cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mikaela Minga
Gjithashtu, ajo është pedagoge e ftuar në Universitetin e Arteve për lëndët: Muzika dhe filmi, si dhe Jazz dhe popular music. Fusha kërkimore e saj përfshin muzikat e shekullit XX (qofshin ato tradicionale, popular dhe ato artistike), me një focus specifik ndaj praktikave muzikore urbane në Shqipëri dhe Mesdhe, muzikës së filmit, si dhe dinamikave të muzikëbërjes në regjimet diktatoriale. Ajo është autore e disa monografive si: Luciano Berio dhe Folk Songs, 2008; Spanja Pipa e la canzone urbana di Korça, 2015 (me bashkë-autor Nicola Scaldaferri), Tinguj që rrëfejnë, tinguj që rrëfehen, 2020; albumit muzikor Aromanian songs from Drenova/Këngë arumune të Drenovës, 2018 (përgatitur në bashkëpunim me Josif Mingën) dhe të një sërë artikujve e eseve.
UEFA Euro 2016 Grupi B
Grupi B i UEFA Euro 2016 përbëhej nga Anglia, Rusia, Uellsi dhe Sllovaki. Në këtë grup vetëm Rusia është ish kampione e evropianit, duke e fituar atë si Bashkimi Sovjetik në 1960. Kjo ishte paraqitja e parë e Uellsit dhe Sllovakisë në Kampionatin Evropian. Ndeshjet u luajtën nga 11 deri 20 qershor 2016.
Renditja
Në raundin e 16,
Riotuerto
Riotuerto është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Trasmiera, të provincës Cantabria, në Cantabria. Riotuerto ka 1612 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 30.48 km2.
Lidhje të jashtme
Riotuerto
Shtëpia e vjetër (Film)
Një peshkatar, babai i një fëmije të vetëm, punon me anijen e njerkut të tij,i bllokuar në një moment tragjik në të kaluarën dhe të tashmen e tij të pashpresë.
Bodil Katharine Biørn
Bodil Katharine Biørn ( lindur në 27 maj 1871-22 qershor 1960), e njohur ndryshe si Nënë Katerina, ishte një misionare fetare norvegjeze.
Biografia
Ajo lindi në 27 janar 1871 në Kragerø, Norvegji në një familje të një pronari të pasur anijesh. Në 1905, pasi studioi infermieri në Gjermani, ajo u dërgua në kuadër të “Organizatës së Grave Misionare” në Perandorinë Osmane ku dhe punoi si infermiere misionare në Mezereh, në provincën e Kharberd dhe më vonë në Mush, në Perandorinë Osmane. Në bashkëpunim me misionarët gjermanë ajo hapi shkolla, jetimore dhe klinika mjekësore. Një dëshmitare e gjenocidit armen, së bashku me kolegët e saj ajo shpëtoi jetët e shumë grave dhe fëmijëve të pastrehë. Përmes mediumit të fotografisë dhe ditarit të saj, ajo rrëfeu për ngjarjet tragjike që kishte parë. Në Lindjen e Mesme, Biørn u përkujdes për jetimët armenë në Siri, Armeni dhe Turqi. Në 1922 ajo themeloi një jetimore me emrin “Lusaghbyur” në Alexandropol, në Armeninë e Bashkimit Sovjetik. Më pas ajo vijoi të ndihmonte refugjatët armenë në Siri dhe Lebanon. Ajo vdiq në Oslo, në 22 qershor 1960.
Qyrsi
parapamje| Dikka e xhamisë së Sulltan Hasanit Qyrsi (tr. kürsü nga ar. الكرسي, kursij; fron) është vendi i posaçëm nga mesi i xhamisë, i lartësuar me katër-pesë këmbë shkallë foltore, ku hipën hoxha vaiz për të dhënë vazë. Një të tillë ka qenë edhe ndër medresetë, prej ku myderizët jepnin mësim.
Fanatizmi
Fanatizmi (nga ndajfolja latine fānāticē [fren-fānāticus; entuziast, ekstaz; i tërbuar, fanatik, i furishëm]) është një besim ose sjellje që përfshin zell jokritik ose një entuziazëm obsesiv.
Përkufizimet
Filozofi George Santayana e përkufizon fanatizmin si "dyfishim i përpjekjeve kur ke harruar qëllimin". Fanatiku shfaq standarde shumë strikte dhe pak tolerancë ndaj ideve ose opinioneve të kundërta. Tõnu Lehtsaar e ka përcaktuar termin fanatizëm si ndjekja ose mbrojtja e diçkaje në një mënyrë ekstreme dhe pasionante që shkon përtej normalitetit. Fanatizmi fetar përkufizohet nga besimi i verbër, persekutimi i disidentëve dhe mungesa e realitetit.
Shkaqet
Fanatizmi është rezultat i kulturave të shumta që ndërveprojnë me njëra-tjetrën. Fanatizmi ndodh më shpesh kur një udhëheqës bën ndryshime të vogla në besimet tashmë ekzistuese, të cilat më pas i shtyjnë ndjekësit në një furi. Në këtë rast, fanatizmi përdoret si një mbiemër që përshkruan natyrën e sjelljeve të caktuara që njerëzit i njohin si kulti. Mead iu referua stilit të mbrojtjes që përdoret kur afrohen ndjekësit. Gjëja më konsistente e paraqitur është përgatitja, ose paraekzistuese, kushtet dhe gjendja mendore e nevojshme për të nxitur sjellje fanatike. Çdo sjellje është e dukshme pasi të vihet në dukje; një mendje e mbyllur, pa interes për të debatuar mbi temën e adhurimit dhe mbi reagim ndaj njerëzve që nuk besojnë.
Në librin e tij Crazy Talk, Stupid Talk, Neil Postman thotë se "çelësi i të gjitha besimeve fanatike është se ato janë vetë-konfirmuese...(disa besime janë) fanatike jo sepse janë 'të rreme', por sepse shprehen në mënyrë të tillë që ato kurrë nuk mund të tregohen të rreme”.
Sjellje të ngjashme
Sjellja e një tifozi me entuziazëm të jashtëzakonshëm për një subjekt të caktuar dallohet nga sjellja e një fanatiku nga shkelja e normave shoqërore mbizotëruese nga ana e fanatikut. Megjithëse sjellja e tifozit mund të gjykohet si e çuditshme ose e çuditshme, ajo nuk shkel norma të tilla. Një fanatik ndryshon nga një maniak, në atë që një manivelë përkufizohet si një person që mban një pozicion ose mendim që është aq larg normës sa të duket qesharak dhe/ose ndoshta i gabuar, siç është besimi në një Tokë të sheshtë. Në të kundërt, subjekti i obsesionit të fanatikut mund të jetë "normal", siç është interesi për fenë ose politikën, me përjashtim të faktit që shkalla e përfshirjes, përkushtimit ose obsesionit të personit me aktivitetin ose shkakun është anormale ose joproporcionale me mesataren.
Aillon-le-Vieux
Aillon-le-Vieux është një komunë në Francë. Aillon-le-Vieux bën pjesë në departamentin Savoie]] të rajonit [[Rhône-Alpes]]. Komuna ka një popullsi prej 176 banorë (regjistrimi 2006) dhe sipërfaqe prej 21.63 km².
Licentiati
Licentiati është titulli i një personi i cili mban një gradë akademike të njohur si licencë ose licentiat. Termi rrjedh nga gjuha latine licentia - licentiatus, "liria", "e drejta" (nga latinishtja licere, "të lejosh"), ishte grada e dytë akademike në Mesjetë, e cila u jepej individëve të cilët, pas dhënies së disa provimeve, fitonin të drejtën për të ligjëruar ose për "të lexuar" ligjërata në universitet. Kjo ishte aplikuar në termat licentia docendi në kuptimin leje për të mësuar dhe licentia ad practicandum e cila nënkupton dikë i cili mban një certifikatë të kompetencave për ushtrimin e profesionit. Shumë vende dhe shtete kanë grada shkencore e akademike me këtë titull, por ato mund të përfaqësojnë nivele të ndryshme arsimore. Në disa nga universitetet ajo është një diplomë në mes të asaj bachelor dhe master apo doktor; në disa vende ajo është e krahasueshme me gradën doktor i filozofisë (PhD). Në Kosovë, Maqedoni, Mal të Zi dhe vendet tjera ishjugosllave, gradë akademike ekuivalente me licentiatin ka qenë e ashtuquajtura grada "Magjistër" e cila fitohej pas përfundimit të studimeve pasuniversitare prej një viti dhe të mbrojtjes së "tezes së magjistraturës."
Historiku
Fillimisht, për studentët në universitetet mesjetare "licentia docendi", ishte një titull i ndryshëm akademik nga titulli i cili sot quhet bachelor, master apo doktor. Ndërsa  më vonë "licentia" thënë fjalë për fjalë e drejta apo licenca për të mësimdhënie në universitet. Licentiati nuk jepej nga universiteti, por nga kisha, të mishëruara në pozitën e kancelarit të dioqezës në të cilën ndodhej universiteti i caktuar. Licentiaati jepej vetëm pas rekomandimit nga ana e universitetit, fillimisht pak para se kandidati të fitonte shkallën master apo doktor, për të cilën kërkesat e mëtutjeshme ishin vetëm të një karakteri të natyrës ceremoniale.
Me kalimin e kohës, ky dallim në mes të licentiatit në njërën anë dhe gradave bachelor, master dhe doktor, nga ana tjetër, filloi të zbehet. Në universitetet e Evropës kontinentale "licentiati" erdhi e u bë një diplomë akademike mes diplomës bachelor në njërën anë dhe master apo doktor në anën tjetër. Për më tepër, shpenzimet për marrjen e doktoraturës mund të ishin të konsiderueshme. Si rezultat i kësaj, shumica e studentëve të cilët nuk synonin një karrierë akademike, do të hiqte dorë prej doktoraturës, dhe si rezultat i kësaj "licentiati" u bë një gradë e zakonshme përfundimtare.
Një përjashtim të dukshëm prej këtij zhvillimi ishin universitetet e Oksfordit dhe të Kembrixhit, si dhe universitetet e modeluara sipas tyre.
Konventa e Bolonjës
Në vitin 2003, Bashkimi Evropian organizoi Konventën e Bolonjës për Zonën Evropiane të Arsimit të Lartë nën Konventën e Lisbonës për Njohjen, i njohur si Procesi i Bolonjës, në mënyrë që të krijojë standarde uniforme në këtë fushë në të gjithë Bashkimin Evropian. Konkluzionet përfundimtare ishin kërkesat që të gjitha universitetet Evropiane të ndryshonin programet mësimore për studimet e rregullta si dhe ato master.
Prokopis Pavllopullos
Prokopios Pavlópoulos (Greqisht: Προκόπιος Παυλόπουλος, i theksuar [proˈkopios pavˈlopulos] i lindur më 10 korrik 1950), shkurtuar zakonisht në Prokopis (Προκόπης), është Presidenti i Greqisë, në detyrë që nga viti 2015. Avokat, profesor univerzitar dhe politikan, Ministër i Brendshëm nga viti 2004 deri në vitin 2009.
Më 18 shkurt 2015, Pavlopulos u zgjodh nga parlamenti helen si president i Greqisë, me 233 vota për.
Ocean Bay Park, New York
Ocean Bay Park, New York është një qytet në qarkun Suffolk të shtetit federal New York, SHBA.
Prokopis Pavllopullos
Karriera akademike
Prokopis Pavlopoulos lindi në Kallamata djali i drejtorit të shkollës së mesme dhe mësuesit të klasikëve Vasilios Pavlopoulos, dhe u rrit në të njëjtin qytet. Pas mbarimit të shkollës në qytetin e tij, ai hyri në Shkollën e Drejtësisë në Universitetin e Athinës në vitin 1968.
Në vitin 1975, me një bursë qeveritare, ai mori DEA-n e tij nga Universiteti Panthéon-Assas i Parisit, i ndjekur nga Doktorata e tij në 1977 mbi të Drejtën Publike. Ai pastaj u kthye në Greqi për të kryer shërbimin e tij ushtarak në Ushtrinë Helene (1978-79). Ai u zgjodh ligjërues në Universitetin e Athinës në vitin 1980 dhe u promovua në Reader më 1981. Në vitin 1983 u bë asistent profesor dhe u promovua si profesor në vitin 1986. Në vitin 1989 u zgjodh profesor i plotë i drejtësisë administrative. Në vitin 1986, Pavlopulos ishte një anëtar i fakultetit në Universitetin Panthéon-Assas.
Docenti
Docent është një titull në disa universitete të Evropës me të cilin përcaktohet një pozitë e veçantë akademike në kuadër të personelit akademik dhe renditet më poshtë se profesori dhe më lart se asistenti.
Përkufizimi
Në literaturën tone profesionale, si p.sh. në "Fjalorin e Pedagogjisë" botuar në Tiranë në vitin 1983 termi Docent përkufizohet si "titull shkencor që i jepet punonjësit të institucioneve të larta arsimore shkencore, ose të prodhimit, që ka fituar më parë gradën shkencore "Kandidat i Shkencave", që ka zhvilluar veprimtari të gjërë mësimore shkencore, ka aftësi për të udhëhequr kualifikimin e specializantëve të rinjë si dhe që ka botuar tekste, monografi, artikuj ose punime të tjera shkencore." Titulli "docent" është përdorur në disa universitete për përcaktimin e një personi që ka të drejtën për mësimdhënie. Termi rrjedh nga fjala e gjuhës latine docēns, docēre (mësim, ligjëratë). Duke u bërë docent vërtetohej se një person i caktuar ka një dëshmi akademike që vërteton se mbajtësi është i aftë për mësimdhënie në nivel të profesorit të asociuar ose profesorit ordinar. Docenti në disa vende është titulli më i lartë akademik e ku kriteret kualifikuese janë ato të cilat lidhen me punën kërkimore-shkencore e cila i përgjigjet 3-5 disertacioneve të doktoraturës; mbikëqyrjen e studentëve të studimeve të Doktoratës (Ph.D.); dhe prova konkrete të mësimdhënies në nivelin universitar dhe pasuniversitar.
Belgjika
Në universitetet flamane të Belgjikës docent është i pari nga katër gradat e mësimdhënies auniversitare, tri të tjerat janë hoofddocent (krye docent), hoogleraar (profesor) dhe gewoon hoogleraar. Për të fituar titullin docent në pjesën flamane të universiteteve, një kandidat duhet të ketë një Doktoraturë. Në universitetet e rajoneve frëngjisht-folëse, fjala dhe titulli docent nuk është përdorur fare.
Gjermani, Austri dhe Zvicër
Në Gjermani, Austri dhe në pjesën gjermanisht-folëse të Zvicrës, Dozent ose Hochschuldozent tregon një titull akademik në universitete ose institucione të tjera të arsimit të lartë.
Evropa Qendrore dhe Lindore
Në shumë vende, me traditë akademike nga vendet gjermanofolëse, "docent" është një titull akademik më i ulët se një profesor ordiner. Kjo është gjendja në Republikën çeke, Hungari, Poloni, Sllovaki dhe Slloveni. Titullin Docent është e barabartë ose edhe më i lartë se sa titulli "profesor i asociuar" ashtu siç është përdorur në vendet e Evropës Perëndimore. Në Republikën çeke, një "docent" konsiderohet të jetë i aftë për të kryer kërkime në mënyrë të pavarur, si dhe për të dhënë leksione.
Në Rusi, Ukrainë dhe Bjellorusi "docent" është një titull akademik (shkencore) më i lartë se asistenti (senior pedagog) dhe më poshtë se profesori.
Në Poloni, titulli docent konsiderohet si i detyrueshëm për marrjen e titullit profesor (dmth. profesor ordinar). Kjo tani më nuk është më një kërkesë, dhe ky titull pothuajse u zhduk në 20 vitet e fundit. Aktualisht ky titull mund t'i jepet një punonjësi joshkencor (mësuesi/instruktori). Vetëm një person me detyrë shkencore mund të aplikojë për titullin e profesorit, prandaj docent është titulli më i lartë për mësuesit dhe instruktorët.
Në vende të tilla si Lituania, Bullgaria, "docent" është përdorur si një titull akademik ekuivalent për profesorin e asociuar në rajonet gjermanisht-folëse.
Në shumicën e vendeve ishjugosllave, duke përfshirë Bosnja dhe Hercegovina, Kroacia, Maqedonia, Mali i Zi dhe Serbia, sistemi akademik konsiderohet i ngjashëm me atë të Amerikës së Veriut. Grdada akademike docent i korrespondon asistent profesorit.
Në Armeni, titulli Docent është ekuivalent me titullin "profesor i asociuar" i cili i jepet një Kandidati të Shkencave ose Doktorit të Shkencave para se të bëhet Profesor ordinar.
Europa Veriore
Në Danimarkë dhe Norvegji, docent është tradicionalisht një titull në mes të profesorit inordinar dhe profesorit, i ngjashëm me titullin "readership" në Britani të Madhe, edhe pse sot, ky titull përdoret më ndryshe.
Në Finlandë, Suedi, Estoni dhe Letoni, docent (finlandeze dosentti, suedeze docent, estonine dotsent, letonisht docents) është një titull akademik i ngjashëm titullin gjerman "Privatdozent." Shumica e docentëve janë të punësuar në universitetin ku ata janë docent, por zakonisht në një pozitë tjetër (zakonisht me titullin e Ligjërues i Vjetër ose Ligjërues i Lartë; universitetslektor). Titulli docent në vendet skandinave si p.sh. në Suedi shpesh është përkthyer në anglisht si "Reader" (Lexues) për të shmangur konfuzionin me termin  e huaj docent. Në Finlandë, "Unionit i Docentëve të Finlandës dhe Ministria e Arsimit e Findlandës rekomandojmë termin zëvendësues profesor në anglisht, ndërsa termi i përdorur nga Universiteti i Helsinkit është Titulli i Docentit.
Suedia
Në Suedi, përdoren dy terme: docentstipendiat dhe oavlönad docent. Një docentstipendiat e mban titullin për tërë jetën, dhe përfiton një bursë që i paguhet atij deri në gjashtë vjet. Oavlönad docent është vetëm një titull akademik gjithashtu për gjithë jetën. Sot, shumica e universiteteve japin vetëm titullin "oavlönad docent". Ky titull në të shumtën e rasteve u jepet njerëzve të punësuar si profesor i asociuar (universitetslektor) me një reputacion ndërkombëtar pas një shqyrtimi rigoroz të hulumtimeve të tyre.
Finlanda
Në Finlandë, Docent është vetëm një titull akademik (Gjuha finlandeze: dosentti, docent) të dhënë nga një universitet dhe nuk përfshin punësimin. Ai mund të jepet për tërë jetën apo për një periudhë të caktuar kohore. Për të fituar titullin docent, një kandidat duhet të ketë një diplomë doktorature, ose të ketë kompetencë përkatëse shkencore dhe, përveç kësaj, të ketë aftësi të avancuara shkencore dhe arsimore.
Norvegjia
Në Norvegji, titulli docent (norvegjeze: dosent ) është një titull i cili është përdorur tradicionalisht për pozitat më poshtë se pozita e profesorëve inordinar dhe më lart se sa ata që e mbanin titullin førsteamanuensis (që i korrespondon "profesor i asociuar" në SHBA dhe senior pedagog në Commonwealth), deri në vitin 1985. Prandaj, me fjalë të tjera "docenti" mund të shihet si profesor pa karrige (profesor extraordinarius). Titulli ishte i krahasueshëm me "Readerin" (lexuesin) ose "profesor i asociuar" në shumë nga vendet e Commonwealth dhe profesor extraordinarius në Evropën kontinentale. Me ligjet e vitit 1985, të gjith docentët u ngritën në gradën e profesorit dhe ky titull ishte shfuqizuar në universitete. Titulli docent mbeti në përdorim në kolegjet rurale (norvegjeze: distriktshøgskoler
), në formën e College Docent (norvegjeze: høgskoledosent
), që është një pozicion i përqendruar në mësim, dhe renditet më poshtë se profesorët. Të dy titujt: Docent Kolegji dhe Docent Mësimi janë pothuajse ekskluzivisht në përdorim vetëm në shkollat e mesme, dhe zakonisht nuk përdoren në universitete.
Portugalia dhe Holanda
Në Portugali dhe Holandë, docente (portugalisht) dhe docent (holandisht) janë një sinonim për "mësues", dhe "profesor", dhe janë përdorur gjerësisht në të gjitha gradat dhe rangjet akademik (dmth. shkollës së lartë, universitare, etj...)
Afrika e Jugut
Në Afrikën e Jugut, në Afrikanisht fjala dosent i referohet ligjëruesit ose lektorit universitar, i pavarur nga sistemi i rangimit.
Turqi
Në Turqi, doçent është një titull akademik ekuivalent me një profesor inordinar, dhe renditet në mes asistent profesorit dhe profesorit.
Trëndafili i Bardhë
parapamje|right|upright=1.2|Monumenti i "Weiße Rose" përpara [[Universiteti Ludwig Maximilian i Mynihut|Universitetit Ludwig Maximilian të Mynihut]] Trëndafili i Bardhë (Gjermanisht: Weiße Rose) ishte një grup jo i dhunshëm, rezistencë intelektuale në Rajhun e Tretë i udhëhequr nga një grup studentësh përfshirë Hans dhe Sophie Scholl. Ata ndoqën Universitetin e Mynihut. Grupi zhvilloi një fletëpalosje anonime dhe fushatë grafiti që kërkonte kundërshtim aktiv ndaj regjimit nazist. Aktivitetet e tyre filluan në Mynih më 27 qershor 1942 dhe përfunduan me arrestimin e grupit kryesor nga Gestapo më 18 shkurt 1943. Ata, si dhe anëtarët dhe mbështetësit e tjerë të grupit që vazhduan shpërndarjen e pamfleteve, u përballën me gjykime të shfaqjes nga Gjykata Popullore (Volksgerichtshof) naziste dhe shumë prej tyre u dënuan me vdekje ose burgim.
Lokaliteti arkeologjik në Poslishtë
Lokaliteti arkeologjik në Poslishtë (Lokaliteti romak në Poslishtë / Villa Rustica Statio Mansio) është një monument i trashëgimisë kulturore në Poslishtë, Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Trëndafili i Bardhë
Hans, Sophie Scholl dhe Christoph Probst u ekzekutuan nga gijotina katër ditë pas arrestimit, më 22 shkurt 1943. Gjatë gjykimit, Sophie ndërpreu gjyqtarin shumë herë. Asnjë të pandehur nuk u dha asnjë mundësi për të folur.
Lokaliteti arkeologjik në Poslishtë
Historiku
Me rastin e ndërtimit të segmentit rrugor të autostradës Prizren-Vërmicë, gjatë vitit 2010, rreth një kilometër në jug të lokalitetit shumë shtresor të Vlashnjes, në anën e majtë të rrugës Prizren–Vermicë, gjegjësisht 150 m në të hyrë të rrugës që të shpie në fshatin Poslishtë; u ndërmorën gërmime me karakter shpëtimi të një lokaliteti të paidentifikuar të kohës romake, por që dihej edhe më parë se ekzistonte; nga gjurmët që janë hasur mbi sipërfaqe të një materiali arkeologjik të datuar në periudhën romake.
Trëndafili i Bardhë
Grupi shkroi, shtypi dhe shpërndau fillimisht broshurat e tyre në rajonin më të madh të Mynihut. Më vonë, transportuesit e fshehtë sollën kopje në qytete të tjera, kryesisht në pjesët jugore të Gjermanisë. Gjithsej, Trëndafili i Bardhë ishte autori i gjashtë fletëpalosjeve, të cilat u shumëzuan dhe u përhapën, në një total prej rreth 15,000 kopjesh. Ata denoncuan krimet dhe shtypjen e regjimit nazist dhe bënë thirrje për rezistencë. Në broshurën e tyre të dytë, ata denoncuan hapur persekutimin dhe vrasjen masive të hebrenjve. Në kohën e arrestimit, anëtarët e Trëndafilit të Bardhë ishin gati të krijonin kontakte me grupe të tjera rezistente gjermane si Rrethi Kreisau ose Schulze-Boysen / grupi Harnack i Orkestrës së Kuqe. Sot, Trëndafili i Bardhë është i njohur si brenda Gjermanisë ashtu edhe në të gjithë botën.
Peizazhi gjeografik
Peizazhi përfaqëson tiparet e dukshshme të një sipërfaqeje të Tokës, karakteristikat e saj, si dhe mënyrën e integrimit të karakteristikave natyrore me ato të krijuara nga njeriu.[2]
Lokaliteti arkeologjik në Poslishtë
Historiku
Gërmimet rezultuan me zbulimin e një Statio (stacion rrugor) që gjendej i lokalizuar përgjatë rrugës së njohur Via Lissus-Naissus. Përpos materialit të ndryshëm të luajtshëm arkeologjik, në kuadër të kësaj tërësie arkeologjike, u identifikua një Mansio (bujtinë rrugore) me disa anekse, e ku spikatej një Thermae (banjo tipike romake). Me siguri pjesë të kësaj bujtine duhet të kenë qenë edhe Mutatio apo stacione për këmbimin e kuajve të lodhur me të freskët, shërbime këto që ofroheshin pothuajse në çdo stacion rrugor përgjatë ‘autostradave’ romake gjatë gjithë periudhës romake.
Trëndafili i Bardhë
Anëtarët dhe përkrahësit
Studentët nga Universiteti i Mynihut përbënin thelbin e Trëndafilit të Bardhë: vëllezërit e motrat Hans Scholl dhe Sophie Scholl, Alexander Schmorell, Willi Graf, Christoph Probst, dhe Kurt Huber, një profesor i filozofisë dhe muzikologjisë. Ata u mbështetën nga njerëz të tjerë, përfshirë: Otto Aicher, Theodor Haecker, Anneliese Graf, Traute Lafrenz, Katharina Schüddekopf, Lieselotte "Lilo" Ramdohr, Jürgen Wittenstein, Falk Harnack, Marie-Luise Jahn, Hubert Furtwängler, Wilhelm Geyer, Manfred Eickemeyer, Josef Söhngen, Heinrich Guter, Heinrich Bollinger, Wilhelm Bollinger, Helmut Bauer, Harald Dohrn, Hans Conrad Leipelt, Gisela Schertling, Rudi Alt, Michael Brink, Lilo Dreyfeldt, Josef Furtmeier, Günter Ammon, Fred Thieler, dhe Wolfgang Jaeger. Shumica ishin në të njëzetat e tyre të para. Wilhelm Geyer mësoi Alexander Schmorell se si të bënte shabllonët e kallajit të përdorur në fushatën e mbishkrimeve. Eugen Grimminger nga Shtutgarti financoi operacionet e tyre. Grimminger u arrestua më 2 mars 1943, u dënua me dhjetë vjet në një institucion penal për tradhëti të lartë nga "Gjykata Popullore" më 19 prill 1943 dhe u burgos në institucionin penal Ludwigsburg deri në prill 1945. Gruaja e tij Jenny u vra në kampin e shfarosjes Auschwitz-Birkenau, me sa duket më 2 dhjetor 1943. Sekretarja e Grimminger Tilly Hahn kontribuoi me fondet e saj për kauzën dhe veproi si ndërmjetës për Grimminger dhe grupin në Mynih. Ajo shpesh mbante pajisje të tilla si zarfe, letër dhe një makinë shtesë dublikuese nga Shtutgarti në Mynih. Përveç kësaj, një grup studentësh në qytetin e Ulm shpërndanë një numër të fletëpalosjeve të grupit dhe u arrestuan dhe u gjykuan. Midis këtij grupi ishin shoqja e fëmijërisë së Sophie Scholl Susanne Hirzel dhe vëllai i saj adoleshent Hans Hirzel dhe Franz Josef Müller. Në Hamburg, një grup studentësh përfshirë Reinhold Meyer, Albert Suhr, Heinz Kucharski, Margaretha Rothe, Rudolf Degkwitz, Ursula de Boor, Hannelore Willbrandt, Karl Ludwig Schneider, Ilse Ledien, Eva von Dumreicher, Dorothea Zill, Apelles Maria Leobeczko, u formua si një grup rezistence kundër regjimit Nacional Socialist dhe shpërndau fletëpalosjet e grupit.
Origjina e emrit
Nën marrjen në pyetje të Gestapos, Hans Scholl dha disa shpjegime për origjinën e emrit "Trëndafili i Bardhë" dhe sugjeroi që ai mund ta ketë zgjedhur atë ndërsa ishte nën ndikimin emocional të një poezie të shekullit të 19-të me të njëjtin emër nga poeti gjerman Clemens Brentano. Gjithashtu u spekulua se emri mund të ishte marrë nga poeti kuban, vargu i Jose Marti "Cultivo una rosa blanca" ose një roman gjerman Die Weiße Rose (Trëndafili i Bardhë), shkruar nga B. Traven, autori gjerman i Thesari i Sierra Madre. Hans Scholl dhe Alex Schmorell e kishin lexuar këtë roman. Ata gjithashtu shkruan se simboli i trëndafilit të bardhë kishte për qëllim të përfaqësonte pastërtinë dhe pafajësinë përballë së keqes.
Përkujtimore
parapamje|left|Një përkujtimore e granitit të zi për Lëvizjen e Trëndafilave të Bardhë në [[Hofgarten, (Mynih)|Hofgarten në Mynih.]] thumb|"Geschwister-Scholl-Platz" – Sheshi Scholl Siblings, jashtë ndërtesës kryesore të Universitetit, Mynih, Gjermani Me rënien e Gjermanisë naziste, Trëndafili i Bardhë erdhi për të përfaqësuar kundërshtimin e tiranisë në psikikën gjermane dhe u vlerësua për veprimin pa interes në fuqinë personale ose vetë-zmadhimin. Historia e tyre u bë aq e njohur sa që kompozitori Carl Orff pretendoi (në mënyrë të gabuar nga disa llogari) hetuesve të tij Aleatë se ai ishte një anëtar themelues i Trëndafilit të Bardhë dhe u la i lirë. Ai ishte personalisht i njohur me Huber, por nuk ka asnjë provë që Orff ishte përfshirë ndonjëherë në lëvizje.
Më 5 shkurt 2012 Alexander Schmorell u kanonizua si Martir i Ri nga Kisha ortodokse.
Sheshi ku ndodhet salla qendrore e Universitetit të Mynihut është emëruar "Geschwister-Scholl-Platz" sipas Hans dhe Sophie Scholl; sheshi përballë tij është "Professor-Huber-Platz". Dy burime të mëdha janë përpara universitetit, njëri në të dy anët e Ludwigstraße. Shatërvani përpara universitetit i kushtohet Hans dhe Sophie Scholl. Tjetra, matanë rrugës, i kushtohet profesor Huber. Shumë shkolla, rrugë dhe vende të tjera në të gjithë Gjermaninë janë emëruar në kujtim të anëtarëve të Trëndafilit të Bardhë.
Trëndafili i Bardhë ka marrë gjithashtu trajtime artistike, përfshirë operën e mirënjohur Weiße Rose nga Udo Zimmermann, In memoriam: die weisse Rose nga Hans Werner Henze, Kommilitonen!, Një operë nga Peter Maxwell Davies dhe një pjesë organike nga Carlotta Ferrari 2017.
Lüdenscheid
Lüdenscheid është qytet në distriktin Märkischer Kreis, në shtetin federal Nordrhein-Westfalen, Gjermani.
Ekonomia
Lüdenscheid është një qytet industrial kryesisht me firma të vogla dhe të mesme në industrinë e metaleve dhe plastikës. Kompania më e madhe punëson 2000 vetë në Lüdenscheid, me firma të tjera që punësojnë 800 persona ose më pak.
Peizazhi gjeografik
Peizazhi gjeografik përcaktohet ndryshe edhe si një pjesë e hapësirës gjeografike të përbërë nga faktorë fizikë, humanë, historikë e socialë, apo “një sintezë e organizuar e hapësirës”.
Ekstremizmi
Pikëpamjet e ekstremistëve zakonisht janë në kontrast me ato të të moderuarve. Në vendet perëndimore, për shembull, në diskursin bashkëkohor mbi Islamin ose për lëvizjet politike islame, theksohet rëndom dallimi midis myslimanëve ekstremistë dhe të moderuar. Axhendat politike të perceptuara si ekstremiste shpesh përfshijnë ato nga politika e ekstremit të majtë ose politika e ekstremit të djathtë, si dhe radikalizmin, reaksionizmin, fundamentalizmin dhe fanatizmin.
Përkufizimet
Peter T. Coleman dhe Andrea Bartoli japin vëzhgime të përkufizimeve: Ekstremizmi është një fenomen kompleks, megjithëse kompleksiteti i tij shpesh është i vështirë për t'u parë. Më thjesht, mund të përkufizohet si aktivitete (besime, qëndrime, ndjenja, veprime, strategji) të një karakteri shumë larg nga e zakonshmja. Në mjediset e konfliktit manifestohet si një formë e rëndë e përfshirjes së konfliktit. Megjithatë, etiketimi i aktiviteteve, njerëzve dhe grupeve si "ekstremiste" dhe përcaktimi i asaj që është "e zakonshme" në çdo mjedis është gjithmonë një çështje subjektive dhe politike. Kështu, ne sugjerojmë që çdo diskutim mbi ekstremizmin të ketë parasysh sa vijon: Në mënyrë tipike, i njëjti akt ekstremist do të shihet nga disa si i drejtë dhe moral (siç është "lufta për liri" pro-sociale), dhe nga të tjerët si i padrejtë dhe imoral. "terrorizëm" antisocial) në varësi të vlerave të vëzhguesit, politikës, shtrirjes morale dhe natyrës së marrëdhënies së tyre me aktorin. Përveç kësaj, ndjenja e dikujt për natyrën morale ose imorale të një akti të caktuar ekstremizmi (siç është përdorimi i taktikave të luftës guerile kundër qeverisë së Afrikës së Jugut nga Nelson Mandela) mund të ndryshojë sipas kushteve (udhëheqja, opinioni botëror, krizat, rrëfimet historike, etj. ) ndryshim. Kështu, konteksti aktual dhe historik i akteve ekstremiste formëson pikëpamjen tonë për to. Dallimet e pushtetit gjithashtu kanë rëndësi kur përcaktojmë ekstremizmin. Kur janë në konflikt, aktivitetet e anëtarëve të grupeve me fuqi të ulët priren të shihen si më ekstreme sesa aktivitetet e ngjashme të kryera nga anëtarët e grupeve që mbrojnë status quo-në.
Veç kësaj, aktet ekstreme kanë më shumë gjasa të përdoren nga njerëz dhe grupe të margjinalizuara që i shohin format më normative të përfshirjes në konflikt si të bllokuara për ta ose të njëanshme. Megjithatë, grupet dominuese zakonisht përdorin gjithashtu aktivitete ekstreme (siç është sanksionimi qeveritar i grupeve të dhunshme paraushtarake ose sulmi në Waco nga FBI në SHBA).
Aktet ekstremiste shpesh përdorin mjete të dhunshme, megjithëse grupet ekstremiste do të ndryshojnë në preferencën e tyre për ekstremizmin e dhunshëm kundrejt ekstremizmit jo të dhunshëm, në nivelin e dhunës që ata përdorin dhe në objektivat e preferuar të dhunës së tyre (nga infrastruktura te personeli ushtarak, nga civilët tek fëmijët). Përsëri, grupet me fuqi të ulët kanë më shumë gjasa të përdorin forma të drejtpërdrejta, episodike të dhunës (si bomba vetëvrasëse), ndërsa grupet dominuese priren të lidhen me forma më strukturore ose të institucionalizuara (si përdorimi i fshehtë i torturës ose sanksionimi joformal i brutalitetit të policisë ).
Në Gjermani, ekstremizmi përdoret në mënyrë eksplicite për dallimin midis synimeve demokratike dhe jodemokratike. Ministria gjermane e Punëve të Brendshme e përkufizon ekstremizmin si një synim që hedh poshtë kushtetutën demokratike dhe vlerat themelore, normat dhe ligjet e saj.
Megjithëse individët dhe grupet ekstremiste shpesh shihen si kohezivë dhe vazhdimisht të këqij, është e rëndësishme të pranohet se ata mund të jenë psikologjikisht të konfliktuar ose ambivalent si individë, ose të përmbajnë dallime dhe konflikte brenda grupeve të tyre. Për shembull, anëtarët individualë të Hamasit mund të ndryshojnë shumë në gatishmërinë e tyre për të negociuar dallimet e tyre me Autoritetin Palestinez dhe, në fund të fundit, me fraksione të caktuara në Izrael. Në fund të fundit, problemi thelbësor që paraqet ekstremizmi në situatat e konfliktit të zgjatur është më pak ashpërsia e aktiviteteve (megjithëse dhuna, trauma dhe përshkallëzimi janë shqetësime të dukshme) por më shumë natyra e mbyllur, fikse dhe jotolerante e qëndrimeve ekstremiste, dhe pasojat e tyre. papërshkueshmëria ndaj ndryshimit.
Dallimi nga radikalizmi
Astrid Bötticher vë në dukje disa dallime midis radikalizmit dhe ekstremizmit, mes tyre në qëllimet (idealiste kundër restauruese, emancipuese kundër antidemokratike), morale (veçanërisht kundër universale), qasje ndaj diversitetit (pranim kundrejt përçmimit) dhe përdorim të dhunës. (pragmatike dhe selektive vs. legjitime dhe e pranueshme).
Peizazhi gjeografik
Të tjerë studiues e përkufizojnë peizazhin si një pjesë hapësinore heterogjene ku ndodhin marrëdhënie midis proceseve natyrore dhe kulturore.[3]
Në një kontekst më të përgjithshëm, peizazhi përbën një pjesë të hapësirës gjeografike të konceptuar nga një popullsi apo komuniteti njerëzor që banon në të.
Konceptimi i peizazhit të përbërë vetëm nga elementet natyrore, si p.sh. peizazhi malor, liqenor, karstik etj. apo thjesht një pamje e jashtme e një sipërfaqeje tokësore, është e gabuar.
Peizazhi është një hapësirë komplekse, e ndikuar nga bashkëveprimi i komponentëve natyrorë e humanë, në një kohë e hapësirë të caktuar. Ai karakterizohet nga aspekti historik dhe evolues i tij.
Peizazhi, sipas Konventës Europiane të Peizazhit, është përcaktuar si pjesë e hapësirës, e perceptuar nga banorët ose vizitorët, vetitë vizuale dhe karakteri i së cilës janë rezultat i veprimit të faktorëve natyrorë dhe kulturorë (njerëzorë).
Një peizazh formon një të tërë, ku komponentët natyrorë dhe kulturorë merren së bashku dhe jo të ndarë. Kjo mënyrë e të konceptuarit të peizazhit nënkupton integrimin e cilësive ekonomike, mjedisore dhe social-kulturore të një pjese të hapësirës gjeografike.
Tipet kryesore të peizazhit
Duke iu referuar faktorëve që kanë ndikuar në formimin e peizazhit, dallojmë:
a.      peizazh natyror (krijuar nga ndikimi vetëm i faktorëve natyrorë)
b.     peizazh human (krijuar nga ndikimi vetëm i faktorëve humanë)
c.      peizazh gjeografik (krijuar nga bashkëveprimi i faktorëve natyrorë dhe atyre humanë)
Nisur nga karakteristikat socio- ekonomike të peizazhit, dallojmë:
a.     peizazh urban
b.     peizazh rural
Ekzistojnë dhe klasifikime të tjera të peizazhit, mbështetur në faktorë apo komponentë të tjerë që kanë ndikuar në formimin dhe karakteristikat kryesore të tij.
Lüdenscheid
Ekonomia
Rëndësia ekonomike erdhi në qendër të vëmendjes në Mesjetë, kur qyteti u bë një qendër për minierat e xeheroreve metalike në zonën përreth, hekurit "osemund". Minerali u përpunua nga çekiçët dhe mbulesat prej telave o Lüdenscheid, të servisuara nga energjia e ujit në luginat përreth. Një numër i prodhuesve artizanal në Lüdenscheid prodhuan produkte të përfunduara nga këto materiale. Për të tregtuar këto produkte në një zonë më të gjerë, Lüdenscheid u bashkua me Lidhjen Hanseatic.
Peizazhi gjeografik
Peizazhi dhe zhvillimi i qëndrueshëm
Zhvillimi i qëndrueshëm nënkupton përdorimin e elementeve natyrore në një mënyrë dhe ritëm të tillë ku aftësitë e tyre rigjeneruese nuk shterrojnë.
Ngacmimi seksual
__NOINDEX__ Ngacmimi seksual është një lloj ngacmimi që përfshin përdorimin e ngjyrimeve të qarta ose të nënkuptuara seksuale, duke përfshirë premtimet e padëshiruara dhe të papërshtatshme për shpërblime në këmbim të favoreve seksuale. Ngacmimi seksual përfshin një sërë veprimesh nga shkeljet verbale deri te abuzimi apo sulmi seksual. Ngacmimi mund të ndodhë në shumë mjedise të ndryshme shoqërore si në vendin e punës, në shtëpi, në shkollë ose në institucionet fetare. Ngacmuesit ose viktimat mund të jenë të çdo gjinie.
Peizazhi gjeografik
Peizazhi dhe zhvillimi i qëndrueshëm
Studimi dhe vlerësimi i peizazhit paraqet rëndësi edhe në kontekstin e zhvillimit të qëndrueshëm të një rajoni të caktuar, për të adresuar problemet e mëdha me të cilat po ndeshet sot shoqëria njerëzore si: ngrohja globale, prerja e djegia e pyjeve, erozioni etj.
Lüdenscheid
Ekonomia
Prodhimi i pjesëve të industrisë së automobilave dhe i pajisjeve për instalimet elektrike luajnë një rol të rëndësishëm, si dhe hedhjen e vazhdueshme të profileve të aluminit. Produktet që janë të dukshme për konsumatorët fundorë janë llampat dhe sistemet e ndriçimit dhe lodrat.
Peizazhi gjeografik
Peizazhi dhe zhvillimi i qëndrueshëm
Rritja e numrit të popullsisë së botës me afro 77 milionë në vit, megjithëse e ndryshme në vendet e zhvilluara dhe vendet në zhvillim, të cilat dallohen për ritme të larta të rritjes së popullsisë, rrit presionin ndaj burimeve natyrore dhe mjedisit në tërësi, dhe në veçanti ndaj peizazhit gjeografik.
Ngacmimi seksual
Në kontekstet moderne ligjore, ngacmimi seksual është i paligjshëm. Ligjet që rrethojnë ngacmimet seksuale në përgjithësi nuk ndalojnë ngacmimet e thjeshta, komentet e pahijshme ose incidentet e vogla të izoluara - kjo për faktin se ato nuk imponojnë një "kod të përgjithshëm civilizimi". Në vendin e punës, ngacmimi mund të konsiderohet i paligjshëm kur është i shpeshtë ose i rëndë, duke krijuar kështu një mjedis pune armiqësor ose fyes ose kur rezulton në një vendim të pafavorshëm punësimi (siç është ulja në detyrë, shkarkimi ose largimi i viktimës). Kuptimi ligjor dhe social i ngacmimit seksual, megjithatë, ndryshon sipas kulturës.
Peizazhi gjeografik
Peizazhi dhe zhvillimi i qëndrueshëm
Po kështu, edhe zhvillimi ekonomik i vendeve dhe i rajoneve të ndryshme të botës ndikon drejpërsëdrejti në ndryshimin e peizazheve gjeografike. Zhvillimi i industrisë dhe krijimi i vendbanimeve urbane ka krijuar peizazhet urbane, ashtu si dhe zhvillimi i ekonomisë bujqësore e ngritja e vendbanimeve rurale ka krijuar peizazhet rurale.
Ngacmimi seksual
Ngacmimi seksual nga një punëdhënës është një formë e diskriminimit të paligjshëm të punësimit. Për shumë biznese ose organizata, parandalimi i ngacmimit seksual dhe mbrojtja e punonjësve nga akuzat për ngacmim seksual janë bërë qëllimet kryesore të vendimmarrjes ligjore.
Peizazhi gjeografik
Peizazhi dhe zhvillimi i qëndrueshëm
Me gjithë përmirësimet teknologjike të viteve të fundit, është praktikisht e pamundur të zevendësohet tërësisht përdorimi i burimeve fosile të energjisë me energji të rinovueshme si energjia e diellit, erës, ujit etj. dhe kjo do të reflektojë ndikimin e saj mbi peizazhet gjeografike.
References:
[1] Antonis L., Venturi B., Geographical landscape: further beyond our field of vision. journalist. openedition.org/confins16321. 2018
[2] New Oxford American Dictionary.
[3] Freitas R.S., Landscape: Where geography and ecology converge. HOLOS Environment, v.3 n.2, 2003 - P.150-155
Wyper
Wyper (ワイパー Waipā) është personazh fiktiv në One Piece. Ai ishte udhëheqës i luftëtarëve të Shandia që luftoi Enel për ta marrur Oborrin e Epërme. Pas mposhtjes së Enelit, ai u bë një nga rojtarët e Perëndisë. Ai është pasardhës i Kalgarës.
Personaliteti
Trashëgimi i tendencave të dhunshme të paraardhësit të tij, Wyper tregohet së pari se është një njeri jashtëzakonisht i dhunshëm dhe irracional. Ai beson se ndjek rrugën e të parit të tij dhe parimet e tij. Ai nuk u beson lehtësisht të huajve dhe është i shpejtë për të luftuar këdo pa një mendim të dytë. Për shkak të kësaj, ai quhet përgjegjës. Pavarësisht kësaj, Wyper ka një dashuri të thellë për njerëzit e tij dhe atdheun e tij. Ai gjithashtu ka një respekt të thellë për mikun më të mirë të stërgjyshit të tij, Mont Blanc Noland, të cilit ndjehet i detyruar për shkak të veprave të Noland, miqësisë me Kalgara dhe fatit të pafat.
Në fakt, është dashuria e Wyper për popullin e tij dhe detyrimi i tij ndaj Noland që e drejton atë. Është për shkak të këtyre që Wyper ka marrë përgjegjësinë të rivendosë shtëpinë e njerëzve të tij dhe t'i lehtësojë shpirtin Noland. Ndërsa ai do të thotë mirë, vendosmëria e tij ndonjëherë ka tendencë ta verbojë atë duke bërë që Wyper të bëhet më i dhunshëm dhe ta shtyjë veten përtej kufijve të tij fizikë.
Sidoqoftë, ai nuk është plotësisht i pashpirt ndaj të tjerëve. Ai e kuptoi qëllimin e Luffy, megjithëse i ndryshëm, ishte njësoj me të vetin dhe është zhvendosur nga përpjekjet e tij. Të dy për shkak të veprimeve të Luffy gjatë betejës me Enel dhe nevojës për luftime që ishin hequr, Wyper duket se tani është qetësuar.
Aftêsitê
Wyper është i aftë në luftime të ngushta, kryesisht përfshin përdorimin e Wavers të tipit Skate për të rritur goditjet e tij dhe për të luftuar me shpejtësi kundërshtarin e tij.
Wyper ka një durim të madh pasi është në gjendje të përdorë Reject Dial tri herë pa vdekur, gjë për njeriun normal mund të vdes vetëm me një përdorim. Gjithashtu, ai ishte në gjendje të merrte një shpërthim nga një Axe Dial në shpinë dhe të merrte vetëm dëme të vogla. Është e mundur që Wyper trashëgoi pjesërisht fuqinë e tij nga Kalgara. Ai ishte në gjendje të luftonte në mënyrë të barabartë me Luffy kur ata kaluan shtigjet në Oborrin e Epërm, si dhe ndeshjen me Zoro gjatë Ordeal of Iron.
Gjatë lojës së shpëtimit të Enelit, Wyper përdori Reject Dial dhe patinazh kombinuar me Kairōseki që të luftoj kundër përdoruesve të frutit të detit si Luffy dhe Enel.
Dublimi
Në japonisht, Wyper dublohet nga Masaki Aizawa dhe Reiko Kiuchi (i ri). Në dublimin e Funimation, Wyper dublohet nga J. Paul Slavens dhe Leah Clark (i ri).
Heraldika ilire
Heraldika ilire ose stematika ilire është një katalog stemash të përpiluara mbi bazën e disa katalogjeve mesjetare kryesisht fiktive, ndër të cilat mund të gjenden edhe disa stema faktike. Përpilimi i tyre është bërë nga shekulli XVI deri në mes të shekullit XVIII. Të gjitha ato janë kopje të bazuara në origjinalin e pretenduar, por që ka humbur të Koleksionit të Ohmuçevit (Peter Ohmučević - vdiq 1599), një personalitet me origjinë ragusiane, i cili kishte punuar si admiral i gjykatës dhe marinës spanjolle mes viteve 1584 - 1594. Koleksioni paraqet një shembull të formës më të hershme "Interkonfesionale" të idesë së ilirizmit si dhe nocionit të së ashtuquajturës "Perandoria Ilire", e cila formoi bazën ideologjike për ngritjen e mëvonshme të nacionalizmave në Ballkan.
Teqja e Sari Salltikut
Sari Salltëku thuhet të ketë shkelur e të ketë lënë gjurmën e tij në Krujë në mesin e viteve 1300. Mik me Sulltan Bajazitin (thotë studiuesi francez Degrand) e gjithashtu nxënësi i Ahmed Jeseviut. Gjurma e të shenjtit ndodhet në teqen në hyrje të Krujës. Në vitin 1967, regjimi komunist e prishi edhe këtë teqe ashtu si objektet e kultit në të gjithë Shqipërinë. Teqeja e Sari Salltikut u rindërtua në vitin 1991.
Auxy, Loiret
Auxy është një komunë në Francë. Auxy bën pjesë në departamentin Loiret të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 1018 banorë dhe sipërfaqe 20.28 km².
Parlamenti i Nxënësve të Shqipërisë
Parlamenti i Nxënësve të Shqipërisë (PNSH) është një institucion (organ këshillimor) pa ndasi politike, i cili përfaqëson dhe promovon të drejtat dhe interesat e nxënësve të sistemit arsimor parauniversitar në Republikën e Shqipërisë. Ky institucion është i përbërë nga 140 anëtarë nga shkollat 9-vjeçare dhe të mesme në të gjithë vendin. Ai u themelua në Tiranë në vitin 2019 me nismën e Dashnor Veizaj.
Historia
Parlamenti i Nxënësve të Shqipërisë u themelua nga Dashnor Veizaj si një projekt që synonte ngritjen e "Qeverisë së Nxënësve" në të gjitha shkollat e Shqipërisë, me mbështetjen e Ministrisë së Arsimit, Sportit dhe Rinisë (tani Ministria e Arsimit dhe Sportit). Konsolidimi i këtij institucioni këshillimor u mundësua për herë të parë në Shqipëri.
Pas përfundimit të përzgjedhjes së përfaqësuesve të të gjitha shkollave të Republikës së Shqipërisë në datën 18 tetor 2019, u zhvilluan zgjedhjet për deputetët e rinj të nxënësve shqiptar. Plot 140 deputetë të cilët do të mbajnë një mandat dyvjeçar u përzgjodhën në mënyrë të rregullt përmes një procesi zgjedhor demokratik nga 61 bashkitë e vendit. Në Parlamentin e Nxënësve të Shqipërisë sigurohet pjesëmarrja edhe të nxënësve nga pakicat kombëtare dhe minoriteti, duke marrë kështu disa deputetë në parlament.
Struktura
Në nivel kombëtar, PNSH (Parlamenti i Nxënësve të Shqipërisë) drejtohet nga një kryetar dhe dy nenkryetarë, të cilët kanë përgjegjësi të caktuara në rregulloren e brendshme të institucionit. Bordi drejtues përbehet nga tre anëtarë që janë të PNSH dhe dy anëtarë të tjerë që caktohen nga MAS (Ministria e Arsimit dhe Sportit) si përgjegjës për punët e PNSH.
Bordi drejtues ka kujdes për zhvillimin e takimeve mes anëtarëve të PNSH, vijueshmërinë e punës dhe funksionimin normal të strukturës. Në brendësi të strukturës, PNSH është e ndarë në tetë komisione parlamentare të cilët shërbejnë në fusha të ndryshme. Çdo komision ka kryetarin e vetë, i cili zgjidhet për një mandat dyvjeçar, gjë e cila e bën më të lehtë menaxhimin e strukturës.
Në nivel lokal, PNSH përfaqësohet nga dy deputetë, një për arsimin e mesëm të ulët dhe një për arsimin e mesëm të lartë, të cilët zgjidhen nga vetë senatorët e shkollave të qytetit që përfaqësojnë. Kryesisht detyra e deputetëve është të organizojnë takime mujore me senatorët e shkollave të qytetit që përfaqësojnë dhe të përcjellin mendimet e tyre në PNSH.
Themelimi
Në sallën e seancave plenare të Kuvendit të Shqipërisë u mbajt mbledhja për themelimin e Parlamentit të Nxënësve. Fjalën e hapjes e mbajti Dashnor Veizaj, i cili përpara deputetëve të rinj zyrtarisht bëri ngritjen e Parlamentit të Nxënësve. Ministria e Arsimit, Sportit dhe Rinisë në atë kohë, Besa Shahini, përshëndeti ngritjen e Parlamentit të Nxënësve të Shqipërisë si një nga ngjarjet më të mëdha në historinë e shtetit shqiptar.
Legjislatura e Parë
Zgjedhjet për Legjislaturën e Parë të Parlamentit të Nxënësve të Shqipërisë u zhvilluan në ditën e themelimit të këtij institucioni. Kryetari i parë i Parlamentit të Nxënësve të Shqipërisë u zgjodh Donald Krasniqi, përfaqësues i Arsimit të Mesëm të Lartë në Parlament. Gjithashtu u zgjodhën tre nenkryetarët e Parlamentit të Nxënësve të Shqipërisë: Sara Vasku, Erjon Lleshi dhe Aurel Elezi, të cilët ushtruan këtë post për një mandat dyvjeçar.Parlamenti kishte Sekretariatin Teknik, i cili kishte funksionin e dokumentimit të aktiviteteve dhe mbledhjeve të zhvilluara nga PNSH, si dhe ndërmarrjen e veprimeve për administrimin e përditshëm të struktures. Sekretariati teknik ishte përgjegjës për mbajtjen e regjistrave të të gjitha dokumenteve të struktures dhe sigurimin e qasjes së anëtarëve të Parlamentit të Nxënësve në to. Për më tepër, PNSH kishte nëntë komisione parlamentare, të cilat ishin përgjegjëse për mbikëqyrjen e punës së parlamentit dhe identifikimin e çështjeve me rëndësi të veçantë për nxënësit në Shqipëri.
Gjatë periudhës së vitit të parë të punës, Parlamenti i Nxënësve të Shqipërisë u përball me vështirësi të njëpasnjëshme, filluar nga tërmeti shkatërrimtar i 26 nëntorit 2019 dhe deri tek pandemia e COVID-19. Megjithëse u përball me vështirësi në këto dy periudha, PNSH ndihmoi me dy nisma. Gjatë periudhës nëntor-dhjetor 2019, nisma "Dhuro për të mbijetuar" u zhvillua në çdo shkollë të Republikës së Shqipërisë, ku nxënësit dhuronin kontributin e tyre monetar ose ushqimor duke dhuruar para ose ushqime për të prekurit nga tërmeti.
Ndërsa gjatë periudhës së mësimit online, që shkaktoi pandemia e COVID-19, u zhvillua nisma "Digjitalizo një nxënës", e cila bashkoi njerëzit vullnetarë dhe bizneset që dhuruan pajisje elektronike që nuk i përdornin më ose të reja për nxënësit në nevojë. Gjithsej, qindra pajisje u dhuruan për nxënësit në nevojë.
Gjatë vitit të dytë të mandatit, Parlamenti i Nxënësve u përqendrua kryesisht në organizimin e aktiviteteve shkollore nga nxënësit në shkollat e tyre. Duke qenë se mesimi në shkolla vazhdonte në kushte të kufizuara për shkak të masave anti-COVID të vendosura për shkak të pandemisë së koronavirusit, aktivitetet që PNSH organizonte ishin të vogla në përmasa.
Roli kyç i PNSH u tregua gjatë protestave që maturantët zhvilluan për pakënaqësitë që kishin në provimet e matures. Nëpërmjet ndërmjetësimit të tyre mes maturantëve dhe MAS, u arrit zgjidhja e situatës dhe procesi i mbetur i matures shtetërore vazhdoi normalisht.
Legjislatura e Dytë
Në vitin e parë të punës, strukturat e PNSH zhvilluan një sër aktivitetesh me qëllim aktivizimin e nxënësve në komunitetin e tyre. Gjithashtu, u ndërmorën nisma të ndryshme ku në qendër ishin nxënësit dhe aktivizimi i tyre brenda dhe jashtë shkollës. Një nga nismat më të shquara ishte "Nxënësi i Javës" ku cdo javë nga një shkollë e Republikës së Shqipërisë promovoheshin nxënës me talente të ndryshme. Gjithashtu, si në legjislaturën e parë, parlamenti u përball sërish me problemet e provimeve të matures shtetërore ku më së shumti pati një rol vezhgues.