cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xhemil Dino
Biografia
Më 12 prill 1939 iu dha posti i ministrit të Punëve të Jashtme në qeverinë Vërlaci, post që e mbajti nominalisht deri në qershor të atij viti, kur hyri në fuqi marrëveshja që i jepte Italisë kontrollin mbi marrëdhëniet me jashtë të Shqipërisë. Pas shkrirjes së shërbimit të jashtëm të Shqipërisë, Dinos iu dha posti i Ambasadorit nga Shërbimi i Jashtëm italian, por nuk u caktua në ndonjë post. Vdiq në vitin 1972 në Madrid dhe u varros në Romë.
Anila Wilms
parapamje|Anila Wilms në Panairin e Librit në Frankfurt (2013) Anila Wilms (lindur më 1971 në Tiranë) është një shkrimtare shqiptare.
Jeta
Anila Wilms ka lindur në Tiranë, dhe u rrit në portin shqiptar të qytetit të Durrësit. Nga ana e nënës, ajo vjen nga një familje bejlerësh të pasur dhe me ndikim politik, të cilët pas vitit 1945 u shpronësuan dhe u shpallën armiq të regjimit komunist. Nga vitin 1989 deri në vitin 1993 ka studiuar Historinë dhe Filologjinë në Universitetin e Tiranës.
Si bartës e bursës DAAD, ajo shkoj në Berlin në vitin 1994 dhe prej asaj kohe ka jetuar atje si shkrimtare dhe publiciste. Në gusht të vitit 2012, ajo shfaq në Berlin, novelën e saj "Das albanische Öl oder Mord auf der Straße des Nordens" ("Vaj shqiptar apo vrasje në rrugët e Veriut"), të cilën e shkroi fillimisht në gjuhën shqipe  dhe të botuar në Tiranë të vitit 2007 dhe më pas në gjermanisht, bazuar në hulumtimet historike.
Kraheza
Kraheza krijohet ne mot te ftohet dhe te mjegullt ne temperatura nga -2*c ne -10*c.Kraheza paraqitet ne dy lloje:te gjilperes dhe te kristaleveDisconnect.
Njeriu po kush tjetër
Njeriu po kush tjetër, roman me autor Rexhep Ferri. Botuar në Tiranë nga "Onufri", në vitin 2005. Libri ka 159 faqe.
Rrëfim në të perënduar
Rrëfim në të perënduar, roman me autore Vilhelme Haxhiraj (Vranari). Botuar në Tiranë nga "Omsca-1", në vitin 2007. Libri ka 231 faqe.
Abbéville-lès-Conflans
Abbéville-lès-Conflans është një komunë në Francë. Abbéville-lès-Conflans bën pjesë në departamentin Meurthe-et-Moselle të rajonit Grand Est. Komuna ka një popullsi prej 233 banorë dhe sipërfaqe prej  7.73 km².
Hëna mbi tavernë
Hëna mbi tavernë : proza poetike. Libër me autor Ramadan Mehmeti, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2014 nga "Rozafa". Libri ka 128 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789951022460
Shënime: Botimi II
Maxhun Peka
Maxhun Peka është cilësuar si një diplomat karriere. Peka, ka një eksperiencë të madhe në diplomacinë shqiptare. Në vitin 1980 ai emërohet ambasador i vendit tonë në Vietnam, post të cilin e mban deri në vitin 1983, kur emërohet ambasador Fuqiplotë i Shqipërisë në një nga shtetet më të fuqishme perëndimore, në Francë. Ai qëndroi në këtë post për disa vjet. Pas viteve ’90, Maxhun Peka mori edhe disa poste të tjera të rëndësishme në diplomacinë shqiptare. Në vitin 2005 ai emërohet Sekretari i Përgjithshëm i Këshillit të Ministrave të drejtuar nga Sali Berisha dhe në vitin 2006 Presidenti Moisiu e dekreton si Ambasador i Shqipërisë në Republikën Popullore të Kinës, post që e mbajti deri në vitin 2011.
Petraq Pojani
Petraq Pojani ka lindur në Tiranë më 19 korrik të vitit 1935. Kreu studimet në Institutin e Marrëdhënieve Ndërkombëtare në Moskë gjatë viteve 1954-1960. Pas kryerjes së studimeve fillon punë ne Ministrinë e Punëve të Jashtme. Nga viti 1961 deri në vitin 1980 është anëtar i Delegacionit Shqiptar në sesionet e AP të OKB-së dhe nga viti 1971-73 është këshilltar në Misionin e Përhershëm të Shqipërisë në Organizatën e Kombeve të Bashkuara, Nju Jork. Në vitin 1980 emërohet drejtor i Drejtorisë së Organizatave Ndërkombëtare dhe më pas, ambasador i Shqipërisë në Francë, akredituar edhe në Belgjikë, Holandë, Luksemburg, Portugali dhe UNESKO. Nga viti 1983-‘87 është sekretar i Përgjithshëm i Komitetit Shqiptar të Marrëdhënieve Kulturore dhe Miqësore me Botën e Jashtme dhe më pas deri në ’90-n, është drejtor i Drejtorisë së Bashkëpunimit Shumëpalësh, koordinator për Bashkëpunimin Ballkanik. Më pas emërohet ambasador në Belgjikë dhe i akredituar në Holandë dhe Luksemburg, shef i Misionit të Shqipërisë pranë Komunitetit Evropian. Merret me veprimtari private gjatë viteve ‘93-‘97 dhe më pas kthehet në diplomaci si anëtar i Këshillit të Ambasadorëve pranë MPJ. Ministrat e kanë preferuar si këshilltar të tyre për shkak të eksperiencës 40-vjeçare në diplomaci.
Kuti e veglave
parapamje|240px|Një grup çelësash angleze profesioniste në një kuti metalike. Vegla të tilla janë pajisje standarde në punëtori mekanike të llojeve të ndryshme. Kuti e veglave është një kuti për të organizuar, bartur dhe mbrojtur mjetet e pronarit.
Një kuti veglash mund t'u referohet disa llojeve të hapësirës ruajtëse për të mbajtur mjetet. Kjo mund të nënkuptojë një kuti të vogël portative që mund të mbajë disa mjete në një vendndodhje të projektit ose një sistem të madh ruajtjeje të vendosur në kasta. Kuti e veglave moderne janë kryesisht metalike ose plastike. Druri ishte materiali i zgjedhur për kutitë e veglave të ndërtuara duke filluar në fillim të shekullit të 19-të.
Misionarë në udhën e dijes
Misionarë në udhën e dijes libër publicistikë me autor Kadri Tarelli. Botuar në Durrës nga "Mileniumi i Ri" në vitin 2013. Libri ka 316 faqe. ISBN 9789928415585
Orne
Orne është departament në veriperëndim të Francës.
Historia
Orne është një nga 83 departamentet që janë krijuar gjatë Revolucionit francez. U krijua prej pjesëve të ish-provincave të Normandisë dhe Perche.
Gjeografia
Orne ndodhet në rajonin e Normandisë. Është i vetmi departament i Normandisë i cili nuk ka portë detare.
Arrëthyesi
parapamje|240px|Arrëthyesi Arrëthyesi është një mjet i krijuar për të hapur arra duke thyer predhat e tyre. Ekzistojnë shumë dizajne, përfshirë levat, vidat dhe kthetrat. Versioni levë përdoret gjithashtu për plasaritje të predhave të karavidheve dhe gaforreve.
Shumë kafshë guaskojnë arra për t'i ngrënë, duke përfshirë përdorimin e mjeteve. Majmuni kapuçinë është një shembull i shkëlqyeshëm. Papagajtë përdorin sqepat e tyre si arrëthyese natyrore, në të njëjtën mënyrë zogjtë më të vegjël çajnë farat. Në këtë rast, pika e rrotullimit qëndron përballë arrës, në nofull ose sqepit.
Funksioni
parapamje|240px|Arrëthyesi në përdorim Arrat hapeshin historikisht duke përdorur një çekan dhe kudhër, shpesh të bërë me gurë. Disa arra mund të hapen me dorë, duke mbajtur arrë në pëllëmbë të dorës dhe duke bërë presion me pëllëmbën ose gishtin tjetër, ose duke përdorur një arrë tjetër.
Prodhuesit prodhojnë arrathyese funksionale moderne zakonisht disi të ngjashme me darë, por me pikën e boshtit në fund përtej arrës, sesa në mes. Këto përdoren gjithashtu për çarjen e guaskave të gaforreve dhe karavidheve për ta bërë mishin të disponueshëm për tu ngrënë.
Gjatë epokës viktoriane, frutat dhe arrat prezantoheshin në darkë dhe prodhoheshin arrathyese me zbukurime dhe shpesh të veshura me argjend për t’i shoqëruar në tryezën e darkës. Arrat kanë qenë prej kohësh një zgjedhje popullore për ëmbëlsirat, veçanërisht në të gjithë Evropën. Arrëthyesit u vendosën në tryezat e ngrënies për të shërbyer si një qendër argëtuese dhe argëtuese e bisedës ndërsa darkat prisnin kursin e tyre përfundimtar. Në një kohë, arrëthyesit ishin bërë në të vërtetë nga metale të tilla si bronzi, dhe vetëm në vitet 1800 në Gjermani filloi të përhapet popullariteti i atyre prej druri.
Palazzo Vecchio
Fillimisht u quajt Palazzo della Signoria, pas Signoria e Firences, organi qeverisës i Republikës së Firences, kjo ndërtesë ishte njohur edhe me disa emra të tjerë: Palazzo del Popolo, Palazzo dei Priori dhe Palazzo Ducale, në përputhje me përdorimin e ndryshëm e pallatit gjatë historisë së saj të gjatë. Ndërtesa mori emrin e saj të tanishëm, kur vendbanimi i kreut të Mediciut u zhvendos në lumin Arno në Palazzo Pitti.
Historia
parapamje|Pikturimi i Palazzo dhe sheshit më 1498, gjatë ekzekutimit të [[Girolamo Savonarola]] Në vitin 1299, komuna dhe populli i Firences vendosën të ndërtonin një pallat që do të merrej me rëndësinë e qytetit dhe që do të ishte më i sigurt dhe i mbrojtshëm në kohë turbulluese për magjistratët e komunës. Arnolfo di Cambio, arkitekt i Duomos dhe kishës Santa Croce, filloi ndërtimin mbi rrënojat e Palazzo dei Fanti dhe Palazzo dell'Esecutore di Giustizia, dikur në pronësi të familjes Uberti. Giovanni Villani (1276-1348) shkroi në Nuova Cronica se Uberti ishin "rebelë të Firences dhe Ghibellines", duke deklaruar se pallati është ndërtuar për të siguruar që shtëpitë e familjes Uberti kurrë nuk do të rindërtohen në të njëjtin vend.
Ndërtesa kubike është bërë me gurë të ngurtë, me dy rreshta të dy dritareve gotike, secila me një hark trefolo. Në shekullin e 15-të, Michelozzo Michelozzi shtoi bareliev dekorative të kryqit dhe zambakëve fiorentin në spandrels mes trefoils. Ndërtesa është kurorëzuar me kalldrëm të çmuar të përkulur, të mbështetur nga harqe të vogla dhe corbels. Nën harqe janë një seri e përsëritur e nëntë stemave të pikturuara të republikës fiorentine. Disa nga këto harqe mund të përdoren si embrasures (spiombati) për rënien e lëngjeve të nxehta ose shkëmbinj mbi pushtuesit.
Ndërtesa e fortë, masive rritet nga kulla e thjeshtë me orën e saj. Giovanni Villani shkroi se Arnolfo di Cambio përfshinte kullën e lashtë të familjes Foraboschi (kulla e njohur si "La Vacca") në fasadën e kullës së re si nënstrukturë; kjo është arsyeja pse kulla drejtkëndore (lartësia 94 metra) nuk është në qendër të drejtpërdrejtë në ndërtesë. Kjo kullë përmban dy qeli të vogla, të cilat, në kohë të ndryshme, burgosën Cosimo de' Medici (1435) dhe Girolamo Savonarola (1498). Kulla është emëruar pas projektuesi i saj Torre d'Arnolfo. Ora e madhe e kullës, me një dorë, u ndërtua fillimisht në vitin 1353 nga fiorentini Nicolò Bernardo, por u zëvendësua në vitin 1667 me një kopje të bërë nga Georg Lederle nga qyteti gjerman i Augsburgut (italianët i referohen atij si Giorgio Lederle i Augusta) dhe të instaluar nga Vincenzo Viviani.
Duke Cosimo I de 'Medici (më vonë të bëhej dke i madh) zhvendosi selinë e tij zyrtare nga pallati Medici në Via Larga në Palazzo della Signoria në maj 1540, duke sinjalizuar sigurinë e fuqisë së Medici në Firence. Kur Cosimo më vonë u hoq në Palazzo Pitti, ai zyrtarisht riemërtoi pallatin e tij të mëparshëm në Palazzo Vecchio, "Pallati i Vjetër", edhe pse sheshi i qytetit, Piazza della Signoria, ende mban emrin origjinal. Cosimo autorizoi Giorgio Vasari për të ndërtuar një vendkalim mbi tokë, korridorin Vasari, nga Palazzo Vecchio, nëpërmjet Uffizi, mbi Ponte Vecchio në Palazzo Pitti. Cosimo gjithashtu kam lëvizur selinë e qeverisë në Uffizi.
Pallati fitoi rëndësi të re si selia e qeverisë së përkohshme të Italisë së bashkuar nga viti 1865-71, në një moment kur Firence ishte bërë kryeqyteti i përkohshëm i Mbretërisë së Italisë. Edhe pse shumica e Palazzo Vecchio tani është një muze, ajo mbetet si simbol dhe qendër e qeverisjes vendore; që nga viti 1872 ka vendosur zyrën e kryetarit të Bashkisë së Firences, dhe është selia e Këshillit Bashkiak. Kulla aktualisht ka tre këmbanat; më i vjetri ishte hedhur në shekullin e 13-të.
Hyrja
Mbi derën e përparme të hyrjes, ka një mbulesë të dukshme mermeri dekorative, që daton nga viti 1528. Në mes, e rrethuar nga dy luanë të stolisur, është Monogrami i Krishtit, i rrethuar nga një lavdi, mbi tekstin (në latinisht): "Rex Regum et Dominus Dominantium" Ky tekst daton nga viti 1851 dhe nuk zëvendëson një tekst të mëparshëm nga Savonarola siç përmendet në udhëzues. Në mes viteve 1529 dhe 1851 ata ishin fshehur mbrapa një mburoe të madhe me madhështinë - stema e armëve.
Davidi i Mikelangjelos ishte gjithashtu në hyrje nga përfundimi i tij në vitet 1504 deri më 1873, kur u transferua në Galerinë e Akademisë. Një kopje e ngritur në vitin 1910 tani qëndron në vendin e saj, e rrethuar nga Hercules dhe Cacus të Baccio Bandinelli.
Oborret
Objekti i parë është projektuar në vitin 1453 nga Michelozzo. Në hënëz, të larta rreth oborrit, janë kreshta e guildëve të kishës dhe të qytetit. Në qendër, burimi i porfirisë është nga Battista del Tadda. Putto me delfin në krye të pellgut është një kopje e origjinalit nga Andrea del Verrokjo (1476), që tani është shfaqur në katin e dytë të pallatit. Kjo statujë e vogël u vendos fillimisht në kopshtin e Villa Medici në Careggi. Uji që rrjedh përmes hundës së delfinit, sillet këtu me tuba nga Kopshtet Boboli.
Në vend të ngrohtë, përballë burimit, qëndron Samson dhe Filiste nga Pierino da Vinçi.
Afresket në mure janë pamje e qyteteve të monarkisë austriake të Hapsburgëve, të pikturuar në vitin 1565 nga Giorgio Vasari për kremtimin e dasmës së Francesco I de Medici, djali më i madh i Cosimo I de 'Medici, Kryepeshkop Joanna i Austrisë, motra e Perandorit Maksimilian II. Ndër qytetet e përshkruara janë Graz, Innsbruck, Linz, Vjena, Bratisllava (Poszony), Hall in Tirol, Frajburgu dhe Konstanz. Disa u dëmtuan gjatë kohës.
Shtylla harmonike e përparmë, njëkohësisht e lëmuar dhe e paprekur, ishin njëkohësisht të zbukuruar me stuko të shtrenjta.
Kube fuçi janë të pajisura me dekorime groteske.
Oborri i dytë përmban shtylla masive të ndërtuara në vitin 1494 nga Cronaca për të mbështetur "Salone dei Cinquecento" të madh në katin e dytë.
Oborri i tretë u përdor kryesisht për zyrat e qytetit. Midis oborrit të parë dhe të dytë, shkallët masive dhe monumentale nga Vasari drejtojnë deri te "Salone dei Cinquecento".
Të kam zog
Të kam zog libër me autor Ramadan Mehmeti, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2010 nga "Rozafa". Libri ka 96 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789951022057
Shënime: Letërsia shqipe, letërsia për fëmijë, poezia.
Abbéville-la-Rivière
Abbéville-la-Rivière është një komunë në Francë. Abbéville-la-Rivière bën pjesë në departamentin Essonne të rajonit Île-de-France. Komuna ka një popullsi prej 294 banorë dhe sipërfaqe prej  15.02 km².
Shtëpia Kordopulov
djathtas|parapamje|300x300px|Shtëpia e Kordopulov. djathtas|parapamje|300x300px|Shtëpia Kordopulov në dimër. Shtëpia e Kordopulov (ose Kordopullov) është një shtëpi e madhe Bullgare e Rilindjes Kombëtare në qytetin jug-perëndimor bullgar të Melnik. U ndërtua në 1754 posaçërisht për prodhimin e verës dhe është blerë nga tregtari i pasur dhe i njohur grek Manolis Kordopulos. Shtëpia, ndoshta më e madhja në llojin dhe periudhën e saj, është e vendosur në pjesën lindore të qytetit dhe përbëhet nga një kat përdhes që përfshin një bodrum vere, një gjysmë-bodrum për nevoja ekonomike dhe një kat të gjirit i destinuar të banohet.
Ndërsa rreshti i poshtëm i 12 dritareve është tipik bullgar, ai më i larti është një ndërthurje e arkitekturës venedikase dhe osmane dhe është prej xhami venedikas, duke e bërë shtëpinë unike në Bullgari.
Bodrumi karakteristik i verës Melnik është gërmuar në shkëmb për të formuar një tunel. Korridoret janë relativisht të ngushta dhe të ulëta në vendet dhe bodrumi disponon një sistem ventilimi dhe kanale të veçanta.
Dy nga katër katet e Shtëpisë Kordopulov janë prej guri. Shtatë shkallët e brendshme lidhin dyshemetë dhe garrezat dhe të dy dyshemetë prej druri janë të mbuluara me qilima me gurë.
Diplomati (roman)
Diplomati, roman me autor Harilla Goga. Botuar në Tiranë nga "Neraida", në vitin 2005. Libri ka 160 faqe.
Spiro Dede
Spiro Dede gazetar shqiptar, ish-sekretar i Komitetit Qendror të PPSH në fundin e viteve ’80 dhe një nga liderët e rëndësishëm të Partisë Socialiste në fillimet e saj, ka qenë redaktori kryesor i librave me kujtime të Enver Hoxhës.
Diplomati (roman)
Burimet
Harilla Goga, diplomat karriere në Ministrinë për Europën dhe Punët e Jashtme, është gjithashtu autor i 7 librave të tjerë ku përfshihen në këtë gjini edhe romani "Pazari i Madh" dhe, një tjetër në fushën sociologjike "Unë dhe Ti në Shoqerinë Shqiptare". Ndërsa 5 të tjerë janë të fushës profesionale ku veçohen "Njohuri mbi BE" (Bashkautorë me Prof. S.Qirici dhe Prof. Dr. A.Malaj), si dhe "Diplomacy & Promoting Democracy" me nëntitull: Understanding the World of Tomorrow (10 kapituj në Anglisht dhe 3 në frengjisht), disa prej të cilëve janë botuar edhe nga media dërkombëtare si "Neweurope" dhe "European Interets", Brussles.
San Alfonso del Mar
parapamje| San Alfonso del Mar. San Alfonso del Mar e njohur edhe me emrin Crystal Lagoon është një kompleks rezidencial ose qendër pushimi që ndodhet në Algarrobo, Rajoni Valparaíso, Kili, në brigjet e Oqeanit Paqësor. Në kohën e ndërtimit të aj ako konsiderohej se kishte pishinën më të madhe në botë. Është inauguruar në vitin 1993. Ndodhet rreth 90 kilometra nga Santiago.
Karakteristikat
Ky kompleks ka 1233 apartamente në 11 ndërtesa, të gjitha me pamje nga deti dhe me pamje nga laguna. Çdo ndërtesë ka një plazh privat, bankinë dhe pishina.
Përveç lagunës, San Alfonso del Mar ka një sasi të madhe pajisjesh, një plazh me një pishinë të ngrohtë (e cila është edhe piramida më e madhe e qelqit në vend), si dhe një nga restorantet me pamjet më të mira të vijës bregdetare. i quajtur Big Fish, pajisje sportive, rrëshqitje në ujë, supermarket, varka, mbikëqyrje 24 orëshe, spa, ndër të tjera lehtësira.
Laguna artificiale
Laguna artificiale e rrethimit ka 1013 m i gjatë dhe 3 m thellësia maksimale; përmban 250 milion litra ujë të kripur të pastër kristal, i cili nxirret direkt nga deti, duke mbuluar një sipërfaqe prej rreth 8 ha. Pastërtia dhe pastërtia e ujërave të tij është për shkak të një procesi të ngopjes me oksigjen të quajtur oksigjenim me presion (SaO 2 ). Ky sistem jo vetëm që bën të mundur pastrimin e masave të mëdha të ujit, por gjithashtu përdor njëqind herë më pak kimikate sesa proceset tradicionale.
Laguna kristalore u ndërtua në pesë vjet nga kompania kiliane Crystal Lagoon. Falë dimensioneve të saj të pazakonta, në lagunën e San Alfonso del Mar mund të praktikoni aktivitete detare si zhytje, rrëshqitje në ajër, lundrim, etj.
Brygët dhe Frigjia
Brigët apo Brygët është emri historik i dhënë një populli që dikur shtriheshin në Ilirinë e jugut. Në përgjithësi ata konsiderohen se kanë lidhje me frigët, të cilët gjatë antikitetit klasik jetonin në Anadollin perëndimor. Të dy emrat, Brigët (Bryges) dhe Frigët (Phryges), supozohet të jenë variante të së njëjtës rrënjë. Bazuar në dëshmi arkeologjike, disa studiues si Nicholas Hammond dhe Eugene N. Borza argumentojnë se Brigët / Frigët ishin anëtarë të kulturës lusatiane (zonës çeko-polake) që emigruan në Ballkanin jugor gjatë Epokës së vonë të Bronzit (1550-1200 pr.e.s.).parapamje|Veshje e kulturës frigase Përmendjet më të hershme të Brigëve janë të përfshira në shkrimet historike të Herodotit, i cili i lidh ato me Frigët, duke deklaruar se sipas maqedonasve, Brigët "ndryshuan emrin e tyre" në Frigë pas migrimit në Anadoll, një shpërngulje e cila mendohet të ketë ndodhur në mes të 1200 dhe 800 pr.e.s ndoshta për shkak të shkatërrimit të Epokës së Bronzit, veçanërisht rënies së Perandorisë Hitite dhe të zbrazëtirës që u krijua. Në Ballkan, Brigët u vendosën në Shqipërinë qendrore dhe Epirin e Veriut, si dhe Maqedoni kryesisht në perëndim të lumit Axios (Vardar), por edhe Mygdonias, e cila u pushtua nga mbretëria e Maqedonisë në fillim të shekullit të 5 pr.e.s. Ata duket se kanë jetuar në mënyrë paqësore pranë banorëve të Maqedonisë, megjithatë, Eugammoni në ‘Telegoninë’ e tij, duke u mbështetur në traditat e hershme epike, përmend që Odiseu urdhëroi Thesprotët epirotas kundër Brigëve. Grupe të vogla Brigësh pas migrimit në Anadoll dhe zgjerimit të mbretërisë së maqedonasve, mbetën ende në Pelagoninë veriore të Maqedonisë dhe përreth Epidamnusit (Durrësit antik).
Elena Camarena
Elena Camarena është një pianiste nga Guadalajara.
Brygët dhe Frigjia
Brygos (i biri i Afrodisios) është një eponim i Epidamnosit (Dyrrahut).Këtë emër kishte dhe një poçar i famshëm nga Atika (Greqi). Brygias quhej dhe një qytet antik pranë Ohrit (Maqedoni Veriore).
Elena Camarena
Jeta
Elena Camarena lindi në vitin 2000, në Guadalajara.
Shkolla e Mesme Aprilov
parapamje|Gjimnazi Aprilov Shkolla e Mesme Kombëtare Aprilov në Gabrovo është shkolla e parë moderne laike në Bullgari. Ajo u hap më 2 janar 1835, kur Bullgaria ishte ende pjesë e Perandorisë Osmane, me ndihmën financiare të Vasil Aprilov, Nikolaj Palauzov, Vasil Rasheev dhe bullgarëve të tjerë të pasur dhe ishte bazuar në metodën Bell-Lancaster.
E formuar si Shkolla Gabrovo, ajo mori emrin e përfituesit të saj kryesor, Vasil Aprilov, në 1889. Shkolla ekziston edhe sot, pasi është rikthyer në ndërtesën e saj historike në 1992 dhe është një nga shkollat e mesme më prestigjioze në Bullgari.
Themelimi dhe zhvillimi
Shkolla e Mesme e Prillit u krijua gjatë Rilindjes Bullgare si shkolla e parë e mesme bullgare. Origjina dhe zhvillimi i saj janë të lidhura ngushtë me idetë, aktivitetet dhe bujarinë e ideologut të arsimit modern bullgar. Shkolla e mesme u rrit në bazë të Shkollës së Ndërsjellë Gabrovo, e hapur me iniciativën e Aprilov dhe rrethit Odesa të Bullgarëve në 1835. Është shkolla e parë moderne laike bullgare dhe i dha shtysë hapjes së shkollave të ngjashme në qytete të tjera në trojet bullgare. Të diplomuarit e saj janë disa nga arsimtarët më të spikatur të Rilindjes si Neofit Rilski, Joseph Kovachev, Kalist Lukov, Tsvetan Semerdzhiev, etj. Shkolla ishte publike dhe falas për fëmijë nga i gjithë vendi. Me ndihmën dhe dhurimin e Vasil Aprilov dhe bashkëpunëtorit dhe përkrahësit të tij më të ngushtë Nikolay Palauzov, më 24 prill 1840 u krijua biblioteka e parë e shkollës publike. Në 1857, një aktivist tjetër i shquar i Rilindjes, një i diplomuar i shkollës dhe një mbajtës i bursës Aprilov, Todor Burmov, reformoi kurrikulat dhe shkolla u zhvendos në nivelin e ardhshëm arsimor. Vetëm 10 vjet më vonë, në 1867, mësuesi Yosif Kovachev prezantoi mësimin e "metodës së tingullit" për herë të parë.
Gjatë vizitës së tij në Gabrovo në verën e vitit 1847, Vasil Aprilov hapi një listë abonimesh për të mbledhur fonde për ndërtimin. Ndërtesa ishte ndërtuar në disa faza: në 1847–1851, muratura në katin e parë u bë nga një mjeshtër i panjohur; në 1872–1873, ndërtesa u përfundua nga Usta Gencho Kanev nga Tryavna. Është ndërtuar në një mënyrë që ishte e ngjashme me ndërtesën e Liceut Richelieu në Odesa. Ishte vendosur, sipas kornizës së atëhershme të qytetit, në periferi të tij, në një nga vendet "më të shëndetshme" dhe "më higjienike". Ndërtesa përfundoi pas themelimit të Bullgarisë në 1880–1881, kur pjesa e mesme e saj u mbarua dhe u bënë një numër përmirësimesh strukturore. Sidoqoftë, më 26 gusht 1873 shkolla e mesme u zhvendos në një vend të ri dhe kështu u bë shkolla e parë që kishte ndërtesën e saj. Klasa e vitit 1873 ishte klasa e parë e plotë që u diplomua nga shkolla.
Pas vitit 1987
Në vitin 1988 shkolla fitoi një status të ri, duke u bërë një shkollë e mesme me një profil humanitar, i cili studion lëndë të tilla si letërsi, histori, filozofi dhe arte. Fillimisht, programi përmbante elemente të arsimit klasik siç janë studimi i Bullgarisë së Vjetër dhe Latinisht, historia e kulturës dhe historia e filozofisë. Disa vjet më vonë, studimi i gjuhëve të lashta doli jashtë programit me qëllim që profili i gjuhës së huaj të forcohet.
Edukimi
Shkolla renditet ndër shkollat ​​e mesme më elitare në Bullgari. Aktualisht, ai regjistron studentët në 3 klasa gjuhësore dhe 2 klasa humanitare. Gjuhët kryesore të huaja të studiuara janë anglishtja dhe gjermanishtja, dhe përveç tyre, frëngjishtja dhe greqishtja mësohen si gjuhë të dyta. Profilet humanitare janë gjuhë, letërsi dhe histori bullgare. Gjithashtu ofrohen shumë forma të specializuara dhe jashtëshkollore të arsimit.
Me kalimin e viteve, maturantët e shkollës kanë qenë fitues të garave prestigjioze kombëtare dhe ndërkombëtare studentore. Sipas të dhënave, 95% e të diplomuarve të shkollës vazhdojnë shkollimin në universitete.
Ditët e Kulturës në Prill
Që nga fillimi i viteve 1990, shkolla ka qenë organizatorja e Ditëve të Kulturës së Prillit, të cilat mbahen çdo vit në gjysmën e dytë të majit. Ngjarja përfshin seminare studentore, shfaqje teatrore, koncerte dhe lexime letrare. Tradicionalisht, ditët e kulturës përfundojnë me diplomimin e nxënësve të klasës së 12-të.
Kthimi i Aprilovtsi
Nisma "Kthimi i Aprilovtsi" është një vazhdim i idesë që lindi me rastin e 180 vjetorit të Shkollës së Mesme Aprilov, për të organizuar një Ball Vjetor Alumni, i cili do të përmbushë të kaluarën dhe të tashmen e shkollës së mesme përmes fprmave festive, etj. takime krijuese dhe pune të të diplomuarve nga klasa të ndryshme të shkollës. Studentë të suksesshëm të Shkollës së Mesme Aprilov kthehen të tregojnë për rrugëtimin e tyre, kuptimin e asaj që kanë arritur dhe përpjekjen që ata kanë bërë në karrierën e tyre.
Brygët dhe Frigjia
Herodoti gjithashtu përmend se në vitin 492 pr.e.s, disa Brigë thrakë shkuan natën në kampin persian, duke plagosur vetë Mardoniusin (komandantin), megjithëse ai vazhdoi fushatën derisa i nënshtroi ato. Këta Brigë më vonë përmendën në ‘Jetët Paralele’ të Plutarkut, në Betejën e Filipoit, si shërbëtorë kampi të Brutit (senator romak). Megjithatë, studiuesit e sotëm pohojnë se nuk mund të vendoset një lidhje historike mes tyre dhe Brigëve origjinalë.
Frigjia (greqishtja e lashtë: Φρυγία, [pʰryɡía]) quhej vendi i frigëve të lashtë në Azinë e Vogël, që ndodhet midis Lidisë dhe Kapadokisë, në pjesën perëndimore të rrafshnaltës anatoliane. Sipas Herodotit, Frigët fillimisht kishin emrin Brigë (ose Brygë) që fillimisht do të qëndronin në Maqedoni dhe Shqipëri, më pas ata duhet të kenë shkuar në Thraki, përpara se të migronin, nëpërmjet Hellespontit, pak përpara Luftës së Trojës në këtë qytet në Azinë e Vogël.
Në antikitetin klasik, Frigjia ishte në fillim një mbretëri në pjesën qendrore perëndimore të Anadollit, në atë që tani është Turqia aziatike, përqendruar në lumin Sangarios më vonë një rajon, shpesh pjesë e perandorive të mëdha.
Tregime të mitologjisë greke na japin të dhëna mbi disa mbretër legjedarë frigë (frigjianë):
Gordias, nyja gordiane e të cilit do të pritej (zgjidhej) nga Aleksandri i Madh; Midas (shek. 7 pr.e.s), i cili çfarëdo që prekte e shndërronte në ari;Mygdoni, i cili luftonte me Amazonat.
Sipas Iliadës së Homerit, Frigët morën pjesë në Luftën e Trojës si aleatë të ngushtë të Trojanëve, duke luftuar kundër Akejve. Mbreti trojan Priami ishte martuar me një princeshë frigjiane, Hekubën dhe mbajti aleancë të ngushtë me frigët të cilët e ndihmuan atë në luftën kundra grekëve. Fuqia frigjiane arriti kulmin në fund të shekullit të 8 pr. e.s nën një mbret tjetër, historik: Midas, i cili dominonte shumicën e Anadollit perëndimor dhe qendror dhe rivalizonte Asirinë dhe Urartun për pushtet në Anadollin lindor. Midasi ishte, megjithatë, edhe mbreti i fundit i pavarur i Frigjisë para se Kimerët të plaçkisnin kryeqytetin e Frigjisë, Gordionin, rreth vitit 695 pr.e.s. Frigjia pastaj iu nënshtrua Lidisë, dhe më pas me radhë Persisë, Aleksandrit të Madh dhe pasardhësve të tij helenistë, Pergamonit, Romës dhe Bizantit. Frigët gradualisht u asimiluan në kultura të tjera nga epoka e hershme mesjetare; pas pushtimit turk të Anadollit, emri "Frigji" nuk u përdor më si një përcaktim territorial.
Mbishkrimet e gjetura në Gordion (latinisht: Gordium) e bëjnë të qartë se Frigët flisnin një gjuhë indo-evropiane me një fjalor disi të ngjashëm me atë të greqishtes antike dhe në mënyrë të qartë nuk i përkasin familjes së gjuhëve të Anadollit (siç janë hititët, paraardhësit e vendit) të folura nga shumica e fqinjëve të Frigjisë. Një nga të ashtuquajturat Himnet Homerike e përshkruajnë gjuhën frigjiane si jo të kuptueshme reciprokisht me atë të Trojës.
PERËNDITË FRIGJIANE
* Sabazios njihet si perëndia frigjiane dhe thrake e qiellit e cila barazvlerësohet me Zeusin grek.
* Sibela (greqisht: Kybele) është nëna perëndeshë e barazvlerësuar me Demetrën apo Gaian greke dhe me Rean minoane (në Kretë). Ajo lidhet me malet, muret e qytetit, natyrën pjellore, dhe kafshët e egra, veçanërisht luanët. Kur u adoptua nga romakët, në Romë ajo njihej si Nëna e Madhe (Magna Mater). Mendohet se ishte heroi trojan Enea ai që e çoi kultin e saj në Romë. Tek grekët kulti i saj u përhap rreth shekullit VI pr.e.s dhe njihej me emrin Kybelë. parapamje|Attis * Bashkëshorti i Sibelës në mitologjinë frigjiane ishe Atis (Attis, Atys). Priftërinjtë e tij dhe të Sibelës quheshin Galli dhe ishin eunukë (të tredhur). Atis ishte perëndia i bimësisë, i barazlverësuar me Dionisin grek apo Bakun romak. Me vetë-gjymtimin e tij, vdekjen dhe ringjalljen ai përfaqëson frytet e tokës që zhduken në dimër për të rilindur përsëri në pranverë. Gjithashtu me këto veti ai përfaqëson Diellin që lind dhe perëndon çdo ditë. Një nga statujat e tij romake e paraqet Atisin me rreze dielli mbi kokë (shiko imazhin). Herodoti gjithashtu jep referenca për të si perëndi dielli, në një nga veprat e tij (i.34-35) ai shkruan: Atys perëndia Diell, u vra nga dhëmbët e gjatë të derrit të egër dimror”. Ka mundësi që Atis mund të ketë lidhje me fjalën shqipe ‘Ati’. Dielli për të parët tanë ishte ati ynë që fekondon nënën tokë e cila prodhon frytet e jetës. Një fjalë tjetër e gjuhës frigjiane është ‘bekos’ që në shqip përkthehet bukë.
* E ëma e Atisit quhej Nana. Sipas mitit, ajo ishte e bija e një perëndie lumi frigjian me emrin Sangarios (sot lumi Sakarya në Turqi).
Nana kishte mbetur shtatzënë kur një kokërr bajame i kishte rënë asaj nga pema në prehër. Pema e bajames kishte mbirë pikërisht në vendin ku Agdisti hermafroditik ishte tredhur, duke u bërë kështu Sibela.
Nana, pasi e lindi, e braktisi djalin e saj foshnje, për të cilin u kujdes një dhi. Fëmija, Atis, u rrit për t'u bërë më pas i dashuri dhe bashkëshorti i Sibelës. Ky burim na vjen nga shkrimtari grek Pausanias (shek. 2 e.s).
Një nga perënditë që paraqitet me veshjen dhe kësulën frigjiane është Mithras, perëndia persiane e Diellit (dritës). Prej kësaj perëndie lindi mithraizmi, një kult që dominoi në Perandorinë Romake deri para ardhjes së Krishtërimit. Me kësulën frigjiane paraqitet dhe vet Atis në një moshë adoleshente. Kjo kësulë haset kryesisht te shqiptarët e jugut të cilët mund ta kenë ruajtur brez pas brezi që kur aty ishin brigët, kushërinjtë e frigëve të Anadollit. Me të njëjtën kësulë paraqitet dhe perëndesha thrake e Hënës dhe e gjuetisë e cila njihet me emrin Bendis. Ajo barazvlerësohet me Artemisën greke. Sipas gjuhëtarit të madh Eqrem Çabej shumë fjalë shqipe janë të përbashkëta me thrakët. Prandaj brigët mund të jenë një degë e shkëputur nga thrakët, por që janë vendosur në tokën e ilirëve.
Për rilindasit tanë Brigët apo Frigët kanë qenë një nga popujt e lashtë midis fiseve ilire dhe thrake, prej nga rrjedhin shqiptarët e sotëm. Një dëshmi që e ka forcuar këtë ide është kësula karakteristike frigjiane, e cila haset tek shqiptarët e sotëm në disa krahina.
Sipas studiuesit gjerman Hermann Mülller (1844), emri Brig mund të ketë të njëjtën prejardhje indoeuropiane me fjalën Berg të gjermanishtes e cila ka kuptimin mal. Mbasë Brigë ka kuptimin malësorë.Gjithashtu ‘brig’ mund të lidhet edhe me fjalën ‘breg’ të shqipes, e cila në shumës bën “brigje”. Ka mendime që frigët gjithashtu mund të lidhen dhe me fjalën frikë tê shqipes e cila në dialektin shkodran është frigë. Shpërnguljet në Anadoll mendohet të kenë ndodhur nga frika. Gjithsesi emërtimi frig vjen nga burimet greke, prandaj nuk e dimë se si ata e quanin veten e tyre. Asirianët i njihnin frigët me emrin Mushki.
Ndarja në epoka:
1000-500 pr.e.s, gjuha jonë quhej frigjiane (brige);
500 pr.e.s deri me pushtimin romak gjuha jonë u quajt iliro-thrake. (Shqipëria ishte pjesë e Ilirisë);
Nga pushtimi romak deri 1700 gjuha jonë u quajt epirote. (Shqipëria u bë pjesë e Epirit të Ri);
Nga 1700 deri sot: gjuha jonë u quajt shqipe (Albanian).
Arkitektura shqiptare e shekullit XX-të (një histori e shkurtër)
Arkitektura shqiptare e shekullit XX-të (një histori e shkurtër) me autor Ermir Hoxha. Botuar në Tiranë nga "West print". Viti i botimit 2015. Libri ka 110 faqe. ISBN 9789928199874
Ramadan Mehmeti
Ramadan Mehmeti shkrimtar shqiptar, ka lindur më 20 shtator 1948 në Livoç të Poshtëm të Gjilanit. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, të mesmen në Prishtinë, ku edhe studioi Gjuhë dhe Letërsi Shqipe.
Me shkrime letrare merret që nga bankat e shkollës fillore. Është bashkëpunëtor i të gjitha gazetave dhe revistave në gjuhën shqipe. Shkrimet e tij janë përkthyer edhe në gjuhët serbe dhe boshnjake dhe është nderuar me shumë çmime letrare. Është editor i shtëpisë botuese Rozafa dhe anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës. Jeton në Prishtinë.
Jeta pa titull, poezi, Prishtinë, 1977,
Koncerti i heshtjes, Prishtinë, 1987,
Loja e ruletit, Prishtinë, 1994,
Requiem për Mirko Gashin, Prishtinë, 1997,
Ringjallja, Prishtinë 1998,
Fusha e korbave, Prishtinë, 2000,
Zemrat bëhen ura, Prishtinë, 2002,
Brigje shpirti, Prishtinë, 2004,
Mëkate të zgjuara, Prishtinë, 2004,
Testamenti i gjyshit, Prishtinë, 2006,
Loja e ruletit, Prishtinë, 2006,
Kur pikëllohen zogjtë, Prishtinë, 2007,
Drama: Ura e Maskatarit, Prishtinë, 2007,
Poshtërim i ndjenjës, Tiranë, 2007,
Qëndresa (Ilo Bodeci)
Qëndresa, roma me autor Ilo Bodeci. Botuar në Tiranë, në vitin 2004. Libri ka 221 faqe.
Brigje shpirti
Brigje shpirti libër me autor Ramadan Mehmeti, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2004 nga "Rozafa". Libri ka 80 faqe. ISBN 9951020518
Shënime: Letërsia shqipe, Poezia.
Ditari i bersalierit të vrarë
Ditari i bersalierit të vrarë, roman me autor Thanas Jorgji. Botuar në Tiranë nga "Mësonjëtorja", në vitin 2005. Libri ka 216 faqe.
Seleksioni 039
Seleksioni 039 ka qenë grup i muzikës së lehtë shqiptare i zhanrit rok dhe pop i formuar në Pejë në vitin 1982.
Njihen për bashkëpunimet me solisten Deniza Begolli.
Kanë marrur pjesë në festivalet “Okarinat e Arta”, “Akordet e Kosovës” dhe ”Boom Festival”.
Anëtarët
Nga viti 1982: Nga viti 1985:
Qytetërimi i Egjeut
Qytetërimi i Egjeut është një term i përgjithshëm për qytetërimet e epokës së bronzit të Greqisë rreth Detit Egje. Ekzistojnë tre rajone gjeografike të dallueshme, por komunikuese dhe ndërvepruese të mbuluara nga ky term: Kreta, Cyclades dhe kontinenti grek. Kreta është e lidhur me qytetërimin Minoan që nga epoka e bronzit të hershëm. Qytetërimi cycladic konvergon me kontinentin gjatë periudhës së hershme heladike ("Minyan") dhe me Kretën në periudhën Minoane të Mesme. Nga rr. 1450 pes (Heladik i Vonë, Minoan i Vonë), qytetërimi mikenas grek u përhap në Kretë, ndoshta nga pushtimi ushtarak.
Ajofrín
Ajofrín është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Montes de Toledo, të provincës Toledo, në Komunitetin Castile-La Mancha. Ajofrín ka 2328 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 35 km2.
Gjeografia
Komuna është e vendosur në anën veriore të Montes de Toledo. Kufizohet me komunat e Burguillos de Toledo, Nambroca, Chueca, Sonseca, Mazarambroz, dhe Layos.
Agim Fagu
Agim Besim Fagu (lindur më 16 shtator 1947) është një ish basktebollist dhe diplomat shqiptar.
Jeta e hershme
Fagu lindi më 16 shtator 1947 në Tiranë nga një familje sportistësh. Babai i tij, Besim Fagu, një vit më parë, kishte kontribuar në themelimin e klubit shumsportësh Partizani.
Karriera politike
Fagu i hyri politikës pas viteve 89, ku ai garoi edhe për kryeun e Bashkiës së Tiranës si kandidat i Partisë Socialiste të Shqipërisë, por nuk fitoi. Në vitin 1998, ai u emërua ambasador i Shqipërisë në Mbretërinë e Bashkuar në Londër. Ai e mbajti këtë post deri në vitin 2005, duke luajtur një rol të madh në përmirësimin e marrëdhënieve midis dy vendeve si dhe lehtësimin e procedurave të vizave.
Anton Arenski
Biografia
Arenski lindi në një familje të pasur në Novogorod, Rusi. Ai ishte muzikant i parakohshëm dhe ka kompozuar shumë këngë që në moshën nëntëvjeçare. Së bashku me nënën dhe babain e tij u zhvendosën në Shën Petersburg në vitin 1879. Studioi kompozimin në shkollën muzikore në Shën Petersburg me Nikolai Rimsky-Korsakov.
Pas diplomimit prej shkollës muzikore më 1882, Arenski u bë profesor në shkollën muzikore në Moskë. Në mesin e studentëve ishin Alexander Scriabin, Sergei Rachmaninoff dhe Alexander Gretchaninov.
Vdiq prej tuberkulozit në Kirillovskoye (Finlandisht: Perksjärvi), në moshën 44 vjeçare. Përderisa shumë pak dihet për jetën e tij private, Rimsky-Korsakov pohon se pirja dhe bixhozi e ka dëmtuar shëndetin e tij.
Margaret e Burgundy, Mbretëresha e Sicilisë
Margareta e Burgundy (frëngjisht: Marguerite de Bourgogne) (1250 - 4 shtator 1308) ishte gruaja e dytë e Charlesit të I të Sicilisë, dhe kështu Mbretëresha e Sicilisë. Vajza e dytë e Odo, Count of Nevers dhe Maud of Dampierre, Margaret ishte konteshë e Tonnerrës e trashëguar nga 1262 deri në vdekjen e saj. Ajo u bë bashkëshortja e Mbretëreshës së Sicilisë me martesën e saj me Çarllin e Anjou, Mbretin e Sicilisë dhe Numrin e Anjou dhe Provence, më 18 nëntor 1268.
Vajza e tyre dhe e vetme, Margaret, vdiq në fillimet e fëmijërisë. Ajo gjithashtu u bë bashkëtrashëgimtare si Mbretëreshë titullare e Jeruzalemit, pasi Charles bleu titullin nga Maria e Antiokisë në vitin 1277. Ajo dhe burri i saj humbën titullin Mbreti dhe Mbretëresha e Sicilisë në vitin 1283, duke u bërë vetëm Mbreti dhe Mbretëresha e Napolit.
Karriera e zotit Maksut
Karriera e zotit Maksut, roman satirik me autor Qamil Buxheli. Botuar në Tiranë nga "Mësonjëtorja", në vitin 2005. Libri ka 391 faqe.
Daniel Silva (shkrimtarë)
Daniel Silva (lindi më 1960) është autor amerikanë i 19 romanëve të zhanrit thriller dhe spiunazhi.
Jeta e hershme
Danieli lindi në Detroit, Michigan, SHBA. Prindërit e tij ishin mësues. Kur Danieli ishte shtatë vjeç, familja e tij u zhvendosën në Merced, Kaliforni. Ai u rrit si katolikë.
Gazetaria
Ai filloi karrierën e tij si gazetar me pozitë të përkohëshme në United Press International në vitin 1984. Detyra e tij ishte të mbulonte Konventën Kombëtare Demokratike. United Press International e bëri pozicionin e Danielit të përhershme dhe, një vit më vonë, e transferoi atë në Uashington, D.C., selinë. Pas dy vitesh të tjera, ai u emërua korrespondent i UPI në Lindjen e Mesme dhe u zhvendos në Kajro, Egjipt.
Danieli u kthye në Uashington, D.C, për një pozicion me Uebfaqen e Uashingtonit të Cable News Network. Ai punoi si producent dhe prodhues ekzekutiv për disa nga programet televizive të CNN, duke përfshirë Crossfire dhe Capital Gang.
Tunizia 22
Tunizia 22, roman me autor Dhimitër L. Gjoka. Botuar në Vlorë nga "Triptik", në vitin 2005. Libri ka 256 faqe.
Daniel Silva (shkrimtarë)
Shkrimtarë
Në vitin 1994 filloi punën në romanin e tij të parë, The Unlikely Spy (1996). Romani debutoi në listën më të mirë të shitësve të The New York Times më 26 janar 1997; ai mbeti në listë për pesë javë, duke u rritur në numrin 13. Në vitin 1997, Danieli la CNN për të ndjekur shkrimin me orar të plotë.
Që atëherë Danieli ka shkruar 19 romane të zhanrit spiunazh, të gjithë shitësit më të mirë në listën The New York Times. Personazhi kryesor është Gabriel Allon, një restaurues arti izraelit, spiun dhe vrasës, i cili është një figurë kyçe në të gjitha, por tre nga titujt e Danielit. Seri ka qenë një shitja më e mirë nga New York Times që nga kësti i saj i parë në vitin 2001. Shtatë nga titujt e serive kanë arritur numrin një në listën e shitësve më të mirë të New York Times. Disa nga romanet e tij janë të vendosura kundër terrorizmit islamik, disa janë në lidhje me ngjarjet historike që lidhen me Luftën e Dytë Botërore dhe Holokaustit. Daniel nuk hyri në serinë e Allon me një kuptim të rëndësishëm të botës së restaurimit të artit, por ishte në gjendje të përdorte ekspertizën e një fqinji për ta ndihmuar atë të kthejë një vrasës spiun në një artist.
Jeta personale
Ata kanë dy fëmijë, Nikolas dhe Lily. Daniel i merr fëmijët e tij në udhëtime për kërkimet e tij për librat e tij.
Bora me akullore
Bora me akullore libër me autor Ramadan Mehmeti, red. Sali Bashota, il. Veli Gërvalla, il. Demush R. Avdimetaj. Botuar në Prishtinë në vitin 2012 nga "Rozafa". Libri ka 94 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789951022262
Shënime: Letërsia shqipe, letërsia për fëmijë, poezia
Aboncourt, Meurthe-et-Moselle
Aboncourt është një komunë në Francë. Aboncourt bën pjesë në departamentin Meurthe-et-Moselle të rajonit Grand Est. Komuna ka një popullsi prej 117 banorë dhe sipërfaqe prej  6.93 km².
Kinnula
Kinnula (Kinnulan kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën, dhe është pjesë e rajonit Finlanda Qendrore.
Testamenti i gjyshit
Testamenti i gjyshit libër me autor Ramadan Mehmeti, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2006 nga "Rozafa". Libri ka 70 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789951021203
Shënime: Letërsia shqipe, letërsia për fëmijë, poezia.
Transferim në perëndim
Transferim në perëndim, roman me autor Ilir Grazhdani. Botuar në Tiranë nga "Bota shqiptare", në vitin 2005. Libri ka 260 faqe.
Nëndetësja e plagosur
Nëndetësja e plagosur, roman me autor Çlirim Hoxha. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2005. Libri ka 400 faqe.
Joseph Jacotot
Joseph (Jean-Joseph ) Jacotot (Zhan Zhozef Zhakoto, 4 mars 1770, Dijon - 30 korrik 1840, Paris) ishte një mësues, didakticien dhe metodicien i njohur francez, krijues i metodës së "emancipimit intelektual". Një metodë analitike e mësimit të leximit dhe të shkrimit fillestar ka marrë emrin sipas tij, Metoda e Zhakotos.
Mohammedia
Mohammedia (Arabisht: المحمدية‎‎) është qytet në perëndim të bregdetit të Marokut mes Casablanca dhe Rabatit në rajonin Casablanca-Settat.
Gjeografia
Mohammedia ndodhet 24 kilometra në verilindje të Casablancës. Ndodhet në rrugë dalje të lumit Oued El-Maleh dhe Oued Nfifikh dhe kufizohet me Oqeanin Antlantik në veri, me provincën Benslimane në lindje dhe jug.
Klima
Mohammedia ka klimë mesdhetare. Prej nëntorit deri në prill, moti është me shi ku temperaturat mesatare të larta janë 17 deri në 21 °C, ndërsa të ulëta janë 8 deri në 12 °C, sidoqoftë temperatura herë pas here bien në 2 °C në mëngjes ose ngriten 24 °C për disa ditë gjatë dimrit.
Prej majit deri në tetor, moti është i nxehtë ku temperaturat mesatare të larta janë 22 deri në 26 °C, ndërsa të ulëta janë 18 deri në 20 °C, por temperatura mund të tekalojnë 32 °C dhe herë pas here arrijnë 40 °C.
Bregdeti Lindore
Ana lindore e qytetit është e famshme për shkak plazhit, ku banorët e qytetit, Casablancës dhe qyteteve përreth shkojnë për të notuar.
Heliocentrik
Heliocentrizmi është modeli astronomik në të cilin Toka dhe planetët rrotullohen rreth Diellit në qendër të Universit. Historikisht, heliocentrizmi ishte kundër gjeocentrizmit, i cili vendosi Tokën në qendër. Nocioni që Toka rrotullohet rreth Diellit ishte propozuar që në shekullin e 3 para Krishtit nga Aristarku i Samosit, por të paktën në botën mesjetare, heliocentrizmi i Aristarkut tërhoqi pak vëmendje - ndoshta për shkak të humbjes së punimeve shkencore të periudhës helenistike.
Velloja e bardhë
Velloja e bardhë, roman nga Albana Hodo. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2005. Libri ka 157 faqe.
Heliocentrik
Vetëm në shekullin e 16-të u paraqit një model matematik i një sistemi heliocentrik, nga matematicieni, astronomi dhe kleriku katolik i Rilindjes, Nicolaus Copernicus, duke çuar në Revolucionin Kopernikan. Në shekullin pasues, Johannes Kepler prezantoi orbita eliptike dhe Galileo Galilei paraqiti vëzhgimet mbështetëse të bëra duke përdorur një teleskop. Me vëzhgimet e William Herschel, Friedrich Bessel dhe astronomëve të tjerë, u kuptua se Dielli, ndërsa ishte afër qendrës së diellit, nuk ishte në asnjë qendër të Universit
Aboncourt
Aboncourt mund të referohet për një nga vendbanimet në Francë:
Mykki Blanco
Michael David Quatlebaum Jr. (lindur në 2 prill 1986) i njohur dhe me emrin skenik Mykki Blanco është një reper amerikan, performues, poet dhe aktivist.
Jeta e hershme
Quattlebaum lindi në Orange County, Kaliforni. Babai i tij, Michael Quattlebaum, ishte një specialist IT përpara se të bëhej psikik. Ndërsa mamaja, Deborah Butler punonte si avokate pranë një zyre ligjore dhe tregtare. Origjina e babait të tij ishte afro-ameriakne e përzier me atë hebraike. Prindërit e Quattlebaum u divorcuan kur ai ishte dy vjeç. Si fëmijë ai jetoi në San Mateo County, Kaliforni me gjyshërit nga ana e babait, përpara se të zhvendosej në Raleigh, Karolina Veriore.
Në moshën 15 vjeçare ai u nderua me një çmim për kolektivin performues që themeloi me emër “Paint in Consciousness Experimental Theater” në Raleigh.
Kur Quattlebaum ishte 16 vjeç, ai u arratis drejt Nju-Jorkut. Më pas ai shpenzoi pak kohë në Kaliforni, përpara se të fitonte bursë të plotë për të ndjekur shkollën “School of the Art Institute of Chicago”, por e braktisi kolegjin pas dy semestrash në 2006. Ai ndoqi gjithashtu për pak kohë shkollën “Parsons School of Design” në Nju-Jork.
Blanco ka përdorur përemra të ndryshëm identifikues gjatë karrierës së tij.
Karriera
Alter egoja artistike e Quattlebaum, Mykki Blanco nisi në një video në Youtube në 2010, por më pas u shndërrua në një projekt muzikor dhe artistik.. Influencat artistike të Blanco përfshijnë Lil' Kim, GG Allin, Jean Cocteau, Kathleen Hanna, Lauryn Hill, Marilyn Manson dhe Anaïs Nin. Ai gjithashtu është inspiruar prej lëvizjes kulturore riot grrrl dhe queercore, kryesisht prej regjisorit Bruce LaBruce si dhe drag queen-i Vaginal Davis.
Blanco është cilësuar si një prej pionerëve të zhanrit “queer hip-hop”. Blanco nuk bie dakort me ata që e portretizojnë si artist drag queen, duke thënë “Nuk do të quhesha një reper transvestitë, unë vij nga lëvizja kulturore punk dhe Riot Grrrl”. Blanco është shprehur se ka identitet gjinor fluid. Blanco e përshkruan alter egon e tij artistik as si reper, as i si Marylin Manson, por më shumë si artistja Yoko Ono. Në fakt albumi i tij me titull “Mykki” fillimisht ishte menduar të titullohej “Michael” në kujtim të këngëtarit Michael Jackson.
Jeta personale
Në korrik 2015 Blanco bëri me dije përmes llogarisë personale në Facebook se është diagnostikuar si HIV pozitiv që prej 2011. Fillimisht Blanco mendonte se të qenurit HIV pozitiv do të ishte e dëmshme për karrierën e tij, duke i sjellur fundin. Kur është pyetur se pse këmbënguli për ta bërë publike këtë gjë, ai thotë: “E bëra për veten. Në një pikë jeta ime e vërtetë duhet të bëhet më e rëndësishme se sa karriera”. Ai e bëri publike këtë gjë përmes Facebook gjatë sezonit të paradës. Rreth 12.000 përdorues e pëlqyen postimin ndërsa 700 e shpërndanë atë. Përmes këtij akti Blanco rrëfehet se ndihet një person i mirë, një ndjesi që se kishte përjetuar prej kohësh.
Mykki Blanco shprehet se përpara se të bënte publike faktin se është HIV pozitiv, ai parashikonte se nuk do të mund të vijonte karrierën muzikore. Blanco shprehte shqetësimin se industria e muzikës do ta përjashtonte pas kësaj deklarate: “ Mendova se pasi të dilja hapur, atëhere do ti vinte fundi dhe karrierës sime në muzikë” shprehet ai. Blanco kishte planifikuar ti dedikohej gazetarisë investigative për çështje të LGBT, por reagimet pozitive pas bërjes publike e inkurajuan atë që të vijonte karrierën artistike.