cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rebelimi indian i vitit 1857
Indiane dhe Lufta e Parë e Pavarësisë nga perceptime të ndryshme, duke përfshirë reformat shoqërore pushtuese të stilit britanik, taksat e ashpra të tokës, trajtimin përmbledhës të disa pronarëve të pasur të tokave dhe princërve, si dhe skepticizmin në lidhje me përmirësimet e sjella nga sundimi britanik. Shumë indianë u ngritën kundër britanikëve; megjithatë, shumë luftuan gjithashtu për britanikët, dhe shumica mbeti në dukje në përputhje me sundimin britanik. Dhuna, e cila nganjëherë tradhtonte një mizori të jashtëzakonshme, u bë nga të dy palët, ndaj oficerëve britanikë dhe civilëve, duke përfshirë gra dhe fëmijë, nga rebelët, dhe rebelët, dhe mbështetësit e tyre, duke përfshirë ndonjëherë fshatra të tëra, nga hakmarrjet britanike; qytetet e Delhi dhe Lucknow u shkatërruan në luftimet dhe hakmarrjet britanike. rebelët arritën shpejt në Delhi, sundimtari 81- vjeçar Mughal i të cilit, Bahadur Shah Zafar, u shpall Perandori i Hindustan. Së shpejti, rebelët kishin kapur pjesë të mëdha të Provincave Veri-Perëndimore dhe Awadh (Oudh). Përgjigja e Kompanisë së Indisë Lindore erdhi gjithashtu me shpejtësi. Me ndihmën e përforcimeve, Kanpur u rikuperua nga mesi i korrikut 1857, dhe Delhi nga fundi i shtatorit. Sidoqoftë, më pas u desh pjesa e mbetur e 1857 dhe pjesa më e mirë e 1858 që rebelimi të shtypej në Jhansi, Lucknow dhe veçanërisht në fshatin Awadh. Rajonet e tjera të Indisë së kontrolluar nga Kompania - provinca e Bengalit, Presidenca e Bombeit dhe Presidenca e Madrasit - qëndruan kryesisht të qetë. Në Punjab, princat Sikh ndihmuan në mënyrë thelbësore Britanikët duke siguruar ushtarë dhe mbështetje. Shtetet e mëdha princërore, Hyderabad, Mysore, Travancore dhe Kashmir, si dhe ato më të vogla të Rajputana, nuk u bashkuan me rebelimin, duke i shërbyer britanikëve, sipas fjalëve të Guvernatorit të Përgjithshëm Lord Canning, si "shpërthime në një stuhi". Në disa rajone, veçanërisht në Awadh, rebelimi mori atributet e një revolte patriotike kundër shtypjes britanike. Sidoqoftë, udhëheqësit rebelë nuk shpallën asnjë artikull besimi që parashikonte një sistem të ri politik. Edhe kështu, rebelimi provoi të ishte një pellg i rëndësishëm në historinë e Perandorisë Indiane dhe Britanike. Kjo çoi në shpërbërjen e Kompanisë së Indisë Lindore dhe i detyroi Britanikët të riorganizonin ushtrinë, sistemin financiar dhe administratën në Indi, përmes miratimit të Ligjit të Qeverisë së Indisë 1858. India u administrua më pas direkt nga qeveria Britanike në Raj i ri britanik. Më 1 nëntor 1858, mbretëresha Victoria lëshoi ​​një shpallje për indianët, të cilët megjithëse nuk kishin autoritetin e një dispozite kushtetuese, premtonin të drejta të ngjashme me ato të subjekteve të tjerë britanikë. Në dekadat në vijim, kur pranimi i këtyre të drejtave nuk ishte gjithmonë i afërt, indianët duhej t'i referoheshin qartë proklamatës së Mbretëreshës në rritjen e anulimeve të një nacionalizmi të ri.
Fidanishtja në Gjilan
Fidanishtja ishte në hapsirën e tokës pjellore,në të djathtë rrugës për Bujanoc,ku mbilleshin fidanët.Pas Luftës së Dytë Botërore,në atë hapsirë është ndërtuar Shkolla Bujqësore e shëndrruar në kazermë të APJ-së.
Ura e Shkinës
Ura e Shkinës gjendet në fshatin Bilnisht në fushën e Zadrimës në rrethin e Lezhës, Shqipëri.
Bardhyl Demiraj
Bardhyl Demiraj (Tiranë, 29 mars 1958) është një albanolog shqiptar si dhe prej 2001, është pedagog në Universitetin "Ludwig Maximilians" të Mynihut.
Përpajnimi
parapamje|Përpajnimi tokësor parapamje|Përpajnimi ajror Përpajnimi ose Shumëzimi me përpajë (Layering & Air layering) është një mënyrë e zakonshme e shumëzimit ose përhapjes vegjetative të specieve të ndryshme në mjediset natyrore. Shumëzimi me përpajë gjithashtu përdoret nga pemëtarët dhe kopshtarët për të shumëzuar dhe përhapur bimët e dëshirueshme. Ekzistojnë dy mënyra kryesore të shumëzimit me përpajë:
Klika e Titos, xhelat i popujve të Jugosllavisë dhe i minoritetit shqiptar të Kosovës e Matohis
Klika e Titos, xhelat i popujve të Jugosllavisë dhe i minoritetit shqiptar të Kosovës e Matohisë : pjesë nga raporti i mbajtur në Kuvendin Popullor, sesion i VII i zakonshëm, dt.1.VI.949 mbi planin dy vjeçar të Shtetit broshurë me autor Enver Hoxha. Botuar në Tiranë, në vitin 1949. Faqe 12.
Couret
Couret (Shqip: Cure ; Ocitanisht: Coreth) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Asambleja Komunale-Kamenicë
Mandati i çdo këshilltari të Kuvendit të Komunës, verifikohet, nga Komisioni për verifikimin e mandateve, që themelohet, nga Kuvendi i Komunës, para nënshkrimit të mandatit, nga secili këshilltarë.
Të gjithë këshilltarët e Kuvendit të Komunës, duhet ta japin dhe nënshkruajnë betimin solemn si në vijim: “Betohem (ose deklaroj solemnisht), se do t’i kryej detyrat dhe autorizimet e mia, me nderë, me besnikëri, pa anime e me ndërgjegje dhe sipas ligjit, si këshilltarë i Kuvendit të Komunës së Kamenicës, në mënyrë, që të sigurohen, kushte për jetë të qetë, për të gjithë”.
Këshilltarët e Kuvendit të Komunës, të cilët nuk e nënshkruajnë betimin, ose mandatin në pajtim me paragrafet 3 dhe 4, të këtij neni, brenda një muaji, pas certifikimit të rezultateve, të zgjedhjeve, pushojnë, të jenë këshilltarë.
Kulla e Avdurrahman Ramë Kajtazit
Kulla e Avdurrahman Ramë Kajtazit është një monument i trashëgimisë kulturore në Lubovë, Istog, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Asambleja Komunale-Kamenicë
Komitetet
Në kuadër të Asamblesë Komunale pjesë përbërëse janë edhe Komitetet ;
Kompetencat dhe përgjegjësitë e Këshillave Lokale
Organizojnë, planifikojnë dhe përcjellin zhvillimet e lokalitetit ne bashkëpunim me kuvendin e komunës, komitete dhe drejtorit komunale.
Mustafai i I
Mustafai i I ishte vellau i sulltan Ahmetit dhe i biri i sulltan MehmetitI dhe sulltaneshes Halime.Ai tete jeten e kaloi me friken se vellau i tij do ta ekzekutonte.Gjyshja e tij sulltanesha Safije dhe nena e tij sulltanesha Halime deshen ta hipnin ate ne fron ne kohen kur sulltan Ahmeti nuk ishte ne pallat por pak minuta se ai te shpallej perandor arriti sulltan Ahmeti dhe nuk e lejoi nje gje te tille.
Numri i Kontrollit të Bibliotekës së Kongresit
Numri i Kontrollit të Bibliotekës së Kongresit (LCCN) është një sistem i bazuar në seri i numërimit të regjistrimeve të kataloguara në Bibliotekën e Kongresit, në Shtetet e Bashkuara. Ai nuk lidhet me përmbajtjen e asnjë libri dhe nuk duhet të ngatërrohet me Klasifikimin e Bibliotekës së Kongresit (LCC).
Akrolisi
Akrolisi është një qytet antik ilirik, dhe tani monument i kulturës në jug të Lezhës në atë që njihet Maja e Tyrbes ose Maja e të Shëlbuemit. Përfshin të gjitha gërmadhat e kuotës 408 me një distance prej 20 metrash rreth e perqark mureve. Është në listen e monumenteve të mbrojtura nga shteti me Ligj. Nr. 609, dt. 24.05.1948 (numri i vendimit 586), dhe 23.09.1971 (numri i vendimit 4874).
Numri i Kontrollit të Bibliotekës së Kongresit
Historia
Sistemi i numërimit LCCN ka qenë në përdorim që nga viti 1898, kohë në të cilën akronimi LCCN fillimisht qëndronte për Numri i Kartës së Bibliotekës së Kongresit. Ai është quajtur gjithashtu Numri i Kartës së Katalogut të Bibliotekës së Kongresit, ndër emrat e tjerë. Biblioteka e Kongresit përgatiti karta me informacion bibliografik për katalogun e bibliotekave të tyre dhe do t'u shiste grupe të dyfishta të kartave bibliotekave të tjera për t'u përdorur në katalogët e tyre. Kjo njihet si katalogimi i centralizuar. Secilit grup letrash iu dha një numër serial për të ndihmuar në identifikimin e tij.
Megjithëse shumica e informacionit bibliografik tani krijohet, ruhet dhe ndahet në mënyrë elektronike me biblioteka të tjera, ekziston ende nevoja për të identifikuar çdo regjistrim unik dhe LCCN vazhdon ta kryejë atë funksion.
Akrolisi
Përshkrim dhe histori
Lisi dhe Akrolisi (nga greqishtja Lis i Epërm) shënojnë cakun jugor të njësisë rreth Shkodrës dhe liqenit të saj. Ato gjenden aty ku Mali i Velës bashkohet me lumin Drin, në një terren shkëmbor. Në këtë gjuhë spikasin Mali i Shëlbuemit, kodra e Akrolisit (410m) si dhe ajo e Lisit (172m), 1 km larg njera tjetrës. Kodra e Akrolisit rrëzohet drejt perëndimit me  pjerrësi  të  madhe,  ndërkohë  që  Mali  i  Shëlbuemit  e mbron me nje syprinë  kurrizore (300x60m). Në trasenë e mureve dallohen dy faza ndërtimi, nga të cilat e para është e periudhës së hekurit. Muri rrethues, 3.2m i gjerë, përbëhen nga dy këmisha me blloqe prej guri gëlqeror, të thyer në formë paralelopipede, kurse mesi mes dy këmishave të murit është i mbushur me gurë të papërpunuar dhe çakëll. Binomi i qyteteve të afërt Lis e Akrolis u krijua me nje avantazh evident nga pikëpamje ushtarake, pasi vendosja e tyre e vështirësonte rrethimin nga kundërshtari dhe pasi dy fortifikimet mund të ndihmonin në një rast rrethimi njëri-tjetrin me kundërsulme. Akrolisi, i ndërtuar mbi një kodër të lartë e me shpate të pjerrëta, ishte praktikisht i papushtueshëm. Si i tillë mendohet që Akrolisi është zanafilla e qytetit antik të Lisit. Aty ekzistonte që më parë një vendbanim i fortifikuar prehistorik, zhvillimi i të cilit çoi në lindjen e qytetit të Lisit. Megjithëse Akrolisi e kishte kryer detyrën e tij të zanafillës, ai u rifortifikua në kohën antike për të shërbyer si një akropol i veçuar dhe si post ushtarak. Aq i rëndësishëm ishte ky akropol për qytetin e Lisit saqë Filipi V i Maqedonisë, kur u ndodh me ushtrinë e tij në rrëzë të malit të Shëlbuemit dhe ngriti sytë përpjetë për të parë kështjellën, fillimisht humbi çdo shpresë për ta pushtuar atë (Polyb. VIII, 13,3). Gjithsesi Filipi V arriti t'i pushtonte, si Lisin ashtu dhe Akrolisin në betejen e vitit 212 p.e.r. kundër ilirëve lokalë, duke shfrytezuar aftësitë e tij ushtarake: me zgjuarsi ai fshehu një pjesë të ushtrisë në varosh dhe, kur rojet e Akrolisit dolën të ndiqnin pjesën tjetër të ushtrisë maqedonase, pjesa e fshehur pushtoi lehtësisht Akrolisin, e më pas edhe Lisin.
Numri i Kontrollit të Bibliotekës së Kongresit
Historia
Bibliotekarët në të gjithë botën përdorin këtë identifikues unik në procesin e katalogimit të shumicës së librave që janë botuar në Shtetet e Bashkuara. Ai i ndihmon ata të arrijnë të dhënat e sakta të katalogimit (të njohura si regjistrim katalogimi), të cilat Biblioteka e Kongresit dhe palët e treta i bëjnë të disponueshme në ueb dhe përmes mediave të tjera.
Në shkurt 2008, Biblioteka e Kongresit krijoi shërbimin LCCN Permalink, duke siguruar një URL të qëndrueshme për të gjithë Numrat e Kontrollit të Bibliotekës së Kongresit.
Formati
Në formën e tij më elementare, numri përfshin një vit dhe një numër serial. Viti ka dy shifra për 1898 deri në 2000, dhe katër shifra duke filluar nga viti 2001. Tre vitet e paqarta (1898, 1899 dhe 1900) dallohen nga madhësia e numrit të serisë. Ekzistojnë gjithashtu disa veçori në numrat që fillojnë me një "7" për shkak të një eksperimenti të aplikuar midis 1969 dhe 1972, i cili shtoi një shifër kontrolli.
Numrat serial janë gjashtëshifrorë dhe duhet të përfshijnë zerat kryesore. Zerot kryesore që mbushin numrin janë një shtesë më e fundit në format, kështu që shumë vepra të vjetra do të shfaqin kode më pak të plota. Viza që shihet shpesh duke ndarë vitin dhe numrin serial është fakultative. Kohët e fundit, Biblioteka e Kongresit i ka udhëzuar botuesit që të mos përfshijnë vizë.
Amar Rouaï
Amar Rouaï (9 mars 1932 – 12 nëntor 2017) ishte futbollistë dhe menaxherë algjerianë.
Karriera me klube
Amar e filloi karrierën e tij në klubin MC El Eulma, duke luajtur për herë të parë në moshën 15 vjeçare. Pas pesë vite me MC El Eulma, ai u zhvendos në Francë për ta filluar karrierën profesionale. Pas dy sezoneve me US Annemasse, ai nënshkroi kontratën e tij të parë profesionale me Besançon. Në vitin 1957, ai u bashkua me klubin francezë Angers duke luajtur 27 ndeshje dhe shënoi 7 gola. Më vonë në vitin 1962, pasi Algjeria morri pavarësinë, ai u kthye klubit duke luajtur edhe 15 ndeshje tjera dhe shënoi 1 golë, para se kontrata e tij skadoi.
Karriera ndërkombëtare
Pasi Algjeria morri pavarësinë, ai u thirr dy herë nga kombëtarja algjeriane. Herën e parë, në vitin 1962, në ndeshjen miqësore kundër klubit francezë Nîmes. Herën e dytë, më 4 korrik 1963, në ndeshjen miqësore kundër Egjiptit.
Vdekja
Amar vdiq në Annemasse në kufirin Francë-Zvicër më 8 nëntor 2017, në moshën 85 vjeç.
Gazeta "Times of Malta"
Times of Malta është gazetë e përditshme në gjuhën angleze në Maltë. E themeluar në vitin 1935, nga Lordi dhe Zonja Strickland dhe vajza e Lord Strickland Mabel, është gazeta më e vjetër ditore ende në qarkullim në Maltë. Ka tirazhin më të gjerë dhe shihet si gazeta ditore e "referencës" së shtypit maltez. Gazeta është botuar nga Allied Newspapers Limited e cila është në pronësi të Fondacionit Strickland, një amanet bamirësie i krijuar nga Mabel Strickland në 1979 për të kontrolluar shumicën e kompanisë.
Historia
Historia e The Times e Maltës është e lidhur me atë të shtëpisë së saj botuese, Allied Newspapers Limited. Ky institucion ka një histori që nga vitet 1920, kur ai nisi gazetarinë dhe industrinë e shtypit në Maltë. Gjithçka filloi me botimin, nga Gerald Strickland, i gazetës së parë të mbrëmjes së Maltës, Il-Progress. Kjo ishte një faqe katër ditore me zyrat e veta të shtypit në atë kohë 10A, Strada Reale, Valetë. Emri "Progres" ruhet deri më sot nga motra tregtare e Allied Newspapers Limited, Progress Press Company Limited, e formuar në 1946.
Gazetaria dygjuhëshe, Malteze dhe Angleze, u prezantua në Maltë me botimin, më 3 Shkurt 1922, të një shtojce angleze të Il-Progress. The Times of Malta dhe Il-Progresi zgjatën deri më 1 Mars 1929. Shtesa angleze më pas u bë The Times of Malta Weekly (paraardhësi i The Sunday Times i Maltës ). Ana malteze u quajt Ix-Xemx, më vonë u ndryshua në Id-Dehen dhe më vonë akoma në Il-Berqa, botuar për herë të parë më 29 janar 1932. Il-Berqa ndaloi botimin më 30 nëntor 1968. Në Shkurt 1931, Progress Press u zhvendos nga Strada Reale në 341, St Paul Street, Valetë, derisa kohët e fundit vendi i Allied Newspapers Limited, i njohur gjithashtu si Strickland House.
Ndërsa lexuesit e suplementit anglez të Il-Progress u rritën, Lord Strickland ishte i shpejtë për të parë se kishte vend për një të përditshme angleze. Kjo do të ndodhte për sa kohë që botimi i ri arrinte dhe ruante një standard të lartë të shërbimit publik në informacion. Edicioni i parë i The Times of Malta u botua në bashkëpunim të plotë me MI5 Britanik në 7 Gusht 1935 nën retë kërcënuese të luftës ndërsa Italia planifikoi pushtimin e Abisinisë, i cili filloi në Tetor të po atij viti. Më 2 shtator 1935, Mabel Strickland, i cili ishte anëtar themelues i Allied Malta Newspapers Limited, u bë redaktori i parë i The Times of Malta. Ajo gjithashtu redaktoi The Sunday Times të Maltës nga 1935 në 1950 kur ajo u pasua nga i ndjeri George Sammut i cili doli në pension në 1966. Anthony Montanaro ishte redaktori tjetër. Ai doli në pension në 1 Mars 1991 dheu pasua nga Laurence Grech.
Thomas Hedley mori detyrën e redaktorit nga Strickland në 1950. Ai redaktoi punimin gjatë viteve traumatike të ndryshimeve politike dhe industriale, që kulmuan në Pavarësinë e Maltës në 1964. Nën redaktimin e Charles Grech Orr, The Times mbajti traditën për të mos humbur kurrë një çështje kur u godit dy herë nga aksioni industrial në 1973 dhe kur zjarrvënësit politikë dogjën ndërtesën më 15 Tetor 1979. Ajo datë u njoh si " E hëna e Zezë ". Përballë një rreziku serioz, redaktorit dhe stafit të tij iu desh të braktisnin ndërtesën. Shtypi i letrës së ditës vijuese vazhdoi në një shtypshkronjë tjetër, Press Independence. Gazeta doli në rrugë si zakonisht të nesërmen në mëngjes, e zvogëluar në madhësi, por një triumf për lirinë e shprehjes. Gjatë 10 viteve të fundit, faqja e saj në internet Timesofmalta.com është bërë burimi kryesor i lajmeve në Maltë dhe një nga faqet kryesore të lajmeve në Mesdhe. Në qershor 2019, Herman Grech u emërua kryeredaktor, Bertrand Borg redaktor në internet dhe redaktor i shtypit i Mark Wood.
Në mars 2021, Adrian Hillman, ish-drejtori i Grupit Aleat dhe Vince Buhagiar, ish-kryetari i Progress Press u akuzuan në gjykatë për mashtrime të ndryshme dhe vepra të pastrimit të parave. Është pohuar se Hillman dhe Buhagiar komplotuan me Keith Schembri, ish Shefi i Shtabit të Kryeministrit Joseph Muscat, për të mashtruar Progres Press me rreth 5,5 milion € duke fryrë çmimet e makinerive të blera nga kompania Kasco e Schembri dhe duke ndarë fitimet midis tyre.
Agatha Barbara
Agatha Barbara (11 mars – Shkurt 2002) ishte politikane Maltese, që ka shërbyer si  deputete dhe ministre. Ajo ishte gruaja e parë që mbajti detyrën e Presidentës së Maltës dhe mbetet gruaja deputete më me jetëgjatësi në historinë politike malteze.
Jeta e hershme
parapamje| Vendlindja e Agatha Barbara Barbara lindi në Zabar, Maltë, në 1923. Babai i saj punonte si rimorkiator (një pilot i aftë i rimorkiatorëve) për Marinën Mbretërore dhe kishte pagë të ulët. Nëna e saj luftoi për të ushqyer nëntë fëmijët me pagën e burrit të saj. Agatha ishte fëmija i dytë dhe vajza e madhe. Ajo iu lut prindërve të saj që ta dërgonin në shkollë dhe ndoqi shkollën e ciklit të lartë në Valetë, por Lufta e Dytë Botërore e pengoi që të vazhdonte shkollën. Ajo duhej të punonte si roje e sulmeve ajrore dhe mbikëqyri një nga kuzhinat e ngritura nga ushtria britanike për të ushqyer popullatën. Pas luftës ajo u bë mësuese dhe u përfshi në politikë. U bë anëtare e Partisë së Punës së Maltës (MLP), ishte shumë aktive në punët e partisë, u bë anëtare e komitetit ekzekutiv të MLP, drejtoi degën e grave të partisë dhe themeloi Lëvizjen Politike të Grave në Maltë.
Jeta politike
Nga 1947, Malta kishte një vetëqeverisje të kufizuar. Të drejtat e votimit për gratë u ngritën nga Shoqata e Grave të Maltës dhe Partia e Punës e Maltës kundër protestave me zë të lartë nga Kisha. Propozimi u miratua me një shumicë të ngushtë. Përplasjet e nxitën Barbarën për të treguar se çfarë mund të bënin gratë, kështu që kur njerëzit e inkurajuan atë, ajo doli për zgjedhje në 1947. Ajo u bë gruaja e parë dhe e vetme midis 40 deputetëve dhe ishte e vetmja grua kandidate që garoi me sukses në dhjetë zgjedhje radhazi, deri në vitin 1982, kur dha dorëheqjen për t'u bërë presidente.
Agatha Barbara u bë e njohur si mbrojtëse  e reformave ekonomike dhe sociale. Ajo ishte e para grua ministre e kabineti te Maltës deri në fund të viteve 1990. Kur MLP erdhi në pushtet për herë të parë në 1955, ajo u emërua si ministre e arsimit nga Dom Mintoff nga 1955 deri në 1958. Ajo ndërmori reforma gjithëpërfshirëse: vendosi arsimin bazë të detyruar me kohë të plotë për të gjithë fëmijët, themeloi një kolegj për trajnimin e mësuesve dhe shkolla speciale për personat me aftësi të kufizuara, bëri shkollën e mesme falas dhe siguroi klasa shkencore për vajzat dhe djemtë. Në vitin 1958 marrëdhëniet midis britanikëve dhe maltezëve u përkeqësuan. Protestat shpërthyen në rrugë dhe Mintoff dha dorëheqjen. Barbara mori pjesë në demonstrata dhe u dënua me 43 ditë "me punë të rëndë". Kur Mintoff erdhi përsëri në pushtet në 1971, Agatha Barbara u emërua përsëri ministre e arsimit. Tani arsimi bazë i detyrueshëm u shtri nga mosha 14 në 16 vjeç, u krijuan shkolla tregtare dhe teknike dhe tarifat e universitetit u shfuqizuan. Në 1974 ajo u bë ministre për punën, kulturën dhe mirëqenien. Ajo punoi për të ulur papunësinë dhe për të përmirësuar pagën e punëtorëve dhe kushtet dhe marrëdhëniet industriale. Ajo prezantoi një ligj mbi pagën e barabartë për gratë dhe burrat, pushimin e lindjes me pagesë, një javë pune 40-orëshe dhe pensionet dhe përfitimet e papunësisë. Ajo ngriti gjithashtu një numër të muzeve kombëtare. Në 1976 Agatha Barbara u bë nënkryetare e grupit parlamentar të MLP, por jo e partisë dhe nënkryeministre. Për periudha më të shkurtra ajo shërbeu si deputete për Mintoff.
Barbara gjithashtu mori një rol të dukshëm në mbrojtjen e trashëgimisë malteze, duke luajtur një rol vendimtar në restaurimin e ndërtesave historike në Mdina dhe Valetë, dhe duke promovuar përdorimin e tyre si muze.
Presidenca
parapamje| Përkujtimore për Barbara Në 1981 zgjedhjet çuan në një krizë kushtetuese sepse party Nacionaliste (PN) fitoi shumicën e votave, por mori vetëm një pakicë në parlament: 31 vende kundrejt 34 për MLP. PN bojkotoi parlamentin dhe organizoi protesta. Sidoqoftë, Mintoff mori pushtetin, por në vend që të bëhej ministre, Barbara u emërua si gruaja e parë presidente, 59 vjeç, më 15 shkurt 1982. Ajo ishte Presidentja e tretë e Republikës. Zakonisht pozicioni ishte kryesisht ceremonial, por detyra e saj tani ishte të zgjidhte krizat kushtetuese. Në fund të mandatit të saj në 1987, Barbara kryesoi prezantimin dhe pranimin e reformës Kushtetuese të vitit 1987, duke filluar nga çimentimi i pavarësisë së Maltës nga fuqitë e huaja, deri te caktimi i vendeve shtesë të Parlamentit në rast se një Palë merrte shumicën absolute të votave në një zgjedhje të përgjithshme pa arritur shumicën parlamentare. Në 1987 i skadoi mandati dhe ajo u tërhoq nga politika. Barbara u shfaq në një seri kartmonedhash malteze të cilat u lëshuan në vitin 1986. Ajo doli në pension në Zabar, ku lindi dhe vdiq në 2002. Një monument për nder të saj u zbulua në Zabar në 23 Prill 2006 nga Presidenti i atëhershëm i Maltës, Dr. Edward Fenech Adami.
Jeta private
Barbara nuk u martua kurrë. Autori Maltese-Australian Joseph Chetcuti pohoi se Barbara ishte lezbike në librin e tij të vitit 2009 mbi historinë LGBT të Maltës, bazuar në intervistat me bashkëkohësit e saj.
Në 2014 "letrat romantike" të pretenduara të shkruara nga Barbara për Derek Barnes u bënë publike nga motra e Barnes.
Xhezajirli Gazi Hasan Pasha
200px|parapamje|Busta e Cezayirli Gazi Hasan Pashës në [[Muzeu Detar Mersin|Muzeun Detar Mersin.]] Gazi Hasan Pasha - Xhezairli (1713 – 19 mars 1790) ishte një admiral i madh (Kapedan Pasha) osman (1770–90), vezir i madh (1790), dhe gjeneral në fund të shekullit të 18-të.
Karriera
Ai u ngjit në gradat e hierarkisë ushtarake osmane dhe ishte për një kohë me piratët e Bregdetit Barbar me qendër në Algjer (nga rrjedh edhe emri i tij Cezayirli, që do të thotë "nga Algjeri" në turqisht). Ai ishte komandant flote gjatë Betejës së Çeshmes në bordin e Real Mustafa dhe ishte në gjendje të nxirrte forcat nën komandën e tij nga fatkeqësia e përgjithshme për marinën turke që ndodhi atje. Ai mbërriti në kryeqytetin osman me lajmin e keq, por u vlerësua shumë për arritjet e tij dhe u gradua, fillimisht në shef të shtabit dhe më vonë në vezir të madh. Ai zhvendosi flotën ruse e cila kishte krijuar një bazë në ishullin Egje të Limnos.
Dëshmitë anekdotike tregojnë se, menjëherë pas disfatës në Çeshme, ai dhe njerëzit e tij u strehuan nga një prift lokal në Ayvalık, i cili nuk e dinte se kush ishin. Hasan Pasha nuk e harroi mirësinë e treguar në atë orë krize dhe më vonë i akordoi autonomi virtuale qytetit të Ajvaliqit të mbizotëruar nga grekët, duke i hapur rrugë shndërrimit të tij në një qendër të rëndësishme kulturore për atë komunitet në Perandorinë Osmane në shekullin e 19-të.
Hasan Pasha bllokoi Akrën në verën e vitit 1775 për të kontrolluar fuqinë e sundimtarit autonom arab të Palestinës, Zahir el-Omer. Hasan Pasha urdhëroi Zahirin të paguante 50.000 piastra për të lehtësuar rrethimin. Zahiri në fund refuzoi dhe si pasojë, anijet e Hasan Pashës bombarduan Akrën, por Perandoria Osmane që mbante topat e Akës refuzoi urdhrat e Zahirit për të qëlluar kundër anijeve dhe i drejtoi qëllimisht zjarrin e tyre larg forcave detare të Hasan Pashës. Besnikëria e tyre ndaj sulltanit osman i pengoi ata të qëllonin mbi ushtrinë e tij. Zahiri iku, por u vra nga trupat e Hasan Pashës para se të arratisej.
Në vitin 1786, Hasan Pasha u urdhërua nga sulltani Abdyl Hamiti I të merrte trupa në Egjipt dhe të dëbonte emirët mamluk të udhëhequr nga Ibrahim Beu dhe Murad Beu, të cilët ishin bërë sundimtarë de fakto të provincës. Ai mbërriti në Egjipt në fillim të gushtit 1786 dhe ishte i suksesshëm në këtë fushatë (edhe pse emirët mamluk do të rifitonin pushtetin pas vdekjes së tij) dhe mbeti guvernatori de fakto osman i Egjiptit për rreth një vit. Ket'hyda (asistent/zëvendës) i tij për një kohë të gjatë Ismail Pasha Tripolitani mbeti në Egjipt dhe shpejt u emërua vetë guvernator osman i Egjiptit (1788–89, 1789–91) ndërsa emiri aleat i tij mamluk Ismail Beu u bë Shejh el-Beled dhe sundimtar de facto.
Në Luftën Ruso-Turke të 1787-1792, Hasan Pasha (atëherë 74) komandoi trupat turke në fushatat fillestare, duke marrë pjesë në aksionin e 17 qershorit 1788, në Betejën e Fidonisit dhe në Rrethimin e Ochakov.
Vdekja
Ai vdiq më 19 mars 1790, nga sëmundja ose ndoshta i helmuar. Statuja e tij sot zbukuron qytetin turistik Çeşme, së bashku me luanin që u zbut ndërsa ishte në Afrikë dhe e mori me vete kudo.
Shtetësia e kontestuar : administrimi ndërkombëtar i luftës së Kosovës për pavarësi
Shtetësia e kontestuar : administrimi ndërkombëtar i luftës së Kosovës për pavarësi libër me autor Marc Weller dhe Flaka Surroi (përkth. nga origj.), Adrian Zeqiri (red.), Leonora V. Weller (red.). Botuar në Prishtinë nga "Koha", në vitin 2011. Botimi i 2-të i plotësuar me 560 faqe.
Bagnoles-de-l'Orne
Bagnoles-de-l'Orne është një komunë në Francë. Bagnoles-de-l'Orne bën pjesë në departamentin Orne të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 2502 banorë dhe sipërfaqe 9.26 km².
Jagnjenica
Jagnjenicë është një vendbanim në komunën e Zubin Potokut, Kosovë.
RRENOJAT E URES PLAKAGJONIT
- Këto Rrënoja gjenden në fshatin Raboshte.
Piale Pasha
Piale Pasha (Turqisht: Piyale Paşa; hungarisht: Piali pasa) (rreth 1515–1578) ishte një admiral i madh osman (Kapudan Pasha) midis 1553 dhe 1567, dhe një vezir (ministër) pas vitit 1568.
Jeta e hershme
Vendi i tij i saktë i lindjes nuk dihet, megjithëse ai ndoshta ka lindur në Hungari. Ai ishte me prejardhje hungareze ose kroate. Thuhet se Piali ishte djali i një këpucari nga Torna, një këpucar hungarez. Ai do të bëhej ushtar dhe do të kapej nga osmanët në fushat e betejës hungareze (në Betejën e Mohács në 1526).
Piyale Pasha mori arsimin e tij formal në Shkollën Enderun (Akademia Perandorake) në Kostandinopojë (Stambolli i sotëm), Perandoria Osmane. Ai u diplomua në Enderun me titullin Kapixhibashi dhe u emërua Sanxhak Bej (Guvernator i Krahinës) i Gallipolit.
Admirali i flotës osmane
Ai u gradua në Bahriye Beylerbeyi (d.m.th. Zoti i parë i Admiraltetit) dhe u bë Kryeadmiral i Flotës Osmane në moshën 39-vjeçare.
Në vitin 1554 ai pushtoi ishujt e Elbës dhe Korsikës me një flotë të madhe që përfshinte admiralë të famshëm osmanë si Turgut Reis dhe Salih Reis. Vitin pasues Sulltan Sulejmani i Madhërishëm e caktoi atë me detyrën për të ndihmuar Francën kundër spanjollëve me kërkesë të nënës së mbretit Francis II dhe Piyale Pasha nisi lundrimin më 26 qershor 1555. Flota osmane u takua me flotën franceze në Piombino dhe u zmbraps me sukses një sulm spanjoll në Francë gjatë pushtimit të disa kështjellave spanjolle në Detin Mesdhe.
Beteja e Xherbës
Në qershor 1558, i bashkuar nga Turgut Reis, Piyale Pasha lundroi në ngushticën e Mesinës dhe dy admiralët pushtuan Rrexho Kalabria. Prej andej, ata shkuan në Ishujt Eolian dhe kapën disa prej tyre, përpara se të zbarkonin në Amalfi, Gjirin e Salernos dhe të kapnin Massa Lubrense, Cantone dhe Sorrento. Më vonë ata zbarkuan në Torre del Greco, brigjet e Toskanës dhe Piombino. Në shtator 1558 ata sulmuan brigjet e Spanjës përpara se të kapnin Menorca dhe të shkaktonin dëme të veçanta në portet e ishullit.
Kjo shkaktoi frikë në të gjithë brigjet e Mesdheut të Spanjës dhe mbreti Filip II i bëri thirrje papa Palit IV dhe aleatëve të tij në Evropë që t'i jepnin fund kërcënimit në rritje osman. Në vitin 1560 mbreti Filipi II arriti të organizojë një Lidhje të Shenjtë midis Spanjës, Republikës së Venedikut, Republikës së Gjenovës, Shteteve Papale, Dukatit të Savojës dhe Kalorësve të Maltës. Flota e përbashkët u mblodh në Messina dhe përbëhej nga 54 galeri dhe 66 lloje të tjera anijesh nën komandën e Giovanni Andrea Doria, nipit të admiralit të famshëm gjenovez Andrea Doria.
Më 12 mars 1560, Lidhja e Shenjtë pushtoi ishullin Xherba, i cili kishte një vendndodhje strategjike dhe mund të kontrollonte rrugët detare midis Algjerit dhe Tripolit. Si përgjigje, Sulejmani i Madhërishëm dërgoi një flotë osmane me 86 galeri dhe gallotë nën komandën e Piyale Pashës, e cila mbërriti në Xherba më 11 maj 1560 dhe shkatërroi flotën e krishterë brenda pak orësh në Betejën e Xherbës. Giovanni Andrea Doria arriti të arratisej me një anije të vogël, por të krishterët e mbijetuar, tani nën komandën e Álvaro de Sande, u strehuan në fortesën në ishullin Xherba që ata kishin ndërtuar gjatë ekspeditës. Piyale Pasha dhe Turgut Reis përfundimisht e detyruan garnizonin të dorëzohej dhe Piyale Pasha mori 5000 robër, përfshirë de Sande, në Kostandinopojë, ku u prit nga turma të gëzueshme. Ai u martua me sulltaneshën Gevher Han, vajzën e djalit të Sulejmanit, Selimit II.
Në vitin 1563 Piyale Pasha pushtoi Napolin dhe kështjellat përreth qytetit në emër të Francës, por pasi forcat osmane u larguan nga qyteti, francezët nuk mund t'i mbanin ato dhe spanjollët përfundimisht i morën përsëri.
Rrethimi i Maltës
Në vitin 1565 Piyale Pasha, së bashku me gjeneralin Kızılahmedli Mustafa Pasha dhe Turgut Reis, u ngarkuan nga Sulejmani për kapjen e Maltës, por përpjekja dështoi përballë rezistencës së vendosur nga kalorësit maltezë, duke i kushtuar flotës osmane jo vetëm një numër të madh viktimat, por edhe jetën e Turgut Reis.
Në vitin 1566 Piyale pushtoi ishullin e Hiosit dhe i dha fund pranisë gjenoveze në detin Egje. Më vonë ai zbarkoi në Pulia në Itali dhe pushtoi disa fortesa strategjike.
Në vitin 1568 u gradua në Vezir, duke u bërë admirali i parë në historinë osmane që arrin këtë gradë.
Detyrat përfundimtare
Pas humbjes së flotës osmane nën komandën e Müezzinzade Ali Pashës në Betejën e Lepantit në 1571, Piyale Pasha u thirr të merrte përsëri komandën e marinës osmane. Osmanët arritën të rindërtonin një flotë aq të madhe sa ajo e humbur në Lepanto në më pak se një vit dhe Uluç Ali Reis ripushtoi Tunizinë nga Spanja dhe vasalët e tyre hafsid në 1574.
Në vitin 1573 Piyale Pasha zbarkoi sërish në Pulia të Italisë. Kjo ishte ekspedita e tij e fundit detare.
Vdekja
Piyale Pasha vdiq më 21 janar 1578 dhe u varros në Xhaminë Piyale Pasha në Stamboll, të cilën ai e kishte ndërtuar, nën drejtimin e arkitektit Mimar Sinani, në vitet e fundit të jetës së tij.
Finalizimi dimension i strategjisë së zhvillimit të ekonomisë së KSA të Kosovës
Finalizimi dimension i strategjisë së zhvillimit të ekonomisë së KSA të Kosovës libër me autor Ali Jakupi dhe Nazmi Rrahmani (red.). Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1985. Faqe 407.
E drejta kushtetuese e Republikës së Kosovës
E drejta kushtetuese e Republikës së Kosovës libër me autor Hazër R. Susuri dhe Agim Zogaj (red.). Botuar në Prishtinë nga Universiteti "Fama", në vitin 2011. Faqe 440.
How I Met Your Mother (sezoni i 3-të)
Sezoni i tretë i komedisë televizive amerikane, How I Met Your Mother u dha premierë më 24 shtator 2007 dhe përfundoi në 19 maj 2008. Ai përbëhej nga 20 episode, secila me gjatësi afërsisht nga 22 minuta. CBS transmetoi sezonin e tretë në mbrëmjet e së hënës në 8:00 pasdite në Shtetet e Bashkuara deri më 10 dhjetor 2007, kur sezoni u ndërpre nga greva e shkrimtarëve, kur sezoni vazhdoi më 17 mars 2008 u zhvendos përsëri në 8:30 pasdite. Sezoni i tretë i plotë u lëshua në rajonin 1 DVD më 7 tetor 2008. Në Mbretërinë e Bashkuar ai transmetohet përmes E4 nga 30 tetori 2009, çdo ditë në 7:30 pasdite.
Pritja
Sezoni i tretë i How I Met Your Mother u prit me vlerësime kryesisht pozitive. Michelle Zoromski nga IGN i dha sezonit një vlerësim pozitiv dhe tha se "sezoni ishte argëtues dhe i zgjuar, një rrjedhë e mirë, e qëndrueshme nga dy sezonet e para".
Kalaja e Pukës
- Kalaja në Pukë gjendet në fshatin Micaj, bashkia Fush-Arrez.
Krerët fetarë në lëvizjen kombëtare shqiptare në Vilajetin e Kosovës : (1878-1912)
Krerët fetarë në lëvizjen kombëtare shqiptare në Vilajetin e Kosovës : (1878-1912) libër me autor Nuredin A. Ahmeti dhe Gazmend Rizaj (red.). Botuar në Prishtinë nga Instituti i Prishtinës, në vitin 2011. Faqe 300.
Robert Sapolsky
Robert Morris Sapolsky (lindur më 6 prill 1957) është një neuroendokrinolog dhe autor amerikan. Ai aktualisht është profesor i biologjisë, i neurologjisë dhe shkencave neurologjike, si dhe kirurgjisë neurologjike në Universitetin Stanford. Për më tepër, ai është hulumtues në Muzetë Kombëtarë të Kenisë.
Taillefontaine
Taillefontaine është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Taillefontaine ka një popullsi prej 259 banorë dhe sipërfaqe 10.63 km², me një dendësi prej 24 banor/km².
Jasenoviku i Epërm
Jasenovik i Epërm është një vendbanim në komunën e Zubin Potokut, Kosovë.
Maria Margaretha Kirch
Maria Margaretha Kirch (e njohur si Winckelmann, në burimet historike me emrin Maria Margaretha Kirchin ; 25 shkurt 1670 – 29 dhjetor 1720) ishte një astronome gjermane. Ajo ishte një nga astronomët e parë të famshëm të periudhës së saj për shkak të shkrimeve të saj në lidhje me Diellin me Saturnin, Venusin dhe Jupiterin përkatësisht në 1709-n dhe 1712-n.
Jeta e hershme
Maria u edukua që në moshë të vogël nga babai i saj, një ministër Lutheran, i cili besonte se ajo meritonte një arsimim te njejte me atë që i mundësohej djemve të rinj. Në moshën 13 vjeçare ajo kishte humbur babanë dhe nënën e saj. Në atë kohë, ajo gjithashtu kishte marrë një arsim të përgjithshëm nga kunati i saj Justinus Toellner dhe astronomi i mirënjohur Christoph Arnold, i cili jetontepranë tyre. Për shkollimin e saj u kujdes xhaxhai. Duke qenë se Maria shfaqi interes në astronomi që në moshë të vogël, ajo e shfrytëzoi rastin për të studiuar me Arnold, një astronom autodidakt i cili punoi si fermer në Sommerfeld, afër Leipzig. Ajo u bë nxënëse jozyrtare e Arnold dhe më vonë asistente e tij, duke jetuar me të dhe familjen e tij. Sidoqoftë, astronomia nuk ishte e organizuar plotësisht sipas nje udhezuesi.
Përmes Arnold, Maria u takua me astronomin dhe matematikanin e famshëm gjerman Gottfried Kirch, i cili ishte 30 vjet më i madh se ajo. Ata u martuan në 1692, më vonë ata patën katër fëmijë, të cilët ndoqën hapat e prindërve të tyre, duke studiuar astronomi. Në vitin 1700 çifti u transferua në Berlin, pasi udheheqësi i zgjedhur i Brandenburgut Frederick III, më vonë Frederiku I Prusisë, kishte caktuar Gottfried Kirch si astronomin e tij.
Karriera, vëzhgimet dhe botimet
Gottfried Kirch i dha gruas së tij udhëzime të mëtejshme në astronomi, siç bëri për motrën e tij dhe shumë studentë të tjerë. Gratë nuk lejoheshin të ndiqnin studimet universitare në Gjermani, por puna e astronomisë dhe vëzhgimi i qiejve, u zhvillua kryesisht jashtë universiteteve. Kështu, Kirch u bë një nga të paktat gra aktive në astronomi në vitet 1700. Ajo u bë e njohur gjerësisht si Kirchin, mbiemri i saj i vajzërisë. Nuk ishte e padëgjuar në Perandorinë e Shenjtë Romake që një grua të ishte aktive në astronomi. Maria Cunitz, Elisabeth Hevelius dhe Maria Clara Eimmart kanë qenë astronomë aktivë në shekullin XVII.
Përmes një dekreti, Friedrich III krijoi nje lloj monopoli për kalendarët në Brandenburg, dhe më vonë Prusinë, duke vendosur një taksë kalendarike. Të ardhurat nga ky monopol ishin për të paguar astronomët dhe anëtarët e Akademisë së Shkencave të Berlinit që Friedrich III themeloi në korrik të vitit 1700. Friedrich III vazhdoi gjithashtu ndërtimin e një observatori që u përurua në janar 1711. Me ndihmën e gruas së tij Gottfried Kirch përgatiti kalendarin e parë të një serie, të titulluar Chur-Brandenburgischer Verbesserter Calender Auff das Jahr Christi 1701, i cili u bë mjaft popullor.
Maria dhe Gotfried punuan së bashku si  nje skuader. Ashtu sic ndodh me cdo praktikant, ajo do te avanconte nga pozicioni i saj si studente e Arnoldit ne ate te ndihmëses së tij. Bashkëshorti i saj kishte studiuar astronomi ne Universitetin e Jenë-s dhe kishte qenë praktikant i Johannes Hevelius. Ajo punonte ne akademi si ndihmësja e cmuar po ende e panjohur e bashkëshortit të saj. Grate ne shkencë ende kosnideroheshin si praktikante, ende te pavlerësuara e të papranuara. Së bashku ata kryennin observime dhe merreshin me llogaritje per te krijuar kalendarë dhe trajektore te yjeve ose yjësive.
Nga 1697, familja Kirchs gjithashtu filloi regjistrimin e informacionit për motin. Të dhënat e tyre u përdorën për të ndërtuar kalendarë dhe almanakë, të cilat ishin gjithashtu shumë të dobishme në navigim. Akademia e Shkencave në Berlin merrej me shitjet e kalendarëve të tyre.
Gjatë dekadës së parë të punës së saj në akademi si ndihmësi i burrit të saj Kirch do të vëzhgonte qiejt, çdo mbrëmje duke filluar nga ora 9 e pasdites. Gjatë një vëzhgimi të tillë rutinë ajo zbuloi një kometë. Më 21 Prill 1702 Kirch zbuloi të ashtuquajturën " Kometa e 1702 " (C / 1702 H1). Sot nuk ka dyshim në lidhje me përparësinë e Kirch në zbulimin e C / 1702 H1. Në shënimet e tij nga ajo natë burri i saj shkruan si me poshtë:"'Herët në mëngjes (rreth orës 2:00 të mëngjesit) qielli ishte i pastër dhe me yje. Disa netë më parë, kisha parë një yll me nje trajektore te ndryshueshme dhe gruaja ime (ndërsa flija) donte ta gjente dhe ta shihte vetë. Duke vepruar kështu, ajo gjeti një kometë në qiell. Në atë kohë ajo më zgjoi dhe kuptova se ishte vërtet një kometë. . . Unë u habita që nuk e kisha parë një natë më parë '."Revista e vetme shkencore e Gjermanisë në atë kohë, Acta Eruditorum, ishte në latinisht. Botimet e mëvonshme të Kirch në emrin e saj ishin të gjitha në gjermanisht. Në atë kohë, bashkëshorti i saj ende nuk punonte si i pavarur në akademi dhe familja Kirchs punuan si një ekip për problemet e zakonshme. Çifti vëzhgonin qiejt së bashku: ai vëzhgonte veriun dhe ajo jugun, duke bërë vëzhgime që një person i vetëm nuk mund t'i kishte kryer me saktësi.
Kirsch vazhdoi të ndiqte punën e saj në astronomi, duke publikuar ne Gjermanisht nën emrin e saj, duke u pranuar publikisht. Publikimet e saj, të cilat përfshinin observimet e Aurora Borelais(1707), pamfletin Von der Conjuction der Sonne des Saturni und der Venus, mbi lidhjen e diellit me Saturnin dhe Jupiterin (1709) si dhe lidhja midis Jupiterit dhe Saturnit ne 1712 do të ishin dhe kontributi i saj i fundit ne astronomi. Përpara Kirch e vetmja grua astronome ne perandorinë romake, e cila kishte publikuar vepra nën emrin e saj ishte Maria Cunitz. Miku i familjes dhe njëkohësisht zv. presidenti i Akademisë së Shkencave të Berlinit, Alphonse des Vignoles shprehet kështu në elogjinë kushtuar Kirsch: " Nëse dikush e merr seriozisht punën e znj. Krirsch dhe znj. Cunitz, ai duhet gjithashtu të pranojë se nuk ekziston ende asnjë degë e shkencës... ku femrat nuk janë të afta për tja dalë mbanë, vecanërisht, Gjermania është ajo qe triumfon mbi të gjitha shtetet e tjera.
Në 1709 presidenti i Akademisë së Shkencave të Berlinit Gottfried von Leibniz e bëri te njohur atë në gjykatën Prusiane, ku Kirch shpjegoi pamjet e saj të njollave të diellore. <cite class="citation book cs1" data-ve-ignore="true">Dorothy O. Helly & Susan Reverby (1992). Gendered Domains: Rethinking Public and Private in Women's History : Essays from the Seventh Berkshire Conference on the History of Women. Cornell University Press. p. 61. ISBN 9780801497025. Ai tha për të:"'Ja tek është gruaja me e ditur, e cila mund te konsiderohet si dicka e rrallë. Arritja e saj nuk është në letërsi apo retorikë, por në doktrinat më të thella të astronomisë. . . Nuk besoj se ka një të dytë si ajo në shkencën ku ajo shkëlqen. . . Ajo favorizon sistemin Kopernikan (ideja se dielli është në qetësi) si të gjithë astronomët e ditur të kohës sonë. Dhe është kënaqësi ta dëgjosh atë duke mbrojtur këtë sistem përmes Shkrimit të Shenjtë në të cilin ajo është gjithashtu shumë e ditur. Ajo vëzhgon me vëzhguesit më të mirë dhe di si të trajtojë në mënyrë të mrekullueshme kuadratin dhe teleskopin '."Pasi bashkëshorti i saj vdiq në 1710, Kirch u përpoq të merrte vendin e tij si astronome dhe krijuese e kalendarit në Akademinë Mbretërore të Shkencave. Pavarësisht peticionit të saj që do të mbështetej nga Leibniz, presidenti i akademisë, këshilli ekzekutiv i akademisë hodhi poshtë kërkesën e saj për një pozicion zyrtar duke thënë se "fakti që ne mund te pranojmë propozimin e saj mund të shërbejë si një shembull në të ardhmen". Me pak fjalë, ata nuk dëshironin të krijonin një precedent duke caktuar një grua ne një pozicion te tillë. Në peticionin e saj Kirch përcaktoi kualifikimet e saj për këtë pozitë. Ajo e vendosi aplikimin e saj në terma të pranueshëm për kohën, duke argumentuar se ishte e mëse e kualifikuar duke qenë se ishte udhëzuar nga bashkëshorti i saj në llogaritjet dhe vëzhgimet astronomike. Ajo theksoi se ishte angazhuar në veprimtari astronomike që nga martesa e saj dhe kishte punuar në akademi që nga emërimi i burrit të saj dhjetë vjet më parë. Në peticionin e saj Kirch tha se "për disa kohë, ndërsa burri im i dashur i ndjerë ishte i dobët dhe i sëmurë, unë përgatita kalendarin nga llogaritjet e tij dhe e botova me emrin e tij". Për Kirch, një emërim në akademi nuk do të kishte qenë vetëm një shenjë nderi, por ishte jetik në sigurimin e të ardhurave për të dhe fëmijët e saj. Në peticionin e saj ajo shkruan se bashkëshorti i saj nuk kishte lënë asnjë formë mbështetjeje. Sipas traditës se vjetër te profesioneve Kirsch do te mund te kishte trashëguar pozicionin e bashkëshortit, por insititucionet e reja te shkencës zakonisht nuk e ndiqnin këtë lloj praktike
Ndërsa Kirch kishte kryer një punë të rëndësishme në akademi, ajo nuk kishte një diplomë universitare, të cilën në atë kohë gati çdo anëtar i akademisë e kishte. Për më tepër, individë të së njëjtës gjini kanë punuar kundër emërimit të saj. Sekretari i Akademisë së Shkencave të Berlinit Johann Theodor Jablonski paralajmëroi Leibniz "që ajo të shpallet legjitimisht e aftë për të punuar për kalendarin pasi vetëm të vëzhguarit e yjeve nuk ishte më mjaftueshëem. Tashmë gjatë jetës së bashkëshortit të saj akademia ishte e ngarkuar me tallje sepse kalendari i saj ishte përgatitur nga një grua. Nëse Kirch do të pranohej publikisht si e aftë për të punuar me kalendarin, kjo do te linte vend për diskutime. ". Leibniz ishte i vetmi anëtar i këshillit të akademisë që mbështeti emërimin e saj dhe u përpoq të siguronte ndihmë financiare për të.
Kirch mendoi se kërkesat e saj ishin refuzuar për shkak të gjinisë së saj. Kjo mbështetet disi nga fakti që Johann Heinrich Hoffmann, i cili kishte pak përvojë, u emërua në vendin e burrit të saj në vend të saj. Hoffmann shpejt mbeti pas me punën e tij dhe nuk arriti të kryente vëzhgimet e kërkuara. Madje u sugjerua që Kirch të bëhej ndihmësi i tij. Kirch shkroi "Tani unë kaloj nëpër një shkretëtirë të rëndë, dhe sepse ... uji është i pakët ... shija është e hidhur". Sidoqoftë, një arritje e jashtëzakonshme ishte ajo e pranimit të saj në Akademinë e Shkencave të Berlinit.
Në 1711, ajo botoi Die Vorbereitung zug grossen Opozicionin, një pamflet të mirëpritur në të cilin ajo parashikoi lëvizjen e një kometeje të re, pasuar nga një pamflet në lidhje me Jupiterin dhe Saturnin. Në 1712, Kirch pranoi të ishte nën patronazhin e Bernhard Friedrich von Krosigk, një astronom amator entuziast dhe kështu filloi punën në observatorin e tij. Ajo dhe burri i saj kishin punuar në observatorin e Krosigk ndërsa observatori i akademisë ende po ndërtohej. Në observatorin e Krosigk ajo arriti gradën master astronom.
Ajo trajnoi djalin e saj Christfried Kirch dhe vajzat Christine Kirch dhe Margaretha Kirch për të vepruar si ndihmëset e saj në punën astronomike të familjes, duke vazhduar ndërtimin e kalendarëve dhe almanakëve, si dhe duke kryer vëzhgime. Në 1716, djali i saj Christfried dhe Johann Wilhelm Wagner u emëruan vëzhgues në observatorin e akademisë pas vdekjes së Hoffmann.
Kirch vazhdoi punën privatisht. Kirch vdiq nga ethet në Berlin më 29 dhjetor 1720.
Fshati i Kosovës : kontribut për studimin sociologjiko-demografik të evolucionit rural
Fshati i Kosovës : kontribut për studimin sociologjiko-demografik të evolucionit rural libër me autor Hivzi Islami dhe Sherif Maloku (red.). Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1985. Faqe 277.
Kulla e Nimon Bardh Shatrit
Kulla e Nimon Bardh Shatrit është një monument i trashëgimisë kulturore në Tomoc, Istog, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Goudex
Goudex (Ocitanisht: Godets ; Shqip: Guxi )është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Tufëzimi i njëthundrakëve
Tufëzimi i njëthundrakëve, roman satirik me autor Tajar Tollani. Botuar në Berat nga "Uegen", në vitin 1998. Libri ka 123 faqe.
Ollga Plumbi
Ollga Plumbi ishte feministe, aktiviste dhe politikan shqiptare. Ajo gjithashtu u zgjodh deputete e parlamentit shqiptar në vitin 1945, por u bë e njohur si një nga feministët e para në Shqipëri.
Biografia
Ollga Plumbi, e njohur gjithashtu me emrin e saj të shkrimit Shpresa u lind në fshatin Lupçë të Përmetit më 1898. Pasi burri i saj vdiq kur ishte e re, ajo shkoi të emigronte në Perëndim për të punuar për t'u kujdesur për familjen e saj. Më vonë ajo u kthye në Shqipëri dhe gjatë viteve 1936-1937 shkroi në botimin "Bota e Re" së bashku me shkrimtarë të tjerë progresivë si Migjeni dhe Selim Shpuza. Gjatë Luftës së Dytë Botërore ajo u bë pjesë e lëvizjes antifashiste dhe më vonë u zgjodh si kreu i Këshillit të Antifashizmit të Shqipërisë. Në zgjedhjet e vitit 1945 ajo u bë deputetë e Parlamentit Popullor dhe ishte deputetja e dytë më e votuar, vetëm pas vetë Enver Hoxhës. Megjithatë, së shpejti ajo u hoq nga posti dhe u mënjanua nga politika, por ajo ende do të shkruante gjerësisht mbi feminizmin dhe barazinë gjinore.
Bagnolet
Bagnolet është një komunë në Francë. Bagnolet bën pjesë në departamentin Seine-Saint-Denis të rajonit Île-de-France. Komuna ka një popullsi prej 34595 banorë dhe sipërfaqe 2.57 km².
Flamuri i Hakasisë
parapamje|240px|Flamuri i Hakasisë parapamje|240px|Versioni i hershëm i flamurit të Hakasisë (1992-1993) Flamuri i Hakasisë përbëhet nga një trengjyrësh horizontale blu-bardhë-kuq me një brez vertikal të gjelbër në ngritës që përmban një pajisje tradicionale të diellit të verdhë. Përpjestimi i flamurit është 1:2 dhe u miratua më 25 shtator 2003.
Pas rrëzimit të Bashkimit Sovjetik, Hakasia u bë pjesë e Republikës së Rusisë dhe adoptoi flamurin e saj më 6 qershor 1992. Versioni më i hershëm i flamurit të Khakassia ishte i ngjashëm me atë aktual, por dielli në ngritës ishte i zi dhe ngjyrat e trengjyrëshit ishin të bardha-blu-të kuqe, si në flamurin e Rusisë. Më 23 dhjetor 1993, ngjyra e diellit u ndryshua nga e zeza në të verdhë..
Popullsia e Kosovës : studim demografik
Popullsia e Kosovës : studim demografik me autor Hivzi Islami dhe Sherif Maloku (red.). Botuar në Prishtinë nga Enti i Teksteve dhe i Mjeteve Mësimore, në vitin 1980. Faqet e librit 375.
Guran, Haute-Garonne
Guran (Shqip: Gurran) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.