cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quincy (Bleach)
Filozofia
Kisuke Urahara, i cili zbulon se Quincy nuk kanë "anti-organe" për të mbrojtur nga Hollows dhe çdo gjë që përbën një Hollow është helm për një Quincy. Nëse një Quincy është gërryer nga një Hollow, jo vetëm që fuqia e tyre shpirtërore dobësohet, por vetë shpirti i tyre shkatërrohet dhe ata vdesin. Kjo është arsyeja pse Quincy duhet të zhdukë Hollows.
Quincy nuk mund ta toleroj Mbretin e Shpirtrave, një urrejtje që hyri në gjakun e tyre. Ashtu siq dëshmohet nga gjaku i Quincy i Ichigo Kurosaki gjë e cila shkaktoi prerjen e Mbretit të Shpirtrave.
Kuriozitete
Autori i mangës, Tite Kubo ka emëruar disa aftësi të Quincy në gjuhën gjermane.
Jup Kazazi
Jup Kazazi (Shkodër, 17 gusht 1905 - 17 Shtator 1946) ishte llogaritar, nëpunës, ministër i Partisë Fashiste në qeverinë e Mustafa Krujës, udhëheqës ushtarak i Ballit Kombëtar dhe organizator i Luftës së Reçit.
Biografia
Lindi në Shkodër më 1905, i biri i Muharrem agë Kazazit dhe Hamide Shuti Koplikut. Familja Kazazi që në Shkodër u vendos me ardhjen e Hamz agë Kazazit gjysmën e parë të 1800s, sipas gojëdhënës janë nga fshati Beltojë pranë qytetit me origjinë Kastrati i Malësisë së Madhe. Me bëmat e Hamz Kazazit gjatë revoltave të Tanzimatit zuri një vend të nderuar mes qytetarisë shkodrane.
Shkollimi fillor dhe atë të mesëm e kryen në vendlindje, të mesmin pranë Gjimnazit të Shkodrës. Më 1926 me vendimet e dhënjes së bankës grupeve aksionere italiane, ngrihet në protestë. Megjithëse i ati ishte nderuar nga Zogu me titullin "Kapidan nderi" për kontributin e tij në Luftën e Koplikut, të bijtë e Muharrem agës nuk ishin monarkista. Më 1921-1922 ndoqi medresen, më 1922-1925 ndjek tri klasë në Gjimnazin e Shkodrës, më 1925-1926 ndjek medresenë e Shkupit. Më 1926-1930 vijon studimet në liceun e Beogradit.
I ngashëruar nga politikat anti-shqiptare të Monarkisë Serbo-Kroato-Sllovene, pas 1929-Jugosllave del hapur kundra. Dëbohet nga Jugosllavia, vijon studimet në Torino pranë vëllezërve me bursë shtetërore. Qytet ku do njohin bashkëshorten e tij, Nasibe Bekteshin.
Përkthen nga serbo-kroatishtja librin e politikanit social-demokrat Tuçeviç, "Serbët dhe shqiptarët", ku kritikohet politika e ashpër e Beogradit kundrejt shqiptarëve. Nuk i dihet fati këtij shqipërimi.
Kryen shkollën me rezultate të mira, kthehet në Shqipni si ekonomist dhe njohës i mirë i serbo-kroatishtes, italishtes, frangjishtes dhe anglishtes. E zgjedhin kryetar të grupit "Djelmënia" në Shkodër. Në shtator-tetor 1935 ndihmësnëpunës i gjërave me vlerë në Ministrinë e Financave. Nga tetori i 1935 e deri në qershori i 1939 llogaritar në Drejtorinë e Pensioneve në po këtë ministri.
Me hyrjen e italianëve në Shqipëri, anëtarësohet me Ballin Kombëtar. Nga 6 qershori i 1939 e deri në janar të 1940 shërben si sekretar federal në Vlorë. Me këmbënguljen e Xhevat Kortshës si ish-profesor në Gjimnazin e Shkodrës, ftohet të bëhet ministër i Partisë Fashiste në Qeverinë Kruja, ku si anti-italian bëhet mburojë për hapsirat e veprimeve kombëtare të kësaj qeverie. Më vonë prej postit do japin dorëheqjen mbas disa muajve bashkë me kolegun në qeveri dhe tek Balli, Hasan Dosti. Mbështeti frymën e arrirë me Marrëveshjen e Mukjes. Më 18 gusht të vitit 1943 i lindi vajza, emrin e së voglës e zgjodhi Jupi, e pagëzoi Liri. Pa u bërë dy javë nga lindja e vajzës, ai organizoi dhe komandoi Luftën e Reçit.
Lufta e Reçit
Organizon Luftën e Reçit në Malcinë e Madhe në gusht të 1943 bashkë me të vëllanë major Zenel Kazazin, ku mbledhë rreth vehtes rreth 890 luftëtarë, edhe ushtarë të rregullt nga Ulqini me në krye kolonel Fuat bej Dibrën dhe major Dilaver Dinen iu bashkuan. Një çetë legaliste e udhëhequr nga Shaqir Meta, dhe forcat e Xhemal e Enver Bushatit. "Besë–Lidhja e Malësisë së Madhe, Rranxave dhe Postribës" udhëhiqeshin nga kapiten Llesh Marashi, që mbyllën shtegun e tërheqjes. Ku korrë një fitore që do përvetësohej nga historiografia komuniste, ndërkohë që batalioni "Perlat Rexhepi" përfaqësohej vetëm nga 30 vetë.
Kapitullimi i Italisë dhe Kryengritja e Postrribës
Pas kapitullimit të Italisë, ai ndenji pak kohë në Shkodër e pas ardhjes së gjermanëve del përsëri në mal. Atje ishte bashkë me misionin anglez për veriun, kolonelin Neel (Nil) e kapitenin Hebberdine të R.A.F. Për këtë periudhë, koloneli Neel më 19/10/1991, i ka shkruar vajzës së Jupit, Lirisë, se Jup Kazazi ka qenë një hero e se ai e kapiteni kishin mbetur gjallë në atë kohë dhe kishin shpëtuar nga gjermanët në sajë të tij. Këto dy emra ia kishte lënë Jupi Nasibes, pas nëntorit të vitit 1944, që po t'i ndodhte ndonjë gjë nga komunizmi, të kërkonte ndihmë internacionale, për të e fëmijët. Ditari i tij nisën më 25 nëntor dhe shkruan se erdhi në shtëpi Salvator Kurti e lajmëron që Jupi me të katër vëllëzërit janë denuar me vdekje nga partia komuniste. Kështu për herë të tretë u detyruan të dalin në mal, por këtë herë ishte ndryshe, ata merrnin pushkën në krah e iknin nga ”vllaznit” shqiptare.
I rrethuar nga komunistët, pas kryengritjes së parë antikomuniste të Postribës, Jup Kazazi vret veten më 17 shtator 1946 që mos të binte i gjallë në dorë të komunistëve.
Përndjekja e familjes Kazazi dhe e të afërmve
Tre nga vëllezërit u pushkatuan dhe burgosën, i katërti Saiti vrau veten për mos me ra në duart e komunistëve. Ishte plagosur duke luftuar kundër çetnikëve në Kosovë në formacionin e batalionit “Besnik Çano” ku ishte komandant. I veshur si partizan arrin në Shkodër ku strehohet tek shtëpia e kushuririt, Ixhlalit, ku kreu aktin e vetflijimit. Haliti, më i madhi ndër vëllezër bujti në një katund të Shkodrës, ku e pritën e i shtruan për ta çarmatosur kur ishte në gjumë. E dorëzuan tek autoritetet, dhe këta e pushkatuan. Vëllai i tretë, major Zeneli u gjet i plagosur me dy plumba në trup, u dënua me pushkatim, mandej me 25 vjet burg prej të cilëve 18 në Burgun e Burrelit. I vogli, Hamidi sa kishte përfunduar gjimnazin bëri 10 vjet burg në Burrel e në kampe si Maliqi e më pas u dënua 23 vjet në internim. Kushuriri Nuh Kazazi u pushkatua në Degën e Mbrendshme të Shkodrës nga Zoi Themeli. Xhaxhai Abdullah Kazazi, daja Rifat Kopliku u pushkatuan. Rasim Kazazi, djali i xhaxhait, i vdekur në qeli pas torturave, Osmani kushëriri i tyre, i pushkatuar. Sabriu, djali i xhaxhait, i dënuar me 20 vjet burg. Daja tjetër Shyqyri Kopliku, i dënuar me 10 vjet burg. Kushërinjtë Bektesh e Bexhet Kazazi, 5 vjet burg. Po kështu edhe fisi i bashkëshortes së Jupit, Nasibes, u persekutua. Adem Boletini, djali i heroit Isa Boletini, u tha se u vra “gabimisht” duke i bërë atentat komandantit të xhandarmërisë, ndërkohë që thuhet se atentati ndaj tij u bë me urdhër të Vasil Shantos. Asim Shpuza, djali i tezes së Nasibes, intelektual, farmacist pushkatohet. Asimi u akuzua si agjent, motra e Nasibes, Adile Boletini (Bekteshi) pasi i pushkatuan të shoqin, e dënuan pesë vjet burg, si bashkëpunëtore e Jup Kazazit.
Conrad Malte-Brun
thumb
"Conrad Malte-Brun" u lind më 12 gusht 1775 në Danimarkë dhe vdiq më 14 dhjetor 1826 në Paris, Francë. Gjeograf francez.
Shëmbja e idhujve (roman)
Shëmbja e idhujve roman me Autor: Skënder Drini. Botuar në Tiranë : "Naim Frashëri", në vitin 1975. Libri ka 386 faqe.
Kantoni la Roquebrussanne
Përbërja aktuale
Kantoni la Roquebrussanne aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Vraje Tradhëtinë
Vraje tradhtinë roman me Autor: Skënder Drini. Botuar nga "Naim Frashëri" Tiranë, 1980. Faqet e librit 406.
Botim i viteve ’80, “Vraje tradhtinë” është cilësuar nga autori si libri i tij i anatomisë së kohës së pavarësisë.
Vepra historike bën fjalë për Shkodrën dhe shpirtin patriotik të saj.
Michael Sells
Michael Anthony Sells (lindur më 8 maj 1949) është një historian amerikan dhe studiues i fesë, i cili është një profesor në pension i Historisë dhe Letërsisë Islame në Shkollën Hyjnore të Universitetit të Çikagos. Michael Sells studion dhe jep mësim në fushat e studimeve kuranore, sufizmit, poezisë arabe dhe islame të dashurisë, misticizmit (grek, islamik, të krishterë dhe hebre) si dhe fesë dhe dhunës.
Veprimtaria
Ai përfundoi një botim të ri dhe të zgjeruar të librit të tij të vitit 1999 Afrimi i Kuranit: Shpalljet e hershme që ishte qendra e çështjes Yacovelli v. Moeser rreth programit veror të Universitetit të Karolinës së Veriut në Chapel Hill në vitin 2002.
Kristosllavizmi
Michael Sells argumenton se mitologjia fetare luajti një rol vendimtar në gjenocidin boshnjak. Ai shkroi për ideologjinë fetare të kristosllavizmit: "Në shekullin XIX, tre mitet – konvertimi në Islam i bazuar vetëm në frikacakë dhe lakmi, grupe të qëndrueshme etnorefetare përgjatë shekujve dhe shthurja e plotë e sundimit osman – u bënë themeli për një ideologji të re fetare, kristosllavizmin, besimin se sllavët janë të krishterë për nga natyra dhe se çdo konvertim nga krishterimi është tradhti ndaj racës sllave."Sells argumenton se gjenocidi boshnjak: ishte i motivuar fetarisht dhe i justifikuar fetarisht. Simbolet fetare, mitologjitë, mitet e origjinës (raca e pastër serbe), simboli i pasionit (vdekja e Llazarit) dhe dëshirat eskatologjike (ringjallja e Llazarit) u përdorën nga nacionalistët fetarë për të krijuar një Millosh Obiliqi të ridyfishuar, duke u hakmarrë ndaj vrasësit të Krishtit, tradhtari i racës, alieni dhe, për ironi, 'fundamentalisti' fqinj i akuzuar rrejshëm. Ideologjia vepronte jo vetëm në fjalime dhe manifeste, por edhe në rituale të veçanta mizorie. Të mbijetuarit e kampeve të përqendrimit raportojnë se gjatë seancave të torturës ose kur lypnin ujë, ata detyroheshin të këndonin këngë nacionaliste fetare serbe të riformuluara për të pasqyruar konfliktin bashkëkohor. Sells argumenton se këto akte shiheshin si pastrim etnorefetar :
Kristosllavizmi – premisa se sllavët janë në thelb të krishterë dhe se konvertimi në një fe tjetër është një tradhti ndaj popullit ose racës – ishte kritike për ideologjinë gjenocidale që u zhvillua në vitin 1989. Kristosllavizmi i vendos muslimanët sllavë dhe çdo të krishterë që do t'i toleronte ata në pozitën e figurës së Judës së Kosovës Vuk Brankoviq. Ajo i vendos muslimanët sllavë jashtë kufijve të kombit, racës dhe popullit. Siç është portretizuar në veprën Kurora e Maleve, ai tregon se çfarë mund t'u bëhet atyre që përkufizohen si jonjerëz dhe çfarë është, në rrethana të caktuara, një detyrë fetare dhe një akt i shenjtë, pastrues. Ai e transferon mallkimin e përgjithësuar të Kosovës mbi myslimanët sllavë në veçanti, një mallkim kundër qumështit të lindjes që do t'i lejojë ata të rimbijnë. Në aktet e tyre të gjenocidit nga viti 1992 deri në vitin 1995, Radovan Karaxhiq dhe pasuesit e tij integruan traditën e Kosovës, siç u transmetua përmes Vuk Karaxhiqit dhe e transformuan nga Njegoshi dhe Ivo Andriqi, në ritualet e përditshme të pastrimit etnorefetar.
Jeta personale
Sells është me prejardhje serbe.
Djalli
thumb|200px|"Satani" krenar dëbohet nga parajsa. ([[Mihály Zichy)]] Djalli ose Dreqi (greqisht Διάβολος, dhiavolos - nga e cila rrjedh fjala djall = "shpifës", latinisht Diábolus) në shumë fe është një qënie e mbinatyrshme që mishëron të keqen. Kjo qenie njihet edhe me shumë emra të tjerë si: Asmodai, Beelcebub, Lucifer, Mefistofel dhe Satanai.
Në Krishtërim
Artikulli kryesor: Djalli në Krishtërim
Në Islam
Artikulli kryesor: Shejtani
Emrat e dreqit
Emrat e Dreqit janë: Satan, Belial, Leviathan, Lucifer, Asmodai, Beelcebub dhe Mefistofel ose Shejtan (iblis).
Përdorimi i fjalës dreq në gjuhën shqipe
Luciferi, shejtani, satana-aram. Ai që fut grindje, shpifës, denoncues, akuzues; koftëlargu-qoftëlargu, naleti, dreqi, theqafi, lugati, i ligu, demoni, ai i prro(n)it, i kodrave, i malit, brinoç; sundimtar i errësirës, babai i rrenave, rrenacaku më i madh, mishërim i së keqes, qenie e mbinatyrshme, me thundra, me brirë. Lindi nga zjarri, prijës i engjëjve, më i pashmi, më i mençuri, humbi të gjitha pozitat, pasurinë e Edenin, rrobet, gurët e çmuar, me kundërshtimin e krijimit të njeriut, këtë e bëri nga xhelozia, urrejtja ndaj krijesës më të mirë e mën të dashur – të quajtur NJERI
E keqja
Artikulli kryesor: E keqja
E Mira nga Zoti, e keqja nga vetë njeriu!
Feja krishtere na mëson se shkaktar, gati i të gjtha të këqiave është Djalli, po aq sa edhe gruaja-Eva që e nxiti Adamin ta haje Pemën e ndaluar, ndërsa feja islame, thotë se shkaktar i gjithë të këqijave, është vetë njeriu... por edhe Shejtani, me të cilin edhe do të jetë në luftë gjer në vdekje.
Sipas Biblës “pemë e ndaluar” ishte pemë e dijes së të mirës e të keqes, por sipas Kuranit pas ngrënies së pemës së ndaluar, Adami dhe Hava mbetën lakuriq, gjë që dëshmon se ajo "Pemë" ishte burimi i së keqes që u bë shkak i shfaqjes së dobësisë së Ademit. Kurani dhe Bibla të dy pajtohen rreth kësaj pikëpamjeje se ajo “pemë e ndaluar” nuk ishte ndonjë pemë reale, por qe një simbol…urdhëra për ndalimin e disa gjërave. Shih: Kurani i shenjtë, përkthim e komentim, nga Muhammad Zakaria Khan. fq 11 e 196.
Nuk ka shpjegime dhe nuk mund të dihet asnjëherë për Mëkatin e Adamit në Prajsë. Mëkatoi qëllimisht dhe pse? E bëri këtë për vete, apo për ne? Ishte i vetëdijshëm se dëbimi nga Parajsa do t’i sillte sojit të tij verdiktin hyjnor, që, me vajin e parë si foshnje, e deri në vdekje, si shpërblim “fitoi” jetën me brenga” (Enver Zhinipotoku)
" Ademi nuk ishte njeriu i parë i krijuar prej Zotit. Bota ka kaluar nepër ciklone të ndryshme, dhe Ademi, zëvendësi i racës së sotme, është vetëm lidhja (hallka) e parë e ciklonit të tanishëm, e jo njeriu i parë ndër krijesat e Allahut. Ai jetoi para nja 6.000 vitesh, na thotë Muhammad Zakaria Khan.
Biblioteka Qëndrore Shqiptare në Kroaci
Biblioteka Qendrore e Shqiptarëve në Kroaci u themelua në vitin 1994, që nga atëherë ajo funksionon në kuadër të Bibliotekës Bogdan Ogrizović - Biblioteka e qytetit të Zagrebit. Përgjegjësi i bibliotekës zhvillon orë plotësuese në gjuhën shqipe të përshtatur me nivelet e ndryshme të njohurive të pjesëmarrësve. Biblioteka vepron si biblioteka qendrore e pakicës kombëtare shqiptare në Republikën e Kroacisë. Së bashku me Bibliotekën Qendrore të Rutenianëve dhe Ukrainasve në Kroaci, ajo është një nga dy bibliotekat qendrore të pakicave që operojnë brenda Bibliotekave të Qytetit të Zagrebit.
Violeta Simoni
Këngëtarja Violeta Simoni lindi më 10 tetor 1942 në Tiranë. Ajo që në moshë të re u angazhua në veprimtari artistike që lidheshin me muzikën dhe aktrimin. Pasi mbaroi Liceun Artistik, ajo punoi si mësuese muzike, ndërsa paraqitja e saj e parë skenike ishte pjesëmarrja në Festivalin e Radio Televizionit Shqiptar në 1962-shin. Ajo u përfaqësua në këtë aktivitet me këngën “Mos më qorto” ku arriti të marrtë çmimin e tretë. Violeta Simoni e vazhdoi më pas karrierën e saj si këngëtare profesioniste në Estradën e Tiranës. Gjatë kësaj kohe, ajo realizoi duete të ndryshme muzikore me Pavlina Nikajn, Arta Babaramon dhe Tonin Tërshanën. Në repertorin e saj numërohen disa këngë, mes të cilave “Lumturi”, e kënduar me Ylber Gimjanin, “Erdha”, “Kitara partizane” etj.
Libianët
Libianët (edhe Libyer) ishin popull në Afrikën Veriore gjatë kohës antike të njerzimit. Thuhet të kenë qenë fqinjet perendimorë të egjiptianëve, dhe të jenë ardhur nga jug-perendimi e vendosur rreth vitit 2300 p.e.sonë. Ata vinin nga jug-perendimi përgjatë fushës së Nilit e posaqërish nga oaszat. Sulmet e tyre kundrejt Egjiptit rreth vitit 1200 p.e.sonë i përballoi Merenptah-u dhe Ramses III. Gjatë periudhës 945-724 p.e.sonë, dinastia e krijuar nga vullnetart libianë formonin mbretërin e Egjiptit. Grekët, të cilët më vonë edhe i emërtuan po thuaj të gjithë bërbërët sipas emrit të fisit Libu, i dëbuan libianët në brendi, ndërsa libianë tjerë në perendim u nënshtruan sundimit karthagjian.
Sipas të thënave e të dhënave kartagjene, por edhe të atyre romake kuptohet të kenë pasur një shkrim të tyre që sot njihet si shkrimi libian apo shkrimi numidikë. Thuhet të ketë qenë një shkrim konsonant me shifra të formave të thjeshta. Janë të mbledhura mëse 1000 copëza të shkruara në këtë shkrim. Këto mbledhje janë bërë kryesisht nga gravimet në varreza. Mirëpo dekodimi i këtyre copëzave ende lë për të kërkuar sqarime më të pastërta.
Erodium reichardii
( lat. Erodium reichardii L. ) është  bimë barishtore një deri dy vjeçare dhe hynë në familjen Geraniaceae.
Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory
Metropolis Pt 2: Scenes from a Memory është albumi i pestë i Dream Theater, i lëshuar më 26 tetor. Është një koncept album ku bëhet fjalë për tregimin e Nicholas dhe zbulimin e jetës së tij të kaluar, ku bën pjesë dashuria, vrasja, dhe pabesia.
Ky album u rendit #95 në listën "100 albumet më të mira me kitarë të të gjitha kohërave" të revistës "Guitar world".
Historia
Fillimisht, Dream Theater filluan të punonin në pjesën e dytë të cilën ata e përfytyruan si këngë, e jo si album. Pjesa e dytë filloi të merrte formë gjatë mbledhjeve për albumin Falling into Infinity. Por prapë se prapë, kënga nuk u përfundua plotësisht, pasi që kompania e tyre nuk i lejoi ata që ta krijonin një album të dyfishtë në atë kohë (i cili ishte i nevojshëm në qoftë se kjo këngë do të përfshihej në të) dhe u la anash. Bendi inçizoi demon 23-minutëshe me Derek Sherinian në tastierë. Vetëm 12 minutat e kësaj kënge janë në dispozicion të publikut nëpërmes internetit, madje edhe pas kësaj, Mike Portnoy, themeluesi i YtseJam Records, e cila shet "bootleg"-at zyrtarë të bendit, ka insistuar që kjo këngë të mos përhapet. Kur bendi vendosi të punonte në albumin e pestë, ai ju kthye kësaj kënge dhe e shndërroi në album të plotë.
Gjatë turnesë së këtij albumi, Dream Theater e luajtën këtë album në tërësi. Në vitin, shfaqja e fundit në Amerikën Veriore u inçizua dhe u lëshua në DVD me emrin Metropolis 2000: Scenes from New York, ku anëtarët e bendit e diskutojnë storien e albumit.
Ky album është gjithashtu albumi i parë ku merr pjesë Jordan Rudess në tastierë.
Në mbështjellësin e albumit vërehet një artikull i një gazete me një "shënim vetëvrasjeje" të cituar në të. Në prapavijë të saj vërehet kopja e librit "The Plumed Serpent" e D. H. Lawrence. Titulli referohet në zotin e Astekëve Quetzalcoatl, i cili ndër të tjera, përfaqëson ringjalljen dhe reinkarnimin. Kjo përshtatet me temën e albumit. Përpos kësaj, në librin "The Plumed Serpent" bëhet fjalë për trekëndëshin e dashurisë në mes të një femre dhe dy meshkujve - sërish, tema e albumit.
Këngët
Act 1: Act 2: <li>"Scene Six: Home" – 12:53 (Dream Theater, Portnoy) <li>"Scene Seven: Part I. The Dance of Eternity" – 6:13 (Dream Theater, instrumentale) <li>"Scene Seven: Part II. One Last Time" – 3:46 (Dream Theater, LaBrie) <li>"Scene Eight: The Spirit Carries On" – 6:38 (Dream Theater, Petrucci) <li>"Scene Nine: Finally Free" – 11:59 (Dream Theater, Portnoy) </ol>
Shënime
Kënga e fundit në këtë album ("Finally Free") e filloi eksperimentin muzikor të Dream Theater që do të zgjasë në tre albumet e ardhshme. Zëri statik i gramofonit që dëgjohet në fund të kësaj kënge, është zë i njëjtë me zërin që dëgjohet në fillimin e këngës së parë ("The Glass Prison") të albumit të tyre të ardhshëm, Six Degrees of Inner Turbulence. Kështu këto lidhje do të vazhdojnë deri në albumin e tetë të Dream Theater, Octavarium.
Ky album është i ngjajshëm (në mënyrë muzikore) me dy albumet e kaluara të Dream Theater, Images and Words dhe Awake. Albumi i mëparshëm i tyre, Falling into Infinity, u kritikua nga admiruesit që pati një zë shumë të përafërt me rrymën qëndrore të rock muzikës, dhe si përgjigje, Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory u ndërtua jashtëzakonisht në frymën progressive, duke përfshirë kohëra të pazakonshme muzikore, ndryshime konstante ndërmjet tyre, si dhe pjesë të gjata instrumentale.
Gjatë gjithë kohës, pjesë të ndryshme të këngës "Metropolis Pt. 1: The Miracle and the Sleeper" përdoren në këtë album. P.sh., zëri i tastierës që dëgjohet në fillimin e këngës "Overture 1928" dëgjohet edhe në fillimin e "Metropolis Pt. 1".
Deri më sot, Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory është albumi i fundit ku John Myung shkroi tekste për këngë.
Akti 1
Scene One: Regression (Skena e Parë: Prapavajtja) - Albumi hapet me Nicholas-in duke u relaksuar nga zëri i Hipnoterapistit dhe duke hyrë në gjendje hipnoze, duke e ndjekur kështu terapinë e prapavajtjes.
Scene Two: I. Overture 1928 (Skena e Dytë: I. Uvertura 1928) - Nicholas gjendet në ekstazë hipnoze dhe në magjepsjen e paqës dhe rahatisë. Deri sa gjendet në ekstazën e tij, ai fillon të përqëndrohet në subjektin e terapisë së tij të prapavajtjes, në vajzën e quajtur Victoria dhe në një jetë e cila çuditërisht i përngjan shumë jetës së tij. Fillimi i kësaj overture ngjan shumë me pjesët e këngës "Metropolis Pt. 1".
'Scene Two: II. Strange Déjà Vu' (Skena e Dytë: II. Déjà Vu-ja e Çuditshme) - Ne mësojmë pakëz më shumë për ëndrrat e mëparshme që e kanë shtyrë Nicholas-in ta ndjekë terapinë e prapavajtjes, dhe gjithashtu vazhdojmë të hyjmë më thellë në gjendjen e ekstazës së tij. Ne mësojmë se çdo herë kur ai i mbyll sytë, atë e merr me vete një ëndërr mjaft e ndezur dhe periodike (ende e pavetëdishme) e një jete tjetër. Kjo ëndërr pra ka qenë shkaku kryesor që e ka shtyrë Nicholas-in ta ndjekë këtë terapi.
Ëndrra duket kështu: aty është një rrugë për në shtëpi. Lart në shtëpi gjendet një dhomë ku një vajzë paraqitet në pashqyrë. E gjithë kjo pamje Nicholas-it i duket shumë e njohur, por logjikisht kjo nuk duhet të ndodhë. Në këtë ëndërr, mesiguri pasi që kjo është një gjendje ekstaze dhe jo një ëndërr e zakonshme, disa gjëra duken shumë më qartë se mëparë. Ai mund ta shohë fytyrën e vajzës së re dhe e parashtron pyetjen, "vajzë e re, a do t'më tregosh pse gjendem unë këtu?" Ai kupton se ajo ka për të ndarë diçka me të, se ekziston një arsye pse ajo po e udhëheq atë këtu, një tregim për tu treguar, dhe ky tregim është një gjë e tmerrshme, e cila "e bën të qajë shpirtin e saj".
Viktoria fillon t'i tregojë se pse është duke e ndjekur. Ajo është duke u munduar ta zbulojë të vërtetën për vrasjen e saj. Ajo gjithashtu shpreh një vuajtje të madhe, "çanë zemrën time në dy pjesë". Kjo me rreshtin tjetër, "unë nuk jam ajo që I Fjeturi ka menduar se jam", është shprehja e fajit të saj që ndien ndaj Julian Baynes (i cili në tregim njihet edhe si "I Fjeturi"), sepse ai kurrë nuk mësoi për marrëdhënen që pati ajo me vëllanë e tij, Senatorin Edward Baynes (i cili në tregim njihet edhe si "Mrekullia"), gjë për të cilën ne informohemi më vonë.
Nicholas tani e ndërpret terapinë dhe kthehet në gjendjen normale. Edhe pse tani është i zgjuar, mendimet mbi këtë jetën tjetër të tij nuk e lënë të qetë as një sekondë, dhe këtu ia fillon mania e tij për ta zgjidhur këtë gjë në tërësi. I dëshpruar, ai dëshiron ta dijë pse po ndodh kjo gjë, dhe do të dëshironte që të kalonte në këtë botën tjetër, po të dinte si. Atij nuk i interesojnë më ditët aktuale, por vetëm mënyra se si të mësojë më shumë për maninë e tij. Këtu ai fillon të mendon për të parën herë se ndoshta ai ka jetuar në botën që po e ëndrron vazhdimisht. Ai e di se kjo ëndërr e mban çelësin e paqës së tij, dhe nuk do të ndalet deri sa ta hapë atë derë.
Scene Three: I. Through My Words (Skena e Tretë: I. Përmes Fjalëve të Mia) - Nicholas zbulon tërësisht lidhjen në mes të Victoria-s dhe vetes. Ai tani e zbulon se pse është kaq i varur nga ajo dhe bota e saj. Nicholas zbulon se ai dhe Victoria e ndajnë një shpirt të vetëm.
'Scene Three: II. Fatal Tragedy' (Skena e Tretë: II. Tragjedia Fatale) - Fillon me Nicholasin "e vetëm në natë". Ai tani e di kush është Victoria, po nuk e di pse ajo është e ndarë, apo pse ai vetë është i përfshirë këtu. Dikur më vonë, ai shkon në vizitë te një plak, i cili jeton vetëm në shtëpinë e tij. Shtëpia e kujt është kjo, apo kush është ky plak, këto dy gjëra nuk sqarohen asnjëherë në këtë tregim. Rëndësia e plakut qëndron te fakti se ai di diçka për vrasjen që ndodhi shumë kohë më parë dhe e ndanë këtë informacion me Nicholas-in. Ne mësojmë së një vajzë është mbytur, dhe se ajo ishte e re. Nicholas ulet dhe e dëgjon tregimin e plakut dhe kupton se kjo ngjarje është ende një gjë misterioze e pa zgjidhur.
Nicholas tani kupton se përderisa ai nuk e zbulon të vërtetën se çka i ndodhi Victoria-s, ai nuk do të mund ta jetojë jetën e tanishme. Ai është ngujuar në këtë mani dhe nuk mund të kthehet prapa. Ne pastaj mësojmë se Nicholas e kupton se pa besim dhe shpresë, "paqja e mendjes nuk mund të ekzistojë", prandaj Nicholas e inkurajon veten që të jetë i fortë dhe të ketë besim se do ta zbulojë të vërtetën, sepse pa të vërtetën, ai nuk do të qetësohet kurrë. Kjo këngë përfundon me fjalët e Hipnoterapistit. Në pjesën tjetër Nicholas dërgohet prapa te vrasja e Victoria-s.
Scene Four: Beyond This Life (Skena e Katërt: Pas Kësaj Jete) - Ne mësojmë nga raporti i gazetës se ç'ka ndodhur në vitin 1928. Tregimi thotë se dëshmitari, Edward Baynes, dëgjoi një zë tmerrues, dhe duke shkuar të shohë se ç'ka ndodhur, ai pa një grua e cila ishte shtrirë e vrarë, afër të cilës qëndron vrasësi i saj. Dëshmitari mundohet të ndihmojë por vrasësi bën vetëvrasje dhe bie mbi gruan e mbytur. Raporti në gazetë i drejtohet kësaj ngjarje si "përfundim i dhimbshëm i një lidhje dashurie". Kjo tregon se vrasësi dhe viktima janë identifikuar si dashnorë.
Gazeta shpjegon më tutje se Victoria dhe Julian ishin ndarë pak kohë më parë për shkak të jetës dekadente të Julian-it. Ekzistojnë shumë mundësi në lidhje me devijimin e Julian-it, por DVD-ja (Metropolis 2000: Scenes from New York) sugjeron se ai është marrur me kumar ose ka përdorur drogë. Më vonë (në Skenën e Nëntë), atij i bie nga xhepi një shishe me pije alkoholike, kështu që është e mundshme që vesi i tij të ishte pija. Gjithashtu tregohet se Victoria do t'iu kishte kthyer atij në qoftë se ai do të përmirësohej. Tani gazeta e shtron pyetjen nëse kjo ka qenë një vrasje e paramenduar.
Pas kësaj ne lexojmë një raport për dëshmitë fizike në skenën e krimit. Në skenë janë gjetur dëshmi "të një përleshjeje" si dhe një thikë. Kjo thikë shkakton konfuzion, sepse viktima është një vajzë e re, dhe nuk mund të pritet nga një vajzë e re në vitin 1928 që ta mbajë thikën me vete, përveç nëse ajo ka parashikuar ndonjë rrezik dhe e ka mbajtur thikën në rast vetëmbrojtjeje. Gjithashtu, në xhepin e vrasësit u gjet një shënim. Në këtë shënim shumë qartë shkruan se Julian më përpara do ta vriste veten se sa të jetonte pa Victoria-n. Mirëpo në këtë shënim nuk shkruan asgjë për ndonjë dëmtim të mundshëm.
Më në fund, në fundin e kësaj kënge bëhet një përsëritje. Rreshtat e fundit e thellojnë besimin e Nicholas-it që ai dhe Victoria e ndajnë një shpirt të vetëm. Ata gjithashtu dëshmojnë se jo vetëm që shpirtërat mishërohen në mes veti, por ata i ndajnë edhe vetitë e njëjta të personalitetit, dhe veprat do t'i ndjekin shpirtërat e tyre deri në përjetësi.
Scene Five: Through Her Eyes (Skena e Pestë: Përmes Syve të Saj) - Nicholas zgjohet përsëri. Ai ka mësuar se Victoria (apo ai) është vrarë në vitin 1928. Ai e ndien për detyrim që ta vizitojë varrin e saj. Ai e shprehë keqardhjen që e ndien për të dhe për pafajshmërinë e saj. Jo vetëm kjo, por që kur ka filluar të mësojë për jetën e tij duke shikuar në sytë e saj, ai kupton se kjo gjë i ka ndodhur edhe ATIJ, dhe kjo padrejtësi fillon ta bezdisë.
Deri sa arrinë te varri i saj, Nicholas dërrmohet nga dhembshuria. Edhe epitafi në varrin e saj tregon se ajo ishte një vajzë e ëmbël dhe e pafajshme, e cila ishte vrarë brutalisht në moshë të re. Ai befasohet shumë pasi që kjo vdekje i duket si vdekja e tij. Ai e krahason këtë me humbjen e një personi që e do. Përderisa zhytet në trishtimin e tij, ai lejon që përfytyrimet e saj të enden në kokën e tij. Ai mendon se sa ka jetuar më shumë, dhe prapë fillon ta bezdisë padrejtësia për vrasjen e saj në moshë aq të re. Pastaj, duke përfunduar kënga, Nicholas fillon të qetësohet dhe të ngushëllohet pasi që kupton se vetëm duke u përballur me këtë tragjedi dhe duke vajtuar për këtë humbje, ai mund të vazhdojë më tutje. Kjo vuajtje ishte e nevojshme që ta pranonte vdekjen e tij në jetën e kaluar dhe të kuptonte pse e jeton jetën e tanishme.
Akti 2
Scene Six: Home (Skena e Gjashtë: Vatra) - Ne dëgjojmë Julian-in duke folur për devijimin e tij. Më në fund, siç mësuam më herët, Victoria e braktisë atë për shkak të varësisë së tij, e konsideruar nga disa të jetë varësi ndaj drogës dhe alkoolit. Është e mundshme që shkaku i devijimit të tij të jetë edhe kumari, duke u bazuar në zërat e monedhave që dëgjohen në pjesën instrumentale pas strofës së ardhshme. Më vonë shohim Edward-in duke e imagjinuar Victoria-n duke qarë në supet e tij për shkak të ndarjes me Julian-in.
Scene Seven: I. The Dance of Eternity (Skena e Shtatë: I. Vallëzimi i Përjetësisë) -
'Scene Seven: II. One Last Time' (Skena e Shtatë: II. Hera e Fundit) -
Scene Eight: The Spirit Carries On (Skena e Tetë: Shpirti Vazhdon Më Tej) -
Scene Nine: Finally Free (Skena e Nëntë: I Lirë Më Në Fund) -
Grafiku performues
Billboard 200: Billboard Top Internet Albums: UK Album Chart:
Buletini i luftës nacionalçlirimtare
Një gazetë e përkohshme doli në fund të vitit 1944. Ajo quhej “Buletini i luftës nacionalçlirimtare”. Gazeta pasqyronte frymën komuniste të “Fronti Nacionalçlirimtar”.
Fashizmi (gazetë)
Pas 7 prillit 1939, në vend të gazetës “Drita” doli gazeta “Fashizmi”, organ i Partisë Kombëtare Fashiste të Shqipërisë. gazeta doli deri në vitin 1940, për t’ia lënë vendin gazetës “Tomori”. Gazeta pasqyronte frymën fashiste dhe ideologjinë e re që kishte hyrë në Shqipëri pas pushtimit fashist të 7 prillit 1939.
Arkeologu
Një Arkeolog është një hulumtues dhe "specialist që merret me gërmime dhe studime arkeologjike ".
Dalila Di Lazzaro
E lindur në Udine, Dalila e filloi si modele fashion-i dhe si subjekt i fotografëve më të famshëm botërorë si Andy Warhol , pastaj ajo fitoi vëmendjen në shtypin tabloid si e supozuara e ngjashme e Sophia Loren-it dhe si rivale e fuqishme në dashuri.
Interpretimi i fundit i saj në film ishte në vitin 2013 : "L'Ultima ruota del carro" filma nga regjisori: Giovanni Veronesi
Erodium texanum
( lat. Erodium texanum L. ) është  bimë barishtore një deri dy vjeqare dhe hynë në familjen Geraniaceae.
Horizonte të hapura
Filmi "Horizonte të Hapura" nga regjisori Viktor Gjika, Skenari: Dritëro Agolli, Producent: Shqipëria e re, Muzika: Limos Dizdari.
Përmbajtja e filmit
Filmi bazohet në ngjarje reale. Në portin detar po punohet për vendosjen e bigës lundruese pas një rimonti. Urani, një vinçier i zoti caktohet të punojë në ekuipazhin e saj. Drejtoria e portit kërkon dihmën e ekuipazhit, për heqjen e disa kollonave betoni. Sokrati, shefi i planit, pengon punën e tij në rimont. Robert (me nofkën çamçakizi), një i ri i cili nuk ka një opinion të mirë, bëhet pengesë në dashurinë e Azemit dhe Artës. Në një ditë të stuhishme, për të ruajtur bigën Urani sakrifikon jetën e tij.
"Ndoshta është rastësi që binomi dashuri-uzinë, dashuri-mjet prodhimi, dashuri-bujqësi është i pranishëm në shumë filma të kohës. Dashuria dhe industrializimi i vendit ecin bashkë, veçse, sa më shumë përparon e sundon fabrika, aq më tepër dashuria (si ndjenjë-martesë) bëhet klishe qesharake për t’i bërë vend dashurisë-seks (si nevojë-çlirim). Është koha kur dashuria dhe uzina sintetizohen në kinema."
Arkat e kursimit
Arkat e kursimit institucione financiare bankare shteterore.
Qellimi
Arka e kursimit u ngriten nga shteti shqipatr mbas vitit 44 dhe  sherbeniner grumbullimin  er kursimeve kundrejt perqindjeve per shumen
Historia
Ne vitin 1949 u krijua Drejtoria e Arkave te kursimite cil ne vitin 1953 u shnderrua ne Institut te  arkave te kursimit. Ne vitin 1991 me ligjin 7505 u nda  ne baken e kursimeve  dhe Institurin e Sigurimeve
Sergey Brin
thumb|djathtas|200px Sergey Mikhailovič Brin (në rusisht) : Серге́й Миха́йлович Брин, Sergej Michajlovič Brin[?]) (Moskë, 21 gusht 1973), është, bashkë me Larry Page, themeluesi i një prej kompanive me të mëdhaja të internetit, motorit kërkues Google. Në 2011 pasuria e tij arriti vlerat e 16 miliardë dollarëve.
Marrëdhëniet ndërkombëtare të Shqipërisë në kohën e Skenderbeut
Marrëdhëniet e Skënderbeut me vendet e Evropës Juglindore
Shtetet e Evropës Juglindore, të prekur nga i njëjti agresor, kishin detyrë të përbashkët përballimin e rrezikut osman. Lufta kundër të njëjtit armik i afroi ato dhe i bëri aleatë të natyrshëm. Si rrjedhim, me kohë u vendosën lidhjet ndërmjet shteteve, principatave e zotërimeve të tjera të kësaj pjese të Evropës.
Krijimi nga Skënderbeu i një fronti lufte të organizuar e të fuqishme, e nxori vendin tonë në ballë të forcave antiosmane. Shqipëria gjithnjë e më tepër shikohej nga bashkëkohësit si një fuqi e rëndësishme, e dorës së parë, që ushqente shpresa për dëbimin e osmanëve nga viset e pushtuara të Evropës. Prandaj me kohë u krijuan lidhje ndërmjet vendeve të kërcënuara nga i njëjti rrezik, pushtimi osman.
Në këtë kuadër dallohen marrëdhëniet e shqiptarëve me Hungarinë. Deri më 1456, kur vdiq Janosh Huniadi, Hungaria luftoi me vendosmëri kundër pushtuesve osmanë dhe ishte kështu aleati më i rëndësishëm i shqiptarëve. Të dyja palët, duke goditur të njëjtin armik, secila në sektorin e vet, lehtësonin barrën e njëra-tjetrës. Bashkëpunimin ndërmjet tyre Skënderbeu dhe Huniadi u përpoqën ta shtrinin deri në organizimin e fushatave ushtarake të përbashkëta, me gjithë vështirësitë që rridhnin nga largësia e madhe që ishte midis vendeve të tyre. Kështu ndodhi më 1448, me ekspeditën ushtarake të Huniadit në Fushë-Dardani dhe më 1456 me atë të Beogradit. Burimet historike të kohës tregojnë se Skënderbeu ndërmori masa energjike për të marrë pjesë në ato dy beteja përkrah Huniadit, respektivisht me 20 mijë dhe 30 mijë luftëtarë. Por vështirësitë që vinin nga largësia e madhe ndërmjet vendeve të tyre dhe nga qëndrimi i sundimtarëve fqinjë, vasalë të sulltanit, që nuk e lejuan ushtrinë e Skënderbeut të kalonte nëpër rrugët e zotërimeve të tyre, penguan realizimin e këtyre projekteve. Pas vdekjes së Huniadit, Hungaria përkohësisht u tërhoq nga veprimtaria aktive ushtarake dhe rrjedhimisht u dobësuan lidhjet e saj me Shqipërinë. Ato u rigjallëruan në mesin e viteve 60, kur trupat hungareze arritën të çlironin Bosnjën Veriore.
Marrëdhëniet e Skënderbeut me sundimtarët sllavë të shteteve fqinjë qenë më të kufizuara se me Hungarinë. Një bashkëpunim pati me ta kryesisht gjatë luftës kundër Venedikut në vitin 1448, kur krahas shqiptarëve vepruan edhe reparte ushtarake të mbretit të Bosnjës, Stefan Tomasheviqit. Kundër rrezikut kryesor, pushtuesve osmanë, nuk u arrit ndonjë bashkëpunim i shqiptarëve me ta, sepse synonin të ruanin vasalitetin e tyre me sulltanët osmanë. Despoti serb, Gjergj Brankoviçi, pengoi kalimin nëpër zotërimet e tij të luftëtarëve të Skënderbeut që të bashkoheshin me forcat hungareze. Pas betejës që trupat hungareze zhvilluan më 18 tetor 1448 në Fushë-Dardani, despoti serb përndoqi ushtrinë e shpartalluar hungareze dhe arrestoi Huniadin. Kurse mbreti i Bosnjës, Stefan Tomasheviqi, bashkoi trupat e veta me ushtrinë osmane, që në prill të vitit 1456 u dërgua kundër Skënderbeut. Nuk do të vononte që vetë ata, më parë se të tjerët, t'i ndienin pasojat negative të vasalitetit nënshtrues të tyre. Megjithëkëtë duke vlerësuar rrjedhimet negative që sillte zgjerimi i pushtimit osman, Skënderbeu i ndihmoi ata në çastet më të vështira. Me rënien e plotë të Despotatit të Rashës në duart e osmanëve, despoti i saj, Stefani, djalë i Gjergj Brankoviçit, erdhi në vitin 1459 në Shqipëri dhe u strehua disa vjet pranë Skënderbeut, me të cilin u bë edhe baxhanak, duke u martuar me vajzën e Gjergj Arianitit, Angjelinën. Vendosja e tij në Krujë dhe lidhjet martesore që krijoi me drejtuesin kryesor të qëndresës shqiptare dëshmojnë më së miri se lufta e shqiptarëve i mbante të gjalla shpresat e ballkanasve për dëbimin e osmanëve nga viset e tyre. Në pranverë të vitit 1463, kur ushtritë osmane filluan pushtimin e Bosnjës, Skënderbeu u tregua i gatshëm ta ndihmonte atë. Por ndërsa pritej miratimi i Republikës së Venedikut për të lejuar kalimin e luftëtarëve shqiptarë nëpër rrugët e zotërimet e saj, ushtritë osmane e pushtuan Bosnjën.
Me qytetin e Raguzës, që kishte lidhje të ngushta me Hungarinë dhe, për të ruajtur paprekshmërinë e qytetit prej osmanëve, e cila u paguante një tribut të madh vjetor sulltanëve, shqiptarët kishin lidhje tradicionale e të vazhdueshme. Si qytet-shtet tregtar kryesor i brigjeve lindore të detit Adriatik, Raguza kishte një veprimtari të gjallë tregtare në viset e Ballkanit Perëndimor, në Kosovë etj. Tregtarët raguzanë vinin në bregdetin shqiptar për të shitur mallrat e tyre dhe për të marrë prodhime të ndryshme bujqësore e blegtorale, metale, lëndë ndërtimi, kripë etj. Shqiptarët blinin në Raguzë kryesisht armë dhe mjete të tjera luftarake. Me pozitën gjeografike dhe qëndrimin politik të saj, Raguza ishte një pikë shumë e rëndësishme ndërlidhjeje ndërmjet shqiptarëve dhe vendeve të tjera të Evropës. Prandaj ajo mbante një qëndrim të pavendosur ndaj pushtuesve osmanë dhe në ndonjë rast, të pafavorshëm për forcat antiosmane. Skënderbeu gjeti në Raguzë një mbështetje të gjerë morale për luftën e popullit të vet, si dhe një përkrahje të vogël ekonomiko-financiare. Dhe, për më tej, për të mos zemëruar osmanët, në çastet më të vështira për shqiptarët, Senati i Raguzës nuk pranoi kërkesën e Skënderbeut për të zbritur në këtë qytet, në nëntor të vitit 1466 dhe në prill të vitit pasues, gjatë nisjes e kthimit të tij nga Italia.
Beteja e Livadit
Beteje e Skederbeut e shtator 1462. Skenderbeu luftou kunder nje ushtrie  osmane qe drejtohej nga  Karanxha Beu. Skenderbeu duke organizuar paraprakisht situatetn ngrit prita duke shpartalluar pararojen. Kjo beri qe forcat kryesore   vendosen e fushen e Livadit ne  afersi te  Ohrit te gatshem ne lufte. Moti i keq u dha mundesi osmaneve te shpetoni nga katastrofa eplote.
Marrëdhëniet ndërkombëtare të Shqipërisë në kohën e Skenderbeut
Lidhjet e Shqipërisë me shtetet italiane
Lufta e popujve të Evropës Juglindore, në ballë të së cilës qëndronin shqiptarët, pengoi vërshimin osman në drejtim të Evropës Qendrore e Perëndimore dhe mbrojti kështu zhvillimin ekonomik, shoqëror, politik e kulturor të këtyre vendeve. Për këtë rol të luftës së shqiptarëve, si pengesë e fuqishme për kalimin e osmanëve në Evropën Perëndimore, ishte plotësisht i ndërgjegjshëm edhe vetë Skënderbeu. Më 1460 ai i shkruante një princi italian: "në qoftë se unë do të thyhesha, me siguri Italia do ta ndiente dhe si rrjedhim, ai zotërim që ju thoni se është juaji do të ishte i turqve".
Beteja e Livadit
Shih edhe
Beteja e Ohrit
Marrëdhëniet ndërkombëtare të Shqipërisë në kohën e Skenderbeut
Lidhjet e Shqipërisë me shtetet italiane
I nisur nga kuptimi realist se rreziku ishte i përbashkët, si për vendet e Evropës Juglindore, të kërcënuara drejtpërdrejt nga pushtimi osman, ashtu edhe nga vendet e tjera evropiane, dhe duke vlerësuar drejt rëndësinë e bashkëpunimit ndërkombëtar, Skënderbeu u kushtoi vëmendje marrëdhënieve me vendet që ende nuk ishin rrezikuar drejtpërdrejt nga osmanët. Vëmendje të veçantë u kushtoi Skënderbeu marrëdhënieve të tij me Venedikun, Papatin, Napolin etj., si për afërsinë e këtyre shteteve me tokat shqiptare, ashtu dhe për interesat e synimet që këto vende kishin në drejtim të Ballkanit.
Duke shfrytëzuar gjendjen e vështirë të krijuar në vendet që ishin në luftë me osmanët, Republika e Venedikut shtiu në dorë një sërë qytetesh e krahinash në Ballkan, nga të cilat siguronte të ardhura të rëndësishme dhe kushte të favorshme për zhvillimin e tregtisë në tërë pellgun e Mesdheut e më gjerë. Ajo përdori rrugë e mjete të ndryshme për ruajtjen dhe për forcimin e pozitave të veta në këto rajone, prandaj herë pas here nënshkruante traktate paqeje me sulltanët osmanë (si më 1419, 1430, 1446, 1451, 1454), duke u dhënë atyre tribut të përvitshëm, për të siguruar paprekshmërinë e zotërimeve të veta në Ballkan, duke përfshirë edhe ato që kishte në tokat shqiptare. Më vonë, sidomos gjatë viteve 60, kur u dëmtuan rëndë zotërimet e interesat tregtarë të Republikës së Venedikut nga pushtimet osmane në Peloponez, qe vendosur një afrim e bashkëpunim më i madh ndërmjet Skënderbeut dhe Venedikut. Shprehje e këtij afrimi është edhe dhënia e titullit "fisnik venecian", më 1463, prej dukës Kristofor More, djalit të Skënderbeut, Gjonit, i cili ende ishte fëmijë.
Papati u përpoq aktivisht të ruante pozitat e besimit kristian në Ballkan që po dëmtoheshin rëndë prej pushtuesve osmanë, bartës të një besimi fetar tjetër. Veprimtarinë shpirtërore e politike të Papatit në drejtim të Ballkanit e lehtësoi Koncili XVII ekumenik, i mbajtur në fund të viteve 30 të shek. XV, në Ferrarë, ku u vendos bashkimi i të dy kishave kristiane nën drejtimin e Papës. Në Shqipëri mungonte një kishë kombëtare, që predikimi të bëhej në gjuhën shqipe. Në Shqipërinë e Epërme dhe Qendrore ushtronin veprimtarinë e tyre kishat katolike, ku meshohej latinisht, dhe kishat ortodokse të ritit sllav dhe, në një hapësirë më të kufizuar, ato bizantine. Kurse në Shqipërinë e Poshtme ushtronin veprimtarinë e tyre kishat bizantine, në të cilat meshohej greqisht. Gjuha që përdorej në kishat e Shqipërisë ishte e pakuptueshme për banorët vendas, prandaj në përgjithësi pozitat e besimit fetar ishin të dobëta dhe për këtë Barleci, që vetë ishte prift katolik, shkruante se "shqiptarët janë më tepër luftëtarë sesa fetarë". Mungesa e shërbimit fetar ishte aq e theksuar në Shqipëri sa që në Krujë, vihej në dukje më 1453, nuk kishte "as prift dhe as diakon katolik". Në këto rrethana një nga bashkëpunëtorët më të ngushtë të Skënderbeut, peshkopi i Durrësit, Pal Engjëlli, shkroi në gjuhën shqipe më 8 nëntor të vitit 1462 formulën e pagëzimit, që prindërit t'i pagëzonin vetë fëmijët e tyre. Në kushte të tilla të pafavorshme të veprimtarisë fetare në Shqipëri, bashkimi politik i shqiptarëve nga Skënderbeu vlerësohej pozitivisht prej Papatit, si një proces që fuqizonte frontin e luftës antiosmane dhe lehtësonte shërbimin fetar e përhapjen e katolicizmit. Papët e vlerësuan shumë luftën antiosmane të shqiptarëve, e mbështetën moralisht, e propaganduan gjerësisht atë, i dhanë Skënderbeut titujt Mbrojtës i krishterimit dhe Kapiten i përgjithshëm i Selisë së Shenjtë. Papët kërcënuan me shkishërim çdo prirje separatiste e afrimi me osmanët, që u shfaq te disa fisnikë shqiptarë, si te Dukagjinët në vitin 1452 etj. Nuk mungoi përkrahja financiare e Papatit për luftën shqiptare, sidomos në vitet 60, por gjithsesi ajo qe larg kërkesave të mëdha për mbajtjen në këmbë të qëndresës së shqiptarëve. Vend qendror dhe rol të veçantë i dhanë papët rolit të ushtrisë së Skënderbeut në projektet e tyre për organizimin e një lufte të përbashkët në shkallë evropiane për shkatërrimin e Perandorisë Osmane, që ata e propagandonin si një kryqëzatë fetare.
Skënderbeu u përpoq që vendet e tjera të merrnin pjesë aktive në luftën antiosmane, të siguronte përkrahje e ndihmë ushtarake e materiale për luftën e popullit të tij. Për këtë qëllim ai i kërkoi Republikës së Venedikut më 1451 të vendoste në Krujë një garnizon ushtarak për ta përfshirë atë në luftën antiosmane. Kjo kërkesë në atë kohë ishte në kundërshtim me politikën veneciane, prandaj Senati e hodhi poshtë atë.
Në këtë drejtim disa përfundime pozitive arriti Skënderbeu në marrëdhëniet e tij me mbretin e Napolit, Alfonsin V. Ky mendonte se duke u dhënë shqiptarëve e ballkanasve të tjerë një përkrahje të vogël ushtarake e materiale, do të dëboheshin osmanët nga Ballkani dhe nën kurorën e tij mund të krijohej një shtet i madh mesdhetar. Për këtë qëllim, në fillim të viteve 50 Alfonsi V lidhi një numër traktatesh me përfaqësuesit e disa zotërve shqiptarë dhe të viseve të tjera të Ballkanit. Në bazë të këtyre ai zotohej se do të dërgonte ushtarë që të luftonin për çlirimin e viseve të Ballkanit, me kusht që, pas çlirimit të tyre, si kryezot të njihej Alfonsi V, kurse fisnikët vendas do të qeverisnin në to si vasalë të tij.
Në zbatim të traktateve të nënshkruara gjatë vitit 1451, Alfonsi V dërgoi në Krujë një garnizon të vogël ushtarak dhe në vitin 1455 disa qindra ushtarë për çlirimin e viseve shqiptare që ishin nën pushtimin osman. Trupat napolitane u vunë nën urdhrat e Skënderbeut, i cili ishte komandant i përgjithshëm i tyre dhe zot i qytetit të Krujës. Pas betejës së Beratit të vitit 1455, i informuar mirë për vështirësitë e mëdha që kishte zhvillimi i luftës kundër ushtrive osmane, Alfonsi V hoqi dorë nga synimet e tij në drejtim të Lindjes dhe tërhoqi nga Shqipëria ushtarët dhe përfaqësuesit e vet. Meqenëse me ndihmën e trupave napolitane nuk u çlirua asnjë zonë e Shqipërisë, Skënderbeu nuk bëri ndonjë homazh ndaj tij, siç e parashikonte traktati i vitit 1451. Skënderbeu dhe Alfonsi V qëndruan deri në fund aleatë. Pas vdekjes së Alfonsit V, në vitin 1458, i biri, Ferranti I, hoqi dorë plotësisht nga ideja për t'u shtrirë në drejtim të Ballkanit dhe për rrjedhim marrëdhëniet e Mbretërisë së Napolit me Shqipërinë përkohësisht u dobësuan.
Ndihma ushtarake e Skënderbeut për Mbretërinë e Napolit
Për të gjallëruar marrëdhëniet me Mbretërinë e Napolit Skënderbeu e gjykoi të nevojshme t`i jepte ndihmë ushtarake mbretit Ferdinand në luftën që kishte shpërthyer midis tij dhe kundërshtarëve të vet politikë, që ishin baronët e Italisë së Jugut. Këta ishin bashkuar me princin francez Rene të Anzhuinëve, i cili pretendonte fronin e Mbretërisë së Napolit. Me këtë hap Skënderbeu shihte mundësinë për të siguruar më pas ndihmë për qëndresën e shqiptarëve prej mbretit Ferdinand dhe aleatëve të tij, papa Piu II dhe dukës së Milanos, Françesk Sforcës, të cilët formonin bllokun politik më të fuqishëm në Itali. Këta ishin propaganduesit kryesorë të idesë për organizimin e një fushate ushtarake antiosmane me pjesëmarrjen e shumë shteteve, duke përfshirë edhe vendet e tyre.