cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Princesha Ferial e Egjiptit
Jeta familjare
Babai i Ferialit, Faruk, ishte një prind shumë i rreptë gjatë mërgimit të tyre, duke kërkuar që motrat të merrnin leje edhe për gjëra të parëndësishme, si prerja e flokëve dhe mbajtja e manikyrit. Babai i saj i dha leje vetëm për të dhënë mësim te një shkollë sektare në Lozanë nëse ajo do ta mbante të fshehtë identitetin e saj.
Hixhreti
Hixhreti ka rëndësi kryesore për doktrinën e fesë islame në kuran, kështu që kuranologët (studiuesit e kuranit) të gjitha suret e kuranit i ndajnë në sure „mekkanase“ dhe „medinase“; kjo jepet në botimet standarte të kuranit në krye të secilës sure. Ky klasifikim nuk pranohet në mënyrë fare të njëzëshme por pjesa më e madhe e tij konsiderohet si e sigurtë.
Princesha Ferial e Egjiptit
Jeta familjare
Ferial jetoi pjesën më të madhe të jetës së saj pas martesës së saj jashtë Montreux, ku dha mësime të shtypit dhe letërsisë franceze. Më vonë, kur u martua, ajo dhe burri i saj drejtuan një hotel në zonë.
Në vitin 1966, Ferial u martua me zviceranin Jean-Pierre Perreten, në Westminster, Londër. Perreten ishte djali i një hoteleri zviceran dhe u konvertua në Islam për të bërë të mundur martesën. Ai mori emrin Samir Cheriff si pjesë e konvertimit të tij. Ata patën një vajzë, Yasmine Perreten-Shaarawi, në 1967. Ferial dhe Perreten u divorcuan shpejt pas lindjes së vajzës së tyre. Ferial nuk u martua përsëri. Perreten vdiq në vitin 1968. Në vitin 2004 Yasmine u martua me 'Ali Sha'arawi, i cili është nipi i Huda Sha'arawi, një autore dhe feministe ikonike egjiptiane.
Pasi nëna e Ferialit, Mbretëresha Farida vdiq në 1988, ajo dhe dy motrat e saj u nxitën të ngrenë një padi kundër qeverisë egjiptiane për pronësinë e tyre të një pallati mbretëror në deltën e Nilit. Motrat besonin se toka dhe prona i përkisnin nënës së tyre dhe se me vdekjen e saj, ato ishin pronare të ligjshme të pronës. Megjithatë gjykata egjiptiane vendosi kundër tyre sepse divorci i prindërve të tyre kishte anuluar pretendimin e nënës së tyre për tokën edhe para se të gjithë pronat mbretërore të merreshin gjatë revolucionit.
Vdekja
Princesha Ferial vdiq në një spital më 29 nëntor 2009, në moshën 71 vjeçare, në Montreux, Zvicër, ku ajo kishte marrë trajtim për kancerin e stomakut, me të cilin u diagnostikua në vitin 2002.
Ferial u varros së bashku me familjen e saj në mauzoleumin Hidival të xhamisë Rifai të Kajros. Këtu janë varrosur të gjithë anëtarët e dinastisë Muhamed Ali.
Paraardhësit
Princesha Ferial e Egjiptit është me prejardhje çerkeze (26/32), turke (3/32), franceze (2/32) dhe shqiptare (1/32).
Sulmi në Likoshan dhe Qirez
Sulmet në Likoshan dhe Qirez ishin sulme policore në shkallë të gjerë që ndodhën në fillim të Luftës së Kosovës në fshatrat Likoshan dhe Qirez. Më 28 Shkurt 1998, Ushtria Çlirimtare e Kosovës (UÇK) i zuri pritë një njësie të policisë serbe afër Likoshanit, duke vrarë 4 policë dhe duke plagosur dy të tjerë. Kjo nxiti operacione policore në shkallë të gjerë në fshatrat Likoshan dhe Qirez të nesërmen, duke çuar në vrasjen e 26 civilëve shqiptarë të Kosovës në të dy fshatrat. Sulmi ndaj Likoshanit dhe Qirezit u pasua nga Sulmi në Prekaz në ditët në vijim. Sulmet në Likoshan dhe Qirez, si dhe në Prekaz, shënuan fillimin e Luftës së Kosovës.
Sipas Human Rights Watch (1998)
Më 28 Shkurt 1998, sipas policisë serbe, shqiptarë të armatosur sulmuan një patrullë policie pranë fshatit Likoshan, duke vrarë katër policë dhe duke plagosur rëndë dy. Një raport pro-qeveritar tha se kishte tre sulme të njëkohshme ndaj patrullave të policisë. Shqiptarët nga Likoshani informuan Organizatën Human Rights Watch (HRW) se dëgjuan të shtëna afër fshatit rreth orës 23:00 dhe disa dëgjuan se policia kishte rënë në pritë atje. Raporte të pakonfirmuara tregojnë se shqiptarë të armatosur sulmuan fabrikën e municionit me bazë policinë pranë Prekazit të Poshtëm më 27 shkurt dhe se policia u zu në pritë në Likoshan pas një ndjekjeje policore.
Sipas Amnesty International (1999)
Dëshmitarët shqiptarë deklaruan se ngjarjet filluan në mbrëmjen e 27 shkurtit, "kur UÇK-ja qëlloi në një shkollë që strehonte refugjatë serbë, boshnjakë ose kroatë në qytetin e afërt të Skënderajit". Sipas Amnesty International:
Automjeti me burra të UÇK-së u ndoq nga policia në drejtim të Likoshanit dhe pasoi një përleshje e shkurtër. Policia solli përforcime dhe mund ta ketë bërë edhe UÇK-ja. Në luftimet që pasuan, me sa duket kryesisht më 28 shkurt, policia përdori forcë të rëndë duke përfshirë automjete të blinduara dhe helikopterë dhe UÇK-ja me sa duket u tërhoq. Amnesty International beson se shumica e civilëve shqiptarë që vdiqën u vranë pasi UÇK-ja ishte tërhequr ndërsa policia serbe u zhvendos në fshatra.
Vrasjet në Likoshan
Policia mbërriti në Likoshan nga ora 11:30 deri në 12:00, me një helikopter policor në lëvizje dhe me shumë automjete të blinduara dhe policë specialë të armatosur që rrethuan shtëpinë e familjes Ahmeti. Familja ishte më e pasura në fshat. Fshatarët i thanë HRW-së se nuk kishte pjesëtarë të UÇK-së të pranishëm, edhe pse është e mundur që të ketë të shtëna në drejtim të policisë.
Në mënyrë të shpejtë dhe të mirëorganizuar, duke lënë të kuptohet se sulmi ishte i planifikuar, policia serbe u përqendrua në dy familje shqiptare, familjet Gjeli dhe Ahmeti. Ka spekulime nëse ndonjë pjesëtar i UÇK-së ka hyrë dhe dalë nga shtëpia e Ahmetit. Rreth orës 15:30 policia ka hyrë në kompleksin e Ahmetit. Dhjetë anëtarë meshkuj të familjes dhe një mysafir, nga mosha 16 deri në 50 vjeç, u rrahën dhe më pas u ekzekutuan pa gjyq.
Vëllai i vetëm Ahmeti që mbijetoi ishte larguar në atë kohë, duke u kthyer në Likoshan pasi dëgjoi incidentin; Sipas tij, siç i tha HRW, kur arriti në orën 08:00 të mëngjesit të 1 marsit, duke parë nga një kodër, ai pa "një autoblind në kompleksin tonë dhe një tjetër jashtë". Një i tretë ishte prapa. Kishte artileri gjithandej dhe policia gjuante kudo”. Sipas tij, policia u largua nga ora 15:30, ai më pas shkoi në shtëpinë e tij dhe iu tha se 10 anëtarë meshkuj të familjes dhe një mysafir ishin arrestuar. Ai gjithashtu i tha HRW-së se mobiljet ishin shkatërruar dhe sendet me vlerë ishin vjedhur.
Familja Ahmeti mësoi për vdekjen e burrave të tyre të nesërmen, kur një fqinj i familjes Gjeli, pa kufomat e tyre në morg teksa po merrte kufomat e dy anëtarëve të familjes së tij të vrarë. Më 3 mars trupat u varrosën, së bashku me 15 viktima të tjera nga Likoshani dhe Qirezi. Një gazetar amerikan i tha HRW-së se trupat e Ahmetit kishin shenja të qarta torture.
Vrasjet e Qirezit
Sipas të pranishmëve në atë kohë, Policia serbe ka mbërritur në orën 12:30 pasi ka qëlluar 6 trungje lisi. Dëshmitarët i thanë HRW-së se shtatë autoblinda, së bashku me një helikopter që rrëzohej në çati, ishin të pranishëm në fshat. Së pari ata u ngjitën te familja Nebihu. Ata vranë Rubika Nebihun, një grua 27 vjeçare, e cila ishte në muajin e shtatë të shtatzënisë. Ata vranë edhe djalin e madh, Xhemilin. Sefer Nebihu, babai i familjes, i tha HRW-së:
"Policia ma shkatërroi portën e përparme me dy tanke dhe doli te dritaret e shtëpisë sime. Rreth 17 policë dolën nga tanket. Ata mbanin kamuflazh ushtarak, jeshile dhe të verdhë, me një shenjë policie në gjoks. Asnjë maskë. Rezervuari u ngjit në dritare. Një polic theu dritaren me kondakun e armës dhe filloi të bërtiste. Ata thanë: “Çohu” dhe unë i thashë “mos gjuaj se këtu ka vetëm gra dhe fëmijë”. Më shanë dhe më pas njëri më qëlloi".
"Ata djemtë e mi erdhën në fushë dhe ne u ulëm në një dhomë. Nusja ime, dy fëmijët dhe djali im. Kemi dëgjuar përleshje në Likoshan rreth mesditës. Djemtë e mi u vranë rreth orës 16:00. Tanket erdhën në kopsht, thyen portat dhe dy tanke ishin jashtë qitjes. Rreth shtatë deri në dhjetë policë hynë në shtëpi dhe në dhomën tonë. Unë dola para policisë dhe shtriva duart përpara djemve të mi. Na morën të gjithëve në kopsht. Na thanë shtrihuni në tokë. E goditën Bekimin dhe unë bërtita “Mos e godit, a ke djalë ti!”. Më goditën me fundin e armës në kokë. Ata morën të gjithë djemtë e mi, pastaj unë i futa fëmijët brenda..."
Të 26 të vrarët në Likoshan dhe Qirez u varrosën në një fushë pranë dy fshatrave. Rreth 30,000 njerëz morën pjesë në ceremoni. Pikat e kontrollit të policisë në rrugën kryesore ndaluan të bashkohen më shumë.
Akuzat e Natasha Kandiqit
Natasha Kandiq nga Fondi për të Drejtën Humanitare të Beogradit, akuzoi Danica Marinkoviqin, ish-gjyqtare hetuese e Gjykatës së Qarkut të Prishtinës, si përgjegjëse për vrasjet e familjes Ahmeti. Kandiq deklaroi se disa ish-policë serbë dëshmuan se "Danica Marinkoviç personalisht urdhëroi që disa anëtarë të plagosur të familjes Ahmeti të pushkatoheshin më 28 shkurt 1998 në fshatin Likoshan". Sipas pretendimeve, Marinkoviq ka ardhur si gjyqtar hetues për të kryer një hetim në terren. Jashtë shtëpisë së Ahmetit kishte një grumbull trupash në të cilin disa burra ende jepnin shenja jete. Në prani të rreth 30 pjesëtarëve të Njësisë Speciale Serbe, ajo dyshohet se ka thënë: "Nuk po i marr – vritni" dhe burrat u ekzekutuan me armë. Në përgjigje, Marinkoviq akuzoi Kandiqin për gënjeshtër.
Maarssen
Maarssen është një qytezë në Stichtse Vecht, provinca Utrecht në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi  banorë.
Gjinuk
Gjinuk është një fshat në Komunën Kajan në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Kupa Botërore e Vaterpolit
FINA Kupa Botërore e Vaterpolit është në kampionat ndërkombëtar për vaterpolo, e organizuar nga Federata Internacionale e Notit ku marrin pjesë tetë skuadra kombëtare mashkujsh. Është themeluar më 1979, dhe mbahet çdo katër vjet.
Rafelbunyol
Rafelbunyol është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Horta Nord, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Rafelbunyol ka 7647 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 4.2 km2.
Lidhje të jashtme
Rafelbunyol
Radojko Duniq
Radojko Dunić aktivstë serbë, serbë nga Serbia.
Radojko Dunić është I ashtuquajturi Kryetar i Komunës së Pejës (2009) dhe nga Lëvizja Vetvendosje është akuzuar për veprimtari ilegale në Kosovë. Lëvizja thirret në bazë të nenit 198 dhe 199 të KPPK-së.
Kulla Eiffel
Kulla është 330 metra e lartë, afërsisht e njëjta lartësi si një ndërtesë 81-katëshe dhe struktura më e lartë në Paris. Baza e saj është katrore, me përmasa 125 metra në secilën anë. Gjatë ndërtimit të saj, Kulla Eifel e kaloi Monumentin e Uashingtonit për t'u bërë struktura më e lartë e bërë nga njeriu në botë, një titull që e mbajti për 41 vjet derisa Chrysler Building në New York City u përfundua në vitin 1930. Ishte struktura e parë në bota për të kapërcyer lartësinë 200 dhe 300 metra. Për shkak të shtimit të një antene transmetimi në krye të kullës në vitin 1957, ajo tani është më e lartë se ndërtesa Chrysler me 5.2 metra. Duke përjashtuar transmetuesit, Kulla Eifel është struktura e dytë më e lartë më e lartë në Francë pas Viaduc de Millau.
Kulla ka tre nivele për vizitorët, me restorante në nivelin e parë dhe të dytë. Platforma e sipërme e nivelit të lartë është 276 m mbi tokë - kuverta më e lartë e vëzhgimit e aksesueshme për publikun në Bashkimin Evropian. Biletat mund të blihen për t'u ngjitur me shkallë ose për t'u ngritur në nivelin e parë dhe të dytë. Ngjitja nga niveli i tokës në nivelin e parë është mbi 300 shkallë, ashtu siç është ngjitja nga niveli i parë në të dytin, duke e bërë të gjithë ngjitjen një ngjitje prej 600 hapash. Edhe pse ka një shkallë në nivelin e lartë, zakonisht është e arritshme vetëm me ashensor.
Historia
parapamje|majtas|Ndërtimi në vitin 1888 parapamje|Kulla Eiffel në vitin 1889 Projekti i ndërtimit të një kullë 300 metra, lindi me rastin e parapërgatitjeve të "Exposition universelle".
Ka afërsisht 2 500 000 ribatina të vendosura në kullë. U deshën pese muaj për të ndërtuar bazamentin dhe 21 muaj për të ndërtuar konstruksionin metalik të kullës, që përbente një shpejtësi rekord ndërtimi dhe kjo vetëm me 121 punonjës në kullë dhe 100 të tjerë që punonin në parafabrikimin e pjesëve matike në tokë. Këmbët e kullës janë të vendosura në katër pikat e horizontit L-P-V-J me një distancë 125 metra nga njëra tjetra. Gjatësia e kullës në 1889 ishte 321,27 metra; sot me gjithë antenën në maje është 324 metra. Kulla peshon 10 000 ton, dhe në kohë me ere zhvendoset në maje afërsisht 6-7 cm. Nëse do të flisnim për numrin e vizitoreve, Kulla Eifel është pa dyshim monumenti më i vizituar në botë; një shifër mesatare e këtyre.
Plotini
thumb|Plotini Plotini ka lindur në Egjipt rreth vitit 204. Ai ishte nxënës i Amoniusit në Aleksandri. Aleksandria, në këtë kohë, ishte udhëkryq intelektual i botës antike dhe këtu Plotini zhvilloi një kuptim të gjërë të filozofisë klasike, duke përfshirë idetë e Pitagorës, Platonit, Aristotelit, Epikurit dhe të stoikëve. Nga këto ai zgjodhi platonizmin si një burim i sigurtë i së vërtetës dhe i kritikoi të tjerët duke përdorur versionin e tij të mendimeve platonike si standard. Në moshën dyzetvjeçare ai shkoi nga Aleksandria në Romë, ku atmosfera ishte e rënduar nga një kaos i madh në moral dhe në fe dhe nga çrregullimet shoqërore dhe politike. Në Romë ai hapi shkollën e tij ku tërhoqi disa nga elita e qytetit duke përfshirë perandorin dhe të shoqen e tij. Ai planifikoi të ndërtonte një qytet të bazuar në doktrinën e Republikës së Platonit, i cili të quhej platonopolis, por plani i tij nuk u realizua kurrë.
Plotini u bë një drejtim themelor në pjesën më të madhe të filozofisë mesjetare.
Ajo që e bënë filozofinë e Plotinit të veçantë, është se ai kombinoi paraqitjen teorike të sistemit të realitetit me doktrinën fetare të shpëtimit. Plotini përpunoi një doktrinë rreth Zotit, si burim i të gjitha sendeve dhe si vendi ku njeriu duhet të kthehet. Në formulimin e teorisë së tij, Plotini me sukses analizoi dhe hodhi posht si të papërshtatshme pikpamjet e stoikëve, epikurianëve, pitagorianëve dhe aristotelianëve. Plotini argumentoi se as stoikët, as epikurianët, si materialistë që ishin nuk e kuptuan thelbin e pavarur të shpirtit nga trupi material.
Zoti si një i vetëm
Plotini mendonte se bota materiale, me shumëllojshmërinë e sendeve të saj, nuk mund të jetë një realitet i vërtetë, sepse ajo është gjithmonë në ndryshim. Ekzistencë reale mund të ketë vetëm ajo, që nuk ndryshon, dhe ky realitet i pandryshueshëm duhet të jetë diçka e ndryshme nga bota materiale. Realiteti i vërtetë është Zoti, rreth të cilit nuk mund të thuhet asgjë specifike, përveç që ai ka eksiztencë absolute transhedentale ose qëndron para çdo gjëje në botë. Për këtë arsye Zoti nuk është material, është i pafundëm, është i pandashëm, nuk ka formë specifike si lëndë, shpirt ose mendje; gjëra këto të cilat pësojnë ndryshime; ai nuk mund të përcaktohet me ndonjë ide ose me disa ide të intelektit, dhe, për këtë arsye nuk mund të shprehet me gjuhën njerëzore. Ai nuk është i kapshëm nga shqisat, por mund të arrihet vetëm me anën e ekstazës mistike, e cila është e pavarur nga eksperienca racionale ose shqisore. Plotini flet për Zotin si një të vetëm, d.m.th që Ai është absolutisht jo kompleks, që Zoti është unitet absolut. Që Ai është një, ka kuptimin më tepër që Zoti nuk ndryshon; që është i pandashëm; që nuk ka shumëllojshmëri; që është i pakrijueshëm; dhe që është i pandryshueshëm.
Plotini memdon se Njëshi “nuk mund të jetë ndonjë send që ekziston, por Ai është më përpara se të gjitha gjërat që ekzistojnë”. Nuk ka atribute pozitive që mund ta përshkruajnë Njëshin, sepse të gjitha idetë tona për atributet rrjedhin nga sendet e fundme fizike. Pra, nuk është e mundur të thuhet që Zoti është ky dhe nuk është kjo, përderisa kjo procedurë do t’i vendoste Zotit kufij të caktuar. Të thuash se Zoti është njëshi, do të thotë se Zoti ekziston, se Zoti ekziston përtej kufijve të botës; se Ai është i thjeshtë, pa ndonjë dualitet, potencialitet ose kufizim material. Ai i kapërcen të gjitha kufizimet. Zoti, në asnjë mënyrë nuk i ngjan njeriut. Ai është në të vërtetë njëshi, uniteti absolut.
Metafora e zanafillës
Në qoftëse Zoti është Njëshi, Ai mund të krijojë, sepse krijimi është një akt dhe aktivitet, që nënkupton ndryshimin. Atëhere si mund të shpjegojmë sendet e shumtë në botë. Plotini e shpjegon origjinën e sendeve se ato rrjedhin nga Zoti jo nëpërmjet një akti të lirë të krijimit, por nëpërmjet domosdoshmërisë. Për të shprehur se cfar kuptonte me “domosdoshmëri”, Plotini përdor metafora të ndryshme, në mënyrë të veçantë, metaforën e zanafillës. Sendet zënë fill; ato rrjedhin nga Zoti, ashtu si drita buron nga dielli; ashtu si uji rrjedh nga burimi dhe nuk ka burim të jashtëm në vetvete. Dielli asnjëherë nuk shuhet; ai nuk bënë ndonjë gjë; ai thjesht ekziston; dhe duke qenë ai që është, ai në mënyrë të domosdoshmë lëshon dritën. Në këtë mënyrë, Zoti është burimi i çdo gjëje dhe çdo gjë manifeston Zotin. Por asgjë nuk është e barabartë me Zotin, ashtu si rrezet e dritës nuk janë të barabarta me diellin. Pra, Plotini nuk është panteist. Përkundrazi, teoria e tij e zanafillës formon bazën për pikpamjen hierarkike të natyrës. Ashtu si drita më e afërt me diellin është më e shkëlyer, po kështu forma më e lartë e qenies është ajo që është e metuar e para. Plotini e përshkruan zanafillën e parë nga Njëshi si mendje (nous). Ky nous është mendim, ose inteligjencë universale dhe kupton theksimin e racionalitetit të botës. Natyra e racionalitetit nuk ka kufij hapësinor ose kohor. Por nënkupton shumëllojshmërinë e të menduarit të përmbajtjes së ideve të të gjitha sendeve të veçanta.
Shpirti botëror
Ashtu si drita, që buron nga dielli, vjen duke e zvogëluar intensitetin, po kështu rradha e qenieve, të cilat rrjedhin nga Zoti, përfaqësojnë një rënie në shkallën e përsosmërisë. Për më tepër, çdo emetim i mëvonshëm është shkak për një emetim më të ulët, sikur të ishte një parim që do kërkonte, që çdo qenie të sillte në jetë atë që ishte e nënshtruar ndaj saj. Në këtë mënyrë, nous është burimi i shpirtit. Shpirti i botës ka dy aspekte: duke parë lart siç ka qenë shpirti përpiqet të sodisë idetë e përjetshme të të gjitha sendeve, duke parë poshtë ai emeton duke arsyetuar një nga sendet; duke i siguruar jetës parimet për të gjithë natyrën; duke mbushur boshllëkun midis ideve të sendeve dhe realitetit aktual të rregullit natyror. Aktiviteti i shpirtit kryhet gjatë fenomenit kohë, përderisa tani kemi lindjen e sendeve, marrëdhëniet e sendeve me njëri tjetrin, që çojnë në ngjarjet, dhe ngjarjet që vijnë njëra pas tjetrës. Kjo marrëdhënie ngjarjesh është ajo që do të thotë kohë. Për të qenë të sigurtë, Njëshi, nous dhe shpirti botëror janë të bashkpërjetshëm. Nën shpirtin botëror gjendet realiteti i natyrës, i sendeve të veçantë të cilët pasqyrojnë në mënyrë të ndryshueshme d.m.th në kohë, idetë e përjetshme.
Shpirti njerëzor
Shpirti njerëzor e ka zanafillën nga shpirti botëror. Ashtu si shpirti botëror, ai ka dy aspekte. Duke parë lart, shpirti njerëzor merr pjesë në nous-in ose në arsyen universale; ndërsa duke parë posht shpirti lidhet, por nuk bëhet identik me trupin. Këtu Plotini ripohon doktrinën e Platonit mbi paraekzistencën e shpirtit., suke besuar gjithashtu e bashkimi i shpirtit me trupin mbijeton duke kryer një sërë transmigrimesh nga një trup në një tjetër dhe duke qenë shpirtëror, d.m.th me të vërtetë real, ai nuk zhduket por do të bashkohet përsëri me shpirtërat e tjerë në shiprtin botëror. Për sa kohë është në trup, shpirti siguron fuqinë e racionalitetit, ndjeshmërinë dhe vitalitetin.
Bota e lëndës
Lënda është në nivelin më të ulët të hierarkisë së qenieve, d.m.th në lëvizjen më të largët ndaj Njëshit. Bota materiale paraqet një aspect të lartë dhe një të ulët. Qenia e lartë është e ndjeshme ndaj ligjeve të lëvizjes, ndërsa e ulëta është një natyrë materiale e thjeshtë, duke qenë një botë e errët e lëndës së papërpunuar, që lëviz pa qëllim më një diskordancë të ngadalshme drejt përplasjes dhe shkatërrimit. Plotini e krahason lëndën me mugëtirën, aritjen më të largët të dritës; kufirin më ekstrem të dritës, e cila është errësira vetë. Errësira është e kundërta e dritës, po kështu material është e kundërta e shpirtit dhe është kështu e kundërta e Njëshit. Derisa materia është e lidhur qoftë me shiprtin individual ose botëror, ajo nuk është kmplet errësirë.
Çfarë e shkakton të keqen
Në doktrinën e zanafillës Plotini argumenton se Zoti në mënyrë të domosdoshme rrezaton, me qëllim që të shpërndajë sa më shumë që të jetë e mundur përsosmërinë e tij. Për këtë arsye është e nevojshme të kesh jo vetëm nous-in, por edhe nivelin më të ulët të qenies, lëndën. Më tej kemi të keqen morale, mëkatin, dhimbjen, luftën e vazhudeshme të pasioneve dhe më në fund vdekjen dhe fatkeqësinë. Si mundet që Njëshi i përkryer, nga i cili në fund të fundit rrjedh çdo gjë të lejojë këtë lloj mospërsosmëri të ekzistojë midis qenieve njerëzore? Plotini e shpjegon problemin e së keqes në mënyra të ndryshme. Ai thotë se e keqja, në mënyrën e saj, ka një vend në hierarkinë e perfeksionit, përderisa pa të keqe diçka do të mungonte në skemën e sendeve. E keqja është si hija e errët e protretit, i cili e lartëson më shumë bukurinë e imazhit. Për më tepër, të gjitha nagjerjet ndodhin me një domosdoshmëri rigoroze, ashtu siç kanë argumentuar më parë stoikët; kështu që njeriu i mirë nuk u duket atyre si i keq, ndërsa mëkatarin ata mund ta konsiderojnë si dënim. Por Plotini gjen shpjegimin më të mirë të së keqes në trajtimin e tij të lëndës.
Përderisa lënda rrjedh nga Zoti, në kuptimin që çdo gjë rrjedh nga njëshi, mund të thuhet se Zoti është burim i të keqes. E keqja për Plotinin nuk është një forcë shkatërruese positive, nuk është një ‘djall’ ose një rival i Zotit që kundërshton të mirën e Zotit. Ajo nuk është një përleshje midis forcave të barabarta të dritës dhe errësirës. E keqja për Plotinin është thjesht mungesa e diçkaje, mungesa e perfeksionit; mungesa e formës për trupin material, e cila, në vetvete, nuk është e keqe. Lufta morale e njeriut nuk është pra një luftë kundër ndonjë force të jashtme, por është kundër tendencës së brendshme për të mos u formuar; për të çorganizuar; për të humbur kontrollin e pasioneve. Pra e keqja nuk është ndonjë gjë, por është më tepër mungesë e rregullit. Trupi si i tillë, nuk është e keqja. E keqja është mungesa e formës së lëndës, ashtu si errësira është mungesa e dritës. Në të gjithë analizën e tij, Plotini përpiqet, njëkohësisht, të argumentojë se shpirti është përgjegjës për veprimet e tij dhe se të gjitha ngjarjet janë të domosdoshme. Se si këto dy pikëpamje mund të pajtohen, nuk është plotësisht e qartë. Në të njëjtën kohë, pjesa më e madhe e thirrjes, që bënë Plotini, rrjedh nga premtimi për shpëtim, i cili, mendon ai, mund të sigurohet nga filozofia e tij.
Shpëtimi
Plotini kalon nga analiza e tij filozofike për emetim në programin fetar dhe mistik të shpëtimit. Plotini e përshkruan ngjitjen e shpirtit për t’u bashkuar me Zotin, si një detyrë të vështirë dhe plot dhimbje. Kjo ngjitje kërkon që personi të zhvillojë virtytet morale dhe intelektuale. Përderisa trupi dhe bota fizike nuk konsiderohen si të këqija në vetvete, nuk është e nevojshme t’i mohosh ato. Bota është paraqitur si një mjet për të lehtësuar ngjitjen e shpirtit në aktivitetin intelektual, siç është filozofia dhe shkenca. Njeriu duhet të disiplinojë vetveten, për të arritur një të menduar rigoroz dhe korrekt. Të gjitha hapat, në shkallën e njohurisë, të çojnë drejt bashkimit final të vetes me Njëshin ose me Zotin në gjendjen e ekstazës, ku nuk ka më ndonjë ndërgjegje të shkëputjes së vetes nga Zoti. Kjo ekstazë është rezultati final i sjelljeve të drejta, i të menduarit korrekt dhe i predispozicionit të duhur të ndjenjave.
Për të arritur këtë bashkim, thotë Plotini, do të duhen shumë mishërime të sejcilit shpirt. Më në fund, shpirti përsoset dhe pastrohet në dashurinë e tij dhe bëhet i aftë për për dorëzimin plotësisht të vetvetes, ashtu sic tregon Plotini në veprën e tij Symposium. Në këtë pikë, procesi i emetimit është kthyer plotësisht dhe vetja është shkrirë edhe njëherë me Njëshin. Për shumë veta, neoplatonizmi i Plotinit ka të gjithë fuqinë e një feje dhe përfaqëson një alternativë të krishterimit.
Lidhje të jashtme
Text of the Enneads:
Psikologji (revistë)
Revista Psikologji për një jetë më të shëndetshme, botim i Panorama Group.Kjo revistë është mujore dhe ka ne fokus politikanët dhe përsonazhet aktuale (si nga BB etj)
Mesxhidi Aksa
parapamje|250x250px|Fotografi ajrore e Malit të Tempullit në Jeruzalem. Xhamia el-Aksa ose Mesxhidi Aksa (arabisht: المسجد الاقصى, "Xhamia më e Largët", hebraisht: מסגד אל-אקצא) është vendi i tretë më i shenjtë në Islam dhe gjendet në Qytetin e Vjetër të Jeruzalemit. Kjo xhami me kupolë prej argjendi së bashku me Kupolën e Shkëmbit, që njihen si el-Haram esh-Sherif ("Faltorja Fisnike") gjenden në Malin e Tempullit, vendin më të shenjtë në Jehudizëm. Myslimanët besojnë se Muhammedi ëshë transportuar nga Xhamia e Shenjtë në Meka deri në el-Aksa gjatë Natës së Isrës. Tradita islame tregon se Muhammedi është falur drejt këtij vendi deri në muajin e shtatëmbdhjetë pas Hixhrës (emigrimit), kur Allahu e urdhëroi atë që të drejtohet kah Qabeja.
Etimologjia
Masjid al-Aqsa përkëthehet nga arabishtja në shqip si "xhamia më e largët". Emri i referohet një kapitulli të Kuranit që quhet Udhëtimi i Natës në të cilin thuhet se Muhamedi udhëtoi nga Meka në "xhaminë më të largët", dhe prej aty në Xhenet me një krijesë qiellore të quajtur el-Buraq ysh-Sherif.
Xhamia el-Aksa si e tërë është e ngatërruar me një ndërtesë të veçantë mbrenda saj, e njohur si al-Jami' al-Aqsa, al-Qibli, Masjid al-Jumah dhe al-Mughata, këto emra i referohen ndërtesës jugore me kupol prej argjendi.
Për shekuj, al-Masjid al-Aqsa i referohej jo vetëm xhamisë, por edhe të githë faltores së shenjtë, ndërsa al-Jami' al-Aqsa i referohe vendit të vençantë të xhamisë. Kjo ndryshoi gjatë periudhës së Perandorisë Osmane (rreth fillimit të shekullit 16 deri më 1918) kur kompleksi i faltores u bë i njohur si el-Haram esh-Sherif, që në shqip do të thotë "Faltorja Fisnike".
Arkitektura
Xhamia el-Aksa dhe rrethina e saj marrin një sipërfaqe prej 144,000 metra katror, ndërtesa e xhamisë ka vetëm 35,000 metra katror dhe mund të mbaj deri në 5,000 besimtarë. Është 83 metra e gjatë dhe 56 metra e gjërë.
Kupola
parapamje|Kupola e ngjyrosur me ngjyrë argjendi është e ndërturar prej fletëve të plumbit.
Në krahasim me Kupolën e Shkëmbit, e cila është e ndërtuar sipas stilit klasik Bizantin, Xhamia el-Aksa është e ndërtuar sipas arkitekturës Islame të hershme. Asgjë nuk ka mbetura nga kupola origjinale e ndërtuar nga Abd yl-Meliku. Kupola e sotme është ndërtuar nga az-Zahiri dhe është ndërtuar nga duri dhe fleta plumbi. Në vitin 1969, kupola është rikonstruktuar me beton dhe është mbuluar me aluminum. Në vitin 1983, alumini u zëvendësua me plumb, sipas dizajnit origjinal të az-Zahirit.
Minaretë
E dyta, e njohur si Minareja Ghawanima, është ndërtuar në cepin veriperëndimor të Faltores së Shenjtë në vitin 1297-98 nga arkitekti Kadi Sheraf ed-Din el-Halili, nën urdhërat e Sulltan Lajinit. Është minareja më e gjatë e Faltores së Shenjtë. Është pothuajse plotësisht e ndërtuar nga guri, përveç ballkonit të myezinit. Për shkak të strukturës së fortë kjo minare ka qenë pothuajse e paprekëshme nga termetët.
Në vitin 1329, Tankizi, guverneri mamluk i Sirisë, urdhëroi të ndërtohet në minare e tretë e quajtur Minareja Bab el-Silsile e cila gjendet në kufirin perëndimor të Xhamisë el-Aksa. Është e ndërtuar sipas sitilit sirian dhe me gurë. Që nga shekulli i 16-të, ka qenë traditë që myezini më i mirë ta thërras ezanin nga kjo minare.
Minareja e fundit është ndërtuar më 1367, dhe është e njohur si Minareja el-Asbat. Është rindërtuar pas termetit të vitit 1927.
Fasada
parapamje|Fasada e xhamisë.
Fasada e xhamisë është ndërtuar më 1065 nën urdhërat e Kalifit fatimid el-Mystansirit. Ajo u kurorëzua me një parmak të përbërë nga arkada dhe kolona të vogla. Kryqtarët e dëmtuan fasadën gjatë peruidhës së sundimit të tyrë në Palestinë, por u restaurua dhe u rinovua nga Ajubidët.
Rëndësia fetare në Islam
Në Islam, termi "Xhamia el-Aksa" i referohet Faltorës së Shenjtë. Xhamia el-Aksa është kibla e parë e muslimanëve vendi i tretë për nga vlera për namaz i ndërtuar pas Xhamisë së Shenjtë në Mekë. Dijetarët Islame tradicionalisht e indentifikojnë xhaminë si vendin që referohet në suren el-Isra.
Isra and Miraxhi
Bazuar në Kuran dhe traditën Islame, Xhamia el-Aksa është vendi ku Muhammedi ka qenë gjatë Udhëtimin e Natës i hipur mbi Burkanë, i cili e ka marrë Muhammedin prej Mekës për në al-Aksa.
Statusi fetar
Jeruzalemi është i njohur në Islam si vend i shenjtë. Disa ajete të Kuranit i referohen Jeruzalemit. Jeruzalem është i përmendur shumë herë në hadithe.
Disa shkrime mesjetare, si dhe politika moderne, e klasifikon Al Aksën si vendin e tretë më të shenjtë në Islam. Si përshembull, Bukariu citon Ebu Dardën duke thënë: "Pejgamberi i Zotit Muhammedi ka thëne se një namaz në Xhaminë e Shenjtë (në Mekë) vlen sa 100,000 namaze; një namaz në xhaminë time (në Medinë) vlen 10,000 namaze; dhe një namaz në Xhaminë el-Aksa vlen 1,000 namaze", më shumë se në çdo xhami tjetër. Organizata e Bashkëpunimit Islam i referohet Xhamisë el-Aksa si vendit të tretë më të shenjtë në Islam dhe bën thirrje për suvernitet Arab mbi të.
Vuko Jovoviq
Vuko Jovović aktivstë serbë, serbë nga Serbia.
Vuko Jovović është I ashtuquajturi Nënkryetar i Komunës së Pejës (2009) dhe nga Lëvizja Vetvendosje është akuzuar për veprimtari ilegale në Kosovë. Lëvizja thirret në bazë të nenit 198 dhe 199 të KPPK-së.
Meduni
Medun, (malazezisht: Медун/Medun) është vendbanim në Komunën e Podgoricës në Mal të Zi.
Gjolenë
Gjolenë është një fshat në Komunën Kajan në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Projektori
Nga latinishtja proicere, proiectum = para përplase/paraqitës. Paisje elektroteknike që shërben për paraqitjen e fotografive të zmadhuara optikisht, në një planë (ekran).
Bozidar Krstiç
Bozidar Krstić aktivstë serbë, serbë nga Serbia.
Bozidar Krstić është I ashtuquajturi Kryetar i Kuvendit Komunal të Pejës (2009) dhe nga Lëvizja Vetvendosje është akuzuar për veprimtari ilegale në Kosovë. Lëvizja thirret në bazë të nenit 198 dhe 199 të KPPK-së.
Maasbracht
Maasbracht është një qytezë në Maasgouw, provinca Limburgu në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi  banorë.
Mathematica
Mathematica është një program kompjuteri shume i përdorur ne fushat shkencore, inxhinierike dhe matematike. Origjinalisht u propozua nga Stefan Volfram dhe u zhvillua nga një grup matematikanesh dhe programuesish që ai i mblodhi dhe udhëhoqi. Programi prodhohet nga Wolfram Research.
Abdylazis Islami
250px|parapamje|Abdylazis Islami Abdylazis Islami lindi më 29 korrik 1930 në fshatin Gajrja te Tetoves. Rrjedh nga një familje kurbetqare. Që në bankat e shkollës së mesme filloi të merret me krijimtarinë artistike për fëmijë e të rritur, por poezinë e parë botoi në vitin 1954. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, kurse gjimnazin e ulët gjatë okupacionit në Tetovë. Shkollën normale dhe Akademinë Pedagogjike, Gjuhën dhe Letërsinë Shqipe në Shkup.
Njëhere punoi si mesues e mandej si arsimtar i gjuhës shqipe në Tetovë. Kjo punë i zgjati prej vitit 1952-1970.
Në vitin 1970-1979 qe gazetar pranë Radio Shkupit, ku edhe doli në pension. Prej atëhere jetoi dhe punoi në Tetovë. Prej vitit 1981-1991 qe redaktor teknik në revistën letrare e kulturale në Shkup.
Në vitin 1990 qe anetar i Këshillit Iniciativ në Prishtinë për pajtimin e gjakut në Tetove e rrethinë. Pajtoi, bashkë me krushqit e pajtimit, 98 familje.
Që në shkollë të mesme merrej me shkrime, shkruante poezi,tregime, romane, drama; merrej edhe me kritike letrare dhe eseistikë, merrej me mbledhjen dhe studimin e folklorit shqiptar të Sharrit; merrej edhe me perkthime letrare nga bullgarishtja dhe kroatishtja. Veprat e tij janë perkthyer në anglisht, gjermanisht, italisht, suedisht, kroatisht, sllovenisht, rumunisht, hungarisht, bullgarisht, vietnamisht, turqisht, arabisht dhe rusisht. Disa me panorama e disa me antologji. Vdiq më 16 gusht 2005 në Tetovë.
Opusi krijues i shkrimtarit Abdylazis Islami
"...Abdylazis Islami ka thyer logjikën tradicionale te poezisë shqipe dhe që dëshiron ta ruajë dhe e ruan një logjike të tillë. Kështu do të mund të thuhej se Abdylazis Islami na shfaqet si një kualitet. Ky poet na imponohet me vlerat e pamohueshme se e ka krijuar përvojen dhe vizionin e vet jetësor, me cka e sintetizon poezinë e vet dhe te imponohet si poet i cili ka krijuar stilin personal, fizionominë artistike. Veçoria e vargjeve të Abdylazis Islamit është dhimba. Abdylazis Islami është poet me ndjenjë të shquar për nuancat gjuhësore, poet i cili shkruan pse ka ç'të thotë dhe shkruan pse ndien nevojë ta thotë, atë që e ndien, dhe ta thotë bukur e intimisht, sepse ai është në gjendje të krijojë forma të reja të shprehjes poetike dhe të krijojë lidhje origjinale metaforike. Duke qëndruar larg zërit provokativ të kohës Abdylazis Islami i është afruar aq më tepër vlerës së poezisë. Duke shiquar nëpër dy dritare, ai disi ka parë më qartë...”
Rexhep Qosja, “Kritika letrare”, Prishtinë, 1969 - Prishtinë
"...Kam bindjen apsolute, se kur do të krijohet mundësia për t'u kthyer këto vepra në gjuhët më të njohura botërore, të huajt do të njihen me veprat e një djaloshi që para dyzet vjetësh u ngjit bukuritë më të larta të krijimtarisë letrare, siç thotë një shkrimtar anglez. Abdylazizi është i shqetësuar dhe i preukupuar jo vetëm si poet, por edhe si filozof ku në një varg thotë: " Mundohem ta zbuloj egon time", andaj një nga tiparet e veprës së tij është univerzaliteti, ndërsa gjuha poetike, është karakteristika në veprat e tij. Jeta e tij tepër modeste, tepër e kulluar, nuk shkon nëpër dyer ku ndahen kurorat e dekoratat. Poeti nuk e ka vendin në administratë, ai e ka vendin në histori, thotë një kritikë danez. Poezia e tij I ka shpëtuar virusit të rrëzikshëm të pseudointernacionalizmit shqiptar..."
Adriatik Kallulli, në 40-vjetorin e krijimtarisë së Abdylazis Islamit (29 tetor 1994)
"...Në kohën kur krijoi Abdylazis Islami duhej ose vargut t'ia vëmë këmbët në fyt, ose të shkohej në burg. Ai krijoi në heshtje. Akujt nuk i tha të shkruaje dicka për të. Ai cdo here qe modest. Modestia e krijoi atë. Ai është një hedhës i fjollave të fjalës që krijojnë bukuri..."
Hasan Mekuli, Prishtine
Në jetë i qetë, në vargje: Tërmet (Shkëputje për jetëshkrim)
"Asnjëherë emrin e tij s'e mbuloi harresa.Edhe më pak:veprën e tij poetike, që prej vargut të parë deri në librin e parë, edhe në vazhdim, deri në shtim, në shumë vëllime, ai ishte " Njeri që pëshpërit" në jetë i qetë, kurse në vargje: tërmet.( Në takimet e para, më dukej se ka përbirë: gjuhën. Duhej shkëputur prej heshtjes së tij, edhe fjala e parë po edhe tëtë mendimin, sepse dëshironte të dëgjoj të tjerët. Më së shumti kemi biseduar, unë me shumë fjalë, ai me një buzëqeshje të lehtë që ishte edhe gëzim e edhe shpërthimi dashurisë, të tillë e njoha, shumë vjet, që mund të rrumbullakohen, shpejt me dyzet. Dhe çdo takim i penës, ai do të ngelë në letërsinë tonë, çdo herë që më vjen në mendje Abdylazis Islami,e kam pranë edhe: Din Mehmetin. Hetoj hyrjen e paraleles, si t'ishin dy duar të djathta të një njeriu, të një shpirti, të një poeti). Sa herë që kam dëgjuar zërin e tij, për të thënë vargun e vet, para një njeriu apo një populli, hetoja se po dëgjoja këngën e zogut, me krah të thyer, që askush s'ka mundur t'ia mbyllë gojën e edhe më pak t'ia thyejë penën.( Na ndante një bregore dhe shpesh më dukej se jemi në dy bregore të një deti që s'ka as të nisur e as të sosur, përsëri, me të shartur sytë në vargun e tij, ishte edhe më afër se fqiu i parë, të cilin e takon edhe njëherë në ditë.Ai vinte në mesin tonë: me dhurata. Me vargje të reja.Edhe me buzëqeshje.(Vjersha e tija kishin erë bjeshke dhe si të shtrydhura prej tij. Më hidhte në dilemë: a thua sa shpirtëra janë vendosur në një trup të njomë? Bindja e përhershme:Abdylazisi është lindur për poezi)..."
Maksut Shehu, Flaka,1990
Vendlindja si preokupim poetik
"...Po qe se vazhdojmë të lexojmë poezinë e Abdylazis Islamit me një kujdes më të madh, pra gjithnjë brenda tekstit të tij poetik, do të shohim se cenzura e tij shpirtërore, ndaç edhe jetësore,shpesh e vë poetin para të pamundshmes, para një dileme të vështirë.Ciles udhë të niset: të kurbetit apo të mbesë në mes të njerëzve të vet të varfër, atje lart në maja e Sharrit. Rrugën e dytë e sheh, para së gjithash,te përpjekjet e vazhdueshme të njerëzve tanë për të mbetur të lidhur fort për trollin se vetëm " lisi pranë lisit-lis i lartë".Kjo ide, preokupim kryesor i qenies sonë që nga Rilindja dhe që u bë lajtmotiv gati i tërë i poezisë sonë, në poezinë tonë bashkëkohore merr një dimension të ri e mjaft të theksuar: forca për jetën qëndron vetëm ne unitet.Ky nuk është vetëm problem i popujve të vegjël. Vendlindja si nocion për Abdylazis Islamin është një pasqyrë e tij jetësore-kuptimore ku përcepton e shënon çdo gjë të rëndësishme që ndodh brenda e jashtë saj, ku jeta lë apo merr diçka.Poeti është në lëvizje ekzistenciale me tokën e tij gurore dhe dëshiron të pësojë një dlirësi shpirtërore, një katarzë dhe përkundrejt përplitjeve e zatetjeve të gjata, bredhjeve e udhëtimeve në vete e jashtë saj, shpesh me pasoja të rënda, përkundër presioneve të ndryshme dhe ngjyrës e ftohtësisë së gurit,Abdylazis Islami megjithatë në atë natyrë të ashpër, burrërore, vëren se diçka po ngjallet; se gurgurina e tij prej ditës në ditë po ndërron: "Tanimë/ke ushtruar/Skifterin tënd"(Gurgurina,IX). Fshati i tij nuk është më vetëm një rrip toke gurore,para të cilës njeriu ynë i varfër shpesh e ndjeu veten të ligë.Ai ka nisur të ndërrojë, por edhe kuptimi ynë për jetën. Gurgurina e tij shndërrohet në një fuqi ekzistuese, në një grushtinë, toponim ky që bashkë me disa të tjerë si: dëshprinë, mosdaça, dufekinë bëjnë një simbolikë të fuqishme në tekstin poetik të Abdylazis Islamit e që duhet parë në kontekstin historika-shoqëror të qenies sonë.Kjo do të thotë shumë për një kolektiv të vogël njerëzor, për një zgjim të vetëdijësimit dikund në majat e errëta e me borë të Sharrit..."
Ali Podrimja,"majë malesh" (zgjedhje), Prishtinë 1983
Abdylazis Islami:"Shpata në lulishte"
parapamje|Liber me poezi nga Poeti Abdylazis IslamiPoeti i njohur Abdylazis Islami, përmes shtëpis botuese "Logos-A", së fundi prezentohet me përmbledhjen "Shpata në lulishte" Një tufë poezish që gufojnë me sentimentin e lartë të shprehjes artistike, në mënyrën të vazhdueshme i japin frymë vakuumit të mbyllur të fjalës se lirë,e cila nuk njeh kurrfarë kufijsh. "Me këtë vëllim poetik, shënohet gjithësesi një ngritje e re ideoartistike letrare dhe estetike e subjektit poetik në planin individual krijues të këtij poeti, por kjo do të ketë rrezatim avancues eshe në mbarë poezinë e sotme shqiptare dhe më gjerë",shprehet recenzenti i librit,Ramadan Sinani. Ky vëllim me poezi përbëhet nga nëntë cikle tematike e motivore, që si strukturë e tërësishme e këtij libri rrumbullakohet me idetë e realizuara të simbolit të mendimit të visit dhe të filozofisë poetike të universit. Sinani vlerësohet se janë stisur në këto vargje shqetësime dhe vibrime shpirtërore me rrënjët e ngulitura thellë në tokën e vendlindjes dhe ato ushqejnë trungun dhe tërë pemën e mendimeve që projektojnë deri në përmasat e universit me një gjuhë dhe sintaksë origjinale poetike të një stili të mëvetësishëm të Abdylazis Islamit (S.D.) Librin Shpata në Lulishte mund ta lexoni online Shpata në Lulishte
Fakti, e mërkurë, 17-08-2005
Pompa
Paisje që shërben për thithjen/shtypjen e gazrave dhe lëngjeve
Krimbat Cilindrike
Krimbat Cilindrike
Ne pergjithesi
Krimbat cilindrike jetojne ne ujrat e deteve, te liqeneve , te kenetave dhe toke te lagesht .Disa lloje jetojne ne ngordhesira te shtazeve , ne pjese te bimeve e disa edhe ne uthull. Disa prej tyre janë grabitqare qe ushqehen me shtaze te imëta, ndërsa shumica janë bimengrenese.
Askaridi - skraja e njeriut
Ka gjatesi deri ne 40 cm. Vezet e saja nepermes jashteqitjes nxiren ne mjedisin e jashtem. Vezet janë te mbrojtura me një cipe te forte, prandaj janë shume te qendrueshme. Infektimi behet duke mos i lare sa duhet pemet, perimet dhe veqanerisht duart. Meqe ky parazit leviz neper trupin e amvisit mund te arrije ne trake dhe te shkaktojne ngulfatjen, qe ne shumicen e rasteve ngjan tek fëmijët.
Skraja e femijeve
Është shume me e vogel se askaridi (max. deri 1 cm) .Rendom femrat dalin nga zorret e amcisit dhe vezet i vendosin perreth zgavres anale, me c'rast shkaktojne ngazmime te shprehura me kruarje. Ne keto raste vezet arrijne ne duart e femijeve. Nëse duart nuk lahen, paraziti përsëri arrin ne gojen e amvisit dhe infektimi vazhdon...
Trikina
Ka dimesione edhe me te vogla ( max. 4mm), njeriu infektohet duke ngrene mish te infektuar nga gjedhet e posaqerisht derrat , ne mishin e te cileve janë te meshikzuara trikinat e reja. Posa te arrije tek amvisi, dalin nga keto meshikeza dhe nepermes eneve te gjakut arrijne ne muskujt e njeriut ku përsëri meshikezohen. Ato nga muskujt e njeriut nuk mund te menjanohen as me invertim kirurgjik, e as me barna .Semundja manifestohet me mundime , vjellje , dhimbje ne trup , temperature te larte etj. Rastet e renda perfundojne me vdekje.
Millo Stevanoviq
Milo Stevanović aktivstë serbë, serbë nga Serbia.
Milo Stevanović është I ashtuquajturi Nënkryetar i Kuvendit Komunal të Pejës (2009) dhe nga Lëvizja Vetvendosje është akuzuar për veprimtari ilegale në Kosovë. Lëvizja thirret në bazë të nenit 198 dhe 199 të KPPK-së.
Dan Castellaneta
Daniel Louis Castellaneta lindi më 29 tetor 1957 në Chicago, Illinois. Është një dublues amerikan, më mirë i njohur si zëri i Homer Simpson dhe tjerë personazha te seria e animuar The Simpsons.
Turbull
Turbull është një fshat në Komunën Kajan në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Kodi i mallërave 0500
Kodi i mallërave 0500 është pjesa e numrave çelës nga 0501 të kodit të mallërave në Kosovë. Tabela e më poshtme është e shkallës së parë d.m.th çelsat më të gjatë se kater shifra nuk janë përfshirë.
Divizioni Nr. 11 (Toka e Re dhe Labradori)
'''Divizioni Nr. 11' është një divizion (njësi gjeografiko-statistikore)'' në provincën Newfoundland dhe Labradori, në Kanada. Divizioni ka një sipërfaqe 69371.56 km² dhe popullsi 2414 banorë.
Historiku i Festivalit Folklorik Kombëtar
Festivali Folklorik Kombëtar është zhvilluar fillimisht në qytetin e Tiranës në vitin 1957 me siglën “Festivali Kombëtar i këngës, muzikës dhe valles”. Festivali i parë Folklorik Kombëtar i Gjirokastrës u zhvillua në vitin 1968. Pas këtij festivali në Kalanë e këtij qyteti është zhvilluar rregullisht, çdo pesë vjet, Festivali Folklorik Kombëtar, respektivisht në vitet 1973, 1978, 1983, 1988. Në vitin 1995 FFK u zhvillua në Kalanë e qytetit të Beratit dhe në vitin 2000 FFK rikthehet në qytetin muze të Gjirokastrës. Edhe në vitin 2004, FFK u zhvillua në qytetin muze të Gjirokastrës, ku morrën pjesë gjithsej rreth 1200 artistë përfaqësues të të gjitha qarqeve, Kosova, shqiptarët e Maqedonisë dhe Malit të Zi dhe nga Diaspora.
Mbështetur nenit 5, pika 2 e Ligjit nr. 9048, dt. 07.04.2003 “Për trashëgiminë kulturore”, me Urdhërit nr. 348, datë 28.07.2003 të Ministrit të Kulturës, Rinisë dhe Sporteve “Për shpalljen e Ditës Kombëtare të Trashëgimisë Kulturore”, data 29 shtator është shpallur Dita Kombëtare e Trashëgimisë Kulturore. Më Urdhërin nr.895, dt. 26.09.2008 “Për miratimin e Statutit të Festivalit Folklorik Kombëtar, Gjirokastër 2009” u miratua nga Ministri i Turizmit, Kulturës, Rinisë dhe Sporteve Statuti i ri i Festivalit Folklorik Kombëtar, Gjirokastër 2009. Në kuadrin e Ditës Kombëtare të Trashëgimisë Kulturore, me Urdhër nr. 894, dt 26.09.2008, “Për organizimin e Festivali Folklorik Kombëtar, Gjirokastër 2009”, Ministri i Turizmit, Kulturës, Rinisë dhe Sporteve shpalli organizimin e Festivalit Folklorik Kombëtar të Gjirokastrës, në datat 24-29 shtator 2009.
Pjesëmarrja në Festival e grupeve folklorike nga Kosova, shqiptarët e Maqedonisë dhe Malit të Zi, arbëreshëve, arvanitasit, diasporës së largët si dhe të folklorit çam, etj. do të zgjerojë jo vetëm hapësirat gjeografike të folklorit shqiptar, por do të sjellë edhe vlera të papërsëritëshme në interpretimin dhe ekzekutimin e trashëgimisë kulturore shpirtërore tradicionale shqiptare duke e kthyer këtë veprimtari të rëndësishme në një festë të folklorit shqiptar.
Pausania
Pausania, shkrimtar grek, jetoi dhe punoi në shek. II të erës sonë.Data e lindjes dhe vdekjes së tij nuk dihet.Lindi ne Lydi.Në kohën e Antoninëve bëri një udhëtim të gjatë nëpër Greqi,Azi të Vogël,Egjipt,Libi dhe Itali.Në vitet 160-180 shkroi veprën e tij Periegesis tes Helladhos(Përshkrimi i Helladës) në 10 libra. Kjo vepër është burim i rëndësishëm për historinë e artit të vjetër grek si dhe për historinë ,topografinë,mitologjinë greke etj.
Astenosfera
parapamje|right|300px parapamje|center|300px
Kantoni Nantes-8
Kantoni Nantes-8 (frëngjisht: Canton de Nantes-8) është një kanton në departamentin Loire-Atlantique, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Nantes. Ka sipërfaqe 11.81km2 dhe popullsi 26308 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Nantes-8 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Dragolub Repanoviç
Dragoljub Repanović aktivstë serbë, serbë nga Serbia.
Dragoljub Repanović është I ashtuquajturi Kryetar i Komunës së Burimit (2009) dhe nga Lëvizja Vetvendosje është akuzuar për veprimtari ilegale në Kosovë. Lëvizja thirret në bazë të nenit 198 dhe 199 të KPPK-së.
Mikroskopi
parapamje| Mikroskopi (nga greq. μικρόν,micron = i vogël + σκοπεῖν, skopin = vështroj) është një paisje optike. I zmadhon objektet tejet të vogla dhe që nuk mund të shihen nga syri i njeriut. Shkenca që merret me hulumtimin e objekteve të imta quhet mikroskopí, dhe emërtimi mikroskopik do të thotë tejet i vogël, shumë i imët, që kërkon një mikroskop për t´u shqyrtuar.
Michael Jordan
200px|right Majkell Xhefri Xhordan (i lindur me 17 shkurt 1963) është një basketbollist profesionist i dale ne pension dhe një biznesmen aktiv. Biografia e tij ne (NBA) website e shteteve, "Me miratim, Majkell Xhordan është  basketbollisti  me i mire i gjithë kohërave." Xhordan ishte një nga  atletet me efektiv ne marketing gjeneratës se tij  dhe ishte nje instrument në popullarizimin e NBA përreth botës në vitet 80 dhe 90.