cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Britania e Madhe dhe çështja shqiptare 1875-1913
Britania e Madhe dhe çështja shqiptare 1875-1913 libër me Autor Frashër Demaj. Viti i botimit 2011. Libri trajton qëndrimin e diplomacisë britanike ndaj shqiptarëve dhe Ballkanit, tentimin e krijimit të shtetit shqiptar dhe mospërkrahjen e kësaj ideje nga fuqitë e mëdha.
Loja hasaqukash
Loja hasaqukash apo Loja msheftas është lojë argëruese e fëmijëve e cila zakonisht luhet në natyrë pasi që ditën ta kaplojë terri.
Loja luhet nga së paku 3-4 fëmijë, ku njëri duhet ti mbyllë sytë me dorën e pshetur për ndonjë objekt që simbolizonë guri d.m.th qendren. Pasi që ai që mbyllë sytë fillon të numrojë, zakonisht me 5-she, d.m.th 5, 10, 15, ... 50, të tjeret vrapojnë që të zënë vendet më të përshtatëshme për t'u mshefur. Me mbarimin e numrimit, lojtari i gurit d.m.th ai që i kishte të mbyllur sytë duhet që të gjejë vendstrehimet e të tjerëve dhe pasi që të gjenë dikë lëshonë një bërtim "të pashë ..." dhe nxiton me vrapë për të shkuar tek guri ku duhet ta prekë dhe të imitojë pështymen me zë "ptuh". Gjatë gjithë turnit të gurit, lojtari i gurit duhet të ketë kujdes mos ndonjëri delë nga streha dhe pështynë "ptuh". Nëse lojtari që i mbyllë sytë, d.m.th lojtari i gurit i gjenë ndonjërin dhe ja arrin më shpejtë se ta të pështynë "ptuh" te guri atëherë rradhen për ti mbyllur sytë e ka ai të cilin e ka gjetur të parin.
Edukatorët preferojnë që loja të luhet në lëdina apo hapsira në të cilat gjasatë që të lëndohen fëmijët janë të vogla.
Ujrat termale të Polvës
Temperatura e ujit eshte 14 – 16 ºC. Nga banoret prane tyre, shume heret jane perdorur per banjo ne gropa te vogla, por pa ditur sakte rolin kryesor te kurimit. Me teper eshte preferuar per infeksione lekure. Ne stinen e veres, jo rralle ujerat jane perdorur edhe per ujitje. Keto burime kane vlera gjeologjike, hidrologjike me rendesi lokale. Vizitohet sipas intinerarit te rruges kombetare Ballsh – Fratar.
Bujqësia dhe blegtoria ilire
thumb|250px|right|Illyria, Dyrrhachium. C.450-350 BC.
Lindja e qyteteve i dha një shtytje të re zhvillimit të degëve të ndryshme të ekonomisë ilire. Zejtarinë e shfrytëzimit të minierave dhe të përpunimit të metaleve ilirët e njihnin dhe më parë, por asnjëherë si tani ajo nuk paraqitet si degë e veçantë e një qyteti, siç është rasti i Damastionit. Në shek. IV në zejtarinë e punimit të metaleve nuk vihet re ende ndonjë ndryshim cilësor, fjala vjen në punimin e veglave të punës, të armëve apo të zbukurimeve, në krahasim me shekujt pararendës. Por tani mund të flitet për një veprimtari më të gjerë e më intensive si në shfrytëzimin e minierave, ashtu edhe në prodhimtarinë e degëve të veçanta të zejtarisë metalpunuese. Bie në sy në mënyrë të veçantë rritja e prodhimit të armëve, që përbëjnë në këtë kohë gjetjet më të shumta nëpër nekropolet në krahasim me zbukurimet. Megjithatë, nuk pati ndonjë përparim, në fushën e zejtarisë së prodhimit qeramikë, madje importi e dobësoi për një kohë këtë degë të zejtarisë ilire.
Ndërkaq në fushën e ndërtimeve ndodh një revolucion i vërtetë. Mjeshtërit e ndërtimit shquhen në shek. IV para eres sone për aftësitë e tyre arkitektonike e teknike dhe për njohuritë e thella në fushën e artit të fortifikimeve, që i zbatonin në nivelin më të përparuar të kohës, ashtu si në shumë vise të tjera të botës mesdhetare. Muret rrethuese të qyteteve të ndërtuara në stilin poligonal janë dëshmia më e qartë e arritjeve në këtë fushë.
Të dhënat për bujqësinë dhe blegtorinë e ilirëve për shek. IV janë të varfra. Autorët bashkëkohës, si Aristoteli, Skymni, Ariani etj., nuk bëjnë tjetër veçse përsërisin Hekateun, për shkak të njohjes ende të pamjaftueshme të Ilirisë ; megjithatë Iliria për autorët grekë ishte vendi i një bujqësie e blegtorie të zhvilluar, tokat pjellore të së cilës shfrytëzoheshin vende-vende në mënyrë intensive dhe që krahas kulturave bujqësore (rritja e ullirit, kopshtaria e bletaria), në kullotat e pasura rritnin bagëti të mira të racës.
Universiteti i Letonisë
Universiteti i Letonisë (letonisht: Latvijas Universitāte) është universitet që ndodhet në Rigë, Letoni. I themeluar në vitin 1919, Universiteti i Letonisë është universiteti më i madh në shtetet baltike. Universiteti është renditur i 701-ti nga 750 universitetet botërore.
Historia
Universiteti i Letonisë u emërua fillimisht "Shkolla e më e Lartë e Letonisë" e themeluar më 28 shtator 1919 në bazat e Politeknikut të Rigës (të themeluar më 1862). Rektori i parë i universitetit ishte kimisti Paul Walden. Në vitin 1923, shkolla pranoi emrin e tanishëm - Universiteti i Letonisë (Universitas Latviensis).
Bujqësia dhe blegtoria ilire
Të dhënat arkeologjike i vërtetojnë këto njoftime. Parmenda e paraqitur në buzët e një pitosi gjetur në fushën e Korçës, si dhe figurat simbolike të paraqitura në monedhat e Dyrrahut e të Apolonisë, apo në monumentet varrimore të kohës, si kalliri i grurit, dega e ullirit, bistaku i rrushit, bleta, lopa si dhe briri i bollëkut, simbol i pjellorisë dhe i begatisë, u bëjnë jehonë pasurive të tokës ilire dhe zhvillimit që kishin marrë bujqësia e blegtoria ilire në këtë kohë.
Ekonomia dhe shoqëria ilire në lashtësi
thumb||250px|Illyria, Dyrrhachion. After 350 BC
Universiteti i Letonisë
Historia
në periudhën në mes të viteve 1919 dhe 1940, Universiteti i Letonisë ishte një nga qendra më të mëdha të edukimit të lartë, shkencës dhe kulturës në Letoni. Ndërtesa e mëparshme e Politikenikut të Rigës në bulevardin Raina shërben si ndëtesa kryesore e universitetit sot.
Ekonomia dhe shoqëria ilire në lashtësi
Zhvillimi ekonomik e shoqëror i Ilirisë gjatë epokës së hekurit dhe veçanërisht gjatë shek. VII-V p.e.s. kishte përgatitur kushtet për lindjen e qyteteve dhe të jetës qytetare. Siç dëshmojnë të dhënat arkeologjike, qytetet ilire ngrihen mbi bazën e vendbanimeve të fortifikuara të epokës së hekurit dhe të qendrave protourbane që u krijuan si rezultat i zhvillimit të zejtarisë, të bujqësisë, të blegtorisë, si edhe të intensifikimit të marrëdhënieve të këmbimit me botën greke. Kjo dëshmohet nga prania e gjerë e qeramikës së importuar korinthike e jonike dhe më pas edhe nga prodhimet e kolonive greke në Dyrrah e në Apoloni, të cilat kishin hyrë në marrëdhënie të ngushta me prapatokën ilire.
Universiteti i Letonisë
Historia
Në vitet e paraluftës, ishte e mundur të fioje një edukim të lartë akademik jo vetëm në Universitetin e Letonisë por edhe në shkollën e muzikës dhe në akademinë e arteve. Me kalimin e kohës, vende të edukimit të lartë u bënë edhe Universiteti i Agrikulturës në Letoni, Akademia e Mjekësisë, Universiteti teknik i Rigës të ndarë nga Universiteti i Letonisë dhe u bënë qendra të mirënjohura edukimi dhe hulumtimi.
Me rifitimin e pavarësisë së Letonisë, Këshilli Suprem i Republikës së LEtonisë konfirmoi kushtetutën e Universiteti të Letonisë më 18 shtator 1991. Aty thuhet se Shkolla e Lartë është "një vend i themeluar për edukim akademik, shkencë dhe kulturë, i cili iu shërben nevojave të Letonisë dhe popullit". Pranë kushtetutës, flamurit, hymnit, emblemës së universitetit, rektorit dhe veshjes zyrtare për rektorin, zëvendës-rektori dhe dekanët u rizgjodhën si atribute të Universitetit të Letonisë.
Ditët e frikshme të vitit '97
Ditët e frikshme të vitit '97 Gjinia: Histori, kujtime. Autori: Xhovani Shyti. Shtëpia botuese: "Belina H". Viti i botimit 2011. Faqet e librit 210. ISBN 978-99956-852-8-7
Fragmente nga libri
Universiteti i Letonisë
Historia
EuroFaculty, i krijuar nga Këshilli i Vendeve Baltike për të ndihmuar reformat e universitetit në Tratu, Rigë, dhe Vilnius, u organizua me zyrën e vet në Universitetin e Letonisë, në vitet 1993-2005.
Regjistrimi
Universiteti i Letonisë ofron nivelin bachelor, master dhe dokoraturë të studimeve dhe në janar 2008 më shumë se 23,000 studentë, përfshirë studentët PhD dhe ata të shkëmbyer, u regjistruan në programe të ndryshme. Pothuajse një e treta e tyre studiojnë në biznes dhe ekonomi.
Organizimi
Përveç këtyre, Universiteti i Letonisë ofron edhe librari, fakultete hulumtuese, qendra stuimore, gjuhë shkollore dhe një qendër për karrierë.
Teatri
Teatri Studentor i Universitetit të Letonisë
Artet folklorike
Folk decorative art studio "Vāpe"
Ditët e frikshme të vitit '97
Vendet me të goditura nga ky llaftarvit rezultojnë të jenë prefekturat e Beratit, Vlorës e Gjirokastrës ku përfshihet bashkësia e rretheve jug – qendrore: Kuçovë, Skrapar, Poliçan, Tepelenë, Sarandë, Himarë, Përmet, si dhe blloku i rretheve Elbasan, Lushnjë, Fier. Në pjesën veriore si qytetet më të goditura nga krimi janë Shkodra e Tropoja.
Numri i kufomave të gjetura pa kokë deri në muajin maj '97 ishte gjashtë, kur katër kufoma të tjera, të dekompozuara, u zbuluan në një gropë të përbashkët të ndodhur në brazdaret e ullishtave përballë Kalasë.
Mbi 10 mijë lushnjarë ishin ngritur në protestë duke kërkuar lirimin e "Gjeneral" Rrapush Xhaferrit. Rrugët e qytetit gjëmonin nga thirrjet.
Në datën 3 shkurt '97, banorët e qytezës minatore të Memaliajt bllokuan urën që shpinte në Tepelenë si kundërpërgjigje e goditjeve shtetërore.
Në Vlorë është mbyllur porti, ndërsa më shumë se 700 forca policore e kanë rrethuar qytetin e rebeluar. Një protestues është vrarë, është sulmuar për të dytën herë Komisariati i Policisë, është djegur... kurse mbi ajrin e jonizuar të hapësirën vlonjate është dëgjuar thirrja "Drejt Tiranës".
Të burgosurit kanë shpërthyer burgun e Tiranës, nga ku ka dalë edhe Fatos Nano, kryetari i Partisë Socialiste, i dënuar me vendim të formës së prerë nga të gjitha shkallët e gjykatave shqiptare.
Rendi dhe qetësia janë tallazitur edhe në Shkodër e Lezhë, ku njoftohet se janë hapur depot e ushtrisë, i është vënë flaka institucioneve lokale, është sulmuar dhe plaçkitur Banka.
Ekonomia dhe shoqëria ilire në lashtësi
Lindja dhe zhvillimi i jetës qytetare ishte një dukuri me karakter ekonomik e shoqëror tërësisht e re. Thelbi i saj ishte vendosja e ekonomisë antike të tregut që u materializua me krijimin e qyteteve si qendra prodhimi e shkëmbimi. Kjo është e lidhur me shkëputjen e plotë të zejtarisë nga bujqësia, me krijimin e mënyrës antike të prodhimit dhe me zbatimin e punës së skllavit në degët e ekonomisë.
Njoftimet më të hershme për ekzistencën e qyteteve në Iliri i takojnë mesit të shek. IV p.e.sonë. Historiani grek, Diodori, duke përshkruar fushatat e Filipit II kundër ilirëve thotë se mbreti i Maqedonisë “u lëshua mbi Ilirinë me një ushtri të fortë, plaçkiti vendin, nënshtroi shumë qytete të vogla dhe u kthye në Maqedoni me plaçkë të madhe”. Oratori i madh, Demosteni, duke paralajmëruar athinasit për rrezikun që i kërcënonte nga mbreti maqedon, vë në dukje gjithashtu se “Filipi po fortifikonte qytete në Iliri”. Pak më vonë historianët grekë të shek. II p.e.sonë Ariani e Rufi përmendin me emër Polionin si qytet i Dasaretisë, kurse historiani i shek. IV p.e.sonë Theopompi përmend qytetin Oidanton. Më në fund nga të dhënat numizmatike të fillimit të shek. IV p.e.sonë mësojmë emrin e një qyteti të rëndësishëm ilir, Damastion. Kuptohet se origjinën e këtyre qyteteve, që janë të pranishme në mesin e shek. IV p.e.sonë, (një rast vërtetohet qysh në fillim të këtij shekulli), duhet ta kërkojmë pak më parë, d.m.th. në fundin e shek. V-të p.e.sonë.
Nuk dihet me saktësi se ç’paraqesin në vetvete këto qytete të hershme ilire. Dëshmitë e autorëve antikë, përveç faktit që kumtojnë ekzistencën e tyre, janë tepër të varfra për të ndihmuar që të rindërtohet pamja reale e këtyre qendrave urbane.
Edhe nga pikëpamja arkeologjike nuk ka ende gjurmime të tilla, nëpërmjet të cilave të dallohet qartë qyteti i kësaj kohe. Megjithatë, prej qyteteve antike, rrënojat e të cilave ruhen në vendin tonë, mund të pohohet se qyteti i mirëfilltë në Iliri formohet kryesisht gjatë shek. IV p.e.sonë. Në këtë kohë kemi edhe dëshmitë e qarta si nga burimet e shkruara, ashtu edhe nga ato arkeologjike.
Qytetet e mëdha zënë një pozitë qendrore në krahinën që zotërojnë dhe shtrihen në një hapësirë prej 30-40 ha, siç është rasti i Bylisit, i Antigonesë, i Lisit etj., dhe janë të mbrojtura me mure të fuqishme.
Duke folur për qytetet e kësaj kohe Diodori i quan ato me termin polisma, që do të thotë qytete të vogla, me sa duket ende në shkallën fillestare të zhvillimit të tyre. Demosteni, në shek. IV p.e.sonë përkundrazi, përdor termin poleis që do të thotë qytet. Ndryshimi që vërehet në termat e përdorur prej këtyre dy autorëve nuk duket të jetë i rastit; ai shpreh me sa duket një diferencim që u bëhet këtyre qendrave urbane ilire dhe që lidhet me karakterin e tyre. Pak dritë mbi këtë çështje hedh pohimi i Arianit, i cili e quan Pelionin si “qytetin më të fortë” midis qyteteve të Dasaretisë. Duket se disa qytete kishin mundur të ecnin përpara dhe të dalloheshin prej të tjerave. Interes të veçantë paraqet në këtë drejtim Damastioni, i cili është dhe i pari qytet ilir që pret monedha. Burimet tregojnë se ky qytet gjendej në shpinë të zonës bregdetare, diku midis kësaj zone dhe liqeneve lynkeste. Duke folur për këtë Straboni në shekullin e parë shkruan kështu: “Pas Epidamnit dhe Apolonisë gjer te malet Keraune ndodhen bylinët, taulantët, parthinët dhe brygët; aty afër gjenden dhe minierat e argjendit në Damastion, mbi të cilat diestët vendosën sundimin e tyre, si dhe enkelejtë, të cilët i quajnë dasaretë; afër këtyre vijnë lynkestët..”. Mungesa e të dhënave më të sigurta ka penguar që ky qytet të lokalizohet me saktësi, por duke u nisur nga arsenali i gjetjeve të monedhave të tij, ai duhet kërkuar në krahinat e brendshme ilire, diku në lindje të Drinit të Sipërm.
Pasazhi i Strabonit ka një rëndësi të veçantë dhe për një fakt tjetër. Ai tregon se Damastioni qe një qytet që lindi dhe u zhvillua në një zonë të pasur me miniera, të cilat, me sa duket përbënin edhe bazën ekonomike të tij. Shfrytëzimi i tyre dhe zhvillimi i zejtarisë së përpunimit të metaleve qenë degët kryesore të kësaj ekonomie. Karakteri i saj bëhet i qartë edhe nga simbolet që mbajnë monedhat e qytetit, të cilat paraqesin midis të tjerash çekanin e minatorit dhe shufrat metalike.
Damastioni është, kështu, shembulli i një qyteti zejtar të përparuar të kësaj kohe, por padyshim jo i vetmi. Pelioni shfaqet në burimet, jo vetëm si qyteti më i fortë midis qyteteve të Dasaretisë, por edhe si kryeqendër apo qendër rezidenciale e mbretit ilir. Ka mundësi që qytetet e tjera më të vogla, ato që Diodori i quan polisma, do të kenë qenë qendra njësish gjeografiko-ekonomike, ku do të ketë mbisunduar ekonomia bujqësore-blegtorale me ndonjë degë të kufizuar të zejtarisë.
Lekdushi
Lekdushi fshat në  jug të Shqipërisë
Pozita gjeografike
Lekdushi ndodhet në verilinnìdje të Kurveleshit të Sipërm në një lartësi 950 metra mbi nivelin e detit. Nga lindja kufizohet me fshatin Picari, nga verilindja me fshatin e Bënçës e të Luzatit, nga veriu dhe veriperëndimi me fshatin e Nivicës, nga jugu dhe perëndimi me fshatin Progonat. Kufiri midis Progonatit dhe Lekdushit ndahet me përroin e Gurrës që rrjedh një ujë të kristaltë, nga i cili furnizohen dy fshatrat, së pari me ujë të pijshëm dhe së dyti për vaditje. Në periudhën e dimrit, Gurra e shton ujin dhe fshatrat lidhen me urë. Shekujt kanë bërë që uji ka gërmuar shtratin dhe janë formuar humnera e katarakte me lartësi të ndryshme dhe që formojnë një bukuri të rrallë: Shkëmbi i kuq i Stomries qendron si një flamur në jug-perëndim të Lekdushit.
Në lindje shtrihen malet e Lekdushit (Suhagora=sl.mali i thate), të cilët kufizohen me malet e Picarit dhe të Luzatit. Këto male janë të zhveshura, vetëm fundet e malit nga verilindj a, Tisieja dhe bredhi i Lekdushit ka edhe pyje. Tisija me pyllin e saj dushk, shkozë, mëllëzë, cërmëdel etj, kanë qenë bashkë në pyjet e Lerës bazë furnizimi me dru zjarri për fshatin. Kontraste t që formohen në këto male, me dallgëzimin e majave dhe shesheve, arat që mbilleshi n me të lashta, faqet dhe bregoret e mbuluara gjatë pranverës dhe verës me bar e lule shumëngjyrëshe, trëndelinë, ajri i pastër, erë e këndshme e trëndelinës, zhurma e zileve dhe këmborëve, blegërima e bagëtive, fyelli i barinjve, këngët e bukura të thëllëzave e birbilave të mbushnin me kënaqësi e përtëritje.
Vendbanim i i fshatit gjatë epokave hiostorik e ka ndryshuar disa herë deri sa është vendosur përfundimisht në vendin e sotëm. Vendosur në një bregotre të zgjatur të këmbës së malit të Bunaçit që formon bregore të vogla e rrafshnal ta ku janë vendosur shtëpitë dhe lagjet e fshatit. Trreth fshatit ka mjaft tokë ët punuar, vreshtari e livadhe. Vazhdimi i gjerësisë së Lekdushit është shtrirja e malit të Çoçkos në kufi me Salarinë, Nivicën, dhe Dukajt. Çoçkua, një pllajë e gjerë me lisa, pyje dhe pjesë shkëmbore ku shpellat e shumta dhe të bukura kanë shërbyer për strehimin e barinjve e të gjësë së gjallë. Aty kur dielli lind derisa perëndon, edhe Çoçkua është një panoramë e bukur nga ana pikturesk e, por ajo është zonë e banuar nga njerëz, bagëti, flora e fauna. Ka histori më vete. Këtu kanë banuar dhelpra, lepuj, shpendë, zogj të llojeve të ndryshme, turtuj, thëllëza, shqiponja, dhi të egra, sorkadhe ujqër, etj që tani janë rralluar nga gjuetia e pa kriter.
Sot në sistemin pluralist “demokratik” që ligjet duhet të zbatoheshin me rigorozitet, për vetë zhvillimi n njerëzor, nuk zbatohen sipas qëllimit që janë vënë këto ligje. Nuk ka se si të shpjegohe t ndryshe, kur në ekonomi, bujqësi, industri, kohët e fundit djegia dhe shkatërrimi i pyjeve nga zjarri në mënyrë masive, shpjegohe t me indiferen tizmin e qeverive të ashtuquajtura të majta apo të djathta qofshin. Ligji do të thotë kulturë, qytetërim, por edhe detyrim deri në ndëshkim. Të dhimbset dhe të ther deri në zemër kur shikon në këto udhëtime parcela të tëra pa të mbjella, blloqe me pemë frutorë, vreshta, mollë, qershi etj. Të prera e të shkatërruara. Njëlloj si fabrika e uzina në qytete. Një batërdi e vërtetë. Gjatë viteve të fundit ndaj ekonomisë sonë në tërësi janë bërë vandalizm a, vec të tjerave. Para viteve 90 fshati kishte afro 200 shtepi ndersa sot gjenden vetem 25.
Popullimi
Lekdushi aty nga viti 1910 ka patur 110 shtëpi, kurse në vitin 1940 kishte 134-140 shtëpi (familje) me rreth 800 banorë, duke qënë i ndarë në 5 lagje: Çelaj, Alilekaj, Memaj, Hajnaj dhe Sinamataj. Fshati është shpërngulur disa herë, për shkak të luftrave. Në korrik të 1914 siç thotë kënga:
Fushat me lule, male me dëborë
Qaj moj Shqipëria e ulëri moj e gjorë
Gratë e Kurvelesh it shkojnë për në Vlorë
Ç’i përzuri greku me foshnja në dorë...
Por ajo që dëmtoi më shumë popullsinë e fshatit dhe rrallimin ne banorëve ishte lufta Italo-Greke më 1940, ku Lekdushi u bë fushë-betejë dhe banorët lekdushas u larguan drejt Vlorës, Mallakastërs, Fierit, Durrësit e gjetkë, ku mbas luftës u kthyen rreth 60 familje dhe fshatin e gjetën të rrënuar. Nuk gjetën asnjë shtëpi në këmbë. Më 1913-1914 fshati kishte rreth 17.000 kokë bagëti të imëta, dhen e dhi, rreth 700 bagëti të trasha (lopë, pela, mushka) 70% e tyre u dëmtuan nga andartët grekë gjatë luftës. Në 1940 fshati kishte rreth 12 mijë bagëti të imëta dhe rreth 500 krerë të trasha gjatë luftës italo-greke e nazi-fashiste, më 1940-1944, përsëri u dëmtuan 60% e tyre. Blegtoria ishte baza e ekonomisë së banorëve, se bujqësia si zonë malore ishte e pakët. Sistemi pluralist si në çdo fshat, edhe në Lekdush solli shterjen e banorëve, braktisje n e tij, një realitet ky vërtetë i trishtë, ku si pasojë tani jetojnë në fshat vetëm 10 familje.
Historia
Lekdushi ka nxjerrë figura me kulturë përparimtare e patriotë, veprimtaria e tyre ka pasur rëndësi jo vetëm për vetë Lekdushin, por edhe në nivel kombëtar. Hito Xhelil Habili (Lekdushi), shok armësh me Çerçiz Topullin e Mihal Gramenon. Në mars të 1908, i cili bashkë me Bajram Ligun nga Prongjia, kreu atentatin ndaj Bymbashi turk, komandant i xhandarmeise ne Gjirokaster, që terrotrizonte një popull të tërë. Demokrati përparimtar Shuaip Hajnaj që njihet me pseudonimin, “Spartaku”, që mori pjesë aktive në revolucionin demokratik në qershor 1924. Nje nga Figurat e shquara te Lekdushit ishte edhe Mustafa Matohiti, i cili që nga viti 1934-1935 dha kontributin e madh në organizimin e lëvizjes komuniste, për organizimin e luftës Antifashiste NA.CL në krahinën e Kurveleshit, Përmetit dhe Delvinës. Gjate gjithe viteve te Luftes se Madhe Patriotike, ai dha nje kontribut te shquar. Ne betejen e Margellicit-Patos, gjate luftimeve te ashpra me forcat gjermane, Komisar-Marengleni, bie ne fushen e nderit dhe per merita te vecanta të luftes i jepet titulli Hero i Popullit. Veprimtaria patriotike e atdhetare e lekdushasve, sipas fakteve historike, eshte e hershme ashtu si edhe e fshatrave te Kurveleshit, qysh nga sundimi shumeshekullor otoman. Në vitin 1847 perandoria turke po dobësohej dhe Sulltani shpalli Tanzimatin (reformen). Autoritetet pushtuese i rriten kerkesat ndaj fshataresise shqiptare, vec taksave te reja ne natyre, vergji e xhelep, taksa mbi token dhe te dhjetat etj., kërkonin djemtë ushtarë të shërbimit të detyrueshëm për perandorinë. Këto masa shtrenguese dhe shfrytezuese të qeverisë osmane ishin të rënda dhe në kurriz të fshatarsi së së Kurveleshit, ndaj banorët u revoltuan dhe organizua n qëndresë, ku dhe lekdushasit u aktivizua n totalisht. Në kete periudhe me 1847, u zhvillua kuvendi te rrapi në Toroninë siç thotë kënga: Te rrapi në Toroninë Që është pranë Zhulatit, E përgatitën metingë Të lidhën ligat e fatit. Në Kuvendin e Taroninës më 1847 mori pjesë edhe perfaqesia e Lekdushit e përbërë nga 7 vetë, i kryesuar nga Zano Imer Zanaj. Në këtë kohë, turqit që hynë përsëri në Kurvelesh dhe bënë bastisje në masë, ne zbatim te politikes se saj qeveria turke kreu shume arrestime, ga Lekdushi u arrestuan dhe interrnua 7 burra që përbënin kryepleqësinë me në krye Lole Kuçin e Hodo Hysenaj. Poeti i kohës thotë:
..."Me burrat e Labërisë Për shpëtimin te mëmëdhesë Për luftën kundra Turqëisë".
Dhe më poshtë: ..."U lidhen me besa besën Luftëtarë mijë tetë, Për shpëtim të mëmëdhesë Gjithë burrat e vërtetë".
Perseri mbas shume perpjekjesh te vazhdueshme, në vitin 1913, mbas shpalljes se Pavaresise se Shqiperise, nje tjeter armik do te shfaqej akoma me i eger, me qellim te psuhtimit te trojeve shqiptare ne viset jugore. Perseri burrat e Lekdushit me pleqësine e fshatit, kundërshtuan me force kërkesat e grekërve për dorëzimin e armëve, pra, carmatosjen e burrave. Ne takimin me burrat e Kurveleshit, ne Kuvendin qe u zhvillua ne Lisat e Kadhe ne zonen e Progonatit,Lekdushi perfaqesohej nga Bastri Hajno dhe Tare Banushi. Pjesemarresit moren vendim te mos dorëzonin arrmët si dhe te organizoheshin per te perballur luften nga andartet greke. Nga forcat greke u arrestua gjithë pleqësia e fshatit me kryeplak Xhevit Sulo-Lekdushi. Ne kryuengritjen e shtatorit të 1911 ne zonën e kardhiqit kurveleshasit u pëprballën me një ushtri të madhe turke, luftimet  vazhduan tre muaj, ceta e Lekdushit komandohej nga Bastri Hajno. Gjate veprimeve luftarake, luftetaret kurveleshas zunë rob një uzbash dhe 20 ushtarë turq(cituar revista “Leka” Shkodër, numër përkujtimor me rastin e 25 vjetorit të indipendencës Kombëtare 1937). Për perballimin i okupacionit grek më 1913-1914, kurveleshasit oragnizuan qëndrese dhe hapën front lufte me vije luftimi në Qafen e Skërficës, Zhulat, Taroninë, Kolonjë, Shtëpëz, Picar. Lekdushasit që përbëheshin nga 75 veta u ndanë në dy ceta dhe mbrojtën vijën Bojkëth-Shtëpëz Ura e Subashit. Ceta e Mauzerëve (pushkatareve) komandohej nga Ibrahim Lula Skëndi kurse çeta e Maliherëve komandohej nga Belul Zenelaj. Kjo ndarje me emertimin e armëve, u be per lehtesimin e furnizimit me fisheke. Mauzerxhinjtë mbronin vijën e Bojkëth-Shtëpëz, kurse malijherxhinjtë Shtëpëz-Ura e Subashit(hani i subashit.) Beteja ishte e pergjakshme. Pikerisht poeti popullor Merko Koroni ne "Shpata e Laberise" per keto luftime shkruan: ..."Ishte Zanua nga Lekdushi Kish ardhur Ali Hormova, Besho Mingua nga Bolena Labe Duka nga Gusmari Si Aliu nga Tepelena. Ata gjithë malin zune Lekdush e Progonat Djemtë luftojnë në këmbë Lavdi pacin mëmë e atë"....
Fituesit e Çmimit Nobel 1987
Fituesit e Çmimit Nobel 1987 është listë në të cilën janë të radhitur fituesit e Çmimit Nobel për këtë vit në të gjitha lëmitë në të cilat dhurohet ky çmim. Gjithashtu janë të radhitur dhe të nominuarit e këtij viti si dhe fakte mbi nomiminmin dhe zgjedhjen e fituesve.
RAID
thumb|Prototipi i RAID i ndërtuar nga studentët e diplomuar të Universitetit të Berkley në Kaliforni në vitin 1992.përmbante 36 disqe me nga 320MB,me memorja totale prej 11GB.
RAID tani përdoret për ruajtjen e të dhënave të cilat mund të ndahen dhe të kopjohen në të gjitha disqet fizike. Disqet fizike janë thënë të jenë në një grup të RAID, i cili drejtohet nga Sistemi Operativ si nje disk i vetëm. Skemat ose arkitekturat e ndryshme janë të emëruara nga fjala RAID e ndjekur nga një numër (p.sh., RAID 0, RAID 1). Çdo skemë siguron një ekuilibër të ndryshëm në mes dy qëllimeve kryesore: rritjen e besueshmërisë së të dhënave dhe për të rritur performancën në hyrje / dalje
RAID përdor teknikat si shpërndarja në disk(RAID 0),pasqyrim i diskut(RAID 1) si dhe shpërndarja në diskun me paritet(RAID 5) për të arritur redudancen, latente të ulët,rrit bandëidth-in si dhe maksimizon aftësinë për të kthyer të dhënat nga disqet e dëmtuara.
Kush duhet përdor RAID-at?
Sistemet Administrative dhe të tjerët të cilët menaxhojnë sasi të mëdha të të dhënave .Arsyet kryesore për përdorimin e RAID përfshijnë:
Shpërndarja(Striping) e të dhënave dhe Redudanca
Janë dy koncepte që duhet kuptuar ne disajnin dhe implementimin e grupeve të disqeve:
Shpërndajra e të dhënave
Shpërndajra e të dhënave bëhet përgjatë gjithë disqeve të duken si një disk të madh dhe të shpejtë.Shpërndarja përmirëson performancen e përgjithshme H/D me lejimet e shumta H/D të jenë në shërbim paralel.Ka dy aspekte për këtë paralelizëm.
-Kërkesat e shumta të pavarura mund të shërbehen paralelisht me disqe të ndara.Kjo zvogëlon kohën e nevojshme për kërkesat H/D. -Kërkesat e shumë blloqeve mund të kryhen nga disqe të shumta që veprojnë në bashkëpunim.Kjo rrit normën e trasnferit efektiv me një kërkesë të vetme.Perfitimet e performancës rriten me numrin e disqeve në grup.Fatkeqësisht,numri i madh i disqeve ul besueshmërinë e grupit të disqeve. Shumica e grupeve të disqeve redudant mund të dallohen në bazë të dy përmbajtjeve:
Redudanca
Derisa numri i madh i disqeve ul besueshmërine e përgjithshme të grupit të disqeve,është e rëndësishme që të përfshijnë redudancën e grupit të disqeve që të tolerojnë dështimet e diskut dhe të lejojnë funksionimin e vazhdueshmën të sistemit pa asnjë humbje të të dhënave. Inkorporimi i redudances në grupin e disqeve sjell dy probleme:
Skemat e tilla janë në përgjithësi më të dëshirueshme për shkak të shmangies së zonave të nxehta dhe problemeve të ngarkesës së balancimit të prishjeve që e pësojnë nga skemat që nuk shpërndajnë informacionin redudant.
Hardware RAID dhe Software RAID
Janë dy rrugë të mundshme të RAID: Hardware dhe Software RAID.
Software RAID
Implementon nivele të ndryshme të RAID në kodin e kernel diskut(pajisjes bllokuese).Ofron zgjidhjen më të lirë të mundshme,se kartelat e shtrenjëta kontrolluese të diskut ose pjesën hot-sëap nuk janë të nevojshme.Software RAID gjithashtu punon me disqe IDE më të lira,si dhe disqe SCSI.Me procesorët(CPU) e shpejtë të ditëve të sotit,Software RAID është më i mirë se Hardware RAID.
Kantoni Fay-sur-Lignon
Kantoni Fay-sur-Lignon (frëngjisht: Canton de Fay-sur-Lignon) është një kanton në departamentin Haute-Loire, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Fay-sur-Lignon. Ka sipërfaqe 171.02km2 dhe popullsi 1791 banorë.
Chariton County
Chariton County është një nga  qarqet në shtetin federal Missouri të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kassandër
parapamje|Monedhe e Kassandrit, Portreti i Alekesandrit te Madh, ([[London, British Museum)]] Kassander (Κάσσανδρος, Kassandros; * me 350 v. Chr.; † 297 v. Chr.), ka qene nje ushtarak maqedonas dhe nje nga Diadoket (pasues) me te redesishem te Aleksandrit te Madh. Ne kohen e Luftes se Diadokeve ai fitoi mbi dinsatine sunduese te Argeaden, dhe e shpalli vten mbret te  Maqedonise dhe krijoi  dinastine e Antipatrideve.
Vitet e hershme
Kassander ishte djali më i madh i disa bijve të Antipater. Er nahm nicht am Asienfeldzug Alexanders teil. Für den abwesenden König führte sein Vater in Makedonien die Regentschaft. Dadurch zog die Familie den Hass der Königinmutter Olympias auf sich, die von der Regentschaft ausgeschlossen war und von ihrem Exil in Epirus aus gegen sie konspirierte. Kassander wurde 324 v. Chr. von seinem Vater nach Babylon entsandt, wo er vor Alexander seinen Vater gegen die Anklagen der Olympias verteidigte. Trotzdem hatten ihre Vorwürfe dafür gesorgt, dass Krateros mit königlichen Vollmachten ausgestattet und mit den Veteranen nach Makedonien befohlen wurde. Kurz darauf starb Alexander, und für Olympias war klar, dass die Familie Antipaters ihn ermordet habe.
Über Kassander ist während des ersten Diadochenkrieges gegen den Reichsregenten Perdikkas nichts überliefert. Sein Vater ging aus diesen Kämpfen als Sieger hervor und wurde auf der Konferenz von Triparadeisos 320 v. Chr. zum neuen Regenten des Alexanderreichs ernannt. Kassander wurde dabei dem neuen Strategen von Asien, Antigonos Monophthalmos, als dessen General der Reiterei zur Seite gestellt. Er kehrte jedoch mit nach Makedonien zurück, wo der Vater kurz nach der Ankunft 319 v. Chr. starb.
Lufta e dyte e Diadokeve kunder Polyperchon
Antipater hatte den alten Veteranen und Freund Polyperchon zu seinem Nachfolger als Reichsregent bestimmt, sein Sohn sollte dem neuen Regenten als Chiliarch (Wesir) zur Seite stehen. Kassander fühlte sich gemäß der gängigen makedonischen Tradition übergangen und floh nach Asien, wo er sich mit Antigonos Monophthalmos, Lysimachos und Ptolemaios gegen Polyperchon verbündete. Er selbst verfügte mit den griechischen Städten (Poleis), in denen von seinem Vater eingesetzte oligarchische Regime existierten, über eine eigene Machtbasis. Polyperchon ließ deshalb die Freiheit aller Griechenstädte verkünden, in der Hoffnung, sie so gegen Kassander gewinnen zu können. Dies hatte in Athen den Sturz der Oligarchen unter Phokion durch eine demokratische Bewegung zur Folge gehabt, die sich an Polyperchon anlehnte. Ferner verbündete sich der Regent mit Olympias und dem Perdikkaner Eumenes von Kardia, der bereits gegen Antigonos in Asien kämpfte.
Im Frühjahr 317 v. Chr. konnte Kassander mit einer Flotte von Kleinasien kommend in den Piräus einlaufen, dessen Kommandant Nikanor zu ihm übergegangen war. Nachdem Polyperchon im Sommer 317 v. Chr. trotz größter Anstrengungen bei der Belagerung von Megalopolis scheiterte und dessen Admiral Kleitos der Weiße vor Byzantion unterlag, gingen mehrere Städte zu ihm über. Im Herbst 317 v. Chr. konnte er schließlich Athen wieder einnehmen, in das er erneut ein oligarchisches Regime installierte mit Demetrios von Phaleron an dessen Spitze. Zur Sicherung seiner Herrschaft ließ Kassander eine Besatzung auf der Munychia zurück. Dieser Erfolg verschaffte Kassander auch in Makedonien neue Anhänger. Aus der königlichen Familie verbündete sich Eurydike, die ehrgeizige Ehefrau des geistesschwachen Königs Philipp III. Arrhidaios, mit ihm, von der er zum neuen Reichsregenten ernannt wurde. Darauf kehrte Olympias aus Epirus nach Pella zurück und ermordete König Philipp III. Arrhidaios und Eurydike. Ihrer Rache fiel auch Kassanders Bruder Nikanor zum Opfer, zugleich wurde das Grab des vermeintlichen Alexandermörders Iolaos geschändet. Kassander brach die Belagerung von Tegea ab und marschierte sofort gegen Makedonien. Weil die Ätoler im Auftrag Polyperchons die Thermophylen abgeriegelt hatten, setzte er mit einer Flotte von Euböa nach Thessalien über, schnitt so seinen Feind von Makedonien ab und schloss Olympias in Pydna ein.
Nachdem ein Entsatzheer des Königs Aiakides von Epirus zum Teil gemeutert hatte und auch Polyperchon nicht zu einem Befreiungsversuch in der Lage war, ergab sich die isolierte und mit Verproviantierungsproblemen kämpfende Olympias im Frühling 316 v. Chr. Obwohl Kassander ihr Gnade zusicherte, ließ er sie umgehend töten. Somit fiel ihm ganz Makedonien fast kampflos in die Hände, Polyperchon zog sich geschlagen auf den Peloponnes zurück. Den unmündigen König Alexander IV. Aigos und dessen Mutter Roxane ließ Kassander in Amphipolis unter Hausarrest stellen. Etwa gleichzeitig siegte Antigonos Monophthalmos in Asien über Eumenes in der Schlacht von Gabiene, wodurch der zweite Diadochenkrieg erneut mit einer Niederlage der offiziellen Vertreter der Reichsverfassung gegenüber den Opponenten endete.
Lufta e trete e Diadokeve kunder Antigonos
Kassander war nun Herr über Makedonien und etablierter Regent des Alexanderreichs. Seine Macht festigte er durch die Heirat mit Thessalonike, einer Schwester Alexanders, den Wiederaufbau von Theben und die Gründung von Thessaloniki, wo er die Bevölkerung von Potidaia ansiedelte. In aufwendigen Feierlichkeiten ließ er Philipp III. Arrhidaios, Eurydike und Kynane bestatten, womit er zugleich die Legitimität von König Alexander IV. Aigos weiter untergrub.
Lufta e katert e Diadokeve dhe ngritja ne mbret
Kassanders Position in Griechenland wurde 309 v. Chr. unerwartet gestärkt, nachdem der Feldherr Ptolemaios seinen Onkel Antigonos verriet und das Land verließ. Kassander konnte augenblicklich wieder die Kontrolle über mehrere Städte an sich bringen. Antigonos entsandte deshalb 307 v. Chr. seinen Sohn Demetrios Poliorketes nach Griechenland, der in kürzester Zeit Megara und Athen einnehmen und dort demokratische Regierungen einsetzen konnte. Dies nutzten die Epiroten aus, um sich vom Einfluss Kassanders zu befreien, sie ermordeten ihren König und riefen Glaukias mit dem jungen Pyrrhos in ihr Land. Die Bedrohung durch Demetrios machte es Kassander unmöglich, dies zu verhindern.
Stattdessen ging er erneut eine Allianz mit Lysimachos und Ptolemaios ein, aber 306 v. Chr. siegte Demetrios in der Doppelschlacht von Salamis (Zypern) über letzteren, worauf Antigonos sich zum König in der Nachfolge Alexanders des Großen erheben ließ. Als aber Antigonos 305 v. Chr. bei der Eroberung Ägyptens scheiterte, nahmen Kassander und seine Verbündeten ebenfalls den Königstitel (Basileus) an, um Antigonos' Ansprüche entgegenzuwirken. Während Demetrios mit der Belagerung von Rhodos beschäftigt war, unternahm Kassander seinerseits den Versuch, Athen zurückzuerobern. Als aber Demetrios 304 v. Chr. nach Griechenland zurückkehrte, musste er dieses Vorhaben abbrechen und sich fluchtartig nach Makedonien zurückziehen. Er verlor in der Folgezeit jeden Einfluss in Griechenland, als sich Böotien und Aitolien mit Demetrios verbündet hatten.
Die enormen Rüstungen des Demetrios bis zum Jahr 302 v. Chr. bedrohten zunehmend Kassanders Überleben. Er ermutigte Lysimachos zu einem offensiven Vorgehen gegen Antigonos in Kleinasien, schickte ihm dafür seinen Bruder Pleistarchos mit einem Heer als Unterstützung zu. In dieser Lage begann Demetrios seine Offensive gegen Makedonien. Eilends besetzte Kassander die Thermophylen, aber Demetrios landete mit einer Flotte und einem weit überlegenen Heer in seinem Rücken bei Larissa. Er zog dem Gegner sofort entgegen und stand ihm am Othrys gegenüber. Bevor es aber zur Schlacht kam, wurde Demetrios von seinem Vater nach Asien zum entscheidenden Kampf gerufen. Dadurch begünstigt, brachte Kassander Thessalien wieder unter seine Kontrolle und vertrieb Pyrrhos aus Epirus.
Währenddessen errang die Allianz der Könige mit der Unterstützung des Seleukos den entscheidenden Sieg in der Schlacht von Ipsos; Antigonos fiel und Demetrios floh auf die See.
Vitet e fundit dhe gjykimi
Die Niederlage der Antigoniden befreite Kassander von seiner größten Bedrohung. Auf die Nachricht vom Sieg marschierte er 300 v. Chr. wieder nach Griechenland, um seine alten Positionen wieder zu übernehmen. Doch obwohl sich Athen von Demetrios losgesagt hatte, war die Stadt nicht bereit, wieder unter Kassanders Hoheit zu fallen. Athen hatte sich daher schnell mit dem aitolischen Bund zusammengeschlossen, was ihn zur Aufgabe der Belagerung von Elateia zwang. Seinen Einfluss in Athen konnte Kassander nur durch den Tyrannen Lachares wieder geltend machen, der sich außenpolitisch an Makedonien angelehnt hatte.
Von der geschichtlichen Überlieferung wurde Kassander besonders negativ charakterisiert. Besonders seine Skrupellosigkeit bei der Ermordung des Kindkönigs Alexander IV. Aigos und der restlichen königlichen Familie trugen dazu bei. Der deutsche Historiker Johann Gustav Droysen beschrieb ihn als egoistisch, rücksichtslos und tyrannisch, erkannte in ihm aber auch eine hohe Willenskraft und Bildung, wodurch Kassander dem von Machiavelli beschriebenen Fürsten nahe komme. (Droysen: Geschichte des Hellenismus, zweiter Band, viertes Buch)
Si eshte kuptuar
In dem amerikanischen Spielfilm Alexander aus dem Jahr 2004 (Regie: Oliver Stone) wurde die (historisch unkorrekte) Rolle des Kassander von Jonathan Rhys Meyers dargestellt.
Kantoni Saint-Denis-4
Kantoni Saint-Denis-4 (frëngjisht: Canton de Saint-Denis-4) është një kanton në departamentin La Réunion, rajonin La Réunion në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Denis. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 11698 banorë.
Loja talash
Loja tallash apo loja kile (ta lash, kile) është lojë argëtuese në natyrën e fëmijëve.
- Para fillimit të lojës me numrim-këndim zgjidhet njëri që e "mbanë" radhën. Ky "mbajtës" duhet që të nxitojë dhe të prekë ndonjërin nga lojtarët dhe pasi të ketë prekur lojtarin të thërrasë "tallash" apo "kile". Kështu radha i mbetet lojtarit të prekur i cili tani ka radhën dhe duhet të ja lërë radhën ndonjë lojtari tjetër. Edukatorët preferojnë që loja të luhet në lëdina apo hapësira në të cilat gjasat që të lëndohen fëmijët janë të vogla.
Diku...Dikë...Dikush...
"Diku...Dikë...Dikush..." poezi me Autor Edmond Shallvari. Enti botues "Dija" Pogradec, mars 2008. Faqet e librit 96.
Shaqir
Shaqir është emër turk. Şakir or Shaqir mund t'i referohet:
Mikres mèrès
Mikres mèrès (sq. Ditët e shkurtra) është një film i prodhimit shqiptaro-grek i vitit 1995 me regji dhe skenar nga Kostas Macheras.
27 Nëntor
27 Nëntori është dita e 331-të e kalendarit gregorian (dita e 332-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit kanë mbetur edhe 34 ditë.
Kantoni Fontenay-le-Comte
Kantoni Fontenay-le-Comte (frëngjisht: Canton de Fontenay-le-Comte) është një kanton në departamentin Vendée, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Fontenay-le-Comte. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 22516 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Fontenay-le-Comte aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Ardi Stefa
Ardi Stefa është gazetar e shkrimtar shqiptar. Njëri nga udhëheqësit e Lëvizjes Studentore të dhjetorit 1990 dhe të Grevës së Urisë të shkurtit të vitit 1991. I dekoruar me "Medaljen e Trimërisë" për aktivitetin e tij në lëvizjen për rrëzimin e komunizmit në Shqipëri. Themeloi dhe drejtoi shoqatën kulturore "Miqtë e Lasgush Poradecit" nga viti 1990- 1992. Themeloi dhe drejtoi gazetën Brezi 22, si edhe grupimin po me të njëjtin emër "Brezi 22". Në vitin 1996 konfliktohet hapur me ish presidentin Berisha. Largohet në Greqi në mars 1997. Në Greqi punon si kryeredaktor i të përjavshmes në gjuhën shqipe Tribuna. Ka punuar më parë në Gazetën e Athinës, si edhe në organe të ndryshme të shtypit shqiptar. Ka botuar librat "Rekuiem për një ëndërr" si edhe "Refleksionet e heshtjes". Po ashtu romanin "Qyteti në jug" dhe librin "Piedestale pa heronj, ose me heronj të rremë". Ka bashkëpunuar me media të ndryshme vizive e të shkruara në Shqipëri e Greqi. Konsiderohet si njëra prej penave të mprehta të publicistikës shqiptare. Ka krijuar portalin elektronik ProjectSyndicate/OpenDemokracy (seksioni shqip). Në vitin 2013 rikthehet në Shqipëri për të punuar si pedagog i letërsisë së krahasuar. I martuar me një fëmijë.
Ambalazhi
Ambalazhi përfshinë mjetet për paketim dhe mjetet ndihmëse për paketim.
Qëllimi i ambalazhit është që prodhimin e paketuar ta ruaj nga ndikimet e jashtme, apo rrethinën ta ruaj nga ndikimet e dëmshme të cilat i ka prodhimi. Ambalazhi në një mënyrë e lehtëson transportin e prodhimeve. Në gjysmën e materialit të përgjithshëm për përpunimin e ambalazhit hyjnë: letra, kartuçi, lepenka e plotë dhe lepenka valore, kurse në pjesën tjetër plastika, xhami, metali, druri, tekstili, etj. Letra dhe kartuçi kanë përparësi sepse janë më të lehta, për shumë prodhime janë stabile, dhe të përshtatshme për shkrimet e nevojshme. Në këtë grup i dallojmë letrat për mbështjellje, thasët e llojeve dhe formave të ndryshme, qeset e letrës, qesëzat e letrës dhe kutit.
Ç'u bëmë kështu!
Ç'u bëmë kështu! poezi me Autor Edmond Shallvari. Selanik maj - nëntor 2007. Faqet e librit 112.
Gajtani i Epërm
Gajtan i Epërm (serbisht: Горњи Гајтан/Gornji Gajtan) është fshat në komunën e Medvegjës, Serbi.
Gjeografia
Gajtani i Eperm është vendbanim kodrinoro-malor ne komunen e Medvegjes. Ne veri kufizohet me Komunen e Bojnikut,ne lindje me Gajtanin e Ulet,ne jug me fshatin Drence dhe ne perendim kufizohet me komunen e Kurshumlisë.
Demografia
Nga 560 banor sa kishte në vitin 1948 numri i banorëve ka rënë në 87.
Dikur i banuar nga shqiptarët, ndërsa tash vetëm nga serbët dhe malazezët kolonizator.
Ishulli i Pelikanit
Ishulli i Pelikanit ndodhet në lagunën e Divjakës, në lartësinë rreth 0.5 m mbi nivelin e saj. Përbën një ishull interesant të formuar nga akumulimet i mbetjeve organike, në të cilin është formuar një ekosistem, ku dallohet një botë shumë e pasur bimore barishtore. Në të folenizon pelikani kaçurel..Ka vlera shkencore (biologjike), ekologjike, didaktike, edukuese. Vizitohet duke marrë rrugën automobilistike Lushnjë – Divjakë - Parku Kombëtar i Pishës së Divjakës.
Referime
http://www.mtkrs.gov.al
Hoxho Aliu
Literature shembull
Sa herë në ulqinqket dhe himariotet  lundronim  andej, hidhnim  ne det një shishe vaj dhe një bukë.
Mirupafshim (film)
Mirupafshim është film shqiptaro-grek i vitit 1997 me regji dhe skenar nga Giorgos Korras dhe Hristos Voupouras.
Demografia e Shqipërisë
Demografia e Shqipërisë monitorohet nga Instituti i Statistikave të Shqipërisë. Instituti ka kryer regjistrime demografike që nga viti 1924. Regjistrimi i fundit në Shqipëri u krye në prill 2011.
Shqipëria është një vend homogjen mjaft gjuhësor me shqiptarët etnikë që formojnë shumicën në vend. Shqipëria ka 2,876,591 banorë, sipas llogaritjeve të INSTAT-it që janë në fuqi që nga 1 janari 2017.
Statistikat e para zyrtare të popullsisë për Shqipërinë ishin regjistrimi i vitit 1923, kur vendi kishte gjithsej 823,000 banorë. Regjistrimet e mëparshme të kryera nga Perandoria Osmane, ende nuk janë në dispozicion. Një ndryshim në kufijtë administrativë në vitin 1913 bëri krahasime të ndërlikuara të periudhave të ndryshme. Maddisoni nga 2001, vlerëson se në Shqipëri rreth 200,000 njerëz jetuan deri në vitin 1600 dhe popullsia u rrit në 300,000 nga 1700, duke nënkuptuar një normë mesatare vjetore rritjeje prej 0.4% në atë periudhë. Megjithatë, rritja e popullsisë u përshpejtua nga shpallja e pavarësisë në vitet 1912-1944 në 0.7% në vit. Kjo ishte pjesërisht për shkak se Shqipëria kishte nivelin më të lartë të lindjeve dhe shkallën më të ulët të vdekjeve në Evropë në atë kohë. Pas Luftës së Dytë Botërore, politikat e rritjes së popullsisë të ndjekur nga qeveria komuniste dhe një jetëgjatësi e madhe, nxitën një rritje vjetore prej 2.5 përqind për 45 vitet e ardhshme. Rritja e tensionuar burimet ekonomike gjatë komunizmit në një mënyrë Malthusianizëm që çoi në rënien e regjimit dhe emigrimit të rreth 20-25 për qind të popullsisë në dy dekadat e ardhshme. Shqipëria përjetoi një tranzicion demografik nga vitet 1960, kur normat e lindjeve të papërpunuara filluan të ngadalësonin, pavarësisht nga një politikë qeveritare që kërkoi rritjen e popullsisë. Pas viteve 1990, popullsia tregoi një rënie mesatare prej rreth 0.3 për qind në vit, shkaktuar nga emigrimi. Në regjistrimin e vitit 2001, popullsia u zvogëlua në 3.023.000 nga afërsisht 3.3 milion në vitin 1990.
Popullsia e përhershme e Shqipërisë në regjistrimin e vitit 2011 kishte arritur në 2.83 milion. Dendësia e popullsisë ishte 98.5 banorë për kilometër katrorë dhe jetëgjatësia e përgjithshme në Shqipëri në lindje ishte 78 vjet në vitin 2011. Për herë të parë në historinë e regjistrimit të popullsisë në Shqipëri, popullsia në zonat urbane ishte (53.7%) ishte më e madhe se popullsia e zonave rurale (46.3%). Gjuha shqipe është gjuha zyrtare, por gjuhët e pakicave përdoren zyrtarisht në disa njësi të qeverisjes vendore. Shqipëria shpallet si gjuhë amtare me 98.76% të popullsisë. Populli shqiptar konsiderohet populli më poliglot në Evropë. Në përgjithësi Shqiptarët flasin më shumë se dy gjuhë, të cilat janë frëngjisht, greqisht, italisht dhe anglisht, të cilat po rriten për shkak të kthimit të migracionit dhe komuniteteve të reja greke dhe italiane në vend. Fetë kryesore të Shqipërisë janë Katolicizmi (10.02), Ortodoksia e Lindjes (6.75%) dhe Islami (58.79%).
Shqipëria ka një Indeks të lartë të Zhvillimit Njerëzor prej 0.764, duke u renditur i 75 në botë në vitin 2016. Në vitin 2016, Shqipëria kishte një popullsi totale prej 2,886,026 milion, 1,461,326 milionë janë meshkuj dhe 1,424,700 femra. Përndryshe, 42,922 banorë janë larguar nga Shqipëria dhe në të njëjtin vit numri i emigrantëve në vend ishte 25,846.
Nga viti në vit, numri i lindjeve zvogëlohet, në vitin 2017, vendi regjistroi 30.869 lindje, rreth 1.000 më pak se në vitin 2016, dhe 5,000 më pak se në vitin 2014. Ky është niveli më i ulët prej nga fillimi i regjistrimit të statistikave të lindjeve, që nga viti 1930. Në këtë mënyrë edhe plakja e popullsisë shqiptare është përshpejtuar.
Popullsia historike
parapamje|djathtas|300px|Rritja e popullsisë në Shqipëri
Popullsia
parapamje|300px|right|Piramida e popullsisëMe një popullsi prej 2.87 milionë në vitin 2017, Shqipëria renditet e 136-ta në botë sipas popullsisë. Dendësia e popullsisë është 101 banorë për kilometër katrorë. Jetëgjatësia e përgjithshme në Shqipëri në lindje është 78 vjet. Shkalla e fertilitetit total prej 1.80 fëmijëve për nënën është një nga më të ultat në botë. Në vitin 2016, popullsia e Shqipërisë ishte rreth 2,89 milionë, duke përfshirë 1,447 milionë meshkuj dhe 1,443 femra. Kishte 38,003 lindje të gjalla dhe 20,737 vdekje në Shqipëri. Rritja natyrore e popullsisë ishte pozitive, pasi numri i lindjeve tejkalonte numrin e vdekjeve me 17,266. Për shkak të migrimit të jashtëm, popullsia u ul me 18,307. Raporti total i varësisë i popullsisë në Shqipëri është 46.8%.