cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dombra
Dombra në ansambël dhe performanca epike
majtas|parapamje| Luajtja e muzikës me dombra Poeti kazak Abay Qunanbayuli shpesh shfaqet duke mbajtur një dombra në qëndrim dhe shumë e mbajnë atë në një adhurim të lartë si një simbol i nacionalizmit midis vendeve post- sovjetike të Komonuelthit të Shteteve të Pavarura. Dombra luhet nga Erzhan Alimbetov në grupin Ulytau.
Nga shekulli i 12-të deri në shekullin XVIII, dumbura u përdor nga Bashkir sasans për të shoqëruar legjendat dhe kubarët e tyre poetikë. Është përmendur në poezinë epike "Zayatulyak dhe Hiuhiliu". Megjithatë, deri në fillim të shekullit të 20-të, dumbura u harrua. Sasanët ishin shpesh ideologët kryesorë të kryengritjeve etnike, kështu që kur administrata ruse rrëzonte një kryengritje, ata dënonin sasansin dhe shkatërronin dumburet e tyre. Në gjysmën e dytë të shekullit të 20-të, u kryen disa rikonstruksione. Aktualisht, vepra ringjallëse vazhdon. Ndër të tjera, interpretuesi V. Shugaiupov punon në ringjalljen e dumburës. Dumbura moderne prej druri ka një formë dardhe ose formë ovale. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (November 2009)">citim i nevojshëm  ]
Referimet në kulturën popullore
parapamje| Diagrama Dombras, me përshkrimin në Esperanto. Ky instrument është bërë pjesë e fenomenit  Internet pas një videoklipi nga SuperStar KZ, ekuivalenti kazak i serisë Idol, është postuar në YouTube. Videoja përfshin dy gra që këndojnë dhe një e tretë që këndon dhe luan në dombur (Ernar Kaldinov), e cila ishte shkaktare e popullaritetit. Emri i këngës origjinale është Freestailo nga R. Lizer, një njeri kazak.
Dombura është  popullarizuar si instrument përmes Partisë Dombyra, një lëvizje e ngjashme me lëvizjen e rinisë kazake të organizuar nëpërmjet mediave sociale. Videot e aktiviteteve të Partisë Dombura ndahen në YouTube, Facebook etj.
Lidhje të jashtme
Lidhje të tjera
Abaza Siyavuş Pasha
Vitet e hershme
Ai ishte me origjinë abhaze. Ai ishte një shërbëtor i Mehmed pashë Qyprilliut, një vezir i madh i aftë që vdiq në vitin 1661. Duke u martuar me vajzën e tij, ai u bë i afërm i familjes së fuqishme Qyprilliu. Së bashku me kunetërit e tij (Fazil Ahmed pashë Qyprilliu dhe Fazil Mustafa Pashë Qyprilliu), ai mori pjesë në një sërë fushatash ushtarake. Në vitin 1684, Buda (një pjesë e Budapestit, kryeqyteti i Hungarisë moderne, atëherë pjesë e Perandorisë Osmane) ishte rrethuar nga austriakët nën komandën e Maksimilianit. Siyavuş Pasha sulmoi austriakët dhe i detyroi ata të hiqnin rrethimin. Kjo ishte një nga fitoret e pakta turke në Luftën e Madhe Turke.
Si vezir i madh
Sulltani osman Mehmed IV ("Gjuetari") ishte i pavëmendshëm ndaj çështjeve shtetërore, veçanërisht në luftë. Ushtarët si dhe nënshtetasit e tjerë të perandorisë e akuzuan atë si dhe vezirin e madh Sarı Süleyman Pasha për dështimet në luftë. Në vitin 1687, ushtria u kthye nga fronti dhe organizoi një grusht shteti në të cilin sulltani dhe veziri i madh u detyruan të abdikonin dhe të jepnin dorëheqjen, përkatësisht. Siyavuş u bë veziri i ri i madh më 18 shtator dhe Sulejmani II u bë sulltani i ri më 8 nëntor. Sidoqoftë, Siyavuş nuk ishte i suksesshëm si vezir i madh. Ai nuk arriti të kontrollonte trupat që kishin fushuar në periferi të Kostandinopojës. Ushtarët kërkuan pagesën e shpërblimit të pagës (pagesat tradicionale të sulltanëve të rinj, turqisht: Cülus bahşişi). Por thesari nuk ishte në gjendje të bënte pagesën dhe ushtarët shkaktuan trazira në qytet. Megjithëse Siyavuş ishte kandidati i tyre për këtë post, ata shpejt filluan të kundërshtojnë Siyavuş dhe kunatin e tij Köprülü Mustafa Pasha. Jeniçerët bastisën shtëpinë e tij dhe e vranë më 23 shkurt 1688.
Ura e Londrës
Disa ura me emrin Ura e Londrës kanë shtrirë lumin Thames midis Qytetit të Londrës dhe Southwark, në Londrën qendrore. Kalimi aktual, i cili u hap për trafik në 1973, është një urë me traversa kuti e ndërtuar nga betoni dhe çeliku. Zëvendësoi një urë me hark guri të shekullit të 19-të, e cila nga ana tjetër zëvendësoi një strukturë mesjetare 600-vjeçare të ndërtuar me gurë. Kjo u parapri nga një sukses i urave të drurit, e para prej të cilave u ndërtua nga themeluesit romakë të Londrës.
Ura moderne është në pronësi dhe mirëmbahet nga Bridge House Estates, një bamirësi e pavarur me origjinë mesjetare e mbikëqyrur nga City of London Corporation. Ajo mbart rrugën A3, e cila mirëmbahet nga Greater London Authority. Kalimi përshkruan gjithashtu një zonë përgjatë bregut jugor të lumit Thames, midis Urës së Londrës dhe Tower Bridge, që është caktuar si një rreth i përmirësimit të biznesit.
Zona e urës ka qenë dy herë shënjestër e sulmeve terroriste - një herë në 2017, dhe përsëri në 2019.
Vendndodhja
Mbështetjet e urës moderne të Londrës qëndrojnë disa metra mbi argjinaturat natyrore të zhavorrit, rërës dhe argjilës. Nga epoka e vonë e neolitit, argjinatura jugore formoi një rrugëkalim natyral mbi kënetën përreth dhe kënetën e grykëderdhjes së lumit; veriu u ngjit në tokë më të lartë në vendin e tanishëm të Cornhill. Midis argjinaturave, lumi Thames mund të kalohej nga ford kur batica ishte e ulët, ose trageteve kur ishte e lartë. Të dy argjinaturat, veçanërisht veriu, do të kishin ofruar brigje të qëndrueshme plazhi për trafik anijesh lart e poshtë - rrjedha e Thames dhe grykëderdhja e tij ishin një rrugë e madhe tregtare në brendësi dhe kontinentale nga të paktën shekulli i 9-të para Krishtit.
Ka prova arkeologjike për vendbanimet e shpërndara neolitike, epokës së bronzit dhe epokës së hekurit, por derisa u ndërtua një urë atje, Londra nuk ekzistonte. Disa milje në rrjedhën e sipërme, përtej shtrirjes së sipërme të lumit, dy forca antike ishin në përdorim. Me sa duket, këto ishin në përputhje me rrjedhën e Watling Street, e cila çoi në zemrat e Catuvellauni, fisi më i fuqishëm i Britanisë në kohën e pushtimit të Cezarit në 54Para Krishtit Disa kohë para pushtimit të Klaudit të AD 43, pushteti u zhvendos te Trinovantes, i cili mbante rajonin në veri-lindje të Grykëderdhjes së Thames nga një kryeqytet në Camulodunum, në ditët e sotme Colchester në Essex. Klaudi vendosi një koloni të madhe në Camulodunum dhe e bëri atë kryeqytet të provincës së re romake të Britannisë. Ura e parë e Londrës u ndërtua nga Romakët si pjesë e programit të tyre të ndërtimit të rrugëve, për të ndihmuar në konsolidimin e pushtimit të tyre.
Urat romake
Ura e parë ka të ngjarë të ishte një tip ponto ushtarak romak, duke i dhënë një shkurtore të shpejtë tokës Camulodunum nga portet jugore dhe Kentish, përgjatë rrugëve romake të Stane Street dhe Watling Street (tani A2). Rreth 50 AD, ura e përkohshme mbi Thames u zëvendësua nga një urë e grumbulluar prej druri e përhershme, e mirëmbajtur dhe e ruajtur nga një garnizon i vogël. Në tokën relativisht të lartë, të thatë në skajin verior të urës, një vendbanim i vogël, oportunist i tregtisë dhe transportit zuri rrënjë dhe u rrit në qytetin e Londinium. Një vendbanim më i vogël u zhvillua në skajin jugor të urës, në zonën e njohur tani si Southwark. Ura u shkatërrua së bashku me qytetin në revoltën e Boudican (60 AD), por të dy u rindërtuan dhe Londinium u bë kryeqyteti administrativ dhe tregtar i Britanisë Romake. Forcat dhe tragetet në rrjedhën e sipërme mbetën në përdorim, por ura ofronte lëvizje masive të pandërprerë të këmbës, kalit dhe trafikut me rrota nëpër Thames, duke lidhur katër sisteme kryesore rrugore arteriale në veri të Thames me katër në jug. Vetëm në rrjedhën e poshtme të urës ishin kalata dhe depo të konsiderueshme, të përshtatshme për tregtinë detare midis Britanisë dhe pjesës tjetër të Perandorisë Romake.
Urat e mesjetës së hershme
Me fundin e sundimit Romak në Britani në fillim të shekullit të 5-të, Londinium u braktis gradualisht dhe ura u shkatërrua. Në periudhën anglo-saksone, lumi u bë një kufi midis mbretërive emergjente, armiqësore reciproke të Mercia dhe Wessex. Nga fundi i shekullit të 9-të, pushtimet daneze nxitën të paktën një ripushtim të pjesshëm të vendit nga Saksonët. Ura mund të jetë rindërtuar nga Alfredi i Madh menjëherë pas Betejës së Edingtonit si pjesë e rizhvillimit të zonës së Alfredit në sistemin e tij të burimeve, ose mund të jetë rindërtuar rreth vitit 990 nën mbretin sakson Alfredit që të shpejtojë lëvizjet e tij të trupave kundër Sweyn Forkbeard, babait të Cnut të Madh. Një traditë skaldike përshkruan shkatërrimin e urës në 1014 nga aleati i helthelred Olaf, për të përçarë forcat daneze që mbanin si Qytetin me mure të Londrës ashtu edhe Southwark. Referenca e hershme bashkëkohore e shkruar për një urë Sakson është c.1016 kur kronistët përmendin se si anijet e Cnut anashkaluan kalimin, gjatë luftës së tij për të rimarrë fronin nga Edmund Ironside (shih Beteja e Brentford (1016)).
Pas pushtimit Norman në 1066, mbreti William I rindërtoi urën. Tornadoja e Londrës e vitit 1091 e shkatërroi atë, duke dëmtuar gjithashtu Shën Mary-le-Bow. Ajo u riparua ose zëvendësua nga Mbreti William II, u shkatërrua nga zjarri në 1136 dhe u rindërtua në mbretërimin e Stefanit. Henry II krijoi një shoqëri monastike, "Vëllezërit e Urës", për të mbikëqyrur të gjithë punën në Urën e Londrës. Në 1163, Peter i Colechurch, kapelan dhe rojtar i urës dhe vëllezërit e saj, mbikëqyri rindërtimin e fundit të urës në dru.
Ura e Londrës "E vjetër" (1209–1831)
parapamje| Një gravurë nga Claes Visscher tregon Urën e Vjetër të Londrës në 1616, me atë që tani është Katedralja Southwark në plan të parë. Kokat me majë të kriminelëve të ekzekutuar mund të shihen mbi shtëpinë e portës Southwark. Pas vrasjes së ish mikut të tij dhe kundërshtarit të mëvonshëm Thomas Becket, Kryepeshkop i Canterbury, Mbreti i penduar Henry II porositi një urë të re prej guri në vend të së vjetrës, me një kishëz në qendër të saj kushtuar Becket si martir. Kryepeshkopi kishte qenë një Londoner vendas dhe një figurë popullore. Kisha e Shën Tomës në Urë u bë fillimi zyrtar i pelegrinazhit në faltoren e tij në Canterbury ; ishte më madhështore se disa kisha famullie të qytetit dhe kishte një hyrje shtesë në nivelin e lumit për peshkatarët dhe tragetet. Puna e ndërtimit filloi në 1176, mbikëqyrur nga Peter i Colechurch. Kostot do të kishin qenë të mëdha; Përpjekja e Henrit për t'i takuar ata me taksat e leshit dhe lëkurat e deleve me siguri lindi një legjendë të mëvonshme se Ura e Londrës ishte ndërtuar mbi pako leshi. Pas vdekjes së Colechurch, Isembert, një murg francez i cili ishte i njohur si ndërtues urash, u emërua nga Mbreti John për të përfunduar projektin. Ndërtimi nuk përfundoi deri në 1209 gjatë mbretërimit të mbretit John. John u përpoq të mblidhte koston e ndërtimit dhe mirëmbajtjes duke licensuar parcelat e ndërtimit në urë, por kjo kurrë nuk ishte e mjaftueshme. Në 1284, në këmbim të huave Edward I, Qyteti i Londrës fitoi statutin për mirëmbajtjen e urës, bazuar në detyrat dhe të drejtat e taksave të ish "Vëllezërve të Urës".
Ndërtesat në Urën e Londrës ishin një rrezik i madh nga zjarri dhe rritën ngarkesën në harqet e saj, disa prej të cilave duhej të rindërtoheshin gjatë shekujve. Në 1212, mbase zjarri më i madh nga zjarret e hershëm të Londrës shpërtheu në të dy skajet e urës njëkohësisht, duke bllokuar shumë njerëz në mes. Shtëpitë në urë u dogjën gjatë Revoltës së Wat Tyler-it në 1381 dhe gjatë rebelimit të Jack Cade në 1450. Një zjarr i madh i vitit 1633 që shkatërroi të tretën veriore të urës formoi një shkëputje zjarri që parandaloi dëmtimin e mëtejshëm të urës gjatë Zjarrit të Madh të Londrës (1666).Në periudhën e Tudorit, kishte rreth 200 ndërtesa në urë. Disa u ngritën deri në shtatë kate të larta, disa mbi lumë me 7 ft, dhe disa tejkaluar rrugën, për të formuar një tunel të errët përmes të cilit duhej të kalonte i gjithë trafiku; kjo nuk e ndaloi shtimin, në 1577, të Shtëpisë palaterale Nonsuch në ndërtesat që mbushnin urën. Rruga e disponueshme ishte vetëm 12 ft gjerë, e ndarë në dy korsi, kështu që në secilin drejtim, karrocat, vagonët, trajnerët dhe këmbësorët ndanin një korsi të vetme 6 ft gjerë. Kur ura mbingarkohej, kalimi i saj mund të zgjaste deri në një orë. Ata që mund të përballonin tarifën mund të preferonin të kalonin me traget, por struktura e urës kishte disa efekte të padëshirueshme në trafikun e lumit. Harqet e ngushta dhe bazat e molit të gjerë kufizonin rrjedhën e baticës së lumit, kështu që në dimra të fortë, lumi në rrjedhën e sipërme të urës u bë më i ndjeshëm ndaj ngrirjes dhe i pakalueshëm me anije. Rrjedha u pengua më tej në shekullin e 16-të nga rrotat e ujit (të dizajnuara nga Peter Morice) të instaluara nën dy harqe veriore për të drejtuar pompat e ujit, dhe nën dy harqet e jugut për të furnizuar me mullinj drithërat; ndryshimi në nivelet e ujit në të dy anët e urës mund të jetë sa 6 ft, duke prodhuar pragje të egër midis kalatave që i ngjajnë një pende. Vetëm trimi ose budallai u përpoq të "gjuante urën"- ndal një varkë midis fshikëzave kur vërshuan - dhe disa u mbytën në përpjekje. Ura ishte "që njerëzit e mençur të kalonin dhe budallenjtë të kalonin poshtë".
Porta jugore u bë skena e një prej pamjeve më famëkeqe të Londrës - një shfaqje e kokat e prera të tradhtarëve, të impulsuar në pikat dhe zhytur në katran dhe zier për t'i ruajtur ato kundër elementeve. Kreu i William Wallace ishte i pari që u shfaq në portë, në 1305, duke filluar një traditë që do të vazhdonte për 355 vjet të tjera. Kokat e tjera të famshme të pikave përfshinin ato të Jack Cade në 1450, Thomas More në 1535, Peshkopit John Fisher në të njëjtin vit dhe Thomas Cromwell në 1540. Në 1598, një vizitor gjerman në Londër, Paul Hentzner, numëroi mbi 30 koka në urë.
Ditari i Evelyn vuri në dukje se praktika u ndal në 1660, pas Restaurimit të Mbretit Charles II, megjithëse kokat vazhduan të shfaqeshin në Temple Bar, rreth gjysmë milje në veri perëndim, deri në 1772. Në vitin 1666, Zjarri i Madh i Londrës shkatërroi së pari rrotat e ujit të urës, duke i parandaluar ata të pomponin ujë për të luftuar zjarrin dhe më pas dogji një të tretën e shtëpive në urë; një boshllëk në ndërtesën e lënë nga një zjarr i mëparshëm në 1633 parandaloi shkatërrimin e pjesës tjetër. djathtas|parapamje| Ura e Londrës në 1757 pak para rinovimit, nga Samuel Scott. Gjatë viteve, incidentet e shembjes së harqeve u regjistruan në 1281–82 dhe në 1437. Një studim në 1683 siguroi specifikat në lidhje me dimensionet e urës, duke deklaruar se ajo kishte qenë 15 ft gjerë, por së fundmi u zgjerua në 20 ft Duke marrë parasysh shtëpitë, gjerësia në të vërtetë e disponueshme për trafik megjithatë ishte vetëm rreth 12 ft.
Ura e Londrës "e Re" (1831–1967)
parapamje|Shembja e Urës së Vjetër të Londrës, 1832, Galeria Guildhall, Londër. Në 1799, u hap një konkurs për të hartuar një zëvendësim për urën mesjetare. Pjesëmarrësit përfshinin Thomas Telford ; ai propozoi një hark të vetëm hekuri prej 600 ft, me 65 ft pastrimi i qendrës nën të për trafikun e lumenjve të maskuar. Modeli i tij u pranua si i sigurt dhe i praktikueshëm, pas dëshmisë së ekspertit. Sondazhet dhe punimet paraprake filluan, por dizajni i Telford kërkoi qasje jashtëzakonisht të gjera dhe përdorim të gjerë të avionëve të shumtë, të pjerrët pjerrët, gjë që do të kërkonte blerjen dhe shkatërrimin e pronave të vlefshme ngjitur. Në vend të tyre u zgjodh një dizajn më konvencional i pesë harqeve prej guri, nga John Rennie. Wasshtë ndërtuar 100 ft perëndim (në rrjedhën e sipërme) të faqes origjinale nga Jolliffe dhe Bankat e Merstham, Surrey, nën mbikëqyrjen e djalit të Rennie. Puna filloi në 1824 dhe guri themelor u vendos, në digën jugore të arkës, më 15 qershor 1825.
majtas|parapamje| Ura e Re e Londrës në fund të shekullit të 19-të.
Ura e vjetër vazhdoi të përdorej ndërsa ura e re po ndërtohej, dhe u shemb pasi kjo e fundit u hap në 1831. Duhej të ndërtoheshin rrugë të reja afrimi, të cilat kishinkushtuar tre herë më shumë se vetë ura. Kostot totale, rreth 2.5 milion £ ( 229 £) në 2019 ),[37] u ndanë nga Qeveria Britanike dhe Korporata e Londrës.
Ura e Rennie ishte 928 ft gjatë dhe 49 ft gjerë, e ndërtuar nga graniti Haytor. Hapja zyrtare u bë në 1 Gusht 1831; Mbreti William IV dhe Mbretëresha Adelaide morën pjesë në një banket në një pavijon të ngritur në urë. Rruga veriore, King William Street, u riemërua pas monarkut. parapamje| Ura e Re e Londrës në vitin 1927 Në 1896 ura ishte pika më e ngarkuar në Londër, dhe një nga ato më të mbingarkuara; 8,000 këmbësorë dhe 900 automjete kaluan çdo orë. Ajo u zgjerua për 13 ft, duke përdorur shtylla graniti. Sondazhet e mëvonshme treguan se ura po fundosej një inç (rreth 2.5) cm) çdo tetë vjet, dhe deri në vitin 1924 ana lindore ishte fundosur rreth tre deri në katër inç (rreth 9) cm) më e ulët se ana perëndimore. Ura do të duhej hequr dhe zëvendësuar.
Ura Moderne e Londrës
majtas|parapamje| Pamje e urës së Londrës nga një anije që kalon nën urën hekurudhore Cannon St Ura aktuale e Londrës u projektua nga arkitekti Lord Holford dhe inxhinierët Mott, Hay dhe Anderson. Ajo u ndërtua nga kontraktorët John Mowlem dhe Co nga 1967 deri në 1972, dhe u hap nga Mbretëresha Elizabeth II më 17 Mars 1973. Përbëhet nga tre hapësira të mbajtësve të kutisë së betonit të para- stresuar, gjithsej 928 ft gjatë. Kostoja prej 4 milion (£ 57 milion në 2019), u pagua tërësisht nga bamirësia Bridge House Estates. Ura aktuale është ndërtuar në të njëjtin vend me urën e Rennie, me urën e mëparshme që ka mbetur në përdorim ndërsa dy trarët e parë janë ndërtuar në rrjedhën e sipërme dhe në rrjedhën e poshtme të rrjedhës. Trafiku u transferua pastaj në dy trarët e rinj, dhe ura e mëparshme u shkatërrua për të lejuar që dy shtyllat përfundimtare të shtoheshin. parapamje| Ura aktuale e Londrës, e paraqitur në janar 1987. Rrokaqielli në sfond është Kulla Kombëtare Westminster (Kulla 42), e hapur gjashtë vjet më parë. Në 1984, anija luftarake britanike HMS Jupiter u përplas me Urën e Londrës, duke shkaktuar dëme të konsiderueshme si në anije ashtu edhe në urë.
Në Ditën e Përkujtimit 2004, disa ura në Londër u pajisën me ndriçim të kuq si pjesë e një fluturimi gjatë natës përgjatë lumit nga avionët e kohës së luftës. Ura e Londrës ishte ura e vetme që nuk u hoqi më pas nga ndriçimet, të cilat ndizen rregullisht natën. majtas|parapamje|Ura e Londrës nga Rruga Fenchurch 20 Ura aktuale e Londrës shpesh shfaqet në filma, lajme dhe dokumentarë që tregojnë turmën e udhëtarëve që udhëtojnë për të punuar në Qytet nga London Bridge Station (nga jugu në veri). Një shembull i kësaj është aktori Hugh Grant duke kaluar urën në veri në jug gjatë orës së pikut të mëngjesit, në filmin e vitit 2002 Rreth një djali.
Më 11 korrik 2009, si pjesë e apelit vjetor të bamirësisë Lord Lord dhe për të shënuar 800 vjetorin e përfundimit të Urës së Londrës së Vjetër në mbretërimin e Mbretit John, Lordi Kryetar i Komunës dhe Freemen të Qytetit çuan një tufë delesh nëpër urë, gjoja nga e djathta antike. parapamje| Ura e Londrës me pengesa të reja të instaluara në 2017 Më 3 qershor 2017, Ura e Londrës ishte shënjestra e një sulmi terrorist. Tre terroristë islamikë përdorën një furgon me qira për të marshuar këmbësorët duke ecur përtej urës, duke vrarë tre. Sulmuesit pastaj çuan automjetin e tyre në afërsi të Borough Market, ku ata goditën me thikë shumë njerëz, pesë prej të cilëve vdiqën. Policia e armatosur mbërriti në vendngjarje dhe qëlloi tre të dyshuarit për vdekje. Përveç tetë personave të vrarë në sulm, 48 u plagosën. Si përgjigje, barrierat e sigurisë u instaluan midis trotuarit të urës dhe rrugës.
Më 29 nëntor 2019, pesë persona u goditën me thikë, dy prej tyre fatalisht, në një sulm me thikë të kryer nga Usman Khan në Fishmongers 'Hall, në anën veriore të urës. Disa njerëz luftuan përsëri në urë, duke përfshirë një burrë që përdori një musht narval si armë. Autori u qëllua dhe u vra nga policia.
Transporti
Stacionet më të afërta të Underground London janë Monument, në skajin verior të urës dhe London Bridge në skajin jugor. Stacioni London Bridge shërbehet gjithashtu nga National Rail.
Chini Ka Rauza
Chini ka Rauza është një monument mortor, rauza në Agra, që përmban varrin e Allama Afzal Khan Mullah-ut, një poet dhe studiues që ishte kryeministri i perandorit mogul Shah Jahan. Varri u ndërtua në vitin 1635. Chini ka Rauza është e vendosur vetëm 1 km në veri të Varrit të Itmad-ud-Daulah-ut, në bregun lindor të lumit Yamuna në Agra.
Inteligjenca ushtarake
parapamje|upright=1.2|Një komandant toge i [[Grupi i Parë i Logjistikës Detare|Grupit të Parë të Logjistikës Detare, me përkthyesin e batalionit, mbledhin inteligjencë nga afganët lokalë gjatë një patrulle logjistike luftarake në zonë, 9 maj 2010]] Inteligjenca ushtarake është një disiplinë ushtarake që përdor qasjet e mbledhjes dhe analizës së informacionit për të ofruar udhëzime dhe drejtime për të ndihmuar komandantët në vendimet e tyre. Ky synim arrihet duke ofruar një vlerësim të të dhënave nga një sërë burimesh, të drejtuara drejt kërkesave të misionit të komandantëve ose duke iu përgjigjur pyetjeve si pjesë e planifikimit operacional ose të fushatës. Për të ofruar një analizë, së pari identifikohen kërkesat e komandantit për informacion, të cilat më pas përfshihen në mbledhjen, analizën dhe shpërndarjen e inteligjencës.
Fushat e studimit mund të përfshijnë mjedisin operacional, forcat armiqësore, miqësore dhe neutrale, popullsinë civile në një zonë të operacioneve luftarake dhe fusha të tjera më të gjera interesi. Aktivitetet e inteligjencës kryhen në të gjitha nivelet, nga taktik në strategjik, në kohë paqeje, në periudhën e tranzicionit në luftë dhe gjatë vetë luftës.
Tyrbja e Tezqir babës
Tyrbja e Tezqir babës është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Inteligjenca ushtarake
Shumica e qeverive ruajnë aftësinë e inteligjencës ushtarake për të ofruar personel analitik dhe të mbledhjes së informacionit si në njësitë e specializuara ashtu edhe nga armët dhe shërbimet e tjera. Aftësitë e inteligjencës ushtarake dhe civile bashkëpunojnë për të informuar spektrin e aktiviteteve politike dhe ushtarake.
Chini Ka Rauza
Façata e monumentit është e njohur edhe për një nga shembujt më të të rafinuar të punimit të pllakave të glazuara, të quajtur kashi ose chini në ndërtesat e Periudhës Mogule.
Shillova (Gjilan)
Shillovë është një vendbanim në komunën e Gjilanit, Kosovë.
Inteligjenca ushtarake
Personeli që kryen detyrat e inteligjencës mund të zgjidhet për aftësitë e tyre analitike dhe inteligjencën personale përpara se të marrë trajnimin zyrtar.
Nivelet
Operacionet e inteligjencës kryhen në të gjithë hierarkinë e veprimtarisë politike dhe ushtarake.
Chini Ka Rauza
E njohur edhe si varri kinez, ky është mauzoleu i Afzal Khanit, poetit pers që gjatë sundimit të Shah Jahanit u bë vezir. Khani vdiq në Lahore në 1639 dhe u varros këtu në Agra. Varri është ndërtuar i drejtuar nga qyteti i Mekës.
Struktura është "e pazakontë", për shkak të stilit të saj arkitekturor sipas të cilit është ndërtuar. Ajo ka një "plan të pazakontë" që ka një kupolë të stilit të sulltanatit jo proporcionale. Chini Ka Rauza është e shquar për kupolën me ndikim pers prej pllakash blu të glazuara.
Inteligjenca ushtarake
Strategjike
Inteligjenca strategjike përkufizohet zyrtarisht si "inteligjencë e nevojshme për formimin e politikave dhe planeve ushtarake në nivel kombëtar dhe ndërkombëtar" dhe korrespondon me Nivelin Strategjik të Luftës, i cili zyrtarisht përkufizohet si "niveli i luftës në të cilin një komb, shpesh si një anëtar i një grupi kombesh, përcakton objektivat dhe udhëzimet strategjike të sigurisë kombëtare ose shumëkombëshe (aleancë ose koalicion), pastaj zhvillon dhe përdor burimet kombëtare për të arritur ato objektiva."
Operacionale
Inteligjenca operacionale fokusohet në mbështetjen ose mohimin e inteligjencës në nivelet operative. Niveli operacional është nën nivelin strategjik të udhëheqjes dhe i referohet dizajnit të manifestimit praktik. Përkufizohet zyrtarisht si "Inteligjenca që kërkohet për planifikimin dhe kryerjen e fushatave dhe operacioneve të mëdha për të përmbushur objektivat strategjikë brenda teatrove ose zonave operacionale." Operacionet kryesore planifikohen, kryhen dhe mbahen për të arritur objektivat strategjikë brenda teatrove ose zonave të tjera operacionale."
Termi inteligjencë operacionale përdoret brenda organeve të zbatimit të ligjit për t'iu referuar inteligjencës që mbështet hetimet afatgjata për objektiva të shumtë, të ngjashëm. Inteligjenca operative, në disiplinën e inteligjencës së zbatimit të ligjit, ka të bëjë kryesisht me identifikimin, shënjestrimin, zbulimin dhe ndërhyrjen në veprimtari kriminale. Përdorimi brenda inteligjencës së zbatimit të ligjit dhe zbatimit të ligjit nuk është i shkallëzuar në përdorimin e tij në inteligjencën e përgjithshme ose në inteligjencën ushtarake/detare, duke qenë më i ngushtë në shtrirje.
Taktike
Inteligjenca taktike përqendrohet në mbështetjen e operacioneve në nivel taktik dhe do t'i bashkëngjitet grupit të betejës. Në nivelin taktik, patrullave u dërgohen informime mbi kërcënimet aktuale dhe prioritetet e grumbullimit. Këto patrulla më pas informohen për të nxjerrë informacion për analizë dhe komunikim përmes zinxhirit të raportimit.
Inteligjenca taktike përkufizohet zyrtarisht si "inteligjencë e nevojshme për planifikimin dhe kryerjen e operacioneve taktike" dhe korrespondon me Nivelin Taktik të Luftës, i përcaktuar në vetvete si "niveli i luftës në të cilin betejat dhe angazhimet planifikohen dhe ekzekutohen për të arritur objektivat ushtarake të caktuara. në njësitë taktike ose në task forcat”.
Historia e Grenlandës
Historia e Grenlandës është një histori e jetës në kushte ekstreme të Arktikut: aktualisht, një shtresë akulli mbulon rreth tetëdhjetë për qind të ishullit, duke kufizuar aktivitetin njerëzor kryesisht në brigjet.
Gjuetia dhe gjuetia e balenave kanë qenë gjithmonë mënyra të rëndësishme për të siguruar jetesën në Grenlandë. Një nga kafshët e gjetura këtu është ariu polar, i cili ndodhet në stemën e familjes mbretërore daneze në Grenlandë
Njerëzit e parë mendohet se kanë mbërritur në Grenlandë rreth vitit 2500 para Krishtit. Pasardhësit e tyre me sa duket vdiqën dhe u pasuan nga disa grupe të tjera që migruan nga Amerika e Veriut kontinentale. Nuk ka asnjë provë të zbuluar se Grenlanda ishte e njohur për evropianët deri në shekullin e 10-të, kur vikingët islandezë u vendosën në bregun jugperëndimor të saj, i cili duket se ka qenë i pabanuar kur mbërritën. Paraardhësit e Grenlandezëve Inuit që jetojnë atje sot duket se kanë migruar atje më vonë, rreth vitit 1200 pas Krishtit, nga Grenlanda veriperëndimore. Ndërsa Inuitët mbijetuan në botën e akullt të Epokës së Vogël të Akullit, vendbanimet e hershme norvegjeze përgjatë bregut jugperëndimor u zhdukën, duke i lënë Inuitët si banorët e vetëm të ishullit për disa shekuj. Gjatë kësaj kohe, Danimarka-Norvegjia, me sa duket duke besuar se vendbanimet norvegjeze kishin mbijetuar, vazhdoi të pretendonte sovranitetin mbi ishullin, pavarësisht mungesës së ndonjë kontakti midis grenlandezëve norvegjezë dhe vëllezërve të tyre skandinavë. Në vitin 1721, duke aspiruar të bëhej një fuqi koloniale, Danimarka-Norvegjia dërgoi një ekspeditë misionare në Grenlandë me qëllimin e deklaruar për të rivendosur krishterimin midis pasardhësve të Grenlandezëve Norvegjezë, të cilët mund të jenë kthyer në paganizëm. Kur misionarët nuk gjetën pasardhës të Grenlandezëve Norvegjezë, ata pagëzuan Grenlandezët Inuit që gjetën të jetonin atje. Më pas Danimarka-Norvegjia zhvilloi koloni tregtare përgjatë bregdetit dhe vendosi një monopol tregtar dhe privilegje të tjera koloniale në zonë.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, kur Gjermania pushtoi Danimarkën, Groenlandezët u bënë më pak të lidhur socialisht dhe ekonomikisht me Danimarkën dhe më shumë me Shtetet e Bashkuara.[1]  Pas luftës, Danimarka rifilloi kontrollin e Grenlandës dhe në vitin 1953, e shndërroi statusin e saj nga koloni në amt (qark) jashtë shtetit. Megjithëse Grenlanda është ende pjesë e Mbretërisë së Danimarkës, ajo ka gëzuar sundimin e vendit që nga viti 1979. Në vitin 1985, ishulli vendosi të largohej nga Komuniteti Ekonomik Evropian (EEC), të cilit i ishte bashkuar si pjesë e Danimarkës në 1973;  Faroet nuk ishin bashkuar kurrë.
Demokracia dhe edukimi
Demokracia dhe Edukimi: Një Hyrje në Filozofinë e Edukimit (Democracy and Education: An Introduction to the Philosophy of Education) është një libër i vitit 1916 shkruar nga John Dewey.
Përmbledhje
Në veprën me titull Demokracai dhe Edukimi, Dewey argumenton se faktet kryesore të pashmangshme të lindjes dhe vdekjes së secilit prej anëtarëve përbërës në një grup shoqëror përcaktojnë domosdoshmërinë e arsimit dhe edukimit. Nga njëra anë, ekziston kontrasti midis papjekurisë së anëtarëve të porsalindur të grupit (përfaqësuesit e tij të ardhshëm të vetëm) dhe pjekurisë së anëtarëve të rritur që zotërojnë njohuritë dhe zakonet e grupit. Nga ana tjetër, ekziston nevoja që këta anëtarë të papjekur të mos ruhen thjesht fizikisht në numër të mjaftueshëm, por që ata të iniciohen në interesat, qëllimet, informacionin, aftësitë dhe praktikat e anëtarëve të pjekur: përndryshe grupi do të pushojë jetë karakteristike.
Dewey vëren se edhe në një fis "të egër", arritjet e pjesëtarëve të rritur të grupit janë shumë përtej asaj që anëtarët e papjekur do të ishin të aftë nëse do t'i liheshin vetvetes. Me rritjen e qytetërimit, rritet hendeku midis kapaciteteve origjinale të të papjekurve dhe standardeve e zakoneve të të moshuarve. Thjesht rritja fizike dhe zotërimi i nevojave të thjeshta të jetesës nuk do të mjaftojë për të riprodhuar jetën e grupit. Kërkohet përpjekje e qëllimshme dhe marrja përsipër e dhimbjeve të menduara. Qeniet që lindin jo vetëm të pavetëdijshëm për qëllimet dhe zakonet e grupit shoqëror, por edhe mjaft indiferente ndaj tyre, duhet të bëhen të njohura dhe të interesuara në mënyrë aktive. Sipas Dewey, arsimi dhe vetëm arsimi e përfshin këtë hendek.
Idetë e Dewey kurrë nuk u integruan gjerësisht dhe thellë në praktikat e shkollave publike amerikane, megjithëse disa nga vlerat dhe termat e tij ishin të përhapura. Edukimi progresiv (i përkrahur në mënyrë kritike edhe nga Dewey) në thelb u shua gjatë Luftës së Ftohtë, kur shqetësimi dominues në arsim ishte krijimi dhe mbajtja e një elite shkencore dhe teknologjike për qëllime ushtarake. Në periudhën e pas Luftës së Ftohtë, megjithatë, arsimi progresiv ishte rishfaqur në shumë qarqe të reformës shkollore dhe teorisë së arsimit si një fushë e lulëzuar e të mësuarit kërkimor dhe shkencës së bazuar në kërkim dhe hulumtim.
Trashëgimia
Ndërsa teoritë arsimore dhe edukative të Dewey kanë gëzuar një popullaritet të gjerë gjatë jetës së tij aq sa edhe më pas, ato kanë një histori të trazuar zbatimi. Shkrimet e Dewey mund të jenë gjithashtu të vështira për t'u lexuar dhe tendenca e tij për të ripërdorur fjalë dhe fraza të zakonshme për të shprehur riinterpretime jashtëzakonisht komplekse të tyre e bën atë të ndjeshëm ndaj keqkuptimeve. Pra, ndërsa ai mbante rolin e një intelektuali kryesor publik, ai shpesh keqinterpretohej, madje edhe nga kolegët akademikë. Shumë prej tyre e përqafuan me entuziazëm atë që ata ngatërruan me filozofinë e Dewey, por që në fakt kishte pak ose një ngjashmëri të shtrembëruar me të.
Disa versione të arsimit dhe edukimit progresiv (pedagogjia progresive arritën të transformonin peizazhin arsimor dhe edukativ: kudondodhja e plotë e këshillimit udhëzues, për të përmendur vetëm një shembull, buron nga periudha e arsimit dhe pedagogjisë progresive. Variacionet radikale të progresivizmit arsimor e pedagogjik ishin të trazuara dhe jetëshkurtëra, një fakt që mbështet disa kuptime të nocionit të dështimit. Por ato ishin ndoshta shumë të rralla dhe të financuara keq për të krijuar një provë të plotë.
Velociraptori
parapamje|Kafka e Velociraptorit VelociRaptor ( lat. Velox 'fast', Raptor ose "grabitës" [2] ) është një dinosaur teropod familja e Dromaeosauridae, i cili ka jetuar rreth 85 deri 76 milionë vjet më parë, në fund të periudhës Kretake. [3]
Aktualisht njihen dy lloje: lloji Velociraptor mongoliensis, kockat fosile të të cilave u gjetën në Mongoli dhe Mongolinë e Brendshme (Kinë), dhe specia Velociraptor osmolskae, e përshkruar në vitin 2008 dhe e njohur më parë vetëm nga materiali i kafkës nga Mongolia e Brendshme. Me mbi një duzinë skeletesh fosile të zbuluara, Velociraptori është një nga dromaeosauridët më të studiuar. Një fosil veçanërisht i njohur tregon Velociraptor me një Protoceratops ; të dy kafshët me sa duket vdiqën gjatë një beteje.
Me një gjatësi deri në dy metra, Velociraptor ishte një përfaqësues i mesëm i Dromaeosauridae. Ishte një mishngrënës me pendë që ecte në dy këmbë me një bisht të gjatë e të ngurtë dhe një kthetër të zmadhuar dukshëm, si drapër në gishtin e dytë të këmbës së pasme. Kjo "kthetër drapër" ndoshta është përdorur në gjueti. Një tipar dallues për dromaeosauridët e tjerë është goja e gjatë, e sheshtë dhe pak e lakuar.
Velociraptor u bë i njohur për publikun e gjerë në veçanti për shkak të lirisë së tij artistike si një grabitqar inteligjent dhe i frikshëm në serinë e filmit Jurassic Park.
Karakteristikat
Velociraptor ishte një dromaeosaurid me madhësi të mesme me një gjatësi deri në 2.07 metra, një lartësi të ijëve prej 50 centimetra dhe një peshë të vlerësuar deri në 15 kilogramë. Kafka ishte deri në 25 centimetra e gjatë dhe kishte një hollë në krahasim me Dromaeosauriden -in e tjerë, kokë e sheshtë dhe e gjatë: Gryka e diellit përbënte 60% të gjatësisë totale të kafkës nga, u pa nga lart, por vetëm një e treta e gjerësia e kafkës së pasme. Pjesa e përparme e nofullave ishte e lakuar pak lart, duke rezultuar në një majë konkave dhe një fund konveks. Sytë u drejtuan përpara, gjë që mundësoi shikim të mirë tre-dimensional. Fusha e tij e shikimit rreth hapësirës ishte rreth 55 gradë e gjerë dhe 10 gradë e lartë; këto janë vlera të krahasueshme me bufët. Secila anë e nofullës ishte e mbuluar me 26 deri në 28 dhëmbë në distanca më të mëdha, të cilat ishin sharruar më fort në skajin e pasmë të prerjes sesa në pjesën e përparme - kjo mund të interpretohet si një përshtatje ndaj kapjes së gjah
Arkeografia
Arkeografia (nga greqishtja ἀρχαίος arkhaios (e lashtë) dhe γράφειν gráphein (përshkruaj)), mund të ketë dy kuptime  :
Burgazada
parapamje|250px|Pamje e Burgazadës prej Hejbeliada parapamje|250px|Porti targetesh të Burgazadës Burgazada, Ishulli Burgaz ose shkurt Burgaz (greqisht: Αντιγόνη Antigoni) është i treti më i madh i Ishujve të Princave në Detin e Marmarasë, pranë Stambollit, Turqi.
Zyrtarisht është një lagje në rrethin Adalar të Stambollit. Burgazada është një mjedis i zakonshëm dhe madje një temë kryesore për shkrimtarin Sait Faik Abasıyanık, ku ai gjithashtu banonte. Sot, rezidenca e tij ruhet si muze. Në vitin 2003, Burgazada pësoi një zjarr të tmerrshëm pyjor, duke humbur pothuajse të gjithë pyjet e tij.
Ishulli përbëhet nga një kodër e vetme 2 kilometra e gjerë. Dhimitri I i Maqedonisë, një nga Diadokët (pasardhësit) e Aleksandrit të Madh, ndërtoi një fortesë (greqisht: Pyrgos për fortesë/kullë) këtu dhe e quajti atë sipas babait të tij Antigonus I Monofthalmus. Ishulli mori këtë emër, por në përgjithësi njihet nga turqit sot si thjesht "Burgaz".
Historikisht, ishulli ka qenë i banuar kryesisht nga pakica greke, ndërsa në shekullin e 20-të, shumë hebrenj nga Stambolli janë vendosur në Burgazada. Vitet e fundit, me pakësimin e popullsisë minoritare në Turqi, balanca e popullsisë lokale është zhvendosur drejt atij të Stambollit në përgjithësi.
Sanatoriumi Burgazada, i themeluar në vitin 1928, është një nga sanitoriumet më të vjetër në vend.
Ivo Breshan
thumb|220px|Ivo Brešan Ivo Brešan (27 maj 1936 – 3 janar 2017) ishte shkrimatarë, dramaturg dhe skenaristë kroatë. Ai ka shkruar skenare së bashku me djalin e tij Vinko Brešan.
Zgjedhjet parlamentare në Shqipëri, 2005
Zgjedhjet parlamentare të vitit 2005 në Shqipëri u mbajtën në Shqipëri më 3 korrik. Rezultati ishte një fitore për Partinë Demokratike (PD) të opozitës dhe aleatët e saj, si Partinë Republikane (PR). Ish-presidenti Sali Berisha u bë kryeministër si rezultat i zgjedhjeve. Pjesëmarrja e votuesve ishte vetëm 48.0%.
Sistemi zgjedhor
140 anëtarët e parlamentit u zgjodhën duke përdorur përfaqësimin proporcional të anëtarëve të përzier. Votuesit zgjodhën 100 deputetë direkt nga zonat elektorale dhe 40 nga listat e partive.
Sjellja
Sjellja e duhur e zgjedhjeve u pa si vendimtare në ruajtjen e shpresave eventuale të Shqipërisë në BE. Në pjesën më të madhe, dita e zgjedhjeve ishte e qetë, por vëzhguesit e OSBE-së thanë se sondazhi vetëm pjesërisht përputhej me standardet ndërkombëtare, duke përmendur çorganizimin, procedurat e pahijshme dhe "disa incidente të dhunshme". Komisioni Qendror i Zgjedhjeve (KQZ) mori mbi 300 ankesa.
Monitoruesit nga Organizata për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë i quajtën zgjedhjet "zhgënjim", duke thënë se ajo nuk arriti të përputhet me standardet ndërkombëtare për shkak të "parregullsive serioze", frikësimit, blerjes së votave dhe "dhunës së kryer nga ekstremistët nga të dy palët".
Rezultati
Më 14 korrik, KQZ publikoi rezultatet e votimit. Dy partitë kryesore (PS dhe PD) prezantuan dhe zgjodhën të gjithë deputetët e tyre në listen mazhoritare, ndërsa partitë e vogla aleatët e tyre e ndanë pjesën proporcionale. Përjashtimi i vetëm ishte ish-kryeministri Ilir Meta (LSI), i vetmi i zgjedhur nga partia e tij në mazhoritaren. Megjithatë, LSI nuk u shfaq si një gjilpërë ekuilibri midis PD dhe PS, siç pritej fillimisht.
Falë sistemit të ri zgjedhor, Partia Republikane e Shqipërisë fitoi 11 vende, duke u bërë partia e tretë shqiptare. PR nuk zgjodhi asnjë deputet në pjesën mazhoritare të vetme, por fitoi 20% të votave në pjesën proporcionale, falë marrëveshjeve me PD.
Grozni
Grozny (Rusisht: Грозный, Çeçenisht: Соьлжа-ГӀала, romanizuar: Sölƶa-Ġala) është kryeqyteti i Çeçenisë, Rusi. Qyteti ndodhet në lumin Sunzha. Sipas vitit 2021, qyteti ka 324,602 banorë. Qyteti më parë ishte i njohur si Groznaya deri në vitin 1870.
2017–18 Kupa e Shqipërisë
Ky ishte edicioni i 66të i Kupës në Shqipëri. Nisi në 6 Shtator 2017 me turin e parë dhe përfundoi në 27 Maj 2018 me ndeshjen finale.
KF Tirana ishin fituesit në fuqi, pasi fituan kupën e tyre të 16të (rekord) edicionin e fundit. Trofeu u fitua nga KF Skënderbeu, i pari trofe kupe pas 5 finalesh të humbura.
Turi i parë eliminator u luajt me një takim, ndërsa turi i 1rë u luajt me sistem dy takimesh eliminatore. Nëse rezultati i përgjithshëm i të dyja ndeshjeve është i barabartë, fituesi vendoset me kohë shtesë dhe më pas nga gjuajtjet e penalltive. Fituesit e Kupës kualifikohen për në Turin e 1rë Eliminator të edicionit 2018-19 të Kupës UEFA.
Turi i 1rë Paraeliminator
Këto ndeshje u luajtën më 6 Shtator 2017.
Turi i 1rë
28 ekipe të Superiores, 2 të Kategorisë së Parë dhe 2 të Turit të 1rë Eliminator morën pjesë. Ndeshjet u luajtën më 13 & 27 Shtator 2017.
Turi i 2të
16 ekipet e kualifikuara nga turi i 1rë luajtën në këtë tur. Ndeshjet u luajtën më 29 Nëntor & 13 Dhjetor 2017.
Cerek Finale
8 ekipet e kualifikuara nga turi i 2të luajtën në këtë tur. Këto ndeshje u luajtën më 31 Janar dhe 14 Shkurt 2018.
Gjysmë Finale
Katër fituesit e cerek finaleve luajnë në këtë tur. Ndeshjet u luajtën më 4 & 18 Prill 2018.
Finale
Dy fituesit e gjysmë finaleve luajnë ndeshjen finale. Kjo ndeshje u luajt më 27 Maj 2018.
Odiseja
parapamje|John William Waterhouse, 1891 Odiseja (greqisht të lashtë: Ὀδύσσεια, Odýsseia) është një nga dy poemat epike greke të lashtë të atribuara Homerit. Është pjesërisht një vazhdim i Iliadës, vepra tjetër që i atribuohet Homerit. Odiseja është thelbësore për kanunin modern perëndimor; është vepra e dytë më e vjetër e letërsisë perëndimore, ndërsa Iliada është më e vjetra. Dijetarët besojnë se Odiseja ishte e përbërë afër fundit të shekullit VIII p.e.s., diku në Jonia, rajoni bregdetar grek i Anadollit. Eshte shume e lashte nuk ka informacione 100% te sakta
Poema përqendrohet kryesisht te heroi ake Odiseu (i njohur si Uliksi në mitet romake), mbreti i Itakës, dhe udhëtimi i tij në shtëpi pas rënies së Trojës. Udhëtimi i Odiseut për të arritur në Itakë pas luftës dhjetëvjeçare të Trojës zgjat dhjetë vjet.
Odiseja vazhdon të lexohet në greqishten homerike dhe të përkthehet në gjuhët moderne në mbarë botën. Shumë studiues besojnë se poema origjinale ishte e përbërë në një traditë gojore nga një aoidos (poet/këngëtar epik), ndoshta një rapsodë (interpretues profesionist) dhe kishte më shumë gjasa për qëllim që të dëgjohesh se të lexohesh.
Detajet e performancës të lashta gojore dhe kthimi i tregimit në një vepër të shkruar, frymëzojnë debat të vazhdueshëm ndërmjet studiuesve. Odiseja u shkrua në një dialekt poetik grek – një përbërje letrare e greqishtes eolike, jonike dhe dialekteve të tjera të greqishtes së lashtë – dhe përmban 12.110 rreshta.
Sopot (Borshi i vjetër)
Sopot (Borshi i vjetër) sot njihet me teper me emrin Borshi i vjeter.
Lucia Siposová
Lucia Siposová (lindi më 20 maj 1980) është aktore, producente, skenariste dhe shkrimtare sllovake.
Sopot (Borshi i vjetër)
Historia
Per here te pare dokumentohet nga gjografi arab Al Edrizi ne vitin 1192  dhe me vone ne ate te 13. si arhondi. Ne regjistrin osman te 1431  eshte fiksuar si krzevend  dhe i jepte emrin nahijes ndersa ne vitin 1582 zbret ne 50 shtepi Ne vitin 1570 emri kalon mbi beshtjellen e Borshit apao te Sopotit sic quhej
Lucia Siposová
Karriera
Ajo së bashku me Karel Roden luajtën në filmin Guard no.47 me regji të Filip Renč, ku morri shpërblimin si aktorja më e mirë në festivalin ndërkombëtar të filmit në Tiburon, SHBA. Ajo morri rolin në filmin ndërkombëtar 360) me regji të [[Fernando Meirelles.
Sopot (Borshi i vjetër)
Shih edhe
Borshi i Vjetër
Literatura
Pango. Apostol ' Enciklopedia e Delvinës dhe e Sarandës' Toena 2002
Ura e hekurit në Vushtrri
Ura e Hekurit në Vushtrri është një monument i trashëgimisë kulturore që ndodhet në qytetin e Vushtrrisë dhe që kalon mbi Lumin e Tërstenës. Karaketeristikë e kësaj ure është se e tëra është e ndërtuar me material të hekurit (metalike). Ndërtimi i saj është bërë në kohën e Luftës së Parë Botërore nga austro-hungarezët ndërsa diku mes viteve 1928 - 1934 është bërë vetëm renovimi i saj. Ura ka një gjatësi prej 27 metrash, gjërësi prej 5.5 metrash ndërsa pesha maksimale e lejuar mbi urë është 18 ton (18 000 kg).
Oakland, California
Oakland, California (City of Oakland) është një qytet në qarkun Alameda të shtetit federal California, SHBA. Në Oakland, California jetojnë 390724 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 202.024 km2 (78.002 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej (43 ft).
Tyrbja e Dallgën babës
Tyrbja e Dallgën babës është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Ar Rabahiyah
Ar Rabahiyah është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Zhaneta Papamihali
Zhaneta Papamihali lindi ne vitin 1940, eshte nje aktore shqiptare e njohur per performancen e saj ne teatrin"Zihni Sako" ne Gjirokaster. Ajo gjithashtu ka interpretuar role episodike edhe ne filmat shqiptare si Kemishat ne dyll, Perseri Pranvere, I treti dhe ne filmin e vitit 2013 te Ermal Mamaqit "Femrat" ku kishte rolin e komshies
Google assistant
Google assistaint is a assistaint to is created by Google. This assistant is like Amazon Alexa and like Siri,But the best assistance is by Google assistant. Google assistant have lots of features like Turning on or off the lights turning on the devices etc.
The things Google assistant can do. (Not all of them are shown)
1. Turn on lights 2.Turn off lights 3. Tell me a funny joke 4. What is this song? 5. How is the weather in Washington? 6. Open Spotify 7. Say hi to Italian 8. Show me the Indian restaurants 9. Take a photo 10. Play Marshmello-Alone on Youtube
Farat Chia
parapamje| Ngjyra dhe detajet e farave chia Farat Chia janë farat e ngrënshme të Salvia hispanica, një bimë lulëzuese në familjen e sherbelës (Lamiaceae) me origjinë në Meksikën qendrore dhe jugore, ose të Salvia columbariae të Shteteve të Bashkuara Jugperëndimore dhe Meksikës. Farat Chia janë ovale dhe gri me njolla të zeza dhe të bardha, me një diametër rreth 2 mm. Farat janë hidrofile, duke thithur deri në 12 herë më shumë se pesha e tyre në lëng kur ngjyhen dhe zhvillojnë një shtresë mucilaginous që u jep ushqimeve me bazë chia dhe pijeve një strukturë të veçantë xheli.
Ka prova që të korrat ishin kultivuar gjerësisht nga Aztekët në kohën para-kolumbiane dhe ishte një ushqim kryesor për kulturat mesoamerikane. Farat Chia kultivohen në një shkallë të vogël në atdheun e tyre stërgjyshor të Meksikës Qendrore dhe Guatemalës dhe komercialisht në të gjithë Amerikën Qendrore dhe Jugore.
Përshkrim
Rendimenti i farës ndryshon në varësi të kultivarëve, mënyrës së kultivimit dhe kushteve të rritjes sipas rajonit gjeografik. Për shembull, fushat tregtare në Argjentinë dhe Kolumbi ndryshojnë në intervalin e rendimentit nga 450 to 1,250 kg / ha (400 deri në 1,120) lb / akër). Një studim në shkallë të vogël me tre kultivarë të rritur në luginat ndër-Andeane të Ekuadorit prodhoi prodhime deri në 2,300 kg / ha (2,100 lb / hektarë), duke treguar që mjedisi dhe kultivari i favorshëm në rritje bashkëveprojnë për të prodhuar rendimente kaq të larta.[20] Genotipi ka një efekt më të madh në rendiment sesa në përmbajtjen e proteinave, përmbajtjes së vajit, përbërjes së acidit yndyror ose përbërjeve fenolike, ndërsa temperatura e lartë zvogëlon përmbajtjen e vajit dhe shkallën e ngopjes, dhe rrit përmbajtjen e proteinave.
Historia
Kodeksi Mendoza i shekullit të 16-të jep prova se ajo ishte kultivuar nga Aztecët në kohën para-Kolumbiane dhe historianët e ekonomisë thonë se mund të ketë qenë aq i rëndësishëm sa misri sa një kulturë ushqimore. U dha si një haraç vjetor nga populli për sundimtarët në 21 nga 38 shtetet provinciale Aztec. Farat Chia shërbyen si një ushqim kryesor për kulturat Nahuatl (Aztec). Kronistët jezuitë vendosën chia si kultura e tretë më e rëndësishme në kulturën Aztec, vetëm pas misrit dhe fasuleve, dhe përpara amarantës. Ofertat për priftërinë Aztec shpesh paguheshin me farë chia.
Farat e bluara ose të plota chia përdoren në Argjentinë, Bolivi, Guatemalë, Meksikë dhe Paraguai për pije dhe ushqime ushqyese. Sot, chia është kultivuar në një shkallë të vogël në atdheun e saj stërgjyshor të Meksikës Qendrore dhe Guatemalës, dhe komercialisht në Argjentinë, Bolivi, Ekuador, Guatemala dhe Meksikë.
Vlerat Ushqyese
Acidet yndyrore të vajit të farës chia janë kryesisht të pangopura, me acid linoleik (17–26% të yndyrës totale) dhe acid linolenik (50–57%) si yndyrnat kryesore.
Studimet
Farat Chia janë nën hulumtime paraprake për efektet e tyre të mundshme në shëndet, por kjo punë mbetet e rrallë dhe pa përfundim. Në një rishikim sistematik të vitit 2015, shumica e studimeve ishin me cilësi të dobët dhe nuk demonstruan efekte të konsiderueshme të konsumit të farës chia në faktorët e rrezikut kardiovaskular. Asnjë provë deri më tani nuk tregon që konsumimi i farave chia ka efekte anësore – ose bashkëvepron me – ilaçe me recetë