cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hafëz Ali Korça
150px|parapamje|Nënshkrim Hafëz Ali Korça (Korçë, 5 prill 1873 - Kavajë, 7 janar 1957) ka qenë hoxhë, hafiz, hatip, publicist dhe përkthyes i kryeveprave të letërsisë fetare e artistike orientale. Me veprën e tij Bolshevizma a çkatrrim i njerëzimit u shënjua si denoncuesi i parë shqiptar i komunizmit.
Biografia
U lind në Korçë, i biri i Iljaz efendi Kadiut, vinte nga një familje që kishin qenë brez pas brezi dijetarë të fesë. Mësimet fillore dhe të mesme i mori në vendlindje, në shkollën iptidaije dhe atë idadije. Studimet e larta i kreu në medresen "Çifte Minareli" në Stamboll. Në lëvizjen kombëtare hyri që më 1889, kur zuri të jepte mësime falas në shkollën shqipe të djemve në Korçë dhe pas një viti edhe në idadijen e Korçës.
Gjatë kohës së debatit të shtyrë nga disa qarqe në Stamboll për llojin e alfabetit për gjuhën shqipe, Hafëz Aliu përkrahu alfabetin latin. Mbajti fjalën kryesore në Kongresin e Dibrës. Përkrahu Kongresin e Elbasanit, 2 shtator 1909, i cili i vuri themelet e arsimit kombëtar. Më 1916 në qeverinë e Esad pashë Toptanit, nga ministri Shahin bej Dino Hafëz Aliu u emërua drejtor i Arsimit për Tiranën, Durrësin, Elbasanin, Dibrën, Matin dhe Pogradecin. Ishte anëtar i Komisís Letrare të Shkodrës, ku më 1916 bëhet kryemyfti në Këshillin e Naltë të Sheriatit. I zhvendosur në në Tiranë më 1918 në Këshillin të Naltë të Sheriatit. Qe bashkëthemelues dhe mësues në Medresenë e Tiranës, ku ndërmori reforma në kurrikula dhe hartoi tekste për nxënësit, që t'u lehtësoheshin studimet edhe në shkollat e larta jashtështetit. Pas daljes në dritë të veprës së tij Shtatë ëndrrat e Shqipërisë, gjë që i shkaktoi pushimin nga puna.
Vepra
Prej njohurive që kishte në gjuhët tradicionale të lindjes, përktheu kryeveprat fetare e letrare si "Mevludi" më 1900, "303 fjalë të Imam Aliut" botuar në Korçë më 1910. Gjylistani dhe bostani e Saadiut, më 1918 dhe Rubaijat e Hajamit më 1930 nga persishtja. Për përkthimin e veprës së Hajamit pati një debat të gjerë me Nolin, i cili e kish përkthyer nga një variant anglisht, Hafëz Aliu argumentonte se sa ka humbur nga origjinali përkthimi i përkthimit bërë nga Noli dhe se sa ndikon në këtë tëhuajtje mungesa tesavufit në variantin e tij.
Më 1925 shkroi Bolshevizma a çkatrrim i njerëzimit duke u shënjuar si denoncuesi i parë shqiptar i ideologjisë komuniste.
Nderime
Më 15 shkurt 2017 Presidenti i Republikës Bujar Nishani e vlerësoi pas vdekjes me dekoratën "Nderi i Kombit" me motivacionin: “Për rolin dhe kontributin e tij të rëndësishëm e vetëmohues në dobi të çështjes kombëtare: si martir i kombit e kulturës shqiptare, si klerik atdhetar i shquar e veprimtar i flaktë për çlirimin e vendit nga zgjedha e huaj, si figurë e papërsëritshme intelektuale, duke u shndërruar në një nga dijetarët më të ndritur të filozofisë islame në Shqipëri”.
26 Dhjetor
26 dhjetori është dita e 360-të e kalendarit gregorian (dita e 361-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit kanë mbetur edhe 5 ditë.
Ralls County
Ralls County është një nga  qarqet në shtetin federal Missouri të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Massanes, Catalonia
Massanes është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Selva, të provincës Girona, në Katalonia. Massanes ka 693 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 26.06 km2.
Lidhje të jashtme
Massanes
27 Dhjetor
27 dhjetori është dita e 361-të e kalendarit gregorian (dita e 362-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit kanë mbetur edhe 4 ditë.
Randolph County (Missouri)
Randolph County është një nga  qarqet në shtetin federal Missouri të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Shojo
Historia e Shojo Manga
pasi kane qene te realizuara totalisht nga autore meshkuj deri ne fund te viteve 60, nje nga ato Osamu Tezuka, mangat shojo fillojne te krijohen me pas nga autore femra. Keto autore bejne ndryshime rrenjesore tek tematika qe perdoret dhe grafika.
Keto manga jane konsideruar per shume kohe si libra te dores se dyte, pa shume vlere. Megjithate me hyrjne e viteve 70, autore si Riyoko Ikeda, Moto Hagioetj. ua rriten shume vlerat.
Mangat shojo nga ana grafike perqendrohen me shume tek personazhi sesa sfondi. Shpesh here sfondet dekorohen me lule apo zemra qe tregojne gjendjen shpirterore te personazhit ne ato çaste. Nje tjeter karakteristike jane syte, te cilat jane shume te medha dhe me to autoret perpiqen te shprehin diçka nga karakteri i tyre.
Megjithate me kalimin e viteve jane bere shume ndryshime nga shojot klasiki te koherave te vjetra. Disa nga aturoet e shojo-ve te reja jane Naoko Takeuchi, Moyoco Amo etj.
Kantoni Saint-Paulien
Kantoni Saint-Paulien (frëngjisht: Canton de Saint-Paulien) është një kanton në departamentin Haute-Loire, rajonin Auvergne-Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Paulien. Ka sipërfaqe 113.77km2 dhe popullsi 5620 banorë.
Kantoni Verteillac
Kantoni Verteillac (frëngjisht: Canton de Verteillac) është një kanton në departamentin Dordogne, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Verteillac. Ka sipërfaqe 233.57km2 dhe popullsi 4531 banorë.
Kantoni Saint-Paulien
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Paulien aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Kantoni Verteillac
Përbërja aktuale
Kantoni Verteillac aktualisht përbëhet nga 17 komuna.
Vodka
Që nga vitet e 1980-ta, vodkat standarde polake, ruse, ukrainase, estoneze, letoneze, lituaneze dhe çeke janë 40% alkool për nga volumi ABV, një përqindje që gabimisht ia kanë atribuar Mendelejevit. Bashkimi Europian ka krijuar një minimum prej 37.5% ABV për çfarëdo “vodka europiane”. Produktet si “vodka” në Shtetet e Bashkuara kanë përmbajtje alkoolike minimale prej 40%.
Vodka është pije tradicionale e rregullt (e papërzier me ujë, akull, ose diçka tjetër), dhe shpesh servohet e ftohtë në vendet si Bjellorusi, Estoni, Finlandë, Islandë, Letoni, Lituani, Norvegji, Poloni, Rusi, Suedi, dhe Ukrainë. Po ashtu përdoret në kokteje dhe përzierje pijesh, si vodka martini, cosmopolitan, vodka tonic, screwdriver, Greyhound, Black ose White Russian, Bloody Mary dhe Sex on the Beach.
Historia
Dijetarët debutuan për fillet e vodkës. Është shqetësim i vazhdueshëm sepse në dispozicion janë materiale të pakta historike. Prodhimi i parë ishte në Poloni, Europa Qendrore, në shekullin e 8-të ose në zonën e Rusisë së sotme, Europa Lindore, në fundin e shekullit të 9-të duke u bazuar në burime të ndryshme.. Sipas Gin dhe Vodka Association (GVA), distilimi i parë i dokumentuar mbi treqind vjet më vonë në Khlynovsk i raportuar në Vyatka Chronicle të vitit 1174. Për shumë shekuj, pijet ndryshonin në mënyrë të konsiderueshme në krahasim me vodkën e sotme, si alkooli i asaj kohe kishte një shije, ngjyrë dhe aromë të ndryshme dhe është përdorur si ilaç fillimisht. Ajo përmbante pak alkool, vlerësuar me maksimum 14%, pasi vetëm kjo shumë mund të arrihet nga fermentimi natyral. Stilli, i lejuar për destilim (“djegia e verës”), e pastër dhe me përmbajtje alkoolike, u zbulua në shekullin e 8-të.
Polonia
Në Poloni, vodka u prodhua që nga mesjeta me traditë lokale si variant i konjakut në Francë, ose me uiskin skocez.
Përmendja e parë e shkruar botërore e pijes dhe e fjalës “vodka” ishte në vitin 1405 nga Akta Grodzkie regjistruese e veprave, në dokumentat e gjykatës nga Palatinate of Sandomierz në Poloni dhe u bë një pije mjaft e popullarizuar atje. Me kohë, fjala ëodka iu referua përbërësve kimikë si pastruesve mjekësorë dhe kozmetikë, derisa pija e njohur si vodka u quajt gorzalka (nga polonishtja e vjetër folja gorzec do të thotë për të djegur), i cili është burim i horilka-së ukrainase. Fjala e shkruar në alfabetin cirilik u paraqit së pari në vitin 1533, në lidhje me pijet mjekësore të sjella nga Polonia në Rusi.
Në ato ditë të hershme, alkooli përdorej më së shumti në mjekësi. Stefan Falimierz pohoi në punimet e tij në vitin 1534 në se vodka mund të shërbehej “për të rritur fertilitetin dhe të zgjojë epshet”. Wódka lub gorzała (1614) nga Jerzy Potański, përmban informacione të vlefshme në prodhimin e vodkës. Jakub Kazimierz Haur, në librin e tij Skład albo skarbiec znakomitych sekretóë ekonomii ziemiańskiej (Një thesar i sekreteve të shkëlqyera mbi zbarkimin e ekonomisë së zotërinjve, Krakow, 1693), jep detaje mbi recetat për bërjen e vodkës nga thekra.
Vodkat më të njohura polake janë Żubróëka, nga shekulli i 16-të, Goldwasser nga fillimi i shekullit të 17-të dhe Starka nga shekulli i 16-të. Në mesin e shekullit të 17-të, szlachta (e njohur e Polonisë]] mori grante për prodhimin dhe shitjen e vodkës në territoret e tyre. Ky privilegj ishin një burim i konsiderueshëm i fitimeve. Një nga distiluesit më të famshëm të aristokracisë u themelua nga Princesha Lubomirksa dhe më vonë operuar nga nipi i saj, konti Alfred Ëojciech Potocki. Muzeu Industria e Vodkës, ka dokumente origjinale që tregojnë se destiluesi i vodkës ka ekzistuar në vitin 1784. Sot ajo operon si “Polmos Łańcut“.
Produksioni i vodkës në shkallë akoma më të lartë filloi në Poloni në fund të shekullit të 16-të, fillimisht në Krakoë, ku alkoolii eksportohej në Silesia para vitit 1550. Qytetet e Silesias blen vodka nga Poznan, një qytet që në vitin 1580 kishte 498 distilues alkooli. Shpejt, gjithsesi, Gdansk tejkaloi këto qytete. Në shekullin e 17-të dhe 18-të, vodka polake ishte e njohur edhe në Holandë, Danimarkë, Angli, Rusi, Gjermani, Austri, Hungari, Rumani, Ukrainë, Bullgarin dhe limanin e Detit të Zi.
Metodat e hershme të prodhimit ishin rudimentare. Pija ishte zakonisht e ulët dhe procesi i destilimit duhej të përsëritej disa herë (procesi i distilimit në tri-stazhe ishte i zakonshëm). Distilimi i parë u quajt brantoëka, i dyti ishte szumoëka dhe i treti ishte okoëita (nga akua vita), e cila në përgjithësi përmbante 70-80% ABV. Pastaj pija hollohej me ujë, duke u bërë një vodka e thjeshtë (30-35% ABV) ose një më e fortë nëse përzierja bëhej duke përdorur një lambik. Metodat ekzakte të prodhimit janë përshkruar në vitin 1768 nga Jan Pawel Biertowski dhe në vitin 1774 nga Jan Chryzostom Pasek. Në fund të shekullit të 18-të u përurua prodhimi i vodkës nga substanca të ndryshme të pazakonshme përfshirë karrotën.
Pas Luftës së Dytë Botërore, të gjithë destiluesit e vodkës u morën nga qeveria marksiste-leniniste e Polonisë. Gjatë luftës marciale të viteve të 1980-ta, shitja e vodkës ishte racion. Duke ndjekur sukseset e lëvizjes solidare dhe zhdukjen e partisë së vetme në Poloni, shumë destilues filluan të kenë probleme financiare. Disa falimentuan, por shumë u privatizuan, duke udhëhequr krijimin e markave të reja.
Rusia
Një lloj i pijeve të destiluara të projektuara nga fjala ruse vodka erdhi në Rusi në fund të shekullit të 14-të. Në vitin 1386, amdasadori gjenovas solli aqua vitae-n e parë (“ujin e jetës”) në Moskë dhe e prezantoi te duka i madh Dmitry Donskoy. Pija e vëzhguar nga distilimi i rrushit ishte menduar të koncentrohet dhe një “alkool” i verës (spiritus vini në latinisht), nga ku erdhi emri i kësaj substance në shumë gjuhë evropiane.
Sipas një legjende, rreth vitit 1430, murg nga Manastiri Chudov brenda Kremlinit bëri një receptë të vodkës së parë ruse. Duke pasur një njohuri speciale dhe pajisje destiluese, ai u bë kreator i një pije të re alkoolike me kualitet të lartë. Kjo “verë e bukës”, siç njihej fillimisht, ishte për një kohë të gjatë e prodhuar ekskluzivisht në Dukatin e Madh të Moskës dhe në asnjë pjesë tjetër të Rusisë (kjo situatë vazhdoi deri në epokën e produksionit industrial). Kështu kjo pije ishte ngushtë e lidhur me Moskën.
Deri në mes të shekullit të 18-të, pija mbeti relativisht e ulët përnga sasia e alkoolit, duke mos kaluar 40 % ABV. Termat e shumëfishtë për pijen u regjistruan, nganjëherë duke reflektuar nivele të ndryshme të cilësisë, koncentrimit të alkoolit, filtrimit, dhe numrit të distilimeve ; më e zakonshmja referohej si “verë e djegur”, “verë e bukës”, ose në disa lokacione thjesht “verë”. Në disa lokacione, vera e rrushit u bë aq e shtrenjtë sa që pihej vetëm nga aristokratët. Vera e djegur ishte zakonisht e holluar me ujë në 24% ABV ose më pak. Më së shumti shitej në taverna dhe ishte mjaft e shtrenjtë. Në të njëjtën kohë, fjala vodka u vu në përdorim, por kjo përshkruante gjurmë herbale (ngjashëm me glikanxo), duke përmbajtur deri në 75 % ABV, dhe i bërë për qëllime mjekësore.
Suedia
Deri në vitet e 1950-ta, vodka nuk u përdor si emërtim për pijet e distiluara suedeze, të cilat quheshin brännvin (“verë-djegur”), fjalë që ka të njëjtën etimologji si në gjermanisht Brandjeëijn, që është rrënja e fjalës brandy (raki). Kjo pije prodhohej në Suedi që në fund të shekullit të 15-të, edhe pse produksioni total ishte i vogël deri në shekullin e 17-të. Nga fillimi i shekullit të 18-të, prodhimtaria u rrit, edhe pse u ndalua disa herë, gjatë mungesës së grurit. Patatet filluan të përdoreshin për prodhim në fund të shekullit të 18-të, dhe u bënë dominante nga fillimi i shekullit të 19-të. Nga fillimi i viteve të 1870-ta, u përmirësuan pajisjet distiluese.
Në mënyrë progresive nga vitet e 1960-ta, brännvin suedez filloi të quhej vodka. Produkti i parë suedez që e përdori këtë term ishte Explorer Vodka, e cila u krijua në vitin 1958 dhe fillimisht kishte tendecë tregun amerikan. Në vitin 1979, Absolut Vodka u lansua, duke përdorur emrin e vjetër Absolut Rent Brännvin (“verë absolutisht e pastër”) e krijuar në vitin 1879.
Historia e Argjentinës
Historia e Argjentinës
Llogarite se njerëzit nga Amerika veriore kanë zbritur në këtë pjesë të botës diku rreth vitit 15 000 p.e.s Fiset që banojnë në viset Papma të Argjentinës së sotme, si fiset Querandies (Het), Tehuelches (Aonikenk dhe Gununaküna) deri me ardhjen e kolonizatorve spanjollë nuk ishin të përqendruar aty dhe kishin një teknologji e zhvillim ekonomikë të prapambetur. Ndërkaq fiset në pjesën veriore të Argjentinës kanë qenë më të zhvilluar e si do mos akitektura e tyre ka qenë e zhvilluar në një shkallë të lartë edhe për dijetarët e kohës në Evropë. Në shekullin XIII dhe XIV, Perandoria Inkase është zgjeruar më të madhe në drejtim të jugut dhe në vitin 1450 përfshinte viset nga veriperëndimi i Argjentinës së sotme deri në veri të provincës së sotme Mendoza
Amerigo Vespucci ishte i pari Evropianë që hasi në këto vise në vitin 1502 Kolonializmi i vendit të Argjentinës së sotme nga spanjollët ka filluar në shekullin e XVI dhe është bërë nga dy drejtime: Nga Peruja kanë marrë pjesën veriperëndimore dhe në anën tjetër detarët spanjollë me zbarkimet e tyre në Rio de la Plata si dhe në Buenos Aires ku edhe në vitin 1580 themelojnë qytetit të cilin kishin provuar që në vitin 1536, por që kishin dështuar përshkuake të kundërshtimit të popullsisë vendase të Pampa-së, Tokat jugore të Argjentinës së sotme edhe pse në teori i takonin Spanjës, ato gjatë kohës së kolonializmit nuk ishin të kolonializuara dhe ishin jashtë ndikimit të Spanjës.
Argjentina e sotme ka qenë pjesë e administruar nga Nën mbretëria Peruane cila administronte territorin e Amerikës jugore me përjashtim të tokave nën sundimin portugezë. Në vitin 1776 vije deri tekë ndarja e Nën mbretërisë së Rio de la Plata me kryeqendrën në Buenos Aires e cila administronte përpos Argjentinës së sotme edhe Bolivinë, Paraguain dhe Uruguain.
Ndikimi i Revolucionit francezë në Buenos Aires ishte i vogël dhe pavarësia kishte një domethënie të vogël e cila u kërkua në Revolucionin e majit në kryeqytet më 25 maj 1810. Kërkesa për një pavarësi të vërtetë ishte lufta kundër Spanjës e cila përfundon me shpalljen e pavarësisë së Argjentinës më 9 qershor 1816 në San Miguel de Tucumán. Sikurse më parë Paraguai në vitin 1811 ndahet edhe Bolivia (1825) dhe Uruguai më 1828 nga ish bashkimi i provincave të Río de la Plata-ës
Gjatë viteve 1816 – 1880, historinë e Argjentinës e shkruajnë luftërat civile, diktatorët, dhe lufta së bashku me Brazilin dhe Uruguain kundër zgjerimit të Paraguait në të cilën Argjentina fitonë tokat të cila sot janë pjesë e federatës: Misiones, Formosa und Chaco
Koha gjatë viteve 1880-1912 përshkruhet nga migrimi i emigrantëve të dominuar nga spanjollët dhe italianët të cilët vendoseshin në qytete dhe në të ashtë quajturit “koloni”. Në sferën politike gjatë kësaj kohe qeveria e Julio Argentino Roca dhe qeveritë pasues e prezantojnë si demokratike, mirëpo në të vërtet politika e tyre bazohej në pasanikët, zotërues të mëdhenj të tokave ndërsa emigrantët nuk kishin drejt votimi.
Në vitin 1893 fillon konfliktit me Kilin, pasi që regjioni në Bolivi i quajtur Puna de Atacama i bashkëngjitet Argjentinës. Ky regjion ishte pjesë e Kilit që nga lufta e njohur si Lufta e barutit. Ky konflikt përshkohet me garat në armatim në mes të Kilit dhe Argjentinës të cilat me ndërhyrjen e mbretit britanik Edward VII më 1902 ndërpriten pas zgjedhjes së vijës kufitare që i la 54 000 km2 Kilit dhe 40 000 km2, sipërfaqe këto të cilat ndaheshin nga rripi kufitare Patagonien dhe Toka e zjarrtë.
Brenda viteve 1912 dhe 1946 bëhet disa herë ndërrimi në mes të qeverive demokratike dhe diktatorëve. Para së gjithash vitet e ’30 të këtij shekullit mbahen mëndë si vitet mëdha (spanjisht: década infame ).
Gjatë Luftës së Dytë Botërore zyrtarisht Argjentina ishte neutrale. Në fillim të luftës simpatizonte forcat fashiste mirëpo në fund të luftës i ndihmonte forcat e Aleancës. Përgjatë luftës Argjentina ishte caku i emigrantëve Evropianë, të cilët edhe këtu si në vendet tjera të Amerikës latine shpresonin të gjenin vendstrehim.
Në prill të 1982-së shefi i “jutes”-Leopoldo Galtieri e shtinë Argjentinën në konflikt të armatosur me Britaninë e Madhe. Lufta filloj për shkak të ishullit pran Argjentinës ("Islas Malvinas") i cili sipas kushtetutës së Argjentinës është pjesë e federatës dhe administrohej nga Britanikët. Marshimi i trupave argjentinase në ishull kundërpërgjigjet nga britanikët me një sulm në ajër, det dhe tokë. Pas sulmit të britanikëve më datën 14 korrik 1982, Argjentina pranonë kapitullimin në këtë ishull.
Më 1983 vendi i kthehet demokracisë dhe presidenti i parë i kësaj epoke ishte Raúl Alfonsín (UCR), i cili për shkak të krizës ekonomike ju deshtë të jepte dorëheqje më 1989. Kthimi në pozitë i partisë Partido Justicialista në krye me Carlos Menem dhe vendimi i tyre për një politikë liberale dhe kushtëzimi i valutës Peso-së me Dollarin amerikanë, 1:1 në periudhën e parë të qeverisjes së tyre solli suksese të dukshme. Periudha e dytë e mandatit të tyre përshkruhet me paraqitjen e anës së zezë të politikes të udhëhequr gjatë mandatit të parë.
Gjatë viteve 1998 dhe 2002 vendin e përshkruan një krizë e rëndë ekonomike me një rënje prej 20% të zhvillimit ekonomik. Partisë së Menem-së ju deshtë të lëshonte vendin koliciont të qendrës së majtë të udhëhequr nga Fernando de la Rúa. Mirëpo edhe ky nuk ishte në gjendje brenda një kohe të shkurtë të rimëkëmbte ekonomin e shkatërruar të cilën e kishte marr nga qeveria paraprake. Paaftësia e reagimit të kryesisë, konflikte në koalicion dhe grevat në vend shkaktuan që ky të jepte dorëheqje në fund të vitit 2001.
Kantoni Petite-Île
Kantoni Petite-Île (frëngjisht: Canton de Petite-Île) është një kanton në departamentin La Réunion, rajonin La Réunion në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Denis. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 10900 banorë.
Herakleia Lynkestis
Heraclea Lynkestis ishte kryeqyteti i zones se  maqedonise s e eperme. Lynkestis. Shtrihen rrënojat e qytetit në skajin perëndimor të qytetit modern të Manastirit në Republika e Maqedonisë. Gërmimet Heraclea Lynkestis Teatri Dysheme mozaik në një BasilikaHerakleia u themelua nga Philip II, ndoshta 359-356 BC kur mbreti i Lynkestis ilirët kishin shqyer në disa fushata ushtarake dhe peisazhit të bashkuar me forcë me Maqedoninë. Qyteti vë në një kodër të vogël në lidhje kryesore lindje-perëndim nga Dyrrachium në Lychnidos mbi Adriatik në Maqedoni dhe Traki. Kjo rrugë u zgjeruar më vonë nga romakët, Via Egnatia. Një tjetër rrugë e rëndësishme u Stobi në peonies. Të dy për shkak të këtij lokacioni qasje të lehtë, dhe për shkak të gjatë dhe mjedis të përshtatshëm për bujqësi të zhvilluar me shpejtësi në qytet të begatë kryesore të Heraclea Lynkestis.
Në luftës civile romak, Julius Caesar Heraclea vendosur në një bazë të furnizimit për trupat e saj operative në Ballkan. Pas luftës, veteranët romakë u vendos këtu. Edhe pse qyteti përjetoi një rigjallërim gjatë Principate, kanë treguar gërmimet e si të gjerë, është e përmendur nga autorët e lashtë rrallë.
Parku Kombëtar Mali i Tomorrit
Parku Kombetar Mali i Tomorrit ka një sip 23444.2 ha dhe ndodhet në lindje të qytetit muze të Beratit. Ky park Kombetar ndodhet ne 2 Qarqe te mbedha si ai i Beratit dhe ai i Elbasanit 3 rrethe dhe pikerish ne Rrethin e Beratit me sip 8400 Ha, Rrethin e Skraparit 15 045 Ha dhe Rrethin e Gramshit 1278 Ha Në të ndodhet Mali i Tomorrit me lartesi prej 2 416 mbi nivelin e detit, që nga larg të jep përshtypjen e një kështjelle natyrore gjigante. Bukuritë natyrore të parkut janë evidente në çdo stinë.
28 Dhjetor
28 Dhjetori është dita e 362-të e kalendarit gregorian (dita e 363-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit kanë mbetur edhe 3 ditë.
Hasan Sinan Gjostoja
Hasan Sinan Gjostoja ( Labi ), patriot dhe kryengrites. Shoke armeshe me Zylyftar Podën
I lindur ne Gusmar te Kurveleshit. Si kryengrites i shkoi ne ndihme Zylyftar Podës ne Melesin. mal i Leskovikut, ku u ndesh ushtria osmane me kryengritesit e drejtuar nga Zylyftar me 1831. Ndja dhe kenga popullore Zylyftar mustaqeverdhë e permend:
'* Ne Melesin erth' Hasani,
Koloseumi
Koloseumi u shfrytëzua rreth 500 vjet me garimet e fundit të evidentuara në shekullin e VI pas datës tradicionale të dështimit të Romës në vitin 476. Sikurse mbajtja tradicionale e garave të gladiatorëve në këtë godinë janë mbajtur dhe shumë spektakle tjera të cilat kishin gjithmonë karakter gjakderdhës - dëfrim në vuajtje të të tjerëve qofshin njerëzit nga njerëzit, njerëzit nga kafshët ose kafshët nga njerëzit. Edhe përskaj dëmtimeve të fituara nga dridhjet e tokës dhe vjedhësit e gurëve, Koloseumi prap se prap ka mbetur simbol i Romës perandorake dhe është një nga simbolet që ka mbijetuar më me sukses nga arkitektura e Perandorisë Romake. Koloseumi është një nga simbolet më atraktive dhe më të vizituara në kohën e sotme në Romë dhe ka lidhje të ngushtë me Kishën Katolike Romake lidhur me disa rituale fetare.
Antikiteti
Territori i ngritur nga Neroni u shkatërrua nga Vespasiani dhe përkrahësit e tij. Gjithashtu Colossus u shkatërrua, si dhe pjesa më e madhe nga Domus Aurea u rrënua, lumi u rimbush me tokë dhe vendi u përgatit për ndërtesën e re Flavian Amphitheatre (Koloseumi).
Koloseumi u kompletua deri në pjesën e tretë gjatë kohës së sundimit të Vespasianit i cili vdiq në vitin 79. Niveli i fundit i ndërtimit u bë nga djali i tij Titus në vitin 80. Dio Cassius paraqet se 11,000 kafshë të egra janë therrur në 100 ditët e festimit të inagurimit të amfiteatrit. Godina u modifikua nga djali më i ri i Vespasianit, Imperatori Domitian, i cili ndërtoi hypogeum, një seri tunelesh nëntokësore për të mbajtur në to kafshët dhe skllevërit. Gjithashtu iu shtua një pjesë sipër për të shtuar kapacitetin.
Në vitin 217, u dëmtua shumë nga një zjarr i madh i cili shkaterroi nivelet e sipërme të drunjta të brendësisë së amfiteatrit. Nuk u rindërtua plotësisht deri rreth vitit 240 ku vazhduan dhe përmirsime të mëtejshme në vitin 250 ose 252 dhe përsëri në vitin 320. Më pas për shkak të tërmeteve Kolosumi u riparua edhe nga imperatorë të tjerë.
Mesjeta
parapamje|djathtas|300px Koloseumi u shfrytëzua për qëllime të ndryshme gjatë kohës së mesjetës. Gjatë shekullit VI një kishë e vogël u ndërtua në hapësirën e brendshme. Arena e Koloseumit u shndërrua në varreza. Sipërfaqe të shumta të ndërtesës nën nivelet u shndërruan në shtëpi adhurimi të cilat kanë qenë të evidentuara deri në shekullin e XII. Rreth vitit 1200 familja Frangipani mbizotëroi Koloseumin dhe e fortifikoi, sigurisht duke e përdorur si kështjellë.
Disa dëmtime pësoi gjatë tërmetit të vitit 1349, duke shkaktuar rrënimin e pjesës jugore. Shumica e gurëve të rënë u shfrytëzuan për ndërtimin e vendeve, kishave, spitaleve si dhe ndërtesave të tjera edhe jashtë Romës. Paria fetare krishtere u vendos në pjesën e tretë veriore të Koloseumit rreth mesit të shekullit XIV duke qëndruar aty deri në vitet e hershme të shekullit XIX.
Moderne
djathtas|parapamje|300px|Pamja e brendëshme e Koloseumit. [[Thomas Cole, 1832.]] Gjatë shekullit XVI dhe XVII Popa Sixtus V (1585-1590) planifikoi të shëndërronte ndërtesën në fabrikë për përpunimin e leshit me qëllim ngritjen e punësimit dhe uljen e prostitucionit në Romë, por ky planifikim dështoi për shkak të vdekjes së tij. Në vitin 1671 Kardinal Altieri autorizoi përdorimin e tij për luftra mes demave. Reagimi publik ndikoi për mënjanimin e kësaj ideje.
Emri
Emri i Koloseumit gjatë kohës është besuar të jetë ndarë nga statuja kolosale e Neronit.
Emri më pas u ndërrua në Coliseum gjatë kohës së mesjetës njohur edhe në Shqip, por Flavian Amphitheatre përgjithësisht është emër i pa njohur. Në Itali amfiteatri akoma njihet si il colosseo, dhe në gjuhët tjera romake njihet me emër të ngjashëm si le colisée (frëngjisht), el coliseo (spanjisht) dhe o coliseu (portugalisht). Koloseu është i dyti ne bote per nga shtrenjtësia e tij
Përshkrimi strukturor
djathtas|parapamje|300px|Original façade of the Colosseum. Koloseumi ka lartësi 48 metra (157 ft / 165 këmbë Romake), gjatësi 189 metra (615 ft / 640 këmbë Romake), dhe gjerësi 156 metra (510 ft / 528 këmbë Romake), me një shtrirje sipërfaqësore prej 6 hektarësh. Muri i tij i jashtëm origjinal arrin gjatësi 545 metra (1,788 ft / 1,835 këmbë Romake) dhe vlerësohet të ketë mbi 100,000 metra kub (3,531,466 ft³) guri ristalorë së bashku me 300 ton çelik. Sidoqoftë, ka pësuar dëmtime të shumta gjatë shekujve, kështu që ka mbetur pjesa veriore akoma e ngritur.
Dyqind e dyzetë (240) shtylla zbukuruese ishin të vendosura në majë të hatullave. Roli i tyre ishte mirmbajtja e strehës njohur si velarium, kjo mbronte spektatorët nga shiu dhe dielli.
Përdorimi
djathtas|parapamje|300px|Pollice Verso ("The Turned Thumb") by [[Jean-Léon Gérôme, 1872]] Koloseumi është përdorur për t'i mbajtur gladiatorët dylufitmet e tyre si dhe shumë organizime dhe manifestime të tjera që kryesisht kishin karakter luftarak.
Organizimet e manifestimeve të ndryshme janë mbajtur si nga shteti ashtu edhe nga individë me prestigj të lartë. Shembull: perandori Trajan për të festuar fitoren e tij në Dacia në vitin 107 ka mbledhur 11,000 kafshë dhe 10,000 gladiatorë të cilët në një periudhë prej 123 ditësh kanë luftuar mes tyre.
Koloseumi në kulturën popullore
Statuja ikonike e Koloseumit është paraqitur në shumë filma të njohur si dhe në shumë tema të tjera kulturore nga të cilat mund të përmendim:
Cetina
Cetina (malazezisht: Цетиње/Cetinje) është qytet në Mal të Zi. Ështe qendra e Komunës së Cetinës dhe sipas Kushtetutës së Malit të Zi është Kryeqyteti i Vjetër Mbretëror i Malit të Zi (malazezisht: Prijestonica). Sipas regjistrimit të vitit 2011, qyteti kishte një popullsi prej 14,093 ndërsa Komuna e Cetinës kishte 16,657 banorë që nga viti 2011. Qyteti qëndron në një fushë të vogël karstike të rrethuar nga male gëlqerore, duke përfshirë Malin Lovćen, malin legjendar në historiografinë malazeze. Cetina u themelua në shekullin e 15-të dhe u bë djep i kulturës së Malit të Zi. Statusi i tij si kryeqyteti i nderit i Malit të Zi është për shkak të trashëgimisë së tij si një ish-kryeqytet i Malit të Zi me shërbim të gjatë.
Themelimi
Cetina u themelua në vitin 1482, kur Ivan Crnojević e zhvendosi kryeqytetin e tij nga Obod mbi lumin Crnojević për më thellë në kodra në një vend më të lehtë të mbrojtur në një fushë në rrëzë të malit Lovćen. Ai e ndërtoi oborrin e tij në vendin e ri atë vit dhe themeloi gjithashtu një manastir (kushtuar Nënës së Krishtit) si dhuratë personale në vitin 1484. Oborri i tij dhe manastiri janë ndërtesat e para të rilindjes të regjistruara në Mal të Zi. Crnojević u detyrua të zhvendosë selinë e Eparkisë së Zetës nga Vranjina në Cetinje për shkak të pushtimeve osmane, në 1485. Qyteti mori emrin e lumit Cetina.
Peshkopia e Zetës u ngrit në një mitropolit në Cetine. Më vonë do të luante një rol të rëndësishëm si në jetën fetare ashtu edhe në atë kombëtare. Shtypshkronja Crnojević, shtypshkronja e parë në Evropën Juglindore, ishte aktive midis viteve 1493 dhe 1496 në Cetine. Zeta fillimisht u vu nën sundimin osman në vitin 1499, më pas u aneksua nga osmanët në vitin 1514, e organizuar në sanxhakun e Malit të Zi.
Periudha e hershme moderne
Në dy shekujt e ardhshëm zhvillimi i Cetinës ngeci. Shumë shpesh ishte objekt i sulmeve nga Venecia dhe osmanët. Prandaj, qyteti duroi shumë privime gjatë shekujve 16 dhe 17. Në këtë periudhë u shkatërruan oborri dhe manastiri i dinastisë Crnojevići. Vetëm në fund të shekullit të 17-të, më 1697, Cetinja filloi të lulëzojë përsëri nën sundimin e dinastisë Petroviq, të rithemeluar nga Danilo Petroviq.
Periudha moderne
Udhëheqja e luftërave çlirimtare dhe forcimi i unitetit në vend pushtoi Danilon dhe pasardhësit e tij, kështu që ata nuk ishin në gjendje të kushtonin përpjekje të mjaftueshme për zhvillimin e mëtejshëm të Cetinës. Vetëm gjatë sundimit të Petri II Petroviq-Njegoshit u bë përparim shumë më i madh. Në vitin 1838 u ndërtua rezidenca e tij e re mbretërore e quajtur Biljarda (shtëpia e bilardos). Cetina u zgjerua duke ndërtuar shtëpi të reja që gradualisht çuan në urbanizimin e vërtetë.
parapamje|majtas|Cetina Shumë ndërtesa moderne të projektuara për konsullatat e huaja u ndërtuan për shkak të marrëdhënieve të sapokrijuara me vende të ndryshme evropiane, duke përfshirë konsullatat franceze, ruse, britanike, italiane dhe austro-hungareze.
Cetina bëri përparim të madh nën sundimin e princit Nikolla I Petroviq kur u ndërtuan ndërtesa të shumta publike. Ato përfshijnë hotelin e parë, të quajtur "Lokanda", pastaj pallatin e ri të Princit, Institutin e vajzave dhe spitalin. Në këtë periudhë u krijuan edhe shtëpitë e para me qira. Në regjistrimin e vitit 1860, Cetina kishte 34 familje. Pas ndalimit fillimisht të inkursioneve osmane më 1852 dhe 1853, Cetina u pushtua nga forcat osmane Omar Pashës gjatë Luftës Malazezo-Osmane të viteve 1861–62. Sundimi osman mbi Malin e Zi nuk zgjati më shumë se një dekadë, megjithatë, pasi 14 vjet më vonë "Lufta e Madhe", gara e tretë radhazi midis dy kombeve, përfundoi me fitoren e Malit të Zi, me shumicën e territoreve malazeze të rikthyer në kontrollin e tyre.
parapamje|[[Manastiri i Cetinës]] Pavarësia e Malit të Zi u njoh në Kongresin e Berlinit të vitit 1878 dhe rrjedhimisht Cetinja u bë kryeqyteti i një vendi evropian. Midis 1878 dhe 1914 Cetinja lulëzoi në çdo kuptim. Aty erdhën shumë intelektualë të njohur nga viset e tjera jugsllave dhe dhanë kontribut në aspektin kulturor, arsimor dhe në çdo aspekt të jetës. Mali i Zi u shpall mbretëri në vitin 1910. Kjo ndikoi shumë në zhvillimin e Cetinjes. Në këtë kohë u ndërtua Shtëpia e Qeverisë, simboli i pushtetit shtetëror. Regjistrimi i popullsisë nga i njëjti vit regjistroi një rritje masive në kryeqytetin më të vogël në botë, duke regjistruar 5,895 banorë.
Në periudhën ndërluftërave, Cetinja zgjeroi territorin e saj, pasi tani ishte qendër e rajonit të Zetës. Por kur u vendos nga Parlamenti i Malit të Zi që organet administrative të vendoseshin në Titograd (më parë dhe tani në Podgoricë), Cetinja kaloi një krizë të ashpër. Duke ndërtuar seksione të caktuara industriale dhe në të njëjtën kohë duke neglizhuar zhvillimin e kapaciteteve tradicionale dhe potenciale kulturore dhe turistike të qytetit, u humb shansi për të krijuar një bazë të fortë për prosperitet më të ngurtë.
Kur forcat komuniste pushtuan Cetinën në nëntor 1944, e vetmja popullsi që qëndroi në qytet ishin njerëz që besonin se nuk kishin arsye për t'u frikësuar apo për t'u fshehur nga askush. Megjithatë, sapo komunistët pushtuan Cetinjen, natën e 13 nëntorit 1944, pushkatuan pa gjyq 28 qytetarë të Cetinës. Të gjithë ata u ekzekutuan në mënyrë të prerë në "Varrezat e Reja" të Cetinjes në Humci.
Demografia
Cetina është qendra administrative e Komunës së Cetinës, e cila ka një popullsi prej 18,482 banorësh.
Sipas regjistrimit të popullsisë, ekonomive familjare dhe banesave në vitin 2011, në territorin e Kryeqytetit të Vjetër Mbretëror Cetinje jetojnë 16.757 banorë, ose 2.7% e popullsisë së Malit të Zi. Në qytetin e Cetinjës jetojnë 13.991 banorë. Sipas numrit të banorëve, Cetinja është një nga njësitë e mesme të pushtetit lokal në Mal të Zi.
Mataró
Mataró është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Maresme, të provincës Barcelona, në Katalonia. Mataró ka 122932 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 22.57 km2.
Cetina
Demografia
Popullsia e Cetinjes (qyteti):
Mataró
Lidhje të jashtme
Mataró
Cetina
Institucionet kombëtare
Edhe pse Podgorica është kryeqyteti i Malit të Zi, Cetina është selia e shumë institucioneve kombëtare të Malit të Zi. Rezidenca zyrtare e presidentit të Malit të Zi është në Cetine, e quajtur Pallati i Kaltërt për shkak të ngjyrës së mureve të tij. Cetina është selia e Ministrisë së Kulturës, Muzeut Kombëtar të Malit të Zi, Bibliotekës Kombëtare, Arkivit Shtetëror dhe nga viti 2017 do të ketë selinë e Ministrisë së Punëve të Jashtme.
Kultura
parapamje|Teatri “Zetski Dom” Cetina ka qenë qendër kulturore dhe arsimore e Malit të Zi për pesë shekuj. Ka pesë institucione republikane: Biblioteka Qendrore Kombëtare Đurđe Crnojević, Muzeu Kombëtar i Malit të Zi, Arkivi i Malit të Zi, Instituti Republikan për Ruajtjen e Trashëgimisë Kulturore dhe Teatri Kombëtar Mbretëror i Malit të Zi Zetski Dom. Të gjitha këto institucione mbajnë, përpunojnë dhe sigurojnë akses publik në thesarin e madh letrar dhe mbrojnë monumentet kulturore të lëvizshme dhe të palëvizshme në të gjithë Malin e Zi. Institucioni më i vjetër - dhe për një kohë të gjatë më i rëndësishmi - kulturor në qytet është manastiri i Cetinës.
Shtypshkronja në Cetine
Që nga themelimi i tyre e deri më sot, shtypshkronjat e Cetinës kanë botuar mbi 3000 libra, një kontribut i madh për trashëgiminë kulturore malazeze. E para vjetore letrare dhe shkencore malazeze, Grlica (Breshka), u botua në vitin 1835, ndërsa gazeta e parë malazeze, ‘The Montenegrin’, u krijua më 1871. Që atëherë, janë botuar gjashtëdhjetë gazeta të ndryshme dhe mbi tridhjetë revista. Në vitin 1914, si një qytet me më pak se 6000 banorë, Cetinja mbështeti gjashtë gazeta të ndryshme ditore.
Lidhje të jashtme
Faqa zyrtare
Reynolds County
Reynolds County është një nga  qarqet në shtetin federal Missouri të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Zylyftar mustaqeverdhë
Kenge popullore per Zylyftar Poden
ZYLYFTAR MUSTAQEVERDHE
Kenge te mbledhura nga Anastas Kullurioti.
1) Melesini, mal i Leskovikut, ku u ndesh ushtria osmane me kryengritesit e drejtuar nga Zylyftar Poda me 1831. Kryengritja perfshiu krahinat e Kolonjes ( me qender Poden nga ishte Zylyftari), te Leskovikut, Permetit, Tepelenes. Zylyftari, besnik i Ali Pashe Tepelenes, kishte qendruar ne mal e nuk u ishte nenshtruar osmaneve. 2) Hasani : Hasan Sinan Gjostoja ( Labi ), Shoke armeshe me Zylyftarin, nga Gusmari i Kurveleshit, i cili i shkoi ne ndihme ne Melesine. 3) Rakipi ishte djali i Zylyftarit. 4) Prodani duhet te kete qene Kolonjar. 5 Kenga eshte pak, e aspak e njohur
Gjergj Suli
Biografia
Gjergj Suli u lind në Lekël, një fshat i Vilajetit të J aninës në kohën e Perandorisë Osmane. Studimet e para i kreu në shkollën e fshatit të tij dhe më pas vijoi studimet në gjuhën greke në gjimnazin Zosimea në J aninë.
Në vitin 1922, emigroi në SHBA, ku kaloi 12 vite në Boston, Massachusetts, Filadelfia dhe Pennsylvania. Ai u caktua si prift në SHBA, pas studimeve në një shkollë fetare. Suli kishte marrëdhënie të ngushta me Fan Nolin. Të dy ishin përfaqësues dhe aktivistë të "Vatra-s", Pan-Federatës shqiptare të Amerikës.
Suli u kthye në Shqipëri në vitin 1934 dhe nisi punën si prift në fshatin e tij të lindjes dhe më pas në fshatrat e tjera si Labovë, Tërbuq, Hundkuq etj. Ai ishte një kundërshtar i regjimit Italian të vendosur në Shqipëri pas pushtimit të vitit 1939. Suli ishte skeptik rreth ideve bolshevike, të cilat ishin mjaft të përhapur gjatë periudhës së Luftës së dytë Botërore.
Si një person me kulturë të gjerë dhe si njohës i disa gjuhëve të huaja, Suli mbante korrespondencë me shumë figura jashtë Shqipërisë edhe në sajë të faktit, se ishte aktivist i Vatra-s. Korrespondenca e tij e gjerë me mjaft figura jashtë Shqipërisë, ishte një nga pretekstet e përdorura nga autoritetet komuniste të kohës, të cilat e akuzonin Sulin si një informator të shërbimeve të huaja të inteligjencës. Ai u arrestua në vitin 1946 dhe vuajti dënimin për disa muaj në burgun e Gjirokastrës. Suli u ekzekutua nga një front zjarri në janar  të vitit 1947.
Biblioteka e tij personale dhe letrat e korrespondencave u shkatërruan.
Kisha Ortodokse Autoqefale e Shqipërisë përkujton përvjetorin e tij të vdekjes, duke e konsideruar Sulin si një klerik me kulturë të gjerë, i cili gjatë gjithë jetës punoi me devotshmëri për të përhapur Fjalën e Perëndisë.
Fauske
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
29 Dhjetor
29 Dhjetori është dita e 363-të e kalendarit gregorian (dita e 364-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit kanë mbetur edhe 2 ditë.
Ngjarje
1911 - Mongolia shpalli pavarësinë
Foto Çami
Foto Çami (lindur më 4 Tetor 1925) është një ish-funksionar dhe politikan i Partisë së Punës së Shqipërisë (PPSh).
Biography
Çami u zgjodh deputet i Kuvendit Popullor në vitin 1970, ngjarje që shënoi dhe fillimin e karrierës së tij politike në periudhën e pas-luftës. Për një mandat do të shërbente si anëtar i Kuvendit Popullor. Në vitin 1971 u zgjodh gjithashtu si anëtar i Komitetit Qendror të Partisë.
Për vite me rradhë do të drejtonte qarkun e Tiranës si Sekretar i Parë i Partisë për qarkun. Në Kongresin e 8-të të Partisë në Nëntor të vitit 1981 ishte gjithashtu kandidat për tu zgjedhur si anëtar Byrosë Politike të PPSH. Nga viti 1982 deri në vitin 1991, do të shërbente sërish në pozicionin e deputetit të Kuvendit Popullor.
Parku Kombëtar i Llogarasë
Pisha Flamur Llogora
Pisha Flamur, Llogora gjendet në parkun Kombëtar të Llogorasë, pak më në veri të qafës me të njëjtin emër, 910 m mbi nivelin e detit. Ka formën e flamurit si rezultat i veprimit të erërave të forta të juglindjes. Pisha i përket llojit Pinus nigra. Druri ka lartësi rreth 20 m, diametër të trungut 75 cm dhe moshë rreth 100 vjet. Ky monument ka vlera shkencore, biologjike, estetike dhe turistike. Disa degë po thahen nga faktorët natyrorë. Për të vajtur tek ky monument merret rruga automobilistike Vlorë – Dukat -Llogora deri para se të dalësh në qafën e Llogorasë, në të djathtë të rrugës, pasi keni kaluar fshatin turistik).
Foto Çami
Biography
Në qershor të vitit 1985, u zgjodh dhe si pasues i Sekretarit të parë të Partisë së Punës Ramiz Alia. Çami do të largohej nga jeta politike dhe funksionet e udhëheqjes në vitin 1990, kur doli në pension dhe nga jeta publike në vitin 1991, me përfundimin e mandatit të deputetit të Kuvendit Popullor.
Parku Kombëtar i Llogarasë
Shiko edhe
Pisha Flamur Llogora Saranda
Lidhje të jashtme
Mbi parqet në Shqipëri
Hannah Montana
Hannah Montana është një serial Amerikan i cili filloi më 24 mars, 2006.Ky serial është vlerësuar si serial për adoleshentë dhe fëmijë, me një fjalë serial familjar. Në këtë serial aktrojnë Miley Cyrus si protagoniste, Emily Osment etj. Në serialin Hannah Montana flitet për një vajzë të quajtur Miley Stewart e cila nuk është shumë e preferuar nga shoqet dhe vendos të maskohet me paruke dhe me emër të ri që në këtë rast u bë Hannah Montana. Sipas serialit, Miley Swtwart është këngëtare e shndërruar në Hannah Montana por askush nuk e di përveq shokëve të saj: Lilly, Oliver si dhe familjes së saj. Kur Miley Stewart ishte e vogël nëna e saj vdiq dhe si menaxher i Hannah Montanës ishte babai i saj, që edhe në të vërtetë është, Billy Ray Cyrus.
Këngë
Bashkohu dhe ti me fansat e Hannah Montanës (Miley Cyrus) https://archive.is/20121211160532/www.facebook.com/A.E.nobody.off.page
Kantoni Saint-Astier
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Astier aktualisht përbëhet nga 12 komuna.
Koduesit
Në sistemet digjitale, informatat ruhen dhe përpunohen në formën e numrave ose të kodeve binare. Por, meqë informatat elementare kryesisht nuk kanë formë binare, kodimi i tyre në numra të sistemit binar, përkatësisht në ndonjë kod binar, bëhet përmes qarqeve logjike të cilat njihen si kodues (ang.encoder).
Koduesit me prioritet
Koduesi me prioritet (ang. priority encoder) është qark logjik i cili e gjeneron numrin rendor të pajisjes që i jepet prioritet, kur në një pajisje të përbashkët kërkojnë qasje njëkohësisht disa pajisje. Nëse në hyrje të koduesit me prioritet lidhen m pajisje,ai kryesisht ka n=log2 m dalje. Si hyrje në koduesin me prioritet, p.sh., mund të jenë linjat e terminaleve, të cilat paraqiten për qasje në kompjuterinqendror. Kur dy terminale, Ti dhe Tj, kërkojnë njëkohësisht të lidhen me kompjuterin qendror, përkatësisht në linjat përkatëse paraqiten sinjale me vlerë 1, terminalit Ti i jepet përparësi ndaj atij Tj, nëse i>j. Koduesi në këtë rast e gjeneron ekuivalentin binar të numrit i, duke njoftuar kështu kompjuterin qendror se terminali Ti ka përparësi për qasje para terminalit Tj.
Koduesi me prioritet përmes të cilit përcaktohet prioriteti i qasjes në kompjuterin qendror të njërit nga 5 terminalet, të cilat punojnë njëkohësisht, duke ndarë kohën e punës së kompjuterit qendror, në regjimin e punës që njihet si timesharing. Përmes simbolit + në tabelë është treguar se vlerat nën diagonale nuk kanë ndikim në gjenerimin e ekuivalentit binar të numrit rendor të terminalit, kur terminali me numër rendor më të madh kërkon qasje.
Skeda:Koduesi5.png
Skeda:Koduesi6.png
Nëse, p.sh., në hyrjet T0, T1, T2, T3 dhe T4 të koduesit me prioritet të dhënë më sipër nga terminalet e veçanta vjen vargu i sinjaleve 10110, mund të vëretohet se në dalje të tij fitohet numri binar 011, ekuivalenti decimal i të cilit i përgjigjet numrit rendor të terminalit T3. Në këtë mënyrë koduesi i jep prioritet terminalit T3, kundruall terminaleve T0 dhe T2, të cilat gjithashtu kanë dërguar sinjale me vlerën 1, përkatësisht kanë kërkesë për lidhje me kompjuterin qendror.
Koduesit e zakonshëm
Koduesit përmes së cilëve kodohen m-informata elementare në një kod nbitësh, përmbajnë m-hyrje e n-dalje. Në hyrje të koduesit, në një moment të caktuar aplikohet sinjali i njërës nga m-informatat elementare që kodohen, kurse në dalje të tij paraqitet fjala kodike përkatëse n-bitëshe. Me qëllim që të standardizohet komunikimi, në pjesën vijuese të librit, nëse nuk theksohet ndryshe, vargjet e vlerave të sinjaleve hyrëse dhe dalëse, në rastet kur ka më shumë hyrje, ose më shumë dalje, do të jepen duke i vërejtur hyrjet dhe daljet, me radhën e cila shkonë prej lart - poshtë, ose prej majtas - djathtas.
Skeda:Koduesit e zakonshëm.png
Koduesi përmes të cilit kodohen shifrat decimale prej 1 deri në 9, në kodin NBCD.
Skeda:NBCD2.png
Skeda:NBCD9.png
Koduesi përmes të cilit kodohen në kodin ciklik të dhënë përmes tabelës vijuese informatat elementare a, b, c, d dhe e, të cilat gjenerohen nga 5 terminalet e një sistemi digjital.
Skeda:Koduesi1.png
Skeda:Koduesi2.png
Që të përcaktohet saktësia e funksionimit të qarkut logjik të dhënë më sipër, si kodues në kodin ciklik të 5 sinjaleve hyrëse duhet të merren shembuj të kombinimeve të vlerave hyrëse, por ashtu që vetëm njëra prej tyre ta ketë vlerën 1. Kështu, p.sh., nëse në hyrje aplikohet vargu i vlerave 00010, në dalje fitohet fjala kodike 101, e cila gjenerohet kur vetëm hyrja d ka vlerën 1. Ngjashëm mund të provohet se gjenerohen edhe fjalët e tjera kodike të kodit ciklik të dhënë, nëse vlera 1 aplikohet në hyrjet e tjera të qarkut. Gjatë kodimit të informatave elementare, në kodues mund të parashihet edhe një dalje e veçantë, përmes së cilës sinjalizohet prurja e njëkohshme në hyrjet e koduesit, të më shumë se një informate, përkatësisht dalja për zbulim të gabimit.
Skeda:Koduesi3.png
Skeda:Koduesi4.png
Nëse në hyrje të qarkut të mësipërm, përkatësisht në hyrjet A, B, C dhe D, p.sh., aplikohet vargu i sinjaleve 0100, në daljet e tij x, y dhe z fitohet fjala kodike 011. Njëkohësisht, vlera e sinjalit në daljen g është 0, për të treguar se nuk është detektuar gabim. Por, kur njëkohësisht në dy hyrje të qarkut aplikohet sinjali 1, përkatësisht kërkohet kodimi i njëkohshëm i dy informatave elementare, në daljen g të qarkut gjenerohet sinjali 1, për të treguar se është gabuar. Kështu, p.sh., nëse vargu i sinjaleve në hyrjet e qarkut është 0110, kurse në daljet e qarkut lidhen dioda LED, do të ndriçojë vetëm dioda e vendosur në daljen g, përkatësisht vargu i vlerave të sinjaleve dalës është 0001. Fjalëve kodike që fitohen në dalje të koduesit mund t'u shtohet edhe shifra për paritet, qoftë të njësheve ose të zerove. Për këtë qëllim në fakt në dalje të koduesit parashihet një dalje e veçantë.
Gjon Mark Gjomarkaj
Ndërsa, gjermanishten e mësoi në mënyrë autodidakte. Ka punuar në shumë kampet e punës. Në vitin 1956, u regjistrua në Shkollën e Mesme “18 Tetori” dhe cilësohej si nxënës i shkëlqyer. Për shkak të statusit të tij si i internuar nuk mundi të vazhdojë studimet universitare. Pas 46 vitesh u kthye në Shkodër, në shtëpinë e tij. Gjoni u emërua kryetari i Caritas-it në Shqipëri, i cili ndihmojë në ndihma humanitare në të gjithë vendin. Aty ka ndihmuar në rregullimin e kishave, në vecanti në hapjen e shkollve të reja dhe riparimin e tyre. Më pas, u zgjodh deputet nga Parta Republikane në Mirditë. Gjon Mark Gjonmarkaj ndërroj jëtë më 19 Tetor 2003.
Burim Mustafa
Burim Mustafa lindi më 7 qershor 1980 në Prizren, është regjisor shqiptar.
Studioj ne Akademinë e Filmit në Prizren Regjinë, Kamerën dhe Montazhin ku ne vitin 2006 diplomoi në Regji të Filmit me filmin Antigona. I cili film më pas u shfaq në festivale si në Kosovë ashtu edhe rajon.
Edhe pse i ri në karrierën e tij ai ka arritur të prezantojë shumë projekte të tija ku në pjesën dërmuese të tyre perveç regjisë ka bërë gjithashtu skenarin dhe montazhin.
Lidhje të jashtme
(*mikrofilm = Burim Mustafa)
Oya Baydar
Arsimimi dhe punёt e para
Ajo diplomoi nё Universitetin e Stambollit nё Departamentin e Sociologjisё nё vitin 1964 dhe pastaj u bё pjesё e kёtij departamenti si asistente. Kёshilli i Profesorёve tё Universitetit e refuzoi dy herё tezёn e doktoraturёs sё saj, nё lidhje me ngritjen e njё force punёtore nё Turqi: studentёt e morrёn nё dorё Universitetin pёr ta protestuar kёtё gjё. Ky ishte okupimi i parё universitar nё Turqi. Baydar pastaj u bё asistente nё universitetin Hacettepe.