cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolucioni serb
Kryengritja e Dytë Serbe (1815-1817)
parapamje|[[Principata e Serbisë më 1817]] Kryengritja e Dytë Serbe (1815-1817) ishte faza e dytë e revolucionit kombëtar të serbëve kundër Perandoria Osmane, e cila shpërtheu menjëherë pas aneksimit brutal të vendit nga Perandoria Osmane dhe revoltës së dështuar Hadži Prodan. Këshilli revolucionar shpalli një kryengritje në Takovo më 23 prill 1815, me Millosh Obrenoviqin i zgjedhur si udhëheqës (ndërsa Karagjorgji ishte ende në mërgim në Austri). Vendimi i udhëheqësve serbë ishte për dy arsye. Së pari, ata kishin frikë nga masakra e knezes. Së dyti, ata mësuan se Karagjorgje po planifikonte të kthehej nga mërgimi në Rusi. Frakti anti-Karagjogje, duke përfshirë Millosh Obrenoviqin, ishte i zellshëm për të penguar Karagjogjen dhe për ta mbajtur atë jashtë pushtetit.
Lufta rifilloi në vitin 1815, dhe Milloshi u bë udhëheqës supremë i revolucionit të ri. Kur osmanët zbuluan këtë, ata i dënuan të gjithë udhëheqësit e saj me vdekje. Serbët luftuan në betejat në Ljubic, Çaçak, Palez, Požarevac dhe Dublje dhe arritën të ripushtonin Pashallëkut të Beogradit. Millosh ka mbrojtur një politikë të përmbajtur: ushtarët e kapur osmanë nuk u vranë dhe civilët u liruan. Qëllimi i tij i shpallur nuk ishte pavarësia, por fundi i keqqeverisjes abuzive.
Sulima
Sulimë (Sull i madh) (greqisht: Άνω Δώριον/Áno Dórion, nga arvaniti peloponez: Sul i madh) është fshat në qarkun i Mesinisë, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Άνω Σουλιμά/Ano Soulimá.
Zhvillimi ekonomiko-shoqëror në Shqipëri : 1944-1974
Zhvillimi ekonomiko-shoqëror në Shqipëri : 1944-1974 libër me autorë Besim Bardhoshi dhe Theodhor Kareco. Botuar në Tiranë nga Universiteti i Tiranës, në vitin 1974. Faqe 204.
Noé, Haute-Garonne
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Noé (Ocitanisht: Noèr ; Shqip: Noe) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme, Franca Jugperëndimore.
Fruthi në Shqipëri (libër)
Fruthi në Shqipëri libër me autor Selaudin Bekteshi. Botuar në Tiranë, në vitin 1974. Faqe 136.
Kisha e Shën Mërisë (Peshkëpi e Sipëme)
Kisha e Shën Mërisë (Peshkepi e Sipërme) është një monument i trashëgimisë kulturore në Peshkëpi e Sipëme, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "188610.06.1973".
Banesa e Anastas Goxhomanit
Banesa e Anastas Goxhomanit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Akademia Ushtarake Kim Ir Sen
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Kim_Il-sung_Military_University&params=39_0_7_N_125_40_0_E_region:KP_type:edu <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 39°0'7"N 125°40'0"E  / <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">39.00194°N 125.66667°D / 39.00194; 125.66667   ]
Fakulteti i Shkencave të Jetës dhe Mjedisit i Universitetit të Prizrenit
Fakulteti i Shkencave të Jetës dhe Mjedisit i Universitetit të Prizrenit është një institucion publik i arsimit të lartë i cili ndodhet në qytetin e Prizrenit - Kosovë
Organizimi
Studimet në Fakultetin e Shkencave të Jetës dhe Mjedisit të Universitetit të Prizrenit organizohen në këto drejtime:
Leximi kritik
Leximi kritik është një formë e analizës gjuhësore që nuk merr tekstin e dhënë në vlerë nominale, por përfshin një shqyrtim më të thellë të pretendimeve të paraqitura, si dhe pikat mbështetëse dhe kundërshtimet e mundshme. Aftësia për të riinterpretuar dhe rindërtuar për qartësi dhe lexueshmëri të përmirësuar është gjithashtu një komponent i leximit kritik. Identifikimi i paqartësive dhe i të metave të mundshme në arsyetimin e autorit, përveç aftësisë për t'i adresuar ato në mënyrë gjithëpërfshirëse, janë thelbësore për këtë proces. Leximi kritik, ashtu si shkrimi akademik, kërkon lidhjen e pikave evidente me argumentet korresponduese. "'... një histori ka aq versione sa ka lexues. Gjithkush merr atë që dëshiron ose mund nga ajo histori dhe kështu e ndryshon atë në masën e tij. Disa zgjedhin pjesë dhe hedhin poshtë pjesën tjetër, disa e shtypin historinë përmes rrjetës së tyre të paragjykimit, disa e pikturojnë me kënaqësinë e tyre '.
- John Steinbeck, Dimri i pakënaqësisë sonë (1961)" Nuk ka marrëdhënie të thjeshta mes këtyre niveleve. Si tregon " rrethi hermeneutik ", kuptimi i fjalëve të vetme varet nga kuptimi i tekstit në tërësi (si dhe kultura në të cilën prodhohet teksti) dhe anasjelltas: Nuk mund ta kuptoni një tekst nëse nuk i kuptoni fjalët në tekst.
Leximi kritik i një teksti të dhënë në këtë mënyrë nënkupton një shqyrtim kritik të koncepteve të përdorura, si dhe të qëndrueshmërisë së argumenteve dhe vlerën e rëndësinë e supozimeve dhe traditave në të cilat është dhënë teksti.
"Leximi midis rreshtave" është aftësia për të zbuluar mesazhet dhe paragjykimet e nënkuptuara.
Thurston (1993, f. 638) prezanton konceptin e "leximit simptomatik": "Lexim simptomatik përdoret në kritikën letrare si një mjet për të analizuar praninë e ideologjisë në tekstet letrare. Filozofët marksistë francezë Louis Althusser dhe Étienne Balibar zhvillojnë teknikën e leximit simptomatik në Reading Capital ". Dorfman dhe Mattelart më vonë përdorën leximin simptomatik si një mjet për të analizuar praninë e ideologjisë imperialiste në filma Disney.
Natyra reciproke e leximit dhe e shkrimit
Kur lexoni, ju duhet të kërkoni informacione dhe përballeni me pikëpamje të ndryshme, gjë që ju detyron të konsideroni qëndrimin tuaj. Në këtë proces, lexuesi shndërrohet në një "shkrimtar", pavarësisht nëse ai shkruan ose publikon idetë e tij.
Leximi dhe shkrimi janë pra procese reciproke, leximi është një proces aktiv dhe mënyra më e mirë për të mësuar leximin kritik është ndoshta duke trajnuar shkrimin akademik.
Bazerman (1994) shkruan për rolin aktiv të lexuesit dhe vërejtjet (f.  23): "Kurimi për mërzinë e vërtetë është gjetja e një libri më të avancuar mbi këtë temë, vetëm shërimi për pseudo-mërzinë është që të përfshiheni plotësisht dhe personalisht në librin që është përpara jush". Libri i Bazermanit është i bazuar nga një njohuri teorike të avancuar të hulumtimeve akademike, dokumenteve dhe përbërjes së tyre. Për shembull, kapitulli 6 është për "Njohja e shumë zërave në një tekst". Këshillat praktike të dhëna janë të bazuara në teorinë tekstuale ( Mikhail Bakhtin dhe Julia Kristeva ). Kapitulli 8 titullohet "Vlerësimi i librit si tërësi: Rishikimi i librit " dhe titulli i parë është "librat si vegla".
Çështje epistemologjike
Në thelb leximi kritik lidhet me çështje epistemologjike. Hermeneutika (p.sh. versioni i zhvilluar nga Hans-Georg Gadamer ) ka treguar se mënyra se si lexojmë dhe interpretojmë tekstet varet nga "paragjykimi" dhe "paragjykimet" tona. Njohuria njerëzore është gjithmonë një sqarim interpretues i botës, jo një teori e pastër dhe pa interes. Kështu, hermeneutika mund të kuptohet si një teori për leximin kritik. Kjo fushë deri vonë ishte e lidhur me shkencat humane, jo me shkencën. Kjo situatë ndryshoi kur Thomas Samuel Kuhn botoi librin e tij (1962) Struktura e Revolucioneve Shkencore, e cila mund të shihet si një interpretim hermeneutik i shkencave, sepse ai i koncepton shkencëtarët të qeverisur nga supozimet që janë ngulitur historikisht dhe aktivitetet e ndërmjetësuara në mënyrë linguistike të organizuara rreth paradigmave që drejtojnë konceptualizimin dhe hetimin e studimeve të tyre. Revolucionet shkencore nënkuptojnë se një paradigmë zëvendëson një tjetër dhe prezanton një grup të ri teorish, përqasjesh dhe përkufizime. Sipas Mallery; Hurwitz & Duffy (1992) nocioni i një komuniteti shkencor të përqendruar në paradigma, është në analogji me nocionin e Gadamerit për një traditë shoqërore të koduar gjuhësore. Në këtë mënyrë, hermeneutika sfidon pikëpamjen pozitive se shkenca mund të grumbullojë fakte objektive. Vrojtimet bëhen gjithnjë në sfondin e supozimeve teorike: ato varen nga teoria.
Nga përfundimi, leximi kritik nuk është diçka që çdo dijetar është në gjendje të bëjë. Mënyra se si lexojmë është pjesërisht e përcaktuar nga traditat intelektuale, të cilat kanë formuar besimet dhe mendimet tona. Në përgjithësi kur lexojmë gjëra brenda kulturës ose traditës sonë jemi më pak kritik krahasuar me kur lexojmë dokumente nga tradita të tjera ose "paradigma".
Tempulli Nilathingal Thundam Perumal
Tempulli Nilthingal Thundam Perumal (i quajtur edhe Tempulli Chandrasoodeswarar Perumal) është një tempull hindu kushtuar Vishnut, i vendosur në Kanchipuram të shtetit indian Tamil Nadu. Tempulli gjendet në një faltore të Tempullit Ekambareswarar, tempulli më i madh në qytetin e Kanchipuramit, i vendosur në pjesën veriore të qytetit. Gopurami (Kullë mbi portik) i tempullit është 59 metra i lartë, që përbën një nga gopuramët më të lartë në Indi. Tempullit i thuren lavde në Divya Prabandha, kanoni i hershëm mesjetar tamil i shenjtëve alvarë nga shekujt VI-IX. Për rrjedhojë është një nga 108 Divya Desamët kushtuar Vishnut, i cili adhurohet në formën e Nilathingal Thunda Perumalit dhe bashkëshortes së tij Lakshmi në formën e Nilathingal Thunda Nayagit. Në tempull zhvillohen gjashtë rituale të përditshme dhe dy festa madhore vjetore, nga të cilat më e shquara është festa Vaikunta Ekadasi, e zhvilluar gjatë muajit tamil Margazhi (dhjetor - janar). Tempulli administrohet dhe mirëmbahet nga Bordi i Përkrahjes së Besimit Hindu në Qeverinë e Tamil Nadusë. Ndryshe nga tempujt e tjerë vaishnavit ku një prift vaishnavit kryen ceremonitë, tempulli ka një prift shaivit si në një tempull të Shivës.
Legjenda
Parvati, bashkëshortja e Shivës ishte duke kryer një pendesë nën pemën e vjetër të mangos së tempullit pranë lumit Vegavathi. Në mënyrë që të provonte përkushtimin e saj Shiva dërgoi zjarr te ajo. Hyjnesha Parvati iu lut vëllait të saj, Vishnu për ndihmë, i cili mori gjysëm-hënën nga koka e Shivës dhe i pasqyroi rrezet e saj, që kështu e fikën zjarrin që kishte marrë pema si dhe freskuan Parvatin. Shiva dëshironte pa provonte përsëri Parvatin dhe i dërgoi asaj lumin Ganga (Lumi Gang i hyjnizuar si perëndeshë) për të prishur pendesën e saj. Parvati iu lut Gangas dhe e bindi atë që të dyja ishin motra dhe kështu ajo nuk duhet ta dëmtonte atë. Për rrjedhojë, Ganga nuk e pengoi pendesën e saj dhe Parvati bëri një lingam prej rëre për tu bashkuar me Shivën. Shiva u bë i njohur me emërtimin Ekambareswarar ose "zoti i Pemës së Mangos" dhe Vishnu si Nilathingal Thundami. Sipas një tjetër legjende Hindu, Parvathi po kryente një pendesë në këtë vend për të fituar bekimet e burrit të saj Shiva. Ajo kërkoi ndihmën e Vishnut ta ndihmonte në kauzën e saj. Vishnu u shfaq si Vamana me një kërmill deti, disk dhe rrezet e dritës së hënës. Besohet se Vishnu u shfaq për Chandran (hënën) dhe Shivën. Ndërsa sipas një tjetër legjende, kur devat (hyjnitë qiellore) dhe asurat (demonët) ishin duke rrahur Oqeanin e Qumështit, Vishnu i ndihmoi ata si një breshkë Kurma që mbante malin. Gjarpri Vasuki i përdorur si një litar për rrahjen e qumështit nxori helëm që e ktheu ngjyrën e lëkurës së breshkës nga blu në të zezë. Vishnu shkoi te Brahma për ndihmë, i cili e këshilloi atë të adhuronte Shivën. Besohet se Dielli dhe Hëna janë dy sytë e Shivës. Ai hapi syrin e majtë, hënën, për të lehtësuar dhimbjen e Vishnut me rrezet e ftohta hënore. Sipas kësaj legjende, hyjnia kryesuese e tempullit u bë e njohur si Nilathingal Thunda Perumali.
Historia
Tempulli Ekambareswarar është një nga më të vjetrit në Indi që ka ekzistuar të paktën që nga viti 600 i e.s. në Arkitekturën Dravidiane. Poezia tamile e shekullit të II flet për Kama kottamin dhe Kumara kottamin (të përputhura me tempujt e tanishëm Kamakshi Amman dhe Subramanya). Fillimisht tempulli u ndërtua nga Dinastia Pallava, por struktura ekzistuese, u rindërtua nga mbretërit e mëvonshëm Chola. Në këtë tempulli shërbeu si prift vedantisti Kachiyapper. Adi Sankara, shenjti i shekullit të X e rimodeloi Kanchipuramin bashkë me zgjerimin e këtij tempulli ashtu si dhe Tempullin Kamakshi Amman dhe Tempullin Varadaraja Perumal me ndihmën e sunduesve vendorë. Mbretërit Vijayanagarë, gjatë shekullit të XV, bënë gjithashtu mjaft kontribute në tempull dhe më vonë u zhvilluan nga Vallal Pachiyappa Mudaliari i cili shkonte rregullisht nga Chennai në Kanchipuram për tu falur në këtë tempull. Ai shpenzoi mjaft para që i grumbulloi gjatë sundimit britanik mbi rikonstruksionin e tempullit, Pachiyappa Mudaliari i hipur mbi shpinën e një kali mund të shihet në Kolonën e Tempullit. Në një fazë të mëvonshme u ndërtua në Chennai një tempull i ngjashëm me të njëjtin emër Ekambareswarar nga Pachiappa Mudaliari në mënyrë që të shmangte udhëtimin deri në Kanchipuram. Raporti i Archaeological Survey of India i viteve 1905–06 tregon rikonstruksione të gjera të zhvilluara në tempull nga Nattukottai Chettiari. Në kohët moderne, tempulli administrohet dhe mirëmbahet nga Bordi i Përkrahjes së Besimit Hindu në Qeverinë e Tamil Nadusë.
Arkitektura
Tempulli gjendet në rrethimin e parë rreth Tempullit Ekambareswarar, i vendosur në shenjtëoren jug-perëndimore. Nilathingal Thundam Perumali shihet në një posturë në këmbë i drejtuar nga perëndimi në faltoren nën Purushasuktha Vimanan. Nuk ka faltore të veçantë për bashkëshorten Nilanthingal Nayagi, as edhe ndonjë imazh festiv i veçantë. Tempulli Ekambareswarar shtrihet në një sipërfaqe prej 93.000 m2. Duke arritur një lartësi prej 59 m, Raxha gopurami (kylla e portikut hyrës) i tempullit është një nga më të lartit në Indinë Jugore. Një veçori e shquar e tempullit është Aayiram Kaal Mandapami, ose salloni me njëmijë kolona", që u ndërtua nga mbretërit Vijayanagarë. Muret e brendshme të tempullit janë të dekoruar me një gamë prej 1,008 Siva lingamësh. Tempulli ka pesë prakaramë (oborre) dhe një sallon me njëmijë kolona. Kampai Tirtha, depozita tempullore besohet se ushqehet nga një lum i shenjtë i nëndheshëm. Oborri i katërt përmban një Tempull të vogël të Ganeshës dhe një pellg ujor. Oborri i tretë përmban mjaft faltore të vogla. Shenjtërorja përmban lingam bashkë me imazhin e Shivës.
Rëndësia fetare
Ndryshe nga tempujt e tjerë të Vishnut që kanë priftërinj vaishnavitë, ky tempull ka vetëm priftërinj shaivitë pasi tempulli është i vendosur në kompleksin e një tempulli të Shivës. Për hyjninë kryesuese të tempullit nuk ka festa të veçanta. Tempullit i thuren lavde te Nalayira Divya Prabandhami, kanoni vaishnavit i shekujve të VII-IX, nga Thirumangai Azhwari në një hymn dhe për rrjedhojë tempulli klasifikohet si Divya Desam, një nga 108 tempujt e Vishnut që përmenden në libër. Bashkëshortja e Nilathingal Thundam Perumalit (të quajtur edhe Chandrasoodeswarar Perumali) quhet Nilathingal Thunda Nayagi (e quajtur gjithashtu Ver Oruvar Illa Valli). Tempulli është një nga dy Divya Desamët e rrallë, ku tjetri është Tempulli Govindaraja Perumal, që janë të përfshira në një tempull të Shivës. Në këtë tempull ritualet zhvillohen vetëm nga priftërinjtë shaivitë.
Festat dhe praktikat fetare
Priftërinjtë e tempullit kryejnë rituale puxha gjatë festave si dhe mbi bazë ditore. Priftërinjtë e tempullit i përkasin Bashkësisë Shaivite, një nënkastë Brahmine. Ritualet e tempullit kryhen gjashtë herë në ditë: Ushathkalami në orën 7 të mëngjesit, Kalasanthi në orën 8:00 po të mëngjesit, Uchikalami në orën 12:00 të mesditës, Sayarakshai në orën 6:00 të pasdites, Irandamkalami në orën 7:00 po të pasdites dhe Ardha Jamami në orën 10:00 darkës. Çdo ritual ka tre faza: alangarami (dekorimi), neivethanami (ofrimi i ushqimit) dhe deepa aradanai (tundja e fenerëve) si për Govindarajan ashtu dhe për Pundarikavallin. Gjatë fazës së fundit të ritualeve, luhet nagaswarami (instrument frymor) dhe tavili (instrument me perkursion), ndërkohë që priftërinjtë recitojnë udhëzime fetare nga Vedat (tekste të shenjta) dhe adhuruesi gjunjëzohen përpara imazheve hyjnore. Në tempull zhvillohen rituale javore, dy-javore dhe mujore. Festa 10-ditore e Vaikunta Ekadasit që zhvillohet gjatë muajit tamil Chittirai (dhjetor - janar) është festa më e shquar e tempullit. Në tempull kryhen rituale të veçanta puxha çdo ditë të hënës së re.
Djathi Livno
Djathi Livno (Livanjski sir/Ливанњски сир) është një djathë i prodhuar së pari në shekullin XIX në zonën Livno, Bosnjë dhe Hercegovinë.
Ariel Sharon Park
Ariel Sharon Park (Parku Ayalon) është një park i madh që është planifikuar të ndërtohet në jug të zonës metropolitiane të qytetit të Tel Avivit, rreth lumejve Ayalon, Azor dhe Kofer të cilat bashkohen në zonën e parkut. Rruga 1 dhe Rruga 44 kalojnë nëpër zonën e planifikuar të parkut. Parku është planifikuar të hapet në vitin 2020 në jug Tel Aviv dhe gjithashtu në mes të qyteteve Holon, Azor dhe Ramat Gan. Parku është planifikuar të lidhet me Menachem Begin Park (South Park) në jug të Tel Avivit dhe shkollën bujqësore Mikveh Israel në Holon. parku do të jetë një nga parqet më të mëdha në Izrael dhe një nga më të mëdhenjtë në Lindjen e Mesme.
Djathi Livno
Djathi Livno prodhohet në bazë të teknologjisë franceze për të bërë djathin Gruyère. Fillimisht, ajo ishte bërë nga qumështi i deleve dhe në ditët e sotme ajo bëhet kryesisht nga një përzierje e qumështit të deles dhe lopës. Periudha e tij e pjekurisë është midis 60 dhe 66 ditë në një mjedis të kontrolluar. Aroma është e fortë, dhe tek djathrat më të moshuar shija është pak e prekur. Prodhuesit më të mëdhenj janë Mljekara Livno dhe Lura Dairy doo Livno, me një prodhim vjetor që tejkalon 500 tonë metrikë.
Méailles
Méailles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Méailles ka një popullsi prej 112 banorë dhe sipërfaqe 32.74 km², me një dendësi prej 3 banor/km².
Ariel Sharon Park
Vjetër Bnei Brak
Në zonën e parkut është qyteti i vjetër i Bnei Brak, i cili përmendet në librin Haggadah në Pashkët.
Riciklimi i parkut
Midis viteve 1952 dhe 1998, zona u përdor si një deponi e mbeturinave e quajtur Hiriya. Në vitin 2002, qeveria izraelite vendosi të rehabilitonte vendin dhe të ndërtonte një park të madh rreth deponisë me një qendër riciklimi. Në vitin 2004, një arkitekt gjerman fitoi punën për projektin. Në vitin 2007, Qendra e Studimeve Ekologjike u hap në parkun e riciklimit. Në vitin 2010, parku i riciklimit fitoi një çmim nga Qendra Evropiane e Arkitekturës në kategorinë e "Arkitektura e Peizazhit" për dizajnin më të mirë të gjelbër për atë vit.
Emlyon Business School
"Emlyon Business School" është një shkollë biznesi evropiane me komplekse universitare në Parisi, Lion, Saint-Étienne, Casablanca dhe Shangai. Ngritur që në vitin 1872.
"Emlyon" u rendit e 14-a ndër shkollat evropiane të biznesit në 2014-ën nga gazeta "Finacial Times". Në 2015-ën, programi i saj për Master në Menaxhim u cilësua si i tridhjetë në mbarë botën nga "Finacial Times". Gjithashtu mban vendin e 68-të në renditjen mbarëbotërore për MBA (Master në Administrim Biznesi) në Nivelet Ekzekutive. Programi MEB (Master në Biznes Evropian) i shkollës është i ngjashëm me një MBA me orar të plotë, por me një qasje ndër-kulturore. "EM Lyon" ka gjithashtu një program PhD (doktoraturë) si dhe një numër programesh Master në fusha të caktuara të menaxhimit si marketing, financë apo sipërmarrje.
Programet e saj janë trefish të akredituara nga sistemet ndërkombëtare AMBA, EQUIS dhe AASCB. Shkolla numëron mbi 26000 ish-studentë në fushat e biznesit dhe politikës, si Jean-Pascal Tricoire (kreu ekzekutiv i Schneider Electric-it), Stéphane Bern (gazetar) dhe Gwendal Peizerat (akull patinator).
Revolucioni popullor dhe vendosja e regjimit të demokracisë popullore në Shqipëri
Revolucioni popullor dhe vendosja e regjimit të demokracisë popullore në Shqipëri libër me autor Foto Çami. Botuar në Tiranë nga "Mihal Duri", në vitin 1959. Faqe 50.
Qeveria e 12-të e Turqisë
parapamje|266x266px| Refik Saydam në vitin 1939 Qeveria e 12-të e Turqisë (3 prill 1939 - 9 korrik 1942) qeverisi Turqinë gjatë viteve të hershme të Luftës së Dytë Botërore. Gjithashtu njihet si qeveria e dytë e Saydamit.
St. Petersburg, Florida
St. Petersburg, Florida (City of St. Petersburg) është një qytet në qarkun Pinellas të shtetit federal Florida, SHBA. Në St. Petersburg, Florida jetojnë 249688 banorë (2011), dhe dendësia e popullisë është banor/km2 (3967 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 356.4 km2 (137.6 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 13.4 m (44 ft).
Qeveria e 12-të e Turqisë
Sfondi
Qeveria u formua pas zgjedhjeve të përgjithshme të mbajtura më 26 mars. Kryeministri ishte Refik Saydam, sekretar i përgjithshëm i Partisë Popullore Republikane. Ai ishte gjithashtu kryeministër i qeverisë së mëparshme kujdestare.
Qeveria
Në listën e mëposhtme, anëtarët e kabinetit që shërbyen vetëm një pjesë të jetëgjatësisë së kabinetit janë treguar në kolonën "Shënime".
Pasojat
Refik Saydan vdiq më 7 korrik 1942. Ai është i vetmi kryeministër në historinë e Turqisë i cili ka vdekur ndërsa shërbente si kryeministër. Ahmet Fikri Tüzer shërbeu si kryeministër për dy ditë dhe një kabinet tjetër u formua nga Şükrü Saracoğlu më 9 korrik.
TGV
TGV (lexohet Tezheve "tren i shpejtesise se larte"; më parë TurboTrain à Grande Vitesse) është shërbimi hekurudhor me shpejtësi të lartë ndërqytetës i Francës, i operuar nga SNCF. SNCF punoi në një rrjet hekurudhor me shpejtësi të lartë nga viti 1966 deri në 1974 dhe ia paraqiti projektin Presidentit Georges Pompidou i cili e miratoi atë. Projektuar fillimisht si turbotrena për t'u mundësuar nga turbinat me gaz, prototipet e TGV evoluan në trena elektrikë me krizën e naftës të vitit 1973. Në vitin 1976 SNCF porositi 87 trena me shpejtësi të lartë nga Alstom. Pas shërbimit inaugurues midis Parisit dhe Lionit në 1981 në LGV Sud-Est (LGV për Ligne à Grande Vitesse ; "linjë me shpejtësi të lartë"), rrjeti, me qendër në Paris, është zgjeruar për të lidhur qytetet kryesore në të gjithë Francën (përfshirë Marsejën, Lille, Bordeaux, Strasburg, Rennes dhe Montpellier ) dhe në vendet fqinje në një kombinim të linjave me shpejtësi të lartë dhe konvencionale. Rrjeti TGV në Francë transporton rreth 110 milionë pasagjerë në vit.
Vështrim
Binarët me shpejtësi të lartë, të mirëmbajtura nga SNCF Réseau, i nënshtrohen rregullimeve të rënda. Të përballur me faktin se drejtuesit e trenave nuk do të ishin në gjendje të shihnin sinjalet përgjatë shiritit kur trenat arrijnë shpejtësinë e plotë, inxhinierët zhvilluan teknologjinë e sinjalizimit të kabinës TVM, e cila më vonë do të përdorej edhe në rrugë të kufizuara brenda Belgjikës, Britanisë së Madhe dhe Koreja. Ai lejon që një tren që përfshihet në një frenim emergjent të kërkojë brenda sekondave të gjithë trenat pasues të ulin shpejtësinë e tyre; nëse shoferi nuk reagon brenda 1.5 km (0,93 mi), sistemi anulon kontrollet dhe redukton automatikisht shpejtësinë e trenit. Mekanizmi i sigurisë TVM u mundëson TGV-ve që përdorin të njëjtën linjë të nisen çdo tre minuta.
Një tren testues TGV vendosi rekordin botëror për trenin më të shpejtë me rrota, duke arritur në 574.8 km/h më 3 prill 2007. Shërbimet konvencionale TGV funksionojnë deri në 320 km/h në LGV Est, LGV Rhin-Rhône dhe LGV Méditerranée. Në vitin 2007, udhëtimi më i shpejtë i planifikuar hekurudhor në botë ishte një shpejtësi mesatare prej 279.4 km/h midis Gare de Champagne-Ardenne dhe Gare de Lorraine në LGV Est, nuk u tejkalua deri në mesataren e raportuar të vitit 2013 prej 283.7 km/h shërbim ekspres në segmentin Shijiazhuang në Zhengzhou të hekurudhës me shpejtësi të lartë të Kinës Shijiazhuang–Wuhan.
TGV u konceptua në të njëjtën periudhë me projektet e tjera teknologjike të sponsorizuara nga Qeveria e Francës, duke përfshirë raketën Ariane 1 dhe aeroplanin supersonik Concorde ; ato programe financimi njiheshin si politika kombëtare kampione (përkthim fjalë për fjalë: kampion kombëtar). Suksesi tregtar i linjës së parë me shpejtësi të lartë çoi në një zhvillim të shpejtë të shërbimeve në jug ( LGV Rhône-Alpes, LGV Méditerranée, LGV Nîmes–Montpellier ), në perëndim ( LGV Atlantique, LGV Bretagne-Pays de la Loire, LGV Su Europe Atlantique ), në veri ( LGV Nord, LGV Interconnexion Est ) dhe në lindje ( LGV Rhin-Rhône, LGV Est ). Vendet fqinje, Italia, Spanja dhe Gjermania zhvilluan shërbimet e tyre hekurudhore me shpejtësi të lartë.
Vetë sistemi TGV shtrihet në vendet fqinje, qoftë drejtpërdrejt (Itali, Spanjë, Belgjikë, Luksemburg dhe Gjermani) ose përmes rrjeteve të derivateve TGV që lidhin Francën me Zvicrën ( Lyria ), me Belgjikën, Gjermaninë dhe Holandën ( Thalys ), si dhe në Mbretërinë e Bashkuar ( Eurostar ). Janë planifikuar disa linja të ardhshme, duke përfshirë zgjerime brenda Francës dhe në vendet përreth. Qytete të tilla si Tours dhe Le Mans janë bërë pjesë e një "rripi të udhëtarëve TGV" rreth Parisit; TGV gjithashtu shërben aeroportin Charles de Gaulle dhe Aeroportin e Lyon-Saint-Exupéry. Një atraksion për vizitorët në vetvete, ai ndalet në Disneyland Paris dhe në qytete turistike si Avignon dhe Aix-en-Provence gjithashtu. Brest, Chambéry, Nice, Toulouse dhe Biarritz janë të arritshme nga TGV që funksionojnë në një përzierje të LGV-ve dhe linjave të modernizuara. Në vitin 2007, SNCF gjeneroi fitime prej 1.1 miliardë euro (afërsisht 1.75 miliardë dollarë, 875 milionë £) të nxitura kryesisht nga marzhet më të larta në rrjetin TGV.
Arti shkëmbor në Shqipëri
Arti shkëmbor në Shqipëri libër me autor Muzafer Korkuti dhe Bardhyl Xhama (red.), Oriona Shegaj (përkth.), Oliver Gilkes (ed.). Botuar në Tiranë nga "Mali Pleshti", në vitin 2008. Faqe 114.
The Panic in Needle Park
The Panic in Needle Park është një film dramatik amerikan i vitit 1971 me regji nga Jerry Schatzberg, ku luajnë Al Pacino (në rolin e tij të parë kryesor) dhe Kitty Winn. Skenari u shkrua nga Joan Didion dhe John Gregory Dunne, përshtatur nga romani i vitit 1966 nga James Mills.
Filmi portretizon jetën mes një grupi të varur nga heroina që rrinë në "Needle Park" (një pseudonim në atë kohë për Sheshin Sherman në Upper West Side të Manhattan pranë 72nd Street dhe Broadway). Filmi është një histori dashurie mes Bobby (Pacino), një i ri i varur dhe turpërues i vogël, dhe Helen (Kitty Winn), një grua e shqetësuar që e gjen Bobby karizmatik. Ajo bëhet një e varur dhe jeta shkon drejt greminës për të dy ndërsa varësitë e tyre përkeqësohen, duke çuar përfundimisht në një sërë tradhtish.
Përmbajtja
Në New York City, Helen kthehet në apartamentin që ndan me të dashurin e saj, Marco, pasi duroi një abort johigjienik dhe të paaftë. Helen sëmuret dhe Bobby, një tregtar i dashur droge për një kohë të vogël, të cilit Marco i detyrohet para, tregon butësi dhe shqetësim të papritur për të. Helen mendon të kthehet në familjen e saj jofunksionale, por zhvendoset me Bobby, dhe kur e gjen atë duke marrë drogë, ai shpjegon se nuk është i varur, por përdor vetëm pak. Në Sheshin Sherman – i mbiquajtur Needle Park për të qenë një vend ku të varurit tregtojnë dhe përdorin drogë – Bobby prezanton Helen me të njohur të ndryshëm, duke përfshirë vëllain e tij Hank, i cili vjedh për të jetuar. Helen është dëshmitare e ritualit të ndërlikuar të të varurve që marrin heroinë.
Bobby dhe Helen përfundimisht dëbohen nga banesa e tyre dhe vendosen në një ndërtesë më të dobët. Pasi Bobby i kërkon asaj të marrë heroinë për të, Helen dhe tregtari, Freddie, arrestohen nga Detektivi Hotch. Hotch pyet Helen, "Bobby e ka marrë që ti të shënosh tashmë për të, apo jo?" duke nënkuptuar se kjo është një prirje e zakonshme për Bobby dhe të dashurat e tij. Më pas ai i shpjegon Helenës se si është kur ka panik në Needle Park; paniku është kur sasia e heroinës në rrugë është e pakët dhe të varurit fillojnë të sulmohen me njëri-tjetrin, shpeshherë duke "trajtuar" ose duke i dorëzuar të tjerët në polici në këmbim të favoreve. Hotch papritur liron Helen dhe ajo kthehet te Bobby, i cili fillon të përdorë drogën më shumë. Helen përfundimisht fillon të marrë gjithashtu.
Bobby shpejt e kupton që Helen po përdor dhe i propozon martesë. Hank pyet se me çfarë do të jetojnë dhe i ofron Bobit të punojë si hajdut, ndaj së cilës Helen kundërshton dhe këmbëngul që ajo të gjejë një punë. Megjithatë, Helen e lë shpejt punën e saj të re si kameriere pasi u ngatërruan porositë e klientëve. Pak përpara se Bobi të ndihmojë Hankun në një vjedhje, ai mbidozon. Hank është i zemëruar me Bobby për rrezikimin e planeve të tij, por ai e lejon Bobby ta ndihmojë atë në një natë tjetër, gjatë së cilës Bobby arrestohet. Ndërsa është në burg, Helen e ka më të vështirë të marrë drogë dhe përfundon duke bërë seks me Hank, pas së cilës ata bëjnë heroinë së bashku. Kur Bobby lirohet, ai rrah me egërsi Helenën.
Bobi bind Santon, një tregtar i madh droge, që ta lejojë të merret me shpërndarjen në Needle Park, ndërsa Helen kthehet në prostitucion për para të shpejta. Pasi Bobi shpërndan drogën e Santos, banorët e Needle Park janë të lumtur që kanë një burim të besueshëm. Ndërsa shëndeti i Helenës përkeqësohet nga përdorimi në rritje i drogës, marrëdhënia e saj me Bobby vuan dhe Hotch e mban një sy mbi të. Pasi Helen dhe një nga klientët e saj ndalohen, Hotch i kërkon oficerit arrestues që të mos e rezervojë, pasi ai ka nevojë për të për diçka që po planifikon.
Nëna e Helenës i shkruan asaj, duke e ftuar Helenën të takojë miqtë e familjes që po vizitojnë qytetin. Helen pa dëshirë pranon, duke u veshur me kujdes për të fshehur gjurmët në krahët e saj. Në vend që të takojë miqtë, ajo merr një klient, të cilin Bobi e tremb kur i gjen bashkë. Duke kuptuar se kanë kaluar shumë, ata marrin tragetin për në fshat dhe blejnë një qenush. Në udhëtimin e kthimit, ata diskutojnë për të bërë një fillim të ri duke u larguar nga Needle Park, por Bobi refuzon dhe e bind Helenin to shooting up në një dhomë burrash. Kur qenush fillon të ankojë, Bobby e vendos atë jashtë tualetit dhe kur Helen zbulon qenin të humbur, ajo e sheh atë pak para se të bjerë nga fundi i tragetit në ujë.
Helen shkon për të parë ish të dashurin e saj, Marco, por shpejt kthehet në Bobby për t'i vjedhur drogën. Në nevojën për t'u pirë, Helen shkon te një mjek duke pretenduar se ajo ka nevojë për ilaçe për dhimbjen. E vetëdijshme Helen është një droguar, doktori i jep asaj disa mostra dhe i thotë asaj që të mos kthehet më. Ajo arrestohet për shitjen e disa pilula fëmijëve, gjatë të cilave Hotch e paralajmëron atë për rreziqet e burgut të grave. Duke ditur se Bobby mund t'i çojë ata në Santo, ai i ofron Helenit një marrëveshje nëse ajo do t'i ndihmojë ata të kapin Bobin në aktin e marrjes së një ngarkese droge.
Në dy javët e ardhshme, Hotch i afrohet Helenit disa herë, duke i kujtuar asaj gjyqin e saj në pritje. E dëshpëruar, ajo shton përdorimin e drogës, por më në fund pranon të ndihmojë policinë. Një natë Helen dhe Hotch shikojnë një skuadër policësh që kapin Bobby, i cili ka në zotërim një sasi të madhe heroine. Kur Bobi vëren Helenën në rrugë, ai i bërtet asaj. Muaj më vonë, kur ai lirohet nga burgu, Helen e pret atë në portë. Edhe pse shtysa e tij e parë është ta kundërshtojë atë, ai kthehet nga ajo dhe e pyet: "Po mirë?", dhe së bashku ata largohen.
Prodhimi
Filmi u bazua në një roman të James Mills, i cili ishte bazuar në esenë piktoreske dypjesëshe të Mills në numrat e 26 shkurtit dhe 5 marsit 1965 të revistës Life. Sipas një lajmi të nëntorit 1967 të Hollywood Reporter, të drejtat e filmit për romanin u blenë nga Avco Embassy Pictures dhe, sipas një artikulli të Variety të marsit 1969, të drejtat e filmit u blenë më vonë nga producenti Dominick Dunne, të cilët John Gregory Dunne dhe Joan Didion shkruan skenarin.
Siç u përmend në titullin në ekran, filmi u xhirua tërësisht në New York City. Sipas shënimeve të prodhimit të studios së filmit, pjesë janë xhiruar në Needle Park dhe në zonën Upper West Side të New York City, në Riverside Park, në një burg dhe spital në New York City, në Staten Island Ferry dhe në East Village. Shënimet e studios raportuan se grimieri Herman Buchman studioi shenjat "gjurmë" në krahët e pacientëve të spitalit dhe viktimave në morgje dhe arriti një pamje autentike për aktorët duke përdorur një lëng të quajtur Flexible Collodion. Në skenat në të cilat aktorët duket se injektojnë veten, një infermiere e regjistruar ishte në shesh, duke shërbyer si këshilltare teknike.
Didion dhe Dunne vizituan Jim Morrison, këngëtarin kryesor të The Doors, gjatë regjistrimit të albumit Waiting for the Sun pasi ai konsiderohej për rolin e Bobby, por në vend të kësaj shkoi me Pacinon.
Pritja
Në Rotten Tomatoes, filmi ka një vlerësim miratimi prej 80% bazuar në 15 komente, me një mesatare të ponderuar prej 7.2/10.
Roger Ebert i Chicago Sun-Times i dha filmit tre yje e gjysmë nga katër dhe shkroi se "filmi jeton dhe lëviz. Nuk është i mbushur me prerje të shpejta ose montime të thjeshta, por drejtimi i Jerry Schatzberg është kaq i sigurt se ne mbulojmë tokën pa mundim. Takojmë personazhet, njohim botën. Sidomos, njohim këtë marrëdhënie midis Bobby dhe Helen, dhe faleminderit Zotit që krijuesit e filmit ishin mjaft të shijshëm për të mos i vrarë ata në fund vetëm sepse kjo është kaq në modë këto ditë." Roger Greenspun i The New York Times deklaroi në një përmbledhje më të përzier se filmi "luhatet midis pjesës ekspresive të jetës dhe disa prej konventave të vogla më pak të qëndrueshme të melodramës së qyteteve të mëdha." Arthur D. Murphy i Variety e lavdëroi filmin si "një triumf total. I ashpër, i guximshëm, bindës dhe i gjallë deri në pikën e neverisë, por aq i përsosur artistikisht që nuk mund të shikohet larg, është një tragjedi e jashtëzakonshme për varësinë nga droga urbane."
Gene Siskel i Chicago Tribune i dha filmit dy yje nga katër dhe shkroi: "Pavarësisht pamjeve të shumta të afërta me gjilpëra që shpojnë venat, "Panik" është pak më shumë se një histori tradicionale dashurie e vendosur në kulturën e drogës West Side të Nju Jorkut. filmi nuk është as një dramë veçanërisht interesante dhe as një film efektiv kundër drogës. Mendoj se regjisori Jerry Schatzberg do të donte që të ishin të dyja." gjithashtu, mendoj, më i miri prej tyre. Por nëse është një kulm, është gjithashtu një qorrsokak - domethënë, ai përcakton dhe shter mundësitë e filmit i cili mjaftohet me përshkrimin (sado të saktë dhe të tmerrshëm) të mjedisit të drogës dhe nuk zgjedh të shkojë përtej sipërfaqeve drejt shkaqeve." Charles Champlin i Los Angeles Times tha se "është më i fundit nga filmat e drogës. Është gjithashtu, mendoj, më i miri prej tyre. Por nëse është një kulm, është gjithashtu një qorrsokak - domethënë, ai përcakton dhe shteron mundësitë e filmit që mjaftohet me përshkrimin (megjithatë të saktë dhe të tmerrshëm) të mjedisit të drogës dhe nuk zgjedh të shkojë përtej sipërfaqeve te shkaqet." Gary Arnold i The Washington Post shkroi "Çfarëdo vlere shoqërore The Panic in Needle Park synonte të anulohej në mënyrë efektive për shkak të mungesës së interesit dramatik. Ky është një nga ata filma që duket se nuk do të hiqet kurrë nga zjarri."
Stanley Kauffmann i The New Republic  përshkroiPanic in Needle Park si "të kalbur".
Çmimet
Për portretizimin e Helenës, Winn fitoi Çmimin për Aktoren më të Mirë në Festivalin e Filmit në Kanë më 1971. Filmi dhe regjisori i tij, Jerry Schatzberg, u nominuan gjithashtu për Palme d'Or.
Dardani a Shqipëri etnike
Dardani a Shqipëri etnike libër me autor Gani Mehmetaj dhe Xhavit Beqiri (red.), Mustafë Halili (red.). Botuar në Prishtinë nga AIKD, në vitin 2007. Faqe 260.
Kultura e fikut në Shqipëri
Kultura e fikut në Shqipëri libër me autor Abedin Çiçi. Botuar në Tiranë nga Ministria e Bujqësisë, në vitin 1956. Faqe 95.
Mesut Kurtishi
Mesut Kurtishi (Turqisht: Mesut Kurtiş) është një këngëtar maqedonas me prejardhje turke.
Edukimi
Mesuti lindi në Shkup. Prindërit e tij janë me perardhje turke. Ai studioi në Medresenë Isa Beu në Shkup dhe shkoi në Mbretërinë e Bashkuar në moshën e re. Familja e tij është një familje fetare. Stërgjyshi i tij ishte dijetar i mirënjohur në kohën e Perandorisë Osmane.
Karriera
Mesuti ishte i interesuar në ilahitë islame që nga mosha e re. Ai u bashkua në shumë grupe në Maqedoni. Mesuti këndon në gjuhën arabe, turke dhe angleze. Ai ka marrur pjesë në koncerte në Turqi, Francë, Maqedoni e shumë vendet tjera.
Tuineje, Las Palmas
Tuineje, Las Palmas është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Fuerteventura, të provincës Las Palmas, në Ishujt Kanare. Tuineje, Las Palmas ka 13946 Instituto Canario de Estadística, population banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 275.94 Instituto Canario de Estadística, area km2.
Lidhje të jashtme
Tuineje
Long Beach (California)
Long Beach (shqip: Long Bijç) është një qytet në Qarkun Los Angeles në jug të Kalifornisë, në brigjet e Paqësorit të Shteteve të Bashkuara. Ai është qyteti i 36-të më i madh në Shtetet e Bashkuara dhe i shtati në Kaliforni.
Porti i Long Bijçit është porti i dytë më i ngarkuar në Shtetet e Bashkuara dhe një nga portet më të mëdha botërore të anijeve. Qyteti gjithashtu ka një industri të madhe të naftës me puse në tokë dhe në det. Sektorët prodhues përfshijnë ato të aviacionit, pjesëve të makinave, pajisjeve elektronike dhe audiovizuale, dhe orendive shtëpijake.
Fjalor i psikologjisë (2010)
Autor:Sadik Lala.Fjalor i psikologjisë, Albas, Tiranë, 2010, Faqet e librit 272, ISBN 99956-49-66-7, ISBN 978-99956-49-66-1.
Tommy McCulloch
Thomas "Tommy" McCulloch (25 dhjetor 1921 – 2003) ishte futbollistë skocezë i cili luante si sulmues anësor. Gjatë karrierës së tij ka luajtur 204 ndeshje dhe ka shënuar 24 gola.
Ille-sur-Têt
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ille-sur-Têt (Katalanisht : Illa ose Illa de Tet ; Shqip: Ishulli ose Ishull-Teti) është një komunë në departamentin Pirenejtë Orientalë në Francën jugore.
Gjeografia
qendër|parapamje|300x300px| Harta e Ishull-Tetit dhe komunave përreth
Fjalor i psikologjisë (kthjellim)
Fjalor i psikologjisë mund t`i referohet:
Marguestau
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Marguestau (Shqip: Margesht) është një komunë në departamentin Gers në Francën jugperëndimore.
Gjeografia
qendër|parapamje|300x300px| Margeshti dhe komunat përreth
Ezgjan Alioski
Ezgjan Alioski ose Ezgjan Aliu (lindur më 12 shkurt 1992) është futbollist nga Maqedonia, i cili luan si anësor i djathtë për Lugano.
Sarah Kachingwe
Sarah Kahchingwe(née Chavunduka) (lindur më 1936-2012) ishte gruaja e parë me ngjyrë që u regjistrua në Universitetin E Rhodesias në 1957. Ajo u promovua më vonë profesionalisht duke fituar pozicionin e sekretares së përgjithshme në Telekomunikacion, Postë dhe Informacion si dhe shërbeu pranë bordit të Komisionit Pyjor.
Biografia
Kachingwe lindi në Rusape, Zimbabve në 1936. Ajo ndoqi gjimnazin e Goromonzit. Në 1957 ajo u regjistrua në Universitetin e Rhodesias, duke u kthyer në gruan e parë me ngjyrë që regjistrohet në këtë kolegj. Ajo përfundoi studimet e larta me një diplomë në degën e Artit.
Kachingwe u largua nga jeta në 2012.
Banesa e Anastas Xhymyrtekës
Banesa e Anastas Xhymyrtekës është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Tommy McCulloch (portier)
Thomas "Tommy" McCulloch (1934-2016) ishte futbollistë skocezë i cili luante si portier. Ai fitoi Kupën Skoceze 1957-58 në sezonin e tij të parë me klubin Clyde. Në vitin 2008, ai së bashku me lojtarët tjerë festuan 50 vjetorin e fitores së Kupës Skoceze 1957-1958.
Peizazh tokësor/detar i mbrojtur
Përkufizimi IUCN
A protected area where the interaction of people and nature over time has produced an area of distinct charcter with significant, ecological, biological, cultural and scenic value: and where safeguarding the integrity of this interaction is vital to protecting and sustaining the area and its associated nature conservation and other values.
Një zonë e mbrojtur, ku bashkëveprimi i njerëzve dhe natyrës me kalimin e kohës ka prodhuar një zonë me karakter të veçantë, me vlera domethënëse, ekologjike, biologjike, kulturore dhe skenike: dhe ku ruajtja e integritetit të këtij ndërveprimi është jetik për mbrojtjen dhe ruajtjen e zonës së natyrës përreth dhe vlerave të tjera.
Neuilly-en-Donjon
Neuilly-en-Donjon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Neuilly-en-Donjon ka një popullsi prej 218 banorë dhe sipërfaqe 25.02 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Muzika rome
parapamje|299x299px| Muzikantë romë në një martesë në Republikën Çeke në 2005 Muzika rome (shpesh e referuar si muzika cigane, e cila ndonjëherë konsiderohet si një term nënçmues)     është muzika e popullit rom, i cili e ka origjinën e tij në veri të Indisë, por sot jeton kryesisht në Evropë.
Edhe pse historikisht ky popull ka qenë nomad, populli rom ka kohë që ka vepruar si argëtues dhe tregtar. Në shumë prej vendeve që jetojnë romët njihen si muzikantë. Për shkak se kanë udhëtuar shumë, muzika e tyre mban elemente të shumëta të formave muzikore bizantine, greke, arabe, indiane, persiane, turke, sllave, rumune, gjermane, holandeze, franceze, spanjolle dhe hebraike.
Është e vështirë të përcaktohen parametrat e një stili të unifikuar muzikor rom, pasi ka shumë ndryshime në strukturat melodike, harmonike, ritmike dhe formale nga rajoni në rajon. Tekstet e këngëve rome shpesh këndohen në një ose më shumë dialekte të gjuhës rome dhe vallëzimi shoqëron shpesh performancën e muzikës rome.
Muzikë origjinale rome
Këngët popullore origjinale rome, jo të prejardhura nga vendet ku jetojnë romët, janë relativisht të rralla. Kjo muzikë e veçantë popullore është kryesisht vokale dhe përbëhet nga këngë të ngadalta rrëfyese dhe melodi të shpejta të cilat mund të shoqërohen me vallëzim. Meloditë e shpejta shoqërohen me përplasje gjuhe, duartrokitje, trokitje të lugëve prej druri dhe teknika të tjera.
Spanja
Populli rom i Spanjës ( Gitanos ) ka kontribuar në mënyrë të konsiderueshme në traditën muzikore andaluziane e njohur si flamenko. Megjithëse nuk është muzikë rome, flamenkoja është e lidhur ngushtë me këtë etni dhe një pjesë e konsiderueshme e artistëve të famshëm të flamencos janë Gitanos (romë).
Bullgaria
Për shkak të popullsisë së konsiderueshme rome në Bullgari, muzika e këtij grupi etnik është shumë e popullarizuar. Muzika Chalgamata luhet gjithashtu nga muzikantë Romë në Bullgari.
Rumania
parapamje|Muzikantë endacakë në kopshtet e verës të Transilvanisë (Penel, 1893) Lautari ishin muzikantë tradicionalë Romë, duke luajtur në festa të ndryshme (dasma, funerale, etj.)
Zhanri manipul i cili është shumë i popullarizuar në Rumani mbështetet nga muzikantë etnikë romë.
Rusia
Një kor cigan në Rusi ishte kori cigan Sokolovsky.
Në vitin 1931, një teatër cigan publik, Teatri Romen, është themeluar në Moskë dhe përfshin muzikë dhe vallëzim rom në shfaqjet teatrale.
Turqia
Romët janë të njohur në të gjithë Turqinë për muzikën e tyre. Muzika e tyre urbane ka gjurmë klasike të muzikës turke për publikun nëpërmjet mejhaneve ose tavernave. Ky lloj i muzikës fasil (një stil, për të mos u ngatërruar me formën fasil të muzikës klasike turke) shoqëruar me ushqim dhe pije alkoolike shpesh shoqërohet me klasën e ulët të shoqërisë turke, megjithëse gjithashtu mund të gjendet në institucione më "të respektueshme" në kohën moderne.
Ballkani
Një lloj tipik i muzikës rome njihet si tallava. Tallavaja u krijua nga pakica rome në Kosovë në vitet 1990. Zhanri i tallavas u miratua më vonë në mesin e grupit Ashkali. Tallavaja është shumë e pëlqyer edhe në Shqipëri. Ky zhanër ndikohet edhe nga zhanret e tjera të muzikës si ajo greke (Skiladiko) dhe bullgare (Chalga). Ai gjithashtu u përzie me muzikën turke (arabe), arabe (arabisht muzikë pop), serbe (turbo-folk) dhe muzikë shqiptare.
Saint-Genest
Saint-Genest është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Genest ka një popullsi prej 366 banorë dhe sipërfaqe 15.17 km², me një dendësi prej 24 banor/km².
Tudela, Navarre
Lidhje të jashtme
Tudela
Kisha e Shën Mërisë (Zervat)
Kisha e Shën Mërisë (Zervat) është një monument i trashëgimisë kulturore në Zervat, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "188610.06.1973".
Banesa e Bizbiqëve
Banesa e Bizbiqëve është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Coalition for Epidemic Preparedness Innovations
Koalicioni për Inovacione të Gatishmërisë Epidemike (CEPI) është një fondacion që merr donacione nga organizata publike, private, filantropike dhe te shoqërisë civile, për të financuar projekte të pavarura kërkimore për zhvillimin e vaksinave kundër sëmundjeve infektive në zhvillim (EID).
CEPI është përqendruar në "sëmundjet me përparësi " të Organizatës Botërore të Shëndetësisë (OBSH), të cilat përfshijnë: Sindromën respiratore të Lindjes së Mesme (MERS-CoV) qe ka lidhje me koronavirusin, sindromën e rëndë akute të frymëmarrjes koronavirus 2 (SARS-CoV-2), Virusi Nipah, virusi i etheve Lassa dhe virusi i etheve të Rift Valley, si dhe virusi Chikungunya dhe patogjen hipotetik, i panjohur "Sëmundja X". Investimi i CEPI gjithashtu kërkon "qasje të barabartë" në vaksinat gjatë shpërthimeve megjithëse ndryshimet e mëpasshme të politikës CEPI mund të kenë kompromentuar këto kritere.
CEPI u krijua në 2015 dhe filloi zyrtarisht në 2017 në Forumin Ekonomik Botëror (WEF) në Davos,(Zvicër). Eshtë bashkë-themeluar dhe bashkë-financuar me 460 milion dollarë amerikanë nga Fondacioni Bill dhe Melinda Gates, The Wellcome Trust dhe një konsorcium kombesh, ku ka qenë Norvegjia, Japonia, Gjermania; në të cilën më pas u bashkuan Bashkimi Evropian (2019) dhe Britania (2020).
Selia e CEPI është në Oslo, (Norvegji).Në vitin 2017, Natyra(Reviste) tha qe eshte, "iniciativa më e madhe e zhvillimit të vaksinave ndonjëherë kundër viruseve që janë kërcënime të mundshme epidemike". Në vitin 2020, CEPI u identifikua nga disa media si një "lojtar kryesor në garën për të zhvilluar një vaksinë" për sëmundjen e koronavirusit 2019
Themeluesi
Jeremy Farrar, bashkëautor i konceptit të CEPI, dhe anëtar i bordit Koncepti për CEPI u përshkrua në një letër korrik 2015 në New England Journal of Medicine, me titull "Themelimi i një Fondi Global për Zhvillimin e Vaksinave", bashkëautor i studiuesit mjekësor britanik Jeremy Farrar (një drejtor i Wellcome Trust), mjekut amerikan Stanley A. Plotkin (bashkë-zbulues i vaksinës së Rubelës), dhe ekspert amerikan në sëmundjet infektive Adel Mahmoud (zhvilluesi i vaksinës HPV dhe vaksinës rotavirus).
Koncepti i tyre u zgjerua më tej në WEF 2016 në Davos, ku u diskutua si një zgjidhje për problemet e hasura në zhvillimin dhe shpërndarjen e një vaksine për epideminë e virusit Ebola të Afrikës Perëndimore. Bashkëthemeluesi dhe financuesi, Bill Gates tha: "Tregu nuk do ta zgjidhë këtë problem sepse epidemitë nuk vijnë shumë shpesh - dhe kur ato nuk lejohen të ngarkoni një çmim premium të madh për mjetet e përfshira".