cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harri Poter
Harry Potter dhe Guri Filozofal
Harri, së pari shfaqet në Harry Potter dhe Guri Filozofal. Duke filluar nga viti 1981, kur Harri ishte vetëm një vjeç, prindërit e tij, Xhejms dhe Lili, u vranë nga magjistari më i fuqishëm, Lord Fluronvdekja (i quajtur më pas "Ti-E-Di-Kushi" dhe "Ai-Që-S'duhet-Përmendur" nga ata shumë paragjykues për të përdorur emrin e tij aktual). Ai u përpoq ta vriste Harrin gjithashtu, por ishte i pasuksesshëm dhe la vetëm një vragë në formë rrufeje në ballin e Harrit. Trupi i Fluronvdekjes u shkatërrua, por jo edhe shpirti i tij. Harri më vonë mëson se arsyeja pse mbijetoi ishte sepse nëna e tij sakrifikoi veten për të, dhe dashuria e saj ishte diçka që Fluronvdekja nuk mund ta shkatërronte.
Sipas Rowling, duke e dhënë këtë histori, prapa ishte një çështje e planifikimit të kundërt: "Ideja themelore [është që] Harri... nuk e dinte që ai ishte një magjistar... dhe kështu që unë pastaj punoja prapa nga ai pozicion për të zbuluar se si mund të ishte kjo, që ai nuk do ta dinte se çfarë ishte... Kjo... Kur ishte një vjeç, magjistari më i keq për qindra e qindra vjet u përpoq ta vriste. Ai vrau prindërit e Harrit dhe pastaj u përpoq ta vriste Harrin, u përpoq ta mallkonte atë.... Harri duhet ta zbulojë, para se ne ta zbulojmë. Dhe për ndonjë arsye misterioze, mallkimi nuk funksionoi mbi Harrin. Kështu që ai ka mbetur me këtë vragën në formë rrufeje në ballin e tij, dhe mallkimi u tërhoq mbrapsht mbi magjistarin që fshihet qysh atëherë."
Si rezultat, Harri është shkruar si një jetim që jeton me familjen e tij të vetme të mbetur, Dërslit, të cilët janë neglizhues dhe abuzivë. Në ditëlindjen e tij të njëmbëdhjetë më 1991, Harri mëson se ai është një magjistar kur Rubeus Hagrid arrin t'i tregojë atij se ai do të marrë pjesë në Shkollën e Magjisë dhe Shtrigërisë Hogwarts. Atje ai mëson për botën e magjistarëve, prindërit e tij dhe lidhjen e tij me Zotërinë e Errët. Kur ai renditet në Shtëpinë e Grifartit, ai krijon miqësi shumë shpejt me shokët e klasës Ronald Uezli dhe Hermionë Grenxhër, gjen ndihmë te profesoresha e tij Minerva MekGur dhe drejtori Albus Urtimori dhe prish përpjekjen e Fluronvdekjes për ta vjedhur Gurin Filozofal. Ai formon gjithashtu një rivalitet me personazhin Drako Mallfoi, një shok klase nga një familje magjistare gjakpastër, dhe me mësuesin e ftohtë, profesor i Shurupeve, Severus Pitoni, mentori i Drakos dhe kreu i Shtëpisë së Gjarpërblertit. Të dy grindjet vazhdojnë gjatë gjithë serisë dhe vendosen në fundin e serisë. Në një intervistë të vitit 1999, Rowling deklaroi se Drako është i bazuar në disa ngacmues të kopshtit prototip, në të cilët ajo kishte hasur dhe Pitoni mbi një mësues sadist të saj që abuzonte me pushtetin e tij.
Rowling ka deklaruar se kapitulli "Pasqyra e Dëshirave" në Harry Potter dhe Guri Filozofal është i preferuari i saj; pasqyra reflekton dëshirën më të thellë të Harrit, domethënë për të parë prindërit dhe familjen e tij të vdekur. Skena e saj e preferuar qesharake është kur Harri pa dashje liron një Boa Constructor nga kopshti zoologjik para Dërslive të tmerruar.
Harry Potter dhe Dhoma e të Fshehtave
Në librin e dytë, Harry Potter dhe Dhoma e të Fshehtave, Rowling hedh Harrin kundër Tom Ridllit, "kujtesën" e Lord Fluronvdekjes brenda një ditari sekret i cili ka poseduar motrën më të vogël të Ronit Xhinin. Kur studentët me gjak Babanacësh papritmas po ngrihen, shumë dyshojnë se Harri mund të jetë pas sulmeve, duke e tjetërsuar më tej atë nga bashkëmoshatarët e tij. Për më tepër, Harri fillon të dyshojë në dinjitetin e tij për Shtëpinë e Grifartit, veçanërisht duke marrë parasysh se zbulon se edhe ai e ka aftësinë e Lord Fëuronvdekjes për të folur me gjarpërinjtë përmes Gjarpërishtes. Në fund, Xhini zhduket. Për ta shpëtuar atë, Harri lufton me Ridllin dhe përbindëshin që ai kontrollon, të cilin e kishte fshehur në Dhomën e të Fshehtave. Për ta mposhtur përbindëshin, Harri thërret Shpatën e Godrik Grifartit nga Kapela që Flet të cilën ia kishte sjellë feniksi i përkëdhelur i Urtimorit, Foksi. Duke vepruar kështu, Urtimori më vonë rikthen vetëbesimin e Harrit duke sqaruar se ajo fitore është dëshmi e qartë e denjësisë së tij për shtëpinë e tij të tanishme.
Harry Potter dhe i Burgosuri i Azkabanit
Në librin e tretë, Harry Potter dhe i Burgosuri i Azkabanit, Rowling përdor një premisë udhëtimi në kohë. Harri mëson se prindërit e tij ishin tradhtuar nga shoku i tyre Piter Pavleri, i cili e vuri në pritë nunin e Harrit, Sirius Bllekun për krimet, duke e dënuar atë në Azkaban, burgun e magjistarëve. Kur Siriusi arratiset për ta gjetur Harrin, Harri dhe Hermiona përdorin një Kohëkthyes për ta shpëtuar atë dhe një Hipogrif të quajtur Sqepforti. Kur Pavleri shpëton, Siriusi i pafajshëm arratiset sërish. Harri mëson se si të krijojë një Patronus, i cili merr formën e një dreri, njëlloj si babai i tij i ndjerë.
Harry Potter dhe Kupa e Zjarrit
Në librat e mëparshëm, Harri është shkruar si fëmijë, por Rowling shprehet se në romanin e katërt, Harry Potter dhe Kupa e Zjarrit, "horizontet e Harrit janë duke u zgjeruar në mënyrë të mirëfilltë dhe metaforike ndërsa ai rritet." Pjekuria e Harrit bëhet e dukshme kur ai interesohet romantikisht në Ço Çangun, një studente në Shtëpinë e Korbziut. Tensioni rritet, megjithatë, kur Harri zgjidhet në mënyrë misterioze nga Kupa e Zjarrit për të garuar në Turneun e rrezikshëm të Tre Magjistarëve, edhe pse tashmë është zgjedhur një tjetër kampion nga Hoguortsi, Sedrik Digori. Fluronvdekja përdor turneun për një skemë të hollësishme për të tërhequr Harrin në një kurth vdekjeprurës. Gjatë sfidës përfundimtare të Turneut, Harri dhe Sedriku transportohen në një varrezë, duke përdorur një Magjibartës, ku Sedriku vritet nga Piter Pavleri, dhe Fluronvdekja, i ndihmuar nga Pavleri, përdor gjakun e Harrit në një ritual të tmerrshëm për të ringjallur trupin e tij. Kur Harri e lufton Fluronvdekjen, rrjedhat magjike të namatisjeve të tyre lidhen, duke detyruar jehonat shpirtërore të viktimave të Fluronvdekjes, përfshirë Sedrikun dhe Xhejms me Lili Poter, të dëbohen nga bredha e tij. Shpirtrat mbrojnë shkurtimisht Harrin ndërsa ai shpëton në Hoguorts me trupin e Sedrikut. Për Rowling, kjo skenë është e rëndësishme sepse tregon trimërinë e Harrit, dhe duke tërhequr kufomën e Sedrikut, ai demonstron vetëmohim dhe dhembshuri. Thotë Rowling, "Ai dëshiron t'i shpëtojë prindërve të Sedrikut dhimbje shtesë". Ajo shtoi se parandalimi i trupit të Sedrikut nga rënia në duart e Fluronvdekjes bazohet në skenën klasike në Iliadë ku Akili tërheq trupin e mikut të tij më të mirë Patroklit nga duart e Hektorit. Rowling përmendi gjithashtu se katër librat e parë përfshijnë një periudhë në jetën e Harrit dhe tre librat e mbetur janë një tjetër, "Ai nuk mbrohet më. Ai është mbrojtur shumë deri tani. Por ai është shumë i ri që ka atë përvojë. Shumica prej nesh mos e merrni atë deri pak më vonë në jetë. Ai është vetëm duke arritur në 15-vjeç dhe kjo është tani."
Harry Potter dhe Urdhri i Feniksit
Në librin e pestë, Harry Potter dhe Urdhri i Feniksit, Ministria e Magjisë ka bërë një fushatë njollosjeje kundër Harrit dhe Urtimorit, duke kundërshtuar pretendimet e tyre se Fluronvdekja është rikthyer. Harri është bërë të duket si një gënjeshtar që kërkon vëmendje, dhe Urtimori një krijues i problemeve. Një personazh i ri prezantohet kur Ministria e Magjisë emëron Dolores Umbrixh si profesoreshë të lëndës Mbrojtje Kundër Arteve të Errëta (dhe spiune e Ministrisë). Për shkak se Ministria paranojake dyshon se Urtimori po ndërton një ushtri magjistare për t'i rrëzuar ato, Umbrixhi nuk pranon t'u mësojë studentëve magji të vërtetë mbrojtëse. Ajo gradualisht fiton më shumë fuqi, duke hequr përfundimisht Urtimorin dhe duke kapur kontrollin e shkollës. Si rezultat, sjellja gjithnjë e më e zemëruar dhe e çrregullt e Harrit gati e largon nga Roni dhe Hermiona.
Rowling thotë se ajo e vuri Harrin përmes stresit ekstrem emocional për të treguar prekshmërinë e tij emocionale dhe njerëzimin - një kontrast me armikun e tij, Fluronvdekjen. "[Harri është] një hero shumë njerëzor, dhe kjo është, padyshim, një kontrast, midis tij, si një hero shumë njerëzor, dhe Fluronvdekjes, i cili e ka çnjerëzuar qëllimisht veten. Dhe Harri, pra, duhet të arrinte në një pikë ku ai u thye gati, dhe tha që nuk donte të luante më, ai nuk dëshironte të bëhej më hero - dhe ai do të humbasë shumë. Dhe nuk dëshironte të humbiste asgjë tjetër. Kështu që - Fenkiksi ishte pika në të cilën vendosa që ai të merrte ulje.
Me nxitjen e Hermionës, Harri formon një organizatë të fshehtë studentore të quajtur Ushtria e Urtimorit për të mësuar mbrojtje më domethënëse kundër arteve të errëta pasi profesoresha Umbrixh po i bën ata të lexojnë një libër shkollor. Plani i tyre është prishur, megjithatë, kur një anëtar i Ushtrisë së Urtimorit, Marieta Exhkomb, i tradhton ata dhe e informon Umbrixhin për U.U., duke bërë që Urtimori të hiqet nga posti i Drejtorit. Harri pëson një goditje tjetër emocionale, kur nuni i tij i dashur, Siriusi, vritet gjatë një dueli me kushërirën e Siriusit, Hamorten Bellatriks Lestrejnxh, në Departamentin e Mistereve, por Harri përfundimisht mposht planin e Fluronvdekjes për të vjedhur një profeci të rëndësishme. Rowling deklaroi: "Dhe tani ai [Harry] do të ngrihet nga hiri i forcuar." Një komplot anësor i Urdhrit të Feniksit përfshin romancën e Harrin me Ço Çangun, por marrëdhënia shpejt shpaloset. Thotë Rowling: "Ata kurrë nuk do të ishin të lumtur, ishte më mirë që të mbaronte herët!"
Harry Potter dhe Princi Gjakpërzier
Në librin e gjashtë, Harry Potter dhe Princi Gjakpërzier, Harri hyn në një pubertet, për të cilin Rowling thotë se bazohet në vitet e vështira të adoleshencës së saj dhe motrës së saj më të vogël. Rowling gjithashtu bëri një deklaratë intime për jetën personale të Harrit: "Për shkak të kërkesave të aventurës që Harri po ndjek, ai ka pasur më pak përvojë seksuale sesa djemtë e moshës së tij mund të kenë pasur." Kjo mospërvojë në romancë ishte një faktor në marrëdhënien e dështuar të Harrit me Çonë. Tani mendimet e tij kanë të bëjnë me Xhinin, dhe një pikë komplote jetike në kapitullin e fundit përfshin Harrin që i jep fund romancës së tyre të lulëzuar për ta mbrojtur atë nga Fluronvdekja.
Një personazh i ri shfaqet kur profesori i Shurupeve Horas Brikërmilli zëvendëson Pitonin, i cili merr përsipër Mbrojtjen Kundër Arteve të Errëta. Harri befas shkëlqen në Shurupe, duke përdorur një libër shkollor të vjetër dikur që i përkiste një studenti të talentuar, i njohur vetëm si "Princi Gjakpërzier". Libri përmban shumë shënime të shkruara me dorë, revizione dhe parashikime të reja; Hermiona, megjithatë, beson se përdorimi i Harrit për këtë është mashtrim. Nëpërmjet takimeve private me Urtimorin, Harri mëson për rininë jetimore të Fluronvdekjes, ngritjen e tij në pushtet dhe mënyrën sesi ai e ndau shpirtin e tij në Horkruksë për ta arritur pavdekësinë. Dy Horkruksë janë shkatërruar: ditari dhe një unazë; dhe Harri me Urtimorin lokalizojnë një tjetër, megjithëse është i rremë. Kur Hamortët pushtojnë Hoguortsin, Pitoni vret Urtimorin. Ndërsa Pitoni shpëton, ai shpall se ai është Princi Gjakpërzier (duke qenë djali i një Babanaci dhe Princi me gjak të pastër Eileen). Tani i bie Harrit për të gjetur dhe shkatërruar Horkruksët e mbetur të Fluronvdekjes dhe për t'u hakmarrë për vdekjen e Urtimorit. Në një intervistë të vitit 2005, Rowling deklaroi se [pas ngjarjeve në librin e gjashtë] Harri ka "bërë mendjen top se ata tani janë në luftë. Ai bëhet më i ashpër në betejë. Ai tani është gati të dalë jashtë duke luftuar. Dhe ai është pas hakmarrjes [kundër Fluronvdekjes dhe Pitonit]".
Ky libër përqendrohet gjithashtu në aktivitetet misterioze të rivalit të Harrit, Drako Mallfoit. Fluronvdekja e ka detyruar Mallfoin e frikësuar për ta vrarë Urtimorin. Gjatë një dueli në banjën e Mërsinës Ankaçe, Harri përdor magjinë e Princit Gjakpërzier, Sektumsempra kundër Mallfoit, i cili pëson lëndime gati fatale si rezultat. Harri është tmerruar nga ato që ka bërë dhe gjithashtu fillon të ndiejë simpati për Drakon, pasi mësoi se ishte i detyruar të bënte ofertat e Fluronvdekjes nën kërcënimin e vdekjes së tij dhe prindërve të tij.
Harry Potter dhe Dhuratat e Vdekjes
Në Harry Potter dhe Dhuratat e Vdekjes, Harri, Roni dhe Hermiona lënë Hoguortsin për ta përfunduar detyrën e Urtimorit: t'i kërkojnë dhe shkatërrojnë katër Horkruksët e mbetur të Fluronvdekjes, pastaj ta gjejë dhe ta vrasë Zotërinë e Errët. Të tre rebelohen kundër regjimit të sapoformuar të rregullave totalitare të Fluronvdekjes, një veprim që teston guximin dhe karakterin moral të Harrit. Kapja e Ministrisë së Magjisë nga Fluronvdekja çon në politika diskriminuese dhe gjenocidale ndaj të lindurve me gjak Babanacësh, të nxitur nga propaganda dhe frika. Sipas J. K. Rowling, skenat e tregimit janë kur Harri përdor mallkimin Kruçiatus dhe Imperius, mallkime të pafalshme për tortura dhe kontrollin e mendjes, mbi shërbëtorët e Flironvdekjes, dhe gjithashtu kur hedh Sektumsempra mbi Drako Mallfoin gjatë luftës në banjë në librin e gjashtë. Secila herë tregon një anë "të metat dhe të vdekshmet" për Harrin. Sidoqoftë, ajo shpjegon, "Ai është gjithashtu në një situatë ekstreme dhe po përpiqet të mbrojë dikë shumë të mirë kundër një kundërshtari të dhunshëm dhe vrasës".
Escroux
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Escroux (Ocitanisht: La Capèla d'Escrós ; Shqip: Eskruji) është një komunë në departamentin Tarn dhe rajonin Ocitania të Francës jugore.
Harri Poter
Harry Potter dhe Dhuratat e Vdekjes
Secilin Horkruks që Harri duhet ta mposhtë nuk mund të shkatërrohet lehtë. Ato duhet të shkatërrohen me helm bazilisku, shpatën e Godrik Grifartit ose ndonjë substancë tjetër shkatërruese. Në Librin e dytë, Harri shkatërron Horkruksin e parë, ditarin e Tom Ridllit, me një qepallë bazilisku, dhe në Librin e gjashtë, Urtimori shkatërron unazën me shpatën e Grifartit. Roni shkatërron medalionin e Gjarpërblertit me shpatë, Hermiona shkatërron kupën e Baldoskuqit me një dhëmbë bazilisku, dhe Tersi shkatërron diademën e Korbziut me njo flakë të mallkuar. Nevili vret gjarpërin Nagini me shpatë, dhe Fluronvdekja shkatërron Horkruksin e fundit: një fragment shpirti të ngulitur në mbresën e Harrit.
Në epilogun e Dhuratat e Vdekjes, i cili është vendosur 19 vjet pas vdekjes së Fluronvdekjes, Harri dhe Xhini janë çift dhe kanë tre fëmijë: Xhejms Sirius Poter, i cili tashmë ka qenë në Hoguorts për të paktën një vit, Albus Severus Poter, i cili po fillon vitin e tij të parë atje, dhe Lili Luna Poter, e cila është dy vjet larg vitit të parë në shkollë. Sipas Rowling, pas vdekjes së Fluronvdekjes, Harri bashkohet me Departamentin e "riorganizuar" të Aurorëve nën mentorimin e Kingsli Shekëllbolltit, dhe përfundon përfundimisht duke u ngritur për t'u bërë Shefi i departamentit. Rowling tha se rivali i tij i vjetër Drako ka një mirënjohje të hidhëruar ndaj Harrit për shpëtimin e jetës së tij në betejën e fundit, por të dy nuk janë miq.
Shfaqja në filma
Në tetë filmat Harry Potter të shfaqur nga 2001 deri më 2011, Harri Poter është portretizuar nga aktori britanik Daniel Radcliffe. Radcliffe iu kërkua të dëgjonte audicionin për rolin e Harrit në vitin 2000 nga producenti David Heyman, ndërsa ishte duke marrë pjesë në një shfaqje të titulluar Stones in his pockets në Londër.
Në një intervistë të vitit 2007 me MTV, Radcliffe deklaroi se, për të, Harri është një personazh klasik i ardhur i moshës: "Kjo është ajo që filmat janë për mua: një humbje e pafajësisë, duke shkuar nga të qenit një fëmijë i ri në frikë nga bota përreth atij, për dikë që është më i ashpër në betejë deri në fund të tij." Ai gjithashtu tha se për të, faktorë të rëndësishëm në psikikën e Harrit janë faji i të mbijetuarit të tij në lidhje me prindërit e tij të vdekur dhe vetminë e tij të zgjatur. Për shkak të kësaj, Radcliffe foli me një këshilltar të urrejtjes për ta ndihmuar atë të përgatitet për rolin. Radcliffe u citua të thoshte se ai dëshironte që Harri të vdiste në libra, por ai sqaroi se "ai nuk mund të imagjinojë ndonjë mënyrë tjetër në të cilën mund të përfundohen." Pas leximit të librit të fundit, ku Harri dhe miqtë e tij me të vërtetë mbijetojnë dhe kanë fëmijë, Radcliffe deklaroi se ishte i lumtur për përfundimin dhe e lavdëroi Rowling për përfundimin e tregimit. Radcliffe deklaroi se pyetja më e përsëritur që i është bërë është se si Harri Poter ka ndikuar në jetën e tij, të cilit ai përgjigjet rregullisht se ka qenë "mirë", dhe se ai nuk u ndje i penduar nga roli, por përkundrazi e sheh si një privilegj i madh për të portretizuar Harrin.
Roli i Harrit nga Radcliffe u emërua personazhi i 36-të më i madh i filmave në të gjitha kohët në vitin 2011, dhe e 67-ta në 2018 nga Empire.
O_0
Gjuha Purepeça
parapamje (Phorhé, Phorhépecha), më i njohur gjerësisht si Tarascan (spanjisht: Tarasco), është një gjuhë e izoluar ose një familje e vogël gjuhësore e folur nga një çerek milion Purépecha në malësitë e shtetit meksikan Michoacan.
Aktualisht ka 120.000 folës.
Purépecha ishte gjuha kryesore e shtetit para Kolumbian Tarascan dhe u përhap në Meksikë veriperëndimore gjatë kulmit të saj në periudhën e vonë pas klase, qyteti i vogël i Purepero, ishin midis një prej folësve të hershëm të "Purépecha" duke dhënë kështu emrin e qytetit, Purepero nga njerëzit indigjenë që jetonin atje. (rreth 1400-1521).
Edhe pse flitet brenda kufijve të Mesoamerikës, Purépecha nuk ka shumë prej tipareve që përcaktojnë zonën Mesoamerikane.
Klasifikimi
Ka një numër dialektesh,që SIL International ndan në dy gjuhë, por Campbell (1997) e konsideron Purépecha si një gjuhë të vetme.
Sidoqoftë, një teori më e mirë dhe akoma më transcendentale gjendet në rastësinë tipike se në të njëjtën kohë kur u shfaqën Purépechas, pati një eksod në Peru me protagonizëm Perandorinë Wari dhe vizitorët dhe kolonizatorët e saj, gjuha e të cilëve ishte një përzierje nga Protoquechua dhe Muchic nga Peruja veriore, e folur gjerësisht në veri të Amerikës së Jugut; Mixtecs thanë se Purépecha nënkuptonte "këmbësorët", megjithatë është një toponimi në Meksikë pasi nuk ka lidhje me gjuhët e tjera mesoamerikane, por në Peru nga shekulli i 5-të deri në 12-të, fjala lidhëse Puriq-pacha ishte shumë e zakonshme. ( këmbësorët e tokës), të zëvendësuar nga Puré-pecha (këmbësorët), duke kujtuar se në Nahuatl rrokjet e parafundit "a" zëvendësoheshin gjithmonë me "e", dhe "i" si rrokje e ndjekur gjithmonë zëvendësohej me "e "për këto dhe fjalë të tjera të lashta, në lidhje me shqiptimin e tyre. Në Keçuanë aktuale kuptimi është i ngjashëm, por jo i njëjtë, por në gjuhën Protoquechua Wari ato përkojnë, duke kujtuar gjithashtu se ka fjalë në Amerikën e Veriut që kanë të njëjtin kuptim në Wari Peruan, por jo aq të njëjtë sa në Keçua Cuzco gjuhë., duke ditur gjithashtu se ekzistonin katër lloje të gjuhëve Keçua, përfshirë atë që flitej në Amerikën Veriore Veriore. Sot ne e dimë se toponimet Purépecha janë vetëm shtrembërime të fjalëve të huaja, duke kujtuar gjithashtu se sipas miteve më të vjetër, Curicahueri që kaloi ma
Shpërndarja gjeografike
Purépecha flitet kryesisht në pjesën perëndimore dhe qendrore të shtetit, kryesisht në zonën midis Liqeni i Pátzcuaro dhe vargmalit në perëndim të tij i njohur si Plateau Tarasca. Frida Villavicencio, 2006, f.50 Territori përfshin 22 bashki në shtetin Michoacán, të cilat së bashku zënë një sipërfaqe prej 8,370 km², e cila përfaqëson 14% të sipërfaqes së shtetit, nga të cilat 14 kanë një pjesë të konsiderueshme të folësve të gjuhës. Këto janë: Chilchota, Charapan, Nahuatzen, Paracho, Tangamandapio, Cherán, Quiroga, Erongarícuaro, Coeneo, Los Reyes, Tzintzuntzan, Tingambato, Pátzcuaro dhe Uruapan. Në Morelia flitet vetëm nga emigrantët nga këto rajone, pasi nuk është gjuhë amtare e atij qyteti. Nga këta emigrantë, shumica janë studentë në Universidad Michoacana de San Nicolás de Hidalgo, e cila e ka këtë gjuhë brenda departamentit të saj të gjuhës. Qendra e lashtë Mbretëria Tarascan ishte rreth Liqenit Pátzcuaro, i cili është ende një qendër e rëndësishme e komunitetit Purépecha. Kjo mbretëri përfshinte pothuajse të gjithë shtetin e Michoacán dhe pjesë të konsiderueshme të Guanajuato dhe Guerrero, si dhe pjesë të shteteve të  Meksikë,  Querétaro dhe Jalisco.
Variantet
Tradicionalisht, njihen katër varietete gjeografike ose dialekti: ajo e Meseta ose Sierra, ajo e zonës së liqenit, ajo e La Cañada dhe ajo e La Ciénaga. Aguirre Beltrán, 1952Brand, [1943] 1952 Rajoni i Rrafshnaltës përqendron afërsisht 62% të folësve, dhe në fakt ishte deri në 1980s] zona më pak e komunikuar e territorit. Zona e liqenit përqendrohet në 17.8% të folësve, Cañada ose Region of the Eleven Pueblos 14.7%, dhe Ciénaga vetëm 5.2%. Castilleja "et al.", 2001, f. 26  [[Ethnologue  dallon dy varietete: dialekti qendror i folur nga afërsisht 120,000 njerëz (1990) rreth Pátzcuaro dhe dialekti malor perëndimor i folur në afërsi të Zamora,  Los Reyes de Salgado, Paracho, dhe Pamatácuaro, të gjithë ata në afërsi të vullkanit Paricutín.
Përdorimi
shtë një nga gjuhët më të përdorura nga grupi etnik që e mban atë si pjesë të identitetit të tyre dhe është një nga gjuhët e pakta indigjene që ka pasur akademinë e vet gjuhësore. Sidoqoftë, është një gjuhë që po përjeton një tkurrje graduale dhe në disa qytete është reduktuar në minimum dhe në një ose dy breza do të humbet plotësisht nëse vazhdon procesi aktual i braktisjes së gjuhës. Carlos García Mora: ' '[http: //carlosgarciamoraetnologo.blogspot.mx/2014/07/las-lenguas-en-charapan-liga-con-la.html Gjuhët
në Charapan: lidhje me tokën dhe paraardhësit]' ', çështje elektronike, Meksikë, Tsimárhu Studimi i == Shkrimi == {class = "wikitable" border = "1" style = "text-align: center; vertical-align: middle;" -! colspan = "24" style = "vertical-align: top;" Shkronjat e alfabetit Purepecha Etnologëve, 22 pp.
Statusi zyrtar
Kjo gjuhë, së bashku me të gjitha gjuhët indigjene të Meksikës dhe Spanjisht, u njohën si “gjuhë kombëtare” për shkak të Ligji i Përgjithshëm për të Drejtat Gjuhësore të Popujve Indigjenë të miratuar dhe botuar në vitin 2003.
Fonologjia
Tabelat e mëposhtme tregojnë fonemën e Purépecha me alofonin e tyre kryesorë. Inventari i zanoreve përbëhet nga njësitë e mëposhtme:
- align = "center" cellpadding = "4" ! ! I mëparshëm ! Central ! Kthehu - align = "center" !  ' Mbyllur' style = "font-size: large;" - align = "center" !  ' Media' style = "font-size: large;" !  ' Hape' style = "font-size: large;" | }
Shkatërrimi i trashëgimisë shqiptare në Kosovë
Periudha jugosllave
Kosova, duke qenë për rreth pesë shekuj pjesë e Perandorisë Osmane, kishte shembuj të shumtë së arkitekturës osmane. Pas Luftës së Dytë Botërore, në Jugosllavi qeverisnin autoritetet komuniste, të cilat zbatonin plane për modernizimin e peizazhit arkitekturor dhe projektimit të vendbanimeve urbane. Këto masa synonin ndryshimin e pamjes së vendbanimeve që konsideroheshin të kenë elemente që lidhen me periudhën osmane. Sipas komunistëve ato elemente konsideroheshin si "të prapambetura". Duke filluar nga fundi i viteve 1940-të, trashëgimia arkitekturore e qendrave kryesore urban të Kosovës filloi të shkatërrohet, kryesisht nga dora e pushtetit vendas, si pjesë e skemave të modernizimit urban. Gjatë viteve 1950-të ky proces u ndërmor nga Instituti i Planifikimit Urban (serbokroatisht: Urbanistički zavod) i Jugosllavisë, me shembullin më të mirënjohur në Kosovë, atë të projektit të modernizimit socialist të Prishtinës. Pazari osman i Prishtinës përmbante 200 dyqane, të ndara në blloqe për zeje e shoqëri artizane, nën pronësinë e shqiptarëve. Pazari ishte mbledhur rreth një xhamie e i vendosur në qendër të qytetit. Ky kompleks u shpronësua në vitin 1947 dhe u shkatërrua nga brigadat e punës, të njohur në shqip si Fronti populluer dhe në serbisht si Narodni front.
Në vitin 1952, qeveria jugosllave themeloi Institutin për Mbrojtjen e Monumenteve Kulturor të Kosovës, të ngarkuar me trajtimin e çështjeve që kanë të bëjnë me trashëgiminë kulturore në Kosovë. Pas Luftës së Dytë Botërore, në Jugosllavinë komuniste, vetëm një monument prej periudhës osmane kishte statusin monument kulturor, e ai monument ishte Tyrbja e Sulltan Muratit, ndërsa statusi i mbrojtjes shtetërore i është dhënë kryesisht objekteve të Kishës Ortodokse Serbe në Kosovë.Herscher, Violence taking place, 2010. fq. 29-30. "Kosovo was a province of the Ottoman empire for five centuries and its territory contained many examples of Ottoman architecture, yet only one Ottoman-era monument, the Sultan Murat Turbe, was classified as “cultural monument” in this period; the other such monuments were drawn from the patrimony of the Serbian Orthodox Church.... Premodernity was reified not only by preservation of its treasured signs, however, but also by the elimination of its obsolete components: an abject heritage whose purpose, in modernization, was to be destroyed. This destruction was also institutionalized in socialist modernization. By the 1950s, this modernization was the responsibility of the Urban Planning Institute (Urbanistički zavod) in the capital cities of all republics. Before then, however, destruction was also planned and managed by local governments as part of urban modernization schemes. In Kosovo, beginning in the late 1940s, the destruction of abject heritage took place in each major city, most prominently in Kosovo’s capital city of Prishtina. The modernization of Prishtina was initiated with the destruction of the Ottoman-era bazaar (čaršija) at the center of the city: in 1947, the provincial government expropriated the buildings in the bazaar in the name of urban renewal and then demolished them.... Laid out in the fifteenth century, Prishtina’s bazaar was composed of some two hundred shops arranged around a mosque (xhami in Albanian, džamija in Serbian); these shops were owned by and operated by members of Prishtina’s Albanian community. The shops were set within blocks, each devoted to a particular guild or craft.... Like other public works at the time in Yugoslavia, the destruction of Prishtina’s bazaar was organized by labor brigades called Popular Fronts (Fronti populluer in Albanian, Narodnifront in Serbian)." Kriteret për listimin e xhamive si monumente historik ishin shumë më kufizuese sesa për arkitekturën ortodokse serbe. Ndërtesat që kishin statusin merrnin fonde për restaurime, ndërsa xhamitë e shumta nga periudha osmane që nuk ishin të mbrojtura u rinovuan gjatë kësaj kohe pa mbikëqyrjen e institutit, gjë që rezultoi shpesh në dëmtimin e elementeve arkitekturore origjinale. Në prag të Luftës së Kosovës, vetëm 15 nga 600 xhamitë e Kosovës kishin statusin e monumenteve historike, kurse 210 kisha ortodokse serbe, varreza dhe manastire kishin statusin e monumenteve historike, edhe pse mëse gjysma e xhamive datonin nga periudha osmane, pra nga shekujt XV-XIX.
Lufta e Kosovës (1998–1999)
180px|left|thumb|Një shtëpi e shkatërruar me xhaminë e dëmtuar në sfond, në një fshat të Kosovës, 1999. Lufta e Kosovës ishte një luftë çlirimtare e luftëtarëve shqiptarë, kryesisht nga rradhët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK), që luftonin kundër forcave paraushtarake dhe ushtarake serbo-jugosllave (JNA) gjatë viteve 1998–1999, luftë që përfundoi me ndërhyrjen ushtarake të Organizatës së Traktatit të Atlantikut Verior (NATO). Gjatë luftës, forcat serbo-jugosllave vunë në shënjestër arkivat dhe ndërtesat e ndryshme shtetërore, muzetë dhe bibliotekat; bibliotekat islame, shkollat myslimane dhe teqetë.
Para luftës, koleksioni rezervë që përbëhej nga kopje të shumta të botimeve të Bibliotekës Kombëtare të Kosovës në Prishtinë, i mbajtur për përdorim brenda Kosovës për bibliotekat e tjera, u shkatërruan në një fabrikë letre në Lipjan me urdhër nga drejtorit serb të bibliotekës.Teijgeler, René (2006). "Preserving cultural heritage in times of conflict". In Gorman, Gary Eugene; Shep, Sydney J. Preservation management for libraries, archives and museums. Facet Publishing. fq. 158. "The situation of the archives in the Kosovo Conflict also applied to the libraries. At the beginning of October 1990, ethnic Albanian faculty arid students were ejected by Serbian police from classrooms and offices, and the University of Priština became an apartheid institution reserved for ethnic Serbs only. At the same time, non-Serb readers were banned from the National and University Library and Albanian professionals were summarily dismissed from their positions at the libraries. The acquisition of Albanian-language library materials effectively ceased. No records and printed books relating to the Albanian community were acquired after 1990 and only 22,000 items were added to the collections in Kosovo in that period. A few years later a number of library facilities in Kosovo were converted to other uses. Parts of the National and University Library building in Priština were turned over to a Serbian Orthodox religious school; library offices were used to house Serb refugees from Croatia and Bosnia. For almost a decade, Kosovar Albanians, the majority of Kosovo’s inhabitants, were not allowed to set foot inside their libraries. The Library’s reserve collection — multiple deposit copies of publications in Albanian kept for exchange and for distribution to public libraries elsewhere in Kosovo — were gone; they had been sent to the Lipljan paper mill for pulping before the war by order of the Serbian library director (Riedlmayer, 1995, 2000a)." Gjatë luftës, 65 (ose një e treta) nga gjithsej 183 bibliotekat publike të Kosovës ishin plotësisht të shkatërruara, ku rezultuan 900,588 vëllime të shkatërruara. Bibliotekat e shkollave të Kosovës u shkatërruan gjithashtu gjatë luftës. Në vitin 1999 disa arkiva dhe përmbjedhje kulturore dhe shtetërore të caktuara u çuan nga Kosova në Serbi, si për shembull arkivi i Institutit për Mbrojtjen e Monumenteve të Kosovës u hoq nga ndërtesa e institutin në Prishtinë nga punonjësit e Ministrisë së Brendshme të Jugosllavisë. Ministria serbo-jugosllav e Drejtësisë deklaroi se heqja e të dhënave publike nga Kosova në Serbi në vitin 1999 ishte "për të parandaluar separatistët shqiptar shkatërrimin, ose falsifikimin [e tyre]". Disa regjistra komunalë të Kosovës u dogjën gjithashtu në vendet ku u mbajtën.
Arkivi qendror historik i Bashkësisë Islame të Kosovës që përmbante të dhënat e bashkësisë myslimane të 500 viteve u dogj më 13 qershor 1999 nga policia serbo-jugosllave pas një armëpushimi dhe fare pak orë para ardhjes së trupave paqeruajtëse të NATO-s në Prishtinë. Në Gjakovë, teqeja e Bektash Axhiz Babait u dogj gjatë majit nga ushtarët serbo-jugosllavë me granata ndezëse të lëshuara nga shpatullat, dhe rezultoi në humbjen e 2,000 librave dhe 250 dorëshkrimeve tejet të rrallë, si përshembull një dorëshkrim në gjuhën perse i shekullit të 12. Biblioteka Hadum Suleiman Aga (themeluar më 1595) në Gjakovë u dogj më 24 mars nga ushtarët serbo-jugosllav, duke rezultuar në humbjen e 1300 librave të rrallë dhe 200 dorëshkrimeve të shkruara në arabishti, osmanisht, e me alfabetin arab të shqipes, së bashku me arkivat rajonale të Bashkësisë Islame që përfshinin dokumente deri në shekullit 17. Në Pejë, biblioteka e Atik Medresesë ishte djegur me vetëm muret e jashtme të mbetura duke rezultuar në humbjen e 100 kodeve të dorëshkrimeve dhe 2,000 librave të shtypur. Shkolla teologjike Atik Medrese në Ferizaj që daton nga periudha osmane u dogj dhe me mbetjet e saj u buldozuan. Muzeu i Lidhjes së Prizrenit në Prizren u shkatërrua nga granatat e gjuajtur nga policia serbo-jugosllave gjatë marsit 1999.
Xhamitë dhe ndërtesat e tjera islame në disa lagje urbane dhe fshatra u bënë objektivat e vetme të dhunës kundër arkitekturës, ndërsa në vende të tjera çdo xhami dhe të gjitha ndërtesat Islame u bënë shënjestër. Shpesh në përfundimin e një sulmi ndaj një fshat dhe nga ikja e popullsisë nga fshatrat, qytezat dhe qytetet, sulme ndaj xhamive, ndërtesave të tjera islame dhe arkitekturës u ndërmorën gjerësisht nga ushtria serbo-jugosllave. Sulmet në disa raste konsistonin në rrëzimin e minareve të xhamive, në majat e minareve të hequra nga qitje artilerie, në mjetet shpërthyese të vëna brenda minareve dhe në xhami, në rrafshimin e xhamive me buldozer, në zjarre të filluara në xhami, në minaretët të qëlluara nga artileri, dhe në mure të mbushura me plumba. Gjithashtu ndodhi edhe vandalizmi i xhamive, vandalizmi antishqiptar dhe anti-islam, me grafitimin e fasadave me imazhe dhe tekst, edhe në disa shembuj, mbishkrime antishqiptare dhe pro-serbe janë gdhendur në muret të xhamive. Mbishkrimet lënë mbi xhami nga ushtria serbo-jugosllave shpesh kishin fjalët "Kosovo je Srbija" (Kosova është Serbi), "Srbija" (Serbia), "Mi smo Srbi" (Ne jemi Serbët), ndërsa grafitët më të zakonshme ishte një kryq me katër C cirilik në çdo qoshe, që është një simbol kombëtar serb. Një studim të thelluar nga Mjekët për të Drejtat e Njeriut për refugjatët shqiptar të Kosovës, gjeti se shqiptarët shpesh nuk ishin të pranishëm që të shihnin shkatërrimin e arkitekturës islame për shkak të ikjes të tyre. Këto ngjarje u vërtetuan gjithashtu në raportet nga organizatat e të drejtave të njeriut për aktivitetet e forcave serbo-jugosllave dhe viktimave të tyre që ishin të synuara e të fokusuara për të arritur një shkatërrimin të tillë. Në disa raste kishte dëshmitarë për këtyre sulmeve kundër monumenteve historike.
180px|right|thumb|Xhamia me minare të shpërthyer në Skënderaj, Kosovë 1999. Gjithashtu ndodhi një vandalizmi i kishave katolike shqiptare të Kosovës. Kisha Katolike e Shën Antonit në Gjakovë kishte dëme të mëdha bërë nga ushtarët serbo-jugosllav. Oficerët serbo-jugosllavë në Prishtinë përzunë murgeshat dhe një prift nga kisha katolike e Shën Antonit dhe instaluan radar avionësh në kambanore, që rezultoi në bombardimin e NATO-s të kishës dhe shtëpive përreth. Kurse 500 (ose 90 për qind) e banesave të kullave, që u përkisnin familjeve të shquara shqiptare, së bashku me pazaret historike ishin në shënjestër; ku tre nga katër qendrat urbane të periudhës osmane të ruajtura mirë në qytetet e Kosovës janë dëmtuar rëndë duke rezultuar në humbje të madhe të arkitekturës tradicionale. Arkitektura e goditur ka pësuar dëme që nuk nuk mund të kenë zëvendësim. Monumentet e shkatërruara dhe dëmtuara shpesh ishin në zonat relativisht të qeta, që dëshmon se dëmet e bëra ishin të qëllimshme dhe jo si rezultat shkëmbimeve ushtarake të luftës. Gjatë luftës (mars-qershor 1999), Komisioneri i Lartë i Kombeve të Bashkuara për Refugjatë (UNHCR) vlerësoi se 70,000 shtëpi në Kosovë u shkatërruan.
Trashëgimi kulturore pas luftës në Kosovë
Pas luftës së Kosovës (1999) u shfaqën raportet nga gazetarët dhe refugjatët për shkatërrimin e trashëgimisë kulturore të Kosovës dhe u ngrit nevoja për të hetuar këto pohime dhe për të dokumentuar dëmet. Kombet e Bashkuara (OKB) krijuan një administratë civile në Kosovë, megjithatë një nga agjencitë e saj, Organizata e Kombeve të Bashkuara për Edukim, Shkencë, dhe Kulturë (UNESCO), që merret me çështjet e trashëgimisë kulturore, nuk kishte plane për të ndërmarrë një aktivitet të tillë. Andrew Herscher dhe Andras Riedlmayer kanë kryer hulumtime, ngritën fonde dhe 3 muaj pas luftës mbaroi në 1999, shkuan në Kosovë në tetor dhe dokumentuan dëmin bërë ndaj institucioneve dhe ndërtesave të trashëgimisë kulturore. Me përfundimin e hulumtimit në terren, gjetjet dhe dokumentacioni i tyre u vendosën në një bazë të dhënash, dhe një raport përfundimtar u shkrua me kopjet e dhëna Departamentit të Kulturës së Misionit të OKB-së në Kosovë dhe Zyrës së Prokurorit që kryesonte gjykatën e OKB-së për krimet e luftës në Hagë.
Pas luftës në Kosovë
180px|left|thumb|Pamje e një qyteti të shkatërruar gjatë luftës së Kosovës, 1999. Shkatërrimi i kishave të shumta serbe ka ndodhur në një mjedis pas luftës bërë nga disa shqiptarë, të cilët e konsideronin këtë trashëgimi arkitekturore si hakmarrje ndaj qeverisë së Milosheviçit dhe forcave të saj ushtarake për dhunën e kryer gjatë luftës në Kosovë (1998-1999). Qeveria serbe ka përdorur sulme të tilla si bazë për të kërkuar nga Kombet e Bashkuara të lejojnë policinë e saj dhe forcat e armatosura të kthehen dhe ruajnë monumentet historike në Kosovë. Kërkesa nuk pati sukses dhe sulmet pas luftës ndaj trashëgimisë kulturore serb janë përdorur nga institucionet kulturore serb për të shmangur vëmendjen nga sulmet mbi trashëgiminë kulturore shqiptar të bëra gjatë luftës. Këto institucione raportuan për dëmin bërë pas ludtës ndaj trashëgimisë serbo-ortodokse dhe prodhuan raporte që janë pranuar nga institucionet ndërkombëtare të trashëgimisë kulturor si vlerësime neutrale dhe objektive.
Në botë, pak vetëdije ose shqetësim është shfaqur për trashëgiminë kulturore që i përkaset shqiptarëve të Kosovës, e cila u dëmtua gjatë luftës. Qeveria serbe vetëm një herë e pranonte zyrtarisht se trashëgimia kulturore shqiptar ishte dëmtuar brenda kontekstit të një vlerësimi të krimeve të luftës i NATO-s, gjë që përfshinte edhe bombardimet ajrore të disa monumentet historike shqiptare. Vëmendja e vogël ligjore ndaj trashëgimisë islame të dëmtuar rëndë ka ndodhur, pavarësisht nga dokumentacionit i TPNJ-së për xhamitë e shkatërruara dhe të dëmtuara të Kosovës. Ka pasur ngurrime për të pranuar dëmtimet e bëra ndaj trashëgimisë kulturore shqiptar në Kosovë nga ana e bashkësisë ndërkombëtare. Bashkësia ndërkombëtare e ka parë misionin e saj si humanitar në Kosovë për të siguruar popullatën e saj dhe çështja e trashëgimisë kulturore të dëmtuar është lënë mënjanë drejt përqëndrimit për "rindërtimin" e Kosovës.
Ndihmë ka ardhur nga institucionet e perëndimit për rindërtimin e xhamive, si nga qeveria italiane që rindërtoi dy xhamitë në Pejë dhe Universiteti i Harvardit, i cii rindërtoi një xhami të rëndësishme në Gjakovë. Hebrenjtë të Kosovës gjithashtu financuan rindërtimin e një xhamisë në Gjakovë. Mbrojtja, restaurimi dhe rindërtimi i monumenteve dhe trashëgimisë arkitekturore islam nuk ka marrë shumë interes nga autoritetet shtetërore të Kosovës në kontrast me arkitekturën që i përket kishës ortodokse serbe.
Almir Aliu
Almir Aliu djalosh katervjecar nga Kumanova i varrosur me 2 korrik te 2016. Viktime e diskriminimit sllav ne Maqedoni.
Ngjarja
Djali bashke me prinderit e tij plagosen nga krimineli 24 vjeçar Boban Ilic ne shtepine e shendetit ne pretesktin e rradhes. Me pas krimineli eshte kthyer me makinen e tij "mercedes" dhe eshte perpjekur te shkele anetaret e familjes se  Sedat Aliut. te tre pjesetaret plagosen rende por me rende femija.
Varrimi
Ne varrim morren pjes eme qindra njerez, te njohur dhe te panjohur ne shenje proteste.
Qendrimi i shtetit maqedonas
kriminelit i jepet vetem 30 dite arrest duke e quajtur ngjarjen nje grindje te thjeshte.
Kultura në Durrës : bibliografi tematike : 2006-2009
Kultura në Durrës : bibliografi tematike : 2006-2009 libër nga Dila Lulja (përg.). Botuar në Durrës : Teuta; Biblioteka Publike Durrës, në vitin 2010. Faqe 60.
Akademia Kombëtare e Shkencave e Azerbajxhanit
250px|thumb|Ndërtesa kryesore e Akademisë Kombëtare të Shkencave të Azerbajxhanit në Baku 250px|thumb|Presidiumi i Akademisë Kombëtare të Shkencave të Azerbajxhanit në Baku
Akademia Kombëtare e Shkencave e Azerbajxhanit (Azerisht: Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası, AMEA), e themeluar në vitin 23 janar 1945, është organizata kryesore shkencore e Azerbajxhanit dhe bashkërendon hulumtimin në të gjitha fushat e shkencës dhe teknologjisë. Fillimishtë quhej Akademia e Shkencave e Republikës Socialiste Sovjetike të Azerbajxhanit (Azərbaycan SSR Elmlər Akademiyası) e pas vitit 1991 riformulohet si "Akademia Kombëtare e Shkencave e Azerbajxhanit" pas rënies së Bashkimit Sovjetik dhe pavarësisë së Azerbajxhanit. Selia e saj është në Baku.
Belfort-sur-Rebenty
Belfort-sur-Rebenty është një komunë në Francë. Belfort-sur-Rebentybën pjesë në departamentin Aude të rajonit Languedoc-Roussillon. Komuna ka një popullsi prej 40 banorë dhe sipërfaqe 5.24 km².
Asbesti
parapamje|240px|Asbest fibroz [[tremoliti në muskovit]] Asbesti është një mineral silikat fijor natyral. Ekzistojnë gjashtë lloje, të cilat të gjitha përbëhen nga kristale fibroze të gjata dhe të holla, secila fibër përbëhet nga shumë "fibrile" mikroskopike që mund të lëshohen në atmosferë nga gërryerja dhe proceset e tjera. Thithja e fibrave të asbestit mund të çojë në kushte të ndryshme të rrezikshme të mushkërive, duke përfshirë mesothelioma, asbestozë dhe kancer të mushkërive, kështu që tani është i njohur si një rrezik serioz për shëndetin dhe sigurinë.
Studimet arkeologjike kanë gjetur prova të përdorimit të asbestit që në epokën e gurit për të forcuar enët qeramike, por minierat në shkallë të gjerë filluan në fund të shekullit të 19-të kur prodhuesit dhe ndërtuesit filluan të përdorin asbestin për vetitë e tij të dëshirueshme fizike. Asbesti është një izolues i shkëlqyer elektrik dhe është shumë rezistent ndaj zjarrit, kështu që për pjesën më të madhe të shekullit të 20-të ai u përdor shumë zakonisht në të gjithë botën si një material ndërtimi, derisa efektet e tij negative në shëndetin e njeriut u pranuan më gjerësisht në vitet 1970. Shumë ndërtesa moderne të ndërtuara para viteve 1980 mendohet se përmbajnë asbest.
Përdorimi i asbestit për ndërtim dhe izolim zjarri është bërë i paligjshëm në shumë vende. Pavarësisht kësaj, të paktën 100,000 njerëz mendohet se vdesin çdo vit nga sëmundjet që lidhen me ekspozimin ndaj asbestit. Pjesërisht, kjo është për shkak se shumë ndërtesa të vjetra ende përmbajnë asbest; përveç kësaj, pasojat e ekspozimit mund të duhen dekada për të lindur. Sëmundjet më të zakonshme të lidhura me ekspozimin kronik të asbestit janë asbestoza (vraga në mushkëri për shkak të thithjes së asbestit) dhe mesothelioma (kanceri i shoqëruar me asbest).
Shumë vende në zhvillim mbështesin ende përdorimin e asbestit si material ndërtimi, dhe minierat e asbestit janë në vazhdim, me prodhuesin kryesor Rusinë që ka një prodhim të vlerësuar prej 790,000 tonësh në vitin 2020.
Akademia Mbretërore
Akademia Mbretërore (titulli origjinal: Regal Academy) është një serial i animuar italian i krijuar nga Iginio Straffi dhe prodhuar nga Rainbow S.r.l. Seriali u shfaq për herë të parë në Ray YoYo, me 21 maj 2016. Në Amerikë, transmetimi i tij nisi më 13 gusht 2016 nga Nickelodeon. Në Shqipëri transmetohet nga Vizion Plus, Tring Tring dhe Tring Kids.
Përmbajtja
Të gjithë e njohim historinë e heronjve të përrallave, por jo të gjithë e njohin aventurën më të madhe të jetës së tyre; ata tashmë janë plakur! Dhe për ta rrëfyer historinë e tyre tek brezat e ardhshëm, kanë vendosur të ribashkohen e të krijojnë një shkollë, Akademia Mbretërore.
Roza është studentja më e re e Akademisë Mbretërore, shkolla e themeluar nga heronjtë e mëdhenj të përrallave, që tashmë janë plakur dhe për të kaluar historitë e tyre tek brezat pasardhës, kanë vendosur të krijojnë një akademi. Pikërisht këtu, Roza do të zbulojë që është mbesa e Hirushes, drejtoreshës së Akademisë Mbretërore. Ajo do të bëhet pjesë e një toke mrekullish, magjish, princeshash e dragonjsh. Së bashku me miqtë e saj të rinj, Roza do të përjetojë aventura të pabesueshme për të mbrojtur tokën e përrallave nga brezat e mëparshëm të të këqinjve të dëbuar më parë nga toka dhe të privuar nga magjia e gjyshërve, dikur heronj përrallash. A do të arrije që së bashku me miqtë e saj të rinj të ndalë të këqinjtë e përrallave, njëherë e një kohë të dëbuar nga toka, që tashmë kërkojnë mënyrat për të vënë në zbatim planet e tyre ogurzeza? Gjenerata e re e heronjve të përrallave a do t’ia dalë të sigurojë "fundin e lumtur" ashtu sikurse dhe gjyshërit e tyre të famshëm?
Mes ëndrrës dhe realitetit : dhuna dhe migrimi i gruas në zonën e kënetës-Durrës
Mes ëndrrës dhe realitetit : dhuna dhe migrimi i gruas në zonën e kënetës-Durrës libër me autore Menada Petro. Botuar në Tiranë nga "Naimi", në vitin 2010. Faqe 192.
Finalja e Kupës së Botës FIFA 2022
Finalja e Kupës së Botës FIFA 2022 ishte një ndeshje futbolli, kulmi i Kupës së Botës FIFA 2022, edicioni i 22-të i garës së FIFA -s për ekipet kombëtare të futbollit për meshkuj. Ndeshja u luajt në stadiumin Lusail në Lusail, Katar, më 18 dhjetor 2022 dhe fituesi u diskutua mes Argjentinës dhe Francës. Finalja u zhvillua para 88.966 tifozëve dhe u gjykua nga Szymon Marciniak nga Polonia.
Argjentina kryesonte 2–0 në pjesën e parë, por një dyolësh nga Kylian Mbappé për Francën, një gol shtesë për Argjentinën e më pas Francën e lanë ndeshjen të barabartë 3–3 pas kohës shtesë. Më pas, Argjentina fitoi gjuajtjen e penalltive 4–2 për të ngritur titullin e tretë të Kupës së Botës FIFA dhe të parin që nga viti 1986. Finalja e Kupës së Botës FIFA 2022 u vlerësua gjerësisht për natyrën e saj dinamike dhe disa komentues e përshkruan atë si një nga ndeshjet më të mira të futbollit të të gjitha kohërave dhe ndoshta "finalja më e mirë e Kupës së Botës".
Prapavija
Kampionia në fuqi nga Kupa e Botës 2018 ishte Franca, dhe hera e parë që një ekip pati paraqitje të njëpasnjëshme në finale, dhe e para që nga viti 1998 ku titullarët u kualifikuan në finalen pasuese – të dyja u arritën nga Brazili. Franca ka marrë dy Kupa Botërore, në 1998 dhe 2018. Francezët arritën gjithashtu në finalen e 2006, por humbën kundër Italisë me penallti. Nën drejtimin e Didier Deschamps, i cili fitoi turneun e vitit 1998 si lojtar, francezët nuk arritën të fitonin Kupën e Botës 2014, UEFA Euro 2016 dhe 2020, por fituan titullin e Kupës së Botës 2018. Për shkak të statusit si kampione e botës, Franca erdhi në Katar si një nga favoritët për të fituar. Franca synonte gjithashtu të imitonte arritjen e Italisë në 1934 dhe 1938 dhe atë të Brazilit në 1958 dhe 1962 si vendi i tretë që mbrojti me sukses titullin e Kupës së Botës. Didier Deschamps po kërkonte të bëhej trajneri i dytë që fiton dy tituj të Kupës së Botës FIFA, pas Vittorio Pozzos me Italinë në 1934 dhe 1938. Pasi fitoi turneun e vitit 1998 si lojtar, Deschamps po kërkonte gjithashtu të bëhej personi i tretë që fiton tre tituj të Kupës së Botës FIFA, pas legjendave braziliane Pelé (të gjitha si lojtar) dhe Mário Zagallo (dy si lojtar, një si trajner).
Argjentina, ashtu si Franca, ka fituar dy herë më parë Kupën e Botës, në 1978 dhe 1986. Ata kanë përfunduar gjithashtu si finalistë humbës tri herë, në 1930, 1990 dhe 2014. Pas humbjes së finales në vitin 2014, ata humbën dy finale radhazi të Copa Américas ndaj Kilit, në 2015 dhe 2016. Pas një sërë paraqitjesh zhgënjyese në Kupën e Botës FIFA 2018, ku humbën ndaj Francës në raundin e parë eliminator, dhe Copa América 2019, ku ata përfunduan të tretët, trajneri i sapoemëruar Lionel Scaloni udhëhoqi Argjentinën drejt titullit të parë ndërkombëtar në 28 vjet, pasi Argjentina mposhti Brazilin 1–0 në finalen e Copa América 2021, duke i dhënë kapitenit Lionel Messit titullin e tij të parë ndërkombëtar me Argjentinën. Pasi fitoi Finalissima 2022, duke mposhtur 3–0 kampionët e Evropës, Italinë, Argjentina hyri në Katar si një nga favoritët për të fituar.