cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Golloborda
Periudha osmane
Procesi islam konsiderohet të ketë ndodhur në Gollobordë relativisht vonë në kohën osmane. Në vitin 1519, rajoni ishte ende tërësisht i krishterë. Disa autorë kanë konsideruar se procesi i islamit në Gollobordë ka ndodhur në fund të shekullit të 18-të, ndërsa të tjerë pohuan se shtysa e islamit masiv në rajon ishte taksa e bedelit, e vendosur vetëm mbi të krishterët sepse ata nuk ishin hartuar dhe iniciuar në rajon në vitin 1832. Sipas kësaj teorie të dytë, kjo taksë ishte veçanërisht e ashpër dhe bëri që shumë familje t'i drejtoheshin Islamit si një mjet për ta shmangur atë. Në të njëjtën periudhë, ndodhi një proces masiv emigrimi dhe shumë familje muslimane u vendosën gjetkë, duke përfshirë në Dibër, në rajonin e Drimkolit të Strugës dhe në Selanik. Familjet që u vendosën në Dibër u shqiptarizuan, por ruajnë kujtesën e origjinës së tyre që shënohet me mbiemrat e tyre, përfshirë Klenja, Trebishta, Ostreni, Torbaçi, Serpetova e të tjera.
Nën komunizëm
Fatet e të dy palëve të rajonit ndryshuan shumë më ashpër pas ngritjes së komunizmit pas Luftës së Dytë Botërore. Në vitin 1948, regjimi i Enver Hoxhës në Shqipëri mbylli kufirin dhe u ngrit një gardh me tela me gjemba në kufi, i shoqëruar me poste roje. Shteti komunist shqiptar ishte jashtëzakonisht dyshues ndaj komuniteteve gollobordiane, një fakt që një autor maqedonas ia atribuon "patriotizmit të dobët shqiptar" të tyre. Ky zbatim i ri i ashpër i kufirit bëri që shumë njerëz të humbnin kontaktet me të afërmit e tyre që jetonin në anën tjetër.
Feja në Azerbajxhan
Islami është feja më e madhe në Azerbajxhani. Rreth 95% e popullsisë jan muslimanë. 85 % janë mysliman shittë dhe 15 % mysliman sunni. 5% janë jo-myslimanë. Azerbajxhani sipas kushtetutës është vend laik.
Adem Gjinishi
Adem Gjinishi (? - nëntor 1923, Peqin ) senator i Senatit të Dhomës së Këshillit Kombëtar të Shqipërisë nga 27 mars 1920 deri më 20 dhjetor 1920.
Ademi më vonë, ishte po ashtu delegat në Kongresin i Lushnjës.
Neuenhof
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Dikanca
Dikancë është një vendbanim në komunën e Sharrit, Kosovë.
Kantoni Plouagat
Përbërja aktuale
Kantoni Plouagat aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Alkmaar
Alkmaar është një bashki në provincën Hollanda e Veriut në Holandë me sipërfaqe 31.22 km² dhe popullsi 93912 banorë. Alkmaar është kryeqendra e bashkisë.
Brruti
Brrut është një vendbanim në komunën e Sharrit, Kosovë. Brruti shtrihet në pjesën verirore të komunes së Sharrit, kufizohet me fshatrat Bellobrad, Buzez, Zgatar, Brodosanë, Plavë dhe me komunën e Prizrenit.
Sipërfaqja e teritorit është 8.4 km². Numri i banorëve është 1,164 (regjistrimi i popullësisë 2011). Fshati supozohet se ka qenë i banuar që në kohra antike, ky supozim rrjedh nga gërmadhat arkeologjike, të cilat mbesin të hulumtohen edhe më tutje. Lartesia mbidetare e fshatit është mesatarisht 1100 m. Në fshat rrjedhin 3 lumenj, Zinova Tenova dhe Lumi i Blaqit. Rreth 30% e tokave të fshatit është punuese, 10 % djerrina dhe pjesa tjetër e mbetur djerrina dhe pyje.
Bujqësia dhe Blegëtoria
250px|parapamje|right|Delet e Brrutit 250px|parapamje|left|Lopet e Brrutit
200 lopë
sipëraqe të mëdha të kullosave (shfrytëzohen)
Frutat e egra (kaqa,monaferra, lajthia, dellinja, kumbullat, kerpurdhat)
Bletaria
Pylltaria
Brruti ka sipërfaqe të mëdha me pyje (ah, dushku, pishe, bredh etj.) Pyjet janë private(hise) dhe publike 250px|parapamje|right|Pyjet e Brrutit
Tregëtia dhe Turizmi
Fshati ka 6 biznese te vogla te punimit të dyerve dhe dritareve në të cilat punojnë rreth 15 veta.
Në fshat janë ka rreth 7 dyqane që tregtojnë gjera ushqimore si dhe 3 restorane e kafiteri
Fshati ka potenciale turistike si bukuritë natyrore dhe trashëgimia kulutore dhe historike, por turizmi nuk është i zhvilluar
Problemet janë të shumta në ekonomi, sidomos ne mungesen e perspektives në bujqësi dhe mungesën e subvencionimeve nga shteti, mungesa e perkujdesjes profesionale etj, kurse mungesa e infrastruktures dhe shakterrimi i trashëgimisë kultutore pengojnë zhvillimin e turizmit.
Popullësia dhe vendbanimi
Brruti ka reth 1500 banor 52 % femra 48 % meshkuj
Sektorët e punësimit: 30 % e popullësis aktive 15% sektori publikë 15% sektori privat
Mosha kur nderprehet shkollimi 18 vjeq te meshkujt 15 vjeq te femrat
Shkalla e migrimit 30%
Brruti ka rreth 150 shtëpi + objektet shoqëruese
2 xhami
shkollen të ‘Kodra Mushteknes’ dhe shkollen në fshat
tre bazene të ujit dhe rrjetin
dy trafostacione lokale të rrymes dhe rrjetin
rruga lokale Bellobrad – Brrut – Zgatar (e asfaltuar)
Ujësjellsi dhe kanalizimi
parapamje|250px|right|Krojluzja - Burim uji i cili derdhet në basenin e Brrutit
Fshati ka tre bazene të ujit dhe rrjetin, dy nga bazenet janë në gjendje të mirë,
Problem mbetet sasia e ujit gjatë mujave të thatë(korrik, gusht dhe shtator) ku ka mungesë të ujit dhe redukimet janë mëdha. Bazeni fillestar dhe rrjeti janë të amortizuar. Sfid mbetet gjetja e burimeve të ujit pasi njeri nga bazenet është I papërdorur ndonjëherë për shkak të mungesës së ujit dhe riparimi apo rindertimi I rrjetit dhe kontrolli I cilësi së ujit
Kanalizimi i fshatit është gati i zgjidhur në terësi.
Problemi dhe sfida mbetet ndertimi i gropave septike në 50% të kanalizimeve, pasi gjysma tjetër ka grop septike
Transporti publik
Në fshat vetem një pjesë e vogël e transportit kryhet përmes minibuseve për në Prizren dhe Dragash, ndryshe banorët duhet të udhëtojnë deri në Bellobrad.
Problem dhe sfidë mbetet sigurimi I transportit publikë permes minibuseve
Mjedisi
parapamje|250px|right|Shpella e brrutit
Mbeturinat grumbullohen nga kompania komunale e mbledhjes së mbeturinave
Problem është cmimi i lartë i kompanisë për familje, derdhja e mbeturinave jashtë rrjetit dhe djegja e kufizuar e herë pas hershme e mbeturinave
Sfidë është përfshirja e tërësishme e banoreve në rrjetin e mbeturianve dhe pastrimi i vendeve ku më heret janë hudhur mbeturinat
Brruti ka potenciale të shumta mjedisore. Pyjet, kullosat, lumenjtë, shpella etj. paraqesin resurse natyrore të rëndësishme
ndotja e ajrit qe shkaktohet nga zjarret e qellimshme të her pas hershme dhe gjatë festes së verzës,
derdhja e 50 % të kanalizimeve pa riciklim
Feja dhe Identiteti
parapamje|300px|Xhamia e Brrutit-Vogël
Brruti ka disa vende arkeologjike me rëndësi për trashëgiminë kulturore ku përfshihen gërmadhat e një kështjelle dhe një kisheje ortodoxe shqiptare, varreza të vjetra, vendsupozime për vendbanime të vjetra etj. Brruti ka garën e kuajve, muzikë tradicionale dhe valle dhe disa festa pagane Verëza më 14 Mars, ku për këtë festë ndizet një zjarr dhe gatuhet ushqimi tradicional Flija, festa e të korrurave dhe Shën Gjerjgji, Jeremia Shën Kolli, Shiribudi etj. Përveç kësaj Brruti gjithashtu ka disa pajisje tradicionale (veku, shtiza, boshti, furka), për punimin e rrobave tradicionale edhe pse kjo nuk praktikohet më, ende ka njerëz që dijn ta bëjnë këtë gjë. Gjithashtu një banor posedon fara të një bime karakteristika e cila përdoret për të punuar rroba të ndryshme dhe për ngjyra vaji për pikturim. Një gjë tjetër e rëndësishme është fakti që fshatarët e Brrutit sikurse edhe fshatrat përreth, i kushtojn rëndësi të madhe martesës, fejesë dhe synetisë.
Problem mbetët ndikimi i kulturës perendimore (veshja, muzika etj) në rininë e fshatit, mungesa e vetëdijës për trashëgimi etj.
Arsimi dhe Shëndetësia
parapamje|250px|right|Shkolla e re e Brrutit
Gati 100% e banorëve kanë të perfunduar shkollimin fillor, 25-30% shkollimin e mesem dhe rreth 10 % univerzitar (nr. I vogël I femrave)
Fshati nuk rreth 150 nxënës nga klasa e parë deri tek e nënta të cilët ndjekin mësimin në:
dy objektet e shkolles në fshat dhe
objektin qendror në Bellobrad
Pas përfundimit të shkolles fillore mësimi vazhdohet në shkollat e mesme në Dragash dhe Prizren. Studimi univerzitar deri tani është kryer kryesishtë në Prishtinë
Problem është mungesa e përkujdesjes teknike për objektet, nderprerja e shkollimit të femrave dhe diskriminimi I tyre karshi meshkujve, vështërsitë në transport për nxënësit e shkolave të mesme etj.
Sfida mbetet përkujdesja teknike dhe ndertimi I anekseve për rrtije të kualitetit të mësimit, rregullimi I oborreve të shkollave etj. Sidë gjithashtu mbetet edhe shkollimi I femrave në arsimin e mesem dhe universitar.
Fshati nuk ka ambulanc edhe pse ka numer te banorëve që i plotëson kushtet për ambulancë lokale dhe ka kapacitete profesionale.
Problemet shëndetsore janë të përaferta me ato komunale, ku sipas statistkave kumuna jone ka një numër të madhë që kërkojn sherbime shëndetsore Sfida mbetet ndertimi dhe funksionalizimi i ambulates.
Niederrohrdorf
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Batman
thumb|Batman Batman (shqip. Njeriu Lakuriq-Nate) është një personazh stripi i DC Comics.
Batman u krijua nga Bob Kane dhe Bill Finger, ai është personazhi kryesor i filmave hollivudian dhe disa serialeve të animuar, gjithashtu dhe lojëra vizuale. Emri i vërtetë Bruce Wayne, atij i vdiqën prindërit kur ishte i vogël pasi një kriminel I vrau ata kur po ktheheshin nga kinemaja. Batman ka edhe ndihmësin e tij Alfred Pennyworth, si dhegjithashtu ndihmesa të tjerë, si, Nightwing, Red Hood, Batgirl, Batwoman dhe detektivi Gordon. Batman ka edhe armiq të shumtë, disa nga më të njohurit janë Joker, Penguin, Scarecrow, Mr. Freeze, Riddler, Poison Ivy dhe Bane.
Oberrohrdorf
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Caso
Caso është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Nalón, të provincës Asturias, në Asturias. Caso ka 1911 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 307.94 km2.
Kantoni La Capelle
Kantoni La Capelle (frëngjisht: Canton de La Capelle) është një kanton në departamentin Aisne, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Capelle. Ka sipërfaqe 192.68km2 dhe popullsi 8071 banorë.
Pula Arena
thumb Pula Arena i njohur edhe si Amfiteatri në Pula është monumenti më i madh dhe më i ruajtur i arkitekturës antike në Kroaci. Duke e krahasuar atë me më shumë se 200 amfiteatro romake, manteli i amfiteatrit të Pulës me katër kulla shkallësh është shembulli më i ruajtur dhe i rrallë i zgjidhjeve unike teknike dhe teknologjike. Për nga përmasat, ai renditet i 6-ti ndër amfiteatrot romake në botë dhe është i vetmi në botë, tre rendet arkitekturore romake të të cilit janë ruajtur plotësisht. Amfiteatri Pula është vendosur pranë Koloseut në Romë, Arena në Verona, amfiteatri në Pompei, Nimes dhe Arles në Francë dhe El Jem në Tunizi. Është për t'u habitur që Arena, si një thesar kulturor i padiskutueshëm i Kroacisë dhe botës, nuk është ende në Listën e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s. Kroacia nominoi Arenën dy herë për Listën dhe më pas tërhoqi kandidaturën. parapamje| Muzeu Arena zbukuron (së bashku me planimetrinë e Motovun) anën e pasme të kartëmonedhës 10 kuna.
Përshkrimi i ndërtesës
majtas|parapamje| Amfiteatri Pula brenda. Kati i parë është ndërtuar në teknikën opus quadratum dhe i dyti dhe i treti me teknikën opus izodomum. Veshja e murit me hapje të mëdha gjysmërrethore është prej guri gëlqeror lokal. Pjesët e brendshme të themelit, të cilat nuk dukeshin, si dhe muret e korridoreve të brendshme teknike, kalimet dhe shkallët, ishin ndërtuar me gurë të vegjël të lidhur me suva, me sipërfaqe të suvatuar. Guri për ndërtimin e amfiteatrit u dërgua në kantierin e ndërtimit nga guroret përreth Pulës, të cilat ishin pikërisht pranë bregut të detit, sepse ishte më e lehtë të transportoheshin blloqet e mëdha për ndërtimin e auditorit impozant dhe mantelit të jashtëm. e cila është ruajtur deri më sot, nga deti deri në portin e Pulës. Rreth Pulës ka disa gurore, por më i famshmi është Vingurani, i cili njihet edhe sot me emrin Shpella Romane.
Zona e spektatorëve ndodhej mbi vetë arenën dhe zgjerohej si një gyp elipsoidal në rreshta koncentrikë të shkallëzuar të sediljeve prej guri. Dyshemetë lidheshin me shkallë. Hapësira për spektatorë (cavea) ishte e mbuluar me pëlhurë ose velaria dhe mund të strehonte rreth 23.000 spektatorë, të cilët mund të shikonin luftime gladiatorësh dhe të ngjashme dhe shpesh skena gjakatare me bisha nga shkallët që rrethonin të gjithë zonën qendrore të sheshtë - arenën.
Gjithsej 15 pasazhe të çonin në amfiteatër. Në katër kullat në fasadën e jashtme, kishte shkallë të dyfishta që të çonin në katet e sipërme. Secila prej katër kullave kishte nga dy rezervuarë uji dhe pajisje për spërkatjen e ujit aromatike rreth auditorit. Nën arenën në drejtim të boshtit të saj më të gjatë ndodhej një dhomë, tavani i së cilës mbështetej në kolona dhe pilastra dhe ku ishin vendosur pajisjet për rregullimin e skenës. Nën arenën ishte një sistem kanalesh për grumbullimin e ujit që derdhej në det. Gjithashtu u gjetën mbetjet e një korridori që të çonte në verilindje, i cili ndoshta lidhte amfiteatrin me ndërtesën e gladiatorëve që ndodhej në afërsi të tij, mbetjet e të cilit nuk u gjetën. parapamje| Manteli Flavian nga brenda parapamje| Seksioni i amfiteatrit nga enciklopedia suedeze Nordisk familjebok (1876 - 1957) ) Dhomat për kafshët ndodheshin në skajet e dhomës nëntokësore të amfiteatrit, e cila shtrihej përgjatë aksit më të madh të amfiteatrit në drejtimin veri-jug. Dhomat e kafshëve lidheshin me një kalim në dhomën qendrore të nëndheshme. Pranë atriumit të shtruar në anën jugore të amfiteatrit ndodhej një vend i vogël dhe faltorja e perëndeshës Nemesis . Salla e ceremonive ndodhej në skajin perëndimor dhe aksesohej nga dy hyrje në anën e detit përmes një korridori të ngushtë me hark. Në të dy anët e sallës së ceremonive kishte salla nderi dhe përballë të gjithave, pranë murit të brendshëm mbajtës të tarracës, kishte një faltore të vogël, me shumë gjasa kushtuar Mithras.
Për shkak të specifikës së ndërtimit, Amfiteatri i Pulës mund të përdoret për të studiuar mënyrat dhe metodat tradicionale të ndërtimit në antikitet, gjë që e bën atë unik dhe dukshëm të ndryshëm nga të tjerët në botë. Veçanërisht bien në sy suportet që përdoreshin për mbulimin e amfiteatrit me velarium, të cilat mbronin spektatorët nga shiu dhe dielli, gjë që vërtetohet nga elementët e konstruksionit të ruajtur rrallë në shembullin e Pulës.
Legjenda e ndërtimit të Arenës
Në kohët e lashta, Istria ishte e banuar me vila (zana). Natën ato kërcenin nëpër livadhe dhe pyje, ndonjëherë u shfaqeshin njerëzve të thjeshtë, por askujt nuk i bënin dëm. Zanat nga legjendat e Istrias mund t'i sjellin lumturi njeriut dhe ato shpesh janë ndërtuese. Thuhet se zanat ndërtuan Arenën në Pula. Gjatë gjithë natës ata bartën gurë nga Uçka, i grumbulluan përreth, dhe kështu u krijua qyteti i tyre, Divić-grad (emri i vjetër sllav për një mrekulli është divić) rresht pas rreshti. Por, duke qenë se zanat janë krijesa të natës, ato mund të ndërtonin vetëm derisa të këndonte gjeli i parë. Zanave iu desh të ndalonin arenën dhe të iknin për të mos u parë nga njerëzit. Divić-gradi i tyre mbeti i papërfunduar dhe për këtë arsye Arena sot është pa çati. Në të gjithë Istrinë, nga Uçka deri në det, mbetën të shpërndarë gurë të mëdhenj që zanat i mbanin për t'i instaluar në Arenë, por zëri i gjelit i pengoi ta bënin këtë, dhe zanave iu desh t'i hidhnin gurët në vendin ku ndodheshin. .
Kjo legjendë ndoshta lindi si rezultat i frikës që ngjalli amfiteatri te të gjithë të ardhurit në Istria, duke përfshirë edhe kroatët, të cilët, si të tjerët, e konsideronin atë një mrekulli mitologjike. Kështu e ka marrë Arena emrin e saj popullor - Divić-grad - sepse 'divić' do të thotë mrekulli, dhe etimologjikisht nuk ka të bëjë fare me 'divica', pra zanat. Është interesante se ndërtuesit romakë bënë atë që nuk arritën të bënin vilat e legjendës: në katër kulla u vendosën pajisje për të shtrënguar velariumin, çatinë e kanavacës që mbronte spektatorët nga dielli i fortë. Në një dokument të shekullit 17 mes tjerash thuhet: Neka stoji (Arena) – na ponos žiteljima, došljaku na čudu, starini na spomen, na diku Republici! Neka se uščuva postojano, neka se obnavlja da vječno traje! Le të qëndrojë (Arena) - për krenarinë e banorëve, për mrekullinë e ardhacakut, për kujtesën e lashtësisë, për lavdinë e Republikës! Qoftë i ruajtur me vendosmëri, le të rinovohet për të qëndruar përgjithmonë!
Rindërtimi i Arenës
parapamje| Një fotografi e vjetër ajrore e Arenës Gjenerali Auguste Marmont, guvernatori francez i provincave ilire, filloi rinovimin e Arenës. Në 1816, rinovimi u vazhdua nga arkitekti Ticino Pietro Nobile, të cilit iu besua kjo detyrë nga perandori Françesku I i Austrisë.
Në vitin 1932, auditori u rindërtua vetëm në njërën anë të amfiteatrit, por edhe ajo pjesë ishte vetëm gjysma e auditorit origjinal, i cili fillimisht ishte i ndarë në dy kate ose dy meniana. Amfiteatri u bë kështu një vend për shfaqje teatrale, ceremoni ushtarake dhe tubime publike. Në gjendjen e tij aktuale, ai mund të strehojë 5000 spektatorë.
Rikonstruksioni i fundit i Arenës zgjati nga viti 1984 deri në vitin 1986, gjatë të cilit u riparuan dhe konsoliduan strukturat në katin përdhes, si dhe u rindërtuan pjesë të shkallëve jugperëndimore dhe shkallëve brenda Arenës. Rindërtimi është bërë sipas rregullave të profesionit: guri është furnizuar nga e njëjta gurore e përdorur nga ndërtuesit e parë të Arenës, dhe forma e elementeve të reja është bërë në përputhje me mbetjet arkeologjike të ruajtura dhe origjinaliteti i ndërtesë u respektua. Një rindërtim i ri është duke u zhvilluar (filluar në vitin 2008), i cili do të zhvillohet në disa faza dhe supozohet se do të zgjasë rreth 20 vjet.
Arena sot
Sot, arena është një atraksion turistik i klasit të parë në Pula, por edhe në të gjithë Kroacinë. Megjithatë, është mjaft e qartë se është e pashfrytëzuar për turizëm. Arena vizitohet çdo vit nga rreth 300,000 vizitorë dhe të ardhurat vjetore janë rreth 1 milion euro. Për krahasim, Koloseu Romak vizitohet çdo vit nga më shumë se 5 milionë vizitorë me fitime prej 32 milionë eurosh.
Që nga viti 1954, Arena ka organizuar çdo vit Festivalin e Filmit me metrazh të gjatë në Pula.
Gjithashtu, sot Arena është një magnet për muzikantët e njohur botërorë: Luciano Pavarotti, Andrea Bocelli, Jose Carreras, Jamiroquai, Anastacia, Eros Ramazzotti, Norah Jones, Zucchero, Sinéad O'Connor, Elton John, Sting, Michael Bolton, Il Divo, Chao, etj.
Obersiggenthal
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Pula Arena
Arena sot
Arena gjithashtu shfaqet në filmin Titus (1999), një adaptim i tragjedisë së Shekspirit Titus Andronicus.
Me instalacionin artistik Tie around the Arena në 2003, fotografia e kravatës më të gjatë në botë të mbështjellë rreth Arenës bëri xhiron e botës. Kështu, një kravatë 808 m e gjatë dhe me peshë 800 kg hyri në Librin e Rekordeve Guinness.
Adem Peqini
Adem Peqini senator i Senatit të Dhomës së Këshillit Kombëtar të Shqipërisë nga 27 mars 1920 deri më 20 dhjetor 1920.
Komuna e Dellçevës
Komuna e Dellçevës është komunë që shtrihet në pjesën lindore të Maqedonisë. Qendra e komunës gjendet në Dellçevë.
Gjeografia
Komuna e Dellçevës ka një pozitë gjeografike ...
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit 2002 në Komunën e ... jetojnë 17 505 banorë nga të cilët x % janë ...
Ekonomia
Popullata e komunës së Dellçevës më së shumti merret me ...
Zeynep Degirmencioglu
Zeynep Değirmencioğlu, (lindur me 12 shtator, 1954 në Stamboll, Turqia), është aktore turke.
Biografia
Zeynep Degirmencioglu doli për herë të parë në ekran kur ishte vetem 1 vjeçe në filmin "Papatya" dhe e vendosi veten si një aktore filmi për fëmijë e mrekullueshme, sidomos në filmat: "Duvaklı Göl" dhe "Fırtına". Në vitin 1960 ajo luajti në filmin "Ayşecik". Personazhi i Ayşecik, e ëmbël, vajze naive u bë shumë e famshme me këtë rol. Më vonë ajo mori pjesë edhe në filma kur ishte e rritur, ku për publikun shqipatarë të gjithë e njohin me filmat "Borëbardha me 7 xhuxhat" dhe "Hirushja".
Pasi u tërhoq nga aktrimi në moshën 20 vjeçare, ajo u bë biznesmene. Ajo ёshtë e ve Serkan Aсar dhe ka dy fëmijë.
Babai i saj është shkrimtari Hamdi Degirmencioglu.
Perandoria Osmane në shek. XVII-XVIII
Anglia e udhëhequr nga qëllimet e saj në luftën kundër shteteve të tjera evropiane, filloi të mbështesë shtetin osman dhe të ndikojë në politikën e tij të jashtme. Në sajë të ndihmës së Samiri osht papak i vertete, osmanët në vitin 1645 morën nga venecianët ishullin e Kretës, qendrën e rëndësishme tregtare në Mesdhe.
Perandoria Osmane në shek.XVII
Në vitet 70 të shek. XVII shteti osman zhvilloi një luftë të gjatë me Poloninë. Kjo e fundit u ndihmua nga Rusia. Sulltani u detyrua t’i lëshojë Polonisë afro 2/3 e territorit të Ukrainës, kurse Rusisë Kievin e bregun e majtë të Ukrainës.
Lufta Osmano-Austriake
Luftën më të gjatë shteti osman e zhvilloi me Austrinë. Lufta filloi në vitin 1683. Pretekst ishte përkrahja që i bëri Austria grupit kundërosman. Ushtria osmane arrinte mbi 170.000 veta kurse ushtria austro-polake deri 63000 veta. Në ushtrinë osmane ishin marrë me forcë persona që nuk kishin kapur armë me dorë: si shërbëtorë, zejtarë, tregtarë etj. Ushtria osmane me në krye sulltan Mehmetin IV dhe vezirin e madh, Kara Mustafa pashën, hynë në territoret hungareze që ndodheshin nën Austrinë. Sulltani synonte të merrte Vjenën. Rrethimi i Vjenës zgjati dy muaj. Atë e mbronin 13000 veta si zejtarë, studentë, banorë të tjerë e fshatarë të krahinave përreth. Ndonëse nuk ishin të armatosur mirë ata i qëndruan ushtrisë osmane. Gjatë sulmeve për pushtimin e Vjenës sulltani humbi pothuajse 1/4 e ushtrisë. Më 12 shator ushtria osmane u sulmua edhe nga një ushtri prej 25000 vetësh e përbërë nga polakë, ukrainas dhe kazakë e komanduar nga mbreti polak Jan Sobeski.
Të vënë midis dy zjarreve, osmanët pësuan disfatë, lanë 20000 të vrarë dhe 3000 topa. Veziri i Madh mezi shpëtoi kokën dhe u tërhoq në Beograd. Atje u ekzekutua me urdhrin e sulltanit. Mbreti polak ndoqi ushtrinë gjatë tërheqjes dhe e theu atë edhe një herë në Brigjet e Danubit. Kjo disfatë e ushtrisë osmane ngjjalli shpresa për dëbimin e osmanëve nga Evropa. Por realizimi i kësaj kërkonte bashkimin e forcave të disa sheteteve.
Lidhja e Shenjtë
thumb|left|Vendet pjesmarrëse në Lidhjen e Shenjtë
Për këtë arsye në vitin 1684 u krijua një koalicion kundërosman me emrin “Lidhja e Shenjtë”. Në koalicion merrnin pjesë Austria, Polonia, Venediku, Malta dhe pas dy vjetësh hyri edhe Rusia.
Gjendja e shtetit osman ishte keqësuar edhe më shumë. Në letër ushtria osmane llogaritej rreth 300 000 veta, kurse në të vërtetë nuk i kalonte të 160 000 vetat. Përsa i përket armatimit dhe stërvitjes së ushtarakëve kishte të meta të mëdha. Më e keqe ishte gjendja e spahinjve. Forcat e Lidhjes së Shenjtë filluan luftën në vitin 1686.
Lufta në Shqipëri
Në këto rrethana të favorshme, ushtria austriake përparoi në Bullgari dhe në tokat e shqiptarëve. Në Prishtinë forcat austriake u pritën nga 5000 kryengritës shqiptarë, kurse në Prizren nga 6000 kryengritës të tjerë shqiptarë. Në betejën e Kaçanikut 2 janar 1690 ushtria austriake së bashku me kryengritësit shqiptarë pësunan disfatë. Pas kësaj ushtritë osmane, brenda një kohe të shkurtër, arritën të pushtonin qytetet e Rrafshit të Dukagjinit dhe të Kosovës.
Shqiptarët luftuan përkrah austriakëve në Novobërdë e në disa qytete të tjera. Këto beteja përfunduan me fitoren e ushtrisë osmane. Pas këtyre disfatave, me austriakët u tërhoqën nga Kosova mjaft kryengritës. Faktin e largimit të mjaft kryengritësve nga Kosova e shfrytëzoi më vonë monarkia serbe e cila krijoi legjendën e së ashtuquajturës “shpërngulja e serbëve” nga Kosova dhe popullimin e saj prej shqiptarëve. Historiografia shqiptare me argumente shkencore ka hedhur poshtë këtë tezë anti-shqiptare.
Coptimi i Perandorisë Osmane
Sukseset e ushtrive austriake e shqetësuan Francën, prandaj ajo u hodh në luftë kundër Austrisë. Austria, duke mos qenë në gjendje të luftonte në dy fronte, u tërhoq nga lufta me shtetin osman. Kështu brenda një kohe të shkurtër forcat osmane u shkaktuan humbje forcave austriake dhe i dëbuan nga Bullgaria, Serbia, Kosova e Transilvania. Ndërkohë edhe anëtarja e katërt e Lidhjes, Rusia zhvilloi luftë me Perandorinë Osmane. Në vitet 1686-1687 dy ekspeditat e saj kundër Krimesë përfunduan në disfatë. Pas shumë përpjekjeve një dhjetëvjeçar më vonë ajo mori Azovin.
Në këto kushte gjendja e Perandorisë Osmane u keqësua shumë. Prandaj sulltani kërkoi paqe. E interesuar për luftë ishte edhe Austria. Anglia e Holanda, si armike të Francës, ndonëse mështetnin Austrinë, ishin për përfundimin e luftës. Për këto arsye në vitin 1698 në Karlovac të Sllovenisë u thirr konferenca për hartimin e kushteve të paqes midis shtetit osman dhe “Lidhjes së Shenjtë”. Më 26 janar të vitit 1699 u arrit një paqe për 25 vjet me Austrinë, Poloninë e Venedikun. Austria mori pothuajse gjithë territorin e Hungarisë që deri para luftës i përkiste shtetit osman, Transilvaninë dhe Slloveninë. Polonia mori bregun e djathtë të Ukrainës, kurse Venediku vuri nën sundim Morenë. Gjashtë kështjella në Dalmaci dhe një radhë ishujsh të arkipelagut.
Përfundimet
Këto ishin shkëputjet e para nga perandoria Osmane. Ato i sollën dëme të mëdha morale dhe materiale. Ato treguan se Perandoria Osmane nuk ishte në gjendje t’u bënte ballë koalicioneve evropiane. Kështu prestigji i perandorisë në arenën ndërkombëtare ra. Jo më të vogla ishin dëmet materiale. Me shkëputjen e krahinave të lartpërmendura shteti humbi një fond toke me të cilën kishte kënaqur mijëra spahinj dhe e kishte burim të ardhurash. Ata u detyruan të largohen nga ato territore, pasi lanë timaret, ziametet dhe hasset. Shetei humbi një kontingjent ushtarak prej 32000 vetash.
Glloboçica (Sharr)
Glloboçicë është një vendbanim në komunën e Sharrit, Kosovë.
Remetschwil
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Hirushja
Hirushja (Sinderella Kül Kedisi) është film turk i vitit 1971 i realizuar nën regji të Süreyya Duru dhe me skenar të Hamdi Degirmencioglu, filmi tregon historinë e Hirushjes.
Abdullah Bugari
Abdullah Z. Bugari (6 qershor 1962 - 17 korrik 1998) - Hero I kombit.
Abdullah Bugari i takon plejadës së djelmoshave të cilët qëndronin në krye të gjeneratës, që mbi supet e veta të njoma e të ngarkuara para kohe me barrën shekullore, hapëroi guximshëm nëpër historinë kombëtare dhe gjeografinë e trojeve etnike. Kjo plejadë, e përgatitur mirë moralisht në shumë dimensione të rrafshit kombëtar, ëndërroi dhe bëri të pamundshmen : theu mitin mbi paprekshmërinë dhe mbi pathyeshmërinë e Serbisë mitomane e cila nëpërmjet neronizmit të Sllobodan Millosheviqit projektonte djepa në vendet ku do t'i lënte eshtrat, projektonte shtretër në vende ku do t'i gjente varret, projektonte ardhmëninë në trojet ku nuk e kishte të kaluarën, prandaj as të tashmen. Dhe nuk kishte faj Sllobodan Millosheviqi, sepse ashtu ia kishin projektuar akademikët pasardhës të Hartvigut, të Cvijiqit e të Gjorgjeviqit në kohën kur "akademikët" e Kosovës bënin "gjumin dimëror" në "Kullat e Velanisë" e zgjoheshin të premteve për të numëruar se sa shokë të Abdullah Bugarit janë burgosur e prangosur, janë rrahur e sakatosur, janë etiketuar e përrallosur duke u përgojuar se me "veprime të pamatura, radikale ekstremiste" po i vënë jashtë binarëve taktet e "Simfonisë së Zezë" që ekzekutohej mbi tokën e Adem Jasharit, mbi Pashtrikun e Luan Haradinajt e mbi Rahavecin e Tonit e të Micit, për të cilin ra Abdullah Bugari. Kjo qe plejada e djelmoshave që lundronin nëpër "Oqeanin e Shpresës" për një Kosovë të pavarur, për një Kosovë të cilën e pati ëndërruar profesor Ukshini, por ja se nuk e pritën, as Toni as Abdullahu e as Selajdini, prandaj të gjithëve u mbetën duart e djathta mbi dhe e amanetet : "Vazhdoni aty ku mbetëm ne !".
Në vargun e ngjarjeve të rëndësishme politike që u zhvilluan anekënd Anadrinit dhe Rahavecit, në veçanti, nuk ka veprimtari, në krye të së cilës të mos ketë qenë i lidhur, të mos ketë qenë organizator Abdullah Zijadin - Humoristi prej Rahavecit : në krye të pjesëmarrësve të demonstratave të Flakës së janarit më 1990, pranë prof. Ukshin Hotit ; në krye të funeralit të përcjelljes në Pavdekësi të Nesimi Elshanit, Agron Fetahut, Halim Hotit e Hilmi Krasniqit ; në krye të grupit për gjetjen e trupave të pajetë të dëshmorëve Jahë Hoti e Shkelzen Krasniqi gjatë dimrit të vitit 1992 ; në organizimin e funeralit për Ethem Bekerin, delegat i Kushtetutës së Kaçanikut i vrarë në Maribor të Sllovenisë ; në krye të protestave për mbrojtjen e arsimit shqip ; në krye të masës së tubuar në Rahavec për përkrahjen e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës ; në krye të Këshillit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, organizator i ceremonisë së përcjelljeve në Pavdekësi të dëshmorëve Fehim Avdi Gashi, Përparim Ali Thaçi e Sakip Xhemali Bellaqa e i shumë ceremonive deri në ditën e rënies, më 17 korrik 1998 në qendër të Rahavecit të tij të dashur, shumë afër shtëpisë ku lindi, në zemrën e Lagjes "Hoxha"- në Betejën e Rahavecit. Ishte përherë i njohur dhe i afirmuar si veprimtar i palodhshëm i Çështjes Kombëtare, bashkëveprimtar i prof. Ukshin Hotit, i prof. Anton Çettës dhe njëri prej themeluesve të Batalionit të Rahavecit, i njohur si "Lahi", si "Humoristi" dhe i dashur për të gjithë.
Abdullah Bugari është i lindur në Rahavec, më 6 qershor të vitit 1962. Rrjedh prej një familje të varfër, por moralisht të fortë e të njohur për rezistencën ndaj forcave çetnike të cilat në formacione komitash sulmonin Anadrinin dhe Rahavecin. Abdullahu është pasardhës i Malë Cufë Gungës që për trimëri ka lënë gjurmë në toponiminë e Anadrinit dhe të Rahavecit. Malë Cufa, duke rezistuar merr përjetësinë më 1919, jo larg Rrasave të Rahavecit, jo larg Samardanit, e sot pranë majës së Shkodranit. Gojëdhëna toponimike për mikro-nekronimin “Vorri i Malës”, flet shumë për të kaluarën luftarake të të parëve të Abdullahut. Si djalë i parë i Zijadinit dhe i Nadires, kaloi një fëmijëri të gjallë si nxënës i shkollës fillore "Isa Boletini". Përherë i hareshëm, qoftë si vocërrak, qoftë, më vonë si më i rritur, mirëpo përherë në krye të shokëve. Si nxënës tregonte se kishte talent për humor, prandaj pak kush i shpëtonte kamxhikut të humorit dhe të satirave që improvizonte ai. Shquhej me mjeshtërinë për imitim dhe interpretim, prandaj shumë herët e mori nofkën "Humoristi".
Mësimet, pas fillores, i vazhdon në gjimnazin e Rahavecit që sot mban emrin e Xhelal Hajdës - Tonit, të cilin Abdullahu e kishte shok lufte, komandant dhe idol. Në gjimnaz, temperamenti në njërën anë, por edhe vlimet e vitit 1981, në anën tjetër nuk e lënë të qetë. Vihet në krye të grupit për organizimin e demonstratave ; është së bashku me Selajdin Mullabazin, Mizahir Ismën, Gëzim Mullabazin, Bekim Sylkën, Nesimi Elshanin, Agron Fetahun, Halim Hotin, Hilmi Krasniqin, Bedrush Gashin e Mensur Zyberin. Gjenerata e Abdullahut, në gjimnazin e viteve 80-84 ringjalli aktivitetet kulturore dhe patriotike-organizative. E tërë kjo plejadë djelmoshash të Rahavecit lidhet me ilegalen e Anadrinit, me Drinasin, me Drenocin dhe me Krushën e Madhe duke vepruar përherë me shtrirjen sa më të shpejtë e sa më masive në Rahavec, veçanërisht në gjimnaz dhe në lagjen "Hoxha" ku vepronte Abdullah Bugari. Erën e injorancës së regjimit serb, turpin e robërisë, Abdullahu e shijoi si nxënës i gjimnazit dhe si dëshmitar okular i shumë rrahjeve, burgosjeve, ndjekjeve dhe persekutimeve në Rahavec, mirëpo e tërë kjo i kulmoi gjatë kryerjes së shërbimit ushtarak në Tuzëll të Bosnjës e Hercegovinës, kur edhe dënohet me tre muaj burgim ushtarak vetëm se ishte shqiptar dhe fliste shqip. Por megjithatë, asnjëherë nuk u thye, sepse ishte kalitur në gjirin familjar dhe në veprimtari ilegale. Aktivitetet dendësohen me lirimin e prof. Ukshin Hotit nga burgu, të cilin Abdullahu e admironte dhe e përfillte. Entuziazmohej kur e dëgjonte profesorin nëpër tribuna dhe takime që mbaheshin në Rahavec dhe në fshatrat e Anadrinit.
Më 27 janar të vitit 1990, Abdullahu merr pjesë në marshin e janarit, në krye të të cilit ishte prof. Ukshin Hoti dhe ranë dëshmorët e parë për Kosovë, për Pavarësi, për Liri e Demokraci : Nesimi Elshani i Nagacit, Agron Fetahu i Celinës, Halim Hoti i Krushës së Madhe e Hilmi Krasniqi i Hoçës së Vogël. Edhe kjo ngjarje tronditëse, nuk e frikësoi Abdullahun, por shton aktivitetet në drejtim të formimit të instrumentit të forcës me të cilin duhej t'u kundërvihej policëve dhe paramilitarëve të armatosur e që me kohë ishin vendosur në Hoçë të Madhe e nëpër Lugjet e Brestocit. Prandaj, nuk pushon së vepruari deri në realizimin e ëndrrës për ta parë Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës.
Ëndërronte për të shkuar edhe në Gllogjan me shpresë se aty do ta gjente Xhelal Hajdën - Tonin dhe t'i shihte me sy trimat e Rrafshit të Dukagjinit, pasi që në lajme televizive flitej për luftimet në Baballoq. Por, me formimin e Shtabit Operativ Lokal për fshatrat e Anadrinit dhe Rahavecin, në Drenoc të Zatriqit, më 26 prill 1998, Abdullahu kontakton me Fehmi Lladrofcin e Gani Paçarizin dhe merr detyra konkrete për organizimin e shtrirjes dhe të aktiviteteve rreth përkrahjes së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në Rahavec dhe në fshatrat e Anadrinit. Shquhej me aftësi kooperative e koordinuese, kishte përvojë veprimi në ilegale, prandaj detyrat rreth afirmimit të Ushtrisë dhe rreth angazhimit të të rinjve në Batalionin e Rahavecit i kryente në "Protestat e Rahavecit". Më 25 maj kontakton me Xhelal Hajdën - Tonin, Selajdin Mullabazin - Micin dhe Gëzim Hamzën - Piktorin. Merr urdhra konkrete dhe vendoset në krye të Skuadrës "Dallëndyshet", e cila vepronte prej Rahaveci deri në Rogovën e Hasit, kurse Selajdin Mullabazi - Mici e këshillon që të bashkëveprojë me skuadrën "Lejlekët", që zhvillonte aktivitete logjistike, informative dhe operative në Rahavec, nëpërmjet Burimit të Ulët, Burimit të Epërm dhe Drenocit me Zatriq.
Me rastin e themelimit të Shtabit Operativ Lokal për Rahavec, Abdullahu merr udhëheqjen dhe komandimin mbi "Dallëndyshet e Para". Thyen Bjeshkët e Malësisë së Tropojës, vetëm e vetëm që të armatoset me tërë skuadrën dhe t'i “dalë shkaut përballë”. Këtë detyrë e kreu me sukses të jashtëzakonshëm dhe me të arritur në “Kërshin e Keq” - në shtabin e Rahavecit, Xhelal Hajda e cakton komandant të kompanisë e cila i kishte pozicionet në “Lugun e Shqipeve”, në “majën e Shkodranit” e deri te Rrasat e Rahavecit. Duke zbritur prej “Rrasave të Rahavecit”-kah brendia e qytetit,
Abdullah Bugari depërton nëpër Varrezat Ortodokse e Lajthishtet deri në bazën e tij në lagjen “Ambulanca” duke kryer shumë operacione brenda aksionit për çarmatosjen e popullatës civile serbe, e cila ishte e pajisur me një armatim të sofistikuar për luftime në qytet dhe si civilë të armatosur, vepronin në lagjet me popullatë të përzier. Në operacionet e këtilla edhe ra heroikisht duke marrë Përjetësinë më 17 korrik të vitit 1998, afër Postës së Qytetit dhe kështu filloi Beteja e Rahavecit.
Figura emblematike e Abdullah Bugarit u skalit në pllaka përkujtimore, në shkrimet e Agim Durgutit, të Agim Metbalës e të shumë nxënësve të Rahavecit, ndërsa këngët e rapsoditë për Abdullahun i këndoi solisti Vahdet Haxhimustafa e rapsodët e Anadrinit. Njëra prej rrugëve kryesore mban emrin e tij, ndërsa në “Murin e Pikëllimit”, te “Kroni i Lotëve” në Rahavec janë skalitur në pllaka mermeri dy dëshmorë: Abdullah Bugari dhe Gëzim Hamza – Piktori.
Kulla TID
parapamje|Pamje e kullës TID (2014) Kulla TID është qiellgërvishtës në qendër të Tiranës. Ndodhet në lindje të sheshit Skënderbej ndërmjet Rrugës së Barrikadave, Rrugës 28 Nëntori dhe Rrugës Abdi Toptani.
Me lartësi prej 85 metrash, ishte ndërtesa më e lartë në Shqipëri që kur u ndërtua deri në vitin 2019. U tejkalua nga ndërtesa e hotelit të ri ngjitur Stadiumit Air Albania, e cila është 112 metra e lartë. Kulla TID është disa metra më e lartë se kulla ABA Business Center (e lartë 83 metra).
parapamje|Fasada e përpunuar me përpikëri Ndërtesa ka 25 kate. Përveç lartësisë së saj dhe fasadës së projektuar me përpikëri, ndërtesa shquhet edhe për konstruksionin e saj, i cili ngushtohet tatëpjetë dhe në këtë mënyrë përshkon (zbret pjerrtas) nga një formë drejtkëndëshe në një formë ovale. Brenda ndodhet hoteli The Tirana Plaza me restorant dhe bar panorama, ndërsa në një pallat ngjitur ka mjedise për zyra.
parapamje|Konstruksion mbi Tyrben e Kapllan Pashës Një cep i bazës së ndërtesës ngrihet mbi Tyrben e Kapllan Pashës, kështu që varri historik i mbrojtur u shpëtua nga prishja me këtë konstruksion.
Kulla TID ishte pjesë e masterplanit të ri në qendër të qytetit, i cili parashikonte ndërtimin e dhjetë rrokaqiejve të rinj rreth sheshit Skënderbej si pika të reja referimi. Megjithatë, deri më tani është zbatuar vetëm pjesërisht, me dy ndërtesa që janë ngritur deri më sot (Kulla TID dhe "Forever Green Tower" në ndërtim). Pjesa më e madhe e sipërfaqes së shfrytëzueshme të Kullës TID duhet të ishte e disponueshme për banesa dhe apartamente. Zyrat, dyqanet dhe restorantet ishin planifikuar në katin e parë. Në krye do të ndërtohej edhe një restorant panoramik. Kostoja e ndërtimit ishte rreth 50 milionë euro. Sipërfaqja e ndërtesës është rreth 46,000 metra katrorë, sipërfaqja e brendshme është 4,240 metra katrorë. Hapja fillimisht u parashikua për vitin 2012.
Punimet e ndërtimit kanë nisur më 14 kallnor 2007. Fasada përfundoi më maj 2011. Në shkurt të vitit 2012, skelat e jashtme tashmë ishin hequr, por dritaret ende mungonin. Puna përfundoi më maj 2016 dhe hoteli filloi funksionimin dalëngadalë.
Afrim Zhitia
Biografia
Afrim Zhitija është i lindur në fshatin Llugë të komunës së Podujevës në Kosovë. Ishte një nga aktivistet dhe organizatorët e Lëvizjes Popullore te Kosovës të viteve të 80-ta.
Me 2 nëntor 1989 Lagjja Bregu i Diellit ne Prishtinë rrethohen nga forcat serbe drejtuesit e LPRK-së, Afrim Zhitia dhe Fahri Fazliu. Pas luftës 10-orëshe bien heroikisht Afrimi së bashku me Fahri Fazliun. Qëndresa e këtyre dëshmorëve ishte inkuraim dhe ngritje e moralit për të rinjët kosovarë dhe për shumë prej tyre ishin idolë dhe shembull si të mbrohej atëdheu.
Me 11 gusht 2007 në fshatin e vendlindjes të Afrim Zhitisë u vu Gurëthemeli i Vendit perkujtimor memorandues, ku morren pjesë shumë bashkveprimtar dhe luftetar te lirise si dhe politikane lokal dhe kosovar te percjellur nga mediat kosovare.
Martin Mato
Jeta
Lindur në Tiranë më 9 gusht 1966. Tre vitet e para të fillores i ka kryer në shkollën katërvjeçare "Kosova", vitin e katërt te Kongresi i Lushnjës. Tetëvjeçaren e kreu në shkollën "Fan Stilian Noli" ndërsa të mesmen në shkollën e gjuhëve të huaja "Asim Vokshi", dega Gjermanisht në Tiranë.
Në vitin 1990 mbaroi shkollën e lartë në Fakultetin e Histori Filologjise për "Gjuhë-Letërsi-Gjermanisht në Universitetin e Tiranës. Që student aktivizohet si udhërrefyes turistësh dhe pranë Radio Tiranës. Specializohet ne Gëtingen dhe Vjenë per antropologji europiane.
Veprimtaria
Z.Mato që nga viti 2002 ka titullin master. Ndërkohë ka dhe titullin Dr.në letërsi të krahasuar.
Ai ka ndjekur një seri kursesh e trajnimesh profe­sionale lidhur me kulturën popullore, letërsinë dhe gjuhësinë austriake e gjermane si edhe turizmin, të organizuara nga universitete të zonës gjermnishtfolëse si Bashkimi Evropian, USAID dhe institucione gjermane e austriake në Shqipëri,  Itali, Angli, France  e disa vende të tjera. Anëtar i Redaksisë së revistës "Sfidë" të Fakultetit të Gjuhëve të Huaja
Shkrime
Lista e shkrimeve dhe artikujve:
Shkrime me bashkautor
"Arritje në fushë të  leksikologjisë gazeta" "Republika" Tirana 30  dhjetor  1998 f 16
Almelo
Almelo është një bashki në provincën Overijssel në Holandë me sipërfaqe 69.4 km² dhe popullsi 72621 banorë. Almelo është kryeqendra e bashkisë.
Spreitenbach
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Komuna e Vinicës
Komuna e Vinicës është komunë që shtrihet në pjesën lindore të Maqedonisë. Qendra e komunës gjendet në Vinicë.
Gjeografia
Komuna e Vinicës ka një pozitë gjeografike ...
Vendbanimet
Komuna e ... i përfshin këto vendbanime :
Lidhje të jashtme
Vinica
Dobrolishti
Gjeografia
Nga veriu Dobrolishti kufizohet me Çetirokun, nga jugu me Zelegozhdin, nga lindje me Tikvanjin dhe nga perëndimi me Oshanjin.
Toponimet të fshatit Dobrolisht:(Para vitit 1923)
Kantoni Plouaret
Kantoni Plouaret (frëngjisht: Canton de Plouaret) është një kanton në departamentin Côtes-d'Armor, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Plouaret. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 9255 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Plouaret aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
David Hilbert
parapamje|180px|[[1912]]David Hilbert (23 janar, 1862 – 14 shkurt, 1943) ishte një matematikan gjerman i njohur për influencën e tij në matematikë dhe univerzalisti i fundit. Ai zbuloi dhe zhvilloi një varg të madh idesh fundamentela në të gjitha degët e matematikës prej të cilave do të përmendim teorinë e invariantave dhe aksiomatizimin e gjeometrisë. Ai formuloi koceptin hapësirës e Hilbertit njëri nga konceptet bazë të analizës funksionale.
Hilberti e pranoi me admirim dhe e mbrojti fuqishëm teorinë e bashkësive dhe numrat transifinit të cilat në matematikë i futi Georg Cantori. Si shembull për liderizmin e tij në matematikë mund të përmendim listën e problemeve të tij të cilat i dha në kongresin ndërkombëtar të matematikanëve në vitin 1900 probleme me të cilat u morën matematikanët eminent në shek XX.
Hilberti dhe ndjekësit e tij dhanë pjesë të konsiderueshme të aparatit matematikor të cilat janë të nevojshme për mekanikën kuantike dhe teorinë e relativitetit të përgjithshëm. Ai konsiderohet edhe si njëri nga themeluesit e logjikës matematikore dhe teorisë së vërtetimit, dhe për ndryshimin në mes matematikës dhe metamatematikës (matematika e matematikës).
Biografia
Hilberti ishte i pari prej dy fëmijëve të Otto dhe Therese (Erdtmann) Hilbert, lindi në Königsberg aso kohe provincë pruse. Në fund të vitit 1872, u regjistrua në gjimnazin Collegium fridericianum në të cilin Immanuel Kant ndoqi mësimet 140 vjet më parë në vitin 1879 u transferua në Wilhelm Gymnasium. Diplomoi në pranverën e vitit 1880. Studioj në universitetin e Konigsbergut dhe mbrojti tezën e doktoraturës nën mbikëqyrjen e Ferdinand Lindemannit në vitin 1885, me titullin Über invariante Eigenschaften spezieller binärer Formen, insbesondere der Kugelfunktionen ("Mbi vetitë e invariantave të formave binare speciale veçanërisht të funksioneve harmonike sferike").
Lugina Dibër
Pas rënies së Perandorisë Osmane në Evropë, fuqitë e mëdha evropiane vendosën kufijtë e shteteve të reja ballkanike në Konferencën e Londrës të 1912-1913. Si pasojë, lugina e Dibrës u përgjysmua. Pjesa veriperëndimore, e njohur edhe si Dibër e Vogël, iu caktua Shqipërisë. Dibra e Madhe, rreth qytetit të Dibrës, shkoi në Mbretërinë e Serbisë. Kështu qyteti humbi një pjesë të madhe të brendësisë së tij. Familjet u ndanë dhe banorët e shtetit shqiptar nuk mund të vizitonin më tregun në Dibër. Nga ana shqiptare, qyteti i Peshkopisë u bë qendra e re rajonale, kryeqyteti i qarkut të Dibrës dhe bashkisë Dibër.
Shumica e banorëve të Dibrës janë shqiptarë, të cilët flasin një dialekt gegë dhe janë tradicionalisht muslimanë. Në të dy anët e kufirit ka një minoritet sllav maqedonas.
Alfred Çapaliku
Alfred Çapaliku lindi në Shkodër, më 28 qershor 1952. Debutoi me poezi në shtypin letrar që në shkollën e mesme. Kreu studimet e larta në Universitetin e Tiranës, në degën Gjuhë-letërsi, më 1973.
Punoi arsimtar në fshatrat e Tropojës e të Shkodrës, si dhe në qytet. Është pedagog i Letërsisë Shqipe dhe asaj të krahasuar, në Universitetin e Shkodrës "Luigj Gurakuqi"
Çadra e kuqe: histori fatesh austro-shqiptare në shekujt XIX -XXI
Çadra e kuqe : histori fatesh austro-shqiptare në shekujt XIX -XXI me autor: Fatos Baxhaku. Shtëpia botuese: "Dituria". Viti i botimit 2013. Faqet e librit 240. ISBN 978-9928-103-64-2
Koment nga autori
Unë nuk e kisha ditur aspak, që miku im i mirë, Ardian Klosi, kishte pasur ndër mend të risillte mes nesh një histori të vjetër dashurie, dhimbjeje, mirësie, por edhe fatkeqësish pa fund. Kohët e fundit, vetëm pak para se të merrte vendimin fatal, ai i kishte kujtuar këta burra dhe gra që e kishin shtyrë jetën me qindra kilometra larg vendit të tyre, shpeshherë në izolim të thellë, shumë e shumë herë të damkosur pa të drejtë e në mënyrë absurde, por gjithsesi njerëz që e kishin dashur deri në palcë vendin e tyre më të fundit, Shqipërinë, njësoj sikur kishin dashur dikur vendin e tyre të lindjes.
Në pranverën e vitit 2012, Ambasadori i Austrisë në Shqipëri, zoti Florian Raunig, dhe Drejtori i Shtëpisë Botuese "Dituria" në Tiranë, Petrit Ymeri, më propozuan që, pas vdekjes së trishtë të Ardianit, ta marr unë përsipër këtë barrë jo edhe aq të lehtë. Unë thashë po me dëshirë, por më shumë me një sens të fortë amaneti e përgjegjësie. Dhe kështu mori udhë kjo punë, rezultatin modest të së cilës e keni sot në dorë.
Objekti i këtij libri janë fatet e përbashkëta të shqiptarëve dhe austro-hungarezëve, sa herë që dokumentohet bashkëjetesa e tyre. Kështu, në të do të përmenden edhe personazhe të tjera, që pas 1918 nuk mbanin më nënshtetësinë austro-hungareze, porse atë hungareze, çekosllovake, jugosllave e ndonjë tjetër. Ky libër, deri diku mund të konsiderohet si një libër historie. Por ama, vetëm deri diku, sepse ai është bazuar fort në historitë e pasuesve të familjeve austro-shqiptare që ende jetojnë në Shqipëri.
Në disa raste bëhet fjalë për brezin e tretë apo edhe të katërt, kështu që kujtimet janë shumë të vagullta, por mbase pikërisht andaj edhe shumë të bukura. Në të tjera histori, bëhet fjalë për pasues të brezit të dytë dhe kështu që kujtimi i protagonistëve të këtyre historive ka ardhur mes nesh, në njëfarë mënyre sikur ata të ishin ende gjallë.
Ky libër nuk pretendon assesi që të jetë një botim gjithëpërfshirës për këtë temë. Shumë prej protagonistëve të dikurshëm janë shuar ngadalë, në heshtje dhe pa lënë shumë gjurmë. Këta kanë mbetur vetëm ndër copëza kujtimesh të lodhura. Kështu që, shumë herë ka qenë e pamundur për të ngritur nga thënie të shkëputura e konfuze, historinë e vërtetë, atë që solli në Shqipëri austriakë e austriake të dikurshëm.