cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dorothea Wagner
Çmimet dhe nderime
Në vitin 2008 ajo u zgjodh si bashkëpunëtore e Gesellschaft für Informatik. Në vitin 2012 ajo mori çmimin Google Focused Research (Studim i Fokusuar në Google) së bashku me Hannah Bast dhe Peter Sanders për projektin "Planifikimi i Rrugës së Tjetër". Ajo është anëtare e Academia Europaea. Në vitin 2019 asaj ju dha çmimi i Konrad Zuse Medal.
Jaime Lorente
Jaime Lorente López (lindur më 12 dhjetor 1991), i njohur profesionalisht si Jaime Lorente, është një aktor spanjoll. Ai është më i njohur për interpretimin e roleve të Ricardo "Denver" Ramos në La casa de papel dhe Fernando "Nano" García Domínguez në Élite.
Jeta e hershme
Lorente lindi dhe u rrit në qytetin spanjoll Murcia që ndodhet në jug-lindje të Spanjës. Ai ka një motër më të madhe të quajtur Julia. Ai u trajnua të aktrojë në La Escuela Superior de Arte Dramático de Murcia (Shkolla Superiore e Artit Dramatik të Murcia).
Maria João Pires
Studimet muzikore
Pires ka lindur në Lisbonë, Portugali. Recitali i saj i parë ishte në moshën pesëvjeçare dhe në moshën shtatë vjeç ajo tashmë po shfaqej në publik me koncerte piano të Mozartit. Dy vjet më vonë ajo mori çmimin kryesor të Portugalisë për muzikantët e rinj. Në vitet në vijim, ajo studioi me Campos Coelhon në Konservatorin e Lisbonës, duke marrë kurse në kompozim, teori dhe histori të muzikës. Ajo vazhdoi studimet e saj në Gjermani, së pari në Musikakademie të Mynihut me Rosl Schmidt dhe më pas në Hanover me Karl Engel.
Karriera
Fama ndërkombëtare erdhi në vitin 1970, kur ajo fitoi konkursin dyvjeçar Beethoven në Bruksel. Më pas ajo realizoi orkestra të mëdha në Evropë, Amerikë, Kanada, Izrael dhe Japoni, duke interpretuar vepra nga Bach, Beethoven, Schumann, Schubert, Mozart, Brahms, Chopin dhe kompozitorë të tjerë klasikë dhe romantikë.
Profesionalizmi i saj arriti njohjen në mbarë botën kur një film (nga viti 1999) tërhoqi vëmendjen e shtypit dhe u përhap shpejtë në internet në vitin 2013. Në fillim të një koncerti në Amsterdam, ajo kuptoi se ajo kishte përgatitur një koncert të ndryshëm të Mozart nga ai që orkestra kishte filluar të luante, shumë shpejt ajo rimori në kontroll duke e luajtur koncertin me aq sa e mbante në kujtesë atë vepër.
Pires u shfaq në Promsin e BBC-së në vitin 2010. Në një intervistë më parë, ajo tha se pas 60 viteve të recitaleve dhe koncerteve ajo kishte shkurtuar daljen në shfaqje, por nuk ishte deklaruar për dalje në pension.
Gjuha franka nova
Lingua Franca Nova është një gjuhë artificiale, e krijuar nga 	C. George Boeree më 1998.
Historia
Boeree filloi të dizajnonte Lingua Franca Nova në 1965, me qëllimin për të krijuar një gjuhë ndihmëse ndërkombëtare të thjeshtë, koherente dhe të lehtë për t'u mësuar për komunikimin ndërkombëtar. Ai u frymëzua nga Mesdheu Lingua Franca ose "Sabir", një pidgin romantik i përdorur nga marinarët dhe tregtarët evropianë si një lingua franca në pellgun e Mesdheut nga shekulli 11-18, dhe nga kreola të ndryshme si papiamento dhe kreole Haitiane. Ai përdori si leksifikues frëngjisht, italisht, portugalisht, spanjisht dhe katalanisht.
Letërsia
Romani i parë origjinal i botuar në gjuha franka nova ishte La xerca per Pahoa ["kërkimi për Pahoa"], shkruar nga Vicente Costalago; Botimi filloi në 2020 (internet) dhe 2021 (libër).
Pachycephalosaurus
Pachycephalosaurus (që do të thotë "hardhucë me kokë të trashë", nga greqishtja pachys- / παχύς- "i trashë", kephale / κεφαλή "kokë" dhe sauros / σαῦρος "hardhucë") është një gjini i dinozaurëve të pachycephalosaurid. P. wyomingensis është specia e vetme e njohur. Jetoi gjatë periudhës së Kretaceut të Vonëshme (faza e Maastrichtian) të asaj që tani është Amerika e Veriut.
Pachycephalosaurus ishte një krijesë barngrënëse e cila njihet kryesisht nga një kafkë e vetme dhe disa çati kafke jashtëzakonisht të trasha, megjithëse fosilet më të plota janë gjetur në vitet e fundit. Ajo ishte një nga dinozaurët e fundit jo-shpendë para ngjarjes së zhdukjes së Kretace-Paleogjenit. Një dinozaur tjetër, Tylosteus i Amerikës Veriore perëndimore, është sinonimuar me Pachycephalosaurus, ashtu si edhe gjinitë Stygimoloch dhe Dracorex në studimet e fundit.
Barazin
Barazin është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Shqefën
Shqefën është emër i një fshati në Shqipëri në Komunën Macukull, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Idealizmi gjerman
parapamje|232x232px| Katër idealistët kryesorë gjermanë: [[Immanuel Kant (majtas i lartë), Johann Gottlieb Fichte (djathtas lartë), Friedrich Wilhelm Joseph Schelling (majtas poshtë), Georg Wilhelm Friedrich Hegel (djathtas i poshtë) ]] Idealizmi gjerman ishte një lëvizje filozofike që u shfaq në Gjermani në fund të shekullit XVIII dhe fillim të shekullit XIX. Lëvizja u zhvillua nga veprat e Immanuel Kantit në vitet 1780 dhe 1790, dhe u lidh ngushtë si me Romantizmin ashtu edhe me politikën revolucionare të Iluminizmit. Mendimtarët më të njohur të kësaj lëvizjeje, përveç Kantit, ishin Johann Gottlieb Fichte, Friedrich Wilhelm Joseph Schelling, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, dhe përkrahësit tjerë të Romantizmit të Jenës (Friedrich Hölderlin, Novalis, dhe Karl Wilhelm Friedrich Schlegel ). August Ludwig Hülsen, Friedrich Heinrich Jacobi, Gottlob Ernst Schulze, Karl Leonhard Reinield, Salomon Maimon, Friedrich Schleiermacher, dhe Arthur Schopenhauer gjithashtu dhanë kontribute të mëdha.
Periudha e idealizmit gjerman pas Kantit njihet gjithashtu si idealizëm postKantian, filozofi postKantiane ose thjesht postKantianism.
Kuptimi i idealizmit
Fjala " idealizëm " ka kuptime të shumta. Kuptimi filozofik i idealizmit janë ato veti që ne i zbulojmë në objekte të varura nga mënyra se si ato objekte na shfaqen, si lëndë të perceptuara. Këto veti i përkasin vetëm pamjes së perceptuar të sendeve, dhe jo diçka që ata posedojnë "në vetvete". Termi "ide-izëm" është më afër këtij kuptimi të synuar sesa nocioni i zakonshëm i idealizmit. Çështja se çfarë pronash mund të ketë një send "në mënyrë të pavarur nga mendja" është një çështje brenda traditës idealiste.
Vërnezi
Vërnez është një vendbanim në komunën e Vitisë, Kosovë.
Castillon
Castillon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Castillon ka një popullsi prej 381 banorë dhe sipërfaqe 7.51 km², me një dendësi prej 51 banor/km².
Selfixhe
Që nga reforma e qeverisjes vendore të vitit 2019, ajo është selia e bashkisë së zgjeruar të Servisë. Nga viti 2011 deri në vitin 2019, qyteti ishte selia e Komunës Servia-Velventos. Vetë qyteti ka një popullsi prej 3,540 banorësh (regjistrimi i vitit 2011). Njësia bashkiake Servia ka një sipërfaqe prej 400.116 km2, komuniteti (qyteti në vetvete) ka një sipërfaqe prej 51.603 kmkm2.
Etimologjia
Emri i saj rrjedh nga folja latine servo, që do të thotë "të vëzhgosh" ose nga etnonimi "serb", duke zëvendësuar atë që mendohet të jetë emri i lashtë i qytetit Phylacae (greqisht: Φυλακαί, romanizuar: Phylakaí) nga folja greke φυλάσσω (phylásso) "të vëzhgosh" Emri i lashtë i qytetit Servia përmendet gjithashtu nga shkrimtari romak Plini Plaku si dhe në një mbishkrim të Greqisë së lashtë të gjetur në qytetin e Verias, i cili thotë: λίχω" (Parmeníon Glafkia Phylakísios nikitis në Dolícho), d.m.th. "Parmenion djali i Glauceas nga Phylacae fitues në Doliche".
Periudha bizantine
Servia arriti kulmin e saj si pjesë e Perandorisë Romake Lindore kur u zhvillua si një qytet-kështjellë e fortë (greqisht: καστροπολιτεία) që ruante kalimin e lashtë nga Maqedonia në Thesali. Në tetor 1256, Theodoros II Laskaris, perandori i Nikesë, e martoi vajzën e tij Maria me Nicephorus Angelos, djalin e despotit të Epirit, Michael II Komnenos. Si dhuratë për martesë, Theodoros iu dhanë qytetet Servia dhe Dyrrachium. Duke qenë se Servia ishte një qytet i begatë bizantin për shkak të tregtisë, ajo përmendet në një numër të madh tekstesh mesjetare, nga shkrimtarë si perandori Kostandini VII në mesin e shekullit të 10-të dhe nga perandori Xhon VI në shekullin e 14-të. Servia përmendet edhe në Kronikën e Moresë.
Administrata
Komuna e Servisë përbëhet nga tre njësi komunale:
Kultura dhe sporti
Banda Filarmonike e qytetit, e themeluar në vitin 1928, drejtohet nga "Morphotikos Omilos Servion", e cila është shoqëria kryesore kulturore e qytetit. Organizon një gamë të gjerë ngjarjesh kulturore dhe mbështet klasa mësimore për fëmijë dhe të rritur në pikturë, vallëzim, kor dhe shah. Hang gliding është e spikatur në zonë pasi kampionatet kombëtare mbahen në shkëmbinjtë pranë Kastanias. Gara e çiklizmit në Servia mbahet çdo vit, me çiklistë nga i gjithë vendi që kryejnë një raund të liqenit Polyphytos; turi me çiklizëm është rreth 60 km i gjatë në 1000 m lartësi. Në liqen janë krijuar edhe kanotazh dhe sporte të tjera ujore, nëpërmjet klubit detar të Kozhanit. Ekipi i futbollit i qytetit është "Titan" (Τιτάν), i themeluar në vitin 1927, dhe ekipi i basketbollit është "Anagennisi" (Αναγέννηση).
Dayton, Indiana
Dayton, Indiana (Dayton) është një qytet në qarkun Tippecanoe të shtetit federal Indiana, SHBA. Në Dayton, Indiana jetojnë 1420 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 517.2 banor/km2 (1339.6 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 2.75 km2 (1.06 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 206 m (676 ft). |title=USGS detail on Dayton|accessdate=2007-10-03}}
Arón Piper
Arón Julio Manuel Piper Barbera (lindur më 29 mars 1997) është një aktor gjermano-spanjoll i njohur për interpretimin e Ander Munoz në dramën e adoleshencës së Netflix, Élite.
Jeta personale
Ai lindi në Berlin, Gjermani. Babai i tij është gjerman dhe nëna e tij është spanjolle. Kur Arón ishte 5 vjeç, ata u transferuan në Spanjë. Ai ka studiuar aktrimin dhe regjinë. Ai gjithashtu është i interesuar të bëjë muzikë. Së fundmi doli me një këngë solo të quajtur "sigo" së bashku me muzikantë të tjerë.
Besiana Kadare
Besiana Kadare është një diplomate shqiptare dhe vajza e shkrimtarit të njohur Ismail Kadare. Aktualisht ajo shërben si Përfaqësuese e Përhershme e Shqipërisë në Kombet e Bashkuara, në New York.
Jeta e hershme dhe edukimi
Kadare ka një diplomë master në letërsi moderne dhe krahasuese, dhe një diplomë të specializuar të studimeve të larta në letërsi moderne nga Universiteti Sorbonne Paris-IV në Paris, France.
Karriera
Kadare shërbeu si Sekretare e Parë në Misionin e Përhershëm të Shqipërisë në Kombet e Bashkuara në Nju Jork nga 2002-05. Ajo u kthye në Shqipëri në 2005 për të punuar me Agjecinë e Shteteve të Bashkuara për Zhvillim Ndërkombëtar (USAID).
Shpërndarja trekëndore
Në teorinë e probabilitetit dhe statistikë, shpërndarja trekëndore është një shpërndarje e vazhdueshme me kufirin e poshtëm a, kufirin e sipërm b dhe modën c, ku a < b dhe a ≤ c ≤ b.
Moda në një kufi
Shpërndarja thjeshtohet kur c = a ose c = b. Për shembull, nëse a = 0, b = 1 dhe c = 1, atëherë PDF dhe CDF bëhen:
Shpërndarja e diferencës absolute të dy variablave standarde uniforme
Kjo shpërndarje për një a = 0, b = 1 dhe c = 0 është shpërndarja e X = | X 1 − X 2 |, ku X 1, X 2 janë dy ndryshore rasti të pavarura me shpërndarje standarde uniforme.
Shpërndarja trekëndore simetrike
Rasti simetrik lind kur c = ( a + b ) / 2. Në këtë rast, një formë alternative e funksionit të shpërndarjes është:
Gjenerimi i variateve të rastit trekëndësh të shpërndara
Jepet një variat i rastit U i nxjerrë nga shpërndarja uniforme në intervalin (0, 1), më pas variati
ku, ka shpërndarje trekëndore me parametra a, b dhe c. Kjo mund të merret nga funksioni i shpërndarjes mbledhëse.
Përdorimi i shpërndarjes
Shpërndarja trekëndore zakonisht përdoret si një përshkrim subjektiv i një popullate për të cilën ka vetëm të dhëna të kufizuara të mostrës, dhe veçanërisht në rastet kur lidhja midis variablave është e njohur, por të dhënat janë të pakta (ndoshta për shkak të kostos së lartë të grumbullimit). Ai bazohet në një njohuri të minimumit dhe maksimumit dhe një "supozim të frymëzuar" për vlerën modale. Për këto arsye, shpërndarja e trekëndëshit është quajtur shpërndarje e "mungesës së njohurisë".
Simulimet e biznesit
Prandaj, shpërndarja trekëndore përdoret shpesh në vendimmarrjen e biznesit, veçanërisht në simulime. Në përgjithësi, kur nuk dihet shumë për shpërndarjen e një rezultati (të themi, vetëm vlerat e tij më të vogla dhe më të mëdha), është e mundur të përdoret shpërndarja uniforme. Por nëse dihet edhe rezultati më i mundshëm, atëherë rezultati mund të simulohet nga një shpërndarje trekëndore. Shih për shembull nën financat e korporatave.
Menaxhimi i projektit
Shpërndarja trekëndore, së bashku me shpërndarjen PERT, përdoret gjithashtu gjerësisht në menaxhimin e projekteve (si një hyrje në PERT dhe rrjedhimisht metodën e rrugës kritike (CPM)) për të modeluar ngjarjet që ndodhin brenda një intervali të përcaktuar nga një vlerë minimale dhe maksimale.
Akumulimi i audios
Shpërndarja trekëndore simetrike përdoret zakonisht në zhurmën e zërit, ku quhet TPDF (funksioni i densitetit të probabilitetit trekëndor).
Dyzet e shtatë rōnin
Hakmarrja e dyzet e shtatë rōnin (四十七士, Shijūshichishi), i njohur gjithashtu si incidenti Akō (赤穂事件, Akō jiken) është një ngjarje historike e shekullit të 18-të në Japoni në të cilën një bandë e rōnin (samurai pa udhëheqës) mori hak për vdekjen e zotërisë së tyre. Incidenti që atëherë është bërë legjendar.
Shpërndarja trekëndore
Formimi i rrezeve
Shpërndarja trekëndore gjen zbatim në formimin e rrezeve dhe sintezën e modelit.
Dyzet e shtatë rōnin
Historia tregon për një grup samurajsh të cilët mbetën pa udhëheqës pasi daimyō i tyre Asano Naganori u detyrua të kryente seppuku (vetëvrasje rituale) për sulmin ndaj një zyrtari të gjykatës me emrin Kira Yoshinaka. Pasi pritën dhe planifikuan për një vit, rōnin morën hak për nderin e zotërisë së tyre duke vrarë Kira-n. Ata më pas ishin të detyruar të bënin seppuku për krimin e vrasjes. Kjo histori e vërtetë u popullarizua në kulturën japoneze si emblematike e besnikërisë, sakrificës, këmbënguljes dhe nderit që njerëzit duhet të shfaqnin në jetën e tyre të përditshme. Popullariteti i përrallës u rrit gjatë periudhës Meiji, gjatë së cilës Japonia iu nënshtrua modernizimit të shpejtë dhe legjenda u ngulit në ligjërimet e trashëgimisë dhe identitetit kombëtar.
Anëtarët
parapamje|240px|Varrezat e 47 rōnin në tempullin [[Sengaku-ji, Tokio]] Më poshtë janë emrat e 47 rōnin në formën vijuese: emri i familjes - pseudonimi (kemyō) - emri i vërtetë (imina). • # Ōishi Kuranosuke Yoshio/Yoshitaka (大石 内蔵助 良雄)
• # Ōishi Chikara Yoshikane (大石 主税 良金)
• # Hara Sōemon Mototoki (原 惣右衛門 元辰)
Dialekti Niçard
Niçard ( Ortografia klasike ), nissart/Niçart ( Ortografia mistraliane, IPA: [niˈsaʀt]), niçois , ose nizzardo (Italian: [nitˈtsardo]) është dialekti që flitej historikisht në qytetin e Nicës, në Francë dhe në të gjitha zonat e Kontesë së Nicës (historike). Përkatësia hierakike e dialektit Niçard ende debatohet: përgjithësisht konsiderohet si një nëndialekt i Provençalit, vetë dialekt i Ocitanishtes, ndërkohë që disa studiues të tjerë argumentojnë se dialekti historik i folur në Nicë ishte rreptësisht Ligur.
Dyzet e shtatë rōnin
Anëtarët
• # Kataoka Gengoemon Takafusa (片岡 源五右衛門 高房)
Dialekti Niçard
Shumica e banorëve të Nicës dhe rajonit të saj nuk flasin më niçard, dhe ata të paktë janë plotësisht dygjuhësh në frëngjisht pasi dialekti ka humbur funksionin e tij për komunikim prej dekadash. <sup class="noprint Inline-Template" style="margin-left:0.1em; white-space:nowrap;">] Megjithatë, sot ka një ringjallje në zhvillim të përdorimit të gjuhës. Disa lajme televizive lokale prezantohen në Niçard (me titra frëngjisht) dhe tabelat e rrugëve në qytetin e vjetër të Nicës janë të shkruara në dialekt si dhe në frëngjisht. Kënga Niçarde Nissa La Bella shpesh konsiderohet si "himni" i Nicës.
Sistemi i shkrimit
Niçard shkruhet duke përdorur dy norma:
Dyzet e shtatë rōnin
Anëtarët
• # Horibe Yahei Kanamaru/Akizane (堀部 弥兵衛 金丸)
• # Horibe Yasubei Taketsune (堀部 安兵衛 武庸)
Dialekti Niçard
Ndikimet ocitane dhe liguriane
Dallimet rajonale njihen në Ocitanishten standarde. Disa kanë pohuar se dialekti niçard ka ruajtur disa nga format më të vjetra të ocitanishtes, dialektet e tjera (si p.sh. Provençali) janë ndikuar më shumë nga frëngjishtja nga historia e tyre.
Dyzet e shtatë rōnin
Anëtarët
• # Yoshida Chūzaemon Kanesuke (吉田 忠左衛門 兼亮)
Dialekti Niçard
Ndikimet ocitane dhe liguriane
Xhuzepe Garibaldi, i lindur në Nicë në 1807 nga emigrantë italianë që ishin vendosur atje, pohoi se "Nizzardo" ishte një dialekt italian me disa ndikime nga ocitanishtja dhe frëngjishtja, dhe për këtë arsye përkrahu bashkimin e Nicës në Mbretërinë e Italisë. Para aneksimit të qarkut të Nicës në Francë në 1860, të gjitha tekstet historike dhe arkivat e qytetit ishin shkruar ose në gjuhën liguriane ose në italisht. E gjithë popullsia e Nicës para viteve 1960 kishte mbiemra italianë. Niçard Vespers ishtin tri ditët e kryengritjes popullore të banorëve të Nicës në 1871, e promovuar nga Giuseppe Garibaldi në favor të bashkimit të qarkut të Nicës me Mbretërinë e Italisë.
Dyzet e shtatë rōnin
Anëtarët
• # Yoshida Sawaemon Kanesada (吉田 沢右衛門 兼貞)
Dialekti Niçard
Ndikimet ocitane dhe liguriane
Megjithatë, shumica e ekspertëve në gjuhësinë neolatine e shohin Niçardin si një varietet ocitan. Deklaratat që thonë se Niçard është një dialekt ligurian ose italian nuk mbështeten nga këta ekspertë (shih veçanërisht Dalbera 1984).
Dyzet e shtatë rōnin
Anëtarët
• # Chikamatsu Kanroku Yukishige (近松 勘六 行重)
• # Mase Kyūdayū Masaaki (間瀬 久太夫 正明)
• # Mase Magokurō Masatoki (間瀬 孫九郎 正辰)
• # Akabane Genzō Shigekata (赤埴 源蔵 重賢)
• # Ushioda Matanojō Takanori (潮田 又之丞 高教)
• # Tominomori Sukeemon Masayori (富森 助右衛門 正因)
• # Fuwa Kazuemon Masatane (不破 数右衛門 正種)
• # Okano Kin'emon Kanehide (岡野 金右衛門 包秀)
• # Onodera Jūnai Hidekazu (小野寺 十内 秀和)
• # Onodera Kōemon Hidetomi (小野寺 幸右衛門 秀富)
• # Kimura Okaemon Sadayuki (木村 岡右衛門 貞行)
• # Okuda Magodayū Shigemori (奥田 孫太夫 重盛)
• # Okuda Sadaemon Yukitaka (奥田 貞右衛門 行高)
• # Hayami Tōzaemon Mitsutaka (早水 藤左衛門 満尭)
• # Yada Gorōemon Suketake (矢田 五郎右衛門 助武)
• # Ōishi Sezaemon Nobukiyo (大石 瀬左衛門 信清)
• # Isogai Jūrōzaemon Masahisa (礒貝 十郎左衛門 正久)
• # Hazama Kihei Mitsunobu (間 喜兵衛 光延)
• # Hazama Jūjirō Mitsuoki (間 十次郎 光興)
• # Hazama Shinrokurō Mitsukaze (間 新六郎 光風)
• # Nakamura Kansuke Masatoki (中村 勘助 正辰)
• # Sugaya Hannojō Masatoshi (菅谷 半之丞 政利)
• # Muramatsu Kihei Hidenao (村松 喜兵衛 秀直)
• # Muramatsu Sandayū Takanao (村松 三太夫 高直)
• # Okajima Yasoemon Tsuneshige (岡島 八十右衛門 常樹)
• # Ōtaka Gengo Tadao/Tadatake (大高 源五 忠雄)
• # Yatō Emoshichi Norikane (矢頭 右衛門七 教兼)
• # Katsuta Shinzaemon Taketaka (勝田 新左衛門 武尭)
• # Takebayashi Tadashichi Takashige (武林 唯七 隆重)
• # Maebara Isuke Munefusa (前原 伊助 宗房)
• # Kaiga Yazaemon Tomonobu (貝賀 弥左衛門 友信)
• # Sugino Jūheiji Tsugifusa (杉野 十平次 次房)
• # Kanzaki Yogorō Noriyasu (神崎 与五郎 則休)
• # Mimura Jirōzaemon Kanetsune (三村 次郎左衛門 包常)
• # Kayano Wasuke Tsunenari (茅野 和助 常成)
• # Terasaka Kichiemon Nobuyuki(寺坂 吉右衛門 信行)
Fiqri Llagami
Fiqri Llagami (Tiranë, 1913 - Spitali i burgut të Tiranës, 17 dhjetor 1978) ka qenë publicist dhe botues para çlirimit. Qe pjesë e të pandehurve që u dënuan nga Gjyqi Special i 1945.
Eliona Qira
Eliona Qira (lindur më 27 tetor 1998) është këngëtare shqiptare me prejardhje nga Struga, që jeton dhe vepron në Malmö, Suedi. Ajo mori pjesë në edicionin e viti 2016 në festivalin e Kënga Magjike, me këngën "Më mëso të harroj".
Prokionidët
Prokionidae është një familje e rendit Karnivora të cilët jetojnë në Botën e Re. Përmban rakunët, koatët , kinkajoutët , olingot , olinguitot , bishtunazat dhe kacomistlitët. Prokionidët banojnë në një gamë të gjerë ambientesh dhe në përgjithësi janë të kudogjendshme.
Karakteristikat
Prokionidët janë kafshë relativisht të vogla, me trupa përgjithësisht të hollë dhe bishta të gjatë, megjithëse rakuni i zakonshëm ka tendencë të jetë i rëndë.
Për shkak të ndërtesës së tyre të përgjithshme, Prokionidae shpesh shikohet në mënyrë popullore si kushërinj më të vegjël të familjes së ariut. Kjo është e dukshme në emrat e tyre gjermanë : një rakun quhet Waschbär (ariu larës, pasi që "lan" ushqimin e tij para se ta hajë), një Coati është një Nasenbär ( ari i hundës), ndërsa një kinkajou është një Honigbär (ari mjaltit ). Hollandisht i quajtur kafshët respektivisht më shumë bebe, neusbeer dhe rolstaartbeer. Sidoqoftë, tani besohet se prokionidët janë më të lidhura me mustelidët sesa me arinjtë.
Për shkak të dietës së tyre gjithëpërfshirëse, prokionidët kanë humbur disa nga përshtatjet për të ngrënë mish që gjenden tek të afërmit e tyre mishngrënës. Ndërsa ata kanë dhëmbë mishngrënës, këto janë zhvilluar dobët në shumicën e specieve, veçanërisht rakunët.
Ndërsa koatët janë kafshë dite, të gjithë prokionidët e tjerë janë kafshë nate. Ata janë kryesisht kafshë të vetmuar; nënat zakonisht rritin pjella deri në katër të rinj vetë.
Evolucioni
Studimet gjenetike kanë treguar që kinkajoutët janë një grup motër për të gjitha prokionidët e tjera ekzistuese; ata u ndanë rreth 22.6 Ma më parë. Klada që çon në kotët dhe olingotët nga njëra anë, dhe në bishtunazat dhe rakunët nga ana tjetër, u ndanë rreth 17.7 Ma më parë. Divergjenca midis olingos dhe koatit vlerësohet të ketë ndodhur rreth 10.2 Ma më parë, në të njëjtën kohë që bishtunaza dhe rakunët u ndanë. The clades leading to coatis and olingos on one hand, and to ringtails and raccoons on the other, separated about 17.7 Ma ago. The divergence between olingos and coatis is estimated to have occurred about 10.2 Ma ago, at about the same time that ringtails and raccoons parted ways.
Klasifikimi
Ka pasur një pasiguri të konsiderueshme historike për klasifikimin e saktë të disa anëtarëve. Panda e kuqe u klasifikuar më parë në këtë familje, por ajo është klasifikuar tashmë në familjen e vet, e Ailuridae, bazuar në studimet e biologjisë molekulare. Statusi i olingotëve të ndryshëm ishte i diskutueshëm: disa i konsideronin të gjithë si nënspecie të Bassaricyon gabbii përpara se të dhënat e sekuencës ADN të demonstronin ndryshe.
Filogjenia
Disa studime molekulare të kohëve të fundit kanë zgjidhur marrëdhëniet filogjenetike midis prokionidëve, siç ilustrohet në kladogram më poshtë.
Biddin
Biddin është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Dejë-Macukull
Dejë-Macukull është emër i një fshati në Shqipëri në Komunën Macukull, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Shkolla gjithëpërfshirëse
Shkollë gjithëpërfshirëse zakonisht është një shkollë e mesme për nxënës të moshës afërsisht 11-18 vjeç, e cila nuk e zgjedh pranimin e saj në bazë të arritjeve ose aftësive akademike, në ndryshim nga një sistem shkollor selektiv ku pranimi kufizohet në bazë të kritereve të përzgjedhjes, zakonisht. performancë akademike. Termi përdoret zakonisht në lidhje me Anglinë dhe Uellsin, ku shkollat gjithëpërfshirëse u prezantuan si shkolla shtetërore në baza eksperimentale në vitet 1940 dhe u bënë më të përhapura që nga viti 1965. Ata mund të jenë pjesë e një autoriteti arsimor lokal ose të jenë një akademi vetëqeverisëse ose pjesë e një besimi me shumë akademi. parapamje| Kolegji Komunitar Chulmleigh është një shkollë e mesme bashkëedukuese me status akademie në [[Anglia|Angli .]] Rreth 90% e nxënësve të shkollave të mesme angleze ndjekin një shkollë gjithëpërfshirëse (shkollat e akademisë, shkollat e komunitetit, shkollat e besimit, shkollat themelore, shkollat falas, shkollat studio, kolegjet teknike universitare, shkollat shtetërore me konvikt, Kolegjet e Teknologjisë së qytetit, etj). Shkollat e specializuara mund të zgjedhin gjithashtu deri në 10% të marrjes së tyre për aftësi në specializimin e tyre. Një shkollë mund të ketë disa specializma, si artet (media, artet performuese, artet pamore), biznesi dhe sipërmarrja, inxhinieria, shkencat humane, gjuhët, matematika, kompjuteri, muzika, shkenca, sporti dhe teknologjia. Ata nuk lejohen të zgjedhin aftësitë akademike në përgjithësi.
Kishte mbi 24,323 shkolla në Angli në 2018. Kishte 391 çerdhe, 16.769 shkolla fillore, 3.448 shkolla të mesme, 2.319 shkolla të pavarura, 1.044 shkolla speciale dhe 352 njësi referuese të nxënësve (NJPV). Në Uells kishte 1569 shkolla. Kishte 9 çerdhe, 1238 shkolla fillore, 19 shkolla të mesme, 187 shkolla të mesme, 75 shkolla të pavarura dhe 41 shkolla speciale. Shkollat gjithëpërfshirëse korrespondojnë gjerësisht me shkollën publike në Shtetet e Bashkuara, Kanada dhe Australi.
Conségudes
Conségudes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Conségudes ka një popullsi prej 98 banorë dhe sipërfaqe 12.47 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Shtëpia e Shemsedin Kirjatanit
Shtëpia e Shemsedin Kirjatani është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Karakteristikat
Shtëpia e Shemsidin Kirajtanit është shtëpi qytetare me karakteristika vendore, e formësuar në dy kate dhe bodrum. E projektuar si shtëpi me dy etazha, kati i parë i së cilës do të shtrihej në tërë sipërfaqen e përdheses, objekti nuk është përfunduar për arsye ekonomike, duke e lënë në gjysmë katin e parë dhe duke gjetur një zgjidhje, e cila mbulon dy anët e mbetura të përdhesës me kulm dy ujor. Në këtë mënyrë kjo shtëpi rezulton me një tipologji më të veçantë në krahasim me objektet tjera të banimit të ndërtuar gjatë shek. XIX. Në përdhesë gjendet hajati në mes, i cili shërben edhe si hapësirë hyrëse. Nga hajati vazhdohet në korridor ku janë të vendosura tri dhoma dhe shkallët e drurit që shpijnë në kat. Kati i papërfunduar përbëhet prej hollit dhe një dhomë në pjesën lindore. Ndërtesa është ndërtuar me kombinim të gurit të lidhur me llaç gëlqeror, për muret e themeleve, bodrumit dhe përdhesës deri në një lartësi 1 metër, dhe qerpiçit me trarë druri në sistemin bondruk, për strukturë të mureve. Kulmi që e mbulon përdhesën është tre ujor, kurse kulmi që e mbulon pjesën e katit është katër ujor, i mbuluar me tjegulla të luguara argjile. Fasada e objektit është simetrike, me elemente karakteristike të ndërtimeve tjera në Prizren, por me një veçanti në dukje e cila vjen si pasojë e mospërfundimit të objektit. Dhoma në katin e parë jep pamjen e një baxhoje të madhe në kulm. Elementet karakteristike të enterierit si dritaret, tavanet, dollapët janë nga druri të përpunuara me shumë mjeshtri. Bie në sy përpunimi i tavaneve prej druri me dekorime gjeometrike. Si elemente të rëndësishme kulturore janë pasqyrat e sjellura nga Turqia nga njëri prej pronarëve, i cili me profesion ka qenë berber. Hyrja në shtëpi behët nga porta kryesore, përmes oborrit të shtruar me kalldrëm. Në oborr, në pjesën lindore gjendet mutfaku që daton nga periudha e ndërtimit të shtëpisë. Para shtëpisë gjenden gjurmët e kanalit të ujit të punuar me gurë lumor, nëpër të cilin rridhte uji i lumit që shfrytëzohej për nevojat e shtëpisë dhe vazhdonte edhe nëpër oborret fqinje. Gjatë kohës në ndërtesë janë bërë disa intervenime me qëllim të adaptimit në kushtet moderne të jetesës. Në vitin 1970 është ndërtuar një aneks në anën veri-perëndimore ku është vendosur kuzhina dhe nyja sanitare. Në vitin 2011 në kuadër të programit Intervenimet Emergjente të financuar nga Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sportit është bërë restaurimi i kulmit. Me formën karakteristike dhe integritetin e ruajtur të ndërtesës me oborr, kjo shtëpi paraqet një objekt banimi me vlerë të lartë historike dhe artistike.
“Bulevard” (gazetë)
Gazeta “Bulevard” është e pavarur. Numri i parë i gazetës doli me 3 tetor 2005.
Shëlli
Gjeografia
Demografia Fshati ka 300 banorë dhe prej tyre 20% jan posht 15 vjeç. Popullsia e këtij fshati ka ardhur në rënjie që nga 1991 kur fshati numëronte 1000 banorë, lindshmëria ësht e lartë e cila varjon nga 6-8 fëmij në vit. Për shkak të investimeve në fshat priten që në 2100 të jetë një qytezë turistike.
Historia
Fshati Shëlli gjate kohes se sundimit osman ishte i banuar madje kishte dhe një kishë, edhe vetë vendi aty afër kishës quhet "Qisha", kisha u shkatërrua me themell nga osmanët dhe sot nuk gjindet dot asnjë gurë, pas kryengritjes së 1443 u clirua nga Skënderbeu dhe u vendos sistemi jotaksë i Skënderbeut i cili kishte kërkuar nga një burrë për shtëpi,që nga ajo koh ky fshat ka qën i banuar, gjithashtu mbështeste familjen Zogollaj ( Zogu ) që të zgjidheshin për familje mbretërore të Shqipërisë. Pas vendosjes së sistemit komunist aty, u ndërtuat disa rrugë që e lidhin këtë fshat me fshatrat e tjerë, disa rrugë : Shëlli-Vig, Shëlli-Shtjefën, rruga jo funksionale sot ajo Shëlli-Burballej ndërsa rruga që të shpie në Burrel, kalon nga fshati Lis dhe ësht i asfalutuar përveç një kilometri në fshstin Lis, pastaj nga Lisi deri në Burrel ësht asfalt i gjithi. Në Shëlli ka një shkollë fillore 9 vjeçare me rreth 80 nxënës, në vitin 2011 fshati kishte 400 banorë ndërsa në 2016 llogariteshin rreth 330-340 dhe 2020 afro 300 banorë, në vitet 80 fshati kishte më shumë ose më pak se 1 mijë banorë, rënia e pakthimtë vazhdoi nga 1991 dhe sot popullsia ka rënë me mbi 3 herë, dhe shum shtëpi jan të pabanuara. Në fshat ka një ambulancë e ndërtuar vitet e fundit, gjithashtu 3 dyqane dhë një lokal-dyqan, transporti për në qytet kryhet për ditë, operohet nga 2 furgonë, minibus. Fshati ka disa lagje, ndër më e rëndësishmja ësht ajo e Budin, lagje të tjera jan, lagja Cenaj, Gjokaj, Murati etj, ekzistojnë plot 7 lagje.
Naim Dollaku
Naim Dollaku portier i njohur i Lokomotivës së Durrësit. I njohur si portieri i penalltive, Dollaku nga 25 të tilla ka pritur 19. Karrierën e tij sportive e mbylli në vitin 1982. U nda nga jeta më 21 qershor 2017.
Budrika e Poshtme
Budrikë e Poshtme është një vendbanim në komunën e Parteshit, Kosovë.
Formula e Leibniz-it për π
Formula e Lajbnicit është rasti i veçantë
Konvergjenca
Formula e Lajbnicit konvergjon jashtëzakonisht ngadalë: ajo shfaq konvergjencë nënlineare. Llogaritja e π në 10 numra dhjetorë të saktë duke përdorur mbledhjen e termave të serisë kërkon saktësisht pesë miliardë terma. Për të marrë 4 shifra dhjetore, duhen përdorur 5000 terma të serisë
Megjithatë, formula e Lajbnicit mund të përdoret për të llogaritur π me saktësi të lartë (qindra shifra ose më shumë) duke përdorur teknika të ndryshme të përshpejtimit të konvergjencës. Për shembull, transformimi Shanks, transformimi i Eulerit ose transformimi Van Wijngaarden, të cilat janë metoda të përgjithshme për seritë e alternuara, mund të zbatohen në mënyrë efektive për shumat e pjesshme të serisë Lajbnic. Më tej, kombinimi i termave në çift jep serinë jo-alternuesetë cilat mund të vlerësohen me saktësi të lartë nga një numër i vogël termash duke përdorur ekstrapolimin e Richardson ose formulën Euler-Maclaurin.
Pine Village, Indiana
Pine Village, Indiana (Pine Village) është një qytet në qarkun Warren të shtetit federal Indiana, SHBA. Në Pine Village, Indiana jetojnë 217 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 698.2 banor/km2 (1808.3 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 0.31 km2 (0.12 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 211 m (692 ft). |title=USGS detail on Pine Village|accessdate=2007-09-23}}
Gazeta e Korçës
Gazeta e Korçës. Numri i parë i saj doli, më 12 Dhjetor 1916. Me ndërprerje ajo u botua deri në vitin 1939.
Laçi (fshat)
Fshati Laç ndodhet në Komunën Rukaj, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Fontan
Fontan është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Fontan ka një popullsi prej 323 banorë dhe sipërfaqe 49.61 km², me një dendësi prej 7 banor/km².
Bilal (Jordani)
Bilal, Jordan është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Vrulli i arit (1925 film)
parapamje|[[Çarli Çaplin|Çaplin duke ngrënë këpucën e tij, gjëja e vetme e mbetur për tu ngrënë në filmin Vrulli i arit]] Vrulli i arit është një film i heshtur realizuar nga Çarli Çaplin në vitin 1925. Në këtë film të realizuar dhe një herë me zërin e Çarli-t në një version të vitit 1942, vihet re virtuoziteti dhe gjenia e Çaplin, në atë kohë një yll filmash Hollivudi.
Prelli
Fshati Prell ndodhet në Komunën Rukaj, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Pasjani
Pasjan është një vendbanim në komunën e Parteshit, Kosovë.
Johannes Gerhardus Strijdom
Johannes Gerhardus Strijdom (i shkruar gjithashtu Strydom në përputhje me drejtshkrimin afrikans; 14 korrik 1893 - 24 gusht 1958 ), i njohur gjithashtu si Hans Strijdom dhe i mbiquajtur Luani i Veriut ose Luani i Waterbergut, ishte Kryeministri i pestë i Afrikës së Jugut nga 30 nëntori 1954 deri në vdekjen e tij më 24 gusht 1958. Ai ishte një nacionalist afrikaner pa kompromise dhe një anëtar i fraksionit më të madh, baasskap ( supremacist i bardhë ) i Partisë Kombëtare (PK), i cili vazhdoi më tej politikat e apartheidit të PK dhe shkëputjen nga statusi i Unionit të Afrikës së Jugut në favor të një republike.
Jeta e hershme
Strijdom shërbeu në fushatën gjermane të Afrikës Jugperëndimore gjatë Luftës së Parë Botërore, si anëtar i Trupave Mjekësore të Afrikës së Jugut dhe, më vonë, i Skautëve të Helgaardtit, ku arriti gradën e tetarit.
Strijdom më vonë u vendos në Nylstroom, Transvaal. Ai u identifikua fuqishëm me këtë zonë dhe njerëzit e saj dhe u bë një udhëheqës i komunitetit lokal në mesin e afrikanerëve. Në 1929, Strijdom u zgjodh në Dhomën e Asamblesë si deputet për zonën zgjedhore Waterberg, duke përfaqësuar Partinë Kombëtare të kryesuar nga gjenerali JBM Hertzog. Strijdom ishte gjithashtu udhëheqës i PK-së në Transvaal, deri tani provinca më e rëndësishme e Afrikës së Jugut, dhe si e tillë kishte një bazë të fortë pushteti.
Pasi Partia Kombëtare e JBM Hertzog u bashkua me Partinë e Afrikës së Jugut të gjeneralit Jan Smuts dhe formoi Partinë e Bashkuar (PB) gjatë Krizës Ekonomike Botërore në 1932, Strijdom ishte pjesë e fraksionit të shkëputur nga Partia Kombëtare, i quajtur Gesuiwerde Nasionale Party (Partia Kombëtare e Pastruar ). Më vonë, pasi u formua Partia e Bashkuar, GNP u bë e njohur si Partia Kombëtare (Ribashkuar) nën udhëheqjen e D.F. Malan. Malan, Strijdom dhe ndjekësit e tyre nuk i besonin Smuts dhe kundërshtuan politikën e tij pro-britanike. Shumica e deputetëve të Partisë Kombëtare qëndruan me Hertzog, dhe meqë Strijdom ishte besnik ndaj Malanit, ai ishte i vetmi deputet nga Transvaal që mbështeti idealet e Malanit
Strijdom favorizonte krijimin e një republike, me veten si Presidentin e parë të Afrikës së Jugut, por për shkak të polemikave politike ky hap nuk u arrit deri në vitin 1961, pas vdekjes së tij, dhe më pas vetëm me Guvernatorin e Përgjithshëm Charles Swart duke marrë pozicionin e Presidentit simbolik të Shtetit mbi një sistem Westminster, në krahasim me presidencën ekzekutive të republikave Boere.
Epoka e aparteidit
Pas fitores befasuese të Partisë Kombëtare në 1948, e cila u arrit mbi bazat e një programi të zbatimit të aparteidit që përfshinte ndarje të rreptë etnike dhe sundim të pakicës së bardhë, Malan u bë Kryeministër i Afrikës së Jugut dhe Strijdom u bë Ministër i Bujqësisë dhe Ujitjes. Megjithëse nuk ishte një nga portofolet klasike për në rrugën drejt kryeministrisë, ishte me sa duket zgjedhja e Strijdom pasi ai kishte një interes të madh në bujqësi dhe ishte një fermer me kohë të pjesshme. Strijdom nuk ishte aq i kënaqur me portofolin, megjithëse ishte i dhënë pas bujqësisë. Malan ia dha portofolin sepse gruaja e tij e re nuk e pëlqente Strijdomin. Malan bëri çmos për të siguruar që Nicolaas Havenga më i moderuar ta pasonte atë si Kryeministër, në vend të Strijdomit.
Kryeministër
Më 30 nëntor 1954, Strijdom u zgjodh udhëheqës i Partisë Kombëtare dhe kështu Kryeministër i Afrikës së Jugut pas dorëheqjes së Malan dhe kundër vullnetit të këtij të fundit; Malan preferonte Havengën, më të moderuar, si pasardhës të tij. Sidoqoftë, Strijdom ishte më popullor në mesin e anëtarëve të Partisë Kombëtare dhe njerëzit i besuan atij që t'i shtynte gjërat pa probleme përpara drejt një republike, diçka që Malan e mbështeste në mënyrë të dobët, pasi kjo do të tërbonte Mbretërinë e Bashkuar dhe do të rrezikonte pozitën ndërkombëtare të Afrikës së Jugut. Gjatë mandatit të Strijdom si Kryeministër, ai filloi lëvizjet për të shkëputur lidhjet me monarkinë britanike dhe thelloi epërsinë e Afrikanerëve në Afrikën e Jugut, duke forcuar politikën e aparteidit, duke përfshirë Aktin e Zhvillimit të Zonave të Grupit.
Në lidhje me politikat racore, ai besonte fuqimisht në vazhimësinë e sundimit të pakicës së bardhë dhe rrjedhimisht të sundimit afrikaner përmes heqjes së votuesve me ngjyrë të Kepit nga lista e votuesve të zakonshëm dhe vendosën një listë të veçantë votuesish me ngjyrë të cilët zgjidhnin përfaqësues (të bardhë), të cilin Malan e nisi, por nuk mundi ta kalonte, dhe u realizua vetëm në vitin 1960, nën pasardhësin e Strijdom. Strijdom ishte një përkrahës i hapur i baaskapit( supremacia e bardhë ose dominimi i bardhë). Gjyqi i zgjatur i tradhtisë ndaj 156 aktivistëve (përfshirë Nelson Mandelën ) të përfshirë në Kartën e Lirisë, ndodhi gjatë mandatit të Strijdom në detyrë. Ai gjithashtu arriti të zgjerojë vendet parlamentare të PK-së gjatë zgjedhjeve të përgjithshme në 1958. Qeveria e Strijdomit gjithashtu ndërpreu marrëdhëniet diplomatike me Bashkimin Sovjetik. Kriza e Suezit dha një fitore gjeopolitike, pasi ndërprerja e kalimit nëpër ngushticën e Suezit të mbytur nga lufta i bëri transportet perëndimore të naftës të vareshin nga Kepi i Shpresës së Mirë dhe kështu vullneti i mirë i Marinës së Afrikës së Jugut, duke e bërë më të pasigurt çështjen e mbijetesës së regjimit.
Gjatë vitit të tij të fundit në detyrë, shëndeti i dobët i Strijdomit (ndoshta një rast kanceri ) çoi në mungesa të gjata. Ai vdiq më 24 gusht 1958 në Cape Town dhe u pasua nga Hendrik Verwoerd si kreu i PK-së, duke siguruar mbizotërimin e fraksionit radikal drejt një shkëputjeje të plotë me Britaninë dhe heqjes së statusit të Unionit në 1961. Strijdom është varrosur në Akrën e Heronjve, një varrezë në Pretoria.
Jeta personale
djathtas|parapamje| Strijdom në vitet 1950. Strijdom u mbiquajt "Luani i Veriut", për shkak të agresionit dhe sinqeritetit të tij.
Strijdom u martua me aktoren Margaretha van Hulsteyn në vitin 1924, por ata u divorcuan brenda një viti. Gruaja e tij e dytë ishte Susan de Klerk, halla e Presidentit të ardhshëm F W de Klerk. Ajo lindi me Strijdomin dy fëmijë: Johannes dhe Estelle. E veja e tij Susan vdiq në 1999 dhe vajza Estelle (Crowson), në 2009.
Trashëgimia
Ka ende monumente të ndryshme kushtuar Strijdomit në Afrikën e Jugut. Një monument në Pretorian qendrore, i cili shfaqte bustin e tij, u shemb në 2001 duke plagosur dy persona. Në vitin 2012, qyteti i Pretorias riemërtoi 27 rrugë, të cilat përfshinin riemërtimin e një rruge me emrin Strijdom në një emër të ri për nder të Solomon Mahlangut. Shtëpia e tij në Modimolle (ish Nylstroom) tani është një muze, i cili mban pjesë të bustit të shembur.
Në Johanesburg, ka një periferi dhe një rrugë të emërtuar për nder të Strijdomit, megjithëse përdoret gjithashtu drejtshkrimi "Strydom", megjithëse një çift tashmë është riemërtuar, njëri është Malibongwe Drive. Në Weltevredenpark, një periferi e Roodepoort, ka një rrugë të quajtur JG Strydom Road. Randburg gjithashtu ka një distrikt biznesi të quajtur Strijdompark që mban emrin e tij.
Kulla Hillbrow në Johanesburg u emërtua zyrtarisht Kulla JG Strijdom deri në vitin 1995, kur, pak pas përfundimit të aparteidit, u riemërua Telkom Hillbrow Tower.
Në Windhoek, më pas në Afrikën Jugperëndimore, aeroporti kryesor u emërua JG Strijdom Airport pas hapjes së tij në 1965. Pas pavarësisë së vendit si Namibia në 1990, ai u riemërua Aeroporti Ndërkombëtar Hosea Kutako. Dhe pranë Hoedspruit ka një tunel me emrin e tij i quajtur JG Strijdom Tunnel pranë fshatit të quajtur Leboeng.
Bayt Zir`ah
Bayt Zir`ah është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Cirku (1928 film)
parapamje|[[Çarli Çaplin|Çarli si ekuilibrist litari në Cirku]]Cirku është një film i heshtur, realizuar në vitin 1928 nga Çarli Çaplin. Nga shumë kritikë filmi, ky film thuhet se është një nga filmat më të nënvlerësuar të Çaplin."Çdo vit në ditëlindjen e tij (Dita e Bastilles), Bergman shfaq kryeveprën melankolike të Çaplin, Cirku, për familjen dhe miqtë. Bergman si njeri nuk ishte komplet i përbërë nga zemërim ekzistencial. Ndonjëherë, ai mund të shijonte një ekuilibrist litari absurd me pantallonat e tij duke rënë poshtë duke u sulmuar nga një fuçi majmunësh. Ishte kjo qesharake, apo një metaforë për jetën?"
Opio
Opio është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Opio ka një popullsi prej 2194 banorë dhe sipërfaqe 9.47 km², me një dendësi prej 232 banor/km².
Lidhje të jashtme
Opio Opio
Shkolla dhe shoqëria
Shkolla dhe Shoqëria: Tri leksione (1899) është vepra e parë e botuar e John Dewey mbi arsimin. Një botim shumë me ndikim në vetvete, që do të hidhte gjithashtu themelet për punën e tij të mëvonshme. Në leksionet e përfshira në botimin fillestar, Dewey propozon një kuadër psikologjik, social dhe politik për arsimin dhe edukimin progresiv. Veçanërisht, kjo përfshin eksperimentimin praktik të përbashkët si element qendror i punës në shkollë. Ai argumenton se qasja progresive është njëkohësisht një produkt i pashmangshëm i Revolucionit Industrial dhe një përshtatje e natyrshme me psikologjinë e fëmijëve. Një kapitull i fundit detajon disa nga eksperimentet e kryera në Shkollat Laboratorike të Universitetit të Çikagos.
Artikujt në botimin e vitit 1915 e zgjeruan argumentin e tij me ribotimet e veprës së Dewey të botuar në Regjistrin e Shkollës Fillore.
Sfondi
Eksperimentimi në arsim ishte i përhapur në shekullin XIX, dhe pjesa më e madhe e eksperimenteve të fundit të shekullit XIX përfshinte futjen e aktiviteteve "përdoruese" në klasë. Louisa Parsons Stone Hopkins kapi frymën e kohës në fjalimin e saj në Panairin e Mekanizmit të Bostonit të vitit 1890:"Ka qenë e vështirë të shpëtosh nga traditat e një edukimi ekskluzivisht libresk. Gramatikat, siç tregon emri i tyre, e kanë lidhur fëmijën me të kaluarën e vdekur dhe e kanë kufizuar në formën mesjetare të aktivitetit të trurit dhe shprehjes së mendimit, derisa indet e tij lidhëse kanë pushuar së qeni të ndjeshme ndaj mjedisit të natyrës duke bërë që ai të harronte. materialin dhe ligjet që e prekin nga çdo anë : ai nuk vëzhgonte asgjë ; ai nuk zbulonte asgjë ; ai nuk ndërtonte asgjë." alt=Children in Washington D.C. learning how a compass works|parapamje| Kishte shumë eksperimente me të mësuarit eksperimental në kohën kur Dewey mbajti leksionet e tij. Këtu fëmijët e vegjël mësojnë se si funksionon një busull në një shkollë në Uashington DC në vitin 1899. Ndërsa futja e detyrave manuale në klasë ishte duke u zhvilluar shumë përpara publikimit të Shkollës dhe Shoqërisë, vepra e Dewey ndihmoi në vendosjen e një themeli teorik koherent për eksperimentimin progresiv në arsim.
Tre leksionet që përbëjnë pjesën më të madhe të botimeve të vitit 1899 dhe 1900 u dhanë fillimisht si një seri leksionesh për mbledhjen e fondeve në mbështetje të Shkollës Laboratorike. Nga këto leksione, Dewey mblodhi 350 dollarë për shkollën.
Leksionet zhvillohen sipas një modeli, e para ka të bëjë me raportin e shkollës me progresin social, e dyta me raportin e shkollës me psikologjinë e fëmijës dhe e treta me organizimin e shkollës si institucion në realizimin e këtyre synimeve.
Shkolla dhe progresi social
Leksioni i parë shqyrton marrëdhëniet e arsimit dhe përparimit shoqëror. Dewey argumenton se, me ardhjen e epokës industriale, shumë procese tradicionale arsimore dhe edukative kishin humbur. Në një shoqëri para-industriale, fëmijët mësonin përkrah prindërve të tyre, duke kombinuar mësimin me aplikimin dhe industrinë. Dewey shpjegon se një punë e tillë forconte karakterin, duke nxitur pavarësinë dhe iniciativën, por se "përqendrimi i industrisë dhe ndarja e punës" ka gërryer mundësitë e tilla kuptimplote dhe praktike të të mësuarit në shtëpinë e fëmijërisë.
Në këtë mjedis nevojitet një “Arsim i Ri” që është “pjesë përbërëse e gjithë evolucionit shoqëror”. Në thelb, arsimi duhet të ndjekë ndryshime më të mëdha në shoqëri, në vend që të zbatojë ide të izoluara, të cilat janë "shpikje arbitrare" të bëra nga "mendjet tepër të zgjuara të pedagogëve" për t'u marrë me sfidat e tyre specifike. Ide të tilla përbëjnë "në rastin më të keq kalimtare, dhe në rastin më të mirë thjesht përmirësime në detaje të caktuara". Aty ku mundësitë e të mësuarit në shtëpi janë zhdukur, shkollat moderne tani duhet të përshtaten për të mbushur boshllëkun. Shkolla duhet të bëhet “habitati i ri i fëmijës, ku ai mëson nëpërmjet jetesës së drejtuar”. parapamje| Nxënësit marrin pjesë në një klasë botanike në Uashington DC, 1899. Nga Frances Benjamin Johnston. Një pjesë e rëndësishme e një arsimi të tillë është "trajnimi manual", i cili përfshin përpunimin e drurit dhe metalit, si dhe punët e shtëpisë, siç është gatimi. Dewey tregon një histori të zgjeruar të fëmijëve të angazhuar në qepje në shkollën e tij laboratorike. Për të bërë punën e fibrave ata duhet të krijojnë lëndë të parë nga pambuku dhe leshi, por duke bërë kështu ata mësojnë një mori mësimesh në histori, gjeografi, inxhinieri dhe shkencë. Dewey e mbyll këtë histori me këto fjalë:"Nuk duhet të flas për shkencën e përfshirë në këtë - studimin e fibrave, të veçorive gjeografike, kushtet në të cilat rriten lëndët e para, qendrat e mëdha të prodhimit dhe shpërndarjes, fizikën e përfshirë në makineritë e prodhimit; as, përsëri, nga ana historike - ndikimi që këto shpikje kanë pasur mbi njerëzimin. Ju mund ta përqendroni historinë e gjithë njerëzimit në evolucionin e fibrave të lirit, pambukut dhe leshit në veshje."Dewey bën një lutje që teoria dhe praktika të mos ndahen, duke argumentuar se nëse vërtet duam të sigurojmë një popullatë të kulturuar, duhet të fusim në procesin arsimor ato aktivitete "të cilat u bëjnë thirrje atyre, interesi dominues i të cilëve është të bëjnë dhe të krijojnë". Duke qenë se dija po lëviz “në të gjitha rrymat e shoqërisë” nuk na mbetet gjë tjetër veçse të gjejmë mënyra për të arritur tek të gjithë nxënësit dhe studentët.
Shkolla dhe jeta e fëmijës
Në ligjëratën e dytë shqyrtohet lidhja mes shkollimit dhe fëmijës. Këtu Dewey propozon një kurrikulë me në qendër nxëmësin. Të mësuarit autentik vlerësohet dhe duhet të përqendrohet në interesat natyrore të fëmijëve: dëshira e tyre për të komunikuar me të tjerët, për të ndërtuar gjëra, për të pyetur rreth gjërave dhe për t'u shprehur artistikisht.