cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drita
Burimet e dritës
Atomet emetojnë dhe absorbojnë dritë në energji karakteristike. Kjo prodhon “emisionin linjor” në spektrin e secilit atom. Emisioni mund të jetë spontan, si në dritën e emetuar të diodes, shkakrimit të gazit nga llampat (si në llampat neon ose në shenjat neos, etj.) dhe në flaka. Emisioni mund të jetë edhe i stimuluar, si në laser ose në mikrovalë.
Deklarimi i një ngarkese grimcore të lirë, si një elektroni, mund të prodhojë rrezatim të dukshëm: rrezatimi cyclotron, rrezatimi sinktrotron dhe rrezatimi bremsstrahlung janë shembuj të kësaj. Grimcat lëvizin nëpër një mjedis më shpejtë se shpejtësia e dritës në atë medum mund të prodhojnë rrezatimin Cherenkov.
Kemikalet e sigurta prodhojnë dritë kur ndriçohen me më shumë rrezatim energjik, një proces i njohur si fluoreshenca. Disa substanca emetojnë dritë më ngadalë pas ngacmimit nga më shumë rrezatim energjik. Kjo njihet si fosforoshenca.
Materialet fosforoshente mund të ngacmohen nga bombargimi i tyre me grimca subatomike. Katadolumineshenca është një shembull. Ky mekanizëm përdoret në setet televizive të tubave me rreze katodike dhe monitorët e kompjuterëve.
Mekanizma e tjerë të sigurtë mund të prodhojnë dritë:
Slimica
Slimicë (greqisht: Τρίλοφος/Trílofos) është fshat në qarkun i Kosturit, Greqi. Përpara vitit 1950, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Σλημνίτσα/Slimnítsa.
Kantoni La Fère
Kantoni La Fère (frëngjisht: Canton de La Fère) është një kanton në departamentin Aisne, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është La Fère. Ka sipërfaqe 154.52km2 dhe popullsi 12358 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni La Fère aktualisht përbëhet nga 20 komuna.
Qendër-Lugina e Luarës
Qendra-Val-de-Loire (frën:Centre-Val-de-Loire) është një rajon administrativ i Francës. Rajoni përbëhet nga gjashtë departamente, prefktura e rajonit është Orléans ndërsa qyteti më i madh është Tours.
Atena
parapamje|200px|Kjo kopje mermeri nënshkruar nga Antiochus është një kopje e shekullit të parë p.e.s origjinal nga Phidias në shekullit V pes, që ishte gjetur në të Akropolit Athena, Atena ose Pallas (greqisht; Ἀθήνη Athina, lat. Minerva) ishte një perëndeshë e lashtë greke e lidhur me mençurinë, luftën dhe artizanatin, e cila më vonë u sinkretizua me perëndeshën romake Minerva. Athena konsiderohej si mbrojtësja dhe mbrojtësja e qyteteve të ndryshme anembanë Greqisë, veçanërisht e qytetit të Athinës, nga i cili ka shumë të ngjarë të ketë marrë emrin e saj. Atij i kushtohet Partenoni në Akropolin e Athinës. Simbolet e saj kryesore përfshijnë bufat, pemët e ullirit, gjarpërinjtë dhe Gorgoneion. Në art, ajo përgjithësisht përshkruhet e veshur me një përkrenare dhe duke mbajtur një shtizë.
Wölflinswil
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Atena
Nga origjina e saj si një perëndeshë e pallatit Egje, Athena ishte e lidhur ngushtë me qytetin. Ajo njihej si Polias dhe Poliouchos (të dyja rrjedhin nga polis, që do të thotë "qytet-shtet"), dhe tempujt e saj zakonisht ndodheshin në majë të akropolit të fortifikuar në pjesën qendrore të qytetit. Partenoni në Akropolin e Athinës i kushtohet asaj, së bashku me shumë tempuj dhe monumente të tjerë. Si mbrojtëse e zanateve dhe thurjes, Athena njihej si Ergane. Ajo ishte gjithashtu një perëndeshë luftëtare dhe besohej se i çonte ushtarët në betejë si Athena Promachos. Festivali i saj kryesor në Athinë ishte Panathenaia, e cila festohej gjatë muajit Hekatombaion në mes të verës dhe ishte festivali më i rëndësishëm në kalendarin athinas.
Karavasta
Karavasta është një fshat në komunën Remas në rrethin e Lushnjës të Shqipërisë. Shquhet per Kishën e Shën Thanasit.
Atena
Në mitologjinë greke, Athena besohej se kishte lindur nga balli i babait të saj Zeus. Në disa versione të tregimit, Athena nuk ka nënë dhe ka lindur nga balli i Zeusit nga partenogjeneza. Në të tjerat, si Teogonia e Hesiodit, Zeusi gëlltit bashkëshorten e tij Metis, e cila ishte shtatzënë me Athinën; në këtë version, Athena fillimisht lind brenda Zeusit dhe më pas ikën nga trupi i tij përmes ballit. Në mitin themelues të Athinës, Athena mposhti Poseidonin në një garë mbi patronazhin e qytetit duke krijuar pemën e parë të ullirit. Ajo njihej si Athena Parthenos "Athina e Virgjër", por në një mit arkaik të Atikës, perëndia Hephaestus u përpoq dhe dështoi ta përdhunonte, duke rezultuar në Gaia që lindi Erichthonius, një hero i rëndësishëm themelues athinas. Athena ishte perëndeshë mbrojtëse e përpjekjeve heroike; besohej se ajo kishte ndihmuar heronjtë Perseus, Heracle, Bellerophon dhe Jason. Së bashku me Afërditën dhe Herën, Athena ishte një nga tre perëndeshat, grindjet e të cilave rezultuan në fillimin e Luftës së Trojës.
Ajo luan një rol aktiv në Iliadën, në të cilën ajo ndihmon akeanët dhe, në Odise, ajo është këshilltarja hyjnore e Odiseut. Në shkrimet e mëvonshme të poetit romak Ovid, thuhet se Athena kishte konkurruar kundër Arachne-së së vdekshme në një konkurs thurjeje, duke e shndërruar më pas Arachne-në në merimangën e parë; Ovidi përshkruan gjithashtu se si ajo e shndërroi Medusën në një Gorgon, pasi e pa atë duke u përdhunuar nga Poseidoni në tempullin e saj. Që nga Rilindja, Athena është bërë një simbol ndërkombëtar i mençurisë, arteve dhe mësimit klasik. Artistët dhe alegoristët perëndimorë e kanë përdorur shpesh Athinën si simbol të lirisë dhe demokracisë.
Castejón, Cuenca
Castejón, Cuenca është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun La Alcarria, të provincës Cuenca, në Castile-La Mancha. Castejón, Cuenca ka 151 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 43,62 km2.
Islamologjia
Islamologjia, islamistika ose Studimet islame i referohen studimit akademik të Islamit dhe në përgjithësi programeve akademike multidisiplinare të "studimeve" - programe të ngjashme me të tjerat që fokusohen në historinë, tekstet dhe teologjitë e traditave të tjera fetare, si studimet e krishtera Lindore ose Studimet hebraike, por gjithashtu fusha të tilla si (studimet mjedisore, studimet e Lindjes së Mesme, studimet e racës, studimet urbane, etj.) - ku studiues nga disiplina të ndryshme (historia, kultura, letërsia, arti) marrin pjesë dhe shkëmbejnë ide që kanë të bëjnë me të veçantën fusha e studimit.
Carole Hillenbrand i përshkruan studimet islame si "një disiplinë që kërkon të shpjegojë se çfarë ka arritur bota islame në të kaluarën dhe çfarë i pret e ardhmja".
Shumë programe akademike të studimeve islame përfshijnë studimin historik të Islamit: qytetërimi islam, historinë dhe historiografinë islame, ligjin islam, teologjia dhe filozofinë islame. Specialistët në Studimet Islame përqendrohen në studimin e detajuar akademik të teksteve të shkruara në arabisht brenda fushave të Teologjisë Islame, Ligjit Islam, Kur'anit dhe Hadithit dhe disiplinave ndihmëse si Tefsir ose Eksegjeza e Kur'anit. Megjithatë, ata gjithashtu aplikojnë shpesh metoda të përshtatura nga disa fusha ndihmëse, duke filluar nga studimet biblike dhe filologjia klasike deri te historia moderne, historia juridike dhe sociologjia.
Vështrim i përgjithshëm
Dijetarët në fushën e studimeve islame shpesh quhen "islamistë" dhe disiplina tradicionalisht përbënte pjesën më të madhe të asaj që dikur quhej studime orientale. Në fakt, disa nga universitetet më tradicionale perëndimore ende japin diploma në studimet arabe dhe islame nën titullin kryesor "studime orientale". Ky është rasti, për shembull, në Universitetin e Oksfordit, ku studimet klasike arabe dhe islame janë mësuar që në shekullin XVI. Ky kontekst i dha studimeve të hershme akademike islame karakterin e studimeve biblike dhe ishte gjithashtu pasojë e faktit se në të gjithë Evropën Perëndimore të hershme-moderne, disiplina u zhvillua nga njerëz të kishës, qëllimi kryesor i të cilëve në të vërtetë kishte qenë të përgënjeshtronin parimet e Islamit. Sot, studimet akademike islame zakonisht mësohen dhe studiohen krahas ose pas një studimi të gjerë të gjuhës arabe, me diploma universitare dhe pasuniversitare në Arabisht dhe Studime Islame që ekzistojnë në universitete si Universiteti Georgetown, Universiteti i Exeter, Universiteti i Oksfordit, Universiteti i Leeds, SOAS në Universitetin e Londrës, Universitetin Yale dhe disa universitete në Holandë dhe Gjermani, veçanërisht Universitetin Leiden dhe universitetin e Tübingenit.
Një raport i fundit i HEFCE thekson rëndësinë në rritje, strategjike për qeveritë perëndimore që nga 11 shtatori i studimeve islame në arsimin e lartë dhe gjithashtu ofron një pasqyrë ndërkombëtare të gjendjes së fushës s; studimeve islame.
Historia
parapamje|226x226px|Sundimtari i [[Ilhanati|Perandorisë Ilhanate, Ghazan, duke studiuar Kuranin]] parapamje| Portreti i një piktori gjatë sundimit të Mehmetit II (1444-1481) Përpjekja e parë për të kuptuar Islamin si një temë të studimit modern (në krahasim me një herezi kristologjike) ishte brenda kontekstit të studimeve orientale evropiane të krishtera të shekullit XIX.
Në vitet 1821 deri në 1850, u themeluan Shoqëria Mbretërore Aziatike në Angli, Société Asiatique në Francë, Deutsche Morgenländische Gesellschaft në Gjermani dhe Shoqëria Amerikane Orientale në Shtetet e Bashkuara.
Orientalistët dhe studiuesit islamë preferuan ta interpretonin historinë e Islamit në një mënyrë konservatore. Ata nuk e vunë në dyshim rrëfimin tradicional të kohës së hershme të Islamit, të Muhamedit dhe mënyrës se si u shkrua Kurani.
Në vitet 1970, Shkolla Revizioniste e Studimeve Islame vuri në dyshim aderimin jokritik ndaj burimeve tradicionale islame dhe filloi të zhvillonte një tablo të re të kohërave më të hershme të Islamit duke aplikuar metodën historiko-kritike.
Historia e Islamit
Të kuptuarit e historisë së Islamit ofron bazën e domosdoshme për të kuptuar të gjitha aspektet e Islamit dhe kulturën e tij. Temat me interes të veçantë janë:
Misticizmi
Sufizëm (تصوف taṣawwuf ) është një traditë mistike e Islamit e bazuar në kërkimin e së vërtetës shpirtërore pasi i zbulohet gradualisht zemrës dhe mendjes së sufiut (ai që praktikon sufizmin).
Mund të quhet edhe misticizëm islamik. Ndërsa degët e tjera të Islamit përgjithësisht përqendrohen në aspektet ekzoterike të fesë, sufizmi përqendrohet kryesisht në perceptimin e drejtpërdrejtë të së vërtetës ose Zotit përmes praktikave mistike të bazuara në dashurinë hyjnore. Sufizmi mishëron një sërë kulturash, filozofish, mësimesh qendrore dhe trupa të njohurive ezoterike.
Drejtësia
Jurisprudenca islame lidhet me çështjet e përditshme dhe sociale në jetën e muslimanëve. Ai është i ndarë në fusha si:
Dallimet kryesore përfshijnë ato ndërmjet fikhut, hadithit dhe ixhtihadit.
Filozofia
Studiuesit e studimeve islame gjithashtu merren me traditën e gjatë dhe të pasur të filozofisë të zhvilluar nga filozofët myslimanë.
Ai është i ndarë në fusha si:
Shkencat
Studiuesit e studimeve islame janë gjithashtu aktivë në historinë dhe filozofinë e shkencës. Përparim i rëndësishëm në shkencë është bërë në botën muslimane gjatë Mesjetës, veçanërisht gjatë Epokës së Artë Islame, e cila konsiderohet një periudhë e madhe në historinë e shkencës.
Studiuesit gjithashtu studiojnë marrëdhëniet ndërmjet Islamit dhe shkencës, për shembull në zbatimin e etikës islame në praktikën shkencore.
Arkitektura
Arkitektura islame është tërësia e arkitekturës që ka evoluar brenda kulturës muslimane gjatë historisë së Islamit. Prandaj termi përfshin ndërtesat fetare si dhe ato laike, shprehjet historike si dhe moderne dhe prodhimin e të gjitha vendeve që kanë rënë nën nivelet e ndryshme të ndikimit islam.
Perandoria Osmane në shek. XIX-XX
Fuqitë e Mëdha vazhdonin të ndërhynin në punët e brendshme të shtetit osman për shumë probleme. Një nga këto ishte çështja greke. Anglia nuk dëshironte luftën e Rusisë kundër shtetit osman. Qeveria angleze dhe ruse nënshkruan një protokoll të ashtuquajtur protokolli i Petërburgut (4 janar 1826).
Protokolli i Petërburgut
Në protokoll ishte vendosur t’i propozohej sulltanit që të formonte një shtet grek nën sovranitetin e sulltanit, duke i paguar pushtetit qendror një tribut të përvitshëm. Porta e Lartë të largonte forcat ushtarake nga Greqia. Këto kushte iu bënë të njohura sulltanit. Ai pranoi të hyjë në bisdeime me Rusinë për të kaluar koha deri sa të bënte riorganizimin e ushtrisë dhe të flotës.
Në kryeqytetin e vogël Akerman, rajoni Ismaila në qershor 1826 u hap konferenca ku morën pjesë Rusia dhe Porta e Lartë. Bisedimet vazhduan gjatë. Më në fund u përgatit një konventë. Sipas saj u rinjohën të gjitha privilegjet e principatës së Serbisë të arritura më parë. Porta duhet t’i zgjidhte sundimtarët prej popullsisë vendase: Tregtarët rusë të gëzonin lirinë e lëvizjes në të gjithë perandorinë.
Konventa e Akermanit s’kish nene për çështjen greke, por kjo nuk tregonte se Rusia kishte hequr dorë nga ky problem. Ajo nuk mund të linte në harresë protokollin e Petërburgut. Me vendimet e këtij protokolli u bashkuan edhe Franca, Austria dhe Prusia.
Vendosja e kufijve të Greqisë
thumb|left|Ibrahim Pasha Në qershor të vitit 1827 në Londër, Rusia, Anglia e Franca nënshkruan traktatin mbi zgjidhjen e çështjes greke me anë të bisedimeve. Para bisedimeve të arrihej një armëpushim. Bisedimet të zhvilloheshin mbi platformën e një autonomie të Greqisë nën sovranitetin e sulltanit duke i paguar atij një tribut vjetor. Kufijtë e Greqisë do të përcaktoheshin nga fuqitë e mëdha dhe nga të dy palët. Sipas një neni sekret, në rast se Porta e Lartë nuk përgjigjej brenda një muaji, skuadriljet detare të tri shteteve të merrnin nën mbrojtje Greqinë.
Në gusht 1827 përfaqësuesit e Francës, Anglisë e Rusisë i drejtuan Portës së Lartë një notë kolektive. Për përgjigjen brenda afatit të caktuar flotat e tri shteteve bllokuan brigjet e Greqisë. Komandantët e skuadriljeve i dërguan një ultimatum Ibrahim Pashës që komandonte forcat detare për shtypjen e revolucionit grek.
Beteja e Navarinës
Në ultimatum kërkohej ndërprerja e veprimtarive luftarake. Ibrahim pasha nuk pranoi. Flotat e tri shteteve u ndeshën me flotën egjiptiane në Navarinë (tetor 1827). Flota egjiptiane u shkatërrua. Mbi 50 anije u dogjën. Mijëra vetë vdiqën. Gjendja e Ibrahim pashës u keqësua shumë mbasi u bllokua nga deti nëpërmjet të cilit furnizohej me ushqime.
Pas betejës së Navarinës, Porta e Lartë iu përgjigj notës kolektive. Ajo dënoi betejën e Navarinës, meqenëse ato shtete nuk i kishin shpallur luftë. Gjithashtu kërkoi pushimin e luftës së grekëve dhe kompensimin e humbjeve në Navarinë. Kërkesat e Portës së Lartë u hodhën poshtë. Në shenjë pakënaqësie të dërguarit e Francës, të Anglisë e Rusisë u larguan nga kryeqyteti. Pritej një luftë e re.
Përpjekjet për të shmangur luftën
Porta e Lartë përdori një manovër të re, për të izoluar Rusinë. Në janar 1828, nëpërmjet patriarkut të Stambollit, ajo u premtoi grekëve amnisti për pjesëmarrësit në kryengritje, kthimin e pasurive të konfiskuara, përjashtimin nga taksat për periudhën e kryengritjes, në rast se ata ndërpritnin luftën dhe i bindeshin sulltanit.
Manovra politike dështoi. Grekët nuk pranuan këto propozime. Në prill 1828 Rusia i shpalli luftë shtetit osman. Ky i fundit u gjend i papërgatitur për luftë. Luftërat e gjata me Rusinë dhe Iranin kishin gëlltitur mjete të mëdha financiare. Gjenbdja ushtarake ishte e keqe. Sapo ishte shkatërruar korpusi i jeniçerëve. Ushtria e re nuk kishte përgatitjen e duhur. Në të mungonin oficerët. Edhe më e keqe ishte gjendja e flotës. Ajo ishte shkatërruar në Navarinë.
Fillimi i luftës
Në ditët e para të majit 1828 ushtria ruse kapërceu lumin Prut dhe hyri në Moldavi. Brenda një kohe të shkurtër ajo mori Jasin Gallacin, Bukureshtin dhe Braillën. Porta e Lartë i shpalli luftë Rusisë. Ushtria e re la kryeqytetin dhe u drejtua për në Veri. Përparimi i ushtrisë ruse u ngadalësua.
Me fillimin e luftës ruso-osmane u aktivizua veprimtaria e revolucionarëve grekë. Kjo e vështirësoi edhe më shumë gjendjen e shtetit osman. Në qershor të vitit 1828 përfaqësuesit e Anglisë, Francës dhe Rusisë në Londër arritën një marrëveshje për largimin e forcave osmane-egjiptiane prej Moresë. Pas dy muajsh forcat egjiptiane pranuan të largoheshin nga Moreja të detyruara nga korpusi francez i përbërë prej 16 000 ushtarësh.
Planet për shtetin grek
Krahas veprimeve ushtarake vazhdonin bisedimet midis përfaqësuesve të Anglisë, Francës e Rusisë mbi çështjen greke. Në mars të vitit 1829 në Londër u arrit një marrëveshje për Greqinë e ardhshme. Shteti i ri grek do të përfshinte territorin nga gjiu i Vollosit në Lindje, përmes Agrafës e Artës deri në gjirin e Ambrakisë në Perëndim. Në të do të hynin edhe ishujt Eubea e Qikladet. Shteti grek do të ndodhej nën pushtetin e Portës dhe do të paguante çdo vit një tribut prej 1 500 000 grosh.
Në organizimin e brendshëm shteti grek do të gëzonte autonominë e plotë. Sundimtari do të zgjidhej prej tre shteteve të mëdha e Portës. Për pjesëmarrësit në luftë të shpallej një amnisti e përgjithshme. Përfaqësuesit e tri shteteve filluan bisedimet me përfaqësuesit e Portës. Nga ana tjetër Rusia për ta detyruar Portën e Lartë të përfundonte paqen, nisi në mesin e majit 1829 fushatën e dytë. Rreth 70 000 veta u hodhën mbi ushtrinë osmane, e cila ishte shumë më e madhe në numër. Ushtria e rregullt nuk i kalonte 50 000 vetët. Rusia kishte supremaci në flotën e Detit të Zi. Kjo ndikoi mjaft në zhvillimin e luftës në favor të Rusisë.
Rënia e Adrinopojës dhe Erzurumit
Ushtria ruse theu ushtrinë osmane në fshatin Kuleviç, në juglindje Shumlës. U hap rruga drejt Adrianopolit. Në gusht 1829 ushtria që mbronte këtë qytet kapitulloi. Qyteti ra në duart e rusëve. Ushtria ruse marshoi drejt kryeqytetit. Ushtria osmane kishte pësuar humbje edhe në frontin e Azisë së Vogël. Në duartë e rusëve ra Erzurumi. Përmes Anadollit Qendror ata synonin kryeqytetin.
Gjendja në Rusi
Për paqe ishte edhe Rusia. Gjendja e ushtarëve në Ballkan ishte e vështirë. Rusia kërkonte njohjen e të gjitha marrëveshjeve të mëparshme ruso-osmane duke përfshirë konventën e Akermanit si dhe protokollin e Londrës së 22 marsit 1829. Bisedimte filluan në Adrianopojë më 2 shtator 1829 dhe vazhduan dy javë.
Kushtet e Paqjes
Paqja përmbante këto çështje:
Zgjidhja e çështjes greke
Për Greqinë u pranuan vendimet e marrëveshjeve të Londrës të 6 qershorit 1827 e 22 marsit 1829. Paqja e Adrianopojës u ratifikua nga 2 sundimtarët. Cari ishte shumë i kënaqur nga këto kushte, kurse sulltani nuk ishte nga t’ia mbante. Ai shpresonte se do të ndryshonte gjendja me ndihmën e Anglisë e të Francës, por u gabua.
Paqja e Adrianopojësi siguroi autonominë Greqisë. Sipas marrëveshjes Porta e Lartë ishte e detyruar të pranonte rekomandimet e tri shteteve për drejtimin autonom. Por përfaqësuesit e këtyre shteteve në shkurt 1830 vendosën t’i jepnin pavarësinë Greqisë dhe këtë vendim ia imponuan sulltanit.
Zgjidhja e çështjes serbe
Paqja e Adrianopojës pati rëndësi edhe për Serbinë. Në zbatim të kushteve të kësaj paqeje, në gusht 1830 sulltani shpalli autonominë e Serbisë. Pas paqes së Adrianopojës qeveria cariste filloi politikën e afrimit me Portën e Lartë. Ajo filloi t’i zbresë pak nga pak kontributin. Tani nuk kishte më interes të shkatërronte shtetin osman.
Planet e reja të Francës
thumb|left| Abd al-Kader Humbjet e shtetit osman në vitet ‘20 Fuqitë e Mëdha u përpoqën t’i shfrytëzonin për interesat e veta. Franca i vuri syrin Algjerisë ku qarqet drejtuese franceze shihnin një plasdarm për pushtimin e Afrikës dhe për forcimin e pozitave të saj në Detin Mesdhe. Algjeria kishte rëndësi ekonomike. Ajo mund të shërbente si treg për shitjen e prodhimeve industriale. dhe për blerjen e lëndës së parë. Tokat Algjeriane mund të kënaqnin fshatarët francezë që kishin mbetur pa tokë.
Me pretekstin se piratët algjerianë kishin kapur disa anije tregtare franceze, ushtria franceze në qershor të vitit 1830 zbarkoi në brigjet algjeriane, theu forcat algjeriane dhe pushtoi Algjerinë. Pastaj ranë edhe qytetet e tjera.
Shteti osman nuk ishte në gjendje t’i bënte ballë agresionit francez. Porta e Lartë urdhëroi Mehmet Aliun të hynte në luftë kundër francezëve, por nuk pati rezultat. Gjithashtu nuk pati asnjë mbështetje te shtetet e tjera.
Në luftën kundër pushtuesve francezë hynë vetëm algjerianët nën komandën e emir Abd-al-Kaderi. Lufta vazhdoi 15 vjet dhe Francës i solli humbje të mëdha. Në një luftë të pabarabartë, Franca forcoi pozitat e saj në Algjeri, të cilën e ktheu në koloni të Francës.
Humbjet Osmane
Gjatë 30 vjetëve të pare të shek. XIX shteti osman humbi territore të konsiderueshme. Prej tij u shkëputën Besarabia, brigjet kaukaziane të Detit të Z, një pjesë e madhe e Greqisë, Moldavia dhe Vllahia kishin forcuar autonominë, kurse Serbia kishte fituar statusin e vet.. Egjipti, ndonëse ishte pjesë përbërëse e perandorisë, faktikisht ndodhej nën qeverisjen e Mehmet Aliut.
Muçias
Muçiasi është një fshat në komunën Remas në rrethin e Lushnjës të Shqipërisë.
Bujar Bedalli
Bujar Bedalli ka studiuar në Pekin për përpunim druri dhe pasi ka punuar 11 vjet në Kombinatin e Shkodrës, në 1976 bëhet zv. ministër i Industri Minierave dhe më pas Kryetar Komiteti në Shkodër, si edhe Drejtor i Përgjithshëm i Pyjeve dhe Kullotave. Aktualisht është kryetar i Shoqatës joqeveritare të Miqësisë Shqipëri-Kine.
Muzoon Almellehan
parapamje|Muzön Almellehan në Festivalin e Qytetarëve Global në Hamburg (në vitin 2017) Muzoon Almellehan (مزون المليحان Muzun el-Melihan) është një aktiviste dhe refugjate siriane e zhvendosur në Mbretërinë e Bashkuar. Ajo është e njohur për punën e saj për të mbajtur vajzat siriane në shkollë dhe është referuar si "Malala e Sirisë". Në qershor të vitit 2017 ajo është bërë ambasadorja GoodWill më e re në UNICEF.
Biografia
Almellehan u lind në prill 1999 nga Eman dhe Rakan Almellehan, dhe u rrit në qytetin sirian Daraa. Babai i saj ishte një mësues. Ajo ka dy vëllezër dhe një motër, të cilët janë midis një dhe katër vjet më të rinj se ajo. Pas shpërthimit të luftës civile siriane, qyteti i tyre u rrethua nga qeveria në fillim të vitit 2014. Familja e saj u zhvendos në Jordani kur luftimet u bën të rënda në vitin 2014 dhe jetuan në kampet e refugjatëve për tre vjet. Familja Almellehan u detyrua të lëvizte disa herë. Kur familja e saj iku nga Daraa për herë të parë për t'u strehuar në kampet e refugjatëve të Jordanisë, ajo pretendon se gjithçka që ajo mori me vete ishin librat e saj, sepse arsimi ishte gjëja më e rëndësishme për të. Kampi i parë në të cilin jetonin ishte Za'atari, prej nga shkuan në Azraq, një kamp tjetër jordanez. Ndërsa atje, familja e saj mori oferta për të kaluar në Kanada ose Suedi. Babai i Almellehan i refuzoi këto për arsye logjistike. Almellehan më vonë ka negociuar lëvizjen e familjes së saj në Mbretërinë e Bashkuar sipas një plani të shpallur në shtator të vitit 2015 nga David Cameron, me të cilin qeveria britanike ka planifikuar të pranojë 20,000 refugjatë sirianë. Familja u dërgua në Newcastle dy muaj e gjysmë më vonë, duke qenë në mesin e refugjatëve të parë sirianë të pranuar në Britani të Madhe. Fëmijët e Almellehan ishin regjistruar në një shkollë lokale. Almellehan ishte midis nëntë fëmijëve refugjatë në Shkollën Kenton, dhe ka shprehur interesimin për t'u bërë gazetare. Ajo ka deklaruar se ajo e gjeti përshtatjen e variantit lokal të gjuhës angleze si të vështirë.
Aktivizmi
Almellehan u drejtua për të avokuar për edukimin e vajzave me faktin se gjysma e 40 vajzave në klasën e saj në Za'atari braktisën shkollën për t'u martuar. Martesa e fëmijëve, edhe pse jo veçanërisht e zakonshme në Siri, u rrit në mënyrë dramatike pas fillimit të luftës civile. Almellehan u bë i njohur për përpjekjen për të bindur prindërit që të linin fëmijët e tyre, veçanërisht vajzat, në shkollat e refugjatëve në vend që t'i bënin ata të martohen herët. Ajo gjithashtu u përpoq t'i bindte fëmijët të qëndronin në shkollë dhe të parandalonin martesën e fëmijëve.
Almellehan është një mike me Malala Yousafzai, të cilën ajo u takua në 2014 kur Yousafzai ishte duke vizituar kampin e refugjatëve, ku Almellehan ishte duke qëndruar. Yousafzai më vonë ftoi Almellehan në ceremoninë në të cilën ajo mori Çmimin Nobel për Paqe. Yousafzai vizitoi gjithashtu Almellehan në ardhjen e saj në Britani të Madhe.Aktivizmi i Almellehan u pranua në një numër vendesh, gjë që ka bërë të në marrë edhe nofkën "Malala e Sirisë"
Më 16 tetor 2017, Muzoon u kthye në vendin e saj në Siri për herë të parë pas migrimit të saj për të takuar, mbështetur dhe ndihmuar studentët e vendit të goditur nga lufta, të cilët ishin të vendosur për të fituar arsim edhe gjatë rrethanave më të vështira brenda vendit.
Abejar
Abejar është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Pinares, të provincës Soria, në Komunitetin Castile dhe León. Abejar ka 383 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 23.43 km2.
Kujtesë hyrëse e fuqishme rastësore
Kujtesë hyrëse e fuqishme rastësore  (ang. Dynamic Random Access Memory, shkurt DRAM), është një lloj kujtesë kompjuterike RAM që ruan çdo bit të dhënash në një kondensator të veçuar me një qark të brendësuar. Ngaqë kondensatorëve u mungon ngarkesa elektrike, informacioni humbet, vetëm nëse ngarkesa e kondensatorëve rifreskohet herë-pas-here informacioni mund të ruhet. Për shkak të këtij rifreskimi, kjo lloj kujtese quhet e fuqishme apo dinamike, e kundërt me kujtesën SRAM dhe kujtesa të tjera ndenjëse. Prandaj kujtesa DRAM ka përparësi ndaj asaj SRAM, për shkak të thjeshtësisë së saj ndërtimore: vetëm një tranzistor dhe një kondensator nevojiten për bitin, në krahasim me gjashtë tranzistorët që përdor kujtesa SRAM. Kjo e lejon kujtesën DRAM të arrijë një dendësi mbajtëse shumë të lartë. Ashtu si kujtesa SRAM, edhe ajo DRAM bën pjesë në pajisjet e kujtesave avulluese, sepse ato i humbasin të dhënat kur ushqimi elektrik ndërpritet.
Lidhje të jashtme
Μνήμη τυχαίας προσπέλασης
Bernhard Riemann
parapamje|Bernhard Riemann Georg Friedrich Bernhard Riemann (shqiptohet Riman}; 17 shtator, 1826 – 20 korrik, 1866) ishte një matematikan gjerman i cili dha kontribute të vlefshme në analizën matematikore dhe në gjeometrinë diferenciale, disa prej këtyre zbulimeve më vonë u shfrytëzuan në zhvillimet e mëvonshme në teorinë e relativitetit të përgjithshëm.
Biografia
Riemanni lindi në Breselenz, një fshat afër Dannenbergut në mbretërinë e Hanoverit në Gjermani. Babai i tij, Friedrich Bernhard Riemann, ishte një pastor Lutheran shumë i varfër. Nëna i vdiq kur ky ishte ende fëmijë. Riemanni ishte fëmija i dytë ndër gjashtë fëmijët. Ishte shumë i turpshëm dhe vuanta nga kriza të shumta nervore. Riemanni tregoi aftësi të jashtëzakonshme në matematikë sidomos për llogaritje me numra që në fëmijëri por kishte turp të dalë para publikut.
Në shkollë studioi intenzivisht për Biblën, por në mëndje e kishte matematikën të cilës i kthehej me ëndje. Në mbarim të shkollimit provoi që të vërtetojë matematikisht saktësinë e Biblës sidomos Librin e krijimit. Mësuesit e tij ishin të mahnitur nga gjeniu i tij, ai ishte në gjendje të zgjidhë me një lehtësi të jashtëzakonshme probleme mjaft të komplikuara matematikore për të cilën ai shpesh ua kalonte edhe mësuesve të tij. Në vitin 1840, Riemanni shkoi në Hanover te gjyshja e tij dhe filloi të ndjekë shkollën e mesme. Pas vdekjes së gjyshes më 1842, ai kaloi në shkollën e lartë. Në moshën 19 vjeçare në vitin 1846, filloi të studiojë filologjinë dhe teologji deshi të bëhej prift dhe ti ndihmojë familjes.
Më 1847, Babai i tij pasi siguroi shumë të mjaftueshme parash ishte në gjendje që Rimanin ta largojë nga studimi i teologjisë dhe i lejoi atij të studiojë për dashurinë e parë të tij matematikën dhe e regjistroi në Univerzitetin e Göttingenit, ku ai për herë të parë e njohu Carl Friedrich Gaussin. Më pas kaloi në Berlin, ku leksione mori nga matematikanët e shquar Jacobi, Dirichlet, dhe Steineri.
Bernhard Riemann me mbajtjen e leksioneve filloi në vitin 1854, në të cilat jo vetëm e krijoi gjeometrinë e ashtuquajzur Gjeometria e RiemanniT por i dha bazat për relativitetin e përgjithshëm të cilin e dha Einstein. Në vitin 1857, ka pasur një përpjekje për promovimin e Riemannit si profesor i jashtzakonshëm në Univerzitetin e Göttingenit. Kjo përpjekje dështoi dhe ai punonte si profesor honorar. Në vitin 1859 pas vdekjes së Dirichletitai e mori kryesimin e departamentit të matematikës në Göttingen. Ai propozoi teorinë e dimensioneve të larta e cila në masë të madhe thjeshton shpjegimin e ligje të fizikës.
Ai duhej të largohej me të shpejtë nga Göttingeni kur plasi konflikti në mes armatës së mbretërisë së Hanoverit dhe armatës pruse. Kjo goditje e shpejtë e tronditi shumë Rimanin i cili vuante nga tuberkuloza dhe ai së shpejti vdiq. Kur shërbëtorja e tij dëgjoi për vdekjen e tij i hodhi të gjitha shkrimet dhe studimet e tij ndoshta edhe vërtetimin e Riemann hypothesis.
Veprimtaria
Veprat e publikuara të Riemannit janë kërkime të cilat e kombinojnë analizën dhe gjeometrinë. Ai krijoi degë të reja shkencore siç janë Gjeometria e Riemannit, Gjeometria algjebrike etj. Teoria e Riemannit për sipërfaqet u elaborua nga Felix Klein dhe pjesërisht nga Adolf Hurwitz pjesë e matematikës e cila është pjesë e bazave të Topologjisë, dhe Fizikës matematikore.
Riemanni dha kontribut në Analizën reale ku e dha përkufizimin modern të integralit Integrali i Riemannit me ndihmën e shumave të Riemannit, Zhvilloi teorinë e serive trigonometrike të cilat nuk janë seri Fourier.
Kontributet në teorinë analitike të numrave në punimin e vetëm nga kjo teori ai e përkufizoi Riemann zeta function funksion ky që tregon rëndësinë e shpërndarjes së numrave të thjeshtë. Dha një seri hipotezash për vetitë e funksionit zeta njëra prej të cilave edhe sot është e pavërtetuar njëri nga shtatë Problemet e Mileniumit i njohur si Hipoteza e Riemannit.
Kodeina
Kodeina u zbulua në vitin 1832 nga Pierre Jean Robiquet. Në vitin 2013 janë prodhuar rreth 361,000 kilogramë kodeinë, ndërsa 249,000 kilogramë janë përdorur. Kjo e bën atë opiatin më të shpeshtë. Është në listën e barnave esenciale të Organizatës Botërore të Shëndetësisë, si ndër ilaçet më efektive dhe më të sigurta që i nevojiten sistemit shëndetësor. Kostoja e shitjes me shumicë në botën në zhvillim është midis 0.04 dhe 0.29 USD për dozë që nga 2014. Në Shtetet e Bashkuara një dozë kushton rreth një dollar. Kodeina paraqitet natyrshëm dhe përbën rreth 2% të opiumit.
Përdorimi mjekësor
Kodeina përdoret për të trajtuar dhimbjen e lehtë deri në atë të progresuar dhe për të lehtësuar kollën. Kodeina përdoret gjithashtu për të trajtuar diarrenë dhe diarrenë predominante të sindromës së zorrëve të irrituara, ndonëse loperamide (e cila është në dispozicion pa recetë për diarre të butë), difenoksilati, paregorik ose edhe laudanumi përdoren më shpesh për të trajtuar diarre të rëndë.
Ekzistojnë dëshmi të dobëta se është e dobishme në dhimbjen e kancerit. Akademia Amerikane e Pediatrisë nuk rekomandon përdorimin e saj në fëmijë për shkak të efekteve anësore. FDA liston moshën nën 12 vjeç si kundërindikacion për t'u përdorur.
Për më tepër, kodeina është gjetur si një kompleks endogjen, së bashku me morfinën, në trurin e primateve jo-njerëzore me neuronet e depolarizuar, duke treguar se kodeina mund të funksionojë si neurotransmetues ose neuromodulator në sistemin nervor qendror.
Kolla
Dëshmitë nuk e mbështesin përdorimin e saj për shtypjen akute të kollës tek fëmijët dhe të rriturit. Në Evropë nuk rekomandohet si ilaç i kollës tek ata nën moshën dymbëdhjetë vjeçare. Ka disa prova në atë se mund të zvogëlojë  kollë kronike tek të rriturit.
Formulimet
Kodeina tregtohet zakonisht në produktet që përmbajnë kodeinë dhe qetësues të tjerë të dhimbjes ose relaksues të muskujve, si dhe kodeinë të përzier me fenacetin (Emprazil me kodeinën nr. 1, 2, 3, 4 dhe 5), naproxen, indometacin, diclofenak dhe të tjerë, si dhe përzierjet më komplekse, duke përfshirë përzierje të tilla si aspirina + paracetamoli + kodeina ± kafeina ± antihistaminë dhe agjentë të tjerë, siç janë ato të përmendura më lart. Kodeina gjithashtu tregtohet në shurupet e kollit nga zero deri në gjysmë dozim përbërës aktivë të tjerë dhe një linctus(shirup për të qetësuar kollën e thatë) (p.sh., Paveral). Injektimi i kodeinës është i mundur vetëm si injektim nënlëkuror ose brendamuskular(IM) ; injeksion intravenoz është përjashtuar pasi kjo mund të rezultojë në degranulim të qelizave joimune -dhe në reaksion anafilaktik. Edhe supositorë të Kodeinës janë shitur në disa shtete.
Efektet anësore
Ashtu si me të gjitha opiatet, efektet afatgjata mund të ndryshojnë, por mund të përfshijnë uljen e dëshirës seksuale, apatinë dhe humbjen e kujtesës. Disa njerëz mund të kenë reaksione alergjike ndaj kodeinës, të tilla si ënjtja e lëkurës dhe skuqja. Toleranca ndaj shumë prej efekteve të kodeines, duke përfshirë efektet e saj terapeutike, zhvillohet me përdorim të zgjatur. Një reaksion i mundshëm serioz i drogës, si me opioidet e tjera, është depresioni i frymëmarrjes. Ky depresion lidhet me dozën dhe është një mekanizëm për pasojat e mundshme fatale të mbidozës.
Meqenëse kodeina është metabolizuar në morfinë, morfina mund të kalojë përmes qumështit të gjirit tek femiu në sasi potencialisht vdekjeprurëse, duke e ulur frymëmarrjen. Në gusht 2012, Administrata Federale e Barnave të Shteteve të Bashkuara lëshoi një paralajmërim rreth vdekjeve në pacientët pediatrikë <6 vjeç pas marrjes së "dozave" normale të paracetamolit me Kodeine pas tonsilektomisë.
Disa pacientë janë konvertues shumë efektivë të kodeinës në formën e tij aktive, morfinë, duke rezultuar në nivele vdekjeprurëse të gjakut. FDA aktualisht rekomandon përdorim shumë të kujdesshëm të kodeinës në pacientët e rinj të tonzilektomisë: përdorni medikamentin në sasinë më të ulët që mund të kontrollojë dhimbjen, përdorni "sipas nevojës" dhe jo "gjatë gjithë kohës" dhe kërkoni kujdes të menjëhershëm mjekësor nëse një fëmijë nga kodeina shfaq sedacion të tepruar ose frymëmarrje jonormalisht të zhurmshme.
Farmakodinamikë
Kodeina është një opioid. Është agonist selektiv i receptorit μ-opioid (MOR). Vetë kodeina ka afinitet relativisht të dobët për MOR.
Farmakokinetikë
Shndërrimi i kodeinës në morfinë ndodh në mëlçi dhe katalizohet nga enzimi CYP2D6 i citokromit P450. CYP3A4 prodhon norkodin dhe UGT2B7 lidh kodeinën, norkodinën dhe morfinin me 3- dhe 6-glucuronide kodeinë korrespondues. Srinivasan, Wielbo dhe Tebbett spekulojnë se kodeina-6-glukuronidi është përgjegjës për një përqindje të madhe të analgjezisë së kodeinës dhe kështu këta pacientë mund të përjetojnë disa analgjezia. . CYP3A4 prodhon norkodinë dhe UGT2B7 lidh kodeinën, norkodinën dhe morfininë me morifinë 3- dhe 6-glucuronide korrespondues. Srinivasan, Wielbo dhe Tebbett spekulojnë se kodeina-6-glukuronidi është përgjegjës për një përqindje të madhe të analgjezisë së kodeinës. Shumë nga efektet negative ende do të përjetohen nga metabolizerët e dobët. Disa ilaçe janë inhibitorë të CYP2D6 dhe reduktojnë ose madje bllokojnë plotësisht konvertimin e kodeinës në morfinë.
Më i njohur nga këto janë dy nga inhibitorët selektivë të rimarrjes së serotoninës, paroxetinë (Paxil) dhe fluoxetinë (Prozac), si dhe difenhidramina antihistamine (Benadryl) dhe bupropion antidepresant (Wellbutrin, i njohur edhe si Zyban). Droga të tjera, të tilla si rifampicina dhe deksametazoni, nxisin izozimët e CYP450 dhe kështu rrisin shkallën e konvertimit. CYP2D6 konverton kodeine ne morfine, e cila pastaj i nënshtrohet glukuronidimit. Droga kërcënuese për jetën, duke përfshirë depresionin respirator që kërkon intubim, mund të zhvillohet për disa ditë në pacientët të cilët kanë alela të shumta funksionale të CYP2D6, duke rezultuar në metabolizëm ultra-të shpejtë të opioideve siç është kodeina në morfinë.
Kodeina dhe kripërat e saj absorbohen lehtë nga traktati gastrointestinal dhe marrja e fosfatit të kodeines prodhon përqëndrime maksimale plazme në rreth një orë. Gjysmejeta e plazmes është ndërmjet 3 dhe 4 orë dhe raporti i potencialit analgjezik oral / intramuskular është përafërsisht i barabartë me 1: 1.5. Raporti më i zakonshëm i konvertimit, i dhënë në tabelat e equianalgesia që përdoren në Shtetet e Bashkuara, Kanada, Britani të Madhe, Republika e Irlandës, Bashkimi Evropian, Rusia dhe vende të tjera si 130 mg IM është e barabartë me 200 mg PO, të dyja të cilat janë ekuivalente me 10 mg morfinë solfate IV dhe 60 mg morfinë solfate PO. Kripë: raporti i bazës së lirë të kripës së të dy ilaçeve në përdorim janë pothuajse ekuivalent dhe nuk bëjnë përgjithësisht një ndryshim klinik.
Kodeina metabolizohet nga O- dhe N-demetilimi në mëlçi në morfinë dhe norkodeninë. Kodeina dhe metabolitët e saj janë të përjashtuar pothuajse tërësisht nga veshka, kryesisht si konjugate me acidin glukuronik.
Metabolitët aktiv të kodeines, sidomos morfina, ushtrojnë efektet e tyre duke u lidhur dhe duke aktivizuar receptorin μ-opioid.
Lidhja me opioidet e tjerë
Kodeina është përdorur në të kaluarën si material fillestar dhe prototip i një klase të madhe të opioideve kryesisht të lehtë deri në moderim të fortë; të tilla si hydrocodone (1920 në Gjermani), oxycodone (1916 në Gjermani), dihydrocodeine (1908 në Gjermani), dhe derivatet e saj të tilla si nicocodeine (1956 në Austri). Megjithatë, këto opioide nuk janë më të sintetizuara nga kodeina dhe zakonisht sintetizohen nga alkaloide të tjera të opiumit; Në përgjithësi, klasat e ndryshme të derivateve të morfinit, si ketonet, semisintetikët si dihidromorfina, halogeno-morfidet, esteret, eterët dhe të tjerët kanë kodeinë, dihidrokodeine dhe analoge isokodine.
Si një analgjezik, kodeina krahasohet dobët me opiatet e tjera. Të lidhur me kodeinën në mënyra të tjera janë codoxime, thebacon, codeine-N-oksid (genocodeine), lidhur me derivatet e morfines azotike siç është metabromid kodeine dhe heterodin, i cili është një ilaç gjashtë herë më i fortë se morfiumi dhe 72 herë më i fortë se kodeina në një ristrukturim të vogël të molekulës, dmth. duke lëvizur grupin metil nga pozicioni 3 në pozicionin 6 në skeletin e karbonit të morfines.
Drogat kanë ngjashmëri me kodeinën  në efekte për shkak të lidhjes së ngushtë strukturore me ndryshimet në grupet metil në pozitën 3, përfshirë etilmorfinën a.k.a. codethyline (Dionine) dhe benzilmorfin (Peronine). Ndërsa nuk ka efekte narkotike të vetat, thebaine prekursor ,opioid i cili ndryshon nga kodeina vetëm pak në strukturë. Pseudokodeine dhe disa alkaloide të tjera të ngjashme që aktualisht nuk përdoren në mjekësi gjenden në sasi gjurmë në opium.
Historia
Kodeina, ose 3-metilmorfina, është një alkaloid i gjetur në opium poppy, Papaver somniferum var. album, bimë nga familja papaveraceae. Papavaku i Opiumit është kultivuar dhe përdorur gjatë gjithë historisë njerëzore për një sërë variantesh medicinale (analgjezike, anti-dhimbësore dhe anti-diarre) dhe pronave hipnotike të lidhura me diversitetin e përbërësve aktivë të saj, të cilët përfshijnë morfinën, kodeinën dhe papaverinën.
Kodina gjendet në përqendrime prej 1% deri në 3% në opium të përgatitur nga metoda latex(qumështore) nga Papaver somniferum.Emri kodeinë rrjedh nga gjuha greke e lashtë (kṓdeia, "kreu i lulekuqes").
Deri në fillim të shekullit të 19-të, opiumi i parë u përdor në përgatitjet e larmishme të njohura si laudanum dhe elixirët paregorikë; përgatitja origjinale duket se është përpunuar në Leiden, Holandë rreth vitit 1715 nga një kimist me emrin Lemort; në 1721, Farmakopia e Londrës përmend një Elixir Asthmaticum, i zëvendësuar nga termi Elixir Paregoricum ("dhimbje e qumështit") në 1746.
Nagato
Krijimi dhe koncepti
Në Sha no Sho (një libër i të dhënave me autor të Masashi Kishimoto), Kishimoto shpjegon shkurtimisht filozofinë që qëndron pas modelit të Pain, duke deklaruar, "Ai është udhëheqësi i Akatsukit, kështu që duhet të duket mjaft i ftohtë, por unë prapë doja që ai të dukej i rrezikshëm. Meqenëse emri i tij është 'Pain' (Dhimbje), vendosa të shtoj disa shpuarje në trupin e tij, si ai është lloji i djaloshit që do t’i shkaktonte dhimbje vetes”. E dukshme në mesin e disa koncepteve të papërdorura të konceptit është një skicë e vogël në të cilën Dhimbja duket se mban një maskë të pjesshme dhe pendë, ose pajisje si brirë të vendosura në mbrojtësin e ballit të tij.
Kodeina
Historia
Izolimi progresiv i komponentëve aktivë të opiumit hapi rrugën për të përmirësuar selektivitetin dhe sigurinë e farmakopesë së bazuar në opiate. Morfina tashmë ishte izoluar në Gjermani nga Friedrich Sertürner në 1804. Kodeina u izolua për herë të parë në Francë nga Pierre Robiquet në 1832, tashmë i njohur për zbulimin e alizarin,, ndërsa punonte në përpunimin e morfinës së rafinuar.
Nagato
Historia
Nagato jetonte me prindërit e tij në periferi të Amegakure. Kur ishte shumë i ri, Madara Uchiha transplantoi fshehurazi Rinnegan-in e tij në Nagato pa dijeninë e tij ose të prindërve të tij. Dikur më vonë, gjatë Luftës së Dytë Botërore Shinobi, Nagato dhe prindërit e tij u strehuan në shtëpinë e tyre për të shmangur luftimet që ndodheshin rreth tyre. Një ditë, dy ninxha nga fshati i gjethes hynë në shtëpinë e tyre duke kërkuar ushqim dhe Nagato dhe prindërit e tij u përpoqën të dilnin pa u vërejtur. Kur u zbuluan, prindërit e tij sulmuan shinobin në mënyrë që Nagato të shpëtonte. Ninxhat e gjethes vrau prindërit e tij në vetëmbrojtje dhe, pasi e kuptoi se ishin vetëm civilë, u përpoq t'i kërkonte falje Nagato. I mposhtur nga pikëllimi, Nagato përdori Rinnegan të Madara për herë të parë për t'i vrarë ata dhe për t'u hakmarrë ndaj prindërve të tij.
Kodeina
Historia
Robiquet gjithashtu merret me zbulimin e kafeinës në mënyrë të pavarur nga Pelletier, Caventou dhe Runge.Kjo hapi rrugën për përpunimin e një brezi të ri të formulave specifike antitussive dhe antidiarrheale të bazuara në kode.
Nagato
Historia
Pasi varrosi prindërit e tij, Nagato, tani jetim, u detyrua të largohej nga shtëpia dhe të fillojë të endet në kërkim të ushqimit dhe strehimit. Me burime të pakta për shkak të luftës së vazhdueshme, askush që takoi nuk do ta ndihmonte derisa Nagato, i cili ishte shembur nga uria, u gjet nga Konan dhe Yahiko, jetimë si ai vetë. Ata u bashkuan së bashku, fituan ushqim për të mbijetuar me çdo mjet dhe ndanë ëndrrat për një të ardhme ku ata ishin në krye dhe mund të përdornin fuqinë e tyre për të eleminuar luftën. Yahiko ishte veçanërisht i apasionuar pas kësaj pike, e cila e frymëzoi Nagato-n të adoptojë të njëjtin qëllim. Për ta arritur këtë, të tre do të duhet të bëhen ninxha. Me pak mundësi për të zgjedhur, ata iu afruan tre ninxhave legjendar Sannin dhe kërkuan të mësonin ninjutsu. Orochimaru ofroi t'i vriste për t'i dhënë fund vuajtjeve të tyre, por Jiraiya, fajtor për pjesëmarrjen e tij në luftë, u ofroi t'i mësonte ata se si të kujdeseshin për veten e tyre.
Zeihen
thumb|left është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Nagato
Historia
Jiraiya gjeti një vend ku ata të jetonin dhe i mësoi ata si të peshkonin, por ai nuk do t'i mësonte ata ninjutsu. Ndërsa jetimët ishin jashtë një ditë, ata u gjetën dhe u sulmuan nga një chūnin i fshatit të gurit. Nga frika për jetën e miqve të tij, Nagato përdori Rinnegan-in e tij për të vrarë ninxhën. Kur Jiraiya mbërriti në skenë për t'i ndihmuar ata, ai vuri re sytë e Nagato për herë të parë dhe iu kujtuan legjendat e Hermitit të Gjashtë Shtigjeve, poseduesi origjinal i Rinnegan. Për shkak të kësaj, Jiraiya ndryshoi mendim dhe filloi t'u mësonte atyre ninjutsu. Nagato ishte penduar për vrasjen e ninxhës, por Jiraiya e bindi atë që nganjëherë dhuna dhe dhimbja personale ishin të nevojshme për të mbrojtur të tjerët. Me kalimin e kohës ai madje ndau bindjen e tij se Nagato ishte rimishërimi i Hermitit të Gjashtë Shtigjeve dhe se Nagato do të përdorte Rinnegan e tij për të çuar në një botë paqeje.
Kodeina
Historia
Kodeina është opiati më i përdorur gjerësisht në botë, dhe është një nga barnat më të përdorura në përgjithësi sipas raporteve të shumta nga organizatat, përfshirë Organizatën Botërore të Shëndetësisë dhe agjencinë e mëparshme të Lidhjes së Kombeve. Është një nga analgjezikët opioidë më të efektshëm të marrë permes gojës. Forca e saj varion nga 8% në 12% të morfines në shumicën e njerëzve; ndryshimet në metabolizmin mund të ndryshojnë këtë shifër si medikamente të tjera, varësisht nga mënyra e administrimit të saj.
Nagato
Historia
Jiraiya trajnoi jetimët për tre vjet. Për shkak të Rinneganit të tij, Nagato zotëronte lehtësisht gjithçka që i mësohej. Sapo ata ishin në gjendje të mposhtnin njërin nga klonët e tij të hijes në një luftë, Jiraiya vendosi se ishin gati të falsifikoheshin vetë dhe ai u kthye në Konoha, i bindur se do të sillnin reforma në vend. Të tre formuan një organizatë që ata e quajtën Akatsuki, me Yahiko si udhëheqësin e saj, dhe filluan të mbrojnë një fund të luftës. Mesazhi i tyre u tregua i popullarizuar dhe ata mblodhën shumë ndjekës; edhe Jiraiya nganjëherë dëgjonte lajme për shfrytëzimet e tyre. Gjatë Luftës së Tretë Botërore Shinobi, atyre iu afrua një Obito Uchiha i maskuar. Duke u prezantuar si Madara Uchiha, ai ofroi t'i ndihmojë ata në ndjekjet e tyre dhe t'i tregojë Nagato se si të zhbllokojë potencialin e plotë të Rinneganit të tij. Yahiko refuzoi ofertën, duke dyshuar se Tobi kishte për qëllim vetëm t'i përdorte ato.
Gjatë gjithë kërkimit të tyre për paqe, radhët e Akatsuki u rritën dhe u bënë të njohura në të gjithë fshatin e shiut, aq sa Hanzō i Salamander, udhëheqësi i fshatit, filloi të ndjejë që Akatsuki kërcënonte sundimin e tij. Ai iu afrua Akatsukit, duke ofruar të punonte së bashku me ta për të ndihmuar në negociatat me fshatrat e tjerë ndërluftues. Të nesërmen, në një takim për të përfunduar marrëveshjen, Yahiko dhe Nagato u zunë në pritë nga Hanzō dhe njerëzit e tij, me mbështetjen e Danzō Shimura të fshatit të gjethes. Duke përdorur Konanin si peng, Hanzō e kërcënoi se do ta vriste nëse Nagato nuk e vriste Yahiko. Duke mos dashur ta linte Nagato atë në ndërgjegjen e tij, Yahiko u fut në kunai e Nagato, duke përdorur frymën e tij që po vdiste për të shprehur besimin e tij se Nagato do të ndryshonte botën. I zemëruar nga vdekja e Yahiko, Nagato e mori përsëri Konan nga Hanzō, megjithëse këmbët e tij ishin dëmtuar rëndë gjatë procesit. Ai më pas thirri Statujën Demonike të Shtegut të Jashtëm dhe, pasi u lidh me të, e përdori atë për të therur njerëzit e Hanzō-s, megjithëse Hanzō shpëtoi vetë. Më pas, Nagato ndërpreu lidhjet e tij me fshatin e shiut duke prerë simbolin e fshatit në mbrojtësin e ballit, duke mos dashur më të ishte i lidhur me fshatin e Hanzō-s.