cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Betejat shqiptaro-osmane të viteve 60
Qëndresa antiosmane e shqiptarëve të Moresë në shek. XV
Në fillim të shek. XV Peloponezi vazhdonte të ishte i copëtuar politikisht midis sundimtarëve të ndryshëm. Pjesa veriore e tij ndahej ndërmjet princit gjenovez Asani II Açajuoli, kurse pjesa jugore qeverisej nga despotët bizantinë të familjes perandorake të Paleologëve. Nga ana e vet, Republika e Venedikut kontrollonte një numër kështjellash strategjike të shpërndara gjatë bregdetit, siç ishin ato të Koronës, Modonit, Nauplionit etj. Burimet e kohës njoftojnë se në zona të gjera të Peloponezit, si në Arkadi, Bardhuni, Mainë etj., kishte bashkësi të tëra shqiptare që qëndronin më vete e qeveriseshin nga krerët e tyre. Një numër akoma më i madh fshatrash shqiptare ishin nën juridiksionin e sundimtarëve të huaj të Peloponezit. Shqiptarët përbënin gjithsesi forcën kryesore ushtarake të këtyre sundimtarëve. Kjo është arsyeja që shqiptarët e Peloponezit, pavarësisht nga statusi i tyre, u bënë këtu faktori kryesor i qëndresës antiosmane.
Ballafaqimi i parë i shqiptarëve të Peloponezit me osmanët u bë në vitin 1432. Komandanti turk i Thesalisë, Turhan Pasha, kreu atë vit një inkursion që preku deri viset qendrore të Peloponezit. Ndërkohë që despotët bizantinë dhe sundimtarët e tjerë të Peloponezit nxituan të binin në ujdi me Turhan Pashën, shqiptarët i bënë këtij një qëndresë të ashpër. Qendra e saj u bë Davi, lokaliteti i Arkadisë së banuar nga popullsi e dendur shqiptare. Pas betejash të përgjakshme, forcat osmane mundën të fitojnë epërsi e t'i thyejnë shqiptarët në një sulm vendimtar. Shumë prej këtyre mbetën të vrarë. Turhan Pasha urdhëroi të thereshin deri tek i fundit kryengritësit shqiptarë, që u zunë rob e që ishin rreth 800 veta, dhe me kokat e prera të tyre u ngritën pirgje.
Në vitin 1444 shënohet një tjetër moment i rëndësishëm i qëndresës antiosmane të shqiptarëve të Moresë. Kësaj radhe kundër osmanëve u ngrit edhe despoti Konstantin Paleologu, i cili shpresonte të shfrytëzonte rastin për të shtrirë sundimin e tij në krejt Peloponezin, madje edhe përtej tij. Në fakt tentativa e tij gjeti përkrahje jo vetëm te shqiptarët e Peloponezit, por edhe tek ata të Beocisë, Atikës e Thesalisë. Autoriteti i sulltanit në këto vende u godit rëndë dhe në fund të vjeshtës vetë sulltan Murati II u nis me një ushtri të madhe kundër kryengritësve. Pasi shkatërruan murin mbrojtës të istmit të Korintit (Eksamilin) që ndante Peloponezin nga kontinenti, ushtritë osmane u derdhën duke e shtruar vendin në zjarr e hekur. Despoti Konstandin i trembur nga reagimi i egër i Sulltanit nxitoi të kërkojë ujdi me të, duke pranuar të bëhej vasal i tij si dhe duke dhënë një tribut tepër të rëndë. Sidoqoftë edhe pas kësaj fushate, osmanët ende nuk vendosën të instalonin garnizone ushtarake në Peloponez, në Atikë e në Beoci, siç kishin bërë në Thesali e Maqedoni.
Ballafaqimi me osmanët nxori në pah edhe kontradiktat midis shqiptarëve dhe sundimtarëve greko-bizantinë të Peloponezit. Ndërsa të parët i tërhiqte në qëndresën antiosmane dëshira për të ruajtur lirinë dhe pronat e veta, të dytët bashkoheshin me të për të ruajtur e zgjeruar privilegjet e zotërimet e tyre. Qëllimet egoiste i shtrëngonin këta të kërkonin me rastin më të parë kompromis me pushtuesin.
Kundërshtia e motiveve dhe e interesave çoi pashmangërisht në konflikt të hapur midis despotëve greko-bizantinë dhe shtetasve të tyre shqiptarë. Në vitin 1453 shqiptarët e Peloponezit të udhëhequr nga Pjetër Bua dhe Teodor Buhali, ngritën krye kundër despotëve Dhimitër e Thoma Paleologu. Me kryengritësit shqiptarë u bashkua dhe princi i Akesë, Centurion Zakaria. Shqiptarët i ofruan shërbim Venedikut nëpërmjet qeveritarit venecian të Koron-Madonës. Senati e urdhëroi këtë që "t'i mbante arbërit me shpresë, duke i nxitur e dhënë kurajo për të luftuar trimërisht". Por vetë nuk u angazhua, përkundrazi. Në korrik 1454 Venediku dërgoi një legat në More, i cili kishte për detyrë që të paqëtonte shqiptarët me despotët. Megjithatë, shqiptarët nuk dëgjuan të merreshin vesh me despotët Paleologë. Ata vendosën të njihnin si sundimtar të vendit Manuel Kantakuzenin, rival i të parëve. Burimet duan të thonë se Manueli dhe gruaja e tij për të vendosur këtë aleancë u detyruan të merrnin emrat shqiptarë Gjin e Kuqe. Pavarësisht se Buhali u zu rob gjatë një beteje, kryengritësit shqiptarë e rrezikuan rëndë pushtetin e despotëve Paleologë. Të dëbuar nga një pjesë e mirë e zotërimeve të tyre, këta iu drejtuan për ndihmë Turhan Pashës, i cili dërgoi menjëherë trupat e tij në Peloponez. Forcat e bashkuara osmano-greke u drejtuan më së pari në kështjellën e Bardhunies, ku shqiptarët ishin strehuar bashkë me familjet e tyre. Pas disa ditë luftimesh, këta u përpoqën të çajnë rrethimin, por pa sukses. Sipas historianit Halkokondili, turqit zunë rob rreth 10 mijë veta, më të shumtët ishin gra e fëmijë. Në Leondari, në luftë me forcat osmane, ra komandanti shqiptar Petro Buziqi. Paskëtaj forcat greko-osmane morën edhe fortesat e Itonit e të Aetosit, duke shtypur edhe kësaj here shqiptarët kryengritës. Një pjesë e mirë e këtyre u detyruan të pranojnë përsëri sundimtarët e vjetër.
Pas kësaj fushate u pa qartë se pengesa kryesore që u kundërvihej osmanëve në Peloponez ishin popullsitë e atjeshme shqiptare. Despotët bizantinë, në grindje me njëri-tjetrin e me sundimtarët e tjerë, ranë përfundimisht në gjendjen e vasalit të sulltanit. Ky i la ata akoma për ca kohë në krye të zotërimeve të tyre me kusht që të paguanin një haraç të rëndë dhe të mbanin nën fre shqiptarët e pabindur. Dhimitër e Thoma Paleologu nuk ishin në gjendje të plotësonin as njërin e as tjetrin nga këto kushte. Në prill të vitit 1458 vetë sulltan Mehmeti II u vu në krye të një ushtrie që në 15 maj kaloi fortifikimet e Heksamilit, të cilat mbronin kalimin e istmit të Korintit e u derdhën në Peloponez. Despotët Paleologë nisën me ngut një ambasadë për te sulltani, për t'i dorëzuar një pjesë të haraçit e për t'i dhënë provë të besnikërisë së tyre. Por kësaj radhe Mehmeti II kishte vendosur ta nënshtronte përfundimisht Peloponezin e t'i jepte fund sundimit të despotëve bizantinë. Prej Korintit, ushtria osmane depërtoi drejt jugut dhe u ndal nga shqiptarë vendas të prirë nga kreu i tyre, Dhoksi. Pas një qëndrese të ashpër, mbrojtësit shqiptarë pranuan ta dorëzojnë kështjellën kundrejt premtimit se ata dhe familjet e tyre nuk do të pësonin gjë. Megjithatë sulltani vuri një garnizon osman në kështjellë dhe mori me vete 300 fëmijë si pengje.
Prej Tarsit ekspedita osmane iu drejtua kështjellës së Fliundit, ku ishin grumbulluar shqiptarët dhe grekët e rrethinave. Përballë qëndresës së pamposhtur të të rrethuarve, osmanët tentuan t'i bindin ata të dorëzohen duke u prerë burimet e ujit. Historiani Halkokondili tregon se gjendja e të rrethuarve u bë aq e rëndë, saqë ata u detyruan të therin kafshët në mënyrë që me gjakun e tyre të shuanin etjen dhe të gatuanin bukën. Ndërkohë trupat jeniçere zbuluan një shteg të mureve të paruajtur, u derdhën nëpër të dhe dogjën e plaçkitën qytetin. Pothuaj krejt popullsia vendase u masakrua.
Paskëtaj osmanët iu drejtuan kështjellave Akriv dhe Rupel; dy ditë me radhë mbrojtësit e Rupelit, që ishin gjithashtu shqiptarë, u mbrojtën me vendosmëri. Por më në fund, përballë epërsisë absolute të forcave osmane ata vendosën të dorëzohen. Gjithë popullsia e Rupelit, me gra e fëmijë, u shpërngulën me forcë në Stamboll. Vetëm 20 shqiptarë që kishin luftuar më parë në Tars kundër sulltanit e që me të njëjtin qëllim kishin ardhur edhe në Rupel, iu nënshtruan hakmarrjes së Mehmetit II. Ky urdhëroi që t'u thyheshin gjymtyrët me gjyle hekuri.
Kantoni Ajaccio-2
Kantoni Ajaccio-2 (frëngjisht: Canton d'Ajaccio-2) është një kanton në departamentin Corse-du-Sud, rajonin Corse në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Ajaccio. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Betejat shqiptaro-osmane të viteve 60
Qëndresa antiosmane e shqiptarëve të Moresë në shek. XV
Prej këndej trupat osmane vazhduan marshimin e tyre drejt jugut dhe rrethuan fortesën malore të Pazenikit. Fillimisht ata u përpoqën ta marrin me forcë këtë fortesë, por mbrojtësit shqiptarë të saj i thyen sulmet e njëpasnjëshme të osmanëve. Paskëtaj sulltani mendoi t'i bindë shqiptarët ta dorëzojnë me dëshirë fortesën e për këtë qëllim përdori si ndërmjetës Manuel Kantakuzenin, që gjatë kryengritjes së vitit 1454 ishte njohur nga shqiptarët si despot, në vend të Thomait e Dhimitrit. Por shqiptarët deklaruan se nuk kishin ndërmend t'i venin pas ish-prijësit të tyre në rrugën e bashkëpunimit me sulltanin. Përfundimisht, Mehmeti II u shtrëngua të hiqte rrethimin e Pazenikit e të merrte rrugën e kthimit drejt veriut. Përpara se të kapërcente istmin, Mehmeti II vendosi të pushtonte me çdo kusht fortesën e Korintit, të cilën trupat e tij e mbanin të rrethuar që nga fillimi i fushatës. Mbrojtësit e kështjellës, ndër të cilët shumë shqiptarë, u rezistuan trimërisht bombardimeve e sulmeve të pafund të osmanëve. Kur sulltani u bë gati të ngrinte rrethimin e të kthehej në Stamboll, disa fisnikë të qytetit me peshkopin grek në krye i çuan atij fjalë se mbrojtësit ishin në pikën e fundit të qëndresës, duke qenë se tashmë u ishin mbaruar të gjitha rezevat ushqimore. Ky lajm e bëri sulltanin të kthejë mendje e të sulmojë më me egërsi kështjellën e rrethuar. Më 6 gusht 1458 komandanti i kështjellës Mateo Asanes ua dorëzoi atë osmanëve, pasi u këshillua me zotërit e tij, despotët Thoma e Dhimitër Paleologu. Bashkë me Korintin këta u detyruan t'i lëshojnë sulltanit pjesën më të madhe të zotërimeve të tyre, Patrasin, Voshticën, Kalavriten etj., si dhe t'i japin atij një tribut vjetor prej 3 mijë dukatësh. Ndërkohë Mehmetit II i ishte dorëzuar edhe qyteti i Athinës. Gjatë kthimit për në Stamboll, sulltani bëri një vizitë në qytetin e famshëm, i pritur me nderim nga kleri që i dorëzoi në mënyrë solemne çelësat e qytetit.
Kantoni Ajaccio-2
Përbërja aktuale
Kantoni Ajaccio-2 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Betejat shqiptaro-osmane të viteve 60
Qëndresa antiosmane e shqiptarëve të Moresë në shek. XV
Ngjarjet e vitit 1458 e prishën përfundimisht aleancën e shqiptarëve me despotët e paqëndrueshëm të Peloponezit, të cilët këtej e tutje sundonin si vasalë të thjeshtë të sulltanit në zotërimet e pakta që ky u la në Peloponez. Madje shumë shpejt dy vëllezërit Paleologë hynë në luftë me njëri-tjetrin për shkak të këtyre zotërimeve. Në këtë luftë civile Dhimitri kërkoi bashkëpunim me krerët shqiptarë me ndihmën e të cilëve mori kështjellat e Karitanicës, Bardhunies, Kastricës, Kallamatës, Zarnatës, si dhe gjithë krahinën e Mainës, në ekstremin jugor të gadishullit. Mehmeti II dërgoi qeveritarët e Thesalisë dhe të Peloponezit për të shuar kryengritjen, por këta s'mundën përveçse arritën disa fitore të pjesshme e të paqëndrueshme. Edhe paskëtaj krerët shqiptarë të kështjellave vazhduan të mos t'i bindeshin as sulltanit e as despotëve bizantinë. Ndaj në prill 1460 Mehmeti II iu drejtua përsëri Peloponezit me një ushtri të madhe. I shoqëruar nga trupat e komandantit osman të vendit, shqiptarit Hamza Zenebishi, në maj të atij viti ai pushtoi kryeqytetin e saj, Mistran. Despoti Dhimitër Paleologu u dorëzua te sulltani. Prej këndej sulltani pushtoi me sulm kështjellat e Bardhunies e të Kastricës, ku humbi shumë jeniçerë. Mbrojtësit e Kastricës, 300 shqiptarë, u zunë e u therën deri tek i fundit, ndërsa komandanti i tyre, Primo Koka, u sharrua dy copësh.
Përballë barbarisë së ekspeditës osmane, banorët e Leondarit dhe të viseve të tjera të Lakonisë u grumbulluan në fortesën e papushtueshme të Gardhiqit. Gardhiqi ishte feud i familjes shqiptare Bakali. Nën udhëheqjen e Manuel Bakalit, shqiptarët i hodhën poshtë ofertat e Mehmetit II për të dorëzuar pa luftë kështjellën. Por mungesa e ushqimeve dhe e ujit në kushtet e një popullsie të mbingarkuar e të një vape rraskapitëse i detyroi mbrojtësit e kështjellës t'u dorëzohen osmanëve. Sulltani i përsëriti edhe këtu në Gardhiq skenat e tmerrit të Kastricës. 6 mijë veta të lidhur këmbë e duar u therën në sheshin e kështjellës. Kësaj radhe nuk u kursyen as gratë e fëmijët. Vetë kështjella u rrafshua me tokën. Historiani bizantin Kritobuli pohon se me këtë ndëshkim makabër, Mehmeti II synonte t'i trembte shqiptarët e Peloponezit në mënyrë që të mos ngriheshin më kundër tij. Manuel Bakali, Krokodejl Klada e disa krerë të tjerë të qëndresës mundën t'i shpëtojnë masakrës e të strehohen gjetkë. Ndërkaq në dorë të osmanëve ranë edhe kështjella të tjera, si Kiparisia, Karytaina, Andrusa e Itome. Ekspedita osmane përshkoi gjithë pjesën jugore të Peloponezit, duke kursyer vetëm zotërimet e Venedikut, me të cilin sulltani kishte nënshkruar atë kohë paqe. Përfaqësuesi i fundit i pushtetit të vjetër në More, despoti Thoma Paleologu e braktisi vendin dhe u strehua në Korfuz.
Paskëtaj ekspedita osmane iu drejtua viseve veriperëndimore të Moresë, ku mori fortesën Klumacion dhe rrethoi kështjellën e Kalavrites. Komandant i kësaj ishte shqiptari Doksja, i cili sipas kronistit Sfrance "nuk pyeste as për despotin, as për sulltanin e as për vetë Zotin". Por në fund edhe kjo kështjellë u mor dhe mbrojtësit e saj shqiptarë me Doksjen në krye u masakruan mizorisht. Pas përleshjesh të përgjakshme Mehmeti II pushtoi dhe kështjellat Grevenon, Kastrimenon, Salmenikion e së fundi dhe Korintin, ku ndërkohë kishin gjetur strehim shumë shqiptarë të ikur nga zonat e tjera të Peloponezit. Këta u mashtruan nga premtimi i sulltanit se do t'u falte jetën e pasurinë dhe ia dorëzuan atij kështjellën. Po ashtu si dhe më parë, Mehmeti II e shkeli fjalën e dhënë dhe urdhëroi të ekzekutohen të gjithë luftëtarët shqiptarë.
Në përfundim të kësaj fushate Mehmeti II e ktheu Peloponezin në një tokë të pushtuar. Turqit proceduan në regjistrimin e tokave dhe në vendosjen e sistemit të timarit. I kësaj kohe është një regjistër osman i Peloponezit, që pasqyron regjistrimin e një sërë zonave të Peloponezit verior e qendror, si Kallandrica, Sandemiri, Grebenea, Hlumca e Vomiro. Në regjistër figurojnë listat e 198 qendërbanimeve, nga të cilat 155 janë përcaktuar shprehimisht si shqiptare. Regjistri në fjalë është i pari i natyrës së tij që dëshmon intensitetin e ngulimeve shqiptare në Peloponez.
Për të shuar çdo tentativë kryengritjeje, ata bënë rrafsh me tokën një numër fortesash dhe detyruan të vendoseshin në fushë mjaft bashkësi shqiptare që jetonin në vise malore. Megjithatë, në Peloponez vazhduan të qëndrojnë edhe paskëtaj të ndezura vatrat e qëndresës antiosmane, sidomos në krahinat e mbrojtura malore, si qe ajo e Manit.
Sidoqoftë, në pikëpamje të sovranitetit shtetëror, pas shkatërrimit të Despotatit bizantin pothuajse gjithë Moreja hyri nën sundimin osman. Mbeteshin vetëm një numër kështjellash, të cilat vazhdonin të ishin zotërim venecian. Midis Venedikut e sulltanit ishte akoma në fuqi paqja e vitit 1454. Por ndryshimi i situatës luftarake në More ashtu si dhe gjetkë i vuri zotërimet e Venedikut nën kërcënimin e drejtpërdrejtë të invazionit osman. Ndaj Republika e Lagunave filloi të merrte masa serioze për mbrojtjen e zotërimeve të saj moreate. Një numër i madh stratiotësh shqiptarë u pajtuan në shërbim të Venedikut, duke iu shtuar atyre që ishin rekrutuar nga komandantët venecianë qysh më parë. Atyre iu besua mbrojtja e kështjellave të Koronit, Modonit, Argosit, Nauplionit etj. Të tillë qenë Krokodejl Klada dhe Pjetër Bua, të cilët ishin dalluar në betejat e mëparshme kundër osmanëve. Përveç tyre në shërbim të Venedikut hynë formacionet e stratiotëve shqiptarë të komanduara nga krerët e familjeve Bakali, Menalja, Rali, Buziqi, Manasi. Familjeve të stratiotëve shqiptarë Venediku u dha toka e kullota në afërsi të kështjellave, ku ata mund të strehoheshin në rast rreziku. Atyre iu krijuan edhe lehtësira fiskale.
Akti i parë i konfrontimit midis osmanëve dhe venecianëve në More filloi me sulmin kundër zotërimit venecian të Argosit në prill 1463. Osmanët e morën thuajse pa luftë kështjellën falë tradhtisë së një prifti grek. Pas luhatjeve të gjata, më 28 korrik 1463 Venediku i shpalli luftë Portës. Trupat veneciane ripushtuan Argosin e rrethuan Korintin, por shumë shpejt sulltani dërgoi në More një ushtri të madhe nën vezirin e madh Mahmud Pashën. Ky ripushtoi një numër kështjellash që kishin kaluar nën venecianët. Inkursionet osmane u shtrinë deri në kështjellën e Koronit e Modonit, por këto mundën të rezistojnë. Mahmud Pasha me anë të premtimeve arriti të tërheqë me vete edhe një pjesë të shqiptarëve të Lakonisë e të Mainës në jug të vendit e t'i bindë të vendoseshin në zonën osmane. Në Nauplion ndeshën gjithashtu në një qëndresë të ashpër të garnizonit të kështjellës, bërthamën e të cilit e përbënin stratiotët shqiptarë të udhëhequr nga Pjetër Bua. Por edhe këtej osmanët u detyruan më në fund të tërhiqeshin pa mundur ta pushtojnë.
Angazhimi i Venedikut në luftë me sulltanin bëri që shqiptarët e Peloponezit të afroheshin në masë e të luftonin nën flamurin e tij. Në zotërimet e Venedikut erdhën shqiptarë nga zonat e tjera të Moresë që ishin nën pushtimin osman. Kështu, në mars 1466, fisniku shqiptar i myslimanizuar Hamza Bua Shpata, nga fisi i njohur i Shpatajve, kaloi në anën e Venedikut, duke u rikthyer në fenë e krishterë e duke dorëzuar kështjellën e Oksivunit dhe territoret përreth. Bashkë me të kaluan në anë të Venedikut edhe 50 familje të tjera shqiptare.
Gatishmëria e shqiptarëve të Moresë për të luftuar për mbrojtjen e lirisë kundër osmanëve, dëshmohet më së miri nga një raport i proveditorit venecian për Morenë, Xhakomo Barbarigo, i shkruar në muajin korrik 1465: "... Së fundi u takova me të nderuarin Mihal Rali Trimin (djalin) e me fjalë të zgjedhura i bëra të ditur se nëse do të vinte të shërbente me njerëzit e tij te ne, do t'i jepeshin 80 dukatë në vit si provizion. Por ai m`u përgjigj se babai i tij ishte ndër fisnikët kryesorë të Moresë dhe se ai, i biri, nuk binte më poshtë të atit nga karakteri. Ndaj, edhe pse ishte në ngushticë ekonomike, kishte vendosur t'i shërbente Sinjorisë me shpenzimet e veta pa shpërblim derisa kjo luftë të merrte fund".
Paqja e 25 janarit 1479 midis Venedikut e Portës së Lartë ndikoi në keqësimin e gjendjes së shqiptarëve në përgjithësi dhe të marrëdhënieve të tyre me Republikën e Venedikut. Kjo, nga njëra anë, nuk përfshiu në paqe edhe gjithë ata fisnikë shqiptarë që gjatë konfliktit veneto-osman kishin mbajtur barrën kryesore të luftës. Nga ana tjetër, pa pyetur fare vendasit, ajo u dorëzoi osmanëve një numër zotërimesh si në Shqipëri, ashtu dhe në More. Në këtë të fundit, në bazë të Traktatit të Paqes, osmanët duhet të merrnin krahinën malore të Mainës, që kishte qenë një nga vatrat kryesore të qëndresës shqiptare.
Në kushtet e reja, Venediku nuk ngurroi t`i braktiste luftëtarët shqiptarë e të miqësohej me osmanët. Në verën e vitit 1480 komandanti osman i Moresë i propozonte Venedikut hapur të përzinte stratiotët shqiptarë në shërbim të tij: "Nëse ju i dëboni arbërit nga ky vend, midis nesh nuk do të ketë më grindje", i shkruante ai proveditorit venecian. Edhe pse një gjë të tillë Venediku s'mund ta bënte për shkakun se që të gjitha kështjellat e tij në More mbroheshin nga stratiotë shqiptarë, ai i udhëzoi vazhdimisht proveditorët e vet në More që të shmangnin çdo lloj konfrontimi të stratiotëve shqiptarë me forcat osmane.
Kjo politikë e re e Venedikut ndaj Portës së Lartë nuk u pranua nga mjaft krerë shqiptarë, që ishin rekrutuar në trupat e Sinjorisë pikërisht për të luftuar kundër invadorëve osmanë. Pavarësisht nga paqja e re midis Venedikut e Portës, ata vazhduan të luftojnë kundër forcave osmane. Pati ndër ta që e braktisën shërbimin për llogari të Venedikut. Kështu veproi p.sh. kreu stratiot Teodor Bua, që braktisi kështjellën e Nauplionit e në krye të stratiotëve të tij, sulmoi osmanët në afërsi të Argosit. Paskëtaj ai i bashkoi forcat e tij me ato të stratiotëve të njohur Krokodejl Kladës në Mainë. Së bashku, ata formuan një forcë të madhe goditëse që i shqetësoi si venecianët, ashtu dhe osmanët. "Ata po turbullojnë paqen që kemi me sulltanin", i relatonte atë kohë qendrës qeveritari venecian i Moresë.
Venecianët u angazhuan përpara qeveritarit osman të Moresë se do të bënin çmos për të kapur "rebelët". Dy krerët shqiptarë u dënuan me vdekje në mungesë. Qeveritari venecian dërgoi për këtë qëllim reparte me stratiotë të tjerë shqiptarë. Por në fund ai i raportoi Senatit në Venedik se shqiptarët rebelë qe e pamundur të kapeshin, qoftë sepse ata gjenin strehim të sigurtë ndër fshatrat shqiptare, qoftë se stratiotët e tjerë, që ai dërgoi në ndjekje të rebelëve, refuzuan të ndesheshin me ta, pasi siç thoshin "qenë të një kombi".
Mjaft stratiotë shqiptarë hynë në shërbim të komunave të ndryshme italiane e të sovranëve të ndryshëm të Evropës, duke kontribuar kështu në përforcimin e një imazhi heroik të luftëtarit shqiptar të krijuar në Evropë falë luftërave të shqiptarëve nën udhëheqjen e Skënderbeut. Figura të tilla stratiotësh, si ajo e Merkur Buas apo e Manol Bleshit u kënduan edhe në epikën historike. Me gjithë eksodin e madh të shqiptarëve nga Morea e nga viset e tjera greke gjatë fazave të ndryshme të pushtimit osman, dokumentet e mëvonshme të shek. XVI-XVIII dëshmojnë, se popullsia shqiptare në More mbeti mjaft e dendur. Ende në fund të shek. XVIII, një autor e quan Morenë "Arbëria greke" (Albania Greca).
Kryqthyerit dhe shqiponjat
Kryqthyerit dhe shqiponjat me autor Resul Bedo. Botuar në Tiranë në vitin 2002. Libri ka 140 faqe.
Hyponephele lycaon
thumb
Qemal Karaosmani
Qemal bej Karaosmani (Elbasan, 17 korrik 1875 - Kavajë, 5 gusht 1949) ishte një nga nënshkruesit e Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë dhe figurë politike shqiptare.
Biografia
U lind në Elbasan. Mësimet e para i mori në qytetin e tij të lindjes. Studimet e shkollës së mesme dhe ato universitare i përfundoi në Stamboll për shkenca politike dhe Administratë Civile.
Gjatë periudhës që studioi në Turqi, ra në kontakt dhe u njoh me disa nga patriotët shqiptarë dhe figurat më të shquara të Rilindjes Kombëtare, siç ishte Murad Toptani, me të cilin lidhi miqësi të ngushtë. Së bashku me Muradin, ai shkoi dhe vizitoi shtëpinë ku banonte familja e vëllezërve Frashëri në Kara Toporak, pasi më parë ishin njohur edhe me vajzën e Naimit, Asijen.
Pas diplomimit në Stamboll, u emërua në Prefekturën e Janinës, ku nuk qëndroi shumë gjatë, pasi u transferua për në qytetin e Beratit duke u emëruar si Drejtor i Kadastrës. Në qytetin e Beratit, Qemali bashkëpunoi ngushtë me Babë Dudë Karbunarën, Aziz pashë Vrionin dhe Iliaz Vrionin, me të cilët u përpoq dhe luftoi mjaft për përhapjen e ndjenjave kombëtare dhe gjuhës shqipe, si dhe shpërndarjen e librave shqip, botime këto që Elbasani i kishte sjellë me vete nga kthimi prej Stambollit.
Më 1908 Qemali u ftua në Kongresin e Manastirit, ku ai mbrojti alfabetin që u miratua më pas nga ai kongres. Gjatë asaj kohe ai shkoi dhe në qytetin e Shkupit ku u takua dhe bashkëpunoi edhe me patriotët e tjerë si Feim Zavalanin, Gjergj Qiriazin e Bedri Pejanin.
Një ndikim të madh tek Qemal Karaosmani, kishte edhe kushëriri i tij Aqif Pashë Biçakçiu, me të cilin ai bashkëpunoi në organizimin e Kongresit të Elbasanit në vitin 1909 dhe për çeljen e shkollës Normale të atij qyteti.
Njihej për rolin e tij të spikatur për Shpalljen e Pavarësisë dhe bashkëpunoi shumë me patriotët Lef Nosi, Ahmet Dakli, Aqif Pashë Biçakçiu, duke dhënë ndihmesën e tij për përhapjen e arsimit shqip në zonën e Beratit dhe të Elbasanit. Kishte popullaritet në zonën e Beratit dhe për këtë veprimtaria e tij patriotike nuk ra në sy të osmanëve.
Në nëntor 1912 Karaosmani u zgjodh delegat i Elbasanit në kuvendin e Vlorës dhe si i tillë, Karaosmani ai nënshkroi dokumentin e pavarësisë kombëtare, me siglën “Qemal Elbasani”. Pas shpalljes ë Pavarësisë së vendit, Ismail Qemali do ta emeronte Karaosmanin, si kryesekretarin të Këshillit të Ministrave dhe në fund të nëntorit të vitit 1913 e emëroi Ministër të Bujqësisë.
Mbështeti qeverinë e Sulejman bej Delvinës, të dalë nga Kongresi i Lushnjes. Qemal Karaosmani u zgjodh dy herë deputet, fillimisht deputet i Beratit në zgjedhjet e 27 dhjetorit të vitit 1923, dhe në Legjislaturën e Republikës (1925-1928), të dalë nga zgjedhjet e 17 majit 1925. Qemal Karaosmani ishte gjithashtu deputet i Dhomës së Deputetëve si përfaqësues i prefekturës së Beratit, pasi zëvëndësoi në fund të vitit 1925 deputetin e dorëhequr Qemal Vrioni.
Në 27 prill të vitit 1938 Qemal Karaosmani ishte delegat i Elbasanit në dasmën e Mbretit Zog me Mbretëreshën Geraldinë. Pas pushtimit fashist të Shqipërisë, në prill-shtator 1939 ishte kryetar i Bashkisë Elbasan. Pas lënies së kësaj detyre u vendos në Kavajë.
Vitet e fundit i jetoi në Kavajë së bashku me djalin e tij, Masarin. Vdiq më 5 gusht 1949 dhe asnjë nderim nuk u bë në ato kohë nga shteti shqiptar.
Familja
Në vitin 1900, Qemal Karaosmani u martua me Aishe Resulin nga familja e njohur e bejlerëve të Beratit. Vëllai i saj, Ahmet bej Resuli, ka qenë nga më të dëgjuarit e asaj shtëpie.
Përndjekja dhe shurdhimi historiografik
Në vitin 1962 në Arkivën Qëndrore të Shtetit familja e tij dorëzoi penën me të cilën ai kishte nënshkruar aktin e pavarësisë në vitin 1912. Gjatë regjimit komunsit familja e nderuar e Qemal Bej Karaosmanit u persekutua dhe asnjë nuk shkruajti në histori apo në libra për patriotin e shquar, i cili me dijet e tij, shoqëroi nga Durrësi për në Vlorë Ismail Qemalin për ngritjen e flamurit të pavarësisë. Madje e gjithë pasuria e tij u mor nga shteti edhe banesën që kishte në lagjen “Spaikorre” në Elbasan.
Lista e personave të akuzuar nga Gjykata e Hagës
Lista e personave të akuzuar nga Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë. Teksti përmban një listë të personave të paditur nga kjo gjykatë për krime lufte.
== Personat e akuzuar nga Gjykata e Hagës janë: ==
Abaz Lleshi
Abaz Lleshi Gjeneral brigade, lindur në Burrel më 2.05.1958.
Arsimimi:
Viti 1973-1977  Shkolla e Mesme Pedagogjike “17 Nëntori”, Tiranë. Viti 1978-1982  Akademia Ushtarake “Skënderbej”, Tiranë.
Viti 1990-1992  Akademia e Forcave të Armatosura, Tiranë.
Euphorbia polychroma
(lat. Euphorbia polychroma L.) është bimë e familjes Euphorbiaceae.
Abaz Lleshi
Kualifikime:
Kurs i gjuhës gjermane në Qendrën e Gjuhëve të Huaja, Gjermani (1999-2000).
Kurs i gjuhës gjermane në Qendrën e Gjuhëve të Huaja, Gjermani (2000-2001).
Kurs i NATO EUROKURS, Hamburg (2000).
Detyrat e kryera:
Viti 1982-1983 Specialist për gatishmërinë në brigadë.
Viti 1983-1989 Komandant batalioni mitraljer. Viti 1989-1990 Specialist stërvitje divizioni.
Viti 1992-1993 Shef operativ divizioni. Viti 1993-1995 Shef shtabi brigade.
Viti 1995-1996 Shef planëzimi divizioni.
Viti 1996-1997 Përgjegjës i Grupit të Drejtimit në Brigadë.
Viti 1997-1999 Komandant brigade. Viti 2000-2001 Shef planëzimi divizioni.
Viti 2003-2004 Zëvendëskomandant dhe Shefi i arsimimit të AFA.
Nga viti 2009   Komandant i Brigadës së Mbështetjes Rajonale.
Gradat ushtarake:
Kapiten I-rë,    viti 1991
Major,           viti 1992
Nënkolonel,      viti 1997
Kolonel,         viti 1999
Gjeneral brigade, viti 2009
Tituj të fituar/grada shkencore:
Doktor i Shkencave “Në fushën e Sigurisë dhe të Mbrojtjes”, Viti 2008.
Gjuhët e huaja: Rusisht, Gjermanisht, Anglisht.
Dekoratat e marra:
Medalja e “Shërbimit Ushtarak"    viti 1986
Medalja e “Karrierës”             viti 2004
Medalja “Për shërbime të veçanta”  viti 2005
Medalja “Për shërbime të shquara”  viti 2007
Medalja “Nderi për shërbim ushtarak” viti 2009
Sëmundja e gushës
Sëmundja e gushës karakterizohet nga zmadhimi i vëllimit të gjëndrave tiroide. Në disa periudha të caktuara të jetës, kur proceset metabolike të organizmit zhvillohen më me vrull, nevojat për hormonin e tiroides shtohen dhe tiroidja, në pamundësi të sigurojë hormonin e saj në sasi të mjaftueshme, rritet. Gusha është sëmundje që njihet prej kohësh. Në shumicën e vendeve të botës është endemike, si edhe në shumë rrethe të Shqipërisë. Shkaku i saj është pamjaftueshmëria e jodit në mjedis (në ujë dhe ushqime). Profilaksia e gushës endemike bëhet me anën e jodit, për t’i siguruar individit sasinë që i duhet organizmit. Mënyra më e përshtatshme është përdorimi i kripës së jodizuar.
Maniola jurtina
thumb
Pishtarë të lirisë
Pishtarë të lirisë me autor Resul Bedo. Botuar në Tiranë në vitin 1993. Libri ka 151 faqe me ilustrime.
Kështjella partizane e Cepos
Kështjella partizane e Cepos me autor Resul Bedo. Botuar në Tiranë në vitin 2003. Libri ka 49 faqe me foto.
Graffiti
parapamje|Shkrimi Graffiti Graffiti është shkrim ose vizatim që është i shtrembëruar, gërvishtur , ose i mbuluar në mënyrë të paligjshme në një mur apo sipërfaqe të tjera të një vendi publik. Graffiti fillon nga shkrimi i thjeshtë i fjaleve për të përpunuar pikturat murale, dhe ka ekzistuar që nga kohët e lashta, me shembuj që daton në Egjiptin e vjetër , Greqinë antike, dhe Perandorisë romake.
Në kohët moderne, ngjyra (sidomos ngjyra llak) dhe stilolapsa janë bërë materialet e përdorur si mbishkrime më të shpeshta të Graffiti-t. Në shumë vende, të shënuarit ose të vizatuarit në prona pa pëlqimin e pronarit të pronës konsiderohet prishje dhe vandalizëm, e cila është një krim i dënueshëm.
Graffiti mund të shpreh mesazhe shoqërore dhe politike dhe një zhanër të ndryshëm të shprehjes artistike është i bazuar në stilet e vizatimit Graffiti me ngjyrë. Brenda kulturës Hip Hop, Graffiti ka evoluar së bashku me muzikën Hip Hop, b- boying, dhe elemente të tjera. Duke mos pasur lidhje me Graffiti-n Hip Hop, bandat përdornin formën e tyre të grafiteve për të shënuar territorin ose të shërbejë si tregues i aktiviteteve të përzier me bandat.
Kontradiktat që rrethojnë Graffiti-n vazhdon të krijojë mosmarrëveshje në mesin e zyrtarëve të qytetit, të zbatimit të ligjit, dhe shkrimtarëve të cilët dëshirojnë të shfaqin dhe të vlerësojmë punën në vende publike. Ka shumë lloje të ndryshme dhe stilet e grafiteve dhe kjo është një formë e shpejtë e zhvillimit të artit, vlera e të cilit është kontestuar shumë dhe fyer nga shumë autoritete, në të njejtën kohë edhe subjekt i mbrojtjes, nganjëherë brenda të njëjtit juridiksion (pushtet).
E jetoi jetën pa iu thyer gjuri
E jetoi jetën pa iu thyer gjuri me autor Resul Bedo. Libri ka 65 faqe me foto.
Behar Haxhiu
parapamje Behar Haxhiu është një biznesmen dhe politikan i suksesshëm, i lindur më 01/04/1964 në Milot, ku edhe banon. Ai është i martuar dhe ka dy fëmijë.Ka përfunduar studimet e larta në Fakultetin e Drejtësisë pranë Universitetit të Tiranës. Menaxhimi i suksesshëm i kompanisë dhe bashkëpunimi me partnerë të sektorëve të ndryshëm të ekonomisë, ka sjellë një impakt pozitiv për qytetarët dhe zonën e Milotit. Karriera politike fillon në vitin 1991, kur ai u bashkua me Partinë Demokratike. Ai ka mbajtur pozicione drejtuese të ndryshme brenda PD-së, duke përfshirë kryetar i seksionit të PD-së në Milot, kryetar i grup seksionit të PD-së për dy mandate, dhe anëtar i kryesisë së degës Kurbin. Në vitin 2011, ai u zgjodh si kryetar i komunës së Milotit dhe gjithashtu ishte anëtar i këshillit të qarkut Lezhë. Nga viti 2015 deri në 2022, ai është kryetar i PD-së në Kurbin. Më 4 dhjetor 2022, Haxhiu fitoi primaret dhe u bë kandidati zyrtar për kryetar bashkie të PD-së për Kurbinin. Përvoja në menaxhimin e biznesit dhe karriera e suksesshme në politikë e kanë bërë Haxhiu-n një figurë të respektuar në fusha të ndryshme duke e kthyer në një zë të rëndësishëm për zhvillimin e Kurbinit dhe mbështetës të vlerave të demokracisë në vend.
Kantoni Villeurbanne-Centre
Kantoni Villeurbanne-Centre (frëngjisht: Canton de Villeurbanne-Centre) është një kanton në departamentin Rhône, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Villeurbanne. Ka sipërfaqe 2.41km2 dhe popullsi 40699 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Villeurbanne-Centre aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Erebia medusa
thumb thumb
Daniele De Rossi
Daniele De Rossi (lindur më 24 Korrik 1983) është një ish futbollist profesionist italian i cili ka luajtur si mesfushor mbrojtës.
De Rossi trashëgoi shiritin e kapitenit te Roma në fillim të sezonit 2017–18 pas pensionimit të Francesco Tottit.
De Rossi bëri debutimin e tij si profesionist me Romën gjatë sezonit 2001–02, kurse debutimi i tij në Serie A erdhi në vitin tjetër; ai ka qënë pjesë e ekipit që nga ajo kohë. Me klubin ai ka fituar dy herë Coppa Italian dhe 2007 Supercoppa Italianan. Ai u shpall Serie A Futbollisti i ri më i mirë i vitit në vitin 2006, kurse tre vite më vonë Serie A Futbollisti italian i vitit.
Edwin Hubble
Edwin hubble shkencëtar amerikan, i cili në vitin 1929 e ndryshoi pikëpamjen për gjithësinë, tregoi se galaktikat largohen nga ne me shpejtësi proporcionale me distancën e tyre.
Një shprehje e thjesht,por shumë revolucionale : gjithësia zgjerohet rreth nesh
Idriz Alidhima (novelë)
Idriz Alidhima novelë me autor Resul Bedo. Botuar në Tiranë në 2006. Libri ka 81 faqe.
Euphorbia pulcherrima
(lat. Euphorbia pulcherrima L.) është bimë e familjes Euphorbiaceae.
Mount Rushmore
thumb|320px|4 Presidentët (nga e majta): [[George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt dhe Abraham Lincoln]]
Monumenti Kombëtar Mount Rushmore është përqendruar në një skulpturë kolosale të gdhendur në fytyrën e granitit të Mount Rushmore në Black Hills në Keystone, South Dakota. Skulptori Gutzon Borglum krijoi modelin e skulpturës dhe mbikëqyri ekzekutimin e projektit nga viti 1927 deri më 1941 me ndihmën e djalit të tij Lincoln Borglum. Skulptura përmban 18 metra koka e 4 Presidentëve të SHBA-së George Washington (1732–1799), Thomas Jefferson (1743–1826), Theodore Roosevelt (1858–1919), dhe Abraham Lincoln (1809–1865), siç rekomandohet nga Borglum. Të katër presidentët u zgjodhën të përfaqësonin përkatësisht lindjen, rritjen, zhvillimin dhe ruajtjen e vendit. Parku përkujtimor mbulon 5.17 km2 dhe mali aktual ka një lartësi prej 1.745 metra mbi nivelin e detit.
Nganjëherë referohet si "Faltorja e Demokracisë",  Mount Rushmore tërheq më shumë se dy milion vizitorë në vit.
Divizioni VI "sulmues" në fletët e ditarit
Divizioni VI "sulmues" në fletët e ditarit shkroi e redaktoi Resul Bedo. Botuar në Tiranë në vitin 2006. Libri ka 378 faqe me foto.
Kantoni Cruzini-Cinarca
Kantoni Cruzini-Cinarca (frëngjisht: Canton de Cruzini-Cinarca) është një kanton në departamentin Corse-du-Sud, rajonin Corse në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Sari-d'Orcino. Ka sipërfaqe 211.55km2 dhe popullsi 1556 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Cruzini-Cinarca aktualisht përbëhet nga 13 komuna.
Ndonjëherë (Këngë)
Ndonjëherë është këngë nga këngëtarja Shqipëtare, Kejsi Tola. Kënga u bë publike në ditët e fundit të dhjetorit. Kënga iu është kushtuar Festivalit të 48-të të këngës në radio-televizion. Zhanri i këngës ëshë baladë dhe është e shkruar nga Timo Flloko dhe e kompozuar nga Vlotan Prodani. Kur këngët e festivalit të këngës në RTSH 48-të u bënë publike, kjo këngë quhej Pse egizstojmë?, ky titull përmban fjalë në tekst por e rregulluar është me titull Ndonjëherë.
Kategoria Superiore 1942
Statistika të Kategorisë së Parë në sezonin 1942. Ky eveniment nuk është njohur ende zyrtarisht nga FSHF.
Sezoni i kaluar: Kategoria e Parë 1940. Sezoni i rradhës: Kategoria e Parë 1945.
Parapamje
Kategoria e Parë 1942 është sezoni i 10të i kompeticionit kryesor të futbollit në Shqipëri. Nisi më 14 qershor, 1942 dhe përfundoi më 29 qershor, 1942. Dhjetë skuadra u ndanë në një grup me 4 skuadra dhe dy grupe me nga 3 skuadra secila, duke luajtur nga një ndeshje me njëra tjetrën në grup eliminimi. Dy skuadrat e renditura të parat nga grupi i madh dhe vetëm skuadra e parë nga grupet e vogla shkojnë në gjysmëfinale. Zona e Veriut kishte këto skuadra: Shkodra, Prizreni, Peja dhe Prishtina. Zona e Mesme kishte këto skuadra: Tirana, Elbasani dhe Durrësi. Zona e Jugut kishte këto skuadra: Korca, Gjirokastra dhe Berati.
KF Tirana e fitoi këtë kampionat.
Turi i Parë
Në këtë tur hynë të gjitha skuadrat ndarë në dy grupe.
Zona e Veriut
Rezultatet Zona e Veriut:
Toni Morrison
Toni Morrison (18 shkurt 1931, Lorain, Ohio - 2019) është pseudonim i Chloe Anthony Wofford, i njërës ndër shkrimtaret më të rëndësishme të kohës sonë. Është laureate e Çmimit Nobel pë Letërsi më 1993 për veprat e saj të zgjedhura. Laureate është edhe e Çmimit Pulitzer. Veprat e saj janë me tema epike, me dialogje të rrjedhshme, me vija shumë të detalizuara të përsonazheve afroamerikane. Në vitet e fundit ka botuar një seri të librave për fëmijë me djalin e saj Slade Morrison.
Jeta e hershme
E lindur si Chloe Anthony Wofford në vendin Lorain, në Ohio më 18 shkurt 1931. Ishte fëmiju i dytë, ndër katër fëmijë të një familje punëtore. Si fëmijë ka lexuar shumë (idol të saj ishin shkrimtarët Jane Austen dhe Lav Tolstoj). Babai i saj, George Wofford, saldues me profesion, shpeshherë i ka treguar tregime popullore me tema afroamerikane (metoda e tregimit më vonë u zbatua në veprat e saj).
Kategoria Superiore 1942
Zona e Veriut
Peja - Vllaznia 0-1
Toni Morrison
Jeta e hershme
Më 1949 Morrison regjistrohet në studime universitetin e Howardit. Për shkak se emri i saj Chloe është theksuar me vështirësi, ajo e ndrron emrin në Toni. Bëhet profesioniste e gjuhës angleze më 1955, ndërsa universiteti në Oxford ia ndan titullin e doktorit të nderit më 2005.
Jeta private
Më 1958 martohet me Harold Morrison, lind dy fëmijë dhe më 1964 divorcohet. Pas ndarjes shpërngulet në New York, ku punon si redaktore. 18 muaj më vonë bëhet njëra ndër redaktoret e shtëpsë botuese më të njohur njujorkeze Random House.
Kategoria Superiore 1942
Zona e Veriut
Prizreni - Vllaznia 3-1
Peja - Prishtina 2-2
Zona e Mesme*
Rezultatet Zona e Mesme:
Tirana - Elbasani 5-1
Ura “Dëshmorët e 15 Korrikut“
parapamje|351x351px|Ura e Bosforit Ura e Bosforit ose Ura “Dëshmorët e 15 Korrikut“ është njëra nga dy urat që ndodhen në Stamboll, Turqi, dhe bashkon dy kontinente: Evropën me Azinë. Ajo u hap në vitin 1973, dhe është 1.074 kilometra e gjatë. Ura e Bosforit, gjithashtu e quajtur edhe si Ura e parë e Bosforit është e vendosur ndërmjet Ortakoy (pjesa evropiane) dhe Beylerbeyi (pjesa aziatike). Është e gjatë 1,560 m dhe e gjerë 33.40 m. Distanca ndërmjet dy shtyllave është 1,074 m dhe lartësia totale e tyre është 165 m. Hapësira rrugore e urës ka një lartësi mbidetare 64 m.
Kategoria Superiore 1942
Zona e Mesme*
Tirana - Teuta 1-1
Zona e Jugut
Rezultatet Zona e Jugut:
Tomori - Luftëtari 6-0
Tomori - Skënderbeu 2-2
Gjysmëfinale
Në këtë tur hynë katër fituesit e turit të mëparshëm.
Finale
Në këtë tur hynë dy fituesit e turit të mëparshëm.
Tirana (1-1) (2-0)* Shkodra
Tirana: Kamba; Peza, Qiri; Visha, Fagu, Kurani; Parapani, Derani, Lisi, Bylyku, Mexhid Dibra.
Shkodra: Nuti; Boshnjaku, Muhamet Dibra; Pelingu, Nd.Pali, Gj.Berisha; Z.Berisha, Shaqiri, Puka, Kavaja, Nehani.
Golat: Bylyku 65', Nd.Pali 90'.
Arbitër: Michele Carone (Itali).
Floriana Garo
Floriana Garo eshte nje prezantuese e njohur televizive, modele, dhe Miss World Albania 2012. Ajo eshte prezantuesja dhe autorja e emisionit” Jo Vetem Mode” ne TV Klan si dhe prezantuesja e motit ne ABC News. Krahas kesaj, Floriana eshte edhe ambasadorja e markes se veshjeve Cortefiel per Shqiperine qe nga viti 2011.
Jo Vetem Mode
Floriana eshte ne sezonin e dyte te Jo Vetem Mode, nje program i perjavshem info-argetues ne TV Klan ku ajo ka sjelle per publikun profile ekskluzive te personaliteteve te famshem si Lorik Cana, Zonja e Pare Odeta Nishani, majlinda Bregu, Foto Strakosha, etj. si dhe udhetime ekskluzive ne zyren e Kryeministrit Edi Rama, suitat me luksoze ne kryeqytet, detaje te jetes se nates ne Tirane si dhe eventeve te ndryshme te modes.
Jeta Private
Floriana eshte vajza e Profesor Sofokli Garos dhe mjekes Teuta Garos. Ajo ka lindur ne Durres me 15 shkurt 1987. Ne vitin 2002 Floriana dhe familja e saj u shperngulen ne SHBA ku ajo jetoi per 8 vjet. Ajo eshte diplomuar per Marredhenie Nderkombetare ne City College of New York dhe ka luajtur volejboll per ekipin e Universitetit, ku ka marre 2 here titullin “Lojtarja e Vitit” ne vitin 2007, 2009. Qe nga viti 2010 ajo bashkejeton ne Tirane me biznesmenin Tedi Ngjela.
Anita Ekberg
Kerstin Anita Marianne Ekberg (Malmö Suedi 29 shtator 1931 - Rocca di Papa, Itali 11 janar 2015) ishte një aktore suedeze natyralizuar italiane, e njohur për rolin e saj në filmin "La Dolce Vita" (1960) nga Federico Fellini , në të cilat shfaqet legjendare në skenën në të cilën hyn në shatërvanin e Trevit me aktorin Marcello Mastroianni
Batalioni Partizan "Asim Zeneli" (7 gusht 1943 - 1968)
Batalioni Partizan "Asim Zeneli" : 7 gusht 1943 - 1968 redaktoi Resul Bedo. Botuar në Tiranë në vitin 1968 (Muzeu Historik i Tepelenës). Libri ka 189 faqe.
Melanargia galathea
thumb
Eukaristia
thumb|250px|Përgatitja e eukaristisë katolike. thumb|250px|Kremtimi i eukaristisë nga [[Papa Benedikt XVI në përvjetorin e 750° të shenjtërimit të Shën Stanislavit në Poloni.]] Eukaristia (greq. ευχαριστία = falënderimi), në krishterim është sakramenti (shenjtërimi) i themeluar nga Jezusi gjatë Darkës së Fundit, para kryqëzimit të tij. Besëlidhja e Re e rrëfen themelimin e eukaristisë në katër versione tek: Matia 26,26-28; Marku 14,22-24; Luka 22,19-20; 1Korintasve 11,23-25. Emërtimi eukaristi gjendet 55 herë në Besëlidhjen e Re.
Sipas dëshmive të ungjillit, Jezusi në Darkën e Fundit, shpërndau bukën dhe verën si trupin dhe gjakun e tij, sepse duke ngrënë dhe pirë të gjithë trupin dhe gjakun e tij do ta bënin për kujtimin e tij. Eukaristia riparaqet veprimin shenjtërues bashkgjallërues që kisha kremton si ushtresë e urdhërit të vetë Perëndisë. Fjala "eukaristi" përdoret edhe si shenjtërimi i bukës dhe verës gjatë kremtimit të ritit.
Të krishterët përgjithësisht besojnë se ky rit është prania e posaçme e Krishtit, megjithëse riti ndryshon sipas mënyrës, vendit dhe kohës në të cilën Krishti është i pranishëm.
Stacioni i autobusëve në Prizren
Stacioni i Autobusëve në Prizren është njē stacion autobusësh i cili ndodhet afër Stacionit Hekurudhor dhe Shkollës Fillore "Emin Duraku" në qytetin historik të Prizrenit.
Historiku
Stacioni i parë i autobusëve në Prizren deri në vitin 1960, ishte i vendosur tek Posta, ndërsa në vitin 1960 ai u zhvendos në vendin ku gjendet edhe sot. Themelet e para të stacionit aktual të autobusëve u vendosën në vitin 1978 dhe në vitin 1981 ai u hap për publikun. Stacioni i autobusëve gjithashtu kishte një sallë dasmash ku organizoheshin dasma dhe ahengje të ndryshme. Gjatë kohës së privatizimit nē periudhēn e pas Luftës në Kosovë, stacioni i autobusëve ishte përjashtuar nga lista e privatizimit dhe deri më tani funksionon si objekt publik.
Belisari
Flav ​​Belisari (505-565 er) ishte një komandant ushtarak i Perandorisë Bizantine nën drejtimin e perandorit Justiniani I. Belisari luajti një rol të rëndësishëm në ripushtimin e pjesës më të madhe të territorit mesdhetar që i përkiste Perandorisë Romake Perëndimore, e cila kishte humbur më pak se një shekull më parë.
Biografia
Belisari kishte lindur në Iliri (pjesën perëndimore të Gadishullit Ballkanik) nga prindër të varfër dhe u ngrit për t'u bërë një nga gjeneralët më të mëdhenj, nëse jo më i madhi, në Perandorinë Bizantine. Belisarius është radhitur në mesin e kandidatëve të dukshëm për titullin e 'fundit e Romakëve "me të cilin kuptohet individi e fundit që më të përkryer mishëron vlerat e Perandorisë Romake në të mirë të saj.
Një nga tiparet përcaktuese të karrierës së Belisariut ishte suksesi i tij pavarësisht niveleve të ndryshme të burimeve në dispozicion. Ai pushtoi Mbretërinë Vandale të Afrikës së Veriut në Luftën Vandalike për nëntë muaj dhe pushtoi pjesën më të madhe të Italisë gjatë Luftës gotike. Ai gjithashtu mundi ushtritë vandale në Betejën e Ad Decimumit dhe luajti një rol të rëndësishëm në Tricamarum, duke e detyruar mbretin vandal, Gelimer, të dorëzohej. Gjatë Luftës gotike, pavarësisht se ishte dukshëm më i madh në numër, ai dhe trupat e tij rimorën qytetin e Romës dhe më pas u përballën me mosmarrëveshjet e mëdha gjatë Rrethimit të Romës.
Ai gjithashtu fitoi një betejë të rëndësishme kundër persëve në Dara, por u mund në Callinicum. Ai zmbrapsi me sukses një inkursion të hunëve në Melantia. Ai ishte i njohur edhe për mashtrim ushtarak; ai zmbrapsi një pushtim persian duke mashtruar komandantin e tyre dhe si rezultat i kësaj hoqi rrethimin e Ariminumit pa luftë.
Hajredin bej Cakrani
parapamje|Hajredin Cakrani Hajredin bej Cakrani (Cakran, 1860 - Petoshaj, ) ka qenë çifligar, ushtarak, nënshkrues i Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë.
Jeta
Lindi me 1860 në Cakran të Fierit, në një familje bejlere me ndikim në Mallakastër e Myzeqe, vëllai i Bektash bej Cakranit.
Pasi mbaroi shkollën fillore në vendlindje, shkollën e mesme e vazhdoi në Janinë dhe më pas, u diplomua në Universitetin e Stambollit. Pas diplomimit, Hajredini shërbeu si ushtarak në shumë vilajete të Perandorisë Turke, si në Janinë, Boleu e Stamboll, ku edhe u njoh me Ismail Qemalin, Mehmet pashë Dërrallën, Syrja bej Vlorën, Ferid Pashë Vlorën, Xhelal Koprenckën, Aziz pashë Vrionin, etj.
Në vitin 1882, ai u takua në Stamboll me Sami Frashërin, Jani Vreton, Koto Hoxhin, Seit Toptanin, Pandeli Sotirin, etj. Në vitin 1883, ai solli Abetaren e parë në Cakran dhe një sërë botimesh të tjera në shqip, të botuara në Bukuresht e Stamboll si: “Bagëti e Bujqësi”, “Lulet e Verës”, “Qerbelaja”, etj.
Në vjeshtën e vitit 1908, në sarajet e familjes Cakrani, u hap shkolla e parë shqipe, me mësues Viskë Babatasi.