cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Folkloristika
Folkloristika e njohur herë pas here edhe me emrin studimet folklorike paraqet një fushë akademike e cila merret me studimin e traditave ose studimet e jetës popullore në një vend të caktuar. Folkloristika është disiplinë formale akademike e dedikuar për studimin e folklorit. Ajo paraqet një grup disiplinash shkencore që lidhen në mënyrë interdisciplinare me folklorin si subjekt i hulumtimit, në kuptimin e ngushtë shkencor rreth formave verbale të folklorit. Studimet folklorike përfshijnë literaturën folklorike (shkenca mbi letërsinë) muzikën folklorike (etnomuzikologjinë), valle folklorike (etnokorreologji), teatër folklorik (etnoteatrologji), arti folklorik (historia e artit) si dhe zakonet dhe ritualet popullore (etnologjinë). Ky term, së bashku me sinonimet e tij, filloi të përdoret në vitet 1950 për të dalluar studimin akademik të kulturës tradicionale nga vetë artefaktet e folklorit. Ai u krijua si një fushë e veçantë disiplinare, në Evropë dhe në Amerikën e Veriut, duke qenë në koordinim me shprehjen gjermane volkskunde, shprehjen norvegjeze folkermimne, dhe shprehjen suedeze folkminnen.
Jacque Fresco
Jeta personale dhe familja
Fresco u lind nga emigrantë nga Lindja e Mesme, Isaac dhe Lena Fresco. Babai i tij lindi në vitin 1880 dhe rreth vitit 1905 emigroi nga Stambolli në New York, ku punoi si kopshtar. Ai vdiq në vitin 1963. Nëna e Freskos lindi në 1887 në Jeruzalem dhe gjithashtu migroi në New York rreth vitit 1904. Ajo vdiq në 1988. Fresco kishte një motër, Freda dhe një vëlla, David.
Fresco pati dy martesa kur jetoi në Los Angeles dhe kreu martesën e tij të dytë gjatë dy viteve të tij të parë në Miami. Ai u divorcua nga gruaja e tij e dytë në 1957-ën dhe mbeti i pamartuar pas kësaj. Gruaja e tij e dytë, Patricia, lindi një djalë, Richard, në vitin 1953 dhe një vajzë, Bambi, në 1956. Richard ishte një ushtarak dhe vdiq në 1976. Bambi vdiq nga kanceri në 2010.
Njerëzit më të vjetër në Kosovë
parapamje|Flamuri i [[Republika e Kosovës|Republikës së Kosovës]] Kjo është lista e personave më të vjetër që kanë jetuar apo jetojnë në territorin e Republikës së Kosovës dhe që kanë mbushur të paktën 106 vjeç.
Jacque Fresco
Jeta personale dhe familja
Fresco vdiq në 18 Maj 2017 në gjumë, në shtëpinë e tij në Sebring, Florida, nga ndërlikimet e sëmundjes së Parkinsonit në moshën 101 vjeç.
Roxanne Meadows ndihmoi Fresco-n që nga viti 1976. Si partnerja dhe kolegja administrative e Fresco-s, ajo mbikëqyr pjesën më të madhe të menaxhimit të Projektit Venus. [10]
Vlerësime
Është një "mungesë e angazhimit profesional", thotëWilliam Gazecki i cili në vitin 2006 përfundoi Future by Design, një profil me metrazh të Jacque Fresco, që e lëndoj më së shumti Frescon. "Lidhja e vërtetë e humbur në botën e Fresco-s është futja në punë e Fresco-s" thotë Gazecki, "Është ilustruar kur njerëzit thonë: 'Epo, më tregoni disa ndërtesa që ai ka ndërtuar. Dhe nuk po flas për kupolat të ndërtuar në Venus (Florida). Dua të them, le të shikojmë ndonjë një ndërtesë zyrash, ndonjë një fabrikë prodhuese, apo qytet me dizajn rrethor. ' Dhe kjo duhet ishte ajo që ai duhet të kishte bërë 30 vjet më parë. Ai duhet të kishte aplikuar punën e tij, në botën e reale...[por] ai nuk është një bashkëpunues, dhe mendoj se kjo është arsyeja pse ai nuk ka pasur kurrë arritje të mëdha publike. "
Ångermanland
Ångermanland është provincë (landskap) në veri të Suedisë. Kufizohet me Lapland të Suedisë, Västerbotten, Medelpad dhe Jämtland.
Administrata
Provincat tradicionale të Suedisë, megjithëse mbeten të rëndësishme kulturalisht dhe historikisht, nuk shërbejnë më si entitete administrative apo politike. Zemrat e Ångermanland shtrihen në qarkun e sotëm Västernorrland, me pjesën e mbetur të provincës tradicionale që tani është pjesë e qarqeve Västerbotten dhe Jämtland.
Gjeografia
Ångermanland është provinca e gjashtë më e madhe në Suedi me një sipërfaqe e cila është rreth 19,800 km² dhe rreth 1,000 km² është me ujë.
Natyra e pjesës perëndimore të Ångermanland ndikohet shumë nga prania e lumit Ångerman. Edhe pse tokat e provincës në përgjithësi janë shumë djerrë për kultivim, ka bujqësi të punueshme në zonat ngjitur me lumenjtë - në veçanti lumin Ångerman.
Bregdeti i Angermanland është malor dhe përmban një arkipelag të gjerë me shumë ishuj të pjerrët, gjire të thella dhe fjorde - mes tyre gryka e lumit Ångerman. Në përgjithësi, peizazhi konsiderohet piktoresk, veçanërisht në rajonin e pyllëzuar të dendur Ådalen rreth lumit Ångerman. Peizazhi është i larmishëm, me lugina, shkëmbinj dhe moçalje.
Qyteti më i madh sot është Örnsköldsvik, në bregdet, me rreth 33,000 banorë. Pasohet nga Härnösand me 18,000.
Zonat urbane
Qytetet e mëposhtme kishte më shumë se 10000 banorë:
Zonat urbane me më shumë se 1000 banorë:
Sanxhaku, histori e dhembjes kombëtare (ekspozitë)
300|px|thumb|right|Shtëpia e kulturës "Rexhep Mitrovica", Mitrovicë
Zllatokopi
Zllatokop (serbisht: Златокоп/Zlatokop) është fshat në komunën e Vranjës, Serbi.
Sanxhaku, histori e dhembjes kombëtare (ekspozitë)
300|px|thumb|right|Tuz
300|px|thumb|right|Pejë
300|px|thumb|right|Lezhë
"Sanxhaku, histori e dhembjes kombëtare", është ekspozitë e cila synon të paraqes trashëgiminë kulturore të Sanxhakut të Pazarit të Ri përmes fotografive dhe dokumenteve arkivore Projekti do të implemetohet në fushën e trashëgimisë kulturore, materiale dhe shpirtërore.
Projekti do t’i ekspozojnë fotografitë, të cilat tregojnë autoktoninë shqiptare në Sanxhakun e Pazarit të Ri.
Projekti do të ndikoi në njohjen e opinionit vendor dhe ndërkombëtar me të kaluarën, kulturës dhe traditën e popullit shqiptarë në Sanxhakun e Pazarit të Ri dhe më gjerë. Rolin e fotografive dhe dokumenteve arkivore në ruajtjen historisë kombëtare. Hulumtimet që do të prezantohen në ekspozitat që do të hapën në qendrat e ndryshme në Kosovë, Maqedoni dhe Shqipëri kanë për qëllim njohën e brezit të ri me të kaluarën jo të largët të Sanxhakut. Kontributi i ekspozitës do të jetë i madh për njohjen dhe ruajtjen dhe kultivimin e trashëgimisë kulturore në përgjithësi dhe argumentimin e së kaluarës shqiptare në krahinën e Sanxhakut në veçanti. Të dhënat historike dhe gjetjet arkeologjike flasin se lugina e lumit Rashka (Arsa Ilire) që nga lashtësia ka qenë e banuar nga Ilirët. Këtë fakt ndër të tjera e dëshmojnë edhe shumë toponime të ruajtura deri në ditët e sotme, të cilët dëshmojnë për të kaluarën ilire. Hulumtimet arkeologjike, të cilat janë bërë në Peshter, tregojnë se kjo rrafshnalta në tërësi ka qenë e banuar qënë fillim të epokës së bronzit.
Vetëm në një hapësirë të Peshterit, janë regjistruar 13 nekropole me murana dhe dy vendbanime. Sipas shumë të dhënave, dihet se banorët më të vjetër të Peshterit dhe trevave përreth në përgjithësi kanë qenë të banuara nga fisi ilir- dardanët. Ekspansioni i sllavëve, me procesin e asimilimit shkaktoi ndryshimin e përbërjes etnike të trevës së Sanxhakut. Sllavët e kanë banuar luginën e lumit Rashka nga shekulli i VII, e këndej. Depërtimi i sllavëve në tokat e banuara me popullsi ilire-shqiptare dhe vllahe shkaktoi shkatërrime dhe masakra të mëdha, duke i zhvendosur banorët autoktonë nga tokat e tyre pjellore dhe duke i dëbuar sa më larg Sanxhakut në viset malore. Kjo trevë në vazhdimësi ishte e banuar nga fiset ilire e së fundmi të fiseve të ndryshme si Kelmendasët, Kuçët,  Hotët, etj. Kjo popullatë iu nënshtrua asimilimit të gjatë shekullor duke u nënshtruar dhe duke imponuar gjuhën dhe kulturën sllave fillimisht si mysliman dhe përfundimisht si boshnjak. Por, të gjitha dëshmitë flasin se kjo trevë edhe në ditët e sotme është e banuar nga shqiptarët, edhe pse pjesa dërmuese e tyre deklarohen boshnjak jo më larg se në brezin e dytë na dalin puro shqiptarë. Trashëgimia kulturore është trashëgimi fizike e artefakteve dhe objekteve (atributeve) të një grupi ose të shoqërisë të cilat janë të trashëguara nga gjeneratat e kaluara, tek gjeneratat e tashme me qëllim të kujdesit për të mirën e brezave në të ardhmën. Trashëgimia kulturore e Sanxhakut përfshinë pronën kulturore, kulturën materiale, kulturën shpirtërore, (e të tilla janë: folklori, traditat, gjuha dhe veshjet tradicionale shqiptare, traditat, gjuha dhe ritet tradicionale), si dhe trashëgiminë natyrore. Fotografitë e dokumentojnë thelbin e epokave të ndryshme më mirë se çdo medium tjetër, por janë më shumë se formë e dokumentimit. Ato inkorporojnë vlerat artistike- tregojnë histori të pa thëna apo të pa shkruara me fjalë. Sa i përket Sanxhakut forma më e mirë për të dëshmuar të kaluarën shqiptare të tij është fotografia. Nëpërmjet fotografisë ne do të dokumentojmë traditën, mënyrën e jetesës, veshjen, kulturës,  mjetet e punës, shtëpitë e banimit, ushqimit, të cilat do ti dëshmojmë edhe me fotografi. Përgatitja, ekspozimi, publikimi i katalogut, ruajtja e fotografive do të jep kontribut të madh shkencor. Vetë fakti se ekspozita do të hapen në 4 qendra të Kosovës, dy në Maqedoni, dhe dy qendra në Shqipëri, një në Mal të Zi, do të jetë një kontribut që do të zgjojnë interesim të madh të publikut dhe studentëve tanë në përgjithësi nga trojet shqiptare e edhe me gjerë. Ekspozita do të ndikoj në masë të duhur tek studentët e aktual dhe te ata që vijnë që të merren me studimin e këtij rajoni, e cila jep kontribut të madh të ngritjes së vetëdijes kombëtare te viset shqiptare që janë pothuajse të asimiluara.
Marrëdhëniet mes Kosovës dhe Bashkimit Evropian
Marrëdhëniet midis Kosovës dhe Bashkimit Evropian zyrtarisht janë vendosur më 6 nëntor të vitit 2002 me të ashtuquajturin Mekanizëm i Stabilizimit dhe Shoqërimit (STM) ndërsa janë rikonfirmuar edhe në Samitin e Selanikut në vitin 2003. Më 1 prill të vitit 2005 Komisioni Evropian miraton një komunikatë mbi të ardhmen evropiane për Kosovën. Më tutje ato janë konsoliduar edhe gjatë procesit të pavarësisë së Kosovës në vitin 2008. Gjithashtu Kosova merr pjesë në Procesin e Stabilizim Asociimit në Ballkan dhe është njohur si një kandidat i mundshëm (potencial) për anëtarësim në BE.
Sanxhaku, histori e dhembjes kombëtare (ekspozitë)
"Sanxhaku, histori e dhimbjes kombëtare"deri më tash është shfaqur: parapamje|250px|Istog parapamje|250px|Istog
Marrëdhëniet mes Kosovës dhe Bashkimit Evropian
Historiku
Kosova ka kërkuar që të njihet si një komb i pavarur duke shpallur pavarësinë e saj nga Serbia, pas Luftës së Kosovës, Shpërbërjes së Jugosllavisë dhe konflikteve të armatosura në Jugosllavi. Gjatë kësaj periudhe, shtetet anëtare të BE-së dhe vendet e NATO-së ndërhynë politikisht, ushtarakisht dhe më vonë ligjërisht për të ndaluar konfliktet dhe për të rivendosur paqen në Ballkan.
Sanxhaku, histori e dhembjes kombëtare (ekspozitë)
I gjithë prjekti, nga përgatitja e ekspozitës, përzgjedhja e fotove, përpunimi i tyre, si dhe implemintimi përkatësisht hapja e ekspozitës nëpër të gjitha këto qendra është mbështetur nga Shoqata kulturore shqiptaro-gjermane "Sali Çekaj" Pfaffenhhofen a. Ilm, Gjermani,atëherë në krye me Osman Ferizi.
Marrëdhëniet mes Kosovës dhe Bashkimit Evropian
Historiku
Për disa vende të rajonit, njohja tregtare dhe diplomatike e Kosovës ende nuk është arritur. Për më tepër, pavarësia e saj njihet vetëm nga 23 prej 28 vendeve të BE-së. Prandaj, mungesa e një pozicioni të qartë të Komisionit Evropian, çështjet e korrupsionit dhe paqëndrueshmëria politike, diplomatike dhe ekonomike e Kosovës, nuk lejojnë akoma fillimin e procedurave të pranimit. Përkundër këtyre rrethanave, ndihma financiare dhe një dialog i rregullt për stabilizim i japin Kosovës statusin e kandidatit të mundshëm (potencial) për anëtarësim në Bashkimin Evropian. Më 23 prill të vitit 2008 Zëvendëskryeministri i Kosovës Hajredin Kuqi e konsideronte pranimin në Bashkimin Evropian si një "prioritet absolut (priorité absolue)" duke shpresuar arritjen e këtij qëllimi në vitin 2015.
BE kontribuon në stabilitetin e Kosovës përmes misionit të saj në Kosovë EULEX, Përfaqësuesin e saj Special dhe Zyrën Civile Ndërkombëtare në Prishtinë. Komisioni Evropian gjithashtu bën rekomandime se si të përmbushen kriteret për anëtarësimin në BE, të përcaktuara në Partneritetin Evropian për Kosovën.
Bashkimi Evropian e konsideron Kosovën si një kandidat i mundshëm potencial për një zgjerim të ardhshëm të Bashkimit Evropian edhe pse Kosova ende nuk ka paraqitur një kandidaturë zyrtare për anëtarësim.
Megjithatë, fakti që BE-ja ka njohur Kosovën si një kandidat i mundshëm potencial për anëtarësim është një hap pozitiv në drejtim të njohjes së plotë të Kosovës.
Birthe Trærup
Birthe Trærup është një pedagoge dhe etnologe muzikore në Departamentin e Muzikologjisë në Universitetin e Kopenhagës, tani është në pension.
Në vitin 1959, Birthe Trærup kreu punë hulumtuese në terren me shqiptarët në Kosovë dhe Maqedoni së bashku me Ernst Emsheimer dhe Felix Hoerburger. Në atë kohë ishte e vështirë ose krejtësisht e pamundur të bëhej një studim i ngjashëm në Shqipëri.
Panairi i librit “Tirana 2022”
Panairi i librit “Tirana 2022” u zhvillua nga data 16 deri më 20 nëntor 2022 në Pallatin e Kongreseve në Tiranë. Ky ishte edicioni i 25-të i librit në gjuhën shqipe.
Kantabria
Cantabria është një komunitetet autonom në Mbretërinë e Spanjës i vendosur në rajonin jug-perëndimor të Evropës.
Pandemia e COVID-19 në Austri
Pandemia e COVID-19 në Austri është pjesë e pandemisë në vazhdim në mbarë botën e sëmundjes koronavirus 2019 (COVID-19) e shkaktuar nga sindroma e rëndë akute e frymëmarrjes koronavirus 2 (SARS-CoV-2). Në Austri, një palë rastesh u konfirmuan më 25 shkurt 2020. Rastet përfshinin një burrë 24 vjeçar dhe një grua 24 vjeçare që udhëtonin nga Lombardia, Itali dhe u trajtuan në një spital në Innsbruck. Sipas shifrave të reja të lëshuara nga autoritetet austriake në 23 qershor, rasti i parë në vend u regjistrua në Ischgl, Tirol më 8 shkurt.
Sarthe
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> parapamje|250x250px| Château de Boisclaireau, rezidenca e familjes Gueroust, Counts of Boisclaireau, në Sartë. Sarthe (Shqip: Sarta) është një departament i rajonit francez të Pays de la Loire, dhe provincës së Maine. Ai është emërtuar sipas lumit Sarthe, i cili rrjedh nga lindja e Le Mans në veri të Angers. Kishte një popullsi prej 566,412 banorësh në 2019.
Historia
Në fund të shekullit të 18-të, përpara se të ishte zyrtarisht Sarta, fisnikëria ndërtoi pallatet e tyre dhe kështjellat në këtë territor, si një arratisje nga Parisi.
Departamenti u krijua gjatë Revolucionit Francez më 4 mars 1790, në përputhje me ligjin e 22 dhjetorit 1789, duke filluar nga një pjesë e provincës së Maine. Ky i fundit u nda në dy departamente, Sarta në lindje dhe Majena në perëndim.
Marin Mersenne, ndoshta figura më e rëndësishme shkencore në fillim të shekullit të 17-të, lindi në afërsi të Sartës.
Qytetet kryesore
Komuna më e populluar është Le Mans, prefektura. Përafërsisht 370,000 njerëz, që përbëjnë 65% të popullsisë së departamentit, jetojnë në zonën urbane Le Mans. Pjesa tjetër e departamentit ruan karakterin rural, me bujqësinë si pjesën kryesore të ekonomisë. Që nga viti 2019, ka 4 komuna me më shumë se 10,000 banorë:
Demografia
Zhvillimi i popullsisë që nga viti 1801:
Kisha e Shën Gjergjit (Pika Turistike)
Kisha e Shën Gjergjit (Pika Turistike) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Llukova (Vranjë)
Llukovë (serbisht: Луково/Lukovo) është fshat në komunën e Vranjës, Serbi.
Adrola Dushi
Adrola Dushi (e lindur më 1993) është modele shqiptare e konkurseve të bukurisë e cila ishte kurorëzuar Miss Universe Albania 2012. Ajo përfaqësonte vendin e saj në vitin 2012 në konkursin Miss Univers.
Jeta e hershme
Dushi është një modele e modës nga Rrësheni.
Kastil-Leoni
Castile dhe León (Castilla y León; Castiella y Llión (Leonese); Castela e León) është një komunitetet autonom në Mbretërinë e Spanjës i vendosur në rajonin jug-perëndimor të Evropës.
Trejaku (Bujanoc)
Trejak (serbisht: Трејак/Trejak) është fshat në komunën e Bujanocit, Serbi.
Enciklopedia e Jugosllavisë
Enciklopedia e Jugosllavisë (Enciklopedija Jugoslavije) ishte enciklopedia e Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë. Ajo filloi të botohet në vitin 1955 me 30 000 kopje. Në vitin 1984 doli edhe varianti i saj në gjuhën shqipe në dy vëllime duke u futur në histori si enciklopedia e parë e botuar në gjuhën shqipe. Përveq në gjuhën serbokroate dhe shqipe, Enciklopedia e Jugosllavisë u botua edhe në gjuhën sllovene, maqedonase e hungareze. Ajo u botua nga Instituti Leksikografik i Jugosllavisë në Zagreb nën drejtimin e Mirosllav Krlezhës. Konsiderohet si një enciklopedi me "vlerë të madhe" për historinë dhe kulturën e Jugosllavisë dhe të shteteve të saj pasuese.
Kisha e Shën Joan Gojartit (Berat)
Kisha e Shën Joan Gojartit (l. Kala) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Tahir Drenica
thumb|Tahir Drenica dhe Hashim Shala Tahir Drenica (21 qershor 1921, Drenas - 21 qershor 2013, Prishtinë) ishte këngëtar, rapsod dhe mbledhës i folklorit tradicional nga Drenica, Kosovë.
Biografia
Tahir Drenica u lind më 21 qershor 1921, në Drenas, në një familje të madhe në Drenicës. Mbiemrin e mori sipas vendlindjes, nga se babai i tij ishte atdhedashës dhe armik i pushtetit të asaj kohe, andaj po të tregonte mbiemrin e tij të vërtetë, Tahiri nuk do të mund të fillonte karrierën e vet, por do të ndiqej nga pushteti. Ai nga fëmijëria pasion e kishte këngën, vinte nga një familje, atdhetare dhe artdashëse. Në atë kohë për shumë shqiptar shkollimi ishte vetëm një ëndërr, por jo edhe mundësi. Tahiri u shkollua nëpër oda e kuvendime, të cilat krahas me interesimin dhe përvojën ishin një shkollë e mirë për Tahirin. Tahiri në fëmijëri ëndërronte të bëhej artist i vërtetë.
Thuhet se shtëpia e tyre ka qenë vatër e kulturës, në odat e tyre janë mbledhur këngëtarë me famë të asaj kohe, si: Cuf Kadishani, Halim Beqa, Murat Pajaziti, Sefë Gashi (Mleqani) e shumë të tjerë. Tahir Drenica i kishte dëgjuar të gjithë me ëndje, i kishte mësuar me interesim të madh këngët e tyre, nga se në atë kohë kishte pak tekst shkrues, ndërsa këngët mësoheshin përmendësh. Tahiri në moshën fëmijërore i mësoj të gjitha këngët, të cilat i këndonin rapsodët e njohur, më pas i këndoj ato këngë, duke imituar këngëtarët e kohës, kurse më vonë u bë këngëtar i pavarur, që përpunonte tekstet, meloditë, meloset, të cilat bashkë me zërin e tij të ëmbël u bënë shumë të dashura për dashamirët e këngës shqipe të asaj kohe. Tahiri, u përgatit dhe u stërvit profesionalisht edhe duke garuar me të gjithë këngëtarët e kohës së tij.
Në vitin 1948, kur ishte vetëm njëzet e shtatë vjeçar, Tahiri debutoi si rapsod dhe nisi të shquhej nga këngëtarët tjerë. Me kalimin e kohës ai u bë shumë i popullarizuar, ftohej në dasma, festa, gazmende, koncerte, dhe kudo është pritur si artist i popullit. Tahir Drenica ka kënduar me rapsodët më të njohur të asaj kohe si, Qamili i Vogël, Shaban Baksi, Rizah Bllaca, Salih e Feriz Krasniqi, Sef Mleqani, Augustin Uka, Demir Krasniqi, Bajrush Doda, Durmish Kadishani, Osman Gllareva, etj. Ai ka pasur edhe një përcjellës i cili atë botë ishte mjeshtri më i njohur i violinës, i njohur si Qazim Berisha. Tahiri ishte mjeshtër i madh i këngës, kishte zë të lartë, të ëmbël dhe dinte të përdorte zërin. Kur këndonte në shikim të lente përshtypje se nuk e hapte fare gojën, kishte mjeshtri në përhapjen e zërit, por kishte mjeshtri edhe në përdorimin e veglave e instrumenteve muzikore, madje i kishte hije mbajtja e sharkisë. Tahiri fliste rrallë, po fjala dhe ndeja i kishin hije, ishte i respektuar nga miqtë dhe dashamirët.
Nga vitet e 60-ta, Tahiri ka filluar të kondojë me Hashim Shalën, shoqëri e cila vazhdoi deri në vdekje. Tahiri dhe Hashimi kanë qenë këngëtar të guximshëm, kanë kënduar këngë nga thesaret e historisë dhe kulturës kombëtare, mes të cilave dallohen këngët për Skënderbeun, Adem Jashari, Ahmet Delia, Fazli Grajçevci, Ramë Bllaca, e të tjera e gjithashtu edhe këngë për armiq e bajlozë të tillë si Krajl Nikolla, Pashiqi, Rankoviqi, etj, këngë këto që shumë këngëtarë nuk guxonin as ti ëndërronin. Krahas kësaj ai ka kënduar edhe këngë dashurie, këngë humoristike, satirike, pothuajse të gjitha motivet.
Tahir Drenica me Hashim Shalën, kanë kënduar në çdo vend të botës ku kishte shqiptarë, nga Amerika dhe skaj më skaj Europës, në Danimarkë, Gjermani, Austri e gjetiu. Në Belgjikë kur është përuruar busti i Skënderbeut, kanë shfaqur një program të pasur kulturor me Osman Gllareven, Qamilin e Vogël, Marash Krasniqin, Augustin Ukajn, kanë mrekulluar Brukselin, i cili me aq interesim e ka përcjelle kulturën tonë. Tahiri me Hashimin kanë kënduar në Kopenhagen, Zvicër e kudo nëpër vendet ku mërgimtarët tanë kanë qenë të organizuar nëpër shoqata e klube. Viteve të 90-ta, kur shkonin në Gjermani, me Shkurte Fejzen, Ilir Shaqirin, Mahmut Feratin, ata dalloheshin me kësula të bardha, të ëmbël në këngë, të ngrohtë në biseda me mërgimtarët, të gatshëm të kthehen në skenë kur i kërkonin mërgimtarët. Një studiuese daneze e muzikës folklorike, Birthe Traerup, kishte botuar libra në pesë gjuhë të huaja, ku ishin përkthyer e botuar edhe këngë të Tahir Drenicës dhe Hashim Shalës. Të dy rapsodët, kishin inçizuar këngë edhe në ”Jugoton” të Zagrebit, dhe në Radio Televizionin e Prishtinës, RTP e atëhershme.
Li Bai
Li Bai (701-762), i njohur gjithashtu si Li Bo ose Li Taibai, ishte një poet kinez i mirënjohur nga ditët e tij deri në të tashmen si një gjeni dhe një figurë romantike, ku figura e të cilit mori forma tradicionale poetike të reja. Ai dhe shoku i tij Du Fu (712-770) ishin dy figurat më të spikatura në lulëzimin e poezisë kineze në dinastinë Tang, e cila shpesh quhet "Epoka e Artë e Poezisë Kineze". Shprehja "Tre mrekullitë" iu referua poezisë së Li Bai't, interpretimit të shpatës së Pei Minit dhe kaligrafisë së Zhang Xu.
Montord
Montord është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Montord ka një popullsi prej 219 banorë dhe sipërfaqe 4.44 km², me një dendësi prej 49 banor/km².
Li Bai
Rreth një mijë poezi që i atribuohen atij janë të pranishme. Poemat e tij janë mbledhur në antologjinë më të rëndësishme të poezisë së dinastisë Tang Heyue yingling ji, e përpiluar në vitin 753 nga Yin Fan, dhe tridhjetë e katër nga poemat e tij janë përfshirë në antologjinë Treqind Poemat Tang , libër i cili u botua për herë të parë në Shekullit të 18-të. Në të njëjtin shekull, përkthimet e poezive të tij filluan të shfaqen në Evropë. Poezitë ishin modele për të festuar kënaqësitë e miqësisë, thellësinë e natyrës, vetminë dhe gëzimet e verës së pirë. Ndër më të famshmit janë "Zgjimi nga të dehurit në një ditë pranverë", "Rruga e vështirë drejt Shu" dhe "Mendimi i qetë i natës", të cilat ende shfaqen në tekstet shkollore në Kinë. Në perëndim, përkthimet shumë-gjuhësore të poezive të Li-së vazhdojnë të bëhen. Jeta e tij ka marrë edhe një aspekt legjendar, duke përfshirë tregime të dehurisë, kalorësisë dhe legjendës së njohur që Li u mbyt kur arriti nga barka e tij për të kuptuar reflektimin e hënës në lumë.
Pjesa më e madhe e jetës së Li-së është reflektuar në poezinë e tij: vendet që ai vizitoi, miqtë të cilët ai pa në udhëtime në vende të largëta, imagjinatat e tij të ëndrrave të qëndisura me paralajmërime shamanike, ngjarjet aktuale të të cilave ai kishte informacione, përshkrimet e prera nga natyra në një moment të përjetshëm të poezisë, e kështu me radhë. Megjithatë, me rëndësi të veçantë janë ndryshimet në kohërat përmes të cilave ai jetonte. Poezia e tij e hershme u zhvillua në kontekstin e një "epoke të artë" të paqes së brendshme dhe prosperitetit në perandorinë kineze të dinastisë Tang, nën sundimin e një perandori që promovonte dhe merrte pjesë në mënyrë aktive në art. Duke filluar me rebelimin e gjeneralit An Lushan, kur në gjithë Kinën veriore u shkatërrua nga lufta dhe uria,kjo gjë ndryshoi të gjitha papritmas dhe ishte tronditëse. Li po ashtu merr poezi dhe cilësi të reja. Ndryshe nga miku i tij më i ri Du Fu, Li nuk duhej të jetonte për të parë shkatërrimin e këtyre çrregullimeve. Megjithatë, pjesa më e madhe e poezisë së Liut ka mbijetuar dhe ka ruajtur një popullaritet të qëndrueshëm në Kinë dhe gjetkë.
Emri i familjes dhe mbiemri
Emrat Li Bai, Li Po, Li Bo, Ri Haku janë përdorur të gjitha në Perëndim, por të gjitha janë shkruar me të njëjtat karaktere. Emri i tij i dhënë, (白), është romanizuar nga variantet si Po, Bo, Bai, Pai. Në Hanyu Pinyin, që pasqyron kinezin modern të mandarinës, ekuivalenti kryesor i këtij karakteri është Bái; Bó është variant letrar dhe përdoret zakonisht. Versioni i rindërtuar se si ai dhe të tjerët gjatë dinastisë Tang do ta kishin shprehur këtë është Bhekk. Emri i tij i mirësjelljes ishte Taibai (太白), fjalë për fjalë "I madhi i Bardhë", pasi planeti Venus u thirr në atë kohë. Kështu, duke kombinuar emrin e familjes me emrin e mirësjelljes, emri i tij shfaqet në variantet si Li Taibo, Li Taibai, Li Tai-po, ndër të tjera.
Ai njihet edhe nga emri i tij (hao) ose emri i stilolapsit Qīnglián Jūshì (青蓮 居士), që do të thotë familja e Azure Lotus (domethënë qyteti Qianlian), ose me pseudonime "Poeti i Pranishëm" (Poet Transcendent; Vera e pavdekshme (Kinezisht: 謫 仙人, pinyin: Zhéxiānrén, Wade-Giles: Che2-hsien1-jen2), Poeti-Knight-errant (kineze e thjeshtuar: 诗 侠Kineze tradicionale: 詩 俠; pinyin: Shīxiá; Wade-Giles: Shih1-hsia2, ose "Poet-Hero".) Shprehja japoneze mund të romanizohet si "Ri Haku" ose "Ri Taihaku".
Jeta
parapamje|Li Bai, siç është përshkruar në Nanling Wushuang Pu nga Jin Guliang, MingTë dy "Librat e Tang", Libri i Vjetër i Tang dhe Libri i Ri i Tang, mbeten burimet kryesore të materialit bibliografik të Li Bai't. Burime të tjera përfshijnë dëshmi të brendshme nga poema nga Li Bai ose rreth tij, dhe disa burime të tjera, të tilla si parathënie për poemat e tij të mbledhura nga ekzekutuesi i tij i afërm dhe letrar Li Yangbin.
Sfondi dhe ditëlindja
Li Bai në përgjithësi konsiderohet të ketë lindur në vitin 701, në Suyab (碎 葉) në Azinë Qendrore në Kinën e lashtë (Kirgistani i sotëm), ku familja e tij kishte përparuar në biznes në kufi. Më pas, familja nën udhëheqjen e babait të tij, Li Ke (李 客), u zhvendos në Jiangyou, afër Chengdues moderne, në provincën Sichuan, kur i riu ishte ndoshta pesë vjeç. Ekziston njëfarë misterie apo pasigurie rreth rrethanave të zhvendosjes së familjes, së paku një mungesë autorizimi ligjor, i cili do të ishte kërkuar përgjithësisht të largohej nga rajonet kufitare, veçanërisht nëse familja e tij ishte caktuar (ekzotuar) atje. Megjithatë, pavarësisht shumë spekulime, faktet janë të mangëta.
Sfondi
Dy llogaritë e dhëna nga bashkëkohësit Li Yangbing (një familje) dhe Fan Chuanzheng deklarojnë se familja Li ishte fillimisht nga ajo që tani është provinca jugperëndimore Jingning, Gansu. Lindja e Li-së tradicionalisht gjurmohet nga Li Gao, themeluesi fisnik i shtetit të Liang Perëndimor. Kjo siguron njëfarë mbështetjeje për pretendimin e Li-së që të lidhet me familjen mbretërore dinastike Li të dinastisë Tang: perandorët Tang gjithashtu pretendonin prejardhje nga sundimtarët Li të Liangut perëndimor. Kjo familje njihej si linja e Longxi Li (隴西 李氏). Dëshmitë sugjerojnë se gjatë dinastisë Sui, paraardhësit e Liit, në atë kohë për disa arsye të klasifikuara si të zakonshme, u detyruan në një formë të largohen nga shtëpia e tyre origjinale (në atë që tani është Gansu) në një vend apo vendndodhje të mëtejshme në perëndim. Gjatë mërgimit të tyre në perëndim të largët, familja Li jetonte në qytetin e lashtë Silk Road të Suiye (Suyab, tani një vend arkeologjik në Kirgistanin e sotëm dhe ndoshta edhe në Tiaozhi (kinezisht e thjeshtuar: 条 枝; Kinezishtja tradicionale: 條 枝 Këto zona ishin në Rrugën e Vogël të Mëndafshit, dhe familja Li kishin të ngjarë të ishin tregtarë. Biznesi i tyre ishte mjaft i suksesshëm dhe frytëdhënës.
Lindja
Në një llogari hagiografike, ndërsa nëna e Li Bai ishte shtatzënë me të, ajo kishte parë një ëndërr për një yll të bardhë të madh që bie nga qielli. Kjo duket se ka kontribuar në idenë e të qënit i pavdekshëm (një nga pseudonimet e tij). Se ylli i Madh i Bardhë ishte sinonim në atë kohë për planetin e Venerës,ky fakt ndihmon për të shpjeguar emrin e tij mirësjelljes apo xhintilsisë: "Tai Bai" ose "Venus".
Martesa dhe familja
Li është i njohur të jetë i martuar katër herë. Në vitin 727, Li hyri në martesën e tij të parë, tek mbesa e një ish-ministri. Më vonë, në vitin 744, Li u martua për herë të dytë, në atë që tani është Liangyuan Qarku Henan. Kjo martesë ishte një poete tjetër, e mbiquajtur Zong (宗), me të cilin kishte dy fëmijë dhe poezi të shumta për gruan në fjal, duke përfshirë shumë shprehje dashurie për të dhe fëmijët e tyre. Gruaja e tij, Zong, ishte një mbesë e Zong Chuke (宗 楚客, vdiq 710), një zyrtar i rëndësishëm i qeverisë gjatë dinastisë Tang dhe periudhës ndërlidhëse të Wu Zetian.
Vitet e hershme
Në vitin 705, kur Li Bai ishte katër vjeç, babai i tij e dërgoi fshehtas familjen e tij në Sichuan, pranë Chengdu, ku ai kaloi fëmijërinë e tij. Aktualisht ekziston një monument që përkujton këtë në Zhongba Town, Jiangyou, provincën Sichuan (zona e provincës moderne që atëherë njihej si Shu, pas një ish shteti të pavarur, i cili ishte aneksuar nga dinastia Sui dhe më vonë u inkorporuar në tokat e dinastisë Tang ). Li i ri kaloi shumicën e viteve të tij në rritje në Blu Lotus, një qytet në Chang-ming County, Sichuan, Kinë. Kjo tani korrespondon nominalisht me Qinglian Town (青蓮 鎮) të qytetit Jiangyou të nivelit të qarkut, në Provincën e Sichuan.
Li i ri lexoi gjerësisht, duke përfshirë klasikët Confucian si Klasifikimi i Poezisë (Shijing) dhe Klasiku i Historisë (Shujing), si dhe materiale të ndryshme astrologjike dhe metafizike të cilat konfucianët prireshin të shpëtonin edhe pse ai u përpoq të merrte provimin e shkrim-leximit. Leximi i "Njëqind Autorëve" ishte pjesë e traditës letrare familjare, dhe ai ishte gjithashtu në gjendje të shkruante poezi para se të ishte dhjetëvjeç. Li i ri gjithashtu u angazhua në aktivitete të tjera, të tilla si zbutja e shpendëve të egër dhe skermë. Aktivitetet e tij të tjera përfshinin kalërimin, gjuetin, udhëtime dhe ndihmë të varfërve ose të shtypur me anë të parave dhe armëve. Përfundimisht, Li i ri duket se është bërë shumë i aftë në shpatulla; pasi ky citim autobiografik nga vetë Li dëshmon dhe gjithashtu ndihmon për të ilustruar jetën e egër që ai udhëhoqi në Sichuan të rinisë së tij:"Kur isha pesëmbëdhjetë vjeç, unë isha i dhënë pas lojës me shpata, dhe me këtë art sfidova shumë njerëz të mrekullueshëm."Para se të ishte njëzet, Li kishte luftuar dhe vrarë disa burra, me sa duket për arsye të kalorësisë, në përputhje me traditën e kalorësve (juxia).
Në vitin 720, ai u intervistua nga Guvernatori Su Ting, i cili e konsideronte atë një gjeni. Edhe pse ai shprehte dëshirën për t'u bërë zyrtar, ai kurrë nuk mori provimin e shërbimit civil. Arsyeja pse Li kurrë nuk mori atë që do të duket të ketë qenë hapi logjik ndaj dëshirës së tij të deklaruar ishte me sa duket për arsye personale.
Në rrugën për në Chang'an
alt=Map of eastern interior Chinese cities of Luoyang, Chang'an, Qinzhou, Chengdu, Kuizhou, and Tanzhou|majtas|parapamje|300x300px|Kina e Li Bai dhe Du Fu
Duke lënë Sichuan
Në mesin e të njëzetave, rreth 725, Li Bai u largua nga Sichuan, duke lundruar lumin Yangzi përmes Liqenit Dongting në Nanjing, duke filluar ditët e tij të enden. Ai pastaj u kthye në lumë, në Yunmeng, në atë që tani është Hubei, ku martesa e tij me mbesën e një kryeministri në pension, Xu Yushi, duket se ka formuar, por një ndërhyrje të shkurtër. Gjatë vitit të parë të udhëtimit të tij, ai u takua me të famshëm dhe dha shumë nga pasuria e tij miqve të varfër.
Duke vazhduar rrugën
Në vitin 730, Li Bai qëndroi në Zhongnan Mountain afër kryeqytetit Chang'an (Xi'an), dhe u përpoq, por nuk arriti të siguronte një pozitë. Ai lundroi poshtë lumit Verdha, u ndalua nga Luoyang, dhe vizitoi Taiyuan para se të shkonte në shtëpi. Në vitin 735, Li Bai ishte në Shanxi, ku ai ndërhyri në një gjykatë ushtarake kundër Guo Ziyi, i cili më vonë, pasi u bë një nga gjeneralët kryesorë të Tang, u kthye në favor gjatë shpërthimeve An Shi. Nga ndoshta 740, ai kishte kaluar në Shandong. Ishte në Shandong, në këtë kohë, që ai u bë një nga grupi i njohur si "Gjashtë dembelët e Bamboo Brook", një grup joformal kushtuar letërsisë dhe verës. Ai kaloi rreth zonës së Zhejiang dhe Jiangsu, duke u bërë miq me një prift të njohur Daoist, Wu Yun. Në vitin 742, Wu Yun u thirr nga Perandori për të marrë pjesë në gjykatën perandorake, ku lavdërimi i tij i Li Bai ishte i madh.
Në Chang’an
Wu Yun lavdërimi i Li Bai udhëhoqi perandorin Xuanzong (i lindur Li Longji dhe gjithashtu i njohur si perandori Minghuang) për të thirrur Li në gjykatë në Chang'an. Personaliteti i Liit e fascinonte njësoj si aristokratët dhe njerëzit e thjeshtë, duke përfshirë një tjetër taoist (dhe poet), Zhizhang, i cili i dha atij pseudonimin "Pavdekësia e pushtuar nga qielli". Në të vërtetë, pas një audience fillestare, ku Li Bai u mor në pyetje për pikëpamjet e tij politike, perandori ishte aq i impresionuar që ai mbajti një banket të madh në nder të tij. Në këtë banket, perandori u tha të tregonte favorin e tij, madje deri në masën që personalisht shijonte supën e tij për të.
Perandori Xuanzong e punësoi atë si përkthyes, pasi Li Bai e dinte të paktën një gjuhë jo kineze. Ming Huang përfundimisht i dha atij një post në Akademinë Hanlin, e cila shërbeu për të dhënë ekspertizë dhe poezi dijetare.djathtas|parapamje|250x250px|Perandori Minghuang, i ulur në një tarracë, vëzhgon Li Bain kur shkruan poezi, ndërsa çizmet e tij hiqen (ilustrimi i dinastisë Qing).Kur perandori urdhëronte Li Bai të shkonte në pallat, ai ishte shpesh i dehur, por mjaft i aftë për të kryer punën.
Li Bai shkroi disa poezi rreth Yang Guifeit të bukur dhe të dashur për perandorin, bashkëshortes së preferuar mbretërore. Një histori, ndoshta apokrif, qarkullon rreth Li Bai gjatë kësaj periudhe. Një herë, ndërsa ishte i dehur, Li Bai kishte marrë çizmet e tij me baltë dhe Gao Lishi, eunuku më politikisht i fuqishëm në pallat u kërkua të ndihmonte në largimin e këtyre, përpara perandorit. Gao u bë shkelje për t'u kërkuar për të kryer këtë shërbim të hollë, dhe më vonë arriti të bindë Yang Guifei për të marrë vepra penale me poezitë e Liit lidhur me të. Në bindjen e Yang Guifei dhe Gao Lishi, Xuanzong me ngurrim, por me edukatë dhe me dhurata të mëdha prej ari dhe argjendi, dërgoi Li Bai larg nga gjykata mbretërore. Pas largimit nga gjykata, Li Bai formalisht u bë një Taoist, duke bërë një shtëpi në Shandong, por duke u endur shumë larg për dhjetë vitet e ardhshme, duke shkruar poezi.
Takimi me Du Fu
Ai u takua me Du Fu në vjeshtën e vitit 744, kur ndanë një dhomë të vetme dhe aktivitete të ndryshme së bashku, si udhëtimi, gjuetia, vera dhe poezia, kështu krijuan një miqësi të ngushtë dhe të qëndrueshme. Ata u takuan përsëri vitin e ardhshëm. Këto ishin rastet e vetme në të cilat ata u takuan, personalisht, edhe pse vazhduan të mbanin një marrëdhënie nëpërmjet poezisë. Kjo është pasqyruar në dhjetëra apo më shumë poezi nga Du Fu për ose rreth Li Bait, që mbijetojnë, dhe një nga Li Bai drejtuar drejt Du Fu që mbetet.
Lufta dhe mërgimi
parapamje|Kalorës i hipur mbi Kalë, në Veri Qi Dinastisë, në zonën e përgjithshme e zemrës rebele, edhe pse e një datë më të hershme.Në fund të vitit 755, çrregullimet e nxitura nga gjenerali rebel Lushan shpërthyen në të gjithë vendin. Perandori përfundimisht iku në Sichuan dhe u abdikua. Gjatë konfuzionit, Princi i Kurorës u shpall në mënyrë të përshtatshme veten perandor dhe kryetar i qeverisë. Një trazira shi vazhdoi (siç u thirrën më vonë, pasi ata qëndruan përtej vdekjes së nxitësit të tyre, të kryer nga Shi Siming dhe të tjerë). Li Bai u bë një këshilltar i stafit të princit Yong, një nga djemtë e Ming Huang (Xuanzongit të Perandorit), i cili ishte larg nga maja e listës primogeniture, ende të emëruar për të ndarë pushtetin perandorak si gjeneral pas Xuanzong kishte abdikuar, në vitin 756.
Megjithatë, edhe para se armiqtë e jashtëm të perandorisë të mundeshin, dy vëllezërit ranë për të luftuar njëri-tjetrin me ushtritë e tyre. Pas disfatës së forcave të Princit nga vëllai i tij, perandori i ri në vitin 757, Li Bai u arratis, por u kap më vonë, u burgos në Jiujiang dhe u dënua me vdekje. Gjenerali i famshëm dhe i fuqishëm i ushtrisë Guo Ziyi dhe të tjerë ndërhynë; Gou Ziyi ishte personi që Li Bai kishte shpëtuar nga gjykata marciale disa dekada më parë. Gruaja e tij, zonja Zong dhe të tjerë (si Song Ruosi) shkroi peticione për mëshirë. Pas ofertave të gjeneralit Guo Ziyi për të shkëmbyer pozitën e tij zyrtare për jetën e Li Bai, dënimi me vdekje i Li Bai u ndërrua në mërgim: ai u dërgua në Yelang. Yelang (në atë që tani është Guizhou) ishte në pjesën ekstreme jugperëndimore të perandorisë dhe ishte konsideruar jashtë sferës kryesore të qytetërimit dhe kulturës kineze. Li Bai u drejtua drejt Yelang me pak shenja të ngutshme, duke ndaluar për vizita të zgjatura sociale (nganjëherë për disa muaj), dhe duke shkruar poezi përgjatë rrugës duke lënë përshkrime të detajuara të udhëtimit të tij për brezat e ardhshëm. Njoftimi për një falje perandorake që kujton Li Bai e arriti para se ai të afrohej edhe në Yelang. Ai kishte marrë vetëm sa i përket Wushanit, kur lajmi për faljen e tij e kapi me 759.
Kthimi dhe udhëtime të tjera
Kur Li mori lajmin për pushimin e tij perandorak, ai u kthye në lumin Jiangxi, duke kaluar rrugën përmes Baidicheng, në Prefekturën e Kuizhou, ende duke u angazhuar në kënaqësitë e ushqimit, verës, shoqërisë së mirë dhe shkrimit të poezisë; poema e tij "Duke u nisur nga Baidi në mëngjes" shënon këtë fazë të udhëtimeve të tij, si dhe duke tallur poetikisht armiqtë dhe kundërshtarët e tij, duke nënkuptuar përfshirjen e tij në imazhet e majmunëve. Megjithëse Li nuk e ndërpreu stilin e jetës së tij, ai në përgjithësi i kufizonte udhëtimet e tij në Nanjing dhe dy qytetet Anhui të Xuancheng dhe Li Yang (në Zhao County). Poezitë e tij të kësaj kohe përfshijnë poemat natyrore dhe poezitë e protestës socio-politike. Përfundimisht, në vitin 762 Li Yangbing, Li Yangbing u bë gjykatës i Dangtu dhe Li Bai shkoi për të qëndruar aty me të. Në ndërkohë, Suzong dhe Xuanzong të dy vdiqën brenda një periudhe të shkurtër kohore, dhe Kina kishte një perandor të ri. Gjithashtu, Kina ishte përfshirë në përpjekje të ripërtërishme për të shtypur çrregullimet e mëtejshme ushtarake që rrjedhin nga rebelimet e Anshit dhe Li vullnetarisht për të shërbyer në stafin e përgjithshëm të komandantit kinez Li Guangbi. Megjithatë, në moshën 61-vjeçare, Li u sëmur rëndë dhe shëndeti i tij nuk do të lejonte që ai të përmbushte këtë plan.
Vdekja
majtas|parapamje|Li Bai Memorial Hall në Jiangyou, SichuanPerandori i ri Daizong e quajti Li Bai, sekretarin e zyrës së komandantit të majtë në vitin 762. Megjithatë, deri në kohën kur dekreti perandorak arriti në Dangtu, Anhui, Li Bai ishte tashmë i vdekur.
Ka një traditë të gjatë dhe nganjëherë të çuditshme lidhur me vdekjen e tij, nga burime të pasigurta kineze, se Li Bai u mbyt pasi u rrëzua nga anija e tij kur u përpoq të përqafonte reflektimin e hënës në lumin Yangtze, diçka që më vonë besohet nga Herbert Giles. Megjithatë, shkaku aktual duket se ka qenë mjaft i natyrshëm, edhe pse ndoshta ka të bëjë me jetesën e tij të vështirë. Megjithatë, legjenda ka një vend në kulturën kineze.
Një memorial i Li Bai shihet vetëm në perëndim të Ma'anshan.
Kaligrafi
parapamje|400x400px|I vetmi kaligraf i mbijetuar në shkrimin e vet të Li Bai, me titull Shangyangtai (Për ballin), që ndodhet në Muzeun e Pallatit në [[Pekini|Pekin, Kinë.]]Li Bai ishte gjithashtu një kaligrafi i aftë, megjithëse ka vetëm një pjesë të mbijetuar të veprës së tij në dorëshkrimin e tij që ekziston sot. Pjesa është titulluar Shangyangtai, një 38.1 me 28.5 centimetra (15.0 në x 11.2 in) gjatë fletushkës (me shtimin e mëvonshëm të një titulli të shkruar nga Perandori Huizong i Këngës dhe një post-shkrim i shtuar nga vetë Qianlong Perandori); kaligrafi është vendosur në Muzeun e Pallatit në Pekin, Kinë.
Tekstet e mbijetuara dhe redaktimi
Madje edhe Li Bai dhe Du Fu, dy poetët më të famshëm dhe më tërësisht të përpunuar të Tang, u prekën nga shkatërrimi i bibliotekave perandorake Tang dhe humbja e shumë koleksioneve private në periudhat e trazirave. Edhe pse shumë nga poezitë e Li Bai kanë mbijetuar, edhe më shumë kanë humbur dhe ka vështirësi në lidhje me tekstet e ndryshme. Një nga përpjekjet më të hershme në redaktimin e punës së Li Bai ishte nga Li Yangbing, i afërm i tij, gjykatësi i Dangtu, me të cilin qëndroi në vitet e tij të fundit dhe të cilit ia besoi dorëshkrimet e tij. Megjithatë, tekstet më të besueshme nuk janë domosdoshmërisht në botimet më të hershme. Studiuesit e dinastive të këngëve prodhuan edicione të ndryshme të poezisë së tij, por deri në dinastinë Qing, koleksionet e tilla si Quan Tangshi (Complete Poems Tang) bënë studimet më gjithëpërfshirëse të teksteve që mbijetuan më parë.
Temat
Kritikët janë përqëndruar në ndjenjën e fortë të Li Bai për vazhdimësinë e traditës poetike, lavdërimin e tij për pijet alkoolike (dhe, në të vërtetë, festimin e sinqertë të dehjes), përdorimin e tij të personave, ekstremet fantastike të disa prej imazheve të tij, zotërimin e tij të poetikës formale rregullat - dhe aftësinë e tij për të kombinuar të gjitha këto me një virtuozitet në dukje të lehtë për të prodhuar poezi të paimagjinueshme. Tema të tjera në poezinë e Liit, të vërejtura veçanërisht në shekullin e 20-të, janë simpati për njerëzit e zakonshëm dhe antipati ndaj luftërave të panevojshme (edhe kur kryhet nga vetë perandori).
Tradita poetike
Li Bai kishte një ndjenjë të fortë për veten si pjesë e një tradite poetike. "Genius" i Li Bai, thotë një llogari e fundit, "qëndron në të njëjtën kohë në komandën e tij të plotë të traditës letrare para tij dhe zgjuarsi e tij në lakimin (pa e prishur) atë për të zbuluar një idiom unike personale ..." Burton Watson, duke e krahasuar atë me Du Fu, thotë poezia e Li-it, "është në thelb i prapambetur, që përfaqëson më shumë një ringjallje dhe përmbushje të premtimeve dhe lavdisë së kaluar sesa një shpërthim në të ardhmen". Watson shton, si dëshmi, ajo e të gjitha poezive që i atribuohet Li Bait, rreth një e gjashta janë në formën e yuefu, ose, me fjalë të tjera, ripunuan tekstet nga baladat popullore tradicionale. Si dëshmi të tjera, Watson citon ekzistencën e një koleksioni të poemave me pesëdhjetë e nëntë nga Li Bai me titull Gu Feng, ose Në Mënyrë të Vjetër, e cila është, pjesërisht, haraç për poezinë e dinastive Han dhe Wei. Admirimi i tij për disa poetë të veçantë shfaqet edhe nëpërmjet aluzioneve specifike, për shembull në Qu Yuan ose Tao Yuanming, dhe herë pas here me emër, për shembull Du Fu.
Një vlerësim më i përgjithshëm për historinë, është treguar nga ana e Li Bai në poezitë e tij të zhanrit huaigu ose meditime në të kaluarën, ku pas "një prej temave shumëvjeçare të poezisë kineze", "poeti mendon rrënojat e lavdisë së kaluar ".
Rapt me verë dhe hëna
Një nga poezitë më të famshme të Li Bai është Zgjimi nga të dehurit në Ditën e Pranverës (春日 醉 起 言 志). Arthur Waley e përktheu atë si vijon:"Zgjimi nga të dehurit në Ditën e Pranverës (春日醉起言志)""處世若大夢,   Jeta në botë është vetëm një ëndërr e madhe;""胡爲勞其生.   Unë nuk do ta prish atë me ndonjë punë apo kujdes.""所以終日醉,   duke thënë: 'Isha i dehur gjithë ditën,""頹然臥前楹.   shtrirë i pafuqishëm në verandë para derës sime.""覺來盼庭前,   Kur u zgjova, unë i kapsit sytë në kopsht-lëndinë;""一鳥花間鳴.   një zog i vetmuar këndonte në mes të luleve.""借問此何時,   pyeta veten, a ishte dita e lagësht apo e mirë?""春風語流鶯.   Era e pranverës i tregonte mango-zogjve.""感之欲嘆息,   U largova nga kënga e saj unë shpejt fillova të psherëtimoj,""對酒還自傾.   dhe, si vera atje, e mbusha kupën time.""浩歌待明月,   Duke kënduar me zë të lartë Prita që hëna të ngrihej;""曲盡已忘情.  kur kënga ime mbaroi, të gjitha shqisat e mia kishin shkuar."
Imazhet fantastike
Një karakteristikë e rëndësishme e poezisë së Li Bai "është fantazia dhe shënimi i mrekullisë dhe lepurit të fëmijëve që përhapen aq shumë prej saj". Burton Watson ia atribuon këtë një magjepsjeje me daoshin, reclusës taoiste, të cilët praktikuan alkiminë dhe shtrëngimet në male, me qëllim që të bëheshin xian, ose qenie të pavdekshme. Ekziston një element i fortë i Taoizmit në veprat e tij, si në ndjenjat që shprehin dhe në tonin e tyre spontan, dhe "shumë nga poezitë e tij merren me male, shpesh përshkrime të ngjitjeve që në gjysmë të rrugës modulojnë udhëtimet e imagjinatës, duke kaluar nga mali aktual peizazh për vizionet e hyjnive të natyrës, të pavdekshmëve, dhe "vajzave të lodhura" të njohurive taoiste." Watson e sheh këtë si një pohim tjetër të afërtitetit të Li Bai me të kaluarën dhe një vazhdimësi me traditat e Chuci dhe fu në fillim. Watson e gjen këtë "element të fantazisë" që të jetë pas përdorimit të hiperbolës nga Li Bai dhe "personifikimit të gjallë" të maleve dhe objekteve qiellore.
Nostalgjia
Kritiku James J.Y. Liu vë në dukje: "Poetët kinezë duket të jenë vazhdimisht në vaj për mërgimin e tyre dhe dëshirën e madhe për t'u kthyer në shtëpi. Kjo mund të duket sentimentale për lexuesit perëndimorë, por duhet të kujtojmë madhështinë e Kinës, vështirësitë e komunikimit ... kontrast të mprehtë mes jetës së kulturuar në qytetet kryesore dhe kushteve të vështira në rajonet e largëta të vendit, dhe rëndësinë e familjes .... "Nuk është e habitshme, përfundon ai, se nostalgjia duhet të ishte bërë një" konstante, dhe kështu konvencionale, tema në poezinë kineze ".
Liu jep si shembull kryesor shembullin e Li-it "Një Mendim i një Nate të Qetë" (që gjithashtu përkthehet si "Mendimi i dritës së Hënës"), që shpesh mësohet nga nxënësit në Kinë. Në vetëm 20 fjalë, poema përdor imazhin e gjallë të hënës dhe të ngricës për të përcjellë ndjenjën e nostalgjisë. Ekzistojnë disa botime të poemës. Kjo është përkthyer. Nga një edicion i shekullit të 17-të Kangxi poemë të dritës së hënës:"Një mendim i qetë i natës""Para dritës së hënës para shtratit tim""Ndoshta acar në tokë.""Ngrini kokën dhe shikoni hënën""Ul kokën dhe pishën për në shtëpi."Versioni i mëposhtëm është përkthyer nga Jarek Zawadzki nga botimi Gujin Tushu Jicheng:"Mendimet e natës (靜夜思)""床前明月光，   Shkëlqen Hëna para shtratit tim;""疑是地上霜，   Zhurma e hidhur mbi tokë.""舉頭望明月，   Unë e shikoj Hënën, më pas përkul kokën""低頭思故鄉.   Dhe më mungon fshati i lindjes sime."Ka një këngë për këtë poemë (versioni kinez) i botuar në një libër për fletët muzikore.
Virtuoziteti teknik
Li Bai është i njohur për virtuozitetin teknik të poezisë së tij dhe zotërimin e vargjeve të tij. Sa i përket formës poetike, "kritikët përgjithësisht pajtohen se Li [Bai] nuk prodhoi asnjë risi të rëndësishme ... Në temën dhe përmbajtjen gjithashtu, poezia e tij është më e dukshme për elementet e reja që prezanton sesa për aftësinë me të cilën ai i ndriçon ato të vjetrat ".
Burton Watson komenton për poezinë e famshme të Li Bai, të cilën ai përkthehet "Sillni Verën": "Ashtu si puna e Li [Bai], ajo ka një dinjitet hiri dhe të pamundur që në njëfarë mënyre e bën atë më bindëse se sa trajtimi i mëparshëm i së njëjtës ".
Poezitë e yuefu-ve të Li Bai janë quajtur më të mëdhenjtë nga dijetarët dhe shkrimtarja Hu Yinglin, dinastia Ming.