cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henry Every
Bastisja e tij më e famshme ishte në një karavan prej 25 anijeve Grand Mughal që bënin pelegrinazhin vjetor në Mekë, duke përfshirë thesarin e Ghanjah dhow Ganj-i-sawai dhe shoqërimin e tij, Fateh Muhamedin. Duke bashkuar forcat me disa anije piratësh, Every e gjeti veten në komandë të një skuadroni pirate të vogël, dhe ata ishin në gjendje të kapnin deri në £600,000 në metale të çmuara dhe bizhuteri, ekuivalente me rreth £89.6 milion në 2019, duke u bërë pirati më i pasur në botë. Kjo shkaktoi dëme të konsiderueshme në marrëdhëniet e brishta të Anglisë me Mogulët, dhe një dhuratë e kombinuar prej £1.000 — - një shumë e jashtëzakonshme në atë kohë - u ofrua nga Këshilli Privy dhe Kompania e Indisë Lindore për kapjen e tij, duke çuar në sjelljen e parë në mbarë botën e regjistruar në histori.
Jeta e hershme
Studimet moderne sugjerojnë se Every ka lindur më 20 gusht 1659 në fshatin Newton Ferrers, rreth 9.7 kilometra (6 mi) në juglindje të Plymouth, Devon. Të dhënat e famullisë tregojnë se ai mund të ketë qenë djali i John Every dhe gruaja e tij, Anne (emri i vajzërisë, e panjohur); familje Every e Devonshire ishte krijuar mjaft në atë kohë, dhe ka të ngjarë që ai të ishte një i afërm i Everys of Wycroft Castle. Every ishte i martuar dhe të dhënat tregojnë se ai mund të ketë martuar një Dorothy Arther në St James Duke's Place në Londër më 11 shtator 1690, megjithëse nuk ka asnjë dëshmi se ai kishte fëmijë.
Tregimi më i hershëm biografik i njeriut, The Life and Adventures of Capt. John Avery (London: J. Baker, 1709), thotë se ai u lind në vitin 1653 në Cattedown, Plymouth. Edhe pse kjo vendndodhje dhe datë tani dihet se janë të pasakta, ato shpesh janë përmendur në literaturën e hershme. (Një vit tjetër i sugjeruar për lindjen e secilit është 1665, megjithëse edhe ky është në gabim.)
Megjithëse ekzistonte një teori që emri i tij i lindjes ishte në të vërtetë Benjamin Bridgeman (veçanërisht në dritën e pseudonimit të tij "Long Ben"), dhe se "Henry Every" ishte në të vërtetë një pseudonim, studimi modern e ka demaskuar atë. Pranohet nga historianët se "Henry Every" ishte emri i vërtetë i piratit, duke pasur parasysh që ai e përdori këtë emër kur hyri në Marinën Mbretërore. Meqenëse kjo ishte para fillimit të karrierës së tij piratike, ai nuk do të kishte nevojë për një pseudonim; domethënë, Every përdori vetëm emrin "Bridgeman" pasi bëri piraterinë. Every mund të ketë qenë një kushëri i të gjitha baroneteve të njohura, megjithëse kjo nuk është provuar përfundimisht.
Danville, Illinois
Danville, Illinois është një qytet në qarkun Vermilion të shtetit federal Illinois, SHBA. Në Danville, Illinois jetojnë 33027 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (17.96 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej (597 ft).
Tantō
Tantō (短刀, "shpata e shkurtër") është një nga shpatat japoneze të prodhuara tradicionalisht (nihonto) që mbaheshin nga klasa samurai e Japonisë feudale. Tantō daton në periudhën Heian, kur u përdor kryesisht si armë, por evoluoi në dizajn gjatë viteve për t'u bërë më i zbukuruar. Tantō u përdor në artet marciale tradicionale (tantojutsu). Termi ka parë një ringjallje në Perëndim që nga vitet 1980 si një stil i mprehtë i thikave taktike moderne, të dizajnuara për të shpuar ose goditur me thikë.
Përshkrim
parapamje|260px|Tantō Terasawa Sadamune, nga [[Hikoshiro Sadamune|Sadamune. Periudha Kamakura. Thesar Kombëtar. Muzeu Kombëtar i Tokios.]] Tantō është një kamë me një ose dy tehe me një gjatësi midis 15 dhe 30 cm (1 shaku japonez). Tantō është projektuar kryesisht si një armë therëse, por buza mund të përdoret edhe për prerje. Tantō në përgjithësi janë të falsifikuara në stilin hira-zukuri (平造) (pa vijë kreshtore), që do të thotë se anët e tyre nuk kanë vijë kreshtore dhe janë pothuajse të sheshta, ndryshe nga struktura shinogi-zukuri (鎬造) e një katana. Disa tantō kanë seksione tërthore veçanërisht të trasha për detyrën e shpimit të armaturës dhe quhen yoroi toshi.
Tantō u transportuan kryesisht nga samurai; njerëzit e zakonshëm në përgjithësi nuk i mbanin ato. Gratë ndonjëherë mbanin një tantō të vogël të quajtur kaiken në obi e tyre kryesisht për vetëmbrojtje. Tantō nganjëherë vishej si shōtō (小刀) në vend të një wakizashi në një daishō, veçanërisht në fushën e betejës. Para ardhjes së kombinimit wakizashi/tantō, ishte e zakonshme që një samurai të mbante një tachi dhe një tantō në krahasim me një katana dhe një wakizashi.
Është vënë re se tachi do të çiftëzohej me një tantō dhe më vonë katana do të çiftohej me një katana tjetër më të shkurtër. Me ardhjen e katana, wakizashi përfundimisht u zgjodh nga samurai si shpata e shkurtër mbi tantō. Kanzan Satō në librin e tij Shpata Japoneze vëren se nuk dukej të kishte ndonjë nevojë të veçantë për wakizashi dhe sugjeron që wakizashi mund të jetë bërë më i popullarizuar se tantō për shkak se wakizashi ishte më i përshtatshëm për luftime në ambiente të mbyllura. Ai përmend zakonin e lënies së katanës në derën e një kështjelle ose pallati kur hyni, ndërsa vazhdoni të vishni wakizashi brenda.
Përdorimi në artet marciale
Tantō me tehe të hapura prej druri ose plastike të hapura përdoren për të praktikuar artet marciale. Versionet me një teh metalik të hapur përdoren në trajnime më të avancuara dhe në demonstrime. Artet marciale që përdorin tantō përfshijnë:
Veshjet japoneze
parapamje|240px|Një burrë dhe një grua me veshjet tradicionale japoneze Zakonisht ekzistojnë dy lloje veshjesh të veshura në Japoni: veshje tradicionale të njohura si veshje japoneze (和服, wafuku), duke përfshirë veshjen kombëtare të Japonisë, kimono dhe veshjet perëndimore (洋服, yōfuku), që përfshin të gjitha të tjerat që nuk njihen si veshje kombëtare ose veshje e një vendi tjetër.
Moda tradicionale japoneze përfaqëson një histori të vjetër të kulturës tradicionale, duke përfshirë paleta me ngjyra të zhvilluara në periudhën Heian, silueta të adoptuara nga veshjet e dinastisë Tang dhe traditat kulturore, motive të marra nga kultura japoneze, natyra dhe letërsia tradicionale, dhe stilet e veshjes kryesisht plotësisht - zhvilluar nga fundi i periudhës Edo.
Moda moderne japoneze kryesisht përfshin yōfuku (rroba perëndimore), megjithëse shumë stilistë të njohur japonezë - të tillë si Issey Miyake, Yohji Yamamoto dhe Rei Kawakubo - kanë marrë frymëzim nga dhe në disa raste kanë dizajnuar rroba që marrin ndikim nga moda tradicionale. Punimet e tyre përfaqësojnë një ndikim të kombinuar në industrinë globale të modës, me shumë pjesë të shfaqura në shfaqjet e modës në të gjithë botën, si dhe kanë pasur një ndikim brenda vetë industrisë së modës japoneze, me shumë dizajnerë ose duke tërhequr ose duke kontribuar Moda japoneze e rrugës.
Pavarësisht se gjeneratat e mëparshëm kishin veshur veshje tradicionale pothuajse tërësisht, pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, veshja dhe moda perëndimore u bënë gjithnjë e më të popullarizuara për shkak të natyrës së tyre gjithnjë e më të disponueshme dhe, me kalimin e kohës, çmimit të tyre më të lirë. Tani është gjithnjë e më e rrallë që dikush të veshë rroba tradicionale si rroba të përditshme, dhe me kalimin e kohës, rrobat tradicionale brenda Japonisë kanë fituar një shoqatë me veshjen e vështirë dhe të shtrenjtë. Si të tilla, rrobat tradicionale tani vishen kryesisht për ceremoni dhe ngjarje të veçanta, me kohën më të zakonshme që dikush të veshë rroba tradicionale, në festivalet e verës, kur yukata është më e përshtatshme; jashtë kësaj, grupet kryesore të njerëzve që kanë më shumë gjasa të veshin rroba tradicionale janë geisha, maiko dhe sumo, të gjithë prej tyre kërkohet të veshin veshje tradicionale në profesionin e tyre.
Ndikimi perëndimor
parapamje|majtas|Një femër e re me veshje kimono Në Japoni, historia moderne e modës japoneze mund të konceptohet si një perëndimzim gradual i rrobave japoneze; industritë e leshta dhe ato të përkeqësuara në Japoni kanë origjinën si një produkt i kontaktit të rivendosur të Japonisë me Perëndimin në periudhën e hershme të Meiji (vitet 1850-1860). Para viteve 1860, veshjet japoneze përbëheshin tërësisht nga kimono të një numri varietetesh. Këto u shfaqën për herë të parë në periudhën Jōmon (14.500 p.e.r - 300 p.e.r), pa asnjë dallim midis mashkullit dhe femrës.
Me hapjen e porteve të Japonisë për tregtinë ndërkombëtare në vitet 1860, veshjet nga një numër kulturash të ndryshme mbërritën si eksporte; pavarësisht nga kontakti historik i Japonisë me holandezët përpara kësaj kohe përmes porteve të saj në jug, veshjet perëndimore nuk ishin kapur, pavarësisht studimit dhe magjepsjes me teknologjitë dhe shkrimet holandeze.
Japonezët e parë që morën veshjen perëndimore ishin oficerë dhe burra të disa njësive të ushtrisë dhe marinës së shōgunit; diku në vitet 1850, këta burra miratuan uniforma leshi të veshura nga marinsat anglezë të vendosur në Yokohama. Leshi ishte i vështirë për t'u prodhuar në vend, me pëlhurën që duhej të importohej. Jashtë ushtrisë, birësimet e tjera të hershme të veshjeve perëndimore ishin kryesisht brenda sektorit publik, dhe zakonisht krejtësisht meshkuj, me gratë që vazhdonin të vishnin kimono si brenda ashtu edhe jashtë shtëpisë, dhe burrat që ndryshonin në kimono zakonisht brenda shtëpisë për rehati.
Nga kjo pikë e tutje, stilet e veshjeve perëndimore u përhapën jashtë sektorit ushtarak dhe sektorit të sipërm publik, me oborrtarë dhe burokratë të nxitur për të adoptuar veshje perëndimore, të promovuara si moderne dhe më praktike. Ministria e Arsimit urdhëroi që uniformat studentore të stilit perëndimor të visheshin në kolegjet dhe universitetet publike. Biznesmenët, mësuesit, mjekët, bankierët dhe drejtuesit e tjerë të shoqërisë së re kishin veshur kostume për të punuar dhe në funksione të mëdha shoqërore. Pavarësisht se veshjet perëndimore u bënë të njohura brenda vendit të punës, në shkolla dhe në rrugë, ato nuk visheshin nga të gjithë, dhe konsideroheshin në mënyrë aktive të pakëndshme dhe të padëshirueshme nga disa; një llogari tregon për një baba që premton t'u blejë bijave të tij kimono të re si një shpërblim për veshjen e veshjeve perëndimore dhe ngrënien e mishit. Një numër modelesh të ndryshme nga Perëndimi arritën dhe u përfshinë gjithashtu në mënyrën se si njerëzit mbanin kimono; Printime të shumta në dru nga periudha e mëvonshme e Meiji tregojnë burra që mbanin kapele dhe mbanin çadra të stilit perëndimor ndërsa kishin veshur kimono, dhe vajza Gibson - tipike një simite të madhe në majë të një modeli flokësh relativisht të gjerë, të ngjashme me nihongami japoneze - u bënë të famshëm në mesin e grave japoneze si një model flokësh me më shumë përpjekje për jetën e përditshme.
Deri në vitet 1930, shumica e japonezëve kishin veshur kimono, dhe rrobat perëndimore ishin ende të kufizuara për përdorim jashtë shtëpisë nga klasa të caktuara. Japonezët kanë interpretuar stilet e veshjeve perëndimore nga Shtetet e Bashkuara dhe Evropa dhe e kanë bërë ato të tyren. Në përgjithësi, është e qartë gjatë gjithë historisë se ka pasur shumë më shumë një ndikim perëndimor në kulturën dhe veshjen e Japonisë. Sidoqoftë, kimonoja tradicionale mbetet një pjesë kryesore e mënyrës së jetësës dhe do të jetë për një kohë të gjatë.
Kimono
Kimono (着物) është forma më e njohur e veshjeve tradicionale japoneze. Kimonoja vishet rreth trupit, anën e majtë mbi të djathtën, dhe nganjëherë vishet me shtresa. Ajo është gjithmonë e veshur me një obi, dhe mund të vishet me një numër të aksesorëve dhe llojeve të këpucëve tradicionale. Kimono ndryshojnë në ndërtim dhe veshin midis burrave dhe grave.
Procesi i veshjes së kimonos kërkon, në varësi të gjinisë dhe rastit, një njohuri ndonjëherë të hollësishme të një numri hapash dhe metodash të ndryshme të lidhjes së obi, me kimono zyrtare për gratë që kërkojnë herë pas here ndihmën e dikujt tjetër për ta veshur. Shkollat ​​kimono pas Luftës së Dytë Botërore u ndërtuan për të mësuar ata që interesohen në kimono se si ta veshin atë dhe të lidhin një numër nyjesh të ndryshme.
Ekzistojnë një numër i llojeve të ndryshme të kimonos që vishen në ditët moderne, me gratë që kanë më shumë lloje sesa burrat. Ndërsa kimono për burra ndryshon në formalitet zakonisht përmes zgjedhjes së pëlhurës, numrit të kreshtave në veshje (të njohur si mon ose kamon) dhe aksesorëve të veshur me të, kimono i grave ndryshon në formalitet përmes zgjedhjes së pëlhurës, stilit të dekorimit, ndërtimit dhe kreshtave.
Hakama, obi, zōri
Hakama, e cila i ngjan një skaji të gjatë, të gjerë të palosur, zakonisht vishet mbi kimono dhe konsiderohet si veshje zyrtare. Megjithëse ishte krijuar tradicionalisht për tu veshur nga burra të të gjitha profesioneve (zanatçinj, fermerë, samurai, etj.), Tani është pranuar shoqërisht që të vishet edhe nga gratë.
Obi është i ngjashëm me një rrip, duke mbështjellë kimonon e jashtme dhe ndihmon për të mbajtur të gjitha shtresat së bashku, megjithëse nuk i lidh ato mbyllur. Obi janë rripa zakonisht të gjatë, drejtkëndëshe që mund të zbukurohen dhe ngjyrosen në mënyra të ndryshme, si dhe të bëhen nga një numër pëlhurash të ndryshme. Obi modern janë bërë zakonisht nga një thurje e rrallë, nëse jo e ngurtë, e pëlhurës dhe mund të jetë relativisht e trashë dhe jo e përshtatshme.
Zōri janë një lloj sandale e veshur me kimono që i ngjan flip-flopit nga modeli, me përjashtim që baza është më e fortë dhe ndonjëherë formon një thembër të butë. Zōri mund të jetë prej druri, lëkure dhe vinili, me varietete më zyrtare që përmbajnë rripa të zbukuruar (të njohur si hanao) që mund të qëndisen dhe të enden me fije ari dhe argjendi. Këto këpucë zakonisht vishen me çorape të bardha zakonisht të mbuluara kryesisht nga buza e kimonos. Geta janë sandale të ngjashme me zōri që janë bërë për t'u veshur në dëborë ose papastërti, të paraqitura me kolona prej druri poshtë këpucëve.
Ndikimi në modën moderne
parapamje|Vajzat [[Kogal|kogal të indentifikuara nga funde të shkurtëra uniforma shkollore japoneze]] Moda japoneze e rrugës u shfaq në vitet 1990 dhe ndryshoi nga moda tradicionale në kuptimin që ajo u iniciua dhe popullarizua nga publiku i gjerë, veçanërisht adoleshentët, sesa nga stilistët. Forma të ndryshme të modës së rrugës janë shfaqur në vende të ndryshme të Tokios, të tilla si lolita në Harajuku, Shibuya.
Moda Lolita u bë e njohur në mesin e viteve 2000. Karakterizohet nga "një fund apo fustan deri në gjunjë në formë zile të ndihmuar nga petk, të veshur me një bluzë, çorape ose çorape të larta deri në gju dhe një fustan koke". Nën-stilet e ndryshme të lolitës përfshijnë rastësor, gotik dhe hime ("princesha"). "flutura swallowtail" (揚羽, Ageha) bazohet në një pamje të zonjës Shibuya-zonjë, me vijë të syve të errët, të rëndë, qerpikë të rremë dhe lente kontakti që i bëjnë sytë të duken më të mëdhenj. Stili karakterizohet gjithashtu nga flokët më të lehta dhe aksesorët me shkëlqim. Trendi kogal gjendet si në Shibuya ashtu edhe në Harajuku, dhe ndikohet nga një pamje "nxënëse", me pjesëmarrësit shpesh të veshur me funde të shkurtra, çorape të tepërta deri në gju. Karakterizohet gjithashtu nga lëkura e nxirë artificialisht ose përbërja e errët, buzëkuqi i zbehtë dhe flokët e lehta.
Kultura e Hondurasit
Kultura popullore
parapamje|251x251px| Një procesion në Comayagua Kultura popullore në Honduras, si në shumicën e vendeve, nuk shprehet aq shumë nëpërmjet krijimeve artistike të sofistikuara, por nga ngjarjet popullore që tërheqin turma të mëdha. Në Honduras, ngjarje të tilla artistike dhe kulturore mbahen në ditë të caktuara të vitit dhe nëpërmjet festimeve të veçanta. Punta, një lloj valle dhe muzike, Hondurasit me krenari mblidhen për të bërë.
Hondurasit festojnë festat kombëtare dhe ngjarjet e veçanta në formë të karnavaleve, panaireve dhe paradave gjatë gjithë vitit. Për shembull, në La Ceiba karnaval vjetor është një festë javore me muzikë, ekspozita dhe ushqime të veçanta, duke kulmuar në karnavalin më të njohur në vend: "Karnaval i Miqësisë". parapamje|363x363px| Me lakëra me ngjyrë u ndërtua një mozaik Paresh gjatë Javës së Shenjtë në Comayagua. Feria Juniana (Panairi i qershorit) i San Pedro Sula përfshin koncerte muzikore të kryera gjatë javës, ngjarje sportive dhe ekspozita.
Puerto Cortés feston panairin e saj në gusht me një temë " Venecia ", e cila përfshin parada gondole dhe anije të tjera në gji dhe një shfaqje mbrëmjesh fishekzjarresh nisur nga anijet.
Duke qenë një vend me shumicë katolike, Hondurasi i kushton vëmendje të veçantë festimeve të Javës së Shenjtë. Në disa rajone të vendit, siç janë Comayagua, Choluteca , Copán dhe Intibucá , mbahen procesione , veçanërisht gjatë të enjtes dhe të premten e mirë. Nëpërmjet këtyre ngjarjeve, Hondurasit përkujtojnë sakrificën që Jezu Krishti bëri për njerëzimin duke ri-aktivizuar ngjarjet gjatë javës ndërmjet Palm Sunday dhe kryqëzimit të Jezu Krishtit.
Ndoshta ngjarja më e shquar është krijimi i qilimave të tallashit. Njerëzit do të zbukurojnë shtegun ku do të ecë Jezusi (në kryqëzimin e tij) për ta bërë shëtitjen më pak të dhimbshme për Krishtin. Disa njerëz - veçanërisht banorët e Bregut të Veriut dhe Jugut - e përdorin këtë javë si një mundësi për të vizituar plazhet, lumenjtë dhe pishinat për të shpëtuar nga nxehtësia e mbytur.
Hondurasit festojnë pragun e Krishtlindjeve dhe prag të Vitit të Ri më 24 dhe 31 dhjetor respektivisht. Gjatë këtyre kremtimeve, shumica e shtëpive Hondurane gatuajnë enët speciale për të shënuar rastin. Preferencat përfshijnë tamales mbështjellë me gjethe banane, këmbët e derrave të pjekur, dhe pasta. Të gjitha këto festime plotësohen në fund të natës me fishekzjarre dhe kapsolla.
Festimet e tjera me interes të veçantë për Hondurasit përfshijnë Ditën e Nënave, Ditën e Fëmijëve, Ditën e Punës, Ditën e Mësimdhënësve dhe Ditën e Miqësisë.
Kulturat etnike
Grupi mbizotërues etnik në Honduras janë mestizo -njerëz me prejardhje të përzier amtare dhe evropiane (kryesisht spanjolle). Mestizos përbëjnë mbi 93% të popullsisë së Hondurasit. Ekzistojnë disa grupe etnike të pakicave të tjera. Midis tyre janë njerëz që zbresin nga fiset vendase që jetonin në këtë zonë para se të mbërritën spanjollët: Lencas, Chortis , Tolupanes , Pechs (i quajtur edhe Payas), Tawahkas dhe Miskitos.
Ekziston edhe një grup i quajtur Garifusët që zbresin nga skllevërit afrikanë nga ishujt e Karaibeve.
Sipas regjistrimit të 2001, popullsia Amerindiane në Honduras përfshinte 381,495 vetë (6.3% të popullsisë së përgjithshme). Me përjashtim të Lencës dhe Ch'orti 'ata ende mbajnë gjuhën e tyre.
Honduras të famshëm
parapamje|268x268px| Porfirio Betancourt, 1981 Kardinali Honduran Óscar Andrés Rodríguez Maradiaga ishte kandidat për të zëvendësuar Papa Gjon Pali II pas vdekjes së tij në 2005 dhe Papa Benedikti XVI pas daljes në pension në vitin 2013.
Salvador Moncada është një shkencëtar me origjinë hondurase. Ai është i martuar me Princeshën Marie-Esmaldalda të Belgjikës. Fusha e tij kryesore e studimit është farmakologjia, veçanërisht në lidhje me efektet e produkteve të metabolizmit të acideve të ndryshme, si dhe sintezën, veprimin dhe degradimin e oksidit nitrik të ndërmjetësit biologjik.
Amerika Ferrera, një aktore amerikane, lindi në Los Anxhelos por prindërit i kishte nga Hondurasi. Më i njohur për rolin kryesor në " Ugly Betty " të ABC-së, ajo gjithashtu ka qenë e suksesshme në ekranin e madh me rolin e saj në Real Women Have Curves. Ajo ka fituar edhe një Çmim Golden Globe dhe ka marrë njohje nga Sporti i Aktorëve të ekranit.
Neyda Sandoval dhe Satcha Pretto punojnë me Univisión të Shteteve të Bashkuara. Renan Almendárez Coello nga Hondurasi është njeriu i mëngjesit në radio stacionin KLAX-FM të Los Anxhelosit. Ai ka qenë aktiv në punën bamirëse, duke ndihmuar të varfërit e Amerikës Qendrore dhe Meksikës.
Abbecourt
Abbecourt (Shqip: Abekurti) është një komunë në Francë. Abbecourt bën pjesë në departamentin Oise të rajonit Hauts-de-France. Komuna ka një popullsi prej 767 banorë dhe sipërfaqe prej  7.44 km².
Kultura e Hondurasit
Honduras të famshëm
Sporti më popullor në Honduras është Shoqata e futbollit. Ndër lojtarët më të shquar janë José Cardona i cili luajti për Atlético Madrid në Spanjë ; Gilberto Yearwood i cili luajti në Elche të Spanjës; Porfirio Betancourt, i cili luajti në Francë; Carlos Pavón , i cili aktualisht luan për Real España ; dhe David Suazo , lojtari aktual i Internazionale , i cili u emërua Lojtari më i Vlefshëm i Ligës Italiane në 2006. Të tjerë përfshijnë Wilson Palacios në Stoke City të Anglisë, Maynor Figueroa në Hull City të Anglisë; Amado Guevara në Motagua, Honduras; dhe Carlo Costly në SC Valsui të Rumanisë.
Muzikantët
Disa muzikantë të njohur Honduras përfshijnë Rafael Coello Ramos, Lidia Handal, Victoriano López, Jorge Santos, Norma Erazo, Sergio Suazo, Hector David, Angel Ríos, Jorge Mejia, Javier Reyes, Guillermo Anderson, Victor Donaire, Francisco Carranza, Camilo Rivera Guevara, David, Javier Monthiel dhe Moisés Canelo.
Escuela de Música Victoriano López në qytetin e San Pedro Sula.
Në nivel ndërkombëtar shfaqet grupi muzikor Banda Blanca, me hitet e tyre "Sopa De Caracol", "A e dini se kush erdhi?" dhe "Fiesta". Edhe pse grupi prodhon ritme merengueros, Calypso dhe ritmet e tjera të Karaibeve, specialiteti i tyre është stili i Punta , të cilin e kanë popullarizuar gjatë viteve 1990.
Grupet e tjera muzikore përfshijnë Profesionistët, Gran Banda, The Rolands, grupi karrige Black Devils, dhe Trilogy.
Shkrimtarët
Hondurasi ka një numër shkrimtarësh të shquar, përfshirë Lucila Gamero de Medina, Froylan Turcios , Ramón Amaya Amador , Juan Pablo Suazo Euceda , Marco Antonio Rosa, Roberto Sosa , Julio Escoto , Eduardo Bähr , Amanda Castro , Javier Abril Espinoza , Teofil Trejo dhe Roberto Quesada.
Media
djathtas|parapamje|275x275px| Central Park në San Pedro Sula, ku ndodhen disa ngjarje kulturore gjatë gjithë vitit. Shtypshkronja e parë u soll në Honduras nga gjenerali Francisco Morazan nga Guatemala. Ai e përdori atë për të filluar publikimin në 1830 të gazetës së qeverisë. Buletinet dhe gazetat javor informative shpejt pasuan.
Në 1831, u lind gazeta e njohur si The Beam, e cila kishte një kohëzgjatje të shkurtër. Në fund të shekullit të 19-të, Kronika filloi botimin; më pas erdhi Gazeta e Hondurasit dhe Populli (një gazetë zyrtare e Partisë Liberale Hondurane, e cila më vonë pushoi së botuari).
Hondurasi ka një numër të mirë gazetash dhe revistash, përmes të cilave populli Honduran qëndron i informuar mirë. Nga këto më të vjetra është La Prensa, e themeluar më 26 tetor 1964 në San Pedro Sula. El Tiempo ishte në botim prej 1970 deri 2015. Në kryeqytetin e Tegucigalpa, The Tribune dhe më vonë Herald u shfaq në mes të viteve 1970.
Me Internetin erdhi Proceso Digital dhe gazeta javorale Honduras Këtë Javë. Kohët e fundit janë shfaqur revista sportive si AS dhe Diez, me theks në futbollin e shoqatave.
Televizioni u fut në Honduras në vitin 1959 me ardhjen e kanalit 5. Sot ka kanale të ndryshme të prodhuara në Honduras.
Me ardhjen e sistemit kabllor, Hondurasit kanë mundësinë të shikojnë programe nga e gjithë bota. Ndikimi kulturor i këtyre programeve mbetet për t'u parë.
Burimi i Bistrices
Burimi i Bistricës është një burim i ujit i cili ndodhet në pjesën perëndimore të Kosovës, rreth 90 km në perëndim të kryeqendrës së vendit Prishtina. Burimi i Bistricës ndodhet në një lartësi mbidetare prej 2 128 metrash mbi nivelin e detit. Terreni përreth është kodrinor në perëndim por në lindje është malor. Burimi i Bistricës është ngjitur një kodre ku pika më e lartë aty pranë është 2.468 metra mbi nivelin e detit, 1.1 km në verilindje të Burimit të Bistricës. Rajoni përreth është mjaft i populluar, me 222 banorë për kilometër katror. Qyteti më i afërt është Peja, 17.5 km në lindje të Burimit të Bistricës. Në zonën përreth rriten kryesisht pyje të përziera.
Kultura e Hondurasit
Media
Radio gjithashtu ka kontribuar në zhvillimin kulturor të Hondurasit. Lojtarët kryesorë përfshijnë Radio America dhe HRN, një anëtar i Sistemit Kombëtar të Stacioneve të Transmetimit.
Kuzhina
djathtas|parapamje|200x200px| Baleada është një gjellë e njohur hondurane. Baleada është një pjatë përfaqësuese e gastronomisë hondurane. Përbëhet nga një tortilla e miellit e cila është e palosur dhe e mbushur me fasule të thara, djathë quesillo ose djathë parmezash ose krem kosi. Mund të shtohet mishi i pjekur ose vezët e fërguara.
Pjata të tjera të njohura përfshijnë carne asada (mish i pjekur); pulë me oriz dhe misër; peshk i skuqur me qepë turshi; dhe delli i pjekur. Në zonat bregdetare dhe në Ishujt Bay, prodhimet e detit dhe mishit përgatiten ndonjëherë me qumështin e kokosit.
Ndër supat e Hondurasit mund të provosh supë me fasule, Sopa de mondongo, supë me ushqim deti dhe supë viçi, të cilat janë të përziera me plantains, manjot, lakër dhe perime të tjera, dhe të plotësuar me tortillë misri.
Ushqime të tjera tipike janë montucas (tamales misri mbushur me mish dhe perime), tortillas mbushur, tamales përfundoi me gjethe banane. Kuzhina Hondurane gjithashtu përmban një përzgjedhje të bollshme të frutave tropikale si papaja, pineapple, kumbulla, sapotes, fruta pasion, dhe banane, të cilat janë përgatitur në shumë mënyra, ndërsa ato janë ende të gjelbra.
Feja
parapamje|270x270px| Katedralja në Amapala. Hondurasi gëzon lirinë e adhurimit. Hondurasit janë kryesisht të krishterë me një numër gjithnjë në rritje që praktikojnë ungjillizmin.
E dyta Një pjesë masive katolikësh të celebruar festuan në territorin kontinental amerikan më 14 gusht, 1502 në Punta Caxinas, dy javë pas zbulimit të Hondurasit nga Kristofor Kolombit. Besimi katolik është ende i fortë midis Hondurasve. Kisha Katolike në Honduras përbëhet nga tetë dioqeza: Tegucigalpa, Comayagua , Choluteca , Olancho , Yoro , San Pedro Sula , Trujillo dhe Copán , të cilat janë pjesë e Konferencës Espiscopal të Hondurasit.
Kishat Protestante janë të strukturuara në tri Konfederata: Shoqata e Barinjve të Honduras, Vëllazëria Ungjillore e Hondurasit dhe Rrjeti Apostolik i Hondurasit.
Në vitet e fundit, si Kisha Katolike Romake dhe kishat Protestante, sidomos denominacionet Pentecostal, kanë përjetuar rritje në numrin e famullitarëve të rinj. Kishat përdorin stacione televizive, radio, gazeta, universitete dhe internet.
Përveç këtyre feve të krishtera, ka grupe të rëndësishme që shpallin adventistin e shtatë ditor, islamin dhe judaizmin.
Referime
<references group="" responsive="">
Al Jumayyil
Al Jumayyil është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Kranj
parapamje Kranj (Krainburg) është një vendbanim, qendër komune dhe qytet zyrtar në Slloveni, selia e Rajonit Gorenjska.
Bernex, Francë
Bernex është komunë në departamentin Haute-Savoie në juglindje të Francës.
Kostanjevica na Krki
parapamje Kostanjevica në Krka (Landstraß an der Gurk) është një vendbanim, qendër komune dhe qytet zyrtar në Slloveni, në Rajonin e Posavskës.
Sûreti defter-i sancak-i Arvanid
Regjistër i hershëm osmane qe trajton jugun e Shqiperise
Tradita
Defteri i përmbledhur hidhet në letër të pastër dhe kështu i paraqitet Sulltanit i cili e aprovon atë me hatt-i humayun dhe pasi vuloset paraqitet në defterhane për t’u ruajtur. Kështu, kjo shkresë mbetej në fuqi deri në një regjistrim të ri. Sipas këtij defteri themeltar, kopjet që i jepen bejlerbeut ose kryellogarisë përmenden si suret-i defter. Në këtë kontekst, defteri i Arvanidit që kemi në dorë është një suret ose kopje i defterit të përmbledhur. Në hyrjen e defterit është shënuar se defteri është një “suret”. Nga shënimet anësore dallohet se ky defter ishte ajo që gjendej pranë bejlerbeut të Rumelisë.
Al Juwayyidah
Al Juwayyidah është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Sûreti defter-i sancak-i Arvanid
Sfondi historik
Regjistri në fjalë mbart të dhëna të rëndësishme edhe për vetë heroin tonë kombëtar Gjergj Kastrioti-Skënderbeun. Siç mësojmë nga shënimet e timareve nr. 314 dhe nr. 335 konstatojmë se shkresat apo ndarja e tokës të fshatrave e zonave të përmendura është kryer me urdhër të tij. Parë nga ky aspekt, të dhënat e këtij regjistri janë një burim i dorës së parë për studimin më në gjerësi të jetës dhe aktivitetit së Skënderbeut po të kemi parasysh faktin se pjesa më e madhe e jetës së tij para vitit 1443 mbetet ende me shumë të panjohura.
Hapësira gjeografike që përfshihet në këtë regjistin e Arvanidit nis nga Kruja për të vijuar në Jug deri në Thesproti dhe në qendër ka Gjirokastrën ku ndodhej edhe selia e sanxhakbeut. Në defter, për Gjirokastrën vërejmë se është përdorur edhe emri vilâyet-i Zenebiş, emërtim që lidhej me praktikën osmane sipas të cilës ato e emërtonin një vend me emrin e zotëruesve të asaj zone. Pra, të Zenebishëve. Njësitë administrative të marra në regjistrim përfshijnë Gjirokastrën, Sopotin, Këlcyrën, Kaninën, Beratin, Tomorricën, Skraparin, Pavlo Kurtikun, Çartallosin dhe Krujën. Parë nga ky aspekt, regjistri na jep të dhëna interesante lidhur me këto vendbanime, emrat e fshatrave dhe popullsinë e tyre gjatë kësaj periudhe.
Në regjistër vërehen fshatrat e zbrazura apo të shkatërruara, zona të reja që popullohen rishtas apo edhe zona që kanë qenë të rrënuara por që me kalimin e kohës janë gjallëruar. Madje, nga numri i shtëpive që janë regjistruar është e mundur të jepet edhe një numër i përafërt i popullsisë së këtyre zonave ku duhet thënë se edhe në këtë drejtim ka patur studime të vyera nga studiues të ndryshëm ku mund të veçohet bizantinologu austriak Johanes Koder i cili duke u nisur nga të dhënat që jep regjistri është munduar të paraqesë një numër të përafërt të popullsisë së këtij sanxhaku të kësaj kohe.
Te dhena
Regjistri i sanxhakut të Arvanidit i përket gjysmës së parë të shek. XVdhe mbart të dhëna shumë të rëndësishme për toponiminë, demografinë,ekonominë dhe elementin njerëzor të një pjese të rëndësishme të hapësirësshqiptare gjatë kësaj periudhe. Por rëndësia e tij e tejkalon historinë eshqiptarëve. Me të drejtë, ai është cilësuar si regjistri më i hershëm i të gjithëhapësirës osmane i zbuluar deri më sot dhe për shumë dekada ka qenë njëburim i dorës së parë për të gjithë historianët dhe osmanologët në mbarë botën.
Pergatitja
Regjistri në fjalë i njohur si “Sûret-i defter-i sancak-i Arvanid ” është përgatitur nga osmanologu Halil Inalxhik dhe botuar në Ankara më 1954.Për ta sjellë në gjuhën shqipe në fund të viteve 60 punoi i ndjeri Mykerem Janina. Së bashku me Regjistrin e Sanxhakut të Shkodrës të vitit 1485 të botuar në vitin 1974 nga studiuesi Selami Pulaha dhe me regjistrat e Përmetite Korçës (1431) dhe të Dibrës (1467), që do të botohen në vijim të këtij defteri që po botojmë, studiuesit do të kenë në dorë një korpus të plotë
Literatura
https://www.amazon.com/TARIHLI-SURET-I-DEFTER-I-SANCAK-I-ARVANID/dp/B004VJGG22
Ed Sheeran
Edward Christopher Sheeran i lindur më 17 Shkurt 1991 është një këngëtar, tekstshkrues, producent dhe kitarist britanik me famë botërore. Ai ka lindur në Halifax, West Yorkshire dhe është rritur në Franglinham, Suffolk. Ai mori pjesë në Akademinë e muzikës bashkëkohore në Guildford, Surrey si një student 18 vjeçar në 2009. Në vitin 2011, Sheeran, në mënyrë të pavarur, publikoi shfaqjen No.5 Collaborations Project. Ai bëri debutimin e tij si një muzikant profesionist pasi nënshkroi me Asylum Records, me albumin + (plus), i publkuar më 9 Shkurt 2011. Albumi përmbante "The A Team" që i dha atij çmimin Novello Award si kënga më e mirë dhe teksti më i mirë. Në vitin 2012, Ed Sheeran fitoi çmimin si këngëtari më i mirë britanik në kategorinë "këngëtari më i mirë solo" në Brit Awards. Fama e Ed Sheeran filloi të rritej në vitin 2012, kur ai këndoi si i ftuar në albumin e katërt të Taylor Swift, Red. "The A Team" u nominua si kënga më e mirë në vitin 2013. Albumi i tij i dytë -X- i publikuar më 23 Qershor 2014 ishte albumi më i dëgjuar në Britaninë e Madhe dhe në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe i dha atij çmimin Novello pët tekstshkruesin më të mirë. Kënga e tij Thinking out loud i dha atij dy çmime Grammy në 2016. Albumi i tij i tretë ÷ i pulikuar në mars 2017 ishte më i dëgjuari në UK dhe US.
Albumi i tretë i Sheeran, ÷ (lexohet si "ndarje"), u publikua në mars të vitit 2017. Albumi shënoi numrin një në Britani të Madhe, SHBA dhe tregjet e tjera të mëdha. Dy këngë nga ky album "Shape of You" dhe "Castle on the Hill" u publikan në janar të 2017 dhe thyen rekordet në disa shtete, duke përfshirë Britaninë e Madhe, Australinë dhe Gjermaninë, duke debutuar në dy vendet e para në klasifikim. Ai gjithashtu u bë këngëtari i parë që kishte dy këngë debutuese në dhjetëshen më të mirë në SHBA në të njëjtën javë. Deri në mars të vitit 2017, Sheeran kishte grumbulluar dhjetë këngë në dhjetëshen më të mirë të këngëve nga ÷ në klasifikimin e këngëve Singles Chart në Mbretërinë e Bashkuar, duke thyer rekordin për renditjen në dhjetëshen më të mirë të këngëve nga i njëjti album. Kënga e tij e katërt nga albumi ÷, "Perfect", u rendit e para në Mbretërinë e Bashkuar, Australi dhe ShBA. Në prill të vitit 2018, albumi ÷,, u shpall albumi më i shitur në të gjithë botën për vitin 2017, ndërsa "Perfect Duet", një version akustik me Beyoncé, arriti numrin një në SHBA. Sheeran ka shitur më shumë se 26 milionë albume dhe 50 milionë këngë në mbarë botën, duke e bërë atë një nga artistët muzikantë që ka shitur më shumë në botë.
Adinfer
Adinfer është një komunë në Francë. Adinfer bën pjesë në departamentin Pas-de-Calais të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 230 banorë dhe sipërfaqe prej  6.19 km².
Daishō
parapamje|480px|Daishō, këllëf i zi i dylluar. Shekulli i 19-të, [[periudha Edo. Muzeu i Artit Tokio Fuji.]]
Daishō (大小, daishō)—fjalë për fjalë "i madh-vogël" —është një term japonez për një palë shpata japoneze të prodhuara tradicionalisht (nihonto) të veshura nga klasa samurai në Japoninë feudale.
Përshkrim
Etimologjia e fjalës daishō bëhet e dukshme kur përdoren termat daitō, që do të thotë shpatë e gjatë dhe shōtō, që do të thotë shpatë e shkurtër; daitō + shōtō = daishō. Një daishō përshkruhet zakonisht si një katana dhe një wakizashi (ose një tantō) e montuar në koshirae që përputhen, por fillimisht daishō ishte veshja e çdo katana të gjatë dhe të shkurtër së bashku. Çiftimi katana/wakizashi nuk është i vetmi kombinim daishō pasi në përgjithësi çdo shpatë më e gjatë e çiftuar me një tantō konsiderohet të jetë një daishō. Daishō përfundimisht do të thotë dy shpata që kishin një grup të përshtatshëm të pajisjeve. Një daishō gjithashtu mund të kishte tehe të përputhshme të bëra nga i njëjti shpatar, por kjo ishte në fakt e pazakontë dhe jo e nevojshme që dy shpata të konsideroheshin si daishō, pasi do të kishte qenë më e shtrenjtë për një samurai.
Miço Kallamata
Miço Kallamata (Fier, 27 tetor 1922 - Tiranë, 17 janar 2006) ka qenë veprimtar i LANÇ-it, partizan dhe komisar i Brigadës XVIII-të Sulmuese dhe pas lufte për një periudhë të shkurtër qëndroi ushtarak. Më pas pati pozita administrative dhe është autor i disa skicave, novelave satirike, vepra më e njohur e tij është Asnjanësia e zotit Lulo.
Nderime
Në përfundim të Luftës së Dytë Botërore, ende 23 vjeç mbante gradën major dhe gjashtë dekoratat më të larta të akorduara nga Ushtria Shqiptare: Urdhëri i “Flamurit”, Urdhëri “Ylli Partizan”, Urdhëri i “Trimërisë”, Medalja e “Trimërisë”, Medalja e “Çlirimit”, Medalja e “Kujtimit”.
Më 9 janar 2010 u nderua me titullin "Qytetar Nderi" nga Bashkia Fier, dhe një rrugë në qytetin e vendlindjes mban emrin e tij.
Champcella
Champcella është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Champcella ka një popullsi prej 177 banorë dhe sipërfaqe 30.25 km², me një dendësi prej 6 banor/km².
The Office (seri amerikane)
The Office është një seri televizive sitcom amerikane që përshkruan jetën e përditshme të punës së punonjësve të zyrës në degën Scranton, Pensilvani të kompanisë imagjinare Dunder Mifflin Paper. Ai u transmetua në NBC nga 24 mars 2005 deri më 16 maj 2013, duke përfshirë gjithsej nëntë sezone. Bazuar në serialin 2001–2003 të BBC me të njëjtin emër të krijuar nga Ricky Gervais dhe Stephen Merchant, ai u përshtat për televizionin amerikan nga Greg Daniels, një shkrues veteran për Saturday Night Live, King of the Hill, dhe The Simpsons. Është bashkëprodhuar nga Deedle-Dee Productions i Daniels, dhe Reveille Productions (më vonë Shine America), në bashkëpunim me Universal Television. Prodhuesit origjinalë ekzekutivë ishin Daniels, Gervais, Merchant, Howard Klein, dhe Ben Silverman, me shumë të tjerë që u promovuan në sezonet e mëvonshme.
Ashtu si homologu i tij britanik, seriali u filmua në një kamerë të vetme pa një audiencë në studio ose një këngë qeshjeje për të simuluar pamjen e një dokumentari aktual. Seriali debutoi në NBC si një zëvendësues në mes të sezonit dhe transmetoi 201 epizoda për shfaqjen e tij. The Office fillimisht shfaqi Steve Carell, Rainn Wilson, John Krasinski, Jenna Fischer, dhe B. J. Novak si aktorët kryesorë; megjithatë, seriali pësoi ndryshime të shumta në kastin e tij të ansamblit gjatë ekzekutimit të tij. Yjet e shquar jashtë kastit kryesor përfshijnë Ed Helms, Amy Ryan, Mindy Kaling, Craig Robinson, James Spader, Ellie Kemper, dhe Catherine Tate.
The Office u prit me komente të përziera gjatë sezonit të tij të shkurtër të parë, por sezonet në vijim, veçanërisht ato me Carell, morën vlerësime të rëndësishme nga kritikët televizivë pasi personazhet, përmbajtja, struktura dhe toni i shfaqjes ndryshonin ndjeshëm nga versioni britanik. Këto sezone u përfshinë në listat kryesore të serialeve televizive të disa kritikëve të fundvitit, duke fituar disa çmime si një Çmim Peabody në 2006, dy Screen Actors Guild Awards, një Çmim Golden Globe për performancën e Carell dhe katër Çmime Primetime Emmy, duke përfshirë një për serialin e shquar komedi, në vitin 2006. Sezoni i tetë u kritikua për një rënie në cilësi. Shumë e panë largimin e Carell në sezonin e shtatë si një faktor kontribues; megjithatë, sezoni i nëntë dhe i fundit përfundoi serialin e serialit me një përgjigje përgjithësisht pozitive. Përfundimi i serialit, i cili fillimisht u transmetua më 16 maj 2013, u shikua nga rreth 5.69 milionë shikues dhe mori vlerësime kritike. Në vitin 2016, Rolling Stone e quajti The Office një nga 100 shfaqjet më të mira televizive të të gjitha kohërave.
Cancoillotte
Cancoillotte ose cancoyotte është një djathë i lëngshëm francez i bërë nga djathi metton, dhe i prodhuar kryesisht në Franche-Comté, por edhe Lothringen dhe Luksemburg, ku quhet edhe Kachkéis ose Kochkäse në gjermanisht (djathë i gatuar). Është një djathë tipik në gastronominë e Franche-Comté. Hahet gjatë gjithë vitit, shërbehet i ftohtë ose i nxehtë.
Historia
Djathi u prodhua për herë të parë në fshatin Oyrières, afër Champlitte, në Haute-Saône. Ajo u shfaq jo më vonë se shekulli i XVI-të. Emri daton nga shekulli i XIX-të, nga "coille", që rrjedh nga cailler (të kthesh në gjizë ), duke iu referuar qumështit të mbetur pas nxjerrjes së kremit (duke rezultuar në një përmbajtje më të ulët yndyre).
Prodhimi
Tradicionalisht, cancoillote prodhohet kur djathi metton shkrihet mbi një flakë të vogël, me pak ujë ose qumësht dhe kripë ose gjalpë të shtuara përpara se të shërbehet. Ndonjëherë shtohen edhe hudhra. Kohët e fundit ka versione komerciale me verë, qimnon apo shtesa të tjera. Cancoillotte zakonisht shitet në sasi mesatarisht 200 gram.
Ndërkohë që cancoillote e bërë nga shkrirja e metonit të pastër me pak ujë është pothuajse pa yndyrë dhe kalori (prandaj këshillohet nëpër dieta, pasi mund të jetë një burim i mirë i kalciumit pa yndyrë), versionet komerciale janë më të larta në yndyrë dhe kalori për shkak të shtohet gjalpi për ta bërë më të ëmbël dhe më të butë.
Hoopeston, Illinois
Hoopeston, Illinois është një qytet në qarkun Vermilion të shtetit federal Illinois, SHBA. Në Hoopeston, Illinois jetojnë 5351 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (3.69 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 221 m (725 ft).
Teshehudi
Teshehudi (Arabisht: تشهد‎‎) thuhet në namaz, ku myslimani është ulur dhe është drejt kiblës.
Hanefitë dhe Hanbelitë
Hanefitë dhe Hanbelitë e recitojnë teshehudin kështu:
Arabisht: التَّحِيَّاتُ لِلّٰهِ وَالصَّلَوَاتُ وَالطَّيِّبَاتُ، اَلسَّلَامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبِيُّ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ، اَلسَّلَامُ عَلَيْنَا وَ عَلٰى عِبَادِ اللهِ الصَّالِحِيْنَ، أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلٰهَ إِلَّا اللهُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَ رَسُوْلُهُ
Transliterimi: ''At-taḥiyyātu lillāhi, wa -ṣ-ṣalawātu wa -ṭ-ṭayyibātu. As-salāmu ʿalayka ayyuhā n-nabīyyu wa-raḥmatu llāhi wa-barakātuh. As-salāmu ʿalaynā wa-ʿalā ʿibādi llāhi ṣ-ṣāliḥīn. Ašhadu an lā ilāha illā llāhu wa-ašhadu anna Muḥammadan ʿabduhu wa-rasūluh''.
Shqip: ''Përshëndetjet qofshin Zotit dhe lutjet dhe veprat e mira. Paqja qoftë mbi ty, O Profet dhe mëshira e Zotit dhe bekimet e tij. Paqja qoftë mbi ne dhe robërit e drejtë të Allahut. Dëshmoj se s'ka zot tjetër përveç Allahut dhe se Muhammedi është rob dhe i dërguar i Allahut.
Malikit
Malikit e recitojnë teshehudin kështu:
Arabisht: التحيات لله الزكيات لله والطيبات الصلوات لله السلام عليك ايها النبي و رحمة الله و بركاته السلام علينا و على عبادك الصالحين أشهد أن لا إله إلا الله وحده لا شريك له وأشهد أنّ محمدا عبده ورسوله
Transliterimi: ''at-taḥiyyātu li-llāh az-zakiyyātu li-llāh aṭ-ṭayyibātu-ṣ-ṣalawātu li-llāh. as-salāmu ʿalayka ʾayyuha-n-nabiyyu wa raḥmat allāhi wa barakātuhu. as-salāmu ʿalayna wa ʿalā ʿibād illāhi-ṣ-ṣalihīn. ʾash-hadu ʾan lā ʾilāha ill-Allāhu waḥdahu lā sharīka lah, wa ash-hadu anna muḥammadan ʿabduhu wa rasūluhu''.
Shqip: ''Përshëndetjet, veprat e mira. fjalët e mira dhe lutjet qofshin Zotit. Paqja qoftë mbi ju, O Profet, mëshira e Zotit dhe bekimet e tij. Paqja qoftë mbi ne dhe mbi robërit e drejtë të Allahut. Dëshmoj se s'ka zot tjetër përveç Allahut dhe s'ka shok tek Ai, dhe dëshmoj se Muhammedi është rob dhe i dërguar i tij.
Shafiitë
Shafiitë e recitojnë teshehudin kështu:
Arabisht: التحيات المباركات الصلوات الطيبات لله، السلام عليك أيها النبي ورحمة الله وبركاته، السلام علينا، وعلى عباد الله الصالحين، أشهد أن لا إله إلا الله، وأشهد أن محمداً رسول الله
Shqip: ''Përshëndetjet e bekuara, lutjet dhe veprat e mira qofshin Zotit. Paqja qoftë mbi ty, O Profet dhe mëshira e Zotit dhe bekimet e tij. Paqja qoftë mbi ne dhe mbi robërit e drejtë të Allahut. Dëshmoj se s'ka Zot tjetër përveç Allahut dhe dëshmoj se Muhammedi është i dërguari i tij.
Shiitët
السلام عليك أيها النبي ورحمة الله وبركاته، السلام علينا، وعلى عباد الله الصالحين'''
Transliterimi: ''al-ḥamdu li-llāhi, ʾashhadu ʾan lā ilāha illā -llāh waẖdahu lā sharīka lahu wa-ʾashhadu ʾanna muḥhammadan ʿabduhu wa-rasūluhu. allāhumma ṣalla ʿala muḥammadin wa-ʾāl muḥammad. as-salāmu ʿalayka ʾayyuhā n-nabī wa-raḥmat allāhi wa-barakātuhu. as-salāmu ʿalayna wāʿala ʿibād illāhi ṣ-ṣāliḥīn''.
Shqip: ''Lavdërimet qofshin Zotit. Dëshmoj se s'ka Zot tjetër përveç Allahut dhe s'ka shok Ai, dhe dëshmoj se Muhammedi është rob i tij dhe profet i tij. O Zot, dhuroji bekimet Muhammedit dhe familjes së tij. Paqja qoftë mbi ty, O Profet dhe mëshira e Zotit dhe bekimet e tij. Paqja qoftë mbi ne dhe mbi robërit e drejtë të Allahut''.
Lenart v Slovenskih goricah
parapamje Lenart në Slovenske gorice ( Sankt Leonhard in den Windischen Büheln  ) është një vendbanim, qendra e komunës Lenart dhe qytet zyrtar në Slloveni, në rajonin e Podravskës.
Crots
Crots është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Crots ka një popullsi prej 1010 banorë dhe sipërfaqe 53.84 km², me një dendësi prej 19 banor/km².
Griottines
parapamje| Griottines de Fougerolles Griottines janë qershi të zbutura në eau de vie ose kirsch, e zakonshme për Fougerolles (Haute-Saône) në Franche-Comté, Franca lindore. Ato mund të hahen vetëm, ose të përdoren në një sërë pjatash vendore si të kripura ashtu edhe të ëmbla.
Adilly
Adilly është një komunë në Francë. Adilly bën pjesë në departamentin Deux-Sèvres të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 314 banorë dhe sipërfaqe prej  13 km².
Al Lubban
Al Lubban është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Checkers Drive In Restaurants
Checkers Drive In Restaurants është një nga zinxhirët më të mëdhenj të makinës së dyfishtë në Shtetet e Bashkuara. Ai u bë një kompani private në qershor të vitit 2006 duke u bashkuar me Holdings Taxi.
Gjuha policentrike
Gjuha policentrike ose pluricentrike është ajo gjuhë e cila ka disa rregulla ose versione të kodifikuara të gjuhës standarde për ndryshim nga gjuha monocentrike e cila ka vetëm një rregull ose standard të kodifikuar. Gjuha policentrike (pluricentrike) shpesh korrespondon me disa vende ose kombe të ndryshme. Shembuj të tillë janë anglishtja, frëngjishtja, portugalishtja, gjermanishtja, gjuha koreane, spanjishtja, suedishtja, armenishtja dhe kinezishtja.
Nga ana tjetër, një gjuhë që ka vetëm një version të standardizuar zyrtar është gjuhë monocentrike. Shembuj të tillë janë gjuha ruse dhe gjuha japoneze.
Në disa raste standardet e ndryshme të një gjuhe pluricentrike mund të përpunohen deri sa ato të bëhen gjuhë autonome, ashtu siç ka ndodhur me malajzishten dhe indonezishten apo gjuhen hindu dhe Urdu. I njëjti proces është duke u zhvilluar në serbo-kroatisht dhe gjuhën bosnjane.
Gjuha policentrike ose pluricentrike është një gjuhë e folur nga më shumë kombe me kusht që çdo komb të ketë një variant kombëtar standard të njohur nga disa dallime gjuhësore. Këto dallime gjuhësore përfshihen në librat kodifikues të variantit përkatës (d.m.th fjalor, gramatikë, drejtshkrim) dhe secili variant është i kodifikuar në mënyrë të pavarur në përputhje me praktikën gjuhësore të folësve të saj. Gjuha policentrike (pluricentrike) nuk është një përzierje e varianteve, por folësit flasin në formën e njërit prej varianteve. Te gjuha pluricentrike (policentrike) secili variant është standard, që do të thotë se i shërben të gjitha sferave të jetës shoqërore (polifunksionale dhe polivalente).
Lendava (Sllovenia)
parapamje Lendava (Lendva, Limbach) është një vendbanim, qendër komune dhe një qytet zyrtar në Slloveni, në rajonin e Pomurskës.
Agallëku
Një Agallëk (turqisht: Ağalık) ishte një njësi feudale e Perandorisë Osmane e qeverisur nga një agha (qiradhënës taksambledhës).
Në historinë boshnjake, një agallêk shpesh mund të referohej një toke të pronësuar nga një agha.
Al Mabrak
Al Mabrak është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Bernex, Zvicër
Bernex është komunë në kantonin Genève në Zvicër.
Litija
parapamje Litija (Littai) është një vendbanim, qendër komune dhe një qytet zyrtar në Slloveni, në rajonin e Zasavskës.
Logatec
parapamje Logatec (Loitsch, Longatico) është një vendbanim, qendër komune dhe një qytet zyrtar në Slloveni, në rajonin e Sllovenisë Qendrore.
Ljutomer
parapamje Ljutomer (Luttenberg) është një vendim, qendër komune dhe një qytet zyrtar në Slloveni, në rajonin e Pomurskës.