cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Çështja arumune
Çështja arumune e njohur ndonjëherë edhe si " çështja vllahe ", i referohet ndarjes historike dhe aktuale të identitetit etnik të arumunëve, kryesisht me ata që janë pro grekë, prorumunë ose të vetë-identifikuar thjesht ose kryesisht si arumunë.
Historia
Identitetet e ndryshme të shfaqura të arumunëve dhe shfaqja e çështjes së tyre kombëtare ishte për shkak të fuqisë së lëvizjeve të ndryshme kombëtare ballkanike, veçanërisht atyre greke dhe rumune, dhe ndërhyrjes së vazhdueshme të fuqive të jashtme në rajon. Një konflikt greko-rumun më në fund shpërtheu gjatë luftës maqedonase që çoi në beteja dhe luftime midis arumunëve të orientuar qartë dhe në prishjen e marrëdhënieve diplomatike greko-rumune në 1906. Gjatë kësaj kohe kishte edhe arumunë pro bullgarë dhe proitalianë, por në numër më të reduktuar. Ndikimi rumun mbi arumunët u dobësua pak para Luftës së Dytë Botërore. Gjatë regjimeve komuniste evropiane, çështja arumune humbi rëndësinë, por pas rënies së saj dhe politikave minoritare të Bashkimit Evropian, çështja është "rihapur".
Identiteti arumun ka arritur të mbizotërojë në shtetet moderne sllave ( Bullgaria, Maqedonia e Veriut dhe Serbia ), si dhe në Shqipëri së fundmi dhe te arumunët që kanë ardhur nga ata që kanë emigruar në Rumani që nga viti 1940, pasi ata që kanë emigruar më herët janë kryesisht të asimiluar. Në Greqi ka edhe zona ku arumunët kanë ruajtur tipare të ndryshme kulturore të dallueshme, veçanërisht në rajonet e Grevenës, Verias dhe afër Athinës. Arumunët modernë pro-grekë shpesh identifikohen me kulturën greke dhe tregojnë refuzim të asaj rumune, ndërsa arumunët modernë pro-rumunë e shohin veten si pjesë e grupit etnik rumun me një dialekt të ndryshëm të së njëjtës gjuhë, duke u shkëputur nga kultura greke. Megjithatë, sot në Rumani ka figura arumune që mbrojnë natyrën e ndarë etnike të arumunëve nga rumunët, duke kërkuar njohjen e arumunëve si pakicë etnike në vend. Këta figura ndonjëherë quhen “neo-arumune” ose “neo-arumune”, duke mbrojtur “neo-arumunizmin”, nga kundërshtarët e këtij nocioni.
Çika me yll në ballë
Çika me yll në ballë, roman me autor Jonuz Dini. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1975. Libri ka 240 faqe.
Bennwihr
Bennwihr është një komunë në Francë. Bennwihrbën pjesë në departamentin Haut-Rhin të rajonit Alsace. Komuna ka një popullsi prej 1298 banorë dhe sipërfaqe 6.59 km².
Clémency
Clémency është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Balena hundëshishe
parapamje|Një balenë hundëshishe pikturuar sipër një [[kashaloti]] Hyperoodon (ose Hyperoödon) është një gjini e balenave me sqep, që përbëhet vetëm nga dy specie: balena hundëshishe Veriore dhe Jugore. Balena me sqep e Longmenit ndryshe quhet dhe balena hundëshishe tropikale për shkak të tipareve të tyre fizike që ngjasojnë me ato të balenave hundëshishe.
Pyhtää
Pyhtää (Pyhtään kunta Pyttis kommun), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Kymenlaakso.
Tsuzumi
parapamje|250px|Tsuzumi parapamje|Një grua me tsuzumi Tsuzumi (鼓) është një daulle dore me origjinë japoneze. Përbëhet nga një trup prej druri i formuar si një orë rëre, dhe është i tendosur, me dy koka daulle me litarë që mund të shtrydhen ose lëshohen për të rritur ose ulur respektivisht tensionin e kokave. Ky mekanizëm i lejon instrumentistit të ngrejë ose ulë lartësinë e daulles gjatë lojës.
Ekzistojnë dy teknika themelore kur luani një tsuzumi; mbajtja e litarëve të ngadaltë dhe goditja e daulles në qendër, ose shtrëngimi i litarëve dhe goditja e kokës së daulles më afër vendit ku takon trupin prej druri. I pari prodhon tinguj më të butë pon dhe pu, ndërsa i dyti prodhon tinguj ta dhe chi me zë më të lartë. Për shkak se praktika e goditjes së kokës së daulles në qendër mund të rezultojë në pengimin e tingullit duke shkaktuar dridhje që rrezaton në dy anët e kundërta të kokës së daulles të anulohet me njëra-tjetrën, tsuzumi është akorduar me arna të vogla lëkure të aplikuara në brendësi të kokave, shumë si shime-daiko më i madh që shoqëron tsuzumi në teatrot Noh dhe Kabuki. Është gjithashtu e dukshme që tsuzumi, duke qenë një instrument më delikat në krahasim me shime-daiko, është akorduar më tej në vend në varësi të temperaturës dhe lagështisë së ambientit duke përdorur copa letre washi të lagura me pështymën e vetë lojtarit.
Kujdesi për këtë instrument është i veçantë në atë që kokat e daulles duhet të ekspozohen ndaj një niveli të caktuar lagështie për të prodhuar një tingull të dëshirueshëm. Para se të luani tsuzumi, instrumentisti do të marrë frymë drejtpërdrejt në të dy kokat. Ndonjëherë ai madje do të marrë pak pështymë dhe do ta aplikojë atë në kokën e daulles. Cilësia e zërit të daulles do të varet nga sa lagështi është në atmosferën ku po luhet. Për t'u siguruar që kokat e daulleve janë të lagura, lojtari do të marrë frymë në kokën e daulles në intervale kur nuk luan. Sidoqoftë, nëse kokat bëhen shumë të lagura, ato mund të bëhen shumë të ngadalta për t'u luajtur siç duhet dhe mund të zhvillojnë valëzime të dukshme në sipërfaqe, duke komprometuar më tej cilësinë e zërit.
Çdo daulle është punuar me një copë lëkure të shkopit të qepur në një unazë hekuri. Pastaj shtohet një shtresë e trashë përforcimi në anën e pasme, dhe përfundohet me llak urushi dhe gjethe ari. Shenjat e qepjes janë gjithashtu të mbuluara me llak urushi, i cili siguron dekorim dhe përforcim të mëtejshëm të kokës së daulles. Në të kundërt, kokat e daulleve të përdorura për ōtsuzumi janë bërë nga lëkura e trashë e kalit dhe nuk janë kurrë të dekoruara, pasi ato janë menduar të jenë materiale harxhuese. Trupi prej druri është i gdhendur nga një bllok i vetëm i drurit të qershisë dhe është zbukuruar me llak urushi dhe gjethe ari në stilin maki-e. Litarët e kërpit ishin lyer më parë në ngjyrë vermillion, megjithëse sot përdoren ngjyra të tjera për shkak të toksicitetit të tij.
Falë masave të përpikta të kaluara për t'i punuar ato, thuhet se një grup plumbash të kombinuar me trupin prej druri, kur kujdesen siç duhet, zgjasin me shekuj; nuk është e pazakontë që lojtarët profesionistë të përdorin instrumente të prodhuara në periudhën Edo ose Muromachi. Instrumentet e reja nga ana tjetër mund të kërkojnë vite, apo edhe dekada, përdorimi për t'u thyer. Vetëm litarët që mbajnë instrumentin duhet të zëvendësohen rregullisht ndërsa prishen me kalimin e kohës.
Përveç rolit të saj në teatrot Noh dhe Kabuki, tsuzumi mund të luhet edhe në min'yō apo muzika popullore japoneze. Shpesh luhet me homologun e tij më të madh, ōtsuzumi (大鼓) (fjalë për fjalë, tsuzumi i madh).
Dy dasma
Dy dasma, roman me autor Jonuz Dini. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1977. Libri ka 286 faqe.
Helikopteri sulmues
parapamje|300x300px|Një Forcë Ajrore Izraelite AH-64D Apache Longbow "Saraf" e Skuadronit të 113-të Helikopteri sulmues është një helikopter i armatosur me rolin kryesor të një avioni sulmues, me aftësinë sulmuese për të përfshirë objektiva tokësorë si këmbësoria e armikut, automjetet ushtarake dhe fortifikimet.
Helikopterët sulmues mund të përdorin armë duke përfshirë autotopa, mitralozë, raketa dhe raketa antitank si AGM-114 Hellfire. Disa helikopterë sulmues janë gjithashtu të aftë të mbajnë raketa ajër-ajër, edhe pse kryesisht për qëllime vetëmbrojtjeje kundër helikopterëve të tjerë dhe avionëve të lehtë luftarakë me fluturim të ulët.
Një helikopter sulmues modern ka dy role kryesore: të sigurojë mbështetje të drejtpërdrejtë dhe të saktë ajrore të afërt për trupat tokësore; dhe së dyti, roli antitank për të shkatërruar mjetet e blinduara të armikut të grupuar. Helikopterët sulmues përdoren gjithashtu si përcjellës mbrojtës për helikopterë të transportit, ose për të plotësuar helikopterët më të lehtë në rolet e zbulimit të armatosur. Në luftime, një helikopter sulmues parashikohet të shkatërrojë objektiva me vlerë rreth 17 herë më shumë se kostoja e tij e prodhimit përpara se të shkatërrohet.
Tremblois-lès-Rocroi
Tremblois-lès-Rocroi është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Tremblois-lès-Rocroi ka një popullsi prej 171 banorë dhe sipërfaqe 1.64 km², me një dendësi prej 104 banor/km².
Beauregard, Lot
Beauregard është një komunë në Francë. Beauregard bën pjesë në departamentin Lot të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 244 banorë dhe sipërfaqe 15.3 km².
Kamov Ka-60
parapamje|300x300px|Kamov Ka-60 Kamov Ka-60 Kasatka (ru: Balena Vrasëse) është një helikopter transporti ushtarak rus me dy turbina të mesme, nën zhvillim nga Kamov. Ai kreu fluturimin e tij të parë më 24 dhjetor 1998.
Versioni civil njihet si Kamov Ka-62.
Qarku Saverne
Qarku Saverne është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Bas-Rhin.
Pälkäne
Pälkäne (Pälkäneen kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Pirkanmaa.
Benoisey
Benoisey është një komunë në Francë. Benoiseybën pjesë në departamentin Côte-d'Or të rajonit Bourgogne. Komuna ka një popullsi prej 72 banorë dhe sipërfaqe 5.8 km².
Barsac, Gironde
Barsac është një komunë në Francë. Barsac bën pjesë në departamentin Gironde të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 1964 banorë dhe sipërfaqe 14.48 km².
Rantasalmi
Rantasalmi (Rantasalmen kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Lindore, dhe është pjesë e rajonit Savonia Jugore.
Kamov Ka-50
parapamje|300x300px|Kamov Ka-50 i Forcave Ajrore Ruse Kamov Ka-50 "Black Shark" (emri raportues i NATO-s: Hokum A) është një helikopter sulmues sovjetik/rus, me një ulëse, me sistemin dallues të rotorit koaksial të Byrosë së projektimit Kamov. Është projektuar në vitet 1980 dhe është miratuar për shërbim në ushtrinë ruse në vitin 1995. Është prodhuar nga kompania Progress në Arsenyev. Përdoret si një helikopter zbulues i armatosur rëndë. Ka një sistem nxjerrjeje të shpëtimit, i rrallë për helikopterët.
Gjatë fundit të viteve 1990, Kamov dhe Israel Aerospace Industries zhvilluan një version të kabinës me sedilje tandem, Kamov Ka-50-2 "Erdogan", për të konkurruar në konkursin e helikopterëve sulmues të Turqisë. Kamov projektoi gjithashtu një variant tjetër me dy ulëse, Kamov Ka-52 "Alligator" (emri raportues i NATO-s: Hokum B).
Mu'tah
Mu'tah (Arabisht: مؤتة) është qytet në Jordani. Qyteti është i njohur për Betejën e Mutahut i cili ndodhi në vitin 629 pas erës sonë. Kjo luftë ndodhi mes ushtarëve arab dhe Perandorisë Bizantine.
Warnécourt
Warnécourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Warnécourt ka një popullsi prej 367 banorë dhe sipërfaqe 5.36 km², me një dendësi prej 68 banor/km².
Kështjella mbi Barbanë
Kështjella mbi Barbanë, roman me autor Jonuz Din i. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1980. Libri ka 392 faqe.
Punësimi i refugjatëve
Punësimi i refugjatëve i referohet punësimit të refugjatëve. Marrja e aksesit në punën e paguar legale mund të jetë një kërkesë për statusin e azilit ose shtetësinë në një vend pritës dhe mund të bëhet me ose pa ndihmën e organizatave joqeveritare. Në disa raste specifike, refugjatëve mund t'u jepet punë edhe nga OJQ-të gjatë rrugës për në destinacionin e tyre të synuar (pra duke punuar në një vend midis vendit të destinacionit të synuar dhe vendit të origjinës). Kjo e fundit mund të ndodhë, nëse vendi i destinacionit i ka mbyllur kufijtë për migrantët dhe nëse qëndrimi në vendin e origjinës nuk është një opsion (dmth. për shkak të mungesës së mundësive ekonomike, ndikimit të ndryshimeve klimatike ose pasigurisë në vendin e origjinës).
Integrimi i fuqisë punëtore të refugjatëve
Refugjatët shpesh ballafaqohen me mospunësim, papunësi dhe punësim në ekonominë informale. Në këtë kuptim, shumë studiues dhe praktikues kërkojnë jo vetëm punësim të thjeshtë të refugjatëve, por një integrim të suksesshëm të fuqisë punëtore të refugjatëve. Integrimi i fuqisë punëtore të refugjatëve kuptohet si një proces në të cilin refugjatët përfshihen në aktivitete ekonomike (punësim ose vetëpunësim), të cilat janë në përpjesëtim me qëllimet profesionale të individëve dhe kualifikimet dhe përvojën e mëparshme, dhe ofrojnë siguri të përshtatshme ekonomike dhe perspektiva për avancim në karrierë.
Këto barriera nganjëherë quhen tavani i kanavacës, në analogji me tavanin prej xhami për gratë.
Përshtatja ndërkombëtare e refugjatëve
Përshtatja ndërkombëtare është një proces i arritjes së një "përshtatjeje midis [individëve] dhe mjedisit të ri si në fushën e punës ashtu edhe në atë jopune".
Marrëveshjet e punësimit të refugjatëve
145 vende kanë nënshkruar Konventën në lidhje me Statusin e Refugjatëve. Në vendet që kanë nënshkruar Konventën në lidhje me Statusin e Refugjatëve, refugjatët kanë të drejtën e punësimit fitimprurës sipas Kapitullit 3. Tre nene në Kapitullin 3 kanë të bëjnë me punësimin e refugjatëve.
Disa vende si Britania e Madhe, Australia, Kanadaja, Kili, Greqia, Meksika, Norvegjia dhe Suedia gjithashtu lejojnë azilkërkuesit të kenë akses në punësim përpara se të marrin statusin e refugjatit nëse plotësojnë disa kushte. Vende të tjera si Gjermania gjithashtu lejojnë individët, aplikimet për refugjatë të të cilëve janë refuzuar, por nuk janë në gjendje të kthehen në shtëpi për të hyrë në punësim të ligjshëm.
Disa vende si Malajzia që nuk janë nënshkruese të Konventës në lidhje me Statusin e Refugjatëve kanë treguar gatishmëri për të lejuar punësimin e refugjatëve. Megjithatë, në shumicën e vendeve që nuk janë nënshkruese të Konventës në lidhje me Statusin e Refugjatëve dhe veçanërisht në vendet në zhvillim, refugjatët nuk lejohen të punojnë ligjërisht. Shumë refugjatë në këto vende ende punojnë, por e bëjnë këtë në ekonominë informale.
Përfitimet e punësimit të refugjatëve
Punësimi i refugjatëve konsiderohet si një nga mënyrat për të ndihmuar refugjatët të integrohen në vendin pritës. Punësimi ndihmon në rritjen e vetëbesimit dhe varësisë së refugjatëve nga shërbimet sociale. Punësimi do të ndihmonte gjithashtu në rritjen e aksesit në shërbime të tjera thelbësore si kujdesi shëndetësor dhe arsimi. Në përgjithësi, kjo do të çonte në përmirësimin e standardeve të jetesës.
Punësimi i refugjatëve mund të përfitojë edhe bizneset. Refugjatët priren të kenë norma më të ulëta të qarkullimit sesa vendasit dhe ndihmon në uljen e kostos së biznesit të ripunësimit.
Vendi pritës zakonisht përfiton gjithashtu pasi refugjatët fitojnë punësim të ligjshëm, ai ndihmon në rritjen e ekonomisë dhe rritjen e bazës së taksave. Studimet kanë vlerësuar se ndikimi i legalizimit të punësimit të emigrantëve në rritjen ekonomike të SHBA është 0.8% ose rreth 15.2 miliardë dollarë në vit. Një studim i ngjashëm në Malajzi vlerëson se ndikimi i legalizimit të punësimit për refugjatët do të jetë 3 miliardë RM në rritjen e PBB-së deri në vitin 2024 dhe një rritje prej 50 milionë RM në të ardhurat tatimore. Kjo ndodh përmes mekanizmave të ndryshëm, duke përfshirë rritjen e shpenzimeve konsumatore nga refugjatët që kanë të ardhura të përmirësuara.
Tavastia Proper
Tavastia Proper (Kanta-Häme; Egentliga Tavastland) është një rajon (maakunta / landskap) i Finlandës. Kufizohet me rajonet: Finlanda Jugperëndimore, Pirkanmaa, Päijänne Tavastia, Uusimaa.
Hämeenlinna është zona më e madhe urbane e rajonit. Ka dy komuna që kanë statusin e qyteit, Riihimäki dhe Forssa.
Komunat
Gjithsej ka 11 komuna në Tavastia Proper. Qytetet dhe qyteza janë shënuar me tekst të theksuar.
Qarku Segré
Qarku Segré është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Maine-et-Loire.
Ndeshja (roman)
Ndeshja, roman me autor Jonuz Dini. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1973. Libri ka 168 faqe.
Benon
Benon është një komunë në Francë. Benonbën pjesë në departamentin Charente-Maritime të rajonit Poitou-Charentes. Komuna ka një popullsi prej 723 banorë dhe sipërfaqe 46.62 km².
Benoîtville
Benoîtville është një komunë në Francë. Benoîtvillebën pjesë në departamentin Manche të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 571 banorë dhe sipërfaqe 8.29 km².
Foenika
Foinika është një qytet i lashtë ilir dhe kryeqyteti i kaonëve. Është gjithashtu vendi ku u hartua Marrëveshja e Finiqit, me të cilën u përfundua Lufta e Parë Maqedone. Gjendet 10 km në jugerëndim të Delvinës, mbi një kodër bri fshatit Finiq.
Historia
Phoinike ekzistonte në shekullin e 5-të para Krishtit. dhe dëshmohet edhe në antikitetin e vonë. Sulmi ilir ndaj qytetit në vitin 230 p.e.s. kontribuoi në ndërhyrjen dhe kështu edhe në zgjerimin e romakëve në bregun lindor të Adriatikut.
Gjatë Luftës së Parë Maqedonase (215–205 p.e.s.), Lidhja Epirote simpatizoi Filipin V, por u bënë përpjekje për të ndërmjetësuar midis grupeve ndërluftuese. Kështu ndodhi në vitin 205 para Krishtit. në konferencën e paqes të Fenikisë, gjatë së cilës romakët, maqedonasit, epirotët dhe etolët u përpoqën të pajtoheshin. Të paktën epirotët dhe kështu edhe Chaonia dhe Phoinike u kursyen nga lufta në vitet në vijim.
Peshkopi i qytetit mori pjesë në Këshillin e Efesit në 431.
Luigi Maria Ugolini ndërmori gërmimet e para në vitet 1920. Tani Phoinike po gërmohet dhe ekzaminohet bashkërisht nga arkeologë shqiptarë dhe italianë. Në vitin 2006 u zbulua një teatër.
CAIC Z-10
parapamje|300x300px|Ekspozita Ndërkombëtare e Aviacionit dhe Hapësirës Ajrore në Kinë 2012 CAIC Z-10 i quajtur edhe WZ-10, është një helikopter sulmues mesatar kinez i zhvilluar për Forcën Tokësore të Ushtrisë Çlirimtare Popullore. Ai është projektuar kryesisht për misione luftarake antitank, por gjithashtu ka aftësi dytësore luftarake ajër-ajër.
Iniciuar nga shefi i projektuesit Wu Ximing, projekti pati përfshirje të hershme ruse me Byronë e Dizajnit Kamov të Rusisë sipas një kontrate me qeverinë kineze, por bashkëpunimi u ndërpre papritur për shkak të mosmarrëveshjeve themelore të filozofisë së dizajnit. Dizajnerët kinezë dhe klienti i tyre, Departamenti i Përgjithshëm i Armatimeve të PLA, preferuan një kornizë avioni me peshë më të lehtë dhe më të shkathët, me më pak theks te armatimi. Helikopteri u zhvillua më tej nga Changhe Aircraft Industries Corporation (CAIC) dhe u prodhua në Kinë.
Mary Irma Hilger
Motra Mary Irma Hilger (12 korrik 1917 - 22 shkurt 2003) ishte një murgeshë amerikane, e cila ishte trajnuar si infermiere dhe themeloi shkollën e stërvitjes së Spitalit të St. Jude në ishullin e St. Lucia në Karaibe. Ajo është quajtur "Florence Nighingale of St. Lucia".
Jeta e herëshme
Mary Irma Hilger ka lindur më 12 korrik 1917 në Ost, Reno County, Kansas nga Katherine May dhe Peter M. Hilger. Ajo u bashkua me Motrat e Nënës së Frymës në vitin 1935 dhe vazhdoi studimet për të marr një diplomë bachelor dhe diplomë master në infermieri. nga Universiteti Saint Louis, në St. Louis, Missouri.
Karriera
Në vitin 1955, Hilger u bë mbikëqyrëse i obstetrikës në Spitalin e St. Francis në Wichita, Kansas. Në vitin 1961, ajo u zhvendos në St. Lucia në Inditë Perëndimore, së bashku me katër motra të tjera. Punimi i masterit të saj kishte të bënte me mundësinë e krijimit të një programi trajnimi për infermierinë në ishull. Infermieret filluan programin e tyre të trajnimit, shkollën e parë infermierore në ishull, në Spitalin Victoria në Castries.
Duke kaluar ishullin në vitin 1962, Hilger zbuloi një spital ushtarak të braktisur në ish objektin e bazës së Beane Air Force të SHBA, pranë Vieux Fort, i cili ishte mbyllur më 1947. Ajo filloi të negociojë me qeverinë për të riparuar ndërtesat. Në fillim të vitit 1964, Motrat e Nënës së Frymës morën tokë të dhuruar nga familja Devaux. Një vit më pas, Hilger mori biznesmenin Hogarth Belizaire për të vlerësuar pronën ushtarake dhe iu afruan shefit të ministrit John Compton me planin e tyre. Qeveria pranoi planin në vitin 1965 dhe pas disa muajsh të rehabilitimit të pronës, e cila kishte qenë e papërdorur për njëzet vjet, spitali u hap zyrtarisht më 5 shtator 1966. Duke operuar si një spital bamirësie pa pagesë për pacientët dhe një shkollë, klasa e parë e infermierëve u diplomua në tetor 1969. Hilger ishte administratore i spitalit deri në vitin 1976.
Pasi u rikthze në Shtetet e Bashkuara në nëntor 1976, Hilger u bë administratore i Villa Franciscan në Broken Arrow, Oklahoma, midis 1979 dhe 1982. Ajo u kthye në St. Francis tek Qendra Rajonale Mjekësore e Wichita në vitin 1982, duke punuar si recepsioniste deri në pensionin e saj në 1997. Ajo mbeti e përkushtuar ndaj St. Jude, duke mbledhur ilaçe, furnizime dhe donacione monetare për të ndihmuar infermierër në Karaibe.
Vdekja dhe trashigimnia
Hilger vdiq më 22 shkurt 2003 në Broken Arrow, Oklahoma. Ajo mbahet në mend si "Zëri i Firences së St. Lucia", për krijimin e spitalit, i cili u rrit për të shërbyer 70.000 banorë në anën jugore të ishullit. Spitali u shkatërrua nga zjarri në vitin 2009 dhe detyrimisht vepronte nga një lagje e përkohshme në një stadium të mëparshëm. Planet e qeverisë për të rindërtuar atë ishin të papërfunduara në vitin 2017.
Henry Deringer
Henry Deringer (26 tetor 1786 – 28 shkurt 1868) ishte armëpunues amerikan. Ai është i njohur më së miri për shpikjen dhe dhënien e emrit të tij në pistoletën e derringerit.
Jeta e hershme
Henry Deringer u transferua përsëri në Pensilvani, pasi shërbeu mësimin e tij dhe ngriti dyqan në vitin 1806 në Filadelfia. Ai u martua me Elizabeth Hollobushin në Kishën e Parë të Reformuar në Filadelfia më 5 prill 1810.
Puna
Në vitin 1825 ai projektoi pistoletat e shkurtra të kalibrit të madh, që do të çonin në pasuri dhe famë të konsiderueshme për veten e tij. Duke përdorur veprimin themelor të pushkës me strall në përdorim të zakonshëm në atë kohë, pistoletat ishin ngarkesa me kamionë, ose në disa raste, dyfishohen në një mënyrë të tepërt.
Modelet e mëvonshme përdorën veprimin e kapakut të goditjes, megjithëse të dy veprimet u prodhuan dhe u shitën për ca kohë. Për armët e modelit të tij, ai adoptoi teknologjinë më të re të kapakut të goditjes, duke e vendosur pistoletën në skajin modern të prerjes. Ai ishte inovativ; kapaku i goditjes u përsos rreth vitit 1820, dhe Deringer po i tregtonte ato deri në vitet 1830, dhe ndoshta nga mesi i viteve 1820.
Vdekja
Deringer vdiq më 28 shkurt 1868 në moshën 81 vjet dhe u varros në Varrezat Laurel Hill, Filadelfia.
Kekkei genkai
Kekkei genkai (血継限界, aftësi e lindur) është një anomali e ADN-së që lejon që përdoruesi të përdor teknika unike. Emri i një kekkei genkai përshkruan si anomalinë ashtu edhe teknikën që rezulton. Shumica e kekkei genkai kalohen midis brezave të një klani, një përjashtim është Stili i Drurit i Hashirama Senju. Po kështu, shumica e individëve trashëgojnë vetëm një kekkei genkai, por Mei Terumī dihet që posedon natyrshëm dy.
Kekkei genkai i bën përdoruesit e tyre shumë më të fuqishëm se shinobi mesatar. Në kohë lufte ata janë vdekjeprurës në fushën e betejës, dhe shpesh vendosen për të kthyer valën e betejës. Ata janë shumë efektivë në këtë drejtim, por kjo tenton të krijojë çështje për ta pasi përfundon konflikti: të mbijetuarit e betejës që dëshmuan ose që të dashurit e humbur ndaj përdoruesve të kekkei genkai vijnë me frikë dhe i urrejnë për veprimet e tyre. Ata janë përndjekur për shkak të aftësive të tyre, duke i detyruar ata në shkëmbinjtë e poshtëm të shoqërisë ose t'i çojnë ata në fshehje. Edhe fshatrat që i përdorin ato mund t’i stigmatizojnë, duke u mbështetur në to në situata luftarake por duke mos qenë të shqetësuar me mbijetesën e tyre aktuale.
Nëse një individ nuk mund të sigurojë qasje drejtpërdrejt në një kekkei genkai, ai mund të përpiqet të përdorë atë përmes përdoruesit origjinal të kekkei genkai. Sasori mund të hynte në stilin e magnetit të Kazegake të Tretë përmes një kukulli njerëzor të bërë nga trupi i Kazekage. Orochimaru dhe Kabuto përdorin Rimishërimin e Botës së Papastër për të ringjallur të vdekurit - të plotë me ndonjë kekkei genkai që ata posedonin gjatë jetës - të cilat janë plotësisht nën kontrollin e tyre. Kabuto gjithashtu zhvillon një metodë për krijimin e kopjeve pa mend të përdoruesve të kekkei genkai të cilat ai i gjeneron sipas nevojës.
Llojet e Kekkei genkai
Në përgjithësi, ekzistojnë tre lloje kekkei genkai:
Lista e Kekkei genkai
Stili i Akullit (氷遁, Hyōton) është një kekkei genkai e transformimit të natyrës, një kombinim i ujit dhe erës. Klani Yuki i Tokës së Ujit kishte frikë për fuqinë e lëshimit të tyre të akullit, duke detyruar anëtarët e tij të fshiheshin për të shpëtuar nga persekutimi.
Stili i Avullit ((沸遁, Futton) është një kekkei genkai e transformimit të natyrës, një kombinim i zjarrit dhe ujit. Ndërsa shumica e kekkei genkai janë kryesisht identike midis përdoruesve, stili i avullit ka forma të ndryshme në varësi se kush e përdor atë.
Avulli korroziv është krijuar nga Mei Terumī i Kirigakures. Aciditeti i tij i saktë kontrollohet nga Mei dhe, për shkak se është i gaztë, mund të mbush me shpejtësi zonat e mbyllura. Është e rrezikshme për armiqtë dhe aleatët njëlloj, duke shpërndarë shumicën e substancave edhe pas një ekspozimi të shkurtër. Avulli i krijuar nga ngrohja e çakrës deri në pikën e vlimit përdoret nga pesë bishti Kokuō dhe jinchuriki i tij, Han. Avulli buron nga trupi i përdoruesit, ose për të shkrirë rrethinat e tyre ose për t'i shtyrë ato në një drejtim.
Stili i Baltës 泥遁, Deiton) është një kekkei genkai e transformimit të natyrës, një kombinim i ujit dhe tokës. Për shkak se të njëjtat natyra përdoren për të krijuar çlirimin e drurit, dhe për shkak se çlirimi i drurit është aq i famshëm, pak njerëz kanë dëgjuar ndonjëherë për çlirimin e baltës, deri në atë pikë sa që Hidan fillimisht beson se ekzistenca e saj është një gënjeshtër.
Stili i Çelikut (鋼遁, Kōton) është një kekkei genkai e transformimit të natyrës. Është e panjohur se cilat elemente sjell kjo natyrë.
Stili i Djegjes (灼遁, Shakuton) është një kekkei genkai e transformimit të natyrës. Kur Sasuke Uchiha dhe Naruto Uzumaki kombinojnë teknikat e tyre të zjarrit dhe të erës, teknika që rezulton është quajtur "Stili i Djegjes". Pakura nga Sunagakure përdor stilin e djegjes për të ngrohur trupin e një objektivi, duke bërë që të gjithë lëngjet në trupin e tyre të avullojnë dhe t'i lënë ato si një kufomë të zbrazur. Në anime, stili i djegjes është i dobët kundër stilit të ujit.
Stili i Drurit' (木遁, Mokuton) është një kekkei genkai e transformimit të natyrës, një kombinim i tokës dhe ujit. Ajo u përdor nga Hashirama Senju, dhe në fakt nuk dihet se ka ndodhur natyrshëm në askënd tjetër. Për shkak të fuqisë dhe shkathtësisë së stilit të drurit, ka pasur përpjekje të ndryshme për ta riprodhuar atë pas vdekjes së Hashirama-s.
Stili i Errët (冥遁, Meiton) është një kekkei genkai e kombinuar e transformimit të natyrës që mund të përdoret për të thithur, manipuluar dhe lëshuar çakra të marra nga një kundërshtar. Hiruko përdori teknika të kësaj natyre përmes një shenje në dorën e majtë. Kjo shenjë i ngjan dy diamanteve, njëra mbivendoset tjetra. Çakra thithet përmes pjesës së sipërme, ndërsa lëshohet dhe manipulohet nëpër pjesën e poshtme.
100px|right|Mangekyō Sharingan Mangekyō Sharingan është një formë e përparuar e Sharinganit që është aktivizuar vetëm nga një pjesë e vogël e Uchiha. Ato njihen të jenë "sytë qiellorë që shohin të vërtetën e të gjithë krijimit pa pengesa".
Jōgan (淨眼, Syri i Pastërt) është një dōjutsu unik që njihet vetëm nga Klani Ōtsutsuki, anëtarët e të cilit pretendojnë se është problematik dhe se është një fuqi e trashëguar fort nga klani i tyre. Fillimisht, syri aktivizohej pa urdhërin e Borutos, por siç shihet në betejën e tij kundër Kawaki, Boruto dukej se ka aftësin se si ta aktivizoj.
Stili i Kristalit (晶遁, Shōton) është e vetmja kekkei genkai që shfaqet vetëm në anime. Çfarë elementi përmban kekkei genkai është e panjohur. Përdoruesja e kësaj kekkei genkai është Guren.
Stili i Lavës (溶遁; 熔遁, Yōton) është një kekkei genkai e transformimit të natyrës, një kombinim i zjarrit dhe tokës. Ndërsa shumica e kekkei genkai janë kryesisht identike midis përdoruesve, stili i lavës ka një larmi formash në varësi të kush e përdor atë.
Stili i Magnetit (磁遁, Jiton) është një kekkei genkai e transformimit të natyrës, që sugjerohet të jetë një kombinim i erës dhe tokës. Përdoruesit e çlirimit të magnetit gjenerojnë një forcë magnetike të cilën ata e aplikojnë për substanca të tjera për qëllime të ndryshme.
right|100px Rinnegan (輪廻眼, Syri i Saṃsāra) është vlerësuar si syri më i lartësuar në mesin e "Tre Dujutsu më të Mëdha", të tjerët janë Sharingan dhe Byakugan. Thuhet se në kohë çrregullimi, ai që e mban Rinneganin është zbritur nga qiejt për t'u bërë ose një "Zot i Krijimit", i cili do të qetësojë botën ose një "Zot të shkatërrimit", i cili do të pushtoj gjithçka në hiç. Rinnegan karakterizohet nga një model gurgullues që përhapet mbi zverkun e syrit.
Është e mundur të zgjohet një Rinnegan i ri duke marrë çakrën e Hagoromos, qoftë duke kombinuar çakrën e djemve të tij, Indra dhe Asura, për të rikrijuar të tijën, ose duke marrë direkt atë nga vetë Hagoromo. Zetsu i zi kaloi me shekuj duke u përpjekur të manipulonte rimishërimet e Indrës dhe Asurës në zgjimin e Rinnegan, por nuk mundi deri në kohën e Madara Uchiha - rimishërimi i Indrës - se kjo ishte e suksesshme. Rinnegan ka forma të ndryshme në varësi se kush e përdorë atë.
right|100px| Sharingan (写輪眼, Syri Rrotullues i Pasqyrës) është dōjutsu kekkei genkai i klanit Uchiha që shfaqet selektivisht midis anëtarëve të saj. Konsiderohet si një nga "Tre Dōjutsu e Madhe", të tjerët janë Byakugan dhe Rinnegan. Ndërsa fuqitë e saj kishin origjinën nga Rinne Sharingan të Kaguya Ōtsutsuki, forma e saj e pavarur u manifestua së pari nga Indra Ōtsutsuki (Hagoromo Ōtsutsuki në anime).
Shikotsumyaku (屍骨脈, Kockat e Vdekura) është një kekkei genkai që i jep përdoruesit të saj mundësinë për të manipuluar kockat e tyre. Shumë rrallë manifestohet brenda anëtarëve të klanit Kaguya, nga të cilët Kimimaro ishte i mbijetuari i fundit.
Stili i Shpërthimit (爆遁, Bakuton) është një kekkei genkai e transformimit të natyrës, e sugjeruar të jetë një kombinim i tokës dhe rrufesë. Deidara përdor stilin e shpërthimit përmes argjiles. Ai injekton argjilën e tij me çakra shpërthyese, duke krijuar bomba me madhësi dhe forma të ndryshme. Gari përdorë shpërthimin me ngrushtat e tij. Dobësia e këtij kekkei genkai është stili i rrufesë.
Stili i Shpejtësisë' (迅遁, Jinton) është një kekkei genkai i transformimit të natyrës që mund të përdoret për të lëvizur me shpejtësi të jashtëzakonshme, duke u bërë asgjë më shumë se turbullirë kur është në lëvizje. Prandaj, taijutsu bëhet i paefektshëm nëse kundërshtari nuk është mjaft i shpejtë.
Stili i Stuhisë (嵐遁, Ranton) është një kekkei genkai e transformimit të natyrës, një kombinim i rrufesë dhe ujit. Përdoret nga disa shinobi nga Kumogakure, veçanërisht Darui.
right|100px Tenseigan (転生眼, Syri i Rimëshirimit) është një dōjutsu që u paraqit në The Last: Naruto the Movie. Romanizimi i filmit shpjegon se Tenseigan mund të fitohet kur një Ōtsutsuki transplanton syrin Byakugan e një Hyūga: ky kombinim i çakrave i dy klaneve shndërron Byakugan në Tenseigan.
Roja Bregdetare Shqiptare
Roja Bregdetare Shqiptare është forca ligjzbatuese detare e Shqipërisë. Është një forcë paraushtarake e cila është nën autoritetin e Ministrisë së Mbrojtjes dhe detyrat e saj operacionale në kohë paqeje organizohen dhe komandohen nga Qendra Operacionale Detare Ndërinstitucionale ( QNOD ). Roja Bregdetare ka përgjegjësinë për sigurinë e ujërave territoriale shqiptare, mbikëqyrjen detare dhe zbatimin e ligjit, si dhe kërkimin dhe shpëtimin. Në situata luftarake operacionale në kohë paqeje apo lufte, drejtimi dhe komanda e Rojës Bregdetare Shqiptare i kalon autoriteteve ushtarake dhe Forcave Detare Shqiptare.
Aerospatiale Gazelle
parapamje|300x300px|352 Forcat Ajrore të Qipros mbajnë ditën e hapur vjetore më 8 nëntor. Ndër helikopterët e tjerë, ky shembull u shfaq në bazën ajrore të Lakatamia. Aerospatiale Gazelle (emërtimet e kompanisë: SA 340, SA 341 dhe SA 342) është një helikopter francez me pesë ulëse, i përdorur zakonisht për transport të lehtë, zbulim dhe sulme të lehta. Ai fuqizohet nga një motor i vetëm me turbinë Turbomeca Astazou dhe ishte helikopteri i parë që kishte një bisht fenestron në vend të një rotori, bishti konvencional. Ai u projektua nga Sud Aviation, më vonë Aérospatiale, dhe u prodhua në Francë dhe Mbretërinë e Bashkuar përmes një marrëveshjeje të përbashkët prodhimi me Westland Aircraft. Prodhimi i mëtejshëm me licencë u krye nga SOKO në Jugosllavi dhe Kompania Arabe Britanike e Helikopterëve (ABHCO) në Egjipt.
Roja Bregdetare Shqiptare
Që prej 21 nëntorit 2016, Roja Bregdetare Shqiptare iu bashkua SNMG2 në Detin Egje, si shtet anëtar i NATO-s.
Aerospatiale Gazelle
Që kur u fut në shërbim në vitin 1973, Gazela është prokuruar dhe operuar nga një numër klientësh eksportues. Ajo gjithashtu ka marrë pjesë në konflikte të shumta në mbarë botën, duke përfshirë nga Siria gjatë Luftës së Libanit të vitit 1982, nga Ruanda gjatë Luftës Civile të Ruandës në vitet 1990 dhe nga pjesëmarrës të shumtë në të dyja anët e Luftës së Gjirit të vitit 1991. Në shërbimin francez, Gazelle është plotësuar si një helikopter sulmues nga Eurocopter Tiger më i madh, por mbetet në përdorim kryesisht si një helikopter zbulues.
Roja Bregdetare Shqiptare
Historia
Në vitin 2004, Roja Bregdetare merr si donacion 6 mjete të tjera patrullimi, gjithashtu nga Roja Bregdetare Italiane. Kësaj radhe ishin mjeti patrullues i klasit 2000.
Anija patrullimi Damen Stan 4207
Edhe para anëtarësimit të vendit në NATO, Shqipëria ishte e angazhuar për modernizimin e flotës së Marinës, si të Marinës ashtu edhe të Rojës Bregdetare, pasi flota e vjetër ishte pothuajse e gjitha jashtë shërbimit. Në vitin 2007, u nënshkrua një kontratë me Damen Group për kompletimin e rojes bregdetare me mjete patrulluese për t'u përdorur për të kryer një sërë detyrash dhe detyrash, duke përfshirë patrullimet bregdetare, kërkim-shpëtim, kontroll dhe monitorim të trafikut detar, mjedis detar. mbrojtjes. Kontrata parashikonte ndërtimin e 4 mjeteve lundruese të klasit Damen Stan 4207, e para prej tyre do të ndërtohej në Holandë dhe 3 të tjera në bazën detare Pasha Liman në Shqipëri. Anija e parë patrulluese, e quajtur Iliria P-131, u ndërtua dhe iu dorëzua Rojës Bregdetare Shqiptare në gusht 2008. Duke mundësuar kështu ndërtimin e mëposhtëm të 3 mjeteve të tjera patrulluese në bazën Pasha Liman nga marangozët shqiptarë të ndihmuar nga ekspertët e Damen Group. Anija e dytë patrulluese Oriku P-132 do të vihet në funksion në shtator 2011, anija e tretë, Lisus P-133, do të jetë operacionale në 2012 dhe e katërta Butrint P-134 në 2013.
Misionet
Misionet e Rojës Bregdetare Shqiptare përfshijnë:
Dalip bej Frashëri
Dalip bej Frashëri, i njohur edhe me pseudonimin Hixhretiu (i mërguari), ka qenë poet bektashi dhe dervish shqiptar i shekullit të 19-të. Poema e tij Hadika ose Hadikaja (Kopshti) e quajtur edhe Ḥadīqat al-Su‘adā’ (Kopshti i të Mirëvet) është epika e parë dhe më e gjatë që njihet në letërsinë shqiptare.
Biografia
Lindi në Frashër, Rrethi i Përmetit të sotëm, në atë kohë pjesë e Vilajetit të Janinës në Perandorinë Osmane. I biri i Kaso Frashërit, vëllai i poetit Shahin Frashëri, dhe xhaxhai i veprimtarëve të Lëvizjes Kombëtare Naim, Sami, dhe Abdyl Frashëri. Pinjoll i një familjeje me rrënjë të forta bektashiane, luajti një rol të rëndësishëm në teqen e vendlindjes. Nuk dihet shumë për jetën e tij, përveç që punoi me vite në poezinë e tij Kopshti i dëshmorëve. E mbaroi atë më 1842, ndërsa qe i syrgjynosur në teqen e Konicës nga autoritetet osmane.
Frashëri përdori alfabetin arab në veprën e tij. Ndonëse ishte autor edhe i poezive të tjera, e vetmja që mbetet prej tij është Kopshti i te mirevet. Vepër që tregon historinë e Betejës së Qerbelasë, e cila ka ndikuar më parë letërsinë shiite dhe sufie. E përfundoi më 21 Rebiylahir 1258 P.H., që përkon me 6 qershor 1842. E dhënë kjo që vjen nga disa vargje të veprës:
Hadikanë bërë teqmil,... ndë këtë mubareq sene, që është pesëdhjet' e tetë, ndë rebi-yl ahirënde, njëzet e një dit vërtet, sonte ditën e xhuma.
Një poezi prej rreth 56,000 vargjesh bazuar në nëndialektin toskë, është vepra epike më e hershme dhe më e gjatë e shkruar në gjuhën shqipe. Besohet se ka qenë krijuar për rituale në teqe dhe rituale shtëpiake gjatë matemit. Ndërsa bazohet në veprën e poetit azer, Fuzûlî-t, i njohur ndryshe Hadîkat -s-Süedâ (حديقت السعداء; "Kopshti i dëshmorëve"), është përpjekja e parë e bektashinjve shqiptarë për të rivalizuar Fuzûlîn dhe për të treguar ndikimin domethënës të bektashizmit në jetën shqiptare të kohës. Ndërsa Fuzûli përdori si poezinë ashtu edhe prozën për poemën e tij, Frashëri u mbështet vetëm në vargje. Poema përfshin informacione mbi zakonet, festivalet dhe ndjeshmërinë shqiptare. Për shembull, jep detaje mbi ritualin e matemit, kur bektashinjtë përmbahen nga të pirët ujë. Prandaj, edhe sikur të duket që synimi fillestar i Frashërit ishte të përkthente dhe të adaptonte veprën e Fuzûlî, ajo përfundoi si një përbërje me të vërtetë kombëtare dhe e kuptueshme më vete. Poema ndahet në dhjetë pjesë, dhe i paraprin një hyrje. Hyrja tregon historinë e bektashizmit në Shqipëri, me shumë informacione që besohet se mblodhi nga Baba Shemini i Krujës dhe Nasibi Tahir Babai, të dy figura e rëndësishme bektashiane të asaj kohe. Poema citon personalitete të rëndësishme të tarikatit, shtesa të fundit dhe përhapje. Vijon me historinë e arabëve para Islamit, bëmat e Profetit, jetën dhe vdekjen e tij dhe ngjarje që çuan në tragjedinë e Qerbelasë. Beteja e Qerbelasë përshkruhet në detaje; Frashëri u bën jehonë atyre që ranë dëshmorë, në veçanti Hysen ibn Aliut.
Poema besohet se ka shërbyer në njëfarë mase si model bazë për veprën e mëvonshme të poetit nacionalist shqiptar Naim Frashëri me emrin Qerbelaja, dhe gjithashtu për epikën Istori 'e Skenderbeut, botuar në Bukuresht në 1898. Është një nga veprat më të fundit të shkruara në shqip duke përdorur alfabetin arab.
Shënime dhe referenca
^ a: Robert Elsie dhe burime të tjera shqiptare përmendin 65,000 verses,  Norris 56,000, Shuteriqi 56,000, ndërsa faqja zyrtare e Bektashinjve 60,000.
Shpatë dhe dashuri
Shpatë dhe dashuri, roman me autor Jonuz Dini. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1982. Libri ka 400 faqe.
Raseborg
Raseborg (Raseborgs stad Raaseporin kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Uusimaa.
Qendra SDEWES
Qendra SDEWES (Qendra Ndërkombëtare për Zhvillimin e Qëndrueshëm të Energjisë, Ujit dhe Sistemeve Mjedisorë), është një organizatë shkencore joqeveritare me qendër në Universitetin e Zagrebit, Kroaci.
Qëllimi
Qendra organizon kurse, shkolla verore, ligjërata publike, seminare dhe trajnime në mënyrë që të nxisë zhvillimin e qëndrueshëm të energjisë, ujit dhe sistemeve mjedisorë duke siguruar në këtë mënyrë një përshtypje profesionale mbi çështjet e qëndrueshmërisë dhe matjes së qëndrueshmërisë. Qendra organizon gjithashtu një sërë konferencash ndërkombëtare SDEWES për shkencëtarët që interesohen të diskutojnë mbi çështjet e qëndrueshmërisë në energji, ujë dhe sistemet mjedisorë. Nëpërmjet këtyre veprimeve, Qendra SDEWES synon arritjen e një platforme kërkimi që siguron veprimtari kërkim-zhvillimi, vlerësim dhe këshillim në lidhje me subjektet kërkimore të zhvillimit të qëndrueshëm.
Historia
SDEWES është nismëtare e një projekti të bashkëfinancuar nga CORDIS sipas programit FP5 – INCO 2 in 2002, që përkon me zhvillimin e Konferencës së parë të Dubrovnikut mbi Zhvillimin e Qëndrueshëm të Energjisë, Ujit dhe Sistemeve Mjedisorë. Bashkorganizatorë në këtë projekt ishin Universiteti i Zagrebit dhe Instituti i Lartë Teknik (Lisbonë). Qendra SDEWES u themelua në 2009, pas organizimit të tre apo më shumë konferencash në 2003, 2005 dhe 2007. Prej atëherë, janë organizuar edhe shtatë konferenca në vitet: 2009, 2011, 2012, 2013, 2014 dhe 2015.
Antarësia
Sipas Dekretit të Qendrës SDEWES, gjithkush dhe në të njëjtat rrethana mund të kërkojë anëtarësim në të.
Konferencat
Deri në vitin 2011, Konferenca SDEWES është zhvilluar njëherë në dy vjet në Dubrovnik, Kroaci. Qysh prej 2012, zhvillohet çdo vit por sipas një regjimi gjeografik. Çdo dy vjet, konferenca mbahet në Dubrovnik dhe në vitet ndërmjet në vende të ndryshme. Konferenca SDEWES 2012 u mbajt në Ohër, dhe në 2014 në një kryqëzor që udhëtonte ndërmjet Venecias dhe Stambollit.
Në 2014, u mbajt Ohër, Maqedoni konferenca e parë rajonale SEE SDEWES që përqendrohej në Evropën juglindore.
Në 2015, Konferenca e 10-të e SDEWES u mbajt në Dubrovnik. ku morrën pjesë 510 shkencëtarë nga mbi 60 vende.
Në 2016, do të mbahet në Piran, Slloveni konferenca e dytë rajonale SEE SDEWES.
Punimet e paraqitura në konferenca janë publikuar në revista shkencore dhe midis tyre edhe në Revistën e SDEWES-it.
Kërkimi
Qendra SDEWES mundëson formimin e grupeve kërkimore nga tërësia e anëtarëve pjesëmarrës bazuar mbi projektet kërkimore. Në 2015, Qendra SDEWES është përfshirë në dy projekte FP7, prej të cilëve, një projekt HORIZON 2020 dhe një projekt i European Strategy for Danube Region (EUSDR) i financuar nga START.
Treguesi SDEWES
Në përputhje të qëllimeve të Qendrës SDEWES është zhvilluar gjithashtu një tregues për të evidentuar efikasitetin e qyteteve në lidhje me çështjet e energjisë, ujit dhe sistemeve mjedisorë. Treguesi SDEWES përbëhet nga 7 përmasa, 35 tregues dhe afërsisht 20 nën-tregues. Aktualisht ai zbatohet në 58 qytete.
Trabzoni
Trabzon është një qytet në bregdetin e Detit të Zi të Turqisë verilindore dhe kryeqyteti i Provincës Trabzon. Trabzoni, i vendosur në Rrugën e Mëndafshit, u bë një shoqëri homogjene e feve, gjuhëve dhe kulturës për shekuj me radhë dhe një portë tregtare për Persinë në juglindje dhe Kaukazin në verilindje. Republikat venedikase dhe gjenoveze kishin koloni tregtare brenda qytetit - Leonkastron dhe ish-"kështjella venedikase" - që luanin një rol në Trabzon të ngjashëm me atë që Galata luajti në Kostandinopojë (Stambolli modern). Trabzoni formoi bazën e disa shteteve në historinë e tij të gjatë dhe ishte kryeqyteti i Perandorisë së Trebizondit midis 1204 dhe 1461. Gjatë periudhës së hershme moderne, Trabzon, për shkak të rëndësisë së portit të tij, përsëri u bë një pikë qendrore e tregtisë në Persi dhe Kaukaz.
Klima
Verërat janë të ngrohta, temperatura mesatare maksimale është rreth 28 ° C në gusht, ndërsa dimrat janë përgjithësisht të freskët, temperatura minimale mesatare më e ulët është gati 5 ° C në shkurt. Reshjet janë më të rënda në vjeshtë dhe dimër, me një reduktim të dukshëm në muajt e verës, një gjendje mikroklimatike e qendrës së qytetit krahasuar me pjesën tjetër të rajonit. Reshjet e borës janë disi të zakonshme midis muajve dhjetor dhe mars, duke rënë borë për një ose dy javë, dhe mund të jenë të mëdha pasi të bie borë.
Temperatura e ujit, si në pjesën tjetër të bregdetit të Detit të Zi të Turqisë, është përgjithësisht e butë dhe luhatet ndërmjet 8 ° C dhe 20 ° C gjatë gjithë vitit.
Edukimi
parapamje|Një pamje nga kampi i [[Universiteti Teknik Karadeniz|Universitetit Teknik të Detit të Zi]]
Universiteti Teknik i Detit të Zi në Trabzon pret studentë nga e gjithë Turqia, veçanërisht nga rajonet e Detit të Zi dhe Anadollit Lindor, si dhe studentë nga shtetet turkike në Azinë Qendrore.
Historikisht qyteti ishte një qendër e kulturës dhe arsimit grek dhe nga viti 1683 deri në 1921, një kolegj mësuesish funksiononte i njohur si Phrontisterion e Trapezous, i cili siguroi një shtysë të madhe për zgjerimin e shpejtë të arsimit grek në të gjithë rajonin. Ndërtesa e këtij institucioni (e ndërtuar në vitin 1902) mbetet akoma monumenti më mbresëlënës grek pontik në qytet dhe sot pret shkollën turke Anadolu Lisesi.
Binjakëzimet
Trabzoni binjakëzohet me:
Martin Halm
Martin Halm (lindi më 9 korrik 1961) është aktor dhe dublues gjerman.
Qarku Saint-Martin-Saint-Barthélemy
Qarku Saint-Martin-Saint-Barthélemy është një qark në Francë.
Bindja
Bindja është ajo që gjithmon na bënë që të ndjejm veten te sigurt ne vendimet tona. Kur veten e ndjejm sikurse nuk mund që vendimt tona te mos i marrim aty per aty gjithmon na duhet me shum kohë. Secili njeri ne jeten e tij ka renë ne pozita te ndryshme e çka do te  thot se asnjer nuk është i përsosur secili ka nje jet Bindja le te jet ajo qe te dalloj nga te tjeret
Bart, Doubs
Bart është një komunë në Francë. Bart bën pjesë në departamentin Doubs të rajonit Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 1931 banorë dhe sipërfaqe 3.84 km².
Qarku Cologne
Qarku Cologne është një qark në Francë.
Prix-lès-Mézières
Prix-lès-Mézières është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Prix-lès-Mézières ka një popullsi prej 1372 banorë dhe sipërfaqe 5.08 km², me një dendësi prej 270 banor/km².
Rauma
Rauma (Rauman kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Satakunta.
Beauregard-Baret
Beauregard-Baret është një komunë në Francë. Beauregard-Baret bën pjesë në departamentin Drôme të rajonit Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 784 banorë dhe sipërfaqe 23.44 km².
Benque
Benque është një komunë në Francë. Benquebën pjesë në departamentin Haute-Garonne të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 157 banorë dhe sipërfaqe 11.3 km².
Qarku Amsterdam
Qarku Amsterdam është një qark në Francë.
Simay Barlas
Biografia
Ajo u diplomua në Departamentin e Kinemasë dhe Televizionit të Universitetit Istanbul Bilgi. Ajo bëri debutimin e saj televiziv në vitin 2014 me një rol në serialin Paramparça. Ajo pastaj vazhdoi karrierën e saj në televizion me role të përsëritura në Hayat Bazen Tatlıdır dhe Adı Efsane. Midis 2019-2020, ajo kishte një rol kryesor në serialin dramë të Kanal D Zalim İstanbul. Në vitin 2019, ajo bëri debutimin e saj kinematografik me filmin komedi Dijital Esaret. Simay Barlas portretizoi personazhin e Jagmurit në serialin televiziv Bir Annenin Günahı, e cila u transmetua në Kanal D në vitin 2020. Ajo do të portretizoj personazhin e Efnanit në serialin Aziz, i cili pritet të transmetohet në Show TV në tetor 2021.
Benque-Dessous-et-Dessus
Benque-Dessous-et-Dessus është një komunë në Francë. Benque-Dessous-et-Dessusbën pjesë në departamentin Haute-Garonne të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 19 banorë dhe sipërfaqe 3.72 km².
Bartenheim
Bartenheim është një komunë në Francë. Bartenheim bën pjesë në departamentin Haut-Rhin të rajonit Alsace. Komuna ka një popullsi prej 3486 banorë dhe sipërfaqe 12.86 km².
Rautalampi
Rautalampi (Rautalammin kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Lindore, dhe është pjesë e rajonit Savonia Veriore.
Signy-Montlibert
Signy-Montlibert është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Signy-Montlibert ka një popullsi prej 86 banorë dhe sipërfaqe 6.12 km², me një dendësi prej 14 banor/km².
Qarku Breda
Qarku Breda është një qark në Francë.