cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Östen Undén
Biografia
Në të njëjtën kohë, Undén duhet të pranohet si një përfaqësues kryesor për adaptimin e fshehtë të Luftës së Ftohtë të Suedisë në Shtetet e Bashkuara, pasi sipas tij agjencitë qeveritare suedeze, përfshirë Forcat e Mbrojtjes, ishin të lira të përfundonin çdo marrëveshje me fuqitë e huaja dhe agjencitë që bënë jo në kundërshtim të plotë me traktatet ndërkombëtare Suedia ishte një palë për sa kohë që ai dhe ministria e tij nuk ishin të përfshirë zyrtarisht. Si efekt, qeveria suedeze mundet, madje, para themelimit të NATO-s, të pranonte të ndërtonte baza ajrore në Skandinavinë lindore të përshtatshme për misionet e bombardimeve kundër Leningradit. Një adaptim i ngjashëm përfshinte integrimin në politikën e embargos amerikane nga Lufta Koreane.
Sheshi i Kuq
Lobnoye Mesto
Pasi Shën Petersburgu u bë kryeqyteti i Rusisë Perandorake, Lobnoye Mesto humbi funksionin e tij si tribunë e carit dhe që atëherë ka qenë një monument. Në vitin 1786, ajo u rindërtua sipas një projekti të arkitektit Matvey Kazakov dhe u zhvendos disa metra në lindje.
Östen Undén
Biografia
Në vitin 1961, "Propozimi Undén" i tij argumentoi se shtetet pa armë bërthamore duhet të deklarojnë se ata nuk pranojnë të prodhojnë armë të tilla dhe të refuzojnë të marrin dhe ruajnë armë të tilla. Propozimi i Undén u pranua nga Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara si një rezolutë e OKB-së me 58 vota pro (Skandinavia, Pakti i Varshavës, vendet e botës së tretë), 10 vota kundër (anëtarët e NATO-s) dhe 23 vota të abstenimit (Amerika Latine, ish kolonitë Franceze në Afrika).
[[
Sheshi i Kuq
Monument për Minin dhe Pozharsky
parapamje|Monument për Minin dhe Pozharsky Monumenti i dy heronjve kombëtarë rusë Kuzma Minin dhe Princit Dmitry Poszharsky, i ngritur midis viteve 1812 dhe 1818, qëndron drejtpërdrejt përballë Katedrales së Shën Vasilit. Ashtu si Katedralja e Kazanit e dhuruar nga ky i fundit në atë kohë në pjesën veriore të sheshit, edhe ky monument përkujton çlirimin e Moskës nga trupat pushtuese polako-lituaneze në vitin 1612, të cilit ushtria popullore e udhëhequr nga Minin dhe Poszharsky bëri një kontribut vendimtar.
Monumenti prej bronzi, i cili peshon 20 tonë dhe financohej tërësisht nga donacionet në atë kohë, është projektuar nga skulptori Ivan Martos. Pas gati 15 vitesh planifikim dhe ndërtim, ajo u zbulua në një ceremoni festive në shkurt 1818. Që në atë kohë, kishin kaluar pesë vjet që kur Rusia ndaloi me sukses pushtimin francez të udhëhequr nga Napoleoni dhe rindërtimi i Moskës sapo kishte përfunduar. , monumenti u festua kur u ngrit si simbol i pathyeshmërisë së Rusisë dhe heroizmit të bijve të saj. Fillimisht, megjithatë, skulptura nuk qëndronte përballë Katedrales së Shën Vasilit, por përballë dyqanit të sotëm GUM në nivelin e hyrjes kryesore. Ajo u zhvendos në vendndodhjen e saj aktuale vetëm në vitin 1930, për të krijuar më shumë hapësirë për parada ushtarake dhe demonstrata në shkallë të gjerë.
Katedralja e Shën Vasilit
parapamje|Katedralja e Shën Vasilit Katedralja e Shën Vasilit, e cila kufizon sheshin në anën jugore të saj, është padyshim ndërtesa më e famshme e sheshit dhe një nga ikonat kulturore të Rusisë. Dikur kisha ishte vendi kryesor i adhurimit në Moskë, por sot katedralja funksionon kryesisht si një muze që është pjesë e kompleksit të Muzeut Historik Shtetëror në të kundërt. Që nga fillimi i viteve 1990, shërbesat janë mbajtur në katedrale në intervale të parregullta.
Në mesin e shekullit të 16-të, Kisha e Trinisë së Shenjtë prej druri, qëndronte pikërisht në vendin e Katedrales së Shën Vasilit. Në 1555, Car Ivan the Terrible urdhëroi të ndërtohej një kishë monumentale në vend, e cila ishte një shenjë e fitores së Rusisë mbi Hanatin e Kazanit tre vjet më parë. Kjo ishte sipas traditës së kohës që të ndërtoheshin kisha për të përkujtuar fitoret ushtarake. Kisha prej druri më pas u shkatërrua dhe katedralja aktuale u ndërtua në këtë vend deri në vitin 1561, duke e bërë atë një nga ndërtesat më të vjetra në shesh. Emri i katedrales, i cili është akoma më i zakonshëm sot, u dha në kujtim të Vasilit të Bekuar, i cili u nderua nga car Ivan në atë kohë, dhe pas vdekjes së tij në 1522, ai u varros pranë katedrales. Ivan Barma dhe Postnik Yakovlev ishin ndër arkitektët më të njohur të kishës.
Nga përfundimi i katedrales deri në zhvendosjen e kryeqytetit të Rusisë nga Moska në Shën Petersburg, ajo mbeti kisha më e rëndësishme në qytet dhe vendi për shërbimet solemne në të gjitha festivalet kryesore ortodokse. Në historinë e saj, katedralja u kërcënua me shkatërrim disa herë; legjenda thotë se Napoleoni urdhëroi të hidhej në erë katedralen kur u tërhoq nga Moska në 1812, por një shi i papritur shua siguresat që tashmë ishin ndezur. Në vitin 1918, pas Revolucionit të Tetorit, katedralja u mbyll nga bolshevikët dhe kreu i saj u ekzekutua. Në të njëjtën kohë, kishte plane për prishjen e katedrales, vetëm angazhimi personal i arkitektit Pyotr Baranovsky, i cili ishte ngarkuar të përgatiste prishjen kundër planeve, përfundimisht pengoi zbatimin e tyre.
Ajo që është veçanërisht e habitshme për katedralen është stili i saj arkitekturor asimetrik dhe unik, i cili e dallon shumë atë nga shumica e ndërtesave të tjera të kishës ortodokse ruse. Elementi qendror i shtëpisë janë nëntë kullat e saj të kishës me kupola të lyera me ngjyra të ndezura në formë qepe, disa prej të cilave janë shumë të ndryshme në madhësi dhe ngjyrë. Kjo e fundit ka edhe efektin që ndërtesa të mos ketë fasadë kryesore dhe për rrjedhojë i ofron shikuesit një pamje të pazakontë nga çdo anë. Fillimisht e ndërtuar me gurë të bardhë, katedralja u dekorua në vende me tulla të kuqe gjatë një rinovimi në mesin e shekullit të 17-të, gjë që i jep asaj heterogjenitetin e saj të mrekullueshëm të ngjyrave edhe sot e kësaj dite. Pjesa e brendshme e katedrales është gjithashtu shumë mbresëlënëse me një sistem korridoresh dhe galerish të ngjashme me labirintin.
Muri Lindor i Kremlinit
Segmenti lindor i murit të Kremlinit dhe Sheshi i Kuq pas tij, u shfaqën në vendin e tij aktual në shekullin e 15-të, gjatë mbretërimit të Ivan III; muri dhe sheshi u ndanë me një hendek të gjerë mbrojtës të mbushur me ujë të devijuar. nga lumi Neglinnaya. Hendeku ishte i veshur me një mur dytësor fortese dhe shtrihej nga tre ura që lidhnin Kremlinin me posad.
Kulla më veriore nga tre kullat e Kremlinit është Kulla Nikolskaya 70 metra e lartë e emëruar pas Shën Nikollës, ikona e të cilit fillimisht zbukuronte pjesën e poshtme të kullës. Kulla është një nga katër kullat e Kremlinit të Moskës sot që kanë një portë hyrëse në Kremlin. Fillimisht u ndërtua në 1491, sipas një projekti të mjeshtrit të ndërtimit Pietro Antonio Solari, i cili si një nga disa arkitektë italianë që ishin aktivë në Moskë në atë kohë, duke luajtur një rol kyç në ndërtimin e ansamblit të Kremlinit. Në 1806, Kulla Nikolskaya u ridizajnua ndjeshëm dhe nën stilin arkitekturor gotik, i cili ishte krejtësisht i pazakontë për Kremlinin. Vetëm disa vjet më vonë, ajo u shkatërrua nga trupat e Napoleonit dhe më në fund u rindërtua në 1816 me pjesëmarrjen e Joseph Bové. Duke zotëruar stilin e saj gotik, Kulla Nikolskaya është ende më e pazakonta nga njëzet kullat e Kremlinit.
Kulla Spasskaya, është kulla kryesore e murit lindor të Kremlinit, dhe është padyshim kulla më e famshme e të gjithë Kremlinit. Ajo gjithashtu ka një portë hyrëse, e cila mbyll Sheshin e Kuq së bashku me Katedralen fqinje të Shën Vasilit nga jugu. Për shkak të emrit të saj nga një imazh i Shpëtimtarit që dikur varej mbi portë, kulla ngrihet mbi 71 metra dhe si Kulla Nikolskaya, u ndërtua gjithashtu nga Pietro Antonio Solari në vitin 1491. Megjithatë, atëherë ishte rreth gjysma e lartë se sa ishte sot. Kulla ka përafërsisht formën aktuale që nga një rindërtim në vitet 1624-1625, kur u plotësua nga një kambanore me një orë kullë të madhe të projektuar nga Christopher Galloway, e cila sot është elementi më i famshëm arkitektonik i kullës. Katër numrat e orës, një në secilën anë të kullës, datojnë deri në vitin 1852 dhe secila prej tyre ka një diametër prej 6,12 metrash. Orari me precizion të lartë zë tre kate të kullës dhe një duzinë kambanash poshtë majës së kullës bien çdo çerek ore.
Si Kulla Nikolskaya, ashtu edhe Kulla Spasskaya kurorëzohen nga një yll i kuq me gjerësi tre metra, i bërë nga xham rubin me tre shtresa dhe agat. Këta yje ishin simbole të komunizmit dhe u vendosën në gjithsej pesë kulla të Kremlinit në vitin 1937, të cilat më parë ishin stolisur me shqiponjën dykrenore perandorake ruse.
Kulla e vogël në nivelin e mauzoleumit të Leninit midis Kullës Nikolskaya dhe Spasskaya është Kulla Senatskaya. Ajo u ndërtua në 1491, gjithashtu nga Pietro Antonio Solari, dhe ishte thjesht mbrojtëse në natyrë: ruante Kremlinin në anën e Sheshit të Kuq. Për një kohë të gjatë mbeti pa emër. Vetëm në vitin 1787, pasi arkitekti Matvey Kazakov ndërtoi Senatin e Kremlinit në territorin e Kremlinit, iu dha emri i sotëm. Kupola e Senatit mund të shihet nga Sheshi i Kuq. Brenda pjesës qendrore të kullës ka tre nivele dhomash me qemer. Në vitin 1860, kulla e sheshtë u krye me një çati prej guri, e kurorëzuar, nga ana tjetër, me një korsi të praruar moti. Kulla përmban një kalim që lejon VIP-at të udhëtojnë nga Kremlini në Sheshin e Kuq. Lartësia e saj është 34.3 metra.
Mauzoleumi i Leninit
Ndërtesa e sotme prej graniti dhe labradoriti, u parapri nga dy mauzoleume provizore prej dushku. E para prej tyre u ngrit në janar 1924, disa ditë pas vdekjes së Leninit, dhe kishte një formë të thjeshtë kubike në një lartësi prej tre metrash, një rregullim i dytë i përkohshëm u ngrit në pranverën e vitit 1924. Ndërtesa aktuale u ngrit midis 1929 dhe 1930. Nga jashtë ka formën e një piramide me shumë nivele, e cila duhet të nënvizojë karakterin e mauzoleut si një vend varrimi monumental bazuar në modele antike. Autori i projektit ishte arkitekti i njohur Alexey Shchusev, i cili gjithashtu kishte ndërtuar dy mauzoleumet e mëparshme.
Që nga përfundimi i mauzoleut dhe deri në fund të Bashkimit Sovjetik, mauzoleumi u konsiderua një atraksion qendror dhe një vend adhurimi në botën socialiste. Gjatë paradave ushtarake dhe marshimeve në Sheshin e Kuq, krerët e shteteve u shfaqën nga tribuna qendrore në çatinë e mauzoleut deri në mesin e viteve 1990. Në vitin 1953, trupi i pasardhësit të Leninit të ndjerë, Joseph Stalin, u balsamos dhe u shtri në mauzoleum. Tetë vjet më vonë, megjithatë, ai u hoq nga mauzoleu gjatë rrjedhës së të ashtuquajturit de-stalinizimi, i cili filloi pas Kongresit të 20-të të CPSU, dhe u varros në murin e Kremlinit.
Sot mauzoleumi tërheq ende turistë të shumtë, megjithëse kryesisht nuk janë më të motivuar nga kulti i personalitetit që rrethon liderin revolucionar. Pavarësisht nga kjo, vendosja e mëtejshme e eshtrave të Leninit në mauzoleum është e diskutueshme. Shumë të famshëm, duke përfshirë kreun e fundit të shtetit sovjetik, Mikhail Gorbachev, u shprehën në favor të varrimit të Leninit.
Nekropoli i Murit të Kremlinit
Menjëherë pas mauzoleumit të Leninit, përgjatë mureve të Kremlinit, ka një varrezë të madhe nderi. Kjo u krijua në nëntor 1917, kur rreth 250 ushtarë kishin rënë gjatë Revolucionit të Tetorit në Moskë. Ata gjetën prehjen e tyre të fundit në dy varre kolektive pranë kullës së Senatit. Tradita e varrosjes së revolucionarëve në Sheshin e Kuq, simboli i fundit i Revolucionit Bolshevik, vazhdoi menjëherë: qysh në pranverën e vitit 1919, shoku kryesor i Leninit, Yakov Sverdlov, u varros në murin e Kremlinit dhe u prit me mauzoleun e Leninit, i cili përfundoi në 1930. vendi i varrimit është elementi qendror i saj. Që atëherë, mauzoleumi dhe varrezat përreth janë referuar kolektivisht si Nekropoli Revolucionar.
Nga vitet 1920 deri në vitet 1980, qindra njerëz u varrosën në Sheshin e Kuq, të cilët konsideroheshin si bijtë dhe bijat më të merituara të Bashkimit Sovjetik, domethënë revolucionarë, heronj të Bashkimit Sovjetik, shtetarë dhe udhëheqës ushtarakë të rendit më të lartë. . Varrimi në nekropolin e murit të Kremlinit u konsiderua në fakt nderi më i lartë pas vdekjes, i rezervuar vetëm për disa. Gjithsej dymbëdhjetë shtetarë; duke përfshirë Sverdlovin, Mikhail Kalinin, Kliment Voroshilov, Leonid Brezhnev dhe Stalinin, i cili u shtri në mauzole deri në vitin 1961, u varrosën në varre individuale dhe një numër i madh i revolucionarëve prehen këtu në gjithsej 15 varre kolektive. Shumica e varrimeve këtu, megjithatë, janë kamare në murin e Kremlinit, në të cilin janë rrethuar mbi 100 urna me eshtrat e revolucionarëve, heronjve ose ideologëve kryesorë. Personat, urnat e të cilëve janë në murin e Kremlinit, përfshijnë, ndër të tjera, shoqëruesen e Leninit Nadezhda Krupskaya, kozmonautin e parë Yuri Gagarin, shkrimtarin revolucionar Maxim Gorky, zhvilluesin e armëve bërthamore Igor Kurchatov, por edhe politikanë të huaj Clara Zetkin dhe Fritz Heckert.
Mislata
Mislata është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Horta Oest, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Mislata ka 43657 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 2.1 km2.
Shën Sara
Shën Sara, e njohur edhe si Sara la Kali ("Sara e Zeza"), është shenjtore mbrojtëse e popullit rom. Qendra e nderimit të saj është Saintes-Maries-de-la-Mer, një vend pelegrinazhi për romët në Camargue, në Francën Jugore. Legjenda e identifikon atë si shërbëtoren e njërës prej Tri Marive, me të cilën supozohet se ka mbërritur në Camargue.
Llogaritë
parapamje| Lorenzo Monaco, Tri Maritë në varr parapamje| Brendësia e Kishës së Shën Marisë de la Mer parapamje| Banja rituale gjatë pelegrinazhit rom të Saintes-Maries-de-la-Mer. Sipas legjendave të ndryshme, gjatë një persekutimi të të krishterëve të hershëm, zakonisht i ndodhur në vitin 42, Llazari, motrat e tij Maria dhe Marta, Maria Salome (nëna e apostujve Gjon dhe Jakobi), Maria Jakobe dhe Maksimin u dërguan në det në një varkë. Ata arritën të sigurt në bregun jugor të Galisë në vendin e quajtur më vonë Saintes-Maries-de-la-Mer. Sarah, një vendase nga Berenice Troglodytica, shfaqet si shërbëtorja e zezë indo-egjiptiane e njërës prej Tre Marive, zakonisht Mary Jacobe. (Vendasit e Berenice Troglodytica kishin paraardhës që dikur erdhën nga Bregu i Malabarit, përmes marrëdhënieve tregtare indo-rome, dhe u vendosën në Egjipt (provinca romake) dhe u martuan me egjiptianët.)
Megjithëse tradita e mbërritjes së Tri Marive në Francë rrjedh nga Mesjeta e Lartë, duke u shfaqur për shembull në Legjendën e Artë të shekullit të 13-të, Shën Sara shfaqet për herë të parë në librin e Vincent Philippon The Legend of the Saintes-Maries (1521). ku ajo është portretizuar si "një grua bamirëse që ndihmonte njerëzit duke mbledhur lëmoshë, gjë që çoi në besimin popullor se ajo ishte një cigane". Më pas, Sara u adoptua nga romët si shenjtore e tyre.
Një rrëfim tjetër tregon se Sara i mirëpret Tri Maritë në Gali. Franz de Ville (1956) shkruan:"Një nga njerëzit tanë që mori Zbulesën e parë ishte Sara Kali. Ajo ishte me origjinë fisnike dhe ishte kryetare e fisit të saj në brigjet e Ronës. Ajo i dinte sekretet që i ishin transmetuar... Romët në atë periudhë praktikonin një fe politeiste dhe një herë në vit nxirrnin mbi supe statujën e Ishtarit (Astarte) dhe shkonin në det për të marrë bekim. Një ditë Sara pati vegime që e informuan atë se shenjtorët që kishin qenë të pranishëm në vdekjen e Jezusit do të vinin dhe se ajo duhet t'i ndihmonte ata. Sara i pa ata të mbërrinin me një varkë. Deti ishte i trazuar dhe varka kërcënoi themeluesin. Mary Salome hodhi mantelin e saj mbi valë dhe, duke e përdorur atë si trap, Sara notoi drejt shenjtorëve dhe i ndihmoi ata të arrinin në tokë duke u lutur."
Pelegrinazhi
Dita e pelegrinazhit për nder të Sarës është 24 maji; statuja e saj zbret në det në këtë ditë për të rikrijuar mbërritjen e saj në Francë.
Disa autorë kanë tërhequr paralele midis ceremonive të pelegrinazhit dhe adhurimit të perëndeshës hindu Kali (një formë e Durga), duke i identifikuar më pas të dyja. Ronald Lee (2001) thotë:"Nëse krahasojmë ceremonitë me ato që kryhen në Francë në faltoren e Shën Sarës (në gjuhën rome quhet Sara e Kali), kuptojmë se adhurimi i Kali/Durga/Sara është transferuar tek një figurë e krishterë... në Francë, tek një 'shenjt' joekzistent i quajtur Sara, i cili në fakt është pjesë e adhurimit të Kali/Durga/Sara mes grupeve të caktuara në Indi."Vetë emri "Sara" shihet në emërtimin e Durga si Kali në tekstin e famshëm Durgasaptashati.
Në kulturën popullore
Disa autorë, duke marrë tema nga libri pseudohistorik Holy Blood, Holy Grail, sugjerojnë se Sara ishte e bija e Jezu Krishtit dhe Maria Magdalenës. Këto ide u popullarizuan nga Kodi i Da Vinçit, i autorit Dan Brown, Ëndrra e Ahavah e Eron Manusov, dhe Kronikat Maeve nga Elizabeth Cunningham. Këto spekulime janë hedhur poshtë nga banorët vendas.
Arest-Miliska
Arest-Miliska është një fshat në Komunën Kodër-Thumanë në Rrethin e Krujës të Shqipërisë.
Malet me blerim mbuluar
Filmi Malet me blerim mbuluar është prodhim i vitit 1971.
Përmbajtja shkurt
Viti ‘43. Kapua, Jahua, si dhe Peliçeli, një mjek italian, dhe Zeneli i vogël, mbajnë në një vig Lilo Laben drejt spitalit partizan. Jahua tregon gjatë rrugës dobësi të veçantë për Lilon. Grupi qëndron në shtëpinë e Safait në natën e dasmës së të birit, Birçes. Dhëndri bashkohet me partizanët. Në pranverën tjetër, Jahua dhe shokët e tij kthehen për të marrë Lilon në spital, por e gjejnë atë me këmbën e prerë.
Agim Shuke
Agim Shuka (Kuçova, 8 prill 1942) ishte aktor shqiptar. Pas mbarimit të studimeve në Institutin e Lartë të Arteve (sot Akademia e Arteve) fillon punën si aktor në Teatrin Popullor (sot Teatri Kombëtar) dhe më vonë si Pedagog në Institutin e Lartë të Arteve (sot Akademia e Arteve) Në kinematografi do të interpretojë 20 role. Roli i tij i parë do të jetë roli i Dinit në filmin “Oshëtim në bregdet” në vitin 1966. Më tej do të vazhdonin role të tjerë si roli i Bashkimit në filmin “Plagë të vjetra” në vitin 1969, roli i Sandrit në filmin “Në fillim të verës” në vitin 1975, roli i Komisarit Shqiptar të Bazës Detare në filmin “Ballë për ballë”, roli i Musait në filmin “Militanti” në vitin 1984 etj. Roli i tij më i fundit do të jetë ai i Babait të Anilës në filmin “Një djalë edhe një vajzë” në vitin 1990. Agim Shuka ndahet nga jeta dhe nga familja e tij e dashur në vitin 1992.
Filmografia
1990 -- Fletë të bardha .............................Kryetari i Kooperativës
1990 -- Një djalë edhe një vajzë ...............................Babai i Anilës
1988 -- Shkëlqimi i përkohëshëm ...............................Trajner Lelo
1988 -- Treni niset në shtatë pa pesë ........................Doktori
1987 -- Telefoni i një mëngjesi ...............................Dhimitri
1986 -- Dy herë mat............................................Shefi i Policisë
1986 -- Rrethimi i vogël..............................Faiku, Sekretari i Partisë së Rrethit
1984 -- Militanti .................................................Musai
1984 -- Taulanti kërkon një motër ............................Gëzimi
1982 -- Shi në plazh teatër-komedi.............................Dajë Zeno
1982 -- nëntori i dytë ..........................................Jani Minga
1980 -- Një ndodhi në port .....................................Inxhinieri i laboratorit
1980 -- Vëllezër dhe shokë .....................................Dania,nallbani i fshatit
1979 -- Ballë për ballë .....................................Komisari Shqiptar i Bazës
1979 -- Përtej mureve të gurta ................................Doktor Xhema
1978 -- I treti .........................................Gëzimi
1978 -- Vajzat me kordele të kuqe ............................Mësuesi i Historisë
1975 -- Në fillim të verës .......................................Sandri
1969 -- Plagë të vjetra ..........................................Bashkimi
1966 -- Oshëtim në bregdet ...................................Dini
Lidhje të jashtme
Gruaja Fedra Shuka djali Orli Shuka, Vajza Iris Shuka, Nipi Glen Vorpsi,
Ah Keşkem
Albumi Ah Keşkem është dalur në shitje në vitin 1992 nga Produksioni Raks Muzik nga Këngëtari i njohur turk İbrahim Tatlıses.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Ataturkut
parapamje|240px|Varrimi i Mustafa Kemal Atatürk Mustafa Qemal Ataturku, Presidenti i parë i Republikës së Turqisë, vdiq në Pallatin Dolmabahçe, rezidenca e tij zyrtare në Stamboll, më 10 nëntor 1938. Varrimi i tij shtetëror u mbajt në kryeqytetin e Ankarasë më 21 nëntor dhe morën pjesë personalitete nga shtatëmbëdhjetë kombe. Trupi i tij qëndroi në Muzeun Etnografik të Ankarasë deri më 10 nëntor 1953, në pesëmbëdhjetë vjetorin e vdekjes së tij, kur eshtrat e tij u transportuan në prehjen e fundit në Anıtkabir.
Kantoni Vierzon-1
Kantoni Vierzon-1 (frëngjisht: Canton de Vierzon-1) është një kanton në departamentin Cher, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Vierzon. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Ataturkut
Shëndet dhe vdekja
Gjatë vitit 1937, filluan të shfaqen indikacione për përkeqësimin e shëndetit të Atatürk. Në vitin 1938, ndërsa ishte në një udhëtim në Jallova, vuante nga një sëmundje e rëndë. Pas një periudhe të shkurtër trajtimi në Jallova, u vërejt një përmirësim i dukshëm në shëndetin e tij, por gjendja e tij u përkeqësua përsëri pas udhëtimeve të tij fillimisht në Ankara, e më pas në Mersin dhe Adana. Pas kthimit të tij në Ankara në maj, atij iu rekomandua të shkonte në Stamboll për trajtim, ku u diagnostikua me cirrozë të mëlçisë.
Kantoni Vierzon-1
Përbërja aktuale
Kantoni Vierzon-1 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Ataturkut
Shëndet dhe vdekja
Gjatë qëndrimit të tij në Stamboll, ai bëri një përpjekje për të vazhduar me stilin e tij të rregullt të jetesës për një kohë, duke drejtuar mbledhjen e Këshillit të Ministrave, duke punuar për çështjen e Hatay dhe duke pritur Mbretin Carol II të Rumanisë gjatë vizitës së tij në qershor. Ai qëndroi në jahtin e tij të sapoardhur, Savarona, deri në fund të korrikut, pas së cilës shëndeti i tij u përkeqësua sërish dhe më pas u zhvendos në një dhomë të rregulluar për të në Pallatin Dolmabahçe.
Certifikata e vdekjes së Atatürk, e nënshkruar nga nëntë profesorë të mjekësisë, deklaroi zyrtarisht se themeluesi dhe Presidenti i Republikës Turke kishte vdekur në orën 09:05 me orën lokale më 10 nëntor 1938, në rezidencën shtetërore të Pallatit Dolmabahçe në Stamboll nga sëmundja e tij e gjatë.
Shërbimet
Filluan përgatitjet për varrimin shtetëror të Atatürk të organizuar nga zyrtarët kryesorë. Megjithatë, ende nuk është marrë një vendim për vendin e prehjes përfundimtare. Të nesërmen, më 11 nëntor, parlamenti në Ankara u mblodh dhe zgjodhi İsmet İnönü si president të ri.
Shërbim fetar
parapamje|240px|Pas një ceremonie mevlid në fshatin Çaybaşı Fuadiye Në fillim nuk ishte parashikuar asnjë shërbim varrimi fetar. Megjithatë, motra e tij Makbule Atadan, e cila qëndroi në pallat për disa ditë, këmbënguli që një ceremoni mortore fetare të bëhej në një xhami, siç ndodh zakonisht, përpara se trupi i vëllait të saj të transferohej në Ankara. Ajo u bind më pas nga Presidenti i Çështjeve Fetare Rifat Börekçi se një ceremoni mortore islame mund të mbahet edhe jashtë xhamisë.
Namazi i të vdekurit u krye në orën 08:10 me orën lokale në mëngjesin e 19 nëntorit nga Şerefettin Yaltkaya, drejtor i Institutit për Studime Islame. Gjatë ceremonisë fetare, fotografitë nuk lejoheshin. Në namazin e të vdekurit morën pjesë njerëz të afërt të tij, disa gjeneralë, zyrtarë fetarë, shërbëtorë të pallatit dhe Majori Yaşar Okur, i cili shërbeu me Ataturkun për pesëmbëdhjetë vjet.
Katafalku
Prof. Mehmet Kamil Berk, një nga nënshkruesit e certifikatës së vdekjes, e lidhi nofullën e Ataturkut me një shami mëndafshi dhe gishtat e mëdhenj të këmbës me fashë, sipas riteve islame. Meqenëse varrimi do të vonohej, trupi i tij u balsamos nga patologu Prof. Lütfi Aksu, i cili erdhi për këtë qëllim nga Akademia Mjekësore Ushtarake Gülhane (GMMA) në Ankara. Trupi i tij u preh më pas, ndërsa motra e tij Makbule Atadan, zyrtarë dhe oficerë të rangut të lartë qeveritar dhe njerëz të tjerë me ndikim erdhën në kohë të caktuara për të bërë nderimet e tyre.
Trupi i Ataturkut u vendos në një arkivol sofër të veshur me zink prej druri arre. Arkivoli i veshur me flamur u vendos më 16 nëntor në sallën e pritjes së pallatit mbi një katafalkë. Ai ishte i rrethuar nga tre pishtarë të lartë në secilën anë që simbolizonin gjashtë shtyllat e ideologjisë qemaliste dhe kurorëzohej me kurora për shtrirjen në gjendje.
Për tre ditë, mijëra njerëz të zisë bënë nderimet e tyre duke kaluar pranë katafalkës, ku një gardë nderi oficerësh qëndronte vigjilentë.
Transferimi për në kryeqytet
Pas namazit të xhenazes, arkivoli i Ataturkut u nxor nga Pallati Dolmabahçe, u vendos në një karrocë e tërhequr nga kuaj dhe u soll përpara një kortezhi në Parkun Gülhane. Nga Point Seraglio, një varkë me silur e përcolli atë në anijen luftarake TCG Yavûz. Anijet e marinës turke dhe anijet e huaja shoqëruan TCG Yavûz me arkivolin e Ataturkut në bord deri në Büyükada. Më pas Yavûz e çoi trupin e Ataturkut në Izmit.
Më pas, arkivoli i Ataturkut u transferua në një tren varrimi në Izmit që e solli në Ankara duke mbërritur të nesërmen më 20 nëntor. Në Ankara, Presidenti İsmet İnönü, Kryetari i Parlamentit Abdyl Halik Renda, Kryeministri Celal Bayar, ministra të qeverisë, shefi i Marshalli i Shtabit të Përgjithshëm Fevzi Çakmak, oficerë të lartë dhe anëtarë të parlamentit ishin të gjithë të pranishëm gjatë mbërritjes së trenit të varrimit në Stacionin Qendror të Ankarasë.
Varrimi shtetëror
Arkivoli i Ataturkut u soll në një kuti në ndërtesën e Asamblesë së Madhe Kombëtare Turke në Ulus, ku u vendos në një katafalkë përpara ndërtesës së parlamentit për t'u shtrirë në gjendje. Mijëra banorë të Ankarasë bënë nderimet e tyre. parapamje|Zyrtarë të shtetit të huaj në varrim
Të nesërmen, më 21 nëntor, u mbajt një ceremoni mortore më madhështore, në të cilën morën pjesë personalitete nga shtatëmbëdhjetë vende. Në kortezhin mortor ishte i pranishëm edhe një delegacion nga Lidhja e Kombeve. Kortezhi me arkivolin e mbuluar me flamur të Ataturkut mbi një karrocë e tërhequr nga kuaj, i përpunuar në Muzeun Etnografik të Ankarasë, i shoqëruar gjithashtu nga nëntë detashmente të armatosura nga vende të huaja, mes tyre roje nderi britanike, iraniane dhe jugosllave.
Vend pushimi i përkohshëm
Zyrtarët planifikuan një mauzoleum monumental për Ataturkun në kodrën më të lartë në Ankara, Rasattepe siç quhej në atë kohë. Gjatë pesëmbëdhjetë viteve të nevojshme për ndërtimin e mauzoleut, Muzeu Etnografik i Ankarasë u bë vendprehja e përkohshme e Ataturkut.
Vend pushimi i fundit
parapamje|240px|Çështja e Cumhuriyet e 11 nëntorit 1938 që njofton vdekjen e presidentit Mustafa Kemal Atatürk
Pas përfundimit të Anıtkabır në 1953, sarkofagu i tij u hap dhe arkivoli i tij u hoq me ndihmën e një trispastos në prani të motrës së tij Makbule Atadan, Presidentit Xhelal Bajar, kryetarit të Parlamentit Refik Koraltan, Kryeministrit Adnan Menderes, Shefit të Shtabit të Përgjithshëm. Nuri Yamut, Abdylhalik Renda dhe disa zyrtarë të tjerë të lartë. Arkivoli u vendos në një katafakë. Patologu Prof. Kamile Şevki Mutlu nga Fakulteti i Mjekësisë në Universitetin e Ankarasë u ngarkua nga Kemal Aygün, guvernatori i Ankarasë, me hapjen e arkivolit, inspektimin e eshtrave dhe mbikëqyrjen e përgatitjeve për varrimin e mëvonshëm, i cili është kërkohet nga zakonet tradicionale funerale. Më 9 nëntor, kolegët e saj dr. Cahit Özen dhe Dr. Şeref Yazgan dhe dhjetë mësues të shkollës së mesme teknike profesionale e ndihmuan atë në këtë operacion ku morën pjesë zyrtarë të lartë shtetërorë.
Pas hapjes së veshjes së zinkut të arkivolit, u shfaq një thes plastik ngjyrë kafe që mbante mbetjet e tij, i mbështetur nga varëse druri. Pas heqjes së theses plastike dhe qefinit brenda duke mbështjellë trupin e tij, u pa se trupi i Ataturkut mbeti i paprekur dhe i papushtuar falë balsamimit të përsosur nga Prof. Lütfi Aksu, i cili vdiq në vitin 1951. U gjet një mostër e kimikatit balsamues të përdorur në arkivol në një shishe të mbyllur, të etiketuar me përshkrimin e kimikatit.
Më 10 nëntor, në 15-vjetorin e vdekjes së Ataturkut, arkivoli i tij i mbuluar me flamur u nxor nga Muzeu Etnografik dhe u mbajt mbi supet e dymbëdhjetë ushtarëve në një kuti. 138 oficerë të rinj rezervë në një procesion që shtrihej për dy milje (3 km) duke përfshirë Presidentin, Kryeministrin, çdo ministër kabineti, çdo deputet parlamentar, çdo guvernator provincial dhe çdo diplomat të huaj, ndërsa në të njëjtën kohë 21 milionë turq qëndruan në heshtje dhe palëvizur për pesë minuta në të gjithë vendin. Një admiral ruante një jastëk prej kadifeje që mbante Medaljen e Pavarësisë; dekorata e vetme, ndër shumë të tjera, që Ataturku preferonte të vishte. Babai i turqve më në fund pushoi në mauzoleumin e tij, Anıtkabir. Një zyrtar vuri në dukje: "Isha në detyrë aktive gjatë varrimit të tij, kur derdha lot të hidhur në fund të vdekjes. Sot nuk jam i trishtuar, për 15 vjet më kanë mësuar se Ataturku nuk do të vdesë kurrë."
Në kortezh, liderët e komuniteteve të ndryshme fetare në Turqi si Patriarku Armen, Patriarku Ortodoks Grek, Ipeshkvi Katolik dhe Krye Rabini Hebre marshuan së bashku me Presidentin musliman të Çështjeve Fetare të Turqisë.
Barberêche
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Kleinbösingen
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës. parapamje|majtas|250px|Kleinbösingen
Flamuri i Rumanisë
thumb|right|250px|[[Skeda:FIAV 111111.svg|20px Flamuri i Rumanisë përmasat 2:3]] Flamuri i Rumanisë është një trengjyrësh vertikal me ngjyrë të kaltër, të verdhë, dhe të kuqe (rumanisht: Albastru, galben și roșu). Ngjyrat përfaqësojnë tri krahinat historike të Rumanisë. Dizajni i tanishëm u adoptua zyrtarisht më 1994, por ka qenë në përdorim qysh nga viti 1989. Këto tre ngjyra janë percaktuar nga Heroi Mihai Viteazul dhe Ștefan cel Mare të Rumanisë.
Tapizë
Tapizë është një fshat në Komunën Nikël në Rrethin e Krujës të Shqipërisë.
GAZ-69
Kjo fuoristrade sovjetike, shumë e përdorur në Shqipëri në vitet '50-'90-të. Përdorej jo vetem si mjet transporti për ushtrinë, por edhe për ekspeditat gjeologjike. Ishte mjaft rrezistent dhe mjaft i përshtatshëm për gjendjen e vështirë të rrugëve. Ishte prodhim i Uzinës të Automobilave Gorkovskij (ГАЗ: Gorkovskij Aftomobilnij Zavod)
Në fillimin e viteve '70-të, hyri në përdorim edhe "kloni" i tij kinez BJ, i cili në shumë karakteristika ishte shumë më i dobët se prodhimi sovjetik. Në të folurën e përditshme këto dy lloje fuoristradash thirreshin Gaz rus dhe Gaz kinez.
thumb|200px|Gjeologë shqiptarë e çekë para një GAZ-69, gjatë një ekspedite. Viti 1959Gjithashtu në Shqipëri ekzistonte edhe një tip ARO, makinë rumune e ngjajshme me GAZ-69 sovjetik. Kjo makine u "zhduk" nga qarkullimi aty nga fillimi i viteve '80. GAZ-69 kishte dy versione, një të vogël (3+1 vendësh) dhe një të madh (7+1vendësh).
Kantoni Bayonne-Ouest
Kantoni Bayonne-Ouest (frëngjisht: Canton de Bayonne-Ouest) është një kanton në departamentin Pyrénées-Atlantiques, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Bayonne. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 19158 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Bayonne-Ouest aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Surja ed-Duhanë
Suretu_ed-Duhanë është surja e 44 e radhitur në Kur'an.
Përmbajtja
Me emrin e Allahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit!
1 Ha, Mim.
2 Pasha librin sqarues (të së drejtës nga e kota)!
3 Ne e zbritëm atë në një natë të bekuar (në natën e begatshme të kadrit). Ne dëshiruam t'u tërheqim vërejtjen, e njerëzit të jenë të gatshëm.
5 Urdhër i përcaktuar nga Vetë Ne. S'ka dyshim se Ne dërguam të dërguar.
6 (E zbritëm) Nga Mëshira e Zotit tënd; Ai është dëgjuesi, i dijshmi.
7 Zoti i qiejve e i tokës dhe çka ka ndërmjet tyre, nëse jeni të bindur.
8 Nuk ka Zot tjetër, vetëm Ai që jep jetë e vdekje, Zoti juaj dhe Zoti i prindërve tuaj të lashtë.
9 Por jo, ata (idhujtarët) janë në dyshim, janë duke luajtur.
12 (Ata thonë) Zoti ynë, largoje prej nesh dënimin, ne do të besojmë.
13 Prej nga atyre ajo këshillë (ai mësim), kur atyre u pat ardhur pejgamber me argument (e nuk besuan)?
14 Po ia kthyen shpinën atij (pejgamberit) dhe i thanë: "I mësuar prej dikujt, i çmendur".
15 Ne do t'ua largojmë dënimin për pak kohë, por ju do t'i ktheheni kotësisë.
17 Ne përpara tyre e vumë në sprovë popullin e faraonit, dhe i pat ardhur i dërguar i ndershëm.
18 (U pat thënë): "Të m'i dorëzoni robërit e All-llahut, se unë jam i dërguar besnik te ju."
19 E mos bëni mendjemadhësi ndaj All-llahut, unë sjell argument të sigurt.
20 Unë i jam mbështetur Zotit tim dhe Zotit tuaj nga (kërcënimi) që të më gurëzoni (të më mbytni).
21 E nëse nuk më besoni, atëherë m'u hiqni (më lini të lirë)!
23 (Ne i thamë) Tërhiqu me robërit e Mi natën, se do të jeni të ndjekur.
24 Dhe lëre detin ashtu të qetë (të hapur), se ata janë ushtri që do të përmbytet.
25 Sa kopshte e kroje kanë lënë!
26 Edhe ara të mbjella e vende të bukura.
27 Dhe sa të mira që i kanë përjetuar.
28 Ja, ashtu atë ua lëmë në trashëgim një populli tjetër.
30 Ndërsa Ne i shpëtuam beni israilët prej vuajtjeve nënçmuese,
33 Dhe u dhamë argumente (mrekulli) në të cilat patën përvojë të qartë.
34 E këta (populli yt) me siguri do të thonë:
35 "S'ka tjetër, vetëm ajo vdekja jonë e parë dhe ne nuk do të ringjallemi!"
36 Nëse jeni të vërtetë çka thoni (i thonë Muhammedit e besimtarëve), na sillni pra (në jetë) etërit tanë (të vdekur)!
37 A janë ata (idhujtarët) më të fortë, apo populli i Tubeit dhe ata që ishin përpara tyre. Ne ata i zhdukëm, sepse ishin kriminelë.
40 S'ka dyshim se dita e kijametit ku kryhet gjykimi, është caktim i të gjithë atyre.
41 Në atë ditë nuk bën dobi asgjë miku për mikun, e as nuk mund të ndihmohen.
43 Është e vërtetë se pema e Zekumit,
44 do të jetë ushqim i mëkatarëve.
45 Vlon si katrani (si pezhgveja) në barqet.
46 Ashtu si vlon uji i valë.
47 (U thuhet engjëjve për mëkatarin) Rrëmbejeni e graheni në mes të xhehennemit.
48 Dhe hudhni mbi kokën e tij ujin e valë e shtojani mundimin.
49 (I thuhet): Shijoje! Se ti je ai i forti, i autoritetshmi.
50 E ky është ai (dënimi) për të cilin dyshonit.
51 Vërtet, ata që i patën frikë Zotit, janë në vende të qeta.
52 Janë në xhennete e në burime që rrjedhin.
53 Veshin petka nga mëndafshi e kadifeja, ulur ballë për ballë.
54 Ja kështu, edhe i martojmë me bardhoshe symëdha (me hyri).
55 Aty kërkojnë t'u sillen çdo lloj peme dhe aty janë të sigurt.
57 (Ato të mira) Janë dhuratë nga Zoti yt,e ai është shpëtim i madh.
58 Ne ua bëmë të lehtë atë (Kur'anin) në gjuhën tënde, ashtu që ata të marrin mësim.
Aeroporti i Shkupit
Aeroporti i Shkupit (maqedonisht: Меѓународен аеродром Скопје) është aeroport ndërkombëtar në përdorim civil-ushtarak në afërsi të Shkupit, Maqedoninë e Veriut. Aterimi i parë është bërë më 1928 në një pistë vetëm tre km larg qytetit. Linja e parë ndërkombëtare nga ky aeroport ishte ajo e vitit 1930 që lidhte Gracin, Austri me Selanikun, Greqi dhe kalonte nëpër Aeroportin e Shkupit. Më 1963, pas Tërmetit të Shkupit dhe rindërtimit të qytetit, aeroporti u zhvendos nga pozita fillestare në atë të tanishmen. Më 1987 terminali u zëvendësua me një të ri ndërsa më 1993 u bënë riparime shtesë. Aktivitetin më të madh gjatë historisë së tij aeroporti e pati gjatë dhe pas Luftës së Kosovës më 1999 dhe 2000 kur numri i udhëtarëve e kaloi një milion. Që nga ajo kohë, aktiviteti në aeroport ra në 500,000 udhëtarë në vit ku është stabilizuar.
Struktura e udhëtarëve përbëhet nga diaspora dhe pushuesit e qendrave turistike.
Linjat ajrore
Shoqëritë e fluturimit që përdorin Aeroportin e Shkupit janë: Austrian Airlines, Cirrus Airlines, Adria Airways, Air Serbia, Helvetic Airways, Alitalia, Turkish Airlines, Croatia Airlines, Germania Airlines, SAS Scandinavian Airlines, Czech Airlines, Aegean Airlines, Scorpion Air (kargo).
Nga Shkupi fluturohet me linja të rregullta për në këto qytete: Zyrih, Vjenë, Frankfurt, Dyseldorf, Hamburg, Romë, Berlin, Milano, Lubjanë, Zagreb, Beograd, Budapest, Stamboll, Amsterdam, Kopenhagë, Sofje, Athinë, dhe Pragë. Gjatë verës ka linja çarter për në disa qendra turistike të Mesdheut dhe më gjerë.
Pajisjet teknike
Më 1996 është bërë renovimi i pistës, zonave parkuese, sistemit të ndriçimit, depos për mallra kargo, etj. Aeroporti mund të shërbej në të njëjtën kohë 13 avionë trupë-ngushtë dhe dy trupë-gjerë.
Sistemi ILS ofron ulje nën kategoritë Cat I dhe Cat II. Aeroporti po ashtu zotëron me radar për vëzhgim të fushës, VOR, DME ,NDB dhe radar në afrim (approach).
Emblema - Bashkia Burrel
Emblema - Bashkia Burrel është emblema e qytetit të Burrelit.
Shipkovica (Tetovë)
Shipkovica shtrihet ne shpatet e Malit Sharr në perëndim të Pollogut. Në lartësinë mbidetare prej 900-1100 metra perçegjatë rrugës Tetovë - Kodra e Diellit. Shipkovica ka 4200 banorë, të gjithë shqiptar. Popullsia aktive e Shipkovicës merret me bujqësi, tregti dhe një pjesë e konsiderueshme gjendet në vende të Evropës si në Gjermani, Zvicër, Itali, Norvegji, Austri, Belgjikë etj. Është me një infrastrukturë të dobët dhe ballafaqohet me disa probleme. Komunën e Shipkovicës e përbëjnë pesë vendbanime : Brodeci, Bozovca, Gajre, Liseci, Veshalla. Pas rrëzimit së komunizmit dhe shkatërrimit të ish-Jugosllavisë banorët u organizuan moralisht për tu përballuar sfidave që do të vinin, në këtë komunë po në fshatin Shipkovicë... si legjendë e pavdekshme e Sharrit...  pati fatin ti njohë e ti ketë mik të shtëpisë, intelektualë, shkrimtarë, gazetarë, luftëtarë  e atdhetarë të  shumtë, njerëz të përmalluar ndaj kombit e atdheut, të vetëdijshëm duke qenë  në shërbim të shqiptarizmit.
Kultura
Në vitin 1978, pas një aktiviteti të bujshëm në shumë lëmi të jetës kulturoro-argëtuese, u themelua Sh.K.A "Rexhep Voka" Grupit të aktivistëve të dalluar u printe Kadir Shabani. Kontribut të rëndësishëm për përpilimin e statutit të shoqërisë dhanë edhe Idriz Qaili dhe Nexhmi Uzairi. Për pregatitjen e vulave dhe libreza u dalluan Ali Aliu dhe Lazim Maksuti.
Shkolla e Shipkovicës
Historia jonë është e përmbushur me shembuj të shumtë të atdhedashurisë shqiptare. Misionarët e saj i kemi gjithandej : që nga jugu i Çamërisë e deri tejmatanë brigjeve të Dardanisë, Prekazi, Sllupçani, Poroji, Drenica, Shipkovica, e qindra qendra shqiptare të martirizuara. Trojet tona janë të mbushura me eshtra martirësh. Në varrezat e Shipkovicës, që gjenden tejmatanë fshatit, prehen eshtrat e Sadudinit të shenjtë, që e persekutuan deri në atë shkallë udbashët e ish-Jugosllavisë, saqë ia shembën edhe shëndetin e shpirtit. Duke vajtur gjurmave të Sadudin Gjurës, kuptojmë se edhe në atë gjendje të traumave të papërshkruara shpirtërore, u nis me shpirtin e tij të shenjtë për të kaluar kufirin, duke i lënë eshtrat tejmatanë Lerës së Veshallës, për të vajtur përjetë, në botën e engjëjve. Kështu e përshkruajnë, ata që e mbajnë mend, jetën heroike të Sadudin Gjurës, ndër të cilët edhe arsimtari i parë i Shipkovicës, Murtezan Katzadei, veteran i arsimit shqiptar me prejardhje nga Elbasani.
Murtezani pat vepruar në këto troje, ndërmjet viteve 1939-1944, duke qenë i dekoruar nga Qeveria Shqiptare me Urdhërin “Naim Frashëri” të Kl. I. E kemi parë në një fotografi të asaj kohe, sëbashku me nxënësit e Sh. F. “Rexhep Voka”, duke mbajtur uniforma shkollare dhe parollat “Rroftë Shkolla Shqipe !”, “Rroftë Flamuri !”, “Rroftë Shqipëria !”. “Murtezanin e kam pasur dy vjet mësues, na thotë njëri prej ish nxënësve. E mbaj mend edhe sot vjershën e parë që na e pat mësuar atë vit, kur qe kremtuar solemnisht, Dita e Flamurit në Shipkovicë (1942).
Kujtimet e bashkëfshatarëve tanë janë të freskëta, bindëse dhe interesante. I emëruar përmes një dekreti nga Qeveria Shqiptare, kryetar i Komunës së Shipkovicës, asokohe ishte Sefedin Kërçova, patriot me përvojë, që nga Kolonia Shqiptare e Bukureshtit.
Sefedin Kërçova, përndryshe njihej për së afërmi me bashkatdhetarët e Shipkovicës ngase disa prej tyre, kishin qenë veprimtar të dalluar të Kolonisë Shqiptare të Bukureshtit. Para se të vijë të drejtojë komunën dhe të ndihmojë shkollën e Shipkovicës, Sefedin Kërçova kishte botuar në fushë të shqiptarizmës, edhe artikuj në shtyp : “Kolonia Muhamedane e Shqiptarëve të Bukureshtit” “Java” (Tiranë, 1937).
Historia
280px|thumb|Panoramë e Shipkovicës Duke hulumtuar botën etnike shqiptare dhe duke kërkuar shpirtin e fshatit Shipkovicë. I shtrirë në trekëndëshin e zonës kufitare ndërmjet Kosovës, Shqipërisë dhe Maqedonisë së Veriut, e banuar sot prej rreth pesë mijë shpirtrave, në rreth pesëqind shtëpi, ky katund ka qenë përherë vatra e patriotizmit shqiptar, i konsideruar nga disa madje, si Shqipëria e Vogël.
Duke u kthyer te lashtësia e Shipkovicës po shtojmë faktin se me termin më të lashtë të gjuhë shqipe (gur), janë të ndërlidhur disa toponime të kësaj zone : Gjuri Gjat, Gjuri me Dushk, Gjuri Alimalës, Gjuri Radences, etj.
Metehia
Metehi është një vendbanim në komunën e Besianës, Kosovë.
Shipkovica (Tetovë)
Historia
Shipkovica është një fshat i ngarkuar me histori, Gjeografia e saj ndërlidhet me malet shqiptare të Sharrit, sipas mendimit tonë, janë malet më të bukura në botë. Shenjtëria historike e këtij mjedisi ndërlidhet me patriotët që i ka dhënë për çështjen tonë kombëtare : Rexhep Voka, Sadudin Gjura, Rexhep Ramizi, Lazim Rexhepi, Xhelal Gjura, etj.
"Te Kisha" - Toponime të këtilla kemi edhe në fshatrat tjera shqiptare si në Lisec, Gajre. Për arën e Vakafit, pleqtë e këtij fshati thonin se ka qenë kishë, ndërsa emrat e disa arave në Shipkovicë, supozohet poashtu se kemi të bëjmë me banorët e dikurshëm të këtij katundi, përkatësia konfesionale e të cilëve, ka qenë krishterizmi. Disa nga pleqtë e Shipkovicës, shqiptarët katolikë i llogarisninin si "latinë" uke shtuar se para njëqind e pesëdhjetë vitesh, nuset palloheshin të Rasha pra pa përdorimin e perçes apo të "havales" dhe pa u fshehur nga burrat, siç filluain të vrapojnë pasi e përqafuan fenë islame. Edhe në Lisec të Tetovës përmendet toponimi "te Kisha", ndërsa te kroi i fshatit si në Shipkovicë, janë mbledhur dikur gratë dhe burrat dhe kanë bërë së bashku shugurime. Asokohe, rrëfejnë pleqtë e këtij katundi, morali ishte më i lartë. Nuk martoheshin mes veti në fshat, edhe nuk kishin shqiptaret e atëhershme djallzime që kanë sot. Thorna Kacori, Rexhep Zllatku e shkrimrë të tjerë shqiptarë shkuajnë mbi rrënjët e lashta të shqiptarisë, duke shtuar se si Tahiri ka qenë i biri i i Sotirit e kështu me radhë, Shita i Hamitit nga Liseci tregonte se baba plak i tij, Bardhili kai ruajtur derra në "ograde". Ai fliste për dy shkolla te kisha : Livadhi i Madh dhe te ara e Lilës. Sipas tij ekzistojnë themele edhe te Stani i Krishtit (Kristes). Disa nga banorët e lashtë të Shipkovicës kanë pasur emra si Kola, Gjoka, Bardhi, Dhimitri, etj.
Sipas disa pleqve Shipkovica e lashtë ka qenë në Mure
Halim Fanda, ishte i biri i Nezir Fandës, që jetoi 114 vjet. Ai ka thëne se maqedonasit bënë gërmime dhe gjetën hyrjen e kishës dhe varreza iliro - shqiptare përreth përroit të Hallës, të mbuluara me pllaka të gurit. Disa prej tyre i pat marrë vërshima, të tjerat u zhdukën nga dora e njerëzve të pa vetëdijshëm. Kishën shqiptare e kanë pasur përreth përroit të fshatit. Banorët e vjetër kanë qenë ne pjesën më të madhe ortodoks, por edhe katolik. Katolik kanë qenë Fandët që përbëjnë fisin më të madh. Ata kanë ardhur diku nga fundi i shekullit të XVIII nga krahina e Mirditës, prej Bajrakut të Fandit dhe kanë qenë katolik, por thonë se janë fisi më i fundit që ka pranuar islamizmin nga të gjitha fiset e Shipkovicës. Por ka edhe fise autoktonë siç janë Voket, Gjurajt, Mjaket, etj të cilët kanë qenë të ritit ortodoks para se të islamizohen. Cadelet vijnë nga Opoja, dhe disa prej tyre janë të fisit Krasniq e disa të fisit Shalë. Shaljanë janë shpanat, ndërsa Hadret janë me origjine nga Prokuplja dhe ne Shipkovicë janë vendosur diku nga vitet 80 të shekullit të XIX. Banorët e të gjitha fshatrave për rreth Shipkovicës tash janë shqiptar ndërsa për shkijet që ishin në Llacë thonë se kanë pasur origjinë Vllahe me prejardhje nga Krusheva. Vllahët kane ndërtuar kalanë e Tetovës. Ata kanë qenë muratorë të ardhur nga Krusheva dhe mbas ndërtimit të kalasë një pjesë kanë mbetur në Tetovë, ku janë martuar me femra shqiptare ortodokse, duke krijuar kështu popullatën e sotme maqedonase të kësaj komune.
Në kohën e Abdurahman Pashës, Shën Gjergji, Shën Mitri, Kërshëndjellat apo Kërstofi, të gjitha këto ishin festa krishtere të kësaj zone. Gjurmët e lashta të krishterimit shqiptar dalin nga vet toponimet si Kisha e Shipkovicës, kishat e fshatrave të tjera, kisha e Shën Gjergjit në Rasadishte, madje edhe Kisha Shqiptare e Tetovës për të cilën Kërste Semarxhija deklaronte se ka qenë kishë mjake "Albanska crkva".
Sot banoret e Shipkovicës dhe të të gjithë fshatrave të Malësisë së Sharrit i takojnë fesë islame.
Surja el-Huxhuratë
është surja e 49 e radhitur në Kur'an, me 18 ajete.
Selefizmi
Selefizmi ose Selefije është periudhë kohore Islame që nga dietarë të ndryshëm definohet në mënyra të ndryhme, por që dallimet janë në aspektin formal e jo në atë esencial për të cilin aspekt dietarët janë të një mendimi.