cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shqiptarët në Itali
Komuniteti i dytë janë mërgimtarët shqiptarët që u vendosën në Itali pas rënies së komunizmit në Shqipëri, gjëgjësisht pas vitit 1990. Sipas të dhënave të Institutit Kombëtar të Statistikave të Italisë, më 1 janar 2014, në Itali banonin 502,546 banorë me origjinë nga Shqipëria.
Emigrantët
Emigrantët shqiptarët që u vendosën në Itali pas rënies së komunizmit në Shqipëri, gjëgjësisht pas vitit 1990, janë grupi më në numër i shqiptarëve në Itali. Sipas të dhënave zyrtare, më 1 janar 2014, në Itali banonin 502,546 banorë me origjinë nga Shqipëria.
Edith Pechey
Edith Pechey (7 tetor 1845 - 14 prill 1908) ishte një nga mjeket e para femra në Mbretërinë e Bashkuar dhe një aktiviste për të drejtat e grave. Ajo kaloi më shumë se 20 vjet në Indi si një mjeke e lartë në një spital të grave dhe ishte e përfshirë në një sërë shkaqesh sociale.
Familja dhe Edinburgh
Mary Edith Pechey ka lindur në Langham, Essex, William Pechey, vajza e një ministri Baptist me një MA nga Universiteti i Edinburgut dhe gruaja e tij Sarah (rode Rotton), vajza e një avokati, e cila, e pazakontë për një grua të brezit të saj, kishte studiuar Greqishten. Pasi u arsimua nga i ati, Edith punoi si kujdestare dhe mësuese deri në vitin 1869.
Fushata për të studiuar mjekësinë
Pasi aplikimit të vetëm të Sophia Jex-Blake për të studiuar mjekësinë në Universitetin e Edinburgut u hodh poshtë, ajo reklamoi në The Scotsman për më shumë gra që t'i bashkoheshin asaj. Letra e dytë që ajo mori ishte nga Edith Pechey. Në letrën e saj, Pechey shkroi:
"A mendoni se diçka më shumë është e domosdoshme për të siguruar sukses sesa aftësi të moderuara dhe një pjesë të mirë të këmbënguljes? Unë besoj se mund t'i them këto, së bashku me një dashuri të vërtetë për lëndët e studimit, por për sa i përket njohurive të thella të këtyre lëndëve për momentin, unë kam frikë se unë jam e mangët në shumicën prej tyre."
Pavarësisht nga shqetësimet e saj, Edith Pechey u bë një nga shtatë studentët e parë të Edinburgut në çdo universitet britanik dhe e dëshmoi aftësinë e saj akademike duke arritur klasën e lartë në provimin e kimisë në vitin e parë të studimit. Kjo i dha asaj të drejtën për të marrë një Bursë Hope.
Bursa The Hope
Dyzet vjet më parë, Profesor Hope, pastaj Profesor i Kimisë, kishte krijuar çmime vjetore të njohura si Bursat e Shpresës. Katër studentët që morën notën më të lartë në provimin e parë në kimi për herë të parë u lejohet të përdorin falas ambientet e laboratorit të Universitetit gjatë mandatit të ardhshëm. Edith Pechey erdhi në krye të këtij grupi dhe për këtë arsye kishte pretenduar së pari një bursë Hope.
Dr Crum Brown, profesor i kimisë, ishte i shqetësuar se dhënia e bursave për një grua do të shkaktonte një reagim të ashpër nga studentët meshkuj, të cilët ishin rritur gjithnjë e më armiqësorë kur panë se gratë ishin të afta të tejkalonin ato në ekzaminime konkurruese. Ai gjithashtu kishte vënë re se, ndërsa termi kishte përparuar, shumë nga kolegët e tij të respektuar në Fakultetin e Mjekësisë filluan të shprehin pakënaqësinë e pranisë së grave në Universitet.
Ai prandaj vendosi t'i japë bursa studentëve meshkuj që kanë arritur nota më të ulëta se Pechey. Arsyeja e cituar ishte "se gratë nuk janë pjesë e klasës universitare, sepse mësohen veçmas."
Apelimi i Senatit dhe 'Strawberry Jam Labels'
Duke përdorur çështjen e klasave të veçanta si një arsye për të mos i dhënë bursë Pechey, Crum Brown u ndje i paaftë për të lëshuar certifikatat e zakonshme të frekuentimit në klasat e tij të kimisë. Në vend të kësaj, ai u dha atyre kredite për të ndjekur një klasë "zonja" në Universitet. Vetëm certifikatat standarde përmbushën kërkesat e fakultetit për diplomën mjekësore; "Etiketat e Strawberry Jam" të Profesorit, siç referoheshin Sophia Jex-Blake, ishin të padobishme.
Gratë iu drejtuan Akademisë Senatus. Edith Pechey deklaroi kërkesën e saj për një bursë dhe gratë e tjera kërkuan që atyre t'u jepej certifikata standarde për klasat e tyre të kimisë. Senati u takua më 9 prill të vitit 1870 dhe, pas një debati, vendosi në favor të grave për certifikatat, por kundër tyre në bursën Hope.
Fushata e Edinburgut fiton vëmendjen kombëtare
Episodi i bursës Hope pati pasoja të rëndësishme. Publikimi që u dha në gazeta në të gjithë Anglinë tërhoqi vëmendjen e publikut për vështirësitë që ndesheshin një grup i vogël femrash që studionin mjekësinë në Universitetin e Edinburgut. Pothuajse të gjitha llogaritë ishin të favorshme për shkakun e grave.
"[Miss Pechey] ka bërë gjininë e saj një shërbim, jo ​​vetëm duke u shfajësuar aftësinë e tyre intelektuale në një konkurrencë të hapur me burrat, por edhe më shumë nga gatishmëria dhe mirësjellja me të cilën ajo i plotëson zhgënjimet e saj".
Spektatori ishte satirik:
"Për t'i bërë gratë të ndjekin një klasë të veçantë, për të cilën ato duhet të paguajnë, ne besojmë, tarifa shumë më të larta se zakonisht, dhe pastaj të argumentojnë se ato janë jashtë konkurrencës së zbehtë, sepse ato e bëjnë këtë, është, në të vërtetë, shumë si ai mësuesi i shkollës i cili në fillim e dërgoi një djalë në qoshe dhe më pas e rrihte atë për mos qenë në vendin e tij."
Vitet e para si mjeke
Në vitin 1873 gratë duhet të hiqnin dorë nga lufta për t'u diplomuar në Edinburg. Një nga hapat e ardhshëm të Pechey ishte shkrimi në Kolegjin e Mjekëve në Irlandë për t'u kërkuar atyre që të lejonin të merrnin provimet që çonin në një licencë në maminë. Ajo punoi për një kohë në Birmingham dhe Spitalin Midland për Gratë, me sa duket në fuqinë e dëshmive të saj dhe studimeve të suksesshme, pavarësisht mungesës së një kualifikimi zyrtar. Më pas ajo shkoi në Universitetin e Bernës, i dha provimet e saj mjekësore në gjermanisht në fund të janarit të vitit 1877 dhe iu dha një doktor me një tezë 'Pas shkaqeve kushtetuese të kanarisë mitrale' Vetëm në atë kohë, kolegji irlandez vendosi të licencojë gratë mjeke, dhe Pechey i kaloi provimet e tyre në Dublin në maj.
Gjatë gjashtë viteve të ardhshme Pechey praktikoi mjekësi në Leeds, duke përfshirë veten në edukimin shëndetësor të grave dhe ligjërimin në një numër temash mjekësore, duke përfshirë infermierinë. Ajo u ftua për të dhënë fjalën inauguruese kur u hap Shkolla e Mjekësisë në Londër për Gratë. Pjesërisht në reagim ndaj përjashtimit të grave nga Kongresi Ndërkombëtar Mjekësor, ajo krijoi Federatën e Grave Mjekësore të Anglisë dhe në vitin 1882 u zgjodh presidente. George A. Kittredge, një biznesmen amerikan në Bombei kishte filluar një fond, "gratë mjekësore për Indinë", që kishte për qëllim të sillte mjekë nga Anglia për të punuar në Indi ku mjekët meshkuj nuk u lejuan të ndiqnin gratë. Kittredge ishte në kërkim të mjekëve të përshtatshëm dhe Elizabeth Garrett Anderson sugjeroi që Pechey mund të ishte e interesuar dhe i shkroi asaj për idenë e punës në Bombei (tani Mumbai) dhe të ishte oficere e lartë mjekësore e Spitalit Cama për Gratë dhe Fëmijët atje. Kittredge më pas u takua me Pechey në Paris në vitin 1883 dhe sugjeroi se ajo do të ishte ideale për postin e oficeres së lartë mjekësore në një spital të ri që po planifikohej nga P.H. Cama, një filantrop i Parsit në Bombei.
India
Duke mbërritur më 12 dhjetor të vitit 1883 në Bombei, ajo mësoi shpejtësinë e Hindit. Si dhe puna e saj në Spitalin Cama ajo ishte në krye të Jaffer Sulleman punishte barnash për gratë, dhe pas disa vitesh, ajo arriti të fillonte një program trajnimi për infermieret në Cama. Ajo u përpoq të kundërshtonte tendencat për trajtimin e grave si inferiore ndaj burrave, duke dëshiruar të krijojnë paga të barabarta për punëtorët femra mjekësore, në të njëjtën kohë me fushatën për reforma të gjëra sociale; ajo gjithashtu bëri fushatë kundër martesës së fëmijëve. Ajo shpesh dha leksione për edukimin dhe trajnimin për gratë dhe ishte e përfshirë në Institutin Arsimor të Vajzave të Aleksandrës. Institucione të ndryshme prestigjioze e ftonin të ishte anëtarja e parë grua, përfshirë senatin e Universitetit të Bombeit dhe Shoqatën Mbretërore Asiatike.
Menjëherë pas mbërritjes në Indi, ajo u bashkua me disa shoqëri të mësuar në Bombei. Ajo u bë anëtare e Shoqatës Mbretërore Aziatike të Bombeit. Edith Pechey kishte takuar Herbert Musgrave Phipson (1849-1936), një reformator, tregtar i verës dhe një sekretar themelues i Shoqërisë Natyrore të Historisë së Bombay si dhe fondi "gratë mjekësore për Indinë". Në vitin 1888, ajo ishte në komitetin drejtues të Shoqërisë së Natyrës Natyrore të Bombeit. Ajo u martua me Phipson në mars të vitit 1889 dhe më vonë e përdori mbiemrin Pechey-Phipson. Pesë vjet më vonë diabeti dhe shëndeti i sëmurë nënkuptonin që ajo duhej të hiqte dorë nga puna spitalore por ishte në gjendje të vazhdonte për një kohë me praktikën e saj private që shërbeu elitën e Bombeit. Në vitin 1896, kur murtaja bubonike goditi qytetin, ajo luajti rolin e saj në masat e shëndetit publik, dhe kritikat që ajo bëri për mënyrën se si u trajtua kriza treguan ndikim në menaxhimin e shpërthimit të kolerës. Ajo gjithashtu ndihmoi në sponsorizimin e një edukimi të avancuar për Rukhmabai, i cili u bë një nga gratë indiane të para për të praktikuar mjekësi.
Liqeni i Defit të Poshtëm
Liqeni i Defit të Poshtëm (Liqeni i Defit të Poshtëm; Доње Дефско језеро, Donje Defsko jezero) është një liqen i madh malor në Kosovë. Liqeni i Defit të Poshtëm ndodhet në anën Kosovare të Maleve të Sharrit nën shpatijet e Malit Vraca. Ai është shumë afër me burimin e lumit Radika, i cili e ka origjinën në Kosovë. Ky liqen është në një lartësi prej 2112 m mbi nivelin e detit.
Edith Pechey
Vitet e mëvonshme
Pechey-Phipson dhe burri i saj u kthyen në Angli në vitin 1905 dhe ajo u përfshi së shpejti në lëvizjen e të drejtës së votimit, duke përfaqësuar suedezët e Leeds në një kongres ndërkombëtar të Suedisë për të Drejtat e Grave në Kopenhagen në vitin 1906. Ajo ishte në ballë të demonstratës së Marshit të Mudit të organizuar nga Bashkimi i Shoqërive të Votimit të Grave në vitin 1907, por ishte duke u sëmurë dhe së shpejti kishte nevojë për trajtim për kancerin e gjirit. Kirurgu i saj ishte May Thorne, bija e mikeshës studentore Pechey-Phipson Isabel Thorne.
Ajo vdiq nga kanceri ndërkohë që ishte në koma diabetike më 14 prill të vitit 1908 në shtëpinë e saj në Folkestone, Kent. Burri i saj krijoi një bursë në Shkollën e Mjekësisë në Londër për Gratë në emër të Edith, e cila u dha rregullisht deri në vitin 1948. Në Indi, emri i saj vazhdoi deri në vitin 1964 në Sanatoriumin Pechey-Phipson për Gratë dhe Fëmijët në Nasik, Maharashtra.
Doleci
Dolec (serbisht: Дољевац/Doljevac) është fshat në komunën e Dolecit, Serbi.
America's Great Depression
America's Great Depression (Depresioni i Madh i Amerikës) është një traktat i vitit 1963 rreth shkaqeve rrënjësore të Depresionit të Madh të viteve 1930-të, shkruar nga ekonomisti i Shkollës Austriake dhe autori Murray Rothbard. Edicioni i pestë i librit  doli në vitin 2000.
Përmbledhje e shkurtër
Rothbard argumenton se politikat inervencioniste të administratës së Presidentit amerikan Herbert Hoover janë përgjegjëse për zmadhimin e tejzgjatjes, gjerësisë dhe intensitetit të Depresionit të Madh. Rothbard shpjegon teorinë Austriake të ciklit të biznesit, e cila thotë se manipulimi qeveritar i ofertës së valutës është baza e fazave të "boom-bust" (zgjerimit dhe tkurrjes) në tregjet moderne. Ai më tej jep detaje rreth politikave inflacionare të Federal Reserve  (Banka qendrore amerikane) nga viti 1921 deri në 1929 si provë se depresioni në thelp u shkaktua nga spekullimi i qeverisë dhe bankës qendrore në treg.
Kroni i Sylejman Vokshit
Kroni i Sylejman Vokshit është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Energjia e ripërtëritshme në Shqipëri
Energjia e ripërtëritshme në Shqipëri varion nga energjia e biomasës, gjeotermike, hidroenergjia, diellore dhe energjia e erës. Shqipëria mbështetet kryesisht në burimet hidroelektrike, prandaj, ajo ka vështirësi kur niveli i ujit është i ulët. Shqipëria ka një potencial të bollshëm për energjinë diellore, të erës dhe gjeotermike. Klima në Shqipëri është mesdhetare kështu që ka potencial të konsiderueshëm për energji diellore. Në mënyrë të ngjashme, ngritjet malore ofrojnë zona të mira për zhvillimin e projekteve për energjinë me erë. Ka edhe potencial për energjinë gjeotermike, pasi që Shqipëria ka puse natyrore.
Hidrocentralet
Burimi aktual i energjisë elektrike në Shqipëri është kryesisht nga hidrocentralet, megjithatë, kjo nuk është shumë e besueshme pasi niveli i ujit luhatet. Verbund, një kompani austriake, dhe Shqipëria kanë bërë një marrëveshje për ndërtimin e hidrocentralit të Ashtës në vitin 2012. Ajo llogaritet të furnizojë me energji elektrike rreth 100.000 familje.
Energjia diellore
Programi për Mjedisin i Kombeve të Bashkuara është duke mbështetur një program për të instaluar panele diellore në Shqipëri. Ky program është menduar që të investohen $2.75 milion dollarë për të instaluar 75,000m2 panele diellore. Deri në vitin 2010, 10,700m2 panele diellore ishin instaluar. Edhe 50,000 km2 panele diellore pritet të instalohen deri në vitin 2015. Shqipëri merr rreth 2100-2700 orë rreze diellore brenda vitit, kështu që ka potencial të madh për energji solare .Energjisë diellore është lehtë të arritshme pasi që shumica e energjisë vjen direkt ose indirekt nga dielli. Ajo mund të përdoret për ngrohje dhe ndriçim të shtëpive, bizneseve dhe ndërtesave industriale.
Energjia e erës
Shqipëria ka potencial për energjinë e erës, por teknologjia nuk është zhvilluar. Megjithatë, ka plane për zhvillimin e projekteve për shfrytëzimin e erës në vitet e ardhshme. Ekziston një propozim plan, që do mund të fitohet 2000 MW energji nga era. Era gjeneron fuqi mekanike nëpër turbinave të erës. Disa lokacione gjeografike janë më mirë se të tjerët, sepse fuqia e erës varet nga shpejtësia e erës. Ultësirat bregdetare dhe Jugore, Lindore, si dhe malet në Veri të Shqipërisë janë zona të mira për turbinat e erës. Megjithatë, ekzistojnë edhe pengesat të cilat marrin pjesë në zgjedhjen e një lokacioni, duke përfshirë: lartësia, qasja e vendit, infrastruktura, zonat e mbrojtura, dhe rrjeti i energjisë. Shpejtësia e erës është 8–9 m/s në shumë zona të Shqipërisë. Shqipëria energjinë e erës të tepërt mund të eksportojë në Itali.
Energjia gjeotermike
Energjia gjeotermike gjithashtu mund të përdoret në Shqipëri. Ajo vjen nga burimet e nxehtesise se ujit nëntokësor. Energjia gjeotermike vjen nga të nxehtit të gjeneruara nga Toka. Ka disa pika që quhen pika të nxehta që gjenerojnë më shumë nxehtësi se të tjerat. Ka puse natyrore pranë kufirit të Shqipërisë me Greqinë. Kjo energji mund të përdoret për qëllime të nxemjes. Energjia gjeotermike në Shqipëri është nën studim dhe nuk ka pasur përpjekje për të përdorur atë ende.
Zorra e hollë
Zorra e hollë është organ gypor me gjatësi prej 5 deri 7 m. Ajo ndahet në 3 pjesë: duodenum, jejunum dhe ileum.
Shtëpia e Maqi Germaut
Shtëpia e Maqi Germaut është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Edda poetike
parapamje| Faqja e titullit të përkthimit anglisht nga Olive Bray të Codex Regius me titull Edda poetike që përshkruan pemën [[Ygdrasil|Yggdrasil dhe një numër banorësh të saj (1908) nga W.G. Collingwood .]] Edda poetike është emri modern për një përmbledhje të patitulluar të poezive anonime narrative të vjetra nordike e cila është e dallueshme nga proza Edda e shkruar nga Snorri Sturluson. Ekzistojnë disa versione, të gjitha kryesisht të tekstit nga dorëshkrimi mesjetar islandez i njohur si Codex Regius, i cili përmban 31 poezi. Codex Regius është padyshim burimi më i rëndësishëm ekzistues mbi mitologjinë nordike dhe legjendat heroike gjermanike. Që nga fillimi i shekullit të 19-të, ajo ka pasur një ndikim të fuqishëm në letërsinë skandinave, jo vetëm përmes tregimeve të saj, por edhe përmes forcës vizionare dhe cilësisë dramatike të shumë prej poezive. Ka qenë gjithashtu një frymëzim për risitë e mëvonshme në metrin poetik, veçanërisht në gjuhët nordike, me përdorimin e skemave metrike të shkurtra, të bazuara në stres, të cilave u mungojnë rimat përfundimtare, në vend të kësaj duke u fokusuar në mjetet aliterative dhe imazhe të përqendruara fort. Poetët që e kanë pranuar borxhin e tyre ndaj Codex Regius përfshijnë Vilhelm Ekelund, August Strindberg, JRR Tolkien, Ezra Pound, Jorge Luis Borges dhe Karin Boye.
Përmbledhje
Brynjólfur ia atribuoi dorëshkrimin Sæmundr të diturit, një prifti islandez i shekullit të 12-të. Studiuesit modernë e refuzojnë atë atribut, por emri Sæmundar Edda është ende ndonjëherë i lidhur me Codex Regius dhe versionet e Edda poetike duke e përdorur atë si burim.
Peshkopi Brynjólfur ia dërgoi dorëshkrimin si dhuratë mbretit danez, prandaj emri latin Codex Regius, lit. ' Libri Mbretëror '. Për shekuj me radhë ajo u ruajt në Bibliotekën Mbretërore në Kopenhagë, por në vitin 1971 u kthye në Islandë. Për shkak se udhëtimi ajror në atë kohë nuk ishte plotësisht i besueshëm me një ngarkesë kaq të çmuar, ai u transportua me anije, i shoqëruar nga një eskortë detare.
Mitologjia nordike
Mitologjia nordike ose skandinave është tërësia e miteve që u përkasin popujve gjermanikë veriorë, që rrjedhin nga feja e vjetër nordike dhe vazhdojnë pas kristianizimit të Skandinavisë dhe në folklorin nordik të periudhës moderne. Zgjerimi më verior i mitologjisë gjermanike dhe që rrjedh nga folklori protogjermanik, mitologjia nordike përbëhet nga përralla të hyjnive, qenieve dhe heronjve të ndryshëm që rrjedhin nga burime të shumta si para ashtu edhe pas periudhës pagane, duke përfshirë dorëshkrimet mesjetare, përfaqësimet arkeologjike dhe traditën popullore. . Tekstet burimore përmendin perëndi të shumta si perëndia e bubullimave Thor, perëndia me krahët e korbit Odin, perëndeshën Freyja dhe shumë hyjni të tjera.
Hyrje
parapamje| Runestone Rök ( Ög 136 ), e vendosur në Rök, Suedi, përmban një mbishkrim runik Futhark i ri që përmban referenca të ndryshme për mitologjinë nordike. Shumica e mitologjisë së mbijetuar përqendrohet në gjendjen e perëndive dhe ndërveprimin e tyre me disa qenie të tjera, si njerëzimi dhe jötnar, qenie që mund të jenë miq, dashnorë, armiq ose anëtarë të familjes së perëndive. Kozmosi në mitologjinë nordike përbëhet nga Nëntë Botët që anashkalojnë një pemë qendrore të shenjtë, Yggdrasil. Njësitë e kohës dhe elementet e kozmologjisë personifikohen si hyjni ose qenie. Tregohen forma të ndryshme të një miti të krijimit, ku bota është krijuar nga mishi i qenies fillestare Ymir, dhe dy njerëzit e parë janë Ask dhe Embla. Këto botë parashikohet të rilindin pas ngjarjeve të Ragnarok, kur ndodh një betejë e madhe midis perëndive dhe armiqve të tyre, dhe bota është e mbështjellë me flakë, vetëm për t'u rilindur përsëri. Atje do të takohen perënditë e mbijetuara dhe toka do të jetë pjellore dhe e gjelbër dhe dy njerëz do të ripopullojnë botën.
Mitologjia nordike ka qenë temë e diskutimeve shkencore që nga shekulli i 17-të, kur tekstet kryesore tërhoqën vëmendjen e qarqeve intelektuale të Evropës. Me anë të mitologjisë krahasuese dhe gjuhësisë historike, studiuesit kanë identifikuar elementë të mitologjisë gjermanike që arrijnë deri në mitologjinë proto-indo-evropiane. Gjatë periudhës moderne, ringjallja e vikingëve të romantizmit ringjalli një interes për temën dhe referencat ndaj mitologjisë norvegjeze tani mund të gjenden në të gjithë kulturën moderne popullore. Mitet janë ringjallur më tej në një kontekst fetar midis adhuruesve të neopaganizmit gjermanik.
Terminologjia
Feja historike e popujve nordikë zakonisht quhet mitologji nordike. Terma të tjerë janë mitologjia skandinave,  mitologjia gjermanike veriore ose mitologjia nordike.
Referime
Mitologjia nordike dëshmohet kryesisht në dialektet e Norvegjisë së Vjetër, një gjuhë gjermanike veriore e folur nga populli skandinav gjatë Mesjetës Evropiane dhe paraardhësi i gjuhëve moderne skandinave. Shumica e këtyre teksteve të vjetra nordike u krijuan në Islandë, ku u mblodh dhe u regjistrua në dorëshkrime traditash gojore që buronte nga banorët parakristianë të ishullit. Kjo ndodhi kryesisht në shekullin e 13-të. Këto tekste përfshijnë Prozën Edda, të kompozuar në shekullin e 13-të nga studiuesi dhe historiani islandez Snorri Sturluson, dhe Edda poetike, një përmbledhje me poezi nga materiali i mëparshëm tradicional i përpiluar në mënyrë anonime në shekullin e 13-të.
Proza Edda u kompozua si një manual prozë për prodhimin e poezisë skaldike, poezi tradicionale e vjetër nordike e kompozuar nga skaldët. Fillimisht e kompozuar dhe transmetuar gojarisht, poezia skaldike përdor vargje aliterative dhe disa forma metrike. Proza Edda paraqet shembuj të shumtë të veprave të skaldave të ndryshme nga para dhe pas procesit të kristianizimit dhe gjithashtu shpesh i referohet poezive që gjenden në Edën poetike. Edda poetike përbëhet pothuajse tërësisht nga poezi, me një rrëfim prozë të shtuar, dhe kjo poezi - poezia Edike - përdor më pak kennings. Në krahasim me poezinë skaldike, poezia Edike është relativisht e pazbukuruar. parapamje|338x338px| Faqja e titullit të një dorëshkrimi të vonë të Prozës Edda, shkruar nga [[Snorri Sturluson (shekulli i 13-të), që tregon perënditë e lashta nordike Odin, Heimdallr, Sleipnir dhe figura të tjera nga mitologjia nordike.]] Proza Edda përmban shtresa euhemerizimi, një proces në të cilin hyjnitë dhe qeniet e mbinatyrshme paraqiten si qenie njerëzore aktuale, magjike, që janë hyjnizuar në kohë ose qenie të demonizuara me anë të mitologjisë së krishterë. Tekste të tilla si Heimskringla, të kompozuara në shekullin e 13-të nga Snorri Sturluson dhe Gesta Danorum, të kompozuara në latinisht nga Saxo Grammaticus në Danimarkë në shekullin e 12-të, janë rezultat i sasive të mëdha të euhemerizimit.
Shumë tekste shtesë, të tilla si sagat, ofrojnë informacione të mëtejshme. Korpusi i sagës përbëhet nga mijëra përralla të regjistruara në Norvegjinë e Vjetër, duke filluar nga historitë e familjes islandeze ( Sagat e Islandezëve ) deri te tregimet e periudhës së migracionit që përmendin figura historike si Attila Hun (sagat legjendare). Objektet dhe monumentet si guri i Rökut dhe amuleti Kvinneby përmbajnë mbishkrime runike, tekste të shkruara me alfabetin runik, alfabeti indigjen i popujve gjermanikë, që përmendin figura dhe ngjarje nga mitologjia nordike.
Objektet nga të dhënat arkeologjike mund të interpretohen gjithashtu si përshkrime të subjekteve nga mitologjia nordike, të tilla si amuletë të çekiçit të perëndisë Thor Mjölnir të gjetura midis varreve pagane dhe figura të vogla femrash prej argjendi të interpretuara si valkyries ose dísir, qenie të lidhura me luftën, fatin ose kultet e paraardhësve. . Me anë të gjuhësisë historike dhe mitologjisë krahasuese, krahasimet me degët e tjera të dëshmuara të mitologjisë gjermanike (të tilla si Magjimet e Gjuhës së Vjetër të Lartë gjermane Merseburg ) mund të japin gjithashtu njohuri. Krahasimet më të gjera me mitologjinë e popujve të tjerë indo-evropianë nga studiuesit kanë rezultuar në rindërtimin e mundshëm të miteve shumë më të hershme.
Vetëm një sasi e vogël poezish dhe tregimesh mbijetojnë nga shumë tregime dhe poema mitike që supozohet se kanë ekzistuar gjatë Mesjetës, Epokës së Vikingëve, periudhës së migrimit dhe më parë. Burimet e mëvonshme që kanë arritur në periudhën moderne, të tilla si një sharmë mesjetare e regjistruar siç përdoret nga gruaja nordike Ragnhild Tregagås, e dënuar për magji në Norvegji në shekullin e 14-të, dhe magjitë islandeze të gjetura në shekullin e 17 Galdrabók gjithashtu ndonjëherë bëjnë referenca. në mitologjinë nordike. Gjurmët e tjera, të tilla si emrat e vendeve që mbajnë emrat e perëndive, mund të ofrojnë informacione të mëtejshme rreth hyjnive, të tilla si një lidhje e mundshme midis hyjnive bazuar në vendosjen e vendndodhjeve që mbajnë emrat e tyre, popullaritetin e tyre lokal dhe lidhjet me veçoritë gjeologjike. Një nga poemat e mbijetuara është dorëshkrimi i vjetër anglez Beowulf.
Zejneb bint Huzejme
Zejneb bint Huzejme (arabisht: زينب بنت خزيمة, i njohur edhe si Umm el-Masakin, "Nëna e të varfërve", lindur 595 ishte një nga gratë e Profetit Muhamed. Si pasojë e vdekjes së saj të hershme, është më pak e njohur se sa ndonjë nga gratë e tjera. Fëmijët e saj ishin Muavije, Aun, Munkidhi, Ibrahimi, Harithi, Rabta, Hatija, Suhejla, Amina dhe Safija. Të gjithë këta fëmijë ishin të lindur me bashkëshortin e saj të mëparshëm, Ubejde ibn el-Harith.
Jeta
Përshkruar në mënyrë tipike si në fund të 20-ve të saj, edhe pse herë pas here thuhet të ishte 48, ajo ishte përshkruar si "e bukur". Ajo ishte e njohur për "keqardhjen dhe mëshirën" e saj për të varfrit.
Zejneb u martua për herë të parë me Tufail bin Harith, i cili ose e divorcoi ose vdiq pak pas kësaj. Zejneb u martua me vëllain e parë të burrit të saj, Ubejde ibn el-Harith. Në vitin 624, burri i saj vdiq nga plagët e marra në Betejën e Bedrit, dhe ajo filloi të jetonte në varfëri. Ibën Kethiri, në shekullin e 14-të, Sira, i referohej bashkëshortit të parë të Zejnebes si Husejn bin El Harith dhe martesën e saj të dytë me Xhahsh ibn Rijab, i cili u vra në Betejën e Uhudit.
Ekzistojnë raporte kontradiktore nëse ajo u shmang dhe kërkoi martesën, ose nëse ajo hodhi poshtë shumë oferta për martesë. Disa madje sugjerojnë se kishte një burrë të tretë, i cili gjithashtu vdiq.
Martesa me Muhammedin
Një vit më pas menjëherë pas martesës së tij me Hafsa bint Omer, Muhamedi iu afrua asaj me një mehr 400 dirhemë ose 340 gr ar, dhe ofroi të martohej me të. Ka pasur debate rreth asaj se si është propozuar martesa, në el-Isaba Ibn Kalbi, ai shkruan se Muhamedi i propozoi asaj direkt - ndërsa Ibn Hisham shkroi se xhaxhai i saj, Kubejsa bin Arm el-Hilali kishte rregulluar propozimin e martesës.
Thuhet se martesa, e cila u zhvillua gjatë muajit të Ramazanit, kishte për qëllim t'u garantojë ithtarëve të tij se vdekjet e tyre në betejë nuk do të thoshin që familjet e tyre do të vdisnin nga uria dhe do të liheshin pas dore. Ajo ishte e para e bashkëshorteve të tij që vinin jashtë fisit të Kurejshëve. Në një moment, një i varfër erdhi në shtëpinë e saj për të kërkuar për disa miell, dhe ajo i dha atij pjesën e fundit dhe shkoi pa ushqim atë natë. Muhamedi u nxit nga dhembshuria e saj dhe u tha grave të tjera për këtë dhe predikoi se "nëse keni besim tek Allahu ... Ai do të sigurojë furnizimin tuaj, ashtu si ai bën për zogjtë, të cilët dalin të uritur në mëngjes, por kthehen me barkun plot natën".
Vdekja
parapamje|Varrezat Xhennet el-Baki, ku është varrosur Zejneb. Ajo vdiq më pak se dy vjet më vonë, e vetmja nga gratë e Muhamedit që vdiq para tij, përveç gruas së tij të parë Hatixhes. Është sugjeruar që ajo vdiq gjatë muajit Rabi 'el-Thani, katër vjet pas Hixhrës.
Ajo ishte varrosur në Xhenet el-Baki, e mbajtur për në varrin e saj nga Muhamedi.
Pas vdekjes së saj, vendi i saj në rrethin e Muhamedit mbeti bosh për një periudhë të dukshme, para se gruaja e tij e gjashtë, Ummu Seleme u zhvendos dhe vuri në dukje: "Ai u martua me mua dhe më çoi në dhomën e Zejneb bint Huzejmas, Nëna e të Varfërve".
Denar Biba
Denar Biba, lindur në Korçë më 9 maj 1974.
Jeta
Ka kryer Fakultetin e Drejtësisë në Universitetin e Tiranës dhe është diplomuar "Jurist" (1995-1999). Mban gradën Master në "Studime të Europës Juglindore" nga Universiteti Kombëtar&Kapodistrian i Athinës, Greqi (1999-2000) dhe titullin Doktor në të drejtën kushtetuese nga Universiteti i Tiranës (2017). Denar Biba ka punuar për 11 vite si këshilltar ligjor në Gjykatën Kushtetuese dhe Gjykatën e Lartë. Është zgjedhur Kryetar i Komisionit Qendror të Zgjedhjeve të Republikës së Shqipërisë më 4 nëntor 2016.
Shtëpia e Margarita Ndrio
Shtëpia e Margarita Ndrio është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Denis Atkins
Denis Atkins (8 nëntor 1938 – 13 shtator 2016) ishte futbollist anglez i cili ka luajtur si mbrojtës në skuadrën Huddersfield Town dhe Bradford City gjatë 12 viteve të karrierës së tij mes viteve 1959 dhe 1971.
Abbeville, Alabama
Abbeville është qytet dhe zyrë qendrore në Qarkun Henry, Alabama, SHBA. Sipas regjistrimit më 2010, popullsia e qytetit ishte 2,688.
Gjeografia
Sipas Zyrës së Regjistrimit të Shteteve të Bashkuara, qyteti ka një sipërfaqe gjithsej prej 40 km2, prej të cilëve 40 km2 është tokë dhe 0.26 (0.32%) km2 është ujë.
Melve
Melve është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Melve ka një popullsi prej 115 banorë dhe sipërfaqe 14.11 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Abbeville, Alabama
Klima
Klima e qytetit karakterizohet me verë të nxehtë, të lagësht dhe dimër të ftohtë. Sipas klasifikimit të klimës Köppen, Abbeville ka klimë subtropikale të lagësht.
Qyteti i këshillit
Qyteti i këshillit përbën nga pesë anëtar të cilët zgjidhen prej distriktit.
Shkollat publike
Abbeville is a part of the Henry County Public Schools system.
Bellotinaca
Bellotinacë (serbisht: Белотинац/Belotinac) është fshat në komunën e Dolecit, Serbi.
Prejardhja e serbëve
Prejardhja e serbëve është një temë e cila nuk është studiuar sa duhet. Serbët e gjurmojnë historinë e tyre në migrimin ballkanik të sllavëve të hershëm të shekullit të 6-të dhe të 7-të. Këta migrantë përthithën bizantinët vendas, kryesisht pasardhës të popujve të ndryshëm paleo-ballkanikë, por edhe të ish- qytetarëve të tjerë romakë, dhe më vonë krijuan shtete të ndryshme gjatë Mesjetës.
Të dhënat e hershme historike të emrit serb
parapamje|200x200px| "Serbi" ndodhet pranë grykës së Vollgës, bazuar në burimet letrare greke, në një hartë të shtypur në Londër, rreth 1770 Autorë të ndryshëm historikë përmendën emra serbësh ( Srbi  / Срби) dhe sorbët ( Sorbisht i sipërm : Serbja ; Sorbisht i poshtëm : serbisht ) në variante të ndryshme: si Cervetiis ( Servetiis ), gentis (S)urbiorum , Suurbi, Sorabi, Soraborum, Sorabos, Surpe, Sorabici, Sorabiet, Sarbin Serbët, Sorbi, Sirbia, Sribia, Zirbia, Zribia, Suurbelant, Surbia, Serbulia / Sorbulia ndër të tjera. Këta autorë i përdorën këto emra për t'iu referuar serbëve dhe serbëve në zonat ku prania e tyre historike (ose aktuale) ishte/nuk diskutohet (veçanërisht në Ballkan dhe Lusati ), por ka edhe burime që përmendni emra të njëjtë ose të ngjashëm në pjesë të tjera të botës (më së shumti në Sarmatia aziatike në Kaukaz ). Përpjekjet e studiuesve të ndryshëm për t'i lidhur këta emra me serbët modernë sollën teori të ndryshme për origjinën e popullit serb.
Migrimi i serbëve të bardhë në Ballkan
parapamje|222x222px| Vendndodhjet e Serbisë së Bardhë dhe Kroacisë së Bardhë në shekullin e 6-të (rreth vitit 560), sipas librit të Francis Dvornikut. parapamje|200x200px| Serbia e Dervanit (Serbia e Bardhë), shek. 7 Sipas De Administrando Imperio ( DAI ), shkruar nga perandori bizantin Konstandini VII (912-959), serbët e kishin origjinën nga " serbët e bardhë " që jetonin në "anën tjetër të Turqisë" (emri i përdorur për Hungarinë ), në zonë që ata e quajtën "Boiki" ( Bohemia ). Serbia e bardhë kufizohej me frankët dhe Kroacinë e bardhë. DAI pretendon se pasi dy vëllezër trashëguan sundimin nga babai i tyre, njëri prej tyre mori gjysmën e njerëzve dhe migroi në Perandorinë Bizantine (dmth në Ballkan ), e cila qeverisej nga perandori Heraklius (610-641). Sipas historianit gjerman Ludwig Albrecht Gebhardi, dy vëllezërit ishin bijtë e Dervanit, dukut (dukës) i Surbit (Sorbëve). Një pjesë tjetër e serbëve të bardhë nuk migruan drejt jugut, por mbetën në rajonin e Elbës. Pasardhësit e këtyre serbëve të bardhë janë serbët e sotëm Luzacianë ( Sorbët ), të cilët ende jetojnë në rajonin e Luzacias (Lužica, Lausitz) të Gjermanisë lindore. Ekzistojnë gjithashtu mendime se të dhënat nga "De administrando imperio" që përshkruan migrimin serb në Ballkan nuk janë të sakta dhe se serbët kanë ardhur në Ballkan nga trojet sllave lindore, së bashku me sllavët e tjerë të jugut.
Perandori Konstandini III (641) transferoi një pjesë të sllavëve nga Ballkani (rajoni i Vardarit ) në Azinë e Vogël. Aty këta mërgimtarë themeluan qytetin Gordoservon, emri i të cilit jep bazë për të supozuar se në mesin e themeluesve të tij kishte edhe serbë, dhe njihej edhe me emrat Gordoserbon dhe Servochoria.
Teoria iraniane
Kafka të deformuara të njeriut që janë të lidhura me Alanët janë zbuluar gjithashtu në zonën që më vonë u caktua si "Serbia e Bardhë". Sipas interpretimit indo-evropian, anët e ndryshme të botës përcaktohen me ngjyra të ndryshme, pra, ngjyra e bardhë është një emërtim për perëndimin, ngjyra e zezë për veriun, ngjyra blu ose jeshile për lindjen dhe e kuqe. ngjyra për jugun. Sipas këtij këndvështrimi, Serbia e Bardhë dhe Kroacia e Bardhë u caktuan si Serbia perëndimore dhe Kroacia perëndimore, dhe ndodheshin në perëndim nga disa toka hipotetike që kishin emra të njëjtë dhe që supozohet se ekzistonin në lindje.
Teoria autoktone
Kjo teori supozon se serbët janë një popull autokton në Ballkan dhe në Podunavle, ku me sa duket kanë jetuar para migrimit historik sllav dhe serb në Ballkan në shekujt VI-VII. Përkrahësit e kësaj teorie (për shembull Jovan I. Deretić,, Millosh Milojević) pohojnë se serbët ose erdhën në Ballkan shumë kohë përpara shekullit të 7-të ose migrimi serb i shekullit të 7-të në Ballkan ishte vetëm i pjesshëm dhe serbët që, sipas De Administrando Imperio, erdhën nga veriu, u gjetën në Ballkan. serbët e tjerë që tashmë jetonin atje. Sugjerohet se qyteti antik i Serbinum në Panonia u emërua pas këtyre serbëve hipotetikë autoktonë. Në historiografinë e zakonshme, kjo konsiderohet të jetë një teori e skajshme dhe metodat e përdorura nga përkrahësit e saj shpesh konsiderohen pseudoshkencore.
Kroni i Pangjalles
Kroni i Pangjalles është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Senez
Senez është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Senez ka një popullsi prej 166 banorë dhe sipërfaqe 70.27 km², me një dendësi prej 2 banor/km².
Shtëpia e Marie Zhara
Shtëpia e Marie Zhara është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Atajate
Atajate është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Serranía de Ronda, të provincës Málaga, në Andalusia. Atajate ka 142 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 11 km2.
Le Brusquet
Le Brusquet është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Le Brusquet ka një popullsi prej 964 banorë dhe sipërfaqe 22.25 km², me një dendësi prej 43 banor/km².
Culla
Lidhje të jashtme
parapamje|Culla
Edda prozaike
Hyrje
Daton nga 1300-1600, shtatë dorëshkrime të Prozës Edda ndryshojnë nga njëri-tjetri në mënyra të dukshme, gjë që u jep studiuesve vlerë të pavarur tekstuale për analizë. Proza Edda duket se ka funksionuar në mënyrë të ngjashme me një libër shkollor bashkëkohor, me synimin për të ndihmuar poetët dhe lexuesit islandezë për të kuptuar hollësitë e vargjeve aliterative dhe për të kuptuar domethënien që qëndron pas shumë fjalëve të përdorura në poezinë skaldike.
Fillimisht e njohur nga studiuesit thjesht si Edda, Proza Edda mori emrin e saj bashkëkohor për ta dalluar atë nga Edda poetike. Studiuesit e hershëm të Prozës Edda dyshuan se dikur ekzistonte një përmbledhje me poezi të tëra, një teori e konfirmuar me rizbulimin e dorëshkrimeve të Eddës Poetike.
Emërtimi
Etimologjia e "Eddas" mbetet e paqartë; ka shumë hipoteza rreth kuptimit dhe zhvillimit të saj, por pak marrëveshje. Disa argumentojnë se fjala rrjedh nga emri Oddi, një qytet në jug të Islandës ku u rrit Snorri. Prandaj Edda mund të nënkuptojë "libër i Oddit". Megjithatë, ky supozim në përgjithësi hidhet poshtë. Anthony Faulkes në përkthimin e tij në anglisht të Proza Edda komenton se kjo "është e pamundur, si në aspektin gjuhësor ashtu edhe historik " pasi Snorri nuk jetonte më në Oddi kur kompozoi veprën e tij.
Një lidhje tjetër u bë me fjalën óðr, që do të thotë 'poezi ose frymëzim' në norvegjishtën e vjetër. Sipas Faulkes, megjithëse një lidhje e tillë është e besueshme semantikisht, nuk ka gjasa që "Edda" të mund të ishte krijuar në shekullin e 13-të mbi bazën e "óðr", sepse një zhvillim i tillë "do të ishte dashur të kishte ndodhur gradualisht" dhe Edda në kuptimin e 'poetikës' nuk ka gjasa të ketë ekzistuar në periudhën paraliterore.
Edda do të thotë gjithashtu 'stërgjysh', një fjalë që shfaqet në Skáldskaparmál, e cila shfaqet si emri i një figure në poemën edike Rigsthula dhe në tekste të tjera mesjetare.
Një hipotezë përfundimtare rrjedh nga latinishtja edo, që do të thotë "Unë shkruaj". Ai mbështetet në faktin se fjala "kredda" (që do të thotë "besim") është e vërtetuar dhe vjen nga latinishtja "credo", që do të thotë "Unë besoj". Edda në këtë rast mund të përkthehej si "Art poetik". Ky është kuptimi që i është dhënë fjalës atëherë në periudhën mesjetare.
Jacques Lacan
parapamje Jacques Marie Émile Lacan ( 13 prill 1901 - 9 shtator 1981) ishte një psikanalist dhe psikiatër francez, i cili është quajtur "psiko-analisti më i diskutueshëm që nga Frojdi ". Duke dhënë seminare vjetore në Paris nga viti 1953 deri në vitin 1981, Lacan ndikoi në shumë intelektualë kryesorë francezë në vitet 1960 dhe 1970, veçanërisht tek ata që ishin të lidhur me post-strukturimin. Idetë e tij patën një ndikim të rëndësishëm në post-strukturalizmin, teorinë kritike, gjuhësinë, filozofinë franceze të shekullit XX, teorinë e filmit dhe psikanalizën klinike.
Edda prozaike
Emërtimi
Emri tashmë i përdorur rrallë Sæmundar Edda iu dha nga peshkopi Brynjólfur Sveinsson përmbledhjes së poezive të përfshira në Codex Regius, shumë prej të cilave citohen nga Snorri. Brynjólfur, së bashku me shumë të tjerë të kohës së tij, besuan gabimisht se ato ishin mbledhur nga Sæmundr fróði (prandaj para hartimit të Edda e Snorrit), dhe kështu Edda Poetike njihet edhe si Edda e vjetër.
Komuna e Dolecit
Komuna e Dolecit (serbisht: Општина Дољевац/Opština Doljevac) është komunë në qarkun Nish në jug të Serbisë. Selia e komunës është fshati Dolec. Sipas regjistrimit të vitit 2011, komuna e Dolecit kishte 19.561 banorë.
Gjeografia
Komuna e Dolecit ka një pozitë gjeografike ...
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit ... në komunën e Dolecit jetojnë banorë nga të cilët x % janë ...
Ekonomia
Popullata e komunës së Dolecit më së shumti merret me ...
Manastiri Vracesh
Manastiri i "Dyzet Martirëve të Shenjtë" Manastiri Vracesh ( Врачешки манастир „Свети Четиридесет мъченици“   ) është një manastir aktiv i Kishës Ortodokse Bullgare, pjesë e Dioqezës Lovech. Ajo është e vendosur në Malet e Ballkanit Perëndimor të Bullgarisë, 5 km në perëndim të fshatit Vracesh dhe 10 km nga qyteti i Botevgradit.
Historia
Manastiri u themelua në shekullin e 13, gjatë Perandorisë së Dytë Bullgare, pas fitores së rëndësishme bullgare në betejën e Klokotnitsa në 1230, kur perandori Ivan Asen II (r. 1218-1241) mundi dispotin epirot Theodore Komnenos Dukas. Beteja u zhvillua në ditën e Dëshmorëve të Shenjtë, dhe perandori urdhëroi ndërtimin e shumë kishave dhe manastireve që mbanin emrin e tyre.
Manastiri fillimisht ishte një kishë, me murgjit që përkthejnë dhe shpërndajnë libra liturgjike. Në shekullin e 17-të, në manastir ishte një shkollë funksionale bodrumesh. Manastiri u dogj dy herë nga turqit osmanë në shekujt e 15-të dhe 18-të, pastaj u mbyt në harresë deri në 1890. Në vitin 1891 në themelet e vjetra, Vuno Markov, që konsiderohej si mjeshtri më i famshëm në rajonin e Botevgradit, ndërtoi një kishë modeste, duke restauruar kështu jetën monastike në atë zonë. Manastiri filloi përsëri si një samarit, por që nga viti 1937 pranoi edhe murgeshat, e para ishte Cassiana. Manastiri është aktualisht aktiv.
Arkitektura
Është një kompleks i kishave, ndërtesave rezidenciale dhe komerciale. Kisha e manastirit është një anije, një apside, me një narteks të brendshëm dhe të hapur mbi të cilin ngrihet një kullë zile. Në një nga ndërtesat e banimit u ndërtua më vonë një kishë, kushtuar Shën Klementit bullgar të Ohrit. Pranvera e shenjtë monastike ndodhet afër, në bregun të djathtë të lumit. Mbi manastirin ngrihet një kodër e pjerrët, e cila pret eshtrat e Kalasë së Gradisit (Cheskovgrad).
Manastiri është shpallur monument i kulturës.
Sigitas Geda
Sigitas Geda (emri i plotë - Sigitas Zigmas Geda, 4 shkurt 1943 - 12 dhjetor 2008) ishte poet lituanez, përkthyes, dramaturg, eseist, kritik dhe anëtar i lëvizjes lituaneze të pavarësisë Sąjudis dhe i parlamentit lituanez Seimas.
Jeta e hershme
Sigitas Geda ka lindur në fshatin Paterai, në lagjen Lazdijai të Lituanisë, nga Zigmas Geda dhe Aleksandra Gedienë. Ai ishte i katërti prej shtatë fëmijëve.
Edukimi dhe karriera
Geda studioi historinë dhe filologjinë në Universitetin e Vilniusit. Koleksioni i tij Pėdos (Footprints) u botua në vitin 1966. Ai ishte gjithashtu një figurë udhëheqëse në Lëvizjen për Mbështetjen e Perestrojkës ose Sąjudis. Për një kohë Geda u tërhoq nga jeta publike në Lituaninë e pavarur për shkak të mospëlqimit të tij ndaj korrupsionit dhe luftimeve.
Poezia e Gedas është përkthyer në gjuhën angleze nga Kerry Shawn Keys.
Lamia
parapamje| Kartolina e Lamisë, 1917. Lamia është një qytet në Greqinë qendrore. Qyteti daton në antikitet, dhe sot është kryeqyteti i njësisë rajonale të Fthiotis dhe i rajonit të Greqisë Qendrore (që përbëhet nga pesë njësi rajonale). Sipas censusit të vitit 2011, Bashkia e Lamisë ka një popullsi prej 75.315 banorësh ndërsa vetë Lamia një popullsi prej 52.006 banorësh. Qyteti ndodhet në shpatet e malit Othrys, pranë lumit Spercheios. Ajo shërben si qendër bujqësore e një zone pjellore rurale dhe blegtorale.
Emri
Një tregim thotë se qyteti u emërua sipas figurës mitologjike të Lamias, vajzës së Poseidonit dhe mbretëreshës së Trakinezëve. Një tjetër pohon se është emërtuar sipas Malianëve, banorëve të zonës përreth. Në mesjetë, Lamia quhej Zetounion (Ζητούνιον), një emër që u ndesh për herë të parë në Koncilin e 8-të Ekumenik në vitin 869. Qzteti ishte i njohur si Girton nën sundimin frank pas Kryqëzatës së katërt dhe më vonë El Cito kur u kontrollua nga Kompania Katalane e mercenarëve. Në turqisht, nganjëherë quhej Izdin ose İzzeddin. Qyteti njihej gjithashtu si Zeitun.
Gërmimet arkeologjike kanë treguar se vendi i Lamisë ka qenë i banuar të paktën që nga epoka e bronzit (mijëvjeçari III para Krishtit).
Bashkia
Bashkia Lamia u formua në reformën e qeverisjes vendore të vitit 2011 nga bashkimi i 5 ish-bashkive të mëposhtme, të cilat u bënë njësi bashkiake:
Liceu Gallatasaraj
parapamje|Liceu Gallata Saraj Shkolla e Lartë e Gallata Sarajit është një institucion edukativ e arsimor në Stamboll të Turqisë.
Historiku
Shkolla e Lartë e Gallata Sarajit ka një histori relativisht të gjatë të veprimtarisë dhe të funksionimit të saj. Konsiderohet se një shkollë me emrin Galata Sarayı Humayun Mektebi ka funksionuar qysh nga viti 1481. Ndërsa vetëm në vitin 1868 në bashkëpunim me Vezirin e Madh të Perandorisë Osmane, ministrin e Punëve të Jashtme, ambasadorin francez në Stamboll si dhe ministrin francez të arsimit u hap ajo e cila njihet si Gallata Saraj Mektebi Sulltani ose Shkolla Perandorake e Gallata Sarajit. Nga kjo kohë gjuhë e mësimit në Shkollën e Gallata Sarajit në Stamboll u bë gjuha frënge ndërsa edhe ndikimi i këtij institucioni edukativ e arsimor shkoi gjithnjë duke u rritur. parapamje|Logoja Zhvillimi historik i këtij institucioni, që nga themelimi e deri më sot mund të periodizohet kështu:
Studente të njohur
Në periudha të ndryshme kohore, në Shkollën e Gallata Sarajit studiuan edhe një numër i konsiderueshëm shqiptarësh.
Cangonj (monument natyre)
Cangonj është një monument natyre që ndodhet në fshatin Cangonj, rrethin e Devollit, Shqipëri.
Ka një sipëfaqe prej 250.00 ha. Zona malore ndërkufitare e një rëndësie të veçantë për shkëmbimin e elementëve të florës dhe fanuës të vendit tonë me ato të Greqisë. Është bërthamë dhe biokorridor për rruazorët e mëdhenj, si ariu (Ursus arctos), ujku (Canis lupus), rrëqebulli (Felis lynx), dhia egër (Rupicapra rupicapra), kaprolli (Capreolus capreolus), duke fituar kështu vlera dhe rëndësi rajonale Ballkanike. Larmi habiatatesh: kullota natyrore subalpine dhe alpine, pyje të ahut (Fagus sylvaticus), pishës (Pinussp.), bredhit (Abies sp.) dhe lajthisë (Corrilus avellana). Takohen mjaft bimë të rralla dhe subendemike. Zonë e peizazheve tërheqës me potenciale të mëdha për turizëm dhe zhvillim të qëndrueshëm.
Shtëpia e Mario Kona
Shtëpia e Mario Kona është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Heimskringla
Heimskringla ( Icelandic pronunciation: ​ ˈheimsˌkʰriŋla] ) është më i njohuri nga sagat e mbretërve të vjetër nordikë. Është shkruar në Norvegjishtën e Vjetër në Islandë nga poeti dhe historiani islandez Snorre Sturlason (1178/79–1241) 1230. Emri Heimskringla u përdor për herë të parë në shekullin e 17-të, që rrjedh nga dy fjalët e para të një prej dorëshkrimeve ( kringla heimsins, "rrethi i botës").
Heimskringla është një koleksion sagash për mbretërit suedezë dhe norvegjezë, duke filluar me sagën e dinastisë legjendare suedeze të Ynglings, e ndjekur nga tregimet e sundimtarëve historikë norvegjezë nga Harald Fairhair i shekullit të 9-të deri në vdekjen e pretenduesit Eystein Meyla në 1177. . Burimet e sakta të punës së Snorrit janë të diskutueshme, por ato përfshijnë sagat e mbretërve të mëparshëm, si Morkinskinna, Fagrskinna dhe historitë sinoptike dhe traditat gojore norvegjeze të shekullit të 12-të, veçanërisht shumë poema skaldike. Ai e emëron në mënyrë eksplicite veprën tashmë të humbur Hryggjarstykki si burimin e tij për ngjarjet e mesit të shekullit të 12-të. Megjithëse Snorri përdori këto dhe materiale të tjera të mbledhura gjatë udhëtimeve të tij në Norvegji dhe Suedi, ai i kompozoi vetë sagat.
Emri
Emri Heimskringla vjen nga fakti se fjalët e para të sagës së parë në përmbledhje ( Ynglinga saga ) janë Kringla heimsins, "rruzulli i Tokës".
Historia e dorëshkrimit
Kopja më e hershme në pergamenë e veprës është Kringla, tani në Bibliotekën Kombëtare dhe Universitare të Islandës, e kataloguar si Lbs fragm 82. Është një fletë e vetme velinë nga viti 1260, një pjesë e Sagës së Shën Olaf ; pjesa tjetër e dorëshkrimit u humb nga zjarri në 1728.
Përmbajtja
Heimskringla përmban sagat e mëposhtme:
Rrushe
Rrushe (stilizuar si RЯUSHE) është një serial kosovar i zhanrit dramë, krim i vitit 2021. Seriali tregon familjen Pirulli, një familje të zakonshme nga Prishtina e cila ka një të kaluar të errët, brutale e të mistershme e cila ju rikthehet që t'ua ndryshojë jetën atyre. Seriali u transmetua për herë të parë në GjirafaVideo dhe në Televizionin T7 më 9 maj 2021.