cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dimitrija Demeter
Biografia
Vizioni kryesor shpirtëror i Demetrit thekson problemet e përgjithshme të njerëzimit duke stiluar betejën mes së mirës dhe së keqes ku në fund mbizotëron gjithmonë e mira. Ky lloj i poezive të Demetrit në shumë prej veprave të tij, si me vargje ashtu edhe në rimë, shpall veprën më të rëndësishme letrare në letërsinë kroate të kohës: poemën epike Vdekja e Smail-aga Çengiqit të shkruar nga Ivan Mažuranić më 1845. Ndër poezitë e Demetrit një vend të veçantë zë edhe Pjesma Hrvata ( Kënga e Kroatëve ) e cila është një varg 8 rrokësh, më i njohur me vargun fillestar "Prosto zrakom ptica leti".
Teuta
Në dramën e tij më të famshme me titull, "Teuta" (1844), e cila konsiderohet drama e parë kombëtare e kroatëve, ai mbron idenë e origjinës ilire të sllavëve të jugut. Teuta është një dramë për një mbretëreshë ilire dhe për mosmarrëveshjet tragjike në vendin e saj që ka rezultuar me rrënimin e shtetit dhe lirisë së popullit antik ilir.
Arkeologjia Post-procesuale
Në Shtetet e Bashkuara, arkeologët gjerësisht e shihnin  post-procesualizmin si një shoqëruese të lëvizjes processuale, ndërsa në Britanin e Madhe, ato mbeten kryesisht lëvizje teorike mendimi të kundërta. Në pjesët të tjera të botës, post-processualism ka pasur më pak ndikim në mendimin arkeologjik.
Arkeologjia e të margjinalizuarve
Post-procesualizmi vendos theks të madh në inkurajimin e grupeve të margjinalizuara për të bashkëvepruar me arkeologjinë.
Arkeologjia gjinore
Në 1960-tën dhe 1970-tën, arkeologjia feministe doli përkrahëse e valës së dytë të lëvizjes feministe që fillojë të argumentojë se gratë në të dhënat arkeologjike ishin injoruar nga arkeologët deri në atë kohë. Sipas arkeologu Sam Lucy, "Agjendat e arkeologjisë feministe dhe post-procesualizmit theksojnë rëndësinë e faktorëve politik dhe social në hulumtin e supozuar  'objektiv'.
Fraisse-Cabardès
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
A Game of Thrones
A Game of Thrones (Një lojë e froneve) është romani i parë i serisë fantazi A Song of Ice and Fire, të shkruara nga autori amerikan George R. R. Martin. Për herë të parë u publikua më 6 gusht, 1996. Romani në vitin 1997 fitoi Locus Award dhe u kandidua për dy çmime tjera, për 1997 Nebula Award dhe 1997 World Fantasy Award. Novela Blood of the Dragon, që përmban kapitujt për Daenerys Targaryen nga ky roman, fitoi 1997 Hugo Award si Novela më e Mirë. Në janar të vitit 2011 romani u bë bestseller i New York Times dhe arriti në pozitën #1 në listën e korrikut të vitit 2011.
Botimet
Romani është publikuar në disa botime në formë të të shtypur, elektronik, dhe me zë. Në qershor 2000, Meisha Merlin publikoj një botim të kufizuar të librave, i ilustruar plotësisht nga Jeffrey Jones.
Baudrecourt, Haute-Marne
Baudrecourt është një komunë në Francë. Baudrecourt bën pjesë në departamentin Haute-Marne të rajonit Champagne-Ardenne. Komuna ka një popullsi prej 124 banorë dhe sipërfaqe 8.78 km².
Suzanne
Suzanne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Suzanne ka një popullsi prej 66 banorë dhe sipërfaqe 6.45 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Qarku Vervins
Qarku Vervins është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Aisne.
Jonquières, Aude
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Jonquières (Ocitanisht: Jonquièras ; Shqip: Xhonqerra ) është një komunë në departamentin Audë.
Cortes de Pallás
Cortes de Pallás është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Valle de Cofrentes, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Cortes de Pallás ka 974 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 234.63 km2.
Sahara Perëndimore
Saharaja Përendimore (الصحراء الغربية; Sahara Occidental; Taneẓroft Tutrimt) është një territor i pretenduar në rajonin e Magrebit të Afrikës Veriore dhe Perëndimore, i kontrolluar pjesërisht nga Republika Demokratike Arabe Sahraui e vetëshpallur dhe pjesërisht e pushtuar nga Maroku fqinj. Popullsia vlerësohet në pak më shumë se 500,000, nga të cilat gati 40% jetojnë në Laayoune, qyteti më i madh në Sahara Perëndimore.
E okupuar nga Spanja deri në fund të shekullit të 20-të, Sahara Perëndimore ka qenë në listën e territoreve jo-qeverisëse të Kombeve të Bashkuara që nga viti 1963 pas një kërkese marokene. Është territori më i populluar në atë listë, dhe deri tani më i madhi në zonë. Në vitin 1965, Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara miratoi rezolutën e parë për Saharën Perëndimore, duke i kërkuar Spanjës që të shkolonizojë territorin. Një vit më vonë, Asambleja e Përgjithshme u miratua një rezolutë e re duke kërkuar që të mbahej një referendum nga Spanja për vetëvendosje. Në vitin 1975, Spanja hoqi dorë nga kontrolli administrativ i territorit në një administratë të përbashkët nga Maroku (i cili kishte kërkuar zyrtarisht territorin që nga viti 1957) dhe Mauritania. Një luftë shpërtheu midis këtyre vendeve dhe një lëvizje nacionaliste Saharui, Fronti Polisario, i cili shpalli Republikën Demokratike Arabe Sahraui me një qeveri në mërgim në Tindouf, Algjeri. Mauritania tërhoqi pretendimet e saj më 1979 dhe Maroku përfundimisht siguroi kontrollin de-fakto mbi pjesën më të madhe të territorit, përfshirë të gjitha qytetet kryesore dhe burimet natyrore. Kombet e Bashkuara e konsiderojnë Frontin Polisario si përfaqësuesin legjitim të popullit Sahraui, dhe pohon se Sahrauisët kanë një të drejtë për vetëvendosje.
Që nga viti 2017, asnjë shtet tjetër anëtar i Kombeve të Bashkuara nuk e ka njohur kurrë zyrtarisht sovranitetin maroken mbi pjesë të Saharasë Perëndimore. Sidoqoftë, një numër vendesh kanë shprehur mbështetjen e tyre për një njohje të ardhshme të aneksimit maroken të territorit si pjesë autonome e Mbretërisë.
Gjeografia
Sahara Perëndimore është e vendosur në bregdetin veriperëndimor në Afrikën Perëndimore dhe në prag të Afrikës Veriore, në kufi me Oqeanin Atlantik të Veriut në veriperëndim, Marokun në veri-verilindje, Algjerinë në lindje-verilindje dhe Mauritaninë në lindje dhe jug. .
Klima
Sahara Perëndimore ka një klimë të nxehtë të shkretëtirës (Klasifikimi i klimës Köppen BWh). Reshjet mesatare vjetore janë nën 50 milimetra. Përgjatë bregdetit të Atlantikut, mesataret e temperaturave të larta dhe të ulëta janë konstante dhe shumë të moderuara gjatë gjithë vitit sepse rrymat e ftohta të oqeanit në det të hapur dukshëm ftohen nga klima, veçanërisht gjatë ditës. Sidoqoftë, vera është e gjatë dhe jashtëzakonisht e nxehtë dhe dimri është i shkurtër dhe shumë i ngrohtë me të vërtetë i nxehtë më tej në brendësi, ku ndikimet detare të ftohjes nuk ndjehen më. Temperaturat mesatare të larta tejkalojnë 40 ° C në verë gjatë një periudhe të zgjatur kohe por mund të arrijnë deri në 50 ° C apo edhe më shumë në vende si Smara, Tichla, Bir Gandus, Bir Anzarane, Aghouinite, Aousserd etj. Temperaturat mesatare të larta tejkalojnë 20 ° C në dimër por temperaturat mesatare të ulëta mund të bien në 7 ° C në disa vende. Qielli është zakonisht i qartë dhe i ndritshëm gjatë gjithë vitit dhe moti me diell është normë.
Vrasja e Martin Luther King Jr.
Martin Luther King Jr., një klerik Amerikan dhe drejtues i Levizjes për të Drejtat Civile, u qëllua për vdekje në Motelin Lorrene në Memfis, Tenesi, më 4 Prill 1968, në 6:01  pm CST. Ai u çua në Spitalin e Shën Jozefit, ku vdiq në 07:05  pasdite Ai ishte një drejtues i shquar i Lëvizjes për të Drejtat Civile dhe laureat i Prmimit Nobel për Paqen, i cili njihej për drejtimin e Lëvizjes me filozofinë e  Jo Dhunës dhe asaj të Mosbindjes Civile.
James Earl Ray, një i arratisur nga Burgu i Shtetit të Misurit, u arrestua në 8 qershor 1968, në Londër në aeroportin Heathrow, ekstraduar në Shtetet e Bashkuara dhe u akuzua për krimin. Më 10 mars 1969, ai u deklarua fajtor dhe u dënua me 99 vjet në Burgun e Shtetit Tenesi. Mai ë vonë bëri shumë përpjekje për të tërhequr deklaratën e pranimit të fajit dhe kërkoi të gjykohej nga një juri, por kjo nuk ndodhi a; ai vdiq në burg në 1998.
Familja King dhe të tjerë besojnë se atentati ishte rezultat i një komploti që përfshinte qeverinë amerikane, Mafian dhe policinë e Memfis, Loyd Jowers thoshte në 1993. Ata besojnë se Ray ishte vetëm një "kokë turku". Në vitin 1999, familja ngriti një proces gjyqësor kundër Jowers për vdekjen e shkaktuar duke kërkuar shumën prej 10 milion dollarë. Gjatë argumentimit ne mbyllje avokati i tyre i kërkoi jurisë të shpërblejë dëmet prej 100 dollarë, duke thënë se "Padia nuk nuk u bë për paratë". Gjatë gjyqit, të dy palët paraqitën prova që hidhnin dzshime për një komplot qeveritar. Agjensitë qeveritare të akuzuara nuk mund të mbroheshin ose të përgjigjeshin sepse nuk u thirrën si të pandehura. Bazuar në provat, juria konkludoi se Jowers dhe të tjerë ishin "pjesë e një komploti për të vrarë King" dhe i dha familjes dëmshpërblimin prej 100 dollarë. Akuzat dhe përfundmet e e jurisë së Memfis u hodhen poshtë në vitin 2000 nga Departamenti i Drejtësisë i Shteteve të Bashkuara  për shkak të mungesës së provave.
Kërcënimet me vdekje
Që nga mesi i viteve 50, King kishte pasur disa kërcënime me vdekje për shkak të rrolit të tij të rëndësishëm në Lëvizjen për të Drejtat Civile. Ai ishte përballur me rrezikun e vdekjes, përfshirë edhe një goditje me thikë gati fatale në 1958, dhe të jetuarit me të u bë pjesë të filozofisë së tij. Ai thoshte se vrasja nuk duhet të ndalonte luftën për të drejta të barabarta. Pas vrasjes së Presidentit Kennedy në 1963, King i tha gruas së tij, Coretta Scott King, "Kjo është ajo që do të ndodhë edhe me mua. Ta kam thënë, kjo është një shoqëri e sëmurë. "
Memfis
King bëri njjë ushëtim në Memfis, Tenesi, në mbështetje të goditjes së punonjësve të kanalizimeve të qytetit afrikano-amerikan. Punëtorët kishin organizuar një marshim në 11 shkurt 1968, për të protestuar ndaj pagave të pabarabarta dhe kushteve të punës të vendosura nga kryetari i atëhershëm i komunës Henry Loeb. Në atë kohë, në Memfisi punëtorët zezakë paguaheshin paga shumë më të ulëta se punëtorët e bardhë. Nuk kishte për ta uniforma të ofruara nga bashkia, banja, sindikata të ligjshme dhe asnjë procedurë ankese për rastet e shumta në të cilat ata ishin të paguar shumë pak. Gjatë mandatit të Loeb si Kryetar i Komunës, kushtet nuk u përmirësuan ndjeshëm, dhe vdekjet famëkeqe të dy punëtorëve në një kamion kompaktues të plehrave në Shkurt 1968   e shndërroi acarimin in në rritje në grevë.
King mori pjesë në një marshim masiv në Memfis më 28 Mars 1968, që përfundoi në përplasje. Më 3 prill, King u kthye në Memfis për të organizuar një marshim të ri të suksesshëm gjatë asaj jave. Avioni me të cilin do të fluturonte për Memfis u vonua për shkak të një lajmërimi një për bombë. Megjithatë King arriti në kohë për të mbajtur një fjalim të planifikuar për një mbledhje në tempullin Mason (Selia Botërore e Kishës së Zotit në Krishtin ).
Atje, King mbajti fjalimin, i njohur tani si " Unë kam Qenë në Majën e Malit ". Në të, ai foli tentativën për vrasje kundër tij të vitit 1958, duke vënë në dukje se mjeku që e trajtoi tha se për shkak se thika e përdorur ishte aq afër aortës së tij, çdo lëvizje e papritur, madje edhe teshtimë, mund të kishte qenë fatale. Ai iu referua një letre, shkruar nga një vajzë e vogël, e cila i thoshte se ishte e lumtur që ai nuk e kishte teshtitur. Ai e përdori atë referencë për të thënë,
Edhe unë jam i lumtur që nuk teshtiva. Nëse do ta kisha bërë këtë nuk do të isha këtu në 1960.
Ai përsëriti frazën, "Nëse do të kisha teshtitur", disa herë, duke kujtuar shumë ngjarje dhe akte të tjera të mosbindjes civile të disa viteve të mëparshme: Lëvizja Albany (1962), Marshimi në Uashington për Punë dhe Liri në 1963, dhe Selma në Marshimin e Montgomery (1965).
Nga fundi i fjalimit, si në mënyrë profetike ai iu referua kërcënimit me bombë:
Të enjten, më 4 Prill 1968, King po qëndronte në dhomën 306 në Motelin Lorrene në Memfis. Moteli ishte në pronësi të biznesmenit Walter Bailey dhe mbante emrin e gruas së tij. Hirësia e tij Ralph Abernathy, një koleg dhe mik i tij, më vonë i rrëfeu Shtëpisë së Komitetit të Zgjedhur për Vrasje se ai dhe King kishin ndenjur në dhomën 306 në Motelin Lorrene aq shpesh saqë ajo njihej si "Suite King-Abernathy".
Sipas shkrimtarit të biografisë së King Taylor Branch, fjalët e fundit të tij ishin për muzikantin Ben Branch, i cili ishte planifikuar të performonte atë natë në një event të planifikuar. King tha: "Ben, luaj patjetër M'a Mbaj Dorën, Zot i Lartë " sonte në takim. Luaje bukur."
King kishte dalë në ballkon dhe po qëndronte pranë dhomës së tij kur u godit në fytyrë në orën 6:01  pasdite nga një plumb i vetëm .30-06 qëlloi nga një pushkë Remington Model 760. Plumbi hyri nëpër faqen e djathtë, duke i thyer nofullën dhe disa vartebra teksa përshkoi shtyllën kurrizore e duke çarë vena dhe arterie kryesore, përpara se të ngecej në shpatull. Forca e goditjes i grisi kravatën. King ra mbrapsh pa ndjenja.
Menjëherë pas goditjes dëshmitarët panë një burrë, që besohet s ishte James Earl Ray, duke vrapuar nga një godinë përballë Motelit Lorrene. Ray kishte marrë aty një dhomë me qira. Policia gjeti një paketë të hedhur pranë vendit, në të cilën ishte një pushkë dhe një dylbi (të dyja me shenjat e gishtërinjve të Ray). Ray e kishte blerë pushkën gjashtë ditë më parë. Menjëherë u shpall një kërkim në mbarë botën i cili përfundoi në arrestimin e Ray në Londër 's aeroportin Heathrow dy muaj më vonë.
Në atë kohë, Abernathy dëgjoi gjuajtjen nga brenda në dhomën e motelit dhe vrapoi drejt ballkonit ku gjeti King të mbytur në gjak  prej plagës në faqe. Jesse Jackson deklaroi pas të shtënave se ai i mbante kokën King teksa ishte i shtrirë në ballkon.
Coretta Scott King
E veja e King, Coretta, e kishte të vështirë t'u jepte fëmijëve lajmin se babai i tyre kishte vdekur. Ajo mori një numër të madh telegramesh, madje edhe një prej nënës së Lee Harvey Oswald, letër e cila, sipas Coretta ishte ajo ajo që e preku më shumë nga të gjitha.
Brenda lëvizjes
Për shumëkënd, vrasja e King shënonte fundin e strategjisë së Mos-Dhunës. Të tjerë brenda Lëvizjes riafirmuan nevojën për të vazhduar më tej punën e King dhe të Lëvizjes. Drejtuesit brenda SCLC konfirmuan se ata do të vazhdonin fushatën e Njerëzve të varfër atë vit pavarësisht humbjes së tij. Disa udhëheqës afro-amerikanë shprehën nevojën për të vazhduar Lëvizjen me filozofinë e Mos-Dhunës. .
Atë natë, senatori Robert F. Kennedy, në garë për të fituar nominimin presidencial për të përfaqësuar Partinë Demokratike, foli për vrasjen. Kennedy kishte folur më herët atë ditë në Indiana dhe mësoi për të shtënat para se të hipte me avion në Indianapolis. Ai mbajti një fjalim të planifikuar atje në një lagje kryesisht afro-amerikane të qytetit. Sekretari i tij i shtypit Frank Mankiewicz sugjeroi që ai t'i kërkojë audiencës të lutet për familjen King dhe të ndiqnin folozofinë e tij të Jo-dhunës.
Kennedy anuloi të gjitha takimet e planifikuara të fushatës dhe u tërhoq në dhomën e tij të hotelit. Disa biseda telefonike me drejtuesit e komunitetit afro-amerikan e bindën atë të flasë kundër reagimieve të dhunshme që filluan të shfaqeshin në të gjithë vendin. Të nesërmen, Kennedy dha një përgjigje të përgatitur, " Mbi Kërcënimin e Pamenduar të Dhunës ", në Cleveland, Ohio.
Presidenti Lyndon B. Johnson
Presidenti Lyndon B. Johnson ishte në Zyrën Oval atë mbrëmje, duke planifikuar një takim në Hawaii me komandantët ushtarakë të Luftës në Vietnam. Pasi sekretari i shtypit George Christian e njoftoi atë në 8:20  për vrasjen, Johnson e anuloi udhëtimin për t'u përqendruar në ngjarjet në vend Ai caktoi Prokurorin e Përgjithshëm Ramsey Clark për të hetuar atentatin në Memfis. Ai i bëri një telefonatë personale të vesë së King, Coretta Scott King, dhe e shpalli 7 Prillin ditë kombëtare zie, në të cilën flamuri amerikan do të ngrihej në gjysmë shtizë.
Trazirat
Kolegët e King në Lëvizjen për të Drejtat Civile kërkuan një reagim jo të dhunshëm ndaj vrasjes, për të nderuar parimet e tij më themelore.
Sidoqoftë, më militante e Lëvizjes, Stokely Carmichael, bëri thirrje reagim të fuqishëm.
Megjithë nxitjen për qetësi nga shumë udhëheqësve, një valë mbarëkombëtare trazirash shpërtheu në më shumë se 100 qytete. Pas vrasjes, Komuna e Memfis nxitoi të bënte marrëveshje me kushte të favorshme për punonjësit e kanalizimeve.për grevën e tyre.
Reagimet
parapamje| Punonjësit në sektorin e e veshjeve dëgjojnë shërbimin e varrimit për Rev. Martin Luther King Jr. në një radio portative. 9 Prill 1968
Të nesërmen, në qytetin e tij të lindjes, Atlanta, Xhorxhia, u mbajtën ritet e funeralit të King. Shërbimi në Kishën Baptiste Ebenezer u transmetua nga televizion kombëtar. Po ashtu edhe ngjarjet e tjera. Një procesion funerali transportoi trupin e King për 3+1/2 mi   nëpër rrugët e Atlanta, i ndjekur nga më shumë se 100,000 zi, nga kisha deri tek kolegji ku kishte studiuar King, College Morehouse. Atje u mbajt një shërbim i dytë para varrosjes.
Pas vrasjes së King, u raportuan disa reagime të shkëputursa armiqësore prej disa të bardhëve Amerikanë veçanërisht në Jug. David Halberstam.
Por, në përgjithësi gazetarët raportonin se shumë të bardhët ndiheshin të pikëlluar nga vdekja e udhëheqësit afro-amerikan. Në disa raste, madje, tronditja prej e ngjarjes së dhunshme, ua ndryshoi mendimet atyre. Një studim i mëvonshëm nga një grupi besimtarësh të kolegjit, shprehet se konsiderata e tyre për King ishte rritur pas vrasjes së tij. New York Times e vlerësoi King në një editorial, duke e quajtur vrasjen e tij një "katastrofë kombëtare" dhe kauzën e tij "të drejtë".
Saint-Fergeux
Saint-Fergeux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Saint-Fergeux ka një popullsi prej 200 banorë dhe sipërfaqe 25.5 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Mileti Vllah
parapamje|250x250px|Harta etnografike e [[Ballkanit e vitit 1861 nga Guillaume Lejean. Arumunët janë paraqitur me një ngjyrë blu shumë të errët, të rrethuar kryesisht nga shqiptarë (të cilët janë të paraqitur me të verdhë; shpërndarja e tyre në këtë hartë është e pasaktë në zonën e Epirit). Megleno-rumunët tregohen si arumunë.]] Mileti Vlleh ose Ullah Millet ishte një milet i veçantë (domethënë një komunitet i njohur etno-fetar dhe gjuhësor) brenda Perandorisë Osmane. Ai u krijua nga autoritetet osmane për arumunët (të njohur edhe si "vllehët") në vitin 1905, gjatë ngritjes së nacionalizmit në Perandorinë Osmane. Edhe pse megleno-rumunët quhen ndonjëherë edhe "vlleh", Ullah Millet nuk ishte menduar për ta.
Stojan Risteski
Stojan Risteski (Стојан Ристески, 1932, Leshani) është shkrimtar, poet dhe historian nga Maqedonia e Veriut.
Mileti Vllah
Historia
Situata filloi të studiohej nga Perandoria Osmane dhe, më 9 gusht 1891, Ministria e Drejtësisë i dërgoi vezirit të madh osman një raport në të cilin thuhej se arumunët kishin të drejtë të përdornin gjuhën e tyre në kishë ashtu si shumë popujë tjerë. Ortodoksët në vendet e banuara nga arabët mund të përdornin gjuhën e tyre amtare nëse nuk ishte greqishtja. Ministria përkatëse thoshte gjithashtu se pakënaqësia e arumunëve mund t'i shtyjë ata të krijojnë kishën e tyre të pavarur. Çështja arumune duhej të trajtohej me delikatesë nga autoritetet osmane. Ndërsa dhënia e më shumë të drejtave për ta mund të përmirësojë marrëdhëniet midis Rumanisë dhe Perandorisë Osmane dhe të ngrejë opinione pro-turke për qytetarët e saj, por kjo gjë mund të zemërojë gjithashtu qytetarët osmanë të etnisë bullgare, greke dhe serbe. Nga ana tjetër, Rumania i bëri presion Perandorisë Osmane për autonomi më të madhe për arumunët dhe të drejtën e tyre për një kishë të pavarur, madje duke ofruar një traktat aleance me ta nëse ambiciet e arumunëve do të përmbusheshin.
Më 28 qershor 1904, arumunët i bënë një kërkesë autoriteteve osmane. Ata kërkuan të ndaheshin nga grekët dhe të njiheshin zyrtarisht dhe ligjërisht në vend si komunitet (milet). Ata kërkuan gjithashtu që të kishin një përfaqësues në Stamboll dhe të drejtën për të zgjedhur arumunët në fshatrat që ata banonin. Qeveria rumune i mbështeti fuqishëm këto kërkesa dhe u përpoq të bindte Perandorinë Osmane për t'i përmbushur ato. Megjithatë, Sulltani i Perandorisë Osmane, Abdul Hamidi II, vendosi t'i shpërfillte këto kërkesa për të shmangur konfliktet politike. Në ato kohë, Perandoria Osmane ishte veçanërisht e shqetësuar për një humbje të mundshme të rajonit të Maqedonisë dhe një ndryshim të status quo-së në Ballkan. Për këto arsye kërkesat u refuzuan.
Stojan Risteski
Biografia
Risteski u lind më 2 nëntor 1932 në fshatin Leshani të Ohrit, atëherë në Jugosllavi. Ka studiuar në Leshani, Belçishtë dhe Ohër. Në Manastir mbaroi shkollën pedagogjike, kurse në Shkup - Shkollën e Lartë Pedagogjike dhe historinë e letërsisë së popujve të Jugosllavisë në Fakultetin Filozofik të Universitetit të Shkupit. Më 30 qershor 1975 mbrojti disertacionin e doktoraturës në Fakultetin Filozofik në Novi Sad me temën “Vepra letrare dhe jeta e Radosllav K. Petkoski”.
Mileti Vllah
Historia
Refuzimi i kërkesave të tyre nga osmanët dhe kundërshtimi grek për vetëvendosjen e tyre ndezi fillimin e bashkëpunimit midis arumunëve dhe bullgarëve. Bullgarët i lejuan priftërinjtë arumunë të adhuronin në gjuhën e tyre nëse bashkoheshin me Ekzarkatin Bullgar dhe disa arumunë filluan të bashkoheshin me grupet lokale bullgare. Kjo i alarmoi autoritetet osmane, të cilat kishin frikë nga një aleancë e mundshme e plotë midis bullgarëve dhe arumunëve. Për më tepër, me intensifikimin e luftës maqedonase në skenarin ndërkombëtar, problemi arumun mori një rëndësi më të madhe. Si rezultat, Perandoria Gjermane filloi t'i mbështeste ata në kërkimin e tyre për të drejtat. Pasi Abdul Hamidi II mësoi për kërkesat që Gjermania po bënte në emër të arumunëve, ai iu drejtua Portës së Lartë për të kërkuar një zgjidhje për çështjen arumune.
Kështu, më 22 maj 1905, Sulltan Abdul Hamid II lëshoi një irâde-i seniyye ("testament i folur") në të cilin ai u dha arumunëve të gjitha të drejtat e duhura të miletit, me përjashtim të një kreu fetar, duke krijuar kështu Miletin Vllah - Ullah Millet. Në këtë dekret, arumunëve nuk iu dha një kishë e veçantë, por atyre iu dha e drejta të kryenin shërbesat fetare në gjuhën arumune dhe të zgjidhnin kryetarët e tyre në fshatrat e tyre. Të nesërmen vendimi i Sulltanit u shpall publikisht. Lajmi u prit me gëzim në Rumani, në të cilin themelimi i Ullah Millet u pa si një fitore e madhe. Megjithatë, vendimi hasi në një kundërshtim të fortë grek, duke çuar në vrasjen e klerikëve arumunë dhe dhunën ndaj frekuentuesve të shkollave arumune nga bandat greke. Kjo shkaktoi një krizë diplomatike midis Greqisë dhe Rumanisë.
Stojan Risteski
Biografia
Risteski punoi në shkollat fillore në fshatrat Orovnik, Zlest dhe Trebenishtë, si dhe në shkollën pedagogjike dhe në gjimnazin e Ohrit (1960 - 1978). Punoi si konsulent pedagogjik i vetëpunësuar për gjuhën maqedonase (1978 - 1983). Nga viti 1983 deri në pensionimin e tij në vitin 1993, ai ishte profesor i gjuhës maqedonase në universitetet e Prishtinës dhe Nishit, dhe në Fakultetin e Turizmit dhe Menaxhmentit të Restoranteve në Ohër dha mësim për trashëgiminë kulturore dhe kulturën e shërbimit.
Mileti Vllah
Historia
Edhe pse nuk e morën kishën e tyre të pavarur, arumunët ishin të kënaqur me situatën e re. Megjithatë, ata kishin probleme në ushtrimin e të drejtave të tyre të reja në disa zona konfliktuale apo multietnike. Në fund, pas luftërave ballkanike, Perandoria Osmane humbi tokat ku jetonin arumunët. Kjo bëri që arumunët të humbnin të drejtat e tyre minoritare dhe i bëri ata një grup etnik të shpërndarë në vende të ndryshme, duke e bërë më të vështirë luftën për mbijetesën e etnisë, gjuhës dhe kulturës arumune.
Stojan Risteski
Biografia
Një pjesë e rëndësishme e punës së tij shkencore sqaron krijimin e gjuhës letrare zyrtare maqedonase në vitet 1944-1945. Ai e kritikoi këtë proces dhe veçanërisht rolin e kodifikuesit të gjuhës kryesore Blazhe Koneski, i konsideruar si baba themelues dhe ikonë e kulturës jugosllave maqedonase. Duke mbetur qartazi në kuadrin e maqedonizmit, Ristevski mban qëndrime alternative-disidente lidhur me disa dogma gjuhësore dhe historike të Shkupit.
Mënyra e tij individuale dhe liridashëse e të menduarit tërhoqi vëmendjen e shërbimeve sekrete jugosllave maqedonase, të cilët e vunë nën kontroll të rreptë. Kjo u dokumentua në librin Tutorët e mi (2001), ku Ristevski botoi pjesë të gjera të dosjes për të.
Mileti Vllah
Trashëgimia
Themelimi i Miletit Vllah ose Ullah Millet është simbolik për arumunët dhe përkujtohet nga shumë prej tyre në Ditën Kombëtare të Arumunëve çdo 22 ose 23 maj. Megjithatë, shumë prej atyre arumunëve të Greqisë që janë ende besnikë ndaj vendit zakonisht e refuzojnë festën pasi perceptohet si simbol i një disfate për "atdheun" e tyre të perceptuar. Kjo për shkak se njohja e Ullah Millet u konsiderua si një disfatë diplomatike për Greqinë në atë kohë.
Dita e Miletit Vllah festohet edhe në Rumani gjatë Ditës Ballkanike të Rumanisë. Kjo festë është menduar për arumunët, por edhe për megleno-rumunët dhe istro-rumunët, të perceptuar në Rumani thjesht si nëngrupe etnike rumune që jetojnë në jug të Danubit. Ndryshe nga Dita Kombëtare Arumune, Dita e Rumanisë Ballkanike festohet çdo 10 maj pasi Rumania miratoi kalendarin gregorian vetëm në vitin 1919. Për më tepër, përpjekjet për të zyrtarizuar Ditën Kombëtare Arumune në Rumani janë refuzuar.
Qarku Vesoul
Qarku Vesoul është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Haute-Saône.
A Clash of Kings
A Clash of Kings (Një përleshje e mbretërve) është romani i dytë i serisë fantazi A Song of Ice and Fire, i shkruar nga shkrimtari amerikan George R. R. Martin që pritet të përbëhet nga shtatë vëllime. Për herë të parë u botua më 16 nëntor 1998 në Mbretëri të Bashkuar, megjithatë botimi i parë në Shtetet e Bashkuara nuk u publikua deri në mars 1999. Ngjashëm si libri paraardhës, A Game of Thrones, edhe ky fitoj Locus Award (në vitin 1999) për Romanin më të Mirë dhe u kandidua për Nebula Award (në vitin 1999) për romanin më të mirë. Në maj 2005 Meisha Merlin lëshoj një botim të kufizuar të romanit, i ilustruar plotësisht nga John Howe.
Lëvizja për reforma PDSH
Partia Lëvizja për reforma PDSH e Iliridës është aktualisht opozitë në Iliridë në Maqedoninë e Veriut. Ajo lindi në vitin 2015 pas mosmvarveshjes midis liderëve të partis së PDSH së. Lider i kësaj force politike është Ziadin Sela.
Baudrecourt, Moselle
Baudrecourt është një komunë në Francë. Baudrecourt bën pjesë në departamentin Moselle të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 180 banorë dhe sipërfaqe 5.07 km².
Savigny-sur-Aisne
Savigny-sur-Aisne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Savigny-sur-Aisne ka një popullsi prej 376 banorë dhe sipërfaqe 10.41 km², me një dendësi prej 36 banor/km².
Historia e murtajës
Në nivel global rreth 600 raste të murtajës raportohen në vit. Në 2017 dhe nëntor 2019, vendet me më shumë raste përfshijnë Kongon, Madagaskarin dhe Perunë.
Shpërthimet lokale të murtajës grupohen në 3 pandemi të murtajës, ku datat përkatëse të fillimit dhe mbarimit dhe caktimi i disa shpërthimeve në secilën prej pandemive janë ende objekt diskutimi. Pandemitë ishin:
Megjithatë, Vdekja e Zezë e vonë mesjetare (afërsisht 1331 deri në 1353) nganjëherë shihet jo si fillimi i të dytës, por si fundi i pandemisë së parë -- në atë rast, pandemia e parë përfundoi rreth vitit 1353 dhe fillimi i pandemisë së dytë do të ishte rreth vitit 1361. Gjithashtu në literaturë jepen data të ndryshme të përfundimit të pandemisë së dytë, duke filluar nga viti 1840 deri në 1890.
Prada
= Prada = Prada S.p.A. (/ˈprːdə/, PRAH-də; Italisht: [ˈpraːda]) është një shtëpi italiane e modës luksoze e themeluar në vitin 1913 në Milano nga Mario Prada. Ajo është e specializuar në çanta lëkure, aksesorë udhëtimi, këpucë, gati për t'u veshur, dhe aksesorë të tjerë mode. Prada licencon emrin dhe markimin e saj në Luxottica për syze dhe L'Oréal për parfume.
Themelimi
Kompania filloi në vitin 1913 nga Mario Prada dhe vëllai i tij Martino si Fratelli Prada, një dyqan mallrash lëkure në Milano. Fillimisht, dyqani shiste mallra kafshësh, bagazhe avullore angleze të importuara dhe çanta dore.
Mario Prada nuk besonte se gratë duhet të kishin një rol në biznes, kështu që ai pengoi anëtarët e familjes femërore të hynin në kompaninë e tij. Ironikisht, djali i Marios nuk kishte interes për biznesin, kështu që ishte vajza e Marios Luisa që pasoi Marion dhe drejtoi Pradën për gati njëzet vjet. Vajza e Luisas, Miuccia Prada, u bashkua me kompaninë në vitin 1970, duke marrë përfundimisht përsipër luisën në vitin 1978. parapamje|Butiku Prada në Galleria Vittorio Emanuele II në Milano, Itali Miuccia filloi të bënte çanta shpine të papërshkueshme nga uji nga Pocono, një pëlhurë najloni. u takua me Patrizio Bertelli në vitin 4, një italian i cili kishte filluar biznesin e tij të mallrave të lëkurës në moshën 1977 vjeçare, dhe ai u bashkua me kompaninë menjëherë pas kësaj. Ai e këshilloi Miuccia në biznesin e kompanisë, të cilën ajo e ndoqi. Ishte këshilla e tij për të ndërprerë importimin e mallrave angleze dhe për të ndryshuar bagazhet ekzistuese.]
Zhvillimi
Më pas, Miuccia dhe Bertelli kërkuan llogari me shumicë për çantat në dyqanet dhe butikët e lartë në mbarë botën. Në vitin 1983, Prada hapi një butik të dytë në qendër të Galleria Vittorio Emanuele në zemrën tregtare të Milanos, në vendin e emporiumit të mëparshëm historik "London House" të drejtuar nga Felice Bellini nga viti 1870 deri në vitet 1960, që të kujton dyqanin origjinal, por me një kontrast të hollë dhe modern me të.
Dalja tjetër e madhe ishte një tote najloni. Po atë vit, shtëpia e Pradës filloi zgjerimin në të gjithë Evropën kontinentale dhe shtetet e Bashkuara duke hapur vende në zona të shquara tregtare brenda Firences, Parisit, Madridit dhe Qytetit të Nju Jorkut. Një linjë këpucësh u lëshua gjithashtu në vitin 1984. Në vitin 1985 Miuccia lëshoi "çantën klasike Prada" që u bë një sensacion brenda natës. Megjithëse praktik dhe i fortë, linjat e saj të holla dhe mjeshtëria kishin një luks që është bërë nënshkrimi Prada.
Në vitin 1987, Miuccia dhe Bertelli u martuan. Prada lansoi koleksionin e saj të gati-për-veshur për femra në vitin 1988, dhe dizajnet u bënë të njohura për bel të rënë dhe rripa të ngushtë. Popullariteti i Pradës u rrit kur bota e modës vuri re linjat e saj të pastra, pëlhurat opulente dhe ngjyrat bazë.
Logoja e etiketës nuk ishte aq e dukshme një element dizajni sa ato në çanta nga marka të tjera të shquara luksoze si Louis Vuitton. Ajo u përpoq të tregtonte mungesën e saj të tërheqjes prestigjoze, duke përfshirë veshjen e saj, duke projektuar një imazh të "anti-statusit" ose "snofrës inverse".
1990
Origjinaliteti i Pradës  e bëri atë një nga shtëpitë më me ndikim të modës, dhe marka u bë një simbol i statusit premium në vitet 1990. parapamje|Çantë dore prej lëkure me vegla e bërë nga Prada, 1935-45 (Muzeu RISD) Shitjet u raportuan në L 70 miliardë, ose 31.7 milionë dollarë amerikanë, në vitin 1998. Patrizio di Marco mori përsipër biznesin në rritje në Shtetet e Bashkuara pasi punoi për shtëpinë në Azi. Ai ishte i suksesshëm në paraqitjen e çantave Prada në dyqanet e mëdha, kështu që ata mund të bëheshin një hit me redaktorët e modës. Suksesi i vazhdueshëm i Pradës iu atribua temës së saj "të klasës punëtore" e cila, Ginia Bellafante në The New York Times Magazine shpalli, "po bëhej chic në teknologjinë e lartë, të drejtuar nga IPO në fillim të viteve 1990." Për më tepër, tani burri dhe gruaja, Miuccia dhe Bertelli udhëhoqën etiketën Prada në një zgjerim të kujdesshëm, duke i bërë produktet të vështira për të ardhur.
Në vitin 1992, markë e modës së lartë Miu Miu, e quajtur sipas pseudonimit miuccia, u lëshua. Miu Miu u urtesua konsumatorëve më të rinj dhe njerëzve të famshëm. Nga 1993 Prada u nderua me çmimin Council of Fashion Designers of America (CFDA) për aksesorët. parapamje|Rruga Prada e Pestë, Manhatan Koleksioni i parë i rrobave të gatshme për meshkuj ishte pranverë-verë 1998. Deri në vitin 1994, shitjet ishin në 210 milionë dollarë amerikanë, me shitjet e veshjeve që përbënin 20% (që pritet të dyfishohen në vitin 1995). Prada fitoi një tjetër çmim nga CFDA, në vitin 1995 si një "dizajner i vitit" 1996 dëshmoi hapjen e boutique 18,000 ft² Prada në Manhattan, New York, më i madhi në zinxhir në atë kohë. Tani Shtëpia e Pradës vepronte në 40 vende në mbarë botën, 20 prej të cilave ishin në Japoni. Kompania zotëronte tetë fabrika dhe punë nënkontraktuara nga 84 prodhues të tjerë në Itali. Bizneset përkatëse të Pradës dhe Bertellit u bashkuan për të krijuar Prapar B.V. në vitin 1996. Emri, megjithatë, u ndryshua më vonë në Prada B.V., dhe Patrizio Bertelli u emërua Shefi Ekzekutiv i kompanisë luksoze Prada.
1996 gjithashtu mund të shihet si duke shënuar një pikë kthese të rëndësishme në estetikën e Pradës, një që ushqen reputacionin e markës në mbarë botën. Gazetarët vlerësuan zhvillimin e Miuccia-s të një stili "të shëmtuar chic", i cili fillimisht ngatërroi klientët duke ofruar veshje flagrante joekseksuese që më pas zbuluan se ofronin guxim dhe origjinal merr marrëdhëniet midis modës dhe dëshirës. Që atëherë Prada është konsideruar si një nga dizajnerët më inteligjentë dhe konceptualë.
Në vitin 1997, Prada shpalli të ardhura prej 674 milionë dollarë amerikanë. Një tjetër dyqan në Milano u hap po atë vit. Sipas The Wall Street Journal, Bertelli shkatërroi dritaret e dyqanit një ditë para hapjes, pasi ai ishte bërë thellësisht i pakënaqur me kurthin. Bertelli gjithashtu bleu aksione në grupin Gucci, dhe më vonë fajësoi Gucci për "aping dizajnet e gruas së tij". Në qershor 1998, Bertelli fitoi 9.5% të kthimit të investimit me 260 milionë dollarë amerikanë. Analistët filluan të spekulonin se ai po përpiqej të merrte kontrollin e grupit Gucci. Propozimi dukej i pamundur, megjithatë, sepse Prada ishte në atë kohë ende një kompani e vogël dhe ishte në borxhe. Funding Universe thotë se "Më së paku, Prada kishte një zë si një nga aksionerët më të mëdhenj të Gucci -t (një 10 për qind e aksioneve do të kërkohej për të drejtën për të kërkuar një vend në bord) dhe do të qëndronte për të përfituar tidily nëse dikush do të përpiqet të marrë Gucci-n." Megjithatë, Bertelli shiti aksionet e tij tek Moët-Hennessy • Kryetari i Louis Vuitton Bernard Arnault në janar 1998 për një fitim prej 140 milionë dollarë amerikanë. Arnault në fakt po përpiqej të merrte kontrollin e Guccit. LVMH kishte blerë kompani mode për një kohë dhe tashmë zotëronte Dior, Givenchy, dhe marka të tjera luksoze. Gucci, megjithatë, arriti ta shmangë atë duke i shitur 45% të aksioneve industrialistit François Pinault, për 3 miliardë dollarë amerikanë. [Citimi i nevojshëm] Në vitin 1998, dyqani i parë i veshjeve të meshkujve Prada u hap në Los Anxhelos.
Prada ishte e vendosur të mbante një portofol kryesues të markave luksoze, si grupi Gucci dhe LVMH. Prada bleu 51% të kompanisë helmut Lang me qendër në Nju Jork për 40 milionë dollarë amerikanë në mars 1999. [Citimi i nevojshëm] Kompania e Lengut vlente rreth 100 milionë dollarë amerikanë. Muaj më vonë, Prada pagoi 105 milionë dollarë amerikanë për të pasur kontrollin e plotë të Jil Sander A.G., një kompani gjermane me të ardhura vjetore prej 100 milionë dollarë amerikanë. Blerja fitoi Prada një vend në Gjermani, dhe muaj më vonë Jil Sander dha dorëheqjen si kryetare e kompanisë së saj të të përmendurit. Church & Company, një këpucar anglez, gjithashtu u vu nën kontrollin e Prada, kur Prada bleu 83% të kompanisë për 170 milionë dollarë amerikanë. [Citimi i nevojshëm] Një ndërmarrje e përbashkët midis Pradës dhe grupit De Rigo u formua gjithashtu atë vit për të prodhuar syze Prada. Në tetor 1999, Prada u bashkua me LVMH dhe mundi Gucci për të blerë 51% të aksioneve në Fendi S.p.A me bazë në Romë. Pjesa e pradës së blerjes (25.5%) vlente 241.5 milionë dollarë amerikanë nga 520 milionë dollarë amerikanë të paguar si nga Prada ashtu edhe nga LVMH. [Citimi i nevojshëm] Prada mori borxhet e Fendit, pasi kjo e fundit nuk po bënte mirë financiarisht.
Këto blerje e ngritën Pradën në krye të tregut të mallrave luksoze në Evropë. Të ardhurat u trefishuan nga ajo e vitit 1996, në L2 trilion. [Citimi i nevojshëm] Megjithë suksesin e dukshëm, kompania ishte ende në borxhe.
parapamje|Prada në Pacific Place, Hong Kong
2000
Deri në vitin 2006, etiketat Helmut Lang, Amy Fairclough, Ghee, dhe Jil Sander u shitën. Jil Sander iu shit firmës private të aksioneve Change Capital Partners, e cila kryesohej nga Luc Vandevelde, kryetari i Carrefour, ndërsa etiketa Helmut Lang tani zotërohet nga kompania japoneze e modës Link Theory. Prada ende po e merr veten nga borxhi i Fendit. Kohët e fundit, një pjesë prej 45% e markës Church & Company është shitur tek Equinox.
Shfaqja e modës Prada Spring/Summer 2009 Ready-to-Wear, e mbajtur më 23 shtator 2008 në Milano, mori një mbulim famëkeq sepse të gjitha modelet në trotuar po lëkundeshin – disa prej tyre u penguan, ndërsa dy modele ranë poshtë para fotografëve dhe u desh të ndihmoheshin nga spektatorët për t'u ngritur. Ata i hoqën këpucët e tyre në mënyrë që të vazhdonin ecjen e tyre. Edhe një modele (Sigrid Agren) madje iu desh të ndalonte dhe të kthehej përsëri gjatë ecjes finale pasi nuk mund të arrinte të ecte më gjatë në takat e saj të larta. E intervistuar menjëherë pas shfaqjes, një modele deklaroi: "Po bëja një sulm paniku, duart më dridheshin. Takat ishin kaq të larta." Stilistja Miuccia Prada, në anën e saj, nuk fajësoi lartësinë e këpucëve, por çorapet e vogla të mëndafshit brenda, të cilat ishin të rrëshqitshme dhe lëviznin brenda këpucëve, duke penguar këmbët e modeleve të kishin një kapje korrekte në solenë. Miuccia Prada siguroi gjithashtu se këpucët e shitura në dyqane do të kishin një thembrë më të ulët, dhe se çorapet e vogla do të qepeshin në këpucë me qëllim që të parandalonin rrëshqitjet e mëtejshme. Por shumë fashionistë me të drejtë pohonin se çorapet, pasi të qepeshin në këpucë, nuk do të laheshin dhe do të qelbeshin shpejt dhe do të bëheshin gri. Rrjedhimisht, këpucët nuk janë shitur kurrë komercialisht.
2010
Më 6 maj 2011, Bursa e Hong Kongut u akuzua për miratimin e IPO-së së Pradës gjatë Rastit të Diskriminimit Gjinor prada, të cilën Prada përfundimisht do ta fitonte. OJQ-të feministe dhe ligjvënësi i Këshillit Legjislativ të Hong Kong-ut Li Çeuk-jan protestuan përpara Bursës së Hong Kong-ut.
Më 24 qershor 2011, marka u listua në Bursën e Hong Kong-ut për të mbledhur 2.14 miliardë dollarë, por dështoi në përmbushjen e pritjeve të raportuara nga AAP më 17 qershor 2011 dhe Bloomberg.
Në vitin 2015, xhiroja e Pradës ishte 3,551.7 milionë euro, 1 për qind më shumë se 2014, ndërsa fitimi i saj bruto operativ ra me 16.5 për qind në 954.2 milionë euro.
Në korrik 2016, veshjet Prada u bënë të disponueshme për të blerë online për herë të parë nëpërmjet Net-a-Porter dhe Mytheresa.
Që nga marsi i vitit 2018, shitjet e Pradës u kthyen pozitive pas rënies që nga viti 2014 dhe aksionet e tyre kërcyen me 14% në lajme.
Duke deklaruar se Prada do të jetë "(f)ocusing në materiale inovative do të lejojë kompaninë të eksplorojë kufijtë e rinj të dizajnit krijues ndërsa përmbushë kërkesën për produkte etike," kompania njoftoi në 2019 se gëzofi do të eliminohet nga koleksioni dhe të gjitha markat e shtëpive që nga viti 2020.
Baudreix
Baudreix është një komunë në Francë. Baudreix bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 537 banorë dhe sipërfaqe 2 km².
Prada
2020
Në shkurt të vitit 2020, Miuccia Prada dhe Patrizio Bertelli emëruan projektuesin belg Raf Simons si bashkë-krijues.
Në gusht të vitit 2020, shtëpia e modës njoftoi se nuk do të përdorte më lëkurë kanguri në produktet e saj. Në vitin 2020, revista e modës Vanity Teen promovoi fushatën e saj Prada Resort 21.
Shfaqjet e pistës
1988 - Shfaqja e parë e veshjeve për femra në Milano
1998 - shfaqja e parë e veshjeve për meshkuj në Milano
Resort 2019 u shfaq në New York City në selinë e Pradës në Nju Jork. Shfaqja u transmetua mbi ekranet në Times Square.
Modelet e mëparshme prada përfshijnë Daria Werbowy, Gemma Ward, Vanessa Axente, Suvi Koponen, Ali Stephens, Vlada Roslyakova dhe Sasha Pivovarova, të cilët vazhduan të shfaqen në fushatat e reklamave të Pradës për gjashtë sezone rresht pas hapjes së shfaqjes së pistës së Pradës në vjeshtën e vitit 2005. Prada gjithashtu ka paraqitur shumë aktorë si modele në shfaqjet dhe fushatat e tyre të veshjeve të meshkujve, duke përfshirë Gary Oldman, Adrien Brody, Emile Hirsch dhe Norman Reedus.
Muzika e pistës së Pradës është projektuar nga Frédéric Sanchez.
Butikë
parapamje|Dyqani Prada, Sidni parapamje|Tokio Epiqendra nga Herzog & de Meuron Prada ka porositur arkitektë, më së shumti Rem Koolhaas dhe Herzog & de Meuron, për të projektuar dyqane flagship në vende të ndryshme.
1913 - Dyqani origjinal Prada u hap në Milano brenda Galleria Vittorio Emanuele II.
1919 - Prada u emërua Furnizuesi Zyrtar i Shtëpisë Mbretërore Italiane; si e tillë, ajo përfshiu stemën e Shtëpisë së Savojës dhe dizajnin e litarit me nyje në logon e saj.
1983 - Zgjerimi i shitjes me pakicë sheh një butik të ri të hapur në Milano, si dhe Nju Jork, Madrid, Londër, Paris, dhe Tokio.
2001 - Hapet Epiqendra e Broadway në New York City nga OMA.
2003 - Hapet Epiqendra e Tokios nga Herzog & de Meuron
2004 - Hapet Epiqendra e Los Anxhelesit nga grupi OMA. Restauruar në vitin 2012.
2008 - Një megastore duplex u hap në Kuala Lumpur në Pavilion Kuala Lumpur.
2009 - Një dyqan i ri i fokusuar në koleksionin Prada Made to Order u hap në Corso Venezia, Milano, projektuar nga arkitekti Robert Baciocchi.
2012 - Në qershor, Prada hapi dyqanin e saj më të madh ndonjëherë në Dubai's Mall of the Emirates
Dizajn kostumesh
Në vitin 2007, Miuccia Prada kontribuoi me dizajne kostumesh për dy karaktere dixhitale në filmin CGI Appleseed Ex Machina.
Në vitin 2010, Attila e Giuseppe Verdit u shfaq në Metropolitan Opera të Nju Jorkut me kostume nga Miuccia Prada.
Lista e klubeve futbollistike ne Kosove
Kjo është një listë e futbollit të klubeve nga Kosova{{ref label|status|
Prada
Dizajn kostumesh
Në vitin 2013, Miuccia Prada projektoi kostume për filmin e Baz Luhrmann The Great Gatsby në bashkëpunim me stilisten e kostumeve Catherine Martin.
Lista e klubeve futbollistike ne Kosove
P
Kf Pirana ( Piranë-Prizren)
Prada
Syzet
2000 - Syzet u lëshuan nën etiketat Prada dhe Miu Miu, prodhuar nga Luxottica.
Lista e klubeve futbollistike ne Kosove
Shënime dhe referenca
Referimet:
Prada
Parfume
2004 - Parfumi u lëshua me kompaninë Puig. Aromat e grave u pasuan nga parfumet e burrave në vitin 2006.
Telefon celular
Në maj 2007, Prada filloi prodhimin e telefonave celularë me LG Electronics. Tre telefona celularë rezultuan nga ky bashkëpunim: LG Prada (KE850), LG Prada II (KF900) dhe LG Prada 3.0.
Orë
Prodhimi i orave filloi në vitin 2007 dhe u pezullua në vitin 2012. Një nga modelet e orës të prodhuara nga Prada, Prada Link, është në përputhje me teknologjinë Bluetooth dhe mund të lidhet me celularin LG Prada II.
Filma
Filmi me metrazh të gjatë i vitit 1999 10 Things I Hate About You shfaq shkëmbimin e mëposhtëm që lartëson virtytet e pronësisë së Pradës: Bianca: E di, ka një ndryshim midis dashurisë dhe dashurisë. Më pëlqejnë Skikerët e mi, por e dua çantën time të shpinës Prada.
Dëlirë: Por unë i dua Skikerët e mi.
Bianka: Kjo sepse nuk ke çantë shpine Prada.
— Filmi i vitit 2006 The Devil Wears Prada (bazuar në librin e vitit 2003 me të njëjtin emër të shkruar nga Lauren Weisberger) fitoi Meryl Streep një nominim për Oskar për rolin e saj. Garderoba e saj e këpucëve për filmin thuhej të ishte "të paktën 40% Prada" nga stilistja e kostumeve Patricia Field. Anna Wintour, kryeredaktore e American Vogue dhe inspirimi i supozuar për karakterin e Meryl Streep, veshi Pradën në premierën e filmit.
Art
Në vitin 2005, një butik i rremë Prada u ndërtua si një instalim arti 26 milje larg nga Marfa, Teksas. E quajtur "Prada Marfa," qëllimi i strukturës ishte të shpërbëhej përfundimisht në rrethinat e saj. Këpucët dhe çantat u siguruan nga Miuccia Prada nga koleksioni i Sezonit Veror 2005. Instalimi u plaçkit pasi u përfundua, dhe restaurimi i nevojshëm çoi në një revizion në plane, duke e bërë strukturën një instalim të përhershëm.
Arte dhe arkitekturë
Inauguruar në vitin 2000, Selia Qendrore e Pradës në Milano është e vendosur në një hapësirë ish-industriale midis via Bergamo dhe Via Fogazzaro. Një instalim arti nga Carsten Höller që merr formën e një diapozitiva metalike tre-katëshe çon nga zyra e Miuccia Prada në oborrin e brendshëm.
E përfunduar në vitin 2002, Selia Qendrore e Qytetit të Pradës në Nju Jork hapet, e vendosur në një ish fabrikë pianosh Times Square e rinovuar nga firma e arkitekturës Herzog & de Meuron.
Në vitin 2004, "Waist Down – Skirts by Miuccia Prada" u përkul në Epiqendrën e Tokios. Një ekspozitë udhëtuese me 100 funde projektuar nga Miuçia Prada dhe konceptuar nga kuratori Kajoko Ota i AMO në bashkëpunim me Znj. Prada, ekspozita vazhdoi në Shangai, Nju Jork, Los Anxheles dhe Seul.
E përfunduar në vitin 2009, Prada porositi një ndërtesë të pazakontë shumë-qëllimëshe nga grupi OMA i Rem Koolhaas i quajtur Transformator Prada në Seul. u përdor për herë të parë për të shfaqur ekspozitën "Waist Down – Skirts by Miuccia Prada", dhe më vonë u ndryshua në një kinema.
Në vitin 2012, Znj. Prada, së bashku me stilisten Elsa Schiaparelli, ishte subjekt i ekspozitës së Muzeut Metropolitan të Artit, "Biseda të pamundura". e Los Anxhelosit u restaurua edhe në vitin 70.
Në vitin 2014, një ekspozitë e quajtur "Pradasphere" u përkul në Harrods të Londrës dhe Anijen Qendrore të Hong Kong-ut Pier 4, duke theksuar universin Prada.
Në vitin 2015, Prada hapi një shtëpi të përhershme për Fondazione Prada në Milano. I vendosur në një ish distilues të rimodeluar nga grupi OMA i Rem Koolhaas, ai pret një koleksion të përhershëm të artit specifik të sitit si dhe galeritë e ekspozitave rrotulluese. Me qëllim për të vepruar si një hapësirë grumbullimi për komunitetin lokal, ajo gjithashtu përmban një hapësirë të performancës, kinema, librari, dhe një kafene - Bar Luce, me një brendësi të projektuar nga regjisori Wes Anderson.
Në vitin 2016, pas 6 vitesh restaurimi Prada hapi një hapësirë ngjarjesh në një rezidencë historike në distriktin Rong Zhai të Shangait, Kinë.
Sponsorizime sportive
Pasioni i Patrizio Bertelli për lundrimin e çoi Pradën të formonte ekipin Luna Rossa në vitin 1997 në mënyrë që të marrë pjesë në Kupën e Amerikës. 42 shtator 28 u njoftua nga Royal New Zealand Yacht Squadron se Prada do të jetë sponsori pritës i Challenger Selection Series në Kupën e Amerikës 77, duke mbivendosur rolin e Louis Vuitton filloi në vitin 2021.
Seritë e Përzgjedhjes challenger që ishte Louis Vuitton Cup, tani do të njihen si Kupa Prada, dhe Ndeshja e Kupës së Amerikës do të paraqitet nga Prada. Ajo do të mbahet në Auckland, Zelanda e Re, janar 2021.