Traktati_i_Romës
Traktati i Romës, zyrtarisht Traktatit themelues të Komunitetit Ekonomik Evropian ( TEEC ) , është një marrëveshje ndërkombëtare që çoi në themelimin e Komunitetit Ekonomik Evropian ( EEC ) më 1 janar 1958. Ajo u nënshkrua më 25 mars 1957 nga Belgjika, Franca, Italia, Luksemburgu, Holanda dhe Gjermania Perëndimore. Fjala ekonomike u fshi nga emri i të traktatit nga Traktati i Mastrihtit në vitin 1993, dhe traktati është ripaketuar si Traktati mbi funksionimin e Bashkimit Evropian për hyrjen në fuqi të Traktatit të Lisbonës në vitin 2009 .TEEC propozuar reduktimin progresiv e detyrimeve doganore dhe krijimin e një bashkimi doganor. Është propozuar për të krijuar një treg të përbashkët të mallrave, punëtorëve, shërbimeve dhe kapitalit në kuadër të vendeve anëtare të BEE -së. Ajo gjithashtu propozoi krijimin e transportit të përbashkët dhe të politikave bujqësore dhe të një fondi social evropian. Ajo gjithashtu themeluar Komisionin Evropian. Përmbajtja Historia informata: Historia e Bashkimit Evropian dhe Historisë § Komunitetit Ekonomik Europian në vitin 1951 ,Traktati i Parisit u nënshkrua, duke krijuar Qymyrit dhe Çelikut Komunitetin Evropian të (ECSC). Traktati i Parisit ishte një traktat ndërkombëtar i bazuar në të drejtën ndërkombëtare, të dizajnuara për të ndihmuar në rindërtimin e ekonomive të kontinentit evropian , të parandaluar luftën në Evropë dhe për të siguruar një paqe të qëndrueshme. Ideja origjinale ishte konceptuar nga Zhan Mone, një shërbyes i lartë civil francez dhe u njoftua nga Robert Shuman, ministri francez Jashtme , në një deklaratë më 9 maj 1950. Qëllimi ishte të qymyrit dhe çelikut prodhimin franko- gjerman, pasi që këto dy lëndëve të para ishin baza e industrisë së (duke përfshirë industrinë e luftës ) dhe pushtet të të dy vendeve. Plani i propozuar ishte se qymyri dhe çeliku prodhimin franko- gjerman do të vendosen nën një Autoritet të Lartë të përbashkët në kuadër të një organizate që do të ishte i hapur për pjesëmarrje në vendet tjera evropiane. Objektivi themelor politik i Qymyrit dhe Çelikut Komunitetit Europian ishte për të forcuar bashkëpunimin franko- gjermane dhe banish mundësinë e luftës. Franca, Gjermania , Italia , Belgjika , Luksemburgu dhe Holanda filloi negociuar traktatin. Traktati themelues i ECSC u nënshkrua në Paris në 18 prill të vitit 1951 dhe hyri në fuqi më 24 korrik 1952 .Traktati skaduar më 23 korrik 2002, pas pesëdhjetë vjetësh, siç është paraparë. Tregu i përbashkët filloi më 10 shkurt 1953 për qymyr, mineral hekuri dhe skrap dhe më 1 maj 1953 për çelik. Pjesërisht, në qëllimin e krijimit të një Evropë federale janë propozuar dy komunitete të tjera , sërish nga francezët. Një Komuniteti Europian i Mbrojtjes ( EDC) dhe një Komunitetit Politike Evropiane ( EPC ). NdërsaTraktati për këtë të fundit është duke u hartuar nga Kuvendi Përbashkët, dhoma parlamentare KEQÇ ,EDC u refuzua nga Parlamenti francez. Presidenti Jean Monnet, një figurë udhëheqëse prapa komuniteteve , dha dorëheqjen nga Autoriteti të Lartë në shenjë proteste dhe filloi punën për komunitetet alternative , të bazuar në integrimin ekonomik dhe jo integrim politik. Si rezultat i krizës energjitike, Kuvendi Përbashkët propozuar zgjatjen kompetencat e KEQÇ për të mbuluar burime të tjera të energjisë. Megjithatë Jean Monnet dëshiruar një komunitet të veçantë për të mbuluar energjinë bërthamore dhe Louis Armand ishte vënë në krye të një studimi në perspektivat e përdorimit të energjisë bërthamore në Evropë. Raporti arriti në përfundimin Zhvillimi i mëtejshëm bërthamor ishte e nevojshme për të mbushur deficitin e lënë nga shterimin e depozitave qymyrit dhe për të reduktuar vartësinë nga prodhuesit e naftës. Mirëpo shtetet e Beneluksit dhe Gjermania ishin gjithashtu të prirur për krijimin e një tregu të përgjithshëm të përbashkët, edhe pse ajo u kundërshtua nga Franca për shkak të proteksionizmit saj dhe Zhan Mone mendonte se shumë e madhe dhe e vështirë një detyrë. Në fund, Monnet propozoi krijimin e dy si bashkësi të ndara , në një përpjekje për të kënaqur të gjitha interesat. Si rezultat i Konferencës Messina e 1955, Paul - Henri Spaak u emërua si kryetar i një komisioni përgatitor ( Komiteti Spaak ) ngarkohet me përgatitjen e një raporti mbi krijimin e një tregu të përbashkët evropian. Raporti Spak hartuar nga Komiteti Spaak ofruar bazën për progres të mëtejshëm dhe u pranua në Konferencën e Venecias ( 29 dhe 30 maj 1956 ), ku është marrë vendimi për të organizuar një konferencë ndërqeveritare. Raporti formuar themelin e Konferencës Ndërqeveritare mbi Tregun e Përbashkët dhe Euratom në Val Duchesse në vitin 1956. Rezultati i konferencës ishte që komunitetet e reja do të ndajnë Kuvendin përbashkët ( të Asamblesë Parlamentare tani ) me KEQÇ, si ajo do të me Gjykatën e Drejtësisë. Megjithatë ata nuk do të ndajnë Këshillin e Autoritetit të Lartë ECSC -së. Dy Autoritetet e reja të larta do të quhet Komisionet, kjo ishte për shkak të zvogëlimit të kompetencave të tyre. Franca nuk ka dashur që të bien dakord për më shumë kompetenca mbikombëtare, dhe kështu Komisionet e reja do të ketë vetëm kompetenca themelore dhe vendime të rëndësishme do të duhet të miratohet nga Këshilli , i cili tashmë e miratuar votimin me shumicë. Grupi i fundit nxitur bashkëpunimin në fushë bërthamore, në atë kohë një zonë shumë e famshme , dheEEC ishte për të krijuar një bashkim të plotë doganor në mes anëtarëve. Konferenca çoi në nënshkrimin, më 25 mars 1957 të Traktatit themelues të Komunitetit Ekonomik Evropian dheTraktati Euratom në Palazzo dei Conservatori mbi Capitoline Hill në Romë. Në mars 2007, programi Sot BBC-së radio raportoi se vonesat në shtypjen e traktatit të thotë se dokumenti i nënshkruar nga liderët evropianë si Traktati i Romës përbëhej nga faqet bosh mes të saj dhe faqe për nënshkrimet.