cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Auditimi
I am Mr Shefki Hysa Eng geologist from Albania. WhatsApp +355682026468 Auditimi (ang.:Auditing) është term administrativ me të cilin nënkuptohet procesi që mund të realizohet për të kënaqur kërkesat e menaxhimit, apo të ndonjë auditori tjetër të pavarur, për të plotësuar obligimet statusore
Varësisht nga aspektet e auditimit janë të njohur : auditit i brendshëm dhe i jashtëm
Fesmy-le-Sart
Fesmy-le-Sart është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Fesmy-le-Sart ka një popullsi prej 516 banorë dhe sipërfaqe 16.06 km², me një dendësi prej 32 banor/km².
Hikari Takagi
Hikari Takagi (高木 ひかり) është një futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 19 ndeshje dhe ka shënuar 1 gola.
Luiz Inácio Lula da Silva
Luiz Inácio Lula da Silva (lindi më 27 tetor 1945) i njohur si Lula, është politikan brazilian. Ai ishte presidenti i Brazilit nga 1 janari 2003 deri më 1 janar 2011. Ai është një nga politikanët më të njohur në historinë e Brazilit, gjatë mandatit të tij, ishte një nga politikanët më të popullarizuar në botë.
Jeta
Luiz Inácio Lula da Silva lindi më 27 tetor 1945 (por u regjistrua me datë të lindjes së 6 tetorit 1945]] në Caetés, i cili ndodhet 250 km nga Recife, kryeqyteti i Pernambucos, shtet në verilindje të Brazilit. Dy javë pas lindjes së Lulës, babai i tij shkoi në Santos me Valdomira Ferreira de Góis. Në dhjetor të vitit 1952, Kur Lula ishte 7 vjeç, nëna e tij vendosi të shkoj në São Paulo me fëmijët e saj për t'iu bashkuar me burrin e saj.
Lula u martua dy herë. Në vitin 1969, ai u martua me Maria de Lourdes, e cila vdiq nga hepatiti në vitin 1971. Në vitin 1974, ai u martua me Marisën. Ata kanë tre djem (përfshirë edhe djalin e Marisës nga martesa e saj e kaluar).
Edukimi dhe puna
Lula nuk ka ditur të lexoj deri në moshë 10 vjeçare, por ai e la shkollën në mënyrë që t'iu ndihmoj familjen e tij. Ai filloi të punoj si lustraxhi dhe tregtar në moshën 12 vjeç. Në moshë 14 vjeç, ai filloi të punoj në një fabrikë.
Në moshën 19 vjeç, ai e humbi gishtin e vogël në një aksident duke punuar. Pasi e humbi gishtin, ai shkoi në shumë spitale para se të marrë kujdes mjekësor.
Ndoc Busetti
Ndoc Busetti (it. Antonio Busetti; Dardago, 1870 - Lonigo, 1948) ka qenë jezuit dhe misionar italian, drejtues i së përkohshmes “Elçija Zemrës së Krishtit”, autor i një gramatike dhe i një fjalori italisht – shqip.
İbrahim Şahin
İbrahim Şahin (lindur në vitin 1956) është një ultranacionalist turk dhe bashkë komplot në vrasjen e gazetarit armen Hrant Dink. Ai drejtoi njësinë e forcave speciale të Drejtorisë së Përgjithshme të Sigurisë, Departamentin e Operacioneve Speciale dhe, pas pushimit nga puna në vitin 1996 për shoqërim me trafikantin ultra-nacionalist të trafikut të drogës dhe vrasësin e kontakteve, Abdullah Çatlı, u dëmtua nga bashkëpunimi në përmasa të gjera komploti qeveritar i cili u bë i njohur si skandali i Susurluk. Ngjarja, e cila filloi me përplasjen me makinë në vitin 1996, i cili vrau Çatlı dhe persona të tjerë të shquar, rezultoi në arrestimin e Şahin dhe lirimin e mëvonshëm. Karriera e tij, megjithatë, mbaroi në mënyrë efektive dhe pati akuza shtesë në lidhje me armët më 1999, me një burg gjashtë vjeçar të vendosur në 2001. Në vitin 2008 ai pësoi një aksident trafiku të dëmtuar nga kujtesa dhe, në vitin 2009, ishte në mesin e 37 zyrtarëve shumë të vendosur të emëruar në hetimin qeveritar të organizatës së thellë shtetërore Ergenekon.
Karriera
İbrahim Şahin e filloi karrierën e tij policore në moshën 20 vjeç, pas diplomimit në akademinë e policisë në vitin 1976. Duke mbajtur gradën e ndihmësit të mbikëqyrësit, ai u caktua në njësinë e policisë në një kryeqytet tjetër provincial, Sinop. Në vitin 1978, ai përmbushi detyrat e tij ushtarake në Erzurum dhe shkollën e komandos Isparta dhe katër vjet më vonë, më 1982, u bashkua me forcën policore të një kryeqyteti tjetër provincial, Bitlis, në Anatolinë Lindore. Më vonë atë vit ai transferohet në Departamentin e sapoformuar të Operacioneve Speciale dhe përfundoi një kurs në Operacione Speciale nga Departamenti i Luftës Speciale të Shtabit të Përgjithshëm Turk.
Në vitin 1984 ai u dërgua në Gjermani për trajnime komando nga njësia elitare e Policisë Federale kundër terrorizmit dhe operacioneve speciale GSG 9 dhe, më 1987, udhëtoi në Shtetet e Bashkuara për të marrë trajnime shtesë kundër terrorizmit. Një vit më pas ai u emërua shef i Degës së Operacioneve Speciale të caktuar në polici të një kryeqyteti tjetër krahinor në Anatolinë Juglindor, Siirt. Deri në vitin 1990, ai ishte në Stamboll, kreu të njëjtën detyrë për policinë e kryeqytetit dhe, në vitin 1993, u zgjodh nga drejtori i përgjithshëm i Drejtorisë së Përgjithshme të Sigurisë dhe organizatori i Forcave Speciale të Policisë (Özel Harekat Dairesi), Mehmet Ağar, si komandanti i parë i Operacioneve Speciale për tërë forcën policore. Operacionet Speciale u bënë veçanërisht aktive në konflikt me separatistët kurdë dhe kryenin operacione të fshehta, siç ishin atentatet ndaj atyre që dyshohen se i dhanë mbështetje Partisë së Punëtorëve të Kurdistanit.
Skandali Susurluk
Përplasja fatale e cila ndodhi më 3 nëntor 1996 në qytetin e vogël veriperëndimor të Susurluk, ekspozoi lidhje midis politikës, krimit të organizuar dhe burokracisë, të përmendur në turqisht si derin devlet (shteti i thellë). Pas vdekjes së Çatlı në përplasje dhe ekspozimit të lidhjeve të ndërthurura të Şahinit me të, Şahin u pushua nga postet e tij dhe u vu nën hetim për mbrojtjen e anëtarëve të departamentit të policisë që ishin përfshirë në atentat, tre muaj para rrëzimit të Susurluk, biznesmeni i diskutueshëm Omer Lütfü Topal, i njohur si "mbreti i kazinosë", si dhe ata të implikuar në rrëmbimin e një operativi tjetër me hije, Tarık Ümit.
Aix-en-Pévèle
Aix-en-Pévèle është një komunë në Francë. Aix bën pjesë në departamentin Nord të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 1090 banorë dhe sipërfaqe prej 6.55 km².
İbrahim Şahin
Skandali Susurluk
Tansu Çiller, kryeministrja e parë femër e Turqisë, e cila shërbeu nga qershori 1993 deri në mars 1996, kërkoi rikthimin e Şahin në forcën e policisë dhe tha se atij i kishte borxh një falje. Sidoqoftë, më 27 janar 1997 u dha një urdhër për arrestimin e tij dhe më 6 mars u akuzua për 5-9 vjet burg për krimin dhe u dorëzua brenda pesë ditëve më vonë, duke u liruar përfundimisht gjashtë muaj më vonë, 12 shtator. Pas një kalimi të tetëmbëdhjetë muajsh, në mars 1999, ai u akuzua për burgim deri në vit për gjoja humbjen e armëve të dhuruara në polici. Nëntë vjet më vonë, më 28 Mars 2008, ai ishte në një aksident të rëndë trafiku dhe humbi kujtesën e tij. Më 14 prill ai u dënua me një vit burg për neglizhencë. Depozitimi i tij në maj ishte joefektiv për shkak të problemit të tij të kujtesës. Atij dhe vartësit të tij Korkut Eken fillimisht iu dha një dënim me gjashtë vjet. Kjo u ul më vonë në 486 ditë. Dëshira e Şahinit për presidentin Ahmet Nexhdet Sezer për faljen e pjesës tjetër për shkak të shëndetit të tij të dobët u dha.
Ambienti i kontrollit
Ambienti i kontrollit (Control environment) është term ekonomik që përdoret në administratë.
Ambienti i kontrollit në ekonomi është mjedisi i krijuar nga menaxhimi në të cilin bëhen te mundur realizimi i kontrollit të Ambienti i kontrollit perfshin: lerat etike dhe integritetin; ilozofine e menaxhimit dhe stilin e operimit; Strukturen organizativee; Caktimin e autoritetit dhe te pergjegjesise; Politiken e burimeve njerzore dhe praktikat; Kompetenca e personelit brendshëm.
Parku logjistik i Tiranës
Parku logjistik i Tiranës (PLT) ofron shërbime logjistike në Shqipëri. Parku logjistik i Tiranës është një projekt i depove dhe ambienteve industriale të 3 "Klasa A" në zonën më të madhe industriale të Shqipërisë, përgjatë autostradës Tiranë-Durrës. Është parku i parë logjistik në Shqipëri që synon të ndihmojë vendin për të tërhequr më shumë investime të huaja. Me 80'000 m² të ndërtesave të saj mbi 200,000 m² tokë, PLT është parku i parë logjistik dhe industrial në Shqipëri, i aftë për të përmbushur standardet evropiane në ruajtje dhe prodhim që kombinojnë mënyra të ndryshme logjistike dhe zgjidhje. Është një nga investimet më të rëndësishme në Shqipëri dhe një nga parqet logjistike më të mëdha në Evropën Juglindore. Ky park logjistik ishte i hapur në tetor të vitiT 2013.Dizajni dhe ndërtimi i këtij parku krijuan shumë zhurmë sepse përfshinin studentë nga Fakulteti i Arkitekturës. Kompania e ndërtimit donte të ndante përvojën me studentët, pasi që është hera e parë që ky lloj ndërtimi në Shqipëri.
Aktualisht shërbimet logjistike janë të garantuara nga një marrëveshje me Milsped.
Alphonse de Lamartine
Alphonse de Lamartine, me emrin e tij të plotë Alphonse Marie Louis nga Prat de Lamartine, i lindur në Mâcon më 21 tetor 1790 dhe vdiq në Paris, më 28 shkurt 1869, është një poet, romancier, dramaturg francez, si dhe një personalitet politik që mori pjesë në Revolucionin e shkurtit 1848 dhe shpalli Republikën e Dytë. Ai është një nga figurat e shkëlqyera të romantizmit në Francë.
Ai e kaloi fëmijërinë e tij në Burgonjën jugore, veçanërisht Milly2, i cili ushqeu frymëzimin e tij poetik, dhe u formua në kolegj në Lyon dhe Belley para se të kthehej në Mâconnais ku ai drejton një jetë të ri të papunë dhe joshës. Ai udhëton për në Itali dhe zë një funksion ushtarak epemeral me Louis XVIII. Në tetor 1816, në një kurë në Aix-les-Bains, takimi me një grua të re të martuar, Julie Charles, shënon një pikë kthese vendimtare në jetën e poetit, por historia e tyre pasionante e dashurisë kthehet në tragjedi kur Julie, mbeti në Paris, vdiq në dhjetor 1817. Atëherë Alphonse de Lamartine shkroi poezitë e Meditimeve, koleksioni i të cilave u botua në 1820 dhe arriti një sukses të mrekullueshëm. Ai u martua në të njëjtin vit Mary Ann Elisa Birch, një angleze e re dhe mbajti pozicionin e sekretarit të ambasadës në Itali përpara se të jepte dorëheqjen në 1830. Ai botoi gjatë kësaj periudhe vepra të tjera poetike si, në 1823, Meditimet e reja poetike dhe Vdekja e Sokratit, ose përsëri, në Qershor 1830, Harmonitë Poetike dhe Fetare pasi u zgjodhën në Akademinë Franceze në 1823.Në 1830, ai vendosi të hynte në politikë duke u sulmuar në monarkinë e Korrikut, por dështoi deputacionin. Ai më pas udhëton në Orient, ku viziton Greqinë, Libanin dhe vendet e shenjta të Krishterimit, të lidhur në Voyage en Orient dhe të shënuar nga drama e vdekjes së vajzës së tij Julia. Në 1833, Lamartine u zgjodh deputet, dhe pjesa tjetër deri në vitin 1851: ai kaloi nga mbretërizmi në republikanizëm dhe fjalime të shqiptuara të vërejtura. Ai luajti një rol të rëndësishëm në kohën e Revolucionit të 1848, duke e shpallur Republikën, dhe siguroi për tre muaj një post në Qeverinë e Përkohshme. Ai u tërhoq nga politika pas humbjes së tij në zgjedhjet presidenciale të 1848, ku fitoi vetëm 0.28%, ndërsa Louis Napoleon Bonaparte fitoi.
Detyruar shumë, ai shiti pasurinë e Milly në 1860 dhe shkroi vepra ushqimore të tilla si përmbledhje të shumta historike, Kursin e tij familjar të letërsisë (1856-1869), dhe vepra të tjera më pak të nënvlerësuara, por ende të vogla, siç janë "The Stone Tailor" Saint-Point në 18514. Poema e tij e fundit e shkëlqyer, Vreshta dhe Shtëpia është shkruar në 1857. Alphonse de Lamartine vdes në 1869, pothuajse oktogenarian, dhe prehet në kasafortën familjare në varrezat komunale5, përgjatë murit të parkut të kalasë së Shën -Point që ka jetuar dhe shndërruar që nga viti 1820. Lirika e tij e kombinuar me një shprehje harmonike është cilësia e poezive të Lamartine, pjesa më befasuese e veprës së tij janë poezitë plot ndjeshmëri të frymëzuar nga Julie Charles, të gërshetuara me temat romantike të natyrës, vdekjes, etj. dashuri (p.sh. në Liqen, Izolim, Vjeshtë, etj.) 6. I admiruar dhe i përshëndetur nga i gjithë brezi romantik (Victor Hugo, Nodier, Sainte-Beuve), Lamartine ndonjëherë gjykohet më ashpër nga gjeneratat e mëposhtme: Flaubert flet për "lirizëm të dukshëm" 7 dhe Rimbaud shkruan në Letrën e shikuesit për Paul Demeny se "Lamartine ndonjëherë është duke parë, por mbytur nga forma e vjetër". Ai mbetet, megjithatë, i admiruar gjerësisht për fuqinë e gjenialitetit të tij poetik dhe pa dyshim numëron ndër poetët më të mëdhenj francezë të shekullit XIX.
Biografia
Lindur në Mâcon më 21 tetor 1790, babai i tij Pierre de Lamartine (21 shtator 1752-1840) është zot, kalorës i Prat dhe, kapiten i regjimentit Dauphin-kalorësi, dhe nëna e tij Alix des Roys, "vajza e gjeneralit intendant të Dukës së Orleans". Dhjetë vitet e para të jetës së tij, të kaluara në fshat në Milly, janë të ndikuar nga natyra, motrat e tij, nëna e tij dhe veçanërisht nga Abbot Dumont9, prifti i Bussières, i cili ngulmon një zjarr të madh fetar, të përforcuar nga vitet e kaluara në Kolegjin Belley, gjatë të cilave ai lexon Chateaubriand, Virgil dhe Horace.
Mbrapa në Milly, ai filloi të shkruaj poezi të frymëzuar nga poezitë oshiane të përkthyera në frëngjisht nga Pierre Baour-Lormian. Pastaj, pas një aventure sentimentale që shqetëson prindërit e tij, ai fillon një udhëtim në Itali (1811-1812) gjatë së cilës takohet një napolitane e re, e cila do të jetë modeli i Graziella-s së tij. Ai pastaj provon tragjedinë (me Medejën) dhe shkruan elegancat e tij të para. Ai u emërua Kryetar i Komunës së Milly në 1812.
Në 1814, ai u bë truproja i Louis XVIII, pasi ai ishte rënë në besë: ai u arratis në Zvicër dhe bëri një qëndrim në Bissy, në Savoie, në familjen e Xavier de Maistre, në kohën e qindra ditëve. Ai më në fund dha dorëheqjen në 1815. Ai pastaj u kthye në Milly, dhe drejtoi një jetë të zotit të vendit. Djali i vetëm në familjen e tij, ai duhet të trashëgojë pronat e prindërve të tij, por, pa qenë i detyruar ta bëjë këtë, ai merr përsipër të dëmshpërblejë motrat e tij me anuitet.
Më 1816, viktimë e gjuhëve, ai shkoi në Aix-les-Bains në Savoy. Poeti takohet me Julie Charles, e lindur Bouchaud des Hérettes, një grua e martuar, grua e fizikantit dhe aeronautit Zhak Charles, gjashtë vjet më i madh, që vuante nga "phthisis", siç quhej në atë kohë tuberkulozi galopant. Të dy të rinjtë fillojnë një idil që do të zgjasë deri në vdekjen e Julie në Dhjetor 1817, në moshën 33 vjeç. Poeti është i impresionuar thellësisht nga kjo humbje tragjike që e frymëzoi, pjesërisht, koleksionin Méditations Poetic (1820). Kjo e fundit merr një ndikim të madh dhe e shtyn atë shoqërisht: ai mund të martohet me Mary-Ann Birch dhe të bëhet atashe i ambasadës në Napoli. Couplenote 1 udhëton për në Itali, Angli, Paris. Në të njëjtën kohë, poeti boton Meditimet e reja poetike, Vdekjen e Sokratit, Këngën e fundit të pelegrinazhit të Haroldit.
Në 1822, lindi vajza e tij Julia. Në 1824, ai humbi motrën e tij Césarine, gruan e Count Xavier de Vignet në shkurt, pastaj motrën tjetër të tij Suzanne de Montherotnote 2 në gusht, pas së cilës ai dështoi në française Académie, për të cilën u zgjodh përfundimisht në 1829.
Në 1825, ai u emërua sekretar i ambasadës në Firence, por iu refuzua posti i ministrit të Francës: çfarë rëndësie ka, ai kërkon leje, kthehet në krahinë dhe boton Harmonitë poetike dhe fetare.
Lamartine u mblodh në monarkinë e korrikut, por ishte një kandidat fatkeq për deputim (ai dështoi në tre departamente, Bergues, Toulon dhe Macon). Ai shkruan për politikën racionale, fillon Jocelyn dhe bën një udhëtim në Lindje në 1832: ai viziton Greqinë, Libanin, shkon te Varri i Shenjtë për të forcuar bindjet e tij fetare, por ky udhëtim do të shënohet fuqimisht nga vdekja e tij Julia, e cila e frymëzoi atë me poezinë Gethsemane ose Vdekjen e Julia, një tekst që ai më vonë e përfshiu në rrëfimin e tij të Voyage en Orient.
Në 1833, ai u zgjodh anëtar i Parlamentit dhe do të vazhdojë të zgjidhet deri në vitin 1851.Në dhjetor 1834, ai ishte një nga themeluesit e Shoqatës Franceze për Shfuqizimin e Skllavërisë. Ishte në këtë kohë që ai la kështjellën e Saint-Point për t'u vendosur në kështjellën fqinje të Monceau (Prissé).
Në 1838, me Honoré de Balzac dhe Paul Gavarni, ai shkoi në Bourg-en-Bresse për të dëshmuar në favor të një ish-aksionari të gazetës Le Voleur, Sébastien-Benoît Peytel, i akuzuar për vrasje. Qasja e tij është e pasuksesshme pasi i akuzuari është guillotined në Bourg-en-Bresse më 28 tetor 1839.
Pas udhëtimeve të tij në Lindje, ai u bë me Victor Hugo një nga mbrojtësit më të rëndësishëm të kauzës së popullit serb, në luftën e tij kundër Perandorisë Osmane16. Në korrik 1833, gjatë vizitës së tij në Niç (në Serbi), Lamartine, përpara kullës së kafkës, bërtiti: "Le ta lënë këtë monument! Ai do t'i mësojë fëmijët e tyre se çfarë ia vlen pavarësia e një populli, duke u treguar atyre sa paguan etërit e tyre për këtë. "
Nga viti 1843, ai shkon shpesh në kështjellën e Cormatin, në pronësi të një prej të afërmve të tij, Henri de Lacretelle. Gjatë atyre viteve kur ai njeh probleme serioze të parave, Lamartine planifikon të braktisë politikën dhe fillon të shkruajë Historinë e Girondins. Në 1847, ai u mblodh në Cormatin gjithë mbështetjen e tij politike dhe hartoi programin e tij "republikan dhe socialist". Ai lëviz ngadalë majtas me kalimin e viteve, duke shkuar për aq sa bëhet udhëheqësi i revolucionarëve të 1848. Udhëtimi i Tij në Orient, Historia e tij e Girondins, e cila i jep atij një popullaritet, si dhe fjalimet e tij në Shtëpi tregojnë një ndikim të caktuar në mendimin e tij politik.
Në 1848, me rastin e rënies së Louis-Philippe dhe shpalljes së Republikës së Dytë, Lamartine ishte pjesë e Komisionit të Qeverisë së Përkohshme. Ai është kështu Ministër i Punëve të Jashtme nga shkurti deri në maj 1848.
Partizan i një revolucioni politik, ai është më afër liberalëve sesa me ata që janë në favor të reformës politike dhe shoqërore (Louis Blanc, Albert, etj.). Më 24 shkurt 1848, ai kundërshtoi miratimin e flamurit të kuq.
Në koncert me François Arago, ai drejton një politikë të moderuar. Shtë ai që nënshkruan dekretin e heqjes së skllavërisë së 27 Prillit 1848. Më 10 maj 1848, qeveria e përkohshme zëvendësohet nga një komision ekzekutiv, nga i cili u përjashtuan më të majtët (Louis Blanc, etj.). Lamartine më pas ulet me François Arago (gjithashtu president i Komisionit), Louis-Antoine Garnier-Pages, Alexandre Ledru-Rollin dhe Pierre Marie de Saint-Georges.
Pas mbylljes së punëtorive kombëtare, të vendosura nga Komisioni Ekzekutiv, dhe Ditët e Qershorit, të shtypur në gjak nga Gjeneral Cavaignac, Komisioni dha dorëheqjen. Më 28 qershor 1848, Cavaignac bëhet kryetar i detyrës i Këshillit të Ministrave.
Në gjysmën e dytë të 1848, ai mbajti kryetarin e së drejtës ndërkombëtare në historinë e traktateve të Shkollës ephemerale të Administrimit20.
Në dhjetor, Lamartine merr vetëm 0.26% në zgjedhjet presidenciale që sjell Louis-Napoleon Bonaparte në pushtet. Në prill-qershor 1850, gjatë debateve parlamentare mbi ligjin e dëbimit politik, Lamartine kundërshtoi zgjedhjen e Ishujve Marquesas, megjithëse ai nuk ishte kundër vetë parimit të dëbimit.
Inspirimi politik dhe shoqëror
Nga viti 1830, mendimi politik dhe shoqëror i Lamartinës u bë një aspekt thelbësor i punës së tij. Legitimist në 1820, gradualisht evoluon në të majtë, por sheh një rrezik në zhdukjen e pronave: kjo pozitë e paqartë, e cila frymëzon krijimin e një "Partie Sociale" në 1834, është e paparueshme.
Në 1831, ai u sulmua në revistën Nemesis: ai u akuzua se degradoi muzën e tij duke e bërë atë shërbëtorin e ideve të tij politike. Lamartine përgjigjet, dhe nga kjo periudhë vepra e tij shënohet gjithnjë e më shumë nga idetë e tij.
Lamartine beson në përparim: historia është në lëvizje dhe revolucionet janë një mënyrë hyjnore për të arritur një qëllim. Demokracia është përkthimi politik i idealit ungjillor. Jocelyn, Rënia e një Engjëlli, dëshmojnë për shqetësimet shoqërore të autorit të tyre, i cili gjithashtu punon për paqen.
Mendimi fetar i Lamartine
Jocelyn, Rënia e një Engjëlli, Udhëtimi në Lindje zbulojnë mendimin fetar të Lamartine. Deizmi i tij është mjaft i paqartë, por poeti dëshiron të shuajë fenë e besimit në mrekulli, atë të ferrit, etj. Sidoqoftë, disa nga veprat e tij do të futen në listë të zezë. Besimi i tij në Providencë varet nga peripecitë e jetës së tij, por dëshira për t'i shërbyer Zotit është çdo herë më e fortë. Prania e figurave romantike dhe fetare, siç është Abati Dumont, duke kaluar punën e tij, merr pjesë në këtë vizion ungjillor.
Salah el-Budair
thumb|Salah Ibn Muhammed Al Budair Salah Bin Muhammed Al Budair lindi më 1970 në regjionin Al-Hasa, Arabinë Saudite. Ai ishte Imam në Xhaminë e Shenjtë dhe është imam në xhaminë e madhe në Medine (el-Mesxhid en-Nebevi). Ai u bë imam kur ishte në moshën 15 vjeçar. Ai është poashtu kurra me një këndim magjepsës të Kuranit.
Alphonse de Lamartine
Mendimi fetar i Lamartine
Jo i dhunshëm, ai predikon edhe për vegjetarianizmin. I rritur nga nëna e tij me respekt për jetën e kafshëve, ai do të ketë dëshirë të hajë mish gjatë gjithë jetës së tij. Ai madje do ta shkruajë atë në vargje në Rënia e një Engjëlli (1838) dhe më qartë në The Confidences (1849) dhe argumentet e tij do të merren nga mbrojtësit e vegjetarianizmit në shekullin XX.
Salah el-Budair
Jeta private
Salah al Budair është nga fisi Banu Tamin. Ai e ka një vëlla me emrin Nabeel. Zërat e vëllezërve kur lexojnë Kur'an janë të ndryshme, por stili i leximit i tyre janë të ngjajshme.
Alphonse de Lamartine
Vepra
Mjeshtër i lirikës romantike dhe kampion i dashurisë, natyrës dhe vdekjes, Alphonse de Lamartine shënon një moment historik në historinë e poezisë franceze me muzikën e tij. Në të vërtetë "Revolucioni Francez i Poezisë mund të datohet në Meditimet Poetike të Lamartinës: kjo pllakë e hollë [...] pati një efekt edhe duke shpërthyer dhe themeluar në ripërcaktimin e ngadaltë të poezisë që shekulli XIX" 25. Lamartine, i admiruar nga Hugo, Nodier ose Sainte-Beuve, thoshte për poezi se ishte "nga arsyeja e kënduar" 26 dhe gjeti marrëveshjet e një gjuhe entuziaste, domethënë për një bashkim të mundshëm me zot. Poezia është kënga e shpirtit. Nëse elegancat e tij mbeten në përputhje me ato të Chénier, Bertin ose Parny, meditimet dhe poemat e tij metafizike (veçanërisht "Vdekja e Sokratit" dhe "Shkretëtira") janë rezultat i një përvoje të re, e cila mund të ishte thënë te Rimbaud se "Lamartine ndonjëherë është duke parë, por mbytur nga forma e vjetër. (Letra e shikuesit.)
Yuka Momiki
Yuka Momiki (籾木 結花) është një futbolliste japoneze.
Alphonse de Lamartine
Vepra
Puna e madhe - 127 vëllime - ndonjëherë ofron tekste më pak të njohura (poema rrethanash për shembull ose shumë tekste nga Kursi i njohur i letërsisë) 27, por ne shpesh njohim shprehjen e një artisti, për të cilin Poezia është "mishërimi i asaj që njeriu ka më intimin në zemër dhe më hyjnor në mendime". Ai do të mbetet si restauruesi i shkëlqyeshëm i frymëzimit lirik. Bukuria e kësaj poezie, pra, presupozon simpatinë e thellë të lexuesit të tij intim: "Fjalia fshehtas të bën të dëgjosh atë që shikon dhe ndjen me diskrete. Kushdo që murmuritet e zëvendëson atë që e shpiku dhe fillon të ngatërrojë autumet e shpirtit të tij me ato të natyrës, sepse ato janë shenja të vajtimit që ekziston në Zot. Kjo do të ketë qenë vizita e Lamartine
Udhëtimi i tij në Lindje është me atë të Nerval, pas Itinerari i Chateaubriand në Paris drejt Jeruzalemit, një nga kryeveprat e librit të udhëtimit. Titulli i tij i plotë, Suvenire, Përshtypje, Mendime dhe Peizazhe gjatë një Udhëtimi në Lindje (1832-1833), ose Shënime të një Udhëtari, nxjerr në pah mjaft mirë ambicien letrare të Lamartine, një poet me natyrë të pakufizuar, vizioni i pakufishëm i të cilit hapet një hapësirë ​​e jashtëzakonshme me reverie, me një meditim të thellë. "Poezia është ëndërruar më shpesh në Lamartine si një rrjedhë e butë, rend pothuajse erotik, i ngarkuar në të njëjtën kohë për të çliruar vetveten dhe për të zënë para tij, thuaj thuajse të josh, hapësirën e një peizazh. ''
Yuka Momiki
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 21 ndeshje dhe ka shënuar 6 gola.
Alphonse de Lamartine
Shqyrtimet
Në një letër drejtuar Bastiat Lamartine shkruan: "Doktrina juaj është vetëm gjysma e programit tim; ti ke ngelur në liri, unë jam në vëllazëri. Bastiat u përgjigj: "Gjysma e dytë e programit tuaj do të shkatërrojë të parën. Dhe zhvilloi argumentet e tij në pamfletin e tij La Loi
Në një letër të vitit 1853 drejtuar Louise Colet, Gustave Flaubert shkruan: "Lamartina prishet, thuhet. Unë nuk qaj Jo, nuk kam simpati për këtë shkrimtar pa ritëm, për këtë burrë shteti pa iniciativë. Isshtë për të që i detyrohemi gjithë mërzisë së kaltër të lirikës së dukshme, dhe atij që i detyrohemi falë Perandorisë: një njeri që shkon në mediokër dhe që i do ata. [...] Nuk do të ketë Lamartine të mjaftueshme për të bërë gjysmë vëllimi të pjesëve rezervë. Ashtë një shpirt eunuk, penisi mungon, ai kurrë nuk ka pëshpëritur vetëm ujë të pastër. Një vit më parë, në 1852, ai komentoi Graziella të Lamartine: "ishte një punë mediokre, megjithëse gjëja më e mirë që bëri Lamartine në prozë. Ka disa detaje mjaft të bukura ... Dy ose tre krahasime të bukura të natyrës : kjo ka të bëjë me të gjitha. Dhe së pari, për të folur qartë, a e puth atë, apo jo e puth? Ata nuk janë qenie njerëzore, por modele. Sa të bukura janë këto histori dashurie, ku gjëja kryesore është aq misterioze sa nuk dimë çfarë të themi! bashkimi seksual ngjitet në mënyrë sistematike në hije, të tilla si pirja, ngrënia, peeing, etj. ! Kjo paragjykim më shqetëson. Këtu është një shok i cili jeton vazhdimisht me një grua që e do atë, dhe të cilin e do, dhe kurrë një dëshirë! Jo një re e papastër errëson këtë liqen të kaltërosh! O hipokrit! Nëse ai do të kishte treguar historinë e vërtetë, do të kishte qenë më e bukur! Por e vërteta kërkon më shumë meshkuj me flokë se M. de Lamartine. Shtë më e lehtë të vizatosh një engjëll sesa një grua. Por jo, ne duhet ta bëjmë të pajtuar, të gabuar. Zonjat duhet të ju lexojnë. Oh gënjeshtër! gënjeshtër! sa budalla je! "
Alexis de Tocqueville ishte shumë kritik ndaj politikanit: "Unë nuk e di nëse jam takuar, në këtë botë të ambicieve egoiste, në mesin e së cilës kam jetuar, një mendje më boshe e mendimit të të mirës publike që tij. Kam parë një turmë burrash që e shqetësojnë vendin të rritet: është çoroditja e çoroditur; por ai është i vetmi, mendoj, i cili më duket gjithmonë i gatshëm të shqetësojë botën për të argëtuar veten e tij. Unë kurrë nuk kam njohur as një mendje më pak të sinqertë, as një përbuzje më të plotë për të vërtetën. Kur them se ai e përçmoi, gaboj; ai nuk e nderoi sa duhet për t'u kujdesur për të në asnjë mënyrë. Kur flet ose shkruan, ai del nga e vërteta dhe kthehet prapa pa qenë i vetëdijshëm për të ”.
Creil
Creil (shqip: Krejë) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore. Stacioni i Krejës është një kryqëzim i rëndësishëm hekurudhor për Veriun e Francës dhe më gjërë.
Alphonse de Lamartine
Shqyrtimet
Victor Hugo, të cilin Lamartine e emëroi kryetar të arondissementit të 8-të të Parisit dhe të cilit i propozoi postin e Ministrit të Arsimit, e paraqet nga ana tjetër si dikush "fisnik, i qetë, bujar, i tërë vendi, duke shtyrë patriotizmin deri në pikën e përkushtimit dhe përkushtimit ndaj abnegacionit . "
Creil
Historia
Mbetjet arkeologjike në zonë përfshijnë një vend neolitik si dhe një nekropol të vonë të epokës së hekurit, ndoshta që i përket një kështjelle galike ose një kampi të mbrojtur.
Vetë qyteti përmendet për herë të parë në një dokument të vitit 633 pas Krishtit.
Kështjella e Krejës është regjistruar në rekorde që nga shekulli i VII.
Janë disa gjurmë të një kështjelle në të cilën Karli VI ka banuar gjatë periudhës së çmendurisë së tij, 1390. Creil pati një pjesë disi të rëndësishme në luftërat e shekujve 14, 15 dhe 16.
Marrëdhëniet ndërkombëtare
Kreja ështëv e binjakëzuar me:
Hemoglobina
Hemoglobina përbëhet prej katër nënnjesish, ku çdonjera prej tyre është e lidhur me molekulën e Hemit si grupe joproteinor, dhe njëra është pjesë proteina pra Globulina. Hemi, njëheresh është dhe përgjegjës kryesor për ngjyrën e kuqe të Hemoglobinës.
Nder elementet qelizore te gjakut përmendim rruazat e kuqe te gjakut (eritrocitet) dhe rruazat e bardha te gjakut (leukocitet). Rruazat e kuqe janë qeliza të dylugeta ne forme disku, pa bërthame dhe shërbejnë për transportin e oksigjenit dhe një pjesë të dioksidit të karbonit.
Numri i tyre te meshkujt është rreth 5 milion për 1 ml gjak, kurse te femrat rreth 4,5 milion për 1 ml gjak. Numri i përgjithshëm i eritrociteve llogaritet te jete rreth 25 trilion qeliza. Jeta e një eritrociti llogaritet rreth 120 dite. Një qelize e tille përmban rreth 70 % ujë, ndërsa pjesa tjetër është lende e thate. Ngjyrën e kuqe e merr nga një lende hemoglobine, e cila është e afte te lidhet në mënyre të kthyeshme me oksigjenin.
Effry
Effry është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Effry ka një popullsi prej 339 banorë dhe sipërfaqe 2.77 km², me një dendësi prej 122 banor/km².
Ozzy Osbourne
Ozzy Osbourne (lindur më 3 dhjetor 1948) është një këngëtar, autor këngësh dhe personalitet televiziv anglez. Ai u bë i njohur gjatë viteve 1970 si vokalisti kryesor i grupit heavy metal Black Sabbath, gjatë së cilës periudhë ai adoptoi pseudonimin "Princi i errësirës".
Jakobstad
Jakobstad (Staden Jakobstad Pietarsaaren kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia.
Leu rumun
Leu rumun (shumës lei; ISO code: RON; kodi numerik: 946) është monedha e Rumanisë. Ajo ndahet në 100 bani (njëjës: ban), një fjalë që do të thotë "para" dhe "monedhë" në gjuhën rumune.
Etimologjia
Emri i monedhës do të thotë "luan" dhe rrjedh nga thaler holandez (leeuwendaalder "luani thaler/dollar"). Leeuwendaalder holandez u imitua në disa qytete gjermane dhe italiane. Këto monedha qarkulluan në Rumani, Moldavi dhe Bullgari dhe i dhanë emrin e tyre monedhave të tyre përkatëse: leu rumun, leu moldav dhe lev bullgar.
Kufin
Kufin është një vendbanim i vogël (katund), që ndodhet në mes të Komunës së Tivarit dhe Buduës. Fshati quhet kështu sepse dikur shënonte vijën kufitare midis territorit venecian dhe më vonë austro-hungarez të Gjirit të Kotorrit dhe territoreve osmane. Pas vitit 1573 kufiri jugor u zhvendos në fshatin Kufin (që do të thotë kufi në shqip) në Komunën e Tivarit, për shkak të pushtimeve osmane të Tivarit (Bar), Ulqinit (Dulcigno), Shkodrës (Scutari) dhe Durrësit. Që atëherë, territori venecian u përqendrua në Gjirin e Kotorrit dhe përfshinte qytetet e Kotorrit, Risanit, Perastit, Tivatit, Herceg Novit, Budua dhe Sutomore.
Gertrud Bodenwieser
Gertrud Bodenwieser (3 shkurt 1890- 10 nëntor 1959) e njohur ndryshe si Gertrude ishte një vallëtare, koreografe, mësuese kërcimi dhe pionere e vallëzimit ekspresiv.
Jeta
E bija e Theodore dhe Maria Bondi, një çift i pasur hebraik, ajo iu dedikua vallëzimit nën pseudonimin Gertrud Bodenwieser. Shpejt ajo u kthye në sensacion në Vjenë. Stili i Bodenwieser bazohej në baletin klasik, të cilin e mësoi prej Carl Godlewski nga 1905 deri në 1910; ajo erdhi me një stil të ri kërcimi që u mirëprit nga audienca, kritizierët dhe studentët e rinj me shumë entuziasëm. Ajo u inspirua nga puna e Isadora Duncan dhe Ruth St. Denis. Një prej sukseseve të saj më të mëdhaja janë “Demon Machine” një performancë vallëzimi.
Getrud Bodenwieser u emërua si profesoreshë e kërcimit në Universitetin e Muzikës dhe Performancave në Vjenë. Ajo madje drejtonte dhe studion e saj për një periudhë kohore. Nxënësit e saj ndiqnin ture nëpër Evropë nën emrin “Bodenwieser dance group”. Disa prej studentëve që ndoqën pasionin e tyre për kërcim ishin emra të mëdhenj kërcimtarësh si: Vilma Degischer, Trudl Dubsky, Shona Dunlop MacTavish, Gisa Geert, Greta Gross, Erika Hanka, Hilde Holger, Evelyn Ippen, Susi Jeans, Eileen Kramer, Gertrud Kraus, Ena Noël, Maria Palmer, Lisl Rinaldini, Emmy Towsey, Bettina Vernon dhe Cilli Wang. Kërcimi i saj “Maskat e Luciferit” përcillnin intrigë, terror dhe urrejtje si personifikm i totalitarizmit politik dhe u bënë të famshme gjatë një periudhe shumë orguzezë.
Derisa Lufta e Dytë Botërore nisi, Gertrud Bodenwieser u largua drejt Kolumbisë në 1938 me disa studentë, ku ajo performoi në një prej celebrimeve në Bogotá. Ajo ishte e zonja të mbushte gjithë sallën me spektatorë entuziastë. Me anë të emigracionit Bodenwieser arriti të shkojë në Australi. Në Sidnej ajo dha mësime kërcimi dhe themeloi shoqatën “Bodnwieser Ballet”. Leksionet e saj për kërcimin kanë prodhuar disa prej koreografëve më të suksesshëm në Australi, duke përfshirë Anita Ardll, Keith Bain dhe Margaret Chapple. Bodenwieser u martua në 1920 me regjisorin dhe skenaristin vjenez Friedrich Rosenthal, i cili u vra në 1942 në kampin e Auschwitz nga regjimi nazist.
Autorizimi
Autorizimi (ang.: Authorization ) termë i përdorur në nivelet operative ekonomike dhe në drejtësi e administratë me kuptimin: dhënia me shkrim e pëlqimit për përfaqësimin e rastit.
Me autorizim nënkuptohet një instrument zyrtar me shkrim të nxjerrë nga një autoritet publik që autorizon mbajtësin që aty e tutje të zbatojë aktivitet apo projekt jo më shumë se një herë, në pajtim me kushtet e përshkruara në atë autorizim.
Autorizimet menaxhuese janë veprime te formalizuara (me shkrim) të niveleve të menaxhimit përgjegjës me anë të cilit autorizohen nivelet e tjera më të ulëta të menaxhimit ose punonjës të caktuar për kryerjen e veprimeve e transaksioneve.
Salàs de Pallars
Salàs de Pallars është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Pallars Jussà, të provincës Lleida, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Salàs de Pallars
Yui Hasegawa
Yui Hasegawa (長谷川 唯) është një futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 30 ndeshje dhe ka shënuar 4 gola.
Gruda (fis)
parapamje|300px|Shqiptarë në Grudë (1913) Si toponim emri Gruda gjindet që në lashtësi në Val Canali në mes republikën e Raguzës e Cattaro, e deri në Venedik, pa llogaritur të tillë emra në Shqipërinë veriore të pas 1913, çfarë tregon për emigrimet e migrimet e detyruara në shekuj nga pushtues të ndryshëm sllavë e osmanë. Gruda, si e gjithë Iliria ("Shqipëria") përqafoi ndër të parët treva veriore, fenë shpëtimtare të Jezu Krishtit, që në fillim me predikimet e apostullit Shën Pali rreth viteve 50. Ishte pikërisht qëndresa stoike e Grudasve për fe e atdhe, që i bëri ata të njohur në luftërat e tyre heroike që nga Bizanti (Ortodoks), perandoria e Stefan Dushanit dhe ajo shumë-shekullore me analfabetët e qytetërimit, Perandorinë Osmane e tjerë. Gjithsesi albanolog të ndryshëm japin variante të shumta për popullimin e ripopullimin e Grudës, por gjithnjë vetëm me popullsi shqiptare të ardhura nga tokat shqiptare.
Amy, Oise
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Gruda (fis)
Në disa dokumente të hershme të vitit 1455, Gruda shënohet në Companinë (Bashkësinë) e Zetës Superiore (Lartë) që deklaronte besnikërinë ndaj Venecies (Venedikut) me vojvodën e madh Stefano Cernoy. Mbas pushtimit Osman në defterin e regjistrimit për taksa në vitin 1485 rezultojnë 80 shtëpi, ku ka të shënuar emrat e kryefamiljarëve dhe haraçet e paguara, por duhet sqaruar se nuk kishte filluar ende asnjë familje të myslimanizohej. Albanologu Fr. Nopcsa llogarit se në vitin 1500 ka të ardhur nga Suma, ndërsa nga viti 1500-1600 të kenë ardhur po në Grudë nga Ercegovina, fisi Djell (Giel ?), ndërsa pjesa tjetër ishin autoktonë nga trungu i Berishës (që në vitin 1908 numëronte 80 shtëpi). Emri Gruda përmendet edhe si toponim, dashamirësie, por sidoqoftë shënohet edhe Grudi, në vitin 1610, në vitin 1640 gjenden të regjistruara vetëm 40 shtëpi me 100 burra të aftë për armë.
Amy, Oise
Amy (shqip: Ami) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Gruda (fis)
Gruda është edhe në dokumentet e misionarëve Françeskanë të viteve 1648-1650, si dhe të albanologut Gasp. Në vitin 1671, në një dokument i vitit 1881 shënohet e Gruda ka 351 shtëpi me 2200 banorë dhe 200 burra të aftë për armë, si dhe përbërjen nga 7 (shtatë) fshatra me një territor prej 80 km2. Duhet shënuar se deri në këtë vit në Grudë nuk kishte të islamizuar realisht, por edhe nëse ka është formal, pasi në shtet kishte emër mysliman, ndërsa në shoqëri të vërtetin kristian. Dokumenti më interesant paraqitet ai i viteve 1897, i cili shënon 400 shtëpi, ndërsa ai i vitit 1901-1902 kishte 230 shtëpi, pra 170 shtëpi më pak, çfarë tregon për një emigrim apo migrim (brenda Shqipërisë), pasi kjo popullsi ndodhej në mes dy zjarresh, osmanlinjve të dobësuar dhe serbo-malazezëve të riforcuar.
Grudas të rreth viteve 1880, por edhe pak më pas duhet të jenë edhe të parët e fiseve të Grudasve, që jetojnë në Buzë të Ujit, Koplik e më gjerë... Gruda gjatë gjithë historisë së saj, ka qenë një binom i shkëlqyer me Hotin, ku në shumë materiale shekullore gjindet e shkruar Hot e Grudë. Fisi i Grudës njihet si një ndër 12 fiset më të shquara të krejt Shqipërisë Veriore (Gegnisë).
Po në vitin 1897 thuhet se Gruda kishte Bylykbashin (përfaqësuesin zyrtar) në Këshillin (formë gjykate) Zyrtar në Xhibal. Duhet theksuar se pas vendimeve të kongresit të Berlinit, kur u vendos që ushtria turke me 22 prill 1880 të tërhiqet nga Gruda e Hoti dhe një pjesë e Kelmendit, për t'ju lënë Malit të Zi, kishte një farë islamizimi, kjo ishte në fakt një taktikë për të mos u lëshuar nga Osmanllinjtë e rënë në duart e Shkjeve të Ballkanit (nga shiu në breshër), por gjithsesi kjo ishte e kotë. Gruda sot përbëhet nga katër fise kryesore, të cilët janë:
Vuksan Gjeli (shpesh Gila ose Gega) Gruda është paraardhësi i 80% të grudasve... Grudjanët kanë shumë kulme në historinë e saj, si në luftërat me shkjetë e ballkanit, dhe me perandorinë osmane, ku kulmi ishte në vitin 1911, që për herë të parë së bashku me vëllezërit Malësorë ngritën Flamurin Shqiptar në Deqiq, pas 500 vjet robëri Otomane. Por Evropa plakë që pati fuqinë, por jo të drejtën me 1913 e aneksoi Grudën e pjesë të tjera të Malësisë së Madhe në shtetin Jugosllav.
Festa më e madhe e Grudës është Zoja e Grudës, kisha e Grudës është e ndërtuar rreth 470 vjet më parë, mbase më e vjetra e mbijetuar në krejt M. Madhe. Pas vitit të zi 1913, nuk u rresht së luftuari e punuari për t'u shkëputur nga Mali i Zi, shpresat më të freskëta ngjallën gjatë luftës së dytë botërore, kur Jugosllavia predikonte bashkim-vëllazërim dhe vetvendosjen e popujve, por kjo u shua në janar 1945, kur krijesa sllave me aktor shqiptarë (Partinë Komuniste) e ligjëroi faljen e trojeve të vitit 1913 në një tubim model turpi e nënshtrimi në fushën e Tuzit, ku u tha Malësorëve e më gjerë, se ju do të jeni nën shtetin Jugosllav.
Malësorët e befasuar e të zhgënjyer nga komunistët shqiptarë, që gjithsesi i konsideronin vëllezër të një gjaku, nuk u dorëzuan kurrë. Lapidar kanë mbetur fjalët në këtë tubim të patriotit nga Gruda, Kol Zefi, i cili ndër të tjerë pati thënë: "Tash e sa vjet kjesh detyrua me shtëpi time me u shërbye sllavëve, tuj mbrojtë me gjoks e fanatizëm interesat e këtyre maleve shqiptare, që qysh prej kongresit të Berlinit e këtej filluan të shkretënohen prej Malazezëve e ju këta i paski Vëllezër, e ndërsa ne as miq... Si gjithmonë shkjetë na kan rrejtë, mashtrua e tradhtua, shumë ma zi kanë me jua bajuve, e për këtë shpejt keni me u pendue, por ka me kenë vonë me fitua çfarë sot syplastë po e dhuroni..."
Ajac
Ajac është një komunë në Francë. Ajac bën pjesë në departamentin Aude të rajonit Languedoc-Roussillon. Komuna ka një popullsi prej 229 banorë dhe sipërfaqe prej 5.29 km².
Ekonomiciteti
Ekonomiciteti (ang.: Economizing ) term i përdorur në shkencat ekonomike me kuptimin shfrytëzimi masiv i parallogaritur i burimeve të nevojshme për një veprimtari.
Në qarqet edukative dhe treningut të administratës përkufizohet edhe si : përdorimi me masë dhe me kujdes i burimeve për një veprimtari, duke ruajtur cilësinë e nevojshme.
Thenelles
Thenelles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Thenelles ka një popullsi prej 555 banorë dhe sipërfaqe 6.99 km², me një dendësi prej 79 banor/km².
Giovanni Fausti
Giovanni Fausti (Marcheno, 9 tetor 1899 - Shkodër, 4 mars 1946) ka qenë jezuit e misionar italian. Ndër nismëtarët e dialogut katolik-musliman në Shqipëri gjatë viteve '30, shkrimet e tij u botuan në vëllimin Islami në dritën e mendimit Kristian (it. L'Islam nella luce del pensiero cristiano) botuar në Romë më 1933. Pas çlirimit, regjimi komunist e arrestoi dhe dënoi me pushkatim së bashku me sivëllaun Daniel Dajani dhe të tjerë. U lumnua dhe pranua si martir më 5 nëntor 2016, në meshën e mbajtur në katedralen së Shën Shtjefnit në Shkodër.
Biografia
U lind në Marcheno, lokalitet i Brozzo të Val Trompios, në provincën e Breshies në Itali. Ishte i pari nga dymbëdhjetë fëmijët e bujkut Paolo Antonio Faustit dhe Maria Sigolinit. Kur u bë 10 vjeç, u pranua në seminarin e Breshies, ku zuri miqësi me Giovanni Battista Montini që do të bëhej Papa Pali VI. Kur u bë 20 vjeç u thirr në shërbim ushtarak pasi kishte ndjekur një kurs në Akademinë Ushtarake të Modenës. I liruar nga shërbimi ushtarak me gradën e togerit, iu kthye studimeve në Seminarin Papnor Lombard në Romë. U dorëzua prift më 9 korrik 1922, i diplomuar për teologji në Universitetin Papnor Gregorian dhe për filozofi në Universitetin Papnor të Shën Tomë Akuinit. Pas një viti u kthye në Breshia, ku nisi të jepte mësim lëndën e filozofisë në seminarin e qytezës.
Pas 5 viteve stërvitje si jezuit, Fausti u dërgua në Shqipëri ku shërbeu si mësues filozofie në Seminarin Papnor në Shkodër. Për tre vite përparoi ndjeshëm në nxënien, leximin dhe shkrimin e shqipes si dhe u thellua në studimin e Islamit, si atij suni, por edhe të tarikateve bektashi, halveti, rufai dhe të tjerëve të bashkësisë muslimane në Shqipëri. Puna kërkimore si dhe përvoja në dorë të parë e tij u trajtuan në një seri artikujsh që i botoi në numrat e viteve 1931-33 të revistës së përkohshme La Civiltà Cattolica. Përmbledhja e këtyre artikujve u botua më 1933 në një vëllim me titullin L'Islam nella luce del pensiero cristiano.
Më 1932 Fausti u kthye në Itali, ku nisi të jepte mësim lëndën e kozmologjisë në Mantova; lëngonte nga tuberkulozi, të cilin e kishte vënë re se e kishte që në Shqipëri. Bëri trajtim të thelluar në Itali dhe Zvicër para se t'i kthehej mësimdhënies në Institutin Jezuit të Filozofisë në Gallarate, Milano, ku më 2 shkurt 1936 iu zotua kushteve të përjetshme të priftërisë. Gjatë gjashtë viteve të mësimdhënies u shqua për dhuntitë intelektuale në mësimdhënie dhe punës kërkimore në fushën e dialogut muslimano-katolik, që ishte fushë e re për kërkim dhe mendim shkencor. Më 1937 themeloi Lidhjen "Miqtë e Orientit Musliman," e cila asokohe u përhap në Itali e përtej.
Korrikun e 1942 Fausti u rikthye në Shqipëri si rektor i Seminarit Papnor në Shkodër, dhe më tej u zhvendos në Tiranë. Edhe pasi u godit nga një plumb që i dëmtoi mushkërinë dhe theu klavikulën, vijoi veprimtarinë e tij. Pas marrjes së pushtetit nga komunistët, filloi përndjekja e bashkësive fetare në Shqipëri, në këtë valë u arrestua dhe u pushkatua së bashku me sivëllezër dhe laikë të tjerë.
Eficenca
Eficenca (ang.: Efficiency) term i përdorur në shkencat ekomomike me kuptim të ngjashëm me produktivitetin.
Në qarqet edukative dhe treningut të administratës përkufizohet edhe si: lidhjen ndërmjet rezultatit, në kuptimin e mallrave, shërbimeve ose prodhimeve të tjera (rezultateve) dhe burimeve të përdorura për t’i prodhuar ato.
Sarnathi
Sarnathi është një qytet i vendosur 13 kilometra në veri-lindje të Varanasit pranë vendbashkimit të lumenjve Gang dhe Gomati në Uttar Pradesh të Indisë. Parku i drerit në Sarnath është vendi ku Gautama Buda predikoi për herë të parë Dharma dhe ku u krijuar Sangha Budiste nëpërmjet ndriçimit të Kondannas. Singhpuri, një fshat afërsisht një kilometër larg nga siti, ishte vendlindja e Shreyansanathit, tirthankara (shenjt i hyjnizuar xhainist) i njëmbëdhjetë i Xhainizmit dhe një tempull kushtuar atij, është një qendër pelegrinazhi xhainist tirtha. Isipatana është përmendur nga Buda si një nga katër vendet e pelegrinazhit që ndjekësit e tij të përkushtuar duhet ti vizitojnë, nëse do të donin të vizitonin një vend për arsye pelegrinazhi. Ishte gjithashtu vendi i Dhammacakkappavattana Suttas së Budës, që ishte predikimi i tij i parë pasi arriti ndriçimin, në të cilin ai mësoi katër të vërtetat fisnike dhe mësime të lidhura me të.
Zanafilla e emrave
Sarnathi ka qenë i njohur në mënyra të ndryshme si Mrigadava, Migadāya, Rishipattana dhe Isipatana përgjatë historisë së tij të gjatë. Mrigadava do të thotë "parku-drerit". Isipatana është emri i përdorur në Kanonin Pali dhe do të thotë vendi ku zbarkoi njeriu i shenjtë (në gjuhën pali: isi, në sanskritisht: rishi). Sipas legjendës kur Buda lindi, disa deva zbritën për të shpallur atë te 500 rishi (nga sankritishtja do të thotë shenjtë). Rishit u ngritën të gjithë në ajër dhe u zhdukën, ndërsa reliket e tyre ranë në tokë. Një tjetër shpjegim për emrin është se Isipatana quhej kështu për shkak të urtëve, gjatë ngjitjes së tyre në qiell (nga Himalajet), ndriçuan këtu so nisën nga këtu në fluturimin e tyre qiellor (isayo ettha nipatanti uppatanti cāti-Isipatanam). Pacceka Budat, duke patur shpenzuar shtatë ditë në soditjen në Gandhamādana, u lanë në liqenin Anotatta dhe erdhën në banesat e njerëzve nëpërmjet ajrit, në kërkim të shpirtrave. Ata zbritën në tokë në Isipatana. Ndonjëherë Budat Pacceka shkuan në Isipatana nga Nandamūlaka-pabbhāra. Udhëtari kinez Xuanzang tregon për Nigrodhamiga Jātakan duke folur për origjinën e Migadāyas. Sipas tij Parku i Drerit ishte një pyll i dhënë nga mbreti i Benares së Jātakas, ku dreri mund të shtegtonte i pashqetësuar. Migadāya quhej kështu për shkak se këtu drerit lejohej të lëvizte i pashqetësuar. Sarnath rrjedh nga sanskritishtja Sāranganātha, që do të thotë "Zoti i Drerit" dhe lidhet me një tjetër rrëfenjë të vjetër budiste në të cilën Bodhisattva është një drer dhe i ofron jetën e tij një mbreti në vend të drenushës që po planifikonte të vriste. Mbreti u prek aq shumë sa krijoi parkun si një rezervat për drerin. Parku është aktiv edhe në ditët e sotme.
Gautama Buda në Isipatana
Përpara se Gautama (Buda) të arrinte ndriçimin, ai braktisi pendesat e tij të rënda dhe miqtë e tij, murgjit Pañcavaggiya. Shtatë javë pas ndriçimit të tij nën Pemën Bodhi në Bodh Gaya Gautama Buda la Uruvelan dhe udhëtoi në Isipatana për t’u ribashkuar me ta pasi, duke përdorur fuqitë e tij shpirtërore, ai kishte parë se pesë shokët e tij të mëparshëm do të ishin të aftë ta kuptonin shpejt Dharman. Ndërsa po udhëtonte për në Sarnath, Gautama Buda nuk kishte pasur para me të cilat të paguante lundrën për të kaluar Gangun, kështu që ai e kaloi atë duke fluturuar. Më vonë kur mbreti Bimbisara dëgjoi për këtë, e shfuqizoi pagesën për asketikët. Kur Gautama Buda gjeti dhe mësoi pesë shokët e tij të mëparshëm, ata e kuptuan dhe si rezultat, u ndriçuan dhe ata. Në atë kohë u themelua Sangha, bashkësia e të ndriçuarve. Predikimi që Buda u dha pesë murgjëve ishte predikimi i tij i parë, i quajtur Dhammacakkappavattana Sutta. Ky predikim u krye në ditën e hënës së plotë të Asalha Puxhas. Buda më pas shpenzoi gjithashtu stinën e tij të parë të shirave në Sarnath në Mulagandhakuti. Sangha ishte rritur deri në 60 (pasi Yasa dhe shokët e tij ishin bërë murgj) dhe Buda i dërgoi ata në të gjitha drejtimet për të udhëtuar vetëm dhe të mësonin Dharman. Të 60 murgjit ishin arahantë.