cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bylazora
Historia
Polibi mes tjerash na thotë: "Mbreti Filipi V pushtoi Bylazorën, qytetin më të madh të Paionisë në një pozicion shumë të favorshëm për të komanduar kalimin nga Dardania në Maqedoni: kështu që me këtë arritje ai u çlirua plotësisht nga çdo frikë e dardanëve, duke mos qenë më e lehtë për ta. për të pushtuar Maqedoninë, përderisa ky qytet i dha Filipit komandën e kalimit."
Në vitin 219 p.e.s., dardanët mblodhën forcat e tyre për një sulm në Maqedoni dhe në atë kohë Bylazora duhet të ketë qenë tashmë në duart e tyre. Me vendndodhjen e saj në Sveti Nikole, Bylazora komandonte hyrjen në një defile të gjatë dhe, jo më pak të rëndësishme, një rrugë në jugperëndim drejt Pelagonisë nëpërmjet Luginës së Babunës, ose Luginës së Raecit në Styberra dhe në brendësi të Mbretërisë Maqedonase. Mund të supozohet se Bylazora, si qyteti më i madh paionian, duhet të ketë qenë në zotërimin e dardanëve kur Filipi V e pushtoi në vitin 217 p.e.s., me qëllim që ta garnizonte dhe t'i jepte fund bastisjeve dardane. Bylazora përmendet gjithashtu nga Livi në "Historinë e Romës" të tij kur Perseu në vitin 168 para Krishtit organizoi mbështetje ushtarake nga Galët që po bënin fushatë në Desudaba, Maedica, duke kërkuar nga ushtria galike të zhvendoste kampin e tyre në Bylazora, një vend në Paionia, dhe oficerët e tyre për të shkuar me një trup tek ai në Almana në lumin Axius. Dominimi gjeografik mbi luginën përreth ka përcaktuar rëndësinë komunikuese të qytetit në kohët e lashta. Ndodhej midis shteteve (ose nganjëherë provincave) të Dardanëve, dhe të Thrakisë dhe Maqedonisë. Bylazora e lashtë ishte qyteti më i madh dhe më domethënës i Paionisë, i përmendur në të dhënat e Polybius dhe Titus Livius. Ata theksojnë pozitën e saj gjeografike strategjike si pikë e kufirit verior të Maqedonisë kundër dardanëve.
Sipas ekspertëve, ekzistojnë dy data të rëndësishme që lidhen me marrëdhëniet midis Maqedonisë së lashtë dhe Bylazorës: E para është viti 217 para Krishtit kur mbreti Filip V i Maqedonisë rindërtoi fortifikimet e saj; E dyta është viti 168 p.e.s. kur mbreti Perseu i Maqedonisë, gjatë Luftës së Tretë Maqedonase, organizoi mbështetje ushtarake nga Galët që po kamponin aty pranë për të mbrojtur qytetin kundër romakëve.
Zbulimi
Një trillim i çuditshëm, sipas të cilit Bylazora ndodhej në fshatin Knezë afër Sveti Nikollës, rrjedh nga profesori Ivan Mikulcic, i cili në vitin 1976 vuri këmbën në kodrën e quajtur Safara dhe pretendoi që "kjo është Bylazora" pa paraqitur asnjë fakt të vetëm thelbësor. Në këtë mënyrë ai ishte në gjendje të zhvendoste Bylazorën e lashtë në bregun e lumit Axius në brendësi të Paionisë në Kneze afër Sveti Nikoles.
Në gusht 2008, një ekip studiuesish të udhëhequr nga arkeologu Boban Husenovski nga Muzeu Kombëtar i Maqedonisë me pjesëmarrjen e studiuesve nga Fondacioni i Teksasit për Kërkime Arkeologjike dhe Historike zbuluan portën kryesore të një qyteti, muret fortifikuese dhe shumë gjetje të vogla arkeologjike. që datohen midis shekullit VI dhe III para Krishtit.
Nga këto gjetje, ata kanë mundur të konfirmojnë se këto janë në fakt mbetjet e qytetit antik paionian Bylazora. Gërmimet janë në vazhdim (2008).
Plepi
Plepi është një dru i lartë i vendeve me lagështirë, me trung të gjatë e të drejtë dhe me gjethe në formë zemre. Plepat bëjnë pjesë në grupin e bimëve gjethërënëse. Pyjet e plepit zakonisht rriten përgjatë brigjeve të lumenjëve dhe njihen për rritjen e tyre të shpejtë. Trungu i plepit përdoret gjerësisht në industrinë e drurit dhe të letrës. Në përgjithësi, sot në botë ekzistojnë rreth 30 lloje të plepave.
Gërmadhat e kishës së Shën Nikolles
Gërmadhat e kishës së Shën Nikolles është një monument i trashëgimisë kulturore në Levoshë, Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 02-991/66.
Plepi i zi
Plepi i zi është një lloj i plepave, i cili rritet në Evropë, në jugperëndim dhe në Azinë qendrore dhe Afrikën veriperëndimore.
Banesa e Donika Qëndros
Banesa e Donika Qëndros është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "615.01.1963".
Udhëzime për kapërcimin e detit
Udhëzime për kapërcimin e detit është roman i autorit Mehmet Kraja. Një libër metaforë me “Udhëzime për kapërcimin e detit”, që ka në qendër ngjarjet historike në një kohë të errët për Kosovën e viteve 1981-‘84. Shkrimtari Mehmet Kraja përshkruan në të gjendjen e represionit mbi gjuhën edhe kulturën, kur të gjithë përbërësit e identitetit në Kosovë kanë qenë të rrezikuar.
Milana Bojoviq
Milana Bojović (Serb: Миљана Бојовић, lindur në Mitrovicë, më 17 Maj, 1987), e njohur më parë si Miljana Musoviq, është një basketbolliste nga Kosova e cila luan për ekipin CJM Bourges Basket. Ajo ka luajtur edhe në Eurobasket si dhe në Euroleague me Lotos Gdynia. Ajo është e gjatë 1.81 metra dhe luan si një organizatore e lojës.
Vala e Madhe e Kanagawas
300px|parapamje| Vala e Madhe e Kanagawas Artisti:   [[Hokusai|Katsushika Hokusai Viti:      1830–33 Lloji:     blloqe druri me ngjyrë Dimensionet:    25.7 cm × 37.8 cm (10.1 in × 14.9 in) ]]
Vala e Madhe e Kanagawas, e njohur gjithashtu edhe si Vala e Madhe ose thejeshtë Vala, është një gravurë në bllok druri nga artisti japonez Hokusai. Ajo është publikuar ndërmjet viteve 1830 dhe 1833 në periudhën e vonshme të Edo-s si shtypja e parë e serisë të Hokusai-t Tridhjetë e gjashtë pamje të malit Fuxhi (富嶽三十六景). Kjo është puna më e famshme Hokusai-t, dhe një nga veprat më të njohura të artit japonez në botë. Ajo përshkruan një valë të madhe që kërcënon anijet në brigjet e prefekturës Kanagawa. Ndërsa nganjëherë supozohet të jetë një cunami, vala është, siç sugjeron titulli i pikturës, me shumë të ngjarë të jetë një valë e madhe mashtruese. Ashtu si në të gjitha shtypjet në këtë seri, ajo përshkruan zonën përreth Malit Fuxhi në kushte të caktuara, dhe mali vetë duket në sfond.
Arti Ukiyo-e
Ukiyo-e është një zhanër japonez i shtypjeve të blloqeve të drurit (ose gdhendjes) dhe pikturës, duke u prodhuar kryesisht në mes të 17 dhe shekullit të 20 dhe duke shfaqur motive të peizazheve, tregimeve nga historia, teatri Kabuki, dhe lagjet e kënaqësisë.
Teknika e shtypjes nga blloqet e drurit u prezantua në Japoni në shekullin e 8 nga Kina dhe është përdorur kryesisht për ilustrimin e teksteve budiste. Nga shekulli i 17 teknika filloi të përdoret për ilustrimin e poezisë dhe romancës. Ishte kjo periudhë që me të vërtetë pa ngritjen e stilit të njohur si  Ukiyo-e , e cila pasqyronte jetën dhe interesat e klasave më të ulëta të shoqërisë; tregtarët, artistë dhe rōnin(samuraj pa mjeshtër/mesues), të cilët ishin duke zhvilluar artin dhe letërsinë e tyre në zonat urbane të tilla si Edo (sot Tokyo), Osaka dhe Sakai, në një lëvizje të quajtur më vonë  Ukiyo , bota lundrues.
Përshkrimi
Kjo është një lloj shtypje yoko-e, që është e një formati të peizazhit e prodhuar në në madhësi ōban, e rreth 25 cm e lartë dhe 37 cm e gjerë.
Mali
Mali me një kulm të mbuluar me dëborë është Mali Fuxhi, i cili në Japoni është konsideruar si i shenjtë dhe një simbol i identitetit kombëtar, si dhe një simbol i bukurisë. Mount Fuji është një figurë ikonë në shumë përfaqësime japoneze i vendeve të njohura (meisho-e), siç është rasti në serinë Hokusai-t Tridhjetë e gjashtë pamje të malit Fuxhi, e cila hapet me skenën aktuale.
Ngjyra e errët rreth malit Fuxhi duket se tregon se skena ndodh herët në mëngjes, me diellin në rritje nga prapa vëzhguesit, duke e ndriçuar kulmin me dëborë të malit. Ndërsa retë e stuhishme duket të jenë të varura në qiell mes shikuesit dhe malin Fuxhi, nuk duket të ketë shi si në skenën në plan të par ashtu edhe në malin Fuxhi, ,i cila në vetvete duket tërësisht pa re.
Të drejtat e komunitetit interseks në Shqipëri
Komuniteti interseks nuk gëzon të drejta në republikën e Shipërisë. Në legjislacionin vendas mungojnë dispozitat ligjore që dënojnë diskriminimin ndaj personave interseks,kjo për arsye se interseksualiteti apo “karakteristikat seksuale” nuk përmenden shprehimisht në ligj. Në Shqipëri, foshnjat interseksuale që lindin në maternitete mund të njihen zyrtarisht vetëm si hermafroditë. Sistemi mjekësor është i papërgatitur për ruajtjen e integritetit trupor të personave interseks si dhe lirinë nga praktikat mjekësore të detyruara (të panevojshme) apo me forcë.
Kujdesi shëndetësor
Në Shqipëri nuk ka asnjë ekip shumëdisiplinor për trajtimin e foshnjave dhe fëmijëve interseksualë. Shumë pak specialistë marrin pjesë në procesin e trajtimit mjekësor dhe japin verbalisht miratimin për testet dhe analizat që do të kryhen. Mungojnë protokollet e shkruara për përcaktimin e diagnozës së interseksualitetit.
Komuniteti dhe shoqëria civile
Komuniteti interseksual në Shqipëri është i paorganizuar. Disa organizata të shoqërisë civile janë duke rritur ndërgjegjësimin lidhur me çështjet e interseksualiteti.
Organizata e të drejtave të njeriut e quajtur Shërbimi Ligjor Falas Tiranë (TLAS) është duke angazhuar sistemin e drejtësisë për legalizimin e statusit të fëmijëve interseksualë, duke marrë shkas nga dy precedentë.
Aleks Luarasi
Aleks Luarasi profesor dhe studiues shqiptar. Prof. dr. Aleks Luarasi u lind në fshatin Luaras të Kolonjës më 22 mars 1941. Arsimin parauniversitar e kreu në Korçë, studimet e larta në Fakultetin e Drejtësisë të UT (1963). Nga viti 1972 – 2002 ka punuar për 30 vjet në Fakultetin e Drejtësisë të UT si pedagog i lëndëve Filozofia e së drejtës dhe Historia e shtetit dhe e së drejtës në Shqipëri. Gjatë kësaj periudhe ka qenë përgjegjës departamenti dhe Zv/Dekan i Fakultetit të Drejtësisë.
Ai është autor i monografive “Shteti dhe e drejta shqiptare në epokën e Skënderbeut” (1998); “Studime për të drejtën zakonore shqiptare – Marrëdhëniet familjare” (2001); autor i teksteve universitare “Akte juridike për historinë e shtetit dhe të së drejtës në Shqipëri (2014), “Historia e shtetit dhe e së drejtës në Shqipëri” (2018), si dhe i një vargu artikujsh dhe referatesh. Ka qenë Sekretar i Përgjithshëm i K.M. (1991) dhe anëtar i Komisionit të Venecias pranë Këshillit të Europës (1992 – 1998). Ai është themelues i Shtëpisë Botuese “Luarasi University Press” (1998) dhe i Universistetit “Luarasi” (2003).
Në vitin 2018 u dekorua me titullin “Mjeshtër i Madh” nga Presidenti i Republikës, me motivacionin “Pionier i Arsimit”, për kontributin e tij në formimin dhe konsolidimin e sistemit modern universitar në vendin tonë.
U nda nga jeta më 22 nëntor 2021.
Kunoviku
Kunovik është një vendbanim në komunën e Vushtrrisë, Kosovë. Shtrihet në një kodër të Malit Albanik, rreth 20 km në lindje të Vushtrrisë.
Kulla e Tahir Mehës
Kulla e Tahir Mehës është një monument i trashëgimisë kulturore në Prekaz i Epërm, Skënderaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Lokaliteti arkeologjik në Vranoc
Lokaliteti arkeologjik në Vranoc është një monument i trashëgimisë kulturore në Vranoc, Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 03-181/84.
Oshkosh, Wisconsin
Historia
Industria e lëndëve të para u krijua mirë pasi biznesmenët përfituan nga rrugët ujore të lundrueshme për të siguruar qasje në të dy tregjet dhe pineritë veriore. Ardhja e vitit 1859 e transportit hekurudhor zgjeroi aftësinë e industrisë për të përmbushur kërkesat e një tregu ndërtimi që rritet me shpejtësi. Në një kohë, Oshkosh njihej si "kryeqyteti i tallashit të botës" për shkak të numrit të mullinjve me lëndë druri në qytet, 11 nga 1860.
Më 28 prill 1875, Oshkosh pati një "Zjarr të Madh" që morri shtëpi dhe biznese përgjatë Main Street në veri të lumit Fox. Zjarri përfshiu 70 dyqane, 40 fabrika dhe 500 shtëpi, duke kushtuar gati 2.5 milion dollarë (ose 51.2 milion dollarë para në 2010) në dëm.
Oshkosh All-Stars luajti në Ligën Kombëtare të Basketbollit nga viti 1937–49, përpara se NBL dhe Shoqata e Basketbollit të Amerikës të bashkoheshin për t'u bërë NBA. Oshkosh arriti pesë herë në finalen e Kampionatit NBL.
Gjeografia
Sipas Zyrës së Regjistrimit të Shteteve të Bashkuara, qyteti ka një sipërfaqe gjithsej prej 26.1 milje katrorë (68.92 km2), nga të cilat 25.59 milje katrore (66.28 km2) është tokë dhe 1.02 milje katrore (2.64 km2) është ujë (9.87%).
Arsimi
Oshkosh ka 14 shkolla fillore publike, pesë shkolla të mesme publike dhe dy shkolla të mesme të cilat drejtohen nga Oshkosh Area School District. Shkollat e mesme në Oshkosh Area School District janë Shkolla e Mesme North Oshkosh dhe Shkolla e Mesme West Oshkosh.
Shkollat private në qytet përfshijnë Shkollën Grace Lutheran (klasa parashkollore deri në klasën e tetë) dhe Shkolla Martin Luther (klasa parashkollore deri në klasën e tetë) të WELS, Lourdes High School dhe Valley Christian High School.
Mendimi i lirë
Mendimi i lirë është pikëpamje filozofike sipas së cilës opinionet duhet të formohen në bazë të logjikës, arsyes, dhe empiricizmit, dhe jo në bazë të autoritetit, traditës, apo dogmave tjera.
Sipas mendimit të lirë, individët nuk duhet të pranojnë ide të propozuara si të vërteta pa mbështetje të diturisë dhe arsyes. Kështu, mendimtarët e lirë përpiqen të ndërtojnë opinionet e tyre në bazë të fakteve, hulumtimit shkencor, dhe principeve logjike, të pavarur nga gabimet logjike apo efektet e kufizuara intelektuale të autoritetit, anësisë së konfirmimit, anësisë kognitive, urtësisë konvencionale, kulturës popullore, paragjykimit, sektarianizmit, traditës, legjendës urbane, apo dogmave tjera. Sa i përket religjionit, mendimtarët e lirë deklarojnë se nuk ka dëshmi të mjaftueshme për të përkrahur ekzistencën e fenomeneve mbinatyrore.
Gmunden
Gmunden është një qytet në Rrethin Gmunden të Austrisë së Epërme, në Austri. Ka 13204 banorë (vlerësimet 2016 ). Është shumë i frekuentuar si një vendpushim shëndetësor dhe veror, dhe ka një shumëllojshmëri të banjove liqenore, shëllirë perimesh dhe pishe, një institucion hidropatik, dhoma inhalimi, kura për hirrë, etj. Është gjithashtu një qendër e rëndësishme e industrisë së kripës në Salzkammergut.
Historia
Në vitin 1000 p.e.s., ilirët nxirrnin kripë këtu. Një vendbanim ekzistonte tashmë në shekullin V të erës sonë. Nga vitin 1186 Gmunden ishte një vend i fortifikuar i rrethuar me mure, megjithëse nuk kishte një kishë deri rreth vitit 1300. Në 1278 Gmunden u bë një qytet. Më 14 nëntor 1626, një ushtri fshatarësh rebelë u mund plotësisht në Gmunden nga gjenerali Pappenheim, i cili ishte urdhëruar nga Maximilian I të shtypte rebelimin fshatar në Austrinë e Epërme. Kryengritësit fshatarë të vdekur u varrosën në Pinsdorf aty pranë, ku ende mund të shihet një memorial i stilit obelisk i njohur si Bauernhügel për nder të tyre.
Gmunden furnizoi Austrinë me anije detare gjatë shekullit XVII dhe ndihmoi ushtarët e plagosur në spitale në Luftën e Parë Botërore. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, një shtëpi materniteti SS ishte vendosur këtu, "për të siguruar pastërtinë racore" në përputhje me teoritë racore naziste.
Popullsia
Që nga viti 2001, Gmunden kishte një popullsi prej 13,336. Prej tyre, 88.4% ishin me kombësi austriake, 1.5% janë nga shtetet e tjera të Bashkimit Evropian dhe 10.2% janë të huaj të tjerë. Qytetarët e Bosnje-Hercegovinës (3.6%) dhe ish -Republikës Federale të Jugosllavisë (2.7%) zënë pjesën më të madhe të të huajve, të ndjekur nga turqit (1.2%) dhe gjermanët (1.1%).
Shumica (69.3%) e rrëfejnë veten në Kishën Katolike Romake. Më pas janë ungjillorët, me 7.3% e popullsisë. 5.9% janë myslimanë dhe 3.3% janë ortodoksë. 10.3% janë jofetarë.
Gjergj Balshaj I
parapamje|Stema e vëllezërit Balsha (1368) Gjergj Balsha I ose Gjuragj Balshiq (serbisht: Ђурађ I Балшић Đurađ Balšić I), ishte Zoti i Zetës midis 1362 dhe 13 janar 1378. Ai ishte më i madhi nga tre djemtë e Balshës I dhe i përkiste familjes Balshaj.
Jeta
Gjergji ishte djali i madh i Balshës, një fisnik i vogël që kishte një fshat gjatë sundimit të perandorit Stefan Dushan (r. 1331–1355) dhe thuhej se ishte "i afërm me Nemanjën". Familja filloi të merrte Zetën e Poshtme diku pas vdekjes së Dushanit në 1355. Në vitin 1362 vëllezërit vranë Gjurash Ilijiçin që kishte mbajtur Zetën e Epërme dhe më pas u njohën si oblastni gospodari (zotët provincialë) të Zetës në statutet e Stefan Uroshi V (r. 1355–1371).
Në vitin 1363, Gjergji i shpalli luftë Topiajve, një familje fisnike shqiptare që kontrollonte Shqipërinë e Veriut. Matrëngat, një familje fisnike shqiptare që kontrollonte Shqipërinë e Jugut, ishin aleatë me Balshajt si rezultat i një grindjeje me Topiajt në jug. Në pranverën e vitit 1364, Karlo Topia mori rob Gjergjin për shkak të një përleshjeje, duke i dhënë fund përfshirjes së Zetas në luftë. Gjergji u mbajt rob deri në vitin 1366 kur Republika e Raguzës ndërmjetësoi paqen dhe siguroi lirimin e tij. Në vitin 1367, Gjergji përmendet si "baroni i Serbisë detare".
Në janar 1368, një dokument Raguzan raportonte se tre vëllezërit Balsha: Strazimir, Gjergji dhe Balsha II, po përgatiteshin për një fushatë kundër Karl Topias. Ata kishin pushuar në lumin Mat, në jug të të cilit shtriheshin tokat e Karlit. Luftimet ishin me sa duket në shkallë të vogël pasi dy muaj më vonë, Karli nuk e kishte të vështirë të merrte Durrësin nga Anzhuinët.
Për të siguruar sundimin e tyre, vëllezërit Balsha (veçanërisht Gjergji dhe Balsha II) ishin gati në vitin 1369 të konvertoheshin nga ortodoksia në katolicizëm. Sipas Fine (1994), vëllezërit u konvertuan për të çuar më tej ambiciet e tyre bregdetare në 1368 ose në fillim të 1369. Ata u konvertuan zyrtarisht në 1369.
Duke shpresuar për të fituar sundimin mbi qytetin, Gjergji kishte zhvilluar luftë kundër Kotorrit në 1368. Kotorri, si pasojë e luftës, ishte duke pësuar rënie ekonomike. Pranimi i sundimit Zetan nuk do ta ndihmonte ekonomikisht Kotorrin. Kotorri i rezistoi sulmit të Gjergjit pasi pa qytetin e Tivarit duke paguar haraç vjetor prej 2,000 dukatësh për Gjergjin, duke paguar më parë 100 perper nën sundimin Perandorak Serb, duke pritur të njëjtin fat për Kotorrin. Kotorri kërkoi ndihmë nga Nikola Altomanovic, por pas humbjes së tij të madhe në Kosovë, ai mundi të jepte pak ndihmë. Kotorri kërkoi ndihmë nga i dobëti Stefan Uroshi V dhe Venediku. Asnjëri nuk dha shumë ndihmë pasi Venediku ishte i shqetësuar se vetëm anijet e tyre luftarake ishin në Adriatik. Në fakt, Venediku i shkroi Uroshit V në vitin 1368, duke u ankuar se anijet e armatosura të Serbisë ndodheshin në Adriatik, duke përmendur që ato i kishte Tivari, Budva dhe Ulqini. Ata gjithashtu deklaruan se kjo ishte gjithashtu një shkelje e traktatit veneto-serb dhe kërcënuan se do t'i trajtonin anijet si anije pirate. Megjithatë, Uroshi V iu përgjigj asaj letre, duke thënë se ato anije për të cilat po ankohej Venediku i përkisnin Gjergj Balshës I, zotit të Zetës.
Uroshi ishte i pakënaqur me veprimet e Gjergjit pasi ato drejtoheshin kundër Kotorrit, i cili ishte nën sundimin e Uroshit V. Duke përfunduar se Gjergji ishte një rebel, gjykata serbe nuk mori asnjë përgjegjësi për veprimet e Gjergjit që mund të shkelnin traktatin veneciano-serb.
Në vitin 1369, Gjergji rrethoi Kotorrin, i cili, duke mos pasur zgjidhje tjetër, iu drejtua Mbretërisë së Hungarisë për mbështetje dhe kërkoi sundimin hungarez. Hungaria dërgoi një fisnik nga Zara për të mbajtur Kotorrin. Ky veprim vetëm sa shtoi telashet e Kotorrit, pasi humbi privilegjet tregtare me Serbinë për një kohë, duke shkaktuar një trazirë më të madhe ekonomike për Kotorrin. Deri në pranverën e vitit 1370, ndoshta me ndërmjetësimin venecian, Gjergji kishte bërë paqe me Kotorrin. Mirëpo, në të njëjtin vit, Nikola Altomanovic sulmoi Kotorrin. djathtas|parapamje|300x300px|Zeta në kohën e Strazimirit dhe Gjergj Balshës I (1372-1378). A) Territori i Balshës ; B) Pasuri të përkohshme Në vitin 1371, Gjergji njoftoi në Republikën e Raguzës se ai, Vukashin Mrnjavçeviç dhe djali i tij, Marko, së bashku me ushtritë e tyre, ishin në Shkodër, duke përgatitur një sulm ndaj Nikola Altomanovic. Raguza e ndihmoi fushatën e tyre duke siguruar anije për të transportuar njerëz dhe furnizime, pasi fushata e tyre ishte në interes të Raguzës. Megjithatë, fushata nuk u zhvillua kurrë pasi Vukashini dhe Marko shkuan për të ndihmuar vëllain e Vukashinit, Jovan Ugljesha, në një fushatë kundër turqve, e cila përfundoi në katastrofë totale, Vukashini dhe Ugljesha dhe ushtria e tyre u zhdukën në Betejën e Maricës. Princi serb Lazar Hrebeljanović dhe Banu boshnjak Tvërtko I u bashkuan për të mposhtur Nikola Altomanovic. I dëshpëruar për një aleat të fortë, Altomanovic filloi negociatat me Gjergjin. Shumica e historianëve pajtohen se në përfundimin e negociatave, Gjergji fitoi qytetet Trebinje, Konavle dhe Draçevicë (Herceg Novi) nga Altomanovic, ndoshta një ryshfet për të qëndruar neutral brenda luftës. Historianë të tjerë, megjithatë, ndjekin rrëfimin e Mavro Orbinit dhe argumentojnë se Gjergji nuk e përfundoi kurrë një marrëveshje të tillë, përkundrazi pushtoi qytetet që fitoi nga marrëveshja vetë pasi Altomanovic u mund në 1373.
Më 30 nëntor 1373 vëllezërit Balsha nxorën një dekret në Republikën e Raguzës që konfirmonte ligjet e perandorit Stefan Urosh V dhe u jepte privilegje tregtarëve raguzanë, duke përfshirë taksat e vendosura. Ai gjithashtu përfshinte një klauzolë unike, duke njohur sovranitetin dhe integritetin territorial të Perandorisë Serbe, pavarësisht se ishte pa Perandor dhe çdo formë të autoritetit të fortë të centralizuar për vite me rradhë, një shënim që nëse dikush do të bëhej Perandori i ri sovran i serbëve dhe fisnikërisë serbe dhe tokave serbe, të gjitha pikat do t'i transferoheshin atij prej Balshajve. Dëshmitar ishte logoteti i Gjergjit I, Vitko, si dhe Dragash Kosaçiç.
Në vitin 1375, Lazar Hrebeljanoviq dhe Gjergji mblodhën kuvendin shtetëror (sabor) gjatë të cilit Jefremi u zgjodh si Patriark serb.
Pas betejës së Maricës, Marko, i biri i Vukashin Mrnjavçeviçit, u kurorëzua mbret dhe fitoi tokat e të atit. Megjithatë, miqësia e tij me Balshajt u shkatërrua shpejt. Kjo ishte pasojë e Gjergjit, në vitin 1371, që dëboi gruan e tij të parë Oliverën, motrën e Markos, dhe marrjes së Prizrenit prej Markos. Lazar Hrebeljanoviq, princi i Serbisë Moraviane, pushtoi Prishtinën në të njëjtin vit. Gjergji mori Pejën një vit më vonë, duke hequr shumicën e tokave të Markos në veri të malit Sharr.
Gjergji Vdiq më 13 janar 1378 në Shkodër. Megjithatë, studimet e fundit tani arrijnë në përfundimin se Gjergji vdiq në 1379 dhe jo në 1378. Sundimi i Zetës i kaloi vëllait të tij më të vogël, Balsha II. Vdekja e Gjergjit shkaktoi bujë mes fqinjëve të Zetës. Ban boshnjak Tvërtko I aneksoi territoret e Gjergjit në kufi me Dubrovnikun në 1377, së bashku me pjesën e mbetur të tokave bregdetare të Gjergjit midis Gjirit të Kotorrit dhe tokës së aneksuar më parë në 1377 në kohën e vdekjes së tij. Tvërtko i siguroi këto zotërime me vdekjen e Gjergjit, pa shqetësimin e ndonjë kundërsulmi.
Vuk Brankoviç e shfrytëzoi këtë rast për të fituar tokën e Gjergjit. Brankoviçi dërgoi forcat e tij në Metohi dhe pushtoi Prizrenin, së bashku me pjesën tjetër të pronave të Gjergjit në rajon.
Çarshia e Madhe
Çarshia e Madhe e njohur edhe si Pazari i vjetër në Gjakovë është pazari më i vjetër në Kosovë. Mëhalla e Hadumit, lagjen historike ku ajo ndodhet gjithashtu ndodhet dhe xhamia më e vjetër e qytetit, Xhamia e Hadumit (Xhamia e Hadumit) e cila daton nga shekulli i 15.
Pazari i vjetër është zemra e ekonomisë në Gjakovë, në qytetin e tregtisë dhe të mallrave i cili i shërbeu fshatrave përreth komunës së Gjakovës, zonës së Junikut dhe zonës malore të Gjakovës (Malësia e Gjakovës) në kufirin midis Kosovës dhe Shqipërisë. Çarshia e vjetër është djegur dhe shkatërruar dhe më pas, u rindërtua pasi pësoi dëme gjatë luftës së vitit 1999. Pazari është i lidhur me qendrën e qytetit, vetëm pesë minuta larg, nëpërmjet Urës Islam Begu. Pazari mbulon një sipërfaqe prej rreth 65.000 m² dhe gjatësia e rrugës së tij kryesore është 1 km, me rreth 500 dyqane të vendosura përgjatë tij. Kjo është, megjithatë, ka ende xhami aktive, disa türbe, dhe një Kullë Ore.
Harry Melling
Harry Edward Melling (lindur më 17 mars 1989) është një aktor anglez i njohur për rolin e Dadli Dërslit në pesë filmat Harry Potter dhe për rolin e tij si Harry Beltik në The Queen's Gambit. Gjyshi i tij ishte aktori Patrick Troughton.
Çarshia e Madhe
Historia
Pazari i Madh i Gjakoves u shfaq me paraqitjen e mjeshtrit të parë te prodhimeve artizanale të përpunimit; ajo u ngrit atëherë kur Gjakova mori statusin e qytetit të vogël, kur në vitin 1594/95 Selman Hadim Aga dhuroi disa objekte publike, të cilat i kishte ndërtuar në institucionet fetare Xhamia e Hadumit, (një shkollë fillore fetare ), një bibliotekë, një muvakit-hane, "një ndërtesë për matjen e kohës dhe përcaktimin e kalendarit ", një banjë publike (hamam), një han dhe disa dyqane. Per mirmbajtjen e ndertesave te permendura ai kerkoi nga sulltani te bashkangjit "vakifin" e tij disa toka ne pronsi te Sulltanit duheshin te perdoreshin per mirmbajtjen e ketyre ndertesave te permendura dhe per pagesen e stafit qe punonte aty
Harry Melling
Karriera
Në karrierën e tij të hershme, Melling interpretoi në produksionet skenike të The Provoked Wife, King John, Antigone dhe Plenty. Ai u shfaq në pesë nga filmat e Harry Potter si kushëriri i llastuar i Harri Poterit, Dadli Dërsli. Ai u vendos për herë të parë në rol në moshën 10-vjeçare, në vitin 1999 dhe do ta luante personazhin deri në vitin 2010 dhe paraqitjen e tij në Harry Potter dhe Dhuratat e Vdekjes - Pjesa 1.
Çarshia e Madhe
Historia
Megjithatë, faktet e para të drejtpërdrejta për Pazarin e Madh u siguruan nga udhëtari turk Evlia Çelebi, i cili vizitoi Gjakovën në vitin 1662 dhe, me sa duket, u mahnit nga bukuria dhe thesari i qytetit dhe i qytetarëve të Gjakovës. Ndër të tjera, ai shkroi: «Gjakova ka dy mijë shtëpi të zbukuruara të vendosura në një fushë të gjerëe. Ka dy xhami të bukura, xhami pa një minare ("mesjide"). Ka një banjë të bukur publike (hamam) që kënaq zemrën tënde dhe rreth treqind dyqane me një mijë lloje zanate. Duke iu referuar përshtypjeve që Gjakovarët ia kanë lënë, vazhdon: "Meqë ka një klimë të bukur, banorët jane të mirë dhe të sjellshem".
Siç shihet nga fillimi, në Pazarin e Madh ka një numër të madh dyqanesh, në të cilat janë zhvilluar pothuajse të gjitha llojet e tregjeve me qëllim përmbushjen e të gjitha nevojave të popullsisë së rajonit të Gjakovës dhe të eksportit si ato të përpunuesve të metaleve, përpunuesve të lëkurës, përpunuesve të tekstilit, leshi të bardhë,prodhuesit  e qilimave etj. Përpunimi i metaleve përfshirë disa tregti shumë të rëndësishme për atë kohë, të tilla si armë, argjendar, prodhimet e enëve te bakrit teneqe punues etj. Në shekullin e 18-të përmendet mjeshtri njohur Tush i armëve te  zjarrit, në Gjakovë, të cilët merreshin jo vetëm me prodhimin e tyre, por edhe me dekorimin e tyre. Si mjeshtër i armëve luksoze që prodhoheshin, të cilat në atë kohë u kërkuan pa asnjë dallim nga të gjitha klasat shoqërore, ai arriti të krijonte, në këtë shekull, "shkollën e njerëzve" të kësaj tregtie, të njohur deri më sot me emrin e tij
Harry Melling
Karriera
Në vitin 2009, ai luajti në një ringjallje të Mother Courage and Her Children në Teatrin Kombëtar Mbretëror. Ai u shfaq në "The Sorcerer's Shadow", një episod i serialit televiziv të BBC-së Merlin, duke luajtur rolin e një mbrojtësi të ri të quajtur Gilli, i cili synon të përdorë magjinë për ta ndihmuar atë të fitojë turneun legjendar të Camelot. Ai gjithashtu luajti Robert Brown në serialin televiziv të BBC-së Just William. Në tetor 2009, u njoftua se Melling kishte humbur aq shumë peshë që nga shfaqja e tij e fundit në Harry Potter, sa që tani ishte "i panjohshëm". Roli i Dadlit pothuajse ishte riformuluar për Harry Potter and the Deathly Hallows – Pjesa 1, por Melling ishte në gjendje të ripërsëritte pjesën duke veshur një kostum të trashë. Ai komentoi pozitivisht për ndryshimin: “Tani mund të heq dorë nga aktori fëmijë, si dhjami dhe të filloj një karrierë të re, sepse askush nuk më sheh si Dudley”.
Çarshia e Madhe
Veshjet
Punimet e kostumeve kombëtare, të cilat ishin zbukuruar me zbukurime autoktone, kishin përparësi për gratë dhe burrat. Dihet se kostumet kombëtare shqiptare u dalluan për bukurinë e tyre dhe për shijen e mirë të rrobaqepësve shqiptarë. Prandaj, nuk është çudi pse Byron kishte blerë kostume shqiptare, në të cilën ai ishte pikturuar para artistëve europianë. Aleksandër Hilferding, i cili vizitoi Gjakovën në vitin 1857, shkroi ndër të tjera: "Mydyrri i Gjakovës, një shqiptar me bukuri të jashtëzakonshme, veshur me një fije të bardhë të bardhë dhe me një xhaketë të shkurtër të kuqe të punuar me qëndis në shtëpinë e klerit ... Rrobaqepësit e Gjakovës punonin kostume sipas shijes dhe kërkesave të kategorive të ndryshme sociale dhe sipas nevojave të vendeve të ndryshme, ku shisnin prodhimet e tyre.Janë të qëndisura me pajisje modeste me fibra ari ose argjendi dhe, herë pas here, në dantella, pantallona, ​​pantallona të ngushta të leshta, veshje pa mëngë, xhaketa, dolmanë, këmisha etj.
Harry Melling
Karriera
Në vitin 2020, Melling luajti predikuesin ungjillor Roy Laferty në thrillerin e Netflix, The Devil All The Time. Në të njëjtin vit, ai u shfaq në dramën e Netflix The Queen's Gambit, në të cilën ai luan Harry Beltik, një shahist, mik dhe një nga konkurrentët e Beth në Kentaki.
Çarshia e Madhe
Armët
Sipas studiuesit bullgar të shekullit të 19-të, Mihov, Gjakova ishte gjithashtu ndër qendrat më të rëndësishme të prodhimit të armëve luksoze. Konsulli francez i Shkodrës, Hecardy, do të shkruante se "ashtu si të gjithë shqiptarët e tjerë, po ashtu edhe malësorët si armë luksoze", të cilat u dekoruan me shumë art (pasion), me gdhendje, me perlë ("sedef" ) dhe perlat, të cilat janë prodhuar në Prizren, Gjakovë dhe Tetovë. Armëpushuesit e Gjakovës u bënë të njohur për prodhimin e "pistoletave të Gjakovës", "vlera e të cilave ishte veçanërisht në bukurinë e raundit, por pommel apo rruzare".
Si armëpunues më të njohur të Gjakovës përmenden Tusha nga shekulli i 18-të, emri i të cilit lidhet me zhvillimin e armëpushimit dhe argjendit në këtë qytet, ndërsa në shekullin e 19-të janë permendur Emin Kazari, Murat Nuka, Ramadan Nuka, Çaush Basha, Beqir Pula etj. Duke iu referuar traditës së armëpushimit, Theodor Ippen, ndër të tjera shkruante: "Më parë, në Shkodër, Prizren dhe në Gjakovë kishte armëpushë të madh, pushkë të gjatë dhe armë të armëve dhe punëtori yataghan. Këto armë të vjetra ishin më pas në përdorim të gjerë. Ka fakte, sipas të cilave armëpunëtorët e Gjakovarit ngritën punëtori jashtë vendit të tyre, duke konkurruar me sukses produktet e atyre vendeve ku ata vendosën dyqanet e tyre. Kështu ata shkaktuan pakënaqësinë e armëpushuesve lokalë. Në një letër dërguar princit Milos, më 6 tetor 1837, thuhet se në Gurgusovc ekziston një armëpunues nga Gjakova, Bajram Mustafa me dy nxënësit e tij, të cilët ishin ankuar nga zejtarët lokalë.
Harry Melling
Karriera
Në vitin 2022, ai pati një rol kryesor si Edgar Allan Poe i ri në filmin The Pale Blue Eye.
Çarshia e Madhe
Armët
Tushe u konsiderua si mjeshtri më i talentuar për prodhimin dhe dekorimin e celinas. Pushkët e gjata dhe ato të belit të Gjakovës, të prodhuara "në modë shqiptare", të zbukuruara me ar dhe argjend, u bënë të njohura në mbarë Evropën që nga shekulli i 18-të. Megjithatë, sipas Franz Noptsche, Gjakova u bë e njohur më vonë edhe për prodhimin e armëve të tipit "martin" dhe ishte një konkurrent i fortë në shitjen e këtij produkti në tregun e shtëpive. Por ky model i kesaj arme si dhe armëve të tjera të modës shqiptare u shitën edhe jashtë vendit në tregjet më të largëta. Armëpjekësit e Gjakovarit përdorën gjithashtu pajisje të tjera të nevojshme për përdorimin e armëve, të tilla si qarqet, të cilat ishin në përdorim deri në vitet 1860 dhe 1870, deri në fillimin e përdorimit të armëve të zjarrit me "viaskas". Megjithëse fillimisht armëpunuesit e Gjakovës prodhuan pushkë, më vonë ata u zhvendosën vetëm në prodhimin e plumbave. Ndër të tjera, ata do të shkonin në panairet e kafshëve në Ivanjica, ku do të shesin me sukses prodhimet e tyre. Zejtarët e Gjakovës prodhuan fishekë për rebelët e Karageorge. Sipas Sami Frashërit: armët, argjendi, kostumet kombëtare shqiptare dhe disa lloje të pëlhurave të mëndafshit janë prodhuar në Gjakovë. Tregtia ishte shumë e zhvilluar atje. Shpesh armët shqiptare u emwrtuan (etiketuar) nga emrat e vendeve të prodhimit. Kështu, ndër të tjera, gjakovarët (armët e gjuetisw) ishin të njohura; armë që ishin zbukuruar sipas stilit të "shkollës së popullit" të shekullit të 18-të të armëpunuesit të famshëm dhe argjendarit Tusha.
Prodhuesit e çibukëve
Vlen të theksohet se Gjakova ishte e njohur në tërë rajonin e Dukagjinit, kryesisht për zhvillimin e artizanatit të çibukëve, ndërsa qendra për Kosovën ishte Prishtina. Ky zanat ka ekzistuar në këto dy qendra deri në fund të viteve 1960. Zejtarët e tjerë, si krijuesit e sandaleve, marangozët dhe gdhendësit e drurit nga fshatrat e tjera, punonin në prodhimin e çibukëve, çibukëve të gjatë dhe kutive të cigareve. Në të kaluarën ky artizanat u krye edhe nga argjendarët, të cilët u kujdesën sidomos për dekorimin e çibukëve të gjatë dhe të endësve, të cilët me një pjesë të grupit të pirjes së duhanit i mbanin me gëlqere të mëndafshtë. Lënda e parë e përdorur për prodhimin e llojeve të çibukëve, kutive të cigareve ishte druri dhe briri i kafshëve, por në të kaluarën përdoreshin edhe fildish dhe kocka. Terminologjia e kësaj zeje në Gjakovë ishte në gjuhën shqipe, ndërsa në Prishtinë ajo ishte në gjuhën turke.
Familja më e vjetër e krijuesit të çibukut ishte Zejnullah Ramadani, i cili deri në vitin 1958 mbajti dyqanin e tij në Pazarin e Vogël. Deri atëherë vëllezërit Dan dhe Shaban Dema dhe Ahmet Muhaxhiri kishin dyqanet e tyre në fund të shekullit të 19-të, për shkak të kushteve më të mira materiale. Beqir Tirana u vendos në Gjakovë, i cili u kthye në vendlindjen e tij në fillim të shekullit të 20-të.
Plepi i bardhë
Plepi i bardhë është një specie e plepit me prejardhje nga Maroko por që rritet edhe në Gadishullin Ballkanik, Gadishullin Iberik, Evropën qendrore (Gjermani, Poloni, etj.) si dhe në disa pjesë të Azisë. Ajo rritet në vende me lagështi, shpesh në brigjet pranë lumenjëve, liqeneve e detërave, në rajonet me verë të nxehtë dhe dimër të ftohtë e të butë.
Tomislav Marić
Kombëtarja
Për kombëtaren kroate ka luajtur 11 ndeshje.
Plepi i hirtë
Plepi i hirtë (plepi ngjyrë hiri) i njohur ndryshe edhe si plepi i egër është një lloj plepi i afërt me plepin e bardhë.
Zonja Çurre
Zonja Çurre (Tragjas, 1920 - Qafëshkallë, Klos, 22 korrik 1944) ka qenë veprimtare e Frontit Nacional-Çlirimtar gjatë rezistencës shqiptare.
Jeta
Lindur në Tragjas të Vlorës. Që në 1942 ishte përgjegjëse për të rejat antifashiste të fshatit. Në janar të vitit 1944 ne kulmin e Opracionit të Dimrit rreshtohet ne rradhët e Brigadës së V. Më 22 korrik 1944 ishte zv komandante e Kompansië së parë të Batalionit të katërt të Brigadës së V. Oficer me gradën aspirante në Klos të Matit.
Kisha e Shpalljes se Virgjëreshës, Lipjan
Kisha e Shpalljes se Virgjëreshës, Lipjan është një monument i trashëgimisë kulturore në Lipjan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 1737/49.
Sabiha Kasimati
Sabiha Kasimati (Edrene, 15 shtator 1912 - Mënik, 26 shkurt 1951) ka qenë biologe, punonjëse shkencore shqiptare dhe qe ndër 22 të pushkatuarit me pretekstin e bombës në ambasadën sovjetike.
Biografia
U lind më 15 shtator 1912 dhe ishte bija e dytë e doktor Abdurrahman Kasimati (1865-1943) nga Libohova dhe të shoqes Zehra Mbreshtani, të vendosur në rrethin e Edirnesë që pas shpalljes së kushtetutës më 1908. Pas një viti familja u zhvendos në Shkodër ku i ati, doktor i njohur, shërbeu në vitet 1914 - 1915. Në vitet e Luftës së Parë Botërore, familja u vendos në pronat e veta në Verie, pranë Selanikut. Pas shkëmbimeve të popullsive mes Greqisë dhe Turqisë, familja u kthye në Shqipëri duke rrezikuar edhe pronat e veta.
Në 1927-n, së bashku me familjen e saj u vendosën në Korçë ku familja u rehatua dhe fëmijët vijuan shkollimin, Sabihaja me motrat frekuentuan liceun francez të cilin e përfundoi në 1931-shin, duke qenë vajza e parë që kreu atë lice. Sabihaja do të renditej e dyta në klasë për rezultatet e saj. Në provimet e vitit të fundit ajo vlerësohej me 269.4 pikë nga 352 pikët maksimale dhe vlerësohet me “As Bien”. Pas mbarimit të liceut, punoi si mësuese në Normalen Femërore të Korçës, ku dha edukatë morale dhe gjuhë frënge. Në 1932-shin u emërua në shkollën amerikane të Kavajës (1932-1933) ku jepte biologji. Sabihaja u rikthye sërish në lice, në 3 tetor 1933, por tashmë si mësuese në klasat e ulëta të tij. Pas dy muajsh qëndrimi në Korçë, Sabihaja dha dorëheqjen për shkaqe shëndetësore. Ajo u transferua nga Ministria e Arsimit pranë Institutit “Nana Mbretneshë”. Aty Sabihaja punoi si mësuese e gjuhës frënge.
Studimet në Itali
Në verën e 1936-s iu akordua një bursë shtetërore për studime në Itali, ku ajo u regjistrua për të studiuar në Fakultetin e Shkencave Biologjike në Universitetin e Torinos. Sabihaja u diplomua në vitin 1940 me rezultat maksimal, me notat 30’/30 (trenta su trenta con lode). Kasimati zgjodhi si fushë specializimi iktiologjinë dhe u doktorua me temën Fauna ittica di acqua dolce d'Albania ("Fauna iktike në ujërat e ëmbla në Shqipëri"). Udhëheqja e universitetit i ofroi asaj pozicionin e asistentit në degën e iktiologjisë, por propozimin e tyre ajo nuk e pranoi dhe u kthye në Shqipëri.
Kthimi në Shqipëri
Me kthimin në Shqipëri më 13 nëntor 1940, Sabihaja nisi punë në Institutin Pedagogjik Femëror "Donika Kastrioti", pasi fitoi konkursin e zhviluar. Ajo u emërua ndihmëssekretare në grupin A (grada XI) të personelit të administratës arsimore dhe më 24 korrik 1941 filloi punë. Në 1 dhjetor 1942 u bë pjesë e trupit mësimor të institutit "Nana e Skënderbeut" si mësuese e shkencave dhe e kimisë. Në maj të 1943-shit, Sabihaja u largua nga mësimdhënia për shkaqe shëndetësore, pasi vuante nga tuberkulozi. Ajo vajti të kurohej në sanatoriumin antituberkular në Bolzano në Itali, prej ku u kthye më 1945-n.
Nisi bashkëpunimin me Selahydin Toto, me qëllim të organizimit të Institutit të Shkencave në Tiranë. U emërtua specialiste zoologe, e specializuar në iktiologji.
Puna gjatë regjimit komunist
Sabihaja e vijoi kërkimin shkencor edhe gjatë viteve të para të regjimit komunist. Në mbledhjen e Institutit të Studimeve gjatë 13 prillit 1946, Sabihaja mori pjesë së bashku me figura të tjera të shquara akademike sikurse ishin: Kostaq Cipo, Mark Ndoja, Selahydin Toto, Eqrem Çabej, Aleks Buda, Gjergj Komnino, Gjergj Ashta, Jonus Tafilaj, Hasan Ceka dhe Nikolla Lako. Mbledhja u drejtua nga Sejfulla Malëshova, ministri i Arsimit. Mbledhja kishte për qëllim analizimin e veprimtarisë së kryer gjatë vitit 1945, prezantimin e planit të ri të punës dhe paraqiti ekipin e ri që do të drejtonte Institutin e Studimeve.
Sipas procesverbalit të mbledhjes, nga viti 1945 deri më 1946, Sabiha Kasimati punoi së bashku me Gjergj Komninon, në grupin e drejtuar nga Eqrem Çabej, për përgatitjen e skedave të gjuhës shqipe, për terminologjinë e shkencave të natyrës. Më 28 janar të vitit 1947, Këshilli i Ministrave me vendimin numër 16, vendosi “riorganizimin e Institutit të Studimeve Shqiptare në një ent autonom të lidhur drejtë për së drejti me Këshillin Ministror”. Instituti do të funksiononte me një rregullore të përkohshme. Përgjatë vitit 1947 anëtarë të Institutit ishin vetëm 23 pjesëtarët e Asamblesë së Përgjithshme të tij, pjesë e së cilës nuk ishte Kasimati. Në qershor të 1948-s, mbledhja e radhës e asamblesë së institutit të studimeve, krahas ndryshimit të emrit në Institut të Shkencave, propozoi anëtarë dhe bashkëpunëtorë të rinj, në radhët e të cilëve ishte edhe Kasimati.
Gjatë vitit 1950 në listën e “anëtarëve të rregullt” të institutit nuk figuronte emri i Sabihasë.
Studimet në iktiologji
Profesor Sotir Angjeli, shef i seksionit të Shkencave të Natyrës, në referatin e mbajtur në inaugurimin e Institutit të Shkencave, krahas problemit të ujit, të pyjeve, e konsideroi të rëndësishëm edhe studimin e peshkut dhe të peshkimit në Shqipëri. Kështu, Sabiha Kasimati si një ndër studiueset e para dhe të vetme të asaj kohe në fushën e iktiologjisë, do të ishte gruaja e parë studiuese që do të merrej me studimin e peshkut dhe peshkimit. Studimi ishte bazuar në kërkime shkencore të realizuara përmes ekspeditave dhe kërkimeve periodike. Ajo botoi në Buletinin e Shkencave, nr. 1-2, 1948 një artikull shkencor mbi peshqit dhe problemet e peshkimit në Shqipëri, që çuditshëm nuk u pasqyrua në përmbajtjen e lëndës së revistës.
Pema
thumb|upright|300px|[[Sequoia sempervirens|Druri i kuq i bregdetit është lloji më i lartë i pemëve në Tokë]] Në botanikë, pema është një bimë shumëvjeçare me një kërcell ose trung të zgjatur, zakonisht mbështet degët dhe gjethet. Në disa përdorime, përkufizimi i një peme mund të jetë më i ngushtë, duke përfshirë vetëm bimë drunore me rritje dytësore, bimë që përdoren si lëndë druri ose bimë mbi një lartësi të caktuar. Në përkufizime më të gjera, palmat më të gjata, fieret e pemëve, bananet dhe bambutë janë gjithashtu pemë. Pemët nuk janë një grup taksonomik, por përfshijnë një shumëllojshmëri llojesh bimore që kanë evoluar në mënyrë të pavarur një trung dhe degë si një mënyrë për të ngritur lart bimët e tjera për të konkurruar për rrezet e diellit. Shumica e llojeve të pemëve janë angiosperma ose drurë të fortë; nga pjesa tjetër, shumë janë gjimnosperma ose drurë të butë. Pemët kanë tendencë të jenë jetëgjatë, disa arrijnë disa mijëra vjet. Pemët kanë ekzistuar për 370 milionë vjet. Vlerësohet se ka rreth tre trilion pemë të pjekura në botë.
Sabiha Kasimati
Studimet në iktiologji
Artikulli vinte në dukje pasuritë kombëtare ujore të Shqipërisë duke theksuar faunën iktiologjike shumë të pasur në sasi dhe në cilësi. Rëndësi i kushtohej faktorëve të larmishëm natyrorë, duke analizuar ndikimin që ata kishin pasur në shumëllojshmërinë e peshqve në ujërat shqiptare. Këtë larmishmëri studiuesja Kasimati e përshkruante në terma shkencorë, duke e vënë theksin në kualitetin dhe cilësinë e peshkut në ujërat e ëmbla të bregdetit shqiptar. Nuk mjaftohej vetëm me konstatimin, por studiuesja shfaqej kritike ndaj situatës në të cilën gjendej peshkimi në Shqipëri. Disa prej zgjidhjeve që ajo ofronte ishin: pishikultura (degë e iktiologjisë) dhe organizimi i peshkimit në baza racionale dhe moderne duke ruajtur sigurisht pasurinë iktiologjike të vendit; organizimi më i mirë i peshkimit, duke përdorur mjetet moderne e ligjet ndërkombëtare. Sipas dokumentacionit, studimi “Peshqit e Shqipërisë” me autorësi të Sabiha Kasimatit është botuar në prill të vitit 1950, por nuk gjendet asnjë skedë që të vërtetojë ekzistencën, madje as gjurmë në inventarin e regjistrimit të librave të kohës.
Procesi dhe vdekja
Më 19 shkurt 1951 ndodhi një shpërthim në Ambasadën e ish-Bashkimit Sovjetik në Tiranë. Vendosja e “bombës” në legatën sovjetike do të konsiderohej si sulm terrorist ndaj regjimit dhe do të përdorej si pretekst për fillimin e një spastrimi ndaj “armiqve të popullit”. Nga sulmi nuk kishte asnjë të plagosur, por autoritetet shqiptare të asaj kohe si fajtorë konsideruan një grup prej 22 intelektualësh të rinj që punonin asokohe në Tiranë, duke përfshirë këtu edhe Sabiha Kasimatin (e vetmja grua).
Pema
Pemët zakonisht riprodhohen duke përdorur fara. Lulet dhe frutat mund të jenë të pranishme, por disa pemë, si p.sh. halorët, kanë kone pjalmi dhe kone farash. Palmat, bananet dhe bambutë prodhojnë gjithashtu fara, por fieret e pemëve prodhojnë spore në vend të tyre.
Sabiha Kasimati
Procesi dhe vdekja
Pavarësisht nga mungesa e çdo prove, Sabihaja u arrestua nga Sigurimi më 20 shkurt 1951. Në dosjen hetimore të Sabihasë i numëroheshin disa "mëkate": "Gjatë okupacionit ka pasur marrëdhënie me element fashistë; mban qërndrim armiqësor ndaj pushtetit, flet kundër reformave dhe mban kontkate me elementë armiq… Ka pasur kontakt me deputetin anglez, Lester Hutchiston. Ka mbajtur kontakte me njerëz të misionit anglez… dhe me J.S.Payne me të cilin ka pasur lidhje të ngushta. Armike e betuar e pushtetit të sotëm. Ka urrejtje karshi tij e sidomos karshi komunistëve, kritikon moralin komunist, etj." Të dhëna të drejtpërdrejta për kohën dhe nivelin e survejimit nuk ka, përderisa nuk ekziston një dosje hetimore. Sipas ish-drejtorit të Arkivit të Ministrisë së Punëve të Brendshme, Kastriot Dervishit, dosjet e sigurimit për të gjitha ata që u ekzekutuan më 22 shkurt 1951, nën akuzën e bombës në Legatën Sovjetike janë eliminuar. Disa informacione në lidhje me survejimin e Sabihasë janë gjetur nëpërmjet dosjes formula të Çabejt. Në raportin e bashkëpunëtorit “Prurësja”, datë 20 prill 1950 bëhet me dije se S. Kasimati kishte thënë: “''është interesante të kesh gjith numurat e gazetave që përmbajnë diskutimet se sa raportin e Komandantit. Kush i humb kohën kot, kurse në diskutimet mund të gjesh gjëra interesante''”.
Pema
Pemët luajnë një rol të rëndësishëm në reduktimin e erozionit dhe në zbutjen e klimës. Ata largojnë dioksidin e karbonit nga atmosfera dhe ruajnë sasi të mëdha karboni në indet e tyre. Pemët dhe pyjet ofrojnë një habitat për shumë lloje kafshësh dhe bimësh. Pyjet tropikale të shiut janë ndër habitatet më biodiversale në botë. Pemët ofrojnë hije dhe strehë, lëndë drusore për ndërtim, lëndë djegëse për gatim dhe ngrohje, dhe fruta për ushqim, si dhe kanë shumë përdorime të tjera. Në disa pjesë të botës, pyjet po zvogëlohen pasi pemët pastrohen për të rritur sasinë e tokës në dispozicion për bujqësi. Për shkak të jetëgjatësisë dhe dobisë së tyre, pemët kanë qenë gjithmonë të nderuara, me korije të shenjta në kultura të ndryshme dhe ato luajnë një rol në shumë nga mitologjitë botërore.
Sabiha Kasimati
Procesi dhe vdekja
Më 25 shkurt 1951 gjykata i dënoi që të gjithë me vdekje. Dënimi u ekzekutua natën e 26-27 shkurtit 1951 në afërsi të fshatit Mënik, disa kilometra në perëndim të Tiranës. Trupat u varrosën në një varr të cekët në fushën prapa.
Pema
Shpërndarja
Numri i pemëve në botë, sipas një vlerësimi të vitit 2015, është 3.04 trilionë, nga të cilët 1.39 trilionë (46%) janë në tropikët ose nëntropikët, 0.61 trilionë (20%) në zonat e buta dhe 0.74 trilionë ( 24%) në pyjet boreale halore. Vlerësimi është rreth tetë herë më i lartë se vlerësimet e mëparshme dhe bazohet në densitetin e pemëve të matura në mbi 400,000 parcela. Mbetet subjekt i një kufiri të gjerë gabimi, jo vetëm për shkak se mostrat janë kryesisht nga Evropa dhe Amerika e Veriut. Vlerësimi sugjeron se rreth 15 miliardë pemë priten çdo vit dhe rreth 5 miliardë mbillen. Në 12,000 vjet që nga fillimi i bujqësisë njerëzore, numri i pemëve në mbarë botën është ulur me 46%.
Sabiha Kasimati
Procesi dhe vdekja
40 vite pas vdekjes, ndërsa regjimi që e dënoi po shkërmoqej, një vendim i Gjykatës së Lartë e shpalli të fajashme.
Pema
Shpërndarja
Në mjedise të përshtatshme, si p.sh. Daintree Rainforest në Queensland, pylli është komuniteti pak a shumë i qëndrueshëm i kulmit klimatik në fund të një vazhdimësie bimore, ku zonat e hapura si kullotat kolonizohen nga bimë më të larta, të cilat nga ana e tyre i lënë vendin pemëve që përfundimisht formojnë një tendë pylli.
Sabiha Kasimati
Trashëgimia
Në 60-vjetorin e vdekjes së saj, Presidenti i Republikës së Shqipërisë, Bamir Topi e nderoi me medaljen Nderi i Kombit.
Pema
Shpërndarja
parapamje|Halorët në [[Swabian Jura|Alpet Swabian]]