cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Truproja
Figura më të rëndësishme publike, si krerët e shteteve, krerët e qeverive dhe guvernatorët mbrohen nga disa truproja ose nga një ekip truprojash nga një agjenci qeveritare, forcat e sigurisë ose forcat policore (p.sh., në Shtetet e Bashkuara, Shërbimi Sekret ose Shërbimin Diplomatik të Sigurisë të Departamentit të Shtetit). Në shumicën e vendeve ku kreu i shtetit është edhe udhëheqësi i tyre ushtarak, truprojat e liderit kanë qenë tradicionalisht roje mbretërore, roje republikane dhe njësi të tjera ushtarake. Figura publike më pak të rëndësishme, ose ata me profile më të ulëta të rrezikut, mund të shoqërohen nga një truproje e vetme që dyfishohet si shofer.
Një numër i famshëm dhe CEO të profilit të lartë përdorin gjithashtu truproja. Në disa vende ose rajone (p.sh., në Amerikën Latine), njerëzit e pasur mund të kenë një truproje kur udhëtojnë. Në disa raste, personeli i sigurisë përdor një mjet të blinduar, i cili i mbron ata dhe VIP-at.
Kryeshefi ekzekutiv
parapamje|338x338px|Carol Spahn, CEO e Korpusit të Paqes Kryeshefi Ekzekutiv (CEO), i njohur gjithashtu si një zyrtar ekzekutiv qendror (CEO), shefi i administratorit (CAO) ose thjesht shefi ekzekutiv (CE), është një nga një numër i drejtuesve të korporatës të ngarkuar me menaxhimin e një organizate - veçanërisht një subjekt juridik i pavarur si një kompani ose institucion jofitimprurës. CEO-t gjejnë role në një sërë organizatash, duke përfshirë korporatat publike dhe private, organizatat jofitimprurëse dhe madje edhe disa organizata qeveritare (veçanërisht ndërmarrjet shtetërore). CEO i një korporate ose kompanie zakonisht i raporton bordit të drejtorëve dhe ngarkohet me maksimizimin e vlerës së biznesit, i cili mund të përfshijë maksimizimin e çmimit të aksionit, pjesës së tregut, të ardhurave ose një element tjetër. Në sektorin jofitimprurës dhe atë qeveritar, CEO-t zakonisht synojnë arritjen e rezultateve që lidhen me misionin e organizatës, zakonisht të parashikuara nga legjislacioni. CEO-ve u caktohet gjithashtu shpesh roli i menaxherit kryesor të organizatës dhe zyrtarit të rangut më të lartë në C-suite.
Beteja e dytë e Vaksincës
Beteja e dytë e Vaksincës ishte një operacion ushtarak i nisur nga forcat maqedonase kundër luftëtarëve shqiptarë të UÇK-së më 25 Maj 2001, pasi 2 ushtarë maqedonas të cilët patrullonin fshatin Vaksincë ishin vrarë nga UÇK-ja 3 javë më parë. UÇK-ja kishte planifikuar në atë kohë nisjen e një fushate sulmesh guerile kundër forcave të Policisë së Maqedonisë dhe forcave të armatosura të Ushtrisë.
Prapaskena
Më 25 Maj 2001, forcat e Ushtrisë dhe Policisë Maqedonase filluan operacionin kundër forcave shqiptare të UÇK-së në rajonin e Karadakut të Kumanovës, në verilindje të Maqedonisë. Operacioni zgjati vetëm një ditë të vetme dhe përfundoi me një fitore shqiptare kundër forcave maqedonase.
Gjatë operacionit forcat maqedonase nuk ishin në gjendje të rimerrnin fshatin Mateç nga luftëtarët e UÇK-së. Për më tepër, fshatrat Vaksincë dhe Sllupçan u dëmtuan rëndë nga bombardimet e artilerisë dhe sulmet e helikopterëve. Këto fshatra mbetën në duart e luftëtarëve shqiptarë të UÇK-së dhe u shpallën zona të çliruara.
Sulmi i UÇK-së dhe kundërsulmi maqedonas
Në maj 2001, luftëtarët e UÇK-së të udhëhequr nga komandanti Fadil Nimani depërtuan në Maqedoni dhe ngritën bazat në disa fshatra në veri të Kumanovës.
Më 3 maj 2001, UÇK-ja filloi një sulm ndaj forcave maqedonase në fshatin Vaksincë, afër Kumanovës, vrau dy ushtarë maqedonas dhe rrëmbeu një të tretë. Më pas UÇK-ja vazhdoi të pushtonte fshatin dhe e shpalli zonën në dhe rreth Vaksincës si "zonë të çliruar".
Zyrtarët e Ushtrisë Maqedonase pohuan se kishin arritur të shkatërrojnë 14 pozicione të ngulitura të UÇK-së, 8 bunkerë të mitralozëve, 7 pozicione snajperësh, 6 pika kontrolli, 3 objekte për ruajtjen e armëve dhe një pozicion mortajash gjatë ofensivës.
Gjatë ofensivës 7 ushtarë maqedonas u plagosën, UÇK-ja gjithashtu pretendoi se kishte rrëzuar një helikopter sulmues të modelit MI-24.
Zëdhënësi i ushtrisë maqedonase Gjorgji Trendafilov tha për "Associated Press" se UÇK-ja po mbante mijëra fshatarë si mburoja njerëzore. Kjo u mohua nga UÇK-ja, e cila gjithashtu akuzoi forcat qeveritare maqedonase për sulme pa dallim kundër civilëve shqiptarë.
Ofensiva e dytë maqedonase
Më 24 maj 2001, forcat maqedonase filluan një ofensivë tjetër të përgjithshme kundër UÇK-së në Kumanovë. Luftimet vazhduan të nesërmen dhe u kthyen në luftë urbane. Këmbësorisë së policisë dhe ushtrisë iu desh të luftonin për çdo shtëpi në fshatrat e mëdha Vaksincë dhe Llojan, dy bastionet e UÇK-së, pasi UÇK-ja rezistoi ashpër. Një njësi speciale e policisë së quajtur "Tigrat", e specializuar në luftimet kundër gueriles urbane, u vendos gjithashtu. Më 25 maj 2001, luftëtarët e UÇK-së u tërhoqën në kodrat rreth Vaksincës. Me tërheqjen e UÇK-së, forcat maqedonase hyrën dhe rimorën Vaksincën. Gjatë përleshjeve, në betejë ra dëshmorë Fadil Nimani, komandanti kryesor i UÇK-së në Vaksincë, ndërsa edhe një ushtar maqedonas u vra.
Kundërsulmi i UÇK-së
Derisa ushtria maqedonase pushtoi Vaksincën më 25 maj, UÇK-ja e rifitoi territorin në Vaksincë brenda tre ditësh më 28 maj 2001.
Më 6 qershor 2001, UÇK-ja e pushtoi plotësisht Vaksincën. Zëdhënësi i ushtrisë maqedonase Gjorgji Trendafilov bëri propagandë duke thënë se ushtria nuk ishte dëbuar me forcë dhe pretendoi se nuk kishte "terroristë" në Vaksincë dhe se ushtria ishte ende në pozicionet e saj. Megjithatë, ushtria maqedonase bombardoi Vaksincën më 6 qershor, duke i vënë zjarrin një shtëpie, gjë që do të ishte e pamundur nëse ata do ta kishin pushtuar ende zonën.
Çuni i kohës së Lekës
Çuni i kohës së Lekës, roman me autor Ibrahim Kadriu. Botuar në Prishtinë nga "Rozafa", në vitin 2006. Libri ka 222 faqe.
Tatsyana Tsvikeviç
Tatsyana Tsvikeviç lindi më 1980, është aktore turke me prejardhje polake.
Chardeny
Chardeny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Chardeny ka një popullsi prej 41 banorë dhe sipërfaqe 5.02 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Taipalsaari
Taipalsaari (Taipalsaaren kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Karelia Jugore.
Qarku Loches
Qarku Loches është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Indre-et-Loire.
Beaumé
Beaumé është një komunë në Francë. Beaumé bën pjesë në departamentin Aisne të rajonit Picardy. Komuna ka një popullsi prej 97 banorë dhe sipërfaqe 9.18 km².
Zekai Müftüoğlu
Zekai Müftüoğlu (1949 - 4 gusht 2006) është aktorë turk.
Qarku Lodève
Qarku Lodève është një qark në Francë.
Kodra e Kovaçit
Kodra e Kovaçit, roman me autor Mark Alija. Botuar në Lezhë; Tiranë nga "Gjergj Fishta", në vitin 2008. Libri ka 87 faqe.
Perthes
Perthes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Perthes ka një popullsi prej 301 banorë dhe sipërfaqe 23.41 km², me një dendësi prej 13 banor/km².
Shoferi
parapamje|250x250px|Një shofer në Japoni duke qëndruar pranë një Nissan Fuga. Shoferi është një person i punësuar për të drejtuar një automjet motorik pasagjerësh, veçanërisht një automjet luksoz si një sedan i madh ose limuzinë.
Lista e shteteve evropiane sipas pagës mesatare
Kjo është një hartë dhe listë e shteteve që përmban mesataren e pagave mujore (vjetore e ndarë në 12 pjesë) bruto dhe neto (pas taksave) në Evropë në monedhën e tyre vendore dhe në Euro.
Harta
Shtetet me ngjyrë vjollcë në hartë kanë pagë mesatare neto më të madhe se €3000, me ngjyrë të kaltër – rangu prej €2000–€3000, me ngjyrë të gjelbër – rangu prej€1000–€2000, me ngjyrë ulliri – rangu prej €700–€1000, me ngjyrë të verdhë – rangu prej €500–€700, me ngjyrë portokalli – rangu prej €250–€500, me ngjyrë të kuqe nën €250.
Eurostat
Kjo nuk është paga mesatare mujore neto por paga mesatare neto e përafërt.
Referime
<div class="reflist references-column-width" style="-moz-column-width: 30em; -webkit-column-width: 30em; column-width: 30em; list-style-type: decimal;" data-template-mapping="{"targetname":"Reflist"}">
Fuadi I i Egjiptit
Fuad I (arabisht: فؤاد الأول Fu’ād al-Awwal; turqisht: I. Fuad ose Ahmed Fuad Paşa; 26 mars 1868 - 28 prill 1936) ishte Sulltan dhe më vonë Mbreti i Egjiptit dhe Sudanit. Sundimtari i nëntë i Egjiptit dhe Sudanit nga dinastia e Muhamed Aliut, ai u bë Sulltan më 1917, duke pasuar vëllain e tij të madh Hussein Kamel. Ai zëvendësoi titullin Sulltan për Mbret kur Mbretëria e Bashkuar shpalli në mënyrë të njëanshme pavarësinë e Egjiptit në vitin 1922.
Jeta e hershme
Fuadi lindi në Pallatin Giza në Kajro, si fëmija e Ismail Pashës dhe Ferial Kadën. Fëmijërinë e kaloi me të atin e mërguar në Napoli. Ai mori arsimin e tij në akademinë ushtarake në Torino, Itali.
Para se të bëhej sulltan, Fuadi kishte luajtur një rol të madh në themelimin e Universitetit të Kajros. Ai u bë rektori i parë i universitetit në vitin 1908 dhe qëndroi në këtë post deri në dorëheqjen e tij më 1913. Ai u pasua si rektor nga ministri i atëhershëm i Drejtësisë Husein Rushdi Pasha. Në vitin 1913, Fuadi bëri përpjekje të pasuksesshme për t'i siguruar vetes fronin e Shqipërisë, e cila kishte marrë pavarësinë nga Perandoria Osmane një vit më parë. Në atë kohë, Egjipti dhe Sudani drejtoheshin nga nipi i tij, Abbas II, dhe gjasat që Fuad të bëhej monark në vendin e tij dukej e largët. Kjo dhe fakti që dinastia e Muhamed Aliut ishte me prejardhje shqiptare, e nxiti Fuadin të kërkonte fronin shqiptar. Fuad gjithashtu shërbeu si President i Shoqërisë Gjeografike Egjiptiane nga viti 1915 deri më 1918.
Jeta personale
Fuad u martua me gruan e tij të parë në Kajro, më 30 maj 1895 (nikah), dhe në Pallatin Abbasiya në Kajro, më 14 shkurt 1896 (zifaf), Princeshën Shivakiar Khanum Effendi (1876–1947). Ajo ishte kushërira e tij e parë dikur e hequr dhe vajza e vetme e Field Marshall Princit Ibrahim Fehmi Ahmed Pasha (kushëriri i tij i parë) nga gruaja e tij e parë, Vijdan Navjuvan Hanëm. Ata kishin dy fëmijë, një djalë, Ismail Fuad, i cili vdiq në foshnjëri dhe një vajzë, Fawkia. Të martuar të pakënaqur, çifti u divorcua në vitin 1898. Gjatë një mosmarrëveshjeje me vëllain e gruas së tij të parë, Princin Ahmad Saif-uddin Ibrahim Beu, Fuad u qëllua në fyt. Ai mbijetoi, por e mbajti atë plagë gjatë gjithë jetës së tij.
Fuad u martua me gruan e tij të dytë në Pallatin Bustan në Kajro më 24 maj 1919. Ajo ishte Nazli Sabri (1894–1978), e bija e Abdu'r-Rahim Pashë Sabriut, dikur Ministër i Bujqësisë dhe Guvernator i Kajros, nga gruaja e tij, Tawfika Hanëm Sharif. Mbretëresha Nazli ishte gjithashtu një mbesë nga nëna e gjeneral-major Muhamed Sherif Pashës, dikur Kryeministër dhe Ministër i Punëve të Jashtme, dhe stërmbesa e Suleiman Pashës, një oficer francez në ushtrinë e Napoleonit që u konvertua në Islam dhe riorganizoi ushtrinë egjiptiane. Çifti kishte pesë fëmijë, mbretin e ardhshëm Faruk dhe katër vajza, princeshat Fevzia (që u bënë bashkëshorte mbretëresha e Iranit), Faiza, Faika dhe Fathia.
Ashtu si me gruan e tij të parë, marrëdhënia e Fuadit me gruan e dytë ishte gjithashtu e stuhishme. Çifti ziheshin vazhdimisht, madje Fuadi ia ndaloi Nazlit të dilte nga pallati. Kur vdiq Fuadi, u tha se Nazli triumfues i shiti të gjitha rrobat e tij në një treg lokal rrobash të përdorura për hakmarrje. Fuad vdiq në Pallatin Kubbeh në Kajro dhe u varros në mauzoleumin hidiv në xhaminë er-Rifai në Kajro.
Gruaja e mbretit Fuad pas vdekjes së tij jetoi e ve. Ajo nuk kishte marrëdhënie të mira me djalin e saj. Pas vdekjes së Fuadit, ajo u largua nga Egjipti dhe shkoi në Shtetet e Bashkuara. Ajo u konvertua në katolicizëm në vitin 1950 dhe ndryshoi emrin e saj në Mary Elizabeth. Asaj iu hoq të drejtat dhe titujt në Egjipt. Dikur e cilësuar si gruaja më e pasur dhe më elegante në botë, ajo zotëronte një nga koleksionet më të mëdha të bizhuterive në botë.
Birgita Bremer
Birgita Bremer (17 janar 1950) është botaniste, akademike suedeze, profesoreshë në Universitetin e Stokholmit e drejtoreshë e Kopshtit Botanik Bergius.
Karriera
Birgita u doktorua në botanikë në vitin 1980 në Universitetin e Stokholmit, me tezën "Taksonomia e myshqeve të gjinisë Schistidium". Në vitin 1981, u emërua docente në Universitetin e Stokholmit; 1983–1990 ishte instruktore e sistematikës. Nga 1990-a deri në 2000-shin punoi si instruktore sistematike e botanikës; në vitet 2000–2001 punoi si dekane e departamentit të sistematikës; 2000–2004 – profesore e sistematikës molekulare të bimëve. Që nga viti 2002 është drejtoreshë e Fondit Bergius dhe drejtoreshë e Kopshtit Botanik. Që nga viti 2004 është profesoreshë e sistematikës në Universitetin e Stokholmit.
Jeta personale
Ajo është e martuar me Kare Bremer dhe kanë dy fëmijë.
Arritjet
Më 11 shkurt 2009 Profesor Bremer, Profesor Bergianus në Fondacionin Bergius, Akademia Mbretërore Suedeze e Shkencave, u zgjodh anëtare i Akademisë Mbretërore Suedeze të Shkencave ( Kungliga Vetenskapsakademien, KVA).
Bibliografia
Shkurtimi B.Bremer përdoret për të treguar dhe cituar punën e autores në botanikë.
Taksia
parapamje|300x300px|Një taksi e Kalkutës, Indi Një Taksi apo Taksia është një lloj automjeti me qira me një shofer, i përdorur nga një pasagjer i vetëm ose grup i vogël pasagjerësh, shpesh për një udhëtim jo të përbashkët. Një taksi transporton pasagjerët midis vendndodhjeve të zgjedhjes së tyre. Kjo ndryshon nga transporti publik, ku vendet e marrjes dhe dërgesës vendosen nga ofruesi i shërbimit, jo nga klientët, megjithëse transporti i përgjegjshëm ndaj kërkesës dhe taksitë e përbashkëta ofrojnë një mënyrë hibride autobusi/taksi.
Ekzistojnë katër forma të dallueshme të taksisë, të cilat mund të identifikohen me terma paksa të ndryshëm në vende të ndryshme:
Megjithëse llojet e automjeteve dhe metodat e rregullimit, marrjes me qira, dërgimit dhe negocimit të pagesës ndryshojnë ndjeshëm nga vendi në vend, ekzistojnë shumë karakteristika të përbashkëta. Mosmarrëveshjet nëse kompanitë e ndarjes së udhëtimit duhet të rregullohen si taksi rezultuan në disa juridiksione që të krijonin rregullore të reja për këto shërbime.
Bardos, Pyrénées-Atlantiques
Bardos është një komunë në Francë. Bardos bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 1620 banorë dhe sipërfaqe 42.53 km².
Armatimi ilir
Mburoja
Mburoja u përdor në mesin e ilirëve nga fundi i epokës së bronzit, por shumë pak dihet për mburojat e hershme deri në epokën e hekurit. Në këtë periudhë, mburojat ilire ishin bërë prej drurit dhe lëkurës dhe si rezultat asnjë shembull i tillë nuk ka mbijetuar. Gjatë epokës së hekurit mbulesa metalike ishte e ngjitur në mburojë. Mburoja më e zakonshme ilire ishte mburoja rrethore, megjithëse ilirët veriorë dhe Japodët gjithashtu përdorën një tip oval ose drejtkëndor. Mburoja rrethore ishte e vogël dhe ishte zbukuruar me rrathë të ngulitur dhe gjysmërrath në anash. Ajo i ngjante mburojës maqedonase të kohës, por ndryshonte në numrin e qarqeve, të cilat ishin një zbukurim simbolik. Një nga shembujt më të mirë të mburojës rrethore ilire, të veshur me bronz, u gjet në një varrezë Liburnëve në Nin dhe daton nga shekulli i 4 para Krishtit. Mburoja rrethore u përdor gjerësisht nga Glasinac në Bosnjë deri në Shqipëri. Ato janë përshkruar në monedhat ilire të qytetit të Lezhës dhe Shkodrës. Ngjashëm me mburojën ovale ilire në Ilirinë veriore ishte mburoja që keltët sollën me vete gjatë pushtimit galik të Ballkanit në shekujt 4-3 p.K. Mburoja keltike ishte prej druri dhe e zgjatur, me një kokë hekuri.
Armaturat e gjirit
Armaturat e gjirit ishin një pjesë e rrallë dhe shumë interesante e armaturës ilire. Një lloj armature e gjoksit e bërë nga pllaka bronzi përdorej vetëm nga Ilirët e Veriut. Deri më tani vetëm tre prej tyre janë zbuluar në Novo Mesto, Sticna-Verpole dhe St. Vid. Të gjitha datojnë para vitit 500 para Krishtit. Ilirët tjerë nuk përdornin armaturë të gjirit. Vetëm Ilirët e Glasinacit përdornin një lloj armature të gjirit nëse armatura e gjirit mund të konsiderohet një xhaketë e bërë prej pëlhure ose lëkure me pjesë prej bronzit. Një formë tjetër e armaturës së trupit ishte një kraharor bronzi që mund të ketë mbrojtur edhe një pjesë të shpinës. Ishte më shumë si një "prazmore" disku me diametër 10 cm.
Mbrojtëset e këmbëve nga bronzi
Në shekullin e 7-të para Krishtit, mbrojtëset e këmbëve nga bronzi u përdorën nga luftëtarët ilirë. Është e mundur që Ilirët të kenë përdorur mbrojtëse lëkure në një kohë më të hershme, të njëjtë me ato të përdorura nga Mikenasit, por asgjë nuk dihet për to. Për herë të parë u shfaqen midis ilirëve në Ilirinë jugore, ku janë gjetur shembuj që datojnë nga shekulli i 7-të para Krishtit, dhe gjithashtu nga Glasinac nga e njëjta periudhë. Të zbuluara në varrin e një princi në Gllasinac janë interesante sidomos për dekorimet e paraqitura në to. Anijet e luftës, qarqet dhe motivet trekëndore janë gdhendur në sipërfaqet e jashtme. Dy dekorimet e përmendura së fundmi besohej se mbronin luftëtarin gjatë luftimeve. Deri në epokën Romake rrobat e bronzit përdoreshin rrallë dhe vetëm nga luftëtarët e pasur.
Helmetat
Helmetat gjenden më me bollëk në varret ilire për shkak të statusit të tyre më të lartë. Helmetat prej bronzi u bënë nga ilirët verior nga shekulli VII para Krishtit. Në atë kohë dhe ndoshta më herët është përdorur përkrenarja konike. Më vonë në këto zona përkrenarja Shmarjet, e quajtur me emrin Shmarjet e Novo Mestos, u përdor nga Japidët.
Përkrenarja më e rëndësishme dhe e përhapur ishte përkrenarja ilire. Helmetat e këtij lloji janë zbuluar në shumë zona në Shqipëri, Bosnjë, Kroaci (afër bregdetit), Maqedoninë e Veriut, Kosovë dhe Serbi. Shumë shkencëtarë datojnë helmetat më të vjetra ilire nga Greqia e shekullit VII para Krishtit dhe sipas tyre helmetat e mëvonshme të gjetura në Ilirinë Jugore gjithashtu nga shekulli VII para Krishtit janë importe nga Greqia. Sidoqoftë, ekspertë të tjerë, veçanërisht arkeologu shqiptar Hasan Ceka, paraqet argumente në favor të përkrenares ilire autoktone. Sipas Cekës, përkrenarja ilire është një lloj origjinal ilir i përkrenares që daton nga shekulli i 7-të para Krishtit dhe përdoret deri në shekullin e 2-të para Krishtit, dhe jo vetëm deri në shekullin e 4-të para Krishtit, siç mendohej më parë. Prova e përdorimit të tillë të vonë ofrohet nga përshkrimet e përkrenares në monedhat ilire, veçanërisht ato të mbretit Gent. Helmetat ishin një privilegj i kufizuar në pakicën e luftëtarëve që mund t'i përballonin ose t'i merrnin ato.
Shpatat
Shpata kryesore luftarake ilire ishte sika, një shpatë e shkurtër e lakuar me një tehe e përdorur nga gladiatorët Trakë në botën romake. Sika u zhvillua gjatë epokës së bronzit dhe ishte e ngjashme me machaira (armë) greke. Fillimisht ishte përshkruar si një shpatë e lakuar me një teh të gjatë rreth 16–18 inç (41–46 centimetra) të gjatë. Forma dalluese u krijua për të kapërcyer anët e mburojës së një kundërshtari në mënyrë që ta godiste atë në shpinë. Megjithëse sika u përdor nga shumë popuj rreth Ballkanit, romakët e konsideronin sikën si një armë të veçantë ilire, e përdorur gjithashtu nga banorët e Dalmacisë dhe Kroacisë së sotme, pjesë të Bosnjës, Hercegovinës dhe Shqipërisë. Një tjetër lloj shpate ilire ishte shpata luftarake, e cila ishte e gjatë 20-30 cm. U përdorën gjithashtu shpata të lakuara të shkurtra dhe shpata të gjata. Përveç tyre, ilirët përdornin thika të ndryshme.
Shtizat
Ilirët përdorën shtizat shtytëse dhe sibinën, e cila i ngjante një shtize derri. Sibina ishte një shtizë e gjatë, metalike dhe zakonisht gjendet në të gjithë Ilirinë, por veçanërisht në nekropolin e Bosnjës.
Armë të tjera
Harku dhe shigjeta, të përdorura nga ilirët nga mijëvjeçari II para Krishtit, u bënë armë të rëndësishme për këmbësorinë ilire. Midis sëpatave të përdorura ishin sëpatat e betejës dhe sëpatat me një dorë. Karrocat dihej se përdoreshin vetëm nga Daunët dhe Ilirët e Veriut në Slloveni nga përshkrimet në stelën Dauniane dhe situlën ilire. Ato mund të kenë qenë të përhapura në të gjithë Ilirinë, por nuk është zbuluar asnjë.
Kalaja e Artanës
Kalaja e Artanës ose Kalaja e Novo Bërdës ndodhet në një mal të vogël ndërmjet Përlepnicës dhe Krivarekës, është një kala mesjetare dhe monument i kulturës në Artanë, Kosovë.
Ndërtimi i takon tipit fortifikatë. Kalaja përbëhet nga dy pjesë të ashtuquajtura Kalaja e sipërme dhe Kalaja e poshtme. Kalaja e sipërme ka gjashtë kulla; kulla lindore dhe ajo perëndimore kanë bazë drejtkëndëshe, kurse të tjerat bazë katrore, dhe ka një sipërfaqe rreth 0.05 hektarë. Kalaja e sipërme ka qasje vetëm nga pjesa lindore. Nga pjesët tjera, pjerrtësia e kodrës është shumë e rrëpirët në drejtim të luginës. Në pjesën lindore, terreni ngrihet gradualisht dhe kalon në një kodër tjetër më të vogël, në platenë e epërme, nën të cilën gjenden rrënojat e një kishe të madhe mesjetare të tipit katedrale.
Historia
Kalaja ndodhet në Komunën e Artanës, rreth 30–35 km në perëndim prej Gjilanit dhe rreth 39 kilometra në jug-lindje të Prishtinës, ku ruhen rrënojat e qytetit dhe fortesës mesjetare të Novobërdës.
Sipas burimeve të deritanishme, Novobërda për herë të parë me këtë emër përmendet në dekadat e para të shekullit XIV, me emërtimin Nuovo Monte. Kalaja e Artanës (Novobërdës), e emërtuar si “Mbeturinat e Kalasë Mesjetare”, daton nga shek. XIII-XIV.
Në një mal të vogël ndërmjet Përlepnicës dhe Krivarekës, rreth 30-35 km në perëndim prej Gjilanit dhe rreth 39 kilometra në jug-lindje të Prishtinës, ruhen rrënojat e qytetit dhe fortesës mesjetare të Novobërdës. Sipas dokumenteve të zbuluara deri më sot, Novobërda me këtë emër për herë të parë përmendet në dekadat e para të shekullit XIV, me emërtimin Nuovo Monte. Kalaja e Artanës (Novobërdës), e emërtuar “Mbeturinat e Kalasë Mesjetare”, daton nga shek. XIII-XIV. Kalaja ka pasur funksion të mbrojtjes gjatë periudhave të ndryshme. Mirëpo, shpjegimet dhe supozimet teorike për vjetërsinë e kalasë janë endur midis mesjetës dhe antikitetit.
Gjuha akadiane
Gjuha akadiane është një gjuhë e zhdukur e semitikës që flitej në Mesopotaminë e lashtë (Akad, Asiria, Isini, Larsha dhe Babylonia) nga shekulli i 30 para Krishtit deri në zëvendësimin e saj gradual nga Arameja Lindore e ndikuar nga Akadika midis Mesopotamianëve midis shekullit të 8 para Krishtit dhe zhdukjes së tij përfundimtare nga shekulli i 1 deri në shekullin e 3 pas Krishtit.
Kjo është gjuha më e hershme e pohuar semite, dhe përdorën sistemin e shkrimit kuneiform, i cili u përdor fillimisht për të shkruar sumerin (që është një gjuhë e izoluar) e palidhur dhe e zhdukur. Akadiksi u emërua pas qytetit të Akadit, një qendër e madhe e qytetërimit mesopotamian gjatë Perandorisë Akadiane (2334-2154 para Krishtit), por vetë gjuha paraprin themelimin e Akadit për shumë shekuj, duke u vulosur së pari në shekullin e 29 para Krishtit.
Ndikimi i ndërsjellë midis sumerianëve dhe akadanëve i detyroi studiuesit të përshkruanin gjuhët si spërkatje. Emrat e vërtetë të Akadanëve u vërtetuan së pari në tekste sumeriane nga mesi i shekullit të 3-të para erës sonë. Prej gjysmës së dytë të mijëvjeçarit të tretë para Krishtit (rreth vitit 2500 pes), shfaqen tekste të shkruara plotësisht në Akadanë. Qindra mijëra tekste dhe fragmente të tekstit janë gërmuar deri më sot, duke mbuluar një traditë të madhe tekstuale të tregimeve mitologjike, teksteve ligjore, punimeve shkencore, korrespondencës, ngjarjeve politike dhe ushtarake dhe shumë shembujve të tjerë. Deri në mijëvjeçarin e dytë para erës sonë, në Asirinë dhe në Babiloni, të njohura si asiriane dhe babilonase, ishin përdorur dy forma të ndryshme të gjuhës.
Për shekuj me radhë, Akadika ishte gjuha amtare në vendet Mesopotamike si Asiria dhe Babilonia. Për shkak të fuqisë së perandorive të ndryshme Mesopotamiane, të tilla si Perandoria Akadiane, Perandoria e Vjetër Asiriane, Perandoria Babylonian dhe Perandoria e Mesme Asiriane, Akadian u bë Lingua franca e pjesës më të madhe të Lindjes së Afërt Lindore. Sidoqoftë, ajo filloi të binte gjatë Perandorisë Neo-Asiriane rreth shekullit VIII para Krishtit, duke u margjinalizuar nga aramaishtja gjatë sundimit të Tiglath-Pileser III. Nga periudha helenistike, gjuha ishte kryesisht e mbyllur për studiuesit dhe priftërinjtë që punonin në tempuj në Asirinë dhe Babiloninë.
Dokumenti i fundit akademik kuneiform i njohur daton që nga shekulli i 1 pas Krishtit. Neo-Mandaiku i folur nga Mandeans i Irakut dhe Iranit dhe Asirian Neo-Aramaik i folur nga populli asirian i Irakut verior, Turqia juglindore, Siria verilindore dhe Irani veriperëndimor janë dy nga pak gjuhët moderne Semitike që përmbajnë disa fjalorë akadianë dhe karakteristika gramatikore  Akadika është një gjuhë e ndërlikuar me raste gramatikore; dhe si gjuhë semite, ajo ka karakteristika gramatike shumë të ngjashme me ato që gjenden në arabishten klasike. Gjithashtu, ashtu si të gjitha gjuhët semite, Akadski përdor sistemin e rrënjve konsonantal.
Galeria e të vdekurve
Galeria e të vdekurve, roman me autor Jusuf Buxhovi. Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1987. Libri ka 187 faqe.
Loja (roman)
Loja, roman me autorë Jusuf Buxhovi dhe Nazmi Rrahmani. Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1980. Libri ka 132 faqe.
Sigurimi shëndetësor në Kosovë
Sigurimi shëndetësor është një shërbim, apo një lloj mbulimi i sigurimeve që një person paguan për shpenzime mjekësore, kirurgjikale, e ndonjëherë dentare. Ky shërbim mund të rimbursoje të siguruarit për shpenzimet e bëra nga një semundje apo plagosje, ose të paguaj drejtpërdrejt ofruesin e kujdesit.
Sipas Portalit Shteteror te Republikës se Kosovës, Kuvendi i Kosovës ka miratuar në vitin 2013 Ligjin për Sigurimet Shëndetësore në Kosovë (2013/04-L-249) me qëllim të sigurimit të  qasjes universale të qytetarëve dhe banorëve të Republikës së Kosovës ndaj shërbimeve kualitative të kujdesit themelore shëndetësore, me qëllim të përmirësimit të indikatorëve shëndetësor dhe sigurimit të mbrojtjes financiare nga varfërimi për shkak të shpenzimeve të mëdha për kujdesin shëndetësor, nëpërmjet themelimit dhe rregullimit të sistemit publik të sigurimit shëndetësor.
Sigurimi shëndetësor në Kosovë në të kaluarën
Një ndër aktet e para me të cilat rregulloheshin sigurimet shoqërore ishte zbatimi i Ligjit mbi rregullimin e gjykatave për sigurime shoqërore në maj të vitit 1945. Pas kësaj, u nxjerrën shumë akte të cilat kishin synim të zgjerojnë mundësitë e sigurimeve për kategori të ndyshme shoqërore, kur pëfshihej edhe sigurimi shëndetësor. Por, ky koncept u ndërrua me ndryshimet kushtetuese në Federatën e ish-Jugosllavisë, ku në vitin 1965 u plotësua Ligji mbi sigurime shëndetësore. Sipas legjislacionit, shteti duhej të krijonte një fond të veçantë me të cilin do të siguroheshin të gjitha qytetarët për kujdesin bazik shëndetësorë, dhe ky fond do plotësohej nga kontributet prej të ardhurave personale të popullsisë së punësuar.
Pas fillimit të luftës me UÇK dhe me intervenimin e Aleancës NATO, Kosova u çlirua nga okupimi Serbi dhe situata në troje të Kosovës filloi të përmirsohej. Deri tek shpallja e pavarësisë në vitin 2008, Kosova administrohej nga Kombet e Bashkuara përmes misionit UNMIK. Gjatë këtij administrimi, UNMIK krijoi një bazë mbi përkujdesjen sociale, duke përfshirë përkujdesjen shëndetësore. Por, qytetarët e Kosovës u detyruan të kalojnë edhe një dekadë pa sigurim shoqëror, e shendetësorë.
Sigurimi shëndetësor në Kosovë tani
Sot sigurimi shendetesor ne Kosove organizohet ne tre seksione: primar, sekondar dhe terciar. Sigurimi shendetesor primar perbehet nga trembedhjete Qendra Klinike Familjare dhe pesembedhjete Njesi te Kujdesit Emergjent. Sigurimi Shendetesor Sekondar perbehet nga shtate Spitale Regjionale. Niveli terciar i sigurimit shendetesore perfshin specializimin me te larte mjekesor nga specialiste qe operojne me procedura komplekse dhe semundje te ndryshme komplekse.
Qe nga perfundimi i luftes Kosova ka rregulluar sistemin shendetesor masivisht. Mbeshtetja financiare internacionale dhe dhurime te ndryshme nga donatore jane rritur. Shume ndertesa jane ndertuar dhe renovuar dhe njekohesisht numri i stafit mjekesor eshte rritur. Autoriteti me i larte i Sigurimit Shendetesor eshte Ministria e Shendetesise ne Kosove.
Qendrat Mjekesore Familjare
Perveq Qendres Klinike Universitare te Kosoves (QKUK), e cila eshte e vetmja qender e sigurise shendetesore qe ben pjese ne ndarjen terciare, jane edhe shtate spitale regjionale te cilet perbejne shumicen e pacienteve te referuar ne QKUK. Spitalet Regjionale ne Kosove jane:
Nga ndarja terciare e sigurimit shendetesore ne Kosove ekzistojne QKUK, Qendra Klinike Stomatologjike Universitare e Kosovës, Qendra Kombëtare e Transfuzionit të Gjakut, Instituti Kombëtar i Mjekësisë së Punës, Qendra Mjekësore për Sport dhe Rekreacion, Instituti Kombëtar i Shëndetësisë Publike të Kosovës dhe Fakulteti i Mjekësisë, Universiteti i Prishtinës.
Pranueshmëria
Portali Shteteror i Republikës se Kosovës thekson se sipas ligjit, të siguruar në mënyrë të obligueshme janë:
Po ashtu, ata qe jane te liruar nga pagesa e premiumit dhe bashkë-financimi janë:
Qarku Lorient
Qarku Lorient është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Morbihan.
Bandung
Bandung është qytet në provincën Java Perëndimore, Indonezi. Ndodhet 154 kilometra në juglindje të Xhakartës. Bandung është qyteti i tretë më i madh sipas popullsisë. Gjatë kolonizmit holandezë, emri i qytetit ishte Bandoeng.
Administrata
Në vitin 1906, sipërfaqja e qytetit ishte 19,22 kilometra katrorë dhe nga viti 1967 u zgjerua 167.2965 km2. Administrata e qytetit ndahet në 30 distrikte dhe ka 139 fshatra.
Distriktet
Bandung ndahet në 30 distrikte, dhe më poshtë janë të rradhitura sipas popullsisë më 2010:
Kur qesh tërë qyteti
Kur qesh tërë qyteti, roman me autor Qamil Buxheli.
Bandung
Distriktet
• 3
Kur qesh tërë qyteti
Botuar në Tiranë : "Naim Frashëri", në vitin 1970. Libri ka 376 faqe.
Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1971. Libri ka 357 faqe.
Bandung
Demografia
Sipas statistikave, qyteti ka pasur 2,470,802 banorë në vitin 2014. Shumica e banorëve të qytetit janë me prejardhje sudaneze.
Gjuha
Sudanishtja folet shumë dhe zakonisht folet në rrugë, shkollë, punë dhe shitore.
Edukimi
Bandung ka me qindra shkolla private dhe publike. Të paktën ka 16 universitete - tre prej tyre janë të shtetit. Në mesin e universiteteve që ndodhen në Bandung janë: Instituti i Teknologjisë, Universiteti Padjadjaran, Universiteti Katolikë Parahyangan, Universiteti Krishterë Marantha, Universiteti Islamik, Universiteti Islamik Nusantara, Universiteti i Edukimit, Institui i Teknologjisë Telkom
Qarku Louhans
Qarku Louhans është një qark në Francë.
Matanëkrena (roman)
Matanëkrena, roman me me autor Jusuf Buxhovi. Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1976. Libri ka 87 faqe.
Shfuqizimi i Sulltanatit Osman
parapamje|240px|[[Mehmed VI duke u nisur nga dera e pasme e Pallatit Dolmabahçe.]] Shfuqizimi i Sulltanatit Osman (Turqisht: Saltanatın kaldırılması) nga Asambleja e Madhe Kombëtare e Turqisë më 1 nëntor 1922 i dha fund Perandorisë Osmane, e cila kishte zgjatur që nga viti 1299. Më 11 nëntor 1922, në Konferencën e Lozanës, sovraniteti i Asamblesë së Madhe Kombëtare e ushtruar nga Qeveria në Angora (tani Ankara) mbi Turqinë u njoh. Sulltani i fundit, Mehmed VI, u largua nga kryeqyteti osman, Kostandinopoja (tani Stambolli), më 17 nëntor 1922. Pozicioni juridik u ngurtësua me nënshkrimin e Traktatit të Lozanës më 24 korrik 1923. Në mars 1924, hilafeti u shfuqizua, duke shënuar fundin e ndikimit osman.
Prapavija
Hyrja osmane në Luftën e Parë Botërore me Fuqitë Qendrore ndodhi më 11 nëntor 1914. Teatri i Lindjes së Mesme të Luftës së Parë Botërore përfundoi me nënshkrimin e Armëpushimit të Mudros më 30 tetor 1918. Pushtimi i Kostandinopojës nga forcat britanike, franceze dhe italiane ndodhi më 13 nëntor 1918.
Ndarja e Perandorisë Osmane filloi me Traktatin e Londrës më 1915 dhe vazhdoi me marrëveshje të shumta, kryesisht të njëanshme midis aleatëve. Trupat britanike filluan të pushtojnë ndërtesat kryesore të Perandorisë dhe të arrestojnë nacionalistët pas vendosjes së sundimit ushtarak natën e 15 marsit 1920. Më 18 mars 1920 parlamenti osman u takua dhe u dërgoi një protestë aleatëve se ishte e papranueshme të arrestoheshin pesë të anëtarëve të saj. Ky ishte takimi i fundit i trupit dhe shënoi fundin e sistemit politik osman. Sulltan Mehmedi VI shpërndau Asamblenë e Përgjithshme të Perandorisë Osmane më 11 prill 1920. Qeveria e Kostandinopojës, me burokracinë, por pa parlamentin, u la aktive me Sulltanin si vendimmarrës.
Traktati i Sèvres më 10 gusht 1920 përfundoi ndarjen e Perandorisë. Në atë kohë, në valë, afro 150 politikanë migruan në Maltë. Lëvizja Kombëtare Turke, e udhëhequr nga Mustafa Qemal Ataturku, krijoi Asamblenë e Madhe Kombëtare të Turqisë në Ankara në 23 Prill 1920.
parapamje|280px|[[Kuva-yi Inzibatiye|Ushtria e Kalifatit]]
Asambleja e Madhe Kombëtare e Turqisë zhvilloi Luftën për Pavarësi Turke. Lufta ishte kundër qeverisë monarkiste të Kostandinopojës. Qeveria e Kostandinopojës, pa parlament, formoi Kuva-yi Inzibatiye, e njohur si "Ushtria e Kalifatit", për të mposhtur Kuva-yi Milliye të Asamblesë së Madhe Kombëtare.
Konfliktet ndodhën në Bolu, Düzce, Hendek, Adapazarı, së bashku me revoltat e tjera gjatë Luftës për Pavarësi Turke. Ushtria e Hilafetit ishte simpatike ndaj kalifatit, prandaj edhe emri, dhe e armatosur nga britanikët. Qëllimi strategjik i ushtrisë së Kalifatit dhe britanikëve ishte të parandalonte përparimin e Forcave Kombëtare drejt ngushticave të Bosforit. Ushtria e Hilafetit u mund nga Kuva-yi Milliye. Edhe pse Kuva-yi Milliye u konsiderua si hapi i parë i rezistencës në çlirimin e Turqisë, lufta e parregullt u braktis më vonë. Para fillimit të luftës greke, Kuva-yi Milliye u bë fara e një ushtrie të organizuar turke, e cila më pas u bë Forcat e Armatosura Turke me shpalljen e një republike.
Fundi i Perandorisë Osmane
Sovraniteti i Perandorisë Osmane u mishërua në dinastinë e Osmanit I, i cili ishte themeluesi dhe emri i saj. Familja e tij kishte sunduar që nga viti 1299 në një prejardhje të pandërprerë gjatë gjithë historisë së perandorisë. Sulltani Osman mbante autoritetin suprem mbi politikën e Perandorisë Osmane. Sulltani ishte regjenti i vetëm dhe absolut i perandorisë, kreu i shtetit dhe kreu i qeverisë. Vezirët e mëdhenj dhe politika e vendosur nga Kushtetuta Osmane funksionuan sipas kënaqësisë së sulltanit.
Një listë prej 600 emrash të Konferencës së Lozanës u paraqit dhe duhej të shpalleshin personae non gratae. Lista, e cila është Who's Who i Perandorisë Osmane, kishte për qëllim eliminimin e elitës sunduese të osmanëve. Negociatat në Lozanë e kufizuan numrin në 150 dhe traktati u nënshkrua më 24 korrik 1923.
Dinastia Osmane mishëroi Hilafetin Osman që nga shekulli i katërmbëdhjetë, duke filluar me sundimin e Murad I. Kreu i familjes osmane mbajti titullin kalif, fuqi mbi të gjithë myslimanët, pasi kushëriri i Mehmedit, Abdylmexhiti II mori titullin. Titulli i Abdylmexhitit II u sfidua në vitin 1916 nga udhëheqësi i Kryengritjes Arabe Mbreti Husein bin Ali i Hixhazit, i cili denoncoi Mehmedin V, por mbretëria e tij u mund dhe u aneksua nga Ibën Saudi në vitin 1925.
Subjektet greke, bullgare dhe serbe u larguan nga perandoria gjatë rënies dhe modernizimit të Perandorisë Osmane (1828-1908), ndërsa subjektet shqiptare dhe armene (lëvizja kombëtare armene dhe Republika e Parë e Armenisë) u larguan ose u vranë gjatë humbjes dhe shpërbërjes së Perandoria Osmane (1908-1922). Deri në vitin 1922 shumica e banorëve të mbetur të Turqisë ishin myslimanë të etnisë turke ose kurde. Asambleja e Madhe Kombëtare e Turqisë e shpalli veten Republika e Turqisë më 29 tetor 1923.
Kishte anëtarë të dinastisë osmane që ishin në Turqi pas shpalljes së republikës. Një listë mërgimi u krijua dhe u vu në fuqi nga Republika e Turqisë më 23 prill 1924 (e rishikuar më 1 Qershor 1924) e cila përfshinte emrat e 120 ithtarëve të dinastisë psmane të rrëzuar.
Bellou-en-Houlme
Bellou-en-Houlme është një komunë në Francë. Bellou-en-Houlmebën pjesë në departamentin Orne të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 954 banorë dhe sipërfaqe 38.73 km².
Bardou
Bardou është një komunë në Francë. Bardou bën pjesë në departamentin Dordogne të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 43 banorë dhe sipërfaqe 4.76 km².
Bandërma
Bandırma është qytet në veriperëndim të Turqisë me 146,688 banorë më 2015.
Historia
Vendi u poshtua nga Perandoria Osmane prej Perandorisë Bizantine në shekullin e 14-të. Më parë, qyteti e ka pasur emrin Panderma. Më 1918, gjuatja e fundit në Luftën e Parë Botërore ishte në këtë qytet.
Rikthim (roman)
Rikthim, roman me autore Irena Vreto. Botuar në Tiranë nga "Neraida", në vitin 2008. Libri ka 271 faqe.
Tekstili
parapamje|300x300px|Pëlhurë Tekstili përfshin materiale të ndryshme me bazë fibrash, duke përfshirë fibra, fije, lloje të ndryshme pëlhure, etj. Në fillim, fjala "tekstile" u referohej vetëm pëlhurave të endura. Megjithatë, endja nuk është metoda e vetme e prodhimit, dhe shumë metoda të tjera u zhvilluan më vonë për të formuar struktura tekstili bazuar në përdorimin e tyre të synuar. Thurja dhe të endura janë lloje të tjera të njohura të prodhimit të pëlhurave. Në botën bashkëkohore, tekstilet plotësojnë nevojat materiale për aplikime të gjithanshme, nga veshjet e thjeshta të përditshme deri te jeleku antiplumb, kostumet hapësinore dhe fustanet e mjekut.
Tekstilet ndahen në dy grupe: për qëllime shtëpiake (tekstile konsumi) dhe tekstile teknike. Tek tekstilet e konsumit estetika dhe komoditeti janë faktorët më të rëndësishëm, por tek tekstilet teknike përparësitë janë vetitë funksionale.
Fibra është përbërësi më i vogël i një pëlhure; fibrat zakonisht tjerrën në fije, dhe fijet përdoren për të prodhuar pëlhura. Fibra ka një pamje të ngjashme me flokët dhe një raport më të lartë gjatësi-gjerësi. Burimet e fibrave mund të jenë natyrale, sintetike ose të dyja. Teknikat e ndizjes dhe lidhjes i transformojnë drejtpërdrejt fijet në pëlhurë. Në raste të tjera, fijet manipulohen me sisteme të ndryshme të prodhimit të pëlhurave për të prodhuar konstruksione të ndryshme pëlhure. Fijet janë të përdredhura ose të shtruara për të bërë një fije fije të gjatë e të vazhdueshme. Më pas, fijet përdoren për të bërë lloje të ndryshme pëlhure duke endur, thurur, thurur me grep, nyje, rrahje ose gërsheta. Pas prodhimit, materialet tekstile përpunohen dhe përfundojnë për të shtuar vlerë, si estetika, karakteristikat fizike dhe rritja e dobisë. Prodhimi i tekstileve është arti më i vjetër industrial. Ngjyrosja, printimi dhe qëndisja janë të gjitha arte të ndryshme dekorative të aplikuara në materialet tekstile.
Givry
Givry është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Givry ka një popullsi prej 266 banorë dhe sipërfaqe 11.93 km², me një dendësi prej 22 banor/km².
Zemra e fundit
Zemra e fundit, roman me autore Erjeta Kici. Botuar në Tiranë nga "Emal", në vitin 2008. Libri ka 290 faqe.
Në heshtje ...
Në heshtje ..., roman nga Veneta Çallpani. Botuar në Tiranë nga "Emal", në vitin 2008. Libri ka 175 faqe.
Delhi
Delhi, zyrtarisht Territori Kombëtar i Kapitalit të Delhit (NCT), është qytet dhe territor i unionit të Indisë duke përbërë Nju Delhin, kryeqyteti i Indisë. Sipas regjistrimit të vitit 2011, popullsia e duhur e qytetit të Delhi ishte mbi 11 milion, i dyti në Indi pas Mumbait, ndërsa e gjithë popullsia e NCT ishte rreth 16.8 milion.
Delhi ka qenë vazhdimisht i banuar që nga shekulli i 6 pes. Përgjatë shumicës së historisë së saj, Delhi ka shërbyer si një kryeqytet i mbretërive dhe perandorive të ndryshme, kryesisht ajo e Sulltanatit Delhi dhe Perandorisë Mogule. Qyteti është kapur, shkatërruar dhe rindërtuar disa herë, veçanërisht gjatë periudhës mesjetare, dhe Delhi modern është një grup i një numri qytetesh të përhapura në të gjithë rajonin metropolitane.
Një territor e unionit, administrata politike e NCT së Delhi sot më shumë i ngjan asaj të një shteti të Indisë, me legjislaturën e vet, gjykatën e lartë dhe një këshill ekzekutiv të ministrave të kryesuar nga një kryeministër. Nju Delhi administrohet bashkërisht nga qeveria federale e Indisë dhe qeveria lokale e Delhi, dhe shërben si kryeqyteti i kombit, si dhe NCT i Delhi. Delhi priti lojërat e para dhe të nënta aziatike më 1951 dhe 1982, Kupë Botërore e Hokejve për meshkuj 2010, Lojërat e Komonuelthit 2010, Samitin e katërt të BRICS dhe ishte një nga qytetet kryesore pritëse të Kupës Botërore të Kriket 2011.
Qarku Lunéville
Qarku Lunéville është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Meurthe-et-Moselle.
Delhi
Klima
Temperaturat në Delhi zakonisht variojnë nga 2 deri në 47 ° C, ku temperaturat më të ulëta dhe më të larta të regjistruara ndonjëherë janë −2.2 dhe 48.4 ° C), përkatësisht. Temperatura mesatare vjetore është 25 ° C; temperatura mesatare mujore varion nga 13 në 32 ° C. Temperatura më e lartë e regjistruar ishte 45 ° C në korrik 1931. Reshjet mesatare vjetore janë afërsisht 886 mm (34.9 inç), shumica e të cilave bien gjatë musonit në korrik dhe gusht. Data mesatare e shfaqjes së erërave monsoon në Delhi është 29 qershor.
Shënimet e Gjon Nikollë Kazazit
Shënimet e Gjon Nikollë Kazazit, roman me autor Jusuf Buxhovi. Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1982. Libri ka 179 faqe.
Delhi
Binjakëzimet
Delhi binjakëzohet me:
Edyta Górniak
parapamje|right|Edyta Górniak Edyta Anna Górniak (lindi më 14 nëntor 1972) - është këngëtare polake. Kënga e saj "To nie ja" e famshme është.
Kambanat e mesnatës
Kambanat e mesnatës, roman me autor Ismet Cibaj. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1985. Libri ka 277 faqe.
Bellou-le-Trichard
Bellou-le-Trichard është një komunë në Francë. Bellou-le-Trichardbën pjesë në departamentin Orne të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 240 banorë dhe sipërfaqe 9.67 km².
Hektor Malo
Hektor Malo ka lindur ne vitin 1830,dhe ka vdekur ne vitin 1907.
I biri i noterit te komunes La Buje,Hektor Malo ,kaloi femijerine buze lumit Sene.Ai studioi drejtesine,por refuzoi karrieren e juristit.U be gazetar dhe filloi te merrej me shkrime .Romani i tij i pare ishte "Dashnoret" u botua ne vitin 1859.Hektor Malo pati sukses te madh dhe me,1864,ndretoi shtepine e vet ne Fontene-su-Bau,ku edhe shkroi rreth gjashtedhjete romane. Ai shkruante per te rriturit,si dhe per te rinjte.Ne disa romane,ai studionte ndjenjat;ne te tjeret,fliste per ngjarje historike(si p.sh, ne "Klotilda e Martotrise");ai ishte gjithashtu nje shkrimtar rrefimtar("Pa familje",me1878),ku tregonte vuajtjet e femijeve te shfrytezuar. I çmuar gjersa ishte i gjalle per veprat qe i kishte shkruar per te rriturit,Malo, ne kohen e sotme,eshte i njohur sidomos per librat e tij qe i kishte shkruar per te rinjte.
KFF Vizioni
KFF Vizioni ( Shqip:Klubi futbollistik për Femra Vizioni) është një klub futbolli për femra me seli në Ferizaj, Kosovë. Klubi garon në Ligën Kosovare të Futbollit për Femra e cila është niveli më i lartë i futbollit të femrave në vend. Vendi i tyre në shtëpi është Stadiumi Ismet Shabani i cili ka një kapacitet prej 500 vendesh.
Qarku Mamers
Qarku Mamers është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Sarthe.
Sachy
Sachy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Sachy ka një popullsi prej 181 banorë dhe sipërfaqe 5.9 km², me një dendësi prej 31 banor/km².
Lidhje të jashtme
Sachy Sachy
Qarku L'Haÿ-les-Roses
Qarku L'Haÿ-les-Roses është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Val-de-Marne.
Myrah Keating Smith
Myrah Keating Smith (1 qershor 1908 - 4 maj 1994) ishte një infermiere pioniere dhe mami në ishullin e Saint John, në Ishujt e Virgjër në SHBA. Për pothuajse dy dekada, ajo ishte ofruesi i vetëm i kujdesit shëndetësor në Saint John. Në vitin 1983, në nder të saj u emërua Qendra e Shëndetit në Komunitet Myra Keating Smith dhe në vitin 2005 ajo u fut në sallën e famës së grave të Ishujve të Virgjër.
Jeta e hershme
Myrah Athenia Keating ka lindur si binjake me motrën e saj Andromeada, më 1 qershor 1908, në ishullin e Shën Tommas, në Ishujt e Virgjër të SHBA në Indët perëndimore daneze në Eugenia Theodora dhe Zephaniah Keating. Ajo dhe motra e saj u rritën në Lovanto Cay, në Saint John nga nëna e saj dhe njerku, Edward Moorehead, Sr. Ata morën pjesë për herë të parë në një shkollë të organizuar në sallonin e shtëpisë së zonjës Anderson dhe të mësuar nga Sylvanie Sewer. Kishte vetëm tetëmbëdhjetë studentë të regjistruar dhe kur mësuesi e kishte të vështirë të udhëtohej nga Cruz Bay, shkolla ishte e mbyllur dhe binjakët mësoheshin në shtëpi nga njerku i tyre. Në moshën katërmbëdhjetë vjeç, Keating udhëtoi me varkë në Nju Jork, dhe pastaj me tren për tri ditë të tjera për të vazhduar shkollimin e saj në Institutin Tuskegee në Alabama. Ajo studioi artizanat dhe rrobaqepësi në Tuskegee dhe më pas vazhdoi shkollimin e saj në spitalin e institutit, i njohur si Spitali Memorial John Albion Andrew, ku studjoi infermierinë. Ajo ishte i vetmi student nga Ishujt Virgjionale në klasën e saj të infermierisë kirurgjikale dhe u diplomua me një diplomë në infermierinë dhe maminë.
Karriera
Duke u kthyer në Ishujt e Virgjër në vitin 1931, Keating filloi punën në Shën Thomas, nën tutelën e Knud Hansen. Pas një programi orientimi dy vjeçar, ajo u kthye në Saint John  me burrin e saj Allan Franklin Smith. Në vitin 1983, Qendra e Shëndetit të Komunitetit Saint John, Myrah Keating Smith, u emërua në të. Nuk kishte mjekë të tjerë mjekësorë në ishull për dy dekadat e para të shërbimit të saj. Për shkak se nuk kishte rrugë të shtruara, transport publik ose energji elektrike, ajo udhëtoi me anije, kalë ose në këmbë për të shërbyer si infermiere, infermiere në shkollë dhe mami, duke sjell në jetë mbi 500 foshnja gjatë gjithë karrierës së saj. Ajo gjithashtu rriti tri vajza, Andromëda, Emily dhe Myrah. Festoi tridhjetë vjet shërbim në vitin 2013. Përveç kësaj, varkë e parë e ambulancës në Saint John u emërua pas saj, duke qënë se ishte një bursë katërvjeçare, e financuar nga qeveria.
Sérandon
Sérandon është një komunë në Francë. Auriac bën pjesë në departamentin Corrèze të rajonit Nouvelle-Aquitaine.
Bardouville
Bardouville është një komunë në Francë. Bardouville bën pjesë në departamentin Seine-Maritime të rajonit Haute-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 630 banorë dhe sipërfaqe 8.61 km².
Demitasse
thumb|Kafe ekspres Demitasse (Frëngjisht: gjysmë filxhan) është filxhan i vogël i cili shërbehet për kafe turke ose ekspres. Filxhani zakonisht ka rreth 60-90 ml. Zakonisht janë bërë prej keramikës, qeramikë ose porcelani. Luga e demitasse është më e vogël se luga e çajit.