cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liria e besimit në fenë islame
Me lirinë e besimit në fenë islame, sipas të të drejtës islame (sharia-s), kuptohet liria e myslimanëve për të ushtruar besimin e tyre dhe liria për të pranuar fenë islame. Myslimanët nuk disponojnë (kanë) të drejtën për të konvertuar (ndërruar fenë) në një fe tjetër. Sistemi ligjor islam nuk e njeh për myslimanët lirinë e mohimit të fesë dhe nuk njeh as të drejtën që të mos i përkasësh asnjë feje. Përveç kësaj, liria e besimit në fenë islame përfshin edhe të drejtën e besimtarëve të feve të librave (ahl al-kitab) për të ushtruar fenë e tyre brenda disa kufijve dhe me kushtin e pagimit të xhizja-së. Gjithashtu tolerohen edhe besimtarët e bashkësive të tjera fetare, zoroastrit, mandeistët etj.
Konceptimi islam i lirisë së besimit
Braktisja e fesë islame ndëshkohet sipas sharia-s me dënim me vdekje. E drejta sipas sharia-s për të ushtruar judaizmin, kristianizmin ose zoroastrizmin ekziston me kufizime të konsiderueshme. Fetë e tjera janë sipas doktrinës klasike të ndaluara por janë lejuar më vonë pjesërisht. Politeistët (shirk-ët), sipas doktrinës klasike, mund të zgjedhin ose fenë islame ose vdekjen.
Besimtarët e feve të tjera të zbulesave (çifutët, të krishterët) mund të mbajnë de jure fetë e tyre dhe të ushtrojnë detyrimet e kultit duke respektuar kufijtë e krijuar gjatë historisë dhe të caktuar juridikisht dhe duke njohur pushtetin e autoriteteve islame.
Një rol të rëndësishëm për vlerësimin e lirisë së besimit në fenë islame luan ekzegjeza e normës kuranike „në fe nuk ka detyrim“ (2:256). Si ekzegjeza islame e kuranit ashtu edhe islamologjia e interpretojnë në mënyra të ndryshme këtë varg. (Shih për këtë paragrafët përkatës në artikullin Jo detyrim në fe). Ky varg pretendohet të jetë abroguar (shfuqizuar) (sipas disa komenteve klasike të kuranit), ndërsa komentues të tjerë e kufizojnë sferën e vlefshmërisë së tij tek ajo e besimtarëve të feve të librave. Pavarësisht nga teoritë e paraqitura deri më sot mbi kuptimin e tij fillestar (psh. Rudi Paret argumenton se ky varg në kohën e zbulesës së tij ka qenë shprehje e dorëzimit dhe jo e tolerancës fetare gjë që ai e sheh si të vërtetuar nëpërmjet vargjeve si psh. 10:99 ), islamologjia sot thekson se ky parim është "themeli ku është bazuar toleranca islame në çështjet e besimit dhe të praktikës fetare. Tradita islame e ka kuptuar këtë varg si ndalimin e të detyruarit të njerëzve për të besuar me zor, jo si konstatimin që askush përveç zotit s'mund t'i detyrojë njerëzit për të besuar."
Marrëveshja e Medinës që bëri Muhamedi me klanet kryesore medinase dhe fiset çifute në Medinë dhe përreth saj heq një vijë të qartë ndarëse ndërmjet myslimanëve dhe çifutëve në njohjen e fesë së tyre në formulimin e shkurtër: „çifutët kanë fenë e tyre dhe besimtarët (dmth. myslimanët) të tyren“. Ky qëndrim ndaj besimtarëve të feve të tjera duket që në fazën e hershme mekanase të profetisë së Muhamedit:
E drejta e besimit për myslimanët dhe besimtarët e feve të tjera
Gjatë gjykimit të lirisë së besimit në fenë islame duhet bërë diferencim (dallim) ndërmjet të së drejtës për pjesëtarët e fesë islame vetë dhe të së drejtës për pjesëtarët e bashkësive të tjera fetare.
Nëse feja islame e sheh veten si uniteti (njësia) i fesë me shtetin ose i fesë me ligjin (sharî'a), atëherë ushtrimi i riteve fetare përcaktohet nga e drejta islame si për myslimanët ashtu edhe për bashkësitë e tjera jo-myslimane.
Pjesëtarëve të feve të zbulesave (çifutëve dhe të krishterëve) ligjet islame u japin të drejtën e praktimit të riteve të tyre fetare me kufizime që i përcakton ligji islam në lidhje me ushtrimin e detyrimive fetare. Ligjet islame nuk parashikojnë ndëshkime për mospërmbushjen e detyrimeve fetare të një jo-myslimani. Duke e parë në perspektivën historike, ligji islam përcakton megjithatë disa kufizime për ushtrimin e detyrimeve fetare nga ana e besimtarëve të tjerë. Dokumenti historik më i njohur për trajtimin e të krishterëve pas pushtimit të qyteteve të Sirisë dhe Mesopotamisë është kontrata e nënshkruar nga kalifi i dytë Umar ibn al-Khattab-i (592–644), e cila do të vlente si shembull për kontrata të mëvonshme që janë trashëguar në veprat mbi të drejtën e të huajve si psh. në atë të Abu Bakr al-Khallal-it (aktiv deri më 923). Disa detyrime që duhet të plotësonin të krishterët kanë qenë: ndalimi i ndërtimit të kisha-ve ose manastirëve të rinj; ndalimi i rindërtimit të kishave të rrënuara në zonat ku banonin edhe myslimanët; ndalimi për vendosjen e kryqit mbi këmbanoret e kishave; ndalimi i të treguarit të kryqit ose të biblës në prani të myslimanëve; ndalimi i lutjes ose i recitimit të teksteve të shenjta me zë të lartë; ndalimi i misionimit.
Edhe në zona të tjera të botës islame janë dokumentuar detyrime kufizuese të ngjashme; juristi klerik andaluzian 'Îsâ b. Sahl († 1093) nga Kordova, i cili ka përmbledhur në një libër vendime të paraardhësve të tij në detyrë, përmend një vendim të lëshuar nga kryegjykatësi Ziyâd b. 'Abd al-Rahmân (deri më 925 në detyrë) kundra ndërtimit të një sinagogeje të re në portën e çifutëve (bâb al-yahud; më vonë: bâb leon) në murin rrethues të Kordovës: „në bazë të ligjeve islamike, nuk lejohet të ndërtohen kisha për të krishterët dhe sinagoga për çifutët në qytetet e myslimanëve“.
Kufizimet e bazuara në ligjet islame për jo-myslimanët janë paraqitur si udhërrëfyes në epokën klasike të së drejtës islame të trashëguar me shkrim nga Ibn Kajjim al-Gauzija († 1350) dhe nga Ibn Taimija († 1328). Asaj tradite i përket edhe akademisti klerik i Azhar-it al-Damanhuri († 1739) i cili me shkrimin e tij mbi pozitën e kishave në Egjipt dhe Kajro me titullin Iqâmat al-hujjati l-bâhira 'alâ hadm kanâ'is Misr val-Qâhira („Provat e shkëlyera për shkatërrimin e kishave në Egjipt dhe Kajro“).
Apostazia dhe liria e besimit
→ Artikulli kryesor: Apostazia në fenë islame
Ligji islam nuk parashikon për pjesëtarët e fesë islame lirinë negative (mohuese) të realizimit të besimit. Përkundrazi ai përcakton përmbushjen e detyrimeve fetare (farâ'id) të individit. Refuzimi me qëllim i individit për të kryer detyrimet e përcaktuara me ligj (psh. moskryerja në vazhdimësi e faljes së përditshme ose „dalja“ nga bashkësia islame, me fjalë ose me fjalë dhe vepra) vlen si apostazi (irtidâd/ridda) dhe dënohet sipas shari'a-s me vdekje. Përfaqësues bashkëkohorë të metodave juridike (al-Karadâvî, Schaltut etj.) nuk e shohin atë që nuk kryen faljen si kâfir dhe sugjerojnë vetëm disiplinimin (ta'zîr) me anë të rrahjes dhe burgosjes.
Kurani i referohet largimit nga feja si në periudhën mekkanase të profetisë ashtu edhe në atë medinase: sure 16, vargu 106-109; sure 3, vargu 82-85; sure 4, vargu 137. Ndëshkimi i renegatëve (rebelëve) veç në këto vargje shtyhet për në botën e përtejme. Komentet kryesore të kuranit i interpretojnë këto vargje po ashtu me këtë kuptim dhe nuk shprehen për ndëshkimin laik.
Përmbledhjet e para të trashëgimisë, fillimet dhe shkrimi i të cilave duhen datuar jo më vonë se në gjysmën e parë të shekullit të 8-të (për shembull al-Muvatta' e klerikut medinas Malik ibn Anas) vënë në dukje në formën e thënieve të profetit (hadith) ndëshkimin me vdekje të rebelëve: „vriteni atë që ndërron fenë“. Në një thënie tjetër (të trashëguar në përmbledhjet e hadith-it të shekujve të 8-të dhe të 9-të) Muhamedi e ka deklaruar si të lejueshme vrasjen e myslimanit që braktis fenë e tij (al-tarik li-dinihi) dhe bashkësinë e myslimanëve (al-mufârik lil-xhamâ'a).
Jurisprudenca islame (fikh) i konsideron thëniet e mësipërme të profetit me variantet e panumërta të tekstit, si bazë për të shpjeguar dhe përligjur juridikisht dënimin me vdekje në rast apostazie. Në mënyrë kontroverse diskutohet pyetja nëse një rebel duhet detyruar apo jo që të bëjë pendimin (istitâba) dhe nëse mund të dënohen gratë me vdekje. Të një mendje janë klerikët për atë se braktisja e fesë dhe e bashkësisë myslimane mjafton për të dhënë dënimin me vdekje edhe atëherë kur rebeli nuk e lufton bashkësinë islame as me fjalë dhe as me armë. Një shkelje tjetër që jurisprudenca e vlerëson si apostazi është marrja nëpër gojë ose shpifja (sabb) mbi profetin Muhamed.
Meqë tek ligji fetar (shari'a) shihet një ligj hyjnor, i cili manifestohet së pari në zbulesën hyjnore (kuran) dhe në sunna, dmth. në shumën e të gjitha ideve, veprimeve dhe udhëzimeve me origjinën tek Muhamedi dhe bashkëkohësit e tij (sahaba), dyshimi i vërtetësisë së të cilave është i njëjtë me pafesinë (kufr), edhe të drejtat e individit shihen nga ky këndvështrim i të drejtës islame. Çdo liri elementare e njeriut shihet si e drejtë e dhënë nga zoti, kufiri i të cilës është atje ku shkelen ose vihen në rrezik si interesat e bashkësisë islame ashtu edhe idetë themelore tradicionale të fesë islame, shkruajnë profesorët e fakultetit të së drejtës islame (sharî'a) dhe pozitive (kânun) të universitetit Azhar në një botim të përbashkët me titull ''„E drejta islamike. Sistemi ligjor islam në të drejtën ndërkombëtare“''. (Kajro 1972, f.7-8).
E drejta e besimit në botën islame
Në shtetet arabo-islame nuk ekziston e drejta e besimit në kuptimin e mirëfilltë të fjalës. Deklarata e Kajros për të drejtat e njeriut në islam, si shprehja e vullnetit të shteteve anëtare të Organizatës së Konferencës Islame, të gjithë artikujt e saj edhe atë të lirisë së besimit i vendos tekstualisht nën sharia-n.
Kur ministri i jashtëm britanik Lord Curzon në vitin 1923, në kuadër të punimit të kushtetutës së Egjiptit, paraqiti në parlamentin egjiptian formulimin „liria e besimit fetar“ (hurriyat al-i'tikâd al-dînî), shkaktoi kjo shumë trazira. Deputetët e besimit islam kërkuan që të hiqet një vijë e qartë ndarëse ndërmjet „fesë“ (dîn) dhe „besimit“ (i'tikâd). Si bazë argumentimi për këtë u përdor thënia e njohur e profetit:
Në diskutimet që pasuan u theksua se myslimanët do të ndahen vërtetë në 73 sekte, nga të cilat secili ka besimin ('aqîda) e vet megjithëse të gjithë do të kenë të njëjtën fe (dîn). Në arabisht nuk përdoret termi „liria e fesë“ (hurriyat al-dîn); edhe në komentet e kushtetutave është fjala gjithnjë për „lirinë e besimit“ (hurriyat al-'aqîda).
Në Arabinë Saudite edhe sot është i ndaluar ushtrimi i çdo besimi tjetër përveç atij islam. Në Iran deri sot bahai-tët konsiderohen si të larguar nga feja islame. Prandaj pas revolucionit islam u ekzekutuan njerëz të panumërt (shih edhe: Përndjekja e bahai-tëve).
Në Turqi ekziston e drejta penale dhe civile shekullare (jo fetare). Neni 115 i kodit penal turk dënon Ndëshkimi arrin deri në tre vjet burgim.
Teksti i Deklaratës së Kajros për të Drejtat e Njeriut në Fenë Islame
Deklarata e Kajros për të Drejtat e Njeriut në Fenë Islame thotë në lidhje me lirinë e fesë si më poshtë:
Neni 18:
Deklarata e Kajros ia nënrendit të gjitha nenet sharia-s dhe nuk u jep myslimanëve të drejtën të ndërrojnë fenë ose ta lënë atë.
Reçani (Kërçovë)
Reçan, (Речани/Rečani) ёshtё fshat nё komunën e Kërçovës, Maqedoni.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 101 banorë nga të cilët 100 ishin Shqiptarë dhe 1 tjetër.
Universiteti POLIS
Universiteti "Polis" është një institucion privat i arsimit të lartë që ndodhet në Tiranë, Shqipëri. Universiteti është themeluar më 4 prill të vitit 2006 përmes regjistrimit në Gjykatën e Tiranës dhe licensimit nga Ministria e Arsimit, Sportit dhe Rinisë e Shqipërisë. Në vitin 2012, mori statusin “Universitet” që përfshin Programe në nivelin e 3-të të Edukimit (PhD) dhe kërkim shkencor.
Si universitet, Polisi pëmban katër nivele (EQF 5-8): 1. dy programe profesionale pas të mesmes, 2. pesë programe "bachelor", 3. dhjetë programe master; 4. një program ndërkombëtar PhD. Ato janë të gjitha programe me kohë të plotë, përveç dy programeve master profesional me kohë të pjesshme (me kohë të zgjatur). Polisi ofron gjithashtu kurse dhe trajnime të të mësuarit gjatë gjithë jetës. Programet "bachelor" dhe disa nga programet master mësohen në gjuhën shqipe, ndërsa programi Master Ekzekutiv dhe PhD në anglisht. Shqipja dhe anglishtja janë de facto (faktikisht) të dyja gjuhët zyrtare në universitet. Gjuhë të tjera më pak të rëndësishme janë: italishtja dhe gjermanishtja.
Historiku
Akreditimi i parë institucional është bërë në vitin 2009 (ASCAL). Rektori i Universitetit Polis është Prof. Dr. Besnik Aliaj
Të gjitha programet janë të akredituara në nivel kombëtar dhe disa prej tyre në nivel evropian (PhD nga ANVUR Itali, dhe Planifikimi Territorit nga AESOP në EU), dhe institucionalisht (nga ASCAL-i). Krahas kërkesave të vendosura nga autoritetet kombëtare, një sërë programesh studimi zhvillohen ose rishikohen nëpërmjet projekteve të financuara nga BE-ja, kryesisht nëpërmjet programit Erasmus Europe CBHE (Ngritja e Kapaciteteve në Arsimin e Lartë).
Vizioni
Vizioni i Universitetit "Polis" fokusohet në përsosmërinë në edukimin e profesionistëve dhe studiuesve shkencorë të aftë për të adresuar nevojat e tregut dhe shoqërisë në fusha me interes brenda dhe jashtë vendit. Objektivat kryesore të Polisit janë: • t'u ofrojë studentëve cilësi drejtuese profesionale në fushat që mbulon, për të ushtruar ndikim për një zhvillim pozitiv të vendit dhe rajonit; • t'u ofrojë studentëve njohuri teorike dhe aftësi praktike sipas standardeve më të larta bashkëkohore, duke synuar integrimin e tyre në tregun vendas dhe ndërkombëtar të punës; • të kryejë veprimtari studimore, kërkimore, shkencore dhe praktike të lidhura ngushtë me aktivitetet e tij akademike dhe programet kërkimore përkatëse; • t'i shërbejë inovacionit në fushat ku ajo shtrin aktivitetin e saj dhe të ndikojë në zhvillimet në rajon lidhur me këto fusha. • Polisi synon të bëhet një platformë rajonale dhe pikë referimi në Ballkan, si dhe në rajonin Adriatiko-Jonian.
Organizimi
Universiteti "Polis" e ushtron veprimtarinë e tij nëpërmjet një sërë organesh, si: njësitë akademike dhe kërkimore, organet administrative, por edhe kolegjiale; të gjitha funksionojnë në përputhje me statutin, rregulloret dhe strategjinë e zhvillimit të institucionit.
Polisi përfaqëson një strukturë të integruar të përbërë nga njësi kryesore, njësi bazë dhe njësi të tjera, në zbatim të statutit. Struktura organizative e Universitetit "Polis" dallon 4 (katër) lloje të njësive organizative përbërëse:
Fakultetet
Universiteti "Polis" është i organizuar në tri njësi kryesore:
Secili nga fakultetet përbëhet nga dy departamente dhe një qendër kërkimore. Siç thuhet në statutin e tij, misioni i universitetit është i përqendruar në aktivitetet e edukimit, kërkimit shkencor dhe të aplikuar, si dhe inovacionit në fushat e tij të interesit.
Objektivat
Objektivat themelore të misionit të Universitetit "Polis" janë:
Programet
Programet që ofrohen aktualisht nga universiteti janë:
Programe të tjera të mësimit permanent janë:
Stafi akademik
Universiteti "Polis" ka rreth 200 punonjës akademik (nga të cilët 95 prej tyre me kohë të plotë) dhe rreth 40 punonjës mbështetës. Pothuajse 30% e stafit janë shtetas të huaj. Aktualisht Polisi ka një popullsi të përgjithshme studentore prej mbi 1,300 studentësh (në të gjitha programet) dhe rritet me rreth 300 studentë/ vit. Komuniteti i përgjithshëm Alumni i Polisit deri më sot është mbi 2000 të diplomuar. Polisi është nënshkrues i “Kartës së Bolonjës” dhe është anëtar i mjaft rrjeteve të specializuara universitare evropiane (AESOP, AEEA, ENHR, ECLASS, ISOCARP, CEEMAN, EUCEET, AUA, Konferenca e Rektorëve, etj.
Bitonia
Grupi Muzikor Bitonia, u formua më 25 mars 2005 në qytetin e Gjilanit, nga Burim Demiri, Florion Thaqi, Elhami, Gëzim Atalanta, Afrim dhe Armend Idrizi, më pastaj grupi i është bashkangjitur edhe anëtari Gëzim Mehmeti.
Qe nga ajo kohë BITONIA vazhdon të jetë një faktor kyç dhe shumë i rëndësishëm në kulturën tone në përgjithësi. Grupi BITONIA në thellësinë e sajë bartë me vete: vlera artistike, qasje të mirëfilltë komerciale, humanitet dhe dashuri për këngën e bukur shqiptare. parapamje|416x416px|21 POPULLORE Bitonia është term muzikorë dhe nënkupton një shkallë muzikore pentatonike.
Kantoni Tourcoing-Sud
parapamje|Harta e frances Kantoni Tourcoing-Sud (frëngjisht: Canton de Tourcoing-Sud) është një kanton në departamentin Nord, rajonin Nord-Pas-de-Calais në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Tourcoing. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 49121 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Tourcoing-Sud aktualisht përbëhet nga 2 komuna.
Lojërat olimpike dimërore 1964
Lojrat olimpike dimerore 1964 do të mbahen në Innsbruck. Ky do të jetë edicioni i IX i tyre. Garat do të zhvillohen nga data 29 janar deri më 9 shkurt 1964.
Islami në Mal të Zi
parapamje|[[Xhamia e Detarëve në Ulqin]] Islami në Mal të Zi i referohet adhuruesve, komuniteteve dhe institucioneve fetare të Islamit në Mal të Zi. Është feja e dytë më e madhe në vend, pas krishterimit. Sipas regjistrimit të vitit 2011, 118,477 myslimanë të Malit të Zi përbëjnë 20% të popullsisë së përgjithshme. Myslimanët e Malit të Zi i përkasin kryesisht degës sunite. Sipas vlerësimit të Qendrës Kërkimore Pew, myslimanët kanë një popullsi prej 130,000 (20.3%) që nga viti 2020.
Historia
djathtas|parapamje| [[Xhamia e Hysen Pashës në Plevël|Xhamia e Husein-pashës në Plevël]] Në shekullin e 15-të, sundimtari malazez Ivan Crnojeviq (1465–1490) ishte në luftë me venecianët e infiltruar. Në pamundësi për të mbajtur luftën në të dy frontet, Perandoria Osmane kishte pushtuar pjesën më të madhe të territorit të Malit të Zi dhe kishte futur Islamin. Djali i tretë i Ivanit, Stanisha Crnojeviq, ishte malazezi i parë i shquar i besimit mysliman, dhe që atëherë Islami nuk ishte një fe e pazakontë për dinastinë qeverisëse malazeze Crnojeviq.
Stanisha Crnojeviq mori emrin Skenderbeg Crnojević dhe sundoi nga kryeqyteti i tij në Çetinje. Ai njihet mirë si një nga administratorët myslimanë më të shquar në kufijtë veriorë të Perandorisë Osmane me origjinë sllave gjatë mbretërimit të Sulltan Selimit I. Skënderbeu Cërnojeviq dihet se ka komanduar një ushtri prej rreth 3000 Akënxhi, ai gjithashtu ka mbajtur korrespondencë me bashkëkohësit fqinjë si Gazi Hysrev-Beu.
Shekulli njezet e një
Myslimanët e Malit të Zi janë kryesisht boshnjakë dhe shqiptarë sipas përkatësisë etnike, por edhe disa janë deklaruar si myslimanë dhe malazezë etnikë. Ithtarët e Islamit në Mal të Zi mund të gjenden më së shumti në rajonin e Sanxhakut në Mal të Zi dhe Ulqin, Tivar dhe Podgoricë. Boshnjakët kanë prejardhje të ngjashme etnike me myslimanët etnikë, por ndryshojnë në ideologji se cilës etni i përkasin. Në Mal të Zi janë themeluar 13 Këshilla të Bashkësisë Islame: Podgoricë, Tuzi, Dinoshë, Tivar, Ulqin, Pljevlja, Bijelo Polje, Berane, Petnjica, Rozhaje, Plavë dhe Gusinje.
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit 2011, kishte 118,477 ithtarë të Islamit në Mal të Zi.
Përbërja etnike e myslimanëve (ithtarëve të Islamit) në Mal të Zi:
Shpërndarja gjeografike
Ka dallime të mëdha rajonale në shpërndarjen e popullsisë muslimane. Komuna e Rozhajës, për shembull, është pothuajse ekskluzivisht e banuar nga ithtarë të Islamit, ndërsa nuk ka myslimanë që jetojnë në komunën e Pluzhinës.
Sementina
është një komunë në kantonin Ticino të Zvicrës.
Stephan Lichtsteiner
Stephan Lichtsteiner (lindur më 16 janar 1984) është një futbollist zviceran që luan momentalisht me skuadrën italiane Juventus në Serie A dhe me kombëtaren zvicerane. Pozicioni i tij i zakonshëm është mbrojtës i djathtë, por ai mund të luaj edhe në si sulmues anësor i djathtë.
Afganistani
Afganistani, zyrtarisht Emirati Islamik i Afganistanit, është shtet në Azinë qendrore që nuk laget nga asnjë det dhe që kufizohet në perëndim me Iranin, në veri me Turkmeninë, Uzbekistanin dhe Taxhikistanin, në verilindje me Kinën dhe në lindje dhe jug me Pakistanin. Afganistani është vendi i gjashtë më i varfër i botës.
Afganistani ka qenë një pikë përqendruese e lashtë e Rrugës së Mëndafshit dhe migracionit njerëzor. Arkeologët kanë gjetur dëshmi të banimit të njeriut që nga periudha e Paleolitit të Mesëm. Qytetërimi Urban mund të ketë filluar në zonë që nga vitet 3.000 deri 2.000 PK. I ndodhur në një vend të rëndësishëm gjeostrategjik që lidh kulturën e Lindjes së Mesme me Azinë Qendrore dhe nënkontinentin indian, Afganistani ka qenë vend i popujve të ndryshëm ndër kohëra dhe dëshmitar i fushatave të shumta ushtarake, sidomos ato të Aleksandrit të Madh, Xhinxhiz Kanit, dhe në kohët e sotme të forcave lindore e perëndimore. Aganistani gjithashtu ka shërbyer si një burim nga i cili Greko-Baktrianët, Kushanët, Heftalitët, Samanidët, Safaridët, Gaznavidët, Goridët, Mugalët, Hotakët, Durranët, dhe të tjerë janë ngritur për të formuar perandoritë e mëdha.
Politika
Forma e regjimit të Afganistanit është Republikë me një qeveri të përkohshme të përbërë nga 30 Ministra 4 zëvendës kryetarë (të miratuar nga kuvendi “Loja Xhirga”). Vendi ndahet në 34 njësi administrative.
Ndarja administrative
parapamje|200px|Vilajete e Afganistanit (Kabuli)
Që nga 13 gushti 2004, Afganistani është i ndarë administrativisht në 34 provinca (vilajete ), ku çdo krahinë ka kryeqytetin e saj dhe një administratë provinciale. Provincat ndahen më tej në rreth 398 komuna, secila prej të cilëve normalisht mbulon një qytet ose një numër fshatrash. Secila komunë përfaqësohet nga një kryetar i komunës.
Kryetari i provincës (Valiu) emërohet nga Presidenti i Afganistanit dhe kryetari i komunës zgjidhet nga kryetari i provincës. Kryetarët provincialë janë përfaqësues të qeverisë qendrore në Kabul dhe janë përgjegjës për të gjitha çështjet administrative dhe formale brenda provincave të tyre. Ka edhe këshilla provinciale të cilat zgjidhen nëpërmjet zgjedhjeve të drejtpërdrejta dhe të përgjithshme për një periudhë prej katër vjetësh. Funksionet e këshillave provinciale janë për të marrë pjesë në planifikimin e zhvillimit provincial dhe në monitorimin dhe vlerësimin e institucioneve të tjera të qeverisjes provinciale.
Sipas nenit 140 të Kushtetutës dhe të dekretit presidencial mbi ligjin zgjedhor, kryetarët e bashkive të qyteteve duhet të zgjidhen me anë të zgjedhjeve të lira dhe të drejtpërdrejtë për një mandat katër vjeçar. Megjithatë, për shkak të kostove të mëdha zgjedhore, zgjedhjet për kryetar bashkie dhe komune asnjëherë nuk janë mbajtur. Në vend të kësaj, kryetarët e komunave kanë qenë të emëruar nga qeveria. Sa për kryeqytetin e Kabulit, kryetari emërohet nga Presidenti i Afganistanit.
Më poshtë është një listë e të gjitha 34 provincat në renditje alfabetike:
Gjeografia
Ka një sipërfaqe totale prej 652,230 km katror, pak më i vogël se Teksasi, duke e bërë vendin e 41-të më të madh në botë. Ka një kufi 5,529 km. Ka kufi me Kinën (76 km), Iranin (936 km), Pakistanin (2,430 km), Taxhikistanin (1,206 km), Turkmenistanin (744 km) dhe Uzbekistanin (137 km). Nuk dalje në det.
Klima është aride në gjysmëaride; ka dimëra të ftohtë dhe vera të nxehta. Terreni është kryesisht i përbërë nga male të thyera, por edhe fushor në veri dhe jugperëndim.
Pika më e ulët është Amu Darya, 258 m, ndërsa pika më e lartë Noshak 7,485m.
Zotëron shumë burime natyrore. Ndër to shquhen: gazi natyror, nafta, qymyri, bakri, kromi talku, squfuri, plumbi, zinku, hekuri xeheror, kripa dhe gurët gjysmë të çmueshëm.
Klima
Klima e Afganistanit është kryesisht e thatë, pasi që pjesa më e madhe e vendit ndodhet në një rripë të thatësisë që shtrihet në Azinë qendrore. Karakteristikë e kësaj klime kontinentale është ndryshimi i madh i temperaturave në mes të natës dhe ditës si dhe të stinëve të vitit. Erërat perëndimore në dimër sjellin reshje mesatare të shiut ndërsa në verë sjellin thatësira po thuajse në tërë vendin përpos në verilindje të Mosunit (int. Monsun) ku ka edhe reshje shiu. Klima e pjesës jugore e vendit është nxehtë ku kultivohet palma Date ( lat. Phoenix dactylifera). Po ashtu Afganistani pas Birmanisë (int. Myanmar) është prodhuesi më i madh i Opiumit në botë.
Ekonomia
Pas disa dhjetëvjeçarëve të luftës, ekonomia e këtij vendi zhvillohet po thuaj se në nivel të fshatrave. Si do që të merret partnerët kryesorë të Afganistanit janë Pakistani dhe Irani. Mbjellja e opiumit edhe pas rrëzimit të regjimit të Talibanëve ende vazhdon dhe është produkti më i eksportuar i Afganistanit në botë perëndimore.
Demografia
Afganistani është shtet me popullsi shumë kombësie dhe me pakica kombëtare. Historikisht populli i Pashtunëve ka qenë shpesh kombësi shtet formuese. Në vitin 2004 Afganistani kishte diku rreth 28,5 milionë banorë. Ndarja e përkatësisë etnike të popullsisë së Afganistanit është e vështirë, kështu ndarja sipas gjuhës, religjionit apo sipas veçorive të grafike të vizatuara në trupat e banorëve të disa popujve si të mongolëve (Hazara) mund të bëhet vetëm duke pasur parasysh që këto ndërthurën në mes veti. Të dhënat e më poshtme japin vetëm një parafytyrim për llogaritje të përafërt të strukturës së popullsisë parapamje|200px|Grupet etnike
Popullsinë e Afganistanit e përbëjnë shumica fshatare me rreth 78%.
Kultura
Lloj-llojshmëria e popullsisë vetvetiu që ka sjellë një kulturë të begatshme. Mirëpo luftërat e shumta kanë shkaktuar që për një kultur të mirëfilltë për gjithë Afganet të mos ketë kultur. Feja
Marrëdhëniet mes Afganistanit dhe Shqipërisë
Ndërkaq, Forcat e Armatosura të Republikës së Shqipërisë janë të pranishme në Afganistan, si pjesë e operacionit "Liri e Përhershme" (Enduring Freedom), në kuadrin e misionit ISAF të Koalicionit Ndërkombëtar kundër terrorizmit që nga gushti 2002. Kontigjenti i 8të përbëhej nga një togë me 22 vetë nga Batalioni i Operacioneve Speciale dhe është ngarkuar me detyra patrullimi në rajonin e Kabulit. Me datë 16 gusht u dërgua kontigjenti i 9-të në Afganistan. Ky kontigjent përbëhet nga 22 vetë: 3 oficerë, 12 nënoficerë dhe 7 ushtarë profesionistë të Batalionit të 3-të të Këmbësorisë. Ai ishte në përbërje të Kontigjentit Turk. Ky është kontigjenti i tretë në Afganistan nga rradhët e Batalionit të 3-të të Këmbësorisë i dislotkuar në Poshnjë të Beratit. Në Dhjetor të vitit 2016, Forcat e Armatosura të Republikës së Shqipërisë, dërguan në Afganistan misionin e parë paqeruajtës RSM-1 Resolut Support Mission, pranë Komandës së Trajnimit Këshillimit dhe Ndihmës. Kontigjenti i drejtuar nga Kapiten Leonard Gjuta, përbëhej nga 40 ushtarak të batalionit të dytë të këmbsorisë. Detyra e tyre ishte ruajtja dhe siguria e bazës Force Protection.
Gudo
është një komunë në kantonin Ticino të Zvicrës.
Lojërat olimpike dimërore 1960
Lojrat olimpike dimerore 1960 do të mbahen në Squaw Valley. Ky do të jetë edicioni i VIII i tyre. Garat do të zhvillohen nga data 18 shkurt deri më 28 shkurt 1960.
Kantoni Juvigny-sous-Andaine
Kantoni Juvigny-sous-Andaine (frëngjisht: Canton de Juvigny-sous-Andaine) është një kanton në departamentin Orne, rajonin Basse-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Juvigny-sous-Andaine. Ka sipërfaqe 124.92km2 dhe popullsi 7570 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Juvigny-sous-Andaine aktualisht përbëhet nga 13 komuna.
Gjoa Haven
Gjoa Haven është një fshat (hamlet) në Provincën Nunavut, Kanada. Komuna ka një sipërfaqe 28.4 km² dhe popullsi 1064 banorë. parapamje|qendër
Lojërat olimpike dimërore 1956
Lojrat olimpike dimerore 1956 do të mbahen në Cortina d'Ampezzo. Ky do të jetë edicioni i VII i tyre. Garat do të zhvillohen nga data 26 janar deri më 5 shkurt 1956.
Warmond
Warmond është një qytezë në Teylingen, provinca Hollanda e Jugut në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi  banorë.
Grupi i Adem Demaçit
Më 7 shkurt 1976 (pas shtatë ditë gjykimi) Gjykata e Qarkut në Prishtinë, në procesin gjyqësor të kryesuar nga gjyqtari i deleguar nga Prizreni Durmish Koçinaj (pikërisht i deleguar nga Mahmut Bakalli) : me gjykatësit : Shefqet Bytyqi, Fehmi Gashi, Mileva Grujiqi dhe Hasan Berisha, me pjesëmarrjen e Nazmije Krasniqit si procesmbajtëse, në çështjen penale të ngritur nga prokurori publik Mr. Halil Kelmendi, në bazë të nenit 117 al.1 e 2 të KP dhe nenit 100 e 101 al.1 të KPJ-së, në "emër të popullit" shpalli aktgjykimin P.nr.239/75 prej 89 faqesh. (Nga aktgjykimi : P.nr.239/75, 7 shkurt 1976)
Në këtë proces kundër djalërisë atdhetare drejtpërdrejtë morën pjesë :
Cilët udbashë morën pjesë në torturimin e intelektualëve patriotë ?
Hetimet torturuese në këtë proces të montuar politik i kanë kryer këta udbashë :
Para se të nis gjykimi, fillimisht atdhetarëve në krye me Adem Demaçin i bëhet një gjyq politik.
''”Irredentizmi shqiptar në versionin e tij të ri përpiqet të paraqitet në petkun e ideologjisë dogmatike staliniste, por karakteri reaksionar dhe qëllimet e tij mbeten të njëjta. Sikurse nuk ka mundur të depërtojë në masat shqiptare atëherë kur u paraqit në formë balliste - fashiste shqiptaromadhe, irredentizmit shqiptar nuk do t´i shkojë për dore të depërtojë as tash kur përpiqet të mbështillet në petkun dogmatiko-stalinist. (...) Në këtë baza irredentistët shqiptarë do të paraqiten para gjyqeve dhe do të marrin dënime shembullore”.'' (Rilindja, 14 janar 1976)
Lojërat olimpike dimërore 1948
Lojrat olimpike dimerore 1948 do të mbahen në St. Moritz. Ky do të jetë edicioni i V i tyre. Garat do të zhvillohen nga data 30 janar deri më 8 shkurt 1948.
Lojërat olimpike dimërore 1952
Lojrat olimpike dimerore 1952 do të mbahen në Oslo. Ky do të jetë edicioni i VI i tyre. Garat do të zhvillohen nga data 14 shkurt deri më 25 shkurt 1952.
Mauro Cabral Grinspan
Mauro Cabral Grinspan, i njohur ndryshe si Mauro Cabral, është një aktivist interseks dhe transgjinor nga Argjentina, I cili gëzon pozicionin e drejtorit ekzekutiv pranë organizatës Global Action for Trans Equality (GATE). Ai ka firmosur deklaratën e Yogyakarta Principles. Puna e tij fokusohet në reformimin e protokollove mjekësore dhe ligjve për komunitetin interseks. Në korrik 2015 Cabral u përurua me çmimin Bob Hepple Equality.
Fillimet në jetë dhe perspektiva
Mauro Cabral Grinspan iu shënua seksi femër në lindje, por identifikohet me gjininë tjetër. Ai është shprehur se mënyra se si dhe kur ai zbuloi për interseksualizmin e tij ishte gjatë adoleshencës. Cabral e përshkruan homofobinë si një ndër faktorët nxitës për trajtimin çnjerëzor të personave interseks, e se si kirurgjitë kthehen në të detyrueshme për personat personat interseks. Cabral Grinspan I mëshon pjesës se përgjatë historisë personat interseks shihen si pacientë që duhet ti nënshtrohen trajtimit mjekësor.
Gorduno
është një komunë në kantonin Ticino të Zvicrës.
Himara në breg të detit : shënime historike dhe kujtime
Himara në breg të detit : shënime historike dhe kujtime me autor: Kleanth Andoni. Botuar nga "Baça". Tiranë, 2001. Faqet e librit 200.
19 Nëntor
19 nëntori është dita e 323-të e kalendarit gregorian (dita e 324-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit mbeten edhe 42 ditë.
Rosamund Pike
Rosamund Mary Ellen Pike (lindi më 27 janar 1979 në Londër) është një aktore angleze. Pjesëmarrja e saj e parë ekran ishte në vitin 1998 në filmin televiziv A Rather English Marriage dhe ajo erdhi në vëmendjen kur në moshën 21 vjeçare mori rolin si Bond girl Miranda Frost në Die Another Day (2002). Ajo fitoi BIFA Award për Aktoren më të Mirë Mbështetëse në filmin The Libertine; gjithashtu u kandidua nga BIFA për performancën e saj si Helen në An Education (2009), dhe Lisa në Made in Dagenham (2010).
Kantoni Tourcoing-Nord-Est
Kantoni Tourcoing-Nord-Est (frëngjisht: Canton de Tourcoing-Nord-Est) është një kanton në departamentin Nord, rajonin Nord-Pas-de-Calais në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Tourcoing. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 51457 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Tourcoing-Nord-Est aktualisht përbëhet nga 2 komuna.
Socialdemokracia
Socialdemokracia është një rrymë politike, sociale dhe ekonomike të ideologjisë që mbështet ekonomike dhe sociale ndërhyrjet për promovimin e drejtësisë shoqërore në kuadër të një kapitaliste të ekonomisë; dhe një politikë të regjimit që përfshijnë marrëveshjet kolektive të trupit, të një përkushtimi për demokracinë përfaqësuese, masat për rishpërndarjen e të ardhurave, rregulloren e ekonomisë në interes të përgjithshëm dhe mirëqenien e shtetit të dispozitave. demokracia Sociale kështu ka për qëllim të krijojë kushte për kapitalizmit të të çojë më të madhe demokratike, egalitarian dhe solidaristic rezultatet; dhe është shpesh i lidhur me përbërjen e socio-ekonomik të politikave, të cilat u bënë të shquar në pjesën Veriore dhe Evropën Perëndimore—sidomos modeli Nordik në vendet Nordike—gjatë gjysmën e dytë të shekullit të 20-të.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEGombertBl.C3.A4siusKrellTimpe20098Sejersted2011_5-0" rel="dc:references"> [5]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEGombertBl.C3.A4siusKrellTimpe20098Sejersted2011_5-0" rel="dc:references">
Demokracia sociale ka mbetur si një ideologji politike që ka një evolucionare dhe paqësor i kalimit nga kapitalizmi në socializëm duke perdorur vleren e proceseve politike në krahasim me revolucionare qasje në tranzicion lidhur me ortodokse Marxism. Në fillim të viteve të pasluftës së Evropës Perëndimore, sociale, demokratike, parti e refuzuan Stalinist politike dhe ekonomike të modelit të tanishëm, atëherë në Bashkimin Sovjetik, duke iu përkushtuar veten e tyre ose për një tjetër rrugë për socializmin ose për një kompromis mes kapitalizmit dhe socializmit. Në këtë periudhë, socialdemokratët e përqafuar një të përzier të ekonomisë bazuar në dominimin e pronës private, me vetëm një pakicë e domosdoshme shërbimet komunale dhe shërbimet publike prone publike. Si rezultat i kësaj, demokracia sociale u bë i lidhur me Keynesiane ekonomi, të shtetit interventionism, dhe shteti social, ndërsa braktisja e para qëllim të zëvendësimit të sistemit kapitalist (faktor tregut, pronës private dhe të pagave të punës) me një cilësisht të ndryshme socialiste sistemit ekonomik.
Socialedemokracia është karakterizuar nga një angazhim për politikat që synojnë frenimin e pabarazisë, shtypja e varfër grupe, dhe varfërisë;, duke përfshirë mbështetjen për universalisht të arritshme publike të shërbimeve si kujdesi për të moshuarit, kujdesin e fëmijëve, arsimit, kujdesit shëndetësor, dhe punëtorët' e kompensimit. sociale Të lëvizjes demokratike ka gjithashtu lidhje të forta me të punës lëvizjes dhe sindikatat, si dhe është mbështetëse e kolektiv të të drejtave të punëtorëve, si dhe masat për të zgjeruar e vendimmarrjes demokratike përtej politikës në sferën ekonomike në formën e bashkë-vendosmërinë për të punësuarit dhe të tjera ekonomike të interesuara.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEMeyerHinchman200791UpchurchTaylorMathers200951_13-0" rel="dc:references"> [13]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEMeyerHinchman200791UpchurchTaylorMathers200951_13-0" rel="dc:references"> Nga Rruga e Tretë, e cila gjoja synon të bashkohen krahut të djathtë të ekonomisë me social demokrate e politikave të mirëqenies, është një ideologji të mëdha që u zhvilluan në vitet 1990 dhe është nganjëherë i shoqëruar me social demokratike të partive, por disa analistë kanë në vend karakterizohet Mënyra e Tretë si një mënyrë efektive neoliberal lëvizjes.
Zhvillimi i demokracisë sociale
Gjatë vonë të 19 dhe në fillim të 20 shekuj, demokracia sociale është një lëvizje që synonte të zëvendësojë pronësi private me pronësi shoqërore të mjeteve të prodhimit, duke pasur ndikime nga të dyja Marxism dhe përkrahësit e Ferdinand Lassalle. Nga 1868-1869, Marxism kishte bërë zyrtare bazat teorike të parë të partisë social demokrate të përcaktuara në Evropë, socialdemokrate e Punëtorëve të Partisë së Gjermanisë.
Në fillim të shekullit të 20-të, gjerman, Social demokratike, politikani Eduard Bernstein refuzuar revolucionare dhe materialist, themelet e klasike dhe ortodokse Marxism dhe për të avancuar pozicionin e socializmit, duhet të jetë e bazuar në etike dhe morale argumente dhe duhej të arrihej përmes gradual reforma legjislative. I ndikuar nga Bernstein, pas të ndarë mes reformatorët dhe revolucionare socialistët e Dytë Ndërkombëtare, sociale, demokratike, partitë refuzuar revolucionare politikë në favor të reformën parlamentare, duke mbetur i angazhuar për socializim. Në këtë periudhë, demokracia sociale u bë i lidhur me reformiste socializmit. Nën ndikimin e politikanëve si Karlo Rosselli në Itali, social demokratët filluan disassociating veten nga Marxism krejt dhe përqafuar liberal socializmi, tërheqës për moralin në vend të çdo të qëndrueshme sistematike, shkencore, ose materialist këndvështrim. demokracia Sociale bërë apel communitarian, corporatist, dhe ndonjëherë ndjenjat nacionaliste, ndërsa refuzuar ekonomike dhe teknologjike determinism në përgjithësi karakteristikë e të dyja Marxism dhe liberalizmi ekonomik. Nga post-Luftës së dytë Botërore, periudhë, shumica e social demokratëve në Evropë kishte braktisur tyre ideologjike lidhje me Marxism dhe u zhvendos tyre theks në drejtim të politikës sociale të reformave në vendin e kalimit nga kapitalizmi në socializëm.
E parë Ndërkombëtare të kohës, 1863-1889
Origjina e demokracisë sociale kanë qenë të gjurmohen të 1860s, me ngritjen e parë të madh të punës të klasit të partisë në Evropë, të Përgjithshme gjermane të Punëtorëve Shoqata (ADAV) e themeluar nga Ferdinand Lassalle. Në të njëjtën kohë Ndërkombëtare Workingmen Shoqata e njohur edhe si e Parë Ndërkombëtare u themelua më 1864 sjellë së bashku socialistëve të ndryshme, qëndrime, dhe në fillim lindi një konflikt në mes të Karl Marksit dhe anarchists udhëhequr nga Mikhail Bakunin mbi rolin e shtetit në socializëm, me Bakunin të hedhim poshtë çfarëdo roli për shtetin. një çështje Tjetër që në momentin e Parë Ndërkombëtare ishte roli i reformism. parapamje|Ferdinand Lassalle Edhe pse Lassalle nuk ishte një Marksist, ai ishte i ndikuar nga teoritë e Marksi, dhe ai pranoi ekzistencën dhe rëndësinë luftën e klasave. Megjithatë ndryshe nga Marksi dhe Engels e Manifestit Komunist, Lassalle promovuar klasës luftë në një formë më të moderuar. Ndërsa Marksi shihet shtetit negativisht si një instrument i klasës rregull që duhet të ekzistojnë vetëm përkohësisht me rritje të fuqisë së proletariatit dhe pastaj të shpërbëhen, Lassalle pranuar shtetit. Lassalle shihet shteti, si një mjet përmes të cilave punëtorët mund të rrisin interesat e tyre dhe madje edhe transformimin e shoqërisë për të krijuar një ekonomi të bazuar në punëtor-drejtuar kooperativave. Lassalle e strategjisë ishte kryesisht zgjedhor dhe reformator, me Lassalleans pretenduar që klasa punëtore të nevojshme të një partie politike, që luftoi mbi të gjitha për universale të të rriturve meshkuj të votës.
Të ballafaquar me opozitën nga liberale kapitalistëve të tij socialiste, të politikave, Lassalle controversially u përpoq të arrinte një taktike të aleancës me konservatore aristokratike Junkers për shkak të tyre anti-borgjeze e qëndrimeve, si dhe me Prussian Kancelari Otto von Bismarck. Fërkime në ADAV u ngrit mbi Lassalle politika e një qasjeje pozitive për Bismarck që kishte marrë gabimisht se Bismarck në anën tjetër do të jetë miqësor ndaj tyre. Kjo qasje u kundërshtua nga pala e Marxists, duke përfshirë Liebknecht. Opozitës në ADAV të Lassalle është qasja miqësore për Bismarck qeverisë së rezultoi në Liebknecht dhënë dorëheqje nga pozita e tij si redaktor i Vdekur Sozialdemokrat dhe duke e lënë ADAV në 1865. Në 1869, Liebknecht, së bashku me Marksist August Bebel, themeloi socialdemokrate e Punëtorëve të Partisë, Gjermani (SDAP), e cila u krijua si bashkim i tre grupe: petit-borgjeze Saksone Partisë popullore (SVP), një fraksion të ADAV, dhe anëtarë të Lidhjes së gjermane Punëtorët e Shoqatave (VDA).
Edhe pse SDAP nuk ishte zyrtarisht Marksist, ajo ishte parë të mëdha të punës në klasë organizatë që të jetë e udhëhequr nga Marxists dhe Marksi kishte të drejtpërdrejtë bashkëpunim me partinë. Partia miratuar qëndrime të ngjashme me ato të miratuara nga Marksi në të Parë Ndërkombëtar. Ka qenë intensive dhe rivalitet dhe antagonizmi ndërmjet SDAP dhe ADAV, me SDAP qenë shumë armiqësor ndaj Prussian qeveri, ndërsa ADAV ndoqi një reformator dhe më bashkëpunuese qasje. Ky rivalitet ka arritur kulmin e saj përfshijnë të dy palëve në qëndrimet e Franco-Prussian Luftës, me SDAP shkak të refuzimit për të mbështetur Prusia e luftës përpjekje duke pretenduar se ajo është e refuzuar atë si një imperialist i luftës nga Bismarck, ndërsa ADAV mbështetur luftës. majtas|parapamje|Një barricade në Paris, në Mars 1871, të ngritur nga forcat revolucionare të Komuna e Parisit Si pasojë e humbjes së Francës në Franco-Prussian Lufta, revolucioni shpërtheu në Francë, me revolucionare të ushtrisë anëtarët e së bashku me të punës në klasë revolucionarët themelimit të Parisit Komunës. Komuna E Parisit, apeloi edhe për qytetarët e Parisit, pavarësisht nga klasa, si dhe të klasës punëtore, të cilët ishin të mëdha baza e mbështetjes për qeverinë apeleve të tyre nëpërmjet retorikës militante. Në dritën e tillë militant retorika apel klasës punëtore, Komuna gjithashtu ka marrë një mbështetje të konsiderueshme nga klasa e mesme, borgjezi e Parisit, duke përfshirë edhe shitësit i konsiderojnë dhe tregtarët. Komunës, pjesërisht për shkak të saj të konsiderueshme numrin e neo-Proudhonians dhe neo-Jacobins e Komitetit Qendror, ka deklaruar se Komuna nuk ishte kundërshtuar për pronë private, por më tepër shpresë për të krijuar më të gjerë të shpërndarjes. përbërjen politike të Komunës përfshihen njëzet-e-pesë neo-Jacobins, pesëmbëdhjetë deri në njëzet e neo-Proudhonians dhe protosyndicalists, nëntë apo dhjetë Blanquists, një sërë radikale të republikanëve, dhe disa Internationalists ndikuar nga Marksi.
Si pasojë e rënies së Parisit Komunës në vitin 1871, Marksi vlerësoi Paris Komunës në punën e tij Të Luftës Civile në Francë (1871) për arritjet e saj, në dritën e saj të pro-borgjeze ndikon dhe e quajti atë një model të shkëlqyer të diktaturës së proletariatit në praktikë, ashtu siç ka shpërbërë aparati i borgjeze shtetit, duke përfshirë të madhe të saj, burokracia; ushtarake; dhe ekzekutive, gjyqësore dhe legjislative të institucioneve; me një pune të klasit të shtetit me të gjerë të mbështetjes popullore. Mirëpo, shkatërrimi i Komunës dhe persekutimin e saj anarchist mbështetësve të kishte efektin e dobësuar ndikimin e Bakuninist anarchists e Parë Ndërkombëtare, kjo do të rezultojë në Marksi expelling e dobësuar rivale Bakuninists Ndërkombëtare një vit më vonë.
Në Britani të madhe, realizimin e legalizimit të sindikatave nën Bashkimi i sindikatave të Veprojë 1871 drew Britanik sindikalistët për të besuar se kushtet e punës mund të përmirësohet përmes parlamentare do të thotë.
Në Hagë Kongresi i 1872, Marksi bëri një vërejtje, të pranohet se, ndërkohë që ka vende ", ku punonjësit mund të arrijë qëllimin e tyre me mjete paqësore" në shumicën e vendeve në Kontinentin "levë e revolucionit tonë duhet të forcës".
Marksi nuk ishte optimist se Gjermania në atë kohë nuk ishte i hapur për një mjete paqësore për të arritur socializëm, sidomos pas Kancelari gjerman Otto von Bismarck kishte miratuar Anti-Socialiste Ligjet në 1878. Në kohën e Anti-Socialiste Ligjet filluar të jetë hartuar, por ende nuk publikohet, në 1878, Marksi foli për mundësitë e reformave legjislative nga një qeveri e zgjedhur të përbërë të punës në klasë legjislative anëtarët, por edhe për gatishmërinë për të përdorur forcë të duhet forca duhet përdorur kundër klasës punëtore:
Engels në studimin e tij në Angli në vitin 1845 dhe në 1885 (1885) shkroi një studimi që analizoi ndryshimet në Britanike klasë të sistemit nga 1845 për 1885, në të cilën ai vlerësuan Chartist lëvizjes për të qenë përgjegjës për arritjen e zbulime të mëdha për të punuar klasë. Engels deklaroi se gjatë kësaj kohe Britanisë industriale borgjezi kishte mësuar "se klasa e mesme kurrë nuk mund të marrë të plotë sociale dhe pushteti politik mbi kombin, përveç me ndihmën e klasës punëtore". përveç kësaj ai ka vënë re "një gradual të ndryshojë me kalimin e marrëdhënieve midis dy klasave". Ky ndryshim e përshkruan ai u shfaq në ndryshimin e ligjeve në Britani, që u ndryshimeve politike në favor të klasës punëtore që Chartist lëvizje kishte kërkuar për vitet: djathtas|parapamje|Sidney Webb, një i shquar Fabian socialiste Një i madh jo-Marxian ndikim mbi demokracia sociale erdhi nga Shoqëri Fabian e themeluar në vitin 1884 nga Frank Podmore që theksuar nevojën për një graduale evolucionare dhe reformator qasje për arritjen e socializmit. E Fabian Society u themelua si një cifël grup nga Miqësia e një Jete të Re, për shkak të opozitës në kuadër të grupit të socializmit. Ndryshe nga Marxism, Fabianism nuk e ka promovuar veten si një punës në klasë të udhëhequr nga lëvizja, dhe atë në masë të madhe kishte të mesme të anëtarëve të klasës. E Fabian Society publikuar Fabian Ese mbi Socializmin (1889) që ishte në thelb të shkruar nga George Bernard Shaw. Shaw referuar Fabians si "të gjitha Social Demokratët, me një të përbashkët confiction [sic] të domosdoshmërinë e vesting organizimin e industrisë dhe materiale, të prodhimit në një Shtet identifikohet me e gjithë popullin duke e plotë të Demokracisë".
Të tjera të rëndësishme të hershme Fabians, përfshirë Sidney Webb, i cili nga 1887 deri më 1891 shkroi pjesën më të madhe të Shoqërisë politikat zyrtare. Fabianism do të bëhet një ndikim të madh në Britanike punës lëvizjes.