cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kritika ndaj fesë islame
Kundërshtime dhe kritikë nga ana e perëndimit
Duke u nisur nga motive të gjashme, thuhet nga ana e tyre, shpesh ritet dhe zakonet arkaike të kohës paraislame, psh. prerja e organeve gjenitale femërore ose vrasja e pjesëtarëve të familjes për shkaqe prekjesh (fyerjesh) narcisiste ose gjoja cënim nderi (vrasje për arsye nderi), përmblidhen nën titullin "kritikë ndaj fesë islame", megjithëse konteksti shkakësor mungon ose çështja nuk është fenomen autentik islam.
Akuza që haset shpesh, e „islamizimit tinëz“, krahasohet me teorinë e komplotit si psh. me të ashtuquajturin komplotin botëror çifut ose infiltrimin (depërtimin) komunist, të cilat mund të hyjnë pa u ndryshuar në konceptin politik të propaguar nga ekstremistët e djathtë, mbizotërimin e të huajve.
Hannes Schwenger-it i kujtojnë ato madje „Protokollet e të urtëve të Cionit“ duke shkruar në gazetën Tagesspiegel: ''[Ulfkotte] e sheh qartë që po afrohet rrënimi i Perëndimit: demografikisht, kur deri në vitin 2065 gjysma e shtetasve do të jenë myslimanë, dhe politikisht, kur deri atëherë islamizmi do të jetë përhapur në gjithë Evropën. Libri i tij merret me besëlidhjen qëndrore të fshehtë që synon me një urrejtje të pamasë dhe strategji afatgjatë të shkatërrojë kulturën evropiane: besëlidhja e vëllezërve myslimanë. Si provë shërben një „Master plan“ i hartuar më 1982 dhe i zbuluar më 2001 në Svicër gjatë një kontrolli shtëpie, i cili është pjesë i një „plani 100 vjeçar“, „për të përhapur ideologjinë e kësaj besëlidhje në mbarë botën“. Që në 2020 thuhet se „bota do të jetë mposhtur nga një miliard e gjysëm myslimanë“. Kjo tingëllon e dyshimtë si „protokollet ogurzeza të të urtëve të Cionit“, me të cilat nazistët dhe antisemitë të tjerë donin të provonin planet çifute për të sunduar botën (dhe që kanë dalë prej kohësh si të fallsifikuara). Mirëpo Ulfkotte është i sigurtë: „besëlidhja e vëllezërve myslimanë ka plane të fshehta për infiltrimin e vendeve jo-myslimane.“''
Kritika ndaj praktikës së therrjes rituale prek judaizmin po aq sa edhe fenë islame dhe del në dritë shpesh si zgjerimi ose thjesht adaptimi (përshtatja) e agjitacionit antisemit. Profesori i sociologjisë dhe publicisti nga Toronto Y. Michal Bodemann është i këtij mendimi në lidhje me këtë çështje: ''Intensiteti i këtij ndërsimi të ri racist në Evropë, pa dyshim nuk mund të mendohet pa 11 shtatorin. Dhe tani ziejnë urrejtjet e ndërsjellta mes vendasve dhe migrantëve. Shpesh nuk vihet re se kemi të bëjmë me antisemitizma të riformuluara për migrantët: duke filluar nga „shoqëria paralele“ (parallel society) (çifutët, që ndihmojnë vetëm njëri-tjetrin) mbi „të errëtit“ (çifutë që punojnë në të fshehtë, komplotistë) deri tek patriarkati çifut dhe turk.''
Në një letër të hapur të „Jüdischen Kulturvereins Berlin e.V.“ (shoqata kulturore çifute Berlin) thuhet: Gjithnjë e më tepër duken antisemitizmi dhe islamofobia [urrejtja ndaj fesë islame] si dy anët e një medalje, ku veprimet stereotipe dhe injoranca e re janë gdhendur me shkronja të mëdha.
Pa marrë parasysh çështjen përmbajtëse konkrete, shërben aftësia kritikuese e kritikuesit si kriter formal për dallimin ndërmjet kritikës me baza, me argumente racionalë dhe të gatshme për dialog, dhe demagogjisë dashakeqe, të karakterizuar nga paragjykime dhe sterotipe si dhe për dallimin ndërmjet kritikës ndaj fesë islame dhe popullizmit shovinist kulturor e ksenofob.
Një pjesë e madhe e të majtës politike e hedh poshtë kritikën ndaj fesë islame dhe myslimanëve si popullizëm të djathtë dhe (neo)racizëm. Një pjesë e tyre megjithatë ushtron kritikë ndaj fesë në përgjithësi duke u nisur nga pikëpamje ateiste ose agnosticiste duke iu referuar, në mënyrë të ngjashme si psh. 'Zentralrat der Ex-Muslime' (këshilli qëndror i ish-myslimanëve), vlerave shekullare und laike-humaniste dhe duke i parë myslimanët liberalë dhe shekullarë si partnerë aleatë por duke bërë dallim ndërmjet myslimanëve radikalë, konservativë dhe moderatë. Në të kundërt, ka edhe organizata të majta që bashkëpunojnë ngushtë me ato islamiste të hapura. Psh. kishin Partij van de Arbeid van België (Partia e punës e Belgjikës) marksiste-leniniste dhe Arabisch-Europese Liga (Lidhja arabo-europiane) panarabike një listë të përbashkët (të quajtur RESIST) gjatë zgjedhjeve për parlamentin belg më 2003 ku ata kërkonin edhe ngritjen e disa shkollave islame, të cilat duhej t'i finanzonte shteti belg.
Përjashtim bën e majta antikombëtare, që kritikon heshtjen e të majtëve në lidhje me fenë islame duke iu afruar kështu shumë pozicioneve neokonservative. Disa përfaqësues të saj, ndër të tjerë Matthias Küntzel, pretendojnë të dallojnë një konsonancë antiizraelite ose antisemite ndërmjet ilamit politik dhe pjesëve të të majtëve.
Dijetari gjerman, Salomon Reinach, ka shkruar: "Nga pikëvështrimi letrar, Kurani ka pak meritën. Recitim, përsëritja, çilimillëk, mungesa e logjikës dhe koherencës grevë lexues të papërgatitur, në çdo hap. Është poshtëruese për intelektit njerëzor të mendoj se kjo letërsi mediokre ka qenë subjekt i komenteve të panumërta, dhe që miliona njerëz janë ende të humbur kohë për të pervetesoj atë. për të përvetësojë atë.
Kritikë të njohur
Eksponentë të kritikës ndaj fesë islame nga qarqet akademike perëndimore janë ndër të tjerë orientalisti gjerman dhe und titullari i katedrës për arabistikën në universitetin e Göttingen-it në Gjermani Tilman Nagel, orientalisti Hans-Peter Raddatz, historiania Bat Ye'or (Gisèle Littman), politologu gjermano-sirian Bassam Tibi, publicisti angloamerikan Christopher Hitchens, filozofi francez Robert Redeker, gazetarja italiane Oriana Fallaci dhe historiani i hershëm Egon Flaig. Politologu gjerman Matthias Küntzel hulumton ndër të tjera për historinë e antisemitizmit në vendet islame. Kritikë imanente (të brendëshme) ushtrojnë autorja myslimane Irshad Manji, e cila në këtë kohë bën kërkime shkencore në unversitetin e Yale-it (SHBA), dhe Ibn Warraq me origjinë indiane që publikon me pseudonim.
Christopher Hitchens drejtohet jo vetëm kundra fesë islame por e shikon atë në përgjithësi në mënyrë tepër kritike. Kështu ai thotë se për të nuk bëhet fjalë për një fe "të një kallëpi" pasi historia e trashëgimit të kuranit është po aq copa copa sa edhe ajo e haditheve, e gojëdhënave të trashëguara të shprehjeve dhe veprave të Muhamedit. Hitchens është madje i mendimit se, feja islame është „jo shumë më tepër se një grumbull i dukshëm plagjiatësh (kopjimesh] i strukturuar keq, që ka kullotur nëpër vepra dhe tradita fetare të mëparshme, ashtu si ta kërkonte situata aktuale e kohës“. Feja islame është sipas tij, në origjinën e saj, po aq difuze (e ngatërruar, e zgjatur shumë) dhe e pasaktë sa edhe burimet nga të cilat ajo ka marrë material. Ajo pretendon shumë për veten e vet dhe kërkon prej ndjekësve të saj si parim, përulësi vetëmohuese dhe „nënshtrim“ pa asnjë rezervë, ndërsa nga ana e të pafeve respekt dhe nderim. Doktrina e saj veç, sipas mendimit të Hitchens, nuk përmban asgjë që mund ta përligjte këtë.
Përkrah Hitchens janë hedhur edhe përfaqësues të të ashtuquajturve „ateistëve të rinj“ në sulme të ashpra kundra fesë islame. Filozofi francez Michel Onfray, i cili njihet për kritikën e tij polemike ndaj feve, flet për zhvillimin e një „fashizmi mysliman“ pas revolucionit islam në Iran dhe i ateston fesë islame se është „arkaike në strukturë“. Autori dhe nevrologu gjithashtu i njohur kritik Sam Harris ushtron kritikë edhe më të ashpër ndaj fesë islame, i cili sipas mendimit të tij, mëson gjërat „e të njëjtës kategori si dhe Batman“. Harris i bashkohet tezave të Samuel P. Huntington-it duke konstatuar: „Ne jemi në luftë me fenë islame.“
Në Turqi, filozofi dhe teologu i doktoruar Yasar Nuri Öztürk argumenton prej shumë vjetësh kundra „interpretimeve të shtrembëruara“ të kuranit. Öztürk, i cili cilësohet prej disave si „Luther-i turk“, e konsideron veten mysliman ortodoks që kërkon të rekonstruojë fenë islame në formën e saj të pastër, origjinale. Ai bën dallim ndërmjet „fesë islame të traditës“ dhe „fesë islame të vërtetë“, e cila mund të fiksohet në trashëgiminë e kuranit. Öztürk përkrah shprehimisht kritikën e arsyshme. Zhvillimet aktuale në botën islame ai i kritikon si „fenomene degjenerimi të fesë islame“. Ai është kundra ndarjes sipas seksit, kundra dënimit me vdekje për apostatët dhe kundra myslimanëve fanatikë, „që e kujtojnë veten të dashur nga zoti, pasi s'hanë mish derri dhe s'pijnë alkool, ndërsa gratë e veta i skllavërojnë pa të keq“. Teologu disputant është në vendin e tij star i medieve që prezantohet vazhdimisht në televizion dhe në artikuj gazetash.
Përpara revolucionit islam patën shkruar dhe botuar në Iran Ahmad Kasravi dhe Ali Dashti artikuj kritikë të shumtë dhe libra veçanërisht kundra fesë islame të tipit shiit. Ahmad Kasravi u vra në vitin 1946 nga një anëtar i grupit fedajin-e islam. Ali Dashti u burgos në vitin 1979 dhe vdiq më 1981 si pasojë e plagosjeve të pësuara në burg.
Geert Wilders ka vënë në filmin e tij Fitna („përçarja“) (2008) fenë islame në të njëjtën shkallë me rrezikun nga fashizmi dhe komunizmi duke kërkuar ndalimin e kuranit. Ai i referohej në një fjalimin e tij kritikes italiane Oriana Fallaci, e cila mohon ekzistencën e një „feje islame moderate“ duke mbrojtur tezën, se dhuna islamiste nuk është pasojë e shpërdorimit të kësaj feje por ajo rrjedh drejtpërdrejt nga kurani vetë. Ehsan Jami, një politikan hollandez me origjinë iraniane, ka botuar së bashku me Geert Wilders një artikull gazete ku profeti Muhamed krahasohej me Adolf Hitlerin. Më 9 dhjetor u shfaq për herë të parë filmi i tij kritik Një intervistë me Muhamedin në internet. Ehsam Jami mbështetet në përpjekjet e tij për kritikë ndaj fesë islame nga Afshin Ellian, një profesori hollandez për shkencat juridike, i cili cilësohet si një zë me influencë kundra fesë islame. Ellian ka ardhur në Hollandë më 1989 nga Irani si emigrant politik.
Referimet
Islam
Prospekt Nauki
Prospekt Nauki (🇷🇺) nje shtepi botuese ruse, e cila boton literaturë teknike dhe shkencore sowie fjaloree dhe metoda mesimore per shkencetar dhe studente.
Shtëpia botuese gjendet ne Shën Petersburg ne zoterim te plote privat.
Seine Publikationen umfassen u.a. tema si mikrobiologie, biotechnologie, teknike mjekesore, shkenca natyrore, ndertim dhe manaxhim ambjenti.
Emri
Shtëpia botuese e mori emrin e saj - kjo do te thote "udha e shkences" ne rusisht - sipas nje praktike te zakoshme te viteve 1960 Bashkimin Sovjetik, ku rruget emertoheshin sipas arritjeve dhe qellimeve te kultures sovjetike. Megjithese shtëpia botuese eshte tehemeluar mbas renies se socializmiit, tehemeluesit vendosen per kete emer, da diese Bezeichnung das programm Shtëpia botuesean wissenschaftlichen Büchern reflektiert.
Prospekt Nauki në vështrimin e përgjithshëm
Librat e shtëpise botuese werden zur Nutzung an über 160 iniversitete allein in Rusi empfohlen und darüber hinaus auch in der Ukraine, Weißrussland und Kazakisatn genutzt.
Ne shtëpine botuese "Prospekt Nauki" werden ausschließlich Bücher von Spezialisten sowie von Professoren und Rektoren bekanntester russischer Universitäten dhe Akademien verlegt.
Rëmenj
Rëmenji është një fshat në komunën Buçimas në rrethin e Pogradecit të Shqipërisë.
Telekomi i Kosovës
Telekomi i Kosovës (njohur në treg si Vala) është kompani publike e cila ofron shërbime nga fusha e telekomunikacionit.
Historiku
Ndërmarrja e Postës, Telegrafit dhe Telefonit të Kosovës u themelua më 12 shtator 1990 si parardhëse e PTK-së. Në vitin 1988, në një postë kosovare gravitonin 3,8 herë më shumë banorë se sa në një postë të Jugosllavisë së atëhershme. Gjithashtu, dendësia e numrave telefonik në një banor ishte për 2,23 herë më e vogël se sa dendësia mesatare e ish Jugosllavisë. Në PTK ishin hartuar planet afatshkurta, afatmesme e afatgjatë për zgjerimin dhe përsosjen e komunikacionit postar e telekomunikues edhe nëpër zonat rurale të Kosovës, mirëpo qeveria e atëhershme e Serbisë, zbaton në atë ndërmarrje shoqërore masat e dhunshme si pasojë e së cilës do të shkatërrohet edhe Postë - Telekomunikacioni i Kosovës, po ashtu edhe nga përndjekjet e qeverisë serbe do të shkaktohen edhe shumë viktima, në mesin e të cilëve, edhe 11 punonjës të PTK-së, duke mos i llogaritur edhe dy të rrëmbyerit nga forcat serbe, e për të cilët akoma nuk dihet gjë. Pas shumë pritjeve më 2 gusht 1999 punonjësit e dëbuar u rikthyen në vendet e tyre të punës, por njëkohësisht zbuluan se Posta dhe Telekomunikacioni i Kosovës, pothuaj se nuk ekzistonin më. Shërbimet postare ishin pamundësuar tërësisht, ndërsa Telekomunikacioni i Kosovës, pothuaj nuk funksiononte. Me përjashtim të disa lidhjeve telefonike ndërkombëtare, që i kishin ngelur ende Prishtinës, asnjë lidhje tjetër nuk funksiononte në tërë Kosovën.
Posta
Pjesa Postare përfshin: Posta e Kosovës është e pranuar edhe nga Unioni i Postave Ndërkombëtare. Ajo në territorin e Kosovës ka 109 zyra postare, 238 sportele, 379 foltore publike dhe 174 kuti postare.
Julie Christie
Julie Frances Christie është aktore angleze, e lindur me 4 prill 1941 n Асаму (Indi).
Teatër
Royal Court Theatre
Wyndham’s Theatre
Chichester
Broadway
Kolec Traboini
Kolec Traboini (Shkodër, 14 shkurt 1946) është shkrimtar e skenarist shqiptar.
Biografia
Kolec Palok Traboini ]] Lindi në Shkodër më 14 shkurt 1946, i biri i Palok Traboinit, arsimtar, publicist dhe sekretar i Dedë Gjo Lulit, flamurtar në Deçiq. Koleci ngeli jetim në moshë të vogël, jetoi për disa vite në Shtëpinë e Fëmijës në Shkodër. Me dekret presidencial nr.10653, më 15.11. 2017, Kolec Traboinit ju akordua titulli “Mjeshtër i Madh”.
Shkollimi dhe Karriera
Traboini ka ndjekur për dy vjet shkollën Pedagogjike "Ndrec Ndue Gjoka" në Tiranë. Pas kryerjes së shërbimit ushtarak në Tropojë, ka punuar rreth 4 vjet në Kombinatin e Drurit në Shkodër. Më pas ka vazhduar studimet në Universitetin e Tiranës, dega Gazetari. Gjatë kohës që ishte student botoi librin me tregime "Petalet e bajames së hidhur" 1973, që u vlerësua me çmim inkurajues në konkursin Kombëtar të Letërsisë dhe Arteve.
Pas mbarimit të studimeve është emëruar redaktor-skenarist në Kinostudio, Tiranë, ku punoi 16 vjet ndërsa për një dekadë drejtoi redaksinë e filmit dokumentar. Është fitues i kupave për filmat dokumentarë në dy festivale kombëtare të filmit shqiptar: "Asdreni" 1976, "Kështjella e këngëve" 1990. Filmi "Dëshmi nga Barleti" me skenar e regji të K. Traboinit u vlerësua si filmi më i mirë i Kinostudios për 1990. Eshtë autor i mjaft filmave të vlerësuar si "Kol Idromeno", "Hasan Prishtina", etj si dhe filmit dokumentar "Djaloshi me kitarë" 2014 për Martirin e Demokracisë Skender Daja (1950-1973). K.T. është skenarist edhe i disa filmave vizatimorë ndër të cilët "Portreti" me regjisor Artan Maku, "Simfonia e pyllit" me regjisor Xhovalin Delia dhe "Pushëbardhi në spital" me regjisor Vlash Droboniku.
Kontributet demokratike
Situaten e krijuar në 1990 e priti me entuziazëm dhe mori pjesë gjallërisht në veprimtarinë demokratike. Në 16 janar 1991 boton në Gazetën "RD" shkrimin "Vlera e simboleve kombëtare", ku kërkonte hapur heqjen e yllit komunist nga flamuri kombëtar, po në këtë kohë nis dhe organizon tubimin e krijuesve dhe intelektualëve të Tiranës në përkrahje të zhvillimeve demokratike që u kthye në një demostratë të fuqishme antikomuniste.
Jeta në mërgim
Traboini u largua nga Shqipëria në shkurt të vitit 1991 dhe u vendos si emigrant jo legal në Athinë. Kjo gjendje pasigurie nuk e pengoi atë që me 10 prill 1993, të krijonte e të shpërndante ndër emigrantë, të parën gazetë në gjuhën shqipe në Greqi “Egnatia“. Në Greqi bashkëpunoi me presidentin e arvanitasve të Greqisë, studiuesin e publiçistin Aristidh Kola (1944-2000). Në gusht 1995, K.T. me status legal emigroi në SHBA dhe u vendos në qytetin e Bostonit. Gjatë viteve të jetës si emigrant në Athinë botoi tre libra: “Balada e largësive“,“Rapsodi ushtore“, “Gjurmë në histori“. Ndërsa kur ishte në Amerikë shkroi e botoi “Katërkëndëshi i mundimeve“ (prozë 2000), “Mos vdis dashuri“(poezi, Tiranë 2002), “Nokturn“(lirika 2004), “E vërteta përvëluese e Aristidh Kolias“(esè 2005), “ Requiem për një gjethe“(poezi 2005), “Lufta e Maleve-Palok Traboini“(esè historike 2006), "Trinia ime“(lirika 2006), “Bukuri shkodrane“(esè 2007), “Koha e prostitutave“(lirika&etyde 2007) si dhe "Itaka grua"(lirika 2008). Për veprimtarinë poetike dhe esèistike është vlerësuar me çmimin e përvitshëm letrar “Pena e Artë-Kadmus 2008” nga Klubi i Shkrimtarëve “Drita“ Athinë. Në vitin 1994 Kolec Traboini është pranuar anëtar i Federatës Ndërkombëtare të Gazetarëve, me qendër në Bruksel, ndërsa në nëntor 2001 nga Kongresi i Lidhjes Shqiptare në Botë mbajtur në Prizren, është zgjedhur anëtar i këshillit drejtues të LSHB. Nga viti 2010 Traboini, në krijimtari të lire me statusin e shqiptaro-amerikanit, jeton në  mes të Tiranës dhe Bostonit.
Shoqata Atdhetare & Kulturore "Kallarati"
Shoqata Atdhetare & Kulturore "Kallarati" u krijua më 12 janar 2003, me nismën e një grupi bashkëfshatarësh kallaratas me banim në Vlorë dhe me pjesëmarrje bashkëfshatarësh, përveç Vlorës edhe nga Kallarati, Fieri, Tirana. Qëllimi i kësaj shoqate ishte dhe vijon të jetë ruajtja dhe përhapja e vlerave më të mira atdhetare e kulturore të Kallaratit. Si një bashkim i distancuar nga çdo qëndrim politik i çdo ngjyre qoftë, shoqata ka për mision të bashkojë kallaratasit kudo që ndodhen, të bëjë të njohura figurat më të shquara të Kallaratit që kanë bërë emër në historinë e fshatit, të krahinës e të vendit por edhe përtej kufijve; të kujtojë datat historike të qëndresës shumëshekullore të kallaratasve kundër pushtuesve të huaj; të kultivojë te brezi i ri kallaratas vlerat më të mira të të parëve tanë, duke përjetësuar lart emrin e nderuar të Kallaratit nën moton "Ec ngado, po Kallaratin mos e harro". Shoqata, me qendër në Vlorë, ka degët e saj në Tiranë, Vlorë, Fier, Kallarat dhe në Greqi.
Kolec Traboini
Esetë, publicistika  dhe shkrime të tjera
Padyshim se eseistika është pjesë e pandarë e krijimtarisë së Traboinit si shkrimtar. Atë e lëvroi më së shumti në vitet e emigracionit në Greqi me botimet e shumta në gazetën “Egnatia”. Por edhe me pas ka botuar shumë shkrime në gazetat shqiptare në Amerike si në  “Illyria” dhe “Dielli” në New York, në botimin në format të vogël “Lajmëtari i Bostonit” që nxirrte vetë, por edhe në gazetat e Tiranës. Është për tu shënuar se Traboini zbulon në Boston një fotografi të Faik Konicës ne familjen e Sotir Panit nga Dardha,  të cilën e botoi për herë të parë në libri me ese “Bukuri Shkodrane” Boston-Tiranë 2007, ISBN 978-99943-53-48-4.
Traboini me shkrimin “Eliza shqiptare e Hollivudit” botuar në vitin 2000 në revistën “Klan” dhe gazetën “Bota sot” bën të njohur për herë të para origjinën shqiptare të artistes së filmit Eliza Dushku,  në një shkrim të vitit 2005 bën të njohur me një shkrim për origjinën shqiptare të njërit nga personalitetet më të mëdha të televizionit në Amerikë Regis Filbi, i cili në një emision “Edhe unë jam shqiptar” shkrim i botuar së pari në gazetën  “Illyria”, 6-8 dhjetor 2005. Një seri e gjatë shkrimesh i kushtohen shkrimtareve dhe artistëve si Kol Idromeno, Frederik Reshpja, Zef Zorba, Ndoc Gjetja, Drita Çomo, Edison Gjergo, Shen Maksimi shqiptar nga Arta, Martin Gjoka e tjerë.
Një vend të veçantë zënë shkrimet e Traboinit për jetën ne emigracion, shqiptarët e Greqisë, Amerikës,, eset për Aristidh Kolën në dy libra “ E vërteta drithëruese e Aristidh Kolës” Boston-Tiranë 2005 si dhe libri “Aristidh Kola” për jetën e veprat e arvanitasit të madh,  Pantheon Books 2014. Ndër librat me ese “Gjurmë në histori” 1999, “Lufta e Maleve” 2006, “Bukuri shkodrane 2007,“Zhgënjimi i Ambasadorit Amerikan” 2012,  “Libohovitët e Amerikës”, histori dhe tradita 2017, “Miti i Hotit” 2017 e tjerë.
Poezia e Traboinit, bashkudhëtare në rrugët e mërgimit
Traboini e ka nisur udhën e krijimtarisë si një letrar premtues, me tregime të botuara në shtypin e kohës të cilat janë pritur mirë nga kritika duke fituar çmim kombëtar për librin e tij të parë me tregime “Petalet e bajames së hidhur” botuar në vitin 1973 kur ishte ende student. Në vitin 1985 përpiqet të debutojë me një libër me lirika, por recensentët e panë se nuk ishte në frymën e kohës ndaj e këshilluan ta ripunonte për ta sjellë më afër motiveve aktuale. Traboini zgjodhi rrugë tjetër, librin e dogji dhe megjithëse shkroi poezi për sirtar, nuk tentoi më të botonte libra. Pas vitit 1990, me shkuarjen në mërgim krahas punës me gazetën “Egnatia”, mbresat e jetës prej emigranti nisi ti hidhte në vargje. Ne vitin 1995 përgatit dhe boton librin “Balada e largësive” me poezi të 32 krijuesve emigrantë duke përfshirë dhe poezitë e veta. Antologjia u prit shumë mirë nga emigrantët. Madje për të shkroi dhe botoi në revistën “Arvanon” studiuesi arvanitas Aristidh Kola “Ana tjetër e medaljes së emigracionit shqiptar” ku nder te tjera shkruan “...Krijimtari e shkruar ne ato kushte që vetëm ata emigrantët mund ti përshkruajnë me ato ndjenja poetike dhe të japin vepra që prekin zemrën tonë”( Revista “Arvanon” nr.1, f.30, janar-mars 1998, Athinë), ndërsa shkrimtari grek Kostas Valeta botoi një shënim kritik entuziast në revistën e televizionit kombëtar grek. Libri pati jehonë edhe në shtypin shqiptar në atdhe. Në vitin 2002 Traboini përmbledh në një vëllim gjitha poezitë që kishte shkruar në Greqi dhe Amerikë në librin me titull “Mos vdis dashuri” për të cilin u folën e shkruan fjalët më të mira në komunitetin shqiptar në Amerikë. Shkrimtari Naum Prifti shkruan “ Stili origjinal dhe gjuha e bukur artistike, ja shtojnë meritat vëllimit. “Mos vdis dashuri” është një autoportret i shkëlqyer poetik i mendimeve dhe ndjenjave që ka përjetuar autori në këtë çerek shekulli të trazuar.” Poetja Zhuljana Jorganxhi shkruan “ Tek poezitë si “Flokëarta e burgjeve”, “Hirushja” dhe “Dilemat e Bardit” vargu rrjedh me një ritëm të brendshëm dhe figurat megjithëse ndjekin njëra-tjetrën  nuk i marrin frymën poezisë, por përkundrazi janë si xhevahire të një gjerdani të bukur”. Shkrimtari Spiro Gjikondi shkruan “Herë ndjenjat, herë mendimet,  e herë-herë  mënyra e ndërtimit të figurave të befasojnë... Ajo që më bën të kujtoj Carl Sundberg kur lexoj poezitë (e Traboinit), më duket një koncept i njëjtë i poezisë si gjini, do të thosha, koncepti estetik.”Poezia e Traboinit nuk ka të reshtur, në 2004 boton vëllimin poetik “Nokturn” në të cilin përjetimet shoqërohen me mendime të thella, poezia bëhet më e komplikuar, ka larmi tematike dhe stilistike, gjithnjë e më shumë shfaqet mendimi metaforik brenda qelizës së krijimit. Vëllimi “ Requiem për një gjethe” sjell një pasuri motivesh me poezi mbresëlënëse. Pastaj do të vijnë “Trinia ime” 2006, “Koha e Prostitutave” 2007, “Itaka grua” 2008 e në vazhdim “E kam Atdheun tek porta” 2013,   “Fajin e ka Hekuba” 2014, “Orakujt kanë zbritur në ferr” poemë 2015, “Odeon” 2016, “Ofeli” 2019, “Zogjtë e Arlingtonit” 2020.
Disa mendime për poezinë e Traboinit
-Ajo që më shtyu të veçoj në shkrimin tim është detaji që gjendet në mënyrën e paraqitjes së poezisë nga Traboini. Veç vlerave që mbart ajo, veç vlerave origjinale poetike, poezia e Traboinit shkon tek syri i lexuesit e stolisur, dhe jo e mbingarkuar, e zbukuruar për të nusëruar, jo e masakruar, e peneluar me një shije dhe një dashuri të cilën një njeri i dashuruar hershëm me artin mund ta bëjë. Natyrshëm, poezia e Traboinit kërkon vëmendje më të madhe, dhe këtë me kënaqësi duhet t’ia përkushtojmë. / Fatmir Terziu, shkrimtar, Londër.
-Vëllimi poetik “Mos vdis dashuri” nuk është asgjë tjetër veç se një kopje e rregjistrimeve jetësore në hapësirën e bardhë të shpirtit të Kolec Traboinit. Në dy anët e peshores së drejtësisë së tij poetike gjenden të ekuilibruara dashuria për botën dhe shqetësimi qytetarë për kohën që jetojmë. Koncepti filozofik i autorit shtrihet përtej dhimbjes që krijoi gjuha e politikës moderne. Për të universi nuk është perfekt dhe kjo joperfektësi rritet në një laborator tepër të komplikuar njerëzor. / Gjek Marinaj, Dallas USA, 20 Janar, 2002
Një hulli e bukur, e ndjerë, befasuese sa spirituale aq dhe jetësore përplot nerv problematik. Një nga arsyet që na pelqen poezia e Traboinit është se ai nuk e kërkon atë, ajo vjen dhe ai s’mund ti rezistojë ngasjes hyjnore. E shoh pezull midis qiellit dhe tokës në një përpjekje për të përzierë blunë divine  të qiellit me kafen e errët të dherave me heronj, dështakë dhe të vdekur. Dhe kjo kryhet natyrshëm,  pa sforcim, me lirizëm, gjetje tronditëse, figura të kthjellëta si ozoni pas shiut. Ajo që të bën veçanërisht përshtypje është thjeshtësia. Traboini di të komunikojë me emocion. Le mbresë. Kuturisem të zbuloj gjendjen e tij shpirtërore aspak të favorshme për atë si individ, por të lakmueshëm si poet. Roland Gjoza, New York, 9 dhjetor 2007
Vellimi poetik i Kolec Traboinit i ngjan nje deti plot tallaze, ku shperthejne fortunate e shpirtit, ku lengon nje zemer e ndjeshme, qe vuan bashke me atdheun. Ne kufijte e ketij shkrimi eshte gati e pamundur qe te sjellim zberthimin e çdo njeres prej 88 poezive qe permban libri. Kenaqesia dhe kersheria shuhen duke lexuar librin. / Gazeta “Illyria”, New York nr.1184 Tetor 2002 D. Greca
Kolec Traboin është një mjeshtër i rimës. Lehtësia me të cilën e funksionalizon estetikisht rimën, por edhe figurat tingëlluese dhe përsëritëse, frazeologjinë shqipe, janë mahnitëse."Koha javore" Podgoricë, 6 shkurt 2014, nr. 602,
Kolec Traboini vjen me poezi, mjaft elegant, ndërsa shpirti i madh dhe i bukur i poetit, shpalos të gjithë materialin e tij./ Gazeta “Shqiptarja.com”Online Tiranë 15 shkurt 2014
...Lexohen me një frymë...Përmes poezive vizatohet me një elegancë të hollë dhe tepër i spikatur, portreti i tij, bota e tij, ëndrrat e tij dhe gjithçka që përmbart në të tërën poeti Kolec Traboini./ Gazeta"Telegraf" Tiranë 3 prill 2014  f. 19. Vllasova Musta
Shqipërime poetike
Në Athinë, K.P. Traboini nisi të merret dhe me shqipërime të pjesshme. Kështu ai përktheu për faqet e gazetës “Egnatia” tregimin “Billi” i shkrimtares amerikane Zona Geil, përktheu dhe botoi gjithashtu një fragment nga libri “Dashuria dhe demonë të tjerë” të Gabriel Garcia Markez. Ndërsa në poezi shqipëroi krijime nga Kostis Pallamas, Odisea Elitis, Jorgos Seferis dhe Angelos Sikilianos. Edhe gjatë qëndrimit në Amerikë, që u bë atdheu i tij i dytë, nga pasioni për njohjen e krijimtarisë së poetëve amerikanë, por edhe nga bota, herë, pas here shqipëronte poezi. Kur u bënë një sasi e madhe autorësh të shqipëruar, Traboini vendosi ti botonte e si rezultat i kësaj pune shumëvjeçare dolën në drite librat “Charles Bukovski” 160 poezi në 280 faqe, Pantheon Books 2019, ISBN 978-9928-4-455-6;“World Poetika” 100 autorë nga bota në 280 faqe, Pantheon Books 2019, ISBN 978-9928-04-460-0 ; “American Poetica” 77 autore nga USA, 260 faqe, Pantheon Books 2020, ISBN 978-9928-04-601-7, si dhe “Emily Brontë & 100 poetë nga bota”, që është vazhdimi i botimit voluminoz World Poetica , 280 faqe, Pantheon Books, ISBN 978-9928-04-658-1. Padyshim ky aspekt i punës për shqipërimet e mbi 200 poetëve më të shquar nga bota e pasuron gamen e krijimtarisë së Traboinit dhe pasionit të tij për poezinë nga e cila nuk u nda kurrë. Deri në vitin 2020 Traboini ka botuar gjithsej 37 libra, nga këto 16 libra me krijimet e veta poetike.
Arbasanca
është vendbanim në Ish Republikën Jugosllave të Maqedonisë.
Kantoni Soulaines-Dhuys
Kantoni Soulaines-Dhuys (frëngjisht: Canton de Soulaines-Dhuys) është një kanton në departamentin Aube, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Soulaines-Dhuys. Ka sipërfaqe 232.84km2 dhe popullsi 2681 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Soulaines-Dhuys aktualisht përbëhet nga 21 komuna.
Capparis
Lista e anëtarëve
Dardhas
Dardhasi është një fshat në komunën Dardhas në rrethin e Pogradecit të Shqipërisë.
Capparis
është grup i familjes Capparidaceae.
Samuel Eto'o
Samuel Eto'o Fils (lindur më 10 Mars 1981) është një futbollist kamerunas i cili luan aktualisht si sulmues me Antalyaspor në Premier League. Eto'o është stërvitur tek Kadji Sports Academy. Ai zotëron pasaportë spanjolle, duke bërë të mundur që të mos numërohet në mesin e "lojtarëve të huaj" që punojnë në Bashkimin Evropian.
Lumë (Kukës)
Luma është një fshat në komunën Shtiqën në rrethin e Kukësit të Shqipërisë.
Samuel Eto'o
Eto'o ka shënuar më shumë se 129 gola në 5 sezone me Barcelonën, dhe gjithashtu mban rekodin si lojtari afrikan me më shumë ndeshje në La Liga. Në 2010, ai u bë lojtari i parë që fiton 2 herë rresht Tripletë evropiane pas suksese të arritura me Interin dhe Barçën. Ai është lojtari i dytë që ka shënuar në 2 finale të Champions Leagues dhe lojtari i katërt pas Marcel Desailly, Paulo Sousa, dhe Gerard Piqué që e fiton Champions Leaguen 2 herë me 2 skuadra të ndryshme. Ai është lojtari afrikan më i nderuar i të gjitha kohërave duke fituar çmimin Lojtari Afrikan i Vitit për një numër rekord 4 herë: 2003, 2004, 2005, dhe 2010. Ai ishte i treti për çmimin FIFA Lojtari Botëror i Vitit në vitin 2005.
Si pjestar i kombëtares Kamerunase, Eto'o ishte pjesë e skuadrës që fitoi Turnamentin Olimpik në vitin 2000. Ai gjithashtu ka marrë pjesë në 3 Kupa Bote dhe 6 Kupa Afrikane (duke fituar 2 prej tyre) duke qënë edhe golashënuesi më i mirë në histori me 18 Gola. Ai është edhe golashënuesi më i mirë i kombëtares dhe lojtari me më shumë ndeshje respektivisht me 56 Gola dhe 117 ndeshje.
Në Shtator 2021, Samuel Eto'o, shpalli kandidaturën e tij për presidencën e Federatës së Futbollit të Kamerunit (Fecafoot).
Mallorca
Sezonin tjetër, në merkaton e transferimeve të dimrit, ai u transferua tek skuadra e La Liga-s, RCD Mallorca në formën e huazimit, duke shënuar 6 Gola në 19 ndeshje. Në fund të sezonit, Eto'o u largua nga Real Madrid, duke firmosur për Mallorcan, e cila i dhuroi Realit shifrën rekord 4.4 £.
Everton
Më 26 gusht 2014, ai nënshkroi kontratë dy vjeçare me Evertonin. Katër ditë më vonë luajti për herë të parë kundër Çelsit. Ai shënoi një golë me kokë.
Ai ka thënë se ka dashur të fitojë në UEFA Ligën e Europës me Evertonin, një turne që s'ka mundur ta fitojë kurrë më parë.
Sampdoria
Më 27 janar 2015, Eto'o u bashkua me skuadrën italiane Sampdoria për dy vite e gjysmë.
Kantoni Freyming-Merlebach
Kantoni Freyming-Merlebach (frëngjisht: Canton de Freyming-Merlebach) është një kanton në departamentin Moselle, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Freyming-Merlebach. Ka sipërfaqe 62.05km2 dhe popullsi 28340 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Freyming-Merlebach aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Carles Puyol
Carles Puyol Soforcada ( Katalonisht [ˈkaɾləs puˈjɔl sɐfuɾˈkaðɐ]; lindur më 13 prill 1978) është një ish futbollist profesionist spanjoll. Pozicioni i tij natyral ishte qëndër-mbrojtës, por ai mund të aktivizohej me lehtësi në të dyja krahët, më së shumti në të djathtin. Puyol konsiderohet si një nga mbrojtësit më të mirë të gjeneratës së tij.
Puyol e ka shpenzuar të gjithë karrierën e tij te Barcelona, duke u bërë kapiten i ekipit në gusht 2004 pasi i mori shiritin Luis Enriques. Ai luajti gjithsej 593 ndeshje zyrtare dhe fitoi 17 tituj madhor, ku dallon gjashtë tituj të La Ligas dhe tre të UEFA Ligës së Kampioneve.
Në nivelin ndërkombëtar, Puyol zhvilloi 100 paraqitje me kombëtaren spanjolle, me të cilën luajti në tre edicione të FIFA Kupës së Botës dhe dy edicione të UEFA Kampionatit Evropian. Ai ishte pjesë e ekipit që triumfoi në UEFA Euro 2008 dhe FIFA Kupën e Botës 2010. Në gjysëm-finalen e Kupës së Botës 2010, ai shënoi golin e vetëm të ndeshjes kundër Gjermanisë. Ai gjithashtu ishte pjesë e ekipit që mori një medalje të argjendë në Lojërat olimpike verore në Sidnej 2000 dhe që arriti një vend të tretë në FIFA Kupën e Konfederatave 2009.
Karriera me klube
Trajneri Louis van Gaal e promovoi Puyolin në ekipin e parë në sezonin 1999–2000, me mbrojtësin i cili debutoi zyrtarisht më 2 tetor 1999 në fitoren 2–0 në transfertë ndaj Real Valladolid. Pas kësaj, ai bëri një tjetër zhvendosje, duke kaluar në rolin e qëndër-mbrojtësit. Gjatë merkatos së verës së vitit 2003, Manchester United shfaqi interesim për të blerë kartonin e lojtarit, kjo pasi Barcelona ishte në vështirësi financiare, por transferimi nuk u realizua. Dy vite më pas, ai firmosi një kontratë të re pesë-vjeçare me klubin.
parapamje|upright|Puyol në një ndeshje të La Ligas kundër [[Getafe CF|Getafes, 18 prill 2007.]] Puyol u emërua kapiten i ekipit në përfundim të sezonit 2003–04, kjo pas tërheqjes së Luis Enriques. Ai vazhdoi të ishte një "mur" në mbrojtjen e Barcelonës, duke u nderuar me çmimin "Mbrojtësi i djathtë më i mirë evropian" nga UEFA në vitin 2002. Ai gjithashtu ndihmoi ekipin të fitonte dy kampionate rresht. Puyol luajti plot 52 ndeshje zyrtare në sezonin 2005–06, përfshirë 12 në UEFA Ligën e Kampioneve, aty ku Barcelona triumfoi pasi mposhti 2–1 Arsenalin në finale, duke fituar trofeun për herë të dytë në histori.
Më 16 shtator 2008, Puyol zhvilloi paraqitjen e 400të në të gjitha kompeticionet me Barcelonën në ndeshjen e fazës së grupeve të Ligës së Kampioneve kundër Sporting CP. Në kampionat, pavarësisht problemeve me dëmtimet, ai kontriboi duke luajtur 28 ndeshje, me Barcelonën që fitoi një tjetër titull. Goli i tij i vetëm në kampionat erdhi në fitoren historike 6–2 kundër Real Madridit në Stadiumin Santiago Bernabéu më 2 maj 2009; ai e festoi golin duke puthur shiritin e tij të kapitenit me flamurin e Katalonjës para tifozëve të nevrikosur të Realit. Ai gjithashtu ishte një lojtar shumë i rëndësishëm në sukseset e ekipit në Kupën e Mbretit, Ligën e Kampioneve, UEFA Super Kupë dhe në FIFA Kupën e Botës për Klube, me Barcelonën që u bë ekipi i parë në botë që fiton të gjashta trofetë brënda një viti. Gjatë këtij viti, ai luajti në mbi 100 ndeshje zyrtare, dhe e etiketoi klubin si "ekipin që çdo fëmijë katalanas ka dëshirë të luaj... Unë po jetoj ëndërrën e të luajturit futboll për Barçën dhe ëndërra ime është të tërhiqem këtu."
parapamje|majtas|180px|Puyol luajti 45 ndeshje në sezonin 2008–09, ku Barça fitoi [[Tripleta (futboll)|tripletën për herë të parë në histori.]] Më 13 nëntor 2010, Puyol luajti ndeshjen e 500të në të gjitha kompeticionet për Barcelonën në një ndeshje në kampionat kundër Villarreal CF. Ai pati probleme me dëmtimet gjatë sezonit 2010–11,  por megjithatë arriti të luajë 28 ndeshje me ekipin që fitoi sërisht kampionatin dhe Ligën e Kampioneve; ai luajti gjashtë minuta në finalen e Ligës së Kampioneve, ku Barcelona mposhti 3–1 Manchester United për të fituar trofeun.
Që nga disfata 3–1 kundër Interit në ndeshjen e parë gjysëm-finale të Ligës së Kampioneve në sezonin 2009–10, Puyol luajti plot 56 ndeshje me Barcelonën pa humbje, e cila u mbyll më 11 janar 2012 nga CA Osasuna (humbje 2–3). Ai regjistroi dy gola në Kupën e Mbretit në atë sezon, kundër Real Madridit (fitore 2–1 në transfertë, 4–3 me rezultat të përgjithshëm) dhe Valencias (barazim 1–1 në transfertë, 3–1 me rezultat të përgjithshëm).
parapamje|djathtas|Fanella dhe këpucët e Puyolit në muzeun e Barcelonës. Më 2 mars 2014, në fitoren 4–1 kundër Almerías, Puyol parakaloi ish mbrojtësin Migueli si lojtari i dytë me më shumë ndeshje në kampionat në historinë e Barcelonës, duke u renditur mbrapa Xavit; ai shënoi golin e tretë të ekipit të tij në atë ndeshje. Dy ditë më pas, pavarësisht se kishte edhe dy vite në kontratë, Puyol njoftoi se do të largohej nga Barcelona në përfundim të sezonit 2013–14. Në lidhje me këtë vendim, Puyol tha: "Pas dy operacioneve të mia të fundit, unë e kuptoj se duhet më shumë përpjekje për të arritur nivelin e kërkuar këtu, madje edhe më shumë se unë dhe kirurgët menduan se ishte e nevojshëm. Kjo është arsyeja që kam arritur në këtë vendim."
Rrethshtesa
parapamje|250x250px|Shembuj të fjalëformimit ndajshtesor në shqip Rrethshtesa (gjithashtu konshtesa ose ambishtesa) është një shtojcë që ka dy pjesë, njëra e vendosur në fillim të një fjale dhe tjetra në fund. Rrethshtesat dallojnë prej parashtesave, të bashkëngjitura në fillim të fjalëve; prej prapashtesave, të bashkëngjitura në fund; dhe messhtesave, të futura në mes. Rrethshtesat janë të zakonshme në malajisht dhe gjeorgjisht.
Carles Puyol
Karriera me klube
Barcelona i dha lamtumirën Puyolit më 15 maj 2014, pas një karriere 15 vjeçare në ekipin e parë (dhjetë si kapiten) dhe 21 tituj të fituara. Në fjalimin e tij të lamtumirës para shokëve të ekipit, ish shokëve të ekipit, trajnerëve dhe presidentëve, Puyol tha: "Kam jetuar ëndrrën e kaq shumë fëmijëve të vegjël, duke bërë atë që më pëlqen më shumë në jetë, të luaj futboll dhe të stërvitem." Pak pas këtij njoftimi, Puyol njoftoi tërheqjen nga futbolli në moshën 36 vjeç por vazhdoi të ishte i lidhur me klubin e tij të vetëm; ai u vendos në rolin e ndihmësit të drejtorit sportiv të klubit Andoni Zubizarreta. Ai dha dorëheqjen nga ky post në janar 2015, pak pasi Zubizarreta u shkarkua.
Avaria
Avaria (nga arabishtja "awar": dëm) është një dëmtim i një makine, i një mekanizmi etj. gjatë kohës së punës ose gjatë lëvizjes.
Rrethshtesa
Gjuhët gjermanike
Rrethshtesa është ndoshta më e njohur nga paskajorja gjermane, e cila është ge--t (parashtesa ge- + prapashtesa -t) për foljet e rregullta. Folja spiel-en, për shembull, ka pjesoren ge-spiel-t. Holandishtja ka një sistem të ngjashëm (spel-en → ge-speel-d në këtë rast).
Carles Puyol
Karriera me klube
Në shtator 2019, Puyol refuzoi një ofertë për tu bërë drejtuesi sportiv i klubit.
Rrethshtesa
Gjuhët e tjera
Në shumicën e varieteteve të arabishtes afrikano-veriore dhe levantine, foljet mohohen duke vendosur rrethshtesën ma⟩š rreth foljes së bashku me të gjitha parashtesat e saj dhe përemrat me prapashtesa me objekt të drejtpërdrejtë dhe të tërthortë. Për shembull, bitgibuhum-laha egjiptiane "ti ia sjell asaj" mohohet si ma⟩bitgibuhum-lahāš "nuk ia sjell asaj".
Në disa gjuhë sllave dhe në gjuhën hungareze, sipërorja e mbiemrave formohet me një rrethshtesë. Për shembull, në gjuhën çeke, përdoret rrethshtesa nej ⟩  ší – mladý "i ri" bëhet nejmladší "më i riu". Rrethshtesa përkatëse në hungarisht është leg⟩bb, si në legnagyobb "më i madhi", nga nagy "i madh". (Në të dyja rastet, forma krahasuese prodhohet duke përdorur prapashtesën pa parashtesën: mladší "më i ri"; nagyobb "më i madh".)
Carles Puyol
Karriera ndërkombëtare
Gjatë Kupës së Botës 2002, ai shënoi një autogol në fitoren 3–1 kundër Paraguajit në fazën e grupeve. Në ndeshjen e raundit të 16-tave kundër Republikës së Irlandës, ai asistoi golin e Fernando Morientes; pasi koha e rregullt dhe shtesa u mbyll në barazim 1–1, Spanja fitoi 3–2 në gjuajtjet e penalltive. Spanja u eliminua në çerek-finalet e kompeticionet nga Koreja e Jugut, një nga dy vendet organizatore, 5–3 nga gjuajtjet e penalltive.
Puyol u aktivizua në pesë nga gjashtë ndeshjet e Spanjës në UEFA Euro 2008. Në këto pesë ndeshje, Spanja pësoi vetëm dy gola. Ai luajti titullar në finale ku ekipi mposht Gjermaninë për të fituar trofeun. Për performancat e tij, Puyol u emërua në Ekipin e Turnamentit sëbashku me kolegun e tij në mbrojtje Carlos Marchenën e Valencias. Si fituese e Euro 2008, Spanja mori pjesë në Kupën e Konfederatave 2009 në Afrikën e Jugut; Puyol luajti në tre nga pesë ndeshjet e ekipit që arriti një vend të tretë në turnament, duke mposhtur Afrikën e Jugut 3–2 në finalen e vogël. Ai u përfshi sërisht në Ekipin e Turnamentit sëbashku me katër lojtarë të tjerë të Spanjës.
Në Kupën e Botës 2010, Puyol luajti në të gjitha ndeshjet e Spanjës dhe pothuajse u aktivizua në çdo minutë (ai u zëvëndësua në minutën e 84të nga Marchena në ndeshjen çerek-finale kundër Paraguajit). Ai shënoi golin e vetëm në ndeshjen gjysëm-finale kundër Gjermanisë me një gjuajtje të fuqishme me kokë pas një krosimi nga goditja e këndit nga Xavi, duke dërguar Spanjën në finalen e tyre të parë të një Kupe Bote. Në finale, ai luajti 120 minuta të plota me Spanjën që mposhti Holandën për tu shpallur kampione e botës për herë të parë në histori. Spanja pësoi vetëm dy gola gjatë turnamentit – të dyja të pësuara në fazën e grupeve dhe asnjë në raundet me eliminim direkt, duke vendosur një rekord për një ekip fitues të Kupës së Botës. Me vetëm dy gola të pësuara dhe pesë ndeshje pa pësuar, Spanja u bë ekipi i dytë pas Francës (1998) dhe Italisë (2006) që e arrin këtë gjë. Ai gjithashtu kishte mesaraten e pasimeve të sakta 88%, e cila ishte treta më e larta në turnament, si dhe u emërua edhe në Ekipin e Turnamentit.
Më 1 gusht 2010, Puyol njoftoi se do të vazhdonte të luante me kombëtaren për të paktën dy vitet e ardhshme. Ai nuk luajti në Euro 2012 për shkak të një dëmtimi në gju që e pësoi në ndeshjen kundër Espanyolit në fillimi të muajit maj; ai u operua dhe koha e rehabilitimit ishte gjashtë javë. Në vitin tjetër, ai humbi mundësinë të luante në FIFA Kupën e Konfederatave për shkak të problemeve të mëtejshme fizike.
Puyol luajti ndeshjen e tij të 100të dhe të fundit me Spanjën më 6 shkurt 2013, duke u aktivizuar si kapiten në fitoren 3–1 kundër Uruguajit në një ndeshje miqësore.
Stili i lojës
Puyol konsiderohej si një nga mbrojtësit më të mirë të gjeneratës së tij. Ai e shpenzoi karrierën duke luajtur si qëndër-mbrojtës, por mund të luante në të dyja krahët, kjo falë shkathtësisë së tij; ai u aktivizua në pozicionet në krahë vetëm në vitet e para të karrierës. Pavarësisht kësaj, ai e nisi karrierën e tij profesionale si mesfushor sulmues, kurse në fëmijëri luajti si portier dhe sulmues.
Puyol njihej për prezencën e tij dominuese në duelet ajërore pavarësisht gjatësisë së tij dhe fizikut, si dhe për aftësinë për të lexuar lojën. Përveç kësaj, ai gjithashtu kishte një angazhim shumë të madhe në mbrojtje, në veçanti kur luftonte për të rikuperuar topin. Sipas ish doktorit të Barcelonës, Puyol ishte "lojtari më i fortë, me reagimet më të shpejta dhe me forcën më shpërthyese." Tifozët e klubit e thërrasin me pseudonimin "Muri".
parapamje|djathtas|200px|Puyol në një seancë stërvitore; gjatë karrierës së tij, ai është dalluar për përkushtimin në stërvitje. Puyol shquhej për aftësitë e tij si udhëheqës dhe për dedikimin në stërvitje. Ai shpesh stërvitej i vetëm edhe pas mbarimit të seancave stërvitore si dhe në ditët pushim. Në një intervistë në vitin 2010, ai deklaroi: "Unë nuk kam teknikën e Romários, shpejtësinë e Overmarsit apo forcën e Kluivertit, por unë punoj më shumë se të tjerët. Unë jam si një student i cili nuk është i zgjuar, por mëson për provime dhe në fund bën mirë." Edhe pse pozionimi i tij konsiderohej si një nga pikat e dobta të tij në fillimet e karrierës, ai punoi për tu përmirësuar në këtë aspekt te Barcelona me kalimin e viteve. Pavarësisht fizikut të vogël, Puyol ishte një lojtar me forcë të madhe, i cili njihej për vendosmërinë, disiplinën dhe përqëndrimin si mbrojtës, si dhe aftësitë në markimin e lojtarëve dhe organizimin e mbrojtjes; ai gjithashtu shkëlqente në duelet një kundër një.
Edhe pse Puyoli më së shumti njihej për aftësitë e tij mbrojtëse, si dhe pavarësisht se nuk ishte aq i talentuar sa lojtarët e tjerë që dolën nga akademia e klubit,   ai gjithsesi zotëronte një teknikë të mirë, si dhe ishte një pasues i saktë, duke zgjedhur ta pasonte topin në zona më të sigurta se sa në zona të rrezikshme ku mund ta humbiste topin. Si pasojë e kësaj, ai shpesh vendosej në mbrojtje me Piquén, një qëndër-mbrojtës i aftë në lojën me këmbë; ata sëbashku formuan një dyshe efektive mbrojtje, si te Barcelona ashtu dhe te Spanja, ku stili i fortë i lojës së Puyolit kombinohej me stilin elegant të lojës së Piqués.
Në rininë e tij, Puyol njihej si një mbrojtës i djathtë energjik dhe i shkathtët, i cili kishte dëshirë të shkonte përpara si dhe të ndiqte kundërshtarët për të rikuperuar topin;  megjithatë, shpejtësia e tij shpërthyese ra me kalimin e viteve. Kjo rënje u bë e dallueshme veçanërisht në vitet e fundit të karrierës, ku ai aktivizohej në qëndër, ku ndikim pati edhe një seri operacionesh në gju, të cilat i kufizuan minutazhin dhe gjëndjen fizike, gjë që solli edhe tërheqjen e parakohshme nga sporti.
Pritja
Puyol ka marrë lëvdata ndërvite nga shumë kolegë, trajnerë dhe analistë. Në vitin 2006, Simon Talbot i The Guardian e përshkroi Puyolin si: "Kapiten Caveman i Barcelonës, duke luajtur futboll me zemrën nën mëngë dhe flokët para syve, duke e hedhur veten në të gjithë fushën dhe duke u nisur me gjithë zemër për të kryer ndërhyrje kamikazi si një fëmijë hiperaktiv, i çmendur."
Mbrojtësi Gerard Piqué ka thënë: "Ai është dikush që, edhe pse jeni duke fituar 3–0 dhe ka ngelur vetëm disa sekonda lojë, do tju bërtas me sa ka zë nëse ai mendon se përqëndrimi juaj ka rënë." Një ish shok skuadre ka thënë: "Edhe nëse jemi katër gola poshtë ai sërisht mendon se mund të fitojmë." Në lidhje me dedikimin në stërvitje dhe intensitetin e punës së Puyol, Miguel Ángel Nadal, i cili luajti me të për një kohë të shkurtër, tha: "Carles luan me pjekuri, ka vendosmëri të madhe, dhe mbi të gjitha, ka krenari në fanellën e tij."
Jeta personale
parapamje|majtas|200px|Puyol sëbashku me të dashurën e tij Vanesa Lorenzo.
Kaçurrelat e gjata të Puyolit kanë qënë tipari i tij më i dallueshëm përgjatë karrierës së tij. Ish trajneri i Barcelonës Van Gaal sygjeroi që lojtari ti priste kur ai ishte vetëm 19 vjeç, menjëherë pasi ai kreu seancën e parë stërvitore me ekipin e parë: "Çfarë problemi ke, nuk ke para që të qethesh?", Van Gaal e pyeti në zyrën e tij. "Unë nuk thash asgjë," kujton Puyoli, dhe që nga ajo ditë i kam mbajtur ashtu flokët."
Në vitin 2006, Puyol deklaroi se kur ai nuk punon, ai jeton "një jetë shumë të qetë". Ai shtoi se nuk kishte qënë në një klub nate në Barcelonë për vite: "Kur dal jashtë, shkojë në restorant me shokët e mi."
Babai i tij, Josep, vdiq në një aksident në fermë në fund të vitit 2006 ndërkohë që Puyol po udhëtonte për ndeshjen kundër Deportivo de La Coruña. Ai u informua për vdekjen e babait të tij nga trajneri Frank Rijkaard pasi mbërritën. Kjo fatkeqsi, sëbashku me një dëmtim të pësuar bënë që Puyol të hynte në një periudhë të errët në jetën e tij, duke bërë që psikologu i kombëtares spanjolle Raúl Martínez të vinte në Barcelonë: me fjalët e lojtarit, "...ai më foli shumë mirë. Ai më bëri të reagoja, kështu që unë fillova të isha më i gëzuar, dhe mos të mërzitesha aspak nga ajo që kishte ndodhur.
Në vitin 2009, Puyol i tregoi Goal.com: "Nuk më pëlqen të dal shumë, edhe pse është mirë të shkëputesh dhe mua më pëlqen të lexojë." Në shtator 2010, ai nisi një marrëdhënje me modelen Malena Costa. Një muaj më pas, ai shënoi me kokë në fitoren 2–1 kundër Valencias dhe ja dedikoi golin të dashurës së tij duke bërë simbolin e zemrës me duar. "Unë ja dedikoj golin të dashurës time", tha ai pas ndeshjes.