cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mersim Pollozhani
Themelimi i Republikës së Iliridës
Gjendja politike te shqiptarët në Maqedoni edhe pas vitit 1990, dhe 1991 nuk pati ndryshime gjë që gradualisht te masa krijoi bindjen se ndryshimet nuk po ndodhin, ndërkohë presioni sa vinte dhe rritej ndaj partisë më të madhe shqiptare në Maqedoni. Tashmë në rrethe të caktuara të kësaj partie flitej se shqiptarët do të duhet të marrin fatin në duartë e veta. Po në këto kohë edhe në PPD, tregon Pollozhani u rrit bindja që shqiptarët të prezantohen me kërkesa të tjera dhe u hodh ideja për mbajtjen e një referendumi ku shqiptarët e Maqedonisë do të pyeteshin se a janë për një autonomi territoriale dhe politike të shqiptarëve në Maqedoni. Ky vendim edhe pse në disa raste po prolongohej nga PPD tregon Pollozhani u mor vetëm pas debateve të shumta në një takim të Kryesisë qendrore në shkollën e fshatit Zagracan të Strugës ku u caktua që ai të zhvillohej më 11 dhe 12 janar të vitit 1992. Ndërkohë, pas konsultimve edhe me historianë eminentë shqiptar jo vetëm nga Maqedonia u vendos se pas referendumit territori autonom do të quhej Iliridë për të tregaur vazhdimësinë dhe kontinuitetin e shqiptarëve në këto treoje, nënvizon ai. Pavarsiht kërcënimeve dhe shantazheve referendumi thotë deputeti i parë shqiptar i Strugës, rezultoi i sukseshëm, sepse në masën 95 përqind shqiptarët e Maqedonisë i thanë po pyetjes së formuluar :A jeni për autonomi politike territoriale të Shqiptarëve në Maqedoni?Pasi u kry referendumi në disa raste u kërkua jetësimi i vullnetit të shqiptarëve vazhdon Pollozhani, por PPD nuk e pati atë fuqi për ta jetësuar atë vullnet, pasi krahu që propagandonte se shqiptarët mund t’i fitojnë të drejtat vetëm duke u angazhuar brenda sistemit, rezultoi më i fuqishëm.
A u shpall Ilirida në Strugë në vititin 1992 ? Pollozhani i deklaron se nuk ka pasur shpllaje të Iliridës në Strugë, por në një tubim masovik dhe të elektrizuar të asaj kohe nga struganët e tubuar, por edhe nga ai personalisht është thirrur rroftë Ilirida. Kjo ngjarje e ndodhur në Strugë, llogaritet si shpallje e Iliridës të cilën Mersim Pollozhani thekson se qarqe të caktuara e propaganduan si shpallje të Iliridës. Për Pollozhanin pavarsisht sic thotë ai personalisht ishte shumë i përkushtuar dhe i angazhuar rreth këtij projekti, Ilirida ishte një projekt i PPD-së, parti e cila në atë kohë nuk pati kurajon ta zbatoj. ’’Në Strugë vazhdonte të ishte aktuale mos lejimi i shkollimit të mesëm në gjuhën shqipe edhe pse i paparalajëmruar në sheshin e Strugës atë ditë ishin tubuar shumë qytetar të Strugës takim në të cilin priteshte të vi edhe Stojan Andovi kryetari i Parlamentit të Maqedonisë. Në një momentë masa e revoltuar dukshëm nga prolongimi i mosgjidhjes së cështjes së arsimit shqip filloi të brohoras Ilirida ndërkohë dikush nga turma me gështenj të egër sulmoi rojen e Andovit. Kjo situatë e elektrizuar te Andovi krijoi pasiguri dhe frikë dhe në një momentë ai po më lutej zotëri Pollozhani më largoni nga këtu. Shpalllje përfundimtare nga PPD të autonomisë nga PPD nuk pati kjo sepse një pjesë e deputetëveve dhe ministrave nuk ishin të gatshëm për këtë hap. Ilirida edhe pse u harrua ëshët një kapital i shqiptarëve të Maqedonisë sepse provoi se shqiptarët u organizuan dhe mbështetën në masë me referendum një ide drejt së cilës shqiptarët një ditë do të shkojnë.
Vergonha
Në oksitanisht, vergonha ( shqiptimi ocitan: [beɾˈɣuɲo̞, veʀˈɡuɲo̞], që do të thotë "turp") i referohet efekteve të politikave të ndryshme diskriminuese gjuhësore të qeverisë së Francës mbi pakicat e saj, gjuha amtare e të cilave konsiderohej patois, ku një gjuhë romane e folur në vend, përveç frëngjishtes standarde, si p.sh. oksitanishtja ose gjuhët oïl, si dhe gjuhë të tjera joromane si alzasishtja dhe baskishtja, u shtypën. Vergonha konsiderohet si një proces i "bërë për të refuzuar dhe ndjerë turp për gjuhën amtare të dikujt (ose të prindërve) nëpërmjet përjashtimit zyrtar, poshtërimit në shkollë dhe refuzimit nga media", siç organizohet dhe përkufizohet nga liderët politikë francezë nga Henri Grégoire e tutje.
Vergonha është ende një temë e diskutueshme në diskursin publik francez ku disa, duke përfshirë qeveritë e njëpasnjëshme franceze, kanë mohuar ekzistencën e diskriminimit ose kanë minimizuar efektet e tij; është një shembull i përmendur zakonisht i linguicidit sistematik të sanksionuar nga shteti dhe gjenocidit kulturor. Në vitin 1860, përpara se shkollimi francez të bëhej i detyrueshëm, folësit amtarë ocitanë përfaqësonin më shumë se 39% të popullsisë franceze, në krahasim me 52% për frankofonët; pjesa e tyre e popullsisë ra në 26-36% nga fundi i viteve 1920, Që nga fundi i Luftës së Dytë Botërore, ajo pësoi një rënie tjetër të mprehtë, në më pak se 7% në 1993.
Franca gjithashtu ka refuzuar vazhdimisht të ratifikojë Kartën Evropiane për Gjuhët Rajonale ose të Pakicave, dhe gjuhëve vendase (përveç frëngjishtes) ende u mohohet njohja zyrtare, me oksitanët, baskët, korsikanët, katalanasit, flamandët, bretonët, alsasët, nisarët dhe savojarët akoma nuk kanë të drejtë të qartë ligjore për të kryer punët publike në gjuhët e tyre rajonale brenda tokave të tyre.
16-18 shekulli
Duke filluar nga viti 1539 me Art. 111 i Urdhëresës së Villers-Cotterêts, gjuhët jofranceze në Francë u zvogëluan në status kur u bë e detyrueshme "për të dhënë dhe ekzekutuar të gjitha aktet [ligjore] në gjuhën frënge" ( de prononcer et expedier tous actes en langaige françoys ). Fillimisht e synuar si një mënyrë për të eliminuar latinishten në dokumentet zyrtare - pak subjekte franceze të shekullit të 16-të ishin të arsimuar dhe e njihnin latinishten - ajo gjithashtu deklaroi se frëngjishtja dhe vetëm frëngjishtja ishte e ligjshme në mbretëri ( en langage maternel françoys et non aultrement ).
Raporti mbi domosdoshmërinë dhe mjetet për të asgjësuar patois
Procesi i qëllimshëm i çrrënjosjes së gjuhëve jo-franceze në Francën moderne dhe përçmimi i tyre si dialekte vendore dhe shpesh rreptësisht gojore u zyrtarizua me punën e Henri Grégoire Raport mbi domosdoshmërinë dhe mjetet për të asgjësuar patois dhe për të universalizuar përdorimin e gjuhës frënge. të cilën ai e paraqiti më 4 qershor 1794 para Konventës Kombëtare ; më pas, të gjitha gjuhët përveç frëngjishtes u ndaluan zyrtarisht në administratë dhe shkolla për hir të bashkimit gjuhësor të Francës pas Ditës së Bastijes. Në atë kohë, vetëm një e dhjeta e popullsisë fliste rrjedhshëm frëngjisht. Në lidhje me "patois", Jean Jaurès pohoi shprehjen e famshme se "dikush emërton patois gjuhën e një kombi të mundur". Sipas Chambers Dictionary, origjina e termit është e diskutueshme, por mund të jetë një "korruptim i patrois, nga LL patriensis, një banor vendas".
Katër muaj më parë (27 janar), Bertrand Barère, ndonëse vetë një ocitan nga Tarba, pohoi përpara po kësaj Konvente: "Monarkia kishte arsye për ti ngjasuar Kullës së Babelit; në demokraci t'i lësh qytetarët të injorojnë gjuhën kombëtare [atë të Parisit], të paaftë për të kontrolluar pushtetin, është tradhëti ndaj atdheut... Për një popull të lirë, gjuha duhet të jetë një dhe e njëjtë për të gjithë. [...] Sa shumë para kemi harxhuar tashmë për përkthimin e ligjeve të dy asambleve kombëtare në dialektet e ndryshme të Francës! Sikur të ishte detyra jonë të mbanim ato zhargone barbare dhe këto të folme të trasha të cilat vetëm mund tu shërbejnë fanatikëve dhe kundërrevolucionarëve tani!"
Fundi i krahinave tradicionale
Kjo politikë mund të vihet re nga mënyra se si kufijtë e brendshëm të Francës u rishikuan, duke krijuar 83 departamente. Ligji u miratua më 22 dhjetor 1789 dhe hyri në fuqi vitin e ardhshëm, më 4 mars 1790. Si rezultat, veçoritë shekullore të pjesëve të ndryshme që flasin oksitanisht u anashkaluan dhe u tronditën në një përpjekje të qëllimshme nga qeveria e sapoformuar për të dobësuar dhe copëtuar zotërimet feudale të krijuara prej kohësh në mënyrë që Franca republikane të nënshtronte aleancat tradicionale.
Në shekullin e 20-të, departamentet u grupuan në rajone, për të krijuar një nivel qeverisje të ndërmjetëm midis atij departamental dhe atij kombëtar. Ndërsa rajonet synonin të zëvendësonin provincat e vjetra, ato nuk u formuan domosdoshmërisht përgjatë kufijve të njëjtë. Siç tregon harta, në shtetin e para vitit 1789 kishte 11 enklava që flisnin oksitanisht, të tilla si tokat e fuqishme të Languedoc dhe Gascony, por ato u ndanë në shtatë rajone pa marrë parasysh identitetet kulturore dhe gjuhësore. Kështu u krijua Provence-Alpes-Côte d'Azur nga pjesë të pesë provincave ocitane dhe tre kryeqytete u hoqën në favor të Marsejës ; dhe Auvernja filloi të përfshinte entitete vendase dhe gjuhë oïl. Ndërkohë, qyteti i Nantës u hoq administrativisht nga Bretanja, ku kishte qenë një nga dy kryeqytetet tradicionale (së bashku me Renesin ), dhe qyteti i Tuluzës nuk përfshihej në rajonin e Languedoc-Roussillon, megjithëse historikisht ishte vendosur. në atë krahinë.
Disiplina shkollore
Në vitet 1880, Jules Ferry zbatoi një sërë masash të rrepta për të dobësuar më tej gjuhët rajonale në Francë, siç tregohet në raportin e Bernard Poignant të vitit 1998 drejtuar kryeministrit Lionel Jospin. Këto përfshinin ndëshkimet që u jepnin mësuesit fëmijëve sepse ata flisnin oksitanisht në një shkollë të Tuluzës ose bretonisht në Bretanjë. Neni 30 i Loi d'éducation française (Ligji për mësimdhënien franceze, 1851) thoshte se: "Ndalohet rreptësisht të flasësh patois gjatë orëve të mësimit ose pushimeve". djathtas|parapamje| "Flisni frëngjisht, jini të pastër" shkruar në murin e shkollës [[Ayguatébia-Talau]] Ndër shembujt e tjerë të mirënjohur të poshtërimit dhe ndëshkimit trupor ishte nallimi, përkatësisht varja e një trungu ( sabot ) në qafë, ndërsa një grua bretone kujtonte se gjyshërit e saj dhe bashkëkohësit e tyre ishin të detyruar të duronin: "Gjyshërit e mi flasin gjithashtu bretonisht, por jo me mua. Si fëmijë, atyre u rrihnin gishtat nëse u ndodhte të thoshin një fjalë në bretonisht. Në atë kohë, frëngjishtja e Republikës, një dhe e pandashme, do të dëgjoheshe në të gjitha shkollat dhe ata që guxuan ta sfidonin këtë politikë u poshtëruan pasi duhej të mbanin një nalla në qafë ose të gjunjëzoheshin mbi një vizore nën një tabelë që lexonte: “Është e ndaluar të pështysh në tokë dhe të flasësh bretonisht”. Kjo është arsyeja pse disa të moshuar nuk ua transmetojnë gjuhën fëmijëve të tyre: kjo sjell telashe mbi veten. .."Kjo praktikë u referua si le simbole nga zyrtarët dhe "la vache" (lopa) nga nxënësit, ku shkelësit u quajtën "vachards". U përdorën shumë objekte, jo vetëm nallane: patkua, rrasa, pjata druri me një mesazh, monedha me kryq mbi to. Më poshtë janë udhëzimet zyrtare nga një nënprefekt i departamentit Finistère për mësuesit në 1845: "Dhe mbani mend, zotërinj: juve ua dhanë pozicionin tuaj për të vrarë gjuhën bretone." Prefekti i Basses-Pyrénées në Vendin Bask Francez shkroi në vitin 1846: "Shkollat tona në vendin Bask kanë për qëllim veçanërisht të zëvendësojnë gjuhën baske me atë frënge. . ."
Përdorimi në praktikën e bllokimit konfirmohet nga faqja e internetit Autonomes de Solidarité Laïques: "Shkolla ka pasur një rol përbashkues duke bërë që të folurit e gjuhës 'fisnike' [frëngjisht] ka reduktuar përdorimin e dialekteve rajonale dhe patois . Le të përmendim poshtërimin e fëmijëve të bërë për të mbajtur një bllokuese në qafë sepse kanë folur pa dashje një fjalë në gjuhën e popullit."Sa i përket shenjave, ato u gjetën edhe në shkollat e Poitou :
Conselh de Representacion Generala de la Joventut d'Òc (CRGJOC, Këshilli i Përgjithshëm i Përfaqësimit të Rinisë Ocitane), përmes faqes së internetit të Rinisë së Kombësive Evropiane, raporton se"Gjuha jonë [oksitanishtja] humbi emrin e saj, duke u bërë një ' patois ', fillimisht në shkollë dhe më pas në familje përmes presionit ndaj grave në arsim (' Interdit de cracher par terre et de parler patois ') me Republikën e Tretë Franceze, Musolini dhe Franko."Faqja e internetit Confolentés Occitan ( Limousin që flet oksitanisht) dëshmon për metodat e përdorura nga autoritetet franceze gjatë shekullit të kaluar ose më shumë: Për të ndihmuar në zhdukjen e identiteteve tradicionale rajonale, gjuha oksitane jo vetëm u shkurajua, por u shtyp në mënyrë aktive. Nxënësit e shkollës ndëshkoheshin mirë sepse flisnin gjuhën e tyre amtare në ambientet e shkollës.
Administrata franceze arriti të bëjë që folësit oksitanë ta mendojnë gjuhën e tyre si një patois, pra si një formë të korruptuar të frëngjishtes që përdoret vetëm nga injorantët dhe të paarsimuarit. Ky proces tjetërsues njihet si la vergonha ("turpi").
Shumë folës të vjetër të ocitanishtes ende besojnë se gjuha e tyre amtare nuk është gjë tjetër veçse një e folur e turpshme. Kjo është një arsye pse rrallë e dëgjoni në publik - ose kudo jashtë lagjes ose rrethit familjar. Nga shkolla e Camélas në Kataloninë Veriore, një ish-nxënës kujtoi në një intervistë të vitit 1973, Të gjithë përveç fëmijëve të mësueses flisnin katalanisht mes tyre. Ne madje do të ndëshkoheshim për këtë, sepse në atë kohë, të gjithë duhej të flisnim frëngjisht. Bëhu i pastër, fol frëngjisht mund të gjëndej e shkruar në muret e shkollës. Dhe nëse refuzonit të flisnit frëngjisht, do t'ju jepnin një lloj tabele druri për ta veshur "derisa të vinte vdekja", siç thamë, që do të thoshte se shkelësi i fundit, në mbrëmje, kishte njëzet rreshta për të kopjuar. Ne do të flisnim frëngjisht në oborrin e shkollës dhe që në dhjetë metrat e parë të rrugës për në shtëpi, për aq kohë sa mendonim se mësuesi po na dëgjonte, dhe më pas do të ktheheshim në gjuhën tonë amtare, katalanisht.
Në ato kohë, folësit katalanas ishin mjaft të përbuzur. Brezi im e lidhi të folurit katalanisht me një disavantazh, me të qenit më pak se të tjerët, me rrezikun për t'u lënë pas në shkallët shoqërore, me pak fjalë me sjelljen e telasheve. Vetë termat e Abbé Grégoire u mbajtën për të përcaktuar gjuhët e Francës: ndërsa bretonishtja i referohej gjuhës së folur në Bretanjë, fjala patois përfshinte të gjitha dialektet romane si oksitanishtja dhe arpitanishtja. Në raportin e tij, gjuha korsikanee dhe alzasishtja u hodhën poshtë si forma "shumë të degjeneruara" ( très-dégénérés ) të italishtes dhe gjermanishtes, përkatësisht. Si rezultat, disa njerëz ende e quajnë gjuhën e tyre jo-franceze patois, të inkurajuar nga fakti se nuk u mësuan kurrë se si ta shkruanin atë dhe u bënë të mendojnë se vetëm frëngjishjat ekziston në formën e shkruar.
Presioni mbi kishën
Në vitin 1902, në një fjalim përpara Këshillit të Përgjithshëm të Morbihanit, Shefi i Arsimit Dantzer rekomandoi që "Kisha të jepte kungimin e parë vetëm për fëmijët që flasin frëngjisht".
Në të njëjtin vit, kryeministri Émile Combes, vetë oksitan, u tha prefektëve të Morbihanit, Côtes-du-Nord dhe Finistère se:"Priftërinjtë bretonë duan ta mbajnë kopenë e tyre në injorancë duke refuzuar të promovojnë arsimin dhe duke përdorur vetëm gjuhën bretone në mësimet fetare dhe katekizëm . Bretonët do të jenë pjesë e Republikës vetëm ditën kur të fillojnë të flasin frëngjisht."
Mesi i shekullit të 20-të deri më sot
Siç argumenton doktori i filologjisë katalanase dhe profesori në Universitetin e Ishujve Balearik Jaume Corbera Pou, Kur në mesin e shekullit të 19-të, shkolla fillore bëhet e detyrueshme në të gjithë shtetin, bëhet gjithashtu e qartë se do të mësohet vetëm frëngjishtja dhe mësuesit do të ndëshkojnë ashpër çdo nxënës që flet patois. Rrjedhimisht, synimi i sistemit arsimor francez nuk do të jetë të dinjitizojë njerëzimin natyror të nxënësve, të zhvillojë kulturën e tyre dhe t'i mësojë ata të shkruajnë gjuhën e tyre, por përkundrazi t'i poshtërojë ata dhe t'i degradojë moralisht për faktin e thjeshtë se janë çfarë tradita dhe natyra e tyre i bëri ata të jenë. Vendi i vetëshpallur i " të drejtave të njeriut " atëherë do të injorojë një nga të drejtat më themelore të njeriut, të drejtën për të qenë vetvetja dhe për të folur gjuhën e kombit të tij. Dhe me këtë qëndrim Franca, "Franca e Madhe" që e quan veten kampione të lirisë, do të kalojë shekullin e 20-të, moskokëçarëse ndaj lëvizjeve të ndrojtura protestuese të komuniteteve të ndryshme gjuhësore që ajo nënshtroi.
[. . . ]
Franca, e cila nën sundimin e Frankos shihej këtu [në Katalonjë ] si streha e sigurt e lirisë, ka nderin e mjerueshëm të jetë shteti [i vetmi] i Evropës – dhe ndoshta i botës – që ia doli më së miri detyrës djallëzore të shkatërrimit të trashëgimisë së saj etnike dhe gjuhësore dhe për më tepër, të shkatërrimit të lidhjeve familjare: shumë prindër dhe fëmijë, ose gjyshër dhe nipër, kanë gjuhë të ndryshme dhe këta të fundit ndihen të turpëruar nga të parët, sepse flasin një patois të neveritshme dhe asnjë element i gjyshërve nuk i është transmetuar brezit të ri, sikur të kishin lindur nga një botë krejtësisht e re. Ky është shteti francez që sapo ka hyrë në shekullin e 21-të, një vend ku monumentet e gurta dhe peizazhet natyrore ruhen dhe respektohen, por ku shumë shekuj krijimtari popullore e shprehur në gjuhë të ndryshme janë në prag të zhdukjes. "Lavdia" dhe "madhështia" e ndërtuar mbi një gjenocid. Jo liri, jo barazi, jo vëllazëri : vetëm shfarosje kulturore, kjo është motoja e vërtetë e Republikës Franceze.
Çështje kushtetuese
Në vitin 1972, Georges Pompidou, Presidenti i Francës dhe vendas i një rajoni oksitan-folës, deklaroi se "nuk ka vend për gjuhë rajonale në një Francë, fati i së cilës është të shënojë Evropën me vulën e saj".
Megjithatë, këto deklarata nuk u pasuan nga ndonjë masë efektive. parapamje| Mbledhje pro-zyrtarizimit në [[Karkasona|Karkasonë]] Në vitin 1992, pasi disa vunë në dyshim ndarjen antikushtetuese të gjuhëve të pakicave në Francë, Neni. II i Kushtetutës franceze të vitit 1958 u rishikua duke u bërë "gjuha e Republikës është frëngjishtja" ( la langue de la République est le français ). Kjo u arrit vetëm disa muaj përpara se Këshilli i Evropës të miratonte Kartën Evropiane për Gjuhët Rajonale ose të Pakicave, të cilën Zhak Shirak e injoroi megjithë lutjen e Lionel Jospin që Këshilli Kushtetues të amendonte Nenin II dhe të përfshinte të gjitha gjuhët vendase që fliten në tokën franceze. Përsëri, gjuhëve jo-franceze në Francë iu mohua njohja zyrtare dhe u konsideruan shumë të rrezikshme për unitetin e vendit, dhe oksitanët, baskët, korsikanët, katalanasit, flamandët, bretonët, alsasët, nissartët dhe savojarët ende nuk kanë asnjë të qartë. e drejta ligjore për të kryer punët publike në gjuhët e tyre rajonale brenda tokave të tyre. Teksti u refuzua përsëri nga deputetët e shumicës më 18 janar 2008, pasi Académie française shprehu mosmiratimin e saj absolut të gjuhëve rajonale, njohjen e të cilave ata e perceptojnë si "një sulm ndaj identitetit kombëtar francez".
Malegoude
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Malegoude (Ocitanisht: Malagoda ; Shqip: Malagoda) është një komunë në departamentin Ariezhë në Francën jugperëndimore.
Federata Evropiane e Karatesë
Federata Evropiane e Karatesë (European Karate Federation) është organi qeverisës i karatesë me më shumë se 50 vende anëtare të Evropës. Qëllimi i deklaruar i EKF është promovimi, organizimi, rregullimi dhe popullarizimi i sportit të karatesë. Është një nga pesë federatat kontinentale të njohura nga Federata Botërore e Karatesë. Që nga viti 1966, ajo ka organizuar Kampionatin Evropian të Karatesë. Përveç kësaj, tani organizon edhe Kampionatet për Junior, Kadet dhe U-21.
Faith Friday Obilor
Faith Friday Obilor (lindi më 5 mars 1991) është futbollistë nigerianë i cili luan në skuadrën finlandeze HJK.
Karriera
Në vitin 2011, ai erdhi prej Nigerisë dhe u bashkua në skuadrën finalndeze PS Kemi në ligë e dytën Ykkönen.
Më 29 nëntor 2016, ai nënshkroi kontratë dy vjeçare në skuadrën HJK.
Instituti Islamik i Kulturës
Instituti Islamik i Kulturës ishte një institut kulturor i Islamit në Milano, Itali, i cili u mbyll në vitin 2008 nga autoritetet italiane. Megjithatë në vitin 2008 ajo ishte duke funksionuar përsëri. Presidenti aktual i institutit, si dhe xhamia e lidhur, është Abdel Hamid Shaari.
Pandemia e COVID-19 në Turqi
Pandemia e koronavirusit 2019–20 në Turqi është konfirmuar se është shpërndarë më 11 mars 2020, Vdekja e parë nga COVID-19 u konfirmua më 17 mars 2020. Më 23 mars 2020, Ministri i Shëndetësisë, Fahrettin Koca tha se në tërë Turqinë ka raste me koronavirus.
Beqir Rusi
Beqir Rusi kryetar i Bashkisë së Tiranës ne vitin 1924.
Xhamia e Çarshisë
Xhamia e Çarshisë, Xhamia e Gurit ose Xhamia e Sulltan Muratit (Turqisht: Sultan Murat Camii) është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Historik
Çarshi Xhamia – Xhamia e Gurit (Prishtinë) është ndërtuar mes viteve 1393 nga Sulltan Bajaziti i I për Sulltan Murati i I. Xhamia gjendet në kompleksin e Prishtinës së vjetër, në pjesën qendrore të qytetit në fillim të rrugës “Nazim Gafuri” dhe asaj “Zenel Salihu”, përkatësisht në anën perëndimore të objektit të Muzeut të Kosovës dhe shërben si faltore e besimit islam. Xhamia u ndërtua në fillim të shek. XV nga Sulltan Bajaziti për ta përkujtuar fitoren e forcave osmane dhe Sulltan Muratit në betejën e vitit 1389. Xhamia fillimisht gjendej përballë Çarshisë së Vjetër e cila u demolua në vitet ‘60, prandaj edhe sot mban emërtimin Xhamia e Çarshisë. Në afërsi të kësaj xhamie ndodhen: Shatërvani, Muzeu i Kosovës, Xhamia e Jashar Pashës dhe Parku Arkeologjik, të cilat së bashku formojnë një tërësi kulturore historike nën mbrojtje të shtetit.
Arkitektura
Xhamia është ndërtuar me gurë mbi bazë katrori (12.70m), prej së cilës me pandativë kalohet në tamburin dymbëdhjetëkëndësh mbi të cilin vendoset kupola qendrore. Objekti është një hapësinor, me minare të ndërtuar tërësisht nga guri. Xhamia kufizohet me oborr shumë të ngushtë. Hapësira e brendshme ndriçohet nga dritaret e radhitura në nivele të ndryshme me ritëm të theksuar, sipërfaqet e mureve janë të dekoruara me piktura murale me motive bimore orientale të asaj kohe. Xhaminë e karakterizon edhe maja e minares poligonale me gurë. Gjatë kohës xhamia në brendi, jashtë dhe në rrethinën e saj pësoi ndërhyrje riparuese dhe transformime të cilat ndikuan në integritetin pamor të saj, ndërsa minarja e saj mbeti e pa transformuar nga forma origjinale. Në xhami aktualisht janë duke u kryer punime të konservimit. Hajati i demoluar gjatë kësaj faze të konservimit supozohet të ketë qenë intervenim i fundit i shek. XIX, që ishte përtërirë disa herë, çka kuptohet nga mbishkrimet në dy rozetat në fasadën jugore. Në aspektin funksional, arkitektonik dhe historik, kjo ndërtesë është strukturë unike në harmoni me transformimet e kohës, dhe në përbërje ruan të gjitha elementet karakteristike nga koha e ndërtimit, për të cilat edhe radhitet si vepër ndërtimore e spikatur.
Banesa e Lazim e Mynir Markaj
Banesa e Lazim e Mynir Markaj është një monument i trashëgimisë kulturore në, rrethi i Dibrës, në qarkun e Dibrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture".
Ali Pashë Arabaxhiu
Arabaxhı Ali Pasha (tr. Bahadırzade Arabacı Ali Pashës; Ohër? 1620 - Rodos, 1693) ishte një vezir i madh për një kohë të shkurtër i Perandorisë Osmane, nga viti 1691 deri më 1692. Epiteti i tij arabacı do të thotë "karrocier" në gjuhën turke, një aluzion për praktikën e tij që i niste një karrocë armiqve politik për t'i çuar në syrgjyn ose drejt ekzekutimit.
Vitet e hershme
U lind në Ohër në një familje të etnisë shqiptare. Qe i karrierës së ilmijes, por më pas mori nëpunësira shtetërore. Pasi shërbeu në zyra të ndryshme qeveritare, ai u bë vartës dhe qehaja i Fazil Mustafa Pashë Qyprilliu, i cili u emërua si një vezir i madh. Perandoria ishte e angazhuar në Luftën e Madhe Turke. Fazll Mustafa Pasha përkohësisht ndaloi përparimin e Austrisë, por u vra në aksion gjatë betejës së Slankamesë. Pesë ditë më vonë, Ahmeti II, sulltani caktoi Ali Pashën si kryevezirin e ri më 19 gusht 1691.
Vezir i madh
Pritej të komandonte ushtrin si serdar-ı ekrem, siç kishte bërë paraardhësi i tij dhe mentori Fazil Mustafa Pashë Qyprilliu. Megjithatë, Ali Pasha preferoi të qëndronte në kryeqytet, që çoi drejt disfatave osmane. Pavaresia e tij ndaj çështjeve ushtarake dhe metodat e ashpra (duke përfshirë edhe dënimet me vdekje) ndaj kundërshtarëve të tij të mundshëm e detyruan atë të humbte mbështetjen e sulltanit. Më 27 mars 1692, ai u rrëzua.
Ditëve të fundit dhe vdekja
Së pari u internua për Gelibolu (një port në ngushticën e Dardaneleve, sot Turqi) dhe më pas në ishullin e Rodosit. Megjithatë, kur një fjalë arriti tek sulltani në Stamboll se ai kishte plane të kthehej (ose të bëj kryengritje), ai u ekzekutua me prerje koke në Rodos në vitin 1693.
Lendita Zeqiraj
Lendita Zeqiraj (e lindur në vitin 1972) është një kompozitore shqiptare nga Prishtina (Kosovë). Si një regjisore dhe artiste vizuale, Lendita ka studiuar gjerësisht në artin si në Kosovë ashtu dhe në Francë. Ajo diplomuar në studime diplomike dhe  dhe postdiplomike në artet vizuale në Akademinë e Arteve në Prishtinë, Kosovë dhe ka ndjekur studimet post-master në Estetikën e Filmit në Paris, Francë.
Veprat e saj janë përzgjedhur dhe kanë marrë çmime në festivalet më të rëndësishme në mbarë botën. Filmi i saj i fundit 'Balcony' është paraqitur në mbi 120 Festivale Ndërkombëtare të Filmit, duke përfshirë Zgjedhjen Zyrtare të festivaleve si: Festivali i Filmit të Venecias, Telluride Film Festival, Palm Springs Short Fest, Hamptons Film Festival, Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Busan, Festivali i Filmit në Kajro etj, dhe ka fituar 20 çmime, duke përfshirë Çmimin Special të Jurisë në AFI FEST në Los Anxheles.
Në vitin 2014 ajo u shpërblye me "Çmimin Kombëtar për Regjisor të Vitit" nga Ministria e Kulturës së Kosovës.
Aktualisht jeton në Francë dhe punon si regjisore dhe skenariste e pavarur.
Hasan Tahsin Beu
parapamje|Hasan Tahsin Beu Hasan Tahsin Beu (27 gusht 1878 - 5 dhjetor 1939), i njohur edhe si Hasan Tahsin Uzer, ishte një burokrat dhe politikan osman dhe më vonë turk. Hasan Tahsin ishte pasardhës i drejtpërdrejtë i Skënderbeut. Hasan Tahsin lindi në Selanik dhe ishte mik i ngushtë i themeluesit të shtetit Mustafa Qemal Atatürk. Ai shërbeu si deputet në parlamentin turk si një anëtar i Partisë Popullore Republikane (CHP).
Gjatë gjithë karrierës së tij si politikan, Tahsin shërbeu si guvernator në disa qytete osmane duke përfshirë Ajdën, Erzurum, Van dhe provincën e Sirisë. Më pas, ai shërbeu si zëvendës në qytetet Ardahan, Erzurum dhe Konia. Gjatë gjenocidit armen, ai ishte bashkëpunëtor në masakrat e Kemah. Pas luftës, ai dha një dëshmi të rëndësishme për gjenocidin.
Jeta dhe karriera
Hasan Tahsin lindi në Selanik, Greqi më 27 gusht 1878, ishte me prejardhje shqiptare. Ai ishte djali i Ibarahim Agës dhe Hatixhe Hanëmit, dhe shoku i fëmijërisë së Mustafa Kemal Atatyrk. Në vitin 1897, pas mbarimit të studimeve për shkenca politike, Hasan Tahsin u bë drejtori i nënqarkut të Prosotsanit. Në vitin 1902, ai u bë guvernator i qarkut. Tahsin do të bëhej guvernator qarku i disa qyteteve përpara se të bëhej Vali i Vanit në vitin 1913. Gjatë mandatit të tij, ai u përpoq të kundërshtonte ndikimin e kurdëve rreth Abdürrezak Bedir Han, të cilët mbështeteshin nga rusët. Pasi rusët dhe fiset e krishtera asiriane u hakmorrën për masakrat e kryera nga grupet e Organizatës Speciale Osmane duke bërë masakra edhe kundër fshatrave kurde, ai sugjeroi dëbimin e asirianëve nga Hakkari. Megjithatë, në vitin 1914, Tahsin u hoq nga posti i tij dhe u transferua në Erzurum ku shërbeu si guvernator deri më 12 shtator 1916. Më pas u transferua në Siri dhe u bë guvernator i provincës siriane. Ai dha dorëheqjen nga ky post më 18 qershor 1918, por u emërua sërish guvernator i Sirisë disa muaj më vonë. Megjithatë, kur qeveria turke humbi provincën në fund të vitit 1918, Tahsin u transferua menjëherë në Ajdën. Guvernatoria i tij në Ajdën zgjati disa javë. Më pas u zgjodh në Asamblenë Kombëtare Turke si përfaqësues i Izmirit. Tahsin u kap nga forcat britanike pas Luftës së Parë Botërore dhe u dërgua në Maltë si një nga mërgimtarët e Maltës. Kur u lirua përfundimisht, ai vazhdoi karrierën e tij politike. Ai përfundimisht u bashkua me Asamblenë Kombëtare Turke edhe një herë dhe përfaqësoi disa qytete duke përfshirë Ardahanin, Erzurumin dhe Konian në 1924, 1927 dhe 1933 respektivisht. parapamje|Dhënia e mbiemrit Uzer Hasan Tahsinit, 10 korrik 1934, nënshkruar nga Mustafa Kemal Atatürk Në dhjetor 1934, Hasan Tahsin miratoi mbiemrin Uzer me këmbënguljen e Ataturkut gjatë futjes së Ligjit për Mbiemrat.
Hasan Tahsin vdiq më 5 dhjetor 1939. Ai ishte baba i dy djemve dhe dy vajzave.
Le Mas-d'Azil
Le Mas-d'Azil (Ocitanisht: Lo Mas d'Asilh ; Shqip: Masazili) është një komunë në departamentin Ariezhë në Francën jugperëndimore, e cila përmban një shpellë që është lloji i kulturës prehistorike aziliane. Grotte du Mas d'Azil (nganjëherë me vizë në mes) është një "supersajt" me mbetje të pasura të përdorimit njerëzor nga rreth 30,000 vjet më parë, dhe është gjithashtu një vend kyç për kulturën e mëparshme Magdaleniane. Rruga D119 kalon pikërisht përmes shpellës së madhe, e cila është një tunel natyror 420 metra i gjatë dhe 50 metra i lartë.
Kenitra
Kenitra (Arabisht: القنيطرة) është qytet në pjesën veriore të Marokus. Sipas vitit 2014, qyteti ka pasur 800,000 banorë. Është një nga qytetet kryesore të rajonit Rabat-Salé-Kénitra dhe qendra administrative në provincën Kenitra.
Vendasit e Kenitrës
Kenitra ishte vendlindja e:
The Foreigner (2017 Film)
The Foreigner u lancua për herë të parë në Kinë më 30 shtator 2017, pastaj në Shtetet e Bashkuara më 13 tetor 2017 dhe në Mbretërinë e Bashkuar në dhjetor 2017 në Netflix. Ai grumbulloi 145 milionë dollarë në mbarë botën dhe mori komente mjaft negative dhe shumë kritika, edhe pse kritikët vlerësuan kundër shfaqjeve të llojit të Chan dhe Brosnan.
Përshkrim
Ngoc Minh Quan, një kuzhinier kinez, i cili drejton një restorant kinez në Londër. Kur vajza e tij adoleshente Fan është vrarë në një dyqan buke, nga shpërthimi i një bombe, Quan i shqetësuar kërkon hakmarrje. Bombardimi realizohet nga një grup që e quan veten "Authentic UDI" në versionin e filmit të lëshuar në Evropë dhe "Authentic IRA" në versionin e lëshuar në disa vende të tjera. Ai fillimisht përpiqet të i japë ryshfet nga oficeri Skocez Yard Richard Bromley për emrat e bombarduesve, por Bromley refuzon të pranojë ryshfetin ose të zbulojë ndonjë informacion. Quan tjetër përqendrohet tek zëvendësministri i Irlandës së Veriut, Ministri i Parë Liam Hennessy, i cili flet publikisht për statusin e tij si ish UDI (lexuar: IRA), ndërsa dënon bombardimet. Keyi Lam, kolegu dhe shoku personal i Quanit, përpiqet ta ngushëllojë dhe ta bindë që të vazhdojë, por ai nuk pranon të lëkundet dhe përfundimisht del që Belfast të takohet me Hennessy. Hennessy pretendon të mos ketë njohuri për bombardimet apo autorët e tij, por Quan nuk i beson atij. Pyetjet e tij përshkallëzohen derisa të bëhet i fiksuar në Hennessy-n, duke vendosur një bombë në shtëpi në zyrën e tij dhe duke kërcënuar më shumë nëse ai nuk merr emrat e bombarduesve.
Pas një bombardimi të dytë në një autobus dykatësh, Hennessy negocion me politikën britanike Katherine Davies dhe premton kapjen e bombarduesve në këmbim të faljes së disa prej ish-bashkëluftëtarëve të tij UDI. Ndërkohë, Bromley arrin të identifikojë bombarduesit dhe t'ia transmetojë identitetin e tyre Hennessyt, i cili më pas ia transmeton informacionin Seanit. Pas një lufte me thikë në pyll, Quan arrin të kapë Sean, i cili zbulon emrin e një prej bombarduesve: Patrick O'Reilly, i cili ishte gjithashtu pas bombardimeve që vranë vajzën e Quanit. Në kthim, Quan vendos të lejojë Seanin të shkojë. Hennessy, ndërkohë, merr në pyetje kreun e tij McGrath, duke zbuluar se organizatori i vërtetë është Mary, gruaja e Hennessy, e cila gjithashtu punësoi Maggie; ajo kurrë nuk e ka lënë zemërimin e britanikëve për vdekjen e vëllait të saj dhe nuk pranon se Hennessy po punon për ta. Hennessy ekzekuton McGrath për tradhtinë e tij dhe për përfshirjen e bashkëshortes dhe zonjës së tij, pastaj urdhëron Sean për të ekzekutuar Marinë - me të cilën Sean ka një lidhje - para se të kthehet në Amerikë.
Ndërsa policia përgatitet të sulmojë vendndodhjen e bombarduesve, Quan arrin të hyjë në radhë të parë nën pretendimin e ndreqjes së një rrjedhjeje të gazit dhe i vret të gjithë përveç Maggie. Quan largohet pak para se policia të bastisë apartamentin dhe të gjejë Maggie të plagosur rëndë, emri i së cilës është Sara McKay. Ata e torturojnë atë në zbulimin e vendndodhjes së bombës së tyre të ardhshme, e cila është vendosur në një laptop, për t'u shpërthyer në një aeroplan që shkon në një konferencë sigurie në Romë. Policia britanike arrin të gjejë dhe hedh laptopin në një urë të zbrazët, ku shpërthen pa viktima. Hennessy merr një telefonatë nga Davies, i cili i thotë atij se ai do të mbajë pozicionin e tij si politikan, por do të jetë nën gishtin e saj.
Quan ballafaqohet me Hennessy dhe i tregon atij fotografinë përderisa Hennessy puth Maggie(Saray McKay), e cila është e mjaftueshme për të hedhur dyshime mbi Hennessy dhe rolin e tij në shpërthimet. Quan e detyron atë të postojë foton në internet, duke i thënë atij se ai duhet të ketë turp për veten dhe e gjithë bota do të dijë se ai është një terrorist. Ndërkohë, Bromley e kupton rolin e Quanit në këto ngjarje dhe e ka vënë nën vëzhgim, por vendos të mos ndërmarrë ndonjë veprim të mëtejshëm.
Filmi mbaron me Quanin që kthehet në restorantin e tij dhe Lam e përqafon atë ndërsa e vendos të kaluarën pas tij.
Pedagogjia personaliste
Përmbledhje
Përfaqësuesit kryesorë të pedagogjisë personaliste janë pedagogët gjermanë: Hugo Gaudig (1860-1923), Heinrich Scharrelmann (1871-1940), Fritz Gansberg (1871-1950), si dhe disa të tjerë.
Hugo Gaudig është autor i veprës me titull "''Shkolla në shërbim të personalitetit në zhvillim." (Die Schule im Dienste der werdenden Persönlichkeit)''
Ky drejtim pedagogjik mbështetet nga personalizmi, në kuptimin që vendi qendror në psikologji i takon personalitetit. Një kuptim i tillë përkrahet, për shembull, nga psikologu gjerman V. Stern. Duke u marrë me psikologjinë diferenciale, ai i kushton rëndësi universale personalitetit dhe karakteristikave të tij individuale. Pavarësisht nga shumë komponentë përbërës, personaliteti është gjithmonë një tërësi e vetme.
Personaliteti duhet të jetë qendra e të gjithë arsimit. Tani në shoqëri, një person nuk është i lirë. Ai nuk është e lirë as në arsimin dhe edukimin e tij aktual. Arsimi dhe edukimi aktual (shkolla, mësimdhënia) bazohet në autoritarizëm. Aty nuk ka liri, dhe thelbi i arsimit është në lirinë e plotë të individit. Njeriu, për vete, duhet të jetë masa e të gjitha gjërave dhe atij mund t'i kërkesa nga jashtë. Liria e individit - si në shoqëri ashtu edhe në arsim - është universale dhe me asgjë dhe në emër të asgjëje nuk mund të pengohet. Autonomia e personalitetit është një ideal që duhet të synohet në arsim.
Përmbajtja e arsimit, përmbajtja e punës në shkollë dhe mësimdhënie, duhet të jetë në funksion të arsimit lirë – zhvillimit të personalitetit. Ka vlera të qëndrueshme kulturore dhe shpirtërore. Ato si përmbajtje duhet t'i vihen në dispozicion njeriut dhe njëkohësisht duhet respektuar ajo që i intereson personit bashkë me dëshirat e tij të veçanta. Prandaj, planet dhe programet nuk mund të përshkruhen paraprakisht, përmbajtja e edukimit dhe arsimit (dhe mësimdhënies) nuk mund të përcaktohet pavarësisht nga personi për të cilin ato synohen. E gjitha varet nga zgjedhja e lirë e secilit person.
Personaliteti është një qenie shpirtërore dhe për këtë arsye zhvillimi shpirtëror i personalitetit ka përparësi. Mbi këto baza përfaqësuesit e këtij drejtimi pedagogjik kritikojnë natyralizmin pedagogjik dhe pedagogjinë individuale. Sipas mendimit të tyre, këto drejtime pedagogjike i kushtojnë shumë rëndësi natyrës së fëmijës.
Në këtë konceptim të pedagogjisë dhe arsimit, asimtari ka një rol të rëndësishëm, por vetëm me kusht që të jetë edhe një person i plotë dhe unik. Vetëm në atë rast mësimdhënësi mund të jetë shembull për nxënësit e tij, për personalitetin e tyre.
Ky konceptim i arsimit dhe edukimit, duke idealizuar personalitetin, vetëzhvillimin e tij, lirinë e tij të zhvillimit, është romantiko-utopian në shumë mënyra. Krijuesit e saj besonin se duke arsimuar dhe edukuar individë të lirë, ata mund të çlirojnë individët në shoqëri, se ata mund të zgjidhin marrëdhëniet midis individit dhe komunitetit në mënyrë më të drejtë dhe kështu të arrijnë çlirimin e plotë shoqëror të individit.
Duke injoruar plotësisht komponentin social në zhvillimin e personalitetit, ky koncept pedagogjik është i njëanshëm dhe redukcionist.
Shumica e përpjekjeve praktike për të arritur arsimin e lirë nisën nga idetë themelore të pedagogjisë personaliste.
Megjithatë, njëfarë roli pozitiv luajti edhe pedagogjia personaliste në luftën e saj kundër shkollës së vjetër (kundër shablloneve dhe stereotipeve në punën e saj, kujdesi vetëm për studentin mesatar, përshtatja e gjithçkaje me një nxënës/tudent imagjinar, etj.), kundër nacionalizimit (etatizimit) të shkollave, kundër autoritarizmit të shkollës, kundër krijimit të shkollave masive popullore dhe, veçanërisht, luftimit të elementëve militaristë në arsim (karakteristikë e Gjermanisë së asaj kohe).
Asgard
Asgard në kozmologjinë e nordike (Ásgarðr) është një vend i lidhur me perënditë. Asgard është dëshmuar në një larmi burimesh, përfshirë Edda Poetike, e përpiluar në shekullin XIII nga burime të hershme tradicionale, në Prose Edda (shkruar në shekullin XIII nga Snorri Sturluson), si dhe në Heimskringla (shkruar po ashtu në shekullin XIII nga Snorri Sturluson). Proza Edda përshkruan Valhallën, salla e jetës së perëndishme të Odinit për një pjesë të të vrarëve në fushëbetejë, siç ndodhet në Asgard.
Ndërsa nëntë botët nuk janë askund të detajuara në korpusin e vjetër nordik, disa studiues kanë propozuar që Asgard mund të ishte konsideruar midis tyre.
Peter Gustav Lejeune Dirichlet
Edhe pse mbiemri i tij është Lejeune Dirichlet, ai zakonisht quhet vetëm Dirichlet, veçanërisht për rezultatet e emëruara pas tij.
Jeta e hershme (1805–1822)
Gustav Lejeune Dirichlet lindi më 13 shkurt 1805 në Düren, një qytet në bregun e majtë të Rhine, i cili në atë kohë ishte pjesë e Perandorisë së Parë Franceze, duke u kthyer në Prusi pas Kongresit të Vjenës në 1815. Babai i tij Johann Arnold Lejeune Dirichlet ishte drejtor poste, tregtar dhe këshilltar i qytetit. Gjyshi i tij nga babai kishte ardhur në Düren nga Richelette (ose me shumë mundësi Richelle), një komunitet i vogël 5 km (3 milje) në verilindje të Lièges në Belgjikë, nga i cili mbiemri i tij "Lejeune Dirichlet" ("le jeune de Richelette", frëngjisht për "Rinia nga Richelette") rrjedh.
Megjithëse familja e tij nuk ishte e pasur dhe ai ishte më i vogli nga shtatë fëmijët, prindërit e tij e mbështetën arsimimin e tij. E regjistruan në një shkollë fillore dhe më pas në atë private me shpresën se më vonë do të bëhej tregtar. I riu Dirichlet, i cili tregoi një interes të fortë për matematikën para moshës 12 vjeçare, i bindi prindërit e tij që ta lejonin të vazhdonte studimet. Më 1817 e dërguan në Gjimnazin e Bonit nën kujdesin e Peter Joseph Elvenich, një student që familja e tij e njihte. Në 1820 Dirichlet u zhvendos në gjimnazin jezuit në Këln, ku mësimet e tij me Georg Ohm ndihmuan në zgjerimin e njohurive të tij në matematikë. Ai u largua nga gjimnazi një vit më vonë me vetëm një certifikatë, pasi paaftësia për të folur rrjedhshëm latinisht e pengoi të fitonte Abitur.
Studimet në Paris (1822-1826)
Dirichlet përsëri i bindi prindërit e tij që të siguronin mbështetje të mëtejshme financiare për studimet e tij në matematikë, kundër dëshirës së tyre për një karrierë në drejtësi. Meqenëse Gjermania ofronte pak mundësi për të studiuar matematikën e lartë në atë kohë, me vetëm Gausin në Universitetin e Göttingen-it, i cili ishte nominalisht profesor i astronomisë dhe gjithsesi nuk i pëlqente mësimi, Dirichlet vendosi të shkonte në Paris në maj 1822. Atje ai ndoqi mësimet në Collège de France dhe në Universitetin e Parisit, duke mësuar matematikën nga Hachette ndër të tjera, ndërkohë që ndërmerrte studime private të Disquisitiones Arithmeticae të Gausit, një libër që ai e mbajti afër gjatë gjithë jetës së tij. Në 1823 ai iu rekomandua gjeneralit Maximilien Foy, i cili e punësoi atë si mësues privat për t'u mësuar fëmijëve të tij gjermanisht, paga që më në fund lejonte Dirichlet të bëhej i pavarur nga mbështetja financiare e prindërve të tij.
Kthimi në Prusi, Breslau (1825-1828)
Ndërsa në Breslau, Dirichlet vazhdoi kërkimin e tij teorik të numrit, duke botuar kontribute të rëndësishme në ligjin e reciprocitetit bikuadratik, i cili në atë kohë ishte një pikë qendrore e kërkimit të Gausit. Alexander von Humboldt përfitoi nga këto rezultate të reja, të cilat kishin marrë edhe vlerësime entuziaste nga Friedrich Bessel, për t'i rregulluar atij transferimin e dëshiruar në Berlin. Duke pasur parasysh moshën e re të Dirichlet (ai ishte 23 vjeç në atë kohë), Humboldt ishte në gjendje t'i jepte atij vetëm një pozicion prove në Akademinë Ushtarake Prusiane në Berlin, ndërsa mbeti i punësuar nominalisht në Universitetin e Breslaut. Prova u zgjat për tre vjet derisa pozicioni u bë i përcaktuar në 1831.
Martesa me Rebecka Mendelssohn
parapamje|294x294px|Dirichlet u martua në 1832 me Rebecka Mendelssohn. Ata kishin dy fëmijë, Walter (lindur 1833) dhe Flora (lindur 1845). Vizatim nga Wilhelm Hensel, 1823 Pas transferimit të Dirichlet në Berlin, Humboldt e prezantoi atë në sallonet e mëdha të mbajtura nga bankieri Abraham Mendelssohn Bartholdy dhe familja e tij. Shtëpia e tyre ishte një pikë grumbullimi javor për artistët dhe shkencëtarët nga Berlini, duke përfshirë fëmijët e Abrahamit, Felix dhe Fanny Mendelssohn, të dy muzikantë të shquar, dhe piktorin Wilhelm Hensel (burri i Fanny). Dirichlet tregoi interes të madh për vajzën e Abrahamit Rebecka, me të cilën u martua në 1832.
Rebecka Henriette Lejeune Dirichlet (e mbiquajtur Rebecka Mendelssohn; 11 prill 1811 – 1 dhjetor 1858) ishte një mbesë e Moses Mendelssohn dhe motra më e vogël e Felix Mendelssohn dhe Fanny Mendelssohn. Rebecka ka lindur në Hamburg. Në 1816 prindërit e saj organizuan që ajo të pagëzohej, në të cilën moment ajo mori emrat Rebecka Henriette Mendelssohn Bartholdy. Ajo u bë pjesë e sallonit të shquar të prindërve të saj, Abraham Mendelssohn dhe gruas së tij Lea, duke pasur kontakte shoqërore me muzikantë, artistë dhe shkencëtarë të rëndësishëm në një periudhë tejet krijuese të jetës intelektuale gjermane. Në 1829 ajo këndoi një rol të vogël në premierën, dhënë në shtëpinë Mendelssohn, të Singspiel Die Heimkehr aus der Fremde të Felix-it. Ajo më vonë shkroi:"Vëllai dhe motra ime e madhe më vodhën reputacionin si artist. Në çdo familje tjetër do të kisha qenë shumë i vlerësuar si muzikant dhe ndoshta si drejtues i një grupi. Pranë Feliksit dhe Fanny-t, nuk mund të aspiroja asnjë njohje."Në 1832 ajo u martua me Dirichlet, i cili u prezantua në familjen Mendelssohn nga Alexander von Humboldt. Në vitin 1833 lindi djali i tyre i parë, Walter. Ajo vdiq në Göttingen në 1858.
Berlin (1826-1855)
Sapo erdhi në Berlin, Dirichlet aplikoi për leksione në Universitetin e Berlinit dhe Ministri i Arsimit miratoi transferimin dhe në 1831 e caktoi atë në fakultetin e filozofisë. Fakulteti i kërkoi atij të merrte një kualifikim të rinovuar për habilitim, dhe megjithëse Dirichlet shkroi një Habilitationsschrift sipas nevojës, ai e shtyu dhënien e leksionit të detyrueshëm në latinisht për 20 vjet të tjera, deri në vitin 1851. Meqenëse nuk e kishte plotësuar këtë kërkesë formale, ai mbeti i lidhur me fakultet me më pak se të drejta të plota, duke përfshirë pagesat e kufizuara, duke e detyruar atë të mbajë paralelisht detyrën e mësuesit në Shkollën Ushtarake. Në 1832 Dirichlet u bë anëtar i Akademisë Prusiane të Shkencave, anëtari më i ri në moshën 27-vjeçare.
Dirichlet kishte një reputacion të mirë me studentët për qartësinë e shpjegimeve të tij dhe kënaqej me mësimdhënien, veçanërisht pasi leksionet e tij në Universitetin prireshin të ishin mbi temat më të avancuara në të cilat ai po bënte kërkime: teoria e numrave (ai ishte profesori i parë gjerman që dha leksione mbi teoria e numrave), analiza dhe fizika matematikore. Ai këshilloi tezat e doktoraturës së disa matematikanëve të rëndësishëm gjermanë, si Gotthold Eisenstein, Leopold Kronecker, Rudolf Lipschitz dhe Carl Wilhelm Borchardt, ndërsa pati ndikim në formimin matematikor të shumë shkencëtarëve të tjerë, duke përfshirë Elwin Bruno Christoffel, Wilhelm Weber, Ludwid Heine, Seidel dhe Julius Weingarten. Në Akademinë Ushtarake, Dirichlet arriti të fuste llogaritjet diferenciale dhe integrale në kurrikulë, duke ngritur nivelin e edukimit shkencor atje. Megjithatë, ai gradualisht filloi të ndjente se ngarkesa e tij e dyfishtë e mësimdhënies, në akademinë ushtarake dhe në universitet, po e kufizonte kohën në dispozicion për kërkimin e tij.
Ndërsa ishte në Berlin, Dirichlet mbajti kontakte me matematikanë të tjerë. Në 1829, gjatë një udhëtimi, ai takoi Carl Jacobi, në atë kohë profesor i matematikës në Universitetin Königsberg. Me kalimin e viteve ata vazhduan të takoheshin dhe të korrespondonin për çështje kërkimore, duke u bërë me kalimin e kohës miq të ngushtë. Në 1839, gjatë një vizite në Paris, Dirichlet takoi Joseph Liouville, dy matematikanët u bënë miq, duke mbajtur kontakte dhe madje duke vizituar njëri-tjetrin me familjet disa vjet më vonë. Në 1839, Jacobi i dërgoi Dirichlet-it një letër nga Ernst Kummer, në atë kohë mësues shkolle. Duke kuptuar potencialin e Kummerit, ata e ndihmuan atë të zgjidhej në Akademinë e Berlinit dhe, në 1842, fituan për të një pozicion profesori të plotë në Universitetin e Breslaut. Në 1840 Kummer u martua me Ottilie Mendelssohn, një kushëri i Rebeckës.
Në 1843, kur Jacobi u sëmur, Dirichlet udhëtoi për në Königsberg për ta ndihmuar, më pas mori për të ndihmën e mjekut personal të mbretit Friedrich Wilhelm IV. Kur mjeku rekomandoi që Jacobi të kalonte ca kohë në Itali, Dirichlet iu bashkua atij në udhëtim së bashku me familjen e tij. Ata u shoqëruan në Itali nga Ludwig Schläfli, i cili erdhi si përkthyes; pasi ai ishte shumë i interesuar në matematikë, Dirichlet dhe Jacobi i dhanë leksione atij gjatë udhëtimit, dhe ai më vonë u bë vetë një matematikan i rëndësishëm. Familja Dirichlet e zgjati qëndrimin në Itali deri në 1845, ku lindi vajza e tyre Flora. Në 1844, Jacobi u transferua në Berlin si pensionist mbretëror, miqësia e tyre u bë edhe më e ngushtë. Në 1846, kur Universiteti i Heidelberg u përpoq të rekrutonte Dirichlet, Jacobi i dha von Humboldt mbështetjen e nevojshme për të marrë një dyfishim të pagës së Dirichlet në Universitet në mënyrë që ta mbante atë në Berlin; megjithatë, edhe atëherë nuk i është paguar profesori i rregullt dhe nuk ka mundur të largohet nga Akademia Ushtarake.
Panairi i librit "Tirana 1998"
Panairi i librit "Tirana 1998" ishte panairi i 1- rë i librit në gjuhën shqipe. Ky panair u organizuar nga Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sporteve dhe Shoqata e Botuesve Shqiptarë në Qëndrën Ndërkombëtare të Kulturës në Tiranë nga 16-20 dhjetor 1998.