cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manastiri i Alcobaçës
Kisha e Shën Bernard
Kjo kishë, e vendosur në anën jugore të transeptit, ka një grup skulpturor që përshkruan "Vdekja e Shën Bernardit", një nga veprat më të mira të autorëve të murgjve të shekullit të 17-të të Alcobaçës. Në dy anët e kishës janë varrosur mbretërit Afonso II dhe Afonso III.
Renaldo bregu
Renaldo Bregu
Manastiri i Alcobaçës
Referimet
Maria Augusta Pablo Trindade Ferreira. Mosteiro de Santa Maria de Alcobaça. ELO-IPPAR. 2nd edition, 1993. Mosteiro de Alcobaça, Instituto Português do Património Arquitectónico (Portuguese Institute for Architectural Heritage) Mosteiro de Alcobaça / Real Abadia de Santa Maria de Alcobaça (PDF), Direcção Geral dos Edifícios e Monumentos Nacionais (Portuguese General Bureau for National Buildings and Monuments)
Renaldo bregu
Jeta e hershme (historia që nga lindja)
Renaldo Bregu u lind në Pogradec, dhe jetoi 20 vitet e para të jetës atje. Në 1999 u transferua me banim në Tiranë, dhe përvec një shkëputjeje dy vjecare në Suedi (2002 – 2004), pjesën tjetër ka jetuar dhe jeton në Tiranë.
Renaldo Bregu (lindi më 27 qershor 1979), Ai e konsideron veten, e shet veten, e ofron veten për kritik, dielektik, komentues PolitikoSocial, aktivist, komedian, sociolog, gazetar i pavarur dhe i pazakontë për nga mënyra sesi i zhvillon pyetjet dhe nxit debatin, por edhe një lobist për kauza të cilat Ai i vlerëson si me interes midis palëve, Qeveri, Sipërmarrje, Investitor, dhe Qytetar, pra për kauza që e zhvillojnë shoqërinë.
Kariera e Tij me ndikim në publik i  ka fillesat në janar 2010, me krijimin e një OJF, Qendra “E drejta që buron nga Ligji”, e cila kishte në objekt të veprimtarisë së saj, asistencën juridike falas ndaj Punëmarrësve dhe atyre që largoheshin padrejtësisht nga puna, duke i përfaqësuar këta të fundit në Gjykatë, në rastet kur largimi i tyre nga puna ka qënë vërtet i jashtëligjshmë. Qendra ka ushtruar aktivitetin me vetëfinancim, gjatë kohës aktive të saj.
(trego regjsitrimin në gjykatë dhe vendimet e fituara)
Në maj 2011, krijoi edhe “Sindikatën e Punonjësve të Tregtisë”, me Nr. Vendimi 4006, Nr. Akti
5597, më 16.05.2011, si një kërkesë e shumë miqve të Tij, për të faktorizuar zërin e tyre në sektorin e tregtisë.
https://www.youtube.com/watch?v=T_YOLKKtwM8&list=PLiXEFSF9TaLSsN3ra9EctsbFYS-HGe-u6
Në janar 2013, krijoi kanalin e Tij në YouTube “Përfaqësohu”, me qëllim për të nxitur debatin objektiv në interes të publik, si një qëllim i hershëm personal i Renaldos. Duke e parë si mënyrën e vetme të përfshirjes së shoqërisë në vendime dhe reagime përtej interesave të tyre personal. Duke e nxitur shoqërinë që të bëhet pjesë aktive edhe e vendimeve politike që merren për interesat e tyre.
Kanali “Përfaqësohu”, në YouTube është një program mediatik, me të ftuar, intervista dhe debate, aktualitet, monolog, komedi, sarkazëm, ilaritet. Ndryshe “Përfaqësohu”, mund të quhet një gjimnastikë argëtuese e mendimit, ku tre shtyllat kryesore janë; “Debato – Argëto – Eduko”, Demokracia në veprim (democracy in action).
Playlistat kryesore të kanalit janë “Social Shoë Demarkacion”, me intervista dhe debate, me personazhe të ndryshme, për interesa të ndryshme, dhe playlist “Kodra pas Bregut”, e cila përcjell me ironi dhe humor të zi, lajmet skiç/ të thyera. Aktualitetin më të nxehtë të javës, në formën e përplasjes kërkuese, përmes debatit me veten dhe monologut, me shpresën për të gjetur nje përgjigje racionale. Në këtë palylsit, Renaldo merr rolin e komedianit, dhe zbulon satirikisht lajmet e javës, kryesisht nga politika, me ngjarje dhe zhvillime që kanë prekur ndjeshmërinë e publikut.
Savy
Savy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Savy ka një popullsi prej 595 banorë dhe sipërfaqe 7.49 km², me një dendësi prej 79 banor/km².
Biblioteka “Hamit Beqaj”
Biblioteka “Hamit Beqaj” ndodhet në Tiranë dhe mund të themi që është një ndër bibliotekat më të mëdha dhe më aktivja në organizimin e aktiviteteve që kanë për bazë librin. Kjo bibliotekë është afër shkollës së Kuqe, dhe dikur ka qenë salla e leximit nr 3 të Bibliotekës Kombëtare. E ndarë në 3 mjedise, salla e madhe e aktiviteteve ku janë edhe autorët shqiptarë, salla ku janë autorët e huaj të përkthyer në shqip dhe salla e tretë ku është libri për fëmijë dhe libri në gjuhë të huaj. Në këtë bibliotekë, fondi është shumë i pasur me botime të vjetra, mes tyre edhe ekzemplarë të rrallë ku mund të përmendim botimin e Hamletit në shqip i vitit 1943.
Renaldo bregu
Jeta e hershme (historia që nga lindja)
https://www.youtube.com/channel/UC7fyn6e_lb1PHRlTUiL7vyg
Në prill 2015, deri në korrik 2015, ka punuar Gazetar në emisionin “Viral”,  në rubrikën “Vox Pop”, në TV “A1 Report”.
https://www.youtube.com/watch?v=sSmaGMQzL_I&list=PLiXEFSF9TaLTDrSer51SIFtVYs4rrrYzI
Në mars 2017, i vjen një ofertë bashkëpunimi, nga Saimir KODRA, drejtues i emisionit “STOP”, në “TV Klan”, për të punuar si Gazetar në rubrikën “Vox Pop”, bashkëpunim i cili zgjati deri me shtator 2019.
https://youtu.be/Q_jlAdpJNtA?list=PLiXEFSF9TaLQoqGxJdSlsFCsEuA-gp3ME&t=232
Ftesa e Saimir Kodra, ndaj Renaldo Bregu, në Emisionin “STOP”, “TV Klan”, vjen si rrejdhojë e disa përpjekjeve të hershme për bashkëpunim, që nga koha kur Saimiri punonte në “TV Top Channel”, në Emisionin “Fiks Fare”, përpjekje e cila nuk u materializuan.
Përpjekja tjetër e Saimirit për të bashkëpunuar me Renaldon, ishte para se “TV Agon Channel” të hapej dhe gjatë aktivitetit të kësaj TV, përpjekje të cilat përsëri nuk u materializuan.
Në shkurt & mars 2020, ka punuar për një kohë të shkurtër në Portalin Kombëtar “JOQ Albania”, në rubrikën “Vox Pop”.
https://youtu.be/p3r7iw5zSnk?list=PLiXEFSF9TaLSShxe7kub_lQnXk-acbfw1&t=60
Aktualisht, Renaldo angazhohet në kanalin e Tij në YouTube duke nxitur rubrikën “Social Show Demarkacion”, nxitjen e Debatit me personazhe të ndryshme, duke punuar si Gazetar i Pavarur.
Niègles
Niègles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes.
Lidhje të jashtme
Niègles Niègles
Kubeja e Gjelbër
Struktura daton në vitin 1279, kur një kupolë prej druri e pa ngjyrosur u ndërtua mbi varrin. Më vonë u rindërtua dhe u pikturua me ngjyra të ndryshme dy herë në fund të shekullit 15 dhe një herë në 1817. Kube u pikturua fillimisht e gjelbër në 1837, dhe kështu u bë e njohur si Kubeja e Gjelbër.
Histori
E ndërtuar në vitin 1279 ose 678 H gjatë sundimit të Sultanit Mamluk  El Mansur Kalavun, struktura origjinale ishte prej druri dhe nuk ishte e ngjyrosur, ajo u pikturua me të bardhë dhe blu në restaurimet e mëvonshme. Pas një zjarri të rëndë që goditi Xhaminë në vitin 1481, xhamia dhe kubeja ishin djegur dhe një projekt restaurimi u mor përsipër nga Sultan Kaitbej i cili zëvendësoi pjesën më të madhe të bazës prej druri me një strukturë me tulla me qëllim që të parandalonte rënien e kupolës në të ardhmen. Në atë rast u përdorën pllaka plumbi për të mbuluar kupolën e re prej druri. Ndërtesa, duke përfshirë Varrin e Profetit, u përtërinë gjerësisht gjatë udhëheqjes së Kaitbej. Kupola e tanishme u shtua në 1818 nga Sulltani Osman Mahmudi II. Kubeja u pikturua për herë të parë në vitin 1837.
Kur Saud bin Abdulaziz e mori Medinën në vitin 1805, pasuesit e tij, vehabistët, shkatërruan pothuajse çdo kupolë varresh në Medinë bazuar në besimin e tyre se nderimi i varreve dhe i vendeve të tilla është një vepër kundër Teuhidit. Nga varri i Muhammedit u hoqën me dhunë stolitë e arit dhe xhevahiret, por kupola u ruajt për shkak të një përpjekjeje të pasuksesshme për prishjen e strukturës së saj të ngurtë, ose për shkak se më parë Ibn Abdulvehhabi shkroi se nuk dëshironte të shihte kupolën e shkatërruar edhe pse kishte mllef ndaj njerëzve që luteshin në varr. Ngjarje të ngjashme ndodhën në vitin 1925, kur forcat Saudite rimorën dhe këtë herë arritën të mbajnë qytetin. Në vitin 2007, sipas The Independent, një broshurë e miratuar nga Myftiu i Arabisë Saudite dhe i botuar nga Ministria Saudite e Punëve Islamike deklaroi se "kubeja e gjelbër do të shkatërrohet dhe të tre varrezat do të rrafshohen në Xhaminë e Profetit". Sidoqoftë, për shkak të frikës ndaj reagimit ekstrem dhe për të ndaluar protesta masive në mbarë botën, kjo gjë nuk mund të zbatohet.
Referime
<references group="" responsive="1"> 24.46756°N, 39.61144°W
Afrim Mărăscu-Buhuș
Afrim-Pătru Mărăscu-Buhuș (i lindur më 2 tetor 1947 në Craiova dhe vdiq më 24 korrik 2021 në Lugoj, Qarku Timiș) ai është një ish-senator rumun në legjislaturën e vitit 1990 deri në 1992 dhe 1992 deri në 1996 në listat e partive FSN.
Afrim Mărăscu-Buhuș ai ka tre vëllezër.
Afrim Mărăscu-Buhuș ai u martua me Dumbrăvița Mărăscu-Buhuș në 1969 dhe vdiq si grua në 2008.
Dumbrăvița-Angela Mărăscu-Buhuș i lindur më 21 nëntor 1948 dhe vdiq në moshën 59 vjeç më 6 maj 2008.
Vicenția Mărăscu-Buhuș (i lindur më 11 korrik 1929 dhe vdiq në 2014 ishte 84 vjeç)
Stan Mărăscu-Buhuș (i lindur më 14 maj 1923 dhe vdiq më 29 nëntor 2002)
Afrim-Pătru Mărăscu-Buhuș vdiq në moshën 73 vjeç më 23 korrik 2021.
Afrim Mărăscu-Buhuș
Enver Bushi
parapamje|468x468px|Foto e Enver S. Bushit në rini Enver Bushi (Bolenë, 20 shtator 1936) ka qenë gjeolog shqiptar.
Biografia
Arsimin fillor e morri në fshatin e lindjes dhe me mbarimin e shkollës së mesme Politeknike në vitin 1957 fitoi titullin teknik i mesëm gjeolog. Në mbështetje të rezultateve të larta po në vitin 1957 filloi studimet ne Universitetin shtetëror të Tiranës dhe i kreu ato në vitin 1962 nga ku fitoi titullin “Inxhinier Gjeolog
Menjëherë mbas mbarimit të shkollës së lartë, filloi punë pranë Ndërmarrjes Gjeologjike Pogradec. Fillimisht u morr me kërkim-revizionimin e mineralit të bakrit në Rehove të Vithkuqit-Korçë deri  në gusht të vitit 1963. Që nga kjo kohe e në vazhdim u morr me kërkim-zbulimin e hekur-nikelit.
Në këtë mënyrë punën e filloi me zbulimin e mëtejshëm te hekur-nikelit në vendburimin Xhumagë-Liqeni i Kuq në rrethin e Librazhdit. Në vitin 1965 e deri në shkurt të vitit 1969 punoi për kërkim-zbulimin e hekur-nikelit në Bushtricë të Librazhdit. Në shkurt të vitit 1969 e deri në shkurt të vitit 1980 kryen detyra të rëndësishme lidhur me studimin dhe prespektivën e hekur-nikelit dhe nikelit silikat e të hekurit pa nikel, pranë Institutit të Studimeve e Projektimeve Gjeologo Minerare Tiranë. Në shkurt të vitit 1980 kaloi si Inxhinier Gjeolog e më vonë si kryegjeolog i mineraleve të qymyr-gurit të pellgut qymyrëmbajtës të Tiranes deri sa doli në pension në vitin 1991.
Gjatë kohës që shërbeu në sektorin e Gjeologjisë ka kryer vetëm dhe me bashkautore mjaft studime e projektime dhe raporte të ndryshme për kërkim-zbulimin dhe vlerësimin e xeherorëve  të hekur-nikelit, nikelit silikat dhe të hekurit pa nikel. parapamje|462x462px|Foto Enver S. Bushi me koleget e tij të vjetër Në këtë mënyrë në mbështetje të ketyre kërkimeve dhe studimeve të kryera nga ana e tij, ka bërë të mundur që mjaft prej tyre në formë esenciale, ti pasqyrojë në mjaft artikuj shkencorë të botuara në revistën; “Buletini i Shkencave Gjeologjike “ ku mund te numërohen 11 (njëmbëdhjetë) të tillë.
Përveç kësaj puna e tij profesionale dhe me përgjegjësi është pasqyruar dhe në materialet e mëposhtme të cilat janë të mbrojtura e të miratuara dhe që ruhen në Arshivën Qëndrore të Gjeologjisë.
1.     Raport shtesë mbi punimet e zbulimit dhe llogaritjen e rezervave në vendburimet e hekur-nikelit Xhumagë-Liqeni i Kuq. Enver Bushi
2.     Raporti Gjeologjik mbi punimet e zbulimit dhe llogaritjen e rezervave në vendburimin e hekur-nikelit, Bushtricë Jugore. Enver Bushi.
3.     Raporti Gjeologjik mbi Punimet e zbulimit dhe llogaritjen e rezervave të hekur-nikelit në vendburimin e Bushtricës së Sipërme. Enver Bushi, Feti Arkaxhiu.
4.      Studim mbi perspektivën e hekur-nikelit me përmbajtje të lart nikeli në rajonin Bushtricë-Radokal. Enver Bushi.
5.     Studim i përhapjes së xeherorëve të hekur-nikelit dhe nikelit-silikat në zonën Bushtricë-Rodokal. Enver Bushi.
6.      Studim mbi ndërtimin gjeologjik dhe mineralet e dobishme të zonës së Korabit. Enver Bushi etj
7.     Ndërtimi gjeologjik dhe mineralet e dobishme të zonës se Alpeve Shqiptare. Enver Bushi etj.
8.     Studim mbi kushtet e përqëndrimit dhe përbërjes lëndore të xeherorëve të nikelit silikat dhe të hekur nikelit në rajonin e Kukësit si dhe orjentim i mëtejshëm i punimeve të kërkimit. Enver Bushi, Hamit Noka.
9.     Studim mbi vlerësimin e shfaqeve të mineralizuara të hekurit pa nikel në zonën Sternik, Runic, Bogë. Enver Bushi.
10. Metodika e kërkim-zbulimit të hekur-nikelit në vendin tonë. Enver Bushi, Nuredin Osmani
Gërmadhat e themeleve të Kishës në Petrovë
Gërmadhat e themeleve të Kishës në Petrovë është një monument i trashëgimisë kulturore në Petrovë, Shtime, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 562/66.
Xhizi
Xhizi ose Qizi ose Kizi ( Chinese   ; Gija ose Kija në koreanisht ) ishte një i magjistar gjysmëlegjendar kinez që thuhet se ka sunduar Korene e lashte në shekullin e 11 pes. Dokumentet e hershme kineze si Libri i Dokumenteve dhe Analet e Bambusë e përshkruan atë si një të afërm të virtytshëm të mbretit të fundit të dinastisë Shang, i cili u ndëshkua për kundërshtimin me mbretin. Pasi Shang u rrëzua nga Zhou në vitet 1040 pes, ai supozohet se i dha këshilla politike mbretit Wu, mbretit të parë Zhou. Tekstet kineze nga dinastia Han (206 pes – 220 e.s.) e tutje pohuan se Mbreti Wu e shpalli Xhizi-n si sundimtar të Chaoxian (朝鮮, shqiptuar "Joseon" në koreanisht). Sipas Librit të Hanit (shekulli I e.s.), Xhizi solli bujqësinë, serikulturën dhe shumë aspekte të tjera të qytetërimit kinez në Joseon. Emri i familjes së tij ishte Zi/Ja (子) dhe emri i dhënë ishte Xuyu/Suyu (胥餘/서여 xūyú/seoyeo, ose 須臾/수유 xūyú/suyu).
Megjithatë, me zhvillimin e datimit me radiokarbon dhe gërmimet e gjetura rishtazi, historianët modernë koreanë filluan të vënë në dyshim legjitimitetin e krimit të tij si sundimtar i Gojoseon. Shin Chaeho (1880 – 1936) ishte i pari që vuri në dyshim masën e kontributeve kulturore të Gijas dhe shumë prej tyre ndoqën pasi pretendimet historike të Gijas nuk përputheshin me provat arkeologjike të gjetura gjatë kohës së sundimit të tij të supozuar. Për më tepër, studiuesit koreanë të pasluftës në Korenë e Veriut dhe atë të Jugut kanë kritikuar fuqishëm historinë e migrimit të Gijas në Kore në shekullin e njëmbëdhjetë pes, duke pretenduar se përfshirja e tij në historinë e Koresë ishte gjerësisht e ekzagjeruar.
Në kohët e fundit, si në Korenë e Veriut ashtu edhe në atë të Jugut, historianët e tyre përkatës ende nuk e njohin zyrtarisht Xhizin dhe arritjet e tij të supozuara.
Burimet para dinastisë Qin
Përmendja më e hershme e njohur e Xhizi është në heksagramin "Mingyi" 明夷 të Librit të Ndryshimit. Sipas teksteve të tjera të lashta kineze si Libri i Dokumenteve, Analektet dhe Analet e Bambusë, Xhizi ishte një i afërm i mbretit Zhou, sundimtari i fundit i dinastisë Shang, dhe një nga tre njerëzit e mençur të Shang, së bashku me Weizi .微子) dhe Bi Gan . Shumë e identifikojnë atë si Mësuesin e Madh të mbretit. Xhizi ose u burgos ose u skllavërua për kundërshtimin e keqqeverisjes së mbretit Zhou. (Një version i mëvonshëm thotë se ai pretendoi të ishte i çmendur pasi Bigan ishte vrarë nga mbreti Zhou. ) Pasi Shang u përmbys nga dinastia Zhou në mesin e shekullit të njëmbëdhjetë para Krishtit, Xhizi u lirua nga Mbreti Wu, të cilit ai i dha këshilla se si të sundonte shtetin e ri.
Këto tekste nuk përmendin Joseonin dhe as pasardhësit e Xhizit; ata thjesht e përshkruajnë Xhizin si një njeri të virtytshëm. Sipas historisë, Mbreti Wu i Zhou i besoi Xhizit pasi ishte keqtrajtuar nga mbreti i fundit i Shang-ut. Kjo histori paraqet një përkatësi të rëndësishme midis Mbretit Wu dhe Xhizit, pasi Xhizi e ndihmoi Mbretin Wu në rrugën e tij për të fituar pushtetin dhe për të ngritur dinastinë Zhou. Gjatë kohës së dinastisë Zhou, Shen Zhou, pasardhësi i Mbretit Wu, filloi të promovojë doktrinën e filozofisë morale dhe drejtësisë, duke e konsideruar Xhizin si një shembull të virtytshëm për të gjithë popullin.
Han dhe tekste të mëvonshme
Tekstet e para që bëjnë një lidhje të qartë midis Xhizi dhe Joseon datojnë nga shekulli i dytë para Krishtit, nën dinastinë Han. Burimi më i hershëm i njohur që thotë se Xhizi shkoi në Joseon është Shangshu dazhuan (尚書大傳), një koment mbi Librin e Dokumenteve që i atribuohet Fu Sheng të shekullit të dytë para Krishtit. Në atë rrëfim, Mbreti Wu shpalli Xhizi si sundimtar të Joseon dhe Xhizi u bë subjekt i mbretit Wu. Në një histori të ngjashme të regjistruar në Records of the Grand Historian të Sima Qian (ose Shiji, të përpiluar midis 109 dhe 91 pes), Xhizi u përfshi nga mbreti Wu, por nuk u bë subjekt i tij. Sima Qian nuk e përmendi Xhizi-n në seksionin e tij mbi Joseon-in bashkëkohor (dmth. Korenë veriperëndimore), ku mbretëria e Wei Man -it kishte lulëzuar që nga viti 194 pes derisa u pushtua nga dinastia Han në 108 pes. Kështu, vendndodhja e Joseon si në këto burime të mëparshme nuk është e qartë. Midis burimeve të tjera të dinastisë Han, Han shi waizhuan i përmend Xhizit, por jo migrimin e tij në Joseon.
"Monografia mbi Gjeografinë" ( Dili zhi地理志) e Librit të Hanit (shekulli I pas Krishtit) pretendon se Xhizi u kishte mësuar njerëzve të Joseon bujqësinë, serikulturën dhe thurjen, si dhe ceremoninë e duhur. Jae-hoon Shim e interpreton fjalinë e mëposhtme në atë pjesë të Hanshu si duke pretenduar se Xhizi prezantoi gjithashtu ligjin e " Tetë ndalimeve " (犯禁八條) në Joseon.
Sipas komentit të tij për Shiji, Du Yu (gjysma e parë e shekullit të 3-të) thotë se varri i Xhizi ndodhej në prefekturën Meng të shtetit të Liang (Henan i sotëm). Kjo sugjeron se historia e shoqërimit të Xhizit me Joseon nuk ishte domosdoshmërisht mbizotëruese edhe pse tregimi i parë në Hanshu më vonë u bë i zakonshëm.
Llogaritë e lashta koreane
Teksti i parë Korean që ka përmendur Gija (shqiptimi korean i Xhizi) ishte Samguk Sagi i Kim Busik (përfunduar në 1145), i cili pretendonte se Gija ishte përfshirë në Haedong (海東: Kore) nga gjykata Zhou, por komentoi se ky tregim ishte i pasigurt për shkak të shkurtësisë së burimeve. Vetëm në shekullin e trembëdhjetë tekstet koreane filluan ta integrojnë Gija-n më plotësisht në historinë koreane. Samguk Yusa (1281) shpjegoi se pasi u pushtua nga Mbreti Wu i Zhou, Gija zëvendësoi pasardhësit e Dangun si sundimtar të Joseon, ndërsa Jewang Ungi (1287) identifikoi Dangun dhe Gija si sundimtarët e parë të Joseonit të mëparshëm dhe të fundit. Shumica e historianëve koreanë paramodern pas kësaj pranuan se Gija kishte zëvendësuar një fuqi tjetër indigjene (të përfaqësuar nga Dangun) në Joseon i vjeter.
Në vitin 1102, gjatë dinastisë Goryeo, Mbreti Sukjong ndërtoi një mauzoleum në Gija në një vend afër Pjonjangut që ishte identifikuar si varri i Gijas. Sadang për gija i quajtur gijasa (箕子祠) u ndërtua gjithashtu në Phenian. Në vitin 1324, u bë rindërtimi i mauzoleumit, ndërsa në vitin 1355 u realizua riparimi i tij. Megjithatë, përhapja më e gjerë e kultit të Gija-s ndodhi pas themelimit të dinastisë Joseon në vitin 1392. Për shkak të pranisë së ideologjisë shtetërore neo-konfucianiste, e marrë nga Kina, intelektualët e Joseon-it e shpallën Gija-n si një hero kulturor, i cili e kishte ngritur qytetërimin korean në të njëjtën nivel me Kinën.
Nga gjysma e dytë e shekullit të gjashtëmbëdhjetë deri në shekullin e tetëmbëdhjetë, studiuesit e Joseon botuan një numër librash mbi Gija-n. Në 1580, Yun Dusu (尹斗壽) grumbulloi të gjithë materialin e disponueshëm për të dhe botoi kërkimin e tij si Gijaji (箕子志; "Record of Gija"). Në të njëjtin vit, studiuesi i shquar Yi I përdori librin e Yun për të përpiluar Gija Silgi (箕子實記), ose Historia e Vërtetë e Gijas. Yi vlerësoi Gija për futjen e bujqësisë, serikulturës, dekorimit, sistemit të puseve dhe Tetë Ndalimeve. Megjithëse ai theksoi pavarësinë e Gijas nga Mbreti Wu i Zhou, Yi besonte se mësimet e Gija-s e ndihmuan Korenë të arrinte të njëjtin nivel qytetërimi si Kina. Kulti i Gijas vazhdoi gjithashtu pasi tempujt që adhuronin portrete gija të quajtur gijayeongjeon (箕子影殿), u ndërtuan në shekullin e 18-të në Provincën e Pyongan-it Jugor.
Megjithëse studiuesit koreanë u bënë më kritikë ndaj rolit të Gijas në shekujt e tetëmbëdhjetë dhe nëntëmbëdhjetë, ky tregim i Gijas si "bartës i qytetërimit nga Kina" u pranua gjerësisht, aq shumë sa që nga i ndjeri Joseon, adhurimi i Gijas "ishte bërë një pjesë integrale. pjesë e identitetit kulturor korean”. Disa klane koreane pretendojnë se janë pasardhës të drejtpërdrejtë të vetë Gijas.
Rrëfimet e shekullit XX
Në fillim të shekullit të njëzetë, historianët koreanë filluan të dyshonin në vërtetësinë e ndikimit të tij të supozuar. Shin Chaeho (1880 – 1936), një historian aktivist nacionalist korean i pavarësisë gjatë pushtimit japonez, ishte i pari që vuri në dyshim masën e kontributeve të Gijas. Në një ese të titulluar Doksa Sillon ("Leximi i ri i historisë"; 1908), ai argumentoi se historia koreane rrotullohej rreth Dangun, themeluesit legjendar të shtetit të Gojoseon. Shin hodhi poshtë kontributet e Gijes për shkak të origjinës së tij të huaj. Shin argumentoi gjithashtu se Gija ishte bërë një vasal i Mbretërve të Buyeo dhe i ishte dhënë kontrolli i vetëm një territori të vogël.
Historianë të tjerë si Choe Nam-seon (1890 – 1957) dhe Lee Byeong-do (1896 – 1989) filluan të vërejnë mospërputhje midis të dhënave para- Qin kineze të Xhizi/Gija-s dhe rrëfimeve të mëvonshme (si kineze dhe koreane) të rolit të tij. në Joseon. Në vitin 1973, arkeologu Kim Cheong-bae (金貞培) mohoi ndikimin kinez në Kore, sepse asnjë bronz i lashtë kinez nuk ishte gjetur në gadishull.
Për më tepër, Ri Chirin, një historian kryesor koreano-verior i Koresë së lashtë, argumentoi se legjenda Gija ishte falsifikuar në kohën e Hanit kur kinezët filluan të pushtonin një pjesë të Joseon. Shumica e studiuesve të Koresë së Veriut e kanë ndjekur Ri në dyshimin për vërtetësinë e migrimit të Gijas në Joseon.
Llogaritë moderne koreane
Studiuesit modernë koreanë gjithashtu mohojnë ekzistencën e përfshirjes së Gijas në Gija Joseon për arsye të ndryshme. Ata tregojnë për Analet e Bambusë dhe Analektet Konfuciane, të cilat ishin ndër veprat e para që përmendën Gija, por nuk përmendin migrimin e tij në Gojoseon. Megjithatë, disa entuziastë të Gijas sugjerojnë se Gija Joseon mund të ketë bashkëjetuar me Dangun dhe se Gija Joseon u krijua në skajin perëndimor të Gojoseon. Ky pretendim është mohuar kryesisht nga historianët modernë koreanë.
Përveç kësaj, kritikuesit e teorisë Gija Joseon theksojnë gjithashtu se artefaktet kulturore të gjetura në rajon nuk duket se kanë origjinë kineze. Një shembull i një objekti të tillë gjendet në një kamë bronzi në formë mandoline Gojoseon. Forma dhe përbërja e tij prej bronzi janë të ndryshme nga artefaktet e ngjashme të gjetura në Kinë që përshkruhen si "Doreza e shkëputshme është një veçori kryesore për të dalluar kamat e Liaoning nga kamat e tjera kineze, të cilat zakonisht prodhoheshin në një copë." Shumë kanë vënë në dukje gjithashtu mungesën e mbetjeve arkeologjike të ndikuar nga kinezët që supozohet se kanë lulëzuar gjatë mbretërimit të Gijas, duke diskredituar më tej pretendimet e tij të supozuara.
Të tjerë kanë gjetur gjithashtu boshllëqe brenda teksteve historike kineze. Shumë historianë aludojnë se Shangshu dazhuan (尚書大傳) është përmendja e parë e Gijas, e cila ishte pas pothuajse 800 vjetësh nga themelimi i Gija Joseon. Ata pretendojnë se me themelimin e kamave prej bronzi të gjetura vetëm në zonën Liaoning dhe jo në Kinën kontinentale, dhe mospërputhja me datat e parashikuara në tekste, mbërritja e Gijes në Gojoseon ishte një vizitë e vogël ose më së shumti një vizitë e thjeshtë e dërguar.
Aktualisht, historianët koreanë (nga të dy kombet) hedhin poshtë besimin e mëparshëm për përfshirjen e Gija-s në Kore dhe kështu shumë tekste shkollore të shkollave të mesme zbatuan këto studime të fundit duke rivlerësuar Gija-n dhe ndikimin e tij tek ai që tani përmendet vetëm në një shënim. Për më tepër, edicioni i 7-të i teksteve koreane nuk përmend Xhizi/Gija, duke e bërë Kinën të vetmin komb që mbështet zyrtarisht teorinë e mëparshme.
Gland, Aisne
Gland është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Gland ka një popullsi prej 463 banorë dhe sipërfaqe 5.65 km², me një dendësi prej 82 banor/km².
Malet e Skënderbeut
Malet bien pjerrtas në perëndim në fushën bregdetare që shtrihet përgjatë detit Adriatik. Në lindje të vargmalit shtrihen malësitë - në veri Mirdita, në jug malet e Martaneshit - dhe pellgu i Matit. Vargu malor kufizohet në veri nga Gryka e Drinit dhe gjithashtu del nga Mati. Lumenj të tjerë të ndryshëm e kanë burimin në vargmalin malor, por depërtojnë në vargmalet e jashtme magjepsëse në gryka të gdhendura thellë, si lumi i Tiranës, Tërkuza, Zeza dhe Droja, degë të Ishëmit dhe Erzenit.
Emri vjen nga Mali i Skënderbeut (1540 m.), një mal me emrin e princit mesjetar shqiptar Skënderbeu. Emërtimi u zgjerua më pas në gjithnjë e më shumë zona. Lartësia më e lartë është Mali me Gropa me 1848 metra lartësi mbidetare.
Gjeologjia
parapamje| Shikim në verilindje nga Lezha në Mali i Velës Vargu malor shtrihet mbi një shtytje nga veriu në jug në të gjithë Shqipërinë. Ai u krijua nga ngritjet dhe palosjet e forta. Ndërsa rajonet e majës janë të përbëra nga gurë gëlqerorë (gëlqerorë numulite, gëlqerorë krasta), pjesa e poshtme është flish. Në lindje gjenden shkëmbinj ultrabazikë.
Pjesa më e madhe e gurit gëlqeror vjen nga periudhat e Triasikut, Jurasikut dhe Kretakut.
Pançeva
parapamje|250x250px|Shkolla e mesme e elektroteknikës “Nikola Tesla” në Pançevë Pançeva (Serbisht cirilik: Панчево, Pančevo) është një qytet dhe qendra administrative e distriktit të Banatit jugor në Krahinën Autonome të Vojvodinës, Serbi.
Malet e Skënderbeut
Gjeologjia
Pas një pjese të parë në veri, malet e Skënderbeut ndahen në dy pjesë. Zinxhiri perëndimor me Malin e Krujës dhe Dajtin zbret në mënyrë të pjerrët në fushën bregdetare. Quhet edhe Zinxhiri i Krujës. Më në lindje zinxhiri shkon me Malin e Skënderbeut dhe Malin me Gropa. Në mes shtrihet Korridori i Villzës që zgjerohet në jug.
Pançeva
Ndodhet në brigjet e lumenjve Tamiš dhe Danub, në pjesën jugore të rajonit të Banatit. Që nga regjistrimi i vitit 2011, 123.414 njerëz kanë jetuar në zonën administrative të Pançevës. Pançeva është qyteti i katërt më i madh në Vojvodinë dhe i nënti më i madhi në Serbi për nga popullsia.
Malet e Skënderbeut
Seksioni verior
Në pjesën më veriore në jug të Vau-Dejës, vargu malor nuk është shumë i lartë, duke arritur lartësinë 614 metra në Majën e Shitës.. Gjatë dhjetëra kilometrave të ardhshëm, majat gradualisht rriten. Mali i Velës në verilindje të Lezhës është tashmë 1170 metra i lartë. Në jug të Malit të Velës vargu malor bëhet më i gjerë, por si rezultat është edhe më pak i lartë. Një krah degëzohet në perëndim në këtë mal, por së shpejti përkulet në jug dhe më pas shkon paralel me degën tjetër.
Hamina
Hamina (Haminan kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Kymenlaakso.
Pançeva
Pançeva u përmend për herë të parë në 1153 dhe u përshkrua si një vend i rëndësishëm tregtar. Ai fitoi statusin e një qyteti në 1873 pas shpërbërjes së Kufirit Ushtarak në atë rajon. Për pjesën më të madhe të periudhës së saj, ajo ishte pjesë e Mbretërisë së Hungarisë dhe pas vitit 1920 u bë pjesë e Mbretërisë së Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve, e cila u riemërua në vitin 1929 në Jugosllavi. Që atëherë me një ndërprerje ishte pjesë e disa shteteve jugosllave dhe pas shpërbërjes së fundit në vitin 2003, është pjesë e shtetit pasardhës, Serbisë. Pançeva shquhet për të qenë multietnike, serbët (dhe gjermanët deri në vitin 1945) kanë qenë grupi etnik dominues që nga shekulli i 16-të dhe që nga viti 2011 ata përbëjnë 80% të popullsisë së përgjithshme të qytetit.
Pançeva është një qytet me ngjarje dhe monumente të pasura kulturore, dhe në të kaluarën, ka qenë gjithashtu një vend xhirimi për shumë prodhime filmike kombëtare dhe ndërkombëtare. Që nga viti 2003 në qytet është organizuar një karnaval ndërkombëtar dhe multikulturor. Është gjithashtu qendra kryesore ekonomike e rajonit të Banatit Jugor dhe ekonomia e tij është gjithashtu e lidhur kryesisht me ekonominë e Beogradit. Fabrika HIP ndodhet në Pançevë si dhe UTVA e cila u dëmtua rëndë gjatë bombardimeve të Jugosllavisë në vitin 1999. Pançeva është gjithashtu e njohur për fabrikën e birrës dhe fabrikën e mëndafshit, të cilat u themeluan në fillim të shekullit të 18-të, si dhe për fabrikën e llambave të cilat janë të gjitha tani të zhdukura. Pançeva është gjithashtu shtëpia e shumë objekteve historike, muzeumeve dhe parqeve.
Malet e Skënderbeut
Seksioni verior
Lumi i Fanit, që vjen nga Mirdita, kalon nëpër malet në jug të Malit të Velës në një pjesë më të thellë që vjen nga verilindja dhe derdhet në Mat, i cili ka prerë malet në gryka të ngushta që vijnë nga juglindja. Është përparimi i parë i madh dhe i vetmi në të gjithë vargun malor.
Në jug të Matit, malet rimarrin lartësinë. Në Laç zinxhirët ndryshojnë drejtim në juglindje.
Zinxhiri i Krujës
parapamje| Dajti si shihet nga Tirana Zinxhiri i Krujës fillon nga prerja e Matit, prehet vazhdimisht në blloqe individuale nga përrenjtë, por ngrihet më pak se ai lindor. Vetëm Mali i Krujës, në shpatin e të cilit ndodhet qyteti i Krujës, llogaritet të ketë mbi një mijë metra (1176).
Në jug të Tiranës zinxhiri nuk arrin më këto lartësi. Pas Dajtit vijojnë Mali i Priskës ( 1365 m) dhe një seri malesh nën 900 m. Në lindje të Krrabës, Mali i Kalasë (edhe Shkrepi i Gurit ) arrin sërish në 1091 m.
Të dy zinxhirët humbasin lartësinë me shpejtësi në pjesën më jugore drejt Elbasanit, ku lumi Shkumbin del nga malet.
Luginat
parapamje| Pamje përmes brazdës gjatësore nga veriu Midis dy zinxhirëve shtrihen luginat e larta pjellore, të dendura me pyje të Korridorit të Vilzës. Seksionet e ndara nga qafa janë burimet e lumenjve që përshkojnë zinxhirin e Krujës: Droja në veri, në jug të saj Zeza, Tërkuza, Tirana dhe Erzeni, pellgu i të cilit është veçanërisht i madh.
Zinxhiri lindor
parapamje| Përparimi i Matit në Shkopet me rezervuarin e tij parapamje| Ana lindore e zinxhirit lindor Në ndryshim nga Akademia e Shkencave e Shqipërisë, Herbert Luisi i quajti Malet e Skënderbeut vetëm zinxhirin lindor. Kjo formon pellgun ujëmbledhës midis Matit në lindje dhe lumenjve që kullojnë fushën bregdetare në perëndim.
Masivi kryesor verior i zinxhirit lindor është Mali i Skënderbeut në perëndim të Burrelit. Mbërrin në lartësi 1540 në Majën e Skënderbeut dhe pak më në jug në Majën e Liqenit një lartësi prej 1724 m. Këtu gjenden edhe gjurmë akullnajore dhe liqene më të vegjël akullnajorë. Në jug të këtij mali ndodhet Qafa e Shtamës, ku një rrugë në lartësi prej 1250 metrash kapërcen vargmalin. Qafa e Murrizës edhe më në jug, e cila dikur kalohej nga rruga e karvanit për në Dibër, është afërsisht në të njëjtën lartësi.
Kreshta e tyre është më pak e qartë dhe vargu malor bëhet më i gjerë. Përveç kësaj, ekziston një zinxhir i tretë i lartësive individuale në lindje, më e larta prej të cilave është Maja e Sukës ( 1708 ).
Zinxhiri malor vazhdon me lartësinë e tij. Në lindje të Tiranës shtrihet blloku malor Mali me Gropa, një peizazh karstik djerrë, i cili ndërthuret me gropa të panumërta dhe të kujton sipërfaqen e hënës. Ai përfshin tre fusha nga një total prej 26 kilometrash katrorë. Pika më e lartë e saj është Maja e Miçekut të Shënmërisë (1848).
Në rrjedhën e mëtejshme, lartësitë bien përsëri në rreth 1000 metra. Karakteri zinxhir humbet plotësisht dhe në lindje vargmali shkrihet në malet e Martaneshit dhe të Çermenikës, gjithashtu në rrezen 1000-2000 metra.
Në jug të Shkumbinit vargu malor gjen vazhdimin e tij në masivët e Malit të Polisit dhe Malit të Shpatit.
Natyra
parapamje| Malet në lindje të Dajtit Zinxhiri i Krujës me pjerrësi të madhe formon një kufi midis zonave bregdetare shumë të zhvilluara dhe brendësisë së Shqipërisë. Pjesë të mëdha të maleve në lindje të vargmalit të Krujës janë ende natyrore, pak të zhvilluara dhe vetëm pak të populluara. Tradicionalisht malet janë të mbuluara me pyje dushku në pjesën e poshtme dhe pyje ahu në pjesët më të larta; aty këtu ka edhe pisha. Pyjet e mëdha janë streha për kafshë të egra si derii i egër (Sus scrofa), macja e egër (Felis silvestris), dhelpra (Vulpes vulpes), kunadha (Martes), vjedulla ose baldosa ( Meles meles ) dhe, më rrallë, dreri ( Capreolus capreolus ) dhe arinjtë kafe ( Ursus arctos ). .
Dy parqe kombëtare së bashku kapin 312 kilometra katrorë sipërfaqe. Parku Kombëtar i Dajtit mbulon zona të mëdha deri në vargun lindor në veri, lindje dhe jug të malit me të njëjtin emër. Ngjitur në veri është Parku Kombëtar më i vogël i Qafë Shtamës. Një gondolë shkon nga Tirana në Tarracë të Dajtit për qasje të lehtë në parkun kombëtar.
Gjatë dimrit bie borë në lartësitë 1000 metra. Ndërsa distanca nga deti rritet, ajo zgjat më shumë dhe mund të shihet ende deri në pranverë.
Zhvillimin
parapamje| Shkalla e Tujanit, grykë në veri të Dajtit Në një tunel dy kilometra të gjatë nën Dajtin, uji nga burimet në Mali me Gropa çohet në Tiranë, i cili shndërrohet në energji elektrike në termocentralin e vogël VI Lenin, i cili përfundoi në vitin 1951 dhe më pas përdoret për të furnizuar kryeqytetin me ujë.
Lugina e Matit ishte vendi m[ i përshtatshëm për ndërtimin e hidrocentraleve të parë të mëdhenj të Shqipërisë. Prerjet e ngushta u përdorën në vitet 1950 për të ndërtuar dy diga, Rezervuari i Ulzës dhe Rezervuari i Shkopetit. Më vonë, në Tërkuzë u ndërtua penda më në jug. Rezervuari i Bovillës, i përfunduar në vitet 1990, shërben për furnizimin me ujë të Tiranës.
Meqenëse shumë nga luginat janë shumë të ngushta dhe të pjerrëta, ato shpesh duhej të anashkaloheshin në të kaluarën. Një rrugë tradicionale e karvanit nga Tirana në luginën e Matit çonte përgjatë shpatit verior të Dajtit përmes Shkallës së Tujanit dhe Qafës së Murrizit nëpër male. Kalimi nga Kruja në Burrel nëpërmjet Qafës së Shtamës u rindërtua në një rrugë të vetme nga italianët në vitet 1940. Megjithatë, ai humbi rëndësinë e tij kur SH 6 u ndërtua përmes luginës së Matit në vitet 1950. Vetëm lugina e gjerë e Fanit me vendin Rubik dhe pjesa veriore e rrafshët e maleve ishin më të aksesueshme.
Aktualisht në ndërtim është Rruga e Arbërit, një autostradë e re e shpejtë që do të ndjekë rrugën e vjetër të karvanit në lindje të Tiranës. Kjo është rruga e parë moderne në brendësi të zinxhirit të Krujës.
Kultura
parapamje| Sari Saltik, vend pelegrinazhi bektashian Në luginën e Erzenit Gryka e Skronës në jug të Tiranës ndodhet një shpellë e madhe që banohej në periudhën paleolitike. Gjetjet mbi Dajtin tregojnë edhe vendbanime në epokën paleolitike dhe të hekurit.
Kruja dhe malet përreth ishin pronë e princit shqiptar Skënderbeu. Gjatë betejave të tij kundër osmanëve në shekullin 15, ai tërhiqej vazhdimisht në male për rigrupim dhe riorganizim të sulmeve kundër trupave turke që andej. Kjo është arsyeja pse malet në lindje të Krujës kanë marrë emrin e tij.
Afër Laçit ndodhet një vend pelegrinazhi i vjetër: Kisha e Laçit kushtuar Shën Antonit të Padovës, i vendosur mbi qytet në male, dhe që frekuentohet nga besimtarë të feve të ndryshme. Që nga përfundimi i ndalimit të fesë, të dekretuar nga komunistët, shumë katolikë janë mbledhur sërish më 13 qershor në këtë tempull.
Kruja dikur ishte qendër e bektashizmit. Një vend i shenjtë në Malin e Krujës mbi qytet i njohur si Teqja e Sari Salltikut është një nga vendet e supozuara të varrimit të Sari Saltikut
Sagnes-et-Goudoulet
Sagnes-et-Goudoulet është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Sagnes-et-Goudoulet ka një popullsi prej 128 banorë dhe sipërfaqe 25.02 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Maria el-Kibtije
Maria bint Shamūn, e njohur më mirë si Maria el-Kibtije (arabisht: مارية القبطية‎), apo Maria Koptja, (vdiq 637) ishte një egjiptiane e cili, së bashku me motrën e saj Sirin, u dërguan tek profetit Muhamed më 628 si një dhuratë nga Mukaukis, guvernator i Aleksandrisë, Egjipt, gjatë pushtimit persian të vendit. Ajo dhe motra e saj ishin skllevër. Maria i lindi Muhammedit, djalin Ibrahim, i cili vdiq si foshnje. parapamje|Vendvarrimi i Marijes
Biografia
Në vitin 6 H (627-628 ), Muhamedi dërgoi letra të shkruara tek sundimtarët e mëdhenj të Lindjes së Mesme, duke shpallur besimin e ri dhe duke i ftuar sundimtarët për t'u bashkuar. Tekstet e supozuara të disa prej letrave gjenden në Historinë e Profetëve dhe të Mbretërve të Muhammed ibn Xharir el-Tabarit. Tabari shkruan se një i dërguar u dërgua tek një guvernator egjiptian i quajtur el-Mukaukis.
Tabari rrëfen historinë e mbërritjes së Maria nga Egjipti: "Në këtë vit Hatib ibn Ebi Balta u kthye nga el-Mukaukisi duke sjell me vete Marian dhe motrën e saj Sirin, mushkën e tij Duldul dhe gomarin Jafur dhe një komplet me rroba. Bashkë me dy gratë el-Mukaukisi kishte dërguar edhe një eunuk, i cili qëndroi me ato. Hatibi i kishte ftuar ato të bëheshin muslimane përpara se të arrinin, e kështu Maria dhe motra e saj kishin pranuar. Profeti i Zotit, paqa dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të i vendosi te dyja me Umm Sulejm bt. Milhan. Maria ishte shumë e bukur.Profeti e dërgoi motrën e saj, Sirinën tek Hasan ibn Thabiti dhe ajo lindi Abdurrahman bin Hasan."
- Tabari, Historia e Profetëve dhe Mbretërve. Vdekja e Ibrahimit e bëri Muhammedin të qante.
Statusi si grua
Ka njëfarë debati nëse ajo zyrtarisht ishte gruaja e tij.
Shënime
<references group="" responsive="1">
Katana (shpatë japoneze)
thumb|240px|Iaito, një shpatë Katana për praktikën e arteve marciale të iaido Katana (Japonisht: 刀 ose かたな) është një shpatë japoneze e karakterizuar nga një teh e lakuar, me një teh të mprehtë, me një roje rrethore ose katrore dhe një dorezë të gjatë për të akomoduar dy duar. Ajo u përdor nga samurai e Japonisë antike dhe feudale.
Përshkrimi
Katana është përcaktuar në përgjithësi si madhësia standarde, e lakuar mesatarisht (në krahasim me tachi më të vjetër që paraqet më shumë lakim) shpata japoneze me gjatësi teh më të madhe se 60.6 cm (2 shaku japonez). Karakterizohet nga pamja e saj dalluese: një teh e lakuar, e hollë, me një teh të mprehtë, me një roje rrethore ose katrore (tsuba) dhe dorezë të gjatë për të akomoduar dy duar.
Me disa përjashtime, katana dhe tachi mund të dallohen nga njëra-tjetra, nëse nënshkruhen, nga vendndodhja e nënshkrimit (mei) në tang (nakago). Në përgjithësi, mei duhet të gdhendet në anën e nakago e cila do të ndeshej nga jashtë kur të vishej shpata. Meqenëse një tachi ishte veshur me skajin e prerjes poshtë, dhe katana ishte e veshur me skajin e prerjes lart, mei do të ishte në vende të kundërta në tang.
Historianët perëndimorë kanë thënë se katana ishin ndër armët më të mira të prerjes në historinë ushtarake botërore.
Historia
Përdorimi i parë i katana si një fjalë për të përshkruar një shpatë të gjatë që ishte ndryshe nga një tachi, ndodh në Periudhën Kamakura (1185-1333). Këto referenca për "uchigatana" dhe "tsubagatana" duket se tregojnë një stil tjetër të shpatës, ndoshta një shpatë më pak të kushtueshme për luftëtarët e rangut më të ulët. Pushtimet mongole në Japoni lehtësuan një ndryshim në modelet e shpatave japoneze. Briskat e hollë tachi dhe chokutō shpesh nuk ishin në gjendje të prenin armaturën e lëkurës të zierë të Mongolëve, me briskat që shpesh copëtoheshin ose shkëputeshin. Evolucioni i tachi në atë që do të bëhej katana duket se ka vazhduar gjatë periudhës së hershme Muromachi (1337-1573). Duke filluar rreth vitit 1400, u bënë shpata të gjata të nënshkruara me mei të stilit katana. Kjo ishte në përgjigje të samurai veshur tachi e tyre në atë që tani quhet "stili i katanës". Shpatat japoneze janë veshur tradicionalisht mei me fytyrën larg nga mbajtësi. Kur një tachi vishej në stilin e një katana, me majën e prerjes lart, nënshkrimi i tachi' do të ishte përballë mënyrës së gabuar. Fakti që shpatëpunuesit filluan të nënshkruajnë shpata me një nënshkrim katana tregon se disa samurai të asaj periudhe kohore kishin filluar të mbanin shpatat e tyre në një mënyrë tjetër.
Rritja e popullaritetit të katana midis samurai erdhi për shkak të ndryshimit të natyrës së luftës së ngushtë. Barazimi më i shpejtë i shpatës ishte i përshtatshëm për të luftuar, ku fitorja varej shumë nga koha e shkurtër e përgjigjes. Katana e lehtësoi edhe më tej këtë gjë duke u veshur përmes një rripi të ngjashëm me rrip (obi) me skajin e mprehur të ngritur lart. Në mënyrë ideale, samurai mund të tërheqë shpatën dhe të godasë armikun në një lëvizje të vetme. Më parë, tachi i lakuar ishte veshur me skajin e tehut të ngritur poshtë dhe të pezulluar nga një rrip.
Gjatësia e tehut të katana ndryshonte në mënyrë të konsiderueshme gjatë rrjedhës së historisë së saj. Në fund të shekujve 14-të dhe fillimit të Shekullit të 15-të, tehut i katana kanë tendencë të kenë gjatësi midis 70 dhe 73 centimetra. Gjatë fillimit të shekullit të 16-të, gjatësia mesatare ra rreth 10 centimetra, duke u afruar afër 60 centimetra. Nga fundi i shekullit të 16-të, gjatësia mesatare ishte rritur përsëri me rreth 13 centimetra, duke u kthyer në afërsisht 73 centimetra.
Katana shpesh çiftëzohej me një shpatë shoqëruese më të vogël, siç është wakizashi, ose mund të vishej edhe me një tantō, një kamë më të vogël, në formë të ngjashme.
Pas Luftës së Dytë Botërore
Midis 1945 dhe 1953, prodhimi i shpatave dhe artet marciale të lidhura me shpatën u ndaluan në Japoni. Shumë shpata u konfiskuan dhe u shkatërruan, dhe shërbëtorët e shpatës nuk ishin në gjendje të siguronin jetesën. Që nga viti 1953, shpatëpunuesit japoneze u lejohet të punojnë, por me kufizime të rrepta: shpata duhet të licencohen dhe të shërbejnë një stërvitje pesë-vjeçare, dhe vetëm shpatëpunuesit të licencuar lejohen të prodhojnë shpata japoneze (nihonto), vetëm dy shpata të gjata në muaj lejohen të të prodhohen nga secili kantier shpatës dhe të gjitha shpatat duhet të regjistrohen në qeverinë japoneze.
Jashtë Japonisë, disa prej kataneve moderne që prodhohen nga shpatarët perëndimorë përdorin lidhjet moderne të çelikut, siç janë L6 dhe A2. Këto shpata moderne përsërisin madhësinë dhe formën e katana japoneze dhe përdoren nga artistët marcialë për iaidō dhe madje edhe për praktikën e prerjes (tameshigiri'').
Shpatat e prodhuara në masë duke përfshirë iaitō dhe shinken në formën e katana janë në dispozicion nga shumë vende, megjithëse Kina dominon në treg. Këto lloje të shpatave zakonisht prodhohen në masë dhe bëhen me një larmi të gjerë çeliqesh dhe metodash.
Fjalor i gjuhës shqipe (1956)
Fjalor i gjuhës shqipe botuar në Tiranë në vitin 1956. Libri ka 648 faqe.
Skuadrat e 2014 FIFA Kupa e Botës
Group D Uruguay Costa Rica England Italy
Rrëqebulli verior
Rrëqebulli verior (Lynx lynx lynx) është një nënlloj i mesëm i rrëqebullit euroaziatik (Lynx lynx).
Skuadrat e 2014 FIFA Kupa e Botës
Trainner.)Cesare Prandelli Formation 4-3-1-2 1.)Gianluigi Buffoon goalkeeper 2.)Leonardo Bonnuci defender 3.)Giorigio Chielini defender 4.)Andrea Barzagli  defender 5.)Matteo Darmian    defender 6.)Mattia De Sciglio defender 7.)Andrea Pirlo     midfielder 8.)Claudio Marchiso midfielder 9.)Marco Verratti    midfielder 10.)Ciro Immobile   forward 11.)Mario Balotteli  forward
Ayse
Ayse është një komunë në Francë. Ayse bën pjesë në departamentin Haute-Savoie të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 1817 banorë (regjistrimi 1999) dhe sipërfaqe 10.48 km².
Skuadrat e 2014 FIFA Kupa e Botës
Reserves:Marco Parolo midfielder Ignazio Abate defender Thiago Motta midfielder Antonio Candreva midfielder Gabriel Paletta defender Emanuele Giaccherini Alessio Cerci  forward Salvatore Sirigu goalkeeper Lorenzo Insigne forward Mattia Perin goalkeeper Alberto Aquilani midfielder Antonio Cassano forward
Rrëqebulli verior
Grabitqarët dhe armiqtë e rrëqebullit verior
Në pyjet ruse, grabitqari më i rëndësishëm i rrëqebullit Euroaziatik është ujku gri. Ujqit vrasin dhe hanë rrëqebuj që nuk arrijnë të shpëtojnë në pemë. Popullatat e rrëqebullit zvogëlohen kur ujqit shfaqen në një rajon dhe ka të ngjarë të marrin prenë më të vogël atje ku ujqit janë aktivë.
Baldosat janë mbase më të ndjekurit nga konkurrentët për vrasje, shpesh duke vjedhur vrasjet e rrëqebullit. Rrëqebujt priren të shmangin në mënyrë aktive takimet me ujqit, por ndonjëherë mund t'i luftojnë ata nëse mbrojnë të vegjëlit e tyre. Raste të grabitjes në rrëqebull nga ujqërit mund të ndodhin, madje ndoshta edhe tek të rriturit, por ndryshe nga sulmet e ujqërve në rrëqebull janë jashtëzakonisht të rralla nëse ndodhin në të vërtetë. Një studim në Suedi zbuloi se nga 33 vdekje të rrëqebullit të një popullate që po vëzhgohej, njëra ndoshta u vra nga një ujk. Një shembull tjetër i njohur i grabitjes nga një ujk i rritur në një rrëqebull të rritur thuhet se u pa në zonën e lumit Pechora, megjithëse kjo dukej se ishte thjesht një pretendim anekdotik. Nuk ka raste të njohura të rrëqebullit duke prerë një ujk.
Arinjtë e murrmë, megjithëse nuk janë (aq sa dihet) grabitqarët e rrëqebullit euroaziatik, janë në disa zona uzurpatorë gjysmë të zakonshëm të vrajve të unglates nga rrëqebujt, jo rrallë para se macja të ketë pasur një shans të konsumojë vetë vrasjen e saj.
Kraleva
parapamje|250x250px|Një hapësirë përballë ndërtesës së muzeut lokal në qytetin e Kraljevës, Serbi. Kraljeva (Serbisht cirilik: Краљево Kraljevo) është një qytet dhe qendër administrative e rrethit të Rashkës në Serbinë qendrore.
Ndodhet në bashkimin e Moravës Perëndimore dhe Ibrit, në rajonin gjeografik të Šumadijas, midis maleve të Kotlenikut në veri dhe Stolovit në jug.