cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mundi
Biografia
Për Patrick Amory, karriera e Mundo dhe Mundão plotësojnë njëra-tjetrën, duke treguar se ata janë i njëjti person. Për më tepër, sipas Brian Croke, "Atilans" është ndoshta thjesht aludim për grupet që i nënshtrohen konfederatës së Attilës dhe jo pasardhësit e tij. Herwig Wolfram pajtohet që të dy janë i njëjti person dhe Patrick Amory arrin në përfundimin se paraardhësit e Mundo/Mundoo vinin nga grupe që e quanin veten Huns, Gotët dhe Gepidët, duke i lejuar ata të zgjidhnin identitetin e tyre sipas nevojave të momentit.
Alma Papamihali
Alma Papamihali është lindur në qershor të vitit 1974, rritur dhe shkolluar në Tiranë për Gjuhë Letërsi. Pasioni i saj, ka qenë që në fëmijëri poezia, por vazhdimisht angazhimi i saj ka qenë edhe publicistika. Alma gjithashtu është anëtare e Lidhjes se Shkrimtarëve në Gjermani, si dhe themelusese dhe mësuese e shkollës shqipe "Iliria", po në Gjermani. Përmbledhja poetike "Nën tingujt e natës" e Alma Papamihalit me 100 poezi, është botuar në Tiranë në shtator të vitit 2007 (redaktor, Viktor Canosinaj).
Poezitë e Alma Papamihalit janë përmbledhur dhe përkthyer edhe ne gjuhën franceze, apo atë rumune, (në antologjinë "Çelësi i Shpirtit"), si dhe në revista, apo gazeta të ndryshme periodike.
Simplici
Papa Simplici ( l. ?, Tivoli - v. 10 mars 483, ) ishte papa i 47 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 3 mars 468 dhe deri më 10 mars 483. Paraardhës i tij ishte papa Hilari, ndërsa pasardhësi papa Feliksi III.
Burxh el-Arab
Burj Al Arab (arabisht: برج العرب,) është një ndër hotelet më luksoze dhe më të shtrenjtë në botë i ndërtuar në Dubai në Emiratet e Bashkuara Arabe. Me 321 metra lartësi është ndërtesa më e lartë e cila shfrytëzohet ekskluzivisht si objekt hotelier. Hoteli është ndërtuar në ishullin artificial larg plazhit Xhumeira 280 m, te i cili arrihet nëpërmjet urës së vacant. Llogaritet se projekti i përgjithshëm, të cilin e ka porositur Zaid ben Sultan, ka kushtuar rreth 650 miliona dollar amerikan.
Stadiumi "Gjorgji Kyçyku"
thumb|Stadiumi Stadiumi "Gjorgji Kyçyku" në Pogradec është stadiumi ku zhvillon ndeshjet KS Pogradeci.
Burxh el-Arab
Karakteristika
Me 321 metra lartësi radhitet në vendin e 31 për ndërtesat më të larta dhe në vend të 2° (dytë) për hotelin më të lartë në botë. Në brendi ndodhen aktualisht 202 suite luksoze, të sistemuara në 1-një kat ose 2-dy kate, me sipërfaqe minimale që varion nga 170 m² deri në 780 m², të gjitha të veshura me fasada prej xhami. Dhomat luksoze ofrojnë komoditet dhe bukuri pamore, një dhomë mund të kushtoj nga 600 euro duke arritur shumën marramendëse të 3000 euro për natë
Shëngjin (Mirditë)
parapamje|Shëngjin
Shëngjini është një fshat në komunën Fan në rrethin e Mirditës të Shqipërisë.
110 p.e.s.
Mbi vitin 110 p.e.s..
Kantoni Villefagnan
Përbërja aktuale
Kantoni Villefagnan aktualisht përbëhet nga 21 komuna.
Björn Ulvaeus
Björn Ulvaeus  (Emri i Gjatë : Björn Kristian Ulvaeus) u lind më 26 prill 1945 në Göteborg të Suedisë, ka qenë pjesëtarë në Grupin e Famshëm Suedez ABBA.
109 p.e.s.
Mbi vitin 109 p.e.s..
Lumi i Drinit
Burimet
thumb|599x599px|Ujdhesa e Drinit në veri Drini formohet afër qytetit të Kukësit me bashkimin e dy degëve kryesore të tij: Drinit të Bardhë që buron afër Pejës, Kosovë, në Radavc, përshkon Rrafshin e Dukagjinit dhe derdhet në liqenin e Fierzës, i matur si degë kryesore ai është 160 km, gjithësesi bashkë me degën më të gjatë të tij lumi arrin një gjatësi prej 335 km. Drinit të Zi që buron në Strugë, Maqedonia e Veriut, nga pjesa veriore e Liqenit të Ohrit, i cili furnizohet me ujë nga Liqeni i Prespës, ai merr disa degë si p.sh. Radiken (Treva e Dibrës).
Degët kryesore të Drinit janë Lumi i Shalës, Lumi Valbona nga Alpet Shqiptare, Drini i Bardhë në Kosovë dhe Drini i Zi në Maqedoninë e Veriut. Në pjesën fundore Drinit i bashkohet edhe lumi i Kirit që buron nga Dukagjini, e pastaj bashkë derdhen në Bunë.
Rrjedha
Nga Kukësi, Drini rrjedh në Shqipërinë veriore, së pari nga Hasi, në vazhdim, është kthyer në një zinxhir liqenesh artificiale (i Fierzës, i Komanit dhe i Vaut të Dejës), që furnizojnë me ujë tre hidrocentralet e mëdha. Prurja mesatare vjetore e Drinit arrin 352 m³/sek, kurse maksimalja e regjistruar është mbi 5100 m³/sek. Duke kaluar në fshatrat Spas, Msi dhe Fierzë, pasi mbërrin në krahinën e Dukagjinit, rrjedhë drejt jugut, kalon nga Apripë e Gurit, Toplanë, Dushman, Koman, Vjerdhë Mazrrek, Rragam, dhe Pale Lalej. Në Vau Dejës, hyn në ultësirat e NënShkodrës dhe ndahet në dy krah. Një që derdhet në gjirin e Drinit në Adriatik në jug - përëndim të Lezhës. Tjetri derdhet në lumin Kir e më tej në Bunë afër Kalasë së Shkodrës. Edhe pse është dega më e shkurtër prej 15 km, kjo ndarje që derdhet në Bunë quhet Drini i Madh, sepse bie më shumë ujë se krahu tjetër që derdhet drejtpërdrejt në det. Drini i madh gjithashtu derdhej në det por ndryshoj rrjedhë pas një përmbytjeje të madhe më 1858 që ja ndryshoi rrjedhën, dhe e pruri drejt Shkodrës. Drini i madh është shumë i gjërë dhe sjell një sasi të madhe uji (330–340 m³/s), i dyti për nga volumi pas Bunës, por duke qënë i shkurtër disa harta e shënojnë si liqen. Pas Vaut të Dejës, krahu i gjatë shkon drejt jugut për nga Bushati, Mabë, Gjadër, Lezhë. Në jug të Lezhës hyn në një zonë kënetore e më tej derdhet në Adriatik. thumb|left|Drini i Zi: Derdhja nga liqeni i Ohrit
Ekonomia
Lumi i Drinit është shumë i rëndësishëm për ekonominë shqiptare, pasi është burimi kryesor i energjisë për vendin. Katër hidroçentrale janë ndërtuar përgjatë rrjedhës kryesore të Drinit të cilët janë më të mëdhenjtë e vendit me një kapacitet të instaluar prej 1200MW. Këto vepra po ashtu kanë edhe liqene artificiale, më i madhi është Liqeni i Fierzës me sipërfaqe prej 73 km2 i cili është liqeni artificial më i madh në vend. Këto liqene përveç përfitimit ekonomik direkt me energji kanë edhe efekt rregullator në prurjen e lumit dhe në parandalimin e përmbytjeve.
Perëndi (mitologji)
Etimologjia
Në gjuhën shqipe, një fjalë për t'iu referuar vetëtimës - e konsideruar në besimet popullore si "zjarri i qiellit" - është shkreptimë, një formim i shkrep që do të thotë "të ndezësh, të tingëllosh, të godasësh (derisa të fluturojnë shkëndija)". Një lidhje midis goditjes, gurëve dhe zjarrit, mund të lidhet me vëzhgimin se dikush mund të ndezë zjarr duke goditur gurët kundër njëri-tjetrit. Akti i prodhimit të zjarrit nëpërmjet një goditjeje - i pasqyruar gjithashtu në besimin se zjarri mbetet brenda pemëve të lisit pasi zoti i bubullimës i godet - tregon potencialin e vetëtimës në mitin e krijimit.
Rrënjët teonimike proto-indo-evropiane *dei- ("të shkëlqejë") dhe *perkwu-s ("shoqërimet e qiellit/shiut/lisit") mund të grupohen së bashku nën klasifikimin e "shkëlqimit qiellor". Në këngët rituale për bërjen e shiut, shqiptarët i luteshin Diellit ( Dielli, Shën Dëlliu, Ilia ose Zoti ) dhe pasi e përsërisnin tri herë thirrjen, thoshin: Do kemi shi se u nxi Shëndëlliu. bie shi sepse Dielli i Shenjtë u errësua").
Mitologji
Në mitologji, Perëndi është bashkëshortja e perëndeshës së dashurisë Prende, e krahasueshme me Frigg, gruaja e Odinit në mitologjinë norvegjeze.
Vetëtima dhe bubullima
Në besimet popullore shqiptare rrufeja konsiderohej si " zjarri i qiellit " dhe konsiderohej " arma e hyjnisë" ( arma/pushka e perëndisë ), në të vërtetë një fjalë shqipe për t'iu referuar vetëtimës është rrufeja ., që lidhet me rhomphaia trake, një armë e lashtë me shtylla. Shqiptarët besonin në fuqitë supreme të bubullimave ( kokrra e rrufesë ose guri i rejës ), që besohej se formoheshin gjatë goditjeve të rrufesë dhe se binin nga qielli. Gurët bubullima u ruajtën në jetën familjare si objekte të rëndësishme kulti. Besohej se futja e tyre brenda në shtëpi mund të sillte fat të mirë, begati dhe përparim në njerëz, në blegtori dhe në bujqësi, ose se plumbat e pushkës nuk do të goditnin pronarët e gurëve të bubullimës. Një praktikë e zakonshme ishte varja e një varëseje prej guri bubullimë në trupin e bagëtisë ose gruas shtatzënë për fat të mirë dhe për të bërë kontrast me syrin e keq.
Në kulturën shqiptare, lloji më i rëndë i betimit ( Alb. beja më e rëndë ) merret nga një gur bubullimë "që vjen nga qielli" ( beja me gur/kokërr reje/rrufeje që vjen nga perëndia ). Ishte një betim shumë i rëndë dhe njerëzit kishin frikë prej tij edhe pse thoshin të vërtetën. Akti i lirimit nga çdo pretendim për vjedhje u krye në këtë mënyrë: guri i bubullimës u mor në dorën e majtë dhe u prek nga dora e djathtë duke thënë: Për këtë kokërr rejet, nuk ta kam vjedhë as unë, as kush i shpisë sime e nuk e di se kush ta ka vjedhë! Në të rrejsha, reja më gjoftë! I swear by this thunder-stone that I have not stolen it, nor anyone of my house and I don't know who stole it! If I lied to you, may cloud strike me!
Bërja e shiut
Perëndinë e thërrasin sidomos shqiptarët në yjet dhe këngët që luten për shi. Ritualet kryheshin në kohë të thatësirës së verës për të sjellë shi, zakonisht në qershor dhe korrik, por ndonjëherë edhe në muajt e pranverës kur kishte thatësirë të madhe. Në rajone të ndryshme shqiptare, për qëllime të reshjeve, njerëzit hidhnin ujë lart për ta bërë atë më pas të binte në tokë në formën e shiut. Kjo ishte një lloj praktike magjike imituese me këngë rituale.
Në Nevruz ose në Ditën e Pranverës Shqiptare ( Dita e Verës ), në veçanti, në disa fshatra të rajonit të Kurveleshit në Shqipërinë e Jugut njerëzit i drejtoheshin hyjnisë për bimët dhe bagëtinë këtë lutje: O perëndi, nepna shi në vërri! Të bëhet misri dhe shelegu me bri! Oh 'sky', give us rain on winter pastures! So that corn may be made and lamb grow horns! Më poshtë është një këngë rituale hetero-homometrike për sjelljen e shiut, e cila përfshin edhe figurën e Peperonës (ose Ronës, në raste të tjera edhe Perperuga, Dudula ose forma mashkullore Dordolec ose Durdulec ), një personazh mitik tradicional i folklorit ballkanik : Rona-rona, Peperona, bjerë shi ndë arat tona! Të bëhetë thekëri i gjatë gjer në çati, gruri gjer në perëndi, ashtu edhe misëri! Rona-rona, Peperona, pour rain on our fields! So that oats will frow as high as the roof, wheat as high as the 'sky'. and corn as well!
108 p.e.s.
Mbi vitin 108 p.e.s..
Kantoni Villiers-le-Bel
Përbërja aktuale
Kantoni Villiers-le-Bel aktualisht përbëhet nga 2 komuna.
Benny Andersson
parapamje|right|Benny Andersson Benny Andersson (Emri i gjatë: Göran Bror Benny Andersson) u lind më 16 Dhjetor 1946 në Stockholm të Suedisë dhe ka qenë pjesëtarë në Grupin e famshëm suedez ABBA (1972-1982). Tani është tekstshkrues dhe këngëtar.
Marrëveshja e detit Shqipëri–Greqi
Marrëveshja për përcaktimin e kufirit detar Shqipëri–Greqi është një traktat i nënshkuar më 29 prill 2009 midis Shqipërisë dhe Greqisë, në të cilin të dy vendet ranë dakord të caktojnë një kufi detar midis tyre.
Melan
thumb|Teqeja e Melanit|alt=Monument Kulture në Shqipëri Melani mund të ketë qenë qendër e fortifikuar në Mesjetë, përderisa një kishë e vogël me një navë ekziston në gëmushat në pjesën jugore të murit të fortifikimit. Një rrugë me kalldrëm i çon vizitorët në Teqenë e Melanit, pas një çezme e cila ishte destinacion i ujësjellësit. Teqeja është një qendër fetare për myslimanët shiitë bektashi, të cilët festojnë çdo vit Bajramin e Madh, Bajramin e Vogël dhe Nevruzin. Këtu ka qëndrim të përhershëm një dervish. Ndërtimet e tanishme të teqesë u bënë më 1800 nga Baba Aliu i Gjirokastrës, varri i të cilit ndodhet në tyrben përballë ndërtesës kryesore të teqesë.
Teqja e Melanit
Një mur masiv me blloqe poligonale dhe drejtkëndore, që rrethon bregun, të sjell ndër mend një fortifikim antik. Kjo mbështetet edhe nga gjetje qeramike të shekullit të IV p.e.s. Muri është rindërtuar më vonë në shekullin e V ose VI e.j., kohë kur shumë nga këto pika në majë të kodrave u rifortifikuan ndërsa Perandoria Romake po shembej. Ka mundësi që këto të jenë mbetje të Justinianopolis, një qytet i shekulli VI, vendndodhja e të cilit nuk është zbuluar.
Teoria tjetër: mendohet që është një zgjatim i qytetit antik të Antigonesë.
Ndërtesa kryesore ka një sallë rrethore lutjesh me dhoma dhe galeri anësore. Fasada e ndërtesës ka një galeri të bukur të sipërme dhe në tërësi është ndërtuar në stil tipik epirot me blloqe tipike të prera saktë të zonës. Teqeja e tanishme është ndërtuar mbi një ngrehinë bektashiane të mëparshme, e cila drejtohej nga Baba Hasani. Teqeja e dikurshme ishte përgjatë anës lindore të luginës që ka qenë rruga kryesore drejt veriut. Baroni anglez Cam Hobhouse kaloi këndej më 1809 me mikun e tij Lord Bajronin gjatë udhëtimit të tyre nga Preveza për të vizituar Ali Pashën në Tepelenë. Kjo rrugë e humbi rëndësinë kur Ali Pasha ndërtoi një varg urash dhe rrugësh me kalldrëm përmes pjesës së ulët të luginës.
Pozita gjeografike
E vendosur në këmbët e malit Bureto, ofron një pejzazh të mrekullueshëm, ashtu si edhe vetë arkitektura e saj. Madje edhe qiparisët që e rrethojnë janë mbjellë në mënyrë të tillë që nëse shihen nga lart, mund të lexosh fjalën Allah. Gjurmët e qytetit të lashtë, mure rrethues e mjaft objekte të tjera që mendohet se i përkasin qytetit të lashtë ilir i shek. IV p.e.s., të paidentifikuar ende, ndoshta shtrihen në një sipërfaqe prej 34 hektarësh. Babai i Teqesë, Baba Skënderi, tregon se ai është një projekt i ardhur 600 vjet përpara nga Izmiri dhe u ndërtua nga vetë Baba Aliu më 1827. Thuhet se ajo është e vendosur mbi pjesën e Akropolit të vjetër të qytetit të lashtë ilir. Në të njëjtin territor mendohet se gjatë periudhës historike të Bizantit ka ekzistuar një manastir i krishterë.
Nga zaptimi prej uniformave ushtarake të sistemit monist, nga gradat, topat dhe bagëtitë e repartit, nuk bëri përjashtim as kjo Teqe nga më të njohurat në Ballkan nga 1967 deri më 1990. “Por, shyqyr zotit, e kanë përdoruar dhe jo shpërdoruar”-shprehet i kënaqur djaloshi 21-vjeçar nga Vendresha e Parë e Skraparit, dervishi Mustafa, që 6 vjet më parë vendosi t’i përkushtohej kësaj feje që, sipas tij, kërkon sakrifica që jo kushdo i përballon. Kjo teqe ishte nga të parët që iu rikthyen besimtarët pas viteve 1990. Për çdo ditë po sidomos për “ditë të xhuma”, ajo është dera e hapur e kalimtarit, e besimtarit dhe e kujtdo që kërkon qetësinë dhe pastrimin e shpirtit, shërimin nën veprimin e fuqisë qiellore. “Është Teqe me famë në aspektin mistik” - thotë Baba Skënderi, duke treguar se 700-1000 vetë janë pak për dyert e Melanit në ditë jo të zakonta. E veçanta e Melanit është e lidhur edhe me faktin se këtu kanë shërbyer disa nga “gjyshërit” më të nderuar bektashianë të zonës së Jugut, si Haxhi Ali Haqi Babai, Baba Qamili, Baba Selimi etj. Ajo çka e bën të këndshme është pozita strategjike ku ndodhet dhe fakti që banorët bektashianë të zonës, veçanërisht ata të komunitetit të Lazaratit e adhurojnë atë. Madje kanë qenë këta të fundit që me iniciativat e tyre personale dhe të ardhurat private, kanë bërë të mundur rikonstruksionin dhe shndërrimin nga një stallë në të cilën ishte kthyer para viteve 1990 në një objekt kulti të vizitueshëm.
Kantoni Ligny-en-Barrois
Kantoni Ligny-en-Barrois (frëngjisht: Canton de Ligny-en-Barrois) është një kanton në departamentin Meuse, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Ligny-en-Barrois. Ka sipërfaqe 225.23km2 dhe popullsi 10890 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Ligny-en-Barrois aktualisht përbëhet nga 20 komuna.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1849
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Rastavica
Rastavicë është një vendbanim në komunën e Deçan, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Rosisht dhe Blinisht.Rastavica eshte nje fshat ne komunen e Deçanit.Ky fshat eshte themeluar para shume vitesh,edhe pse ishte djegur dhe shkaterruar nga forcat e ushtrise serbe,banoret e ketij fshati me ndihme nga diaspora e renovuan dhe ndertuan shtepi te reja.Ketu gjendet shkolla fillore e mesme e ulet Rexhep Kadrijaj ku vijojne mesimin 200 nxenes,disa vendas nga rastavica e disa nga fshati fqinje baballoq.
Stadiumi "Niko Dovana"
Stadiumi Niko Dovana në Durrës është stadiumi ku zhvillon ndeshjet KS Teuta.
Bardhyl Mezini
Bardhyl Mezini lindi në qytetin e Vlorës. Është diplomuar si zooteknik dhe e ka ushtruar këtë profesion në rrethin e Fierit. Prej vitit 2000 ka emigruar në ShBA (Michigan). Është anëtar i Shoqatës së shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë.
Stadiumi "Niko Dovana"
Stadiumi "Niko Dovana" është një stadium në Durrës, Shqipëri. Ai është përdorur aktualisht kryesisht për ndeshje futbolli të skuadrës durrsake KS Teuta. Stadiumi ka një kapacitet prej 12,040 dhe u riemërua në fillim të viteve 1990 në nder të ish-portierit Teutës Durrës Niko Dovana.
Ekipi kombëtar shqiptar i futbollit ka luajtur në stadiumin "Niko Dovana" për herë të parë në një ndeshje miqësore ndërkombëtare kundër Uzbekistani t më 11 gusht 2010.
Bardhyl Mezini
Është bashkautor në antologjinë “Perëndim i malluar”.
Kantoni Orléans-Saint-Marceau
Kantoni Orléans-Saint-Marceau (frëngjisht: Canton d'Orléans-Saint-Marceau) është një kanton në departamentin Loiret, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Orléans. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 20997 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Orléans-Saint-Marceau aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Piu XII
Papa Pio XII (lat. Pius PP. XII), pagëzuar Eugenio Maria Giuseppe Giovanni Pacelli  - Eugjenio Maria Xhuzepe Gjovani Paçeli, (Romë, 2 mars 1876 - Kastel Gandolfo, 9 tetor 1958), i mbiquajtur "Princi i "Perëndisë", ishte papa i 260 i Kishës katolike romake dhe kreu i Qytet-shtetit të Vatikanit, nga 2 marsi i 1939 gjer në vdekjen e tij.
Para zgjedhjes së tij si papë, Paçeli shërbeu si sekretar i Bashkësisë për Marrëdhënie të Jashtëzakonshme Kishtare, nunc papnor, dhe Sekretari kardinal i Shtetit, detyra në të cilat ai punoi të kryente marrëveshje me kombet evropiane, ndër më të njohurat Marrëveshja perandorake me Gjermaninë, në vitin 1933 (e cila është ende në fuqi).
Udhëheqja e Kishës Katolike prej tij gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe Holokausti mbeten çështje debatesh të vazhdueshme historike. Pas Luftës II Botërore, ai ishte një përkrahës i politikave qetësuese për kombet e nënshtruara dhe një kundërshtar i paepur i komunizmit.
Feliksi III
Papa Feliksi III ( l. ?, Roma - v. 1 mars 492, ) ishte papa i 48 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 13 mars 483 dhe deri më 1 mars 492. Paraardhës i tij ishte papa Simplici, ndërsa pasardhësi papa Gelasi I.
Piu XII
Përveç Papa Piosit IX, Pio XII ishte një nga papët e paktë që kanë mbështetur pagabueshmërinë papnore me nxjerrjen e një kushtetute apostolike, titulluar Munificentissimus Deus (Perëndia më bujare), e cila përkufizoi "nga kërriga" mësimin e krishterë të Marrjes në qiell të Zojës së Bekuar. Ai shpalli gjithashtu dyzet qarkoret, përfshi Humani Generis (Raca Njerëzore), e cila është ende sot qëndrimi i Kishës për evolucionin. Piosi XII largoi përfundimisht pjesën më të madhe të Lidhjes së Kardinalëve në "Kuvendin e Madh", në vitin 1946. Ecuria e shenjtërimit të tij ka arritur në titullin e të Nderuarit, më 2 shtator, 2000 nga Papa Gjon Pali II.
Kesha
Kesha Rose Sebert (* lindur me 1. mars te vitit 1987 ne Nashville, Tennessee, ShBA) është një këngëtare amerikane, e cila eshte e njohur me pseudonimin Kesha ose Ke$ha.
Biografia
Kesha është lindur me 1 Mars 1987 në Nashville, Tennessee, ShBA. Ajo karierën e filloi në vitin 2005. Famë internacionale arriti me hitet e saj si Tik Tok, We R Who we R, Die Young, Blow dhe Timber.
106 p.e.s.
Mbi vitin 106 p.e.s..
105 p.e.s.
Mbi vitin 105 p.e.s..
Agnetha Fältskog
parapamje|right|Agnetha Fältskog Agnetha Fältskog (Emri i gjatë Agneta Åse Fältskog) u lind më 5 prill 1950 në Jönköping të Suedisë, ka qenë pjesëtare në grupin e famshëm Suedez ABBA.
Petoq
Petoqi është një fshat në komunën Fan në rrethin e Mirditës të Shqipërisë.
Gjeografia
Fshati Petoq ndodhet në pjesën lindore te komunës së Fanit. Fshati Petoq kufizohet: në Veri me fshatin Xhuxhë, ne Perëndim me Zallë-Xhuxhë, dhe në Jug me fshatin Shëngjin. Fshati Petoq ka një territor pergjithsisht kodrinor-malor. Ka një sipërfaqje toke arë 75-80 ha si dhe 50 ha livadhe (kullota). Ai shtrihet rrëzë malit të Zepës nga ana Perëndimore e tij. Është një fshat me burime ujore të mjaftueshme.
Klima
Fshati Petoq ka klimë mesdhetare kontinentale malore me dimër të ftohtë e të ashpër dhe verë të nxehtë. Terreni malor që karakterizon fshatin Petoq ndikon që vera të mos jetë shumë e nxehtë duke arritur temperaturat e muajt korrik mesatarisht 23°C dhe maksimalisht 35 °C. Temperatura mesatare e muajit më të ftohtë janarit arrin -3 °C dhe maksimale -10 °C.
Dardhëz
Dardhëzi është një fshat në komunën Fan në rrethin e Mirditës të Shqipërisë.
Vitet 60
Mbi vitet 60.
Ratishi i Epërm
Ratish i Epërm është një vendbanim në komunën e Deçan, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Qëndresë e Epërme.
Jönköping
Jönköping  është qytet jugor në Suedi, gjendet në provincën Småland me 95,396 banorë më 2016.
Edukimi
Universiteti në Jönköping ka rreth 11000 studenta dhe 800 puntorë.
Sporti
Jönköping ka shumë klube sportive. HV71 është klubi më i madh në qytet, i cili është klub i hokejit mbi akull. HV71 ka fituar në vitin 1995, 2004, 2008 dhe 2010, duke e bërë klubin më të mirë në Suedi.
Kantoni Neuilly-Saint-Front
Kantoni Neuilly-Saint-Front (frëngjisht: Canton de Neuilly-Saint-Front) është një kanton në departamentin Aisne, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Neuilly-Saint-Front. Ka sipërfaqe 260.06km2 dhe popullsi 10336 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Neuilly-Saint-Front aktualisht përbëhet nga 33 komuna.
Arjan Kallço
Arjan Kallço lindi në vitin 1967 në qytetin e Korçës. Pasi kreu shkollën e mesme në gjimnazin “Raqi Qirinxhi” ndoqi studimet e larta në degën e Gjuhës italiane, në UT, në vitet 1986-1990. Punon si mësues në shkolla të Korçës dhe pedagog i jashtëm në Universitetin “F. S. Noli”. Pasioni i tij janë poezia dhe përkthimi. Ka botuar librin me përkthime “Proverba të gjuhës italiane” si dhe librin me poezi “Poezi italiane për dashurinë” me 37 autorë. Boton vazhdimisht në faqet e internetit të Klubit Italian të Poetëve duke marrë pjesë dhe në konkurrimet e përmuajshme që zhvillohen në Itali. Bashkëpunon me poeten italiane Gabriela Gruber për të nxitur tek të rinjtë pasionin për poezinë nëpërmjet pjesëmarrjes në konkurset e klubit “Poezi dhe solidaritet”. Boton dhe në revistën “Poeteka” dhe në gazetën “Albania Press” që botohen në Greqi. Nje prej poezive te tij:
Arjan Th. Kallço – Korçë
GJURMË Gjurmë të panumërta mbi rërën e lagur nga vjeshta që ende nuk janë fshirë. Askush nuk ia ka më ngenë plazheve të braktisura ku tundimet e pashpirt s’tërheqin më askënd. Era duket se ka mbetur diku e panisur, as deti dot nuk i paska larë. Dikur kam ecur edhe unë mbi këtë rërë, kushedi sa të tilla koha i ka fshirë! Memece s’shqiptojnë më asnjë fjalë, vetëm me kujtimet flasin, fort mirë e dinë se në vargje jetojnë gjallë. Të dy ne një ditë, Unë dhe Ti, rruga në Ulqin do na sjellë, dakord do të jenë të tjera gjurmë, dy shpirtra në një, jo s’thjeshtohen, shenjën e bëjnë më të thellë, shumë…shumë…
Elbasan Arena
Elbasan Arena në Elbasan është stadiumi ku zhvillon ndeshjet AF Elbasani dhe Kombëtarja shqiptare e futbollit. U ndërtua në vitin 1967. Stadiumi ndodhet në ekstremin lindor të Bulevardit “Qemal Stafa”. Kapaciteti i stadiumit është 12.800 vende.
Bujar Muçaj
Bujar Muçaj lindi në Aranitas të Mallakastrës më 22 mars 1959 dhe u rrit në qytetin e Patosit. Ka botuar për herë të parë në shtypin shqiptar ne vitin 1975. Në përgjithësi i ka tërhequr vëmendjen humori dhe satira. Është prezantuar mjaft herë nga Televizioni Shqiptar dhe media lokale. Ka fituar çmime në konkurset e zhvilluara në Fier dhe është fitues i dy çmimeve të para dhe të dyta të organizuara nga gazeta “Tribuna” dhe shoqata "Drita” si dhe nga shoqata “Nënë Tereza” në Greqi, ku punon e jeton. Ka botuar këto libra : ”Kur dhëmb jeta” nga shtëpia botuese “Gutenberg”, “Piruni dhe daullja” nga “Skënderbeg books”, “Miku nga Skandinavia” nga “Ymeraj”. “Drejt Evropës” dhe “Kur puqen huqet” nga “Diva”.
Janaq Pani
Janaq Pani është nga Qeparoi dhe për shumë vite ka ushtruar profesionin e gjeologut. Pasioni i përhershëm i tij ka qenë letërsia, i angazhuar sidomos në fushën e letërsisë për fëmijë. Në 35 vitet e fundit ka të botuara në Shqipëri 25 tituj libra për fëmije e të rinj. Herë mbas here ka lëvruar edhe krijimtari për të rritur.
Gelasi I
Papa Gelasi I ( l. ?, Afrika veriore - v. 21 nëntor 496, Roma) ishte papa i 49 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 1 mars 492 dhe deri më 21 nëntor 496. Paraardhës i tij ishte papa Feliksi III, ndërsa pasardhësi papa Anastasi II.
Diana Seitaj
Diana Seitaj ka lindur në Korçë, u rrit në një familje me ndjenjë të thellë atdhedashurie. Librat do të mbeten bashkudhëtarët e saja të përhershme. Në fillim të viteve 90-të, u vendos me familjen në Chicago (Illinois), ku banon edhe sot. Përjetimet e një emigrimi të vështirë, do të linin tek ajo gjurmët e veta. Mbi këtë sfond dhe shumë larg dashurisë se saj të përhershme për vlerat që kishte lënë pas, morën formë librat ; ”Pafajësia e Largimit”, një përmbledhje me poezi dhe prozë të shkurtër, më pas dy novelat, ”Në krahët e një ëndrre” dhe “Ishulli i palmave” e së fundi, novela ”Hija e vetes”.
Vera (pije alkoolike)
Vera është një pije alkoolike që prodhohet nga fermentimi i rrushit ose lëngut të rrushit. Fjala vjen nga gjuha greke për (ϝ)οῖνος dhe nga gjuha latine për vīnum. Pije të ngjashme me verën mund të bëhen edhe nga fruta të tjera. Në këtë kuptim emri verë perdoret si kualifikues, për shëmbull, verë e kuqe. Vetë fjala verë ka kuptimin verë rrushi. Kjo terminologji shpesh caktohet nga ligji.
Vera është interesante për disa arsye: perdorimi i saj ne ceremonite fetare të shumë kulturave; rëndësia historike e tregut te verës ne lashtësi. Ndryshe nga produkte të tjera, vera reflekton tek ai që e shijon veritetin e terrenit, klimës dhe konditave në të cilat rrushi është rritur, duke e bërë verën të ketë një shumëllojshmëri shijesh. Duke shtuar këtu edhe përmirsimin e verës me kalimin e kohës variteti i shijes së verës është gati i pafundmë. Shumë fabrika moderne vere mundohen ta fshehin këtë varjetet duke prodhuar verë me të njëjtën shije çdo vit me anë të shkrirjes, adiksioneve kimike etj. duke krijuar kështu shije vere që nuk ndryshojnë nga viti në vit. 200px|thumb|right|Një gotë me verë të kuqe.
Llojet e Verës së Rrushit
200px|thumb|right|Rrush i zi në vile Vera kryesisht është e përbërë nga një ose disa varitete të llojit të rrushit Evropian Vitis vinifera. Kur një nga këto varitete si për shëmbull Pinot Noir, Chardonnay, dhe Zinfandel, përdoret si përbërësi kryesor (e caktuar me ligj në 75 ose 85%) rezultati është nje varjetet ndryshe nga një verë e përzier.
Vera gjithashtu mund të bëhet nga Vitis labrusca ose ndonje specie tjeter hibride e dy specieve të tjera. Vitis labrusca, Vitis aestivalis, Vitis rupestris, Vitis rotundifolia dhe Vitis riparia janë lloje rrushi Amerikano Veriore që kryesisht përdoren për tu ushqyer ose për të krijuar lëng rrushi por disa herë edhe për verë si psh vera Concord. Hibridet e vinifera-s me specie të tjera fillimisht u zhvilluan për të kombinuar fortësinë dhe rezistencën ndaj phylloxera me shijen e rrushit Evropjan. Edhe pse përdoren rralle dhe kryesisht janë të paligjshme ne rajonet tradicionale të verës, hibridet mbillen ne numër të konsiderueshëm ne një temperature relativisht të frohtë të zonave të zhvilluara vitikulturale.
Rrushi Evropjan, i ndjeshem ndaj insektit phylloxera, zakonisht është gjithmonë i shartuar me rrënjë Amerikane si masë parandaluese.
Vera eshte lengu mbeturin nga rrushi.
Rajone verë-prodhuese
Në 2002, prodhuesit më të mëdhenj të verës ishin Franca, Italia, Spanja, Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Australia, Argjentina, Kina, Gjermania, Afrika e Jugut, Portugalia, Kili, Greqia, Rumania, dhe Hungaria. Në 2003 vëndet e para për nga volumi i eksportit i zinin: Franca,22%; Italia,20%; Spanja,17%; Australia,8%; Kili,6%; SHBA,5%; Portugalia,4%; Gjermania,4%.
Emërtimi i verës sipas rajoneve
Shija e verës varet jo vetëm nga lloji i species së rrushit të përdorur por edhe nga terreni dhe klimata ku ai kultivohet. Historikisht, vera njihej me emra të cilët reflektonin rajonin e origjinës së saj dhe disa herë stilin: Bordeaux, Rioja, Mosel dhe Chianti janë emrat e njohur legalisht, të cilët reflektojnë verat tradicionale te prodhuara në rajonet e përmendura. Këto emra (ose siç njihen në Frengjisht appellations) diktojnë jo vetëm rajonin ku është rritur rrushi por edhe cili rrush u bë verë dhe si u fermentua. Sistemi i appellation-eve është më i forti në Bashkimin Evropjan por një sistem i ngjashëm, American Viticultural Area, ndalon përdorimin e disa emrave në Amerikë si për shëmbull Napa Valley ose ëillamette Valley. Rregullat e AVA nuk caktojnë llojin e rrushit të përdorur. Verërat e Botës së re njihen kryesisht nga varjeteti i përmbajtjes së tyre dhe jo nga rajoni ku janë prodhuar.
Këto rregulla historike shpesh krijojnë konfuzion. Për shëmbull, në pjesën më të madhe të botës vera e quajtur Shampanjë duhet të jetë e përbërë nga rrush i rritur dhe fermentuar ne rajonin Champagne të Francës me një metodë rigorozisht të rregullt, por Shtetet e Bashkuara të Amerikës (përveç Oregonit) dhe Kanadaja e komplikojnë sistemin duke përdorur appellation-e Evropjane si emra gjenerikë vere:
Në Shtetet e Bashkuara këto terma njihen si gjysëm-gjenerikë. Kjo praktikë e ngaterruar emërimi ka shkaktuar protesta nga Evropjanët dhe eventualisht mund të ndalohet. Këto emra përdoren vetëm për verë te lirë dhe të prodhuar ne masë (ose të ashtuquajturën verë ordinere). Prodhuesit e verës së mirë Amerikane i evitojnë këto terma për të respektuar homologët Evropjanë. Pra vera e gazuar më e mirë në Kaliforni quhet "verë e gazuar"; vetëm vera e gazuar e lirë do të mbajë emrin Shampanjë.
Disa verëra të përziera janë ligjerisht të mbrojtura nga ligjet e marketingut, dhe përdorimi i emrave të tyre mbrohet nga ligje gjenerike si e drejta e autorit ose shënja e shitjes dhe jo nga një ligj specifik për verën.
Stazhonimi dhe Stili
Vera mund të klasifikohet nga viti i korrjes. Vera e stazhonuar kryesisht është e prodhuar nga rrushi i një viti të caktuar dhe në këtë mënyrë i vihet edhe data. Pjesa më e madhe e verërave e përmirsojne shijen me kalimin e kohes dhe të apasionuarit e verës shpesh e ruajnë verën e një viti të mirë për ta shijuar mbasi të ketë kaluar ca kohë. Për pjesën më të madhe të verës që planifikohet të stazhonohet përdoret rrushi dhe perkujdesja më e mirë prandaj shpesh kjo lloj vere është më e shtrenjtë se varjeteti i cili prodhohet për përdorim të menjëhershëm. Përderisa vera për stazhonim kryesisht përbëhet nga fruta të të njejtit grup me pemë, shija e tyre është relativisht e ngjashme. Ama faktorët klimaterik kanë nje impakt shumë të madh ne shijen e verës së prodhuar nga e njejta pemë nga një vit në tjetrin. Verërat e prodhuara në vitet e mira sidomos kur prodhohen me rrushin më të mirë shpesh shiten shumë më shpejt se verërat e prodhuara në vite mesatare. Disa lloje verash prodhohen vetëm ne vite me prodhim më të mirë se mesatarja. Nga ana tjetër varjetete si White Zinfadel, të cilat nuk vjetërsohen mire, prodhohen për konsumim të menjëhershëm dhe shpesh nuk kanë një datë prodhimi të stampuar në shishe. thumb|right|200px|Një vreshtë
Vera mund të klasifikohet edhe nga menyra e prodhimit: e gazuar, e ndaluar, e fortë, rosé, e skuqur, etj. Ngjyra e verës caktohet nga prezenca ose mungesa e lekurës së rrushit gjatë fermentimit, duke qënë se pjesa më e madhe e rrushit ka lëng transparent. Rrushi i cili ka lëng me ngjyrë njihet si teinturier. Vera e kuqe prodhohet nga rrushi i kuq (ose i zi), por ngjyra e saj e kuqe i detyrohet pranisë së lëkurës së kokrrave të rrushit gjatë fermentimit. Vera e bardhë mund të bëhet nga çdo lloj rrushi për sa kohë që lëkura e këtij të fundit nuk është në kontakt me lëngun gjatë fermentimit. Vera e bardhë e prodhuar nga rrush shumë i zi shpesh ka ngjyrë rozë dhe quhet e skuqur. Rosé është kompromis midis verës së kuqe dhe të bardhë - lëkura e rrushit të zi mbetet në kontakt vetëm për një periudhë të shkurtër kohe gjatë fermentimit.
Shëmbuj:
Vera e gazuar si Shampanja përmban dioksid karboni të cilin e fiton ose gjatë fermentimit ose duke e shtuar më vonë. Kjo lloj vere ndryshon nga Shampanja klasike vetëm për nga prania pak më e vogël e dioksidit të karbonit. Në Francë, vera që e fiton karbonin në mënyrën tradicionale quhet Méthode Traditionnelle.
Vera e fortë shpesh ka shije më të ëmbël se normalja dhe përmban nje përqindje më të larte alkooli se mesatarja. Kjo ndodh kur ne mesin e fermentimit shtohet pije e fortë alkoolike si rakia:
Vera mund të klasifikohet edhe për nga impresjoni i parë që lë në gojën e atij që e pi. Vera për shëmbull shpesh mund të përshkruhet si e thatë, shumë e thatë, e frutshme ose e ëmbël. Ëmbëlsia e verës mund të matet me brix gjatë korrjes por realisht determinohet nga sasia e mbetjes sheqerore në verë pas fermentimit, për shëmbull vera e thate nuk ka mbetje sheqerore. Shije të caktuara si qershi, vanilje, bar, rrëshirë ose dhjetra të tjera mund te njihen nga nje gustator me eksperiencë për shkak të përzjerjes komplekse të molekulave organike si për shëmbull Esteret që një shishe me verë përmban.
Verëra të koleksionueshme
Pjesa më e madhe e verës ekskluzive vjen nga Franca dhe Italia, por edhe rajone të tjera kanë lloje verërash shumë të famshme si nga cilësia ashtu edhe nga çmimi. Tregje dytësore janë krijuar për këtë lloj vere, si edhe ndërtesa të specializuara në ruajtjen e tyre pas blerjes nga njerëzit që "investojnë" tek vera. Verërat më të famshme për të cilat investohet janë Bordeaux dhe Port. Shumë përshkrues verërash e kanë bërë këtë trend shumë të famshëm dhe rrjedhimisht çmimet janë rritur në atë pikë ku të paktë janë ato që janë të gatshëm te harxhojnë para në këto lloj komoditetesh dhe për këtë arsye pija magjike eventualisht transformohet ne uthull.
Gjithashtu investimi tek vera ka terhequr mashtrues të të gjitha llojeve të cilët kanë luajtur me pamjen e jashtme të shishes dhe kanë shitur verë banale duke shfrytëzuar injorancën e klientëve të tyre në sektorin e verës.
Histori
thumb|right|Vera është ë lidhur historikisht me shumë kultura botërore. Në Persi për shëmbull vera persiane mei ka qënë tema kryesore e poezisë persiane për mijra vjet. Testet kimikte në poçet e lashta tregojnë se vera prodhohej rreth 7000 vjet përpara në Iranin e sotshëm dhe është nje nga herët e para ku proçesi i fermentimit përdoret. Evidenca më e hershme mbi verën është e vitit 5400 para lindjes së Krishtit nga Hajji Firuz Tepe ne Malet Zagros që gjenden ne Iranin e sotshëm, afër qytetit të Urmias. Urmia
Ky zbulim është veçanërisht i rëndësishëm për arsyen se ajo zonë nuk mbillte rrush, dhe prodhimi kryesor i tyre ishte gruri ndërsa pija e preferuar e kohës ishte birra, çka tregon se vera përdorej rrallë si komoditet i veçantë. Babilonia e lashte ndodhej ne Rrugën e Mëndafshit nga Kina drejt Mesdheut.
Vera si enteogjen luante rol të rëndësishëm në jetën ceremoniale të Egjiptit të lashtë. Edhe pse rrushi i egër nuk rritej kurre atje, një industri e madhe verë-prodhuese ishte zhvilluar në deltën e Nilit. Skena verë-prodhuese shfaqen në mure varresh dhe lista që shoqeron pikturat me shumë mundësi jep emrat e verës që prodhohej në vreshtat e Nilit. Rreth përfundimit të Mbretërisë së Vjetër, pesë lloje verash - të gjitha të prodhuara në deltën e Nilit - shfaqen në menunë fikse të jetës mbas vdekjes.
Rritja e rrushit dhe bërja e verës u shpërhap në Evropë gjatë periudhave Greke dhe Romake.
Implementime mjekësore
Efektet mjekësore të verës janë subjekt i studimeve dhe debateve të vazhdueshme. Ne SHBA, një rritje e madhe e konsumit të verës së kuqe u pa në 1990.
Tashmë është ë qartë se konsumi i rregullt i 1 ose 2 pijeve në dite (1 pije e barabartë afërsisht me 125ml verë me 13% alkool) ul vdekshmërinë sepse ul 10%-40% mundësinë e sëmundjeve të zëmrës për njerzit mbi moshën 35 vjeç. Sidoqoftë me sasi më të mëdha të konsumuara ky efekt balancohet me mundësinë e rritjes së sëmundjeve te lidhura me konsumin e alkoolit si për shëmbull kancer i gojës, probleme të frymëmarrjes dhe eventualisht cirrozë të mëlçisë. Origjinalisht efektet pozitive viheshin re me konsumin e verës së kuqe. Përbërje të njohura si polifenolet gjënden në sasi të mëdha tek vera dhe ka prova se këto përbërje janë jashtëzakonisht të mira për shëndetin. Një polifenol interesant është resveratroli, të cilit i jepen cilësi të shumta benefike.
Sidoqoftë, studime të tjera kane treguar se benefite të ngjashme fitohen edhe nga pirja e birrës. Është e paqartë nëse përbërja benefike është etanoli apo përbërje të tjera.
Sulfitet janë përbërje që gjenden në verë në formën e prezervuesve dhe mund të shkaktojnë alergji të rënda tek konsumuesit. Në SHBA e gjithë vera e prodhuar në mënyrë komerciale duhet të shkruajë në emërtim që përmban sulfite. Në shtete të tjera dekalrimi nuk është i detyrueshëm. Një numër më i lartë se normalja i sulfiteve në verë mendohet se shkakton gjëndjen e keqe që provohet të nesërmen e pirjes së alkoolit.
Cili është roli i verës në mënyrën e të ushqyerit?
Vera është, pa asnjë dyshim, pjesë përbërëse e kulturës të të ushqyerit në Mesdhe, duke e nënkuptuar këtë të fundit si një tërësi zakonesh, dokesh, pronësi të ndërgjegjes dhe të mënyrës së sjelljes. Nuk është vetëm një plotësuese e dietës, por simbol kompleksesh për të cilat mjeku ka për detyrë të “individualizojë” kufijtë e konsumimit të saj dhe eventualisht t’i kufizojë ato derisa të arrijë edhe në vënien e vetos për të pasur jehona dhe implikime komplekse për të interesuarin, edhe pse përtej kuptimit energjetik apo potencialit toksik në lidhje me mëlçinë. Për një mjek italian apo francez është e vështirë të imagjinojë se një prodhim kaq tipik i gastronomisë tradicionale, tepër i legjitimuar nga një zakon dhe mënyrë të ushqyeri mijëravjeçare dhe sot e mbrojtur me fanatizëm nga një mekanizëm i rafinuar konsumistik, mund të bëjë keq përveç rasteve kur ka persona që nga padituria ose të shtyrë nga vesi abuzojnë me verën. Në vendet me vreshtari të zhvilluar zakoni i të pirit verë është përqendruar pothuajse tërësisht gjatë vakteve dhe si rrjedhojë është më pak e rrezikshme, edhe pse mund të konsumohet në sasi të mëdha, në krahasim me konsumimin në të shkuarën në sasi të mëdha në pijetore ose në lidhje me mënyrën e konsumimit në të kaluarën të pijeve superalkoolike. Eshtë e qartë që dëmet e shkaktuara nga alkooli janë më të vogla kur stomaku është në punë për përpunimin e ushqimeve dhe i njëjti potencial metabolik i mëlçisë duket të ketë një dëm më të vogël të shkaktuar nga oksidimi alkoolik gjatë periudhës së tretjes. Nëse pranojmë pra ndikimin e një tërësie arsyesh shoqërore, psikologjike, dietetike, epidemiologjike, ku mund të bëjë pjesë edhe vera, pa shkaktuar dëme, bile në të kundërtën duke sjellë efekte të dobishme, në mënyrën e të ushqyerit të njeriut, momenti kyç i gjithë çështjes qëndron në identifikimin e parametrave të sigurisë, pra në personalizimin e dozave të pranuara.
Cila është dobia energjetike e verës?
Le të fillojmë më saktësimin e kufijve brenda të cilëve vera mund të konsiderohet si ushqim, duke nisur nga rëndësia dhe vlerat e saj energjetike dhe nga pyetjet që lidhen me përdorimin e kalorive të vijnë nga alkooli. Edhe pse vera është një prodhim kompleks, i pasur në substancat që e përbëjnë (më shumë se 250), vlera apo dobia energjetike e një vere të mirë koincidon në praktikë me atë të etanolit dhe lëkundet në rastin kur konsumohet normalisht gjatë një vakti deri tek 700 kilokalori për litër. Duke pasur përherë parasysh ekuivalencat energjetike, dietologu mund pra të barazojë një gotë verë me 30 gr bukë ose 100 gr mish viçi pa dhjamë. Ndërkaq kaloritë e alkoolit nuk mund të përdoren drejtpërdrejt për punë fizike apo për qëllime plastike, siç ndodh për ushqimet e tjera, por kontribuojnë për metabolizmin bazë dhe nuk nxisin përdorimin e karbohidrateve, yndyrnave dhe proteinave. Gjithmonë duke pasur parasysh realitetin metabolik të vlerave energjetike, mund të ruhen shumë rezerva në lidhje me “rendimentin” real të këtij karburanti pak të veçantë si lloj. Ndjenja e nxehtësisë që pason tretjen e verës ose në masë të madhe të superalkoolikëve shpreh jo aq vlerat energjetike të alkoolit sesa veprimin e tij farmakologjik si vazodilatator periferik. Gjithashtu, është e udhës të çmitizohet fakti aq i përhapur dhe i besuar te njerëzit që jetojnë në zona malore se alkooli mbron nga të ftohtit, sepse ndjesia e menjëhershme e nxehtësisë përcillet si një ndezje tepër e shkurtër me një djersitje të ekzagjeruar në lëkurë dhe do të ishte më mirë që kjo ndjesi të ruhej për organet e brendshme në kushtet e temperaturave tepër të ulëta. Si përfundim, alkooli ka karakteristikat e një karburanti me rendiment të ulët sepse mund të aktivizojë rrugët metabolike me pak prurje energjie, ose mund të prishë rregullimin termik me djersitje të ekzagjeruara.
Mund të konsiderohet si lëndë ushqyese?
Nuk është e vështirë të mbrohet me sukses kauza e verës duke nënvizuar rëndësine e saj duke u nisur nga përmbajtja në vitamina, në oligoelemente ose në hekur, si dhe të tjerë përbërës më pak të pranishëm në verë, duke ruajtur përherë masën në përdorimin e verës. Nga ana tjetër pasuria e lëndëve ushqyese të pranishme dhe të përdorura përherë nga popullsitë perëndimore garanton gjerësisht edhe furnizimin me këta përbërës të paktë në numër dhe që gjenden te vera. Të dhënat epidemiologjike që janë bërë në kuadër të promocionit të dietës mesdhetare e lidhin konsumimin e verës me një incidencë të ulët të infarktit të miokardit, paraqesin edhe sot hipoteza të vlefshme për mënyrën e të jetuarit dhe të punuarit sesa këshilla të karakterit farmaceologjik. Nuk do të ishte korrekte, në emër të shpalljes së rezultateve shkencore, të mos merrej parasysh shembulli i toksicitetit kardiologjik të etanolit, që është përgjegjës për pothuajse 50% të miokardiopatisë dilatative. Kjo tablo e verës ose më keq akoma e superalkoolikëve që “bëjnë mirë“ për diçka, duke nisur nga mjekimi i anemisë apo rritjes së sasisë së kolesterolit “të dobishëm” nuk duhet të bëjë pjesë në reklamimin korrekt të kësaj pijeje kaq të lashtë. Por edhe teprimi në shifra për rreziqet e tmerrshme të përdorimit të alkoolit si sëmundjet e pankreasit po të tjera patologji të aparatit të tretjes, ku më e tmerrshmja konsiderohet Cirroza hepatike, nuk duhet të na dekurajojnë dhe të na kufizojnë në konsumimin e verës. Vera, më shumë se çdo lloj pije tjetër, mund të parashikohet të futet në shkencën dietetike moderne jo për merita ushqyese të veçanta, as për faktin e të qenit me virtyte për shëndetin, por thjesht për kënaqësitë e saj gastronomike, për kontributin për cilësinë dhe rritjen e nivelit të jetesës, si dhe mënyrën se si konsumi i saj në sasi të kontrollueshme nuk arrin kurrë të bëhet një rrezik për shëndetin. Ndërkaq vera nuk është një pije për të shuar etjen, as dhe për t’u shndërruar në një simbol shoqëror, është thjesht një ushqim që merret dhe shijohet së bashku me vaktet për të amplifikuar vlerën shijuese të ritit të të ushqyerit, por gjithmonë duke ruajtur masën.
Në çfarë mase këshillohet të pihet?
Gjithmonë kjo varet nga mosha dhe kushtet e subjekteve të veçanta, sidomos grave dhe të moshuarve dhe këtu duhet të ndiqen udhëzimet që ofron shkenca e dietologjisë. Për të qenë të sigurt, nuk duhet t’i referohemi kapacitetit teorik të metabolizimit të alkoolit (rreth 1g në ditë për çdo kg peshë) që do të korrespondonte për një verë normale në gradacionin alkoolik në rreth 750 ml pije për burrat në kushte të mira shëndeti dhe dihet për gratë sasi më e paktë. Shumë shkencëtarë bien dakord për një konsumim të rregullt dhe të paabuzueshëm të etanolit në ditë që shkon rreth 0,60 -0,75 g/kg peshë trupore, duke ulur kështu sasinë e pranuar të verës rreth gjysmë litri për burrat në rastin e një vere me gradacion alkooli 12. Edhe në këto doza ditore shumë më të kujdesshëm duhet të tregohemi në mënyrën e marrjes së verës dhe të përjashtohet abuzimi kur janë marrë të tjera pije alkoolike, si: aperitivët, pijet e hidhura apo superalkoolikët. Për të rriturit në gjendje të mirë shëndetësore konsumi i përditshëm i pranueshëm mund të jetë deri në tri gota verë për burrat dhe jo më shumë se dy gota për gratë. Në këto nivele konsumi dietologu nuk ka arsye për t’i mohuar një personi të rritur të shëndetshëm kënaqësinë që ofron shoqërimi i ushqimit me disa gota verë. Fatkeqësisht, këto vitet e fundit qarkullojnë disa teori për efektet çudibërëse sidomos të verës së kuqe në disa degë të shëndetit. Por për këtë duhen bërë verifikime dhe të priten përgjigjet shkencore të studimeve përkatëse në këtë fushë për të mos rënë në tentacionin e abuzimit në pijet alkoolike.
Kur është e nevojshme të reduktohet ose të mos konsumohet fare vera? Nëse “degustatori” i verës, në kufijtë e lejuar të përdorimit të saj, mund të ndiejë kënaqësi dhe të tentohet nga vera pa pasur rrezik të dëmtojë shëndetin e tij kjo lejohet, por në rastin kur disa persona të sëmurë dhe me gjendje të caktuara fiziologjike (obeziteti, shtatzënia apo plakja e parakohshme) vera nuk këshillohet të konsumohet. Abuzimi i vazhdueshëm me alkoolin lidhet p.sh me patologjitë që shfaqen në aparatin e sipërm të tretjes dhe për këtë duhet që këtyre personave me këto patologji t’iu thuhet shprehimisht se përdorimi i pijeve alkoolike është klinikisht i ndaluar.
Kur këshillohet të pihet verë?
Të pish pak verë mund të jetë e dobishme në rastet e gastriteve iposekretive ose te subjektet që vuajnë nga anoreksia, sepse kjo pije provokon një ipoglicemi të lehtë dhe nxit oreksin. Përdorimi i keq i verës konsiderohet ai që u jepet fëmijëve ende të papjekur, dhe këto kundërindikohet deri përdorimi i birrës apo aperitivëve. Më pak drastik është këshillimi i përdorimit të verës te të moshuarit sepse nga një anë përdorimi i verës është bërë për ta një rit dhe nga ana tjetër favorizon oreksin, por kujdes në teprime sepse sjell plakje të parakohshme, por përdorimi në doza modeste nuk përbën aspak problem. Këtu duhet të ndiqen këshillat e mjekut kurues, që vendos rast pas rasti për dobinë ose jo të konsumit të disa gotave verë.
Vera, një problem dozash?
Mund ta mbyllim duke thënë se vera, duke ndjekur këshillat për ta konsumuar atë si duhet, mund të bëjë pjesë në listën e mozaikut të të ushqyerit të njeriut dhe përjashtimet janë në disa raste patologjish, si: shtatzënia apo faza e të ushqyerit me gji, ose gjendje të avancuara të sëmundjeve të ndryshme.
Traktati i Paqes së Parisit i 1946-ës
Konferenca e Paqes ne Paris  29 korrik - 15 tetor, 1946) rezultoi në Traktatet e Paqes të nënshkruar në Paris më 10 shkurt, 1947. Fuqitë fitimtare të kohës së luftës Aleatëve (kryesisht SHBA, BS, Britania e Madhe, Franca dhe Kanada) negociohet detajet e traktateve me Italinë, Rumaninë, Hungarinë, Bullgarinë, dhe Finlanda (shih Listen e vendeve të përfshira në Luftën e Dytë Botërore.
thumb|right|Rt. Hon. W.L. Mackenzie King dhe kolege te Paris Peace Conference, Palais du Luxembourg. (L.-r.:) Norman Robertson, Rt. Hon. [[William Lyon Mackenzie King, Hon. Brooke Claxton, Arnold Heeney]]