cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nazmi Mustafa
Jeta Personale
Në vitin 1952 martohet me Fatime Arifin nga Babushi i Muhaxherëve, me të cilën ka dy vajza; Burbuqen dhe Violetën.
Shkollimi Profesional
Në vitin 1952 fillon shkollën e mesme profesionale të xehtarisë në Bor, Serbi. Gjatë shkollimit, netët i kalon duke punuar si minator për të mbajtur vehten dhe familjen. Pas përfundimit të shkollës së mesme, kthehet në Kosovë dhe fillon punën në minierën e Kishnicës. Në vitin 1958 vazhdon fakultetin e xehtarisë në Tuzëll, Bosnie dhe Hercegovinë, nga ku diplomohet me titullin Inxhinier i Diplomuar i Xehtarisë.
Veprimtaria Profesionale
Pas diplomimit nga fakulteti, Nazmi Mustafa, kthehet në Prishtinë dhe punësohet si Drejtor i Përgjithshëm në Minierën e Goleshit (1963-1968).
Me 1968 merr pozitën e nënkryetarit të Odës Ekonomike të Kosovës. Me 1970 emërohet Drejtor i mihjes sipërfaqësore në kompleksin energjetik Obiliq (tani i njohur si Korporata Energjetike e Kosovës).
Veprimtaria si Kryetar i Prishtinës
Në vitin 1972 propozohet dhe pranon për të vazhduar një mandat te lënë përgjysëm në pozitën e Kryetarit të Prishtinës. Në një mandat e gjysëm, 6 vjeçar, sa ishte kryetar i Prishtinës, karakteri i qytetit i nënshtrohet një ndryshimi thelbësor si kulturor ashtu edhe urbanistik. Në këtë kohë për herë të parë në histori ndalohet mbajtja dhe qarkullimi i bagëtive brenda qytetit. Gjithashtu ndalohet qarkullimi i traktorëve dhe mjeteve tjera bujqësore në qytet.
Kjo ishte koha e planifikimit dhe ndërtimit të lagjeve kryesore të Prishtinës si Ulpiana, Arbëria (ish-Dragodani), Bregu i Diellit, Qendra Universitare, Dardania (të cilën me iniciativë personale e mbron nga emërtimi serb). Kjo është edhe hera e parë kur paraqitet një stil më modern urbanistik në Prishtinë duke ikur nga kaotizmi orientalistik dhe duke mos iu nënshtruar monokromatizmit të arkitekturës komuniste. Në këto vite ndërtohen edhe objektet kapitale të identitetit modern të Prishtinës; ndërtesa e qeverisë (ish-Pallati i Shtypit “Rilindja”), Qendra Sportive e Rinisë (ish-Boro-Ramizi; projekt ky që vetëfinancohet nga qytetarët e komunës së Prishtinës pasi që votohet në referendum), Hotel Grand Prishtina, ndërtesa e Bankës Qendrore të Kosovës (ish-Shërbimi i Kontabilitetit Shoqëror) Biblioteka Kombëtare, Mensa e Studentëve, Halla Sportive 1 tetori (ish-25 maji), Stacioni Hekurudhorë në Fushë Kosovë (që asokohe bënte pjesë në Komunën e Prishtinës), objekti i Radio Kosovës. Një projekt, i cili konsiderohej madhorë në kohën e implementimit, ishte edhe mbulimi i prrockave kolektore të ujrave të zeza në Prishtinë.
Vidra (Alba)
Vidra (Alba) është një komunë në qarkun Alba në Rumani. Ka një popullsi prej 1.808 banorësh dhe sipërfaqe 60,40 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 39 fshatrave: Băi, Bobăreşti, Bogdăneşti, Culdeşti, Dealu Goieşti, Dos, Dosu Luncii, Dosu Văseşti, Drăgoieşti-Luncă, Ficăreşti, Gligoreşti, Goieşti, Haiduceşti, Hărăşti, Hoancă, Jefleşti, Lunca, Lunca Bisericii, Lunca de Jos, Lunca Goieşti, Lunca Veseşti, Modoleşti, Nemeşi, Oideşti, Pitărceşti, Pleşcuţa, Poieni, Ponorel, Puiuleţeşti, Runc, Segaj, Urdeş,Vâlcăneasa, Vâlceşti, Valea Morii, Vârtăneşti, Văseşti, Vidra.
Lista e shkrimtarëve të huaj: Z
Kjo është lista e autorëve dhe shkrimtareve të ndryshëm të librave dhe romaneve, përveç shkrimtarëve dhe shkrimtareve shqiptarë të cilët janë tek lista e shkrimtarëve shqiptar
Nazmi Mustafa
Veprimtaria pas Pozitës si Kryetar i Prishtinës
Pas përfundimit të mandatit të dytë si Kryetar i Prishtinës, Nazmi Mustafa emërohet Drejtor i Përgjithshëm i Kombinatit Industrial-Ndërtimor “Ramiz Sadiku”. Këtë organizatë e drejton deri në vitin 1987.
Angazhimin i fundit profesional e kishte si Kryetar i Pleqësisë për Zhvillim Ekonomik të Kosovës në Këshillin Ekzekutiv të Kosovës.
Aktivitete Politiko-Shoqërore
Anëtar i Kuvendit Krahinor të Krahinës Autonome Socialiste të Kosovës. Anëtar i Komitetit Krahinor. Nënkryetar i Shoqatës së Teknikëve dhe Inxhinierëve të Jugosllavisë. Deputet i Kosovës në Parlament.
Provinca e Monxës e Brianxës
thumb|260px| name e Monxës e Brianxës
Provinca e Monxës e Brianxës është një provincë italiane e Lombardisë në Itali, me kryeqytet Monza.
Ajo kufizohet në veri nga Provinca e Lekos dhe Provinca e Komos, në lindje nga Provinca e Bergamos, në jug nga Provinca e Milanos dhe në perëndim nga Provinca e Varezes.
Shqiptarët në mesjetën e hershme
Shqipëria dhe Bizanti
Pas ndarjes së Perandorisë Romake në dy pjesë, më 395, trevat iliro-shqiptare hynë në përbërje të Perandorisë Bizantine, siç quhet zakonisht pas kësaj date Perandoria Romake e Lindjes sipas emrit antik të kryeqytetit të saj, Bizant, që për nder të Konstandinit të Madh u quajt Konstandinopojë.
Përhapja e krishterimit në Shqipëri
Shqipëria është përcaktuar si një nga vendet mesdhetare, ku krishterimi depërtoi qysh në shekujt e parë. Autori i shek. VI, Kosmas, i përfshin iliro-shqiptarët në grupin e popujve që në kohën e tij kishin përqafuar krishterimin. Durrësi, Nikopoja ishin qendrat kryesore bregdetare, nga ku feja e re u përhap pastaj në thellësi të katër provincave ilire: të Prevalit, Dardanisë, Epirit të Ri dhe të Epirit të Vjetër. Që në shekujt e parë të erës së re, në qendrat urbane të këtyre trevave përmenden bashkësitë e para të krishtera, si dhe ngrihen ndërtesat e para të kultit të ri. Të tilla ndërtesa, bazilika e pagëzimore (baptistere) të shek. IV-VI, ruhen edhe sot pjesërisht në rrethet Durrës, Shkodër, Lezhë, Mat, Apoloni, Elbasan, Dibër, Ohër, Tiranë, Vlorë, Gjirokastër, Sarandë, Butrint e akoma më në jug.
Hershmërinë e krishtërimit shqiptar e provojnë gjithashtu një sërë emrash vendesh që u referohen martirëve të parë të Lindjes, kulti i të cilëve ka qenë i përhapur në shek. IV-VI. Të tilla janë toponimet Shirgj (Shën Sergj), Shubak (Shën Baku), Shëndekla (Shën Tekla), Shën Vlashi, që ndeshen në Shkodër, Durrës, Himarë e deri poshtë në Çamëri (Shën Vlash, Shën Tekla). Të lidhur me kultin e martirëve në fjalë si dhe me historinë e hershme të krishterimit, janë toponime të tilla të huazuara nga vendet e Lindjes, si Rozafë (vend në Siri, ku u varros Shën Baku e Shën Serxhi), Barbullush (Barbalista, vend buzë Eufratit, ku u masakrua Shën Baku), Sebaste, Jeriko.
Persekutimet e mëdha kundër të krishterëve regjistruan edhe në Shqipëri martirë të shumtë, kulti i të cilëve u ruajt në shekuj. Më të shquarit ndër këta martirë janë Shën Asti, peshkop i Durrësit, Shën Terini nga Butrinti, Shën Donati, peshkop i Evrojës (Paramithi), Lauri dhe Flori nga Dardania etj. Po në këtë kohë në toponomastikën e vendit futen emra të krishterë të tipit Shëngjin, Shën Gjergj, Shupal (Shën Pal), Shmil (Shën Mëhill), Shën Koll apo Shën Nik (Shën Nikollë), Shëmri (Shën Mëri), Shëndëlli (Shën Ilia), Shëngjergj, Shtish - Shën Matish (Shën Matheu), Shingjon, Shëgjun (Shën Gjon), Shën Ndreu etj., etj. Të gjithë këta emra bëjnë pjesë në fondin e hershëm të toponomastikës së krishterë (shek. I-VII). Të tilla toponime, që në Ballkan në një masë e në një shtrirje të tillë gjenden vetëm në trevat shqiptare, lidhen gjithsesi me periudhën para vendosjes së sllavëve në shek. VI-VII. Përhapja e tyre sa në viset bregdetare, aq edhe në viset e thella malore larg bregdetit, është një e dhënë më shumë që provon se këto hapësira mbetën në thelb të paprekura nga ngulimet e sllavëve paganë dhe se edhe pas dyndjeve sllave të shek. VI-VII, popullsia vendase autoktone u ruajt e paprekur në pjesën më të madhe të Ilirisë së Jugut.
Pavarësisht nga përpjekjet për mbytjen e fesë së re, krishterimi u afirmua në Shqipëri në mënyrë përfundimtare. Pas persekutimeve të mëdha të shek. IV, burimet historike flasin për një strukturë kishtare mjaft të konsoliduar. Ajo ishte e organizuar mbi bazën e provincave administrative të epokës së Dioklecianit. Në qendrën e çdo province ndodhej kisha mitropolitane dhe aty e kishte selinë kryepeshkopi. Nën juridiksionin e këtij të fundit ndodheshin peshkopët e dioqezave vartëse (sufragane). Kështu, në katër qendrat kryesore kishtare në trevat shqiptare ishin kryepeshkopatat e Shkodrës (Prevali), Justiniana Prima (Dardania), Durrësi (Epiri i Ri), Nikopoja (Epiri i Vjetër). Kryepeshkopi i Shkodrës kishte nën varësi 3 peshkopata vartëse (sufragane), ai i Shkupit 5, i Durrësit 8 dhe i Nikopojës 9. Me përhapjen e krishterimit në viset e brendshme, numri i peshkopatave sa vinte e rritej. Kështu, në shek. X mitropolia e Durrësit kishte tashmë 14 peshkopata vartëse (sufragane) mes të cilave: Tivari, Licini (Ulqini), Shkodra, Drishti, Dioklea (Genta), Pulti, Elisoni (Lezha), Kruja, Stefaniaka, Kunavia, Cërniku. Siç shihet, në atë kohë juridiksioni i mitropolisë së Durrësit ishte shtrirë drejt veriut duke përfshirë brenda saj provincën e dikurshme të Prevalit. Siç ndodhte shpesh, një përhapje e tillë e pushtetit fetar kishte pasuar shtrirjen në atë drejtim të juridiksionit politiko-administrativ të Durrësit (krijimi i temës së Durrësit në shek. IX). Kryepeshkopët kishin për detyrë të emëronin, të shkarkonin, të transferonin e të shuguronin peshkopët e juridiksionit të tyre. Për zgjidhjen e problemeve të ndryshme që kishin të bënin me administratën kishtare të provincës së tij, kryepeshkopi thërriste periodikisht sinodin provincial. Nga ana e tyre, kryepeshkopët, të shoqëruar herë-herë edhe nga peshkopë të dalluar, merrnin pjesë në koncilet ekumenike, ku mblidheshin përfaqësuesit më të lartë të klerit të botës së krishterë, për të diskutuar mbi problemet e dogmës dhe të organizimit kishtar. Kështu, në Koncilin e famshëm të Nikesë, më 431, mitropoliti i Durrësit i shoqëruar nga sufraganët e tij, nënshkroi aktin përfundimtar që dënonte herezinë nestoriane. Në Koncilin tjetër të rëndësishëm, në atë të Kalcedonisë të vitit 451, ku u zgjidhën përfundimisht grindjet dogmatike mbi natyrën e Krishtit, morën pjesë edhe Lluka, mitropolit i Durrësit, Evandri, peshkop i Dioklesë dhe Euzebi, peshkop i Apolonisë.
Organizimi kishtar i trevave shqiptare
Në pikëpamje të organizimit të përgjithshëm kishtar, kisha shqiptare ishte në varësi të Papës së Romës. Ky i fundit ushtronte autoritetin e vet në trevat shqiptare nëpërmjet mëkëmbësit (vikarit) të tij të përgjithshëm, me seli në Selanik. Por, duke filluar nga shek. V, Patriarkana e Konstandinopojës u përpoq t’i vërë në varësinë e vet peshkopatat shqiptare. Ballafaqimi midis Romës e Konstandinopojës për hegjemoni kishtare në Shqipëri (në kishën e Ilirikut) doli veçanërisht në pah gjatë së ashtuquajturës “Kriza akaciane” (484-519). Me atë rast, peshkopët iliro-shqiptarë konfirmuan besnikërinë e tyre ndaj Romës. Veçanërisht të vendosur në komunionin me Papën ishin kleri i provincave të Dardanisë, Epirit të Vjetër dhe Prevalit. Kurse në provincën e Epirit të Ri qëndrimi qe i pavendosur. Sipas raporteve të të dërguarit të papës Hormisda, më 519, populli dhe kleri i Skampës apo i Liknidit (Ohrit) ishin besnikë të vendosur të Papatit, ndërkohë që peshkopë të tjerë të provincës kishtare të Epirit të Ri, midis tyre edhe kryepeshkopi i Durrësit, anonin nga Patriarkati i Konstandinopojës. Perandori Anastasi I (491-518), me origjinë nga Durrësi, ndikoi nga ana e tij për të forcuar lidhjet e mitropolisë së Durrësit me Patriarkatin e Konstandinopojës. Gjithsesi, perandori tjetër bizantin me origjinë iliro-shqiptare, Justiniani I (527-565), e njohu juridiksionin e Romës mbi kishën e Ilirikut, aq më tepër që, nën sundimin e tij, Italia u bashkua me Perandorinë Bizantine dhe kontrolli i Perandorit përfshiu edhe territoret nën juridiksionin e Papës së Romës. Nën sundimin e tij u krijua edhe një vikariat i dytë në Justiniana Prima (Shkup), që mori nën juridiksion provincat kishtare të Dardanisë dhe të Prevalit. Epiri i Ri dhe Epiri i Vjetër vazhduan të varen nga vikariati i Selanikut. Ndryshe nga bashkëpatrioti i tij nga Durrësi, perandori Anastas, që u përpoq t’i shkëpuste lidhjet e episkopatit të Ilirikut me Romën dhe ta vendoste atë nën juridiksionin e Konstandinopojës, Justiniani rikonfirmoi lidhjet e peshkopatave të Ilirikut me Papën e Romës, duke u vënë fre ambicieve të Patriarkut të Konstandinopojës për t’i shtënë ato në dorë.
Ndryshimet politike që ndodhën në trevat shqiptare dhe në krejt rajonin në shek. VI-X, u shoqëruan me ndryshime të rëndësishme edhe në kuadrin e organizimit kishtar. Në përfundim të dyndjeve të popujve, një sërë qendrash peshkopate u rrënuan dhe nuk përmenden më; të tilla qenë: Onkezmi, Skampa, Amantia, ndërkohë që të tjera seli peshkopate shfaqen për herë të parë: Cerniku, Deja, Kruja, Himara, Devolli, Kolonja, Dibra etj.
Gjithsesi, edhe pas kësaj date vazhdoi ndikimi i Romës në një varg dioqezash të Shqipërisë së Epërme, në Preval e Dardani në mënyrë të veçantë. Në këtë drejtim luajtën rol lidhjet gjithnjë të gjalla ekonomike, tregtare e kulturore midis dy brigjeve të Adriatikut (atë kohë Italia e Jugut ishte gjithmonë provincë bizantine). Por një rol të veçantë në ruajtjen e lidhjeve kishtare me Romën luajtën manastiret e mëdha të urdhrit të Shën Benediktit, që shfaqen në trevat shqiptare që prej shek. VI dhe që vazhduan të mbijetojnë përgjatë gjithë mesjetës.
Dyndjet e popujve, ngulimet sllave në Ballkan
Nën sundimin e Dioklecianit e më tej të Konstandinit, Perandoria Romake iu përshtat një organizimi të ri administrativ. Njësia më e madhe administrative u bë prefektura, që përmbante disa dioqeza, të cilat nga ana e tyre ishin të ndara në një numër edhe më të madh provincash. Prefektura e Ilirikut (praefectura praetorio per Illyricum), përfshinte dioqezat e Dakisë e të Maqedonisë.
Në këtë të fundit bënin pjesë pronvincat e Prevalit, Dardanisë, Epirit të Vjetër dhe Epirit të Ri, që përfaqësonin hapësirën gjeografike të banuar nga pasardhësit e ilirëve, shqiptarët, përgjatë gjithë mesjetës e deri në kohët e reja. Funksionari më i lartë i prefekturës së Ilirikut, prefekti i pretorit për Ilirikun, e kishte selinë e vet në Selanik. Po këtu ndodhej edhe selia e kryetarit të kishës së kësaj prefekture.
Ndonëse nuk ndodhej në kushtet e dëshpëruara ku e kishte zhytur kriza e thellë ekonomike, shoqërore e politike pjesën perëndimore të Perandorisë Romake, edhe Perandoria Romake e Lindjes po i vuante pasojat e krizës së kapërcimit të dy epokave. Brishtësia e strukturave të saj shtetërore e ushtarake doli në pah gjatë ballafaqimit me dyndjet e popujve gjatë shek. IV-VII. Megjithëse nuk përkonin me drejtimin kryesor të dyndjes së popujve, trevat shqiptare nuk mbetën tërësisht jashtë tyre. Inkursionet e gotëve, gotëve të lindjes (ostrogotëve) dhe atyre të perëndimit (vizigotëve) aty nga fundi i shek. IV prekën edhe trevat iliro-shqiptare.
Vlera doganore
Vlera doganore është vlera e mallrave e përcaktuar në përputhje me rregullat doganore dhe që shërben për llogaritjen e detyrimeve doganore, ad-valorem.
Shqiptarët në mesjetën e hershme
Dyndjet e popujve, ngulimet sllave në Ballkan
Të dyja pjesët e perandorisë u detyruan për një kohë të gjatë t’u bënin ballë sulmeve e invazionit të “barbarëve”. Për pjesën lindore të Perandorisë, atë Bizantine, një rrezik të madh përbënin asokohe gotët e perëndimit që ishin vendosur në Gadishullin Ballkanik. Prijësat e tyre kishin arritur të zinin poste të larta si komandantë të besëlidhur - foederati, sikurse u quajtën “barbarët”. Këta të fundit ishin të pakënaqur nga marrëdhëniet me perandorinë. I pari u ngrit Alariku, prijësi i vizigotëve, me pretekstin se nuk u ishin paguar rrogat e premtuara si të besëlidhur. Me forcat e Alarikut u bashkuan edhe gotë të tjerë të vendosur në krahina të ndryshme të Ballkanit; kryengritësit filluan plaçkitjen e Greqisë dhe të trevave iliro-shqiptare. Perandoria Bizantine mundi të dalë nga kjo gjendje, pas paqes që bëri me Alarikun në vitin 398, duke lejuar vendosjen e ushtrive gote në krahinat jugperëndimore të Gadishullit si të besëlidhur dhe duke e emëruar prijësin e tyre si kryekomandant të ushtrive bizantine në Ilirik. Pas 10 vjetëve Alariku me vizigotët u largua për në Itali, ku në vitin 410 pushtoi Romën.
Sulmet e gotëve shkaktuan një rënie të mëtejshme të ekonomisë fshatare e qytetare, shkretimin e shumë krahinave. Ja si e ka përshkruar gjendjen Hieronimi nga Stridoni i Dalmacisë: “Më vjen të rrënqethët kur mendoj të tregoj shkatërrimet në kohën tonë, ka më tepër se 12 vjet që gjaku shkon rrëke. Gotët, sarmatët, alanët, markomanët shkretojnë, shkatërrojnë dhe plaçkitin Trakinë, Maqedoninë, Thesalinë, Dakinë, Akajen, Epirin dhe gjithë Panoninë. Kudo dhunë, kudo psherëtima, kudo fytyra e tmerrshme e vdekjes; për këtë dëshmitare është Iliria, dëshmitare është Trakia, dëshmitar është edhe vendi ku kam lerë, ku çdo gjë u shkatërrua, përveç qiellit e tokës, ferrave dhe pyjeve të dendura”.
Afërsisht, në mesin e shek. V Gadishullin Ballkanik e sulmuan hunët të komanduar nga Atila, duke shfrytëzuar rastin që ushtria bizantine ishte e zënë në luftë me vandalët. Brenda pak vjetëve ai pushtoi e grabiti shumë qytete të trevave iliro-shqiptare, në mënyrë të veçantë, Dardaninë. Burimet bashkëkohëse e përshkruajnë Dardaninë si një vend të shkretuar. Me vdekjen e Atilës federata hune u prish dhe kështu pushuan sulmet e tyre kundër Perandorisë Bizantine.
Në vitin 479, trevat iliro-shqiptare të përfshira në provincën e Epirit të Ri, u goditën nga sulmi më i rëndë i ostrogotëve të udhëhequr nga Teodoriku. Ostrogotët, rreth 50 mijë veta, ndër të cilët 10 mijë luftëtarë, u lëshuan nga vendbanimet e tyre provizore në Traki dhe nëpërmjet rrugës Egnatia depërtuan deri në viset bregdetare pranë Durrësit. Vetë kjo qendër e rëndësishme ra në duar të ostrogotëve. Perandoria Bizantine bëri ç'qe e mundur për t'i larguar të porsaardhurit nga ato treva, që ishin të një rëndësie strategjike të jashtëzakonshme për perandorinë. Në fakt ostrogotët shumë shpejt u detyruan të tërhiqeshin prej andej.
Instituti për Planifikimit Hapsinor i Kosovës
Instituti për planifikim hapësinor është pjesë përbërëse e Ministrisë së Mjedisit dhe Planifikimit Hapësinor dhe së bashku me Departamentin e Planifikimit Hapësinor përbëjnë sektorin e planifikimit hapësinor në Qeverinë e Kosovës. Është themeluar në tetor të vitit 2003.
Shqiptarët në mesjetën e hershme
Dyndjet e popujve, ngulimet sllave në Ballkan
Në periudhën midis viteve 500-517 hordhi hunësh të nisura nga rrjedha e poshtme e Danubit, përshkuan viset ballkanike deri në Epir e Thesali, duke shkretuar gjithë vendin. Bregdeti i Shqipërisë vuajti në atë kohë edhe nga sulme të ostrogotëve të organizuara nga Italia, ku ky popull ishte vendosur qysh prej fundit të shek. V.
Instituti për Planifikimit Hapsinor i Kosovës
Veprimtaria kryesore e këtij institucioni është hartimi i Planit Hapësinor të Kosovës dhe përgatitja dhe hartimi i planeve të zonave me përmbajtje të veçantë me interes për shtetin. Veprimtari tjetër e rëndësishme është ngritja e kapaciteteve humane dhe ndihma teknike profesionale e punëtorëve të nivelit komunal në përgatitjen dhe hartimin e planeve komunale.
Shqiptarët në mesjetën e hershme
Dyndjet e popujve, ngulimet sllave në Ballkan
Gjithsesi, pas kalimit të ostrogotëve në perëndim (488), në pjesën lindore të Perandorisë intensiteti i sulmeve të “barbarëve” u ul ndjeshëm. Kjo gjendje qetësie relative do të zgjaste deri në dhjetëvjeçarët e parë të shek.VI, kur në kufijtë veriorë u shfaqën popuj të rinj: bullgarët, avarët, antët, gepidët, e mbi të gjitha sllavët. Inkursionet e tyre u intensifikuan qysh në kohën e sundimit të perandorit Justinian. Rreth vitit 548 një turmë e madhe sllavësh plaçkiti e shkretoi disa provinca, duke depërtuar deri në afërsi të Durrësit. Komandantët ushtarakë të Justinianit nuk guxuan t'i futnin trupat e tyre në luftim dhe u mjaftuan t'i ndiqnin nga larg veprimet e sllavëve. Inkursionet sllave u përsëritën thuajse rregullisht edhe në vitet pasardhëse.
Numri i kështjellave të ndërtuara në të katër provincat e Ilirisë së Jugut arriti në 168.
Por sulmi më i fuqishëm avaro-sllav në Ilirik qe ai i vitit 609. Hordhitë sllave shkretuan vise të tëra në Maqedoni, Thesali, Beoci e deri në Peloponez, prej nga arritën me anije edhe në ishujt e Egjeut e deri në Azinë e Vogël. Nga kjo valë u prekën edhe provincat e Dardanisë e të Epirit të Vjetër. Atë kohë Selaniku pësoi rrethimin më të gjatë të tij. Në qytet erdhën dhe u strehuan edhe të ikur nga viset më veriore, ndër të cilët edhe nga Nishi.
Megjithëse drejtimi kryesor i dyndjeve avaro-sllave ishin viset jugore të Ballkanit dhe qendrat e mëdha si Selaniku e vetë Konstandinopoja, inkursionet shkatërruese nuk kursyen edhe brezin perëndimor të trevave iliro-shqiptare. Në radhë të parë prej tyre vuajtën viset dalmatine dhe provinca e Prevalit. Në vitin 592 një pararojë avaro-sllave arriti të shtyhej deri në qytetin e Lezhës. Disa vjet më vonë prej sllavëve u pushtua dhe u shkretua përfundimisht Salona. Banorët e qytetit dalmatin gjetën shpëtim në ishujt pranë e në Split. Në provincën e Prevalit, u rrënua qyteti i Dioklesë, banorët e të cilit kaluan në Tivar. Qendrat e tjera, si Budua, Ulqini, Shkodra, Lezha, rezistuan dhe patën vazhdimësi jete edhe në shekujt e ardhshëm.
Ndryshe nga popujt e tjerë, dyndjet e sllavëve në Ballkan u shoqëruan me një dukuri të re, atë të ngulimeve. Në vendet e shkelura prej tyre, sllavët u ngulën duke formuar të ashtuquajturat "Sklavini" (vende të sllavëve). Në fund të shek.VI e fillim të shek. VII, Sklavini të tilla ishin formuar në Maqedoni, Traki, Thesali, Beoti e, në një numër mjaft të madh, në Peloponez. Prej Maqedonie, grupe të veçanta sllavësh arritën të depërtojnë dhe të vendosen në lartësitë përgjatë luginës së lumit Devoll e Osum, por pa formuar bashkësi kompakte.
Në bregdetin dalmat, duke filluar nga gryka e Kotorrit e sipër, u vendosën tributë sllave të trebinjëve, kanavlitëve, zaklumëve, narentanëve. Konstandin Porfirogjeneti, perandor e historian bizantin i shek. X, i numëron këto bashkësi si fise sllave. Por diokleasit, që banonin më poshtë grykës së Kotorrit, ai nuk i përfshin ndër popujt sllavë. Në fillim të shek.VII, perandor Herakli lejoi vendosjen e dy fiseve të mëdha sllave, të kroatëve dhe të serbëve. Këta të fundit zunë vendet e përshkuara nga lumenjtë Lim e Drina e sipërme bashkë me Pivën e Tarën, luginën e Ibrit dhe rrjedhën e sipërme të Moravës perëndimore. Në jug dhe në perëndim serbët kufizoheshin me diokletë si dhe me trebinjët e zaklumët sllavë, që ndonjëherë njësohen me serbët. Bërthamën e vendeve serbe e përbënte krahina e Rashës, që e merrte emrin nga kështjella me të njëjtin emër, në veri të Novi-Pazarit të sotëm. Në jug vendet e serbëve arrinin deri në burimet e lumit Lim.
Në përfundim të dyndjeve të popujve gjatë shek. IV-VI e sidomos të kolonizimit sllav të shek. VI-VII, përbërja etnike e trevave ballkanike, pësoi modifikime të ndjeshme. Në viset danubiane, në ato të Istries, të Dalmacisë e të rajoneve të brendshme u vendosën në mënyrë mjaft intensive popullsitë e reja sllave: trebinjatët, kanavlitët, paganët, serbët, kroatët. Masa sllavësh u vendosën në zonën e Nishit dhe përgjatë luginës së Vardarit, e deri në Selanik. Prej këndej, grupe të veçuara depërtuan nëpër luginat e Devollit e Vjosës, duke zënë kryesisht lartësitë përgjatë tyre. Ngulime sllave pati edhe në malësitë midis Thesalisë dhe Epirit (malet e Pindit). Vendosje masive të bashkësive sllave pati në Traki e Greqi, veçanërisht në Gadishullin e Peloponezit. Historiani bizantin i shek. X, Konstandin Porfirogjeneti, thotë se në atë kohë Peloponezi "ishte sllavizuar plotësisht". Gjithsesi, burimet historike, të dhënat arkeologjike e ato gjuhësore, i kanë shtyrë studiuesit të dalin në përfundimin se brezi perëndimor i Ballkanit që përfshihej në provincat diokleciane të Prevalit, Epirit të Ri dhe të Epirit të Vjetër, me një shtyrje ku më shumë e ku më pak të thellë drejt brendësisë, është ndër rajonet më pak të prekur nga kolonizimi sllav. Përkundrazi, popullsia e hershme autoktone iliro-shqiptare u përforcua në këtë gjerësi gjeografike me grupe të tjera iliro-shqiptare të ardhura nga viset e brendshme, ku invazioni sllav kishte qenë masiv. Një zhvendosje e tillë e popullsisë autoktone iliro-shqiptare drejt zonave më të sigurta jugore dëshmohet pas rënies së Nishit, të Dardanisë e të Salonës në bregdetin dalmat pas vitit 612.
Gjithsesi, burimet historike të mesjetës së hershme, ndërsa flasin për krijimin e zonave kompakte të sllavizuara (sklavini) në viset fqinje të Dalmacisë, Rashës, Maqedonisë, Peloponezit etj., nuk përmendin ekzistencën e të tillave në katër provincat e Ilirikut Perëndimor. Mbijetesa, historikisht e dokumentuar, në këto treva të qyteteve antike, e qendrave dhe e strukturave kishtare, si dhe prania ndonëse e dobësuar e pushtetit bizantin flasin përgjithësisht për ekzistencën këtu të kushteve pak a shumë normale të jetës në shekujt e errët të mesjetës. Grupet e izoluara sllave që kishin arritur të depërtonin drejt luginave të Devollit e Osumit, nuk arritën të organizoheshin në bashkësi kompakte. Për më tepër, duke filluar me Justinianin II, me qëllim që të siguronte ndërlidhjet jetike me bregdetin adriatik në boshtin e rrugës Egnatia, Perandoria Bizantine shpërnguli popullsi të tëra sllave nga viset që ishin në rrezen e saj duke i çuar në Azinë e Vogël.
Ellova
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 265 banorë nga të cilët 13 ishin Shqiptarë, 1 Maqedonas, 247 Turq, dhe 4 të tjerë.
Shqiptarët në mesjetën e hershme
Dyndjet e popujve, ngulimet sllave në Ballkan
Fuqizimi i shtetit bullgar, sidomos gjatë sundimit të carëve Simeon e Samuel, në shek. IX - X, u shoqërua me depërtime grupesh sllave, përkatësisht bullgare, që u vendosën kryesisht në vendet e prekura që më parë nga kolonizimi sllav. Por, me rënien e Perandorisë Bullgare dhe me rivendosjen e pushtetit bizantin në këto treva, bashkësi të tëra sllave u shpërngulën nga perandorët bizantinë dhe u vendosën në Traki e në Azinë e Vogël. Kjo vlen në radhë të parë për zona me rëndësi strategjike, siç qe Shqipëria. Grupe të tjera, në marrëdhënie me popullsinë vendase erdhën vazhdimisht duke u tretur e duke u asimiluar.
Përvijimi i hapësirës shqiptare në mesjetë
Që në shek. VII-VIII situata etnike në Ballkan u stabilizua dhe nuk përmenden më dyndje popujsh. Kjo gjendje etnike e shekujve të hershëm të mesjetës, në atë që u konstitua si atdheu mesjetar i shqiptarëve (Albania-Arbëria), mbeti në thelb e pandryshuar edhe në shekujt e mëvonshëm, kur nuk ka njoftime për dyndje të reja popujsh, nëse përjashtohen në shek. VIII-IX inkursionet episodike në brigjet shqiptare të arabëve të Sicilisë, të cilët gjithsesi nuk u vendosën në këto anë. Kronikat e vjetra serbe që përshkruajnë ekspansionin e shtetit serb të Rashës në Kosovë e në Diokle (Gentë) në shek. XII, bëjnë të njohur se serbët gjetën në ato treva një popullsi që ato e quajnë të huaj (barbare), ndërkohë që burime të tjera qoftë serbe, raguzane ose perëndimore, flasin në mënyrë më eksplicite për shqiptarë (Arbanasi, Arbanenses) në ato treva. Karvanet e tregtarëve që në shek. XIII-XV niseshin nga Raguza (Dubrovniku) e nëpërmjet Breskovës e Rudnikut (Sanxhak) mbërrinin në Trepçë e në Novobërdë, kalonin nëpër vende të banuara nga shqiptarë e ku flitej gjuha shqipe (lingua albanesca).
Shtrirja në këto treva e shtetit serb të Stefan Nemanjës, në çerekun e fundit të shek. XII, solli aty elementë sllavë, që erdhën dhe iu shtuan grupeve të tjera sllave të kohëve të kolonizimit të parë sllav (shek. VI-VII). Në Diokle, krahas popullsive shqiptare edhe atyre sllave, në disa nga qytetet e bregdetit mbijetonin edhe grupe të vogla popullsish të romanizuara, të përmendura edhe nga historiani-perandor Konstandin Porfirogjeneti (shek. X). Për rrjedhojë, në shek. XIV Dioklea-Genta (Zeta), veçanërisht ana e sipërme e saj, u shfaqej të huajve si një vend "me popuj e fe të ndryshme". Gjithsesi, gjatë gjithë mesjetës krahina e bashkësi të tëra, si Kuçi, Markajt (Markoviçët), Pastroviçët, Piprët, Gjurashët (Cërnojeviçët) etj., njihen si shqiptare.
Marrëdhëniet e diokleasve me popullsitë tashmë sllave në veri të tyre, me trivunët dhe kanalitët, u shprehën edhe në ndikime politike të ndërsjella. Kështu, aty nga mesi i shek. XI Dioklea kishte një sundimtar, Stefan Vojisllavin, që pas çdo gjase ishte sllav. Në fakt, historiani bashkëkohës bizantin, Kekaumenos, e cilëson atë “trivunas serb”, duke dëshmuar faktin se ai ishte i huaj në Diokle.
Trevat e Epirit ishin ato nga ku më së shumti e pati prejardhjen vala e madhe e shtegtimeve shqiptare e shek. XIV-XV drejt Greqisë. Megjithatë, edhe pas kësaj hemorragjie të madhe, regjistrimet osmane të shek. XV-XVI konfirmojnë praninë e një popullsie të madhe e kompakte shqiptare në gjithë shtrirjen e Epirit.
Në kuadrin e trevave shqiptare, Arbri (Arbanon-Arbanum-Raban) zinte në mesjetë një vend të veçantë. I vendosur në qendër të tyre, në hapësirën e përfshirë mes Lezhës-Dibrës-Ohrit-Vlorës, dhe i përshkruar mes për mes nga boshti i rrugës strategjike Egnatia, Arbri u bë bërthama e trojeve shqiptare në të cilën në mënyrë më konsekuente e intensive u zhvilluan proceset ekonomike, politike, kulturore e psikologjike, që plazmuan qenien historike të kombit shqiptar. Me të drejtë, studiues si M. Shuflai, K. Jireçek, G. Prinzig, M. Angold, e kanë vlerësuar këtë territor si "bërthamën e trojeve shqiptare".
Emri i vendit, Arbër, dhe i banorëve të tij, arbëreshë, trashëgohej nga kohët antike. Në fakt, në shek. II të erës sonë, gjeografi aleksandrin Ptolemeu, njoftonte praninë në këto territore të një fisi me emrin albanoi dhe të kryeqendrës së tyre, Albanopolis. Këta etnonimë iu trashëguan vendit dhe banorëve të tij edhe në mesjetë. Dhe falë rolit qendror që Arbri dhe arbrit luajtën në fatet historike të universit shqiptar, këta emra etnikë u shtrinë dora-dorës edhe në viset e tjera në veri, në jug e në lindje të tyre, ku banonte e njëjta popullsi.
Tashmë në shek. XIII, Shqipëri (Albania) dhe shqiptarë (Albanenses) quheshin trevat dhe popullsitë nga kufijtë e Dioklesë (Gentës) e deri në gjirin e Prevezës. Udhëtarët e huaj dallojnë në të gjithë këtë shtrirje një popullsi me tipare etno-kulturore unitare.
Bardhas
Bardhasi është një fshat në komunën Moglicë në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Lista e shkrimtarëve të huaj: W
Kjo është lista e autorëve dhe shkrimtareve të ndryshëm të librave dhe romaneve, përveç shkrimtarëve dhe shkrimtareve shqiptarë të cilët janë tek lista e shkrimtarëve shqiptar
The Road Home
The Road Home është një album gjysëm-tribut nga Jordan Rudess i lancuar më 12 shtator.
Rudess ka shtuar pjesë të veta të cilat nuk gjinden në këngët origjinale. Kështu që edhe këtu ka gjithashtu shumë origjinalitet.
Joselu
José Luís Sanmartín Mato, ndryshe i njohur edhe si Joselu, (i lindur me 27 mars 1990) është një futbollist spanjoll i cili luan si sulmues për Eintracht Frankfurt.
Joselu është lindur në Stuttgart, Gjermani.
Jeta profesionale
Joselu dy ndeshjet e para profesionale i ka luajtur për ekipin lokal Celta De vigo në divizionin e dyte.
Në vitin 2009, Real Madrid e bleu Joselu-n mirëpo menjëherë e huazoi atë prapë tek ish ekipi i tij. Gjate asaj sezone për ekipin e tij shënoi vetëm kater gola, dhe ata përfunduan në vendin e 12.
Në paraqitjen e tij te dyte për ekipin e pare, pasi zëvendësoi Benzeman në minutën e 77, ai shënoi vetëm dy minuta pas inkuadrimit te tij në loje, në një loje kundër SD Ponferradina, ndeshje kjo e cila ishte e vlefshme për kualifikim në Copa Del Rey (Kupa e Mbretit).
Në sezonen e tij te dyte tek Real Madrid Castilla, ai u be sulmuesi kryesor i ekipit duke shënuar 26 gola, duke u bere kështu golashenuesi me i mire i sezones, dhe ekipi i tij u shpall kampion dhe u promovua në divizionin e dyte.
Pas një sezoni te mrekullueshëm ai kërkohet nga shume ekipe Evropiane, njëri ndër ta është edhe ekipi anglez Arsenal F.C..
Hoffenheim
Me 8 gusht 2012, Joselu nenshkruajti një kontrate 4-vjecare me TSG 1899 Hoffenheim. Paraqitjen e tij te pare ne Bundesliga e pati me 16 shtator, ku luajti për 30 minuta ne një ndeshje si mysafire ku humben me rezultatin 3-5 kunder SC Freiburg,  dhe shenoi golin e tij te pare për ekipin e tij te ri dhjete dite me vone, ne një fitore 3-0 kunder VfB Stuttgart.
Leutrim Pajaziti
Leotrim Pajaziti (lindur më 8 korrik 1993) është një futbollist profesionist shqiptar me origjinë Lugina e Preshevës, i cili luan për klubin belg Rebecquoise si mesfushor ofensiv.
Karriera e hershme
Pajaziti lindi në qytetin e Preshevës në RF të Jugosllavisë, por si fëmijë u shpërngul në Suedi, ku filloi të luante futboll për ekipet lokale amatore. Ai më vonë u kthye në vendlindje ku iu bashkua skuadrës vendase shqiptare KF Tërnoci (FK Tërnovac) në Tërnovc të Madh. Ai u ngjit lart brenda klubit dhe përfundimisht u bë një anëtar i rëndësishëm i ekipit të parë përkrah lojtarëve si Gjelbrim Taipi dhe Arbnor Fejzullahu në Ligën Pçinjska, duke shënuar 19 gola për klubin në total.
Teuta Durrës
Pajaziti iu bashkua skuadrës shqiptare të Superligës Teuta Durrës në janar 2012, duke u lidhur me ekipin në kampin e tyre stërvitor dimëror në Antalia, Turqi.
Belgjika
Në vitin 2014, Pajaziti u transferua në Belgjikë për të luajtur futboll amator për Racing Jet Wavre dhe më vonë Tienen. Në verën e vitit 2019 ai u largua nga Meux, të cilit i ishte bashkuar nga Tienen një vit më parë, për Rebecquoise.
Mimoza Hamidi
Mimoza Hamidi (lindur më 28 Prill 1998) është një futbolliste shqiptare me origjinë nga Lugina e Preshevës, e cila luan si sulmuese për klubin zviceran Basel dhe është paraqitur për kombëtaren shqiptare të femrave.
Karriera
Hamidi ka luajtur për Kombëtaren e Shqipërisë, duke u paraqitur për ekipin gjatë ciklit kualifikues të FIFA-s për Kupën e Botës për Femra 2019.
Dodona, Tempulli i lashtë i Shqipërisë
Dodona, Tempulli i lashtë i Shqipërisë libër me artikuj, mbresa dhe studime. Autor Rasim Bebo. Shtëpia botuese: EDFA. Viti i botimit (Ribotim) 2009. Faqet e librit 735.
Vinţu de Jos
Vinţu de Jos është një komunë në qarkun Alba në Rumani. Ka një popullsi prej 5.400 banorësh dhe sipërfaqe 88,39 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 18 fshatrave: Câmpu Goblii, Ciocaşu, Crişeni, Dealu Ferului, Gura Cuţului, Haţegana, Inuri, Laz, Mătăcina, Mereteu, Pârău lui Mihai, Poieniţa, Stăuini, Valea Goblii, Valea lui Mihai, Valea Vinţului, Vinţu de Jos, Vurpăr.
Referime
Vinţu de Jos Vinţu de Jos Vințu de Jos, Alba
TV Festa
TV FESTA – Dritare për të gjithë
Në 21 Mars të vitit 1996, shoqërisë mediatike në Maqedoni iu bashkangjit edhe TV FESTA nga Kumanova. Sot prej gati 17 vjetësh, Televizioni Festa, luan një rol të rëndësishëm në informimin me kohë , të saktë dhe duke respektuar rregullat dhe standardet botërore të gazetarisë. Gjatë kësaj kohe Televizioni Festa ka luajtur një rol të rëndësishëm në informimin e popullatës gjatë periudhave të ndryshme të këtij historiku. Sidomos informimi me kohë gjatë Luftës në Kosovë, Luftës në Maqedoni, në Luginën e Preshevës etj, duke dhënë një provim të rëndësishëm në të gjitha proçeset në vend dhe në rajon.
TV FESTA, gjatë kësaj periudhe 17 vjeçare, ka realizuar qindra emisione dokumentare, por edhe emisione informative-politike, ekonomike, kulturore , muzikore edukativo arsimore, fetare e sportive.
Njëkohësisht krahas aktiviteteve të përditshme gazetareske, vlen të theksohet se TV FESTA ka shërbyer edhe si fidanishte e gazetarëve të rinjë, të cilët krahas kohës së kaluar, shumica prej tyre sot punojnë në media të rëndësishme në vend dhe jashtë vendit.
TV FESTA tani gjendet në një fazë mjaft të rëndësishme të avancimit, pasiqë nga qershori i vitit 2013 të gjitha qendrat televizive në Maqedoni duhet të kalojnë në televizione digjitale. Shi për këtë arsye edhe TV FESTA është duke u përgatitur maksimalisht që ti përmbush të gjitha obligimet dhe kriteret në procesin e digjitalizimit, me çka do të mundësohet sinjal digjital për çdo shtëpi, nënkuptohet shikueshmëri dukshëm më cilësore.
Me rastin e hapjes edhe të ueb faqes zyrtare të TV Festa www.tvfesta.net, pikërisht në 100 e vjetorit të Pavarsisë së Shtetit Shqiptar, shpresojmë që të jemi shumë më afër shikuesve tanë të çmuar.
Muslim Mulliqi
Muslim Mulliqi (1934 – 13 janar 1998) ishte një piktor impresionist dhe ekspresionist i Kosovës. I lindur në një familje artistësh në qytet, Mulliqi ndoqi Akademinë e Arteve të Bukura në Beograd nën drejtimin e Zoran Petroviqit, ku edhe vazhdoi studimet pasuniversitare. Mulliqi ekspozohet në galeritë e Kosovës, ish-Jugosllavisë, Italisë dhe Shqipërisë. Mulliqi ishte iniciator i themelimit dhe nënkryetar i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Kosovës. Ka ligjëruar Pikturë në Fakultetin e Arteve në Universitetin e Prishtinës. Ekspozita e Galerisë së Arteve të Kosovës mban emrin e tij. Ndërsa krijimet e tij janë të përjetshme, akademik Mulliqi ishte dhe do të mbetet një nga figurat më të shquara të artit shqiptar. Vdiq në vitin 1998 në Prishtinë.
Puna e tij karakterizohet nga përdorimi i guximshëm i ngjyrave, ritmi i fortë, hapësira e pafund, e ndikuar nga krahina e Dukagjinit.
Ekspozitat
Ekspozitat e Mulliqit përfshijnë:
Joshua Bassett
Joshua Taylor Bassett (i lindur më 22 dhjetor, 2000) është një aktor dhe këngëtar amerikan. Ai është i njohur për rolin e tij kryesor si Ricky Bowen në High School Musical: The Musical: The Series.
Muslim Mulliqi
Çmimet
Muslim Mulliqi ka marrë këto çmime:
Doris Pack
thumb|Doris Pack Doris Pack (lexo: Doris Pak) lindi më 18 mars të vitit 1942 në Schiffweiler, Saar është politikane gjermane, pjestare e partisë CDU dhe anëtare e Parlamentit Evropian.
Pack është anëtare e këshillit të Fraksionit Evropian të partive popullore (Kristdemokratëve) dhe demokratëve Evropian, anëtare e Parlamentit Evropian dhe kordinatore e këshillit për kulturë, arsim, rinin, mediumet dhe sport (nga 1994-ta). Kryesuese e delegacionit për marrdhënje me Shqipërinë, Bosnjën, Serbinë, malin e zi dhe Kosovën. Doris Pak është po ashtu edhe anëtar e "Steering Committee", një komision parlamentarë për Iniciativen "T´i japim Evropës shpirt"
Kantoni Rennes-Centre
Përbërja aktuale
Kantoni Rennes-Centre aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Provinca e Pavias
Provinca e Pavias është një provincë italiane e Lombardisë në Itali, me kryeqytet Pavia.
Ajo kufizohet në veri nga Provinca e Milanos, në lindje nga Provinca e Lodit, nga komuna eksklavë e San Colombano al Lambro të Provincës së Milanos dhe Provinca e Piaçencës (rajoni Emilia-Romanja), në jug-perëndim nga Provinca e Aleksandrisë (rajoni Liguria), në perëndim nga Provinca e Verçelit (rajoni Liguria), dhe në veri-perëndim nga Provinca e Novarës (rajoni Liguria).
Viktor Vida
Viktor Vida (2 tetor 1913 – 25 shtator 1960) ishte një shkrimtar kroat.
Qfar eshte detoksi
Detoksifikimi (detoksi për të shkurtër) është heqja fiziologjike ose medicinale e substancave toksike nga një organizëm i gjallë, duke përfshirë, dhe duke mos u kufizuar në, trupin e njeriut dhe përveç kësaj mund të referohen periudhës së tërheqjes gjatë së cilës një organizmi kthehet në organizem homeostasis pas përdorimi afatgjatë i një substance të varur. Në mjekësi, detoksifikimi mund të arrihet me dekontaminim të gëlltitjes se helmit dhe përdorimit të antidotes, si dhe teknika të tilla si dializë dhe (në një numër të kufizuar të rasteve) terapisë Kelatine(Terapia kelatine është një teknikë që përfshin administrimin e agjentëve kelatues për të hequr metalet e rënda nga trupi).
Detoksi me Alkohol
Detoxifikimi me alkohol është një proces me të cilin sistemi i një pijanec te rëndë është kthyer në gjendje normale, pasi eshte mesuar duke pasur alkool në trup gjithnjë. Tërheqja e rrëmbyer nga varesia afatgjatë alkoolike pa menaxhimin mjekësor mund të shkaktojë probleme të rënda shëndetësore dhe mund të jetë fatale. Detoksi alkoolik nuk është një trajtim për alkoolizmin. Pas detoxifikimit, duhet nënshtruar trajtimeve të tjera për t'u marrë ne menyre themelore me ate që shkakton përdorimi i alkoolit.
Detoksi me droge
Detoksifikimi permes drogës është përdorur për të reduktuar apo per të lehtësuar simptomat e tërheqjes nga droga, duke ndihmuar individin e varur te përshtatet me jeten pa përdorimin e drogës; detoksifikimi i drogës nuk është menduar për të trajtuar teresisht varësinë( edhe nuk eshte e mundur), por më tepër eshte një hap i hershëm në trajtimin afat-gjatë. Detoksifikimi mund të arrihet pa perdorim të drogës apo mund të përdorin vetem medikamente si një aspekt i trajtimit. Shpesh detoksifikimi i drogës dhe trajtimi do të ndodhë në një program të komunitetit që zgjat disa muaj dhe zhvillohet në një vendbanim në vend se ne ndonje qender mjekësore. Detoksifikimi i drogës ndryshon në varësi të vendndodhjes së trajtimit, por shumica e qendrave te detoksit sigurojnë trajtim për të shmangur simptomat e tërheqjes fizike drejt alkoolit dhe drogave të tjera. Shumica gjithashtu përfshijnë këshillim dhe terapi gjatë detoksit për të ndihmuar me pasojat e tërheqjes.
Detoksi metabolik
Metabolizmi i një kafshe mund të prodhojë substanca të dëmshme të cilat më pas mund të krijojnë më pak toksik nëpërmjet reduktimit, oksidimit (të njohur kolektivisht si reagimet Redoks), konjugimit dhe nxjerrjes se molekulave të qelizave apo indeve. Ky quhet metabolizem ksenediotik. Enzimat që janë të rëndësishme për detoksifikimin metabolic përfshijnë citokromit P450 oksidase, UDP-glucuronosyltransferases, glutathione S-transferase. Këto procese janë veçanërisht mire te studiuara si pjesë e metabolizmit të drogës, pasi ato ndikojnë në farmakokinetiken e një droge në trup.
Referimet Detoksi alkoolik Detoksi alkoolik dhe me droge
Viktor Vida
Jeta e hershme
Poezia e tij e parë u botua në të përjavshmen Slobodna misao në Nikshiq.
Emigracioni
Nga viti 1943 punoi në Romë. Ai emigroi në Buenos Aires me familjen e tij në 1948. Në Argjentinë ai kontribuoi në botimin e emigrantëve kroat Hrvatska revija.
Poezia e tij është në traditën boheme të Antun Gustav Matoš dhe Tin Ujević, nga të cilat ai u frymëzua pas takimit me rrethin e shkrimtarëve rreth Ljubo Wiesner dhe Nikica Polić.
Ai kreu vetëvrasje në Buenos Aires më 25 shtator 1960. Guri i varrit të tij në varrezat La Chacarita mban mbishkrimin " Ars longa, vita brevis ".
Trashëgimia
Me pavarësinë kroate në vitin 1991, u rinovua disponueshmëria dhe interesimi për punën e tij. Shoqata e Shkrimtarëve Kroatë mbajti një konferencë akademike për të në vitin 1993.
Publikimet
Përmbledhjet me poezi:
Jo-fiksion:
Dushar
Dushari është një fshat në komunën Moglicë në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Bibloteka Hivzi Sylejmani
Bibloteka Hivzi Sylejmani është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Historiku i shkurtër
Nuk janë gjetur të dhëna të sakta për datën e formimit dhe hapjen e kësaj biblioteke, por janë të gjitha gjasat që ka filluar të punojë në shkurt të vitit 1945, me një fond prej 1300 librash në gjuhën shqipe dhe serbe, si dhe një fond fletushkash dhe broshurash të kohës së luftës, por jo në këtë ndërtesë.
Në këtë ndërtesë ka kaluar pas dy viteve, më 1947, ku vazhdon të punojë edhe sot. Pas ndalimit të punës së Qendrës bibliotekare të KAKM, më 1953, fondi i koleksionit librar i është bashkëngjitur kësaj biblioteke dhe deri më 1956 ka luajtur rolin e Qendrës bibliotekare për gjithë territorin e Kosovës dhe brenda kësaj periudhe ka zgjeruar rrjetin e bibliotekave jashtë Prishtinës.
Historia si monument
Nga nëntori i vitit 1944 në këtë ndërtesë ka qenë i vendosur ish Komiteti i Partisë Komuniste të Jugosllavisë për Kosovë, ndërsa nga viti 1948 kjo shtëpi është shndërruar në bibliotekë të qytetit të Prishtinës. Ndërtesa e bibliotekës në oborrin e saj përmban edhe dy ndërtesa përcjellëse: sallën e leximit P+0 dhe arkivin P+0, të ndërtuara me material të ri ndërtimor, e që së bashku përbëjnë një ansambël arkitektural.
Numri i selive
Githsej momentalisht biblioteka Hivzi Sylejmani gjendet në 12 vende të ndryshme të Kosovës.
Orari i punes
Biblioteka në qendër:E hënë - e premte prej 8-19.00E shtunë: prej 8-13.00 Biblioteka në Pallatin e Rinisë: E hënë - e premte prej 8-19.00 E shtunë: prej 8-13.00 Biblioteka “Përkujtimore”:E hënë - e premte prej 8-18.00E shtunë prej 8-13.00 Biblioteka “Përrallat”:E hënë - e premte Prej 8-17.00 Biblioteka “Lektyra”:E hënë - e premte prej 8-16.00 Bibliotekat në fshatra :E hënë - e premte prej 8-16.00
Federata Shqiptare e Futbollit
Federata Shqiptare e Futbollit ose shkurt F.SH.F. është themeluar më 1930. Në federatën ndërkombëtare të futbollit FIFA është anëtarësuar më 1932 ndërsa në Unionin e Federatave Evropiane UEFA më 1954. Presidenti i F.SH.F. është Armand Duka. Kombëtaren e Shqipërisë e udhëheq trajneri italian Edosrdo Reja. F.SH.F. Eshtë pjesëmarrëse aktive në FIFA dhe UEFA dhe ka dy gjyqtarë të nivelit të FIFA-s dhe pesë asistentë të gjyqtarëve në FIFA.