cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista e episodeve të Tenjho Tenge
•	1. Tempulli (Seiki) – Nagi Soiciro dhe Bob Makihara mbërrijnë në shkollën Todo. Me qëllimin për ta vënë të gjithë shkollën nën këmbët e tyre, ata do të hasin në rezistencën e maja Natsume. Pa vështirësi kjo e fundit mposht Nagin, por pikërisht nga ai dyluftim i thjeshtë për majan, Nagi takohet me të motrën e majas, Ajan. Aja ishte rekruti i ri i Klubit Juken.
•	2. Mposhtje (Haiboku) – Nagi fiton urrejtjen e Masataka Takajanagit (gjithashtu pjesëtar i Klubit Juken). Ai mposhtet në mënyrë të turpshme dhe si ai, si Bob Makihara kuptojnë se akademia Todo, ku ata do të kryejnë vitin shkollor, ka luftëtar shumë më të fortë se ta.
•	3. Ndeshkues (Shikkojin) – Sjellja e keqe e dy studentëve të rinj, ditën e parë të shkollës dhe në vazhdim, bën që Grupi i Perforcimit të marrë masa ndëshkimore ndaj tyre. Kounike Ciaki, e dashura e Bob Makiharas gjendet në vështirësi. Në mbrojtje të saj, Nagi dhe Bobi humbasin në mënyrën më të keqe kundra Tsutomu (ndëshkuesi i dërguar nga Grupi i Përforcimit) dhe pas kësaj humbje tjetër të turpshme, të dy vendosin të bashkohen me Klubin Juken. Ata mirëpriten nga maja Natsume dhe kompania.
•	4. Dyshim (Ginen) – Jo shumë ndodh në episodin e katërt. Antarët e Klubit Juken përfitojnë nga java e pushimit (e referuar në manga si Java e Artë) për tu stërvitur në rezidencën Natsume, shtëpia e maja Natsumes.
•	5. Ndëshkim (Seisai) – Pas një stërvitje të lodhshme, antarët e Klubit Juken mendojnë të qetësohen pak në një sallë boulingu, por Grupi i Përforcimit me Mitsuomi Takajanagin në krye, i rrethojnë brenda godinës me qëllim ndëshkimin e antarëve të grupit rival.
•	6. Iluzion (Genei) – Luftime të ashpra vijojnë ndërmjet Grupit të Përforcimit dhe Klubit Juken. maja Natsume dëmtohet rëndë ndërkohë që presidenti i Grupit të Përforcimit arrin në vendin ku po përleshen antarët e dy grupeve.
•	7. Depërtimi (Gekiha) – Presidenti i Grupit të Përforcimit fillon aksionin. Ai mposht shumë lehtë vëllain e tij Masatakën. Ndërkohë Nagi dhe Aja, del fitimtar në betejat e tyre me elitarin e grupit kundërshtarë, Saga. Aja ndodhet në vështirësi kundra Tagami Shiros.
•	8. Sytë e Dragoit (Rjugan) – Aja çliron të gjithë fuqinë e Syve të Dragoit dhe fiton në dyluftim me Tagamin. Më vonë shpjegohet se çfarë personifikon Rjugan në të vërtetë.
•	9. Përforcimi (Shukusei) – Nagi Soiciro ndeshet me Mitsuomi Takajanagin. Punët në pamje të parë ngjasojnë keq për Nagin, por është Mitsuomi ai që ndodhet në vështirësi. Zv. Presidenti i Grupit të Përforcimit, Bunshici ndërhyn duke i dhënë fund luftimit. Në të vërtetë (sipas majas), luftimi përfundon me fitoren e Mitsuomit. •	10. Kujtime (Kioku) – Plani i dytë i historisë së Tenjou Tenge fillon. Antarët e rinj të Klubit Juken njihen me ngjarjet që kishin ndodhur në Akademinë Todo. maja fillon të tregojë për vëllain e saj Shin Natsume, Mana Kuzunoha, Bunshicit dhe Mitsuomit.
•	11. Talente (Oniusha) – maja shpjegon se si Mana Kuzunoha kishte si detyrë të ruante vëllain e saj. Shin Natsume ishte një tip krejt i marrë, dhe Mana i tregon për këtë shokut të ngushtë të Shinit, Mitsuomit, që ndërkohë po miqësohej gjithnjë e më shumë me majan. Shpjegohet se Shin, Bunshici dhe Mitsuomi ishin antarë të Grupit Katana (nga po ata vetë formuar).
•	12. Errësira (Ankoku) – Papritur Shin Natsume zhduket nga qarkullimi. Të gjithë pyesin se nga ka përfunduar ndërkohë që shpjegohet se ai është në një takim me babin e Mitsuomit, Dogen. Mana merr pjesë gjithashtu në takim.
•	13. Fuqi e Mbinatyrshme (Maryoku) – Bunshici falë Emi Izumit zbulon se ku po mbahet takimi midis Shin dhe Dogen. Bunshici merr vesh se miku i tij kishte masakruar antarët e tjerë të Klubit Katana, ndaj ky i fundit e fton Shin në duel. Të dy fillojnë të luftojnë. Ndërkohë larg prej tyre, Mitsuomi njihet me frikën e tij. Maya përpiqet që ta ndihmojë atë në luftimin e frikës që po e bren.
•	14. Ferri (Goka) – Luftimi midis Shin dhe Bunshici masakrojnë njëri tjetrin. Shin e plagos rëndë mikun e tij duke e goditur pa mëshirë në këmbë. Mana në këtë moment e ndalon duke i marrë shpatën (Reiki-n) që ishte burimi i fuqisë së tij të keqe. Bunshici përfiton nga kjo situatë për të goditur mbrapsht kundërshtarin. Të dy përfundojnë në spital. Mitsuomi shkon t’i takojë të dy.
•	15. Yin dhe Yang (Inyo) – Shin normalizohet dhe i kërkon Mitsuomit që të dy të organizojnë një festë modeste për shkrirjen e Klubit Katana. Pasi Shin rigjenerohet nga plagët e marra në dyluftim me Bunshicin, së bashku me Mitsuomin garojnë me motoçikletat e tyre përmes qytetit. Kjo eksperiencë e ndihmon Mitsuomin të mposhtë frikën e tij.
•	18. Simpatia (Kyomei) – Aja rrëmben Reikin dhe maja e Mitsuomi bashkohen për ta kërkuar atë. Ndërkohë Bunshici vazhdon me historinë e tij rreth të shkuarës.
•	19. Aktivizim - Ndërkohë që maja edhe Mitsuomi kërkojnë Ajan, Nagi, Bob dhe Ciaki dëgjojnë për të shkuarën. Ata marrin vesh se si Shin Natsume themeloi Klubin Juken dhe se si u rekrutuan të pesë antarët e tij, duke përfshirë edhe majan, e cila u bind të bashkohej me ta në saj të Mitsuomit.
•	20. Komplot (Boryaku) – Dougen Mitsuomi përpiqet ta bindë Shin Natsumen të ndeshet me Mitsuomin. Qëllimi i tij është të krijojë luftëtarin e përkryer që duhet të ishte djali i tij (Mitsuomi). Shin refuzon dhe kjo hap probleme.
•	21. Shpërthim (Bohatsu) – Pas refuzimit të Shin për tu ndeshur me Mitsuomin, Dougen kërkon nga Fu Chein ta detyrojë Shin të ndeshet. Fu Chein përdor majan për ta detyruar Shinin por e tepron dhe Shin kalon në ekstrem duke sulmuar të gjithë. Mana kërkon ndihmë nga Mitsuomi për ta ndaluar Shinin. Mitsuomi nxiton në vendin e ngjarjes dhe i shpëton jetën Emi Izusu-së por me çmimin e lartë të jetës së tij. Goditja e fortë e Shin ndaj Mitsuomit nuk jep efekte në moment por do të krijojë shqetësime shëndetësore serioze më vonë.
•	22. Zgjidhje (Ketsui) – Mitsuomi lufton dhe mposht i vetëm 5 luftëtarët më të mirë të shkollës Todo. Më pas atij i shpjegohet nga Mana, se kjo forcë është rezultat i goditjes së Shinit. Zemra e tij rreh më shpejtë duke i dhënë forcë të pa imagjinueshme, por nga ana tjetër kjo e dëmton të gjithë trupin e tij. Mana i tregon të vërtetën; Mitsuomi është në të vërtetë i vdekur. Është thjeshtë çështje kohe.
•	23. Magji (Jubaku) – Shin dhe Mitsuomi ndeshen për të drejtën e “Të Parit” të grupit. Ndeshja në të vërtetë është një hakmarrje ndaj Shinit. Mitsuomi e tepron, por nga ana e tij, kundërshtari nuk duket sikur dëshiron të përdorë fuqitë e tij. Në ndeshje e sipër Mana vdes dhe bashkë me të edhe Shin.
•	24. Sorrollatje (Ruten) – Mitsuomi dhe maja janë në kërkim të Reikit. Nagi ndeshet me Mitsuomin por asnjëri prej tyre nuk dëmtohet në proces. Gjithçka përfundon mirë dhe Aja dorëzon më në fund Reikin te maja. maja dhe Mitsuomi ndahen me të qeshura dhe premtojnë se do të takohen në evenimentin arteve marciale të fund semestrit për t’i sqaruar punët midis tyre.
Gelotologji
Gelotologjia-(Gelotology-nga fjala greke gelos që të perkthehet qeshje)është shkenca që studion qeshjen dhe efektet e saj mbi trupin e njeriut nga ana psikologjike dhe fiziologjike.
Vetëm nacionalizmi e shpëton kombin shqiptar
Vetëm nacionalizmi e shpëton kombin shqiptar libër politikë me Autorë Bajram Kabashi e Abdi Baleta. Faqet e librit 403.
Lincoln County (Maine)
Lincoln County është një nga  qarqet në shtetin federal Maine të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kantoni Basel-Stadt
Kantoni Basel-Stadt është një nga 26 kantonet e Zvicrës me kryeqendrën Basel-in.
Kantoni La Ravoire
Përbërja aktuale
Kantoni La Ravoire aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Skënder Muçaj
Skënder Muçaj është arkeolog i cili ka punuar në disa institucione shtetërore shqiptare që merren me monumentet e kulturës.
Oxford County (Maine)
Oxford County është një nga  qarqet në shtetin federal Maine të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Paça
Në leksikun e vjetër të shqipes kjo fjalë ka dhënë edhe paçaxhi, ai që gatuan dhe shet paçë, dhe paçaxhihane, drekore, restorant, italisht trattoria.
Etimologjia
Nga persishtja paçe ku pa do të thotë këmbë dhe pjesëza diminutive -çe, këmbëz, këmbë e vogël, këmbë deleje.
Këmbësh
Për 4-5 persona duhen :
Koke
Koka pastrohet, copëtohet, vihet në ujë të ftohtë që të lahet e ti ikë gjaku, pastaj vendoset në tenxhere, mbulohet me ujë të ftohtë dhe vihet ne zjarr. Kur të ketë marrë i hiqet shkuma dhe lihet të ziejë në zjarr të ngadaltë, duke i hedhur qepë karota, selino, kripë, piper, dafinë majdanoz. Lihen derisa të jenë zier mirë d.m.th. kur mishi të ndahet lehtë nga kocka. Kullohet, qërohet mishi nga kockat dhe pritet në copa të vogla kubike. Në një tenxhere hidhet yndyrë, pak salcë dhe lëngu i marrë nga zierja e kokës. Kur lëngu të ketë marrë valë, shtohet mishi i zier, pak spec i kuq dhe lihen të ziejnë në zjarr te avashëm edhe për disa minuta duke i hedhur kripë e piper të zi. Në fund paçes i hidhen hudhra të shtypura me uthull.
Për 4-5 persona duhen :
Lorik Cana
Lorik Agim Cana (lindur më 27 korrik 1983) është një ish-futbollist profesionist shqiptar. Aktualisht është ambasador i Grassroots për futbollin e fëmijëve në Shqipëri, i emëruar nga Federata Shqiptare e Futbollit më 26 tetor 2017.
Cana luajti në divizionet më të larta të Francës, Anglisë, Italisë dhe Turqisë, duke përfaqësuar Paris Saint-Germain, Sunderland, Galatasaray, Lazio, FC Nantes dhe Olympique de Marseille, si dhe kombëtaren shqiptare për të cilin ai mbajti rekordin e paraqitjes për lojtarin më të luajtur në Shqipëri të të gjitha kohërave, me 93 paraqitje që nga debutimi i tij më 2003 deri në pensionimin e tij më 2016. Ai luante kryesisht si mesfushor mbrojtës dhe qendror, por më vonë kaloi në qendërmbrojtës. Ai mori pjesë në kompeticionin e parë të madh ndërkombëtar për Shqipërinë, UEFA Euro 2016 të zhvilluar në Francë.
Në moshën 16-vjeçare, Cana u ftua në Arsenal për një provë, por nuk arriti të merrte pjesë sepse iu mohua viza britanike. Ai e filloi karrierën e tij të klubit duke luajtur për Paris Saint-Germain, përpara se të nënshkruante me rivalët Olympique de Marseille në 2004, të cilin e vazhdoi si kapiten. Në vitin 2009, Cana bëri debutimin e tij në ligë për Sunderland, duke u bërë lojtari i parë me origjinë shqiptare që luan në Premier League. Më vonë ai iu bashkua Galatasaray, klubi më i suksesshëm turk i futbollit. Dy vjet më vonë, Cana nënshkroi për klubin italian të Serie A Lazio ku kaloi katër vjet. Në vitin 2015, Cana u kthye në Francë, ku filloi karrierën e tij, duke nënshkruar një kontratë dyvjeçare me Nantes.
Karriera e hershme
Babai i tij e frymëzoi Lorikun që të bëhej futbollist. Në vitin 1997, ai bashkua me skuadrën lokale të Dardania Lausanne, një skuadrër amatore e krijuar nga komuna shqiptare e Lozanës, që si trajnerë kishte babain e Lorikut. Ai luajti te Dardania deri në vitin 2000, ku më pas firmosi me klubin francez të Paris Saint-Germain.
Paris Saint–Germain
Ai ishte i ftuar për një provë nga skuadra angleze Arsenal në moshën 16 vjeçare, por nuk mundi dot të bashkoheshe sepse nuk iu dha viza britanike. Te Paris Saint-Germain, ai shpenzoi tre vite karrierë në divizionet e ndryshme franceze. Cana më në fund bëri debutimin e tij me skuadrën e parë në vitin 2003, dhe që atë herë, ai u bë lojtar i skuadrës së parë. Gjatë sezonit 2003–04, ai luajti 34 ndeshje dhe shënoi një gol, me skuadrën e tij që fitoi Coupe de France dhe përfundoi i dyti në Ligue 1, duke bërë një nga sezonet më të mira të karrierës së tij. Sezonin tjetër, Cana luajti 32 ndeshje dhe shënoi një gol. Në debutimin e tij për Parisin, ai u shpall lojtari i ndeshjes.
Marseille
Ndërkohë, në fillim të sezonit 2005-06, Paris Saint-Germain ndryshoi trajner dhe kjo gjë nuk ishte në avantazh të Canës. Kjo gjë bëri që ai të transferohej në jug të Francës, për tu bashkuar me klubin më të suksesshëm në historinë franceze, Marseille. Që kur u bashkua me Marseillen, ai forcoi vendin e tij në formacionin e parë, duke shënuar edhe golin e fitores në ndeshjen e parë midis Marseilles dhe ish–klubit të tij (Paris Saint-Germain). Ai gjithashtu u bë dhe kapiten pas largimit të ish–kapitenit Habib Beye tek skuadra e Newcastle United gjatë verës së vitit 2007.
Cana u largua nga klubi për të transferuar te klubi i Premier Ligës, Sunderland në gusht 2009. Duke luajtur për Marseillen, Cana kishte realizuar ëndërrën e tij të fëmirisë. Ndërkohë, gjatë katër viteve te Marseille, ai dështoi të fitonte ndonjë trofe. Një sezon pas largimit të tij, skuadra fitoi Ligue 1 dhe Coupe de la Ligue.
Sunderland
Më 24 korrik 2009, Cana u bashkua me Sunderland duke firmosur një kontratë katër vjeçare me një pagë pesë milion £. Ai e mori shumë shpejtë shiritin e kapitenit pasi ju dorëzua nga Steve Bruce, edhe pse më vonë Bruce deklaroi se akoma nuk ishte vendosur se kush do të ishte kapiten i skuadrës. Më 15 gusht, Cana bëri debutimin e tij me Sunderlandin duke kontribuar me një performancë fantastike me skuadrën e tij që fitoi me rezultatin 1–0 kundër Bolton Wanderers. Ai u emërua si kapiten i skuadrës për sezonin 2009–10 më 3 shtator. Në fund të sezonit 2009–10, ai ishte një nga lojtarët kyç për Sunderlandin. Ai u bë lojtari i parë shqiptarë që luan në Premier Ligë.
Galatasaray
Më 8 korrik 2010, Cana u bashkua me klubin turk Galatasaray për një shumë prej 4.5 milion €. Ai firmsoi një kontratë katër vjeçare me një pagë dy milion € në sezon + bonuset bazuar në paraqitjet e tij gjatë sezonit. Qëndrimi i tij te Galatasaray u pengua nga një dëmtim prapa mesit të sezonit. Cana dështoi të tregonte vetën dhe të linte gjurmë në Turqi, por gjithsesi ai ishte i preferuari i tifozëve për shkak të elasticitetit të tij në fushë.
Lazio
Më 3 korrik 2011, Cana firmosi me klubin italian Lazio, duke u bërë blerja e pestë në atë merkato për klubin, pas mbërritjeve të Miroslav Klose, Djibril Cissé, Senad Lulić dhe Abdoulay Konko. Ai u mor si një shkëmbim për 50% të të drejtave të portierit Fernando Muslera, i cili shkoi te Galatasaray. Galatasaray pagoi një shumë shtesë 6.75 milion € te ish klubi i tij, Montevideo Wanderers, e cila zotëronte 50% e të drejtave të mbetura të portierit. Gjithashtu për Canën, Lazio pagoi 6.75 milion €.
Cana filloi sezonin e tij të dytë me Lazion në ndeshjen hapëse të Serie A për sezonin 2012–13 kundër Atalantës më 26 gusht 2012, e cila përfundoi me fitoren 1–0, ku Cana luajti vetëm gjashtë minutat e fundit pasi zëvëndësoi Álvaro Rafael González. Ai luajti ndeshjen e parë si titullar për sezonin e ri në barazimin 1–1 kundër Torinos më 31 tetor, ku ai luajti në të gjithë ndeshjen. Më 23 shkurt 2013, Cana ishte zgjedhur nga UEFA në formacionin më të mirë të javës pas performancës së tij në raundin e 16 të Ligës së Europës, ku Lazio mposhti me rezultatin 2– gjermanët e Borussia Mönchengladbach; ai ishte vendosur si qëndër mbrojtës. Gjatë pjesës së dytë të sezonit 2012–13, ai i luajti të gjitha ndeshjet si titullar. Ai e përfundoi sezonin 2012–13 duke luajtur 24 ndeshje në ligë, 5 ndeshje në Coppa Italia dhe 9 ndeshje në Ligën e Europës.
Në sezonin 2013–14 në Serie A, Cana shënoi golin e parë më 24 nëntor 2013, një gol që shpëtoi Lazion nga humbja kundër Sampodrias jashtë fushe. Ai shënoi golin e barazimit në minutën e 94të. Ai shënoi golin e dytë të sezonit më 3 Mars 2014 në fitoren 1–0 jashtë fushe kundër Fiorentinës; Cana shënoi një gol spektakolar me rrofeshatë pas vetëm katër minutave lojë duke i dhuruar tre pikë skuadrës së tij.
Fjalor Çekisht-Shqip dhe bashkëbisedim
Fjalor Çekisht-Shqip dhe bashkëbisedim me Autore Lendita Jakupi-Gojani dhe Milena Hoxha. Viti i botimit 2004.
Lorik Cana
Kombëtarja
Cana kishte të drejtë të luante me tre kombëtare (Zvicra, Shqipëria & Franca), pasi i kishte të tre pasaportat. Cana ka qënë pjestar i kombëtares shqiptare që nga viti 2003, pasi u thirr nga Federata Shqiptare e Futbollit. Ai e pranoi thirrjen dhe bëri debutimin e tij me kombëtaren më 11 qershor, që në moshën 19 vjeçare.
Penobscot County
Penobscot County është një nga  qarqet në shtetin federal Maine të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Silvio Berlusconi
Silvio Berlusconi (lexo: Silvio Berluskoni) (29 shtator 1936, Milano - 12 Qershor 2023, Milano) ka qënë drejtues i kompanisë MediaSet politikan i njohur italian dhe ish kryeministër i Italisë.
Silvio Berlusconi pasi kreu fakultetin Juridik filloi të merret me ndërtimtari. Ndërkohë formoi shtëpinë mediatike Fininvest e cila me kalimin e kohës përfshiu të gjitha radio stacionet dhe TV private dhe gazetat në Itali. Duke iu faleminderuar këtyre dhe lidhjeve me Partinë Socialiste dhe me udhëheqësin e saj Bettino Craxin, u bë njëri ndër njerëzit më me ndikim dhe më të pasur në Itali. Mandej u bë pronar i klubit futbollistik AC Milan, i cili i solli popullaritet të madh në Itali dhe Evropë.
Në tetor të vitit 1993 ai filloi lëvizjen politike të qendrës së djathtë Forza Italia, përforcuar në janar vitin e ardhshëm, në vitin 2008 ajo u bashkua me Popolo della Libertà dhe pastaj u ri-themelua në vitin 2013.
Silvio Berlusconi disa herë ishte dhe është edhe sot kryeministër i Italisë. Sipas Forbes pasuria e tij vlerësohet 9,4 miliardë dollarë amerikanë dhe është njëri nga njerëzit më të pasur të Italisë.
Miu kompjuterik
parapamje|Një Mausi i thjesht me tre taste Komunikimi me kompjuter, duke përdorur miun ose mausin, është shumë më i thjeshtë, sepse ky komunikim realizohet përmes dy ose tre tasteve që janë vendosur në pjesën e sipërme të tij. Por, ky komunikim mund të realizohet vetëm gjatë shfrytëzimit të programeve te të cilat prodhuesi i tyre e ka paraparë edhe përorimin e mausit.
Përmes mausit mund të realizohen katër operacione elementare:
Gjatë punës me maus, kryesisht shfrytëzohet tasti i majtë i tij dhe, nëse nuk theksohet veçanërisht, me shtypjen e tastit të mausit duhet nënkuptuar shtypjen e tastit të majtë të tij.
Në informatikë, një mouse (sh. mice, mouses.) është një pajisje shënjuese ( ang: pointing device). Pjesa më e madhe e mouse-ve sot janë mouse optikë ( e kapin lëvizjen duke skanuar me lazer sipërfaqen mbi të cilin lëvizin) ndryshe nga ato mekanikë (lëvizja mekanike e dy ingranazheve përkthehet në lëvizje të kursorit në ekran). Gjithashtu mouse-t mund të klasifikohen në ato me kabëll dhe pa kabëll ( teknologjitë kryesore të mouse-ve pa kabëll janë infrared dhe bluetooth).
Murat Zeka
Murat Zeka lindi në vitin 1940 në Pejë. Është xhirues filmik veteran, cili punoi në redaksinë në gjuhën shqipe në televizionin e Beogradit në vitin 1970. Gjer në vitin 1980 punoi në Radio Televizionin e Prishtinës pastaj nga represioni serb me familje emigroi në Australi.
KF Tirana
Klubi i Futbollit Tirana është një klub futbolli shqiptar me seli në Tiranë, kryeqytetin e Shqipërisë. Ky ekip është degë e klubit shumësportësh SK Tirana, dhe është klubi i futbollit më i suksesshëm në Shqipëri, duke fituar 54 trofe madhorë të njohur zyrtarisht nga Federata Shqiptare e Futbollit. Ekipi luan në Kategorinë Superiore, liga elitare e futbollit shqiptar. Ndeshjet në shtëpi i luan në Stadiumin Selman Stërmasi.
Klubi u themelua më 15 gusht 1920 nën emrin Sport Klub Tirana e më pas Shoqëria Sportive Agimi, dhe dhjetë vite më pas morën pjesë në kampionatin e parë zyrtar kombëtar të zhvilluar në Shqipëri. Që nga ajo kohë, Tirana mori pjesë në çdo kampionat të luajtur. Gjithsesi, vëndi i nëntë në sezonin 2016–17 bëri që klubi të zbriste për herë të parë në Kategorinë e Parë.
Tirana ka garuar nën emrin SK Tirana nga viti 1927 e deri në 1947. Më pas regjimi komunist detyroi klubin të garonte me emra të ndryshëm si 17 Nëntori Tirana, Puna Tirana dhe 17 Nëntori. Në vitin 1991, me ardhjen e demokracisë, KF Tirana rimori emrin origjinal dhe u nda në dy degë: shumësportëshi SK Tirana dhe dega e futbollit KF Tirana.
Tirana është klubi më i suksesshëm shqiptar në kompeticionet evropiane, duke kaluar të paktën një raund në trembëdhjetë raste që kur debutuan për herë të parë në Kupën Evropiane 1965–66 (një tur i kaluar falë shortit, pa luajtur). Ata kanë arritur raundin e 16-ve të Kupës Evropiane (tani me emrin UEFA Liga e Kampioneve) në tre raste, dhe katër raste gjithsej. Duke qenë kështu ekipi shqiptar që ka avancuar më larg në të gjitha kompeticionet Europiane. Ata gjithashtu kanë rekordin për renditjen më të lartë të një klubi shqiptar sipas IFFHS, duke arritur vendin e 31të në renditjet botërore të vitit 1987, si rezultat i rezultateve të mira arritur në sezonin e mëparshëm të Kupës së Kupave. Tirana është anëtare e ECA.
1911: Turneu i parë
Tirana u paraqit për herë të parë në vitin 1911 në kampionatin e parë kombëtar që u zhvillua në Fier. Qyteti u përfaqësua nga ajo që besohet që ka qënë paraardhësja e KF Tirana. Ekipi dominoi turneun duke fituar me rezultate tenistike, duke mposhtur Elbasanin dhe Kavajën për të shkuar në finale, të cilën e fituan me rezultatin 6–1 ndaj Peqinit, duke u bërë kampionët e parë të Shqipërisë. Turneu ende nuk njihet zyrtarisht nga Federata Shqiptare e Futbollit.
1920–1937: Themelimi dhe vitet e para
parapamje|majtas|200px|Fotografia e ekipit të parë të KF Tiranës. Tirana u themelua zyrtarisht më 20 gusht 1920 nga patrioti entuziast Palokë Nika, i cili më parë kishte themeluar Vllazninë. Emri i parë i klubit ishte Sportklub Tirona, por më vonë u ndërrua në Futboll Klub Tirona. Ekipi luajti ndeshjen e parë zyrtare në fushën e Shallvares ndaj Juventusit të Shkodrës.
Klubi luajti ndeshjen e parë ndërkombëtare në vitin 1925 kundër ekipit jugosllav Crnogorac Cetinje nga Mali i Zi. Më 16 gusht 1927, ditë e cila shënonte edhe shtatëmbëdhjetë vjetorin e themelimit të Shoqatës Sportive Agimi, emri u klubit u ndryshua sërish dhe u bë Sportklub Tirana, një emër e cila u bë traditë në qytet, duke bërë që klubi të thirrej shkurt SK Tirana. Në atë ditë presidenti i klubit ishte Bahri Toptani.
Në sezonin tjetër, klubi bleu lojtarë të rinj si Vasfi Samimi, Sabit Çoku, Muhamet Agolli dhe Halim Begeja. Formati i kampionatit ndryshoi duke i ndarë ekipet në dy grupe. Tirana u vendos në Grupin A, të cilin e fitoi pasi koleksionoi pesë pikë në tre ndeshje. Në finale kundër fituesit të Grupit B Teuta, ekipi barazoi 1–1 në ndeshjen e parë në shtëpi por arriti një fitore 3–0 jashtë fushe duke arritur që të mbrojë titullin.
Tirana vazhdoi dominimin e futbollit shqiptar edhe në sezonin e ardhshëm, pavarësisht se formati i kampionatit ndryshoi sërish. Në një grup ku ekipet do të luanin dy herë ndaj njeri-tjetrit dhe fituesi do të shpallej ai që do të përfundonte në krye të grupit, Tirana e pati mjaft të lehtë dhe e mbylli kampionatin i pamposhtur, duke fituar pesë ndeshje e duke barazuar tre, duke fituar kështu titullin për herë të tretë rresht, arritje që i vendosi akoma më shumë në histori si klubi i parë që ka dominuar futbollin në Shqipëri. Klubi humbi titullin për herë të parë në sezonin 1933, duke përfunduar në një vend zhgënjyes (të tretë) nga gjashtë ekipe gjithsej, prapa Bashkimit Shkodër dhe kampionëve të Skënderbeut. Kjo rezultoi të ishte vetëm një periudhë e përkohshme dhe shumë e shkurtër tranzicioni me klubin që u rikthye në majë bindshëm në sezonin 1934, duke dalë të parët, pesë pikë para ndjekësve të Skënderbeut në një format me shtatë ekipe.
Në vitet e ardhshme, Tirana arriti të fitonte kampionatet e viteve 1936 dhe 1937, i udhëhequr nga shqiptari etnik Riza Lushta, i cili gjithashtu ishte edhe kryegolshënuesi i kampionatit në të dy sezonet. Këto ishin gjithashtu edhe turnetë e fundit të mbajtura në Shqipëri para luftës; pas vitit 1938 u luajtën fare pak turne për shkak të shpërthimit të Luftës së Dytë Botërore një vit më vonë.
1939–1947: Vitet e luftës
parapamje|majtas|[[Riza Lushta ishte një nga lojtarët më të dalluar të Tiranës në vitet 1930'.]] Në vitin 1939, Shqipëria ishte nën pushtimin italian; Giovanni Giro, një administrues besnik i Ministrit të Jashtëm Galeazzo Ciano, ishte përgjegjës për organizimin e garës së parë të futbollit nën regjimin e mbretit Viktor Emanueli III, i cili u quajt "Turneja Kombëtare E Footbollit Për Ndeshjet E Trofeut Të Liktorit". Tirana mori pjesë në turne, duke eliminuar me rezultatin e përgjithshëm 9–0 Dragoj Pogradecin në raundin e parë për të arritur në gjysëm-finale. Në gjysëm-finale, ekipi luajti kundër Skënderbeut, duke i mposhtur me rezultatin 3–0 për të arritur në finale kundër Vllaznisë. Në finalen e luajtur në fushën Shallvare në kryeqytet më 30 shtator 1939, Tirana ngriti trofeun duke fituar 6–5.
Një turne i ngjashëm u zhvillua në vitin e ardhshëm nga regjimi fashist, këtë herë në një format grupi ku ekipet u ndanë në dy grupe bazuar në vendndodhjen gjeografike. Dy nga lojtarët më të rëndësishëm të Tiranës, Kryeziu dhe Lushta u larguan nga Shqipëria për në Itali për t'u bashkuar me Barin dhe Romën. Në ndeshjen e parë, Tirana barazoi 2–2 me Vllazninë, dhe më pas fitoi 3–0 në shtëpi kundër Elbasanit. Pjesa tjetër e fushatës nuk ishte e frytshme për ekipin pasi Vllaznia përfundoi në krye të grupit përpara Tiranës dhe arriti finalet e kampionatit, ku mposhtën Skënderbeun me rezultatin e përgjithshëm 11–1 për të fituar kampionatin e tyre të parë kombëtar, edhe ky deri më sot i pa njohur nga Federata Shqiptare e Futbollit.
Kampionati nuk u mbajt në vitin 1941 por u kthye në vitin e ardhshëm; në atë vit morën pjesë edhe tre klube nga Kosova. Këto klube nga Kosova garuan në pjesën veriore së bashku me kampionët në fuqi Vllaznia, kurse Tirana garoi në grupin e ri të seksionit të mesëm dhe klubet jugore garuan në grupin e tyre. Në një vendim të çuditshëm, vetëm lojtarët e lindur në mes viteve 1921 dhe 1925 u lejuan të marrin pjesë në kampionat, gjë që do të thotë që vetëm lojtarët midis moshës 17 dhe 22 vjeç u lejuan të luajnin. Megjithatë, ky rregull nuk u zbatua nga shumica e klubeve dhe lojtarë me moshë të madhe morën pjesë në turnament. Tirana arriti në gjysëm-finale pasi fitoi 5–1 kundër Elbasanit dhe barazoi 1–1 kundër Teutës. Në gjysëm-finale, ekipi u përball me Prizrenin; ndeshja e parë përfundoi në një barazim 2–2, ndërsa e dyta u fitua nga Tirana 2–1. Ekipi arriti finalen edhe një herë, ku më 29 qershor, u përball me Vllazninë sërish. Koha e rregullt përfundoi me një barazim 1–1, duke bërë që gjyqtari italian Michele Carone, t'i kërkonte të dyja palëve të luanin në dy perioda nga 15 minuta si kohë shtesë, por Vllaznia nuk pranoi. Dy ditë pas përfundimit të ndeshjes, ndeshja u fitua në tavolinë 2–0 nga Tirana, e cila gjithashtu mori dhe titullin.
Klubi fitoi dy nga tre kampionatet kombëtare që u mbajtën gjatë Luftës së Dytë Botërore, por në mars 2013, Federata Shqiptare e Futbollit mori një vendim duke refuzuar t'i njohë ata, duke deklaruar se ato nuk ishin legjitime sepse ato nuk ishin organizuar nga FSHF-ja, por nga regjimi fashist.
1944–1957: Periudha pas lufte
parapamje|djathtas|170px|[[Myslym Alla, drejtoi Tiranën nga 1956 e deri në 1971.]] Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, aktivitetet e futbollit rifilluan siç kishin bërë para luftës nën drejtimin e Shoqatës Shqiptare të Futbollit. Në kampionatin e vitit 1945, Tirana u vendos në Grupin B. Ekipi e kryesoi grupin me lehtësi, duke mbledhur 16 pikë nga 10 ndeshje, duke arritur kështu në finale ku u përballën me Vllazninë sërisht. Ata humbën të dy ndeshjet 2–1, duke humbur kështu mundësinë për të fituar një tjetër kampionat.
Nën regjimin komunist të udhëhequr nga diktatori Enver Hoxha, Tirana shpejt do të bëhej viktimë, pasi në fillim të marsit 1946, Byroja Politike komuniste në pushtet kishte udhëzuar klubin që të ndryshonte emrin në 17 Nëntori për nder të Çlirimit të Tiranës, në 17 Nëntor 1944. Në dhjetëvjeçarin e ardhshëm, klubi iu nënshtrua trajtimit të tmerrshëm nga regjimi dhe kjo u theksua nga krijimi i një sistemi privilegjues për ekipet e reja të krijuara nga komunistët Partizani dhe Dinamo.
Dekada e ardhshme do të shndërrohej në të njëjtën atmosferë mbytëse, duke u bërë edhe më e rëndë pas themelimit të dy ekipeve me privilegje të sistemit që do të ndiqnin përvojat e motrave të tyre në ish-Bashkimin Sovjetik, ish-Jugosllavi dhe vendet e tjera të Evropës Lindore: Partizani, ekipi i Ministrisë së Mbrojtjes dhe Dinamo, ekipi i Ministrisë së Punëve të Brendshme. Dhjetëra lojtarë të talentuar të Tiranës u "bindën", kundër vullnetit të tyre, për të luajtur për Partizanin ose Dinamon. Si rezultat i kësaj "17 Nentori", pa mjaft lojtarë kyç, u përpoq të qëndronte në krye gjatë viteve 1947–57, megjithatë ekipi arriti të fitonte një pjesë të goditjeve të humbura gjatë pjesës së dytë të viteve 50', pasi zëvendësoi pjesërisht disa nga lojtarët e parë të zgjedhur në formacion.
1958–1990: Rënia dhe ngritja, dekadat komuniste dhe vitet e arta 80'
Nga viti 1958 deri më 1964, Tirana vazhdoi të prodhojë një futboll të mirë dhe e mbyllte kampionatin pothuajse gjithmonë në vendin e tretë. Këto vite ishin një prelud për atë që do të ndodhte më vonë: Tirana ripërjetoi magjinë e saj të para-luftës nën drejtimin e trajnerit të paharrueshëm Myslym Alla. Në fund të kampionatit kombëtar të 28të, Tirana u shpall kampion i Shqipërisë më shumë se njëzet vitesh pritje që nga titulli i tyre i fundit.
Ekipi përsëriti suksesin në vitin e ardhshëm, por kjo ishte një sfidë e dukshme për gjeneralët e Partizanit dhe shefat e shërbimit sekret të Dinamos.
Titulli i mohuar padrejtësisht
Më 24 qershor 1967. Tirana dhe Partizani sapo luajtën ndeshjen derbi të javës së 19të të kampionatit. Ndeshja u luajt deri në fund dhe përfundoi 2-1 me fitoren e Tiranës. Tifozët po largoheshin paqësisht nga stadiumi dhe pasi lojtarët u futën në dhomat e zhveshjeve, dy lojtarë kundërshtarë (Osman Mema dhe Agim Dizdari) u përfshinë në një sherr verbal midis tyre. Ky debat pas-loje u mbyll aty për aty.
Një ditë pas atij incidenti, u njoftua se Tirana dhe Partizani e kishin humbur këtë ndeshje me rezultat 3–0, i ishin hequr tre pikë në renditje si dhe do të humbisnin edhe ndeshjet e mbetura të kampionatit po me këtë rezultat. Disa ditë më pas, u zbulua se mbrapa këtij vendimi ishte Ministria e Brendshme, kjo për ti hapur rrugë Dinamos për tu shpallur kampion. Tirana në atë moment ishte para Dinamos në renditje kurse Partizani ishte jashtë garës për titull. Ministria e Brendshme u përpoq ta bënte vendimin të mos dukej i njëanëshëm, edhe pse qëllimi i atij vendimi ishte penalizimi i Tiranës, e cila kishte fituar kampionatin në dy sezonet e kaluara dhe ishte drejtë rrugës për të fituar të tretin.
Dinamo arriti të fitonte ndeshjet e mbetura të kampionatit, duke kaluar Tiranën në renditje dhe duke u shpallur kampione. Trajneri i Dinamos në atë kohë, Skënder Jareci, refuzoi ta ngrinte trofeun duke u shprehur se ekipi i tij nuk e merionte atë trofe.
Ky ishte një turp i madh për futbollin shqiptar, i një dimensioni të tillë që UEFA refuzoi ta njihte (ende nuk njihet zyrtarisht) atë kampionat. Sezonin e ardhshëm, për shkak të asaj ngjarje të turpshme, UEFA i mohoi Dinamos pjesëmarrjen në Kupën Evropiane (sot Liga e Kampioneve); kundërshtari i tyre, Eintracht Braunschweig, kaloi turin pa luajtur.
Gjatë epokës së Komunizmit, shumë talente të Tiranës (si dhe klubeve të tjera elitare të rretheve), me urdhër të Byrosë Politike, detyroheshin të linin klubet e tyre e të luanin për Dinamon dhe Partizanin. Disa nga rrethanat që i bënin këta lojtarë të luanin për këto ekipe ishin ose shërbimi i detyruar ushtarak "në shërbim të Atdheut", ose kërcënimi se do tu mbyllej përgjithmonë karriera futbollistike nëse nuk i shërbenin Partizanit apo Dinamos.
Vazhdimësia
Pas kësaj, Tirana fitoi kampionatin dy vite me radhë me stil, duke humbur vetëm dy ndeshje në vitin 1968 dhe vetëm një gjatë sezonit 1969–70.
Gjatë viteve shtatëdhjetë, Tirana luftoi shumë për të qëndruar në krye; rezultati më i mirë ishte vendi i dytë dhe më i keqi i trembëdhjeti. Megjithatë, klubi fitoi dy herë kupën kombëtare. Brezi i lojtarëve më të vjetër erdhën në fund të karrierës së tyre dhe kjo mund të shënonte vetëm fundin e një epoke shumë të suksesshme. Sidoqoftë, epoka e pasuksesshme nuk do të zgjasë shumë gjatë kësaj kohe. Tirana fitoi kampionatin në fund të sezonit 1981–82 dhe ata vazhduan të fitonin titullin edhe tre herë të tjera gjatë viteve tetëdhjetë (në sezonet 1984–85, 1987–88 dhe 1988–89) si dhe Kupën e Shqipërisë, gjithashtu tre herë (1982–83, 1983–84 dhe 1985–86. Klubi ishte gjithashtu i suksesshëm në garat e klubeve evropiane, duke arritur tre herë në në raundin e 16-ve të Kupës Evropiane në vitet 80'. Klubi prodhoi shumë lojtarë si Agustin Kola, Arben Minga, Shkëlqim Muça dhe Mirel Josa që u bënë ikona të futbollit shqiptar si dhe mundën të luanin edhe me ekipin kombëtar.
1991–2006: Rikthimi tek suksesi
Në gusht 1991, më pak se një vit pas rënies së komunizmit në Shqipëri, Tirana rifitoi emrin e saj të vjetër, dhe po ashtu edhe gjithë shoqëria shqiptare po kalonte një periudhë ndryshimesh të thella. Pothuajse të gjithë lojtarët më të mirë shqiptarë u larguan nga vendi dhe shkuan jashtë në kërkim të një ekipi më të pasur që mund t'i punësonte. Por megjithatë klubi nuk mundi të qëndrojë shumë larg nga vendet kryesore. Ekipi u kthye në rrugët e suksesit duke fituar Kupën e Shqipërisë në sezonin 1993–94; në finale ata mposhtën me rezultatin e përgjithshëm 1–0 Teutën. Pas kësaj, në janar 1995, ekipi fitoi edhe trofeun e tyre të parë të Superkupës së Shqipërisë, duke mposhtur Teutën 1–0 në stadiumin Qemal Stafa. Disa muaj më vonë, ata fituan kampionatin e tyre të 15të duke përfunduar 12 pikë më shumë se ndjekësi më i afërt, Teuta.
Ky kampionat i fituar u pasua edhe nga një tjetër në sezonin 1995–96; Tirana sërish mundi të dalë para Teutës, këtë herë me vetëm një pikë diferencë. Ekipi triumfoi edhe në kupë në atë sezon, duke plotësuar dopietën sezonale për herë të dytë në histori. Një tjetër dopietë sezonale pasoi në sezonin 1998–99. Në vitet e ardhshme, Tirana vazhdoi të dominonte futbollin shqiptar, duke fituar 10 nga 18 kampionatet shqiptare të mbajtura. Ekipi ishte gjithashtu i suksesshëm edhe në kupa, duke i shtuar kabinetit të tyre të trofeve tre kupa dhe pesë superkupa. Gjatë kësaj kohe, klubi kishte president biznesmenin egjiptian Metwally El Sayed, i cili u bë president i parë i huaj i klubit. Nën drejtimin e tij, Tirana u modernizua herët si klub dhe lojtarët kishin paga të larta për Shqipërinë e asaj kohe.
Gjatë periudhës 1993 - 2009 u arrit edhe një rekord tjetër unikː Tirana renditej çdo sezon në vendet 1 ose 2, duke koleksionuar në 16 sezone plot 24 trofe (10 tituj Kampion, 6 Kupa dhe 8 Superkupa).
2007–vazhdim: Epoka Refik Halili
parapamje|majtas|190px|[[Elvis Sina, lojtari me më shumë ndeshje në historinë e klubit me rreth 500 paraqitje në të gjitha kompedicionet.]] Pas një sezoni 2006–07 të suksesshëm që pa ekipin ta fitonte kampionatin me lehtësi, Tirana filloi të haste vështirësi dhe rezultatet pozitive munguan. Ata e nisën sezonin me një eliminim të shpejtë nga Liga e Kampioneve 2006–07 nga sllovenët e NK Domžale. Pavarësisht se fituan superkupën ndaj Besës, Tirana arriti vetëm një vend të gjashtë në kampionat, duke shënuar rezultatin më negativ që nga viti 1993. Në kupë, ekipi u mposht në finale nga Vllaznia. Në sezonin e ardhshëm, Tirana u rikthye; të frymëzuar nga sulmuesi i ardhur Migen Memelli, i cili shënoi 30 gola gjatë sezonit, Tirana arriti të fitonte kampionatin për herë të 24 në histori. Në kupë ata arritën në finale sërish, vetëm për t'u mposhtur edhe një herë, këtë herë nga Flamurtari.
Në vitet në vijim, Tirana pati mjaft ulje-ngritje, duke mos mundur të fitonte kampionatin por arriti të ishte e suksesshme në kupa, duke fituar Kupën e Shqipërisë në sezonet 2010–11 dhe 2011–12 si dhe tre superkupa, respektivisht në vitet 2009, 2011 dhe 2012. Gjithashtu pati edhe polemika jashtë fushave midis drejtuesve dhe lojtarëve, më së shumti gjatë sezonit 2010–11, ku disa lojtarëve iu vonuan pagesat kurse disa të tjerë nuk u paguan fare. Më 12 tetor 2011, konsulli i Bashkisë së Tiranës me një votim anonim vendosi të ndryshojë statusin e klubit nga një klub i zotëruar nga bashkia në klub me aksionerë, duke i vendosur emrin KF Tirana Sh.A; bashkia fillimisht mbajti 100% të aksioneve në klub, por duke lejuar çdo sponsor të ardhshëm privat dhe donatorë që të zotërojnë aksione në klub.
Duke filluar nga viti 2013, Tirana hyri në një periudhë zhgënjimesh. Në sezonin 2013–14, ekipi rrezikoi të binte nga kategoria për herë të parë në histori. Në fund të dhjetorit 2013, ekipi renditej në vendin e fundit me vetëm 10 pikë të mbledhura nga 13 ndeshje, duke qënë 7 pikë larg zonës së sigurisë. Megjithatë, me ardhjen e Gugash Maganit si trajner i ekipit dhe një merkato të fuqishme, ekipi doli nga kriza e rezultateve dhe në fund përfundoi në vendin e 6të, duke siguruar mbijetesën vetëm në javën e parafundit. Më 26 qershor 2014, konsulli i qytetit miratoi propozimit për ta bërë Tiranën klub privat, duke i dhënë donatorëve 66% të aksioneve të klubit për 18 vitet e ardhshme; donatorët e asaj kohe ishin Refik Halili dhe Lulzim Morina, të cilët synonin të investonin në blerjen e lojtarëve cilësorë dhe përmirësimin e infrastrukturës si dhe ekipeve të të rinjve.
parapamje|djathtas|240px|[[Stadiumi "Selman Stërmasi"|Stadiumi Selman Stërmasi u rinovua gjatë viteve 2014 dhe 2015.]] Tirana e filloi sezonin 2014–15 me pritshmëri të mëdha, duke sfiduar për titullin gjatë fazës së parë të kampionatit. Megjithatë, në fazën e dytë ekipi pësoi rënie dhe në fund mundi të arrinte vetëm një vend të 5të. Në kupë, Tirana u eliminua me polemika nga Laçi në gjysëm-finale me rezultatin e përgjithshëm 1–0; Laçi në fund u shpall fituese e kupës pasi mposhti në finale Kukësin, gjë që la jashtë kupave të evropës Tiranën.
Klubi ra për herë të parë në histori nga kategoria në sezonin 2016–17. Edhe pse ishin pretendent për titull deri në gjysmën e parë të sezonit, Tirana pësoi një rënie drastike duke kapitulluar për herë të parë në histori. Trajneri Ilir Daja u shkarkua më 1 nëntor 2016 pas një barazimi pa gola ndaj Vllaznisë, dhe u zëvëndësua nga i rikthyeri Mirel Josa. Klubi gjithashtu prishi marrëdhënjet me tifozët pas një marrëveshje me rivalët e përbetuar Partizani, për të lejuar këta të fundit të prisnin ndeshjet si vendas në Stadiumin Selman Stërmasi; ata kundërshtuan këtë marrëveshje dhe në shenjë proteste nuk e ndoqën ekipin deri në fund të sezonit. Tirana qëndroi 15 ndeshje pa fitore para se të triumfonin ndaj Korabit me rezultatin 2–0 më 10 maj 2017. Rënia e tyre u konfirmua 13 ditë më pas pas një barazimi pa gola kundër Vllaznisë, e cila gjithashtu luftonte për mbijetesë, në Stadiumin Loro Boriçi. Në kupë, Tirana tregoi një fytyrë tjetër, duke fituar trofeun e 16të rekord në histori pasi mposhtën Skënderbeun 3–1 në finalen e zhvilluar në Elbasan Arena katër ditë pas rënies nga Liga Superiore. Kjo fitore konfirmoi rikthimin e klubit në kompeticionet evropiane pas pesë vitesh.
Klubi ruajti pjesën më të madhe të lojtarëve para fillimit të sezonit të ri te liga inferiore. Josa u largua nga pankina dhe u zëvëndësua nga Zé Maria, ish lojtar i Brazilit. Rikthimi në Evropë u karakterizua nga një eliminim i shpejtë nga izraelitët e Maccabi Tel Aviv. Tirana është kështu klubi i parë dhe i vetëm nga Kategoria e Parë që merr pjesë në një kompeticion europianǃ Në shtator 2017, klubi fitoi një tjetër trofe, Superkupën, duke mposhtur Kukësin në finale çka solli triumfin e 11të rekord në këtë kompeticion. Tirana u bë klubi i parë nga Kategoria e Parë që fiton një trofe madhor. Tirana dominoi kampionatin e Kategorisë së Parë, duke fituar me rezultate dërrmuese në ndeshjet brënda dhe jashtë. Ata arritën objektivin e rikthimit në elitë tre ndeshje para mbylljes së kampionatit. Tirana fitoi gjithashtu edhe titullin e parë të Kategorisë së Parë më 16 maj duke fituar me lehtësi 2–0 ndaj fituesve të Grupit A Kastrioti në Elbasan Arena.
Tirana fitoi kampionatin e 25të në histori në sezonin 2019–20 e cila përkonte dhe me 100 vjetorin e klubit. Ky ishte titulli i parë pas plot 11 vitesh. Gjatë sezonit, ekipi fitoi dy herë kundër Partizanit, duke i dhënë fund një rekordi negativ me 18 ndeshje pa fitore në derbi; fitorja 5–1 kundër tyre në shkurt 2020 ishte më e thella që nga viti 2005. Pas javës së 13të deri në fund ekipi u udhëhoq nga trajneri Emmanuel Egbo, i cili u lavdërua për punën e tij si dhe u bë trajneri i parë afrikan që fiton një kampionat në Evropë. Në kupë, ekipi arriti deri në finale por u mposht me rezultatin 2–0 nga Teuta. Gjithashtu pjesëmarrja në kupat e Europës ishte e suksesshme, pasi bardheblutë shkuan deri ne fazën play-off të Ligës së Europës ku u eliminuan nga kampionët e Zvicrës, Young Boys.
Të freskët nga fitimi i titullit, Tirana bëri mjaft mirë edhe në Europë, duke inkasuar mbi 1.5 milion Euro shpërblim nga pjesëmarrja dhe arritja deri në fazën play-off të Ligës së Europës. Duke pasur në gjirin e vet lojtarë me stof e mentalitet kampioni, klubi kishte mundësinë e artë të krijonte një cikël supremacie në kampionat për vite me rradhë, por klubi dështoi në diçka të tillë. Ata nuk mund të pengonin largimin në masë të disa lojtarëve kyç dhe nuk i zëvendësuan ata me elementë të tjerë, të njëjtë apo më të mirë. Pandemia ndikoi gjithashtu negativisht në shumë drejtime. Ekipi pësoi lëndime të vazhdueshme lojtarësh dhe mungonin alternativat. Kësisoj, rezultatet ishin të dobëta, sidomos në pjesën e parë të sezonit. Trajneri kampion Egbo dhe drejtori i suksesshëm Arbi Laçi u larguan nga ekipi, edhe pse ata ishin çelësi kryesor i suksesit që e ngjiti Tiranën nga kategoria inferiore tek titulli më i lartë kampion pas 11 vjetësh. Eliminimi me turp nga Kupa nuk e bëri klubin të reflektojë në kampionat dhe të shpëtojë sezonin. Merkatoja e Janarit nuk solli ndryshim thelbësor ngaqë Janari nuk para ofron elementë cilësorë. Edhe pas përpjekjeve dhe rezultateve në përmirësim në pjesën e dytë të sezonit, si dhe të udhëhequr nga një trajner ambicioz si Orges Shehi, Tirana e përfundoi sezonin në vendin e 5të duke dështuar edhe pjesëmarrjen në kupat e Europës
Stema
Stema zyrtare e KF Tiranës i është nënshtruar disa ndryshimeve ndër vite. Pas vitit 1990 në stemë u vendos Kulla e Sahatit, e cila është një nga momumentet më të rëndësishme të qytetit. Ndryshimi i fundit i stemës ndodhi në vitin 2020, vit ku klubi festoi 100 vjetorin e krijimit. Klubi disa muaj më parë njoftoi një konkurs për stemën e re, e cila do të zgjidhej nga punimet e tifozëve. Fituesi u shpall në shkurt 2020. Stema e re kishte ngjashmëri me atë aktualen; Kulla e Sahatit, ishte zhvendosur majtas, si dhe dy zero ishin shtuar krahë saj, kurse poshtë lexonte 1920–2020, për të simbolizuar 100 vjetorin. Klubi njoftoi se do ta përdorte këtë stemë për gjatë gjithë vitit 2020.
Ngjyrat
Ngjyrat tradicionale të KF Tiranës ka qënë e bardha dhe bluja. Të këto dy ngjyra gjithashtu kanë qënë dominuese në fanellat e ekipit, sidomos në ndeshjet si vendas. Ngjyra të tjera, si e zeza dhe grija, është përdorur në raste kur ekipi ka luajtur me fanellat dyta apo të treta. Fanella e portierit ka qënë me ngjyra të ndryshme, si e verdhë, blu, gri, jeshile ose e zezë.
Prodhuesit e fanellës
parapamje|Fanella karakterisike e Tiranës është me ngjyrat bardheblu me vija; në foto stema e Volkswagen si sponsor fanelle.
Burimi:
Shallvare
Fusha e parë në historinë e klubit quhej Shallvare, e cila në atë kohë ndodhej në qëndër të Tiranës ku sot ndodhet blloku i Shallvareve; ajo tokë u mor nga klubi para vitit 1920. Ajo fushë shërbente gjithashtu si park argëtimi për fëmijët e Tiranës. Tirana luajti ndeshjen e parë të saj në vitin 1920 kundër një ekipi të formuar nga ushtarët e Austro-Hungarisë pushtuese. Pesë vite më pas, u ndërtuan edhe dhomat e zhveshjes, kurse në fillimin e viteve 1930' u ndërtua edhe një pistë atletike rreth fushës. Fusha mirëmbahej nga Besim Hamdiu, i cili ishte gjyqtar, dhe kishte vetëm një ndihmës për mirëmbajtjen e saj. Fusha gjithashtu përdorej edhe për ngjarje të tjera sportive si dhe për paradat ushtarake, një prej të cilave u ndoq edhe nga mbreti Zog në vitin 1927. Fusha u shkatërrua në vitin 1951 dhe aty u ndërtua blloqe pallatesh të stilit sovjetik.
Selman Stërmasi
parapamje|majtas|280px|Stadiumi Selman Stërmasi në ndeshjen e parë pas rinovimit, nëntor 2015. Stadiumi aktual i Tiranës për ndeshjet si vendas është Selman Stërmasi. Stadiumi u ndërtua në vitin 1956 dhe deri në vitin 1991 njihej me emrin Stadiumi Dinamo. Në vitin 1991, Federata Shqiptare e Futbollit dhe klubi vendosi që stadiumi të quhej Selman Stërmasi në nder të ish futbollistit, trajnerit dhe presidentit të Tiranës me të njëjtin emër.
Stadiumi ka një kapacitet 8,400 ulësesh. Në dhjetor 2014, klubi filloi rinovimin e stadiumit; rinovimi përfshinte vendosjen e një fushe të re, ridërtimi i tribunave, rindërtimi i ndërtesës kryesore të stadiumit, ku u përfshinë e shtimi i dy korridoreve, rindërtimi i objekteve të brëndshme si dhe ndërtimi i një dyqani. Objektet e brendshme përfshijnë riparime të përgjithshme, një sallë konferencash për shtyp, këndin e gazetarëve dhe dushe moderne. Tribunat anësore u mbyllen përkohësisht dhe u mbuluan nga bordet reklamash. Pak kohë më pas, stadiumit ju shtua edhe ndriçimi, tabela e rezultatit si dhe ora elektronike.
Zona kryesore e parkimit ndodhet në pjesën e përparme të stadiumit, e cila të çon në hyrje. E gjithë pjesa e jashtme e stadiumit është e rrethuar nga një gardh hekuri 2.7 metra gjatë.
Qemal Stafa
Tirana i ka luajtur historikisht ndeshjet si vendas në stadiumin Selman Stërmasi, ashtu siç kanë bërë edhe Partizani e Dinamo, ekipet e tjera të kryeqytetit. Megjithatë, ndeshjet derbi ose ato evropiane të rëndësisë së madhe Tirana i ka luajtur në Stadiumin Kombëtar "Qemal Stafa"; ky stadium është përdorur edhe në rastet kur Selman Stërmasi nuk ka qënë i disponueshëm për shkaqe të ndryshme. Në qershor 2016, u nis prishja e stadiumit për shkak se nuk plotësonte kriteret për të zhvilluar ndeshje ndërkombëtare, ky një vendim nga FIFA. Tirana luajti ndeshjen e fundit në këtë stadium më 19 nëntor 2015, duke barazuar pa gola kundër Laçit.
Kompleksi Skënder Halili
parapamje|djathtas|Kompleksi Skënder Halili pas rinovimit në vitin 2015. Kompleksi Skënder Halili është fusha stërvitore ku ekipi kryen seancat stërvitore. Ajo gjithashtu shërben edhe për ndeshjet e ekipeve të moshave. Në disa raste, ekipi i parë ka zhvilluar ndeshje miqësore si dhe në disa raste më të rralla ka zhvilluar edhe ndeshjet e raundeve të para të kupës. Vendndodhja e fushës është në rrugën Bedri Karapici, afër fabrikës së Birrës Tirana. Kompleksi u emërua në nder të Skënder Halili, ish mbrojtësi legjendar i Tiranës dhe i kombëtares shqiptare. Kompleksi përbëhet nga dy fusha të mëdha sportive, nga një terren më i vogël si dhe me dhoma zhveshje për ekipin e parë ashtu edhe për ekipet e moshave. Në dhjetor 2014, klubi njoftoi edhe rinovimin e kompleksit përveç stadiumit Selman Stërmasi. Pas përfundimit të punimeve, të gjitha objektet e kompleksit ishin përmirësuar, si dhe ishte shtuar edhe një tribunë e vogël për tifozët të cilët kishin dëshirë të ndiqnin seancat stërvitore të ekipit.