cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shefkije Islamaj
Shefkije Islamaj lindi më 25.10.1953 në fshatin Likovc të Skënderajt. Shkollën fillore e kreu në vendlindje më 1968, ndërsa shkollën Normale në Mitrovicë më 1972. Më 1977 mbaroi Fakultetin Filozofik - Dega Gjuhë dhe Letërsi Shqipe në Prishtinë, ndërsa në vitin vijues 1978 u regjistrua në studimet pasuniversitare të këtij fakulteti. Magjistroi me temën “Sinonimet në gjuhën shqipe” më 1982. Në vitin 1999 mbrojti me sukses edhe tezën e disertacionit “Veçoritë leksiko-semantike dhe stilistike të gjuhës së veprës letrare të Jakov Xoxës” me të cilën mori gradën ‘doktor i shkencave filologjike’. Dr. Shefkije Islamaj gjatë studimeve ka punuar në arsim, një kohë në shkollën fillore “Liria” në Isniq, pak kohë në Qendrën e Shkollimit të Mesëm “Vëllezërit Frashëri” në Deçan. Ka punuar si ligjëruese e lëndës Kulturë gjuhe në Fakultetin e Arteve Dramatike gjatë viteve 2001-2004. Fill pas përfundimit të studimeve, në vitin 1977 filloi punën në Institutin Albanologjik të Prishtinës, në Degën e Gjuhës, në Sektorin e Leksikografisë, në fillim si asistente, më vonë si hulumtuese e pavarur, bashkëpunëtore shkencore, bashkëpunëtore e lartë shkencore, ndërsa në vitin 2002 është zgjedhur këshilltare shkencore. Sot punon në Institutin Albanologjik dhe ka titullin këshilltare shkencore.
Më 3 mars 2014 u zgjodh anëtare e Këshillit Drejtues të Universitetit të Prishtinës të cilin e kryesoi deri më 21 tetor 2015 kur u shkarkua nga detyra për shkak se kishte votuar për shkarkimin e rektorit të UP Ramadan Zejnullahu.
Kantoni Ussel-Ouest
Kantoni Ussel-Ouest (frëngjisht: Canton d'Ussel-Ouest) është një kanton në departamentin Corrèze, rajonin Limousin në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Ussel. Ka sipërfaqe 91km2 dhe popullsi 5987 banorë.
Paldenica
Paldenicë është një vendbanim në komunën e Hanit i Elezit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Paldonik.
Guri i runave të Karlevit
thumb|250px|The Karlevi Runestone.thumb|250px|Reverse side of the runestone. Guri i runave të Karlevit, perkufizuar si Öl 1 by Rundata, është datuar pergjithesisht në fund të shekullit të 10 dhe ndodhet pranë Kalmarsund pikerisht në Karlevi në ishullin e Öland, Suedi. Kjo është një nga më të mirënjohurit dhe të shquarit gure runash dhe përbën regjistrimin  më të vjetër të një bejte të vargut skaldic.
Pershkrimi
Shkrimi runik ne gurin e runave të Karlevi-t eshte pjeserisht  ne proze e  pjeserisht  ne vargje. Eshte rasti i vtem e nje stance skaldike te ruajtur ne nje gur runash dhe eshte kompozuar ne nje  "meter fisnik" ate dróttkvætt. It is notable for mentioning Thor's daughter Þrúðr and Viðurr, one of the names for Odin, in kennings for "chieftain." In the second half of the stanza a reference is made to Denmark, but it is not clear what exactly this means in this poetic context.
Guri eshte i te njejtes kohe me betejen e Fýrisvellirdhe kjo është bere e mundur se ndofta  guri ishte ngritur nga luftëtarët që moren pjesë në të, në kujtim të zotit të tyre.
Mbishkrim, i cili është në një gur graniti që është 1,4 metra në lartësi, është klasifikuar si në stilin e gureve me runa RAK. Ky është klasifikimi me mbishkrimet me tekst runik në grupe që nuk kanë kokat bashkangjitur dragua apo gjarpri dhe në skajet e grupeve runik janë te drejta. Mbishkrim jo-runik në anën e kundërt duket të jetë e shoqëruar nga një të vogla kryq kristian dhe njeshenje pagane cekanin e  Thorit, ose Mjöllnir. Gure te tjere runash qe kane mbijetuar apo mbishkrime ku eshte pikturuar cekani i Thor-it çekiç përfshijnë gure runash  U 1161 ne Altuna (Altuna Runestone), Dr 331 in Gårdstånga, Sö 86 in Åby, Sö 111 in Stenkvista (Stenkvista runestone), Sö 140 in Jursta, DR 26 in Laeborg, and DR 119 in Spentrup.
Inskribimi
Transliterimi i runave ne karaktere latine:
A more idiomatic English translation of the poetic stanza is provided by Foote & Wilson:
The reverse side of the stone also has a non-runic inscription In nomin[e] (?) Ie[su] (?) which may mean "In the name of Jesus."
Ekonomia e Gjeorgjisë
Pasuritë natyrore janë të rëndësishme për ekonominë e Gjeorgjisë. Në radhë të parë përmenden burimet e manganit në Çitaurë. Në sipërfaqen prej 140 km katrorë janë vlerësuar rezervat në 250 milion tonë. Në Tkibuli dhe Tkvarçeli është zbuluar thëngjilli. Rezervat në lokalitetin e parë llogariten në 80 milion tonë, e në të dytin 250 milion tonë. Në sasi të vogël shfrytëzohet edhe nafta (100 000 tonë) dhe gazi natyror (45 milion m³).
Në strukturën e industrisë së Gjeorgjisë industria ushqimore merr pjesë me 50 % dhe industria e lehtë me 20 % të vlerës së prodhimaisë. Industria e rëndë është përfaqësuar vetëm me 30 %. Industria e makinave është orientuar në at të automobilave (Kutaisi), lokomotivave (Tbilisi), anijeve (Batum). Përveq këtyre, është zhvilluar elektroindustria në Tbilisi, e instrumenteve dhe e makinave bujqësore në Kutaisi dhe metalurgjia në Rustavë.
Bujqësia e Gjeorgjisë dallohet me strukturën e kulturave bujqësore. Çaji, perimet jugore, hardhia, janë ato kultura që bujqësinë e Gjeorgjisë e bëjnë të veçantë. Sidomos kultura e çajit ka tendencë të rritjes së përhershme të sipërfaqeve me këtë kulturë. Derisa në vitin 1913 me çaj kishte 1000 ha, sot në plantacionet e kësaj kulture janë më se 56.000 ha. Prodhimtaria vjetore e çajit arrin 77 000 tonë, e pemëve 565.000 tonë, e misrit 225 000 tonë, e grurit 128 000 tonë etj. Të ardhurat e përgjithshme nacionale të realizuara nga bujqësia në vitin 1998 ishin 38 % e ato nga industria 19 %.
Kostandinopoja
parapamje|200px|Kostadinopoja dhe [[Bosfori (1840).]] Kostandinopoja (greq. Κωνσταντινούπολις Konstantinupolis - "Qyteti i Kostadinit, turq. Kostantiniye, osman. قسطنطينيه Kostantînīyye) ishte kryeqyteti i Perandorisë Romake/Bizantine (330–1204 dhe 1261–1453), Perandorisë Latine (1204–1261) dhe Perandorisë Osmane (1453–1922). I riemërtuar zyrtarisht si İstanbul (shqip Stambolli) në vitin 1930 në të cilin Qemal Ataturk kreu reforma kombëtare turke. Qyteti është sot qyteti më i madh dhe qendra financiare e Republikës së Turqisë (1923-tani).
Në lashtësinë e vonë dhe në Mesjetë Kostandinopoja pati rëndësi shumë të madhe. Ai ishte qyteti më i madh dhe më i pasur i Evropës. Në mesjetë ai quhej edhe "Mbretëresha e qyteteve". Kostandinopoja ishte "Roma e Re (Nova Roma emër që mori nga krijuesi i tij Perandori romak Kostandini I, i cili konsiderohet ilir nga Dardania), me 11 maj të vitit 330) kryeqyteti i Perandorisë Bizantine, pas pushtimit osman në vitin 1453 u bë kryeqyteti i Perandorisë Osmane. Si qendra e dy perandorive botërore, në vendin ndarës mes dy kontinenteve, Kostandinopoja zotëron një rëndësi të jashtëzakonshme historike dhe artistike. Si lloji i parë i një qyteti perandorak, Kostandinopoja ka qenë më gjatë se Roma (qindvjeçari 3 p.e.s - qindvjeçarin e 5) metropol që nga qindvjeçari i 4 deri në të 18-in. Ata kishin kultura të ndryshme ato ishin të ngjajshme me ato të romakve por kulturat e tyre morrën fund me pushtimin e osmaneve. Ata kishin politika te ndryshme te cilat te gjitha drejtat i kishte mbreti. Ata kishin mur shum të fort me i forti në kohen e mesjetes ato ishin shum të larta dhe kishin hapsir në mes 3 metra qe edhe nese hynte dikush ngecej në mes dy mureve të larta kjo beri qe muret të jen të forta. parapamje|[[Xhamia Ajasofja në vitin 1889]]
Historia
Në vitin 324, qyteti i lashtë i Bizantit u riemërua "Roma e Re" dhe u shpall kryeqyteti i ri i Perandorisë Romake nga perandori Kostandini i Madh, pas të cilit u riemërua dhe iu kushtua më 11 maj 330. Nga mesi i shekullit të 5-të deri në fillim të shekullit të 13-të, Kostandinopoja ishte qyteti më i madh dhe më i pasur në Evropë. Qyteti u bë i famshëm për kryeveprat e tij arkitekturore, të tilla si Ajasofja, katedralja e Kishës Ortodokse Lindore, e cila shërbeu si selia e Patrikanës Ekumenike, Pallati i shenjtë Perandorak ku jetonin perandorët, Kulla e Gallatës, Hipodromi, Porta e Artë e Mureve Tokësore dhe pallate të pasura aristokratike. Universiteti i Kostandinopojës u themelua në shekullin e pestë dhe përmbante thesare artistike dhe letrare përpara se të pushtohej në vitet 1204 dhe 1453, duke përfshirë librarinë e tij të madhe perandorake e cila përmbante mbetjet e Librarisë së Aleksandrisë dhe kishte 100,000 vëllime. Qyteti ishte shtëpia e Patrikut Ekumenik të Kostandinopojës dhe kujdestarit të relikteve më të shenjta të të ashtuquajturit Krishterimi si Kurora me gjemba dhe Kryqi i Vërtetë.
Qyteti u ndërtua qëllimisht për të rivalizuar Romën dhe pretendohej se disa lartësi brenda mureve të tij përputheshin me 'shtatë kodrat' e Romës. Mbrojtjet e padepërtueshme mbyllën pallate, kupola dhe kulla madhështore, rezultat i begatisë që Kostandinopoja arriti si portë midis dy kontinenteve (Evropës dhe Azisë) dhe dy deteve (Mesdheut dhe Detit të Zi). Edhe pse e rrethuar në shumë raste nga ushtri të ndryshme, mbrojtja e Kostandinopojës rezultoi e padepërtueshme për gati nëntëqind vjet.
Në 1204, megjithatë, ushtritë e Kryqëzatës së Katërt morën dhe shkatërruan qytetin dhe, për disa dekada, banorët e tij banuan nën pushtimin latin në një qytet në rënie dhe të shpopulluar. Në vitin 1261, perandori bizantin Michael VIII Palaiologos çliroi qytetin dhe pas restaurimit nën dinastinë Palaiologos, gëzoi një rimëkëmbje të pjesshme. Me ardhjen e Perandorisë Osmane më 1299, Perandoria Bizantine filloi të humbasë territore dhe qyteti filloi të humbasë popullsinë. Nga fillimi i shekullit të 15-të, Perandoria Bizantine u reduktua vetëm në Kostandinopojë dhe rrethinat e saj, së bashku me Morenë në Greqi, duke e bërë atë një enklavë brenda Perandorisë Osmane; pas një rrethimi 53-ditor, qyteti përfundimisht ra në duart e osmanëve, të udhëhequr nga Sulltan Mehmeti II, më 29 maj 1453, ku më pas ai zëvendësoi Edrenenë (Adrianopojë) si kryeqytetin e ri të Perandorisë Osmane.
Kultura
Kostandinopoja ishte qendra urbane më e madhe dhe më e pasur në Detin Mesdhe Lindor gjatë Perandorisë së vonë Romake Lindore, kryesisht si rezultat i pozicionit të saj strategjik që komandonte rrugët tregtare midis Detit Egje dhe Detit të Zi. Ai do të mbetej kryeqyteti i perandorisë lindore, greqishtfolëse për më shumë se një mijë vjet. Në kulmin e tij, përafërsisht që korrespondon me Mesjetën, ishte qyteti më i pasur dhe më i madh evropian, që ushtronte një tërheqje të fuqishme kulturore dhe dominonte jetën ekonomike në Mesdhe. Vizitorët dhe tregtarët u goditën veçanërisht nga manastiret dhe kishat e bukura të qytetit, në veçanti Ajasofjën, ose Kisha e Urtësisë së Shenjtë. Sipas udhëtarit rus të shekullit të 14-të, Stefanit të Novgorodit: "Sa për Ajasofjën, mendja njerëzore as nuk mund ta tregojë dhe as ta përshkruajë".
Ishte veçanërisht e rëndësishme për ruajtjen në libraritë e tij të dorëshkrimeve të autorëve grekë dhe latinë gjatë një periudhe kur paqëndrueshmëria dhe çrregullimi shkaktuan shkatërrimin e tyre masiv në Evropën Perëndimore dhe Afrikën veriore: në rënien e qytetit, mijëra prej tyre u sollën nga refugjatët në Itali dhe luajti një rol kyç në stimulimin e Rilindjes dhe kalimin në botën moderne. Ndikimi kumulativ i qytetit në perëndim, gjatë shumë shekujve të ekzistencës së tij, është i pallogaritshëm. Për sa i përket teknologjisë, artit dhe kulturës, si dhe përmasat e mëdha, Kostandinopoja ishte pa paralele askund.
Feja
Themelimi i Kostandinit i dha prestigj peshkopit të Kostandinopojës, i cili përfundimisht u bë i njohur si Patriarku Ekumenik, dhe e bëri atë një qendër kryesore të krishterimit krahas Romës. Kjo kontribuoi në dallimet kulturore dhe teologjike midis krishterimit lindor dhe perëndimor që përfundimisht çoi në Skizmën e Madhe që ndau katolicizmin perëndimor nga ortodoksia lindore nga viti 1054 e tutje. Kostandinopoja ka gjithashtu një rëndësi të madhe fetare për Islamin, pasi pushtimi i Kostandinopojës është një nga shenjat e fundit të kohës në Islam.
Edukimi
Në vitin 1909, në Kostandinopojë kishte 626 shkolla fillore dhe 12 shkolla të mesme. Nga shkollat fillore 561 ishin të klasës së ulët dhe 65 të klasës së lartë; nga këto të fundit, 34 ishin publike dhe 31 private. Kishte një kolegj të mesëm dhe njëmbëdhjetë shkolla të mesme përgatitore.
Çallma
parapamje|240px|[[Sulejmani I me një çallmë të madhe]] Çallma është një lloj mbulesë koke e bazuar në mbështjellje pëlhure. Me shumë variacione, ajo vishet si veshje e zakonshme e kokës nga njerëz të kulturave të ndryshme. Komunitete me tradita të spikatura të veshjes së çallmave mund të gjenden në Ballkan, nënkontinentin Indian, Azinë Juglindore, Gadishullin Arabik, Lindjen e Mesme, Kaukaz, Azinë Qendrore, Afrikën e Veriut, Afrikën Perëndimore, Afrikën Lindore dhe në mesin e disa popujve turkik në Rusi si dhe jehudët Ashkenazi.
Çallmat bashkëkohore vijnë në shumë forma, madhësi dhe ngjyra. Përdoruesit e çallmës në Afrikën e Veriut, Bririn e Afrikës, Lindjen e Mesme, Azinë Qendrore, Azinë Jugore dhe Filipinet (Sulu) zakonisht e mbështjellin atë përsëri për çdo veshje, duke përdorur rripa të gjata pëlhure. Rroba është zakonisht nën pesë metra e gjatë. Disa turbanë të përpunuar të Azisë Jugore gjithashtu mund të formohen përgjithmonë dhe të qepen në një themel. Çallmat mund të jenë shumë të mëdha ose mjaft modeste në varësi të rajonit, kulturës dhe fesë.
Tradicionalisht, çallma ka qenë emri i një lloji të veshjes së kokës që vishej nga gratë në vendet perëndimore. Mbajtja e çallmave të tilla nga gratë në shoqëritë perëndimore është më pak e zakonshme sesa ishte më parë në shekullin e 20-të. Zakonisht ato qepen në bazament, në mënyrë që të mund të vishen ose hiqen lehtësisht.
Historia
parapamje|Ushtarët sikh indianë në [[Fushata italiane (Lufta e Dytë Botërore)|fushatën italiane me një armë Bren]] Origjina e çallmave është e paqartë. Disa nga qytetërimet e lashta si ato të Indisë së Lashtë, Mesopotamisë, Sumerëve dhe Babilonasve, me sa duket përdornin çallma. Një stil çallme i quajtur phakeolis vazhdoi të vishej në atë rajon nga ushtarët e ushtrisë bizantine në periudhën 400-600, si dhe nga civilët bizantinë siç përshkruhen në afresket greke të shekullit të 10-të në provincën e Kapadokisë në Turqinë e sotshme, ku mbahej ende nga pasardhësit e tyre greqishtfolës në fillim të shekullit të 20-të. Profeti islam, Muhamedi, i cili jetoi 570–632, në një minber mbante një çallmë të zezë, me dy skajet e tij të varura midis teheve të shpatullave. Stili i çallmës që ai prezantoi ishte një kapak me një leckë të lidhur rreth tij; kjo veshje e kokës njihet si Imamet dhe është imituar nga mbretërit dhe dijetarët myslymanë gjatë historisë. Klerikët shiitë sot veshin çallma të bardha, përveç nëse janë pasardhës të profetit Muhamed ose Sejid, në këtë rast ata mbajnë një çallmë të zezë. Shumë burra myslimanë zgjedhin të veshin të gjelbër, sepse ajo përfaqëson parajsën, veçanërisht në mesin e ndjekësve të sufizmit. Në pjesë të Afrikës Veriore, ku e kaltërta është e zakonshme, hija e një çallmë mund të nënkuptojë fisin e mbajtësit.
5000 Lekë (1999)
right|300px Bankënotë e lëshua në qarkullim nga Banka e Shqipërisë në vitin 1999.
Paktet e Tiranës
Paktet e Tiranës përfshijnë Paktin e Parë të Tiranës (1926) dhe Paktin e Dytë të Tiranës (1927) që u nënshkruan në Tiranë midis Shqipërisë dhe Italisë, me fokus ekonominë dhe ushtrinë shqiptare. Ato lejuan Italinë të fitonte pushtetin mbi vendin dhe të bashkohej me Fuqitë e Boshtit.
Shqipëria 1920-1930
parapamje| Flamuri i Mbretërisë Shqiptare (1928-1934) majtas|parapamje|198x198px| Ahmet Zogu, i njohur si Mbreti Zog I, Mbreti i Shqiptarëve (1895-1961) Që të dy Traktatet e Tiranës u nënshkruan mes Shqipërisë dhe Italisë. Në atë kohë vendi i Shqipërisë ishte nën mbretërimin e Zogut I të Shqipërisë, i njohur në shqip si mbreti i shqiptarëve, Mbreti i Shqiptarëve. Në vitin 1925, Ahmet Zogu, u zgjodh president për shtatë vjet dhe më 1 shtator 1928, gjatë ceremonisë së betimit e shpalli veten Mbret. Duke qenë mbreti i parë dhe i fundit i kombit shqiptar, ai i shërbeu vendit nga viti 1922 deri sa u arratis në Londër gjatë fillimit të Luftës së Dytë Botërore në vitin 1939. Shqipëria mendohej nga Italia si portali për pjesën tjetër të vendeve të Ballkanit, Greqisë dhe vendeve të Lindjes së Afërt. Në maj të vitit 1925, Shqipëria pranoi propozimin e italianëve dhe u themelua Banka Kombëtare Shqiptare. Ajo veproi si thesari i vendit pavarësisht se kontrollohej vetëm nga bankat italiane. Për herë të parë, Shqipëria ka prerë monedhën e saj kombëtare. Propozimi erdhi me një hua pesëvjeçare ekuivalente prej rreth 2 milionë paund të asaj kohe. Në takimet jozyrtare me zyrtarët italianë, Zogu shprehu simpatinë e tij për Musolinin dhe italianët. Ai madje u premtoi atyre lëshime ekonomike duke kulmuar më tej interesin e tyre për vendin e Shqipërisë. Që në fillim, duke marrë pushtetin si mbret i shqiptarëve, Zogu donte:
Pakti i Parë i Tiranës (1926)
On November 27 November 1926, Italy signed with Albania the First Treaty of Tirana ( Pakti i Parë i Tiranës ), the Treaty of Peace and Security, in Albanian Pakti Italo-Shqiptar i Miqësisë dhe i Sigurimit. Traktati kishte një vlefshmëri prej pesë vjetësh. Ajo e shtyu Tiranën të pranonte oficerë italianë dhe anëtarë të rangut në ushtrinë dhe policinë e tyre për të mbikëqyrur ushtrinë shqiptare dhe për ta trajnuar atë. Mbreti Zog i frikësuar se trazirat e popullit të tij do të çonin në humbjen e fronit të tij, nënshkroi traktatin. Italia shpalli Shqipërinë si “garantuese”. Të dy vendet do të ofrojnë mbështetje për njëri-tjetrin, qoftë ushtarak apo ekonomik. Traktati përbëhej nga pesë nene.
Marrëveshja u shoqërua me dispozita parash për Mbretin duke e bërë më tërheqës për të nënshkrimin e tij duke shfrytëzuar dëshpërimin e tij. Shqipëria u bllokua në arenën ballkanike dhe evropiane nga Italia. Traktati solli reagime ndaj vendit fqinj të Shqipërisë, Jugosllavisë. Vendi ndërmori aksion ushtarak kundër kufirit verior të Shqipërisë me mbështetjen e Francës. Musolini e njohu paktin franko-jugosllav si një akt kundër Italisë.
Pakti i Dytë i Tiranës (1927)
Më 22 nëntor 1927, u nënshkrua Traktati i Dytë i Tiranës ( Pakti i Dytë i Tiranës ) ndërmjet Shqipërisë dhe Italisë, me një vlefshmëri prej njëzet vjetësh. Ishte një aleancë mbrojtëse e karakterizuar nga italianët si Traktati i Mbrojtjes, në shqip Traktati i Aleancës Mbrojtëse. Kërcënimi i brendshëm i një zie buke që shkaktoi kryengritje dhe kërcënimi i jashtëm i Jugosllavisë nxituan shqiptarët të nënshkruanin traktatin. Ai synonte të mbetej sekret mes dy vendeve. Ajo ngarkoi Italinë të mbronte territorin shqiptar nga sulmet e mundshme dhe në këmbim Shqipëria vuri në dispozicion të Italisë të gjithë arsenalin e saj ushtarak. Ajo u favorizua nga Italia për shkak të natyrës së saj të fshehtë. Traktati i Dytë përbëhej nga shtatë nene.
Ai u karakterizua si, Pakti i Miqësisë, pasi lidhte fort dy vendet me njëri-tjetrin. Traktati i lejoi italianët të sillnin dyqind e tetëdhjetë oficerë për të trajnuar ushtrinë shqiptare. Ekspertët ushtarakë filluan të udhëzojnë grupet paraushtarake shqiptare, duke lejuar ndërkohë hyrjen e marinës italiane në portin e Vlorës. U ndërtuan edhe fortifikime, veçanërisht ajo e Librazhditit dhe u krijuan kushte e rregulla për mbrojtjen e kryeqytetit. Traktati do të thoshte shumë më tepër për italianët pasi u mundësoi atyre të hynin lirisht në Shqipëri, pavarësisht nëse ekzistonte një kërcënim real apo imagjinar. Porta e tyre drejt Ballkanit ishte hapur. Shqipëria hyri në një marrëdhënie të pashmangshme me Italinë. Në Romë, një ministri u krijua posaçërisht për të kontrolluar çështjet shqiptare dhe konti Francesco Jacomoni u emërua ministër i Shqipërisë.
Rezultati
parapamje|293x293px| Harta e Shqipërisë gjatë Luftës së Dytë Botërore majtas|parapamje|179x179px| Djaloshi shqiptar në kufirin shqiptaro-jugosllav (1939) Në vitin 1937, Ciano, ministri i Jashtëm italian dhe dhëndri i Musolinit, ndërmjetësoi me Musolinin për t'i dhënë Shqipërisë 60 milionë franga të tjera ari. Ai e shihte Shqipërinë si një portë për në Ballkan dhe donte të zgjeronte planet e tij. Kjo ndodhi sepse:
Hiati
Në fonologji, hiati ose diereza përshkruan shfaqjen e dy tingujve të veçantë zanorë në rrokjet ngjitur pa bashkëtingëllore ndërmjetëse. Kur dy tinguj zanoresh ndodhen afër njëri-tjetrit si pjesë e një rrokjeje të vetme, rezultati quhet diftong.
Shfaqja
Disa gjuhë nuk kanë diftonge, përveç ndonjëherë në të folur të shpejtë, ose kanë një numër të kufizuar diftongesh, por edhe sekuenca të shumta zanoresh që nuk mund të formojnë diftongje dhe për këtë arsye shfaqet hiati. Ky është rasti i gjuhës japoneze, nuosu, bantu si suahili dhe lakota.
Shmangia
Shumë gjuhë nuk lejojnë ose kufizojnë ndërprerjen dhe e shmangin atë duke fshirë ose asimiluar zanoren ose duke shtuar një bashkëtingëllore shtesë mes dy zanoreve.
Epenteza
Një bashkëtingëllore mund të shtohet midis këtyre dy zanoreve (epenteza) për ta shmangur hiatin. Kjo është më së shpeshti një gjysmëzanore ose një bashkëtingëllore glotale, por mund të përdoren gjithashtu të gjitha llojet e bashkëtingëlloreve të tjera, në varësi të gjuhës dhe cilësisë së dy zanoreve ngjitur. Për shembull, disa dialekte jo-rotike të anglishtes shpesh fusin për të shmangur hiatin pas zanoreve jo të larta të fjalës fundore ose herë pas here morfemë-fundore.
Tkurrja
Në poezinë greke dhe latine, hiati përgjithësisht shmanget, megjithëse te shumë autorë ndodh sipas rregullave të caktuara, me shkallë të ndryshme të licencës poetike. Hiati mund të shmanget nga elizioni i një zanoreje fundore, herë pas here prodelizion (elizioni i zanores fillestare), sinizeza (shqiptimi i dy zanoreve si një pa ndryshim në drejtshkrim) ose tkurrje të tilla si αει->ᾷ.
Diereza
Në holandisht dhe frëngjisht, e dyta nga dy zanoret në hiat shënohet me një shenjë diakritike (ose tréma) nëse përndryshe ai kombinim mund të interpretohej si diftong ose si një nga zanoret e pazëshme. Shembuj janë fjala holandeze poëzie ("poezi") dhe fjala franceze ambiguë (forma femërore e ambigu, "e paqartë"). Megjithatë, ndonjëherë shihet ende në huazime si naive dhe Noël dhe në emrat e përveçëm Zoë dhe Chloë.
Korrigjimi
Korrigjimi është të shkurtuarit e një zanoreje të gjatë përpara një zanoreje të shkurtër në hiat.
Eleni Qirici
Eleni Qirici lindi më 25 janar të vitit 1925 në Australi, është aktore, kërcimtare dhe akrobate shqiptare.
Biografia
Gjatë karrierës sësaj ajo ka provuar të jetë aktore, kërcimtare dhe akrobate. Fillimisht ajo punoi në teatrin italian “Bertoldissimo” dhe bëri një turne të sukseshëm nëpër Itali. Ajo ishte protagonistja kryesore, të cilën shtypi i kohës e cilësoi “La piccola grande Dea”, (E madhja hyjneshë e vogël). U shqua për suksesin që pati gjatë xhirimeve të shoqërisë amerikane “Metro Goldwin Mayer”, të Hollivudit. Ajo qëndroi në Hollivud për shumë kohë ku interpretoi në shumë filma.
Eleni Qirici është shqiptare, e lindur në Australi. Artiste e famshme, me baba korçar dhe nënë australiane. Jetën e kaloi mes këngës, aktrimit dhe kërcimit. Tanimë jeton në Amerikë si një pensioniste e pasur dhe e lumtur.
Në rini ka qenë e bukur dhe gjithmonë e lakmueshme nga meshkujt. Korçën, vendin e të atit, e preku vetëm kur ishte nëntë muajshe. Kush i ka jetuar ato vite, apo e njeh mirë historinë, padyshim i kujtohet këngëtarja Elena Qirici. Dha pak koncerte në Shqipëri, duke nisur me Korçën, qytetin e serenatave, me Tiranën, Shkodrën, Durrësin, Elbasanin, etj. Por pjesën më të madhe të suksesit të saj, Qirici e fitoi në Evropë dhe në Amerikë, ku jeton edhe sot në moshën 82-vjeçare. Rrjedh nga familje artistësh, historia e të cilëve është e lashtë dhe e pasur. Kjo familje, që emigroi në vitin 1890 në Amerikë për arsye ekonomike, më pas do të bëhej një nga pjesëtaret më të rregullta të festave mondane. Elena Qirici, artisja e famshme shqiptare, të cilën shtypi botërore e ka vlerësuar maksimalisht, e nisi karrierën e saj artistike që në moshën pesëvjeçare, ku filloi të këndonte, kërcente dhe të merrej me akrobaci, këtë të fundit të mësuar nga xhaxhai i saj. Për herë të parë, ashtu e ndrojtur dhe me çiltërsinë e një fëmijë, Qirici interpretoi në skenën e kinema “majestik”, së bashku me grupin e xhaxhait, i cili falë saj rroku një sukses të madh, që bëri të kapërcente kufijtë e Korçës. Kur ishte vetëm 13 vjeç, Elena pushtoi e vetme skenat e vendit. Koncertin e parë së bashku me prindërit e saj, instrumentistë, Elena e dha në kinema “majestik” në Korçë. Ishte një koordinim i interpretimit të dy prindërve instrumentistë dhe vajzës së tyre që herë këndonte, herë kërcente dhe herë interpretonte si akrobate. Koncerti u prit me entuziazëm të madh, gjë që e inkurajoi vogëlushen, e cila shumë shpejt u bë e njohur për talentin e saj edhe në skenat e qyteteve të Tiranës, Durrësit, Shkodrës, Elbasanit, Vlorës etj. Ajo befasonte publikun, ndërsa shtypi i kohës e pasqyronte turneun artistik të Elenës duke evidentuar talentin e saj artistik, veçanërisht për këngët.
Shkollimi në Vjenë dhe suksesi në Evropë
Prindërit, duke qenë vetë artistë kuptuan se vajza kishte aftësi të rralla artistike, ndaj vendosën ta çonin për studime në Vjenë, në një shkollë danci. Nuk kishin kaluar as tre muaj që Elena mësonte në këtë shkollë, kur u ngjit në skenën e teatrit variete të Vjenës. Interpretimi i saj plot jetë, shkathtësi dhe besim në vetvete ra menjëherë në sy të kritikëve të artit, të cilët filluan ta mbështesnin këtë talent të ri. Shtypi filloi të shkruajë për të dhe padyshim kjo tërhoqi vëmendjen e menaxherëve italianë, të cilët qëmtonin talentet e reja dhe u ofronin rrugë drejt suksesit. Kështu ndodhi edhe me Elenën. Në një koncert të saj në Vjenë u paraqit përfaqësuesi i shoqërisë italiane “Frateli Schwarz”, tepër e njohur në atë kohë, që i ofroi një marrëveshje 6-mujore. Në këtë shoqëri bënin pjesë 80 artistë, por Elena e vogël u bë shumë shpejt protagonistja kryesore, duke siguruar suksesin e shoqërisë “Bertoldissimo”. Shfaqjet artistike të organizuara nga kjo shoqëri në shumë qytete të Italisë ishin një sukses i madh dhe sigurisht e ndihmuan Elenën të bëhej e njohur shumë shpejt në jetën artistike italiane. Shtypi italian i rezervoi Elena Qiricit një vend të veçantë dhe për të u shkruan mjaft artikuj, ku ajo emërtohej si “La picola grande diva” (vogëlushja hyjneshë e madhe). Me këtë koncert ajo interpretoi gati në të gjitha skenat e qyteteve të mëdha italiane si në Romë, Milano, Bolonjë, Firence etj. Por kjo jetë artistike i shërbeu për të dalë tej kufijve të Italisë. Tek Elena mbërritën menaxherë të shoqërive evropiane, mes të cilëve artistja e re korçare zgjodhi shoqërinë franceze “A.B.C” të Parisit.
Martesa në Amerikë dhe mbyllja e karrierës
Shkëlqimi i artistes së re shqiptare nuk kishte si të mos tërhiqte vëmendjen e elitës amerikane. Koncertet e saj dhe më pas edhe filmat ku ajo interpretonte ndiqeshin dhe vlerësoheshin prej shtresave të pasura të Amerikës. Babai i saj, Vasili, përpiqej ta mbante larg mjediseve të elitës amerikane dhe e këshillonte që shokun e jetës ta zgjidhte mes emigrantëve shqiptarë që jetonin dhe punonin në atë kohë në Amerikë. Ai parandiente se martesa me një amerikan apo ndonjë të huaj tjetër do ta largonte nga prindërit, të afërmit, vendi i tij. Ishte kjo arsyeja që ai refuzonte edhe kërkesat që i vinin për martesë nga djem të kombësive të tjera. Pavarësisht kësaj, Qirici u martua me djalin e një prej familjeve më të pasura në Amerikë, Fordi. Por kjo martesë i kushtoi artistes shqiptare të hiqte dorë nga bota e artit, duke iu përshtatur kështu jetës mondane. Mësohet se Elena, vajza e vogël korçare, tani është rreth 82 vjeç dhe jeton në familjen e madhe të Fordve në Amerikë.
Jeta në Australi
Pas martesës së Elenës dhe largimit të saj nga jeta artistike, i ati Vasili dhe nëna Rubi shkuan në Australi, ku jetuan vitet e fundit të jetës së tyre. Pavarësisht largësisë, çifti Qirici nuk i shkëputi lidhjet me Korçën, ku jetonin të afërmit. Rubi kishte mësuar kështu dhe shqipen dhe në familjen e tyre flisnin shqip.
Në Kubë - Historia e të atit emigrant
Familja e Nikolla Qiricit nga Korça në vitet 1890 kishte emigruar së bashku me dy djemtë e saj, Vasilin dhe Dhimitrin, në Amerikë. Aty hapën një dyqan, në të cilin punonte gjithë familja. Por Vasili dashuronte kitarën, e për këtë vendosi të largohet për 20 vjet nga shtëpia, drejt Havanës. Bashkohet me një grup instrumentistësh aty dhe fillon të luajë në kitarovajonën e tyre. Pasioni i tij për muzikën u tërhoqi vëmendjen instrumentistëve, të cilët filluan ta ndihmonin që ta përvetësonte kitarovajonën, madje dhe ta ndihmonin të hynte në shkollë muzikë. Nga Kuba emigroi në kontinentin e largët të Australisë, ku hapi kurs muzikë për të rinjtë në kitarë, kitarovajonë, mandollë, mandolinë, violinë, duke formuar kështu një formacion orkestral. Mes këtyre instrumentistëve njohu edhe bashkëshorten e tij, Rudin, me të cilën lindi dhe Elenën.
Jura
Jura (Shqip: Jura)  është një departament në Bourgogne-Franche-Comté rajoni Në Francën Lindore. Emëruar pas Malet Jura, është prefekturë është Lons-le-Saunier. E saj nënprefekturat janë Dole dhe Saint-Claude. Në vitin 2019, jura kishte një popullsi prej 259,199 banorësh. E saj INSEE kodi është 39. Ka një pjesë të shkurtër të kufirit të Zvicra.
Historia
Historikisht, Jura i përkiste Kontesë së Lirë të Burgundisë, i njohur në frëngjisht si Franche-Comté. Dole ishte kryeqyteti derisa rajoni u pushtua nga Louis XIV dhe kryeqyteti u zhvendos në Besançon Dole është tani një nënprefekturë e Jurës.
Qysh në shekullin e 13-të, banorët e dy të tretave jugore të Jurës flisnin një dialekt të gjuhës arpitane. Vazhdoi të flitej në zonat rurale deri në shekullin e 20-të.
Demografia
Zhvillimi i popullsisë që nga viti 1801:
Qytetet kryesore
Komuna më e populluar është Dole ; prefektura Lons-le-Saunier është e dyta më e populluar. Që nga viti 2019, ka 5 komuna me më shumë se 5000 banorë:
Gjeografia
Jura është një nga tetë departamentet e rajonit Burgonja-Franche-Comté dhe është i rrethuar nga departamentet franceze : Doubs, Haute-Saône, Côte-d'Or, Saône-et-Loire dhe Ain, si dhe nga kantoni zviceran i Vaudit në lindje.
Malet e Jurës janë të pyllëzuara, jo të thepisura dhe shkëmbore si Alpet.
Shumë liqene mund të gjenden në të gjithë Jurën, liqeni më i madh natyror është Liqeni Chalain, me përmasa 3 km i gjatë dhe 1 km i gjerë. Liqeni Vouglans u formua pas ndërtimit të një dige hidro-elektrike. Është një nga liqenet më të mëdhenj të krijuar nga njeriu në Francë. • Lac de l'Abbaye
• Lac d'Antre
• Lac de Bonlieu
• Lac de Chalain
• Lac de Chambly
• Lacs de Clairvaux
• Lac de Coiselet
• Lac de Conflans
• Lac du Fioget
• Lac d'Ilay
• Lac de Lamoura
• Lacs du Maclu
• Lac de Narlay
• Lac d'Onoz
• Lac des Rousses
• Lac du Val
• Lac du Vernois
• Lac de Viremont
• Lac de Vouglans
Klima
Klima e Jurës ndryshon shumë sipas lartësisë. Luginat e poshtme janë të buta dhe të këndshme, por luginat e larta malore kanë dimër të ftohtë të ashpër.
Ekonomia
Jura është një rajon i rritjes së verës. Verërat Jura janë verëra shumë të veçanta dhe të pazakonta, të tilla si vin jaune, e cila prodhohet nga një proces i ngjashëm si sherry, duke u zhvilluar nën një florë majaje. Kjo është bërë nga varieteti lokal i rrushit Savagnin. Varietetet e tjera të rrushit përfshijnë Poulsard, Trousseau dhe Chardonnay.
Departamenti nuk përmban qytete industriale: disa qytete funksionojnë si qendra administrative dhe tregtare që i shërbejnë ekonomisë rurale të Jurës. Në mungesë të ndërmarrjeve industriale në shkallë të gjerë, bizneset e vogla artizanale luajnë një rol të rëndësishëm. Jura CFA (Qendra për praktikë dhe trajnim) regjistroi kohët e fundit 752 praktika aktuale në profesione të tilla si ndërtimi, pjekja, kasapi, veshjet e flokëve, riparimi i makinave, shitjet dhe profesione të tjera jo të bazuara në fabrikë.
Turizmi
Vargmali Jura ofron mundësi të shumta për ecje, ski, si dhe sporte të tjera dimërore.
Referencat
<references group="" responsive="1">
Kantoni Saint-Julien-l'Ars
Kantoni Saint-Julien-l'Ars (frëngjisht: Canton de Saint-Julien-l'Ars) është një kanton në departamentin Vienne, rajonin Poitou-Charentes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Julien-l'Ars. Ka sipërfaqe 211.45km2 dhe popullsi 12756 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Julien-l'Ars aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Kelmendi
thumb|right|Pamje nga Kelmendi
Malësia e Kelmendit shtrihet në skajin verior të Alpeve Shqiptare. Në kuptimin etnografik, fisi i Kelmendit bën pjesë në malet e Malësisë së Madhe. Sipas shtrirjes së vjetër fisnore Kelmendi kufizohet me Hotin, Kastratin dhe Shalën në jug, me Gash e Krasniqe në lindje, kurse me Vasojeviçët, Kuçin, Triepshin dhe Gruden në veri. Banorët e këtij fisi, banojnë kryesisht rreth dy burimeve të lumit Cem, Vuklit dhe Selcës dhe lumit të Vermoshit. Komuna e Kelmendit sot ka 6344 banorë, të përqendruar në fshatrat : Vermosh, Lëpushë, Selcë, Tamarë, Brojë, Kozhnja, Nikç, dhe Vukël.
Emri i fisit
Emri këtij fisi vjen nga fjala Shqipe q(k)elmend, dmth. Mendjehapur. Këtë emërtim të natyrës së njeriut, më vonë e gjejmë si emër personal, Clemens. Ndër shkrimet e studiuesve të huaj e gjejmë në forma të ndryshme fonetike "Klemnti", "Klimenti", "Clementiner" etj. kurse në gjuhën shqipe "Klmen-Klmente"3) gjegjësisht "Kelmendi". Për herë të parë, në kuptimin e sotëm, si emër personal, e takojmë tek zëvendësi i tretë i Shën Pjetrit Papa Klementi e I-rë (90-101), cili duke predikuar fjalën e Krishtit ndër paganë, u martirizua.  Kelmendasit këtë e kanë mbajtur për Shenjt, dhe mbrojtës të fisit në tërë historinë e tyre duke ia kushtuar njëherit edhe tempujt e lutjes ndër kisha.  Për këtë arsye kelmendasit në mënyrë të veçantë i nderonin papët e Romës.  Këtë gjë na e dëshmon në një relacion për kelmendasit dërguar Selisë së Shenjte në vitin 1636, nga At Bonaventura.  Ai shkruan se kur se serbët e fesë ortodokse, të ardhur në tokat kelmendase për të shpëtuar nga barbarizmat e ushtrisë turke, filluan ta fyenin papën, këta të fundit i kërcënuan se do t´i përzinin nga territori i tyre fisnor.
Si toponim, ky emër identifikohet me emrin e kështjellës bizantine "Klementiana", të cilën e përmend historiani i epokës Justiniana Prima (527-565), Prokopie i Cezaresë. Sipas historianit serb Vladislav Popoviq, kjo kështjellë duhet të këtë qenë e vendosur ndër viset e Kelmendit, ose në veri të liqenit të Shkodrës. Kurse për Sufflay-n kjo fortesë duhet të këtë qenë në rrugën romake Shkodër - Prizren, tek dogana e Shpëtimit Shenjtë (Svetog Spasa).
Origjina
Siç shihet në regjistrimet e hollësishme të Defterit të Sanxhakut të Shkodrës të vitit 1497, kelmendasit para pushtimit turk jetonin në dy fshatra: fshatin Selçisha ku ishte vendosur katundi Liçeni dhe fshati Çpaja-Spai-Ishpaja ku ishin vendosur katër katunde dhe kishte 152 shtëpi16). Truallishta e përbashkët quhej Petersjan-Petershban-Bishtan, dhe gjendet një orë larg Selcës, në veri të Podgoricës. Fakti se në vitin 1582 në Kelmend shënoheshin vetëm 70 shtepi17), tregon qartë se me ardhjen e pushtuesit aziatik ky fis u detyrua të bëjë lëvizje brënda Malësisë dhe të shpërngulet në viset e Anamalit, fshatrat Muriq, Shestan dhe Goljemadhë në Mal të Zi1. Kurse sipas relacionit të providurit Marin Bolica, procesi i organizimit territorial i këtij fisi si dhe fiseve Hot, Piper, Kuç etj,19) në fund të shekullit të XVI kishte përfunduar dhe ishte formuar tashme teritori bazë i Kelmendit. Në relacionin e tij të vitit 1638 dërguar Selisë së Shenjtë, ipeshkvi i Sapes Frang Bardhi, thotë: "Kelmendasit banojnë ndër male shumë të mëdha dhe me pozita të forta ndërmjet Bosnjës dhe Shqipërisë. Ata janë me kombësi shqiptare, flasin shqip dhe janë të përfshirë ndër kufijtë e Shqipërisë, ushtrojnë besimin tonë të shenjtë katolik romak".20) Përndryshe, sipas dokumenteve, që në vitin 1671 këtë fis e gjejmë të ndarë në tri vllazní: Selcë, Vukel, Nikç dhe në vitin 1688 edhe vllaun e katërt Bogë21) që në fakt paraqitnin katër degët e fisit të shpërndarë nëpër katër lugina. Sipas ipeshkvit te Sapes, Gjergj Bardhit, i cili më 8 korrik 1634 beri një vizitë baritore në malet e Dukagjinit, Pultit e Kelmendit, në këtë vit, ky fis kishte 300 shtëpi me 3200 shpirtëra.
Kelmendasit gjatë pushtimit otoman
Më vonë, për shkak të ruajtjeve të pozitave të veta të cilat kërcënoheshin gjithnjë nga hordhitë osmane dhe për arsye të islamizimit të një pjesë të fisit, Kelmendasit për një kohë u terhoqën nga kjo marrëveshje veneciane, në trojet e veta. Por, gjatë viteve 1686-1699, kur austriakët avancuan deri ne Prizren dhe Shkup në luftë kundër osmanllinjve, kelmendasit përsëri ndryshuan qëndrimin e tyre dhe iu bashkangjitën gjeneralit austriak Piccolominit,37) i cili kishte përfshirë në marreveshjen e 12 tetorit 1689. edhe fisin e Kelmendit.3 Dyshimi i shprehur nga autorët serbë mbi pjesëmarrjen e kelmendasve në luftën e madhe austriako-turke (1683-1699), është i pabazuar. Këtë gjë shumë qartë e deshmojnë burimet austriake në fund të XVII. Jo rastësisht, Graf Luigi Ferdinand marsigli (1658-1730), në një promemorie, drejtuar mbretit Leopoldit I, 39) më 1 prill 1690 për Shqipërinë dhe kelmendasit thekson se, "Pikolomini bëri marrëveshje me Kelmendasit dhe me ata që jetonin në Rozhajë dhe përrreth saj" dhe, se "Kelmedasit jetojnë në Shqipërinë Turke". "Ata - vazhdon marsigli - shtrihen nga afersija e Prishtinës, në Pejë e Plavë deri në Shkodër"40). Këtë me siguri e thotë për arsye se Kelmendasit kanë qenë të shpërndarë edhe në këto vende, së paku në rrethin e Pejës. Për një shtrirje të ngjashme na flet edhe harta venedikase e Giovanni Giacomo Rossi-t, e vitit 1689 ku shihet qartë se territori i këtij fisi është i shtrirë deri në Hercegovinë.41) Graf marsigli, këtë e shkruan për të treguar rëndësinë e madhe që kishte ky fis. marsigli, i cili gëzonte një autoritet të madh në shtabin e perandorisë austro-hungareze, nuk mund të ishte i keqinformuar, gjë që e pohon edhe Rajko Vaselinoviq.
Në vitin 1700, për t'i mposhtur kelmendasit, Porta e Lartë angazhoi pashain e Pejës dhe të Dukagjinit, Hodoverd Mahmutbegun, i cili me dredhi dhe pará depërtoi në drejtim të Ulqinit dhe Tivarit, pasi nënshtroi Malësinë e Madhe42). Sipas relacionit të vitit 1702 dërguar Selisë së Shenjte nga arqipeshkvi Shkupit, Pjetër Karagaqit, kelmendasit, pas një rezistence të spikatur, nga dhuna e madhe 274 familje u detyruan të shpërngulen dhe të vendosen në rrethin e Novi Pazarit, në Peshtër, Rozhajë dhe Rugovë.43) Kështu, vazhdoi shpërngulja pakthim, tashmë masovike e kelmendasve e cila kishte filluar më parë, që në vitet 1661, 1667, 1669 në grupe të vogla për në Plavë e Guci.44) Për gjendjen e tyre të mjerë ekonomike dhe fetare, më së miri njoftoi Arqipeshkvi i Tivarit Vinçenc Zmajeviqi (1701-1712) në letrat e tij baritore dërguar Selisë së Shejtë që nga viti 1702 e tutje,. i cili tashmë i kishte marrë nën kujdesin e vet atëror
Më 24 mars të vitit 1911, Turgut Pasha, komandanti i ekspeditës turke kundër kryengritësve malësorë, shpalli tradhtarë disa prej burrave më të nderuar të Malësisë së Madhe. Në mesin e tyre ishin edhe Fran e Mirash Pali, Lucë Mark Gjeloshi nga Selca57). Por e gjithë kjo, si dhe shumë kercënime e vrasje të tjera që iu bënë këtij fisi nga pushtuesit, nuk i zbrapsen këta trima që të marrin pjesë në gëzimin shumë të pritur, krah për krah me Hot, Grudë Kastrat, Shkrel e Shalë në majën e Bratilës së Deçiqit, më 6 prill 1911, ku me urdhërin e trimit legjendar Dedë Gjo' Luli, Nikë Gjelosh Luli, Gjon Ujkë Miculi dhe Pjetër Zefi ngriten flamurin kombëtar shqiptar5 . Kelmendasit nuk mbetën prapa as në Kuvendin e Gërçes, i cili u mbajt më 10-23 qershor të 1911, në kulmin e kryengritjes së Malësis së Madhe, duke dërguar si përfaqesues të vetin Lule Rapuken nga Vukli, Col Dedën nga Selca, Llesh Gjergjin, bajrakatarin e Nikçit59). E kështu, malësorët kelmendas, tashmë, luftë pas lufte ishin të molisur dhe të shperndarë. Numri i tyre në vendlindje në vitin 1916 ishte: Selca 852 banorë, Vukli 712, Nikçi 685, Boga 228, gjithsejt 2475 banorë.60)
Po kaq e rëndësishme në historinë e ketij fisi ishte koha kur nga shtetet fqinje bënë përpjekje si shumë herë më parë t'i zaptonin trojet tona. Kështu Kelmendi, përkatësisht paria e Bogës së bashku me fiset e tjera, më 2 korrik 1919 nënshkruan Memorandumin që do t'i dërgohej Konferencës së Paqës në Paris61), ku shprehën qartë kundërshtimet për cungimin e trojeve stërgjyshore. Po kështu, këtë pakënaqësi e shprehën së bashku me malësorë të tjerë edhe me grykën e pushkëve në vitin 1920, duke i dëbuar ushtritë grabitqare serbo-malazeze nga këto vise njëherë e përgjithmonë.
Komunizmi
Më në fund, pas marrjes së pushtetit në Shqiperi nga forcat komuniste në vitin 1944, për Malësinë e Madhe si një zonë atdhetare, liridashëse dhe fetare, nisi një epokë e re e vërtetë zie e ideuar prej forcash qartësisht antishqiptarëve62). Kështu, më 27 dhjetor 1944, në fshatin Ivanaj të Bajzës, burrat e mbledhur në shtëpinë e Gjokë Tomë Kokajt63), bënë besëlidhjen e tyre për dalzotje kundër komunizmit të kuq, të cilin në Shqipëri e kishin sjellë agjentët sllavë. E gjithe Malësia pothuajse u ngrit në këmbë dhe u organizua për rezistencë. Kështu Kelmendit i printe seljani, Prekë Cali, i cili më 1 janar të po këtij viti, mblodhi të tri bajraqet e veta: Selcë, Nikç e Vukel, dhe me 150 burra zuri vend në bregun e djathtë të Urës së Tamarës64). Për rreth një muaj, ai ndaloi hovin e e të ashtuquajturës brigadë e parë partizane shqiptare, e cila, së bashku me forcat aleate komuniste serbo-malazezë, dëshironin ta pushtonin pendën e hekurt të racës shqiptare - Malësinë. Por trimat malësorë të zbathur e të zhveshur, pa ngrënë e pa pirë, pa armatimin e duhur, nuk mundën t'i bënin ballë gjatë, betejave të hordhive të kuqe prosllave. Kështu, pas betejës së përgjakshme të janarit të vitit 1945 te Ura e Rrjollit ku morën pjesë trimat e Kastratit, të Hotit, Shkrelit dhe Bajzës65) etj, e ku malësorët pësuan disfata të renda, për ta filloi një kalvar i ri ku me qindra u pushkatuan me gjyq e pa gjyq, nga Kopliku, Bajza deri ne majat e Vermoshit. Si shenjë hakmarrje për t'i gjunjëzuar deri në fund malësorët, po këtë vit, në Shkodër, pikërisht në Zall të Kirit u pushkatuar trimi i Kelmendit burri 78 vjeçar Prekë Cali. Sipas raportit të shefit së Mbrojtjes Shkodrës, Zoi Themeli, gjatë kësaj vale, 44 Kelmendas u vranë, 21 u plagosën, 3 të tjerë u pushkatuan, sepse qenë bashkëpunëtorë të Prekë Calit; 34 shtëpi u dogjen. Pra, ky fis kësaj here u dogj nga vetë shqiptarët66). Në fund të bie në sy se, ne vitin e pavarësisë së Shqipërisë më 1912, Kelmendi tashmë numëronte 2.475 frymë, dhe se 3% kishin pranuar islamizimin. Më se shumti ndër vllaznitë kelmendase u islamizue Nikçi, deri në 10 %.67). Kundrejt atyre luftrave të përgjakshme pesëshekullore, dhe presioneve të ndryshme: tatimeve të mëdha, dërshirmes-jeniçerizmit, marrjes skllevër, torturave çnjerëzore, likuidimeve fizike etj, ky fis, si dhe fiset e tjera shqiptare edhe pse të dërmuar, arritën te mbijetonin, ndokush më pak e ndokush më shumë, duke ruajtur etninë e pastër, fenë stregjyshore, e cila kombit i dha dritë e jetë. Në fund, themi se fisi i Kelmendit si një gjymtyrë e rëndesishme e popullit tonë me një organizim dhe vet flijim të mahnitshëm gjatë tërë të se kaluarës, edhe kundrejt demtimëve te popullatës qe pati, luftoi dhe rreshtoi fitorët të panumërta duke ndërkombëtarizuar edhe më shumë çeshtjen tonë dhe duke i treguar qeverisë osmane si dhe fuqive ballkanike se trojet e stërgjysherve dhe etnia do të ruhen me çmim jete si sytë e ballit.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1890
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Dhora Leka
Dhora Leka (Korçë, 23 shkurt 1923 - Tiranë, 27 dhjetor 2006 ) është kompozitore shqiptare.
Autore në vitet 40 e këngëve të njohura partizane, “Ato maja rripa-rripa seç gjëmojnë”, “Rini, rini”, “Që nga gjokset djaloshare”, dhe më pas e operës "Një jetë me stuhi" sipas një romani të Ali Abdihoxhës.
Pas studimeve në Konservatorin "Pjotër Iliç Çajkovski" në Moskë të Bashkimit Sovjetik (1948-53) u emërua pedagoge në Liceun Artistik “Jordan Misja” në Tiranë dhe u zgjodh sekretare e Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë. Ka qenë e martuar për një periudhë të shkurtër me kompozitorin Çesk Zadeja.
Më 1956 u përjashtua nga Partia dhe nga Lidhja e Shkrimtarëve gjatë spastrimeve kundër simpatizantëve të Bashkimit Sovjetik post-stalinist dhe u dënua me 25 vjet burg. U lirua në vitin 1963 dhe në vitin 1991 u vendos në Tiranë pas një periudhe të gjatë internimesh në zonat e Beratit, Lushnjës dhe Fierit.
Në nëntor 1992 iu dha titulli “Artiste e Popullit”. Në shkurt 1996 themeloi fondacionin “Dhora Leka”, i cili ka si qëllim të mbështesë krijuesit, veprimtaritë muzikore dhe talentet e reja. Emrin e Lekës e mban një shkollë 9-vjeçare në Laprakë të Tiranës. Në vitin 1998 botoi një përmbledhje poezish, "Këngë në shtrëngatë."
Në vitin 2014 u shfaq në shtyp një letër kontroverse që Leka i pat drejtuar Enver Hoxhë s nga internimi në Savër të Lushnjës, në të cilën ajo tregonte se kishte qenë bashkëpunëtore e Sigurimit të Shtetit.
Kukaveci
Kukavec, (Клуковец/Klukovec) ёshtё fshat nё komunën e Velesit, Maqedoni.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 193 banorë Shqiptarë.
Mbreteresh e Roberesh
Mbretëreshë e robëreshë është një album i këngëtares shqiptare Adelina Ismajli.Albumi i shitur shumë të fortë në Shqipëri.
Pusteniku
Pustenik është një vendbanim në komunën e Hanit i Elezit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Pusnik dhe Pusat e Nikës.
Gjuha galiciane
Gjuha galiciane (galicishtja) është gjuha që flitet ne Spanje. Galicishtja është një gjuhe spanjolle qe përngjanë shume me atë te Portugalisë.
Shtoji i Sipërm
Shtoji i Sipërm (malazezisht: Горњи Штој/Gornji Štoj) është vendbanim në Komunën e Ulqinit.
Demografia
Sipas censusit të fundit të popullsisë të vitit 2011, në Shtoji të Sipërm jetonin 107 banorë.
Struktura e popullsisë
Sipas regjistrimi të popullsisë së vitit 2003, ky vendbanim ka pasur 270 banorë. Gati të gjith( 92.53%) banorët janë të përkatësisë Shqiptare.
Khachmaz (rajon)
Khachmaz është një  pjesë e rajonit ekonomik Quba-Khachmaz në Azerbajxhan. Sipas regjistrimeve të vitit 2011 përllogaritet se ka një popullsi prej 162100 banorësh. Sipërfaqja e është 1050 km².
Referime
Khachmaz
Vjatsheslav Kuprijanov
Vjatsheslav Kuprijanov, lindur më 1939.Punëtor ndërtimi, më pas studion matematike dhe gjermanistikë. Jeton si pet lirik dhe shkencëtar letrash në Moskë. Përktheu ndër të tjera vepra të Hëlderlinit, Novalis-it, Rilkës,Brehtit  dhe Jandel. Më vitin 1987 Kyprijanovi u dekorua me çmimin “Letërsi europiane” nga shoqëria letrare e qytetit  jugosllav Vrsac. Në gjermani ka botuar : “Një jehonë e thatë” 1985 “Guximi i besimit”, poezi nga Moska 1987 ,”Një përmendore  për frikacakun  e panjohur” më 1990, “Ftesa për vallëzim” më 1990  “Si të bëhesh një xhirafë” poezi rusisht gjermanisht më 1991
Bekë Berisha
Bekë Berisha shqiptar nga Kosova dhe deputet i Kuvendit të Kosovës.
Jeta
I lindur më...
Veprimtaria
===
Kantoni Joué-lès-Tours-Nord
Kantoni Joué-lès-Tours-Nord (frëngjisht: Canton de Joué-lès-Tours-Nord) është një kanton në departamentin Indre-et-Loire, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Joué-lès-Tours. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 17600 banorë.
La Liga 1935-36
Sezoni i La Liga 1935-36 filloi më 10 nëntor, 1935 dhe mbaroi më 19 prill, 1936. Këtë sezon klubi i Athletic Bilbao shënoi rekord të ri, si klubi me më shumë tituj të fituar në La Liga gjithsej katër tituj.
Kantoni Joué-lès-Tours-Nord
Përbërja aktuale
Kantoni Joué-lès-Tours-Nord aktualisht përbëhet nga Pjesë e Joué-lès-Tours komuna.
La Liga 1935-36
Ekipet pjesmarrëse
La Liga 1935–36 përbëhej nga këto klube: