cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saud bin Abdulaziz Al Saudi
Marrëdhëniet e huaja
Ruajtja e mbështetjes së tij për vendet arabe pas shtetëzimit të Kompanisë së Kanalit të Suezit në 26 korrik 1956, megjithëse qeveria egjiptiane nuk e këshilloi atë siç bëri me Sirinë në marrjen e këtij vendimi në kundërshtim me pritjet e tij si një aleat ushtarak. Ai arriti të forconte lidhjen e tij me mbretin Feisal II të Irakut pas një takimi të mbajtur në Dammam në 20 shtator 1956. Ai u pasua po atë muaj dhe në të njëjtin vend nga një takim me Presidentin Gamal Abdel Nasser dhe Presidentin sirian Shukri al-Quwatli, gjatë së cilës ai konfirmoi mbështetjen e tij totale për qëndrimin egjiptian në këtë krizë. Kur Britania, Franca dhe Izraeli pushtuan Egjiptin më 29 tetor 1956 si rezultat i shtetëzimit të kanalit, Mbreti Saud shpalli një mobilizim të përgjithshëm dhe urdhëroi hapjen e zyrave të rekrutimit. Ai ofroi ndihmë totale për qeverinë egjiptiane, duke mbikëqyrur personalisht operacionet dhe duke mirëpritur aeroplanët luftarakë egjiptianë në vendin e tij për mbrojtjen e tyre. Ndër të parët që u regjistruan ishin Princi Fehd i Arabisë Saudite, Princi Sulltan bin Abdulaziz, Princi Selman i Arabisë Saudite, Princi Fehed bin Saud bin Abdulaziz El Saudi së bashku me shumë princër të tjerë. Si një mjet për të ushtruar presion mbi qeveritë britanike dhe franceze, ai përdori një armë të përdorur kurrë më parë, kur bllokoi eksportet e naftës, duke ndaluar të gjithë cisternat britanike dhe franceze dhe cisternat e tjera që transportonin naftë Saudite në këto dy vende. Ai gjithashtu ndërpreu marrëdhëniet me Britaninë dhe Francën.
Mbreti Saud e kishte përdorur këtë armë ekonomike për herë të parë megjithëse ishte në dijeni të pasojave të mundshme të një procedure të tillë në ekonominë kombëtare. Ai mbështeti mbështetjen e tij pas luftës në mënyrë që të hiqte pasojat e agresionit. Ai ofroi kontribute bujare, duke përfshirë 2 milion rijalë sauditë në Gjysmëhënën e Kuqe Egjiptiane për të ndihmuar viktimat e Port Said.
Mbreti Saud ishte akoma i etur për të mbajtur rajonin të lirë nga blloqet politike dhe të mbrojtjes që mbështesin vetëm një superfuqi kundër një tjetre. Megjithë marrëdhëniet e tij të forta me sistemin amerikan, në të cilin ai u mbështet në disa zona për shkak të zbulimit dhe prodhimit të naftës, ai seriozisht mendoi të anulonte hyrjen amerikane për përdorimin e aeroportit Dhahran si një mjet për të ushtruar presion mbi Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Përkundër lidhjeve të afërta tradicionale të vendit të tij me Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe tjetërsimit të rrënjosur të komunizmit dhe besimeve islamike, ai refuzoi të bashkohej me Paktin e Bagdadit të sponsorizuar amerikane të vitit 1955, (më vonë në Organizatën e Traktatit Qendror - CENTO), - që synonte duke kundërshtuar zgjerimin e ndikimit komunist në rajon, pavarësisht përfshirjes së shtetit tjetër arab të Irakut në të, së bashku me Iranin, Turqinë, Pakistanin dhe Britaninë. Jordania, e cila gjithashtu ishte e etur të bashkohej me Paktin dhe Sirinë gjithashtu, ishte dekurajuar për ta bërë këtë me ndihmën e presionit politik dhe financiar.
Ai mbajti mbështetjen e tij për vendet në luftë me Izraelin dhe nënshkroi një marrëveshje dhjetë vjeçare me presidentët egjiptianë dhe sirianë dhe me mbretin Husein të Jordanisë për të lehtësuar barrët financiare të Jordanisë si rezultat i këtij konflikti. Ndihma financiare vjetore egjiptiane dhe saudite shtoi deri në pesë milion paund egjiptian nga secili prej të dy vendeve. Ai gjithashtu diskutoi me presidentin amerikan mosmarrëveshjen e tij me Britaninë rreth Al Buraymi Oasis, një zonë e naftës midis kufijve të Arabisë Saudite, Omanit dhe Abu Dhabi e cila ishte nën mbrojtjen britanike. Çështja e Oazit El Burejmi ishte një nga çështjet që ishte ngritur që nga mbretërimi i babait të tij Mbretit Abdulaziz dhe ishte ende në pritje. Pas disa përplasjeve, çështja shkoi në arbitrazh ndërkombëtar. Kur ai pranoi ftesën e presidentit amerikan në Shtetet e Bashkuara ai priti një mirëseardhje të mirë, por Kryetari i Bashkisë së New York-ut, Robert F. Wagner Jr., refuzoi të mirëpresë Mbretin për shkak të politikës së tij kombëtare dhe islamike.
Mbreti Saud mbajti një fjalim të rëndësishëm gjatë banketit të mbajtur nga Dag Hammarskjöld, Sekretari i Përgjithshëm Suedez i OKB-së në të cilin ai adresoi aspektet e ndryshme të ankesave arabe, në përputhje me statutin e OKB-së dhe fuqitë e tij. Ai ftoi të gjitha vendet të vlerësojnë statutin dhe ta zbatojnë atë plotësisht; ai gjithashtu adresoi rezultatet dhe pasojat e Luftës së Ftohtë. Gjatë negociatave të tij me presidentin amerikan në Uashington më 2 shkurt 1957, presidenti amerikan shpjegoi parimet dhe objektivat e doktrinës së tij, të njohur si Doktrina Eisenhower, dhe rolin efektiv që ai priste prej tij si një mik i fuqishëm i Shteteve të Bashkuara të Amerika dhe si një udhëheqës i shquar arab dhe musliman në luftën kundër lëvizjes komuniste që pushton Lindjen e Mesme dhe vendet islamike.
Brenda kësaj skeme, Dwight D. Eisenhower i ofroi një hua 25 milion dollarë qeverisë saudite më 24 janar 1957. Në kthim, Mbreti Saud shpjegoi se ai kishte refuzuar ndihmën ushtarake të Bashkimit Sovjetik për të luftuar Britaninë dhe se politika e Britanisë ishte ajo që i nxiti arabët për të kërkuar ndihmën e Bashkimit Sovjetik. Ai gjithashtu theksoi se vendet jo-drejtuese po përfitonin nga ndihma sovjetike më shumë sesa vendet aleate amerikane po përfitonin nga ndihma amerikane. Ai konsideroi se kjo ndihmë duhej të dyfishohej nëse Presidenti Amerikan dëshironte të kishte sukses në përpjekjet e tij. Mbreti Saud i kërkoi Dwight D. Eisenhower të ushtronte presion mbi Izraelin për t'u tërhequr nga territoret e okupuara të Palestinës dhe për të zgjidhur çështjen Palestineze, dhe për të bindur Francën që të arrijë një zgjidhje në lidhje me pavarësinë e Algjerisë. Nga ana tjetër, ai premtoi të informojë arabët për Doktrinën Eisenhower dhe qëllimet e saj; dhe të hetojë për reagimin arab në nivelet zyrtare dhe zyrtare para se të bëjë ndonjë angazhim. Mbreti Saud i shpjegoi presidentit amerikan se një pjesë e madhe e buxhetit të vendit të tij ishte alokuar për projektet e zhvillimit dhe për planin pesë-vjeçar dhe se ai kishte nevojë për ndihmë ushtarake përpara se të ishte në gjendje të luante ndonjë rol të pritur prej tij në luftën ndaj komunizmit. Qeveria Amerikane ra dakord t'i japë atij një kredi 250 milion dollarë dhe të gjitha llojet e armëve tokësore, detare dhe ajrore dhe të trajnojë ushtrinë saudite se si t'i përdorë ato.
Në kthim, qeverisë amerikane duhej t'i jepej lehtësi për të përdorur aeroportin e Dhahranit për pesë vjet, pas së cilës ajo do të kthehej me të gjitha pajisjet e saj në qeverinë saudite në vitin 1962.
Kur Republika e Irakut vendosi të aneksojë Kuvajtin në vitin 1961 nën Abdulkerim Kasim, Mbreti Saud protestoi në forume ndërkombëtare, duke deklaruar "çdo veprim kundër Kuvajtit është një veprim kundër Arabisë Saudite".
Lufta me Feisalin
Një luftë e ashpër midis djemve më të moshuar të Ibën Saudit, Saudit dhe Feisalit, shpërtheu menjëherë pas vdekjes së Ibën Saud. Rritja e të ardhurave nga nafta nuk e zgjidhi problemin financiar të lidhur me borxhin arab saudit, vlerësohet të ketë qenë 200 milion dollarë amerikanë në vitin 1953. Në fakt, ky borxh më shumë se dyfishuar nga viti 1958, kur arriti në 450 milion dollarë. Rijali saudit humbi gjysmën e vlerës së tij zyrtare ndaj dollarit të Shteteve të Bashkuara. Si ARAMCO dhe bankat ndërkombëtare refuzuan kërkesën e Saudit për kredi. Saud pezulloi disa projekte qeveritare që kishte filluar, por vazhdoi shpenzimet e tij në pallate luksoze.
Në vitin 1958, Saud u detyrua të delegonte shumicën e kompetencave të tij ekzekutive te Feisali. Saud dhe Feisal zhvilluan një betejë të brendshme për përcaktimin e përgjegjësive politike dhe ndarjen e funksioneve të qeverisë. Saud ishte shpesh i lidhur midis të tjerave me plaçkitjen e të ardhurave të naftës, pallateve luksoze dhe komplotit brenda dhe jashtë Arabisë Saudite, ndërsa Feisal ishte i lidhur me maturi, devotshmëri, puritanizëm, kursim dhe modernizim.
Beteja midis dy vëllezërve u zhvillua për rolin që do t'i caktohet Këshillit të Ministrave. Saud shfuqizoi detyrën e Kryeministrit me dekret mbretëror, duke zbatuar kështu pozicionin e tij si Mbret dhe kryeministër de facto. Saud mendonte për veten e tij si Mbret dhe kryeministër ndërsa Feisal parashikonte më shumë pushtet që të ishin në dorën e tij si Princi i Kurorës dhe zëvendëskryeministri.
Abdikimi i detyruar
Anëtarët e familjes së mbretit Saud ishin të shqetësuar për prishjen e Saudit dhe paaftësinë e tij për të përballuar sfidën e Egjiptit të Naserit. Korrupsioni dhe prapambetja e dobësuan regjimin. Transmetimet anti-saudite të Radio Cairo po gjenin një audiencë të pranueshme.
Mbreti Saud dhe Princi Feisal vazhduan luftën e tyre për pushtet deri në vitin 1962 kur Princi Feisal formoi një kabinet në mungesë të Mbretit, i cili kishte shkuar jashtë për trajtim mjekësor. Princi Feisal bëri aleancë me Princin Fehd dhe Princin Sulltan. Qeveria e re e Princit Feisal përjashtoi bijtë e Saudit. Ai premtoi një reformë prej dhjetë pikash që përfshiu hartimin e ligjit themelor, heqjen e skllavërisë dhe krijimin e një këshilli gjyqësor.
Pas kthimit të tij, mbreti Saud hodhi poshtë marrëveshjen e re të Princit Feisal dhe kërcënoi të mobilizonte Gardën Mbretërore kundër vëllait të tij. Si përgjigje, Princi Feisal kërkoi që mbreti Saud ta bënte regjent dhe t'i kalonte të gjitha fuqitë mbretërore. Në këtë, ai kishte mbështetjen thelbësore të ulemave (dijetarëve elitarë islamikë), duke përfshirë një fetva (dekret) të lëshuar nga myftiu i madh i Arabisë Saudite, një i afërm i Princit Feisal nga ana e nënës së tij, duke i bërë thirrje mbretit Saud që të aderonte në të kërkesat e vëllait.
Mbreti Saud refuzoi, duke bërë që Feisali të urdhërojë Gardën Kombëtare të rrethonte pallatin e Saudit. Në mars 1964 Saud më në fund u tërhoq dhe emëroi regjent Feisalin me kompetenca të plota ekzekutive, duke u reduktuar në mënyrë efektive në një figurë figurative. Në nëntor, ulematë, kabineti dhe anëtarët e lartë të familjes në pushtet e detyruan Saudin të hiqte dorë nga krejt, dhe Faisal u bë mbret në të drejtën e tij. Në të njëjtën kohë Princi Muhammed bin Abdulaziz u dërgua në Pallatin Al Naṣariah të Mbretit Saud për të kërkuar besnikërinë e tij dhe të bijve të tij ndaj mbretit të zgjedhur, Feisalit. Më 28 nëntor 1964 u bë një njoftim zyrtar në Radio Mekë duke thënë se 11 nga bijtë e Saudit kishin deklaruar besnikëri ndaj mbretit Feisal.
Më 6 janar 1965 Saud shkoi në pallat me xhaxhain e tij Abdullah bin Abdul Rahman për të deklaruar besnikërinë e tij ndaj mbretit Feisal.
Mërgimi dhe jeta e mëvonshme
Saudit iu sugjerua të internohej në Gjenevë, Zvicër dhe më pas në qytete të tjera evropiane. Në vend të kësaj, ai u vendos në Athinë. Më vonë ai u përpoq pa sukses të vendoset në Bejrut. Në vitin 1966 Saud u ftua nga Nasser për të jetuar në Egjipt; një raport tjetër pretendon se mbreti Saud shkoi në Egjipt nën strehimin e dhënë nga Nasser dhe qëndroi atje nga viti 1966 deri më 1967. Mbreti Saud u lejua gjithashtu të transmetonte në Radio Cairo. Disa nga djemtë e tij, duke përfshirë Princin Halid, Princin Bedr, Princin Sulltan dhe Princin Mansur, u bashkuan me të dhe mbështetën përpjekjen e tij për të rifituar fronin. Sidoqoftë, pas luftës arabo-izraelite në qershor 1967, ai humbi mbështetjen e Egjiptit. Në tetor 1967 ai u largua nga Egjipti dhe shkoi së pari në Vjenë dhe më pas në Athinë ku qëndroi deri në vdekjen e tij më 23 shkurt 1969.
Vdekja dhe varrimi
Mbreti Saud vdiq në moshën 67 vjeç më 23 shkurt 1969 në Athinë pasi pësoi një sulm në zemër. Dy ditë para vdekjes, ai u ndje i sëmurë dhe i kërkoi mjekut të tij Filnger nga Austria ta ekzaminonte. Sidoqoftë, mjeku i tij mbërriti pasi ai kishte vdekur. Në mëngjesin e asaj dite, Saud bëri një shëtitje të shkurtër në një plazh me vajzën e tij Nozhah, afër hotelit ku ai jetonte më parë (Hotel Kavouri). Trupi i tij u dërgua në Mekë pastaj në Riad dhe ceremonia e varrimit u zhvillua në Xhaminë e Madhe në Mekë. Ai u varros pranë varreve të babait dhe gjyshërve të tij në varrezat El Oud në Riad.
Rasti dhunimi i plakave
Rasti dhunimi i plakave është një aksion taktik i Doktrinës së shenjt serbe.
Ky aksion është taktiko-politik dhe deri më 2007 është ndërmarrur disa herë, zakonisht në kohërat kur përdorimi i armësve të zjarrit nuk ka qenë i mundur për shkake të rrethanave të ndryshme. Zakonisht fillon me bombardimin e lexuesve serbë në serbi nga mediat serbe me termin "dhunimi i plakave serbe nga shqiptarët", në kurth të së cilës bien zakonisht njerëzit e ndikur nga kisha dhe që kanë mendime fundamentaliste krishtere mesjetare mbi seksualitetit në islam. Vala e dytë e aksionit është bindja mediumeve që nuk janë nën ndikimin e Doktrinës në Serbisë dhe jashtë saj. Në moton lexuesit dëshirojnë këtë temë.
Aksioni hynë si pjesë e operacioneve dhe nuk përdoret gjatë sulmeve të armatosura të doktrinës. Si do që të jetë të dhënat për dhunim nuk jepen por ato mbesin shprehje të thata.
Për herë të parë është përdorur gjatë vitit 1984 si pjesë e aksionit operativ që përkufizohet dhe del në sipërfaqe me parqitjen publike të heroit të ri të Doktrinës së shenjtë serbe Sllobodan Millosheviqit me Jogurt revolucionet
Elena Djionat
Elena Djionat (1888-fl. 1936), ishte një arsimtare, gazetare, sufragiste dhe aktiviste e të drejtave të grave Rumune. Ajo ishte bashkëthemeluese dhe udhëheqëse e Organizatës së bashkuar femërore Basaribene (Organizata e grave Besarabiane) në 1928-1935.
Jetë
Djionat lindi në Perandorinë Ruse dhe u arsimua në Universitetin e Odessas para se të bëhej mësuese në Shkollën Fillore Princeshë Elena në Chisnau, dhe drejtoresh atje në 1919-1935. Ajo u përfshi në punët feministe në vitin 1907, por u përqëndrua më shumë në bashkimin me Rumaninë derisa Bessarabia u bë pjesë e Rumanisë në 1919, pas së cilës u angazhua në çështjen e të drejtave të grave në përgjigje të neglizhencës së Rumanisë për t'i dhënë grave të drejtën e votës. Lëvizja për të drejtat e grave u nda në vitet 1930 midis saj dhe Elena Amistar. Asgjë për të nuk dihet pas vitit 1936.
The Revolution: A Manifesto
The Revolution: A Manifesto është një libër nga Kongresmeni Republikan Ron Paul. Libri ka qenë një bestseller në listën e New York Times (#1). Vepra u botua në 30 prill 2008 nga Grand Central Publishing, dhe është shkruar duke u bazuar mbi shënimet që Paul kishte marrë gjatë fushatës së tij presidenciale në vitin 2008.
Pritja nga publiku
Me daljen në qarkullim libri shkoi në krye të disa listave me librat më të shitur. Ishte një nga 10 librat më të shitur në Amazon, dhe libri #1 më i shitur ndër librat politikë,  dhe u bë #1  më i shitur ndër të gjitha kategoritë. Libri Revolution debutoi në #7 në listën e librave më të mirë të New York Times  dhe u bë #1 në javën e 18 majit 2008.
Adonis Vehapi
Doni Dondada (Adonis Vehapi) është këngëtar. Më datë 24 Prill 2020, Doni publikon videoklipin "Internacional".
Doni Dondada i lindur më 6 prill 1999 në qytetin e "Tiranës" me origjine nga qyteti i Kukësit dhe i njohur si Artist(Reper) në Shqiperi.
Doni është i njohur kryesisht për aftësitë e tij tekstshkruese.Ka një bashkëpunim me një artist shqiptarë "Artur db" me këngën "Madam" etj.
Ai ka ndjekur studimet për Adminisitrim Biznesi deri në moshën 19 vjeçare në Universitetin Lindengymnasiet ne Suedi në të cilën ai nderpreu dhe studimet.
Doni Dondada filloj ti futej muzikës në rrymën HipHop (Reper) në moshë 16 vjec.
Doni Dondada nxjerr videoklipin e parë "Internacional" dhe arriti të kapi 300k views në Youtube në vetëm 2 javë.
Më datë 17 Korrik 2020, Doni publikon videoklipin "Champion"
Gjithashtu Doni Dondada me datë 1 tetor 2020 publikoi edhe vidioklipin e tij të fundit "Vila Gold".
Doni Dondada nxjerr bashkpunimin e tij të rradhës përsëri me artistin dhe reperin e mirënjohur "Artur db" me titull "Madam"
Doni Dondada publikoi muzikën e tij të rradhës me videoklip me titull "PLAS"
Doni Dondada nuk ndalon së shkruari tekste dhe në muajin Maj 2022 nxjerr muzikën e tij të rradhës me titull "Miliona" kjo muzike u realizuar në bashkpunim me "RKS"
Burime
Social Media : "Youtube", "Dezzer" "FanFole"
Pont-Arcy
Pont-Arcy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Pont-Arcy ka një popullsi prej 131 banorë dhe sipërfaqe 3.18 km², me një dendësi prej 41 banor/km².
Monica Lovinescu
Lovinescu lindi në Bukuresht. E diplomuar në Fakultetin e letërsi të Universitetit të Bukureshtit, ajo bëri debutimin e saj letrar në revistën Vremea, duke botuar rregullisht vepra proze në Revista Fundaţiilor Regale dhe kronikat e teatrit në Demokraci. Hapat e shpejtë të ndërmarrë drejt krijimit të një rregulli komunist në Rumani e detyruan atë të strehohej në Francë : duke shkuar atje me një bursë të sponsorizuar nga qeveria Franceze në Shtator 1947, ajo kërkoi (në Gusht 1948) për azil politik pasi Rumania u bë një Popull Republikë.
Ajo botoi gjerësisht mbi temën e komunizmit në vendin e saj, si dhe punime për letërsinë rumune. Artikujt e saj shfaqeshin shpesh në revista prestigjioze si Kontinent, Fletoret e Lindjes dhe Alternativa. Ajo kontriboi në kapitullin Rumun të koleksionit të eseve me titull Historia e spektakleve (botuar nga Botimet Galimard ).
Midis 1951 dhe 1974, Monica Lovinescu ishte një kontribuese për transmetimet në gjuhën Rumune të Transmetimit Francez, si dhe një anëtare e stafit të stacionit për Evropën Lindore. Nga vitet 1960 e tutje, ajo ishte një gazetare për Radio Evropa e Lirë, krijimin e dy pjesëve javore që ishin me ndikim në gjenerimin e një kundërshtimi të brendshëm ndaj regjimit të Nicolae Ceauşescu. Qëllimi i tyre kryesor ishte të informonin Rumunët për tendencat kulturore dhe politike në Botë e Lirë. Një pjesë e skenarëve të transmetimit u botuan si Unde Scurte (" Valët e shkurtra"), në Madrid (1978).
Ajo ishte shënjestra e sulmeve të dhunshme në shtypin komunist Rumun, më e rëndësishmja prej tyre u krye nga gazetarët Eugen Barbu dhe Corneliu Vadim Tudor. Në 1977 ajo u rrah rëndë nga tre oficerë të PLO, një i maskuar si postier francez, në drejtim të Nicolae Ceausescu.
Lovinescu gjithashtu përktheu disa vepra letrare Rumune në Frëngjisht.
Oulu
Oulu (Oulun kaupunki Uleåborg stad), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Veriore.
Turizmi në Prishtinë
Turizmi në Prishtinë tërhoqi 36,186 vizitorë të huaj në vitin 2012, që përfaqëson 74.2% të të gjithë vizitorëve që kanë vizituar Kosovën gjatë atij viti. Vizitorët e huaj kryesisht vijnë nga vende si Shqipëria, Turqia, Gjermania, Shtetet e Bashkuara, Sllovenia dhe Maqedonia,por edhe nga vende të tjera. Disa nga vendet më të vizituara në Prishtinë janë Liqeni i Batllavës dhe Shpella e Mermerit të Gadimes, të cilat janë gjithashtu ndër vendet më të vizituara në Kosovë.
Vështrim
Që nga viti 2009, Shoqata e Turizmit të Kosovës organizon një Panair vjetor të Turizmit në Prishtinë, i cili synon të tërheqë vizitorë të huaj në Kosovë. Në Panairin Ndërkombëtar të Turizmit të mbajtur në Tokio, Japoni, në vitin 2013, janë paraqitur paketa 4 ditore që një turist nga Azia mund të gëzojë në Kosovë, duke filluar nga Prishtina, pastaj duke vazhduar në Pejë, Gjakovë dhe duke përfunduar në Prizren.
Prishtina është një vend i njohur si një qendër universitare studentësh nga vende të rajoneve si Shqipëria, Maqedonia, Mali i Zi dhe Serbia dhe përfaqëson një rrafshnaltë të kombinimit të kulturës vendase, osmane dhe jugosllave. Njerëzit e saj janë njerëz që njihen për mikpritjen dhe tolerancën fetare, ku njerëzit në qytet janë kryesisht muslimanë, por ka edhe katolikë, ortodoksë, ateistë dhe njerëz të feve të tjera. Rreth 23% e popullsisë i përkasin grupmoshës 16-27, të cilët gjithashtu janë shumë optimistë.
Prishtina ka luajtur një rol shumë të rëndësishëm gjatë Luftës së Dytë Botërore duke qenë një strehë për hebrenjtë, varrezat e të cilëve tani mund të vizitohen.
Kafenetë janë një ikonë përfaqësuese e Prishtinës dhe ato mund të gjenden pothuajse kudo dhe janë gjithashtu qendra të festivaleve dhe ngjarjeve të ndryshme. Në rajonin e Prishtinës gjendet manastiri i Graçanicës, i cili gjendet në listën e vendeve të Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s
Statistikat
Tabela e mëposhtme tregon numrin e vizitorëve vendas dhe ndërkombëtarë dhe numrin e netëve të shpenzuara në Prishtinë nga viti 2008 deri në vitin 2012. Siç shihet nga tabela, një nga vitet më të suksesshme të turizmit në Prishtinë ishte viti 2012
Muzetë
Muzeu Kombëtar i Kosovës ka një koleksion prej më shumë se 50 mijë ekspozitave të profileve të ndryshme, nga arkeologjia, teknologjia, historia, natyra, entukultura, folklori, trashëgimia dhe pothuajse çdo gjë që tregon historinë e Kosovës në kohë të ndryshme, nga epoka neolitike. mijëra vjet para Krishtit, deri sot. Muzeu i Kosovës ka një koleksion të gjerë të objekteve arkeologjike dhe etnologjike, duke përfshirë edhe perëndeshën neolitike në terrakotën e fronit, të gjetur pranë Prishtinës në vitin 1956 dhe të përshkruar në emblemën e qytetit. Një numër i madh i objekteve nga antikiteti janë ende në Beograd dhe muzeu është plaçkitur në vitin 1999. Muzeu Etnologjik Emin Gjiku është pjesë përbërëse e Muzeut Kombëtar të Kosovës në Prishtinë, që gjendet në kompleksin e vjetër të banimit, i përbërë nga katër ndërtesa, dy prej të cilave datojnë nga shekulli i tetëmbëdhjetë dhe dy të tjerë nga shekulli i nëntëmbëdhjetë. Koncepti i Muzeut Etnologjik bazohet në katër tema që përfaqësojnë ciklin e jetës duke përfshirë lindjen, jetën, vdekjen dhe trashëgiminë shpirtërore. Shtëpia e gurit është gjithashtu pjesë e muzeut që sot shërben si qendër e artit bashkëkohor
Parqet
Prishtina ka një numër parqesh si Parkun e Qytetit, Parkun Taukbahqe, Parkun e Arberisë dhe Parkun Kombëtar më të njohur të Gërmisë. Gërmia është një vend i pasur me florën dhe faunën, me më shumë se 75% të territorit të saj të mbuluar me pyje dhe pika më e lartë e tij është 1,050 metra mbi nivelin e detit. Ka disa fusha sportive, shtigje në këmbë dhe biking, disa restorante dhe një pishinë me madhësi të liqenit.
Rasti Fotografia e Titos
Rasti Fotografia e Titos ishte aksion taktik i Doktrinës së shenjtë serbe gjatë viteve të para pas vdekjes së Titos dhe pas Rastit Revolucion-Kundërrevolucion.
Ky aksion ka qenë më tepër indirekt që kryesisht është zbatuar nga vetë shqiptarët. Me fillimin e demonstratave të 81-it fillojnë edhe ndjekjet penale dhe paralel me të futja e pasigurisë në popull. Pasiguria e krijuar është përdorur nën pretekstin "fyes i Titos - fyes i Jugosllavisë - kundërrevolucionar". Nën këtë pretekst janë ndjekur penalisht persona të ndryshëm, në raste edhe kur ju ka ndodhur pa dashje të thyhej portreti i Titos i varr në mure të çdo dhome zyrtare. Aksioni ka qenë më tepër ndjellje e frikës, pasi që është shprehur më shumë në shkolla ku nxënësit kishin frikë se mos ndodhë me fotografinë e Titos (prezent në çdo libër shkollor) në librat e tyre. Si pasojë e kësaj ka pasur edhe ndëshkime të nxënësve dhe përjashtime të mësimdhënësve.
Llojet e gjetheve
Llojet e gjetheve
Te bimët dallohen dy lloje të gjetheve: të thjeshta dhe të përbëra. Gjethet janë të thjeshta atëherë kur bishti I tyre ka vetëm një llapë, ndërsa janë të përbëra kur në bishtin e tyre kanë disa llapa. Llapat janë të ngjitura në bishtin kryesor me anë të bishtëzave të tyre dhe bien në në kohën ë renies së gjetheve pavarësisht nga njëra tjetra. Gjethet e përbëra mund të jenë: të përbëra trishe, pëllëmbore dhe pendore. Gjethet e përbëra trishe janë kur në gjeth janë tri gjethëz. Gjethi I përbër pëllëmbor quhet kur bishtëzat e gjethëzave lidhen me bishtin kryesor në një pikë të vetme, kurse vetë gjethëzat shtrihen në mënyrë radial. Kur gjethëzat shtrihen në të dy anët e bishtit kryesor, atëherë gjethet quhen të përbëra pendor.
Kërkimi binar
parapamje|Vizualizimi i kërkimit binar, ku 4 është vlera që kërkohet. Në shkencat kompjuterike, kërkimi binar (anglisht:binary search) është një algoritëm kërkimi që gjen pozicionin e elementit të kërkuar në një vektor të renditur. Kërkimi binar krahason vlerën që kërkohet me elmentin e mesit të vektorit; nëse këto vlera nuk janë të barabarta, gjysma tek e cila elementi i kërkuar nuk mund te gjendet eleminohet dhe kërkimi fillon në gjysmën tjetër dhe vazhdon në këtë mënyrë derisa të gjendet pozicioni i elementit të kërkuar. Nëse kërkimi përfundon duke qenë bosh gjysma e mbetur, atëherë elementi i kërkuar nuk është në vektor.
Kërkimi binar në rastin më të keq ka kompleksitet logaritmik në kohë duke bërë
(log n)
krahasime, ku n është numri i elementeve të vektorit. Kërkimi binar ka kompleksitet konstant (
(1)
) në hapësire, që do të thotë që hapësira që kërkohet nga algoritmi nuk varet nga numri i elementeve të vektorit. Megjithëse në disa struktura të dhënash të projektuara për kërkim të shpejtë—siç janë tabelat hash—kërkimi është më eficient, kërkimi binar aplikohet në një gamë më të gjerë problemesh.
Ekzistojnë shumë variante të kërkimit binar. Për shembull, kërkimi eksponencial e zgjeron kërkimin binar edhe në listat e pakufizuara. Strukturat e të dhënave si pema binare e kërkimit dhe pema B bazohen mbi kërkimin binar.
Algoritmi
Kërkimi binar funksionon vetëm në vektorët e renditur. Kërkimi binar fillon duke krahasuar elementin e mesit të vektorit me elementin që kërkohet. Nëse vlera e kërkuar është sa elementi i mesit, atëherë kthehet pozicioni i tij në vektor. Nëse vlera që kërkohet është me e vogël ose më e madhe se elementi i mesit, kërkimi vazhdon në gjysmën e poshtme ose gjysmën e sipërme të vektorit, përkatësisht, duke mos e konsideruar më gjysmën tjetër.
Procedura
Nëse jepet një vektor A me n elemente me vlera A0, A1, ..., An−1, të renditura në mënyrë të tillë që A0 ≤ A1 ≤ ... ≤ An−1, dhe jepet gjithashtu vlera që kërkohet T, funksioni i mëposhtëm përdor kërkimin binar për të gjetur indeksin e T në vektorin A.
Kjo procedurë iterative kontrollon kufinjtë e kërimit me dy variabla. Disa implementime mund të kontrollojnë nëse elementi i mesit është i barabartë me vlerën e kërkuar në fund të procedurës. Kjo çon në një cikël më të shpejtë krahasimi, por kërkon më shume krahasime në rastin mesatar.
Lindiwe Majele Sibanda
Lindiwe Sibanda Majele është një akademike nga Zimbabue dhe një studiues në politikën bujqësore afrikane. Ajo është Kryeshefe Ekzekutive i Rrjetit të Analizës së Politikave të Ushqimit, Bujqësisë dhe Burimeve Natyrore (FANRPAN), një organizatë ndër-organizative për të promovuar bujqësinë në kontinent.
Jeta
Që nga viti 2004, ajo është drejtuese e përgjithshme dhe udhëheqëse e misionit të Rrjetit të Analizës së Politikave të Ushqimit, Bujqësisë dhe Burimeve Natyrore (FANRPAN) në Pretoria. Kjo organizatë u krijua me iniciativën e tetë vendeve afrikane në vitin 1997, me synimin për të nxitur zhvillimin e bujqësisë së përshtatshme për të luftuar varfërinë dhe për të përmirësuar vetë-mjaftueshmërinë e bujqësisë afrikane.
Ajo është përgjegjëse për politikat kërkimore dhe programet mbështetëse të politikës ushqimore në kontinentin afrikan, me qëllim sigurimin e sigurisë ushqimore në vendet në fjalë. Në vitin 2012, ajo u emërua përsëri kryetare e Institutit Ndërkombëtar të Hulumtimeve të Blegtorisë (ILRI).
Çmimet
Ajo fitoi Çmimin Yara të vitit 2013, të ndarë me Nnaemeka Ikegwuonu (Nigeri). Ky çmim, i themeluar në vitin 2005, ka personalitete të shquara, kontributi i të cilëve në zhvillimin e qëndrueshëm të bujqësisë dhe ushqimit të ushqimit dhe sigurisë ushqimore në Afrikë është i rëndësishëm.
Karashëngjergji
Karashëngjergj është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Shëngjergj.
Lista e flamujve të Kosovës
Më poshtë është lista e flamujve të Kosovës:
Antigona (Gjirokastër)
është një fshat në komunën Antigonë në rrethin e Gjirokastrës të Shqipërisë.
Piper
parapamje|Piperi në forma të ndryshme Piperi i zi (Piper nigrum) është një hardhi e lulëzuar në familjen Piperëve, e kultivuar për frutat e saj, të njohur si kokrra piper, e cila zakonisht thahet dhe përdoret si erëz dhe erëza.
Fruti është një frut guri i cili është rreth 5 mm (0,20 inç) në diametër (i freskët dhe plotësisht i pjekur), i kuq i errët dhe përmban një gurë që përfshin një farë piper të vetëm. Kokrrat e piperit dhe speci i bluar që rrjedh prej tyre mund të përshkruhen thjesht si piper, ose më saktë si piper i zi (frut i papjekur i gatuar dhe i tharë), piper jeshil (frut i papjekur i tharë) ose piper i bardhë (fara frutash të pjekura).
Mesjeta e hershme
parapamje| Kopertina e stolisur e Codex Aureus të Shën Emmeramit, shek. 870, një libër i ungjillit karolingian. Mesjeta e hershme (ose periudha e hershme mesjetare), nganjëherë quajtur edhe Epoka e Errët, konsiderohet zakonisht nga historianët se zgjat nga fundi i shekullit të 5-të ose fillimi i shekullit të 6-të deri në shekullin e 10-të. [note 1] Ata shënuan fillimin e mesjetës së historisë evropiane, pas rënies së Perandorisë Romake Perëndimore dhe para Mesjetës klasike (  11-13). Termi alternativ antikiteti i vonë, për pjesën e hershme të periudhës, thekson elementet e vazhdimësisë me Perandorinë Romake, ndërsa Mesjeta e Hershme përdoret për të theksuar zhvillimet karakteristike të periudhës së hershme mesjetare.
Përmbledhje
Periudha pa një vazhdimësi të tendencave të dukshme që nga antikiteti i vonë klasik, duke përfshirë rënien e popullsisë, veçanërisht në qendrat urbane, një rënie të tregtisë, një rritje të vogël të temperaturave mesatare në rajonin e Atlantikut të Veriut dhe rritjen e migrimit. Në shekullin e 19-të, Mesjeta e Hershme shpesh etiketohej Mesjeta e Errët, një karakterizim i bazuar në mungesën relative të prodhimit letrar dhe kulturor nga kjo kohë, megjithëse ky term përdoret rrallë nga akademikët sot. Sidoqoftë, Perandoria Romake Lindore, ose Perandoria Bizantine, vazhdoi të mbijetonte, megjithëse në shekullin e VII Kalifati Rashidun dhe Kalifati Umajad pushtuan një pjesë të territorit të dikurshëm romak.
Shumë nga tendencat e listuara u përmbysën më vonë gjatë periudhës. Në vitin 800, titulli i Perandorit u ringjall në Evropën Perëndimore me Karlin e Madh, Perandoria Karolinge e të cilit ndikoi shumë në strukturën dhe historinë shoqërore të mëvonshme evropiane. Evropa përjetoi një kthim në bujqësinë sistematike në formën e sistemit feudal, i cili adoptoi risi të tilla si mbjellja në tre fusha dhe parmendi i rëndë. Migrimi barbar u stabilizua në pjesën më të madhe të Evropës, megjithëse zgjerimi i vikingëve ndikoi shumë në Evropën Veriore.
Courbes
Courbes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Courbes ka një popullsi prej 32 banorë dhe sipërfaqe 3.16 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Suhodolli i Muhaxherëve
Suhodolli i Muhaxherëve - vendbanim në veri-perëndim të Mitrovicës i njohur të paktën nga mesjeta e këtej. Në lokalitetet e këtij vendbanimi u themeluan edhe koloni turke qysh në fillim të vendosjes së pushtetit otoman në këto hapësira. Pas luftës ruso-turke në këtë fshat u vendosën një numër i konsiderushëm i muhaxherëve shqiptarë të dëbuar nga Sanxhaku i Nishit. Gjatë luftës në Kosovë pushtuesit serbë vranë me dhjetra banorë të pafajshëm shqiptarë, me mijra u dëbuan nga fshati, ndërsa shtëpitë ua dogjën në tërsi.
Marrëvëshjet Ndërkombëtare të Kosovës
Marëveshjet ndërkombëtare paraqesin ligj për shtetet që janë palë të atyre marrëveshjeve. Si të tilla marrëveshjet ndërkombëtare në kuadër të së drejtës publike në përgjithësi njihen si burime të rëndësishme të së drejtës, sidomos të asaj ndërkombëtare. Ato krijojnë të drejta dhe detyrime për shtetetqë janë palë. Sa i përket nocioneve ka variante të ndryshme për marëveshjet ndërkombëtare, si traktate apo edhe të tjera. Marëveshjet ndërkombëtare mund të jenë të ndryshme. Teoria e së drejtës ndërkombëtare njeh këto lloje kryesore të marrëveshjeve ndërkombëtare :
Secila nga këto lloje të marëveshjeve ndërkombëtare kanë specifikat e veta, natyrisht edhe dallimet. Kushtetuta e Republikës së Kosovës, i ka dhënë hapësirë të theksuar marrëveshjeve ndërkombëtare, si kategori e rëndësishme në bazë të nenit 17.
Marëdhëniet Ndërkombëtare
Në më pak se një dekadë, që nga shpallja e pavarësisë, Kosova në vazhdimësi ka forcuar dhe zgjeruar prezencën dhe subjektivitetin e saj ndërkombëtar. Brenda kësaj kornize kohore, ka arritur t’i sigurojë 115 njohje ndërkombëtare, të vendosë marrëdhënie diplomatike me 88 vende, që e kanë njohur Kosovën, si shtet të pavarur dhe sovran, përderisa vendosja e marrëdhënieve diplomatike me 26 shtete të tjera është në progres.
Anëtarësimi në Organizata Rajonale, Evropiane dhe Ndërkombëtare vazhdon të mbetet një prioritet kyç për Kosovën, pasi që konsiderohet si një proces vendimtarë për të përmirësuar pozicionin ndërkombëtarë të vendit si dhe për të përfituar nga mundësitë, që ofron secila organizatë për zhvillimin ekonomik, politik dhe social.
Anëtarësimi i Kosovës në organizatat ndërkombëtare, si një vend i pavarur dhe sovran nga vendimmarrësit vendorë, por edhe shumica e shoqërisë kosovare vlerësohet si një hap i rëndësishëm drejt përmbushjes së aspiratës së vendit për t'u bashkuar me BE-në, [NATO-n dhe OKB-në. Në Kosovë nuk ekziston asnjë parti politike apo iniciativë qytetare, që mbështet orientim tjetër alternativ nga ai i marrëdhënieve strategjike me Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimit Evropian dhe anëtarësimit të plotë të vendit në strukturat evro-atlantike. Të gjitha sondazhet më kredibile ndërkombëtare, siç është edhe ai i Pew Research Center kanë dëshmuar se shqiptarët janë populli më pro-amerikan, përderisa anëtarësimi në Bashkimi Evropian dhe NATO ka mbështetje absolute nga Institucionet dhe populli.
Brenda ekzistencës së saj dhjetë vjeçare, Kosova ka arritur që të ketë një shtrirje të gjerë diplomatike pothuaj në çdo cep të botës. Si rezultat i kësaj, ajo sot numëron 25 Ambasada, 1 Mision Special, 6 Konsullata të Përgjithshme dhe 5 Konsullata.
Kosova '64
Kosova '64 libër me autor Selatin Novosella dhe Zekeria Cana (red.). Botuar në Prishtinë nga "Renesansa", në vitin 1994. Faqet e librit 179.
Kobaja
Kobajë është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë.
American Thinker
Stafi
Botuesi i  American Thinker është Thomas Lifson, ndërsa Drejtori Politik është Richard Baehr.
Rovaniemi
Rovaniemi (Rovaniemen kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është pjesë e provincës dhe rajonit Lapland.
Republika Socialiste Punëtore Finlandeze
Republika Socialiste e Punëtorëve Finlandeze, e quajtur më shpesh si Finlanda e Kuqe, ishte një shtet i vetëshpallur socialist finlandez që sundoi pjesë të vendit gjatë Luftës Civile Finlandeze të vitit 1918. Ajo u përshkrua më 29 janar 1918 nga Delegacioni i Popullit Finlandez, Garda e Kuqe dhe Partia Social Demokratike Finlandeze, pas revolucionit socialist në Finlandë më 26 janar 1918. Kryeministër i vetëm i saj ishte Kullervo Manner, kryetar i komitetit qendror.
Emri "Republika Socialiste e Punëtorëve Finlandeze" (finlandisht: Suomen sosialistinen työväentasavalta) u shfaq vetëm në Traktatin midis Delegacionit të Popullit Finlandez dhe Këshillit të Komisarëve Popullorë rus, të nënshkruar më 1 mars 1918. Delegacioni Popullor kishte përdorur më parë emrin Republika e Finlandës (Suomen tasavalta), por udhëheqësi sovjetik V. I. Lenin propozoi shtimin e atributeve "Republika Socialiste e Punëtorëve" në emër gjatë negociatave. Delegacioni Popullor më vonë fajësoi delegatët e tij se iu nënshtruan kërkesës së Leninit, pasi emri zyrtar i shtetit duhej të ishte vendosur nga vetë finlandezët.
Synimet
Finlanda e Kuqe ishte një përpjekje për të krijuar një shtet socialist, bazuar në trashëgiminë e kulturës skandinave-finlandeze, idetë socialiste me origjinë nga Evropa Qendrore dhe nacionalizmi finlandez, duke përfshirë planet për të zgjeruar territorin finlandez. Vizionet e tyre politike përfshinin parimet e demokracisë, por pasi Finlanda e Kuqe ishte kryesisht formimi i revolucionit dhe luftës civile, aktet e dhunës dhe të luftës u theksuan në politikë. Garda e Kuqe përfshinte një fraksion të vogël bolshevikësh finlandezë që mbështetën shoqatën e FSWR-së në Rusinë Sovjetike. Finlanda e Kuqe nuk fitoi kurrë një status dhe formë të vërtetë të shtetit dhe republikës pasi Reds humbën Luftën Civile më 5 maj 1918.
Zona gjeografike
Zona gjeografike e Finlandës së Kuqe si dhe vija e frontit midis Finlandës së Bardhë dhe të Kuqe mori formë afërsisht midis 28 janarit dhe 3 shkurtit 1918 dhe mbeti kryesisht e pandryshuar deri në ofensivën e përgjithshme të të bardhëve në mars 1918.
Projektkushtetuta
Delegacioni i Popullit Finlandez, kryesisht Otto Ville Kuusinen, formuloi dhe parashtroi, më 23 shkurt 1918, një draft për kushtetutën e Finlandës së Kuqe, mbi bazën e parimeve dhe mentalitetit socialdemokrat finlandez. Koncepti marksist i diktaturës së proletariatit mungonte në program. Në vend të kësaj, ajo përfaqësonte një ide të socializmit demokratik dhe u ndikua nga kushtetutat e Zvicrës dhe Shteteve të Bashkuara dhe Revolucioni Francez. Modeli kushtetues përfshinte shumicën e të drejtave civile demokratike për qytetarët finlandezë, duke përfshirë përdorimin e gjerë të referendumit në vendimmarrjen politike, por të drejtat e pronës private u përjashtuan dhe iu dhanë administratës shtetërore dhe lokale. Drafti kurrë nuk u formulua dhe u miratua përfundimisht në Finlandën e Kuqe, përpara humbjes së saj në luftën e vitit 1918.
Situata politike pas Revolucionit të Janarit në Finlandë ngriti një pyetje madhore përsa i përket draftit të kushtetutës, mes socialistëve finlandezë (të moderuar). U ngrit pyetja nëse fuqia e fituar nëpërmjet revolucionit do t'i lejonte demokracisë një mundësi të vërtetë në shoqërinë finlandeze.
Marrëdhëniet me Leninin
Megjithëse Republika Socialiste Punëtore Finlandeze u mbështet nga Republika Socialiste Federale Sovjetike e Rusisë (RSFSR), e udhëhequr nga Vladimir Lenin, dhe Traktati i Kuq i 1 marsit 1918 u nënshkrua midis këtyre dy shteteve të paqëndrueshme socialiste, një nivel ideal i bashkëpunimit dhe koordinimit nuk u arrit kurrë, për shkak se të dy shtetet ishin të preokupuar me luftërat e tyre civile përkatëse. Qëllimi i shumicës së finlandezëve të kuq ishte një Finlandë neutrale dhe e pavarur, dhe disa prej tyre kërkuan aneksimin e zonave Aunus, Viena Karelia dhe Petsamo të Karelisë ruse në Finlandë. Traktati ruso-finlandez i Kuq kishte vetëm një rëndësi të vogël për bolshevikët pasi ata kryenin negociatat e paqes me Perandorinë Gjermane. Në fund, fati i finlandezëve të kuq dhe Finlandës së Kuqe u përcaktua përmes vendimeve politike të pushtetit të marra midis Rusisë dhe Gjermanisë.
Lufta Civile
Pas fillimit të Luftës Civile Finlandeze, më 28 janar 1918, Kullervo Manner u emërua kryetar i Delegacionit Popullor, Qeverisë së Kuqe. Më 10 prill të të njëjtit vit, Reds reformuan të gjithë administratën e tyre dhe Manner u emërua udhëheqës i Finlandës së Kuqe dhe Komandant Suprem i Gardës së Kuqe nën autoritetin e diktatorit.
Lufta midis të kuqve dhe të bardhëve mori vëmendjen dhe energjinë e madhe të udhëheqjes së Kuqe, dhe situata nuk u lehtësua nga humbja e shumë vendeve me rëndësi strategjike, si Tampere, për të bardhët. Prandaj, formimi i administratës civile lokale të Kuqe mbeti i papërfunduar dhe priti rezultatin e Luftës Civile. Nëpunësit civilë të nivelit të lartë dhe të mesëm të administratës së para luftës civile refuzuan të bashkëpunonin me Reds, dhe udhëheqja e re duhej të zgjidhej dhe të trajnohej nga nëpunësit e rangut më të ulët.
Humbja e Finlandës së Kuqe
thumb|[[Divizioni i Detit Baltik|Divizioni Gjerman i Detit Baltik në paradë pas Betejës së Helsinkit të vitit 1918]] Lufta Civile Finlandeze përfundoi me pushtimin gjerman të Finlandës dhe humbjen pasuese të Gardës së Kuqe Finlandeze më 5 maj 1918. Pas luftës, fillimisht socialdemokratët finlandezë të fuqishëm dhe të mirëorganizuar, të lindur dhe të edukuar në vende relativisht të lira dhe atmosfera sociale nacionaliste, brenda kulturës skandinave dhe ruse, dhe e prekur kryesisht nga idetë socialiste të Gjermanisë, Austrisë dhe Çekosllovakisë (Austro-Hungaria e para Luftës së Parë Botërore), u ndanë në dysh. Socialistët e moderuar vazhduan kulturën e tyre politike të para 1918-ës, iu përmbajtën shoqërisë dhe sistemit politik të Finlandës, ndërsa fraksioni i ekstremit të majtë formoi Partinë Komuniste të Finlandës në gusht 1918 në Moskë, me udhëheqësit kryesorë që jetonin në mërgim në Rusi dhe një shënonte një pjesë të përkrahësve të përbashkët që jetonin në Finlandë.
Referime
Shënime
Bibliografia
Marianne
Marianne shfaqet në shumë vende në Francë dhe mban një vend nderi në sallat e bashkive dhe në gjykata. Ajo simbolizon Triumfin e Republikës, një skulpturë prej bronzi me pamje nga Place de la Nation në Paris dhe përfaqësohet me një statujë tjetër pariziane në Place de la République. Profili i saj qëndron në logon zyrtare të qeverisë të vendit, është gdhendur në monedhat euro franceze dhe shfaqet në pulla postare franceze; ajo ishte gjithashtu e paraqitur në monedhën e mëparshme franga. Marianne është një nga simbolet më të shquara të Republikës Franceze dhe përdoret zyrtarisht në shumicën e dokumenteve qeveritare. Marianne është një simbol i rëndësishëm republikan. Si një ikonë kombëtare ajo përfaqëson kundërshtimin ndaj monarkisë dhe kampionatit të lirisë dhe demokracisë kundër të gjitha formave të shtypjes. Simbolet e tjera kombëtare të Francës përfshijnë flamurin e trekëndëshit, motoja kombëtare Liberté, égalité, fraternité, himni kombëtar "La Marseillaise", stema dhe guarnicioni zyrtar i Francës.
Prejardhja e emrit
Në kohën e Revolucionit francez, kur njerëzit më të zakonshëm po luftonin për të drejtat e tyre, dukej e përshtatshme për të emëruar Republikën pas emrave më të zakonshëm të grave franceze: Marie (Mary) dhe Anne. Llogaria e bërë nga shfrytëzimet e tyre nga revolucionarët shpesh përmbante një referencë për një Marianne (ose Marie-Anne) të caktuar që mbante një kapelë frigji. Kjo vajzë e bukur e legjendës i frymëzoi revolucionarët dhe u kujdes për ata të plagosur në betejat e shumta në të gjithë vendin.
Një zbulim i kohëve të fundit tregon se përmendja e parë me shkrim e emrit të Marianne për të caktuar republikën u shfaq në tetor 1792 në Puylaurens në departamentin e Tarn pranë Toulouse. Në atë kohë njerëzit përdorën për të kënduar një këngë në dialektin provansal të Oksitanisë nga poeti Guillaume Lavabre: "La garisou de Marianno" (frëngjisht: "La guérison de Marianne", "shërimi i Marianne (nga sëmundja)"). Në atë kohë Marie-Anne ishte një emër shumë i popullarizuar; sipas Agulhon, ajo "u zgjodh për të caktuar një regjim që gjithashtu e pa veten si popullore".
Disa besojnë se emri erdhi nga emri i jezuitit spanjoll Juan de Mariana, një teoricist i shekullit 16-të i tiranizmit. Të tjerë mendojnë se ishte imazhi i gruas së politikanit Jean-François Rewbell: sipas një historie të vjetër 1797, Barras, një nga anëtarët e Directoire, gjatë një mbrëmjeje të kaluar në Rewbell, pyeti zonjën e saj për emrin e saj - "Marie-Anne, "ajo u përgjigj: "Përkryer", Barras bërtiti, "Është një emër i shkurtër dhe i thjeshtë, i cili i përshtatet republikës po aq sa edhe vetë, zonjë".
Përkufizimi i artistit Honoré Daumier në vitin 1848, si një nënë që ushqente dy fëmijë, Romuli dhe Remi, ose nga skulptori François Rude, gjatë monarkisë së korrikut, si një luftëtar që shprehte La Marseillaise në Arc de Triomphe de l'Étoile, janë të pasigurtë.
Emri i Marianne gjithashtu duket të jetë i lidhur me disa shoqëri sekrete republikane. Gjatë Perandorisë së Dytë, njëri prej tyre, anëtarët e të cilit ishin betuar për të rrëzuar monarkinë, e kishte marrë emrin e saj.
Sidoqoftë, ajo është bërë një simbol në Francë: konsiderohet si personifikim i Republikës, ajo shpesh ishte përdorur në ikonografinë republikane - dhe nganjëherë ishte karikaturuar dhe fyer nga ata kundër republikës, sidomos royalistëve dhe monarkistëve.
Logoja e Qeverisë
Klatërt-bardhë-kuq, Marianne, Liberté, égalité, fraternité, Republikë: këto simbole kombëtare përfaqësojnë Francën, si shtet dhe vlerat e saj. Që nga shtatori i vitit 1999, ato janë kombinuar në një "identifikues" të ri të krijuar nga qeveria e Gauche Plurielle së Lionel Jospin nën kujdesin e Shërbimit Informativ të Qeverisë Franceze (SIG) dhe zyrtarëve të marrëdhënieve me publikun në ministritë kryesore. Si një identifikues federativ i departamenteve të qeverisë, duket në një gamë të gjerë të broshurave materiale, publikimeve të brendshme dhe të jashtme, fushatave të publicitetit, titujve të letrave, kartelave të biznesit etj., Që dalin nga qeveria, duke filluar me ministritë e ndryshme (të cilat janë të aftë të vazhdojnë të përdorin logon e tyre në kombinim me këtë) dhe prefekturat dhe departamenteve.
Saint-Michel, Aisne
Saint-Michel është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Saint-Michel ka një popullsi prej 3535 banorë dhe sipërfaqe 42.2 km², me një dendësi prej 84 banor/km².
Itxassou
Itxassou (Baske Itsasu ; Shqip: Icasu ) është një fshat dhe një komunë në Vendin Bask Verior, në departamentin Pirenejtë Atlantikë, në Francën jugperëndimore. Është pjesë e provincës tradicionale baske të Laburdit.
Popullsia
parapamje|Pamja mbi kishën e Artzamendit
parapamje|Heraldika e komunës
Labastide-du-Vert
Labastide-du-Vert ( ocitanisht : La Bastida del Vèrn ; Shqip: Labastidë-e-Vertit) është një komunë në departamentin Olt në rajonin e Ocitanisë në Francën Jugperëndimore. Në vitin 2019, ajo kishte një popullsi prej 272 banorësh.
50 Cent
Curtis James Jackson III (Kërtis Xheims Xhekson III) lindi më 6 korrik 1975 në New York. Ai njihet gjithashtu si 50 Cent nje rreper i famshem amerikan i grupit G-Unit.
Jeta e hershme
50 Cent, u rrit ne lagjen e Xhamajkes Jugore ne Queens ne New York. Ai u rrit pa baba, por per te u kujdes nëna e tij Sabrina Jackson, e cila e lindi atë kur ajo ishte vetem 15 vjece. Sabrina që ishte një dilere e kokaines dhe perkujdes per Jackson derisa ai i mbushi 8 vjec,ku ajo u vra.Ne atë kohë ajo ishte 23 vjec dhe humbi vetëdijen kur dikush i hodhi drogë ne pijen e saj. Ajo pastaj u la si e vdekur ne banesën e saj pasi dikush e kishte lene gazin të lëshuar dhe dritaret i kishte mbyllur. Pas vdekjes së saj Jacksoni shkoi ne shtëpinë e gjyshit ku jetonin edhe 8 hallat dhe dajet e tij.