cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skien
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Mitologjia romake
Mitologjia romake, apo mitologjia latinisht, i referohet besimeve mitologjike e popullit Italic inhabiting rajonin e Latium dhe qytetin e tij kryesore, Ancient Rome. Ajo mund të konsiderohet si ka dy pjesë, një pjesë, shumë më vonë dhe letrare, përbëhet nga huamarrje nga mitologji greke. Të tjera, kryesisht në fillim dhe cultic, funksionoi në mënyra shumë të ndryshme nga counterpart.
Natyra e mitet e hershme romake
Romaket nuk kishin tregimet vazhdues për perënditë e tyre të krahasueshme me Titanomachy apo joshje e Zeusit nga Hera deri poetët e tyre filloi të miratojë modelet greke në pjesën më vonë e Republikës Romake. Çfarë Romakët kishin, megjithatë, ishin : një sistem shumë të zhvilluar e ritualeve, priftëror kolegje, dhe pantheons e perëndive të lidhura. Një sërë pasur të miteve historike rreth themelimit dhe ngritjen e qytetit të tyre duke përfshirë aktorët e njeriut, me intervenim të rastit hyjnore.
Modeli romak përfshirë një mënyrë shumë të ndryshme të përcaktimit dhe të menduarit në lidhje me perënditë sesa ajo e perëndive greke. Për shembull, nëse dikush do të kërkojë një grek për Demeter, ai mund të përgjigjen me histori të njohur e pikëllimin e saj në rrëmbimin e Persephone nga ferr. Një arkaik italiane, nga ana tjetër, do të ju them se Ceres kishin një prift zyrtar e quajti një prift romak, i cili ishte i vogël për të flamens e Jupiteri, Marsi, dhe Quirinus, por të lartë në flamens e Flora dhe Pomona. Ai mund të ju them se ajo ishte grupuar në një treshe me dy perëndive të tjera bujqësore, dhe Libera Liber. Dhe ai madje mund të jetë në gjendje që të nxjerr nga goja gjithë perëndive të vogla me funksione të specializuara që morën pjesë të saj: Sarritor (tëharrje), Messor (korrjeve), Convector (carting), Conditor (ruajtjen), Insitor (mbjellje), dhe dhjetra të tjera. Kështu arkaik romak "mitologji", të paktën në lidhje me zotat, nuk është bërë deri të bukurin rrëfim, por në vend të interlocking dhe interrelations komplekse midis zotave dhe njerëzve.
Feja origjinale e Romakëve e hershme është ndryshuar për herë me shtimin e besimit të shumta dhe kontradiktore në kohë më vonë, dhe asimilimit të një sasi të madhe të mitologjisë greke. Ne e dimë se çfarë të bëjmë jo pak për fenë e hershme romake nëpërmjet llogarive bashkëkohore, por nga shkrimtarë që kërkonin më vonë për të shpëtuar nga traditat e vjetra mospërdorim në të cilat ata ishin në rënie, të tilla si 1 shekull para Krishtit dijetar Varro Marcus Terentius. Shkrimtarë të tjera klasike, të tilla si poetit Ovid në kronikë e tij (kalendari i pergjithshem), ishin ndikuar fort nga modelet e qytetërimit helene, dhe në veprat e tyre ata të punësuar shpesh besimet greke për të mbushur boshllëqet në traditën romake.
Mitologji e hershme Romake
Në dallim nga mungesa e materialit tregim për perënditë, Romakët kishin një veshje kalorësi i pasur i legjendave mbi themelin dhe rritjen e hershme e qytetit të tyre. Përveç këtyre në shtëpi shumë-rritur traditat, materiale nga legjenda heroike greke u shartuar mbi këtë amtare e aksioneve në një datë të hershme. Për shembull, princi Trojan Enea u hedhur si burri i Lavinia, bija e Mbretit Latinus, paraardhës të fisit patronymical latine, dhe prandaj si forebearer i Romulus and Remus. Nga extension, Trojans u miratuan si paraardhësit mitik i popullit romake (e cila është arsyeja pse centurionët romak mori një uniformë të bazuar në vizatim grekët 'të Trojans). Aeneid dhe librat e para të Livy janë burimet më të mirë ekzistues për këtë mitologji e njeriut.
Praktika rituale romake të priesthoods zyrtare qartë dallon dy klasa e perëndive, di indigetes dhe novensides di ose novensiles. Indigetes ishin zotat fillestare të shtetit romak (shih Lista e Di Indigetes), si dhe emrat e tyre dhe natyrës janë treguar nga titujt e priftërinjve të hershme dhe nga festivalet caktuar të kalendarit, 30 zotat e tilla janë nderuar me festivalet të veçantë. Novensides u hyjnive më vonë kultet e të cilit janë prezantuar të qytetit në periudhën historike, zakonisht në një datë të njohur dhe në përgjigje të një krize të veçanta ose të ndjerë nevojë. Raport hyjnive romake përfshirë, përveç di indigetes, një mori të perëndive të specializuara ashtu-quajtur emrat e të cilëve ishin të gëzojë askush në kryerjen e aktiviteteve të ndryshme, të tilla si korrje. Fragmenteve të vjetra rituale shoqërues akte të tilla si punim ose mbjellje të zbulojnë se në çdo fazë të operacionit një hyjni të veçantë ishte gëzojë askush, emri i çdo hyjnisë që rrjedhin rregullisht nga folje për operacion. Hyjnive të tilla mund të grupohen sipas term i përgjithshëm i mjek, ose ndihmëse, zotat, të cilët ishin të gëzojë askush së bashku me hyjnitë më të madhe.
Karakterin e indigetes dhe festivalet e tyre tregojnë se romakët e hershëm ishin jo vetëm anëtarë të një komuniteti bujqësore, por edhe ishin të dashur e luftimeve dhe e angazhuar shumë në luftë. Perëndive të përfaqësuara dukshëm nevojat praktike të jetës së përditshme, si ndihet nga komuniteti romake të cilat ata i përkisnin. Ata ishin akorduar scrupulously ritet dhe oferta konsiderohet e duhur. Kështu, Janus dhe Vesta ruajtur derën dhe vatër, Lares të mbrojtura në terren dhe shtëpisë, Pales kullotë, Saturni mbjelle, Ceres rritjen e grurit, Pomona fruta, dhe Consus dhe Ops korrjes. Edhe Jupiteri madhështor, sundimtar i perëndive, është nderuar për ndihmë shirat e tij mund të jap për ferma dhe vreshta. Në më shumë karakterin e tij përfshin ai u konsiderua, me armë e tij e rrufe, drejtor i veprimtarisë njerëzore dhe, me domain të tij të gjerë, mbrojtës i Romakëve në veprimtaritë e tyre ushtarake jashtë kufijve të vetë bashkësisë së tyre. I shquar në kohërat e hershme ishin zotat Marsi dhe Quirinus, të cilët janë identifikuar shpesh me njëri-tjetrin. Mars ishte një zot i luftës, ai ishte i nderuar në mars dhe tetor. Quirinus është menduar nga studiuesit moderne që kanë qenë mbrojtës të komunitetit të armatosur në kohë të paqes.
Në kreun e panteonin e hershme ishin treshe Jupiteri, Marsi, dhe Quirinus (priftërinjtë tre të cilit, ose flamens, ishin të rendit më të lartë), dhe Janus dhe Vesta. Këto perëndi në kohët e hershme kishte individualitet pak, dhe historitë e tyre personale mungonte martesat dhe genealogies. Ndryshe nga zotat e grekëve, ata nuk u konsideruan të funksionojë në mënyrën e njerëzve, dhe kështu nuk llogaritë shumë të aktiviteteve të tyre ekzistojnë. Ky adhurim i vjetër u shoqërua me Numa Pompilius, mbreti i dytë i Romës, i cili besohet të ketë pasur si bashkëshorte e tij dhe këshilltar perëndeshën romake të burimeve dhe lule, Egeria, i cili është identifikuar shpesh si një nimfë në burime më vonë letrare. Hyjnitë e reja janë shtuar në një datë relativisht të hershme, të tilla si Juno dhe Minerva, i cili mori dy vende të shquar në fe romake. Futjet më të tjerë ishin në adhurimin e Diana Hill Aventine dhe futjen e librave profetik, profecitë e të historisë së botës, e cila, sipas legjendës, janë blerë nga Tarquin në fund të shekullit të 6 pes nga profete Cumaean.
Perëndive të huaj
Thithjen e perëndive fqinje lokale u zhvillua si shtet romake pushtuan territorin përreth. Romakëve zakonisht jepet perëndive lokale të territorit të pushtuar nderon njëjtë si më parë perëndive që kishin qenë konsideruar si karakteristike për shtetin romak. Në shumë raste hyjnive fituar rishtas ishin ftuar zyrtarisht për të marrë deri vendbanimin e tyre në xhaminë e re në Romë. Në vitin 203 pes, objekt kulti personifikuar Cybele u hoq nga Pessinos Phrygian dhe përshëndeti ceremoniously në Romë. Për më tepër, rritja e qytetit tërhoqi të huajt, të cilët u lejohet të vazhdojë adhurimin e perëndive të tyre. Në këtë mënyrë Mitra erdhi në Romë dhe popullaritetin e tij në përhapjen e kultit legjionet e tij deri larg si Britania. Përveç pluhur dhe Pollux, vendbanimet e pushtoi në Itali duket se kanë kontribuar për perënditë romake Diana, Minerva, Herkulit, Venus, dhe hyjnive të tjerë të rangut më të vogël, disa prej të cilëve ishin hyjnive pjerrët, të tjerë rrjedh fillimisht nga kultura greke e Magna Graecia. Hyjnive romake të rëndësishme janë identifikuar përfundimisht me zotat më antropomorf dhe perëndesha greke, dhe mori shumë nga cilësitë e tyre dhe mitet.
November Rain
November Rain është një këngë e shkruar nga grupi hard rock Amerikan Guns N' Roses. Kënga u lëshua në qershor, 1992. November Rain mund të gjehet në albumin Use Your Illusion I. Kënga u shkrua nga Axl Rose. Axl Rose e kishte nisur të shkruante këngën në vitin 1983. November Rain morri #6 në listën Solot e Kitarës më të Mëdhaja në Histori, nga revista Guitar World. Video e këngës është njëra nga 5 videot muzikore më të shtrenjta të krijuar. Gjatësia e këngës është 8:57, dhe është kënga më e gjatë që është futur në Top 10 të Billboard 100.
Kantoni Quillan
Kantoni Quillan (frëngjisht: Canton de Quillan) është një kanton në departamentin Aude, rajonin Languedoc-Roussillon në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Quillan. Ka sipërfaqe 216.24km2 dhe popullsi 8482 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Quillan aktualisht përbëhet nga 18 komuna.
Use Your Illusion II
Use Your Illusion II është albumi i katërt i grupit hard rock Amerikan Guns N' Roses. Ky albumi u lëshua në të njëjtën kohë me albumin Use Your Illusion I, në datën 17 shtator, 1991. Use Your Illusion II shiti pak më shumë kopje se Use Your Illusion I, dhe vajti #1 në Billboard 100 kur doli për herë të parë. Kapaku i këtij albumi është i njëjtë me Use Your Illusion I, por ky albumi është ngjyrosur blu, kundërsa Use Your Illusion I është ngjyrosur portokalli.
Stili Muzikor
Stili muzikor i Use Your Illusion II është shumë i ngjashëm të Use Your Illusion I. Të dyja albumet janë bazuar në stilin hard rock dhe heavy metal, por me shumë balada. Nja ca këngë të famshme në album janë "Knockin' on Heaven's Door", "You Could Be Mine", "Estranged" dhe "Civil War".
Kantoni Saissac
Kantoni Saissac (frëngjisht: Canton de Saissac) është një kanton në departamentin Aude, rajonin Languedoc-Roussillon në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saissac. Ka sipërfaqe 136.65km2 dhe popullsi 3100 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saissac aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Kantoni Saint-Hilaire
Kantoni Saint-Hilaire (frëngjisht: Canton de Saint-Hilaire) është një kanton në departamentin Aude, rajonin Languedoc-Roussillon në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Hilaire. Ka sipërfaqe 180.45km2 dhe popullsi 2724 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Hilaire aktualisht përbëhet nga 14 komuna.
Gjurma (film)
Përmbajtja e filmit
Doktor Artani punon në një kantier malor të sharrave. Mjek i talentuar i vetkënaqur nga sukseset pak nga pak shkëputet nga jeta e popullit molepset nga konceptet e huaja mikroborgjeze. Shokët si: dr. Agimi e prof. Tahsimi si edhe familja gruaja e vjehrra ngrihen kundër koncepteve të tij. Në rrethana tragjike ai vrite.
"Artani është mjek i specializuar e i profilizuar, një profesionist me karrierë në të ardhmen, që do të krijojë një botë ku autoriteti profesional duhet të veçohet nga autoriteti moral – gjë për të cilën kritikohet si “mjek i zoti dhe njeri i kufizuar” prej Agimit. Por mund të shihet ndryshe. Artani gjendet i rrethuar nga tregtarë dhe matrapazë që kërkojnë të përfitojnë diçka prej tij, një favor, një notë të mirë në këmbim të lajkave etj. Gjithsesi, rruga profesionale e doktorit është ajo që e shtyn një shoqëri drejt specializimit të roleve, funksioneve, detyrave dhe raporteve shoqërore, apo, për ta thënë à la Durkhajm, në formimin dhe intensifikimin e ndarjes së punës e të një solidariteti organik që do të përkonte me imazhin e dhënë prej kinemasë sonë të një Shqipërie moderne, të urbanizuar e të industrializuar. Kështu që konflikti mes Artanit dhe babait është një ndërthurje midis para-modernes, feudales, shoqërisë ku mbizotëron niveli i ulët i ndarjes së punës, si dhe lidhjet e forta shoqërore dhe projektimit të Artanit për një zhvillim më tutje të shoqërisë së re, e penguar prej politikës dhe shtetit. Çmimi i këtij realiteti është tragjizmi i Artanit, i cili e paguan me jetën e vet gërshetimin absurd të dëshirave të një kategorie me të tjera."
Interpretojnë
Naim Frashëri (aktor)	 ... doktor Artani Margarita Xhepa	 ... Gruaja e Artanit Demir Hyskja	 ... dr. Agimi Pjetër Gjoka	 ... Prof. tahsimi Zejnulla Hatibi	 ... Hetuesi Ndrek Luca	 ... Xha kasëmi Aleksander Prosi	 ... Prof. besimi Violeta Manushi	 ... Vjehrra e artanit
Shkëlqim Basha	 ... Petriti Reshat Arbana	 ... I arratisuri Bujar Kapexhiu Kristaq Antoniu Ymer Bala Kadri Pirro Krisanthi Kotmilo
Fadil Kujovska
Andon Qesari
Ismail Zhabjaku
Lec Vuksani
Teodor Rupi
Petrika Riza
Endrit Juba
Kantoni Salles-sur-l'Hers
Kantoni Salles-sur-l'Hers (frëngjisht: Canton de Salles-sur-l'Hers) është një kanton në departamentin Aude, rajonin Languedoc-Roussillon në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Salles-sur-l'Hers. Ka sipërfaqe 121.69km2 dhe popullsi 1814 banorë.
Rubidiumi
Rubidiumi është një element kimik me simbol Rb dhe numër atomik 37. Rb është një element i butë metalik me ngjyrë të argjendtë në të bardhë nga grupi i metaleve alkaline.
Rubidiumi është shumë i butë dhe shumë reaktiv, me veti të ngjashme me elementet e tjera të grupit të parë, si që është oksidimi në kontakt me ajrin. Komponimet e tij kanë zbatim në kimi dhe elektronikë. Metali i rubidiumit avullon lehtë dhe ka një rreze të volitshme të absorbimit spektral, çka e bën një shënjestër të shpeshtë për manipulimin laserik të atomeve.
Rubidiumi nuk duket se është i nevojshëm për ndonjë organizëm të gjallë. Megjithatë, ashtu si ceziumi, jonet e rubidiumit nga organizmat e gjallë trajtohet në një mënyrë të ngjashme si me kaliumin: merret në mënyrë aktive nga bimët dhe qelizat e gjalla shtazore.
Rubidiumi ka një izotop të qëndrueshëm,85Rb. Izotopi 87Rb i cili përbën gati 28% të rubidiumit në natyrë është paksa radioaktiv, me një kohë të gjysëmzbërthimit prej 49 milliardë vjet—më shumë se tre herë më gjatë se mosha e vlerësuar e universit.<!-- age of the universe.
<!--==Characteristics== Rubidium is the second most electropositive of the stable alkali elements and liquefies at a temperature of 39.3 °C. Like other group 1 elements, this metal reacts violently in water. In common with potassium and caesium this reaction is usually vigorous enough to ignite the liberated hydrogen. Rubidium has also been reported to ignite spontaneously in air. Like other alkali metals, it forms amalgams with mercury and it can form alloys with gold, caesium, sodium, and potassium. The element gives a reddish-violet color to a flame. It was named after two strong emission lines in the dark red area of the spectrum.
History
Rubidium (Latin: rubidus, deepest red) was discovered in 1861 by Robert Bunsen and Gustav Kirchhoff in the mineral lepidolite through the use of a spectroscope. Processing 150 kg of lepidolite yielded only a few grams for analysis. Rubidium metal was first produced by the reaction of rubidium chloride with potassium by Bunsen.
The first large scale isolation of caesium compounds from 44,000 liters of mineral water done by Bunsen and Kirchhoff yielded besides 7.3 grams of caesium chloride also 9.2 grams of rubidium  chloride.
Occurrence
Rubidium is about the twenty-third most abundant element in the Earth's crust, roughly as abundant as zinc and rather more common than copper. It occurs naturally in the minerals leucite, pollucite, carnallite and zinnwaldite, which contain up to 1% of its oxide. Lepidolite contains between 0.3% and 3.5% rubidium and this is the commercial source of the element. Some potassium minerals and potassium chlorides also contain the element in commercially significant amounts. One notable source is also in the extensive deposits of pollucite at Bernic Lake, Manitoba (also a source of the related element caesium). The caesium mineral pollucite found on the Italian island Elba contains small crystalls of the mineral rubicline ((Rb,K)AlSi3O8) with a rubidium content of 17.5 %.
Rubidium metal can be produced by reducing rubidium chloride with calcium among other methods. In 1997 the cost of this metal in small quantities was about US$25/gram.
Isotopes
There are 26 isotopes of rubidium known with naturally occurring rubidium being composed of just two isotopes; 85Rb (72.2%) and the radioactive 87Rb (27.8%). Natural rubidium is radioactive with specific activity of about 670 Bq/g, enough to expose a photographic film in approximately 30 to 60 days.
Rubidium-87 has a half-life of 4.88 years. It readily substitutes for potassium in minerals, and is therefore fairly widespread. Rb has been used extensively in dating rocks; 87Rb decays to stable strontium-87 by emission of a negative beta particle. During fractional crystallization, Sr tends to become concentrated in plagioclase, leaving Rb in the liquid phase. Hence, the Rb/Sr ratio in residual magma may increase over time, resulting in rocks with increasing Rb/Sr ratios with increasing differentiation. Highest ratios (10 or higher) occur in pegmatites. If the initial amount of Sr is known or can be extrapolated, the age can be determined by measurement of the Rb and Sr concentrations and the 87Sr/86Sr ratio. The dates indicate the true age of the minerals only if the rocks have not been subsequently altered. See Rubidium-Strontium dating for a more detailed discussion.
Uses and applications
Rubidium had minimal industrial use before the 1930s. Since then, the most important use for rubidium historically has been in research and development, primarily in chemical and electronic applications.
In 1995 rubidium-87 was used to make a Bose-Einstein condensate, for which the discoverers won the 2001 Nobel Prize in Physics.
Rubidium is easily ionized, so it has been considered for use in ion engines for space vehicles (but caesium and xenon are more efficient for this purpose).
Rubidium compounds are sometimes used in fireworks to give them a purple color.
RbAg4I5 has the highest room temperature conductivity of any known ionic crystal. This property could be useful in thin film batteries and in other applications.
Rubidium, particularly vaporized 87Rb, is one of the most commonly used atomic species employed for laser cooling and Bose-Einstein condensation. Its desirable features for this application include the ready availability of inexpensive diode laser light at the relevant wavelength, and the moderate temperatures required to obtain substantial vapor pressures.
Rubidium has been used for polarizing 3He (that is, producing volumes of magnetized 3He gas, with the nuclear spins aligned toward a particular direction in space, rather than randomly). Rubidium vapor is optically pumped by a laser and the polarized Rb polarizes 3He by the hyperfine interaction. Spin-polarized 3He cells are becoming popular for neutron polarization measurements and for producing polarized neutron beams for other purposes.
Compounds
Rubidium chloride is probably the most-used rubidium compound; it is used in biochemistry to induce cells to take up DNA, and as a biomarker since it is readily taken up to replace potassium, and does not normally occur in living organisms. Rubidium hydroxide is the starting material for most rubidium-based chemical processes; rubidium carbonate is used in some optical glasses.
Rubidium has a number of oxides, including Rb6O and Rb9O2 which form if rubidium metal is exposed to air; the final product of reacting with oxygen is the superoxide RbO2. Rubidium forms salts with most anions. Some common rubidium compounds are rubidium chloride (RbCl), rubidium monoxide (Rb2O) and rubidium copper sulfate Rb2SO4·CuSO4·6H2O. A compound of rubidium, silver and iodine, RbAg4I5, has interesting electrical characteristics and might be useful in thin film batteries.
Precautions
Rubidium reacts violently with water and can cause fires. To ensure health, safety and purity, this element must be kept under a dry mineral oil, and in practice is usually sealed in glass ampoules in an inert atmosphere. Rubidium forms peroxides on exposure to even air diffusing into oil, and is thus subject to some of the same peroxide precautions as storage of metallic potassium.
Biological effects
Rubidium, like sodium and potassium, is almost always in its +1 oxidation state when dissolved in water, and this includes all biological systems. The human body tends to treat Rb+ ions as if they were potassium ions, and therefore concentrates rubidium in the body's intracellular fluid (i.e., inside cells). The ions are not particularly toxic, and are relatively quickly removed in the sweat and urine. As a result of changes in the blood brain barrier in brain tumors, rubidium collects more in brain tumors than normal brain tissue, allowing short-lived radioisotopes of rubidium to be used in nuclear medicine to locate and image brain tumors.
Parajsa (video copë)
Parajsa është një video copë nga kënga e Florit, Julkës, Orindës dhe Elvanës
Latif Susuri
Biografia
Shkollën e Mesme Bujqësore në Prishtinë, ndërsa Fakultetin e Bujqësisë, drejtimin e mbrojtjes së bimëve, e përfundoi në Universitetin e Beogradit. Studimet pasuniversitare, nga lënda e fitopatologjisë, i ka kryer po ashtu në Universitetin e Beogradit, më 1975. Gjatë vitit 1976/77, si bursist i fondacionit IREX, ka kryer specializimin njëvjeçar në SHBA, Department of Plant Pathology, University of Wisconsin, Madison, në lëmin e fitopatologjisë. Në këtë universitet përsëri vazhdon studimet njëvjeçare gjatë vitit 1980.
Disertacionin e doktoratës e ka mbrojtur më 1983 në Fakultetin e Agronomisë të Universitetit të Zagrebit. Gjatë vitit 1996/97 qëndron tre muaj në Angli, Imperial College & Science Musum Libraries, London, ku grumbullon literaturë plotësuese për tekste universitare dhe punime shkencore.Pas përfundimit të studimeve të rregullta, zë punë në “Progres-Export” të Prizrenit, në cilësi të teknologut për mbrojtjen e bimëve. Në vitin 1977 është zgjedhur ligjërues në Fakultetin e Bujqësisë për lëndën e Fitopatologjisë. Docent është zgjedhur në vitin 1984, profesor inordinar në vitin 1991, ndërsa profesor ordinar në vitin 1997. Në vitin 2000 është zgjedhur anëtar korrespondent i Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Kosovës. Ishte dekan i Fakultetit të Bujqësisë të Universitetit të Prishtinës.Ka mbajtur ligjërata, ushtrime dhe është themelues i lëndës së Fitopatologjisë në këtë universitet.
Preokupim kryesor i tij është puna shkencore - hulumtuese, sëmundjet e bimëve, të shkaktuara nga kërpudhat, bakteret, viruset dhe fitoplazmat. Në revistat e njohura shkencore, që botohen në vend dhe në botën e jashtme SHBA, Gjermani, Itali, Hungari, Slloveni, Kroaci, etj, ka publikuar shumë punime shkencore dhe artikuj të tjerë nga lëmi i ngushtë. Është mjaft i cituar në literaturën shkencore në botën e jashtme.
Ka përshkruar disa patogjenë për herë të parë në botë (Alternaria alternata - në bizele) dhe në vend (Pleospora infectoria, Didymella bryoniae, Diplocarpon earliana, Uromyces striatus, Phoma medicaginis, Plasmodiophora brassicae, Phytophthora capsici, Erëinia amylovora).Ka botuar dy libra universitarë: Fitopatologjia dhe Fungicidet-Herbicidet, si dhe Fjalorin e terminologjisë bujqësore anglisht-shqip dhe shqip-anglisht. Është bashkautor i fjalorit shumëgjuhësor Emrat e bimëve dhe ka përgatitur për botim fjalorin shumëgjuhësor Bimët, dëmtuesit dhe patogjenët. Për angazhim dhe punën e tij të suksesshme, është dekoruar me Mirënjohje nga Lidhja e Shoqatave të Mbrojtësve të Bimëve në Opati, në vitin 1986.
Është anëtar i këtyre shoqatave profesionale: Plant Protection Society of former YU and Society of Phytopathology; Former member of Advisory Board of Yugoslav Journal of Production; Distribution and Application of Pesticides, Belgrade; Former Member of Editorial Board of Plant Protection, Zagreb. Anëtar i Bordit të Unionit të Fitopatologëve të Vendeve Mesdhetare, Itali. Anëtar i Bordit drejtues në projektin “Tempus Project UM_JEP-16079-2001”. Është anëtar i këshillit redaktues të revistës shkencore Kërkime të ASHAK. Anëtar korrespondent i Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Kosovës është zgjedhur në vitin 2000.
Skiptvet
Skiptvet është një komunë në qarkun Østfold, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 101 km² dhe popullsi 3336 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Kantoni Sigean
Kantoni Sigean (frëngjisht: Canton de Sigean) është një kanton në departamentin Aude, rajonin Languedoc-Roussillon në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Sigean. Ka sipërfaqe 298.3km2 dhe popullsi 20480 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Sigean aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Besimet parahistorike
Historia
Momentalisht është e pamundur që me anë të zbulimeve për periudhën parahistorike dhe periudhën paleolite të fitohet dituri lidhur me besimet e asaj kohe. Zbulimet, të cilat u japin mundësi vlerave fetare, fillojnë në Periudhën Neolitike (Koha e Re e Gurit). Sinjalin e parë në këtë fushë na e kanë dhënë gërmimet në Çatalhoyuk. Sipas datave të përgatitura në bazë të metodës radio-karbonike, shtresa XII. zbret deri në vitet 6800 para e.s. Shtresa I. zbret deri në vitet 5700 para e.s. Në dhomat e kultit, që hasen në masë të madhe mes shtresave III.-X., gjenden statuja të hyjneshës kryesore të bëra prej argjili, koka dhe brirë mëzetësh, reliefe kraharorësh të grave.
Hyjnesha kryesore është përfytyruar si grua e re, grua që lind dhe grua plakë. Në njërën nga statujat, hyjnesha kryesore është përfytyruar në qëndrim ulur mbi fronin e mbrojtur prej dy luanëve dhe në atë mënyrë që kokën e njeriut e ka marrë nën këmbë. Statujat e hyjneshave, në përgjithësi, janë bërë me pamje të njeriut (pamje antropomorfe). Numër i madh i statujave të hyjneshave të zbuluara në Çatalhoyuk dhe bile edhe në shembuj më të zhvilluar nga ata, është hasur në gërmimet e bëra në qytezën Hacılar të Burdurit. Vetëm Hacılar daton nga vitet 5700-5600 para e.s. dhe më vonë. Gjatë kësaj kohe në Hacılar, sikur në Çatalhoyuk, është hasur edhe në statuja meshkujsh, të cilat, si bashkëshortë të hyjneshës kryesore, janë përfytyruar në formë të re dhe të plakur. Simbolet e hyjneshës kryesore të zbuluara në rrethin e qytetit Isparta, i cili gjendet në një krahinë afër Hacılarit, arrijnë deri në periudhën e bronzit. Me përparimin e gërmimeve ka mundësi që të shkohet në periudhat edhe më të largëta. Edhe në gërmimet në Ikiztepe të Bafrasë, haset në numër të shumtë të figurave të hyjneshës kryesore, të cilat datojnë që në periudhën e bronzit, të bëra nga dheu i pjekur. Këto janë të ekspozuara në muzeun arkeologjik të Samsunit (Turqi). Ngjarja e tufanit të Nuhit në rajonin e Palestinës, është shenjë që tregon nivelin e përhapjes së politeizmit dhe të idhujtarisë në Anadoll. S’ka dyshim se statujat e grave të zhveshura, me organe gjenitale të theksuara, që gjenden në dhomat e kultit nëpër vendet e vjetra të banuara, janë bërë për adhurim, gjegjësisht janë bërë për qëllime fetare. Shembuj të qartë të këtyre gjërave në masë të madhe, hasen në periudhat historike. Në zbulimet e periudhës së gurit-bakërit statujat e hyjneshës kyesore fitojnë edhe më tepër rëndësi. Vetëm se, në këtë kohë gradualisht braktisen skulpturat hyjnore të meshkujve, statujat shkojnë drejt asaj që të jenë simbolike dhe të stilizohen. Besimi në Hyjneshën Kryesore shihet në fusha të ndryshme të jetës. Edhe mbi vazo dhe mbi qeramika, haset në kraharorë grash që simbolizojnë hyjneshën kryesore. Këtë mendim tonin e vërteton edhe skulptura e kraharorit të hyjneshës kryesore, e gjetur në Kültepe Karum 40 të Kayserit, e cila i takon shek. 18 para e.s. Simbolet e Hyjneshës Kryesore mbi vazo dhe enë, mund të jenë edhe nuska të bëra për mbrojtjen dhe shtimin e ushqimeve dhe pijeve. Gjithashtu edhe format gjeometrike të rrumbullakta mbi rrethet e futura njëra në tjetrën dhe në drugë, të cilat janë të ngjyrosura mbi disa enë prej dheu, mund të jenë simbole kraharorësh të stilizuara që reflektojnë kultin e prodhimtarisë, kultin e hyjneshës kryesore.
Këto besime ndaj hyjneshës kryesore që i shohim në periudhat neolitike dhe kalkolitike, në Anadoll janë zhvilluar më tepër se në shtetet fqinje dhe në periudha të ndryshme historike kanë përgatitur kultin e njohur Kubele. Vetëm se nuk mund të dimë, përveç asaj që e pamë në besime primitive jashtë këtij besimi, a ekziston një koncept për zotin, i cili për dallim nga zotat e tjerë mendohet si abstrakt, krijues dhe si një zot që posedon dëshirë të lirë dhe fuqi të pakufizuar. Kurse në periudhat e mëvonshme, në periudhën e kolonive para hititëve, shohim se edhe në Anadoll, paralel me besimet fetare në shtetet fqinje, filluan të shihen koncepte për zotin. Dolën në shesh familje zotash të përbëra prej djemve dhe etërve si në Egjipt dhe në Mesopotami. Kështu që shihet se çdo zotit i është dhënë një forcë dhe detyrë e caktuar.
Kafshët e shenjta
Në historinë e feve hasim në shembuj të ndryshëm në lidhje me shenjtërimin e disa llojeve të kafshëve.Edhe prej gërmimeve të bëra në Anadoll, kuptohet se disa kafshëve u është dhënë më tepër rëndësi.
Në muret e dhomave të kultit në qytezën Çatalhoyuk të Çumrasë, Konya, është hasur në brirë dhe koka mëzetësh dhe në vizatime leopardash. Në disa reliefe hyjnesha kryesore përfytyrohet si një që lind kryemëzatin dhe kryedashin. Gjithashtu në Ikiztepe të Bafrasë dhe në Beycesultan të Çivrilit, Denizli, janë gjetur reliefe dhe brirë të stilizuar mëzetësh, të cilat i takojnë periudhës së hershme të Bronzit. Nga këto, sikur që ishte në Siri dhe Egjipt, mëzati kuptohet si simbol i zotit të prodhimtarisë, ose kafsha e shenjtë e zotit të prodhimtarisë. Po ashtu supozohet se mëzati simbolizon hyjnitë mashkullore, kurse dreri hyjnitë femërore.
Varrimi në masë të madhe dhe në mënyrë të rregullt të kokave të mëzetëve në Demircihoyuk62, mes Eskisehirit dhe Bozoyukit, që datojnë nga periudha e hershme kalkolitike, më vonë dalja në shesh e një numri të madh të tyre në krahinën Frig’ja63, nuk lë dyshim se mëzatit i është dhënë një domethënie fetare.
Në Çatalhoyuk, në murin e dhomës së një kulti në shtresën VII. është hasur në shëmbëlltyrën e skifterit, i cili i vërsulet një trupi. Kjo simbolizon se ky skifter ka mundësi që të ketë lidhje me vdekjen ose me zotin e të vdekurve. Vetëm se, mbetja e saj vetëm si shëmbëlltyrë nuk jep mundësi që ky kuptim fetar të gjeneralizohet.
Kultet
Në bazë të disa zbulimeve në disa vende gërmimi, si në Çatalhoyuk të Çumrasë, në Alishar të Jozgatit, në Ahlatlibel të Haymanas. në Demircihoyuk të Eskisehrit, në Ikiztepe të Bafrasë etj., njeriu anadollian i Periudhës Kalkolitike, si përfaqësues të zotit dhe kafshëve të shenjta, ka bërë idhuj prej guri dhe argjili. Në fillim këto ishin me trup të rrumbullakët ose katror, por me kohë kanë marrë formën e njeriut. Mendohet se këta idhuj janë përdorur për t’u mbrojtur prej çdo fatkeqësie dhe sëmundjeje dhe me qëllim kurbani, premtimi ose magjie. Arkeologu ekspert Tahsin Özgüç, supozon se figura e gruas bashkë me kultin e hyjneshës kryesore, ka mundësi që të përfaqësojnë zotat e shtëpisë dhe të familjes, se ata luajnë rolin e një lloj nuske e cila përmban fuqi për mbrojtjen e shëndetit, bereqetit dhe sigurisë dhe se, ato janë gjëra që njeriun e mbrojnë prej mësyshit dhe prej fuqive ugurzez.
Kulti i të vdekurve
Zbulimi i varreve dhe i varrezave të periudhës parahistorike, na jep disa shenja për besimin e njerëzve të asaj kohe. Fëmijët që kanë vdekur gjatë kësaj periudhe janë varrosur kryesisht në shtëpitë e tyre, nën themel ose nën oxhak. Shkaku i varrimit të fëmijëve brenda në shtëpi është bindja se ata nuk janë ngopur me shtëpinë e tyre dhe besimi se ata shpirtërisht e ndjekin jetën e familjes së tyre. Përveç kësaj, në Tekkekoj të Samsunit dhe në Sandıklı Kusura është parë se fëmijët janë varrosur jashtë shtëpive.
Trupi i të vdekurve lihej në vendin ku ishte varrosur deri në prishje, kurse pastaj dërgohej në shtëpinë e të vdekurve. Vepronin kështu pasi ata besonin se shpirti, deri në prishjen e trupit, qëndron bashkë me të. Varret prej dheu, qypi dhe sandëku përdoreshin edhe për të vdekurin e dytë apo të tretë. Në këto raste, eshtrat e të vdekurit të parë shmangeshin në një anë. Kjo çështje thua se është e njëjtë në të gjitha kulturat e rajonit. Ndoshta këto janë varreza familjare, që janë formuar nga shkaku i vendit të ngushtë. Por, mund të kenë lidhje edhe me besimin në botën tjetër, i cili varet prej vendit ose kohës. Në Anadollin perëndimor në mënyrë permanente deri në vitin 1200 para e.s. haset në dhoma varrezash.
Në varret në Anadoll shihet edhe pasuria personale e të vdekurve. Këto janë thika, bylyzikë, vathë, sëpata, fortesa si dhe mjete kulturore të cilat i vdekuri i ka përdorur në jetën e tij. Bylyzikët dhe vathët janë varrosur bashkë me të vdekurin pa mos u hequr nga ai. Në Alacahoyuk të Çorumit është hasur në mbeturina eshtrash dhe qypash të varur në një çengel mishi. Kjo tregon se disa pjesë të kurbanëve që janë prerë për të vdekurit, u janë dhuruar atyre.
Banori parahistorik i Anadollit ka besuar se njeriu pas vdekjes jeton, ushqehet, pi dhe se vazhdon t’i përdorë mjetet e tij. Në mesin e gjërave që janë gjetur nëpër varreza, në Horoztepe të Tokatit, janë gjetur edhe instrumente muzikore, si sistrumi dhe çapare. Pasi që besohej se ata i shfrytëzonin edhe dhuratat për ushqim dhe pije, gjërat e nevojshme i varrosnin bashkë me të vdekurin. Eshtrat e lopëve, dhive, qenve dhe dhenve përreth varreve tregojnë praktikimin e sakrifikimit tek varri i të vdekurit.
Vendet e kultit dhe tempujt
Në Anadoll, deri në vitet 2000 para e.s., populli si vend për adhurim zgjidhte o një hapësirë të shenjtë në natyrë, o e ndante një dhomë nga shtëpia ku banonte. Nga kjo praktikë e fundit, kanë dalë në shesh dhomat e kultit. Shembull i qartë për këtë janë 40 dhomat e kultit që gjenden mes shtresave 3- 10 në Çatalhoyuk. Nga kjo kuptohet se në periudhën neolitike, gati se në çdo shtëpi ka pasur një dhomë që është përdorur për kult. Vazhdimin e kësaj tradite e shohim edhe në periudhën kalkolitike në nënprefekturën Hacılar (Haxhëllar).
Lokali i kultit Bejxhesulltan nuk është në formë të një dhome, por ai është i gjerë dhe përbëhet prej dy dhomave. Të këtij lloji janë gjetur tre çifte tempujsh. Këto ndërtesa të quajtura „dhomat bineq të kultit“, krahas disa ndryshimeve të vogla, nuk e kanë humbur rëndësinë që e kanë pasur në fund të periudhës së bronzit. Dhomat bineq të kultit Bejxhesultan, përbëhen prej tre pjesëve : hyrja, altari dhe dhoma për shërbyesit fetarë. Në Anadollin e periudhës së bronzit, në gërmimet që janë bërë në vende të ndryshme, shihet se janë ndërtuar edhe tempuj të ngjashëm. Për këtë edhe rëndësia e monumenteve fetare të Bejxhesulltanit është e madhe. Ajo ka qenë edhe një model i mirë për ndërtimin e tempujve të mëvonshëm.
Paganizmi sllavë
Paganizmi sllavë ose feja sllave janë besimet fetare, mitet dhe praktikat rituale të sllavëve para kristianizimit, të cilat ndodhën në faza të ndryshme midis shekullit të 8-të dhe të 13-të. Sllavët e Jugut, të cilët me gjasë u vendosën në Gadishullin Ballkanik gjatë shekujve 6-7 pas Krishtit, në kufi me Perandorinë Bizantine në jug, ranë nën sferën e ndikimit të krishterimit lindor, duke filluar me krijimin e shkrimit. sistemet për gjuhët sllave (së pari shkrimi glagolitik dhe më pas cirilik ) në 855 nga vëllezërit shenjtorët Kirili dhe Metodi dhe adoptimi i krishterimit në Bullgari në 863. Sllavët e Lindjes pasuan me adoptimin zyrtar në 988 nga Vladimiri i Madh i Rusisë së Kievit.
Përmbledhje
Procesi i kristianizimit të sllavëve perëndimorë ishte më gradual dhe më i ndërlikuar. Moravianët e pranuan krishterimin qysh në vitin 831, dukat bohemianë e pasuan në 845, sllovakët pranuan krishterimin diku midis viteve 828 dhe 863, por polakët e pranuan atë shumë më vonë, në 966, afërsisht në të njëjtën kohë me Sorbët, dhe sllavët polabë u vunë nën ndikimin e rëndësishëm të Kishës Katolike vetëm nga shekulli i 12-të e tutje. Për sllavët polabë dhe sorbët, kristianizimi shkoi paralelisht me gjermanizimin e plotë ose të pjesshëm.
Kristianizimi i popujve sllavë ishte, megjithatë, një fenomen i ngadalshëm dhe - në shumë raste - sipërfaqësor, veçanërisht në atë që sot është Rusia. Krishterimi ishte i fuqishëm në pjesët perëndimore dhe qendrore të asaj që sot është Ukraina, pasi ato ishin më afër kryeqytetit, Kievit. Megjithatë, edhe atje, rezistenca popullore e udhëhequr nga volkhv-të, priftërinjtë paganë ose shamanët, u përsërit periodikisht për shekuj.
Sllavët perëndimorë të Balltikut i rezistuan me këmbëngulje kristianizimit derisa ai iu imponua me dhunë përmes Kryqëzatave Veriore. Ndër polakët dhe sllavët lindorë, rebelimet shpërthyen gjatë gjithë shekullit të 11-të. Kronikanët e krishterë raportuan se sllavët ripërqafuan rregullisht fenë e tyre origjinale ( relapsi sunt denuo ad paganismus ).
Shumë elementë të fesë indigjene sllave u inkorporuan zyrtarisht në krishterimin sllav (i cili u shfaq në arkitekturën e kishës ruse, pikturimin e ikonave, etj.), dhe, përveç kësaj, adhurimi i perëndive sllave ka vazhduar në popullin jozyrtar. feja deri në kohët moderne. [7] Rezistenca e sllavëve ndaj krishterimit shkaktoi një "sinkretizëm të çuditshëm" i cili në fjalorin e vjetër sllav të kishës u përkufizua si dvoeverie, "besim i dyfishtë". Që nga fillimi i shekullit të 20-të, feja popullore sllave i është nënshtruar një rishpikjeje dhe riinkorporimi të organizuar në lëvizjen e besimit vendas sllav (Rodnovery).
Zoti dhe shpirtrat
Siç dëshmohet nga Helmold ( 1120–1177) në Chronica Slavorum, sllavët besonin në një Zot të vetëm qiellor që lindte të gjithë shpirtrat më të vegjël që qeverisnin natyrën dhe e adhuronin atë me mjetet e tyre. Sipas Helmold, "duke iu bindur detyrave që u janë caktuar, [hyjnitë] kanë dalë nga gjaku i tij [e Zotit suprem] dhe gëzojnë dallime në raport me afërsinë e tyre me perëndinë e perëndive". Sipas studimeve të Rybakov, simbolet e rrotave si "shenjat e bubullimës" ( gromovoi znak ) dhe "trëndafili me gjashtë petale brenda një rrethi" (p.sh.30x30px), të cilat janë aq të zakonshme në zanatet popullore sllave, dhe të cilat ishin ende të gdhendura në skajet dhe majat e kulmeve në Rusinë veriore në shekullin e nëntëmbëdhjetë, ishin simbole të Rodit suprem jetëdhënës. Para konceptimit të tij si Rod, siç u studiua nga Rybakov, ky Zot suprem njihej si Deivos (në lidhje me sanskritishten Deva, latinisht Deus, gjermanishten e lartë të vjetër Ziu dhe Lituanisht Dievas ). Sllavët besonin se nga ky Zoti doli një dualitet kozmik, i përfaqësuar nga Belobog ("Zoti i bardhë") dhe Chernobog ("Zoti i Zi", i quajtur gjithashtu Tiarnoglofi, "Koka/Mendja e Zezë"), që përfaqësonte rrënjën. të të gjitha hyjnive qiellore-mashkullore dhe tokësore-femërore, ose perëndive të dritës në rritje dhe dritës në rënie, respektivisht. Në të dyja kategoritë, hyjnitë mund të jenë ose Razi, "ridhënuesit", ose Zirnitra, "magjistarët".
Sllavët e perceptuan botën si të gjallëruar nga një shumëllojshmëri shpirtrash, të cilët ata i përfaqësonin si persona dhe i adhuronin. Këto shpirtra përfshinin ato të ujërave ( mavka dhe rusalka ), pyjet ( lisovyk ), fushat ( polovyk ), ato të familjeve ( domovoy ), ato të sëmundjeve, fatit dhe paraardhësve njerëzorë. Për shembull, Leshy është një frymë e rëndësishme pyjore, që besohet se shpërndan ushqim për caktimin e gjahut për gjahtarët, i konsideruar më vonë si një zot i tufave dhe tufave, dhe ende adhurohet në këtë funksion në Rusinë e fillimit të shekullit të njëzetë. Shumë perëndi konsideroheshin nga të afërmit ( shkopi ose pleme ) si paraardhësit e tyre, dhe ideja e stërgjyshërve ishte aq e rëndësishme sa feja sllave mund të mishërohet si një "manizëm" (dmth. adhurimi i paraardhësve), megjithëse sllavët nuk mbanin shënime gjenealogjike.
Sllavët gjithashtu adhuronin perëndi-yje, duke përfshirë hënën ( rusisht : Mesyats ) dhe diellin ( Solntse ), i pari konsiderohej si mashkull dhe i dyti si femër. Zoti i hënës ishte veçanërisht i rëndësishëm, i konsideruar si shpërndarësi i bollëkut dhe shëndetit, i adhuruar përmes vallëzimeve të rrumbullakëta dhe në disa tradita konsiderohet si paraardhësi i njerëzimit. Besimi në perëndinë e hënës ishte ende shumë i gjallë në shekullin e nëntëmbëdhjetë, dhe fshatarët në Karpatet e Ukrainës pohojnë hapur se hëna është perëndia e tyre.
Disa hyjnitë sllave janë të lidhura me mitologjinë baltike: Perun / Perkūnas, Veles / Velnias, Rod / Dievas, Yarilo / Saulė. Kishte një vazhdimësi të dukshme midis besimeve të sllavëve lindorë, sllavë perëndimorë dhe sllavë të jugut. Ata ndanin të njëjtat hyjni tradicionale, siç dëshmohet, për shembull, nga adhurimi i Zuarasizit midis sllavëve perëndimorë, që korrespondon me Svarožič midis sllavëve lindorë. Të gjitha hyjnitë e ndritura mashkullore konsideroheshin si hipostaza, forma ose faza në vit, të forcës hyjnore aktive, mashkullore të personifikuar nga Perun ("Bullumet").
Emri i tij, nga rrënja indo-evropiane * per ose * perk w ("për të goditur", "shpuar"), nënkuptonte si bubullimën e copëtuar dhe pemën e copëtuar (veçanërisht lisin ; emri latin i kësaj peme, quercus, vjen nga e njëjta rrënjë), të konsideruara si simbole të rrezatimit të forcës. Nga kjo rrënjë u krijuan edhe Perëndi vedike, Perkūnas baltike, Perëndi shqiptare (tani që tregon "Zot" dhe "qiell"), gjermanike Fjörgynn dhe greqisht Keraunós ("rrufe", formë rimike e * Peraunós, e përdorur si një epiteti i Zeusit ).
Nga kjo rrënjë vjen emri i hyjnisë finlandeze Ukko, e cila ka origjinë balto-sllave. Prĕgyni ose peregyni, në folklorin modern rus të përkthyer bregynja ose beregynja (nga breg, bereg, që do të thotë "breg") dhe të riinterpretuar si shpirtra uji femra, ishin më tepër—siç dëshmohet nga kronikat dhe theksohet nga rrënja* per —shpirtrat e pemëve dhe lumenjve. lidhur me Perun.
Traditat sllave ruajtën elemente shumë të lashta dhe u ndërthurën me ato të popujve fqinjë evropianë. Një rast shembullor janë ritualet e shiut ende të gjallë të sllavëve të jugut të çiftit Perun – Perperuna, Zoti dhe Zonja Thunder, të ndara me fqinjët shqiptarë, grekët dhe arumanët, që korrespondojnë me gjermanishten Fjörgynn – Fjörgyn, Lituanishten Perkūnas – Perkūna, dhe gjetjen. ngjashmëritë në himnet Vedike me Parjanya.
Sllavët perëndimorë, veçanërisht ata të Balltikut, adhuronin dukshëm Svetovidin ("Zotin e Pushtetit"), ndërsa sllavët e Lindjes adhuronin dukshëm vetë Perunin, veçanërisht pas reformave të viteve 970-980 të Volodimirit. Shpirtrat e ndryshëm besohej se shfaqeshin në vende të caktuara, të cilat u nderuan si numinoze dhe të shenjta; ato përfshinin burime, lumenj, korije, majat e rrumbullakosura të kodrave dhe shkëmbinjtë e sheshtë me pamje nga lumenjtë. Ritualet kalendarike u harmonizuan me shpirtrat, të cilët besohej se kishin periudha depilimi dhe zbehjeje gjatë gjithë vitit, duke përcaktuar ciklin e fertilitetit agrar.
Kristianizimi i sllavëve të Lindjes
Në vitin 988, Vladimiri i Rusisë Kyivan refuzoi fenë sllave dhe ai dhe nënshtetasit e tij u pagëzuan zyrtarisht në Kishën Ortodokse Lindore, atëherë feja shtetërore e Perandorisë Bizantine. Sipas legjendës, Vladimir dërgoi delegatë në shtetet e huaja për të përcaktuar se cila ishte feja më bindëse që do të adoptohej nga Kievi. Gëzimi dhe bukuria ishin karakteristikat kryesore të ceremonive sllave parakristiane dhe delegatët kërkuan diçka që mund të përputhej me këto cilësi. Ata u rrënuan nga feja islame e Vollgës, Bullgaria, ku nuk gjetën "asnjë gëzim... por pikëllim dhe erë të keqe të madhe", dhe nga krishterimi perëndimor (atëherë Kisha Katolike ) ku gjetën "shumë shërbime adhurimi, por askund ... bukuri”. Ata që vizituan Kostandinopojën u mahnitën nga artet dhe ritualet e krishterimit bizantin.  Sipas Kronikës Fillore, pasi u bë zgjedhja, Vladimiri urdhëroi që tempulli sllav në kodrat e Kyivanit të shkatërrohej dhe shëmbëlltyrat e perëndive të digjeshin ose të hidheshin në Dnieper . Tempujt sllavë u shkatërruan në të gjithë tokat e Rusisë së Kievit dhe në vendet e tyre u ndërtuan kisha të krishtera.
Sipas Ivakhiv, kristianizimi ishte më i fortë në atë që është sot Ukraina perëndimore dhe qendrore, toka afër kryeqytetit Kiev. Feja sllave vazhdoi, megjithatë, veçanërisht në rajonet më veriore të vendbanimeve sllave, në atë që sot është pjesa qendrore e Rusisë Evropiane, siç janë zonat e Novgorodit, Suzdalit dhe Belozerskut. Në vetë rajonet thelbësore të kristianizimit, popullsia e zakonshme mbeti e lidhur me <i id="mwAps">volkhv</i> -ët, priftërinjtë, të cilët në mënyrë periodike, gjatë shekujve, udhëhoqën rebelime popullore kundër pushtetit qendror dhe kishës së krishterë. Krishterimi ishte një proces shumë i ngadaltë midis sllavëve dhe kisha zyrtare e krishterë miratoi një politikë të bashkimit të elementeve parakristiane në krishterimin sllav. Shenjtorët e krishterë u identifikuan me perënditë sllave - për shembull, figura e Perunit u mbivendos me atë të Shën Elias, Velesi u identifikua me Shën Blasius dhe Yarilo u bë Shën Gjergji - dhe festat e krishtera caktoheshin në të njëjtat data me ato pagane.
Një tipar tjetër i krishterimit të hershëm sllav ishte ndikimi i fortë i letërsisë apokrife, i cili u bë i dukshëm në shekullin e trembëdhjetë me ngritjen e bogomilizmit në mesin e sllavëve të jugut. Bogomilizmi sllavo-jugor prodhoi një sasi të madhe tekstesh apokrife dhe mësimet e tyre më vonë depërtuan në Rusi dhe do të kishin ndikuar më vonë në fenë popullore sllave. Bernshtam tregon për një "përmbytje" të literaturës apokrife në Rusinë e shekullit XI-XV, e cila mund të mos ishte kontrolluar nga Kisha Ortodokse Ruse ende e dobët.
Disa studiues kanë theksuar se si "konvertimi i Rusisë" ndodhi jo më shumë se tetë vjet pas reformës së Volodimirit të fesë sllave në 980; Sipas tyre, krishterimi në përgjithësi nuk ka pasur "ndonjë ndikim të thellë ... në formimin e ideologjisë, kulturës dhe psikologjisë sociale të shoqërive arkaike" dhe futja e krishterimit në Kiev "nuk solli një ndryshim rrënjësor në vetëdijen. të shoqërisë gjatë gjithë rrjedhës së historisë së hershme ruse". Ai u portretizua si një konvertim masiv dhe i ndërgjegjshëm vetëm gjysmë shekulli më vonë, nga skribët e establishmentit të krishterë. Sipas disa studiuesve, zëvendësimi i tempujve sllavë me kisha të krishtera dhe "pagëzimi i Rusisë" duhet të kuptohet në vazhdimësi me zinxhirin e mësipërm të reformave të fesë sllave të nisura nga Volodymyr, dhe jo si një pikë thyerjeje.
V.G. Vlasov citon studiuesin e respektuar të fesë sllave E.V. Aniçkov, i cili, në lidhje me krishterizimin e Rusisë, tha: "Christianization of the countryside was the work, not of the eleventh and twelfth, but of the fifteenth and sixteenth or even seventeenth century."