si p.sh. psikologji profesionale, psikologji organizative dhe psikologji e punës dhe organizative. Psikologjia industriale, e punës dhe e organizimit është termi më i gjerë dhe më global për këtë fushë. Si një fushë e aplikuar, disiplina përfshin si kërkimin shkencor ashtu edhe praktikën profesionale.
Përmbledhje
Psikologët e kësa disipline aplikojnë teori dhe parime psikologjike për organizatat dhe individët brenda tyre. Psikologët industrial organizativ janë trajnuar në modelin shkencëtar-praktikues. Ata kontribuojnë në suksesin e një organizate duke përmirësuar rekrutimin, performancën e punës, motivimin dhe kënaqësinë në punë të punonjësve. Kjo përfshin ndërfaqen punë-jopunë, siç është kalimi në karrierë, pensioni dhe konflikti dhe ekuilibri punë-familje. Një psikolog industrial organizativ kryen kërkime mbi sjelljet dhe qëndrimet e punonjësve dhe se si ato mund të përmirësohen përmes praktikave të punësimit, programeve të trajnimit, reagimeve dhe sistemeve të menaxhimit.
Psikologjia industrial organizative është një nga 17 specialitetet profesionale të njohura nga Shoqata Psikologjike Amerikane (APA). Në Shtetet e Bashkuara, profesioni përfaqësohet nga Divizioni 14 i APA dhe njihet zyrtarisht si Shoqëria për Psikologjinë Industriale dhe Organizative (SIOP). Shoqëri të ngjashme psikologjike industrial organizative mund të gjenden në shumë vende.
Vështrim historik
Zhvillimi historik i psikologjisë industrial organizative mund të vërehet në SHBA, MB, Australi, Gjermani, Holandë, dhe vende të Evropës Lindore si Rumania. Rrënjët e psikologjisë industrial organizative vijnë pothuajse në fillimin e psikologjisë si shkencë, kur Wilhelm Wundt themeloi një nga laboratorët e parë psikologjikë në vitin 1879 në Leipzig, Gjermani. Në mesin – viteve 1880, Wundt trajnoi dy psikologë, Hugo Münsterberg dhe James McKeen Cattell, të cilët vazhduan të kenë një ndikim të madh në shfaqjen e psikologjisë industrial organizative. Lufta e Parë Botërore ishte një shtysë për zhvillimin e fushës në të njëjtën kohë në MB dhe SHBA.
Në vend që t'i shikonte dallimet e performancës si "gabime" njerëzore, Cattell ishte një nga të parët që njohu rëndësinë e dallimeve midis individëve si një mënyrë për të kuptuar më mirë sjelljen e punës. Walter Dill Scott, i cili ishte një bashkëkohës i Cattell-it dhe u zgjodh President i Shoqatës Psikologjike Amerikane (APA) në 1919, ishte padyshim psikologu më i shquar i psikologjisë industrial organizative të kohës së tij. Scott, së bashku me Walter Van Dyke Bingham, punuan në atë që atëherë ishte Instituti i Teknologjisë Carnegie, duke zhvilluar metoda për zgjedhjen dhe trajnimin e personelit të shitjeve.
Ana "organizative" e fushës ishte e fokusuar në sjelljen, ndjenjat dhe mirëqenien e punonjësve. Gjatë Luftës së Parë Botërore, me interesin e qeverisë së Mbretërisë së Bashkuar për produktivitetin e punëtorëve në fabrikat e municioneve, Charles Myers studioi lodhjen dhe mirëqenien e punëtorëve. Pas luftës, Elton Mayo zbuloi se periudhat e pushimit përmirësonin moralin dhe ulnin qarkullimin në një fabrikë tekstili në Filadelfia. Më vonë ai iu bashkua studimeve të vazhdueshme të Hawthorne, ku u interesua se si emocionet e punëtorëve dhe marrëdhëniet joformale ndikuan në produktivitetin. Rezultatet e këtyre studimeve çuan në lëvizjen e marrëdhënieve njerëzore.
Lufta e Dytë Botërore solli një interes të ri për testimin e aftësive. Ushtria amerikane duhej të vendoste me saktësi rekrutët në punë të reja teknologjikisht të avancuara. Kishte gjithashtu shqetësim për moralin dhe lodhjen e punëtorëve të industrisë së luftës. Në vitet 1960, Arthur Kornhauser ekzaminoi ndikimin në produktivitetin e punësimit të punëtorëve mendërisht të paqëndrueshëm. Kornhauser ekzaminoi gjithashtu lidhjen midis kushteve të punës industriale dhe shëndetit mendor të punonjësve, si dhe përhapjen në jetën personale të një punonjësi për të pasur një punë të pakënaqshme. Zickar vuri në dukje se shumica e bashkëkohësve të industrisë organizative të Kornhauser favorizonin menaxhimin dhe Kornhauser ishte kryesisht i vetëm në interesin e tij në mbrojtjen e punëtorëve. Vinchur dhe Koppes (2010) vunë re se interesi i psikologëve për stresin e punës është një zhvillim relativisht i fundit (f. 22).
Divizioni i psikologjisë industriale i ish Shoqatës Amerikane të Psikologjisë së Aplikuar u bë një ndarje brenda APA, duke u bërë Divizioni 14 i APA. Fillimisht u quajt Divizioni i Psikologjisë Industriale dhe Biznesit. Në vitin 1962, emri u ndryshua në Divizionin e Psikologjisë Industriale. Në vitin 1973, ajo u riemërua përsëri, këtë herë në Divizionin e Psikologjisë Industriale dhe Organizative. Në vitin 1982, njësia u bë më e pavarur nga APA dhe emri i saj u ndryshua përsëri, këtë herë në Shoqëria për Psikologjinë Industriale dhe Organizative.
Nga vitet 1980 deri në 2010, ndodhën ndryshime të tjera në psikologjinë e industrial organizative. Studiuesit adoptuan gjithnjë e më shumë një qasje shumënivelëshe, duke u përpjekur të kuptonin fenomenet e sjelljes si nga niveli i organizatës ashtu edhe nga niveli i punonjësit individual. Ka pasur gjithashtu një interes të shtuar për nevojat dhe pritshmëritë e punonjësve si individë. Për shembull, një theks mbi drejtësinë organizative dhe kontratën psikologjike zuri rrënjë, si dhe shqetësimet më tradicionale të përzgjedhjes dhe trajnimit. U miratuan risitë metodologjike (p.sh., meta-analizat, modelimi i ekuacioneve strukturore ). Me miratimin e Aktit Amerikan me Aftësi të Kufizuara në 1990 dhe legjislacionit paralel kudo në botë, psikologjia industrial organizative pa një theks të shtuar mbi "drejtësinë në vendimet e personelit". Hulumtimi i trajnimit mbështetej gjithnjë e më shumë në përparimet në psikologjinë arsimore dhe shkencën njohëse.
Kimberly Zieselman
Kimberly Zieselman është avokate, advokuese për të drejtat e njeriut, grua interseks me sindromën e androgjenitetit jo-nsensitiv. Ajo momentalisht është drejtoreshë ekzekutive e organizatës jo-qeveritare interACT/ Interact Advocates for Intersex Youth.
Jeta e hershme dhe trajtimi mjekësor
Zieselman zbuloi për të dhënat mjekësore në moshën 41 vjeçare, pas aksesimit të diagnozës. Ky zbulim ishte çorientues, duke e vënë përballë sfidash identitare atë dhe babanë e saj, por Zieselman e përshkruan gjithashtu kështu këtë ndjesi “U ndjeva e lirë pasi e zbulova”.
Karriera
Zieselman është avokate dhe ka punuar në fushën e ligjit për marrëdhëniet familjare dhe riprodhimit të asistuar përmes teknologjisë.
Advokimi për komunitetin interseks
Në 2009 Zieselman zbuloi grupin e suportit AIS-DSD, ku u bë dhe më pas drejtoreshë e organizatës. Zieselman është tani drejtoreshë ekzekutive e interACT, një organizatë që promovon të drejtat e të rinjve interseks, përmes medias dhe ofrimit të ndihmës ligjore.
Qëllimi kryesor i interACT është ti japi fund kirurgjive të panevojshme mbi fëmijët interseks. Zieselman përshkruan se si fëmijët interseks thjesht kanë një trup ndryshe dhe kirurgjitë gjenitale nuk janë një emergjencë për ti realizuar. Zieselman përshkruan se si turpërimi, të mbajturit të fshehtë, si dhe kirurgjitë e panevojshme mbi fëmijët interseks shkaktojnë dëm psikologjik dhe fizik, por ato ndodhin për shkaqe sociologjike. Ajo apelon për një ndalim ultimatum të kirurgjive të performuara tek fëmijët, derisa këta të fundit të jenë të rritur mjaftueshëm për të marrë vendime për trupin e tyre.
HDMI
Ndërfaqja multimediale me definicion të lartë (Anglisht: High-Definition Multimedia Interface, HDMI) është një ndërfaqe e pronarit audio/video për transmetimin e të dhënave video të pakompresuara dhe të dhënave audio dixhitale të ngjeshur ose të pakompresuar nga një pajisje burimi në përputhje me HDMI, si një kontrollues ekrani, në një monitor kompjuteri të përputhshëm, videoprojektor, televizor dixhital ose pajisje audio dixhitale. HDMI është një zëvendësim dixhital për standardet e videove analoge. HDMI zbaton standardet EIA/CEA-861, të cilat përcaktojnë formatet video dhe format e valës, transportin e audios LPCM të ngjeshur dhe të pakompresuar, të dhënat ndihmëse dhe implementimet e VESA EDID.: f. III  Sinjalet CEA-861 të bartura nga HDMI janë elektrikisht të pajtueshme me sinjalet CEA-861 të përdorura nga Ndërfaqja Vizuale Dixhitale (DVI). Asnjë konvertim i sinjalit nuk është i nevojshëm, as nuk ka humbje të cilësisë së videos kur përdoret një përshtatës DVI-në-HDMI. Aftësia e Kontrollit të Elektronikës së Konsumatorit (CEC) lejon pajisjet HDMI të kontrollojnë njëra-tjetrën kur është e nevojshme dhe lejon përdoruesin të përdorë pajisje të shumta me një telekomandë dore.
Disa versione të HDMI janë zhvilluar dhe vendosur që nga lëshimi fillestar i teknologjisë, duke prezantuar herë pas here lidhës të rinj me faktorë më të vegjël të formës, por të gjitha versionet ende përdorin të njëjtin pinout bazë dhe janë të pajtueshëm me të gjitha llojet e lidhësve dhe kabllot. Përveç kapacitetit të përmirësuar audio dhe video, performancës, rezolucionit dhe hapësirave me ngjyra, versionet më të reja kanë veçori të avancuara opsionale si 3D, lidhjen e të dhënave Ethernet dhe zgjerimet CEC.
Prodhimi i produkteve të konsumit HDMI filloi në fund të vitit 2003. Në Evropë, ose DVI-HDCP ose HDMI përfshihen në specifikimet e etiketimit HD gati në dyqan për televizorët për HDTV, të formuluara nga EICTA me SES Astra në 2005. HDMI filloi të shfaqej në HDTV të konsumit në 2004 dhe videokamera dhe kamera dixhitale në 2006. Që nga janari 2021, janë shitur afro 10 miliardë pajisje HDMI.
Terapia e gjeneve
Terapia gjenike ose terapia e gjeneve është një fushë mjekësore e cila përqendrohet në modifikimin gjenetik të qelizave për të prodhuar një efekt terapeutik ose trajtimin e sëmundjes duke riparuar ose rindërtuar materialin gjenetik të dëmtuar.
Përmbledhje
Terapia gjenike u konceptua në vitin 1972, nga autorë të cilët kërkuan kujdes para se të fillonin studimet e terapisë së gjeneve njerëzore. Në këtë vit Friedmann dhe Roblin ishin autort e parë të një punimi në Science me titull "Terapia gjenike për sëmundjen gjenetike njerëzore?" Rogers (1970) u citua për propozimin e tij që ADN e mirë ekzogjene të përdoret për të zëvendësuar ADN-në e dëmtuar tek ata që vuajnë nga defekte gjenetike. Në vitin 1984 u krijua një sistem vektor retrovirus që mund të fuste me efikasitet gjenet e huaja në kromozomet e gjitarëve.
Përpjekja e parë për modifikimin e ADN-së njerëzore u krye në vitin 1980 nga Martin Cline, por transferimi i parë i suksesshëm i gjenit bërthamor tek njerëzit, i miratuar nga Instituti Kombëtar i Shëndetit, u krye në maj 1989. Përdorimi i parë terapeutik i transferimit të gjeneve, si dhe futja e parë e drejtpërdrejtë e ADN-së njerëzore në gjenomën bërthamore u krye nga French Anderson në një provë që filloi në Shtator 1990. Mendohet se kjo mënyrë trajtimi mund të shërojë shumë çrregullime gjenetike ose t'i trajtojë ato me kalimin e kohës.
Koncepti i terapisë gjenike është rregullimi i një problemi gjenetik në burimin e tij. Nëse, për shembull, në një sëmundje të trashëguar (zakonisht recesivisht) një mutacion në një gjen të caktuar rezulton në prodhimin e një proteine jofunksionale, terapia gjenetike mund të përdoret për të dhënë një kopje të këtij gjeni që nuk përmban mutacion të dëmshëm, dhe kështu prodhon një proteinë funksionale. Kjo strategji referohet si terapi e zëvendësimit të gjeneve dhe përdoret për të trajtuar sëmundjet e trashëguara të retinës.
Ndërsa koncepti i terapisë së zëvendësimit të gjeneve është kryesisht i përshtatshëm për sëmundjet recesive, strategji të reja kanë sugjeruar që janë të afta të trajtojnë edhe kushtet me një model dominues të trashëgimisë.
Jo të gjitha procedurat mjekësore që futin ndryshime në përbërjen gjenetike të një pacienti mund të konsiderohen terapi gjenesh. Transplanti i palcës së kockave dhe transplantet e organeve në përgjithësi janë zbuluar se futin ADN të huaj tek pacientët. Terapia gjenike përcaktohet nga saktësia e procedurës dhe qëllimi i efektit terapeutik direkt.
Visaret e sportit shqiptar : Durrësi
Visaret e sportit shqiptar : Durrësi libër me autorë Sotiraq Gjordeni, Lluka P. Heqimi dhe Anila Haruni (Konomi) (red.). Botuar në Tiranë nga "Erik", në vitin 2015. V.3.1, 416 faqe.
Anti Katalonizmi
parapamje|250x250px|Një shenjë në gjuhën katalanase në qytetin e Valencias që bën thirrje për një bojkot të produkteve katalanase Anti-Katalonizmi (anticatalanisme, ) është emri kolektiv i dhënë për tendenca të ndryshme historike të pretenduara në Spanjë që kanë qenë armiqësore me kulturën dhe traditat katalanase.
Në kohët e fundit është një term i përdorur për të kritikuar qëndrimet politike në kundërshtim me nacionalizmin katalunas ose pavarësinë e Katalonjës, brenda dhe jashtë Katalonjës.
Katalonofobia është një qëndrim armiqësor, përbuzës dhe jomiqësor ndaj grupit etnik katalanas, gjuhës dhe kulturës. Për arsye historike, zakonisht shfaqet në Spanjë.
Sorbon
Sorbon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Sorbon ka një popullsi prej 201 banorë dhe sipërfaqe 14.43 km², me një dendësi prej 14 banor/km².
Anti Katalonizmi
Historia
Antagonizmi midis tokave të kurorës Aragonese dhe Mbretërisë së Castile daton që nga Mesjeta e vonë. Në shekujt 13 dhe 15. Kronistët Castilian krijuan mitin e mbretërve Castilian si trashëgimtarë legjitimë dhe të vetëm të shtetit Visigothic dhe sundimtarëve legjitimë të të gjithë Gadishullit Iberik. Gjendja e një shteti të pavarur të Mbretërisë së Aragonës dhe Qarkut të Barcelonës ishte një sfidë për këtë koncept. Sipas historianëve të ndryshëm, antagonizmi i katalanasve dhe popujve të tjerë të Gadishullit Iberik daton që nga ato kohëra. Një përpjekje nga Katalonia për të ndryshuar suzeraintin apo edhe rifituar pavarësinë (kryengritja e korrësve) çoi në një rritje të ndjenjës anti-katalanase në shumë zona të Spanjës. Ndër të tjera, doli nga kjo letërsi anti-katalanase Spanjisht Francisco de Quevedo klasike. Gjatë epokës së Frankos, ndjenjat anti-katalanase u shprehën në masa të vazhdueshme shtypëse kundër gjuhës, kulturës dhe simbolikës katalanase. Pas rënies së regjimit të Frankos, autonomia e Katalonjës u rikthye, gjuha katalanase mori statusin e një gjuhe shtetërore, por shfaqjet e armiqësisë së përditshme ndaj katalanasve vazhdojnë të vërehen.
Kronologjia e shtypjes së Katalonjës (1482 - pranishëm)
1482 Fillon shtypja dhe djegia e Biblës në Valencia, kështu që ekzistenca e saj është vënë në dyshim për shumë vite.
Në përputhje me një dekret të ri të Philip V, i cili shfuqizoi ligjet dhe institucionet katalanase pas Luftës së suksesionit e cila përfundoi në 1714, margjinalizimi i gjuhës dhe kulturës katalanase gradualisht u rrit në favor të kastilasve. Dekreti i ri i Bimëve ishte një masë mbretërore që synonte shtypjen e atyre që u mundën gjatë Luftës së Trashëgimisë, dhe që inicoi krijimin e një shteti të centralizuar spanjoll, në përputhje me ligjet e Castile, ligjërisht dhe për herë të parë themeloi Mbretërinë e Spanjës. Ky centralizëm mori mjaft kohë gjatë shekujve XIX dhe fillimit të njëzetë, duke arritur nivele maksimale gjatë diktaturës së Franco dhe Terrorit të Bardhë.
Aktualiteti
Katalofofia mund të gjendet në të gjithë Spanjën, Harta e urrejtjes është në shumë vende, katalofofia më e rëndë dhe e dukshme është flamuruar nga partitë spanjolle dhe ultranacionaliste si PP, Citizens dhe VOX.
Kataloni
Në Kataloni, flluskat shoqërore anti-Katalonjane janë të zakonshme, veçanërisht në zonën metropolitane të Barcelonës dhe në rrethet migruese me origjinë në gjuhën kastiliane në qytetet kryesore të Principatës. Eshtë zakon të refuzosh gjuhën në të folur, në muzikë ose në media, duke treguar indiferencë ose përbuzje të plotë ndaj Katalonjës dhe kulturës së saj. Ky refuzim bën që partitë politike Spanjolle të marrin rezultatet më të mira në këto fusha.
Valenci
Në Valenci, anti-Katalonizmi është përhapur kryesisht në grupe konservatore në Qytetin e Valencisë dhe rrethinat e tij, të lidhura me secesionizmin gjuhësor dhe lëvizjen politike që zakonisht quhet blaverizëm. Katalanasizmi antik zakonisht ka një efekt politik në këto fusha, pothuajse gjithmonë të kuptuar si një reagim ndaj një imperializmi të pretenduar Katalan.
Ishujt Baleare
Në mesin e 1972 një seri letrash u shfaqën në Diario de Mallorca nënshkruar me pseudonimin Pep Gonella, e cila çoi në Gonellism, një lëvizje që disa e shoqërojnë me blaterizmin Valencian. Sidoqoftë, letrat kurrë nuk e mohuan unitetin e gjuhës ose shfaqnin ndjenja anti-Katalanase, por kërkonin një rëndësi më të madhe në varietetet e dialekteve Balearike sesa standardet.
Aragoni
Në Aragoni ekziston një lëvizje e ngjashme me blaverizmin ose gonellizmin, i cili kërkon të eleminojë të gjitha referencat ndaj Katalanishtve në lidhje me Rripin. Aragoni e përjashton Katalanishten nga gjuhët e saj zyrtare, tani quhet Lapao.
Në Europë
parapamje| Interdiction officielle de la langue katalane e 2 Prillit 1700, gjatë sundimit të Louis XIV të Francës, dekret me të cilin u ndalua katalonja në Roussillon, Conflent dhe Cerdanya.
Historiani Antoni Simon shprehet se midis shekujve 12 dhe 15, ekspansioni ushtarak i Katalonjës në Siçili, Sardenjë dhe Italinë e Jugut dhe hyrja e tregtarëve katalanas në këto tregje, gjeneruan një sens të thellë të armiqësisë kundër katalanasve - shpesh të identifikuar si Spanjollë. Reflektime mund të gjenden në veprat letrare të Dante Alighieri, Giovanni Boccaccio, Francesco Petrarca, Luigi Alamanni, Pietro Aretino ose Serafino Aquilano. Ai pretendon se ishte një ndjenjë anti-Katalanase më kulturore-gjuhësore sesa politiko-territoriale, për shkak të protestave për zgjedhjen e Alfonso de Borja në 1455 si Papa Calixto III për të qenë barbar dhe katalonas.
Megjithëse legjenda e zezë anti-Katalonjas kishte origjinën e saj në Itali, ajo u shtri në Mesdheun lindor me ekspeditat e almogávares, të cilat vendosën me vendosmëri frikën dhe refuzimin që ata morën në atë zonë, gjë që e bëri të famshëm imprecionin ose fyerjen «Katalaneze ! »
Qarku Carpentras
Qarku Carpentras është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Vaucluse.
Bellancourt
Bellancourt është një komunë në Francë. Bellancourtbën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 480 banorë dhe sipërfaqe 5.98 km².
Beaumont-le-Roger
Beaumont-le-Roger është një komunë në Francë. Beaumont-le-Roger bën pjesë në departamentin Eure të rajonit Haute-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 2942 banorë dhe sipërfaqe 36.42 km².
Legalizimet, Durrësi-mikpritësi i madh
Legalizimet, Durrësi-mikpritësi i madh libër me autor Flamur Gjuzi dhe Aqif Hysa (red.). Botuar në Durrës nga "Adonis", në vitin 2017. Faqe 376.
Loreta Çapeli
Loreta Çapeli është arkitekte shqiptare. Është diplomuar në Universitetin Politeknik të Tiranës, Fakulteti i Inxhinierisë së Ndërtimit dega arkitekturë në 1991. Ajo ka dhënë dhe jep mësim në Fakultetin e Arkitekturës dhe Inxhinierisë, Tiranë, lëndën Histori Arkitekture.
Durrësi : album historiko-arkeologjik
Durrësi : album historiko-arkeologjik me autorë Hava Hidri, Sali Hidri dhe Sirius Hidri (përkth. në ital.), Hysen Hidri (përkth. në angl.). Botuar në Durrës nga "Mileniumi i Ri", në vitin 2016. Faqe 204.
Kiço Londo
Kiço Londo regjisor shqiptar, drejtor i teatrit kombëtar eksperimental “Kujtim Spahivogli”.
I Put a Spell on You (album)
I Put a Spell on You është një album i këngëtares/pianistes/tekst-shkrueses Nina Simone (1933–2003) me studion Philips Records. Ky album përmban disa nga këngët më të njohura të Simones.
Kronikë mbi Durrësin dhe durrsakët rreth viteve '20 të shek. XX
'''Kronikë mbi Durrësin dhe durrsakët rreth viteve '20 të shek. XX''' libër me autor Ali A. Sula dhe Halim Maloku (red.). Botuar në Durrës nga "Alstudio", në vitin 2006. Faqe 208. ISBN 99943-610-6-6
Barbara Strozzi
parapamje| Gambenspielerin ( Lojtari i Viola da Gamba ), c. 1630–1640, (Gemäldegalerie, [[Dresdeni|Dresden ) nga Bernardo Strozz që besohet të jetë e Barbara Strozzi. Uncleshtë e paqartë nëse piktori lidhet menjëherë me familjen Strozzi.]] Barbara Strozzi (e quajtur edhe Barbara Valle e pagëzuar në 6 Gusht 1619 –11 Nëntor 1677) ishte një shkrimtare dhe artiste Italiane e Periudhës Barok (Baroque Period). Gjatë jetës së saj, Strozzi shpërndau tetë vëllime të muzikës së saj, duke pasur më shumë muzikë në letër sesa ndonjë aranzhues tjetër i periudhës. Kjo u bë e kuptueshme pa asnjë ndihmë nga Kisha ose mbështetje të parashikueshme të nderit.
Jeta dhe karriera e Strozzi-t janë lënë në hije nga pretendimet se ajo ishte një kurtizane, e cila nuk mund të konfirmohet plotësisht pasi në kohën kur krijimi i muzikës femërore shpesh supozohej të ishte një pasuri intelektuale e një kurtizane.
Jeta e hershme dhe adoleshenca
Barbara Strozzi (Barbara Valle) lindi në Venecia në 1619 nga një zonjë e njohur si "La Greghetta" (në burime të ndryshme ajo gjithashtu aludohet si Isabella Griega ose Isabella Garzoni). Ajo u pagëzua në kishën e Santa Sofisë (church of Santa Sofia) në Cannaregio (sestiere) të Venecias. Përkundër faktit që certifikata e lindjes së Barbara-s nuk jep të dhëna mbi identitetin e babait të saj, thuhet që babai i saj biologjik  ishte Giulio Strozzi, një artist dhe libretist, një figurë e fuqishme në Venecian e shekullit XVII. Giulio Strozzi ishte një anëtar nga IIncogniti, një nga institutet më të mëdha dhe më të larta shkencore në Evropë dhe një fuqi e rëndësishme politike dhe shoqërore në Republikën e Venecias dhe të kaluarën. Jo shumë mendohet për nënën e Barbara-s, megjithatë studentët e historisë imagjinojnë se Isabella ishte punëtore e Giulio-s, pasi të dy Barbara dhe Isabella jetonin në familjen e Giulio dhe ishin regjistruar në testamentin e tij. Pavarësisht nga fakti që Barbara ishte një fëmijë i paligjshëm (prindërit e saj nuk ishin martuar në kohën e konceptimit ose lindjes së saj), babai i saj Giulio aludoi tek ajo si "vajza e tij e adoptuar" dhe ishte i dobishëm për ta ndihmuar atë në ndërtimin e thirrjes së saj si muzikante më vonë në jetën e saj.
Pak dihet për fëmijërinë e Barbara; Rrëfimet më të hollësishme të jetës së saj kanë të bëjnë me fundin e fëmijërisë dhe adoleshencën e hershme. Në atë kohë, Venecia kishte pësuar plagë që kishin vrarë pjesën më të madhe të popullsisë së saj. Sidoqoftë, Barbara, e cila kishte mbijetuar së bashku me nënën e saj, kishte arritur moshën 12 vjeç nga Festa della Salute e parë në 1631. Në atë kohë, ajo tashmë kishte filluar të zhvillohej si një muzikant dhe filloi të demonstrojë talentin vokal virtuoz së bashku me të qenit në gjendje të shoqëronte veten në lahutë ose teorbo .Në librin e saj "Tinguj dhe ajra të ëmbël", historiania Anna Beer shpreh thoshte se dhuratat melodike të Strozzi (veçanërisht zëri i saj tërheqës interpretues) dolën të ishin më të qarta në mësimet e saj fillestare, dhe kjo e bëri Giulio të organizonte ushtrime në strukturë për të me një nga aranzhuesit kryesorë në atë pikë, Francesco Cavalli. Këto ushtrime përfundojnë të jenë produktive: në moshën pesëmbëdhjetë vjeç, Barbara portretizohet si "la virtuosissima cantatrice di Giulio Strozzi", vokalistija e mahnitshme virtuoze e Giulio Strozzi. Në festën e ditëlindjes së gjashtëmbëdhjetë të Barbara, Giulio filloi të transmetonte në mënyrë të efektshme aftësitë e saj melodike, duke garantuar angazhime të veprave për të. Prandaj Giulio vendosi Accademia degli Unisoni, një ndihmës i Incogniti, i cili gjithashtu ftoi interpretuesit në grupin e përparuar të miqve. Unisoni, duke punuar nga familja Strozzi, u kthye në hapësirën domethënëse të prezantimit për Barbara-n e re, duke garantuar shanset e saj për të vazhduar si vokaliste, ashtu si ekspozitat gjysmë-publike të punëve të saj. Në 1637, duke qenë 18 vjeç, Barbara mori mbiemrin e babait të saj, Strozzi, duke e mbajtur atë derisa të vdiste.
Jeta si muzikant i ri
Në adoleshencën e saj të vonë, Barbara kishte filluar të fitonte një reputacion për këngën e saj. Në 1635 dhe 1636, dy vëllime këngësh u botuan nga Nicole Fontei, të quajtura Bizzarrie poetiche (Çudira Poetike), plot lavdërime për aftësinë e Barbara për të kënduar. Përvoja e performancës që ajo kishte në Unisoni e pajisi me ekspertizën vokale që u manifestua edhe në botimet e saj të mëvonshme, duke nënkuptuar talentin e saj kompozitor.
Në 1644, vëllimi i saj i parë i punimeve, Il primo libro de'madrigali ("Libri i Parë i Madrigals"), u shfaq në shtyp. Në këtë kohë muzikantja e re ende nuk kishte besimin dhe ndjenjat e vetëvlerësimit të viteve të mëvonshme. Kjo pasqyrohet në prezantimin e veprës, ku ajo shprehet: "Duke qenë një zonjë, unë shqetësohem për shpërndarjen e kësaj vepre. A do të qëndronte e sigurt nën një lis të shkëlqyeshëm dhe të mos rrezikohej nga tehët e kritikës që janë tërhequr në të vërtetë për të luftuar kundër tij ".
Si një muzikante e re, Barbara kërkoi mbështetje, megjithatë nuk ishte përgjithësisht e frytshme. Krijimi i saj 2, kushtuar Ferdinand III të Austrisë dhe Eleanora të Mantua në ngjarjen e martesës së tyre, kaloi pa u zbuluar. Dedikate të tjera të shquara përfshijnë Anne de' Medici, Archduchess of Austria, Nicolò Sagredo, më vonë Doge i Venecias, për të cilin ajo kushtoi krijimin e saj 7, dhe Sophia, Dukesha e Brunswick dhe Lüneburg. Ajo pritet gjithashtu të ketë kompozuar disa melodi për Dukën e Mantova në 1665, një vit pas punëve të saj të fundit të shpërndara të njohura.
Më vonë jeta dhe vdekja
Shumë pak dihet nga jeta e Strozzi gjatë viteve të 60-ta, thuhet se ajo ishte konkubina e një fisniku venedikas, Giovanni Paolo Vidman. Kjo lidhje e bëri atë që të bëhej nënë e tre fëmijëve.
Gjatë kësaj periudhe, kishte mardhënie financiare mes Strozzit dhe Vidman. Thuhet se ajo dha para hua për tu ripaguar pas vdekjes së Vidman. Afër 10% te interesit mund të ishte një mënyrë duke siguruar kështu mbështetje për Barbaran dhe fëmijët e saj pas vdekjes së Vidman.
Strozzi vdiq në Padua në vitin 1677 në moshën 58 vjecare. Ajo thuhet të jetë varrosur në Eremitani. Kur ajo vdiq pa lënë një testament, djali i saj Giulio Pietro kerkoi të gjithë  trashëgiminë e saj.
Jeta personale
Edhe pse Strozzi nuk u martua kurrë, ajo kishte katër fëmijë; dy vajzat e saj u bashkuan me një manastir dhe njëri prej djemve të saj u bë murg. Në një letër të shkruar pas vdekjes së Barbara raportohet në mënyrë lakonike se ajo "u përdhunua nga Kont Vidman, një fisnik venecian. Ajo kishte një djalë i cili gjithashtu [domethënë, si babai i saj] mban emrin Giulio Strozzi ". Vidman ishte një mbrojtës i arteve. Pavarësisht nëse e përdhunoi ose jo, Strozzi sigurisht nuk u martua me të, pasi ai ishte tashmë i martuar. Pavarësisht, Vidman sigurisht ishte babai i foshnjës Giulio, dhe më pas i dy fëmijëve të tjerë, Isabella në 1642 dhe Laura në 1644, dhe ndoshta i një të katërti, Massimo. Hasshtë sugjeruar gjithashtu që pretendimi për përdhunim mund të ketë qenë thjesht një histori e qarkulluar për të mbrojtur reputacionin e Barbara-s.
Kompozimet
parapamje| Faqja e titullit të Diporti di Euterpe, Strozzi's Opus 7, e përbërë nga 8 kantata. Strozzi u tha të ishte "kompozitori më pjellor - burrë apo grua - i muzikës vokale laike të shtypur në Venecia në mes të shekullit [17]". Rezultat e saj ishin unike në atë që përmban vetëm muzikë vokale laike, me përjashtim të një vëllimi të këngëve të shenjta. Ajo ishte e njohur për aftësinë e saj poetike, si dhe talentin e saj kompozitor. Tekstet e saj shpesh ishin poetike dhe të artikuluara mirë.
Pothuajse 3/4 e punimeve të saj të shtypura ishin të kompozuara për soprano, megjithatë ajo shpërndau gjithashtu vepra për zëra të ndryshëm. Krompozimet e saj janë themeluar në mënyrë të palëvizshme në zakonin seconda pratica. Muzika e Strozzi thërret shpirtin e Cavalli,, përfitues i Monteverdi.Sidoqoftë, stili i saj është më lirik, dhe më i varur nga tingulli i plotë vokal. Shumë nga tekstet për pjesët e saj të hershme janë shkruar nga babai i saj, Giulio. Tekstet e mëvonshme u shkruan nga kolegët e babait të saj, dhe për shumë kompozime Barbara mund të ketë shkruar tekstet e saj. Janë shtatë vëllime të shtypura të kompozimeve të saj që kanë mbijetuar. Po kështu, shumë më tepër nga veprat e pabotuara të Strozzit aktualisht gjenden në koleksione në Itali, Gjermani dhe Angli në formë dorëshkrimi. Ndalimi i parregullt i muzikës së saj është modernizuar për të akomoduar shfaqje moderne.
Si shumë nga kompozitorët e saj bashkëkohorë, Strozzi kryesisht përdori tekste nga poeti MMarino. . Këto tekste mariniste do të shërbenin si një mjet për të shprehur veten, si dhe për të sfiduar rolet gjinore të kohës së saj. Il primo libro di madrigali, për 2-5 zëra të vazhdueshëm, op. 1 (1644), i ishte kushtuar Vittoria della Rovere, Dukesha e Madhe e Toskanës e lindur në Venedik. Teksti është një poezi e babait të saj, Giulio Strozzi. Strozzi botoi një vepër të njohur me pjesë fetare. Opusi i saj 5, i shkruar në vitin 1655, i ishte kushtuar Archduchess of Innsbruck, Anna de Medici. Motet e saj "Mater Anna" i bënë homazhe jo vetëm shenjtores / nënës katolike të virgjëreshës Mari por edhe arkideshës. Strozzi ishte shumë e ndjeshme ndaj kuptimit subkriminal në tekstet e saj dhe, siç është rasti me Arcangela Tarabonti, tekstet që ajo vendoste shpesh nënkuptonin çështje themelore në lidhje me gjininë.
Regjistrimet
Ka regjistrime të shumta. Disa prej tyre përmbanin ekskluzivisht punimet e Barbara-s, të tjerët indeksuan vetëm disa pjesë.
Shfaqjet
Disa prej tyre mund të gjenden në YouTube dhe platforma të tjera.
Apple M2
parapamje|Procesori M2 i [[Apple Inc.|Apple.]] Apple M2 është një seri sistemesh të bazuara në ARM në një çip (SoC) i projektuar nga Apple Inc. si një njësi qendrore e përpunimit (CPU) dhe njësi përpunimi grafik (GPU) për desktopët dhe laptopët e tij Mac, dhe tabletin iPad Pro. Është gjenerata e dytë e arkitekturës ARM e destinuar për kompjuterët Mac të Apple pas kalimit nga Intel Core në silikon Apple, duke pasuar M1. Apple njoftoi M2 më 6 qershor 2022, në WWDC, së bashku me modelet e MacBook Air dhe MacBook Pro 13 inç duke përdorur M2. M2 është bërë me procesin N5P të "teknologjisë së përmirësuar 5 nanometër" të TSMC dhe përmban 20 miliardë transistorë, një rritje prej 25% nga M1. Apple pretendon përmirësime të CPU deri në 18% dhe përmirësime të GPU deri në 35% krahasuar me M1.
M2 u pasua nga çipat M2 Pro dhe M2 Max të fokusuar në profesionalizëm në janar 2023. M2 Max është një version me fuqi më të lartë të M2 Pro, me më shumë bërthama GPU dhe gjerësi brezi memorie, dhe një madhësi më të madhe të modelit. Apple prezantoi M2 Ultra në qershor 2023, duke kombinuar dy çipa M2 Max në një paketë.
Tórshavn
Tórshavn ( shqiptimi në faroisht [ˈtʰɔuʂhaun]; fjalë për fjalë 'Porti i Thor'; Danisht: Thorshavn ˈtsʰoɐ̯ˀsˌhɑwˀn) është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i Ishujve Faroe. Është në pjesën jugore në bregun lindor të Streymoy. Në veriperëndim të qytetit shtrihet mali Húsareyn dhe në jugperëndim, Kirkjubøreyn. Ata janë të ndarë nga lumi Sandá. Sipas vitit 2019, qyteti ka një popullsi prej 19,165, dhe zona më e madhe urbane ka një popullsi prej 21,078.
Klima
Tórshavn përmban një klimë nënpolare oqeanike (Cfc) me ngritje mesatare të verës rreth 12 ° C dhe të dimrit rreth 6 ° C, dhe me ulje dimri mesatarisht pak mbi ngrirje, dhe qiell të shpeshtë me re. Reshjet mesatare mujore janë më të larta në vjeshtë dhe dimër, duke arritur kulmin në janar, për shkak të stuhive të shpeshta dhe intensive që kalojnë zonën nga Oqeani Atlantik Verior, ndërsa maj dhe qershor janë muaj të thatë.
Për shkak të motit me re dhe ujit pa akull që rrethon Tórshavn, temperaturat e tij të dimrit janë jashtëzakonisht të buta për një vend të tillë në veri. Sidoqoftë, temperaturat e verës janë shumë më të ulëta se ato që gjenden në Skandinavinë kontinentale në paralele të ngjashme. Amplituda e temperaturës në periudhën nga viti 1961 deri më 2010 është thjesht 33 ° C midis temperaturave absolute më të ngrohta dhe të ftohta.
Dinari serb
Dinari (serbisht: динар, ; shenja: din; kodi: RSD) është valuta zyrtare e Serbisë. Përdorimi më i hershëm i dinarit daton në vitin 1214.
Dinari mesjetar
majtas|parapamje|123x123px| Dinari i mbretit [[Stefan Dragutini|Stefan Dragutin. ]] Përmendja e parë e një "dinari serb" daton që nga mbretërimi i Stefan Nemanjić më 1214. Deri në rënien e Despot Stjepan Tomašević më 1459, shumica e pushtetarëve serbë minuan monedha dinari argjendi. Dinarët e parë serbë, si shumë monedha të tjera jug-evropiane, përsërisnin grosso veneciane, duke përfshirë karaktere në gjuhën latine (fjala 'Dux' zëvendësohet me fjalën 'Rex'). Për shumë vite ishte një nga artikujt kryesorë të eksportit të Serbisë mesjetare, duke marrë parasysh bollëkun relativ të argjendit që vinte nga minierat serbe. Venecianët ishin të kujdesshëm për këtë, dhe Dante Alighieri shkoi aq larg sa ta fusnin mbretin serb të kohës së tij, Stephen Uroš II Milutin të Serbisë, në Ferr si forgerer (së bashku me homologët e tij portugezë dhe norvegjezë): E quel di Portogallo e di Norvegia lì si conosceranno, e quel di Rascia che male ha visto il conio di Vinegia.
Dinari i parë modern (1868–1920)
Pas pushtimit osman, monedha të ndryshme të huaja u përdorën deri në mesin e shekullit të 19-të. Osmanët vepruan minierat e monedhave në Novo Brdo, Kuçajna dhe Beograd. Nënndarja e dinarit, para, mban emrin e monedhave argjendi turke me të njëjtin emër (nga persishtja پاره pāra, "para, monedhë"). Pasi u themelua Principata e Serbisë (1817) në qarkullim kishte shumë monedha të ndryshme të huaja. Përfundimisht, Princi Miloš Obrenović kishte vendosur për të futur një urdhër duke ngritur normat e këmbimit në bazë të vockël parash (Gros serbisht, frëngjisht dhe anglisht pjastër, Kurus Turkish) si paratë e llogarisë. Më 1819 Miloš publikoi një tabelë që vlerësonte 43 monedha të ndryshme të huaja: 10 ar, 28 argjend dhe 5 bakër.
Pasi u tërhoqën garnizonet e fundit osmane më 1867, Serbia u përball me monedha të shumta në qarkullim. Kështu, princi Mihailo Obrenović urdhëroi të zhdukej një monedhë kombëtare. Monedhat e para prej bronzi u prezantuan më 1868, e ndjekur nga argjendi më 1875 dhe ari në 1879. Kartëmonedhat e para u lëshuan më 1876. Midis 1873 dhe 1894, dinari ishte ngjitur në të njëjtën kohë në franga franceze. Mbretëria e Serbisë gjithashtu u bashkua me Unionin Monetar Latin.
Në vitin 1920, dinari serb u zëvendësua në të njëjtën kohë nga dinari jugosllav, me kronë jugosllave gjithashtu që qarkullonte së bashku.
Kartëmonedhat
djathtas|parapamje|200x200px| Paratë e letrës (5 dinarë) para e prapa nga Mbretëria e Serbisë nga Lufta e Parë Botërore (1917), Muzeu në Smederevo, ku paraqitet [[Millosh Kopiliqi|Miloš Obiliqi ]] Më 1876, shënimet shtetërore u futën në emërtime 1, 5, 10, 50 dhe 100 dinarë. Këto u pasuan nga shënimet e Bankës Kombëtare të Chartered nga 1884, me shënime për 10 dinarë të mbështetur me argjend dhe ar fletë për 50 dhe 100 dinarë. Notat e arta për 20 dinarë dhe argjendtë për 100 dinarë u prezantuan në 1905. Gjatë Luftës së Parë Botërore, shënimet e argjendit për 50 dhe 5 dinarë u prezantuan përkatësisht në 1914 dhe 1916. Në vitin 1915, pullat u autorizuan për qarkullim si monedhë në emërtimet e 5, 10, 15, 20, 25, 30 dhe 50 paratë.
Dinari i dytë modern (1941-1944)
Më 1941, dinari jugosllav u zëvendësua, paralelisht, nga një dinar i dytë serb për t'u përdorur në Serbinë e okupuar gjermane. Dinari ishte i lidhur në reichsmark gjerman me një normë prej 250 dinarë = 1 Reichsmark. Ky dinar qarkullonte deri në vitin 1944, kur dinari jugosllav u rivendos nga Partizanët Jugosllavë, duke zëvendësuar dinarin serb me një normë prej 1 dinari jugosllav = 20 dinarë serbë.
Monedhat
Në vitin 1942, monedhat e zinkut u futën në emërtime të 50 parave, 1 dhe 2 dinarë, me 10 monedha dinari që pasuan më 1943.
Kartëmonedhat
Në maj të vitit 1941, Banka Kombëtare Serbe prezantoi shënime për 10, 20, 50, 100, 500 dhe 1000 dinarë. Shënimet 100 dhe 1000 dinarë ishin të shtypura, ndërsa modeli i 10 dinarëve u mor nga një shënim i hershëm jugosllav. Shënime të tjera u prezantuan në 1942 dhe 1943 pa u prezantuar asnjë emërtim i ri.
Dinari i tretë modern (2006-aktual)
Dinari serb zëvendësoi dinarin jugosllav më 2006, kur Jugosllavia mbaroi pas shpalljes së pavarësisë së Malit të Zi. Mali i Zi dhe territori i kontestuar serb i Kosovës tashmë kishin adoptuar Markën gjermane dhe më vonë euron kur marka u zëvendësua nga ajo më 2002. Serbët në veri të Kosovës dhe enklavat brenda tij vazhdojnë të përdorin dinarin.
Monedhat
Monedhat aktualisht në qarkullim janë monedhat 1, 2, 5, 10 dhe 20 dinarë. Të gjitha monedhat kanë mbishkrime identike në serbisht, duke përdorur shkrimet cirilike dhe latine. Monedhat 10 dhe 20 dinarë janë të rralla në qarkullim, pasi në vend të kësaj përdoren kartëmonedha me të njëjtën vlerë.
Bukuroshja e Durrësit (libër)
Bukuroshja e Durrësit : skica, poezi, fabula, përkthime libër me autor Vilson Ziaj dhe Fjoralba Kotorri (red.). Botuar në Tiranë nga "Dituria", në vitin 1999. Faqe 62. ISBN 99927-31-56-7
Bellange, Moselle
Bellange është një komunë në Francë. Bellangebën pjesë në departamentin Moselle të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 56 banorë dhe sipërfaqe 3.83 km².
Neufmanil
Neufmanil është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Neufmanil ka një popullsi prej 1117 banorë dhe sipërfaqe 10.12 km², me një dendësi prej 110 banor/km².
Vepra 4(Fan S. Noli) (Botimi i Akademisë së Shkencave të RPSSH)
"Vepra 4" me Autor Fan S. Noli. Në këtë vëllim janë përfshirë : Publiçistika (1925-1949). Redaksia nga Prof. Alels Buda (redaktor përgjegjës) ....doc.Nasho Jorgaqi. Shtypshkronja "8 nëntori" 1987. Faqet e librit 399.
Tryeza e lëndës
5
Liza (Aventurat e Lizës në Botën e Çudirave)
thumb|240px|Liza është një nga ilustrimet e [[John Tenniel për Aventurat e Lizës në Botën e Çudirave]] Liza është një personazh imagjinar dhe protagonist i romanit për fëmijë të Lewis Carroll, Aventurat e Lizës në Botën e Çudirave (1865) dhe vazhdimi i tij, Through the Looking-Glass (1871). Një fëmijë në epokën mes viktoriane, Liza shkon pa dashje në një aventurë nëntokësore pasi ra aksidentalisht poshtë një vrimë lepuri në Botën e Çudirave; në vazhdim, ajo kalon përmes një pasqyre në një botë alternative.
Personazhi e ka origjinën në tregime të treguara nga Carroll për të argëtuar motrat Liddell ndërsa lundronin në The Isis me mikun e tij Robinson Duckworth dhe në udhëtimet e mëpasshme me sharje. Edhe pse ajo ndan emrin e saj të dhënë me Alice Liddell, studiuesit nuk pajtohen për shkallën në të cilën bazohej ajo te Liddell.
Personazhi
Liza është një fëmijë imagjinar që jeton gjatë mesit të epokës viktoriane. Në Aventurat e Lizës në Botën e Çudirave (1865), personazhi supozohet se është shtatë vjeç; Lizës i jep moshës së saj si shtatë e gjysmë në vazhdim. Në tekstin e dy librave të Lizës, autori Lewis Carroll shpesh nuk vërejti për pamjen fizike të protagonistit të tij. Detaje nga jeta e saj imagjinare mund të zbulohen nga teksti i dy librave. Në shtëpi, ajo ka një motër dukshëm më të vjetër, një vëlla, një mace të quajtur Dinah, një dado të moshuar dhe një guvernante, e cila i jep mësimet e saj duke filluar nga ora nëntë në mëngjes. Për më tepër, ajo kishte shkuar në një shkollë ditore në një pikë në prapaskenë e saj. Liza është karakterizuar nga më të ndryshmet se i përkasin klasës së sipërme, klasës së mesme ose një pjese të borgjezisë.
Shkalla në të cilën karakteri i Lizës mund të identifikohet si Alice Liddell është e diskutueshme. Disa kritikë e identifikojnë personazhin si Liddell, ose shkruajnë se ajo frymëzoi personazhin. Të tjerë argumentojnë se Carroll e konsideronte protagonisten e tij dhe Liddellin si të veçantë. Sipas Carroll, personazhi i tij nuk ishte i bazuar në ndonjë fëmijë të vërtetë, por ishte tërësisht fiktiv.
Biografi e shkollave të rrethit të Durrësit
Biografi e shkollave të rrethit të Durrësit libër me autor Astrit Hoxha dhe Rifat Hoxha (red.). Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2001. Faqe 304. ISBN 99927-44-46-4