cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martianus Capella
De nuptiis
Kjo vepër e vetme enciklopedike, De nuptiis Philologiae et Mercurii ( "Mbi martesën e Filologjisë dhe Merkurit"), e njohur nganjëherë edhe si De septem disciplinis ("Mbi shtatë disiplina") ose Satyricon, është një përpunim didaktiko-pedagogjik ku përmes një alegorie të shkruar në një përzierje të prozës dhe vargjeve të hollësishme aluduese, paraqitet një prosimetrum në mënyrën e satires së Varronit. Stili është me fjalë dhe i ngarkuar me metaforë dhe shprehje të çuditshme. Libri kishte një rëndësi të madhe në përcaktimin e formulës standarde të arsimit akademik nga Perandoria Romake nga shekulli V deri në Rilindjen e shekullit XII. Kjo formulë përfshinte një dashuri mesjetare për alegorinë (në veçanti personifikimet) si një mjet për të paraqitur dije, dhe një strukturim të mësimit rreth shtatë arteve liberale.
Libri, duke përqafuar që në rezyme, kulturën e ngushtuar klasike të kohës së tij, iu kushtua djalit të tij. Historia e saj kornizë në dy librat e parë lidhet me mirësjelljen dhe dasmën e Mërkurit (ndjekje inteligjente ose fitimprurëse), i cili është refuzuar nga urtësia, parashikimi dhe shpirti, me vajzën Filologjia (mësimi, ose më saktësisht dashuria dhe studimi i letrave), i cili është bërë i pavdekshëm nën mbrojtjen e perëndive, muzave, virtyteve kardinale dhe hireve. Titulli i referohet bashkimit alegorik të ndjekjes intelektuale fitimprurëse (Mërkuri) me të mësuarit me anë të artit të letrave (Filologjisë).
Ndër dhuratat e dasmës janë shtatë shërbyeset që do të jenë shërbëtorët e Filologjisë: ato janë shtatë artet liberale: Gramatika (një grua e moshuar me thikë për nxitjen e gabimeve gramatikore të fëmijëve), Dialektika, Retorika (një grua e gjatë me një fustan të zbukuruar me figura të të folurit dhe e armatosur në një mënyrë të tillë për të dëmtuar kundërshtarët), Gjeometria, Aritmetika, Astronomi dhe Muzika (Harmonia). Frances Yates konsideron se këto imazhe korrespondojnë ngushtë me rregullat për krijimin e imazheve për memorje artificiale. Ndërsa prezantohet çdo art, ajo jep një ekspozitë të parimeve të shkencës që përfaqëson, duke siguruar kështu një përmbledhje të shtatë arteve liberale. Dy arte të tjera, Arkitektura dhe Mjekësia, ishin të pranishme në festë, por meqenëse ato kujdesen për gjërat tokësore, duhej që të heshtnin në shoqërinë e hyjnive qiellore.
Çdo pjesë (libër) është një abstrakt ose një përmbledhje nga autorët e mëparshëm. Trajtimi i lëndëve i përket një tradite e cila shkon prapa në Disiplinën e Varronit, madje edhe për aludimin kalimtar të Varronit në arkitekturë dhe mjekësi, të cilat në kohën e Martianus Capella ishin arte të mekanikës, material për skllevërit e zgjuar por jo edhe për senatorët. Kurrikula klasike romake, e cila do të përfaqësohej - kryesisht përmes librit të Martianus Capellas - në periudhën e hershme mesjetare, u modifikua, por vështirë se u revolucionarizua nga krishterimi. Pjesët e vargjeve, në tërësi, të sakta dhe të ndërtuara në mënyrë klasike, janë një imitim i Varronit.
Pjesa (libri) tetë përshkruan një model astronomik gjeografik të modifikuar, në të cilin Toka është duke pushuar në qendër të universit dhe e rrethuar nga Hëna, Dielli, tre planetë dhe yjet, ndërsa Mërkuri dhe Venusi rrethojnë Diellin. Kjo pikëpamje u veçua për lëvdata nga Koperniku në Librin I të tij me titull De Revolutionibus orbium coelestium.
Ndikimi
Martianus Capella mund të kuptohet më së miri për sa i përket reputacionit të librit të tij. Vepra e tij u lexua, u mësua dhe u komentua gjatë gjithë mesjetës së hershme duke krijuar themelin e arsimit mesjetar evropian gjatë periudhës së hershme mesjetare dhe Rilindjes së Karolingëve.
Që nga fundi i shekullit V, një afrikan tjetër, Fulgentius, kompozoi një vepër të modeluar mbi këtë bazë. Një shënim i gjetur në dorëshkrime të shumta — shkruar nga Securus Memor Felix, i cili kishte ndërmend të shkruante një vepër — tregon se rreth vitit 534 teksti i dendur dhe i ndërlikuar i De nuptiis tashmë ishte korruptuar pa shpresë nga gabimet e shkrimit. (Michael Winterbottom sugjeron se vepra e Securus Memor mund të jetë baza e tekstit të gjetur në "një numër mbresëlënës të librave ekzistues") shkruar në shekullin IX. ) Një shkrimtar tjetër i shekullit VI, Gregory of Tours, dëshmon se ai ishte bërë praktikisht një manual shkollor. Në studimin e tij të vitit 1959, C. Leonardi katalogoi 241 dorëshkrime ekzistuese të De nuptiis, duke dëshmuar popullaritetin e tij gjatë mesjetës. Vepra është komentuar në mënyrë të bekuar: nga John Scotus Erigena, Hadoard, Alexander Neckham dhe Remigius Auxerre .  Në shekullin XI murgu gjerman Notker Labeo përktheu dy librat e parë në gjermanishten e vjetër të lartë. Martianus vazhdoi të luante një rol të madh si transmetues i mësimit antik deri në ngritjen e një sistemi të ri të mësimit të bazuar në aristotelianizmin skolastik. Deri në shekullin XIII, Martian Capella ende vlerësohej se ishte shkaku efikas i studimit të astronomisë.
Përkthyesit modernë kanë më pak interes për idetë e Martianusit, "përveç dritës, që vepra e tij hedh mbi ato që studiuesit në periudha dhe vende të tjera e dinin ose menduan se ishte e rëndësishme të dinin për shtatë artet e lira". C.S. Lewis, në veprën me titull Allegory of Love, shprehet se "universi, i cili ka prodhuar orkidën e bletëve dhe gjirafat, nuk ka prodhuar asgjë më të huaj se Martianus Capella".
Editio princepsi i De nuptiis, redaktuar nga Franciscus Vitalis Bodianus, u shtyp për herë të parë në Vicenza në vitin 1499. Data relativisht e vonë e punimit në shtyp, si dhe numri modest i botimeve të mëvonshme, është një shënues i rrëshqitjes së popullaritetit të tij, përveç si një abetare arsimore fillore në artet liberale. Për shumë vite, botimi standard i veprës ishte ai i A. Dick (Teubner, 1925), por J. Willis shtypi një botim të ri për Teubner në vitin 1983.
Një prezantim modern, duke u përqëndruar në artet matematikore, është Martianus Capella and The Seven Art Liberal, Vol. 1: The Kuadrivium of Martianus Capella: Latin Traditions in the Mathematical Sciences, 50 B.C. - 1250 A.D. Vëllimi 2 i kësaj vepre është një përkthim në anglisht i veprës De nuptiis.
Shtëpia e Gaq Kajana
Shtëpia e Gaq Kajana është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Azuaga
Azuaga është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campiña Sur, të provincës Badajoz, në Komunitetin Extremadura. Azuaga ka 8303 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 497.9 km2.
Treban
Treban është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Treban ka një popullsi prej 401 banorë dhe sipërfaqe 25.63 km², me një dendësi prej 16 banor/km².
Ján Kvačala
Ján Kvačala (gjithashtu Johann Kvacsala ose János Kvacsala ose Иван Квачала) (5 shkurt 1862 Bački Petrovac, Vojvodinë - 9 qershor 1934 Vienna) ishte një pedagog, themelues i komeniologjisë, historian dhe predikues sllovakë.
Labirinti i botës dhe parajsa e zemrës
djathtas|parapamje| Titulli i botimit të parë të veprës Labirinti i Botës dhe Parajsa e Zemrës, 1631 Labirinti i botës dhe parajsa e zemrës është një libër nga John Amos Comenius. Libri është një alegori satirike, e konsideruar si një xhevahir i letërsisë së barokut, si dhe është njëra nga veprat më të rëndësishme të autorit. Komenski e përfundoi versionin e parë në vitin 1623, por ai e rishkruan librin disa herë, duke ndryshuar konceptin dhe formën e tij. Libri mbetet vepra më e lexuar e letërsisë së vjetër çeke.
Përmbledhje
Bota portretizohet si një qytet që i ngjan një labirinti, në të cilin hyn një pelegrin (vetë tregimtari dhe autori). Qyteti ka Portën e Hyrjes dhe Portën e Ndarjes; gjashtë rrugë kryesore që përfaqësojnë gjashtë klasat e botës; Kalaja e Pasurisë në mes të saj; dhe Sheshi i Përbashkët.
Në pjesën e parë të librit, Labirinti i botës (kapitujt 1–36), pelegrini bashkohet nga dy udhërrëfyes, Searchall Ubiquitous (alegoria e kuriozitetit njerëzor dhe dëshirës për dije) dhe Deluzioni (alegoria e adoptimit të pamëshirshëm të konvencionales dhe të cektësisë. mendimet). Ai kërkon një punë për vete që do t'i përshtatet më së miri trupit dhe shpirtit të tij. Mirëpo, udhërrëfyesit e pengojnë pelegrinin të shohë realitetin duke e bërë atë të shikojë botën përmes syzeve rozë. Ai kap vetëm pak pamje të realitetit. Kjo është arsyeja pse ai nuk mund të gjejë zgjedhjen e duhur; edhe në Kështjellën e Urtësisë sheh krenarinë.
Ai e sheh jetën njerëzore si të pakuptimtë dhe tmerrohet nga vdekja; megjithatë ai gjen shpëtim në Pjesën e Dytë të librit, Parajsa e Zemrës (Kapitujt 37–54), ku kthehet në zemrën e tij, duke u thirrur atje nga Perëndia. Atje ai vizitohet nga Krishti i cili i tregon se cili është kuptimi i vërtetë i botës, kështu që pelegrini, tani i transformuar, mund të bashkohet me Kishën e Padukshme dhe ta shohë atë përmes syzeve të reja që janë fjala ose tingulli i Perëndisë dhe i Frymës së Shenjtë. Ai më në fund sheh Lavdinë e Perëndisë dhe pranohet mes njerëzve të tjerë të Perëndisë. Për këtë ai falënderon me një lutje dhe një himn që kremton Lavdinë, Bukurinë dhe Dashurinë e Zotit.
Libri është shkruar në një gjuhë artistike. Është një vizion poetik dhe Komenski nuk kritikon vetëm shoqërinë; ai gjithashtu përpiqet të kapë përparimin e Njeriut në përgjithësi (dhe të tregojë dualizmin e mënyrave materiale dhe shpirtërore të jetës). Ai tregon kotësinë e përpjekjeve njerëzore që përqendrohen në botën materiale dhe i thotë lexuesit se duhet ndjekur vullneti i Zotit, siç zbulohet në Bibël.
Siç u përmend më lart, libri mbetet shumë popullor dhe është ende në shtyp (deri më tani dy botimet e fundit në Republikën Çeke u shfaqën në vitin 2001, i cili u shit shumë shpejt, dhe 2005. Ndërtesa e re e Bibliotekës Moraviane, e cila u hap në Brno më 2 prill 2001, ka një reliev prej guri të Labirintit në murin e saj të përparmë.
Agjenti Smith
Agjenti Smith është një personazh imagjinar dhe antagonisti kryesor i trilogjisë The Matrix. Ai është portretizuar nga Hugo Weaving në filma dhe është dubluar nga Christopher Corey Smith në The Matrix: Path of Neo.
Në vitin 2008, Agjenti Smith u zgjodh nga Empire Magazine si personazhi i 69-të më i madh i filmit në të gjitha kohërat. Në vitin 2013, Weaving riprodhoi rolin për një reklamë General Electric.
Personaliteti
Që nga fillimi është e qartë se Agjenti Smith është dukshëm më i fortë, i zgjuar dhe më individual, sesa agjentët e tjerë. Ndërsa agjentët e tjerë rrallë veprojnë pa u këshilluar me njëri-tjetrin përmes kufjeve të tyre, deri në atë pikë sa që shpesh përfundojnë fjalitë e njëri-tjetrit, Smith është zakonisht ai që jep urdhra ose përdor kufjet e tij për të mbledhur informacion për qëllimet e tij. Smith gjithashtu duket se është udhëheqësi i agjentëve të tjerë në filmin e parë, pasi ai ka autoritetin të nisë sulmet e Sentinel në botën e vërtetë. Ashtu si me agjentët e tjerë, Smith përgjithësisht i afrohet problemeve përmes një këndvështrimi pragmatik, por, nëse është e nevojshme, gjithashtu do të veprojë me forcë brutale dhe zemërim të dukshëm, veçanërisht kur provokohet nga Neo.
Kufjet paraqesin një formë të mekanizmit të kontrollit nga makinat. Vlen të përmendet se kur ai po merr në pyetje Morpheus, ai dërgon agjentët e tjerë nga dhoma, pastaj heq kufjen e tij, duke e liruar veten nga lidhja me makinat para se të shprehte mendimin e tij për njerëzimin. Në fillim të filmit të dytë, kufjet e Smithit dërgohen te Neo në një zarf si një mesazh nga Smith, që përfaqëson lirinë e re të Smith-it.
Agjenti Smith ankohet te Morpheus se Matrix dhe banorët e saj kanë erë të neveritshme. Smith ka një urrejtje të hapur ndaj njerëzve dhe dobësinë e tyre ndaj mishit. Ai e krahason njerëzimin me një virus; një organizëm sëmundjesh që kopjon në mënyrë të pakontrollueshme dhe do të shkatërronte në mënyrë të pashmangshme mjedisin e tyre, nëse nuk do të ishte për inteligjencat e makinerive duke i mbajtur ato nën kontroll. Ironikisht, Smith përfundimisht bëhet një virus kompjuterik, duke u shumëzuar derisa të ketë kapërcyer tërë Matrix.
Në të njëjtën kohë, Smith zhvillon një armiqësi ndaj vetë Matrix, duke ndjerë se ai është po aq i burgosur i tij sa edhe njerëzit që ai ka për detyrë t'i kontrollojë. Ai më vonë zhvillon një dëshirë të jashtëzakonshme dhe gjithnjë e më të hapur për shkatërrimin e njerëzimit dhe makinerive.
Ai u tregua gjithashtu si një nihilist, i cili përfundimisht arrin kulmin në deklaratën e tij se qëllimi i jetës është të përfundojë, dhe të kreditojë jetën e Neo për përcaktimin e tij këtë. Gjatë përballjes së tij të fundit me Neo, Smith hidhëron me zemërim shkaqe të tilla si liria, e vërteta, paqja dhe dashuria si thjesht përpjekje njerëzore për të justifikuar një ekzistencë të pakuptimtë dhe pa qëllim, dhe nuk është plotësisht në gjendje të kuptojë pse Neo vazhdon ta luftojë atë megjithë njohuritë që ai nuk mund të fitojë.
Një shkrimtar në The Guardian komentoi se Smith duket se po e shijon shumë punën e tij.
Portretizimi
Aktorit francez Jean Reno fillimisht iu ofrua roli i Agjentit Smith në The Matrix, por ai nuk pranoi pasi ishte në një pikë të karrierës së tij në të cilën ai nuk dëshironte të linte Francën, duke mos dashur të transferohej në Australi për një xhirim katër dhe një muaj e gjysmë. Hugo Weaving në fund të fundit u hedh si Smith. Sipas Weaving, ai i pëlqente të luante personazhin sepse e argëtoi atë. Ai shkoi për të zhvilluar një theks neutral, por me karakter më specifik për rolin. Ai donte që Smith të tingëllonte as njerëzor, as robotik. Ai gjithashtu tha se zërat e Wachowskis ndikuan në zërin e tij në film. Kur filluan xhirimet për The Matrix, Weaving përmendi që ai ishte i ngazëllyer që ishte një pjesë e diçkaje që do ta zgjaste.
Pas njoftimit se Warner Bros. po planifikonte një ribotim të serisë filmike të The Matrix, Hugo Weaving deklaroi se ai ishte i hapur për të riprodhuar rolin, por vetëm nëse Wachowskis ishin të përfshirë. Në vitin 2019, The Matrix 4 u konfirmua për një lëshim të vitit 2021, por Weaving nuk do të kthehej. Fillimisht, Weaving u afrua për të luajtur përsëri rolin nga Lana Wachowski, por ai kishte planifikuar konflikte me përfshirjen e tij në adaptimin teatral të Tony Kushner The Visit, duke e çuar Wachowski të përfundojë se datat nuk do të funksionojnë dhe ta shkruajnë atë nga filmi.
Katër profesionet
Katër profesionet apo "'katër kategoritë e njerëzve" ishte një strukturë hierarkike e klasë shoqërore e zhvilluar në Kinën e lashtë nga dijetarët konfuçianë ose legalistë prej nga fundi i dinastisë Zhou dhe është konsideruar si një pjesë qendrore e strukturës shoqërore Fengjian-e ( 1046–256 p.e.s.).
Në radhitje zbritëse, ato ishin shi (dijetarët dhe aristokratët), nong (fermerët fshatarë), gong (artizanët dhe mjeshtrit), dhe shang (tregtarët dhe shitësit). Në një farë mënyre ky sistem i rendit shoqëror ishte adoptua në të gjithë sferën e kulturës kineze. Në japonisht kjo quhej mibunsei (身分制) dhe disa herë është përmendur si "Shi, nō, kō, shō" (士農工商,), në koreanisht "Sa, nong, gong, sang" (사농공상), dhe në vietnamisht si "Sĩ, nông, công, thương (士農工商). Dallimi kryesor në adoptim ishte përcaktimi i "shi" (士).
Sistemi nuk i përfshinte të gjitha grupet e tjera shoqërore në shoqërinë para-moderne kineze, dhe kategoritë e saj të gjera ishin më shumë si një idealizim se sa një realitet praktik. Komercializimi i shoqërisë kineze në periudhën e Song dhe Ming më tej mjegulloj linjat midis këtyre katër dallimeve hierarkike shoqërore.
Shi (士)
Gjatë dinastive të lashta Shang dhe Zhou, shi janë konsideruar si të një rendi shoqëror fisnikë me prejardhje aristokrate të ulët në krahasim me dukët dhe markezët. Kjo klasë shoqërore u dallua nga e drejta e tyre për të hipur mbi qerre dhe për të udhëhequr betejat nga nga qerret lëvizëse, ndërsa kanë shërbyer gjithashtu funksione civile. Ata ishin gjithashtu të njohur edhe për nga armët që përdornin, shpatë me dy tehe, ose jian. Lloji i veshjeve të veshura nga klasa shi gjithashtu dalloheshin nga të tjerët; shi mbanin veshur rroba të gjata prej mëndafshi, ndërsa të gjithë njerëzit e tjerë mbanin veshur pantallona.
Nong (农/農)
Që nga kohët e Neolitit në Kinë, bujqësia ishte një element kyç në rritjen e qytetërimit të Kinës dhe në çdo qytetërim tjetër. Ushqimi që fermerët prodhonin mbante të gjithë shoqërinë, ndërsa taksa e kërkuar fermerët dhe pronarët e tokave prodhonte shumicën e të hyrave shtetërore për dinastitë para-moderne të Kinës. Prandaj, fermeri ishte anëtar i vlefshëm i shoqërisë, dhe megjithëse ai nuk ishte konsideruar si një me klasën shi, ndërsa familjet e klasës shi ishin ende pronarë tokash që shpesh mbillnin tokat dhe prodhonin produkte ushqimore.
Gong (工)
Zejtarët dhe artizanët — klasa e tyre identifikohej me karakterin kinez që do të thotë fuqia punëtore — ishin ashtu si bujqit me respektin që ata prodhonin mallra thelbësore të nevojshme për vete dhe pjesën tjetër të shoqërisë. Edhe pse ata nuk mund të siguronin shtetin me të ardhura të mëdha pasi që ato shpesh nuk zotëronin tokën e tyre, si pasojë nuk paguanin taksa, zejtarët dhe artizanët përsëri u jepej një vend më i lartë se tregtarëve. Që nga kohët e lashta, punët me aftësi të zejtarëve dhe artizanëve ishte mësuar gojarisht nga babai tek i biri, edhe pse puna e disa arkitektëve dhe ndërtuesve strukturor ishin ndonjëherë të kodifikuara, ilustruara, dhe kategorizuar në veprat e shkruara kineze.
Shang (商)
Tregtarët e tregjeve, dhe shitësit që ecnin shiheshin nga elita e dijetarëve si anëtarë thelbësor të shoqërisë, e përsëri zyrtarisht ishin të vendosur në vendin më të ulët nga katër klasat në hierarkinë shoqërore të Kinës, për shkak se ato nuk prodhonin ndonjë gjë, vetëm fitonin nga krijimtaritë e të tjerëve. Kjo ishte edhe përkundër faktit se gjatë gjithë historisë kineze, klasa tregtare ishin shpesh të pasur dhe kishin ndikim të konsiderueshëm mbi dhe përtej klasës së tyre shoqërore të supozuar.
Lista e telenovelave të Televisa
Kjo është një listë e telenovelave të prodhuara nga Televisa nga viti 1958 për të paraqitur.
Zatoichi
Zatoichi (座頭市 Zatōichi) është personazh fiktiv që paraqitet në një nga filmat dhe serialet më të gjata në Japoni që luajti gjatë periudhës Edo. Personazhi është masazhierë dhe shpatarë i verbër, krijuar nga romancieri Kan Shimozawa.
Personazhi u zhvillua në ekran nga Daiei Film (tani Kadokawa Pictures) dhe aktori Shintaro Katsu, që luajti rolin e personazhit. Gjithsej 26 filma u bënë nga viti 1962 deri më 1989. Nga viti 1974 deri më 1979, u prodhua seriali televiziv Zatoichi, duke luajtur Katsu dhe disa nga yjet e njëjta që u shfaqën në filma. Këto janë prodhuar nga Katsu Productions. Njëqind epizoda, me epizodat 99 dhe 100 duke qenë finalja dy pjesëshe, u transmetuan para serialit televiziv Zatoichi u anullua.
Filmi i vitit 2003, Zatoichi u drejtua nga Takeshi Kitano i cili gjithashtu luajti rolin e Zatoichit.
Personazhi
Zatoichi është një personazh i verbër, anma (masazhier) dhe bakuto (kumarxhi), edhe në festë vallëzon dhe këndon. Në betejë, Zatoichi është shpatarë shumë i aftë, sidomos në aftësitë japoneze, kenjutsu dhe Iaidō. Ai është poashtu i aftë në mundje sumo dhe kyujutsu (gjuajtja me hark).
Aftësia e tij luftuese me shpejtësi të vetëtimës është e pabesueshme, me shpatën e tij të mbajtur në një rrotullim të kundërt; kjo, e kombinuar me lajthitjet e tij të paqëndrueshme të çelikut në një luftë, veshët e tij të zjarrtë, ndjenjën e erë dhe proprioceptimin, të gjithë i bëjnë një kundërshtar të frikshëm. Në lojën e kumarit, veshët e Zatoichit është jashtëzakonisht të forta, ku mund të dijë nëse zare bie në çift ose tek.
Zigoitia
Zigoitia është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Zigoitia, të provincës Álava, në Baskia.
Semestene
Semestene (Semèstene) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 39.58 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 405 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 157 banorë.
Shtëpia e Gaq Musha
Shtëpia e Gaq Musha është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Ganagobie
Ganagobie është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Ganagobie ka një popullsi prej 83 banorë dhe sipërfaqe 10.5 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Xhamia e Kyçyk-Hasanit
parapamje|Xhamia e Kyçyk-Hasanit Xhamia e Kyçyk-Hasanit (Greqisht: Τζαμί του Κιουτσούκ Χασάν, Turqisht: Küçük Hasan Camii) ështe nje xhami osmane historike në ishullin e Kreta, Greqi. Ajo është ndërtuar në vitin 1645 nga arkitektet armen osmanlli me emrin e komandantit Hasan Pashë Kyçyku. Minareja nuk është rikonstruktuar.
Ngjyra e xhamisë Kyçyk-Hasanit është bardhe dhe ajo ka vetem një minare të bukur.
Festivali Evropian i Këngës 1978
Festivali Evropian i Këngës 1978 ishte edicioni i 23-të i Eurovizionit. Ai u zhvillua në Paris, Francë, pas fitores së vendit në me këngën " L'Oiseau et l'Enfant " nga Marie Myriam. Organizuar nga Bashkimi Evropian i Transmetuesve (EBU) dhe transmetuesi pritës Télévision Française 1 (TF1), konkursi u mbajt në Palais des Congrès më 22 prill 1978 dhe u drejtua nga Bernard Lion. Konkursi u prezantua nga Denise Fabre dhe Léon Zitrone. Kjo ishte hera e parë që më shumë se një person kishte prezantuar konkursin si dhe e para që kishte një prezantues mashkull që nga.
Njëzet vende morën pjesë, numri më i madh i vendeve konkurruese në historinë e konkursit në atë kohë. Danimarka dhe Turqia u rikthyen të dyja në garë. Danimarka nuk kishte marrë pjesë që nga, 12 vjet më parë.
Fitues i konkursit ishte Izraeli me këngën " A-Ba-Ni-Bi " nga Izhar Cohen & the Alphabeta. Hyrja fituese ishte një këngë dashurie e kënduar në ekuivalentin hebraik të Ubbi dubbi (titulli është një zgjerim i fjalës hebraike ani אני, që do të thotë "unë"). Kjo ishte fitorja e parë e Izraelit në Eurovizion, dhe ishte gjithashtu kënga e parë fituese që u interpretua në një nga gjuhët semite. Për më tepër, ishte edhe kënga e vetme fituese e dirigjuar nga një grua, Nurit Hirsh. Norvegjia përfundoi e fundit për herë të pestë, duke fituar pikët e para nul pas zbatimit të sistemit të ri të votimit në.
Vendndodhja
asnjë|parapamje|Palais des Congrès, Paris - vendi pritës i konkursit 1978. Ngjarja u zhvillua në Paris, kryeqyteti dhe qyteti më i madh i Francës, ku vendi pritës ishte Palais des congrès de Paris, i cili është një vend koncertesh, qendër konventash dhe qendër tregtare në rrethin e 17-të të Parisit. E ndërtuar nga arkitekti francez Guillaume Gillet, vendi u inaugurua në vitin 1974.
Vendet pjesëmarrëse
Danimarka u kthye në garë pasi kishte munguar për 12 vjet, ndërsa Turqia e bëri këtë pasi mungoi 2 vjet. Kjo do të thoshte se, për herë të parë, konkursi kishte 20 kombe pjesëmarrëse që konkurronin.
Formati
Kartolinat u filmuan drejtpërdrejt, ku shfaqeshin artistët që shkonin drejt skenës. Ata merrnin një korridor, pastaj një ashensor. Duke u larguar nga ashensori, ata përshëndeteshin nga pjesëmarrësit e mëparshëm dhe më pas bënin hyrjet e tyre në skenë. Kamera bëri gjithashtu disa foto të audiencës, veçanërisht Jane Birkin dhe Serge Gainsbourg.
Çdo këngë shoqërohej nga një orkestër prej 45 muzikantësh.
Pjesëmarrësi suedez Björn Skifs ishte i pakënaqur me rregullin që çdo shtet duhet të performojë në gjuhën e tij amtare. Ai kishte në plan të këndonte në anglisht, por ndryshoi mendje në momentin e fundit, duke bërë që ta harronte plotësisht tekstin. Prandaj, ai këndoi disa rreshta të parë kuturu përpara se t'i gjente përsëri fjalët.
Fitorja izraelite shkaktoi probleme për disa vende të Afrikës Veriore dhe të Lindjes së Mesme që po e transmetonin konkursin në televizion, edhe pse nuk merrnin pjesë. Sipas autorit dhe komentatorit politik John Kennedy O'Connor në librin e tij The Eurovision Song Contest: The Official History, kur Izraeli u bë fituesi i qartë përgjatë votimit, shumica e stacioneve arabe i dhanë fund transmetimit të konkursit. Televizioni jordanez e përfundoi shfaqjen me një foto të një tufe lulesh në ekran, duke njoftuar më vonë se kandidati belg (i cili përfundoi i dyti) ishte fituesi.
Pasqyrë e konkursit
Konkursi u mbajt më 22 prill 1978, duke filluar në orën 21:30 CEST (19:30 UTC ).
Frika nga sulmet terroriste si në Lojërat Olimpike Verore 1972 në Mynih dhe nga pushtimet skenike si në vitin 1964 nënkuptuan se masat e sigurisë në dhe rreth Palais des Congrès ishin veçanërisht të rrepta: 200 oficerë policie, disa prej tyre si agjentë të fshehtë, u përpoqën të parandalonin çdo incident të mundshëm. Spektatorët duhej të kalonin nëpër detektorë metalikë pas mbërritjes në Palais des Congrès.
Përveç detyrave të tij si mikpritës së bashku me Denise Fabre, Léon Zitrone shërbeu edhe si komentator për Francën, në një kabinë komentimi në prapaskenë.
12 points
Poshtë gjendet një përmbledhje e 12 pikëve të dhëna në finale:
Shtëpia e Gaq Xhyxhe
Shtëpia e Gaq Xhyxhe është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Seneghe
Seneghe (Sèneghe) është një komunë në Itali në provincën Oristanos, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 57.85 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 305 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.772 banorë.
Saint-Sornin
Saint-Sornin është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Sornin ka një popullsi prej 235 banorë dhe sipërfaqe 19.44 km², me një dendësi prej 12 banor/km².
Origne
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Origne (Ocitanisht: Aurinha; Shqip: Arinja) është një komunë në departamentin Gironde në Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.
Le Mayet-d'École
Le Mayet-d'École është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Le Mayet-d'École ka një popullsi prej 286 banorë dhe sipërfaqe 6.76 km², me një dendësi prej 42 banor/km².
Shtëpia e Gaqi Filipi
Shtëpia e Gaqi Filipi është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Zegama
Zegama ështënjë komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Goierri, të provincës Gipuzkoa, në Baskia. Zegama ka 1492 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 35.07 km2.
Zatoichi: The Last
Zatoichi: The Last (Japonisht: 座頭市 THE LAST) është film samurai i vitit 2010 drejtuar nga Junji Sakamoto dhe Shingo Katori me rolin e Zatoichit.
Përmbledhje
Filmi fillon me gruan e Zatoichit (Satomi Ishihara) duke u vrarë nga Toraji (Sousuke Takaoka), djali i shefit të organizatës yakuza. Pas vdekjes së saj, Zatoichi (Shingo Katori) kthehet në vendlindjen e tij, ku shpreson të rifillojë një jetë normale nën maskën e fermerit me shokun e tij Ryuji (Takashi Sorimachi). Megjithatë, i njëjti grup yakuza planifikon të ndryshojë vendlindjen e Ichit në një port dhe të fillojë të shfrytëzojë fshatarët lokalë për para. Veprat e tokës Ryuji janë marrë dhe shpenguar me një çmim të lartë, kështu që Ichi përdor aftësitë e tij të lojërave të fatit për të fituar paratë për veprat. Kjo zbulon identitetin e tij si Zato Ichi famëkeq që Yakuza nuk i pëlqen dhe e djeg shtëpinë. Fshatarët hartojnë një dorëshkrim Tanran që t'i paraqitet një zyrtari që kalon duke kërkuar ndihmë. Megjithatë, pasi Zato Ichi, një kriminel i kërkuar, në fshat nuk do të punonte në favor të tyre, kështu që ata të hartojnë një plan për ta shkatërruar atë. Ata i japin atij një rrotull bosh për të "dorëzuar" zyrtarët dhe për ta udhëhequr atë në një rrugë të rrezikshme duke dërguar yakuza pas tij. Megjithatë, ai e kupton se është rruga e gabuar dhe e bën atë tek zyrtarët. Tradhëti i tij zbulohet kur ai tregon rrotullimin bosh tek zyrtarët dhe ata janë fyer dhe largohen. Içi merr përgjegjësinë për të hequr qafe nga yakuza për veten, duke shkuar në selinë e yakuza dhe duke vrarë shefin. Megjithatë ai është qëlluar nga Toraji dhe është thikur nga një nga miqtë e Yakuza Duke u zvarritur në duart dhe këmbët ai shkon në plazh ku ai me sa duket vdes për t'u bashkuar me gruan e tij në jetën e ardhshme.
Euronews Albania
Euronews Albania transmeton në gjuhën shqipe dhe mbulon ngjarjet e interesat e shqiptarëve, në rajon e mbarë diasporën. Euronews Albania ndan të njëjtët vlera, standarde profesionale dhe filozofi me platformën mediatike ndërkombëtare Euronews Group.
Me një investim kurajoz dhe të pazakontë në rajon, si në teknologji ashtu edhe në burime njerëzore, Euronews Albania, synon të jetë pararojë e një revolucioni mediatik, i shumëkërkuar nga qytetarët dhe investitorët.
Në një vend si Shqipëria, ku qasjet ekstreme përjashtojnë gjithëpërfshirjen, Euronews Albania është i përkushtuar për të qenë marrësi e transmetuesi i një demokracie të shëndetshme, bazuar në fakte dhe argumente nga të gjithë palët.
Euronews Albania është shtëpia e të gjithë opinioneve, nga Shqipëria në Kosovë, Maqedoninë e Veriut, Malin e Zi e kudo ku jetojnë shqiptarë. Ne jemi zëri i çdokujt, përmes një platforme unike. Çdo ditë garantojmë një debat shumëngjyrësh, që ka për zemër interesat e publikut, të vetmit, të cilit i shërbejmë.
Euronews Albania fuqizon qytetarët shqiptarë duke transmetuar opinione e këndvështrime gjithëpërfshirëse.
Poul Søgaard
Poul Søgaard lindi Poul Pedersen (12 nëntor 1923 - 13 dhjetor 2016) ishte politikanë danezë dhe ish-ministër i mbrojtjes mes vitit 1977-1982. Ai ishte djali i Magda Kirstine Marie Sørensen dhe Jens Marinus Pedersen. Poul u bë aktiv në politikë në moshën 16 vjeçare kur i'u bashkua Partisë Demokratike Socialiste. Ai ishte ministër i mbrojtës në katër qeveri: Qeverinë Anker Jørgensen II nga 1 tetori 1977 deri më 30 gusht 1978; Qeverinë Anker Jørgensen III nga 30 gushti 1978 deri më 26 tetor 1979; Qeverinë Anker Jørgensen IV nga 26 tetori 1979 deri më 20 janar 1981 dhe në Qeverinë Anker Jørgensen V nga 20 janari 1981 deri më 10 shtator 1982.
Euronews Albania
Si asnjë media tjetër, Euronews Albania me prani në të gjitha platformat dixhitale, duke qenë pioniere e gazetarisë së lëvizshme (mojo), siguron raportime nga çdo ngjarje, me shpejtësi, cilësi dhe standarde të larta profesionale.
Poul Søgaard
Poul Søgaard u martua me Ruth Nielsen në vitin 1946.
Euronews Albania
Nga nisja e transmetimit, Euronews Albania transmeton një larmi programesh, nga prodhimet origjinale deri te prodhimet e pasura të gjigandit mediatik Euronews World.
Tematikat politike, ekomomike e ato sociale, emisionet investigative ato kulturore, historike apo mbi teknologjinë e fundit, pasurojnë çdo ditë programacionin e ekranit bashkëkohor të Euronews Albania.
Euronews Albania transmeton 24 orë lajme dhe informacion rreth aktualitetit në Shqipëri, rajon e më gjerë, me transmetime të drejpërdrejta të lajmit, në kohën kur ndodh.
Korrespondentët e dedikuar në të gjithë Shqipërinë, Kosovë, Maqedoni e Veriut e Bruksel, sigurojnë mbulim të plotë të ngjarjeve më të rëndësishme në vend, Rajon dhe BE.
Gërshetimi i eksperiencës së më të mirëve në fushën e gazetarisë me entuziazmin e brezit të ri, të cilët punojnë me teknologjinë e fjalës së fundit, kanë sjellë në tregun mediatik në Shqipëri një model dhe standard të ri të gazetarisë. Redaksia jonë dixhitale, mundëson përmes MOJO dhe #KUBI, të jemi pionierë të lajmit multimedial, që i përgjigjet në cilësi dhe standard epokës dixhitale.
Euronews Albania e gjeni në kanalin 21 në platformën pa pagesë në të gjithë Shqipërinë dhe në numrin 51 në platformën televizive DigitAlb.
Euronews. All Views.
Toger
Toger. Gradë oficeri e shkallës së dytë më e ulët se kapiteni; oficeri me këtë gradë (në ushtritë që kanë grada). Toger i këmbësorisë.
Acebo, Cáceres
Acebo, Cáceres është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Sierra de Gata, të provincës Cáceres, në Komunitetin Extremadura. Acebo, Cáceres ka 679 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 57.4 km2.
Demografia
Acebo ka pasur të dhënat në vijim për popullsinë dekadë pas dekade që nga viti 1900:
Omet
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Mbi Barletin dhe shkrime të tjera
Mbi Barletin dhe shkrime të tjera libër me autor Dhimitër S. Shuteriqi. Shtëpia botuese "Naim Frashëri". Viti i botimit 1979. Faqet e librit 352.
Omet
Omet (Shqip: Ometi ) është një komunë në departamentin Gironde në Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.
Barras
Barras është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Barras ka një popullsi prej 138 banorë dhe sipërfaqe 20.8 km², me një dendësi prej 7 banor/km².
Shtëpia e Gaqi Koroveshit
Shtëpia e Gaqi Koroveshit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Zarzuela del Pinar
Zarzuela del Pinar ështënjë komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun, të provincës Segovia, në Castile dhe León. Zarzuela del Pinar ka 491 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 17.76 km2.
Shoqëria civile në Kosovë
Shoqëria civile kosovare ka pasur shumë mishërime që nga fillimi i viteve 1990. Ajo është një produkt i reagimit ndaj okupimit të Kosovës nga Republika Socialiste Federale e Jugosllavisë deri në vitin 1999, e pastaj u fuqizua edhe më shumë kur Republika e Kosovës ishte nën kontrollin e UNMIK - ut dhe KFOR - it, ndërsa që nga Shpallja e Pavarësisë më 17 shkurt të vitit 2008 është zhvilluar edhe më shumë. Ajo përbëhet nga ish organizatat e shoqërisë civile nga periudha para Luftës Çlirimtare të Kosovës 1997 - 1999, OJQ-të lokale që erdhën pas çlirimit, dhe OJQ-të ndërkombëtare që ose kanë shpërndarë para ose hapën degë lokale brenda Kosovës.
Kosova ka një popullsi shumicë etnike shqiptare, ndërsa ka një pakicë popullsi serbe, rome, ashkali, egjiptiane, maqedonase, malazeze dhe kroate. Para vitit 2008, funksionet e qeverisë administroheshin nga UNMIK dhe mbroheshin nga KFOR - i. UNMIK dhe KFOR filluan misionet e tyre në vitin 1999 pas bombardimeve të Jugosllavisë dhe pozicioneve serbe drejtuar nga NATO.
Kosova nën Jugosllavi
Provinca e Kosovës ishte një pjesë e Jugosllavisë që nga krijimi i saj në vitin 1943. Pas kushtetutës Jugosllave të vitit 1974, u bë një provincë autonome që kishte status të ngjashëm me republikat e tjera Jugosllave por pa i dhënë asaj të drejta të plota. Kjo zgjati derisa Slobodan Milošević u ngrit në pushtet në vitin 1988, kur ai ndryshoi statusin juridik të Kosovës dhe filloi një fushatë për të spastruar shqiptarët nga qeveria dhe sistemi arsimor. Përgjigja ishte krijimi i shoqërive paralele në Kosovë, njëra e kontrolluar nga Beogradi dhe një tjetër e krijuar nga popullsia vendase shqiptare. Disa nga këto organizata ekzistojnë edhe sot, por dikur të gjitha ishin të përqendruara në ofrimin e shërbimeve themelore, siç janë arsimi dhe kujdesi shëndetësor.
Shoqëria civile para luftës
Kjo periudhë kohore karakterizohet nga një mjedis ligjor që kufizon numrin e OJQ-ve dhe efektivitetin e tyre. Përveç kufizimeve ligjore, kishte edhe shqetësime për sigurinë që kufizonin numrin e OJQ-ve.
Shoqata Nënë Tereza ishte një organizatë e cila ofronte shërbime të kujdesit shëndetësor; Këshilli për Mbrojtjen e të Drejtave dhe Lirive të Njeriut mblodhi dhe regjistroi informacione për shkeljet e të drejtave të njeriut. Këto OJQ vazhduan aktivitetin edh gjatë luftës dhe janë akoma aktive në komunitetin kosovar.
Shoqëria civile pas luftës
Direkt pas luftës, pati një rritje të madhe të OJQ-ve ndërkombëtare si dhe para të dhuruara në periudhën pas konfliktit. Pas ndërhyrjes së drejtuar nga NATO dhe nënshkrimit të Rregullores 1999/22 më 9 maj 2000, situata juridike dhe e sigurisë u përmirësua shumë. Kjo i lejoi OJQ-të ndërkombëtare që kishin hyrë në vend të veprojnë me homologët e tyre vendorë; e gjithashtu lejoi krijimin dhe rregullimin e OJQ-ve me bazë në Kosovë.
Shoqëria civile pas vitit 2008
Pas Shpalljes së Paavërësisë së Kosovës, fokusi i shoqërisë civile në Kosovë është zhvendosur nga rindërtimi në qeverisje dhe ndërtimin e kombit. Ka pasur gjithashtu një zhvendosje në përqendrimin drejt mbrojtjes së të drejtave të minoriteteve, konkretisht grave, romëve dhe serbëve.
Ndërsa Kosova ka kaluar fazën fillestare të rindërtimit, gjithashtu ka pasur një rënie në sasinë e fondeve në dispozicion dhe donatorëve. Vlerësohet se ekzistojnë vetëm afro 500 OJQ "aktive", nga 4882 të regjistruara; të tjerët janë konsideruar ose inaktive ose nuk kanë aftësi të kenë ndonjë lloj efekti domethënës në vend.
Kush
Shoqëria civile e Kosovës në përgjithësi përbëhet nga shqiptarë etnikë. Pas ndërhyrjes së drejtuar nga NATO, fluksi i OJQ-ve ndërkombëtare ndryshoi demografinë e shoqërisë civile. Kishte një numër të madh të ndërkombëtarëve nga vendet anëtare të NATO-së posaçërisht, që ishin me bazë në Kosovë. Që nga shpallja e pavarësisë, ka pasur një zhvendosje të fokusimit në drejtim të përfshirjes së pakicave në procesin e ndërtimit të një shoqërie demokratike.
Për shkak të popullsisë së re të Republikës së Kosovës dhe niveleve të larta të papunësisë, ka pasur disa raste të mungesës në angazhimin me popullatën lokale. Sidoqoftë, OJQ-të nuk mund të mbajnë një numër të madh të të punësuarve, shumica kanë midis tre dhe pesë punonjës dhe shumë pak kanë më shumë se 10, kështu që ndërsa ka shumë, ata nuk janë në gjendje të sigurojnë punësim për një pjesë të madhe të popullatës.
Çfarë
Shoqëria civile në vitet 1990 ishte e përqendruar në arsim, kujdes shëndetësor, të drejta të grave dhe regjistrimin e shkeljeve të të drejtave të njeriut. Shoqëria civile e Kosovës pas konfliktit u përqendrua përsëri në kujdesin shëndetësor, të drejtat e grave, zhvillimin e komunitetit dhe të drejtat e njeriut; por ka pasur edhe angazhime shtesë në rindërtimin e infrastrukturës dhe rezidencave dhe ndihmës humanitare. Që nga shpallja e pavarësisë, vëmendja ka qenë në sistemin juridik, veçanërisht gjyqësorin dhe sundimin e ligjit, zhvillimin e komunitetit dhe qeverisjen e mirë. Shumica e OJQ-ve janë të përqendruara në transparencë si në sistemin ligjor ashtu edhe në qeverisjen.
=== Llojet === Kosova njeh dy lloje të organizatave vendase, shoqatave dhe fondacioneve. Që të dy llojet e organizimeve mund të aplikojnë për statusin e përfituesit publik, megjithëse të dy llojet janë akoma përgjegjës për TVSH-në, me përjashtime të vogla.
Shoqatat
Një shoqatë është një organizatë anëtarësie e themeluar nga të paktën tre persona juridikë ose fizikë vendas ose të huaj. Së paku një anëtar duhet të qëndrojë në Republikën e Kosovës.
Ndikimi në zhvillim
OJQ-të kanë qenë agjentët kryesorë të ndryshimit në tërë Kosovën që nga koha e luftës. Ato ishin në gjendje që të sigurojnë shërbime themelore gjatë viteve 1990 dhe të ndihmojnë UNMIK-un të rindërtojë vendin pas Luftës Çlirimtare të Kosovës 1997 - 1999. Sipas Raportit të Zhvillimit Njerëzor të UNDP në vitin 2008, çdo e katërta familje kosovare ka pasur jetën e saj të ndikuar nga një aktivitet i shoqërisë civile por që kishte më shumë njerëz që kishin përfituar nga sistemi sesa ata që merrnin pjesë në sistem. Ky aspekt i fundit është parë më shumë te pakicat e tjera dhe më pak në mesin e serbëve kosovarë, thuhet në raport; megjithatë përmendet që serbët kosovarë u përgjigjën "nuk e dinë" kur u morën në pyetje, kështu që mund të ketë konfuzion në lidhje me përfitimet dhe nëse ata marrin më shumë sesa dinë.
Raporti gjithashtu thekson se ndihma me strehimin është forma më e zakonshme e përfitimit, e ndjekur nga infrastruktura, arsimi dhe kujdesi shëndetësor.
Struktura e shoqërisë civile ka ndikuar jashtëzakonisht shumë. Në përgjithësi, ka karakteristika të forta organizative të shoqërisë civile të Kosovës. Sidoqoftë, ende ka vend për përmirësim, veçanërisht në aspektin e implementimit. Ai gjithashtu thekson që ndërsa demokratizimi dhe transparenca theksohen në dokumente dhe memorandume të brendshme, ai nuk përkthehet vazhdimisht në praktikë.
Financimi
Ekzistojnë vetëm pesë organizata vendore që ofrojnë grante, kështu që një pjesë e madhe e parave kanë ardhur nga donatorë ndërkombëtarë. 86% e këtyre parave vijnë nga donatorë të Shteteve të Bashkuara ndërsa 14% të tjera vijnë nga Bashkimi Evropian. Ka pasur pak lëvizje drejt mbledhjes së fondeve nga bizneset vendore, për shkak të mungesës së nevojës dhe politikave tatimore që nuk inkurajojnë dhurimin.
Marrëdhëniet e shoqërisë civile me qeverinë e Kosovës
Që nga viti 1999, OJQ-ve u është dashur të merren me një sistem qeverisës me dy nivele. Më herët ato ishin rregulluar nga IPVQ dhe UNMIK. Kjo ka krijuar probleme, pasi UNMIK ka qenë jo reagues ndaj aktiviteteve të shoqërisë civile në nivel lokal të ndikuara nga mosbesimi i dukshëm midis shoqërisë civile dhe IPVQ-ve.
Që nga viti 2002, bashkësia ndërkombëtare ka zvogëluar sasinë e parave që derdhen në Kosovë për të siguruar që IPVQ dhe OJQ-të do të detyrohen të punojnë së bashku. Sidoqoftë, kjo nuk ka ndodhur në një masë të madhe. Vetëm me presion ndërkombëtar IPVQ këshillohen me OJQ-të për hartimin e ligjeve dhe rregulloreve të reja, me përjashtim të veçantë të Planit Kombëtar të Veprimit për Barazi Gjinore midis politikanëve dhe organizatave civile të grave. Kjo ka ndodhur mbi 10 javë në 2003.
Ndërveprimet normale midis qeverisë dhe OJQ-ve bëhen përmes kontakteve personale. Aktualisht nuk ka mekanizma institucionalë për të lehtësuar ose kërkuar bashkëpunim midis dy subjekteve.
Është spekuluar që IPVQ ka akoma pikëpamje të shoqërisë civile si një rol mbështetës nga epoka e paraluftës, ndërsa i shikon edhe OJQ-të si konkurrente për fondin monetar ndërkombëtar gjithnjë në zvogëlim. Nga ana tjetër është dyshimi tradicional kosovar i autoriteteve qeveritare. Ky cikël ka dëmtuar procesin e ndërtimit, rindërtimit dhe zhvillimit të shtetit.
Koordinimi i shoqërisë civile në Kosovë
Shumica e fondeve për OJQ-të janë të bazuara në projekte dhe përgjithësisht ka organe individuale dhuruese. Ende ka një shumë të mirë parash që vijnë nga UNDP, EULEX dhe OSBE. UNDP përqendrohet në projekte dhe propozime që do të ndikojnë në zhvillimin e Kosovës, që nga infrastruktura e deri në arsim. EULEX-i përqendrohet në projekte dhe propozime që do të rrisin efektivitetin e sundimit të ligjit në Kosovë. OSBE-ja punon me zgjedhje dhe marrëdhënie etnike. Ata përpiqen dhe rrisin përgjegjshmërinë e qeverisë, transparencën dhe qeverisjen e mirë.
Organizatat e shoqërisë civile
Organizatat aktiviste :
Rajonale :
Burimet specifike të financimit:
Kostas Fortunis
Konstantinos "Kostas" Fortunis (greqisht: Κώστας Φορτούνης; lindur më 16 tetor 1992 ) është një futbollist profesionist grek i cili luan si mesfushor sulmues për klubin grek Olympiacos dhe kombëtaren greke.
Varkaus
Varkaus (Varkauden kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Lindore, dhe është pjesë e rajonit Savonia Veriore. Komuna ka një popullsi prej 21,754 banorë (30 qershor 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 524.49 kilometra katror (202.51 sq mi) prej të cilave 138.45 km2 (53.46 sq mi) është uji. Dendësia e popullsisë është 56.35 banorë për kilometër katror (145.9/sq mi).
Sandvika
Sandvika është qendër administrative e komunës Bærum në Norvegji. U shpall qytet në këshillin komunal të Bærum më 4 qershor 2003.
Sandvika ndodhet 15 km në perëndim të Oslos. Është qendra e transportit të Bærum Perëndimor, dhe ka autobusa dhe stacion hekurudhor. Sandvika ka një qendër tregtare që është më e madhja në Skandinavi, Sandvika Storsenter, me 190 dyqane dhe me një sipërfaqe prej 60,000 metra katrorë. Sandvika dikur ka qenë shtëpia e shkollës së biznesit Shkolla e Biznesit Norvegjez BI, e cila u zhvendos në një lagje të Oslos, në Nydalen në gusht 2005. Ndërtesa, pas disa renovimeve, u kthye në shtëpinë e Shkollës së Mesme Sandvika.
Një ishull i vogël në Sandviksbukta, jashtë Sandvikës, quhet Danmark. Danezët që jetojnë këtu bashkohen çdo vit më 5 qershor e cila është dita kombëtare e Danimarkës.
Claude Monet vizitoi në fillim të vitit 1895. Gjatë qëndrimit të tij, ai vizatoi pamje të qytetit dhe dhe peizazhe. Ndoshta vizatimi i tij më e njohur është 'Fshatin Sandviken në Borë' i cili përmban urën Løkke në plan të parë me Kolsås në sfond. Ura ende qëndron në Sandvika.
Binta dhe Ideja e madhe
Binta dhe Ideja e madhe (Spanjisht: Binta y la Gran Idea) është film i shkurt i vitit 2004. Filmi zgjat 31 minuta. Ky film është nominuar në Oskar në kategorinë e filmave të shkurtë nga Magnolia Pictures.
Historia
Binta është një vajzë e vogël afrikane e cila tregon për babain e saj dhe për "idenë e tij të madhe". Babai i saj është peshkatar në një fshat afër Bignonës, Senegal. Shoku i tij viziton Evropën dhe e përshkruan se si është peshkimi këtu. Ai i tregon atij se evropianët mund të kapin një mijë peshqë me anije të madhe të pajisura me hidrolokator. Babai i Bintës gjithashtu e ndëgjon prej shokut të tij se si ka arritur me paratë që të marrë leje për një armë që ta mbrojë pasurinë e tij. Shoku i tij e tregon orën e tij të dorës i cili ka alarmë dhe i tingëllon çdo ditë në mesditë.
Kushërira e Bintës, Soda dëshiron të shkojë në shkollë, por babai i saj mendon se vajzat nuk bën të edukohen në shkolla, ata duhet të mësohen në shtëpi dhe të martohen dhe të kujdesen për familjet e tyre. Fëmijët e shkollë mundohet që ta bind babain e Sodës që ta lejojnë me shku në shkollë. Në fund babai i saj bindet dhe Sodës i lejohet të shkoj në shkollë.
Në fund zbulohet se cila ka qenë ideja e babait të Bintës. Ideja e tij ka qenë: ai dëshironte botën që ta bënte vend më të mirë duke i adoptuar tubab (fëmijët e bardhë), pasi që shoqëria e industrializuara perëndimore ka humbur si për shembull solidaritetin.
Bob Ross
Norman Robert Ross (tetor 29, 1942 – 4 korrik, 1995) ishte një piktor Amerikan dhe mësues arti. Ai ishte krijuesi dhe ushtrisë së Gëzimin e Pikturë, një mësimore program televiziv që transmetohet nga 1983 deri në vitin 1994 në PBS në Shtetet e Bashkuara të amerikës, dhe i transmetuar edhe në Kanada, Amerikën latine dhe në Evropë. Me një zë të butë dhe një permed afro, Ross shkoi nga të qenit një publik të personalitetit televiziv në vitet 1980 dhe viteve 1990 për të qenë një Internetit të famshëm në shekullin e 21-të, të njohura me fansa në YouTube dhe shumë faqet e internetit të tjera.