cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iroquois, Illinois
Iroquois, Illinois është një fshat në qarkun Iroquois të shtetit federal Illinois, SHBA. Në Iroquois, Illinois jetojnë 207 banorë (2000), dhe dendësia e popullisë është 133.6 banor/km2 (346.2 banorë/sq mi). Fshati ka një sipërfaqe prej (0.6 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 201 m (659 ft).
El Pinell de Brai
El Pinell de Brai është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Terra Alta, të provincës Tarragona, në Katalonia. El Pinell de Brai ka 1174 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 57 km2.
Nurieux-Volognat
Nurieux-Volognat është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Nurieux-Volognat ka një popullsi prej 1025 banorë dhe sipërfaqe 19.34 km², me një dendësi prej 53 banor/km².
Beauvois-en-Cambrésis
Beauvois-en-Cambrésis është një komunë në Francë. Beauvois-en-Cambrésis bën pjesë në departamentin Nord të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 2124 banorë dhe sipërfaqe 3.52 km².
Rreth botës për 80 ditë
thumb|Libri i [[Jules Verne i cili u botua më 1873]] Rreth botës për 80 ditë (Frëngjisht: Le tour du monde en quatre-vingts jours) është novel nga shkrimtari francez Jules Verne. Ky libër u botua më 30 janar 1873.
Përmbledhje
thumb|left|Harta e udhëtimit Historia fillon në Londër më 1872, Fileas Fogg është britanez i pasur. Pavarësisht pasurisë së tij, ai jeton në një jetë modeste. Ai është anëtar i Reform Club. Pasi e përjashtoi shërbëtorin e tij, James Forster, ai e morri një shërbëtor të ri i cili quhet Zhan Paspartu. Në Reform Club, ai e mori një lajm në një artikull, ku thuhet se tani është e mundur për t'u udhëtuar rreth botës për 80 ditë. Ai e pranon këtë bast për £20,000 nga anëtarët e tij. Së bashku me Paspartu, ai largohet nga Londra në orën 8:45 të mërkurën, 2 tetor 1872, në mënyrë që të kthehet më 21 dhjetor 1872 në njëjtin kohë. Fogu dhe Paspartuja arrijnë me kohë në Suez. Gjatë qëndrimit në Egjipt, ata vëzhgohen nga një detektiv me emrin Fiks, i cili u dërgua nga Londra për t'a kërkuar grabitësin e bankës. Pasi që Fogu duket si grabitës, Fiks e ngatërron atë. Pasi që ai nuk mund të sigurojë një urdhër në kohë vendos që ta vonojë Fogun. Fiksi njihet me Paspartunë pa zbuluar qëllimin e tij. Fogu i premton një udhërrëfyesi me një shpërblim të madh nëse ai i dërgon ata në Bombei sa më shpejt. Pasi arritën në Indi ata shkuan me tren nga Bombeji në Kalkuta. Pastaj Fogu e kupton se artikulli ishte gabim. Treni shkon deri në Kholby dhe fillon prapë 50 milje më tej në Allahabad. Fogu blen një elefant dhe shkon për tek Allahabadi. Ata e takojnë një grua indiane me emrin Auda. Pasi Fogu sheh që 12 orë kanë kaluar dhe ata shpejton për tek treni, duke e marrur edhe Audën. Duke udhëtuar për në Hong Kong, ata takojnë detektivin Fiks. Ai i ndjek Fogun dhe Paspartunë për në Hong Kong.
Në Hong Kong, duket se të afërmit e Audës kanë planifikuar që ta lëjnë atë, dhe të shkonin në Holandë, kështu që ata e morën në Evropë. Ende pa asnjë detyrë, detektivi Fiks e sheh Hong Kongun si vendin ku ai do ta arrestoj Fogun, Paspartu bindet se detektivi është spiun nga Reform Club. Fiks besonte në Paspartu, që nuk i beson një fjalë dhe mbetet i bindur se zotëria e tij nuk është një grabitës banke. Paspartu arrin trenin për në Yokohama, por ai e neglizhon Fogun se trenin është nisur para kohës. Fogu e zbulon se ai e humbi trenin, kështu që ai kërkon një anije për tek Yokohama. Duke e gjetur një anije që e dërgon atë dhe Ahoudën për në Shanghai.
Në Yokohama, ata e kërkojnë Paspartunë, duke besuar se ai ka shkuar atje me kohë. Pasi bashkohen shkojnë në San Francisco. Në San Francisco, ata marrin një tren për në Nju Jork. Anija sulmohet nga disa njerëz, ata e kidnapojnë Paspartunë, por Fogu e shpëton atë me ndihmën e disa ushtarëve amerikanë. Pasi anija u shkatërrua, Fogu mendohet disi se si ta kalojë Oqeanin Atlantik. Ai e gjen një anije me avull për në Bordeaux, por kapiteni i anijes refuzon që t'i merr për në Liverpool. Ai e blen anijen nga kapiten dhe arrin në Queenstown në mënyrë që të shkojë në Londër para se të kaloj koha. Detektivi Fiks takon Fogun dhe e arreston atë. Sidoqoftë Fogu ka humbur trenin dhe arrin në Londër pesë minuta më vonë.
Ai e humb bastin dhe i kërkon falje Audës që e mori me vete. Ai i thotë Paspartusë që ta njoftojë priftin se Fogu dhe Auda do të martoheshin. Por Paspartu e kupton se ai e ka ngatërruar datën. Pastaj ai nxiton për ta informuar Fogun, i cili arrin në Reform Club për ta fituar bastin. Fogu martohet me Audën dhe udhëtimi i tyre rreth botës për 80 ditë përfundon me sukses.
Ndarja Tito-Stalin
Ndarja Tito-Stalin ose Ndarja Jugosllavo-Sovjetike ishte kulmi i një konflikti midis udhëheqjeve politike të Jugosllavisë dhe Bashkimit Sovjetik, nën udhëheqjen e Josip Broz Titos dhe Josif Stalinit, respektivisht, në vitet pas Luftës së Dytë Botërore. Edhe pse i paraqitur nga të dyja palët si një mosmarrëveshje ideologjike, konflikti ishte po aq produkt i një lufte gjeopolitike në Ballkan që përfshinte edhe Shqipërinë, Bullgarinë dhe kryengritjen komuniste në Greqi, të cilën Jugosllavia e Titos e mbështeti dhe Bashkimi Sovjetik e kundërshtoi fshehurazi.
Në vitet pas Luftës së Dytë Botërore, Jugosllavia ndoqi objektiva ekonomike, të brendshme dhe të politikës së jashtme që nuk përputheshin me interesat e Bashkimit Sovjetik dhe aleatëve të tij të Bllokut Lindor. Në veçanti, Jugosllavia shpresonte të pranonte Shqipërinë fqinje në federatën jugosllave. Kjo nxiti një atmosferë pasigurie brenda udhëheqjes politike shqiptare dhe përkeqësoi tensionet me Bashkimin Sovjetik, i cili bëri përpjekje për të penguar integrimin shqiptaro-jugosllav. Mbështetja jugosllave e rebelëve komunistë në Greqi kundër dëshirave të Bashkimit Sovjetik e ndërlikoi më tej situatën politike. Stalini u përpoq të bënte presion mbi Jugosllavinë dhe të moderonte politikat e saj duke përdorur Bullgarinë si ndërmjetës. Kur konflikti midis Jugosllavisë dhe Bashkimit Sovjetik u bë publik në vitin 1948, ai u portretizua si një mosmarrëveshje ideologjike për të shmangur përshtypjen e një lufte për pushtet brenda Bllokut Lindor.
Arsimi mjedisor
djathtas|parapamje|250x250px| Studentët marokenë duke vëzhguar shpendët në lagunën Nador gjatë aktiviteteve të organizuara nga SEO / BirdLife me rastin e Ditës Botërore të Ujërave në Marok Arsimi (edukimi) mjedisor i njohur ndryshe edhe si edukimi ekologjik ose edukimi ambiental është një fushë interdisiplinare e studimit e cila i referohet përpjekjeve të organizuara të mësimdhënies lidhur me mjediset natyrore, dhe veçanërisht mundësive të menaxhimit të ekosistemeve për të jetuar në mënyrë të qëndrueshme. Edukimi ekologjik zhvillon dijen, ndërgjegjësimin, qëndrimin kritik, vlerat dhe aftësitë, që do ti mundësojnë individëve dhe shoqërisë të  ruajnë dhe të përmirësojnë  cilësinë e mjedisit ku ata jetojnë. Edukimi ambiental është një fushë multidisiplinare (shumëdisiplinore) që integron disiplina të tilla si pedagogjia, ekologjia, biologjia, kimia, fizika, shkenca e tokës, matematika, gjeografia dhe shkenca atmosferike. Organizata e Kombeve të Bashkuara për Arsim, Shkencë dhe Kulturorë (UNESCO) deklaron se EM ka një rëndësi thelbësore në ofrimin e një respekti të qenësishëm për natyrën dhe në rritjen e ndërgjegjësimit të shoqërisë për mjedisin publik. EM është një fushë themelore në përpjekjet e vazhdueshme shoqërore për ngritjen e kualitetit të jetës përmes mbrojtjes së ambientit, zhdukjes së varfërisë, minimizimit të pabarazisë dhe sigurimin e një zhvillimi të qëndrueshëm (UNESCO, 2014a). Shprehja shpesh nënkupton arsimimin brenda sistemit shkollor, duke përfshirë shkollën fillore dhe arsimin e mesëm. Sidoqoftë, nganjëherë përfshin të gjitha përpjekjet për të edukuar dhe arsimuar publikun dhe audiencën tjetër, përfshirë materialet e shtypura, faqet e internetit, fushatat mediatike, etj. Ekzistojnë gjithashtu mënyra që edukimi dhe arsimi ekologjik të mësohet edhe jashtë ambienteve shkollore tradicionale. Akuariumet, kopshtet zoologjike, parqet dhe qendrat e natyrës të gjitha kanë mënyrat e tyre për të arsimuar publikun për mjedisin.
Tërnova e Dibrës : histori, traditë, turizëm malor
Tërnova e Dibrës : histori, traditë, turizëm malor. Libër me autor Eduart Ramçi, red. Sakip Cami, rec. Bernard Zotaj, rec. Valbona Ramçi. Botuar në Tiranë në vitin 2018 nga "M & B". Libri ka 232 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789928256478
Ndarja Tito-Stalin
Ndarja solli periudhën Informbiro të spastrimeve brenda Partisë Komuniste të Jugosllavisë. Ajo u shoqërua me një nivel të konsiderueshëm përçarjeje në ekonominë jugosllave, e cila më parë ishte varur nga Blloku Lindor. Konflikti nxiti gjithashtu frikën për një pushtim të afërt sovjetik dhe madje edhe një përpjekje për grusht shteti nga udhëheqës të lartë ushtarakë të linjës sovjetike, një frikë e nxitur nga mijëra incidente kufitare dhe inkursione të orkestruara nga sovjetikët dhe aleatët e tyre. E privuar nga ndihma nga Bashkimi Sovjetik dhe Blloku Lindor, Jugosllavia më pas iu drejtua Shteteve të Bashkuara për ndihmë ekonomike dhe ushtarake.
Arsimi mjedisor
Ka disa cilësi thelbësore të përfshira në arsimin dhe edukimin mjedisor e që janë kontribute të dobishme për individin:
Tërnova e Dibrës : histori, traditë, turizëm malor
Shënime: Historia, etnologjia, monumente natyrore.
Ndarja Tito-Stalin
Konflikti Tito-Stalin gjatë Luftës së Dytë Botërore
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, marrëdhënia midis udhëheqësit partizan jugosllav Josip Broz Tito dhe udhëheqësit sovjetik Josif Stalin u ndërlikua nga aleancat e Bashkimit Sovjetik, dëshira e Stalinit për të zgjeruar sferën e ndikimit sovjetik përtej kufijve të Bashkimit Sovjetik dhe konfrontimi midis Partisë Komuniste të Jugosllavisë (PKJ) të Titos dhe qeverisë jugosllave në mërgim të kryesuar nga mbreti Pjetri II i Jugosllavisë.
Fuqitë e Boshtit pushtuan Mbretërinë e Jugosllavisë më 6 prill 1941. Vendi u dorëzua 11 ditë më vonë dhe qeveria u largua jashtë vendit, duke u zhvendosur përfundimisht në Londër. Gjermania Naziste, Italia fashiste, Bullgaria dhe Hungaria aneksuan pjesë të vendit. Territori i mbetur u shpërbë: shumica e tij u organizua si Shteti i Pavarur i Kroacisë (NDH), një shtet kukull i garnizonuar nga forcat gjermane dhe italiane, ndërsa kryeqyteti Beogradi mbeti në territorin e Serbisë të pushtuar nga gjermanët. Bashkimi Sovjetik, duke respektuar ende Paktin Molotov-Ribbentrop, ndërpreu marrëdhëniet me qeverinë jugosllave dhe kërkoi, nëpërmjet mjeteve të tij të inteligjencës, të krijonte një organizatë të re komuniste të pavarur nga PKJ në NDH. Bashkimi Sovjetik miratoi gjithashtu në heshtje ristrukturimin e Partisë së Punëtorëve Bullgare. Në veçanti, struktura e re organizative e partisë dhe territori i veprimit u përshtatën për të llogaritur aneksimin e territoreve jugosllave nga Bullgaria. Sovjetikët e anuluan mbështetjen e tyre për veprime të tilla vetëm në shtator 1941 - shumë kohë pas fillimit të pushtimit të Boshtit të Bashkimit Sovjetik - pas protestave të përsëritura nga PKJ.
Në qershor 1941, Tito informoi Kominternin dhe Stalinin për planet e tij për një kryengritje kundër pushtuesve të Boshtit. Megjithatë, Stalini e konsideroi si problematik përdorimin e frytshëm të simboleve komuniste nga partizanët e Titos. Kjo ndodhi sepse Stalini e shihte aleancën e tij me Mbretërinë e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara si domosdoshmërisht në kundërshtim me shkatërrimin e "lirive demokratike" nga Boshti. Kështu, Stalini ndjeu se forcat komuniste në Evropën e pushtuar nga Boshti ishin në fakt të detyruara të luftonin për të rivendosur liritë demokratike – qoftë edhe përkohësisht. Për sa i përket Jugosllavisë, kjo do të thoshte se Stalini priste që PKJ të luftonte për të rivendosur qeverinë në mërgim. Mbetjet e Ushtrisë Mbretërore Jugosllave, të udhëhequr nga koloneli Drazha Mihajlloviq dhe të organizuar si guerilas çetnikë, tashmë po ndiqnin rivendosjen e monarkisë jugosllave.
parapamje|Në vitin 1943, udhëheqja komuniste jugosllave e transformoi [[AVNOJ-në në një organ të ri këshillues jugosllav.]] parapamje|djathtas|[[Ushtria e Kuqe, e mbështetur nga partizanët jugosllavë, pushtoi Beogradin në tetor 1944.]] Në tetor 1941, Tito u takua dy herë me Mihajlloviqin për të propozuar një luftë të përbashkët kundër Boshtit. Tito i ofroi postin e shefit të shtabit të forcave partizane, por Mihajlloviqi e refuzoi ofertën. Në fund të muajit, Mihajlloviq arriti në përfundimin se komunistët ishin armiku i vërtetë. Në fillim, çetnikët e Mihajlloviqit luftuan kundër partizanëve dhe boshtit njëkohësisht, por brenda disa muajsh ata filluan të bashkëpunojnë me Boshtin kundër partizanëve. Deri në nëntor, partizanët po luftonin me çetnikët ndërsa dërgonin mesazhe në Moskë duke protestuar kundër propagandës sovjetike duke lavdëruar Mihajlloviqin.
Në vitin 1943, Tito e transformoi Këshillin Antifashist për Çlirimin Kombëtar të Jugosllavisë (AVNOJ) në një organ këshillues dhe legjislativ gjithë-jugosllav, denoncoi qeverinë në mërgim dhe ndaloi kthimin e mbretit Pjetër në vend. Këto vendime ishin kundër këshillave të qarta sovjetike që udhëzonin Titon të mos antagonizonte monarkun e mërguar dhe qeverinë e tij. Stalini ishte në Konferencën e Teheranit në atë kohë dhe e shihte këtë veprim si një tradhti të Bashkimit Sovjetik. Në vitet 1944–1945, udhëzimet e rinovuara të Stalinit drejtuar udhëheqësve komunistë në Evropë për të krijuar koalicione me politikanët borgjezë, u ndeshën me mosbesimin në Jugosllavi. Kjo tronditje u përforcua nga zbulimi i Stalinit për Marrëveshjen e Përqindjeve ndaj Edvard Kardelit të befasuar, nënkryetar i qeverisë së përkohshme jugosllave. Marrëveshja, e përfunduar nga Stalini dhe kryeministri britanik Winston Churchill gjatë Konferencës së Moskës të vitit 1944 i ndau vendet e Evropës Lindore në sferat e ndikimit britanike dhe sovjetike - duke e ndarë Jugosllavinë në mënyrë të barabartë mes të dyjave.
Mosmarrëveshje territoriale në Karinthia dhe Trieste
Në ditët e fundit të luftës, partizanët pushtuan pjesë të Karinthia në Austri dhe filluan të përparojnë nëpër tokën italiane të paraluftës. Ndërsa aleatët perëndimorë besonin se Stalini e kishte rregulluar lëvizjen, ai në fakt e kundërshtoi atë. Në mënyrë të veçantë, Stalini kishte frikë për qeverinë austriake të Karl Renner të mbështetur nga sovjetikët dhe kishte frikë se do të pasonte një konflikt më i gjerë me aleatët mbi Triesten. Kështu Stalini urdhëroi Titon të tërhiqej nga Karinthia dhe Trieste, dhe partizanët u bindën.
Megjithatë, Jugosllavia i mbajti pretendimet e saj kundër Italisë dhe Austrisë. Mosmarrëveshja territoriale në pjesën veriperëndimore të Istrias dhe rreth qytetit të Triestes bëri që Traktati i Paqes me Italinë të vonohej deri në vitin 1947 dhe çoi në krijimin e Territorit të Lirë të pavarur të Triestes. Kjo nuk e kënaqi Titon pasi ai kërkoi rishikime të kufijve rreth Triestes dhe Carinthia, duke nxitur aleatët perëndimorë të mbanin një garnizon në Trieste për të parandaluar një pushtim jugosllav. Këmbëngulja e vazhdueshme e Titos për marrjen e Triestes u pa gjithashtu nga Stalini si një siklet për Partinë Komuniste Italiane.
Situata politike në Evropën Lindore, 1945-1948
Menjëherë pas Luftës së Dytë Botërore, Bashkimi Sovjetik u përpoq të vendoste dominimin e tij politik në vendet e huaja të pushtuara nga Ushtria e Kuqe, kryesisht duke krijuar qeveri koalicioni në vendet e Evropës Lindore. Sundimi komunist njëpartiak ishte përgjithësisht i vështirë për t'u arritur sepse partitë komuniste ishin zakonisht mjaft të vogla. Udhëheqësit komunistë e panë qasjen strategjike si një masë të përkohshme derisa të përmirësoheshin rrethanat që lejonin sundimin e vetëm komunist. PKJ dhe Partia Komuniste Shqiptare (PKSH) gëzonin mbështetje të konsiderueshme popullore që buronte nga lëvizja partizane e Titos në Jugosllavi dhe Lëvizja Nacionalçlirimtare e Shqipërisë. Ndërsa Republika Popullore Federale e Jugosllavisë e Titos ishte nën ndikimin sovjetik në muajt e fundit të luftës dhe vitet e para të pasluftës, Stalini e deklaroi atë jashtë sferës sovjetike të interesit në disa raste, duke e trajtuar atë si një shtet satelit. Kontrasti me pjesën tjetër të Evropës Lindore u nënvizua përpara një ofensive sovjetike në tetor 1944. Partizanët e Titos mbështetën ofensivën, e cila përfundimisht e shtyu Wehrmacht dhe aleatët e saj nga Serbia veriore dhe çoi në kapjen e Beogradit. Fronti i tretë ukrainas i Marshallit Fjodor Tolbuhin duhej të kërkonte leje zyrtare nga qeveria e përkohshme e Titos për të hyrë në Jugosllavi dhe duhej të pranonte autoritetin civil jugosllav në çdo territor të çliruar.
Vistula Spit
djathtas|parapamje|270x270px| Foto Landsat e Spit Vistula Vistula Spit ( Mierzeja Wiślana ; Балтийская коса ; Frische Nehrung ) Është një aeolian rëre, ose shtrirje gadishullore e tokës, e cila ndan Lagunen Vistula nga Gjiri Gdańsk  në Detin Baltik, me majën e tij të ndarë nga kontinenti ngushtica  Baltiysk. Kufiri midis Polonisë ( Pomeranez Voivodeship ) dhe Kaliningrad Oblast, një copëz e Rusisë, e ndanë politikisht, gjysmën e vistulas mes të dy vendeve. Pika më perëndimore e Rusisë ndodhet në Vistula Spit.Pjesa polake përmban një numër vendpushimesh turistike, të përfshira në mënyrë administrative si qyteti i Krynica Morska.
Ndarja Tito-Stalin
Integrimi me Shqipërinë dhe mbështetja për kryengritësit grekë
Bashkimi Sovjetik filloi të dërgonte këshilltarët e vet në Shqipëri në mesin e vitit 1947, gjë që Tito e shihte si një kërcënim për integrimin e mëtejshëm të Shqipërisë në Jugosllavi. Ai ia atribuoi lëvizjen një lufte për pushtet brenda Komitetit Qendror të PKSH që përfshin Hoxhën, ministrin e brendshëm Koçi Xoxe dhe ministrin e ekonomisë dhe industrisë, Nako Spiru. Spiru shihej si kundërshtari kryesor i lidhjeve me Jugosllavinë dhe mbronte lidhje më të ngushta midis Shqipërisë dhe Bashkimit Sovjetik. I nxitur nga akuzat jugosllave dhe i nxitur nga Xoxe, Hoxha nisi një hetim për Spirun. Disa ditë më vonë, Spiru vdiq në rrethana të paqarta; vdekja e tij u shpall zyrtarisht një vetëvrasje. Pas vdekjes së Spirut, pati një sërë takimesh të diplomatëve dhe zyrtarëve jugosllavë dhe sovjetikë për çështjen e integrimit, që kulmuan me një takim midis Stalinit dhe zyrtarit të PKJ-së, Millovan Gjillas në dhjetor 1947 dhe janar 1948. Në përfundim të tij, Stalini mbështeti integrimin e Shqipërisë në Jugosllavi, me kusht që të shtyhej për një kohë më të përshtatshme dhe të realizohej me pëlqimin e shqiptarëve. Është ende e paqartë nëse Stalini ishte i sinqertë në mbështetjen e tij apo nëse ai po ndiqte një taktikë vonese. Pavarësisht kësaj, Gjillas e perceptoi mbështetjen e Stalinit si të vërtetë.
Vistula Spit
Historia
Deri në shekullin XIII, Vistula Spit kishte ngushtica të lundrueshme në mes, gjë që lejonte qytetin Elbing- ut, pjesë e shtetit monastik të kalorësve gjermanik, qasje të drejtpërdrejtë në Detin Baltik. Mbyllja natyrore e ngushticave në fund të shekullit të 13-të e zvogëloi statusin e Elbingut si një port të rëndësishëm tregtar. Ky dhe marrja teutonike e Danzig (Gdańsk) dhe Pomerania polake në 1308 çuan në rritjen e rëndësisë së Gdańsk.
Ndarja Tito-Stalin
Integrimi me Shqipërinë dhe mbështetja për kryengritësit grekë
Mbështetja jugosllave për Partinë Komuniste të Greqisë (KKE) dhe Ushtrinë Demokratike të Greqisë (DSE) të udhëhequr nga KKE në Luftën Civile Greke inkurajoi indirekt mbështetjen e Shqipërisë për lidhje më të ngushta me Jugosllavinë. Lufta civile në Greqi përforcoi perceptimin shqiptar se kufijtë jugosllavë dhe shqiptarë ishin të kërcënuar nga Greqia. Kishte një operacion të Shteteve të Bashkuara për mbledhjen e inteligjencës në vend.[39] Në vitin 1947, dymbëdhjetë agjentë të trajnuar nga Shërbimi Informativ Sekret britanik u hodhën në Shqipërinë e mesme për të nisur një kryengritje, e cila nuk u realizua. Jugosllavët shpresonin se kërcënimi i perceptuar grek do të rriste mbështetjen e Shqipërisë për integrimin me Jugosllavinë. Të dërguarit sovjetikë në Shqipëri e konsideruan përpjekjen e suksesshme për t'u futur shqiptarëve një frikë nga grekët së bashku me një perceptim se Shqipëria nuk mund të mbrohej më vete, edhe pse burimet sovjetike treguan se nuk kishte asnjë kërcënim aktual të një pushtimi grek të Shqipërisë. Tito mendonte, duke qenë se shumë luftëtarë të DSE ishin maqedonas etnikë, bashkëpunimi me DSE mund t'i lejonte Jugosllavisë të aneksonte territorin grek duke u zgjeruar në Maqedoninë e Egjeut edhe nëse DSE nuk arrinte të merrte pushtetin.
Menjëherë pas takimit të Gjillasit dhe Stalinit, Tito i sugjeroi Hoxhës që Shqipëria të lejonte që Jugosllavia të përdorte bazat ushtarake pranë Korçës, afër kufirit shqiptaro-grek, për t'u mbrojtur kundër një sulmi të mundshëm grek dhe anglo-amerikan. Në fund të janarit, Hoxha e pranoi idenë. Për më tepër, Xoxe tregoi se ishte miratuar integrimi i ushtrive shqiptare dhe jugosllave. Edhe pse çështja supozohej se ishte kryer në fshehtësi, sovjetikët mësuan për skemën nga një burim në qeverinë shqiptare.
Vistula Spit
Historia
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ajo u bë mbajtja e fundit e ushtarëve të mbetur gjermanë në Prusinë Lindore, megjithëse Sovjetikët thjesht anashkaluan pështymën pas Ushtrisë Prusiane Lindore u përfundua me vendosmëri, duke i trajnuar pamjet e tyre për qëllimin më të rëndësishëm të kapjes së Berlinit. Ushtarët e fundit të Wehrmacht- it i hodhën krahët vetëm pasi u nënshkrua Instrumenti Gjerman i Dorëzimit..
Kursenieki
djathtas|parapamje|150x150px| Zonë me popullsi Kuroniane në 1649 Ndërsa sot Kursenieki, i njohur ndryshe edhe si Kuršininkai është një grup gati i zhdukur etnik i Balltikut që jeton përgjatë  Kuronian Spit, në 1649 vendbanimi Kuršininkai u shtri nga Memel (Klaipeda) në Danzig (Gdańsk). Kuršininkai u asimilua përfundimisht nga gjermanët, përveç përgjatë Kuronian Spit ku disa ende jetojnë. Kuršininkai u konsiderua Latvians deri pas Luftës së Parë Botërore kur Letonia fitoi pavarësinë nga Perandoria Ruse, një konsideratë e bazuar në argumente gjuhësore. Ky ishte arsyetimi për pretendimet e Letonisë mbi Kuronian Spit, Memel dhe territoret e tjera të Prusisë Lindore e cila  më vonë do të rrëzohej.
Transporti
Në vitin 2019, qeveria Polake filloi ndërtimin e një kanali të anijeve përtej gadishullit, i cili do të pranoj që anijet e lejeve të hyjnë në Lagunën e Vistulas dhe portin e Elbląg, duke shmangur tranzitin përmes ngushticës Ruse të Baltiyskit.
Joel Griffiths
Joel Griffiths (lindur më 21 Gusht 1979) është një futbollist australian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin australian ka luajtur 3 ndeshje.
Saint-Pée-sur-Nivelle
Saint-Pée-sur-Nivelle (, fjalë për fjalë Saint-Pée ​​në Nivelle ; Baskisht: Senpere ; Shqip: Shën Peja mbi Nivelë) është një fshat dhe një komunë në departamentin Pyrenees-Atlantiques në Francën jugperëndimore. Është pjesë e provincës tradicionale baske të Laburdit.
Fshati është i shpërndarë në disa lagje, me bërthamën kryesore të vendosur në një udhëkryq. Siç tregon emri i tij në frëngjisht, fshati ndodhet në lumin Nivelle.
Fshati është i njohur për festivalin " Herri Urrats " në mbështetje të shkollave në gjuhën baske ( ikastolak ) që mbahen në maj çdo vit në liqenin e Senpere që nga fillimi i viteve 1980. Dhjetëra mijëra njerëz dalin.
El Pla de Santa Maria
El Pla de Santa Maria është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Camp, të provincës Tarragona, në Komunitetin Katalonia. El Pla de Santa Maria ka 2371 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 35.08 km2.
Al Pazar
Al Pazar është një emision televiziv humoristik i përjavshëm, prodhim i Vizion Plus, udhëhequr nga Agron Llakaj.
Enver Genghisoglu
Enver Genghisoglu  (lindje 10 maj 1952, vdekje 10 korrik 2022), është shkrimtar, historian dhe gazetar azeri.
Al Pazar
Premisë
Është një shfaqje ku ne bosht eshte loja, shakaja e kripur dhe e zgjuar me realitetin tone e ngerthyer nepermjet lajmit politik, ekonomik dhe social por edhe nga bota e artit dhe e kultures, prej vendit dhe jo vetem. Ne kete skene takohen lajmi dhe nje ngjarje, takohen karakteret e ndryshme qe fati ose rruga i sjell ne Pazar, nje intelektual dhe nje pseudo intelektual, nje i ashtuquajtur analist, nje njeri qe e kerkon fatin e tij ne Pazar, nje politikan qe e kerkon mbeshtetjen ne Pazar, gjithe moria dhe problematika shqiptare ne trajten satirike dhe komike te saj vjen ne Pazar. Ai i tha atij-ajo i tha asaj-ata i thane atyre-me the e te thashe. Ky eshte realiteti ne kendveshtrimin komik, ky eshte Pazari shqiptar. Skenografi e ketij Pazari duhet te shprehi thelbin e saj te gershetuar me kerkesat e nje fotografie televizive, ku cdo kush ne kohen qe e ndjek Pazarin ta ndjej veten brenda tij. Moderatori eshte njeriu qe lidh kete realitet komik nepermjet komenteve komike te shkurtera dhe te qelluara.
Enver Genghisoglu
Biografia
Ka kryer studimet sekondare, me medalje të artë, më 1980, në qytetin Jabrail, si dhe Fakultetin e Jurnalistës, Universiteti Stati në Baku.Po ashtu nga ai kanë dalur 55 monografi dhe mbi 1000 studime dhe librave shkencore. Në fushën e përkthime, në atë të gjuhës azere ka nxierrur 75 vëllime të disa shkencëtarëve të huaj si dhe ka botuar mbi 300 libra të disa njerëzve të shkencës nga Azerbaixhani dhe nga bota.
Al Pazar
Premisë
Moderuar nga Agron Llakaj nje show variete qe ka arritur te shnderrohet sezon pas sezoni ne nje premiere absolute e mbremjeve te se se shtunes. Fale humorit te holle e batutes pikante, eksperiences se kastes se aktoreve, qasjes me aktualitetin, Al Pazar vjen tashme ne sezonin e tij te 7-te si nje nder show-t me te preferuar te se shtunave mbrema ne ekranet shqiptare.
Bazoches-sur-Hoëne
Bazoches-sur-Hoëne është një komunë në Francë. Bazoches-sur-Hoëne bën pjesë në departamentin Orne të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 944 banorë dhe sipërfaqe 21.44 km².
Andoins
Andoins (Ocitanisht: Andonsh ; Shqip: Andoni ) është një komunë në departamentin Pirenejtë Atlantikë në rajonin Nouvelle-Aquitaine të Francës jugperëndimore.
Vendndodhja
djathtas|parapamje| Shkolla e Andonit. djathtas|parapamje| Kisha e Shën Lorencit djathtas|parapamje| Memoriali i Luftës Komuna bën pjesë në zonën urbane të Paut dhe ndodhet 5 km në lindje të Pau, komuna është pjesë e rajonit Vic-Bilh të Gaskonisë.
Qasja
Komuna përshkohet nga autoroute A64 por nuk ka dalje në komunë. Dalja më e afërt është Dalja 11 në jug-lindje të komunës. Qasja në fshat bëhet nga rruga D39 nga Morlaàs në veri-perëndim e cila vazhdon në jug-lindje deri në Limendous. Ekziston edhe D538 që shkon në veri-perëndim nga fshati në Serres-Morlaàs. Ekziston edhe D215 që shkon në jug-perëndim nga fshati në Artigueloutan.
Toponimia
Emri i komunës në béarnais është Andonsh. (sipas normës klasike të oksitanëve ). Burimet:
Lawrence Hargrave
thumb|240px|Lawrence Hargrave Lawrence Hargrave (29 janar 1850 – 6 korrik 1915) ishte inxhinierë, zbulues, astronom dhe pionier aeronautik australianë.
Biografia
Në vitin 1872, si inxhinier, ai lundroi në Maria në një udhëtim në Guinea e Re, por anija u shkatërrua. Në 1875, ai përsëri lundroi si inxhinier në ekspeditën e William John Macleay në Gjirin e Papuas. Nga tetori 1875 deri në janar 1876 ai ishte duke eksploruar rrethinat e Port Moresby nën Octavius Stone, dhe në prill 1876 shkoi në një ekspeditë tjetër nën Luigi D'Albertis për mbi 400 milje lart në lumin Fly në SS Ellengowan. Në vitin 1877 ai ishte duke inspektuar industrinë e rishtar në zhvillim e sipër për Parbury Lamb dhe Co. Ai u kthye në Sidnej, u bashkua me Shoqërinë Mbretërore të Uellsit të Ri Jugor më 1877, dhe më 1878 u bë një asistent vëzhgues astronomik në Observatorin e Sidneit. Ai e mbajti këtë pozitë për rreth pesë vjet, u tërhoq në pension në vitin 1883 me një kompetencë të moderuar, dhe pjesën tjetër të jetës së tij ia dha punës kërkimore.
Komunikimi ajror
Në karrierën e tij, Hargrave shpiku shumë pajisje, por kurrë nuk kërkoi një patentë për asnjë prej tyre. Ai kishte nevojë për para, por ai ishte një besimtar pasionant në komunikimin shkencor si çelës për përparimin e mëtejshëm.
Ai bëri eksperimente dhe modele të shumta pa mbarim dhe i komunikoi përfundimet e tij në një seri letrash për Shoqërinë Mbretërore të Uellsit të Ri Jugor. Dy gazeta të cilat do të gjenden në vëllimin e 1885 të Revistës dhe Procedurave të tij tregojnë se ai ishte herët në rrugën e suksesit. Gazeta të tjera të rëndësishme do të gjenden në vëllimet 1893 dhe 1895 që raportuan në eksperimentet e tij me motorët e makinës fluturuese dhe balonat qelizor.
Me rëndësi të madhe për ata pionierë që punojnë drejt fluturimit të mundësuar, Hargrave ngriti me sukses veten në tokë nën një tren prej katër balonave të tij të kutive në Stanwell Park Beach në 12 nëntor 1894. Hargrave mbante lart anemometrin dhe klinometrin lart për të matur rripin e erës dhe këndin e vijës së balonës. Ai u ngrit 16 metra në një shpejtësi të erës 21 km / orë. Ky eksperiment u raportua gjerësisht dhe vendosi balonën e kutisë si një platformë ajrore e qëndrueshme. Hargrave pretendoi se "Hapat e veçantë të fituar janë demonstrimi se një aparat jashtëzakonisht i thjeshtë mund të bëhet, transportohet dhe fluturohet nga një njeri; dhe se një mjet i sigurt për të bërë një ngjitje me një makinë fluturuese, për të provuar të njëjtën gjë pa ndonjë rrezik e aksidentit, dhe zbritjes, tani është në shërbim të çdo eksperimenti që dëshiron ta përdorë atë." Kjo u pa nga Abbott Lawrence Rotch nga Observatori meteorologjik në Universitetin e Harvardit i cili ndërtoi një balonë nga veçoritë në Inxhinieri. Një modifikim u miratua nga zyra e motit të Shteteve të Bashkuara dhe përdorimi i kutive të kutive për vëzhgime meteorologjike u bë i përhapur. Parimi u zbatua për gliders, dhe në tetor 1906 Alberto Santos-Dumont përdori parimin e balonës së kutive në aeroplanin e tij për të bërë fluturimin e tij të parë. Deri në vitin 1909 aeroplan-balona e kutisë ishte lloji i zakonshëm në Evropë.
Hargrave nuk e kishte kufizuar veten me problemin e ndërtimit të një makinerie më të rëndë se ajri që do të fluturonte, sepse ai i kishte dhënë shumë kohë mjeteve të shtytjes. Në vitin 1889 ai shpiku një motor rrotullues i cili duket se ka tërhequr aq pak njoftim që parimi i tij duhej të zbulohej përsëri nga vëllezërit Seguin më 1908. Kjo formë e motorit u përdor shumë në aviacionin e hershëm, derisa u shfaros nga shpikjet e mëvonshme. Zhvillimi i tij i motorit rrotullues ishte i irrituar nga pesha e materialeve dhe cilësia e përpunimit në dispozicion në atë kohë, dhe ai nuk ishte në gjendje të merrte fuqi të mjaftueshme nga motorët e tij për të ndërtuar një makinë fluturuese të pavarur.
Puna e Hargrave frymëzoi Alexander Graham Bell për të filluar eksperimentet e tij me një seri të modeleve të qifteve tetraaterale. Sidoqoftë, vepra e Hargrave, si ajo e shumë pionierëve të tjerë, nuk u vlerësua sa duhet gjatë jetës së tij. Modelet e tij iu ofruan Kryeministrit të Uellsit të Ri Jugor si një dhuratë për shtetin, dhe përgjithësisht thuhet gabimisht që oferta nuk u pranua. Nuk është e qartë se çfarë ka ndodhur me të vërtetë, por duket se ka pasur vonesa në pranimin e modeleve, dhe ndërkohë u janë dhënë disa profesorëve gjermanë vizitues që i dorëzuan në muzeun e Mynihut. Hargrave kreu gjithashtu eksperimente me një hidroplan, zbatimin e parimit xhiroskopik në një "makinë me një rrotë", dhe me 'anije të lëvizshme me valë'.
Djali i vetëm i Hargrave Geoffrey u vra në Betejën e Gallipolit në maj 1915 gjatë Luftës së Parë Botërore. Hargrave u operua për apendiksit, por pësoi peritonit pas kësaj dhe vdiq në korrik 1915. Ai u varros në Varrezat Waverley në shkëmbinjtë me pamje nga oqeani i hapur.
Hargrave ishte një eksperimentues i shkëlqyeshëm dhe modelet e tij u krijuan mirë. Ai kishte optimizmin që është thelbësor për një shpikës, dhe këmbënguljen që nuk do të lejojë që vetë të zhyten nga dështimet. Modest, i padurueshëm dhe vetëmohues, ai gjithmonë refuzoi të licensonte shpikjet e tij dhe ishte vetëm i shqetësuar se mund të arrinte të shtonte shumën e njohurive njerëzore. Shumë burra u buzëqeshën përpjekjeve të tij dhe të paktë kishin besim se gjithçka do të vinte prej tyre. Një përjashtim i nderuar ishte Profesori Richard Threlfall i cili, në fjalimin e tij presidencial në Shoqërinë Mbretërore të Uellsit të Ri Jugor në maj 1895, foli për "bindjen e tij të fortë për rëndësinë e punës që ka bërë Hargrave në zgjidhjen e problemit të fluturimit artificial". Threlfall e quajti Hargrave "shpikësi i fluturimit njerëzor", dhe borxhi që supozohej se i detyrohej vëllezërve Wright ndaj Hargrave. Hapi që bëri në pushtimin e ajrit nga njeriu ishte një i rëndësishëm me pasoja shumë të gjera, dhe ai duhet të mbahet mend si një eksperimentues dhe shpikës i rëndësishëm, i cili "me siguri bëri aq shumë për të sjellë arritjen e fluturimit dinamik si çdo beqar tjetër. individual".
Referime
Bibliografia
Oreilla
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Oreilla (Katalan: Orellà ; Shqip: Orelja) është një komunë në departamentin Pirenejtë Orientalë në Francën jugore.
Gjeografia
Orelja ndodhet në kantonin Pirenejtë Katalanë dhe në qarkun e Pradesit. qendër|parapamje|300x300px| Harta e Oreljas dhe komunave përreth saj
Historia
Oreilla është komuna e Francës e cila pësoi raportin më të lartë të humbjeve gjatë Luftës së Parë Botërore : 20 burra u rekrutuan, 18 u vranë në aksion, që përfaqësonte 13% të të gjithë popullsisë së fshatit (mesatarja kombëtare ishte 3,53%)
Universiteti i Indianës
Indiana University ( IU ) është një sistem universitetesh publike në shtetin amerikan të Indianës.
Kampuset
Universiteti Indiana ka dy kampuse kryesore, pesë kampuse rajonale dhe dy qendra rajonale nën administrimin e IUPUI.
Përveç kampuseve të tij kryesore, Universiteti i Indianës mban pesë kampuse rajonale në të gjithë Indianën :
Më në fund, ekzistojnë dy kampuse rajonale nën administrimin e IUPUI:
Shkolla e Mjekësisë dhe Shkolla e Punës Sociale kanë programe diplomash që funksionojnë nëpër kampuse të shumta të IU. Shkolla e Biznesit Kelley, Shkolla e Informatikës, Informatikës dhe Inxhinierisë, Shkolla O'Neil e Çështjeve Publike dhe Mjedisore dhe Shkolla e Arsimit kanë programe diplome në Universitetin e Indianës në Bloomington (IU Bloomington) dhe në Universitetin e Indianës-Purdue. Kampuset e Indianapolis (IUPUI). Shkolla e Infermierisë ka programe diplome në kampuset IUB, IUPUI dhe IU Fort Wayne. Shkolla e Shëndetit Publik Richard M. Fairbanks ka programe diplome në kampuset IUPUI dhe IU Fort Wayne.
Bazoches-sur-Vesles
Bazoches-sur-Vesle është një komunë në Francë. Bazoches-sur-Vesle bën pjesë në departamentin Aisne të rajonit Picardy. Komuna ka një popullsi prej 457 banorë dhe sipërfaqe 9.49 km².
Arta Toçi
Arta Toçi është një politikane shqiptare nga Maqedonia e Veriut.
Biografia
Arta ka lindur më 7 gusht 1962 në qytetin e Tetovës, atëherë në Republikën Popullore Federale të Jugosllavisë. Ajo mori një diplomë bachelor në Universitetin e Prishtinës, një diplomë master në Universitetin e Indianës dhe një doktoraturë në Universitetin e Evropës Juglindore në Tetovë.
Toçi është profesoreshë e gjuhës angleze në Universitetin e Evropës Juglindore. Në vitin 2017 u bë zëvendësministër i Punëve të Jashtme. Në qershor të vitit 2019 u bë deputet i Aleancës për Shqiptarët në Kuvendin e Republikës së Maqedonisë, duke zëvendësuar të dorëhequrin Vesel Memedi.
Gjahu i Malësorëvet (Hieja e Tomorrit)
DITARI PLUS geg. PLUS DITARI tregim i Kostandin Kristoforidhit. Sipas Bedri Dedjes është tregimi i parë i prozës shqipe për fëmijë.
Etimologjia
Kristoforidhi, në kuadër të tregimit, jep edhe etimologjinë popullore të Tomorrit, Tëmirit, duke bazuar më tutje kuptimin e Hijes në shqip me kuptimin Zot. Prej këtu shpjegohet titulli i dytë i tregimit : Hieja e Tomorit, që në interpretim do të dilte Zoti i Tomorit, apo edhe më tej Zot i Vendit.
Histori
Tregimin e shkroi më 1884 dhe nuk mundi ta botonte sa ishte gjallë. Ky krijim artistik për herë të parë e pa dritën e botimit në revistën Albania të Faik Konicës, më 1902; më tej u botua në Elbasan (te gazeta “Tomorri” më 1910, te “Kopshti letrar” më 1918) dhe në Korçë, si libër më vete nga Peppo & Marko, më 1930.
Në 1950 u botua në një vëllim të dy variantet, gegërisht dhe toskërisht me tekstin pranë e pranë, që bën të mundshëm një lexim më të afërt të të dy varianteve (që të behej afrimi sa me i madh i gjuhes shqipe).
Variantet e Tregimit
Kristoforidhi edhe prozën e vet origjinale Gjahu i Malësorëve, Hieja e Tomorit e shkroi në gegërisht, toskërisht dhe në të folmen e Elbasanit. Kristoforidhi e shkroi më 1884, para më se njëqind vjetësh. Nga botimi i parë i variantit toskërisht, më 1902, nëpër ribotimet tjera që ka pasur në organe të ndryshme letrare, vetëm më 1950 u botuan në një vëllim të dy variantet, gegërisht dhe toskërisht me tekstin pranë e pranë, që bën të mundshëm një lexim më të afërt të dy varianteve. Në rrjedhën e kohës kjo u bë vepër shumë e popullarizuar, vecanërisht si lexim i përhershëm nëpër leximet shkollore; rëndom ajo u botua në fragmente dhe me interpretime të ndryshme. Pothuaj në të gjithë interpretimet që ka pasur kjp vepër deri tani, pika e shikimit është përqendruar në pasurinë e saj gjuhësore. Shqyrtimi i dy varianteve të tregimit, toskërisht dhe gegërisht jep mundësinë për mënyrën e ndërtimit të tregimit, mandej për leximin e domethënies së tij letrare, madje edhe ideologjike. Më në fund edhe vetë titulli i dyfishtë i tregimit: ''Gjahu i Malësorëve. Hieja e Tomorit'' mund të shpjegohet duke u mbështetur në tekstin integral të dy varianteve. Nëse amzës së tekstit mund të i përgjigjet titulli Gjahu i Malësorëve, që ka mbetur i njohur deri më sot, ndoshta pikërisht pse varianti toskërisht është botuar e njohur nga lexuesi e interpretuesi një gjysmë shekulli më herët se ai gegërisht, Hieja e Tomorrit, shpjegohet qartë vetëm pasi të lexohet teksti i variantit gegërisht.
Subjekti
“Gjahi i malësorëve” është një prozë që përshkruan një ditë gjahu që bëjnë malësorët në malin e Tomorit. Në të nuk ka ngjarje, nuk ka konflikt, pra nuk ka edhe fabul të shquar.
Vendin kryesor aty e zë dialogu midis personazheve, ndërsa teksti (tregimtar ose përshkrues) midis dialogëve është i pakët, i rrudhur, i kursyer. Këto tekste përdoren për të treguar se ç’bëjnë personazhet ose paraqesin situata pamore e dëgjimore, të cilat e gjallërojnë atmosferën (ardhja e gjahtarëve në Kodrën e Kuqe, nisja e tyre për gjah, pushimi i shkurtër, kënga për Skënderbeun që ia marrin djemtë, zëri i bririt, ndërsimi i qenve, krismat e pushkëve etj.) Studiuesi Qosja vëren se Kristoforidhi në këtë prozë “e bën dialogun kryepersonazh, temë dhe motiv të kallëzimit për arsye se, sipas mendimit të tij, përmes dialogut më së miri mund të shquajë mundësitë e gjuhës popullore”.
Në tërësi proza “Gjahu i malësorëve” është një tregim simbolik. Kjo na bie në sy si në përmbajtje ashtu edhe në formë. Tregimi ka simbolikë jo vetëm temën, po edhe shumë përbërës të veçantë të strukturës së tij: vendin ku shkojnë për gjah malësorët (Mali i Tomorit), këngën që këndojnë gjahtarët (për Skënderbeun), emrat e gjahtarëve (Gegë, Toskë, Arbër), kafshët që gjuajnë (dhelpra); simbolik është bashkimi i Gegës, Toskës e Arbërit në gjuetinë e dhelprës, simbolikë janë edhe dialogët që shënojnë zërin popullor me poezinë e muzikën e gjuhës së tij, veprimin kolektiv etj. I gjithë tregimi ka një ngjyresë kombëtare dhe shpreh nevojën për bashkimin kundër dhunës, dinakërisë, kundër pushtuesit të huaj osman.
Autori ka përdorur e ka shfrytëzuar shumë frazeologjinë popullore në prozën e tij:”bëhi erë udhësë; të zëmë pshatinë me kohë; e goditi me plumb ije mb’ ije, bythë lisit “etj. Me këtë ka mundur të shmangë stërzgjatjen me fjalë të tepërta dhe, nga ana tjetër, ta çlirojë krijimin nga patosi e retorika, nga këto tendosje qëllimore, që do ta ulnin artistikisht krijimin.
Frazeologjia popullore i ka shtuar tregimit forcën kuptimore e simbolike, gjithashtu edhe forcën emocionale. Të gjitha këto vlera e bëjnë tregimin “Gjahu i malësorëve” një krijim antologjik, një prozë artistike që dëshmon më së miri aftësitë leksikore dhe mundësitë e mëdha estetike të gjuhës shqipe.
Ka mendime se tregimi i gjatë “Gjahu i malësorëve” nuk mund të quhet vepër që i përket letërsisë për fëmijë Agim Trenova ,por është fakt se autori këtë vepër e ka shkruar për nxënësit e tij, kur punonte mësues në Elbasan, në vitet 1884-85.
Studiuesi Prof. Bedri Dedja thekson se “Ky është tregimi i parë i prozës shqipe për fëmijë. (…)”Gjahu i malësorëve” është një vepër karakteristike për fëmijë, si në pikëpamje të formës dhe stilit, ashtu edhe në pikëpamje të përmbajtjes”
Sidoqoftë, “Gjahu i malësorëve” ka një shekull që është bërë pronë e leximit të fëmijëve dhe ka zënë vend në tekstet e leximit të shkollave tetë-nëntëvjeçare dhe është bërë një nga veprat më të njohura e më popullore për breza të tërë shkollarësh. Aq të pëlqyeshme për të vegjlit këtë krijim e bën në radhë të parë ndërtimi i tij, siç përmendëm, mbi bazën e një dialogu të gjallë. Nëpërmjet tij shtjellohet me dinamizëm gjahu që zhvillojnë malësorët. Onomatopetë që shoqërojnë dialogun ta krijojnë bukur e me psikologji fëminore atmosferën e gjahut:
Por, në lidhje me realizimin e personazheve, duhet thënë se, përveç figurave të Markut dhe të Gjergjit, të tjerat mbeten vetëm si emra.
Marrëdhëniet mes Kosovës dhe Shteteve të Bashkuara
Marrëdhëniet mes Kosovës dhe Shteteve të Bashkuara janë marrëdhënie të jashtme ndërmjet Kosovës dhe Shteteve të Bashkuara. Shtetet e Bashkuara zyrtarisht njohu Republikën e Kosovës si shtet, i cili shpalli pavarësinë nga Serbia më 17 shkurt 2008, të nesërmen. Presidenti amerikan George W. Bush më 19 shkurt 2008 deklaroi se njohja e Kosovës si një komb i pavarur "do të sillte paqe në një rajon të shkatërruar nga lufta".
Historia
parapamje| Presidenti i Kosovës [[Hashim Thaçi (majtas) me Sekretarin e Shtetit të SHBA Mike Pompeo (djathtas) në vitin 2020 ]] Shtetet e Bashkuara vendosën marrëdhënie të plota diplomatike në nivelin e Ambasadorëve me Republikën e Kosovës. Kosova e konsideron Shtetet e Bashkuara partnerin e saj më të madh në njohjen nga pjesa tjetër e botës, dhe një pamje e tillë shprehet edhe nga Zyrtarët e Shteteve të Bashkuara.
Shtetet e Bashkuara dhe Kosova vendosën marrëdhënie diplomatike më 18 shkurt 2008. Lidhjet dypalëshe që Shtetet e Bashkuara i ndajnë me Kosovën mirëmbahen përmes ambasadës amerikane në Prishtinë, e cila u hap më 8 prill, 2008 nga Zëvendëskryetarja e atëhershme e përkohshme Tina Kaidanow. Para shpalljes së pavarësisë, Shtetet e Bashkuara ruajtën Zyrën e SHBA Prishtinë (USOP), me një shef misioni. SH.B.A. gjithashtu vazhdon të kontribuojë trupa në Forcën e Kosovës (KFOR) dhe do të sigurojë personel në misionet e ICO dhe EULEX.
Gjatë Konferencës Ndërkombëtare të Donatorëve, të pritur nga Komisioni Evropian, më 11 korrik 2008, Shtetet e Bashkuara premtuan 400 milionë dollarë për 2008-2009 për të mbështetur, ndër të tjera, duke ndihmuar në lehtësimin e borxhit që Kosova mund të trashëgojë. Ndihma amerikane në Kosovë vazhdon të mbështesë qeverisjen përmes forcimit të shoqërisë civile dhe proceseve politike, veçanërisht duke synuar komunitetet pakicë, dhe synon të forcojë institucionet ekonomike dhe të ndihmojë ndërmarrjen private të rritet.
Kosova ka emëruar vende të caktuara në Prishtinë sipas liderëve amerikanë si Sheshi Bill Clinton dhe Rruga George W. Bush.
Sipas Raportit Global të Udhëheqjes Globale të SHBA-së për vitin 2012, 87% e kosovarëve miratojnë udhëheqjen e SHBA-së, vlerësimin më të lartë për çdo studim në Evropë. Sipas një raporti të vitit 2016 nga Gallup, Kosova drejtoi rajonin dhe botën përsëri në miratim për të dytin vit radhazi, me 85% miratimin e udhëheqjes amerikane. Sipas një raporti të fundit nga Gallup i Udhëheqjes së SHBA për mandatin e Trump, Kosova drejtoi përsëri rajonin dhe botën në miratimin e udhëheqjes amerikane me miratimin e 75%.
SHBA ka dhuruar para dhe ka ndërtuar një nga studiot më të mëdha të filmave në Evropë, të vendosura në periferi të Prishtinës.
Ambasada e SHBA-së
Ambasadori i pestë dhe aktual i Shteteve të Bashkuara në Kosovë është Philip Scott Kosnett.
Ambasada e Kosovës
Vlora Çitaku është ambasadorja aktuale nga Kosova në SH.B.A. Ambasada e Republikës së Kosovës në Shtetet e Bashkuara është e vendosur në Uashington DC.
Sariac-Magnoac
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ornex
Ornex është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Ornex ka një popullsi prej 4276 banorë dhe sipërfaqe 5.64 km², me një dendësi prej 758 banor/km².
Festim Halili
Festim Halili është një politikan dhe profesor universitar shqiptar nga Maqedonia e Veriut.
Biografia
Festimi u lind më 5 maj 1984 në Tetovë. Ka studiuar në Universitetin e Evropës Juglindore dhe në Universitetin Teknik të Mynihut. Që nga viti 2009, ai është asistent i ri në Universitetin për Evropën Juglindore dhe Universitetin Ndërkombëtar Ballkanik. Në vitin 2011 u diplomua me magjistraturë në shkencat dhe teknologjitë moderne në Universitetin e Evropës Juglindore. Një vit më pas u bë asistent në Departamentin e Informatikës në të njëjtin universitet. Në vitin 2014 doktoroi në Universitetin Royal Holloway të Londrës dhe Universitetin e Tiranës. Në të njëjtin vit, ai u bë profesor i asociuar në Universitetin e Evropës Juglindore dhe në Universitetin Ndërkombëtar të Ballkanit. Që nga viti 2016 është zëvendëskryeministër në Qeverinë e Republikës së Maqedonisë, përgjegjës për zbatimin e Marrëveshjes Kornizë.
Fisi Cami i Dibrës
Fisi Cami i Dibrës : nga rreziku i asimilimit te lavdia dhe suksesi : monografi. Libër me autor Sakip Cami, red. Valbona Ramçi. Botuar në Tiranë në vitin 2019 nga "M & B". Libri ka 320 faqe dhe me foto. ISBN 9789928256904
Shënime: Gjenealogjia, biografia.
Simone Martini
Hipotezat mbi formimin artistik
left|thumb|246x246px|portreti i Simone Martinit te "Jetet" e Vasarit, 1568. Simone Martini lindi në Sienë rreth vitit 1284. Asnjë burim i sigurt nuk ekziston mbi formimin e tij, por është konsoliduar hipoteza që formimi i tij u zhvillua në punishten e Duccio-s. Gjithësesi, prania në pikturën e tij, që në veprat e hershme të arritura në ditët tona, edhe me elemente jo duçeske lë për të hamendësuar se mjeshtria e piktorit është pasuruar me përvoja të ndryshme. Mbi të gjitha, te Simone merret një ndjesi e veçantë për përvijimin plastik të figurave njerëzore, me siguri më e madhe se sa ishte në pikturën bashkëkohore seneze dhe në atë të Duccio-s në veçanti, gjë që e bën të mundshme hipotezën e një kontakti, që në moshë të re, me risitë xhoteske.