cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mikelanxhelo
Vdekja
Në inventarin e mbajtur disa ditë pas vdekjes (19 shkurt) u regjistruan pak të mira, midis të cilave Pietà-ja, dy skulptura të vogla të cilave nuk u dihet fati (një Shën Pjetër dhe një Krisht i vogël duke mbajtur kryqin), dhjetë kartona, ndërsa vizatimet dhe skicat duket se qenë djegur pak para se të vdiste nga vetë mjeshtri. Në një kasë u gjet më pas një “thesar” i madh, i denjë për një princ, që asnjë nuk do ta imagjinonte në një banesë aq të varfër.
Varrimi solemn në Firenze
Vdekja e mjeshtrit u ndje veçanërisht në Firenze, meqenëse qyteti nuk kishte arritur ta nderonte artistin e tij më të madh para vdekjes, megjithë tentativat e Cosimo-s. Rikthimi i eshtrave të tij dhe homazhi në varrimin solemn u bë kështu një prioritet absolut i qytetit. Pak ditë pas vdekjes, nipi i tij Lionardo Buonarroti, mbërriti në Romë me detyrën e qartë të marrjes së trupit dhe për të organizuar trasportin, një sipërmarrje ndoshta e zmadhuar nga përmbledhja e Vasarit në botimin e dytë të Jetëve: sipas historianit aretinas romanët e kundërshtuan kërkesën e tij, duke dëshiruar varrimin e artistit në bazilikën e Shën Pjetrit, prandaj Lionardo-ja do të kishte rrëmbyer trupin natën dhe në fshehtësi para se të rimerrte rrugën për në Firenze.
Me të arritur në qytetin toskan (11 mars 1564), arkmorti u çua në Santa Croce dhe u vizitua sipas një ceremoniali kompleks, të vendosur nga zëvendësi i Akademisë së Arteve të Vizatimit, Vincenzo Borghini. Bëhej fjalë për një akt funebër (12 mars) që, sado solemn, u tejkalua nga ai i 14 korrikut 1564 në San Lorenzo, nën patronazhin e familjes dukale dhe të denjë më shumë për një princ sesa për një artist. Gjithë bazilika u dekorua me shkëlqim me çarçafë të zinj dhe tavolina të pikturuara me skena të jetës së tij; në qendër u parashikua një katafalk monumental, i zbukuruar me piktura dhe skulptura të përkohëshme, me ikonografi komplekse. Fjalimi funebër u shkrua dhe lexua nga Benedetto Varchi, që lartësoi "lavdet, meritat, jetën dhe veprat e hyjnorit Michelangelo Buonarroti". thumb|190x190px|Stema e familjes Buonarroti Varrosja më në fund u krye në Santa Croce, në një varr monumental të vizatuar nga Giorgio Vasari, të përbërë nga tre figura vajtuese që përfaqësonin pikturën, skulpturën dhe arkitekturën.
Funerali shtetëror vulosi statusin e arritur nga artisti dhe qe shenjtërimi përfundimtar i mitit të tij, si krijues i paarritshëm, i aftë të arrinte maja krijuese në çdo fushë artistike dhe, më shumë se çdokush tjetër, të afta të përngjasonin aktin e krijimit hyjnor.
Stema
Stema Buonarroti përvijohej kështu: e kaltër me dy shirita të artë, dhe figurën e anzhuine të qepur, e ulur nën një tjetër figurë të artë, të ngarkuar me një top të kaltër të shënuar me një zambak të artë në mes të gërmave L. X. të lëshuara nga Leoni i X. Helmeta: një qen i zgjidhur me një kockë në gojë. left|thumb|314x314px|Sonet i Michelangelo-s mbi vuajtjen ne kubene e Sistines
Rimat
Nga ai i konsideruar si një "budallallëk", aktiviteti i tij poetik u karakterizua, ndryshe nga ai i zakonshëm në Çinkueçento i ndikuar nga Petrarka, nga tone energjike, të kursyera dhe intensivisht shprehëse, të mara nga poezitë e Dantes.
Krijimet më të hershme poetike datojnë në vitet 1504-1505, por ka gjasa që të ketë krijuar edhe më parë, duke parë se se shumë dorëshkrime të tij rinore humbën.
Formimi i tij poetik ndodhi me gjasë mbi tekstet e Petrarkës dhe Dantes, të njohur në rrethin humanistik të oborrit të Lorenzo de' Medici-t. Sonetet e para janë të lidhur me tema të ndryshme të lidhura me punën e tij artistike, ndonjëherë arrijnë groteskun me imazhe dhe metafora të çuditshme. Sonetet pasues janë ata të krijuar për Vittoria Colonna-n dhe për të dashurin Tommaso de' Cavalieri; në ta Michelangelo-ja përqëndrohet më shumë mbi temën neoplatonike të dashurisë, si hyjnore ashtu dhe njerëzore, që vërtitet e gjitha mbi kontrastin midis dashurisë dhe vdekjes, duke i dhënë zgjidhje herë dramatike herë ironikisht të shkëputura.
Në vitet e fundit rimat e tij përqëndrohen më shumë mbi temën e mëkatit dhe të shpëtimit individual; këtu toni bëhet i hidhur dhe ndonjëherë i ankthshëm, duke krijuar vizione të mirëfillta mistike të hyjnores. thumb|339x339px|Skice shpjeguese per nxieresit me blloqe dhe permasa nga Michelangelo-ja Rimat e Michelangelo-s gjetën njëlloj mirëpritjeje në Shtetet e Bashkuara, në Tetëqintën, pas përkthimit të tyre nga ana e filozofit të madh Ralph Waldo Emerson.
Teknika skalitëse e Michelangelo-s
Nga një pikpamje teknike, Michelangelo-ja skulptor, si gjithëkund shpesh ndodh te artistët gjenial, nuk ndiqte një proces krijues të lidhur me rregulla fikse; por gjithësesi mund të përvijohen disa  parime të zakonshme ose të shpeshta.
Mbi të gjitha Michelangelo-ja qe skulptori i parë që, në gur, nuk tentoi kurrë, as të ngjyroste, as të praronte ndonjë pjesë të statujave; në vend të ngjyrës parapëlqente në fakt ekzaltimin e “butësisë shkëlqyese”  të gurit, shpesh me efekte dritëhijeje evidente në statujat e mbetura pa llustruar, me goditje dalteje që ekzaltonin veçantinë e lëndës mermerore.
Bronxet e pakta që ai krijoi, ose janë shkatërruar ose kanë humbur (Davidi i De Rohan dhe Giulio-ja i II bekues); pakësia e përdorimit të një materiali të tillë tregon qartë se ai nuk i donte efektet "atmosferike" të nxjera nga modelimi i argjilës. Ai në fund  të fundit deklarohej se ishte artist “i heqjes”, më shumë se artist “i vendosjes”, dmth. për të figura fundore lindëte nga procesi i heqjes së lëndës deri në bërthamën e subjektit skulpturor, që ishte i “burgosur” në bllokun e mermerit. Në këtë material të përfunduar ai gjente dehjen e qetë të sipërfaqeve të lëmuara dhe të kthjellëta, që ishin më të përshtatshmet për të çmuar epidermën e muskulaturave të bëshme të personazheve të tij. left|thumb|263x263px|Studim i Michelangelo-s per nje zot lumor, 1520-1525
Studimet pregatitëse
Përvijimi teknik me të cilin Michelangelo-ja skaliste na është bërë i njohur nga disa gjurmë në studime dhe vizatime dhe nga ndonjë dëshmi. Duket se fillimisht, sipas traditës së skulptorëve çinkueçentesk, parapregatiste studime të përgjithshme dhe të veçanta në formë skice dhe studimi. Udhëzonte pastaj personalisht nxjerrësit me vizatime (pjesërisht akoma ekzistues) që jepnin një ide të saktë të bllokut për tu prerë, me përmasa në kubite fiorentine, ndonjëherë duke arritur të përvijonte pozicionin e statujës brenda vetë bllokut. Ndonjëherë veç vizatimit pregatitës krijonte modele të vegjël në dyll ose argjil, të pjekur ose jo, objekt i disa dëshmive, megjithëse jo direkte dhe disa prej të cilave konservohen akoma sot edhe pse asnjë i dokumentuar me siguri. Më rrallë, duket përdorimi i një modeli në përmasa përfundimtare, por për të cilin mbetet vetëm dëshmia e izoluar e Perëndisë lumore. thumb|345x345px|Skllavi duke u zgjuar, Michelangelo Por me kalimin e viteve do ti zvogëlonte studimet pregatitëse në favor të një sulmi të menjëhershëm ndaj gurit i shtyrë nga ide urgjente, të paqendrueshme gjithësesi ndaj ndryshimeve të thella gjatë punimit (si te Pietà Rondanini).
Pregatitja e bllokut
Ndërhyrja e parë mbi bllokun e dalë nga gurorja ndodhte në mënyrë "cagnaccia" (qënçe nga italishtja), që rrumbullakoste sipërfaqet e lëmuara dhe gjeometrike sipas idesë për të realizuar. Duket se vetëm pas këtij zotërimi të mermerit Michelangelo-ja përvijonte mbi sipërfaqen e bërë të parregullt, një shenjë fillestare me karbonçin (kongjill apo thëngjill për të vizatuar) që vinte në dukje pamjen kryesore (dmth. ballore) të veprës. Teknika tradizionale parashihte përdorimin e katrorëve ose drejtkëndshave proporcional për të arritur masat e modeleve me ato përfundimtare, por nuk është thënë se Michelangelo-ja e bënte këtë proces me sy. Një tjetër proces i fazës fillestare të skalitjes ishte ai i trasformimit të vijës me karbonçin në një seri lulëzash që e drejtonin thellimin hap pas hapi që shenja zhdukej. left|thumb|336x336px|Atlasi skllav, MIchelangelo
Gdhendja konturuese
Në këtë pikë fillonte skalitja e mirëfilltë, që gërryente mermerin duke filluar nga pamja kryesore, duke lënë të paprekura pjesët e dala (sporgenti) dhe duke u futur dalë ngadalë në shtresat më të thella. Ky proces ndodhte me një lloj çekiçi dhe me një daltë të madhe me majë, “subbia”. Ekziston një dëshmi e çmuar e B. de Vigenère, që pa mjeshtrin, tashmë mbi gjashtëdhjetë vjeçar, ti afrohej bllokut në këtë fazë: megjithë pamjen e "jo nga më të bëshmit" të Michelangelo-s, ai kujtohet ndërsa hedh poshtë «ashklat e një mermeri të fortë për një gjysmë ore», më mirë se do të mund të bënin tre gurgdhendës të rinj në një kohë tre ose katër herë më të madhe, dhe i turrej «mermerit me një vrull dhe furi të tillë, për të besuar që gjithë vepra do bëhej copa. Me një goditje të vetme nxirte ashkla të trasha tre ose katër gishta, dhe me aq përpikmëri ndaj shenjës së vizatuar, sa po të kishte hequr pak mermer më shumë kishte rrezik të prishte gjithëçka». thumb|336x336px|Skllavi me mjekerr, Michelangelo Mbi faktin që mermeri duhej të ishte i lidhur me pamjen kryesore mbetet dëshmia e Vasarit dhe Cellini-t, dy admirues të Michelangelo-s, që insistojnë me bindje mbi faktin se vepra punohej sikur të ishte një reliev, duke ironizuar procesin e nisjes së gjithë faqeve të bllokut, për të konstatuar pastaj se si pamjet anësore dhe tërthore nuk përputhen me ato ballore dhe që në këtë mënyrë detyroheshin të bënin “andrime” me copa mermeri, sipas një procesi që «është art për disa këpucar, që e bëjnë mjaft dobët». Me siguri që Michelangelo-ja nuk përdori "andrime", por nuk përjashtohet që gjatë zhvillimit të pamjes ballore ai nuk linte pas dore pamjet dytësore, që ishin pasoja direkte. Një procedim i tillë është i dukshëm në disa vepra të pa-mbaruara, si Robërit (Prigioni) e famshëm që duket se po çlirohen nga guri.
Skalitja niveluese
Pasi subbia kishte eliminuar shumë lëndë, kalohej në kërkimin e thellësisë, që ndodhte nëpërmjet daltave të dhëmbëzuara: Vasari përshkruan dy tipe, “calcagnolo-ja” [daltë e shkurtër që shërben për të skalitur mermerin, e quajtur edhe dente di cane (dmth. dhëmb qeni)], me një majë dhe dy dhëmbëza, dhe gradina (një lloj dalte çeliku për të skalitur me dhëmbëza që mund të jenë të sheshta ose me majë), më e hollë dhe e pajisur me dy maja dhe tre ose më shumë dhëmbëza. Duke gjykuar nga gjurmët që kanë mbijetuar, Michelangelo duhet të parapëlqente të dytën, me të cilën skalitja vazhdonte «gjithmonë me butësi, duke përvijuar figurën me përmasat e muskujve dhe të rrudhave». Bëhet fjalë për ato vijëzime të dukshme në mjaft vepra mikelanxholeske (si psh.: fytyra e Fëmijës te Tondo Pitti), që shpesh bashkëjetojnë pranë zonave të sapo skicuara me subbia apo në individualizimin më të thjeshtë fillestar të bllokut (si te Shën Mateu).
Faza pasuese konsiston në nivelimin me një daltë të sheshtë, që zhduk gjurmët e gradina-s (një fazë në mes të punimit duket te Dita), për sa kohë që ky proces nuk bëhej me vetë gradina-n.
Fërkimi
Shfaqet e dukshme që mjeshtri, në padurimin për të parë shfaqjen e formave të ideuara, kalonte nga një proces te tjetri, duke ekzekutuar njëkohësisht fazat e ndryshme të punimit. Duke qendruar gjithënjë e dukshme logjika superiore që koordinonte pjesët e ndryshme, cilësia e veprës shfaqej gjithmonë shumë e lartë, megjithëse në nivele të ndryshme përpunimi, duke shpjeguar kështu se si mjeshtri mundëte të ndërpriste punën kur vepra ishte akoma e “pa-mbaruar”, akoma më përpara fazës së fundit, shpesh e pregatitur nga ndihmësit, fërkohej me zmeril, lima, shkumë deti dhe në fund me tufa kashte. Ky fërkim final, i pranishëm për shembull te Pietà-ja vatikanase garantonte gjithësesi atë shkëlqim të jashtëzakonshëm, që shkëputej nga kokërrzimi i veprave të mjeshtërve toskanas të kuatroçentos. thumb|306x306px|Detaje te pa-mbarimit te Pieta Bandinit (1547-55)
E pa-mbaruara te Michelangelo-ja
Një nga çështjet më të vështira për kritikën, në veprën gjithësesi komplekse mikelanxholeske, është nyja e "të pa-mbaruarës". Numri i statujave të lëna të pa-mbaruara nga artisti në fakt është aq i lartë sa për ta bërë të pagjasë që shkaqet e vetme janë faktorë rastësish të jashtme ndaj kontrollit të skulptorit, duke e bërë të mundshëm një vullnet të tijin të drejtpërdrejtë dhe njëlloj pëlqimi për të pa-mbaruarën.
Shpjegimet e propozuara nga studiuesit variojnë nga faktorë karakterial (humbja e vazhdueshme e interesit të artistit për porositë e nisura) te faktorë artistik (e pa-mbaruara si faktor i mëtejshëm shprehës): ja ku veprat e pa-mbaruara duket se luftojnë kundër materies së ngurtë për të ardhur në dritë, si në rastin e famshëm të Robërve (Prigioni), apo kanë konture të pa-fokalizuara që ndryshojnë planet hapësinore (si te Tondo Pitti) si dhe mund të bëhen tipe universale, pa karakteristika trupore të mirëpërcaktuara, si në rastin e alegorive te varret mediçease.
Disa e kanë lidhur pjesën më të madhe të të pa-mbaruarave me periudha me vuajtje të forta të brendshme të artistit, së bashku me mos-kënaqjen e vazhdueshme, që do të shkaktonte ndërprerjen e parakohshme të punimit. Të tjerë janë të bindur në motive teknike, të lidhur me teknikën e veçantë skulpturore të artistit të bazuar te “heqja” dhe gati gjithëmonë të bazuar te frymëzimi momental, gjithëmonë pre e ndryshimeve. Kështu me të arritur në brendësi të bllokut, në një formë të arritur duke hequr gurin e tepërt, mund të ndodhte që një ndryshim ideje nuk qe i mundur në stadin e arritur, duke bërë që të mungonin shtysat për ta çuar përpara punën (si te Pietà Rondanini). thumb|369x369px|Shen Bartolomeu me lekuren e tij ne dore, me gjasa autoportreti anamorfik i Michelangelo-s, si lekure pa trup
Personaliteti
Mes difekteve më të dukshme të personalitetit të tij ishte gjaknxehtësia (disa kanë arritur të hamendësojnë se kishte sindromën e Aspergerit ), prekja e shpejtë, mos-kënaqja e vazhdueshme. Kontradikta të shumta nxisin sjelljen e tij, mes të cilave spikatin, nga forca e veçantë, sjellja ndaj parave dhe marrdhëniet me familjen, që janë dy aspekte megjithatë ngushtësisht të lidhura.
Qoftë letërkëmbimi, qoftë librat e Kujtimeve të Michelangelo-s bëjnë aludime të vazhdueshme për paratë dhe mungesën e tyre, aq sa do të dukej se artisti jetonte dhe vdiq në varfëri të plotë. Studimet e Rab Hatfield mbi depozitat e bankare dhe pronat e tij kanë përvijuar gjithësesi një situatë mjaft të ndryshme, duke treguar se si gjatë ekzistencës së tij ai arriti të akumulonte një pasuri të pamasë. Mjafton si shembull inventari i mbajtur në shtëpinë e Macel de' Corvi-t, të nesërmen e vdekjes së tij: pjesa nistore e dokumentit duket se konfirmon varfërinë e tij, duke regjistruar dy shtrate, disa veshje, disa objekte të përdorimit të përditshëm dhe një kal; por në dhomën e tij të gjumit u gjet një kasë e mbyllur me çelës që, sapo u hap, shfaqi një thesar të denjë për një princ. Me ato para artisti mund të blinte pa problem, për shembull një pallat, duke qenë një shifër më e lartë dhe se ajo e përdorur në ata vite (në 1549) nga Eleonora di Toledo për blerjen e Palazzo Pitti-t.
Shfaqet kështu një figurë që, edhe pse e pasur, jetonte në kursim duke shpenzuar me kursim të madh dhe lënë pas dore deri edhe gjëra të pamendueshme: Condivi kujton për shembull se si qe e zakonshme mos ti hiqte çizmet para se të binte në shtrat, siç bënin varfanjakët.
Homoseksualiteti i hamendësuar
Historianë të ndryshëm  kanë trajtuar temën e homoseksualitetit të hamendësuar të Michelangelo-s duke ekzaminuar vargjet e kushtuara disa burrave (Febo Dal Poggio, Gherardo Perini, Cecchino Bracci, Tommaso de' Cavalieri). Gjë që mund të shihet psh.: te soneti kushtuar Tommaso de' Cavalieri-t - shkruar në 1534 – në të cilin Michelangelo-ja denonconte zakonin e popullit për të përgojuar raportet dashurore:
«E se 'l vulgo malvagio, isciocco e rio,
di quel che sente, altrui segna e addita,
non è l'intensa voglia men gradita,
l'amor, la fede e l'onesto desìo »
“Dhe nëse vulgu i pagdhendur, injorant dhe mëkatar,
për të dëgjon, të tjerët njollos e me gisht tregon,
nuk është dëshira e fortë më pak e pëlqyer,
dashuria, besimi dhe e ndershmja dëshirë” (përkthim jo pretendues)
Shumë sonete iu kushtuan Cecchino Bracci-t, për të cilin Michelangelo-ja vizatoi varrin në bazilikën e Santa Maria in Aracoeli. Në rastin e vdekjes së parakohëshme të Cecchino-s, Buonarroti shkroi një epitaf (të publikuar për herë të parë vetëm në 1960) që do të shfaqte fiksimin e Michelangelo-s për djaloshin:
«La carne terra, e qui l'ossa mie, prive
de' lor begli occhi, e del leggiadro aspetto
fan fede a quel ch'i' fu' grazia nel lecto,
che abbracciava e 'n che l'anima vive »
“Mishi dhé, dhe këto eshtrat e mia, pa
sytë e tyre të bukur, dhe pamjen e hijshme,
dëshmojnë atë që në shtrat qe e hirshme,
Që përqafonte dhe ku jeton fryma” (përkthim përsëri jo pretendues)
Në të vërtetë, epitafi nuk thotë asgjë mbi këtë mardhënie të hamendësuar mes të dyve. Nga ana tjetër, epitafet e Michelangelo-s u porositën nga Luigi Riccio dhe nga këta të fundit u shpërblye me dhurata të natyrës gastronomike, ndërsa njohja mes Buonarrotit dhe Bracci-t qe vetëm margjinale.
Epitafet e shumta të shkruara nga Michelangelo-ja për Cecchino-n u publikuan pas vdekjes nga nipi, por, me gjasa i trembur nga implikimet homo-erotike të tekstit, do të modifikonte në shumë pjesë seksin e të destinuarit, duke e bërë grua. Botimet e mëpasme do të rimerrnin tekstin e censuruar dhe vetëm botimi i Rimave nga Laterza, në 1960, do të rivendoste theksin origjinal.
Tema e nudos mashkullore në lëvizje është megjithatë qendrore në veprën mikelanxholeske, saqë është i famshëm zakoni për ti paraqitur edhe gratë me trajta tipikisht mashkullore (një shembull janë sibilat e kubesë së Cappella Sistina-s). Kjo nuk është një provë e pakundërshtueshme për prirjet homoseksuale, por është e pamohueshme se Michelangelo-ja nuk portretizoi kurr një "Fornarinë" të tijën ose një "Violante", nuk pati kurr një muzë frymëzuese por përkudrazi, protagonistët e artit të tij janë gjithmonë individ të bëshëm mashkullor.
Artisti nuk u martua kurr dhe nuk janë dokumentuar mardhënie të tijat dashurore as me femra as me meshkuj. Në moshë të thyer iu përkushtua një religjoziteti të zjarrtë dhe auster. thumb|268x268px|Portreti i Michelangelo-s te Jetet e Vasarit, botuar ne 1668
Burimet mbi Michelangelo-n
Michelangelo-ja është artisti që, ndoshta më shumë se kushdo tjetër, mishëron mitin e personalitetit gjenial dhe të gjithanshëm, i aftë për të përfunduar sipërmarrje titanike, megjithë çështjet personale komplekse, vuajtjet dhe mundimet për shkak të kohës së vështirë historike, i mbushur me përmbysje politike, fetare dhe kulturore. Një famë që nuk është dobësuar nëpër shekuj, duke qendruar më shumë se kurr e gjallë edhe në kohën e sotme.
Nëse gjenialiteti dhe talenti i tij nuk janë vënë kurr në dyshim, as nga kritikët më të ashpër, kjo e vetme nuk mjafton për të shpjeguar aureolën legjendare, nuk është as pazakonshmëria e tij, apo vuajtja dhe pasioni me të cilin mori pjesë në çështjet e kohës së tij: janë portretizime që, të paktën pjesërisht, hasen edhe për artistë të tjerë që jetuan pak a shumë në epokën e tij. Me siguri që miti i tij u ushqye edhe me vetveten, në kuptimin që Michelangelo-ja qe i pari dhe më i efektshmi i përkrahësve të vetë, siç del nga burimet thelbësore për të rindërtuar biografinë dhe çeshtjet e tij artistike dhe personale: letërkëmbimi dhe tre biografitë që kanë të bëjnë me të në atë kohë.
Letërkëmbimi
Në jetën e tij Michelangelo-ja shkroi letra të shumta që në një pjesë të madhe janë ruajtur në arkiva dhe koleksione private, mes të cilëve spikat bërthama e koleksionuar nga pasardhësit e tij në Casa Buonarroti. Letërkëmbimi integral i Michelangelo-s është publikuar në 1965  dhe që nga viti 2014 është tërësisht i konsultueshëm online.
Në shkrimet e tij, artisti përshkruan shpesh gjendjet e veta shpirtërore dhe shfryn shqetësimet dhe vuajtjet që e mundojnë; për më tepër në letërkëmbime ka mundësinë për të treguar versionin e tij të fakteve, sidomos kur gjendet i akuzuar ose vënë në dritë të keqe, si në rastin e projekteve të shumta të nisura dhe pastaj të braktisura para mbarimit. Shpesh ankohet për porositësit që i kthejnë shpinën dhe lëshon akuza të rënda kundër atij që e pengon ose e kundërshton. Kur gjendej në vështirësi, si në çastet më të errëta të përplasjes me trashëgimtarët e Della Rovere-s për monumentin mortor të Giulio-s së II, toni i letrave bëhet më i ndezur, duke gjetur gjithmonë një justifikim për sjelljen e vetë, duke bërë rolin e viktimës së pafajshme dhe të pakuptuar. Mund të flitet për një vizatim të saktë, nëpërmjet letrave të shumta, në përpjekje për tu shfajësuar nga gjithë përgjegjësitë dhe për të siguruar një aureolë heroike dhe rezistence të madhe ndaj vështirësive të jetës.
Botimi i parë i Jetëve të Vasarit (1550)
Në mars të vitit 1550, Michelangelo-ja gati shtatëdhjetë e pesë vjeçar, pa të publikuar një biografi të tijën në botimin e Jetëve të më të shkëlqyerve piktorë, skulptorë dhe arkitektë të shkruar nga artisti dhe historiani aretinas, Giorgio Vasari dhe të botuar nga fiorentinasi, Luigi Torrentino. Të dy ishin njohur shkurtimisht në Romë në 1543, por nuk ishte vendosur një marrdhënie mjaftueshëm e konsoliduar për ti lejuar aretinasit ta intervistonte Michelangelo-n. Bëhej fjalë për biografinë e parë të një artisti të hartuar kur ky ishte akoma në jetë, duke e treguar si pikën e mbërritjes së përparimit të artit italian, që shkonte nga Cimabue, i pari i aftë për tu shkëputur nga tradita "greke", deri te ai, krijuesi i paarritshëm në gjendje të krahasohej me mjeshtrit antik.
Me gjithë lavdërimet, artisti nuk i aprovoi disa gabime, të rrjedhura nga mosnjohja e drejtpërdrejt mes të dyve dhe mbi të gjitha nga disa hamendësime që, mbi temat e nxehta si ajo e varrit të papës, kundërshtonin versionin e tij të ngritur te letërkëmbimi. Vasari pas të gjithave duket se nuk kishte kërkuar dokumente të shkruara, duke i besuar gati ekskluzivisht miqve pak a shumë të afërt me Buonarrotin, mes të cilëve Francesco Granacci dhe Giuliano Bugiardini, prej kohësh bashkëpunëtorë të tij, por që i shkëpusnin kontaktet e drejtëpërdrejta me artistin pak pas nisjes së punimeve mbi Cappella Sistina-s, deri në 1508 afërsisht. Nëse pjesa mbi rininë dhe mbi vitet njëzet në Firenze kështu duket e mirëdokumentuar, vitet romane janë më të turbullta, për tu ndalur gjithësesi në 1547, vit në të cilin përfundonte shkrimi.
Mes gabimeve që më shumë e lënduan Michelangelo-n ishte disinformimi mbi qëndrimin pranë Giulio-s së II, me arratisjen nga Roma që i ishte atribuar kohës së kubesë së Cappella Sistina-s, për shkak të një zënke me papën për shkak të refuzimit të tregimit paraprak të afreskëve: Vasari i njihte mosmarrveshjet e forta mes të dyve por atëherë i kish injoruar plotësisht shkaqet, dmth. debatet mbi çështjen e dhimbshme të varrit. thumb|333x333px|Biografia e Ascanio Condivit ne 1553
Biografia e Ascanio Condivi-t (1553)
Nuk është rastësi që vetëm tre vjet më vonë, në 1553, u dorëzua për shtypje një biografi e re për Michelangelo-n, vepër e piktorit markexhan Ascanio Condivi, dishepull dhe bashkëpunëtor i tij. Condivi është një figurë e parëndësishme në panoramën artistike dhe letrare, duke gjykuar nga shkrimet e firmosura me siguri, si letrat e tij ku shfaq pak prirje. Proza elegante e Jetës së Michelagnolo Buonarrotit në fakt nga kritika i është atribuar Annibal Caro-s, intelektual i spikatur, shumë i afërt me Farnese-t, që pati të paktën një rol udhëzues dhe mbikqyrës.
Për sa i përket përmbajtjes, përgjegjësi i drejtpërdrejt duhet të ishte gati me siguri Michelangelo-ja vetë, me një portretizim vetëmbrojtës dhe lartësim personal i njëjtë me atë të letërkëmbimit. Qëllimi i sipërmarrjes letrare ishte ai i shprehur në parathënie: veç bërjes shembull për artistët e rinj, duhej të "rregullonin difektin e tyre dhe të paraprinin shpifjen e të tjerëve", një referim i qartë ndaj gabimeve të Vasarit.
Biografia e Condivi-t nuk është kështu larg nga ndërhyrje selektive dhe këndvështrime të njëanshme. Nëse zgjatet shumë mbi vitet rinore, ajo hesht, për shembull, mbi formimin në punishten Ghirlandaio, për të nënvizuar karakterin këmbëngulës dhe autodidakt të gjeniut, të penguar nga i ati dhe nga rrethanat. Përshkrimi i viteve të pleqërisë është më i shpejt, ndërsa boshti i rrëfimit vërtitet rreth "tragjedisë varrimit", e paraqitur shumë hollësisht dhe me një gjallëri që e bën një nga pjesët më interesante të librit. Vitet paraprirës të daljes së biografisë në fakt qenë ata të marrdhënieve më të vështira me trashëgimtarët e Della Rovere-s, të mbushur me përplasje të forta dhe kërcënime për denoncim te autoritetet publike dhe kthimin e kaparit të dhënë, për të cilin është e lehtë të imagjinosh sa rëndësi kishte për artistin të jepte një version të tijin të çështjes.
Tjetër e metë e biografisë së Condivi-t është se, përveç përjashtimeve si Shën Mateu dhe skulpturat për Sagrestinë e Re, ajo hesht mbi projektet e shumta të pa-mbaruara, sikur me kalimin e viteve Buonarroti tashmë turbullohej nga kujtimi i veprave të lëna pa mbaruar. left|thumb|312x312px|Jetet e Vasarit ne botimin e dyte 1568
Botimi i dytë i Jetëve të Vasarit (1568)
Katër vite pas ikjes së artistit dhe tetëmbëdhjetë nga botimi i parë, Giorgio Vasari publikoi botimin e ri të Jetëve për botuesin Giunti, të rishikuar, zgjeruar dhe përditësuar. Biografia e Michelangelo-s në veçanti, ishte më e modifikuara ashtu si dhe më e pritura nga publiku, saqë u publikua edhe një libërth i veçantë për të nga i njëjti botues. Me vdekjen, legjenda e artistit qe rritur edhe më shumë dhe Vasari, protagonist i nderimeve të fundit ndaj Michelangelo-s, nuk hezitoi ti referohej atij si artisti “hyjnor”. Përkundrejt botimit paraardhës duket e qartë se në ato vite Vasari e kishte dokumentuar më mirë, duke patur mundësi të merte informacione të dorës së parë, falë edhe lidhjes së fortë që ish vendosur mes të dyve.
Rrëfimi i ri është, për rrjedhojë, shumë më i plotë dhe i verifikuar edhe nëpërmjet dokumenteve të shumta të shkruara. Mungesat u plotësuan nëpërmjet shoqërimit me artistin nga ai në vitet e punimit pranë Giulio-s së III (1550-1554) dhe me përvetësimin e pjesëve të tëra nga biografia e Condivi-t, një “vjedhje” e mirëfilltë letrare: ku disa paragrafë janë identik dhe konkluzioni, pa përmendjen e disa burimeve, ku markexhani citohet vetëm për të përmendur heqjen e formimit pranë punishtes Ghirlandaio, të bërë të njohur nga dokumente të sjella nga vetë Vasari.
Plotësia e botimit të dytë qe motiv krenarie për aretinasin: "gjithë ajo [...] që shkruhet tani është e vërteta dhe as që di ndonjë që ka praktikuar më shumë se unë si dhe që i qe më i afërt dhe shërbëtor besnik, siç është dëshmitar deri dhe ai që gjë nuk di; as besoj se ka ndonjë që mund të tregoi një numër më të madh letrash të shkruara nga ai vetë, apo me më shumë miqësi se ç’mi bëri mua".
Dialogjet romane të Francisco de Hollanda-s
Gjithë traktati, shprehje e estetikës neoplatonike, është megjithatë i dominuar nga figura gjigande e Michelangelo-s, si figura shembullore e artistit gjeni, vetmitar dhe melankonik, i ngarkuar nga një dhunti “hyjnore”, që “krijon”  sipas modelit metafizik, pothuajse njëlloj si Zoti. Michelangelo-ja u bë kështu, në veprën e De Hollanda dhe në përgjithësi në kulturën perëndimore, i pari i artistëve modernë. thumb|250x250px|auto-portreti i Michelangelo-s, shfaqur ne Museo Caprese
Zbulimi
Një tondo në mermer prej 36 cm, paraqitës i portretit të artistit u prezantua për herë të parë në 2005-ën në Museo ideale di Vinci nga historiani dhe kritiku i artit Alessandro Vezzosi. Vepra u prezantua përsëri në 2010 në sallonin e Gonfalone del Palazzo Panciatichi, seli e Këshillit Rajonal të Toskanës, gjatë takimit letrar “Da Firenze alle Stelle” nën kujdesin e Pasquale De Luca-s.
Vepra u paraqit edhe në 2011-ën për një periudhë të gjatë në Museo Caprese “Michelangelo di Arezzo”. Vepra qe përmendur nga James Beck, profesor i Columbia University dhe është risjell te “Michelangelo Assoluto” Scripta Manent Edicioni i 2012-ës nën kujdesin e Alessandro Vezzosi-t dhe prezentimin e Claudio Strinatit.
Homazhi
Nga viti 1962 deri në vitin 1977, Michelangelo-ja u portretizua mbi kartëmonedhën prej 10.000 liretash italiane.
Lidhje të jashtme
Casabuonarroti.it.
Kantoni Sainte-Livrade-sur-Lot
Përbërja aktuale
Kantoni Sainte-Livrade-sur-Lot aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
Mikelanxhelo
Lidhje të jashtme
Traskriptimi i letërkëmbimit të Michelangelo -s, memofonte.it.
Kantoni Marseille-Notre-Dame-Limite
Kantoni Marseille-Notre-Dame-Limite (frëngjisht: Canton de Marseille-Notre-Dame-Limite) është një kanton në departamentin Bouches-du-Rhône, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Marseille. Ka sipërfaqe 8.99 km2 dhe popullsi 34462 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Marseille-Notre-Dame-Limite aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Iniz Ajeti
Iniz Ajeti lindi më 03.06 1996 në fshatin Gajre të malësisë së Tetovës, Maqedoni. Ai lindi në një familje fshatare me gjendje relativisht të mirë ekonomike, fillet e shkollimit deri në klasën e katërt i kreu në Fshatin Gajre, kurse nga klasa e psetë deri në atë të tetë në '''Sh. f. "Istikbal"-Tetovë'''. Shkollimin e mesëm e kreu në Gjimnazin "Kiril Pejçinoviq"-Tetovë. Ne suksesin e arritur, i ati e dërgon atë në mësime të mëtutjeshme për Stomatologji në Fakultetin e Prishtinës, pasi e mbaroi Fakultetin dhe diplomoi (1990) nisi me punë në ordinancën e tij private në Tetovë (1991). Pas disa vitesh ai filloi specializimin në lëmin e Kirurgjisë Maksillofaciale në Fakultetin Shtetëror të Shkupit, po në të njëjtin Fakultet ai vazhdoi studimet posdiplomike, Magjistraturë, duke u bërë kështu edhe Magjistri i Parë Shqiptar në Maqedoni. Më 25 shtator 2005 ai dhe shumë stomatologë tjerë e formuan Shoqërisë Stomatologjike Shqiptare me seli në Tetovë, Maqedoni duke u bërë kështu edhe kryetar i parë i saj.
Kantoni Sallanches
Kantoni Sallanches (frëngjisht: Canton de Sallanches) është një kanton në departamentin Haute-Savoie, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Sallanches. Ka sipërfaqe 188.54km2 dhe popullsi 25569 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Sallanches aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Zvonimir Janko
Zvonimir Janko, i lindur në vitin 1932 në Jugosllavi, ishte një matematikan kroat, i njohur si zbulues i te ashtuquajturave Grupet e Jankos, një varg i grupeve te thjeshta.
Studjoi në Universitetin e Zagrebit. Për momentin është profesor në Universitetin e Heidelbergut.
Janko i zbuloi grupet e tija sporadike J1 për here te pare në vitin 1964 gjate qëndrimit tij hulumtues në Australian National University in Canberra. Pasuan grupet J2 und J3 (1966). Në vitin 1975 e zbuloi edhe grupin e fundit, J4 dhe vërtetoi se nuk ka më. Grupi i Jankos J1 ishte zbulimi i pare në shekullin e 20 i një grupi sporadik.
Janko e pandehu dhe vërtetoi se ekzistojnë edhe tre grupe sporadike, dhe brenda 9 viteve te ardhme, në vitin 1975 e përfundoi klasifikimin e grupeve sporadike.
Bota shtazore në Kosovë
Në Kosovë është më e pasur në zonën kodrinor - malore, ndërsa në zonën fushore është varfëruar mjaft. Në zonën fushore e kodrinore haset iriqi lindor, miu fushor nëntokësor, miu shtëpiak. Në këtë zonë ku shtrihen pyjet (si Blinaja, Kleçka etj.) jeton kaprolli, derri i egër, dreri dhe lepuri. Prej shpezëve në zonën fushore-kodrinore hasen korbi i murmë, laraska, shtura, harabeli fushor, qukapiku, pëllumbi, turtulli, thëllënza e fushës, shkurtëza, fazani, etj. Në zonën malore ku shtrihen edhe pyjet jeton ariu i murrmë, luqerbulli, dhia e egër, derri i egër, ujku, sqarthi i artë, sqarthi i bardhë, dhelora, kaprolli, pulëegra e madhe dhe e vogël, pula e pyjeve, thëllënza, ketri rtj. Ariu më tepër haset në zonën malore të Alpeve Shqiptare, në Sharr, Moknë etj. parapamje
Për gjueti me rëndësi janë ariu, luqerbulli, dhia e egër, dreri i egër, kaprolli, dreri, pulegra e madhe, pula e pyjeve dhe thëllënza e maleve.
Në Kosovë bota shtazore është më e pasur në zonën kdrinor - malore, ndërsa në zonën fushore është varfëruar mjaft.
Siberia
Siberia në kuptimin e gjerë është pjesa aziatike e Rusisë. Në perëndim kufizohet me Uralin, në veri me Oqeanin e ngrirë të veriut, në lindje me Oqeanin paqësor dhe në jug me Republikën popullore të Kinës, Mongolinë dhe Kazakistanin. Siberia përfshin rreth 2/3 e territorit të Rusisë dhe ka një sipërfaqe 13 milion km2,me popullsi prej 28 milion banore dhe me 2 banore ne km2.Por në kuptimin e ngushtë Siberia perfshinë tokat e ulëta të Siberisë perëndimore, ultësirat e Siberisë veriore, tokat kodrinore të Siberisë qëndrore dhe Siberinë jugore.
Liqenet
Liqeni Bajkall me një sipërfaqe prej 31.500 km2 dhe me 1.637 m thellësi dhe vjetërsi rreth 25 mil. vjet është liqeni më i thellë dhe më i vjetër në botë. Ky gjindet në Siberinë jugore.
Lumenjtë të cilët derdhen në Oqeanin paqësor
Lumi Amur është prej viteve 1858/1860 bashkë me lumin burimor Argun (1.620) dhe me lumin komshi Ussuri kufiri më i madh i Kinës dhe Rusisë. Amuri është 2.824 km i gjatë. Sipas hydrologëve deri në 4411 km.
Klima
Në shumicën e regjioneve të Siberisë mbizotëron klima kontinentale, në verë bëhet shumë nxehtë (+40 °C) kurse në dimër bëhet shumë ftohtë (-72 °C). Shumë shpesh në Siberi rrijnë 9 muaj jargonet e borës. Gati e gjithë Siberia gjendet në pjesën e tajgave, por në vendet veriore është e shtrirë në brezin e tundrës, kurse në pjesën jugore tajga bëhet stepë.
Flora dhe Fauna
Siberia shtrihet nga veriu në jug në brezin e tundrës, tajgës, stepave malore dhe stepave. Tundra është në shumicën e rasteve rrafsh. Atje më së shumti rriten kaçubet, bari dhe disa lloje të tjera të bimëve shumë të vogla. Edhe tajga (fjala tajg është rusisht dhe d. m. th. mal) është shumicën e rasteve e rrafshët. Në tajgë ka më shumë lisa gjethëmbajtëse dhe moçale. Stepat malore janë pak si kodra dhe këtu ka shumë shpesh erozion, e shtresa e borës është shumë i hollë. Në stepë ka shumë barë (kullosa).
Në brezin e tundrës veriore të Siberisë gjenden këta gjitarë : dreri, ariu polar, fokat, lemingat, dhelprat polare, etj.
Në tajgë mund të shohësh ariun e murrëm, ariun e zi, ujqit, ketrat, dhelprat, kaprrojtë, lepurat, derrat e egër, vjedulla, bukla, etj. Tigrat dhe leopardët janë më shumë të përhapur rreth lumit Amur.
Lista e stomatologëve
Në listen e më poshtëme do të gjeni stomatologë të njohur.
1653
Mbi vitin 1653.
Henderson County (Kentucky)
Henderson është një nga 120 Countet në shtetin federal Kentucky në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Carter County (Tennessee)
Carter County është një nga  qarqet në shtetin federal Tennessee të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
1654
Mbi vitin 1654.
Henry County (Kentucky)
Henry është një nga 120 Countet në shtetin federal Kentucky në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Abati
Abati është titulli i të parit të murgjve në një Abaci; titulli fetar i afër me atë të ipeshkvit.
1655
Mbi vitin 1655.
Xhevdet Ferri
Xhevdet Ferri, (Durrës, 26 nëntor 1960 - 16 janar 2020) ishte aktor shqiptar, bashkëshort i aktores Rozeta Ferri me të cilën ka luajtur në shumë filma si Dhe vjen një ditë, Vitet e pritjes, Gjoleka djali i Abazit,etj. Filmi i tij i parë ka qenë kur ai ishte akoma një student. Xhevdet Ferri u nda nga jeta në moshën 59-vjeçare prej një sëmundjeje të pashërueshme. Ai mbahet mend per shume interpretime.
Hickman County (Kentucky)
Hickman është një nga 120 Countet në shtetin federal Kentucky në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Absheron (rajon)
Absheron është një  pjesë e rajonit ekonomik Absheron në Azerbajxhan. Sipas regjistrimeve të vitit 2011 përllogaritet se ka një popullsi prej 192900 banorësh. Sipërfaqja e është 1360 km².
Referime
Absheron
Filozofia sociale
Filozofia sociale shqyrton pyetjet në lidhje me themelet e institucioneve sociale, sjelljen sociale dhe interpretimet e shoqërisë në terma të vlerave etike dhe jo të marrëdhënieve empirike. Filozofët socialë theksojnë kuptimin e konteksteve sociale për çështjet politike, ligjore, morale dhe kulturore, dhe zhvillimin e kornizave teorike të reja, nga ontologjia sociale te etika e kujdesit te teoritë kozmopolite të demokracisë, ligjit natyror, të drejtave të njeriut, barazisë gjinore dhe drejtësisë globale.
Shpesh ka një mbivendosje të konsiderueshme midis pyetjeve të adresuara nga filozofia sociale dhe etika ose teoria e vlerës. Forma të tjera të filozofisë sociale përfshijnë filozofinë politike dhe jurisprudencën, të cilat kryesisht kanë të bëjnë me shoqëritë e shtetit dhe qeverisë dhe funksionimin e tyre.
Filozofia sociale, etika dhe filozofia politike ndajnë të gjitha lidhje intime me disiplina të tjera në shkencat sociale. Nga ana tjetër, vetë shkencat sociale janë me interes qendror për filozofinë e shkencës sociale.
Filozofia e gjuhës dhe epistemologjia sociale janë nënfusha që mbivendosen në mënyra të rëndësishme me filozofinë sociale.
Çështjet përkatëse
Disa nga temat e trajtuara nga filozofia sociale janë:
Një listë e filozofëve që janë marrë me filozofinë sociale, megjithëse shumica e tyre jo ekskluzivisht:
Abacia
Abacia është manastir ose kuvend i pasur katolik romak, që drejtohet nga një abati.
Hotel Dajti
Hotel Dajti është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Historia
Hotel Dajti ka qënë një nga hotelet më të hershëm dhe luksozë të qytetit të Tiranës. Godina e Hotelit ndodhet në krah të majtë bulevardit "Dëshmorët e Kombit", shëtitorja kryesore e kryeqytetit. I projektuar nga arkitektët më të famshëm të kohës, përfshirë Gherardo Bosio dhe i dizajnuar në detaje nga Gio Ponti (i konsideruar si babai i dizajnit modern evropian), për shumë kohë ka qenë Hoteli më modern i Ballkanit. Hotel Dajti është vlerësuar si një nga simbolet e turizmit shqiptar, veçanërisht përpara viteve '90-të, ku ai ishte ndalesa kryesore e të huajve, të cilët vizitonin Shqipërinë. Ky hotel ka 85 dhoma, 124 krevate dhe ambiente për konferenca. Hotel Dajti është vlerësuar për arkitekturën e tij unike. Sipërfaqja e përgjithshme e territorit në të cilin është vendosur Hotel Dajti është 8760 metra katrorë.
Hotel Dajti është projektuar nga arkitektë italianë me famë, si Gherardo Bosio dhe i pajisur me mobilim të dizajnuar në detaje nga Gio Ponti (që konsiderohet si babai i dizajnit modern evropian), për shumë vite Grand Hotel Dajti cilësohej si hoteli më luksoz dhe modern i Gadishullit të Ballkanit.
Hotel Dajti është vlerësuar si një nga simbolet e turizmit shqiptar, veçanërisht përpara viteve 1990, kur ai ishte ndalesa kryesore e të huajve që vizitonin Shqipërinë. Deri në vitin 1995, ndërmarrja Hotel "Dajti" ka qenë lider në fushën e hotelerisë dhe ka rezultuar me bilance mjaft pozitive. Në maj të vitit 2010 u fol për blerje nga Banka e Shqipërisë e godinës së ish-Hotel Dajtit për 50 milion Euro, gjë që u vërtetua pak më pas.
Facilitete
Në kohën e ndërtimit, Grand Hotel Dajti vlerësohej për arkitekturën e tij unike. Ai kishte 85 dhoma, 124 shtretër, Restorant, Sallë Balloje dhe ambiente për Konferenca. Sipërfaqja e përgjithshme e territorit në të cilin është vendosur godina e ish-Hotel Dajtit është 8760 metra katrorë, ndërsa sipërfaqja nën objekt është 10240 metra katrorë.
Jorgji Çako
Jorgji Çako i njohur edhe me emrin Gjergj (Sheper, 1848 - Vlorë, 12 qershor 1934) ka qenë avokat në periudhën e Perandorisë Osmane, pas pavarësisë qe figurë politike dhe ministër i shtetit shqiptar.
Biografia
U lind më 1848 në Sheper të Zagorisë, për vogëlinë e tij nuk ka të dhëna. Mbaroi Fakultetin e Drejtësisë në Athinë, më pas u vendos në Stamboll ku qëndroi si këshilltar ligjor i kompanisë së trenave të Anadollit deri nga fundi i Luftës Ballkanike.
Më 1913 kthehet në Shqipëri, dhe vendoset në Vlorë ku emërohet ministër financash në qeverinë e Vlorës pas dorëheqjes së Aziz Pashës. Më 1913-1914 ushtroi detyrën e ministrit të Financave. Gjatë ngjarjeve të komplotit të Beqir Grebenesë, sipas memuareve të Vllamasit duke pasur për burim Xhavid Leskovikun, duke u kthyer nga Stambolli në Vlorë me Syrja bej Vlorën, këshillohen nga xhonturqit që të bashkëpunonin me Ismail Qemalin për të prurë dhe shpallur mbret në Shqipëri Ahmed Izet Pashën. Por të dy lajmërojnë ambasadorin e Austro-Hungarisë në Stamboll. Kur u kthyen në Vlorë, i dolën dëshmitarë akuze kundër Ismail Qemalit në gjyqin e Komisionit Ndërkombëtar të Kontrollit. Syrjai nuk e përmend të ketë bashkëpunuar kund me të në memuaret e veta.
Më 22 dhjetor 1914, i afërt me italianët, i shërbeu konsullit italian në Vlorë Çezare Lorit, si njeri i tretë për t'i dhënë udhëzime dhe para një grupi kurveleshasish që të provokonin incidentin për pushtimin e Vlorës nga Italia më 24 dhjetor. Komploti u njoh më vonë me emrin "Koburja e Çakos", Italia u përligj para opinionit evropian se "pushtimi i Vlorës kishte ardhur si pasojë e anarkisë së plotë në të cilën ndodhej Shqipëria dhe qeveria Toptani, e kërcënuar nga rebelët, kishte kërkuar mbrojtjen italiane; se në Vlorë po përgatiteshin lëvizje të rrezikshme dhe se gjendja ishte rënduar edhe më tepër nga refugjatët." Duke e cilësuar si "masë e përkohshme".
Pas Triumfit të Legalitetit u zgjodh deputet i prefekturës së Dibrës, post të cilin e pati në vitet 1925-1928.
Ndërroi jetë më 12 qershor 1934 në Vlorë.
Ruzhdi Lata
Ruzhdi Lata (Dibër, 6 maj 1953 - Shkup, 24 nëntor 2018) ka qenë politikan dhe përkthyes shqiptar.
Biografia
Prej vitit 1980 Ruzhdi Lata ka punuar si pjesë e Bashkësisë fetare Islame, në këtë Republikë dhe në të njëjtën kohë ka qenë edhe ligjërues në katedrën e Orientalistikës deri në vitin 1991 në Prishtinë.
Pas vitit 1993 përsëri paralelisht dy vjet punoi në Bashkesine Islame ne Maqedoni dhe në Fakulltetin e Shkencave Islame ne Shkup deri në vitin 1995. Pas vitit 1995 punoi vetem në Bashkesinë Islame deri në vitin 2009, pas vitit 2009 gjer ne vitin 2013 punoi në Bashkesin Islame dhe ligjerues në katedren e Orientalistikes ne Universitetin Shteteror te Tetovës. Në vitin 2013 u votua dhe u zgjodh kryetar i Komune se Dibrës.
Cannon County
Cannon County është një nga  qarqet në shtetin federal Tennessee të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Cache
Hyrje
Cache është memorje e vogël për nga kapaciteti, por shume e shpejtë. Gjithashtu njihet si Static RAM (Rami statik). Është e vendosur mes memorjes kryesore (RAM) dhe Njësisë Qendrore për Përpunim (CPU). Në disa raste është e vendosur dhe vetë ne modulin e CPU-së.
Të dhënat që qëndrojnë në memorjen cache janë pasqyre e të dhënave nga Memorja kryesore (RAM-i) ose vlera të ndryshuara nga ana e CPU-së që duhet të azhurohen në Memorjen kryesore.
frame|Diagrami i cache-it në CPU dhe ilustrimi i pasqyrimit
Joe Albanese
Boston Red Sox
Albanese mori pjesë në përgatitjen e Kolegjit Bellarmine në San Jose, Kaliforni përpara se të nënshkruhet nga Boston Red Sox në 1951. Ai e filloi karrierën e tij profesionale të bejsbollit atë sezon me Class-B Roanoke Ro-Sox në organizatën Red Sox. Atë sezon, Albanese shkoi 3–7 me një mesatare prej 5.10 të fituar (ERA) në 21 ndeshje, 10 fillime. Ai vazhdoi të luante me Ro-Sox në 1952. Në sezonë, Albanese shkoi 13–10 me një ERA 3.40 në 43 ndeshje, 21 yje. Shqiptarët e ndanë sezonin e vitit 1953 midis Patriotëve të Klasës B Greensboro dhe Senatorëve të Albany të klasës A. Me Patriots, ai shkoi 1–3 me një ERA 4.21 në 11 ndeshje, pesë startime. Pas promovimit të tij te Senatorët, ai shkoi 0–2. Albanese nuk luajti gjatë sezonit 1954 për arsye të panjohura. Në vitin 1955, Albanese rifilloi karrierën e tij si lojtar dhe u caktua në Class-B Greensboro Patriots. Ai shkoi 10–10 atë sezon me një mesatare prej 3.45 të fituar (ERA) në 38 ndeshje, 24 starte.
Në janar 1956, Boston Red Sox shtoi Albanese në listën e ligës kryesore. Ndërsa ndoqi stërvitjen pranverore me Red Sox atë sezon, ai ndau shpatullën e tij pas dhe u dorëzua për të kapur një top fluturues. Albanese pritej të ishte jashtë për një muaj. Gjatë sezonit 1956, ai u caktua në Senatorët e Albany Class-A, ku shkoi 5–11 me një ERA 5.10 në 37 ndeshje, 14 starte. Në vitin 1957, Albanese ndoqi stërvitjen pranverore me Red Sox për herë të dytë në karrierën e tij. Ai u caktua përsëri në Class-A Albany atë sezon ku shkoi 9–8 me një ERA 3.77 në 34 ndeshje, 27 fillime. Albanese e filloi sezonin e vitit 1958 në organizatën Red Sox me Raleigh Capitals të klasit B, ku ai shkoi 4–7 me një ERA 3.92 në 16 ndeshje, 10 starte. Ai gjithashtu luajti për Class-A Allentown Red Sox atë sezon, duke shënuar 0–2 në katër ndeshje.
Cache
Cache hit & Cache miss
Madhësia e cache-it është mjaft e vogël në krahasim me madhësinë e memorjes kryesore, që kufizon numrin (sasinë) e të dhënave që mund të vendosen në cache. Jo te gjitha të dhënat nga memorja kryesore mund të vendohen në cache.
Joe Albanese
Senatorët e Uashingtonit
Më 11 korrik 1958, Boston Red Sox tregtoi Albanese dhe shtambë Jack Spring te Senatorët e Uashingtonit në këmbim të shtambës Bud Byerly dhe një lojtari që do të emërohej më vonë. Lojtari që u dërgua në Boston përfundoi Pranvera, që do të thotë në thelb ai u këmbye për veten e tij. Albanese bëri debutimin e tij në Major League Baseball më 18 korrik 1958, kundër Chicago White Sox, duke luajtur një rresht, duke mos hequr dorë nga asnjë vrapim dhe duke shënuar një. Në kampionatet kryesore të atij sezoni, Albanese nuk u përfshi në asnjë vendim me një ERA 4.50 dhe gjashtë goditje në gjashtë ndeshje, të gjitha në lehtësim. Gjatë sezonit të tij të fundit në bejsbollin profesionist, 1959, Albanese luajti për Double-A Chattanooga Lookouts në organizatën Senators. Me Lookouts, Albanese përpiloi një rekord 0–2 në nëntë ndeshje.
Cache
Cache hit & Cache miss
Nëse një e dhënë që kërkohet nga CPU gjendet në cache atëherë kemi "cache hit" dhe kjo e dhënë mund ti shërbehet CPU-së pa shkuar në memorje. Në moment që e dhëna që ka kërkuar CPU nuk gjendet në cache atëhere kemi "cache miss" (mungon nga cache) në ç'rast e dhëna duhet të meret nga memorja kryesore, që në krahasim me rastin e parë është shumë e ngadalshme.
Joe Albanese
Personale
Albanese ka lindur më 26 qershor 1933 në New York City. Pasi mbaroi karriera e tij si lojtar, Albanese banoi në Colonia, New Jersey. Ai vdiq më 17 qershor 2000, në qytetin e Nju Jorkut dhe u varros në varrezat e St. George në Neptun City, New Jersey.