cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selami Taraku
Shpërblime dhe nderime
završio je u rodnom gradu. Studirao je glumu na Univerzitetu u Prištini, VPŠ (Viša Pedgoška Škola) odsek glume 1974. godine, dok je studije za režiju filma i televizije završio na Fakultetu Dramskih Umetnosti u Beogradu, gde je i magiistrirao na režiji filma i televizije, godine 1977/ 81. Neko vreme je radio na Gradskom Pozorištu u Đakovici kao glumac. Bio je dugo godina član Udruženja TV i filmskih umjetnika u Beogradu, ext Jugoslavija, na odseku režije. Potom je nastavio da radi na RTP (Radi Televizija Prištine) - kao reditel filma i televizije. Na RTP-u je radio kao reditelj na redakciji filma, dokumentarnog programa kao i na kulturno umetničkom programu, a kasnije i supervizor sektora režije RTP produkcije, gde je realizirao ogroman broj spektakla, serija, dokumentarističkih filmova i feljtona, kao i igrane i dokumentarne filmove, itd. Taraku je radio po pozorištima kao u Peći, Đakovici, Prištini i u drugim pozorištima širom ext. Jugoslavije. Bio je osnivač i predavač u SHMA (Srednjoj Umetničkoj Školi);Odhise Paskali; - odsek glume u Peći. Na Sveučiliću u Prištini, Fakultet Dramskih Umjetnosti, odsek Režije filma i televizije, radio je kao Profesor za predmete filmske i televizijske režije dok se nije penzionisa. Poznat je i kao karikaturista na kosovskim periodijskim predratnim časopisima, dok je sada u
posleratno stanje veoma aktivan sa karikaturama i crtežima na facebook-u. U zadnje vreme prevodio je knjigu poznatog reditelja, psihologa i profesora Hugo Klajna; Osnovni problemi režije; na Albanskom jeziku.
PROFESIONALNI FILMSKI PROJEKTI (scenarist i redatelj):
- 1980. Dokumentarni film; BERNARDO BERTOLUĆI; - TV Novi Sad.
Maja e Karanfilit
300px|thumb|maja e Karanfilit maja e Karanfilit është majë malore në Alpet Shqiptare (Bjeshkët e Nemuna) në Mal të Zi që shtrihet në koorditatat gjeografike: Lat/Lon 42.30000°N / 19.50000°E dhe që ka lartësinë mbidetare 2490 m.
Selami Taraku
Shpërblime dhe nderime
- 1980. Kratkometražni igrani film; ROĐENDAN; - INEX Film, Beograd.
- 1981. Kratkometražni igrani film; SLUČAJ BOGOLJUBA SAVKOVIĆA - LIVCA; - INEX Film, Beograd.
Na TV Seriji;13. JULI; 1981.- ZETA film; TV Titograd, Titograd, (Na ovo filmu bio sam angažiran kao POMOČNIK REDITELA i na jednoj epizodnoj ulozi).
- 1985.; ORATOR;, Prvi animirani film na Kosovu - ART FILM 80 Beograd.
Na svim pomenutim filmovima Taraku se javlja kao dvostruki autor: kao scenarista i kao raditelj. Inače pomenuti filmovi selektirani su i prikazani na festivalima ext. Jugoslavije kao i na međunarodim festivalima: Bilbau (Španjolska), Krakovu (Poljska), Veneciji (Italija), Ljubljani (Slovenija), Lilu (Francuska), Oberhausenu (bivša FR Njemačka), Moskvi (SSSR) itd.
Profesionalni TV projekti (kao scenarista i reditelj):
- Dokumentarac 1984; HAMAMI NA KOSOVU; - RTV PRIŠTINA, Kosovo.
- 1984. Dokumentarna serija &quot;SVEDOČENJE&quot; - RTV Priština, Kosovo.
- 1985. - 1990. Dokumentarna serija; U KASNIM SATIMA; - RTV PRIŠTINA, Kosovo.
- 1986. - 1990. Dokumentarna serija; GOST STVARAOC; - TV PRIŠTINA, Kosovo.
- 1986.; STREPNJA U KOLORU;, Igrani Film - RTV PRIŠTINA, Kosovo.
- 1987.Dokumentarni film; NAŠA MAJKA TEREZA; - RTV PRIŠTINA, Kosovo.
- 1987.;SEOSKA ŠKOLA;, Televizijski igrani film, RTV PRIŠTINA, Kosovo.
- 2007 “OTAC” A. Strindberg, TV drama, NArodno Pozoriste Pristina i RTV 21, Priština, Kosovo.
Na našim pozorištima je realizirao predstave:
- 1985.; MOJ OTAC SOCIJALISTIČKI KULLAK; T. Paterlic, Narodno pozorište,
Đakovica.
- 1989.; BALKANSKI ŠPIJUN; D. Kovačević, Narodno pozorište, Đakovica.
- 1990. “NASTASIJA FILIPOVNA” F. Dostojevski, Narodno Pozorište Kosova, Kosovo.
- 1991. “IDIOT” F. Dostojevski, Teatar Dodona, Priština.
- 1995. “GARDROBIER” R. Harvard, Narodna Pozorišta, Kosovo.
- 2004. “ NAKON RATA” H. Muliqi, Gradsko Pozorište, Peć.
- 2005.; KAOS PATRIOTIZMA U PARIZU; H. Muliqi, Narodno Pozorište, Đakovica.
- 2006. “OTAC” A. Strindberg, Narodno Pozoriste, Pristina
- 2010.; SVEDOK;, dramaturg i redatelj Selami Taraku, Gradsko pozorište, Tetovo, Makedonija.
- 2011;SVEDOK;, dramaturg i redatelj Selami Taraku, Narodno i Pozorište Kosova, Kosovo.
NAGRADE NA FILMU I TV:
- 1981.; VELIKA ZLATNA PLAKETA BEOGRADA;, za najbolji kratkometražni igrani film na Martovskom festivalu kratkometražnog filma u Beogradu za film; SLUČAJ BOGOLJUBA SAVKOVIĆA - LIVCA;, Beograd, ext. Jugoslavija.
- 1981; NAGRADA LISTA JEŽA; za najduhovitiji film na Festivalu kratkometražnog filma u Beogradu za film; SLUČAJ BOGOLJUBA SAVKOVIĆA - LIVCAt;, Beograd, ext. Jugoslavija.
- 1981. Godišnja nagrada; SMJELI CVIJET; za izuzetna dostignuća u oblasti filma, za film; SLUČAJ BOGOLJUBA SAVKOVIĆA - LIVCA;, Beograd, ext. Jugoslavija.
- 1981.; PLAKETA LISTA NOVE MAKEDONIJE;, u retrospektivi Beogradskog filmskog festivala u Skopje za film; SLUČAJ BOGOLJUB SAVKOVIĆA - LIVCA;, Skopje, ext. Jugoslavija.
- 1981. “GLAVNA NAGRADA ZVANIČNOG ŽIRIJA“ na Najuvaženijem Festivalu
kratkometražnog filma u svetu za kratkometražni igrani film “SLUČAJ BOGOLJUBA SAVKOVIĆA - LIVCA”, Oberhauzen, ext. F. R. Nemačke.Film je takođe kupljen i prikazan na ZDF Televiziji. ext. F. R. Nemačke.
- 1981.; SPECIJALNA DIPLOMA EVANGELISTIČKE CKRKVE;, za najhumaniji film na istomimenom festovalu u Oberhauzenu za kratkometražni igrani film “SLUČAJ BOGOLJUBA SAVKOVIĆA - LIVCA”. Film je takođe kupljen od Evangelističke Crkve ext. Federalne Republike Nemačke za pet godina da bi se prikazao po njihovim školama kao najhumaniji film na istoimenom festivalu u Oberhauzenu.
- 1987. “GODIŠNJA NAGRADA RTP-a” (Radio Televizija Prištine), za vrhunska dostignuća u oblasti televizije. Priština, Kosova.
POZORIŠNE NAGRADE:
- 1991., predstava; IDIOT;, F. M. Dostojevski, Narodno Pozorište, Priština, Kosova, izabrana je za kao jedna od najboljih predstava od kazališne kritike bivše Jugoslavije na Zemunskom festivalu. Zemun. ext. Jugoslavija.
- 1993., predstavat;IDIOTI; F. M. Dostojevskog nagrađena je za ulogu Rogožina
(glumac Enver Petrovci), sa nagradom; ALEXANDER MOJSIU; na Festivalu Nacionalnog Kazališta u Tirani. Albanija.
- 1995., predstava; GARDEROBISTA; R. Harvud, na Leskovačkom festivalu u bivšoj Jugoslaviji, nagrađena je nagradama za najbolju glavnu mušku ulogu (glumac Shani Pallaska) i najbolju sporednu ulogu (glumica Kumrije Hoxha).
- 2004., predstava; NAKON RATA ; nagrađena je nagradom ; Nove nade; (glumac Agon Bala) za ulogu Jona na Međunarodnom Pozorišnom Festivalu Komedije u Korči, Albanija.
- 2007., predstava; KAOS PATRIOTIZMA U PARIZU; H. Mulliqija prikazana je na pozorišnoj smotri u Ulcinju (Crna Gora) kao i po celoj Švicarskoj.
U mnogim od pomenutih kazališnih predstava Selami se pojavljuje u ulozi autora, adaptatora djela i redatelja.
BIOGRAPHY FOR SELAMI TARAKU - ACTOR, FILM,TV AND THEATRE DIRECTOR
AI BERI SHUME PER NE,POR CFARE NE BEME PER MAESTRO BEKIM FEHMIUN? Shkruan: prof.mr Selami TARAKU - regjisor filmi e televizioni
Çfarëdo qe te thuash për maestron z.Bekim Fehmiun, mendoj se do te mbetet shume e pathëne,porse fale opusit te gjere me filma qe la pas veti,na bene qe kujtimi për te ,për ketë ikone te filmit botëror,te jete i permoteshem. Për ma tepër, i gëzohem faktit se maestro Bekim Fehmiu është përkujdesur për ne, qe patëm fatin te rrugëtojmë me te ne lëmine e filmit , dhe pere gjeneratat qe do te vijnë , t’na le edhe një trashëgimi: Autobiografinë e tije ne dy përmbledhje , dhe kjo pasuri , do te jete e pashtershme meqë ne te janë potencuar dhe apostrofuar, intelektual , politikane dhe emra te kinematografisë se ish Jugosllavisë si dhe ata botëror, besa edhe kosovar, me te cilët Bekimi punoi, bashkëpunoi, u shoqërua apo u konfrontua... Pata fatin te jem student i zotit Bekim ,për tre muaj, kur na ligjëronte ne Shkollën e Lart Pedagogjike te Prishtinës -Dega e Aktrimit, kur vinte dhe shkonte për çdo jave ne Holivud, dhe meqë ishte tepër i angazhuar ne film, ashtu si ishte i ndereshem dhe njeri, ju desh te na le pasi qe ishte e pamundur për t’na udhëhequr dhe nuk donte qe ne te humbasim për shkake te angazhimeve te tija. Ndarja ishte e dhimbshme .Ky ishte takimi i pare i imi me profesorin dhe maestron z.Bekim Fehmiun... dhe prej atëherë me z.Bekimin na lidhte rrugëtimi i gjeneratave te reja ne lëmine e teatrit, filmit dhe TV-se, meqë Bekimi ju gëzonte secilit takim te radhës dhe sukseseve tona... Edhe ketë qershor e pritem te na vinte ne Prishtine ,dhe te takoheshim ne kinemanë ABC, çerdhe e takimeve tona,meqë këto 10 vitet e fundit takimet tona ishin te rregullta ,dhe këto takime gjithnjë u shenduan ne ligjërata sepse z.Bekim kishim cfare ta pyesnim dhe fare te mësonim nga ai. Por, ja se edhe ketë qershor z.Bekim Fehmiu do t’na vije për here te fundit .Hiri i mbetjes mortore te z.Fehmiut do te derdhet ne Lumbardhine e Prizrenit ,amanet i vete z. Bekimit. Edhe ketë here nuk mundem pa thëne.” Ai beri shume për ne,por fare bëme për maestro z.Bekim Fehmiun?! Bekimi mbeti i madhërishëm për miq dhe i tmerrshëm për ata te cilët i luftonte tere jetën, mediokret, nacionalistet , dhe hipokritet. Besoj se edhe këto do ti ndriçoj z.Bekim me biografinë e tije ne dy vëllime ”Blistavo i strashno”. Ja pra edhe një borxh qe ia kemi këtij kolosi... Do ta përfundoja ketë evokim me pytjen : “ Pse nuk u përkthye ne gjuhen shqipe biografia e tij “Blistavo i strashno”( E shkëlqyer dhe e tmerrshme). Jam i bindur se përgjigjen do ta gjejmë ne vete biografinë e z.Bekim Fehmiu. Nga gazeta Fakti e shtune 19 qershor 2010
Matías Vecino
Matías Vecino Falero (lindur më 24 gusht 1991) është një futbollist profesionist uruguajian i cili luan si mesfushor për klubin italian Internazionale dhe me kombëtaren uruguajiane.
Vitet e hershme
Vecino filloi karrierën si profesionist me Central Español në vitin 2010, kurse në sezonin 2011–12 kaloi tek Nacional.
Fiorentina
Në janar 2013, Vecino u bashkua me klubin italian Fiorentina duke firmosur një kontratë katër-vjeçare për 2.5 milion €. Megjithatë, ky transferim u shty dhe u bë zyrtare në merkaton e rradhës në gusht 2013.
Më 3 shtator 2013, ai nuk u përfshi në listën e ekipit që do të luante në UEFA Ligën e Evropës nga trajneri Vincenzo Montella. Ai debutoi zyrtarisht me klubin si dhe zhvilloi paraqitjen e parë në Serie A më 26 shtator në një disfatë 2–1 jashtë fushe ndaj Interit. Vecino luajti shumë pak gjatë pjesës së parë të sezonit 2013–14, duke luajtur vetëm gjashtë ndeshje, një si titullar, gjë që shtyu klubin që ta huazonte tek klubi tjetër elitar Cagliari; huazim do të zgjaste deri në fund të sezonit, me klubin nga Sardenja që kishte edhe mundësinë e blerjes.
Për sezonin 2014–15, Vecino luajti si huazim tek Empoli, ku ai ishte një titullar i rregullt në ekip, duke grrumbulluar 36 paraqitje në Serie A sëbashku me dy gola. Ai gjithashtu mundi të zhvillonte dy paraqitje në Coppa Italia.
Nga mesi i 2015, Vecino u rikthye në Firence dhe u bë një titullar në skuadër. Ai firmosi një kontratë të re pesë-vjeçare me klubin në maj 2016.
Internazionale
Më 31 korrik 2017, Fiorentina u pagua 24 milion € nga Interi për të marrë shërbimet e Vecinos, me këtë të fundit që kreu edhe testet mjekësore. Transferimi u bë zyrtar më 2 gusht, me lojtarin që firmosi një kontratë deri në qershor 2021.
Ai mori fanellën me numrin 11, dhe debutoi më 20 gusht në ndeshjen hapëse të kampionatit, një fitore 3–0 kundër Fiorentinës. Ai shënoi golin e parë me ekipin gjashtë ditë më vonë, të tretin e fitores 3–1 kundër Romës në Stadio Olimpico, e cila ishte fitorja e parë në këtë fushë që nga viti 2011.
Më 20 maj 2018, Vecino shënoi golin e tretë të ekipit në fitoren 3–2 me përmbysje kundër Lazios, në ndeshjen e fundit të sezonit; kjo fitore bëri që Inter ta përfundonte sezonin në vendin e katërt, që do të thoshte rikthim në UEFA Ligën e Kampioneve pas gjashtë vitesh mungesë.
Në sezonin 2018–19, Vecino bëri debutimin e tij në Ligën e Kampioneve më 18 shtator në ndeshjen hapëse të fazës së grupeve kundër Tottenham Hotspur, duke shënuar golin e fitores me kokë në minutën e 92të.
Karriera ndërkombëtare
Vecino ka lindur në Uruguaji nga prindër me origjinë italian nga qyteti Campobasso, gjë që do të thoshte se ai mund të zgjidhte një nga dy vendet për të luajtur. Ai luajti me Uruguajin nën-20 në Kampionatin Amerikano Jugor të të rinjëve dhe në Kupën e Botës nën-20 në vitin 2011.
Ai shënoi golin që kualifikoi Uruguajin për në lojërat olimpike verore 2012 në Londër. Vecino debutoi për ekipin e të rriturve më 25 mars 2016 në barazimin 2–2 ndaj Brazilit.
Në maj 2018, ai u thirr në skuadrën që do të merrte pjesë në Kupën e Botës 2018 në Rusi. Ai luajti në çdo ndeshje të ekipit që u eliminua në çerek-finale nga Franca.
Topi nën pushtetin e tyre : kujtime, histori, kuriozitete dhe tregime për futbollin
Topi nën pushtetin e tyre : kujtime, histori, kuriozitete dhe tregime për futbollin me autor Skifter Këlliçi, red. Etleva Çepele, red. Edvina Sojati, red. shkenc. Përparim Kabo, red. shkenc. Uvil Zajmi. Botuar në Tiranë në vitin 2020, libri ka 380 faqe dhe me foto. ISBN 9789928216854
Lumi Chang Jiang
thumb|right|350px|Yangtze River oseChang Jiang Lumi Jance (Yangtze River ose Chang Jiang ose Tibetan : Bri-chu) ndodhet në Azi dhe është lumi më i gjatë në Kinë, ka gjatësi prej 6300 km dhe në botë radhitet në vendin e tretë për nga gjatësia. Rrjedhja e sipërme e lumit Jance ndodhet në mes të maleve të larta dhe ka burime të pasura ujore. Lumi Jance është njëkohësisht edhe damari i transportit ujor nga perendimi në Lindje të Kinës. Kanali i lumit është i gjerë dhe nga banorët quhet si kanali i artë. Zonat e rrjedhjeve të mesme dhe të poshtme të lumit Jance janë me kohë të ngrohtë, me rreshje të pasur, me toka pjellore dhe janë zona të zhvilluara industriale dhe bujqësore. thumb|right|350px|Harta e lumit
13 Gusht
13 gushti është dita e 225-të e kalendarit gregorian (dita e 226-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit kanë mbetur edhe 140 ditë.
Åmli
Åmli është një komunë në qarkun Aust-Agder, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 1131 km² dhe popullsi 1859 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Muharrem Berisha
Me emrin Muharrem Berisha njihet këta persona:
Kantoni Cannes-Est
Përbërja aktuale
Kantoni Cannes-Est aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Kantoni Bourg-Lastic
Kantoni Bourg-Lastic (frëngjisht: Canton de Bourg-Lastic) është një kanton në departamentin Puy-de-Dôme, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Bourg-Lastic. Ka sipërfaqe 201.53km2 dhe popullsi 3008 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Bourg-Lastic aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
L'Estartit
L'Estartit është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Empordà, të provincës Gerona, në Katalonia. L'Estartit ka 3571 banorë (2009).
Lidhje të jashtme
L'Estartit
Dervish Hima
Ibrahim Mehmet Naxhi ose Dervish Hima (Strugë ose Ohër, 1872/1873 - Tiranë, 13 prill 1928) ka qenë ndër propagandistët dhe publicistët më aktivë të diasporës shqiptare gjatë Rilindjes Kombëtare. Dënonconte absolutizmin e sulltanit Abdyl Hamit II, duke kërkuar autonominë për Shqipërinë dhe krijimin e vilajetit autonom shqiptar, si dhe hapjen e shkollave shqipe.
Vitet 890
Mbi vitet 890.
Dervish Hima
Biografia
U lind në Strugë ose në Ohër në një familje pronare tokash më 1872/1873, emri i tij i vërtetë ishte Ibrahim Naxhi Spahiu. Shkollën fillore e kreu në Ohër, më pas të mesmen në Manastir dhe studimet e larta i ndoqi në Shkollën e mjekësisë ushtarake në Stamboll. Përpara se t'i mbaronte studimet, miqtë e lajmërojnë se kërkohet nga forcat e rendit si Xhonturk. Ikën jashtë shteti dhe nga idetë nacionaliste që kishte, u shkëput prej Turqve të Rinj.
Veprimtaria
Ishte atdhetar e publicist i Rilindjes Kombëtare, organizator i Kongresit të Bukureshtit, pjesëmarrës në Kongresin e Napolit, e më pas "Albania" në Zvicër.
Dervish Hima ishte një kundërshtar ekstrem i sundimit Osman në Shqipëri dhe autor i një numri të madh të thirrjeve manifestuese radikale për një luftë të mbarëkombëtare kundër Perandorisë Osmane. Si i tillë, lëvizjet e tij janë vërejtur me kujdes nga autoritetet Osmane, dhe për këtë u burgos disa herë. Si një njeri i njohur i Letërsisë Shqipe, ai u kthye nga Shkodra pas një mungese të gjatë në Europë dhe u arrestua për fjalimet e tija për shpresat e Shqipërisë dhe u burgos. Në Bukuresht, ai redaktoi dhe botoi një gazetë jetë-shkurtër Pavarësia e Shqipërisë, e cila u shfaq në 1898 në Shqip, Frëngjisht dhe Rumunisht. Në muajin tetor të vitit të ardhshëm, ai ishte i detyruar të largohet nga Rumania për në Romë, ku bashkëpunoi me Mehmed bej Frashërin në Revistën dyjavore “Zën'i Shqipënisë”, e cila publikohej në Frëngjisht dhe Shqip.
Në vitin 1903, Dervish Hima botoi revisten dyjavore L'Albanie në Gjenevë, të cilën gjatë viteve 1905-1906 në Bruksel, ai vazhdoi ta botojë një herë në muaj. Në vitin 1909, ai ishte në Stamboll, ku drejtonte të përjavshmen “Shqipëtari-Arnavud” me Hilë Mosi, një revistë në Shqipe dhe Turke, e subvencionuar nga Austro-Hungaria. Kjo revistë u botua derisa ajo u ndalua në fund të vitit 1910. Hima ishte një nga nënshkruesit e Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë. Në 1912-n mori pjesë në Kuvendin Kombëtar të Vlorës dhe u zgjodh anëtar i Pleqësisë, ndërkohë shkroi e botoi këto libra: "Varri i liridashësve", "Pasqyra e krimeve të Sulltanit", "Një zë nga burgu në kohën e lirë", etj.
Pasi u kthye me shpalljen e Hyrrijetit, shkoi në Shkodër ku për shkak të disa diskutimeve të mbajtura, u burgos gjer më 1909. Përvijoi fushatën për të ngritur "komitete të fshehta" dhe të mbante konferenca në vilajet të Manastirit dhe të Janinës. Në korrik të 1909 mori pjesë në kongresin e Dibrës. Pas një qëndrimi në Alepo tek i vëllai, u vendos në Stamboll, ku botoi gazetën Shqiptari/Arnavud në bashkëpunim me Hilë Mosin dhe Eqrem bej Vlorën me subvencionimin e Austro-Hungarisë. Më 1910 përfaqësoi shqiptarët e Stambollit në Kongresin e dytë të Manastirit. Në vjeshtë të vitit 1917 u emërua inspektor shkolle për rrethin e Tiranës nga autoritetet Austro-Hungareze.
Çifti, Kalabri
Çifti (italisht : Civita ) është një qytet kodrinor dhe komunë në provincën e Kozencës pjesë e rajonit të Kalabrisë në Italinë jugore. Me pamje nga deti Jon, është pjesë e Parkut Kombëtar të Pollinos.
Qyteti u themelua në shekullin e XV-të nga refugjatët shqiptarë të larguar prej pushtimit osman. Çiftarët janë pjesë e një pakice etnike ( arbëreshë ) të njohur zyrtarisht nga ligjet italiane.
20 p.e.s.
Mbi vitin 20 p.e.s..
Çermë-Proshkë
Çermë-Proshka është një fshat në komunën Tërbuf në rrethin e Lushnjës të Shqipërisë.
Kablloja koaksiale
Kablloja koaksiale, ose koaksi, është një lloj kablloje që ka një përçues të brendshëm të rrehtuar nga një shtresë tubulare izoluese, i rrehtuar nga një mburojë tubulare. Shumë kabllo koaksiale kanë një veshje të jashtme izoluese ose xhaketë. Termi “koaksial” vjen nga një përçues i brendshëm dhe një mburojë e jashtme që ndajnë një bosht gjeometrik. Kablloja koaksiale u zbulua nga inxhinieri dhe matematikanti anglez Oliver Heaviside, i cili e bëri dizajnin në vitin 1880. Kablloja koaksiale ndryshon nga kabllot e tjera të mbrojtura të përdorura për mbajtjen e sinjaleve me frekuencë të ulët, si audio sinjalet.
Aplikimet
Kablloja koaksiale përdoret vi transmetues linjor për sinjalet e frekuencave të radiove. Aplikimi i saj përfshin kabllot që lidhin transmetuesit e radioeve dhe pranuesit me antenat e tyre, lidhjet e rrjeteve kompjuterike, dhe shpërndarjen e sinjaleve kabllore televizive. Një avantazh i koaksialeve mbi tipat e tjerë të transmetuesve linjor të radios është se në kabllon ideale koaksiale fusha elektromagnetike që mban sinjalet ekziston vetëm në hapësirën në mes të përçuesit të jashtëm dhe të brendshëm. Kjo ua lejon kabllove koaksiale të instalohen afër objekteve metalike si ulluqet pa humbje të fuqisë që ndodh në tipat e tjerë të transmetuesve linjor. Kablloja koaksiale po ashtu ofron mbrojtje të sinjaleve nga interferenca e jashtme elektromagnetike.
Përshkrimi
Aplikime të ngjashme të kabllos koaksiale përfshijnë shpërndarjen e kabllove të televizorit dhe atyre të videove, transmetimin e mikrovalëve, dhe lidhjen e kompjuterëve.
Impedanca karakterisitke e kabllos (Z0) është e përcaktuar nga konstanta dielektrike e izolatorit të brendshëm dhe rrezeve të përçuesve të jashtëm dhe të brendshëm. Impedanca karakteristike e një kablloje të kontrolluar është e rëndësishme sepse burimi dhe impedanca duhet të përshtaten për të siguruar transferimin maksimal të fuqisë dhe minimumin e raportit të qëndrimit të valëve. Veti të tjera të rëndësishme të kabllos koaksiale përfshijnë lehtësimin si funksion i frekuencës, trajtimin e tensionit dhe cilësinë e mburojes.
Lidhësit
Fundet e kabllove koaksiale zakonisht janë lidhësit. Lidhësit koaksial janë të projektuar për të mbajtur një formë koaksiale rreth lidhjes dhe kanë të njëjtën impedancë si kablloja e lidhur. Lidhësit janë zakonisht të ndërtuar me metale me përçueshmëri të lartë si argjendi ose ari rezisten ndaj nxirjes. Për shkak të efektit të mbulesës, sinjali RF mbahet vetëm duke i gërshëtuar në frekuenca të larta dhe nuk depërtojnë në trupin lidhës. Argjendi megjithatë nxihet shpejtë dhe sulfidi i argjendit i pordhuar është përçues i dobët, duke e ulur performancën e lidhësit, duke e bërë argjendin një zgjidhje të dobët për këtë aplikim.
Parametra të rëndësishëm
Kablloja koaksiale është një lloj i veçantë i transmetuesve linjor, kështu që modelet qarkore të zhvilluara për transmetuesit e përgjithshëm linjor janë të përshtatshme.
Parametrat elektrik të nxjerrë
Prandaj, kjo mund të përdoret deir në 90% në praktikë me këtë frekuencë.
Shprehja e mësipërme mund të rishkruhet si Tensioni kulmor i llogaritur shpesh reduktohet nga faktori i sigurisë.
Vitaliu
Vitaliu ishte një zyrtar bizantin i Ilirikut që ishte aktiv në shekullin VI në kohën e sundimit të perandorit Justinian (r. 527–565
Biografia
Vitaliu shfaqet për herë të parë në pranverë ose verë të vitit 539, kur ai ishte në Venetia. Me atë rast, Herulët, të cilët po ktheheshin në Kostandinopojë nga Italia pas tërheqjes së Narsesit, e gjetën dhe bashkë me përkrahësit e tij u tërhoqën në Visandon. Është e mundur, siç sugjerojnë autorët e Prosopografisë, që Vitaliu ishte tashmë komandant i ushtarëve ilirë dhe se ai e fitoi postin në vitin 538/9 pas Justinit. Në fillim të vitit 540, kur Belisari rrethoi Ravenën në vitin 540, ai u nis për ta ndihmuar me një ushtri dalmate me të cilët edhe ngriti roje në bregun verior të lumit Po, për të parandaluar furnizimet që arrinin te Gotët në Ravena nga ajo rrugë; bregu i jugut u vëzhgua nga Magni. Me një fat, niveli i lumit ra dhe ata kapën shumë varka me drithë dhe furnizime të tjera nga Liguria. Më vonë, me përparimin e rrethimit, ai mori urdhër të shkonte në Venecia dhe të pushtonte sa më shumë vende.
Pas rënies së Ravenës dhe kthimit të Belisari t në Konstandinopojë, Vitaliu mbeti në Venecia. Ai ishte atje me një ushtri të madhe që përfshinte shumë Herulë në vitin 540/1 dhe ishte i vetmi komandant që veproi kundër mbretit ostrogot Ildibald (r. 540–541 dhe përpiqej të parandalonte rilindjen e Mbretërisë Ostrogotike. Ai rrezikoi betejën, së bashku me Visandon dhe Teodimundon, pranë Tarbesios, por u mund nga Ildibaldo dhe u largua me viktima dhe humbje të rënda.  Pas Totilës që u bë mbret (r. 541–552, Vitaliu dhe zyrtarë të tjerë u takuan në Ravenna për të vendosur mbi një kurs veprimi. Ata vendosën të pushtonin Veronën dhe më pas të lëviznin kundër Totilës në Ticino. Përpjekja për të pushtuar Veronën ishte një dështim, pasi bizantinët humbën mundësinë për të hyrë në qytetin, i cili ishte i hapur për ta për shkak të një tradhtie, dhe u detyruan të tërhiqen drejt Favencias. Rrugës i gjeti Totila dhe i mundi kështu që u detyruan të strehoheshin në qytetet e rajonit.
Në vitin 544 Vitaliu u kthye në Lindje, duke lënë pas trupat ushtarake ilire. Me urdhër të perandorit, ai shoqëroi Belisarin në Traki, ku ata rekrutuan rreth katër mijë ushtarë përpara se të shkonin në Salona për të lundruar në Ravena dhe për të vazhduar luftën prej andej; ishte pikërishtë Vitaliu ai që e bindi Belisarin ta bënte atje bazën e tij. Ata ndoshta lundruan në qytetin Pula dhe më pas në Ravena. Me të mbërritur në Itali, Vitaliu u urdhërua të marshonte për në Emilia me trupat e tij ushtarake ilire dhe Thorismundin në përpjekje për të pushtuar disa vende atje. Pranoi dorëzimin e disa fortesave pranë Bononia, por më pas mbeti me trupa joaktive në Bononia. Në këtë pikë, trupat ushtarake ilire nën komandën e tij, të cilët kishin shërbyer për një kohë të gjatë në Itali dhe që pritej të merrnin paga të larta, mësuan se Iliria ishte nën sulmin e hunëve dhe si rezultat ata zgjodhën të dezertonin dhe të ktheheshin në shtëpi. Të vetëdijshëm për këtë, Totila dërgoi një ushtri në Bononia për të kapur Vitaliun dhe të tjerët, por ata u zunë në pritë dhe u detyruan të iknin. Është e mundur që Vitaliu dhe Thorismundi të jenë kthyer në Ravena pas kësaj ngjarjeje, por Prokopi i Cezaresë, që është burimi kryesor i këtij konflikti, nuk e përmend këtë.
A.C. Monza
Associazione Calcio Monza ose thjesht AC Monza është një klub futbollistik me seli në Monza, Itali. Momentalisht klubi luan në Serie A.
1912–1927: Themelimi dhe turnamentet e para
Monza Foot-Ball Club u themelua më 1 shtator 1912 në restorantin Cappello Vecchio pas bashkimit të klubeve Pro Monza dhe Pro Italia, që gjithashtu ndodheshin në Monza.
C 35 US rënë në tokën shqiptare
C 35 US rënë në tokën shqiptare : roman, me autor Skifter Këlliçi, red. Diana Çuli. Botuar në Tiranë në vitin 2020 nga "Toena". Libri ka 272 faqe.
Të fala nga fshati
Të fala nga fshati : tregime për pionierë e për të rinj, me autor Sterjo Spasse. Botuar në Tiranë në vitin 1958 nga "Mihal Duri". Libri ka 248 faqe.
Lumi Huang He
thumb|right|Harta e Lumit të Verdh (Huang He)|350px Lumi i Verdhë (Yellow River ose Huang He / Hwang Ho ), ndodhet në Azi dhe është lumi i dytë për nga gjatësia në Kinë. Ka gjatësi të përgjithshme prej 5464 km. Rrjedhjet e lumit të verdhë kanë kullota pjellore, minerale të pasura dhe në historinë kineze paraqetë anën më të rëndësishme si burim i civilizimit të lashtë të kinez.
Qarku i Elbasanit
Qarku i Elbasanit është një nga 12 qarqet në Shqipëri, ka një sipërfaqje prej 3,278 km² dhe ka një popullsi prej 283,822 ( 2017) banorë. Qendra e Qarkut të Elbasanit ndodhet në qytetin e Elbasanit. ISO 3166-2-Code është AL-03. Rajoni lindore dhe veriore është e dominuar nga luginën e Shkumbinit, pjesa në jug është e dominuar nga Devolli dhe Semanit.
Kantoni La Garenne-Colombes
Përbërja aktuale
Kantoni La Garenne-Colombes aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Qarku i Elbasanit
Gjeografia
Qarku i Elbasanit kufizohet: thumb|300px| image_map e Qarkut të Elbasanit
Shtrirja gjeografike
Shtrihet në fushën me te njejtin emer, në krahun e djathte të rrjedhes së mesme të lumit Shkumbin ne lartesine 120 m. Është rreth fushor dhe pjeserisht kodrinor-malor. Lartesia mesatare është 440 m. maja më e larte është mali i Jeronishtit (1883 m). Malet ndodhen në verilindje, lindje dhe juglindje (si Labinot dhe Shpati). Kodrat ndodhen në veriperendim, perendim dhe jugperendim si kodrat e Dumresë, Sulovës dhe Llixhës. Fushat ndodhen në pjesën qendrorë si fusha e Elbasanit, Cerrikut, Gostimës.
Historia
== Popullsia =2017
Çmimi i madh i Japonisë 2007
F1 Japonia për vitin 2007 ishte Formula 1 gara e pesëmbëdhjetë e sezonit F1 2007. Kjo garë u zhvillua në fundjavën mes 29-30 shtatorit në Fuji Speedway, Oyama, Shizuoka. Në 20 vitet e kaluara gara japoneve është mbajtur në Suzuka, por në vitin 2007 u rikthye në Fuji për herë të parë që ng viti 1977. Pol pozita, xhiroja më e shpejtë si dhe gara u fituan nga piloti debitues i sezonit, anglezi Lewis Hamilton i cili e rriti distancën e pikëve në plasimin e përgjithëshëm për kampion sezonal në 12, tani që kan mbetur vetvm edhe dy gara të përmbyllje së sezonit.
Lumi Heilong Jiang
Amur River ose Heilong Jiang|right|thumb|350px Lumi Heilongjan (Amur River ose Heilong Jiang ose Sahaliyan Ula) ndodhet në Azi dhe shtrati i tij ka një gjatësi prej 4350 km. Nga kjo gjatësi e përgjithshme, 3101 km gjenden brenda territorit të Kinës dhe për këtë merret si lumi më i gjatë i Kinës veriore.
Vilajeti i Bagdadit
Vilajeti i Bagdadit (Arabisht: ولاية بغداد; Turqishtja osmane: ولايت بغداد, romanizuar: 'Vilâyet-i Bagdad; Turqishtja e sotme: Bağdat Vilâyeti) ishte një ndarje administrative (vilajet) e nivelit të parë të Perandorisë Osmane në Irakun qendror të sotëm. Kryeqyteti ishte Bagdadi.
Në fillim të shekullit të 20-të thuhet se kishte një sipërfaqe prej 141.160 km2, ndërsa rezultatet paraprake të regjistrimit të parë osman të vitit 1885 (botuar në vitin 1908) e kishin popullsinë 850.000. Saktësia e shifrave të popullsisë varion nga "i përafërt" në "thjesht hamendësues" në varësi të rajonit nga i cili janë mbledhur.
Ndarjet administrative
parapamje|Një hartë që tregon ndarjet administrative të Perandorisë Osmane në vitin 1317 hixhri (viti 1899) Sanxhaqet apo distriktet e vilajetit ishin:
Guvernatorët
parapamje|Familja e guvernatorit Al-Shakir Effendi në [[Bagdad, 1901]] Valinjtë notable e vilajetit:
Kantoni Carros
Kantoni Carros (frëngjisht: Canton de Carros) është një kanton në departamentin Alpes-Maritimes, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Carros. Ka sipërfaqe 44.2km2 dhe popullsi 16974 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Carros aktualisht përbëhet nga 3 komuna.
Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí i Domènech
Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí i Domènech, Markezi i parë Dalí i Pubol (11 maj 1904 –23 janar 1989) po ashtu i njohur si Salvador Dali ishte piktor i shquar spanjoll-katalunas surrealist, i lindur në Figueres, Spanjë.
Dali ishte një piktor i aftë, i njohur për imazhet e mrekullueshme edhe të çuditshme në punën e tij surrealiste. Aftësitë e tij punues i atribuohen mjeshtërve të Renesancës. Vepra e tij më e mirë është Vazhdimësia e Kujtesës, e përfunduar në gusht të vitit 1931. Puna artistike e Dalit përfshin filmin, skulpturën dhe fotografinë në bashkëpunim me një gamë të artistëve në një shumëllojshmëri të medieve.
Dali kishte një imagjinatë të zhvilluar dhe po ashtu kënaqej duke përfshirë sjellje të pazakonshme dhe madhështore. Mënyra e tij e çuditshme e sjelljes dhe veprimet publike tërhoqën më shumë vëmendje sesa veprat e tij të artit, duke i tronditur ata që e çmonin veprën e tij dhe duke nxitur acarim të kritikëve të tij.
Fëmijëria
Salvador Domingo Felipe Jacinto Dali i Domenech u lind më 11 maj 1904, në qytetin e Figueresit, në regjionin Emporda, në kufi me Francës në Kataluni, Spanjë. Vëllai i madh i Dalit, i quajtur po ashtu Salvador (i lindur më 12 tetor 1901), vdiq nga diarreja në vitin 1903. Babai i tij, Salvador Dali i Cusi, ishte një avokat i klasit mesatar dhe noter, i cili ndikim të madh kishte nga gruaja e tij, Felipa Domenech Ferrés, e cila po ashtu inkurajoi përpjekjet artistike të djalit të saj. Kur Dali ishte pesë vjeçar, u dërgua te varri i vëllait të tij dhe atij i thanë se ishte rimishërim i vëllait të tij, koncept të cilin ai e besoi. Për vëllanë e tij, Dali the “... ne ngjanim me njëri-tjetrin si dy pika uji, por kemi pasur reflektime të ndryshme”. Ai “mbase mund të ketë qenë versioni i parë i imi po ai konceptonte shumë absoluten”. Figura e vëllait të tij të ndjerë do të ngulitet edhe në punën e tij të mëvonshme, shembull konkret Portrait of My Dead Brother 1963, (Portreti i Vëllait Tim të Ndjerë).
Dali pati edhe një motër, Ana Maria, e cila ishte tri vjet më e re. Në vitin 1949, ajo publikoi një libër mbi vëllain e saj, Dali As Seen By His Sister (Dali në syrin e motrës së tij). Shokët e tij të fëmijërisë ishin lojtarët e ardhshëm të Barcelonës si Sagibarba dhe Samitieri. Gjatë pushimeve të tij turistike në Kataluni, treshja luajti futboll.
Dali shkoi në Shkollën e Artit. Në 1916, ai gjithashtu zbuloi vizatimin modern në një pushim veror në Kadakues me familjen e Piçotit, artist lokal që bënte udhëtime vazhdimisht në Paris. Vitin tjetër, babai i Dalit organizoi një ekspozitë me vizatimet në dru të familjes së tyre. Ai e pati ekspozitën e parë publike në Teatrin Komunal të Figueresit në vitin 1919.
Në shkurt të vitit 1921, nëna e Dalit vdes nga kanceri në gji. Dali ishte vetëm 16 vjeç; më vonë ai tha për vdekjen e nënës “ishte goditja më e rëndë në jetën time. Unë e adhuroja atë...”. Pas vdekjes së saj, babai i Dalit u martua me motrën e gruas së tij të ndjerë. Dali ishte kundër kësaj martese sepse ai kishte një dashuri të madhe dhe respekt për tezen e tij.
Madridi dhe Parisi
Më 1922, Dali u zhvendos në Konviktin e Studentëve në Madrid dhe studioi në Akademinë e Arteve të Bukura të San Fernandos. Ai ishte i gjatë 1.72 metra. Dali tërhoqi vëmendjen si njeri i çuditshëm dhe me kujdes të tepruar. Ai kishte flokë të gjatë dhe xhaketë, çorape dhe kilota të gjata të stilit anglez të fundshekullit të XIX.
Në Konvikt ai u bë shok i ngusht me Bellon, Bunuelin dhe Lorkën. Shoqëria me Lorkën ishte e fortë për shkak të pasioneve të njëjta por Dali refuzoi pikëpamjet seksuale të poetit.
Sidoqoftë, ishin punimet e tij, në të cilat eksperimentonte kubizmin, ato që e bënë atë të dallohej nga studentët e tjerë. Informacionet e vetme për kubizmin ai i merrte nga artikujt e revistave dhe katalogu që ia dha Piçoti, pasi që nuk kishte asnjë artist kubist në Madrid në atë kohë. Në vitin 1924, akoma i panjohur Salvador Dali ilustroi një libër për herë të parë. Ishte publikimi i një poeme katalunase Les bruixes de Llers (Shtrigat e Llersit) nga shoku i tij, poeti Fagesi. Dali po ashtu eksperimentoi me Dadizmin, e cila do të ndikojë në gjithë punën e tij të mëtejshme.
Dali u dëbua nga Akademia në vitin 1926, pak para provimeve përfundimtare kur ai u akuzua për organizimin e një trazire. Aftësitë e tij pikturuese shfaqen më së mirë në veprën realistiket Shporta e Bukës, e pikturuar në vitin 1926. Në po të njëjtin vit, ai bëri vizitën e parë në Paris, ku u taku me Pikason, i cili ishte i respektuari i Dalit të ri. Pikaso veçse kishte dëgjuar fjalë të mira për Dalin nga Miro. Pasi zbuloi stilin e tij vetjak, për disa vite në vazhdim, Dali punoi disa vepra të ndikuara shumë nga Pikaso dhe Miro.
Disa motive në punën e Dalit ekzistonin qysh në vitet e njëzeta. Dali gllabëronte ndikime nga shumë stile të artit, duke filluar nga ai akademik klasik e deri te gradat më të larta. Ndikimi i tij klasik vjen nga Rafaeli, Bronzini, Zubarani, Vermeri dhe Velazkuezi. Ai përdorte të dy teknikat, klasike dhe moderne, nganjëherë në punime të ndara e nganjëherë të kombinuara. Ekspedita e punë së tij në Barcelonë ngjalli vëmendje të përzier nga lavdërimet dhe mëdyshjet e kritikëve të tij.
Dali mbante mustaqe të mëdha, i frymëzuar nga piktori i madh spanjoll i shekullit të XVII, Velazkuezi. Mustaqet u bënë ikonë dhe tipar dallues i paraqitjeve të tij gjatë gjithë jetës.
1929 deri në Luftën e Dytë Botërore
Ndërkohë, lidhja e Dalit me babin e tij ishte afër shkëputjes. Don Salvador Dali i Cusi hapur e kundërshtonte lidhjen e djalit të tij me Galën dhe e pa surrealizmin si ndikim të keq në moralin e djalit të tij. Kashta e fundit u prish kur Don Salvadori lexoi në një gazetë në Barcelonë se djali i tij kishte hapur një ekspozitë në Paris të quajtur Sacred Heart of Jesus Christ (Zemra e Shenjtë e Jezu Krishtit), me një mbishkrim provokues “Nganjëherë, unë pështyj për zbavitje në portretin e nënës sime”.
I nëpërkëmbur, Don Salvadori kërkoi që djali i tij të kthehej mbrapsht. Dali refuzoi, ndoshta nga frika e përjashtimit nga grupi surrealist. I ati e nxori me dhunë nga shtëpia më 28 dhjetor 1929. Babai i tregoi se ai është i përjashtuar dhe ai nuk do të shkelë më në Kadakues. Verën tjetër, Dali dhe Gala morën me qera një kabinë të vogël peshkatarësh afër Portit Lligat. Ai e bleu atë vend dhe për disa vite e zmadhoi, duke ndërtuar vila përgjatë detit. Babai i Dalit përfundimisht pendohet dhe e pranon shoqëruesen e djalit të tij.
Më 1931, Dali pikturoi një nga veprat më të famshme Vazhdimësia e Kujtesës, e cila përfshinte imazhe surrealiste, si për shembull orët e shkrira. Interpretimi i përgjithshëm i punimit është se orët e shkrira janë refuzim i supozimit se koha është e ngurtë ose e përcaktuar. Kjo ide mbështetet nga imazhe të tjera në figurë siç janë zgjerimi i peizazhit dhe ora tjetër duke u gllabëruar nga milingonat.
Dali dhe Gala, bashkëjetuan që nga viti 1929 dhe u martuan më 1934 në një ceremoni të vogël familjare. Në vitin 1958, u martuan me ceremoni fetare. Si frymëzim i punës së tij, Gala merr rolin e menaxheres së biznesit të Dalit. Gala toleronte lidhjet e tjera të Dalit duke supozuar se e ka vendin primar te ai. Dali vazhdonte të pikturonte imazhe të atyre të dyve dhe duke e adhuruar muzën e tij. Marrëdhënia e tij e tensionuar, komplekse dhe e paqartë që zgjati për rreth 50 vite, më vonë do të bëhet subjekt i operat “Jo, Dali” nga kompozitori katalan Xavier Benguerel.
Dali u prezantua në SHBA nga tregtari i artit Llevi në vitin 1934. Ekspozita e Dalit në New York përfshin Vazhdimësinë e Kujtesës, e cila krijoi ndjesi të menjëhershme. Social Register organizoi diçka enkas për të, duke ia përhapur punimet, kauzë kjo që u quajt “Dali Ball”. Ai paraqitej me çantë të qelqit në gjoks, e cila i ngjante një sutjene. Në po atë vit, Dali dhe Gala morën pjesë në një ballo me maska në Nju Jork, e organizuar për ta nga Krosbi. Për kostume ata veshën si bebja Lindberg dhe kidnapuesi i saj. Trazira në shtypi rezultoi aq e madhe sa që Dali kërkoi falje. Kur u kthye në Paris, surrealistët e përballën atë më këtë kërkimfalje si një akt surrealist.
Kur kryesia e artistëve surrealist filloi të lidhej shumë me politiken e majtë, Dali mbajti pozicione të paqarta mbi temën e marrëdhënieve në mes të politikës dhe artit. Udhëheqësi surrealist Bretoni e akuzoi Dalin për mbrojtjen e “të resë” dhe “joracionales” në “fenomenin Hitler”, por Dali shpejt e hodhi poshtë këtë akuzë duke thënë “Nuk jam hitlerian as në fakt as në qëllim”. Dali këmbëngulte se surrealizmi duhet të ekzistojnë në kontekst apolitik dhe refuzonte ta denonconte shprehimisht fashizmin. Ndër faktorët e tjerë, kjo e vendosi atë në konflikte me kolegët e tjerë. Më vonë, në vitin 1934, Dalit iu bë një gjyq, ku ai zyrtarisht u dëbua nga grupi surrealist. Ndaj kësaj Dali u përgjigj: “Në vetvete unë jam surrealist”.
Po ashtu, në vitin 1936, në premierën e shfaqjes së filmit të Kornellit “ Rose Hobart në Galerinë “Julien Levy” në New York, Dali u bë i famshëm për një tjetër incident. Programi i Levi për filma të shkurtër surrealist ishte në të njëjtën kohë me ekspozitën e parë surrealiste në Muzeun e Arteve Moderne, që shfaqet punën e Dalit. Dali ishte në shfaqje të filmit por në gjysmë të filmit ai trokiti me zemërim në projektor. “Ideja ime për film është pikërisht që të paguhet ai që ka punuar për të”, tha ai. “Unë si kam thënë kurrë askujt por kjo do të thotë se ai e ka vjedhur filmin”. Versionet e reja të akuzës së Dalit paraqiten në formë të “Ai e vodhi atë nga nënvetëdija ime” ose edhe “Ai e vodhi ëndrrën time”.
Në këtë periudhë, shefi kryesor i Dalit në Londër ishte pasaniku Eduard Xhejms. Ai e ndihmoi shitjen e shumë veprave të Dalit dhe e ndihmoi atë financiarisht për dy vite. Ata po ashtu bashkëpunuan në dy veprat më të vlefshme të lëvizjes surrealiste: Telefoni Akrep dhe Mae West Lips Sofa.
Ndërkohë, Spanja po shkonte drejt luftës civile (1936 – 1939), me ç’rast shumë artistë e lanë vendin.
Në vitin 1938, Dali u takua me Frojdin nëpërmjet Cjangut. Më vonë, në shtator të vitit 1938, Salvador Dali u ftua nga Coco Chanel në shtëpinë e saj “La Pausa” në Rokubrune në Rivierën Franceze. Aty vizatoi disa piktura që më vonë i ekspozoi në Galerinë Gjulien Levi në New York. Në fund të shekullit XX, “La Pausa” pjesërisht iu dha Muzeut të Artit të Dallasit.
Po ashtu, në vitin 1938, Dali e shfaqi publikisht veprën Rainy Taxi (Taksi i shiut), punim tre dimensional, që bazohej në automobilat aktual me dy manekine në të. Së pari u ekspozua në Galerinë Beaux-Arts në Paris si pjesë e Ekspeditës Ndërkombëtare të Surrealizmit, e organizuar nga Bretoni dhe Eluardi. Ekspozita u dizajnua nga artisti Marsel Duçampi, i cili pati edhe rolin e nikoqirit.
Në Ekspozitën e Nju Jorkut, Dali prezantoi veprën e tij surrealiste Dream of Venus (Ëndrra e Venerës), e cila u vendos në Amusements Area (pjesën zbativëse) të ekspozitës. Aty u paraqiten skulptura të çuditshme, statuja dhe modele nudo me “kostume” të bëra nga ushqimi i freskët i detit. Ngjarja u fotografua nga Horsti, Llajnsi dhe Kormani.
Në vitin 1939, Bretoni ia dha Dalit nofkën nënçmuese Avida Dollars që mund të përkthehet si “i etur për dollarë”. Kjo paraqiste një referim ironik për rritjen e reklamave të punës së Dalit dhe perceptimit se Dali ka kërkuar vetë-përforcim me famë dhe pasuri. Që nga kjo kohë, disa surrealist flasin për Dalin në kohë të shkuar, sikur ai të kishte vdekur. Lëvizja surrealiste dhe anëtarët e saj (si për shembull Ted Gjoans vazhdojnë të paraqesin polemika të ashpra kundër Dalit gjatë kohës sa është gjallë e edhe pas vdekjes së tij.
Lufta e Dytë Botërore
Në vitin 1941, Dali punoi skicën e skenarit të filmit Moontide (Batica e Hënës) për Gabinin. Më 1942, ai publikoi autobiografinë e vet, Jeta Sekrete e Salvador Dalit. Ai shkroi një katalog për ekspozitat e tij, ngjashëm me atë të Galerisë Knoedler në New York në vitin 1943. Aty ai sulmoi disa teknika që përdoren shpesh nga surrealistët duke shpallur “Surrealizmi ka shërbyer për vërtetimin e shterpësisë dhe përpjekjet për automatizim kanë shkuar aq larg sa kanë çuar në një sistem totalitar. ...dembelizmi i sotëm dhe mungesa totale e teknikës kanë arritur krizën e tyre në kuptimin psikologjik të përdorimit të kolegjit.” Ai po ashtu shkroi një novelë, të publikuar në vitin 1944, për një sallon mode të automobilave. Kjo rezultoi me vizatimin e Edwin Cox-it në gazetën Lajmëtari i Majamit, ku përshkruhet Dali duke veshur një automobil si fustan mbrëmjeje.
Po ashtu, në biografinë e tij, Dali foli për ndarjen e tij me Bunuelin sepse ai ky i fundit ishte komunist dhe ateist. Bunueli u pushua nga pozita e tij në Muzeumin e Artit Modern. Më 1982, në autobiografinë e tij Mon Dernier Soupir (Psherëtima Ime e Fundit), Bunueli shkroi se ai refuzoi kërkesën e Dalit për pajtim.
Një frat italian, Gabriele Maria Berardi, tha se kishte performuar ekzorcizmin të Dali në kohën që ai ishte në Francë në vitin 1947. Në vitin 2005, skulptura e Krishtin në Kryq, u gjet në pasurinë e fratit. Kjo u shpjegua si dhuratë në shenjë mirënjohjeje nga Dali për shkak të punës së ekzorcizmit. Dy ekspertë spanjollë të artit konfirmuan se ka arsye të mjaftueshme që të bëjnë të besosh se skulptura u punua nga Dali.
Vitet e mëpastajme në Spanjë
Në vazhdim, pas viteve 1949, Dali kaloi vitet e mbetura në Spanjë. Pranimi i tij ndaj diktaturës së Frankos u dënua rëndë nga artistët e tjerë të cilët qëndruan në ekzil. Në vitin 1959, Andrea Bretoni organizoi një ekspozitë të quajtur Homage to Surrealism (Homazhe Surrealizmit), në festim të katërdhjetë vjetorit të surrealizmit, që përmbante punime të Dalit, Miros, Tabarës dhe Granellit. Bretonët luftuan me forcë për mos përfshirjen e veprës Sistine Madonna të Dalit në Ekspozitën Ndërkombëtare Surrealiste në New York, vitin pasues.
Në fund të karrierës së tij, Dali nuk e kufizoi vetën por eksperimentoi me shumë novela dhe procese të pazakonshme: ai punoi një vepër bulletiste. Shumica e punës së tij kishte të bënte me iluzione optike, hapësira negative, lojëra fjalësh dhe efekte të tjera vizuale. Ai po ashtu eksperimentoi me pointilizmin, duke zmadhuar një gjysmë toni (gjë që më vonë do ta përdorë Roy Lichtenstein) dhe duke përdorur imazhe stereoskopike. Ai ishte ndër artistët e parë që paraqitën holografinë si subjekt kryesor. Në vitet e mëvonshme, artistët e rinj si Andi Uaroll shprehen se Dali ka një ndikim në artin pop.
Dali kishte interesim edhe për shkencën dhe matematiken. Kjo manifestohet në shumë piktura, të vetvete të ’50-ta, në të cilat ai paraqiti format e brinjëve të rinoqerontit. Duke u bazuar tek Dali, brinjët e rinoqerontit paraqesin gjeometri hyjnore sepse ato rriten në spirale logaritmike. Ai po ashtu e paraqiti rinoqerontin në veprën Virgjëresha Mari pasi rinoqeronti paraqet virgjërinë. Dali ishte i fascinuar nga ADN-ja dhe teserakti (kub 4 dimensional); një shpalosje e një hiperkubi është paraqitur në pikturën Corpus Hypercubus.