cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malakasi
Historia
Malakasit së bashku me fiset e tjera shqiptare, Buajt dhe Mesaretët pushtuan Thesalinë pas vitit 1318. Sipas Alain Ducellier-it ata u larguan nga zonat e tyre të origjinës në Shqipëri për shkak të shtypjes shoqërore dhe trazirave. NGL Hammondi përmend mbipopullimin në Shqipëri dhe nënpopullimin e Greqisë kontinentale si një faktor kontribues në migrime. Perandori Bizantin Gjon VI Kantakouzenos në  Historinë e tij i regjistron ato si një nga fiset shqiptare që arriti një armëpushim me Perandorinë Bizantine në 1332-33. Në historinë e Despotatit mesjetar të Epirit, ato paraqiten si një ndër fiset që mbështetën drejtuesit vendas shqiptarë në luftërat e tyre për të fituar kontrollin e rajonit kundër despotatit. Malakasi dhe Mazaraki rrethuan qytetin e Janinës në 1367-70 dhe përsëri në 1374-75 nën udhëheqjen e Pjetër Loshës, i cili ishte udhëheqësi i tyre. Paqja u përmbyll në atë kohë, por në vitin 1377 Malakasi sulmoi përsëri Janinë por u mposhtën. Në vitin 1379, ata ishin përsëri midis atyre që rrethuan qytetin. Malakasi u rebelua në 1389 kundër Esau de 'Buondelmont-it. Buondelmonti ishte një vasal osman të cilit i nevojiteshte mbështetje osmane për sundimin e tij kundër shqiptarëve. Mbas vdekjes së Muratit I në 1389 në betejën e Kosovës, shqiptarët në Epir bënë kryengritje. Malakasajt sulmuan territoret e Esaut rreth Janinës dhe Gjon Shpata sulmoi qytetin.Malakasajt dhe Shpata formuan një aleancë për një sulm të drejtpërdrejtë kundër qytetit. Esau lidhi një pakt me sundimtarin Bizantin të Thesalisë. Në betejën vijuese, Malakasi u mposht. Në vitin 1390, Esau siguroi përsëri mbështetjen osmane dhe një ushtri e madhe osmane nën Evrenosin hyri në Epir për të luftuar kundër fiseve shqiptare, të cilët u detyruan të tërhiqeshin drejt zonave malore. Në vitin 1396 u arrit një pakt i ri antiosman midis Shpatës dhe Esaut kundër osmanëve, të cilët u mundën. Në 1411, Karlo I Toku u ngrit si zot i Janinës dhe siç është regjistruar në Kronikë një Stephanos Bouisavos, i cili mund të jetë nga Malakasi mori titullin protostrator , megjithëse shumica e burimeve e konsiderojnë Bouisavosin si serb.
Në të njëjtën kohë, ata gjithashtu filluan të vendosen në Greqinë Jugore. Në Atikë ( Malakasa ) dhe Elis, dy vendbanime të dallueshme u krijuan prej tyre. Ata gjithashtu figurojnë në refugjatët shqiptarë që themeluan San Demetrio Coronen dhe Palazzo Adriano . Në malet e Pindusit dhe kufirin midis Thesalisë dhe Epirit, ekziston një fshat i quajtur Malakasi dhe në kohërat osmane ka ekzistuar një nahije me emrin Malakasi në rajon. Banorët e saj u regjistruan në shekullin XIX si vllahishtfolës. Origjina e tyre është e diskutueshme. Giuseppe Valentini mbështeti teorinë se ata ishin pasardhës të Malakasit origjinal që kishin adoptuar arumunët pas bashkëjetesës shekullore me vllehët. NGL Hammondi i konsideroi ata një fis të ndryshëm nga ai shqiptar, i cili zbriti në Thesali në vitin 1334 pas dyndjeve të para shqiptare dhe që u regjistrua me një emër të ngjashëm në të dhënat historike, sepse ata të dy vinin me origjinë nga rrafshi i Mallakastrës.
Lubinja e Poshtme
Lubinjë e Poshtme është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë.
Kosova pas 22 Janarit 1998
Kosova pas 22 Janarit 1998 : politika serbe e gjenocidit, qëndrimi i Fuqive të Mëdha, politika(t) e shqiptarëve të Kosovës. Libër me autor Milazim Krasniqi dhe Haqif Mulliqi (red.). Botuar në Prishtinë nga "Dardania", në vitin 2000. Faqet e librit 276.
Fesa
Fez (Turqisht: Fes) është një kapele të shkurtër cilindrike, zakonisht e kuqe, dhe nganjëherë me një pirg të ngjitur në majë. Emri "fez" i referohet qytetit maroken të Fezit (kryeqyteti i Mbretërisë së Marokut deri në vitin 1927). Fez moderne i detyrohet shumicës së popullaritetit të saj të epokës osmane.
Fez është ngatërruar shpesh me shashia. Të dy llojet e kapelave janë pak më ndryshe: feza është e ngurtë, cilindrike dhe e ngritur në formë, ndërsa shashia është e butë dhe forma e saj ngjitet në majë të kokës, në stilin e një kësule.
Historia
Fez mund të ketë origjinën në Greqinë e lashtë, ose në Ballkan, fillimisht gjatë Perandorisë Bizantine, dhe më pas, gjatë periudhës osmane.
thumb|Portreti i Sulltanit Mahmut II me fezën e tij në kokë Në vitin 1826 Sulltan Mahmuti II i Perandorisë Osmane shtypi Jeniçerët dhe filloi reformat gjithëpërfshirëse të ushtrisë. Ushtria e tij e modernizuar adoptoi uniformat e stilit perëndimor dhe, si veshje e kokës, fez me një leckë të mbështjellë rreth tij. Më 1829 Sulltani urdhëroi zyrtarët e tij civilë që të vishnin një fez të thjeshtë dhe gjithashtu ndaloi veshjen e çallmëve. Synimi ishte të shtrëngonte popullsinë në përgjithësi për të rinovuar në fez, dhe plani ishte i suksesshëm. Kjo ishte një masë rrënjësore ekalitariste, e cila zëvendësoi ligjet e hollësishme të përmbledhjeve që sinjalizuan rangun, fenë dhe okupimin, duke lejuar jo-muslimanët e prosperuar të shprehin pasurinë e tyre në garat me myslimanët, duke parashikuar reformat e Tanzimat. Megjithëse tregtarët dhe artizanët përgjithësisht hodhën poshtë fezën, ajo u bë një simbol i modernitetit në të gjithë Lindjen e Afërt, duke frymëzuar dekrete të ngjashme në kombet e tjera (siç është Irani në vitin 1873).
Simboli
Fillimisht një simbol i modernitetit otoman, fez me kalimin e kohës u pa si pjesë e një identiteti kulturor "Oriental". E parë si ekzotike dhe romantike në perëndim, ajo shijoi një modë si pjesë e veshjeve luksoze të duhanit për burra në Shtetet e Bashkuara dhe Mbretërinë e Bashkuar në dekadat që rrethojnë kthesën e shekullit të 20-të. Fez ishte bërë tradicionale deri në atë pikë sa Mustafa Qemal Ataturku e ndaloi atë në Turqi më 1925 si pjesë e reformave të tij modernizuese.
Në Azinë e Jugut, fezi ishte adoptuar pjesërisht për shkak të lidhjeve të tij me osmanët. Në Maroku ai mbetet si një simbol kombëtar, në masën që mbreti dhe ministrat e tij të kabinetit e veshin atë në raste zyrtare. Në vendet e tjera fez mbetet si një pjesë e veshjes kombëtare.
Vërça
Vërça është krahinë kodrinore e malore në anën lindore të rrethit të Gramshit, që zbret deri në luginën e Devollit. Pjesët më të larta shtrihen në lindje e juglindje (Valamara 2373 m, Lenia 2012 m etj.) Vërça ka rrjet hidrografik shumë të dendur me disa përrenj që derdhen në Devoll si përrenjtë e Holtës, i Vërçës, i Grabovës etj. Relievi është shumë i copëtuar. Qendrat kryesore të banuara janë Gramshi, Mashani, Kodovjati, Sojniku etj.
Mongozi bishtbardhë
Mongozi bishtbardhë ose mangusta bishtbardhë ( Ichneumia albicauda ) është mesatarisht speciet më e mëdha në familjen e mangustave (Herpestidae). Ёshtë i vetmi anëtar i gjinisë Ichneumia.
Anatomia
Mongozi bishtbardhë arrin një masë peshe prej 1,8 deri 5,2 kg (4,0 deri 11,5 lb), me një mesatare prej afërsisht 3,38 kg (7,5 lb), ka një gjatësi kokë dhe trup nga 53 deri 71 cm (21 deri 28 në) dhe një gjatësi bishti prej 40 deri 47 cm (16 deri 19 in). Mesatarisht duket se është specia më e gjatë dhe më e rëndë e mongozave, megjithëse parametrat e tij linearë dhe të masës trupore përputhen gjerësisht me speciet e tjera më të mëdha mongoze, në veçanti, mongoza e kënetës duket se është më e ngushtë rivale (dhe ndoshta përputhet) në gamën e trupit masa të raportuara nëse nuk ka peshë mesatare. Këmbët e tij janë relativisht të gjata për një mongoz. Koka është e gjatë dhe e ngushtë. Veshjet e tij të mëdha dhe të rrumbullakosura janë të vendosura poshtë në anët e kokës. Ai ka një ngjyrim të verdhë deri në kafe mbi trupin e tij, me qime roje të gjata të zeza, duke i dhënë ati një pamje të përgjithshme gri. Distali nga nyja tibiofemoral, këmbët janë të zeza. Kjo shtojcë mund të përbëjë deri në 40% të gjatësisë së trupit të krijesës. Kësaj specie i mungojnë flokët në buzën e sipërme dhe në parakrahët. Femrat kanë katër thithka.
Shpërndarja dhe habitati
Mangusta bishtbardhë jeton në pjesën më të madhe të Afrikës në jug të Saharasë dhe pjesën jugore të Gadishullit Arabik. Ai jeton në një gamë të gjerë habitatesh, nga gjysmë-shkretëtira në tokë pyjore të savanave, por shmang zonat me lagështi si pellgu i lumit Kongo ose zona jashtëzakonisht të thata. Preferon zona me mbulesë të trashë, siç janë skajet e pyjeve dhe rrjedhjet me furça.
Në Savanën Lindore të Sudanit, ai u regjistrua në kompleksin ndërkufitar të zonave të mbrojtura Dinder - Alatash gjatë sondazheve ndërmjet 2015 dhe 2018. Më tej verilindje, është gjithashtu i shpeshtë në masivin Degua Tembien.
Sjellja dhe ekologjia
Mongozi bishtbardhë është kryesisht kafshë nate dhe tokësore. Ditën ata pushojnë në një grykëderdhje të braktisur, gurë terminali ose në zgavrat nën rrënjët e pemës. Gama mesatare e shtëpisë është 0.97 km² për meshkuj dhe 0.64 km² për femra. Gama e meshkujve nuk mbivendosen, por rrezet e gjinive të kundërta mbivendosen ndjeshëm. Femrat ose jetojnë vetëm me pasardhësit e tyre ose në një grup të vogël me femrat e tjera dhe pasardhësit e tyre, megjithëse nuk shoqërohen me njëri-tjetrin. Megjithëse mund të ndajnë një varg, ata foragjerenveçmas. Ato janë, për pjesën më të madhe, krijesa të vetmuara, me mashkullin dhe femrën vetëm që bashkohen për tu bashkuar. Raportet e grupeve janë ose një palë edukate ose një nënë dhe pasardhësit e saj. Këto mongoza nuk migrojnë përveçse të krijojnë territorin e tyre larg kufijve të nënës së tyre.
Këto mongoza janë shumë të zëshme, dhe bëjnë një tingull të pazakontë lehje që shoqërohet me sjelljen seksuale. Nëse frikësohen, ata sekretojnë një substancë të dëmshme nga gjëndrat e tyre anale. Ata nuk qëndrojnë në këmbët e tyre të pasme për asnjë gjatësi kohe si mongoza të tjera.
Dieta
Mangusta bishtbardhë ushqehet kryesisht me insekte, por ushqehet me një shumëllojshmëri të gjerë të ushqimeve të tjera gjithashtu. Karkalecat dhe brumbujt përbëjnë pjesën më të madhe të dietës së tyre. Minjt, hundgjatët , hardhucat , gjarpërinjt , gjithashtu edhe zogj të vegjël , së bashku me frutat dhe manaferrat. Vezët e zogjve hahen edhe ata thyejnë vezën duke e hedhur atë midis këmbëve të pasme të tij kundër një shkëmbi ose sendi tjetër të fortë. Ata kanë qenë të njohur për bastisjen e shtëpive të pulave në zonat ku është rritur shpendët shtëpiak.
Riprodhimi
Njohuritë për riprodhimin e mongozës bishtbardhë janë të paplota. Pjellat shihen më shpesh nga shkurti deri në maj, dhe asnjë i ri nuk shfaqet fare gjatë sezonit të thatë nga gushti deri në nëntor, gjë që sugjeron që ata vetëm riprodhohen një herë në vit. Të rinjtë janë pavarur plotësisht në moshën nëntë muajsh, dhe rreth kësaj kohe, të rinjtë shpërndahen. Spekulohet se pjekuria seksuale arrihet para moshës dy vjeç, dhe se periudha e gestacionit është rreth 60 ditë.
Etimologjia
Emri i gjinisë, Ichneumia, rrjedh nga greqishtja ichneumon , që do të thotë 'gjurmues'. Ky emër ndodh gjithashtu të jetë specia dhe emri i zakonshëm për mangozën egjiptiane ( Herpestes ichneumon ). Emri i specie, albicauda, rrjedh nga latinishtja fjalët Albus , që do të thotë 'të bardhë', dhe cauda , e cila do të thotë 'bisht'.
Emri lokal
Në gjuhën Tigrinya, ajo quhet ፂሒራ ( tsihira ).
Xhamia e Feties
parapamje|Xhamia e Feties Xhamia e Feties (Greqisht: Φετιχιέ τζαμί; Turqisht: Fethiye Camii) ose Xhamia e Ali Pashë Tepelenës është një xhami historike në Janina, Greqia. Ajo është ndërtuar në vitin 1430 nga Turqit Osmanlli.
La Vallée-au-Blé
La Vallée-au-Blé është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. La Vallée-au-Blé ka një popullsi prej 370 banorë dhe sipërfaqe 5.17 km², me një dendësi prej 72 banor/km².
Arboucave
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Arboucave (Gascon: Arbocava ; Shqip: Arbukava  ) është një komunë e departamentit Landes në Akuitaninë e Re në Francën jugperëndimore.
Kosova - Saga e Ballkanit : refleksione
Kosova - Saga e Ballkanit : refleksione me autorë Pirro Loli, Primo Shllaku dhe Primo Shllaku (red.). Botuar në Shkodër nga "Camaj-Pipa", në vitin 2002. Faqet e librit 250.
Sarkoidoza
Simptomat
Afërsisht gjysma e pacientëve nuk kanë simptoma dhe sëmundja zbulohet rastësisht në grafi të gjoksit.
Faugères
Faugères është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Faugères ka një popullsi prej 110 banorë dhe sipërfaqe 5.99 km², me një dendësi prej 18 banor/km².
Kosova dhe perëndimi
Kosova dhe perëndimi libër me autor Sylë Ukshini dhe me redaktorë: Halil Matoshi dhe Hajdin Abazi, Botuar nga "Rilindja" në Prishtinë, në vitin 2001. Faqet e librit 392.
Julius Robert Oppenheimer
Julius Robert Oppenheimer (22 prill 1904 - 18 shkurt 1967) ishte fizikant teoricien amerikan dhe profesor i fizikës në Universitetin e Kalifornisë, Berkeley. Oppenheimer ishte drejtuesi i luftës në Laboratorin e Los Alamos dhe është në mesin e atyre që janë quajtur si "baballarët e bombës nukleare" për rolin e tyre në Projektin Manhattan, që ishte një ndërmarrje e Luftës së Dytë Botërore për të zhvilluar armët e para bërthamore. Bomba e parë bërthamore u shpërthye me sukses në 16 korrik 1945, në provën e Trinitetit në New Mexico. Oppenheimer më vonë tha se gjatë kësaj ngjarje i kishin ardhur në mendje fjalë e Gita Bhagavad: "Tani unë jam bërë vdekja, shkatërruesi i botëve". Në gusht 1945, këto armët u përdorën në bombardimin e Hiroshimas dhe Nagasakit.
Pasi mbaroi lufta, Oppenheimer u bë kryetar me ndikim i Komitetit të Përgjithshëm Këshillëdhënës së Komisionit të Energjisë Atomike së Shteteve të Bashkuara, që u krijuar rishtazi. Ai e përdori atë pozicion për të lobuar në kontrollin ndërkombëtar të energjisë bërthamore, për të shmangur përhapjen e armëve nukleare dhe garën e armatimit nuklearë me Bashkimin Sovjetik. Pasi provokoi zemërimin e shumë politikanëve me mendimet e tij të shprehura gjatë Frikësimit të Dytë të Kuq (Second Red Scare), sipasoj atij iu hoq leja e sigurisë (për të aksesuar informacione konfidenciale (security clearance) ) në një seancë shumë të reklamuar më 1954, dhe u zhvesh në mënyrë efektive nga ndikimi i tij i drejtpërdrejtë politik; por vazhdoi të ligjërojë, të shkruajë dhe të punojë në fizikë. Nëntë vjet më vonë, Presidenti John F. Kennedy i dha (Lyndon B. Johnson e prezantoi) Çmimin Enrico Fermi si gjest i rehabilitimit politik.
Arritjet e Oppenheimerit në fizikë përfshinin përafrimin e Born-Oppenheimer për funksionet e valëve molekulare, punën në teorinë e elektroneve dhe pozitroneve, procesin e Oppenheimer-Phillips në shkrirjen bërthamore dhe parashikimin e parë të tunelizimit kuantik. Me studentët e tij ai dha gjithashtu kontribute të rëndësishme në teorinë moderne të yjeve neutron dhe vrimat e zeza, si dhe në mekanikën kuantike, teorinë kuantike të fushës dhe ndërveprimet e rrezeve kozmike. Si mësues dhe promovues i shkencës, ai mbahet mend si një nga etërit themelues të shkollës amerikane së fizikës teorike që fitoi përparësi botërore në vitet '30. Pas Luftës së Dytë Botërore, ai u bë drejtor i Institutit për Studime të Avancuar në Princeton, New Jersey.
Amou, Landes
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Amou (Ocitanisht: Amor ; Shqip: Amu ) është një komunë e departamentit Landes në Akuitaninë e Re në Francën jugperëndimore.
Parku i Mirushës
Parku i Mirushës është një park rajonal i cili shtrihet në pjesën qendrore të Kosovës, përkatësisht në anën lindore të Rrafshit të Dukagjinit. Me vendimin e Qeverisë së Kosovës të datës 23 maj 2012 territori i parkut përreth Ujëvarave të Mirushës me një sipërfaqe prej 598.4 hektarësh është shpallur "monument i natyrës me rëndësi të veçantë".
Zona është vënë nën mbrojtje fillimisht në vitin 1975 si një rezervat i veçantë natyror, me një sipërfaqe prej 190.21.55 ha me vendim të komunës së Rahovecit dhe të Klinës. Për shkak të vlerave të saj të trashëgimisë gjeografike, peizazheve specifike, si dhe diversitetit të bimëve të larta, në vitin 1982 u shpall park rajonal në kategorinë e pestë (Peisazh i Mbrojtur) sipas IUCN, me një sipërfaqe prej 555.80.70 ha, që shtrihej në tri komuna: Klinës, Malishevës dhe Rahovecit.
Një vit më vonë në vitin 1983 pë shkak të vlerave hidrologjike, gjeomorfologjike dhe të peizazheve, rrjedha e ujit e lumit Mirusha është vënë gjithashtu nën mbrojtje në kategorinë e tretë (Monument Natyror) sipas IUCN. Zona e saj përbëhet nga 11.97,29 ha dhe i takon komunave të Rahovecit dhe Klinës.
Karakteristika
Parku i Mirushës është më së shumti i famshëm për kanionin e tij në të cilin rrjedh lumi Mirusha që krijon një seri liqenesh dhe ujëvarash karstike të rregulluara njëra pas tjetrës në kaskada.
Në pika të caktuara përgjatë kanionit shtrihen liqene të vogla, të lidhura me njëra-tjetrën me ujëvara, të larta deri në 21 m. Ka gjithsej 12 ujëvarat dhe 16 liqene. Ato ndryshojnë në formë dhe madhësi sipas pozicionit të tyre, si dhe strukturën dhe përbërjen litologjike të blloqeve gëlqerorë. Kanioni është më i gjerë në liqenin e fundit, ndërsa pjesa më e ngushtë është në zonën e liqenit të katërt, ku është edhe më i thellë, midis shkëmbinjve 200 m të lartë.
Tiparet e rralla natyrore gjeologjike dhe gjeomorfologjike gjithashtu krijojnë motive interesante për peizazhin e parkut, sidomos formën gjeologjike specifike të terrenit, shpella, çarje, fenomene të tjera shkëmbore që krijohen si rezultat i të kaluarës gjeologjike, efektet e erozionit, ujit dhe faktorë të tjerë ekzogjenë.
Si rezultat i klimës së butë kontinentale të ndikuar nga Mesdheu, është krijuar një florë dhe faunë shumë e pasur. Zona e parkut rajonal është shtëpia e shumë specieve endemike dhe stenoendemike.
Vendndodhje
Parku i Mirushës është një nga zonat më të bukura dhe më interesante të natyrës në Kosovë, e cila shtrihet në pjesën qendrore të vendit, në territorin e komunave të Klinës,Malishevës dhe Rahovecit.
Parku natyror ndodhet në jug të maleve Gremnik, në të dy anët e lumit Mirusha, që nga fillimi i kanionit deri në shkarkimin në lumin Drin të Bardhë, rreth 2 km nga fshatrat e Dushit, Grapcit dhe Llapçevës dhe kodrës së Dushit.
Në pjesën perëndimore të parkut kalon rruga kombëtare Klinë - Gjakovë (M9.1). Paralel me këtë rrugë qëndron hekurudha Pej -Prizren. Rreth 8 km në veri shtrihet rruga nacionale Prishtinë - Pej. Largësia nga kryeqyteti i Kosovës - Prishtinë është 65 km.
Aeroporti më i afërt është Aeroporti Ndërkombëtar i Prishtinës (ANP).
Gjeografia
Parku natyror rajonal i Mirushës mbulon 555.80 hektarë (5.5580 km2) nëpër komunat e Klinës, Malishevës dhe Rahovecit në anën lindore të rrafshit të Dukagjinit, në Kosovën qendrore. Lartësia zakonisht varion nga 340 metra (1.120 ft) në 600 metra (2.000 ft) mbi nivelin e detit. Gjeodiversiteti i pellgut të lumit Mirusha paraqet komponentë të rëndësishëm të trashëgimisë të lidhura me gjeologjinë, gjeomorfologjinë dhe hidrologjinë, të rëndësishme për shkencën, arsimin, si dhe për përdorim turistik.
Gjeologji
Struktura gjeologjike e parkut përbëhet nga shkëmbinj ultra-bazik dhe formacione vullkanike-sedimentare (degëzim i diabazit) të Epokës Jurassic dhe karbonateve nga Kreta e poshtëme dhe e sipërme. Struktura gjeologjike e kanionit të Mirushës përbëhet kryesisht nga shkëmbinj gëlqerorë mesozoikë me tendencë për të rënë në drejtim të rrjedhës së ujit. Zgjerimi i këtyre gurëve në drejtim të veriperëndim-juglindje, dhe rënie në juglindje, paraqet zgjerimin gjeologjik të shkëmbinjve.
Sedimentet kuaternare përfaqësohen nga humus, humus rërë, humus argjilor dhe alevrol. Terracat e lumit të luginës Mirusha janë kryesisht të ndërtuara nga copëza të kuarciteve të rrumbullakosura, argjilore Palaeozoike, gëlqeror kretak, gur ranor, serpentinit, diabazë dhe Gabrovo. Këto tarraca fluviale janë me origjinë diluviale.
Alluviumi është gjendet në të dy anët e lumit Mirusha. Në përgjithësi nuk ka një përhapje të gjerë në zonën e Alluvium.
Deluvionet janë më të zakonshme në pjesën më të gjerë të rajonit. Këto sedimente formohen nën kushte natyrore që kalojnë nëpër materiale sedimentare, nga gjendja e lëvizshme ose transferohen në gjendjen stacionare. Sedimentet kuaternare janë në kontakt me gëlqerorin e sipërm kretak. Gjithashtu, në pjesën lindore dhe perëndimore këto sedimente janë në kontakt me rripin e matjes. Zona kuaternare përfaqësohet nga sedimentet e liqenit, su-balta, zhavorri, rërë dhe baltë.
Sedimentet e pliocenit gjithashtu shtrihen brenda zonës së parkut.Në pjesën më të madhe ato janë në kontakt me erozionin me shkëmbinjtë e sipërm gëlqerorë të Kretakut. Këto gur gëlqerorë janë masivë dhe përmbajnë gjurmë të shumta të gastropodëve dhe shtrihen në dyshemenë gëlqerore Senon. Gjithashtu në sedimentet e Pliocenit janë konfirmuar disa shtresa të prezencës së qymyrit.
Kreta e ulët përfaqësohet nga pllaka gëlqerore me ngjyra të ndryshme dhe është më e zakonshme në pjesën perëndimore.
Zona ka vlera të mëdha gjologjike dhe një potencial të madh për turizëm. Vlerat më të rëndësishme janë vetë kanioni me liqene, ujëvara, shpella, shpella e Dushit, shpella e Ponorcit, shpella e Zatriqit, shpella e Azem Galicës etj.), format karstike (pellgje, skribë, lugina karstike etj.) Si gurë dekorativë, boksitet, fosilet, ujërat termal pranveror dhe një pamje shumë karakteristike e shkëmbinjve. Këto vlera janë të rëndësishme për shkencën, arsimin, si dhe për përdorim turistik.
Shpella
Në kanionin e Mirushës jane krijuar forma të veçanta: thellime, shpella, shkurtime shkëmbore, depozitime materialesh, liqene etj. Përveç formacioneve karakteristike të ujëvarave dhe liqeneve gjenden edhe shpella me forma dhe madhësi të ndryshme.
Shpella e Madhe e Kishës shtrihet në liqenin e fundit në anën e djathtë të rrjedhës së lumit. Kjo shpellë është e vendosur në një lehtësim karakteristik në formën e murit. Shpella në të kaluarën e saj gjeologjike ka qenë burim i ujërave nëntokësore. Ajo ka një hyrje 4 m të gjerë dhe 12 m të lart dhe ka një gjatësi totale prej 40 m. Në fund të shpellës ka pak stalaktite dhe stalagmite dhe shtylla karstike.
Shpella e Kishës së Vogël ka përmasë të vogël me gjatësi prej 4 m. Hyrja e shpellës është 1.4 m e gjerë e cila nga fundi ngushtohet. Fundi i shpellës është horizontal dhe i mbushur me baltë. Nga hyrja në shpellën e Kishës së Madhe, kanali shkon në drejtim të juglindjes, ku pas 4 m shfaqet një gur gëlqeror në forma të ndryshme dhe me shkurtime, përmes të cilave është e mundur hyrja për në shpellën e kishës së vogël.
Villefranche-d'Allier
Villefranche-d'Allier është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Villefranche-d'Allier ka një popullsi prej 1342 banorë dhe sipërfaqe 39.63 km², me një dendësi prej 34 banor/km².
Nikolas Metropolis
Nikolas Kostantin Metropolis ( Greqisht : Νικόλαος Μητρόπουλος ; 11 qershor 1915 – 17 tetor 1999) ishte një fizikan greko-amerikan.
Francesk Anton Santori
Francesk Anton Santori (1819-1894) ishte poet e dramaturg arbëresh. Ishte nga Shën Katerina e Kozencës. Studioi teologji dhe pjesën më të madhe të jetës e kaloi në manastir, prej nga u largua vitet e fundit. Që herët nisi të mbledhë këngë popullore arbëreshe e të krijojë edhe vetë në gjini e lloje të ndryshme. Francesk A. Santori lëvroi lirikën, poemën, novelën në vargje, romanin, dramën, tragjedinë, satirën e fabulën. Ai shkroi shumë, por arriti të botojë pak. Ndër botime e tij janë: përmbledhja me lirika “Këngëtorja arbëreshe”, poemat “Valle e haresë së madhe” dhe “I burgosuri politik”. Është autor edhe i disa krijimeve satirike. Francesk A. Santori u interesua edhe për folklorin, i dha 20 këngë arbëreshe J. De Radës, la të pabotuara një përmbledhje këngësh popullore dhe 100 fabula të përkthyera nga Ezopi.
Parku i Mirushës
Shpella
Shpella në liqenin e nëntë përbëhet nga dy kanale: e djathta dhe e majta. Hyrja në këtë shpellë është e mundur vetëm duke kaluar nën ujërat e liqenit të nëntë. Kanali i majtë ka një hyrje të formës harkore me një gjerësi prej 3 m dhe një lartësi prej 6 m dhe 43 m të gjatë. Kanali i djathtë ka hyrje hark 6 m të gjerë dhe 7 m të lartë.
Nikolas Metropolis
Karriera në aktrim
Metropolis luajti pjesën e një shkencëtari në filmin e Woody Allen Burrat dhe Gratë (1992).
Parku i Mirushës
Shpella
Shpella e Madhe ndodhet përgjatë liqenit të nëntë. Hyrja për në shpellë arrihet vetëm duke kaluar nën ujërat e kanalit Mirusha. Shpella është ende nën ndikimin e erozionit të lumenjve. Në të gjithë gjatësinë e shpellës (44 m), fundi i saj është i mbushur me 5-6 m ujë. Hyrja ka një gjerësi deri në 9 m dhe një lartësi prej 5 m. Shpella është formuar në fund të luginës së fshatit Dush që shkon nga veriu në jug drejt kanionit. Shpella mund të arrihet përmes rrugës Dush-Peonç afër fillimit të kanionit.
Shpella e Dushitështë më interesantja dhe më e rëndësishmja në lidhje me vlerat natyrore në të gjithë rajonin e Parkut Mirusha. Gjatësia e përshkueshme e shpellës është 180 m. Duhet të përmendet gjithashtu se shpella ka dy kanale dytësore prej 40 m, kështu që me kanalet sekondare gjatësia totale e shpellës shkon në 260 m. Hyrja e shpellës është mjaft mbresëlënëse me një gjerësi prej 10 m dhe një lartësi prej 15 m. Brenda shpellës deri në 72 metra, në drejtim të veriut shtrihet kanali me rreth 40 m gjatësi, ndërsa në drejtim jug-lindje shpella është e kalueshme përmes kanalit meandrin deri në 180 metr. Në 180 metra, kanali dytësor lidhet me kanalin kryesor të shpellës dhe kanalin tjetër dytësor drejt jug-perëndimit. Këtu edhe shpella përfundon në formën e "S" dhe nuk është e kalueshme. Brenda shpellës ka gjashtë liqene të vogla të krijuara gjatë aktivitetit eroziv dhe ujëvarat deri në 2-5 m të larta. Ajo është e pasur me stalaktite, stalagmite dhe shtylla të formave dhe madhësive të ndryshme, me një numër të madh të shkopinjve që jetojnë brenda (Rhinolophus ferrumequinum, Rh blasii, Eptesicus serotinus).
Hidrologji
Në parkun e Mirushës rrjedh lumi Mirusha, nga i cili parku mori emrin e saj. Për shkak të rëndësisë hidrologjike, gjeomorfologjike dhe peizazhore ky lum është vënë nën mbrojtje në vitin 1983 në kategorinë e tretë sipas IUCN.
Burimi i lumit Mirusha ndodhet në perëndim të maleve Caraleva. Formon degën e majtë të lumit Drini i Bardhë me një gjatësi prej 37 km dhe me një lartësi mesatare prej 795-360 m mbi nivelin e detit. Rrjedha mesatare e lumit Mirusha është 1.2 m³ / s, ndërkohë që niveli mesatar i ujit të lumit është 0.65 cm. Lumi mbulon një sipërfaqe prej 336.7 km², rreth 3.1% të sipërfaqes së përgjithshme të tokës së Kosovës.
Rrjeti hidrografik i lumit Mirusha është përgjithësisht asimetrik pavarësisht rrjedhave të shumta dhe kodrave në të djathtë të lumit Mirusha, përballë atyre në të majtë.
Degët kryesore të lumit Mirusha janë: lumi i Biniqëve, Lugu i Perrockës, Lugu i Malishevës, Stopanica, lumi i Bubavec dhe rryma e Kijevës. Shumica e rrymave, madje edhe ato që kanë zonë të madhe ujëmbledhëse, për çdo vit në sezonin e thatë të vitit thahen në pjesët më të ulëta të territorit, siç janë: Rryma e Kijevës, përroi i Drenocit dhe lumit Bubavec.
Në fund të kanionit, pas liqenit të fundit në anën e djathtë pranë shkëmbinjve është një burim uji karstik dhe 30 m larg është gjithashtu një burim uji që ka ujë gjatë gjithë vitit.
Liqenet dhe Ujëvarat
Karakteristikat më të rëndësishme dhe më interesante të këtij fenomeni natyror e quajtur Mirusha janë liqenet dhe ujëvarat. Këto fenomene natyrore krijohen në rrjedhën e mesme dhe të fundit të lumit Mirusha me një gjatësi prej 650 m. Në këtë zonë ndodhen 16 liqene dhe 12 ujëvara të formave dhe madhësive të ndryshme.
Liqeni i fundit është më i madhi në lidhje me dimensionet dhe është lehtësisht i arritshëm për çdo vizitor. Ajo ka dimensione 55 x 45 m, një thellësi mbi 5 m me një sipërfaqe prej 2250 m². Liqeni më i thellë është liqeni i 10-të me thellësi 9 m, ndërsa liqeni më i gjatë është liqeni i tetë me gjatësi 56 m, gjerësi 18,5 dhe thellësi 5-6 m.
Ujëvara më e lartë është ndërmjet liqenit të tetë dhe të nëntë me një lartësi prej 21 m, por ujëvara më mbresëlënëse është ndërmjet liqenit të 15-të dhe 16-të me një lartësi prej 8 m.
Liqenet e sipërme - në aspektin e formës dhe madhësisë janë zakonisht të vogla, në fillim me thellësi të vogël 1-3 m, ndërsa në liqenin e tetë arrijnë deri në 6.5 m. Ujërat e liqeneve lëvizin nga një liqen në tjetrin përmes ngushticave, pragjeve dhe thellimit që kanë krijuar ujëvarat me lartësi të ndryshme. Është karakteristikë e liqeneve të sipërme, tendenca e thellimit për shkak të rënies së lirë të ujit dhe erozionit që shkaktojnë këto pika të ujit. Gjerësia e kanionit të sipërm është e vogël nga liqeni i parë ku uji fillon të krijojë ujëvarat dhe liqenet në gjerësinë e lumit 0.50 - 1 m që deri në liqenin e fundit (i teti) arrin gjerësinë maksimale prej 3 m. Një tjetër tipar interesant është tingulli i ujëvarave sepse kjo pjesë e kanionit është shumë e ngushtë.
Liqenet e mesme - janë krijuar në një periudhë të shkurtër gjeologjike dhe për shkak të përbërjes së tyre, Erozioni ka qenë shumë i fuqishëm dhe ka krijuar forma të ndryshme sidomos ato që quhen mure orris. Lartësia absolute është rreth 100 m nga liqeni i 13-të deri në liqenin e 8-të. Terreni është shumë i papërshtatshëm për t'u vizituar për shkak të thellësisë dhe formave të ashpra midis liqeneve. Humnera midis ujëvarava 9 dhe 10 është 6-9 m ndërsa lartësia e ujëvarës në formë muri midis liqenit të tetë dhe nëntë është 21 m dhe midis liqenit të nëntë dhe të dhjetë është 9 m.
Liqenet e ulëta - të kanionit karakterizohen nga gjerësi të ndryshme 50-60 m ndërmjet dy anëve. Bukuritë natyrore të kanionit të ulët të Mirushës janë më të lehta për t'u arritur nga vizitorët dhe njihen për përmasat dhe thellësinë e liqeneve si dhe për ujëvarat skenike. Liqenet më të mëdha në të gjithë kanionin janë liqeni i 13-të dhe i 16-të (i fundit) me një thellësi prej 5 deri në 7 m. Pas liqenit të 13-të ujëvara ka një lartësi prej tre metrash me një rënie shumë të shpejtë të ujit që bie në liqenin e 14-të, duke krijuar një ujëvarë 14 metra të lartë drejt liqenit të 15-të. Në liqenin e 15-të me një lartësi të ngjashme uji bie në liqenin e 16-të, ku mbaron kanioni i Mirushës. Dimensionet e liqeneve ndryshojnë nga e para deri te e 16-ta, në varësi nga sasia e ujit dhe reshjeve në pellgun e Mirushës.
Një karakteristikë tjetër e kanionit të Mirushës është edhe erozioni i lumenjve ku gjatë procesit të rrjedhjes së ujit, në varësi të përbërjes së shkëmbinjve, erodon, shpërndan dhe mbart materiale erozive.
Freyssenet
Freyssenet është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Freyssenet ka një popullsi prej 49 banorë dhe sipërfaqe 9.54 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Mées
Mées (Ocitanisht: Mers ; Shqip: Mersin) është një komunë në departamentin Landes në Akuitaninë e Re në jug-perëndim të Francës.
Yvonne-Denise Köchli
Yvonne-Denise Köchli shqip: Ivonë-Dënizë Këhli është publiciste zvicerane.
Biografia
Ivonë-Dënizë Këhli u lind në vitin 1954 në Zyrih të Zvicrës. Mësimet e para dhe shkollën e mesme i kreu në vendlindje ndërsa studimet për gjermanistikë, publicistikë dhe histori të fesë në Universitetin e Zyrihut. Në vitin 1982 mbrojti punimin e doktoratës me temën "temat në letrësinë e re zvicerane". Në vitin 1983 iu dha bursa e Institutit Botëror të Shtypit. Për 14 vjet me radhë ka qenë redaktore në gazetën "Veltvohe" (1984-1998) dhe ka punuar katër vjet si publiciste e lirë dhe si hartuese pranë anëtarësh të Këshillit Federal (1999-2003). Në vitin 2003 themeloi Shtëpinë botuese "Ksantipe". Ndër të tjera është autore e romanit bestseler me titull "Një grua vjen tepër herët", botuar në vitin 1992. Si koautore me Liliana Hajmbergun ka shkruar librin "Qumësht nëne mbi laptopin e tij", botuar në vitin 1999. Vepra me titull "Frauen, wollt ihr noch 962 Jahre warten? Micheline Calmy-Rey", i është prëkthyer dhe botuar në gjuhën shqipe, me titull "Gra, edhe sa vjet doni të prisni (Micheline Calmy-Rey për barazinë e mirëfilltë gjinore)" në vitin 2008 nga Shtëpia botuese "Rozafa" në Prishtinë.
Sëmundja restriktive
Përkufizim: FEV1/FVC normal, kurse TLC është i ulur.
Ax-les-Thermes
Ax-les-Thermes është një komunë në Francë. Ax-les-Thermes bën pjesë në departamentin Ariège të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 1363 banorë dhe sipërfaqe 30.26 km².
Sayf ad-Din Khushqadam
Sayf ad-Dīn Khushqadam (Hoshkadem, vdiq tetor 1467). Ai lindi në Kajro të Egjiptit dhe ishte sulltani mamluk me prejardhje shqiptare i Sulltanatit.
Xhamia e Hamza Beut
parapamje|Xhamia e Hamzabeut Xhamia e Hamzabeut (Greqisht: Χαμζά Μπέη Τζαμί; Turqisht: Hamza Bey Camii) ose Alkazar është një xhami historike në Selanik, Greqia. Ajo është ndërtuar në shekullin 15. nga Turqit Osmanlli.
E ndërtuar në vitin 1468 në Perandorinë Osmane. Për dhjetra vite u përdor si stallë për kafshët. Sot shërben si magazinë. Xhamia e Hamza Beut është ndërtuar me urdhër të Hafsa Hatun, e bija e Isa Beu Evrenosogllu. Ajo është e mbuluar nga një kupolë, ajo kishte një minare e cila ishte hequr pas 1923. Ndalohen myslimanët nga shteti të kryejnë ritet e faljes në të dhe ta vizitojnë.
Svetlana Alekseeva
Svetlana Alekseeva (lindur më 1999 ose 2000, emri profesional Sveta Ugolyok ) është një modele ruse.
Kur ajo ishte katër vjeç ajo pësoi djegie mbi 50% të trupit të saj. Nëna e saj e kishte lënë atë të vetme në shtëpi dhe ajo u përpoq të digjte fije të dalura nga këmisha e saj e natës me qiri ashtu si e kishte parë nënën e saj. Këmisha e natës ishte prej pëlhure sintetike dhe zjarri u bashkua me lëkurën e saj. Ajo ishte në koma për dy muaj, dhe mbeti e prekur nga djegiet. Nëna e saj, një alkoolike, nuk e vizitoi atë në spital dhe më pas e braktisi. Alekseeva kaloi një pjesë të fëmijërisë së saj në një jetimore, dhe përjetoi shumë ngacmime për shkak të pamjes së saj. Në moshën 18 vjeçare tha: "Nëse shoqëria ushtron presion mbi ju dheju keqtrajton vetëm për shkak se keni disa individualitete, kjo nuk do të thotë se ata kanë të drejtë".
Ajo po zhvillon një karrierë si modele pavarësisht djegieve që kan mbetur në trupin e saj.
Në vitin 2018 ajo ishte një nga 100 Gratë e BBC -së, një listë për gratë "frymëzuese dhe me ndikim". Lista tha se "Svetlana mbijetoi një zjarr që dogji pothuajse gjysmën e trupit të saj dhe tani punon për të ndihmuar njerëzit me plagë të ndjehen pozitivë për trupin e tyre".
Referime
<references group="" responsive="">
Oda e miqve
Oda e miqve është mjedisi më paraqitës në banesën tradicionale shqiptare, vendi ku priteshin miqtë sidomos në rastet e ngjarjeve e të ceremonive familjare. Zë vendin më të mirë në kompozimin e banesës dhe dallohet nga pajisjet e trajtimi i pasur dekorativ. Vend qendror ka oxhaku në banesën fshatare, i cili shpesh është vetëm dekorativ në atë qytetare. Tipare të veçanta të odës së miqve janë gdhendjet në dru në pjesë si tavanë, dollapët e murit, musandrat, dyert etj., zbukurimi i oxhakut, dhe në disa raste pikturimi i mureve. Janë të përmendura për zbukurimet në dru veçanërisht banesat në Shkodër, Berat, Gjirokastër, Prizren, Gjakovë dhe Elbasan. Me futjen e mobiljeve oda e miqve thjeshtohet dhe dora-dorës zhvishet nga punimet dekorative.
Esra'a Al Shafei
Esra'a Al Shafei është një aktiviste për të drejtat e njeriut në Bahrein, blogere dhe themeluese dhe drejtore ekzekutive e Majal (Mideast Youth) dhe projektet e tij të lidhura, duke përfshirë CrowdVoice.org. Al Shafei është bashkëpunëtore e lartë e TED, dhe e  Echoing Green dhe është referuar nga gazetari i CNN George Webster si "Mbrojtëse e hapur e fjalës së lirë". Ajo është paraqitur në revistën " Fast Company " si një nga "100 njerëzit më kreativë në biznes". Në vitin 2011, The Daily Beast renditi Al Shafei si një nga 17 blogerët më të guximshëm në mbarë botën. Ajo është gjithashtu promovuese e muzikës si një mjet për ndryshime sociale dhe themeloi Mideast Tunes, e cila aktualisht është platforma më e madhe për muzikantët nëntokësorë në Lindjen e Mesme dhe Afrikën e Veriut.
Al Shafei ka marrë Çmimin Berkman për Inovacionin në Internet nga Berkman Klein Center for Internet & amp; Society në Shkollën Juridike të Harvardit në vitin 2008 për "kontributet e shquara në internet dhe ndikimi i saj në shoqëri". Në vitin 2012, ajo mori një Shuttleworth Foundation Fellowship për punën e saj në platformën me burim të hapur CrowdVoice.org. Ajo është gjithashtu fituese e cmimit Monaco Media Price. Në vitin 2014, ajo u paraqit në listën e "30 Under 30" të revistës Forbes të sipërmarrësve socialë që kishin një ndikim në botë. Forumi Ekonomik Botëror e renditi atë si një nga "15 Femra Ndryshojnë Botë në 2015". Po atë vit, ajo fitoi çmimin "Most Courageous Media" nga Free Press Unlimited. Në vitin 2018 ajo u rendit si një prej 100 grave të BBC-së.
Al Shafei ishte drejtues kryesor në Wikimania 2017. Në dhjetor të të njëjtit vit, ajo u emërua në Bordin e Fondacionit Wikimedia.
Rrjeti Social
Zona e saj e muzikës i jep mundësi që muzika nëntokësore të depërtojë në treg. Faqet e saj përhapin informacione edhe tek masat që nuk gjenden në degët kryesore. Bloget e saj janë burim i informacionit botëror. Al Shafei ka bloguar për CNN dhe Huffington Post.
Referime
<references group="" responsive="">
Rrëzoma
Rrëzoma është zonë gjeografike në pjesën veriore të rrethit të Sarandës, në të dy anët e rrjedhjes së mesme të lumit të Kalasës. Në kuptimin e ngushtë etnografik Rrëzoma quhet vetëm bregu i majtë i rrjedhjes së mesme të Kalasës me 7 fshatra, të cilët përbëjnë një fshat të bashkuar me qendër në Vergo. Nga ana gjeografike Rrëzoma shtrihet në një luginë sinklinale, e vendosur midis malit të Lavanit në perëndim dhe malit të Lucës dhe Pilloit në lindje. Klima është e ngrohtë dhe e lagësht. Nga ana etnografike bën pjesë në Labëri.
Ribes
Ribes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Ribes ka një popullsi prej 281 banorë dhe sipërfaqe 7.17 km², me një dendësi prej 39 banor/km².
Lidhje të jashtme
Ribes Ribes
Marpaps
Marpaps (Ocitanisht: Marpaps ; Shqip: Marpaps) është një komunë në departamentin Landes në rajonin e Akuitanisë së Re në Francën jugperëndimore.
Manizha
Manizha Dalerovna Sangin (e lindur si Khamrayeva; Манижа Далеровна Сангин (Хамраева); Taxhikisht: Манижа Далеровна Ҳамроева; e lindur më 8 korrik 1991), e njohur profesionalisht thjesht si Manizha, është një këngëtare dhe kompozitore ruso-taxhike. Duke filluar karrierën e saj në 2003 si një këngëtare fëmijë, Manizha vazhdoi të performonte me grupet muzikore Ru.Kola, Assai dhe Krip De Shin, para se të ndiqte më pas një karrierë solo. Ajo do ta përfaqësojë Rusinë në Festivalin Evropian të Këngës 2021 me këngën "Russian Woman (Russkaya zhenshchina)".
Melis Sezen
Melis Sezen (lindur më 2 janar 1997) është një aktore turke. Vjen nga një familje me origjinë shqiptare.
Sezen bëri debutimin e saj në televizion me serialin televiziv Hayat Bazen Tatlıdır dhe më vonë u përfshi në Siyah İnci. Rolin e parë kryesor e pati në Leke, pas së cilës u shfaq në një rol kryesor në Sevgili Geçmiş. Përveç karrierës së saj televizive, Sezen është shfaqur në shumë filma. Përvoja e saj e parë e madhe kinematografike erdhi në vitin 2018 me një rol në Bizim İçin Şampiyon. Në të njëjtin vit ajo u shfaq në filmat Tilki Yuvası dhe ''Dünya Hali. Në vitin 2019, ajo mori një rol në filmin e Mahsun Kırmızıgül Mucize 2: Aşk. Puna e saj më e fundit televizive ishte në serialin Ya İstiklal Ya Ölüm të TRT 1, në të cilin ajo portretizoi "Nazan". Në shtator 2020, ajo u hodh në një rol kryesor në Sadakatsiz.
Jeta dhe karriera
Sezen ka lindur më 2 janar 1997 në Silivri, Stamboll, dhe përfundoi shkollën e mesme në shkollën e mesme Anatolian Selimpaşa Atatürk. Anëtarët e familjes së saj atërore janë emigrantë shqiptaro-maqedonas, ndërsa familjarët e saj nga nëna janë me prejardhje turke të cilët kanë emigruar nga Selaniku, Greqi. Sezen ka një vëlla më të vogël dhe familja e saj merret me tregti. Në një intervistë, ajo përmendi se familja e saj e mbështeti vendimin e saj për të filluar punën si aktore teatri, dhe në një intervistë tjetër ajo shton se ishte nëna e saj ajo që zbuloi interesin e saj për aktrimin dhe e regjistroi në Qendrën Artistike Müjdat Gezen. Sezen mori arsimin për dramë që në moshën 12 vjeçare dhe arsimin për teatër për një vit në Qendrën e Artit Müjdat Gezen.. Më pas ajo mori një rol në shfaqjen Cümbüş-ü Hospital në Teatrin Ali Solmaz në Silivri. Ndërkohë vazhdoi shkollimin dhe u diplomua në Universitetin Koç, Dega Media dhe Arte Pamore. Midis 2016-17, ajo bëri debutimin e saj televiziv me një rol në serialin Hayat Bazen Tatlıdır.
Ndërmjet viteve 2017-18, ajo luajti rolin e "Ebru" në serialin televiziv Siyah İnci. Në vitin 2018, ajo realizoi filmin e saj kinematografik me një sërë filmash të pavarur. Ajo së pari luajti në filmin Dünya Hali, e ndjekur nga Tilki Yuvası. Pas këtyre filmave, ajo pati rolin e saj të parë serioz kinematografik në Bizim İçin Şampiyon, i cili tregon historinë e kalit të garës Bold Pilot dhe shakasë Halis Karataş. Në vitin 2019 ka luajtur një rol kryesor në serialin Leke, duke luajtur rolin e "Yasemin". Kjo u pasua nga një tjetër rol kryesor në Sevgili Geçmiş, në të cilin ajo portretizoi personazhin "Deren". Gjithashtu në vitin 2019, ajo mori një rol në filmin ''Mucize 2: Aşk dhe luajti rolin e "Beren". Në të njëjtin vit, Sezen u rendit gjithashtu ndër 100 emrat e parë në listën Starmetre të IMDb.
Në vitin 2020, ajo luajti personazhin kryesor "Nazan" në mini-serialin historik Ya İstiklal Ya Ölüm, i cili mbulon pushtimin e Kostandinopojës, shpërbërjen e Dhomës së Deputetëve, lëvizjen Kuva-yi Milliye të udhëhequr nga Mustafa Kemal Atatürk dhe proceset e krijimit të një asambleje të re kombëtare në Ankara. Ajo gjithashtu pati një rol në filmin Kovala, i cili fillimisht ishte caktuar të dilte më 17 prill 2020, por pas masave të reja të zbatuara si rezultat i pandemisë COVID-19, data e premierës u shty për një datë të mëvonshme. Që nga tetori 2020, ajo ka ndarë rolin kryesor me Cansu Dere dhe Caner Cindoruk në serialin Sadakatsiz, një përshtatje lokale e Doctor Foster.
Jeta personale
Në vitin 2020, u përfol se Melis ishte në lidhje me këngëtarin turk Murat Dalkılıç, i cili më parë ishte lidhur me aktoren Hande Erçel, megjithatë të dy zbuluan përmes Instagramit të tyre se nuk po takohen.
Trafiku Urban
Trafiku Urban (TU) është ndërmarrje e transportit publik në pronësi të Komunës së Prishtinës. Ajo operon me 15 linja në zonën urbane. Linjat operohen përmes një partneriteti publiko-privat. Në vitin 2016 Komuna e Prishtinës bleu 51 autobusë të rinj për qytetin, të prodhuar nga Iveco, në përpjekje për të modernizuar flotën.
Historia
Trafiku Urban është themeluar më 1 prill 1976 nga Komuna e Prishtinës si kompani publike. U zhvillua në vitin e zhvillimit të shpejtë të qytetit, kur u shfaqën lagje të reja, dhe banorë të rinj arritën në qytet. Autobusët nga viti 1976 ishin të pranishëm deri në vitin 1999, kur disa nga linjat u privatizuan. Në vitin 2016 Komuna e Prishtinës nënshkroi një marrëveshje me EBRD për të blerë autobusë të rinj për herë të parë që nga viti 1976. Si pjesë e marrëveshjes, ishte edhe Plan i ri i Lëvizshmërisë së Qëndrueshme Urbane. Që nga viti 2018, 51 autobusë të rinj veprojnë në 15 linja të sistemit të transportit urban, me planin që të riorganizohen në 20 linja deri në vitin 2019.
15 linjat e tanishme të transportit të autobusëve në qytet bartin afërsisht 21.600.000 udhëtar në vit. Numri pritet të rritet përmes zhvillimit nga Plani i ri i Lëvizshmërisë Urbane për qytetin. Masat e marra për të zvogëluar përdorimin e makinave në qytet konsiderohet se kanë një ndikim të mirë në përdorimin e autobusit për banorët e qytetit, duke rritur potencialisht numrin e përdoruesve të sistemit të transportit.
Kathryn Parsons
Kathryn Parsons e lindur në vitin 1982 është një sipërmarrëse teknologjike nga Britania. Ajo është bashkë-themeluese dhe drejtoresh ekzekutive e Decoded, një sipërmarrje e vogel teknologjike me qendër në Londër e cila synon rritjen e leximit dixhital. Kursi një-ditore pretendon të trajnojë pjesëmarrësit që skanë ndonjë njohuri në kompjuter në "kodim në një ditë".
Jeta dhe edukimi
Kathryn Parsons u rrit ende banon në Highgate. .Ishte e interesuar në gjuhët e huaja në rininë e saj dhe ka studiuar gjuhën japoneze në klasat e natës në Shkollën e Studimeve Orientale dhe Afrikane. Nga viti 2000 deri 2003 ajo studioi gjuhët klasike, letërsi dhe gjuhësi në Downing College, Cambridge, u diplomua me BA në gjuhët Klasike.
Vinezac
Vinezac është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Vinezac ka një popullsi prej 1327 banorë dhe sipërfaqe 10.91 km², me një dendësi prej 122 banor/km².
Longpont
Longpont është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Longpont ka një popullsi prej 284 banorë dhe sipërfaqe 10.94 km², me një dendësi prej 26 banor/km².
Axat
Axat është një komunë në Francë. Axat bën pjesë në departamentin Aude të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 640 banorë dhe sipërfaqe 11.77 km².
Sfungjeri
Sfungjerët janë gjallesa shumëqelizore me ndërtim të thjeshtë. Ato jetojnë në ambiente me ujë (në ujërat e deteve,liqeneve dhe lumenjëve) të përforcuara për substrat. Përfaqsues të sfungjerëve e marrim sfungjerin e zakonshëm, i cili është banor i përhershëm i Detit Adriatik.
Trupi i sfungjerit të zakonshëm është në formë të një qeske me grykë lart,jeton në koloni. Trupi i tij është i përbërë prej dy shtresave nga e jashtmja dhe e brendshmja. Në shtresën e jashtme ndodhen qeliza në formë pak a shumë të shtypura,ndërsa në shtresën e brendshme janë të pranishme qelizat e pajisura me nga një kamxhik.
Në sipërfaqe të trupit të sfungjerit ndodhen vrima të shumta, të cilat me anë të kanaleve lidhen me zgavrën e trupit.Së bashku me ujin futen edhe grimcat e vogla të ushqimit, me të cilat ai ushqehet. Uji pas qarkullimit nëpër trup del nga vrima që ndodhet në majë të trupit. Sfungjerin e zakonshëm e karakterizon edhe procesi i ripërtëritjes. Sfungjeri i zakonshëm shumohet me anë të bulave. Por ato shumohen edhe në mënyrë seksuale.
Moliets-et-Maa
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Sfungjeri
Sfungjerët janë shtazë shumëqelizore më primitive, të cilat kanë origjinë prej shtazëve njëqelizore-kamxhikorëve. Këtë tregon edhe fakti se në trupin e sfungjerëve ka qeliza me kamxhikë.
Moliets-et-Maa
Moliets-et-Maa ( Ocitanisht: Moliets e Mar  ; Shqip: Moliec-Himarë) është një komunë në departamentin e Landesit në Akuitaninë e Re në Francën jugperëndimore.
Sfungjeri
Parazoa
Moliets-et-Maa
Përshkrimi
Aktiviteti kryesor ekonomik është turizmi dhe fshati ka plazhe të gjata me rërë dhe fusha golfi.
Fshati vetë dhe zona e plazhit janë rreth 2 kilometra larg njëri-tjetrit, një tipar i përbashkët i qyteteve dhe fshatrave në këtë rajon të Francës i njohur si Côte d'Argent. "Courant d'Huchet" derdhet në Oqeanin Atlantik në plazhin e Moliecit.
Ucel
Ucel është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Ucel ka një popullsi prej 2035 banorë dhe sipërfaqe 5.54 km², me një dendësi prej 367 banor/km².
Kliti
Kleiti ( greqishtja e vjetër : Κλεῖτος; sundoi vitit 356 – 335 para Krishtit) ishte një sundimtar ilir, i biri i mbretit Bardhylis dhe babai i Bardhylis II.