cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arkitektura e Qytetërimit të Luginës së Indusit
Planifikimi urban
Një përmbytje shkatërroi themelet e fshatit dhe vendbanimet (rreth vitit 2350 p.e.s.). Harapasit e vendosur rreth Lothalit dhe nga Sindhi e kapën këtë mundësi për ta zgjeruar vendbanimin e tyre dhe për të krijuar një qytezë të planifikuar në linjat e qytetit të vjetër në Luginën e Indusit. Planifikuesit e Lothalit u angazhuan për ta mbrojtur zonën nga përmbytjet e vazhdueshme. Qyteti u nda në blloqe platformash 1–2 metra të larta me tulla të thara në diell, secila duke mbajtur 20–30 shtëpi me mure të trasha balte dhe tullash. Qyteti u nda në një akropol apo kodrinë të fortifikuar dhe në një qytet të poshtëm. Drejtuesit e qytetit jetonin në akropol, që kishte banja të shtruara publike, kanalizime sipërfaqësore dhe nëntokësore (të ndërtuara me tulla të pjekura në furra) dhe një pus me ujë të pijshëm. Qyteti i poshtëm u nda në dy sektorë. Një arterie rrugore veri-jug ishte zona kryesore tregtare. Kjo kishte anash dyqane tregtarësh të pasur dhe të zakonshëm si dhe artizanë. Zona rezidenciale gjendej në të dy krahët e tregut. Qyteti i poshtëm gjithashtu u zgjerua periodikisht gjatë viteve të begata të Lothalit. Inxhinierët e Lothalit i dhanë prioritet krijimit të një kantieri detar dhe një magazine që do të shërbente për qëllimet e tregëtisë detare. Ndërsa pikëpamja e përgjithshme e arkeologëve bie dakord se kjo strukturë ishte një "dok", është sugjeruar edhe se për shkak të përmasave të vogla, ky basen mund të ketë qenë një rezervuar dhe kanal vaditës. Doku (kantieri i portit detar) u ndërtua në krahun e majtë të qytetit dhe konsiderohet nga arkeologët si një ndërtim inxhinierik i rendit të parë. Gjendej larg nga rrjedha kryesore e lumit për të shmangur baltën aluvionale, por tu ofronte akses anijeve gjatë baticave po ashtu. Magazina u ndërtua afër akropolit në një podiume prej tullash balte 3.5 m. të lartë. Drejtuesit mundnin kështu të mbikqyrnin aktivitetin në dok dhe magazinë njëkohësisht. Duke lehtësuar lëvizjen e ngarkesave ishte një skelë tullash, 220 m e gjatë, e ndërtuar në krahun perëndimor të dokut, me një shkallë që të çonte në magazinë. Përkundrejt magazinës ishte një ndërtesë e rëndësishme publike, superstruktura e të cilës është zhdukur plotësisht. Përgjatë kohës, qyteti do të përfshihej shumë herë nga përmbytjet dhe stuhitë. Doku dhe muret periferike të qytetit u mirëmbajtën në mënyrë efikase. Zelli rindërtues i qytetit siguroi rritjen dhe begatinë e tregëtisë. Gjithësesi, me rritjen e begatisë, populli i Lothalit dështoi në mbajtjen e mureve dhe dokut të tyre, me gjasa si rezultat i vetbesimit të tepruar në sistemin e tyre. Një përmbytje me intensitet të moderuar në vitin 2050 p.e.s. vuri në pah disa dobësi në strukturë, por problemi nuk u adresua në mënyrë të përshtatshme me sa duket. Gjithë ndërtimi ishte realizuar me tulla të pjekur, gëlqere dhe llaç rëre dhe jo me tulla të thara në diell pasi tullat janë akoma të pa-prekura pas 4000 vjetëve të kaluar dhe akoma të ngjitur bashkë me njëra-tjetrën me lidhje llaçi.
Zhvillimi arkitekturor
Ndëra një debat i gjerë mbi fundin e Qyt. të Lug. së Indusit vazhdon, dëshmitë arkeologjike të mbledhura nga ASI duket se vënë në dukje katastrofat natyrore, veçanërisht përmbytjet dhe stuhitë si burim i rënies së Lothalit. Një përmbytje e fuqishme mbuloi qytetin dhe shkatërroi shumicën e shtëpive, me muret dhe platformat të dëmtuara rëndë. Akropoli u nivelua (2000–1900 p.e.s.) dhe u banua nga tregtarë të zakonshëm dhe nga shtëpitë e sajuara rishtas. Pasoja më e keqe ishte ndryshimi i rrjedhës së lumit, duke e ndërprerë hyrjen e anijeve në dok. Populli ndërtoi një liman të ri por të cekët për të lidhur kanalin qarkullues me dokun për ti shkarkuar anijet e vogla në basen. Anijet e mëdha ankoroheshin largë. Shtëpitë u rindërtuan, akoma pa hequr mbetjet e përmbytjes, që i bëri ato të një cilësie të dobët dhe lehtësisht të dëmtueshme. Kanalizimet publike u zëvendësuan nga qypa. Qytetarën nuk ndërmorën ndërtime mbi të mëparshmet apo të çrregullta dhe ndërtuan banjat publike. Gjithësesi, një qeverisje të keq-organizuar dhe pa agjensi të jashtme ose qeveri qendrore, punimet publike nuk mund të riparoheshin si duhet ose të mirë-mbaheshin. Magazina e dëmtuar rëndë nuk u riparua kurr siç duhet dhe tepricat depozitoheshin në fuçi druri, të ekspozuara ndaj përmbytjeve dhe zjarrit. Ekonomia e qytetit u transformua. Volumi tregëtar u reduktua ndjeshëm, megjithëse jo në mënyrë katastrofike dhe burimet ishin të disponueshme në sasi më të vogla. Biznese të pavarura u shtuan, duke i lejuar një sistemi farkash të përqëndruara te tregëtia të zhvilloheshin atje ku qindra artizanë punonin për të njëjtin porositës dhe financues. Prodhimi i rruazave kishte dhjetë dhoma ndënjjeje dhe një oborr të madh pune. Punishtja e punimit të bakrit kishte pesë furra dhe gropa të shtruara për të lejuar të punonin njëkohësisht disa artizanë. Begatia në rënie e qytetit, burimet e pakta dhe administrimi i dobët e rritën mjerimin e një populli nën trysninë e përmbytjeve të vazhdueshme dhe stuhitë. Rriti kripshmërinë e terrenit duke e bërë tokën jo pjellore për të mbjellat. Kjo është dëshmuar në qytetet e afërta të Rangpurit, Rojdi, Ruparit dhe Harapas në rajonin e Punjabit, Mohenjo-daros dhe Chanhudaro-s në Sindhi. Një përmbytje masive (rreth vitit 1900 p.e.s.) e shkatërroi tërësisht qytezën e dobësuar në një goditje të vetme. Analizat arkeologjike tregojnë se baseni dhe doku ishin mbushur me baltë dhe mbeturina si dhe ndërtesat u rrënuan. Përmbytja preku gjithë rajonin e Saurashtra-s, Sindhit dhe jugun e Guxharatit, si dhe rrjedhat e sipërme të Indusit dhe Sutlej-it, ku gjurmët e fshatrave dhe qytezave u fshinë tërësisht. Popullsia u largua në rajonet e brendatokës.
Doku
Doku gjendej larg nga rrjedha kryesore për shmangur depozitimin e lymit. Është hamendësuar se inxhinierët e Lothalit studionin lëvizjen e baticave dhe efektet e tyre në strukturat e ndërtuara me tulla, duke qenë se muret janë me tulla të pjekura në furrë. Kjo njohuri u lejonte atyre të zgjidhnin vendndodhjen e Lothalit në vendin e parë, pasi Gjiri i Khambhat-it ka amplitudën më të madhe të baticave dhe anijet mund të pajisen me shluze nëpërmjet vërshimit të baticave në grykëderdhjen e lumit. Inxhinierët ndërtuan një strukturë trapezoidale, me krahë veri-jug mesatarisht 21.8 m dhe krahët lindje-perëndim 37 m. Një tjetër përllogaritje është se baseni mund të ketë shërbyer si një rezervuar vaditjeje, për përmasat e vlerësuara fillestare të "dokut" që nuk janë të mëdha mjaftueshëm, për standardet moderne, për të bujtur anije dhe për patur shumë trafik. Kriticizmi i teorisë së dokut është rritur që kur u vu në dyshim për herë të parë nga Leshnik në vitin 1968 dhe më vonë nga Yule në vitin 1982. Lartësia fillestare e argjinaturës ishte 4.26 m. (Tashmë është 3.35 m). Hyrja është 12.8 m e gjerë dhe një tjetër gjendej në krahun përkundrejt. Për të përballuar shtytjen e ujit, ishin vendosur të dala në faqet e jashtme të murit. Kur lumi ndryshoi rrjedhën e tij në vitin 2000 p.e.s., një grykë e re, 7 m e gjerë u bë në krahun më të gjatë, të lidhur me lumin nga një kanal 2 km. Gjatë baticës një vërshim prej 2.1–2.4 m ujë duhet ti lejonte anijet që të hynin. Ishin marrë masa për të nxjerr tepricën e ujit nëpërmjet kanalit shkarkues, 96.5 m i gjerë dhe 1.7 m i lartë në krahun jugor. Doku zotëronte gjithashtu një sistem kalimi nëpër ekluza—një portë druri mund të ulej në grykën e shkarkimit për të mbanjtur një kolonë minimale uji në basen në mënyrë që të siguronte pluskimin gjatë zbaticave. Qendror për ekonominë e qytetit, megazina ishte ndërtuar fillimisht në gjashtëdhjetë e katër blloqe kubike, 3.6 m katrore, me 1.2 m kalime dhe e bazuar në një podium tullash balte 3.5 metra të lartë. Podiumi ishte shumë i lartë në mënyrë që të siguronte mbrojtje maksimale nga përmbytjet. Kalime të shtruara me tulla midis blloqeve shërbenin për ajrimin dhe një shkallë që të çonin në dok për të lehtësuar ngarkim-shkarkimin. Magazina gjendej pranë akropolit, për të lejuar mbikqyrje të rreptë nga autoritetet drejtuese. Megjithë masat e sofistikuara, përmbytjet e mëdha që sollën rënien e qytetit shkatërruan gjithëçka përveç dymbëdhjetë blloqeve, që u bënë zëvendësues të magazinës.
Akropoli dhe qyteti i poshtëm
Akropoli i Lothalit ishte qendra e qytetit, zemra e tij politike dhe ekonomike, që ishte 127.4 m nga lindja në perëndim me 60.9 m nga veriu në jug. Kishte tre rrugë dhe dy korsi që shtriheshin lindje-perëndim dhe dy rrugë që shtriheshin veri-jug. Katër anët e platformës drejtkëndore në të cilën shtëpitë ishin ndërtuar formoheshin nga struktura prej tullash balte prej 12.2–24.4 m trashësi dhe 2.1–3.6 m lartësi. Banjat ishin të vendosura kryesisht në akropol—më së shumti në shtëpi me dy dhoma me oborre të hapura. Tullat e përdorura për shtrimin e banjave ishin të lustruara për të ndaluar depërtimin e ujit. Shtrimi i dyshemeve ishte bërë me stuko gëlqerore dhe këndet të veshura me dru (panele druri) nga mure të holla. Rezidenca e drejtuesit është 43.92 m2 me një banjë 1.8 metra katrorë e pajisur me një kanal shkarkues dhe hyrës. Pjesa tjetër e kësaj shtëpie dëshmonë për një sistem të sofistikuar kanalizimesh. Tregu i qytetit të poshtëm ishte në rrugën kryesore veri-jug 6–8 m i gjerë. Të ndërtuara në rreshta të ngushtë në të dy krahtët e rrugës janë rezidencat dhe punishtet artizanale, megjithëse kanale të ndërtuara me tulla dhe banesa të periudhës së hershme janë zhdukur. Rruga mbante një gjerësi uniforme dhe nuk pësoi zhvendosje nga plani gjatë periudhave të rindërtimit pas përmbytjeve. Ka dyqane, vendpunime dhe farka të shumta me dy dhoma. Farkëtimi i rruazave, që kryente një rol të rëndësishëm ekonomik, zotëronte një oborr qendror dhe njëmbëdhjetë dhoma, një depo dhe një vendroje. Ka një vendgrumbullim hiri, ashtu si dhe një furrë rrethore me dy dhoma, me vrima të ushqimin e zjarrit. Katër vrima oxhaku janë të lidhura me njëra tjetrën, dhomën e sipërme dhe vendin e kaldajës. Suvaja prej balte e dyshemeve është vetrifikuar për shkak të nxehtësisë intensive gjatë punës. Është gjetur një pjesa tjetër e lëndëve të para si kallama, bajga lope, tallash dhe agat, duke u dhënë arkeologëve sugjerime se si vihej në punë furra. Një ndërtesë shumë e madhe me tulla balte ndodhet përballë punishtes dhe domethënia e saj ëshë vënë re nga plani i saj. Katër dhoma të mëdha dhe një sallon, me përmasa të përgjithshme prej 17.1 x 12.8 m. Salloni ka një portë të madhe dhe një dysheme të ngritur në këndin jugor të ndërtesës.
Kalibangani
Kalibangāni është një qytezë e gjendur në të majtë ose në bregun jugor të Ghaggarit (lumi Ghaggar-Hakra), i identifikuar nga disa studiues me lumin Sarasvati në Tehsil Pilibangān, midis Suratgarh-it dhe Hanumāngarh-it në distriktin Hanumangarh të Rajasthanit në Indi 205 km. nga Bikaneri. Është identifikuar gjithashtu si i vendosur në trekëndëshin e tokës në bashkimin e lumenjve Drishadvati dhe Sarasvathi. Karakteri para-historik dhe para-Mauryan i Qyt. Lug. së Indusit u identifikua për herë të parë nga Luigi Pio Tessitori në këtë sit. Raporti i gërmimeve të Kalibanganit u publikua i plotë në vitin 2003 nga Archaeological Survey of India (ASI), 34 vite pas përfundimit të gërmimeve. Raporti konkludonte se Kalibangani ishte një qendër e rëndësishme provinciale e Qyt. Lug. së Indusit. Kalibangani dallohet nga altarët e zjarrit të tij unikë dhe tokës më të hershme të pluguar që njihet. Emri Kalibangan përkthehet "byzylykë të zinj" ("Kālā", në gjuhën punjabi do të thotë e zezë dhe "bangan" do të thotë byzylyk). Pak milje në drejtim të rrjedhës është stacioni hekurudhor dhe qyteza e quajtur Pilibangā, që do të thotë byzylykë të verdhë.
Identifikimi
Identiteti i Kalibanganit si një sit para-historik u zbulua nga Luigi Pio Tessitori, një indologjist italian (1887–1919). Ai po kryente disa kërkime mbi tekstet e lashta indiane, kur u befasua nga karakteri i rrënojave në këtë zonë dhe kërkoi ndihmën nga Sir John Marshall i Archaeological Survey of India. Në atë kohë ASI kishte kryer disa gërmime në Harapa, por ata nuk e kishin idenë rreth karakterit të rrënojave. Në fakt, Tessitori është personi i parë që njohu se rrënojat janë 'para-historike' dhe para-Mauryane. Luigi Pio Tessitori vërejti gjithashtu natyrën e kulturës, por në atë kohë nuk ishte e mundur të hamendësohej se Q.L.I. qëndronte në rrënojat e Kalibanganit dhe ai vdiq pesë vjet para si kultura harapse të identifikohej mirëfilltasi. Pas pavarësisë së Indisë, qytetet kryesore harapase bashkë me Indusin u bënë pjesë e Pakistanit dhe arkeologët indianë u detyruan të intensifikojnë kërkimet për site harapase në Indi. Amlānand Ghosh (ish drejtori i përgjithshëm i Archaeological Survey of India, ose ASI) ishte personi i parë që njohu këtë sit si harapas dhe e piketoi atë për gërmime. Nën drejtimin e B. B. Lal (atëherë drejtor i përgjithshëm i ASI-t), Balkrishna (B.K.) Thapar, M. D. Khare, K. M. Shrivastava dhe S. P. Jain ndërmorën gërmime për 9 vite (1960-9) në 9 seksione të njëpasnjëshme gërmimesh. Dy kodrina të lashta u gërmuan, të shtrira në gjysëm kilometri. Në krahun perëndimor është një kodrinë më e vogël (KLB1), 9 metra e lartë e njohur edhe si akropoli. Kodrina lindore është më e lartë (12 metra) dhe më e madhe, e njohur edhe si qyteti i poshtëm (KLB2). Gërmimet në mënyrë të papritur sollën në dritë një sekuencë të dyfishtë kulturash, nga të cilat e sipërmja (Kalibangan I) i përketë asaj harapase, duke treguar modelin karakteristik të një metropoli dhe e poshtmja (Kalibangan II) fillimisht u quajt para-harapase por tashmë quhet "Harapase e Hershme ose Pararendëse e Harapases". Site të tjera të afërta që i përkasin Q.L.I. përfshijnë Balu-në, Kunal-in, Banawali-n etj.
Faza Proto-Harapase
Gjurmët e kulturës para-harapase janë gjetur vetëm në nivelet më të ulta të kodrinës perëndimore. Sipas dëshmive arkeologjike, kultura e Q.L.I. ekzistonte në sit që nga periudha proto-harapase (3500 p.e.s. - 2500 p.e.s.) deri në periudhën harapase (2500 p.e.s. - 1750 p.e.s.). Kjo fazë e hershme është etiketuar si Kalibangan-I (KLB-I) ose Periudha-I. Ngjashmëria e qeramikës e lidh Kalibangan-I me kulturën Sothi pasi mjaft nga kjo qeramikë u zbulua më vonë në fshatin Sothi në Indinë Veri-Perëndimore.
Fortifikimi dhe shtëpitë
Në këtë fazë, vendbanimi ishte i fortifikuar, duke përdorur tulla të thara balte, që nga fillimi i banimit. Kjo fortesë qe ndërtuar dy herë në periudha të ndryshme. Më herët, muri i fortesës kishte një trashësi 1.9 metra, e cila u rrit në 3.7-4.1 metra gjatë rindërtimit në këtë fazë. Madhësia e tullave ishte 20 × 20 × 10 cm në të dy fazat e ndërtimit. Kodrina e akropolit (kodrina më e vogël) është një paralelogram rreth 130 metra në aksin lindje-perëndim dhe 260 metra në atë veri-jug. Planifikimi i qytetit ishte si ai i Mohenjo-daros ose Harapas. Drejtimi i shtëpive dhe përmasat e tullave ishin dukshëm të ndryshme nga ato të përdorura në fazën harapase (KLB-II). Brenda zonës së rrethuar me mure, shtëpitë ishin të ndërtuara me tulla të të njëjtës madhësi të përdorur në murin e fortesës; përdorimi i tullave të pjekura dëshmohet nga një kanal shkarkues brenda shtëpive, mbetje e furrave dhe gropave cilindrike, të veshura me suva gëlqereje. U gjetën gjithashtu edhe disa tulla të pjekura në formë pyke.
Tërmetet më të hershme dhe fundi i Fazës-I
B. B. Lal, ish dr. i përgj. i ASI-t shkroi:"Kalibangani në Rajasthan ... ka treguar gjithashtu se aty ndodhi një tërmet rreth vitit 2600 p.e.s., që çoi në përfundimin e vendbanimit të hershëm të Q.L.I. në këtë sit". Ky ndoshta është tërmeti më i hershëm i regjistruar nga arkeologjia. Janë identifikuar të paktën tre tërmete para-historike që kanë prekur Qytetërimin e Luginës së Indusit në Dholavira në Khadir gjatë viteve 2900–1800 p.e.s. Faza KLB-I ka lënë 1.6 metra depozitime të vazhdueshme gjatë pesë shtresave të dallueshme strukturore, e fundit nga të cilat u shkatërrua ndoshta nga një tërmet dhe siti u braktis rreth vitit 2600 p.e.s., për tu banuar menjëherë më vonë përsëri nga harapas.
Altarët e zjarrit
Në Kalibangan, altarët e zjarrit janë zbuluar ashtu si dhe në Lothal, që S.R. Rao mendon se mund të kenë shërbyer për qëllime rituale. Këta altarë sugjerojnë adhurimin e zjarrit ose të Agnit, zotit Hindu të zjarrit. Është siti i vetëm i Q.L.I. ku nuk ka dëshmi për adhurimin e "Perëndeshës Nënë". Brenda kompleksit të fortifikuar, gjysma jugore përmban shumë (pesë ose gjashtë) platforma të ngritura me tulla balte, të ndara nga njëra-tjetra nga korridore. Shkallët ishin të vendosura në këto platforma. Vandalizimi i këtyre platformave nga zhvatësit e tullave e bënë të vështirë të rindërtohet forma zanafilluese mbi to por janë gjetur mbetje të pagabueshme të kuṇḍa-sh drejtëkëndore ose ovale (gropa zjarri tullash të djegura) për altarë vedik, me një yūpa ose vend flijimi (clindrike ose me prerje tërthore drejtëkëndore, herë herë tullat ishin vendosur mbi njëra-tjetrën për të ndërtuar një vend të tillë) në mes të çdo kuṇḍa dhe pjesëve prej terrakote flijuese (piṇḍa) në të gjithë këto gropa zjarri. Shtëpitë në qytetin e poshtëm kishin gjithashtu altare të ngjashme. Në këto gropa-zjarri është gjetur qymyr i djegur. Struktura e këtyre altarëve zjarri është përkujtues i atyre vedikë, por analogjia mund të jetë e rastësishme dhe këta altarë ndoshta janë krijuar për ndonjë qëllim specifik (mbase fatar) nga gjithë komuniteti. Në disa altarë zjarri janë gjetur mbetje kafshësh, gjë që sugjeron një mundësi të flijimit të kafshëve. Ëebsiti zyrtar i ASI raporton se: "Përkrah dy pjesëve kryesore të mësipërme të metropolit kishte gjithashtu një të tretë, një strukturë të moderuar të vendosur mbi 80 m sipër qytetit të poshtëm që përmbante katër deri në pesë altarë zjarri. Kjo strukturë e veçuar mbase mund të ketë qenë përdorur për qëllime ritualesh. "Kështu, altarët e zjarrit janë gjetur në tre grupe: altarë publik në akropol, altarë familjarë në qytetin e poshtëm dhe altarë publikë në një një grup të tretë të veçuar. Një distancë e shkurtër nga altarët e zjarrit, u gjetë një pus dhe mbetjet e një vend-larjeje, duke sugjeruar se banja ceremoniale ishte pjesë e ritualeve. Interpretimi i këtyre strukturave si altarë zjarri është kontrovers, struktura shumë të ngjashme diku tjetër nga gërmimet e fundit janë interpretuar si vatra gatimi ose modele të ndryshme farkash dhe furrash qeramike.
Qyteti i poshtëm
Qyteti i poshtëm ishte gjithashtu një paralelogram i fortifikuar, megjithëse tashmë mbeten vetëm gjurmë të këtij fortifikimi. Fortifikimi ishte bërë me tulla balte (40 × 20 × 10 cm) dhe janë identifikuar tre ose katër faza strukturore. Ai kishte porta në veri dhe në perëndim. B. B. Lal shkroi: "Rrugë të mirë-rregulluara orientoheshin përgjatë drejtimeve kardinale, duke formuar kështu një model rrjete. (Në Kalibangan) madje gjerësitë e këtyre rrugëve ishin set raportesh, dmth. nëse korsia më e ngushtë ishte një njësi në gjerësi, rrugët e tjera ishin dy, tre njësi etj. (...) Një planifikim i till i qytetit ishte i panjohur Azinë perëndimore bashkëkohëse". Qyteti i poshtëm ishte 239 metra nga lindja në perëndim, shtrirja veri-jug nuk mund të përcaktohet. Janë identifikuar 8 rrugë kryesore, 5 veri-jug dhe 3 lindje-perëndim. Pak më shumë rrugë lindje-perëndim pritet të zbulohen në zonat e pagërmuara. Rruga e parë lindje-perëndim shtrihet në një përvijim lakorë për tu takuar me të parën në skajin veri-lindor (drejt lumit), ku një gjendej një portë. Kjo rrugë ishtë një anomale në modelin rrejtë të rrugëve të drejta. Kishte shumë rrugica që lidhnin komplekset e veçanta të banimit. Rrugët dhe rrugicat kishin gjerësi me proporcione të përcaktuara përpikmërisht, si në sitet e tjera harapase, duke variuar nga 7.2 metra për rrugët kryesore deri në 1.8 metra për rrugicat e ngushta. Vende mbrojëse ishin vendosur në kthesat e rrugëve për të shmangur aksidentet. Në nivelin e dytë strukturor, rrugët ishin të vendosura me pllaka balte. Kanalizimet nga shtëpitë shkarkoheshin në gropa poshtë rrugëve. Për të planifikuar dhe rregulluar të gjithë këtë duhet të ketë patur disa autoritete qendrore.
Banesat
Si planifikimi i qytetit, edhe banesat ndjekin modelin e zakonshëm të qyteteve të tjera harapase. Për shkak të modelit rrjetë të projektimit të të qytetit si një kuti shahu, të gjitha shtëpitë hapeshin të paktën në dy ose tre rrugë apo rrugica. Çdo shtëpi kishte një oborr dhe 6-7 dhoma në tre anë, me një pus në disa prej tyre. Një shtëpi kishte shkallë për tu ngjitur në çati. Shtëpitë ishin ndërtuar me tulla 30 × 15 × 7.5 cm (njëlloj si ato të përdorura në fazën e dytë strukturore të murit fortifikues). Tullat e pjekura përdoreshin në kanalet kullues, puset, platformat larëse dhe pragun e dyerve, përkrahë altarit të zjarrit. Dyshemetë e dhomave ishin ndërtuar me baltë të pastër të ngjeshur, disa herë të vendsosura me tulla ose pjesë terrakote. Një shtëpi kishte dysheme me pllaka të pjekura të dekoruara me vizatime gjeometrike.
Sistemet e varrimit
Në vend-varrim janë dëshmuar tre sisteme varrimi rreth 274 metra në jug-perëndim të akropolit, ku jan gjetur rreth 34 varre: Dy metodat e fundit nuk ishin të lidhura me ndonjë mbetje skeletore dhe mund të jenë të lidhura me varrimin simbolik, të pagjetur në qytetet e tjera harapase. Tipi i tretë i varreve përmbante objekte si në tipin e dytë, rruaza, guacka etj., por jo trupa. Disa gropa ishin të pambuluara
Pierre Basile
Pierre Basile, kalorësi limuzin që plagosi për vdekje Richard Coeur de Lion gjatë rrethimit të kështjellës së Châlus-Chabrol më 26 mars 1199 me një rrufe në hark që goditi Mbretin e Anglisë në bazën e qafës.
Pierre Basile lindi në Dordogne, në Firbeix, një qytet francez afër Châlus.
Jeta e tij përmendet vetëm në kronikat mesjetare me rastin e vdekjes së Rikardit Zemërluanit.
Samatzai
Samatzai (Samatzài) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 31.16 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 174 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.680 banorë.
Zagore (rajon)
Zagore ishte një rajon mesjetar t i përcaktuar në mënyrë të paqartë në atë kohë, që është tani Bullgaria. Emri i saj është me origjinë sllave dhe do të thotë "përtej [d.m.th. në jug të] maleve [Ballkanike". Nga konteksti, Zagora mund të përkufizohet si një rajon në Trakën verilindore.
Gjatë Perandorisë së Dytë Bullgare, rajoni u përmend edhe në Kartës së Dubrovnikut të Tsar Ivan Asen II në 1230, i cili lejonte tregtarët raguzanë të tregtonin në tokat bullgare, midis të cilave ishte "i gjithë Zagori".
Dokumentet veneciane të shekullit XIV i referohen Zagorës si një sinonim për Bullgarinë (p.sh. partes del Zagora, nënndarjet Dobrotice në një dokument nga 14 shkurt 1384). Në mënyrë të ngjashme, burime të mëvonshme Ragusan dëshmojnë rregullisht importin aktiv të dyllit të Zagoranit me cilësi të lartë nga Bullgaria, të blera shpesh në Sofje.
Sot, emri i rajonit ndodhet në toponimet Stara Zagora ("Zagora e Vjetër", një qytet kryesor në Trakën verilindore, kryeqyteti i Provincës Stara Zagora ) dhe Nova Zagora ("Zagora e Re", një qytet në Provincën Sliven ). Plazhi i Zagorisë në ishullin Livingston të Ishujve Shetland të Jugut në Antarktidë u emërua gjithashtu pas rajonit nga Komisioni i Vendeve të Antarktikut të Bullgarisë.
Serbia e Jugut (1919–22)
Serbia e Jugut (Јужна Србија Južna Srbija) ishte një provincë (pokrajina) e Mbretërisë së Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve që ekzistonte ndërmjet viteve 1919 dhe 1922. Ajo përfshinte territoret moderne të Sandžak (pjesë të Serbisë dhe Malit të Zi), Kosovës dhe Maqedonisë së Veriut. Termi “Serbia e Vjetër”, historikisht është përdorur në politikën, letërsinë dhe shkencën serbe për trevat e krahinës. Termi vazhdoi të përdoret për Vardar Banovina dhe Zeta Banovina pas shpërbërjes së saj.
Historia
Krahina u krijua në vitin 1919, pas krijimit të Jugosllavisë më 1 dhjetor 1918. Serbia i kishte zgjeruar shumë kufijtë e saj gjatë Luftërave Ballkanike. Krahina u shpërbë në vitin 1922 dhe territoret e saj u riorganizuan në Vardar Banovina dhe Zeta Banovina. Termi më pas përdorej në mënyrë të folur për ato territore.
Demografia
Në vitin 1921, krahina kishte rreth 1.7 milionë banorë. Pas Luftës së Parë Botërore në Maqedoninë e Vardarit dhe të ashtuquajturat Western Outlands, popullsia vendase bullgare/maqedonase nuk u njoh si komunitet i veçantë dhe u bë subjekt i politikës shtetërore të serbizimit.
Gavrilo Princip
parapamje|250px|Gavrillo Principi Gavrillo Principi (serbisht: Гаврило Принцип Gavrilo Princip) ka lindur më 25 korrik 1894 dhe vdiq më 28 prill 1918. Gavrilo Principi ishte serb nga Bosnja i cili më 28 qershor 1914 vrau në Sarajevë Arsdukën e Austrisë Franz Ferdinandin dhe bashkëshortën e tij Dukeshën Sofi.
Principi u arrestua menjëherë pas vrasjes nga policia austrohungareze dhe më vonë u arrrestuan edhe bashkepuntorët e tij të cilët i përkisnin një organizate ultra-nacionaliste serbe e quajtur Dora e Zezë e cila kishte për qëllim krijmin e Mlada Bosna (sq: Bosnjës së Re).
Më 28 prill 1918 Gavrilo Princip vdiq në burg nga tuberkuloza në moshën 23 vjeçare.
Festivali Evropian i Këngës 2025
FC Barcelona UEFA champions league 5 times 1992 2006 2009 2011 2015
Real Madrid UEFA champions league 14 times 1956 1957 1958 1959 1960 1966 1998 2000 2002 2014 2016 2017 2018 2022
Chelsea UEFA champions league 2 times 2012 2021
Bayern Munich UEFA champions league 6 times 1974 1975 1976 2001 2013 2020
Inter Milan UEFA champions league 3 times 1964 1965 2010
AC Milan UEFA champions league 7 times 1963 1969 1989 1990 1994 2003 2007
Juventus UEFA champions league 2 times 1985 1996
FC Porto UEFA champions league 2 times 1987 2004
Manchester united UEFA champions league 3 times 1968 1999 2008
Buzhim
Bužim është një komunë e vendosur në pjesën më veriperëndimore të Bosnjës dhe Hercegovinës. Administrativisht, ajo është pjesë e Una-Sana Kantonit.
Gjeografia
Bužim kufizohet me Bosanska Krupa në lindje, Cazin në jug, Velika Kladusha në perëndim dhe në veri, dhe në fund me Republikën e Kroacisë në verilindje. Gjeografikisht është një komunë malore. Sipërfaqja totale e Buzhimit është rreth 129 km2 me një popullsi prej 20,000. Buzhim është rreth 180-400 metra mbi nivelin e detit.
Historiku
djathtas|parapamje|277x277px|Feld Marshalli, Baron Josip Jelačić nga Buzhimi, ishte Ban i Mbretërisë së Kroacisë dhe Komandant i Ushtarise Kroate Kufitare. Nga historia e tij më e hershme, qyteti është i njohur për figurën historike kroate Josip Jelačić nga Buzhimi. Para luftës, Buzhimi ka qenë zyrtarisht pjesë e komunës Bosanska Krupa. Por si rezultat i Marrëveshjes së Dejtonit, Buzhim u bë një komunë në vete. Buzhimi është mbrojtur me sukses nga ana e Korpusit të V të Ushtrisë Boshnjake gjatë Luftës në Bosnje dhe Hercegovinë. Edhe Brigada 505 ishte nga Buzhimi.
Vasill Kutinçev
parapamje|Vasill Kutinçev Vasill Ivanov Kutinçev (lindi më 25 shkurt 1859 në Rusçuk, vdiq 30 Mars 1941) ishte oficer bullgar. Ai e filloi karrierën e tij ushtarake në 1879 pasi u diplomua në Shkollën Ushtarake në Sofje. Më 13 shtator 1885 u bë komandant i batalionit të 1-të të regjimentit të 5-të të këmbësorisë "Dunav".
Mori pjesë në Luftën Serbo-Bullgare të të njëjtit vit dhe më 8 nëntor u gradua Komandant i Regjimentit të 5-të. Kapiteni Kutinçev luftoi në Betejën e Sllivnica, Dragoman, Carevbrod dhe Pirot.
Pas luftës ai shërbeu si komandant i regjioneve të ndryshme të këmbësorisë dhe u gradua si Gjeneral Kryesor në 1904. Katër vjet më vonë Kutinçev u emërua komandant i Rajonit të Parë të Ushtrisë që përfshinte pjesët perëndimore të Bullgarisë.
Buzhim
2013
Rezultatet paraprake të regjistrimit 2013
Vasill Kutinçev
Më 2 gusht 1912 Car Ferdinand për nder të 25-vjetorit të mbërritjes së tij në Bullgari promovoi gjashtë gjeneralë të mëdhenj. Një nga ata gjeneralët ishte Kutinçev. Kjo është hera e parë në historinë e Mbretërisë Bullgare kur grada të tilla të larta iu dhanë oficerëve të Ushtrisë Aktive. Deri atëherë u është dhënë vetëm oficerëve të rezervës.
Me shpërthimin e Luftës së Parë Ballkanike, Gjenerali Kutinçev u bë komandant i Ushtrisë së Parë që mori pjesë në betejat e rëndësishme të Kirk Kilisse, Lule Burgas dhe Chataldzja.
Buzhim
Lidhje të jashtme
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Bu%C5%BEim&params=45_03_N_16_02_E_region:BA_type:city(17596) <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 45°03'N 16°02'  / <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">45.050°N 16.033°D / 45.050; 16.033   ]
Vasill Kutinçev
Pas përfundimit të asaj lufte e gjithë ushtria duhej të transferohej në Bullgarinë Veriperëndimore ku gjatë Luftës së Dytë Ballkanike ajo bëri shërbim kundër serbëve. Ndërkohë, më 16 korrik 1913 Kutinçev mori komandën e Ushtrisë së Dytë.
Gjatë Luftës së Parë Botërore ai ishte gjeneral në Shtabin e Përgjithshëm të Ushtrisë Aktive dhe komandant i Rajonit të Ushtrisë së krijuar rishtas në Morava. Në një akt të fundit të njohjes së shërbimit të tij në tetor 1918, Vasill Kutinçev mori gradën Gjeneral I Këmbësorisë i cili ishte grada më e lartë ushtarake në Ushtrinë Bullgare. Kutinchev vdiq në Sofje në 1941.
Denis Mhilli
Biografia Denisi lindi më 18 korrik të vitit 1995, në Fane, Mirditë këngëtar mjaft i njohur në të gjith shqipërinë për performancën e tij dhe regjisor filmi.
Dëshira për muzikë e ka shoqëruar që në vegjëli, i motivuar dhe i pasionuar pas artit, ai kthehet në Tiranë, në vjeshtën e vitit 2016 për t’u marrë impenjativisht me albumin e tij të ri. El Ninjo pritet të sjellë bashkëpunime në treg me shumë  rrepera të njohur.Vlen për t’u përmendur se El Ninjo hapi dhe kompaninë e tij për të punuar videoklipe muzikore dhe Prodhime Musikore me emrin  “Dream Big Ent".
Karriera muzikore
Më datë 30 Mars 2016, El Ninjo publikon videoklipin "Bashk S'jemi", në bashkëpunim me Alexandra. Më datë 18 Mars 2017, El Ninjo publikon videoklipin "Tornado". Më datë 30 Shtator 2017, El Ninjo publikon videoklipin "MF", në bashkëpunim me Lavo. Më datë 1 Nëntor 2017, El Ninjo publikon videoklipin "Ti Je Tu E Pa", në bashkëpunim me Big Basta. Më datë 24 Janar 2019 Publikon këngën e tij të re “Gangsta Love “.
Lidhje të jashtme
Instagram Facebook News TekseShqip
Kluç
Ključ ( e theksuar  <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[kʎûːtʃ] ) është një qytet dhe komunë në perëndim të Bosnjës dhe Hercegovinës. Ajo është e vendosur në Federatën e Bosnjës dhe Hercegovinës, dhe është bënë pjesë në Una-Sana Kantonin. Emri i qytetit dhe komunës përkthehet në "Kyç" në gjuhën Boshnjake.
Gjeografia
Ai është i vendosur në një distancë të shkurtër në jug nga Sanski Most. Lumi Sana kalon përmes komunës. Terreni është kryesisht pyjor.
Vendbanimet
Në vitin 1991, komuna Ključ përfshinte 61 vendbanime: Sot komuna Ključ ka 40 vendbanime :
Lidhje të jashtme
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Klju%C4%8D%2C_Una-Sana_Canton&params=44_32_N_16_46_E_region:BA_type:city(18180)_source:dewiki <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 44°32'N 16°46'  / <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">44.533°N 16.767°D / 44.533; 16.767   ]
Zhapska e Epërme
Zhapskë e Epërme (serbisht: Горње Жапско/Gornje Žapsko) është fshat në komunën e Vranjës, Serbi.
Maqedonia e Veriut nën Perandorinë Osmane
Maqedonia e Vardarit, zona që tani përbën Maqedoninë e Veriut, ishte pjesë e Perandorisë Osmane për më shumë se pesëqind vjet, nga mesi i shekullit të 14-të deri në vitin 1912. Mirëpo, vetë osmanët nuk mbajtën asnjë “Maqedoni” si njësi administrative. Në vend të kësaj, Maqedonia e Vardarit ishte pjesë e provincës osmane ose ejaletit të Rumelisë. Emri Rumelia (Turqisht: Rumeli) në turqisht do të thotë "Toka e Romakëve", duke iu referuar tokave të pushtuara nga turqit osmanë nga Perandoria Bizantine. parapamje|Minaret në horizontin e Üsküp (Shkupi) osman.
Pushtimet
Në Betejën e Maricës të vitit 1371, Mbreti i Lordshipi i Përlepit Vukashin Mrnjavçeviq dhe vëllai i tij Jovan Ugljesha ludhëhoqën 70.000 burra kundër osmanëve. Pavarësisht se kishin numër më të vogël, osmanët arritën të vrisnin Vukashin dhe vëllain e tij dhe të fitonin Betejën e Maricës.
Pas betejës, pjesa më e madhe e Serbisë u shpërtheu në principata më të vogla. Një nga ato principata njihet si Mbretëria e Prilepit, e udhëhequr nga i biri i Vukashin Marko. Ashtu si shumica e sundimtarëve rajonalë në rajonin maqedonas, Marko pranoi vasalitetin nën Sulltan Murad I për të ruajtur pozicionin e tij.
Beteja e Kosovës e vitit 1389 vulosi fatin e rajonit të Maqedonisë për 500 vitet e ardhshme. Ndërsa të dyja ushtritë humbën udhëheqës dhe një numër të madh ushtarësh, osmanët mund të mblidhnin lehtësisht një ushtri tjetër po aq të madhe, ndërsa vendasit nuk mundën.
Marko vdiq së bashku me Konstantin Dragashin në Betejën e Rovine në 1395 dhe territori i mbretërisë së tij u bë Sanxhaku i Ohrit.
E gjithë Maqedonia e Vardarit ishte nën kontrollin osman në fillim të shekullit të 15-të, me Shkupin që ra nën sundimin turk më 19 janar 1392. Përveç konfliktit me forcat e Skënderbeut, në të cilin zonat e pjesës perëndimore të rajonit të Maqedonisë u bënë një fushë beteje e luftës osmano-shqiptare për më shumë se 20 vjet (1444-1467), Perandoria Osmane arriti përfundimisht të merrte rajonin, duke e përfshirë atë në Ejaletin e Rumelisë.
Ejaleti i Rumelisë
parapamje|200px|Ejalet i reduktuar në vitet 1850
Që nga themelimi i saj, krahina e Rumelisë përfshinte tërësinë e zotërimeve evropiane të Perandorisë Osmane. Kryeqyteti i parë i Rumelisë ishte ndoshta Edrene (Adrianopoja), e cila ishte gjithashtu, deri në rënien e Kostandinopojës në vitin 1453, kryeqyteti i osmanëve. Në shekullin e 18-të, Manastiri (Bitola e sotme) doli si rezidencë alternative e guvernatorit dhe në vitin 1836 u bë zyrtarisht kryeqyteti i ejaletit. Pothuajse në të njëjtën kohë, reformat e Tanzimatit, që synonin modernizimin e Perandorisë, ndanë ejaletet e reja të Shkupit, Janinës dhe Selanikut dhe e reduktuan Ejaletin e Rumelisë në disa provinca rreth Manastirit. Ejaleti i shpinës mbijetoi deri në vitin 1867, kur, si pjesë e kalimit në sistemin më uniform të vilajetit, u bë pjesë e Vilajetit të Selanikut.
Ejaleti i reduktuar i Rumelisë, me qendër në Manastir, përfshinte gjithashtu sanxhaqet e Iskenderiyye (Scutari), Ohri dhe Kesrye (Kastoria). Në vitin 1855, sipas udhëtarit francez A. Viquesnel, përbëhej nga sanxhaqet e Iskenderiyye, me 7 kaza ose nënkrahinë, Ohri me 8 kaza, Kesrye me 8 kaza dhe pashallëku i Manastirit me 11 kaza.
Vilajetet
parapamje|250px|Harta e vilajeteve në [[Rajoni i Maqedonisë|rajoni gjeografik i Maqedonisë 1907.]]
Pas reformës administrative në vitet 1860, Perandoria Osmane u nda në vilajete të cilat u ndanë në sanxhaqe.
Vilajeti i Kosovës
Pjesa veriore e rajonit të Maqedonisë përfshihej në Vilajetin e Kosovës. Sanxhakët që ndodheshin në këtë vilajet që përmbante territor tani brenda Republikës së Maqedonisë së Veriut ishin:
Vilajeti i Manastirit
Pjesa jugperëndimore e rajonit ndodhej në Vilajetin e Manastirit. Sanxhakët që ndodheshin në këtë vilajet që përmbante territor tani brenda Republikës së Maqedonisë së Veriut ishin:
Vilajeti i Selanikut
Pjesa juglindore e rajonit ndodhej në Vilajetin e Selanikut. Sanxhakët që ndodheshin në këtë vilajet që përmbante territor tani brenda Republikës së Maqedonisë së Veriut ishin: Sipas regjistrimit të përgjithshëm osman të viteve 1881/82-1893 popullsia e Kazave të rajonit është si vijon:
Luftërat Ballkanike
Luftërat Ballkanike përbëheshin nga dy luftëra që ndodhën në 1912 dhe 1913. E para filloi më 8 tetor 1912 kur kombet e Lidhjes Ballkanike, të cilët kishin një pjesë të madhe të popullsisë së tyre etnike nën sundimin osman, sulmuan Perandorinë Osmane. Ai zgjati shtatë muaj me kombet e Lidhjes Ballkanike që dolën fitimtare, duke i dhënë fund sundimit 500 vjeçar osman në Ballkan.
Qytetet maqedonase të Vardarit nën sundimin osman
parapamje|180px|Pasi ranë nën sundimin osman, shumë xhami dhe ndërtesa të tjera islamike, si Xhamia e Isa Beut, u ndërtuan në qytete si Shkupi. Gjatë sundimit osman të Ballkanit, qytetet pësuan shumë ndryshime në lidhje me përbërjen demografike të popullsisë së tyre dhe pamjen e peizazheve të tyre të qytetit. Me ligje që ndalonin ndërtesat e krishtera të ishin më të larta se ato islame, horizontet e qyteteve si Üsküp (Shkupi) dhe Manastır (Bitola) dominoheshin nga minaret.
Udhëtari osman Evlija Çelebiu vizitoi qytetin e Manastirit në vitin 1661. Ai shkroi se nga shtatë xhamitë në qytet në atë kohë, gjashtë u ndërtuan në shekullin e 16-të. Shumica e xhamive të ndërtuara në territorin e sotëm të Republikës së Maqedonisë së Veriut ishin në formë katrore me një portik me tre kupola dhe një minare në anën e djathtë të objektit
Shtëpia e Dhimo Vruho (Llaqi Vruho)
Shtëpia e Dhimo Vruho (llaqi Vruho) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Një vështrim historik mbi zhvillimin e filantropisë në Shqipëri
Një vështrim historik mbi zhvillimin e filantropisë në Shqipëri libër me autor Artan R. Hoxha dhe Arben Puto (red. shkenc.). Botuar në Tiranë nga "Alsa", në vitin 2011. Faqe 114.
Mitch Hedberg
Mitchell Lee "Mitch" Hedberg lindi më 1968. Është një aktor dhe komedian.
Tozama daimyō
tozama daimyō (外様大名) ; “jashtë feudalit”) ishte daimyō (feudalë) që u konsiderua si i huaj nga udhëheqësit e Japonisë. Termi filloi të përdoret në periudhën Kamakura deri në fund të periudhës Edo.
Periudha Edo
Daimyō ishin të nënshtruar vetëm shogunatit Tokugawa pas Betejës së Sekigaharës. Ata përfshinë edhe daimyō që luftuan me Tokugawa dhe këta që luftuan kundër tyre. Shumë çifligjet të mëdhaja u udhëhoqën nga tozama.
Tokugawa Ieyasu kishte trajtuar vasalët e mëdha tozama miqësisht, por më vonë, midis viteve 1623 dhe 1626, Tokugawa Iemitsu ishte më pak tolerant ndaj tyre. Veçanërisht në Japoninë perëndimore, tozama daimyō përfitonte shumë nga tregtia e jashtme në mes të shekullit të 17-të. Suksesi i tyre në rritje ishte një kërcënim për shogunat, i cili u përgjigj duke parandaluar portet e Japonisë perëndimore dhe Kyūshū nga tregtia.
Për të mbajtur tozama në kontroll, shogunate stacionuar fudai daimyō vende strategjike, duke përfshirë rrugët kryesore dhe qytetet e afërta të rëndësishme. Për pjesën më të madhe të periudhës së Edos, shogunata zakonisht nuk caktoi tozama në poste të larta brenda qeverisë. Këto shkuan në vend të fudai daimyō. Megjithatë, kjo filloi të ndryshonte në epokën Bakumatsu; një tozama daimyō (Matsumae Takahiro) madje u bë një rõjū.
Spiro Bakalli
Spiro Bakalli (Durrës, 1 qershor 1909 - Tiranë, 23 shkurt 1991) ka qenë anëtar i Grupit Komunist të Korçës, veprimtar antifashist i LANÇ-it dhe më pas funksionar i administratës qendrore të sistemit bankar shqiptar gjatë regjimit komunist.
Biografia
U lind në Durrës, i biri i Vasil Bakallit dhe Emilisë së Pavli Terkës, në një familje tregtare. I ati kishte qenë nënkryetar i zgjedhur i Bashkisë Durrës nga viti 1928-1942. Si dhe, ne vitin 1935 emerohet anetar i Keshillit te Larte Ekonomik te Mbreterise Shqiptare. Gjyshi i tij nga e ëma kishte qenë kryetar i Pleqesise Ortodokse te Durresit dhe Tiranes, si dhe Kryetar i II-te i Klubit Bashkimi te Durresit. Me pas, minister i Jashtem ne qeverine e Esat Toptanit 1914-1916. Me kete funksion Pavli Terka mori pjese edhe ne Konferencen e Parisit 1919 - 1920.
Ne vitin 1935 fillon ne Durres aktivitetin e tij komunist si anetar celulës qytetëse të Grupit të Korces. Ne 7 prill 1939 mer pjese ne manifestimet antifashiste qe u zhvilluan edhe ne Durres kunder pushtimit Italian. Largohet per ne Paris, France, se bashke me Nako Spiru. Ne Paris mer pjese ne forumin e shqiptareve antifashiste nga ku doli edhe nje Komitet panshqiptar. Nga Parisi shkon ne Momtpellier ku se bashku me Aleksander Gogen (deshmor i LANClirimtare) zhvillonin propagande antifashiste ne qarqet studentore universitare. Para fillimit te LDBoterore Spiro Bakalli kthehet ne Shqiperi ku angazhohet serisht ne krye te celules te Grupit, tashme me emerin Komunist, te Korces, ne Durres.
Ne 8 nentor 1941 pranohet nga antaret e mbledhjes themeluese te PKSH - te Komitetit Qendror te Perkohshem - si anetar i Partise Komuniste Shqiptare, dhe zgjidhet sekretar politik i qarkorit te PKSH te prefektures te Durresit.
Ne prill te vitit 1942, pas demonstrates popullore te Durresit, me rastin e themelimit te PKSH, ku u vra deshmori Aleksander Goga, vjen nga Tirana urdheri per arestimin e Spiro Bakallit. Ne kete rast - shifranti i Kuestures Durres qe ishte simpatizant antifashist njofton qarkorin e PKSH Durres. Spiro Bakalli urdherohet nga Qendera qe te shkoje ne Mat per te bashkepunuar me patriotet vendas per krijimin e cetes partizane te Matit-Martaneshit. Pas mbarimit te kesaj detyre urdherohet, ne dhjetor te vitit 1942, qe te shkoje ne Myzeqe, me te njejtin mision si ne Mat. Ne Myzeqe emrohet komisar politik i Grupit te Pare Partizan te Myzeqese. Spiro Bakalli ishte delegat ne Kongresin e Permetit, ku edhe zgjidhet anetar i Keshillit Pergjithshem Nacionalclirimtar. Ai mori pjese pashkeputje, me arme ne dore, ne mal, ne luften ANClirimtare, nga prilli 1942 - 29 Nentor 1944.
Spiro Bakalli eshte personi qe me urdher te Enver Hoxhes arriti ta binde Spiro Moisiun, ngase njiheshin edhe familjarisht, qe te vihej ne dispozicion te Luftes ANClirimtare. Dhe miqesia e ketyre dy burrave ishte dhe mbetet e shenjte. Shenjterine e saj e provojne nje sere faktesh prestigjoze. Ja, nje fakt i padiskutueshem. Vete Enver Hoxha, ne festen shtetrore me rastin e 8O vjetorit te lindjes te Spiro Moisiut, i tha zv/presidentit te Shqiperise: "mire shume mire shkoi festa e Spiro Moisiut, po Spiro Bakallin pse nuk e kishit ftuar - ju e dini se ku dhe si eshte e farketuar miqesia e tyre..."
Mbas 29 nentorit 1944 u emerua nendrejtor i Bankes te Tiranes, detyre qe ai refuzon ta kryeje. Ne Mars te vitit 1945 emerohet drejtor i Bankes ne Shkoder. Ne korrik te vitit 1946 transferohet ne Tirane, ku qendron ne dispozicion te Bankes Shtetit. Ne prill te vitit 1948 emerohet zv/minister i pare i Ministrise te Finances, njekohesisht, edhe drejtor i pergjithshem i Bankes Shtetit Shqiptar. Detyre te cilen e mbajti deri sa doli ne pension, ne vitin 1968, per aresye te gjendjes te renduar shendetesore. Ai nuk ka pas qene i zgjedhur, asnjehere, ne asnje nga forumet udheheqese te Partise, dhe ne ato te pushtetit.
Sa mesiper bazohen ne dokumetat qe gjenden ne: 1. Arkivin Qendror te Shtetit. Fondi14/AP. Dosja personale, fl. 1-11.,etj. 2. Fondin e Bibliotekes Kombetare te Shqiperise. Nr. Vendit SHg 92/!T.,etj. 3. Botimet: Historiku LANClirimtare Lushnjes,dhe i Durresit.
Docker (softuer)
parapamje| Ish logo Docker është një grup produktesh platforma si shërbim (PaaS) që përdorin virtualizimin në nivel SI për të ofruar softuer në paketa të quajtura konteinier. Shërbimi ka nivel falas dhe premium. Softueri që pret konteinerët quhet Docker Engine. Versioni fillesatar doli në 2013 dhe është zhvilluar nga Docker, Inc.
Docker është një mjet që përdoret për të automatizuar vendosjen e aplikacioneve në konteinerë të lehtë, në mënyrë që aplikacionet të mund të funksionojnë me efikasitet në mjedise të ndryshme të izoluara.
Sfondi
Konteinerët janë të izoluar nga njëri-tjetri dhe bashkojnë softuerin e tyre, libraritë dhe skedarët e konfigurimit; ata mund të komunikojnë me njëri-tjetrin përmes kanaleve të mirëpërcaktuara. Për shkak se të gjithë konteinerët ndajnë shërbimet e një kerneli të vetëm të sistemit operativ, ata përdorin më pak burime sesa makinat virtuale.
Veprimi
parapamje| Docker mund të përdorë ndërfaqe të ndryshme për të hyrë në veçoritë e virtualizimit të kernelit Linux. Docker mund të paketojë një aplikacion dhe varësitë e tij në një konteiner virtual që mund të funksionojë në çdo kompjuter Linux, Windows ose macOS. Kjo mundëson që aplikacioni të ekzekutohet në një sërë vendndodhjesh, si p.sh. on-premises, në publik (shih kompjuterat e shqendërzuar, kompjuterat e shpërndarë dhe kompjuterat në cloud ) ose cloud privat. Kur funksionon në Linux, Docker përdor veçoritë e izolimit të burimeve të kernelit Linux (të tilla si cgroups dhe hapësirat e emrave të kernelit ) dhe një sistem skedarësh të aftë për bashkim (siç është OverlayFS ) për të lejuar që kontejnerët të funksionojnë brenda një shembulli të vetëm Linux, duke shmangur shpenzimet e përgjithshme të nisjes dhe mirëmbajtjes së makinave virtuale. Docker në macOS përdor një makinë virtuale Linux për të drejtuar kontejnerët.
Për shkak se kontejnerët Docker janë të lehtë në kujtesë dhe shpenzim burimesh, një server i vetëm ose makinë virtuale mund të ekzekutojë disa kontejnerë njëkohësisht. Një analizë e vitit 2018 zbuloi se një rast tipik përdorimi i Docker përfshin ekzekutimin e njëkohëshëm të 8 kontejnerëve për bujtës dhe se një e katërta e organizatave të analizuara përdorin 18 ose më shumë për bujtës. Mund të instalohet gjithashtu në një kompjuter të vetëm si Raspberry Pi.
Docker zbaton një API të nivelit të lartë për të siguruar kontejnerë të lehtë që drejtojnë proceset në izolim.
Përbërësit
Softueri Docker si një ofertë shërbimi përbëhet nga tre pjesë përbërëse:
Hardstyle
Hardstyle është një zhanër electronic dance që u shfaq në fund të viteve '90 në Holandë dhe Belgjikë. Hardstyle mikson influenca nga tekno, new beat dhe hardcore.
Hardstyle i hershëm tipikisht prodhohej me 140 BPM (rrahje në minutë) dhe përbëhej nga kick me goditje të tepërta dhe me tinguj të fortë, shpesh të shoqëruar nga një bas offbeat, i njohur si "reverse bass". Ndërsa zhanri u rrit, teknikat e prodhimit dhe shkrimi i këngëve ndryshuan për t'u përshtatur me një audiencë më komerciale. Hardstyle modern mund të dallohet nga përdorimi i melodive dhe tingujve të shfytyruar, shoqëruar me kombinimin e veçantë të goditjes dhe basit të hardstyle. Zhanri është veçanërisht i njohur për përdorimin e tij harmonik të daulleve. Për shkak të natyrës së qëndrueshme të një goditjeje të stilit të vështirë, prodhuesit janë në gjendje të luajnë linja basi duke përdorur vetëm goditjen vetë, e cila bëhet një ton i veçantë basi përmes një sërë shtrembërimesh, barazimi dhe shtresimi (ndër metodat e tjera). Hardstyle modern është më i shpejtë, prodhohet rreth 150 BPM.
Zhanri fitoi pranim komercial në vitet 2010, me artistë të saj që performuan në skenat më të mëdha në EDM në mbarë botën.