cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edlira Bode
Edlira Bode është një nga 140 deputetët e Kuvendit të Republikës së Shqipërisë, dalë nga zgjedhjet e 25 qershorit 2017. Ajo i përket Partisë Socialiste, e cila ka fituar dhe mazhorancën në këto zgjedhje.
Yoshinori Muto
(lindur më 15 Korrik 1992) është një futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 19 ndeshje dhe ka shënuar 2 gola.
Maja e Bajrakut
Maja e Bajrakut (Oštro koplje-Оштро копље) që do të thotë "Shtizë e Mprehtë" ose "Maja e Mprehtë"; ndryshe e njohur edhe si Bajraku, ("Flamuri") është maja më e lartë malore jo vetëm në Shalë të Bajgorës por gjithashtu edhe në jug të Kopaonikut, në pjesën e Kosovës, me një lartësi prej 1789 metra mbi nivelin e detit. Në jug të saj ndodhen fshatrat e mëdha Kaçandolli dhe Bajgora.
Breznica e Poshtme
Breznicë e Poshtme (serbisht: Доња Бресница/Donja Bresnica) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Sant Miquel de Campmajor
Sant Miquel de Campmajor është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Pla de l'Estany, të provincës, në Katalonia. Sant Miquel de Campmajor ka 234 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 33.2 km2.
Lidhje të jashtme
Sant Miquel de Campmajor
Beteja e Kaçanikut (1910)
Beteja e Kaçanikut e vitit 1910 është një betejë e zhvilluar ndërmjet kryengritësve shqiptarë nën komandën e Idriz Seferit dhe të forcave osmane të komanduara nga Turgut Pasha.
Beteja
Më 30 prill, ushtria osmane e komanduar nga Turgut Pasha e cila në fillim përbëhej nga 16 mijë ushtarë, kalorësi dhe artileri, sulmoi 3000 luftëtarët shqiptarë të Idriz Seferit në Grykën e Kaçanikut. Më parë goditën me artileri fshatrat përreth dhe masakruan gratë e fëmijët për t'i demoralizuar shqiptarët.Mbrojtësit e Grykës së Kaçanikut u bënë ballë dy ditë më radhë forcave osmane duke treguar aftësi në mbrojtje dhe në sulm. Më pas u tërhoqën në mënyrë të organizuar drejt Gjilanit pa i ndalur goditjet drejt armikut.Ushtria osmane pësoi humbje të mëdha, u shpartalluan 20 divizione duke lënë të vrarë mijëra ushtarë, një të katërtën e forcave të Turgut Pashës. Në shenjë hakmarrje u dogjën fshatrat që kishin mbetur pa u shkatërruar nga artileria dhe u ekzekutuan robërit.
Gurgen Mahari
Gurgen Mahari (Gurgen Grigori Ajemian; 1 gusht 1903 në Van - 17 qershor 1969 në Jerevan) ishte shkrimtar dhe poet armen. Punët e tij më të mëdha përfshijnë novelën gjysmë-autobiografike Telat me gjemba në Blossom (1968) dhe romanin Djegia e pemishteve (1966) që ndodhin në vendlindjen e shkrimtarit Van, në prag të Gjenocidit armen.
Biografia
Gurgen iku në Armeninë lindore në vitin 1915 gjatë Gjenocidit armen dhe gjeti strehim në jetimore në Etchmiadzin, Dilijan dhe Jerevan. Libri i tij i parë, Titaniku, u botua në vitin 1924. Më pas shkroi trilogjinë autobiografike (pjesa e parë, "Fëmijëria" u botua në vitin 1929 dhe pjesa e tretë u përfundua në vitin 1955), e cila tregon historinë e mbijetesës së tij dhe tragjedinë e përjetuar nga armenët e Armenisë perëndimore.
Ai u arrestua në 1936, gjatë spastrimeve staliniste dhe u dënua me 11 vjet burg në Siberi. Ai u lirua në vitin 1947, por një vit më vonë u arrestua përsëri dhe u dërgua në mërgim siberian si një 'tip i besueshëm'. Ai u lejua të kthehej në Jerevan në vitin 1954 pas vdekjes së Stalinit.
Valentina Duka
Valentina Duka është një nga 140 deputetët e Kuvendit të Republikës së Shqipërisë, dalë nga zgjedhjet e 25 qershorit 2017. Ajo i përket Partisë Demokratike te Shqiperise,ne qarkun e Korçës
Brezniçiqi
Brezniçiq (serbisht: Бресничић/Bresničić) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Hafiz el-Asad
Hafiz el-Asad (6 tetor 1930 - 10 qershor 2000) ishte Presidenti i Sirisë nga viti 1971 deri më 2000. Ai ishte gjithashtu Kryeministër i Sirisë nga viti 1970 deri më 1971, si dhe sekretar rajonal i komandës rajonale të degës rajonale Siriane të Partisë Arabe Socialiste Ba'ath dhe sekretar gjeneral i Komandës Kombëtare të Partisë Ba'ath nga viti 1970 deri më 2000.
Hafiz lindi në Qardaha në një familje alavite të fisit Kalbiya tek prindërit Ali Sulejman el-Asad dhe Na'sa el-Asad. Në vitin 1950, ai vendosi të bashkohej me Forcat e Armatosura Siriane. Asad u diplomua në vitin 1955, pas së cilës ai u porosit një toger në Forcat Ajrore Siriane. Me të mbaruar shkollën e fluturimit, ai fitoi një trofe më të mirë dhe më vonë u caktua në bazën ajrore pranë Damaskut.
Teatri i kukullave
thumb|240px|Një teatër i kukullave britanikë (1770) Teatri i kukullave është një lloj teatri që përfshin manipulimin e kukullave - objekte të pajetë, që shpesh i ngjajnë një lloji të figurës njerëzore ose shtazore, të cilat janë të animuara ose të manipuluar nga aktorët. Aktorët përdorin lëvizje nga duart dhe krahët për të kontrolluar pajisje të tilla si shufra ose tela për të lëvizur trupin, kokën, gjymtyrët dhe në disa raste gojën dhe sytë e kukullës. Aktorët ndonjëherë flasin me zërin e karakterit të kukullës, ndërsa në raste të tjera ata performojnë në një tingull zanor të regjistruar.
Ekzistojnë shumë lloje të ndryshme të kukullave, dhe ato janë bërë nga një gamë e gjerë materialesh, në varësi të formës së tyre dhe përdorimit të synuar. Ato mund të jenë jashtëzakonisht komplekse ose shumë të thjeshta në ndërtimin e tyre. Kukullat më të thjeshta janë kukullat e gishtërinjve, të cilat janë kukulla të vogla që futen në një gisht të vetëm, dhe kukulla me çorape, të cilat formohen nga një çorapë dhe operohen duke futur dorën e dikujt brenda çorapes, me hapjen dhe mbylljen e dorës që simulon lëvizjen e "gojës" së kukulles.
Teatri i kukullave është një formë teatri shumë e lashtë e cila u regjistrua për herë të parë në shekullin 5 para erës sonë në Greqinë e lashtë. Disa forma të teatrit të kukullave mund të kenë origjinuar qysh më parë 3000 vjet para erës sonë.
Sant Mori
Sant Mori është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Empordà, të provincës Girona, në Katalonia. Sant Mori ka 163 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 7.5 km2.
Lidhje të jashtme
Sant Mori
Kamçatka
parapamje|Topografia e KamçatkësKamçatka (полуо́стров Камча́тка, Poluostrov Kamçatka) është një gadishull 1,250 kilometra i gjatë në Lindjen e Largët ruse, me një sipërfaqe prej rreth 270,000 km2. Ajo gjendet mes Oqeanit Paqësor në lindje dhe Detit Ohotsk në perëndim.
Në Kamçatkë gjenden vullkanët e Kamçatkës, një vend i trashëgimisë botërore.
Petro Poroshenko
parapamje|Portreti zyrtar i Petro Poroshenkos. Petro Oleksiyovych Poroshenko (Ukrainisht: Петро́ Олексі́йович Пороше́нко, i lindur më: 26 shtator 1965) është një biznesmen dhe politikan ukrainas që shërbeu si presidenti i 5-të i Ukrainës nga 2014 deri në 2019. Poroshenko shërbeu si Ministër i Punëve të Jashtme nga viti 2009 deri në vitin 2010 dhe si Ministër i Tregtisë dhe Zhvillimit Ekonomik në vitin 2012. Nga viti 2007 deri në vitin 2012, ai drejtoi Këshillin e Bankës Kombëtare të Ukrainës. Ai u zgjodh president më 25 maj 2014, duke marrë 54.7% të votave të hedhura në raundin e parë, duke fituar kështu plotësisht dhe duke shmangur balotazhin. Gjatë presidencës së tij, Poroshenko udhëhoqi vendin në fazën e parë të luftës në Donbas, duke i shtyrë forcat separatiste ruse në Rajonin e Donbasit. Ai filloi procesin e integrimit me Bashkimin Evropian duke nënshkruar Marrëveshjen e Asociimit Bashkim Evropian-Ukrainë.
Politika e brendshme e Poroshenkos promovoi gjuhën ukrainase, nacionalizmin, kapitalizmin gjithëpërfshirës, dekomunistizimin dhe decentralizimin administrativ. Në vitin 2018, Poroshenko ndihmoi në krijimin e Kishës Ortodokse Autoqefale të Ukrainës, duke ndarë kishat ukrainase nga Patriarkana e Moskës. Presidenca e tij u distilua në një slogan me tre fjalë, i përdorur si nga mbështetësit ashtu edhe nga kundërshtarët: armiia, mova, vira (anglisht: ushtarak, gjuhë, besim).
Si kandidat për një mandat të dytë në vitin 2019, Poroshenko mori 24.5% në raundin e dytë dhe u mund nga Volodimir Zelenski.
Poroshenko është një deputet popullor i Rada Verkhovna dhe udhëheqës i partisë së Solidaritetit Evropian. Jashtë qeverisë, Poroshenko ka qenë një oligark i shquar ukrainas me një karrierë fitimprurëse në blerjen dhe ndërtimin e aseteve. Markat e tij më të njohura janë Roshen, një kompani ëmbëltore në shkallë të gjerë që i ka fituar pseudonimin "Mbreti i çokollatës" dhe kanali i tij televiziv i lajmeve, kanali 5, të cilin ai u detyrua ta shiste për të respektuar legjislacionin anti-oligark në nëntor 2021. Ai konsiderohet oligark për shkak të shkallës së zotërimeve të tij të biznesit në sektorin e tij të mëparshëm në industrinë e prodhimit dhe në industrinë e tij paraardhëse, në disa sektorë dhe në industrinë e tij financiare. dhe pronësinë e tij në një media me ndikim.
Ervin Salianji
Ervin Salianji, deputet i Kuvendit të Republikës së Shqipërisë!
Ervin Salianji ka lindur në Korçë, studimet i ka kryer në Tiranë për Drejtësi, mbas mbarimit të studimeve ka qënë pedagog dhe Avokat i Qytetit nëBashkinë e Tiranës!
Në vitin 2016 zgjidhet sekretar për aksionin qytetar, funskion me shumë altivitet dhe me ritem të lartë në denoncime dhe organizime të protestave të opozitës.
Në vitin 2017 zgjidhet deputet në Qarkun e Korçës ku PDSh merr rezultatin më të mirë në rang kombëtar! Zgjidhet sekretar i Grupit Parlamentar dhe jep dorëheqjen në vitin 2019 pas përplasjeve me ish kryetarin e PDSh Lulzim Basha!
Në zgjedhjet e 2021 Salianji rizgjidhet deputet i Qarkut Korçë, deputeti më i votuar i opozitës në Korcë dhe në qarqet e Jugut! Partia Demokratike merr rezultatin më të mirë historik në Bashkinë Korçë!
Në zgjedhjet e 14 Majit Salianji ishte drejtues politik në Kavajë ku bashkia ju rikthye demokratëve dhe ishte bashkia më e madhe e fituar nga opozita!
Aktualisht është nënkryetar i Grupit Parlamentar të PDSh dhe një prej zërave më të fortë dhe me ndikim publik të opozitës!
Naoemon Shimizu
(? – 6 Gusht 1945) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje dhe ka shënuar 1 gola.
Hekuran Hoxhalli
Hekuran Hoxhalli është një nga 140 deputetët e Kuvendit të Republikës së Shqipërisë, dalë nga zgjedhjet e 25 qershorit 2017. Aji i përket Partisë Demokratike te Shqiperise,ne qarkun e Korçës
Saint-Marcellin
Është i ngjashëm në cilësi dhe shije me Saint-Félicien, një djathë më i madh i prodhuar në një pjesë të ndryshme të rajonit Rhône-Alpes.
Saint-Marcellin gjendet në 3 shkallë pjekjeje ( afinazh ): sec (i thatë), crémeux (kremoz) dhe bleu (me myk).
Sant Miquel de Fluvià
Lidhje të jashtme
Sant Miquel de Fluvià
Zhelko Çajkovski
Željko Čajkovski (5 maj 1925 – 11 nëntor 2016) ishte futbollistë dhe trajnerë kroatë, i cili ka luajtur si sulmues.
Në kombëtaren jugosllave, ai fitoi medaljen e argjendë në turenun e futbollit në lojërat olimpike 1948 që u mbajt në Londër, duke humbur 1-3 kundër Suedisë. Në kualifikimin për Kupën Botërore 1950 në dhjetor 1949, ai shënoi golë në minutën e 114-të në ndeshjen kundër Francës. Së bashku me vëllain e tij Zlatko ai ishte në anën që fitoi ndeshjet e Kupës së Botës 1950 të FIFA-së kundër Zvicrës dhe Meksikës, në të cilën ai kontribuoi në një gol.
Në nivelin e klubit ai luajti nga 1942 për HAŠK Zagreb dhe, pas shpërbërjes së klubit, nga viti 1945 e tutje për Dinamo Zagreb. Me Dinamo fitoi titullin e kampionatit të viteve 1950 dhe 1954, si dhe turneun e kupës 1951. Në vitin 1956 ai u bashkua me klubin gjermanë së divizionit të parë Werder Bremen për dy sezone. Sipas disa burimeve ai ishte në radhët e 1. FC Nürnberg në sezonin 1958-59. Në sezonin e 1959-60, ai shërbeu si lojtar i menaxherit të klubit bavarezë në divizionin e tretë 1. FC Lichtenfels, të cilën ai e çoi në kampionatin amator të Bavarisë.
Më vonë ai shërbeu si trajner për klubet gjermane të divizionit të dytë SpVgg Fürth dhe Borussia Neunkirchen. Ai e udhëhoqi Borusinën në Bundesligë, megjithatë ai duhej të përballet me rënien pas një sezoni. Nga 1971 ai ishte në krye të klubit të ndarjes së tretë SSV Ulm 1846, duke fituar divizionin dy herë, edhe pse nuk arriti të arrijë promovimin. Në gjysmën e parë të sezonit 1974-75, ai arriti në VfR Heilbronn, dhe në gjysmën e dytë, Wacker 04 Berlin, si në divizionin e dytë.
Bartolomeo Cristofori
Bartolomeo Cristofori di Francesco (4 maj 1655 – 27 janar 1731) ishte një krijues italian i instrumenteve muzikore i famshëm për shpikjen e pianos.
Biografia
Cristofori lindi në Padova në Republikën e Venedikut. Nuk ka të dhëna për jetën e tij të hershme. Një legjendë tregon se ai shërbeu si nxënës i krijuesit të madh të violinës, Nicola Amati. Historia bazohet në një skedar nga regjistrimi i vitit 1680, që tregon se një "Christofari Bartolomeo" jetonte në shtëpinë e Amati (në Cremona). Sidoqoftë siç thekson Stewart Pollens, ky person nuk mund të jetë Bartolomeo Cristofori, pasi duke u bazuar në regjistrimet, Cristofori atëherë do të ishte 13 vjeç, të dhëna në kundërshtim me rekordin e pagëzimit të Bartolomeo Cristofori, ai do të ishte 25 vjet.
Shiko hënën
Shiko hënën libër me autor Arben Duka, përgatiti për botim Pranvera Duka. Shtëpia botuese "Neraida", viti i botimit 2022. Faqet e librit 264. ISBN 9789928227881
Bartolomeo Cristofori
Biografia
Në vitin 1688 - kur ai ishte 33 vjeç ai u rekrutua për të punuar për Princin Ferdinando de Medici. Princi ishte i dashuarar pas muzikës, i apasionuar pas mekanikës dhe matematikës, dhe kishte një koleksion të mirë të instrumenteve muzikorë.
Nuk dihet se çfarë e shtyu Ferdinando të rekrutojë Cristofori. Princi udhëtoi për në Venediku në vitin 1688 për të marrë pjesë në Carnival, kështu që ai mund të ketë takuar Cristofori duke kaluar nëpër Padova në rrugën e tij për në shtëpi. Ferdinando ishte në kërkim të një tekniku të ri për t'u kujdesur për shumë instrumente të tij muzikore, detyra e mëparshme që sapo vdiq. Sidoqoftë, duket e mundur që Princi dëshironte të punësonte Cristofori jo vetëm si teknikun e tij, por konkretisht si një novator në instrumentet muzikore. Do të ishte për t'u habitur nëse Cristofori në moshën 33 vjeçare nuk do të kishte treguar tashmë shpikjen për të cilën ai më vonë u bë i famshëm.
Instrumentet e hershme
Gjatë viteve të mbetura të shekullit të 17-të, Cristofori shpiku dy instrumente të tastierës përpara se të fillonte punën e tij në piano. Këto instrumente janë të dokumentuara në një inventar të vitit 1700. Një prej tyre ishte spinettone, një klaviçembal me tela të prirur për të kursyer hapësirë, me dy grupe telash.
Një shpikje tjetër, e datuar nga viti 1690, ishte |spineti ovale, një instrument shumë origjinal, një lloj virgjinale me tela më të gjata në mes të rastit.
Pianot e Cristoforit
300px|parapamje|Pianoja e Cristoforit të vitit 1720 në Nju Jork
Numri i përgjithshëm i pianove të ndërtuara nga Cristofori nuk dihet. Vetëm tre mbijetojnë sot, të gjithë datojnë nga vitet 1720.
Instrumente të mbijetuara
Përveç tre instrumenteve më lartë, instrumente tjera të Cristoforit që mbijetuan janë:
Nomenklatura e UNESCO-së
Nomenklatura e UNESCO-së (më saktë Nomenklatura e  UNESCO-së për fushat e shkencës dhe teknologjisë) është një sistem i zhvilluar nga UNESCO për klasifikimin e punimeve shkencore dhe të disertacioneve të doktoraturës. Ajo ka tre versione të sistemit, duke ofruar nivele të ndryshme të përpunimit nëpërmjet kodeve 2, 4, dhe 6-shifror.
Sistemi dyshifror
11 Logjika 12 Matematika 21 Astronomia, Astrofizika 22 Fizika 23 Kimia 24 Shkenca e Jetës 25 Shkencat e Tokës dhe Hapësirës 31 Shkencat Bujqësore 32 Shkencat Mjekësore 33 Shkencat Teknologjike 51 Antropologjia 52 Demografia 53 Shkencat Ekonomike 54 Gjeografia 55 Historia 56 Shkencat Juridike dhe të Ligjit 57 Linguistika 58 Pedagogjia 59 Shkenca Politike 61 Psikologjia 62 Artet dhe Letërsia 63 Sociologjia 71 Etika 72 Filozofia
Brezniku (Prokuplë)
Breznik (serbisht: Бресник/Bresnik) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Ayça Ayşin Turan
Ajça Ajsha Turan (lindi më 25 tetor 1992) është aktore turke. Nëna e saj është nga Sinopi, edhe pse familja e nënës së saj janë me origjinë turke të cilët kanë imigruar prej Selaniku, Greqi (për shkak të luftës). Babai i saj është me prejardhje turke, nga Kastamonu. Ajo ka studiuar në Universitetin e Stambollit.
Simple Mail Transfer Protocol
Simple Mail Transfer Protocol (SMTP) është një standard interneti për transmetimin e postës elektronike (email). Së pari u përcaktua nga RFC 821 në vitin 1982, dhe për herë të fundit u përditësua në vitin 2008 me shtesat e SMTP të zgjeruar nga RFC 5321—që është protokolli me një përdorim të gjerë sot.
SMTP si parazgjedhje përdor portin 25 të TCP. Protokolli për dorëzim e postës është i njëjtë, por përdor portin 587. Lidhje SMTP siguruar me SSL, i njohur si SMTPS, parazgjedhje në portin 465 (jostandarde, por nganjëherë përdoren për arsye të trashëgimisë).
Shembull transporti SMTP
Një shembull tipik i dërgimit të një mesazhi me anë të SMTP në dy kuti postare (Alice dhe theboss) të vendosura në të njëjtën fushë postare (example.com ose localhost.com), është riprodhuar në seancën e mëposhtme të shkëmbimit.(Në këtë shembull, pjesët e bisedë janë parashtesat S-serveri dhe C-klienti; këto etiketa nuk janë pjesë e shkëmbimit.)
Sant Pau de Segúries
Sant Pau de Segúries është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Ripollès, të provincës Girona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Sant Pau de Segúries
Ryuzo Shimizu
(30 Shtator 1902 – ?) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje dhe ka shënuar 1 gola.
Kojçiqi
Kojçiq (serbisht: Кончић/Končić) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Menzili
Për njerëzit të cilët dëshirojnë të këndojnë Kuranin për një javë, teksti mund të ndahet në 7 pjesë. Çdo pjesë është i njohur si Menzil.
Ndarja e mëposhtme në 7 pjesë të barabarta është nga Hamza ez-Zajjat:
Alaminos, Guadalajara
Alaminos, Guadalajara është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun La Alcarria, të provincës Guadalajara, në Komunitetin Castile-La Mancha. Alaminos, Guadalajara ka 70 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 19,50 km2.
Ratnik za ljubav
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Qendra Klinike Stomatologjike Universitare e Kosovës
parapamje| Qendra Klinike Stomatologjike Universitare e Kosovës Qendra Klinike Stomatologjike Universitare e Kosovës (QKSUK) në Prishtinë dhe është institucioni kryesor mjekësor, arsimor dhe shkencor në fushën e stomatologjisë në Kosovë, misioni i të cilës është të kujdeset për një shëndet të mirë oral. Stafi i saj merr pjesë në takime të ndryshme lokale dhe ndërkombëtare, trajnime, konferenca profesionale dhe shkencore. Rezultati i këtyre aktiviteteve është kryesisht rritja e efikasitetit të procedurave dentare në mënyrë që të mirëmbahet dhe zhvillohet krahas me zhvillimet bashkëkohore në stomatologji. Zbatimi i Sistemit të Informacionit Shëndetësor në QKUSK e miratoi punën e tyre në zhvillimi për sa i përket mjekësisë dentare, pasi që siguron të dhëna të besueshme, në bashkëpunim me Ministrinë e Shëndetësisë në Kosovë, për krijimin e mirëqenies së mjekësisë dentare në përgjithësi.
Historiku
Historia e mjekësisë dentare të Kosovës filloi me trajnimin praktik në laboratorin e Shkollës së Mesme Mjekësore në Prishtinë. Në atë kohë, u krijua sektori i stomatologjisë ku punonin 96 stomatologë. Seksioni i Stomatologjisë u organizua në njësi të pavarura të punës dhe ato ishin: Klinika dentare protetike, Klinika e sëmundjeve të dhëmbëve, Klinika e sëmundjeve të gojës, Klinika e Stomatologjisë Parandaluese, Kirurgjia Orale, Dhëmbët dhe X-ray Laboratori dhe Komuniteti i Punës. Në Seksionin e Stomatologjisë ishin 177 punonjës, 44 mjekë, 20 asistentë, 9 asistentë praktikantë, 29 teknikë dentarë, 50 teknikë mjekësorë, 15 staf administrativ dhe 32 personel ndihmës. Aktivitetet edukative dhe arsimore shëndetësore kryesisht u zhvilluan në Organizatën Bamirëse Humanitare "Nënë Tereza" në Prishtinë. Që nga qershori 1999, klinikat e stomatologjisë u bënë pjesë e QKUSK deri në nëntor 2003, kur ndodhi një ngjarje e rëndësishme për stomatologjinë kur Ministria e Shëndetësisë nxori një Udhëzim Administrativ 12/2003, për Themelimin e QKUSK si një institucion autonom dhe i pavarur nga Qendra Klinike Universitare e Kosovës (QKUK).
Tirana objekt dhe subjekt i shtypit shqiptar
Tirana objekt dhe subjekt i shtypit shqiptar : shtypi shqiptar për Tiranën : fillimet e shtypit tiranas libër me autor Luan Zelka. Botuar në Tiranë nga Shtëpia Botuese Enciklopedike, në vitin 2000. Faqe 168.
Mile Kitić
Milojko "Mile" Kitiq (lindur më 1 janar 1952) është një këngëtar popullor serb me origjinë boshnjake. Pothuajse njëzëri, ai konsiderohet si legjendë e muzikës ballkanase. Ai u bë i njohur si anëtar i kolektivit popullor të viteve tetëdhjetë Juzhni Vetar me këngëtarët e tjerë të folklorit Sinan Sakiq, Dragana Mirkoviq, Kemal Malovčić dhe Shemsa Sulakoviq.
Mile Kitić, së bashku me disa këngëtarë të tjerë, është një ndër artistët më të kopjuar në periudhën e viteve 2000 nga këngëtarët shqiptare. Ka shumë gjasa që meloditë e këngëve të tij të jenë të njohura për lexuesin.
Një nga hitet e tij të para ishte kënga "Mala, mala iz Novog Pazara" ("E vogla, e vogla nga Pazari i Ri"), por padyshim kënga e tij më e famshme dhe diamanti i muzikës turbofolk është "Krajlica Trotoara"("Mbretëresha e trotuareve"), ku ai rrëfen emocionalisht takimin me dashurinë e tij të parë e cila tashmë endej rrugëve si punëtore seksi.
Jeta dhe karriera
Publikimi i tij i parë ishte "Čija si ljubav" (Dashuria e kujt je) në 1975, ndërsa albumi i tij debutues u publikua në 1982. Ai iu bashkua Juzhni Vetarit në vitin 1984 dhe fitoi sukses pothuajse të menjëhershëm me albumin dhe këngën "Čaša ljubavi" (Gota e dashurisë). Ndërsa në grup ka bashkëpunuar edhe me këngëtarët e tjerë të muzikës popullore jugosllave Sinan Sakiq, Dragana Mirkoviq, Kemal Malovçiq dhe Shemsa Sulakoviq. Gjatë Luftës së Bosnjës të viteve 1990, ai dhe familja e tij u larguan në Beograd.
Kitić ka dy vajza nga dy martesa dhe dy mbesa nga i parëlinduri. Ai e ndan jetën e tij mes Beogradit dhe Hanoverit me gruan e tij të dytë, gjithashtu një këngëtare e njohur, Marta Saviq. Vajza e tij e vogël Elena Kitić është një këngëtare R&amp;B.
Viktor Janukoviç
parapamje|Portreti zyrtar i Viktor Yanukovych. Viktor Fedorovych Yanukovych (Ukrainisht: Віктор Федорович Янукович, Rusisht: Виктор Фёдорович Янукович) është një ish politikan që shërbeu si presidenti i 4-të i Ukrainës nga viti 2010 deri sa u hoq nga detyra në Revolucionin e Dinjitetit në 2014, pas muajsh protestash kundër presidencës së tij. Nga viti 2006 deri në vitin 2007 ishte kryeministër i Ukrainës; ai shërbeu gjithashtu në këtë post nga nëntori 2002 deri në janar 2005, me një ndërprerje të shkurtër në dhjetor 2004. Ai ka jetuar në mërgim në Rusi që nga largimi i tij nga detyra në 2014.
Yanukovych ishte guvernator i rajonit Donetsk në Ukrainën lindore nga viti 1997 deri në 2002. Ai ishte kryeministër i Ukrainës nga 21 nëntori 2002 deri më 7 dhjetor 2004 dhe nga 28 dhjetor 2004 deri më 5 janar 2005, nën Presidentin Leonid Kuchma. Yanukovych kandidoi për herë të parë për president në vitin 2004: ai kaloi në balotazh dhe fillimisht u shpall fitues kundër ish-kryeministrit Viktor Jushçenko. Megjithatë, zgjedhjet ishin të mbushura me akuza për mashtrime zgjedhore dhe frikësim të votuesve. Kjo shkaktoi protesta të gjera dhe Sheshi i Pavarësisë së Kievit u pushtua në atë që u bë e njohur si Revolucioni Portokalli. Gjykata e Lartë e Ukrainës anuloi balotazhin e zgjedhjeve dhe urdhëroi një balotazh të dytë. Yanukovych humbi zgjedhjet e dyta ndaj Jushçenkos. Ai shërbeu si Kryeministër për herë të dytë nga 4 gusht 2006 deri më 18 dhjetor 2007, nën Presidentin Jushçenko.
Yanukovych u zgjodh president në vitin 2010, duke mundur kryeministren Julia Tymoshenko. Zgjedhjet u vlerësuan të lira dhe të ndershme nga vëzhguesit ndërkombëtarë. Platforma e Yanukovych përfshinte modernizimin ekonomik, rritjen e shpenzimeve, vazhdimin e negociatave tregtare me Bashkimin Evropian dhe mos-angazhimin në politikën e mbrojtjes. Vitet e tij në pushtet panë një kthim prapa demokratik, burgosjen e Timoshenkos, një rënie në lirinë e shtypit dhe një rritje të miqësisë dhe korrupsionit.
Në nëntor 2013, filluan një sërë ngjarjesh që çuan në largimin e tij si president. Mes presionit ekonomik nga Rusia, Yanukovych papritmas ndryshoi mendje dhe u tërhoq nga nënshkrimi i një marrëveshjeje asociimi me BE-në, në vend të kësaj pranoi një marrëveshje tregtare ruse dhe paketën e shpëtimit të kredisë. Kjo shkaktoi protesta masive kundër Yanukovych, të quajtur "Euromaidan", të cilat patën një përgjigje të ashpër nga autoritetet. Trazirat civile arritën kulmin në shkurt 2014, kur pothuajse 100 protestues u vranë nga policia. Yanukovych nënshkroi një marrëveshje me opozitën, por ai u largua fshehurazi nga kryeqyteti më vonë atë ditë. Të nesërmen, më 22 shkurt, parlamenti i Ukrainës votoi për largimin e tij nga posti i tij dhe caktimin e zgjedhjeve të parakohshme me arsyetimin se ai ishte tërhequr nga detyrat e tij kushtetuese, dhe jo përmes procesit të shkarkimit. Dy ditë më vonë, qeveria e përkohshme lëshoi një urdhër për arrestimin e tij, duke e akuzuar atë për përgjegjësinë për "vrasjen masive të civilëve". Yanukovych shkoi në mërgim në Rusi dhe mbajti disa konferenca shtypi, duke e deklaruar veten se mbetet "kreu legjitim i shtetit ukrainas i zgjedhur në një votë të lirë nga qytetarët ukrainas". Më 18 qershor 2015, Yanukovych iu hoq zyrtarisht titulli i presidentit nga parlamenti. Më 24 janar 2019, ai u dënua në mungesë me trembëdhjetë vjet burgim për tradhti të lartë nga një gjykatë ukrainase.
Në sondazhet sociale të kryera që nga largimi i tij nga detyra, Yanukovych konsiderohet si presidenti më i keq në historinë e Ukrainës. Yanukovych i ka dhënë emrin e tij edhe një termi kolektiv për gabimet e bëra nga politikanët ukrainas: Yanukizmat.
Udhëtimet e Gulliverit
{{Infobox book
Pjesa e parë: Një Udhëtim në Liliput
Gjatë udhëtimit të tij të parë, Gulliver lahet në breg të detit pas një anijeje dhe e gjen veten të burgosur së bashku me një racë njerëzish të vogël, më pak se 6 inç (15 cm) i gjatë, të cilët janë banorë të ishull të Lilliput. Pas sigurimit të sjelljes së tij të mirë, atij i jepet një vendbanim në Lilliput dhe bëhet i preferuari i Oborrit Mbretëror të Lilliput. Ai gjithashtu është dhënë leja nga mbreti i Lilliputit që të shkojë nëpër qytet me kusht që ai të mos dëmtojë subjektet e tyre.
Në fillim, Lilliputianët janë mikpritës ndaj Gulliver, por ata janë gjithashtu të kujdesshëm për kërcënimin që madhësia e tij u paraqet atyre. Lilliputasit zbulojnë se janë një popull që i kushtojnë vëmendje të madhe çështjeve parëndësishme. Për shembull, një person plas fundin e një veze dhe bëhet baza e një përçarje të thellë politike brenda këtij kombi. Ata janë një popull që kënaqen me shfaqje të autoritetit dhe shfaqjeve të pushtetit. Gulliver ndihmon Lilliputianët të nënshtrojnë fqinjët e tyre Blefuskudianët duke vjedhur flotën e tyre. Sidoqoftë, ai refuzon të zvogëlojë vendin ishull të Blefuscu në një provincë të Lilliput, duke mos kënaqur mbretin dhe oborrin mbretëror.
Gulliver akuzohet për tradhëti, ndër të tjera krime, urinim në kryeqytet edhe pse po vinte zjarr. Ai është i dënuar dhe dënohet të verbohet. Me ndihmën e një miku të mirë, "një personi të konsiderueshëm në gjyq", ai arratiset në Blefuscu. Këtu, ai sheh dhe tërheq një anije të braktisur dhe lundron jashtë për t'u shpëtuar nga një anije që kalon, e cila e merr me siguri përsëri në shtëpi.
Pjesa e dytë: Një Udhëtim në Brobdingnag
Gulliver së shpejti vendos përsëri. Kur anija e lundrimit Adventure është hedhur në erë nga stuhitë dhe detyrohet të lundrojë për tokë në kërkim të ujit të freskët, Gulliver braktiset nga shokët e tij dhe lihet në një gadishull në bregdetin perëndimor të kontinentit të Amerikës së Veriut.
Bari i Brobdingnag është i gjatë si një pemë. Ai është gjetur më pas nga një fermer i cili është rreth 22 metra i gjatë, duke gjykuar nga Gulliver që vlerëson se hapi i këtij njeriu është 9 m. Fermeri gjigant sjell Gulliver në shtëpi, dhe vajza e tij Glumdalclitch kujdeset për Gulliver. Fermeri e trajton atë si një kuriozitet dhe i ekspozon për para. Pas një kohe ekrani i vazhdueshëm e bën Gulliverin të sëmurë, dhe fermeri e shet atë tek mbretëresha. Glumdalclitch (i cili shoqëroi të atin ndërsa ekspozonte Gulliver) është marrë në shërbim të mbretëreshës për t'u kujdesur për një burrë të vogël. Meqenëse Gulliver është shumë i vogël për të përdorur karriget e tyre të mëdha, shtretërit, thikat dhe pirunët, mbretëresha komisionon një shtëpi të vogël që do të ndërtohet për të, në mënyrë që të mund të transportohet brenda tij; kjo përmendet si "kutia e tij e udhëtimit".
Midis aventurave të vogla të tilla si luftimi i grykave gjigande dhe duke u çuar në çati nga një majmun, ai diskuton shtetin e Evropës me mbretin e Brobdingnag. Mbreti nuk është i kënaqur me rrëfimet e Gulliver për Evropën, veçanërisht kur mëson përdorimin e armëve dhe topave. Në një udhëtim në bregdet, kutia e tij e udhëtimit kapet nga një shqiponjë gjigande që hedh Gulliver dhe kutinë e tij në det, ku ai kap nga detarët që e kthejnë atë në Angli.
Pjesa e tretë: Një Udhëtim në Laputa, Balnibarbi, Luggnagg, Glubbdubdrib dhe Japoni
Duke vendosur përsëri, anija e Gulliver është sulmuar nga piratët dhe ai është i mahnitur afër një ishulli shkëmbor shkretëtirës pranë Indisë. Ai është shpëtuar nga ishulli fluturues i Laputës, një mbretëri kushtuar arteve të muzikës, matematikës dhe astronomisë, por në gjendje t'i përdorë ato për qëllime praktike. Në vend se të përdorin ushtri, Laputa ka një zakon të hedhë gurë në qytetet rebele në tokë.
Gulliver viziton Balnibarbi], mbretëria sundoi nga Laputa, si mysafire e një oborri të rangut të ulët dhe sheh rrënimin e sjellë nga ndjekja e verbër e shkencës pa rezultate praktike, në një satirë mbi burokracinë dhe mbi [[Royal Society dhe eksperimentet e saj. Në Akademinë e Madhe të Lagados në Balnibarbi, burime të mëdha dhe fuqi punëtore janë të punësuar në hulumtimin e skemave absurde siç janë nxjerrja e rrezeve të diellit nga trangujve, zbutja e mermerit për përdorim në jastëk, mësimi se si të përzieni bojën me erë dhe zbuloni komplotet politike duke ekzaminuar jashtëqitjen e persona të dyshimtë. Gulliver më pas është dërguar në Maldonada, porti kryesor i Balnibarbi, për të pritur një tregtar që mund ta marrë me vete në Japoni.
Ndërsa pret një pasazh, Gulliver bën një udhëtim të shkurtër anësor në ishullin Glubbdubdrib i cili është në jugperëndim të Balnibarbi. Në Glubbdubdrib, ai viziton banesën e një magjistari dhe diskuton historinë me fantazmat e figurave historike, rivendosjen më të dukshme të temës "të lashtë kundër moderneve" në libër. Fantazmat përbëhen nga Jul Çezari, Brutusi, Homeri, Aristoteli, Rëne Dekarti dhe Pierre Gassendi.
Pasi arriti në Japoni, Gulliver i kërkon perandorit "të më falë duke kryer ceremoninë e imponuar ndaj bashkatdhetarëve të mi për shkeljen e kryqëzimit", gjë që bën perandori. Gulliver kthehet në shtëpi, i vendosur të qëndrojë atje për pjesën tjetër të ditëve të tij.
Pjesa e katërt: Një Udhëtim në Tokën e Houyhnhnms
Megjithë synimin e tij të mëparshëm për të qëndruar në shtëpi, Gulliver kthehet në det si kapiteni i një tregtari, pasi mërzitet me punësimin e tij si kirurg. Në këtë udhëtim, ai është i detyruar të gjejë shtesa të reja për ekuipazhin e tij, i cili, beson, është kthyer kundër tij. Ekuipazhi i tij pastaj kryen kryengritje. Pasi e mbajnë atë të përmbajtur për ca kohë, ata vendosin ta linin atë në pjesën e parë të tokës ku ndeshën dhe të vazhdojnë si piratë. Ai është i braktisur në një varkë ulëse dhe vjen në një garë të krijesave të egra të deformuara njerëzore, të cilave ai koncepton një antipati të dhunshme. Pas pak, ai takohet me Houyhnhnmët, një racë kuajsh që flasin. Ata janë sundimtarët ndërsa krijesat e deformuara që i ngjajnë qenieve njerëzore quhen Yahoo.
Gulliver bëhet një anëtar i familjes së një kalit dhe vjen për të admiruar dhe imuluar Houyhnhnmët dhe mënyrën e tyre të jetës, duke hedhur poshtë njerëzit e tij si njerëzit e thjeshtë si Yahoos të pajisur me një pamje të arsyes të cilën ata vetëm e përdorin për të përkeqësuar dhe shtuar në veset e natyrës u dha atyre. Sidoqoftë, një Asamble e Houyhnhnms rregullon se Gulliver, një Yahoo me një pamje të arsyeshme, është një rrezik për civilizimin e tyre dhe e urdhëron atë të notojë përsëri në tokën nga erdhi. "Mjeshtri" i Gulliver-it, Houyhnhnm që e mori me vete në shtëpinë e tij, i blen kohë për të krijuar një kanoe për ta bërë më të lehtë largimin e tij. Pas një udhëtimi tjetër katastrofik, ai shpëtohet kundër vullnetit të tij nga një anije Portugeze. Ai është i pështirë për të parë që Kapiteni Pedro de Mendez, të cilin e konsideron një Yahoo, është një person i mençur, i sjellshëm dhe bujar.
Ai kthehet në shtëpinë e tij në Angli, por nuk është në gjendje të pajtojë veten për të jetuar në mesin e "Yahoos" dhe bëhet një zhurmë, duke mbetur në shtëpinë e tij, duke shmangur familjen dhe gruan e tij, dhe duke kaluar disa orë në ditë duke folur me kuajt në stallat e tij.
Tani pranohet në përgjithësi që udhëtimi i katërt i Udhëtimeve të Guliverit mishëron një pamje tërësisht pesimiste për vendin e njeriut dhe kuptimin e ekzistencës së tij në univers.
Ostaj ovde
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ekspedita e Mijërave
Ekspedita e Mijërave (italisht: Spedizione dei Mille) ishte një ngjarje e bashkimit italian që ndodhi në vitin 1860. Një trupë vullnetarësh të udhëhequr nga Giuseppe Garibaldi lundroi nga Quarto afër Genoa dhe zbarkoi në Marsala, Siçili, për të pushtuar Mbretërinë e Dy Siçilive, e sunduar nga Shtëpia e Bourbon-Dy Siçilive.
Projekti ishte një sipërmarrje ambicioze dhe e rrezikshme që synonte të pushtonte, me një mijë burra, një mbretëri me një ushtri më të madhe të rregullt dhe një marinë më të fuqishme. Ekspedita ishte një sukses dhe përfundoi me një plebishit që solli Napolin dhe Siçilinë në Mbretërinë e Sardenjës (e njohur edhe si Piedmonte-Sardinia), pushtimi i fundit territorial përpara shpalljes së Mbretërisë së Italisë më 17 mars 1861.
Sipërmarrja detare ishte i vetmi veprim i dëshiruar që u vendos bashkërisht nga "katër baballarët e kombit" Giuseppe Mazzini, Giuseppe Garibaldi, Victor Emmanuel II, dhe Camillo Benso, Konti i Cavour, duke ndjekur qëllime të ndryshme. Megjithatë, ekspedita u nxit nga Francesco Crispi, i cili përdori ndikimin e tij politik për të forcuar projektin e bashkimit italian.
Ekspedita dhe e gjithë sipërmarrja u mbështet shumë nga Perandoria Britanike, e cila donte të krijonte një qeveri miqësore në Italinë Jugore, e cila po merrte një vlerë të madhe strategjike për shkak të hapjes së afërt të Kanalit të Suezit. Burbonët konsideroheshin jo të besueshëm për shkak të hapjeve të tyre në rritje drejt Perandorisë Ruse. Marina Mbretërore mbrojti palën e zbarkimit nga Bourbonët dhe donatorët nga Mbretëria e Bashkuar e mbështetën ekspeditën financiarisht me një pjesë të madhe të parave duke u përdorur për të ryshfet oficerëve ushtarakë të pabesë Bourbon.
Prapavija
Ekspedita u zhvillua në kuadër të procesit të përgjithshëm të bashkimit të Italisë, i cili u orkestrua kryesisht nga Camillo Cavour, Kryeministri i Piemontit-Sardenjës, si vepër e jetës së tij. Pas aneksimit të Dukatit të Madh të Toskanës, Dukatëve të Modenës dhe Parmës dhe Romagna në Piemonte në mars 1860, nacionalistët italianë vunë sytë në Mbretërinë e Dy Siçilive, e cila përfshinte të gjithë territorin jugor të Italisë dhe Siçilisë, si hapi tjetër drejt ëndrrës së tyre për bashkimin e të gjitha trojeve italiane.
Në vitin 1860 Garibaldi, tashmë lideri revolucionar më i famshëm italian, ishte në Genoa duke planifikuar një ekspeditë kundër Siçilisë dhe Napolit, me mbështetjen e fshehtë të Mbretërisë së Bashkuar. Lorenzo del Boca sugjeroi se mbështetja britanike për ekspeditën e Garibaldit ishte nxitur nga nevoja për të siguruar kushte më të favorshme ekonomike për sulfurin sicilian, i cili nevojitej në sasi të mëdha për municione.
Kërkimi për një casus belli
Mbretëria e Piemontit-Sardenjës kishte nevojë për një casus belli të paraqitshme për të sulmuar Mbretërinë e Dy Siçilive. Kjo ishte e nevojshme për Shtëpinë e Savojës, e cila megjithatë nuk dha asnjë deklaratë lufte kundër mbretërisë Burbon, një kusht i domosdoshëm, pasi kjo ishte ndër kërkesat e paraqitura ndaj Cavour. E vetmja dukuri që do ta plotësonte këtë kërkesë ishte një kryengritje nga brenda. Një ngjarje e tillë do të kishte ndjerë tjetërsimin e njerëzve ndaj dinastisë që sundonte në Napoli dhe, veçanërisht, paaftësinë e Francis II të Dy Siçilive, për të ushtruar qeverisje në domenet e tij. Siç tregon historia e dekadave të kaluara, Siçilia ishte tokë pjellore, dhe jugu liberal, veçanërisht ata që ktheheshin pas një amnistie të dhënë nga mbreti i ri, i cili punoi në këtë drejtim për disa kohë.
Astronom
parapamje|upright=1.1|[[Astronomi (Vermeer)|Astronomi, 1668, nga Johannes Vermeer]]
Një astronom është një shkencëtar në fushën e astronomisë, i cili fokuson studimet e tij në një çështje ose fushë specifike jashtë fushëveprimit të Tokës. Ata vëzhgojnë objekte astronomike si yjet, planetët, hënat, kometat dhe galaktikat - qoftë në astronomi vëzhguese (duke analizuar të dhënat) ose teorike. Shembuj të temave ose fushave që studiojnë astronomët përfshijnë shkencën planetare, astronominë diellore, origjinën ose evolucionin e yjeve ose formimin e galaktikave. Një temë e lidhur por e dallueshme është kozmologjia fizike, e cila studion Universin në tërësi.
Sant Pere de Ribes
Sant Pere de Ribes është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Garraf, të provincës Barcelona, në Katalonia. Sant Pere de Ribes ka 28399 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 40.71 km2.
Lidhje të jashtme
Sant Pere de Ribes
Republika Romake (1849)
Republika Romake (italisht: Repubblica Romana) ishte një shtet jetëshkurtër i shpallur më 9 shkurt 1849, kur qeveria e Shteteve Papale u zëvendësua përkohësisht nga një qeveri republikane për shkak të largimit të Papa Piut IX në Gaeta. Republika u drejtua nga Carlo Armellini, Giuseppe Mazzini, dhe Aurelio Saffi. Së bashku ata formuan një triumvirat, një reflektim i një forme qeverisjeje gjatë krizës së shekullit të parë pes të Republikës Romake.
Një nga risitë kryesore që Republika shpresonte të arrinte u përfshi në kushtetutën e saj: Liria e fesë, me Papa Piun IX dhe pasardhësit e tij garantuan të drejtën për të qeverisur Kishën Katolike. Këto liri fetare ishin krejt të ndryshme nga situata e qeverisë së mëparshme, e cila lejonte që qytetarët e saj të praktikonin vetëm Katolicizmin dhe Judaizmin. Kushtetuta e Republikës Romake ishte e para në botë që hoqi dënimin me vdekje në ligjin e saj kushtetues.
Fillimi i Republikës
parapamje|majtas|Një nga emblemat e Republikës Romake. Më 15 nëntor 1848, Pellegrino Rossi, Ministri i Drejtësisë i qeverisë papale, u vra. Të nesërmen, liberalët e Romës mbushën rrugët, ku grupe të ndryshme kërkuan një qeveri demokratike, reforma sociale dhe një shpallje lufte kundër Perandorisë Austriake për të çliruar territoret e mbajtura prej kohësh që ishin kulturalisht dhe etnikisht italianë. Natën e 24 nëntorit, Papa Piu IX u largua nga Roma i maskuar si një prift i zakonshëm dhe doli jashtë shtetit në Gaeta, një kështjellë në Mbretërinë e Dy Siçilive. Para se të largohej, ai kishte lejuar formimin e një qeverie të udhëhequr nga Kryepeshkopi Carlo Emanuele Muzzarelli, të cilit i shkroi një shënim para se të largohej:
Qeveria nxori disa reforma liberale të cilat Piu IX i hodhi poshtë. Kur u vendos me siguri në Gaeta, ai organizoi një qeveri të re. Një delegacion u krijua nga Këshilli i Lartë i krijuar nga Papa dhe kryetari i bashkisë së Romës, dhe u dërgua për të qetësuar Papën dhe për t'i kërkuar atij që të kthehej sa më shpejt të jetë e mundur. Ky delegacion përbëhej nga vetë kryetari i bashkisë, Princi Tommaso Corsini, tre priftërinj – Rezzi, Mertel dhe Arrighi – Marchese Paolucci de Calboli, doktor Fusconi dhe avokat Rossi. Megjithatë, ata u ndaluan në kufirin shtetëror në Terracina. Papa, i informuar për këtë, nuk pranoi të fliste me ta. Në Romë një Costituente Romana u formua më 29 nëntor.
Pa një qeverisje vendore në Romë, për herë të parë në historinë e re, u mblodhën asambletë popullore. Margaret Fuller e përshkroi procesionin nën një flamur të ri, një trengjyrësh i dërguar nga Venecia, që vendosi flamurin në duart e statujës së kalorësisë së Marcus Aurelius në Campidoglio, dhe reagimi i zemëruar popullor ndaj paralajmërimeve papale për shkishërim për veprimet politike të nëntorit të marra nga Gaeta dhe të postuara më 3. Costituenti vendosi të caktojë zgjedhje të drejtpërdrejta dhe universale (zgjedhësit ishin të gjithë qytetarët e shtetit, meshkuj dhe mbi 21 vjeç) më 21 janar 1849. Meqenëse Papa i kishte ndaluar katolikët të votonin në ato zgjedhje (ai konsideroi thirrjen e zgjedhjet "një akt monstruoz krimi i bërë pa maskë nga sponsorët e demagogjisë anarkike", një "përpjekje anormale dhe sakrilegjike... që meriton dënimet e shkruara si në ligjet hyjnore ashtu edhe në ligjet njerëzore"), asambleja kushtetuese që rezultoi ( i njohur joformalisht si "Kuvendi i të Mallkuarve") kishte një prirje republikane. Në çdo pjesë të Shteteve Papale, më pak se 50% e votuesve të mundshëm shkuan në votime.
Më 2 shkurt 1849, në një tubim politik të mbajtur në Teatro Apollo, një ish-prift i ri romak, Abbé Arduini, mbajti një fjalim në të cilin deklaroi se fuqia e përkohshme e papëve ishte një "gënjeshtër historike, një mashtrim politik, dhe një imoralitet fetar.”
Asambleja Kushtetuese u mblodh më 8 shkurt dhe shpalli Republikën Romake pas mesnatës së 9 shkurtit. Sipas Jasper Ridley: "Kur u thirr emri i Carlo Luciano Bonaparte, i cili ishte anëtar i Viterbos, ai iu përgjigj thirrjes duke thirrur Rroftë Republika!" (Viva la Repubblica!). Fakti që një Republikë Romake ishte një parandjenjë e pritjeve më të gjera, u shpreh në vlerësimin e Giuseppe Mazzinit si qytetar romak.
parapamje|djathtas|350px|Shpallja e Republikës Romake në 1849, në Piazza del Popolo
Kur lajmi mbërriti në qytet për humbjen vendimtare të forcave piemonteze në Betejën e Novarës (22 mars), Asambleja shpalli Triumviratin e Carlo Armellini, Giuseppe Mazzini dhe Aurelio Saffi (nga Teramo, Shtetet Papale), dhe një qeveri, e udhëhequr nga Muzzarelli dhe e përbërë gjithashtu nga Aurelio Saffi (nga Forlì, Shtetet Papale). Ndër aktet e para të Republikës ishte shpallja e së drejtës së Papës për të vazhduar rolin e tij si kreu i Kishës Romake. Triumvirati miratoi legjislacionin popullor për të eliminuar taksat e rënda dhe për t'u dhënë punë të papunëve.
Giuseppe Garibaldi formoi "Legjionin Italian", me shumë rekrutë të ardhur nga Piemonti dhe territoret austriake të Lombardisë dhe Venetisë, dhe zuri një stacion në qytetin kufitar të Rietit në kufi me Mbretërinë e Dy Siçilive. Atje legjioni u rrit në rreth 1000 dhe fitoi disiplinë dhe organizim.
thumb|150px|Garibaldi kap katër armë franceze në Romë. Ilustrim nga The Life and Times of Garibaldi, botuar nga [[Sir Walter Scott, 1st Baronet, of Beauclerc|Walter Scott.]]
Megjithatë, politikat e qeverisë (tatime më të ulëta, rritje të shpenzimeve) nënkuptonin se qeveria kishte probleme me financat e saj dhe duhej të përdorte fryrjen e monedhës për të paguar borxhet e saj. Inflacioni i arratisur mund ta kishte dënuar Republikën krejtësisht vetë, por ajo u përball gjithashtu me kërcënime ushtarake.
Piemonti ishte në rrezik të sulmit nga forcat austriake dhe lëvizja e trupave të Republikës në zonë ishte një kërcënim për Austrinë (e cila sigurisht ishte në gjendje të sulmonte vetë Romën). Komandanti i përgjithshëm i forcave austriake në Milano, konti Joseph Radetzky von Radetz, kishte thënë gjatë "Pesë Ditëve të Lavdishme" të Milanos, "Tri ditë gjak do të na japin tridhjetë vjet paqe".
Por Republika Romake do të binte në duart e një armiku tjetër, të papritur. Në Francë, presidenti i sapozgjedhur Louis Napoleon, i cili së shpejti do ta shpallte veten perandor Napoleoni III, u shqye. Ai vetë kishte marrë pjesë në një kryengritje në Shtetet Papale kundër Papës në 1831, por në këtë pikë, ai ishte nën presionin e fortë nga katolikët ultramontanë francezë, të cilët kishin votuar me shumicë dërrmuese për të. Megjithëse hezitoi të tradhtonte liberalët italianë, ai përfundimisht vendosi të dërgonte trupa franceze për të rivendosur Papën.
Rrethimi francez
Më 25 prill, rreth tetë deri në dhjetë mijë trupa franceze nën gjeneralin Charles Oudinot zbarkuan në Civitavecchia në bregun veriperëndimor të Romës, ndërsa Spanja dërgoi 4,000 burra nën Fernando Fernández de Córdova në Gaeta, ku Papa mbeti në strehën e tij. Francezët dërguan një oficer shtabi të nesërmen për t'u takuar me Giuseppe Mazzini me një pohim të ashpër se Papa do të rikthehej në pushtet. Asambleja revolucionare romake, mes thirrjeve të zhurmshme "Guerra!, Guerra!", autorizoi Mazzinin t'i rezistonte francezëve me forcën e armëve.
Klevis Balliu
Klevis Balliu është një nga 140 deputetët e Kuvendit të Republikës së Shqipërisë, dalë nga zgjedhjet e 25 qershorit 2017. Ajo i përket Partisë Demokratike te Shqiperise,ne qarkun e Korçës