cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ramiz Alia
Vogëlia e rinia
Përgjatë Revolucionit Kulturor u vu në krye të «shtabit të përgjithshëm për drejtimin e luftës kundër zakoneve prapanike dhe bestytnive fetare». Nga 1982 e deri më 1991 qe kryetar i Presidiumit të Kuvendit Popullor.
Sekretari i parë i Partisë së Punës Shqiptare
Pas vdekjes së Enver Hoxhës qe sekretar i parë i Komitetit Qendror të Partisë së Punës.
Rënia e regjimit komunist
"Shiko dhe: Rënia e komunizmit në Shqipëri"Në dhjetorin e 1990 regjimi u përball me protestat studentore. Alia u takua me studentët dhe të rinjtë dhe në mesazhin e Vitit të Ri për popullin shqiptar përshëndeti ndryshimet që po ndodhnin në vend.
Pas zgjedhjeve të para shumëpartiake në Shqipëri të zhvilluara më 31 mars 1991, parlamenti i ri pluralist i dominuar nga deputetët e PPSH-së, më 30 prill 1991 me propozim të PPSH-së e zgjodhi Ramiz Alinë, President të Republikës.
Me rënien e qeverisë së koalicionit në dhjetor 1992 dhe Partia Demokratike e Shqipërisë korri një fitore dërrmuese në zgjedhjet e përgjithshme të pranverës 1992, ai dha dorëheqjen si president më 3 prill, 1992. Më 9 prill, Kuvendi Popullor zgjodhi kreun e PD-së, Sali Berisha si kreun e ri të shtetit shqiptar.
Më 12 shtator 1992 vendoset me arrest shtëpie dhe një vit më pas arrestohet.
Më 21 maj, 1994, zyrtarë të lartë të regjimit komunist, përfshirë edhe Alia, shkoi në gjyq. Alia u akuzua për shpërdorim të pushtetit dhe shpërdorim të fondeve shtetërore, siç ishte Adil Çarçani, Manush Myftiu dhe Rita Marko. Në gjykatë pretendoi se ishte viktimë e një gjyqi politik tregojnë dhe kërkoi që gjyqi të transmetohej në televizion, një kërkesë mohuar nga gjyqtari kryesues. Gjyqi u monitorua nga një përfaqësues i Human Rights Watch - Helsinki dhe vazhdoi me vetëm disa parregullsi proceduriale të vogla. Dhjetë të pandehurit ishin gjetur fajtorë si të akuzuar dhe të dënuar me ndërmjet tre dhe nëntë vjet në burg; Alia mori një dënim nëntë vjeçar.
Një gjykatë e apelit u reduktuan disa nga dënimet, i Alisë në pesë vjet. Alia, Myftiu, Çarçani, Stefani dhe Isai janë urdhëruar gjithashtu që të paguajë shuma të ndryshme të shtetit. Më 30 nëntor, Gjykata e Kasacionit reduktuar afat Alia e nga një tre vite të tjera. Më 7 korrik, 1995, Ramiz Alia ishte liruar nga burgu. Pas daljes nga burgu, arrestohet dhe dënohet për genocid, por del nga burgu pas trazirave të marsit 1997. Amnistohet për shkak të moshës.
Jeta pas daljes nga burgu
Pasi vuante nga një komplikacion në mushkëri, (trenboembolia pulmonare) u shua në spitalin e sanatoriumit të Tiranës. Me vdekjen e tij mbyllet një epokë ai ishte presidenti i fundit komunist dhe i pari pluralist.thumb|200px|Ceremonia mortore
Ceremonia mortore
Homazhet për ish-udhëheqësin e fundit të regjimit komunist dhe ish-presidentin e parë pluralist pas viteve ‘90, Ramiz Alia u zhvilluan sipas Protokollit Shtetëror në Shtëpinë Qendrore të Ushtrisë. Në homazhe përveç familjarëve, njerëzve të afërt kanë marrë pjesë edhe deputetë të Partisë Socialiste si Gramoz Ruçi e Namik Dokle, Servet Pëllumbi dhe kryetari i LSI Ilir Meta ky i fundit ishte i vetmi politikan i cili i bëri ngushëllimet publike familjes së Alisë. Pjesëmarrës ishte dhe Fatos Nano.
Familja
Ka qenë i martuar me Semiramisin, të bijën e Aleksandër Xhuvanit, me të cilën pati tre fëmijë. Dy vajza, Zanën, Besën, si dhe një djalë, Arbenin.
Zjarri i gjelbër, Umeå
63.82944°N, 20.26639°W
Zjarri i gjelbër ( Grön eld, Fire in Green ) është nj skuplturë e qelqit nga Vicke Lindstrand në Järnvägstorget, i cili gjendet para Stacionit Qendror, në Umeå, Suedi. Ajo ishte, në 9 metra, është skulptura më e gjatë e qelqit në botë në kohën e inagurimit të tij në vitin 1970.
Historia
Sven Wallander, kreu i HSB-së, porosit skulpturën pasi ai e kishte parë skulpturën e qelqit Prisma nga Vicke Lindstrand në Norrköping. HSB ia dhuroi Gron eld-in Komunës së Umeas, e cila pagoi për themelet.
Lennart Johansson, i cilin montoi skulpturën në vitin 1970, i tha shtypit në dhjetor të vitit 2013 se ai kishte fshehur një imazh të Mao Zedongit në një nga flakët e skulpturës.
Skulptura
Gron eldi përbën tri shtylla të njëjta qelqi që ngushtohen në maje. Shtyllat e qelqit u ndërtuan në 3000 pllaka, 9 milimetershe, të bëra nga Emmaboda glasverk në Suedi. Pjesët e qelqit janë të ngjitura së bashkur me ngjitës epoxy në mënyrë që të përballen me klimën e ashpër. Skulptura e lartë 9 metra peshon 45 ton dhe qëndron në një piedestal të rëndë me një bazë të stivuar.
Revolucioni i dinjitetit
parapamje|300x300px|[[Flamuri i Ukrainës|Flamuri shtetëror i Ukrainës pas një muri të protestuesve anonimë në Kiev, Ukrainë. Ngjarjet e 18 shkurtit 2014.]] Revolucioni i Dinjitetit (ukrainisht: Revoliutsiia hidnosti) i njohur gjithashtu si Revolucioni i Maidanit ose Revolucioni i Ukrainës, u zhvillua në Ukrainë në shkurt 2014 në fund të protestave të Euromaidanit, kur përleshjet vdekjeprurëse midis protestuesve dhe forcave shtetërore në kryeqytetin Kiev arritën kulmin me rrëzimin e Presidentit të zgjedhur Viktor Janukoviç dhe rikthimi në Kushtetutën e 2004-ës. Ajo çoi gjithashtu në shpërthimin e Luftës Ruso-Ukrainase.
Jahja Kokaj
Jahja Kokaj lindi në vitin 1948 në Gjakovë, është fizikan shqiptar.
Revolucioni i dinjitetit
Në janar dhe shkurt 2014, përleshjet në Kiev midis protestuesve dhe policisë speciale të Berkut rezultuan në vdekjen e 108 protestuesve dhe 13 oficerëve të policisë dhe plagosjen e shumë të tjerëve. Protestuesit e parë u vranë në përleshjet e ashpra me policinë në rrugën Hrushevsky më 19–22 janar. Pas kësaj, protestuesit pushtuan ndërtesat qeveritare në të gjithë vendin dhe qeveria Azarov dha dorëheqjen. Përplasjet më vdekjeprurëse ishin në 18-20 shkurt, ku u panë dhunën më të ashpër në Ukrainë që kur ajo rifitoi pavarësinë. Mijëra protestues avancuan drejt parlamentit, të udhëhequr nga aktivistë me mburoja dhe helmeta dhe u qëlluan nga snajperët e policisë. Më 21 shkurt, Yanukovych dhe opozita parlamentare nënshkruan një marrëveshje për të sjellë një qeveri të përkohshme uniteti, reforma kushtetuese dhe zgjedhje të parakohshme. Policia braktisi qendrën e Kievit atë pasdite dhe protestuesit morën kontrollin. Janukoviç u largua nga qyteti atë mbrëmje.
Të nesërmen, më 22 shkurt, parlamenti ukrainas votoi për largimin e Yanukovych nga detyra me 328 kundër 0 (rreth 73% e 450 anëtarëve të parlamentit). Yanukovych pretendoi se ky votim ishte i paligjshëm dhe i kërkoi Rusisë ndihmë. Rusia i dënoi ngjarjet si një "grusht shteti". Protesta kundër-revolucionare pro-ruse shpërthyen në Ukrainën jugore dhe lindore. Rusia pushtoi dhe më pas aneksoi Krimenë, ndërsa separatistët e armatosur pro-rusë pushtuan ndërtesat qeveritare dhe shpallën shtetet e pavarura të Donetskut dhe Luhanskut, duke ndezur Luftën e Donbasit.
Jahja Kokaj
Biografia
Studimet e pas doktoraturës i vijoi tek Universiteti Carnegie Mellon, në Pitsburg, ShBA. Gjatë kësaj kohe ishte i kyçur në projektin e hulumtimeve optike të modelit të tuneleve të rrymimeve të furishme, që e financonte NASA. U kthye në Prishtinë dhe themeloi laboratorin e holografisë në Universitetin e Prishtinës, një nga laboratorët më të avancuara të këtij lloji në Jugosllavinë e atëhershme. Në këtë laborator janë realizuar hulumtime shkencore dhe doktortaura në nivel ndërkombetar. Joana Demakopolo, magjistër i shkencave të fizikes nga Selaniku, duke dëgjuar për këte laborator në konferenca ndërkombetare, shkoi në Prishtine për ta punuar disertacionin nën udhëheqjen e prof. Kokës. Me këtë punë u publikuan në revista ndërkombëtare 3 punime shkencore.
Pasi u përjashtua nga universiteti si shumë kuadro të tjerë shqiptare, Dr.Koka vazhdoi punën në Pittsburgh, në Universitetin Carnegie Mellon si hulumtues, e pastaj si profesor i Optikës lazerike. Në të njejtën kohë ka punuar në Projektin LITTON dhe hulumtime të inicuara nga Departamenti Shtetëror i shteteve të bashkuara, që kishin për qëllim zbulimin e metodave të reja të kompjutimit optik për identifikimin dhe njohjen e objekteve ushtarake në Tokë dhe qiell. Pas çlirimit të Kuvajtit nga Iraku, u emërua si drejtor i studimeve posdiplomike të një universiteti amerikan në Kuvajt ku akoma punon.
Gjate kohës së qëndrimit në diasporë prof. Kokaj ka mbajtur falas ligjërata dhe seminare në Universitetin e Tiranës dhe Prishtinës. Gjatë kësaj periudhe 20 vjeçare, ka kontribuar në ngritjen e ekspertëve shqiptarë në nivel ndërkombetar në lëminë e tij shkencore. Në Fakultetin Elektroteknik, në Prishtinë, ka qenë mentor gjatë punës së doktoranturës së Dr. Nebi Cakës dhe Dr. Rexhep Hasanit. I pari ka mbrojtur doktoraturën para prof. Kokës Dr. Qerim Kamberi, ka kryer punën eksperimentale të doktoraturës në laboratorin holografik nën udheheqjen e Dr.Kokës Mr. Lirije Galani ka punuar pjesën eksperimentale në këte laborator nën udhëheqjen e tij, si dhe shumë të tjerë
Familja
Duke vijuar traditën patriotike familjare, axha i tijë Col Koka, vdiq në luftë kundër serbëve në vitin 1945, babai Osman Koka vuajti shumë vite në burgjet serbo-sllave (Nish, Goli Otok etj), për çështje politike, nipi Uran Koka u plagos ne UÇK, Jahja në vitin 1999 nga Orlando, SHBA ku ishte me aktivitete shkencore, posa dëgjoi kushtrimin e Jakup Krasniqit në TV, niset me aeroplanin e parë dhe arrin ne Tiranë ku jep kushtrimin në RTSH për luftë kundër pushtuesit serb, para se ai vetë t'i dorëzohët Jakup Krasniqit dhe shtabit të luftës, të cilët i japin detyra të caktuara të cilat i kreu me sukses.
Ka marr pjesë në shkrimin e disa memorandumeve të Forumit të institutit Alb-Shkenca, për pavarsinë e Kosovës. Ka botuar librin me titull "Kosova në pragun e agimit të lirisë apo në majen e turbulencave shekullore.
Në Institutin gjithshqipëtar Alb-Shkenca i cili numëron afër 2000 doktorë shkence, nga vende të ndryshme të botës dhe trojet shqiptare, Dr. Koka është shumë aktiv. Ishte Drejtor këtij instituti për Kosovë. Aktualisht është drejtor i zyrës për koordinimin e aktivitetit në Kosovë, Shqipëri dhe Maqedoni. Prof. Jahja Kokaj ishte kryetar i Komitetit të Tubimit shkencor ndërkombetare i IASH i cili me 8 Konferenca shkencore u mbajt në Prishtine në gusht te vitit 2007. Tani është kryetar i konferencës së parë gjithëshqiptare që mbahet ne Prishtinë për ndotjen e ambientit dhe problemeve energjetike.
Me iniciativën dhe investimet e tij private ka nisur ndërtimin e një observatori astronomik në majen më të lartë të Çabratit. Do të jetë ky observatori apo muzeu i parë shkencor në Kosovë.
Pali Terova
Pali Terova themelues i PKSH-së. Akuzohet si fraksionist dhe pushkatohet në Tragjasë prej forcave partizane.
Kigali
Kigali është kryeqyteti i Ruandës. Popullsia e qytetit është më shumë se 1 milionë sipas 2012.
Klima
Kilga ka klimë tropikale (savana).
Ndarjet administrative
Kigali ndahet në tri njësi admninistrative: Gasabo, Kicukiro, dhe Nyarugenge.
Sadik Premtja
Sadik Premtja (Gjorm, 1915 - Paris, 14 prill 1991) bashkëthemelues i Grupit Komunist të të Rinjve dhe të PKSH-së, akuzohet si fraksionist i shpëton pushkatimit duke u arratisur në Francë më 1944.
Melsku
është një fshat në Shqipëri...
Airdrie (Alberta)
Airdrie është një qytet në Divizioni Nr. 6 (Alberta), provinca Alberta, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 33.1 km² dhe popullsi 28.927 banorë.
Gexha
Gexhë është një vendbanim në komunën e Rahovecit, Kosovë.
Cheyres
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Kantoni Le Donjon
Kantoni Le Donjon (frëngjisht: Canton du Donjon) është një kanton në departamentin Allier, rajonin Auvergne-Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Le Donjon. Ka sipërfaqe 318.99km2 dhe popullsi 4934 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Le Donjon aktualisht përbëhet nga 13 komuna.
E premtja e zezë
Studimi u bë në disa vjet dhe në zonën ku u krye, megjithëse shumë më pak njerëz përdorën makinat e tyre për transport kur data 13 ishte e premte, numri i të shtruarve nëpër spitale për shkak aksidentesh automobilistike ishte më i lartë së në një të premte të zakonshme. Përfundimi : “Data e 13 e muajit, kur qëllon në një të premte, është ogurzezë por vetëm për disa njerëz. Rreziku i shtrimit në spital nga ndonjë aksident rrugor mund të arrijë deri në 52 % më shumë se i një dite normale..." Megjithatë, ky është i vetmi studim shkencor i njohur deri më sot rreth këtij subjekti. Për më tepër, duket sikur ka të bëjë më shumë me natyrën njerëzore sesa me një ditë të javës aq më tepër të guxojmë ta përkufizojmë si të zezë.
Dita e gjashte e javës (e premtja në kalendarin britanik) që në kohët e lashta ka qenë e veshur me një tis ogurzi. Studiuesit thonë se është ndoshta besëtytnia më e përhapur si në Amerikë, dhe në pjesë të tjera të botës. Ka njerëz që kur 13-ta e muajit qëllon e premte, nuk shkojnë as në punë, restorante apo festime. Por duhet theksuar se ka ende njerëz të tillë vazhdojnë edhe në këtë mijëvjeçar të ri të ndikohen nga kjo lloj fobie. Sipas terapistit Dr. Donald Dossey vetëm në SHBA janë të paktën 21 milion njerëz. Nëse kjo do të ishte një shifër e sakte, atëherë rreth 8 % e Amerikanëve janë ende robër të një besëtytnie të vjetër.
Mund të thuhet se nami i keq i së Premtes i ka rrënjët që tek Kopshti i Edenit. Mendohet që ishte e premte kur Eva ndolli Adamin me frutin e ndaluar. Adami e kafshoi e të dy u dëbuan nga parajsa. Gjithashtu Përmbytja e Madhe ndodhi në një të premte, Zoti ua lidhi gjuhët ndërtuesve të Babelit në një të premte e po një e premte mban dhe kryqëzimin e Krishtit mbi supe. Për rrjedhim, një ditë fatkeqe për të krishterët. Në Romën e lashtë, e premtja ishte dita e ekzekutimeve, (më vonë dita e xhelatit në Angli). Në shoqëri të tjera pagane, ishte sabbath, dita e lutjeve e përkushtimeve, pra ata të cilët nuk u përkushtoheshin perëndive në këtë ditë, nuk do të merrnin uratën e perëndive. E si për t'i komplikuar gjërat, këto rite pagane nuk u zhdukën në Krishterimin e hershëm, i cili bëri çmos t'i ndrydhte si zakone. Nëse e premtja ishte një ditë e shenjtë për paganët, kurrsesi nuk duhet të jetë për të krishterët - duke u quajtur kështu "përkushtimi i shtrigave" e duke shtuar edhe një histori më shumë. Një nga hipotezat shtron se nuk u krijua si një gërshetim në vite, por nga një katastrofë, një ngjarje e vetme historike që ndodhi rreth 700 vjet më parë. Katastrofa ishte masakrimi i Kalorësve të Tempullit, një legjion legjendar murgjish, i krijuar gjatë fushatave të Kryqëzatave, për të luftuar Islamin. Për 200 vjet këta ishin njohur si kontingjent luftues, por në vitet 1300 këto forca ishin rritur aq shumë në numër sa filloi të konsiderohej nga monarkët e klerikët e asaj kohe si një kanosje politike, andaj dhe u shpartallua nga një konspiracion kleriko-qeveritar.
"E premte 13 tetor 1307, një ditë aq famëkeqe, sa që bëri që e premtja, të bëhej sinonim për fatkeqësi. Oficerët e Mbretit Philip IV të Francës bënë arrestime në masë gjatë një sulmi të beftë pa aguar mirë dita, ku mijëra Templarëve - iu hodhën zinxhirët e u akuzuar si heretikë, mëkatarë, të përdalë, e homoseksualë. Asnjë nga këto akuza nuk u vërtetua madje as në Francë - në vende të tjera ndërkohë Templarët u konsideruan të pafajshëm. Në shtatë vitet që pasuan, me qindra Templare duruan tortura çnjerëzore në mënyrë që të nxirrnin "të vërtetën" e më shumë se 100 prej tyre vdiqën si pasojë e dhunës ose u dogjën në turrën e druve".
Një fenomen komplet i ditëve të sotme ? Teoria e "ditës më famëkeqe" ka dhe ajo anët e saj negative, më e rëndësishmja pasi i jep një rëndësi kulturore një ngjarjeje historike relativisht të zymtë. E për më tepër, për këtë a cilëndo histori tjetër paraardhëse mbi famën e keqe të së premtes, problemi qëndron se asnjë nuk ka mundur të dokumentojë ekzistencën e një besimi të tillë para shekullit të 19 -të. Nëse ata që jetuan para fundshekullit të 19 -të e konsideruan të premten, si një ditë ogurzezë, asnjë provë nuk është gjendur që ta vërtetojë këtë besëtytni. Disa akademikë besojnë se kjo damkë e ngjitur kësaj date është vetëm një fenomen modern i hiperbolizuar nga mediat e shekullit të 20 -të. Nëse është në të vërtetë kështu, atëherë jemi ne, populluesit e dy shekujve të fundit, ata që e kanë përkufizuar një ditë mëse normale si e premtja, si një ditë ogurzeze...
Zogazi
është një fshat në Shqipëri...
Falun
Falun është një qytet në krahinën Dalarna dhe qytetin kryesor i Falun, dhe qyteti qarkun e Dalarna. Falun, qyteti 26 të Suedisë madh me 37 000 të përgjithshëm të komunës së prej mbi 55 960 banorë.
Faluån shkon drejtë nëpër qytet dhe shkurtimet atë në dy pjesë. Nga njëra anë qëndron e minierës së bakrit Falun, të cilat për shumë shekuj ishte një nga aktivitetet ekonomike të Suedisë. Faqja është quajtur, për këtë arsye, në gjuhë e folur e në anën tmerrshëm, jo shumë të bimëve jetuar në ndryshk e tymit të helmuar tokës. Në anën tjetër të lumit, ku tymi ndryshk nuk është arritur, ka një numër të shtëpive të madhe dhe të bukur të vjetër dhe lagjeve që për këtë arsye e quajti anën e ëmbël.
Pak histori
Qyteti i Falun është rritur deri në minierë bakri Falun dhe ekonomia e qytetit është e gjatë varet plotësisht nga minierat e bakrit. Nuk ka dëshmi që aktiviteti në minierë ka filluar në 1000-së, por ka shenja shumë se bakrit në zonën e minuar që në fillim të 700-së.
Gjatë 1500 - dhe 1600-së, minierave të bakrit në Falun një faktor i rëndësishëm që Suedia mund të zhvillohet në një superfuqi evropiane. Më 30 tetor, 1641, statuti Falun qytet nga regjenca Queen Christina dhe qyteti ishte tashmë një nga më të madhe. Falun u bë një qytet relativisht kohët e fundit ishte kryesisht për shkak të kundërshtimit nga burrat mali (dmth. fshatarëve minierave).
Në fund të 1600 filloi rënia e minierës dhe rënia e madhe në mes i verës 1687, kur Pit Madhe formuar, mund të shihet si herë të fundit lulëzim të minierës së. Funksionimin e vazhduar, megjithatë, më se 300 vjet. 1992 ndërprerë operacionet e minierave.
Në 1908 Dalregementet u vendos në kazermat e ndërtuar rishtas në Falun. Gjatë 1995 dhe 1996, tha se regjimentit të sjellë deri batalionit të pestë suedeze e OKB-së në Bosnje, BA 2005, e cila u bë trupat e parë suedeze nën komandën e NATO-s. Dalregementet ndërprerë në vitin 2000. Sot, zona regjimenti një qendër për ndërmarrësi dhe të arsimit.
Falun ka pritur kampionatin botëror në ski tri herë sport: 1954, 1974 dhe 1993. Çdo vit ka zakonisht World Cup Garat (suedisht Ski Games) në stadiumin kombëtar në qetësi.
Tani mori një punë në korrigjimin e asaj që ndodhi në një kohë të shkurtër. Rreth qendrës jugore të kësaj pune në progres ende. Në 90-së filloi procesi për t'i dhënë minave dhe statusin Botërore të qytetit të Trashëgimisë dhe të peizazhit të minierave dhe të minierës së bashku me zonën urbane në planet e 1600-shekulli dhe pjesë e rrethit të minierave përreth është konsideruar në mënyrë të veçantë që ata qëndruan deri në listën e trashëgimisë botërore të UNESCO-s Botërore të seancës Trashëgimisë Komiteti në Helsinki më 13 dhjetor 2001. Për përparësi pjesërisht e vështirë të qytetit të shkatërruar foli ruajtjen e tre zona të mëdha prej druri fusha, Elsborg, e Vjetër Manor dhe Östanfors.
Liri Gero
Jeta
Lindi në qytetin e Fierit dhe ishte aktiviste e luftës në qytet, partizane në brigadën XII Sulmuese. Ra dëshmore në tetor të vitit 1944. Shtëpia e saj ishte një nga "shtëpitë e sigurta" të përdorura nga anëtarët e rezistencës për aktivitetet e tyre. Më 14 shtator 1943, Gero dhe 67 vajzat nga Fieri, 68 gjithsej u bashkuan të njëjtën natë me radhët e partizanëve të Lëvizjes Nacionalçlirimtare, një moment i shquar në historinë e rezistencës shqiptare, duke pasur parasysh faktin se Fieri kishte rreth 5.000 njerëz në atë kohë.
Selman Riza
Selman Riza (Gjakovë, 21 dhjetor 1909 - Tiranë, 16 dhjetor 1988) ka qenë arsimtar, publicist, gjuhëtar dhe albanolog, antifashist dhe antikomunist shqiptar. Ka qenë ndër anëtarët themelues të Institutit Albanologjik të Prishtinës dhe ndonëse studjues i nderuar me çmim Republike në Shqipërinë enveriste, u largua nga të qenit punonjës shkencor në Institutin e Gjuhësisë në Tiranë si dhe nga mësimdhënia në universitet.
Biografia
U lind në Gjakovë, në një familje të thjeshtë, ku kreu mësimet fillestare në mejtepin e xhamisë së “Haxhi Ymerit” ndërsa i vazhdoi në mejtepin “Ruzhdie”. Vazhdoi shkollimin e vet në shkollën plotore "Naim Frashëri" në Tiranë, ku u vendos më 1922, dhe në vitin 1924, u shpall nxënësi më i mirë në shkollë.
Vazhdoi mësimet në liceun e Korçës, nga 1925 deri më 1931 dhe më tej shkollimin e lartë me anë të një burse shtetërore në Universitetin e Tuluzës në jug të Francës (1932-'35), ku u laureua për gjuhë e letërsi frënge dhe jurisprudencë. Pas një specializimi për gjuhën gjermane në Hajdelberg të Gjermanisë, u kthye në Shqipëri, ku u caktua si arsimtar në liceun e Korçës ku dha mësim frëngjisht, gjermanisht dhe latinisht deri më 1939.
Për shkak të veprimtarisë së tij antifashiste pas pushtimit italian, shkurtin e 1941 autoritetet e internuan në ishullin e Ventotenes, por mundi të kthehej në Shqipëri vitin pasues. U vendos në Prizren ku ushtroi avokatinë, por u kthye në Tiranë dhjetorin e 1944. Janarin e 1945 u arrestua nga autoritetet shqiptare të vendosura pas çlirimit dhe u dënua si antijugosllav me burgim. Janarin e 1948 iu dorëzua autoriteteve jugosllave dhe u mbajt prej tyre në burg të Prishtinës deri në gusht të 1951. Vitet 1951-1952 e internuan në Sarajevë, por së paki u lejua që të jepte mësim gjuhën frënge në universitetin e qytetit. Më 1954-1955 punoi si kërkues shkencor në Institutin Albanologjik të Prishtinës, që ishte themeluar më 29 korrrik 1953, por institutin do ta mbyllnin shumë shpejt jugosllavët dhe Riza u deportua në Shqipëri dhjetorin e 1955.
Më 1956 Riza filloi punë në Institutin e Gjuhës dhe Letërsisë në Tiranë dhe si pedagog i jashtëm dha mësim morfologji dhe letërsi të vjetër shqipe në universitetin e porsathemeluar. Më 1960 iu dha më në fund titulli "profesor" dhe më 1964 u nderua me çmimin e Republikës për monografinë studimore të tij Emrat në shqipen: sistemi i rasave dhe tipet e lakimit (Tiranë, 1965).
Sidoqoftë me lëvizjen e madhe revolucionare të vitit 1967, pas fletë-rrufeve të shumta dhe gjyqeve kolektive në kuadrin e luftës kundra “mbeturinave borgjeze”, e largojnë nga Instituti i Gjuhësisë dhe çojnë në Berat, si ciceron në muzeun e qytetit dhe më vonë në Bibliotekën e qytetit. Më 1970 doli në pension dhe u lejua të kthehej te familja e tij në Tiranë, në mbikëqyrje të vazhdueshme nga Sigurimi i Shtetit, iu ndalua bashkëpunimi me institutet shkencore si dhe nuk iu lejua botimi i punimeve.
Ndërroi jetë në Tiranë më 16 dhjetor 1988. Më 2009 duke çuar në vend amanetin e tij, familja i çoi eshtrat e tij në qytetin e lindjes.
Unë dhe filmi
Unë dhe filmi Kujtime, Autore: Liri Brahimi. Botuesi: Toena. Faqet e librit 240.
Përmbi udhët tërë baltë të Atdheut, të ndritura, unë gjeta gjurmët e gjakosura me gjakun e patharë, dhe gjurmët me djersë çurkë të djersitura, dhe ndër ato xhirova pa u ndalë...Gjeta unë një tempull mendimesh të tëra me zhurmë, dhe djersën dhe mendimet që vërshonin si lumë, gjeta një hënë të ndritur të kuqe me male shumë, gjeta një tempull të tërë mendimesh, dhe gjakun dhe mendimet që vërshonin si lumë, dhe një diell të ndritur të zjarrtë vërshimesh, si dita pa zhurmë si nata pa gjumë. Brodha, brodha dhe nuk lash vende nga Vermoshi në Mursi, Shqipërinë kam përjetësuar si nuse e nusëruar, si kube mbretërore midis gjetheve kristalore.
Referendumi
parapamje|Fletët e votimit për referendumin kushtetues të Fildishtë 2016; Fletushkë për një referendum në [[Siatëll|Seattle të vitit 1971; Referendumi i vitit 1946 në Itali duke vendosur për republikë apo monarki.]] Referendumi (shumës: referendumet) është një votim i drejtpërdrejtë nga elektorati për një propozim, ligj ose çështje politike. Kjo është në kontrast me një çështje që votohet nga një përfaqësues. Kjo mund të rezultojë në miratimin e një politike të re ose një ligji specifik, ose referendumi mund të jetë vetëm këshillues. Në disa vende, është sinonim dhe njihet edhe si plebishiti, votimi, konsultimi popullor, pyetja e fletëvotimit, masa e fletëvotimit ose propozimi.
Disa përkufizime të 'plebishitit' sugjerojnë se është një lloj votimi për të ndryshuar kushtetutën ose qeverinë e një vendi. Fjala, 'referendum' është shpesh një kapëse, e përdorur si për referime legjislative ashtu edhe për iniciativa.
Kampala
Kampala është kryeqyteti i Ugandës. Qyteti ndahet në pesë njësive bashkiake: Divizioni Kampala, Divizioni Kawempe, Divizioni Makindye, Divizioni Nakawa, dhe Divizioni Lubaga.
Klima
Kampala ka klimë tropikale. Nga gushti deri në dhjetor është sezoni me shi të gjatë, ndërsa sezoni i shkurtë me shi është nga shkurti deri në korrik.
Alfred de Musset
Alfred de Musset (lindi në Paris më 11 dhjetor 1810 - vdiqë në Paris më 2 maj 1857) ishte poet dhe prozator romantik francez. Lindi në një familje të pasur dhe të kultivuar. Duke filluar nga 1828 frekuanton *Cenacle-n romantik të Charles Nodier (1780-1844), pra pas studimeve së pari, të drejtësisë e mëtej të mjekësisë por që kurrë nuk i kreu.
Më dhetor të 1830 pësoi me komedinë e parë në prozë « Nata venedikase ». Nga këtu, fillon të shkruaj « teatër për fotele », do të thot, drama të thurrura për lexim e jo për paraqitje në sqenë.
Më 1833 takon shkrimtaren George Sand (1804-1876), emri i vërtetë: Amantine Aurore Lucile Dupin) me të cilën qëndron në Itali. Ndërpresin bashkëjetesën për gjithëmonë më 1835. Musset punoi në bibliotekën e ministrisë për arsimim publik dhe më 1852 u zgjodh në Akademinë franceze. Vdiq në Paris më 1857.
Veprat kryesore
Drama
Cugy (FR)
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Alfred de Musset
Veprat kryesore
Poezi
Roman autobiografik
Sinan Gjoni
Sinan Gjoni (Tragjas, 1912 - Tiranë, 22 mars 1948) ka qenë nëpunës, antifashist i burgosur nga autoritetet italiane, sekretar organizativ i Qarkorit të Partisë në Vlorë, pas çlirimit u pushkatua me akuzën. Varri i tij e sot e kësaj dite nuk dihet.
Christian Lundeberg
Christian Lundeberg (14 korrik 1842 - 10 nëntor 1911) ishte një politikan suedez i cili shërbeu si kryeministër i Suedisë nga 2 gusht deri më 7 nëntor 1905.
Lundeberg lindi në Valbo, Qarku Gävleborg. Ai ishte djali i Johan Ulrik August Lundeberg, një pronar mulliri dhe Maria Eckman. Ai studioi në Ultuna dhe në një shkollë ushtarake dhe ishte një toger nga viti 1861 deri më 1874, pas së cilës ai la shërbimin ushtarak. Ai punoi në punimet e hekurit në Forsbacka bruk, ku ishte drejtor ekzekutiv nga viti 1885 deri më 1906.
Ai ishte anëtar i parlamentit (dhoma e parë) për partinë konservatore dhe proteksioniste dhe u bë udhëheqësi i saj në vitin 1899.
Lundeberg ishte një figurë udhëheqëse gjatë diskutimeve parlamentare në lidhje me bashkimin midis Suedisë dhe Norvegjisë. Ai ishte kryetari i një komiteti që ishte kritik ndaj, dhe përfundimisht çoi në shkatërrimin e qeverisë së Johan Ramstedt. Në qershor 1905, Mbreti caktoi Lundeberg për të krijuar një qeveri. Ai krijoi një qeveri koalicioni që në shtator 1905 arriti një marrëveshje e cila lejoi Norvegjinë të zhvillonte një referendum për, ose kundër, pavarësisë nga Suedia.
Makbule Atadan
parapamje|Varri i Makbule Atadan Makbule Atadan (1885 – 18 janar 1956 ) ishte motra e Mustafa Kemal Atatürk, themeluesit të Republikës së Turqisë. Ajo ishte motra e vetme që mbijetoi e Ataturkut, ndërsa katër vëllezërit e motrat e tjera vdiqën në moshë të re.
E lindur më 1885 në Selanik, atëherë në Perandorinë Osmane dhe e rritur atje, ajo u shpërngul me nënën e saj Zübeyde Hanım në Stamboll pas Luftërave Ballkanike.
Pas themelimit të republikës në vitin 1923, ajo u zhvendos me nënën e saj në Ankara, e thirrur nga vëllai i saj, i cili u bë presidenti i parë i Turqisë. Më vonë, ajo jetoi në Camlı Köşk (fjalë për fjalë pavijon xhami), një vilë e ndërtuar në vitin 1936 brenda kopshtit të Pallatit presidencial Çankaya posaçërisht për të.
Në vitin 1930, ajo hyri në skenën politike duke iu bashkuar partisë së sapokrijuar "Serbest Cumhuriyet Fırkası" (Partia Republikane e Lirë) të Fethi Okyar. Megjithatë, jeta e saj politike përfundoi shpejt pas mbylljes së partisë nga vetë Okyar disa muaj më vonë.
Makbule u martua me Mecdi Boysan, deputet në parlament.
Ajo botoi kujtimet e saj me vëllain e saj Ataturk në librin e saj "Büyük Kardeşim Atatürk" (Atatürk, Vëllai im i Madh) (1952).
Ajo vdiq më 18 janar 1956 në Ankara në moshën 71-vjeçare dhe u preh në Varrezat Cebeci Asri.
Verzi
Verzi së bashku me Tutimin kanë qenë dy udhëheqës ushtarak ilir të cilët i prinë dalmatëve në luftën kundër forcave të Oktavinit.
Përmbledhje
Pasi mundi Sextus Pompeun në Revoltën Siçiliane (36 p.e.s.), Oktaviani marshoi në Iliri për të mposhtur ilirët ende të papushtuar. Fillimisht ai zhvilloi luftë kundër japodëve dhe panonëve (35 p.e.s.), dhe më pas u nis kundër delmatëve (34-33 p.e.s.), të cilët kishin arritur që ti thyenin romakët nën udhëheqjen e Aulus Gabinius dhjetë vjet më parë dhe ua kishin grabitur simbolet ushtarake (shenjat e betejës). Oktaviani sulmoi fillimisht Promonën, të cilën delmatët ia kishin rrëmbyer prej liburnëve, aleatëve romakë. Mbrojtjen e Promonës e drejtoi gjenerali Verzi me 12.000 ushtarë. Rrethimi i Promonës nga Oktaviani ishte i vështirë, sepse Kalaja delmate ishte e fortifikuar mirë, madje Verzi vendosi roje edhe në kodrat përreth, nga të cilat vëzhgonin lëvizjet e romakëve. Mirëpo, një gjeneral tjetër delmat, Tutimi (Testimi) nga Sinotioni, i erdhi në ndihmë Verzit, por romakët intervenuan shpejt dhe nuk e lejuan të afrohej. Ata pasi panë ushtrinë e Testimit që po afrohej dhe po sulmonte ushtrinë romake nga ana tjetër, mbrojtësit e Promonës dolën nga qyteti për t'u bashkuar edhe ata në betejë, por romakët i shtynë përsëri në qytet dhe ia dolën të hynin pas tyre, kështu që ata e kapën qytetin. Delmatët u tërhoqën në kala, e cila ishte në pikën më të lartë të qytetit. Pas katër ditësh, delmatët u përpoqën të depërtojnë, por ushtria romake i ndaloi, kështu që ata u dorëzuan të nesërmen. Me rënien e Promonës, Oktaviani hapi rrugën për në brendësi të rajonit delmat dhe më tutje në pjesë të tjera të Ilirisë. Ndoshta i shkëputur nga rruga Promonë - Sinotion, Testimi urdhëroi ushtrinë e tij të shpërndahej në mënyrë që romakët të mos i ndiqnin. Oktaviani nuk guxoi t'i ndante forcat e tij, sepse, siç shkruan Apiani, "nuk i njihnin rrugët dhe gjurmët e të arratisurve ishin të ngatërruara", kështu që ai me kujdes u zhvendos drejt Sinotionit. Duket se ushtria e Testimit kishte “manovruar” në përleshjen e mëparshme, në mënyrë që në momentin e rënies së Promones, të mos arrinte më në Sinotion. Prandaj, ishte lehtësuar rruga që Oktaviani të hynte në qytetin e braktisur dhe t'i vënte flakën. Duke u siguruar me dy kolona anash, ai u nis drejt Andetriumit, duke shmangur një pritë delmate gjatë rrugës në të njëjtin vend ku në vitin 48 p.e.s. ushtria e Aulus Gabinit ishte zhdukur. Gjatë pushtimit të Sinotionit, Oktaviani u hoqi delmatëve shenjat ushtarake që ata kishin vjedhur nga Aulus Gabinius vite më parë dhe i ruajti në tempullin e Mars Ultorit në forumin e tij në Romë.
Liri Brahimi
Liri Brahimi regjisore filmi e Kinostudios "Shqipëria e re". Kreu studimet në vitin 1955 deri në vitin 1960 në Liceun Artistik "Jordan Misja", në degen e artit dramatik, dhe më pas, në vitet 1960-1965 mbaroi Akademinë e Arteve në Tiranë, sërish në degën e artit dramatik. Paralel me studimet punoi si bashkëpunëtore e jashtme në Radio Tirana ku transmetoi lajmet për 15 vjet. Me mbarimin e studimeve, në vitin 1965, dha mësim në shkollën e mesme të kulturës lëndët e artit dramatik dhe, më pas, në vitin 1967 - 1968 punoi si regjisore e grupeve artistike të Tiranës pranë pallatit të madh të kulturës. Filloi punë në Kinostudio dhe në vitin 1968 - 69 nisi punë në redaksinë e filmave kronikalë, dokumentarë dhe artistikë ku realizoi mbi 20 kronika e kinoditarë, gjithashtu punoi edhe në 15 filma artistikë si asistent regjisore. Por, krijimtarinë më të madhe e pati në realizimin e filmave dokumentarë. Realizoi mbi 30 filma me tematika nga më të ndryshmet. Nuk mungoi në vitin 1989 realizimi i filmit "Përse kështu" që ishte një protestë kundër diktaturës. Në vitin 1984 fitoi çmime në festivalin kombëtar të filmit me dokumentarin "Nëpër ditarët e luftës" me operator Ilia Terpinin.
Liri Brahimi ka shënjuar me emrin e vet si regjisore kryevepra të Kinostudios Shqiptare, si: “Kapedani”, “Operacioni Zjarri”, “Mimoza llastica”, “Shpërthimet”, “Ndërgjegjja”, “Tinguj lufte” etj.
Ka xhiruar 25 filma dokumentarë, shumë kronika dhe suzhete, si dhe 15 filma artistikë si regjisore e dytë.
Ka shkruar 5 libra për kinematografinë dhe vazhdon të shkruajë.
Në vitin 1993 ka dalë në pension dhe në karrierën e saj si regjisore e kategorisë së parë numërohen këto filma:
parapamje|Libër me kujtime, i autores Liri Brahimi
Librat që ka botuar:
Xhamia Mareeba
parapamje|260px|Xhamia Mareeba Xhamia Mareeba, e njohur zyrtarisht si Xhamia Përkujtimore e Distriktit dhe Mareeba, është një xhami e vendosur në Mareeba, një qytet rural në Queensland, Australi. Ndërtesa përmban një minare dhe një sallë ngjitur që përdoret për funksionet e komunitetit që strehon bibliotekën dhe dhomën e vizitorëve. E lidhur me komunitetin australian shqiptar, xhamia (e ndërtuar në fund të viteve 1960) është në pronësi dhe qendra e Shoqatës Muslimane Shqiptare Australiane (Shoqëria Islame Mareeba).
Historia
Në Mareeba, shumica e popullsisë myslymane përbëhet nga australianë shqiptarë, shumë nga Shqipëria (rajoni i Korçës), të tjerë nga Kosova dhe Mali i Zi. Duke filluar në periudhën ndërluftëtare mbërritën emigrantët shqiptarë dhe pas Luftës së Dytë Botërore, boshnjakët, tatarët dhe shqiptarët e tjerë u vendosën në Queensland të Veriut në zona ku kultivohej kallam sheqeri si Cairns. Komuniteti vendas shqiptar i kushtoi përpjekjet e tij drejt ruajtjes së vlerave tradicionale dhe transmetimit të tyre. sidomos pasi ata vinin nga Shqipëria ku feja ishte e shtypur fort nga qeveria komuniste. Ata kërkuan të themelojnë institucione dhe struktura islame që kishin lënë në atdheun e tyre.
Të udhëhequr nga një imam shqiptar nga Kajro, të ardhurit e rinj shqiptarë në Mareeba formuan një organizatë, Shoqëria Muslimane Shqiptare Australiane (Shoqëria Islame Mareeba) në vitin 1953. Një shtëpi u ble nga shoqëria dhe u ripërcaktua në një xhami. Në atë kohë, rreth 70 familje myslimane me prejardhje multikulturore jetonin në Mareeba. Projekti për ndërtimin e një xhamie filloi me tokën e blerë nga Shoqëria Islame për 4000 dollarë në vitin 1968 në cep të Rrugës Walsh dhe Lloyd, e ndjekur nga ndërtimi (1969). Komuniteti Musliman Mareeba siguroi financa për të gjithë procesin e blerjes, planifikimit dhe ndërtimit të një xhamie.
parapamje|majtas|280px|Pllakë që përkujton themelimin dhe kushtimin e xhamisë për ushtarët e rënë australianë Ndihma erdhi nga Tom Roy, një arkitekt që projektoi xhaminë dhe Patty Cannon, një ndërtues vendas që e ndërtoi atë. Buxhetit të Shoqërisë Islame i mungonin fondet për një minare dhe hark islamik, dhe Cannon i shtoi ato sipas dëshirës së tij me minaren që ishte një imitim, duke shërbyer vetëm si një veçori e projektimit. Një ndërtesë e re moderne me tulla zëvendësoi shtëpinë e mëparshme që shërbente si xhami.
Midis komuniteteve shqiptare brenda Australisë, respektohet për kontributin e saj në përpjekjet e Luftës së Dytë Botërore dhe veteranët e saj australianë të luftës. Në ditën Anzac, në vitin 1970, kryetari i bashkisë Mareeba hapi xhaminë e re dhe ajo iu kushtua ushtarëve australianë që vdiqën në luftë. Një mbishkrim u shtua nga komuniteti shqiptar si shprehje e dëshirës së tij për të krijuar lidhje të ngushta me popullsinë më të gjerë vendase. Aty thuhet: "Xhamia Përkujtimore e Distriktit dhe Mareeba, e ngritur nga Shoqata Shqiptare Australiane Muslimane: Kjo shtëpi e Zotit u kushtohet atyre që dhanë jetën e tyre në mbrojtjen e Australisë dhe në vlerësim të të gjithë atyre që shërbyen. 'Të mos harrojmë' 25 prill, 1970". Bashkangjitur në murin e përparmë të xhamisë me tulla (ana e majtë), mbishkrimi është një përkujimore lufte dhe pjesë e Listës së Aseteve të Trashëgimisë Përkujtimore të Luftës Mareeba Shire.
Menjëherë pas hapjes së xhamisë, imamit iu dha aftësia për të regjistruar martesat. Si pjesë e marrëdhënieve më të ngushta, komuniteti i gjerë i dha një zonë të varrezave komunitetit mysliman për varrime dhe varre, me pamje nga perëndimi në përputhje me traditën islame.
Xhamia që nga themelimi i saj është bërë qendër e komunitetit lokal mysliman. Deri në vitin 1986, anëtarësia myslimane e Shoqërisë Islame Mareeba numëronte rreth 300 njerëz. Një sallë iu shtua xhamisë në pjesën e pasme të ambienteve për ngjarjet festive dhe funksionet myslimane, që përfshin një dhomë vizitorësh dhe bibliotekë. Në fillim të shekullit të njëzetë, pjesë të komunitetit shqiptar Mareeba janë vendas të brezit të tretë, të pestë ose të gjashtë. Xhamia shërben si pikë qendrore për komunitetin shqiptar që ndihmon në ruajtjen e traditave familjare dhe identitetit fetar.
40 vjetori i xhamisë u festua në vitin 2010. Në shtator 2014, fjala "e keqe" u spërkat në xhaminë Mareeba dhe për incidentin u fajësua reagimi kundër-mysliman mbi bastisjet e policisë anti-terroriste në Brisbane dhe Sydney. Xhamia Mareeba ka marrë pjesë në Ditën Kombëtare të Hapur të Xhamisë, e mbajtur në të gjithë Australinë për anëtarët e publikut të gjerë për ta vizituar, mbështetur ose njohur veten me Islamin dhe myslimanët.
Anëtarët e Shoqërisë Islame Mareeba janë kryesisht fermerë. Në fillim të shekullit të 21-të, xhemati i xhamisë është multikulturor, i përbërë nga shqiptarë të vendosur në vend dhe të ardhur të rinj myslimanë nga Kosova, Bosnja, Uzbekistani dhe Turqia. Imami shqiptar jep mësime dhe ligjërime javore, ndërsa mësimet e tjera islame zhvillohen në fundjavë. Duke filluar nga fillimi i viteve 2000, imami aktual në detyrë është Benjamin Murat.
Radosta
Radostë është një vendbanim në komunën e Rahovecit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Malësi e Vogël.
Imelda Marcos
Imelda Marcos (i lindur më 2 July, 1929) është e veja e ish-presidentit Filipine Ferdinand Marcos. Ajo ka shërbyer si Zonja e Parë e Filipinet nga viti 1965 deri 1986.
Jeanne Louise Calment
Njeriu më i moçëm në botë në historinë e shkruar të njerizimit ka qenë zonja Zhane Luisa Kalmenti (Jeanne Louise Calment) e lindur më 21 shkurt 1875 në Francë e cila vdiq më 4 gusht 1997.
Ajo në jetën e saj është regjistruar në librin e rekordeve për disa dukuri sikur që është këngëtarja më e vjetër apo aktorja më e vjetër. Në moshën 114 vjeçare ajo luajti rolin që prezantonte vetveten në filmin "Vincenti dhe Unë" (Vincent and Me) në vitin 1990.
Hekurudha Shkodër–Podgoricë
Hekurudha Shkodër–Podgoricë është një hekurudhë që lidh Shqipërinë dhe Malin e Zi, e përdorur vetëm për qëllime mallrash. Është e vetmja lidhje hekurudhore ndërkombëtare e Shqipërisë. Edhe pse fillimisht u ndërtua midis viteve 1984-1985, ajo ra në mospërdorim në vitin 1991 dhe më vonë u rihap plotësisht në vitin 2003.
Infrastruktura hekurudhore operohet nga Hekurudha Malazeze ŽICG malazeze në territorin malazez dhe Hekurudha Shqiptare në territorin shqiptar. Megjithatë, shërbimet e trenave zakonisht operohen nga operatori malazez ŽPCG ndërmjet Podgoricës dhe stacionit shqiptar Bajzë dhe nga Hekurudha Shqiptare vetëm ndërmjet Bajzës dhe Shkodrës.
Linja lidhet me hekurudhën Beograd–Bar dhe me hekurudhën Nikshiq–Podgoricë në Podgoricë dhe me hekurudhën Shkodër–Vorë në Shkodër.
Historia
Hekurudha Shkodër-Podgoricë është ndërtuar midis viteve 1984 dhe 1985, dhe ishte hekurudha e parë ndërkombëtare e Shqipërisë. Ai filloi funksionimin më 11 janar 1985 me trafik të rregullt duke filluar nga 6 gusht 1986. Linja ra në mospërdorim në vitin 1991 për shkak të sanksioneve tregtare në Jugosllavi. Linja Bajzë-Shkodër (me përjashtim të Hanit të Hotit ) u rihap për përdorim në shkurt 1996. Rihapja e linjës Hani i Hotit - Bajzë ishte planifikuar për 15 nëntor 1996 por u anulua. Pista u dëmtua rëndë më vonë për shkak të trazirave civile në 1997.
Në prill të vitit 2002 përfundoi rindërtimi i linjës ndërmjet kufirit malazez në Han të Hotit dhe Bajzë. Në mars 2003, linja ndërmjet Bajzës dhe Shkodrës përfundoi me 365 milionë lekë të financuara nga qeveria shqiptare. Një ceremoni e mbajtur më 6 mars 2003 shënoi zyrtarisht hapjen e linjës hekurudhore Bajzë–Shkodër. Në shenjë bashkëpunimi të ndërsjellë, kryeministri i atëhershëm shqiptar Fatos Nano dhe një zëvendëskryeministër i atëhershëm malazez udhëtuan për në Tuzi të Malit të Zi me një tren special që funksiononte në këtë linjë.
Kalanjasi
është një fshat në Shqipëri...
Hekurudha Shkodër–Podgoricë
Planet e së ardhmes
Aktualisht ekzistojnë plane afatgjata për ngritjen dhe funksionimin e shërbimit të pasagjerëve në këtë hekurudhë.
Ka plane të tjera që përfshijnë ndërtimin e një linje të re hekurudhore të shpejtësisë së lartë midis Podgoricës dhe Shkodrës.
Delley-Portalban
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Kantoni Escurolles
Kantoni Escurolles (frëngjisht: Canton d'Escurolles) është një kanton në departamentin Allier, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Escurolles. Ka sipërfaqe 234.42km2 dhe popullsi 20797 banorë.
Historia e Italisë
parapamje|Petroglif në Nadro parapamje|Italia në vitin 1000 Italia, e bashkuar në 20 Shtator 1870, ka kontribuar ndjeshëm në zhvillimin kulturor dhe social në të gjithë zonën e Mesdheut. Shumë kultura dhe civilizime kanë ekzistuar aty që nga koha parahistorike.
Origjina e historisë italiane mund të ndiqet që në shekullin IX p.e.s., periudhë kjo gjatë së cilës vihet re prania e fiseve Italike në zonën që sot njiohet si Italia qendrore. Sipas karakterit gjuhësor ata ndahen në Oskanë, Umbrianë dhe Latinë. Më vonë kultura latine u bë dominante, në kohën kur Roma doli si qytet dominant rreth 350 p.e.s. Qytetërime të tjera para-romake përfshijë Magna Graecia në jug të Italisë dhe qytetërimin e hershëm etrusk, i cili lulëzoi në mes të viteve 900 dhe 150 para Krishtit në qëndër e në veri të Italisë, në luginën e lumit Po, Latium dhe Kampania.
Pasi Perandoria dhe Republika Romake dominuan këtë pjesë të botës për shumë shekuj, erdhi një Itali në të cilën njerëzit do të lënë kontribute të pallogaritshme. Disa nga këto kontribute çuan në zhvillimin e filozofisë evropiane, shkencës e artit gjatë Mesjetës dhe Rilindjes. E qeverisur nga qytet-shtete gjatë periudhës së mesjetës dhe Rilindjes, gadishulli italian do të ndiejë edhe pushtimin e huaj. Pjesë të Italisë ishin aneksuar nga spanjollët, perandoria austriake dhe Napoleoni, ndërsa Vatikani mbante kontrollin mbi pjesën qendrore të tij, para se gadishullit italian të e çlirohej e të bashkohej përfundimisht.
Në fund të shekullit të XIX dhe fillim të shekullit shekullit XX,ose Mbretëria e re italiane, vendi ndërtoi një perandori koloniale, suke kolonializuar pjesë të Afrikës, dhe vendet përgjatë Mesdheut. Italia pësoi humbje të mëdha në Luftën e Parë Botërore, por doli në anën e fituar. Fashistët, të udhëhequr nga Benito Mussolini, morën përsipër të ngrinin një diktaturë autoritare në vitet 1922-1943. Mussolini zhduk mafian në Italinë e jugut duke vrarë krerët e saj. Italia ishte një partner i vogël i Gjermanisë naziste dhe Japonisë në Luftën e Dytë Botërore. Gjatë kësaj kohe, Italia sulmon e pushton Mbretërinë e Shqipërisë dhe Etiopinë.
Në 1946, për shkak të një referendumi, Mbretëria e Italisë u hoq, dhe më 2 qershor 1946 lindi e Republika Italiane. Gjatë viteve 1950 dhe 1960 Italia pa një periudhë të modernizimit të shpejtë dhe të rritjes ekonomike. Qysh atëherë, Italia ka qenë një nga vendet themeluese, ose që u është bashkuar,disa organizatave të tilla si Komuniteti Ekonomik Europian, i cili më vonë u bë Bashkimi Evropian, Kombet e Bashkuara, NATO-s, UNESCO, G7, e cila më pas u bë G8-ës, G20, dhe Organizata për Bashkëpunim Ekonomik dhe Zhvillim. Italia aktualisht renditet si një fuqi rajonale,    dhe sipas studimeve renditet si fuqia e 11 kombëtare më e madhe në mbarë botën.
Kantoni Henrichemont
Kantoni Henrichemont (frëngjisht: Canton d'Henrichemont) është një kanton në departamentin Cher, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Henrichemont. Ka sipërfaqe 158.58km2 dhe popullsi 3411 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Henrichemont aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Kambana e dashurisë
Kambana e dashurisë Autori: Kristo Çipa. Botuesi: Toena. Faqet e librit 108.
Përbën një rast specifik të lavdërueshëm e fatlum për kombin, jo vetëm krijimi i Kristos, plotësuar harmonishëm në disa plane të lirisë, si e drejtë universale dhe identitetit, por edhe si e drejtë e vlerës personale; por, do të thosha me dinjitet, mbarë Lëvizja Atdhetare, Kulturore, Artistike e Letrare e familjes Çipa, e vëllezërve Çipa, me shembullin e Lefter Mëmëdhetarit, që, si rilindës nën furtunë e vetëtima, banojnë, jetojnë e kontribuojnë buzë brigjeve të ashpra e të mrekullueshme të Jonit të kaltër, në Himarën e tyre dhe tonën, si lule me bërthamë drite e rrënjë Shqipërie.
Poezitë e Kristos kishin dhe kanë frymë romantike, të cilave u rri bukur kostumi tradicional që i vesh krijimit.
Dashuri t’u fala,
I pa zë jam f ikur,
Po nuk ra kambana,
Dijeni, kam ikur...
Në tërësi, poezia e Kristo Çipës është një këngë e re, me një botë të thellë poetike, e cila shpalos në sytë e lexuesve botëpërjetime e ndijime të ngrohta, shpërthyese, me personifikime e figuracion të pasur, ku derdhet lirizmi poetik me bukurinë e gjuhës dhe shpirtit të dlirë.
Bardhosh Gaçe
Çamëria
parapamje|300px|Harta që tregon rajonin e Çamërisë dhe rajonet në Greqi të banuara nga shqiptarët në fillim të shekullit xx. Çamëria është një krahinë në Epir. Ky emërtim është i lidhur me çamët, popullsia autoktone dhe që përbënte shumicën e popullsisë së Çamërisë. Çamëria përbën një brez tokësor i cili shtrihet gjatë anëdetit lindor të detit Jon nga Butrinti e Bistrica deri në Gjirin e Prevezës. Në periudhën moderne, Çamëria i referohet shpesh të gjithë zonës etnike shqiptare në Greqi, konkretisht rajonit të Epirit dhe një pjese të Maqedonisë Perëndimore.
Johan Ramstedt
Johan Olof Ramstedt (7 nëntor 1852 – 15 mars 1935) ishte një politikan suedez dhe kryeministër i Suedisë nga prill deri në gusht 1905 dhe guvernator i Stokholmit.
Çamëria
Historia
Çamëria ishte pjesë e Epirit dhe si e tillë ishte deri pas riorganizimit administrativ të territoreve të pushtuara në Ballkan nga romakët. Sipas këtij riorganizimi provinca e Epirit, ndahet në dy njësi administrative, atë jugore dhe veriore. Pjesa veriore e njohur nga vendasit si Çamëria pas kësaj ndarje fillon të hyjë në literaturën romake si Epiri veriorë.
Johan Ramstedt
Biografia
Johan Ramstedt lindi në Stokholm, djali i prodhuesit të veshjeve Reinhold Ramstedt dhe Maria Sofia Haeggström. Ai ndoqi Universitetin e Uppsalës ku morri një diplomë në studimet e qeverisë më 1873, pas së cilës internoi në Gjykatën e Apelit Svea në Stokholm. Ai u bë zyrtar i përkohshëm i Gjykatës së Apelit më 1880, anëtar i asociuar në vitin 1882 dhe anëtar i plotë zyrtar i Gjykatës së Apelit në vitin 1884.
Çamëria
Historia
Mirëpo kjo ndarje administrative për të folurën popullore nuk ka lënë gjurmë, kështu që edhe në ditët tona në gjuhët dhe literaturën ballkanike përdoren termat autoktone për popullsinë (edhe në greqisht) dhe për njësinë administrative. Sipas disa studiuesve, emërtimi Çamëri vjen nga lumi që gjarpëron në këtë krahinë, lumë i cili është shënuar që më parë në literaturën e grekëve të lashtë dhe të romakëve.