cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hajredin Barbarosa
Flamuri i Barbarosës
Midis dy briskave të shpatës është një yll me gjashtë cepa. Ylli mund të ngatërrohet me Yllin e Davidit, një simbol hebre. Sidoqoftë, në kohërat mesjetare, kjo yll ishte një simbol i njohur islamik i njohur si Vula e Sulejmanit. Vula u përdor më vonë nga osmanët në dekorimet e tyre në xhami, monedha dhe flamuj personalë të pashallarëve, përfshirë Hajredin Barbarosa. Një nga bejlerët turq të njohur për përdorimin e vulës në flamurin e saj ishin Jandaridët. Sipas Catalan Atlas në vitin 1375 nga Abraham Kreskesi, flamuri i Karamanids, një tjetër bejllik anadollian, përbëhej nga një yll blu me gjashtë skaj.
Baudignan
Baudignan është një komunë në Francë. Baudignan bën pjesë në departamentin Landes të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 43 banorë dhe sipërfaqe 23.3 km².
Horgen
Horgen është komunë në kantonin Zürich, Zvicër, me një popullsi prej 22,514 banorë sipas vitit 2017.
Më 1 janar 2008, ish-komuna e Hirzelit u bashkua me komunën e Horgenit.
Gjeografia
Bashkia e madhe shtrihet nga brigjet e Liqenit të Cyrihut (lartësi 408 m), afër Wädenswil mbi Zimmerberg-Plateau ku gjendet fshati i decentralizuar i Horgenberg (lartësia 660 m), megjithëse Lugina e Sihl ( Sihltal), deri në kulmin e zinxhirit Albis (lartësi 915 m). Ai përfshin fshatrat Horgen, Arn dhe Horgenberg.
Deri në vitin 1773, Horgen përfshinte bashkitë tani të ndara të Oberrieden dhe Hirzel. Pylli Sihl (Sihlwald) u bë pjesë e qytetit të Zyrihut në vitin 1803. Megjithatë këshilli i qytetit Horgen refuzoi ta pranonte këtë deri në vitin 1877.
Demografia
Që nga viti 2007, 27.1% e popullsisë përbëhej nga shtetas të huaj. Shumica e popullsisë (nga 2000) flasin gjermanisht (79.9%), ku italishtja është e dyta më e zakonshme (5.7%) dhe  shqipja e treta (2.8%).
Që nga viti 2008 kishte 5924 katolikë dhe 6170 protestantë në Horgen. Në regjistrimin e vitit 2000, feja u nda në disa kategori më të vogla. Nga regjistrimi, 39.3% ishin një lloj protestante, me 36.9% që i përkisnin Kishës Zvicerane të Reformuar dhe 2.4% i përkisnin kishave të tjera protestante. 33.6% e popullsisë ishin katolikë. Nga pjesa tjetër e popullsisë, 7% ishin myslimanë, 9.5% i përkisnin një feje tjetër (jo të renditur), 4.2% nuk jepnin fe, dhe 11.7% ishin ateist ose agnostik.
Ras el-Haima
Klima
Temperaturat mesatare është 18 deri në 45 °C në janar dhe 29 deri në 43 °C në korrik. Zakonisht verës, temperatura mund të arrijë deri në 45 °C. Temperatura më e lartë e cila u regjistrua është 48.8 °C.
Lista e liderëve
Liderët e emiratit ishin:
Universiteti FON
djathtas|parapamje|250px|Kati i parë i Universitetit FON Universiteti FON (maqedonisht: ФОН Универзитет) është universiteti i dytë privat pas Universitetit të Evropës Juglindore, i themeluar në Republikën e Maqedonisë, pas liberalizimit të arsimit të lartë në vitin 2002. Pas themelimit të tij, një numër i madh i profesorëve nga Universiteti Sh. Kirili dhe Metodi " të Shkupit transferohen në universitetin e ri për të kontribuar në ndërtimin e një sistemi më të mirë arsimor në Republikën e Maqedonisë. Universiteti është i pari institucion i arsimit të lartë në Maqedoni, i cili ka zbatuar plotësisht kërkesat e Procesit të Bolonjës, dhe Sistemin e Transferit Evropian të Kredive. Në Total më shumë se 5300 studentë studiojnë në kampusin e universitetit. Universiteti ka katër kampe me seli në Shkup, Strugë, Strumicë dhe Gostivar  me më shumë se 90.000 metra katrorë.
Kolegji Universitar Amerikan në Shkup
Universiteti Amerikan në Shkup është një universitet i themeluar në vitin 2005, në kryeqendrën e Republikës së Maqedonisë, në Shkup.
Qarku Thionville-Est
Qarku Thionville-Est është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Moselle.
Banesa e Adem Ketës
Banesa e Adem Ketës është një monument i trashëgimisë kulturore në Koçaj, rrethi i Bulqizës, në qarkun e Dibrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "08.01.1977".
Mikat
parapamje|240px|Mikati Karnu el-Manazil Mikati (Arabisht: مِيْقَات‎, që do të thotë 'a stated place') janë pikat kufitare kryesore të zonës brenda së cilës pelegrinët myslimanë në Haxh duhet të jenë me veshjen e Ihramit (një gjendje e shenjtërimit në të cilën ndalohen veprimtari të caktuara botërore). Këto aktivitete të ndaluara përfshijnë prerjen e thonjve, rruajtjen e ndonjë pjese të trupit, marrëdhënie seksuale; përdorimi i parfumeve, bimëve dëmtuese, vrasja e kafshëve, mbulimi i kokës së dikujt (për burrat) ose fytyrës dhe duarve (për gratë); martesa; ose mbajtja e armëve.
Hil
El-Hil (الحل) i referohet zonës midis kufijve të mikateve dhe kufijve të Haramit. Qytetet dhe qytezat të tilla si Xheda, Hulejs, el-Xhenun dhe Tanim janë të vendosura brenda zonës Hil.
Pelegrinët që banojnë ose udhëtojnë nëpër Hil duhet të hyjnë në një gjendje të Ihramit përpara se të kalojnë kufirin e Haramit. Për shembull, një person që udhëton për në Xheda për qëllime biznesi dhe dëshiron të kryejë Umren në një fazë të mëvonshme mund të hyjë në Ihram në Xheda ose para se të kalojë kufirin e Haramit.
Nëse një individ nga el-Hil ka ndërmend të hyjë në Meke për një qëllim tjetër, të tilla si falja e namazit në Haram ose të vizitojë miqtë ose të afërmit, nuk ka nevojë për ihram. Nëse pasi të hyjë në Meke individi vendos të kryejë Umren, Ihram do të duhet të supozohet në kufirin e Haramit.
Haram
Harami është kufiri i shenjtë i Mekës, brenda të cilit akte të caktuara konsiderohen të paligjshme, të cilat mund të jenë të ligjshme diku tjetër. Ndalohet gjuetia e kafshëve të egra, dëmtimi i bimëve ose pemëve, kullotja e kafshëve, mbajtja e armëve, luftimi ose sjellja në atë mënyrë që do të shkelë shenjtërinë e Mesxhid el-Haram. Nëse një shkelje kryhet brenda zonës së Haramit, Damm (sakrificë e një kafshe) ose Sadaka kërkohet si skadim.
Kufijtë e Haramit janë:
1. Taneem – Ndodhet rreth 8 km (5 milje) prej Qabes dhe 5 km (3 milje) nga Meka, në drejtim të Medinës. 2. Adaat Laban – Në rrugën për në Jemen, 11 km (6.8 milje) larg nga Meka. 3. Wadi Nakhla – Në rrugën për në Irak, 11 km (6.8 milje) larg nga Meka. 4. Arafat – Në rrugën për në Ta'if, afër Xhamisë el-Namirah në Arafat, 11 km (6.7 milje) larg nga Mekka. 5. Ji’ranah – Ndodhet rreth 14 km (8.7 milje) larg nga Meka. 6. Hudaibiyah – Në rrugën për në Xheda, rreth 16 km (9.9 milje) larg nga Meka.
Nëse një haxhi synon të kryejë një Umre shtesë, Ihram duhet të supozohet jashtë kufirit të Haramit përpara se të ri-vendoset në Mekë për të kryer ritet e Umres. Shumë haxhilerë zgjedhin të hyjnë në gjendjen e Ihramit në Xhaminë Aishe (Taneem) i cili është vendndodhja më e afërt dhe më e përshtatshme nga Xhamia e Shentjë. Transporti për të arritur në këtë vend është në dispozicion afër xhamisë.
Xheda
Ndonjëherë ndodh që pelegrinët të hyjnë në Ihram në Aeroportin e Xhedës. Meqenëse kjo është një shkelje e Ihramit, Ai i cili shkon për në Haxh duhet të udhëtojë për në mikatin që u përcaktua fillimisht ose të udhëtojë në mikatin më të afërt. Mikati më i afërt me Xhedës është el-Xhuhfe (Rabigh). Përndryshe, një sakrificë e kafshëve (Damm) duhet të kryhet si dëbim.
El Milà
El Milà është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Camp, të provincës Tarragona, në Komunitetin Katalonia. El Milà ka 180 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 3.96 km2.
Mikat
Xheda
Vetëm banorët e Xhedës ose ata që synojnë të udhëtojnë në Xheda me një qëllim tjetër, siç është biznesi apo turizmi, mund të hyjnë në Ihram në Xheda.
Ka pasur disa mosmarrëveshje në mesin e dijetarëve se a mund të përdoret Xheda si mikat për ata që kryejnë Haxhin apo Umren. Meqenëse ekziston një ndryshim i mendimit, këshillohet që të merrni qasje të kujdesshme në mënyrë që ritet e Haxhit dhe Umres të mund të kryhen me siguri.
Kompani islame
Nëse jeni duke fluturuar me një kompani ajrore siç është Saudia, do të keni qasje në një zonë të vogël lutjeje gjatë fluturimit. Rreth 10 ose 20 minuta larg mikatit, ju do të informoheni nga kapiteni ose një mesazh do të shfaqet në ekran duke ju informuar se mikati po afrohet. Në këtë pikë, ju duhet të ndryshoni në Ihram tuaj nëse nuk e keni bërë këtë tashmë. Nëse ndjeheni të pakëndshme duke ndryshuar në Ihram tuaj në aeroplan ose mendoni se mund të keni vështirësi në këtë mënyrë, këshillohet të ndiqni metodën e mësipërme dhe të vishni Ihram në aeroport para nisjes.
Vetingu (rekrutimi)
Vetingu është procesi i kryerjes së një kontrolli të historisë së dikujt përpara se t'i ofrohet punësim, t'i jepet një çmim ose të bëhet verifikimi i fakteve përpara se të merret ndonjë vendim. Përveç kësaj, në mbledhjen e inteligjencës, pasuritë verifikohen për të përcaktuar dobinë e tyre.
Etimologjia
Termi Veteriner ishte fillimisht një term i garave me kuaj, duke iu referuar kërkesës që një kalë të kontrollohet për gjendjen e tij fizike dhe shëndetësore nga ana e një veterineri përpara se të lejohet të garojë. Kështu fjala veting, ka marrë kuptimin e përgjithshëm "të kontrollosh".
Është një lloj tkurrje figurative e termit veteriner, e cila e ka origjinën në mesin e shekullit XVII. Shkurtesa e folur daton në vitet 1860; forma foljore e fjalës, që do të thotë "të trajtosh një kafshë", erdhi disa dekada më vonë - sipas Oxford English Dictionary, përdorimi më i hershëm i njohur është nga viti 1891 - dhe u zbatua kryesisht në një kontekst të garave me kuaj (" Ai kontrolloi hamshorin para garës", "Ti duhet ta verifikosh atë kalë para se të garojë", etj. ).
Nga fillimi i viteve 1900, termi veterinar kishte filluar të përdorej si sinonim për vlerësimin, veçanërisht në kontekstin e kërkimit të të metave.
Përzgjedhja politike
Kandidatët për poste politike shpesh verifikohen tërësisht me një lloj të vetingut.
Vetingu është një term i përdorur edhe në fushën e drejtësisë tranzicionale. Kur vendet i nënshtrohen një procesi tranzicioni - pas një periudhe konflikti të armatosur ose sundimit autoritar - ato duhet të përcaktojnë se çfarë të bëjnë me punonjësit publikë që kanë kryer shkelje të të drejtave të njeriut. Ata gjithashtu duhet të shqyrtojnë dhe rishikojnë strukturat institucionale që lejuan të ndodhin abuzime të tilla. Vetingu është tërësia e proceseve për vlerësimin e integritetit të individëve (siç është respektimi i standardeve përkatëse të të drejtave të njeriut) për të përcaktuar përshtatshmërinë e tyre për punësim publik. Vendet në tranzicion drejt demokracisë dhe paqes shpesh përdorin procese të tilla për të siguruar që punonjësit publikë abuzues ose të paaftë të përjashtohen nga shërbimi publik i ardhshëm.
Damouzy
Damouzy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Damouzy ka një popullsi prej 414 banorë dhe sipërfaqe 8.78 km², me një dendësi prej 47 banor/km².
Melanizmi
Melanism është një zhvillim i errët melaninës pigment në lëkurë ose shtojca e saj dhe është e kundërta e albinizmi. Historikisht, ajo ishte edhe termi mjekësor për verdhëz të zi. [2]
Melanism Fjala rrjedh nga greqishtja:. Μελανός ( "pigment i zi") [3]
Pseudo-melanism, i quajtur gjithashtu abundism, është një tjetër variant i pigmentim, karakterizohet nga njolla të errëta apo vija zgjeruar, të cilat mbulojnë një pjesë e madhe e trupit të kafshës, duke e bërë atë të duket melanistic. [4] Një mangësi në ose mungesa totale e pigmente melaninës quhet amelanism.
Depozitimi patologjik i materies të zi, shpesh me karakter malinj shkakton tumoret pigment, quhet melanosis. [5] Për një përshkrim të çrregullimeve melaninës të lidhura me, shih melaninës, melanosis coli dhe melanosis okulare.
Adaptimi
Një adder melanistic Evropian (Vipera berus) në krahasim me një kuçedër normale-me ngjyrë.
Melanism lidhur me procesin e përshtatjes quhet adaptive. Më së shpeshti, individë të errët bëhen montues për të mbijetuar dhe riprodhuar në mjedisin e tyre si ata janë kamufluar mirë. Kjo i bën disa lloje më pak të spikatur për grabitqarët, ndërsa të tjerët, të tilla si Panthers zeza, e përdorin atë si një avantazh foraging gjatë gjuetisë natës. [6] Në mënyrë tipike, melanism adaptive është i trashëgueshëm: A gjen dominant, e cila është tërësisht apo gati tërësisht të shprehura në fenotip, është përgjegjës për shumën e tepërt të melaninës.
melanism Adaptive ka treguar për të ndodhë në një shumëllojshmëri të kafshëve, duke përfshirë gjitarë të tilla si ketrat, shumë felines dhe canids, dhe gjarpërinjtë koralesh. melanism Adaptive mund të çojë në krijimin e morphs, shembulli më i dukshëm duke qenë molë mbushur, historia evolucioniste të cilit në Mbretërinë e Bashkuar është ofruar si një mjet klasik mësimore për mësimin e parimeve të përzgjedhjes natyrore
Paskal Trokshi
parapamje|Paskal Trokshi Pashkal Trokshi (italisht: Pasquale Trocsci, 1850–1917), ishte një figurë fetare katolike që shërbeu si Kryepeshkop i Dioqezës Katolike të Shkupit nga viti 1893 deri në vitin 1908.
Jeta
Pashkal Trokshi (emri ndryshon si Pashk) ishte me etni shqiptare. Sipas Elsie ai ka lindur në fshatin Delbnisht të qarkut të Kurbinit në Shqipërinë qendrore, në atë kohë në Perandorinë Osmane. Sipas burimeve shqiptare, ai lindi në fshatin Mallkuç afër Durrësit në bashkinë e sotme Bubq, i biri i Jak Trokshit dhe Diella Vathit, një gruaje katolike nga Kurbini. Që në moshë të re mbeti jetim dhe bashkë me të vëllanë Hilën kaluan në familjen e nënës.
Inteligjenca e tij u vu re nga Raffaele D'Ambrosio, kryepeshkop i Kryedioqezës së Durrësit, i vendosur në atë kohë në Delbnisht. Me ndërhyrjen e tij, Trokshi ndoqi arsimin fillor në fshatin e tij, më pas në Kolegjin Papnor Shqyptar në Shkodër. Aty filloi studimet për filozofi dhe teologji, të cilat i mbaroi në Romë. U shugurua prift në vitin 1873. Pas kthimit në Shqipëri, ai drejtoi famullinë në Gurëz të Kurbinit dhe shërbeu si sekretar i D'Ambrosio. Trokshi konsiderohej si inteligjent, por i korruptuar dhe shumë i dhënë pas alkoolit.
Pavarësisht kësaj, më 29 dhjetor 1892, Papa Leo XIII e emëron atë si Kryepeshkop të Dioqezës së Shkupit, të cilën e mori zyrtarisht më 10 janar 1893. Shugurimi i tij u krye nga peshkopi Pashk Guerini, Raffaele D'Ambrosio dhe Abati i Mirditës Preng Doçi. Sipas kërkesës së Trokshit, ceremonia u zhvillua në Kishëzën e Seminarit Papnor në Shkodër, më 5 maj 1893.
Trokshi hasi tendenca në rritje sllave në famullitë shqipfolëse të cilat i kundërshtoi dhe filloi një sërë reformash. Kjo çoi në akuza nga famullitë sllavishtfolëse, të cilat çuan në një rënie të popullaritetit dhe kundërshtinë e zyrtarëve austro-hungarezë. Një nga arritjet e tij ishte rihapja e Shkollës Shqipe të Stubllës, e cila daton nga viti 1584 por e mbyllur gjatë shtypjes osmane. Më pas vijuan shkollat në komunitetet shqiptare të Kosovës, Pejë, Gjakovë, Ferizaj, Zllakuçan etj. Trokshi dha dorëheqjen më 22 mars 1908. Më 29 prill 1908 ai u zgjodh Kryepeshkop i Dioqezës Titulare të Nakoleia dhe vdiq në Romë, më 28 korrik 1917.
Historia e arumunëve
Ky artikull ka të bëjë me historinë e arumunëve. Për historinë e vllehëve të veriut ( rumunët ), shih Historia e Rumanisë.
Origjina
Dobruxha rumune ishte provinca romake latinishtfolëse e njohur me emrin Skythia Minor për rreth 400 vjet. Vllehët e kanë origjinën nga populli i romanizuar i Evropës Juglindore; nga një përzierje e kolonistëve romakë (nga provinca të ndryshme romake) dhe popujve indigjenë që u latinizuan. Popujt vllahë nga Ballkani jugor janë identifikuar përgjithësisht si popullsi autoktone me origjinë ilire dhe trake (trako-ilire) dhe greko-romake (helene). Shumë vllehë u vendosën në zonat malore më pak të arritshme të Greqisë dhe zona të tjera në Ballkan për shkak të pushtimeve dhe imigrimeve barbare (gjermane, sllave, avare dhe bullgare) të shekujve V-VII. Vendi më i saktë i origjinës së tyre është vështirë të përcaktohet, pasi ata mund të gjenden në të gjithë Gadishullin Ballkanik. Arumunët mund të gjenden në Shqipëri,Greqi, Bullgari dhe Republikën e Maqedonisë së Veriut, ndërsa rumunët në Rumani, Moldavi, Ukrainë, Serbi dhe Hungari. Profesionet e tyre ishin kryesisht blegtori, tregti, bari dhe zejtari. Nuk dihet saktësisht se kur vllehët që ishin paraardhësit e arumunëve të sotëm u shkëputën nga trupi i përgjithshëm i popullit vllah; historianët tregojnë për një periudhë midis shekujve 5 dhe 9.
Periudha bizantine
Në këto kohë, mënyra e tyre e jetesës migratore u dha atyre një reputacion të keq. Në vitin 980, perandori Vasili II i dha sundimin mbi vllehët e Thesalisë një Nikoulitza. Popullsia vllahe në Thesali dhe pjesë të Maqedonisë së pari fitoi pavarësinë gjatë një revolte në vitin 1066 nën prijësin e tyre Verivoi. Siç shënon Kekaumeno, një revoltë e parë kundër sundimit perandorak ndodhi në vitin 1066, por vetëm pas rënies së Perandorisë në Kryqëzatën e Katërt, vllehët do të krijonin principatën e tyre autonome - " Vllahinë e Madhe ". Kronikat e Nicetas Choniates, Benjamin of Tudela, Geoffroy de Villehardouin, Henri de Valenciennes, Robert de Clary dhe burime të tjera tregojnë ekzistencën e këtij shteti, që përfshin Thesalinë, në krahasim me dy "Vllahia" tjera, "Vllahia e Vogël” në Akarnani dhe Etoli dhe një “Vllahi e Epërme” në Epir. Kjo përkon me periudhën e entiteteve të para shtetërore vllahe në të gjithë Gadishullin Ballkanik: Vllahia e Madhe, Vllahia dhe Moldavia . Benjamini nga Tudela, një hebre spanjoll që vizitoi Thesalinë në 1173, i përshkruan vllehët se jetonin në male dhe zbrisnin prej tyre për të sulmuar grekët. Në lidhje me Perandorinë Bizantine, ai shton: "Asnjë Perandor nuk mund t'i pushtojë ata". Pas pushtimit të Thesalisë nga shteti mesjetar i Epirit në vitet 1210, vllehët/arumunët u bënë trupa elitare të ushtrisë epirote kundër kryqtarëve latinë si dhe kundër ushtrive të Nikesë, një shtet rival i Bizantit. Ivanko ishte një udhëheqës vllah i një toke të vogël autonome dhe është ai që vrau Gjon Asan I, sundimtarin e shtetit vllaho-bullgar. Ivanko krijoi një tokë autonome midis lumenjve Marica dhe Struma dhe drejt brigjeve të detit Egje, duke favorizuar vendosjen e arumunëve në këto zona.
Periudha osmane
Gjatë periudhës osmane, kultura dhe fuqia ekonomike arumune u bënë më të dukshme, pasi vllehët u përqendruan në qendrat kryesore urbane. Për shembull, qyteti Voskopoje në atë kohë ishte një nga qytetet më të mëdha të Ballkanit, me një popullsi prej 60.000 banorësh (për krahasim, në atë kohë Athina ishte një fshat i banuar nga 8.000 banorë). Voskopoja kishte shtypshkronjat dhe akademitë e veta, rrjetin e ujësjellësit dhe kanalizimeve. Ata gëzonin njëfarë autonomie fetare dhe kulturore brenda Milletit Ortodoks Grek (një term turk për grupet e pakicave etnike dhe fetare të mbrojtura ligjërisht). Ata gëzonin një status të veçantë, duke u përjashtuar zyrtarisht nga ligji që ndalonte jomuslimanët nga mbajtja e armëve, vetëm që duhej të paguanin një haraç modest për osmanët. Megjithatë, në 1778, Voskopoja pothuajse u rrafshua me tokë nga trupat e Ali Pashës. Ky episod dhe feja ortodokse e vllehëve ishin faktorët që shkaktuan një luftë të dhunshme dhe energjike kundër osmanëve, duke i caktuar vllehëve një rol të madh në luftërat dhe revolucionet e ndryshme kundër sundimit osman që kulmuan me krijimin e shteteve që ata tani. banojnë: Shqipëria, Maqedonia e Veriut, Bullgaria dhe Greqia.
Njerëz me origjinë arumune gjendeshin mes protagonistëve të jetës së hershme politike greke, pasi gjetën mundësi për t'u vendosur në këtë shtet të ri. Kjo shpjegohet me faktin se shumë arumunë, të cilët, siç u përmend, i përkisnin milletit ortodoks grek, e përvetësuan gjuhën greke nën ndikimin e shkollave dhe kishave greke, të vetmet që osmanët nuk kishin të drejtë të ndërhynin në funksiononin dhe të ruheshin nga Patriarkët Ekumenik të Kostandinopojës. Kështu, në sytë e osmanëve, ata praktikisht barazoheshin me grekët. Për shembull, Patriarku i ardhshëm Athenagora, i lindur në Epirin Osman, konsiderohej grek me prejardhje. Por disa vllehë donin të ruanin gjuhën, zakonet dhe kulturën e tyre dhe siç mund të pritej pati një reagim të fortë kundër kësaj politike të helenizimit. Sir Charles Eliot shprehet qartë në veprën e tij "Turqia në Evropë" se ". . . Bullgarët, serbët dhe vllehët kanë miletet e tyre dhe nuk bashkëpunojnë për çështjen helene" dhe se "ne dëgjojmë për banda vllahe që thuhet se luftojnë (luftojnë kundër) grekëve në rajonin e Karaferisë (Veria)"". Kishte gjithashtu presion mbi arumunët për t'u asimiluar gjuhësisht, gjë që mund të gjurmohet në shekullin e 18-të, kur përpjekjet për asimilim u inkurajuan nga misionari grek Kozma nga Etolia (1714–1779) i cili mësoi se arumunët duhet të flisnin greqisht sepse siç tha ai " është gjuha e kishës sonë” dhe themeloi mbi 100 shkolla greke në Greqinë veriore dhe perëndimore. Ofensiva e klerit kundër përdorimit të arumunishtes nuk ishte aspak e kufizuar në çështjet fetare, por ishte një mjet i ideuar për të bindur folësit jogrekë që të braktisnin atë që ata e konsideronin si një idiomë "të pavlerë" dhe të përvetësonin fjalimin superior grek: “Atje jemi vëllezër mecevianë, bashkë me ata që po mashtrojnë veten me këtë gjuhë të ndyrë e të poshtër arumune... më falni që e quaj gjuhë”, “fjalë e neveritshme me një diksion të neveritshëm”. parapamje|200x200px| Guri varri bosnjan i një arumuni me fustanela dhe dorën e djathtë lart, simbol i besimit të tij Pas shkatërrimit të qendrave të tyre kryesore urbane, historiografia flet për një “ribaritizim” të vllehëve, duke iu rikthyer profesionit bazë tradicional, blegtorisë. Disa mijëra vllehë, shumë prej tyre që i përkisnin inteligjencës arumune, emigruan drejt veriut në Vllahi, Moldavi, Serbi ose Perandorinë Habsburge (veçanërisht në Vjenë dhe Budapest).
Një pjesë e madhe e arumunëve jetonin në Mal të Zi dhe Bosnje-Hercegovinë. Fillimisht ata ishin të krishterë, por rreth vitit 1000 shumica e tyre kaluan në sektin e të krishterëve Bogomil/Patarene. Si anëtarë të kësaj kishe ata u serbizuan dhe u bënë dygjuhësh. Si rezultat i shtypjes së kishës së krishterë, një pjesë e tyre u kthyen në ortodoksi. Arumunët që jetonin në Bosnje e mbajtën besimin patarenë deri në pushtimin turk, kur kaluan në Islam për motive ekonomike dhe fetare. Arumunët patarenë lanë shumë objekte në të gjithë Bosnjën, veçanërisht në nekropolet e tyre, të përbërë nga gurë varresh me petroglife.
Zgjimi i identitetit arumun dhe sponsorizimi rumun
Ardhja e tyre atje përkoi me përhapjen në Evropë të idealeve të Revolucionit Francez : kombësia, barazia, gjuha amtare dhe të drejtat e njeriut. Në Transilvaninë e pushtuar nga Habsburgët, ata do të lidheshin me inteligjencën latinofile rumune, si pjesë e asaj që njihej si Shkolla e Transilvanisë. Këta intelektualë promovuan idetë që do të ndezin periudhën e njohur si zgjimi kombëtar i Rumanisë, e cila pas një shekulli pushoi së qeni nën sundimin de jure osman. Pikërisht në këto kohë u shquan personalitetet arumune, si George Roja, autori i "Untersuchungen uber die Romanier oder sogenannten Wlachen, welche jenseits der Donau wohnen" ("Kërkime mbi rumunët ose të ashtuquajturit vlleh, që jetojnë përtej Danubi"; Pesth, 1808). Përpjekja e parë për të krijuar një gjuhë letrare për ata që përshkruheshin si "maqedo-rumunë" ishte "Maiestria ghiovasirii romanesti cu litere latinesti, care sant literele Romanilor ceale vechi" e Roja-s (Buda, 1809). Një tjetër emigrant arumun ishte Mihail G. Boiagi. Më 1813, ai do të botojë në Vjenë librin Γραμματική Ρωμαϊκή ήτοι Μακεδονοβλαχική/ Romanische oder Macedonowlachische Sprachlehre ("Gramatikë romantike ose maqedono-vllahe"). Në parathënien e veprës së tij, Boiagi shkroi: "Edhe nëse vllehët do të pretendonin, të themi, origjinën Hottentot, edhe në atë rast ata duhet të kenë të drejtën dhe detyrën të kultivojnë veten në gjuhën e tyre amtare, si mënyra më e përshtatshme për të përmbushur. besimin e tyre". Dimitrie Cozacovici, i lindur në Metsovo, do të botonte në vitin 1865 në Bukuresht "Gramatica Romaneasca tra Romanilii dit drepta Dunarelei lucrata de D. Athanasescu, si typarita cu spesele DD Cosacovici, Roman din Metsova, spre an inaugura dina" Romanian Gramatika për t'u shërbyer rumunëve në jug të Danubit e punuar nga D. Athanasescu dhe e shtypur nga donacionet e DD Cozacovici, rumun i Metsovo-s, me qëllim përurimin e shkollës së parë rumune të Maqedonisë").
Rumania, me mbështetjen e Austro-Hungarisë, arriti të pranojë arumunët ("vllehët") si një milet më vete (bashkësi etno-fetare) me dekretin ( irade, "vullnet i folur") i 22 majit 1905 nga Sulltan Abdulhamidi II, kështu që Ullah Millet ("Mileti Vllah") mund të kishte kishat dhe shkollat e veta. Ky ishte një sukses i politikës kombëtare të agjitacionit rumun në Turqinë Evropiane në pjesën e fundit të shekullit të 19-të. Dita kur u shpall kjo ngjarje, 23 maj 1905 (të nesërmen), tani përkujtohet si Dita Kombëtare Arumune.
Rumania vazhdoi të subvencionojë shkollat deri në vitin 1948, kur regjimi komunist i dha fund të gjitha lidhjeve. George Padioti, një autor arumun (i lindur dhe rritur në Greqi) përshkruan një nga shërbesat e fundit të liturgjisë në vllahisht: February 1952, the Aromanian Church 'Biserica ramana Santu Dumitru', burned by German troops in spring 1944. The priest Costa Bacou officiated the last allowed liturgy in Aromanian language. Afterwards, he was not permitted anymore because he refused to forcibly officiate the divine service in Greek language. Sipas Sevold Braga në traktatin e tij Die Aromunische Minderheit in Griechenland (Albumul Macedo-Roman II, Freiburg 1964), ndihma rumune u ndal papritur me ardhjen e komunizmit. Shpjegimi i Bragës ishte se në fakt Rumania kishte treguar fytyrën e saj të vërtetë, pasi i kishte përdorur arumunët për qëllimet e veta gjatë sundimit osman, por më pas i hodhi dhe i mohoi.
Historianët grekë, kur përmendin vllehët që ndiqnin kishat dhe shkollat e sponsorizuara nga Rumania në Maqedoni, Epir dhe pjesë të Shqipërisë, i përshkruajnë ata si viktima të propagandës rumune, duke sugjeruar që ata t'i dërgonin fëmijët e tyre në shkolla ku u mësohej se ishin rumunë. .
Për shkak të sponsorizimit të shkollave, Mbretëria e Rumanisë u akuzua nga Greqia për aleancë me osmanët. Vllehët, të njohur si një komb më vete nga Traktati i Berlinit i vitit 1878, u inkorporuan për herë të parë në Greqi vetëm në 1881, kur Thesalia dhe një pjesë e Epirit iu ofruan Greqisë nga Fuqitë e Mëdha. Të ndarë në dysh nga kufijtë e rinj, pjesa më e madhe e vllehëve të këtyre krahinave u bënë kërkesë Fuqive të Mëdha të kohës që të liheshin të qëndronin brenda kufijve të Perandorisë Osmane, por më kot. Greqia ndoqi një politikë të krijimit të Greqisë së Madhe, sipas “ Megali Idea ”. Shumica e arumunëve u bënë pjesë e shtetit grek në vitin 1913 pasi pjesa tjetër e Epirit dhe pjesë e Maqedonisë u bënë pjesë e Greqisë pas Luftës së Parë Ballkanike.
Although for the most part herdsmen, horse-breeder and shepherds following their beasts from pasture to pasture and living in temporary encampments of round wattle huts, the existence of urban settlements, of which Metsovo is the most considerable, would seem to afford evidence that, their nomadism is not natural but acquired. In general they are fairer in complexion and more industrious in their habits than the Greeks whom they affect to despise.
The Vlachs, this very interesting people are not Greek at all but a race of nomads, who come down from the Balkan lands in the winter with their flock and pass the cold months in Greece. They are shepherd by business, and their tribal name has become a sort of synonym for an ancient profession. Generally they are a people as kindly as they are picturesque, patriarchally hospitable and good sportsmen, as many an English Consul knows, and by no means ill favoured
Lufta e Parë dhe Lufta e Dytë Botërore
Periudha e ndërluftës është me interes të madh për historinë arumune. Ngjarja kryesore ishte imigrimi i arumunëve në dekadat e para të shekullit të 20-të. Një nga arsyet e largimit të papritur të vllehëve, kishte të bënte me politikat e shtetit grek, i cili duhej të strehonte një milion e gjysmë grekë të Azisë së Vogël pas shkëmbimit të popullsisë në vitin 1923 midis Greqisë dhe Turqisë. Përveç kësaj, shteti rumun u kishte ofruar atyre toka dhe privilegje, për të populluar provincën e re të Dobruxhës, menjëherë pas aneksimit të saj nga Bullgaria. 25% e popullsisë së rajonit e ka ende origjinën e saj në Greqi.
Situata e pasluftës në Greqi
Arumunët vijnë sot pas më shumë se 50 vitesh pas mbylljes së shkollës dhe kishës së fundit në gjuhën vllahe. Termi i vjetër "Vlachos" përdoret ende si "pezhorativ" nga grekët. Pas rënies së regjimit të kolonelëve në vitin 1974, megjithatë, u krijuan organizatat e para kulturore lokale për të parandaluar zhdukjen e gjuhës dhe kulturës. Këto organizata nuk kanë pasur kurrë ndonjë mbështetje nga qeveria. Gjuha arumune nuk ishte përfshirë kurrë në kurrikulën arsimore të Greqisë, pasi ishte konsideruar gjithmonë një gjuhë vulgare. Përkundrazi, përdorimi i tyre është dekurajuar fuqishëm. Qëndrime të tilla kanë bërë që shumë prindër vlleh t'i dekurajojnë fëmijët e tyre që të mësojnë gjuhën e tyre amtare për të shmangur diskriminimin dhe keqtrajtimin. Aktualisht nuk ka fare arsim dhe asnjë shkollë për fëmijët arumunë në gjuhën e tyre amtare dhe nuk ka as stacione televizive apo radio publike që transmetojnë plotësisht ose pjesërisht në gjuhën arumune.
Pas presionit nga Unioni për gjuhën dhe kulturën arumune në Gjermani, Asambleja Parlamentare e Këshillit të Evropës (PACE) shqyrtoi një raport mbi arumunët në vitin 1997, i cili raportonte situatën kritike të gjuhës dhe kulturës arumune, dhe miratoi një rekomandim që qeveria greke duhet të bëjë gjithçka që është e nevojshme për të respektuar kulturën e tyre dhe për të lehtësuar arsimimin në gjuhën arumune dhe për të zbatuar përdorimin e saj në shkolla, kisha dhe media. Vllehët grekë kundërshtojnë futjen e gjuhës në sistemin arsimor siç kanë sugjeruar Bashkimi Evropian dhe figurat kryesore politike greke, duke e parë atë si një dallim artificial midis tyre dhe grekëve të tjerë. Për shembull, ish-ministri i arsimit, George Papandreu, mori një përgjigje negative nga kryebashkiakët dhe shoqatat arumune ndaj propozimit të tij për një program të provës arsimore në gjuhën arumune. Federata Panhelene e Shoqatave Kulturore të Vllahëve shprehu kundërshtim të fortë ndaj rekomandimit të PACE në 1997 që të mbështetej shkollimi i arumunishtes për të shmangur zhdukjen e saj. Nga ana tjetër, ekziston një pakicë e vogël brenda komunitetit e cila mbështet fuqishëm përpjekje të tilla. në Metsovo, Epir në 1998, presidenti grek Kostis Stefanopulos u bëri thirrje arumunëve që të flasin dhe të mësojnë gjuhën e tyre, që të mos humbasin. Aktualisht nuk ka shkolla e as kisha që mësojnë dhe mbajnë shërbime në gjuhën arumune.
Ndërsa shumë arumunë e identifikojnë veten si vllehë dhe si grekë, një segment i vogël i banorëve vendas vllahë të Greqisë e identifikojnë veten si plotësisht të ndarë nga grekët. Ky duket të jetë rasti i disa prej fshatrave më të largëta të Pindit, ku, të mbrojtur disi nga kontakti me kulturën dominuese greke, brezi i vjetër i vllehëve bisedon në një gjuhë dhe zakone të veçanta. Akademiku gjerman Thede Kahl, këndvështrimi më i gjerë i të cilit për komunitetin arumun në Greqi është vënë në pikëpyetje nga disa nacionalistë, argumenton në studimin e tij "Ethnologica Balkanica ("Etnia e arumunëve pas 1990: Identiteti i një pakice që sillet si shumicë")". : There are still pro-Vlach Aromanians in Greece, especially in villages in which strong Vlach communities were once accepted by the Greek authorities, above all in Avdhela, Perivoli, Samarina, Vovusa, Krania, Edessa, Veria and surrounding areas, as well in a few villages in the district of Kastoria and Ioannina. On a whole, they are a minute and dwindling number of Aromanians.
Debati dhe diskutimi vazhdon, me këndvështrime të ndryshme. Vllehët në Greqi këmbëngulin se janë të lumtur në praktikimin e identitetit të tyre të dyfishtë. Disa vllehë jashtë Greqisë sugjerojnë se vështirësitë mund të ilustrohen ende nga rasti Sotiris Bletas. Bleta u arrestua në Greqi ndërsa shpërndante kopje të materialit të Byrosë Evropiane për Gjuhët më pak të Përdorura që mbulonte pakicat gjuhësore në Greqi në një festival arumun në 1995. Ai u vu në gjyq më 2 shkurt 2001 dhe u dënua fillimisht, por u lirua më pas më 18 tetor 2001.
Qarku Thionville-Ouest
Qarku Thionville-Ouest është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Moselle.
Kullat e Carrabregut
parapamje|Dy kulla në Carrabreg Kullat e Carrabregut janë një trashëgimi kulturore dhe arkitekturale që gjenden në Carrabreg.
Kulla është shtëpi e lartë prej guri me dy a tri kate. Zakonisht ndërtimi i kullës bëhej në vende të ngritura dhe shërbente si banesë. Dritaret e vogla dhe frengjit shërbenin për mbrojtje nga sulmet e ndryshme. Kati i dytë a i tretë përbëhej nga odat e miqve. Në fshatin Carrabregu i Epërm në vitin 1980 gjatë regjistrimit ekzistonin mbi 70 kulla dy dhe tri katëshe, tri nga këto ishin nën mbrojtjen e trashegëmisë së Kosovës, por lufta e fundit në Kosovë i shkatërroi të gjitha këto. Kjo dëshmon së armiku kishtë qëllim zhdukjen e trashëgimisë  kulturore.
Sot në fshatin Carrabregu i Epërm ekzistojnë dy kulla që pritet të renovohen nga shteti. Kulla e Ramush Loshaj që është një kullë tri katëshe me një stil të veçantë, këtë veçanti e përbën qardaku i saj që është i gurit pranë saj është edhe mulliri i ujit për bluarjen e drithrave, ky mulli është i vjetërsisë relativisht 400-500 vjeqare, kati i parë i kullës ka shërbyer për bagetinë e familjës, ndërsa kati i dytë për banimin e antarëve të familjës dhe në katin  tretë kjo kullë kishet odën e burrave e punuar me një stil të veçantë prej drurit të skalitur, ky dru kryesisht ishte i gështënjës që donimonte në këtë lokalitet. Në vitin 1980 kjo kullë dhe mulliri pranë saj ishte future nën mbrojtjen e trashëgëmisë kulturore të Kosovës. Ndërsa sot është e shkatruar dhe është në pritjen e renovimit nga Ministria e Kulturës së Kosovës. Një kullë tjetër që pritet të renovohet është edhe ajo e Xhafer Loshaj. Edhe kjo një kullë e veçantë për nga pamja dhe për nga historiku i sajë. Kjo kullë është djegur tri herë nga pushti serb i kohës, dy herët e para për shkak të aktiviteti patriotik që kanë zhvilluar anëtarë e familjës Loshaj, ndërsa herën e tretë në luftën e viti 1998. Edhe kjo kullë ka vaçantitë e veta, është tri katëshe, me frengji për mbrojtjen nga armiku, dhe me një traditë te lashtë. Nga gërmimet që janë bërë buzë Kodrës së Carrabregut afër këtyre kullave është gjetur një gyp i ujësjellësit nga koha romake i shek. II para Krishtit, çka dëshmon se është një vendbanim i lashtë Ilir. Po ashtu në kodër janë gjetur disa mbetje arkeologjike, një kryq, një qallmë dhe një guri në formë figure që daton nga shek. I para Krishtit. Këto konstatime i ka bërë Instituti i Arkeologjisë.
Flora Dosen
Flora Dosen (Gospić, 22 shkurt 1922. - Stresi, 21 prill 2015) është pseudonimi artistik i shkrimtares kroato-franceze Cvijeta Grospić;.
Biografia
Në moshën pesë vjeçare, ajo u zhvendos nga Gospiqi në Zagreb. Ajo studioi kroatisht, anglisht, frëngjisht, italisht dhe letërsi në këto gjuhë. Studimet universitare i filloi në Zagreb dhe i mbaroi në Pragë. Ajo ishte në marrëdhënie miqësore me Miroslav Krlež, Jean Paul Sartre, Mario Soldati e të tjerë. Pas vitit 1948, ajo jetoi në Itali dhe u martua me industrialistin Stefan Wesel. Veprat e saj ishin bestsellerët në Francë. Vepra të suksesshme janë përkthyer në gjuhët botërore, kryesisht në italisht.
Ajo i shkroi të gjitha romanet në frëngjisht. Ajo e shkroi romanin Maestro vetëm në kroatisht (për të rifreskuar gjuhën e saj të preferuar), kështu që u përkthye në frëngjisht. Ajo mori pseudonimin Flora Dosen, sepse nëna e saj quhej Dosen.
Tek ne njihet për romanin e saj me titull "Ilirja" që i kushtohet Mbretëreshës Teuta e Ilirisë.
Veprat
Romane:
Poezi:
El Masroig
El Masroig është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Priorat, të provincës Tarragona, në Katalonia.
Banesa e Nazif Mukës
Banesa e Nazif Mukës është një monument i trashëgimisë kulturore në Sopot, rrethi i Bulqizës, në qarkun e Dibrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "08.01.1977".
Nada Ćurčija Prodanović
Nada Qurçija Prodanoviq (1923–1992) ishte një përkthyese serbe, autore për fëmijë dhe mësuese pianoje.
Biografia
Nada Ćurčija Prodanović ka lindur në Banja Lluka në vitin 1923. Pas Luftës së Dytë Botërore ajo jetoi në Beograd ku dha mësim piano në Shkollën e Baletit të Beogradit. Ajo përktheu përralla dhe balada popullore serbe në anglisht dhe shkroi një roman për fëmijë në anglisht. Ajo përktheu edhe në drejtimin tjetër, duke përkthyer në serbisht shkrimet e Carlos Castaneda, Sinclair Lewis, Lord Bajron dhe Joseph Conrad. Fokusi kryesor i punës së saj ishte drama, dhe ajo përktheu drama nga John Osborne, George Bernard Shaw, Oscar Wilde, Robert Bolt, Sean O'Casey, William Congreve dhe Harold Pinter.
Zona Arkeologjike "A" e qytetit të Elbasanit
Zona Arkeologjike "A" e qytetit të Elbasanit është një sit arkeologjik i rëndësishem i trashëgimisë kulturore që nga viti 2010 me vendim qeveritar në mbështetje të nenit 100 të Kushtetutës dhe të neneve 31, pika 1, e 53, pikat 1 e 2, të ligjit nr.9048, datë 7.4.2003, “Për trashëgiminë kulturore”, të ndryshuar, me propozimin e ministrit të Turizmit, Kulturës, Rinisë dhe Sporteve, Këshilli i Ministrave. Në pikën 1, të vendimit nr.6, datë 7.1.2005, të Këshillit të Ministrave, “Për miratimin e zonave arkeologjike, brenda qendrave të banuara në Shkodër, Lezhë, Krujë, Durrës, Elbasan, Berat, Vlorë dhe Sarandë”, zonifikimi për qytetin e Elbasanit u shfuqizua.
Danica Qurçiq
Danica Curcic (Serbisht: Даница Ћурчић) është aktore serbo-daneze. Danica erdhi në Danimarkë kur ishte një vjeç me familjen e saj ku babai i saj punoi në ambasadën jugosllave. Në vitin 2015, ajo fitoi çmimin si aktorja më e mirë në filmin "Silent Heart".
Bozho Vreço
Božo Vrećo (lindur më 18 tetor 1983) është një muzikant boshnjak, të cilit i atribuohen meritat se ka rivitalizuar zhanrin sevdalinka, një zhanër i muzikës tradicionale folk prej Bosnje Hercegovinës.
Fëmijëria
Božo Vrećo lindi në Foča, Bosnje dhe Hercegovinë në 18 tetor 1983. Babai i tij vdiq kur ai ishte vetëm 5 vjeçe, ndaj ai u rrit me mamanë dhe dy motrat e tij. Mamaja e tij ishte artiste dhe e inkurajonte shpeshherë Vrećon të pikturonte dhe skiconte, si edhe të mësonte muzikën. Ai mësoi vetë si të lexonte dhe shkruante muzikë, nëpërmjet Internetit. Si djalë femininë që ishte, Vrećo përjetoi shumë vështirësi në vendlindjen e tij provinciale, dhe ishte viktimë e bullizmit në jo pak raste.
Karriera
Vrećo u zhvendos në Beograd, Serbi për të vijuar studimet master në Arkitekturë, por me kalimin e kohës e kuptoi se pasioni i tij i vërtetë ishte sevdalinka. Në moshën 27 vjeçare ai mësoi se si të këndonte nga regjistrimet tradicionale. Më pas ai udhëtoi drejt Sarajevës. Një muzikant vendas e zbuloi Vrećon, kur ky i fundit ishte duke përformuar në kafene. Më pas ai e ftoi atë të performonin së bashku në grupin muzikor Halka, me të cilin ai ka regjistruar dhe CD e parë.
Përveç sevdalinkës, Vrećo pëlqen muzikën xhaz, bluz dhe përpiqet ti sjelli elementet e këtyre zhanreve në interpretimin e sevdalinkës së tij. Ai frymëzohet prej artistit muzikor Himzo Polovina, Selim Salihovic, Emina Zečaj dhe Nada Mamula.
Vrećo performon si femër dhe si mashkull, pasi ai e sheh veten si person të të dyja gjinive. Në fillim të karrierës së tij, Vrećo vishte rroba për burra, më pas nisi të performojë atë që ai e konsideron vetveten e tij. Sipas kredos së tij personale, një person që këndon këngë për guximin dhe kurajon duhet të tregojë shumë sinqeritet tek audienca e tij, që përbën një arsye pse shumë pjesëtarë tradicionalë nga audienca e dashurojnë atë. Vrećo e ka marrë personale kur e cilësojnë si dragqueen ose transgjinor.
Ai ka risjellur një zhanër tradicional të grave, ndaj Vrećo mbron pozicionin e grave në shoqërinë boshnjake duke kënduar këngët e tyre. Gjatë performancave ai vesh paruke, fustane ose veshje të gjera teka ai performon në skenë. Në të njëjtën kohë ai është një djalë me mjekër. Performancat e tij zhvillohen më së shumti brenda kontekstit të një shoqërie patriarkale ballkanike. Vrećo shpreson se nëpërmjet performancave muzikore, ai mund të kthehet në një zë advokues për të drejtat LGBT në Ballkan.
Jeta personale
Në shumë intervista Vrećo është identifikuar si gej, por ai vazhdimisht shprehet se i përket të dyja gjinive si edhe thotë se është njeri i lirë, duke mos e fshehur vetveten.
Kur Vrećo nuk performon, ai pikturon, shkruan dhe shijon të udhëtuarit. Teksa ai jeton akoma në Sarajevë, Vrećo mundohet të frekuentojë vendlindjen e tij në mënyrë që të vizitojë familjarët e tij.
Qarku Toul
Qarku Toul është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Meurthe-et-Moselle.
Doumely-Bégny
Doumely-Bégny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Doumely-Bégny ka një popullsi prej 87 banorë dhe sipërfaqe 7.8 km², me një dendësi prej 11 banor/km².
Euro Kolegji
Euro Kolegji është një institucion i akredituar      privat i arsimit të lartë në Kumanovë, Maqedoni. Programet e studimit janë organizuara në nivelet bachelor dhe master në Administrimin e Biznesit me180 ECTS/120 ECTS.
Kolegji është një partner zyrtar i American Heritage University of Southern California
Lidhje të jashtme
Faqja zyrtare e internetit
Homo naledi
Homo Naledi është një specie e zhdukur e gjinisë Homo. Kjo specie u zbulua në vitin 2015 në bazë të fosileve te gjetura ne shpellen Rising Star (anglisht, fjalë për fjalë "Shpella e yllit qe ngjitet") në "djepin e njerëzimit", në jugperëndim të Swartkrans dhe rreth 50 kilometra në veriperëndim të Johanesburgut  në Afrikën e Jugut nga një grup i udhëhequr nga Lee Berger në literaturë. [2] Në përgjithësi, kockat fosile të 15 personave janë zbuluar, cila është arsyeja pse ky zbulim është mbledhja më e madhe e dokumenteve në një lloj të hershme të Hominini.
Banesa e Bajram Xhaferit
Banesa e Bajram Xhaferit është një monument i trashëgimisë kulturore në Tërnovë, rrethi i Bulqizës, në qarkun e Dibrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "08.01.1977".
Campoo de Yuso
Campoo de Yuso është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campoo, të provincës Cantabria, në Cantabria. Campoo de Yuso ka 715 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 89.72 km2.
Idris Kanu
Idris Kanu (lindur më 5 dhjetor 1999) është një futbollist anglez i cili luan si sulmues për anën e National League Aldershot Town. Ai është trajnuar në akademinë e anën Premier League West Ham, por u bashkuan Aldershot në vitin 2016, në vijim të cilat ai u bë lojtari më i ri ndonjëherë i klubit dhe më i ri ndonjëherë golashënues në futboll kampionat.
Karriera si Futbollist
Kanu kaloi vitet e tij formues në akademinë e anën e Premier Ligës, West Ham United të cilin ai e kishte bashkuar, kur ai ishte 11 vjeç. [1] Ai përparuar përmes radhët shpejt në Londër dhe është duke luajtur për U21 West Ham-së, kur ai ishte 15-vjeç. [2] Në shtator 2016, Kanu ishte ofruar një gjykim me Manchester United dhe shënoi dy herë në një ndeshje U18 kundër Middlesbrough. [1] Një veprim i përhershëm nuk arriti të materializohet, megjithatë, dhe në tetor ai u bashkua me anën e National League, Aldershot Town. Më 7 tetor 2016, Aldershot Town konfirmuar nënshkrimin e Kanu në një kontratë amatore. [3] Ai ishte stërvitur me klubin për disa javë pas gjyqit të tij në Mançester. Pas nënshkrimit, Kanu u ribashkua me James coWe, asistent menaxher i klubit i cili kishte qenë më parë drejtor asistent Akademia West Ham. [1] një ditë më pas ai bëri debutimin e tij për klubin, duke hyrë si zëvendësues në fund të Bernard Mensah në fitoren 2-0 kundër Solihull Moors. [1] Duke vepruar kështu, Kanu u bë lojtari më i ri ndonjëherë për të shfaqë për të shtëna në një ndeshje të ligës në moshën 16 vjeç e 308 ditë. [4] Ai shënoi golin e tij të parë si profesionist në ndeshjen e tij të ardhshëm, duke shënuar në një humbje 2-1 në FA Cup në Eastbourne Borough. [5] Qëllimi i parë Kanu e ligë erdhi më 12 nëntor, kur ai shënoi golin e parë në barazimin 3-3 me Lincoln City. [5] Pas golit, Kanu theu një tjetër rekord duke u bërë golashënuesi i klubit më i ri ndonjëherë në konkurrencë ligë, të moshës 16 vjeç e 343 ditë. [4] Më 5 dhjetor, Kanu nënshkruar profesionist e tij të parë me klubin në ditën e ditëlindjes së tij të 17-të, penning një marrëveshje dy-dhe-a-vjet e gjysmë deri në 2019.
1 Includes FA Cup matches. 2 Includes FA Trophy matches.
Beautiran
Beautiran është një komunë në Francë. Beautiran bën pjesë në departamentin Gironde të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 2168 banorë dhe sipërfaqe 6.35 km².
Qarku Toulouse
Qarku Toulouse është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Haute-Garonne.
Lufta e Kufirit shqiptaro-jugosllav (1921)
Kufijtë e papërcaktuar të shtetit shqiptar pas Traktatit të Londrës në 1913, i hapën rrugë paqëndrueshmërisë brenda Shqipërisë dhe potencialit që fqinjët e saj të pretendonin disa pjesë të tokave të saj që ende nuk ishin përcaktuar. Kur Mbretëria e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve (Jugosllavia) vendosi të ndërhynte për tokat në veri të Shqipërisë pas një rebelimi atje, dhe e përshkallëzoi situatën duke dërguar trupa në kufijtë shqiptarë, lufta u shfaq në horizont për të dy vendet. E cila e inkurajoi Lidhjen e Kombeve të përpiqej të zgjidhte situatën në mënyrë paqësore.
Sfondi
Në përfundim të Luftës së Parë Ballkanike në vitin 1913, u nënshkrua Traktati i Londrës, i cili trajtonte rregullimet territoriale të rajonit të Ballkanit dhe ndër të tjera vendosi kufijtë e përafërt dhe njohu pavarësinë e Shqipërisë. Rafinimi i kufijve të Shqipërisë do të përcaktohej nga fuqitë e mëdha, por kjo u pengua për shkak të shpërthimit të Luftës së Parë Botërore. Kufijtë e Principatës së sapokrijuar të Shqipërisë nuk ishin vendosur gjatë Konferencës së Paqes në Paris pas luftës në 1919. Kështu që çështja u la për t'u zgjidhur nga Lidhja e Kombeve e sapo ngritur në vitin 1920. Kur vendimi përfundimtar në lidhje me kufijtë e Shqipërisë nuk ishte përcaktuar ende në vitin pasardhës, situata u bë shpejt e paqëndrueshme për shkak të trazirave brenda dhe jashtë kufijve të propozuar të Shqipërisë.
Kryengritje në Mirditë
Marka Gjoni, një prijës i rajonit dhe fisit me shumicë katolike të Mirditës në Shqipërinë Veriore, duke besuar se qeveria shqiptare do të ndalonte katolicizmin, lejoi autoritetet jugosllave në emër të tij të shpallin Republikën e Mirditës më 17 korrik 1921 në Prizren, Jugosllavi. Gjoni mori mbështetjen, armët dhe paratë jugosllave pasi qeveria jugosllave e shihte republikën e sapothemeluar si një aset ndihmues në përpjekjet e tyre për të dobësuar shtetin shqiptar nëpërmjet ndihmës së rajoneve separatiste në vend si Mirdita dhe nxitjes së trazirave fetare për të përfituar më shumë prej procesit të demarkacionit të kufirit midis dy vendeve. Gjoni i kërkoi qeverisë jugosllave të ndërmerrte hapa për të siguruar njohjen e republikës së Mirditës, por Jugosllavia ishte kryesisht e interesuar të kërkonte pretendime të mundshme territoriale ndaj vetë republikës. Prandaj Greqia u bë i vetmi vend që njohu republikën e Mirditës si shtet të pavarur.