cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liar Liar
Kritikat
Liar Liar mori vlerësime pozitive nga kritikët. Në Rotten Tomatoes, filmi ka një vlerësim prej 81%, bazuar në 54 shqyrtime, me një vlerësim mesatar prej 6.9 / 10. Në Metacritic filmi ka një rezultati prej 70 nga 100, bazuar në 20 kritikë, duke treguar "vlerësime përgjithësisht të favorshme". Në sondazhet e CinemaScore, audienca i dha filmit një notë "A-" nga një shkallë A + në F.
Kritiku Roger Ebert i dha filmit tre yje dhe tha: "Unë po zhvilloj gradualisht një dyshim, ose mbase është frikë, se po filloj ta pëlqej Jim Carrey", pasi ai kishte dhënë vlerësime negative për filmat e tij të mëparshëm Dumb and Dumber dhe Ace Ventura: Pet Detective.
Takao Orii
Takao Orii (折井 孝男) është një ish-futbollist japonez.
Steve Carell
Steven John Carell (lindi më 16 gusht 1962) është një aktor, komedian, skenarist, producent dhe regjisor amerikan. Ai është i njohur për rolin e Michael Scott në The Office (2005–2013). Carell ka marrë vlerësime të shumta për shfaqjet e tij si në film ashtu edhe në televizion, përfshirë Çmimin Golden Globe për Aktorin më të Mirë - Seri Televizive Muzikale ose Komedi për punën e tij në The Office. Ai u njoh si "Njeriu më Qesharak i Amerikës" nga revista Life..
Carell fitoi njohjen si korrespondent në The Daily Show me Jon Stewart nga viti 1999 deri më 2005. Ai vazhdoi të luante në disa filma komedi, duke përfshirë Anchorman: The Legend of Ron Burgundy (2004) dhe vazhdimin e saj më 2013, si dhe The 40-Year-Old Virgin (2005), Evan Almighty (2007), Get Smart (2008), Date Night (2010), Crazy, Stupid, Love (2011), The Way, Way Back (2013). Ai gjithashtu dubloi në Over the Hedge (2006), Horton Hears a Who! (2008) dhe ekskluzivitetin Despicable Me (2010 – deri më tani).
Carell filloi të zhvendosej në role më dramatike në vitet 2010, me rolin e tij si trajner mundjeje dhe vrasës i dënuar John Eleuthère du Pont në filmin dramatik Foxcatcher (2014) duke e fituar atë, midis nderimeve të ndryshme, nominimet për Çmimin e Akademisë për Aktorin më të Mirë, Çmimin Golden Globe për Aktorin më të Mirë - Motion Pictures Drama dhe Çmimi BAFTA për Aktorin më të Mirë në një Rol Ndihmës. Ai gjithashtu mori vlerësime për rolet e tij kryesore në Little Miss Sunshine (2006), The Big Short (2015), dhe Battle of the Sexes (2017), dy të fundit duke i dhënë atij nominimet e tij të tetë dhe të nëntë për Golden Globe, përkatësisht. Në vitin 2018, ai u bashkua përsëri me regjisorin e Anchorman dhe The Big Short Adam McKay për filmin biografik Vice, në të cilin ai portretizoi Donald Rumsfeld dhe luajti gazetarin David Sheff në filmin dramatik Beautiful Boy.
Carell u kthye në televizion si bashkë-krijues i serialit komedik Angie Tribeca (2016–2018), të cilin ai e zhvilloi me gruan e tij, Nancy Carell. Ai mori vlerësime kritike në rolin e tij kryesor si Mitch Kessler në serinë dramatike The Morning Show (2019-prezent). Ai gjithashtu u kthye në komedi me rolin kryesor të gjeneralit Mark R. Naird në sitcomin Space Force (2020-prezent).
Aigrefeuille-d'Aunis
Aigrefeuille-d'Aunis është një komunë në Francë. Aigrefeuille-d'Aunis bën pjesë në departamentin Charente-Maritime të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 3707 banorë dhe sipërfaqe prej 16.76 km².
Fusha e Elbasanit
Fusha e Elbasanit ndodhet në pjesën qëndrore të Shqipërisë, në rrjedhën e mesme të lumit Shkumbin, e vendosur midis kodrave të Kërrabës në veri, kodrave të Sulovës në jug, malit të Shpatit në lindje dhe pllajës së Dumresë në jug e jugperëndim. Fusha e Elbasanit është një ndër njësitë më të rëndësishme të Shqipërisë së mesme, pasi kontribuon në mënyrë direkte dhe indirekte në zhvillimin socio-ekonomik të kësaj hapësire gjeografike. Gjatësia e përgjithshme e fushës së Elbasanit (nga fillimi i saj në Labinot-Fushë deri në Papër) është 20 km, gjerësia varion nga 5 deri në 7 km, ndërsa lartësia mesatare mbi nivelin e detit luhatet nga 70 deri 125 m, duke mbuluar një sipërfaqe totale prej 120 km2 [1]. Fusha e Elbasanit karakterizohet nga kushte natyrore të favorshme, të cilat kanë ndikuar në zhvillimin socio-ekonomik të kësaj njësie fiziko-gjeografike.
Fusha e Elbasanit është formuar në një graben të fundosur gjatë periudhës së kuaternarit, në vendin e shkëputjes së madhe tektonike tërthore Lushnjë-Elbasan-Dibër[2]. Pozita gjeografike e saj është e favorshme, duke qenë e rrethuar në pjesën lindore dhe verilindore nga malet e larta, të cilat e mbrojnë nga erërat e ftohta lindore, ndërsa hapja që ka në pjesën perëndimore lejon ndikimin e detit. Këto specifika të kushteve natyrore kanë mundësuar një klimë të ngrohtë mesdhetare, duke u pasqyruar në bimësinë natyrore dhe në rritjen e një game të gjerë kulturash bujqësore. Temperatura mesatare vjetore është 15oC, vlera më e lartë e regjistruar është 42oC, ndërsa vlera më e ulët -9.8oC. Sasia e reshjeve që merr kjo fushë është nën mesataren e vendit, me 1165 mm[3].
Rrjeti hidrografik në fushën e Elbasanit përfaqësohet në pjesën dërrmuese nga lumi Shkumbin dhe degët e tij (kryesisht rrjedhja e mesme). Lumi Shkumbin dhe të gjitha degët e tij kanë një ndikim shumë të madh në aktivitetet e popullsisë së kësaj, kryesisht në kuadër të ekonomisë bujqësore, si burim kryesor për vaditjen e tokave të kësaj fushe. Prania e lumit Shkumbin dhe e degëve të tij ka qenë një aset shumë i rëndësishëm për këtë zonë, duke ndikuar në zhvillimin socio-ekonomik të fushë së Elbasanit. Fusha e Elbasanit ka toka shumë pjellore, të cilat janë kryesisht livadhore aluvionale të depozituara nga lumi Shkumbin dhe livadhore të hirta kafe[4]. Fusha e Elbasanit është një zonë bujqësore shumë e rëndësishme e Shqipërisë së mesme, ku kultivohen shumë kultura bujqësore: si perimet, frutat, drithërat, agrumet, ullishtet etj. Kushtet natyrore të fushës së Elbasanit janë shumë të favorshme për zhvillimin e gjithanshëm socio-ekonomik të popullsisë së kësaj zone. [1] Po aty, faqe 496
[2] Qiriazi Perikli, 2015, Gjeografia Fizike e Shqipërisë, Ideart, faqe 333
[3] Akademia e Shkencave, 1991, Gjeografia Fizike e Shqipërisë, Volumi II, faqe 497
[4] Po aty, faqe 497
Final Fantasy II
Final Fantasy II (Fantezia e Fundit 2 - ファイナルファンタジーII Fainaru Fantajī Tsū) është një lojë RPG (lojë me role) e krijuar dhe e zhvilluar nga Square Co., Ltd (sot dita e quajtur Square Enix). Për herë të parë doli në shitje më 1988 për konzolën NES. Kjo vetëm në Japoni sepse ajo nuk do të publikohej kurrë jashtë Japonisë në formën e saj origjinale. Shumë kohë më vonë, modifikime do të bëheshin për konzolën WSC (Bandai WonderSwan Color), për Game Boy Advance dhe për PlayStation 1. Për Game Boy Advance ajo u përfshi në paketën Final Fantasy I dhe II: Dawn of Souls, ndërsa prodhimi për PlayStation u përfshi në paketën e Final Fantasy Origins. Shumë më vonë këto lojra do të lëshoheshin në gjuhën angleze, si në Evropë ashtu edhe në Amerikën Veriore për PlayStation.
Historia përfshin katër heronj të rinj (Firion, Maria, Guy dhe Leon) nga mbretëria e Fynn. Prindërit e tyre u vranë gjatë sulmit të perandorit të Palamecia duke i lënë të katërt fëmijët jetim. Perandori i Palamecias thërriti katër djajt që e ndihmuan në fushatën e tij për pushtimin e botës. Të katërt të rinjtë bashkohen me rezistencën e atyre e formuar nga ata persona që duan të ndalojnë planin e tij të lig.
Final Fantasy II do të paraqiste elemente që më vonë do të bëheshin karakteristike edhe në seritë e tjera të serive Final Fantasy. Në këtë lojë për herë të parë do të shfaqeshin çokobos-at (kafshë të zakonshme në botët e Final Fantasy). Gjithashtu për herë të parë një personazh me emrin Cid do të prezantohej, një emër ky që do të shfaqej gati në të gjitha seritë në vazhdim. Në Final Fantasy II pati një ndryshim të mënyrës klasike të rritjes së livelit të personazheve. Karakteret pas betejës do të merrnin aq exp. (eksperiencë) sa përdoreshin. Pra në se një lojtar do të përdorej shumë exp e tij do të rritej më shumë se të tjerët.
Taulant Sefgjinaj
Taulant Sefgjinaj (lindi më 21 korrik 1986) është futbollist shqiptar.
Saint-Laurent-sous-Coiron
Saint-Laurent-sous-Coiron është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Laurent-sous-Coiron ka një popullsi prej 104 banorë dhe sipërfaqe 15.58 km², me një dendësi prej 7 banor/km².
Ryohei Suzuki
Ryohei Suzuki (鈴木 良平) është një ish-futbollist japonez.
Ai ishte trajneri i reprezentacionin japonez nga viti 1986 e deri në 1989.
Kuçi (mbiemër)
Kuçi është mbiemër shqiptar.
Ndër personat që e mbajnë janë:
Teuta Krypçi
Teuta Krypci (Shytani) (lindur më 1969, Shkodër) është një violonçeliste shqiptare nga Shkodra, Shqipëri. Momentalisht është violonçeliste në Teatrin Kombëtar të Operas dhe Baletit në Tiranë.
Agonès
Agonès është një komunë në Francë. Agonès bën pjesë në departamentin Hérault të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 233 banorë dhe sipërfaqe prej  4.16 km².
Lalmi
Lalm është një fshat në ish-bashkinë e Vaqarrit në Qarkun e Tiranës, Shqipëri. Me reformën e qeverisjes vendore 2015 u bë pjesë e bashkisë së Tiranës.
Saint-Julien-en-Saint-Alban
Saint-Julien-en-Saint-Alban është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Julien-en-Saint-Alban ka një popullsi prej 1408 banorë dhe sipërfaqe 10.39 km², me një dendësi prej 136 banor/km².
Momël
Momël është një fshat i vendosur në fushat qendrore të rajonit të Ultësirës Perëndimore të Shqipërisë. Është pjesë e qarkut të Tiranës. Me reformën e qeverisjes vendore të vitit 2015 u bë pjesë e bashkisë Kavajë.
Vendresse-et-Troyon
Vendresse-et-Troyon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France.
Créchy
Créchy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Créchy ka një popullsi prej 479 banorë dhe sipërfaqe 11.61 km², me një dendësi prej 41 banor/km².
Skott Adkins
Skott Eduard Adkins (i lindur më 17 qershor 1976) është një aktor anglez dhe artist luftarak i cili është i njohur mirë për luajtjen e rolit të Yuri Boyka në filmin Undisputed II: Njeriu i fundit i Përhershëm dhe Undisputed III: Redemption, Bradley Hume në Holby City, Ed Russell në Mile Lartë dhe si Hektor në filmin Expendables 2. Skott Adkins i ka shfaqur edhe në Daingerfield, Hollyoaks, seri turnesh televizive dhe shumë të tjerë, si dhe shumë filma.
Jeta e hershme
Scott Adkins ka lindur në Sutton Coldfield, Angli, më 17 qershor 1976. Ai u bë i interesuar në artet marciale në moshën 10 kur ai dhe babai i tij dhe vëllai më i vjetër, Krieg vizituar klubin lokal xhudos. Interesi i tij ndaj arteve marciale u rrit edhe më shumë në moshën 14 vjeç, kur ai miratoi Bruce Lee si idhullin e tij. Në të njëjtin vit, ai filloi praktikuar taekwondo dhe mori rripin e tij të parë të zezë në moshën 19. Që nga mosha 16, Adkins ka trajnuar edhe në të kikboksit të cilën ai mban rrip të zi në. Ai gjithashtu ka trajnuar në Ninjutsu, xhudo, karate, luftim japonez, Wushu, Krav Maga, Capoeira, Jeet Kune Do dhe Gjimnastikë.
Tamotsu Suzuki
Tamotsu Suzuki (鈴木 保) është një ish-futbollist japonez.
Ai ishte trajneri i reprezentacionin japonez nga viti 1989 e deri në 1996, 1999.
Illyria and Dalmatia
Iliria dhe Dalmacia 1 dhe 2 është një vepër e studiuesit anglez Frederic Shoberl botuar në vitin 1821 në Londër. Titulli i plotë i veprës është ''Bota në miniaturë: Iliria dhe Dalmacia - që përmban një përshkrim të sjelljeve, traditave, zakoneve, veshjeve dhe veçorive të tjera karakteristike të banorëve të tyre dhe të vendeve fqinje, ilustruar me gravura tridhjetë e dy ngjyrash. .  titulli në anglisht është The World in Miniature:Illyria and Dalmatia - containing a description of the manners, customs, habits, dress, and other peculiarities characteristic of their inhabitants, and those of the adjacent countries; illustrated with thirty-two coloured engravings. .  Illyria and Dalmatia'
Qemal Murati
Qemal Murati ka lindur më 6 gusht 1955. Gjuhëtar shqiptar, doktor i shkencave filologjike.
Frederic Shoberl
Frederic Shoberl (1775–1853), i njohur gjithashtu si Frederick Schoberl, ishte një gazetar, redaktor, përkthyes, shkrimtar dhe ilustrues anglez. Shoberl redaktoi veprën me titull Forget-Me-Not, të parën letrare vjetore, botuar në Krishtlindje "për 1823"  dhe përktheu The Hunchback of Notre Dame.
Biografia
Shoberl lindi në Londër në 1775 dhe u arsimua në shkollën Moraviane në Vendbanimin Moravian Fulneck në West Yorkshire.
Në 1822 ai ishte redaktori themelues i Ackermann's Forget-Me-Not, i cili ishte një botim vjetor, një lloj i ri botimi në Angli. Ky ishte i pari vjetor letrar në anglisht Shoberl vazhdoi të redaktonte vjetoren deri në 1834. Shoberl filloi gjithashtu të mbikëqyrte vjetorin e ri të Ackermann, The Juvenile Forget-Me-Not nga 1828 deri në 1832.
Gianna Nannini
Gianna Nannini ose Gjana Nanini; i lindur 14 qershor 1954, Siena, Toskana, Itali) - një këngëtar dhe kompozitor e famshme italiane. Motra e madhe e shoferit të Formula 1 Alessandro Nannini.
Frederic Shoberl
Biografia
Përveç këtyre detyrave të redaktimit, Shoberl ishte një ilustrues. Ai krijoi gdhendjet e tij me ngjyra të dorës për The World in Miniature: Hindoostan, e cila u botua në Londër nga Ackermann në vitet 1820.
Gianna Nannini
Biografia
Babai i saj, Danilo Nannini, ishte një pasticier i njohur industrial dhe drejtoi klubin e futbollit Siena Calcio në vite të ndryshme. Gianna po studion në Liceun e Shkencës dhe Muzikës në Konservatorin e Pianos në Lucca. Më vonë ajo u transferua në Milano për t'iu përkushtuar muzikës. Në Milano, ajo interpretoi në institucione të ndryshme historike, të tilla si L'Osteria dell'Operetta, Le Scimmie, Il Rosso dhe u takua me muzikantin e bluesit Igor Campaner, i cili do të punonte me të në koncerte, dhe në 1988 do të ndihmojë në punën në shumë kompozime për album Malafemmina.
Në 1990, së bashku me Edoardo Bennato, ajo interpretoi Un'estate italiana, himni zyrtar i Kupës së Botës FIFA.
Frederic Shoberl
Biografia
Shoberl u martua me Theodosia dhe ata patën dy djem. William ishte një asistent i Henry Colburn, dhe më pas një botues në Great Marlborough Street dhe Frederic, i cili ishte printer i Princit Albert në Rupert Street dhe vdiq një vit para babait të tij. Gruaja e tij vdiq më 18 dhjetor 1838.
Emyx
Emyx (Emiljano Mjerushaj)
I lindur më 18 Prill 1995 i njohur me emrin e tij të artit Emyx, është reper, kompozitor dhe tekstshkrues shqiptar. Me prejardhje nga Puka, u lind në Vaun e Dejës, Shkodër, Shqipëri. Në moshën 4 vjecare, Emyx me familjen e tij u zhvendos në Brescia, Itali, ku do të jetonte deri në 2014, e më tej do të vazhdonte drejtimin e tij në Zvicër, aty ku banon edhe sot. parapamje|308x308px|Emiljano Mjerushaj
Frederic Shoberl
Biografia
Shoberl vdiq në Thistle Grove, Brompton, Londër, më 5 mars 1853 dhe u varros në varrezat Kensal Green një javë më vonë.
Emyx
Jeta e hershme
Për shkak të situatës së vështirë ku u gjend gjatë viteve të fëmijërisë në Itali, Emyx themeloi një pasion të madh për Rap-in, ku gjeti veten dhe forcën për të vazhuar përpara në jetë. Ishin ato përqafimet e tij të para me një botë ku cdo fjalë e thënë në vargje e jetonte cdo ditë mes përbuzjeve në një vend të huaj. Si pasojë, adoleshenca pati turbulenca dhe drejtime jo të mbara për jetën e reperit, shoqëruar me probleme ilegale në vitet e jetës në Itali, derisa më 14 Janar 2014 zhvendoset i vetëm në Zvicër për një fillim të ri.
Frederic Shoberl
Trashëgimia
Përveç veprave të përzgjedhura më poshtë dhe ilustrimeve të tij, redaktimi i Shoberl është ende duke u parë. Botimet Forget-Me-Not po dixhitalizohen për shkak të vlerës së tyre. Poezia që u botua përfshin vepra të Hester Thrale, Sir Walter Scott dhe Mary Wollstonecraft. Vepra e artit që u përfshi gjithashtu është dixhitalizuar që vazhdon poezinë e Shoberl. Ishte detyra e redaktorit dhe botuesit të identifikonin dhe më pas të huazonin vepra arti për revistën. Shumë nga artistët e zgjedhur ishin Akademikë Mbretërorë dhe do të duhej të negociohej një tarifë e konsiderueshme. Pasi u gdhend, vepra arti u përdor më pas për të kërkuar tekste shoqëruese.
Kalaja e antikitetit të vonë (Lladroc)
Kalaja e antikitetit të vonë është një monument i trashëgimisë kulturore në Lladrocë, Malishevë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Emyx
Diskografia
Angazhimet e para muzikore kanë nisur në moshë të re në Itali para se të fillonte karrierën profesionale. Atje merrte pjesë në aktivitete të ndryshme që organizoheshin për shqiptarët e diasporës.
Në 2016 publikon Donne/Frau, këngën e tij të parë në bashkëpunim me Fyl, artist zvicerian. Me kaq do të mbetej karriera e reperit për momentin, pas disa mosmarrveshjesh dhe zhgenjimesh të shumta nga bashkëpuntorët e tij në muzikë.
Gjithsesi puna e tij e palodhshme vazhdoi, edhe pse larg syrit publik. Gjatë kësaj kohe, njihet me TORU$$, personi i vetëm i cili e ndihmoi për prodhimin e muzikës në ato kohë. Më 2019 publikon këngën Ferite me të, e cila më pas u ripublikua e punuar më profesionalisht në EP. NEW ERA të reperit më 2021.
Emyx u bë i njohur për trevat shqiptare me publikimin e këngës “AJO AJO”, më qershor të 2021. Stili i tij duke kombinuar gjuhen shqipe dhe ate italiane në muzikë e bën artistin të dallohet nga pjesa tjetër e industrisë muzikore shqiptare. Gjithashtu artisti është komentuar mjaft për realitetin e teksteve të tij, duke u shprehur pa doreza në gjithë krijimtaritë e tij.
Reperi ka qenë tepër aktiv në muzikë në vitin 2021 ku ka publikuar deri më tani 12 projekte dhe ka paralajmëruar album të rradhës me titull “UNë JAM I NJEJT”.
Më datë 8 Janar 2021, Emyx publikon videoklipin “NEW ERA", me muzikë nga TORU$$, miksim nga Albin Shehu dhe tekst nga vetë Emyx. Videoklipi u prodhua nga SHOTTED në bashkëpunim me ANASSFILMS.
Më datë 26 Shkurt 2021, Emyx publikon videoklipin “Astronave/Yjet". Muzika e këngës u punua nga Ziso Records, producent Greenexedus, miksim/masterizim nga Ganza dhe teksti u shkrua nga Emyx. Videoklipi u prodhua nga SHOTTED.
Më datë 4 Prill 2021, Emyx publikon kengen “Tu mi piaci". Muzika e këngës u punua nga Ziso Records, producent Ganza dhe teksti u shkrua nga EMYX.
Më datë 4 Prill 2021, Emyx publikon kengen “Fumo e Cenere”, në bashkëpunim me artisten italiane Arianna. Muzika e këngës u punua nga Ziso Records, producent Ganza dhe teksti u shkrua nga EMYX.
Më datë 4 Prill 2021, Emyx publikon kengen “Untitled”, në bashkëpunim me TORU$$. Muzika e këngës u punua nga TORU$$ & HYBRIS, producent Clyde dhe teksti u shkrua nga EMYX.
Saint-Maurice-d'Ardèche
Saint-Maurice-d'Ardèche është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Maurice-d'Ardèche ka një popullsi prej 332 banorë dhe sipërfaqe 5.19 km², me një dendësi prej 64 banor/km².
Emyx
Diskografia
Më datë 4 Prill 2021, Emyx publikon kengen “Ferite”, në bashkëpunim me TORU$$. Muzika e këngës u punua nga TORU$$ dhe teksti u shkrua nga Emyx & TORU$$.
Më datë 4 Prill 2021, Emyx publikon kengen “Astronave/Yjet RMX“. Muzika e këngës u punua nga HYBRIS, producent Ganza dhe teksti u shkrua nga Emyx.
Më datë 4 Prill 2021, Emyx publikon kengen “FLASHBACK". Muzika e këngës u punua nga HYBRIS, producent Ganza dhe teksti u shkrua nga vetë EMYX në bashkëpunim me HIP HOP AL. Videoklipi u prodhua nga RKH STUDIO në Itali.
Feel the Passion
"Feel the Passion" është një këngë e këngëtares shqiptare Aurela Gaçe. Është publikuar si një CD i vetëm më 15 prill 2011 nga EMI. Kënga pop dhe rock në gjuhën angleze është kompozuar nga Shpëtim Saraçi dhe shkruar nga Sokol Marsi. Një video muzikore shoqëruese u shfaq premierë në kanalin zyrtar YouTube të Festivalit Evropian të Këngës më 16 mars 2011.
Emyx
Diskografia
Më datë 4 Prill 2021, Emyx publikon kengen “Ajo Ajo". Muzika e këngës u punua nga Ziso Records, producent Ganza dhe teksti u shkrua nga Emyx. Videoklipi u prodhua nga RKH STUDIO në Itali.
Feel the Passion
Kënga e përfaqësoi Shqipërinë në Festivalin Evropian të Këngës 2011 në Dyzeldorf, Gjermani, pasi Gaçe fitoi garën e para-përzgjedhjes Festivali i Këngës me versionin në gjuhën shqipe "Kënga ime". Ajo dështoi të kualifikohej për në finalen e madhe në vendin e katërmbëdhjetë duke shënuar moskualifikimin e tretë të vendit në garë. Gjatë shfaqjes së saj, Gaçe u shoqërua nga tre vokalistë mbështetës dhe dy instrumentistë, ndërsa tema shqiptare u përforcua vizualisht nga krahët e një shqiponje me ngjyrë të bardhë dhe të kuqe në ekranet LED.
Emyx
Mediat sociale
Kanali i tij në YouTube ka më shumë se 7.000 abonentë dhe 2 milion shikime në total. Emyx ka më shumë se 50.000 ndjekës në Instagram, të arritura këto në periudhë kohore prej 15 muajsh. Kjo shënon arritje të madhe për rreperin duke marrë parasysh vështirësitë për tu pranuar në industrinë muzikore në Shqipëri sot.
Jeta personale
Emyx aktualisht jeton në Biel/Bienne,Bern, Zvicër. ë shtë fëmija i dytë i familjes me tre fëmijë, i pasuar nga dy motra. Emyx dhe familja e tij janë të krishterë. Emyx gjithashtu hyri në një lidhje të gjatë bashkëshortore, ku më pas do të ndahej në 2019, viti më i veshtirë i artistit, në të cilin muzika ishte miku i vetëm i cili e ndihmoi të forcohej në të gjithë aspektet e jetës, derisa vendosi të rinisë profesionalisht karrierën e tij muzikore në trevat shqiptare dhe ato italiane.
Pasionet dhe Filantropia
Udhëtimet me aventura dhe kuzhina janë pasioni tjetër i Emyx veç muzikës. Përpos muzikës, koncerteve, udhëtimeve, angazhimet e tij në çështje bamirësie janë të shpeshta edhe pse gjithmonë larg vëmendjes mediatike.
Eiji Ueda
Ai ishte trajneri i reprezentacionin japonez nga viti 2003 e deri në 2004.
Hania
parapamje|Hania - [[Kretë]] Hania ose Hanja (Χανιά Chaniá ; Canea) është qyteti i dytë më i madh i Kretës dhe kryeqyteti i njësisë rajonale të Hanias. Shtrihet përgjatë bregdetit verior të ishullit, rreth 70 km perëndim të Rethymno dhe 145 km në perëndim të Heraklionit.
Popullsia zyrtare e njësisë bashkiake (ish-komuna) është 53,910 banorë, ndërsa komuna ka 108,642 banorë (2011). Kjo përbëhet nga qyteti Hania dhe disa qyteza dhe fshatra përreth, duke përfshirë Kunupidiana (pop. 8,620), Murnies (pop. 7,614), Suda (pop. 6,418), Nerokuros (pop. 5,531), Daracos (pop. 4,732), Perivolia (pop. 3,986), Galatas (pop. 3,166) dhe Aroni (pop. 3,003).
Hania paraqet pikën më jugore të rrugës evropiane E65 e cila lidh qytetin në fjalë me qytetin Malmö në Suedi.
Damla Sönmez
Në vitin 2009, ajo luajti në Bornova Bornova dhe fitoi "Aktoren më të mirë Mbështetëse" në Festivalin e 46-të të Golden Orange Film, së bashku me çmime të tjera Çmimi Sadri Alışık dhe Flying Broom International Women's Film Festival.
São Paulo
São Paulo (shqiptimi portugalisht : sɐ̃w ˈpawlu) apo Sao Paulo (« Shën-Pali » shqip) është një qytet në jug-lindje të Brazilit. Me njëmbedhjetë milionë banoret e tij në vitin 2014, është qyteti më i madh i shtetit dhe i dyti i Amerikës latine. Është gjithashtu qyteti që numëron më së shumti portugezë në botë Rajoni metropolitan São Paulo është njëri nga më të populluarit në kontinentin amerikan, me atë të Meksikës dhe New York-ut, dhe i pesti në botë. Kryeqendër e shtetit São Paulo — më i popullari i shtetit— dhe qendra kryesore financiare, tregtare dhe industriale e Amerikës latine, në fakt është qyteti kryesor ekonomik i Brasilit.
Celles-lès-Condé
Celles-lès-Condé është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Celles-lès-Condé ka një popullsi prej 83 banorë dhe sipërfaqe 3.91 km², me një dendësi prej 21 banor/km².
Ahuy
Ahuy është një komunë në Francë. Ahuy bën pjesë në departamentin Côte-d'Or të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 1277 banorë dhe sipërfaqe prej  6.4 km².
Perikli Jorgoni
Perikli Jorgoni (Tiranë, 15 gusht 1936 - Durrës, dhjetor 2012) ka qenë gazetar dhe përkthyes shqiptar. Aty kreu shkollën fillore dhe më pas edhe studimet e larta universitare. Për shumë vite punoi si mësues në shkolla të Tiranës e më pas edhe si gazetar e si përkthyes pranë shtëpisë botuese “Naim Frashëri”. Ai ka qenë një përkthyes i talentuar, poet i disa vëllimeve me poezi si dhe mjaft përkthime
Veta gramatikore
Në gjuhësi, veta gramatikore është dallimi gramatikor midis referencave deiktike ndaj pjesëmarrësit(ve) në një ngjarje; zakonisht dallimi është ndërmjet folësit (veta e parë), adresuesit (veta e dytë) dhe të tjerëve (veta e tretë). Veta e parë përfshin folësin (shqip: Unë, ne, mua, dhe neve), veta e dytë është personi ose personat me të cilët flitet (shqip: ti, ju, ty, juve), dhe veta e tretë përfshin të gjitha ato që nuk janë renditur më sipër (shqip: ai, ajo, atë, ata, etj.) Veta gramatikore zakonisht përcakton grupin e përemrave vetorë të një gjuhe. Ndikon shpesh te folja, dhe nganjëherë te emri ose marrëdhënie pronore.
Numri
Në gjuhët indo-evropiane, përemrat vetorë të parë, të dytë dhe të tretë shënohen tipikisht edhe për trajtat njëjës dhe shumës, e ndonjëherë edhe formën e dyfishtë (numri gramatikor).
Ndikimi te foljet
parapamje|527x527px| Në [[Gjuhët romake|gjuhët romane si spanjishtja, veta gramatikore ndikon në bashkimin e foljes. Në këtë imazh, çdo rresht përfaqëson vetën dhe numrin: veta e parë, veta e dytë joformale dhe veta e dytë zyrtare dhe veta e tretë.
Austria në Festivalin Evropian të Këngës
Austria ka marrë pjesë në Festivalin Evropian të Këngës 52 herë që nga debutimi i saj në. Vendi ka fituar dy herë, në dhe  dhe aktualisht mban rekordin për hendekun më të gjatë midis fitoreve, me 48 vjet midis fitoreve. Konkursi transmetohet në Austri nga ORF. Vjena ishte qyteti pritës në të dy rastet që konkursi u mbajt në Austri, në dhe.
Pasi përfundoi e gjashta në konkursin dhe e katërta në, Udo Jurgens fitoi në përpjekjen e tij të tretë në  me këngën "Merci Chérie". Ky ishte rezultati i vetëm kryesor i Austrisë në shekullin e 20-të. Austria fitoi përsëri në, me Conchita Wurst dhe "Rise Like a Phoenix". Austria ka përfunduar e fundit në garën finale shtatë herë (1957, 1961, 1962, 1979, 1984, 1988 dhe 1991) dhe përfundoi e fundit në gjysmëfinale në 2012. Cesár Sampson arriti në rezultatin e tetë më të mirë të Austrisë në pesë top dhe rezultatin e dytë më të mirë të shekullit 21 në konkursin, duke përfunduar i treti me këngën "Nobody But You".
Historia
Austria përfundoi e fundit në përpjekjen e saj të parë në konkurs në 1957, para se Liane Augustin t'i jepte vendit të parin nga tetë rezultatet e saj më të mirë në, me të pestin. Duke përfunduar i gjashti në dhe i katërti në, Udo Jürgens fitoi garën në përpjekjen e tij të tretë në 1966. Ky do të ishte rezultati i vetëm i parë i Austrisë në shekullin e 20-të. Rezultati më i mirë i vendit gjatë 46 viteve të ardhshme (1967–2013) do të ishte vendi i pestë, të cilin e arriti me Milestones në, Waterloo & Robinson në dhe Thomas Forstner në. Austria ka përfunduar e fundit në finale gjithsej shtatë herë, në 1957, 1961, 1962, 1979, 1984, 1988, 1991. Vendi gjithashtu përfundoi i fundit në gjysmëfinale në 2012. Rezultati më i mirë i Austrisë për vitet 1990 ishte katër përfundime në vendin e dhjetë, në, , dhe. Rezultati më i mirë i Austrisë për vitet 2000 ishte vendi i gjashtë i Alf Poier në, i cili ishte vendi më i mirë i Austrisë që nga 1989.
Pas një mungese tre-vjeçare, ORF njoftoi më 28 korrik 2010 se Austria do të kthehej në garë në, ku vendi arriti në finale për herë të parë që nga viti 2004, duke përfunduar i 18-ti.
Austria arriti fitoren e saj të dytë në garë në garën, me Conchita Wurst fituese me 290 pikë. Në një përmbysje të plotë të fatit në 2015, pas një rregulli të barazimit, Austria u vendos e 26-ta dhe shënoi zero pikë së bashku me Gjermaninë (e 27-ta), ata u bënë vendet e para që nga Mbretëria e Bashkuar në 2003 që shënuan zero pikë në finale. Për shkak të kësaj, Austria u bë vendi i parë pritës që mori zero pikë. Austria u kualifikua në finale për tri vitet e ardhshme, duke përfunduar e 13-ta në 2016, e 16-ta në 2017 dhe e 3-ta në 2018, deri në ku ata u vendosën në vendin e 17-të në gjysmëfinalen e dytë. Rezultati i tretë i Austrisë në Top 3 erdhi në 2018, me "Nobody But You" nga Cesár Sampson që përfundoi i treti në Lisbonë, rezultati i tretë më i mirë i vendit në historinë e konkursit.
Elise Paschen
Elise Paschen (lindur janar 1959) është një poete amerikane. Ajo është bashkë-themeluese dhe bashkë-redaktore e Poetry in Motion, një program që vendos postera të poezisë në metro dhe autobusë anembanë vendit.
Jeta
Drejtore Ekzekutive e Poetry Society of America nga viti 1988 deri më 2001, ajo ka redaktuar antologji të shumta, duke përfshirë edhe librat më të shitur të New York Times, Poetry Speaks. Ajo jeton në Çikago me burrin e saj, Stuart Brainerd, dhe dy fëmijët e tyre.
Arkitektura kineze
parapamje|240px|[[Salla e Harmonisë Supreme në Qytetin e Ndaluar]] Arkitektura kineze demonstron një stil arkitektural që u zhvillua gjatë mijëvjeçarëve në Kinë, përpara se të përhapet për të ndikuar në arkitekturën në të gjithë Azinë Lindore. Që nga ngurtësimi i stilit në periudhën e hershme perandorake, parimet strukturore të arkitekturës kineze kanë mbetur kryesisht të pandryshuara, ndryshimet kryesore janë vetëm detajet dekorative. Duke filluar me dinastinë Tang, arkitektura kineze ka pasur një ndikim të madh në stilet arkitektonike të Japonisë, Koresë, Mongolisë dhe Vietnamit, dhe një sasi të ndryshme ndikimi në stilet arkitekturore të Azisë Juglindore dhe Jugore, përfshirë Malajzinë, Singaporin, Indonezinë, Sri Lanka, Tajlanda, Laos, Kamboxhia dhe Filipinet. Arkitektura kineze është e tipizuar nga karakteristika të ndryshme; siç janë, simetria dypalëshe, përdorimi i hapësirave të hapura të mbyllura, përfshirja e ideve që lidhen me feng shui siç janë hierarkitë e drejtimit, një theksim horizontal dhe aludim ndaj simbolizmit të ndryshëm kozmologjik, mitologjik ose tjetër. Arkitektura kineze tradicionalisht klasifikon strukturat sipas llojit, duke filluar nga faltoret deri tek pallatet. Pjesërisht për shkak të një theksi në përdorimin e drurit, një material relativisht të prishet, dhe për shkak të një theksi të theksuar në strukturat kryesore monumentale të ndërtuara me materiale më pak organike por më të qëndrueshme, shumë nga njohuritë historike të arkitekturës kineze burojnë nga mbijetesa në miniaturë modele në diagramet dhe specifikimet e planifikimit qeramike dhe të publikuara. Disa nga arkitektura e Kinës tregon ndikimin e llojeve ose stileve të tjera nga jashtë Kinës, të tilla si ndikimet në strukturat e xhamive me origjinë nga Lindja e Mesme. Megjithëse shfaq aspekte të caktuara unifikuese, në vend që të jetë plotësisht homogjene, arkitektura kineze ka shumë lloje të variacionit bazuar në statusin ose përkatësinë, siç është varësia nga fakti nëse strukturat janë ndërtuar për perandorë, njerëz të zakonshëm, ose janë përdorur për qëllime fetare. Variacione të tjera në arkitekturën kineze tregohen në stile të ndryshme që lidhen me rajone të ndryshme gjeografike dhe në dizajnin arkitektonik etnik.
Përgjatë shekullit të 20-të, arkitektët kinezë kanë provuar të ndërthurin modelet tradicionale kineze në arkitekturën moderne (zakonisht qeveria), me një sukses të madh. Për më tepër, presioni për zhvillimin urban në të gjithë Kinën bashkëkohore kërkonte shpejtësi më të madhe të ndërtimeve dhe raport më të lartë të sipërfaqes së dyshemesë, që do të thotë se në qytetet e mëdha kërkesa për ndërtesa tradicionale kineze, të cilat normalisht janë më pak se 3 nivele, ka rënë në favor të arkitekturës moderne. Sidoqoftë, aftësitë tradicionale të arkitekturës kineze, duke përfshirë zdrukthtari të mëdha dhe të vogla, murature dhe gurëdhendës, janë ende të përdorura në ndërtimin e arkitekturës së brendshme në zonën e gjerë rurale në Kinë.
Llojet
Ekzistojnë lloje të ndryshme të arkitekturës kineze. Disa nga këto kanë të bëjnë me përdorimin e strukturave, të tilla si nëse ato janë ndërtuar për mbretër, njerëz të thjeshtë ose fetarë.
Njerëz të thjeshtë
Për shkak të ndërtimeve kryesisht prej druri dhe mirëmbajtjes së dobët, shumë më pak shembuj të shtëpive të njerëzve të thjeshtë mbijetojnë deri më sot në krahasim me ato të fisnikëve. Sipas Matthew Korman, shtëpia mesatare e njerëzve të thjeshtë nuk ndryshoi shumë, madje shekuj pas vendosjes së stilit universal, siç janë shtëpitë e fillimit të shekullit të 20-të, ishin shumë të ngjashme me shtëpitë perandorake të vonë dhe të mesme në planifikim dhe ndërtim.
Këto shtëpi, qofshin ato të burokratëve, tregtarëve apo fermerëve, priren të ndiqnin një model të caktuar: qendra e ndërtesës do të ishte një faltore për hyjnitë dhe paraardhësit, të cilat do të përdoren gjithashtu gjatë festave. Në të dy anët e saj ishin dhomat e gjumit për pleqtë; dy krahët e ndërtesës (të njohur si "dragonët kujdestarë" nga kinezët) ishin për anëtarët e rinj të familjes, si dhe dhomën e ndenjes, dhomën e ngrënies dhe kuzhinën, megjithëse ndonjëherë dhoma e ndenjes mund të ishte shumë afër në qendër.
Ndonjëherë familjet e zgjeruara bëheshin aq të mëdha sa duhej të ndërtoheshin një ose edhe dy palë shtesë "krahësh". Kjo rezultoi në një ndërtesë në formë U, me një oborr të përshtatshëm për punë në fermë. Tregtarët dhe burokratët, megjithatë, preferuan të mbyllnin pjesën e përparme me një portë përpara imponuese. Të gjitha ndërtesat ishin të rregulluara me ligj dhe ligji përcaktonte se numri i tregimeve, gjatësia e ndërtesës dhe ngjyrat e përdorura varen nga klasa e pronarit.
Disa njerëzve të thjeshtë që jetojnë në zonat e rrënuara nga banditët ndërtuan kështjella komunale të quajtur Tulou për mbrojtje. Shpesh i favorizuar nga Hakka në Fujian dhe Jiangxi, modeli i Tulou tregon edhe filozofinë e lashtë kineze të harmonisë midis njerëzve dhe mjedisit. Njerëzit përdorën materiale lokale për të ndërtuar muret me tokë të shkurorëzuar. Nuk ka asnjë dritare nga jashtë në dy katet e poshtme për mbrojtje, por është e hapur nga brenda me një oborr të përbashkët dhe lejon që njerëzit të mblidhen lehtësisht.
Perandorake
parapamje|right|Pllakat e çatisë së verdhë dhe muri i kuq në bazat e [[Qyteti i Ndaluar|Qytetit të Ndaluar (Muzeu i Pallateve) në Pekin, ndërtuar gjatë epokës Yongle (1402–1424) të dinastisë Ming]] Kishte disa veçori arkitekturore që ishin të rezervuara vetëm për ndërtesat e ndërtuara për Perandorin e Kinës. Një shembull është përdorimi i pllakave të verdha të çatisë, të verdhë që kanë qenë ngjyra perandorake; pllaka çati të verdhë ende zbukurojnë pjesën më të madhe të ndërtesave brenda Qytetit të Ndaluar. Tempulli i Qiellit, megjithatë, përdor pllaka çati blu për të simbolizuar qiellin. Kulmet janë mbështetur pothuajse në mënyrë të pandryshueshme nga mbajtëset ("dougong"), një veçori e përbashkët vetëm me ndërtesat më të mëdha fetare. Shtyllat prej druri të ndërtesave, si dhe sipërfaqet e mureve, kanë tendencë të jenë me ngjyrë të kuqe. E zeza është gjithashtu një ngjyrë e famshme që përdoret shpesh në faltore. Besohej se perënditë janë frymëzuar nga ngjyra e zezë për të zbritur në tokë.
Dragoit kinez me 5 kthetra, të miratuar nga perandori i parë Ming për përdorimin e tij personal, u përdor si dekorim në trarët, shtyllat dhe dyert mbi arkitekturën perandorake. Interesante, dragoi nuk u përdor kurrë në çatitë e ndërtesave perandorake.
Vetëm ndërtesat e përdorura nga familja perandorake lejoheshin të kishin nëntë jian (間, hapësirë ​​midis dy kolonave); vetëm portat e përdorura nga Perandori mund të kishin pesë harqe, me qendrën një, natyrisht, të rezervuara për vetë Perandorin. Kinezët e lashtë favorizuan ngjyrën e kuqe. Ndërtesat përballeshin në jug sepse veriu kishte një erë të ftohtë.
Fetare
Arkitektura Daoiste, nga ana tjetër, zakonisht ndjek stilin e njerëzve të thjeshtë. Hyrja kryesore është, sidoqoftë, zakonisht në krah, nga bestytni për demonët që mund të përpiqen të hyjnë në lokalin. Në ndryshim nga Budistët, në një tempull Daoist hyjnia kryesore është e vendosur në sallën kryesore në pjesën e përparme, hyjnitë më të vogla në sallën e pasme dhe në anët. Kjo për shkak se kinezët besojnë se edhe pasi trupi të ketë vdekur, shpirti është akoma gjallë. Nga modeli i varrit Han, tregon forcat e yin kozmik dhe yang, të dy forcat nga parajsa dhe toka që krijojnë përjetësinë.
Ndërtesa më e lartë para-moderne në Kinë u ndërtua për qëllime fetare dhe luftarake. Pagoda Liaodi e vitit 1055 e.r qëndron në një lartësi prej 84 m, dhe megjithëse shërbeu si faltore kurorëzuese e manastirit Kaiyuan në Dingzhou të vjetër, Hebei, ajo u përdor gjithashtu si një kullë ushtarake për ushtarët e dinastisë Song. lëvizjet potenciale të dinastisë Liao armike.
Arkitektura e xhamive dhe faltoreve të varreve gongbei të muslimanëve të Kinës shpesh kombinon stilet tradicionale kineze me ndikimet e Lindjes së Mesme.
Maria Tallchief
parapamje|Maria Tallchief Elizabeth Marie "Betty" Tall Chief (emri i familjes Osage : Ki He Kah Stah Tsa ; 24 janar 1925  - 11 prill 2013) ishte një balerinë amerikane. Ajo është konsideruar si prima ballerina e para e Amerikës, dhe ishte parë që kishte prejardhje amerikane.
Pothuajse që nga lindja, Tall Chief ishte e përfshirë me kërcimin, duke filluar mësimet formale në moshën tre vjeçare. Kur ishte tetë vjeçe, familja e saj u zhvendos nga shtëpia e saj e lindjes, Fairfax, Oklahoma , në Los Angeles, California, për të avancuar karrierën e saj dhe motrës së saj më të vogël, Marjorie.
Në moshën 17-vjeçare, ajo u zhvendos në Nju Jork, në kërkim të një kompanie baleti, dhe nën ndikimin e eprorëve të saj, mori emrin Maria Tallchief. Ajo kaloi pesë vitet e ardhshme me Ballet Russe de Monte Carlo, ku takoi koreografin legjendar George Balanchine. Gjatë kohës kur Balanchine bashkë-themeloi New York City Ballet në vitin 1946, Tallchief u bë ylli i parë i kompanisë.
Kombinimi i koreografisë së vështirë të Balanchine dhe vallëzimi i pasionuar i Tallchief revolucionarizoi baletin. Roli i saj në The Firebird i vitit 1949 bëri qe Tallchief të arrijë në në krye të botës baletit, duke e themeluar atë si një prima ballerina. Roli i saj si Sugarplum Fairy në The Nutcracker e shëndërroi baletin në Amerikën nga errësira në një nga artet më të popullarizuar.
Jeta e hershme
Tall Chief, e njohur si "Betty Marie" për miqtë dhe familjen, lindi në Fairfax, Oklahoma më 24 janar 1925, e bija e Alexander Joseph Tall (1890-1959), anëtar i Osage Nation dhe gruas së tij, Ruth Porter, me prejardhje skoceze-irlandeze. Porter e kishte takuar Tall Chief, duke vizituar motrën e saj, e cila ishte në atë kohë në shtëpinë e tij në shtëpinë e nënës së tij. parapamje| Maria Tallchief me Erik Bruhn në vitin 1961.
Karriera
Tallchief diplomoi në Beverly Hills High School në vitin 1942. Ajo kishte hequr dorë nga pianoja dhe donte të shkonte në kolegj, por babai i saj ishte kundër saj. "Unë kam paguar për mësimet gjithë jetës tënde," tha ai. "Tani është koha që të gjesh një punë." Ajo fitoi një pjesë në Presenting Lily Mars , një muzikore MGM me Judy Garland. Vallëzimi në film nuk ishte "kënaqës" dhe Tallchief vendosi që të mos ndiqte më atë rrugë. Atë verë, shoku i familjes Tatiana Riabouchinska pyeti nëse Tallchief do të donte të shkonte në Nju Jork. Ajo u nis për në qytetin e madhështor në moshën 17 vjeçare. majtas|parapamje| Maria Tallchief si Fairy Sugar Plum dhe Nicholas Magallanes si knights e saj The Nutcracker (1954).
Jeta personale
Gjatë vitit të saj të parë në Ballet Russe de Monte Carlo Tallchief ishte në lidhje me Alexander "Sasha" Goudevitch. "Për të dy ne ishte dashuria e parë," tha Tallchief. "Ne shikonim njëri-tjetrin çdo ditë dhe unë isha e bindur se ishte dashuri e vërtetë." Goudevitch i bleu një unazë fejese. Megjithatë, në pranverën e vitit 1944 ndjenjat e tij ndryshuan kur një vajzë tjetër filloi të shfaqet. "Zemra ime u thye", kujton ajo.
Tallchief dhe Balanchine ishin martuar më 16 gusht 1946, kur ajo ishte 21 vjeç dhe ishte 42 vjeç. Prindërit e saj vazhduan të kundërshtonin martesën dhe nuk morën pjesë në këtë ceremoni. Çifti nuk kishte një muaj të mjaltit sepse sipas tyre: "Për të dy ne, puna ishte më e rëndësishme."
Martesa e tyre u anulua në vitin 1952, kur ndjenjat a tyre filluan të zbehen dhe nuk kishte më dashuri.
Në vitin 1952, Tallchief u martua me Elmourza Natirboff, një pilot për një linjë ajrore private. Çifti u divorcua dy vjet më vonë. Në vitin 1955, ajo u takua me biznesmenin Henry D. ("Buzz") Paschen Jr. Çifti u martua në qershorin e ardhshëm. Me Paschen Tallchief kishte fëmijën e saj të vetëm, Elise Maria Paschen ( lindur më 1959), e cila u bë një poete dhe drejtore ekzekutive e Poetry Society of America. Me këtë martesë Tallchief kishte gjithashtu një thjeshtër, Margaret Wright. Çifti mbeti së bashku, deri në vdekjen e tij në 2004.
Biografitë dhe dokumentarët
Tallchief ka qenë subjekt i biografive të shumëfishta. Autobiografia e saj, Maria Tallchief: Prima Ballerina e Amerikës, u bashkë-shkrua me Larry Kaplan dhe u botua në vitin 1997.
Sandy dhe Yasu Osawa i Upstream Productions në Seattle, Uashington bëri një dokumentar me titullin Maria Tallchief në nëntor të vitit 2007 që u transmetua në PBS mes viteve 2007 dhe 2010.
Çmimi Man Booker International
Që nga viti 2016 e tutje, çmimi i ndahet çdo vit një libri të vetëm të përkthyer në anglisht, duke shpërblyer fituesin me një shumë prej £50,000 e cila ndahet në mënyrë të barabartë midis autorit dhe përkthyesit.
Para vitit 2016
Për dallim prej Çmimit Man Booker i cili ishte i hapur vetëm për shkrimtarë nga Komonuelthi, Irlanda dhe Zimbabve, Çmimi Man Booker International ishte i hapur për autorë nga gjitha vendet. Fituesit i ndahej shuma prej £60,000 dhe çdo autor mund ta fitonte vetëm një herë të vetme. Çmimi Man Booker International gjithashtu lejonte ndarjen e një çmimi të veçantë për përkthyes. Autori fitues mund të zgjidhte një përkthyes të veprës së tij në anglisht, të cilit i ndahej shuma prej £15,000.
Pas vitit 2016
Më 7 korrik 2015, Booker Prize Foundation njoftoi se nga 2016 e tutje, Çmimi Man Booker International do të ishte një çmim për letërsi të përkthyer. Synimi i tij është të nxisë botimin dhe leximin e veprave cilësore në përkthim, dhe të nxjerrë në pah punën e përkthyesve. Çmimi tani ndahet çdo vit për një libër të përkthyer në anglisht, me një shumë prej £50,000 titullin fitues, e cila ndahet në mënyrë të barabartë midis autorit dhe përkthyesit. Secili autor dhe përkthyes që hyn në listën e ngushtë merr £1,000. Fondi i përvitshëm për çmimin arrin në £62,000 për vit, në krahasim me të mëparshmin i cili ishte £37,500 për vit. Juria zgjedh një listë prej 12 ose 13 librash në mars, pastaj ta zgjedh një listë të ngushtë në prill. Fituesi shpallet në maj.
Historia
Fituesi i parë i çmimit ishte shkrimtari shqiptar Ismail Kadare. Ai u pasua nga shkrimtari nigerian Chinua Achebe në vitin 2007, dhe dy vjet më vonë, shkrimtarja kanadeze, Alice Munro. Në vitin 2011 çmimi iu dha amerikanit Philip Roth. Gazetari Hephzibah Anderson lavdëroi çmimin dhe vuri në dukje se çmimi Man Booker International ishte "duke u bërë shpejt çmimi më i rëndësishëm, duke u shfaqur si një alternativë gjithnjë e më kompetente ndaj Nobelit".
Në vitin 2015 u bë e ditur se Çmimi Independent Foreign Ficition do të shpërbëhej. Vendin e tij do të zinte Çmimi Man Booker International, dhe ky i fundit do të bëhej çfarë kishte qenë Çmimi Independent Foreign Fiction: një çmim i përvitshëm letrar për përkthime në gjuhën angleze, ku shuma do të ndahej mes autorit dhe përkthyesit.
2005
Shkrimtari shqiptar Ismail Kadare u shpall fitues i çmimit inaugurues Man Booker International në vitin 2005. Kyetari i jurisë, profesori Xhon Keri tha se Kadare "është një shkrimtar universal, me një traditë narracioni që e ka origjinën që nga Homeri." Kadare tha se ai ndihej "thellësisht i nderuar" për marrjen e çmimit. Kadare kishte mundësinë për të zgjedhur një përkthyes për të marrë një shumë prej £15,000. Shkrimtari pranoi çmimin e tij në Edinburg, më 27 qershor.
Kandidatët për çmimin inaugurues Man Booker International u shpallën më 2 qershor 2005, në Universitetin Xhorxhtoun në Washington, D.C.
2007
Shkrimtari nigerian Chinua Achebe u nderua me Çmimin Man Booker International për krijimtarinë e tij letrare, në vitin 2007. Anëtarja e jurisë Nadine Gordimer tha se Achebe është "babai i letërsisë moderne afrikane" dhe se ai është "pjesë integrale" e letërsisë botërore. Achebe pranoi çmimin e tij më 28 qershor në Oksford.
Kandidatët për çmimin e dytë Man Booker International u shpallën më 12 prill të vitit 2007 në Kolegjin Massey në Toronto.
2009
Tregimtarja Alice Munro u shpall fituese e çmimit në vitin 2009 për krijimtarinë e saj jetësore në letërsi. Anëtarja e jurisë Jane Smiley, tha përzgjedhje e një fituesi kishte qenë "një sfidë". Në lidhje me veprën e Munro, Smiley tha: "vepra e saj është praktikisht e përsosur. Çdo shkrimtar mbetet i habitur kur e lexon atë, sepse vepra e saj është shumë delikate dhe precize. Përsiatja e saj për secilën temë është kaq e fokusuar." Munro, e cili tha se ishte "tërësisht e habitur dhe e gëzuar" nga fitorja, pranoi çmimin në Kolegjin e Trinisë në Dublin, më 25 qershor.
2011
Pas shpalljes së Rothit si fitues, Carmen Callil u tërhoq nga juria, duke u shprehur: "unë nuk e vlerësoj atë fare si shkrimtar ... kush do ta lexojë atë pas 20 vjetësh?" Callil më vonë shkroi një editorial në The Guardian për të shpjeguar pozicionin e saj dhe arsyen pse vendosi ta lërë jurinë.
2015
László Krasznahorkai, shkrimtar nga Hungaria, u shpall fituesi i çmimit Man Booker International për vitin 2015. Çmimi iu nda për të njohur "arritjet e tij në letërsi në skenën botërore". Shkrimtarija britanike dhe njëkohësisht kryetarja e jurisë, Marina Warner, e krahasoi të shkruarit e Krasznahorkai me shkrimtarë si Kafka dhe Beketi. Përkthyesit, Xhorxh Szirtes dhe Ottilie Mulzet, e morën shumën prej £15,000 që u ndahej përkthyesve.
2017
Lista e gjërë për Çmimin Man Booker International u shpall më 14 mars në vitin 2017, kurse lista e ngushtë, më 20 prill 2017. Fituesi u shpall më 14 qershor 2017.
Aurora (mjetfluturimi)
Një raport i Ministrisë britaneze te mbrojtjes, lëshuar ne maj te vitit 2006, permend perparesine e Forcave Ajrore Amerikane për te prodhuar një aeroplan tejzanor me shpejtësi mah 6, por nuk ka dale asnjë tregues për vërtetimin e ekzistencës se një projekti te tille. Besohet se projekti aurora është fshire për shkak te ngritjes nga avione spiune ne mjete ajrore fluturuese panjerez (paekipazh) dhe satelite zbulues te cilët mund te kryejnë te njëjtën detyre si një avion spiun.
Për shkak te mbajtjes se fshehte te projektit aurora, përmendet shpesh nga UFO dhe teoria komplotiste dhe është objekt spekulimesh.
Karli III i Mbretërisë së Bashkuar
Karli lindi në Pallatin Buckingham si nipi i parë i Mbretit Xhorxh VI dhe Mbretëreshës Elizabetë. Ai ishte arsimuar në shkollat Cheam dhe Gordonstoun, të cilat babai i tij, Princi Filip, Duka i Edinburgut, i kishte ndjekur si fëmijë. Çarls gjithashtu kaloi një vit në kampusin Timbertop të Shkollës Geelong Grammar në Victoria, Australi. Pasi fitoi një diplomë Bachelor të Arteve nga Universiteti i Kembrixhit, Çarls shërbeu në Royal Air Force dhe Royal Navy nga 1971 deri më 1976. Në vitin 1981, ai u martua me Zonjën Diana Spencer dhe ata patën dy djem: Princi William (lindur më 1982) dhe Princ Harry (lindur më 1984). Në vitin 1996, çifti u divorcua pas marrëdhënieve jashtëmartesore të publikuara mirë nga të dy palët. Diana vdiq si rezultat i një aksidenti automobilistik në Paris vitin e ardhshëm. Më 2005, Karli u martua me partneren që ka tani Camilla Parker Bowles.