cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Energjetika
Energjetika është një aktivitet ekonomik që merret me studimin dhe shfrytëzimin e burimeve të ndryshme të energjisë dhe prodhimin e energjisë elektrike. Energjia është thelbësore për zhvillimin e të gjithë shoqërisë. Zhvillimi modern ekonomik i një vendi varet tërësisht nga burimet e energjisë në dispozicion, shfrytëzimi dhe zbatimi i tyre në prodhim dhe konsum. Bazuar në burimet e energjisë që njeriu ka përdorur në të kaluarën dhe mënyrën e përdorimit të tyre, ato mund të ndahen në tre faza:
Sot, burime të ndryshme të energjisë përdoren në botë. Ato mund të ndahen në:
Indeksi i shteteve të mirë
Indeksi i shteteve të mirë mat se sa secili nga 125 vende në listë kontribuojnë për planetin dhe për racën njerëzore nëpërmjet politikave dhe sjelljeve të tyre.
Energjetika
Burimet klasike të energjisë janë:
Burimet alternative të energjisë janë:
Indeksi i shteteve të mirë
Përshkrimi
Indeksi është një statistikë e përbërë prej 35 pikave të të dhënave shumica prej të cilave gjenerohen nga Kombet e Bashkuara. Këto pika të të dhënave janë të kombinuara në një masë të përbashkët e cila i jep një renditje të përgjithshme dhe një renditje në shtatë kategoritë siç janë Shkencë dhe Teknologji, Kulturë, Paqe dhe Siguri Ndërkombëtare, Rendi Botëror, Planeti dhe Klima, Prosperitet dhe Barazi, Shëndet dhe Mirëqenien.
Koncepti dhe indeksi vetë janë zhvilluar nga Simon Anholt. Indeksi është ndërtuar nga Dr Robert Govers me mbështetje nga disa organizata të tjera.
Energjetika
Zhvillimi i industrisë kërkonte sasi të mëdha energjie. Sa më shpejtë të zhvillohet industria, aq më e madhe është nevoja për energji.
Indeksi i shteteve të mirë
Përshkrimi
Tre vendet kryesuese të listës të publikuar në vitin 2014 janë Irlanda, Finlanda dhe Zvicra. Nëntë nga 10 vendet kryesuese të rënditjes së përgjithshme janë nga Evropa perëndimore. tre vendet e fundit në listë rënditen Iraku, Libia dhe Vietnami.
Energjetika
Energjia është gjithashtu një degë mjaft fitimprurëse e ekonomisë. Një shembull i tillë është zhvillimi i madh ekonomik i vendeve që zotërojnë burime të naftës dhe gazit. Burime të tjera të energjisë, druri dhe qymyri, janë më pak fitimprurëse, ato përdoren më shpesh për qëllimet e një ose më shumë komuniteteve, për shembull. ngrohja dhe të ngjashme.
Indeksi i shteteve të mirë
Kritikë
Shumë e cilësojnë se Indeksi i shteteve të mirë është i pasaktë dhe nuk është përfaqësues real i gjendjes së shteteve.
Energjetika
Dhe burimi më i madh dhe më i rëndësishëm i energjisë është potenciali i ujit ose hidroenergjia. Shembuj janë hidrocentralet, të cilat janë ndërtuar mbi lumenj, ose devijimi i një lumi dhe krijimi i një rezervuari artificial ose liqeni. Sidoqoftë, një potencial i tillë hidrik është gjithashtu i dëmshëm për shëndetin e njeriut.
Masakuni Yamamoto
(lindur më 4 Prill 1958) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 4 ndeshje.
Rrënojat e banesës të Odhise Kasnecit
Rrenojat e Banesës (ish) Odhise Kasnecit është një monument i trashëgimisë kulturore në Vuno, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Forca Ajrore e Serbisë dhe Malit të Zi
parapamje|Stema e Forcave Ajrore të Jugosllavisë, 1992-2003. Forca Ajrore e Serbisë dhe Malit të Zi (Serbisht: Ратно Ваздухопловство Србије и Црне Горе Ratno Vazduhoplovstvo Srbije i Crne Gore, RVSiCG) e njohur edhe si Forca Ajrore e Jugosllavisë (JRV; serbisht: Југословенско Ратно Ваздухопловство Jugoslovensko Ratno Vazduhoplovstvo) nga viti 1992 deri në vitin 2003, ishte forca ajrore e ish-Serbisë dhe Malit të Zi.
Pasardhësit
Pasardhësit janë Forca Ajrore Serbe dhe Forca Ajrore Malazeze.
Minerva (revistë)
Minerva (1932-1936) ishte një revistë letrare, fillimisht si e përdyjavshme dhe më pas përmujore, u drejtua prej gazetarit të njohur Nebil Çika.
Histori
Revista "Minerva" mblodhi bashkëpunëtorë dhe emra të shquar të publicistikës shqiptare si Tajar Zavalani, Odise Paskali, Ikbal Çika, Stefan Shundi etj.. Sipas studiuesit Fevziu, ishte revista më luksoze e jetës moderne shqiptare botuar në Tiranë, një nga më të rëndësishmet dhe me një ndikim të madh në kulturën e jetën shoqërore të kohës. Numri i saj i parë doli më 1932 dhe u botuan 38 numra deri në vitin 1936. Revista merrej kryesisht me kritikë letrare dhe recensione librash artistikë.
Montmacq
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Montmacq (Shqip: Montmaku) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Vendndodhja
Montmaku shtrihet midis komunave Compiègne dhe Noyon, dhe kufizohet në veri, lindje dhe jug të saj nga pylli Laigue.
Në perëndim të tij shtrihet lumi Oise, i cili e ndan atë nga Thourotte.
Kultura
Montmaku është vendlindja e Emma Dobigny (1851-1925), një modele për piktorë të tillë si Edgar Degas, Pierre Puvis de Chavannes dhe Jean-Baptiste Camille Corot.
Masaaki Kato
(lindur më 22 Dhjetor 1958) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje dhe ka shënuar 1 gola.
Lista e amfiteatrove romak
parapamje|Harta e amfiteatrove romakë Mbetjet e të paktën 230 amphiteatrove janë gjetur gjerësisht të shpërndara nëpër territoret e Perandorisë Romake. Ata janë të mëdhenjë, rrethorë ose oval, të hapur, me vende në 360 gradë dhe me shkallë që vijnë duke u ngritur. Por nuk duhet të ngatërrohen me teatrot e zakonshëm, të cilët janë struktura gjysmërrethore. Ka megjithatë një numër ndërtesash që kanë patur përdorim të kombinuar, si atë të teatrit dhe të amfiteatrit (për lojrat gladiatorake), veçanërisht në Europën perëndimore. Më poshtë është një listë e amfiteatrove romak sëbashku me vendndodhjen dhe shtetin. 300x250px|majtas|Planimetria e një amfiteatri romak parapamje|djathtas|Planimetria e një teatri romak
Ministria e mbrojtjes
parapamje|Ministria e Mbrojtjes Astana Një ministri e mbrojtjes, e njohur gjithashtu si një departament i mbrojtjes, është një emër i përdorur shpesh për pjesën e një qeverie përgjegjëse për çështjet e mbrojtjes, që gjendet në shtetet ku qeveria është e ndarë në ministri ose departamente. Një departament i tillë zakonisht përfshin të gjitha degët e ushtrisë dhe zakonisht kontrollohet nga një ministër i mbrojtjes, ministër i mbrojtjes ose sekretar i mbrojtjes.
Historikisht, departamente të tilla u referuan si një ministri e luftës ose departamenti i luftës, megjithëse departamente të tilla përgjithësisht kishin autoritet vetëm mbi ushtrinë e një vendi, me një departament të veçantë që drejtonte degët e tjera ushtarake. Para Luftës së Dytë Botërore, shumica e "ministrive të luftës" ishin ministri të ushtrisë, ndërsa marina dhe forcat ajrore, nëse ekzistonin si degë më vete, kishin departamentet e tyre. Deri në vitin 1953, për shembull, Bashkimi Sovjetik kishte një "ministri të luftës" së bashku me një "ministri të marinës".
Tendenca për të konsoliduar dhe riemërtuar këto departamente dhe për të bashkërenduar deri atëherë kryesisht komponentë të veçantë të mbrojtjes (ajrore, tokësore, detare) lindi pas Luftës së Dytë Botërore.
Vila-seca
Vila-seca është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Tarragonès, të provincës Tarragona, në Katalonia. Vila-seca ka 21373 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 21.7 km2.
Lestelle-Bétharram
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Lestelle-Bétharram (Ocitanisht: L'Estela e Bètharram; Shqip: Yll-Betarram ) është një komunë në departamentin Pirenejtë Atlantikë në Francën jugperëndimore.
Historia
Në 1832, St. Michel Garicoits themeloi Shoqërinë e Priftërinjve të Zemrës së Shenjtë të Betarramit. majtas|parapamje| Bétharram afër vitit 1840, nga Eugène de Malbos.
Trois-Villes
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Trois-Villes (Baskisht: Iruri ; Shqip: Iruri) është një komunë në departamentin e Pirenejtë Atlantikë në rajonin Akuitania e Re të Francës jugperëndimore.
Oficeri ushtarak francez Comte de Troisville ishte një pronar i madh tokash në këtë fshat.
Ndodhet në ish provincën e Sulës.
Murgesha
parapamje|La Religieuse (Henriette Browne, 1859) Një murgeshë është një grua që zotohet t'ia kushtojë jetën e saj Zotit, duke jetuar në mënyrë tipike nën betimet e varfërisë, dëlirësisë dhe bindjes në rrethimin e një manastiri ose konvente.
Në krishterim, murgeshat gjenden në traditat katolike romake, ortodokse orientale, ortodokse lindore, luterane dhe anglikane, si dhe në emërtime të tjera të krishtera. Në traditën budiste, murgesha femra njihen si Bhikkhunī dhe marrin disa premtime shtesë në krahasim me manastiret meshkuj (bhikkhu). Murgeshat janë më të zakonshmet në Budizmin Mahayana, por kohët e fundit janë bërë më të përhapura në traditat e tjera.
Kisha e Shën Markut në Beograd
Kisha e Shën Markut në Beograd (Црква светог Марка / Crkva Svetog Marka, në serbisht), është një kishë Ortodokse Serbe e vendosur në parkun Tašmajdan, në lagjen Palilula, jo shumë larg Parlamentit.
Murgesha
Katolicizmi
Në traditën katolike, ka shumë institute fetare të murgeshave dhe motrave (ekuivalenti femëror i murgjve ose fretërve meshkuj), secila me karizmin ose karakterin e vet të veçantë. Tradicionalisht, murgeshat janë anëtarë të urdhrave fetarë të mbyllur dhe bëjnë betime fetare solemne, ndërsa motrat nuk jetojnë në rrethinën papale dhe më parë bënin zotime të quajtura "betime të thjeshta".
Kisha e Shën Markut në Beograd
Ajo u ndërtua në stilin serbo-neo-bizantin nga vëllezërit Petar dhe Branko Krstić në vendin e një kishe të mëparshme që daton nga 1835; puna u përfundua në vitin 1940, plani i dyshemesë së tempullit kujtonte arkitekturën e manastirit të Graçanicës.1 Ai u dëmtua shumë gjatë bombardimeve gjermane në 1941, dhe duhej shkatërruar dhe rindërtuar. Isshtë një nga kishat më të mëdha në vend dhe ruan një koleksion të pasur të ikonave të artit fetar serb nga shekujt 18 dhe 19.
Murgesha
Katolicizmi
Si murgeshë, murgeshat që jetojnë brenda një rrethimi historikisht angazhohen për të recituar Liturgjinë e plotë të Orëve gjatë gjithë ditës në kishë, zakonisht në mënyrë solemne. Më parë ata dalloheshin brenda komunitetit monastik si "murgesha kori", në krahasim me motrat laikë që kryenin mirëmbajtjen e manastirit ose punët jashtë manastirit. Kjo detyrë e fundit ende shpesh u besohet grave, të quajtura "eksterne", të cilat jetojnë në manastir, por jashtë rrethimit. Ata ishin zakonisht ose të zhveshur ose anëtarë të Urdhërit të Tretë të lidhur, shpesh të veshur me një zakon të ndryshëm ose veshje standarde të gruas së periudhës.
Ortodoksia Lindore
Në Kishën Ortodokse Lindore nuk ka dallim midis një manastiri për gratë dhe një për burra. Në greqisht, rusisht dhe gjuhë të tjera të Evropës Lindore, të dy vendbanimet quhen "manastire" dhe asketët që jetojnë në to janë "monastik". Termi për abaci është forma femërore e abati (hegumen) – greqisht: ἡγουμένη (hegumeni); serbisht: игуманија (igumanija); rusisht: игумения (igumenia). Manastirët ortodoksë nuk kanë "urdhra" të dallueshëm si në krishterimin perëndimor. Murgjit dhe murgeshat ortodoksë bëjnë jetë të njëjta shpirtërore. Mund të ketë dallime të vogla në mënyrën se si funksionon një manastir brenda, por këto janë thjesht dallime në stil (gr. typica) që varen nga abacia ose abati. Abbasa është udhëheqësja shpirtërore e manastirit dhe autoriteti i saj është absolut (asnjë prift, peshkop, apo edhe patriark nuk mund të kapërcejë një abaci brenda mureve të manastirit të saj). Abatët dhe Abbesat renditen në autoritet të barabartë me peshkopët në shumë mënyra dhe u përfshinë në këshillat ekumenikë. Manastiret ortodokse zakonisht lidhen me një sinod lokal peshkopësh sipas juridiksionit, por përndryshe janë vetëqeverisëse. Abbesitë dëgjojnë rrëfimet (por nuk shfajësojnë) dhe shpërndajnë bekime për akuzat e tyre, ndonëse ata ende kërkojnë shërbimet e një presbiteri (d.m.th., një prifti) për të kremtuar Liturgjinë Hyjnore dhe për të kryer funksione të tjera priftërore, siç është lirimi i një të penduari.
Manastirët ortodoksë në përgjithësi kanë pak ose aspak kontakt me botën e jashtme, veçanërisht me familjen. Familja e devotshme, fëmija i së cilës vendos të hyjë në profesionin e manastirit, e kupton se fëmija i tyre do të bëhet "i vdekur për botën" dhe për këtë arsye do të jetë i padisponueshëm për vizita shoqërore.
Ministri i mbrojtjes
Një ministër i mbrojtjes është një pozicion zyrtar i kabinetit në krye të një ministrie të mbrojtjes, e cila rregullon forcat e armatosura në shtetet sovrane. Roli i ministrit të mbrojtjes ndryshon në mënyrë të konsiderueshme nga vendi në vend; në disa ministri është përgjegjës vetëm për çështjet e buxhetit të përgjithshëm dhe prokurimin e pajisjeve; ndërsa në të tjera ministri është gjithashtu pjesë përbërëse e zinxhirit komandues ushtarak operacional. Një ministër i mbrojtjes mund të titullohet ministër i mbrojtjes, ministër i mbrojtjes kombëtare, sekretar i mbrojtjes, sekretar i shtetit për mbrojtjen, ministër i luftës ose ndonjë variant i ngjashëm.
R. I. Pocock
Reginald Innes Pocock (4 mars 1863 - 9 gusht 1947) ishte një zologjist britanik.
Pocock ka lindur në Clifton, Bristol, biri i katërt i Rev. Nicholas Pocock dhe Edith Prichard. Ai filloi të tregonte interes në historinë natyrore në Shkollën e Shën Edwardit, Oxford. Ai mori mësim në zoologji nga Sir Edward Poulton, dhe u lejua të eksploronte anatominë krahasuese në Muzeun e Oksfordit. Ai studioi biologji dhe gjeologji në University College, Bristol nën Conwy Lloyd Morgan dhe William Johnson Sollas. Në 1885 ai u bë asistent në Muzeun e Historisë Natyrore dhe punoi në seksionin e Entomologjisë për një vit. Ai u ngarkua me koleksionet e Arachnida dhe Myriapoda. Ai ishte gjithashtu i ngarkuar me rregullimin e koleksioneve të zogjve britanikë, gjatë së cilës ai zhvilloi një interes të përhershëm në ornitologjinë. 200 letrat që ai botoi në tetëmbëdhjetë vitet e tij në muze shpejt e solli njohjen si një autoritet në Arachnida dhe Myriapoda: ai përshkroi në mes të 300-400 llojeve të milipede vetëm, dhe përshkroi gjithashtu gjini Scorpion Brachistosternus.
Në vitin 1904 ai u largua për t'u bërë mbikëqyrës i kopshtit zologjik të Londrës, duke mbetur kështu deri në pensionimin e tij më 1923. Më pas ai punoi si studiues vullnetar në Muzeun Britanik, në departamentin e gjitarëve.
Ai e përshkroi Leoponin në një letër të vitit 1912 në The Field, bazuar në ekzaminimin e një lëkure të dërguar nga W. S. Millard, Sekretari i Shoqërisë së Natyrës Natyrore të Bombeit.
Vëllai i tij Edward Innes Pocock luajti rugby ndërkombëtare për Skocinë dhe ishte pjesë e kolonës Pioneer të Cecil Rhodes. Gjyshi i tij i madh ishte artisti detar Kapiten Nicholas Pocock.
Fitili
parapamje|Fitili i një qiriu parapamje|Fitili i qiriut në qiri Një fitil qiriri është zakonisht një pambuk i gërshetuar që mban flakën e një llambë vaji ose qiri. Një fitil qiriri funksionon me veprim kapilar, duke përcjellë ("shpërthyer") lëndë djegëse në flakë. Kur karburanti i lëngshëm, zakonisht dylli i shkrirë i qiririt, arrin në flakë, atëherë avullohet dhe digjet. Fitili i qiririt ndikon në mënyrën se si digjet qiri. Karakteristikat e rëndësishme të fitilit përfshijnë diametrin, ngurtësinë, rezistencën ndaj zjarrit dhe lidhjen.
Llojet e fitileve
Fitilat e qirinjve zakonisht bëhen prej pambuku të gërshetuar. Fitilet nganjëherë gërshetohen në mënyrë të sheshtë, në mënyrë që ndërsa digjen të kthehen në flakë, duke i bërë kështu vetëkonsumuese. Përpara prezantimit të këtyre fitilave, përdoreshin gërshërë speciale për të prerë fitilin e tepërt pa e shuar flakën.
Fitilat me diametër të madh zakonisht rezultojnë në një flakë më të madhe, një pishinë më të madhe dylli të shkrirë dhe qiriri digjet më shpejt.
Në dritat e çajit, fitili është i lidhur me një copë metali për ta ndaluar atë të notojë në majë të dyllit të shkrirë dhe të digjet përpara se të digjet. Qirinjtë e projektuar për të notuar në ujë kërkojnë jo vetëm një lidhëse për fitilin, por edhe një vulë në fund të qiriut për të parandaluar që fitili të thithë ujin dhe të shuajë flakën.
Në disa qirinj ditëlindjeje, fitili është një cung. Kjo kufizon sa kohë mund të digjet qiri.
Fitilet mund të bëhen prej materiali tjetër përveç fijes ose kordonit, si p.sh. druri, megjithëse janë të rralla. Pambuku i tamponëve mund të përdoret si fitil për llambat e vajit në situatat e mbijetesës në shkretëtirë.
Ngurtësues
Teli i imët (si bakri) mund të përfshihet në fitil. Kjo siguron dy avantazhe: e bën fitilin më të ngurtë, duke e lënë atë të qëndrojë më tej nga dylli i lëngshëm dhe e përcjell nxehtësinë poshtë, duke e shkrirë dyllin më lehtë. Kjo e fundit është veçanërisht e rëndësishme në qirinjtë e bërë nga dylli më i fortë.
Ngurtësuesit dikur ishin bërë prej plumbi, por këto janë ndaluar në SHBA për disa vite nga Komisioni i Sigurisë së Produkteve të Konsumatorit, për shkak të shqetësimeve rreth helmimit nga plumbi. Mund të përdoren gjithashtu ngurtësues të tjerë të bërthamës, të tilla si letra dhe fibra sintetike. CPSC iu bë peticion për të ndaluar fitilat e qirinjve që përmbajnë bërthama plumbi dhe qirinj me fitila të tilla nga Qytetarët Publik, Shoqata Kombëtare e Apartamenteve dhe Këshilli Kombëtar i Shumë Banesave më 20 shkurt 2001. Ndalimi kundër prodhimit, importimit ose shitjes së qirinjve në SHBA me fitilat e plumbit hynë në fuqi në tetor 2003.
Paratrajtimet e fitilave
Pothuajse të gjitha fitilat trajtohen me zgjidhje të ndryshme rezistente ndaj flakës në një proces të njohur si mordant. Pa djegur, fitili do të shkatërrohej nga flakët dhe rrjedhja e dyllit të shkrirë në flakë do të pushonte. Përtej kësaj, fitilat mund të trajtohen me substanca për të përmirësuar ngjyrën dhe shkëlqimin e flakës, për të siguruar ngurtësi më të mirë për të mbajtur fitilin jashtë dyllit të shkrirë dhe për të përmirësuar rrjedhjen e atij dylli deri në fitil. Trajtimet e zakonshme janë boraksi dhe kripa të cilat treten në ujë në të cilin ngjyhen fitilat.
Ruzhdia
Ruzhdia ose Ryzhdije ishte një shkollë e mesme osmane (progjimnaz osman) në kohën e Perandorisë Osmane e cila ka vepruar në gjysmën e dytë të shekullit XIX. Këto institucione arsimore ishin themeluar me Ligjin e Arsimit të vitit 1869, të kohës së Tanzimatit. parapamje|Shkolla e pare shqiptare në Perandorinë Osmane: [[Mejtepi Ruzhdije në Gjakovë)]]
Ryzhdijet në thelb ishin shkolla laike shtetërore. Kurrikula e saj mësimore përfshinte njohuri elementare fetare islame, gjuhët orientale, matematikë, gjeografi dhe histori. Diku, mësohej edhe gjuha frënge (frëngjishtja). Varësisht nga vendi se ku vepronin si lëndë mësimore mund të mësohej edhe gjuha shqipe, bosnjane, kroate, serbe, maqedonase, etj. Kohëzgjatja e mësimeve në këtë institucion arsimor ishte katër vjeçare. Pas përfundimit të saj, të diplomuarit mund të punonin si nëpunës ose zyrtarë të ulët ose të vazhdonin shkollimin.
Në Perandorinë Osmane, këto institucione financoheshin nga fondi shkollor i Vilajetit ("mearif sanduk").
Ergys Sorra
Ergys Sorra (lindur më 23 korrik 1989) është një futbollist profesionist shqiptar i cili luan si sulmues.
Tirana
Sorra bëri debutimin e tij për Tiranën në ndeshjen e javës së 31të të Kategorisë Superiore 2007–08 më 10 maj 2008 kundër Besëlidhjes, ku ekipi u mposht 1–0 si vizitor. Ai u aktivizua si zëvëndësues në vend të Berat Hysenit në minutën e 68të, duke regjistuar paraqitjen e parë dhe të fundit sezonale.
Goli i tij i parë si profesionist erdhi më 16 maj të vitit të ardhshëm në javën e 32të të Kategorisë Superiore 2008–09 kundër rivalëve të qytetit Dinamo, duke i dhënë ekipit avantazhin 3–1 para se Elis Bakaj të ngushtonte shifrat për Dinamon në 3–2.
Sorra mbajti fanallën me numrin 11 për sezonin 2009–10, duke hequr numrin 18.
Luftëtari
Më 18 korrik 2012, Sorra u bashkua me klubin në elitë Luftëtari në një marrëveshje një-vjeçare. Gjatë qëndrimit të tij të shkurtër në ekip, Sorra zhvilloi vetëm dy paraqitje, duke luajtur si titullar në të dyja ndeshjet e raudit të parë të kupës kundër Gramshit.
Dinamo
Në janar 2013, Sorra u transferua te klubi tjetër kryeqytetas Dinamo.
Rikthimi te Tirana
Në korrik 2013, Sorra u rikthye te Tirana.
Sorra u huazua te Dinamo për sezonin 2014–15. Gjatë sezonit, Sorra luajti nëntë ndeshje në kampionat dhe dy në kupë.
Karriera ndërkombëtare
Sorra filloi karrierën e tij ndërkombëtare në vitin 2005 kur ai u thirr në ekipin nën-17. Më vonë, në prill 2007, ai ishte pjesë e ekipit nën-19 me trajner Ramadan Shehun që luajti në Kupën e Sllovakisë 2007. Ai luajti në të treja ndeshjet kundër Sllovakisë, Kroacisë dhe Polonisë; Shqipëria i humbi i treja ndeshjet dhe dështoi të shënonte qoftë edhe një gol.
Mario Corso
Mario Corso ( Italisht: [ˈmaːrjo ˈkorso]; lindur më 25 gusht 1941) është një futbollist dhe trajner profesionist italian. Një anësor i majtë i famshëm dhe dinamik, Corso konsiderohet një nga lojtarët më të mëdhenjë italian në pozicionin e tij, duke fituar pseudonimin "Mandrake" (Këmba e majtë e zotit) për shkak të aftësive, teknikës në goditjet e lira dhe krosimeve.
Corso kujtohet më së shumti për karrierën e tij të suksesshme te Interi, ku ai ishte një lojtar kyç i epokës Grande Inter nën drejtimin e trajnerit Helenio Herrera. Ai gjithashtu ka luajtur 23 ndeshje me kombëtaren italiane. Pas tërheqjes si futbollist, Corso nisi karrierën si trajner, duke qënë në krye të Interit dhe disa ekipeve të tjera. Ai fitoi grupin B të Serie C2 në sezonin 1987–88 me Montavën.
Karriera me klube
Më 23 nëntor 1957, ai bëri debutimin e tij në Serie A duke luajtur në fitoren 5–1 kundër Sampdorias. Shpejt pas kësaj, ai u bë titullar në formacionin e ekipit, dhe në vitet në vazhdim shërbeu edhe si kapiten. Corso kishte rolin e anësorit të majtë në ekipin e drejtuar nga Helenio Herrera, e njohur si Grande Inter, e cila fitoi tituj rresht të Serie A, Kupës Evropiane dhe Kupës Ndërkontinentale.
Pasi u largua nga Interi, Corso u transferua te Genoa për një periudhë të shkurër në vitin 1973 para se të tërhiqej dy vite më vonë. Gjithsej, ai luajti 436 ndeshje dhe shënoi 78 gola në Serie A.
Karriera ndërkombëtare
Ai u rikthye në formacionin titullar në vitin 1964, duke shënuar golin e tij të katërt me kombëtaren më 10 maj në fitoren 3–1 ndaj Zvicrës në një ndeshje miqësore. Corso më pas do të përjashtohej nga ekipet që luajën në Kupën e Botës 1966 dhe UEFA Euro 1968, që u fitua nga Italia në shtëpinë e saj. Dy vite më pas, ai nuk u thirr as në ekipin që do të luante në Kupën e Botës 1970.
Corso luajti ndeshjen e tij të fundit për Italinë më 9 tetor 1971 në fitoren 3–0 ndaj Suedisë e vlefshme për kualifikueset e UEFA Euro 1972. Ai, sëbashku me Giuliano Sartin, Armando Picchin, Gianfranco Bedin, dhe Antonio Angelillon, është një lojtarët më të mirë dhe të suksesshëm të Interit që nuk ka luajtur në një Kupë Bote. Pavarësisht përjashtimit të tij nga kombëtarja, në vitin 1967, FIFA e vendosi atë në ekipin e saj "All-Star" për ndeshjen miqësore ndërkombëtare ndaj Spanjës, e zhvilluar në nder të portierit spanjoll Ricardo Zamora. Ndeshja u fitua 3–0 nga ekipi i Corsos.
Stili i lojës
Një lojtar këmbë-majtë, Corso dallohej për vazhdimsinë e tij, inteligjencën, shpejtësinë nën zotërimin e topit si dhe rezistencën si anësor. Shpërndarja e saktë e topit, aftësitë e krosimit, krijueshmëria dhe rezja e pasimit me të dyja këmbët e bënë atë një organizator të shkëlqyer. Corso ishte i aftë të luante në të dyja krahët e fushës; ai nga ana e majtë furnizonte sulmin me krosime të sakta kurse nga ana e djathë bënte vrapime që përfundonin me gjuajte në qëndër.
Një anësor jotipik, Corso ishte famëkeq për mungesën e disiplinës taktike, dhe shpesh luante midis vijave në një rol më qëndror, të lirë, si një lloj mesfushori sulmues; për shkak të kësaj, ai ishte i aftë të luante edhe si sulmues ose mesfushor. Edhe pse nuk ishte këmbë-shpejtë, Corso kishte një fizik të fortë dhe ishte luftarak, duke pasur gjithashtu aftësi në kontrollin e topit. Ai gjithashtu ishte një driblues i saktë. Corso shquhej për goditjet e lira, të cilat zakonisht i kryente me gjuajtje të fuqishme me hark. Pavarësisht këtyre tipareve, gazetari Gianni Brera e akuzoi atë si një lojtar pa vazhdimsi, të cilit i mungonte dinamika dhe kontributi në mbrojtje, gjëra që vetë Corso i mohoi. Si rezultat i kësaj, Brera i vendosi lojtarit pseudonimin "pjesëza e kaluar e foljes "për të vrapuar", një referencë për mbiemrin e tij, kjo për shkak që sipas Brerës, Corso nuk vraponte shumë gjatë ndeshjeve, duke preferuar të bëntë topin të lëvizte.
Fetah Bahtiri
alt=Fetah Bahtiri|parapamje|Fetah Bahtiri Fetah Bahtiri është i lindur më 11 tetor, 1943 në fshatin Lisicë, komuna e Mitrovicës. Shkollën fillore dhe gjimnazin i kreu në Mitrovicë, kurse fakultetin filozofik, dega e gjuhës dhe letërsisë shqipe dhe fakultetin juridik në Prishtinë. Ka punuar si mësues klase, arsimtar i gjuhës dhe letërsisë shqipe, profesor i gjuhës dhe letërsisë shqipe, asistent për folklor në Institutin Albanologjik të Prishtinës, drejtor shkolle, përkthyes, jurist etj. Është marrë edhe me gazetari, me folklor, ka shkruar ndihmesa shkencore etj.
Është shpërngulur në Suedi në vitin 1991 ku ka punuar në arsim si mësues i gjuhës amtare (shqipe), asistent i rektorit të shkollës (Ramnedörsdskolan, Uddevalla) dhe koordinator për integrim në komunën Uddevalla.
Veprat e tij kryesore të botuara janë:
Zt. Fetah Bahtiri ka fituar shumë çmime dhe shpërblime në festivale, sofra poetike, takime poetike dhe orë letrare. Shpërblimi i parë i është dhënë edhe për poezinë ”Tre çlirimtarët” në ORËN LETRARE ”NËNTORI I MADH 2022” mbajtur në Ängelhom të Suedisë më 19 nëntor 2022.
alt=Kuvendi i Dyte, Lidhja e Krijuesve Shqipetar, Suedi|parapamje|441x441px|Kuvendi i Dyte, Lidhja e Krijuesve Shqipetar, Suedi
Kontributi i Vazhdueshëm
Ka redaktuar, recensuar dhe lektoruar shumë libra të autorëve të ndryshëm në atdhe dhe në mërgatë, si dhe librat ”Thesar Kombëtar i mërgatës shqiptare në Suedi”. Është i përfaqësuar në disa antologji me poezi në atdhe dhe në mërgatë. E hasim si figurë të rëndësishme ndër të tjera në librin ”Gjurmë shqiptare në Suedi”, botim i Lidhjes së Shoqatave Shqiptare Iliria, nga autorët Astrit Gashi, Elhame Zhitia, Muhamet Krasniqi dhe Shuquri Sejdijaj, në librin ”Shkolla shqipe në Suedi”, botim i Shoqatës së Mësuesve Shqiptarë në Suedi, autor i të cilit është Ramadan Reshitaj etj.
Është bashkëthemelues i Lidhjes së Arsimtarëve Shqiptarë ”Naim Frashëri”, Dega në Suedi, themelues i njërës prej shkollave të para të plota fillore në gjuhën shqipe në Suedi (shih librin ”Dritë, ngrohtësi, optimizëm Libër dokumentar për shkollën shqipe në Strehimoren Svenshögen, Suedi, 1991 – 1994, 2012), bashkëthemelues i Shoqatës së Shkrimtarëve dhe Artistëve Shqiptarë ”Papa Klemendi XI Albani”, Suedi, drejtues i Kuvendit themelues të kësaj Shoqate, nënkryetar i saj në të kaluarën dhe aktualisht, kryetar i komisionit redaktues të saj, ka qenë anëtar i kryesisë së Lidhjes së Krijuesve Shqiptarë në Mërgatë me seli në Gjermani. Bahtiri, gjithashtu është anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës dhe Lidhjes së Shkrimtarëve të Suedisë.
Jeton dhe vepron në Suedi. Merret me shkrime, leksikografi, interpretime gjuhësore dhe  përkthime, i licencuar dhe i autorizuar nga Kammatkollegiet (Agjencia për Shërbime Juridike, Financiare dhe Administrative e Suedisë). Për veprimtarinë, punën, angazhimin dhe kontributin e tij i janë ndarë shumë mirënjohje, dekorata e falënderime të të gjitha niveleve kombëtare e ndërkombëtare.
Zarfi
parapamje|Zarf i zakonshëm me letër Një zarf është një artikull i zakonshëm paketimi, i bërë zakonisht nga materiali i hollë dhe i sheshtë. Është projektuar që të përmbajë një objekt të sheshtë, të tillë si një letër ose kartë.
Zarfet tradicionale janë bërë nga fletë letre të prera në një nga tre format: një rhombus, një kryq me krahë të shkurtër ose një katana. Këto forma lejojnë që struktura e zarfit të bëhet duke palosur anët e fletës rreth një zone qendrore drejtkëndore. Në këtë mënyrë, formohet një mbyllje me fytyrë drejtkëndëshe me një rregullim prej katër përplasjesh në anën e pasme.
Historia
Zarfi i parë i njohur nuk ishte aspak i ngjashëm me zarfin e letrës së sotme. Mund të datohet rreth viteve 3500 deri në 3200 p.e.r. në Lindjen e Mesme të lashtë. Sferat e zbrazëta prej balte u formuan rreth argumenteve financiare dhe u përdorën në transaksione private. Dy personat që zbuluan këto zarfe të parë ishin Jacques de Morgan, më 1901, dhe Roland de Mecquenem, më 1907.
Zarfat e letrës u zhvilluan në Kinë, ku letra u shpik në shekullin e 2-të p.e.r.. Zarfat e letrës, të njohura si chih poh, përdoreshin për të ruajtur dhuratat e parave. Në dinastinë Southern Song, gjykata perandorake kineze përdorte zarfe letre për të shpërndarë dhurata monetare për zyrtarët e qeverisë.
Në historinë perëndimore, që nga koha kur materiali fleksibël i shkrimit u bë më i disponueshëm në shekullin e 13-të deri në mesin e shekullit të 19-të, korrespodenca zakonisht sigurohej nga një proces i palosjes dhe vulosjes së shkronjave, i cili ndonjëherë përdorte teknika të hollësishme të mbylljes së shkronjave për të treguar ngatërrimin ose vërtetojnë vërtetësinë. Disa nga këto teknika, të cilat mund të përfshijnë qepje ose vula dylli, u përdorën gjithashtu për të siguruar zarfet e bëra me dorë.
Përpara vitit 1840, zarfet e bëra me dorë ishin të gjitha ato që ishin në dispozicion për përdorim, si komercial ashtu edhe shtëpiak. Në 1840, George Wilson nga Londra iu dha një patentë për një makinë për prerjen e zarfeve (patentë: "një makinë e përmirësuar për prerjen e letrës"), por zarfet duhej ende të paloseshin me dorë. Në vitin 1845, Edwin Hill and Warren De La Rue iu dha një patentë britanike për makinën e parë të palosjes së zarfeve.
“Zarfet” e prodhuara nga makina Hill/De La Rue nuk ishin si ato që përdoren sot. Ato ishin fletë të sheshta në formë diamanti, loze (ose rhombus) ose "boshllëqe" që ishin prerë paraprakisht në formë përpara se të futeshin në makinë për t'u rrudhur dhe të bëheshin gati për palosje për të formuar një mbyllje drejtkëndëshe. Skajet e fletëve të mbivendosura të trajtuara me një paste ose ngjitës dhe mënyra e sigurimit të zarfit ose mbështjellësit ishte një zgjedhje e përdoruesit. Rregullimi simetrik i përplasjes nënkuptonte që ai mund të mbahej së bashku me një vulë të vetme dylli në majën e përplasjes më të lartë.
Kaluan afro 50 vjet përpara se të shfaqej një makinë e suksesshme komerciale për prodhimin e zarfeve të gomuara paraprakisht, si ato që përdoren sot.
Hans Koning
Hans Koning (i lindur Hans Königsberger, dhe që nga viti 1949 zyrtarisht si Hans Konigsberger) (12 korrik 1921-13 prill 2007), ishte një autor dhe gazetar hollandez i mbi 40 librave trillues dhe jo-trillues, gjithashtu një gazetar pjellor, i cili kontribuoi për pothuajse 60 vjet në shumë revista, duke përfshirë The New York Times, International Herald Tribune, Atlantic Monthly, The Nation, Harper's, The New Yorker, dhe De Groene Amsterdammer.Ai përdori pseudonimin Hans Koningsberger (me një shkronjë të shtuar 'n'), dhe që nga viti1972 Hans Koning.
Biografia
I lindur në Amsterdam në vitin 1921 nga Elisabeth van Collem (vajza e poetit socialist Abraham Eliazer van Collem) dhe David Königsberger, ai u shkollua në universitetin e Amsterdamit nga viti 1939 deri në vitin 1941, universitetin e Cirihut nga viti 1941 deri në vitin 1943 dhe në Sorbone në vitin 1946.
Duke u larguar nga Hollanda e okupuar me rezistencën (ai ishte një bartës i Kryqit Hollandez të rezistencës), ai ishte një nga rreshterët më të rinj në ushtrinë britanike, Trupa 7, Komandoja 4, duke punuar si interpretues gjatë okupimit aleat të Gjermanisë përgjatë fundit të luftës.
Gjatë Luftës së Vietnamit ai e ktheu vëmendjen e tij në protestë, duke ndihmuar në krijimin e organizatës aktive aktive 'REZISTO' në Kembrixh, Masaçusets, me Noam Chomsky ndër të tjerët.
Për tridhjetë vitet e ardhshme ai shkroi libra të dy llojeve të ndryshme (trillime dhe jo-trillime) dhe ishte një marrës dy herë i një shoqërie National Endowment for the Arts për shkrimtarë krijues, për trillime. Katër nga romanet e tij u bënë filma: A Walk with Love and Death (në shqip:Një shëtitje me dashuri dhe vdekje), i cili ishte filmi i parë i Anjelica Huston, drejtuar nga babai i saj, John Huston, The Revolutionary (në shqip:Revolucionari), me protagonist Jon Voight, Death of a Schoolboy (në shqip: Vdekja e një nxënësi), për BBC London, dhe The Petersburg-Cannes Express (në shqip:Ekspresi Petersburg-Kané). parapamje|Hans Koning në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Kanë Nga viti 2000 deri në vitin 2006 ai gjeti gjithashtu kohë për të drejtuar Literary Discord, një program radio të transmetuar nga WPKN Bridgeport, kushtuar diskutimit të një letërsie të tillë dhe gjendjes së botimit në Shtetet e Bashkuara. Ai intervistoi, ndër shumë të tjerë, Russel Banks dhe Sadi Ranson rreth gjendjes së botimeve në Shtetet e Bashkuara.
Prozë letrare
(deri në vitin 1972 duke shkruar me emrin Hans Koningsberger)
Shumë nga romanet e tij janë botuar gjithashtu në vende të tjera duke përfshirë Anglinë, Hollandën, Spanjën, Francën, Italinë, Gjermaninë dhe Japoninë.
Toshihiko Okimune
(lindur më 7 Shtator 1959) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje.
Katunishtë
Katunishtë  është një fshat në komunën Kiselak, në Bosnje dhe Hercegovinë.
Bremerhaven
Bremerhaven është qytet në Gjermani. Sipas dhjetorit 2015, qyteti ka pasur 114,025 banorë.
Klima
Temperatura më e nxehtë e regjistruar ishte 35.8 °C më 9 gusht 1992 dhe temperatura më e ftohtë ishte -18.6 °C më 25 shkurt 1956.
Lichans-Sunhar
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ndodhet në ish-provincën Sulë dhe ka një kishë romane të shekullit të 12-të.
Frano Illia
Frano Illia (Juban, 21 shkurt 1918 - Shkodër, 22 tetor 1997) ka qenë klerik katolik shqiptar, arqipeshkëv i Shkodrës pas rënies së regjimit komunist, mbledhës i kanunit të Kurbinit që e titulloi Kanuni i Skënderbegut si dhe përkthyes i pjesës ku në veprën Illyricum Sacrum trajtohet historia kishtare brenda territorit të shtetit shqiptar.
Arras-sur-Rhône
Arras-sur-Rhône është një komunë në Francë. Arras-sur-Rhône bën pjesë në departamentin Ardèche të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 525 banorë dhe sipërfaqe 5.89 km².
Plainval
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Plainval (Shqip: Planvali) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Vincenzo Iaquinta
Vincenzo Iaquinta ( Italisht: [vinˈtʃɛntso jaˈkwinta]; lindur më 21 nëntor 1979) është një ish futbollist profesionist italian i cili ka luajtur si sulmues.
Para se të bëhej pjesë e Juventusit në vitin 2007, ai ka luajtur me klube më të vogla; ai u transferua te Udinese në vitin 2000 dhe luajti disa sezone në Friuli, duke përfaqsuar klubin edhe në UEFA Ligën e Kampioneve. Pasi nuk luajti asnjë ndeshje në pjesën e parë të sezonit 2011–12 nën drejtimin e trajnerit të ri Antonio Conte, në janar 2012, ai u huazua te Cesena deri në përfundim të sezonit; ai u rikthye te Juventusi për sezonin 2012–13, por nuk luajti sërisht asnjë ndeshje, këtë herë për shkak dëmtimi, duke bërë që në vitin 2013 ai të deklaronte tërheqjen nga futbolli.
Iaquinta luajti 40 ndeshje dhe shënoi 6 gola me Italinë nga viti 2005 e deri në 2010. Ai ka luajtur në dy turnamente të Kupës së Botës, në vitin 2006 (ku ekipi i tij fitoi) dhe në vitin 2010; ai shënoi nga një gol në çdo turnament. Ai gjithashtu luajti në Kupën e Konfederatave 2009.
Reggiolo
Iaquinta ka lindur në Cutro, në provincën e Crotones. Ashtu si shumë kalabrez në vitet 1980', prindërit e tij emigruan në Emilia-Romanja në veri të Italisë për të pasur mundësi më shumë për të punuar. Iaquinta luajti me vëllain e tij në divizionet e ulta për Reggiolon në sezonin 1996–97, para se në janar 1998 të kalonte te Calcio Padova në Serie B; me Reggiolon ai luajti 33 ndeshje dhe shënoi 6 gola në një sezon e gjysëm.
Padova
Iaquinta u transferua te Padova në janar 1998, një klub ku shoku i tij i ardhshëm te Juventusi Alessandro Del Piero u formua si futbollist. Megjithatë, qëndrimi i tij atje zgjati vetëm gjashtë muaj, gjatë së cilës ai luajti 13 ndeshje dhe shënoi 3 gola. Ai më pas u shit në mënyrë surprize te Castel di Sangro Calcio në Serie C1.
Franc Kafka i shkruan të birit
Franc Kafka i shkruan të birit, roman me autor Ridvan Dibra. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2006. Libri ka 126 faqe.
Vincenzo Iaquinta
Udinese
Në qershor 2000, Iaquinta u transferua zyrtarisht te Udinese. Ai debutoi në Serie A më 1 tetor, duke shënuar në fitoren 4–2 kundër Brescias.
Më 3 maj 2002, ai shënoi golin vendimtar që rrëzoi Torinon nga kategoria.
Në sezonin 2004–05, Iaquinta luajti 39 ndeshje dhe shënoi 15 gola, duke ndihmuar Udinesen t'a mbyllë kampionatin dhe të sigurojë një vend për në Ligën e Kampioneve. Ai debutoi në këtë kompeticion sezonin e ardhshëm, duke shënuar një tregolësh në ndeshjen e fazës së grupeve kundër Panathinaikos. Ai e mbylli sezonin me 34 ndeshje dhe 17 gola në të gjitha kompeticionet.
Iaquinta refuzoi fillimisht rinovimin e kontratës në fillim të sezonit, por më pas ra dakord të zgjate kontratën me tre vite të tjera më 30 shtator 2005. Në sezonin e tij të fundit, 2006–07, ai shënoi 14 gola në 30 ndeshje, duke formuar një dyshe sulmi me Antonio Di Natalen.
Juventus
parapamje|djathtas|220px|Iaquinta duke festuar një gol me Juventusin në sezonin e tij të parë në klub. Më 19 qershor 2007, Iaquinta u transferua zyrtarisht te Juventus në një marrëveshje pesë-vjeçare për 11.3 milion € (plus shërbimet e Michele Paoluccit), duke u bërë blerja e parë e madhe në markato e ekipit torinez.
Gjatë sezonit 2007–08, Iaquinta luajti vetëm disa ndeshje si titullar me ekipin, duke e shpenzuar shumicën e sezonit si rezervë e sulmuesve më me përvojë Alessandro Del Piero dhe David Trezeguet, që sëbashku shënuan plot 41 gola në kampionat. Ai megjithatë luajti 29 ndeshje dhe shënoi 9 gola vendimtar, përfshirë një në minutën e fundit kundër Napolit në mars 2008. U duk sikur ai ishte i tepërt ndaj kërkesave pas blerjes së sulmuesit brazilian Amauri, duke hapur zërat për një largim të mundshëm nga Juventusi. Megjithatë, asgjë nuk u bë konkrete, dhe Iaquinta vazhdoi të ishte pjesë e klubit edhe për sezonin 2008–09.
Iaquinta e nisi sezonin 2008–09 si zgjedhja e katërt e sulmit, por megjithatë zhvilloi performanca të mira pas dëmtimeve të Amaurit dhe Trezeguet, duke fituar më shumë minuta nën drejtimin e Claudio Ranieri. Një nga golat e tij më të rëndësishëm ishte ai i shënuar kundër Çelsit në ndeshjen e dytë të raundit të 16-tave të Ligës së Kampioneve, e cila ishte gjithashtu goli i 600të i Juventusit në kompeticionet evropiane. Megjithatë, Juventus arriti vetëm një barazim 2–2, duke u eliminuar nga kompeticioni.
Pas kësaj, Iaquinta filloi të luante rregullisht edhe në Serie A, e ndihmuar kjo nga një mosmarrëveshje e Trezeguet me Ranierin. Ai e përfundoi sezonin e dytë me Juventusin duke shënuar 16 gola në 38 ndeshje. Në përfundim të sezoni, ai firmosi një kontratë të re katër-vjeçare. Pas shkarkimit të Ranierit dhe vendosjes së Ciro Ferrarës si trajneri i ri i ekipit, Iaquinta u bë titullar i padiskutueshëm, por më pas pësoi një dëmtim madhor që e majti jashtë fushave të lojës për gjashtë muaj.
Në sezonin 2010–11, Juventus rinovoi ekipin duke shitur francezi Trezeguet dhe afruar italianin Quagliarella. Në atë sezon, Iaquinta luajti vetëm 8 ndeshje si titullar (7 në pjesën e parë të sezonit). Pavarësisht se Quagliarella u dëmtua në mes të sezonit, mbërritja e Alessandro Matrit bëri që Iaquinta të vazhdonte të ishte rezervë. Nën drejtimin e trajnerit të ri Antonio Conte në vitin 2011, Iaquinta, Amauri dhe Luca Toni nuk luajtën asnjë minutë në fushë dhe Iaquinta ishte i treti të largohej nga Torino më 31 janar 2012.
Huazimi te Cesena dhe rikthimi te Juventus
Më 31 janar 2012, Iaquinta u bashkua me Cesenën në formë huazimi deri në përfundim të sezonit 2011–12. Ai debutoi me ekipin më 9 shkurt në ndeshjen si vizitor kundër Lazios, dhe pasi asistoi golin e parë të Adrian Mutus, shënoi golin e dytë me penallti për t'i dhënë ekipin avantazhin 2–0 në pjesën e parë. Megjithatë, Lazio u kundërpërgjigj dhe shënoi tre herë në pjesën e dytë dhe fitoi ndeshjen 3–2. Iaquinta zhvilloi shtatë paraqitje dhe shënoi një gol në pjesën e mbetur të sezonit. Periudha e tij me Cesenën u karakterizua nga dëmtimet, duke bërë që ai të mos e ndihmonte ekipin të mbijetonte.
Ai u rikthye te klubi i tij Juventus, që sapo kishte fituar kampionatin, pas përfundimit të sezonit, por vazhdoi të kishte probleme të vazhdueshme me dëmtimet, duke mos zhvilluar asnjë ndeshje nën drejtimin e Contes në sezonin 2012–13, me Juven që fitoi kampionatin për herë të dytë rresht. Më 22 korrik 2013, pas përfundimit të kontratës së tij me klubin, Iaquinta deklaroi tërheqjen nga futbolli, duke shtuar se ai do të vazhdonte karrierën si trajner.
Karriera ndërkombëtare
parapamje|majtas|220px|Iaquinta (djathtas) gjatë kohës së tij me kombëtaren. Iaquinta bëri debutimin e tij ndërkombëtar me Italinë më 30 mars 2005 në ndeshje miqësore kundër Islandës e cila u mbyll në barazim pa gola në Stadio Euganeo të Paduas; ai u aktivizua në pjesën e dytë në vend të Luca Tonit.
Iaquinta ishte një lojtar i skuadrës që fitoi Kupën e Botës 2006 nën drejtimin e trajnerit Marcello Lippi. Ai shënoi golin e parë me kombëtaren në ndeshjen e parë të Italisë në fazën e grupeve, më 12 qershor: ai shënoi golin e dytë të fitores 2–0 kundër Ganës. Ai luajti në 5 nga 7 ndeshjet e Italisë në turnament, përfshirë gjysëm-finalen ku Italia mposhti vendin organizator Gjermaninë me rezultatin 2–0 dhe finalen ku Italia fitoi 5–3 me penallti kundër Francës më 9 korrik; në finale ai u aktivizua në minutën e 61të në vend të mesfushorit Simone Perrotta.
Iaquinta humbi mundësinë për të luajtur në Euro 2008 për shkak të një dëmtimi. Ai më pas luajti në Kupën e Konfederatave 2009, dhe në Kupën e Botës 2010, ku ai shënoi me penallti në barazimin 1–1 kundër Zelandës së Re në ndeshjen e dytë të grupit. Ndeshja e 40të dhe e fundit e tij me kombëtaren erdhi në ndeshjen e fundit të fazës së grupeve, ku Italia u mposht nga Sllovakia me rezultatin 3–2, duke u eliminuar zyrtarisht nga turnamenti. Gjithsej ai shënoi gjashtë gola me Italinë.
Stili i lojës
Në kulmin e tij, Iaquinta ishte një sulmues fizikisht i fortë dhe ekstremisht i shpejtë, i cili shfrytëzonte mirë rastet dhe shkëlqente në ajër brënda zonës kundërshtare. Për shkak të shpejtësisë së madhe, atleticizmit, këmbënguljes dhe lëvizjeve të mira pa top, ai gjithashtu njihej për vrapimet sulmuese dhe për finalizimet që i bënte aksioneve të krijuara nga shokët e tij; shpejtësia e tij e bënte atë kërcënim për mbrojtjet kundërshtare edhe në kundër sulme. Pavarësisht se roli i tij i preferuar ishte sulmues qëndre, Iaquinta ishte një lojtar i shkathtët që luante edhe në pozicione të tjera sulmi, dhe ndonjëherë aktivizohej dhe si sulmues i dytë ose anësor. Falë forcës së tij, Iaquinta ishte i aftë të luante me kurriz nga porta dhe të mbane topin. Pavarësisht këtyre cilësive, Iaquinta ka qënë një lojtar i cili dëmtohej shpesh, e cila e kufizoi kohën e tij të lojës si dhe nuk e lejoi të arrinte potencialin e tij maksimal.
Jeta personale
Iaquinta u martua me Arianna Cucinotta më 14 qershor 2003. Ata sëbashku kanë katër fëmijë, dy djem dhe dy vajza: Giuseppe, lindur më 17 dhjetor 2002, Edoardo, lindur më 28 qershor 2004, Carlotta, lindur më 20 maj 2008, dhe Ginevra, lindur më 23 prill 2015.
Akuzat për lidhje me mafian
Më 4 shkurt 2015, gjatë hetimit të antimafias italiane Amailia, u gjatë armë të jashtëligjshme në shtëpinë Quattro Castella të Iaquintës dhe babait të tij. Më 21 dhjetor 2015, të dy u drëguan në gjyq me akuzën e armbatjes pa leje, e shtyrë edhe nga ndihmesa që ata i dhanë organizatës mafioze të quajtur 'Ndrangheta për t'u shpërndarë edhe në veri të Italisë; babai i tij u akuzua se kishte lidhje me njerëz të kësaj organizate kriminale. Më 31 tetor 2018, Iaquinta u shpall fajtor për akuzat ndaj tij dhe u dënua me dy vite burg; babai i tij u shpall fajtor për akuzën e lidhjes me mafian, duke u dënuar me 19 vite.
Kombëtarja
Burimi:
Vila-sana
Vila-sana është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Pla d'Urgell, të provincës Lleida, në Katalonia.
Satoshi Yamaguchi
(lindur më 1 Gusht 1959) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Profetet e lumit
Profetet e lumit, roman me autor Bektash Bizhga. Botuar në Tiranë nga "Albpaper", në vitin 2006. Libri ka 240 faqe.
Trungjet e bungbutës në Sinaj, Istog
Trungjet e bungbutës (Quercus pubescens Willd) në Sinaj, Istog, është monument i mbrojtur i natyrës me karakter botanik. Gjendjet nën mbrojtje që nga viti 2008.}
Rajoni jugperëndimor (Maqedoni)
Rajoni Jugperëndimor është një nga 8 rajonet e Maqedonisë së Veriut dhe ndodhet në jugperëndim të vendit. Ky rajon në perëndim kufizohet me Shqipërinë, ndërsa brenda vendit kufizohet me Rajonin e Pellagonisë, Pollogut, Shkupit dhe Rajonin e Vardarit.
Komunat
Rajoni jugperëndimor është i përbërë nga 9 komuna .:
Global Citizen (organizatë)
Global Citizen (i njohur gjithashtu edhe si Projekti Global i Varfërisë) është një organizatë ndërkombëtare e arsimit dhe avokimit që punon për të katalizuar lëvizjen për t'i dhënë fund varfërisë ekstreme. Organizata u themelua nga Hugh Evans, Simon Moss dhe Wei Soo dhe synon të rrisë numrin dhe efektivitetin e njerëzve që ndërmarrin veprime për të mbështetur kauzën.
Vizioni
Vizioni i Global Citizen është një botë pa varfëri ekstreme deri në 2030-ën. Për të arritur këtë, organizata punon me njerëzit për të bërë një ndryshim në të tashmen, dhe përqendrohet në përmirësimin e së ardhmes duke ndryshuar sistemet dhe politikat që i mbajnë njerëzit në varfëri, duke përdorur arsimin, komunikimet, avokimin, fushatat dhe mediat.
Organizata hulumton dhe zgjedh shkaqe për të mbështetur dhe më pas sugjeron veprime që anëtarët e saj të marrin në mbështetje të këtyre shkaqeve. Kjo mund të përfshijë dërgimin e cicërimave (tweets) në organizata si Kombet e Bashkuara në mbështetje të zvogëlimit të ndotjes, nënshkrimin e peticioneve për të mbështetur barazinë gjinore, dërgimin e mesazheve elektronike të shkruara paraprakisht politikanëve për të rritur ndihmën ndërkombëtare, ose dhënien e shpërblimeve për të inkurajuar njerëzit të përfshihen. Secila kauzë mbështet Synimet e Zhvillimit të Qëndrueshëm të OKB-së, një prej të cilave përfshin eliminimin e varfërisë deri në 2030-ën.