cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skampa
Mesjeta
Pas rënies së Perandorisë Romake, Scampis, i cili ra nën sundimin bizantin, ndoshta u bë selia e peshkopit në shekullin e 5-të. [28] Në perëndim të kastrumit, në shekullin IV u ndërtua bazilika e Tepes, kisha më e hershme e njohur e krishterë në qytet, në të cilën në shekullin e 6 u krijua një mozaik dekorativ dyshemeje dhe një fron peshkopi. Kjo sugjeron se ajo mund të ketë qenë kisha kryesore e selisë episkopale. [29] Bazilika e Bezistanit, e cila gjithashtu ka një dysheme të zbukuruar me mozaik, u ndërtua disi më vonë dhe studiuesit e identifikojnë atë me Katedralen e Shën Pjetrit të Scampis të shekullit të 6-të. [30] Kastrumi romak u forcua gjatë kohës së perandorit bizantin Justiniani I (r. 527–565), [31] pas shekullit të 6-të, megjithatë, si rezultat i bastisjeve të përsëritura të ostrogotëve, sllavëve dhe bullgarëve që nga shekulli i 5-të, vendbanimi u shpopullua gradualisht. [32] Në vitin 1466, sundimtari i Perandorisë Osmane në zgjerim, II. Mehmeti ndërtoi një kala, paraardhësi i Elbasanit modern. [33]
Përshkrimi arkeologjik
Një bazilikë e tretë e hershme e krishterë u gërmua në kodrën e afërt të tepes, pikëzimi i mozaikut të së cilës ishte i hapur në dysheme. Fillimisht ishte një bazilikë me një nef kryesor dhe dy nefet anësore, me një shenjtërore të mbyllur me absidë, ku hyhej përmes një narteksi me bosht pingul me nefin kryesor. Në një fazë të mëvonshme ndërtimi, një kishëz më e vogël varrezash u ndërtua në fund të nefit verior drejt shenjtërores, ndër të tjera, këtu u zbulua edhe vendi i prehjes së fundit të një prej peshkopëve të Scampis, Stephanos. Në shekullin e 6-të, narteksit iu shtua një ekzonarteks më i madh, nga i cili u gjetën disa sarkofagë guri, ndërsa varre me tulla u gjetën në koritë. Pavarësisht varrit episkopal dhe një dokumenti bashkëkohor që dokumenton vizitën e të dërguarve papalë në vitin 519, i cili i referohet një farë Bazilike të Shën Pjetrit jashtë mureve të qytetit, bazilika e tepes nuk është identifikuar si kisha kryesore e peshkopatës së Scampis deri më sot. .
Po ashtu aty pranë, afër Topçisë, gjenden mbetjet e urës së luginës së ndërtuar dikur nga romakët si pjesë e Via Egnatia. Trupi i urës fillimisht mbështetej nga pesë shtylla, të cilat u zgjatën me dhjetë shtylla shtesë në shekujt e vonë të antikitetit, në lidhje me shpërnguljen e Shkumbinit. Mbetjet e shtyllave origjinale, ndonjëherë të zbukuruara me gdhendje helenistike, mund të shihen edhe sot.
Kantoni Poncin
Përbërja aktuale
Kantoni Poncin aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Hasip Emurllahu
Hasip Emurllahu nga fshati Hotël në Kumanovë, Maqedoni ushtarak shqiptar, dëshmor i luftës në Maqedoni.
Hasip Emurllahu ju kishte bashkuar forcave shqiptare që luftonin edhe më tutje pas çlirimit të Kosovës për lirin e shqiptarëve në territoret e administruara nga Maqedonia, gjatë viteve 2000.
Tonsiliti akut (bajamet)
Është një nga sëmundjet më të shpeshta të fëmijërisë sidomos rreth moshës 5-6 vjeç. Poshtë moshës 3 vjeç dhe mbi 50 shihet rrallë. Funksioni i bajamëve është në krijimin e limfociteve(qeliza të bardha apo antitrupa) dhe zakonisht shkaktarët kryesorë janë mikroorganizma patogjenë si stafilokoke,streptokoke,pneumokoke etj.
Diagnostifikimi
Diagnoza vendoset me vizitën e bërë nga mjeku i cili vë re se bajamet janë të zmadhuara (hipertrofike) dhe të skuqura (hiperemike). Mund të ketë edhe eksuda mbi bajame (qelbëzim). Nëse janë shumë dhe të vogla si pikë atëherë e merr emrin tonsiliti folikular. Mukoza e gojës është e thatë si pasojë e marrjes së pakët të lëngjeve. Si test diagnostikues përdoret mbjellja (kultura) e fytit. Gjithashtu edhe me preparatin e fytit mund të punohet për gjetjen antigjenteve të streptokokëve beta hemolitik grupi A.
Në analizat laboratorike vihet re një leukocitozë (rritje e leukociteve, qelizave mbrojtëse të trupit). Nëse dyshohet për infeksion bakterial boja gram mund të jetë e dobishme. CRP ndihmon në diagnozën diferenciale mes bakterieve dhe viruseve. Nëse është e lartë infeksioni është bakterial.
Qëllimi i kurimit është të shkatërrojë infeksionin dhe të lehtësojë simptomat. Higjena e gojës dhe marrja e nevojshme elëngjave është shumë e rëndësishme. Për pastrimin e gojës mund të përdoren gargarat antiseptike. Për infeksionin duhen përdorur atibiotik (veçse kur dyshohet për infeksion bakteriel e jo viral), regjim shtrati, marrje e bollshme e lëngjeve .Edhe nëse nuk përdoret asgjë përsëri trupi e kufizon infeksionin por dhënia e ilaçeve kur duhet i ul ndjeshëm simptomat dhe pengon komplikacionet emundshme dhe të rrezikshme si sëmundjet e veshkave dhe ato reumatizmale. Si antibiotik këshillohet penicilina për 10 ditë. Për heqjen e bajameve ka disa kritere të tjera që mjeku i merr parasysh dhe nuk duhet nxituar por duhet parë nëse është apo jo e nevojshme.
Uezwil
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Duy Beni
Duy Beni (Shqip: Më dëgjo) është një serial televiziv dramatik turk i drejtuar nga Ali Balcı dhe i shkruar nga Makbule Kosif, episodi i parë i të cilit u transmetua më 7 korrik 2022. Rolet kryesore ndahen nga Rabia Soytürk, Caner Topçu, Berk Hakman dhe Ege Kökenli.
Faik Ibrahimi
Faik Ibrahimi nga Kumanova, Maqedoni ushtarak shqiptar, dëshmor i luftës në Maqedoni.
Faik Ibrahimi ju kishte bashkuar forcave shqiptare që luftonin edhe më tutje pas çlirimit të Kosovës për lirin e shqiptarëve në territoret e administruara nga Maqedonia, gjatë viteve 2000.
Alan Bullock
Alan Bullock (Trowbridge, 13. 12. 1914 – Oxfordshire, 2. 2. 2004), historian, profesor dhe shkrimtar britanik.
Sfinksi (shoqatë)
Shoqata e enigmatëve dhe enigmologëve "Sfinksi" u themelua në Prishtinë në majin e vitit 1994, ndërsa nismëtar i themelimit ishte enigmati i njohur shqiptar dhe kryemjeshtri i parë shqiptar i enigmatikës Xhevat Ruhani. Qëllimi i themelimit të kësaj shoqate ishte që t'i tubonte në një vend forcat kreative shqiptare të enigmatikës të rajonit të Prishtinës, në mënyrë që me përpjekje të përbashkëta të punohej në drejtim të avancimit sasior e cilësor të enigmatikës shqiptare.
Së shpejti rreth "Sfinksit" u mbodhën enigmatët e njohur Nazim Lleshi, Driton Sejdiu, Kadri Bicaj, Arlind Boshnjaku, Gazmend Kajtazi, Riza Bërbatovci, Ilir Morina, Basri Berisha e shumë enigmatë të tjerë, disa nga të cilët edhe sot e kësaj dite paraqesin krijuesit më kreativë të këtij lëmi, duke e kultivuar enigmatikën dhe teorinë e saj, enigmologjinë, në mediat e shkruara (gazeta, revista dhe revista të specializuara të enigmatikës) dhe në mediat elektronike (radio dhe televizion), duke i dhënë kontribut të jashtëzakonshëm ngritjes cilësore të enigmatikës shqiptare.
Pas Xhevat Ruhanit, i cili vazhdoi të jetë ideator dhe prijatar i zhvillimit të enigmatikës shqiptare, në krye të Shoqatës së enigmatëve dhe enigmologëve "Sfinksi" erdhi enigmati i njohur, Nazim Leshi, profesor i gjuhës dhe letërsisë frenge, ndërsa nga viti 1996 e këndej në krye të "Sfinksit" ndodhet Mustafë Statovci, profesor i letërsisë.
Pas themelimit, në vitin 1994, ShEE "Sfinksi" zuri të botojë edhe organin e vet, revistën për enigmatikë dhe enigmologji "Stili", në të cilin filluan të bashkëpunojnë enigmatët më të njohur të rajonit të Prishtinës, të cilët deri atëherë kontributin e tyre e kishin dhënë në revistën "Horizonti", që asokohe dilte në Gjilan. Në postin e kryeredaktorit të kësaj reviste u ndërruan Xhevat Ruhani, Mustafë Statovci etj., të cilët ndikuan që "Stili" edhe pas ndërprerjes së daljes së tij, të mbetet një kapitull jashtëzakonisht i rëndësishëm i zhvillimit të enigmatikës dhe enigmologjisë shqiptare.
Pas një pushimi disavjeçar, Shoqata e enigmatëve dhe enigmologëve "Sfinksi" sërish është riaktivizuar në fillim të vitit 2009 dhe është për të pritur që ajo shumë shpejtë t'i kthejë atributet që e kanë karakterizuar veprimtarinë e saj në zhvillimin e enigmatikës dhe enigmologjisë shqiptare përgjithësisht.
Agim Zenuni
Agim Zenuni nga Kumanova, Maqedoni ushtarak shqiptar, dëshmor i luftës në Maqedoni.
Agim Zenuni ju kishte bashkuar forcave shqiptare që luftonin edhe më tutje pas çlirimit të Kosovës për lirin e shqiptarëve në territoret e administruara nga Maqedonia, gjatë viteve 2000.
ACF Fiorentina
ACF Fiorentina njohur zakonisht si Fiorentina ( Italisht : [fjorenˈtiːna]), është një klub italian futbolli me seli në Firence, Toskana. I themeluar nga një bashkim në gusht 1926, dhe i rithemeluar në gusht 2002 pas një falimentimi, Fiorentina ka luajtur në elitën e futbollit italian për pjesën më të madhe të historisë së tyre; ajo është një nga katër klubet me më shumë sezone në Serie A.
Në ditët e para kur u formua ngjyrat e klubit ishin Kuq-Bardhë, por në vitin 1928 u shëndrua në Vjollcë-Bardhë. Prej ditës që u ndryshua ngjyri klubi njihet edhe me emrin "i Viola" që do të thotë "Vjollcët". Skuadra futbollistike e ACF Fiorentinës ndeshjet luan në Stadiumin "Artemio Franchi" që ka kapacitet prej 47.282 ulësesh.
Sukseset
25px|left 25px|left 18px|left 20px|left 20px|left
Anastasi IV
Papa Anastasi IV (Corrado l. 1073 afërsisht, Roma - v. 3 dhjetor 1154, Roma) ishte papa i 168 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 9 korrik 1153 dhe deri më 3 dhjetor 1154. Paraardhës i tij ishte papa Eugjeni III, ndërsa pasardhësi papa Adriani IV.
No Code
No Code është albumi i katërt i Pearl Jam-it, i nxjerrë më 27 gusht, 1996 nëpërmjet Epic Records.
Unterlunkhofen
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
No Code
Këngët
Albumi zgjat: 49:37
Grema
Gremë është një vendbanim në komunën e Ferizajt, Kosovë. Gjendet në jug të Ferizajit jo shum afër rruges Ferizaj-Kaçanik-Shkup. Ka një pozitë shumë të mirë strategjike është shumë afër maleve të Sharrit. Fshati Gremë i banuar kryesisht me shqiptarë dhe ka afërsisht mbi 700 shtëpi dhe diku rreth 10,000 banorë.
Jupiteri
Jupiteri ose Enjti është planeti i 5-të nga Dielli dhe më i madhi nga të gjithë tjerët në sistemin diellor. Jupiteri është më shumë së dy herë më i madh së sa planetët e tjerë, dhe 319 herë më i madh se sa Toka.
Jupiteri është objekti i katërt që ndriçon në qiell (pas Diellit, Hënës dhe Venerës). Ai ka qenë i njohur që nga kohërat prehistorike si një yll. Në 1610, kur Galileo pa në teleskop ai zbuloi katër hënat më të mëdha të Jupiterit: Io, Europa, Callisto, Ganymede dhe (tani e njohur si hëna Galilean). Ky ishte zbulimi i parë i një qendre lëvizëse nga Toka. Ky zbulim ishte një pikë kryesor në favor të teorisë heliocentrik të Nikola Kopernikut dhe studimeve të tij (së bashku më të dhënat e tjera të reja nga teleskopi i tij : faza e Venus dhe malet në Hënë).
Jupiteri është vizituar më parë nga Pioneer 10 në 1973 dhe më vonë nga Pioneer 11, Voyager 1, Voyager 2 dhe Ulysses. Anija/Satelit Galileo orbitron rreth Jupiterit për tetë vjet. Ajo vazhdon të vëzhgohet rregullisht nga syri i teleskopit Hubble.
Planetët me përbërje gazi nuk kanë sipërfaqe të ngurtë, këto materialë janë thjesht më të denduara në thellësi (rrezet dhe diametri korrespondojnë dukë na treguar që është 1 atmosferë). Ajo që në e shohim në këto planetë janë retë e larta (pak mbi nivelin 1 atmosferë).
Jupiteri është rreth 90 % hidrogjen dhe helium 10 % (nga numri i atomeve, % nga 75/25 në masë) me gjurmët e metan, ujë, amoniak dhe shkëmb. Kjo është shumë e afërt më përbërjen e Nebulas Diellore, nga të cilat i gjithë sistemi diellor u formua. Saturni ka një përbërje të ngjashme, por Urani dhe Neptuni kanë më pak hidrogjen dhe helium. Njohurive tona të brendshme të Jupiterit (dhe planetët e tjerë të gazit) janë shumë të pakta dhe mund të rrinë të tilla për disa kohë. Jupiteri ndoshta ka një bazë të materialit shkëmbor në pjësën e tij më të madhe, prej rreth 10/15 % të masës së Tokës.
Tek Thelbi qëndron pjesa kryesorë e planetit në formën e hidrogjenit dhe materiale të tjera të shkrira. Kjo formë ekzotikë e zakonshme e elementëve është e mundur vetëm në presionet që tejkalon 4.000.000 bar siç është në brendësi të Jupiterit (dhe Saturnit). Hidrogjeni i lëngshëm metalik përbëhet prej protoneve dhe elektroneve të jonizuar (si e brendshmja e Diellit, por në një temperaturë shumë të ulët). Në temperaturën dhe presionin e hidrogjenit në brendësi të Jupiterit është një lëng i përbërë jo prej gazit. Ajo është një dirigjent elektrik dhe burimi i fushës magnetikë të Jupiterit. Kjo shtresë ndoshta përmban gjithashtu disa helium dhe gjurmët e Akullit.
Shtresa e jashtme është e përbërë kryesisht nga molekula hidrogjeni dhe heliumi. Atmosfera që në shohim është shumë më lart kësaj shtresë të thellë. Uji, dioksidi karbonit, metani dhe disa molekula të tjera janë gjithashtu të pranishme por në një sasi tepër të vogël. eksperimentet e fundit kanë treguar së hidrogjeni nuk e ndryshon fazën papritmas.
3 shtresa të dallueshme të reve besohet së ekzistojnë më përbërje nga akulli i amoniakut, hidrosulfid amoniaku dhe një përzierje e akullit dhe ujit. Megjithatë, rezultatet paraprakë nga hetimi tregojnë vetëm shenja të reve. Të dhënat nga hetimi atmosferik gjithashtu tregojnë së ka shumë më pak ujë së sa pritej. Mendimet ishin së atmosfera e Jupiterit do të përmbajë rreth dy herë më shumë oksigjen (i kombinuar më hidrogjen të bollshëm për të përbërë të ujin). Po ashtu befasuese është temperatura e lartë dhe dendësia e pjesëve të larta të atmosferës.
Jupiteri dhe planetët e tjerë të gazit kanë erërat e forta më shpejtësi të cilat janë të izoluar në grupe të gjerë. Përbërjet Kimikë dhe temperatura e lehtë dallohet dhe janë përgjegjëse për grupet më ngjyrë që dominojnë paraqitjen e planetit. Grupet e lehta më ngjyra quhen zona, ato të errëta quhen rripa. Këto Grupe kanë qënë të njohur për disa kohë në Jupiter, por kompleksët dhe rajonet kufitarë midis grupeve u panë nga Anija Voyager. Të dhënat nga hetimi Galileo tregojnë së erërat janë edhe më të shpejta së sa pritej (më shumë së 650 km në orë). Atmosfera e Jupiterit është parë të jetë shumë turbullt, kjo tregon së erërat janë të formuara nga brendësia e vet planetit dhe jo nga Dielli siç formohet në Tokë.
Njollat e Kuqë janë parë nga vëzhguesit Tokësorë për më shumë së 300 vjet. Njollat e Kuqë janë rreth 12.000 deri 25.000 km, mjaft e madhe për të mbajtur dy Toka. Ka dhe Njolla të tjera të ngjashme por që janë më të vogla dhe kanë qënë aty prej kohësh. Vrojtimet dhe drejtimet e rrotullimit tregojnë së GRS - Njolla e Kuqë është një rajon më presion të lartë dhe shumë më të ftohtë së sa rajonet tjera në planet. Struktura të ngjashme janë parë në Saturn dhe Neptun.
Jupiteri rrezaton më shumë energji në hapësirë së sa merr nga Dielli. Thelbi i Jupiterit është i nxehtë : Bërthama është ndoshta rreth 19.727 °C. (Jupiteri nuk prodhon energji më shkrirje bërthamorë si në Diell, por është shumë i vogël dhe bërthama e tij është shumë e ftohtë, për të shkaktuar reaksione bërthamorë). Kjo ngrohje e brendshme ndoshta shkakton një fenomen thellë në shtresat e lëngshme të Jupiterit dhe është ndoshta përgjegjës për kompleksin që në shohim në retë ose njollat në atmosferë. Saturni dhe Neptuni janë të ngjashëm më Jupiterin në këtë drejtim.
<b> Jupiteri është në madhësinë e duhur për të qënë një planet gazi. Jupiterit i duhet të ishte edhe 80 herë më i madh së sa është aktualisht, që të quhej Yll Jupiteri ka një fushë të madhe magnetikë, shumë herë më të fortë së sa e Tokës. Magnetosfera e tij zgjat më shumë së 650 milion km. (Vini re së Magnetosfera e Jupiterit është larg nga ajo sferikë - ajo zgjat vetëm disa milion kilometra në drejtimin drejt Diellit. </b>
Jupiteri ka unaza si Saturni por shumë të zbehta dhe të vogla në krahasim më këtë të fundit. Ato ishin krejtësisht të papritura dhe u zbuluan vetëm kur dy shkencëtarë dukë studiuar imazhet nga ANija Voyager, 1 këmbëngulën që për ekzistencën e unazave. Të gjithë të tjerët mendonin së shanset për të gjetur ndonjë gjë ishte zëro, por nuk ishin. Ndryshe nga unazat e Saturnit ato të Jupiterit janë më të errëta (rreth 0,05). Ato ndryshe nga unazat e Saturnit, nuk përmbajnë akull. Unazat e Jupiterit janë të formuara nga grimca të vogla mikrometeorike dhe nuk mund të qëndrojnë për shumë kohë për shkak të atmosferës turbulluese dhe gravitetit që ka vetë planeti.
Në korrik të 1994, Kometa Shoemaker-Lëvy 9 përplasët më Jupiterin më rezultate spektatorë. Efektet janë të dukshme edhe më teleskopët amatorë. Mbeturinat nga përplasja kanë qënë të dukshme për gati një vit pas përplasjes.
Jupiteri ka 63 satelitë të njohur : Ka 4 Hëna të mëdha plus dhe shumë të vogla, të cilat disa prej tyre nuk janë emërtuar akoma. Jupiteri është ngadalësuar shumë për shkak të satelitëve që rrotullohen rreth tij. Gjithashtu, forcat e njëjta po ndryshojnë orbitën e hënave dukë i detyruar ato të largohen më larg Jupiterit.
Hënat : Io, ëuropa dhe Ganymede janë të mbyllur së bashku në një rezonancë 01:02:04 e syrit dhe rrotullimi i tyre zhvillohet së bashku. dhe Callisto është pothuajse pjesë e këtij fenomeni. Në disa qindra milion vjet, edhe Callisto do të jetë i mbyllur shumë në këtë rezonancë. Callisto rrotullohet rreth dy herë pikërisht në periudhën e Ganymede (tetë herë në periudhën e Io).
Nezir Avdi Demiri
Nezir Avdi Demiri nga Kumanova, Maqedoni ushtarak shqiptar, dëshmor i luftës në Maqedoni.
Nezir Demiri ju kishte bashkuar forcave shqiptare që luftonin edhe më tutje pas çlirimit të Kosovës për lirin e shqiptarëve në territoret e administruara nga Maqedonia, gjatë viteve 2000.
Transporti pa koneksion: UDP
Transporti pa lidhje (koneksion): UDP'
Për të motivuar diskutimin tonë për UDP, supozojmë që ju jeni i interesuar në dizajnimin e no-frills, bare-bones transport protocol. Si do të ja bëni që ta bëni këtë? Së pari ju mund të konsideroni të përdorni a vacuous transport protocol. Veçanërisht, në pjesën e dërgimit, ju mund të merrni mesazhet nga procesit i aplikacionit dhe ti kaloni ata direkt në shtresën e rrjetit; dhe në pjesën e pranimit, ju mund të merrni mesazhet që arrijnë nga rrjeti dhe ti kaloni ata direkt ne procesin e aplikacionit. Por siç kemi mësuar ne seksionin paraprak, ne kemi për të bërë pak më shumë se asgjë. Së paku, shtresa e transportit duhet të siguroj multipleksim/demultipleksim shërbime me qëllim që të kaloj të dhënat ndërmjet shtresës së rrjetit dhe the corect application-level process.
UDP, e definuar në [RFC 768], bënë përafërsiaht aq pak sa transport protocol mund të bëjë. Tutje prej funksionit të multipleksim/demultipleksim dhe disa korrigjime te vogla, nuk shton asgjë në IP. Në fakt, nëse zhvilluesi i aplikacioni zgjedhë UDP në vend të TCP, atëherë aplikacioni është pothuajse direkt duke komunikuar me IP. UDP i merr mesazhet prej procesit të aplikacionit, bashkëngjit (attach) numrin e portit të burimit dhe destinacionit për shërbimet multipleksim/demultipleksim, shton dy apo më shumë fusha, dhe e kalon pjesën rezultuese në rrjet. Rrjeti encapsulates pjesën e shtresës së rrjetit në pjesë të të dhënave IP dhe pastaj bënë përpjekjen më të mirë qe ta dërgoj atë pjesë tek pranuesi. Nëse kjo pjesë (segment) arrin tek pranuesi, UDP e përdor numrin e destinacionit që të shpërndaj segmentin e të dhënave tek the corect application-level process. Vëreni se me UDP nuk ka shtrëngim duarsh në mes dërgimit dhe pranimit te shtresës së transportit përpara dërgimit te segmentit. Për këtë arsye, UDP thuhet se është pa lidhje.
DNS është një shembull i application-layer protocol që përdor UDP. Kur aplikimi DNS dëshiron të bëjë një pyetje, ai ndërton një mesazh DNS dhe kalon mesazhin tek UDP. Duke mos kryer any handshaking with UDP entity që lëviz në destinacion dhe sistem, ana pritëse shton fusha në mesazh dhe kalon mesazhin pasues ne rrjet. Shtresa e rrjetit encapsulates segmentin në një UDP datagram dhe dërgon datagramin në një server. Aplikacioni pritës i DNS pastaj pret për përgjigje të pyetjes së tij. Në qoftë se merr ndonjë përgjigje (e mundur për shkak se rrjeti ka humbur pyetjen apo përgjigje), ose ai përpiqet që ta dërgoj pyetjen në një emër tjetër të serverit, ose ajo e njofton invoking application që nuk mund të marrë një përgjigje. Tani ju mund të pyesin pse një zhvillues i aplikacionit do të zgjedhin për të ndërtuar një aplikacion mbi UDP në vend të TCP. A nuk është TCP gjithmonë më e preferueshme, pasi që TCP ofron një shërbim të besueshëm transferimi të të dhënave, të cilin UDP nuk e bënë? Arsyeja është jo, pasi shumë aplikacione janë më mirë të përshtatura për UDP për këto arsye:
Siç ne presim, e-mail, kontakt në largësi, Webi, dhe fajllat për transfer kalojnë mbi TCP-të gjitha këto aplikacione kanë nevojë për të dhënat e besueshme e TCP shërbimeve të transferimit. Megjithatë, shumë aplikacione të rëndësishme lëvizin me UDP në vend të TCP. UDP përdoret për RIP tabelën e informatave të reja-updates. Meqë ‘updates’ e RIP dërgohen periodikisht (çdo pesë minuta) ‘updates’ do të zëvendësohen më ‘updates’ më të reja, për të bërë humbjen e këtyre ‘updates’ të papërdorur. UDP gjithashtu përdoret për të mbajtur rrjetin, menagjimin e të dhënave. UDP është më e preferuar se TCP në këtë rast, pasi që aplikacioni i menagjimit të rrjetit shpesh duhet të lëviz kur rrjeti është në gjendje kaotike (stresuese)-pikërisht kur besohet, transferi i kontrollit të ngjeshjes së të dhënave është i vështir për tu arritur. Gjithashtu, siç e përmendëm më parë, DSP lëviz mbi UDP, kështu që shmangja e krijimit të lidhjes shtyhet.
Që të dyja TCP dhe UDP janë përdorur sot me aplikacione multimedial, si telefoni ,internetit, videot për konferenca reale, dhe audio. Ne sapo përmendëm që të gjitha këto aplikacione mund të tolerojnë një sasi të vogël të humbjes, kështu që transferimi i besueshëm nuk është absolutisht kritik për suksesin e aplikacionit. Për më tepër, aplikacionet në kohë, si telefoni ,internetit dhe video konferenca, reagojnë shumë dobët tek kontrolli i ngjeshjes së TCP. Për këto arsye, zhvilluesit e multimedial mund të zgjedhin ti drejtojnë aplikacionet e tyre në UDP në vend të TCP. Megjithatë, TCP është duke e rritur përdorshmërin e saj për transport të medias. Për shembull, [Sripanidkulchai 2004] deklaroi se gati 75% e kërkesës online përdorin TCP. Ku humbjet janë të vogla, dhe disa bllokime për trafikun UDP për shkaqe të sigurisë, TCP bëhet një protokoll aplikacion atraktiv për media transport.
Edhe pse, në ditët e sotme, rrjedhja e aplikacioneve të multimediale mbi UDP është bërë e diskutueshme. Siç përmendëm më herët, UDP nuk ka kontroll të ngjeshjes. Por kontrolli i ngjeshjes është i nevojshëm për parandalimin e ndonjë rrjeti që të hyjë në gjendjen e ngjeshur në të cilën shumë pak punë bëhet. Nëse të gjithë do të fillonin një video me kapacitet të lartë pa përdorur kontrollin e ngjeshjes, aty do të kishte tejmbushje dhe shumë pak UDP to të kalojë nëpër burim-destinacion. Për më tepër, sa më e madhe shkalla e humbjeve prej UDP të pakontrolluar (të cilat, siç do të shohim, e humbin normën e tyre në përballje më ngjeshje) në mënyrë drastike do të shkaktoj zvogëlimin e tyre. Kështu që, mungesa e UDP kontrollit të ngjeshjes mund të rezultojë në humbje të madhe të normës mes dërguesit UDP dhe pranuesit, dhe grumbullimit të sesionit TCP-një problem serioz potencial [Floyd 1999]. Shumë studiues kanë propozuar një mekanizëm të ri për të gjitha burimet, duke përfshirë UDP, qe të interpretojnë kontroll adaptim të ngjeshjes [Mahdavi 1997; Floyd 2000; Koher 2006: RFC 4340]. Para se të diskutojmë strukturën e segmentit të UDP, ne përmendëm se është e mundur për një aplikacion të ketë një transfero të besueshëm kur përdorin UDP. Kjo mund të bëhet nëse besueshmëria është e ndërtuar në aplikacion vetë (për shembull, duke shtuar mekanizmin e njohjes dhe ritransmetimit, të tilla që do ti studiojmë ne seksionin tjetër). Por kjo nuk është një detyrë ë parëndësishme që do të mbajë një zhvillues të aplikacionit të zënë duke rregulluar për një kohë të gjatë. Megjithatë, ndërtimi i besueshmërisë direkt në aplikacion lejon aplikacionin që ‘ta ketë tortën e vet dhe ta hajë atë gjithashtu.’ Kjo është, operacionet e aplikacionit mund të komunikojnë besueshmërish pa subjekt të kërkuar nga transmisioni-normat të ngarkuara nga mekanizmi i kontrollit të ngjeshjes.
Gjylsere Sahiti
Gjylsere Sahiti ju kishte bashkuar forcave shqiptare që luftonin edhe më tutje pas çlirimit të Kosovës për lirin e shqiptarëve në territoret e administruara nga Maqedonia, gjatë viteve 2000.
Transporti pa koneksion: UDP
Struktura e Segmentit UDP
Të dhënat e aplikacionit marrin fushim e segmentit të UDP. Për shembull, për DNS, fusha e të dhënave përmban ose një pyetje mesazh ose një mesazh të përgjigjes. Për a streaming video aplikacion, shembujt audio mbushin fushën e të dhënave. UDP header ka vetëm katër fusha, secila e përbërë nga dy bite. Siç është diskutuar në seksionin paraprak, numri port lejon pritësin ta kaloj aplikacionin e të dhënave te procesi korrekt duke lëvizur në fund të sistemit të destinacionit (kjo është, që të performoj funksionin demultisplexing ). Checksum përdoret nga ana pranuese që të kontrolloj nëse janë identifikuar gabime në segment. Në të vërtet, checksum llogaritet mbi disa fusha të IP header përveç segmentit UDP. Por ne e injorojmë këtë detaj në mënyrë që të shohim pyllin përmes pemëve. Ne do të diskutojmë llogaritjen e checksum më poshtë. Gjatësia e fushës specifikon gjatësinë e segmentit të UDP, doke përfshirë the header, në bite.
Kantoni Oyonnax-Sud
Kantoni Oyonnax-Sud (frëngjisht: Canton d'Oyonnax-Sud) është një kanton në departamentin Ain, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Oyonnax. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 18831 banorë.
Valbona Nathanaili
Valbona Nathanaili është diplomuar pranë Universitetit të Tiranës, Fakulteti i Shkencave të Natyrës, dega Fizikë më 1983. Më 1987 mbaron studimet pasuniversitare në shkenca pedagogjike pranë Universitetit të Tiranës, Fakulteti i Shkencave Sociale. Është përkthyese dhe botuese librash në fushën e arsimit të lartë. Autore e shumë artikujve shkencorë dhe publicistikë, librave dhe reçensave.
Kantoni Oyonnax-Sud
Përbërja aktuale
Kantoni Oyonnax-Sud aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Transporti pa koneksion: UDP
UDP Checksum
UDP checksum na njofton për diktimin e gabimeve. Kjo është, checksum përdoret për për të treguar nëse bitet përbrenda segmentit kanë ndryshuar (për shembull, nga zhurmat ne linçe, ose gjer ruajtjes ne linjë) gjatë lëvizjes nga burimi tek destinacioni. UDP në anën e dërguesit performon komplimentin e pare të shumës të të gjithë 16 bitëve në segment, me ndonjë tejmbushje llogaritur gjatë mbledhjes duke u mbyllur. Rezultati vendoset në fushën e checksum të segmentit UDP. Këtu është një shembull i thjesht i checksum llogaritjes. Mund të gjeni detaje rreth
Zbatimit efikas të llogaritjes në RFC 1071 dhe ti performoni mbi të dhëna të vërteta [Stone 1998; Stone 2000]. Si shembull, supozojmë që kemi fjalët 16 bitëshe pasuese:
0101010101010101
1000111100001100
1011101110110101
Duke shtuar fjalën e tretë te shuma më lartë na jep
0100101011000010
Ju mund te mendoni se pse UDP ofron checksum në vend të parë, si shumë protokolle të shtresave të linçeve (duke përfshirë protokollin e njohur Ethernet) që gjithashtu ofrojnë kontroll të gabimeve. Arsyeja është se nuk ka garanci se të gjitha linçet mes burimit dhe destinacionit ofrojnë kontroll të gabimeve; që i bie, njëri nga linçet mund të përdor shtresën e linkut që nuk ofron kontroll të gabimeve. Për më tepër, edhe nëse segmentet janë transferuar me saktësi përmes linkut, është e mundur që gabime në bite mund të paraqiten kur segmenti ruhet në memorie të linjës. Duke pas parasysh që as besueshmëria link me link e as diktimi i gabimeve në memorie nuk janë të garantuara, UDP duhet të ofroj kontroll të gabimeve në shtresë, on an end-end basis, nëse end-end shërbimi i transferit të të dhënave ofron kontroll të gabimeve. Ky është një shembull i festimit të end-end principle në sistemin e dizajnimit [Saltzer 1984], meqë një funksion i caktuar (zbulimi i gabimeve, në këtë rast) duhet të implementohet në end-end basis: “funksionet e vendosura në nivelet e ulëta mund të jen të tepërt ose me rëndësi të vogël kur krahasohen me çmimin e ofrimit të tyre në nivele më të larta.”
Meqë IP supozohet të lëviz mbi çdo shtresë-2 protoco, është e përdorshme për shtresën e transportit që të ofrojë kontroll të gabimeve në masë të sigurt. Megjithëse UDP ofron kontroll të gabimeve, nuk bënë asgjë që të rimarr prej një gabimi. Disa implementë të UDP vetëm e hedhin segmentit e dëmtuar; të tjerat e kalojnë segmentit e dëmtuar në aplikacionin me paralajmërim. Kjo përfundon diskutimin tonë për UDP. Së shpejti do të shohim se TCP ofron transfero të të dhënave të sigurt te aplikacionet e tij si dhe shërbimeve tjera që UDP nuk i ofron. Natyrisht, TCP është më komplekse se UDP. Para se të diskutojmë TCP, sidoqoftë, do të jetë e dobishme që të lëvizim prapa dhe fillimisht të diskutojmë parimet themelore të transferimit të besueshëm të të dhënave.
Bashkësia Lokale Ostros
parapamje|300x300px|Vendndodhja e Bashkësisë Lokale Ostros Bashkësia Lokale Ostros (malaz. Mjesna zajednica Ostros) është një bashkësi lokale e Komunës së Tivarit, në Mal të Zi, e cila gjendet në pjesën lindore të Krajës.
KRAJA
Bashkia lokale e Krajës me fshatrat : Lekperaj, Kovaçej, Dodaj, Priftej, Gjecbritej, Gjenciq, Maxhuraj, Hutaj, Lubanaj, Peraj, Demiraj, Bolejt, Vuçkejt, Curajt nelt, Berjashej, Gjenashej, Markashej, Cukaj, Perashej, Curej pasht, Hardajt, Kanaqi, Veliqi, Qyrjani, Sjerci, Ramushej, Kacaj, Runji,Canaj,Kalicej,Markajt, Likaj, Hajdarijt, Lihari, Durakij, Aruçij, Tafajt, Subashij, Blaca, Kaleci, Syrliq, Bardhij, Çobaj, Millajt, Dragoviq,Madgueshi, Brisku pasht, Brisku nelt, Liarja
Burimet natyrore të Bashkësisë Lokale të Krajës
Liqeni i Shkodrës është shpallur park nacional ne vitin 1983. Ka sipërfaqen 370–530 km² që mvaret nga niveli i ujit. Paraqet liqenin më të madh ne Ballkan. Thellësia mesatare e liqenit është 7 m, përveç në syne. Syni më i thel është Radusha mbi 60 m. 2/3 e sipërfaqes i takon Republikës së Malit të Zi, kurse 1/3 Republikës se Shqipërisë.
Bota bimore e liqenit është e shumëllojshme. Pjesa jugore e liqenit është guror dhe ka disa ujdhesa ku rritet lari, shega e egër etj.
Vegjetacioni ujor është poashtu i shumëllojshëm. Kacirami rritet vetëm ne Liqenin e Shkodrës. Nën sipërfaqen e ujit rritet lështëriku dhe lemushki.
Liqeni është i populluar të shumta dhe është strehimi për 271 lloj yogjsh, sidomos gjatë dimrit. Në Liqenin e Shkodrës jetojnë 48 lloj peshqish.
Rumija është një nder malet më të mëdha në Republikën e Malit të Zi. Lartësia e malit është 1959 m.
BETEJA Në KRRICë
Sulmet dhe provokimet e armatosura malazeze në kufi nuk kishin të ndalur. Ata vazhduan edhe gjate muajve të parë të vitit 1862. Kështu p.sh. forcat malazeze më 16 dhe 17 shkurt 1862 sulmuan Zupcin, Tugjemilin e fshatra të tjerë, “veçmas në territorin e Krajës së Shkodrës”.
Një konflikt i tille, në fillim të shkurtit, zhvilluan në Krricë. Siç shkruan gazeta “Laibacher Zeitung” e Lubjanës, më 3 shkurt u bë një luftë e rreptene Shestan midis forcave malazeze dhe “turke” (ku pjesa dërmuese e tyre ishin vullnetar nga Kraja dhe vise të tjera shqiptare). Sipas kësaj gazetë, në atë përleshje u vranë dhe u plagosen rreth 50 luftëtare “turq” (shqiptare), kurse humbjet malazeze ai i minimizon. Në Krricë e Selce, informon me tej ajo, ku ishin stacionuar rreth 3000 luftëtare malazez, u sollën forca të shumta ushtarake “turke”.
Terë kjo ishte një parapërgatitje për betejën e madhe që u bë në Shestan, gjegjësisht në Krricë, më 23 mars 1862. Forcat e mëdha malazeze i kishin sjelle në pozite shumë të vështire forcat e pakta mbrojtëse e vullnetare të Shestanit. Për këtë arsye shestanasit kërkuan ndihme nga trimi e atdhetari i shquar, Hasan Hoti, i cili më të shpejtë arriti në Krricë me një grup vullnetaresh shqiptare nga forcat grabitqare të princit Nikolle.
Një aradhe malazezë, e përbërë prej rreth 500 luftëtaresh, e sulmuan Dracenicen, të cilën edhe e dogjën. Malazezet e vazhduan sulmin dhe morën edhe fshatin Vucerake.
Por, beteja vendimtare u zhvillua në Krricë, më 23 mars 1862. Ajo ishte një beteje shumë e përgjakshme, në të cilën sipas shkrimeve malazeze, u vranë, plagosen ose u zunë rom rreth 1.200 mbrojtës të vatanit. Nga ai numër, 190 luftëtare shqiptare u vranë ose u prenë, kurse 514 sish u zunë robër. Në shkrepat e Krricës, ballët e luftës për mbrojtjen e trojeve të vetara fli edhe Bajraktari I Krajës, Ali Brahimi. Midis të zënëve robër ishte edhe udhëheqësi i forcave shqiptare Hasan Hoti, pastaj Hajdar aga (bimbash nga Shkodra), Myrta Smajli e Shaban Myrtja (bimbash nga Kraja), etj. Kurse nga ana e malazezve pati 45 të vrarë e 150 të plagosur.
LUFTA E MURIQIT
Ahmet Xhevdet Pasha shkruante se banoret e Krajës dhe të Shestanit bëjnë vazhdimisht kundër malazezeve, ndërsa për banoret e Muriqit shton se ”Ata ndodheshin në konflikt të përhershëm gjakësore” me ata (malazezet).
Një nga luftërat e përgjakshme midis malazezeve dhe muriqanasve ishte edhe ajo e 15 nëntorit 1861. Kjo ndodhi me urdhrin e drejtpërdrejte të vojvodës MirkoPetroviq. Me angazhimin dhe urdhrin e tij u takuan në Virpazare, Joko Kusovac pop Gjoko Pejoviq dhe pop Ilia Pllamac, për të organizuar e realizuar një sulm të armatosur në Krajë. Ata vendosen që ta sulmonin Krajën, për të cilën bënë një plan të veçantë.
Sipas këtij plani parashikohej që malazezet e Selcës e të Krricës, në bashkëveprim me disa aradha të ushtrisë malazeze të sulmonin Krajën, gjegjësisht Muriqin e Poshtëm dhe Muriqin e Sipërm njëkohësisht. Kapetani pop Ilia Plamenac me rreth 200 luftëtare kishte për detyre të sulmonte Muriqin e Sipërm. Pjesëtaret e kësaj njësie grabitqare ishin nga Podgora, Sotoniqi etj. Ata kishin për detyrë të plaçkitnin, të vrisnin popullsinë e Muriqit të Sipërm dhe ta digjnin atë, përfundimisht.
Nga ana tjetër popo Savo Vujoviqi me rreth 400 luftëtare nga Dupillo, Bercela, Salca e Krrica mori për detyrë të sulmonte Muriqin e Poshtëm.
Ndërkaq pop Millo Vojvodiqi me njësitë e tij, të përbërë prej luftëtaresh nga Glluhidoli e Limnjani mori për detyrë që të bllokonte Shkallën e Tivarit në mënyrë që të pengohej arritja eventuale e ndihmës ushtarake nga tivari për Kranjanet.
Kësaj ushtrie planifikohej ti vihej në ndihmë edhe rreth 500 zaptues (neper Liqe) nga Nahia e Rijekës. Për jetësimin e këtij aksioni të planifikuar ushtarak bënë përgatitjet e nevojshme. Ata përfunduan qysh në fillim të nëntorit dhe prisnin momentin e duhur për të filluar luftën. Dhe, ai çast erdhi. Ishte mëngjesi i 15 nëntorit 1861.
Sulmin filluan njëkohësisht pop Ilia Plamenac dhe pop Savo vujoviq më njësitë e tyre. Në mëngjesin e 15 nëntorit 1861 pop Ilia Plamenac më njësinë e tije ushtarakë sulmoi Muriqin e Sipërm. Ishte ky një sulm i befasishëm dhe tepër barbarë por Muriqanesit më të shpejtë e morën vetin, u ngujuan nëpër shtëpitë e tyre dhe ja filluan mbrojtës. Lufta ishte e rreptë dhe e përgjakshme. Malazezët sulmonin më ashpërsi, luftëtarët e tyre përpiqeshin të thyenin sa më shum dyer, të vrisnin e të plaçkitnin e të digjnin sa më shum shtëpi. Muriqnasit, burra e gra, bënë një rezistencë të pashoqë. Forcat malazezë vranë, plaçkitën dhe dogjën fshatin e Rjepsit, por në atë luftë u vranë dhe u plagosën edhe shum malazez, kështu që pop Ilia Pllamenac më bashkëluftëtarët e vet, më të vrarët e të plagosurit, si dhe më plaçka të grabitura, u detyrua të kthehej prapa në Cermnicë.
Ilajsa Memeti
Ilajsa Memeti nga fshati Mateç në Kumanova, Maqedoni ushtarak shqiptar, dëshmor i luftës në Maqedoni.
Bashkësia Lokale Ostros
LUFTA E MURIQIT
Po atë ditë, më 15 nëntor 1861, në mëngjes, pop savo Vujoviq, më njësinë e vet luftarakë sulmoi më rreptësinë më të madhe Muriqin e Poshtëm. Edhe këtu u zhvillua një përleshje e përgjakshme midis dy kundërshatve të pabarabartë. Forcat malazezë synonin të vrisnin e të pritnin sa më shum koka turqish (shqiptarësh) të plaçkitnin sa më shumë sende e objekte të ndryshme, gjëra ushqimorë etj. Luftëtarët edhe këtu e bënin punën e vet më egërsinë më të madhe. Por shumë shtëpi në Muriqin e Poshtëm u bënë fortesa të padyeshme, për mbrojtjen e të cilave gratë e Muriqit treguan heroizëm të veçantë. Dhe në këtë përleshje forcat malazezë u thyen keq dhe aty mbeti i vrarë edhe pop savo Vujoviq i cili i pat thënë princit Danillos së “në betejën e parë ose do pres krye turku ose do plagosët, ose do vritet” dhe i ndoshi kjo e fundit, u vra pikërisht në Muriq.
Ilajsa Memeti
Ilajsa Memeti ju kishte bashkuar forcave shqiptare që luftonin edhe më tutje pas çlirimit të Kosovës për lirin e shqiptarëve në territoret e administruara nga Maqedonia, gjatë viteve 2000.
Kantoni La Chèze
Kantoni La Chèze (frëngjisht: Canton de La Chèze) është një kanton në departamentin Côtes-d'Armor, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është La Chèze. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 8380 banorë.
Bashkësia Lokale Ostros
LUFTA E MURIQIT
Lajmi për sulmin e forcave malazezë dhe për përleshje të përgjakshme në Muriq u përhapës në mbarë Krajën dhe Shkodrën prej nga erdhën edhe ndihmat (shkodranët më barka nëpër Liqenin e Shkodrës, ndërsa kranjanet nga ana e poshtme vrapuan më të shpejtë dhe arritën në Muriq). Përforcimet u ordhen edhe malazezëve. Lufta nuk vazhdoj, ra terri dhe malazezët e shfrytëzuan atë për tu tërhequr në Krricë e Cermicë.
Kantoni La Chèze
Përbërja aktuale
Kantoni La Chèze aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Bashkësia Lokale Ostros
LUFTA E MURIQIT
Shestanasit nuk luftuan kundër sulmueve malazez edhe kur e sulmuan Muriqin, as kur u tëhoqën nga ai, por ata i vranë tetë malazez nga Orahova, të cilët kishin mbetur në Shestanin e Poshtëm.
Hajrullah Koliqi
Hajrullah Koliqi është pedagog, profesor universitar dhe historian i arsimit. U lind në vitin 1946 në Kështenjë të Krajës (Mali i Zi). Shkollën fillore e kreu në vendlindje, Normalen në Prishtinë. Pas mbarimit të Fakultetit Filozofik të Universitetit të Prishtinës në vitin 1973, filloi punën si pedagog në Universitetin e Prishtinës. Doktoroi në temën "Aleksandër Xhuvani - Puna edukativo-arsimore dhe pikëpamjet pedagogjike". Nga viti 1996 u angazhua si pedagog edhe në Universitetin e Tetovës. Ka qenë kryetar i Këshillit Botues të UP, dekan i Fakultetit të Mësuesisë në Prishtinë dhe Ministër i Arsimit dhe Shkencës në vitet 1999/2000.
Vepra
Në MBROJTJE Të VATANIT
Kraja vazhdimisht ishte një nga zonat kufitarë më Malin e Zi. Ajo kufizohej më Cermnicën, e cila sipas Marjan Bolices, shtrihej “deri të Liqeni i Shkodrës dhe deri të Pashtroviqët”. Selca ishte në kuadër të Krajës. ”Cermnica në lindja, për fillim, shtrihej deri në majat Granica, Stankë e Srazhnicë. Granica është mbi lagjen Bataka, të dyja këto në fisin cermican të Limnjaneve. Kurse Strazhnica është mbi fshatin Gordenjë edhe Bolëviq, në fisin cermican të Boleviqit”.
Më vonë veçmas gjatë shek. XVII, këta dy fise të Cermnicës, të yshtur dhe ndihmuar nga sundimtarët e Cetinjës, nëpërmjet të luftërave më kranjanët, në radhë të parë, më shestanas, i zgjeruan dhe më shumë territoret e tyre të Cermnicës dhe të Malit të Zi. Si rezultat i këtyre luftërave, Limjanët i zgjeruan tokat e veta deri të mali Malë Silevicë, ndërsa Boleviqët e rrëmbyen pothuajse tërë “malin” Pepiq, deri të Malë Silevicë dhe Velë Silevicë, Boleviqët, me forcë e pak dukë blerë nga shestanasit, e përvetësuan tërë “malin” Pepiq.
Kofiri midis Perandorisë Osmanë dhe Malit të Zi u precizua dhe u zyrtarizua nga Komisioni teknik i Konferencës së Ambasadorëve në Stamboll, më 8.IX.1859. Komisioni në fjalë, vijën e kufirit në këto anë e vuri në këtë mënyrë : nga Vranina nëpër Liqenin e Shkodrës drejt majës së malit midis Godenjës dhe Selcës (e cila iu la Turqisë) e prej andej vazhdoi drejt majës së Sutormanit, duke ia lënë Pepiqin Mali të Zi. Vija e kufirit vazhdoi përgjatë majës së Sutormanit për të arritur deri në Versuta e prej andej shkoi drejtpërdrejt në kreshtën e malit mbi Spic dhe nga ajo vazhdoi deri të shenji kufitar malazezo-austriak, pranë të cilit më 28 nëntor 1859 u vu dhe shenji i fundit i kufirit (nr.83) midis Perandorisë Osmanë dhe Malit të Zi. Kufiri i ri nga viti 1859 i zgjeroi edhe tokat e Boleviqëve kah lindja.
Mali i Zi, më 1860 kishte 4.400 km katror
Pas vrasjes më 31 korrik 1860 të princ Danillos, më 1 gusht 1860, në fronin malazias erdhi princi Nikolla. Ambiciet grabitqare-aneksioniste të Principatës malazezë jo vetëm që nuk u shuan, por përkundrazi, ato u intensifikuan. Mali i Zi ushqente aspiratë shoviniste e pushtuese në dëm të tokave shqiptare. Konfliktet kufitarë vazhduan qe nga viti 1860, në radhë të parë midis forcave malazezë e popullsisë vendase. Bartësi ideor dhe organizuesi i këtyre aktiviteteve luftarakë në këtë kohë ishte i ati i princ Nikollës, vojvoda Mirko Pëtroviqi. Ai personalisht organizoi shumë aktivitete luftarakë dhe në kufi më Krajën.
Vëllezërit Abdyl e Xhelal Hardolli
Vëllazëri Abdyl e Xhelal Hardoll lindën më 13 tetor 1910 në fshatin Ostros i Vogël (Krajë) në familjen e intelektualit Bëqir Ali Hardolli. Fëmijërinë e hershme e kaluan në vendlindje. Shkollën fillorë e kryen në Krajë, ndërsa të mesmen në Institutin amerikano-shqiptar (Shkolla e Mesme Bujqësorë) në Kavajë, më 1931. Studimet i vazhduan në Robert's College në Turqi pranë të atit, Bëqirit, i cili kishte një post të rëndësishëm në Standard American.
Njëkohësisht u pajisën edhe më një kulturë perëndimorë. Zotëronin shumë gjuhë të huaja.
Gjatë Luftës së Dytë Botërorë, vëllezërit Hardolli u shquan për botëkuptimin dhe veprimtari patriotikë e demokratikë. Ata ishin antifashistë dhe antikomunistë të vendosur. Luftuan më gjitha forcat për një Shqipëri etnikë e demokratikë. Qysh në atë kohë ishin vënë në shënjestër të fashistëve italian, ashtu edhe të komunistëve shqiptarë e jugosllavë.
Lufta e Dytë Botërorë po përfundonte. Për nacionalist shqiptarë po vinin ditë të vështira. Ata ndiqeshin nga pushteti komunist. Abdyl dhe Xhelali u arratisën. U strehuan të të afërmit e miqtë në Krajë e në Anë të Malit. Në gusht të viti 1945 pushteti komunist iu sekuestroi tërë pasurinë.
Shpërthyen edhe lëvizjet e para të armatosura antikomunistë në Shqipëri. Në janar të vitit 1945 në Berdicë, pas një muaji në Bajzë e në Koplik. Pastaj edhe në Postribë. Ndërkohë u vendos që Shkodra të sulmohej më 16 shtator 1946. Vëllezërit Hardolli u përpoqën më ngulm për organizimin e kryengritjes në Anë të Malit.
Shkodra u sulmua, por mungoi koordinimi i forcave. Edhe nga Ana e Malit, nën drejtimin e vëllezërve Hardolli, kryengritësit iu drejtuan Urës së Buenës. Në përleshjet më forcat e pushtetit komunist, më 10 tetor 1946 në Zues u vra Abdyli. Xhelali kapët më vonë nga forcat e Sigurimit dhe pushkatohet më 3 shkurt 1948, së bashku më katër nacionalistë të tjerë : Cin Sërrëqi, Dulo Kali, Bilbil Hajmi dhe Imzot Gjergj Volaj.
Varri i Xhelalit nuk dihet ku është. Eshtrat e Abdyl u rivarrosën në Shkodër, më 20 nëntor 1993.
Historia e arsimit në Krajë
Kraja e Shkodrës, ky shteg midis Lindjes e Perëndimit, kjo trevë shqiptarë midis Baltës (liqenit të Shkodrës) dhe Romanese (Rumisë) së shenjtë, është arkeologji vlerash të shumta.
"Nuk ishte rastësi fakti që autori i monumentit të parë në gjuhën shqipe (Mesharit) Gjon Buzuku, ishte nga Kraja, nga kjo trevë më traditë në fushën e kulturës dhe arsimit mesjetar". Në qendër të kësaj trevë, në Ostros, sot komuna e Tivarit, gjendët dhe vepron Shkolla fillorë "Gjergj Kastrioti-Skënderbeu".
"Fillet e edukatës dhe arsimit në Krajë duhet kërkuar të të parët e shqiptarëve, të labeatët (ilirët), të cilët ishin kulm i kulturës evropianë, si dhe pedagogjinë (edukatën) popullorë albano-shqiptarë. Por, më sa dihet deri sot, format e para arsimorë në këtë trevë, sikurse edhe në treva të tjera veriorë albano-shqiptarë i organizuan urdhrat fetarë, fillimisht benediktinët, të cilët qëndruan dhe e zhvilluan veprimtarinë e tyre në këto treva nga shekulli VI-XIII, pas të cilëve erdhën dhe dominuan në këto vise pjesëtarët e urdhrit dominikan. Në këtë fushë ndikuan edhe faktorë e popuj tjerë fqinjë dhe pushtues, si helenët, romakët, venedikasit, sllavët, osmanët ëtj".
Në vitin shkollor 1928/29, saktësisht më 10 mars 1929 u hap shkolla e parë në Krajë (në gjuhën serbe) në Maxhuraj (Ostros), në shtëpinë e Smajl Maxhurit, e cila e vazhdoi veprimtarinë e saj deri në vitin 1941. Mësuesja e parë e saj ishte Milka Saviq, e cila punoi tre vjet në këtë shkollë. Këshilli i parë i kësaj shkollë përbëhej nga : Kasem Çeka_Gjençiqi, Sait Kanaqi dhe Met Alia-Kovaçi.
Në vitin shkollor 1935/36 u hap shkolla e dytë fillorë në Krajë, në Martiq (poashtu në gjuhën serbe), në të cilën i vijonin mësimet nxënësit e Martiqit, të Kështënjës dhe të Boboshtit. Mësuese ishte Antonia Markoviq. Pushtimi fashist solli një realitet të ri politik e arsimor edhe në Krajë, kur më 22 korrik 1942 edhe Kraja iu bashkua Prefekturës së Shkodrës.
"Në vitin shkollor 1941/42 u çel Shkolla fillorë “Skënderbeu” në Ostros. Mësuesit e kësaj shkollë fillorë shqipe ishin nga Shqipëria : Prenke Gjakova, Nuhi Kiçi, Kaqe Pisha dhe Ilia Zhavori. Në muajin maj 1942 kjo shkollë kishte 74 nxënës, të gjithë djem".
Pas Luftës së dytë botërorë, Kraja përsëri u gjend brenda kufinjve administrativ e politik të Jugosllavisë së re socialistë. Në vitin shkollor 1945/46, për përgatitjen dhe mirëvajtjen e mësimit, qëndruan dhe punuan afro katër muaj në Krajë mësuesit nga Ana e malit, Fadil Avdiu dhe Mete Kurti.
Më 1 shtator 1946 u çel shkolla fillorë në gjuhën shqipe në Maxhuraj, në të cilën e vijonin mësimin nxënësit nga Ostrosi i Madh, Ostrosi i vogël, Arbneshi e nga Skjeja. Mësuesit e parë të kësaj kanë qënë : Veli Hoxha dhe Xhemal Avdiu. Në vitin e parë shkollor kjo shkollë kishte 161 nxënës.
Në vitin shkollor 1946/47 u çel edhe në Martiq shkolla në gjuhën shqipe më mësues : Mëtë Kurti, Hasan Hoxha (Gjeebritaj), Adem Gjokaj dhe Ali Cuku. Në atë vit shkolla kishte 64 nxënës nga Martiqi, Kështënja, Ftjani dhe Boboshti. Më vonë kjo shkollë kalon në Ramushaj.
Prof. Dr. Hajrullah Koliqi : "Historiku i arsimit në Krajë", Prishtinë, 1999.