cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gërmadhat e Kishës së Shën Varvarës
Gërmadhat e Kishës së Shën Varvarës është një monument i trashëgimisë kulturore në Kmetoc, Gjilan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 02-369/63.Kisha e Shën Dhimitrit, e njohur si Kisha Varvara e Kmetocit , është datuar si e shek. XIII, në vitin 1963 , nga ish EMMK , kur edhe ësthë marrë në mbrojtje nga shteti. Ky objekt tashmë është nën përkujdesjen e Qëndresës Rajonale për Trashëgimi Kulturore në Gjilan për vlerat arkitetktonike që ka objekti, sikundër edhe për vjetërsinë e tij. Në të vërtetë për këtë kishë mungojnë shkrimet historike, po në këtë punim ne kryesisht do të trajtojmë aspektin arkitekturor të saj.
Lokacioni, Shtrirja, Pozita , Sipërfaqja
Kisha Varvara ndodhet në verilindje të fshatit. Në të vërtetë, mbetjet dëshmojnë për një manastir. Thuhet se në fillim kisha e e manastirit i është përkushtuar Shën Dhimitrit e më vonë Shën Varvarës. Sipas koordinatave gjeografike, Shën Varvara shtrihet në Veri : 420^29'867 dhe në Jug : 210^32'183. Lartësia Mbidetare e kësaj kishe është 573m, ndërsa sipas njësisë së kadastrave nr.809 dhe listë proceduese nr.207 , kisha ka një sipërfaqe prej 1639m. Kisha e Shën Varvarës në Kmetoc është me dimensione 6.50 cm x 10.70 cm, është njënefëshe. Aty pranë ndodhet edhe guri i altarit me lartlsi prej 0.60m, në të cilën ka qëndruar tryeza e altarit. Trashësia e mureve është 0.70m, e përbërë nga 2 lloj teknika të ndërtimit. Në pjesën e brendhsme të murve të kishës ka të vendosur hatulla druri në lartësi 2.20m nga niveli i dyshemesë, të cilat dallohen shumë lehtë pasi duken pjesët ku kanë qenë të vendosura , por edhe tani ka pjesë të hatullave. Muri jugor i kishës ka lartësi nga 1.28m deri në 3.95m, ndërsa muri verior i kishës ka lartësi që fillon nga ankesi 0.68m e duka vazhduar dei në 1.45m deri në lartësinë e 5.74m nga niveli i terrenit , pjesa lindore kishës në të cilën ndodhet edhe absida lartësia e mureve fillon nga 4.07m deri në 5.20m. Pjesa hyrëse e kishës ka dimensione 6.30m x 5.10m. Dritaret 0.70m x 1.20m, në lartësi 2.65m nga niveli i dyshemesë. Në pjesën tjetër ka të vendosura edhe tulla me dimensoine 5 cm x 24 cm.
Bursa e Tiranës
parapamje|250px|[[Shenja dalluese]] Bursa e Tiranës ishte bursa kryesore në Shqipëri që ishte me seli në Tiranë. Emri i kësaj burse është shkurtuar në TSE. Menaxheri kryesorë i fundit i kësaj burse ishte Anila Fureraj.
Historia
Bursa e Tiranës ishte e para bursë e krijuar në Shqipëri. Bursa e Tiranës u krijua fillimisht si departament i Bankës së Shqipërisë, me qëllimin për ta shkëputur atë pas një periudhë transitore disavjeçare. Ajo u organizua si treg i drejtuar nga porosia, dhe aktiviteti i saj bazë konsistoi në tregtimin sekondar të bonove të thesarit dhe të 5 obligacioneve qeveritare. Sesionet e tregtimit u zhvilluan fillimisht dy herë në javë, por pas tetorit 1997, sesionet filluan të kryheshin çdo ditë pune dhe si instrumente tregtimi u pranuan dhe bonot e thesarit 3 dhe 6 mujore. Ajo vuri në funksionim dhe tregun primar të bonove të thesarit deri në 1 gusht 1998. Pas kësaj date e në vijim, ankandet u kryhen pranë Departamentit të Operacioneve Monetare të Bankës së Shqipërisë.
Bursa e Tiranës u shkëput përfundimisht nga Banka e Shqipërisë në 1 korrik 2002, për të vijuar me organizimin dhe funksionimin e saj si shoqëri aksionare. Bursa e Tiranës mori licencën si treg titujsh në 1 korrik 2003, nga Autoriteti i Mbikëqyrjes Financiare. Kjo licencë u rinovua përsëri në vitin 2005 për një afat 2-vjeçar. Në vitin 2007, Bursa e Tiranës u licencua nga Autoriteti i Mbikëqyrjes Financiare për një afat të pacaktuar deri ne vitin 2014.
Veprimtaria
Në prill të vitit 2007 kompania paraqiti në faqen zyrtare listën e kompanive pjesëmarrëse në këtë bursë.
Në dhjetor të vitit 2014, Bursa e Tiranës mbylli aktivitetin e saj.
Radivoje Maniq
Radivoje Manić (lindur më 16 Janar 1972) është një ish-futbollist serb.
Kombëtarja
Për reprezentacionin jugosllave ka luajtur 1 ndeshje.
Plombières-les-Bains
Plombières-les-Bains është komunë në departamentin Vosges në Lindja e madhe në lindje të Francës.
Les bains i referohet burimit termal në zonë, ku vetitë u zbuluan nga Romakët. Burimi i saj u vizitua nga Montaigne, Voltaire, Pierre Beaumarchais, Napoleon Bonaparte, Joséphine de Beauharnais, Napoléon III, Hector Berlioz, Alphonse de Lamartine dhe Alfred de Musset.
Mongozi me shirita
Mongozi me shirita ose mangusta me shirita ( Mungos mungo ) është një specie manguste amtare nga Sahel të Afrikës Jugore. Jeton në savana, pyje të hapura dhe kullota dhe ushqehet kryesisht me brumbuj dhe milipedë. Mongozët përdorin lloje të ndryshme të gropave për strehim, duke përfshirë edhe turmat e termiteve. Ndërsa shumica e specieve mongoze jetojnë jetë të vetmuar, mongozi me shirita jeton në koloni me një strukturë të ndërlikuar shoqërore.
Anatomia
Mongozi me shirita është një mongoz me një kokë të madhe, veshë të vegjël, gjymtyrë të shkurtër, muskulore dhe një bisht të gjatë, pothuajse aq sa pjesa tjetër e trupit. Kafshët e zonave më të lagura janë me ngjyra më të mëdha dhe më të errëta se kafshët e rajoneve më të thata. Pjesa e barkut e është më e badhë dhe më e rrumbullakët se zona e gjoksit. Leshi është kafe dhe kafe e zezë, dhe ka disa viza horizontale kafe të errëta deri në të zeza përgjatë shpinës. Gjymtyrët dhe gunga janë më të errëta, ndërsa nënshartesat janë më të lehta se pjesa tjetër e trupit. Mangusta e bandës ka kthetra të gjata të forta që i lejojnë të gërmojnë në tokë. Ngjyra e hundës së mongozit të bandës ndryshon nga gri-kafe në portokalli-kuqe.
Një kafshë e rritur mund të arrijë një gjatësi prej 30 deri 45 cm dhe një peshë prej 1.5 deri 2.25 kg. Bishti është i gjatë 15 - 30 cm.
Gama dhe ekologjia
Mongozi me shirita gjendet në një pjesën më të madhe të Afrikës Lindore, Juglindore dhe Jug-Qendrore. Ekzistojnë gjithashtu popullsi në savanat veriore të Afrikës Perëndimore. Mangusta me shirita jeton në savana, pyje të hapura dhe kullota , veçanërisht afër ujit, por edhe në shkurre të thata, me gjemba, por jo në shkretëtira. Mangusta përdor shtëpi të llojeve të ndryshme të dendurave për strehim, më së shpeshti koridoret e termiteve. Ata jetojnë gjithashtu në strehimore të shkëmbinjve, dhe nën shkurre. Mongozat preferojnë terminitarinën shumë-hyrëse me copëz të hapur, mesatarisht 4 m nga strehëza më e afërt, e vendosur në pyje gjysëm të mbyllura. Mongozi me shirita jetojnë në grupe më të mëdha se sa mongozët xhuxh dhe kështu më shumë hyrje do të thotë që më shumë anëtarë kanë qasje në grup. Zhvillimi i bujqësisë në kontinent ka patur një ndikim pozitiv në numrin e mangustave me shirita. Tokat bujqësore shërbejnë si një burim shtesë ushqimi. parapamje|Mongozi duke shikuar një hyrje të gropes
Ushqimi dhe foragjerët
Mongozi me shirita ushqehet kryesisht me insekte, myriapodë, zvarranikë të vegjël dhe zogj. Milipedët dhe brumbujt përbëjnë pjesën më të madhe të dietës së tyre,  por ata zakonisht hanë milingona, termite, karkaleca dhe vemje. Artikujt e tjerë pre të mongozën përfshijnë bretkosat, hardhucat , gjarpërinjtë e vegjël , zogjtë e tokës dhe vezët e të dyve, zogjve dhe zvarranikëve. Në disa raste, mongozi pi uji nga pishina shiu dhe brigjet e liqeneve.
Mangusta me shirita jeton në grupe, por secili anëtar kërkon vetë ushqim. Ata ushqejnë në mëngjes për disa orë dhe pastaj pushojnë në hije. Zakonisht ata kullosin përsëri në orët e vona të pasdites. Mongozët përdorin ndjenjën e tyre të nuhatjes për të gjetur pretë e tyre dhe i gërmojnë ato me kthetrat e tyre të gjata, si në vrimat në tokë ashtu edhe në vrimat në pemë. Mongozi gjithashtu rrëmon pranë plehrave të barngrënësve të mëdhenj pasi tërheqin brumbuj. Mongozët gjithashtu ushqehet individualisht dhe nuk janë ushqyes bashkëpunues.
Sjellja sociale
Mangusta me shirita jeton në grupe të seksit të përzier me 7–40 individë (mesatarisht rreth 20). Grupet flenë së bashku natën në gropa nëntokësore, shpesh të braktisura nga termitet, dhe ndërrojnë çadra shpesh (çdo 2-3 ditë). Kur nuk ka strehim të disponueshëm dhe të shtypur fort nga grabitqarët si qentë e egër, grupi formon një aranzhim kompakt në të cilin ata shtrihen mbi njëri-tjetrin me koka të drejtuara nga jashtë dhe lart. parapamje|Mangusta me shirita Mungos mungo Në përgjithësi nuk ka një hierarki të rreptë në grupet e mongozave dhe agresioni është i ulët. Ndonjëherë, mongozat mund të përleshet për ushqimin. Sidoqoftë, zakonisht, ai që pretendon ushqimin fiton së pari. Shumica e agresionit dhe sjellja hierarkike ndodhin midis meshkujve kur femrat janë në estrus. Zakonisht femrat nuk janë agresive por jetojnë në hierarki në bazë të moshës. Femrat më të moshuara kanë periudha të mëparshme ekstreme dhe kanë pjella më të mëdha. Kur grupet bëhen shumë të mëdha, disa femra detyrohen të dalin nga grupi ose nga femrat më të moshuar ose nga meshkujt. Këto femra mund të formojnë grupe të reja me meshkuj vartës.
Marrëdhëniet midis grupeve janë shumë agresive dhe mongozat ndonjëherë vriten dhe plagosen gjatë takimeve ndër grupe. Sidoqoftë, femrat e shumimit shpesh bashkohen me meshkuj nga një grupet rivale gjatë luftimeve. Mongozët krijojnë territoret e tyre me shenja aromash që mund të shërbejnë gjithashtu si komunikim midis atyre të të njëjtit grup. Në shoqërinë e mangustës me shirita ekziston një ndarje e qartë midis rivalëve të çiftëzimit dhe rivalëve territorial. Individët brenda grupeve janë rivalë për bashkëshortët ndërsa ata nga grupet fqinje janë konkurrentë për ushqim dhe burime.
Riprodhimi
parapamje|Mongozi me shirita afër Parkut Kombëtar Ethosha Për dallim nga shumica e llojeve të tjera shoqërore mongoze, të gjitha femrat në një grup mongozi me shirita mund të rriten. Ata të gjithë hyjnë në stërvitje rreth 10 ditë pas lindjes, dhe ruhen dhe çiftëzohen nga 1-3 meshkuj mbizotërues. Meshkujt kryesorë monitorojnë femrat dhe i mbrojnë në mënyrë agresive nga vartësit. Ndërsa këta meshkuj bëjnë pjesën më të madhe të çiftëzimit, femrat shpesh përpiqen të shpëtojnë prej tyre dhe të bashkohen me meshkuj të tjerë në grup. Një mashkull mbizotërues kalonë 2-3 ditë duke ruajtur çdo femër. Një mashkull kujdestar sjell në skenë, të zhyten ose të kërcejë mbi çdo mashkull që është afër. Një mashkull jo kujdestar mund të ndjekë një mashkull roje dhe femrën e tij dhe mund të përballet me këtë agresion. Meshkujt jo-mbrojtës çiftëzohen në një mënyrë më të fshehtë. Kjo lloj sjelljeje "vjedhëse" është e ngjashme me atë që bëjnë meshkujt vartës të specieve të peshkut Neulamprologus pulcher ; ata gjithashtu përpiqen të çiftëzohen me femra që ruhen nga meshkujt mbizotërues.
Shtatzania është 60-70 ditë. Në shumicën e përpjekjeve të shumimit, të gjitha femrat lindin ose në të njëjtën ditë ose brenda disa ditësh. Pjellat shkojnë 2-6 qen dhe mesatarja 4. Për katër javët e para të jetës, këlyshët qëndrojnë në grupe ku krijojnë një lidhje ekskluzive me një ndihmës të vetëm ose shoqërues, marrëdhënia gjenetike e të cilit me këlyshët është i panjohur. Këta ndihmës janë përgjithësisht meshkuj të rinj mosmarrës ose femra të mbarështimit që kanë kontribuar në pjellën aktuale dhe ato ndihmojnë në minimizimin e konkurrencës për ndarjen e ushqimit midis qenve. Gjatë kësaj kohe ata ruhen nga këta ndihmës ndërsa anëtari tjetër i grupit shkon në udhëtimet e tyre foragjere. Pas katër javësh, këlyshët janë në gjendje të shkojnë duke u ushqyer vetë. Këlyshët bëhen të pavarur në moshën tre muajsh.
Çështja e lindjes
Pak studime kanë gjetur prova të incestit të rregullt te gjitarët, por mongozat me shirita janë një përjashtim.
Depresioni i lindur është shkaktuar kryesisht nga shprehja homozigoze e aleleve recesive. Depresioni në lindje duket se shfaqet tek mongozat me shirita siç tregohet nga një rënie në masën e trupit të pasardhësve me koeficient në rritje të lindjes. Ky konstatim sugjeron që shmangia e mbarështimit me të afërmit do të ishte e dobishme. Pairsiftet e mbarështimit të suksesit u zbuluan se ishin më pak të lidhur me sa pritej nën çiftëzimin e rastit. parapamje|Skelet mongozi me shirita ( Muzeu i Osteologjisë ) Bashkëpunimi me specie e tjera
Në disa vende (p.sh., Kenia) mangustat me shirita janë gjetur në një lidhje të ngushtë me babuinët. Ata foragjeren së bashku dhe ndoshta gëzojnë siguri më të madhe si një grup i madh për shkak të më shumë syve në kërkim të grabiqarëve. Mongozat trajtohen nga babunët e të gjitha moshave dhe nuk tregojnë frikë nga një kontakt i tillë.
Janë vërejtur mongozat me shirita duke hequr rriqrat dhe parazitët e tjerë nga derrat e savanës në Kenia dhe Uganda. Mangustat marrin ushqim, ndërsa derrat pastrohen.
Statusi
Mongozi me shirita jeton në shumë zona të mbrojtura të Afrikës. Serengeti e Tanzanisë, ka një dendësi prej rreth 3 mongongoz për km 2. Në jug të KwaZulu-Natal, Afrika e Jugut, numrat e mongozit janë në një dendësi të ngjashme në 2.4 km 2. Parku Kombëtar i Mbretëreshës Elizabeth ka dendësi mongoze shumë më të larta në 18 / km 2. Në përgjithësi, mongozi me shirita ka tendencë të jetë më e bollshme në zonat lindore dhe jug-lindore të diapazonit të saj sesa në zonat më perëndimore.
Tom Lantos
thumb|Tom Lantos Tom Lantos lindi më 1 shkurt të vitit 1928 dhe vdiq më 11 shkurt të vitit 2008 ishte politikan amerikan.
Gjatë vitit 2007 Lantos ishte kongresisti në Kongresin Amerikan dhe kryetar i Komisionit për Marrëdhënie me Jashtë në Dhomën e Përfaqësuesve.
Tomas Lantos ishte ndër kongresistët e parë amerikan që vizitoi Kosovën në një periudhë të vështirë në qershor të vitit 1990.
Në një vështrim dhënë procesit nga ana e kongresit amerikan për nxierrjes e rezolutës pasuese të rezulutës 1244 nga ana këshillit të sigurimit të OKB-së ai tha: “Për Kosovën nuk do të ketë liri pa pavarësi. Dhe për bashkësinë ndërkombëtare nuk do të ketë asnjë zgjidhje tjetër të pranueshme përpos pavarësisë”
Stiria
Stiria (Steiermark, ; kroatisht dhe sllovenisht: Štajerska; çekisht: Štýrsko; hungarisht: Stájerország; sllovakisht: Štajersko) është një shtet, ose Bundesland, i vendosur në juglindje të Austrisë. Për nga sipërfaqja është i dyti më i madh (pas Austrisë së Poshtme) nga nëntë shtetet federale austriake, që mbulon 16.401 km2 (6.332 sq mi). Kufizohet me Slloveninë (Korushkën, Podravskën dhe Pomurskën) dhe shtetet austriake të Austrisë së Epërme, Austrisë së Poshtme, Salzburgun, Burgenland dhe Karinthia. Kryeqyteti është Graz i cili kishte 288.808 banorë në fillim të vitit 2019.
Götaland
parapamje|Harta e Suedisë me Götaland të shënuar. Vija e përafërt në veri të saj shënon kufirin ndërmjet [[Svealand dhe Norrland.]] parapamje|Peizazhi në Götaland. E gjelbër më e errët shënon zgjerimin 1645–1719. Götaland është një nga tre krahinat e Suedisë dhe përfshin dhjetë provinca.
Marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Azerbajxhanit
Marrëdhëniet Shqipëri-Azerbajxhan janë marrëdhëniet bilaterale të Shqipërisë dhe Azerbajxhanit. Shqipëria synon të hapë një ambasadë në Baku dhe Azerbajxhani ka akredituar ambasadoren e saj në Athinë me pozicionin shtesë të Ambasadorit në Shqipëri.
Të dyja vendet janë pjesë e Organizatës së Bashkëpunimit Islamik dhe Këshillit të Evropës. Marrëdhëniet midis dy vendeve u vendosën më 23 shtator 1992 pasi Azerbajxhani arriti pavarësinë nga Bashkimi Sovjetik.
Götaland
Götaland dikur përbëhej nga mbretëri të vogla dhe banorët e tyre quheshin Gautar në Nordishten e Vjetër. Sidoqoftë, termi i referohej kryesisht popullsisë së Västergötland të sotme. Është rënë dakord që këta ishin të njëjtë me Beowulf në epikën kombëtare të Anglisë, Beowulf.
Shteti modern i Suedisë filloi të formohej kur disa provinca të Götaland gradualisht u ndërthurën politikisht gjithnjë e më shumë me ato të Svealand. Ky proces mund të gjurmohet të paktën në shekullin e 11-të dhe do të vazhdonte për disa qindra vjet. Pjesë të tjera të Götaland të sotme në atë kohë ishin ose daneze ose norvegjeze. Provinca e Småland, me qytetin historikisht të rëndësishëm Kalmar në bregdetin e saj, ishte pak e populluar dhe statusi i ishullit baltik Gotland ndryshonte gjatë Mesjetës. Bohuslän u bë suedez i pari gjatë shekullit të 17-të pasi u humb nga Norvegjia, afërsisht në të njëjtën kohë kur Danimarka humbi Skåne, Halland dhe Blekinge në Suedi.
Marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Azerbajxhanit
Marrëdhëniet
Shqipëria dhe Azerbajxhani kanë zhvillimin e lidhjeve ekonomike dhe kulturore. Shqipëria e mbështet integritetin territorial të Azerbajxhanit dhe përfundimin e okupimit të territoreve azerbajxhanase nga shtetet fqinje.
Götaland
Provincat dhe qarqet
Sot, Götaland nuk ka asnjë funksion administrativ dhe kështu është një ent jozyrtar, por përgjithësisht konsiderohet të jetë një nga tre tokat ose pjesët suedeze. Ai përbëhet nga dhjetë provinca, të bazuara lirshëm në zonën që fillimisht ishte nën juridiksionin e Gjykatës së Apelit Göta (krijuar në 1634), së cilës iu shtuan Skåneland, Gotland dhe Bohuslän në 1658–79: • x30px|Blekinge Blekinge
Marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Azerbajxhanit
Marrëdhëniet
Më 26 nëntor 2019, një tërmet e goditi rajonin e Durrësit të Shqipërisë. Qeveria e Azerbajxhanit dhuroi 500,000 euro për ndihmë humanitare për Shqipërinë.
Götaland
Provincat dhe qarqet
• x30px|Bohuslän Bohuslän
• x30px|Dalsland Dalsland
• x30px|Gotland Gotland
• x30px|Halland Halland
• x30px|Skåne Skåne
• x30px|Småland Småland
• x30px|Västergötland Västergötland
• x30px|Östergötland Östergötland Administrativisht, Suedia nuk është e ndarë në provinca, por në qarqe (shih Län). Megjithëse Götaland përkufizohet në terma të provincave historike dhe jo të qarqeve, ai përfshin afërsisht qarqet moderne të Blekinge, Gotland, Halland, Jönköping, Kalmar, Kronoberg, Östergötland, Skåne dhe Västra Götaland.
Gjeografia
Pyjet e thella gjenden në provincën Småland, ka shumë tokë bujqësore në Skåne, dhe pak nga të dyja në Västergötland dhe Östergötland. Brigjet janë zakonisht relativisht të sheshta dhe përbëhen nga arkipelagë, si dhe plazhe me rërë. Dy ishujt më të mëdhenj të Suedisë përfshihen në Götaland. Dy liqenet më të mëdhenj të Suedisë janë gjithashtu të vendosura kryesisht në Götaland. Sipërfaqja e përgjithshme është 87,712 km2 me rreth 4.4 milionë banorë duke përfshirë zonat e dyta dhe të treta më të mëdha urbane të Suedisë.
Châtillon-sur-Oise
Châtillon-sur-Oise është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Châtillon-sur-Oise ka një popullsi prej 125 banorë dhe sipërfaqe 2.62 km², me një dendësi prej 48 banor/km².
Victor Balaguer
Víctor Balaguer ( Spanish pronunciation: [ˈbiɣtoɾ βalaˈɣeɾ] ; 24 Mars 1921 – 17 Prill 1984) ishte një këngëtar spanjoll i viteve 1950 dhe 1960, veçanërisht për pjesëmarrjen e tij në Eurovision Song Contest 1962. Balaguer njihej si një këngëtar i gjithanshëm që lëvizte mes muzikës popullore dhe zarzuelas, duke kënduar në spanjisht dhe katalanisht.
Balaguer lindi dhe vdiq në Barcelonë. Në vitin 1961, ai mori pjesë në përzgjedhjen e hyrjes së parë të Spanjës në Festivalin Europian të Këngës, por humbi me një pikë nga Conchita Bautista. Një vit më pas ai vendosi dy këngë në finale dhe " Llámame " ("Thirrmë") u zgjodh si përfaqësuesi spanjoll në konkursin e shtatë të këngës në Eurovizion, të mbajtur në qytetin e Luksemburgut më 18 mars. "Llámame" ishte një nga katër këngët (së bashku me hyrjet nga Belgjika, Austria dhe Holanda ) që përfundoi në vendin e fundit të përbashkët pasi nuk arriti të shënonte asnjë pikë nga juria.
Pas paraqitjes së tij në Eurovizion, Balaguer iu rikthye performancës kryesisht në gjuhën mëmë katalansht. Ai vdiq nga kanceri kolonorektal në Barcelonë më 17 prill 1984, në moshën 63 vjeçare
Guamaggiore
Guamaggiore (Gomajòri) është komunë e Italisë në Provinca e Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 16.8 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 199 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 984 banorë.
Josh Ryan Evans
Josh Ryan Evans ishte një aktor amerikan. Ai lindi më 10 janar, 1982 në Hayward, Kalifornia si Joshua Ryan Evans dhe vdiq më 5 gusht, 2002 në San Diego, Kalifornia.
Meurival
Meurival është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Meurival ka një popullsi prej 51 banorë dhe sipërfaqe 2.89 km², me një dendësi prej 18 banor/km².
Ormulum
parapamje| Një faqe nga Ormulum që demonstron redaktimin e bërë me kalimin e kohës nga Orm ( Parkes 1983, f. 115–16), si dhe futjet e leximeve të reja nga "Dora B". Ormulum ose Orrmulum është një punë interpretuese biblike e shekullit të dymbëdhjetë-e ,e shkruar nga një murg me emrin Orm (ose Ormin) dhe e përbërë nga vetëm nën 19.000 linja të shkruara në ME (një formë e gjuhës angleze e folur pas pushtimit Norman deri në fund tw shekullit të 15-të). Për shkak të ortografisë unike fonetike të adoptuar nga autori i saj, vepra ruan shumë detaje të shqiptimit anglez ekzistues të një kohë kur gjuha ishte në rrjedhë pas pushtimit Norman të Anglisë. Si pasojë, është e paçmueshme për filologët dhe gjuhëtarët historikë në gjurmimin e zhvillimit të gjuhës.
Pas një parathënie dhe përkushtimi, vepra përbëhet nga predikime, të cilat shpjegojnë tekste biblike të përcaktuara për këtë masë, gjatë gjithë vitit liturgjik. Ai kishte për qëllim të konsultohej pasi tekstet ndryshuan dhe është rënë dakord të jenë të lodhshëm dhe të përsëritshëm kur të lexohen direkt. Vetëm rreth një e pesta e materialit të premtuar është në dorëshkrimin e vetëm të veprës për të mbijetuar, e cila është në Bibliotekën Bodleian në Oksford.
Orm zhvilloi një sistem drejtshkrimi idiosinkratik. Studiuesit modernë kanë vërejtur se sistemi pasqyronte shqetësimin e tij me aftësinë e priftërinjve për të folur vernacular dhe mund të ketë ndihmuar për t'i udhëhequr lexuesit e tij në shqiptimin e zanoreve. Në atë kohë, shumë priftërinj vendas mund të mos kenë qenë folës të rregullt të Anglishtes së Mesme, por përkundrazi Anglo-Norman. Orm përdori një metër të rreptë poetik për të siguruar që lexuesit të dinë se cilat rrokje duhet të stresohen. Studiuesit modernë përdorin këto dy karakteristika për të rindërtuar Anglishten e Mesme ashtu siç e tha Orm ( Burchfield 1987, f.  280).
Libri i Orm ka një numër risish që e bëjnë atë të vlefshëm. Siç vë në dukje Bennett, adaptimi i një metër klasik me modelet fikse të stresit parashikon që poetë të ardhshëm anglezë, të cilët do të bënin shumë të njëjtën gjë kur të hasesh në organet e gjuhëve të huaja ( Bennett 1986, f.  31). Ormumi është gjithashtu ekzemplari i vetëm i traditës homiletike në Angli midis Ælfric dhe Shekullit të katërmbëdhjetë, si dhe shembulli i fundit i vargjeve të vargjeve të Vjetër në Angli. Ai gjithashtu demonstron se çfarë do të bëhej në anglisht Received Standard dy shekuj para Geoffrey Chaucer ( Burchfield 1987, f.  280). Më tej, Ormi merrej me laikët. Ai u përpoq ta bënte Ungjillin të kuptueshëm për xhematin, dhe ai e bëri këtë ndoshta dyzet vjet para se Këshilli i Katërt i Lateran i 1215 "nxiti klerin si një i tërë në veprim" ( Bennett 1986, f.  33). Në të njëjtën kohë, idiozat e Orm-it dhe përpjekja e reformës ortografike e bëjnë punën e tij jetësore për të kuptuar anglishten e mesme. Ormulum është, me Ancrene Wisse dhe Ayenbite të Inwyt, një nga tre tekstet thelbësore që u kanë mundësuar filologëve të dokumentojnë kalimin nga anglishtja e vjetër në anglisht e mesme ( Burchfield 1987, f.  280).
Eleonore Schwarz
parapamje| Eleonore Schwarz në [[Festivali Evropian i Këngës 1962|Festivalin Evropian të Këngës 1962]] Eleonore Schwarz (lindur më 1936 në Vjenë ) është një këngëtare austriake.
Në vitet 1960 dhe 1970, Schwarz ishte një këngëtar opere në Operën Popullore të Vjenës.
Në vitin 1962, ajo përfaqësoi Austrinë në Festivalin Evropian të Këngës të mbajtur në Luksemburg me këngën si operetë të quajtur " Nur in der Wiener Luft " (Vetëm në ajrin e Vjenës), kënga nuk mori pikë dhe përfundoi me tre pjesëmarrës të tjerë në vendin e fundit. . Muzika u kompozua nga Bruno Uher, dhe u shkrua dhe iu drejtua bukurisë së kryeqytetit austriak, duke përfshirë Operën Shtetërore të Vjenës, Bashkinë dhe Katedralen e Shën Stefanit, por edhe Valsin vjenez dhe Johann Strauss II. Schwarz e publikoi këngën si teke dhe ka pasur sukses të moderuar.
Lojërat Olimpike
(Olympic Games; Jeux Olympiques) janë një dhe klasa e 8 shkolla jaho kalija fushe buall ndodhej aty ngjarje sportive ndërkombëtare e sporteve verore dhe dimërore në të cilat mijëra atletë nga e gjithë bota marrin pjesë në një larmi garash. Like knë botë me më shumë se 200 vende pjesëmarrëse. Lojërat Olimpike mbahen çdo katër vjet, me Lojërat Verore dhe Lojërat Dimërore të alternuara çdo katër vjet, me nga dy vjet larg njëra tjetrës. Kshu
Përmbledhje
Fillimi i riorganizimit të Lojërave Olimpike moderne u frymëzua nga Lojërat Olimpike Antike, të cilat mbaheshin në Olimp, të Greqisë, nga shekulli VIII p.e.s. deri në shekullin e IV të erës sonë. Baroni Pierre de Coubertin si themelues i Komitetit Olimpik Ndërkombëtar (IOC) në vitin 1894, njëkohësisht bëri edhe rifillimin e organizimit të lojërave të para moderne olimpike në Athinë në vitin 1896. Komiteti Olimpik Ndërkombëtar është organi drejtues i Lëvizjes Olimpike, me Kartën Olimpike që përcakton strukturën dhe autoritetin e saje.
Lokaliteti arkeologjik në Stanishor
Lokaliteti arkeologjik në Stanishor është një monument i trashëgimisë kulturore në Stanishor, Gjilan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 120/80.
Lojërat Olimpike
Përmbledhje
Evolucioni i Lëvizjes Olimpike gjatë shekujve XX dhe XXI ka rezultuar në disa ndryshime në Lojërat Olimpike. Disa nga këto rregulla përfshijnë themeimin e Lojërave Olimpike Dimërore për sportet e borës dhe akullit, Lojërat Paralimpike për atletët me aftësi të kufizuara, Lojërat Olimpike Rinore për sportistët e moshës 14 deri në 18 vjeç, pesë lojërat kontinentale ( Pan Amerikane, Afrikane, Aziatike, etj.) Evropiane, dhe Paqësorit ), si dhe Lojërat Botërore për sporte që nuk kontestohen në Lojërat Olimpike. Olimpiada e të Shurdhërve dhe Olimpiada Speciale gjithashtu janë miratuar nga IOC e cila është dashur të përshtatet me një larmi përparimesh ekonomike, politike dhe teknologjike. Abuzimi i rregullave amatore nga vendet e Bllokut Lindor bëri që IOC të largohej nga amatorizmi i pastër, siç është parashikuar nga Coubertin, në lejimin e pjesëmarrjes së atletëve profesionistë. Rëndësia në rritje e mediave masive krijoi çështjen e sponsorizimit të korporatave dhe komercializimit të Lojërave. Luftërat botërore çuan në anulimin e Lojërave të viteve 1916, 1940 dhe 1944. Bojkotime të mëdha gjatë Luftës së Ftohtë kanë kufizuar pjesëmarrjen në Lojërat e viti 1980 dhe 1984.
Lojërat janë rritur aq shumë sa që tani përfaqësohet pothuajse çdo komb. Kjo rritje ka krijuar sfida dhe polemika të shumta, duke përfshirë bojkotin, dopingun, ryshfetin dhe një sulm terrorist në vitin 1972. Çdo dy vjet Olimpiada dhe ekspozimi i saj në media u japin mundësi atletëve të arrijnë famë kombëtare dhe nganjëherë ndërkombëtare. Lojërat gjithashtu përbëjnë një mundësi që qyteti nikoqir dhe vendi të shfaqen para botës.
Mbretëria e Bashkuar në Festivalin Evropian të Këngës
Mbretëria e Bashkuar ka marrë pjesë në Festivalin Evropian të Këngës 62 herë. Së pari mori pjesë në konkursin e dytë më 1957 dhe ka hyrë çdo vit që nga viti 1959. Së bashku me Suedinë dhe Holandën, Mbretëria e Bashkuar është një nga tri vendet me fitore në Eurovision në katër dekada të ndryshme. Është një nga kombet "Big 5", së bashku me Francën, Gjermaninë, Italinë dhe Spanjën, të cilët automatikisht parakualifikohen për në finale çdo vit pasi janë kontribuesit më të mëdhenj financiarë në Bashkimin Evropian të Transmetimeve (EBU). Transmetuesi publik britanik, BBC, transmeton ngjarjen dhe organizon përzgjedhjen kombëtare për të zgjedhur hyrjen. Mbretëria e Bashkuar ka fituar në Konkursin e Këngës Eurovision pesë herë (më pak se vetëm Republika e Irlandës dhe Suedisë) dhe ka përfunduar si nënkampione në një rekord pesëmbëdhjetë raste. Ai gjithashtu ka luajtur nikoqir të tetë konkurseve, më shumë se çdo vend tjetër, me BBC që prodhon programin në Londër katër herë (, , dhe  ) dhe një herë në Edinburg , Brighton , Harrogate  dhe Birmingham.
Pesë fituesit e Mbretërisë së Bashkuar janë Sandie Shaw me këngën " Puppet on a String ", Lulu me " Boom Bang-a-Bang " ( lidhur), Brotherhood of Man me " Save Your Kisses for Me " , Bucks Fizz me " Making Your Mind Up "  dhe Katrina and the Waves me " Love, Shine a Light ". Pesëmbëdhjetë përfundimet e vendit të dytë në Mbretërinë e Bashkuar u arritën nga Pearl Carr &amp; Teddy Johnson, Bryan Johnson , The Allisons , Matt Monro , Kathy Kirby , Cliff Richard , Mary Hopkin , Kërkuesit e rinj , Hijet , Lynsey de Paul dhe Mike Moran , Scott Fitzgerald , Raporti drejtpërdrejt , Michael Ball , Sonia dhe Imaani.
Garuesit
Më poshtë është një listë e të gjitha këngëve dhe interpretuesve të tyre përkatës që kanë përfaqësuar Mbretërinë e Bashkuar në konkurs:
Sophie Scholl - Ditët e fundit
Sophie Scholl - Ditët e fundit (Gjermanisht: Sophie Scholl – Die letzten Tage) është film i vitit 2005 nga regjizori Marc Rothemund dhe skenaristit Fred Breinersdorfer. Ky film ka të bëjë për ditët e fundit të jetës së aktivistes Sophie Scholl, një anëtare 21-vjeçare e grupit anti-nazist të rezistencës studentore jo të dhunshme Trëndafili i Bardhë, pjesë e lëvizjes së Rezistencës Gjermane. Ajo u shpall fajtore për tradhti të lartë nga Gjykata e Popullit dhe u ekzekutua në të njëjtën ditë, 22 shkurt 1943.
Ky film u prezantua në Festivalin e 55-të Ndërkombëtar të Filmit në Berlin në vitin 2005 dhe fituan shpërblimin për aktoren më të mirë (Julia Jentsch) dhe regjizorin më të mirë. Në shtator të vitit 2005, u nominuan për Oskar në kategorinë e filmave me gjuhë të huaj.
Përmbajtja
Në Mynihun e kohës së luftës, Sophie Scholl bashkohet me anëtarët e organizatës studentore të Trëndafilit të Bardhë, përfshirë vëllain e Sophie, Hans, të cilët po përgatisin kopjet e broshurës së tyre të gjashtë. Ata kanë mimografuar më shumë sesa mund të shpërndajnë përmes postës. Hans propozon shpërndarjen e shtesave në universitet të nesërmen; pavarësisht se Willi argumenton se rreziqet janë të papranueshme, Hans thotë se ai do të marrë përgjegjësinë e plotë dhe Sophie vullnetare për të ndihmuar. Ditën tjetër, në ndërtesën kryesore të Universitetit të Mynihut, ku po zhvillohen klasat, Hans dhe Sophie u nisën për të hedhur pirgje broshurash pranë dyerve të dhomave të leksioneve. Kur kanë mbetur vetëm disa minuta derisa të përfundojë periudha, Sophie vrapon në katin e fundit, ku shtyn impulsivisht një pirg fletëpalosjesh mbi buzë të parmakës. Një rojtar që pa Sophie duke shpërndarë fletëpalosjet e ndalon çiftin derisa të vijë policia dhe t'i arrestojë.
Vëllezërit dhe motrat janë dërguar në Burgun Stadelheim, ku Sophie merret në pyetje nga hetuesi i Gestapos Robert Mohr. Duke pretenduar fillimisht të ishte jopolitike, ajo paraqet një alibi: ajo dhe vëllai i saj nuk kishin asnjë lidhje me fluturuesit. Ajo i vuri re ata në korridor dhe shtyu një pirg nga kangjella sepse në natyrën e saj është të luajë shaka, dhe ajo kishte një valixhe bosh sepse do të vizitonte prindërit e saj në Ulm dhe planifikoi të sillte disa rroba. Ajo shkarkohet, por ndërsa forma e saj e lirimit është gati të miratohet, vjen urdhri për të mos e lënë të shkojë. Ajo vendoset në një qeli burgu me Else Gebel.
Hetimi ka gjetur prova të pakundërshtueshme që Sophie dhe Hans ishin me të vërtetë përgjegjës për shpërndarjen e fletëpalosjeve anti-naziste. Sophie pranon përfshirjen e saj, ashtu si Hans. Sidoqoftë, e vendosur për të mbrojtur të tjerët, ajo vendosmërisht pohon se prodhimi dhe shpërndarja e mijëra kopjeve të fletëpalosjeve në qytete në të gjithë rajonin ishin plotësisht punë e të dyve. Mohr e këshillon atë të mbështesë ligjet që ruajnë rendin në një shoqëri që ka financuar edukimin e saj. Scholl kundërshton se para vitit 1933 ligjet ruanin lirinë e shprehjes dhe përshkruajnë mizoritë e kryera nga nazistët që ajo ka parë dhe ka dëgjuar.
Sophie dhe vëllai i saj, si dhe një mik i martuar me tre fëmijë të vegjël, Christoph Probst, akuzohen për tradhti, demoralizim të trupave dhe armiqësi me armikun. Në gjyqin pasues të shfaqjes, Probst është i pari që do të shqyrtohet nga Presidenti i Gjykatës Popullore Roland Freisler, zelli prokurorial i të cilit e bën prokurorin nominal të tepërt. Freisler me përbuzje hedh poshtë thirrjet e Probstit për të shpëtuar jetën e tij në mënyrë që fëmijët e tij të kenë një baba. Hans ruan qetësinë e tij përballë pyetjeve gjithnjë e më të paduruara të Freisler. Duke mos pranuar të përgjigjet vetëm në atë që i kërkohet, ai argumenton se humbja e shtetit nazist është bërë e pashmangshme nga Aleatët; gjithçka që Hitleri mund të bëjë është të zgjasë luftën. Në provimin e saj, Sophie deklaron se shumë njerëz pajtohen me ato që ajo dhe grupi i saj kanë thënë dhe shkruar, por ata nuk guxojnë të shprehin mendime të tilla. Freisler shpall të tre të pandehurit fajtorë dhe i bën thirrje secilit të bëjë një deklaratë të shkurtër përfundimtare. Sophie i thotë gjykatës se "atje ku ne qëndrojmë sot, ju [Freisler] do të qëndroni së shpejti". Të gjithë janë të dënuar me vdekje.
Sophie, së cilës i ishte thënë se të gjithë kishin 99 ditë pas dënimit para se të ekzekutoheshin, mëson se ajo do të ekzekutohet atë ditë. Pas një vizite nga prindërit e saj, të cilët shprehin miratimin e tyre për atë që ajo ka bërë, Mohr vjen në burg dhe me trishtim shikon Sophie të marrë me vete. Shpejt pas kësaj, ajo drejtohet në një qeli ku Christoph Probst dhe Hans presin. Prostst vëren se ajo që ata bënë nuk ishte e kotë. Ndërsa Sophie drejtohet në një oborr, ajo thotë, "Dielli ende shkëlqen". Ajo sillet në dhomën e ekzekutimit dhe vendoset në një gijotinë. Tehu bie dhe fotografia bëhet e zezë. Hans thërret: "Es lebe die Freiheit!" ("Rroftë Liria!") Para se të bie tehu përsëri. Probst është sjellë në vendin e ardhshëm para se teh bie edhe një herë.
Në pjesën e mbylljes, mijëra broshura bien nga qielli mbi Mynih. Një titull shpjegon se kopjet e manifestit të Trëndafilit të Bardhë iu kontrabanduan Aleatëve, të cilët shtypën miliona kopje të "Manifesti i Studentëve të Mynihut" që u hodhën më pas në qytetet gjermane.
Ranko Despotoviq
Ranko Despotović (lindur më 21 Janar 1983) është një futbollist serb.
Kombëtarja
Për reprezentacionin serb ka luajtur 4 ndeshje.
Guasila
Guasila (Guasìba, Guasìlla) është komunë e Italisë në Provinca e Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 43.51 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 210 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.676 banorë.
James Naismith
James Naismith lindi më 6 nëntor 1861 në Almonte, Ontario; vdiq më 28 nëntor 1939 në Lawrence, Kansas. Ka qenë një mjek dhe pedagog kanadez, po ashtu është edhe shpikësi i Basketbollit.
Klasa (Kompjuterikë)
Në Programimin e Orientuar në Objekte, një klasë është një shabllon i zgjerueshëm(ka mundësi të ndryshojë) i kodit për krijimn e objekteve, duke përmbajtuj variabla(të objektit) dhe implementime të të ashtuquajturave sjellje të objektit(funksione,metoda) .Në shumë gjuhë, emri i klasës përdoret për thirrjen e shabllonit(klasës), për konstruktorin i cili e krijon objektin e klases si dhe për tipin e të dhënave të objektit të asaj klase.
Me rastin e krijimit të një objekti nga konstruktori i klasës, objekti në këtë rast quhet instancë e klasës, variablat antare specifike për atë objekt quhen variabla të instancës.
Klasa/Tipi
Në përdorim të pergjithshem, njerzit shpesh referohen tek “klasa” e një objekti, gjithsesi objektet kanë tipe: nderfaqen, tipet e variablave antare, metodat e definuara me ato variabla si dhe vetitë të cilat ato i kanë. Në të njejtën kohë, klasa ka implamentime (të metodave), dhe mund të krijoj objekte të tipit në fjalë, me implementimet në fjalë. Në teorinë mbi tipet, një klasë është një implementim- një strukturim konkret i të dhënave dhe kolekcion i nënrutinave, perderisa një tip është një protokol (nderfaqe,interface).Klasa të ndryshme mund të prodhojne objekte të tipeve të njejta p.sh. tipi STACK mund të implementohet nga dy klasa ajo SMALLSTACK dhe SCALABLESTACK. Njejtë, një klasë mund të ketë konstruktor të shumtë.
Tipet përgjithsisht reprezentojnë emra, si një person, vend ose gjësend. Në anën tjetër klasa reprezenton një implementim të këtyre. Për shembull, një tip BANANE mund të reprezentoj vetitë dhe funksionalitetin e bananeve në përgjithsi, përderisa klasat ABC-BANANE dhe XYZ-BANANE reprezentojnë rrugë se si të prodhohen bananet (analogji, ata të cilët furnizojnë dyqanet me banane). Klasa ABC-BANANE mund të prodhoj banana të veqanta: instancat e klases ABC-BANANE do të jenë objekte të tipit BANANE. Krahasim më i thjeshtë do të ishte rasti i vulës, ne e ndretojme vulën (klasën) ashtu siq na konvenon dhe pasaj jemi në gjendje të shtypim (objekte) në letër sa herë të dëshirojmë. Shpesh për një tip kemi vetëm një implementim, në raste të tilla emri i klases është i njejtë me emrin e tipit.
Dizajni dhe Implementimi
Klasat janë komposuar nga antarë të cilat definojnë strukturën dhe sjelljen e saj.
Struktura
Një klasë përmbanë shpjegime për fushat e të dhanave. Këto zakonisht janë tipe të fushave dhe emra emra të cilat i shoqërohen me variablat në të ashtuquajturën Run Time të programit (Koha në të cilën programi është në egzekutim), keto variabla të gjendjes i takojnë ose klasës ose instanca specifike e klasës. Në shumicën e gjuhëve programuese, struktura e klasës e cakton vendosjen e memorjes së përdorur nga instancat e saj.
Sjellja
Sjella e një klase ose instancës së sajë është definuar duke përdorur metodat. Metodat janë mekanizma të cilët kanë aftësinë të operojnë me objekte ose klasa. Këto operacione mund ta ndryshojnë gjendejen e një objekti ose thjesht japin rrugë ti qasemi ati. Egzistojnë shumë lloje të objekteve. Disa tipe të metodave janë të krijuara dhe thirruara nga codi i programerit, perderisa tjerat siq janë: konstruktorët, dekonstruktorët krijohen dhe thirren nga kodi i gjeneruar nga kompajlleri. Një gjuhë programuese mund t'ja mundësoj programerit ti definon dhe thirrë keto metoda speciale( konstruktorët, dekonstruktorët).
Sheshi i Shën Pjetrit
alt=|parapamje| Sheshi i Shën Pjetrit Sheshi i Shën Pjetrit (Italisht: Piazza San Pietro, latinisht: Forum Sancti Petri) është një shesh i madh i vendosur direkt përballë Bazilikës së Shën Pjetrit në Qytetin e Vatikanit, enklavë papale brenda Romës, direkt në perëndim të lagjes ose riones së Borgos. Si sheshi ashtu edhe bazilika kanë emrin e Shën Pjetrit, një apostull i Jezusit, i konsideruar nga Katolikët si Papa i parë.
Në qendër të sheshit është një obelisk i lashtë egjiptian, i ngritur në vendin aktual më 1586. Gian Lorenzo Bernini projektoi sheshin pothuajse 100 vjet më vonë, duke përfshirë kolonadat masive Dorike, katër kolona të thella, të cilat i rrethojnë vizitorët në "krahët e Kishës Nënë". Një shatërvan graniti i ndërtuar nga Bernini më 1675 përputhet me një burim tjetër të projektuar nga Carlo Maderno më 1613.
Historia
parapamje| Afresk i Sheshit të Shën Pjetrit c. 1587, përpara se të ishte ndërtuar kupola e Bazilikës së re të Shën Pjetrit ose fasada Hapësira e hapur që shtrihet para bazilikës u ridizajnua nga Gian Lorenzo Bernini nga 1656 deri në vitin 1667, nën drejtimin e Papës Aleksandër VII, si një parathënie e përshtatshme, e projektuar "në mënyrë që numri më i madh i njerëzve të mund ta shihte Papën të japë bekimin e tij, qoftë nga mesi i fasadës së kishës ose nga një dritare në Pallatin e Vatikanit ”(Norwich 1975 f 175). Bernini kishte punuar për dekada të tëra në brendësi të Shën Pjetrit; tani ai dha rendin në hapësirë me kolonadat e tij të njohur, duke përdorur një rend të thjeshtuar Dorik, për ta shmangur konkurrencën me fasadën si-pallati nga Carlo Maderno, por ai e përdori atë në një shkallë kolone të paparë për t'iu përshtatur hapësirës dhe ndjell një ndjenjë frike.
Kishte shumë kufizime nga strukturat ekzistuese (ilustrimi, djathtas). Lidhjet masive të Pallatit të Vatikanit mbushën hapësirën në të djathtë të fasadës së bazilikës; strukturat duheshin maskuar pa i errësuar apartamentet papale. Obelisku shënoi një qendër, dhe një shatërvan graniti nga Maderno qëndronte në njërën anë: Bernini bëri që shatërvani të duket se ishte një nga fokat e tondos ovato rrethuar nga kolonadat e tij dhe përfundimisht përputhej me atë në anën tjetër, më 1675, vetëm pesë vjet para vdekjes së tij. Forma trapezoidale e sheshit, e cila krijon një këndvështrim të ngritur për një vizitor që largohet nga bazilika dhe është vlerësuar si një mjeshtër i goditjes së teatrit barok (ilustrimi, poshtë djathtas), është kryesisht një produkt i kufizimeve të sitit.
Sipas Traktatit Lateran, zona e Sheshit të Shën Pjetrit i nënshtrohet autoritetit të policisë italiane për kontrollin e turmës edhe pse është një pjesë e shtetit të Vatikanit.
Kolonadat
parapamje| Kolonadat e Sheshit të Shën Pjetrit Kolonadat kolosale Dorike, katër kolona të thella, kornizojnë hyrjen trapezoide në bazilikë dhe zonën masive eliptike që i paraprin asaj. Aksi i gjatë i tondos ovato tondo, paralel me fasadën e bazilikës, krijon një pauzë në sekuencën e lëvizjeve përpara që është karakteristike për një qasje monumentale barok. Kolonadat përcaktojnë piazzën. Qendra eliptike e piazzës, e cila është në kontrast me hyrjen trapezoidale, e rrethon vizitorin me "krahët e Kishës Nënë" në shprehjen e Berninit. Në anën jugore, kolonadat përcaktojnë dhe zyrtarizojnë hapësirën, me Kopshtet Barberini akoma duke u ngritur në një vijë qiellore me pisha ombrellë. Në anën veriore, kolonada maskon një shumëllojshmëri të strukturave të Vatikanit; tregimet e sipërme të Pallatit të Vatikanit ngrihen lart.
Shtresa e tokës
Shtresa e tokës është e larmishme nga vijat rrezatuese në travertin, për të lehtësuar atë që përndryshe mund të jetë një det me kalldrëm. Më 1817, gurë rrethorë janë vendosur për të shënuar majën e hijes së obeliskut në mesditë kur dielli hyri në secilin nga shenjat e zodiakut, duke e bërë obeliskun një orë gjigante diellore. Më poshtë është një pamje e Sheshit të Shën Pjetrit nga kupola (maja e kubeve) e cila u mor në qershor 2007.
Spina
Sheshi i Shën Pjetrit sot mund të arrihet nga Ponte Sant'Angelo përgjatë afrimitetit madhështor të Via della Conciliazione (për nder të Traktatit Lateran të 1929). Spina (mesatare me ndërtesa që ndau dy rrugët e Borgo Vecchio dhe Borgo nuovo), e cila dikur pushtonte këtë rrugë të madhe që të çonte në shesh u rrënua në mënyrë ceremoniale nga vetë Benito Mussolini më 23 tetor 1936 dhe u shkatërrua plotësisht deri më 8 tetori 1937. Bazilika e Shën Pjetrit tani ishte lirisht e dukshme nga Castel Sant'Angelo. Pas spinës, pothuajse të gjitha ndërtesat në jug të passettos u rrënuan midis viteve 1937 dhe 1950, duke zhdukur një nga lagjet më të rëndësishme mesjetare dhe të rilindjes së qytetit. Për më tepër, prishja e spinës anuloi befasinë karakteristike baroke, në ditët e sotme të mbajtura vetëm për vizitorët që vijnë nga Borgo Santo Spirito. Via della Conciliazione u përfundua në kohë për Jubileun e Madh të vitit 1950.
Referime
41.90222°N, 12.45694°W
Badroulbadour
Badroulbadour (Arabisht: بدر البدور‎ Badr ul-Budūr "hëna e plotë e hënave të plota") është një princeshë me të cilën Aladini u martua në Historia e Aladinit: ose Llamba e Mrekullueshme. Emri i saj përdor hënën e plotë si një metaforë për bukurinë femërore, e cila është e zakonshme në letërsinë arabe dhe gjatë gjithë Netëve Arabe.
Në filmin e animuar të Disney Aladini, emri i saj u ndryshua në Jasmine dhe ajo u bë një princeshë arabe. Ajo përmendet gjithashtu në një poezi të Wallace Stevens të quajtur "The Worms at Heaven's Gate" në librin e tij Harmonium. Ajo është një personazh në romanin për fëmijë Wishing Moon nga Michael O. Tunnell, dhe është portretizuar si një antagoniste skematik, me zemër të zezë.
Emri Badroulbadour shfaqet edhe në romanet The Good Soldier nga Ford Madox Ford, dhe The Turmoil nga Booth Tarkington (si 'Princesha Bedrulbudour'), ​​dhe Come Dance with Me nga Russell Hoban. Hoban përmend gjithashtu Badoura si emrin e një princeshe arabe në Një mijë e një netë. Monica Baldwin, në romanin e saj The Called and the Chosen, përdor emrin Badroulbadour për macen siameze që i përkiste heroinës së saj, Ursula, përpara se të bëhej murgeshë.
Euronext
euronext Euronext N.V. është një bursë evropiane me seli në Paris dhe me filiale tjera në Belgjikë, Francë, Holandë, Portugali dhe në Angli. Kjo bursë lidhur me derivatet financiare më së shumti gjeneron shërbime të informimit. Me fillimin e veprimit të grupit si Euronext më 31 janar të vitit 2006, grupi ka gjeneruar 2.9 trilion dollarë amerikan (USD), duke u bërë bursa e pestë (5) më e madhe në botë. Euronext u bashkua me NYSE Group për të formuar NYSE Euronext, bursën e parë botërore.
Prapavija
Euronext u formua më 22 shtator të vitit 2000 me bashkimin e bursës së Amsterdamit, bursës së Brukselit dhe bursës së Parisit për shkak të krijimit të avantazhit të harmonizimit të tregjeve financiare të Bashkimit Evropian. Në dhjetor të vitit 2001 Euronext fitoi fletë aksionet e London International Financial Futures and Options Exchange (LIFFE), e cila vazhdon të veprojë nën udhëheqjen e grupit Euronext.
Struktura dhe koeficientet
thumb|left|Brussels Bourse/Beurs
Morfologjia e gjuhës shqipe
Formimi i shumësit
Formimi i shumësit në shqip është shumë i parregullt. Prapashtesat përfshijnë -ra, -a, -e, -onj, -ë, por modifikimi i stemit nga palatalizimi i bashkëtingëlloreve përfundimtare dhe/ose apofonia e brendshme e zanoreve është e zakonshme.
Mbaresat e rregullta emërore
Forma e pashquar e emrit është identike në rasat emërore dhe kallëzore, duke qenë trajta e pashquar e emrit në njëjës, dhe trajta e shënuar më sipër në shumës. Më poshtë janë mbaresat për rasat dhanore dhe rrjedhore kur emri është në trajtë të pashquar: Mbaresat për emrat në trajtë të shquar janë si më poshtë: Emrat e gjinisë mashkullore të tipit "u" janë ata, trajta e pashquar e të cilëve përfundon me një zanore të përparme të theksuar ose me -h, -k ose -g. Të tjerët janë të tipit "i".
Përemrat vetorë
Përemrat vetorë lakohen sipas rasës, ashtu si edhe emrat; ato kanë forma shtesë klitike (të dobëta) në kallëzore dhe dhanore. Format më të vjetra të përemrave vetorë për vetën e tretë në rasën rrjedhore gjenden herë pas here.
Përemrat dëftorë
Lakimi i përemrave dëftorë është shumë i ngjashëm me atë të përemrave vetorë të vetës së 3-të. Format e vjetra të përemrave dëftorë në rrjedhore gjenden herë pas here.
Nyja lidhëse
Një frazë emërore shqipe zakonisht ka formën "Emër Nyjë Ndajfolje* Mbiemër" ku Nyjë është grimca e lakueshme e përshkruar më poshtë. (Nëse ndajfoljet shfaqen midis mbiemrit dhe nyjës lidhëse, atëherë kjo e fundit duhet të marrë trajtën e saj të pashquar.) Nyja lidhëse përshtatet me emrin në gjini, rasë dhe numër.
Nyjat e shquara lidhëse: Nyjat e pashquara lidhëse: Vetë mbiemrat gjithashtu lakohen për t'u përshtatur me emrin në gjini dhe numër. Paradigmat ndryshojnë në varësi të faktit nëse mbiemri përdoret ose nuk përdoret me nyjën lidhëse.
Mbiemrat e nyjshëm
Një grup i mbiemrave përdor të njëjtën formë për të gjithë, përveç shumësit femëror, i cili përdor mbaresën -a. Tjetri nuk ndryshon për nga numri, por ka një -e në femërore dhe asnjë në mashkullore.