cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lufta e Parë Ballkanike
Krimet serbe ndaj shqiptarëve
Komisioneri amerikan i ndihmës, Willar Howard, tha në një intervistë të vitit 1914 në Daily Mirror se gjenerali Carlos Popovitch bërtiste: "Mos ik, ne jemi vëllezër dhe miq. Ne nuk duam t'ju lëndojmë." Fshatarët që i besonin Popovitçit u qëlluan ose u dogjën për vdekje, dhe gratë e moshuara që nuk mund të largoheshin nga shtëpitë e tyre gjithashtu u dogjën. Howard tha se mizoritë u kryen pas përfundimit të luftës. Sipas raportit të Leo Freundlich të vitit 1912, Popovitch ishte përgjegjës për shumë nga masakrat ndaj shqiptarëve dhe u bë kapiten i trupave serbe në Durrës. Gjeneralët serbë Datidas Arkan dhe Bozo Jankoviç u autorizuan të vrisnin këdo që bllokonte kontrollin serb të Kosovës. Jugosllavia nga një perspektivë historike, një studim i vitit 2017 i botuar në Beograd nga Komiteti i Helsinkit për të Drejtat e Njeriut në Serbi, tha se fshatrat u dogjën deri në hi dhe myslimanët shqiptarë u detyruan të largoheshin kur forcat serbo-malazeze pushtuan Kosovën në vitin 1912. Disa kronika përmendin prerjen e kokës si dhe gjymtimin.
Arsyet e humbjes osmane
Arsyeja kryesore e disfatës osmane në vjeshtën e vitit 1912 ishte vendimi i qeverisë osmane për t'iu përgjigjur ultimatumit të Lidhjes Ballkanike më 15 tetor 1912 duke shpallur luftë në një kohë kur mobilizimi i saj, urdhëruar më 1 tetor, ishte vetëm pjesërisht e plotë. Gjatë shpalljes së luftës, 580.000 ushtarë osmanë në Ballkan u përballën me 912.000 ushtarë të Lidhjes Ballkanike. Gjendja e keqe e rrugëve, së bashku me rrjetin e paktë hekurudhor, kishte bërë që mobilizimi osman të ishte tej mase prapa planit dhe shumë nga komandantët ishin të rinj në njësitë e tyre, pasi ishin emëruar vetëm më 1 tetor 1912. Për më tepër, shumë divizione turke ishin ende të angazhuara në një luftë që po e humbnin me Italinë shumë larg në provincat libiane. Vështirësia e luftimit të një lufte në fronte të shumta shkaktoi një dëm të madh në financat, moralin, humbjet dhe materialin osman. Historiani turk Handan Nezir Akmeșe shkroi se përgjigja më e mirë kur ata u përballën me ultimatumin e Lidhjes Ballkanike më 15 tetor nga ana e osmanëve do të kishte qenë të përpiqeshin të fitonin kohë me anë të diplomacisë derisa ata të përfundonin mobilizimin e tyre, në vend se të shpallnin luftë menjëherë.
Ministri i Luftës Nazım Pasha, Ministri i Marinës Mahmud Muhtar Pasha dhe atasheu ushtarak austriak Josef Pomiankowski i kishin paraqitur Kabinetit pamje tepër optimiste të gatishmërisë osmane për luftë në tetor 1912 dhe këshilluan që forcat osmane të sulmonin menjëherë sapo të shpërthenin luftimet. Përkundrazi, shumë komandantë të lartë të ushtrisë mbështetën idenë e mbrojtjes kur të fillonte lufta, duke argumentuar se mobilizimi jo i plotë, së bashku me problemet serioze logjistike, e bënë të pamundur marrjen e ofensivës. Arsyet e tjera të humbjes ishin:
Arkimedi
Arkimedi vdiq gjatë rrethimit të Sirakuzës, kur u vra nga një ushtar romak pavarësisht urdhrave që ai të mos lëndohej. Ciceroni përshkruan vizitën e varrit të Arkimedit, i cili mbizotërohej nga një sferë dhe një cilindër, të cilin Arkimedi kishte kërkuar të vendosej në varrin e tij për të përfaqësuar zbulimet e tij matematikore.
Zbulimet dhe jetesa
Arkimedi dallohej si më i mençuri i asaj kohe. Pas kumtimit të këtij lajmi se Arkimedi ishte njeri i mençur mbreti e thirri dhe i tha Arkimedit që kishte kërkuar një kurorë të punuar me dorë dhe mendonte se personi që e kishte punuar kurorën, nuk e kishte punuar vetëm me ar, por e kishte përzier me metale të tjera, dhe nëse nuk do ta gjente mbreti i tha se ai do të ekzekutohej. Arkimedi mendoi e mendoi, mirëpo fati ishte i tillë që nuk gjeti gjë dhe mori një vendim. Sipas riteve të atëhershme të vdisje i pastër ishte gjë e mirë për zotërat e tu dhe Arkimedi tha: "Do vdes se do vdes të paktën në botën tjetër të jem i pastër". Kështu ai mbushi një vaskë me ujë dhe kur u fut pa se uji u derdh. Dhe keshtu me vete filloi të mendohej pasi e përpiloi teorinë e tij ato momente lakuriq doli nëpër rrugë duke përtitur "EUREKA" (sq. E GJETA) askush nuk e dinte se ç'kishte Arkimedi mirëpo ai e njihte gëzimin e tij sepse do të jetonte. Të nesërmen i kërkoi të njëjtën masë ari që të jetë e barabartë me masën e kurorës. Futi në ujë kurorën e punuar dhe mblodhi ujin e derdhur në një enë të thjeshtë, të njëjtën gjë bëri edhe me masën e arit. Pasi bëri të njëjtin proces, dy sasitë e ujit i peshoi me njëratjetrën dhe doli në konkluzionin që kurora ishte e përzier me metale të tjera. Dhe kështu jeta e tij vazhdoi deri më 212 p.e.s (atë kohë vitet numëroheshin mbrapshtë). Më vonë këtë teori Arkimedi e thelloi edhe më shumë ku tregoi se kjo teori vlenë edhe për gazet jo vetëm për lëngjet, mirëpo tek gazet nuk mund të vrojtohet qartë.
Feneri
Historia
Fenerët janë përdorur në mënyrë funksionale, për ndriçim dhe jo për zbukurim, që nga lashtësia. Disa përdorën një fitil në vaj, ndërsa të tjerët ishin në thelb mbajtës të qirinjve të mbrojtur. Para zhvillimit të fletëve të qelqit, briri i kafshës i gërvishtur hollë dhe i rrafshuar përdorej si dritare e tejdukshme.
Duke filluar nga Mesjeta, qytetet evropiane punësuan roje për të patrulluar rrugët natën, si një parandalues ​​krimi. Çdo roje mbante një fener ose llambë vaji kundër errësirës. Praktika vazhdoi deri në të paktën shekullin e 18-të.
Çuka (Nestrami)
Çukë (greqisht: Αρχάγγελος/Arkhángelos) është fshat në qarkun e Kosturit, Greqi. Përpara vitit 1955, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Τσούκα/Tsoúka. Në mes të Luftës së Dytë Botërore dhe Luftës Civile greke, fshati Çukë u bë e braktisur dhe nuk u ripopullua me njerëz.
Arkimedi
Zbulimet dhe jetesa
Arkimedi u bë i njohur pasi mori pjesë në mbrojtjen e Sirakuzës kundër rrethimit romak në Luftën e Dytë Punike. Ka të ngjarë që ai i zmbrapsi romakët me makineritë e tij të luftës të përpiluara me dorën e tij. Thuhet se ai ka mundur të lëvizë një anije të madhe gjithsej me ekipazh dhe ngarkesë vetëm me një litar. Mendohet të ketë zbuluar parimin e dendësisë dhe pluskimit, i njohur edhe si "Parimi i Arkimedit" që sipas gojëdhënës e zbuloi ndërsa ai po lahej në një vaskë (doli jashë nëpër rrugë duke bërtitur "Eureka"  (evrika) - (e gjeta)). Atij i mvishet edhe shpikja e odometrit gjatë Luftës së Parë Punike. Një nga shpikjet e tij të përdorura për mbrojtje ushtarake të Sirakuzës kundër pushtimit romak ishte grremçi i Arkimedit. 200px|parapamje|left| "Μη μου τους κύκλους τάραττε"  Mos mi trazo rrathët Thuhet se ai parandaloi një sulm romak mbi Sirakuzën duke përdorur një grumbull të madh pasqyrash (mendohet të kenë qenë mburoja të pastruara shumë mirë) që pasqyronin dritën e diellit dhe të cilat shkaktuan që anijet të merrnin zjarr.
Arkimedi u vra nga një ushtar romak në plaçkitjen e Sirakuzës gjatë Luftë së Dytë Punike megjithëse urdhëri i Marçelusit ishte që ai të mos prekej. Grekët thonë se u vra ndërsa vizatonte në rërë i zhytur në punën e tij dhe i bezdisur nga ndërprerja e ushtarit, i paskërka thëne frazën që do të bëhej e famshme: "Μη μου τους κύκλους τάραττε" (Mos mi trazo rrathët).
Lufta e Parë Ballkanike
Pasojat
djathtas|parapamje| Karikatura daneze tregon shtetet ballkanike që sulmojnë Perandorinë Osmane në Luftën e Parë Ballkanike, tetor 1912 Traktati i Londrës i dha fund Luftës së Parë Ballkanike më 30 maj 1913. I gjithë territori osman në perëndim të linjës Enez - Kıyıköy iu dorëzua Lidhjes Ballkanike, sipas status quo-së në kohën e armëpushimit. Traktati gjithashtu shpalli Shqipërinë shtet të pavarur. Pothuajse i gjithë territori që ishte caktuar për të formuar shtetin e ri shqiptar ishte momentalisht i pushtuar nga Serbia ose Greqia, të cilat me ngurrim i tërhoqën trupat e tyre. Duke pasur mosmarrëveshje të pazgjidhura me Serbinë për ndarjen e Maqedonisë së Veriut dhe me Greqinë për Maqedoninë Jugore, Bullgaria u përgatit, nëse do të ishte nevoja, t'i zgjidhte problemet me forcë dhe filloi të transferonte forcat e saj nga Trakia Lindore në rajonet problematike. Duke mos dashur t'i nënshtroheshin asnjë presioni, Greqia dhe Serbia lanë mënjanjë mosmarrëveshjet dhe nënshkruan një aleancë ushtarake të drejtuar kundër Bullgarisë më 1 maj 1913, madje edhe para se të përfundonte Traktati i Londrës. Kjo u pasua shpejt nga një traktat i "miqësisë dhe mbrojtjes së ndërsjellë" më 1 qershor 1913. Kështu u krijua skena për Luftën e Dytë Ballkanike.
Kantoni Bastia-5
Kantoni Bastia-5 (frëngjisht: Canton de Bastia-5) është një kanton në departamentin Haute-Corse, rajonin Corse në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Bastia. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Bastia-5 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Lufta e Parë Ballkanike
Fuqitë e Mëdha
Edhe pse zhvillimet që çuan në luftë u vunë re nga Fuqitë e Mëdha, ato patën një konsensus zyrtar mbi integritetin territorial të Perandorisë Osmane, gjë që çoi në një paralajmërim të ashpër për shtetet ballkanike. Megjithatë, jozyrtarisht, secila Fuqi e Madhe mori një qasje të ndryshme diplomatike pasi kishte interesa konfliktuale në zonë. Meqenëse çdo efekt i mundshëm parandalues i paralajmërimit të përbashkët zyrtar u pengua nga sinjalet e paqarta jozyrtare, ata nuk arritën të parandalonin ose t'i jepnin fund luftës:
Feneri
Historia
Hapësirat publike u ndriçuan gjithnjë e më shumë me fenerë në vitet 1500, veçanërisht pas shpikjes së fenerëve me dritare xhami, të cilat përmirësonin shumë sasinë e dritës. Në vitin 1588, Parlamenti i Parisit dekretoi që një pishtar të instalohej dhe ndizej në çdo kryqëzim, dhe më 1594 policia e ndryshoi këtë në fenerë. Duke filluar nga viti 1667 gjatë mbretërimit të mbretit Luigji XIV, mijëra drita rrugore u instaluan në rrugët dhe kryqëzimet pariziane. Sipas këtij sistemi, rrugët ndriçoheshin me fenerë të varur 18 m larg njëra-tjetrës në një kordon në mes të rrugës në një lartësi prej 6.1 m; si një vizitor anglez i entuziazmuar në 1698, "Rrugët ndriçohen gjatë gjithë dimrit dhe madje edhe gjatë hënës së plotë!" Në Londër, ndriçimi publik i rrugëve u zbatua rreth fundit të shekullit të 17-të; Një ditar shkroi në 1712 se "Gjatë gjithë rrugës, përgjatë Hyde Parkut deri në Pallatin e Mbretëreshës në Kensington, ishin vendosur fenerë për të ndriçuar rrugët në netët e errëta".
Lufta e Parë Ballkanike
Referime
<references group="" responsive="1"> Bibliografia
Feneri
Fenerë me karburant
Të gjithë fenerët me karburant janë disi të rrezikshëm për shkak të rrezikut të përdorimit të karburantit të ndezshëm dhe toksik, rrezikut të zjarrit ose djegieve nga temperaturat e larta të përfshira dhe rreziqeve të mundshme nga helmimi nga monoksidi i karbonit nëse përdoren në një mjedis të mbyllur.
Fenerë të thjeshtë me fitil mbeten të disponueshme. Ato janë të lira dhe të qëndrueshme dhe zakonisht mund të ofrojnë dritë të mjaftueshme për lexim. Ato kërkojnë prerje periodike të fitilit dhe pastrim të rregullt të blozës nga pjesa e brendshme e oxhakut të qelqit.
Fenerët e mantelit përdorin një mantel gazi të ngopur me qeramikë të endur për të pranuar dhe ri-rrezatuar nxehtësinë si dritë e dukshme nga një flakë. Manteli nuk digjet (por matrica e leckës që mban qeramikën duhet të "digjet" me shkrepëse përpara përdorimit të saj të parë). Kur nxehet nga flaka e funksionimit, manteli bëhet inkandeshent dhe shkëlqen me shkëlqim. Nxehtësia mund të sigurohet nga një gaz, nga vajguri ose nga një lëng nën presion si "gazi i bardhë", i cili në thelb është naphtha. Për mbrojtje nga temperaturat e larta të prodhuara dhe për të stabilizuar rrjedhën e ajrit, rreth mantelit vendoset një mburojë qelqi cilindrike e quajtur glob ose oxhak.
Arkimedi
Zbulimet dhe jetesa
Kjo histori tregohet që të vihet në pah mendja e lartë greke me dorën-vrasëse romake. Megjithkëtë duhet të shënohet se Arkimedi shkatërroi me makineritë e tij luftarake një pjesë të mirë të fuqisë pushtuese romake, kështu që vdekja e tij mund të ketë qënë një ndëshkim.
Feneri
Fenerë me karburant
Shumë fenerë të karburantit portativ të tipit mantel tani përdorin gazra karburanti që bëhen të lëngshëm kur kompresohen, si propani, qoftë vetëm ose i kombinuar me butan. Llambat e tilla zakonisht përdorin një enë të vogël çeliku të disponueshme për të siguruar karburantin. Aftësia për të karburantuar pa përdorimin e karburantit të lëngshëm rrit sigurinë. Furnizimet shtesë të karburantit për llamba të tilla kanë një jetëgjatësi të pacaktuar nëse kontejnerët janë të mbrojtur nga lagështia (që mund të shkaktojë gërryerje të kontejnerit) dhe nxehtësinë e tepërt.
Arkimedi
Zbulimet dhe jetesa
Në krijimtari e largpamësi ai ia kaloi çdo matematikani evropian para Rilindjes.
Pushka e Përmirësuar e Betejës Mk 14
__NOINDEX__ parapamje|Modeli TACOM M14EBR-RI. Mk 14 Enhanced Battle Rifle (EBR) është një pushkë beteje selektive ushtarake amerikane dhe një pushkë qitëse e caktuar e vendosur për fishekun 7.62×51mm NATO. Është një variant i pushkës luftarake M14 dhe fillimisht u ndërtua për t'u përdorur me njësitë e Komandës së Operacioneve Speciale të Shteteve të Bashkuara, të tilla si SEAL-të e Marinës së Shteteve të Bashkuara, Delta Force dhe ekipet/njësitë e ODA-s të Green Berets specifike.
Feneri
Fenerë elektrikë
Fenerët e projektuar si pajisje ndriçimi elektrik të montuara përgjithmonë përdoren në aplikimet e ndriçimit të brendshëm, të peizazhit dhe të ndriçimit qytetar. Stilet mund të evokojnë epokat e mëparshme, të bashkojnë temat e mobiljeve të rrugës ose të përmirësojnë konsideratat estetike. Ato janë prodhuar për përdorim me furnizime të ndryshme të tensionit me tela.
Lloje të ndryshme baterish përdoren në burimet portative të dritës. Ato janë më të përshtatshme, më të sigurta dhe prodhojnë më pak nxehtësi sesa dritat e djegies. Fenerët me energji diellore janë bërë të njohura në vendet në zhvillim, ku ato ofrojnë një alternativë më të sigurt dhe më të lirë ndaj llambave vajguri.
Fenerët që përdorin LED janë të popullarizuar pasi janë më efikas në energji dhe më të fortë se llojet e tjera, dhe çmimet e LED-ve të përshtatshme për ndriçim kanë rënë.
Disa fenerë dritëlëshuese të ringarkueshme mund të futen në prizë gjatë gjithë kohës dhe mund të vendosen për të ndriçuar pas një ndërprerjeje të energjisë, një veçori e dobishme në disa aplikacione. Gjatë ndërprerjeve të shumta të energjisë (ose për përdorim në distancë), mund të sigurohet rimbushje shtesë nga sistemi elektrik 12 volt i një automjeti ose nga një karikues modest me energji diellore.
Bardho Bardhushi : tregime dhe pjesë theatrale
Bardho Bardhushi : tregime dhe pjesë theatrale me autor Zihni Sako. Botuar në Tiranë në vitin 1953 nga "Naim Frashëri". Libri ka 56 faqe me ilustrime.
Bereqeti (novela)
Bereqeti novela me autor Zihni Sako. Botuar në Tiranë në vitin 1951 nga "Naim Frashëri". Libri ka 101 faqe.
Buka jonë e përbashkët
Buka jonë e përbashkët novelë  me autor Zihni Sako. Botuar në Tiranë në vitin 1965 nga "Naim Frashëri". Libri ka 174 faqe.
Superkupa e Shqipërisë 1989
Superkupa e Shqipërisë 1989 është edicioni i 1-rë i këtij evenimenti që nga themelimi në 1989.
Finalja u diskutua më 11 janar, 1990 mes fituesve të Kampionatit dhe Kupës dhe u fitua nga KS Dinamo.
Sezoni i rradhës: 1990
Cironka e artë
Shënime: Libri është botuar edhe në vitin 1957.
Superkupa e Shqipërisë 1990
Superkupa e Shqipërisë 1990 është edicioni i 2-të i këtij evenimenti që nga themelimi në 1989.
Finalja u diskutua më 11 janar, 1991 mes fituesve të Kampionatit dhe Kupës dhe u fitua nga KS Flamurtari Vlorë me penallti 5:4, pasi koha e rregullt përfundoi në barazim 3-3.
Sezoni i kaluar: 1989. Sezoni i rradhës: 1991
Actinia equina
parapamje parapamje parapamje|Actinia equina me tentakulat të tërhequr në baticë
Afërdita Taçi
Afërdita Taçi lindi në Berat në vitin 1932, aktore e cila debutoi dhe interpretoi ne skene role te paharruar per shikuesit. Aferdita ishte nje nga aktoret me te cmuara dhe te vleresuara ne periudhen 1954-1965.
Studimet e mesme i kreu në Liceun Artistik “Jordan Misja” në degën e dramës. Në vitin 1954 ajo filloi punë në Teatrin Popullor. Që në fillim ajo u dallua në skenën e teatrit si një aktore që ngjallte emocione si dhe një aktore me shumë nur skenik. Ajo ka luajtur me sukses shumë role kryesore, si tek "Hamleti", "Shtëpia e Bernarda Albës", "Borgjezi fisnik", "Gratë gazmore të Uindsorit", "Shtrëngata", "Mbi gërmadha", "Kopeshti i Jargavaneve", "Nderi i familjes", "Shok klase", "Familja e peshkatarit" ,etj...
Por ajo mbeti e paharruar për rolin e Ofelisë tek tragjedia “Hamleti”. Në Festivalin Kombëtar të Teatrove në vitin 1961, Afërdita mori çmim të parë për rolin e Ofelisë. Gjithashtu u dekorua edhe me urdhërin e punës së klasit të tretë. Në vitin 1965 Afërdita Taçi largohet nga skena e Teatrit Popullor, për arsye objektive.
Ana & Paula, Ultrajadas
Ana & Paula, Ultrajadas është pjesë filmi nga seriali meksikan, Mujeres asesinas, seria e 4 e sezonit të dytë.
Interpretohet nga aktorja meksikane Karyme Lozano dhe spanjollja Elsa Pataky, dhe u transmetua me 23 korrik 2009 nga TVC.
Dy vajza lezbike Ana dhe Paula punojnë në një teatër. Në teatër punon edhe maestro Juan Enrique, i cili i afrohet Paulës. Ai mundohet të abuzoj me të, dhe e godet. Të njëjtën gjë bën edhe me Anën. Në këtë mënyrë vajzat vendosin ta vrasin, duke i ngulur thikë dhe e varur me litar. Kufoma bie në mes të skenës gjatë kohës që bëhej një shfaqje opera. Në këtë shfaqje ndodhej edhe hetuesja Sofia Capellan. Mbasi ato e pranojnë krimin, ato akuzohen për krim në bashkëpunim, dhe marrin dënim me 20 vjet secila, dhe nuk ju ul asnjë vit se maestro i kishtë ngacmuar përpara, sepse nuk kishin bër denoncim.
Interpretojnë
Karyme Lozano ... Ana Beltrán
Elsa Pataky ... Paula Moncada Rafael Inclán ... Juan Enrique Elizondo Pedro Kominick ... James Kendall
Ignacio Guadalupe ... Tramoyista Jaime Lozano ... Capitán Guerrero Pedro Torres ... Invitado Teatro Rosa María Bianchi ... Sofía Capellán Mauricio Castillo ... Forense Gerardo Ricardo Franco ... Teniente Morán
Karyme Lozano
Karyme Lozano është një aktore meksikane e lindur me 3 dhjetor 1978 në Meksiko.
U martua në 1999 me Aitor Iturrioz, por u divorcua në 2002, dhe ka një fëmijë me të Angela. Është 1,63 m e gjatë.
Filmografia
thumb|right|250px| "Mujeres asesinas" - Ana & Paula, Ultrajadas (2009) TV episode .... Ana Beltrán
Pepe & Santo vs. America (2009) .... Isabel
"Amar sin límites" .... Azul Toscano (2006) "Soñar no cuesta nada" (2005) TV series .... Emilia Olivares
Nemanja Vidiq
Nemanja Vidić (Shtjellimi serbisht: Немања Видић, Serbisht : [ně̞maɲa v̞ǐːdit͡ɕ]; lindur më 21 tetor 1981) është një ish futbollist profesionist serb i cili luante si qëndër-mbrojtës. Ai gjithashtu ka qënë lojtar i Serbisë nga vitin 2002 e deri në vitin 2012.
Karyme Lozano
Filmografia
Bandido (2004) (si Carime Lozano) .... Rosalia
Ç'është njëzë e njëzë
Ç'është njëzë e njëzë : gjë e gjëza popullore për fëmijët e shkollave fillore me autor Zihni Sako. Botuar në Tiranë në vitin 1965 nga "Naim Frashëri". Libri ka 28 faqe me ilustrime.
Karyme Lozano
Filmografia
Desnudos (2004) .... Diana
.us
.us është prapashtesa e fletave të internetit dhe paraqet domenin zyrtar të ShBA-së, federat e disa shteteve në Amerikën Veriore.
Karyme Lozano
Filmografia
Ladies' Night (2003) .... Mujer Policía
Nemanja Vidiq
Pasi e nisi karrierën te Ylli i Kuq i Beogradit gjatë viteve 2000, Vidić lëvizi te Spartak Moska në verën e vitit 2004. Ai më pas rriti reputacionin e tij kur ishte pjesë e "Katër të famshmëve" të mbrojtjes së Serbisë që pësoi vetëm një gol gjatë kualifikueseve të Kupë së Botës 2006. Ai më vonë firmosi me klubin anglez Manchester United për shumën e 7 milion £ në janar 2006 përpara se të krijonte një partneritet me anglezin Rio Ferdinand në sezonin e ardhshëm, duke fituar reputacionin si një nga qëndër-mbrojtësit më të mirë të botës për shkak të saktësisë dhe ndërgjegjsimit të tij në mbrojtje, forcës, udhëheqjes dhe aftësisë në ajër. Ai u largua nga Manchester United pas mbarimit të kontratës së tij dhe u bashkua me klubin italian Inter si transferim i lirë në korrik 2014.
Karyme Lozano
Filmografia
El hecho imposible (2003)
Nemanja Vidiq
Vidić ka koleksionuar një mori me tituj gjatë karrierës së tij te United, duke fituar tre tituj rresht të Premier Ligës (pesë tituj gjithsej), një titull të Ligës së Kampioneve, tre medalje të League Cup, dhe duke qënë qënë i përfshirë tre herë rresht (katër herë gjithsej) në PFA Skuadrën e Vitit nga viti 2007 e deri në vitin 2009. Në sezonin 2008–09, ai ndihmoi United për të vendosur rekodin e 14 ndeshjeve pa pësuar dhe u nderua me çmimin Barclays Lojtari i Sezonit. Ai gjithashtu koleksionoi çmimet e Lojtarit të Vitit nga Tifozët dhe Lojtarët. Në fillim të sezonit 2010–11, Vidić u zgjodh kapiteni i ri i Manchester United. Ai u zgjodh për herë të dytë Premier League Lojtari i Sezonit në sezonin 2010–11.
Karyme Lozano
Filmografia
"Niña... amada mía" .... Isabela Soriano (2003) "El manantial" - Burimi (tln) .... Bárbara Luna (2001) "Tres mujeres" (1999) TV series .... Fátima Uriarte
Nemanja Vidiq
Vitet e hershme
Nemanja Vidić ka lindur nga Dragoljub, tani një ish puntor në një fabrikë bakri, dhe Zora, një nëpunës banke. Vidić filloi të luante futboll në moshën gjashtë vjeçare, sëbashku me vëllain e tij më të vjetër Dušanko, me skuadrën lokale Jedinstvo Putevi. Ai përparoi shpejtë, duke kaluar te Sloboda Užice në moshën dymbëdhjetë vjeçare. Luftërat në Jugosllavi shpërthyen gjatë viteve të tij të hershme të adoleshencës, ku familja e tij jetonte nën frikën e vazhdueshme se mund të bombardoheshe.
Karyme Lozano
Filmografia
"Pueblo chico, infierno grande" (1997) TV series (si Karime Lozano) .... Braulia
Nemanja Vidiq
Ylli i Kuq dhe Spartak Moska
Dy vite e gjysëm pasi firmosi me Sloboda Užice, përpara ditëlindjes së tij të 15të, Vidić u bë pjesë e akademisë së Yllit të Kuq të Beogradit. Ai nisi karrierën e tij si profesionist në vitin 2000 duke kaluar në huazim te Spartak Subotica. Pasi huazimi përfundoi, Vidić u rikthye te Ylli i Kuq dhe filloi të luante rregullisht në ligën e parë jugosllave nën drejtimin e trajnerit Zoran Filipović. Ai fitoi Kupën Jugosllave në sezonin 2001–02. Vidić e fitoi shpejt shiritin e kapitenit, dhe gjatë tre viteve të tij si kapiten, ai shënoi 12 gola në 67 ndeshje. Ai e mbylli karrierën e tij te Ylli i Kuq duke udhëhequr ekipin drejt fitimit të dy titujve vendor. Në vitin 2004, ai fitoi kampionatin dhe kupën e Serbisë dhe Malit të Zi. Në korrik 2004, Vidić u bë pjesë e klubit të Premier Ligës Ruse Spartak Moska. Detajet e kontratës nuk u zbuluan, pavarësisht se ishte raportuar se Vidić u bë mbrojtësi më i shtrenjtë në historinë e Premier Ligës Ruse.
Karyme Lozano
Filmografia
"Mujer, casos de la vida real" (1997) "El secreto de Alejandra" (1997) TV series "Si Dios me quita la vida" (1996) TV series .... Teté
"Confidente de secundaria" (1996) TV series .... Marilu
"Volver a empezar" (1994) TV series .... Liliana
Nemanja Vidiq
Sezoni 2005–06
Pas dy sezoneve të kaluara në Rusi, më 25 dhjetor 2005, Vidić firmosi me Manchester United për një shifër të raportuar rreth 7 milion £. Ai u bashkua me ekipin më 5 janar 2006 pasi ju dha leja e punës. Kjo marrëveshje u krye pas dy vitesh e gjysëm interes që Manchester United kishte treguar për mbrojtësin. Klubi anglez u përball me konkurencë të ashpër për transferimin e Vidić; mbrojtësi ishte pranë kalimit te klubi italian Fiorentinës, me drejtorin sportiv Pantaleo Corvino i cili ishte gati për të finalizuar marrëveshjen. Megjithatë, Fiorentina duhej të priste për të mbyllur marrëveshjen pasi nuk kishte vënde bosh për lojtarët që nuk ishin pjesë të BE-së, por në fund United triumfoi.
Atij ju dha fanella me numrin 15 dhe bëri debutimin e tij zyrtar me klubin më 25 janar 2006, duke u aktivizuar si zëvëndësues në ndeshjen e dytë të gjysëm-finales së Kupës së Ligës kundër Blackburn Rovers; ekipi fitoi 2–1. Më 16 shkurt, Vidić luajti të fitoren ndaj Wigan Athletic në finalen e Kupës së Ligës, duke fituar edhe trofeun e parë me klubin; ai zëvëndësoi anglezin Wes Brown në minutën e 83të/ Vidić mori një medalje për shkak se luajti në finale, por vendosi tja dhuroj shokut të ekipit Giuseppe Rossi si shenjë mirënjohje për kontributet e sulmuesit italian në raundet e para të kompeticionit. parapamje|217x217px|Vidić në aksion me Manchester United në vitin 2006.
Sezoni 2006–07
Gjatë sezonit 2006–07 në Premeir Ligë, Vidić krijoi një dyshe në qëndër të mbrojtjes me anglezin Rio Ferdinand, e cila më vonë u bë një nga dyshet më të mirënjohura në futbollin evropian. Ky ishte edhe sezoni ku Vidić fitoi vendin e titullarit përfundimisht. Në sezonin e tij të parë të plotë me Manchester United, ai luajti 25 ndeshje në kampionat dhe e mbylli sezonin si fituesi i medaljes së këtij kompeticioni.
Vidić shënoi golin e tij të parë me United më 14 tetor 2006 në fitoren 3–1 kundër Wigan Athletic. Goli i dytë erdhi në fitoren 3–0 kundër Portsmouth më 4 nëntor; ky ishte gjithashtu goli i tij i parë në Old Trafford. Ai shënoi golin e tij të parë në Ligën e Kampioneve në fazën e grupeve kundër Benficës më 6 dhjetor 2006; United fitoi me rezultatin 3–1.
Sezoni 2007–08
Më 8 nëntor 2007, Vidić firmosi një kontratë të re pesë-vjeçare, gjë që do të thoshte se ai do të qëndronte në klub deri në vitin 2012. Në fund të sezonit 2007–08, ai mori medaljen e tij të dytë rresht të Premier Ligës. Në maj 2008, Vidić luajti në finalen e Ligës së Kampioneve kundër ekipit rival Çelsi, duke ndihmuar ekipin të fitonte pas gjuajtjeve të penalltive; koha e rregullt dhe shtesa u mbyll në barazim 1–1. Në kampionat, ai luajti 32 ndeshje dhe shënoi një gol.
Sezoni 2008–09
parapamje|majtas|250x250px|Vidić në momentetin e përjashtimit gjatë ndeshjes së Premier Ligës kundër Liverpoolit më 14 mars 2009 Old Trafford. Gjatë sezonit 2008–09, Vidić luajti një rol thelbësor në mbrojtjen e Untied e cila u kushtëzua nga dëmtimet e disa mbrojtësave në etapa të ndryshme të sezonit. Ai luajti si titullar në të 38 ndeshjet në Premier Ligë, ku United vendosi një rekord për numrin e ndeshjeve pa pësuar gol (14) Ai ndihmoi shokun e ekipit, portierin Edwin van der Sar të mos pësonte gol për 1,311 minuta, duke vendosur një rekord të ri botëror. Vidić u shpall lojtari i muajit në Premier Ligë për janarin 2009.
Drejt fundit të sezonit 2008–09, Vidić ishte kandidat për të fituar për çmimin PFA Lojtari i Vitit sëbashku me katër lojtarë të tjerë të United; ai cilësohej si favoriti kryesor për të fituar këtë çmim edhe pse në fund triumfoi uellsiani Ryan Giggs. Vidić më vonë u zgjodh si Lojtari i Vitit i tifozëve dhe lojtarëve të Manchester United, duke lënë mbrapa portugezin Cristiano Ronaldo, i cili i kishte fituar të dy çmimet në sezonin e kaluar. Gjatë finales së Kupës së Ligës, Vidić luajti si mbrojtës i djathtë pasi zëvëndësoi John O'Shea.
I vlersuar për agresivitetin e tij, ai gjithashtu u vlersua gjerësisht për guximin që shfaqi në fushë. duke u krahasuar me ish mbrojtësin e ekipit Steve Bruce për shkak të karakteristikave të ngjashme të stilit të lojës.
Sezoni 2009–10
Më 25 tetor 2009, Vidić u përjashtua me karton të kuq në disfatën 2–0 kundër Liverpoolit; kjo ishte ndeshja e tretë rresht ku ai merr karton të kuq kundër këtij ekipi. Ai e prishi këtë rekord negativ më 21 mars 2010, duke luajtur 90 minuta të plota në ndeshjen e dytë në Old Trafford, ku United fitoi 3–2.
Sezoni 2010–11
Më 23 korrik 2010, u raportua se Vidić kishte rinovuar kontratën e tij me Manchester United duke pranuar kushtet e kontratës, duke i dhënë fund spekullimeve të gjata për një transferim të tij te Real Madrid. Kontrata e re katër-vjeçare u firmos më 20 gusht. Ai shënoi golin e parë të sezonit më 11 shtator në transfertën kundër Evertonit duke i dhënë ekipit avantazhin e përkohëshëm 2–1; ndeshja në fund u mbyll në një barazim dramatik 3–3. Pasi kishte qënë kapiten i ekipit për pesë ndeshjet e para, trajneri Alex Ferguson se mbrojtësi do të ishte kapiteni i përhershëm i ekipit, duke zëvëndësuar anglezin Gary Neville. Më 30 tetor, Vidić shënoi golin e parë të sezonit në shtëpi në fitoren 2–0 në ligë kundër Tottenham Hotspur; ky ishte goli i 100të i shënuar në Old Trafford në ndeshjet në Premier Ligë. Më 13 nëntor 2010, Vidić shënoi golin e tretë të sezonit në barazimin 2–2 në transfertë kundër Aston Villës, goli i tij erdhi në minutën e 85të në momentin që ekipi ishte në disavantazh të dy golave, me ndeshjen që u mbyll në barazim 2–2.
Më 1 shkurt 2011, Vidić shënoi sërisht kundër Aston Villës në Old Trafford me një gjuajtje të fuqishme në zonë duke ndihmuar ekipin të fitonte ndeshjen 3–1. Më 1 mars, në disfatën 2–0 kundër ekipit rival për titull Çelsi, Vidić u përjashtua me karton të kuq në kohën shtesë për një ndërhyrje të gabuar ndaj lojtarit brazilian Ramires. Çelsi fitoi ndeshjen 2–1. Ai u "hakmorr" më 8 maj në ndeshjen e dytë në Old Trafford, duke shënuar një nga golat e fitores 2–1; kjo fitore i prishi shpresat për titull të Çelsit, me United që tashmë ishte e shkëputur në vendin e parë me gjashtë pikë dy javë nga përfundimi. Titulli u konfirmua zyrtarisht një javë më pas në barazimin 1–1 në transfertë ndaj Blackburn Rovers. Vidić e mbylli sezonin me 47 ndeshje në të gjitha kompeticionet, duke shënuar 5 gola. Manchester United fitoi kampionatin por u mposht nga Barcelona në finalen e Ligës së Kampioneve. Ai u shpall Lojtari i Sezonit në Premier Ligë për herë të dytë në karrierën e tij.
Sezoni 2011–12
Në gusht 2011, Vidić luajti si titullar në ndeshjen hapëse të sezonit, FA Community Shield 2011 në Wembley Stadium kundër Manchester Cityt. Ai u zëvëndësua në përfundim të pjesës së parë sëbashku me partnerin e tij të mbrojtjes Rio Ferdinand; United ishte në disavantazh të dy golave. Në pjesën e dytë, Djajtë e Kuq përmbysën rezultatin duke fituar në fund 3–2. Vidić më pas shkoi për të ngritur trofeun si kapiten, duke marrë medaljen e tij të katërt të Community Shield. Një javë më vonë, ai e nisi si titullar ndeshjen e parë të skuadrës në Premier Ligë kundër West Bromwich Albion, por u zëvëndësua në fund të pjesës së parë për shkak të një dëmtimi në pulpën e këmbës. Pas ndeshjes, u mendua fillimisht se Vidić do të humbiste disa javë. Megjithatë, pas disa diagnozave, ata e gjetën dëmtimin e cila ishte më i keq se i pari, gjë që e majti atë jashtë fushave të lojës për pesë javë. Ai humbi fitoret kundër Tottenham Hotspur, Arsenal, Bolton Wanderers, Çelsit, dhe barazimin 1–1 Stoke City. Ai gjithashtu humbi dy ndeshjet e para në fazën e grupeve të Ligës së Kampioneve kundër Benficës dhe Baselit, të dy të mbyllura në barazim.
Pasi humbi edhe fitoren 2–0 në shtëpi kundër Norwich City më 1 tetor 2011, trajneri Ferguson tregoi se ai shpresonte se Vidić do të rikthehej për ndeshjen kundër Liverpoolit dy javë më pas. Ai nuk luajti në ndeshjen në Anfield, por u rikthye në ndeshjen e rradhës në Ligën e Kampioneve kundër Oțelul Galați. United fitoi ndeshjen me rezultatin 2–0, por Vidić doli nga loja me karton të kuq pas ndërhyrje të gabuar në një duel ajërore; vendimi i gjyqtarit për të përjashtuar lojtarin u konsiderua i nxituar. Pas ndeshjes, Ferguson tha se e shihte se pse gyqtari e përjashtoi mbrojtësin, duke shtuar se klubi nuk do të apelonte vendimin; Vidić qëndroi i pezulluar për një ndeshje.
Pasi humbi Derbin e Manchesterit në javën e ardhshme, ku United humbi me rezultatin e turpshëm 6–1 nga Manchester City, Vidić luajti 90 minutshin e parë të sezonit kundër Aldershot Town në raundin e katërt të Kupës së Ligës, ku United fitoi 3–0. Ai bëri rikthimin e tij në Premier Ligë në stadiumin Goodison Park, ku United fitoi minimalisht 1–0 kundër Evertonit. Në katër ndeshjet e ardhshme në kampionat, ai luajti një rol të rëndësishëm në fitoret e këtyre ndeshjeve si dhe mbajtjen e portës së paprekur kundër Sunderland (1–0) në Old Trafford dhe Swansea City (0–1) në Liberty Stadium. Ferguson vendosi të mos e aktivizonte Vidić në ndeshjen çerek-finale të Kupës së Ligës kundër Crystal Palace, ku United pësoi një humbje surprize 2–1 dhe u eliminua nga kompeticioni.
Më 7 dhjetor 2011, Vidić përdrodhi gjurin e tij gjatë ndeshjes në Ligën e Kampioneve kundër Basel, duke u larguar nga fusha me barrelë. Ferguson më vonë konfirmoi se Vidić do të humbiste pjesën e mbetur të sezonit.
Sezoni 2012–13
Vidić u rikthye në aksion me skuadrën e parë më 20 gusht 2012 në humbjen 0–1 në transfertë kundër Evertonit. Pesë ditë më pas, në ndeshjen e rradhës në shtëpi ndaj Fulhamit, ai shënoi një autogol pas një dalje të portierit David de Gea i cili nuk e largoi topin siç duhet por u ngatërrua me lojtarin kundërshtar Mladen Petrić, me topin i cili shkoi aksidentalisht në pjesën e mbrapme të këmbës të Vidić dhe përfundoi në rrjetë; megjithatë, Manchester United fitoi 3–2.
Më 25 shtator, Vidić pësoi një tjetër dëmtim në gju, duke qëndruar jashtë fushave edhe për tetë javë të tjera. Ai parashikohej të kthehej në aksion për ndeshjen e Ligës së Kampioneve kundër CFR Cluj më 5 dhjetor, por mungoi në këtë ndeshje si dhe në ndeshjen pasardhëse në kampionat kundër ekipit rival Manchester City. Ai u rikthye zyrtarisht më 15 dhjetor në fitoren 3–1 në shtëpi kundër Sunderland, duke u aktivizuar si zëvëndësues në minutën e 68të në vend të Rio Ferdinand.
Më 13 janar 2013, në fitoren 2–1 në shtëpi kundër Liverpoolit, Vidić shënoi golin e parë dhe të vetëm të sezonit, duke mposhtur portierin me një gjuajtje me kokë pas një pasimi po me kokë nga Patrice Evra. Ai e mbylli sezonin 2012–13 me 22 ndeshje dhe 1 gol në Premier Ligë, me United që fitoi titullin e 20të në histori. Ai gjithashtu luajti nga dy ndeshje në kupë dhe Ligën e Kampioneve.
Sezoni 2013–14
Më 7 shkurt 2014, Vidić njoftoi se do të largohej nga Manchester United në fund të sezonit 2013–14 ku kontrata e tij do të përfundonte. Ai deklaroi: "Unë nuk po e konsideroj qëndrimin në Angli pasi klubi i vetëm që doja të luaja këtu ishte Manchester United".
Më 16 mars, Vidić mori kartonin e dytë të verdhë dhe doli jashtë në minutën e 77të të humbjes 3–0 në shtëpi kundër Liverpoolit. Kjo ishte hera e kartërt që Vidić përjashtohej me karton të kuq në ndeshjet kundër Liverpoolit, duke u bërë lojtari me më shumë përjashtime ndaj një ekipi të vetëm në historinë e Premier Ligës.
Më 1 prill, Vidić shënoi golin e parë në ndeshjen e parë çerek–finale të Ligës së Kampioneve kundër Bayern München, e cila u mbyll në barazim 1–1. Megjithatë, United u eliminua nga kompeticioni pasi u mposht 3–1 në ndeshjen e kthimit në Allianz Arena.
Ai luajti ndeshjen e tij të fundit në shtëpi me Manchester United më 6 maj kundër Hull Cityt, ku ai u duartrokit tre herë në këmbë: një herë gjatë nxemjes para ndeshjes ku u prezantua nga Sir Bobby Charlton, e dyta kur hyri në fushën e lojës si zëvëndësues për Phil Jones, dhe e treta kur preku topin për herë të parë.
Internazionale
Më 5 mars 2014, Interi njoftoi se Vidić do të bëhej pjesë e ekipit për sezonin e ri 2014–15.
Ai u grumbullua nga trajneri Walter Mazzarri për turnamentin miqësor veror International Champions Cup që u zhvillua në Shba. Ai bëri debutimin e tij për Interin më 27 korrik në ndeshjen e parë të Grupit A kundër Real Madrid, duke fituar një penallti që u shënua nga Mauro Icardi. Koha e rregullt u mbyll në barazimin 1–1, por Inter fitoi nga gjuajtjet e penalltive, ku Vidić shënoi penalltinë e parë të ekipit. Tre ditë më pas, ai luajti kundër ish skuadrës së tij Manchester United; ai shënoi me penallti në gjuajtjet e penalltive ku Inter humbi 5–3. Në ndeshjen e fundit të grupit kundër Romës më 2 gusht, Vidić shënoi golin e parë me Interin me kokë pas një krosimi të Dodô Pires në minutën e 45të. Inter fitoi ndeshjen 2–0, por nuk e kaloi dot grupin.
Vidić bëri debutimin e tij zyrtar në ndeshjen hapëse të Serie A kundër Torinos, ku Interi barazoi 1–1. Ai u kritikua për performancën e tij, fillimisht duke shkaktuar një penallti për një ndërhyrje të gabuar ndaj Fabio Quagliarellas dhe më pas u përjashtua me karton të kuq në momentet e fundit të ndeshjes për shkak se duartrokiti në mënyrë ironike një vendim të gjyqtarit. Më 18 shtator, Vidić u zgjodh lojtari më i mirë i ndeshjes së Ligës së Evropës kundër Dnipro Dnipropetrovsk ku Inter fitoi 1–0 falë golit të mbrojtësit Danilo D'Ambrosio. Tre ditë më vonë, në ndeshjen e javës së tretë në Serie A, ai bëri një gabim që lejoi sulmuesin Franco Vázquez të shënonte golin e vetëm të Palermos në barazimin 1–1 Stadio Renzo Barbera.
Pas largimit të Walter Mazzarrit si trajneri i skuadrës, i rikthyeri Roberto Mancini e vendosi mbrojtësin serb në stolin e rezervave në favor të mbrojtësve të rinj Andrea Ranocchia dhe Juan Jesus. Më 11 janar 2015, Vidić u rikthye në aksion pas gati dy muajsh në fitoren 3–1 në San Siro kundër Genoas, duke shënuar golin e tretë të ekipit të tij në minutën e 88të me kokë.
Karriera ndërkombëtare
parapamje|djathtas|Vidić gjatë një grumbullimi me kombëtaren në nëntor 2010. Pasi u aktivizua me të rinjtë e Jugosllavisë, Vidić bëri debutimin e tij me kombëtaren e parë më 12 tetor 2002 kundër Italisë në një ndeshje kualifikuese të UEFA Euro 2004. Vidić ishte pjesë e mbrojtjes së "Katër të famshmëve" të Serbisë dhe Malit të Zi, sëbashku me Mladen Krstajić, Ivica Dragutinović dhe Goran Gavrančić, që pësuan vetëm një gol gjatë kualifikueseve të Kupës së Botës 2006, duke vendosur rekodin për numrin më të vogël të golave të pësuar. Vidić luajti një rol madhor në ndeshjen e fundit kualifikuese kundër Bosnjes dhe Hercegovinës, ku Serbia dhe Mali i Zi fituan 1–0 duke siguruar kualifikimin; Vidić u ndëshkua me karton të kuq në pesë minutat e fundit të ndeshjes. Kjo gjë bëri që ai të humbiste ndeshjen e parë të fazës së grupeve në finalet e turnamentit kundër Holandës, dhe më 12 qershor, ai dëmtoi ligamentin e gjurit të tij të majtë gjatë një seance stërvitore duke mos luajtur asnjë ndeshje gjatë Kupës së Botës 2006.
Pas Kupës së Botës, Vidić vazhdoi të përfaqsonte kombëtaren e tij, tani i pavarur si kombëtarja serbe. Ai ishte një lojtar i rregullt gjatë kualifikueseve të Kupës së Botës 2010 duke qënë një element i rëndësishëm për Serbinë që e përfundoi Grupin 7 në vendin e parë me mbrojtjen më të mirë duke lënë mbrapa Francën dhe Rumaninë. Serbia zhgënjeu në turnament, duke e përfunduar Grupin D në vendin e fundit. Në ndeshjen e dytë në grupe kundër Gjermanisë, Vidić shkaktoi një penallti në pjesën e dytë gjatë kohës që Serbia po kryesonte 1–0, megjithatë gjuajtja e Lukas Podolskit u prit nga Vladimir Stojković.
Më 11 tetor 2011, Vidić humbi një penallti vendimtare kundër Sllovenisë. Trembëdhjetë ditë më pas, ai njoftoi tërheqjen e tij nga kombëtarja serbe për shkak të komenteve negative nga tifozët rreth performancave të tij.
Jeta personale
Më 17 korrik 2006, Vidić u martua me Ana Ivanović, një studente ekonomie në Universitetin e Beogradit. Sëbashku ata kanë tre djem: Luka, Stefan dhe Petar.
Klube
Burimi:
Kombëtarja
Burimi:
Golat me kombëtaren
Rezultatet e Serbisë të listuara të parat, kolonat e golave tregojnë rezultatin pas çdo goli të shënuar nga Vidić.
Charles Baudelaire
Charles Baudelaire (Sharle Bodler) lindi më 9 prill të vitit 1821 në Paris dhe vdiq më 31 gusht të vitit 1867, ishte poet,kishte nje djal me emrin Jorges Pupla kritik dhe përkthyes i njohur francez.
, pas vdekjes të së shoqit, u martua me një kolonel i cili duke qenë shumë i ashpër nxiti e provokoi urrejtjen e të birit. Mardhëniet me të ëmën nuk i kishte fort te mira dhe ky faktor shkaktoi te ai krizën ekzistenciale që e shoqëroi për tërë jetën.
Ne 1842, njohu poetet Gerard de Nerval, dhe Gautier; me kete te fundit u afrua shume pasi për me tepër shikonte tek ai nje udheheqes artistik dhe moral. Gjate kesaj kohe njohu Jeanne Duval, me te cilen pati nje mardhenie shume pasionale. Ndryshe nga zakonisht, lidhja e tyre vazhdoi për nje kohe te gjate. Charles gjente frymezim te Jeanne e cila i qendroi prane deri ne diten e fundit te jetes se tij.
Nderkohe jeta qe Bodleri bente ne Paris nuk ishte kushedi se cfare. Kur e ema zbuloi se ai kishte harxhuar gjysmen e trasheigimise e hodhi ne gjyq. Gjykata i caktoi nje administrator te cilit Bodleri duhet ti kerkonte para për çdo gje qe i nevoitej.
Ne 1845 publikoi krijimet e tij te para, ndersa për te fituar disa para me shume filloi pune nepër disa revista si: "L'Art romantique" e "Kuriosite estetik".
Ne 1848 mori pjese ne levizjet revolucionare ne Paris, ndersa ne 1857, publikoi ne shtepine botuese Pule-Malassiz kryeveprene e tij "Lulet e se keqes", qe permban rreth 100 poezi. Libri gjykohet për immoralitet, ndersa botuesi, detyrohet te censuroje disa prej poezive.
Bodleri ra ne depresion te thelle. Ne 1861 u perpoq te vetvritej. Ne 1864, pasi nuk u pranua nga Akadèmi Fronsez, u largua nga Parisi për te shkuar ne Bruksel, por edhe qendrimi ne kryeqytetin belg nuk i ndryshoi mendimet e tij për borgjezine.
I semure, kerkonte qetesine te hashashi, opiumi dhe alkoli. Pas nje paralize qe e bllokoi ne shtrat për disa vite ai vdiq ne moshen 46 vjecare. Eshtrat e tij prehen ne varrezat Montparnasse, se bashku me ato te mamase dhe njerkut. Ne 1949 Gjykata Kasacionit e Frances vendosi qe vepra dhe jeta e tij te kishin vendin e merituar ne piedestalin e kultures frenge.
Veprat
parapamje|right|Varri i Bodlerit
Austro-Hungaria
Austro-Hungaria, e njohur edhe si Perandoria Austro-Hungareze, Monarkisë Dyfishtë apo K.u.k (königliche und kaiserliche) Monarki, ose Shtet i Dyfishtë, ishte një bashkim monarkik në mes kurorave tö Perandorisë Austriake dhe Mbretërisë së Hungarisë në Europën Qëndrore. Bashkim ishte një rezultat i kompromisit të Ausgleich (Barashpezës) ose 1867, sipas të cilit Dhoma Austriake e Habsburgut ranë dakord për të ndarë pushtetin me qeverinë hungareze të veçanta, duke e ndarë territorin e ish perandorise austriake në mes tyre. Monarkia e Dyfishtë ka ekzistuar për 51 vjet deri në 1918, kur ajo theu përveç pas humbjes ushtarake në Luftës së Parë Botërore. Megjithatë fitoi në Fuqive Qendrore para Lindore
Dinastisë Habsburge vendosi si Perandori i Austrisë mbi gjysma perëndimore dhe veriore të vendit që ishte Perandoria e Austrisë (Cisleithania ose Tokë të përfaqësuara në Reichsrat) dhe si Mbret i Hungarisë në lidhje me Mbretërinë e Hungaria (Transleithania apo Tokat e kurorës së Shën Stefanit) që gëzonte vetë-qeverisjes dhe përfaqësimin në punët e përbashkëta (kryesisht marrëdhëniet e jashtme dhe të mbrojtjes).
Të dy kryeqytetet e Monarkisë në Vjenë për Austri dhe në Budapest për Hungari. Austro-Hungaria ishte gjeografikisht, vendi i dytë më i madh në Evropë pas Perandoria Ruse (621 538 km ² ose 239.977 sq m në vitin 1905), dhe më e populluar e tretë (pas Rusisë dhe Perandorisë Gjermane). Sot, ajo i mbuluar territorin ka një popullsi prej rreth 69 milion.
Si një perandori shumëkombëshe dhe pushtet të madh në një epokë e zgjimit kombëtar, ai ka gjetur jetën e saj politike e dominuar nga mosmarrëveshjet midis njëmbëdhjetë grupe kryesore kombëtare.
Të dy kryeqytetet e Monarkisë në Vjenë për Austri dhe në Budapest të Hungarisë. Austro-Hungaria u gjeografikisht, vendi i dytë më i madh në Evropë pas Perandoria Ruse (621 538 km ² ose 239.977 sq m në vitin 1905), dhe më e populluar e tretë (pas Rusisë dhe Perandorisë gjermane). Sot, ajo i mbuluar territorin ka një popullsi prej rreth 69 milion.
Monarkia mbante emrin ndërkombëtar të "Österreichisch-Ungarische Monarchie" (në vendimin e Franz Joseph I në 1868), i cili në mënyrë të plotë do të thotë "Kingdoms dhe tokave të përfaqësuara në Këshillin Perandorak dhe Tokat e kurorës së Shën Stefanit".
Austro-hungarez i kompromisit të vitit 1867 i cili përuroi strukturë dualiste Perandorisë së në vend të ish-Perandorisë Austriake unitar (1804-67) lindi në një kohë kur Austria u zvogëluar në fuqi dhe pushtet- si në Gadishullin Italian (si rezultat i Austro - në Sardenjë të luftës së 1859) dhe mes shteteve të Konfederata Gjermane.
Vitet 1850 Nga vonë, megjithatë, një numër i madh i hungarezëve, të cilët e kishin mbështetur revolucion 1848-49 janë të gatshëm të pranojnë monarkisë së Habsburgëve. Ata morën line, që ndërsa Hungaria ka të drejtë për pavarësi të plotë të brendshëm, sipas punëve të jashtme të sanksionojë pragmatike dhe mbrojtjes ishin "të zakonshme" të dy Austri dhe Hungari.
Dallëndyshja e vogël
Dallëndyshja e vogël me autor Zihni Sako. Botuar në Prishtinë në vitin 1969 nga "Rilindja". Libri ka 100 faqe me ilustrime.
Austro-Hungaria
Nga 1867 e tutje, shkurtesave shkon emrat e institucioneve zyrtare në Austri-Hungari reflektuar përgjegjësinë e tyre:
• K. u. k. (kaiserlich königlich und) apo Imperial & Royal ishte emërtim për institucione të përbashkëta të të dy pjesët e Monarkisë, si p.sh. k.u.k. Kriegsmarine (Lufta e Flotës) apo, gjatë luftës, Kuk Armee (Ushtria). Ka qenë vetëm tre k.u.k. Ministritë:
o Ministria e Jashtme Imperial & Royal dhe House Imperial
o Luftës së Ministrisë Imperial & Royal
o Ministria e Financave Imperial & Royal
Ky i fundit ishte vetëm përgjegjës për financimin e Imperial & Mbretërore shtëpisë, shërbimi diplomatik, ushtria e përbashkët dhe parku i përbashkët lufte. Të gjitha funksionet e tjera shtetërore janë çështje të trajtohen veç e veç në secilën prej dy shteteve. Agjendën e përbashkët nga 1867 e këtej janë sponsorizuar nga Austria me 70% dhe në Hungari me 30% të shpenzimeve totale dhe kjo ndarje është dashur të negociohet çdo dhjetë vjet. Deri në 1907, pjesa hungareze u rrit në 36,4%. Negociatat në vitin 1917 përfundoi me shpërndarjen e Monarkisë dyfishtë.
Ushtri e përbashkët ndryshuar emërtimin e saj nga k.k. teë k.u.k. vetëm në 1889, me kërkesë urgjente e qeverisë hungareze.
• K. k. (kaiserlich-königlich) ose Imperial-Royal ishte emërtim për institucionet e Cisleithania (Austri); mbretërore në këtë shkurtim do të thotë kurorën e Bohemi.
• K. u. (königlich-ungarisch), M. k. (Magyar királyi) ose Royal hungarez ishin institucionet e Transleithania, tokat e kurorës hungarez.
Në mediat, Kuk është shpesh keqpërdoret për institucionet kk.)
Qeveria
Tre elementet e veçantë vendosi austro-hungareze:
1. qeveria hungareze
2. "Qeveria austriake" ose Cisleithanian
3. politikën e përbashkët e jashtme dhe ushtarake nën monark
Hungari dhe Austri mbahet parlamentet të veçanta, secili me ministrin e saj kryeministër. Lidhja / bashkërendimin dy ra në një qeveri nën një monark, ushtron pushtet absolut në teori, por të kufizuara në praktikë. Qeverie të përbashkët Mbretëresha kishte përgjegjësi për ushtrinë, për detare, për politikën e jashtme, dhe për bashkimin e doganave.
Brenda Cisleithania dhe Hungari rajone të caktuara, të tilla si Galicia dhe Kroacia ka gëzuar statusin e tyre të veçantë me strukturat e tyre unike qeveritare.
Një e përbashkët e Këshillit Ministror vendosi qeverie të përbashkët: të përbërë nga tre ministrat për përgjegjësitë e përbashkëta (financave të përbashkët, ushtarake dhe politikën e jashtme), dy kryeministrat, disa Archdukes dhe monark. Dy delegacionet e përfaqësuesve (60-60 anëtarë), një nga secili nga parlamentet e Austrisë dhe Hungarisë, u takua veçmas dhe do të votohet për shpenzimet e Këshillit të Ministrave të Përbashkët, duke i dhënë dy qeverive ndikim në administratën e përbashkët. Megjithatë, ministrat u përgjigj në fund të fundit vetëm për monark, dhe ai e kishte marrë vendimin përfundimtar mbi çështjet e politikës së jashtme dhe ushtarake.