cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mary MacSwiney
Vdekja e Terence MacSwiney, duke u bërë TD
djathtas|parapamje|200x200px| Terence MacSwiney vdiq në grevë urie në vitin 1920, duke protestuar ndaj trajtimit britanik të republikanëve irlandezë Në verën e vitit 1920, një numër i republikanëve irlandezë të burgosur hynë në grevë urie, më i shquari tani kryetari i bashkisë së Cork Terence MacSwiney. Qeveria britanike vendosi të mos u nënshtrohet kërkesave të grevistëve, nga frika se do të kontribuonte drejt një revolucioni të gjerë në Irlandë. Terence filloi grevën e tij më 12 gusht dhe me shpejtësi ajo u bë një kauzë ndërkombëtare, e cila u raportua nga e gjithë bota. Terence do të vdiste përfundimisht më 25 tetor 1920 dhe do të mbahej si martir nga lëvizja tashmë pulsuese nacionaliste irlandeze.
Gjatë gjithë grevës së Terences, si Meri, motra e saj Annie dhe gruaja e Terences, Muriel MacSwiney, qëndruan vigjilentë dhe e vizitonin atë çdo ditë, dhe u futën në rolet e aktivistëve republikanë. Të gjithë ata ishin thellësisht të traumatizuar nga vdekja e Terences, dhe më pas u shtynë në republikanizmin ekstrem militant irlandez, ndoshta më shumë nga të gjitha, Mary.
Në zgjedhjet irlandeze të vitit 1921, MacSwiney u zgjodh për Sinn Féin në zonën elektorale Cork Borough (duke zënë vendin e saj në Dáil Éireann ), duke zënë vendin që dikur ishte mbajtur nga vëllai i saj. Një vëlla tjetër, Seán, u zgjodh gjithashtu në Dáil në një zonë tjetër zgjedhore të Korkut.
Kundërshtimi i Traktatit Anglo-Irlandez
Nga fundi i vitit 1921, irlandezët dhe britanikët kishin filluar të diskutonin kushtet e paqes në Londër. Në tetor 1921, një delegacion i dytë do të dërgohej në Londër, i cili për herë të parë përfshinte Michael Collins. MacSwiney, i cili mbeti kundër pamëshirshëm, iu lut Éamon De Valera që të lejohej të shkonte. Ajo u refuzua pasi Éamon De Valera e mendoi atë "shumë ekstreme".
Pas nënshkrimit të Traktatit Anglo-Irlandez, MacSwiney e bëri të qartë kundërshtimin e saj të plotë ndaj tij gjatë debateve në Dáil nga dhjetori 1921 deri në janar 1922, duke deklaruar se do të preferonte të rifillonte luftën:
Lufta Civile Irlandeze dhe grevat e saj të urisë
Pavarësisht votës në Dáil për të miratuar traktatin, gjërat nuk do të zgjidheshin atje dhe do të shpërthyen në Luftën Civile Irlandeze, me ndarjen e Ushtrisë Republikane Irlandeze në Ushtrinë Kombëtare (Irlandë) duke mbështetur Shtetin e Lirë irlandez të sapoformuar dhe Anti -Traktati IRA që qëndroi kundër tij. MacSwiney mbështeti IRA kundër Traktatit. Pas vdekjes së Terance, Mary dhe Muriel MacSwiney
Nëntor 1922 grevë urie
MacSwiney u arrestua në shtëpinë e Nell Ryan (një shtëpi e sigurt) në Ballsbridge më 4 nëntor 1922 pasi u bastis nga ushtarët e Shtetit të Lirë. Ajo u dërgua në Mountjoy Gaol, ku u internua. Ajo menjëherë hyri në grevë urie. Cumann na mBan organizoi vigjilje jashtë burgut në shenjë proteste ndaj internimit të Marisë dhe të të tjerëve. Lidhja e Mbrojtjes së Grave të Burgosur u formua në gusht 1922 për të mbrojtur të drejtat e tyre. Gjatë grevës së urisë ajo refuzoi vizitat te mjeku. Ajo dha dorëheqjen deri në vdekje dhe të burgosurit nënshkruan një 'Mesazhi nga Mountjoy'. Gjendja e saj ishte kritike dhe asaj iu dha ritet e fundit nga një prift katolik. Qeveria nuk ishte e përgatitur të lejonte që grevistët të vdisnin dhe ajo u lirua.
Greve urie e prillit 1923
Gjatë rrugës për në funeralin e Liam Lynch, ajo u arrestua kur makina në të cilën ndodhej ndaloi dhe ajo u njoh. Ajo u dërgua me Kathleen O'Callaghan në Kilmainham Gaol. Ajo filloi një tjetër protestë, pa frikë nga vdekja, duke qenë "gati për të". Ata vazhduan të internoheshin (mbaheshin pa akuzë), por u shpjegua se ajo po shpërndante propagandë antiqeveritare. Pas nëntëmbëdhjetë ditësh grevë urie, ajo duhej të lirohej më 30 prill 1923. Guvernatori e lejoi O'Callaghan të shkonte, por qëndroi në një vendim për MacSwiney. Shumica e grave në grevë urie u dërguan në Unionin e Dublinit të Veriut. Grevat e urisë irlandeze të vitit 1923 panë disa mijëra nga 12,000 të burgosur republikanë në grevë urie në burgjet/kampet e internimit irlandez në të gjithë Irlandën, duke protestuar kundër vazhdimit të internimit pa akuzë/gjykim, duke kërkuar lirim të menjëhershëm ose status si të burgosur politikë.
Ajo mbajti vendin e saj në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 1923 dhe së bashku me anëtarët e tjerë të Sinn Féin ajo refuzoi të hynte në Dáil.
Nënkryetari i post-De Valera Sinn Féin
<templatestyles src="Module:Sidebar/styles.css">
Ory Okolloh
djathtas|parapamje|300x300px|Okolloh në vitin 2006 Ory Okolloh (ose Ory Okolloh Mwangi) është një aktiviste keniane, avokate, dhe bloggere. Ajo është Drejtoreshë e Investimeve në Omidyar Rrjetit. Ajo ishte dikur Menaxhere e Politikave për Afrikën në Google.
Në vitin 2006 ajo bashkë-themeloj faqen mbikëqyrëse parlamentare Mzalendo (Suahilisht: "Patriot"). Faqja kërkonte të rriste llogaridhënien e qeverisë duke regjistruar sistematikisht faturat, fjalimet, deputetët, urdhrat në fuqi etj.
Kur Kenia u përfshi në dhunë pas një zgjedhjeje të diskutueshme presidenciale në 2007, Okolloh ndihmoi në krijimin e Ushahidi (suahili: "Dëshmitari"), një faqe interneti që mbledh dhe regjistroi raportet e dëshmitarëve okularë të dhunës duke përdorur mesazhet me tekst dhe Google Maps. Teknologjia që atëherë është përshtatur për qëllime të tjera (duke përfshirë monitorimin e zgjedhjeve dhe ndjekjen e disponueshmërisë farmaceutike) dhe përdoret në një numër vendesh të tjera.
Okolloh ka një blog personal, Kenyan Pundit, e cila është përmendur edhe në Global Voices Online.
Ajo ka punuar si konsulent ligjor për Ojq-të dhe ka punuar në Covington dhe Burling, Komisionin Kombëtar Kenian për të Drejtat e Njeriut dhe Bankën Botërore.
Okolloh u emërua në Bordin e Thomson Reuters Founders Share Company, organi që vepron si kujdestar i Thomson Reuters Trust Principles, në Maj të vitit 2015.
Okolloh lindi në një familje relativisht të varfër. Ajo ka thënë se prindërit e saj e dërguan atë në një shkollë fillore private, që ata "mezi të përballonin", e cila "vendosi themelin për atë që në fundi doli të ishte karriera ime". Ajo fitoi një diplomë universitare në Shkencat Politike nga Universiteti i Pitsburgut dhe u diplomua nga Fakulteti Juridik i Harvardit në 2005. Babai i saj vdiq nga SIDA në vitin 1999. Okolloh jeton në Nairobi, Kenia, me të shoqin dhe tre fëmijët.
Malqene
është një fshat në Njësinë administrative Ujmisht në rrethin e Kukësit të Shqipërisë.
Ilomantsi
'Ilomantsi (Ilomantsin kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Lindore, dhe është pjesë e rajonit Karelia Veriore.
Dalarna
Administrata
Provincat e Suedisë nuk shërbejnë për qëllime administrative apo politike, por funksionojnë si entitete historike dhe kulturore. Në rastin e Dalarnës, qarku përkatës administrativ i Dalarnës ka pothuajse, por jo saktësisht, të njëjtët kufij si provinca, me përjashtim të një pjese të verilindjes (famullia Hamra, e njohur gjithashtu si Orsa Finnmark) e cila është pjesë e Komunës Ljusdal, Qarku Gävleborg.
Gjeografia
Pjesa veriore e provincës dominohet nga malet dhe zona e gjerë Orsa Finnmark. Pjesa jugore e provincës është pjesë e rajonit Bergslagen dhe përbëhet kryesisht nga fusha, kodra dhe zona pyjore. Ka disa miniera bakri në pjesën jugore, më e famshmja prej të cilave është Miniera e Falunit. Pika më e lartë është Storvätteshågna, në 1204 metra mbi nivelin e detit. Pika më e ulët është në juglindje, 55 metra mbi nivelin e detit.
Liqeni më i madh i Dalarnës është liqeni Siljan, në pjesën e mesme të Dalarnës. Atje lumi Västerdal dhe lumi Österdal bashkohen me lumin Dal. Liqeni i dytë më i madh i Dalarnës është Runn, i cili shtrihet midis Falun dhe Borlänge. Me 66.6 kilometra katrorë (25.7 mi katrorë) ujë dhe mbi 50 ishuj, liqeni është një destinacion turistik.
Historia
Provinca e Dalarnës ishte pjesë e Svealand para formimit të Suedisë në shekullin e 11-të.
Tre rebelime historikisht famëkeqe filluan në provincën Dalarna:
Sporti
Futbolli në provincë administrohet nga Dalarnas Fotbollförbund. Brage dhe Dalkurd janë shembuj të ekipeve të futbollit në Dalarna. Hokej mbi akull është gjithashtu i popullarizuar në Dalarna. Dy skuadrat dhe rivalët e hokejit në akull nga Dalarna janë Leksands IF dhe Mora IK, të dyja shpesh në divizionin më të lartë të hokejit në akull.
Qarku Provins
Qarku Provins është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Seine-et-Marne.
Pastor
Pastor - Fjala Pastor rrjedh nga gjuha latine, Dhjata e Re, pastor dhe pascere që do të thotë bari, bariu. Shumë kisha ungjillore e përdorin titullin pastor për të emërtuar drejtuesin kryesor të bashkësisë. Shembulli kryesor i pastorit është vetë Jezusi, kryebariu i mirë (Gjoni 10:11;1 Pjetri 5:4) i cili e dha jetën e vet për delet.
Ungjillorët zakonisht nuk përdorin fjalën prift, për shkak se prifti - në Dhjatën e Vjetër si dhe në fetë pagane - i çon sakrifica Perëndisë, dhe sakrificat tashmë kanë pushuar. Puna e drejtuesit të krishterë është mësimdhënia, përkujdesja morale dhe qeverisja, gjëra që nuk ishin pjesë e punës së priftit. Pra, biblikisht nuk është i mbrojtshëm titulli prift për drejtuesin e krishterë.
Reposh Kastrioti
Reposh Kastrioti ishte vellau i heroit kombëtar Skenderbeut.
Resk
është një fshat në Njësinë administrative Ujmisht në rrethin e Kukësit të Shqipërisë.
Teatrot në Prishtinë
Prishtina ka vetëm 3 teatro aktive Teatri Kombëtar i Kosovës, Teatri ODA dhe Teatri DODONA. Ata japin shfaqje drejtpërdrejtë çdo javë. Ka 21 aktorë të njohur nga Kosova të punësuar. Ata janë të vendosur në zemër të Prishtinës. Teatri Kombëtar është i vendosur në mes, në qendër të qytetit, pranë ndërtesës kryesore të qeverisë. Teatri ODA është i vendosur në Ndërtesën e Qendrës Rinore dhe Teatri Dodona është i vendosur në qarkun Vellusha, e cila është afër sheshit Ibrahim Rugova.
Teatri kombëtar i Kosovës
(42.662°N, 21.163°W)
Historia e teatrit
parapamje|Teatri Kombëtar i Kosovës Teatri Kombëtar i Kosovës është themeluar në tetor të vitit 1946, në Prizren. Ky ishte teatri i parë profesional në Kosovë pas Luftës së dytë Botërore. Fillimisht mori emrin "Teatri Popullor Rajonal" pastaj "Teatri Populloro Krahinor" deri në vitin 1999, kur për herë të fundit u ndryshua në "Teatri Kombëtar i Kosovës". Disa muaj pas themelimit, teatri u zhvendos në Prishtinë, kryeqytetin e Kosovës. Shfaqjet e para të teatrit ishin kryesisht të krijuara nga artistë amator dhe idealistë të talentuar dhe entuziast të ndihmuar nga artistë profesionistë të teatrove të tjera të ish-Jugosllavisë. Deri në vitin 1989 janë dhënë mbi 400 premiera me mbi 10000 rishfaqje në teatër, të cilat u ndoqën nga më shumë se 3.2 milion spektatorë. Repertori i këtij teatri është ndërtuar mbi tekstet e shumta të dramës kombëtare, globale dhe të ish-Jugosllavisë. Shfaqjet e këtij teatri, të cilat janë prezantuar në festivale të ndryshme me të karakterit kombëtar dhe ndërkombëtar në ish Jugosllavi, u vlerësuan shumë nga kritikët e kohës dhe u nderua me çmime të ndryshme artistike. Në vitin 1967, shfaqja "Erveheja" e Muharrem Qenës është nderuar me çmimin "Drama më e Mirë" në Festivalin e Jugosllav të Dramës "Sterijino Pozorje". Krahas shfaqjeve në gjuhën shqipe, ka pasur edhe shfaqje në gjuhën serbe, sidomos pas vitit 1981, kur teatri ishte nën ombrellën e rëndë të presionit politik nga regjimi komunist i Jugosllavisë. Në vitin 1990, regjimi rigoroz i Sllobodan Millosheviqit vendosi teatrin nën një administrim të dhunshëm duke dëbuar artistëve shqiptarë nga teatri dhe duke i vënë ato nën një kontroll totalitar. Gjatë kësaj periudhe, paralelisht një sistem i arsimit universitar u krijua kundër regjimit totalitar, shumë shkolla-shtëpi u hapën nga ansambli artistik, që tashmë ishin pjesë e këtij teatri të ansamblit profesional. Pas luftës në vitin 1999, kanë qenë të shumta shfaqjet kombëtare dhe ndërkombëtare në teatër. Teatri është i një karakteri kombëtar, që financohet nga Ministria e Kulturës,Rinisë dhe Sporteve të Republikës së Kosovës.
Çmime 1950-1979
Çmimin e parë profesional e mori Shani Pallaska në "Personi i dyshimtë" të Nushiq, në festivalin e parë profesional të teatrove në Serbi, të mbajtur në Beograd në vitin 1950.
Historia e teatrit
parapamje|Teatri ODA, në Prishtinë Teatri i pavarur ODA, në Prishtinë, Kosovë, u themelua në fund të vitit 2002 si një iniciativë artistike e aktorit Lirak Celaj dhe regjisorit Florent Mehmeti, por shkoj disa muaj deri në premierën e parë ("Monologjet e Vaginës" nga Eve Ensler). Në fillim Teatrin ODA nuk kishte një hapësirë të përhershme për aktivitetet e saj, madje edhe projekti i parë teatral i kësaj organizate, gjatë provave për premierën e parë nuk dihej vendi i shfaqjes. Kjo premierë u shfaq në një hapësirë të huazuar, e cila më vonë u transformua dhe u bë hapësira që ka shërbyer si një rezidencë e të këtij teatri për një dekadë. Fillimisht ndërtesa e teatrit ka qenë një klub bowling, më pas u shndërrua në një diskotekë dhe pastaj në një teatër të llojit të kutisë së zezë me përdorim fleksibil për shfaqje të ndryshme, i përshtatshëm për një gamë ngjarjesh nga më të voglat e më intime deri te ato për evente të mëdha.
Teatri Dodona
parapamje|Teatri Dodona në Prishtinë
Historia e teatrit
(42.664°N, 21.17°W)
Basseneville
Basseneville është një komunë në Francë. Basseneville bën pjesë në departamentin Calvados të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 261 banorë dhe sipërfaqe 10.59 km².
Tanjiro Kamado
Tanjiro Kamado (Japonisht: 竈門 炭治郎, Hepburn: Kamado Tanjirō) është protagonisti kryesor i Kimetsu no Yaiba. Ai është një vrasës i demonëve në Korpusin e Vrasësve të Demonëve, i cili u bashkua për të gjetur një ilaç për ta kthyer motrën e tij, Nezuko Kamado, përsëri në një njeri dhe për të gjuajtur dhe vrarë demonët në mënyrë që të mbronte të tjerët nga vuajtja e të njëjtit fat si ai.
Para se të bëhej vrasës i demonëve, e gjithë familja e tij u masakrua nga mbreti i demonëve, Muzan Kibutsuji, ndërsa motra e tij më e vogël, Nezuko, u shndërrua në një demon si rezultat.
Personaliteti
Tanjiro është shumë i sjellshëm nga natyra dhe është përshkruar nga të tjerët si me sy shumë të butë dhe një personazh të dhembshur. Ai shfaq një vendosmëri të madhe dhe nuk do të dorëzohet sapo të ketë një qëllim për të arritur; Shembulli më i mirë i kësaj është kërkimi i tij i pamëshirshëm për të gjetur një kurë për Nezukon. Edhe pse ai është relativisht i fortë në vetvete, Tanjiro nuk është kundër që t'u kërkojë të tjerëve ndihmë kur i nevojitet. Ai është shumë mbrojtës ndaj miqve dhe aq më tepër ndaj motrës së tij më të vogël. Megjithatë, megjithë natyrën e tij të sjellshme dhe të kuptueshme, Tanjiro ka një kufi në tolerancën e tij dhe ka një neveri për vrazhdësinë dhe frikacakën, pasi ai mërzitet lehtësisht nga ankimet e vazhdueshme të Zenitsu Agatsuma dhe zemërohet nga veprimet barbare të Inosuke Hashibira.
Nën guaskën mjaft të sjellshme dhe miqësore të Tanjiros, është një person me një zjarr në rritje të tërbimit dhe hakmarrjes brenda tyre. Kjo anë e tij del jashtë kur Tanjiro përballet fillimisht me Muzanin, gati për të nxjerrë shpatën dhe për ta sulmuar. Kur Muzan arratiset, Tanjiro çliron zhgënjimin e tij dhe deklaron se ai do të jetë ai që do të vrasë Muzanin. Në një ngjarje tjetër, kur vrasësit e demonëve u këputen qafa nga fijet e Demonit Nënë Merimanga, Tanjiro tregon zemërim të dukshëm që edhe Inosuke e ndjen. Kjo anë e Tanjiros është ilustruar plotësisht pas fjalimit të Muzanit ku ai e krahason veten me një fatkeqësi natyrore. Tanjiro i përgjigjet kësaj duke e quajtur Muzanin "një qenie që nuk duhet të ekzistojë". Në fytyrë apo të keqen e paarsyeshme. Tanjiro tregon një anë më të ftohtë dhe më të frikshme të tij, duke vepruar më dhunshëm ndaj kundërshtarëve të tij si rezultat.
Atributi më i dukshëm i Tanjiro është aftësia e tij për të empatizuar këdo, madje edhe demonët, gjë që shpesh e bën atë të hezitojë përpara se të japë goditjen përfundimtare. Tanjiro ka një ideologji unike në lidhje me demonët, duke besuar se ata që kanë kryer të këqija duhet të vriten pa mëshirë, por ata që pendohen për veprimet e tyre nuk duhet të nënçmohen pas vdekjes së tyre, duke treguar nuancë dhe pjekuri të madhe në të menduarit e Tanjiros, ndoshta të sjellë nga motra e tij. . Megjithatë, ndërsa Tanjiro fiton përvojë gjatë viteve të shërbimit të tij, ai bëhet më llogaritës dhe më i rreptë në vendimet e tij. Guximi i tij për të mbrojtur të dobëtit e detyron atë të përballet me armikun e tij me respekt dhe dinjitet, qoftë kundrejt njerëzve të mirë apo demonëve të këqij. Tanjiro është këmbëngulës për t'i shërbyer drejtësisë ndaj të keqes, me çdo mjet të nevojshëm, madje duke deklaruar se do të presë kokat e demonëve që kanë kryer krime të tmerrshme dhe duke u përballur me ta për mentalitetin e tyre çnjerëzor dhe veprat e tyre kriminale.
Si një demon, Tanjiro dukej se ishte i pamend, pasi shumica në fillim po ndjekin transformimin e tyre. Ai veproi si një bishë e egër, duke sulmuar këdo që i shihte pa asnjë hezitim. As miqtë dhe shokët e tij nuk ishin të sigurt. Një përjashtim ishte Nezuko, të cilën ai nuk pranoi ta dëmtonte edhe pasi shijoi gjakun e saj; një shenjë e mundshme që ai po luftonte transformimin e tij. Armiqësia e tij ndaj vrasësve të demonëve mund të ketë qenë gjithashtu për shkak se mendja e tij ishte prekur nga dëshira e Muzanit për të vrarë të gjithë Vrasësit e Demonëve.
Aftësitë
Që në fillim, Tanjiro u tregua se ishte një luftëtar i jashtëzakonshëm, me një aftësi të fortë natyrore për luftim, veçanërisht në mjeshtëri me shpatë. Tanjiro ishte prezantuar tashmë se kishte karakteristika mbinjerëzore, si shqisat e jashtëzakonshme, një sens të rritur nuhatjeje, vullnet të jashtëzakonshëm dhe intelekt të madh. Aftësitë e tij të fituara natyrshëm shkojnë aq larg sa e lejojnë atë të mposht dhe të kapë Giyu Tomioka, një nga Vrasësit më të fuqishëm të Demonëve. Vetëm pasi mësoi Frymëmarrjen e Ujit dhe mori Përzgjedhjen Përfundimtare, ai ishte në gjendje të rrëzonte me lehtësi shumë demonë të nivelit të ulët pa ndihmën e të tjerëve, madje edhe ata që zotëronin Artet e Demonisë së Gjakut dhe ishin më parë anëtarë të Dymbëdhjetë Kizuki. Ajo që është më mbresëlënëse për Tanjiro është ritmi i tij i paprecedentë i rritjes edhe në mes të betejës, diçka që tronditi Sekidon dhe e lejoi atë të luftonte demonët e Rangut të Lartë pasi u përball me anëtarët e Ranguar më të ulët disa muaj më parë. Forca e tij u rrit më tej pasi zgjoi Shenjën e tij të Vrasësit të Demonit dhe stërviti edhe më tej, Tanjiro ka dëshmuar të jetë në gjendje të përballet edhe me Rangat e Epërme si Akaza, me Giyu që pranohet se ishte i të njëjtit kalibër të Hashira. Pavarësisht se u helmua nga Muzan, Tanjiro ishte në gjendje të luftonte kundër Muzanit vetë, i cili sapo kishte mundur i vetëm të pesë Hashirat e mbetur së bashku me Zenitsu dhe Inosuke. Muzan shprehu ndjenjat e shqetësimit ndaj Tanjiros për shkak të ngjashmërive midis tij dhe Yoriichi, vrasës i demonëve dhe shpatar më i fortë që ka ekzistuar ndonjëherë, duke treguar fuqinë e tij të pamasë. Në fund të serialit, pavarësisht se nuk u bë vrasësi më i fortë i demonëve, nuk mund të mohohet fuqia dhe rritja e tij e jashtëzakonshme gjatë rrugëtimit të tij.
Tanjiro ka qenë gjithmonë një mjeshtër luftarak me shpatë, duke e nisur me aftësi duke rivalizuar Sabito, një nga studentët më të fortë të Sakonji Urokodaki dhe duke e kaluar atë në pak muaj. Pavarësisht se ishte i renditur në Mizunoto, aftësia e tij me shpatën ishte më e lartë se shumë nga të moshuarit e tij, madje deri në pikën e mposhtjes së dy anëtarëve të renditur më të ulët të Dymbëdhjetë Kizuki. Përmirësimi i tij në aftësinë e shpatës është gjithashtu i jashtëzakonshëm, i treguar kur ai mund të përballej me demonët e Rangut të Lartë muaj pas rikuperimit nga lëndimet dhe pa përvojë në luftimin e armiqve të atij kalibri në të kaluarën. Mitsuri Kanroji madje komentoi se realizimi i një suksesi të tillë ishte i barabartë me stërvitje të ashpër për 4 vjet. Me stërvitje intensive në fshatin Swordsmith, aftësitë e tij me tehun mund të përputheshin me atë të Hashira, zotëruesit më të fuqishëm të shpatës në tërësinë e Trupave të Vrasësve Demonë. Ai më vonë mundi të shkonte te këmbët e këmbëve me Muzanin, duke treguar aftësitë e tij të jashtëzakonshme në teh, duke e bërë kështu ndoshta një nga shpatarët më të fortë të brezit aktual.
Nuhatja
Tanjiro posedon një ndjenjë të rritur të nuhatjes në kufi me territorin e mbinatyrshëm. Edhe para se të bëhej Vrasës i Demonëve, Tanjiro njihej në një fshat si djali që ka një shqisë nuhatjeje jashtëzakonisht të fortë. Ai është në gjendje të marrë edhe aromat më delikate dhe të gjurmojë vendndodhjen e tyre me saktësi të tmerrshme në distanca të gjata. Është mjaft e fortë që ai të nuhasë 'fijen e hapjes', një pauzë të lehtë në lëvizjen e armikut që i lejon atij një hapje në të cilën të godasë. Kur stërvitet me Yoriichi Type Zero, shqisa e nuhatjes së Tanjiro evoluoi më tej për të qenë në gjendje të parashikonte lëvizjet, veprimet dhe synimet e të tjerëve në të ardhmen thjesht përmes aromës, madje edhe të gjërave jo të gjalla si vetë Yoriichi Type Zero. Tanjiro vuri në dukje se aroma e së ardhmes ishte e ndryshme dhe shumë më e shpejtë në krahasim me erën e 'fijes së hapjes', duke i dhënë atij reflekse dhe lëvizje të krahasueshme me një Hashira dhe duke i lejuar të shkojë nga këmbët në këmbë me klonet e Hantengu që herët.
Demon
Tanjiro më vonë shndërrohet në një demon nga Muzan Kibutsuji si përpjekja e tij e fundit për të jetuar edhe pasi u vra nga Trupat e Vrasësve të Demonëve; Muzan shpresonte të kalonte ndjenjat dhe aftësitë e tij te Tanjiro, duke e konsideruar atë të aftë për të përmbushur trashëgiminë e tij dhe për t'u bërë Mbreti i Demonëve. Edhe pse Tanjiro kthehet shpejt në një njeri nëpërmjet drogës humanizuese të Tamayo, fuqia që ai demonstroi gjatë kësaj kohe të shkurtër si një demon dukej se ishte të paktën niveli i forcës midis demonëve të Rangut të Poshtëm dhe të Lartë.
Më vonë u tha nga Yushiro se, për sa i përket potencialit biologjik, potenciali i Tanjiros për të evoluar si demon ishte shumë më i lartë se ai i motrës së tij, e cila ishte demoni i parë që zhvilloi një rezistencë ndaj dritës së diellit, madje edhe ai i Muzanit, i pari dhe paraardhësi i të gjithë demonët, duke nënkuptuar se, nëse Tanjiro asimilonte vullnetarisht gjakun e Muzanit, ai do të bëhej një qenie më e fortë se vetë Mbreti Demon, dhe ndoshta Yoriichi Tsugikuni si rezultat.
Qarku Rouen
Qarku Rouen është një qark në Francë.
Çmenduria
Çmenduria, dhe marrëzia janë sjellje të kryera nga disa modele jonormale mendore ose të sjelljes. Çmenduria mund të shfaqet si shkelje e normave shoqërore, duke përfshirë një person ose persona që bëhen rrezik për veten ose për njerëzit e tjerë. Konceptualisht, çmenduria mendore shoqërohet gjithashtu me fenomenin biologjik të ngjitjes (që sëmundja mendore është infektive) si në rastin e vetëvrasjeve të kopjuara. Në përdorimin bashkëkohor, termi çmenduri është një term joformal, joshkencor që tregon "paqëndrueshmëri mendore"; pra, termi mbrojtje nga çmenduria është përkufizimi ligjor i paqëndrueshmërisë mendore. Në mjekësi, termi i përgjithshëm psikozë përdoret për të përfshirë praninë e deluzioneve dhe/ose halucinacioneve tek një pacient; dhe semundja psikiatrike eshte "psikopatologji", jo cmenduri mendore.
Një përdorim më informal i termit çmenduri është të tregojë diçka ose dikë që konsiderohet shumë unik, pasionant ose ekstrem, duke përfshirë në një kuptim pozitiv. Termi mund të përdoret gjithashtu si një përpjekje për të diskredituar ose kritikuar ide, besime, parime, dëshira, ndjenja personale, qëndrime ose përkrahës të tyre, si për shembull në politikë dhe fe.
Vështrime dhe trajtime përgjatë historisë
Çmenduria, fjala jo-ligjore për çmenduri, është njohur gjatë historisë në çdo shoqëri të njohur. Disa kultura tradicionale janë kthyer te mjekët e shtrigave ose shamanët për të aplikuar magjinë, përzierjet bimore ose mjekësinë popullore për të çliruar personat e çmendur nga shpirtrat e këqij ose sjelljet e çuditshme, për shembull. Arkeologët kanë zbuluar kafka (të paktën 7000 vjet të vjetra) që kanë vrima të vogla dhe të rrumbullakëta të hapura në to duke përdorur mjete stralli. Është hamendësuar se subjektet mund të jetë menduar se ishin pushtuar nga shpirtrat që vrimat do të lejonin të iknin. Hulumtimet më të fundit mbi praktikën historike të trepanimit mbështesin hipotezën se kjo procedurë ishte me natyrë mjekësore dhe synohej si një mjet për trajtimin e traumës kraniale.
Floing
Floing është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Floing ka një popullsi prej 2483 banorë dhe sipërfaqe 7.43 km², me një dendësi prej 334 banor/km².
Rrënojat e fshatit Kamenicë
Rrenojat e Fshatit Kamenicë është një monument i trashëgimisë kulturore në Palavli, rrethi i Delvinës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "URDHËRESË. Datë . 08.01.1977".
Huittinen
Huittinen (Huittisten kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Satakunta.
Syri i Horusit
Syri i Horusit është një simbol i lashtë egjiptian i mbrojtjes, pushtetit mbretëror dhe shëndetit të mirë. Syri është personifikuar në perëndeshën Wadjet (shkruar edhe si Wedjat, ose "Udjat", Uadjet, Wedjoyet, Edjo ose Uto ). Ai është i njohur edhe si Syri i Ra. Emri Wadjet rrjedh nga "wadj" që do të thotë "të gjelbërta", pra "i gjelbërti", dhe ishte i njohur për grekët dhe romakët si "uraeus" nga egjiptianët "iaret" do të thotë "i ngrituri" nga imazhin e gjarpri helmues që ngrihet në mbrojtje. Wadjet ishte një nga hyjnitë Egjiptiane më të hershme të cilët më vonë u lidhën me perëndesha të tjera si Bast, Sekhmet, Mut dhe Hathor. Hajmalitë funerale janë bërë shpesh në formën e Syrit të Horusit.
Horusi
Horus ishte zot qielli i lashtë Egjiptian i cili është përshkruar zakonisht si një skifter, ka shumë të ngjarë një Lanner ose skifter Peregrine. Syri i tij i djathtë lidhej me zotin e diellit, Ra. Simboli i Syrit përfaqëson shenjën rreth syrit të skifter, duke përfshirë edhe "lotin". Shenja ndojëherë gjendet më poshtë syrit. Imazhi pasqyrë, ose syri i majtë, ndonjëherë përfaqëson hënën dhe perëndinë Djehuti (Thoth).
Matematika
Pjesë të ndryshme të Syrit të Horusit ishin menduar për t'u përdorur nga Egjiptianët e lashtë për të përfaqësuar ndarjen nga gjashtë fuqitë e para të dy:
Procesi i Prizrenit
Procesi i Prizrenit ishte një proces gjyqësor me ndikime politike i zhilluar ndaj disa personaliteteve të dyshuara shqiptare që supozohej se do të mund të kryenin aktivitete subversive në territorin e Kosovës (atëherë një rajon autonom brenda Jugosllavisë).
Vështrim
Në këtë gjyq, gjithsej nëntë persona të arrestuar më parë nga sigurimi i shtetit u dënuan në vitin 1956, duke përfshirë një anëtar me ndikim të Partisë Komuniste dhe në të njëjtën kohë redaktorin e së përditshmes shqiptare të Kosovës Rilindja, Nijazi Maloku. Pjesa tjetër e grupit ishin fshatarë analfabetë. Ata u akuzuan dhe u dënuan për spiunazh; pasi që konsideroheshin nga komunistët jugosllavë si agjentë të hedhur nga Shqipëria dhe nga SHBA në territorin jugosllav. Pas rënies së Rankoviqit, gjykimi u shpall i paligjshëm dhe të dënuarit u liruan dhe u kompensuan në fund të viteve 1967-1968. Kjo ndodhi, ndër të tjera, edhe pas ndërhyrjes së politikanëve shqiptarë të Kosovës në elitën e pushtetit jugosllav, përfshirë Josip Broz Tito. Vetë Tito tha për gjyqin se u përdorën praktikat e Kolçakovëve nga koha e Luftës Civile Ruse.
Ndërsa popullata shqiptare e Kosovës e konsideronte këtë proces si një nga shembujt kryesorë të brutalitetit të regjimit jugosllav dhe administrimit të tij të Kosovës në vitet 1950 dhe 1960, popullata serbe pak a shumë u identifikua me versionin origjinal, d.m.th. spiunë vërtet të rrezikshëm që u mbollën në territorin RSFJ nga Shqipëria.
Rrënojat e kishës së Kamenicës
Rrenojat e Kishës së Kamenicës është një monument i trashëgimisë kulturore në Palavli, rrethi i Delvinës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr.68/7. Datë . 30.05.1970".
Tejdrine
është një fshat në Njësinë administrative Ujmisht në rrethin e Kukësit të Shqipërisë.
Sarma me lakër të bardhë
parapamje|240px|[[Sarma me lakër boshnjakë i mbushur me oriz me domate dhe salcë viçi]] Sarma me lakër të bardhë është një pjatë e përbërë nga gjethe lakre të gatuara të mbështjella me një shumëllojshmëri mbushjesh.
Është e zakonshme për kuzhinat e Ballkanike, Evropës Qendrore, Veriore dhe Lindore, Turqisë, Armenisë, Azerbajxhanit, Gjeorgjisë dhe Iranit, si dhe Azisë Perëndimore dhe Kinës Veriore. Mbushjet e mishit janë tradicionale në Evropë, dhe përfshijnë mish të lopës, deles ose derrit të kalitur me hudhër, qepë dhe erëza. Kokrra të tilla si orizi dhe elbi, kërpudhat dhe perimet shpesh përfshihen gjithashtu. Gjethet e lakrës së fermentuar përdoren për mbështjellës, veçanërisht në Evropën juglindore. Në Azi, mund të përdoren gjithashtu ushqim deti, tofu dhe kërpudha shiitake. Lakra kineze shpesh përdoret si mbështjellës.
Gjethet e lakrës janë të mbushura, të cilat më pas piqen, ziejnë, ose zihen në avull në një tenxhere të mbuluar dhe zakonisht hahen të ngrohta, të shoqëruara shpesh me një salcë. Salca ndryshon gjerësisht nga kuzhina. Në Suedi dhe nganjëherë në Finlandë, lakra e mbushur shërbehet me reçel belushi, e cila është edhe e ëmbël, edhe e butë. Në Evropën Lindore, salcat domatesh ose salcë kosi të thjeshtë janë tipike. Në Liban, lakra është e mbushur me oriz dhe mish të grirë dhe mbështjellë vetëm në madhësinë e një cigareje. Zakonisht shërbehet me një pjatë anësore me kos dhe një lloj vaj limoni vinaigrette dhe ulliri të kalitur me hudhër dhe nenexhik të tharë.
Hisham ibn el As
thumb|240px|Xhamia Hisham ibn el As në [[Bengazi|Bengaz]] Hisham ibn el As ibn Wa'il el Sahmi (Arabisht: هشام بن العاص بن وائل السهمي) është djali i El As ibn Wa'il dhe vëllai i Amr ibn el-As. Ai u konvertua në Islam para hixhretit, por nuk dihet se në cilin vit u bë myslimanë. Hishami tentoi të migroj në Medine së bashku me Omerin, por familja e tij i'a prishën planet. Më vonë ai migroi në Medine me Ajashin.
Ai u vra në Betejën e Jarmukit në vitin e 13-të pas hixhretit.
Nata
thumb|[[Delta e Nilit|Delta e Lumit Nil gjatë natës]] Nata ose koha e natës është periudha kohore mes perëndimit të diellit dhe lindjes së diellit, kur dielli është nën horizont.
Kjo ndodh pas muzgëtirës. E kundërta e natës është dita (periudha me dritë e ditës). Koha e fillimit dhe mbarimit të natës ndryshon në bazë të faktorëve si stinët, gjerësia gjeografike, gjatësia gjeografike dhe zona kohore.
Manre
Manre është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Manre ka një popullsi prej 88 banorë dhe sipërfaqe 18.5 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Bassens, Gironde
Bassens është një komunë në Francë. Bassens bën pjesë në departamentin Gironde të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 6618 banorë dhe sipërfaqe 10.27 km².
Hiittinen
Hiittinen (Hiittisten kunta Hitis kommun), është një ish komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Turku dhe Pori, dhe është pjesë e rajonit Finlanda Jugperëndimore.
Qarku Nevers
Qarku Nevers është një qark në Francë.
Albina Grčić
Albina Grčić (lindur më 6 shkurt 1999), e njohur profesionalisht nga mononimi Albina, është një këngëtare kroate. Ajo filloi karrierën e saj pasi mori pjesë në sezonin tretë të The Voice Hrvatska ku përfundoi e treta. Ajo do ta përfaqësojë Kroacinë në Festivalin Evropian të Këngës 2021 në Roterdam.
Karriera
Menjëherë pasi doli e treta në The Voice, Grčić nënshkroi një marrëveshje rekordi me Universal Music Croatia. Më 16 tetor 2020, kënga e saj debutuese, "Imuna na strah", u publikua. Në dhjetor 2020, Grčić u shpall si një nga 14 finalistët për Dora 2021, konkursin kombëtar në Kroaci për të zgjedhur hyrjen e vendit në Festivalin Evropian të Këngës 2021. Ajo interpretoi këngën "Tick-Tock", e cila u shkrua nga Branimir Mihaljević, Max Cinnamon dhe Tihana Buklijaš Bakić. Në Dora 2021 ajo fitoi jurinë dhe televotën me një total prej 198 pikësh dhe është vendosur ta përfaqësojë Kroacinë në Festivalin Evropian të Këngës 2021.
Shaban Ukshini
Shaban Rexhep Ukshini Kom. Terri i lindur me 10.11.1969 – 14.05.2001 Z.O.Preshevës Brigada 113.
Shabani ishte një ndër themeluesit e parë të UÇPMB-së ishte aktiv edhe gjat përgaditjeve për luftë, mori pjesë edhe në sigurimin e armatimit dhe strehimit të tijë në luftën e UÇPMB-së mori pjesë që nga fillimi ishte pjesëmarrës i shumë betejave të Shoshajës, Bukocit, Rahovicës. Si komandant udhëhoqi në pikën e Bukocit batalionin e II-të Brigadës 113 Ibrahim Fejzullahu udhëhoqi edhe betejën e fundit të Rahovicës të 12 majit 2001.
Ra heroikisht me 14 maj 2001 së bashku me Kom. Delta, Kasriot Arifi dhe Sami Ukshinin. .
Publicistikë e zgjedhur
Publicistikë e zgjedhur eshte titull i librit te  autorit Prof.As. Dr. Zef Gjeta i shtepise botuese Enja
Të dhëna
Permbledhje artikujsh te publikuara ne shtypin periodik apo rajonal te botuar nga shtepia botuese Enja me Tirane Janar 2017 me ISBN 978-9928-218-18-8. Libri eshte botuar ne 500 kopje dhe ka 284 faqe. Ne kopertinen e mbrashme ka edhe nje jeteshkrim te zotit Gjeta dhe nje mundesi kontakti.
Tematikat kryesore
Turizmi, kultura, zhvillime ekonomike, ekonomia e tregut.
Vlera
Autori ruan nje stil te zhdervjellet dhe mjaft te sakte ne terminologji shkencore. Dallohet nje fjalor i pasur mbarekombetar dhe nje njohje e mire e terminologjive ne disa gjuhe perendimore. Autori njeh mire edhe mendësine dhe dhe shpirtin popullor  dhe  e ngre ate  ne nivelet e dokumentimit shkencor te urtesise popullor si ne rastin e fjaleve te urta nga Dukagjini Gjeresia e tematikes, shumellojshmeria e problemeve dhe gjuha sa fine aq edhe e qarte dhe e kuptueshme e ben kete vellim nje shkolle te mire te publicistikes moderne studimore shqiptare.
Rrënojat e kishës së Shën Mehillit, Kostar
Rrenojat e Kishes së Shen Mehillit, Kostar është një monument i trashëgimisë kulturore në Kostar, rrethi i Delvinës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër " 346 21.11.2014".
Sami Ukshini
Sami Nevzad Ukshini i lindur me 23.12.1978 – 14.05.2001 Z.O e Preshevës Brigada 113
Sami Ukshini ishte luftëtarë në brigadën 113 Ibrahim Fejzullahu mori pjesë në shumë beteja të luftës si në Shoshajë, Caravajkë, Bukoc dhe në Rahovicë ishte në njëisitin për intervenim të shpejtë në kuadër të Z.O. të Preshevës dhe si polic ushtarak.s.
Matetika
Matetika është shkenca e të mësuarit. Termi u krijua nga John Amos Comenius (1592–1670) në veprën e tij Spicilegium didacticum, botuar në 1680. Ai e kuptonte matetikën si të kundërtën e didaktikës, shkencës së mësimdhënies. Matetika merr në konsideratë dhe përdor gjetjet me interes aktual nga psikologjia pedagogjike, neurofiziologjia dhe teknologjia e informacionit.
Revista e Matetikës
Në vitin 1962, Fondacioni i Matetikës i Universitetit të Alabamës filloi botimin e revistës The Journal of Mathetics. Megjithatë, gjithësej vetëm dy numra u shtypën, i pari në janar dhe i dyti në prill.
Matetika në letërsi
Seymour Papert, matematikan, edukator dhe autor i MIT, shpjegon arsyetimin pas termit matetikë në Kapitullin 5 (Një fjalë për të mësuar) të librit të tij, Makina e Fëmijëve. Origjina e fjalës, sipas Papert, nuk është nga " matematika ", por nga greqishtja, mathēmatikos, që do të thotë "i prirur për të mësuar". Ai mendon se kjo fjalë (ose një e ngjashme me të) duhet të bëhet po aq pjesë e fjalorit për edukimin sa është fjala pedagogji ose dizajn mësimor.
Libri i Papert i vitit 1980, Stuhitë e mendjes : Fëmijët, kompjuterët dhe idetë e fuqishme, diskuton qasjen matetike ndaj të mësuarit. Duke përdorur një qasje matetike, Papert mendon se të mësuarit e pavarur dhe të menduarit krijues po inkurajohen. Qasja matetike mund të përmblidhet si "të mësuarit duke bërë". Shumë përkrahës të qasjes matetike mendojnë se mënyra më e mirë, dhe ndoshta e vetmja, për të mësuar është vetë-zbulimi.
Friedrich Wilhelm Joseph Schelling
Friedrich Wilhelm Joseph Schelling (   27 janar 1775 – 20 gusht 1854), më vonë (pas 1812) von Schelling, ishte një filozof gjerman. Historitë standarde të filozofisë e bëjnë atë pikën e mesme në zhvillimin e idealizmit gjerman, duke e vendosur atë midis Johann Gottlieb Fichte, mentorit të tij në vitet e tij të hershme, dhe Georg Wilhelm Friedrich Hegel, shokut të dhomës së tij të dikurshme në universitet, mikut të hershëm dhe rivalit të mëvonshëm. Interpretimi i filozofisë së Schelling-it konsiderohet i vështirë për shkak të natyrës së saj në zhvillim.
Mendimi i Schelling kryesisht është lënë pas dore, veçanërisht në botën anglishtfolëse. Një faktor i rëndësishëm në këtë ishte epërsia e Hegelit, veprat e pjekura të të cilit e portretizojnë Shellingun si një fusnotë të thjeshtë në zhvillimin e idealizmit. Naturphilosophie e Schelling gjithashtu është sulmuar nga shkencëtarët për tendencën e saj për të analoguar dhe mungesën e orientimit empirik. Megjithatë, disa filozofë të mëvonshëm kanë treguar interes për të rishqyrtuar veprën e Shellingut.
Fëmijëria
Schelling lindi në qytetin Leonberg në Dukatin e Württemberg (tani Baden-Württemberg ), djali i Joseph Friedrich Schelling dhe Gottliebin Marie. Ai ndoqi shkollën monastike në Bebenhausen, afër Tübingen, ku babai i tij ishte kapelan dhe një profesor orientalist. Nga 1783 deri në 1784 Schelling ndoqi një shkollë latine në Nürtingen dhe njihte Friedrich Hölderlin, i cili ishte pesë vjet më i madh se ai. Më 18 tetor 1790, në moshën 15-vjeçare, atij iu dha leja për t'u regjistruar në Tübinger Stift (seminari i Kishës Ungjillore-Luterane në Württemberg ), pavarësisht se nuk kishte arritur ende moshën normale të regjistrimit 20 vjeç. Në Stift, ai ndau një dhomë me Hegelin si dhe me Hölderlin, dhe të tre u bënë miq të mirë.
Në vitin 1797, ndërsa ushtronte mësim për dy të rinj të një familjeje aristokratike, ai vizitoi Lajpcigun si përcjellës të tyre dhe pati një shans për të ndjekur leksionet në Universitetin e Lajpcigut, ku ishte i magjepsur nga studimet fizike bashkëkohore, duke përfshirë kiminë dhe biologjinë. Ai gjithashtu vizitoi Dresdenin, ku pa koleksionet e Zgjedhësit të Saksonisë, të cilave ai iu referua më vonë në mendimin e tij për artin. Në një nivel personal, kjo vizitë në Dresden prej gjashtë javësh nga gushti 1797 pa Schelling të takonte vëllezërit August Wilhelm Schlegel dhe Karl Friedrich Schlegel dhe gruan e tij të ardhshme Caroline (atëherë e martuar me August Wilhelm) dhe Novalis.
Periudha e Jenës
Pas dy vitesh kujdestarie, në tetor 1798, në moshën 23 vjeçare, Schelling u thirr në Universitetin e Jenës si një profesor i jashtëzakonshëm (dmth., i papaguar) i filozofisë. Koha e tij në Jena (1798-1803) e vendosi Shellingun në qendër të fermentimit intelektual të romantizmit. Ai ishte në marrëdhënie të ngushta me Johann Wolfgang von Goethe, i cili vlerësoi cilësinë poetike të Naturphilosophie, duke lexuar Von der Weltseele. Si kryeministër i Dukatit të Sakse-Vejmarit, Gëte e ftoi Shellingun në Jena. Nga ana tjetër, Schelling nuk ishte dashamirës ndaj idealizmit etik që gjallëroi veprën e Friedrich Schiller -it, shtyllës tjetër të klasicizmit të Vajmarit. Më vonë, në Vorlesung über die Philosophie der Kunst të Schelling-ut ( Leksion mbi Filozofinë e Artit, 1802/03), teoria e Shilerit mbi sublimen u rishikua nga afër.
Në Jena, Schelling ishte në marrëdhënie të mira me Fichte në fillim, por konceptet e tyre të ndryshme, në veçanti për natyrën, çuan në divergjencë në rritje. Fichte e këshilloi atë të përqendrohej në filozofinë transcendentale: në mënyrë të veçantë, vetë Wissenschaftlehre e Fichte. Por Schelling, i cili po bëhej udhëheqësi i njohur i shkollës romantike, e hodhi poshtë mendimin e Fichte si të ftohtë dhe abstrakt.
Bela
është një fshat në Njësinë administrative Zapod në rrethin e Kukësit të Shqipërisë.
Friedrich Wilhelm Joseph Schelling
Periudha e Jenës
Schelling ishte veçanërisht i afërt me August Wilhelm Schlegel dhe gruan e tij, Caroline. Një martesë midis Schelling dhe vajzës së vogël të Caroline, Auguste Böhmer, u mendua nga të dy. Auguste vdiq nga dizenteria në 1800, duke bërë që shumë njerëz të fajësojnë Schelling, i cili kishte mbikëqyrur trajtimin e saj. Robert Richards, megjithatë, argumenton në librin e tij " Koncepti romantik i jetës" se ndërhyrjet e Schelling ishin me shumë mundësi të parëndësishme, pasi mjekët e thirrur në vendngjarje siguruan të gjithë të përfshirë se sëmundja e Augustit ishte pashmangshmërisht fatale. Vdekja e Auguste i afroi Schelling dhe Caroline. Schlegel ishte transferuar në Berlin dhe me ndihmën e Gëtes u bë një divorc. Koha e Schelling në Jena mori fund dhe më 2 qershor 1803 ai dhe Caroline u martuan larg Jena. Ceremonia e martesës së tyre ishte rasti i fundit që Schelling takoi shokun e tij të shkollës, poetin Friedrich Hölderlin, i cili ishte tashmë i sëmurë mendor në atë kohë.
Në periudhën e tij Jena, Schelling pati përsëri një marrëdhënie më të ngushtë me Hegelin. Me ndihmën e Shellingut, Hegeli u bë një lektor privat ( Privatdozent ) në Universitetin e Jena-s. Hegeli shkroi një libër të titulluar Differenz des Fichte'schen und Schelling'schen Systems der Philosophie ( Dallimi midis Sistemeve të Filozofisë së Fichte dhe Schelling, 1801) dhe mbështeti pozicionin e Schelling kundër paraardhësve të tij idealistë, Fichte dhe Karl Leonhard Reinhold. Duke filluar nga janari 1802, Hegel dhe Schelling botuan Kritisches Journal der Philosophie ( Revista Kritike e Filozofisë ) si bashkëredaktorë, duke botuar letra mbi filozofinë e natyrës, por Schelling ishte shumë i zënë për të qëndruar i përfshirë me redaktimin dhe revista ishte kryesisht e Hegelit. botim, duke përkrahur një mendim të ndryshëm nga ai i Shellingut. Revista pushoi së botimi në pranverën e 1803 kur Schelling u zhvendos nga Jena në Würzburg.
Lëvizja në Würzburg dhe konfliktet personale
Pas Jenës, Schelling shkoi në Bamberg për një kohë, për të studiuar mjekësinë Brunoniane (teoria e John Brown ) me dhe Andreas Röschlaub. Nga shtatori 1803 deri në prill 1806 Schelling ishte profesor në Universitetin e ri të Würzburgut. Kjo periudhë u shënua nga një fluks i konsiderueshëm në pikëpamjet e tij dhe nga një shkelje përfundimtare me Fichte dhe Hegel.
Në Würzburg, një qytet katolik konservator, Schelling gjeti shumë armiq mes kolegëve të tij dhe në qeveri. Më pas u transferua në Mynih në 1806, ku gjeti një pozicion si zyrtar shtetëror, fillimisht si bashkëpunëtor i Akademisë Bavareze të Shkencave dhe Shkencave Humane dhe sekretar i Akademisë Mbretërore të Arteve të Bukura, më pas si sekretar i Philosophische Klasse (seksioni filozofik). të Akademisë së Shkencave. 1806 ishte gjithashtu viti kur Schelling botoi një libër në të cilin ai kritikoi hapur Fichte me emër. Në 1807 Schelling mori dorëshkrimin e Hegelit Phaenomenologie des Geistes ( Fenomenologjia e Shpirtit ose Mendjes ), të cilën Hegeli ia kishte dërguar atij, duke i kërkuar Shellingut të shkruante parathënien. I befasuar kur gjeti vërejtje kritike të drejtuara ndaj teorisë së tij filozofike, Schelling shkroi përsëri, duke i kërkuar Hegelit të sqaronte nëse ai kishte ndërmend të tallte ndjekësit e Shellingut, të cilëve u mungonte një kuptim i vërtetë i mendimit të tij, apo vetë Shellingut. Hegeli nuk u përgjigj kurrë. Në të njëjtin vit, Schelling mbajti një fjalim për marrëdhëniet midis arteve pamore dhe natyrës në Akademinë e Arteve të Bukura; Hegeli i shkroi një kritikë të ashpër njërit prej miqve të tij. Pas kësaj ata kritikuan njëri-tjetrin në salla leksionesh dhe në libra publikisht deri në fund të jetës së tyre.
Periudha e Mynihut
Pa dhënë dorëheqje nga pozita e tij zyrtare në Mynih, ai ligjëroi për një kohë të shkurtër në Shtutgart (Stuttgarter Privatvorlesungen [Stuttgart ligjërata private], 1810), dhe shtatë vjet në Universiteti I Erlangenit (1820–1827). Në 1809 Karoline vdiq, pak para se të publikonte Freiheitsschrift (Ese për Lirinë) libri i fundit i botuar gjatë jetës së tij. Tre vjet më vonë, Schelling u martua me një nga miket e saj më të ngushta, Pauline Gotter, tek e cila gjeti një shok besnik.
Gjatë qëndrimit të gjatë në Mynih (1806–1841) veprimtaria letrare e Shellingut u ndal gradualisht. Është e mundur që ishte forca dhe ndikimi mbizotërues i sistemit hegelian që e kufizoi Shellingun, sepse vetëm në vitin 1834, pas vdekjes së Hegelit, në një parathënie të një përkthimi nga Hubert Beckers të një vepre të Victor Cousin, ai i dha shprehje publike antagonizmit në të cilin qëndronte ndaj konceptit hegelian dhe të tij të mëparshëm të filozofisë. Antagonizmi sigurisht nuk ishte i ri; leksionet e Erlangenit të vitit 1822 mbi historinë e filozofisë shprehën të njëjtën gjë në mënyrë të theksuar, dhe Schelling kishte filluar tashmë trajtimin e mitologjisë dhe fesë, të cilat, sipas tij, përbënin plotësuesit e vërtetë pozitivë ndaj negativit të filozofisë logjike ose spekulative.
Periudha e Berlinit
Vëmendja e publikut u tërhoq fuqishëm nga aludimet e një sistemi të ri i cili premtonte diçka më pozitive, veçanërisht në trajtimin e fesë, sesa rezultatet e dukshme të mësimeve të Hegelit. Shfaqja e shkrimeve kritike nga David Friedrich Strauss, Ludwig Feuerbach dhe Bruno Bauer, dhe shpërbërja në vetë shkollën hegeliane, shprehën një tjetërsim në rritje nga filozofia dominuese e atëhershme. Në Berlin, selinë e Hegelianëve, kjo gjeti shprehje në përpjekjet për të marrë zyrtarisht nga Schelling një trajtim të sistemit të ri që ai kuptohej se kishte në rezervë. Realizimi i saj ndodhi deri në vitin 1841, kur emërimi i Schelling si këshilltar i fshehtë prusian dhe anëtar i Akademisë së Berlinit, i dha atij të drejtën, një të drejtë që iu kërkua ta ushtronte, për të mbajtur leksione në universitet. Ndër të pranishmit në leksionet e tij ishin Søren Kierkegaard (i cili tha se Schelling fliste "marrëzi të padurueshme" dhe u ankua se nuk i mbyllte leksionet e tij në kohë), Mikhail Bakunin (i cili i quajti ato "interesante, por mjaft të parëndësishme. "), Jacob Burckhardt, Alexander von Humboldt (i cili nuk e pranoi kurrë filozofinë natyrore të Schelling), historiani i ardhshëm i kishës Philip Schaff dhe Friedrich Engels (i cili, si partizan i Hegelit, mori pjesë në " mbroje varrin e njeriut të madh nga abuzimi”).  Leksioni hapës i kursit të tij u ndoq nga një audiencë e madhe dhe vlerësuese. Armiqësia e armikut të tij të vjetër, HEG Paulus, e mprehur nga suksesi i Shellingut, çoi në botimin e fshehtë të një raporti fjalë për fjalë të leksioneve mbi filozofinë e zbulesës. Schelling nuk pati sukses në marrjen e dënimit ligjor dhe shtypjes së kësaj piraterie dhe ai ndaloi dhënien e leksioneve publike në 1845.
Teodor Muzaka (kthjellim)
Emri Teodor Muzaka mund t'i referohet personave të mëposhtëm:
Komnen Arianiti
Komnen Arianiti ose Komin Shpata (përmendet në vitet 1392-1407) ishte një fisnik arbër i familjes Arianiti, zotërimet e të cilit shtriheshin në Shqipërinë e sotme Qendrore rreth e rrotull Durrësit. Biri i tij, Gjergj Arianiti u bë një udhëheqës të shquar i luftërave arbro-osmane.