Aspektet_etike,_legale_dhe_sociale_të_Internetit_të_Gjërave_(IoT)
Historiku dhe zhvillimi i sistemeve IoT
Termi IoT, i quajtur shpesh Internet i gjithçkaje, u prezantua nga Kevin Ashton në vitin 1999 i cili ëndërronte një sistem ku çdo objekt fizik të jetë i lidhur duke përdorur internetin përmes sensorëve të kudondodhur. Teknologjia IoT mund të sigurojë një sasi të madhe të të dhënave për njerëzit, objektet, kohën dhe hapësirën. Kevin Ashton i referohet teknologjive “Auto-ID” si “kapërcim nga procesimi i informacionit në kompjuter tek ndjeshmëria me kompjuter”.Termi “Auto-ID” i referohet çdo klase të gjerë të teknologjive identifikuese të përdorura në industri për të automatizuar, reduktuar gabimet dhe rritur cilësinë. Këto teknologji identifikuese përfshijnë bar kode, smart karta, sensorë, njohje zëri dhe biometrinë. IoT siç thotë vetë emri është rrjeti pa tela i një numri të madh të pajisjeve të ndërlidhura (gjëra) që mund të komunikojnë me njëra-tjetrën pa ndërhyrjen njerëzore. Kjo do të ndodhë kur mjedisi ynë do të përfshihet me sensorë dhe teknologji të tilla si Identifikimi me Radio Frekuencë (Radio Frequency Identification-RFID),Rrjeti i sensorëve pa tela (Wireless Sensor Network-WSN) etj, do të na ndihmojnë të përmbushim këtë sfidë. parapamje|Figura 2. Identifikimi me Radio Frekuencë RFID është një teknologji pa tela  e transferimit të të dhënave duke përdorur fushë elektromagnetike në mënyrë që të identifikohen automatikisht dhe të gjurmohen etiketat e bashkangjitura në objekte që përmbajnë informacione të ruajtura në mënyrë elektronike siç tregohet në figurën 2. Ato ndihmojnë në identifikimin automatik të çdo gjëje që i bashkëngjiten duke vepruar si një barkod elektronik. RFID përdoret për të identifikuar objektet nga një distancë prej disa metrash me një lexues të palëvizshëm që komunikon në mënyrë tipike pa tela. Teknologjia RFID mund të klasifikohet në tre kategori: RFID pasive, RFID aktive, dhe RFID gjysmë-pasive. Të gjitha sistemet RFID përmbajnë tre komponente bazike. E para është etiketa RFID e cila është e lidhur me një përfitim ose send. Etiketa përmban informacione për atë përfitim ose send dhe gjithashtu mund të përfshijë sensorë. Komponenti i dytë është pyetësi RFID (i quajtur edhe lexues (reader)), i cili komunikon me etiketat RFID. Komponenti i tretë është sistemi  backend, i cili lidh hetuesit e RFID me një bazë të dhënash të centralizuara. Baza e të dhënave të centralizuara përmban informacione shtesë, siç është çmimi, për secilën artikull të etiketuar me RFID. parapamje|Figura 3.  Wireless sensor networks WSN – megjithëse shumë sensorë lidhen direkt me kontrolluesit dhe stacionet e përpunimit (p.sh., duke përdorur rrjetet e zonës lokale), një numër në rritje i sensorëve komunikojnë të dhënat e mbledhura pa tela në një stacion të centralizuar përpunimi. Kjo është e rëndësishme pasi që shumë aplikime në rrjet kërkojnë qindra ose mijëra nyje sensori, të vendosura shpesh në zona të largëta dhe të paarritshme. Prandaj, një sensor pa tela (wireless sensor) ka jo vetëm një komponentë të ndijimit, por edhe aftësi përpunimi, komunikimi dhe ruajtjës në bord. Me këto pajisje shtesë, një nyje sensori shpesh nuk është përgjegjëse vetëm për mbledhjen e të dhënave, por edhe për analizën brenda rrjetit, korrelacionin dhe shkrirjen e të dhënave të sensorit të vet dhe të dhënave nga nyjet e tjera të sensorit. Kur shumë sensorë monitorojnë në mënyrë bashkëpunuese mjedise të mëdha fizike, ato formojnë rrjetin e sensoreve pa tela (WSN). Nyjet e sensorit komunikojnë jo vetëm me njëri-tjetrin, por edhe me një stacion bazë  (Base Station -BS) duke përdorur radiot e tyre pa tela, duke i lejuar ata të shpërndajnë të dhënat e tyre të sensorit në sistemet e përpunimit, vizualizimit, analizës dhe ruajtjes në distancë .Për shembull, figura 3 tregon dy fusha sensori që monitorojnë dy rajone të ndryshme gjeografike dhe lidhen me Internet duke përdorur stacionet e tyre bazë.