cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haxhi Hafiz Sabri Koçi
Nga xhamia e Plumbit 16.11.1990, tek xhamia "Ebu Bekr"
Në Shkodër, Koplik, Durrës, Vlorë, Delvinë, Gjirokastër, Lazarat, Berat, Korçë, Leskovik, Laç, Peqin, Domje (Tiranë), Teqja e Dervishe Hatixhesë (Tiranë), Xhamia e Naziresë (Elbasan), Xhamïa e Dine Hoxhës (Tiranë), Xhamia e Kirasit (Shkodër), Reç i Poshtëm (Shkodër), Përmet, Kavajë, (Përurohet xhamia e re), Bulqizë, Vrinë, Shenevlash Durrës, Rrogozhinë, Boks (Shkodër), Korçë (Përurohet kompleks; Islam) Burrel, në fshatin Panaja (Vlorë), Xhamia "Ebu Bekr" (Shkodër), Zemblak (Korçë), Bilisht. Në të gjithë këto përurime H. H. Sabriu merr pjesë, mban ligjëratën e rastit dhe kryen ceremonltë fetare. Nuk po përmendim këtu sa e sa ligjërata e predikime mbajtur në sheshin Namazgja (Tiranë), në Xhaminë e Ethem Beut në Tiranë e sa e sa ceremoni ne rrethe.
Besojmë se në të ardhmen në të gjithë vendin tonë do të ndërtohen shunië xhami të tjera. Puna vazhdon, ajo sapo ka filluar.
Hapja e Medreseve
Hapj a e medreseve kërkonte kuadrin e nevoj shëm, kërkonte bazën materiale mësimore, kërkonte nxënës, kërkonte rregulloret përkatëse programet dhe tekstet mësimore. Të gjitha mungonin. Kishte vetëm dëshirë, pasion dhe gatishmëri për t'ia filluar punës.
Natyrisht, puna e përditshme në medrese paraqiste shumë probleme që duheshin zgjidhur, në mënyrë të veçantë gjetj a e kuadrit si për lëndët e kulturës së përgjithshme, e sidomos për lëndët fetare dhe për gjuhën arabe.
Për lëndët e kulturës fetare medresetë u mbështetën në ishnxënësit e Medresesë së Lartë të Tiranës, të cilët, me gjithë moshën e tyre qenë të gatshëm që të zhvillojnë mësim. Por këtu ndihmuan edhe mjaft kuadro të ardhur nga Kosova dhe Maqedonia, një pjesë e të cilëve vazhdojnë punën me rendement të lartë edhe sot. Ndërsa për mësimin e gjuhës arabe, me ndonjë pë@ashtim të rrallë, shumica e mësuesve erdhën nga vendet arabe, e sidomos nga Egjipti. Për sigurirnin e kuadrove nga Kosova, Maqedonia apo vendet e tjera një ndihmesë të vyer dha këmbëngulja e Hafiz Sabriut, i cili në çdo takim me miq e të ftuar nga vendet e tjera në Shqipëri apo në çdo takim e veprimtari ndërkombëtare e ngriti me forcë nevojën që kishin medresetë tona dhe u fillua të vihej në rrugën e zgjidhjes edhe problemi i arabishtes, ndonëse jo pa vështirësi e të meta.
Sidoqoftë, pavarësisht nga vështirësitë e fillimit u hapën disa medrese, si: në Kavajë, në Tiranë në Shkodër, në Berat, në Korçë. Kjo qe një ngjarje me rëndësi të madhe për kulturën dhe fenë islame. Hapja e tyre u shoqërua me ceremoni festive, disa prej të cilave qenë vërtetë masive. Gjëndja e sotme paraqitet si vijon: janë hapur 10 medrese në disa rrethe të Shqipërisë: në Tiranë, në Durrës, në Kavajë, në Shkodër, në Kukës, në Peshkopi, në Berat, në Cërrik (Elbasan), në Korçë, në Gjirokastër.
Tani që kanë dalë maturantët e parë nga disa medrese, lind problemi i ekuivalencës së tyre me simotrat në disa vende të botës. Hafiz Sabriu ndërhyri në Kajro për pranimin e disa studentëve nga Shqipëria, medresistë, mbi bazën e diplomave tona. Kështu, nga vështirësitë e brendshme, lindin vështirësi të një karakte ri tj etër, natyrisht, më të komplikuara, por që ndikojnë e kërkojnë forcimin e medreseve tona, ngritjen e rolit të tyre në përgatitjen e kuadrit të ri e pas kryerjes së shkollës së mesme, vazhdimin e shkollave të larta jashtë vendit në universitetet e ndryshme të botës.
Gjatë këtyre viteve janë bërë kërkesa të shumta në forumet ndërkombëtare dhe në personalitetet e ndryshme shtetërore e fetare për pranimin e studentëve tanë jashtë. Deri më sot janë arritur disa rezultate premtuese. Vende të tilla, si: Turqia, Egjipti, Malejzia, Jordania, Siria, Libani etj. kanë tërhequr mjaft studentë në shkollat e tyre të larta. Vazhdojnë studimet në këto vende 368 studentë gj ithësej t, shumica e tyre në fakultete të ndryshme laike, e nj ë pj esë në fakultetet fetare.
Shtypi dhe botimet fetare
Dituria islame duhej të hynte në çdo vatër, në çdo familje, kultura është e domosdoshme, ajo është një mjet shumë i fuqishëm për të formuar bindje të qënd rueshme tek besimtarët, aq më tepër që në vendin tonë këto bindje ishin luftuar me një propagande të shfrenuar ateiste.
Komuna e Burimit
Ky artikull merret me Komunën e Burimit. Për qytetin e Burimit shiko në faqen përkatëse. thumb|Pozita e komunës së Burimit në hartën e Kosovës Komuna e Burimit e njohur edhe si Komuna e Istogut është një komunë në Kosovë. Ndodhet në Rajonin e Pejës. Selia administrative është qyteti i qyteti i Burimit.
Haxhi Hafiz Sabri Koçi
Shtypi dhe botimet fetare
Prandaj, që më 7.10.1991 Hafiz Sabriu i drejtohet Ministrisë së Kulturës, Rinisë dhe Sporteve me një shkresë, ku mes tjerash i kërkon të mundësojë botimin e një gazete.24
Komuna e Burimit
Gjeografia
Komuna e Istogut ndodhet në veri-perëndim të Kosovës. Në jug komuna kufizohet me komunën e Klinës, në lindje me komunën e Skënderajt dhe komunën e Mitrovicës, në veri me Serbinë dhe në perëndim me komunën e Pejës. Ka gjithsej 50 fshatra në këtë komunë. Zona ka një sipërfaqe prej 454 km². Së bashku me komunat e Pejës dhe Klinës, formon Rajonin e Pejës.
Haxhi Hafiz Sabri Koçi
Shtypi dhe botimet fetare
Kështu filluan përgatitjet për botimin e gazetës, duhej ngritur redaksia, duheshin siguruar pajisjet, duhej gjetur baza materiale e fondet, duhej siguruar rrjeti i bashkëpunëtorëve e korrespondentëve, duhej organizuar shpërndarja, etj. probleme mjaft të vështira, aq më tepër për kushtet e Komunitetit Mysliman, që i kishte shumë të pakta mundësitë materiale dhe pa përvojën e mjaftueshme në këtë fushë të vështirë.
Komuna e Burimit
Popullsia
Regjistrimi i vitit 2011 zbuloi se komuna e Burimit kishte 39.228 banorë, prej të cilëve 36.1154 ishin shqiptarë, 1.544 egjiptianë nga Ballkani, 1.142 Boshnjakë, 194 Serbë, 111 Ashkali, 39 Romë dhe 10 Turq.
Haxhi Hafiz Sabri Koçi
Shtypi dhe botimet fetare
Redaktori i gazetës, inxh. Nasuf Dizdari kujton: "Ishin ditët historike të vitit 1991, kur në muaj in dhjetor bëhej mbledhja e parë e Drejtorisë së Kulturës dhe vendosej që në janar të vitit 1992 të shihte dritën e botimit gazeta "Drita Islame", organ i Komunitetit Mysliman Shqiptar si periodik dyjavor.
Nuk më harrohet paraqitja e Kryetarit të atij Komuniteti, H.H. Sabri Koçit, i cili me një optimizëm dhe entuziazëm djaloshar na nxiti për t'ia filluar një misioni të tillë. Gjithçka mungonte, duke filluar nga përvoja dhe duke përfunduar tek mjetet e mundësitë, por ama nuk na mungoi për asnjë çast përkrahja e tij, i cili me një perspektivë të qartë e logjikë të fortë, duke qenë dhe kryetar i këshillit botues, na vuri në binarët e propagandimit dhe të përhapjes së kulturës islame, duke u interesuar ai vetë për shtypshkronjën dhe më vonë për pajisjen me kompjutërat e nevojshëm.25
Dhe kështu, me shumë përpjekje më datën 10.1.1992 doli numri i parë i gazetës "Drita lslàme". N'é këtë numër u botua përshëndetja e Kryetarit të Komunitetit Mysliman të Shqipërisë, Hafiz Sabri Koçi.
"Mirëse na erdhe, "Drita Islame"! 10 janari i vitit 1992 do të mbetet një ditë e shënuar në historinë e shtypit mysliman shqiptar, kur pas një periudhe të gjatë shtypjeje të sundimit diktatorial komunist u bë e mundur të dalë në dritë numri i parë i gazetës "Drita Islame", organ i Komunitetit Mysliman Shqiptar. Jemi në vitin e pestë të botimit, deri tani kanë dalë 89 numra. Me gjithë vështirësitë e pengesat gazeta ka ardhur duke përmirësuar vazhdimisht cilësinë e brendisë dhe të formës. "Porositë dhe kujdesi që kanë treguar Z. Kryetari, H. Sabri Koçi dhe shokë të tjerë na kanë vlejtë në punën tonë".
Në faqet e "Drita Islame" kanë shkruar shumë autorë nga të gjitha shtresat e shoqërisë, shumë prej të cilëve intelektualë të shquar, madje edhe të besimeve tjera.
Në shtypin e kohës dhe përmes letrashjanë shfaqur mendime e vlerësime pozitive për gazetën. Imam Vehbi Ismaili, Kryetar i Komunitetit Mysliman të shqiptarëve të Amerikës dhe të Kanadasë, për gazetën shprehet: "... u jam mirënjohës redaksisë se gazetës si dhe artikujshkruesve, Zoti i ruejtë që të vazhdojnë t'i shërbejnë fesë dhe atdheut".27
Në fund të vitit 1991, e pikërisht më 19.12.1991 doli numri i parë i gazetës "Shkëlqimi islam", organ i shoqatës Rinia Islame e Shqipërisë, e cila u pasua nga gazeta "Shpresë", organ i shoqatës së Intelektualëve Islamë e më vonë gazeta "Triumfi islam", sot "Rinia islame", organ i shoqatës Rinisa istame, dega Shkodër. Këto gazeta thellojnë e pasurojnë veprimtarinë e gazetës "Drita islame". Që në numrin e parë të "Shkëlqimit islam", Hafiz Sabri Koçi shkruan: ... Shkëlqimi islam ... do të ndihmojë. në rrënjosjen e ndjenjave të bukura fetare tek njerëzit tanë e veçanërisht tek të rinjtë... ".28
Komuniteti Mysliman me kujdesin e vazhdueshëm të Hafiz Sabriut ka arrit ur të gjejë burimet financiare për botimin e shumë librave me vlera të larta fetare edukative, si: Mevlude, Jasina, Histori të fesë, Jeta e Profetit a.s. e shumë të tjerë që janë shpërndarë e kanë vlejtur për eduk'imin fetar islam. Kjo punë do të vazhdojë në të ardhmen për të cilën është ngritur një grup i veçantë pune.
Komuniteti Mysliman ka arritur që të sigurojë një kohë të caktuar për kronikat fetare dhe për propagandën fetare në Radion dhe Televizionin Shqiptar. Një punë e mirë bëhet edhe me radiot lokale.
Nëse Shqipëria u izolua nga bota, organizmat shtetërore, qoftë edhe formalislit kishin lidhje e marrëdhënie me shumë vende të tjera. Por në fushën e fesë këto lidhje as që mendohej se mund të ekzistonin.
Veçanërisht për fenë islame izolimi e mbyllja qe e plotë. Asnjë mesazh, qoftë edhe i fshehtë, përmes zhurmuesve të televizionit nuk mund të merrej. Prandaj fitorja e arritur më 16 nëntor 1990 do të pasohej me hapjen e mundësive për lidhjet e marrëdhëniet me të gjithë botën, me mendimin e përpjekjet për të forcuar besimin në Zotin dhe moralin e shëndoshë fetar.
Që me themelimin e Bashkësisë Islame të Shqipërisë, që me zgjedhjen e Hafiz Sabri Koçit Kryetar i Komunitetit Mysliman menjëherë u dërguan telegramet për të njoftuar Bashkësitë Islame, në radhë të parë në ato vende ku j etonin shqiptarët, në Kosovë, në Maqedoni, në Mal të Zi, në Amerikë, në Turqi. Kjo qe hapja e parë, ky qe lajmi i parë, gëzimi i parë po ndahej me vëllezërit e një gjaku dhe të një gjuhe. Dhe ky sihariq u përhap në të gjithë botën, nga erdhën përgëzimet dhe vizitorët e parë. Vjen në Shqipërlnë mëmë Rexhep Boja e Resul Rexhepi me të tjerë nga Prishtina, Sulejman Rexhepi e Bahri Aliu nga Shkupi, Idriz Demiri nga Podgorica, Imam Vehbi Ismaili e Isa Hoxha nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Vehbi Sulejman Gavoçi nga Emiratet e Bashkuara Arabe etj.etj.
Po paraqesim nj ë pj esë të përmbledhur të kësaj veprimtarie të dendur në takimet e shumta ndërkombëtare.
Më 24.4.1991 u zhvillua në Kajro të Egjiptit Kongresi Islam me temë: "Bota e fesë islame pas luftës në Gji".
Lidhur me pjesëmarrjen në këtë Kongres Hafiz Sabriu shkruan: "Në radhë të parë për mua është një lindje e dytë, lindje që gjatë gjithë jetës sime s'mund ta përshkruaj kënaqësinë dhe as që do të mund ta shpreh atë që ka ndjerë shpirti e zemra ime. Mbyllja jonë ishte shumë e fortë dhe fatale. Me dekada ishim të ndarë nga mendimi, jeta, kontaktet apo gjithë ajo që është islame. Nuk kishim si të komunikojmë as me vëllezërit tanë në Kosovë, që jemi të një gjaku dhe të një gjuhe, e lëre më të ëndërroja se do të vij ndonjëherë në Egjipt apo në botën arabe, kjo pra është e vështirë... "
Më 18.6.1991 u nisën në Mekë të Arabisë Saudite 165 besimtarë islamë nga Shqipëria për haxhillëk. Në krye të këtij grupi është Hafiz Sabri Koçi. Që nga k-jo datë, pas HAXHIT, Hafiz Sabriu është Haxhi. Më 3-4 shtator 1991 në Sarajevë të Bosnje-Hercegovinës merr pjesë në Kongresin e myslimanëve të Evropës Lindore me temë "Perspektivat e Islamit në Evropën Lindore".
Më datën 15-29.2.1992 Haxhi Hafiz Sabri Koçi bëri një vizitë në Kuvajt e prej këtu shkoi në Arabinë Saudite, në Republikën Federale të Gjennanisë, në Maqedoni, në Bruksel të Belgjikës, në Zagreb të Kroacisë, në Moskë të Rusisë, në Milano të Italisë, në Turqi, gjatë vitit 1994 në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, në Hartum të Sudanit, në Asisi të Italisë, në Bazel të Zvicrës, në Stamboll të Turqisë, në vitin 1995, në Hartum të Sudanit, në Londër të Anglisë, në Kajro të Egjiptit, në Davos të Zvicrës, në Tripoli të Libisë, në Stamboll, Ankara, Konie, Izmir dhe Bursë të Turqisë, në Kuvait, etj.,etj.
Në Shqipëri arrijnë tashmë delegacione nga shumë vende të ndryshme të botës. Më 9.1.1992 në Komunitetin Mysliman pritet delegacioni i Bashkësisë Islamike të Maqedonisë i kryesuar nga Hirësia e tij Dr. Zenun Berisha, i dërguari i posaçëm i Organizatës së ndihmave Islame të Arabisë Saudite me qendër në Mekë Z. Ruzaull-llah Murat. Më 31 maj 1992 u organizua një takim në selinë e Komunitetit Mysliman Shqiptar i klerikëve të tre besimeve fetare me një delegacion të Forumit të të drejtave të njeriut, i kryesuar nga Zoti Marten Vontre, président i forumit të të drejtave të njeriut dhe anëtar i Parlamentit Holandez, Zoti Van den Hanvel, etj. Më 21.1.1992 Hafiz Sabriu zhvilloi një takim në Tiranë me Z. Rqit Dubrovski, sekretar evropian i lirisë së ndërgjegjes me qendër në Angli në lidtije me mbajtjen në Tiranë të një simpoziumi mbi Paqen sociale. Më 3 I.V. 1 992 erdhi për një vizitë dy ditore në vendin tonë Ministri i Vakfit të Kuvajtit si dhe président i Organizatës Botërore Bamirëse Islame me qendër në Kuvajt, Jusuf El Haxh. Më 15 nëntor H. H. Sabri Koçi priti në selinë e tij Z. Dr. Hamid AI Gabid, sekretar i përgjithshëm i organizatës së Konferencës Islamike, po ashtu edhe Z. Muhamed Habib, sekretar i përgjithshëm i Akademisë së Jurisprudencës Islame. Më 19 korrik 1993 erdhi për një vizitë dy ditore Z. Egon Klepsh, Kryetar i Parlamentit Evropian i cili u takua me H. Sabri Koçin e kështu me radhë vijnë Pro£ Nazir Shala, Kryetar i Lidhjes Demokratike të Shqiptarëve, Monsinjor Mishel Fitzgerald, ipeshkv, Sekretar Pontificium Consilium për dialog ndërfetar, i dërguar nga Selia e Shenjtë në Vatikan, i shoqëruar nga Nunci Apostolik i Vatikanit Ivan Diaz dhe Ipeshkëvi ' i Tiranës dhe i Durrësit Rrok Mirdita. Me ftesë të shoqatës së Intelektualëve shqiptarë "Kultura Islame" bëri një vizitë në vendin tonë Z. Jusuf Islam (më parë i quajtur Ket Stivens) ish-këngëtar i famshëm anglez, viziton vendin tonë një delegacion i lartë turk i kryesuar nga Z. Mehmet Nuri Ilmaz, sekretar për fenë Islame në qeverinë turkë, në hotel Dajti organizohet një takim me disa klerikë kristianë të ardhur nga Anglia dhe Amerika për mirëkuptim mes feve monoteiste etj.
Komuniteti Mysliman herëpashere ka marrë në shqyrtim punën e Shoqatave të huaja që veprojnë në vendin tonë.
Është vlerësuar puna e mirë e shoqatave "Heje Tul Ligathe" e Arabisë Saudite, Shoqata Bamirëse "Islamic Relief" e Birminghamit, Komiteti i ndihmave të Kuvajtit, Shoqata "Muafak". Drejtuesit e të katër, shoqatave që përmendëm më lart e të tjera si këto, vlejnë të falënderohen për ndihmesën e madhe që po japin në këtë fazë të vështirë që po kalojmë.
Ejup Statovci
Prejardhja
Ejup Statovci është lindur më 16 prill të vitit 1940 në Fshatin Prugovc të Prishtinës. Shkollën fillore e ka kryer në Fshatin Besi të Prishtinës, kurse Shkollën Normale e përfundoi në Prishtinë në vitin shkollor 1959/1960.
Studimet dhe jeta Profesionale
Pas përfundimit të Shkollës Normale, 14 muaj ka pununar si mësues në Shkollën Fillore në Besi. Në vitin shkollor 1961/1962 është regjistruar në Fakultetin Juridik të Zagrebit, ku është diplomuar më 30 mars të vitit 1966. Pas kësaj, ai ka lidhur marrëdhënie pune së pari në Shërbimin e Kontabilitetit Shoqëror në Prishtinë, dhe më pas ka kaluar në Sekretariatin Krahinor të Financave (Seksioni për marrëdhënie pronësore – juridike). Në vitin 1968 Ejup Statovci si jurist i diplomuar, u zgjodh Asistent i Fakultetit Juridik-Ekonomik të Prishtinës për Lëndë Civile. Në vitin Akademik 1970/1971, Ejup Statovci qe autorizuar të mbajë ligjerata nga lënda: “Pjesa e përgjithshme e të Drejtës Civile dhe e Drejta Sendore”, si dhe ligjerata nga “E Drejta Private Ndërkombëtare”. Në vitin 1971, është zgjedhur Docent. Në vitin shkollor 1968/1969 është regjistruar në studimet post-diplomike në Fakultetin Juridik të Zagrebit/Kroaci. Ka magjistruar më 26 qershor të vitit 1971. Me vendim të Pleqësisë Shkencore – Pedagogjike të Fakultetit Juridik të Lublanës/Slloveni të datës 24 shkurt 1972, Ejup Statovcit i është pranuar Tema për disertacionin e Doktoraturës, të cilën e mbrojti me sukses më 19 qershor të vitit 1974 dhe me këtë fitoi shkallën shkencore doktor i shkencave juridike. Në vitin 1975 është zgjedhur profesor inordinar për lëndën: “Pjesa e përgjithshme e së drejtës civile dhe e drejta sendore”. Në vitin 1980 është zgjedhur profesor ordinar në Fakultetin Juridik të Prishtinës. Prof. Dr. Ejup Statovci ka qenë Kryetar i Pleqësisë së Fakultetit Juridik, drejtor i Studimeve Postdiplomike për gati katër vite. Pastaj, Dr. Ejup Statovci ushtroi edhe detyrën e Drejtorit të Institutit të studimeve juridike të Fakultetit Juridik. Në vitin 1989 si Drejtor i këtij Instituti i organizoi dy simpoziume shkencore dhe botoi dy monografi për statusin kushtetues të Kosovës. Prof. Dr. Ejup Statovci ka qenë anëtarë i Pleqësisë së Universitetit të Prishtinës. Ka qenë anëtarë i Komitetit organizativ të Seminarit Ndërkombëtar “Universiteti Sot” në Dubrovnik/Kroaci. Prod. Dr. Ejup Statovci ka ushtruar edhe detyra të tjera. Ka qenë sekretar i Redaksisë së “Buletinit të Fakultetit Juridik të Prishtinës”; ka qenë anëtar i Këshillit Botues të Revistës “Përparimi” dhe anëtarë i Redaksisë së revistës – publikacionit “Universiteti Sot”. Ka qenë Kryeredaktor i Revistës “E drejta – Pravo” dhe Kryeredaktor përgjegjës i “Përmbledhjës së punimeve” të Fakultetit Juridik.
Prof. Dr. Ejup Statovci përdorte gjuhët Frenge dhe Ruse, kurse Gjuhën Angleze e zotëronte mirë.
Me qëllim përsosjeje shkencore e profesionale, në Vitin 1976 Dr. Statovci ka qëndruar 6 muaj në Universitetin e Kembrixhit (Cambridge University) në Britaninë e Madhe. Për qëndrim studiues ka qenë në Oksford, në Tiranë e Paris, ku ka qëndruar një kohë të caktuar. Si bursist i Fullbrajtit, Prof. Dr. Ejup Statovci gjatë vitit 1979/1980 qëndroi në Universitetin e Harvardit (SHBA) në cilësinë “Visiting Scholar". Ndërkaq, në periudhën prej 1 prillit deri më 30 qershor të vitit 1985 Dr. E. Statovci qëndroi në Universitetin e Kembrixhit (Angli), ku qe i nderuar duke u zgjadhur anëtarë i Fakultetit Juridik. Për punën e tij shkencore Prof. Dr. Ejup Statovci në vitin 1980 ka marrë shpërblimin e Dhejtorit.
Rektor i Universitetit të Prishtinës 1991 - 1997
Nga 26 nëntori 1991 e deri më 31 dhjetor 1997, Prof. Dr. Ejup Statovci ishte Rektor i Universitetit të Prishtinës. Gjatë asaj kohe u angazhua me tërë qenien për shpëtimin e Universitetit të Prishtinës nga mbyllja e tij nga okupuesi Serb. Ai me punën e tij kontribuoj shumë në vazhdimin e punës, në organizimin, në institucionalizimin juridik të Universitetit duke nxjerrë Dekretligjin mbi shkollimin e lartë dhe duke nxjerrë Statutin e Universitetit; duke e transformuar atë në një Universitet të kohës sipas përvojës evropiane dhe botërore, duke e afirmuar dhe pranuar atë brenda dhe jashtë si Intitucion shtetëror. Prof.Dr. Ejup Statovci pa kundërshtim është arkitekti kryesor i ndërtimit të Universitetit të Prishtinës gjatë gjashtë viteve të tij nën okupim. Universiteti jo vetëm që mbijetoj, por e mundi okupatorin e egër klasik. Unversiteti e ndërtoi vetën dhe shtetin e Republikës së Kosovës. Kjo është një punë e madhe të cilën do ta vlerësojë Historia; do ta vlerësojë mendja krijuese. Për punën e tij të madhe dhe vetmohuese, për Kontributin e veqantë që dha si Rektor i Universitetit të Prishtinës Prof. Dr. Ejup Statovci, më 15 shkurt 1999 shpërblehet me “Mirënjohje” të Universitetit të Prishtinës. Ishte kjo koha sa ende jetonte. “Mirënjohje” post Mortum “për kontributin e veqantë për rifillimin e punës së Universitetit të Prishtinës dhe për udhëheqjen e tij në kushte të jashtëzakonshme në periudhën 1991-1997”, iu nda edhe me rastin e 30-Vjetorit të themelimit të Universitetit të Prishtinës, më 16 maj 2000.
Cry-Baby
Cry-Baby është një film i vitit nga John Waters, me Johnny Depp në rolin kryesor.
1865
Ngjarje
Lindja e Dom Nikollë Kaçorrit
Tynaarlo
Tynaarlo është një qytet dhe komunë në provincën Drenthe në Holandë me sipërfaqe 147.65 km² dhe popullsi 32438 banorë. Vries është kryeqendra e komunës.
Lufta e Vlorës : historia në epikën historike
Lufta e Vlorës : historia në epikën historike : studim monografik me autor Albert Habazaj. Botuar në Tiranë nga "Neraida", në vitin 2016. Faqet e librit 204.
Kantoni Navarrenx
Kantoni Navarrenx (frëngjisht: Canton de Navarrenx) është një kanton në departamentin Pyrénées-Atlantiques, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Navarrenx. Ka sipërfaqe 170.91km2 dhe popullsi 5893 banorë.
Lista e lojërave të Capcom
Lista e mëposhtme përfshin titujt e lojrave të cilat janë zhvilluar ose publikuar nga Capcom për konzola të ndryshme duke filluar nga konzolat më të thjeshta arcade, NES, Snes etj, duke vazhduar deri te Nintendo Wii, PlayStation 3 dhe Xbox 360.
CPS Changer
Capcom Quiz World 2
Muscle Bomber 2
Captain Commando
Street fighter 2
Final Fight
Street Fighter 2 Turbo
King of Dragons
Street Fighter Zero
Knights of Round
Tenshi wo Kurau 2
Muscle Bomber
Wii
Virtual Console
WiiWare
Xbox 360
Xbox Live Arcade
Maladers
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Taroninë (Përmet)
Taronina është një fshat në komunën Sukë në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Epidemiologjia e sëmundjes kronike të veshkave në rrethin e Vlorës
Epidemiologjia e sëmundjes kronike të veshkave në rrethin e Vlorës : monografi me autorë Fejzi Alushi, Bora Alushi dhe Sulejman Kodra (red. shkenc.). Botuar në Vlorë nga "Triptik", në vitin 2015. Faqet e librit 112.
Leptis Magna
thumb|Harku i Nderit në Leptis Magna Leptis Magna port dhe qytet feniksian në Afrikën Veriore, në jug të Tripolit, i themeluar nga kartagjenët në shekullin VII para e. sonë. Romakët e pushtuan në vitin 25 p. e. s, ndërsa kulmin e zhvillimit dhe njohjes e arriti në vitin 200 p. e. s po nën sundimin e Septimus Severusit dhe Karakallës.
Në shekullin IV dhe në shekullin VII u shkatërrua e më vonë u shembë në vete. Gjurmimet arkeologjike të bëra nga italianët që nga 1920-të, tregojnë për një begati të mbetjeve nga ish qyteti. Ndër këto mbetje dallohen godinat publike të kohës së qytetit të perandorisë, ndërsa janë shpaluar forumi i vjetër në port. Disa tempuj, teatro, faltore, pallate si dhe rruga monumentale me shtylla e ndërtuar nga Severusi, forumi i ri me tempullin dhe bazilikën (nga Justiani e kthyer në kish krishtere), harku i nderit kushtuar Septimius Severusit, cirkusi dhe amfiteatri.
Dhuna
parapamje|344x344px|[[Kaini dhe Abeli|Kaini duke vrarë Abelin.]] Dhuna përkufizohet nga Organizata Botërore e Shëndetësisë si "përdorim i vullnetshëm i forcës a fuqisë fizike, si kërcënim ose e aplikuar, kundrejt një tjetri, person ose komunitet duke pasur me gjasë rezultate ose mundësi në dëmtime, vdekje, pasoja psikologjike, keqzhvillim, ose pamundësi", megjithëse grupi është i vetëdijshëm që përfshirja e "përdorimit të forcës" në përkufizimin e vet shtrihet përmbi kuptimit konvencional të fjalës.
Për ne, nuk është e rëndësishme tani të trajtojmë dhunën e bashkëlindur dhe atë të fituar se dhuna nga do qoftë ta ketë pikënisjen, pjellë ekstremizëm, luftë, shkatërrim e dhembje. Duke u nisur nga kjo, duhet kërkuar me ngulm rrugët dhe proceset për edukim cilësor që nënkupton tolerancën, paqen bashkëjetesën dhe dashurinë. Jeta shoqërore, në raste të ndryshme ka nevojë për represion është fakt, por, asnjë represion nuk guxon të kalojë në dhunë eksesive qoftë edhe për ndërprejen e izolimin e autorit – autorëve të dhunës. Paedukata, lakmia, padurimi, obsesionet, dallimet midis njerëzve dhe shteteve janë pikënisje të dhunës pas së cilës nganjëherë është më lehtë të kapesh se ti kundërvihesh prandaj dhe është më e guximshme kundërvënia se tolerimi i saj. Ku të kërkojmë guximin dhe formën më të suksesshme për të çrrënjosur dhunën ? « Edukimi fillon njëzet vjet para se të lind fëmija », dhe ky është burimi më begatshëm për të ju shmangur dhunës. Një edukim i brezërave i bazuar në parime të shëndosha humane « prodhon » njerëzimin me vlera dhe ndjenja cilësore që mënjanon dhunën fizike dhe verbale. "Është gjithashtu e rëndësishme që për çdo fëmijë, për çdo adoleshent të mësoj të qeverisë agresivitetin e vet në atë mënyre që të mos shndërrohet në dhunë".
Çdonjëri prej nesh, do të pranoj atë që e quejmë vartësi shoqërore, vartësi nga njëri tjetri e për njëri tjetrin në relacion njeri-njeri ; njeri - botë shtazore ; njeri – botë bimore dhe njeri natyrë e vdekur e anasjelltas. Ky princip i mospërjashtimit të relacioneve të parapërmendura shterë burimin e dhunës që në rrënjët e saj. Kjo ndërpret edhe burimet tjera të thjeshta të dhunës sepse parandalon ngritjen e idesë së të drejtës totale dhe të fajit apo të padrejtës totale në marrëdhëniet e individit apo grupit me botën e jashtme.
Kjo edukatë sa më shumë të jetë e praktikuar do të ndihmojë në ngritjen e lirive të vërteta dhe ruajtjen e dinjitetit vetanak, familjar dhe kombëtar në nivel botëror. Dialogu, demokracia dhe të drejatat e njeriut do të kenë vendin e merituar në shoqëri. Çdo dëshirë për të vendosur « të drejtën time » duke vrarë e përdhunuar vlerat e tjetrit do të ndërpritet në zanafillë dhe skajshmëria do të ndërpritet nga vet edukimi i guximshëm që të guxojmë të mos përdorim dhunë se është shumë ma e lehtë dhuna se sa kundërshtimi i saj. A nuk themi shpesh se paqa ndërtohet me paqe ? A nuk themi se dhuna pjellë dhunë? Të mbjellim paqe, që të korrim paqe!
Kantoni Amiens-5-Sud-Est
Përbërja aktuale
Kantoni Amiens-5-Sud-Est aktualisht përbëhet nga 2 komuna.
Vepra 52, Enver Hoxha
Vepra 52, me Autor Enver Hoxha, ky vëllim përfshin periudhën korrik 1973 - qershor 1974. Shtëpia Botuese "8 nëntori" Tiranë, 1987. Faqe 539. Botohet me vendim të Komitetit Qëndror të Partisë së Punës të Shqipërisë.
- Parathënie për vëllimin e 52-të
- Mbani kurdoherë lart flamujt luftarakë - 9 korrik 1973
- Shkëmbimi i mendimeve qartëson problemet - 13 korrik 1973
- Ne jemi për kontakte midis partive motra - 13 gusht 1973 - Natyra e bukur e çlodh njeriun - 17 gusht 1973
- Për kontrollin e zbatimit të detyrave - 5 shtator 1973
- Për kuptimin ideologjik të problemeve - 7 shtator
- Të zbatojmë me drejtësi vijën e partisë - 8 shtator
- T'i mbajmë afër shokët që gabojnë - 10 shtator
- Asnjë lëshim në zbatimin e ligjeve - 10 shtator
- Kujdes për ruajtjen e sekretit të partisë - 22 shtator
- Revizionizmi e ka në brendi shovinizmin - 29 shtator
- Ngjarjet tragjike të Kilit - 2 tetor - Kryesore janë interesat e revolucionit - 2 tetor 1973
- Festivali Folklorik - një mrekulli e gjenisë së popullit tonë - 16 tetor
- Klasa punëtore është hekurbetoni i shoqërisë sonë - 16 tetor
- Të forcojmë kooperativat bujqësore - 16 tetor
- Inteligjencia - një nga shtresat e talentuara të popullit tonë - 16 tetor
- Të revolucionarizojmë punën e dikastereve - 16 tetor
- Pa gra revolucionare nuk mund të ketë socializëm - 16 tetor - Rinia jonë - e luftës dhe e punës - 16 tetor 1973
- Popujt arabë do të kuptojnë cilët janë miqtë - 16 tetor
- Popujt e kuptojnë kush lufton për ta e kush i ka tradhtuar - 31 tetor
- Diplomacia e fshehtë e dy superfuqive - 16 dhjetor - Mbledhja e partive revizioniste - 14 shkurt 1974
- Me ndërtimin e hekurudhës rinia tregoi heroizëm - 7 mars 1974
- Mbi të gjitha në vendin tonë farkëtohet njeriu i ri - 8 mars 1974
- Veteranët kanë ngritur lart emrin e atdheut - 20 mars
- Të mësohet taktika e luftës partizane - 28 mars
- Që jeta e popullit të bëhet më e gëzuar - 13 prill - Liria duhet ruajtur me armë në dorë - 22 prill 1974
- Për lehtësimin e punëve të gruas - 26 prill
- Të zhvillojmë kulturën e artin popullor - 7 maj
- Në kooperativat e tipit të lartë të ecim me studime - 10 maj
- Të kemi besim të patundur në brezin e ardhshëm - 10 maj
- Disa vërejtje për Pojektkushtetutën e Re - maj 1974 - Shoqëria jonë lufton për një familje të pastër e solide - 2 qershor 1974
- Të jemi kurdoherë vigjilentë - 5 qershor
- Minoritarët gëzojnë të gjitha të drejtat - 19 qershor - Përparimi i zonave kodrinore-malore - 25 qershor 1974
- Të përmirësohet mësimdhënia - 25 qershor
- Përt ë parandaluar paaftësinë e përkohëshgme - 27 qershor
- Përmirësimi i emisioneve të televizionit - 27 qershor
- Treguesi i emrave
- Treguesi gjeografik dhe i emërtimeve të tjera
- Lënda
Ballaban
Ballabani është një fshat në komunën Ballaban në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Arti ushtarak në Luftën e Vlorës të vitit 1920
Arti ushtarak në Luftën e Vlorës të vitit 1920 libër me autorë Shahin Leka, Bernard Zotaj dhe Proletar Hasani (rec.), Bardhosh Gaçe (rec.), Asllan Zemani (red.). Botuar në Tiranë nga "M & B", në vitin 2016. Faqe 292.
Bissau
Bisau është kryeqyteti i Guinea Bisaut. Bissau ndodhet në lumin Geba, lumë e cila ndodhet në Afrikën perëndimore.
Demografia
Regjitrimi i popullit për herë të fundit u bë më 1991, Bissau ka pasur 195,389 banorë. Nga viti 2007, popullsia e qytetit është 407,424 banorë.
Grand Falls-Windsor
Grand Falls-Windsor është një qytet në Divizioni Nr. 6 (Newfoundland dhe Labradori), provinca Newfoundland dhe Labradori, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 54.48 km² dhe popullsi 13725 banorë.
Bissau
Edukimi
Bissau ka dy shkolla portugeze:
1932
Lindje
30 korrik - Kujtim Spahivogli, aktor dhe regjisor shqiptar (v. 1987)
Molinis
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Libertarianizmi
Libertarianizmi është një filozofi politike që i shikon themelet e një shoqërie të mirë tek respekti për zgjedhjen dhe lirinë individuale, kësisoj përpiqet të minimizojë apo reduktojë aksionet e dhunshme të Shtetit, meqë ai është enditeti që më së shumti identifikohet si një forcë e dhunshme në shoqërinë njerëzore. Duke folur në terma të përgjithshme, libertarianizmi fokusohet në të drejtën e individit për të vepruar në dakordësi të plotë me vlerat e veta subjektive, dhe argumenton se veprimet e dhunshme të Shtetit janë shpesh (ose gjithnjë) një pengesë për realizimin e efektshëm të dëshirave dhe vlerave njerëzore.
Vepra 53, Enver Hoxha
Vepra 53, me Autor Enver Hoxha, ky vëllim përfshin periudhën korrik 1974 - dhjetor 1974. Shtëpia Botuese "8 nëntori" Tiranë, 1987. Faqe 544. Botohet me vendim të Komitetit Qëndror të Partisë së Punës të Shqipërisë.
Libertarianizmi
Filozofia libertariane
Një nga principet themelore të libertarianizmit është Principi i Jo-Agresionit, i cili thotë se qeveria duhet të ekzistojë vetëm për të mbrojtur jetën, lirinë dhe pronësinë individuale nga dhuna dhe mashtrimi. Libertarianizmi është ngushtësisht i lidhur me liberalizmin, kuptuar liberalizmi sipas domethënies të tij origjinale të liberalizmit klasik. Libertarianët mbështesin zgjerimin e lirive personale duke i parë ato si bazat themelore të zhvillimit të një shoqërie në prosperitet. Ata priren ta përkuzifojnë lirinë si të drejtën për të bërë çfarëdo gjëje dëshiron deri në pikën kur sjellja e një individi ndërhyn në lirinë apo pronën e një tjetër individi nëpërmjet mënyrash të dhunshme. Në këtë pikë, çdo kah i nënshtrohet disa principeve minimale që zgjidhin mosmarrëveshjet mes individëve. Këto principe themelore që rregullojnë ndërveprimin mes njerëzve janë intrinseke tek shoqëria dhe zhvillohet vetiu, si kode komunikimi duke u pranuar në mënyrë vullnetare nga individët anëtarë të një grupimi të caktuar – në të njëjtën mënyrë sikundër një shoqëri vetiu krijon një gjuhë apo të folme të gjithëpranuar, pa ndërhyrjen e dhunshme të një organizmi shtetëror.
Vepra 53, Enver Hoxha
Përmbajtja:
- Parathënie për vëllimin e 53-të
- Veprimtaria e rrezikshme e Beqir Ballukut - 2-3 korrik 1974
- Ushtri e popullit, ushtri e revolucionit - 10 korrik
- Qiproja dhe planet hegjemoniste të dy superfuqive - 24 korrik - Forca e udhëheqjes së partisë qëndron tek uniteti - 26 korrik 1974
- Letër për veprimtarinë armiqësore të Beqir Ballukut - 29 korrik - Projektplanin ta studjojmë e realizojmë shtrënguar - 16 shtator 1974
- Duam miqtë dhe urrejmë armiqtë - 17 shtator
- Politika jonë është politikë e parimeve proletare - 3 tetor
- Mbi një letër "autokritike" që më dërgon Petrit Dumja - 17 tetor
- Atdheu i tyre është gjithë Shqipëria - 30 tetor
- Udhëzimet nuk mund të zëvendësojnë punën sqaruese - 21 nëntor
- Edhe njëherë për shkollën e lirë ushtarake - 22 nëntor
- Ç'është për ne komunistët organizata-bazë e partisë - 25 nëntor
- Si duhet të funksionojnë organizatat e partisë në ushtri - 26 nëntor - Sukseset ne i kemi arritur në saje të vijës M-L - 28 nëntor
- Për miqtë Shqipëria është kurdoherë e hapët - 28 nëntor
- Ne kemi rrugën tonë, kush të dojë le të vijë me ne - 29 nëntor
- Për drejtorinë e kulturës dhe të propagandës - 11 dhjetor
- Partia, populli e ushtria dënuan njëzëri tradhtarët - 16 dhjetor - Të thellohemi më tej në analizën e komplotit të Beqir Ballukut, Petrit Dumes, Hito Çakos dhe të nxjerrim mësime për punën e partisë në ushtri e në terren - 17 shtator - Treguesi i lëndës
- Treguesi i emrave
- Treguesi gjeografik dhe i emërtimeve të tjera
Preng Bib Doda
Preng Bib Doda i njohur më së shumti në kohën e tij si Preng Pasha (Orosh, 1860 - Lezhë, 22 mars 1919) ka qenë ushtarak i Perandorisë Osmane, i pari i Gjonmarkajve dhe i Mirditës, anëtar i Xhonturqve dhe deputet në Mexhlisin osman. U emërua disa herë zëvendëskryeministër dhe ministër në qeveritë e para të shtetit shqiptar. Së bashku me Ismail Qemalin dhe Esad pashë Toptanin, qe ndër figurat me më tepër ndikim në Shqipëri në pragun e pavarësisë.
Biografia
Fëmijërinë e vet e kaloi në Stamboll, prej ku kthehet në Mirditë më 1876. Me zhvillimet e Lidhjes së Prizrenit më 3 prill 1880 u emërua zëvendës i Hodo pashë Sokolit për degën e Shkodrës. Me ta marrë vesh këtë, Porta e Lartë e internoi në Kastamuni të Azisë së Vogël. Atje nisi të njihej me emrin Ahmet Pasha, dhe madje u bë myteveli (kujdestar) i një xhamie. Për t'u liruar nga internimi e ndihmoi Syrja bej Vlora. U vendos në Liban, ku në sajë të kontakteve tregtare me agjencitë e interesuara për shfrytëzimin e resurseve të Mirditës, familja e Malhamëve në Beirut, i bëri kërkesë Stambollit që ta emëronin Dodën mytesarif i Malit të Libanit si zëvendësues për Vaso Pashën. Më pas nisi punë në Stamboll, me punë në Pallatin Perandorak, me gradën gjeneral i brigadës së rojave shqiptare të Sulltan Abdyl Hamidit II. Përshkruhet nga një gazetar hungarez i kohës: "Princi është një figurë e pashme mashkullore, vishet me teshat piktoreske të mirditorëve dhe rrallë e përmallë shihet i veshur alla-frënga. Është relativisht i ri dhe përpos gjuhës së vet, flet rrjedhshëm frëngjisht, italisht, anglisht dhe turqisht."parapamje|majtas|Prenga i ri me shpatën e argjendtë që iu dhurua të atit nga Napoleoni III i Francës, shpatë të cilën më vonë [[Enver Hoxha përflitet se ia dha Hrushçovit me rastin e vizitës së tij në Shqipëri.]]Më 1908 pas Revolucionit Xhonturk u kthye në atdhe, duke shoqëruar Ismail Qemali deri në Vlorë. Kthimin e tij e përshkruajti frati françeskan Dodaj në ditarin e tij:
Kthimi i Dodës në Mirditë u shndërrua në festë të madhe, por sipas dëshmive të së pranishmes Edit Durham, pasha i veshur me uniformë osmane që mbante në kokë fes ndjehej si i zoritur dhe jo rehat me rrethanat e vendit të tij pas 30 vitesh, madje duke u tronditur nga habia e qitjes së pushkëve të fistarëve të tij tek po e prisnin.
Më 1911 Preng Pasha u zgjodh deputet në parlamentin osman dhe i kishte shprehur shqetësime ambasadorit austro-hungarez për ndarjen e mundshme të viseve shqiptare mes Bullgarisë, Malit të Zi dhe Serbisë.
Ismail Qemali e emëroi zëvendëskryeministër në qeverinë e tij. Në këtë post, Prenga nuk pati shumë kohë që të linte gjurmë, pasi qeveria ra. Duke gëzuar mbështetjen e Francës, nga vera e 1913 nxitej prej saj që të krijonte një principatë katolike në Mirditë nën protektoratin frëng, propozim ky që nxorri sërish në skenë aspiratat për krijimin e një shteti kantonal. Këtë politikë e ndoqi gjer pa u caktuar Princ Vidi, i ndikuar nga kushëriri i tij Marka Gjoni se do të mund të bëhej princ i Shqipërisë me ndihmën serbe. Në qeverinë pasardhëse të Turhan Pashës më 14 mars - 20 maj 1914, Prenga u emërua ministër i Punëve Botore. Sërish nuk pati shumë mundësi që të punonte, ngase problemet e kohës ishin drejtqeverisja dhe nuk kishte kohë për punët botore. Në qeverinë e dytë të Turhan Pashës, më 28 maj - 3 shtator 1914 e kishte ministër të Punëve të Jashtme. Prenga iu përgjigj Princ Vidit kur ky rrezikohej nga Kryengritja e Shqipërisë së Mesme.
Në krye të bashibozukëve të mbledhur nga ai vetë në kazanë e Zadrimës, Lezhës dhe Mirditës ndërmori të vepronte kundër Kryengritjes së Shqipërisë së Mesme. Por radhët e kësaj force u prishën rrugës dhe dolën dore nga qëllimi fillestar dhe kur u sulmuan nga rebelët në Ishëm, u zmbrapsën. I ndodhur në Shkodër, ai u internua nga malazezët dhe u lirua në janar të 1916 me ardhjen e ushtrisë austro-hungareze. Pavarësisht se nuk mori pjesë në Kongresin e Durrësit, u thirr në qeverinë e Turhan Pashës duke u emëruar zëvendëskryeministër më 25 dhjetor 1918. Pak muaj më pas, i shoqëruar me konsullin anglez Eden duke kaluar në rrugën për Shëngjin, iu bë një pritë porsa kaluan lumin Mat: qëlluan veturën, ndërsa Preng Pasha çohet në këmbë duke u bërtitur "Më vritni mue e mos qitni mbi të huejt, se asht kundra zakonit tonë". Pasha me disa prej njerëzve të vet vriten, ndërsa konsulli anglez plagoset. Sipas dëshmive të mbledhura nga Sejfi Vllamasi dhe dokumentave arkivore ku mbështetet historiani Kastriot Dervishi, prita iu bë nga Çokajt e Bregmatës duke kërkuar gjakun e vrasjes së Gjeto Cokut tek Preng Pasha. Me datën 26 mars u varros në Shkodër.
Me vrasjen e tij, prijësia e Gjonmarkajve dhe e Mirditës i kaloi barkut të Lleshit të Zi, prejse martesa e tij me Luçien e Kolë Xhuxhës (mbesën e Ndoc Xhuxhës) nuk pati fëmijë. Parinë e muar gjegjësisht Marka Gjoni, i cili nuk çmohej edhe aq shumë pas ngjarjeve të revoltës kundër Princ Vidit.
Tabanoci
parapamje|stacioni Hekurudhor Tabanoc parapamje|Kufiri Tabanoc Tabanoci eshte nje fshat i vogel ne verilindje te Maqedonise aty gjendet Kalimi kufitar ndermjet Maqedonis dhe Serbis.Banoret e ktij fshati jane kryesisht te popullates Maqedonase.Neper ket fshat kalon Hekurudha dhe Autostrada e serbis A1(E-75) ku mbaron aty dhe fillon Autostrada e Maqedonis M1(E-75)neper Ket fshat kalon edhe lumi i Bajkes nga fshati Miratoc pastaj e merr emrin Lumi i Tabanocit ky lum rrjedh pergjat Hekurudhes dhe Autostrades deri ne KumanovTabanoci shtrihet ne Veri prej Kumanoves ne Perendim Kufizohet me Fshatin Llojan Qe gjendet ne Perendim afer 4kilometra. Ne Veri perendim me fshatin Miratoc Qe gjindet afer 3 kilometra dhe matan kufirit ne Serbi .pastj ne lindje afer 2kilometra me Fshatin Sopot
Termometri mjekësor
parapamje|Një termometër mjekësor që tregon temperaturën prej 37.7 ° C Termometri mjekësor është termometër që përdoret për matjen e temperaturës së trupit të njeriut ose kafshëve. Maja e termometrit futet në gojë nën gjuhë, nën sqetull, në rektum përmes anusit, në vesh, ose në ballë.
Termometri mjekësor ka shifrat e temperaturës nga 35 °C deri ne 42 °C. Nëse temperatura e njeriut zbret nën 35 °C ose rritet mbi 42 °C atëherë njeriu mund edhe që të vdes.
Historia
Termometri mjekësor filloi si një instrument më i përshtatshëm i quajtur termoskop uji, i ndërtuar nga Galileo Galilei rreth vitit 1592-1593. Mungonte një shkallë e saktë me të cilën mund të matte temperaturën dhe mund të ndikohej nga ndryshimet në presionin atmosferik.
Mjeku italian Santorio Santorio është personi i parë i njohur që ka vendosur një shkallë të matshme në termoskop dhe e ka shkruar atë në vitin 1625, megjithëse ai ka shpikur një të tillë që në vitin 1612. Modelet e tij ishin të mëdha, jopraktike dhe u desh një kohë e mjaftueshme për të marrë një lexim i saktë oral i temperaturës së pacientit.
Matematikani, astronomi dhe fizikanti i shquar holandez Christiaan Huygens krijoi një termometër klinik në vitin 1665, të cilit ai i shtoi një formë të hershme të shkallës Celsius duke vendosur shkallën në pikat e ngrirjes dhe vlimit të ujit. Nga viti 1742 astronomi suedez Anders Celsius krijoi shkallën e temperaturës Celsius që ishte e kundërta e shkallës moderne, në atë 0 ishte pika e vlimit të ujit, ndërsa 100 ishte duke ngrirë. Më vonë u kthye nga botanisti suedez Karl Lineu në vitin 1744.
Duke punuar në mënyrë të pavarur nga Celsius, fizikani i Lionit Jean-Pierre Christin, sekretari i përhershëm i Akademisë së Shkencave, Belles-lettres et Arts de Lyon, zhvilloi një shkallë të ngjashme në të cilën 0 përfaqësonte pikën e ngrirjes së ujit dhe 100 përfaqësonte vlimin. Më 19 maj 1743 ai botoi projektin e një termometri mërkuri, "Termometrin e Lionit" të ndërtuar nga mjeshtri Pierre Casati që përdori këtë shkallë.
Nga mesi i shekullit të 19-të, termometrit mjekësor iu deshën njëzet minuta për të bërë një lexim të saktë të temperaturës. Midis viteve 1866-1867, Sir Thomas Clifford Allbutt (1836–1925) projektoi një termometër mjekësor që ishte shumë më i lëvizshëm, dhe duheshin vetëm pesë minuta për të regjistruar temperaturën e një pacienti.
Në vitin 1868, mjeku gjerman, psikiatri pionier dhe profesori i mjekësisë Carl Reinhold August Wunderlich botoi studimet e tij që konsistonin në mbi një milion lexime nga temperaturat e njëzet e pesë mijë pacientëve, të marra në nën sqetull. Me zbulimet e tij, ai ishte në gjendje të konkludonte se temperatura e një njeriu të shëndetshëm ra brenda intervalit prej 36.3 deri 37.5 ° C.
Dr. Theodor H. Benzinger (13 prill 1905 - 26 tetor 1999) shpiku termometrin e veshit në vitin 1964.
Mjekesia Osmane ne Shqiperi
Mjekesia osmane - më 1967, kur nisi lufta kundër fesë, nën sloganin "feja opium për popullin" dhe ku regjimi komunist ngriti kazmën ndaj kishave dhe xhamive anembanë vendit, punonjës të Arkivit Qendror të Shtetit, morën nën mbrojtje aq sa mundën, dokumente të vyera, që gjendeshin në bibliotekat e tyre. Për fatin e mirë të kulturës kombëtare, njerëz të ditur me kulturë që punonin në arkiv, që njihnin vlerat e ruajtura ndër objekte të kultit, u dërguan në objektet e kultit për të marrë dhe mbrojtur vlerat kulturore dhe historike nga turmat e egzaltuara. Kështu ndodhi, ndaj sot, në Arkivin Qendror të Shtetit ruhen dokumente me vlera historike dhe kulturore. Dhe mes tyre, edhe ato më të çuditshmet, magjitë....
Ato vijnë në dokumente, kryesisht libra dhe fletore, ku përshkruhen magji dhe mjekësi popullore, si pjesë të mjekësisë osmane, e cila në vetvete, përfaqëson lidhjen e ngushtë të ekzistencës së Perandorisë Osmane, që shtrihej në tre kontinente: Evropë, Azi dhe Afrikë. Dhe në një hapësirë enorme gjeografikisht, gëlonin popullsi të ndryshme nga pikëpamja shoqërore dhe e kulturave që përfaqësonin, ndaj dhe përvojat mjekësore ishin të larmishme, në të cilat gërshetoheshin sa mjekësia popullore që bazohej në traditat popullore, aq edhe shkenca e mjekësisë me gjithë arritjet e saj. Gjithë kjo përvojë, reflektohet edhe në "Mjekësinë Shqiptare", ku shkruan njerëz të ditur jo vetëm shqiptarë, por dhe turq, arabë, persë. Një arsenal i tillë dijesh në dokumente të vjetra dhe të vyera, ruhen në Arkivin Qendror të Shtetit, në fondin e veçantë "AQSH, F. 725 (Dorëshkrimet Osmane, Arabe, Perse) (OsmanlÄ±ca, Arapça ve Farsça dillerinde el yazÄ±ÅŸmalarÄ±).
Mjekësia nis që nga lashtësitë me kujdesin për ruajtjen e shëndetit, përmes një linje evoluimi, kushtëzuar nga niveli i zhvillimit social, ekonomik, politik dhe jo vetëm të shoqërisë, por në veçanti, vetë njeriut. Mes vartësive të tilla, u zhvilluan konceptet dhe mënyrat për të qenë "pronar" i një trupi të shëndetshëm. Hapi i parë ishte ballafaqimi me elementin që pengonte një shëndet të fortë, i cili në term mjekësor, nënkupton përjetimin e një "gjendjeje të dhimbshme", e ndryshme kjo në individë të ndryshëm dhe në vartësi të llojit të saj. Por pyetjet mbi shkaqet e sëmundjes, marrin përgjigje të ndryshme sipas kohërave, që nga kohët e hershme të zhvillimit të shoqërisë njerëzore, kur njerëzit besonin te mrekullitë dhe u luteshin shumë zotave, më pas një zoti të vetëm dhe pejgamberëve (shenjtorëve), për t‘i shpëtuar me fuqitë e tyre të mbinatyrshme.
Fillimisht, dijetarët u kushtuan vëmendje studimit të forcave të mbinatyrshme, dhe kështu, nisën "magjitë" e ndryshme, që në vetvete, mbajnë zbulimin dhe njohjen e gjërave të fshehta. Në mjekësi, termi "magji", përkufizohet si mjet që shëron sëmundjet dhe si zgjidhës i problemeve. Në fakt, magjitë mbështeteshin jo aq në baza shkencore laike, sesa në filozofinë mistiko-fetare, e cila lejon zgjidhjen e problemeve brenda vetes.
Dalja e dy besimeve, kristianizmit dhe myslimanizmit, shënon epokën e re, atë të konsolidimit të logjikës abstrakto-mistike në perceptimin e ngjarjeve dhe fenomeneve, dhe ku njerëzimi fitoi një imazh të ri mbi krijuesin. Përfaqësuesit e botës islame, të cilët ia dolën që të kuptonin e shpjegonin lutjet, nisën t‘i përdornin disa prej tyre për bërjen e magjive. Interesant mbetet fakti se ndonëse feja islame e dënon magjinë si një gjynah të madh ("haram"), ndërsa bërësit e saj, si magjistarë, (qafir), qoftë në "Kuran" dhe në "Synnet", kurimi i sëmundjeve edhe përmes kësaj rruge, zë një vend jo të vogël.