Politika_Libri_i_Tretë_(Aristoteli)
Shumica e këtyre pyetjeve mund të rezervohen për një rast tjetër. Parimi që turma duhet të jetë suprem dhe jo pak më e mira është ajo që ruhet, dhe, megjithëse nuk është e lirë nga vështirësia, megjithatë duket se përmban një element të së vërtetës. Për shumë, nga të cilët secili individ është veç një person i zakonshëm, kur ata takohen së bashku mund të jetë më mirë se sa pak të mirë, nëse nuk konsiderohen individualisht, por kolektivisht, ashtu si një festë për të cilën shumë kontribojnë është më e mirë se një darkë e dhënë të një çantë të vetme. Sepse secili individ midis shumë vetave ka një pjesë të virtytit dhe maturisë, dhe kur takohen së bashku, ata bëhen në një mënyrë një njeri, i cili ka shumë këmbë, duar dhe shqisa; kjo është një figurë e mendjes dhe e prirjes së tyre. Prandaj, shumë janë gjykatës më të mirë se një njeri i vetëm i muzikës dhe poezisë; për disa kuptojnë një pjesë, e disa një tjetër, dhe midis tyre ata e kuptojnë të tërën. Ekziston një kombinim i ngjashëm i cilësive tek burrat e mirë, të cilët ndryshojnë nga çdo individ nga shumë, pasi e bukura thuhet se ndryshon nga ata që nuk janë të bukur dhe veprat e artit nga realitetet, sepse në to kombinohen elementet e shpërndara, megjithëse, nëse merret veçmas, syri i një personi ose ndonjë tipar tjetër tek një person tjetër do të ishte më i drejtë se në foto. Nuk është e qartë nëse ky parim mund të zbatohet për çdo demokraci dhe për të gjitha organet e njerëzve. Ose më mirë, nga parajsa, në disa raste është e pamundur të zbatohet; sepse argumenti do të qëndronte në mënyrë të barabartë në lidhje me brutalet; dhe ku, do të pyetet, a ndryshojnë disa burra nga brutalët? Por mund të ketë trupa burrash për të cilët deklarata jonë është megjithatë e vërtetë. Dhe nëse është kështu, vështirësia e ngritur tashmë, dhe gjithashtu një tjetër që i ngjan asaj - viz., Çfarë pushteti duhet t'i caktohet masës së të lirëve dhe qytetarëve, të cilët nuk janë të pasur dhe nuk kanë asnjë meritë personale - zgjidhen të dy. Ekziston ende një rrezik në hyrjen e tyre për të ndarë zyrat e mëdha të shtetit, sepse marrëzia e tyre do t'i çojë ata në gabim, dhe pandershmëria e tyre në krim. Por ekziston edhe rreziku për të mos i lënë të ndajnë, sepse një shtet në të cilin shumë burra të varfër përjashtohen nga detyra do të jetë domosdoshmërisht i mbushur me armiq. Mënyra e vetme e arratisjes është t'u caktosh atyre disa funksione këshilluese dhe gjyqësore. Për këtë arsye Solon dhe disa ligjvënës të tjerë u japin atyre fuqinë e zgjedhjes në zyra dhe thirrjen e gjyqtarëve para përgjegjësisë, por ata nuk i lejojnë ata të mbajnë funksionet vetëm. Kur takohen së bashku, perceptimet e tyre janë mjaft të mira dhe të kombinuara me klasën më të mirë, ato janë të dobishme për shtetin (ashtu si ushqimi i papastër kur përzihet me atë që është i pastër, ndonjëherë e bën tërë masën më të shëndetshme sesa një sasi e vogël e pastër do të ishte e dobishme) ), por secili individ, i lënë në vetvete, formon një gjykim të papërsosur. Nga ana tjetër, forma popullore e qeverisjes përfshin disa vështirësi. Në radhë të parë, mund të kundërshtohet se ai që mund të gjykojë për shërimin e një njeriu të sëmurë do të ishte ai që mund ta shërojë vetë sëmundjen e tij dhe ta bëjë atë të plotë - që është, me fjalë të tjera, mjeku; dhe kështu në të gjitha profesionet dhe artet. Siç, atëherë, mjeku duhet të thirret për llogari nga mjekët, ashtu edhe burrat në përgjithësi duhet të thirren nga llogaritë e kolegëve të tyre. Por mjekët janë tre llojesh: ka një praktikues të zakonshëm dhe ka një mjek të klasës së lartë dhe së treti njeri inteligjent që ka studiuar artin: në të gjitha artet ekziston një klasë e tillë; dhe ne ua atribuojmë fuqinë e gjykimit atyre aq sa profesorëve të artit. Së dyti, a nuk zbatohet i njëjti parim për zgjedhjet?