cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dykotiledonet
5.	Fam.Fluturore (Fabaceae) veçohen nga bimët e tjera me ndërtimin e lules qe ka petale në formë të krahëve të fluturës, nga vjen edhe emri i tyre fluturore. Lulet janë dyseksore, me simetri zigomorfe. Kupa ndërtohet nga 5 petale të ngjitura, kurora ka petale të ndryshme: një me e madhe ka pamje të flamurthit, dyanësoret formojnë krahët, kurse dy tjera formojnë barkëz. Thekët janë gjithmonë 10, për të disa gjini 9 të bashkëngjitura dhe një i lirë, kurse te shumica të gjithë janë të bashkangjitur. Ginecea ndërtohet nga një gjethe pjellore e cila formon fryt bishtaje. Të gjitha këto mund të paraqiten në formulen e lules:
Margareta Divjak-Mirwald
Çmime dhe nderime
1983 : Çmimi perkrahes i Landit te Niederösterreich dhe shperblimi i BMUK për Die Werdung (Realizimi)
Dykotiledonet
K (5) ,C (5) ,A (9)+1 ose A (10) ,G (1)
Fluturoret janë familje bimore e madhe, me 400-500 gjini dhe mbi 10.000 lloje.
6.	Fam.Kompozite (Compositae,Asteraceae) është familje më e madhe e dyketoiledoneve me mbi 25.000 lloje bimore, të përhapura në tërë botën, që nga bregdetet deri në formë kaptine. Kaptina përmban shumë lule të vogla, të dendura, të rrethuara me lule zakonisht shterp, të cilat kanë formë petalesh dhe kështu e tërë kaptina në aspektin e polenizimit vepron si një lule e vetme. Për këtë edhe shënohet si lule e rrejshme (Pseudantia). Ndërtimi i kaptinave është i ndryshëm. Bimët e njërës familje kanë tërë kaptinën të ndërtuar nga lule të rregullta gypore ose ato qendrore janë gypore, kurse periferiket janë gjuhëzore. Kurse te bimët e nënfamiljes tjetër e tërë kaptina ndërtohet vetëm nga lulet gjuhëzore.
7.  Fam.buzore(lamiaceae)
-3 mijë lloje -bimë barishtore, gjysmë shkurre -gjethet e thjeshta, buzërrezore. Janë te mbuluara me qime dhe gjendra -kercelli është 4 kendor -lulet dyseksore -Formula K(5) c(2+3) A(4) G(2)
Margareta Divjak-Mirwald
Çmime dhe nderime
2005 : Çmimi mirënjohës i Landit te Niederösterreich per Immer wenn der Kuckuck schrie – Innenansichten eines Krieges (Përherë kur klithte kukuvjaka – Këndveshtrime të brendshme të një lufte)
Niko Tyto
Niko Tyto (1936, Malëshovë, Përmet-29 nëntor 2014, Përmet) ishte folklorist dhe shkrimtar shqiptar. Shkollën fillore e mbaroi në Malëshovë, 7-vjeçaren në Elbasan, të mesmen në Gjirokastër. Universitetin e Tiranës,Fakultetin Histori-Filologji, dega Letërsi  Shqipe, e kreu më 1961. Kursin pasuniversitar për letërsi shqipe e kreu më 1972, po në Tirane. Ka botuar nëntë libra për fëmijë, gjashtë me material  folklorike, katër me studime. Ka referuar materiale letrare dhe gjuhësore në sesionet shkencore,si në Përmet, Gjirokastër, Berat,  Elbasan  e Tiranë. Në Tiranë ka mbajtur tema për personalitete si: Abdyl Frashëri, Kamber Benja, Sefulla Malëshova, Dashnor Mamaqi etj. Në shtypin periodik dhe atë lokal ka botuar shkrime të natyrave të ndryshme si në gazetat “Republika”, “Albania”,  Gazeta Shqiptare”,  “Dita”,  “Shekulli”,  “Përmeti”,  “Zagoria”, “Tepelena jonë”,  “Dëshnica” etj. Ka redaktuar e përgatitur për botim mbi dhjetë vëllime me poezi  për fëmijë, apo për të rritur, duke i shoqëruar me parathënie.
Ka botuar këto vëllime poetike për fëmijë:
- O ti yll! 1975
- Jam krenar! 1976
- Në fshatin e lumtur! 1976
- Rritem unë e rritesh ti! 1989
- Dashuria ime! 1998
- Të lutem gjyshe dhe një! 2000
- Tregon gjyshja! 2001
- Eh,sikur të kisha! 2006
- Shih moj gjyshe sa u rrita! 2008
Academy Award i 75-të
Academy Award i 75-të (Ceromonia e Oskarit 2003 / orig. 75th Academy Awards) u mbajt më 23 mars 2003 në Kodak Theatre në Los Anxhelos. Ishte radha e 75-të e Annual Academy Awards. Në këtë vit shpërblehen filmat më të mirë të vitit të kaluar 2002.
Filmat më të mirë
Oskare/Nominime Filmi
6/13 Chicago
3/7 The Pianist
2/6 Frida
2/6 The Lord of the Rings: The Two Towers
1/9 The Hours
1/4 Adaptation.
1/2 Talk to Her
1/1 Bowling for Columbine
1/1 Nowhere in Africa
1/1 The ChubbChubbs!
1/1 This Charming Man
1/1 Twin Towers
Elementë teorik të stabilitetit të anijes e zbatimi praktik
Elementë teorik të stabilitetit të anijes e zbatimi praktik, pjesa e parë Gjinia: Studim. Autori: Përparim Zaimi, Albert Koço. Shtëpia botuese: "Edlora". Viti i botimit 2011. Faqet e librit 290. ISBN 978-99928-139-27-6
Fragment nga libri
Para fillimit të ngarkimit e deri në momentin që arrin në portin e shkarkimit, komanda e anijes kryen një sërë veprimesh të tilla si:
• Plani i ngarkimit: shpërndarjen e ngarkesës në hambar sipas kurbaturës (m3) dhe faktorët stivues të mallit në ton/ m3 (ose m3/ton).
• Llogaritjen e stabilitetit statik (të peshës) dhe stabilitetin dinamik (të formës) për të nxjerrë një lartësi metaqëndrore (GM) të pranueshme sipas llojit të ngarkesës që transporton anija.
• Mënjanimin në maksimum të efektit të sipërfaqeve të lira të lëngjeve në tanke si dhe ndikimin që kanë ato mbi lartësinë metaqëndrore.
• Llogaritjen e konsumeve ditore në karburant, vaj lubrifikant, furnizime të ndryshme dhe ujë të ëmbël, mbi bazën e të cilave do të kryhet furnizimi deri në portin e mbërritjes duke shtuar 10 % rezervë.
• Përpilimin e planit të lundrimit duke zgjedhur rrugën më të shkurtër e me më pak rreziqe lundrimore deri në destinacionin përfundimtar si dhe përcaktimin e vendeve të strehimit dhe qëndrimit në spirancë në rast të motit me erë dhe valëzim të fuqishëm.
• Kontrollon funksionimin e mekanizmave dhe aparaturave në bord, mjetet e sigurisë për përballimin e fatkeqësive të mundshme në anije dhe shpëtimit në det.
• Drejtuesit planifikojnë dhe kryejnë veprime për mirëmbajtjen e anijes, njohjen e saj në imtësi si dhe evidentojnë e njohim mirë cilësitë manovruese të anijes.
Sellca (Tetovë)
Gjeografia
Gjendet 4,5 kilometra larg qendrës së qytetit të Tetovës, ne rrugën Tetovë - Vicë
Gjendet ne lartesi mbidetare prej 800-900m, Sellca ka 4500 banor te gjith shqipetar, popullsia aktive e sellces meret me bujqesi, tregti dhe nje pjes e konsiderueshme gjendet ne vendet e Evropes si ne Gjermani, Zvicer, Itali, Norvegji etj. Eshte me infratruktur te dobet dhe ballafaqohet me disa probleme, munges (Shkolle, rruge, fusha sportive etj.).
Historia
Sellca ndodhet atje ku nis të lëshon shtat Sharri i pamposhtur, aty ku tradita shqiptare i jep kuptim burrërisë dhe modestia malësore e njeh dinjitetin, aty ku njerëzit betohen në flamur dhe peshorja e virtyteve ndërtohet bazuar në bujarinë njerëzore. Këtu do të gjeni të rrënjosura vlerat e mirrëfillta Ilire, që rrezistuan të pacënuara ndaj hordhisë osmane, asaj sllave apo ndaj egërsisë komuniste dhe ku lufta e lavdishme e vitit 2001 u bë kuptimplotë. Në hyrje të Sellcës mirësevini ju thonë dëshmorët, dhe të tjerë do të t’ju kthejnë në mënyrë virtuale në të kaluarën e largët e të lavdishme të paraardhësve tanë Ilir.
dhembshme historie, të ndodhur në katundin Sellcë të Malësisë së Sharrit, në kohën kur erdhën në pushtet të ashtuquajturit partizanë të Titos. Po ju rrëfej historinë e një burri të paepur, i cili nuk u pajtua kurrë me pushtetin satrap të thundrrës sllave në territoret etnike shqiptare. Po ju rrëfej djegien me saç të Sulejman Ali Selmanit, të njohur në popull si Molla Sula.
Koha kur jetoi Molla Sula ishte tejet e rëndë për mbarë popullatën shqiptare. Të inkurajuar nga mundësia e shtrirjes në terrotoret tona, nga shansi i dhënë për nënshtrimin, disiplinimin, dëbimin dhe zhbërjen e farës sonë, fillimisht ushtarët dhe xhandarët serbë, e më pas, të ashtuquajturit partizanë, harruan mbijetesën e gjatë nën të njëjtin pushtues dhe u shndërruan në persekutorë shumëfish më të egër të popullatës së urtë e dinjitoze shqiptare, të njohur për tolerancën dhe trajtimin e njerëzishëm të sllavëve të ngulitur në këto vise ashtu si e thotë historia.
Kjo krenari u bë shkas që, një ditë, bashkë me dy bashkëvendas të tjerë, t’i zë pritën një naçallniku kriminel që terrorizonte pa asnjë shkas popullatën e pafajshme të Malësisë së Sharrit dha ta vrasë në urën që lidh katundin Sellcë me Teqen e Shipkovicës.
Natyrisht, pushteti u përpoq ta kapë dorasin, po ku kapej Molla Sula i gjallë? Shi për këtë, u prit momenti i ardhjes në pushtet të të ashtuquajturve partizanë për ta zënë dhe për ta dënuar për një vepër që nuk kishte asgjë të përbashkët me regjimin e ri që akoma nuk i kishte konsoliduar rradhët e tij, me regjimin që propagandonte floskulën e vëllazërim-bashkimit dhe barabarësinë ndërmjet njërëzish dhe etnishë.
Sipas dëshmive të pleqve të Sellcës, një natë para kapjes së tij, policët ia bastisën shtëpinë, në të cilën gjetën një pushkë. Natën e dytë e rrethuan gjithë fshatin dhe e kapën me tradhëti Molla Sulën. E lidhën përpara syve të fëmijëve të mitur, e nxorrën në oborrin e shtëpisë, ku ndezën zjarrin dhe nisën ta djegin me saç të skuqur.
Ata që e panë aktin barbar, të denjë për tmerret e mesjetës, tregojnë për piskëllimat e familjarëve dhe lutjet drejtuar xhalatëve që ta ndërpresin krimin e shëmtuar. Por ata flasin edhe për qëndrimin e Molla Sulës, i cili nuk lëshoi asnjë zë të vetëm që do ta eksitonte shpirtin kriminogjen të kanibalëve.
Pas këtij akti shtazarak Molla Sulën e larguan në drejtim të panjohur dhe e likuiduan pa gjyq. Natyrisht, sipas zakonit kanibal, e lanë dhe pa varr, ia sekuestruan pasurinë dhe ia internuan për vite të tëra familjen.
Megjithatë, të vërtetën nuk ia dolën ta fshehin përgjithmonë. Ajo ka lënë vragë në memorjen kolektive të sellcasve dhe bartet brezave si krimi më trishtues i bërë në këto vise, të cilin e ka hak ta zbardhë historia
OPEC
thumb|Qendra e OPEC në [[Vjena|Vjenë]]
OPEC është akronim për "Organization of the Petroleum Exporting Countries" (Organizata e Shteteve Naftë-Eksportuese). Ajo u themelua më 14 shtator 1960 në Bagdad (Irak).
Që prej vitit 1965 e ka qendrën në Vjenë. Antarët e parë ishin Irani, Iraku, Kuvajti, Arabia Saudite dhe Venezuela. Më vonë ju bashkangjitën edhe Katari, Indonezia, Libia, Emiratet e Bashkuara Arabe, Algjeria dhe Nigeria. Ekuadori ishte anëtare prej vitit 1973 deri më 1992 kurse Gaboni ishte anëtare prej vitit 1975 deri më 1994.
Shtetet e OPEC-ut prodhojnë 40% të naftës në mbarë botën dhe zotërojnë 3/4 e rezervave të naftës botërore.
Vernayaz
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Matías Silvestre
Matías Silvestre (lindur më 25 shtator 1984) është një futbollist profesionist argjentinas i cili luan si mbrojtës për klubin italian Livorno.
Empoli
Më 6 gusht 2018, Silvestre firmosi një kontratë një-vjeçare me Empolin.
Livorno
Më 6 shkurt 2020, Silvestre u transferua te Livorno në Serie B.
Los Anxheles
Los Anxheles banohej nga fiset Chumash dhe Tongva. Ai u pretendua nga Juan Rodriguez Cabrillo për Spanjën në vitin 1542, së bashku me pjesën tjetër të asaj që do të bëhej më vonë Alta Kalifornia. Qyteti u themelua zyrtarisht më 4 shtator 1781, nga guvernatori spanjoll Felipe De Neve. Ai u bë pjesë e Meksikës në 1821 pas Luftës meksikane të Pavarësisë. Në vitin 1848, në fund të Luftës meksikano-amerikane, Los Anxheles dhe pjesa tjetër e Kalifornisë u blenë si pjesë e Traktatit të Guadalupe Hidalgo, duke u bërë pjesë e Shteteve të Bashkuara. Los Angeles u inkorporua si një bashki më 4 prill 1850, pesë muaj para se Kalifornia të behej shtet.
Los Anxheles është një qytet global me një ekonomi të shumëllojshme në argëtim, kulturë, media, fashion, shkencë, sport, teknologji, arsim, mjekësi dhe kërkim shkencor. Ai renditet i gjashti në Indeksin e Qyteteve Globalë dhe i 9-i në Indeksin e Fuqisë Ekonomike Globale. Qyteti është vendiie institucioneve të njohur që mbulojnë një gamë të gjerë të fushave profesionale dhe kulturore dhe është një nga motorët më të konsiderueshëm ekonomikë në Shtetet e Bashkuara. Los Angeles përfshin Hollivudin dhe udhëheq botën në krijimin e prodhimeve televizive, videolojrave, dhe muzikës së regjistruar. Ai është gjithashtu një nga më të medhenjtë në prodhimin e filmit. Los Anxheles priti Lojërat Olimpike Verore në vitin 1932 dhe 1984, dhe është aktualisht kërkuar për ato të vitit 2024
Një metropol i pafund
Vetë qyteti shtrihet në 1.290 km2 dhe ka 4 milion banor, por e gjitha zona metropolitane (grand Los Angeles) pëfshinë bashkinë me të njëjtin emër (ku bëjnë pjesë edhe qytete tjera më të vogla si Long Beach, Santa Monica, West Holliwood, Pasadina, Beverly Hills, Malibue, etj.) dhe komunat përbri si Orinxh, San Bernardino, Riversajd, dhe Ventura që krijojnë një tërësi ubane e cila mbulon 88.000 km2 dhe rreth 17 milon banor. Për këtë arsye Los Anxhelesi konsiderohet qytet i automobilit, i përshkuar gjërë e gjatë me autorrugë 6 trakëshe.
Përzierje popujsh
parapamje|280px|Koreatown me qendrën apo Downtown në prapavijë Popullsia e Los Anxhelesit është një ndër më të përzierat në botë. Bashkësia hispanike (e përbërë kryesisht nga emigrantë me origjinë meksikane e amerikanoqendrore) përbën rreth gjysmën e popullsisë, duke e bërë qytetin dygjuhësor. Bashkësitë e tjera të rëndësishme janë ato aziatike, veçanërisht kineze dhe koreane (kryesisht në lagjen Koreatown), iraniane dhe armene. Pabarazitë ekonomike ndërmjet bashkësive të ndryshme kanë bërë të mundëshme revolta popullore shpesh herë.
Qyteti i kinemasë
djathtas|220px|Simboli i Hollivudit|parapamje Simbol i LA është shkrimi i famshëm në kodrat e Hollivudit që tregon rëndësinë që ka pasur industria e kinemasë në historinë e qytetit. Sot Hollivudi është një vend turistik, por studiot më të rëndësishme kinematografike janë zhvendosur përtej kodrave në luginën San Fernando dhe ajo çfarë mbetet prej viteve të arta janë yjet me emrat e artistëve në trotuar dhe lokalet e modës në bulevardin Sunset.
Qyteti i diellit
Los Anxheles ka klimë shkretinore me reshje të pakëta dhe me më shume se 300 ditë më diell në vit. Përgjatë bregdetit klima ndryshon nga rrymat oqeanike të ftohta, por në brendësi temperaturat ditore kalojnë lehtë 35 shkallë. Falë një rrjeti kanalesh që bartin ujin nga lumi Kolorado, LA është një qytet gjithashtu i pasur me mjedise tropikale.
Historia
parapamje|230px|majtas|Qendra e Los Anxheles I filluar më 1781 nën emrin El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Ángeles sobre El Río Porciuncula nga misionar katolik kur Kalifornia ende i takonte Spanjës, Los Anxhelesi u themelua bashkë me Kaliforninë më 1850, kur popullata e qytetit ishte ende 1.610 persona. Deri më 1900 mbeti pak i populluar, por zbulimi puseve të naftës dhe vërtetimi i ujësjellësit të projektuar dhe ndërtuar nga William Mulholland i jep shtytje një zgjerimi që ka sjellur atë në përmasat e tanishme.
Universitete
Në Los Anxheles apo në zonat përreth ndodhen universitete të shumta. Universitetet publike janë: parapamje|250px|Universiteti i Kalifornisë, Los Anxheles
Universitetet private që ja vlen të përmenden:
Sistemi i kolegjeve dyvjeçare (community college) në qytet përfshijnë atë të Los Angeles College, atë Los Angeles Pierce College, Los Angeles Valley College, Los Angeles Mission College.
Atraksionet
Tërheqjet më të rëndësishme janë lagjja e Hollivudit, dyqanet e Rodeo Drive dhe villat e yjeve në Beverli Hills, parqet e përfolura në Disneyland dhe Universal Studios. Vendndodhja e regjistrimeve të filmave më të rëndësishëm amerikan mund të shihet përreth qytetit.
Sporti
Los Anxhelesi nuk ka ekip të futbollit amerikan, por prezantohet në të gjitha sportet tjera të rëndësishëm: LA ka organizuar dy olimpiada (të X dhe XXIII) dhe finalen e Botërorit të Futbollit të vitit 1994.
Qytetet binjake
parapamje|250px|Bashkia e Los Anxhelesit
Lidhje të jashtme
Los Angeles Wiki
Kriza e borxhit në zonën e euros
right|thumb|upright=1.35|Normat afatgjata të interesit në të gjitha vendet e eurozonës, përveç [[Estonia|Estonisë . Një rendiment prej 6% ose më shumë tregon se tregjet financiare kanë probleme serioze në lidhje me aftësitë e kreditit. ]]
Kriza e borxhit në zonën e euros është një krizë e vazhdueshme financiare që e ka bërë të vështirë ose e të pamundur për disa vende në zonën euro për të shlyer ose ri-financuar borxhin e tyre qeveritar pa ndihmën e palëve të treta.
Nga fundi i vitit 2009, si rezultat i rritjes së niveleve të borxhit privat dhe qeveritar në mbarë botën, në mesin e investitorëve u rrit frika e një krize të borxhit sovran. Shkaqet e krizës variojnë nga vendi. Në Greqi, pagat dhe pensionet e paqëndrueshme në sektorin publik çuan në rritjen e borxhit. Struktura e eurozonës si një bashkim monetar (dmth., një monedhë) pa bashkim fiskal (p.sh. taksa të ndryshme dhe rregullat e pensioneve publike) ka kontribuar në krizë dhe dëmtuar aftësinë e liderëve europianë për të reaguar.
Shqetësimet u intensifikuan në fillim të vitit 2010 dhe më pas, kur shtetet kryesore evropiane nisën të zbatojnë një sërë masash mbështetëse financiare të tilla si Struktura Evropiane për Stabilitet Financiar (EFSF) dhe Mekanizmi Evropian për Stabilitetit (ESM).
Kriza jo vetëm ka pasur efekte negative ekonomike për vendet e prekura, por gjithashtu kishte një ndikim të madh politik mbi qeveritë në pushtet në 8 nga 17 vendet e eurozonës, duke çuar në ndërrime të pushtetit në Greqi, Irlandë, Itali, Portugali, Spanjë, Slloveni, Sllovaki, dhe Holandë.
Vérossaz
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Saint-Maurice
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Kantoni Mesvres
Kantoni Mesvres (frëngjisht: Canton de Mesvres) është një kanton në departamentin Saône-et-Loire, rajonin Bourgogne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Mesvres. Ka sipërfaqe 266.14km2 dhe popullsi 3954 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Mesvres aktualisht përbëhet nga 12 komuna.
Salvan
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Negoci
Negoc (serbisht: Неговац/Negovac) është fshat në komunën e Bujanocit, Serbi.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së vitit 2002 Negoci ka pasur 51 banorë ndërsa në vitin 1991 ka pasur 150 banorë.
Në këtë vendbanim jetojnë 29 banorë të moshës madhore.
Në vëndbanim janë vetëm 8 ekonomi familjare.
Ky vendbanim krejtësisht është i banuar nga popullata shqiptare.
Statistikat
Ndryshimi i popullsisë gjat shek XIX.
Sao Paulo (shtet)
San Paolo (São Paulo) është një shtet i Brazilit i cila gjendet në jug-perëndim të vendit mes Oqeanit Atlantik dhe lumit Paraná. Në veri dhe verilindje kufizohet me shtetin Minas Gerais, në verilindje me shtetin Rio de Janeiro, në lindje nga Oqeani Atlantik, në jug nga Paraná dhe në perëndim nga Mato Grosso do Sul.
Ekonomia
Shteti është një qendër e madhee shërbimeve, me qendrat tregtare të mëdha, rrugë transporti,spitale të tilla si "Hospital das Clínicas", spitali izraelit "Albert Ajnshtajn", spitali "Sirio-Libanêz". San Paolo është shteti që prodhon më tepër në Brazil, me një pjesëmarrje në BPV prej 32,6%.
Në bujqësi kulturat më të rëndësishme janë agrumet e më pas kafeja, misri, orizi, bishtajoret, patate, kallam sheqeri, pambuku, duhani. Minerale: zirkon, apatite.
Mex (VS)
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Ligji i Arkimedit
Forca e Arkimedit
Forca e Arkimedit apo siç njihet edhe si forca e shtytjes shkaktohet nga ndryshimi i forcave vertikale prej të cilave forca më e madhe (F1) vepron nga posht-lartë, me ç'rast forca më e vogël (F2) gjindet lart. P.sh kur jemi në ujë dhe përpiqemi ta fundosim një top, atëherë nuk do t'ia arrijmë qëllimit sepse sapo ta fundosim ai do të dalë prapë një sipërfaqe pra kjo nënkupton se forca e shtytjes vepron më shumë nga poshtë (me ç'rast e ka zhvendosur topin) kurse vepron më pak nga lartë (me ç'rast ka ndihmuar në fundosjen e topit). Në rastin e kundërt, kur përpiqemi ta ngremë gurin F1 është më i madh se F2
Në anën tjetër kemi edhe rritjen e forcës së Arkimedit (FA), sa më e madhe të jetë masa e objektit të zhytur në ujë aq më e madhe do të jetë forca e Arkimedit. Mirëpo në rritjen e forcës së Arkimedit ndikojnë edhe faktorë të tjerë siç janë densiteti(ρ), vëllimi (V) dhe nxitimi i rënies së lirë të Tokës (g). P.sh në një enë hedhim ujë mbi të zhytim një trup atëherë forca shtytëse që vepron në atë trup është e barabartë me ujin e derdhur nga ena, dhe vëllimi i lëngut të derdhur është i barabartë me pjesën e caktuar të trupit që është futur në enë, dendësinë e përcaktojnë molekulat e lëngut, kurse rëndesa e Tokës ndikon në zhytjen e trupit. Në anën tjetër kemi një ndryshim tek rritja e densitetit p.sh nëse formojm një tretësirë kripe në ujë atëherë densiteti është më i madh sesa tek uji sepse molekulat janë më të ngjeshura në rastin e dytë. Me anë të kësaj trupi arrin zhvendosje më të madhe të ujit për arsye se shtyn molekula me numër më të shumtë dhe kështu zhvendoset më shumë ujë. Pra kjo na tregon sesi Forca e Arkimedit është e lidhur me këto 3 madhësi fizike. Matematikisht paraqitet me anë të formulës:
Kjo formulë paraqet raportin e drejtë midis Forcës së Arkimedit dhe 3 madhësive fizike, për arsye se rritet densiteti, vëllimi dhe rëndesa e Tokës rritet edhe Forca e Arkimedit, kjo vlenë edhe anasjelltas.
Ligji i Arkimedit
Forca e Arkimedit mund të paraqitet në këtë mënyrë marim një dinamometër dhe një trup, trupin e masim me dinamometër p.sh ai do jap masën e caktuar p.sh 5kg. Pas kësaj marim një enë eureka të cilën e mbushim me ujë, në enën eureka poashtu e vendosim trupin të cilin e matëm me dinamometër, ena eureka ka një vrimë pak mbi nivelin e ujit. Kur ne e vendosim trupin në enë nga ajo vrimë uji do derdhet duke kaluar në një enë tjetër sapo ta masim ujin e derdhur në enën tjetër atëherë masa e tij patjetër duhet të jetë 5kg dhe me anë të këtij eksperimenti paraqitet edhe Ligji i Arkimedit i cili thotë:
Në çdo trup të zhytur në ujë vepron forca shtytëse e cila është e barabartë me masën e lëngut të derdhur
Vlenë të përmendet se Ligji i Arkimedit vlenë edhe tek gazet (fluidet) mirëpo nuk vërehet me sy të lirë sepse siç e dimë gazrat kanë vetinë e zgjerimit dhe dendësia është shumë e vogël tek gazet.
Historia
Në vitet 287 p.e.s lindi shkencëtari Arkimed. Dallohej si më i mençuri i asaj kohe. Pas kumtimit të këtij lajmi se Arkimedi ishte njeri i mençur mbreti e thirri dhe i tha Arkimedit se dua të di sesa peshon kurora ime, dhe nëse nuk do ta gjente mbreti i tha se ti do të ekzekutohesh. Arkimedi mendoi e mendoi, mirëpo fati ishte i tillë që nuk gjeti gjë dhe mori një vendim. Sipas riteve të atëhershme të vdisje i pastër ishte gjë e mirë për zotërat e tu dhe Arkimedi tha: Do vdes se do vdes të paktën në botën tjetër të jem i pastër. Kështu ai mbushi një vaskë me ujë dhe kur u fut pa se uji u derdh. Dhe keshtu me vete filloi të mendohej pasi e përpiloi teorinë e tij ato momente lakuriq doli nëpër rrugë duke përtitur "EUREKA" (sq. E GJETA) askush nuk e dinte se ç'kishte Arkimedi mirëpo ai e njihte gëzimin e tij sepse do të jetonte. Të nesërmen gjeti masën e kurorës së mbretit dhe kështu jeta e tij vazhdoi deri më 212 p.e.s (atë kohë vitet numëroheshin mbrapshtë). Më vonë këtë teori Arkimedi e thelloi edhe më shumë ku tregoi se kjo teori vlenë edhe për gazet jo vetëm për lëngjet, mirëpo tek gazet nuk mund të vrojtohet qartë.
Burimi i Artikullit
Faqja Shkenca burimi i këtij artikulli
Arbutus
Shiko tekstin
Arbutus është grup i familjes Ericaceae.
Kantoni Mans-Ville-Est
Përbërja aktuale
Kantoni Mans-Ville-Est aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Veshjet popullore shqiptare
parapamje|300px|Baroni [[Franc Nopça]] Veshjet tradicionale janë pa dyshim një nga manifestimet më të fuqishme të kulturës e traditave shqiptare. Ato janë trashëguese të shumë elementeve, që vijnë nga lashtësia dhe gjithashtu janë edhe shprehje e marrëdhënieve kulturore mes popujve. parapamje|Një veshjet tradicional shqiptarë nga rajoni i [[Labëria|Labërisë]]
Klasifikimi i përgjithshëm
Tipet kryesore të veshjeve popullore shqiptare për burra janë: kostumi me fustanellë, kostumi me këmishë të gjatë e dollamë (cibun), sipër kostumi me tirq dhe ai me poture (pantallona të shkurtra deri te gjuri). Pjesët më të zbukuruara ishin jelekët dhe xhamadanët e kostumit festiv. Burrat shqiptarë mbanin edhe stoli të ndryshme argjendi, si jastekë gjoksi, sumbulla dekorative tek jelekët, unaza, pipa e kuti cigaresh, por mbi të gjitha, armët e brezit e të krahut, që ishin gjithnjë të stolisura pasurisht.
Për gra, tipet kryesore të veshjeve, janë: kostumi me xhubletë (një fund në formë kambane), kostumi me këmishë të gjatë e xhokë shajaku sipër, kostumi me dy futa të vendosura mbi këmishën e gjatë, njëra përpara e tjetra prapa dhe kostumi me mbështjellëse (një fund i hapur, i mbledhur tek beli me rrudha ose pala).
Në veshje, ngjyrat e zbukurimet ndryshonin sipas moshës. Për të vegjëlit e të rinjtë, kostumi krahinor mund të ishte më i thjeshtë. Ndryshe nga popuj të tjerë të Ballkanit, në Shqipëri, vajza që kishte arritur moshën e martesës, duhet të vishej thjesht e pa stoli, flokët t’i mbulonte mirë me një shami dhe të mos vishte rrobë të kuqe. Kostumi i martesës ishte varianti më i pasur i veshjes së krahinës, si për nuset edhe për dhëndurët. Për nuset, stolitë metalike ishin të pamungueshme, madje, përdoreshin edhe me tepri, sepse këtu, me sa duket, kishte rendësi jo vetëm funksioni i tyre estetik, por edhe funksioni magjik që u pervishej. Për nuset, rëndësi të veçantë kishte zbukurimi i kokës. Disa vjet pas martesës, veshja fillonte të lehtësohej nga zbukurimet.
Në veshjet popullore, shenjat e zisë ishin të pakta, gratë mund të vishnin së prapthi ndonjë nga pjesët më të zbukuruara të kostumit, p.sh.: xhokën a përparësen.
Studimet e deritanishme kanë treguar se pjesët përbërëse të veshjeve tradicionale nuk kanë të gjitha të njëjtën moshë. Ka pjesë, që të kujtojnë veshjet mesjetare, me ndikime bizantine e orientale, të tjera që vijnë si një jehonë e kohës antike, por ka edhe elemente, që mund të lidhen me kulturën ilire. Mund të përmendim kështu analogjitë e vërejtura midis linjës popullore dhe “simbolikës” ilire, sikurse ndërmjet kapuçeve, strukave (shalleve), opingave, etj., dhe elementeve respektivë, të përdorura nga ilirët. Falë këtyre elementeve të trashëguar nga kultura ilire dhe ajo e arbërve të mesjetës, gjatë zhvillimit të tyre historik, veshjet popullore kanë arritur të fitojnë një varg tiparesh origjinale, që marrin vlerat e një treguesi etnik, i cili i dallon veshjet shqiptare nga ato të popujve të tjerë.
Veshja me Xhubletë
Në këtë veshje bie në sy forma e xhubletës, krejt e veçantë nga çdo veshje tjeter, mënyra e zbukurimit të pjesëve të saj me motive dhe ngjyra të plota, por shumë të përzgjedhura, si ngjyra e zezë, çiklaminë, vjollcë ose blu. Kjo veshje është mbajtur në të gjitha malësitë e Alpeve shqiptare, një pjesë e tyre sot ndodhet në territorin administrativ të Malit të Zi. Xhubleta përfaqëson veshjen më të hershme në Shqipëri, por njëherësh edhe tipologjinë e veshjes më të vjetër në botë, ende e gjallë në kullën malësore shqiptare. Ajo sjell mesazhet e qytetërimit ilir në kulturën popullore shqiptare që vjen e gjallë deri në ditët tona.
Veshja me këmishë të gjatë dhe përparëse
Pjesë kryesore e kësaj veshje është këmisha e gjatë me mëngë të gjata, të gjera ose të ngushta. Në mes ajo shtrëngohej nga një brez leshi me ngjyra të ndryshme dhe shoqërohej në pjesën e përparme nga një përparëse e leshtë ose e pambuktë me madhësi e zbukurime që ndryshonin nga njëra krahinë në tjetrën. Në stinën e verës, në pjesën e sipërme gruaja e veshur me këtë këmishë mbante një jelek, kurse në dimër sipër tij shtohej edhe një mintan me mëngë të gjata si dhe një xhoke prej shajaku. Gjatësia, ngjyra dhe zbukurimi i xhokes ndryshonte vecantisht nga pozita gjeografike apo zhvillimi i krahinave ku mbahej kjo veshje, duke krijuar kështu veçori të shumta lokale. Kjo veshje qe e përhapur në Mirditë, Dibeër, Mat, Shpat, Çermenikë, Dumre, Myzeqe, Berat, Korçë, Kolonjë, Gjirokastër, Sarandë etj.
Veshja me dy futa
Edhe kjo veshje përbëhej nga një këmishë e gjatë, jelekun apo mitanin, brezi disangjyrësh, porse shoqërohej edhe me dy futa të gjata (përparje), njëra e ngjeshur nē pjesën e përparme dhe tjetra pak më e vogël vendosej prapa. Në këtë variant (të gjata) ishin përparjet (futat) që mbanin gratë e Postrripës (Shkodër) ato të fshatrave Baz, Vinjoll, Karrice etj, të rrethit të Matit. Në një variant tjetër futat kishin formë trapezi dhe ajo që vihej përpara ishte më e madhe dhe quhej paranik, ndërsa e pasmja kishte përmasa më të vogla dhe quhej mbrapanik. Ky variant ishte i përhapur në disa fshatra të rrethit të Pukës, në Malësinë e Gjakovës (rrethi Tropojë), në disa fshatra të rrethit të Hasit, si dhe në disa fshatra të Rrafshit të Dukagjinit (Kosovë). Futat kishin formë katërkëndëshi, gjithashtu edhe në këto krahina ajo që vihej përpara ishte më e madhe se e pasmja. Si në variantin e dytë edhe të tretë, ato prej leshi pëlqeheshin në ngjyra të errëta (të zezë, kafe ose vishnje).
Veshje me mbështjellëse
Pjesë kryesore në këtë tip veshjeje është një lloj fundi i gjerë, me pala të vogla. Nën të vishej një kemishe e ngushtë, kurse në pjesën e sipërme vishej jeleku dhe një si fanellë me mëngë të ngushta. Në fshatrat e krahinës së Zadrimës mbahej një variant mbështjellës, palat e së cilës vendoseshin vetëm në pjesën e pasme të trupit. Zakonisht ajo kishte ngjyrë të zezë. Në disa fshatra të Pukës dhe të Malësisë së Gjakovës, mbëshjëllsja, e cila zakonisht kishte ngjyrë vishnje ose të gjelbër dhe më rrallë ngjyrë vjollcë, kishte një pamje mjaft elegante dhe shoqërohej me çorape të leshta të zbukuruara me disa motive disangjyrëshe.
Ndërsa varianti i mbajtur në disa fshatra të krahinës së Lumës (Kukës) dhe ai i mbajtur në Shishtavec (Kukës) shoqërohej me mbathje të gjata, këmbëzat e të cilave bëheshin të gjera dhe prej leshi me ngjyra të ndryshme.
Veshja me dimit
Emërtimi i këtij tipi përcaktohet nga një lloj pantallonash shumë të gjera dhe me ngjyrë të zezë. Në pjesën e sipërme të trupit, gratë e veshura me brekesha vishnin këmishë të shkurtër, jelek ose mitan. Në këmbë mbathnin corape leshi me shumë ngjyra. Gjithnjë mbi brekesha në pjesën e përparme vishej edhe një përparëse prej leshi e zbukuruar me kuadrate disangjyrëshe. Ndërsa në kokë mbanin shamia shumëngjyrëshe të lidhura nën gushë, pa i palosur në formë trekëndëshi. Në fakt, kjo veshje është futur në përdorim nga fillimi i shek. XX dhe pati përdorim të kufizuar, kryesisht në disa fshatra të Malësisë së Tiranës, në Martanesh, në Polis, Berzeshtë, Gur i Bardhë etj.
Pavarësisht nga përcaktimi i zonave, ku janë mbajtur këto tipe veshjesh, ka raste ku në të njëjtën krahinë apo zonë janë mbajtur disa tipe, gjë që lidhet me lëvizjet e popullsisë, marrëdhëniet e krushqive etj.
Veshja me fustanellë
Në pjesën e sipërme vishej një këmishë e shkurtër me mëngë të gjera, jeleku dhe mengorja. Në bel vinin një brez të gjere leshi, mbi të dhe një tjetër prej lekure të zbukuruar mbi të cilin futeshin e vareshin armët e brezit. Në stinën e ftohtë pjesë e kësaj veshjeje ishte edhe flokata e leshit. Ndonëse në kokë vihej një feste e bardhë me një thumb në mes. Deri në fillim të shek.20 kjo veshje është mbajtur në të gjitha trevat shqiptare, që nga Kosova e deri në Çamëri. Më pas, ajo u kufizua vetëm në fshatrat e Shqipërisë së Jugut.
Veshja me kemishë të gjatë e dollame (ose cibun)
Pjesët më të rëndësishme të kësaj veshjeje për burra janë: këmisha me ngjyrë të bardhë si dhe dollama ose cibuni i gjatë prej shajaku. Në stinën e verës në vend të dollamës vishej një lloj xhamadani prej shajaku. Nën këmishë visheshin mbathje të gjata të shoqëruara me kelleinje. Dollama apo cibuni paraqitet me disa ndryshime në zona të ndryshme. Diku ishte e gjatë deri mbi gju, diku tjetër deri në pulpat e këmbës. Diku me ngjyrë të bardhë dhe e zbukuruar me gajtanë të zinj, e diku me ngjyrë të zezë. Kjo veshje është përdorur në Mirditë, Mat, Dibër, Malësi të Madhe, në Korçë, Kolonjë, Gjirokastër etj. Pas Luftës II Botërore, ky tip veshjeje u zëvendësua me veshjen me tire. Dollama vazhdoi të mbahet si veshje ceremoniale e veshur mbi tire ose përdoret në raste kuvendesh.
Veshja me Brekushe (Citjane)
Emërtimi i kësaj lloj veshjeje lidhet me pjesën e poshtme të saj, e cila ka formën e pantollonave të gjëra, të bëra me lesh ose pambuk të endura në tezgjah shtëpiak. Ato ishin gjithmonë të gjata deri në nyjen e këmbës si dhe shoqëroheshin me një brez të gjere leshi me ngjyrë të kuqe në vishnje. Në pjesën e sipërme të trupit vishej këmishe me mënge të gjata dhe të ngushta. Në stinët e ftohta përveç jelekut e xhamadanit prej shajaku, vishej edhe xhubleta me xhufka (një lloj xhakete me dy palë mënge). Kjo veshje është përdorur në fshatrat e Zadrimës (në stinë të ngrohta) në Shqipërinë e Mesme dhe disa fshatra të Matit, Martaneshit, Mirdites, Librazhdit, Çermenikës.
Veshje me poture
Poturet kanë formën e pantallonave të gjera e të gjata deri në gju. Ndryshe nga veshjet e tjera këto lloj pantallonash kanë mjaft ndikim (në formën e prerjes) nga e njëjta veshje e përdorur në vendet orientale. Në pjesën e poshtme të këmbëve (poshtë gjurit) visheshin kallce prej shajaku. Ndërsa në pjesën e sipërme vishej këmisha me mëngë të gjata e shoqëruar me një jelek prej shajaku, i cili mbërthehej në pjesën anësore të gjoksit. Në stinë të ftohtë, vishej dhe një xhamadan me mëngë qe vareshin në pjesën e pasme të trupit. Kjo veshje kishte edhe një pjesë tjetër që dallonte nga krahinat e tjera, është pikërisht qeleshja e lartë ose takija gjysmësferike.
Kjo veshje ka pasur përhapje të kufizuar, kryesisht në Labëri, Mallakastër, Myzeqe etj. Poturet kanë zëvendësuar veshjen me fustanellë aty nga fundi i shek. XIX
Fustanella
Veshje popullore burrash në vise të ndryshme, në jug dhe veri. Fustanella ka trajtën e një fundi të gjerë, me shumë kinde (pala) në formë trapezi, të qepura së bashku e të mbledhura me rrudha të dendura tek beli. Copa ishte pëlhurë shtëpiake e bardhë prej pambuku e liri. Kostumi me fustanellë përbëhet nga këmisha, fustanella, tirqit/kalcet, brezi, jeleku dhe xhamadani. Luftëtar të ndryshëm kanë veshur edhe fustanelle të murrme dhe të zezë.
Fustanella është veshje që i përket një kohë shumë të vjetër. Dokumentohet, në disa gjetje arkeologjike, të jetë që nga shek IV - III para erës sonë.
Xhubleta
Veshje tipike e grave në Shqipërinë Veriore, mbi lumin Drin, Nikaj-Mërturi e Rugova, Malësi e Madhe dhe shqiptar të Malit të Zi. Në zonën e Nënshkodrës deri në Breg të Matit ku malësorët e Malësisë së Madhe kanë zbritur. Xhubleta është një fund në trajtë kambanë, që vjen i valëzuar përfundi, sidomos në pjesën e mbrapme përbëhej nga një numër i madh copash e rripash të ngushte shajaku, qepur horizontalisht dhe të ndërthurur me breza gajtanësh. Mbahet e varur në supe me dy rripa të gjerë. Në shek. XVIII, xhubleta përbëhej nga shumë ngjyra, por ato që na kanë mbërritur në ditët e sotme janë: të zeza për gratë dhe bardhezi për vajzat. Pjesë të tjera të kostumit me xhubletë janë: kraholinë, xhoka, kërdhokla, paraniku, kallmat e shputat, etj. Xhubleta është me prejardhje të lashtë. Paraqet ngjashmëri me veshjen e disa figurinave neolitike të gjetura në Bosnje, por edhe në vise të tjera të Mesdheut, që i përkasin mijëvjeçarit të dytë para erës sonë dhe lidhen me qytetërimet e vjetra mesdhetare. Xhubleta e Malësisë është trashëgimi e qartë e prejardhjes ilire të kulturës sonë  që malësorët e përcollën deri në vitet 1950 -1960, pra përbën një nga elementet identifikues të veshjes popullore shqiptare, nëpërmjet motiveve, ku emblema për të gjitha është shqiponja. Xhubleta përmban një seri simbolesh ku paraqesin lidhjet me fenë katolike, besimin te Zoti, dashurinë dhe thekson bukurinë e femrës malësore.
Opingat
Opingat janë këpucë tradicionale që vishen nga shqiptarët në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni të Veriut, Mal të Zi, Greqi (nga Arvanitasit) dhe fshatrat arbëreshe të Italisë. Ajo ishte veshur gjithashtu nga bashkatdhetarët në Rumani (opinca), Serbi, Kroaci, Bosnjë dhe Hercegovinë (opanak), Bullgari (opinka) dhe vende të tjera. Ato janë bërë nga një lëkurë, e formuar në këmbë me shirita lëkure ose leshi. Një varietet i opingave në jug të Shqipërisë janë këpucët tipike prej lëkure të kthyera me pompone leshi të kuqe dhe të zeza në skajet, të cilat shpesh përdoren për valle popullore. Provat më të hershme arkeologjike për opinga datojnë në shekujt 5-4 p.e.s., duke treguar që ato ishin një element në kulturën ilire. Provat e mëvonshme të përdorimit të tyre në Shqipëri, vijnë nga veprat e piktorit ikonografik të shekullit XVI Onufri. Është sugjeruar që etimologjia e fjalës vjen nga Proto-Shqipe * api (shqipja e sotme: hapi), që do të thotë "hap". Në 1610 Marino Bizzi, një patrician venecian në Dalmaci dhe Kryepeshkop i Antivarit, vëren se burrat e Mirditës kishin veshur opinga, të bërë nga lëkura e lopës, të përgatitura nga vetë burrat. Artizanët e kazasë së Përmetit mbajtën monopolin në tregtinë e opingave në vilajetet e Shkodrës dhe Janinës deri në 1841, kur ai privilegj u revokua nën reformat e Tanzimat. Diçka më shumë për "këpucët me apo pa xhufka".
Pjesë përbërëse e veshjes popullore me traditë të vjetër dhe shtrirje mbarë shqiptare. Llojet më të thjeshta bëheshin prej një cope të vetme lëkure në trajtë katërkëndëshi kënddrejtë, buzët e së cilës rrudheshin me retra lëkure duke u afruar pas këmbës e pastaj shtrëngoheshin me gjalma prej leshi. Sipas mënyrës se si qepej maja, si viheshin rripat e gjuhëza ose si thurej faqja e sipërme e opingës e si zbukurohej ajo, dalloheshin variante të shumta: opinga lope, me retra, me gjuhëzë, opinga me përkresa, me tufëza, me xhufka, opinga me prroqe etj. Dëshmitë më të hershme arkeologjike për opingat u përkasin shek V-IV para erës sonë dhe tregojnë se ato kanë qenë një element i kulturës ilire dhe dalloheshin qartë nga sandalet e tipit klasik greko-romak dhe më vonë nga llaptiet tipike të popujve sllave. Dëshmi të mëvonshme janë të shek XVI në disa vepra të Onufrit. Opingat kanë qenë të përhapura gjithashtu tek arbëreshët e Greqisë dhe Italisë.
Guna
Veshje dimri, në formë manteli të gjerë prej leshi, me mëngë dekorative (që nuk visheshin) dhe me kapuç për kokën. Njihej me disa emra: gunë çile (e dhirtë) për barinjtë, gunë larë ose laroshe, tallagane, tamare etj. Të ngjashme nga funksioni dhe nga materiali, por në formë pelerine, ishin disa veshje të tjera dimri që përdoreshin në zona të ndryshme të vendit si: bërruci e sharku në Labëri, japanxha e bardhë e burrave në Kosovë, tallagani i grave në Malësinë e Madhe etj.
Riprodhimi është domosdoshmëria
Në fondet muzeale të Institutit të Kulturës Popullore ruhen një numër i konsiderueshëm kostumesh popullore dhe jo thjesht si numër, por variante të shumta që përfaqësojnë të gjitha tipet e veshjeve popullore shqiptare. Variante që konsistojnë në veshje ceremoniale, në veshjet e përditshme, në veshjet sipas grupmoshave, në veshje për fëmijë, vajza, për gra të një moshe të kaluar. Po, përsëri nevoja e riprodhimit është domosdoshmëri.
Andranik Ozanjan
parapamje|Antranig Ozanjan Andranik Torosi Ozanian ose Antranig Ozanjan (Անդրանիկ Թորոսի Օզանյան, 1865 - 1927) është një aktivist politik dhe luftëtar, gjeneral-major armen, hero kombëtar i Armenisë.
Postieri, 3 nëntor 2012
Faqet e gazetës "Postieri", 3 nëntor 2012 janë si më poshtë :
Beqë Cufaj
Beqë Cufaj, shkrimtar dhe publicist shqiptar nga Kosova.
Beqë Cufaj u lind në Deçan me 3 dhjetor 1970. Shkollën fillore dhe atë të mesme i ka kryer në Deçan kurse ka mbaruar studimet për Letërsi në Universitetin e Prishtinës. Më pas ai vazhdon të jetojë dhe punojë si shkrimtar e publicist në Gjermani.
Cufaj ka botuar në gjuhën shqipe librat :
Është një nga autorët më të përkthyer dhe botuar në gjuhët e huaja. Esetë dhe tregimet e tij janë botuar në gjuhë të ndryshme dhe antologji evropiane, si në gjermanishte, frëngjishte, anglishte, italishte, holandishte, kroatishte, serbishte, hungarishte etj. Shkruan kolumne të rregullta për gazetat KOHA Ditore, Frankfurter Allgemeine Zeitung, Neue Zürcher Zeitung etj.
Cufaj jeton në Gjermani dhe në Kosovë.
Finhaut
Finhaut është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Kantoni Autun-Nord
Kantoni Autun-Nord (frëngjisht: Canton d'Autun-Nord) është një kanton në departamentin Saône-et-Loire, rajonin Bourgogne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Autun. Ka sipërfaqe 112km2 dhe popullsi 11353 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Autun-Nord aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Superkupa e Shqipërisë 2018
Superkupa e Shqipërisë 2018 është edicioni i 25të i këtij evenimenti që nga themelimi në vitin 1989.
Finalja u diskutua më 12 Gusht, 2018 mes fituesve të Kampionatit dhe Kupës sezonale. KF Skënderbeu ngritën trofeun e tyre të 3të.
Sezoni i kaluar: 2017. Sezoni i rradhës: 2019
Bridget Fonda
Bridget Jane Fonda (27 janar 1964, është aktore amerikane, më e njohur sidomos me filmat e viteve të  1990-ta, si q’janë  The Godfather Part III, Single White Female, Point of No Return, It Could Happen to You i Jackie Brown. I takon familjes së njohur të aktorëve – baba I saj është  Peter Fonda,  hallë  Jane Fonda, dhe gjysh  Henry Fonda.
Është e martuar me kompozitorin Danny Elfman. Kanë djalin me emrin Oliver.
Revista e Kryqit të Kuq Shqiptar
Revista e Kryqit të Kuq Shqiptar është Organ i Kryqit të Kuq Shqiptar.
Antonio Vivaldi
Më 1704, për shkak të shëndetit të tij, Vivaldi nuk mundi të drejtojë meshën e Ujit të Shenjtë dhe dy vjet më vonë, u bë profesor violine në Jetimoren për vajza, Pio Spitali i Mëshirës, në Venedik. Në jetimore ai kishte shumë përgjegjësi për detyra të ndryshme. Shume shpejt, pasi ishte bërë mësues, jetimët patën sukses edhe jashtë shtetit. Vivaldi ka shkruar për ta shumicën e simfonive, kantatave dhe muzikave kishtare. Në 1705 u publikua përmbledhja e parë me punët e tij, e titulluar “Raccolta”. Në 1707 u njoh me Ana Xhiraudin (Anna Giraud), të cilën e konsideronte si muza frymëzimi. Në vitin 1713, Vivaldi u bë përgjegjës për aktivitetet muzikore të institutit.
Vivaldi u emërua ‘maestro de' concerti’ në vitin 1716. Gjatë këtyre viteve, ai shkroi pjesën më të madhe të veprave muzikore, ku përfshihen disa opereta dhe koncerte (vepra muzikore për violinë). Gjatë viteve 1723 - 1729, Vivaldi kishte kompozuar 140 koncerte. Një fakt i rëndësishëm është rizbulimi i pjesës më të madhe të repertorit të tij, në fillim të shekullit XX, në Torino dhe Gjenovë. Muzika e Vivaldit është inovatore, pasi ka thyer traditën në mënyrën e të kompozuarit. Ai përmirsoi strukturën e koncerteve, ku kërkonte kontraste harmonike, duke krijuar melodi dhe skema të reja interpretimi. Vivaldi ishte në gjendje të kompozonte dhe muzikë jo-akademike, e cila pëlqehej nga pjesa më e madhe e publikut. Ky popullaritet e bëri të njohur edhe në shtete si Franca gjatë asaj periudhe e njohur si liberale ne shijet muzikore.
Vivaldi njihet si një prej artistëve që solli muzikën Baroke. BAHU, u ndikua jashtë mase prej muzikës së Vivaldit. Bahu transkriptoi një sërë koncertesh për piano dhe një sërë pjesësh muzikore për orkestër ku përfshihet ‘Koncerti i Famshëm për Katër Violina dhe Violinçelë’. Megjithatë, jo të gjithë muzikantët shfaqën të njëjtin mendim kundrejt Vivaldit.
Edhe pse kishte statusin fetar, Vivaldi mund të ketë pasur lidhje dashurie, njëra prej të cilave mendohet të ketë qenë me këngëtaren operistike veneciane Ana Xhiraud (Anna Giraud), më të cilën ai do të punonte materiale prej operës së vjetër venedikase, duke ia përshtati vokalit të këngëtares. Sidoqoftë, nuk gjenden fakte konkrete që mund të vërtetojë ndonjë lidhje romantike të Vivaldit. Jeta e tij, si dhe e shumë kompozitorëve të tjerë të asaj periudhe, ishte e zhytur në varfëri. Për të siguruar të ardhurat, për tu shpërngulur në Vjenë, Vivaldi u detyrua të shiste një pjesë të madhe të veprave të tij. Arsyet e largimit të tij prej Venedikut nuk janë shumë të qarta, por mendohet se dëshironte të takonte Karlin e VI-të, i cili i adhuronte kompozimet e tij. Në vitin 1727, Vivaldi i kushtoi Karlit të VI-të, veprën muzikore ‘La Cetra’ e cila i siguroi Vivaldit postin “kompozitor mbretëror”.
Pak pas mbërritjes së Vivaldit në Vjenë, Karli vdiq. Kjo humbje tragjike e la kompozitorin pa mbrojtje mbretërore. Vivaldi u detyrua të shiste më shumë dorëshkrime të veprave të tij muzikore dhe në vitin 1741 ai u nda nga jeta. Vivaldi u varros në një varr të thjeshtë, vendndodhja e të cilit është në Kishën e Karlit në Vjenë. Pas vdekjes së tij veprat e Vivaldit mbetën në errësirë deri ne fillim te shekullit XX. Shtepia ku Vivaldi jetoi në Vjenë është shembur, sidoqoftë për Vivaldin janë vendosur plakatë përkujtimore në Miljen e Muzikes Vjeneze si dhe në Sheshin Ruzvelt (Roosevelt Square).
Vivaldi është pa dyshim një nga kompozitorët më të mëdhenj italianë dhe në kurrikulumin e tij rezultojnë mbi 500 koncerte (210 prej të cilave ishin për violinë ose violonçel) 46 opera, sinfoni, 73 sonata, muzikë dhome ( disa sonata për fyell) si dhe Muzikë të Shenjtë. Vepra e tij më e famshme është “Katër Stinët”, kompozuar në vitin 1723. Në thelb, ajo ishte si një poemë për natyrën, ku ai u mundua të realizonte tingujt e katër stinevë. Pranvera është një pjesë, që shpesh përdoret për ceremoni të rëndësishme dhe vazhdon të konsiderohet një nga perlat e muzikës klasike.
Siniçani
Klima
Në këtë rajon sundon klimë e mesme kontinentale gjegjësisht me shumë ditë me diell gjatë vitit. Ka verëra të ngrohta dhe pjesërisht me lagështi, dimra të ftohtë dhe me borë, kurse pranvera dhe vjeshta janë me shira të shpeshtë.
Demografia
Ne fshatin Sinican jetojne afer 4000 banore, qe 2800 prej tyre i takojne moshes mbi 18 vjecare kurse pjesa tjeter jane nen moshen 18 vjecare. E gjith popullata ne kete fshat jane 100% me kombesi Shqiptare dhe i takojne fese Islame.
Dendësia e popullatës
Dendësia mesatare e popullatës përfshinë 200 banorë në një km² dhe kjo prqindje e madhe vjen si rezultat i popullsisë së madhe dhe teritorrit të vogël. Sa i përket strukturës etnike, në fshatin tonë jetojnë popullatë Shqiptare. Ky fshat ka rreth 360 shtëpi. Diku rreth 100 shtëpi nga ky fshat janë te dalur në qytetin e Tetovës. Dhe diku 30% i banorëve jetojnë jashtë shtetit kryesisht (Zvicër, Gjermani ,Itali, Kroaci etj.)