cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paracetamoli
Në një dozë standarde, paracetamoli vetëm pak ul temperaturën e trupit; është inferior ndaj ibuprofenit në këtë aspekt dhe përfitimet e përdorimit të tij për ethe janë të paqarta. Paracetamoli mund të lehtësojë dhimbjen në migrenën akute të butë, por vetëm pak në dhimbje koke tensioni episodike. Megjithatë, kombinimi aspirinë/paracetamol/kafeinë ndihmon në të dyja gjendjet ku dhimbja është e lehtë dhe rekomandohet si trajtim i linjës së parë për to. Paracetamoli është efektiv për dhimbjet pas operacionit, por është inferior ndaj ibuprofenit. Kombinimi paracetamol/ibuprofen siguron një rritje të mëtejshme të fuqisë dhe është më i lartë se çdo bar vetëm. Lehtësimi i dhimbjes që ofron paracetamoli në osteoartrit është i vogël dhe klinikisht i parëndësishëm. Provat në favor të saj për përdorimin në dhimbjet e mesit, dhimbjet e kancerit dhe dhimbjet neuropatike janë të pamjaftueshme.
Në afat të shkurtër, paracetamoli është i sigurt dhe efektiv kur përdoret sipas udhëzimeve. Efektet anësore afatshkurtra janë të rralla dhe të ngjashme me ibuprofenin, por paracetamoli është zakonisht më i sigurt se NSAID-të për përdorim afatgjatë. Paracetamoli përdoret gjithashtu shpesh te pacientët që nuk mund të tolerojnë NSAID si ibuprofeni. Konsumimi kronik i paracetamolit mund të rezultojë në një rënie të nivelit të hemoglobinës, duke treguar gjakderdhje të mundshme gastrointestinale dhe teste jonormale të funksionit të mëlçisë. Disa studime epidemiologjike kanë lidhur paracetamolin me sëmundjet kardiovaskulare, renale dhe gastrointestinale, por janë kryesisht për shkak të paragjykimeve ngatërruese dhe ka një rëndësi të parëndësishme me përdorimin afatshkurtër të paracetamolit. Paracetamoli mund të rrisë pak presionin sistolik të gjakut te pacientët me hipertension në një dozë prej 4 gram në ditë. Frekuenca e ngritur e astmës dhe çrregullimeve të zhvillimit dhe riprodhimit vërehet tek pasardhësit e grave me përdorim të zgjatur të paracetamolit gjatë shtatzënisë, megjithëse është e paqartë nëse paracetamoli është shkaku i vërtetë i kësaj rritjeje. Disa studime sugjerojnë se ka prova për lidhjen midis paracetamolit gjatë shtatzënisë dhe çrregullimit të spektrit autik dhe çrregullimit të hiperaktivitetit të deficitit të vëmendjes, ndërkohë që bëhet e qartë se kërkohen kërkime të mëtejshme për të vendosur ndonjë lidhje shkakësore, e cila ka nxitur disa thirrje për të kufizuar përdorimin e tij në shtatzëni në dozën më e ulët efektive për kohën më të shkurtër të mundshme.
Doza maksimale e rekomanduar ditore për një të rritur është 3-4 gram. Doza më të larta mund të çojnë në toksicitet, duke përfshirë dështimin e mëlçisë. Helmimi me paracetamol është shkaku kryesor i dështimit akut të mëlçisë në botën perëndimore dhe përbën shumicën e mbidozave të drogës në Shtetet e Bashkuara, Mbretërinë e Bashkuar, Australi dhe Zelandën e Re.
Paracetamoli u krijua për herë të parë në 1877 ose 1852. Është ilaçi më i përdorur për dhimbjen dhe temperaturën si në Shtetet e Bashkuara ashtu edhe në Evropë. Është në listën e barnave thelbësore të Organizatës Botërore të Shëndetësisë. Paracetamoli është i disponueshëm si një ilaç gjenerik, me emra të markave që përfshijnë Tylenol dhe Panadol ndër të tjera. Në vitin 2020, ishte ilaçi i 118-të më i zakonshëm në Shtetet e Bashkuara, me më shumë se 5 milionë receta.
Anenii Noi
Anenii Noi është qytet në Moldavi. Ndodhet 35.3 kilometra larg kryeqytetit Kishinau. Sipas regjistrimit të popullsisë më 2014, qyteti ka pasur 11,900 banorë.
Tempulli Eri-Katha Ramar
Tempulli Eri-Katha Ramar apo Tempulli Yeri Katha Raamar (në gjuhën tamile: ஏரி காத்த ராமர் ) është një tempull hindu kushtuar Ramas i vendosur në qytetin e Maduranthakamit në Tamil Nadu të Indisë. Ky është sthalami (vendi) ku Udayavari (hyjnia kryesore e tempullit) u emërtua Ramanuja. Tempulli është gjithashtu i njohur me emra të tjerë si Mathuranthaka Chaturvedi Mangalam, Vaikunda Varthanam, Thirumathurai, Thirumanthira Tirupathi dhe Karunagara Vilagam. Thirumalisai Alvari në këtë sthalam (vend) arriti siddhin (ndriçimin). Gjithashtu, Sri Ramanuja në këtë vend arriti Pancha Samskara Mantramin.
Historia
Tempulli u ndërtua gjatë sundimit Pallava dhe vlerësohet se është rreth 1600 vjeçar. Vendi ishte dikur i famshëm gjatë sundimit të Dinastisë Chola që sundonin këtë vend si Maduranthaga Chaturvedi Mangalam pas sunduesit Chola, Madurantaga Uttama Chola (973-85). Besohet se Gandaraditya ia dhuroi fshatin vedikëve të vendit dhe kështu u bë i njohur si Chaturvedi Mangalam (Chaturvedi do të thotë ai që njeh të katërta vedat). Ai ka mbishkrime që tregojnë dhurime bujare nga mbreti Chola, Parantaka I.
Ramanuja
Ky është vendi nën pemën Magizha, ku Sri Ramanujas iu dha "Pancha Samskarami" (inicimi) nga mësuesi i tij Peria Nambigali. Kjo ndodhi kur Maduranthakamit iu vu emri "Dvayam Vilindha Tirupathi". Deri në marrjen e urdhërit hyjnor të Kanchi Varadarajarit nëpërmjet Tirukachi Nambit, Ramanuja shkoi në Srirangam për tu bërë dishepull i Peria Nambigalit. Ai e takoi atë në Maduranthakam, në rrethimet e liqenit. Peria Nambigali ishte në rrugë për në Kanchipuram për të vendosur Ramanujan si pasues i Sri Aalanvandarit. Në muajin e Avanit, gjatë Sukla Panchamit, Peria Nambigali i dha Samasrayanamin ose Pancha Samskaramin e quajtur Dvaya Mantropadesam(rrokja e shenjtë). Festa zhvillohet çdo vit. Ky është vendi i vetëm ku Ramanuja mund të shihet si një Grihastha(njeri familjar). Ramanuja, shenjti vaishnavit donte të takonte Periya Nambin dhe ai filloi nga Kanchipurami, ndërsa Periya Nambi filloi nga Srirangami. Ata besohet se janë takuar në këtë tempull. Ramanuja besohet se ka marrë Pancha Samskaramin nga Periya Nambi në sallën me katër kolona përreth shenjtërores. Festa kryesore e tempullit është festa Ramanavami, që përkujton lindjen e Ramas. Ani Brahmostavami zhvillohet gjatë muajit tamil të Aanit (korrik - gusht) dhe festa e Panchasamskaramit për të përkujtuar shenjtërimin e Ramanujas janë festa të tjera madhore të zhvilluara në tempull.
Administratori britanik
Gjatë periudhës midis viteve 1795 dhe 1799 administratori i distriktit të Chengalpattusë ishte një kolonel britanik i quajtur Lionel Blaze. Gjatë drejtimit të tij, Blaze kishte parë dy të çara në ujëmbledhësin e stërmadh. Madhësia e problemit mund të vlerësohet vetëm kur të njihet madhësia kolosale e ujëmbledhësit. Duke pasur një sipërfaqe prej 34 km2 (13 milje2) dhe një thellësi prej 6 metrash, çarja e ujëmbledhësit në vazhdim të reshjeve të mëdha ishte makthi i zyrtarit. Duke dashur të ndërmerte një aksion parandalues në vitin 1798 administratori fushoi në Madurantakam. Gjatë qëndrimit të tij ai ishte duke eksploruar mënyrat dhe mjetet për të kryer riparime urgjente të të çarave dhe kur do të ndodhte. Gjatë inspektimeve të tij, ai ndodhi të shihte një grumbull të madh graniti dhe gurësh të tjerë në rrethimet e Tempullit të Ramas. Administratori u përmendi vartësve të tij se këta mund të vendoseshin në riparimin e të argjinaturës. Duke dëgjuar këtë priftërinjtë e tempullit pohuan që gurët do të përdoreshin për ndërtimin e një faltoreje të veçantë për Janakavalli Thayarit dhe meqë kishte mungesë fondesh ndërtimi mund të mos fillonte. Duke dëgjuar këtë administratori thuhet se deklaroi se nuk kishte nevojë më urgjente se riparimi i argjinaturës që po vuante për burime. Ai u kërkoi gjithashtu priftërinjve me gjeste se përse hyjnia nuk ishte e aftë të shpëtonte ujëmbledhësin çdo vit? Priftërinjtë iu përgjigjën duke i thënë se hyjnia ishte i njohur se i përgjigjej gjithmonë një lutjeje të sinqertë nga zemra. Shirat ranë dhe brenda pak ditësh ujëmbledhësi ishte plotë dhe çarja dukej e afërt. Atë natë një administrator i shqetësuar fushoi pranë ujëmbledhësit duke shpresuar se argjinatura do të mbante. Ndërsa ishte duke inspektuar, kolonel Blaze pa një mrekulli. Ai pa dy luftëtarë që mbanin harqe dhe dridheshin duke ruajtur argjinaturën. Zyrtari britanik u ul në gjunjë dhe u lut, pasi nuk ishin tjetër veçse hyjnia Rama dhe vëllai i tij Lakshmana. Në fakt ishte e çuditshme që askush tjetër që ishte pjesë e shpurës së administratorit nuk e pa hyjninë. Pas një çasti vizioni u tret dhe shiu pushoi. Administratori mirënjohës ndërmori ndërtimin e faltores për Janakavalli Thayarin dhe Rama në tempull u bë i njohur si Erikatha Ramari (Rama që shpëtoi ujëmbledhësin (Eri në gjuhën tamile)). Edikti me emrin e administratorit që e citon atë si një mirëbërës mund të shihet edhe sot në Tempullin e Madurantakamit.
Transporti
Maduranthakami është në autostradën Trichy-Chennai (Autostrada Kombëtare 45) në një largësi prej 89 km nga Chennai dhe 25 km nga Chengalpattu. Ka mjaft autobusa që udhëtojnë për në Maduranthakam nga Chennai. Maduranthakami ka gjithashtu stacionin e tij hekurudhor, me trenat ndërqytetas që shkojnë drejt Melmaruvathurit duke ndaluar aty.
Arudy
Arudy është një komunë në Francë. Arudy bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 2230 banorë dhe sipërfaqe 28.23 km².
Takayuki Chano
(lindur më 23 Nëntor 1976) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 7 ndeshje.
Tadao Ando
parapamje|Tadao Ando (2004)
Daiki Hashioka
Daiki Hashioka (橋岡 大樹) është një futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje.
Federata Ndërkombëtare e Xhudos
Federata Ndërkombëtare e Xhudos (en:International Judo Federation -  IJF ) u themelua në korrik të vitit 1951. FNXH është fillimisht e përbërë prej federatave të xhudos nga Evropa plus Argjentina. Shtete nga katër kontinente u bashkuan në dhjetë vitet e ardhshme. Sot FNXH ka 200 Federata Kombëtare në të gjitha kontinentet. Ka mbi 40 milionë njerëz në të gjithë globin, të cilët praktikojnë Xhudo.
Që nga viti 2009, FNXH organizon çdo vit Kampionatin Botëror dhe Turne të Xhudos Botëror i përbërë nga pesë Grand Prix, katër Grand Slams, një turne master dhe një turne të hapur Kontinental.
La Vieille-Ville
La Vieille-Ville është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Lidhje të jashtme
La Vieille-Ville La Vieille-Ville
Geneta abisiniane
Geneta abisinane ( Genetta abyssinica), e njohur gjithashtu si geneta etiopiane, është një lloji genete amtare në Etiopi , Eritrea , Somalia , Sudan , dhe Xhibuti. Ёshtë renditur si të dhëna të mangëta në listën e kuqe të IUCN. Ёshtë një nga llojet e genetave më pak të njohura.
Karakteristika
Geneta abisiniane ka një fytyrë të shkurtuar, këmbë të shkurtra dhe një bisht mesatarisht të gjatë, i cili është gati sa i përket kokës dhe trupit. Gëzofi i saj i shkurtër, i trashë, është me ngjyrë të zbehtë rëre me pesë vija të zeza gjatësore në anën e pasme. Pikat në krahët e poshtme janë gjithashtu të zgjatura qartë, më shumë u ngjajnë vijëve sesa pikave. Bishti shënohet nga të paktën shtatë unaza të zbehtë, të ndara nga shtatë ose tetë unaza të ngushta të zeza dhe ka një majë të errët. Ajo gjithashtu dallohet nga mungesa e flokëve midis jastëkut metacarpal. Madhësia e trupit me masë të madhe është 40 deri 50 cm me një bisht të gjatë 40 deri 45 cm.
Gama dhe habitati
Geneta abisiniane banon në fushat bregdetare, kullotat Afromontane  dhe malet Moorlands. Në Etiopi, geneta abisiniane u vëzhguan deri në 3.750 m në masivin Abune Yosef.
Kërcënimet
Popullsia ka të ngjarë të zvogëlohet për shkak të copëzimit të habitatit, pasi shumë zona me të dhëna historike janë kthyer në toka. Para Luftës së Dytë Botërore, lëkurat e genetve abisiniane u regjistruan për shitje në tregjet në tregun e Addis Ababa , nuk dihet nëse ka akoma një treg për lëkurat e këtij lloji. Në përgjithësi, ky lloji është shumë pak i njohur për të vlerësuar siç duhet statusin e saj të ruajtjes.
Japonia gjatë Luftës së Parë Botërore
Japonia mori pjesë në Luftën e Parë Botërore nga viti 1914 deri më 1918 në një aleancë me Fuqitë e Antantës dhe luajti një rol të rëndësishëm në sigurimin e korsive të detit në Paqësorin Perëndimor dhe Oqeanet Indian kundër Marinës Perandorake Gjermane si anëtare e Aleatëve. Politikisht, Perandoria e Japonisë shfrytëzoi rastin për të zgjeruar sferën e saj të ndikimit në Kinë dhe për të fituar njohjen si një fuqi e madhe në gjeopolitikën e pasluftës.
Ushtria japoneze, duke përfituar nga distancat e mëdha dhe preokupimi i Gjermanisë Perandorake me luftën në Evropë, kapi zotërimet gjermane në Paqësorin dhe Azinë Lindore, por nuk pati mobilizim në shkallë të gjerë të ekonomisë. Ministri i Jashtëm Katō Takaaki dhe Kryeministri Ōkuma Shigenobu donin të shfrytëzonin rastin për të zgjeruar ndikimin japonez në Kinë. Ata regjistruan Sun Yat-sen (1866–1925), pastaj në mërgim në Japoni, por ata patën pak sukses. Marina Detare Perandorake Japoneze, një institucion pothuajse autonom burokratik, mori vendimin e vet për të ndërmarrë zgjerim në Paqësor. Ai kapi territoret mikronesiane të Gjermanisë në veri të ekuatorit dhe drejtoi ishujt derisa ata u transferuan në kontrollin civil në vitin 1921. Operacioni i dha marinës një arsyetim për zgjerimin e buxhetit të saj për të dyfishuar buxhetin e ushtrisë dhe zgjerimin e flotës. Kështu marina fitoi ndikim të rëndësishëm politik mbi çështjet kombëtare dhe ndërkombëtare.
Ngjarjet e vitit 1914
thumb|majtas|Hidroavionmbajtës japonez [[Hidroavionmbajtës japonez Wakamiya|Wakamiya (1913)]] parapamje|Trupat japoneze duke zbritur afër [[Rrethimi i Tsingtao|Tsingtao.]] Në javën e parë të Luftës së Parë Botërore Japonia i propozoi Mbretërisë së Bashkuar, aleate e saj që nga viti 1902, që Japonia të hynte në luftë nëse mund të merrte territoret e Paqësorit të Gjermanisë. Më 7 gusht 1914, qeveria britanike zyrtarisht i kërkoi ndihmë Japonisë në shkatërrimin e sulmuesve nga Marina Perandorake Gjermane në dhe përreth ujërave kineze. Japonia i dërgoi Gjermanisë një ultimatum më 15 gusht 1914, i cili mbeti pa përgjigje; Japonia më pas i shpalli zyrtarisht luftëGjermanisë më 23 gusht 1914 në emër të Perandorit Taishō. Ndërsa Vjena refuzoi të tërhiqte kryqëzorin austro-hungarez SMS Kaiserin Elisabeth nga Tsingtao (Qingdao), Japonia gjithashtu i shpalli luftë Austro-Hungarisë më 25 gusht 1914.
Forcat japoneze pushtuan shpejt territoret e dhëna me qira gjermane në Lindjen e Largët. Më 2 shtator 1914, forcat japoneze zbarkuan në provincën Shandong të Kinës dhe rrethuan vendbanimin gjerman në Tsingtao. Gjatë tetorit, duke vepruar praktikisht i pavarur nga qeveria civile, Marina Perandorake Japoneze kapi disa nga kolonitë ishuj të Gjermanisë në Paqësor - Ishujt Mariana, Caroline dhe Marshall - me praktikisht asnjë rezistencë. Marina Japoneze zhvilloi sulmet e para ajrore të nisura detare në botë kundër caqeve tokësore të mbajtura nga gjermanët në provincën Shandong dhe anijeve në Gjirin Qiaozhou nga hidrovionmbajtësja Wakamiya. Më 6 shtator 1914 një aeroplan detar i lëshuar nga Wakamiya sulmoi pa sukses kryqëzorin austro-hungarez Kaiser Elisabeth dhe varken me armë gjermane Jaguar me bomba.
Rrethimi i Tsingtao përfundoi me dorëzimin e forcave koloniale gjermane më 7 nëntor 1914.
Në shtator 1914, me kërkesë të Ushtrisë Perandorake Japoneze, Shoqata e Kryqit të Kuq Japonez bashkoi tre skuadra, secila e përbërë nga një kirurg dhe njëzet infermiere, të cilat u dërguan në Evropë me një detyrë pesë-mujore. Skuadrat u larguan nga Japonia midis tetorit dhe dhjetorit 1914 dhe u caktuan në Petrograd, Paris dhe Southampton. Ardhja e këtyre infermierëve mori një mbulim të gjerë për shtyp dhe vendet e tyre pritëse më pas kërkuan që këto ekipe të zgjasnin caktimin e tyre në pesëmbëdhjetë muaj.
Ngjarjet e vitit 1915-16
Në shkurt të vitit 1915, marinsat nga anijet e Marinës Perandorake Japoneze] me qendër në [[Singapor ndihmuan në shtypjen e një kryengritje nga trupat indiane kundër qeverisë britanike.
Me aleatët evropianë të Japonisë të përfshirë rëndë në luftën në Evropë, Japonia u përpoq të konsolidonte më tej pozicionin e saj në Kinë duke paraqitur njëzet e një kërkesa presidentit kinez Yuan Shikai në janar 1915. Nëse arrihej, njëzet e një kërkesat do të kishin ulur në thelb Kinën një protektorati japonez dhe në kurriz të privilegjeve të shumta që gëzojnë tashmë fuqitë evropiane në sferat e tyre përkatëse të ndikimit brenda Kinës. Përballë negociatave të ngadalta me qeverinë kineze, ndjenjave të përhapura dhe në rritje anti-japoneze dhe dënimit ndërkombëtar (veçanërisht nga Shtetet e Bashkuara), Japonia tërhoqi grupin përfundimtar të kërkesave dhe një traktat u nënshkrua nga Kina më 25 maj 1915.
Përgjatë viteve 1915–1916, përpjekjet gjermane për të negociuar një paqe të veçantë me Japoninë dështuan. Më 3 korrik 1916, Japonia dhe Rusia nënshkruan një traktat ku secili u zotua të mos bënte një paqe të veçantë me Gjermaninë dhe ra dakord për konsultim dhe veprim të përbashkët nëse territori ose interesat e secilit në Kinë kërcënoheshin nga një palë e tretë e jashtme. Megjithëse Rusia kishte një pretendim për territorin kinez nga Kyakhta dhe traktate të tjera, Japonia e dekurajoi Rusinë nga aneksimi i Heilongjiang dhe filloi të shtynte ngadalë fuqitë e tjera, të tilla si gjermanët në njëzet e një kërkesat (1915). Vija përcaktuese midis sferave ruse (veri) dhe japoneze (jug) të ndikimeve në Kinë ishte hekurudha kineze lindore.
Ngjarjet e vitit 1917
Më 18 dhjetor 1916 admiraliteti britanik përsëri kërkoi ndihmë detare nga Japonia. Kabineti i ri japonez nën kryeministrin Terauchi Masatake ishte më i prirur të siguronte ndihmë ushtarake, me kusht që qeveria britanike të mbështeste pretendimet territoriale të Japonisë ndaj zotërimeve gjermane të sapofituara në Paqësorin Jugor dhe Shandong. Kur Gjermania njoftoi rifillimin e luftës së pakufizuar nëndetëse më 1 shkurt 1917, qeveria britanike ra dakord..
Dy nga katër kryqëzorët e Skuadriljes së Parë Speciale në Singapor u dërguan në Cape Town, Afrika e Jugut dhe katër destrojer u dërguan në Mesdhe për t'u larguar nga Malta, selia e Flotës Mesdhetare të Marinës Mbretërore. Admirali Kōzō Satō në kryqëzorin Akashi dhe njësitë e destrojerit të 10-të dhe 11-të (tetë destorjerë) mbërritën në Maltë më 13 prill 1917 përmes Colombo dhe Portin Said. Përfundimisht, kjo skuadrilje e dytë speciale arriti në tre kryqëzorë (Akashi, Izumo, ''Nisshin, 14 destrojerë (8 destrojerë të klasës Kaba, 4 destrojerë të klasës Momo, 2 ish-klasë Acorn britanik), 2 anije njëdirekëshe, 1 tender (Kanto).
17 anijet e Skuadriljes së Dytë Speciale kryenin detyra përcjellëse për transportin e trupave dhe operacionet anti-nëndetëse kundër sulmeve nga nëndetëset gjermane dhe austro-hungareze që veprojnë nga bazat përgjatë Adriatikut lindor, Detit Egje, nga Kostandinopoja, duke siguruar kështu rrugën detare jetësor të Mesdheut lindor midis Kanalit të Suezit dhe Marsejës, Francë.
Skuadrilja japoneze bëri gjithsej 348 fluturimesh të shoqërimit nga Malta, duke shoqëruar 788 anije që përmbanin rreth 700,000 ushtarë, duke kontribuar kështu shumë në përpjekjen e luftës, për një humbje prej 72 marinarëve japonezë të vrarë në veprim. Gjithsej 7,075 njerëz u shpëtuan nga japonezët nga anijet e dëmtuara dhe që fundoseshin. Kjo përfshinte shpëtimin nga destrojerët Matsu dhe Sakaki prej gati 3000 personave nga trupa SS Transilvania e cila u godit nga një silurues gjerman më 4 maj 1917. Asnjë anije japoneze nuk humbi gjatë vendosjes, por më 11 qershor 1917, Sasaki u godit nga një silur nga nëndetësja austro-hungareze U-27 në afërsi të Kretës; 59 marinarë japonezë vdiqën.
Me hyrjen amerikane në Luftën e Parë Botërore më 6 Prill 1917, Shtetet e Bashkuara dhe Japonia u gjendën në të njëjtën krah, pavarësisht marrëdhënieve të tyre gjithnjë e më të ashpra mbi Kinën dhe konkurrencës për ndikim në Paqësor. Kjo çoi në marrëveshjen Lansing–Ishii të 2 nëntorit 1917 për të ndihmuar në uljen e tensioneve.
Britanikët nën admiralin George Alexander Ballard i dhanë vlerësime të forta nivelit të lartë operativ të skuadriljes japoneze dhe përgjigjes së shpejtë të të gjitha kërkesave britanike. Në kthim, japonezët përthithën teknikat dhe teknologjitë britanike të luftës kundër nëndetëse dhe fituan përvojë të paçmuar operacionale. Pas përfundimit të luftës, Flota Detare Japoneze solli shtatë nëndetëse gjermane si çmime të luftës, të cilat kontribuan shumë në hartimin dhe zhvillimin e nëndetëseve të ardhshme japoneze.
Ngjarjet e vitit 1918
parapamje|240px|Ushtarët amerikan në [[Vladivostok në gusht 1918]]
Kah fundi i luftës, Japonia gjithnjë e më shumë plotësonte porositë për materialin e nevojshëm të luftës për aleatët e saj evropianë. Bumi i kohës së luftës ndihmoi për të diversifikuar industrinë e vendit, për të rritur eksportet e saj dhe për të shndërruar Japoninë nga një debitor në një komb kreditor për herë të parë. Eksportet u katërfishuan nga viti 1913 deri më 1918. Fluksi masiv i kapitalit në Japoni dhe bumi i mëvonshëm industrial çuan në inflacion të shpejtë. Në gusht 1918, trazirat e orizit të shkaktuara nga ky inflacion shpërthyen në qyteze dhe qytete në të gjithë Japoninë..
Ngjarjet e vitit 1919
Në vitin 1919, përfaqësuesi i Japonisë Saionji Kinmochi u ul së bashku me udhëheqësit e "Katër të Mëdhenj" (Lloyd George, Wilson, Clemenceau, Orlando) në Konferencën e Paqes në Paris. Tokio fitoi një vend të përhershëm në Këshillin e Lidhjes së Kombeve dhe Konferenca e Paqes në Paris konfirmoi transferimin në Japoni të të drejtave të Gjermanisë në Shandong. Në mënyrë të ngjashme, ishujt më veriorë të Paqësorit të Gjermanisë u vunë nën një mandat japonez, të quajtur Mandati i Deteve të Jugut. Pavarësisht nga zotësia e Japonisë në një shkallë globale dhe kontributi i saj i konsiderueshëm në përpjekjet aleate të luftës në përgjigje të lutjeve britanike për ndihmë në Mesdheun dhe Azinë Lindore, Mbretëria e Bashkuar dhe udhëheqja e Shteteve të Bashkuara të pranishme në Konferencën e Paqes refuzuan ofertën e Japonisë për një propozim racor të barazisë në Traktatin e Versajës. Japonia megjithatë u shfaq si një fuqi e madhe në politikën ndërkombëtare nga fundi i luftës.
Gjuha Yuchi
Yuchi (Euchee) është gjuha e njerëzve Yuchi që jetojnë në Oklahoma. Historikisht, ata jetonin në Shtetet e Bashkuara të Amerikës Juglindore, duke përfshirë Tennessee lindore, Karolinën perëndimore, Gjeorgjinë veriore dhe Alabama, në periudhën e kolonizimit të hershëm evropian. Shumë folës të gjuhës Yuchi u zhvendosën me forcë në Territorin Indian në fillim të shekullit të 19-të. Disa kaseta audio ekzistojnë në koleksionet e Arkivit Kolumbi të Universitetit Shtetëror në Columbus, Gjeorgji.
Klasifikimi
Yuchi është klasifikuar si një gjuhë e izoluar, sepse nuk dihet të jetë e lidhur me ndonjë gjuhë tjetër. Megjithatë, linguistë të ndryshëm kanë bërë pohime se gjuha ka një marrëdhënie të largët me familjen Siouan: Sapir në 1921 dhe 1929, Haas në 1951 dhe 1964, Elmendorf në 1964, Rudus në vitin 1974 dhe Crawford në 1979.
Në vitin 1997, përpjekjet për arsim të kulturës kulturore të Euchees United (EUCHEE) pretenduan se aktualisht kishte dy dialekte të folura: Duck Creek / Polecat dhe variantet Bigpond.
Qarku Argelès-Gazost
Qarku i Argelès-Gazost është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Hautes-Pyrénées.
Gjuha Zuni
parapamje Zuni / zuːni / (gjithashtu dikur Zuñi) është një gjuhë e popullsisë Zuni, indigjene në perëndim të New Mexico dhe Arizonës lindore në Shtetet e Bashkuara. Është e folur nga rreth 9,500 njerëz në mbarë botën, veçanërisht në afërsi të Zuni Pueblo, New Mexico, dhe numra shumë më të vogël në pjesë të Arizonës.
Ndryshe nga shumica e gjuhëve indigjene në SHBA, Zuni është folur ende nga një numër i konsiderueshëm fëmijësh dhe prandaj është relativisht më pak e kërcënuar me rrezikimin e gjuhës. Edmund Ladd raportoi në 1994 se Zuni është ende gjuha kryesore e komunikimit në pueblo dhe përdoret në shtëpi (Newman 1996).
Brenda gjuhës, gjuha në vetvete quhet Shiwi'ma (shiwi "Zuni" +, "vernakular", trans. Si "mënyrë Zuni") dhe folësit e tij janë kolektivisht A: shiwi ('a: (w) - " plural "+ shiwi" Zuni ").
Klasifikimi
Zuni konsiderohet si një gjuhë e izoluar (dmth., I palidhur me ndonjë gjuhë tjetër të njohur). Zuni mund të jetë bërë një gjuhë e veçantë të paktën 7,000 vjet më parë. Zuni, megjithatë, ka huazuar një numër fjalësh nga Keresani, Hopi dhe Pima që kanë të bëjnë me fenë dhe bindjet fetare.
Një numër i marrëdhënieve të mundshme të Zunit në gjuhë të tjera janë propozuar nga studiues të ndryshëm, ndonëse asnjë prej tyre nuk ka fituar pranim të përgjithshëm. Propozimet kryesore hipotetike kanë qenë lidhjet me Penutin (dhe Penitioid dhe Makro-Penutian), Tanoan, dhe Hokan phyla, si dhe gjuhët Keresan.
Hipoteza më e qartë e artikuluar është Lidhja e Newmanit (1964) me penutin, por edhe Newman (sipas Michael Silverstein) është konsideruar si një gjuhë në punë për shkak të natyrës problematike të metodologjisë së përdorur në studimet Penutiane Goddard 1996). Pikat e afërta të Newmanit vuajnë nga problemet e përbashkëta në linguistikë krahasuese, të tilla si krahasimi i formave të huazuara (p.sh. "duhan"), forma me dallime të mëdha semantike (p.sh. "të këqija" dhe "plehra", "kali" dhe ", dhe format onomatopoetike (Campbell 1997). Zuni u përfshi gjithashtu nën propozimin Penutioid të Morris Swadesh dhe në nën-grupimin shumë inkluziv të Joseph Greenberg-it - pa argumente bindëse (Campbell 1997).
Zgjedhjet vendore në Shqipëri 2015
Zgjedhjet vendore në Shqipëri e vitit 2015 u mbajtën më 21 qershor 2015. Ishin zgjedhjet e para pas reformës territoriale 2014 që nxori 61 bashki.
Gjuha Zuni
Klasifikimi
Karl-Heinz Gursky botoi prova problematike bindëse për një grupim të Keresan-Zuni. J. P. Harrington shkroi një letër të papublikuar me titullin "Zuñi zbuluar të jetë Hokan" (Campbell 1997).
Zgjedhjet vendore në Shqipëri 2015
Preludi
Më 14 dhjetor 2014, presidenti Bujar Nishani dekretoi datën e zgjedhjeve vendore 2015.
Rezultati
Morën pjesë në votime 1.606.231 zgjedhës (pjesëmarrja 47,63%).
Krisant i Durrësit
Kryepeshkopi Krisant i Durrësit (1770-1846) ka qenë studiues dhe muzikolog grek i shekullit të 19-të.
Biografia
Ai ishte me origjinë nga Madytos, ku lindi më 1770. Studioi muzikë bizantine dhe dha mësime në kishë në Kostandinopojë qysh prej vitit 1815. Ai u shugurua Kryepeshkop i Durrësit më 1820. Ka qenë një ndër tre novatorët e muzikës kishtare Bizantine. Vdiq më 1846 në Bursë.
Curcuris
Curcuris (Crucùris) është një komunë në Itali në provincën Oristanos, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 7.18 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 130 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 310 banorë.
Mapbox
Mapbox është një ofrues i hartave me porosi online për faqet e internetit dhe shërbimet si Foursquare, Pinterest, Evernote, Financial Times, The Weather Channel dhe über Technologies. Që nga viti 2010, Mapbox është zgjeruar me shpejtësi në kategorinë e hartave me porosi, si një përgjigje ndaj zgjedhjve të kufizuara të ofruara nga ofruesit e hartave si Google Maps.
Lidhje të jashtme
www.mapbox.com
Tempulli Parthasarathy në Triplicane
Tempulli Parthasarathy në Triplicane (I quajtur edhe Tempulli Venkatakrishna Parthasarathy Perumal në Triplicane, Tempulli Sri Parthasarathy Perumal, ose Thiruvallikēñi Venkatakrishna Parathasarathy Perumal Thirukoil; në gjuhën tamile திருவல்லிக்கேணி அருள்மிகு வெங்கதக்ரிஷ்ணா பார்தசாரதி பெருமாள் திருக்கோவில் ose thjesht பார்த்தசாரதி திருக்கோயில்) është një tempull vaishnavit i shekullit të VIII kushtuar Krishnas, i vendosur në Triplicane të Chennait në Indi. Tempulli është lartësuar nga Divya Prabandha, kanoni i hershëm mesjetar tamil i shenjtëve alvarë nga shekujt e VI-IX dhe për rrjedhojë është klasifikuar midis 108 Divya Desamëve kushtuar Vishnu. Emri 'Parthasarathy', në sanskritisht do të thotë 'karrocieri i Arjunas', duke iu referuar rolit të Krishnas si një karrocier i Arjunas në eposin Mahabarata. Tempulli u ndërtua fillimisht nga Dinastia Pallava në shekullin e VIII nga mbreti Narasimhavarmani I. Tempulli ka ikona nga pesë format e Vishnut: Narasimha, Rama, Gajendra Varadaraja, Ranganatha dhe Krishna. Tempulli ështënjë nga strukturat më të vjetra në Chennai. Në kompleks ndodhen edhe faltore për VedavalliThayarin, Ranganathan, Raman, Gajendra Varadarajan, Narasimhan, Andalin, Hanumanin, shenjtët alvarë, Ramanujan, Swami Manavala Mamunigalin dhe Vedanthachariarin. Tempulli është pjesë e Vaikhanasa agamas dhe ndjek traditën e sektit Thenkalai. Në kompleks ka hyrje të veçanta për tempujt e Krishnas dhe Narasimhas. Gopuramët (kullat) dhe mandapat (salla me kolona) janë dekoruar me skalitje të rafinuara, një veçori standard e Arkitekturës Tempullore Indiano-Jugore.
Historia
Tempulli u ndërtua fillimisht nga sunduesit Pallava në shekullin e VIII dhe më pas i zgjeruar nga Dinastia Chola dhe pastaj nga mbretërit Vijayanagara në shekullin e XV. Ai ka mjaft mbishkrime që datojnë nga shekulli i VIII në gjuhën tamile dhe telugu me gjasa nga periudha e mbretit Dantivarman, që ishte një i përkushtuar i Vishnut. Thirumangai Alvari, shenjti i shekullit të IX ia atribuon gjithashtu tempullin mbretit Pallava. Nga referencat e brendshme të tempullit, duket se tempulli u restaurua gjatë vitit 1564 kur u ndërtuan faltore të reja. Në kohë më të vona, tempulli është pasuruar nga përkrahjet e fshatrave dhe kopshteve. Tempulli ka mbishkrime edhe rreth mbretit Pallava, Nandivarman i shekullit të VIII. Tempulli u ndërtua gjerësisht gjatë periudhës Chola dhe mjaft mbishkrime datojnë nga kjo periudhë. Mandapa më e jashtme është e mbushur me skulptura të formave të ndryshme të Vishnut, veçanërisht avatarët. Në tempull shihen mbishkrime nga Dantivarma Pallava i shekullit të VIII, nga mbretërit Chola dhe Vijayanagara. Zgjerimi i parë arkitekturor i tempullit mori udhë gjatë mbretërimit të Dinastisë Pallava (Tondaiyar Kon) siç përshkruahet gjallërisht nga Tirumangai Azhwari. Reminishent i këtij zgjerimi është mbishkrimi i mbretit Pallava, Dantivarman (796-847), që është ruajtur në tempull.
Tempulli pa një zgjerim të rëndësishëm gjatë sundimit të mbretërve Vijayanagara si Sadasiva Raya, Sriranga Raya dhe Venkatapati Raya II (shekulli i XVI). Gjatë kësaj kohe u shtuan shumë faltore të vogla dhe pavjone (mandapa) si Tiruvaimozhi Mandapa. Një mbret Pallava ndërtoi tempullin e tanishën në shekullin e VIII. Gopurami u ndërtua gjithashtu nga një mbret Pallava - Tondaiman Chakravarthy. Ka mbishkrime që regjistrojnë kontributet e mbretërve Chola, Raja Raja dhe Kulottunga III, mbreti Pandya, Maravarman dhe shumë sundues të tjerë të Dinastisë Vijayanagara, duke përfshirë Ramaraja Venkatapathirajan dhe Vira Venkatapathyn. Për njëfarë kohe tempulli u administrua nga East India Company. Pushkarani (depozita tempullore) quhet Kairavani dhe rrethohet nga pesë teerthamë të shenjtë (depozita të shenjta) - Indra, Soma, Agni, Meena dhe Vishnu. Shtatë rishi - Bhrigu, Atri, Marichi, Markandeya, Sumati, Saptaroma dhe Jabali – këtu kryen pendesa. Të pesë hyjnitë në tempull janë lartësuar nga Tirumangai Azhvari. Tiruvallikeni është i njohur për festat e tij të gjalla përgjatë vitit. Recitimi i 4000 hymneve të shenjtëve azhwarë është një traditë e madhe e ruajtur në këtë tempull për breza të tërë.
Tempulli
Tempulli ka dy gopuramë (kulla portikësh), njëra në hyrjen lindore, tjetra në atë perëndimore. Ai ka pesë vimana, përkatësisht Anatha Nilaya Vimana mbi faltoren e Parthasarathyt, Ranganathar Sannidhi Vimana, Ramar Sannathy Vimana, Narasimha Sannidhi Vimana dhe Andal Sannidhi Vimana. Depozita tempullore e quajtur "Thiruallikeni", ka rrjedhur nga vendi ku bashkëshortja e Vishnut, Lakshmi i lindi vetë si Vedavalli të urtit Bhrigu. Depozita përmban pesë puse dhe qëndron përballë hyrjes lindore të tempullit. Tempulli ka dy faltore kryesore të ndërtuara në shpinën e njëra-tjetrës. Mulavari (hyjnia kryesore), Parthasarathy, nofka e Venkata Krishnanit, është i drejtuar nga lindja. Bashkë me bashkëshorten e tij Rukmani Piratiyar, ai mban shpatën në një dorë (kjo është e debatueshme pasi siti zyrtar thotë se ai mban guackën e kërmilli deti në dorën e tij të djathtë, pasi ai kishte premtuar të mos merte armë në luftën mahabharata) dhe në dorën tjetër tregon gjestin Varadamudra (gjest bekimi). Vëllai i Krishnas, Balarama është pozicionuar në të djathtën e tij, Satyaki në të majtë; djali i Krishnas, Pradyumna dhe nipi Aniruddha gjenden gjithashtu në shenjtërore. Ky është një nga tempujt e Krishnas ku ai është i pranishëm bashkë me tre brezat e tij. Faltorja e Narasimhas (Thellia Singhari) është drejtuar nga perëndimi dhe si shenjtërorja kryesore, ka një hyrje të veçantë dhe shtyllë flamuri (Dwajasthambam) për Narasimhan. Hyjnia është e ulur në Veetrirundha Yoga thirukolam (posturë e ulur). Dy shenjtëroret gjenden shpinë më shpinë me një kalim shumë të ngusht në mes.
Në kalimin për te shentërorja kryesore ndodhet një faltore për Ranganathan (Sri Mannanathari) dhe Raman (një avatar i Vishnut). Ranganatha është në posturën Bujanga Sayanam, posturë e shtrirë i drejtuar nga lindja. Faltorja e bashkëshortes së tij, Vedavalli Thayaar, gjendet paralel me shenjtëroren kryesore, e drejtuar nga lindja. Në kompleks ndodhet edhe një faltore për Gajendra Varadarajan, për Raman, këtu të njohur si Chakravarthi Thirumagani. Chakravarthi Thirumagani shihet me të gjithë familjen e tij këtu – bashkëshortja Sita Piratti, vëllezërit Lakshmana, Bharatha, Shatrughna dhe besniku Hanuman përkundrejt faltores së Ramas. Në tempull ndodhet gjithashtu edhe një faltore e veçantë për Andalin, një nga 12 shenjtët alvarë që konsiderohet gjithashtu si një bashkëshorte e hyjnisë kryesore. Është një nga shumë pak faltoret në vend kushtuar Krishnas si Parthasarathy, karrocieri i Arjunas dhe që përmban idhujt e tre avatarëve të Vishnut: Narasimhas, Ramas dhe Krishnas. Për shkak të lidhjes së tempullit me Krishnan, Tiruvallikeni u konsiderua si Vrindavana Jugore.
Legjendat
Triplicane ia detyron emrine e saj ekzistencës së saj historike si Tiruvallikeni (ose Thiruvallikeni) apo Tiru-Alli-Keni (Pellgu i zambakut të shenjtë, në gjuhën tamile) që i referohet pellgut përballë tempullit, mes një pylli të madh Tulasi. Vendi përmendet edhe si Vrundha-Ranyam (kopshti i bukur) në shkrimet puranike. Krishna ishte karrocieri i princit Pandava, Arjuna gjatë luftës Kurukshetra në eposin Mahabaratha. Kunti (i quajtur edhe Pritha), nëna e Arjunas ishte halla e Krishnas dhe motra e babait të Krishnas, Vasudevas. Krishna iu drejtua Arjunas si Partha, djali i Prithas. Krishna referohet kështu si Partha Sarthy, që do të thotë karrocieri i Arjunas. Bhagavat Gita është një bisedim midis Krishnas dhe Arjunas që u zhvillua në mes të fushë-betejës përpara fillimit të luftës me të dy ushtritë në të dy krahët gati për të luftuar. Duke iu përgjigjur konfuzionit të Arjunas dhe dilemës morale rreth luftimit kundër kushëririt të tij që komandonte një tirani të imponuar mbi një perandori të diskutuar, Krishna i shpjegoi Arjunas detyrat e tij si një luftëtar dhe princ ashtu si dhe shpjegimin e yogës, Samkhyas, rimishërimit, mokshas, karma yogas dhe jnana yogas mes çështjeve të tjera.
Krishna ishte neutral gjatë luftës, duke i dhënë armët e tij Kauravas dhe duke e ofenduar veten për Pandavat. Parthasarathy në tempull është paraqitur kështu me një palë mustaqe dhe ka vetëm guackën e kërmillit të detit, pa armën e tij Chakra. Kjo i atribuohet premtimit që ai i bëri Kauravas për të mos i marr armët gjatë luftës. Duke ndjekur traditat e një karrocieri, ai mban mustaqe dhe po ashtu është portretizuar në tempull. Shenjat në fytyrën e idhullit festiv të Parthasarathyt (me gjasa të bëra me aimpon, një aliazh i pesë metaleve) në tempull është plotë me gërvishtje për të treguar plagët e shkaktuara nga shigjetat e Bhishmas në luftë. Utsavari (hyjnia festive) ka gjithashtu vetëm një shkop që paraqet Krishnan të lindur në një familje lopçarësh. Venkateswara, një tjetër formë e Vishnut, shfaqet si Parthasarathy për të përmbushur premtimin e tij ndaj mbretit Sumathi që ai do tia jepte darshanan në këtë formë. I dituri Athreya pati vendosur idhullin e Parthasarathyt. Legjenda tresgon se prindërit e shenjtit vaishnavit, Ramanuja erdhën në tempull dhe iu lutën hyjnisë për një djal dhe kështu lindi shenjti. Besohet gjithashtu se Ramanuja nuk është tjetër veçse vetë Parthasarathy që lindi si njeri për rigjallëruar Vishishtadvaitan (një nga rrymat filozofike të hinduizmit). Vedavalli Thayari thuhet se i lindi të diturit Bhrigu si rezultat i pendesës së tij në brigjet e Kairavenit në një pellg zambakësh (Alli keni). Legjenda tregon se shumë mbretër u përpoqën të martoheshin me Thayarin, por ajo zgjodhi Ranganathan në mes të shumë mbretërve dhe e quajti hyjninë Vaarum en Manare, që do të thotë "Mirë se vjen, zoti im i këtij universi". Martesa qiellore u zhvillua midis Vedavalli Thayarit dhe Sri Mannanatharin në ditën e 12-të (Dwadashi) të muajit Thai - Masi. Martesa festohet çdo vit. Festa Vaikasi është ekskluzivisht e zhvilluar për hyjninë kryesuese Gajendra Varadhar. Thuhet se Rama u shfaq aty me kërkesën e të diturit Madhuman në Thirvallikeni. Një festë madhështore e Rama Navamit zhvillohet aty për 9 ditë në muajin tamil të Pangunit.
Përmendja nga literatura
Tempulli lartësohet te Divya Prabandha, kanoni i hershëm mesjetar tamil i shenjtëve alvarë nga shekujt e VI-IX dhe për rrjedhojë është klasifikuar midis 108 tempujve Divya Desamë kushtuar Vishnut. Midis 12 alvarve, tre prej tyre, përkatësisht Peyalwari, Thirumalisai Alvari dhe Thirumangai Alvari kanë kënduar lavde mbi format e ndryshme të hyjnisë në këtë tempull. Gjithashtu shumë acharya (mësues më të rëndësishëm se guru-të) kanë shkruar këngë për hyjnitë e ndryshme në këtë tempull. Thirumangai Alvari shkroi për Tiruvallikenin si një zonë me pemë aq të dendura sa rrezet e diellit nuk mund të depërtojnë tendën e formuar nga kurorat e tyre. Ai tha gjithashtu se Tiruvallikeni ishte një strehë e shpendëve të bukur si pallojtë dhe koelët. Megjithatë, Triplicane ndryshoi përgjatë kohës dhe këto karakteristika të tij kanë humbur. Ai përmend gjithashtu edhe faltoren Telliya Singar brenda tempullit.
Darshana, sevat dhe festat
Tempulli administrohet nga Bordi i Besimit Hindu dhe Përkrahjes së Bamirësisë së Qeverisë së Tamil Nadusë. Ai ndjek traditat e sektit Thenkalai të Vaishnavizmit dhe bën pjesë te Vaikanasa Agama. Tempulli ka brahmotsavamë (festa të mëdha) madhështorë për Sri Parthasarathy swamin gjatë muajit tamil të Chittirait (prill–maj), gjatë të njëjtit muaj zhvillohet Udayavar uthsavami. Në muajin e Vaigasit zhvillohet Sri Varadarajar uthsavami, Sri Nammalwar uthsavami (vaigasi-visagam) dhe Vasanthothsavam. Sri Azhagiyasingari (avatari Narashimha i Vishnut) feston gjatë muajit tamil të Aanit (qershor–korrik). Në këtë tempull zhvillohen në mënyrë unike dy Bhrammotsavamë në vit. Përkrahë festave për alvarët dhe acharyat zhvillohen festa edhe për Ramanujan (prill–maj) dhe Manavalamamunigalin (tetor-nëntor). Vaikunta Ekadesi dhe gjatë muajtit tamil të Margazhit (dhjetor–janar) vijnë mjaft pelegrinë.
Utsavamët
Utsavamët zhvillohen përgjatë vitit në Tempullin e Parthasarathyt. Urchavamët (ose utsavamët), siç quhen, zhvillohen për një hyjni të veçantë në një periudhë të caktuar kohe gjatë vitit. Është praktikë fetare të marrësh hyjni të ndryshme të tempullit përgjatë Mada Veethive të Triplicanes gjatë disave prej këtyre festave. Perënditë do të lëvizin në mjete të ndryshme fetare (vaghanamë, siç quhen në gjuhën tamile), si elefanti, Garuda, kali, Yaali (një kafshë mitologjike), ratha e tempullit (ther në gjuhën tamile, karro e quajtur edhe ratham) etj. Gjatë ditëve të festës vendi mrr një pamje të re dhe shoqërohet nga rite të ndryshme tradicionale. Në vazhdim jepen festat e ndryshme (urchavamët, utsavamët ose utsavët) në tempullin e Parthasarathyt në pjesë të ndryshme të vitit të kalindarit tamil: Shri Bhrahma Utsav (Brahmotsavami) - perëndia Shri Bhrahma vetë do të kryej këtë festë të rëndësishme. Utsavi i Seer Shri Udaiyarit dhe Vidaiyaatrit përmbyllin dhe ceremonin e mbarimit të festës. Vasanthoutsavami – Festa e Pranëverës. Utsavi i Shri Gajendra Varadaraja Swamyt dhe Utsavi i Shri Ranganatha-Shri Vedavallit. Utsavami i Shri Narasimha Swami Bhrahmas dhe Utsavi i Kodait (Festa e Verës) Shri Gajendra Motshami (Shpëtimi i mbretit Gajendra të elefantëve); Jyeshtabishekami i Shri Parthasarathyt: Jyeshta do të thotë drejtues në vllazëri: Abhishekam do të thotë pastrim me lëngje të shenjta (si qumësht, mjalt etj.) dhe pajisje të ngurt a gjatë Utsavit të Thiru Paavadait duke vajosur me oferta epikuriane trupin e shenjtë. Thiru Aadi Poorami – Ditëlindja e Shrimadh Aandalit në lindjen e yllit zodiakal Iler. Pavithroutsavami (Utsavi i Thiru Pavithras) – ceremonia e shenjtërimit. Shri Jayanthi ose Krishna Jayanthi (Ditëlindja e perëndisë Krishna). Navarathiri - Festa e nëntë dritave. Shri Vedavalli Thaayar Laksharachana. Utsavami i Shri Manavaala Mamunigalit. Deepavali ose Diwali – festa e dritave. Utsavami i Anna koodas – ofrimi i varieteve të orizit. Thir karthigai Deepami – drita të ndryshme të larmishme. Thaila Kaapu – vajosja me mjaft vajëra mjeksorë e trupit të tij/saj. Maargazhii Pagal Pathu (Festimi i dhjetë ditëve); Shri Vaikunta Ekaadasi (festa e hyrjes në parajsë); Raa Pathu (Festa e dhjetë netëve). Laksharachana e Shri Parthasarathyswamyt; Rathasapthami (Ratha-karroja, Sapthami- shtatë ditët hënore); Festa e vizitimit të Ekkatuthangalit. Masi Magam (Magami – dita e yllit); Theppami ose Thepotsavami (festa e pluskimit në depozitën tempullore); Utsavi i Dhavanas (Festa Pranverore) Panguni Uthrami (uthram – një ditë ylli); Shri Rama Navami (Ditëlindja e hyjnisë Rama).
Më të rëndësishmet mes këtyre festave janë Vaikunda Ekadesi – pasi gjatë kësaj dite në tempull mblidhet një turmë e stërmadhe jo vetëm nga Chennai, por edhe nga pjesë të tjera të Tamil Nadusë dhe Indisë; Theppami ose Thepotsavami – festa dhe utsavami plotë ngjyra i pluskimit për hyjninë Parthasarathy.
Festa e Theppamit (pluskimit)
E njohur edhe si Teppothsavami (= Theppam + urchavam), kjo fest piktorike dhe plotë me ngjyra zhvillohet gjatë 7 ditëve të muajit tamil të masit, 3 ditë për hyjninë Parthasarathy, nga një ditë për Sri Narasimharin, Sri Ranganatharin, Sri Ramarin dhe Sri Gajendra Varadharin. Festa shtatë ditëshe tërheq një numër të madh besimtarësh dhe shikuesish nga pjesë të ndryshme të Chennait dhe Tamil Nadusë. Një strukturë pluskuese e bërë prej trungjesh druri do të ndërtohet dhe do të dekorohet me drita, lule, piktuara fetare, flamuj mëndafshi etj., që shërbejnë si një kënaqsi pamore. Për ambjentim më të mirë, dritat vendosen edhe në kopshtin përreth depozitës dhe për më tempër, dritat përqendrohen në këndet e neerazhimandapas (një lloj strukture mandapa) në qendër të depozitës tempullore). Perumali (zoti) do të vijë në depozitën tempullore në purappadu dhe do të vendoset në fron brend platformës lundruese. Gjatë gjithë ditëve, lundrimi kryen pesë rrotullime përreth neerazhimandapas. Pas kësaj, hyjnitë meren në një procesion përreth katër rrugëve Mada. Qindra besimtarë do të mblidhen dhe do të ulen kudo në shkallët e tempullit depozitës tempullore për të patur darshanan e hyjnisë në theppam. Veçantia e funksionit të ditës së tretë ‘Thirumanjanam' kryhet për hyjninë brenda lundrës. Përveç bhattachariarëve (priftërinjtë tempullor), asnjë nuk lehohet brenda lundrës. Një skuadër shpëtimi prej rreth 10 notarësh mundësohet nga Shërbimet e shpëtimit dhe zjarreve të qeverisë së Tamil Nadusë. Kjo festë e Theppamit paraqet një nga aspektet e trashëgimisë së pasur kulturore të Triplicanes, kulturë qindra vjeçare që nuk mund të shihet askund tjetër në Chennai, përveç se në Mylapore ose Triplicane.
Incidentet
Tempulli kishte konflikte të brendshme nga vitet 1750 deri në fundin e shekullit midis dy nën-sekteve të Vaishnavizmit, përkatësisht Thenkalai dhe Vadagalai. Dy sektet nuk mereshin vesh mbi të drejtën për të recituar versionet e tyre të vargjeve përmbyllëse në tempull. Për të zgjidhur mosmarrveshjen iu dërgua një peticion edhe qeverisjes britanike. Regjistrat britanikë përmendin peticionin gjatë vitit 1754 të plotësuar nga banorët vendorë dhe tregëtarët që kërkonin të zgjidhnin mosmarrveshjen. Ata sugjeronin që brahminët Tenkalai mund të recitonin Srisailesadayaptramin e tyre në faltoren e Parthasarathit, ndërsa brahminët Vadakalai mund ta recitonin Ramanujadayapatramin e tyre në faltoren e Telinga Singarit. Këshilli ra dakord që sugjerimi në peticion të pranohej dhe e shpalli publikisht. Pati peticione të mëtejshme në vitin 1780 nga brahminët Tenkalai që qëkur tempulli ishte ndërtuar, recitimet ishin bërë vetëm në Srisailesadayaptram, që do të vazhdonte. Pohohej se shoqëria Manali Muthukrishna Mudali favorizonte Vadakalain duke rezultuar në mosmarrveshje. Ndërsa të dy sektet pretendonin se në tempull duhet të ndiqeshin praktikat e tyre, administratorët anglez në Indi kishin rrënjosur besimin se mënyrat e vjetra ishin zgjidhja e vetme për të ruajtur qetësinë. Sekti Tenkalai kishte sanksionin dhe traditën e lashtësisë duke bërë që Tenkalai të fitonte përparsinë. Mbajtësit e tempullit ishin tradicionalisht peshkatarë të Triplicanes. Gjatë festave të tempullit, ata mbanin idhullin festiv në supet e tyre të fuqishme në atmosferën e dyqaneve të verës dhe ponçit. Ata ranë në ujdi për të drejta shtesë në tempull në vitin 1928, që menjëherë u dha fund lidhjeve të tyre me tempullin. Bharathiari, poeti legjendar tamil dhe aktivisti i pavarësisë u shtyp nga një elefant në tempull, të cilin ai e kishte zakon ta ushqente rregullisht. Megjithëse ai i mbijetoi aksidentit, pak muaj më vonë shëndeti i tij u përkeqësua dhe ai vdiq.
Geneta mbret
Geneta mbret ( Genetta poensis ) është një lloji genete,vendas në Republika e Kongos, Guinea Ekuatoriale , Liberi , Gana dhe Bregun e Fildishtë. Siç nuk është regjistruar që nga viti 1946, ai renditet si të dhëna të mangëta në Listën e Kuqe të IUCN. Ndoshta banon vetëm në pyjet me shi tropikale.
Ramzesi II
Ramzesi II (1279-12th pr. K ) njohur edhe si Ramzesi i Madh, është vlerësuar si faraoni më i fuqishëm dhe më i madh në Mbretërinë Egjiptiane.
Balazuc
Balazuc është një komunë në Francë. Balazuc bën pjesë në departamentin Ardèche të rajonit Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 341 banorë dhe sipërfaqe 18.9 km².
Bol Holmström
thumb|Bo Holmström duke nënshkruar në Akademibokhandeln në Stokholm në nëntor 2011. Bol Eric Holmström (18 tetor 1938 - 13 tetor 2017) ishte gazetar, debatues dhe autor suedez.
Biografia
Holmström ka punuar si gazetar në SVT dhe TV4. Më 11 shtator 2013, ai ishte i pari i cili raportoi se Ministrja e Punëve të Jashtme të Suedisë Anna Lindh ka vdekur prej lëndimeve pas një sulmi. Ai raportonte prej spitalit Karolinska për TV4. Në vitin 2007, ai u shpërblye me çmimin e gazetarisë për punën e tij.
Pushka automatike
parapamje|325x325px|Versioni Civil Kanadez i Pushkës Automatike të Tipit 81 Një pushkë automatike është një lloj pushke automatike që është e aftë të shkrepë plotësisht automatikisht. Pushkët automatike janë përgjithësisht armë të zgjedhura të zjarrit të afta për të qëlluar në mënyrat e qitjes gjysmë-automatike dhe automatike (disa pushkë automatike janë gjithashtu të afta për breshëri zjarri). Pushkët automatike dallohen nga pushkët gjysmë-automatike në aftësinë e tyre për të shkrepur më shumë se një të shtënë me radhë pasi tërhiqet këmbëza.
Disa shembuj te pushkeve automatike jane Karabina M4, Pushka XM5, AK-47.