cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alketa Vejsiu
Televizion
Meqenëse sezoni i parë i këtij programi i kaloi pritshmëritë e produksionit, Grabocka dhe Vejsiu kanë ndezur motorët për edicionet e ardhshme “Në Kurthin e Piter Pan”. Ajo ka intervistuar ndër vite shumë personazhe të njohur, me peshë, mirëpo prezantuesja e njohur italiane Paola Perego ishte një surprizë në finalen e edicionit të pestë të DWM. Ajo u shpreh me superlativa për Alketën në një intervistë të sajën në emisionin ‘Maurizio Constanzo Show' në “Canale 5". Alketa ka prezantuar edhe aktivitete dhe ngjarje të rëndësishme kulturore të organizuara në vend si spektakli "Dua më shumë Shqipërinë", "Euro Video Grand Prix" apo Netë Gala. E vlerësuar me çmime dhe e renditur në sondazhe publike si një nga gratë shqiptare më me ndikim, përtej profilit dhe rolit publik, ajo ka dëshmuar gjithmonë se është përkrah vajzave dhe grave në solidaritet të plotë me to për kauza të mëdha e të rëndësishme dhe i mbështet gjithmonë ato që duan të ndjekin ëndrrat. Për herë të parë, Alketa Vejsiu prezantoi edicionin e 57-të të festivalit të fundvitit në RTSH dhe angazhimi i saj në këtë kompeticion artistik i riktheu vëmendjen masive të audiencës dhe publikut që mbushi sallën e Pallatit të Kongreseve për tri netë me radhë. Gjithashtu, ajo është një nga 10 gratë e famshme nga e gjithë bota e përzgjedhur për të prezantuar në natën e tretë të festivalit historik të muzikës "Sanremo"! Alketa do të ngjitet në skenën e teatrit "Ariston" në krahë të Amadeus dhe Georgina Rodriguez, bashkëshortes së yllit të futbollit Cristiano Ronaldo.
Si prezantuese:
Si producente dhe prezantuese:
Angazhimi në biznes
Në praverën e vitit 2011, Alketa Vejsiu hodhi themelet e sipërmarrjes së saj në biznes të cilën ajo e quajti "Class by AV". Kompania "Class", fokusohet në ndërtimin dhe organizimin e eventeve, festave, dasmave, e ceremonive të ndryshme, si edhe prodhimin e fustaneve ceremonialë që i shoqërojnë ato. Class by AV ka edhe profilin e komunikimit dhe PR Online për kompani të njohura në vend. Class ka diversifikuar profilin e shërbimeve fotografike në Class Photography dhe atë të imazhit me Class Make Up. Me një objektiv të qartë për të sjellë një frymë të re, elegante, specifike, në industrinë e organizimit të eventeve, sot  Class është kthyer në lider të kësaj industrie. Class ka kombinimin e duhur në një industri që harmonizon bashkë kreativitetin dhe sensin e së bukurës.
Vepra 13 (Enver Hoxha)
Vepra 13 me Autor Enver Hoxha, ky vëllim përfshin periudhën shtator 1955 - qershor 1956. Shtëpia Botuese "Naim Frashëri" Tiranë, 1973. Faqe 507. Botohet me vendim të Komitetit Qëndror të Partisë së Punës të Shqipërisë.
Përmbajtja:
- Parathënie për vëllimin 13
- Të ngremë në një nivel më të lartë cilësine e punës ideologjike, kulturale dhearësimore - 8 shtator 1955
- Fjala e mbajtur në mbledhjen e Këshillit të Përgjithshëm të Frontit Demokratik - 26 shtator 1955
- Mbi sistemimin në punë të ushtarakëve të çmobilizuar - 29 tetor 1955
- Letër drejtuar oficerëve të forcave te armatosura të Republikës Popullore të Shqipërisë që kalojnë në rezervë - 8 nentor 1955 - Fjala e mbajtur në ceremoninë e organizuar me rastin e dorëzimit të dekoratës «Ylli i Artë Garibaldin" nga Partia Komuniste Italiane - 1 dhjetor 1955
- Fjala e mbajtur në Plenumin XVI të KQ të PPSH «Mbi realizimin e detyrave të planit të shtetit për vitin 1955 dhe masat për sigurimin e realizimit të planit të shtetit të vitit 1956» - 28 dhjetor 1955
1956
- Kuadrot e organeve të punëve të brendshme të jenë shokë lufte e pune, komunistë të mirë, me kulturë të lartë e moral të pastër - 5 janar 1956
- Fjala e mbajtur në konsultën e përfaqësuesve të partive komuniste dhe punëtore të vendeve socialiste të Evropës mbi bashkëpunimin ekonomik dhe koordinimin e planeve - 7 janar 1956
- Mbi disa të meta në lidhje me përparimin në mësime dhe disiplinën shkollore e jashtëshkollore - 13 mars 1956
- Ne kemi nevojë për një plan më të lidhur me jetën, më afër realitetit dhe kërkesave të popullit - 19 mars 1956 - Fjala e mbylljes mbajtur në Plenumin XVIII të KQ të PPSH mbi shqyrtimin e objektdirektivave të planit të dytë pesëvjeçar dhe të projektstatutit të PPSH - 7 prill 1956
- Marksizëm-leninizmi mëson se populli është krijuesi i historisë - 13 prill 1956
- Ata që nuk e duan të mirën e partisë nuk do t'i lëmë të veprojnë, partinë duhet ta mbrojmë - 15-16 prill 1956 - Mbi kredinë që qeveria e Republikës Çekosllovake duhej t'i jepte qeverisë së RPSH për periudhën 1956-1960 - 17 prill 1956
- Mësimet që duhet të nxjerrim nga Konferenca e Partise e qytetit të Tiranës - 21 prill 1956
- Të jemi kurdoherë vigjilentë ndaj synimeve, përpjekjeve dhe metodave të stërholluara të armikut - 26 prill 1956 - Fjala e hapjes në Kongresin III të PPSH - 25 maj 1956
- Raport ne kongresin III të PPSH -I- «Mbi aktivitetin e Komitetit Qendror të PPSH» - 25 maj 1956
- Gjendja ndërkombëtare dhe politika e jashtme e Republikës Popullore të Shqipërisë - Raport ne kongresin III të PPSH -II- Rezultatet e arritura në lëmin ekonomik e kultural gjatë pesëvjeçarit të parë dhe drejtimet kryesore të zhvillimit të ekonomisë dhe të kulturës për pesë vjetët e ardhshëm
- A. — Zhvillimi i industrisë dhe i transportit
- B. — Zhvillimi i bujqësisë - Raport ne kongresin III të PPSH -II-
- - C. — Rritja e mirëqenies materiale - Raport ne kongresin III të PPSH
- C. — Zhvillimi i arësimit, kulturës dhe i shkencës
- D.— Demokratizimi dhe forcimi i mëtejshëm i pushtetit popullor
-III-
- Partia
2. Zhvillimi i kritikës dhe i autokritikës dhe forcimi i disiplinës së partisë dhe të shtetit - Raport ne kongresin III të PPSH - III-
3. Të përmirësojmë metodën e punës së komiteteve dhe të organizatave bazë të partisë
4. Të forcohet kontrolli i përgjithshëm i partisë në punën me kuadrot
5. Forcimi i lidhjeve të partisë me masat - Raport ne kongresin III të PPSH - III-
6. Mbi disa çështje të punës ideologjike të partisë
- Fjala e mbajtur në seancën e mbylljes së Kongresit III të PPSH - 3 qershor 1956
- Lënda
Joan Gojarti
parapamje|250px|Një [[Mozaiku|mozaik bizantin njëmijëvjeçar i Sh. Gjonit Gojartit, Ajasofja.]] Shën Joan Gojarti ndër ortodoksë, Shën Gjon Gojarti ndër katolikë e protestantë (349 - 407, greq. Ιωάννης ο Χρυσόστομος - Joanis Hrisostomos) ka qenë një peshkop i krishterë, nga qindvjeçarët e 4-të dhe 5-të në Siri dhe Kostandinopojë. Njihet për oratorinë e tij në fjalime publike, shkrimet, ligjëratat, dhe dënimin e keqpërdorimit të autoritetit në kishë dhe në Perandorinë Romake të asaj kohe. Ai kishte ndjesi të njohura asketike. Pas vdekjes së tij iu dha mbiemri "gojartë".
Kisha Ortodokse e nderon Gjon Gojartin si shenjt (dita e festës 13 nëntor), dhe e rendit atë midis "Tre Hierarkëve të Shenjtë" (dita e festës 30 janari), së bashku me Sh. Vasilin e Madh dhe Sh. Gregorin teolog.
Kisha katolike romake dhe Kisha anglikane e nderojnë Gjon Gojartin poashtu si shenjtor dhe doktor të kishës dhe e përkujtojnë me 13 shtator. Eshtrat e tij u morën nga Kostandinopoja gjatë kryqëzatës së katërt në vitin 1204 dhe u sollën në Romë, por u rikthyen me 27 nëntor 2004 nga Papa Gjon Pali II. Konsiderohet shenjtor edhe nga Kisha Kopte, Anglikane dhe Luterane.
Vitet e fëmijërisë dhe të arsimimit
Lindi në Antioki të Sirisë, më 344 (ose ndërmjet 344-354). Prindërit e tij ishin Sekundo dhe Anthusa, që të dy të krishterë. Sekundo ishte gjeneral ushtrie dhe vdiq shpejt. E ëma, Anthusa, pasi mbeti e ve në moshën 20 vjeçare, nuk u martua dhe preferoi t’ia përkushtonte jetën Perëndisë dhe edukimit të të birit, që ishte i vogël pak muajsh. I frymëzoi Joanit dashurinë për dëlirësinë dhe virtytin. Edhe vetë ai kishte dëshirë të zjarrtë për përdëllim dhe mbrojtjen e drejtësisë, zell dhe kurajë. E ëma i dha edukim të shëndoshë dhe në vazhdim pranë mësuesve më të mirë, mes të cilëve ishte dhe i famshmi Libanius, mësues dhe shkrimtar i shumë veprave. Studioi dhe filozofi në shkollën e Andragathit dhe retorikë në shkollën e Libaniusit. .
Dhuntitë e tij për oratorinë ishin të tilla, sa mendonin ta bënin avokat të shkëlqyer dhe Libaniusi dëshironte ta kishte si pasues. Por Joani ndoqi studimet teologjike të krishterë pranë Karterit dhe Diodorit të Tarsit dhe Theodhor Mopsuestit, në të ashtuquajturën Askitirion, shkollën e madhe teologjike të Antiokisë.
Përkushtimi dhe dorëzimi i tij në prift
Në 370 u pagëzua në moshën 18-vjeçare. Pas pagëzimit, u përpoq fort të jetonte jetë të virtytshme dhe shpirtërore. Sipas shembullit të mikut të tij, Vasilit të Madh, la çdo lidhje me botën e jashtme dhe u tërhoq për të asketizuar në shtëpinë e familjes. I ashpër me veten, djaloshi i ri kreshmonte me zell, bënte agripni (shërbesa të gjata lutjesh përgjatë gjithë natës) dhe lutej. Qëndronte vazhdimisht në heshtje me Perëndinë, i kujdesshëm në shtypjet e vrulleve të trupit dhe të zemërimit. Në moshën 25-vjeçare, fama e virtytit të tij ishte përhapur dhe episkopi i Antiokisë donte ta bënte prift, por Joani i përulur, i frikësuar nga madhështia e këtij funksioni, pëlqeu të largohej. Në vend të tij episkopi dorëzoi në prift Vasilin, mikun e Joanit.
Kur i vdiq e ëma, në vitin 372, arriti të plotësonte dëshirën që kishte prej vitesh, që ta braktiste plotësisht botën e të tërhiqej me murgjit që jetonin në malet rreth Antiokisë. Jetoi nën drejtimin e një asketi sirian, në bindje, varfëri absolute dhe në kreshmë e lutje. Këta murgj ngriheshin që në mesnatë dhe luteshin së bashku deri në lindjen e diellit, pastaj secili tërhiqej në qelinë (dhomën) e vet, që të kalonte në heshtje pjesën tjetër të ditës, duke punuar dhe medituar mbi Shkrimet e Shenjta. Hanin pak bukë dhe kripë, pas perëndimit të diellit, pastaj bisedonin për çështje shpirtërore, para se të çlodheshin.
Pas 4 vjetësh me këtë mënyrë jetese, gjatë të cilave u tregua një model për vëllezërit, Joani vendosi të tërhiqej në një shpellë i vetëm me Perëndinë. Atje u dha në beteja më të vështira për t’ia nënshtruar trupin shpirtit. Pas një viti u sëmur rëndë nga veshkat, ndaj iu desh të kthehej në Antioki. Gjatë kësaj periudhe të shkurtër të jetës murgërore, Joani fitoi dije të jashtëzakonshme për gjërat hyjnore dhe, megjithëse ishte i ri në moshë, nisi të jepte mësime nëpërmjet hartimit të shumë fjalimeve për jetën shpirtërore.
Pak pas kthimit të tij në Antioki (380/381), u dorëzua dhjak nga episkop Meleti (shenjtor, 12 shkurt), pastaj, 5 vjet më vonë (386) u dorëzua prift nga Flaviani, pasuesi i Meletit. U prit me dashuri nga populli dhe kreu për 12 vjet drejtimin shpirtëror të mitropolisë së madhe.
Elokuenca, thellësia dhe fuqia e fjalës së tij
Elokuenca e tij ishte brilante. Arrinte të mblidhte gjithë qytetin në çdo ligjëratë që bënte nëpër kishat e ndryshme dhe ngjallte një entuziazëm kaq të zjarrtë te dëgjuesit, sa shpesh ndërpritej nga gjëmimi i duartrokitjeve. Fjalët e tij depërtonin thellë në zemra dhe i ngrinin shpirtrat drejt Perëndisë dhe dashurisë për virtytin.
Nga të gjithë Etërit, Joani shkëlqeu më shumë në elokuencë, prandaj e bënë zakon ta quanin Gojartë. Predikimi i tij bazohej kryesisht në Shkrimin e Shenjtë (Biblën): i pëlqente të shpjegonte kuptimin literal dhe tregonte unitetin e planit hyjnor që Shkrimi zbulon, duke e zbatuar përherë në jetën e krishterë. Sodiste thellësitë e mistereve hyjnore dhe zotëronte pasurinë e dogmave, por dinte edhe të tregonte se këto e gjejnë rrezatimin e tyre në virtytet e shenjta; veçanërisht në lëmoshë, drejtësi, përulësi, pendim, bazuar në besimin te madhështia e pafund e mëshirës së Perëndisë. Shpesh i thoshin “Predikuesi i Mëshirës” dhe “Syri i ndritshëm i pendimit”.
Nuk mjaftohej vetëm me predikimin, por organizonte bamirësi, drejtonte ceremoni dhe lutje, kujdesej për cilindo si për shpirtin e vet, ishte arbitër në çështje publike si p.sh. përmbysja nga populli e statujave të perandorit Theodhos në revoltën e vitit 387, i cili, pa ndërhyrjen e shenjtit, do t’i kishte shtypur në mënyrë të përgjakshme. Fama e Joanit ishte përhapur shumë dhe i kishte kaluar limitet e provincës së Antiokisë.
Kryepiskop në Kostandinopojë
Më 397, vdiq kryepiskopi i Kostandinopojës, Nektari, dhe vendi i tij mbeti vakant. Perandori Arkad caktoi Joanin si kryepiskop. Dorëzimi i tij në episkop u bë në vitin 398 nga Theofili, kryepiskopi i Aleksandrisë, e kështu u fronëzua si kryepiskop i Kostandinopojës.
Joani bëri të shkëlqente dhuntia e tij si orator, ashtu dhe shenjtëria e tij. Predikonte kudo dhe pa u lodhur dhe turma njerëzish mblidheshin për ta dëgjuar me entuziazëm. Kishte dashurinë e atit për besimtarët e tij dhe u fliste me familjaritet. I huaj për servilizma ndaj të mëdhenjve të oborrit, i sulmoi pa vonesë për teprinë e luksit, të kënaqësive dhe mëshirën hipokrite të të pasurve, por gjithmonë, pa i akuzuar me emra. Vetë ai dha shembullin e varfërisë ungjillore, duke u privuar nga tërë luksi që i përkiste personit të kryepiskopit, duke shitur ato që kishte dhe ia shpërndante të varfërve dhe ndërtonte spitale dhe strehë për të huajt.
Praktikonte gjerësisht mikpritjen dhe vetë ai vizitonte të sëmurët dhe të burgosurit e u qëndronte pranë të varfërve dhe nevojtarëve. Që t’i evitonte lojërat dhe spektaklet shpirtprishëse, organizonte në qytet procesione dhe psalmodi që nga mëngjesi e deri natën. Bënte shpesh agripni për ata që punonin ditën, që të vinin në qetësinë e natës, për t’u lutur. Joani i nxiste që të ndërprisnin gjumin, që t’i kushtonin pak kohë lutjes. Prandaj shkroi lutjet e Liturgjisë Hyjnore, të cilën e kremtojmë edhe sot. Kur kremtonte, shikonte shpesh të zbrisnin nga qielli një shumicë engjëjsh që rrethonin kishën. Me gjithë këto punë baritore, preokupimi i tij i parë ishte soditja dhe meditimi i Shkrimit të Shenjtë (Biblës). Kujdesej për misionet dhe përhapjen e Ungjillit te barbarët dhe në veçanti te gotët,, të cilëve iu dha një kishë në Kostandinopojë.
Sprovat e shumta dhe internimet
Duke preferuar të mos u përgjigjej shpifjeve të ulëta ndaj tij, preferoi të heshte, ashtu si Krishti. Pranoi dënimin dhe dorëheqjen edhe pse populli ishte gati për të bërë kryengritje për të dhe u dorëzua tek ushtarët, që e internuan në Bitini. Por, menjëherë pas këtij largimi të shenjtit, një tërmet shkundi kryeqytetin, shoqëruar me katastrofa, të cilat e sollën në vete perandoreshën Evdhoksia dhe e bënë të kuptonte fajin, ndaj e thirrën përsëri Joanin në fronin e tij. parapamje|353x353px|Sjellja e lipsaneve (relikeve) të shën Joan Gojartit në Katedralen e Apostujve të Shenjtë (27 janar 438). Megjithatë, sprovat për Joanin vazhduan edhe më tej. Sapo u kthye në fron, Joani nuk ishte aspak i gatshëm të bënte kompromise. Ruajti mirëkuptim me perandoreshën vetëm për disa muaj; derisa ajo inauguroi një statujë për nder të saj në mes të festave dhe manifestimeve të zhurmshme, që trazuan shërbesat e Kishës dhe sollën qortimin e Joanit. Intrigantët përfituan nga kjo situatë, për ta sulmuar përsëri. Të gjithë ata që e kishin smirë, thurnin vazhdimisht intriga e persekutime kundër tij, derisa e dëbuan përsëri nga froni. Në vitin 404 perandori Arkad e dëboi Joanin dhe klerikët që i mbetën besnikë dhe besimtarët dhe i syrgjynosën. Kjo solli trazira në popull. Joanin e internuan disa herë, në vende të shkreta, pa pyetur për moshën dhe dobësitë e tij. Me guximin dhe shpresën e tij, ngushëlloi nëpërmjet letrave që shkruante ata që ishin internuar dhe persekutuar për shkak të tij. Situata e tij ngjalli interesin e papës së Romës, Inocentit, i cili u përpoq që ta mbështeste, por pa sukses. E internuan në Nikea, në Kukuz të Armenisë dhe së fundi një vend edhe më të egër, në këmbët e Kaukazit, në brigjet e Detit të Zi në qytetin e Komanit në Pont. Në të gjitha këto vuajti ashpërsitë e klimës, urisë, sulmeve barbare dhe izolimit. I lodhur e i dobësuar nga këto internime, ku së fundi pranë kishës kushtuar martirit lokal, Vasiliskut (22 maj) pasi u kungua me Misteret e Shenjta, dha shpirt më 14 shtator 407, duke thënë: “Lavdi Perëndisë për të gjitha!”
Kisha e Kostandinopojës vuajti edhe më tej për vite me radhë nga skizma që u krijua nga ky shfronëzim. Po kështu edhe Kisha e Romës ndërpreu komunikimin me Kostandinopojën. Kur u vendos paqja dhe shenjtëria e Joanit u njoh unanimisht, lipsanet (reliket) e tij të shenjta i sollën me triumf në kryeqytet (27 janar 438), në kohën e patriarkut të Kostandinopojës, Proklit, dhe u varros në Katedralen e Apostujve të Shenjtë.
Shkrimet e tij
Veprat e Shën Joan Gojartit janë të shumta. Ato janë shkruar të gjitha në greqisht. Këto janë përshirë në botimet klasike patristike të Kishës origjinal ose të përkthyera: greqisht - PG (Patrologiae Graeca) tom. 47-64) ; frengjisht SC (Sources Chretiennes13, 28, 50, 79, 103, 125, 117, 138, 188, 272, 277, 300, 304, 346, 348, 362, 366, 396, 433, 560-2, 595) ; anglisht Nicene and Post-Nicene Fathers (Etërit e periudhës së Sinodit të Nikeas dhe pas Nikeas) (vol. IX-XIV); italisht Santi padri della Chiesa dhe në shumë seri botimesh.
Ato përbëhen nga ligjërata, traktate dhe letra.
Ligjërata
a) Interpretuese. Ligjerata të shumta në pjesën më të madhe të librave të Shkrimit të Shenjtë (Biblës), sipas parimeve të interpretimit të Shkollës së Antiokisë. Deri më sot nuk kanë shpëtuar të gjitha. Dy seri me shumë ligjërata për Gjenezën, Shpjegime për Psalmet (ka shpëtuar deri tani vetëm një seri me shumë ligjërata për Ps. 58), për Isaian (6 ligjërata), për Mattheun (90 ligjërata), për Llukain (7 ligjërata), për Joanin (88 ligjërata), për Veprat e Apostujve (3 seri me 63 ligjërata gjithsej), për letrat e Apostull Pavlit (numër i panjohur, i përqendruar më tepër për Letrën drejtuar Romakëve)
b) Ngjarjesh. Për statujat (andriantas) (21 ligjërata), për Eutropin (2 fjalime), para dhe pas internimit të tij (2 fjalime).
c) Dogmatike. Kundër Anomionit (12 ligjërata), Katekizma për sapopagëzuarit (12 ligjërata), kundër judenjve (8 ligjërata).
d) Etike. Për Kalendan, për ata që zënë Kishën, për diallin, për lëmoshën.
e) Kremtuese. Për Lindjen e Shpëtimtarit, për Pagëzimin e Krishtit dhe Theofaninë, për tradhëtinë e Judës, për Kryqin e Zotit, për Pashkën, për Ngjitjen në qiej, për Pentikostinë (Pesëdhjetoren).
f) Lavdëruese. Ligjëroi shumë fjalime lavdëruese për personalitete të ndryshme biblike: Jobin, Eleazarin, Makabenjtë etj., për dëshmorë, për episkopë shenjtorë, për apostull Pavlin.
Traktate
Për funksionion dhe detyrën e priftit, për jetën murgërore, për martesën dhe virgjërinë, për judenjtë dhe kombet, për lavdinë e kotë si edhe për prindërit që rrisin fëmijët.
Letra
Ruhen vetëm 236 letra. Pjesa më e madhe e të cilave u dërguan kur ky ishte në internim.
Gjithashtu edhe veprat e Shën Joan Gojartit ndër shekuj kanë qenë shumë të kërkuara, duke u përkthyer në shumë gjuhë të botës, në seri të plota apo pjesë të përzgjedhura. Edhe në shqip është folur dhe shkruar shumë për këtë shenjt të madh. Ndërsa midis disa veprave të tij të përkthyer në shqip spikasin: Liturgjia Hyjnore (nga Kryepiskopi/Mitropolit Theofan Noli dhe përpunuar më vonë nga një komision kishtar) dhe Pjesë të zgjedhura nga kryeveprat e Shën Joan Gojartit (nga Sotir Papahristo)
Nderimi dhe Përkujtimi i shenjtorit
Shën Joan Gojarti nderohet nga të krishterët si në Lindje, ashtu edhe në Perëndim në Kishat Ortodokse, Romano-Katolike, Anglikane dhe Luterane.
Himnologjia
Etërit dhe himnografët e Kishës Ortodokse kanë hartuar shërbesë në nderim të shën Joan Gojartit, dt. 13 nëntor ; 27 janar dhe 30 janar (Tre Hierarkët), që janë përfshirë në librat me shërbesat e të kremteve dhe të shenjtorëve të të gjithë vitit (nga 1 shtatori deri në 31 gusht), që quhen “Minea” ose në shqip “Mujoret”. Në shqip, kjo shërbesë është përkthyer nga Kryepeshkopi (= Mitropolit) Theofan Noli në librin me titull "Kremtore e Kishës Orthodokse" e vitit 1956. Shenjtori kujtohet gjithashtu në lutje dhe nderim cdo herë që kryhet Liturgjia Hyjnore që mban emrin e tij.
Lipsanet/Relikët
Në Kishë shenjtori nderohet edhe nëpërmjet nderimit të lipsaneve/relikeve, në të cilat besohet se vazhdon të jetë i pranishëm hiri i Shpirtit të Shenjtë. Lipsanet/reliket e shenjtorit janë të shpërndara në vende të ndryshme. Spikat mes tyre në Kishën Ortodokse në Mali i Shenjtë (Athos) ku në manastirin e Vatopedit ndodhet koka me veshin e paprishur, ndërsa në manastirin e shën Filotheut gjendet dora e djathtë e paprishur.
Ikonografia
Në Kishë shenjtori nderohet edhe nëpërmjet nderimit të ikonave,  imazhit të pikturuar, në sipërfaqe të ndryshme dhe në forma të ndryshme. Në Kishën Ortodokse ikona e shenjtit paraqitet vetëm apo edhe me të tjerë, në vende të ndryshme, në mur apo edhe në ikonostas. Në mur kryesisht në absidën e altarit, pranë Etërve të Mëdhenj të Kishës: Vasilit të Madh, Grigor Teologut, Grigor të Nisës, Athanasit të Madh etj.
Kurt Kola
Kurt Kola Ka lindur më 6 maj në Macukull, një fshat në afërsi të qytetit të Burrelit. Ai ishte një i persekutuar gjatë sistemit komunist në Shqipëri
Jeta
Kurt Kola ka lindur më 6 maj 1937 në Marcull, një fshat në afërsi të qytetit të Burrelit. Në vitin 1945, ai dhe familja e tij arrestohen dhe internohen nga Sigurimi për shkak se i ati, Bilal Kola ishte pëfaqësues i lartë i partisë Lëvizja e Legalitetit dhe kishte strehuar e bashkëpunuar me misonarët ushtarakë Britanik. Në vitin 1945 kur ishte vetëm 8 vjeç ai u mor nga shkolla nga dy partizanë dhe u internua bashkë me familjen e tij të përbëra nga 13 persona. Fillimisht ata i dërguan në Peshkopi dhe më pas në Berat kur u stehuan në kazermat e djegura prej luftës deri në prill të vitit 1949. Më pas ata u dërguan në Fabrikën e tullave në Tiranë, ndërsa disa të tjerë në Shijak. Po atë vit atë e dërguan në Kampin e Tepelenës deri në vitin 1954 kur dhe kampi u mbyll pas vdekjes së Stalinit kur Hrushov erdhi në pushtet dhe uli luftën e klasave, gjë e cila u transmetua edhe në Shqipëri. Rreth moshës 15-16 vjeç ai arrestohet dhe dënohet në burgun e Gjirokastrës e cila ishte një galeri nëntokësore. Dënimet e tij ishin të vazhdueshme njëri pas tjetrit. Dënimi i fundit ishte më 20 tetor 1990 në Elbasan ku u dënua me 10 vjet por me rënien e sistemit ai fitoi lirin më 10 janar 1990. Më 10 mars 1991 ai shkon në Greqi i paisur me kartën e refugjatit nga Organizata e Kombeve të Bashkuara, OKB ku dhe tentoi të shkoj në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Kurti u rikthye në Shqipëri pas 1 viti pasi djali i tij studionte në gjimnaz. Për disa vite ai ka qenë kryetari i të burgosurëve politik i zgjedhur me votë nga delegatë nga e gjithë Shqipëria Ai është dënuar sërisht me 4 muaj burg sepse drejtoi grevën e urisë për ish të përndejkurit politik. Kurt Kola ka shkruar gjithëashtu edhe dy libra Ëndërra burg dhe Shqipëria Burg në të cilat flet për kalvarin e tij nëpër burgje.
Ouham-Pendé
Një ndër 14 provincat e Republikës Afrika Qendrore me kryeqytetin Bozoum.
Teatri Migjeni
thumb|Teatri Migjeni, në Shkoder Teatri Migjeni ndodhet në qendër të qytetit të Shkodrës. Teatri ka më shumë se 80-të vite që funksion dhe ka realizuar mbi 300 premiera.
Shoqëritë teatrore
Në lëvizjen teatrore Shkodra ka një traditë të pasur, të lakmueshme e rrezatuese. Kështu, në hapësirën kohore, deri në themelimin e teatrit profesionist, lindën dhe shfaqën portretin e tyre artistik shumë shoqëri, si: "Shkolla Fretnore" (1861), Kolegji Saverian (1905) me grupet deputuese: "Seminari papnuer", "Kongregacioni i Zonjës Nunciatë", "Oratoria e Zemrës së Krishtit", "Rrethi bamirës i Sh'Jozefit", "Orfanotrofi i zemrës së Krishtit"; e më vonë shoqëritë: "Leka", "Iliria" (1931), Shkolla e Motrave Stigmatine (1878), Shoqëria "Rozafat" (18.02.1918), "Shoqëritë: "Mustafa pasha" me kryetar Ibrahim Gjyrezin e "Vaso Pasha" me kryetar Hilë Mosin, të cilat u shkrinë dhe morën emrin "Vllaznia" (1919-1935); "Gëzimorja" (Shirokë, 1922), "Populli" më vonë u quajt "Shkodra" (1923), "Grupi i Gjon Krajnit" (1923), "Atmja e lirë" (1932), "Djelmnia Antoniane" (1933) në përbërje të cilës më vonë: "Rrethi i Don Boskos" e "Scuola Cantorum" (1935); "Malet tona" (1934), "Grupi shkodranë" (1936), "Besa" (1937), "Komuniteti bamirës musliman" (1938), "Karnavalet" (1861, ndoshta dhe më parë), si dhe shoqëritë ndihmëtare e punëtore etj. Ky aktivitet i gjërë u zhvilluan ndër shtatë lokale teatrore : Saloni i Kolegjit Saverian kishte 450 vende, i shkollës së Françeskanëve me 300 vende, i shkollës Stigmatine me 250 vende, saloni i shkollës së Parrucës (ndërtuar për kinema-teatër nga ushtritë austro-hungareze gjatë Luftës së Parë Botërore) me 400 vende, saloni i shoqërisë "Bogdani" me 350 vende, saloni i shoqërisë "Vllaznia" me 400 vende. Më 23 nëntor 1919 u krijua shoqëria "Bogdani". Për 20 vjet u bë feneri i lëvizjes teatrore në Shkodër dhe njëkohësisht bërthama kryesore e aktorëve profesionistë të teatrit "Migjeni".
Teatri Profesionist, 29.11.1949
Teatri i Shkodrës, që mban emrin e poetit të shquar Migjeni, si një ndër teatrot më të mira të vendit tonë, ruan traditën më të shëndoshë të shoqërive teatrore. Shoqëria teatrore përbëhej: Andrea Skanjeti (regjisor e drejtor), aktorët: Adem Kastrati, Antoneta Fishta, Ndrekë Prela, Çezarina Çiftja, Ndoc Deda, Paulin Lacaj, Vitore Ujka (Nino), Tef Krroqi; në administratë: Zef Jubani (llogaritar), Palok Kurti (sufler), Pjetër Deda (skenograf), Ejëll Gjusi (stilist-kostumograf), Lec Prendi (arkitekt skene); aktorët me një shpërblim mujor u aprovuan: Zef Jubani, Tinka Kurti, Çesk Vuksani, Qazim Lila, Lin Gjonej, Gjovalin Çarkaxhia, Cin Lufi, Mark Bushati, Muhamet Ulqinaku, Halim Kali, Zef Maka, Zef Mirashi, Marie Buçi, Ndoc Harapi, Rrok Sheldia.
Teatri dramatik amator
Në vitin 1952, në Shtëpinë e Kulturës ekzistonin dy grupe teatrore me amatorë. Me këto grupe u vunë në skenë pjesët: "Zëvendësimi" (një akt), "Mysafir i shtrenjtë" (një akt), "Mbjell mirë, të korrish mirë" (një akt), "Familja e përbashkët" (një akt), "Mosmarrëveshja" (një akt). Gjithashtu u vu në skenë komedia "NJë pulë ka kënduar si gjel" të Ton Shoshit. Komedi e dobët. Përmban disa aspekte të jetës së malësorëve të Dukagjinit në periudhën 1940-'50 dhe merrej me zhvillimin e ndërgjegjes së këtyre njerëzve. Grupi teatror "Vasil Shanto" vuri në skenë dramën "Dashuri në agim" të A.Gallan. Interpretuan: Ndoc Çikliqi rolin e Stefanit e paraqiti me vërtetësi e sentiment. Violeta Pali në rolin e Varvarës e paraqiti mirë. Po ky grup vuri në skenë komedinë "Fanatikët" të Goldonit përkthyer e vënë në skenë nga A.Skanjeti. Premiera u dha në Tiranë, më 15 shkurt 1955. Interpretuan: F.Martini, Domenika Veli, Violeta Pali, Diamanta Pema, Ndoc Çikliqi, Rrok Ashta, Rrok Sheldia, Shyqyri Bakalli, Çesk Vuksani, Gjovalin Vjerdha. Skenat u punuan nga Franc Ashiku. Me të punoi Çesk Vuksani. U vu në skenë komedia "Fejesa" (shkruar dhe vënë në skenë nga A.Skanjeti). Interpretuan: Ndoc Çikliqi, Kolec Tafrruku, Julka Kakarriqi, Veronika Prela, Domenika Veli, Rrok Sheldia, Rrok Dajçi, Ferdinand Bushati, Gjovalin Çarkaxhia, Gjina Paskali. Me grupin teator të Shtëpisë së Kulturës, regjisori Skanjeti vuri në skenë dramën "Koha e rinisë së baballarëve" të Boris Gorbatov. U dalluan Paulin Preka në rolin e Antonit për temperamentin e tij, Ana Ujka në rolin e vështirë të Natashës. Ajo krijoi një moment mjaft emocional. Rrok Ashta në rolin e Stefanit, Rrok Dajçi në rolin e Ocarit, studenti Fahri Doraci në rolin e Jefimoikut, Kolë Jubani në rolin e Gjegas, Vera Prela në rolin e Dashës, Terezina Preka në rolin e Madamë Olupines, Domenika Veli në rolin e Mariuses etj. Skenografia Lec Fishta, i ndihmuar nga Franc Ashiku e Çesk Vuksani, kontribuoi rrobaqepësja Zina Ashta.
Estradat e para
Në vitin 1954 regjisori Skanjeti vë në skenë një numër estrade të titulluar "Estrada në penxhere", këngët ishin të Tonin Harapit e Deto Haxhit, orkestrën e drejtoi Zef Leka. pastaj vuri numrin tjetër të titulluar: "U çua njeri e tha". Përgatitja e pjesëve humoristike e letrare nga A.Skanjeti, zgjedhja e këngëve popullore nga deto Haxhi, kurse Zef Leka drejtoi orkestrën. Në vitin 1955 regjisori Skanjeti vuri dy numra estrade përkatësisht: "E tashi do të dëgjoni" dhe "Estrada pa perçe". Kontribuan shkrimtarët: Tonin Miloti, Jonuz Dini, Ton Shoshi, Frano Gjelaj, Ludovik Pepa. Interpretuan aktorët diletantë (atëherë) Hasan Smaja, Tano Banushi, Paulin Preka, aktorët profesionistë: Adem Kastrati, Tinka Kurti, Prekë Lëkunda, Lec Ndreka, Pistol Soja etj. Orkestrina nën drejtimin e Tonin Zadejës. Në vitin 1958 u krijua estrada profesioniste. Regjisor: Paulin Sekuj. Veç talentit ishte dhe një punëtor i palodhur, një nuhatës dhe studiues konsekuent. Ishte njeri modest dhe i heshtur, që mendohet. Ndoshta pak i ngadalshëm, por sistematik në punë.
DeWitt County (Illinois)
DeWitt County është një nga  qarqet në shtetin federal Illinois të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Ouham
Një ndër 14 provincat e Republikës Afrika Qendrore me kryeqytetin Bossangoa.
Josh Dubovie
Josh Dubovie është këngëtarë nga Britania e Madhe, pikërisht Angli.Dubovie u lind më 27 nëntor, 1990. Karrierën e filloi në vitin 2010 duke marrë pjesë në Eurovision: Your Country Needs You!, dhe ishte fitues. Fitoi evenimentin britanike nga BBC për Festivalin Evropian të Këngë 2010. Dubovi do prezantojë Anglinë në Eurosong me këngën "That Sounds Good to Me" (Tingëllon mirë tek unë).
Kantoni Lamentin-2-Nord
Përbërja aktuale
Kantoni Lamentin-2-Nord aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Regina Todorenko
Biografi
Që nga janari i vitit 2014, Todorenko u bë prezantuese e re e projektit "Oryol & Reshka".
Në vitin 2015, Regina Todorenko regjistruar i saj debutues këngë dhe e gjuajti një video për këngën "Heart's Beating". Gjithashtu në këtë vit u bë anëtare e ruse të treguar "Zërit". Në verbër provë Ketu kryer këngën e Tina Karol "Natën". E saj tutor ishte Polina Gagarina.
Në vitin 2015, Regina Todorenko ka nisur tij veshje line "Generation TR".
Robin Juhkental
Robin Juhkental i njohur si Malcolm Lincoln, është këngëtarë nga Estonia. Ai do riprezantojë Estoninë në Festivalin Evropian të Këngës 2010 në Oslo.
Balshajt
parapamje|upright=0.8|Stema e BalshajveBalshajt (në alfabetin cirilik: Балшић, pl. Balšići / Балшићи; edhe Bašići; latinisht: Balsich) kanë qenë një familje fisnike që sunduan Zetën nga 1362 deri më 1421, gjatë dhe pas rënies së Perandorisë serbe.
Balsha themeluesi ishte një fisnik i vogël që kishte një fshat në zotërim gjatë sundimit të Car Dushanit, dhe vetëm pas vdekjes së tij tre djemtë e tij zgjeruan sundimin e tyre në Zetën e Poshtme duke shtënë në dorë zotërimet e gospodin Zharkos nga rrethana të paqarta. Më tej u zgjeruan në Zetën e Epërme pasi vranë vojvodën dhe çelnikun Gjurash Ilijiqin. Ndërkaq u njohën si oblastni gospodari të Zetës me edikt të Stefan Uroshit. Pas vdekjes së Uroshit, familja pati një hasmëri me Mërnjaçeviqët që zotëronin Maqedoninë.
Për të zgjeruar ambiciet e tyre bregdetare dhe për t'i forcuar lidhjet me Perëndimin, në vitin 1369 kaluan në ritin katolik, megjithatë, ata nuk dëtyruan vartësit e tyre ortodoks të bënin të njëjtën gjë kësodore duke u dëshmuar tolerantë ndaj besimeve tjera, për dallim prej mbretërve serbë që mëtonin të çrrënjosnin herezitë. Zotërimet e tyre u shtrinë nga Zeta (pjesë të Malit të Zi të sotëm), deri në Kostur. Në vitin 1385 ushtria e Balshajve u përball me ushtrinë osmane e ftuar nga Karl Topia në Savër duke pësuar disfatë. Si rrjedhojë humbën pjesën më të madhe të zotërimeve të tyre.
Mbi origjinën e tyre ka disa hipoteza, por shumica e burimeve të sotme mbështesin origjinën shqiptare të tyre.
Origjina
Sipas dëshmive të vetë Balshajve, ata e lidhnin prejardhjen e tyre me dinastin e Nemanjiqëve. Balsha II në Shkodër në një letër të dërguar qytetarëve të Republikës së Raguzës më 27 janar 1385, u shkruante: "'... lutje dhe përgjërime për të parin tonë të shenjtë Simeon Nemanjën, mirrëmbajtësi i parë i Serbisë dhe Shën Savës...'"Qëndrimet ndaj origjinës së kësaj familjeje janë të shumta dhe autorë të ndryshëm shprehen me hipotezat e ndryshme, por pjesa më e madhe janë të mendimit se kanë origjinë shqiptare.
Hipoteza e origjinës shqiptare
Në vitin 1398 përmendet një djalë i paligjshëm i Gjergj Balshës, i quajtur Zasso Albanesi. Në "Jetëshkrimin e Stefan Lazareviçit" nga kronisti sllav i shekullit XV, Konstantin Filozofi, Balshajt njihen "si zotër shqiptarë": (Бальша Арбанашьскыи господинь -Balša arbanašski gospodin). Dokumente të Republikës së Raguzës bëjnë fjalë për zakone shqiptare (costumi albanesi) të Balshajve. Edhe në shkrimet e vjetra serbe ndodhet trajta Balsha- Балша (L.Stojanovic, Stari srpski rodoslovi i letopisi, Beograd, 1927, f.118, 225) Konsulli rus në Shkodër dhe Prizren gjatë Perandorisë Osmane, Ivan Stepanoviç Jastrebov, e lidh mbiemrin e familjes me toponimin Baleč (shq. Balec) pranë Shkodrës, në Rrjoll. Gjuhëtari gjerman Gustav Weigand pandehte një prejardhje të përzier shqiptaro-vllehe kur pa që mbiemri Balsha figuronte në një listë të hershme mbiemrash shqiptarë në Rumani. Eqrem bej Vlora, i prirë të besojë në pohimet e Du Cange tek vepra Illyricum vetum et novum që për Balshajt shkruan "Quidam ex Albaniae proceribus cognomento Balsa" dhe të Orbinit "ex indigenis nobilibus Albaniae", sepse sipas tij vetëm një prejardhje shqiptare përputhet me veprën dhe sjelljen e Balshajve. Vlora gjithashtu pohon për pasuesit rumunë të Balshajve. Sipas burimeve të përdorura nga Athanas Gegaj, Skënderbeu pohonte se ishte trashëgues i Balshajve, së paku kjo në dobi të centralizimit të fuqisë së tij. Joseph Swire pohon që Balshajt formuan një shtet shqiptar dhe u përpoqën ta mbronin nga "hordhitë pushtuese" turke. Balshajt ishin shqiptarë edhe sipas autorit serb I. Bozic ("Neverea Vuka Brankovica", në "O Knjezu Lazaru", Krusevac, 1977).
Për origjinë shqiptare flasin edhe dy studiues bashkekohorë, Gazmend Shpuza dhe Pranvera Bogdani, dhe në përgjithësi historiografia shqiptare mbështet hipotezën e prejardhjes shqiptare. Më tej përmendet fakti që tek Balshajt qeverisja bëhej nga të tre vëllezërit: Strazimiri, Gjergji dhe Balsha II, të cilët nënshkruanin të tre së bashku dokumentet dhe përdornin të njëjtën vulë. Xhufi vë në dukje se institucioni i bashkëqeverisjes hasej edhe tek fisnikët tjerë shqiptarë dhe ishte karakteristik për familjet e mëdha patriarkale shqiptare. Si rezidenca të përkohshme u shërbenin Tivari, Ulqini, Shkodra dhe Vlora, kurse në muajt e verës shpërnguleshin në rezidencën e tyre në malësinë e Tivarit.
Origjinën shqiptare sipas Shpuzës e konfirmon edhe toleranca fetare që treguan Balshajt pas konvertimit në katolikë, e cila dallonte nga intoleranca e tejskajshme e mbretërve serbë të cilët ishin të dhënë pas çrrënjosjes së herezive.
Studiuesi i mesjetës amerikan Kiril Petkov i quan shqiptarë, po kështu veprojnë edhe Plamen Tzvetkov, Kristo Frashëri , Kasëm Biçoku, Rolando Fabrini , Akademia Bullgare e Shkencave dhe Enciklopedia Britannica.
Hipoteza e origjinës serbe
Sansovino tek Historia universale dell'origine guerre, et imperio de Turchi beson në prejardhjen sllave të Balshajve. Disa studiues modernë si Fine, Nicol dhe Bartl shohin mundësinë e rrënjëve serbe tek origjina e Balshajve, ashtu edhe Elsie është i qëndrimit "me gjasë prejardhje serbe" për familjen.
Hipoteza e origjinës latine-vllehe
Sipas Çedomilj Mijatoviç, Balshajt rrjedhin nga dera provensale e Bove (fr. Baux); nga të cilët bijon një familje italiane (  del Balzo  ), dhe prej këtyre vijnë Balshajt dhe prej tyre një familje rumune. Historiani serb Vladimir Ćorović gjykuar nga emri i familjes, ra në përfundimin se janë me origjinë vllehe, Origjina "rumune ose kuçovllahe" u pohua si nga Shuflaj ashtu dhe nga Jorga, gjuhëtari kroat Petar Skok, mbështetur edhe nga historiani serb Milena Gecić.
Historia
Gjatë sundimit të Car Dushanit emri i familjes Balsha – sipas disa burimeve me origjinë nga Balëzi i Shkodrës – mbetet në errësirë. Pas vdekjes së Dushanit ai ose bijtë e tij shtinë në dorë Ulqinin, Tivarin, Shkodrën dhe Budvën duke u zgjeruar drejt bregdetit më 1360. Raguza i mbështeti në luftën e tyre kundër zhupanit të Humit, Vojislav Vojinović. Të tre vëllezërit Balshaj: Strazimiri, Gjergji I dhe Balsha II, e kthyen Zetën në një shtet të pavarur nga mbretëria serbe. Ata prenë lidhjet me carin e ri serb Stefan Uroshin, i cili i konsideronte Balshajt rebelë dhe i trajtonte si kundërshtarë. Ai i nxiste kundër tyre sundimtarët sllavë dhe Venedikun.
Më 1361 morën qytetarinë e Republikës së Raguzës, të cilët i mbështeti në luftën e tyre kundër zhupanit të Humit, Vojislav Vojinović. Më pas nisi pushtimet e tjera në Arbërinë veriore dhe shtriu zotërimet e tij nga Ulqini në Drisht. Për të zgjeruar ambiciet e tyre bregdetare dhe për t'i forcuar lidhjet me Perëndimin, Në vitin 1369 tre vëllezërit kaluan nga riti ortodoks në ritin katolik dhe morën qytetarinë venedikase, megjithatë, ata nuk dëtyruan vartësit të ndryshonin fenë si ata, madje ndihmuan që të ngrihej një manastir ortodoks në Ulqin.
Përpjekjet për zgjerim drejt jugut ndeshën në rezistencën e fisnikëve tjerë shqiptarë. Në një betejë të zhvilluar në vitin 1364 me Topiajt, të cilët ishin zotër të Durrësit, Balshajt u thyen kurse Gjergj Balsha u zu rob. Me ndërhyrjen e Raguzës, Gjergji u lirua dhe armiqësia mes dy familjeve mori fund me martesën e Karl Topisë me Katerinën e Balshajve. Për të vulosur aleancën me Muzakajt e Beratit, Balsha II u martua me vajzën e despotit Andrea. Më pas Balshajt u zgjeruan drejt Kosovës dhe Vlorës.
Së bashku me sundimtarët shqiptarë të Beratit, Ohrit, Përmetit dhe Korçës luftuan mbetjet e perandorisë serbe të car Dushanit, në radhë të parë me mbretin serb Vukashin, më pas me birin e tij Marko Kraljeviq, të cilit i morën Kosturin. Ky i fundit u përpoq më kot për ta rimarrë Kosturin me ndihmën e osmanëve.
Në atë kohë vëllezërit Balshaj për herë të parë kishin bashkuar në një zotërim të vetëm pjesën më të madhe të trojeve shqiptare, duke përfshirë Zetën dhe Buzëujin, viset e Kosovës, Dibrës, Lezhës, Matit, Ohrit dhe Kosturit. Autoriteti i tyre shtrihej edhe në Shqipërinë e Poshtme dhe në Çamëri.
Konflikti me Topiajt dhe osmanët
Aleanca me Topiajt nuk qe e gjatë. Principata e Topisë krijonte ndërprerje në mes të zotërimeve veriore dhe jugore të Balshajve duke i ndarë ata nga vasalët e tyre të jugut. Për këtë arsye u aktualizuan projektet e tyre të vjetra për shtrirje në Durrës dhe më gjerë. Në vitin 1383 ata ia dolën të marrin Durrësin nga sundimtari i tij Karl Topia dhe të krijojnë vazhdimësi territoriale veri-jug.
Në vitin 1385 ushtria e Balshajve u ndesh në Savër me një ushtri osmane e cila kishte depërtuar në zotërimet e tyre jugore, të ftuar nga Karl Topia. Balsha II ra në betejë kurse ushtria e tij u shpartallua. Kjo disfatë dhe goditjet e vazhdueshme të osmanëve, i tkurrën zotërimet e Balshajve. Kosova ra në dorën e princërve sllavë, vasalë të sulltanit osman, kurse Karl Topia rimori prapë Durrësin.
Gjergji II Balsha mori pjesë në Betejën e Kosovës në vitin 1389 dhe tre vjet më vonë u ndesh prapë me forcat osmane duke rënë rob. Kundrejt lirimit të tij u lëshoi Shkodrën, duke mbajtur vetëm Ulqinin dhe Tivarin. Në shtator 1395 e rimori Shkodrën por për shkak të izolimit dhe situatës së rëndë ia dorëzoi Venedikut bashkë me disa kështjella të afërta, në këmbim të një provizioni vjetor. Kësodore siguroi përkrahjen e venecianëve dhe kishte dorë të lirë të hakmerrej kundër rivalëve të tij, në radhë të parë Radik Gjurashit të cilin e la të vrarë. Po ashtu i vuri nën trysni kundërshtarët e tij të cilët ishin kthyer në vasalë të osmanëve dhe synonin zotërimet e tij.
Balsha III dhe konflikti me Venedikun
Dy vite më vonë, Venediku i shkeli kushtet e paqes. Balsha III i mbështetur nga popullsia e pakënaqur e Shkodrës dhe Ulqinit dhe nga disa krerë shqiptarë, i sulmoi prapë zotërimet venedikase. Ndonëse të mbështetur nga osmanët, venedikasit nuk përballuan dot sulmet e Balshës i cili arriti t'i rifitonte disa nga qytetet e tij të mëparshme. Në nëntor 1412 u arrit një paqe e re mes Venedikut dhe Balshajve, e cila i njihte këtij të fundit të drejtën e zotërimit të Budvës, Tivarit dhe Ulqinit, kundrejt lëshimit të Shkodrës.
Gjenealogjia
Gjenealogjia e familjes sipas burimeve eshte si me poshte:
Diplomacia
Mbi diplomacinë e tyre, Shuflaj konstaton se Balshajt kishin kancelari sllave. Sipas studimeve të fundme, ndër dokumente zyrtare, përveç gjuhës sllavonike kishtare, përdorën edhe latinishten.
Komuna e Kotorrit
Komuna e Kotorrit është njësi administrative e niveit lokal në Mal të Zi. Qendër e kësaj njësie është vendbanimi me të njëjtin emër.
Lidhje të jashtme
42.4333°N, 18.7667°W
DuPage County
DuPage County është një nga  qarqet në shtetin federal Illinois të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Sangha-Mbaéré
Njëra nga dy prefekturat ekoomike në Republikën Afrika Qendrore me kryeqytetin Nola.
Lluri i Vogël
Llur i Vogël (greqisht: Λούρος/Loúros) është fshat në qarkun i Prevezës, Greqi. Fshati ka 2,044 banorë.
Kantoni Jussac
Kantoni Jussac (frëngjisht: Canton de Jussac) është një kanton në departamentin Cantal, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Jussac. Ka sipërfaqe 60.79km2 dhe popullsi 5790 banorë.
Kantoni Tonneins
Kantoni Tonneins (frëngjisht: Canton de Tonneins) është një kanton në departamentin Lot-et-Garonne, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Tonneins. Ka sipërfaqe 115.57km2 dhe popullsi 13786 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Tonneins aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Eukalipsi
Eukalipt është një gjini e ndryshme e pemëve dhe shkurreve te lulëzuara në familje Myrtakae, Myrtaceae. Anëtarë kesaj gjinie dominojnë florën ne pemet e Australisë. Ka më shumë se 700 lloje të eukaliptit, kryesisht amtare në Australi , dhe një numër shumë i vogël janë gjetur në zonat e afërta të Guinesë së Re dhe Indonezi. Një specie, eukalipt deglupta , shkon deri në veri të Filipineve. Vetëm pesëmbëdhjetë lloje të ndodhë jashtë Australisë, me vetëm nëntë nga këto nuk ndodhin në Australi. Speciet e eukaliptit janë kultivuar gjerësisht në botën tropikale dhe të butë, duke përfshirë të Amerikave , Evropës, Afrikës , pellgun e Mesdheut , Lindjen e Mesme , Kina dhe nënkontinenti indian , edhe pse shumica specie nuk tolerojnë acar.
Shumë lloje, por larg nga të gjitha, janë të njohur si pemë çamçakëz sepse ata kullojne llogore me bollëk nga ndonjë pushim. Emri gjenerik rrjedh nga fjalët greke ευ ( be ) " mirë " dhe κάλυπτος ( kályptos ) " e mbuluar " .Lulet e saj ajo i mbron (i mbulon).
Disa lloje eukalipt kanë tërhequr vëmendjen nga hortikulturet, studiues zhvillimore globale dhe ambientalistët për shkak të tipareve të dëshirueshme të tilla si duke qenë burimet me rritje të shpejtë të drurit , prodhimin e naftës që mund të përdoret për pastrim dhe si insekticid natyrore , ose një aftësi për të të përdoret për të thahet kënetat dhe në këtë mënyrë të reduktuar rrezikun e malaries. Jashtë vargjeve te tyre natyrore, eucalypts janë të dy të lavdëruar për ndikimin e tyre të dobishme ekonomike për popullsinë e varfër. Në ditë të ngrohta pyje eukalipt janë të fshehur ndonjëherë në një mjegull (smogut) -si e komponimeve organike të paqëndrueshme. Malet Blue Australiane marrin emrin e tyre nga Haz.
Salajdin Salihu
Salajdin Salihu, lindur më 26 maj të vitit 1970 në Tetovë, është shkrimtar shqiptar.
Veprat letrare
Poezitë e tij janë përkthyer në disa gjuhë dhe janë përfshirë në shumë antologji dhe panorama poetike në gjuhën shqipe dhe gjuhë të huaja.
Thanë për S. Salihun
Ai i përket brezit të rokut, i çliruar nga komplekset dhe i zhveshur nga iluzionet; me pikëpamje dhe qëndrime më liberale ndaj jetës, që thinjet para baballarëve të tyre. “Ndoshta ngaqë baballarët e tyre besonin në parulla, kurse ata nuk besojnë”... Në poezinë e Salajdin Salihut hetohet qartë gërshetimi i dy përvojave: i përvojës së jetës së përditshme në mjedisin në të cilin jeton subjekti lirik dhe i përvojës së leximit, pra i përvojës empirike dhe asaj artistike... ,Agim Vinca
Natyra krijuese e Salajdin Salihut, e shpalosur bind­shëm në librin e tij të parë, njësoj si te dy ciklet e tjera të këtij që kemi në dorë, para se gjithash si poet meditativ, do të jetë tharm edhe në ciklin erotik. Për folësin lirik, me këtë rast, dashuria shndërrohet në kështjellë strehimi nga brutaliteti dhe agresiviteti i përditshmërisë. Ajo është oazë që të mbron nga rruga me sy të lig, nga smira dhe urrejtja, aq me tepricë përreth folësit lirik. Në krahët e këtyre dy jehonave, autori artikulon ekspresion modern në lirikën e vet intime. Në mbështetje të të dy ngasjeve, poeti arrin të shpalosë thellësive mjegullore të dashurisë, të tërheqë rezonanca kuptimore për jetën dhe botën e njeriut., Ali Aliu
...Salajdin Salihi është poeti që adhuroj... , Parid Teferiçi
I zënë gand në trishtimet e boshësisë, në çastet e vetmisë supreme, kur ndjen vetëm praninë e kufomave që ecin, krijuesi i kthehet dashurisë, magjisë së pafundme të ekstazës, ngushëllimit të bukur që e shpëton nga kotësia. Në lartësitë ku vdekja shikohet vëngër me dashurinë, këngëtimi shkel sinorët e kërleshjes ballkanike dhe lëshohet në frymën mediterane duke përftuar imazhet e një tjetërbote të largët, që vjen e stolisur me gjethe dafine dhe me një siluetë vashe me sy të ullinjtë. Bardhyl Zaimi
Salajdin Salihu është autor i një diksioni poetik rezonant... krijon jo vetëm një imazh filozofik, por edhe një “koncentrat” të paharrueshëm ekonomik në poezinë e shkurtër “Sytë”... Germat ose “qeniet e zeza” janë një “lidhje” e “syve të rinj”. E kur “i verbëri” shikon nëpërmjet tyre atëherë kjo është më kristalorja deri në përsosmëri: është mendimi, poezia, sikurse edhe vdekja! Kristina Nikolovska
Një zë i spikatun individual në poezinë e brezit të ri. Çmimi Serembe 2008
Petrit Merlika
Petrit Merlika ka lindur në vitin 1915. Ai ishte i biri i Mustafa Merlika Kruja. Ai u persekutua nga sistemi komunist për 15 vjet dhe vijoj dënimin e tij në internim deri në fund të sistemit.