Mbretëria_e_Bullgarisë
Histori politike
Sidoqoftë, Stamboliyski ishte një antikomunist i bindur dhe kërkoi të krijonte një lëvizje ndërkombëtare për të luftuar Marksizmin. Ky ishte i ashtuquajturi "Green International" i tij, një banak kundër komunistit "Red International". Ai udhëtoi në kryeqytetet e Evropës Lindore duke promovuar pikëpamjen e tij për një aleancë fshatare. Por telashet filluan kur ai u përpoq ta përhapte atë në Jugosllavi, një vend që kishte kushte shumë të ngjashme me Bullgarinë (d.m.th. industri shumë pak dhe një prani të madhe komuniste). Stamboliyski u pëlqye shumë në Beograd për shkak të përkrahjes së një zgjidhjeje paqësore për problemin e Maqedonisë. Ai gjithashtu mbrojti bashkimin e të gjitha kombeve që flasin sllave në Evropën Lindore në një konfederatë të madhe jugosllave. Por ai u fut në telashe për shkak të fraksionit militant IMRO në shtëpi. Shumë udhëheqës maqedonas kishin jetuar në Sofje që nga revolta e dështuar e vitit 1903 kundër Perandorisë Osmane, dhe tani atyre iu bashkuan edhe të tjerë që u larguan nga qeveria Jugosllave (e cila mbante si qëndrimin e saj zyrtar se maqedonasit ishin serbë etnikë). Meqenëse Bullgaria ishte detyruar të kufizonte madhësinë e forcave të saj të armatosura pas Luftës së Parë Botërore, krerët e IMRO-së fituan kontrollin në pjesën më të madhe të zonës kufitare me Jugosllavinë. Në mars 1923, Stamboliyski nënshkroi një marrëveshje me Jugosllavinë që njeh kufirin e ri dhe ra dakord për shtypjen e IMRO-së. Kjo shkaktoi një reagim nacionalist, dhe më 9 qershor pati një grusht shteti të organizuar nga forcat e armatosura nën Unionin Ushtarak të gjeneral Ivan Ivan Valkov me mbështetje nga Tsar dhe elementë të tjerë të krahut të djathtë të Tsardom pasi AP kontrolloi 87% të Parlamentit në zgjedhjet atë vit. Qeveria bullgare mund të mblidhte vetëm një pjesë të vogël të trupave për të rezistuar, dhe akoma më e keq ishte një turmë fshatare pa armë të mbledhura nga Stamboliyski. Pavarësisht kësaj, rrugët e Sofjes shpërtheu në kaos dhe kryeministri i pafat u linçua përveç sulmeve ndaj fshatarëve të paarmatosur. E gjithë çështja shkatërroi seriozisht imazhin ndërkombëtar të Bullgarisë. Një qeveri e krahut të djathtë nën Aleksandar Tsankov mori pushtetin, të mbështetur nga Tsar, ushtria dhe VMRO-ja, i cili zhvilloi një terror të Bardhë kundër Agaristëve dhe Komunistëve. Udhëheqësi komunist Georgi Dimitrov iku në Bashkimin Sovjetik. Kishte një shtypje të egër në vitin 1925 pas dytë të dy përpjekjeve të dështuara në jetën e Tsar në sulmin me bomba në Katedralen e Sofjes (përpjekja e parë u bë në kalimin malor të Arabakonak). Por në 1926 Tsar e bindi Tsankov të hiqte dorë dhe një qeveri më e moderuar nën Andrey Lyapçev e mori detyrën. U shpall një amnisti, megjithëse komunistët mbetën të ndaluar. Agrarianët riorganizuan dhe fituan zgjedhjet në vitin 1931 nën udhëheqjen e Nikola Mushanov. Vetëm kur stabiliteti politik ishte rikthyer, efektet e plota të Depresionit të Madh goditën Bullgarinë dhe tensionet sociale u ngritën përsëri. Në maj 1934 pati një grusht shteti tjetër nga organizata ushtarake Zveno dhe u vendos një regjim autoritar i kryesuar nga kolonel Kimon Georgiev. Ata shpërndanë të gjitha partitë dhe sindikatat dhe shtypën IMRO. Qeveria e tyre prezantoi një ekonomi korporatiste, të ngjashme me atë të Italisë së Benito Mussolini. Pasi morën pjesë në grushtin e shtetit bullgar të vitit 1934, mbështetësit e Zveno deklaruan qëllimin e tyre që menjëherë të krijonin një aleancë me Francën dhe të kërkonin bashkimin e Bullgarisë në një Jugosllavi Integrale.