cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erwin Chargaff
Universiteti i Kolumbias
Gjatë kohës së tij në Kolumbi, Chargaff publikoi dokumente të shumta shkencore, që merreshin kryesisht me studimin e acideve nukleike si ADN-ja duke përdorur teknika kromatografike. Ai u interesua për ADN-në në vitin 1944, pasi Oswald Avery identifikoi molekulën si bazë të trashëgimisë. Në vitin 1950, ai zbuloi se sasia e adeninës dhe timinës në ADN ishte afërsisht e njëjtë, siç ishin sasitë e citozinës dhe guanines. Kjo më vonë u bë e njohur si rregulli i parë i Chargaff.
Fakulteti i Shkencave Sociale i Universitetit të Tiranës
Fakulteti i Shkencave Sociale në Universitetin e Tiranës fillimet e veta i ka që në vitin 1965, ku Fakulteti i Drejtësisë, u riorganizua dhe u quajtë "Fakulteti i Shkencave Politike dhe Juridike", ku u përfshinë dega e shkencave politike dhe ajo e drejtësisë. Dega e Shkencave Politike përgatiste specialistë të profilit politik për organet qendrore e lokale të pushtetit shtetëror. Më pas kjo degë u kthye në degën e filozofisë.Në vitin 1991 nga bashkimi i degës së Filozofi-Sociologji dhe Punës Sociale u krijua Fakulteti i Punës Sociale dhe në vitin 1992 fakulteti merr emrin që ka dhe sot Fakulteti i Shkencave Sociale.
Grekët në Shqipëri
Grekët në Shqipëri janë grekë etnikë që jetojnë ose vijnë nga zona brenda Shqipërisë moderne. Ata janë përqendruar kryesisht në jug të vendit, në zonat e pjesës veriore të rajonit historik të Epirit, në pjesë të Qarkut të Vlorës dhe të Gjirokastrës. Sipas nacionalistëve grekë, zona njihet si Epiri i Veriut. Si pasojë, grekët që vijnë veçanërisht nga Shqipëria e Jugut njihen nga ana greke si Vorioepirotë (greqisht: Βορειοηπειρώτες Vorioipirotes). Grekët që jetojnë në "zonat e pakicave" të Shqipërisë njihen zyrtarisht nga qeveria shqiptare si Pakica greke në Shqipëri (greqisht: Ελληνική Μειονότητα në Αλβανία Elliniki Mionotita stin Alvania).
Në kohët moderne, popullata greke ka vuajtur nga ndalimi i gjuhës greke nëse flitet jashtë të ashtuquajturave "zona të pakicave" të njohura (të cilat kanë mbetur pas epokës komuniste) dhe madje kufizime në përdorimin zyrtar të gjuhës së saj brenda atyre zonave.
Fakulteti i Shkencave Sociale i Universitetit të Tiranës
Me ndihmën e një program Tempus në këtë fakultet hapet dega e Psikologjisë dhe fakulteti numëronte tre departamente: Departamentin e Filozofi-Sociologji, Punës Sociale dhe Psikologji-Pedagogji. Në vitin 2001 u hap për herë të parë programi i studimit të Shkencave Politike brenda Departamentit të Filozofi--Sociologji dhe më pas krijohet Departamenti i Shkencave Politike. Në vitin 2010 ndahet Departamenti i Filologji-Sociologji në dy departamente dhe respektivisht në atë të Sociologjisë dhe Filozofisë.
Fakulteti kishte dy degë, ku për herë të parë në vitin 1992 filluan të studiojnë studentë në degën Punë Sociale dhe Filozofi-Sociologji. Me kalimin e viteve, Fakulteti i Shkencave Sociale u rrit, si në cilësinë e stafit, ashtu edhe në larminë e specialistëve që ai filloi të diplomonte. Kështu, në vitin 1996 u hap dega e Psikologjisë dhe në vitin 2000 u hap dega e Shkencave Politike. Në vitin 2009 u krijuan departamentet e Sociologjisë, Filozofisë dhe Shkencave Politike. Sot fakulteti, ka 5 departamente, si dhe 3290 studentë në të gjitha ciklet e studimit
Organizimi i Fakultetit në Departamente
Në përbërje të Fakultetit të Shkencave Sociale janë këto departamente:
Sharca
Sharcë (serbisht: Шарце/Šarce) është fshat në komunën e Lebanës, Serbi.
Banesa e Preng Lleshit
Banesa e Preng Lleshit është një monument i trashëgimisë kulturore në Mashterkor, rrethi i Mirditës, në qarkun e Lezhës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "1886/DT 10.06.1973".
Arumunët në Shqipëri
Arumunët në Shqipëri (Rrãmãnji/Armãnji tu Arbinishii) janë një grup etnik vendas që jetojnë në qendër dhe jug të Shqipërisë.
Historia
Arumunët u njohën për herë të parë në Konferencën e Londrës të viteve 1912–13 si një grup pakicash brenda Shqipërisë. Ata luftuan Perandorinë Osmane së bashku me serbët dhe grekët gjatë Luftërave Ballkanike.
Feja
parapamje|majtas|200px|Kisha e Shën Mërisë në [[Voskopoja|Voskopojë]] Arumunët në Shqipëri janë kryesisht të krishterë ortodoksë si pjesa tjetër e arumunëve në botë. Në Korçë (arumunisht: Curceau, Curcau) ata kanë një kishë në gjuhën arumune të quajtur 'Alju Sutir' (Shpërfytyrimi i Jezusit) dhe është e vetmja kishë në Shqipëri që predikon në gjuhën arumune. Para kësaj, ata kishin një kishë tjetër gjithashtu në Korçë me të njëjtin emër, e ndërtuar më 1925 dhe e shkatërruar nga një tërmet në vitin 1931.
Statusi i pakicës
Arumunët u njohën për herë të parë në Konferencën e Londrës të viteve 1912–1913 si një grup pakicash deri në epokën komuniste (1967). Nga viti 1967 deri më 1992, ata njiheshin si shqiptarë të thjeshtë dhe nga viti 1992 deri më 2017, ata njiheshin si një pakicë kulturore dhe gjuhësore. Që nga viti 2017, arumunët janë një pakicë etnike e njohur zyrtarisht në Shqipëri.
Njohja e arumunëve si një pakicë shqiptare ka provokuar reagime negative nga Greqia, duke pretenduar se Shqipëria, së bashku me Rumaninë, kanë "bashkëpunuar në një veprim anti-grek". Me sa duket, Shqipëria do ta bënte këtë me synimin për të dobësuar pakicën greke në Epirin e Veriut, ndërsa Rumania do ta bënte këtë me synimin për të "rumunizuar" "grekët latinishtfolës" të Shqipërisë me synimin për të fituar më shumë popullsi.
Arsimi
Në Universitetin e Tiranës, gjuha arumune është prezente në Fakultetin e Gjuhëve të Huaj.
Varaha Mandapa
Gjeografia
Tempulli gjendet në kodrat e qytetit të Mahabalipuramit, 4 km në veri të siteve kryesore të Mahabalipurmit, rathat dhe kompleksi i tempullit bregdetar, bregun e Coromandelit në gjirin e Bengalit në Oqeanin indian. Është afërsisht 58 km qyteti i Chennai-t (më parë i njohur si Madras) dhe rreth 32 km nga Chingelpeti.
Historia
Shpella pasqyron një stil arkitekturor kalimtar në kolonat e saj të vendosura mbi luanë të ulur dhe relievet e skalitura në muret brenda shpellës që evoluan gjatë sundimit të mbretërve Mahendra Varmani I dhe Rajasimha ose Narasimhavarmani I i njohur si Mamalla të dinastisë Pallava. Ky stil u vazhdua nga djali i Mamalla-s Parameshvaravarmani I. Kërkimet historike kanë komfirmuar gjithashtu se qyteti i Mahabalipuramit u stabilizua vetëm pasi u emërtua sipas emrit të Mamallas, Mamallapuram dhe shpellat si dhe rathat i janë atribuar të gjitha mbretërimit të tij gjatë vitit 650 të e.s.. Është monumenti më i hershëm i njohur në Mahabalipuram megjithëse nuk është më i vizituari për shkak të vendodhjes së tij të fshehur. Veçoria dalluese e stilit Pallava është se façata ballore e shpellës ka, pa përjashtim, kolona të skalitura mjeshtërisht të vendosura mbi luanë të ulur. Struktura është pjesë e Grupit të monumenteve në Mahabalipuram, një sit i trashëgimisë botërore të UNESCO-s që nga viti 1984.
Planimetria
Shpella gjendet mbi një kodër që është errësuar nga një tjetër mandapa (pavjon) shkëmbor përballë saj. Dhoma e shpellës, që është e drejtuar nga perëndimi, është rreth 10.1 X 4.3 metra dhe ka një lartësi prej 3.5 metrash. Façata e hyrjes ka katër kolona tetëkëndore dhe dy gjysëm-kolona tetëkëndore, këto të fundit të kufizuara me faqen shkëmbore anash. Është një tempull i vogël monolitik i skalitur në shkëm me një mandapa të skalitur në faqen e shkëmbit të granitit në ngjyre rozë, që daton nga shekulli i VII. Shpella ka përmasa të vogla dhe një plan të thjeshtë. Kolonat me hulli që i ndajnë hapjet kanë kapitele në formë jastëku dhe të trungje të vendosura mbi luanë të ulur në bazë. Në tempull mund të dallohen disa elemente të arkitekturës greko-romake dhe statujat e ulura thuhet se kanë ngjashmëri me stilet e ulura të para në arkitekturën evropiane, në ndryshim nga stili indian me këmbë të kryqëzuara. Stili i krijuar kështu në Mahabalipuram u bë pararendësi i stilit arkitekturor dravidian. Muret brenda shpellës kanë mjaft skena mitologjike befasuese të skalitura në relieve. Vishnu duke shpëtuar tokën, Vishnu duke hedhur tre hapa të mëdhenj, Gaja Lakshmi dhe Durga janë panelet mbresëlënëse të skaltitura në shpellën Adivaraha.
Walther von der Vogelweide
parapamje| Portret i Walther von der Vogelweide nga Codex Manesse (Folio 124r) Walther von der Vogelweide (rreth 1170 – rreth 1230) ishte një poet oborrtar (minnesänger) i cili shkroi, kompozoi dhe interpretoi këngë dashurie dhe këngë politike ("Sprüche") në gjermanishten e mesme. Walther është përshkruar si poeti më i madh lirik gjerman para Johan Volfgang Gëtes; Njëqind e më shumë këngët e tij të dashurisë vlerësohen gjerësisht si maja e minesangut, lirika mesjetare gjermane e dashurisë dhe risitë e tij i dhanë jetë të re traditës së dashurisë me mirësjellje. Ai është gjithashtu poeti i parë politik që shkruan në gjermanisht, me një dozë të konsiderueshme enkomie, satirike, investive dhe moralizuese.
Për jetën e tij dihet pak, por ai ishte një këngëtar udhëtues i cili interpretoi për klientët në oborre të ndryshme princërore në Gjermani. Ai ishte veçanërisht i lidhur me oborrin e Babenbergut në Vjenë. Më vonë gjatë jetës së tij, atij iu dha një feud i vogël nga Perandori i Shenjtë Romak, Frederiku II.
Vepra e tij u nderua gjerësisht në kohën e tij dhe në brezat pasardhës - për meistersingers;t ai ishte një tekstshkrues për t'u imituar - dhe kjo pasqyrohet në ruajtjen e jashtëzakonshme të veprës së tij në 32 dorëshkrime nga të gjitha pjesët e zonës së Gjermanisë së Lartë. Koleksioni më i madh i vetëm gjendet në Codex Manesse, i cili përfshin rreth 90% të këngëve të tij të njohura. Sidoqoftë, shumica e dorëshkrimeve ruajnë vetëm tekstet, dhe vetëm një pjesë e vogël e melodive të Waltherit kanë mbijetuar.
Mes poezive të tij dukshëm dallohen ato të dashurisë në përmbledhjen me titull "Under der Linden", këngët soditëse "Elegy", dhe ato fetare Palästinalied, për të cilat melodia ka mbijetuar.
Krishna Mandapa
Krishna Mandapa ose Krishna Mandapam (i quajtur edhe Mandapa e Krishnës si dhe Tempulli shpellor i Krishnës ) është një monument në Mahabalipuram, në bregun e Coromandelit në gjirin e Bengalit, në distriktin Kancheepuram të shtetit indian Tamil Nadu. Është një mandapa artificiale e skalitur në shkëmb dhe një nga Tempujt shpellorë të Mahabalipuramit kushtuar Krishnas. Pjesë e Grupit të monumenteve në Mahabalipuram, tempulli është shpallur që nga viti 1984 pjesë e trashëgimisë botërore të UNESCO-s. Është një nga shumë mandapat karakteristike në Mahabalipuram me një portik të cekët shpelle të skalitur në faqen e shkëmbit. I datuar nga mesi i shekullit të VII, hyrja e tij e gërmuar ka kolona që të çojnë te një holl. Skalitje të shquara brenda janë panelet skupturore që paraqesin mitin e Krishna-s duke ngritur kodrën Govardhana për të mbrojtur tufat e lopëve dhe gopit (mjelëset) nga shirat e rrëmbyer dhe përmbytjet; portretizimi skulpturor "më poetik dhe i këndshëm" indian, duke përfshirë edhe atë të Angkorit, i kësaj legjende si dhe skenat e Krishna-s duke festuar me mjelëset.
Gjeografia
Tempulli shpellor Krishna gjendet në Mamallapuram (i njohur zyrtarisht si Mahabalipuram), një fshat i vogël 30 km në jug të Chennai-t, në distriktin Kancheepuram të shtetit indian Tamil Nadu. shpella e skalitur në shkëmb gjendet mbi një kodër pranë relievit në qiell të hapur Zbritja e Gangut.
Historia
Krishna Mandapa është një shembull i Arkitekturës shkëmbore të Indisë i datuar nga mesi i shekullit të VII, të dinastisë Pallava. Ky tempull shpellor i skalitur në shkëmb është një dëshmi e vishwakarma-s së lashtë të Sthapathi-ve (skulptorë). Fillimishtë një reliev në qiell të hapur, ishte i mbyllur brenda mandapas ose shpellës në shekullin e XVI gjatë perandorisë Vijayanagara.
Planimetria
Shpella e Krishnës e drejtuar nga lindja ka një gjatësi prej 8.8 metrash dhe një lartësi prej 3.7 m dhe është një mandapa me kolona.
Arkitektura
Shpella e skalitur në shkëmb është e thjeshtë në dizajn dhe planimetri, me dekorime minimale. Është një nga dhjetë shpellat e skalitura nga faqet e shkëmbit dhe një nga më të vjetrat në Mahabalipuram. Në krijimin e shpellës, skalitësit punuan në faqen e shkëmbit për të krijuar konturet dhe lëmuar faqen e shkëmbit për të përcaktuar konturet e façatës. Kjo u ndoq nga skalitja e kolonave në sipërfaqet e lëmuara dhe krijimin e paneleve katrore në të cilat u skalitën relieve fetare mbi temat e Hinduizmit. Dalta ishte mjeti bazë i përdorur për të përvijuar konturet me projeksione për tu skalitur në fazën e mëvonshme të skalitjes. Thellësia u diktua nga numri i dhomave për tu hapur në shkëmb. Skalitja e imazheve u fillua pas lëmimit të mureve dhe kolonave.
Në një tjetër reliev, Krishna është paraqitur në një humor të gëzueshëm me gopit e tij (mjelëset), një pasqyrim i rolit të tij të dyfishtë si qenie hyjnore. Relievet e tjera në muret e shpellës paraqesin: një të moshuar duke mbajtur një fëmijë në supet e tij, një skenë fshati duke mjelë një lopë me lopën që lëpin viçin e saj; gopit me enë uji në kokat e tyre midis një tufe lopësh duke i rënë një fyelli; një gdhëndës druri duke ecur me një sëpatë dhe një grua duke mbajtur një enë me qumësht dhe një tufë bari; dhe një fëmijë duke përqafuar mamanë e tij. Relievi i Krishnës e paraqet atë gjithashtu duke i rënë një fyelli në fusha. Paneli për më tepër paraqet një dem në këmbë, që është skalitur mjeshtërisht nga artistët Pallava. Në veçanti, skalitjet në shpellën e Krishnës janë konsideruar si riinterpretime shumë realistike të temave të mitologjisë hindu.
Petroci (Lebanë)
Petroc (serbisht: Петровац/Petrovac) është fshat në komunën e Lebanës, Serbi.
Lumi i Moravës Jugore
Morava e Jugut e njohur në të kaluarën edhe si Morava e Bullgarisë,  (Južna Morava - Јужна Морава, Българска Морава, Balgarska Morava) është një lumë i cili shtrihet në lindje të Kosovës, dhe në jug të Serbisë. Morava e Jugut e cila ka një gjatësi prej 295 kilometrash, përfaqëson vetëm një degë të Moravës së Madhe. Ajo rrjedh në përgjithësi nga jugu në drejtim të veriut, nga kufiri i Kosovës me Maqedoninë e Veriut përmes një pjese të Kosovës dhe tutje për në Serbinë Qendrore, ku mes vendanimeve Stalaç dhe Varvarin ajo bashkohet me Moravën Perëndimore, për të krijuar Lumin Morava.
Degët
Morava e Jugut i ka 157 degë. Më të rëndësishmet në anën e majtë janë: Lumi i Jabllanicës, Veternica, Pusta reka dhe Toplica gjersa degët e anës së djathtë janë: Vrlla, Vllasina, Nishava (e gjatë) dhe Moravica e Sokobanjës.
Mënyra dëftore
Mënyra dëftore sic dhe nga vet emri dëfton dicka. Ajo ka 8 kohë, 4 të thjeshta të cilat janë:e tashmja;e pakryera;e kryera e thjeshtë;e ardhmja, dhe 4 kohë të përbëra:e kryera;më se e kryera;e kryera e tejeskuar;e ardhmja e përparme.
Nisret Krasniqi
Nisret Krasniqi lindi më 10 Prill të vitit 1989, në Rahovec Nisret Krasniqi është një këngëtar shumë i talentuar i këngëve me tematikë fetare e sociale, i mirënjohur në mbarë trojet shqiptare dhe diasporë.
Ai për herë të parë u prezantua para ndjekësve të tij në vitin 2015 me ilahinë e titulluar “ PASANIK E FUKARA “ e cila u prit mjaft mirë dhe pati një shikueshmëri goxha të madhe. Veprimtaria e tij është mjaft e pasur. Prej ilahive të tijë mund të përmendim : “ G’ZOHU TI O MUSLIMAN “, “ KUSH ËSHTË AI QË SYTË TI DHA “, “ MALLI PËR NËNËN “ , “ OJ KIBLA JEM “ , “ DORA E PUNËTORIT” , “ JETIM E FUKARA “ etj…
Vitin 2020 ai e përmbylli edhe me një ilahi shumë të bukur të titulluar “ TAKIMI ME ZOTIN “ e cila gjithashtu u prit shumë mirë nga ndjekësit e tij. Vlen të theksohet se Nisret Krasniqi bashkëpunon me më të mirët në produksionin e ilahive siq janë: Amr Akad, Kerim Abd El Wahab, Muhamed Bashir, Zyad Saif, Selçuk Šahin etj.
Lidhje të jashtme
Official Facebook Fanpage
Official Instagram Profile
Official Youtube Channel
Official Twitter Profile
Official Linkedin
Official Soundcloud
Official Spotify
Official Pinterest
Bellavoda
Bellavodë (serbisht: Бела Вода/Bela Voda) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Serbomalazezët në Shqipëri
Serbo-malazezët në Shqipëri (Malazisht dhe Serbisht: Срби-црногорци у Албанији, Srbi-crnogorci u Albaniji) janë një nga pakicat kombëtare të njohura në Shqipëri.
Në regjistrimin e fundit (2011), qytetarët kishin mundësinë të deklaronin si "Malazezë" (366 e bënë këtë). Popullsia ishte përqendruar në rajonin e Vrakës, por kryesisht emigruan në vitet 1990. Vlerësimet serbë varionin midis 366 (sipas regjistrimit të vitit 2011) deri në 2,000 (sipas monitorimit të pavarur). Komuniteti është dygjuhësh dhe me shumicë i përmbahet Kishës Ortodokse Lindore, ndërsa një pakicë pretendon Islamin. Shumica e komunitetit serbo-malazez erdhën në Shqipëri nga Mali i Zi gjatë periudhës së luftës Zogiste pas vitit 1926 dhe më vonë nga viti 1938 deri në viti 1948.
Njerëz të njohur
parapamje|240px|[[Gjorgj Beroviq]]
Ymer Ymeri
thumb|Ymer Ymeri Ymer Ymeri është një aktivist dhe sindikalist i fushës së arsimit.
Biografia
Ymer Ymeri u lind në Lumbardh të Shalës, arsimin fillor tetëvjeçarë e kreu në vendlindje, kurse Gjimnazin në Mitrovicë. Ne vitin 1985 diplomoi në Universitetin e Kosovës në Prishtinë, në Shkollën e Lartë Pedagogjike ku edhe mori titullin arsimtar i matematikes. Pas nje përvoje pune ne fushën e matematikës, Ymeri vazhdoi studimet në Fakultetin e Shkencave Matematike-Natyrore në Universitetin Shtetëror të Tetovës, drejtimi i matematikes ku edhe mori titulles profesor i diplomuar i matematikës. Zhvillimin e tij profesional e vazhdoi edhe më tutje duke e përfunduar me sukses masterin në drejtimin menaxhment, specializim menaxhmenti" në Kolegjin "Universum në Prishtinë.
Përvojat e punës dhe angazhimet e tij janë një historik nder vite, nga viti 1985-1993 ishte arsimtar i matematikës në Shkollën fillore "Bajram Curri" në fillim në Komunën e Prishtinës e më vonë Komunën e Fushë Kosovës. Nga viti 1990-1993 ishte Sekretar i Sindikatës Komunale të Fushë Kosovës si dhe delegat ne Kongresin e Parë të BSPK-së që u mbajt në qershor të vitit 1990 në Gjakovë. Nga prilli i vitit 1993 deri në nëntor t[ vitit 2000 punoi në cilësinë e arsimtarit të matematikës në Shkollën fillore "Zenel Hajdini" në Prishtinë, dhe njëkohësisht gjatë kësaj periudhe ishte Kryetar i Këshillit te Solidaritetit të SBASHK-ut. Nga nëntori i vitit 1999 u punësua në SBASHK në pozitën Menaxher për Financa dhe Personel, detyrë të cilën ende e kryen. Në vitin 2015 zgjedhet delegat me mandat katërvjeçar në Kongresin e 7 të Education International (EI) që u mbajt mes datave 21-26 korrik në Ottawa të Kanadés si dhe delegat me mandantin e dytë në Kongresin e 8 te  Education International (EI) të mbajtur mes datave 21-26 korrik 2019 në Bangkok, Thailand, si përfaqësues nga SBASHK-u, Republika e Kosovës, Gjithashtu ishte edhe delegat me mandat kutërujeçar në Konferencën e  Komitetit të Sindikatës Europiane të Arsimit (European Trade Union Committee for Education-ETUCE) në vitin 2016 mbajtur në Beograd dhe në vitin 2020 të mbajtur në Athinë, Greqi, përfaqësues nga SBASHK-u-Republika e Kosovës, pastaj delegat i Kongresit të BSPK-së në tri kongrese radhazi dhe anëtar i Kryesisë Eksekutive të BSPK-së në periudhën 2017-2021 me mandat të dytë. Ne qershor të vitit 2016 në pozitën anetar i Këshillit Shtetëror për Arsimin Parauniversitur, në MASHT Prishtinë, Shkurt 2017 - dhjetor 2019 perfaqësues i Organizatës së të Punësuarve (BSPK) në Këshillin Ekonomik Social (KES), paraparë sipas ligjit mbi KES Nr. 04/L-008, dhe nga viti 2020 e aktualisht anetar i KES në mandatin e dytë. Nga dhjetori i vitit 2018 e aktualisht është zgjedhur nga Kuvendi i Kosoves anëtar e përfaqësues i të punësurëve me mandat katërvjeçar në FKPK.
Beaufou
Beaufou është një komunë në Francë. Beaufou bën pjesë në departamentin Vendée të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 1081 banorë dhe sipërfaqe 29.06 km².
Banesa dhe kulla e Zef Nocajt
Banesa dhe kulla e Zef Nocajt është një monument i trashëgimisë kulturore në Kodër Spaç, rrethi i Mirditës, në qarkun e Lezhës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "1886/DT 10.06.1973".
Gradishta në Domgjonit
Gradishta në Domgjonit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Mirditës, në qarkun e Lezhës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "786/1/DT 05.11.1984".
Beaufour-Druval
Beaufour-Druval është një komunë në Francë. Beaufour-Druval bën pjesë në departamentin Calvados të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 432 banorë dhe sipërfaqe 11.34 km².
Yoshihiro Natsuka
(lindur më 7 Tetor 1969) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 11 ndeshje dhe ka shënuar 1 gola.
Pilaf
Historia
Megjithëse kultivimi i orizit ishte përhapur shumë më herët nga Azia Jugore në Azinë Qendrore dhe Perëndimore, ishte në kohën e Kalifatit Abasid që metodat e gatimit të orizit që përafrojnë stilet moderne të gatimit të pilafit në fillim u përhapën nëpër një territor të gjerë nga Spanja në Afganistan, dhe përfundimisht në një botë më të gjerë.
Receta më e hershme e dokumentuar për pilafin vjen nga studiuesi persian i shekullit të dhjetë, Avicena (Ibn Sīnā), i cili në librat e tij mbi shkencat mjekësore i kushtoi një pjesë të tërë përgatitjes së pjatave të ndryshme, duke përfshirë disa lloje pilafi. Duke vepruar kështu, ai përshkroi avantazhet dhe disavantazhet e çdo artikulli të përdorur për përgatitjen e gjellës. Prandaj, Persianët e konsiderojnë Ibn Sinën si "babain" e pilafit modern. Tekstet arabe të shekullit të trembëdhjetë përshkruajnë konsistencën e pilafit që kokrrat duhet të jenë të shëndosha dhe disi të forta që t'i ngjajnë kokrrave të piperit pa pështymë dhe secila kokërr duhet të jetë e ndarë pa grumbullime.
Një tjetër burim kryesor për pjatat e pilafit vjen nga filozofi iranian i shekullit të 17-të, Molla Sadra.
Pilau u bë tarifa standarde në Lindjen e Mesme dhe Transkaukazia me kalimin e viteve me variacione dhe risi nga persët, arabët, turqit dhe armenët. Ajo u prezantua në Izrael nga Buharani dhe jehudët persianë.
Gjatë periudhës së Bashkimit Sovjetik, versionet e gjellës nga Azia Qendrore u përhapën në të gjitha republikat sovjetike, duke u bërë pjesë e kuzhinës së përbashkët sovjetike.
Përgatitja
Disa kuzhinierë preferojnë të përdorin basmati sepse me këtë lloj orizi është më e lehtë të përgatisni një pilaf ku kokrrat qëndrojnë “të lehta, me push dhe të ndara”. Megjithatë, përdoren edhe lloje të tjera të orizit me kokërr të gjatë. Orizi shpëlahet mirë para përdorimit për të hequr niseshtën. Pilafi mund të gatuhet në ujë ose lëng. Shtesat e zakonshme përfshijnë qepë të skuqura dhe erëza aromatike si kardamom, gjethe dafine dhe kanellë. Pilafi zakonisht bëhet me mish ose perime, por mund të bëhet edhe i thjeshtë që në turqisht quhet sade pilav, në persisht çelo dhe në arabisht ruzz mufalfal. Në raste të veçanta saffron mund të përdoret për t'i dhënë orizit një ngjyrë të verdhë. Pilafi bëhet shpesh duke shtuar orizin në yndyrën e nxehtë dhe duke e trazuar pak para se të shtoni lëngun e gatimit. Yndyra e përdorur ndryshon nga receta në recetë. Metodat e gatimit ndryshojnë në lidhje me detaje të tilla si njomja paraprake e orizit dhe zierja në avull pas zierjes.
Debellillugu
Debellillug (serbisht: Дебели Луг/Debeli Lug) është fshat në komunën e Zhitoragjës, Serbi.
Lumi i Moravës Perëndimore
parapamje|Morava Perëndimore parapamje|Zapadna Morava kod Trstenika Morava Perëndimore (Zapadna Morava - Западна Морава), është një lumë në Serbinë Qendrore, me një gjatësi prej 210 km dhe si i tillë është një degë e Moravës së Madhe, e cila formohet pas bashkimit me Moravën Jugore. Në kohërat antike njihej me emrin Brongos.
Lidhje të jashtme
43.69917°N, 21.40333°W
Beaufremont
Beaufremont është një komunë në Francë. Beaufremont bën pjesë në departamentin Vosges të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 77 banorë dhe sipërfaqe 9.02 km².
Markus Aurelius thënie
• Kur të ngriheni në mëngjes, mendoni se çfarë privilegji të çmuar është të jesh gjallë - të marrësh frymë, të mendosh, të shijosh, të duash
• Universi është ndryshim; jeta jonë është ajo që e bëjnë mendimet tona
Shinkichi Kikuchi
(lindur më 12 Prill 1967) është një ish-futbollist japonez.
Markus Aurelius thënie
• Mos humb më shumë kohë duke diskutuar se çfarë duhet të jetë një njeri i mirë. Bëhu një i tillë
Shinkichi Kikuchi
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 7 ndeshje.
Markus Aurelius thënie
• Shumë pak duhet për të bërë një jetë të lumtur; është e gjitha brenda vetes, në mënyrën tuaj të të menduarit
• Shpirti bëhet i lyer me ngjyrën e mendimeve të tij
• Banoni në bukurinë e jetës. Shikoni yjet dhe shikoni veten duke vrapuar me ta
• Hakmarrja më e mirë është të mos jesh si armiku yt
• Refuzoni ndjenjën tuaj të lëndimit dhe vetë dëmtimi zhduket
• Opinioni i dhjetëmijë personave nuk ka asnjë vlerë, nëse asnjë prej tyre nuk di asgjë rreth argumentit
• Pasojat e tërbimit janë më të rënda se shkaqet e tij
Boshnjakët në Kosovë
Boshnjakët janë një grup i pakicave etnike në Kosovë, duke numëruar 27,553 sipas regjistrimit të vitit 2011. Për shkak se ky regjistrim u bojkotua nga shumica e serbëve të Kosovës, duke e lënë popullsinë serbe të nënpërfaqësuar, boshnjakët u regjistruan si grupi i dytë më i madh etnik në Kosovë, pas shqiptarëve të Kosovës.
Boshnjakët së pari arritën në vitin 1935 nga Tuzlla, duke vazhduar deri në vitin 1945. Arsyeja e mbërritjes së tyre ishte që të ishin në gjendje të emigronin në Turqi sipas ligjit të migracionit jugosllavo-turk, si boshnjakët e tjerë në Republikën Socialiste të Maqedonisë.
Artigueloutan
Artigueloutan është një komunë në Francë. Artigueloutan bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 914 banorë dhe sipërfaqe 8.12 km².
Kalaja antike e Rubikut
Kalaja antike e Rubikut është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Mirditës, në qarkun e Lezhës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkeologji", i miratuar me numër "1886/DT 10.06.1973".
Përshkrimi
Kalaja Antike e Rubikut është kala e antikitetit të vonë, ndoshta e periudhës së rindërtimeve të Justinianit për të kontrolluar luginën e lumit Fan. Brenda territorit të saj ruhen ende gjurmët e një stere uji ndërsa muret ruhen thjesht në nivelin e xokolaturës së tyre. Në gjendjen aktuale është e vështirë të përcaktohet një planimetri e saktë e këtij fortifikimi. Kalaja ngrihet në pikën më të lartë të kodrës së Gjudive mbi Manastirin Benediktin të Rubikut. Rreth 100 m pa arritur tek kalaja ndodhe edhe Guva me piktogramë prehistorike.
La Chapelle-du-Bourgay
La Chapelle-du-Bourgay është një komunë në Francë. La Chapelle-du-Bourgay bën pjesë në departamentin Seine-Maritime të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 129 banorë dhe sipërfaqe 2,99 km².
Gjeografia
Ajo kufizohet Saint-Germain-d'Étables në veri-lindje, Le Bois-Robert në veri, La Chaussée në perëndim, Sainte-Foy në jug dhe Torcy-le-Petit në lindje.
Toshihiro Yamaguchi
(lindur më 19 Nëntor 1971) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 4 ndeshje.
Club Nacional de Football
Club Nacional de Football (Klubi i futbollit kombëtar), të cilit zakonisht i referohet vetëm si Nacional Montevideo ose thjeshtë Nacional, është një klub futbollistik uruguajian me seli në qytetin e Montevideo, Uruguaji, që garon në Primera División.
Stadiumi ku ata luajn ndeshjet si vendas quhet Stadiumi Gran Parque Central(Parku i Madh qendror).
Panteoni, Paris
Panteoni (, nga fjala e greqishtes së lashtë πάνθειον , pántheion, '[tempull] për të gjithë perënditë') është një monument në rrethin e 5-të të Parisit, Francë. Ajo ndodhet në lagjen Latine, në majë të Montagne Sainte-Geneviève, në qendër të Place du Panthéon ,nga i cili mori emrin. Ndërtesa u ndërtua midis 1758 dhe 1790, nga dizajnet e Jacques-Germain Soufflot, me urdhër të mbretit Luigji XV të Francës ; Mbreti e kishte menduar atë si një kishë kushtuar Shën Gjenovefës, shenjtores mbrojtëse të Parisit, reliket e së cilës do të strehoheshin në kishë. As Soufflot dhe as Louis XV nuk jetuan për ta parë kishën të përfunduar.
Në kohën kur ndërtimi përfundoi, Revolucioni Francez kishte filluar; Asambleja Kushtetuese Kombëtare votoi në 1791 për të transformuar Kishën e Shën Gjenovefës në një mauzoleum për eshtrat e qytetarëve të shquar francezë, të modeluar sipas Panteonit në Romë, i cili ishte përdorur në këtë mënyrë që nga shekulli i XVII-të. panthéonisé (i panteonizuari) i parë ishte Honoré Gabriel Riqueti, comte de Mirabeau, megjithëse eshtrat e tij u hoqën nga ndërtesa disa vite më vonë. Panteoni u rivendos dy herë në përdorim të kishës gjatë shekullit të 19-të - megjithëse mbetjet e Soufflotit u transferuan brenda tij në 1829 - derisa Republika e Tretë Franceze më në fund dekretoi përdorimin ekskluziv të ndërtesës si mauzoleum në 1881. Vendosja e eshtrave të Victor Hygosë në kriptë në 1885 ishte varrimi i saj i parë në më shumë se 50 vjet.
Ndryshimet e njëpasnjëshme në qëllimin e Panteonit rezultuan në modifikime të skulpturave pedimentale dhe mbulimin e kupolës me një kryq ose një flamur; disa nga dritaret ekzistuese fillimisht u bllokuan me muraturë në mënyrë që t'i jepnin brendësisë një atmosferë më të errët dhe më funerale, e cila kompromentoi disi përpjekjen fillestare të Soufflotit për të kombinuar butësinë dhe shkëlqimin e katedrales gotike me parimet klasike. Arkitektura e Panteonit është një shembull i hershëm i neoklasicizmit, i kapërcyer nga një kube që i detyrohet një pjesë të karakterit të saj Tempietto -s së Bramante -s. .
Në 1851, Léon Foucault kreu një demonstrim të lëvizjes ditore në Pantheon duke pezulluar një lavjerrës nga tavani, një kopje e të cilit është ende e dukshme sot. Që nga dhjetori 2021, eshtrat e 81 personave (75 burra dhe gjashtë gra) ishin transferuar në Panteon. Më shumë se gjysma e të gjitha panteonizimeve u bënë nën sundimin e Napoleonit gjatë Perandorisë së Parë.
Kisha e Kuvendit të Rubikut
Kisha e Kuvendit (Manastirit) të Rubikut ose Kisha e t'Shëlbuemit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Mirditës, në qarkun e Lezhës, Shqipëri.
Përshkrimi
Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "586/4874/DT, 17.03.1948 23.09.1971". Kisha e Manastirit te Rubikut përmendet si abaci benediktine që në vitin 1166. Është kishë një nefëshe e orientuar ne aksin lindje (absida) perëndim (hyrja kryesore). Konsiderohet e stilit normandin dhe është funksionale për besimtarët. Ka një planimetri në formë kryqi me një lartësi maksimale që arrin në 13.86 metra.
Turqit në Kosovë
Turqit e Kosovës (Turqisht: Kosova Türkleri) janë një grup etnik i turqve që jetojnë në Kosovë. Sipas regjistrimit të vitit 2011, 18,738 qytetarë deklaruan veten si turq, që përbën 1,1% të popullsisë së përgjithshme të Kosovës. Turqit që jetojnë në "komunat e pakicave turk" të Kosovës njihen zyrtarisht nga qeveria kosovare si Pakica ose Minoriteti Turk në Kosovë.
Zonat e vendbanimeve
Pakica turke e Kosovës ka një shumicë të popullsisë në Mamushë. Sidoqoftë, popullsia më e madhe turke në Kosovë jeton në Prizren. Ata përbëjnë afërsisht 4.8% të popullsisë së Prizrenit dhe qyteti mbetet qendra historike, kulturore dhe politike e komunitetit turk kosovar. Në komunën e Gjilanit, komuniteti turk banon kryesisht në qytetin e Gjilanit dhe në fshatrat Livoç i Epërm dhe Dobërçan, duke përbërë midis 0,9-1,1% të popullsisë së përgjithshme të komunës. Turqit e Kosovës që jetojnë në Mitrovicë përbëjnë afërsisht 1.5% të popullsisë së saj totale; në pjesën jugore të qytetit, turqit e Kosovës jetojnë të shpërndarë në qytet, ndërsa ata që jetojnë në rajonin verior banojnë në lagjen "Mëhalla Boshnjake". Në Vushtrri, turqit përbëjnë rreth 0.9% të popullsisë së përgjithshme dhe jetojnë të shpërndarë në të gjithë zonat urbane. Në rajonin e Prishtinës, ata janë të përqendruar në zonat urbane të qytetit, dhe përbëjnë afërsisht 0.4% të popullsisë së përgjithshme komunale, dhe në vendbanimet rurale të Janjevës dhe Banullës në komunën e Lipjanit, ku ato arrijnë në 0.5% të popullsia.
Kudusi Lama
parapamje|Gjenerali Kudusi Lama.jpg Kudusi Lama - Gjeneral i Ushtrisë Shqiptare, ish - komandant i divizionit të Kukësit, figurë shumë e rëndësishme në Luftën Qlirimtare të Kosovës.
Haridwari
Haridwar (shqiptimi:ˈhʌrɪˌdwɑ:) i shkruar edhe Hardwar është një qytet i lashtë dhe bashki në distriktin e Haridwarit në shtetin indian të Uttarakandit. Lumi Gang, pasi rrjedh për 253 km nga burimi i tij në Gaumukh në kreshtën e Akullnajës Gangotri, hyn në Ultësirat Indo-Gangetike të Indisë Veriore për herë të parë në Haridwar, që i jep qytetit emrin e tij të lashtë Gangadvara.
Haridwari është qendra administrative dhe qyteti më i madh i distriktit me po të njëjtin emër. Tashmë, qyteti është duke u zhvilluar tej rëndësisë së tij fetare, me zhvillimin e shpejtë industrial të State Industrial Development Corporation of Uttarakhand (SIDCUL) dhe pranë kompleksit të Bharat Heavy Electricals Limited si dhe të tjerave.
Etimologjia
parapamje|majtas|381px|Gjarpërimi kryesor i Gangut, i njohur si Neel Dhara (majtas) dhe kanali i Gangut (djathtas), duke kaluar përmes Haridwarit Emri i qytetit ka dy forma në shkrimin latin: Hardwar dhe Haridwar. Secili nga këta emra ka konotacionet e tij.
Hari do të thotë "Perëndia Vishnu", ndërsa dwar do të thotë derë, portë. Kështu, Haridwar ka kuptimin "Porta për te Perëndia Vishnu". Në mënyrë që të arrihet Badrinathi, një nga katër Char Dhamët, me një tempull të Vishnut, Haridwari është një vend i zakonshëm për të filluar udhëtimin e pelegrinëve. Prandaj është quajtur Haridwar.
Nga ana tjetër, në sanskritisht, Hara do të thotë "Perëndia Shiva", ndërsa dwara "portë" ose "derë". Kështu, Hardwar ka edhe kuptimin "Porta për te perëndia Shiva". Hardwar ka qenë një vend i zakonshëm për të filluar udhëtimin e pelegrinazhit për të arritur Malin Kailash, banesa e përjetshme e Shivës, në Kedarnath, Jyotirlinga më veriore dhe një nga vendet e cirkuitit më të vogël të pelegrinazhit Char Dham dhe Gaumukh, burimi i Lumit Gang. Har ki Pauri ose gjurmët e perëndisë Shiva konsiderohet vendi më i shenjtë në Hardwar.
Haridwari është i njohur edhe si shtëpia e Devi Satit dhe pallati i babait të saj, Daksha. Në kohët e lashta, qyteti është përmendur edhe si Gangadvara (गंगाद्वार), vendi ku Gangu zbret në ultësirë.
Shtatë qytetet e shenjta
"Ayodhyā Mathurā Māyā Kāśī Kāñcī Avantikā
Purī Dvārāvatī caiva saptaitā mokṣadāyikāḥ"– Garuda Purana I XVI .14
Ayodhya, Mathura, Haridwari, Kashi, Kanchi, Avantika dhe Dwaraka janë shtatë vendet e shenjta.
Siç vërehet, literatura puranike përdor emri 'Maya' për Haridwarin. Gjithashtu përdorimi i ndër-ndryshueshëm i Purit dhe Dwarakas.
Garuda Purana liston shtatë qytete si dhënës të mokshas. Haridwari thuhet se është një nga shtatë vendet më të shenjta hindu (=kshetra) në Indi, me Varanasin zakonisht të konsideruar si më të shenjtin. Një kshetra është një territor i shenjtë, një fushë e energjisë aktive, një vend ku mund të arrihet moksha, çlirimi përfundimtar nga cikli i rimishërimit.
Historia
parapamje|Princi Bhagiratha në pendesë për shpëtimin e 60 000 paraardhësve të tij. Në shkrimet hindu, Haridwari ka qenë përmendur në mënyra të ndryshme si Kapilasthana, Gangadvara dhe Mayapuri. Është gjithashtu një pikë hyrëse për te Char Dhamët (katër qendrat kryesore të pelegrinazhit në Uttarakhand dmth., Badrinathi, Kedarnathi, Gangotri, dhe Yamunotri), kështu, shaivaitët (adhuruesit e Shivës) dhe vaishnavitët (adhuruesit e Vishnut) e quajnë këtë vend përkatësisht Hardwar dhe Haridwar, ku Hara përputhet me Shivën, ndërsa Hari me Vishnun.
Te Vanaparva e Mahabaratës, ku i dituri Dhaumya i tregon Yudhishthiras rreth tirthave të Indisë, Gangadvara, d.m.th., Haridwari dhe Kankhali, janë përmendur, teksti përmend gjithashtu se Agastya Rishi aty kreu pendesa, me ndihmën e gruas së tij, Lopamudra (princesha e Vidharbas).
parapamje|majtas|Gangadhara, [[Shiva duke duke mbajtur Zbritjen e Gangut ndërsa e vështrojnë Parvati, Bhagiratha dhe Demi Nandi; rreth 1740]] I dituri Kapila thuhet se kishte një ashram aty duke i dhënë atij emrin e tij të lashtë Kapila ose Kapilasthana.
Mbreti legjendar Bhagiratha, stërnipi i mbretit Suryavanshi, Sagara (një paraardhës i Ramës), thuhet se e ka zbritur Gangun nga qielli, nëpërmjet pendesës disa vjeçare në Periudhën Satya Yuga, për shpëtimin e 60 000 paraardhësve të tij nga mallkimi i të shenjtit Kapila, një traditë e vijuar nga mijëra besimtarë hindu, që sjellin hirin e pjesëtarëve të familjeve të tyre të vdekur, me shpresën e shpëtimit. Vishnu thuhet se ka lënë gjurmët e tij në gurë, që janë vendosur në murin e sijpërm të Har Ki Paurit, ku Gangu i shenjtë i prek gjatë gjithë kohës.
Haridwari qe nën sundimin e Perandorisë Maurya (322–185 p.e.s.) dhe më vonë nën Perandorinë Kushane (shekujt e I–III të e.s.). Gjetjet arkeologjike kanë provuar se në këtë rajon ekzistonte kultura e terrakotës, që daton midis viteve 1700 dhe 1200 p.e.s. Dëshmia e parë moderne e shkruar e Haridwarit gjendet në përshkrimet e udhëtarit kinez Hsuan Tsang, që e vizitoi Indinë në vitin 629 të e.s. gjatë mbretërimit të Harshavardhanit (590–647) e përshkruan Haridwarin si 'Mo-yu-lo', mbetjet e të cilit akzistojnë akoma në Mayapur, pak më në jug të qytetit modern. Mes rrënojave ndodhet një fortesë dhe tre tempuj, të dekoruar me skulptura guri të thyera, ai përmend edhe praninë e një tempulli në veri të Mo-yu-lo-së të quajtur 'Gangadvara', Porta e Gangut.
Hiromitsu Isogai
(lindur më 19 Prill 1969) është një ish-futbollist japonez.
Haridwari
Historia
parapamje|381px|Kreu i Kanalit të Gangut në Haridwar, rreth viteve 1894–1898
Hiromitsu Isogai
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje.
Tempujt e pesë Pandavave
Gjeografia
Panchapandava Mandapa ose Tempulli shpellor i Pancha Pandavave, është pranë relievit në qiell të hapur Zbritja e Gangut, në Mahabalipuram. Është e vendosur në majë të një kodre bashkë me shpella të tjera në Mahabalipuram, në brengun e Coromandelit në gjirin e Bengalit në Oqeanin indian. Është afërsisht 58 km nga qyteti i Chennai-t (më parë i njohur si Madras) dhe rreth 32 km nga Chingelpeti.
Haridwari
Historia
Qyteti ra edhe nën sundimin e pushtuesit të Azisë Qendrore, Timur Lang (1336–1405) më 13 janar 1399.
Gjatë vizitës së tij në Haridwar, Guruja i Parë sikist, Guru Nanaku (1469–1539) bëri banjë në 'Ghatin Kushawart', ku ndodhi episodi i famshëm i vaditjes së të mbjellave, vizita e tij tashmë përkujtohet nga një gurdvara (Gurudvara Nanakvara), sipas dy janamsakhëve sikist, kjo vizitë ndodhi në ditën e Baisakhit në vitin 1504, ndërsa më vonë ai vizitoi edhe Kankhalin në itinerarin Kotdwara në Garhwal. Pandët e Haridwarit janë njohur për mbajtjen e të dhënave gjenealogjike të shumicës së popullsisë hindu. Të njohur si vahi, këto regjistrime janë përditësuar gjatë çdo vizite në qytet dhe janë depozitues i pemëve të stërmëdha gjenealogjike të familjeve të Indisë Veriore.
Tempujt e pesë Pandavave
Historia
Kolonat e verandës, që kanë baza luanësh janë tipike të stilit arkitekturor Pallava. Nga veçoritë arkitekturore të skalitura në shpellë është hamendësuar se ky stil mund ti atribuohet periudhës së Narasimhavarmanit I Mamalla deri në periudhën e Narasimhavarmanit II Rajasimha gjatë mesit të shekullit të VII. Është një nga dhjetë tempujt e rëndësishëm shpellor të krijuar nga dinastia Pallava në Mahabalipuram.
Planimetria
Tempulli në shpellë është i pambaruar dhe hyrja është e drejtuar nga lindja. Tempulli ka shpellën më të gjatë, 15 m e gjatë, mes Tempujve shpellorë në Mahabalipuram. Gjatësia e hapur është treguese e krijimit të një kalimi cirkumambulator brenda shpellës për të ecur rreth shenjtërores kryesore.
Arkitektura
Hyrja për në shpellë ka kolona të vendosura mbi luanë të ulur, që janë tipike të stilit arkitekturor Pallava të Arkitekturës shkëmbore. Në façatën ballore të shpellës janë gjashtë kolona mbi baza luanësh, përveç dy gjysëm-kolonave në të dy skajet që kufizohen me shkëmbin. Në krahasim me shpellat e tjera paraqet një përmirësim në planimetri dhe elementet arkitekturorë që janë skalitur në shpellë. Njëri është kalimi cirkumambulator rreth tempujve të rregullt strukturor të Indisë së jugut dhe një tjetër veçori është pajisja e kllapave me luanë karjatidë mbi kolonat që formojnë façatën; secili karjatid konsiston në tre luanë, njëri i drejtuar ballas dhe dy të tjerët anash pa një luan mbrapa. Kllapat sipër kapiteleve të kolonave kanë dekorime me grifonë gjithashtu edhe me kalërues njerëzor, përveç luanëve. Kolonat dhe gjysëm-kolonat me bazë Yyala janë skalitur mbi një pllakë të ulët pitha, katrore. Brenda shpellës, është një dhomë e gjatë me një radhë të dytë prej katër kolonash dhe dy gjysëm-kolonash. Në pjesën e mbrapme të kësaj verande të dytë është një dhomë e vogël e skalitur në një formë tetëkëndore me dy nike anash; nga kjo është supozuar se qëllimi fillestar ishte të skalitej kjo dhomë në një plan katror dhe të bëhej një kalim mbrapa saj për korridorin cirkumambulator. Në qendër është skalitur vetëm në dhomë e vogël, që ka mbetur e bashkangjitur me shkëmbin kryesor. Në hyrje, korniza e lakuar ka një seri prej katër faltoresh qendrore të dala. Çatitë me kupola të faltoreve janë skalitur me harqe patkonj kudu dhe çdo faltore bujt një tjetër faltore më të vogël. Nikja poshtë kudu-së ka një hyjni të skalitur. Janë skalitur gjithasht edhe luanë me pamje tmerruese. Në njërën nga faqe të kësaj shpelle janë dy relieve të skalitur në mur; njëri është i Krishnas duke ngritur kodrën Govardhana për të mbrojtur lopët dhe gopit nga shirat dhe përmbytjet e krijuara për shkak të zemërimit të Indras,që është quajtur Govardhanadhara dhe relieve të tjera që paraqesin prapë Krishna-n të njohur si Krishna duddhadhari.
Haridwari
Historia
Gjatë Periudhës Mogule, në Haridwar ndodhej vend prerje për monedhat e bakrit të Akbarit. Thuhet se Raxha Man Singh-u i Amberit, hodhi themelet e qytetit të sotëm të Haridwarit dhe gjithashtu rikonstruktoi ghatet në Har Ki Pauri. Pas vdekjes së tij, hiri i tij thuhet gjithashtu se është hedhur te Brahma Kundi nga vetë perandori mogul Akbar. Thomas Coryat, një udhëtar anglez, që e vizitoi qytetin gjatë sundimit të perandorit Jahangir (1596–1627) e përmend atë si 'Haridwara', kryeqyteti i Shivës.
Duke qenë një nga qytetet më të lashta të gjalla, Haridwari përmendet në shkrimet e lashta hindu pasi ekzistonte që nga Periudha e Gautama Budës, deri në Periudhën më të afërt Britanike. Haridwari ka një trashëgimi të pasur fetare dhe kulturore. Ai ka akoma shumë haveli dhe banesa të vjetra që përmbajnë murale elegante dhe punime të stërholluara në gurë.
parapamje|309px|Haridwari si pjesë e Provicave të Bashkuara, 1903 Një nga digat kryesore në lumin Gang, Bhimgoda, është e vendosur këtu. E ndërtuar në vitet 1840, ajo e devijon ujin e Gangun në Kanalin e Gangut të Sipërm, që vadit tokat përreth. Megjithëse kjo shkaktoi përkeqësimin e rëndë të rrjedhës së ujërave të Gangut dhe është shkak i rëndësishëm për degradimin e Gangut si një lum i lundrueshëm në brendatokë, që deri në shekullin e XVIII përdorej dendur nga anijet e East India Company dhe një qytezë e lartë sa Tehri, i konsideruar qytet port i qedrës së sistemit të kanalit të Gangut është i vendosur në Haridwar. Kanali i Gangut të Sipërm u hap në vitin 1854 pasi puna filloi në prill të vitit 1842, i nxitur nga kriza e urisë së viteve 1837–38. Veçoria unike e kanalit është akuadukti gjysëm kilomtri i gjatë mbi lumin Solani në Rurki, që e ngre kanalin 25 metra mbi lumin origjinal.
'Haridwar Union Municipality' u konstitua në vitin 1868, që përfshinte fshatrat e atëhershëm të Mayapurit dhe Kankhalit. Haridwari u lidh për herë të parë me hekurudhë nëpërmjet Laksarit, nëpërmjet një linje degëzuese në 1886, kur linja hekurudhore e Awadhit dhe Rohilakhandit u zgjat nga Rurki në Saharanpur, kjo më vonë, në vitin 1900 u zgjat edhe deri në Dehradun.
Në vitin 1901, ai kishte një popullsi prej 25 597 banorësh dhe ishte pjesë e tehsilit Rurku, në distriktin e Saharanpurit të Provincave të Bashkuara, dhe qëndroi kështu deri në krijimin e Uttar Pradeshit në vitin 1947.
Haridwari ka qenë një qendër e rëndësishme e mësimit të arteve, shkencave dhe kulturave të ndryshme. Qyteti ka një pozicion të vjetër si një burim i madh i Mjeksisë Ajurvedike, mjekimeve bimore dhe shtëpia e ‘Gurukulit’ unik (shkollë e mësimit tradicional), që përfshin Gurukul Kangri Vishwavidyalayan, që ka një kampus të madh dhe ka ndihmuar në arsimimin tradicional të llojit të vetë, që nga viti 1902. Zhvillimi i Haridwarit mori kthesë në vitet 1960, me krijimin e një tempulli të qytetërimit modern, BHEL, një 'Maharatna PSU' në vitin 1975, që solli me vete jo thjesht një bashki të vetën BHEL, Ranipur, pranë fshatit ekzistues të Ranipurit, por edhe një grup vartës në rajon. Universiteti i Rurkit, tani IIT Rurki, është një nga institutet më të vjetra dhe më prestigjoze të mësimit në fushat e shkencës dhe inxhinierisë.
Gjeografia dhe klima
Lumi Gang rrjedh në një seri kanalesh të ndarë nga njëri-tjetri të quajtur ishujth, shumica e të cilëve janë me pemë. Rrjedha të tjera minore janë Ranipur Rao, Pathri Rao, Ravi Rao, Harnaui Rao, Begham Nadi etj. Një pjesë e madhe e distriktit është e mbuluar me pyje dhe Parku Kombëtar Rajaji është brenda kufijve të distriktit, duke e bërë atë një destinacion ideal për jetën e egër dhe pëlqyesit e aventurës. Rajaji hyhet nëpërmjet portave të ndryshme; Porta Ramgarh dhe Porta Mohand janë brenda 25 km të Dehradunit, ndërsa Portat Motichur, Ranipur dhe Chilla janë vetëm rreth 9 km nga Haridwari. Porta Kunaon ndodhet 6 km nga Rishikeshi, ndërsa Porta Laldhang ndodhet 25 km nga Kotdwara.
Distrikti i Haridwarit, i shtrirë në një sipërfaqe prej rreth 2360 km², ndodhet në pjesën më jugore të shtetit indian të Uttarakandit.
Haridwari është i vendosur në lartësinë 314 metra nga niveli i detit, midis Kodrave Shivalik në veri dhe veri-lindje dhe lumit Gang në jug.
Temperaturat:
Regjistrat gjenealogjikë hindu në Haridwar
parapamje|327px|Ghati kryesor për banjë në Haridwar, në vitet 1880. Sipas një zakoni të vjetër, në qytetin e shenjtë të Haridwarit janë mbajtur gjeneologjitë e hollësishme të familjeve hindu për disa breza të së shkuarës nga brahminë profesionistë hindu të njohur si ‘’panda’’, në regjistra të shkruar me dorë të kaluar nga një brez brahminësh në tjetrin. Ata janë klasifikuar sipas distrikteve origjinale dhe fshatrave të paraardhësve të dikujt me familje të veçanta brahmine të ngarkuara me regjistrat e distriktit, edhe në rastet ku distriktet dhe fshatrat stërgjyshërore janë braktisur si në Pakistan, pas ndarjes së Indisë, ku hindutë mërguan në Indi. Në mjaft raste, pasardhësit e sotëm tashmë mund të jenë sikistë, myslimanë ose të krishterë. Është e zakonshme për dikë që në këta regjistra të gjejë të dhëna deri për shtatë breza të paraardhësve të tij të mbajtur nga Panditët e Haridwarit.