Merkuri_(planet)
Atmosfera e Mërkurrit
thumb|Imazhi i Mërkurrit marrë nga MESSENGER right|thumb|Imazh radari i Polit të Veriut të Mërkurrit thumb|Pamje e Polit të Veriut të Mërkurrit, ku NASA konfirmoi zbulimin e një sasie të madhe akulli në krateret e errët që ndodhen atje.Temperatura e sipërfaqes së Mërkurrit shkon nga -170 °C në 430 °C në vendet më ekstreme në ekuator dhe pole. Ajo kurrë nuk ngrihet mbi -90 °C në pole, për shkak të mungesës së atmosferës dhe ndryshimit të madh të temperaturës midis ekuatorit dhe poleve. Pika më e afërt e sipërfaqjes me diellin arrin rreth 430 °C gjatë perihelit (në ekuator), dhe 270 °C në afel. Në anën e errët të planetit, temperatura mesatare shkon në rreth -160 °C. Intensiteti i dritës së diellit në sipërfaqen e Mërkurrit  shkon në mes të 4.59 dhe 10.61 herë konstante diellore (1,370 W•m−2). Edhe pse temperatura e ditës në sipërfaqen e Mërkurrit në përgjithësi është jashtëzakonisht e lartë, nga vëzhgimet del se akulli (uji i ngrirë) ekziston në Mërkurr. Krateret e thella në pole nuk janë të ekspozuar direkt ndaj diellit, dhe temperaturat atje mbetet nën -170 °C, shumë më e ulët se mesatarja globale. Akujt e ujit pasqyrojnë fuqishëm valët e radarit, dhe nga vëzhgimet  e teleskopit  Goldstone dhe radioteleskopit  VLA në fillim të viteve 1990 zbuloi se ka disa pjesë terreni me reflektim shumë të lartë në radar në afërsi të poleve. Edhe pse akulli nuk është i vetmi shkak i mundshëm i këtyre rajoneve reflektive, astronomët besojnë se është më e mundshme. Rajonet e akullta besohet se përmbajë rreth 1014–1015 kg akull, dhe mund të jenë të mbuluara nga një shtresë pluhuri që pengon lartësimin. Për krahasim, shtresa e akullit Antarktik në Tokë ka një masë prej rreth 4×1018 kg, dhe poli i  jugut  të Marsit përmban rreth 1016 kg ujë. Origjina e akullit në Mërkurr nuk dihet ende, por dy burimet më të mundshme janë nga nxjerrja e avullit të ujit nga pjesa e brendshme e planetit  ose e depozitimit nga përplasjet e kometave. Mërkurri është shumë i vogël dhe i nxehtë dhe  graviteti i  tij është i vogël për të mbajtur ndonjë atmosferë të rëndësishme  gjatë periudhave të gjata kohore. Ai ka një atmosferë (Ekzosferë) sinjifikative që përmban hidrogjen, helium, oksigjen, natrium, kalcium, kalium dhe të tjera gazra të parëndësishëm. Kjo ekzosferë nuk është e qëndrueshme, shumë arsye kanë bërë që atomet të jenë humbur dhe zëvendësuar vazhdimisht. Atomet e hidrogjenit dhe heliumit ndoshta vijnë nga era diellore, ato kanë qëndruar në magnetosferën e  Mërkurrit  para se të ikin më vonë përsëri në hapësirë. Shpërbërja e elementeve radioaktivë  brenda kores së Mërkurrit  është një burim tjetër i heliumit, si dhe i natriumit dhe kaliumit. MESSENGER ka gjetur përqëndrime të larta të kalciumit, heliumit, hidroksidit, magnezit, oksigjenit, kaliumit, silicit dhe sodiumit. Avujt e ujit janë të pranishëm, të çliruar nga një kombinim i proceseve të tilla si goditja e kometave në sipërfaqen e tij, duke krijuar ujë nga pluhuri, hidrogjen nga era diellore dhe oksigjen nga shkëmbi, duke krijuar lartësimin e rezervuarëve të akullit të ujit në krateret që qëndrojnë përgjithmonë në hije në zonat polare. Zbulimi i sasive të larta të joneve të ujit të njohura si  O +, OH - , dhe H2O + ishte një surprizë. Për shkak të sasive të këtyre joneve që janë zbuluar në mjedisin hapësinor të Mërkurrit, shkencëtarët hamendësojnë se këto molekula janë larguar nga sipërfaqja ose ekzosfera me anë të erës diellore. Natriumi, kaliumi dhe kalciumi janë zbuluar në atmosferë gjatë viteve 1980- 1990, dhe besohet të rezultojnë kryesisht nga avullimi i sipërfaqes shkëmbore të ndikuara nga goditjet mikrometeorite. Në vitin 2008 magnezi u zbulua nga sonda Messenger. Studimet tregojnë që, në kohë, emetimet e natriumit janë lokalizuar në pika që korrespondojnë me polet magnetike të planetit. Kjo tregon një ndërveprim midis magnetosferës dhe sipërfaqes së planetit. Më 29 nëntor 2012, NASA konfirmoi se imazhet nga MESSENGER  kishin zbuluar se krateret  në Polin e Veriut përmbanin akullin e ujit. Sean C. Salomoni u citua në New York Times se kishte llogaritur vëllimin e akullit si mjaft të madhe "mund të mbulonte Washington DC në një bllok të ngrirë dy milje e gjysmë të thellë".