cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marija Alexandrowna Bolschanina
Jeta
Marija Alexandrowna Bolschanina lindi në vitin 1898, në Tomsk. Bolshmana u rrit në një familje borgjeze së bashku me katër motra dhe një vëlla. Në vitin 1915 u diplomua nga Gjimnazi i Vajzave Tomsk Mariinskaya me një medalje të artë. Më pas ajo filloi të studionte fizikën në Universitetin e Tomsk (TGU), ku u diplomua në vitin 1922 pas Luftës së Parë Botërore, Revolucionit të Shkurtit, Revolucionit të Tetorit 1917 dhe Luftës Civile të Rusisë me pushtimin e Tomsk nga Ushtria e Bardhë e Admiral Koltschak dhe Fitorja e Ushtrisë së Kuqe. Që në fillim të vitit 1920, ajo jeçte mësim në RABFak të TGU.
Vdiq më 28 mars 1984, në Tomsk
Santa Maria del Fiore
thumb|220px|Katedralja Santa Maria del Fiore Katedralja Santa Maria del Fiore është kisha kryesore në Firencia, Itali. Il Duomo di Firenze, siç quhet zakonisht, filloi më 1296 në stilin gotik me dizajnin e Arnolfo di Cambio dhe përfundoi strukturisht në vitin 1436 me kupolën e projektuar nga Filippo Brunelleschi.
Kompleksi i katedrales, i vendosur në Piazza del Duomo, përfshin Pagëzimoren dhe Kambanoren e Giottos. Këto tre ndërtesa janë pjesë e Vendeve të trashëgimisë botërore të UNESCO-s që mbulojnë qendrën historike të Firences dhe janë një tërheqje e madhe për turistët që vizitojnë Toskanën. Bazilika është një nga kishat më të mëdha të Italisë, dhe deri në zhvillimin e materialeve të reja strukturore në epokën moderne, kupola ishte më e madhja në botë. Mbetet kube më e madhe e tullave e ndërtuar ndonjëherë.
Asnelles
Asnelles është një komunë në Francë. Asnelles bën pjesë në departamentin Calvados të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 579 banorë dhe sipërfaqe 2.52 km².
Viriat
Viriat (Arpitanisht: Veriê ; Shqip: Vërria) është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes.
Historia
Vendbanimi aty daton që nga koha kelte.
Asnans-Beauvoisin
Asnans-Beauvoisin është një komunë në Francë. Asnans-Beauvoisin bën pjesë në departamentin Jura të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 683 banorë dhe sipërfaqe 16.24 km².
Lisle, New York
Lisle, New York është një qytet në qarkun Broome të shtetit federal New York, SHBA. Në Lisle, New York jetojnë 2751 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është banor/km2 (22.7 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 121.7 km2.
해운대
술은 끊었어 이제 관심 없겠지만 니가 좋아하던 쓴 커피도 가끔 마셔 어제 올렸던 짧게자른 그 모습에 좋아 못했었어 요즘 니가 너무 보고싶어 밤에 잠도 잘 못자 우리가 함께 떠났던 해운대 모래사장 앞이야 너와 나 걸어갔던 밤이야 사소했던 장난조차 특별했던 예쁘게 사랑하자고 이 손 놓지말자고 입맞춤했던 청사포 그 횟집도 달맞이 그 카페도 그대론데 뭐해 전화 하고 싶었지만 괜히 망칠 것 같아 답답해 혼자 떠났던 해운대룸싸롱 모래사장 앞이야 너와 나 걸어갔던 밤이야 사소했던 장난조차 특별했던 예쁘게 사랑하자고 이 손 놓지말자고 입맞춤했던 청사포 그 횟집도 달맞이 그 카페도 그대론데 돌아오는 기차역 앞에서 우리 꼭 다시 놀러오자고 약속했던 그날들이 아직도 이렇게 선명한데 우리의 이별은 한번인데 그리운 마음은 왜 잦은지 사소했던 장난조차 특별했던 예쁘게 사랑하자고 이 손 놓지말자고 입맞춤했던 청사포 그 횟집도 달맞이 그 카페도 그대론데
Nadezhda Kucher
thumb|200px|Nadezhda Kucher
Nadezhda Kucher (1983) është këngëtare soprano.
Angela Aki
Kiyomi Angela Aki (安藝 聖世美 アンジェラ) e njohur profesionalisht si Angela Aki (アンジェラ・アキ) është një këngëtar e muzikës pop, kompozitore dhe pianiste e lindur në Itano, Tokushima, Japoni për një baba japonez dhe një nënë italo-amerikane.
Jeta e hershme
Filmi është e lindur në qytetin e vogël të Itano, që ka një popullsi prej 14,600 banorë, kryesisht ishull rural në Shikoku.
Filmi nisi të marrë mësimet e pianos kur ajo ishte tre vjeç dhe jetonte në Tokushima deri në klasë të gjashtë, dhe kaloj periudhën e gjimnazit në Okayama. Ajo ka pranuar që të rritesh në zonat rurale në Japoni është shumë e vështirë, pasi që ajo po ngacmohej dhe ajo filloj të merrej me piano si një shpëtim nga izolimi që ndjente. Ajo u rrit duke dëgjuar një përzierje të enka, The Carpenters dhe The Bee Gees.
Filmi u transferua në Hawaii, kur ishte pesëmbëdhjetë vjeç dhe mori pjesë në Akademinë Përgatitore të Hawaiit, por u transferua dhe u diplomua nga Shkolla Iolani. Ajo flet anglisht dhe Japonisht. Ajo ishte zhytur në muzikë atje për katër vjet. Ajo u diplomua nga George Washington University në Washington, D.C., dhe u specializua në shkencat politike.
Jeta personale
Martesa e parë e Angela ishte një inxhinier, prodhues dhe artist Tony Alany, i cili bashkë-prodhoi albumin e saj të parë "These Words" në Vienna, Virxhinia, SHBA. Më 9 mars 2007, Aki njoftoi se ishte martuar me regjisorin e A&R dhe botuesin japonez Taro Hamano, dhe bëri të ditur se ajo kishte qenë e martuar më parë dhe ishte divorcuar. Në shtator të vitit 2011, ajo njoftoi se ajo ishte shtatzënë. Në shkurt të vitit 2012, ajo njoftoi se ajo kishte lindur fëmijën e saj të parë, një djalë.
Ajo është mike me yllin e J-Pop, Yuna Ito. Të dy këngëtaret e kanë ndjekur të njëjtën shkollë të gjuhës japoneze.
Janis Ian është mentor dhe mik i saj.
Fillimet
Në vitin 1997, Aki shkoi në një koncert të Sarah McLachlan në moshën 20 vjeç dhe ndjeu se donte të shkonte në botën e muzikës, duke vendosur të bëhej këngëtare-kompozitore. Në vitin 2000, ajo lëshoi një album indie në Shtetet e Bashkuara, të quajtur "Këto fjalë". Pas diplomimit nga universiteti, ajo gjeti një punë në Uashington, D.C dhe punoi si sekretare. Ajo nuk mund të hiqte dorë nga ëndrra e saj për të qenë një këngëtare, dhe lë punën e saj më 2001. Ajo punoi si kameriere për 2 dollarë 13 cent gjatë ditës dhe luajti këngë gjatë natës në një klub nate. Aki u martua për shkurt kohë me prodhuesin e albumit të saj të parë në Vienna, Virginia, SHBA. Në vitin 2002, ajo kompozoj dy këngë për albumin "Let It Fall" të Dianne Eclar, një këngëtare nga Filipinet.
Bèlgida
Bèlgida është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vall d'Albaida, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Bèlgida ka 701 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 17.3 km2.
Asnières
Asnières është një komunë në Francë. Asnières bën pjesë në departamentin Eure të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 267 banorë dhe sipërfaqe 8.14 km².
Emilia Plater
Kontesha Emilia Plater (lindur në 13 nëntor 1806- 23 dhjetor 1831) ishte një grua nga shtresa e ngritur e shoqërisë si dhe revolucionare e cila vinte nga pjesa e ndarë e Polonisë dhe Lituanisë në Komonuelth.. E rritur mes traditash patriotike, ajo mori pjesë në kryengritjen e nëntorit të 1830, gjatë së cilës ajo u përfshi në shumë angazhime, dhe mori gradën e kapitenes në forcat kryengritëse polake. Në fund të Krengritjes, ajo u sëmur rëndë dhe ndërroi jetë. Edhe pse nuk mori pjesë në ndonjë kryengritje me emër, historia e saj mori vëmendje të madhe dhe frymëzoi shumë pjesë letrare. Ajo konsiderohet një heroinë kombëtare në Poloni dhe Lituani, të gjitha pjesë të mëparshme të Komonuelthit Polako-Lituanez. Ajo është nderuar nga shumë artistë polakë dhe nga shumë të tjerë në nivel kombëtar si simbol i grave kryengritëse për kauzën kombëtare. Ajo njihet ndryshe si Zhan Darku i Lituanisë.
Jeta e hershme
Emilia Plater lindi në Vilnius në një familje polako-lituaneze që i përkiste një shtrese të ngritur. Shumica prej familjarëve të saj u rivendosën në Livonia gjatë shekullit të 15 dhe më vonë në Lituani, në të cilin Vilnius ishte kryeqyteti. Ajo përshkruhet ose si polake, polako-lituaneze ose thjesht lituaneze. Prindërit e saj, Franciszek Ksawery Plater dhe Anna von der Mohl (Anna z Mohlow) divorcuan kur ajo ishte 9 vjeçare, në 1815. Ajo u rrit nga familjarë të tjerë, Michał Plater-Zyberk dhe Izabela Helena Syberg zu Wischling. Ajo ishte e magjepsur nga shkrimtarët si Gëte apo Friedrich Schiller, të cilët mund ti lexonte në origjinal në gjuhën gjermane. Ajo u rrit në një mjedis që e vlerësoi historinë e Polonisë, dhe heronjtë e saj të letërsisë ishin princesha Wanda dhe Grażyna. Ajo admiroi gjithashtu Bouboulinën, një grua e cila u shndërrua në një prej ikonave të kryengritjes greke kundër pushtimit otoman, luftëtarja polake Anna Dorota Chrzanowska, sikurse dhe Zhan Dark. Këto pasione në letërsi u zhvilluan paralelisht me pasionin e saj për qitjen, diçka e pazakontë për vajzat e shekullit të 19 të shtëpive aristokratike. Ajo ishte shumë e interesuar për kulturën folklorike bjelloruse. Në 1823 një prej kushurirave të saj iu imponua rekrutimi në ushtrinë ruse perandorake si dënim pasi kjo e fundit festoi Kushtetutën e 3 Majit, ky incident përbën një moment kyç në jetën e Emilias, duke e kthyer atë në pro-polake dhe kundër Rusisë. Në 1829 Plater nis një tur përgjatë rajonit historik të Polonisë e Lituanisë në Komonuelth, duke vizituar Varshavën dhe Krakovin, si dhe fushëbetejën e Raszyn. Mamamja e saj vdiq një vit më vonë; kurse i ati u martua sërish dhe refuzoi të takonte vajzën e tij. Pas shpërthimit të kryengritjes së Nëntorit kundër Perandorisë ruse, ajo u kthye në një mbështetëse vokale të lëvizjeve anti-cariste. Ajo u bë një prej dhjetëra vajzave që dëshironin të merrnin pjesë në kryengritje, dhe një prej më të famshmeve prej tyre.
Kryengritja
Një dokument prej 25 marsit që përmban një dorëshkrim të saj ku thuhet se pjesëmarrja në kryengritje ishte një prej gjërave që kishte pritur prej kohësh. Ajo preu flokët, përgatiti një uniformë për veten dhe organizoi një grup vullnetarësh, që do të flisnin me patos pas marshit në 29 mars. Në 4 prill ajo nënshkroi një dokument ku deklaronte se do të kishte akses drejt forcave lokale kryengritëse. Njësia e saj e kryengritësve ishte e përbërë prej 280 këmbësorësh si dhe qindrave fshatarë të armatosur.
Trashëgimia kulturore
Vdekja e saj u publikua gjerësisht nga shtypi polak, duke kontribuar në famën e saj. Plater u kthye në një figurë simbolike të kryengritjes. Simboli i vajzës luftarake u bë shumë i famshëm në Poloni, Lituani dhe jashtë shteti. Mickiewicz i dedikoi një poemë me titull “Vdekja e kolonelit”, edhe pse përshkrimi i vdekjes së saj është një formë poetike dhe nuk bazohet tërësisht në jetën e saj. Mickiewicz e idealizoi personalitetin e saj, duke e portretizuar si një komandante ideale, të adhuruar prej ushtarëve të saj. Kjo poemë është pjesë e kurrikulës në shkollat fillore në Poloni.
Saint-Denis-en-Bugey
Saint-Denis-en-Bugey është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Saint-Denis-en-Bugey ka një popullsi prej 2216 banorë dhe sipërfaqe 2.61 km², me një dendësi prej 849 banor/km².
Denizli
Denizli është qytet industrial në pjesën jugperëndimore të Turqisë. Ndodhet në rajonin Aegean.
Qyteti ka popullsi prej 577,000 (2013). Ky numër ka ndryshim shumë të madh krahasuar me vitin 2007 që kishte 389,000 banorë, për shkak të bashkimit të 13 komunave dhe 10 fshatrave kur zona nën juridiksionin e Komunës Denizli u rrit gati pesëfish dhe popullsia rreth 50 përqind.
Denizli ka parë zhvillim ekonomik në dekadat e fundit, për shkak të prodhimit të tekstilit dhe eksporteve.
Moti është i nxehtë në Denizli në verë, ndërsa në dimër mund të jetë shumë i ftohtë me dëborë në malet që rrethojnë qytetin. Disa vite, borë mund të vërehet në zonat urbane. Burimet dhe vjeshtat janë me shi, klimë të butë, të ngrohtë.
Historia
Zona është zënë që nga kohët parahistorike. Në antikitet, ajo ishte një qytet i rëndësishëm grek, i quajtur Attouda (Αττούδα), që ekzistonte përmes qyteteve të lashta greke dhe romake; ajo ishte afër qyteteve (Hierapolisi dhe Laodicea në Lycus) dhe lulëzoi gjatë periudhës bizantine.
Qyteti u pushtua nga turqit. Banorët e Laodikes u vendosën gjithashtu këtu në periudhën Selçuk.
Qyteti jetonte në paqe për shekuj me radhë pa u përfshirë në luftëra në mënyrë të drejtpërdrejtë. Pas Luftës së Parë Botërore gjatë Luftës së Pavarësisë, forcat greke arritën të afroheshin si Sarayköy, një qytet i vogël 20 km në veriperëndim të Denizlit, por nuk u përplas në Denizli.
Ekonomia
Industria e tekstilit në Denizli u rrit me shpejtësi në vitet 1980 dhe 1990, si një treg i brendshëm ashtu edhe për eksportet. Peshqirët, rroba të banjës dhe tekstilet e tjera në shtëpi janë produkte të lidhura me Denizlin. Firmat më të mëdha në qytet përfshijnë Değirmenci dhe Funika (sidomos për rroba të banjës).
Aeroporti
Aeroporti Denizli Çardak ndodhet rreth 45 minuta me vozitje prej qendrës së qytetit.
Sophia Oboshie Doku
Sophia Oboshie Doku ishte një politikane femër nga Gana dhe një nga parlamentarët e parë femra në Parlamentin e Parë të Republikës së Parë të Ganës nën Presidentin e parë të Gana, Dr Kwame Nkrumah.
Edukimi
Doku ka studiuar për mësuesi.
Politika
Doku ishte një aktiviste politike e cila shërbeu nën pozicione të ndryshme dhe një nga aktivistët e Luftës së Pavarur.
Asnières-en-Montagne
Asnières-en-Montagne është një komunë në Francë. Asnières-en-Montagne bën pjesë në departamentin Côte-d'Or të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 186 banorë dhe sipërfaqe 28.47 km².
Johan Bernhard Bazedovi
Johann Bernhard Basedow (11 shtator, 1724, – 25 korrik, 1790) ishte një mësues, pedagog, shkrimtar, reformator i arsimit dhe filantropist i shquar gjerman. Ai njihet si themelues i pedagogjisë filantropiste si dhe ka dhënë kontribut të konsiderueshëm edhe në fushën e edukimit fizik dhe gjimnastikor.
Vitet e hershme
Bazedov u lind në Hamburg, si bir i një zejtari. Babai i tij me "sjellje brutale", dhe nëna e tij "melankolike," i ndikuan që fëmijërija e tij të ishte më pak e lumtur. Sipas traditave të kohës edhe ai duhej të vazhdonte profesionin e të atit, por, në moshën 14 vjecare, ai iku nga shtëpia dhe u punësua si shërbëtor i një mjeku lokal në Holstein. Punëdhënësi i tij shumë shpejt i vërejti dhuntitë intelektuale të jashtëzakonshme të Bazedovit dhe e dërgoi atë në shtëpi tek prindërit e tij me një letër, me të cilën kërkonte prej tyre që të lejojnë djalin e tyre të arsimohej në Shkollën Johanneum në Hamburg. Këtu, Bazedovi ra nën ndikimin e racionalistit H. S. Reimarus (1694-1768), autor i veprës së famshme Wolfenbütteler Fragmente, të publikuar nga Lessingu.
Në vitin 1744, Bazedovi shkoi në Universitetin e Leipzigut si student i teologjisë, por së shpejti ndërron mendimin dhe vazhdoi me studimin e filozofisë, duke qenë nën ndikimin e veçantë të veprës së filozofit Christian Wolff, "Filozofia e Arsyes". Kjo e bëri që të rishqyrtonte besimin e tij të krishterë, duke arritur në një pozicion kur kuptoi se ndodhej në "mes të kristianizmit dhe natyralizmit". Si rezultat i kësaj ai e hodhi poshtë thirrjen e tij klerikale duke u kthyer kah radikalizmi dhe reformizmi.
Mësues dhe akademik
Mes viteve 1749 - 1753, Bazedovi ishte tutor privat i birit të Herr Von Quaalen, një fisnik nga Borghorsti, Holstein. Ai aty zhvilloi metoda të reja të mësimdhënies duke u bazuar në biseda dhe lojëra me fëmijën, si dhe me një program specifik të zhvillimit fizik. Gjatë kësaj periudhe ai shkroi një traktat mbi metodat e tij mësimore me titull, "Për një metodë më të mirë dhe deri tani të panjohur të mësimdhënies për fëmijët e fisnikëve", e të cilën e prezantoi në Universitetin e Kielit në vitin 1752, ku edhe morri titullin Master i Arteve.
Në vitin 1753, ai u emërua profesor i filozofisë morale dhe beletristikës në Sorø Akademinë në Danimarkë. Ai atje u dëshmua si një mësimdhënës shumë i popullarizuar prandaj edhe u kërkua prej tij që të ligjëronte teologjinë. Megjithatë, si rezultat i pikëpamjeve të tij tepër liberale dhe veprës së botuar në vitin 1758, "Practische Philosophie" (Filozofia Praktike), në të cilën ai shpjegonte qëndrimin e tij fetar joortodoks, në vitin 1761, transferohet në Altona; e që edhe këtu si rezultat i veprave të mëhershme të tij të botuara, ra në konflikt me klerin ortodoksë. Atij iu ndalua e drejta për mësimdhënie universitare por nuk e humbi pagën dhe kah fundi i vitit 1767, ai braktisi teologjinë dhe iu përkushtua arsimit. Nga këtu zuri fill projekti i përgjithshëm i tij për reforma arsimore në Gjermani.
Në vitin 1774 Bazedovi publikoi veprën “Elementarwerk” e cila paraqet njërën ndër veprat më të rëndësishme të tij nga fusha e arsimit dhe pedagogjisë. Po në këtë vit themeloi edhe Shkollën e Filantropisë “Philantropinum” në Desau të Gjermanisë.
Fatkeqësisht, Bazedovi për nga natyra nuk kishte prirje për sukses në një aktivitet i cili kërkonte rregull të jashtëzakonshëm, durim dhe përkushtim. Edhe gjatë kohës sa ishte drejtues i Shkollës së Filantropisë “Filantropinum” ai kishte pengesa në fushën e bashkëpunimit kolegial. Si rezultat i kësaj dha dorëheqje nga drejtimi i “Filantropinumit” në vitin 1778.
Bazedovi vdiq në Magdeburg në vitin 1790.
Elementarwerk dhe Philanthropinum
parapamje|300px|Ilustrim nga vepra "Elementartwerk": Fëmijët në valle me Gjyshin (1774). parapamje|300px|Philanthropinumi në Desau Në vitin 1768, nën ndikimin e fuqishëm të Zhan Zhak Rusosë dhe veprës së tij mbi arsimin "Emili", Bazedovi botoi librin, Vorstellung an Menschenfreunde für Schulen, nebst dem Plan eines Elementarbuches der menschlichen Erkenntnisse. Në këtë vepër ai propozonte reformimin e shkollave dhe metoda të reja të mësimdhënies, krijimin e një instituti për kualifikimin e mësimdhënësve si dhe kërkonte mjete për shtypjen e një libri të ri me islustrime Elementarwerk. Këtu ai i paraqiti edhe pikëpamjet e tij pedagogjike e filantropiste. Sipas tij reformat arsimore janë përgjegjësi e gjithë shoqërisë dhe si të tilla ato kanë për qëllim përmirësimin e cilësisë së mësimdhënies, largimin nga praktika arsimore trajtimin brutal të nxënësve dhe studentëve në të gjitha format e saj dhe zëvendësimin e tyre me qasje pozitive dhe mirëkuptim, futjen e materialeve të reja mësimore dhe libra për të ndihmuar nxënësit të mësojnë. Reformat e tij arsimore ai ua propozoi personaliteteve të pasura të kohës për të cilët ai besonte se do ti ndihmonin dhe vërtetë arriti të marrë mbështetje financiare. Fillimisht ai mblodhi rreth njëzet mijë thalers dhe në vitin 1774 ai ishte në gjendje të publikonte veprën Elementarwerk në katër vëllime, dhe me ilustrime nga Daniel Chodowiecki. Kjo vepër përmbante një sistem të plotë të arsimit fillor, me qëllim që të zhvillohej inteligjenca e nxënësve dhe për t'i sjellë ata, për aq sa është e mundur, në kontakt me realitetin, e jo thjesht me fjalë. Ajo ishte vepra e parë me ilustrime për fëmijë pas veprës së njohur "Orbis Pictus" të Jan Amos Komenskit nga viti 1664. Libri shoqërohej edhe me një doracak metodik me titull "Methodenbuch" si libër ndihmës për mësuesit dhe prindërit.
Mbështetja financiare të cilën e morri nga "Miqtë e Njerëzimit" (Filantropia = dashuri e njerëzimit), e ngriti Bazedovin si themelues të lëvizjes së pedagogjisë filantropiste. Asokohe filantropia u bë pjesë integrale e lëvizjes së reformës arsimore.
Bazedovi ishte mik i Goethes, dhe nëpërmjet tij njohu edhe Princin e Anhalt-Dasaut, Franc Leopoldin III, i cili u bë një mbështetës i Bazedovit dhe planeve të tij për reformën arsimore dhe së bashku ranë dakord për të mbështetur themelimin e një shkolle të re, në Desau, të njohur me emrin Philanthropinum. Shkolla u hap në dhjetor të vitit 1774, nën moton e saj kryesore, "gjithçka në bazë të natyrës". Të pasur dhe të varfër do të arsimoheshin së bashku. Kurikulumi bazohej në gjuhën gjermane (në vend se në gjuhën latine ose greke), mësohej edhe zejtaria gjersa vëmendje e veçantë i kushtohej ushtrimeve fizike, e gjithashtu edhe uniforma e shkollës ishte bërë më e thjeshtë dhe më e rehatshme. Edhe pse shkolla veproi vetëm për një kohë relativisht të shkurtër, deri më 1793, ndikimi i saj në reformimin e shkollave ekzistuese doli të ishte i konsiderueshëm. Veprimtaria e saj frymëzoi themelimin e shumë institucioneve të ngjashme si në Gjermani ashtu edhe jashtë saj.
Bibliografia
Libra nga Bazedovi: Rreth Bazedovit dhe veprave të tij:
Little Valley, New York
Little Valley, New York është një qytet në qarkun Cattaraugus të shtetit federal New York, SHBA. Në Little Valley, New York jetojnë 1740 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është banor/km2 (22.6 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 77.16 km2.
Anguilcourt-le-Sart
Anguilcourt-le-Sart është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Anguilcourt-le-Sart ka një popullsi prej 304 banorë dhe sipërfaqe 9.14 km², me një dendësi prej 33 banor/km².
Caddy Adzuba
Caddy Adzuba, (lindur më 5 prill 1981 në Bukavu), është një juriste kongolez, gazetare dhe aktiviste për të drejtat e grave.
Jeta
U diplomua në Universitetin e Bukavu në vitin 2005, me diplomë në Juridik. Ajo ndihmoi gjetjen e rrjetit Un Altavoz para el Silencio. Ajo është anëtare e Shoqatës së Grave të Mediave në Lindjen e Kongos.
Beleña
Beleña është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun, të provincës Salamanca, në Komunitetin Castile dhe León. Beleña ka 209 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 26.63 km2.
Probleme të përqëndrimit dhe specializimit të bujqësisë : sipas përvojës së rrethit të Korçës
Probleme të përqëndrimit dhe specializimit të bujqësisë : sipas përvojës së rrethit të Korçës libër me autor Yllson Manoku dhe redaktor V Hoxha. Botuar në Tiranë nga Shtëpia e Propagandës Bujqësore, në vitin 1985. Faqe 165.
Dritëro Agolli, “Doctor Honoris Causa”
Dritëro Agolli, “Doctor Honoris Causa” : përmbledhje e materialeve të konferencës kushtuar shkrimtarit dhe akademikut Dritëro Agolli me rastin e dhënies së titullit “Doctor Honoris Causa” nga Universiteti “Fan S. Noli” i Korçës në 80-vjetorin e lindjes libër nga Ali Jashari (red.), Anyla Maxhe (red.) dhe me autorët kolektivë nga Universiteti “Fan S. Noli”. Botuar në Korçë nga "Promo Print", në vitin 2012. Faqe 116.
Asnières-en-Poitou
Asnières-en-Poitou është një komunë në Francë. Asnières-en-Poitou bën pjesë në departamentin Deux-Sèvres të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 206 banorë dhe sipërfaqe 19.06 km².
Sesion shkencor kushtuar 70-vjetorit të hapjes së shkollës shqipe në Dardhë të Korçës
Sesion shkencor kushtuar 70-vjetorit të hapjes së shkollës shqipe në Dardhë të Korçës broshurë botuar në Tiranë, në vitin 1987. Faqe 66.
Moÿ-de-l'Aisne
Moÿ-de-l'Aisne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Moÿ-de-l'Aisne ka një popullsi prej 971 banorë dhe sipërfaqe 6.26 km², me një dendësi prej 155 banor/km².
Sesion shkencor kushtuar 70-vjetorit të hapjes së shkollës shqipe në Dardhë të Korçës
Shënim: Materiali është i daktilografuar.
Materiale dokumentare për Shqipërinë Juglindore të shekullit të XVIII-të-fillim shekulli i XX : kodiku i Korçës dhe i Selasforit
Materiale dokumentare për Shqipërinë Juglindore të shekullit të XVIII-të-fillim shekulli i XX : kodiku i Korçës dhe i Selasforit libër me autor Zija Shkodra. Botuar në Tiranë nga Akademia e Shkencave, në vitin 1981. V.1, me 192 faqe.
Asnières-la-Giraud
Asnières-la-Giraud është një komunë në Francë. Asnières-la-Giraud bën pjesë në departamentin Charente-Maritime të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 922 banorë dhe sipërfaqe 18.64 km².
Saint-Denis-lès-Bourg
Saint-Denis-lès-Bourg është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Saint-Denis-lès-Bourg ka një popullsi prej 5505 banorë dhe sipërfaqe 12.58 km², me një dendësi prej 438 banor/km².
Hovgården
Hovgården ndodhet në një vend të rrafshët në veri-perëndim të kishës romake Adelsö, e karakterizuar nga një luginë e ngushtë e cila shtrihet në veri të pyjeve të ngarkuara me morena. Këto toka livadhe historike u kultivuan në shekullin e 19-të dhe vështirë se janë ndryshuar që nga ajo kohë, pasi disa ferma të mirëmbajtura të shekullit të 18-të janë dëshmi për këtë.
Historia
Rrënojat arkeologjike më të vjetra në Adelsö, të gjetura në veri të Hovgården, janë gropa dhe fusha varrezash nga Epoka e Bronzit (1800-500 pes). Me sa duket kjo kulturë mbijetoi në Epokën e Hekurit (500-800 të es) pasi varret nga pjesa e hershme e kësaj periudhe janë gjetur në disa vende të zonës. Në Hovgården janë gjetur rreth 124 varre; (1-400 të es) dhe më i riu që nga fillimi i Mesjetës (1050-1520), duke treguar se zona ka qenë e banuar në mënyrë të pandërprerë gjatë gjithë kësaj periudhe.
Pikërisht në veri të kishës së famullisë janë pesë varre të mëdha nga të cilat tre quhen Kungshögar. Në suedisht, Kung do të thotë Mbret dhe högar, nga fjala e norvegjishtes së vjetër haugr, do të thotë gropë varrimi. Hovgården me sa duket ishte vendndodhja për një patundshmëri mbretërore Kungsgård që në fillim të Epokës së Vikingëve( 800-1050 të es). Një gërmim i një prej këtyre varreve mbretëror në vitin 1917 zbuloi eshtrat e një burri të pasur që jetonte rreth vitit 900 të es. Ai u dogj duke u shtrirë në një varkë, të veshur me veshje të shtrenjta, por pa armë, të shoqëruar nga kuaj, lopë dhe qen.
Olja Ivanjicki
Olja Ivanjicki (lindur në 10 maj 1931- 24 qershor 2009, Beograd) ishte një piktore serbe, skulptore dhe poete.
Jeta, puna dhe çmimet
Olja Ivanjicki, vajzë emigrantësh rusë lindi në Pančevo, në Banovina Danubi. Ajo studioi në Akademinë e Arteve të Bukura në Beograd, u diplomua në vitin 1957 dhe po në të njëtjin vit ajo ishte gruaja e vetme midis themeluesve të “MEDIALA Belgrade”, një grupim artistësh si piktorë, shkrimtarë dhe arkitektë: Leonid Šejka, Vladimir Veličković, Ljubomir "Ljuba" Popović, Miodrag Đurić. Në 1962 ajo fitoi bursën në fondacionin “Ford” për të ndjekur studimet e artit në SHBA, kurse në vitin 1978 ajo u përzgjodh si artiste rezidente e programit “Fulbright” pranë Shkollës së Dizajnit “Rhode Island”.
Ajo ka hapur disa ekspozita dhe ka marrë pjesë në shumë ekspozita të tjera kombëtare dhe ndërkombëtare. Ivanjicki është influencuar nga rryma e surrealizmit, simbolizmit, artit pop si dhe artit fantastik. Gjatë karrierës së saj, artistja është nderuar me çmimin e arrtijes në karrierë “Vuk” (Vukova nagrada 1988) si dhe çmimin “Karić”.
Lidhje të jashtme
Faqja zyrtare Olga Ivanjicki Foundation
Lufta Antifashiste Nacionalçlirimtare në qarkun e Korçës 1939-1944
Lufta Antifashiste Nacionalçlirimtare në qarkun e Korçës 1939-1944 libër me autorë Ligor K. Mile, e Stavri Naçi. Botuar në Tiranë nga Akademia e Shkencave të Shqipërisë, në vitin 1986. Faqet e librit 673.
Livonia, New York
Livonia, New York është një qytet në qarkun Livingston të shtetit federal New York, SHBA. Në Livonia, New York jetojnë 7809 banorë (2010).
Mësonjëtorja e parë shqipe e Korçës
Mësonjëtorja e parë shqipe e Korçës libër me autor Hysni Myzyri dhe redaktor Miço Samara. Botuar në Tiranë nga Shtëpia Botuese e Librit Shkollor, në vitin 1987. Faqet e librit 192.
Borka Paviqeviq
parapamje|Borka Pavićević Borka Paviqeviq (lindur në Kotorr, Jugosllavi, Mal i Zi, 1947) është një dramaturge serbe, gazetare dhe aktiviste kulturore. E njohur ndryshe si “liberale serbe dhe intelektuale pacifiste” ajo themeloi “Qendrën për Dezinfektimin Kulturor” në 1994, si dhe është një prej bashkëthemeluesve të organizatës “Belgrade Circle”.
Jeta
Lindur në Kotorr, Pavićević ëshët diplomuar pranë Akademisë së Teatrit, Filmit, Radios dhe Televizionit në Beograd. Karriera e saj në teatër shtrihet në disa dekada. Për gati 10 vite ajo ka qenë dramaturge pranë “Atelje 212”. Ajo ka themeluar një teatër në Beograd në hapësirat e një ish-fabrike birre në 1981. Nga 1984 deri në 1991, ajo mori pjesë në lëvizjen artistike “KPGT” (Kazaliste Pozoriste Gledalisce Teatar). Ajo ishte dramaturge dhe drejtoreshë artistike e Teatrit të Dramës në Beograd derisa dha dorëheqjen në 1993 për shkak të pikëpamjeve politike. Ajo ka shërbyer dhe si pjesë e jurisë në Festivalin Ndërkombëtar të Teatrit në Beograd, duke punuar për organizatën rreth 20 vite. Si bashkëthemeluese e organizatës “Belgrade Circle”, ajo shkruan rregullisht në një të përditshme serbe.
Pavićević themeloi “Qendrën për Dezinfektimin Kulturor”, të dedikuar për ndërtimin e katarsit kulturor në 1994; kjo qendër ka organizuar më shumë se 5.000 aktivitete, ekspozita, protesta dhe leksione. Pavićević është bashkë-autore e librit “Beogradi, Beogradi im”. Pavićević ka marrë shumë çmime ndër të cilat përfshihen: çmimi “Otto Rene Castillo” për teatrin politik (2000); çmimin “Hiroshima Foundation për Paqe dhe Kulturë” (2004) si dhe çmimin special nga republika e Francës “The Legion Honour” (2001). Ajo është e martuar me avokatin për të drejtat njerëzore, Nikola Barović, jeton në Beograd.
Nën udhëheqjen e organizatës së Partisë me komunistët në ballë punonjësit e Korçës mposhtin vështirësitë e motit
Nën udhëheqjen e organizatës së Partisë me komunistët në ballë punonjësit e Korçës mposhtin vështirësitë e motit : artikull i "Zërit të Popullit" datë 16 maj 1978 broshurë botuar në Tiranë nga "8 Nëntori", në vitin 1978. Faqe 29.
Gjuhët gjermanike
Gjuhët gjermanike janë një degë e familjes indo-evropiane të folur në mënyrë të natyrshme nga një popullsi prej rreth 515 milion njerëz kryesisht në Amerikën e Veriut, Oqeani, Afrikën Jugore dhe Evropë.
Gjuhët perendimore gjermane përfshijnë tre gjuhët gjermane më gjerësisht të folura: anglisht me rreth 360-400 milion folës amtare, gjermanisht, me mbi 100 milion folës amtare, dhe holandisht, me 23 milion folës amtare. Gjuhët e tjera perendimore gjermane përfshijnë afrikansisht, një degë holandeze, me mbi 7.1 milion folës amtare; Gjermanishtja e ulët, konsiderohet një koleksion i veçantë i dialekteve të pabarabarta, me rreth 0.3 milion folës amtare dhe duke supozuar 6.7-10 milionë njerëz që mund ta kuptojnë atë (5 milionë në Gjermani dhe 1.7 milion në Holandë); Jidish, dikur përdoret nga rreth 13 milionë hebrenj në Europën e para Luftës II botrore dhe Skocinë, si me 1.5 milion folës amtare; Gjuha limburge me rreth 1.3 milion folës përgjatë kufirit holandez-belg-gjerman; dhe gjuhët Frisian me mbi 0.5 milion folës amtare në Holandë dhe Gjermani.
Gjuhët kryesore perendimore gjermane janë:Gjuha suedeze, daneze, norvegjeze, islandeze dhe fereze, të cilat kanë një total të kombinuar prej rreth 20 milion folësish.
Dega Gjermane e Lindjes përfshinte gjuhën gotik, burgundian dhe gjuhën.vandalik, të cilat tani janë zhdukur.Gjuha e fundit që u zhduk ishte Gothic Krimese, folur deri në fund të shekullit të 18-të në disa zona të izoluara të Krimesë.
SIL Etnologue liston 48 gjuhë të ndryshme gjermane të gjalla, 41 prej të cilave i përkasin degës perëndimore dhe gjashtë deri në degën veriore; ajo e vendos Riograndenser Hunsrückisch gjerman në asnjë nga kategoritë, por shpesh konsiderohet si një dialekt gjerman nga gjuhëtarët. Numri i përgjithshëm i gjuhëve gjermane gjatë historisë është i panjohur pasi disa prej tyre, sidomos gjuhët gjermane të Lindjes, u zhdukën gjatë ose pas periudhës së migrimit. Disa nga gjuhët gjermane perëndimore gjithashtu nuk kanë mbijetuar gjatë periudhës së migrimit, duke përfshirë edhe lombikët.
Prejardhësi i përbashkët i të gjitha gjuhëve në këtë degë quhet proto-gjermanik, i njohur gjithashtu si Common Germanic, që u fliste rreth mesit të mijëvjeçarit të parë pes në Epokën e Hekurit të Skandinavisë. Proto-gjermanik, së bashku me të gjithë pasardhësit e tij, karakterizohet nga një numër karakteristikash unike gjuhësore, më së shumti ndryshimi konsonant i njohur si ligji i Grimm. Varietetet e hershme të historisë gjermane hynë në histori me fiset gjermane që u zhvendosën në jug nga Skandinavia në shekullin e 2 para Krishtit, për t'u vendosur në zonën e Gjermanisë së sotme veriore dhe në Danimarkën jugore.
Gjuhët perendimore gjermanike
Gjermanishtja është gjuhë zyrtare e Austrisë, Belgjikës, Gjermanisë, Lihtenshteinit, Luksemburgut dhe Zvicrës dhe ka status rajonal në Itali, Poloni, Namibi dhe Danimarkë. Gjermanishtja vazhdon të flitet si gjuhë e pakicave nga komunitetet emigrante në Amerikën e Veriut, Amerikën e Jugut, Amerikën Qendrore, Meksikën dhe Australinë. Një dialekt gjerman, Pennsylvania Dutch, është ende i pranishëm në mesin e popullatave anabaptiste në Pensilvani në Shtetet e Bashkuara.
Gjuha holandeze është një gjuhë zyrtare e Arubës, Belgjikës, Curaçao, Holandë, Sint Maarten dhe Suriname. Hollanda gjithashtu kolonizoi Indonezinë, por gjuha holandeze u hoq si gjuhë zyrtare pas pavarësisë së Indonezisë. Gjuha holandeze ishte deri në 1925 një gjuhë zyrtare në Afrikën e Jugut, por u zhvillua dhe u zëvendësua nga gjuha afrikane, gjuha e vajzës së një gjuhe pjesërisht të kuptueshme reciproke.
Nëpër muzetë e Korçës
Nëpër muzetë e Korçës broshurë botuar në Tiranë nga "8 Nëntori", në vitin 1983. Faqe 39.
Gjuhët gjermanike
Gjuhët perendimore gjermanike
Gjuha Afrikane është një nga 11 gjuhët zyrtare në Afrikën e Jugut dhe është një ligua franca e Namibisë. Ajo përdoret edhe në vende të tjera të Afrikës Jugore.
Gjermanishtja e ulët (ose Saksi i ulët) është një koleksion i dialekteve shumë të ndryshme të folura në verilindje të Holandës dhe Gjermanisë veriore.
Scots flitet në Lowland Skoci dhe në pjesë të Ulster (ku dialekti lokal njihet si Ulster Skocisht).
Gjuha Frisiane është folur në mesin e gjysmë milioni njerëzve që jetojnë në skajet jugore të Detit të Veriut në Holandë, Gjermani dhe Danimarkë.
Luksemburgishtja flitet kryesisht në Dukatin e Madh të Luksemburgut, por shtrihet edhe në pjesë të vogla të Belgjikës, Francës dhe Gjermanisë.
Varietetet limbore fliten në rajonet e Limburgut dhe Rajonit, përgjatë kufirit holandez-belg-gjerman.
Gjuhët veriore gjermanike
Gjuha daneze është gjuhë zyrtare e Danimarkës dhe në territorin e saj jashtë shtetit të ishujve Faroe, dhe është një lingua franca dhe gjuhë e arsimit në territorin e saj të huaj jashtë shtetit të Grenlandës, ku ishte një nga gjuhët zyrtare deri në vitin 2009. Gjuha daneze është folur gjithashtu nga pakica daneze në shtetin gjerman të Schleswig-Holstein, ku ajo njihet si një gjuhë e pakicës.
Norvegjishtja është gjuha zyrtare e Norvegjisë.
Gjuha Faroese është gjuha zyrtare e Ishujve Faroe, dhe është folur edhe nga disa njerëz në Danimarkë.
Historia
Të gjitha gjuhët gjermane mendohet të jenë proto-gjermane hipotetike, të bashkuar nga nënshtrimi ndaj ndryshimeve të shëndosha të ligjit Grimm dhe ligjit Verner. Këto ndoshta ndodhën gjatë epokës së hekurt para-romake të Evropës Veriore nga c. 500 pes. Vetë gjuha proto-gjermanike ka mundësi të flitet pas c. 500 BC, dhe gjuha Proto-Norse nga shekulli i II pas Krishtit dhe më vonë është ende mjaft afër rindërtimit të proto-gjermanike, por inovacione të tjera të përbashkëta që ndajnë gjermanë nga gjuha proto-indo-evropiane sugjerojnë një histori të përbashkët të folësve para-proto-gjermanik gjate gjithe kohes nordike te Bronzit.
Nga koha e verifikimit të tyre më të hershëm, varietetet gjermane ndahen në tri grupe:Gjuha Perëndimore gjermane, Lindore dhe Veriore. Lidhja e tyre e saktë është e vështirë të përcaktohet nga provat e rralla të mbishkrimeve ruse.
Grupi perëndimor do të formohej në kulturën e vonë të Jastorfit dhe grupi lindor mund të rrjedh nga varietetet Gotlande të shekullit të parë, duke e lënë Suedinë jugore vendndodhjen origjinale të grupit verior. Periudha më e hershme e Plakut Futhark (shekujt II deri në shekullin e 4-të) paraprin ndarjen në variantet rajonale të shkrimit, dhe në mënyrë linguistike në thelb reflektojnë ende skenën e përbashkët gjermanike. Mbishkrimet e gjelbërta AD 160, janë shkrimi më i vjetër gjermanik.
Teksti më i vjetër koherent gjermanik i ruajtur është përkthimi gotik i shekullit të IV i Dhiatës së Re nga Ulfilas. Dëshmitë e hershme të Gjuhës gjermanike perendimore janë në Old Frankish / Old Dutch (mbishkrimi Bergakker i shekullit të 5-të), Gjermanishtja e vjetër e lart (fjalët e shpërndara dhe fjalia shekullin e 6-të dhe tekstet koherente shekullit të 9-të), dhe anglishtja e vjetër (tekstet më të vjetra 650, gjuha veriore gjermane vërtetohet vetëm në mbishkrimet e shpërndara, si Proto-Norse, derisa të zhvillohet në Norse Vjetër me rreth 800.
Mbishkrimet më të gjata mbijetojnë nga shekulli i 8-të dhe 9-të (guri Eggjum, guri Rok), tekstet më të gjata në alfabetin latin mbijetojnë nga shekulli i 12-të (Íslendingabók), dhe disa poezi araldike datojnë qysh në shekullin e 9-të.
Rreth shekullit të 10-të, varietetet kishin shpërqendruar mjaftueshëm për të vështirësuar ndërveprimin. Kontakti gjuhësor i kolonëve vikingë të Danelaw me anglosaksonët la gjurmë në gjuhën angleze dhe dyshohet se ka lehtësuar rënien e gramatikës së vjetër angleze që rezultoi në anglishten e mesme nga shekulli i 12-të.
Gjuhët gjermane të Lindjes u margjinalizuan nga fundi i periudhës së Migracionit. Burgundians, Goths dhe Vandals u asimiluan në mënyrë gjuhësore nga fqinjët e tyre përkatës rreth shekullit të 7-të, me vetëm Gothic Krimesë vazhdon deri në shekullin e 18-të.
Gjatë mesjetës së hershme, gjuhët veriore gjermane ishin të ndara nga zhvillimi insular i anglishtes së mesme nga njëra anë dhe nga ndryshimi i konsonantëve të lartë gjerman në kontinent nga ana tjetër, duke rezultuar në gjermanisht e sipërme dhe në saksonin e ulët,. Nga kohët e hershme moderne, fushëveprimi kishte shtrirë në dallime të konsiderueshme, duke filluar nga Alemannicja më e lartë në jug deri në veriun e Saksonisë së ulët në veri, dhe megjithëse të dy ekstremet konsiderohen gjermane, ato vështirë se kuptohen reciprokisht. Varietetet më jugore kishin përfunduar zhvendosjen e dytë të zërit, ndërkohë që varietetet e veriut mbetën të paprekura nga ndryshimi konsonant.
Në anën tjetër, gjuhët perendimore gjermane mbetën të unifikuara deri në vitin 1000 të së kaluarës, dhe në fakt gjuhët skandinave kontinentale ende mbajnë gjerësisht kuptueshmërinë reciproke në kohët moderne. Ndarja kryesore në këto gjuhë është midis gjuhëve kontinentale dhe gjuhëve të ishullit në perëndim, veçanërisht asaj islandeze, e cila ka ruajtur gramatikën e vjetër të skedave praktikisht të pandryshuar, ndërkohë që gjuhët kontinentale kanë ndryshuar shumë.
100 vjetori i Mësonjëtores së parë Shqipe të Korçes 7 Mars 1887-1987 (libër)
100 vjetori i Mësonjëtores së parë Shqipe të Korçes 7 Mars 1887-1987 libër nga Luan Hajdaraga (red.). Botuar në Tiranë nga Shtëpia Botuese e Librit Shkollor, në vitin 1987. Faqet e librit 319.
Asnières-lès-Dijon
Asnières-lès-Dijon është një komunë në Francë. Asnières-lès-Dijon bën pjesë në departamentin Côte-d'Or të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 1208 banorë dhe sipërfaqe 4.55 km².
Dritan Shano
Dritan Shano është lindur më 6 janar 1969 në Tiranë. Ai është Ekonomist i diplomuar në Universitetin e Tiranës, Fakulteti i Ekonomisë në vitin 1992.
Dritan Shano është një nga studentet aktive në protestat e dhjetorit 1990 dhe ato që pasuan me grevën e urisë në shkurt 1991. Ai është anëtar themelues i Partisë Demokratike, dhe mjaft i angazhuar në prezantimin e programit minimal të Partise Demokratike mes qytetarëve dhe punëtorëve. Zhvillimet e brëndshme në PD e çojnë atë tek Aleanca Demokratike e themeluar në vitin 1992, parti nga e cila është shkëputur në gusht të vitit 2013 duke iu rikthyer aktivitetit politik si anëtar i thjeshtë brenda rradhëve të Partisë Demokratike, tashmë në opozitë. Ai është sot Koordinator Kombëtar i Partisë Demokratike.
Prej vendosjes së demokracisë në Shqipëri, dhe në të gjitha postet publike dhe private ku ka ushtruar në vijim, Dritan Shano ka krijuar një experiencë të gjerë dhe njohje të thellë të zhvillimeve politike, ekonomike dhe sociale të vendit, të hartimit, koordinimit dhe zbatimit të politikave publike, reformave makro-fiskale, ndërtimit të kapaciteteve institucionale, marrëdhënieve ndërkombëtare bilaterale, ashtu dhe me institucionet financiare ndërkombëtare si FMN apo Banka Botërore si dhe proçesit të integrimit Europian. Është prezent në shtypin e shkruar me opinione dhe analiza. Ai njeh shëlqyeshëm gjuhën angleze dhe atë italiane.
Që prej vitit 1992, Dritan Shano ka punuar në disa nivele të qeverisë së Republikës së Shqipërisë. Ai e fillon përvojën e punës në administratën publike shqiptare si specialist në kabinetin e Ministrit të Financave në vitin 1993, vazhdon në vitin 1998 si këshilltar ekonomik i Kryeministrit, për të mbajtur më pas postin e zv/Ministrit të Financave gjatë viteve 2002-2005, periudhë gjatë së cilës për gati një vit kryen dhe funksionet e shefit të kabinetit të Kryeministrit.
Gjatë periudhës 1994 – 1996, Dritan Shano ka punuar për Delegacionin e Bashkimit Europian në Shqipëri si Makroekonomist, ndërsa që prej 1996 deri ne 2002, e më pas në periudhen 2005 - 2007, si bashkë-themelues i Institutit për Studime Bashkëkohore (ISB), përveçse është angazhuar në projekte të ndryshme me dimension nacional dhe rajonal, ka kryer për një periudhë edhe funksionet e Drejtorit të Manaxhimit në këtë think-tank, nga të parët, e më të rëndësishmit e shoqërisë civile në Shqipëri.
Dritan Shano është kundërshtues i lëvizjes për të drejtat e barabarta të komunitetit LGBT në Shqipëri dhe ka shprehur hapur se personat LGBT nuk meritojnë të drejtën për tu martuar, sepse kjo është diçka që nuk është natyrale dhe më tej është shprehur se"Martesa midis burrit dhe gruas në thelb është një institucion që merret me rregullin biologjik të riprodhimit dhe kujdesit që duhet treguar për të garantuar që kjo të vazhdojë. Martesa nuk merret me nevojat seksuale dhe psikologjinë e seksualitetit ".
Bressolles, Ain
Bressolles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Bressolles ka një popullsi prej 812 banorë dhe sipërfaqe 7.73 km², me një dendësi prej 105 banor/km².
50 vjetori i Republikës Autonome të Korçës 10 dhjetor 1916-1966
50 vjetori i Republikës Autonome të Korçës 10 dhjetor 1916-1966 broshurë botuar në Tiranë në vitin 1966, me 22 faqe.
Sains-Richaumont
Sains-Richaumont është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Sains-Richaumont ka një popullsi prej 1037 banorë dhe sipërfaqe 12.46 km², me një dendësi prej 83 banor/km².
Kodiku i madh i Korçës si burim historik : kumtesë mbajtur në Konferencën e Parë të Studimeve Albanologjike
Kodiku i madh i Korçës si burim historik : kumtesë mbajtur në Konferencën e Parë të Studimeve Albanologjike : separat me autor Petraq Pepo. Botuar në Tiranë në vitin 1965. Faqe 7.
Töre
Töre është qytet në komunën Kalix, Suedi. Ndodhet 25 kilometra në perëndim të Kalix. Qyteti ka dyqane, floktare, restaurante, shitore për mobilje, kishë, shkollë e cila ka rreth 115 nxënës, shtëpi të pleqëve dhe stacione të autobusave.
Patatja në rrethin e Korçës
Patatja në rrethin e Korçës libër me autor E. Miçollari. Botuar në Tiranë nga Shtëpia Botuese e Librit Shkollor, në vitin 1976. Faqe 52.
Zigur Lelo
Zigur Lelo (1890-1920) Heroi i Popullit. Veprimtar i luftës për mbrojtjen e pavarësisë e të tërësisë tokësore të vendit, pjesëmarrës në Luftën e Vlorës të 1920 ku edhe u vra në fshatin Kotë.
Kanunore e shoqërisë korchare “Arësimi”
Kanunore e shoqërisë korchare “Arësimi” broshurë botuar në Boston në vitin 1919. Faqe 10.
Haxhia
Haxhia është mbiemri i personave në vijim:
Kolonjë e bukur Kolonjë : (Kolonja, qendra e saj Erseka, kolonjarët e mij)
Kolonjë e bukur Kolonjë : (Kolonja, qendra e saj Erseka, kolonjarët e mij) libër me autor Lluka Pashko dhe redaktor Kastriot Hasa. Faqet e librit 314.
Limoges
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Qyteti i dytë më i populluar në rajonin e Akuitanisë së Re pas Bordosë. Një qytet universitar, një qendër administrative dhe shërbime të ndërmjetme me të gjitha lehtësitë e një metropoli rajonal, ai ka një zonë urbane prej 323,789 banorësh në 2018. Banorët e qytetit quhen Limozhas.
I themeluar rreth vitit 10 para Krishtit me emrin Augustoritum, ai u bë një qytet i rëndësishëm galo-romak. Gjatë Mesjetës, Limozhi u bë një qytet i madh, i shënuar fuqishëm nga ndikimi kulturor i Abacisë Saint-Martial, ku u investuan dhe kurorëzuan Dukët e Akuitanisë. Nga shekulli i 12-të e tutje, smaltet e saj u eksportuan në të gjithë botën e krishterë. Në 1765, gjatë revolucionit industrial, zbulimi i një depozite kaolinë në rajonin Saint-Yrieix-la-Perche mundësoi zhvillimin e industrisë së porcelanit Limoges. Nganjëherë quhet "qyteti i kuq" ose "Roma e socializmit" për shkak të traditës së mbështetjes së partive të majta dhe ngjarjeve të punëtorëve që përjetoi nga shekulli i 19-të deri në fillim të shekullit të 20-të.
Që nga vitet 1990, qyteti ka një klub basketbolli, Limoges CSP, i cili ka fituar disa kampionate franceze dhe kampionatin evropian në 1993. Për shkak të politikës së tij të trashëgimisë, Limozhi mban etiketën "Qyteti i Artit dhe Historisë" që nga viti 2008. Aktivitetet ekonomike përfshijnë therjen, pajisjet elektrike për industrinë e ndërtimit dhe mallrat luksozë. Është shtëpia e shtëpive prej porcelani dhe punëtorive të artit që punojnë me smalt ose xham me njolla. Ky specialitet e bëri atë t'i bashkohej Rrjetit të Qyteteve Kreative të UNESCO-s në vitin 2017 në kategorinë tematike "Mjeshtëri dhe arte popullore".
Historia
parapamje| Emri [[Gjuha oksitane|oksitan dhe francez i qytetit]] parapamje| Limoges smalt ciborium me smalt champlevé, dhe buzë qendrore në shkrimin pseudo-Kufic,
Pamjet kryesore
parapamje| Katedralja e St Etienne, Limozh parapamje| Ura e Shën Martialit
Erseka më kujtohet...
Erseka më kujtohet... libër nga Diana Gëllçi (organizoi), Elona Qose (red.). Botuar në Tiranë nga "Mediaprint", në vitin 2016. Faqet e librit 304.
Plakat
Plakat e marsit ose të prillit është shprehje e besimeve popullore lidhur me tri ditëve të ftohta në fund të marsit ose në fillim të prillit. Këto tri ditë lidhen me një plakë, e cila duke pandehur se kishte ikur dimri e shau marsin(Plaka- Mars o Mars ske ca me mba, ma hangsh m.. se dimer ska ma. Marsi- O shkurt o im vella, mi jep tre ditë hua ta ngrij plaken me cka ka), dhe për këtë arsye marsi e ngriu në vend dhe prandaj shkurti ka 3 dit mangut. Akoma sot ne malin e maranaj, sipas gojedhenave, ndodhet nje formim guror ne formen e nje plake me gjithe bagetit e saj.
Dušanka Sifnios
Dušanka Sifnios (lindur në 15 tetor 1933- 14 tetor 2016) e njohur ndryshe si Duška Sifnios, ishte një balerinë dhe koreografe serbe, konsiderohet si një ndër balerinat më të spikatura dhe më të suksesshme ndërkombëtarisht serbe. Kulmi i karrierës së saj ishte në vitin 1960, në bashkëpunimin me Maurice Béjart kur ky ishte një prej balerinëve më të famshme në botë.
Jeta e hershme dhe edukimi
Ajo lindi në 15 tetor 1933 në Skoplje në në federatën Jugosllave (sot e njohur si Shkupi në republikën e Maqedonisë). Ajo u bë anëtare e Teatrit Kombëtar në Beograd në 1951, kurse në 1953 ajo u diplomua në shkollën e baletit në klasën e Nina Kirsanova. Më vonë, ajo u mësua nga shumë koreografë të mirë sikurse ishin Leonid Lvrovsky, Asaf Messerer dhe Victor Gsovsky.
Teatri kombëtar
Duke parë talentin e Sifnios, Kirsanova i dha prioritet në pjesët e baletit dhe së shpejti ajo u kthye në prima balerina. Performancat e saj të para ishin nën koreografinë e Dimitrije Parlić, si dhe përfshinin Eurydice në pjesën “Orfeus” nga Igor Stravinsky dhe Juliet në pjesën “Romeo dhe Zhulieta”. Role të tjera, nën koreografinë e Pino Mlakar, Milko Šparemblek, Ugo Dell’ara, Vera Kostic dhe Anica Prelic, përbëjnë një seri performancash të klasit të parë sikurse ishin “Swanhilde”, “The Devil in the village” nga Fran Lhotka, “La reine des iles” nga Maurice Thiriet dhe “Les Sylphides” nga Chopin.