cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edo
thumb|240px|Vendodhja e mëparshme e Edos Edo (江戸, estuarët) është emri i mëparshëm i Tokjos. Ishte selia e fuqisë për shogunatën Tokugawa, e cila sundoi Japoninë nga viti 1603 deri më 1868. Gjatë kësaj periudhe, ajo u rrit për t'u bërë një nga qytetet më të mëdha në botë dhe shtëpi për një kulturë urbane, e përqendruar në idenë e një "bote lundruese".
Historia
Nga themelimi i selisë së bakufu (që do të thotë "qeveria ushtarake") të Tokugawa në Edo, qyteti u bë kryeqyteti de fakto dhe qendra e pushtetit politik, megjithëse Kyoto mbeti kryeqyteti zyrtar i vendit. Edo u rrit nga ajo që kishte qenë një fshat i vogël në metropolin më të madh në botë me një popullsi të vlerësuar prej 1.000.000 deri në vitin 1721.
Edo u shkatërrua vazhdimisht nga zjarret. Zjarri i madh i Meireki që ndodhi në vitin 1657 ishte më shkatërimtare. Rreth 100,000 njerëz vdiqën në zjarr. Gjatë periudhës Edo, kishte rreth 100 zjarre kryesisht të filluara rastësisht dhe shpesh përshkallëzoheshin shpejt dhe përhapeshin nëpër lagjet e machiya prej druri të cilat nxeheshin me zjarre qymyrguri. Midis 1600 dhe 1945, Edo / Tokjo u rrafshua çdo 25-50 vjet ose nga zjarri, tërmeti ose lufta.
Në vitin 1868 kur i erdhi fundit shogunatit, qyteti u riemërua Tokjo.
Qeveria dhe administrata
Gjatë periudhës Edo, Rōjū ishin zyrtarë të lartë që shikonin gjatë gjithë qeverisë së shogunatit. Machi-bugyō ishin përgjegjës për mbrojtjen e qytetarëve dhe tregtarëve të Edos, dhe Kanjō-bugyō ishin përgjegjës për çështjet financiare të shogunatit.
Gjeografia
Qyteti ishte shtrirë si një qytet kështjellash rreth Kështjellës Edo. Zona përreth kështjellës së njohur si Yamanote përbëhej kryesisht nga pallatet daimyō, familjet e të cilëve jetonin në Edo si pjesë e sistemit sankin kōtai; daimyō bëri udhëtime në vite të ndryshme me Edo, dhe përdori pallatet për rrethimet e tyre. Ishte kjo klasë e gjerë samurai e cila përcaktoi karakterin e Edos, veçanërisht në kontrast me dy qytetet kryesore të Kyoto dhe Osaka asnjëra prej të cilave nuk drejtohej nga një daimyō ose kishte një popullsi të konsiderueshme samurai. Karakteri i Kyoto u përcaktua nga Gjykata Perandorake, fisnikët e gjykatës, tempujt e saj budistë dhe historia e saj; Osaka ishte qendra tregtare e vendit, e mbizotëruar nga chōnin ose klasa tregtare.
Zona e njohur si Shitamachi ishte qendra e kulturës urbane. Tempulli i lashtë budist i Sensō-ji qëndron ende në Asakusa, duke shënuar qendrën e një zone të kulturës tradicionale Shitamachi. Disa dyqane në rrugët afër tempullit kanë ekzistuar vazhdimisht në të njëjtin vend që nga periudha Edo.
Ura e Mehmet Pashë Sokoloviqit
300px|parapamje Ura e Mehmet Pashë Sokoloviqit është një monument i rëndësishme i trashëgimisë kulturore boshnjake e cila gjendet mbi lumin Drina afër qytetit Vishegrad në Bosnje dhe Hercegovinë. Është shpallur monument kombëtar nga ana e organeve shtetërore dhe po ashtu gjendet edhe në listën e monumenteve të mbrojtura nga UNESCO.
Historiku
Ura është ndërtuar në periudhën 1571 - 1577, në rrugën që lidh Bosnjën me Konstandinopojën mbi lumin Drina afër qytetit Vishegrad. Ndërtimi i urës iu besua arkitetkit të famshëm turk, Koça Mimar Sinani, arkitekt dhe mjështër i shquar i Perandorisë, një nga arkitektët më të njohur te botës. Ndërtimi i saj është financuar nga Mehmet Pasha Sokoloviçi, Vezir i Madh i tre sulltanëve (1565-79) - Sulejmani i Madhërishëm, Selim i II dhe Murati i III.
Për këtë urë dihet se është riparuar rreth vitit 1664, pastaj në vitet 1875, 1911 dhe 1939/40. Gjate tërheqjes se austriakëve nga Vishegradi në vitin 1914, u dëmtua një hark, dhe vitin tjetër ushtria serbe shkatërroi edhe një hark tjetër. Kjo gjendje e urës zgjati deri në vitin 1939, kur ajo u riparua. Nga viti 1915 deri në vitin 1939, pjesa e dëmtuar e urës u përforcua me konstruksion të hekurt mbi të cilin zhvillohej trafiku. Gjatë tërheqjes së gjermanëve në tetor 1943 u dëmtua përsëri. Pas Luftës së Dytë Botërore qendra e urës, e njohur si divan-porta ose kapija-sofa, u zgjerua dhe shpejt u bë një vendtakim popullor për njerëzit nga Vishegradi dhe rrethinat e saj.
Romani i Ivo Andriçit "Ura mbi Drin", për të cilin autori fitoi Çmimin Nobel dhe është përkthyer në shumë gjuhë, është i bazuar në historinë e kësaj ure. Romani paraqet historinë e urës dhe përmes saj autori rrëfeu historinë e gjithë rajonit ashtu si edhe të shumë ngjarjeve të tjera të rëndësishme që lidhen me këtë urë.
Levergies
Levergies është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Levergies ka një popullsi prej 567 banorë dhe sipërfaqe 7.67 km², me një dendësi prej 74 banor/km².
Shtëpi banimi Ismet Veseli
Shtëpia e banimit e Ismet Veselit është një monument i trashëgimisë kulturore në Kopiliq i Epërm, Skënderaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Bureleshi
Burelesh (greqisht: Κουμαριά/Koumariá) është fshat në qarkun e Janinës, Greqi. Përpara vitit 1928, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Μπουρελέσα/Bourelésa.
Ujku te dentisti
Ujku te dentisti : vjersha humoristike, me autor Dionis Bubani, red. Kalosh Çeliku, pikt. Zef Bumçi. Botuar në Shkup në vitin 1996 nga "Asdreni". Libri ka 81 faqe dhe me ilustrime.
Shënime: Letërsia shqipe, letërsia për fëmijë, poezia.
Gjuha alemaniko-gjermane
Alemanik (Gjermanisht: Alemannisch) është një grup dialektish të degës së Gjermanishtes së Epërme të familjes gjermane të gjuhës. Emri rrjedh nga aleanca e lashtë gjermane e fiseve të njohura si Alemanni ("të gjithë njerëzit")
Shpërndarja
Dialektet almanike fliten nga rreth 10 milion njerëz në tetë vende:
Statusi
Alemannika përbëhet nga një vazhdimësi dialektesh, nga Alemannikja më e lartë e folur në jug malor deri në Suabinë në veri relativisht të sheshtë, me më shumë karakteristika të gjermanishtes standarde, më larg veriut.
Disa linguistë dhe organizata që dallojnë ndërmjet gjuhëve dhe dialekteve kryesisht në bazë të kuptueshmërisë reciproke, si SIL International dhe UNESCO, përshkruajnë Alemannic si një nga disa gjuhë të pavarura. ISO 639-3 dallon katër gjuhë: gsw (gjermanisht gjermanisht), swg (gjermanisht gjermanisht), wae (Walser gjermanisht) dhe gct (Alemán Coloniero, folur që nga viti 1843 në Venezuelë).
Në këtë nivel, dallimi midis një gjuhe dhe një dialekt shpesh konsiderohet një çështje kulturore dhe politike, pjesërisht për shkak se gjuhëtarët nuk kanë arritur të bien dakord mbi një standard të qartë. Standardi gjerman përdoret në formë të shkruar dhe gojarisht në kontekste formale, në të gjithë rajonet që flasin albanianisht (me përjashtim të Alsas, ku përdoren francezët ose dialekti alsasit i Alemannicit), dhe varietetet almanike në përgjithësi konsiderohen dialekte gjermane (më saktë, një grup dialektesh brenda Gjermanisë së Epërme) dhe jo gjuhë të veçanta.
Tcp protokolli
Tcp protokolli – Transmission Control Protocol është protokolli i kontrollit të transmisionit, një protokoll kryesor i një koleksioni të protokolleve të internetit. Origjinën e ka në zbatimin e rrjetit fillestar në të cilin ky protokoll e plotësoi Internet Protokollin (IP). Kështu, I tërë koleksioni njihet si TCP/IP. TCP siguron dërgim të sigurt, të rënditur si dhe kontroll të gabimeve të stream të oktetave mes aplikacioneve të ekzekutuara në host që janë duke komunikuar në një rrjetë IP. TCP ëshë protokolli kryesor në të cilin mbështeten aplikacionet e Internetit si WWW, email, transferimi I fajllave etj. Aplikacionet të cilat nuk kërkojnë transferim të sigurtë të të dhënave mund të përdorin UDP (User Datagram Protocol), I cili siguron komunikim pa lidhje, i cili zvogëlon vonesën e transerimve ne vend të sigurimit të sigurisë.
TCP=TeCePe është për transmetimin e të dhënave nga një aplikacion në internet. TCP është përgjegjëse për përgatitjen e të dhënave brenda paketave të IP para se të dërgohen, dhe për gatitjen e paketave kur të arrijnë.
Histori
Në Maj 1974 Instituti i Inxhenierave të Inxhinerisë Elektronike dhe Elektrike  Institute of Electrical and Electronic Engineers (IEEE), publikuan një dokument të quajtur “Protokolli për komunikimin e paketave të rrjetës”. Autorët e dokumentit, Vint Cerf dhe Bob Kahn, kanë përshkruar një protokoll të Internetworkit për shpërndarje të burimeve duke përdorur packet-switching në mes të nyjeve. Një komponente kryesore e kontrollit të këtij modeli ka qenë Transmission Control Program që permbante të dyja linqet connection-oriented dhe datagram serviset në mes të hosteve. Transmission Control Program më vonë u nda në një arkitekurë modulare qe përmban Transmission Control Protocol tek shtresa connection-oriented dhe Intrenet Protocol tek shtresa e internetroking. Model I bë I njohur si TCP/Ip protokolli.
Funksioni në Rrjetë
Protokolli i kontrollit të transmisionit siguron një servisë të komunikimit në një nivel ndërmjetësues në mes të një aplikacioni dhe të internet protokollit. Ky protokoll siguron lidhje host-to-host në shtresën e Transportit( Transport Layer) të modelit të internetit. Në shtresën e transportit, protokolli i mbanë të gjitha duarshtrëngimet(handshaking) dhe detajet e transmisionit dhe prezanton një abstraksion të lidhjes së rrjetit me aplikacionin.Në shtresat më të ulëta, përshkak të mbingarkimit të rrjetës, të balancimit të ngarksës së trafikut, ose sjellje tjera të papritura të rrjetës, IP paketat mund të humbasin, dyfishohen, ose të pranohen në rënditje të gabuar.Tcp I detekton këto probleme, kërkon ritransmision të të dhënave të humbura,i rirënditë të dhenat e rënditura gabimisht, e poashtu ndihmon në zvogëlimin e mbingarikimit të rrjetës në mënyrë që të zvogëloj shfaqjen e problemeve tjera.Nëse e dhëna nuk dërgohet, burimit I asaj të dhëne lajmërohet për këtë dështim në transimision. E nëse TCP pranuesi pranon të gjithë sekuencën e okteteve të transmetuara, ai I dërgon këto të dhëna të aplikacioni marrës.Tcp garanton që e dhëna nuk do të ndryshojë në asnjë bitë gjatë transmetimit, në rënditje të saktë.Derisa transferimi I paketave në shumë rrjeta nuk është i sigurtë,një teknikë e njohur si njohja(aknoëlegment) pozitiv më transmision përdoret për të garantuar sigurinë në trasferimin e paketave.
Struktura e TCP segmentit
Një Tcp Segment përmban një header (koke) segment dhe një data seksion.TCP header-I permban 10 fusha të detyrueshme dhe 1 fushë opsionale.Data seksioni është pas header-it. Gjatësia e data seksionit të të dhënave nuk është e specifikuar në segmentin e header-it. 700 px|parapamje|qendër|TCP segmenti
Operacioni I Protokollit
Operacionet e TCP protokollit janë të ndara në tri faza. Lidhjet duhet të vendosen në mënyrë të duhur në një proces të shtrëngimit të duarve shumë hapësh para hyrjes në fazën e transferimit të të dhënave.Pasi transferimi i të dhënave të përfundojë, lidhja perfundimtare mbyll qarkun e krijuar dhe liron të gjitha burimet e alokuara.
Ministria e Shëndetësisë e Lituanisë
Ministria e Shëndetësisë e Republikës së Lituanisë (Lituanisht: Lietuvos Respublikos sveikatos apsaugos ministerija) është ministri e Republikës së Lituanisë.
Danel Sinani
Karriera ndërkombëtare
Ai bëri debutimin e tij ndërkombëtar me Luksemburgun në vitin 2017.
Jeta personale
Sinani ka lindur në Beograd, Serbi dhe Mal i Zi, nga prindër shqiptar nga Sharri i Kosovës. Në moshën 5 vjeçare, ai me familjen e tij u zhvendos në Luksemburg.
Vregny
Vregny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Vregny ka një popullsi prej 90 banorë dhe sipërfaqe 4.5 km², me një dendësi prej 20 banor/km².
Oshlani
Oshlan është një vendbanim në komunën e Vushtrrisë, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Ashlan. Ky vendbanim është po ashtu, mjaft I vjetër. Përmendet në vitin 1455 dhe i kishte pasur 42 familje, që do të thotë se ishte aq I madh sa ishte asokohe Gjilani. Ai shtrihet rrëzë malit Çiçavicë dhe është rreth 7 km në perëndim të Vushtrrisë. Këtu gjenden disa vende hidrografike interesante sikurse: Përroi i Davidit, Përroi i Milicës, etj.
Athens, Georgia
Athens, Georgia (Athens-Clarke, Georgia) është një qytet në qarkun Clarke të shtetit federal Georgia, SHBA. Në Athens, Georgia jetojnë 115452 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 328.8 banor/km2 (851.5 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 306.2 km2 (118.2 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 194 m (636 ft).
Kulla e Rexhë Gashit
Kulla e Zeqir Gashit është një monument i trashëgimisë kulturore në Skënderaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Historiku
Në lagjen Gashi, fshati Abri e Ulët, Komuna e Skenderajt, gjendet kulla dykatëshe (Sipas njësimit në popull ) e Rexhë Gashit. Si mbase të dhënave që na i ofroi njëri nga pasardhësit e familjes Gashi, konkretisht Miftar Gashi thotë se Kulla është ndërtuar nga Zeqir Gashi, diku ka viti 1906. Kullën e kanë punuar mjeshtrit e Likofcit, Vesel Zymberi dhe Bajrushë Hyseni, që ishin miqësi me familjen Gashi. Kulla me etazhë (p+K), kati përdhe ka shërbyer enkas për kuajt e familjes dhe miqëve, ndërsa në kat është oda dhe divanhanja. Kulla ka shërbyer enkas për mysafir, si dhe për takime të rëndësishme të karakterit kombëtar. Në këtë kull janë zhvilluar shumë takime të rëndësishme, të patriotëve të shquar të asaj kohe, që e përfshin periudhën nga lufta e par botërore e gjer me mbarimin e luftës së dytë botërore, por edhe mbase kësaj gjer në luftën e fundit të vitit 1998-1999. Nder figurat më të shquara qe zhvilluan takime ne ketë kullë ishin: Azem Bejta, Shaban Polluzha, Xhemajl Abria. Pas luftës së par botërore kulla ka shërbyer edhe si bujtinë për tregtarët e asaj kohe. Pasi që Zeqir Gashi ishte pleqnar i Asaj kohe, kulla ka shërbyer si vend për pajtimin e gjaqeve. Kulla deri në vitet 1988 ka qenë e banuar. Në kohën e luftës së fundit (1998) e gjer në mbarimin e saj, kanë banuar familjarët e saj. Kulla ka një pamje estetike, duke ruajtur origjinalitetin e sajë, duke qenë e hapur për vizitorë falë intervenimeve që janë bërë në të, në vitin 2014 ku janë ndërmarr masa emergjente brenda kësaj kulle, nga Ministria e Kulturës Rinisë dhe Sportit. Kulla e ndërtuar mbi themele guri ka etazhin e përdheses dhe katin. Muret konstruktive janë të ndërtuara nga gurët e latuar te cilit janë të shtanguar me hatulla druri te vendosura horizontalisht ne pesë radhe dhe radha e gjashtë qe funksionon edhe si kurorë e konstruksionit te kulmit nga druri. Shtyllat mbajtëse të vendosura ne katin përdhe krijojnë stabilitet dyshemesë se katit te sipërme përmes jastëkut te profilizuar te vendosur mbi shtyllë. I gjithë konstruksioni meskatit, shkallët,tavanit dhe kulmit janë nga druri. Kulla ka në enterier te pasur me dru që dallohet nga kullat tjera ne rajon. Dollapët ne fomre nishi ( dollap te groposur ), raftet e profilizuara (sergjene), trapazani, divanhanaj, si dhe tavani prej dërrasave me vana e ne mes te tavanit dallohet rozeta e thelluar me plastike te kornizës qe thekson pjesën e rafshtë te tavanit nga ajo e thelluar ( pjesa e theluar mban gjurmët e ngjyres se gjelebert dhe oker). Kulla është jashtë funksionit. Ne vitin 2014 janë bere intervenime emergjente nga MKRS ne pjesen e mbuleses dhe kulmit. Në vitin 2014 u ndërmorën masat emergjente, investitor MKRS.
Shtëpi banimi - Fetah Loshi
Shtëpi banimi e Fetah Loshit është një monument i trashëgimisë kulturore në Pemishte, Skënderaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Arsimi terciar
parapamje|245x245px| Studentët duke ndjekur një ligjëratë në një institucion të arsimit terciar: Universiteti i Teknologjisë në Helsinki Arsimi terciar i njohur gjithashtu edhe si arsimi i nivelit të tretë, i shkallës së tretë ose arsimi pas arsimit sekondar (të mesëm), është niveli arsimor që fillon pas përfundimit të një shkolle që ofron një arsim të mesëm. Për shembull, në përkufizimin e Bankës Botërore në kuadër të arsimit terciar përfshihen universitetet, shkollat profesionale dhe kolegjet. Përderisa arsimi i lartë përfshinë studimet universitare dhe studimet pasuniversitar, arsimi profesional përtej arsimit të mesëm është i njohur si arsimim i mëtutjeshëm në Mbretërinë e Bashkuar, apo arsim i vazhdueshëm në Shtetet e Bashkuara.
Arsimi terciar në përgjithësi zakonisht përfundon me marrjen e çertifikatave, diplomave ose gradave akademike.
UNESCO ka deklaruar se arsimi terciar përqendrohet në përpjekjet e të nxënit në fusha të specializuara. Ai përfshin arsimin akademik dhe arsimin e lartë profesional.
Bankës Botërore në Raportin e Zhvillimit Botëror të vitit 2019 për të ardhmen e punës argumenton se duke pasur parasysh të ardhmen e punës dhe rritjen e rolit të teknologjisë në zinxhirët e vlerave, arsimi terciar bëhet edhe më i rëndësishëm për punëtorët në konkurrencën e tregut të punës.
Kristina Gentile Mandala
Kristina Gentile Mandala (1856 - 1916) shkrimtare arbëreshe nga fshati Piana degli Albanesi në Sicili
Biografia
Kristina Gentile Mandala u lind në vitin 1856 në fshatin Piana degli Albanesi në një familje arbëreshe. U arsimua në Kolegjin e Shën Mërisë ku u entuziazmua me veprat e Jeronim De radës, Dhimitër Kamardës etj. Kristina mblodhi dhe botoi përralla arbëreshe si dhe botoi vjersha në revistat e kohës. Është autore e dy veprave poetike:
Krijesa legjendare
__NOINDEX__ Një krijesë legjendare (gjithashtu krijesë mitike ose mitologjike) është një lloj entiteti imagjinar, zakonisht një hibrid, që nuk është provuar dhe që përshkruhet në folklor (duke përfshirë mitet dhe legjendat), por mund të paraqitet në tregimet historike përpara modernitetit.
Në epokën klasike, krijesa monstruoze si Ciklopët dhe Minotauri shfaqen në përralla heroike që protagonisti t'i shkatërrojë. Krijesa të tjera, si njëbrirëshi, u pretenduan në rrëfimet e historisë natyrore nga studiues të ndryshëm të antikitetit. Disa krijesa legjendare e kanë origjinën e tyre në mitologjinë tradicionale dhe besohej se ishin krijesa të vërteta, për shembull dragonjtë, grifinët dhe njëbrirëshit. Të tjerat bazoheshin në takime të vërteta, me origjinë nga rrëfimet e ngatërruara të tregimeve të udhëtarëve, si p.sh. Qengji perimesh i Tartarit, i cili supozohej se u rrit i lidhur me tokë.
Alexander Petrov (shahist)
Alexander Dmitrievich Petrov (Rusisht: Алекса́ндр Дми́триевич Петро́в) (12 shkurt 1799 – 22 prill 1867) ishte shahist, kompozitor dhe shkrimtar shahu rus.
Petrov lindi në në një familje fisnike dhe zakonisht mbahet mend si mjeshtri i parë i madh i shahut rus. Nga viti 1804, ai jetoi në Shën Petersburg. Në vitin 1809, ai mundi Kopev dhe Baranov, shahistët kryesorë të Petersburgut dhe u bë lojtari më i mirë rus në moshën 15 vjeç. Për mbi gjysmë shekulli Petrov u konsiderua lojtari më i fortë i Rusisë.
Ai është një autor i manualit të parë të shahut në rusisht (Shakhmatnaya igra (...), St Petersburg 1824). Ai gjithashtu analizoi me Carl Jaenisch hapjen që më vonë u bë e njohur si Mbrojtja e Petrovit ose loja ruse (C42).
Nga viti 1840 jetoi në Varshavë (atëherë në Perandorinë Ruse), ku luajti me sukses kundër mjeshtrave të shahut të Varshavës: Alexander Hoffman, Piotrowski, Szymański, Siewieluński, Hieronim Czarnowski, Szymon Winawer, etj.
Petrov fitoi ndeshje kundër D.A. Baranov (4–2) më 1809, Carl Jaenisch (2–1) në Shën Petersburg më 1844; Princ Sergey Semenovich Urusov (3–1) në Shën Petersburg më 1853 dhe (13.5–7.5)  në Varshavë më 1859; dhe Ilya Shumov (4–2) në Shën Petersburg më 1862.
Gjatë Kryengritjes së Janarit (1863–1864), ai u largua nga Varshava për në Vjenë dhe Paris. Ndër të tjera, ai luajti një ndeshje me Paul Journoud në Paris më 1863.
Petrov vdiq në Varshavë në vitin 1867, në moshën 68 vjet.
Problemi i tij më i njohur është "Tërheqja e Napoleonit I nga Moska" (Shën Petersburg 1824).
Primož Gliha
Primož Gliha (lindur më 8 Tetor 1967) është një ish-futbollist slloven.
Kombëtarja
Për reprezentacionin slloven ka luajtur 28 ndeshje.
Ruzhica Sokiq
Ružica Sokić (lindur në 14 dhjetor 1934 - 19 dhjetor 2013) e njohur ndryshe si Ruža Soda, ishte një aktore dhe shkrimtare serbe. Lindur në Beograd, në periudhën e Federatës Jugosllave, Sokić nisi karrierën në aktrim në 1957 dhe ka marrë pjesë në 40 filma dhe emisione televizive. Roli i saj i fundit ishte në 2011. Në tetor 2010, ajo publikoi librin “Pasioni për fluturimin”.
Ružica Sokić u diagnostikua me sëmundjen e Alzheimerit dhe u largua nga jeta për shkak të kësaj sëmundjeje në 19 dhjetor 2013 në moshën 79 vjeçare, në vendlindjen e saj, në Beograd.
Shtëpi banimi Hajdar Riza
Shtëpi banimi Hajdar Riza është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Servais
Servais është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Servais ka një popullsi prej 306 banorë dhe sipërfaqe 5.51 km², me një dendësi prej 56 banor/km².
Gazetari hetuese
Gazetaria hetuese, është një zhanër gazetareske që karakterizohet nga kohëzgjatja e punës në të njëjtën temë dhe nga hulumtimi i gjerë.
Duke u konsultuar me disa burime dhe duke pyetur disa specialistë të subjektit ose dëshmitarëve të ngjarjeve, gazetari hetues mund të rendisë informacionin në mënyrë më efektive dhe të zbulojë fakte të reja. Njohja e tij e fakteve do të reflektojë më mirë realitetin dhe analiza e tij do të jetë më e mirë.
1964–65 Kupa Evropiane
Kupa Evropiane 1964-65 garimin e ekipeve kampione të ligave të shteteve evropiane u fitua nga ekipi italian Inter Milan për herë të dytë në ndeshjen finale kundër ekipit Benfica.
Filip Papajani
alt=Filip Papajani|parapamje|139x139px|Filip Papajani Filip Papajani (Elbasan, 1878 - 1945) Shkrimtar e publicist. Pasi kreu mësimet e para në Elbasan, studioi për mjekësi në Rumani. Mori pjesë në lëvizjen patriotike demokratike të viteve 1921-24. Publikoi gazetën politike-letrare "Shkumbini" (1921). Shkroi në disa gjini: poemat Osman Maria (1913) dhe Ndreka (1925), përmbledhjen poetike "Elbasani" (1938), tregimet e gjata "Pelasgë! Vllaznim! Qytetnim!" (1923), "Bardhushi" (1930), "Fatbardhi" (1934), drama "Mojsi Golemi" (1928) etj.
Në veprat e Filipit zotërojnë temat karakteristike për letërsinë e Rilindjes Kombëtare. Në disa vepra tregoi jetën e vështirë të vegjëlisë ("Proka", 1936).
U njoh me psedonimin LIPI.
Biografia
U lind në lagjen Kala të Elbasanit më 1878. Që në vogëli kishte shfaqur tendenca pavarësie dhe mosbesimi në çdo gjë. Nuk i besonte fesë dhe "tallej" me “njerëzit e zotit”, priftërinjte e hoxhallarët, megjithëse me kalimin e viteve u lidh me miqësi të ngushtë me ta.
Nuk dihet se çfarë shkolle të mesme arriti të përfundonte, por fakti është se shkoi në Rumani me në xhep adresën e një dajës së tij që kishte shkuar emigrant shumë vjet më parë dhe lajmet që vinin në Elbasan e tregonin se kishte arritur të bëhej pasanik i madh. Dajën e gjeti shëndoshë e mirë por sa për pasurinë, vetëm në ëndërr e kishte parë. Kishte mbetur pjatalarës nëpër restorantet më të mira të Bukureshtit.
Filipi me të mbërritur u rregjistrua në Universitet, në Fakultetin e Mjekësisë. Për të mundur të paguante studimet dhe jetesën punoi edhe ky, me rekomandimin e dajës, si pjatalarës nëpër restorante në turnin e dytë e të tretë.
Në Rumani gjeti një ambient ku vlonte fryma e zjarrtë patriotike e ku të gjithë shqiptarët e kolonisë së Bukureshtit punonin dhe përpiqeshin për Shqipërinë. Në Koloninë patriotike të Bukureshtit Filipi mori pjesë në Lëvizjen për një Shqipëri të pavarur që drejtohej nga Princi Albert Gjika, rumun me origjinë të largët shqiptare, personalitet mjaft i dëgjuar në qarqet politike e letrare rumune të asaj periudhe. Ai ishte i vëllai i shkrimtares mjaft të njohur Elena Gjika e cila në letërsi njihet me pseudonimin “Dora d’Istria”.
Filipi pranoi gjithashtu që Princ Gjika t’i vinte kurorën e martesës në Kishën Katedrale të Bukureshtit. Kjo ngjarje për arsye të personalitetit të Princ Gjikës u pasqyrua në faqet e para të shtypit të kohës duke u bërë shkas që çështja shqiptare të marë karakter të veçantë publik, duke ngjallur interes e diskutime të veçanta në shtyp pikërisht në një periudhë kur Shqipëria ishte ende nën zgjedhën turke. Shumë pak (për të mos thënë aspak) njihej në popullin rumun ekzistenca e saj dhe problemet që e preokuponin në botën e jashtme.
Filipi bënte pjesë gjithashtu në grupin e shqiptarëve të Kolonisë së Bukureshtit të cilët më 23 Prill 1905 organizuan në sallën e Teatrit Kombëtar të Bukureshtit një Kongres ku morën pjesë si të ftuar përfaqësues nga kolonitë shqiptare nga bota mbarë e nga Shqipëria, si dhe personalitete politike, publike, e letrare nga e gjithë Rumania. Kongresi doli me kërkesën e propozuar nga vetë Princ Gjika për një Shqipëri të Pavarur. Kongresi zgjodhi një komitet qëndror e vendosi të botojë një gazetë me emrin “Kombi”. Kongresi mori gjithashtu vendimin që të përgatitej kryengritja e armatosur. Për këtë caktoi një organ drejtues në të cilin bënte pjesë edhe Filip Papajani.
Filipi bashkëpunoi me gazetat në gjuhën shqipe që botoheshin në Bukuresht. Ai u bë mik i ngushtë i Asdrenit dhe kur ky i fundit aty nga vitet ’30 erdhi për një vizitë në Shqipëri, qëndroi për disa ditë si bujtës i Doktor Filipit në Pogradec.
Filipi në Bukuresht u njoh me familjen e një emigranti nga Korça i cili ishte vendosur përfundimisht në Rumani dhe kishte marrë me vete gjithë familjen duke e ndërruar mbiemrin në Kostandinesku. U fejua me të bijën e tij dhe u martuan po në Bukuresht më 1909. Aty në 1910 lindi vajza e parë Margarita.
Si patriot dhe nacionalist i zjarrtë, menjëherë pas shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë më 1912, lë familjen në Bukuresht dhe vjen në Atdhe së bashku me Asdrenin me një delegacion të kryesuar nga Pandeli Evangjeli për të përkrahur vendosjen e Princ Wid-it si Mbret të Shqipërisë. Ai erdhi edhe dy herë të tjera në Korçë me një grup vullnetarësh për të luftuar kundër andartëve grekë që kishin zaptuar Korçën dhe kishin vrarë priftin Ballamaçi.
Më pas Filipi u bashkua me çetën e Mihal Gramenos duke u bërë shkas të krijohej edhe një miqësi e shëndoshë familjare, miqësi që gratë e tyre Niqi e Mihal Gramenos dhe Angjeliqia e Filipit e mbajtën gjithmonë.
Në vitin 1919 thërret në atdhe familjen dhe së bashku vendosen në Elbasan ku filloi të punojë si mjek duke lënë një përshtypje shumë të mirë në popull e duke i shërbyer me përkushtim atij, veçanërisht  kur në Elbasan u parhap epidemia e kolerës dhe e gripit spanjoll.
Filipi vazhdon të shkruajë dhe më 1921 themelon me shpenzimet e veta gazetën “Shkumbini” në të cilën boton disa kryeartikuj shumë të fortë kundër regjimit që po vendosej në Shqipëri. Këtë aktivitet patriotiko-demokratik e vazhdoi deri në vitin 1924.
Në arkivat e muzeut të Elbasanit është zbuluar së fundmi edhe marshi muzikor i shkruar për emrin e shquar dhe patriotin shqiptar Aqif Pashë Biçaku. Teksti i marshit është shkruar nga Filip Papajani. Sipas historianit Shyqyri Demiri në një biografi të shkurtër të shkruar në vitin 1976 me rastin e 50-vjetorit të vdekjes së Aqif Pashës, teksti i këtij marshi është shkruar nga Fillip Papajani, i cili i ka bërë një vlerësim me vend Aqif Pashës.
Meqë klima e Elbasanit ishte e papërshtatme për familjen e cila ishte mësuar me klimën e thatë e të ftohtë të Bukureshtit, Filipi vendoset në Pogradec. Duke qenë nga natyra romantik ndërton shtëpinë në bregun e Liqenit të Ohrit, aq afër sa në dimër kur frynte veriu dallgët e liqenit përplaseshin tek muret e shtëpisë. Nga ana tjetër disa thonë se një nga arsyet e largimit të Doktor Lipit nga Elbasani ishte edhe intriga e kurdisur nga feudalet vendas (veçanërisht Vërlaci), sikur Filipi në vizitat e tij mjekësore nëpër familje kishte vizituar dhe rënë në dashuri me atë që konsiderohej në atë kohë si gruaja më e bukur e Elbasanit.
Ndërsa në të vërtetë njerëz të afërm të familjes e shpjegojnë kështu arsyen e largimit të tij nga Elbasani. Gjatë kohës që ushtroi profesionin e mjekut, në periudhën e kolerës dhe të gripit spanjoll, ai kishte fituar një sasi napolonash flori të cilat ja la nuses së dajës, në shtëpinë e të cilës ishte vendosur, për t’i ruajtur. Tashmë i sigurt që kur të kthehej do të ndërtonte një shtëpi të tijën, u nis për të marrë familjen në Bukuresht. Nga nisja për në Rumani, përgatitja e familjes dhe kthimi në Shqipëri, kaluan pothuaj afërsisht gjashtë muaj. Me të ardhur në Elbasan i kërkon nuses së dajës që t’i kthejë napolonat për të ndërtuar shtëpinë. Si për habi ajo i thotë se parartë u shpenzuan për të mbajtur shtëpinë.
Filipi nuk e prishi terezinë. Ai mori familjen dhe u vendos në Pogradec. Me t’u larguar Filipi, daja i tij ndërtoi në Elbasan kafen më të madhe dhe më luksoze të qytetit. Kjo ishte pra e vërteta e largimit të tij nga Elbasani.
Por nuk duhet të harrojmë se një nga shkaqet ishin dhe kryeartikujt që botonte në gazetën e tij “Shkumbini” si dhe aktiviteti i tij perparimtar, antifeudal e në favor të fshatarësisë. Që prej asaj dite e deri sa vdiq më 1945, Filipi nuk shkeli më në Elbasanin e tij të dashur, të cilit i kushtoi edhe një poemë plot mall me titull “Elbasani”. Kjo poemë vazhdon akoma në ditët e sotme të kujtohet, të mësohet përmendësh dhe të recitohet në ambiente shoqërore apo familjare.
Due t'këndohet Elbasani
Vendi em, ku un' kam le;
Shok e vllazën za më mbani
Dhe ti Zanë, ja me ne
Kangës për krye tyt eti,
Thueja holl' me za të naltë
Qarku, rrethi dhe qyteti
Sot t'mos mbeten zhy me baltë.
Elbasani asht qyteti
Mbi qytetet, qytet mbreti
Vend, fole e ditunisë.
Shpati varet tatëpjetë
Tyk' u unjun dalëngadalë,
Zbresin malet lart nga retë
Në Dumre t'harroj idhninë
Që mka jetën fort brengosë;
N'Mokër t'egër ta shoh dhinë;
N'Krrabë kur bie bari n'kosë.
Kur të vdes, shokë, t'më shtini
N'Ebasan afër Shkuminit,
Pran t'jet druja e ullinit.
Përmbi vorr t'mos vini rrasë,
Gurë t'randë t'Elbasanit,
Opiçina
Opiçina ësht një fshat në provincën e Triestes, në afërsi të qytetit të Triestes.
Filip Papajani
Biografia
Filipi që në rininë e tij në Rumani ishte marrë me gazetari duke pasur pasionin e të shkruarit. Në Bukuresht më 1913 ai boton poemën “Osman-Maria” ku dy të rinj me fe të ndryshme bien në dashuri. Këtë dëshirë ja plotësoi djali i dytë Bardhyli i cili u martua me myslimanen Nexhibé duke lindur tre djem, Ovidio, Iliri e Skënderi e duke kaluar një jetë shumë të lumtur së bashku.
Aty në breg të liqenit sa herë që kishte kohë të lirë dhe kur i qëllonte të mos shkonte sa nga një fshat në tjetrin për vizitat mjekesore e për të kuruar të sëmurët, hipur në kalë (i vetmi mjet trasporti i asaj kohe), i mbështjellë me gunën e barinjve, me pushkë në krah e revole në brez, Filipi frymëzohej e shkruante vjersha e tregime duke u renditur bashkë me shkrimtarët e Rilindjes Kombëtare në fillim me pseudonimin “Rasa e Bardhë” dhe më vonë deri sa vdiq me pseudonimin “LIPI”. Me këtë emër njihet edhe në letërsinë shqiptare ashtu siç është cilësuar edhe në F.E.SH. Ndërsa në popull e thërrisnin “Doktor shurdhi” për arsye se nuk dëgjonte mirë nga veshët.
Nga shkrimet e tij mund të përmendim tregimet e gjata “Pellazgë, Vllaznim-Qytetnim” (1923), poemen “ Ndreka” (1925), dramat “Moisi Golemi” (1928), “Bardhushi” (1930) e “Fatbardhi” (1934). Për jetën e vështirë të vegjëlisë shkroi tregimin e gjatë “Proka Dhe Vepra të Tjera” (1936), si dhe përmbledhjen poetike “Elbasani” (1938) i influencuar aty këtu edhe nga poeti i madh rumun Eminescu. alt=Proka|parapamje|Proka|majtas Në lidhje me tregimin “Proka” kemi gjetur një shënim nga shkrimtari elbasanas Hyjni Ceka shkruar në Enciklopedinë e personaliteteve elbasanase të titulluar “Në Panteon, drejt Panteonit” i cili shkruan se tregimi i sipërpërmendur është ekranizuar edhe nga “Kosova Film” duke fituar çmim në Festivalin e Kanës ku u prit shumë mirë nga publiku europian.
Filipi shkroi edhe tregime të shkurtra si ai me titull “Kukudhi i Kavajës” i cili  u botua në vitin 1923 në gazetën “Shkumbini” e që më vonë zuri vend në antologjitë e leximeve letrare të shkollave. Ky tregim u ribotua më vonë në “Antologji e Tregimit Shqiptar 1884-1939”, botuar në vitit 1986.
Në ambientin e asaj periudhe pati një riperkusion edhe në shtypin e kohës pasi kur Prefekti i Kavajës lexoi tregimin, duke kujtuar se po trajtohej një ngjarje e vërtetë që kishte ndodhur në qytetin e tij, protestoi energjikisht në shtypin lokal të kohës. Sipas tij pas hetimesh të kujdesshme që kishte urdheruar të kryheshin, nuk i kishte rezultuar që kjo ngjarje të kishte ndodhur në Kavajë por me siguri që do të kishte ndodhur në ndonjë qytet tjetër si p.sh. në Durrës.
Në kulmin e luftës në 1943 zgjidhet kryetar i të parës Këshillë Nacional Çlirimtare të qytetit dhe më vonë Kryetar i Këshillit të Rrethit të Pogradecit duke u bërë shkak që banda e Xhevat Starovës ti vjedhë e ti djegë shtëpinë. Për shkak të aktivitetit të tij të hershëm patriotik e letrar, si dhe për shkak të lidhjeve që kishte krijuar që në rini me shokët e tij të fëmijërisë në Elbasan, pati një miqësi të ngushtë me të gjitha shtresat politike të vendit.
Miqësi të ngushtë pati veçanërisht me Lef Nosin, edhe ky elbasanas e shok fëmijërije, i cili ndërhyri pranë Komandaturës Gjermane dhe ja shpëtoi të birin Virxhilin i cili ndodhej në burgun e Selanikut i kapur rob dhe i dënuar me pushkatim. Gjithashtu e ruajti miqësinë me Kryepeshkopin e Shqipërisë Imzot Kristofor Kisin dhe me Kryetarin e Komunitetit Mysliman Shqiptar Haxhi Hafiz Musain, të cilët kur vdiq në Mars 1945 e përcollën që të dy për në varreza duke ecur njëri në të djathtë dhe tjetri në të majtë të arkivolit. Kjo bëri përshtypje shumë të madhe pasi njerëzit pyesnin “ky që vdiq ishte kristian apo mysliman?”. LIPI ishte dhe mbeti vetëm SHQIPTAR. alt=Filip Papajani ne Elbasan - I pari nga e djathta|parapamje|Filip Papajani ne Elbasan - I pari nga e djathta Për “LIPIN” profesori elbasanas Besim Qorri ka botuar edhe një monografi mjaft të detajuar me titullin “Proka dhe Vepra të Tjera”.
Një qen i zi
I zi sterrë
António Alberto Bastos Pimparel
António Alberto Bastos Pimparel (lindi më 1 maj 1982), i njohur si Beto, është futbollistë portugezë i cili luan si portier në klubin turk Göztepe S.K..
Filip Papajani
Biografia
''I math! Sa një ari                                              ''
António Alberto Bastos Pimparel
Karriera
Beto u bashkua me Leixões për Liga de Hanro 2006-07. Në mars 2009, para se sezoni 2008-09 përfundoi, Beto pranoi të zhvendoset në FC Porto me një vlerë prej 750.000 euro. Më 22 maj 2011, ai mbrojti një penallti në kupën finale, duke i dhënë kështu skuadrës fitore 6-2.
Filip Papajani
Biografia
N’oborr m’aulliu
Ktë gjak ç’m’a ngriu
Një korb qyqar
António Alberto Bastos Pimparel
Karriera
Për sezonin 2011-12, Beto u huazua në klubin rumunë CFR Cluj. Pasi u lirua nga Porto, ai vendosi të kthehej në vendin e tij dhe shënoi kontratë me S.C. Braga, por më vonë ai u transferua në klubin spanjoll Sevilla FC pasi Spardianët deshën ta forconin pozitën pas largimit të Diego López në Real Madrid - huazimi ishte rregulluar deri në qershor, me mundësinë e një transferimi të përhershëm më pas.
Numen
Artikuj mbi biografinë dhe veprimtarine e Numen
Të gjitha aktivitetet artistike të Numen janë mbuluar nga një gamë e madhe mediash si Kosovare poashtu edhe Shqipëtare:
António Alberto Bastos Pimparel
Karriera
Për shkak lëndimit të Andrés Palop, Beto bëri debutimin e tij një ditë pas arritjes, në një ndeshje kundër Atlético Madrid në pjesën e parë të gjysmë-finales së Copa del Rey, me skuadrën duke luajtur tetë minutat e fundit me nëntë lojtarë. Ndeshja e tij e parë në La Liga ishte më 3 shkurt 2013, në një fitore 2-1 kundër Rayo Vallecano.
Filip Papajani
Biografia
m’erth n’oborr
Numen
Artikuj mbi biografinë dhe veprimtarine e Numen
parapamje|Numen (Besmir Rekaj) Singer-Songwriter
Filip Papajani
Biografia
mor i gjorë!!
António Alberto Bastos Pimparel
Karriera
Ai bëri 43 paraqitje në të gjitha ndeshje në sezonin 2013-14, duke përfshirë dhjetë në UEFA Ligën Evropiane, ku ai shpëtoi dy penallti prej Óscar Cardozo dhe Rodrigo në finale kundër S.L. Benfica.
Numen
Jeta e herëshme dhe edukimi
Besmir Rekaj është lindur më 04 Shtator 1995 në Fshatin Nerodime i cili ndodhet në Republikën e Kosovës. Pasioni i tij për muzikë lindi qysh në moshë të re ku shpejt ai dhe vëllai i tij i cili identifikohet me emrin artistik Anso hapën studion e njohur si "Reverse" e cila ka provuar të jetë mjaft e sukseshme dhe përmes së cilës të dy artistët punojnë me artistë të mëdhenj të estradës shqipëtare e poashtu edhe me shumë talentë të tjerë të rinj.
António Alberto Bastos Pimparel
Karriera
Beto kaloi disa muaj në sezonin 2014-15, për shkak lëndimit: së pari në shpatullë pas përplasjes me lojtarin e Real Madrid Karim Benzema, pastaj një sëmundje në këmbën e tij të majtë. Pas përfundimit të sezonit si rezervë për Sergio Rico, ai u rikthye nga Emery për UEFA Superkupa 2015, duke performuar mirë në përgjithësi, por duke pranuar pesë gola në humbjen 4-5 ndaj FC Barcelona.
Më 6 gusht 2016, Beto nënshkroi kontratë dy vjeçare me ish-skuadrën Sporting. Ai bëri debutimin e tij më 13 tetor 2016, në moshën 34 vjeçare dhe pesë muaj, në ndeshjen kundër F.C. Famalicão për kupën portugeze; ai i'a dedikoi performancë babait të tij.
Filip Papajani
Biografia
Shtiu llahtar!!
Këndon, ç’këndon?
Mjerim lajmon.
António Alberto Bastos Pimparel
Karriera ndërkombëtare
Beto bëri debutimin e tij për Portugalinë më 10 qershor 2009, në një ndeshje miqësore 0-0 me Estoninë. Pas përfundimit të sezonit 2009-10 në fazën e 11-të të Porto, ai u emërua nga menaxheri Carlos Queiroz në një listë të përkohshme për 2010 FIFA Kupa e Botës, duke e bërë shkurtimin përfundimtar për finalet në Afrikën e Jugut ku ai nuk e la stolin e zëvendësuesve. Ai ishte gjithashtu një pjesë e papërdorur e skuadrës në UEFA Euro 2012.
Eparkia e Dibrës dhe Kërçovës
parapamje|270x270px|Eparkitë e [[Kisha Ortodokse Serbe|Kishës Ortodokse Serbe, duke përfshirë edhe Kryepeshkopatën Ortodokse të Ohrit]] djathtas|parapamje|270x270px|Harta e shtatë eparkive të Kryepeshkopatës [[Kryepeshkopata Ortodokse e Ohrit|Ortodokse të Ohrit në Maqedoninë e Veriut]] djathtas|parapamje|270x270px|Regjistrimi i famullitarëve serbë në Eparki - Raport zyrtar nga Mitropoliti Polikarpo, 25 shkurt 1904. djathtas|parapamje|346x346px|Patriku serb [[Varnava Rosiç (1930-1937), i cili më parë kishte shërbyer si peshkop ndihmës në Eparki (1910-1920)]] Eparkia e Dibrës dhe e Kërçovës (serbisht: Епархија дебарско-кичевска Episkopija debarsko-kičevska) është një eparki (dioqezë) ortodokse lindore e Kryepeshkopatës Ortodokse të Ohrit, një degë autonome dhe kanonike e Kishës Ortodokse Serbe në Maqedoninë e Veriut. Selia e saj historike është në qytetin e Dibrës. Që nga viti 2005, eparkia është nën administrimin e peshkopit Joakim Jovçevski të Pollogut dhe Kumanovës.
Devijimi (sociologji)
SI NDODH DEVIJIMI?
Eparkia e Dibrës dhe Kërçovës
Historia
Nga viti 1018 deri në vitin 1283, Eparkia e Dibrës dhe rajoni fqinj i Kërçovës ishin nën juridiksionin kishtar të Kryepeshkopatës Ortodokse Lindore të Ohrit. Në vitin 1107, kryepeshkopi Teofilakt i Ohrit raportoi se peshkopi i Dibrës duhej të ikte për shkak të luftës midis bizantinëve dhe normanëve që përfundoi me Traktatin e Devollit. Në vitin 1283, sundimi bizantin mori fund. Territoret e Dibrës dhe Kërçovës u inkorporuan në Mbretërinë mesjetare të Serbisë dhe u vunë nën juridiksionin e Kishës Ortodokse Serbe. Në 1395–1396, i gjithë rajoni u pushtua nga turqit osmanë, dhe më pas u vendos përsëri nën juridiksionin e Kryepeshkopatës së Ohrit. Nën sundimin osman, rajoni u organizua si sanxhaku i Dibrës.
Filip Papajani
Biografia
Një tra kercet
Devijimi (sociologji)
Ka raste kur te rinj te gjendur para ndonje veshtiresie, (ndonje mosmarreveshje ne familje, ndonje dashuri e pasuksesshme, suksesi i pamjaftueshem ne shkolle, mosmarreveshjet me shoke ose shoqe,) nuk kane durim qe te kerkojne zgjidhjet e duhura. Per shkak te mungeses se besimit ne Zot, ata e ngarkojne veten dhe e fajesojne veten per problemet, ose per mossuksesin ne nje çeshtje. Kane ndjenjen se kane deshtuar perfundimisht, sepse nuk e kane fituar besimin ne vetvete. Kane ndjenjen se bota po tallet me ta, sepse u mungon siguria ne vetvete. Niveli i tyre intelektual, edhe per shkak te moshes se re e mungeses se pervojes jetesore, nuk u mundeson qe te gjejne pergjigje te drejta per problemet qe kane. U krijohet ideja se ato probleme i kane vetem ata dhe se fatkeqesia e tyre nuk ka zgjidhje as shtegdalje racionale. Kur arrijne ne ate krize te thelle te mosnjohjes se vetvetes, perkatesisht te rolit qe kane ne kete bote, ata dorezohen para ndonje aventure te rrezikshme, e cila gjoja i ben ata ta ‘harrojne problemin’. Disa fillojne e marrin droge. Ka te tjere qe filloje te pine alkool, edhe ata per te ‘harruar problemet’. Shume sish e fillojne edhe duhanin, gjoja per t’i qetesuar nervat. Ndersa, ndokush i perkushtohet kumarit. Te tjere i futen trafikut te krijesave njerezore e prostitucionit, vjedhjeve ose veprimtarive te tjera kriminale. Te gjitha keto jane rruge te humbjes se sigurt. Keto rruge nuk ofrojne asnje zgjidhje per ndonje problem jetesor. Keto vetem sa e shkeputin edhe me shume personin nga vetvetja dhe i pamundesojne atij edhe me tutje qe ta njohe e ta kontrolloje vetveten.
Eparkia e Dibrës dhe Kërçovës
Historia
Në vitin 1557, kur Patriarkana Serbe e Pejës u rivendos, Eparkia e Dibrës mbeti nën juridiksionin kishtar të Kryepeshkopëve të Ohrit. Pas shtypjes së Patriarkanës Serbe (1766) dhe Kryepeshkopatës së Ohrit (1767), të gjitha eparkitë e tyre ranë nën juridiksionin e drejtpërdrejtë të Patriarkanës Ekumenike të Kostandinopojës. Që atëherë, peshkopët e Dibrës u emëruan nga Kostandinopoja dhe atyre iu dha titulli i nderit të Mitropolitit.
Filip Papajani
Biografia
''Shkak? Pa shkak!!''
Derth helm n’gjak
Eparkia e Dibrës dhe Kërçovës
Historia
Në vitin 1873, Eparkia e Dibrës u bashkua me Eparkinë e Velesit në Eparkinë e Dibrës dhe Velesit. Në vitin 1910, gjatë mandatit të mitropolit Parthenios (1907-1913), Sioni Patriarkal në Kostandinopojë emëroi arkimandritin serb Varnava Rosiç (Patriarkun e ardhshëm serb) si peshkop ndihmës në eparki, me titullin "ipeshkëv i Glavinicës".
Filip Papajani
Biografia
Ky zan’i shkret
Eparkia e Dibrës dhe Kërçovës
Historia
Sundimi osman përfundoi në vitin 1912 dhe rajoni u përfshi në Mbretërinë e Serbisë. Mitropoliti Parthenios u nis për në Greqi dhe peshkopi Varnava mori administrimin e eparkisë. Në vitin 1920, i gjithë rajoni u transferua zyrtarisht në juridiksionin e Kishës Ortodokse Serbe të ribashkuar. Në të njëjtën kohë, eparkitë lokale u riorganizuan, dhe Eparkia e Dibrës dhe Velesit u nda, Velesi dhe Kërçova u inkorporuan në Mitropolinë e Shkupit, ndërsa rajoni i Dibrës u inkorporua në Eparkinë e Ohrit e cila më vonë u shkri me Eparkinë e Manastirit në “Eparkinë e Ohrit dhe Manastirit” në vitin 1931.
Në vitin 1959, Kisha Ortodokse Serbe u dha autonomi eparkive në Maqedoninë e Veriut. Pas negociatave të dështuara dhe shpalljes së njëanshme (dhe jokanonike) të autoqefalisë së Kishës Ortodokse Maqedonase në vitin 1967, rendi kishtar u prish. Që kur Republika e Maqedonisë shpalli pavarësinë në vitin 1992, Kisha Ortodokse Serbe vendosi t'i vendosë të gjitha eparkitë në Maqedoni nën administrim special. Në vitin 1993, peshkopi ndihmës Jovan Mlladenoviç i Tetovës u emërua administrator i të gjitha eparkive në Maqedoninë e Veriut. Vitin tjetër, ai u transferua në një detyrë tjetër dhe administrimi iu dha peshkopit Pahomije Gaçiç të Vranjës.
Filip Papajani
Biografia
Plot tmer, trishtim
Pasoma
Pasomë është një vendbanim në komunën e Vushtrrisë, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Sumë.
Filip Papajani
Biografia
mbush shpirtin t’im
Shtëpia e bubit
Shënime: Letërsia shqipe, letërsia për fëmijë, poezia.
Filip Papajani
Biografia
Gjà s’perpërin
Dhoma varr
Eparkia e Dibrës dhe Kërçovës
Historia
Në vitin 2005, Eparkia e Dibrës dhe Kërçovës e riorganizuar u vu nën administrimin e Joakim Jovçevskit, peshkop i Pollogut dhe Kumanovës.
Filip Papajani
Biografia
Trupi zjarr
Nga frika ngrin
Eparkia e Dibrës dhe Kërçovës
Peshkopët
Mitropolitët e Dibrës dhe Velesit (Δεβρών και Βελισσού) nën juridiksionin e Patriarkanës Ekumenike të Kostandinopojës (1873-1920)
Referime
<references group="" responsive="0">
Filip Papajani
Biografia
Qaj e vajtoj
Po vdes, po shkoj
Një yll perëndon
Shokët lé
Bije përdhe
Udhën harron
N’errsin’u zhyt
U shojt, u mbyt
LIPI alt=Filip Papajani|parapamje|Djathtas është Filip Papajani me patriotin dibran Jashar Erebara. Do të ishte shumë me vend që të përmendim edhe dy tregimet mjaft të goditura të shkrimtarit e vjershëtorit tone të dëgjuar Prof. Dhimitër Shuteriqi, i cili i ka njohur nga afër si doktor Lipin ashtu dhe Prof. Kostaq Cipon, të dy elbasanas dhe miq të familjes, duke na dhënë një përshkrim të goditur të këtyre dy figurave dhe marrdhënieve midis tyre.
Meqënëse Prof. Dhimitër Shuteriqi në tregimet e tij i ka dhënë personazheve të mësipërm emra të improvizuar, ne do të marrim guximin që t’jua kthejmë atyre emrat e vërtetë që kanë patur në jetë. Të dy tregimet janë botuar në librin “60 Tregime Në Një” dhe më vonë u përmblodhën në vëllimin e 9-të “Tregime” të Veprës Letrare të Dhimitër Shuteriqit.
Në kapitullin e veçantë në të cilin ai shkruan kujtimet mbi Cipon, kemi të përfshirë edhe tregimet e Prof. Shuteriqit që kanë të bëjnë me Doktor Lipin e Prof. Cipon me titullin “Osman Maria”. Ndërsa në një tregim tjetër janë përshkruar kujtimet mbi profesorin e tij të gjuhës në Liceun e Korçës së bashku me kujtimet edhe te nxënësve të tjerë të Liceut për profesorin e tyre. [1] Këto strofa janë shkëputur nga vjersha "Elbasani" e Filip Papajanit, botuar më 1938.
Funksioni i masës së probabilitetit
djathtas|parapamje| Grafiku i funksionit të masës së probabilitetit. Të gjitha vlerat e këtij funksioni duhet të jenë jonegative dhe shuma të japë 1. Në probabilitet dhe statistikë, një funksion i masës së probabilitetit është një funksion i cili jep probabilitetin që një ndryshore e rastit diskrete të jetë saktësisht e barabartë me një vlerë. Ndonjëherë njihet edhe me emrin 'funksioni i densitetit diskret'. Funksioni i masës së probabilitetit është shpesh mjeti kryesor për përcaktimin e një shpërndarje diskrete probabiliteti, dhe funksione të tilla ekzistojnë për variabla të rastësishme skalare ose multivariate, bashkësia e fytyrave e të cilave është diskrete.
Një funksion i masës së probabilitetit ndryshon nga një funksion i densitetit të probabilitetit (FDP) sepse ky i fundit i vihet në korrespondence një ndryshore rasti të vazhdueshme. Një FDP duhet të integrohet përgjatë një intervali që të japë një probabilitet.
Vlera e ndryshores së rastit me masën më të madhe të probabilitetit quhet modë.