cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shtatëdhjetë apostujt
Biografi e shkurtër e apostujve:
Evodi ishte një nga shtatëdhjetë dishepujt e Jisu Krishtit dhe episkopi i parë i Antiokisë, i caktuar nga apostulli Petro kur u largua për në Romë. Thuhet se ne ia detyrojmë Evodit mbiemrin “i krishterë” për anëtarët e Kishës (Vep. 11:26). Shën Ignati, pasuesi i tij në fronin e Antiokisë, në një nga letrat që i drejton grigjës shkruan: “Kujtoni Evodin e bekuar, bariun tuaj, që ishte i pari pas apostujve që pati përgjegjësinë e kishës suaj. Tregojeni veten të denjë për një atë të tillë dhe mos u bëni si fëmijët që vijnë nga shkelja e kurorës”. Evodi e udhëhoqi grigjën e Zotit me urtësi, e ruajti veten të pathyer nga bota dhe pastaj u largua në paqe drejt banesave të të drejtëve. Thuhet se vdiq si martir në kohën e martirizimit të Neronit (viti 64 pas Krishtit) ose pak kohë më vonë. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 7 shtator.
EPENETI
Epeneti, episkopi i Kartagjenës, përmendet në letrën e apostull Pavlit drejtuar Romakëve: “Përshëndeteni Epenetin tim të dashur, që është fryti i pare i Akaisë në Krishtin” (Rom. 16:5). Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 30 korrik.
FILEMONI, APFIA DHE ARKIPI
Filemoni vinte nga një familje e pasur dhe fisnike e Kolosit në Frigji dhe u bë i krishterë bashkë me gruan e tij, Apfian dhe të birin, Arkipin, kur dëgjoi predikimin e apostullit të shenjtë Pavli. Plot besim dhe me dashuri të flaktë për ta mbështetur dhe për të ndihmuar gjithë vëllezërit më Krishtin, Filemoni e mblidhte komunitetin në shtëpinë e vet, për të kremtuar Misteret e shenjta dhe për lutje, pasi në atë kohë, nuk kishte filluar ndërtimi i kishave. U gjykua i denjë për besimin e apostullit, u hirotonis episkop i Gazës në Palestinë dhe zhduku nga ky qytet padijen me dritën e predikimit. Sapo u kthye në Kolos, e vazhdoi veprën e tij misionare, me gjithë kundërshtimin e tërbuar të paganëve. Një ditë, kur këta festonin për Artemisën, apostujt e shenjtë adhuronin të vetmin Zot të të gjithave. Paganët e morën vesh këtë dhe u vërsulën për t’i kapur dhe i nxorën para qeveritarit Andronikli. Por, meqë Arkipi refuzoi t’u sakrifikonte idhujve u torturua dhe u vra i pari. Edhe Filemoni dhe Apfia vuajtën shumë tortura dhe morën kurorën e martirit. Kisha Ortodokse feston kujtimin e Filemonit dhe Apfias më 22 nëntor, të Arkipit më 19 shkurt dhe të gjithë së bashku përkujtohen më 22 nëntor.
FILIPI nga të shtatë dhjakonët
Filipi lindi në Qesari të Palestinës. Nga martesa pati katër vajza, të cilat iu përkushtuan Perëndisë dhe kishin dhuratën e profecisë. U dorëzua dhjakon nga apostujt në të njëjtën kohë me Stefanin (Vep. 6), që të shërbente nëpër tryeza dhe në vepra bamirësie. Kur vëllazëria apostolike u shpërnda për të shpallur Ungjillin, Filipi predikoi Lajmin e shpëtimit në të gjithë Samarinë. Ai pagëzoi edhe Simon magjistarin, i cili donte të blinte me pará dhuratën e Hirit. Ai u dërgua nga Jerusalemi për në Gaza për t’i dhënë eunukut, funksionarit të lartë të Kandakës, mbretëreshës së Etiopisë, çelësin e mistereve të profecive të Isaias. Pasi e pagëzoi, u rrëmbye nga Fryma për të vazhduar predikimin. Duke filluar nga Azoti, Filipi ungjillëzoi gjithë qytetet ku kalonte, deri në Qesari; pastaj u kthye në Azinë e vogël, në provincën e Tralisë. Atje fjeti në paqe, si ktheu shumë paganë në njohjen e Perëndisë dhe ndërtoi një kishë. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 11 tetor.
FILOLOGU
Filologu (Rom. 16:15) u dorëzua episkop i Sinopës (Pont) nga apostull Andrea. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 5 nëntor.
GAI
Gai (Rom. 16:23) u bë episkop i Efesit pas apostull Timotheut. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 5 nëntor.
HERODIONI
Herodioni ishte nxënës i apostullit të shenjtë Petro dhe e shoqëroi në vizitat e tij hierapostolike, pastaj u hirotonis prej tij episkop i qytetit të Hipatisë (Patra e Re), në Fiotidë. Ai e predikonte Ungjillin me trimëri të madhe dhe ktheu shumë veta në të krishterë, prandaj u kap dhe u rrah nga paganët: disa e goditën me kamxhik e me shkopinj, të tjerë i thyen gjymtyrët me gurë. Në fund, pasi e vranë me shpatë, shën Herodioni fitoi kurorën e martirizimit. Kisha feston kujtimin e tij më 28 mars dhe 10 nëntor.
HERMAI
Hermai, i përmendur nga apostull Pavli në Letrën drejtuar Romakëve (16:14), u bë episkop i Filipisë (ose Filipolit). Disa shkrimtarë të lashtë i kanë atribuuar hartimin e veprës Bariu, shumë e famshme në kohët e hershme të Kishës, e cila radhitej ndonjëherë mes Shkrimeve të Shenjta.
Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 5 nëntor.
Arguel, Somme
Arguel është një komunë në Francë. Arguel bën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 33 banorë dhe sipërfaqe 2.54 km².
Shtatëdhjetë apostujt
Biografi e shkurtër e apostujve:
JASONI DHE SOSIPATRI
Jasoni ishte grek nga Selaniku ose nga Azia e Vogël që përqafoi judaizmin, ose (më e mundshme), hebre i diasporës. Ai priti në Selanik apostull Pavlin. Një grup hebrenjsh erdhën dhe, pasi nuk gjetën Pavlin, morën në vend të tij Jasonin bashkë me disa vëllezër dhe i çuan te të parët e qytetit si elemente turbulluese. U liruan sapo paguan garancinë (Vep. Ap. 17:1-9). Jasoni përputhet me sa duket me bashkëpunëtorin e Pavlit në Letrën dërguar Romakëve (16: 21): “Ju falem me shëndet... Jasoni e Sosipatri, të afërmit e mi (do të thotë: bashkatdhetarët e mi)”. Pra, që të dy kishin ndjekur pas Pavlin në Korinth - vendi i shkrimit të Letrës dërguar Romakëve.
Sosipatri ishte nga Akaia, ose më mirë i përmenduri si Sopatër “verijasi” (Vep. 20:4), që me sa duket u katekizua në Veria (Vep.17:10-12). Pavli vendosi në Azinë e Vogël si episkop Jasonin në Tars dhe Sosipatrin në Ikoni. Sipas traditës, pasi ata rregulluan çështjen e Kishave të tyre, përcollën ndriçimin e Krishterimit në Korfuz (v. 67 ose 68). Aty ndërtuan një kishë, e cila qysh nga shek. i 12-të, kur u rindërtua nga themelet, u është kushtuar dy ndërtuesve të saj; madje aty ndodhen edhe varret e tyre. Për shkak të veprimtarisë së tyre, dy ndriçuesit e Krishterimit në Korfuz, u burgosën nga mbreti vendas, Kerkilini, por ai u mbyt gjatë përndjekjes kundër besimtarëve. Kështu, sërish, apostujt predikonin lirisht, derisa u arrestuan përsëri nga pasardhësi i mbretit. Ky urdhëroi torturën dhe martirizimin e tyre.
Kisha Ortodokse feston kujtimin e tyre më 29 prill (të dy së bashku) dhe 10 nëntor (vetë Sosipatri).
JAKOVI I JERUSALEMIT, “vëllai i Krishtit”
Jakovi ishte djali i parë i martesës së parë të Josifit, të fejuarit të Marisë. Ky njeri u bekua nga Perëndia që në gjirin e nënës dhe për hir të drejtësisë të gjithë e thërrisnin “I drejti” ose “Oblias”, që në hebraisht d.m.th. “mbrojtje e popullit” dhe “drejtësi”. Që fëmijë, jetoi në asketizëm të ashpër. Pas Ngjitjes në qiej të Krishtit, apostujt zgjodhën njëzëri Jakovin e drejtë si episkop të Jerusalemit. Ishte njeri i mbushur me virtyte të jetës aktive dhe me soditjen e Perëndisë. Kur kryesonte Sinodin Apostolik, gjatë diskutimeve që u zhvilluan në Antioki rreth domosdoshmërisë për të rrethprerë paganët që bëheshin të krishterë, ishte shenjti ai që kërkoi të mos i shtrëngonin me parime të tilla të Ligjit të vjetër, por vetëm të shmangeshin nga përdorimi i mishit blatuar idhujve, si dhe të hiqnin dorë nga imoraliteti (Vep. 15:20). Ai shkroi Letrën që mban emrin e tij në Shkrimin e Shenjtë.
KARPI
Karpi (greqisht karpos - fryt) ishte dishepull i apostull Pavlit, i cili transmetonte letrat e këtij të fundit te Kishat e themeluara. Ktheu shumë paganë me predikimin e tij dhe u bë më pas episkop i Verias në Thrakë (sot qyteti bullgar Stara Zagora). Kryente mrekulli të shumta, çlironte të demonizuar dhe drejtonte turmën drejt Pagëzimit. Zelli i tij apostolik i solli shumë vuajtje nga idhujtarët dhe autoritetet, por i duroi. Pasi lavdëroi Perëndinë gjatë gjithë jetës së tij, fjeti në paqe dhe lipsanet e tij të shenjta kryejnë shumë mrekulli. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 26 maj.
KLEMENTI
Klementi ose Klimi përmendet midis bashkëpunëtorëve të apostull Pavlit, emrat e të cilëve janë në librin e jetës (Filip. 4:3). Ai u bë episkop i Sardikës dhe iu bashkua korit të shenjtorëve, duke mbajtur në trupin e tij shenjat e Pësimit të Jisu Krisht. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 10 shtator.
KLEOPA
Kleopës dhe Llukait iu shfaq Krishti ditën e Ngjalljes, kur shkonin nga Jerusalemi për në Emaus (Lluk. 23:13-16). Fillimisht ata nuk e njohën, derisa, ashtu si në Darkën Mistike, Krishti mori bukë, e bekoi dhe ua dha. Në atë kohë atyre iu hapën sytë dhe e njohën. Por iu zhduk prej syve, duke vërtetuar kështu për brezat e ardhshëm se prania e Tij në Eukaristinë e shenjtë është shenja e vërtetë e Ngjalljes së Tij. Llukai dhe Kleopa e kuptuan atëherë se përse u digjeshin zemrat teksa u shpjegonte Shkrimet (Lluk. 23:32) dhe u nisën më pas për të gjetur apostujt në Jerusalem.
Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 30 tetor.
KUARTI
Kuarti (i përmendur në të njëjtën letër) u bë episkop i Beritës (sot Bejrut). Vuajti në shumë prova për besimin dhe ktheu në Krishterim pjesën më të madhe të paganëve të qytetit, para se të flinte në paqe. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 10 nëntor.
KODRATI
Kodrati jetoi në kohën e Jisu Krishtit dhe u ndriçua prej Tij. U bë episkop i Athinës dhe solli në besimin e vërtetë shumë paganë, me anë të fjalëve të tij hyjnore që i linin pa përgjigje sofistët. Suksesi i tij i madh ngjalli xhelozinë e armiqve të Krishtit, që e dëbuan nga dioqeza e tij pasi e goditën me gurë dhe e bënë të vuajë shumë tortura. Shkoi në Magnesi, ku mësimi i tij i ndriçuar bëri përsëri mrekulli duke dëbuar mësimet e idhujtarisë. Mori kurorën e martirit në mbretërimin e Adrianit (më 117). Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 21 shtator.
KRISKI (ose KRESHENTI)
Ishte kreu i një sinagoge, i cili u kthye në Krishterim së bashku me familjen e tij (Vep. 18:8). U pagëzua nga apostull Pavli (1 Kor. 1:14) dhe u bë episkop i Egjinës, një ishulli pranë Peloponezit. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 30 korrik.
LINI
LLUKA (ose LUKIOS)
Lluka ose Lukios përmendet nga apostull Pavli kur ai thotë: “Vetëm Lluka është me mua” (1 Tim. 4:11). Ai u bë episkopi i parë i Laodicesë në Siri dhe u largua në paqe drejt Zotit pasi udhëhoqi grigjën e tij me urtësi. Ai duhet dalluar nga apostulli Lluka Ungjillori, të cilin shën Pavli e përmend tek Kolosianët 4:14).
NARKISI
Narkisi (Rom. 16:10) u bë episkop i Athinës. U martirizua për shpalljen e së Vërtetës. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 31 tetor.
OLIMBAI DHE RODIONI (HERODIONI)
Olimpai dhe Rodioni (Herodioni), përmendur nga apostull Pavli në Letrën drejtuar Romakëve (Rom. 16), ndoqën apostull Petron në Romë, ku dhe ua prenë kokat gjatë persekutimit të Neronit (54). Kisha Ortodokse feston kujtimin e tyre më 10 nëntor.
ONESIFORI
Onesifori përmendet me mirënjohje nga apostull Pavli në letrën e dytë drejtuar Timotheut: “''Zoti dhëntë përdëllim në shtëpinë e Onisiforit, sepse shumë herë më dha zemër dhe s’pati turp prej hekurave të mi, por kur erdhi në Romë, më kërkoi me shumë ngulm dhe më gjeti. Zoti i dhëntë atij të gjejë përdëllim nga Ai në atë ditë. Dhe sa më shërbeu në Efes, ti e di mirë''” (2 Tim. 1:16-18).
Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 7 shtator.
ONESIMI
Onesimi ishte nga Frigjia, skllav i Filemonit (apostullit të lartpërmendur). Meqë kishte bërë një vjedhje tek zotëria i tij, Onesimi u arratis dhe u strehua në Romë, atje takoi shën Pavlin, atëherë i burgosur për Krishtin. Njohu gabimin e tij, u bë i krishterë, u pagëzua dhe nuk vonoi të ecte në udhën e virtyteve. Por shën Pavli, duke mos dashur ta trishtonte Filemonin, i dërgon të arratisurin me një letër ku i kërkon ta falë dhe ta lirojë. Është Letra drejtuar Filemonit. Ai e priti me gëzim letrën e apostull Pavlit dhe e priti Onesimin jo më si skllav, por si një vëlla, dhe e dërgoi të lirë përsëri tek shën Pavli, që ta ndihmonte në misionin e tij. Pas martirizimit të apostullit, Onesimi predikoi me zell doktrinën e shpëtimit. U ndalua dhe u çua para Tertulianit, guvernatorit të Romës, i cili e urrente veçanërisht Onesimin, sepse kishte kthyer në besën e vërtetë gruan e vëllait të tij. Pasi e mori në pyetje, urdhëroi që të torturohet. Pas 18 ditë burgosje dhe tortura, tirani e dëboi në Puzol, pranë Napolit. Me gjithë ndalimin nga autoritetet, Onesimi vazhdoi të predikonte Ungjillin. Kur Tertuliani i mësoi këto, e thirri në Romë. Iu nënshtrua përsëri torturave të rënda, dhe dha shpirt. Nderohet në 22 nëntor me shën Filemonin, Arkipin dhe Afian dhe në 4 janar për mbledhjen e 70 apostujve.
Patrovi, i cili përmendet në të njëjtën letër (Rom. 16:14), u bë episkop i Pociolit në Itali, dhe pagëzoi shumë paganë.
RUFI
Rufi (Rufusi) ka mundësi të ishte i biri i Simon Kireneasit, që përmendet në Ungjillin e Apostull Markut (15:21). Në letrën drejtuar Romakëve, apostull Pavli shkruan: “Përshëndeteni Rufusin, të zgjedhurin në Zotin, dhe nënën e tij që është gjithashtu nëna ime” (16:13). Më pas u bë episkop i Thivës (Tebë) në Greqi.
Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 8 prill.
STAHI
Stahi, i quajtur “shumë i dashur” nga Pavli (Rom. 16:9), u bë episkop i Bizantit nga apostull Andrea, themeluesi i tij. Ai ndërtoi një kishë në Argjiropoli, pranë Bizantit, ku mblidheshin më shumë se dy mijë të krishterë për të mësuar dhe kunguar me Misteret e shenjta. E kulloti grigjën shpirtërore të Krishtit për 16 vjet (38-54) dhe më pas fjeti në paqe. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 31 tetor.
SOSTENI
Kur judenjtë e Korinthit, xhelozë për predikimin e apostull Pavlit, e kapën atë dhe e çuan përpara Galionit, prokonsullit të Akaisë (Veprat 18:12), ata u kthyen mbrapsht nga gjykata pa fituar dënimin që kërkonin me të madhe. Plot me mllef, ata e kapën Sostenin, kryetarin e Sinagogës, që ishte kthyer nga Judaizmi në Krishterim, dhe e rrahën me shkopinj. Sosteni e shoqëroi më vonë apostull Pavlin në udhëtimet e tij dhe u bë episkop i qytetit të Kolofonit në Azinë e Vogël, që varej nga mitropolia e Efesit. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 8 dhjetor.
SILA
Sila shkoi bashkë me apostull Pavlin e Varnavën nga Antiokia në Jerusalem, për të sqaruar çështjen e rrethprerjes së të krishterëve. E arrestuan bashkë me Pavlin (Vep. 16:16-39). Udhëtoi me të përgjatë Azisë, Maqedonisë, dhe u bë episkop i Korinthit, ku punoi pa u lodhur për shpalljen e së Vërtetës. Kreu mrekulli të shumta dhe fjeti në paqe. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 30 korrik.
SILUANI ose SILVANI
Siluani ose Silvani ishte nxënësi që shkroi Letrën e parë të Përgjithshme të apostull Petros, i cilie përmend në përshëndetjet e tij : “Me anë të Siluanit, vëllait besnik, ju shkrova juve me pak fjalë…” (1 Pet. 5:12). Edhe apostull Pavli dëshmon se Siluani e ndihmoi në përhapjen e fjalës së Perëndisë (2 Kor. 1:19-22). Siluani u fronëzua episkop i Selanikut, dhe pasi kaloi shumë vuajtje për hir të besimit, fjeti në paqe. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 30 korrik.
SIMEONI ( ose KLEOPA) i JERUSALEMIT, “vëllai i Krishtit”
Simoni (ose Kleopa) ishte një nga katër “vëllezërit” e Krishtit, nga martesa e parë e Josifit, të fejuarit të Marisë. U bë episkop i dytë i Jerusalemit (70-107) pas Jakovit, pas shkatërrimit të qytetit (në v. 70) nga romakët. Në kohën e Trajanit (98-117), u denoncua nga heretikët te sovrani, për arsye të zellit të tij për të afruar pranë Perëndisë izraelitë e joizraelitë dhe për të rrëzuar tempujt paganë. Kështu u arrestua, u torturua egërsisht dhe në vitin 107 u kryqëzua në moshën 120-vjeçare. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 27 prill dhe 30 tetor.
Ndërsa besimtarët shtoheshin pa pushim, të Dymbëdhjetët vendosën të caktojnë shtatë vëllezër, të vlerësuar për urtësinë dhe të mbushur me Shpirtin e Shenjtë, për të lehtësuar në kujdesin material komunitetin e të krishterëve. Aktiviteti i Stefanit, që ishte kreu i tyre, u shtri përtej ndihmesës materiale të komunitetit. I mbushur me hirin e Shpirtit të Shenjtë, duke kryer kështu mrekulli dhe duke folur me autoritetin e të dërguarve të Perëndisë, ai admirohej nga të gjithë në një pikë të tillë, saqë judenjtë, të tërbuar që nuk mund t’u jepnin përgjigje argumentimeve të tij, e akuzuan se kishte bërë blasfemi dhe komplot kundër institucioneve të Ligjit dhe e çuan përpara Këshillit Judaik. I riu u paraqit pa frikë përpara gjykatësve, i frymëzuar nga Shpirti i Shenjtë, mbajti një fjalim të zjarrtë, një apologji të shkëlqyer të besimit.
Nga zemërimi i madh, akuzuesit e tij vendosën ta vrisnin, duke e qëlluar me gurë. Teksa po e vrisnin, Stefani i qetë dhe rrezatues, ngazëllonte nga gëzimi, duke ndjekur në këtë mënyrë shembullin e Mësuesit të tij. Duke thirrur emrin e Zotit, e dha frymën e fundit, si Jisui mbi Kryq, me këtë thirrje të dashurisë më të lartë për armiqtë: “Zot, mos ua zër atyre mëkat këtë” (Vep. 7:60; shih Lluk. 22:24). Duke e zbukuruar Kishën me perlat e vyera të gjakut të tij, Stefani ishte martiri i parë, që dha jetën për Krishtin. Trupi i shën Stefanit, i varrosur prej njerëzve shpresëtarë, u rigjet pas një zbulese në vitin 415, në Kafargmala, nga prifti Lukian, dhe u transferua në Jerusalem, në kishën e ndërtuar për nder të tij nga perandoresha Evdhokia, gruaja e Theodhosit të Ri. Më pas, e transferuan përsëri në Konstandinopojë. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 27 dhjetor.
TERTI
Terti pasoi në fronin e apostull Sosipatrit si episkop i Ikonisë dhe fjeti edhe ai në paqe. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 30 tetor.
TIHIKU
Clémence-d'Ambel
Clémence-d'Ambel është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur.
Shtatëdhjetë apostujt
Biografi e shkurtër e apostujve:
TIMOTHEU
TITI
Titi “duke qenë grek”, pra i parrethprerë (Gal. 2:3), d.m.th. idhujtar, e kishte prejardhjen ndoshta nga Antiokia. U konvertua nga predikimi i apostull Pavlit dhe u bë pasues i çmuar dhe bashkëpunëtor i tij, meqë shquhej për karakter të fuqishëm e të pathyeshëm ndaj vështirësive. Shoqëroi mësuesin e tij në Jerusalem, për Sinodin Apostolik në vitin 49 (Gal. 2:1) Së bashku me Pavlin ungjillëzoi Krishtin shpëtimtar në Efes (54-58). Më vonë arriti të përfundonte me sukses (rreth vitit 57) një mision të vështirë në Kishën e Korinthit (2 Kor. 7:6,13; 12:17-18). Apostull Pavli e dërgoi në Kretë, që të organizojë Kishën atje, me seli qytetin e lashtë të Gortinës, ku qëndroi deri në fjetjen e tij në pleqëri të thyer. Në Letrën e tij “Titit, birit të vërtetë” (1:4), Pavli porosit “që të korrigjojë mangësitë” duke vendosur episkopë të denjë (1:5-9) duke këshilluar dhe përsosur kategoritë e ndryshme të besimtarëve, duke meshuar e punuar pa pushim (2:1-3:11). U varros në Gortinë dhe pas shumë shekujsh lipsani i tij u transferua në Kishën e Shën Markut, në Venedik, por në maj 1966 u kthye në ishullin e tij. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 25 gusht.
VARNAVA (BARNABA)
Nga Josi, që quhej fillimisht, mori emrin Varnava .Udhëhoqi apostull Pavlin në fillimet e kthimit të tij në besimin e krishterë. Ishte hebre levit nga Qiproja, “një njeri i mirë dhe plot me Shpirt të Shenjtë e besë”(Vep. 11: 24), tepër human, kishte shitur arën e tij dhe paratë i hodhi në arkën e përbashkët të Kishës.
Dhjakonët PROHORI, NIKANORI, TIMONI, PARMENAI
Së bashku me Stefanin dhe Filipin, përbëjnë grupin e shtatë dhjakonëve, të cilët u zgjodhën dhe hirotonisën prej të Dymbëdhjetë Apostujve, për t’iu lehtësuar pjesën e shërbimit. Nikolla (edhe ky prej shtatë dhjakonëve) nuk nderohet si shenjtor, sepse, sipas mendimit të shumicës së Etërve, ishte krijuesi i herezisë së shëmtuar dhe imorale të Nikollaitëve shih Zbulesën Hyjnore (Apok. 2:14-15). Megjithatë ekziston dhe mendimi se ai vetë bëri një jetë të pastër, por pasuesit e tij e keqinterpretuan një frazë të tij dhe devijuan. Dhjakonët më vonë iu përkushtuan gjithashtu misionarizmit. Tradita na informon për këta të katërt. Prohori ndihmoi Joan Ungjillorin e Theologun (26 shtator), vuajtën së bashku dhe, sipas diktimit të tij, shkroi Apokalipsin (Zbulesën hyjnore). Pas jetëndërrimit të Joan Ungjillorit, shërbeu si episkop i Nikomedisë në brigjet aziatike të Propondidhës, ku u preh pas një punë baritore rezultative. Nikanori fjeti në paqe të njëjtën ditë që u martirizua Stefani, megjithëse “Veprat e Apostujve” nuk e përmendin. Timoni u bë prej apostujve episkop i Vostronëve të Arabisë. Meqë atje u përpoq ashpër dhe bëri shumë të krishterë, u rrah prej idhujtarëve dhe u dogj në zjarr. Në fund Parmenai, pasi i shërbeu me devocion vëllezërve, u sëmur dhe dha frymë përpara apostujve, të cilët dhe e varrosën. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tyre më 28 korrik.
ZENAI (ose ZINONI)
Zinai (ose Zinoni) ishte nxënës dhe bashkëpunëtor i apostull Pavlit, i cili në Letrën drejtuar Titit e quan “ligjtar”, pasi ishte njeri i ditur dhe drejtonte çështjet juridike të këshillave kishtare. Kisha Ortodokse feston kujtimin e tij më 27 shtator.
Sedna
Sedna is the farthest dwarf planet from the Sun. Sedna takes almost 11,408 years to orbit the sun from a distance of 488.5 AU (1 AU is the distance between Earth and Sun
Prangat
__NOINDEX__ parapamje|250x250px|Një person i vënë në pranga pas shpine. Prangat janë pajisje shtrënguese të krijuara për të siguruar kyçet e duarve të një individi në afërsi me njëri-tjetrin. Ato përbëhen nga dy pjesë, të lidhura së bashku me një zinxhir, një menteshë ose shirit të ngurtë. Çdo pranga ka një krah rrotullues i cili angazhohet me një arpion që e pengon atë të hapet pasi të mbyllet rreth kyçit të dorës së një personi. Pa çelës, prangat nuk mund të hiqen pa njohuri të specializuara dhe personi i prangosur nuk mund të lëvizë kyçet e dorës më shumë se disa centimetra ose centimetra larg njëri-tjetrit, duke i bërë shumë detyra të vështira ose të pamundura.
Prangat përdoren shpesh nga agjencitë e zbatimit të ligjit në mbarë botën për të parandaluar që kriminelët e dyshuar të arratisen nga paraburgimi i policisë.
Përmendore mbivarore e Emin Pashës
Përmendore mbivarore e Emin Pashës është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 638/55.
Roland Agalliu
Roland Agalliu (lindi më 5 korrik 1961) është futbollistë shqiptarë në pension. Ai ishte i pari prej të huajve i cili luajti në ligën rumunë pas Revolucionit Rumunë. Ai tani jeton në Graz në Austri së bashku me gruan dhe vajzën e tij.
Hanëmi
Hanëm është një titull mbretëror dhe aristokratik femëror që fillimisht u përftua përmes një titulli të Ballkanit myslyman, Azisë Qendrore, dhe më vonë u përdor në Lindjen e Mesme dhe Azinë Jugore.
Është ekuivalenti femëror i titullit Han për një sundimtar sovran ose ushtarak, i përdorur gjerësisht nga popujt mesjetarë nomade turkik që jetojnë në Azi dhe Evropë dhe gjithashtu fiset mongole që jetojnë në veri dhe veriperëndim të Kinës moderne. Në ngushtimin e fjalëve të gjuhëve turkike, prapashtesa "-um / -ım" shton "im", duke e bërë fjalën "Khanum" si "Hani im". Kjo lind nga përralla, që përshkruan një Han duke u njoftuar nënshtetasve të tij se unë jam Hani juaj dhe ajo është Hani im (Hanëm). Rouranët ishin njerëzit e parë që përdorën titujt Hagan dhe Han për perandorët e tyre, duke zëvendësuar Chanyu-n e Xiongnu-ve, të cilët René Grousset dhe të tjerët supozojnë se janë turkik.
Nenad Rashiq
Nenad Rashiq (Serbisht: Ненад Рашић / Nenad Rašić, lindi më 27 janar 1973) është një politikan serb i Kosovës që shërben si Ministër për Komunitete dhe Kthim i Kosovës nga 1 dhjetori 2022.
Më parë ai shërbeu si Ministër i Punës dhe Mirëqenies Sociale i Kosovës, nga viti 2007 deri në vitin 2014. Ai ishte një nga themeluesit e Partisë së Pavarur Liberale (SLS) dhe anëtar i lartë i saj deri në largimin e tij nga partia në vitin 2013. Aktualisht është kryetar i Partisë Demokratike Progresive të Kosovës (PDS).
Herkuli
__NOINDEX__ parapamje|300x300px|Herkuli lufton Achelousin, i metamorfuar në një gjarpër, 1824, nga François Joseph Bosio. Luvri LL 325. Herkuli është ekuivalenti romak i heroit hyjnor grek Herakliut, birit të Jupiterit dhe Alkmenës së vdekshme. Në mitologjinë klasike, Herkuli është i famshëm për forcën e tij dhe për aventurat e tij të shumta të largëta.
Romakët përshtatën ikonografinë dhe mitet e heroit grek për letërsinë dhe artin e tyre me emrin Hercules. Në artin dhe letërsinë perëndimore të mëvonshme dhe në kulturën popullore, Herkuli përdoret më shpesh se Herakli si emri i heroit. Herkuli është një figurë e shumëanshme me karakteristika kontradiktore, e cila u mundësoi artistëve dhe shkrimtarëve të mëvonshëm të zgjidhnin dhe zgjidhnin se si ta përfaqësonin atë. Ky artikull ofron një hyrje në paraqitjet e Herkulit në traditën e mëvonshme.
Topuzi
__NOINDEX__ parapamje|Topuze të ndryshme lindore, nga e majta: Bozdogan/buzdygan (osmanisht), tabar-shishpar (indian), shishpar (indian), shishpar (indian), gurz (indian), shishpar (indian). Një topuz është një armë e mprehtë, një lloj shkopi ose shufre që përdor një kokë të rëndë në fund të një doreze për të dhënë goditje të fuqishme. Një topuz zakonisht përbëhet nga një bosht i fortë, i rëndë, prej druri ose metali, shpesh i përforcuar me metal, me një kokë të bërë prej guri, kocke, bakri, bronzi, hekuri ose çeliku.
Koka e topuzit ushtarak mund të formësohet me fllanxha ose pulla për të lejuar depërtimin më të madh të armaturës së pllakave. Gjatësia e topuzave mund të ndryshojë në mënyrë të konsiderueshme. Topuzët e këmbësorëve ishin zakonisht mjaft të shkurtër (dy ose tre këmbë, ose gjashtëdhjetë deri në nëntëdhjetë centimetra). Topuzët e kalorësisë ishin më të gjata dhe kështu më të përshtatshme për goditjet e marra nga kalë. Topuzët me dy duar mund të jenë edhe më të mëdha.
Macet përdoren rrallë sot për luftime aktuale, por shumë organe qeveritare (për shembull, Dhoma Britanike e Komunave dhe Kongresi i SHBA), universitete dhe institucione të tjera kanë topuz ceremonialë dhe vazhdojnë t'i shfaqin ato si simbole të autoritetit. Ata shpesh parakalohen në rituale dhe procesione akademike, parlamentare ose qytetare.
Etimologjia
Fjala e mesme angleze "mace" vjen nga frëngjishtja "masse" (shkurt për "Masse d'armes") që do të thotë "çekiç i madh", një çekiç me një masë të rëndë në fund.
Shkenca e bibliotekës
parapamje| Portreti i Gabriel Naudé, autor i veprës Advis pour dresser une bibliothèque (1627), e përkthyer më vonë në anglisht në vitin 1661 Bibliotekonomia (shpesh e quajtur edhe shkenca e bibliotekës, bibliotekografia, ekonomia e bibliotekave) është një fushë ndërdisiplinore ose multidisiplinare që zbaton praktikat, perspektivat dhe mjetet e menaxhimit, teknologjisë së informacionit, arsimit dhe fushave të tjera të bibliotekave; mbledhjen, organizimin, ruajtjen dhe shpërndarjen e burimeve të informacionit; si dhe ekonomisë politike të informacionit. Pionier të kësaj shkence konsiderohen bibliotekisti i shquar francez Gabriel Naudé (1600 – 1653) me veprën Advis pour dresser une bibliothèque (1627) dhe Martin Schrettinger (1772 – 1851), një bibliotekist bavarez, me veprën Versuch eines vollständigen Lehrbuchs der Bibliothek-Wissenschaft oder Anleitung zur vollkommenen Geschäftsführung eines Bibliothekars (1808 - 1828). Ata me kontributin e tyre i vendosën themelet e shkencës së bibliotekonomisë. Në vend që të klasifikonte informacionin bazuar në elementë të orientuara nga natyra, siç ishte bërë më parë në bibliotekën e tij bavareze, Schrettinger organizoi librat me rend alfabetik. Shkolla e parë amerikane për shkencën e bibliotekës u themelua nga Melvil Dewey në Universitetin Columbia në vitin 1887.
Përmbledhje
Historikisht, shkenca e bibliotekës ka përfshirë gjithashtu edhe shkencën arkivore. Kjo konsiston në: organizimin e burimeve të informacionit për tu shërbyer nevojave të grupeve të zgjedhura të përdoruesve, sesi njerëzit bashkëveprojnë me sistemet e klasifikimit dhe teknologjinë, mënyrën se si informacionet arrihen, vlerësohen dhe zbatohen nga njerëzit brenda bibliotekave dhe jashtë saj, çështjet ndërkulturore, si trajnohen dhe arsimohen njerëzit për karrierë në bibliotekë, etikën që drejton shërbimin dhe organizimin e bibliotekave, statusin juridik të bibliotekave dhe burimet e informacionit ashtu si dhe shkencën e aplikuar të teknologjisë kompjuterike të përdorur në dokumentacionin dhe menaxhimin e regjistrave.
Në përgjithësi ende nuk ka një dakordim lidhur me përdorimin e termave shkencë e bibliotekës, dhe bibliotekonomi, dhe në një farë mase ato janë të këmbyeshme. Termi shkencë e bibliotekës ose bibliotekografi përdoret më shpesh; shumica e bibliotekarëve e konsiderojnë atë vetëm një variant terminologjik, që synon të theksojë themelet shkencore dhe teknike të lëndës dhe marrëdhëniet e saj me shkencën e informacionit. Bibliotekonomia nuk duhet të ngatërrohet me teorinë e informacionit, studimin matematikor të konceptit të informacionit. Filozofia e bibliotekës është kontrastuar me shkencën e bibliotekës, si studimi i qëllimeve dhe arsyetimeve të bibliotekonomisë, në krahasim me zhvillimin dhe përsosjen e teknikave.
Shënime
<references group="Shënim"/>
Xhamia e Fatihut, Krujë
parapamje|Xhamia Fet'hie Xhamia e Fet'hijes ose Xhamia Sultan Mehmed Fatih e Krujës është një xhami e epokës otomane ndërtuar para vitit 1481. Kjo është pranë hyrjes së Kalanë e Krujës dhe Muzeut Skenderbeu.
Xhamia Fet'hije mban emrin e sulltanit turk Mehmed II. Pasi u shkatërrua në vitin 1831, xhamia u rindërtua për popullatën shqiptare lokale në bazë të sundimit të sulltan Mahmudit II.
Në vitin 1917, minarja e xhamisë Fet'hije, i cili ishte i njohur si një të bukur vetëquajtur një, u shkatërrua në rrethana klimatikale. Deri në vitin 1937, xhamia është përdorur një shtëpi adhurimi për myslimanët shqiptarë. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, xhamia Fet'hije ishte keqtrajtuar dhe municionet kishte beed ruajtur brenda xhamisë. Gjatë sundimit të diktatorit komunist Enver Hoxha pas vitit 1944, xhamia kalbur.
Sot, i xhamisë Fet'hije, vetëm pjesët e poshtme të mureve dhe minaren mbeten.
Ura e Goricës (Kurt Pashes)
Ura e Goricës (Kurt Pashes) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.03.194823.09.1971".
Kisha e Shën Mitrit (kthjellim)
Emërtimi Kisha e Shën Mitrit i referohet kishave të mëposhtme:
Libera, My Love
Libera, My Love (Libera, amore mio...) film Italian i vitit 1975, i zhanrit dramë në rexhi të Mauro Bologninit me Claudia Cardinale. Njërin nga rolet kryesore në këtë film e luan edhe aktori ynë me famë botërore Bekim Fehmiu.
Perunika
Perunikë (serbisht: Перуника/Perunika) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Jaux
{| class="infobox_v2 noarchive" Bashkia dhe monumenti kushtuar të vrarëve |- ! colspan="2" style="padding:4px; text-align:center; background-color:#DDFFDD; color:#000000" |Administration ! scope="row" |Shteti ! scope="row" |Rajoni ! scope="row" |Departamenti ! scope="row" |Kryebashkiaku ! scope="row" |ZIP kodi ! colspan="2" style="padding:4px; text-align:center; background-color:#DDFFDD; color:#000000" |Demografia ! scope="row" |Quajtja ! scope="row" |Popullsia ! scope="row" style="vertical-align: bottom" |Dendësia ! colspan="2" style="padding:4px; text-align:center; background-color:#DDFFDD; color:#000000" |Gjeografia ! scope="row" |Skajet e lartësisë
Max. 125 <abbr class="abbr" title="mètre">m ! scope="row" |Sipërfaqja ! colspan="2" style="padding:4px; text-align:center; background-color:#DDFFDD; color:#000000" |Vendndodhja
Vendndodhja në hartën e departamentit Oise: ! colspan="2" style="padding:4px; text-align:center; background-color:#DDFFDD; color:#000000" |Lidhje ! scope="row" |Faqja web Jaux është një komunë në departamentin Oise në rajonin Hauts-de-France të Francës.
Gjeografia
Komuna ndodhet në departamentin Oise, në luginën e mesme të Oise dhe pranë bregut të djathtë të këtij lumi, në jug-perëndim të Compiègne. Largësia me kryeqytetin, në jugperëndim, është 67 km. Jauxi hyn në njësinë urbane të Compiègne-së e përbërë nga katërmbëdhjetë komuna me gjithsej 70 610 banorë në 2009,. majtas|parapamje| Rruga kryesore e Jaux. Fshati është i organizuar përreth rrugës kryesore, duke patur shtëpi të rreshtuara në skajet e saj. Përveç zonës tregtare Jaux-Venette në skajin verilindor të komunës, Jauxi mbetet një komunë rurale, territori i së cilës është kryesisht i mbuluar me tokë bujqësore, e alternuar me disa pyje të vegjël në kodrat sipër fshatit. Aty janë të shpërndara tre fshatra: Dizocourt, në lartësitë e rrafshnaltës midis Jaux dhe Armancourt në një lartësi prej 91  m ; les Tartres, në perëndim të fshatit ; dhe Varanval, në veriperëndim. Hani Boucquy, në veri të Varanval-it, pothuajse është zhdukur.
Transporti dhe udhëtimi
Në qendër të fshatit ndodhet Stacioni i Jauxit, një pikë e thjeshtë ndalimi pa sportel biletarie, e vendosur në linjën nga Creil në Jeumont. Shërbehet nga një pjesë e trenave omnibus TER Hauts-de-France (lidhja Compiègne - Paris).
Toponimia
Prejardhja e emrit të fshatit Jaux është e paqartë. Ne e shohim të detajuar për herë të parë në vitin 657 (diploma e Clotaire III ) në formën Gellis që ndoshta do të hamendësonte fjalën latinisht Gellius. Emri i saj u shndërrua në Gallis Villa (rreth 1210), pastaj Jaulx (1245) dhe me kalimin nga Frëngjishtja e Vjetër në atë të Re, Jaux rreth 1258.
Lhakpa Sherpa
Lhakpa Sherpa (gjithashtu Lakpa) (e lindur më 1973) është një ngjitëse e maleve sherpa nepaleze. Ajo ka ngjitur Malin Everest tetë herë, më shumë se çdo grua në botë. Në vitin 2000, ajo u bë e gruaja e parë nepaleze që u ngjit në Everest me sukses.
Jeta e hershme
Sherpa u rrit në Makalu, Nepal, si një nga 11 fëmijët.
Karriera
Në vitin 2000 ajo ishte udhëheqëse e një ekspedite e sponsorizuar nga Asian Trekking. Në 18 shtator, 2000 ajo u bë e gruaja e parë nepaleze që u ngjit në Malin Everest, dhe të mbijetojë. Kjo ngjitje ishte me Nepali Women Millennium Expedition.
Arritjet e ngjitjeve të karrierës
Ngjitjet në Everest:
Stephen Amell
Stephen Amell (ka lindur më 8 Maj 1981 ) është aktor i njohur Kanadez i cili ka luajtur ne disa filma dhe seriale televizive, Por është i njohur më së miri ne serialin televiziv Arrow ku luan rolin e protagonistit kryesor i cili quhet Oliver Queen bazuar ne librin komik të autorëve Mort Weisinger dhe George Papp, Po ashtu ai në vitin 2014 morri pjesë në filmin e bugjetit të lartë Teenage Mutant Ninja Turtles ne rolin e Casey Jones
Arguenos
Arguenos është një komunë në Francë. Arguenos bën pjesë në departamentin Haute-Garonne të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 51 banorë dhe sipërfaqe 11.09 km².
Vraca
Historia
Vratsa është qytet i lashtë e cila u themelua nga Thrakët e lashtë. Qyteti u quajtë Valve nga Romakët, për shkak të një pasazhi të ngushtë, ku porta kryesore e kalasë së qytetit ndodhej.Pas rrëzimit të Romës, Vratsa u bë pjesë e Perandorisë Bizantine.
Në fund të shekullit të 6-të pas erës sonë, Vratsa ishte popullarizuar nga sllavët jugor. Edhe nëse vinin nga Panonia dhe Dacia në veri, qyteti ishte nën sundimin e Bizantinëve.
Në shekullin e 7-të, bullgarët dhe sllavët e themeluan Perandorinë e Parë Bullgare dhe Vratsa sllave u bë pjesë e saj.
Plakova
Plakovë (serbisht: Пљаково/Pljakovo) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Ura e Kaurit, Poshnje
Ura e Kaurit ose Ura e Frëngut është një monument i trashëgimisë kulturore në Poshnje, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit, i miratuar më 05.11.1984.
Paulo César Carpegiani
Paulo César Carpegiani (lindur më 7 shkurt 1949, në Erechim ) është një futbollist në pension brazilian, i cili ka luajtur si mesfushor.
Karriera e lojës
Carpegiani filloi karrierën e tij profesionale në Sport Club Internacional të Porto Alegre, në Rio Grande do Sul, ku luajti nga 1970 në 1977, duke fituar dy Kampionate Brazilian (1975 dhe 1976). Carpegiani gjithashtu luajti për Flamengo (1977-1980), duke fituar Kampionatin Brazilian në 1980.
Karriera si trajner
Pas pensionimit, ai filloi një karrierë si trajner futbolli. Për të filluar me Carpegiani trajnoi Flamengo dhe fitoi Copa Libertadores de América (Kupa Libertadores) dhe Kupën Intercontinental, duke mposhtur Liverpoolin, në 1981. Ai gjithashtu fitoi një Kampionat Brazilian në 1982. Në 1992, ai ishte trajner i Klubit Sportiv të Barcelonës (Guayaquil - Ekuador). Në vitin 2007, ai u punësua nga Korintasit. Ekipi humbi në ndeshjen e tij të parë, kundër Clube Náutico Capibaribe, dhe klubi u eliminua nga Copa do Brasil në çerekfinale. Ndeshja e tij e parë në Campeonato Brasileiro ishte kundër Esporte Clube Juventude dhe Corinthians fitoi.
Argut-Dessous
Argut-Dessous është një komunë në Francë. Argut-Dessous bën pjesë në departamentin Haute-Garonne të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 36 banorë dhe sipërfaqe 2.7 km².
Sumy
Sumy (Ukrainisht: Суми; Rusisht: Сумы) është qytet në verilindje të Ukrainës. Qyteti ka pasur 267,633 banorë më 2016.
Klima
Summy ndodhet në verilindje të Ukrainës dhe moti është i njëjtë si në Kharkov. Rreshjet mesatare të shiut janë 513 mm dhe më së shumti bie në qershor dhe korrik.
Demografia
Shumica e banorëve janë krishterë, por ka edhe minioritete të vogla jehudë. Prej fillimit të shekullit të 20-të, Sumy ka qenë qendra kishës katolike në Ukrainë.
Universiteti i Stambollit
Universiteti i Stambollit (turqisht: İstanbul Üniversitesi) është një universitet kërkimor publik i vendosur në Stamboll, Republika e Turqisë.
E themeluar nga Mehmed II më 30 maj 1453, një ditë pas pushtimit të Kostandinopojës nga turqit osmanë, u rithemelua më 1846 si institucioni i parë i arsimit të lartë osman i bazuar në traditat evropiane. Institucioni pasardhës, i cili funksionon me emrin aktual që nga viti 1933, është universiteti i parë në Turqinë moderne.
Aktualisht, ka 69,411 studentë universitarë, të diplomuar dhe doktoraturë që studiojnë në 33 njësi akademike, duke përfshirë fakultete, institute, kolegje dhe shkolla profesionale në 10 kampuse. Kampusi kryesor është ngjitur me sheshin Beyazıt në Fatih, kryeqyteti i krahinës, në anën evropiane të qytetit.
Përveç të qenit anëtar i Coimbra Group, në vitin 2019, universiteti zuri vendin e parë në Turqi sipas Renditjes Akademike të Universiteteve Botërore.
Historia
Një institucion i arsimit të lartë i quajtur Darülfünûn-u Osmanî (دار الفنون عثماني, Shtëpia Osmane e Shkencave) u krijua në vitin 1863, por u shtyp më 1871. Rektori i parë i saj ishte Hasan Tahsini, i konsideruar si një nga studiuesit më të rëndësishëm osmanë të shekullit të 19-të. Në vitin 1874, Universiteti Perandorak (دار الفنون سلطاني Darülfünûn-u Sultanî) filloi mësimet e juridikut në frëngjisht, por u mbyll më 1881.
Universiteti Perandorak, i njohur tani si Darülfünûn-u Şahâne (دار الفنون شهانه) u rithemelua në vitin 1900, me departamentet e teologjisë, arteve, matematikës, shkencës dhe filologjisë. Në vitin 1924, në Universitetin e Stambollit (İstanbul Darülfünûnu), siç quhej tani universiteti, u krijuan fakultetet e juridikut, mjekësisë, arteve dhe shkencave. Teologjia islame u shtua në vitin 1925, por në vitin 1933 universiteti u riorganizua pa këtë të fundit.
Kurset e para moderne të Fizikës së Aplikuar u dhanë në Darülfünûn më 31 dhjetor 1863, e cila shënoi fillimin e një periudhe të re, dhe më 20 shkurt 1870, shkolla u riemërua si Darülfünûn-u Osmanî (Shtëpia Osmane e Shkencave të Shumëfishta) dhe u riorganizua. për të plotësuar nevojat e shkencave dhe teknologjive moderne. Duke filluar nga viti 1874, në ndërtesën e shkollës së lartë të Galatasarajit u mbajtën disa klasa të Letërsisë, Juridikut dhe Shkencave të Aplikuara, të cilat vazhduan rregullisht deri në vitin 1881. Më 1 shtator 1900, shkolla u riemërua dhe u riorganizua si Darülfünûn-u Şahâne (Shtëpia Perandorake e Shkencat e shumëfishta) me kurse në Matematikë, Letërsi dhe Teologji. Më 20 prill 1912, shkolla u riemërua si İstanbul Darülfünûnu (Shtëpia e Shkencave të Shumëfishta të Stambollit), ndërsa numri i lëndëve u shtua dhe kurrikulat u modernizuan me themelimin e Shkollave të Mjekësisë, Juridikut, Shkencave të Aplikuara (Fizikë, Kimi, Matematikë), Letërsi dhe Teologji.
Më 21 prill 1924, Republika e Turqisë njohu Darülfünûnu-n e Stambollit si shkollë shtetërore dhe më 7 tetor 1925, autonomia administrative e Stambollit Darülfünûnu u njoh ndërsa shkollat ​​(brenda sistemit të vjetër Medrese) u bënë fakultete moderne.
Më 1 gusht 1933, İstanbul Darülfünûnu u riorganizua si İstanbul Üniversitesi (Universiteti i Stambollit) pas reformave arsimore të Mustafa Kemal Atatürk. Mësimet filluan zyrtarisht më 1 nëntor 1933.
Kampusi
parapamje|Mbetjet romake të vonë dhe bizantine të hershme në kampusin e Universitetit të Stambollit pranë [[Kulla Beyazıt|Kullës Beyazıt.]] Universiteti ka shtatëmbëdhjetë fakultete në pesë kampuse; kampusi kryesor është në sheshin Beyazıt, i cili u ndërtua fillimisht nga Kostandini i Madh si Forumi Tauri dhe më vonë u zgjerua nga Teodosi i Madh si Forumi i Teodosit gjatë periudhës romake.
Ndërtesa kryesore e kampusit me portën e saj historike është përdorur më parë si selia e Harbiye Nezareti (Ministria e Luftës) nga qeveria osmane. E vendosur në terren është Kulla Beyazıt, një kullë 85 m e lartë e rojës së zjarrit. Terreni ishte më parë vendndodhja e Eski Saray (Pallati i Vjetër) i epokës osmane. Disa rrënoja romake dhe bizantine janë ende të dukshme në terren.
Universiteti ka një staf mësimor prej 2,000 profesorësh dhe bashkëpunëtorësh dhe 4,000 asistentë dhe staf më të ri. Më shumë se 60,000 studentë universitarë dhe 8,000 studentë pasuniversitarë ndjekin kurset e ofruara nga Universiteti i Stambollit çdo vit.
Porta kryesore përshkruhej në anën e pasme të kartëmonedhave turke 500 lira të viteve 1971-1984.
Departamenti i Mbrojtjes i Shteteve të Bashkuara
parapamje|Departamenti i Mbrojtjes i [[Shtetet e Bashkuara të Amerikës|Shteteve të Bashkuara përditësoi vulën, 2022.]] Departamenti i Mbrojtjes i Shteteve të Bashkuara (DoD, USDOD, ose DOD) është një departament i degës ekzekutive të qeverisë federale të Shteteve të Bashkuara, i ngarkuar me koordinimin dhe mbikëqyrjen e të gjitha agjencive dhe funksioneve të qeverisë amerikane që lidhen drejtpërdrejt me sigurinë kombëtare dhe me ushtrinë e Shteteve të Bashkuara. Forcat. Që nga qershori i vitit 2022, Departamenti i Mbrojtjes i SHBA-së është punëdhënësi më i madh në botë, me mbi 1.34 milion anëtarë të shërbimit aktiv, duke përfshirë ushtarë, marinarë, marinarë, avionë dhe kujdestarë. DoD gjithashtu mban mbi 778,000 Gardë Kombëtare dhe rezervistë, dhe mbi 747,000 civilë duke e çuar totalin në mbi 2.87 milion punonjës. Me seli në Pentagon në Arlington County, Virxhinia, jashtë Uashingtonit, DC, misioni i deklaruar i DoD është të sigurojë "forcat ushtarake të nevojshme për të penguar luftën dhe për të garantuar sigurinë e kombit tonë".
Departamenti i Mbrojtjes drejtohet nga sekretari i mbrojtjes, një drejtues i nivelit të kabinetit i cili i raporton drejtpërdrejt presidentit të Shteteve të Bashkuara. Nën Departamentin e Mbrojtjes janë tre departamente ushtarake vartëse: Departamenti i Ushtrisë, Departamenti i Marinës dhe Departamenti i Forcave Ajrore. Për më tepër, katër shërbime kombëtare të inteligjencës janë në varësi të Departamentit të Mbrojtjes: Agjencia e Inteligjencës së Mbrojtjes (DIA), Agjencia e Sigurisë Kombëtare (NSA), Agjencia Kombëtare e Inteligjencës Gjeohapësinore (NGA) dhe Zyra Kombëtare e Zbulimit (NRO). Agjencitë e tjera të mbrojtjes përfshijnë Agjencinë e Projekteve të Kërkimit të Avancuar të Mbrojtjes (DARPA), Agjencinë e Logjistikës së Mbrojtjes (DLA), Agjencinë e Mbrojtjes së Raketave (MDA), Agjencinë e Shëndetit të Mbrojtjes (DHA), Agjencinë për Reduktimin e Kërcënimeve të Mbrojtjes (DTRA), Kundërzbulimin e Mbrojtjes dhe Agjencia e Sigurisë (DCSA), Agjencia e Zhvillimit të Hapësirës (SDA) dhe Agjencia e Mbrojtjes së Forcave të Pentagonit (PFPA), të cilat janë të gjitha në varësi të sekretarit të mbrojtjes. Për më tepër, Agjencia e Menaxhimit të Kontratës së Mbrojtjes (DCMA) është përgjegjëse për administrimin e kontratave për DD. Operacionet ushtarake menaxhohen nga njëmbëdhjetë komanda luftarake të unifikuara rajonale ose funksionale. Departamenti i Mbrojtjes operon gjithashtu disa shkolla të përbashkëta të shërbimeve, duke përfshirë Shkollën Eisenhower (ES) dhe Kolegjin Kombëtar të Luftës (NWC).