cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Njerëzit romakë
Rikthimi në Romë
Popullsia romake nuk e konsideronte as perandorinë lindore dhe as "Perandorinë e Shenjtë Romake " të re të Karlit të Madh si romake. Megjithëse vazhdimësia nga Roma në Konstandinopojë u pranua në perëndim, burimet e mbijetuara tregojnë se lindorët shiheshin si grekë që kishin braktisur Romën dhe identitetin romak. Mbretërit karolingianë nga ana tjetër shiheshin se kishin më shumë të bënin me mbretërit lombardë të Italisë sesa me perandorët e lashtë romakë. Romakët mesjetarë gjithashtu shpesh i barazonin Frankët me Galët e lashtë dhe i shihnin ata si agresivë, të pafytyrë dhe të kotë. Pavarësisht kësaj, perandorët e shenjtë romakë u njohën nga qytetarët e Romës si perandorë të vërtetë romakë, edhe pse vetëm për shkak të mbështetjes dhe kurorëzimit të tyre nga papët.
Edhe Frankët dhe perëndimorët e tjerë nuk e shihnin popullsinë e Romës në mënyrë të favorshme. Burimet e huaja janë përgjithësisht armiqësore, duke u atribuar tipare të tilla si trazirat dhe mashtrimet romakëve dhe i përshkruan ata si "po aq krenarë aq edhe të pafuqishëm". Ndjenjat antiromake zgjati gjatë gjithë mesjetës. Romakët pjesërisht ia detyronin reputacionin e tyre të keq nganjëherë duke u përpjekur të merrnin një pozicion të pavarur ndaj papëve të perandorëve të shenjtë romakë. Duke qenë se këta sundimtarë shiheshin se kishin pushtet universal, romakët konsideroheshin ndërhyrës në punët që i kalonin kompetencat e tyre.
Në disa rajone, fjala gjermanike për romakët (e përdorur edhe për fqinjët perëndimorë në përgjithësi), walhaz, u bë një etnonim, megjithëse në shumë raste është vërtetuar vetëm shekuj pas përfundimit të sundimit romak në këto rajone. Termi valhaz është origjina e termit modern ' Uells ', dmth populli i Uellsit, dhe i ekzonimit historik ' vllah ', i cili është përdorur gjatë mesjetës dhe periudhës moderne për popuj të ndryshëm romanë ballkanikë. Si endonime, identifikimi romak u mbajt nga disa popuj romanë ballkanikë. Në mënyrë të dukshme, rumunët e quajnë veten români dhe kombin e tyre România. Si dhe kur rumunët arritën t'i përvetësonin këta emra nuk është plotësisht e qartë, por një teori është ideja e vazhdimësisë dako-romake, që rumunët modernë e kanë prejardhjen nga dako-romakët që erdhën si rezultat i kolonizimit romak pas pushtimit të Dakisë nga Trajani ( r. 98–117). Arumunët, gjithashtu me origjinë të paqartë, i referohen vetes me emra të ndryshëm, duke përfshirë arumani, armani, aromani dhe rumani, të cilët etimologjikisht rrjedhin nga latinishtja Rōmānī. Istro-rumunët ndonjëherë identifikohen si rumeri ose terma të ngjashëm, megjithëse këta emra kanë humbur fuqinë dhe Istro-rumunët shpesh identifikohen me fshatrat e tyre të lindjes. Megleno-rumunët u identifikuan gjithashtu si rumâni në të kaluarën, megjithëse ky emër u zëvendësua kryesisht në favor të termit vlasi shekuj më parë. Vllasi rrjedh nga "vlleh", nga ana tjetër rrjedh nga valhaz.
Bardhyl Çaushi
Bardhyl Çaushi, lindi në Gjakovë, më 15 gusht të vitit 1936, ishte gjykatës, mësimdhënës dhe veprimtar politik, shqiptar nga Kosova.
Shkollën fillore e kreu në vendlindje, ndërsa gjimnazin në Prishtinë. Fakultetin Juridik e kreu në Shkup, ndërsa studimet pasdiplomike i kreu në Universitetin e Beogradit në vitin 1978. Doktoroi në Fakultetin Juridik të Universitetit të Zagrebit me 10 maj 1989.
Punoi si gjyqtar në Gjykatën Komunale të Gjakovës, gjyqtar në Gjyqin e Qarkut në Pejë dhe kryetar i Gjykatës Komunale në Gjakovë.
Në vitin 1970, Bardhyli zgjedhet asistent, pastaj ligjërues dhe profesor inordinar në Fakultetin Juridik të Universitetit të Prishtinës, për lëndën E drejta romake.
Bardhyl Çaushi, në vitin 1999 u kidnapua nga forcat ushtarako-policore serbe dhe konsiderohet i zhdukur.
Kuzhina ballkanike
parapamje|Mëngjesi i Pashkëve hahet në [[Serbia|Serbi për Pashkët Ortodokse. Është gjithashtu i njohur në Maqedoninë e Veriut, Malin e Zi dhe Bosnje-Hercegovinë. Një vakt i ngjashëm hahet në Slloveni, por me potica sllovene në vend të tortës.]] Kuzhina ballkanike është një lloj kuzhine rajonale që ndërthur karakteristikat e kuzhinës evropiane me disa nga ato nga Azia Perëndimore. Gjendet në Gadishullin Ballkanik të Evropës Juglindore, një rajon pa kufij të qartë, por që përgjithësisht konsiderohet se përfshin të paktën vendet moderne të Shqipërisë, Bullgarisë, Rumanisë dhe Greqisë dhe ish-Jugosllavisë, me përjashtim të mundshëm të Sllovenisë dhe në brendësi veriore të rajoneve të Kroacisë. Kuzhina ballkanike mund të gjendet edhe në Vjenë si rezultat i migrimit të pas Luftës së Dytë Botërore në atë qytet. Gjermania ka restorante që shërbejnë kuzhinë ballkanike, të cilat shpesh quheshin restorante jugosllave deri në shpërthimin e luftërave jugosllave. Një restorant që shet kuzhinë rome u hap në Slloveni në vitin 2014. Kuzhina rome, ushqimi tradicional i popullit rom, përfshin gatime nga kuzhina tradicionale ballkanike.
Historia
Ballkani ka një histori sundimi të huaj dhe luftëra të brendshme për pushtet, dhe kjo ka rezultuar në një kuzhinë të larmishme në të cilën ndikimet janë shkrirë si rezultat i shkëmbimit kulturor. Themeli historik i kuzhinës moderne ballkanike është kuzhina osmane, e cila në vetvete u ndikua shumë nga kuzhina levantine arabe dhe kuzhina bizantine mesjetare. Perandoria Osmane prezantoi përdorimin e specave në rajon dhe solli gjithashtu börek, një pastë me filo me origjinë që mund të jetë në kuzhinën e lashtë romake. Gjatë pranisë osmane, së bashku me kafenë turke u prezantuan pjatat si ćevapi dhe pljeskavica. Në të njëjtën kohë, mishi i derrit u bë i njohur në Serbinë veriore pasi derrat nuk tatoheshin sipas ligjit islamik osman.
Komponentët e kuzhinës ballkanike janë tërhequr gjithashtu nga kuzhinat tradicionale të Greqisë, Persisë, vendeve arabe dhe Turqisë, si dhe nga vetë rajoni i Ballkanit, dhe ka pasur disa huazime nga kuzhina mesdhetare, kuzhina armene dhe kuzhinat e veriperëndimit. Afrika dhe Evropa Qendrore. Të përbashkëtat mund të gjenden me kuzhinën gjermane, kuzhinën hungareze dhe kuzhinën sllave. Përfshirja e Austrisë, Hungarisë dhe Italisë në Ballkan çoi në futjen e pjatave me mish të pjekur dhe gullashit, si dhe një theks te ushqimet e detit. Ndikimi i kuzhinës persiane tregohet nga përdorimi i kosit në gatimet e mishit. Ka edhe disa kontribute nga kuzhina hebraike, si patišpanja që gjendet në Bosnje dhe Hercegovinë.
Karakteristikat
Kuzhina ballkanike karakterizohet nga ushqime shumë të larmishme, të forta dhe pikante. Perimet turshi dhe specat e vegjël djegës janë përbërës të zakonshëm, me specat që shfaqen në përhapjen e ajvarit. Djathi feta është gjithashtu një përbërës popullor. Pjatat shpesh përdorin perime të mbushura si sarma e cila bëhet me gjethe hardhi të mbushura. Gjithashtu popullor është musaka, një pjatë e bërë me patëllxhanë ose patate. Shumë pjata shërbehen me kremin e trashë të njohur si kajmak dhe përdoret gjerësisht edhe salca me vezë dhe limon avgolemono. Meze shërbehen shpesh si aperitiv siç janë në kuzhinën levantine dhe kuzhinën kaukaziane. Ëmbëlsirat e njohura përfshijnë baklava dhe halva dhe shpesh pihet rakia me fruta raki. Gatimi zakonisht bëhet duke përdorur një sač, një lloj kapaku pjekjeje i mbuluar me qymyr të nxehtë ose hi, një teknikë që daton që nga kuzhina e lashtë greke.
Diversiteti
Ngjashmëritë brenda kuzhinës ballkanike janë pjesërisht për shkak të mjedisit të përbashkët natyror të Ballkanit i cili ofron përbërës të ngjashëm ushqimor. Shumë pjata dhe receta në të gjithë rajonin e Ballkanit përmenden duke përdorur të njëjtin fjalor, megjithëse me variacione kombëtare. Tiparet e përbashkëta të kuzhinës ballkanike shihen më lehtë në kuzhinën e lartë të restoranteve. Në të kundërt, vaktet e përgatitura brenda vendit zbulojnë variacionin gjeografik të kuzhinës, duke përfshirë një seri kuzhinash të ndërmjetme që variojnë nga ato të Evropës Veriore dhe Mesdhetare në atë të Lindjes së Mesme. Kombësitë e ndryshme brenda Ballkanit krijojnë variacionet e tyre, dhe një pjatë me të njëjtin emër mund të ketë përbërës dhe metoda të ndryshme përgatitjeje në vende të ndryshme. Çokollata, tortë dhe ëmbëlsirat e ëmbla janë të njohura në Ballkanin e Veriut, por në jug janë ushqimet e detit, ëmbëlsirat me mjaltë dhe makaronat që tregojnë stilin më mesdhetar të zonës.
Këngë popullore të rrethit të Përmetit
Këngë popullore të rrethit të Përmetit me Autorët: Agron Xhagolli, Niko Tyto. Botuesi: Akademia e shkencave. Viti i botimit: 2006. Faqet e librit 565. ISBN 99943-817-2-5
Plenisht
Plenishti është një fshat në komunën Trebinjë në rrethin e Pogradecit të Shqipërisë.
Kantoni Vitrey-sur-Mance
Kantoni Vitrey-sur-Mance (frëngjisht: Canton de Vitrey-sur-Mance) është një kanton në departamentin Haute-Saône, rajonin Franche-Comté në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Vitrey-sur-Mance. Ka sipërfaqe 181.74km2 dhe popullsi 2225 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Vitrey-sur-Mance aktualisht përbëhet nga 19 komuna.
Individualitete
Individualitete me Autor: Josif Papagjoni. Botuesi: Akademia e shkencave. Viti i botimit: 2001. Faqet e librit 265. ISBN 99927-46-51-3
Pevelan
Pevelani është një fshat në komunën Trebinjë në rrethin e Pogradecit të Shqipërisë.
Dancing with the Stars 5
Sezonin e peste të Dancing with the Stars ishte postuar më 25 nëntor 2014 të vitit 2014-2015.
Blendi Fevziu
Jeta
Blendi Fevziu ka lindur me 18 maj 1969. Ai është drejtues i emisionit Opinion që në 31 gusht 1997. Është diplomuar për letërsi dhe gjuhe shqipe në Universitetin e Tiranes me 1991. Në vitin 1989 ka qene pjesë e stafit te gazetës Studenti në Universitet. Me dhjetor 1990 dhe shkurt 1991 ka qene pjesëmarrës aktiv i Lëvizjes Studentore që solli ndryshimin e regjimit në Shqipëri. Në 5 janar 1991 ka qene bashkëthemelues i gazetës Rilindja Demokratike, organi i pare i shtypit te lire pas thuajse 70 vitesh në Shqipëri.
E diela debat
Në vitin 1997 filloi në TVSH emisionin "E diela debat", emision i përjavshëm i debatit politik që transmetohej direkt, ditën e diel, në ora 20:30.
Emisioni Opinion
Në tetor 1998 emisioni u transferua në Tv Klan. Qe prej vitit 1999 emisioni u transferua te enjten në ora 21.00 dhe që nga 2001 u quajt Opinion. Prej vitit 2008 Opinion transmetohet 4 here në jave, nga e hëna te merkuren në ora 22:30 dhe te enjten në ora 21:00.
Banania
parapamje parapamje|Banania Blue Java Banania është një fryt me tul të butë dhe të ëmbël, e paketuar në lëkurën e saj të verdhë, banania është një frut i mrekullueshëm që mund të haset gjatë gjithë vitit. Druri i bananes rritet deri në 10 m lartësi dhe i përket familjes së orkidesë. Ky frut kremoz të ëmbël dhe i pasur me vitamina, është një nga më të preferuarit për të gjitha grupmoshat, nga bebet deri te pleqtë.
Burimi i të dhënave
Gazeta Shekulli
Kuzhina vllehe
parapamje|[[Metsovone, një djathë popullor nga fshati arumun Metsovo, në Greqi]] Kuzhina arumune (Arumunisht: Cujina armãneascã) është kuzhina tradicionale e arumunëve. Arumunët janë një grup i vogël etnik ballkanik i shpërndarë në të gjithë rajonin, duke jetuar në vendet e Shqipërisë, Bullgarisë, Greqisë, Maqedonisë së Veriut, Rumanisë dhe Serbisë. Kuzhina arumune është ndikuar fuqishëm nga kuzhina mesdhetare dhe ajo e Lindjes së Mesme.
Në Greqi, fshati arumun Metsovo (Aminciu) shquhet për djathrat e prodhuara atje. Djathërat më të njohur nga Metsova janë Metsovone dhe Metsovela, megjithëse në Mecovë prodhohen edhe lloje të tjera djathrash si Graviera. Pjesa më e madhe e djathrave që vijnë nga Metsova prodhohen në Fabrikën e Djathit të Fondacionit Tositsa, që funksionon që nga viti 1958. Përveç djathrave, disa pjata tipike metsovite përfshijnë mish të tillë si kontosouvli dhe salsiçe, si dhe byrekë me perime dhe kërpudha dhe supë me fasule, të gjitha këto mund të shoqërohet me verë vendase. Jashtë Metsovo, byreku arumun Batzina është i njohur në zonën e Aspropotamos dhe është botuar një libër për kuzhinën lokale të fshatit.
Në Rumani, disa pjata të komunitetit arumun përfshijnë byrekët me perime, veçanërisht me presh, dhe speca të skuqur. Edhe arumunët e Rumanisë bëjnë djathë dhe konsumojnë edhe mish të tillë si shpezët në ditët normale dhe mishin e derrit në festa dhe raste të veçanta. Shquhen gjithashtu lloje të ndryshme polenta (ose mămăligă, siç njihet në Rumani). Kuzhina arumune ka njëfarë prezence në rajonin e Dobrujës, por praktikisht asnjë në pjesën tjetër të Rumanisë. Është botuar edhe një libër për kuzhinën arumune të Dobrujës.
Titistët
Titistët libër i shkruar nga Enver Hoxha, botuar në vitin 1982.
"Titistët" është një libër tjetër që është botuar në serinë e kujtimeve e të shënimeve historiko-politike të shokut Enver Hoxha. Kjo vepër, e shkruar kryesisht në vitet 1981-1982, përfshin shënime historike, kujtime e analiza të hollësishme të autorit për historinë e marrëdhënieve midis PKSH e PKJ dhe midis shtetit shqiptar e atij jugosllav. Pjesa më e madhe e librit i kushtohet periudhës nga kontaktet e para direkte (1941) gjer në ndarjen përfundimtare të PKSH me Titon e titistët (1948). Në vepër një vend të rëndësishëm zë edhe lufta e PPSH për zbulimin dhe për shpartallimin e veprimtarisë së pandërprerë antimarksiste e antishqiptare të udhëheqjes titiste e të agjentëve të saj, në periudhën nga viti 1949 dhe gjer në ditët e sotme.
Përmbajtja:
Duke u ngritur mbi armiqësitë e vjetra (Në vend të hyrjes)
Kapitulli i parë - Nga kontaktet e para - te dyshimet dhe fërkimet e para Kapitulli i dytë - Prapaskena e Beratit Kapitulli i tretë - Agjentura e Titos në veprim Kapitulli i katër - Te Titoja Kapitulli i pestë - Ndihma titiste zinxhir për skllavërimin ekonomik e politik të Shqipërisë Kapitulli i gjashtë - Titoja hedh për zbatim planin e gllabërimit të Shqipërisë Kapitulli i shtatë - Vizita jonë e parë në RP të Bullgarisë Kapitulli i tetë - Titistët drejt demaskimit dhe disfatës së pashmangshme Kapitulli i nëntë - Ndarja jonë përfundimtare me Titon dhe titistët Kapitulli i dhjetë - Në luftë të hapur me titistët
Chrysanthemum
Lista e anëtarëve
është një grup i vogël i familjes Asteraceae. Chrysanthemum është kultivur së pari në Kinë si lule që nga shekulli XV p.e.s.. Gjatë kësaj kohe simbas emrit të kësaj lule merr emrn edhe qyteti antik kinezë Chu-Hsien. Përhapja e lules u bë edhe në Japoni diku kah shekulli VIII p.e.s dhe Perandoria Japoneze e adopton këtë lule si emblem zyrtare. Në Japoni mbahet "Festivali i Lumturis" si shenjë e festimit të kësaj lule.
Petrit Koçiaj
Petrit Koçi Koçiaj  (me profesion gazetar) lindi në fshatin Sinanaj të rrethit të Tepelenës, më 1936. Ka kryer studimet e larta për Gjuhë të Huaja. Ka punuar mësues në rrethin e Vlorës, Tepelenës dhe Elbasanit. Në rrethin e Tepelenës ka kryer edhe detyrën e inspektorit në Seksionin e Arsimit të rrethit. Më tej, ka punuar gazetar në Agjencinë Telegrafike Shqiptare. Është i njohur si përkthyes i gjuhës ruse. Ka përkthyer dhe botuar "Vështroj tokën" (kushtuar Juri Gagarinit) dhe "Enriko Ferni" (misteri i zhdukjes së Tresherit). Ka botuar (me bashkautor) librin monografik "Mitralieri trim i Velçës". Është anëtar i redaksisë së gazetës "Labëria" dhe boton shkrime në disa organe të kohës.
Hamdi Gashi
Dr. sc. Hamdi Gashi lindi më 1 korrik të vitit 1945 në Mramor të komunës së Prishtinës.
Shkollën fillore e kreu në vendlindje, të mesmen (bujqësore) në Prishtinë. Studimet e rregullta dhe pasuniversitare i bëri në Fakultetin e Bujqësisë të Universitetit të Novi Sadit, ku paraqiti edhe tezën e doktoraturës, të cilën për shkak të diferencimit politik, nuk arriti ta përfundonte. Doktoroi në Universitetin Bujqësor të Tiranës.
Në vitin 1977, zgjedhet asistent në Fakultetin e Bujqësisë të Universitetit të Prishtinës. Përjashtohet nga puna për shkaqe politike, por kthehet sërish në vitin 1992.
Në vitin 1995 zgjedhet në thirrjen e ligjëruesit për lëndën Pedologji me Agrogjeologji, ndërsa në vitin 1997 zgjedhet prodekan i Fakultetit të Bujqësisë.
Ishte bashkautor tekstesh dhe projektesh shkencore e punuese.
Profesor Hamdi Gashi u vra nga forcat ushtarako-policore serbe në 19 prill 1999.
Hajdin Berisha
Mr. sc. Hajdin Berisha lindi më 23 gusht të vitit 1962 në Therandë.
Pas studimeve, mr Hajdin Berisha u zgjodh asistent praktikant në Fakultetin e Ndërtimtarisë dhe të Arkitekturës në Prishtinë, ndërsa më 1997 zgjedhet ligjërues për lëndet Mekanika II dhe Konstruksionet hapësinore.
Eric Abidal
Në karrierën e tij ka luajtur më së shumti me Lyonin dhe Barcelonën, duke fituar 21 trofe madhor me të dyja skuadrat, përfshirë dy trofe të Champions Leagues. Karriera e tij më vonë u pasua me një sëmundje në mëlçi, e cila rezultoi në transplantim.
Një lojtar i kombëtares franceze për rreth nëntë vite, Abidal ka përfaqsuar vendin e tij në dy Kupa Bote – duke përfunduar finalist në të parën – dhe në Euro 2008.
Yhwach
Yhwach (ユーハバッハ, Yūhabahha), shpesh referohet si "Madhëria juaj" (陛下, heika) nga njerëzit e tij. Ai është perandor i Wandenreich dhe Babai i Quincy nga manga Bleach.
Personaliteti
Ai i trajton njerëzit e tij dhe Quincy shumë ndryshe. Ai është shumë i dashur tek disa prej tyre duke i quajtur si bijtë e tij. Yhwach mund të tregojë mëshirë dhe mirënjohje, duke falënderuar Royd Lloydin për sakrifikimin e tij në një mision vetëvrasës dhe duke i dhënë atij një vdekje të shpejtë nëpërmjet zhdukjes pasi ky i fundit ka humbur shumicën e bustit të tij. Yhwach nuk i pëlqen besnikërisë së verbër dhe ishte i kënaqur që Sternritter e tij tregoi pakënaqësi të hapur me zgjedhjen e tij të pasardhësit.
Yhwach beson se ai dhe Sternritter e tij janë shokë dhe se ata duhet të jenë të përgatitur për të ndihmuar njëri-tjetrin sa herë që është e nevojshme, edhe nëse kjo do të thotë se disa anëtarë duhet të sakrifikohen për të tjerët; ai e tregoi këtë besim duke përdorur Auswählen për të vjedhur forcën e jetës së Sternritter që kishte mbetur prapa për të ringjallur Schutzstaffel e tij të rënë.
Historia
Si fëmijë, Yhwach nuk mundi të shihte, të dëgjonte, të fliste, apo të lëvizte. Përkundër kësaj, ai nuk kishte frikë, dhe nuk do të kishte qarë madje edhe nëse ai kishte aftësinë për të bërë, sepse ai e dinte se do të vazhdonte të jetonte. Njerëzit rreth tij e trajtuan Yhwach me nderim të madh sepse të gjithë ata që preknin Yhwachin gjetën se gradualisht fituan diçka që u mungonte. Kjo ndodhi sepse Yhwach zotëronte fuqinë për të ndarë shpirtin e tij. Kushdo që e preku atë mori një fragment të shpirtit të tij dhe ato fragmente i shëruan plagët që vetë shpirtrat e tyre nuk mundën. Në të njëjtën kohë, kur plagët e tyre u shëruan ngadalë, aspektet e ndryshme të secilit person u shtypën në fragmente të shpirtit të Yhwach, të cilat i kishin marrë derisa ato fragmente u kthyen në Yhwach në momentin e vdekjes së pronarëve të tyre. Edhe pse askush që preku Yhwachin jetonte për shumë kohë, njerëzit vazhduan të mblidheshin rreth tij. Ndërsa ai rifitoi fragmente të shpirtit të tij që ai kishte ndarë, trupi i Yhwach filloi të fitonte funksionin. Me kalimin e kohës, kur veshët e tij të shurdhër u bënë në gjendje të dëgjonin, Yhwach kuptoi se njerëzit kishin filluar ta quanin atë me një emër të pazakontë: "YHWACH". Ai e kuptoi se ky ishte emri i Perëndisë që këta njerëz adhuronin, por ai zgjodhi megjithatë që ta merrte këtë emër për të vetin.
Si mbreri i Quincy, Yhwach përdori fuqinë e tij për të pushtuar tokat veriore ku fshati dhe pyjet e tyre ndodheshin, të dyja të cilat ai dogji; ky territor i pushtuar u bë i njohur si Lichtreich (që do të thotë Perandoria e Dritës). Pesë vjet më vonë, ai e informoi Zeidritz se donte të krijonte një ushtri të re. Kur Zeidritz vuri në dukje se si ata kishin pushtuar të gjitha vendet e afërta, Yhwach deklaroi se ata nuk kishin pushtuar Shoqatën e Shpirtërave para se të zbulonte se kishte për qëllim të krijonte një ushtri të quajtur Sternritter për këtë qëllim.
Kloroplasti
Kloroplastet janë organele që kryejnë fotosintezën, ku pigmenti fotosintetik klorofili kap energjinë nga rrezet e diellit, e shndërron atë dhe e ruan atë në molekulat e ruajtjes së energjisë ATP dhe NADPH ndërsa çliron oksigjenin nga uji në qelizat bimore dhe alga.Ata më pas përdorin ATP dhe NADPH për të bërë molekula organike nga dioksidi i karbonit në një proces të njohur si cikli Calvin. Kloroplastet kryejnë një numër funksionesh të tjera, duke përfshirë sintezën e acideve yndyrore, shumë sintezë të aminoacideve dhe përgjigjen imune në bimë. Numri i kloroplasteve për qelizë ndryshon nga një, në algat njëqelizore, deri në 100 në bimë si Arabidopsis dhe gruri.
Një kloroplast është një lloj organele e njohur si plastid, karakterizuar nga dy membranat e tij dhe një përqendrim i lartë i klorofilit. Llojet e tjera të plastidit, të tilla si leucoplast dhe chromoplast, përmbajnë pak klorofil dhe nuk kryejnë fotosintezë.
Yhwach
Historia
Rreth 1,000 vjet më parë, në rrethana të panjohura, Genryūsai Shigekuni Yamamoto dështoi ta vriste atë. Pas betejës së tij me Yamamoton, Yhwach gjoja ka humbur fuqitë e tij. Quincy foli për të si "Mbreti i Vulosur": pas 900 viteve të vulosjes, ai do të rifitonte pulsin e tij; pas një tjetër 90, ai do të rifitonte intelektin e tij; dhe pas 9 vitesh të tjera, ai do të thithte fuqinë e çdo Quincy "të papastër" për t'i bërë aftësitë e tij të tijat. Me Auswählen, ai e bëri këtë me Kanae Katagiri, duke e vrarë atë dhe me Masaki Kurosaki, i cili vdiq gjatë luftës së saj me Grand Fisher për shkak të humbjes së kompetencave të saj. Të gjithë Quincu "i papastër” u vranë përveç Uryū Ishida.
Kloroplasti
Kloroplastet janë shumë dinamike - ato qarkullojnë dhe lëvizen brenda qelizave bimore, dhe herë pas here grumbullohen në dysh për t'u riprodhuar. Sjellja e tyre ndikohet fuqimisht nga faktorët e mjedisit si ngjyra dhe intensiteti i dritës. Kloroplastet, si mitokondria, përmbajnë ADN-në e tyre, e cila mendohet se trashëgohet nga paraardhësi i tyre - një cianobakter fotosintetik që u përfshi nga një qelizë e hershme eukariote. [3] Kloroplastet nuk mund të bëhen nga qeliza bimore dhe ato duhet të trashëgohen nga secila qelizë bijë gjatë ndarjes së qelizave.
Me një përjashtim (amoeboid Paulinella chromatophora), të gjithë kloroplastikët ndoshta mund të gjurmohen në një ngjarje të vetme endosymbiotike, kur një cianobakter u përfshi nga eukarioti. Pavarësisht kësaj, kloroplastet mund të gjenden në një grup jashtëzakonisht të gjerë organizmash, disa madje jo të lidhura drejtpërdrejt me njëri-tjetrin - pasojë e shumë ngjarjeve endosymbiotike dytësore dhe madje terciare.
Yhwach
Aftësitë
Yhwach u lind me aftësinë e lindur për të shpërndarë një pjesë të shpirtit të tij në një tjetër duke u prekur prej tyre. Yhwach fiton fuqi duke dhënë një aftësi, duke i lejuar atij që ta mbajë atë, dhe pastaj duke e kthyer atë.
Komanda e Forcave Paqeruajtëse Turke në Qipro
__NOINDEX__
Yhwach
Almighty
Kur Yhwach aktivizon Almighty, sytë e tij ndahen në dysh. Me këtë aftësi, ai mund të shoh të ardhmen. Ai poashtu mund ta ringjallë veten duke e ri-shkruar të ardhmen në të cili ai ka vdekur.
Kloroplasti
Ku gjendet
Kloroplastet jane te pranishme vetem tek qelizat bimore
Yhwach
Almighty
Yhwach ka thënë se fuqia e vërtetë e Almighty është transformimi i së ardhmes. Çdo fuqi që ai e sheh në të ardhmen nuk mund ta mposhtë e as ta lëndoj atë.
Fuqitë e Quincy
Si Quincy, Yhwach mund të përdorë teknika të Quincy, si Blut (Gjak), Heilig Pheil (Shigjetë e Shenjtë), Hirenkyaku. Ai ka treguar disa teknika tjera që Quincy tjerë nuk e kanë treguar ose nuk kanë mundur ta përdorin:
Yhwach përdori medaljen ku ka aftësi ta vjedh Bankai, ai vodhi Bankai e komandantit të Gotei 13, Yamamoto edhe pse ai kurrë nuk e përdori pas vjedhjes.
Kloroplasti
Ku gjendet
Funksioni: Merr lende pa energji dhe i kthen ato ne lende me energji ne prani te energjise diellore.
Struktura
Në bimët tokësore, kloroplastet zakonisht janë në formë thjerrëzash, me diametër 3–10 μm dhe të trasha 1–3 μm. Kloroplastet e fidanëve të misrit janë µ20 μm3 në vëllim. Diversiteti më i madh në format e kloroplastit ekziston midis algave, të cilat shpesh përmbajnë një kloroplast të vetëm që mund të formohet si një rrjetë (p.sh., Oedogonium), një filxhan (p.sh., Chlamydomonas), një fjongo spirale rreth skajeve të qelizës (p.sh., Spirogyra), ose breza paksa të përdredhura në skajet e qelizave (p.sh., Sirogonium). Disa alga kanë dy kloroplaste në secilën qelizë; ato janë në formë ylli në Zygnema, ose mund të ndjekin formën e gjysmës së qelizës në rendin Desmidiales.Në disa alga, kloroplasti zë pjesën më të madhe të qelizës, me xhepa për bërthamën dhe organelet e tjera, për shembull, disa lloje të Chlorella kanë një kloroplast në formë kupe që zë pjesën më të madhe të qelizës.
Të gjithë kloroplastet kanë të paktën tre sisteme membranore - membrana e jashtme e kloroplastit, membrana e brendshme e kloroplastit dhe sistemi tilakoid. Kloroplastet që janë produkt i endosimbiozës dytësore mund të kenë membrana shtesë që i rrethojnë këto tre. [45] Brenda membranave të kloroplastit të jashtëm dhe të brendshëm ndodhet stroma e kloroplastit, një lëng gjysëm xhel-si [32] që përbën shumë nga vëllimi i kloroplastit dhe në të cilin sistemi tilakoid noton.
Membrana e dyfishtë e kloroplastit shpesh është krahasuar me membranën e dyfishtë mitokondriale. Ky nuk është një krahasim i vlefshëm - membrana e brendshme e mitokondrisë përdoret për të drejtuar pompat e protoneve dhe për të kryer fosforilimin oksidativ për të gjeneruar energji ATP. E vetmja strukturë kloroplastike që mund të konsiderohet analoge me të është sistemi i brendshëm i tilakoidit. Edhe kështu, për sa i përket "in-out", drejtimi i rrjedhës së jonit kloroplastik është në drejtim të kundërt krahasuar me fosforilimin oksidativ në mitokondri. [32] [99] Përveç kësaj, për sa i përket funksionit, membrana e brendshme e kloroplastikës, e cila rregullon kalimin e metabolitit dhe sintetizon disa materiale, nuk ka asnjë homolog në mitokondrion.
Komanda e Forcave Paqeruajtëse Turke në Qipro
Komanda e Forcave Paqeruajtëse Turke në Qipro (turqisht: Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri Komutanlığı) është garnizoni turk në Qipro.
Në vitin 1974 trupat turke pushtuan Qipron pas një grushti shteti qipriot grek (organizuar dhe mbështetur nga qeveria greke, e cila ishte ende në duart e një junta ushtarake) e cila donte të detyronte bashkimin me Greqinë, duke pushtuar të tretën veriore të ishullit. Forca pushtuese, e cila përbëhej nga rreth 40.000 ushtarë dhe 200 tanke. Tejkaloi kontigjentin ushtarak grek në ishull, i cili plotësohet nga Garda Kombëtare Greke Qipriote e përbërë nga 12,000 aktivë dhe 75,000 rezervë. Përforcimi ajror i trupave turke mund të bëhet, nëse është e nevojshme, brenda disa orësh.
Histori e Shqipërisë 1912-2000 (Valentina Duka)
Histori e Shqipërisë 1912-2000 me Autore: Valentina Duka. Shtëpia botuese: Kristalina-KH. Viti i botimit 2007. Faqet e librit 534. ISBN 978-99956-650-1-2
Për çdo historian që ndërmendëson të shkruajë për një çështje të caktuar, është krejt e natyrshme dhe e domosdoshme të konstatojë pikësëpari ç`thotë për atë çështje letërsia historiografike pararendëse.
Nga konsultimi i një varg punimesh që trajtojnë historinë ne periudhës në fjalë ose aspekte të veçanta të saj, të botuara në kohë të ndryshme, pavarësisht nga këndvështrimet e drejta apo të gabuara të hartuesve të tyre, të huaj apo vendas, kam përftuar të dhëna me interes që lidhen me objektin e këtij teksti. U shpreh mirënjohje të thellë studiuesve, kujtimshkruesve dhe relatorëve të periudhës 1912-2000, sepse puna e tyre e vyer më ka shërbyer për përgatitijen e këtij teksti mësimor.
Ky tekst synon të rindërtojë shkencërisht një imazh të saktë e bindës në aspektet ekonomike, shoqërore, kulturore dhe fetare të Shqipërisë për periudhën 1912-2000. Pavarësisht nga arritjet e shënuara në këtë drejtim, jemi të vetëdijshëm që çështjet që lidhen me historinë e Shqipërisë të kësaj periudhe, nuk mund të shtjelloheshin kurrsesi të gjitha në mënyrë shteruese.
Grupi i BE-së Partia Social Demokrate
Në grupin parlamentarë të periudhës së 6-të të Parlamentit të BE-së, Partia Social Demokrate janë 218 antarë. Udhëheqës i tyre është Martin Schulz.
Radiologjia diagnostike
Radiologjia diagnostike është nëndegë e radiologjisë së përgjithshme e cila ka të bëje me humtultimet diagnostike të sëmundjeve të ndryshme.
KF Bylis
FK Bylis Ballsh është themeluar në shtator 1972.
Vendndodhja: Rruga "Mehmet Shehu", 313 Ballsh, Fier, Albania
Historia
Ka marrë pjesë zyrtarisht në kampionatin e Kategorisë së Tretë në vitin 1973 - 1976. Nga viti 1976 deri në vitin 1981 nuk ka marrë pjesë në kampionat, mbasi nuk lejoheshin dy ekipe të një rrethi në një kategori. Për tu theksuar protagonistët K.Kalemi, A.Muca, K.Nikolla, V.Gjikuria, F.Yzeiri, F.Spahiu, M.Saliaj, L.Bistika, E.Yzeiri, A.Murati, L.Papuciu, L.Lico, F.Mejdini,M.Skenderaj, etj.
Rifillon në vitin 1981 në Kategorisë së Tretë. Në vitin 1986 shpallet kampion i kësaj kategorie dhe futet në Kategorinë e Dytë. Nga viti 1986 deri në vitin 1996 ka luajtur në këtë kategori.
Në vitin 1996 shpallen nënkampion të kategorisë së parë (dytë) dhe futet në Superligë. Në kampionatin e vitit 1995-1996 ekipi vendos rekord absolut të golave të shënuar 124 pësuar 21, rekord i njohur dhe regjistruar nga revista prestigjoze France Football.
Lojtarët
Përditësuar më 2023-03-20.
Podgozhan
Podgozhani është një fshat në komunën Trebinjë në rrethin e Pogradecit të Shqipërisë.
Lista e viteve në strip
Kjo është një listë e stripave sipas viteve.
Rio Grande do Norte
Rio Grande do Norte (Shqip. "Lumi i Madh i Veriut", i referohet grykës së lumit Potennji) është një nga shtetet e Brazilit, i ndodhur në rajonin verilindor të vendit dhe zë pjesën më verilindore të kontinentit. Për shkak të pozicionit të tij gjeografik, Rio Grande do Norte ka rëndësi strategjike. Kryeqytetit dhe qyteti më i madhe është Natal. Këtu ka lindur folkloristi Luís da Câmara Cascudo dhe sipas NASA-s, ky shtet ka ajrin më të pastër në Amerikë. Vija bredetare plot 410 km me plazhe plot rërë e diell, palmat e kokosit dhe lagunat e shumta janë shkaku i famës së plazheve. Atolli Rocas, i vetmi i këtij lloji në Oqeanin Atlantik, është pjesë e shtetit.
Aktiviteti kryesor ekonomik është turizmi, i ndjekur nga nxjerrjen e naftës (prodhuesi i dytë më i madhe në vend), bujqësia, kultivimi i frutave dhe nxjerrja e mineraleve, përfshirë prodhimin e konsiderueëshm të kripës së detit.
Shteti është i famshëm për atraksionet e shumta popullore si  Maior cajueiro do mundo (pema e shqemës më e madhe në botë), dunat dhe gamilet e Genipabu-së, plazhet e famshme në Ponta Negra, Maracajaú dhe parajsa Pipa, , karnavalet më madhështore në Brazil jashtë sezonit , kështjella mesjetare Forte dos Reis Magos , kodrat dhe malet në Martins , Parku i Dunave, parku i dytë urban më i madh në vend , e të tjera atraksione. Shteti është më i afërti me arkipelagun Fernando de Noronha.
Primadona
Prima Donna shpesh kishte personalitete madhështore jashtë skenës dhe shiheshin si kërkues ndaj kolegëve të tyre. Nga përdorimi i tij origjinal në opera, termi është përhapur në përdorimin bashkëkohor për t'iu referuar kujtdo që sillet në një mënyrë kërkuese ose me temperament, ose që ka një pikëpamje të fryrë për veten dhe një qëndrim egoist.
Prima donna në opera ishte normalisht, por jo domosdoshmërisht, një soprano. Termi përkatës për një mashkull (zakonisht një kastrato në shekujt 17 dhe 18, më vonë një tenor) është primo uomo.
Opera
Në Italinë e shekullit të 19-të, gruaja udhëheqëse në një kompani të operës ose komedisë dell'arte njihej si prima donna, fjalë për fjalë "zonja e parë". Kjo grua, zakonisht sopranoja kryesore e kompanisë, zakonisht luante role kryesore dhe në përgjithësi këndonte më shumë muzikë se gratë e tjera në kompani. Të famshmet e operës prime donne shpesh kanë bërë që entuziastët e operës të ndahen në "klube" kundërshtare që mbështesin një këngëtar mbi një tjetër. Rivaliteti mes fansave të Maria Callas dhe Renata Tebaldit, për shembull, ishte një nga më të famshmit, pavarësisht miqësisë së dy këngëtareve.
Emërtimi prima donna assoluta (zonja e parë absolute) përdoret herë pas here për një prima donna të përsosmërisë së jashtëzakonshme. Është përdorur gjithashtu për të përshkruar krijuesit e roleve heroike të koloraturës në gjysmën e parë të shekullit të 19-të.
Femra që këndoi pjesën e dytë kryesore në një opera u referua, përkatësisht, si seconda donna ; nga fundi i shekullit të 18-të, ky rol nganjëherë quhej altra prima donna.
Personaliteti
Ndonjëherë, këta prime donne (forma e shumësit italian) ishin madhështore me personalitetet e tyre jashtë skenës dhe kërkesat ndaj anëtarëve të tjerë të trupës, muzikantëve, stilistëve të skenografisë dhe garderobës, producentëve dhe stafit tjetër, por toleroheshin me respekt për shkak të talentit të tyre të përsosur dhe të tyre. vizatoni në arkë. Nga kjo përvojë, termi prima donna ka hyrë në përdorim të zakonshëm në çdo fushë që tregon dikë që sillet në një mënyrë kërkuese, shpesh me temperament, duke zbuluar një pamje të fryrë për veten, talentin dhe rëndësinë e tyre. Për shkak të kësaj lidhjeje, kuptimi bashkëkohor i fjalës ka marrë këtë konotacion negativ të një personi të kotë, të padisiplinuar, egoist, të neveritshëm ose me temperament, i cili e ka të vështirë të punojë nën drejtimin ose si pjesë e një ekipi, por kontributet e të cilit janë thelbësore për suksesin e ekipit.
Lidhja e Pejës
Lidhja e Pejës ishte nga 23 janar 1899 në maj 1900. Në fund të shekullit 19-të tokat e banuara me shqiptarë u vunë përsëri në rrezik kur fqinjët ballkanikë të shqiptarëve filluan aktivisht të ndeshen për të marrë pjesë nga territori i Maqedonisë, kontest që do të shpinte drejt Luftërave Ballkanike. Aty morrën pjesë rreth 500 përfaqsues nga shumë vise shqiptare.Territori i Kontestueshëm përfshinte edhe katër vilajetet shqiptare. Patriotët shqiptar filluan përgatitjet për krijimin e një organizate të re për t’iu bërë ballë këtyre rreziqeve në vjeshtën e vitit 1896. Takimi i parë u mbajt në mars 1897 në Gjakovë kur u krijua Besëlidhja Shqiptare. Në nëntor u mbajt edhe një takim tjetër në Pejë ku morën pjesë 500 veta pas së cilës Stambolli intervenoi dhe shpërndau Besëlidhjen. Më 23 janar 1899 nën kërcënime të reja për tokat shqiptare në Pejë u mblodh një kuvend me 500 pjesëmarrës nga vilajetet e Kosovës dhe më pak nga ata të Manastirit dhe të Janinës. Në kuvendin gjashtë ditor zuri fill Lidhja e Pejës ose siç u quajt ndryshe Besa-Besë. Kuvendi u organizua, u drejtua, dhe zgjodhi kryetar Haxhi Zekën. Kuvendi doli me një program 11 pikësh i cili kundërshtonte përpjekjet për të copëtuar tokat shqiptare por që nuk kërkonte autonomi. U shpall edhe Besa për një vjet.
Eshariu
parapamje|Kaligrafie e Eshariut
Maior cajueiro do mundo
thumb|300px Pema më e madhe e shqemës në botë, e njohur edhe si shqema Pirannji, ndodhet në veri të Plazhit Pirannji në qytetin e Parnamirim, 12 km në jug të kryeqytetit Natal në shtetin brazilian të Rio Grande do Norte. Pema e mbulon një sipërfaqe prej përafërsisht 8500 m², me një perimetër prej rreth 500 m dhe prodhon rreth tetëdhjetë mijë arra inde në vit. Pema e shqemës u mboll në 1888 nga një peshkatar i quajtur Luiz Inacio de Oliveira, peshkatar vdiq në moshën 93, nën hijen e pemës. Kjo pemë hyri në Librin e Rekordeve Guinness në vitin 1994
Eshariu
Ebu Hasen El-Eshariu rrjedh prej një familjeje autoritative, që e ka rrjedhën nga shoku i Pejgamberit a.s., Ebu Musa El-Esharij.
Lidhja e Pejës
Rrethanat e brendshme dhe të jashtme politike në pragun e themelimit të Lidhjes (1898)
Gjatë vitit 1898, ndërsa Porta e Lartë vazhdonte të shtypte me të njëjtën ashpërsi lëvizjen shqiptare, atdhetarët rilindës e shtuan veprimtarinë për ngritjen e ndërgjegjes kombëtare të popullit, për bashkimin dhe organizimin e tij në qëndresën kundër sunduesve osmanë. Më 1 janar të vitit 1898 shoqëritë atdhetare të mërgimit (Komiteti i Stambollit, Shoqëria “Dituria” e Bukureshtit, “Vëllazëria Shqiptare” në Egjipt, Shoqëria “Dëshira” e Sofjes dhe Shoqëria Kombëtare Shqiptare e arbëreshëve të Italisë) botuan një thirrje të përbashkët me titullin “Në emër të popullit shqiptar”, që u drejtohej qeverisë së Stambollit dhe Fuqive të Mëdha. Në thirrje dënoheshin intrigat e shteteve fqinje në Shqipëri, pretendimet e tyre aneksioniste ndaj vilajeteve shqiptare të Kosovës, të Shkodrës, të Manastirit e të Janinës, si edhe politika e verbër e Portës së Lartë, që u kishte lejuar grekëve, serbëve e bullgarëve të hapnin kisha e shkolla në vilajetet shqiptare dhe u kishte bërë atyre lëshime të njëpasnjëshme politike në dëm të Shqipërisë.
Eshariu
Eshariu ishte nxënësi i Ebi Muhamed bin abd El-Vehab El-Xhebait, që ishte ndër njerëzit më të autoritetshëm dhe nga dijetarët më të njohur të drejtimit muëtezil. Eshariu studioi dhe përfitoi nga ky dijetar e iu bashkua drejtimit të tij; ai mbronte dhe argumentonte mendimet e këtij drejtimi, për t’u bërë më vonë prijës i muëtezilëve.
Jakup Nushi
Profesor Jakup Nushi lindi më 4 tetor të vitit 1938 në Gjakovë, ishte teknolog dhe profesor universiteti.
Eshariu
Në këtë drejtim, sipas të dhënave historike, qëndroi për 40 vjet, e pastaj u betua dhe u largua nga ky drejtim me një pendim të thellë e iu bashkua ehli-sunetit.
Jakup Nushi
Në Gjakovë kreu shkollën fillore dhe gjimnazin. Studimet i bëri në Fakultetin Teknologjik- Drejtimin e Xehetarisë- Gjeologjisë-Naftës, në Universitetin e Zagrebit në vitin 1965. Magjistroi në Universitetin e Beogradit në vitin 1982 dhe doktoroi në Fakultetin e Xehetarisë dhe Metalurgjisë të Universitetit të Prishtinës në vitin 1990.
Lidhja e Pejës
Rrethanat e brendshme dhe të jashtme politike në pragun e themelimit të Lidhjes (1898)
Në këtë dokument parashtroheshin kërkesat themelore të Lëvizjes Kombëtare Shqiptare. “Të gjithë ne shqiptarët, – theksohej në të, – kudo që ndodhemi, brenda dhe jashtë atdheut dhe pavarësisht nga besimet fetare, kërkojmë nga sulltan Abdyl Hamiti autonominë administrative të tokave shqiptare, bashkimin e vilajeteve ku është përfshirë atdheu ynë në një vilajet të vetëm me një guvernator shqiptar”, me gjuhë zyrtare gjuhën shqipe, me shkolla e me kisha shqipe.
Jakup Nushi
Punoi si gjeolog dhe udhëheqës teknik në Minierën e Kromit "Deva" në Gjakovë. Në vitin 1976 zgjedhet asistent, pastaj ligjërues dhe docent në Fakultetin e Xehetarisë dhe Metalurgjisë të Universitetit të Prishtinës për lëndët Bazat e gjeologjisë, Vendburimet e mineraleve të dobishme dhe Petrologjia. Ishte anëtar i disa komisioneve profesionale dhe i asociacioneve gjeologjike, bashkëpunëtor i Komitetit Gjeologjik për Bashkëpunime UNESKON/IGCP. Publikoi 12 punime shkencore dhe një tekst universitar nga petrologjia.
Eshariu
Kalimi i Eshariut prej drejtimit muëtezil në të ehli-sunetit qe një grusht i rëndë për muëtezilët, sepse ai filloi t’i kundërshtonte me argumente logjike, si njëri që i njihte mirë mendimet e tyre. Ai e dinte mirë se si duhej të sulmoheshin ata.
Jakup Nushi
Profesor Jakup Nushi u vra nga forcat ushtarako-policore serbe, më 3 prill të vitit 1999 në Gjakovë.
Lidhja e Pejës
Rrethanat e brendshme dhe të jashtme politike në pragun e themelimit të Lidhjes (1898)
Atdhetarët rilindës i bënin të ditur në këtë thirrje opinionit evropian se “shqiptarët, për të ruajtur qenien e tyre dhe për të përmbushur programin kombëtar, nuk do të ngurronin të përdornin edhe kryengritjen e armatosur, të drejtën supreme të popujve, revolucionin”.
Thirrja e shoqërive shqiptare të mërgimit ishte një dokument i rëndësishëm programatik, që pati ndikim si në opinionin publik evropian, ashtu edhe në Shqipëri, ku vijonte propaganda e ideve autonomiste. Në mjaft qendra të Shqipërisë vepronin në fshehtësi komitetet shqiptare. Në maj të vitit 1898 mytesarifi i Prizrenit njoftonte valiun e Kosovës për veprimtarinë e një Komiteti Qendror në këtë qytet, ndërsa në Tetovë ishte ngritur një komitet tjetër i fshehtë, që kishte shtrirë degët e tij edhe në mjaft qendra të Kosovës. Këto komitete punonin për forcimin e bashkimit të shqiptarëve, për ruajtjen e tërësisë territoriale të vendit dhe për organizimin e luftës për autonominë e Shqipërisë. Idetë autonomiste kishin marrë një përhapje të gjerë në vilajetin e Kosovës, në sanxhakun e Dibrës e qendra të tjera të vilajetit të Manastirit, në të cilat shqiptarët haptazi kërkonin të drejtën e vetëqeverisjes, të njëjtë me atë që gëzonin kombet e tjera të Ballkanit. Duke bërë fjalë për këtë aspiratë të shqiptarëve, ministri i Jashtëm i Turqisë, Tefik Pasha, deklaronte në qershor të vitit 1898, se “shqiptarët kërkojnë vetëqeverisjen dhe shkojnë më tej: kërkojnë një princ nga kombi i tyre…, kërkojnë të kenë ushtrinë e tyre, e cila ç’është e vërteta duhet të jetë pjesë e Perandorisë… Por, po u formua, në rast se u nevojitet, ata mund ta organizojnë sipas mënyrës së tyre”.
Qeveria turke vazhdoi të shtypte me forcën e armëve lëvizjen dhe popullsinë e zonave kryengritëse shqiptare. Në projektin e “reformave”, që valiu i Kosovës, ai i vilajetit të Manastirit, ministri i Brendshëm dhe ai i Luftës i paraqitën Portës së Lartë, në mars të vitit 1898, si edhe në “Projektin mbi Shqipërinë”, që mareshali Ethem Pasha i parashtroi sulltanit me porosi të qeverisë në korrik të atij viti (1898), shihej si rrugë e vetme për “stabilizimin” e gjendjes në Shqipëri forcimi i pushtetit të centralizuar osman, që nuk u njihte asnjë të drejtë popujve të tjerë. Kërkohej të zbatoheshin në Shqipëri dhe sidomos në pjesën e saj veriore e veriperëndimore, në sanxhakët e vilajeteve të Kosovës e të Manastirit “reforma” të tilla, siç ishte nënshtrimi me forcë i popullsisë shqiptare, duke përdorur dhunën ushtarake për ta detyruar atë të paguante taksa, të pranonte regjistrimin e përgjithshëm dhe shërbimin e detyrueshëm ushtarak. Mareshali Ethem Pasha, komandant i forcave ushtarake osmane në Kosovë, kërkonte që të ndërmerrej çarmatosja e përgjithshme e shqiptarëve, “meqë armët ishin mjeti kryesor i veprimeve të tyre kryengritëse”.
Masat shtypëse të Portës së Lartë u përkrahën edhe nga përfaqësues të tillë të parisë gjysmëfeudale shqiptare, si Esat pashë Toptani, Syreja bej Vlora etj. Në “Promemorjen”, që Syreja bej Vlora i parashtroi sulltanit, po në korrik të vitit 1898, kërkonte që të shtypeshin me dhunën ushtarake “forcat rebele të popullit në anët e Korçës, të Kolonjës, të Elbasanit e të Shkodrës”, “të ndalohej me çdo mjet futja në Shqipëri e Murat Toptanit” (që porsa ishte arratisur nga internimi në Tripoli) dhe e atdhetarëve të tjerë; “të mos lejoheshin të hynin në Shqipëri gazetat dhe revistat “heretike” shqipe, që botoheshin në Bukuresht dhe në vende të tjera dhe “të ndalohej përhapja e gjuhës shqipe, e cila po përdorej në korrespondencat private dhe kishte filluar të mësohej në disa shkolla të Shqipërisë”.
Për të zbatuar këto projekte “reformash”, të cilat, siç theksonte në qershor të vitit 1898 Tefik Pasha, synonin “të parandalonin formimin e një Shqipërie autonome dhe shkëputjen e saj nga Perandoria Osmane”, Porta e Lartë mbante në Turqinë Evropiane një ushtri prej 150 000 vetash.
Por qeveria e sulltanit nuk qe në gjendje të shtypte qëndresën e shqiptarëve dhe t’i çarmatoste ata. Në fundin e muajit gusht kryengritja përfshiu përsëri Pejën, Gjakovën dhe zonën përreth. Po në verën e atij viti u forcua qëndresa kundërosmane në rrethet e Shkodrës, të Korçës, të Kolonjës e të Elbasanit, ku vepronin çeta të armatosura. Stambolli u gjend atëherë në një pozitë të ndërlikuar. Edhe pse ishte i interesuar të shtypte sa më shpejt lëvizjen shqiptare, sulltani ngurroi të hidhte forca të mëdha ushtarake në Shqipëri, të cilat do ta keqësonin gjendjen atje dhe do t’u jepnin shkak shteteve fqinje të ndërhynin në Turqinë Evropiane.
Acarimi i ri i çështjes maqedone, në fund të vitit 1898 dhe në fillim të vitit 1899, që u shoqërua me shtimin e ndërhyrjeve të qarqeve drejtuese të Bullgarisë, të Serbisë, të Greqisë e të Malit të Zi në Turqinë Evropiane, e veçanërisht në vilajetet shqiptare, krijuan përsëri një gjendje të nderë politike në Ballkan e si rrjedhim edhe në Shqipëri. Këtu ndikoi gjithashtu qëndrimi i Fuqive të Mëdha, të cilat, duke pasur parasysh kërkesat e shteteve ballkanike, sidomos të Bullgarisë, në janar 1899 u morën vesh për një ndërhyrje kolektive pranë Portës së Lartë. Me nismën e Anglisë e të Italisë iu parashtrua Portës së Lartë kërkesa për zbatimin e reformave në Maqedoni, për të parandaluar kryengritjen në këtë trevë të Ballkanit. Me këtë ndërmarrje u bashkuan edhe Gjermania, Austro-Hungaria dhe Rusia. Fillimi po në këtë kohë i bisedimeve ndërmjet Bullgarisë e Serbisë për të ndarë tri vilajetet, të Kosovës, të Manastirit e të Selanikut, e elektrizoi edhe më shumë gjendjen në Ballkan dhe në Shqipëri.
Kuvendi i Pejës dhe themelimi i Lidhjes Shqiptare (23-29 janar 1899)
Në këto rrethana të ndërlikuara rifilluan përpjekjet e atdhetarëve shqiptarë për bashkimin e gjithë popullit dhe për krijimin e një lidhjeje të re, e cila, sipas shembullit të Lidhjes së Prizrenit, do t’i udhëhiqte shqiptarët në luftën për mbrojtjen e tërësisë tokësore të Shqipërisë dhe për çlirimin e saj.
Vatër e përpjekjeve të tilla për formimin e një lidhjeje të re, ashtu si në vitet e Lidhjes së Prizrenit (1878-1881) edhe tani, më 1899, u bënë përsëri qytetet e vilajetit të Kosovës dhe sanxhaku i Dibrës, të cilat kërcënoheshin drejtpërdrejt nga qarqet shoviniste të Serbisë, të Bullgarisë e të Malit të Zi.
Lidhja e re shqiptare u krijua pas një pune të madhe përgatitore, organizative e politike, që atdhetarët shqiptarë brenda vendit, të udhëhequr nga Haxhi Zeka dhe shoqëritë patriotike jashtë atdheut, sidomos ato të Bukureshtit dhe Komiteti Shqiptar i Stambollit bënë në fundin e vitit 1898 dhe në janar të vitit 1899. Gjatë kësaj kohe u mbajtën mbledhje të gjera të përfaqësuesve të popullsisë së qyteteve e të rrethinave, si në Pejë, në Mitrovicë, në Prishtinë, në Vuçiternë, në Drenicë e në qendra të tjera të vilajetit të Kosovës, ku shqiptarët dhanë besën dhe shprehën gatishmërinë për të formuar lidhjen. Këto mbledhje të njëpasnjëshme të popullsisë shqiptare, si edhe letërkëmbimi i dendur i Haxhi Zekës me qendrat e ndryshme të vilajetit të Kosovës, të Shkodrës, të Manastirit e të Janinës, tregojnë se organizatorët e Lidhjes kishin ndërmend të thërrisnin një kuvend të përgjithshëm shqiptar, ku të merrnin pjesë delegatë nga të gjitha krahinat e Shqipërisë dhe të të gjitha besimeve, myslimanë, katolikë e ortodoksë. Edhe përfaqësuesit e popullsisë së Shkodrës, të Dibrës, të Prishtinës, të Pazarit të Ri, si edhe të Shqipërisë së Jugut, kërkonin që të thirrej sa më shpejt kuvendi që po përgatitej për organizimin e shqiptarëve në një lidhje të përgjithshme.
Në këtë periudhë përgatitore udhëheqësit e lëvizjes shqiptare përcaktuan edhe programin e këtij kuvendi, i cili, i përpunuar tanimë që në kohën e Lidhjes së Prizrenit (1878-1881) dhe në memorandumet shqiptare të viteve 1896-1898 përmbante dy çështje themelore: ruajtjen e tërësisë territoriale të vendit dhe formimin e një Shqipërie autonome, ku të përfshiheshin të katër vilajetet shqiptare.