cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gratë në ushtri
Rusia
Të tjerë përfshinin Maria Bochkareva, e cila u dekorua tre herë dhe u gradua në gradën e nënoficerit të lartë, ndërsa The New York Times raportoi se një grup prej dymbëdhjetë nxënësesh nga Moska ishin regjistruar së bashku të maskuar si të rinj. Në vitin 1917, Qeveria e Përkohshme ngriti një numër "Batalionesh të Grave", me komandën e një komisioni oficerësh Maria Bochkareva. Ata u shpërndanë para fundit të vitit. Në Luftën e mëvonshme Civile Ruse, ata luftuan si për bolshevikët (këmbësorinë) ashtu edhe për Gardën e Bardhë.
Elmas Eltari
-Në vitin 2005 botoi tekstin “Sëmundjet Infektive” për mjekët dhe studentët e Fakultetit të Mjekësisë Tiranë dhe Prishtin.
Gratë në ushtri
Të tjerët
Në Serbi, disa gra individuale luajtën role kryesore ushtarake. Mjekja skoceze Elsie Ingles koordinoi një tërheqje prej rreth 8,000 trupash serbe përmes Rumanisë dhe Rusisë revolucionare, deri në Skandinavi dhe më në fund në anije transporti për në Angli. Një grua tjetër, Milunka Saviq, u regjistrua në ushtrinë serbe në vend të vëllait të saj. Ajo luftoi gjatë gjithë luftës, duke u bërë ndoshta gruaja më e dekoruar në historinë ushtarake.
Elmas Eltari
-Në vitin 2008 ka botuar tekstin “Sëmundjet e Brendshme” për Infermieristikën.
Gratë në ushtri
Të tjerët
Në vitin 1918 Loretta Walsh u bë gruaja e parë që u regjistrua si grua. Një ligj i vitit 1948 i bëri gratë pjesë të përhershme të shërbimeve ushtarake. Në vitin 1976, grupi i parë i grave u pranuan në një akademi ushtarake të SHBA-së. Përafërsisht 16% e klasës së West Point 2013 përbëhej nga gra. Në Luftën Civile Finlandeze të vitit 1918, më shumë se 2000 gra luftuan në Gardën e Kuqe të Grave.
Gjatë Luftës Civile Spanjolle, mijëra gra luftuan në njësitë luftarake dhe praparoje me gjini të përzier, ose si pjesë e milicive.
Elmas Eltari
-Gjatë viteve 2005-2008 ka botuar Buletinin Mjekësor, me informacione të reja shkencore, me numrat 1-9, çdo 3-4 mujore.
-Në vitin 2011 ka botuar Atlasin e Sëmundjeve Infektive me 600 foto-kolor për mjekët dhe studentët e mjekësisë.
Gratë në ushtri
Betejë
Disa vende lejojnë ushtarët femra të shërbejnë në pozicione të caktuara të armëve luftarake. Të tjerët i përjashtojnë ato për arsye të ndryshme, duke përfshirë kërkesat fizike dhe politikat e privatësisë.
Elmas Eltari
Gjithsej ka botuar mbi 70 artikuj në shtypin mjekësor shkencor shqiptar dhe 5 artikuj shkencor në shtypin mjekësor
-Në vitin 1999 iu miratua titulli “Profesor i asociuar” nga Këshilli i lartë i Kualifikimit.
-Në vitin 2010 iu miratua nga këshilli i Profesoratit, në Fakultetin e Mjekësisë dhe nga Universiteti Shtetëror i Tiranës titulli i plotë “Profesor”.
Si autor dhe bashkautor ka botuar 22 libra: tekste mësimore, monografi, manuale, atlase, buletine dhe broshura.
Nga viti 2000 punon në një klinikë mjekësore jo-publike.
Nga viti 2007-2014 ka dhënë leksione në univesitetet jopublike.
Në vitin 2013 ka botuar librin “Disa njohuri për Jetën dhe Shëndetin e Njeriut”..
Në vitin 2014 ka botuar N 8 të Buletinit “Problemet e çifteve për të lindur fëmijë”, bashkë me gjinekologun Fatmir Gjolena.
U nda nga jeta më 23 tetor 2020.
Shpendi Topollaj
Shpendi Topollaj ushtarak shqiptar, ka lindur më 14 shkurt të vitit 1947 në Berat. Babaj i tij Hulësiu, partizan nga të parët, e më pas oficer, jurist dhe shkrimtar, ishte nga Novosela e Kolonjës, kurse e ëma Hatiqeja, ishte nga fisi i dëgjuar për atdhetari i Agallinjve në Vlorë. Fëmijërinë dhe rininë e ka kaluar në Shkodër dhe Tiranë. Sot, punon e banon në Durrës prej më se pesëdhjetë vjetësh. Me të përfunduar shkollën shtatëvjeçare “Misto Mame”, nis studimet në shkollën e mesme ushtarake “Skënderbej”, të cilën e mbaron në vitin 1964. Më tej vazhdon shkollën e Bashkuar të Oficerëve, dhe në vitin 1966 titullohet oficer këmbësorie. Emërohet në repartet e Durrësit, ku kryen detyra të ndryshme, si instruktor i stërvitjes me universitarët, shef i strërvitjes së Brigadës së Katërt të Mbrojtjes Bregdetare, komandant batalioni. Por duke qënë se i ati i tij goditet rëndë, si bashkëpunëtor i “grupit puçist”, me argumentin se kishte shkruar dhjetë vjet më parë një libër për luftën Nacionalçlirimtare, ku lartësonte figurën e Heroit të Popullit, Petrit Dume dhe të drejtuesve të tjerë të kësaj lufte në Kolonjë, ndëshkohet me pretekstin se ka lexuar një libër me kritika letrare të prof. dr. Rexhep Qosjes dhe pas një sërë masash, çohet me një detyrë të ulët, në një repart të largët, ku qëndron i harruar për rreth njëzet vjet. Me formimin i tij intelektual, edukatën e marrë në familje dhe përkushtimin në detyrë, ai dallohet për rezultate shumë të larta. Të gjithë që e njohën apo punuan me të, e kujtojnë si një kuadër të talentuar, të kulturuar, të guximshëm, të ndershëm dhe me shpirt krijues që e donte ushtrinë me gjithë zemër. Ai gëzonte respektin e veçantë të shokëve dhe vartësve të tij, oficerë dhe ushtarë.
Botime
– Lirikat e Zemrës – poezi (përkthyer në italisht) 1996
Dogana e Kosovës
Ylber Rraci, drejtor i doganave te Kosoves
Kastërca
Kastercë është një vendbanim në komunën e Therandës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Kastër.
Dogana e Kosovës
Historiku
Dogana e Kosovës është themeluar në gusht të vitit 1999 nga shtylla e BE-së, për të siguruar aplikimin e drejtë e të njëtrajtshëm konform të rregullave doganore dhe dispozitave të tjera të aplikueshme për mallra, të cilat janë subjekt i mbikëqyrjes doganore. Me 12 dhjetor 2008 Shërbimi Doganor i UNMIK-ut u shndërrua në Doganën e Kosovës. Kodi i ri doganor i miratuar me 11 nëntor 2008 nga Kuvendi i Kosovës, mundësoi ketë tranzicion. Kodi doganor në fjalë është në pajtim të plotë me standardet ligjore të Bashkimit Evropian dhe ndër të tjra ka si objektiv edhe zhvillimin ekonomik të Republikës së Kosovës
Shpendi Topollaj
Botime
– Gjithë dashuritë e mia – poezi 1996
Dogana e Kosovës
Historiku
Përpos detyrimeve doganore që vjelen nga Dogana, TVSH-ja dhe Taksa mbi akcizën vjelen nëpër kufij. Përveç vjeljes së të hyrave, Dogana e Kosoves e mbron shoqërinë nga kontrabandimi i drogës dhe mallrave tjera të ndaluara me efekt të dëmshëm të krimit ekonomik si dhe evazionit në të hyra.
Dogana Kosoves është zhvilluar në bazë të standardeve të BE-së dhe është i financuar tërësisht nge Buxheti i Konsoliduar i Kosovës dhe aktualisht i ka rreth 591 punëtorë. Po ashtu është e përkrahur nga BE nëpërmjet menaxherëve të lartë profesionalë doganorë, si autoritet ekzekutues të huazuar nga Shërbimet Doganore të BE.
Shpendi Topollaj
Botime
– Biri i Golëmit, Adem Meta – roman 2015
Dogana e Kosovës
Historiku
Dogana gjithashtu përfiton nga përkrahja teknike e Doganës së BE-së dhe nga Zyra për Asistencë Fiskale (CAFAO), e cila ka ndihmuar në zhvillimin e bazave të legjislacionit, organizimit, strukturës, në trajnimin dhe zhvillimin e stafit. Personeli i Shërbimit është i përbërë kryesisht nga nacionalitetet kosovare, prej tyre 20% janë minoritarë.
Shpendi Topollaj
Botime
– Urat e librave – kritika letrare 2017
Dogana e Kosovës
Historiku
Dogana e Kosoves vjel rreth 70% e të hyrave të Buxhetit të Konsoliduar të Kosovës me një mesatare 2 cent për 1 euro në 2004. FMN ka lavdëruar vazhdimisht Shërbimin për performancën e tij, duke e krahasuar në një nivel me Shërbimet e Evropës Perëndimore.
Shpendi Topollaj
Botime
– Purgatori i librave – kritika letrare 2018
Dogana e Kosovës
Historiku
Web - faqja e Doganës është themeluar në 2002 dhe është duke u zhvilluar në një mjet të rëndësishëm komunikimi në të mirën e tregtisë dhe publikut, duke dhënë më shumë detaje.
Shpendi Topollaj
Botime
– Flas për ju – kritika letrare 2019
Dogana e Kosovës
Misioni
Dogana e Kosovës ka një mision të gjerë, duke filluar nga mbrojta e shtetit, ekonomisë dhe qytetarëve. Pra, misioni i Doganës së Kosovës mund të ndahet në dy kategori kryesore:
Lidhje të jashtme
https://dogana.rks-gov.net/
Shpendi Topollaj
Botime
– Esse rreth shprehjeve mitologjike 2019
– Dantja… e të tjerë – kritika letrare 2020
Mesatarja e artë (filozofi)
Mesatarja e artë është paraqitur fillimisht në filozofinë antike greke në të ashtuquajturat Maksimat Delfike si asgjë e tepërt (asgjë tepër) dhe është ritheksuar më vonë në mësimet filozofike të Aristotelit, si mesi i artë ose mesatarja e artë e që është mesi i dëshirueshëm në mes të dy ekstremeve, njëra e tepërt dhe tjetra e mangët.
Për shembull, sipas këndvështrimit aristotelian, guximi është një virtyt, por nëse merret me tepri do të shfaqet si shqetësim dhe mangësi.
Për mentalitetin grek, ai ishte një atribut i bukurisë. Grekët e lashtë besonin se ekziston një lidhje e ngushtë në matematikë midis bukurisë dhe së vërtetës. Grekët antikë besoni se ekzistojnë tre "përbërës" të bukurisë: simetria, proporcioni dhe harmonia. Bukuria ishte një objekt dashurie dhe konsiderohej si diçka që duhej të imitohej dhe riprodhohej jo vetëm në jetën e tyre por edhe në arkitekturë, arsim (paideia) dhe politikë. Ata e gjykonin jetën me këtë mentalitet.
Azay-le-Ferron
Azay-le-Ferron është një komunë në Francë. Azay-le-Ferron bën pjesë në departamentin Indre të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 934 banorë dhe sipërfaqe 60.95 km².
Saint-Lager-Bressac
Saint-Lager-Bressac është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Lager-Bressac ka një popullsi prej 902 banorë dhe sipërfaqe 15.37 km², me një dendësi prej 59 banor/km².
Kalaja e Mireshit (Dobërçanit)
Kalaja e Mireshit (Dobërçanit) është një monument i trashëgimisë kulturore në Miresh-Dobërçan, Gjilan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Rocky Lockridge
Rocky Lockridge lindi më 10 janar, 1959 në Tacoma, Uashington si Richard Lockridge dhe vdiq më 7 shkurt, 2019 në Gloucester City, New Jersey. Ishte një boksier profesionist amerikan.
Viplaix
Viplaix është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Viplaix ka një popullsi prej 295 banorë dhe sipërfaqe 30.4 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Gilhoc-sur-Ormèze
Gilhoc-sur-Ormèze është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Gilhoc-sur-Ormèze ka një popullsi prej 443 banorë dhe sipërfaqe 20.74 km², me një dendësi prej 21 banor/km².
Ahmed Januzi
Ahmed Januzi (i lindur më 8 korrik 1988) është një futbollist shqiptar profesionist që luan si sulmues aktualisht është lojtar i lirë. Ai më parë përfaqësoi ekipin kombëtar të Shqipërisë, duke mbledhur 8 paraqitje.
Karriera e hershme
Ahmed Januzi ka lindur në Vushtrri për prindërit e shqiptarëve të Kosovës. Duke u rritur në Vushtrri, Januzi u bashkua me klubin e qytetit, KF Kosova Vushtrri. Në moshën nëntëmbëdhjetë vjeç, Januzi u bashkua me klubin shqiptar të Superligës, Besa Kavajë si një i moshuar.
Besa Kavajë
Januzi luajti vetëm për një gjysmë sezoni në Shqipëri. Ai bëri tridhjetë paraqitje dhe shënoi shtatë herë. Gjatë pushimit dimëror, Januzi u transferua në Vorskla Poltava në shkurt të vitit 2007.
Vorskla Poltava
Januzi bëri debutimin e tij më 7 mars 2007, kundër FC Shakhtar Donetsk në Donbass Arena. Ai erdhi në stol në minutën e 59 dhe shënoi në minutën e 90-të. Në atë sezon, Januzi bëri nëntë ndeshje në ligë, duke filluar në vetëm dy nga ndeshjet. Vorskla përfundoi trembëdhjetë atë sezon.
Në sezonin 2007-08, Januzi bëri njëzet e tre paraqitje në ligë, duke filluar në vetëm dy ndeshje. Ai shënoi golin e tij të dytë për Vorskla kundër Karpaty Lviv larg asaj sezone dhe prodhoi tre asistime. Vorskla përfundoi i teti atë sezon.
Në sezonin 2008-09, Januzi luajti një rol më ndikues në skuadër. Ai filloi në gjashtë ndeshje dhe u shfaq në njëzet. Januzi shënoi golin e parë të turneut më 18 korrik 2008 në minutën e 72 të një ndeshjeje të largët kundër FC Kharkiv dhe gjithashtu shënoi kundër Metalurg Donetskut atë sezon. Januzi gjithashtu prodhoi tre asistime. Januzi ndihmoi Vorskla të arrinte në finalet e Kupës së Ukrainës, të cilën Vorskla fitoi 1: 0 kundër Shakhtar Donetsk. Ai ndihmoi Vorskla të arrijë i pesti në tabelë, gjë që i siguroi atyre një vend në raundin e Play-off në UEFA Europa League për sezonin 2009-10.
Në sezonin 2009-10, Januzi filloi në tetë ndeshje dhe u shfaq në njëzet e katër ndeshje. Ai shënoi dy herë këtë sezon kundër Metalurg Donetskut si në shtëpi ashtu dhe larg. Januzi gjithashtu bëri dy asistime.
Në sezonin 2010-11, Januzi ishte më shumë një motor i rregullt për Vorskla. Ai filloi në trembëdhjetë ndeshje dhe u shfaq në njëzet e një ndeshje. Ai shënoi tetë gola dhe dy asistime atë sezon. Januzi ishte një anëtar i rëndësishëm i skuadrës që nga fundi i sezonit, Vorskla dhe Tavriya Simferopol ishin të barabartë në vendin e gjashtë dhe të shtatë në tryezë. Januzi shënoi kundër Shakhtar Donetsk dhe kundër Karpaty Lviv në dy ndeshjet finale, gjë që rezultoi që të dyja skuadrat kishin pikë të barabarta, por Vorskla ishte i gjashti për shkak të diferencës së golave. Ata siguruan një vend të dytë kualifikues në UEFA Europa League.
Në sezonin 2011-12, Januzi deri më tani ka filluar në njëmbëdhjetë ndeshje dhe u shfaq në tetëmbëdhjetë. Ai aktualisht ka shënuar pesë gola dhe ka ndihmuar një.
Januzi ka ndihmuar Vorskla të arrijë në raundin e kualifikimit përfundimtar të UEFA Europa League me rezultatin e tretë kundër Glentoran F.C shtëpi dhe larg. Në raundin e kualifikimit përfundimtar, Januzi shënoi kundër FC Dinamo Bucureşti, duke rezultuar në Vorskla duke arritur fazën grupore të UEFA Europa League për herë të parë. Në fazën e grupit, Januzi nuk ka shënuar por ka arritur një ndihmë kundër Hannover 96.
Prishtina
Më 14 qershor 2016, Januzi u kthye në Kosovë duke plotësuar një transferim në Prishtinë, duke nënshkruar një kontratë njëvjeçare, duke marrë numrin e lirë të skuadrës 27. Ai u paraqit në të njëjtën ditë së bashku me lojtarë të tillë si Armend Dallku dhe Debatik Curri, ish shokët e tij ndërkombëtarë. Gjatë sezonit 2016-17, ai bëri 18 paraqitje në ligë dhe shënoi 2 gola, pasi Prishtina përfundoi në vendin e dytë, duke siguruar një raund të parë kualifikues të Europa League.
Të rinjtë
Januzi ishte pjesë e skuadrës nën 21-vjeçar së Shqipërisë në kampionatin evropian të UEFA-s nën 21-vjeçar 2011. Ai ishte sulmuesi kryesor, duke mbledhur 6 ndeshje dhe duke shënuar një gol. Ai bëri debutimin e tij nën-21 më 28 mars 2008 në ndeshjen e parë kundër Skoci, i cili përfundoi në një humbje 0-1 në shtëpi. Goli i tij i parë nën 21 u shfaq në paraqitjen e tij të 5-të për ekipin në humbjen 4-2 të Bjellorusisë. Shqipëria përfundoi grupin A në vendin e 4 të lidhur me pikat me Azerbajxhanin.
Seniorët
Januzi bëri debutimin e tij të lartë ndërkombëtar më 17 nëntor 2010 gjatë barazimit shtëpiak pa gola kundër Maqedonisë duke u paraqitur si zëvendësues në gjysmën e dytë. Një vit më vonë, Januzi mori thirrjen e tij të dytë nga trajneri Josip Kuže për ndeshjet e fundit kualifikuese të UEFA kundër Francës dhe Rumanisë më 7 dhe 11 tetor 2011. Ai luajti në të dy ndeshjet si zëvendësues dhe mblodhi 60 minuta, duke e bërë debutimin e tij konkurues në proces
Atmosfera e Tokës
thumb|Drita blu është e shpërndarë në më shumë se gjatësitë e valëve tjera nga gazrat në atmosferë, duke i dhënë [[Toka|Tokës një dritë të kaltër kur shihet nga bori i Stacioni Hapësinor Ndërkombëtar në hapësirë, në lartësinë prej 402–424 km.]] Atmosfera e Tokës është shtresa gazrave që e mbështjell planetin Tokë dhe që mbahet nga graviteti i Tokës. Atmosfera e mbron jetën në Tokë duke e absorbuar rrezatimin diellor ultravjollcë, ngrohja sipërfaqen përmes ruajtjes së nxehtësisë (efekti serrë), dhe redukton ekstremet e temperaturës gjatë ditës dhe natës (ndryshimi ditor i temperaturës).Atmosfera e sotme është si rezultat i aktivitetit të organizmave të gjallë, që populluan oqeanet pas paraqitjes së qenieve të gjalla në Tokë.
Lekë Matrënga
Lekë Matrënga i njohur edhe si Llukë Matranga (Hora e Arbëreshëvet 1567 - Palerma, 1619 ) ishte një prift dhe shkrimtar arbëresh nga Siçilia, Itali. Në vitin 1592 botoi vjershën e parë në gjuhën arbërishte me titullin "Këngë e përshpirtshme".
Atmosfera e Tokës
Përbërja
Ajri është i përbërë kryesisht nga azoti, oksigjeni, dhe argoni, të cilët së bashku përbëjnë gazrat kryesor të atmosferës. Avulli i ujit është përgjegjëse për rreth 0.25% të atmosferës sipas masës. Përqendrimi i avullit të ujit (një gaz serë) ndryshon në mënyrë të konsiderueshme nga rreth 10 ppmv në pjesët më të ftohta të atmosferës deri në më shumës se 5% sipas vëllimit në pjesët e nxehta, në masat e ajrit me lagështi, dhe përqendrimet e gazrave atmosferike të tjera janë zakonisht për ajrin e thatë pa avull uji.
Lekë Matrënga
Biografia
Lekë Matrënga ishte prift arbëresh i ritit bizantinë nga Hora e Arbëreshëvet (Piana degli Albanesi, PA), qytezi shqiptar më i madh dhe i popolluar në Siçili të Italisë. Student në Kolegjin "Grekë" e Shën Athanasit (Collegio Greco di Sant'Atanasio) në Romë, themeloi në vendin e lindjes një shkollë.
Atmosfera e Tokës
Shtresat kryesore
Në përgjithësi, shtypja e ajrit dhe dendësia ulen sipas lartësisë në atmosferë. Megjithatë, temperatura ka një profil më të komplikuar me rritjen e lartësisë, dhe mund të mbetet relativisht konstante apo edhe të rritet me lartësinë në disa rajone.
Lekë Matrënga
Biografia
Libri i tij me emrin "E Mbsuame e Krështerë", shkruar në vitin 1592, përbën dokumentin e parë filologjik të toskërishtes së shkruar dhe të dytin të shqipes, fill pas "Mesharit" të Gjon Buzukut. Matranga përdor për tekstin e tij gjuhën arbëreshe të folur në Horën e Arbëreshëvet, ndryshuar nga disa tipare fonetike, në mënyrë që të kuptohet edhe nga arbëreshët e kolonive të tjera. Libri përbëhet nga 28 fletë të përkthyera po në gjuhën shqipe.
Atmosfera e Tokës
Shtresat kryesore
Duke përjashtuar eksosferën, Toka ka katër shtresa kryesore, të cilat janë troposfera, stratosfera, mezosfera, dhe termosfera. Nga më e larta deri te më e ulta, pesë shtresat kryesore janë:
Lulelakra
djathtas|parapamje|234x234px| Bimë lulelakër që rriten në fidanishte Lulelakra është një nga disa perime në speciet Brassica oleracea në gjininë Brassica, e cila është në familjen Brassicaceae. Është një bimë vjetore që riprodhohet nga fara. Në mënyrë tipike, vetëm koka hahet – mishi i bardhë i ngrënshëm që nganjëherë quhet "gjizë" (me një pamje të ngjashme me gjizën e djathit). Koka e lulelakrës është e përbërë nga një meristem i bardhë i lulëzimit. Kokat e lulelakrës ngjajnë me ato në brokoli, e cila ndryshon në të paturit e sythave të luleve si pjesa ushqimore. Brassica oleracea gjithashtu përfshin brokoli, lakër brukseli, lakër, zarzavate jeshile dhe kale, të lashta të quajtura kolektivisht, "cole", megjithëse ato janë të grupeve të ndryshme të kultivarëve.
Carmaux
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Carmaux (Ocitanisht: Carmauç ; Shqip: Carmaci) është një komunë në departamentin Tarn në Francën jugore.
Industritë
Compagnie minière de Carmaux e ka origjinën në një koncesion të minierave të qymyrit dhënë në 1852 për Gabriel de Solages. Ai gjithashtu themeloi një fabrikë të shisheve të qelqit, të ushqyer nga qymyri. Carmaci ishte i famshëm për industritë e tij të minierave të qymyrit (nga shekulli i XII-të deri në vitin 2000) dhe fabrikat e tij të qelqit (nga shekulli i XVIII-të deri në 1931).
Gjeografia
Lumi Cérou rrjedh në veriperëndim përmes komunës dhe përshkon qytetin. Stacioni Carmaux ka lidhje hekurudhore me Tuluzën, Albin dhe Rodezin.
Kalp Yarası
Kalp Yarası (Shqip: Plagë Zemre) është një seri televizive turke drejtuar nga Yıldız Hülya Bilban dhe i shkruar nga treshja e Sema Ali Erol, Mahir Erol dhe Türküler Özgül Akad. Rolet kryesore janë Gökhan Alkan, Yağmur Tanrısevsin, Merve Çağıran dhe Toprak Can Adıgüzel.
Përmbledhja
Ferit Sanxhakzade është trashëgimtari i dashur i njërës prej familjeve të krijuara mirë të Antakja-s. Ajshe, nga ana tjetër, është një vajzë e re e gjallë që jeton në Stamboll, e cila ka arritur të qëndrojë në këmbët e saj. Ferit, i cili është gati të martohet me Hande, vajzën e Familjes Varollu, përballet me faktet para dasmës dhe bota e tij kthehet përmbys. I tronditur nga tradhtia, rruga e Ferit kryqëzohet me Ajshen. Të dy e gjejnë veten në një lojë të vështirë martesore pas takimit të tyre aksidental. Historia, e cila zhvillohet në Antakja, një tokë e lashtë që është djepi i qytetërimeve, kthehet në një histori të vërtetë dashurie duke testuar miqësinë me dashurinë, të kaluarën me të ardhmen dhe pasionin me durimin.
Erzurumi
Erzurumi është një qytet dhe kryeqyteti i Provincës Erzurum, Turqi. Sipas regjistrimit të vitit 2020, Erzurum kishte 758,279 banorë. Popullsia e qytetit përbëhet kryesisht nga turq etnikë, me një pakicë kurde të bazuar në anën jugore.
Historia e hershme
Rrethinat e Erzurumit në periudhën Urartiane me sa duket i përkisnin Diauehiut. Më vonë, Erzurum ekzistoi me emrin armen Karno K'aghak' (Armenisht: Կարնո քաղաք; që do të thotë qyteti i Karinit). Në vitin 387 e.r, qyteti kaloi në duartë e romakëve dhe u riemërua në Theodosiopolis pas Perandorit Teodosi I.
Mesjeta
Theodosiopolis u pushtua nga gjenerali emevi Abdullah ibn Abdulmelik në vitin 700/701. Ai u bë kryeqyteti i emiratit të Ḳālīḳalā dhe u përdor si bazë për sulmet në territorin bizantin. Megjithëse vetëm një ishull i fuqisë arabe brenda territorit të populluar me armenë krishterë, popullsia vendase ishte përgjithësisht një klient i besueshëm i guvernatorëve të kalifit. Ndërsa fuqia e Kalifatit ra, dhe filloi ringjallja e Bizantit, udhëheqësit vendorë armenë preferuan që qyteti të ishte nën kontrollin e emirëve myslimanë të pafuqishëm sesa perandorëve të fuqishëm bizantinë.
Në vitin 931, dhe përsëri në´vitin 949, forcat bizantine të drejtuara nga Theofilos Kurkuas, gjyshi i perandorit të ardhshëm Xhon I Ximiskes, kapën Theodosiopolis. Popullsia e saj arabe u dëbua dhe qyteti u zhvendos nga grekët dhe armenët. Perandori Basil II rindërtoi qytetin dhe mbrojtjen e tij në vitin 1018 me ndihmën e popullsisë lokale armene. Në vitin 1071, pas betejës vendimtare në Manzikert, turqit selxhuk morën në zotërim Theodosiopolis. Saltukidët ishin sundimtarë të një bejllëkut anadollian (principatë) me qendër në Erzurum, i cili sundoi nga viti 1071 deri më 1202. Melike Mama Hatun, motra e Nasırudin Muhammedit, ishte sundimtari midis viteve 1191 dhe 1200.
Theodosiopolis zmbrapsi shumë sulme dhe fushata ushtarake nga selxhukët dhe gjeorgjianët (këta të fundit e njihnin qytetin si Karnu-Kalaki) deri në vitin 1201 kur qyteti dhe krahina u pushtua nga sulltani selxhuk Sylejman Shah II. Erzen-Erzurum ra në rrethimin mongol në vitin 1242 dhe qyteti u plaçkit dhe u shkatërrua. Pas rënies së Sulltanatit të Rumit në fillim të shekullit të 14-të, ajo u bë një provincë administrative e Ilhanatit, dhe më vonë qyteti ishte nën pushtimin e Perandorisë së Trebizondit për një kohë rreth viteve 1310. Pastaj u bë pjesë e Çoban bejllëk, Kara Kojunlu, perandoria e Timur Lenkut dhe Ak Kojunlu. Më pas ajo kaloi në Persinë Safavid, derisa osmanllinjtë nën Selim I në vitin 1514 e pushtuan atë përmes Betejës së Çaldiranit. Gjatë mbretërimit të Perandorisë Osmane, qyteti shërbeu si baza kryesore e fuqisë ushtarake osmane në rajon.
Ai shërbeu si kryeqyteti i ejaletit të Erzurumit. Në fillim të shekullit 17, krahina u kërcënua nga Persia Safavid dhe një revoltë nga guvernatori i provincës Abaza Mehmed Pasha. Kjo revoltë u kombinua me kryengritësit Xhelali (kryengritja e musketirëve provinciale të quajtur Xhelali), e mbështetur nga Irani dhe zgjati deri më 1628. Në vitin 1733, Nadir Shah mori Erzurumin gjatë Luftës osmano-persiane (1730–35).
Lufta e Parë Botërore dhe për pavarësi turke
Popullsia armene u dëbua nga qyteti dhe u vra masivisht gjatë gjenocidit armen më 1915.
Qyteti ishte gjithashtu vendndodhja e një prej betejave kryesore në Fushatën Kaukaziane të Luftës së Parë Botërore midis ushtrive të Perandorisë Osmane dhe Ruse. Kjo rezultoi në kapjen e Erzurumit nga forcat ruse nën komandën e Dukës së Madhe Nikollaj dhe Nikolai Judeniç më 16 shkurt 1916. Erzurum u kthye në kontrollin osman pas nënshkrimit të Traktatit të Brest-Litovsk në mars 1918. Në 1919, Mustafa Qemal Pasha, një nga themeluesit kryesorë të Republikës moderne të Turqisë, dha dorëheqjen nga ushtria osmane në Erzurum dhe u shpall një "Vendas Nderi" dhe i lirë i qytetit, i cili i dha atij regjistrimin dhe certifikatën e tij të parë të shtetësisë (Nüfus Cuzdanı) të republikës së re turke. Kongresi i Erzurumit i vitit 1919 ishte një nga pikat fillestare të luftës për pavarësi turke.
Klima
Erzurumi ka një klimë të lagësht kontinentale (klasifikimi i klimës Köppen Dsb) me dimra të ftohtë, me dëborë dhe vera të ngrohta e të thata me netë të freskëta. Temperatura mesatare ditore maksimale gjatë gushtit është rreth 27 °C. Temperatura më e lartë e regjistruar është 36.5 °C, më 31 korrik 2000. Sidoqoftë, temperatura minimale mesatare ditore gjatë janarit është rreth −15 °C; janari është muaji më i ftohtë me një rekord të ulët prej -37.2 °C.
Transporti
Stacioni kryesor i autobusëve ka lidhje autobusi me shumicën e qyteteve kryesore turke. Erzurumi është gjithashtu pika kryesore e hekurudhës për rajonin e Anadollit Lindor. Aeroporti i Erzurumit, i përdorur gjithashtu nga Forcat Ajrore Turke, ka pistën e dytë më të gjatë në Turqi.
Kuvendi i Lidhjes së Prizrenit
Kuvendi i Përgjithshëm i Lidhjes së Prizrenit ishte kuvend themelues i Lidhjes së Prizrenit që konsiderohet organizimi i parë mbarë shqiptar me karakter politiko-ushtarak që u mbajt në qytetin e Prizrenit, nga data 10 deri më 17 qershor të vitit 1878.
Përmbledhje
Punimet e Kuvendit të Përgjithshëm u hapën me 10 qershor 1878. Për shkak të kohës së shkurtër për përgatitje dhe të vështirësive që nxorën autoritetet osmane, në Prizren nuk kishin arritur të gjithë delegatët e krahinave shqiptare. Megjithatë, njihen më se 110 emra pjesëmarrësish, shumica e të cilëve vinin nga Vilajeti i Kosovës.
Kuvendin e përgjithshëm e drejtoi Iljaz Pashë Dibra, një veteran i luftërave që kishin zhvilluar shqiptarët kundër reformave centralizuese të Stambollit dhe kundër synimeve shoviniste të shteteve fqinjë. Që në ditën e parë Kuvendi vendosi të formonte Lidhjen Shqiptare, organizatë me karakter politik dhe ushtarak, duke e quajtur në fillim thjesht Lidhja e Prizrenit. Po më 10 qershor Kuvendi vendosi të njoftonte Kongresin e Berlinit të mos i jepte asnjë pëllëmbë tokë të tyre ndonjë shteti të huaj, sepse në të kundërtën shqiptarët do të luftonin deri në fund. Kuvendi vendosi gjithashtu që Lidhja e Prizrenit të organizonte forcat e saj të armatosura, të pavarura nga Porta e Lartë. Këto do të ishin forca të armatosura vullnetare, të cilat do të përdoreshin për të mbrojtur vendin nga rreziku i copëtimit. Vendim tjetër i rëndësishëm i Kuvendit ishte shpallja e një bese të përgjithshme, sipas zakonit tradicional, me anë të së cilës të gjithë shqiptarët do të pajtoheshin, duke ndërprerë gjakmarrjet dhe mëritë që kishin ndërmjet tyre, deri sa të kalonte rreziku i jashtëm për atdheun. Lidhja zgjodhi organet e saj të larta: Keshillin e Përgjithshëm me kryetar Iljaz Pashë Dibrën për funksionet legjislative dhe Komitetin Qendror, në të cilin bënin pjesë Abdyl Frashëri, Sylejman Vokshi, Haxhi Shabani etj., për funksionet ekzekutive.
Pas vendimeve të para më të ngutshme, Kuvendi i Përgjithshëm i vazhdoi punimet për të hartuar dhe për të miratuar programin e Lidhjes, mirëpo rreth programit pati mjaft debate. Delegatët patriotë kërkuan që Lidhja të ishte një organizatë me karakter kombëtar, e cila do të luftonte jo vetëm kundër rrezikut të copëtimit, por edhe për të siguruar të drejtat kombëtare për Shqipërinë. Por delegatët me prirje turkomane, së bashku me disa delegatë që vinin nga jashtë viseve shqiptare, kërkuan që Lidhja të kthehej në një organizatë islamike ballkanike dhe të mbronte interesat e Portës së Lartë. Pas një javë debatesh, më 17 qershor 1878 projekprogrami i paraqitur nga delegatët turkomanë, i njohur me emrin Kararname (libri i vendimeve) u konsiderua i miratuar, ndonëse nuk mori shumicën e votave.
Formimi i Lidhjes së Prizrenit pati jehonë pozitive dhe ngjalli shpresa në të katër anët e vendit. Në këto rrethana, ku arritën delegatët pothuajse të të gjitha krahinave shqiptare, u mblodh rishtazi në Prizren më 1 korrik 1878 Kuvendi i përgjithshëm, i cili më 2 korrik miratoi Talimatin (Kanunin e ri). Në këtë dokument thuhej shprehimisht se Lidhja Shqiptare e formuar në Prizren do të luftonte për të drejtat kombëtare të Shqipërisë dhe se veprimtarinë e saj do ta shtrinte vetëm në trojet shqiptare. Aty i jepej e drejta Lidhjes që të formonte degët e saj në qendrat e ndryshme të hapësirës shqiptare dhe të shpallte mobilizimin ushtarak të të gjithë burrave të aftë për armë, të mblidhte për nevojat e veta buxhetore taksa të ndryshme, të kishte gjyqe të veçanta etj. Me këto atribute Lidhja e Prizrenit fitonte funksione pushtetore të veçanta nga ato të shtetit osman dhe në këtë mënyrë krijohej mundësia për të ngritur shkallë-shkallë një shtet autonom shqiptar. Miratimi i këtij dokumenti tregonte se në Lidhje kishte triumfuar platforma kombëtare. Udhëheqësit e Lidhjes e shikonin shtetin autonom si një periudhë kalimtare drejt pavarësisë dhe shkëputjes së Shqipërisë nga Perandoria Osmane. Bashkë me kërkesat për autonomi shtrohej edhe nevoja e bashkimit të tokave shqiptare në një njësi të vetme administrative, të cilat atëherë ishin të ndara në katër vilajete. Brenda kësaj njësie, pra të një vilajeti të veçantë, shqiptarëve do t'u njiheshin të drejtat me karakter politik, kulturor (përdorimi i gjuhës shqipe në administratë dhe hapja e shkollave në gjuhën shqipe) dhe ekonomik. Kërkesat për autonomi janë paraqitur gjatë viteve të Lidhjes në shumë kuvende krahinore dhe mbarë shqiptare të asaj kohe, siç ishin Kuvendi i Dibrës (1 nëntor 1878), Kuvendi i Prevezës (11 janar 1879), Kuvendi i Prizrenit (3 tetor 1879) etj.
Krushica e Epërme
Krushicë e Epërme është një vendbanim në komunën e Therandës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Dardhisht i Epërm.
Kisha katolike në Maqedoninë e Veriut
Peshkopët katolikë të Shkupit
Dioqeza e Shkupit, nën juridiksionin e së cilës janë besimtarë të ritit perëndimor ose romak është një nga dioqezat më të vjetra në Ballkan dhe territori i saj historikisht nuk është hetuar sa duhet. Shumë fakte të rëndësishme historike dhe të pazgjidhura sot. Për një përmbledhje më të mirë, historia e kishës në këto zona mund të ndahet në tre periudha kryesore.
Periudha e pare
Periudha e parë e krishterimit në Maqedoninë e Veriut fillon me shfaqjen e krishterimit në Evropë. Pali Apostulli ishte misionar në këtë kohë. Krishterimi ishte i pranishëm në këto zona ilustruar me faktin se Këshilli i Nicës (325), i nënshkruar midis baballarëve të Kuvendit, dhe Ipeshkvi i Dacosta Scupi ( Shkup ) u përmend si peshkop në krye të provincës Dardania (Evropë), kryeqyteti i së cilës është Shkupi, dhe shtrihet nga Nishi deri në Veles (qytet). Ekzistenca e Dioqezës nuk i referohet një organizate fetare të përcaktuar qartë në krahinën e kryesuar nga Peshkopi dhe disa peshkopë. Kjo periudhë quhet "periudha e artë" për krahinën. Përmendja e mëvonshme e shkrimtarëve tregoi pesë dioqeza brenda krahinës së Dardania. Papa Gelasius I dërgoi një letër gjashtë peshkopëve dardanë të kohës.
Periudha e dytë
Periudha e dytë karakterizohet nga kushte të trazuara dhe kalimi në skajet e këtyre krahëve në duart e sundimtarëve të ndryshëm të rinj. Me ardhjen e turqve u krijua një kohë e vështirë për të krishterët në këto treva. Pesë shekuj të skllavërisë osmane shkaktuan pasoja të rënda në dioqezë. Por në një raport në Romë që daton nga 1584, Shkupi përmendet si Qendër Katolike.
Periudha e tretë
Kjo periudhë përkon me themelimin e Congregation de Propaganda Fide në 1622. Në këtë periudhë, Kisha Katolike iu kushtua më shumë vëmendje këtyre zonave. Pasardhja apostolike e Kryepeshkopëve Katolikë të Shkupit që nga Andrija Bogdani (1651-1656) deri më sot është e vazhdueshme. Në përgjithësi, të gjithë peshkopët katolikë të Shkupit janë rezidencialë, megjithëse shumë herë ishin të detyruar, për shkak të keqbërjes turke, të ndryshonin vendbanimin e tyre, duke u fshehur në vende të paarritshme. Deri në vitin 1914 peshkopët e Shkupit titullohen "kryepeshkopë". Por në një Concordat midis Selisë së Shenjtë dhe Mbretërisë së Serbëve titulli i Kryepeshkopit u transferua në peshkopin e Argjipeshkvisë së Shkodër-Pult. Kryepeshkopi i saj i fundit ishte Lazër Mjeda në 1921 kur u emërua Arqipeshkëv i Arqipeshkvisë së Shkodër-Pult. Në vitin 1924, pas shkatërrimit të Luftës së Parë Botërore, arqipeshkvi u zbret në një dioqezë dhe u bë një sufirgan për Argjipeshkvinë e Vrhbosna. Në vitin 2000 Papa Gjon Pali II ndau Shkupin nga Administrata Apostolike e Prizrenit dhe sot juridiksioni i tij shtrihet në të gjithë territorin e Maqedonisë së Veriut.
Vikariati Apostolik i Maqedonisë
Në Maqedoninë e Veriut ka katolikë të ritit bizantin-katolik që bien nën juridiksionin e Vikariatit Apostolik të Maqedonisë.
Vikariata Apostolike Maqedonase e Bullgarëve
Lëvizja për çlirim dhe pavarësi merr ritmin e tij në mesin e shekullit të 19-të, kur e gjithë Europa po zgjohet në një vetëdije kombëtare. Kjo lëvizje merr Maqedoninë e Veriut. Në luftën për lirinë fetare nga ndikimi helenik zgjohet një frymë kombëtare në popullin maqedonas dhe lindi shpirti i pavarësisë kishtare nga Patriarkana e Kostandinopojës. Pastaj, një besnikëri e kërkesës së dështuar në kisha të ndryshme të pavarura, duke u përpjekur të çlirohemi nga juridiksioni i Patriarkut të Kostandinopojës përfundon në një kompleks të bullgarëve vendas me Kishën Katolike në 1859. Qendra e kësaj lëvizjeje ishte qyteti i Kilkis, ajo që njihet si "Bashkimi i Kukushit". Në 1861, Vicariate Katolike Apostolike Bullgare e Kostandinopojës u krijua për Bullgarët Lindore-Katolikë të Rite Bizantine në provincat evropiane të Perandorisë Osmane, përfshirë rajonin e atëhershëm të Maqedonisë. Në 1883 si off-shot e saj u krijua një Vicariate Apostolike Maqedonase e Bullgarëve me qendër në Selanik. Vikari i parë i emëruar Apostolik ishte Llazar Mladenov.
Vicariate Pastorale
Me krijimin e Vikariatit Apostolik të Bullgarëve në Maqedoninë e Veriut, u krijua një strukturë juridike e Kishës Katolike të ritit Bizantin në Maqedoninë e Veriut. Peshkopi Mladenov tregon një drejtim të qartë për zhvillimin e Kishës Katolike të Ritit Lindor. Por rrethana fatkeqe prekën këtë rajon: Kryengritja e Ilindenit, Luftërat Ballkanike dhe Lufta e Parë Botërore reflektojnë negativisht për katolikët. Pas Luftës së Parë Botërore, katolikët e ritit lindor u gjetën në Maqedoninë Vardar dhe rajonin e Strumicës, dhe Papa i vendosi ato nën kujdesin e Kryepeshkopit të atëhershëm Katolik të Shkupit. Më 19 tetor 1923 me pajisjen e Vatikanit ata u bënë pjesë integrale e Eparkisë së Križevci dhe mbeten si të tilla deri në 2001.
Ekzarkati Apostolik
Papa Gjon Pali II më 11 janar 2001 në Vatikan nënshkroi një dekret për krijimin e një Ekzarkati Apostolik për Katolikët e ritit Lindor në Maqedoninë e Veriut. I pari i Ekzarkatit Apostolik i emëruar ishte Imzot Joakim Herbut, peshkop i Dioqezës së Shkupit. Selia e ekzarkatit është qyteti i Strumicës, dhe Kisha e Supozimit në këtë qytet mban titullin Katedralja.
Eparkia
Papa Françesku më 31 maj 2018 e ngriti Eskarkatin Apostolik në rangun e një Eparkie si Eparkia Katolike Maqedonase e Virgjëreshës së Bekuar e marrë në Strumicë-Shkup.
Të dy institucionet katolike në Maqedoninë e Veriut janë nën udhëheqjen e një personi, Kiro Stojanov, mbase i vetmi rast në botë.
Imambarat e Lucknowt
parapamje|264px|Satkhanda, kulla e papërfunduar e rojës dhe observatori hënor parapamje|280px|Rauza e Hyseinit në Karbala King Nasir-ud-Din Haider, Lucknow. Imamabara më e vjetër në Lucknow u ndërtua gjatë mbretërimit të Nawab Abul-Mansur Khanin (Nawab Safdar Jung) në vitin 1745 nga Mirza Abu Talib Khani. Ai ishte djali i Haji Mohammad Begut dhe gëzonte një pozicion të respektueshëm gjatë mbretërimit të Nawab Safdar Jungut. Kjo imambarë nuk ekziston më. Pothuajse çdo shiit ndërton një imambarë në shtëpinë e tij. Imambara mund të dallojnë në aspektin e madhësisë dhe materialit të përdorur për ndërtimin psh.: druri, metali ose betoni. Lucknow është qyteti i imambarave pasi ai ka një numër të madh imambarash mes të cilave disa janë shumë të famshme.
parapamje|280px|Imam Chabutra në Karbala Musahab-ud-Daulah, Misri ki Baghiya, Ali Colony, Lucknow
296px|parapamje|[[Rumi Darwaza, porta për te Husainabad Imambara në Lucknow, rreth vitit 1860]]
Bara Imambara
parapamje|396px|Pamje ballore e Xhamisë Asfi Bara Imambara (në gjuhën urdu Nastaliq - بڑا امامباڑا, në gjuhën hindi बड़ा इमामबाड़ा) është një kompleks imambara në Lucknow 26.8691°N, 80.91289°W të Indisë, e ndërtuar built nga Asaf-ud-Daula, Nawabi i Awadhit në vitin 1784. Ajo quhet gjithashtu edhe Asafi Imambara. Bara do të thotë i madh, ndërsa një imambara është një faltore e ndërtuar nga myslimanët shiitë për qëllimet e Azadarit. Bara Imambara është mes ndërtesave më të mëdha të Lucknowt. Ndërtimi i Bara Imambaras nisi në vitin 1784, një vit i një urie shkatërruese dhe një nga objektivat e Asaf-ud-Daulas në nisjen e këti projekti madhështor ishte të mundësonte punësim për njerëzit në rajon për të paktën një dekadë, për sa zgjaste uria. Thuhet se njerëzit e thjeshtë e kishin zakon të punonin në ditës për ndërtimin e saj, ndërsa fisnikët dhe elita punonin gjatë natës për të shaktërruar çdo gjë që ishte ngritur ditën. Ishte një projekt që realizoi një ndëryrje të tipit keynesian për gjenerimin e punësimit. Ndërtimi i Imambaras u përfundua në vitin 1791. Kostua e vlerësuar e ndërtimit të Imambaras varion midis gjysëm milioni rupish deri në një milion rupi. Madje edhe pas përfundimit, Nawabi e kishte zakon të shpenzonte midis katër dhe pesë qind mijë rupi për dekorimin e saj të përvitshëm.
Arkitektura
left|408px|parapamje|Pamje e brendshme e Imambarës Arkitektura e kompleksit pasqyron pjekurinë e dizajnit zbukurues Mogul, përkatësisht Xhamisë Badshahi – është një nga projektet e fundit të rëndësishme që nuk përfshin ndonjë element evropian ose të përdor hekur. Imambara kryesore konsiston në një dhomë të madhe qendrore me kupolë që përmban varrin e Asaf-ud-Daulas. Me 50 me 16 metra dhe mbi 15 metra e lartë, ajo nuk ka trarë mbajtës të tavanit dhe është një nga ndërtimet më të mëdha me harqe në botë. Ka tetë dhoma rrethuese të ndërtuara me lartësi të ndryshme çatish, duke lejuar hapësirën sipër këtyre të rikonstruktohet si një labirint tre-përmasor me kalime që ndërlidhin me njëri-tjetrin nëpërmjet 489 portave identike. Kjo pjesë e ndërtesës dhe shpesh i gjithë kompleksi, mund të quhen si Bhulbhulaya. E njohur si një tërheqje turistike popullore, ajo është me gjasa labirinti i vetëm ekzistues në Indi dhe në mënyrë të paqëllimshme do të mbajë peshën e ndërtesës, që është ndërtuar mbi një tokë moçalore. Asaf-ud-Daula ngriti gjithashtu Rumi Darwaza 18 metra të lartë, pak më jashtë saj. Ky portal, i zbukuruar me dekorime luksoze, ishte hyrja perëndimore e Imambaras. Projektimi i Imambaras u realizua nëpërmjet një procesi konkurues. Fituesi ishte një arkitekt nga Delhi i quajtur Kifayatullah, që gjendet po ashtu i varrosur në sallën kryesore të Imambarës. Është një tjetër aspekt unik i ndërtesës që financuesi dhe arkitekti qëndrojnë të varrosur përkrah njëri-tjetrit. Çatia e Imambarës është bërë prej lëvore orizi që e bëjnë këtë Imambarë një ndërtesë unike.
parapamje|543px|façata e Bara Imambaras, Lucknow
Chota Imamabara
parapamje|majtas|345px|Thesari ose ndërtesa përballë Chota Imambarës Chota Imambara (në gjuhën urdu Nastaliq: چھوٹا امامباڑا, në gjuhën hindi: छोटा इमामबाड़ा), e njohur edhe si Imambara Hussainabad Mubarak (në gjuhën urdu: امامباڑا حسین آباد مُبارک, në gjuhën hindi: इमामबाड़ा हुसैनाबाद) është një monument mbresëlënës i qytetit të Lucknowt 26.87378°N, 80.90441°W. E ndërtuar si një imambara ose sallë mbledhjeje për myslimanët shiitë, nga Muhammad Ali Shahu, Nawabi i tretë i Awadhit në vitin 1838, Ajo shërbeu si mauzoleu i tij vetjak dhe nënës së tij, që është varrosur përkrahë tij. Domethënia e Panjetanit, pesëshes së shenjtë, është vënë në pah në mënyrë të përsëritur këtu me pesë portat kryesore. Kjo Imambarë konsiston në dy sallone dhe një Shehnasheen (një platformë ku mbahet Zarihu i Hazret Imam Hysejnit) {Zarihu është imitimi i rrjetës mbrojtëse ose strukturës që mbahet në varrin origjinal të Hazrat Imam Hysejnit në Qerbela të Irakut}. Salloni i madh bardhë e gjelbër i Azakhanas është i dekoruar në mënyrë të pasur me shandanë dhe një numër të mirë llampash kristali [Në fakt, është pikërisht për këtë dekorim të pasur që kjo Imambarë referohej nga vizitorët dhe shkrimtarët evropianë si 'Pallati i Dritave']. Eksteriori është i dekoruar shumë bukur me vargje kuranore në kaligrafinë islamike.
parapamje|416px|Chota Imambara në Lucknow
Përmbledhje
Gjendet pranë Bara Imambaras dhe në rrugën lidhëse qëndron një portik mbresëlënës i njohur si Rumi Darwaza. Ndërtesa është e njohur gjithashtu si Pallati i Dritave për shkak të dekorimeve të saj dhe shandanëve gjatë festave të veçanta, si Muharremi.
parapamje|left|333px|[[Naubat Khana ose portiku ceremonial i Chhota Imambaras.]] Shandanët e përdorur për të dekoruar brendësinë e ndërtesës u sollën nga Belgjika. Brenda ndërtesës mbahen gjithashtu edhe kurora e Muhammad Ali Shahut dhe taziat ceremoniale. Mbi këtë projekt punuan mijëra punëtorë për të lehtësuar krizën e urisë që kishte kapur rajonin. Ajo ka një kube të artë dhe mjaft kulla dhe minare. Varret e Muhammad Ali Shahut dhe anëtarëve të tjerë të familjes së tij ndodhen brenda imambarës. Kjo përmban dy imitime të Taxh Mahalit, të ndërtuara si varre të vajzës së Muhammad Ali Shahut dhe burrit të saj. Muret janë të dekoruar me shkrime në kaligrafinë arabe. Furnizimi me ujë për krojet dhe pellgjet me ujë brenda imambarës vijnë drejtpërdrejtë nga lumi Gomti.
Varri i princeshës Zinat Algiya / imitimi i Taxh Mahalit
Kjo strukturë shërben si një mauzoleum për katër varre, të djalit, vajzës dhe dhëndrrit të mbretit Mohammed Ali Shah dhe një për gruan. Ky është një kopje në shkallë të vogël e Taxh Mahalit. Ky varr është më i vogël në sipërfaqe se Taxh Mahali.
parapamje|left|333px|Jawabi përballë varrit të Zinat Algiyas në kompleksin Husainabad Imambara (1862)
Thesari
parapamje|345px|Xhamia Husainabad Kjo strukturë tjetër përballë varrit u ndërtua për plotësuar simetrinë arkitekturore dhe balancimin e Imambarës. Ajo u përdor si ndërtesë thesari.
Xhamia Husainabad
Kjo xhami është ndërtuar mbi një platformë të lartë me dy minare madhështore në këndet e platformës. Kjo xhami është dekoruar në mënyrë shumë të bukur me dizajne floreale dhe vargje kuranore në kaligrafinë arabe.
Satkhanda
Jashtë imambaras ndodhet kulla e vëzhgimit e quajtur Satkhanda ose kulla me shtatë kate. Megjithëse është quajtur Satkhanda, që do të thotë me shtatë kate, ajo ka vetëm katër kate, pasi ndërtimi i kullës u braktis kur vdiq Ali Shahu. Satkhanda u ndërtua midis viteve 1837–1842 në kohën e mbretërimit të Muhammad Ali Shahut. Ai dëshironte ta bënte atë njëlloj si Minareja Qutub e Delhit dhe Kulla e Pjerrët e Pizës. Megjithatë qëllimi kryesor i saj ishte observimi hënor.
Imambara Ghufran Ma'ab
parapamje|left|345px|Imambara Ghufran Ma'ab në fshatin Nasirabad, Uttar Pradesh, [[India|Indi]] Imambara Ghufran Ma'ab (në gjuhën urdu: Nastaliq - اِمام باڑا غُفران مآب; në gjuhën hindi: इमामबाड़ा ग़ुफ़्रान मआब) në Lucknow, është një imambarë (një ndërtesë e përdorur për të përkujtuar përvjetorin e Muharremit në të cilin myslimanët, veçanërisht shiitët vajtojnë tragjedinë e Qerbelasë në të cilën u vra Imam Hyseni) e ndërtuar nga kleriku i shquar shiit Ayatollah Syed Dildar Ali Naseerabadi (i njohur edhe si Ghufran-Ma'ab) në fillim të viteve 1790.
Imambara
Imambara është emërtuar Ghufran Ma'ab sipas emrit të Ayatollah Syed Dildar Ali Naseerabadit dhe është një qendër e rëndësishme e kulturës fetare në Lucknow. Ajo menaxhohet nga pasardhësit e Ayatollah Ghufran Ma'abit, pasi në maj të vitit 2012 pasardhësi i tij, Maulana Syed Kalbe Jawadi ishte mutawalli i imambarës. Imambara është e vendosur në rrugën Maulana Kalbe Hussain në zonën e Chowkut të Lucknowt. Kalbe Jawadi drejton mexhlisin (mbledhjen) aty për 10 ditët e para të muajit të shenjtë të muharremit, që ndiqet nga mijëra njerëz. Ajo është e njohur ndërkombtarisht për maxhlisin Shaam-e-Ghariban të saj.
Varreza
Jashtë Imambarës është një varrezë (pjesë e imambarës) që u krijua si një vend varrimi për studiuesit. Shumë personalitete të shquara janë varrosur në këtë varrezë. Njerëzit e varrosur në këtë varrezë përfshijnë Maulana Syed Kalbe Hussainin, Maulana Syed Kalbe Abidin, Maulana Syed Ibne Hasan Nonaharvin, Sultan-ul-Ulema Maulana Syed Qaim Mahdin dhe Maulana Syed Mohammad Waris Hasan Naqvin.
Imambara Nasirabad
Në fshatin Nasirabad të paraardhësve të Ayatollah Syed Dildar Ali Naseerabadit ndodhet një imambarë me të njëjtin emër (Imambara Ghufran Ma'ab).
Historia
Imambara Shah Najaf u ndërtua nga Nawab Ghazi-ud-Din Haideri, nawab wazir i fundit dhe mbreti i parë i shtetit të Awadhit në vitet 1816 - 1817. Kjo imambarë shërbeu si mauzoleumi i tij dhe ishte kopje e varrit të Hazret Aliut në Nexhef të Irakut. Përveç Nawab Ghazi-ud-Dinit, këtu u varrosën edhe tre gratë e tij, Sarfaraz Mahali, Mubarak Mahali dhe Mumtaz Mahali.
Lucknow, qendra e azadarit në Indi
parapamje|327px|Imambara në rezidencën e Aziz Alamin, Sharif Manzil, Husainabad, Lucknow Lucknow është qendra e azadarit në Indi jo thjesht pasi ka një numër më të madh imambarash se çdo qytet tjetër në Indi, por edhe për shkak të përpjekjeve të Dinastisë Nawab të Awadhit (Oudhi) për të promovuar Azadarin në nën-kontinentin Indian, pasojë e të cilës është prania e kopjeve të pothuajse çdo faltoreje të shenjtë shiite. Vetëm ky qytet ka përparësinë e mbajtjes së Shabi-e-Rauzas (Kopje e faltoreve ose varreve origjinale) të të gjithë "Ahlebaitëve" (anëtarëve të familjes së profetit Muhamet.) Jo vetëm Nawabët, por edhe fisnikët dhe banorët i ndërtuan gjithashtu Faltoret (Shabi-e-Rauzan) e "Ahlebaitëve" në Lucknow. Idea e ndërtimit të Faltoreve u dha një akses të lehtë atyre njerëzve që janë të paaftë të vizitojnë Faltoret origjinale në rajonin e Lindjes së Mesme.
Rauza e profetit Muhamet
parapamje|left|345px|Imambara Mir Zain-ul-Abideen Khan, Lucknow Ruaza origjinale e profetit gjendet brenda Masjid-e-Nabawit në Medinë (Arabia Saudite). Në Lucknow Rauza e profetit Muhamet gjendet pranë Madarsa-e-Waizeenin pranë Jahaz Wali Kothit në zonën e Pazarit Raja të Lucknowt. Kjo rauza është e njohur si "90 dar ki Masjidi". Kjo xhami është një kopje në shkallë të vogël e Masjid-e-Nabawit dhe Rauzas së profetit Muhamet. Kjo xhami ka gjithashtu kopjen e Rauza-e-Fatimain në Medinë. Faltoret e lidhura me profetin Muhamet janë të njohura edhe si "Qadam-e-Rasool", ku mbahet relikja e gjurmës së profetit Muhamet. Dikur Lucknow kishte shumë "Qadam-e-Rasoole".
Rauza e Aliut
Aliu u varros në qytetin e Najaf-e-Ashrafit në Irak, kështu Rauza e Aliut është quajtur Najafi.