cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barış Arduç
2011–2014: Benim İçin Üzülme, Bugünün Saraylısı dhe filmat e kinemasë
Në nëntor 2014, filmi Deliha u drejtua nga Hakan Algül, dhe Arduç luajti rolin e Shirinxheli Xhemil, një fotograf i bukur.
2015–2018: Racon: Ailem İçin, Kiralık Aşk dhe Mutluluk Zamani
Në qershor 2015, Arduç u hodh në një rol kryesor përballë Elçin Sangu në serialin Kiralık Aşk, i cili u drejtua nga Metin Balekoğlu, Barış Yöş dhe Şenol Sönmez dhe u shkrua nga Meriç Acemi. Arduç, i cili portretizoi një stilist të ri dhe të njohur të suksesshëm të këpucëve dhe një biznes të quajtur Omer Iplikçi, fitoi një bazë të shkëlqyeshme tifozësh në Lindjen e Mesme dhe fitoi shumë çmime. Kiralık Aşk i cili filloi transmetimin në muajt e verës, shpejt u bë një nga seritë më të njohura dhe arriti sukses të jashtëzakonshëm brenda rrjeteve sociale. Fragmentet e serisë në YouTube kanë miliona shikime.
Barış Arduç u bë fytyra reklamuese e kompanisë Derimod në vitin 2015. Klipi reklamues i cili tregoi Arduç me 6 gra të ndryshme në një kazino, u drejtua nga Ömer Faruk Sorak, përgatitur nga Alametifarika, dhe prodhuar nga Böcek Productions. Nihat Odabaşı e fotografoi për fushatën e reklamave e cila u nis nën moton "Derimod në këmbët e mia". Fushata e reklamimit zuri vendin e saj në televizione, tabela, faqe interneti dhe revista në tetor 2015.
Në nëntor 2017, Arduç u hodh në një rol kryesor së bashku me Elçin Sangu në filmin Koha e Lumturisë / Mutluluk Zamanı, i cili u drejtua nga Şenol Sönmez.
2019-prezent: Kuzgun, Çukur, Kulüp dhe Alparslan: Büyük Selçuklu
Në shkurt të vitit 2019, Arduç u luajt në një rol kryesor në serialin dramatik Kuzgun si personazhi titullar Kuzgun i cili drejtohet nga Bahadır İnce. Ai portretizoi historinë e një burri që u kthye për hakmarrje pasi ishte larg për 20 vjet. Më 12 mars 2020, u konfirmua se Arduç do të luaj në serialin dramatik Çukur, ku interpretonte Aras Bulut İynemli. Duke iu bashkuar serialit në sezonin e 3-të të tij, Arduç luan rolin e Arik Boke Erdenet, vëllai i vogël i Çagatajit.
Barış Arduç portretizoi Fıstık Ĭsmail në serialin e Netflix, Kulüp (Klubi) në 2021. Në korrik 2021, Akli Film, producenti i Uyanış: Büyük Selçuklu, njoftoi se Barış Arduç është i përfshirë në sezonin e dytë të Uyanış: Büyük Selçuklu që bazohet në jetën e sulltanëve selxhukë. Arduç portretizon rolin kryesor të Alp Arslan në Alparslan: Büyük Selçuklu.
Dështimi i zhvillimit të fetusit (Aborti)
Aborti është mbarimi i një shtatëzënie me heqjen ose dëbimin e një embrioni ose fetusit para se të mund të mbijetojë jashtë mitrës. Një abort që ndodh pa ndërhyrje njihet si një abort i provokuar ose spontan. Kur ndërmerren hapa të qëllimshëm për të përfunduar një shtatëzani, quhet një abort i indikuar, ose më rrallë "dështim i induktuar". Aborti i fjalës së pandryshuar në përgjithësi i referohet një aborti të induktuar. Një procedurë e ngjashme pasi fetusi ka potencial për të mbijetuar jashtë mitrës njihet si " ndërprerje e vonëshme e shtatzënisë " ose më pak e saktë si një "abort me afat të vonshem".
Kur bëhet siç duhet, aborti është një nga procedurat më të sigurta në mjekësi, por aborti i pasigurt është një shkak kryesor i vdekjes së nënës, veçanërisht në botën në zhvillim. Bërja e një aborti të ligjshëm dhe i arritshëm zvogëlon vdekjet e nënave. eshtë më e sigurt se lindja, e cila ka një rrezik 14 herë më të lartë të vdekjes në Shtetet e Bashkuara. Metodat moderne përdorin ilaçe ose kirurgji për aborte. Mifepristoni i drogës në kombinim me prostaglandinin duket të jetë po aq i sigurt dhe efektiv sa operacioni gjatë tremujorit të parë dhe të dytë të shtatëzanisë. Teknika më e zakonshme kirurgjikale përfshin hollimin e qafës së mitrës dhe përdorimin e një pajisje thithjeje. Kontrolli i lindjes, si pilula ose pajisjet intrauterine, mund të përdoret menjëherë pas abortit. Kur kryhet në mënyrë të ligjshme dhe të sigurt për një grua që e dëshiron atë, abortet e shkaktuara nuk rritin rrezikun e problemeve mendore ose fizike afatgjata. Në të kundërt, abortet e pasigurta (ato që kryhen nga individë të pa aftësuar, me pajisje të rrezikshme, ose në ambiente jo-sanitare) shkaktojnë 47,000 vdekje dhe 5 milion pranime në spital çdo vit. Organizata Botërore e Shëndetit rekomandon që abortet e sigurta dhe ligjore të jenë të disponueshme për të gjitha gratë.
Rreth 56 milion aborte kryhen çdo vit në botë, me rreth 45% të bëra në mënyrë të pasigurt. Shkalla e abortit ndryshoi pak midis vitit 2003 dhe 2008, para së cilës ato u ulën për të paktën dy dekada me rritjen e aksesit në planifikimin familjar dhe kontrollin e lindjes. Qe nga 2018 , 37% e grave të botës kishin qasje në aborte ligjore pa arsye te kufizuara. Vendet që lejojnë abortet kanë kufijzime të ndryshëme se si lejohet aborti me vonesë në shtatëzani.
Historikisht, abortet janë provuar të përdorin ilaçe bimore, mjete të mprehta, masazh të fuqishëm ose përmes metodave të tjera tradicionale. Ligjet e abortit dhe pikëpamjet kulturore ose fetare të aborteve janë të ndryshme në të gjithë botën. Në disa zona aborti është i ligjshëm vetëm në raste specifike siç janë përdhunimi, problemet me fetusin, varfëria, rreziku për shëndetin e një gruaje ose incesti. Ka debat mbi çështjet morale, etike dhe ligjore të abortit. Ata që kundërshtojnë abortin shpesh argumentojnë se një embrion ose fetus është një njeri me të drejtë të jetës, dhe ata mund ta krahasojnë abortin me vrasje. Ata që mbështesin ligjshmërinë e abortit shpesh mendojnë se është pjesë e së drejtës së gruas për të marrë vendime për trupin e saj. Të tjerë favorizojnë abortin legal dhe të arritshëm si masë shëndetësore publike.
Llojet
Një abort i indukuar mund të klasifikohet si terapeutik (bëhet si përgjigje e një gjendje shëndetësore të grave ose fetusit) ose zgjedhës (i zgjedhur për arsye të tjera).
Përafërsisht 205 milion shtatezani ndodhin çdo vit në të gjithë botën. Mbi një e treta janë të paqëllimshme dhe rreth një e pesta në abortin e induktuar. Shumica e aborteve vijnë nga shtatzënitë e padëshiruara. Në Mbretërinë e Bashkuar, 1 deri në 2% të aborteve bëhen për shkak të problemeve gjenetike në fetus. Një shtatëzani mund të abortohet qëllimisht në disa mënyra. Mënyra e zgjedhur shpesh varet nga mosha gestacionale e embrionit ose fetusit, e cila rritet në madhësi ndërsa shtatzënia përparon. Procedurat specifike gjithashtu mund të zgjidhen për shkak të ligjshmërisë, disponueshmërisë rajonale, dhe preferencës personale të mjekut ose një gruaje.
Arsyet për blerjen e aborteve të shkaktuara zakonisht karakterizohen ose terapeutike ose me zgjedhje. Një abort quhet mjekësisht si një abort terapeutik kur kryhet për të shpëtuar jetën e gruas shtatzënë; për të parandaluar dëmtimin e shëndetit fizik ose mendor të gruas; të ndërpresë një shtatëzani, kur indikacionet tregojnë se fëmija do të ketë një shans të rritur ndjeshëm të vdekshmërisë ose sëmundshmërisë; ose për të zvogëluar në mënyrë selektive numrin e fetuseve për të zvogëluar rreziqet shëndetësore të lidhura me shtatzëninë e shumëfishtë. Një abort quhet një abort me zgjedhje ose vullnetar kur kryhet me kërkesë të gruas për arsye jo mjekësore. Hutimi nganjëherë lind për termin "zgjedhor" sepse " kirurgjia elektorale " në përgjithësi i referohet të gjitha operacioneve të planifikuara, pavarësisht nëse janë të domosdoshme mjekësore ose jo.
Spontaniteti
Dëmtimi, i njohur gjithashtu si abort spontan, është dëbimi i paqëllimshëm i një embrioni ose fetusit para javës së 24 të shtatzënisë. Një shtatëzani që përfundon para 37 javëve të shtatzënisë që rezultojnë në një foshnjë të lindur në jetë është një " lindje e parakohshme " ose "lindje e parakohshme". Kur një fetus vdes në mitër pas qëndrueshmërisë, ose gjatë lindjes, ai zakonisht quhet "i porsalindur ". Lindjet e parakohshme dhe lindjet e lindura në përgjithësi nuk konsiderohen si keqtrajtime, megjithëse përdorimi i këtyre termave ndonjëherë mund të mbivendoset.
Vetëm 30% deri 50% e konceptimeve përparojnë gjatë tremujorit të parë. Shumica dërrmuese e atyre që nuk përparojnë humbasin para se gruaja të jetë e vetëdijshme për ngjizjen, dhe shumë shtatezeni janë humbur para se praktikuesit mjekësorë të zbulojnë një embrion. Midis 15% dhe 30% të shtatzanive të njohura përfundojnë në abort klinik të dukshëm, në varësi të moshës dhe shëndetit të gruas shtatzënë. 80% e këtyre aborteve spontane ndodhin në tremujorin e parë.
Shkaku më i zakonshëm i abortit spontan gjatë tremujorit të parë është anomalitë kromozomale të embrionit ose fetusit, përbën të paktën 50% të humbjeve të marra nga shtatzënia e hershme. Shkaqe të tjera përfshijnë sëmundjen vaskulare (siç është lupus ), diabeti, probleme të tjera hormonale, infeksioni dhe anomalitë e mitrës. Përparimi i moshës së nënës dhe historia e një gruaje të aborteve të mëparshme spontane janë dy faktorët kryesorë të shoqëruar me një rrezik më të madh të abortit spontan. Një abort spontan mund të shkaktohet edhe nga trauma aksidentale; Trauma e qëllimshme ose stresi për të shkaktuar abort konsiderohet aborti i induktuar ose vrasja e fetusit.
Mjekësore
Abortet mjekësore janë ato të shkaktuara nga ilaçet qe shkaktojne abortim. Aborti mjekësor u bë një metodë alternative e abortit me disponueshmërinë e analogëve të prostaglandinës në vitet 1970 dhe mifepristonit antiprogestogjen (i njohur edhe si RU-486) në vitet 1980.
Regjimet më të zakonshme të abortit mjekësor në fillim të tremujorit të parë përdorin mifepriston në kombinim me misoprostol (ose nganjëherë një analog tjetër prostaglandin, gemeprost ) deri në 10 javë (70 ditë) moshen e ngjizjes, metotreksat në kombinim me një analog prostaglandin lart deri në 7 javë gestacion, ose vetëm një analog prostaglandin. Regjimet e kombinimit Mifepristone-misoprostol funksionojnë më shpejt dhe janë më efektive në moshat e mëvonshme të gestacionit sesa regjimet e kombinimit metotreksate-misoprostol, dhe regjimet e kombinimit janë më efektive sesa vetëm misoprostol. Kjo regjim është efektive në tremujorin e dytë. Regjimet e abortit mjekësor që përfshijnë mifepriston të ndjekur nga misoprostol në faqe ndërmjet 24 dhe 48 orë më vonë janë efektive kur kryhen para shtatëzanisë.
Në abortet shumë të hershme, deri në 7 javë gestacion, aborti mjekësor duke përdorur një regjim kombinimi mifepristone-misoprostol konsiderohet të jetë më efektiv sesa aborti kirurgjikal ( aspirimi vakum ), veçanërisht kur praktika klinike nuk përfshin inspektimin e hollësishëm të indeve të aspiruara. Regjimet e abortit mjekësor të hershëm duke përdorur mifepriston, të ndjekur 24-48 orë më vonë nga misoprostoli bukal ose vaginal janë 98% efektivë deri në 9 javë mosha gestacionale; nga 9 në 10 javë efikasiteti zvogëlohet në mënyrë modeste në 94%. Nëse aborti mjekësor dështon, duhet të përdoret aborti kirurgjikal për të përfunduar procedurën.
Abortet e hershme mjekësore përbëjnë pjesën më të madhe të aborteve para shtatëzanisë në Britani, Francë, Zvicër, dhe vendeve Nordike. Në Shtetet e Bashkuara, përqindja e aborteve mjekësore të hershme të kryera në ambiente jo spitalore është 31% qe nga 2014.
Regjimet e abortit mjekësor që përdorin mifepristonin në kombinim me një analog prostaglandin janë metodat më të zakonshme që përdoren për abortet e tremujorit të dytë në Kanada, pjesën më të madhe të Evropës, Kinës dhe Indisë, në kontrast me Shtetet e Bashkuara ku 96% e aborteve të tremujorit të dytë kryhen kirurgjikale nga dilatimi dhe evakuimi.
Kirurgjia
parapamje| Një abort i vakumit nga aspirata në moshën tetë javë gestacionale (gjashtë javë pas fekondimit). 1: qese amniotike  2: embrion  3: Veshja e mitrës  4: Speculumi  5: Vacurette  6: Bashkangjitur në një pompë thithëse Shtrirja deri në 15 javë, thithja ose aspirimi vakum janë metodat më të zakonshme kirurgjikale të abortit të induktuar. Aspirata manuale me vakum (MVA) konsiston në heqjen e fetusit ose embrionit, placentës dhe membranave duke thithur duke përdorur një shiringë manuale, ndërsa aspirata elektrike me vakum (EVA) përdor një pompë elektrike. Këto teknika mund të përdoren shumë herët në shtatzëni. MVA mund të përdoret deri në 14 javë, por përdoret më shpesh në SHBA EVA mund të përdoret më vonë.
MVA, e njohur edhe si "mini-thithje" dhe " nxjerrje menstruale " ose EVA mund të përdoret në shtatzëni shumë të hershme kur zgjerimi i qafës së mitrës mund të mos kërkohet. Zgjerimi dhe kthesa (D&C) i referohet hapjes së qafës së mitrës dhe heqjes së indeve (kurrizit) përmes thithjeve ose instrumenteve të mprehta. D&C është një procedurë standarde gjinekologjike, e kryer për një sërë arsyesh, përfshirë ekzaminimin e rreshtimit të mitrës për keqdashje të mundshme, hetimin e gjakderdhjes anormale dhe abortit. Organizata Botërore e Shëndetit rekomandon kuratimë të mprehtë (intervenim) vetëm kur aspirata e thithjes nuk është e disponueshme.
Dilatimi dhe evakuimi (D&E), i përdorur pas 12 deri në 16 javë, konsiston në hapjen e qafës së mitrës dhe zbrazjen e mitrës duke përdorur instrumente kirurgjikale dhe thithje. D&E kryhet në mënyrë vaginale dhe nuk kërkon prerje. Zgjerimi dhe ekstraktimi i paprekur (D&X) i referohet një varianti të D&E që përdoret ndonjëherë pas 18-20 javësh kur heqja e një fetusi të paprekur përmirëson sigurinë kirurgjikale ose për arsye të tjera.
Aborti gjithashtu mund të kryhet kirurgjikalisht nga histerotomia ose histerektomia e rëndë. Aborti histerotomik është një procedurë e ngjashme me një seksion cezarian dhe kryhet nën anestezi të përgjithshme. Kërkon një prerje më të vogël se një seksion cezarian dhe mund të përdoret gjatë fazave të mëvonshme të shtatëzanisë. Hyserektomia e gravitetit i referohet heqjes së tërë mitrës ndërsa ende përmban shtatëzëninë. Hysterotomia dhe histerektomia shoqërohen me shkallë shumë më të lartë të sëmundshmërisë dhe vdekshmërisë së nënës sesa D&E ose abortit induktive.
Procedurat e tremujorit të parë zakonisht mund të kryhen duke përdorur anestezi lokale, ndërsa metodat e tremujorit të dytë mund të kërkojnë qetësim të thellë ose anestezi të përgjithshme.
Aborti i induksionit të punës
Në vendet ku mungon aftësia e nevojshme mjekësore për Zgjerim dhe ekstraktim, ose kur preferohet nga praktikuesit, një abort mund të shkaktohet duke nxitur më parë punë dhe më pas duke shkaktuar vdekje të fetusit nëse është e nevojshme. Kjo nganjëherë quhet "keqtrajtim i induktuar". Kjo procedurë mund të kryhet nga 13 javë gestacioni deri në tremujorin e tretë. Megjithëse është shumë e rrallë në Shtetet e Bashkuara, më shumë se 80% e aborteve të shkaktuara gjatë tremujorit të dytë janë aborte të shkaktuara nga puna në Suedi dhe vendet e tjera të afërta.
Vetëm të dhëna të kufizuara janë në dispozicion duke e krahasuar këtë metodë me dilatimin dhe nxjerrjen. Për dallim nga D&E, abortet e shkaktuara nga puna pas 18 javësh mund të komplikohen nga shfaqja e mbijetesës së shkurtër të fetusit, e cila mund të karakterizohet me ligj si lindje e gjallë. Për këtë arsye, aborti i shkaktuar nga puna është ligjërisht i rrezikshëm në Shtetet e Bashkuara.
Metoda të tjera
Historikisht, një numër i bimëve me reputacion se posedojnë veti abortifacient (nje lloj pilule apo tablete) janë përdorur në mjekësinë popullore. Midis këtyre janë: tansy, pennyroyal, cohosh i zi dhe silphium tani i zhdukur.
Në 1978 një grua në Kolorado vdiq dhe një tjetër zhvilloi dëme të organeve kur ata u përpoqën të ndërpresin shtatëzënitë duke marrë vaj pennyroyal. Për shkak se përdorimi pa dallim i bimëve si abortifacient mund të shkaktojë efekte anësore serioze, madje edhe vdekjeprurëse, siç janë dështimi i shumëfishtë i organeve, përdorimi i tillë nuk rekomandohet nga mjekët.
Aborti ndonjëherë tentohet të shkaktojë trauma në bark. Shkalla e forcës, nëse është e rëndë, mund të shkaktojë dëmtime serioze të brendshme pa patur nevojë të provojë që të shkaktojë abort. Në Azinë Juglindore ekziston një traditë e lashtë e përpjekjes së abortit përmes masazhit të fuqishëm të barkut. Një prej relieveve bas që zbukuron tempullin e Angkor Wat në Kamboxhi përshkruan një demon duke kryer një abort të tillë ndaj një gruaje që është dërguar në nëntokë.
Metodat e raportuara të abortit të pasigurt, të vetë-induktuar, përfshijnë keqpërdorimin e misoprostolit dhe futjen e mjeteve jo-kirurgjikale siç janë thurjet e gjilpërave dhe varëse rrobash në mitër. Këto dhe metoda të tjera për të ndërprerë shtatzëninë mund të quhen "dështim i induktuar". Metoda të tilla përdoren rrallë në vendet ku aborti kirurgjik është i ligjshëm dhe i disponueshëm.
Siguria
djathtas|parapamje| Një amfishe abortesh në Afrikën e Jugut Rreziqet shëndetësore të abortit varen kryesisht nga fakti nëse procedura kryhet në mënyrë të sigurt ose jo të sigurt. Organizata Botërore e Shëndetit përcakton abortet e pasigurta si ato që kryhen nga individë të pa aftësuar, me pajisje të rrezikshme, ose në ambiente jo-sanitare. Abortet ligjore të kryera në botën e zhvilluar janë ndër procedurat më të sigurta në mjekësi. Në Shtetet e Bashkuara që nga 2012, aborti u vlerësua të ishte rreth 14 herë më i sigurt për gratë sesa lindja. CDC vlerësoi në vitin 2019 se vdekshmëria e lidhur me shtatzëninë në SH.B.A. ishte 17.2 vdekje nëna për 100,000 lindje të gjalla, ndërsa shkalla e vdekshmërisë së aborteve në SHBA është 0.7 vdekje nëna për 100,000 procedura. Në Mbretërinë e Bashkuar, udhëzimet e Kolegjit Mbretëror të Obstetërve dhe Gjinekologëve deklarojnë se "Gratë duhet të këshillohen që aborti është përgjithësisht më i sigurt sesa vazhdimi i një shtatëzënieje". Mesatarisht, në të gjithë botën, aborti është më i sigurt se sa të mbash një shtatëzani. Një studim i vitit 2007 raportoi se "26% e të gjitha shtatëzëniveve në mbarë botën mbarojnë me abort të indikuar", ndërsa "vdekjet nga procedurat [abortimi] të kryera në mënyrë të padrejtë përbëjnë 13% të vdekshmërisë së nënave në nivel global." Në Indonezi në vitin 2000 u vlerësua se 2 milion shtatëzani përfunduan në abort, 4,5 milion shtatezani u bënë në afat, dhe 14-16 përqind e vdekjeve të nënave rezultuan nga aborti.
Ekzistojnë pak ndryshime në aspektin e sigurisë dhe efikasitetit midis abortit mjekësor duke përdorur një regjim të kombinuar të mifepristonit dhe misoprostolit dhe abortit kirurgjikal (aspirimi vakum) në abortet e hershme të tremujorit të parë deri në 10 javë gestacion. Aborti mjekësor duke përdorur vetëm misoprostolin analog prostaglandin është më pak efektiv dhe më i dhimbshëm sesa aborti mjekësor duke përdorur një regjim të kombinuar të mifepristonit dhe misoprostolit ose abortit kirurgjikal.
Aspirata me vakum në tremujorin e parë është metoda më e sigurt e abortit kirurgjik, dhe mund të kryhet në një zyrë të kujdesit parësor, klinikë aborti ose spital. Komplikimet, të cilat janë të rralla, mund të përfshijnë shpimin e mitrës, infeksionin e legenit dhe produktet e mbajtura të konceptimit që kërkojnë një procedurë të dytë për tu evakuar. Infeksionet përbëjnë një të tretën e vdekjeve të lidhura me abortin në Shtetet e Bashkuara. Shkalla e komplikimeve të abortit vakum në tremujorin e parë është e ngjashme pavarësisht nëse procedura kryhet në spital, qendër kirurgjikale ose zyrë. Antibiotikët parandalues (të tilla si doxycycline ose metronidazole ) zakonisht jepen para procedurave të abortit, pasi besohet se zvogëlojnë ndjeshëm rrezikun e infeksionit pas operacionit të mitrës;  megjithatë, antibiotikët nuk jepen në mënyrë rutinore me pilula aborti. Shkalla e procedurave të dështuara nuk duket se ndryshon dukshëm në varësi të faktit nëse aborti kryhet nga një mjek ose një praktikues i nivelit të mesëm.
Komplikimet pas abortit të tremujorit të dytë janë të ngjashme me ato pas abortit në tremujorin e parë, dhe varen disi nga metoda e zgjedhur. Rreziku i vdekjes nga aborti afrohet afërsisht gjysmën e rrezikut të vdekjes nga lindja e fëmijëve, aq më larg së bashku me një grua qe është në shtatzëni; nga 1 në një milion para 9 javë te shtatzënisë në afro 1 në 10 mijë në 21 javë ose më shumë (siç matet nga periudha e fundit menstruale).
Disa rreziqe të supozuara të abortit promovohen kryesisht nga grupe kundër abortit, por nuk kanë mbështetje shkencore. Për shembull, çështja e një lidhje midis abortit të induktuar dhe kancerit të gjirit është hetuar gjerësisht. Organet e mëdha mjekësore dhe shkencore (përfshirë Organizatën Botërore të Shëndetit, Institutin Kombëtar të Kancerit, American Cancer Society, Royal College of OBGYN dhe Kongresin Amerikan të OBGYN ) kanë arritur në përfundimin se aborti nuk shkakton kancer të gjirit.
Në të kaluarën edhe paligjshmëria nuk do të thotë automatikisht që abortet ishin të pasigurta. Referuar SHBA, historianja Linda Gordon shprehet: "Në fakt, abortet e paligjshme në këtë vend kanë një rekord mbresëlënës të sigurisë". Sipas Rickie Solinger ,
Një mit i lidhur, i shpallur nga një spektër i gjerë i njerëzve të shqetësuar për abortin dhe politikën publike, është se para legalizimit abortistët ishin kasapë të ndotur dhe të rrezikshëm të rrugicave .... dëshmia historike nuk i mbështet pretendimet e tilla.
Autorët Jerome Bates dhe Edward Zawadzki përshkruajnë rastin e një aborti të paligjshëm në SHBA lindore në fillim të shekullit të 20 i cili ishte krenar që kishte kryer me sukses 13.844 aborte pa asnjë fatalitet. Në 1870 në New York City, abortistja / mamia e famshme Madame Restell (Anna Trow Lohman) duket se ka humbur shumë pak gra në mesin e më shumë se 100,000 pacientëve të saj - një shkallë më e ulët e vdekshmërisë sesa niveli i vdekshmërisë së lindjes së fëmijëve në atë kohë. Më 1936 profesori i shquar i obstetrikës dhe gjinekologjisë Frederick J. Taussig shkruajti se një shkak i rritjes së vdekshmërisë gjatë viteve, ishte paligjshmëria në SH.B.A..
Me secilën dekadë të pesëdhjetë viteve të kaluara, frekuenca aktuale dhe proporcionale e këtij aksidenti [perforimi i mitrës] është rritur, për shkak, së pari, në rritjen e numrit të aborteve të shkaktuara nga instrumentet; së dyti, me rritjen proporcionale të aborteve të trajtuara nga mjekët, kundër atyre që trajtohen nga mamitë; dhe, së treti, për tendencën mbizotëruese për të përdorur instrumente në vend të gishtit në zbrazjen e mitrës.
Shendeti mendor
Provat aktuale nuk gjejnë marrëdhënie midis aborteve më të induktuara dhe problemeve shëndetësore mendore përveç atyre që priten për ndonjë shtatëzani të padëshiruar. Një raport i Shoqatës Psikologjike Amerikane arriti në përfundimin se aborti i parë i një gruaje nuk është një kërcënim për shëndetin mendor kur kryhet në tremujorin e parë, me gra të tilla nuk kanë më shumë gjasa të kenë probleme shëndetësore mendore sesa ato që mbartin një shtatëzani të padëshiruar; rezultati i shëndetit mendor të abortit të dytë ose më të madh të një gruaje është më pak i sigurt. Disa rishikime të vjetra arritën në përfundimin se aborti shoqërohej me një rrezik të shtuar të problemeve psikologjike; megjithatë, ata nuk përdorën një grup kontrolli të duhur.
Megjithëse disa studime tregojnë rezultate negative të shëndetit mendor te gratë që zgjedhin aborte pas tremujorit të parë për shkak të anomalive të fetusit, kërkime më rigoroze do të duheshin për ta treguar këtë përfundimisht. Disa efekte negative të propozuara psikologjike të abortit janë referuar nga avokatët kundër abortit si një gjendje e veçantë e quajtur " sindromi pas abortit ", por kjo nuk njihet nga profesionistë mjekësorë ose psikologjikë në Shtetet e Bashkuara.
Abortet e pasigurta janë një shkak kryesor i dëmtimit dhe vdekjes midis grave në të gjithë botën. Megjithëse të dhënat janë të pasakta, vlerësohet se përafërsisht 20 milion abortime të pasigurta kryhen çdo vit, me 97% që ndodhin në vendet në zhvillim. Abortet e pasigurta besohet se sjellin miliona lëndime. Vlerësimet e vdekjeve ndryshojnë sipas metodologjisë, dhe kanë filluar nga 37,000 deri në 70,000 në dekadën e kaluar;  vdekjet nga aborti i pasigurt përbëjnë rreth 13% të të gjitha vdekjeve të nënave. Organizata Botërore e Shëndetit beson se vdekshmëria ka rënë që nga vitet 1990. Për të zvogëluar numrin e aborteve të pasigurta, organizatat e shëndetit publik në përgjithësi kanë avokuar (Mbrojtur) duke theksuar legalizimin e abortit, trajnimin e personelit mjekësor dhe sigurimin e qasjes në shërbimet e shëndetit riprodhues. Si përgjigje, kundërshtarët e abortit tregojnë se ndalimet e abortit në asnjë mënyrë nuk ndikojnë në kujdesin prenatal për gratë shtatzena që vendosin të mbajnë fetusin e tyre në afat. Deklarata e Dublinit mbi Shëndetin e Nënës, e nënshkruar në vitin 2012, shënon, "ndalimi i abortit nuk ndikon, në asnjë mënyrë, në disponueshmërinë e kujdesit optimal për gratë shtatzëna".
Një faktor kryesor nëse abortet kryhen në mënyrë të sigurt apo jo është gjendja legale e abortit. Vendet me ligje kufizuese të abortit kanë shkallë më të lartë të abortit të pasigurt dhe nivele të ngjashme të përgjithshme të abortit në krahasim me ato ku aborti është i ligjshëm dhe i disponueshëm. Për shembull, legalizimi i abortit në vitin 1996 në Afrikën e Jugut pati një ndikim të menjëhershëm pozitiv në shpeshtësinë e ndërlikimeve të lidhura me abortin, me vdekje të lidhura me abortin duke rënë me më shumë se 90%. Ulje të ngjashme në vdekshmërinë e nënave janë vërejtur pasi vendet e tjera kanë liberalizuar ligjet e tyre të abortit, të tilla si Rumania dhe Nepali. Një studim i vitit 2011 konkludoi se në Shtetet e Bashkuara, disa ligje të nivelit shtetëror kundër abortit lidhen me normat më të ulëta të abortit në atë shtet. Megjithatë, analiza nuk ka marrë parasysh udhëtimin në shtetet e tjera pa ligje të tilla për të marrë një abort. Për më tepër, mungesa e qasjes në kontracepsion efektiv kontribuon në abort të pasigurt. Eshtë vlerësuar që incidenca e abortit të pasigurt mund të zvogëlohet deri në 75% (nga 20 milion në 5 milion në vit) nëse planifikimi familjar modern dhe shërbimet shëndetësore të nënave do të ishin të disponueshme në mënyrë globale. Normat e aborteve të tilla mund të jenë të vështira për t'u matur sepse ato mund të raportohen në mënyra të ndryshme si abort, "keqtrajtim i induktuar", "rregullim menstrual", "mini-abort" dhe "rregullimi i një menstruacioni të vonuar / pezulluar".
Dyzet përqind e grave në botë janë në gjendje të hyjnë në aborte terapeutike dhe zgjedhore brenda kufijve të gestacionit, ndërsa 35 përqind shtesë kanë akses në abort ligjor nëse plotësojnë kritere të caktuara fizike, mendore ose socio-ekonomike. Ndërsa vdekshmëria e nënës rrallë rezulton ne aborte të sigurta, abortet e pasigurta sjellin 70,000 vdekje dhe 5 milion paaftësi në vit. Komplikimet e abortit të pasigurt përbëjnë afërsisht një të tetë të vdekshmërisë së nënave në të gjithë botën, megjithëse kjo ndryshon sipas rajonit. Steriliteti sekondar i shkaktuar nga një abort i pasigurt prek rreth 24 milion gra. Shkalla e aborteve të pasigurta është rritur nga 44% në 49% ndërmjet vitit 1995 dhe 2008. Edukimi shëndetësor, qasja në planifikimin familjar dhe përmirësimet në kujdesin shëndetësor gjatë dhe pas abortit janë propozuar për të adresuar këtë fenomen.
Lindja e gjallë
Vetëm 1.3% e aborteve ndodhin pas 21 javësh të shtatëzanisë në SH.B.A. Edhe pse është shumë e rrallë, gratë që pësojnë abort kirurgjik pas kësaj periudhe gestacionale ndonjëherë lindin një fetus që mund të mbijetojë për pak kohë. Periudha e shkatërrueshme konsiderohet të jetë midis 20 dhe 25 javë gestation. Mbijetesa afatgjatë është e mundur pas 22 javësh. Sidoqoftë, shanset për mbijetesë afatgjatë midis 22 dhe 23 javë janë 2-3 përqind dhe shanset e mbijetesës midis 23 dhe 24 javësh janë 20 përqind. "Mbijetesa e paprekur", që do të thotë mbijetesë e një foshnje pa dëmtim të mëvonshëm të organeve të tilla si truri ose zorrë është 1% në 22 javë dhe 13% në 23 javë. Shanset e mbijetesës rriten me rritjen e moshës gestacionale.
Nëse stafi mjekësor vëzhgon shenjat e jetës, mund të kërkohet që të ofrojnë kujdes: kujdes mjekësor urgjent nëse fëmija ka një shans të mirë për mbijetesë dhe kujdes paliativ nëse jo. Përhapja e indituar e fetusit para përfundimit të shtatëzënësisë pas gestacionit 20–21 javë rekomandohet nga disa burime për të shmangur këtë dhe për t'u pajtuar me Ban Abortin e Ndaluar të Ndaluar. Vdekja e induktuar e fetusit nuk përmirëson sigurinë e një procedure aborti dhe mund të shkaktojë rreziqe për shëndetin e gruas që ka abortin.
incidenti
Në shumë vende, kur aborti është i paligjshëm ose mbart një stigmë të rëndë sociale, raportimi mjekësor për abortin nuk është i besueshëm. Për këtë arsye, vlerësimet e incidencës së abortit duhet të bëhen pa përcaktuar siguri në lidhje me gabimin standard.
Numri i aborteve të kryera në të gjithë botën duket se ka mbetur i qëndrueshëm vitet e fundit, me 41.6  milion janë kryer në vitin 2003 dhe 43.8   milion janë kryer në vitin 2008. Shkalla e aborteve në të gjithë botën ishte 28 për 1000 gra, megjithëse ishte 24 për 1000 gra për vendet e zhvilluara dhe 29 për 1000 gra për vendet në zhvillim. I njëjti studim i vitit 2012 tregoi se në vitin 2008, përqindja e vlerësuar e abortit të shtatzënive të njohura ishte në 21% në të gjithë botën, me 26% në vendet e zhvilluara dhe 20% në vendet në zhvillim.
Shkalla e abortit legal, të induktuar, ndryshon shumë në të gjithë botën. Sipas raportit të punonjësve të Institutit Guttmacher, ai shkonte nga 7 në 1000 gra (Gjermani dhe Zvicër) në 30 për 1000 gra (Estoni) në vendet me statistika të plota në 2008. Përqindja e shtatëzënive që përfunduan në abort të indikuar varion nga rreth 10% (Izrael, Hollandë dhe Zvicër) në 30% (Estoni) në të njëjtin grup, megjithëse mund të jetë deri në 36% në Hungari dhe Rumani, statistikat e të cilave ishin konsiderohet jo e plotë.
Shkalla e abortit gjithashtu mund të shprehet si numri mesatar i aborteve që një grua ka gjatë viteve të saj riprodhuese; kjo referohet si normë totale e abortit (TAR).
Mosha dhe metoda gestacionale
Shkalla e abortit gjithashtu ndryshon në varësi të fazës së shtatëzanisë dhe metodës së praktikuar. Në vitin 2003, Qendrat për Kontrollin dhe Parandalimin e Sëmundjeve (CDC) raportuan se 26% e aborteve të raportuara ligjore të raportuara në Shtetet e Bashkuara dihej që ishin marrë në shtatëzënësi të shtatëzanisë, 18% në 7 javë, 15% në 8 javë, 18% në 9 deri në 10 javë, 10% në 11 deri në 12 javë, 6% në 13 deri në 15 javë, 4% në 16 deri në 20 javë dhe 1% në më shumë se 21 javë. 91% e këtyre u klasifikuan se janë bërë nga " curettage " ( thithje-aspirim, dilation dhe kthesë, dilacion dhe evakuim ), 8% me mjete " mjekësore " ( mifepristone ),> 1% nga " instillation intrauterine " (kripur ose prostaglandin ), dhe 1% nga "tjetër" (përfshirë histerotominë dhe histerektominë ). Sipas CDC, për shkak të vështirësive në mbledhjen e të dhënave, të dhënat duhet të shihen si provuese dhe disa vdekje fetale të raportuara përtej 20 javësh mund të jenë vdekje natyrore të klasifikuara gabimisht si aborte, nëse heqja e fetusit të vdekur kryhet me të njëjtën procedurë si një abort i induktuar.
Instituti Guttmacher vlerësoi se kishte 2,200 procedura të hollimit dhe ekstraktimit të paprekshëm në SH.B.A. gjatë vitit 2000; kjo përbën <0.2% të numrit të përgjithshëm të aborteve të kryera atë vit. Në mënyrë të ngjashme, në Angli dhe Uells në 2006, 89% e përfundimeve kanë ndodhur në ose nën 12 javë, 9% midis 13 dhe 19 javë, dhe 2% në ose mbi 20 javë. 64% e atyre që raportuan ishin nga aspirimi vakum, 6% nga D&E, dhe 30% ishin mjekësorë. Ekzistojnë më shumë aborte në tremujorin e dytë në vendet në zhvillim si Kina, India dhe Vietnami sesa në vendet e zhvilluara.
Personale
parapamje| Një tabelë që përshkruan të dhëna të zgjedhura nga një studim AGI i vitit 1998 mbi arsyet që gratë deklaruan për abort. Arsyet pse gratë kanë aborte janë të ndryshme dhe ndryshojnë në të gjithë botën. Disa nga arsyet mund të përfshijnë paaftësinë për të përballuar një fëmijë, dhunën në familje, mungesën e mbështetjes, ndjenjën se janë shumë të rinj dhe dëshirën për të përfunduar arsimin ose avancimin e një karriere. Arsyet shtesë përfshijnë mosgatishmerine për të rritur një fëmijë të konceptuar si rezultat i përdhunimit ose incestit.
Shoqëria
Disa aborte janë pësuar si rezultat i presioneve shoqërore. Këto mund të përfshijnë preferencën për fëmijët e një seksi ose racë specifike, mosmiratimin e mëmësisë së vetme ose të hershme, stigmatizimin e personave me aftësi të kufizuara, mbështetje të pamjaftueshme ekonomike për familjet, mungesë qasjeje ose refuzimi të metodave kontraceptive, ose përpjekje drejt kontrollit të popullatës (të tilla si politika e një fëmije të Kinës). Këta faktorë ndonjëherë mund të rezultojnë në abort të detyrueshëm ose abort selektiv seksual.
Shëndeti i nënës dhe i fetusit
Një faktor shtesë është shëndeti i nënës i cili u rendit si arsyeja kryesore nga rreth një e treta e grave në 3 nga 27 vendet dhe rreth 7% e grave në një tjetër prej këtyre 27 vendeve.
Në SH.B.A., vendimet e Gjykatës Supreme në Roe v. Wade dhe Doe v. Bolton : "vendosi që interesi i shtetit për jetën e fetusit u bë imponues vetëm në pikën e qëndrueshmërisë, të përcaktuar si pika në të cilën fetusi mund të mbijetojë në mënyrë të pavarur nga nëna e saj. Edhe pas pikës së qëndrueshmërisë, shteti nuk mund të favorizojë jetën e fetusit gjatë jetës ose shëndetit të gruas shtatzënë. Sipas të drejtës së intimitetit, mjekët duhet të jenë të lirë të përdorin "gjykimin e tyre mjekësor për ruajtjen e jetës ose shëndetit të nënës". Në të njëjtën ditë që Gjykata vendosi Roe, ajo gjithashtu vendosi Doe v. Bolton, në të cilin Gjykata përcaktoi shëndetin shumë gjerësisht: "Gjykimi mjekësor mund të ushtrohet në dritën e të gjithë faktorëve — fizik, emocional, psikologjik, familjar dhe moshës së gruas - të rëndësishme për mirëqenien e pacientit. Të gjithë këta faktorë mund të lidhen me shëndetin. Kjo i lejon mjekut që ndjek, dhomën që i duhet për të gjykuar më të mirën e tij mjekësore. "
Opinioni publik u zhvendos në Amerikë pas zbulimit të personalitetit televiziv Sherri Finkbine gjatë muajit të saj të pestë të shtatzënisë se ajo ishte ekspozuar ndaj talidomidit. Në pamundësi për të marrë një abort legal në Shtetet e Bashkuara, ajo udhëtoi për në Suedi. Nga viti 1962 deri më 1965, një shpërthim i fruthit gjerman la 15,000 bebe me defekte të rënda gjatë lindjes. Në vitin 1967, Shoqata Mjekësore Amerikane mbështeti publikisht liberalizimin e ligjeve të abortit. Një sondazh i Qendrës Kombëtare të Kërkimit të Opinionit në 1965 tregoi se 73% e abortit të mbështetur kur jeta e nënës ishte në rrezik, 57% kur defektet e lindjes ishin të pranishme dhe 59% për shtatëzënitë si rezultat i përdhunimit ose incestit.
Kanceri
Shkalla e kancerit gjatë shtatëzanisë është 0,02–1%, dhe në shumë raste, kanceri i nënës çon në konsiderimin e abortit për të mbrojtur jetën e nënës, ose si përgjigje ndaj dëmtimit të mundshëm që mund t'i ndodhë fetusit gjatë trajtimit. Kjo është veçanërisht e vërtetë për kancerin e qafës së mitrës, lloji më i zakonshëm i të cilit ndodh në 1 nga çdo 2,000–13,000 shtatzëni, për të cilën fillimi i trajtimit "nuk mund të bashkëjetojë me ruajtjen e jetës së fetusit (përveç nëse zgjidhet kimioterapia neo -jujuvante)". Kanceri i qafës së mitrës në fazën shumë të hershme (I dhe IIa) mund të trajtohet me histerektomi radikale dhe diseksion të nyjes limfatike të legenit, terapi rrezatimi, ose të dyja, ndërsa fazat e mëvonshme trajtohen me anë të radioterapisë. Kimioterapia mund të përdoret njëkohësisht. Trajtimi i kancerit të gjirit gjatë shtatëzënësisë përfshin gjithashtu konsiderata të fetusit, sepse lumpektomia dekurajohet në favor të mastektomisë radikale të modifikuar, përveç nëse shtatzënia me kohë të vonë lejon që terapia rrezatuese pasuese të administrohet pas lindjes.
Ekspozimi ndaj një ilaçi të vetëm kimioterapie vlerësohet të shkaktojë një rrezik prej 7,5–17% të efekteve teratogenic në fetus, me rreziqe më të larta për trajtime të shumta ilaçe. Trajtimi me më shumë se 40 Gy rrezatimi zakonisht shkakton abort spontan. Ekspozimi në doza shumë më të ulëta gjatë tremujorit të parë, veçanërisht 8 deri në 15 javë të zhvillimit, mund të shkaktojë paaftësi intelektuale ose mikrocefali, dhe ekspozimi në këtë ose fazat pasuese mund të shkaktojë ulje të rritjes intrauterine dhe peshës së lindjes. Ekspozimet mbi 0,005-0,025 Gy shkaktojnë një ulje të varur nga doza në IQ. Shtë e mundur që të zvogëlohet në masë të madhe ekspozimi ndaj rrezatimit me mburojë të barkut, në varësi të asaj se sa zona që rrezatohet është nga fetusi.
Procesi i lindjes në vetvete mund të rrezikojë edhe nënën. "Dorëzimi vaginal mund të rezultojë në shpërndarjen e qelizave neoplastike në kanalet limfovaskulare, hemorragjinë, rrjedhjen e qafës së mitrës dhe implantimin e qelizave malinje në vendin episiotomisë, ndërsa lindja abdominale mund të vonojë fillimin e trajtimit jo kirurgjikal."
Historite dhe feja
parapamje| Bas-Relief në Angkor Wat, [[Kamboxhia|Kamboxhi, c. 1150, duke përshkruar një demon që shkakton një abort duke goditur barkun e një gruaje shtatëzënë me një guaskë . ]] parapamje| "Pilula Periodike Franceze". Një shembull i një reklame klandestine të botuar në një botim të janarit 1845 të Boston Daily Times. Që nga kohërat e lashta, abortet janë bërë duke përdorur një numër metodash, duke përfshirë ilaçe bimore, mjete të mprehta, me forcë, ose përmes metodave të tjera tradicionale. Aborti i induktuar ka histori të gjatë dhe mund të gjurmohet në civilizime aq të ndryshme sa Kina nën Shennong (rreth 2700 pes), Egjipti i Lashtë me Papirusin e tij Ebers (rreth 1550 pes) dhe Perandorisë Romake në kohën e Juvenal (shek. 200 e.s.). Një nga përfaqësimet më të hershme të njohura artistike të abortit është në një lehtësim të bas në Angkor Wat (rreth 1150). Gjetur në një seri friezesh që përfaqësojnë gjykimin pas vdekjes në kulturën hindu dhe budiste, ajo përshkruan teknikën e abortit abdominal.
Disa studiues mjekësorë dhe kundërshtarë të abortit kanë sugjeruar që Betimi i Hipokratit i ndaloi mjekët Grekë të Lashtë të kryejnë aborte; studiues të tjerë nuk pajtohen me këtë interpretim, dhe deklarojnë se tekstet mjekësore të Hipokratit Corpus përmbajnë përshkrime të teknikave abortive, së bashku me Betimin. Mjeku Scribonius Largus shkroi në 43 pas Krishtit që Betimi i Hipokratit ndalon abortin, siç bëri Soranus, edhe pse me sa duket jo të gjithë mjekët i përmbaheshin asaj rreptësisht në atë kohë. Sipas veprës së Gjinekologjisë së Soranus 'të shekullit të 1-të dhe të erës sonë, një palë e mjekëve dëboi të gjithë abortët siç kërkohet nga Betimi i Hipokratit; pala tjetër - së cilës i përkiste - ishte e gatshme të përshkruaje aborte, por vetëm për hir të shëndetit të nënës. Aristoteli, në traktatin e tij për Politikën e qeverisë (350 pes), e dënon foshnjërinë si një mjet për kontrollin e popullatës. Ai preferoi abortin në raste të tilla, me kufizimin " [se ai] duhet të praktikohet mbi të para se të zhvillojë ndjesi dhe jetë; sepse linja midis abortit të ligjshëm dhe të paligjshëm do të shënohet me faktin e të qenit sensacion dhe qenie gjallë ".
Në Krishterim, Papa Sixtus V (1585–90) ishte Papa i parë para 1869 që deklaroi se aborti është vetëvrasje pavarësisht nga faza e shtatëzënësisë; dhe shqiptimi i tij i vitit 1588 u anulua tre vjet më vonë nga pasardhësi i tij. Përgjatë shumicës së historisë së saj, Kisha Katolike ishte e ndarë nëse besonte se aborti i hershëm ishte vrasje dhe nuk filloi të kundërshtonte fuqishëm abortin deri në shekullin e 19-të. Disa historianë kanë shkruar se para shekullit të 19-të shumica e autorëve katolikë nuk e konsideronin ndërprerjen e shtatzënisë para "shpejtimit" ose "depërtimit" si një abort. Nga viti 1750, ekskomunikimi u bë ndëshkimi për abortet. Deklaratat e bëra në 1992 në Katekizmin e Kishës Katolike, përmbledhja e kodifikuar e mësimeve të Kishës, kundërshtuan abortin.
Një studim i vitit 1995 raportoi që gratë katolike kanë po aq të ngjarë sa popullata e përgjithshme të ndërpresë një shtatëzani, protestantët kanë më pak të ngjarë ta bëjnë këtë, dhe të krishterët ungjillorë kanë më pak gjasa ta bëjnë këtë. Tradita islame ka lejuar tradicionalisht abortin deri në një moment në kohën kur muslimanët besojnë se shpirti hyn në fetus, konsiderohet nga teologë të ndryshëm të jetë në ngjizje, 40 ditë pas ngjizjes, 120 ditë pas ngjizjes, ose të shpejtohet. Sidoqoftë, aborti është kryesisht i kufizuar ose i ndaluar në zonat me besim të lartë islam siç janë Lindja e Mesme dhe Afrika e Veriut.
Në Evropë dhe Amerikën e Veriut, teknikat e abortit përparuan duke filluar nga shekulli i 17-të. Sidoqoftë, konservatorizmi nga shumica e mjekëve në lidhje me çështjet seksuale parandaloi zgjerimin e gjerë të teknikave të sigurta të abortit. Praktikues të tjerë mjekësorë përveç disa mjekëve reklamuan shërbimet e tyre, dhe ato nuk ishin të rregulluara gjerësisht deri në shekullin e 19-të, kur praktika (nganjëherë quhet restelizëm ) ishte e ndaluar si në Shtetet e Bashkuara ashtu edhe në Mbretërinë e Bashkuar. Grupet e kishave si dhe mjekët ishin mjaft ndikues në lëvizjet kundër abortit. Në SH.B.A., sipas disa burimeve, aborti ishte më i rrezikshëm se lindja e fëmijëve deri rreth vitit 1930 kur përmirësimet shtesë në procedurat e abortit në lidhje me lindjen e fëmijëve e bënë abortin më të sigurt. Sidoqoftë, burime të tjera pohojnë se në shekullin e 19-të abortet e hershme nën kushtet higjeno-sanitare në të cilat zakonisht punonin mamitë ishin relativisht të sigurta. Për më tepër, disa komentues kanë shkruar se, megjithë procedurat e përmirësuara mjekësore, periudha nga vitet 1930 deri në legalizim gjithashtu pa një zbatim më të zellshëm të ligjeve kundër abortit, dhe njëkohësisht një kontroll në rritje të ofruesve të abortit nga krimi i organizuar.
Rusia Sovjetike (1919), Islanda (1935) dhe Suedia (1938) ishin ndër vendet e para që legalizuan disa ose të gjitha format e abortit. Në vitin 1935, Gjermania naziste u miratua një ligj që lejonte abortet për ata që konsiderohen "të sëmurë me trashëgimi", ndërsa gratë që konsiderohen të aksioneve gjermane ishin posaçërisht të ndaluara të bënin aborte. Duke filluar nga gjysma e dytë e shekullit XX, aborti u legalizua në një numër më të madh vendesh.
Debati për abortin
Aborti i indikuar ka qenë prej kohësh burimi i një debati të konsiderueshëm. Ështjet etike, morale, filozofike, biologjike, fetare dhe juridike që lidhen me abortin kanë të bëjnë me sistemet e vlerave. Mendimet e abortit mund të jenë për të drejtat e fetusit, autoritetin qeveritar dhe të drejtat e grave.
Si në debatin publik ashtu edhe në atë privat, argumentet e paraqitura në favor të ose kundër përdorimit të abortit përqendrohen në ose lejueshmërinë morale të një aborti të detyruar, ose në justifikimin e ligjeve që lejojnë ose kufizojnë abortin. Deklarata e Shoqatës Mjekësore Botërore mbi Abortin Terapeutik shënon, "rrethanat që sjellin interesat e një nëne në konflikt me interesat e fëmijës së saj të palindur krijojnë një dilemë dhe shtrojnë pyetjen nëse shtatzënia duhet të ndërpritet qëllimisht". Debatet për abortin, veçanërisht në lidhje me ligjet e abortit, shpesh kryesohen nga grupe që mbrojnë njërën nga këto dy pozicione. Grupet kundër abortit që favorizojnë kufizime më të mëdha ligjore mbi abortin, përfshirë ndalimin e plotë, shpesh e përshkruajnë veten si "pro-jetës" ndërsa grupet e të drejtave të abortit që janë kundër kufizimeve të tilla ligjore e përshkruajnë veten si "zgjedhje pro". Në përgjithësi, pozicioni i mëparshëm argumenton se fetusi njerëzor është një person njerëzor me të drejtë të jetojë, duke e bërë abortin moralisht të njëjtë me vrasjet. Pozicioni i fundit argumenton që një grua ka të drejta të caktuara riprodhuese, veçanërisht të drejtën për të vendosur nëse duhet të kryejë apo jo një shtatëzani.
Ligji modern i abortit
Ligjet aktuale që kanë të bëjnë me abortin janë të shumëllojshme. Faktorët fetarë, moral dhe kulturorë vazhdojnë të ndikojnë në ligjet e abortit në të gjithë botën. E drejta për jetën, e drejta e lirisë, e drejta për sigurinë e personit dhe e drejta për shëndetin riprodhues janë çështje madhore të të drejtave të njeriut që ndonjëherë përbëjnë bazën e ekzistencës ose mungesës së ligjeve për abort.
Në juridiksione ku aborti është i ligjshëm, disa kërkesa të caktuara shpesh duhet të përmbushen përpara se një grua të mund të kryejë një abort të sigurt, ligjor (një abort i kryer pa pëlqimin e gruas konsiderohet fetet ). Këto kërkesa zakonisht varen nga mosha e fetusit, shpesh duke përdorur një sistem të bazuar në tremujor për të rregulluar dritaren e ligjshmërisë, ose si në SH.B.A., nga vlerësimi i një mjeku për qëndrueshmërinë e fetusit. Disa juridiksione kërkojnë një periudhë pritjeje përpara procedurës, të përshkruajnë shpërndarjen e informacionit mbi zhvillimin e fetusit, ose kërkojnë që prindërit të kontaktohen nëse vajza e tyre e mitur kërkon një abort. Juridiksione të tjera mund të kërkojnë që një grua të marrë pëlqimin e babait të fetusit përpara se të abortojë fetusin, që ofruesit e abortit të informojnë gratë për rreziqet shëndetësore të procedurës - ndonjëherë duke përfshirë "rreziqe" që nuk mbështeten nga literatura mjekësore "dhe që autorizimet e shumta mjekësore të vërtetojnë që aborti është ose i nevojshëm mjekësor ose social. Shumë kufizime hiqen në situata emergjente. Kina, e cila ka përfunduar e tyre politikën një-fëmijë, dhe tani ka një politikë me dy fëmijë, ka në kohë të inkorporuar aborte detyrueshme si pjesë e strategjisë së tyre të kontrollit të popullsisë.