cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Transformatorët
Transformatorët e tensionit
Ky dallim tensioni behet i mundur me anë të ligjit të Faradeit siç është treguar, ku në bazë te numrit të dredhave në parësor apo në dytësor, në dalje fitohet tensioni i lartë apo më i ulët se në hyrje.
Transformatorët e Fuqisë
Ky lloj i transformatorit bën rritjen e fuqisë elektrike apo zvogëlimin e saj. Në këtë rast tensioni si dhe rryma elektrike ndryshojnë linearisht, sepse prodhimi i tyre jep fuqinë elektrike.
Që transformatorët t'i përdorim për zmadhim apo zvogëlimin e fuqisë, ato duhet t'i lidhim në paralel, ku kushti kryesor që dy apo me tepër transformatorët te punojnë paralel duhet që tensioni në nyjet e tyre të jetë i njëjtë dhe koeficienti i tyre të jete përafërsisht i barabartë.
Bollywood
Bollywood (sqt.  Bollivudi) është qendra për studiot e fimit të Indisë, emërtuar sipas Bombay dhe Hollywood.
Afrim Karagjozi
Prof. Dr. Afrim Karagjozi, biograf, studiues dhe përkthyes. Për vite ka qenë dhe është pedagog në nivelet shkollore mesatare, universitare dhe pasuniversitare. Si intelektual, ka qenë dhe është veprimtar i zellshëm dhe disaanshëm, me kontribut spikatës ne fushën e arsimit dhe të kulturës. Pas vitit 1990 e në vazhdim, ka qenë dhe është pjesëmarrës në shumë konferenca dhe simpoziume kombëtare dhe ndërkombëtare, kumtues në disa prej tyre si edhe në universitetet më të njohur të Evropës. Ka pasur edhe funksione drejtuese në fushën e marrëdhënieve me jashtë dhe në diplomaci.
Si Bajronist është themelues i Shoqatës Shqiptare të Bajronit, në vitin 1991. Që atëherë është kryetar i saj dhe anëtar i Bordit të Drejtorëve të Shoqatës Ndërkombëtare të Bajronit. Është organizator i shumë veprimtarive madhore me karakter atdhetar dhe kulturor. Prof.Dr. Afrim Karagjozi ia ka kushtuar gjithë jetën kulturës britanike, kryesisht asaj që lidhet me Shqipërinë dhe shqiptarët.
BIOGRAFI
Afrim Karagjozi u lind në Gjirokastër, në 18 dhjetor 1941. Në vitin 1964 u diplomua në Universitetin e Tiranës për Gjuhë dhe Letërsi Shqipe dhe Angleze. Pas përfundimit të studimeve nisi punën si pedagog i gjuhës angleze, një profesion të cilin vazhdon ta ushtroj edhe sot. Në vitin 1969 botoi librin e tij të parë, Tekstin mësimor anglisht, klasa e tretë e mesme, dhe në vitet në vazhdim është prezantuar për lexuesin shqiptar si autor dhe përkthyes i disa veprave si biografi, studime, antologji, përmbledhje letrare. Gjithashtu një numër i madh shkrimesh, artikujsh, studimesh,essesh, parathënie etj, të botuara në shtypin shqiptar dhe të huaj, mbajnë autorësinë e tij.
Me krijimtarinë biografike, studimore dhe si përkthyes, Prof. Dr. Afrim Karagjozi është fokusuar në kulturën britanike, kryesisht të asaj që lidhet me Shqipërinë dhe shqiptarët. Në krijimtarinë e tij spikasin monografitë për Xhorxh Bajronin, Përsi Shelli, Meri Edit Durhan, Eduard Lir, William Martin Lik si dhe ka organizuar të parat konferenca kombëtare dhe ndërkombëtare për këto personalitete britanike, të cilët me udhëtimet e tyre në Shqipëri kanë dokumentuar një pjesë të historisë shqiptare në shekujt XIX-XX.
I konsideruar si studiuesi më i mirë i Bajronit, në vitin 1987 Afrim Karagjozi botoi monografinë Xhorxh Bajroni, ribotuar në vitin 2010, duke sjellë kësisoj një ndihmesë të çmuar.
SHOQATA SHQIPTARE E BAJRONIT (SHSHB) u krijua pas një tradite të gjatë bajronizmi, në 19 tetor 1991, me vendim të Ministrisë së Kulturës. Ajo është organizatë kulturore, e cila në vazhdimësi e ka shpallur Lord Bajronin si poet dhe si mik të madh e të vërtetë të shqiptarëve. Nderimi dhe dashuria shqiptare për Lord Bajronin filloi në 1832. Që nga ajo kohë shumë bajronistë shqiptarë, studiues dhe shkencëtarë të letrave, kanë lënë pas një thesar studimesh serioze. Si traditë, në vite, janë organizuar veprimtari të shumëllojshme në raste të ndryshme. Në prill të vitit 1994, SHSHB organizoi veprimtarinë e parë më të madhe për Bajronin në Lidhjen e Shkrimtarëve, ku ishte i pranishëm edhe shkrimtari Ismail Kadare dhe përfaqësuesi britanik Stiv Nash, i cili mbajti një fjalë përshëndetëse. Dy vite më pas, në tetor 1996, Prof.Karagjozi, organizoi '''udhëtimin e parë në gjurmët e Bajronit me shkrimtaren Tessa de Loo. Aktivitetet kanë qënë të vazhdueshme dhe ato kanë kulmuar me Konferencën Kombëtare për Bajronin në janar 2008, në kuadër të 220 vjetorit të lindjes së tij dhe me Simpoziumin e parë Ndërkombëtar për Bajronin në shtator të vitit 2009. '''
Në vitin 2000, Afrim Karagjozi fitoi titullin Profesor. Por, ai njihet si i pari pedagog Kandidat i Skencave (1991) dhe Doktor, ''(1993), ndër shkollat e mesme të Republikës, pedagog në shkollën “Q.Stafa”. Ai ka qënë i vetimi pedagog i shkollave të mesme që ka përfaqësuar Shqipërinë në Konferenca Ndërkombëtare, gjatë periudhës 1990-1998. Si pedagog, në vite ka qenë bashkëpunëtor/konuslent me Ministrinë e Arsimit, me Institutin e Studimeve Pedagogjike dhe me Shtëpinë Botuese të Librit Shkollor. Ka marrë pjesë në hartimin e programeve të gjuhës angleze; në redaktimin dhe në reçensat e botimeve të librave shkollor për anglishten; ka marrë pjesë në konferenca dhe seminare kombëtare, ku edhe ka referuar; - ka qenë në grupet e kontrollit për gjuhën angleze në disa qytete të vendit, si edhe kryetar i komisionit të provimeve përfundimtare në shkollën e gjuhëve të huaja, Tiranë; ka organizuar shumë orë të hapura mësimore në rang qyteti dhe rajoni; ka qenë i pari pedagog që ka ngritur dhe përdorur laboratorin e parë në Republikë, për gjuhën angleze, në “Q.Stafa”; ka qenë nismëtar i disa ndryshimeve metodike për gjuhën e huaj; - ka drejtuar për shumë vite komisionin e gjuhëve të huaja në Tiranë e në rajonin tre.
Krahas aktivitetit shumëdimensional në jetën akademike dhe kulturore të vendit, Prof.dr Afrim Karagjozi ka dhënë kontributin e tij edhe në diplomacinë shqiptare si dhe në fushën e marrëdhënieve me jashtë. Në vitin 1991-1992 ka qënë Ambasador i Shqipërisë në Suedi, Finlandë, Norvegji dhe Danimarkë, në periudhën 1998-2000, Shef i Marrëdhënieve me Jashtë në Bibliotekën Kombëtare, në periudhën 2000- 2004, Kryetar i Degës së Marrëdhënieve me Jashtë në Akademinë e Shkencave. Gjatë dy dekadave të fundit, Prof.Dr Afrim Karagjozi ka marrë pjesë në aktivitete të ndryshme, si referues dhe lektor në konferenca dhe universitete prestigjioze brenda dhe jashtë vendit.
Boshi
Boshi roman me Autor Besnik Mustafaj. Shtëpia Botuese "Toena", Tiranë 2010. Faqet e librit 303.
Kompozimi i romanit është i mirëmenduar. Ai ka pesë tablo: e para, dashuria e Ana B.-së dhe Agronit në një dhomë hoteli, ku afshi i ngrohtë njerëzor shkrin jo vetëm akullimin stinor dimëror, por edhe vetë atë të kohës së "ngrirë"; e dyta, ndodhia e vdekjes së Ana B.-së dhe minatorëve, në galerinë e minierës nga shembja; e treta, kthimi i Anës te njerëzit e afërt në Tiranë; e katërta, kthimi i Agronit te njerëzit e Anës për ta gjetur atë; e pesta, rikthimi i Agronit në qytetin verior për të kërkuar rishtazi Anën, që s’dihet se ku është. Janë edhe dy kinse tablo: Tabloja paralajmëruese, me dy vargje: Na bëjnë Pazar deri dhe hijen / E ne vazhdojmë megjithatë; Tabloja përmbledhëse, ku bëhet fjalë rishtazi për hijen që na ndjek pas, që përzihet me qenien tonë në formën e një ëndrre të keqe, që na lëndon dhe na kall frikën. Po kush na kall frikën: ai që shohim apo ai që nuk e shohim? Me këto dy kinse tablo të kornizës së romanit, fillimit dhe fundit, duket se shkrimtari na fal edhe çelësin për ta kuptuar, më në fund, "dredhinë" e tij. Toni i rrëfimit është përgjithësisht i qetë, me një vesk psikologjik, ku nuk anashkalohen ngjyrimet dramatike e, ndonjëherë, tragjike. Më së shumti, si akord bazë, zotëron qasja ironike, e kudogjendshme: edhe ndaj të tjerëve, edhe ndaj vetvetes. Ironitë bëhen therëse me patetikën dhe butaforinë "heroike" të regjimit komunist, me "pavdekësinë" e liderëve, me urimet dhe bekimet "të rrojnë sa malet", me njeriun e bindur e kokulur që nuk flet e nuk shikon, përveç asaj që thuhet dhe jepet, me individin e gëlltitur nga kolektivi, me zyrtarët që fabrikojnë gënjeshtrat, me "mbylljen në këllëf" të krejt shoqërisë dhe atrofizimin e saj, gjer dhe te "një hotel të humbur, në një qytet të humbur, midis maleve të humbura të Shqipërisë së humbur", duke e transformuar konotacionin e gjithë këtyre në tallje, e satirë të hidhur.
Gentry County
Gentry County është një nga  qarqet në shtetin federal Missouri të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Allmusic
Allmusic (më parë All Music Guide ose AMG; stilizuar si allmusic) është një shërbim i guidës muzikore, në pronësi të All Media Guide. Allmusic u themelua në vitin 1991 nga arkivisti i kulturës popullore Michael Erlewine si një udhëzues për konsumatorët.
Folldal
Folldal është një komunë në qarkun Hedmark, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 1275 km² dhe popullsi 1739 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Komuna e Tivarit
Njësit përbërse
Komuna e Tivarit ndahet në 12 bashkësi lokale (mjesna zajednica) dhe 83 vendbanime:
Demografia
Sipas rezultateve preliminare të regjistrimit të popullsisë së vititi 2011, komuna e Tivarit ka pasur 42368 banorë me 14211 ekonomi familjare dhe  33312.
Sipas regjstrimit të fundit të vitit 2003, komuna e Tivarit ka pasur 40.037 banorë të vendosur në 83 vendbanime.
Gjuha
Gjuhët: • të tjera dhe të panjohura - 1.602 (4,0
Feja
Përbërja fetare:
Gasconade County
Gasconade County është një nga  qarqet në shtetin federal Missouri të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Fletorja rezervat
Fletorja rezervat : shënime jashtë valixhes diplomatike : ditar : 1994-1995 me Autor Besnik Mustafaj. Shtëpia Botuese "Toena", Tiranë 2009. Faqet e librit 270.
Rreth Librit Fletorja rezervat ka formën e një vëzhgimi të vetë autorit Mustafaj, i cili paraqet jetën politike-shoqërore të tij në kohën kur ushtronte funksionin e ambasadorit të Shqipërisë në Francë. Vëzhgimet janë ato me përmbajtje të panevojshme dhe stil të papranueshëm për "valixhen diplomatike". Pra, në një mënyrë a në një tjetër, janë vëzhgimet e shkrimtarit. Nuk është as ditar, në të cilin përshkruhet veprimtaria e përditshme e autorit. Edhe më pak këto janë kujtime. Ky libër mbart përmbledhtazi tharmet e qasjes personale të Besnik Mustafajt ndaj Francës dhe Europës Perëndimore në përgjithësi. Nga Libri "...E di se zbulimi i simptomave të tua te të tjerët nuk është ngushëllim. Mbase dhe kjo pikë e përbashkët ka dobinë e vet: edhe veset, dobësitë, duhet t’i ndihmojnë individët dhe popujt të kuptojnë njëri-tjetrin ashtu si virtytet. Nuk e kam ende të qartë nëse edhe francezët vuajnë nga ky kompleks. Por, kur do të vija në Paris si ambasador në vjeshtën e vitit 1992, shumë veta, në Tiranë, midis të cilëve edhe adhurues pa kushte të kulturës, të historisë e të qytetërimit francez, më thanë me njëfarë dëshpërimi se më kot shpresoja në një afrim franko-shqiptar..."
Bahtir Sheholli
Bahtir Sheholli studiues kosovar, lindi në Hërticë të Komunës së Besianës (ish-Podujeva), më 16 mars të vitit 1943. Shkollën fillore e kreu në Kërpimeh, shkollën e mesme muzikore në Prizren, kurse fakultetin muzikor në Universitetin e Arteve në Beograd – dega e Teorisë Muzikore. Po aty vijon edhe studimet në sektorin e Etnomuzikologjisë në katedrën e Historisë Muzikore dhe të Folklorit Muzikor në Beograd, kreu edhe studimet pasuniversitare. Gjatë vitit 1978–1979 u specializua në konservatorin e muzikës në Shën Petërsburg – BRSS, ku po ashtu ka bërë hulumtime shkencore në një pjesë të bjeshkëve të Kaukazit etj. Një pjesë të aktivitetit të tij profesional ia kushtoi pedagogjisë dhe mësimdhënies në gjimnazin e Podujevës, në vitet 1963 – 1970, dhe nga viti 1977 disa vite rresht ka punuar si mësimdhënës i lëndës së formës muzikore, historisë muzikore botërore, njohurisë së veglave dhe folklorit muzikor në shkollën e mesme muzikore të Prishtinës. Prej vitit 1976 punoi në Institutin Albanologjik të Prishtinës si hulumtues në Sektorin e Etnomuzikologjisë. Nga viti 1974 deri më 1987 ka qenë anëtar i Organeve të Revistës së Folklorit Burimor Kosovar të Gllogovcit, si seleksionues dhe udhëheqës artistik i saj. Si organizator dhe drejtor artistik me grupe të ndryshme folklorike ka përfaqësuar Kosovën në shumë manifestime në ish-Jugosllavi, Shqipëri, Gjermani, Francë etj., në të cilat është shpërblyer me çmime të larta dhe mirënjohje publike. Bahtir Sheholli ka drejtuar si kryetar edhe shoqatën e kompozitorëve të Kosovës. U nda nga jeta më 11 mars 2010.
Helsinki
Helsinki (suedisht: Helsingfors) është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i Finlandës. Ai ndodhet në rajonin Uusimaa, në Finlandën jugore, në bregun e Gjirit të Finlandës, një krah i Detit Balltik. Helsinki ka një popullsi prej 650,222 banorë (2018). Helsinki ndodhet rreth 80km në veri të Talin, Estoni, 400km në verilindje të Stokholmit, Suedi, dhe 300km në perëndim të Shën Petersburgut, Rusi. Helsinki ka lidhje të ngushta historike me këto tre qytete.
Helsinki është qendër e madhe politike, arsimore, financiare, kulturore dhe kërkimore e Finlandës, si dhe një nga qytetet kryesore të Evropës veriore. Përafërsisht 70% e kompanive të huaja që operojnë në Finlandë ndodhen në zonën e Helsinkit. Bashkia pranë e Vantaa është vendi i Aeroportit të Helsinkit, me shërbime të shpeshta në destinacione të ndryshme në Evropë dhe Azi.
Klima
Dimërat në Helsink janë më të nxehta sesa në veri dhe sezona e borës është më e shkurtë. Gjatë dimrit, temperaturat janë të larta sesa në veri të vendin. Temperaturat mesatare në janar dhe shkurt janë rreth -5 °C Për shkak të gjerësisë, ditët zgjasin 5 orë dhe 48 minuta rreth largësisë së diellit në dimër. Gjatë largësisë së diellit në verë, ditët zgjasin 18 orë dhe 57 minuta.
Temperaturat mesatare prej qershorit deri në gusht janë rreth 19 deri në 22 °C. Temperatura më e lartë në qendrën e qytetit ishte 33.1 °C më 18 korrik 1945, ndërsa më e ulëta ishte −34.3 °C më 10 janar 1987.
Gjuha
Finlandishtja dhe suedishtja janë gjuhë zyrtare në komunën e Helsinkut. Shumica apo 81.9% flasin Finlandisht. Pakica apo 5.9% flasin Suedisht. Rreth 12.2% të popullsisë flasin gjuhë amtare sesa finlandishtja dhe suedishtja.
Kantoni Meyssac
Kantoni Meyssac (frëngjisht: Canton de Meyssac) është një kanton në departamentin Corrèze, rajonin Limousin në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Meyssac. Ka sipërfaqe 153.4km2 dhe popullsi 4976 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Meyssac aktualisht përbëhet nga 14 komuna.
Kantoni Saint-Paul-1
Kantoni Saint-Paul-1 (frëngjisht: Canton de Saint-Paul-1) është një kanton në departamentin La Réunion, rajonin La Réunion në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Denis. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 12180 banorë.
Ç’është liria
"Ç’është liria" Ese të zgjedhura me Autor Faik Konica. Faqet e librit 179.
Hajrija
"Hajrija" tragjedi me Autor Gjergj Fishta. Faqet e librit 75.
Patagonia
thumb|right|250px
Patagonia është pjesë e Amerikës Jugore e cila ndodhet në lindje të Andeve  dhe në jug të  lumit  Neuken dhe kolorado. Pjesa e cila i takon Kilit përfshinë pjesën e krahinës Los Lagos, trevës  Ausen dhe Mengelanit  Në lindje të Andeve  pjesa e ci la i takon Argjentinës  përfshinë  provincat  Neuken, Ripo Negro, Çubut, Santa Kruz, dhe okën e Zjarrtë., si dhe pjesën jugore të  provincës Buenos Aires.
Ali Pashai, luani i Tepelenës
Ali Pashai, luani i Tepelenës Legjenda shqiptare me Autor Odhise K. Grillo dhe Vehap Kokalari (il.). Shtëpia Botuese "Toena", Tiranë 2003. Faqe 16. ISBN 99927-1-750-5
Kantoni Monflanquin
Kantoni Monflanquin (frëngjisht: Canton de Monflanquin) është një kanton në departamentin Lot-et-Garonne, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Monflanquin. Ka sipërfaqe 242.97km2 dhe popullsi 6046 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Monflanquin aktualisht përbëhet nga 12 komuna.
Frederik Barbarosa
thumb|right|Friedrich Barbarossa Friedrich I i njohur si Barbarossa (* diku 1122, ndoshta ngat Weingarten (Altdorf) te Ravensburgu ; † 10 qershor 1190 te lumi Saleph, ngat Seleucia) nga Shtëpia Fisnike Gjermane Staufer, ka qen prej vitit 1147 deri në vitin 1152, i njohur me Emrin Friedrich III. Fisniku i Schwaben. Prej vitit 1152 ka qen Mbret romako-gjerman (rex romanorum) dhe prej vitit 1155 si Perandor i Perandorisë se Shenjt Romake. Emri Barbarossa ka domethenjen barba "mjekër", rossa "e kuqë" emri i ësht japur nga Italianet sepse e ka pasur mjekrën e kuqë.
Lindja
Vendlindja e tij nuk dihet saktësisht. Nga diplomat e Mesjetes shkruhet se nëna e tij Judith nga familja fisnike Welfen, e ka lind ne një Kala në Altdorf, sot Weingarten. Atëherë ishte zakon qe nënat ti lindin femijet e tyre në vendlindjen e tyre.
Fisniku i Schwaben dhe Kryqezatat
Si i Biri i Fridrich II., Fisniku i Schwaben, dhe Judith e Bija e Heinrich der Schwarze i Bavaris, shqip: Heinrichi i Ziu. Ajë e kishte prejardhjen nga te Dy Shtepive te Anmiqsume nemes veti sepse ato ishin me te Fortat ne Gjermanin e asajë kohe. Pas vdekjes se te Atit aje u bë Trashigimtar i ti Fridrich III. si Fisnik i Schwaben. Aij u mundua te Trashigimoj punen e se Atit, per të Fuqisu Dominancen e Shtepis Staufer dhe ne anen Tjeter Axha i ti Konrad III. si Mbret Gjerman u mundua te Perforcon fuqin e Mbreteris. Ne Ngacmimet ne mes te Konradit III. dhe Welfve, Friedrichi mori nje anë Neutrale dhe ngadoher ësht munduar te Ndaloj Konradin.
Me 27 dhjetor Konradi ju Bashkangjit Kryqëzates se Dyt ne Manastirin e Spayerit. Te cilles ju Bashkangjit edhe Freiedrichi do Ditë më vone, i ati i ti i ja kishte ndaluar te mër pjes sepse aij donte qe te Kujdeset me schum ne Principat. Pas vdekjes se te Atit ne prill 1147 aj mori pjes disa dit me von. Gjat te gjith Kryqëzates aj nejti pran Axhes se ti dhe si Miku me i Besueshem. Ne shtator 1148 aje u rikthu ne Krah te Konradit nga Akkoni per ne Kostadinopoje ku e kalun Dimrin dhe ne Pranver te vitit 1149 u nis per ne Principat te ti.
Zgjidhja si Mbret
Pas Vdekjes se pa Pritur te Konradit me 15 shkurt 1152 ne Bamberg, u Zgjedh Friedrich si Mbret romako-gjerman me 4 mars ne Frankfurt am Main dhe me 9 mars 1152 ju Dhurua Kurora Mbretrore ne Kishen e Achenit nga Epishkopi i Kolonisë Arnold II. von Wied. Ky Kurorizim i Shpejt sqarohet nga Historiant e sotshem me Rastin qe Konradi kishte parapa ket Termin ne Parapamje te arritjes se tij ne Itali per Kurorizim si Perandor ne Rom, Ky Kurorizim ka qen i Parapam per te Zgjedh te Birin e vet, sipas mendimeve te asaj kohe thuhet qe Konradi isht duke u pergadit per nje Rrugë te Gjate dhe te Veshtir, per ket aje e kishte Propozuar te Birin e vet. Sipas Historianit dhe Dajes se Friedrichit, Otto von Freising thuhet qe Mbreti Konrad pas shum mendimeve ishte ardhur te aj mendim, qe te ishte ma mir te Zgjidhet nipi i tij Friedrichi si Mbret gjerman. I Biri i Konradit ishte Friedrich von Rothenburg i cilli ishte ne ate kohe vetem 6 vjeqar dhe keshtu thuhet qe i ati i ti kishte Frike qe nese do Zgjedhet i Biri i ti si Mbret do ta humb Mbretrin kunder Heinrich der Löwe Shq: Heinrich Luani nga Stepia i Welfen i cilli ishte ne Konflikt me Konradin. Ketu te Dhana ne Histerografin e Sotshem nuk meren si te Sigurta, sepse nuk ka Tregues Neutral te cillet mund te Tregojn si ka qen ne te Vertet.
Hapat e parë ne Politik te Perandorisë
Separi aj u Mundua te Paqeson Perandorin ne te Mbrendshme dhe Priti per te dale ne Zgjedhje si Perandor. Kuvendin e Pare aj e thirri pas Pashkeve te vitit 1152 ne Dortmund, ku kan mar pjes Epishkopi i Kolonjes Arnold II., Fisniku i Saksonis dhe Bavaris Heinrich der Löwe, Welf IV. dhe Albrecht der Bär deut. Bär, shq. Ariu.
Kujdes sesht e Plotesume Redaktimi Vazhdon--Vokshi 6 korrik 2009 16:10 (CEST)
Memoriali i Gjenocidit të Srebrenicës
parapamje|240px|Gurët e varreve në Qendrën Përkujtimore Memoriali i Gjenocidit të Srebrenicës, i njohur zyrtarisht si Memoriali i Srebrenicës-Potoçarit dhe Varrezat për Viktimat e Gjenocidit të 1995, është kompleksi memorial-varrezash në Srebrenicë i ngritur për të nderuar viktimat e masakrës së Srebrenicës të vitit 1995. Viktimat - të paktën 8,372 prej tyre - ishin kryesisht meshkuj, kryesisht boshnjakë muslimanë dhe disa kroatë katolikë.
Që nga maji 2017, 6,938 viktima të gjenocidit janë identifikuar përmes analizës së ADN-së (të kryer nga Komisioni Ndërkombëtar për Personat e Zhdukur) të mbetjeve njerëzore të gjetura nga varret masive dhe 6,643 (që nga korriku 2020) viktima muslimane boshnjake janë varrosur.
Prapavija
Masakra në Srebrenicë filloi në Potočari, ku rreth 25,000 refugjatë muslimanë boshnjakë ishin mbledhur në mënyrë të dëshpëruar në pritje të evakuimit. Pasi hynë në qytet më 11 korrik 1995, forcat serbe të Bosnjës, të udhëhequra nga Ratko Mlladiq, hynë në Potočari dhe ndanë shumë burra dhe djem boshnjakë nga pjesa tjetër e turmës përpara se t'i vrisnin; disa gra dhe vajza u përdhunuan dhe u vranë gjithashtu. Paqeruajtësit holandezë të OKB-së të vendosur në Srebrenicë (Dutchbat) nuk ishin në gjendje të ndalonin masakrën, pavarësisht se kishin selinë e tyre në qytet. Gjithsej, rreth 1200 njerëz të pafajshëm u vranë në Potočari përpara se të mbijetuarit të evakuoheshin në Tuzla.
Në tetor 2000 Wolfgang Petritsch, Përfaqësuesi i Lartë për Bosnjë dhe Hercegovinën, deklaroi se toka në Potočari do të shndërrohej në një memorial dhe varrezë për viktimat e gjenocidit. Në maj 2001, u krijua një fondacion për të mbikëqyrur dhe financuar ndërtimin e Memorialit të Gjenocidit të Srebrenicës. Dy muaj më vonë, rreth përvjetorit të gjashtë të masakrës, u vendos një gur themeli për memorialin përpara një turme prej 15,000 vetësh. Përkujtimi i parë u mbajt në korrik 2002 me rreth 20,000 pjesëmarrës. 600 viktimat e para u varrosën në varrezat e reja në mars 2003.
Hapja
Kompleksi i varrezave përkujtimore prej 5.8 milionë dollarësh është paguar me donacione nga grupe private dhe qeveri. Shtetet e Bashkuara dhanë 1 milion dollarë për projektin. Memoriali u hap nga ish-presidenti i Shteteve të Bashkuara, Bill Clinton, më 20 shtator 2003, kur ai u tha mijëra të afërmve të viktimave të masakrës së Srebrenicës:
"Njerëzit e këqij që lakmonin pushtetin i vranë këta njerëz të mirë thjesht për shkak të atyre që ishin. Por Srebrenica ishte fillimi i fundit të gjenocidit në Evropë. [...] Ne e kujtojmë këtë krim të tmerrshëm sepse nuk guxojmë të harrojmë, sepse duhet t'u bëjmë homazhe jetëve të pafajshme, shumë prej tyre fëmijë, të mbytur në atë që duhet quajtur çmenduri gjenocidale. [...] Shpresoj se vetë përmendja e emrit "Srebrenica" do t'i kujtojë çdo fëmije në botë se krenaria për trashëgiminë tonë fetare dhe etnike nuk kërkon ose na lejon të çnjerëzojmë ose vrasim ata që janë të ndryshëm. Shpresoj dhe lutem që Srebrenica të jetë për të gjithë botën një kujtesë e matur e njerëzimit tonë të përbashkët. [...] Zoti i bekoftë burrat dhe djemtë e Srebrenicës dhe kësaj toke të shenjtë eshtrat e tyre hir."
Bill Clinton ishte Presidenti i Shteteve të Bashkuara gjatë pjesës më të madhe të luftës në Bosnje dhe kryesoi marrëveshjen e paqes të Dejtonit.
Bardha e Temalit
Përmbajtja
Me ngjarjet e vendosura në Shkodër më 1842, ky roman - feuilleton me ndërtim klasik, tepër sentimental për shijet e sotme, ndjek travajet e vajzës së bukur, por të martuar Bardha dhe të dashurit të saj, djaloshit Aradi.
Përkthime
U përkthye për të parën herë në gjuhën shqipe nga Ymer Jaka më 1967, dhe më pas nga Sotir Caci më 1987.
Biblioteka Kombëtare e Polonisë
Biblioteka Kombëtare e Polonisë (polonisht: Biblioteka Narodowa) është biblioteka qendrore e Polonisë, objekt direkt i Ministrisë së Kulturës dhe Trashëgimisë Kombëtare të Republikës së Polonisë.
Biblioteka mbledh libra, gazeta, publike elektronike dhe audiovizuele publikuar në territorin e Polonisë, si dhe Polonika botuar jashtë vendit. Kjo është më e rëndësishmja bibliotekë kërkimore, arkiva kryesore e shkrimeve polake dhe qendra shtetërore e informacioneve bibliografike mbi librat. Po ashtu luan rol të dukshëm në kërkimet e fakulteteve dhe është metodologji e rëndësishme qendorre për bibliotekat e tjera polake.
Biblioteka Kombëtare pranon çdo kopje publikuar në Poloni si si dispozitë ligjore. Biblioteka Jagiellonian është e vetmja bibliotekë tjetër në Poloni që mban statusin e bibliotekës kombëtare.
Historia
Historia e Bibliotekës Kombëtare ka orgjinën në shekullin e 18-të (Biblioteka Zaluski) duke përfshirë artikuj nga John III Sobieski të cilat u vëzhguan nga mbesa e tij Maria Karolina Sobieska, dukeshë e Bouillonit. Gjithsesi, koleksioni Zaluski u konfiskua nga trupat e carit rus Catherine II si pasojë e ndarjes së dytë të Polonisë dhe u dërgua në Shën Petersburg, ku librat formuan një masë të Bibliotekës Publike Perandorake në formacionin e vet në vitin 1795. Pjesë të koleksionit u shkatërruan ose u prishën pasi ato u keqpërdoren derisa ato u fshinë nga biblioteka dhe u transportuan në Rusi dhe shumë u vodhën. Sipas historianit Joachim Lelewel, librat e Zaluskisit “mund të blihen në Grodno nga shporta”.
Për shkak të kësaj, ku Polonia e rifitoni pavarësinë e saj në vitin 1918, nuk kishte institucion qendror për të shërbyer në kapacitetin e një biblioteke kombëtare. Më 24 shkurt 1928, me dekret të presidentit Ignacy Moscicki, Biblioteka Kombëtare u krijua në formën e saj moderne. U hap në vitin 1930 dhe fillimisht kishte 200 mijë vëllime. Drejtori i parë gjeneral i saj ishte Stefan Demby, për të pasur sukses në vitin 1934 nga Stefan Vrtel-Wierczynski. Koleksioni i bibliotekës ishte mjaft i gjerë. Për shembull, në vitin 1932 presidenti Moscicki dha donacione të gjithë librat dhe manuskriptat nga Muzeu Pallati Wilanow në bibliotekë, rreth 40 mije vëllime dhe 20 mijë piktura nga koleksioni i Stanislaw Kostka Potocki.
Fillimisht Bibliotekës Kombëtare i mungonte një vend i veti. Për shkak të kësaj, koleksioni duhej të vendosej në disa vende. Dhoma kryesore e leximit ishte e vendosur në ndërtesën e re të bibliotekës së Shkollës së Varshavës për Ekonomi. Në vitin 1935 Pallati Potocki në Varshavë u bë shtëpi për koleksionet speciale. Një ndërtesë e re që u ndërtua për bibliotekën në plan të asaj që tani është Pole Mokotowskie. Megjithatë, konstruksioni i saj u dëmtua gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Para Luftës së Dytë Botërore, koleksioni i bibliotekës përbëhej nga : Në vitin 1940 pushtuesit nazistë e ndryshuan Bibliotekën Kombëtare në Bibliotekën Komunale të Varshavës dhe u nda si vijon: Në vitin 1944 koleksioni special u vendos në flakë nga pushtuesit nazistë si pjesë e represioneve pas Kryengritjes së Varshavës. 80,000 printime të hershme librash, përfshirë Polonikën e vlefshme të shekujve 16-18, 26.000 manuskripta, 2,500 inkunable, 100,000 vizatime dhe gravura, 50,000 materiale muzikore dhe tatrale u shkatërruan. Është vlerësuar se prej 6 milionë vëllimeve në bibliotekën kryesore të Varshavës në vitin 1939, 3.6 milionë vëllime u zhdukën gjatë Luftës së Dytë Botërore, një pjesë e madhe e të cilave i takonin Bibliotekës Kombëtare.
Koleksionet
Sot koleksionet e Bibliotekës Kombëtare janë një nga më të mëdhatë në vend. Ndër 7,900,000 vëllime (2004) të mbajtura në bibliotekës 160.000 janë objekte të printuara para vitit 1801, mbi 26.000 janë manuskripta (përfshirë 6,887 manuskripta muzikore), mbi 114,000 printime muzikore dhe 400.000 vizatime. Koleksionet e bibliotekës po ashtu përfshijnë fotografi dhe dokumente të tjera ikonografike, më shumë se 101.000 atllase dhe harta, mbi 2,000,000 efemera, ashtu si edhe 2,000,000 libra dhe mbi 800.000 kopje të gazetave nga shekujt 19 dhe 21. Artikuj të famshëm në koleksion përfshijnë 151 fleta të Codex Suprasliensis, të cilat u regjistruan në Memorien e UNESCO-s për Programe Botërore në vitin 2007 në njohje për domethënien e tij superkombëtare dhe superregjionale.
Bojkoto filmat rusë
Bojkoto filmat rus! (Ukrainisht: Бойкот російського кіно, Boykot rosiys'koho kino) është një kampanjë që përkrahë bojkotin e filmave dhe serialeve ruse. Kjo është një pjesë e një fushate më të gjerë bojkoti të quajtur "Mos blini mallra ruse!" filluar nga lëvizja sociale ukrainase Vidsich.
Shkaqet
Fushata u ngrit si një reagim ndaj pushtimit, veprimeve ushtarake dhe mercenarëve nga Federata Ruse kundër Ukrainës në vitin 2014. Dominimi i televizionit rus në televizionin ukrainas, si dhe ndjenja anti-ukrainase dhe propaganda anti-ukrainase, lavdërimi i Forcave të Sigurisë Ruse dhe policisë sekrete, të gjitha çuan në bojkotimin e lëvizjes të filmave dhe serialeve ruse.
Qëllimi
Qëllimi i aktivistëve është të kufizojnë ndjeshëm përmbajtjen ruse të shfaqur në televizionin ukrainas dhe në kinematë e Ukrainës.
Parakushtet
Në mars të vitit 2014, me rivendosjen e fushatës "Mos blini mallra ruse!", aktivistët civilë së bashku me disa politikanë iu afruan publikut për bojkot të serialeve ruse dhe televizionit të përgjithshëm.
Rasti i parë i dukshëm i bojkotit të kinemasë ruse u njoftua më 11 prill 2014 kur disa kinema në Kiev, Lviv dhe Odesa njoftuan se nuk do të shfaqnin më filma rusë.
Bodoni
Bodoni është lloj i shkronjave klasike antike, të konstruktuara nga shtypshkronjësi dhe shkrirësi i shkronjave Giambattiste Bodoni (1740 - 1813). Në vitin 1907, i merr këto shkrime shkrirësja e shkronjave ATF, ndërsa nga 1924, shkrirësja e shkronjave Bauersche Gesserei, Stempel, Berthold dhe Haas'sche Schriftigiesserei. Pastaj hyn në matrica te të gjitha sistemet e radhitjes me plumb.
Sot, Bodoni është një zgjidhje e llojit të shkronjave shumë e mirë, edhe te radhitja me kompjuter.
Europa e pushtuar nga Gjermania Naziste
Evropa e pushtuar nga gjermanët i referohet vendeve sovrane të Evropës të cilat ishin tërësisht ose pjesërisht të pushtuara nga civilët (përfshirë qeveritë kukull) nga forcat ushtarake dhe qeveria e Gjermanisë Naziste në periudha të ndryshme midis viteve 1939 dhe 1945, gjatë dhe pak para Luftës së Dytë Botërore, i administruar përgjithësisht nga regjimi nazist, nën diktaturën e Adolf Hitlerit. Wehrmacht gjerman pushtoi territorin evropian:
Jashtë Evropës, forcat gjermane kontrolluan efektivisht zonat e Afrikës së Veriut në Egjipt, Libi dhe Tunizi në periudha midis 1940 dhe 1945. Shkencëtarët ushtarakë gjermanë krijuan bazën e stacionit të motit Schatzgräber deri në veri deri në Tokën e Aleksandrës në Tokën e Franz Josef - ndoshta pjesë e Azisë. Stacionet e motit gjerman me njerëz funksionuan gjithashtu në Amerikën e Veriut (Grenlanda: Holzauge, Bassgeiger, Edelweiss). Për më tepër, anijet gjermane Kriegsmarine operuan në të gjitha oqeanet e botës gjatë gjithë luftës.
Vendete pushtuara
Vendet e pushtuara perfshinin  te  gjithe ose pothuajse te  gjithe :
Folia filmike
thumb|300px|Filmi bardh e zi Arista i pa zhvilluar [[Shpejtësia e filmit|ISO 125/22°]]
Folia filmike është transparente dhe fleksibile nga materiali plastik, e cila shërben si bartëse e shtresës fotografike. Për nevojat e reprodukimit të fotografisë sot folitë filmike prodhohen nga polistireni, poliesteri, polikarboni dhe nga materiale tjera plastike të cilat kanë tejdukshmëri të lartë dhe stabilitet dimenzional.
Kantoni Villeréal
Kantoni Villeréal (frëngjisht: Canton de Villeréal) është një kanton në departamentin Lot-et-Garonne, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Villeréal. Ka sipërfaqe 172.98km2 dhe popullsi 3796 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Villeréal aktualisht përbëhet nga 13 komuna.
Në gjurmë të kujtimeve 1929-1958 (1)
Në gjurmë të kujtimeve 1929-1958 (1) Kujtime nga Alfred Moisiu. Shtëpia Botuese "Toena". Faqet e librit 336.
Kujtimet e Presidentit Alfred Moisiu në tri vëllime të shtrira në tri epoka të ndryshme, si dhe gjatë Luftës së Dytë Botërore. Në vëllimin e parë: Jeta dhe të fshehtat e një prej familjeve më të njohura shqiptare, asaj të Moisive, të rrëfyera nga një prej pinjollëve më të njohur të saj. Marrëdhëniet e tij me të atin, Spiro Moisiun, majorin e Zogut dhe komandantin e parë të Ushtrisë NÇL. Kujtimet e Alfredit të ri për marrëdhëniet e të atit me Enver Hoxhën, Mehmet Shehun dhe drejtuesit e tjerë komunistë të kohës. Historia e plotë e familjes Moisiu, e rrëfyer për herë të parë, që prej origjinës deri në ditët e sotme.
Førde
Førde është një komunë në qarkun Sogn og Fjordane, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 586 km² dhe popullsi 11650 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Biomi i pyjeve halore (tajga)
Tajga është biomi i pyjeve me drurë halorë që shtrihet në pjesën veriore të rruzullit tokësor me klimë të ftohtë. Fillon nga Kanadaja në perëndim dhe vazhdon në Evropë dhe në një pjesë të madhe të Azisë në lindje. Kushtet klimatike – verë e shkurtër, dimër i gjatë e i ftohtë.
Temperaturat
Reshjet – në formë bore. Çdo vit bie rreth 400 – 1000 mm.
Mbrojtja nga të ftohtit
Forma e tyre në trajtë koni Qëndrimi pranë njëra – tjetrës për tu mbrojtur nga të ftohtit Degët e përkulshme
Mbrojtja e energjisë
Energjinë e paktë që marrin nga Dielli dhe nga toka nuk e shpenzojnë për çelje gjethesh të reja, por këtë energji e përdoron në pranverë për rritjen e trupit të tyre. Farat tek bimët halore janë në formë koni që quhet boçe.
Kantoni Saint-Paul-2
Kantoni Saint-Paul-2 (frëngjisht: Canton de Saint-Paul-2) është një kanton në departamentin La Réunion, rajonin La Réunion në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Denis. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 16491 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Paul-2 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Puth ballin tënd Shqipëri
Puth ballin tënd Shqipëri poezi me autor Zaho Balili. Shtëpia Botuese "Toena" në vitin 2011. Faqe e librit 136.
Një cikël poezish atdhetare-patriotike vijnë nën penën e Zaho Balilit. I biri, Klodiani, në kujtim të të atit që nuk jeton më, sjell përmbledhjen e poezive më të mira të Zahos të cilat i kushtohen Shqipërisë. Zaho Balilin e frymëzon çdo gjë shqiptare: malet, kodrat, luginat. Këto poezi vijnë si kushtrim për këngën labe, vashën shqiptare, Kurveleshin etj. Ndihet ndikimi që poeti ka pasur nga gurra popullore aq sa të duket sikur këto poezi janë këngët e kënduara mbrëmjeve në Labëri.
One of These Nights (album)
One of These Nights është studio albumi i katërt i rock bandit amerikan Eagles, u publikua në vitin 1975 (shih 1975 në muzikë). Aty përfshhet kënga "'One of These Nights" e cila në korrik të vitit 1975 u rëndit në vendin e  dytë  në Billboard Hot 100.
Lista e rënditjeve
Album
Singles
Çmimet
Grammy Awards
Grammy Award Nominations
Partia Drejtësi e Unitetit
Partia Drejtësi e Unitetit ose PDU ishte partia e cila mbronte interesat dhe te drejtat e popullsisë çame në Shqipëri e drejtohej nga Shpëtim Idrizi, më 17 shkurt 2011 ajo u shkri me partine tjetër simoter PDI dhe kanë formuar një parti të vetme e cila quhet Partia për Drejtësi, Integrim dhe Unitet.
Alexander County (Illinois)
Alexander County është një nga  qarqet në shtetin federal Illinois të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Procesi i gjeneralëve të Wermachtit në Ballkan
Gjyqi i Gjeneralëve në Evropën Juglindore, i njohur edhe si Procesi i vrasjeve mbas pengmarrjeve të njohur, ishte shtatë Pavarura Punës të Nurembergut Gjykimet. Padi Qendrore ishte përgjegjës për vrasjen e mijëra civilëve jugosllav dhe grek. Dymbëdhjetë oficerë të lartë të Wehrmacht kanë qenë të paditur për krime lufte në lidhje me pushtimin dhe pushtimin e Jugosllavi, Shqipëria dhe Greqia. Një i pandehur ishte ende para filluan jetës, i akuzuar kryesor Marshalli Maksimilian von Weichs dha dorëheqjen për shkak të sëmundjes nga procesi. Dy të pandehur u liruan nga ora dhjetë e mbetura, tetë u dënuan me burg në mes shtatë viteve të jetës. Gjykata klasifikuar kritikat e praktikës ushtria e ekzekutimet e pengjeve në territoret e pushtuara tipare të tyre për shkak të tepruar ei qartë një krim lufte.
Pikat e padisë
Kryetar gjykate ishte Charles F. Wennerstrum, gjyqtar në gjykatën më të larte në shtetin e Iowa.
Aktakuza e 13 maj 1947 përfshinte akuzat :
Aktakuza e referuara në ekzekutimin e peng s në Jugosllavi pushtuar, shkatërrimi dhe djegia e fshatrave dhe qyteteve. Në Përveç kësaj, urdhrat kriminale ishin fokus : për shembull, komandën e Field Marshal Lista e Wilhelm për trajtimin e Partizani s, transferimin e komandues Komisioneri s në verën e vitit 1941 dhe komandë komanduese e 18 tetor 1942. Mbetet e fokusuar në përgjegjësi për shpërnguljen e popullsisë, për ndërtimin e kamp përqendrimi s dhe për të deportimeve [punës [detyruar në epokën e socializmit Kombëtare | punës]] në Gjermani. Disa prej veprave nuk ishin të kryera në Ballkan, por në Itali dhe Norvegji.
Te paditurit dhe gjykimet
Asnjë prej të pandehurve nuk e pranoi fajin.
Historiku i proceseve
Pas kapitullimit të ushtrisë jugosllave më 17 prill 1941 dhe pushtimit të Greqisë disa javë më vonë, pjesa më e madhe e trupave gjermane ishin tërhequr në përgatitje për sulm në Bashkimin Sovjetik dhe në terren Lista Marshall u emërua komandant i ushtrisë në forcat e mbetura të dobët. Për herë të parë që nga fillimi i Luftës së Dytë Botërore, ushtria tani u takuan në një njësi guerile të organizuar, të cilat ishin siguruar rezistencë të plotë. Më 27 qershor 1941 themelohet Shtabi i Përgjithshëm i partizanëve e çlirimit kombëtar, "Josip Broz Tito mori komandën e tij. Të gjitha trupat gjermane në zonë rebele ishin nga Austria do të përgjithshme komandues të XVIII. Korpusi i Ushtrisë, Franc Boehme, mori.
Gjykimet dhe argumentimet
Lista e Wilhelm ishte kalimin e komandës komisioneri, por nuk u gjet fajtor për akuzat e I dhe III. Walter Kuntze u shpall fajtor për përgjegjësinë e tij për Geiselerschiessungen dhe deportimin e hebrenjve në kampet e përqëndrimit para se ata janë fajtorë për vrasje. Se ai ishte fajtor në Pikat I, III dhe IV, si dhe Lotar Rendulic. Ernst Dehner u diskutua në seksionin I, fajtor për vrasjet peng. Ernst von Leyser ishte, ndër të tjera dënoi për shkak të dëbimit të kroatëve të punës së detyruar në Gjermani dhe transferimin e komandës Komisionerit në pikat III dhe IV. Helmut Felmy, komandant i Greqisë jugore, u tha për shkak të masakrës së "të Klissoura" në të cilin të paktën 250 njerëz, duke përfshirë 72 fëmijë janë vrarë nga njësitë e SS-Panzer-grenadier Regjimentit 7, fajtor për pikë I dhe II. Hubert Lanz ishte folur rreth Geiselerschiessungen dhe për shkak të shtënat e italiane Gandin e përgjithshme fajtor dhe zyrtarët e tij stafit në pikat e I dhe III. Wilhelm Speidel, komandant ushtarak i Greqisë jugore, dhe më vonë Greqia, u gjet fajtor për shkak të vrasjeve peng në seksionin unë atje.
Vlerësimi i pengmarrjes dhe i ekzekutimit te të marrëve peng nga ana e gjykatës
Die Rechtfertigung der Massenverbrechen an der Zivilbevölkerung als angeblich völkerrechtsmäßige Repressalie war eine der Verteidigungslinien im Prozess. Sie wurde von den Richtern nicht anerkannt. Einer der zentralen Verhandlungspunkte war die Strafbarkeit von Geiselerschiessungen. Der französische Hauptankläger, Francois de Menthon, berief sich dabei auf den Artikel 50 der Haager Landkriegsordnung von 1907 und sah in den Geiselerschiessungen „in allen Ländern die ersten Terrorakte der deutschen Besatzungstruppen“. Das Gericht beschloss jedoch, statt dessen die Linie zu verfolgen, die im Nürnberger Prozess gegen die Hauptkriegsverbrecher verfolgt worden war. Dort waren die Massenmorde der Wehrmacht an Geiseln im Zusammenhang mit Generalfeldmarschall Wilhelm Keitels Erlass vom 16. September 1941 behandelt worden. Es führte aus: Gjyqi e kufizoi shume kete gjetje. So wies es auf eine Reihe von Repressalien anderer Art hin. Außerdem sah es nur Geiselnahmen als zulässig an, wenn ein Zusammenhang zwischen der Bevölkerung, aus denen die Geiseln genommen werden und den begangenen Verbrechen bestehe. Auch die befohlenen Erschiessungsquoten sah das Gericht wie schon im Hauptprozess nicht als angemessen an und erläuterte:
Faljet
Presioni i jashtem per faljen e te gjykuarve ne Nürnberg coi ne nje vendim per falje te komisarit te larte amerikan John Jay McCloy ne nje kohe, kur ne Luftene ftohte die Aufstellung westdeutscher Streitkräfte im Interesse der USA lag. Dehner, Felmy, Lanz, Leyser, Rendulic und Wilhelm Speidel wurden 1951 aus der Haft im Kriegsverbrechergefängnis Landsberg entlassen, Wilhelm List 1952 und zuletzt 1953 Walter Kuntze.
Recepcioni i procesit
Gjyqi u s Gericht wurde von ehemaligen Widerstandskämpfern und auch in der sowjetischen Presse stark gerügt, weil es Partisanen nicht als Subjekte des Kriegsvölkerrechts anerkannte und ihnen den darin enthaltenen Schutz verwehrte. Gjyqi argumentoi, se nuk paskeshqene i auorizuar, neues Recht zu schaffen, sondern nur geltendes Recht anzuwenden. Per kete gje pati shprehur shpresen, wenigstens ein Zeichen für den Schutz der Zivilbevölkerung in künftigen Kriegen gesetzt zu haben. In der Genfer Konvention wurde dies im Artikel 3 bestätigt: Geiselnahme ist „wann und wo auch immer“ ausdrücklich verboten.
Nen pretekstin se proceis ishte i lidhur ngushte me luften kunder partizaneve mit den Geiselmordaktionen gegen die Zivilbevölkerung und mit dem Massenmord an Juden sowie Sinti und Roma nicht im Zentrum des Prozesses stand, halten Historiker für den Grund, dass die Massenmorde der Wehrmacht auf dem Balkan heute kaum bekannt sind.
Salaria
Salaria është një fshat në njësinë administrative Qendër të Qarkut të Gjirokastrës, në krahinën etnografike të Labërisë.
Gjeografia
Midis malit te Lopësit, në perëndim dhe vargut te Trushnicës nga lindja që bien pingul, duke formuar një grykë në formë prizmi, shtrihet fshati malor i Salarisë.
Historia
Nga ata që jetojnë sot në Salari, pak e dinë se ç‘kuptim ka emri i fshatit të tyre. Novruz Shehu, gazetar e studiues nga Salaria, në enciklopedinë e tij për Tepelenën thotë se emri i fshatit vjen nga turqishtja dhe do të thotë "e dhjeta e kashtës", një taksë që paguhej në kohën e perandorisë nga gjithë fshatarët. Në enciklopedinë voluminoze të Shehut thuhet se vendbanimi i hershëm në këtë luginë ka qenë vendi i quajtur Katund, nga rruga e vjetër, prej shpellës së Kërçane deri në Elezaj.
Banorët mendohet të kenë ardhur këtu nga Hora, një qytet i lashtë ilir, në këmbë të maleve, në fushën e Dukajve. Historianët mendojnë se për arsye të ndonjë sëmundjeje shfarosëse, banorët janë shpërndarë nga Katundi në lagje larg njëra-tjetrës dhe deri në shekullin XVI është shenjur me emrin Istraixh. Në vitin 1507, në dokumentet turke, Istraixh përmendet si një fshat kryengritës. Më vonë, fshati është quajtur Salari, ndërsa në vitin 1937, me një vendim parlamenti, fshati u quajt Shpati, por nuk u thirr asnjëherë me atë emër, edhe sepse 17 vjet më parë kishte marrë famë me emrin Salari, nga Selam Musai.
Nga gërmimet arkeologjike në fshat janë gjetur gjurmë të vendbanimeve të hershme. Në sheshin e Arrave, në qendër, janë gjetur monedha të Bylisit, varre kolektive e qeramika. Në territorin e fshatit janë gjetur rrënojat e dy kishave, po në sheshin e Arrave, ndërkohë që ka gojëdhëna për një manastir në Qafën e Kreshës (Kreshmës), ku edhe sot banorët e zonës ndezin qirinj. Në këtë vend janë zbuluar disa mure të vjetra.
Në qendër të fshatit ka qenë edhe një xhami e vjetër, ndërsa teqetë, tyrbet dhe mekamet janë disa. Është teqeja e sheh Muhametit, në Totaj, teqeja e sheh Hairos në Elezaj, mekami në Kreshë dhe mekami në Deliaj. Një kube shumëkëndore ndodhet përtej përroit, 100 metra larg nga shpella Skëndere, por nuk dihet ende nëse kjo kube i përket ndonjë objekti kulti apo varre të lashta. Sot në fshatin me besim bektashian funksionojnë dy tyrbe, ajo e Shehe dhe ajo e sheh Hairos në Elezaj. Shkolla e parë shqipe në Salari është hapur në vitin 1917, ndërkohë që përpara vitit 1912 aty ka pasur shkolla turke.
Në kohën e kooperativave, Salaria u bashkua me një grup fshatrash që sot janë brenda njësisë administrative Qendër.
That Sounds Good to Me
That Sounds Good to Me (Tingëllon bukur tek unë), është këngë e shkruar nga Pete Waterman dhe Mike Stock, këngë e kushtuar për Britaninë e madhe në Festivalin Evropian të Këngës 2010.Kënga është kënduar nga këngëtarë të ndryshëm dhe bende të ndyrshme, dhe në mënyra të ndryshme. Por fituesi i këtij eventi ishte Josh Dubovie dhe kjo këngë do riprezantojë Britaninë në Eurosong 2010. Gjithsesi këngën këtë vitë për Britaninë e konfirmoi BBC më 29 janar duke bërë publike se zyrtarisht këngën do e shkruajnë dhe kompozojnë Pete Waterman dhe Mike Stock. Kënga do jetë finaliste në Festivalin Evropian të Këngës 2010, ku Britania do të performojë e 12-ta me rradhë.
Versioni Final i Këngës
Josh Dubovie ka qenë shumë i nxënë sipas tij, dhe ende në internet nuk ka një version final të këngës Britaneze. Sipas Dubovie ai ka shprehur se versioni Final do të bëhet publike në prill, duke bërë disa efekte në këngë dhe në zë. Kënga "That Sounds Good To Me" u bë publike në REMIX në faqen zyratre të Josh Dubovit.
Aristidh Kola udhëheqës shpirtëror dhe simbol i Arvanitisë
Aristidh Kola udhëheqës shpirtëror dhe simbol i Arvanitisë libër me Autor Kosta At Papa. Shtëpia Botuese "Plejad". Tiranë 2010. Faqet e librit 252.
Në këtë libër del në pah më së miri veprimtaria e shquar e Aristidh Kolës, e këtij peronaliteti të papërsëritshëm në historinë e kombit shqiptar, i cili tërë veprimtarinë e vet kërkimore-shkencore ua kushtoi Arvanitisë dhe Arvanitëve, kësaj toke dhe këtij populli të mohuar. Kjo është një vepër bukur e arrirë për Aristidh Kolën, Udhëheqësin Shpirtëror të Arvanitisë, për individualitetin shumëdimensional të këtij personaliteti të shquar, i cili gjithë jetën ia kushtoi popullit të tij legjendar, por të nëpërkëmbur, dhe që humbi jetën në një mënyrë enigmatike, duke lënë pas një vepër të begatë. Por duhet besuar se vazhdimësia e studimeve të tij është marrë në duar të sigurta.
Imigrimi në Norvegji
thumb|250px|Të rinj në [[Oslo. Shumica e emigranteve jetojne ne qytet e medha. Ne Oslo, me shume se 27% e popullates kane prejardhje nga emigrantet.]] Numri i imigrateve ne Norvegji tani është rreth 552,000 e cila përbën rreth 11.4% të popullatës (2010). Për më tepër, 206,627 e këtyre janë lindur në Norvegji me një prind imigrant (martesa ndër-racore), 30,766 janë lindur me një prind Norvegjez, dhe 36,688 jane lindur nga prindër Norvegjez qe janë imigrantë (duke perfshirë femijëte e adoptuar). Ne 2009, emigrimi total i Norvegjezeve ishte 43,346. Nga te gjithe shuma prej 552,000 me origjine imigrante, 232,000 kane pashaporte Norvegjeze (42.1%). Qytetet me numrin me te madh te imigranteve jane Oslo (27%) dhe Drammen (22%). Pese grupet më te medhjenj te imigranteve ne Norvegji janë Polakët, Suedezët, Pakistanezët, Irakianët dhe Somalezët.
Në vitet e fundit ka pasur probleme tepër të mbëdha shoqërore nga ardhje e imigranteve Pakistanezë te cilat po perhapin ideologji radikale islamike. Shumica e norvegjezeve nuk e mbeshtesin importimin e ketyre imigranteve. Disa pjesë te qytetee janë shndërruar në geto ku ka nivele tepër të larta krimi.