Gilles_Deleuze
Ngjashmëritë filozofike me Heidegger-in
Më vete nga viti 1930, filozofi gjerman Martin Heidegger shkroi në një seri manuskriptesh dhe librash mbi konceptet e Dallimit, Identitetit, Reprezentimit dhe Ngjarjes; ndër to veçohet Beiträge zur Philosophie (Vom Ereignis) (Shkruar 1936-38; botuar pas vdekjes në vitin 1989); asnjë nga tekstet relevante nuk u përkthyen në frëngjisht deri në vdekjen e Deleuze-s në vitin 1995, duke përjashtuar çdo mundësi të fortë të aproprimit. Megjithatë, puna e hershme e Heidegger-it mund të gjurmohet përmes matematikanit Albert Lautman, i cili përdori në mënyrë të konsiderueshme "Sein und Zeit" dhe "Vom Wesen des Grundes" të Heidegger-it (1928), të cilat James Bahoh i përshkruan si të pasur në ndikim për matematikanin dhe filozofin e shekullit të XX, të cilin Deleuze e apropriti dhe e modifikoi për përdorimin e vet." Ngjashmëritë midis mendimit të vonë të Heidegger-it, pas kthesës së tij, nga viti 1930 deri në vitin 1976, dhe veprave të hershme të Deleuze-s në vitet '60 dhe '70 përgjithësisht përshkruhen nga studiuesi i Deleuze-s, Daniel W. Smith, në mënyrën e mëposhtme:"' Diferenca dhe Përsëritja mund të lexohen si një përgjigje ndaj Qenies dhe Kohës (për Deleuze, Qenia është ndryshim dhe koha është përsëritje).'"Bahoh vazhdon duke thënë se: "...pastaj Beiträge mund të lexohet si një kopështuar i pavetëdijshëm dhe anakronistik i Dallimit dhe Përsëritjes." Filozofia e Deleuze-s dhe Heidegger-it konsiderohet se përputhet në temat e Dallimit dhe Ngjarjes. Në Heidegger, një ekzistencë ngjarjeore përbëhet pjesërisht nga dallimi si "...dimension themelor i konceptit të ngjarjes"; për Deleuze, ekzistenca është dallim, dhe dallimi "dallonte nëpërmjet ngjarjeve". Megjithatë, në kundërshtim me këtë, Jussi Backman argumenton se, për Heidegger-in, ekzistenca është e bashkuar vetëm në masë të përmbajë dhe të jetë dallim, ose më saktë si lëvizje dallimi, e cila nuk është shumë e ndryshme nga pretendimet e mëvonshme të Deleuze-s:"'...uniteti dhe univociteti i qenies (në kuptimin e të qenurit), 'njëllojshmëria' e saj, paradoksalisht konsiston ekskluzivisht në ndryshim.'"Ky njohje reciproke e ontologjisë diferenciale dhe ngjarjeore çon të dy mendimtarët në një kritikë të zgjeruar të reprezentimit që është karakteristike për mendimin platoni, aristotelin dhe kartezian; siç thotë Joe Hughes: "Dallimi dhe Përsëritja është një roman detektiv. Ajo tregon historinë e asaj që disa lexues të Deleuze-s mund ta kenë si një krim të tmerrshëm [...]: lindja e reprezentimit." Heidegger formoi kritikat e tij më të guximshme në konceptin e katërfishit [Gjermanisht: das Geviert], një bazë jo-metafizike për gjëndjen (në kundërshtim me "objektin") si "e pandarë, e ndërmjetësuar, me kuptim dhe e ndarë" të bashkuar në një "ngjarje të përvetësimit" [Ereignis]. Kjo ontologi ngjarjeore vazhdon në Identität und Differenz, ku koncepti themelor i shprehur në Dallimin dhe Përsëritjen, i tërheqjes së primarisë së identitetit, mund të shihet në gjithë tekstin. Edhe në tekstet më të hershme heideggeriane siç është Sein und Zeit, megjithatë, kritika e reprezentimit është "...shfaqur në terma të ekzistencës së së vërtetës, ose proceseve të zbërthimit dhe mbulimit (të bazuar në ekzistencën e Dasein) ku qeniet hyjnë në dhe tërhiqen nga prezantimi fenomenal." Paralelisht, kritika e zgjeruar e Deleuze-s ndaj reprezentimit (në kuptimin e detajuar të një "genealogjie" të besimeve të vjetëruara gjithashtu) jepet "...në terma të ekzistencës ose bërjes si dallim dhe përsëritje, së bashku me proceset gjenetike të individuimit ku qeniet arrijnë të ekzistojnë dhe të zhduken nga ekzistenca."