cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maqedonia e Veriut në Festivalin Evropian të Këngës
Historia
Për vitin 2019, vendi garoi për herë të parë me emrin e ri, Maqedonia e Veriut. RTM përzgjodhi Tamara Todevska si përfaqësuesen e tyre të zgjedhur, duke realizuar këngën "Proud". Kënga arriti të kualifikohej në gjysmëfinalen e dytë, dhe arriti në vendin e shtatë në finale, duke fituar votën e jurisë ndërkombëtare. Kjo është vendosja e parë e shtetit në top 10-she, dhe gjithashtu theu rekordin si vendi më i lartë ndonjëherë për Maqedoninë e Veriut në historinë e festivalit.
Testi gjenealogjik i ADN-së
Testi gjenealogjik i ADN-së është një test i bazuar në ADN-në, i cili shikon vendet specifike të gjenomit të një personi, me qëllim për të gjetur ose verifikuar marrëdhëniet gjenealogjike të paraardhësve ose (me besueshmëri më të ulët) për të vlerësuar përzierjen etnike të një individi si pjesë e gjenealogjisë gjenetike. Meqenëse kompani të ndryshme testimi përdorin grupe të ndryshme referimi etnik dhe algoritme të ndryshëm përputhës, vlerësimet etnike për një individ do të mund ndryshojnë midis dz ose më shumë testeve, ndonjëherë në mënyrë dramatike.
Përmbledhje
Aktualisht janë në dispozicion tre lloje kryesore të testeve gjenealogjike të ADN-së, ku secili shikon një pjesë të ndryshme të gjenomit dhe është i dobishëm për lloje të ndryshme të hulumtimeve gjenealogjike: autosomal (atDNA), mitokondriale (mtDNA) dhe Y-DNA.
Testet autosomale mund të rezultojnë në një numër të madh të përputhjes së ADN-së si me meshkuj ashtu edhe me femra të cilët gjithashtu kanë testuar me të njëjtën kompani. Çdo ndeshje zakonisht do të tregojë një shkallë të vlerësuar të lidhjes, dmth., një ndeshje e ngushtë familjare, kushërinj 1-2 Shkalla më e largët e marrëdhënies është zakonisht niveli "kushëriri i 6-të ose më tej". Sidoqoftë, për shkak të natyrës së rastësishme të asaj se si dhe sa ADN trashëgohet nga secili person i testuar nga paraardhësit e tyre të përbashkët, përfundime të sakta të marrëdhënies mund të bëhen vetëm për marrëdhënie të ngushta. Kërkimet gjenealogjike tradicionale dhe ndarja e pemëve familjare, zakonisht kërkohen për interpretimin e rezultateve. Testet autosomale përdoren gjithashtu në vlerësimin e përzierjes etnike.
Testet e MtDNA dhe Y-DNA janë shumë më objektive. Sidoqoftë, ato japin shumë më pak përputhje të ADN-së, nëse ka ndonjë (në varësi të ndërmarrjes që bën testimin), pasi ato janë të kufizuara respektivisht në marrëdhënie përgjatë një linje të rreptë femërore dhe një linje të rreptë mashkullore. Testet MtDNA dhe Y-DNA përdoren për të identifikuar kulturat arkeologjike dhe rrugët e migrimit të paraardhësve të një personi përgjatë një linje të rreptë të nënës ose të një linje të rreptë të babait. Bazuar në mtDNA dhe Y-ADN, mund edhe të bëhet identifikimi i një haplogroupi të individi të caktuar. Testi i mtDNA mund të merret nga meshkujt dhe femrat, sepse të gjithë trashëgojnë mtDNA e tyre nga nëna e tyre, pasi ADN mitokondriale ndodhet në qelizën vezë. Sidoqoftë, një test Y-DNA mund të merret vetëm nga një mashkull, pasi vetëm meshkujt kanë një kromozom Y.
Le Fréchet
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Le Fréchet (Ocitanisht: Eth Herishet ; Shqip: Fresheti) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Violeta Andrei
Violeta Andrei (lindi më 29 mars 1941) është aktore rumune dhe gruaja e ish-ministrit për punë të jashtme Ștefan Andrei. Ajo diplomoi në Universitetin e Arteve dhe Kinematografisq në Bukuresht.
Rimi Beqiri
Jeta e hershme
Rimi Beqiri (i lindur si Perparim Beqiri) u lind më 16 maj 1982 në Tiranë. Në moshën 16 vjeçare largohet nga Shqipëria dhe shkon në Firence, Itali, te xhaxhai i tij. Në vitin 2004, ai nisi të frekuentojë një laborator aktrimi në Scuola Nazionale Cinema Indipendente (Shkolla Nacionale e Kinemasë së Pavarur), ku arriti të luante në disa filma me metrazh të gjatë dhe të shkurtër të prodhuar nga vetë shkolla.
Universiteti i Lajpcigut
djathtas|parapamje|Objekti i ri i Universitetit të Leipzigut ( 2012), Augusteum në Augustusplatz. Universiteti i Leipzigut (Universität Leipzig), gjendet në Leipzig në Shtetin e Lirë të Saksonisë, Gjermani. Konsiderohet si njëri nga universitetet më të vjetra të botës dhe universiteti i dytë më i vjetër në Gjermani. Në mesin e personaliteteve të famshme të cilët ishin studentë të këtij universiteti janë: Lajbnici, Gëte, Ranke, Nietzsche, Wagner, Angela Merkel, Raila Odinga, Tycho Brahe, dhe nëntë fitues të cmimit Nobel.
Universiteti u themelua më 2 dhjetor 1409 nga Frederiku I, Elektor i Saksonisë dhe vëllai i tij, William II, dhe në fillim kishte vetëm katër fakultete. Që nga fillimi i tij, universiteti ka qenë në funksion të mësimdhënies dhe kërkimit për më shumë se 600 vjet pa ndërprerje. parapamje|Biblioteka universitare Bibliotheca Albertina.
Fakultetet
parapamje|Amfiteatri i Anatomisë i Fakultetit të Mjekësisë
Institutet
Institute e Universitetit të Leipzigut janë:
Personalitete që lidhen me Universitetin e Leipzigut
parapamje|185x185px|[[Johann Sebastian Bach]] parapamje|185x185px|Tycho Brahe parapamje|204x204px|[[Johan Volfgang Gëte|Johann Wolfgang von Goethe]] parapamje|190x190px|[[Gotfried Leibniz|Gottfried Lajbnici]] parapamje|150x150px|[[Angela Merkel]] parapamje|174x174px|[[Friedrich Nietzsche]]
Lidhje të jashtme
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Leipzig_University&params=51.339_N_12.379_E_source:dewiki <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 51°20'20"N 12°22'44"E  / <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">51.339°N 12.379°D / 51.339; 12.379   ]
Azez
Azaz (Arabisht: أعزاز‎‎) është qytet në veriperëndim të Sirisë. Ndodhet rreth 50 kilometra larg Aleppos. Sipas regjistrimit të popullsisë më 2004, qyteti ka pasur 31,623 banorë. Sipas vitit 2015, banorët e qytetit kanë qenë më së shumti arabë, por ka gjithashtu kurdë dhe turkmenë.
Nanteuil-la-Fosse
Nanteuil-la-Fosse është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Nanteuil-la-Fosse ka një popullsi prej 176 banorë dhe sipërfaqe 7.36 km², me një dendësi prej 24 banor/km².
Thërret Prizreni mori Shkodër
Thërret Prizreni mori Shkodër është këngë popullore shqiptare me motive patriotike.
Teksti
Hej, Thërret Prizreni mori Shkodër Hajde të rrijmë se të kam motër Merre Durrësin dhe Tiranën Se na kështu e gëzojna nënën Unë thërras Pejë edhe Gjakovë Drenicë, Llap edhe Rugovë Vjen Deçani e Mitrovica Kaçaniku e Kamenica Vjen Gjilani e Prishtina Ferizaji edhe Klina Oh, në këtë kala së bashku të rrina
Hej, Kur të vini mos harroni Edhe Krujën këtu të ma ftoni Çoni lajm në Gjirokastër Tepelenë e Mallakastër Has, Mirditë, Kuksin me thirrë Thirre Korçën o me rrethinë Thërras Tetovën e Gostivarin Thërras Ulqinin e Tivarin Bujanovci, vjen Presheva Suhareka e Malisheva O tën Gollaku e Podujeva
Hej, Kam thirrë Plavë Kam thirrë Guci Hot e Grudë edhe Malësi Kam thirrë Dibrën, Ohrin, Strugën Merre Lezhën edhe Pukën Vjen Çamëria, vjen Janinë O lum na lum së bashku do rrina Manastiri ka çu fjalë Gjithsesi unë kam me ardhë Gjithsesi unë kam me ardhë O se për Korçë malli më ka marrë Po ni besë ka thanë e ki O herdokur te ju do vij
Hej, Kur të vini dorë për dorë Mos harroni të shkoni në Vlorë Çonja Vlorës një porosi Një flamur le ta mbajë në gji Të gjithë vllazën edhe motra Ejani këtu po na thërret votra Një kunorë bashkë ta qëndisim Një flamur së bashku ta ngrisim Le të dëgjojë sot bota mbarë
Hej, kështu rrinë bashkë o Gjithë populli shqiptar
Birkan Sokullu
Birkan Sokullu (lindi më 6 tetor 1985) është aktor, model dhe ish-basketbollistë turk.
Jeta dhe karriera
Birkan Sokullu lindi në Stamboll më 6 tetor 1985. Gjyshërit e tij janë imigrant boshnjakë. Ai fitoi një konkurs si Modeli më i Mirë i Turqisë më 2003. Sokullu la karrierën e basketbollit pas 10 vjetësh për shkak të lëndimit të këmbës. Gjatë studimit në universitet, ai filloi karrierën e tij të modelimit. Ai mori mësimet e aktrimit nga Dolunay Soysert. Birkan filloi të tërheqë vërejtjen në serinë televizive të quajtur Küçük Kadınlar.
Vetëqeverimi i Korçës sipas të përkohshmeve “Adriatiku” dhe “Gazet' e Korçës”
Vetëqeverimi i Korçës sipas të përkohshmeve “Adriatiku” dhe “Gazet' e Korçës” histori, album me autore Kaliopi Naska. Shtëpia botuese: "Kristalina KH", viti i botimit 2017. Faqet e librit 106. ISBN 978-9928-171-60-3
Mbi librin/
Albumi studimor i ilustruar "Vetëqeverimi i Korçës sipas të përkohshmeve "Adriatiku" dhe "Gazet' e Korçës"" (Dhjetor 1916 – gusht 1918) trajtesë dhe dokumente, me autore Prof. dr. Kaliopi Naska, i është kushtuar 100 vjetorit të Krahinës Autonome të Korçës 1916 – 2016.
Trajtimi i tij është mbështetur në dokumente origjinale të kohës, të hulumtuara në arkivat shqiptare dhe franceze, si dhe në materjalet e shtypit shqiptar të kohës në Bibliotekën Kombëtare. Trajton dhe pasqyron këtë ngjarje të Korçës, me të cilën u morr shtypi shqiptar, dhe konkretisht dy organe të përkohshme, gazeta e pavarur ADRIATIKU (dhjetor 1916 - shkurt 1917), dhe gazeta GAZET' E KORÇËS (dhjetor 1916 – gusht 1918).
Të dy gazetat sollën këndvështrimin e tyre, për të pasqyruar dhe bërë pjesë të debatit publik në vend. Spikasin: figura e Themistokli Gërmenjit, një nga figurat kryesore të Krahinës Autonome të Korçës që diti të drejtojë me sukses Prefekturën e Policisë, prej nga vareshin forcat e armatosura shqiptare të saj, dhe zbatoi vendimet e Këshillit Qeveritar, dhe figura e Kolonelit francez Henri Descoins, Komandanti i Territorit të Korçës, si dhe mjaft personalitete të tjerë shqiptarë dhe francezë.
Vend të veçantë në gazetat në fjalë zënë pasqyrimi i nënshkrimit të protokollit të 10 dhjetorit 1916, i cili përbën aktin e vetëm politik të nënshkruar gjatë Luftës së Parë Botërore mbi baza pariteti midis Lëvizjes Kombëtare Shqiptare dhe forcave të ndryshme pushtuese. Analizohen përfitimet e të dy palëve.
Në album gjejnë pasqyrim veprimet e përbashkëta, për ngritjen e strukturave që do të organizonin dhe siguronin rendin dhe qetësinë në vend; politikat ekonomike, organizimi i gjykatës dhe funksionimit të saj, zhvillimi i arsimit shqiptar, kujdesi shëndetësor, ngrija e një sistem të rregullt postar, si dhe jepen dhe arsyet e ndryshimit të politikës franceze, dënimi i Themistokli Gërmenjit. Mbi bazën e dokumenteve franceze jepen arsyet e shfuqizimit të protokollit të datës 10 dhjetor 1916, me abrogimin e tij nga Komanda Franceze në 18 shkurt 1918.
Me marrjen fund të Krahinës Autonome të Korçës, u mbyllën dhe gazetat në fjalë, të cilat si organe të shtypit, luajtën një rol në funksion të përmbajtjes dhe formës së tyre në pasqyrimin e veprimtarisë të kësaj administrate të dyfishtë, asaj kombëtare dhe asaj të pushtimit. Me mbarimin e Luftë së Parë Botërore, më 26 maj të vitit 1920, forcat ushtarake franceze u larguan nga Korça, dhe ajo kaloi përfundimisht nën administrimin e qeverisë shqiptare të Sulejman Delvinës.
Rinkeby
thumb|240px|Rinkeby në fillim të viteve 1970 Rinkeby është një lagje në Västerort brenda komunës Stokholm. Rinkeby kufizohet me Kista, Tensta dhe Bromsten gjithashtu me komunën Sundbyberg.
Historia
Emri Rinkeby vjen nga fjala e vjetër suedeze rinker, që do të thotë "luftëtar". Emri përmendet nga viti 1347 si Rynkaby kur Olof në Rynkaby vepron si i rregullt në qarkun Sollentuna. Një gjë u mbajt këtu në vitin 1424. Në mes të shekullit të 16-të, fshati përbëhej nga dy ferma, një shtëpi e taksave dhe një shtëpi e kishës në pronësi të kishës Spånga. Fermë Rinkeby ishte vendosur në Rinkebyplan aktuale pranë Visbyringen. Nuk ka mbetur shtëpi; i fundit i demoluar në vitet 1960.
Midis viteve 1905 dhe 1965, Järvafältet u përdor si një terren ushtarak. Në vitin 1965 toka u shit në Stokholm. Deri në vitin 1948, zona në Spånga ishte një komunë e qarkut. Pastaj komuna Spånga në komunën e Stokholmit dhe lagja Rinkeby është shfaqur më 1 janar 1949. Nga viti 1953, Rinkeby ishte në rrethin e Järvafältet, por nga viti 1965 Rinkeby është një lagje në veti.
Një plan i përgjithshëm për Rinkeby dhe Tensta u zhvillua në vitin 1965 nga Göran Sidenbladh, Igor Dergalin dhe Josef Stäck në zyrën e ndërtesës së qytetit. Rinkeby filloi të ndërtohet në vitin 1968 dhe banorët e parë u zhvendosën në vitin 1969. Të gjitha shtëpitë përfunduan në vitin 1971 dhe më 3 nëntor 1971 u përurua qendra Rinkeby.
Demografia
Popullsia arrin në 16 154 në 2017 dhe përqindja e banorëve të lindur jashtë vendit është rreth 61.1 për qind dhe rreth 91.3 për qind me nacionalitet të huaj. Dy kontinentet më të zakonshme të lindjes për personat me prejardhje të huaj në vitin 2017 ishin Afrika (46.3 përqind) pasuar nga Azia (35.2 përqind). Në vitin 2011, grupi më i madh që kanë lindur jashtë vendit janë somalezët të Rinkey.
Shkollat
Rinkeby ka katër shkolla: Askebyskolan, Kvarnbyskolan   , Knutbyskolan dhe Rinkebyskolan. Shkolla e fundit e përmendur është shkolla e mesme e ulët (klasa 7-9). Bredbyskolan ishte një shkollë që u mbyll në vitin 2013.
Sporti
Klubi i basketbollit Akropol BBK u themelua nga grekët në Rinkeby më 1986. Shoqata ka skuadër për meshkuj që më parë ka luajtur në Basketligan (tani në divizionin e dytë), një skuadër për femra dhe gjithashtu ka një skuadër për personat me aftësi të kufizuar.
Klubi futbollistik Rinkeby United u themelua në vitin 2013 në Rinkeby dhe u rradhit në vendin e parë në divizionin e gjashtë në vitin 2015.
Vallègue
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Vallègue (Ocitanisht: Valèga ; Shqip: Valega  ) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Étables
Étables është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Étables ka një popullsi prej 845 banorë dhe sipërfaqe 15.7 km², me një dendësi prej 54 banor/km².
Arba Kokalari
Arba Kokalari (e lindur më 27 nëntor 1986 në Tiranë, Shqipëri) është politikane shqiptaro-suedeze, pjesë e partisë më të madhe opozitare suedeze — me përcaktim të djathtë — ”Partia e Moderuar” (PM).
Arba Kokalari është deputete në kryesinë federative për Partinë e Moderuar në qytetin e Stokholmit dhe u zgjodh zëvendëse e kryetarit të shoqatës së EPP-së YEPP në maj 2015. Ajo më parë ishte sekretare ndërkombëtare e Shoqatës Rinore Moderate (MUF)
Në zgjedhjet suedeze të vitit 2019 për Parlamentin Evropian (PE), Kokalari u zgjodh eurodeputete. Ajo është deputetja e parë me përkatësi shqiptare në PE.
Matteo Politano
Matteo Politano (lindur më 3 gusht 1993) është një futbollist profesionist italian i cili luan si anësor për klubin italian Napoli, në huazim nga Internazionale dhe kombëtaren italiane.
Saint-Germain-de-Salles
Saint-Germain-de-Salles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Germain-de-Salles ka një popullsi prej 430 banorë dhe sipërfaqe 11.59 km², me një dendësi prej 37 banor/km².
Matteo Politano
Roma
I lindur në Romë me origjinë Fiumefreddo Bruzio, Politano është produkt i akademisë së Romës, me të cilën fitoi kampionatin Alievi nën-17 në vitin 2010, Campionato Nazionale Primavera 2011 si dhe Coppa Italia Primavera një vit më vonë. Ai ishte golashënuesi i gjashtë më i mirë i skuadrës së të rinjëve në sezonin 2011–12 (7 gola), mbrapa Junior Tallo, Nicolás López, Gianluca Leonardi, Federico Viviani dhe Giammario Piscitella. Në korrik 2012, ai u huazua te Perugia. Politano debutoi si profesionist gjatë edicionit 2012–13 të Coppa Italias; ai ishte gjithashtu sulmuesi titullar i ekipit të të rinjëve në Lega Pro Prima Divisione 2012–13, duke shënuar tre gola në pesë ndeshjet e para në shtator.
Pescara
Më 30 qershor 2013, Pescara bleu Politanon (500,000 €) dhe Piscitellan (1.5 milion €) si pjesë e marrëveshjes që pa sulmuesin Caprari të rikthehej te Roma (2 milion €);   megjithatë, Caprari u rikthye te Pescara sërisht (1.5 milion €) për shërbimet e Piscitellas (1.5 milion €) në janar 2014.
Më 27 qershor 2015, Roma e ribleu Politanon për 601,000 €, duke sjellë edhe shitjen përfundimtare të Caprarit te Pescara për 125,000 €.
Sassuolo
Më 2 korrik 2015, klubi i Serie A Sassuolo firmosi me Politanon në një marrëveshje të përkohshme me të drejtë blerje. Në qershor 2016, klubi ushtroi të drejtë për të blerë lojtarin përfundimisht.
Internazionale
Më 30 qershor 2018, Interi firmosi me Politanon në formë huazimi për një sezon me të drejtë blerje në qershor 2019.
Ai debutoi zyrtarisht për klubin më 19 gusht në ndeshjen e parë të Serie A për sezonin 2018–19 kundër klubit të tij prind Sassuolos, me Interin që u mposht 1–0 në transfertë. Më 15 shtator, Politano luajti ndeshjen e 100të në Serie A në disfatën 1–0 kundër Parmës në San Siro. Dy javë më vonë, ai luajti për herë të parë në UEFA Ligën e Kampioneve në fitoren 2–1 me përmbysje në shtëpi ndaj Tottenham Hotspur në ndeshjen e parë të fazës së grupeve.
Më 29 shtator, Politano shënoi golin e tij të parë me fanellën e Interin në suksesin 2–0 ndaj Cagliarit në shtëpi në një ndeshje kampionati. Gjatë sezonit 2018–19, Politano ishte lojtari i dytë më i përdorur i Interit, mbrapa portierit Samir Handanović, duke zhvilluar 48 paraqitje në të gjitha kompeticionet.
Më 19 qershor 2019, Inter ushtroi të drejtën e blerjen përfundimtare të Politanos nga Sassuolo. Me mbërritjen e Antonio Contes si trajner i ri, rreshtimi i ekipit ndryshoi nga 4–3–3 në 3–5–2, duke bërë që Politano të humbiste vendin e titullar. Gjatë pjesës së parë të sezonit, ai luajti vetëm 11 ndeshje në kampionat, përfshirë dy si titullar – të dy rastet në muajin shtator. Në janar 2020, Politano kaloi me sukses vizitat mjeksore te Roma, duke qënë pjesë e shkëmbimit midis dy klubeve që do të shihte mbrojtësin Leonardo Spinazzola të kalonte në drejtim të kundërt. Megjithatë, transferimi dështoi pasi Interi nuk ishte i kënaqur me gjëndjen fizike të lojtarit, duke dështur të rinegocionte marrëveshjen.
Napoli
Më 28 janar 2020, Politano u transferua te klubi tjetër i Serie A Napoli në formë huazimi për dy vite me detyrim blerje. Më 17 qershor, ai fitoi trofeun e parë si futbollist profesionist, Kupën e Italisë, ku Napoli mposhti në finale Juventusin 4–2 me penallti pasi koha e rregullt u mbyll në barazim pa gola; Politano shënoi penalltinë e tretë të ekipit të tij.
Karriera ndërkombëtare
Më 5 nëntor 2016, Politano mori ftesën e parë në ekipin e parë nga trajneri Gian Piero Ventura për ndeshjen kualifikuese të Kupës së Botës 2018 kundër Lihtenshtajnit dhe ndeshjen miqësore kundër Gjermanisë. Megjithatë, ai debutoi me kombëtaren dy vite më vonë më 28 maj 2018 nën drejtimin e trajnerit Roberto Mancini, duke luajtur si titullar në fitoren 2–1 në miqësoren ndaj Arabisë Saudite. Më 28 nëntor 2018, Politano shënoi golin e parë me ekipin kombëtar në ndeshjen e tij të dytë në fitoren minimale 1–0 ndaj Shteteve të Bashkuara në Genk, Belgjikë, duke realizuar në minutën e 94të.
Stili i lojës
Politano është një lojtar këmbë-majtë i shpejtë dhe i vogël, me instikt për gol, i cili ka dhunti shpejtësinë, vizionin, teknikën e mirë dhe driblimet me shpejtësi, si dhe kontrollin e mirë të topit nga afër dhe pasat e para në hapsira të vogla. Një lojtar i shkathët, ai vendoset zakonisht si anësor, ku mund të luajë në të dyja krahët, si dhe në disa pozicione të tjera sulmi, përfshirë edhe si sulmues i dytë. Politano gjithashtu zotëron një gjuajtje të mirë nga distanca, dhe është i rrezikshëm nga goditjet e lira.
Golat me kombëtaren
. Rezultatet e Italisë të listuara të parat, kolonat e golave tregojnë rezultatin pas çdo goli të shënuar nga Politano.
Organi (biologji)
thumb| Organi në biologji është një pjesë e specializuar e trupit te qenieve të gjalla kafshëve ose bimëve, i cili kryen një funksion të caktuar. Në hierarkinë e jetës, një organ shtrihet midis indit dhe një sistemi organesh. Indet formohen nga qeliza të të njëjtit lloj për të vepruar së bashku në një funksion. Indet e llojeve të ndryshme kombinohen për të formuar një organ që ka një funksion specifik. Muri i zorrëve për shembull është i formuar nga indet epiteliale dhe indet e muskujve të lëmuar.[2] Dy ose më shumë organe që punojnë së bashku në ekzekutimin e një funksioni specifik të trupit formojnë një sistem organesh, i quajtur gjithashtu një sistem biologjik ose sistem trupor.
Ștefan Andrei
Ștefan Andrei (29 mars 1931 - 31 gusht 2014) ishte politikanë komunistë rumunë i cili ishte Ministër i Punëve të Jashtme prej vitit 1978 deri në vitin 1985. Ai ishte i martuar me aktoren rumune Violeta Andrei.
Endri Fuga
Endri Fuga (lindur në Tiranë më 11 nëntor 1981) është këshilltari i komunikimit i Kryeministrit Edi Rama dhe njeriu që drejton strategjinë mediatike të qeverisë aktuale. Karriera e Fugës është e lidhur ngushtë me hapat politikë të Edi Ramës, falë një bashkëpunimi afatgjatë që daton që në kohën kur Rama ishte kryetar i Bashkisë së Tiranës. Fuga është bërë i njohur si “arkitekti” i fushatave elektorale të Partia Socialiste e Shqipërisë, përfshi fushatën e vitit 2013, e cila u karakterizua nga përdorimi masiv i komunikimit dixhital Endri Fuga eshte nhe nder njerezit mw te korruptuar ne Shqiperi. Produkt i Fondacionit Soros dhe qe eshte maksimalisht i perziere ne marrveshjet me te rrezikshme ne emer te ketij fondacioni. .
Abraham Emanuel Fröhlich
thumb|200px|Abraham Emanuel Fröhlich Abraham Emanuel Fröhlich (1 shkurt 1796 – 1 dhjetor 1865) ishte poet zvicëran.
Biografia
Abrahami u lind në Brugg, ku babai i tij ishte mësues. Pas studimit të teologjisë në Zyrih, ai u bë pastor më 1817 dhe u kthye si mësues në vendlindjen e tij, ku jetoi për dhjetë vite. Pastaj u emërua si profesorë i gjuhës dhe letërsisë gjermane në Aargau.
Espédaillac
Espédaillac (Ocitanisht: Espedalhac ; Shqip: Spedaljak) është një komunë në departamentin Olt në Francën jugperëndimore.
Rudolftoppen
Rudolftoppen është mal në ishullin Jan Mayen. Ishulli ka 769 metra mbi nivelin e detit dhe është mali i dytë më i lartë në Jan Mayen, pas Beerenberg. Mali është emëruar pas princit Rudolf i Austrisë.
Montbrun-Bocage
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Montbrun-Bocage (Ocitanisht: Montbrun del Boscatge ; Shqip: Malbryn i Boskaxhës) është një komunë në departamentin Haute-Garonne të Francës jugperëndimore.
Plats
Plats është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Plats ka një popullsi prej 820 banorë dhe sipërfaqe 16.25 km², me një dendësi prej 50 banor/km².
Dhurim Alinani
Dhurim Alinani ka lindur më 11 qershor 1969 dhe ka qenë i diplomuar fillimisht për Ekonomi. Ai ka kryer studimet për drejtësi dhe ka titullin “Avokat“. Përmes Lëvizjes studentore ai shënoi hapat e para në politikë dhe ka qenë një nga aktivistët politikë demokrat me më shumë mbështetje në zonën e Delvinës. Më 1993 ka drejtuar degën e Agjencisë Kombëtare të Privatizimit dhe më pas, në vitin 1997 shërbeu si Drejtor i Bankës së Kursimeve në Delvinë. Karierën e tij administrative Durim Alinani e shtriu në pushtetin lokal si nënprefekt të Rrethit Delvinë dhe më vonë në funksionin Kryetar i Bashkisë Delvinë. Pas humbjes në garën e vitit 2015 ai punonte në profesionin e tij si avokat. Dhurim Alinani ka drejtuar prej dy mandatesh bashkinë si përfaqësues i Partisë Demokratike. U nda nga jeta më 10 maj 2017.
Lala Drekali
Lala Drekali ishte kreu i parë i krahinës së Kuçit në zonën e Malësisë së Veriut dhe një nga pjesëmarrësit në luftën për çlirim të shek.XVII, organizues i Kuvendeve shqiptare e ballkanike.
Që më 1606 bashkë me krerë të tjerë të lëvizjes hyri në marrëdhënie me Spanjën dhe u takua me të dërguarit e saj në Rodom për t’i siguruar ndihmë luftës. Ishte me Gjec Bardhin në grupin e gjashtë krerëve, që patën autoritet të ftonin krerë të tjerë ballkanas në Kuvendet Ballkanike.
Në shtëpinë e tij u bë Kuvendi i Kuçit (1614). Përfaqësoi Shqipërinë në dy kuvende ballkanike (Prokup 1616 e Belgrad 1620).
Caumont, Aisne
Caumont është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Caumont ka një popullsi prej 569 banorë dhe sipërfaqe 5.71 km², me një dendësi prej 100 banor/km².
Ishulli i Beratit
thumb|240px|Ishulli i Beratit në lumin Osum Ishulli i Beratit është ishull në jug të Shqipërisë, në lumin Osum, në qendër të qytetit të Beratit.
Glukoza
Glukoza është lëndë e ëmbël, e tretshme në ujë, që gjendet kryesisht në frutat e sidomos te rrushi dhe që është shumë e rëndësishme për organizmin. Ndryshe quhet edhe sheqeri i rrushit.
Glukoza është monosakaridi më i pa rëndësishëm dhe është substancë përbërëse e të gjitha organizmave të gjallë. Në gjendje të lirë gjendet në lëngun e rrushit, 22%, në fruta, në mjaltë, në gjak, 0,1%, në urinë, 0,04%, kurse në formë të lidhur, në dysakaride dhe në polisakaride të ndryshme. Përfitohet nga bashkëveprimi i amidonit (patatet ose misri) me acide ose tharme (fermente). Ne gjethe energjia nxirret kryesisht nga glukoza, nuk eshte molekule e mire per tu konservuar .Eshte nje substance reaktive e cila mund te perfshihet ne reaksionet kimike qe ndonjehere nuk duhet te futet...
Morbihan
Morbihan ( /ˈ m ɔːr b i ə n / ,   ; Breton: [moːrˈbiː(h)ãn] ; Shqip: Morbihan) është një departament në rajonin administrativ të Bretanjës, i vendosur në veriperëndim të Francës. Është emëruar sipas Morbihanit (domethënë det i vogël në Bretonisht), deti i mbyllur që është tipari kryesor i vijës bregdetare. Kishte një popullsi prej 759,684 në vitin 2019. Ai shquhet për gurët e tij Carnac, të cilët datojnë dhe janë më të gjerë se monumenti i Stonehenge në Wiltshire, Angli.
Historia
Morbihani është një nga 83 departamentet origjinale të krijuara më 4 mars 1790 gjatë Revolucionit Francez. Ajo u krijua nga një pjesë e Dukatit të Bretanjës.
Gjeografia
Gjiri i Morbihanit ka shumë ishuj: 365 sipas legjendës. Në fakt ka midis 30 dhe 40, në varësi të kriterit me të cilin numërohen. Ka edhe shumë ishuj që janë shumë të vegjël për tu zhvilluar. Nga këta ishuj, të gjithë përveç dyve janë në pronësi private: l' Île-aux-Moines dhe l' Île-d'Arz. Pronarët e të tjerëve përfshijnë yje të filmit, stilistë dhe "shkëlqyes" të tjerë të pasur.
Në departamentin e Morbihanit, por jashtë Gjirit, ka katër ishuj të banuar:
Meaban, një ishull në të dalë të Port du Crouesty, është një rezervë ornitologjike. Vizitorët janë të ndaluar atje.
Qytetet kryesore
Komuna më e populluar është Lorienti ; prefektura Vannes është e dyta më e populluar. Që nga viti 2019, ka 6 komuna me më shumë se 15,000 banorë:
Arti dhe kultura
Shumë banorë mbështesin mirëmbajtjen dhe përdorimin e gjuhës bretone, dhe ka shumë përkrahës të arsimit dygjuhësh.
Piktori Raymond Wintz (1884–1956) portretizoi vendndodhje rreth Gjirit të Morbihanit.
Iulian Mihu
Iulian Mihu (3 nëntor 1926 - 20 qershor 1999) ishte regjisorë rumunë. Ai ishte regjisorë i nëntëmbëdhjetë filmave mes vitit 1953 dhe 1998.
Izraelitët (populli i lashtë)
parapamje|upright|djathas|Mozaik i mesit të shekullit të 20-të i 12 fiseve të Izraelit, nga muri i sinagogës Etz Yosef në [[Givat Mordechai, Jerusalem]] Izraelitët (Hebraisht: בְּנֵי יִשְׂרָאֵל‎, Bənēy Yīsrāʾēl, fjalë për fjalë 'Bijtë e Izraelit') ishin një grup fisesh që flisnin semitisht në Lindjen e Afërt të lashtë, të cilët, gjatë epokës së hekurit, banonin në një pjesë të Kanaanit.
Dëshmia më e hershme e regjistruar e një populli me emrin Izrael shfaqet në Merneptah Stele të Egjiptit të lashtë, që daton rreth vitit 1200 pes. Sipas llogarisë moderne arkeologjike, izraelitët dhe kultura e tyre u degëzuan nga popujt kananitë dhe kulturat e tyre nëpërmjet zhvillimit të një feje të veçantë monolatristike - dhe më vonë monoteiste - të përqendruar te perëndia kombëtare Yahweh. Ata flisnin një formë arkaike të gjuhës hebraike, e cila ishte një varietet rajonal i gjuhës kananite, e njohur sot si hebraishtja biblike.
Sipas Biblës, izraelitët janë pasardhës të Jakobit, i cili më vonë u quajt Izrael. Pas një thatësire të madhe, Jakobi dhe dymbëdhjetë djemtë e tij ikën në Egjipt, ku më në fund formuan Dymbëdhjetë Fiset e Izraelit. Më vonë izraelitët u nxorrën nga skllavëria në Egjipt dhe më pas u sollën në Kanaan nga Moisiu; ata përfundimisht pushtuan Kanaanin nën udhëheqjen e Jozueut. Studiuesit modernë pajtohen se Bibla nuk ofron një tregim autentik të origjinës së izraelitëve, dhe përkundrazi e shohin atë si një mit të tyre kombëtar. Megjithatë, pranohet se ky tregim ka një "bërthamë historike" për të.
Një periudhë fisnore u pasua nga ngritja e dy mbretërive izraelite: Izraelit dhe Judës. Bibla portretizon Izraelin dhe Judën si pasardhës të një Mbretërie të mëparshme të Bashkuar të Izraelit, megjithëse historikiteti i saj është i diskutueshëm. Mbretëria e Izraelit, me kryeqytetin e saj në Samaria, ra në duart e Perandorisë Neo-Asiriane rreth vitit 720 pes; ndërsa Mbretëria e Judës, me kryeqytetin e saj në Jeruzalem, u shkatërrua nga Perandoria Neo-Babilonase në vitin 586 pes. Një pjesë e popullsisë judease u internua në Babiloni, por u kthye në Izrael pasi Kiri i Madh pushtoi rajonin.
Hebrenjtë dhe samaritanët janë pasardhës të izraelitëve të lashtë. Judenjtë pretendojnë prejardhjen nga fisi i Judës dhe fisi i Benjaminit, dhe pjesërisht nga fisi i Levit, pasi dhjetë fiset veriore konsideroheshin të humbura pas robërisë asiriane. Samaritanët pretendojnë se kanë prejardhje nga fisi i Efraimit dhe fisi i Manasit (dy djemtë e Jozefit) si dhe nga fisi i Levit. Grupe të tjera kanë pretenduar gjithashtu lidhje me izraelitët gjatë historisë.
Khopesh
thumb|290px|Khopesh i shekullit 18-të para erës sonë e gjetur në [[Nablus]] Khopesh është një shpatë-drapër egjiptiane që evoluoi nga sëpatë të betejës.
Një khopesh tipik është 50–60 cm (20–24 inç) në gjatësi, megjithëse ekzistojnë shembuj më të vegjël. Kurba e brendshme e armës mund të përdoret për të bllokuar krahun e një kundërshtari, ose për të tërhequr mburojën e një kundërshtari nga rruga. Këto armë u ndryshuan nga bronzi në hekur në periudhën e Mbretërisë së Re. Pamja më e hershme e njohur e një khopesh është nga Stele e Vultures, që përshkruan mbretin Eannatum të Lagash duke përdorur armën; kjo do të datonte khopesh të paktën 2500 vite para erës sonë.
Faraonët shpesh përshkruhen me një khopesh, dhe disa janë gjetur në varret mbretërore, siç janë dy shembujt e gjetur me Tutankamunin.
Edhe pse disa shembuj kanë mprehtësi të mprehta, shumë shembuj kanë skaj të shurdhër që me sa duket nuk synonin kurrë të ishin të mprehta. Prandaj mund të jetë e mundur që disa khopesh të gjendura në varre me status të lartë ishin variante ceremoniale.
Lugina e Drinit
thumb|240px|Pamje nga lugina e Drinit në Dibër Lugina e Drinit është luginë në verit dhe lindje të Shqipërisë së bashku me lumin Drin.
Gjurashi
parapamje|Stema e Cërnojeviqët Gjurashët (cirilik: Ђурашевић, tr. Djurašević) të njohur dhe si Cërnojeviqët (cirilik: Црнојевић, tr. Crnojević;   venet. Cernovicchio, Zernovicchio) ishin familje fisnike që sunduan në periudha të ndryshme Zetën, sipas historianes gjermane Dagmar Burckhart "përfaqësonin interesat venedikase, arsye për të cilën u shpërblyen me tituj, dhurata dhe pensione".
Origjina
Me prejardhje arbërore sipas disa burimeve, malazeze, serbe apo sllavo-ortodokse sipas disa tjerave, por ka burime që i cilësojnë me origjinë që nuk dihet.
Historia
Ngritja e pushtetit të tyre nisi nga fshati Oblikë në rrjedhën e lumit Buna dhe dy-tri fshatrave në liqenin e Shkodrës. Zotërimet e saj shtriheshin në Zetë fillimisht midis Budvës e Tivarit dhe erdhën duke u zgjeruar drejt Lindjes. Një nga pinjollët e saj, Radiqi, arriti t’u marrë më 1393 Dukagjinëve për pak kohë qytetin e Lezhës. Ai hyri në luftë me Gjergjin II Strazimiri Balshën dhe u thye e u vra prej tij më 1396.
Radik Gjurashi ishte kundërshtar i Balshajve dhe u vra nga Gjergji II Balsha.
Fisniku shqiptar Stefan Gjurashi me të bijtë mori pjesë në Kuvendin e Lezhës më 1444 krahas fisnikëve tjerë shqiptarë. Në vitet 1452 dhe 1453 organizoi disa aksione të suksesshme kundër Gjergj Brankoviçit.
Cusco
Cusco, shpesh shqiptohet si Cuzco (Cuzco, ; Quechua: Qusqu ose Qosqo , IPA:   <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ˈqɔsqɔ] ), është qytet në juglindje të Perusë, pranë Luginës Urubamba në vargmalet e Andeve. Ky është kryeqyteti i Rajonit Cusco si dhe Krahinës Cusco. Në vitin 2013, qyteti kishte një popullsi prej 435,114 banorë. I vendosur në fundin lindor të Nyjës së Cuzco-s, lartësia mbidetare është rreth 3400 m.
Vendi ka qenë kryeqyteti historik i Perandorisë së Inkëve nga shekulli i XIII deri në pushimin spanjoll në shekullin e XVI. Në vitin 1983 Cusco u shpall një Vend i Trashëgimisë Botërore nga UNESCO. Ai është bërë një destinacion i madh turistik, i cili merr gati 2 milion vizitorë në vit. Kushtetuta e Perusë e cakton atë si Kryeqyteti Historik i Perusë.
Shqiptimi dhe etimologjia
Emri autokton i këtij qyteti është Qusqu. Edhe pse emri është përdorur në gjuhën quechua, origjina e tij është gjetur në gjuhën aimare. Fjala rrjedh nga fraza qusqu wanka ('Gur i bufit'), i lidhur me mitin e themelimit të qytetit të Vëllezërve Ayar. Sipas kësaj legjende, Ayar Awqa (Ayar Auca) fitoi krahë dhe fluturoi në vendin e qytetit të ardhshëm; atje ai u shndërrua në një shkëmb, për të shënuar zotërimin e tokës së tij ayllu ('prejardhjen').
Pushtuesit spanjollë e përshtatën emrin vendas në fonetikën spanjolle si Cuzco ose, më rrallë edhe si Cozco. Cuzco ishte shqiptimi standard në dokumente zyrtare dhe në kronikat e kohës koloniale, edhe pse Cusco ishte gjithashtu i përdorur. Në vitin 1976, kryetari i bashkisë së qytetit, nënshkroi një dekret për ndalimin tradicional të shqiptimit dhe urdhëroi përdorimin e ri, Cusco, në publikimet e komunës. Nëntëmbëdhjetë vjet më vonë, më 23 qershor të vitit 1990, autoritetet lokale zyrtarizuar një shqiptim të ri që i afrohet më shumë me atë që gjuhës quechan: Qosqo.
Në anglisht, "s"  edhe "z"  janë të pranuara, pasi që nuk ka asnjë shqiptim zyrtar, ndërkombëtare për emrin e  qytetit. Kodi i aeroporti ndërkombëtar në qytet është ende CUZ, duke reflektuar në shqiptimin më hershëm.
Kultura Killke
Killkët e pushtuan rajonin nga viti 900 deri 1200 para mbërritjes së Inkëve në shekullin e XIII. Saksaywaman që daton nga 14-karbon, kompleksi i rrethuar me mure jashtë Cusco-s, ka vendosur se kultura Killke e ka ndërtuar kështjellën rreth vitit 1100. Inkët më vonë e zgjeruan dhe pushtuan kompleksin në shekullin e XIII dhe më pas. Më 13 mars të vitit 2008, arkeologët zbuluan rrënojat e një tempulli të lashtë, rrugë dhe sistemin e ujësjellësit të Saksaywaman. Tempulli mbulon rreth 250 metra katrorë dhe përmban 11 dhoma, për të cilat mendohet se kanë mbajtur idhujt dhe mumiet, themelimin për qëllime fetare. Së bashku me rezultatet e gërmimeve në vitin 2007, kur një tempull tjetër u gjet në buzë të kalasë, tregon se ka pasur një kohë të gjatë fetare, si dhe ushtarakë të përdorimit të objektit, duke hedhur poshtë konkluzionet e mëparshme në lidhje me vendin.
Historia e Inkëve
Cusco për një kohë të gjatë ka qenë një qendër e rëndësishme e popullsive vendase. Ai ishte kryeqyteti i Perandorisë së Inkëve (nga shekulli i XIII deri në vitin 1532). Shumë besojnë se qyteti ishte planifikuar si një portret në formën e një puma, një kafshë e shenjtë. Nuk dihet se si është ndërtuar në mënyrë specifike Cusco, ose si gurët e saj të mëdha janë nxjerrë dhe transportuar në vend. Nën Inkët, qyteti pati dy sektorë: urin dhe hanan. Secili ishte i ndarë për të përfshirë dy nga katër provincat, Chinchasuyu (veri-perëndim), Antisuyu (veri-lindje), Kuntisuyu (jug-perëndim) dhe Qullasuyu (jug-lindje). Një rrugë e drejtuar nga secili qark, në çerekun përkatës të perandorisë.
Pas pushtimit spanjoll
majtas|parapamje|Imazhin e parë i Cuzco në Evropë. [[Pedro Cieza de León|Pedro Cieza de Leon. Crónica del Perú, 1553.]] Tre spanjollët e parë që mbërritën në qytet, në maj të vitit 1533, pas Betejës së Cajamarca-s, pas marrjes së "Dhomës së Shpëtimit" nga Atahualpa. Më 15 nëntor 1533 Francisco Pizarro zyrtarisht erdhi në Cusco. "Kryeqyteti i inkasve ... i befasoi spanjollët nga bukuria e godinave të tij, gjatësia dhe rregullsia e rrugëve të tij" sheshi i madh ishte i rrethuar nga disa pallate, pasi "çdo sundues ndërtonte një shtëpi të re për veten e tij." "Delikatesa e punës prej guri shkëlqente".Kalaja kishte tre parapetë, dhe ishte e përbërë nga "masa të rënda prej guri." "Në zemër të kryeqytetit, u kalonte një lum...përball një guri." "Ndërtesë më e të shkëlqyer në Cuzco ... ishte padyshim tempulli i madh kushtuar Diellit...i dekoruar me fletë të arta...i rrethuar nga konventa dhe konviktet për priftërinjtë." "Pallatet ishin të shumta, dhe trupat nuk humbën kohë por filluan plaçkitjen e përmbajtjes së tyre, si dhe grabitjen e ndërtesav fetare," duke përfshirë edhe mumiet mbretërore në Coricancha. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:186-187,192-193,216-219
Epoka republikane
Pas Peru e shpalli pavarësinë e saj në vitin 1821, Cusco ruajti rëndësinë e tij brenda strukturës administrative të vendit. Pas pavarësisë, qeveria krijoi Departamentin e Cuzco-s, duke ruajtur autoritet mbi territorin që shtrihet në kufirin brazilian. Cusco u bë kryeqyteti i departamentit; më pas ai u bë qyteti më i rëndësishëm në Rajonin jug-lindor të Andeve.
Prezent
Një tërmet në vitin 1950 tronditi qytetin, duke shkaktuar shkatërrimin e më shumë se një të tretës së strukturave të qytetit. Më pas, qyteti filloi për të krijuar veten si një pikë qendrore për turizëm dhe filloi të marrë një numër më të madh të turistëve.
Duke filluar nga viti 1990, turizmi është rritur. Aktualisht, Cusco është destinacion më i rëndësishëm turistik në Peru. Nën administrimin e kryetari i bashkisë Daniel Estrada Pérez, një mbështetës i vendosur i Academia Mayor de la Lengua Quechua, mes vitit 1983 dhe 1995 është përdorur zyrtarisht emri në gjuhën quechua, Qosqo.
Gjeografia dhe klima
Qyteti i Cusco shtrihet përgjatë luginës së lumit Watanay. E vendosur në fundin lindor të Nyjes së Cuzco-s, lartësia mbidetare është rreth 3400 m. Në veri ndodhet mali Willkapampa me male me lartësi prej 4.000 m – 6,000 m. Maja më e lartë është Sallqantay (6,271 m) rreth 60 km në veriperëndim të Cusco-s.
Cuzco u gjet në vitin 2006 të jetë vend në Tokë me mesatare më të lartë të nivelit të dritës Rrezet ultravioletëultravjollcë.
Pamjet kryesore
Edhe pse qyteti origjinal i Inkëve u tha se ka qenë e themeluar në shekullin e 11, në kohët e fundit dijetarët kanë konstatuar se Inkasit nuk e kanë pushtuar zonën para viti 1200 e.s. Para tyre, njerzit autoktonë të kulturës Killke ndërtuar kompleksin me mure të Saksaywaman rreth vitit 1100. Në nëntor të vitit 2008, studiuesit arkeologjik gjetën se Killkët gjithashtu kanë ndërtuar një tempull të madh pranë Saksaywaman, si dhe një ujësjellës (Pukyus) dhe rrugë që lidh strukturat prehistorike. Saksaywaman u zgjerua nga Inkët.
Muzetë
Muzeumet më të rëndësishme në Cusco janë në vazhdim:
Ka edhe disa muzeume të vendosura në kisha.
Popullsia
Deri në fund të shekullit të XVIII, Cusco ishte qyteti më i populluar në kontinent, madje edhe më shumë banorë se sa Lima.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false">[<span title="In contradiction with the population tables given here and in the page on Lima. Incidentally, the percentage changes are meaningless, given that the spacings between data points are far from uniform (December 2015)">citim i duhur ]
Ushqimi
Si kryeqytet i Perandorisë së Ikëve, Cusco ishte një rajon i rëndësishme bujqësor. Ai është një rezervë natyrore për mijëra amtare të specieve peruane, duke përfshirë rreth 3,000 varietete të patateve të kultivuara nga njerëzit. Kohët e fundit shumë bashkime dhe restorante neo-Andeane që janë zhvilluar në Cusco, në të cilën kuzhina përgatitet me teknikat moderne dhe përfshin një përzierje tradicionale të përbërësve Andean dhe ndërkombëtare.
Transporti
Qyteti ka një aeroport të madh, Aeroporti Ndërkombëtar Alejandro Velasco Astete, me një numër të linjave ajrore që shërbejnë atë,, duke përfshirë Avianca dhe Lan Peru.
Qytetet binjake dhe simotra
Cusco është binjakëzuar me:
Saint-Barthélemy-le-Plain
Saint-Barthélemy-le-Plain është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Barthélemy-le-Plain ka një popullsi prej 835 banorë dhe sipërfaqe 19.08 km², me një dendësi prej 44 banor/km².
Lojërat olimpike antike
parapamje| Palaestra e Olimpisë, një vend kushtuar stërvitjes së mundësve dhe atletëve të tjerë Lojërat olimpike antike (Ὀλυμπιάς - Olympias   "Olimpiada") fillimisht ishin një festival, ose festë për nder të Zeusit; ndërsa aktivitetet si gara në ecje, vrapim dhe ndeshjet e mundjes u shtuan më vonë. Lojra Olimpike Antike ishin një seri garash atletike midis përfaqësuesve të qyteteve-shteteve dhe një prej Lojërave Panelenike të Greqisë antike. Ato u mbajtën për nder të Zeusit, e ku grekët u dhanë atyre një origjinë mitologjike. Olimpiada e parë datohet tradicionalisht në 776 para Krishtit. Ato vazhduan të festoheshin edhe kur Greqia ra nën sundimin Romak, derisa perandori Theodosius I i ndaloi ato në vitin 393 si pjesë e fushatës për të imponuar krishterimin si fe shtetërore të Romës. Lojërat (olimpiadat) mbaheshin çdo katër vjet, duke u bërë një njësi e kohës në kronologjitë historike. Lojerat olimpike perbenin manifestimin me madheshtor te grekeve te lashte*
Historiku
djathtas|parapamje| Olimpia antike (Përshtypjet e një artisti) Për Grekët e lashtë, ishte shumë e rëndësishme që Lojërat Olimpike të rrënjoseshin në mitologji. Gjatë kohës së lojërave antike, origjina e tyre u atribuohej perëndive gjersa legjendat flisnin se kush ishte në të vërtetë përgjegjës për gjenezën e lojërave.
Gjatë festimit të lojërave, miratohej një armëpushim olimpik në mënyrë që atletët të mund të udhëtonin nga qytetet e tyre në lojëra në mënyrë të sigurt. Çmimet për fituesit zakonisht ishin kurora me gjethe ulliri ose diçka e ngjashme. Lojërat u bënë një mjet politik i përdorur nga qytetet-shtete për të mbrojtur dominimin ndaj rivalëve të tyre. Politikanët do të shpallnin aleancat politike në kohën e lojërave, ndërsa në kohë lufte, priftërinjtë do të ofronin flijime perëndive për fitoren. Lojërat u përdorën gjithashtu për të ndihmuar në përhapjen e kulturës helene në të gjithë Mesdheun. Në Lojërat Olimpike organizoheshin festime me karakter fetar. Statuja e Zeusit në Olimp llogaritej si një nga shtatë mrekullitë e botës antike. Skulptorët dhe poetët do të mblidheshin në secilën olimpiadë për të shfaqur veprat e tyre të artit te klientët e mundshëm.
Lojërat Olimpike Antike kishin më pak aktivitete sesa lojërat moderne, dhe vetëm meshkujt grekë të lindur të lirë lejoheshin të merrnin pjesë, edhe pse kishte pronarë të qerreve mund të ishin edhe gratë. Për sa kohë që ata plotësonin kriteret e hyrjes, atletët nga çdo qytet-shtet ose mbretëri greke lejoheshin të merrnin pjesë, megjithëse Hellanodikai, zyrtarët në krye të organizimit, mbretin Aleksandër I të Maqedonisë, e lejuan të merrte pjesë në lojëra vetëm pasi kishte provuar prejardhjen e tij greke. Lojërat u mbajtën gjithnjë në Olimp e jo duke lëvizur midis lokacioneve të ndryshme siç është praktika me Lojërat Olimpike moderne. Fitorët në Lojërat Olimpike u nderuan dhe bëmat e tyre u kronikuan për gjeneratat e ardhshme.
Pjesmarrës në këto organizime kanë qenë edhe atletët nga qytetet dhe koinonet ilire.
Linden, Indiana
Linden, Indiana (Linden, Indiana) është një qytet në qarkun Montgomery të shtetit federal Indiana, SHBA. Në Linden, Indiana jetojnë 759 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 697.7 banor/km2 (1807.1 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 1.09 km2 (0.42 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 244 m (801 ft).
Manicamp
Manicamp është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Manicamp ka një popullsi prej 322 banorë dhe sipërfaqe 10.24 km², me një dendësi prej 31 banor/km².
Grupet e gjakut
Një grup gjaku (i njohur edhe si grup gjaku) është një klasifikim i gjakut, i bazuar në praninë dhe mungesën e antitrupave dhe substancave antigjenike të trashëguara në sipërfaqen e rruazave të kuqe të gjakut (RBC). Këto antigjene mund të jenë proteina, karbohidrate, glikoproteina ose glikolipide, në varësi të sistemit të grupit të gjakut. Disa nga këto antigjene janë gjithashtu të pranishme në sipërfaqen e llojeve të tjera të qelizave të indeve të ndryshme. Disa nga këto antigjene sipërfaqësore të qelizave të kuqe të gjakut mund të rrjedhin nga një alele (ose një version alternativ i një gjeni) dhe së bashku të formojnë një sistem grupi gjaku.[1]thumb|Kompatibiliteti i grupeve të gjakut
Testimi i përputhshmërisë
Testimi i përputhshmërisë së gjakut kryhet përpara transfuzionit të gjakut, duke përfshirë përputhjen e sistemit të grupit të gjakut ABO dhe sistemit të grupit të gjakut Rh, si dhe ekzaminimin për antitrupa marrës kundër sistemeve të tjera të grupit të gjakut të njeriut. Testimi i përputhshmërisë së gjakut kryhet gjithashtu në mënyrë rutinore tek gratë shtatzëna dhe në gjakun e kordonit nga foshnjat e porsalindura, sepse papajtueshmëria e vë fëmijën në rrezik për zhvillimin e sëmundjes hemolitike të të porsalindurit.[13][14] Përdoret gjithashtu para transplantimit të qelizave staminale hematopoietike, pasi mund të jetë përgjegjës për disa raste të sëmundjes akute të transplantit kundër strehuesit.[15]
Sisteme të tjera të grupit të gjakut të njeriut përveç ABO dhe Rh kanë një rrezik relativisht të vogël të komplikimeve kur gjaku përzihet.[16] Prandaj, në raste urgjente të tilla si hemorragjia e madhe, urgjenca e transfuzionit mund të tejkalojë nevojën për testim të përputhshmërisë ndaj sistemeve të tjera të grupeve të gjakut (dhe potencialisht edhe Rh).[16] Gjithashtu, testimi i përputhshmërisë së gjakut përtej ABO dhe Rh është përgjithësisht i kufizuar në zbulimin e antitrupave (jo domosdoshmërisht duke përfshirë shtypjen përpara). Megjithatë, në Evropë, femrat që kanë nevojë për transfuzion gjaku shpesh shtypen për antigjenet K dhe Rh të zgjeruar për të parandaluar sensibilizimin ndaj këtyre antigjeneve, gjë që mund t'i rrezikojë ato për zhvillimin e sëmundjes hemolitike të të porsalindurit gjatë shtatzënisë.[17]
Kur duhet t'i jepet një pacient transfuzioni i qelizave të kuqe të gjakut, prania e antitrupave klinikisht të rëndësishëm të prodhuar nga pacienti mund të zbulohet duke përzier serumin e pacientit me 2 deri në 4 qeliza të kuqe të gjakut "skrining" ose "kontroll" që së bashku shfaqin në thelb të gjithë antigjenet përkatës. . Nëse ndonjë prej këtyre përzierjeve shfaq një reagim (dëshmi të lidhjes së antitrupave të pacientit me qelizat e kuqe të gjakut), garantohet një panel më i gjerë i antitrupave (siç tregohet në të djathtë). [