cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lec Shllaku
Jeta
Leu djali i parë i Prelë Shllakut dhe Pinës së Hilë Temalit, ndër tre vëllezër, mbas tij Gjoni dhe Luigji. Gjyshi i tij kishte rënë nga fundi i shek. XIX prej Logut të Gegajve të Shllakut në Shkodër, i ati kishte qenë blegtor në toka të marruna me qira. I ati i vdes qysh kur ishte 4 vjeç, si rrjedhim duke mos e njohur të atin. Rritet jetim tek daja Ndoc Hilë Temali, rrobaqepës me një damar për skenën, bejtet, karnavalet e sportet ."“Ndjeja nji prirje të veçantë për artet e dijet. Në krye të herës kur do të shoshiteshin prirjet e mia, ngurrova shumë për t’u binde se çfarë emërtimi do të kishte rruga ime. Doja të bâhesha nji profesionist i mirë e t’arrija përsosuninë. Me teatrin e poezinë, ma së pari m’afroi Daja im, teatrist i shquem i skenës shkodrane e bejtar në zâ i Karnevaleve.”"Shkollën fillore e kreu në “Shkollën Fretnore” dhe të mesmen në gjimnazin “Illyricum”, si kolegjial. Klasën e fundit dhe maturën e merr në shkollën “28 nëntori”. Më pas ndoqi Institutin Pedagogjik të Shkodrës e më pas në Universitetin e Tiranës për Gjuhë-Letërsi.
Ai punoi dy vjet në Tiranë në Teatrin Qendror të Ushtrisë e më vonë si regjisor në Shkodër. Në vitin 1962 hapi dhe drejtoi teatrin profesionist “Skampa” të Elbasanit. Aty qëndroi për 10 vjet. Vuri në skenë dramat : “Linda”, “Njeriu që pa vdekjen me sy”, “I pesti u zu gjallë”, “Udha e gjatë”, “Udha e zavalinajve”, “Firmat e vogla”, “Skënderbeu”, “Shqetësimet e Sokratit”, “Rrethimi i Bardhë”, etj. Përveç skenës teatrore, ku dha ndihmesë si regjisor dhe dramaturg, Leci interpretoi në shumë filma artistike si tek “Skënderbeu”, “Para agimit”, “Plumba Perandorit”, “Ngadhënjim mbi vdekjen”, “Qortimet e vjeshtës”, “Larg barbarëve”, “Yjet e netëve të gjata” etj. La mjaft vepra, dorëshkrime, punime artistike, romane, tregime, novela, monografi, kujtime. Në pesë vitet e fundit të jetës botoi 7 libra, ndër të cilët librin me përshtypje udhëtimi : “Dy hapa në Perëndim”, i cili është botuar në italisht dhe greqisht. Për kontributin dhe vlerat që dha, Lec Shllakut i është akordua titulli “Artist i Popullit” dhe, së fundi, nga Bashkia e Elbasanit titulli “Qytetar Nderi”.
Vepra 17 (Enver Hoxha)
Vepra 17 me Autor Enver Hoxha, ky vëllim përfshin periudhën shkurt 1959 - dhjetor 1959. Shtëpia Botuese "8 nëntori" Tiranë, 1974. Faqe 577. Botohet me vendim të Komitetit Qëndror të Partisë së Punës të Shqipërisë.
Përmbajtja:
- Mbi bashkimet e kooperativave bujqësore - 16 shkurt 1959
- Të realizojmë me sukses planin e shtetit - 18 shkurt 1959
- Të organizojmë mirë punën shkencore në universitetitn shtetëror të Tiranës - 20 shkurt 1959
- Fjala në sesionin III të Kuvendit Popullor - 3 mars 1959 - Mbi çështjet organizative të Partisë - 9 mars 1959
- Partia të interesohet më shumë për edukimin e rinisë - 10 mars 1959
- Nga fjala në Konferencën e Partisë të qytetit të Tiranës - 15 mars 1959 - Mbi rritjen e vigjilencës revolucionare - 28 mars 1959
- Gjithçka për mirëqenien e popullit - 8 prill 1959
- T'i jepet prioritet edukimit ideopolitik - 21 prill 1959
- Kryeartikujt e shtypit të jenë teorike e praktike - 21 prill 1959
- Ruajtja e sekretit të partisë - detyrë për të gjithë ne - 21 prill 1959
- Të shpejtojmë punën për bonifikimin e tokave - 21 prill 1959
- Të forcohet puna për realizimin e planit të naftës - 22 prill 1959 - Të nxjerrim mësime për forcimin e kooperativave bujqësore - 22.04.1959
- Mbi disa çështje lidhur me ruajtjen e sekretit - 30 prill 1959
- Takim me përfaqësues të shoqërisë "Skënderbeu" - 4 maj 1959
- Të kujdesemi në mënyrë të organizuar për bujqësinë - 5 maj 1959 - Komunisti është udhëheqësi i masave - 5 maj 1959
- Ta shpiem më përpara punën e partisë me gruan - 5 maj 1959
- Mbi disa probleme të historisë së Shqipërisë - 6 maj 1959
- Mbi disa ankesa dhe kërkesa të punonjësve - 16 maj 1959
- Mbi disa çështje të kooperativave bujqësore - 18 maj 1959
- Flota dhe aviacioni dy armë për mbrojtjen e atdheut - 11 qershor 1959
- Më shumë forma për zhvillimin e emulacionit socialist - 11 qershor 1959 - Mbi pregatitjen e teknikëve të mesëm - 11 qershor 1959
- Nga fjala në inaugurimin e kanalit të Çukës - 21 qershor 1959 - Fjala në Plenumin e komitetit të partisë të Gjirokastrës - 24.06.1959 - Fjala në mitingun e organizuar në Kuç - 25 qershor 1959
- Nxënësve e pedagogëve të shkollës së partisë "V. I. Lenin" - 16.'9.1959
- Komisionit të festimit të 15-vjetorit të çlirimit të Gjirokastrës - 17.'9.1959 - Nga fjala në mitingun e organizuar në Bicaj - 20 shtator 1959
- Të shfrytëzojmë mirë gjithë makinerinë e sektorëve ekonomikë-26.9.'59 - Të luftohet kundër liberalizimit - 30 shtator 1959
- Fjala në pritjen e dhënë nga ambasada e RP të Kinës - 1 tetor 1959
- Nga fjala në pritjen e dhënë nga ambasada e RDGJ - 7 tetor 1959
- Mbi përhapjen e inisiativës të punonjësve të kombinatit "Stalin"
- Letër qytetarit sovjetik A. Muromcjev - 21 tetor 1959
- Të përmirësohet puna e partisë në dikastere - 21 tetor 1959
- Populli të furnizohet mirë dhe lirë - 21 tetor 1959
- Letër organizatës së BRPSH të repartit ushtarak nr. 217 - 23.10.1959 - Mbi zgjerimin e inisiativës së Budo Isufit - 24 tetor 1959
- Revizionistët jugosllavë tremben nga e vërteta - 31 tetor 1959
- Fjala e mbylljes në plenumin XIV të KQ të PPSH - 3 nëntor 1959
- Te ne veprat kanë edhe vulën e grave e të vajzave - 8 nëntor 1959 - Fjala në Shkollën e Bashkuar të oficerëve "Enver Hoxha"- 8 nëntor '59
- Të mos ulim shifrat e planit - 16 nëntor 1959
- Fryma e kursimit duhet të zotërojë kudo - 17 nëntor 1959
- Shpërblimet të jepen në rrugë të drejtë - 17 nëntor 1959
- Gazetat tona duhet të mbështeten më shumë në korrespondentët vullnetarë - 19 nëntor 1959
- Kryesorja për bibliotekat është çështja e kuadrit - 19 nëntor 1959
- Populli ka nevojë të shohë më shumë filma - 19 nëntor 1959 - Nga fjala në mbledhjen solemne me rastin e 15-vjetorit të çlirimit të Shqipërisë - 28 nëntor 1959 - Mesazh nxënësve të shkollës pedagogjike në Elbasan - 30 nëntor 1959
- Dituria dhe kultura në Shqipërinë Socialiste janë bërë të masave - 16.dhjetor 1959 - Letër urimi redaksisë së gazetës "Pionieri" - 16 dhjetor 1959
- Partia në ushtri kërkon disiplinë të ndërgjegjshme - 18 dhjetor 1959
- Fjala e mbylljes në plenumin XV të KQ të PPSH - 23 dhjetor 1959 - Fjala në aktivin e partisë të rrethit të Elbasanit - 28 dhjetor 1959
Lista e kryetarëve të bashkisë së Tiranës
Këtu gjeni listën e kryetarëve të bashkisë së Tiranës. Kryetari aktual i Bashkisë së Tiranës është Erion Veliaj, anëtar i Partia Socialiste e Shqipërisë.
Rrethimi i Beratit (1455)
Rrethimi i Beratit filloi në korrik 1455, kur ushtria arbërore e Skënderbeut rrethoi kështjellën e mbajtur nga forcat osmane.
Sfondi
Kur Skënderbeu filloi rebelimin e tij, Berati i përkiste princit shqiptar Teodor Muzaka. Kur në vitin 1449 Teodor Muzaka po vdiste, ai i kërkoi Skënderbeut që ta merrte kalanë në emër të Lidhjes së Lezhës. Skënderbeu dërgoi një detashment të udhëhequr nga Pal Kuka për ta marrë kalanë. Ndërkohë, një forcë me ushtarë osmanë mbërriti nga garnizoni i tyre në Gjirokastër, ngjiti muret pak të mbrojtura të Beratit gjatë natës, masakruan garnizonin arbëror prej 500 ushtarësh, varën Teodor Muzakën dhe morën kalanë, ndërsa kapiteni Pal Kuka më vonë u lirua pas marrjes së shpërblimit. Berati ndodhej në një pozicion të rëndësishëm strategjik pasi kontrollonte shumicën e Arbërisë jugore si dhe rrugët jetike të furnizimit për në Maqedoninë e jugut dhe Greqi.
Rrethimi
Në krye të forcës së mbetur Skënderbeu la Karl Muzak Topinë, kunatin e tij, duke qenë se Berati ishte dikur një zotërim i familjes Topiaj. Pas një bombardimi të suksesshëm, komandanti osman i garnizonit ra dakord për të dorëzuar çelësat e kalasë nëse sulltani nuk dërgonte përforcime brenda një kohe të caktuar. Kjo ishte një dredhi për të mashtruar forcat arbërore drejt një sensi të pavërtetë sigurie dhe për të shtyrë çdo veprim, duke i dhënë kohë përforcimeve që të mbërrinin. Skënderbeu dhe Gjergj Arianiti ishin larguar kur u njoftuan për sulmin e papritur të ushtrisë osmane. Kur arritën në fushbetejë çdo gjë kishte përfunduar.
Beteja
Sulltani dërgoi një forcë prej 20,000 trupash të drejtuara prej Isa bej Evrenozit. Përforcimet i surprizuan forcat arbërore në mes të korrikut 1455. Vetëm një komandant arbëror, Vrana Konti, arriti t'i bënte ballë sulmit fillestar osman. Megjithatë, kur Skënderbeu u kthye, përforcimet osmane ishin thyer dhe mundur, por arbërorët ishin të rraskapitur dhe numrat kishin rënë në pikën ku rrethimi nuk mund të vazhdohej.
Më shumë se 5,000 burra të Skënderbeut vdiqën, duke përfshirë 800 vetë nga një kontingjent prej 1,000 burrash napoletanë nga Alfonsi V si ekspertë të shpërthimeve, artilerisë dhe rrethimeve.
Pasojat
Vetë Skënderbeu nuk ishte në betejë, pasi kishte shkuar në jugperëndim për të penguar ndonjë sulm të mundshëm surprizë nga garnizoni osman në Vlorë. Pas Betejës së Beratit gjendja e brendshme politike në Shqipëri u keqësua, duke shkaktuar lëkundje te fisnikët shqiptarë. Moisi Golemi kaloi në anën e osmanëve, të cilët në vitin 1456 e dërguan në krye të një ushtrie osmane në Shqipëri por ushtria e Skënderbeut e theu keqas. Berati qëndroi në duart e osmanëve dhe nuk u rimor më nga arbërorët.
Moraleja
Moraleja është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Sierra de Gata, Qarku Sierra de Gata, të provincës Cáceres, në Extremadura. Moraleja ka 7182 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 147.6 km2.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1772
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Walt Whitman Rostow
Walt Whitman Rostow (i njohur edhe si Walt Rostow ose WW Rostow) (7 tetor, 1916 - 13 shkurt 2003) ishte një ekonomist amerikan dhe teoricien politik i cili ka shërbyer si Ndihmës Special për Çështjet e Sigurisë Kombëtare për presidentin Lyndon B. Johnson.
Shquar për rolin e tij në formësimin e politikës amerikane në Azinë Juglindore gjatë viteve 1960, ai ishte një anti-komunist, dhe u vuri në dukje për një besim në efikasitetin e kapitalizmit dhe sipërmarrjen e lirë. Rostow shërbeu si këshilltar të madh në çështjet e sigurisë kombëtare në bazë të Kennedy dhe Johnson administratave. Ai në radhë të përfshirjes së SHBA në Luftën e Vietnamit. Në vitet e tij më vonë ai dha mësim në Shkollën e B. Lyndon Johnson e Punëve Publike në Universitetin e Teksasit në Austin me gruan e tij, Elspeth Rostow, i cili më vonë do të bëhet dekan i shkollës. Ai shkroi gjerësisht në mbrojtje të ekonomisë sipërmarrjen e lirë, veçanërisht në zhvillimin e vendeve. Rostow ishte i famshëm veçanërisht për të shkruar librin Fazat e Rritjes Ekonomike: Një manifest jo-komuniste (1960), e cila u bë një tekst klasik në disa fusha të shkencave shoqërore citim [redakto].
vëllai i tij i madh, Eugene Rostow, mbajti edhe një numër të lartë të qeverisë mesazhe të huaj të politikës. Përmbajtje [Fshih]
* 1 Jeta e hershme * 2 karriera profesionale dhe akademike * 3 Shërbim Qeverisë * 4 Kontributi në ekonomi * 5 Bibliografia * 6 Shih edhe * 7 Lidhje të jashtme * 8 Lidhje të jashtme
Jeta e hershme
Walt Rostow u lind në qytetin e Nju Jorkut për një familje çifute ruse emigrant. Prindërit e tij ishin të socialistëve aktive dhe tre bijtë e tyre, Eugene Viktor Debs Rostow, Ralph Waldo Emerson Rostow dhe Walt Whitman Rostow, u emëruar pas Eugene V. Debs, Ralph Waldo Emerson, dhe Walt Whitman. Rostow mori pjesë në Yale University, u diplomua në moshën 19 dhe kompletimin e Ph.D. disertacion në 1940. Ai gjithashtu fitoi bursën për të studiuar në Rodos Balliol College, Oxford. Në 1936, gjatë krizës abdikim Edward VIII, ai ndihmoi transmetues Alistair Cooke, i cili raportoi për ngjarjet për rrjetin e radio NBC. Pas përfundimit të shkollimit të tij ai e filloi mësimin për ekonomi në Universitetin Kolumbia. [Redakto] karrierës profesionale dhe akademike
Gjatë Luftës së Dytë Botërore ai shërbeu në Zyrën e Shërbimeve Strategjike sipas William Joseph Donovan. Midis detyrave të tjera, ai mori pjesë në përzgjedhjen e objektivave për bombardimet e SHBA. (Nicholas Katzenbach më vonë do shaka, "unë në fund e kuptoj dallimin në mes të Walt dhe mua [...] unë kam qenë timonier i cili u qëllua poshtë dhe kaloi dy vjet në një kamp burgimi gjerman, dhe Walt ishte djalë i rritet objektivat e mia." ) Rostow u bë ndihmës shefi i Divizionit gjerman-austriak Ekonomik në Departamentin e Shteteve të Bashkuara të Shtetit në Uashington, DC, menjëherë pas luftës. Nga 1946-1947, ai u kthye në Oksford për të mësuar si Profesor Harmsworth të historisë amerikane. Rostow u bë ndihmës sekretar ekzekutiv i Komisionit Ekonomik për Evropën në 1947, dhe ishte i përfshirë në zhvillimin e Planit Marshall.
Ai kaloi një vit në 1949 në Cambridge University si Profesor Pitt i historisë amerikane dhe të institucioneve. Rostow ishte Profesor i Historisë Ekonomik në Massachusetts Institute of Technology 1950-1961 dhe një anëtar të personelit të Qendrës për Studime Ndërkombëtare, MIT, 1951-1961. Në 1958, ai u bë një speechwriter për President Eisenhower Dwight D.. [Redakto] shërbimin e Qeverisë Walt Whitman Rostow tregon presidenti Lyndon B. Johnson një model të zonës Sanh Khe, 1968
Në 1960 Rostow bashkuar me fushatën Kennedy, duke ndihmuar në monedhë frazat e paharrueshme të tilla fushatën si "Let's get këtij vendi të lëvizë përsëri," "Kufi i ri," dhe "Dekada Zhvillimit." aftësinë e tij për shtrat koncepteve akademike në terma të kuptueshme për laik ishte gjithmonë shembullin e tij të fortë.
Në 1961, presidenti John F. Kennedy emëroi Rostow si zëvendës ndihmësja e Posaçëm të Presidentit për Çështjet e Sigurisë Kombëtare, raportimi për të McGeorge Bundy. Vonë në 1961, ai u emërua më pas si këshilltar i Departamentit të Shtetit dhe Kryetar i Këshillit të Planifikimit Politika, Departamenti i Shtetit. Rostow u emërua nga Johnson Maj 1964 për të SHBA Anëtar i Komisionit Ndër-Amerikane për të Aleancës për Progres (CIAP).
Në fillim të vitit 1966, ai u emërua asistent i posaçëm për Çështjet e Sigurimit Kombëtar (këtë post e njohur tani si Këshilltar i Sigurimit Kombëtar), ku ai ishte një figurë kryesore ne zhvillimin e politikave të qeverisë në Lufta e Vietnamit, dhe ku ai mbeti deri në shkurt 1969. Çmimi Pulitzer-fitues Gazetari David Halberstam vuri në dukje të kohës Rostow si Asistent për Çështjet e Sigurisë Kombëtare,
"Ai u bë këshilltar kombëtare të presidentit të sigurisë në një kohë kur kritikat dhe kundërshtimi i luftës u fillim të kthjelloj, dhe përfundimisht ai shërbeu me qëllim të mbrojtur të presidentit nga kritika dhe nga realiteti." [1]
e tij pro-luftës dhe pro-pa-ndërmarrje shikime bërë atë shumë të popullarizuar në sektorin shoqëror shkencat e akademisë amerikane që ishte kryesisht Keynesian në atë kohë. Për shkak të qëndrimit të tij hawkish, Rostow ishte një shtresë e ulët në shumë qarqe akademike, dhe nuk ishte ftuar përsëri në MIT pas shërbimit të tij të qeverisë. Në vend të kësaj ai u ul në Shkollën e B. Lyndon Johnson e Punëve Publike në Universitetin e Teksasit, ku ai shërbeu si G. Rex Baker Jr Emeritus Profesor i Ekonomisë Politike. Ai dhe gruaja e tij Elspeth Rostow, e krijuar "Projekti Austin", një model për në rrezik, të rinj të ardhura të ulta. Ai vazhdoi të mësuar historinë dhe të ekonomisë deri në vdekjen e tij në 2003 në moshën 86. [Redakto] Kontributi në ekonomi
Rostow zhvilluar modelin Rostovian karikaturë e rritjes ekonomike, një nga modelet kryesore historike të rritjes ekonomike. Modeli argumenton se modernizimit ekonomik ndodh në pesë faza themelore të shoqërisë gjatësi të ndryshme tradicionale, parakushtet për të marrë-off-it, marrë-off, për të çuar në pjekurinë, dhe konsumi i lartë në masë. Kjo u bë një nga konceptet e rëndësishme në teorinë e modernizimit në teori e evolucionit social. Ai mori urdhërin e Perandorisë Britanike (1945), Legjioni i Meritës (1945), dhe Medaljen Presidenciale të Lirisë (1969).
Bibliografia
* Investime "dhe Depresioni i Madh", 1938, Histori Kulturë Review Ese * "Kushtet e Tregtisë në Teoria dhe" Praktika, 1950, Histori Kulturë Review * "Analiza historike e Termat e Tregtisë", 1951, Histori Kulturë Review * Procesi i Rritjes Ekonomike, 1952. * Dinamika e Shoqërisë Sovjetik (me të tjerët), Norton dhe Co 1953, lehtë update ankorohen edicionin e 1954. * "Trendet në alokimin e burimeve në Laik Rritjes", 1955, në Dupriez, redaktor, Progresit Ekonomik * Një Politika amerikane në Azi, me RW Hatch, 1955. * "Merrni-Off në Rritja e vetë-qëndrueshme", 1956, EJ   * Një Propozim: Çelësi për një politikë efektive të huaj, me M. Millikan, 1957. * "Fazat e Rritjes Ekonomike", 1959, Histori Kulturë Review * Fazat e Rritjes Ekonomike: Një manifest jo-komuniste, 1960. * Shtetet e Bashkuara në Arenën World: Ese në historinë e re (American Projekti Series), 1960, 568 faqe. * Politika dhe Fazat e Rritjes, 1971. * Si të gjithë filluan: Origjina e ekonomisë moderne, 1975. * Ekonomisë Botërore: Historia dhe perspektivën, 1978. * Pse Varfër Get pasuruar dhe Slow Down pasura: Ese në periudhën Marshallian të gjatë, 1980. Theorists * e Rritjes Ekonomike nga David Hume të paraqesë, 1990. * Spike Popullsia e Madhe dhe pas, 1998
Kantoni Saint-Michel-sur-Orge
Kantoni Saint-Michel-sur-Orge (frëngjisht: Canton de Saint-Michel-sur-Orge) është një kanton në departamentin Essonne, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Michel-sur-Orge. Ka sipërfaqe 5.29km2 dhe popullsi 20046 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Michel-sur-Orge aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Xhemajl Arënliu
Xhemajl Arënliu ka lindur më 20.07.1934 në Prizren. Ka përfunduar shkollën e lartë komerciale, ndërsa me vite ka punuar si armistar në shumë fshatra duke dhënë kontribut në arsimimin e gjernaratve të shumta. Kontribut të madh ka dhënë edhe gjatë punës së tij si referent për arsimimin e të riturve pranë Universitetit të Punëtorëve në Prizren. Sot Xhemajl Arënliu është në pesnion. Për sa u përket aktiviteteve politike, Xhemajl Arenliu ka qenë anëtar i Ballit Kombëtar, kryetar i degës në Prizren si dhe sekretar i Ballit Kombëtar në nivel Kosovë. Është antar i Lëvizjes Vetëvendosje.
Moralzarzal
Moralzarzal është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun, të provincës Madrid, në Madrid. Moralzarzal ka 11318 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 42.6 km2.
Lidhje të jashtme
Moralzarzal
Kantoni Betz
Kantoni Betz (frëngjisht: Canton de Betz) është një kanton në departamentin Oise, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Betz. Ka sipërfaqe 214.58km2 dhe popullsi 11148 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Betz aktualisht përbëhet nga 25 komuna.
Kantoni Koungou
Kantoni Koungou (frëngjisht: Canton de Koungou) është një kanton në departamentin Mayotte, rajonin Mayotte në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Koungou. Ka sipërfaqe 28.43km2 dhe popullsi 19831 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Koungou aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Xhemajl Pllana
Xhemajl Pllana Lindi më 15. 08. 1955 në Shtitaricë të Vushtrisë. E ka mbaruar Fakultetin e Shkencave Matematikore-Natyrore, dega e Gjeografisë, në vitin 1981.
Si profesor i gjeografisë, në shkollën “21 nëntori”, në vitin 1981, u diferencua dhe u dënua me tetë vjet burg të rëndë. Pas daljes nga burgu punoi në gjimnazin “Muharrem Bekteshi” në Vushtrri. U angazhua edhe në Lëvizjen Popullore të Kosovës. Me fillimin e luftës çlirimtare u zgjodh drejtor i Drejtorisë për Administrim Civil në Zonën Operative të Shalës.
Pas lufte, 1999 – 2001, si kryetar i PDK-së, ishte kryetar i Komunës së Vushtrrisë. Në Ministrinë e Tregtisë dhe të Industrisë, në politikat turistike, punon që nga viti 2003.
Perandoria Mongole
Perandoria Mongole ishte perandoria më e madhe tokësore ngjitur në histori dhe perandoria e dytë më e madhe sipas masës tokësore, e dyta vetëm pas Perandorisë Britanike. Me origjinë në Mongoli në Azinë Lindore, Perandoria Mongole në kulmin e saj shtrihej nga Deti i Japonisë në pjesë të Evropës Lindore, duke u shtrirë në veri në pjesë të Arktikut; në lindje dhe në jug në nënkontinentin indian, Azinë Juglindore kontinentale dhe Pllajën Iraniane; dhe në perëndim deri në Levant dhe malet Karpate. Ne vitin 1279, siperfaqja e kesaj Perandorie ka qene 33,000,000 km2, dhe sot 52 shtete te botes ka qene pjese e kesaj Perandorie, ose se paku ne sferen e ndikimit. Keto shtete jane; Afganistani, Armenia, Austria, Azerbejxhani, Bjelorusia, Bosnia dhe Hercegovina, Bulgaria, Egjipti, Estonia, Greqia, Kina, Kroacia, Rrepublika Qeke, Gjeorgjia, Hungaria, India, Irani, Iraku, Israeli, Japonia, Jordania, Kazakistani, Kosova, Kirgistani, Kuvajti, Laosi, Latvia, Libani, Lituania, Moldavia, Mongolia, Mali i Zi, Birmania, Korea e Veriut, Pakistani, Palestina, Polonia, Rumunia, Rusia, Serbia, Shqiperia, Slovenia, Korea e Jugut, Siria, Taxhikistani, Tajlanda, Turqia, Turkmenistani, Ukraina, Uzbekistani dhe Vietnami.
Ne shekullin e 12-et, fise te ndryshme Turke dhe fise Mongol-Tungus u bredhen neper stepat e Mongolise, dhe njera prej ketyre fiseve ishin Mongolet. Perandoria Mongole doli nga bashkimi i disa fiseve nomade në atdheun mongol nën udhëheqjen e Xhingis Hanit (rreth  1162–1227), të cilin një këshill e shpalli si sundimtar të të gjithë mongolëve në vitin 1206. Perandoria u rrit me shpejtësi nën sundimin e tij dhe atë të pasardhësve të tij, të cilët dërguan ushtri pushtuese në çdo drejtim. Perandoria e madhe transkontinentale lidhi Lindjen me Perëndimin dhe Paqësorin me Mesdheun, në një Pax Mongolica të imponuar, duke lejuar shpërndarjen dhe shkëmbimin e tregtisë, teknologjive, mallrave dhe ideologjive në të gjithë Euroazinë.
Perandoria filloi të ndahej për shkak të luftërave mbi trashëgiminë, pasi nipërit e Xhingis Hanit kundërshtuan nëse linja mbretërore duhet të ndiqte nga djali i tij dhe trashëgimtari fillestar Ögedei ose nga një prej djemve të tjerë të tij, si Tolui, Çagataj ose Jochi. Toluidët mbizotëruan pas një spastrimi të përgjakshëm të fraksioneve Ögedeid dhe Çagatajid, por mosmarrëveshjet vazhduan midis pasardhësve të Toluit. Një arsye kryesore për ndarjen ishte mosmarrëveshja nëse Perandoria Mongole do të bëhej një perandori e ulur, kozmopolite, apo do t'i qëndronte besnike stilit të jetesës nomade mongole dhe të stepës. Pas vdekjes së Möngke Hanit (1259), këshillat rivalë kurultai zgjodhën njëkohësisht pasardhës të ndryshëm, vëllezërit Ariq Böke dhe Kubilaj Han, të cilët luftuan njëri-tjetrin në Luftën Civile Toluide (1260-1264) dhe gjithashtu u përballën me sfidat nga pasardhësit e bijve të tjerë të Xhengisit. Kubilaj mori me sukses pushtetin, por lufta civile pasoi pasi ai u përpoq pa sukses të rimarrë kontrollin e familjeve Çagatajid dhe Ögedeid.
Gjatë mbretërimit të Xhengisit dhe Ögedeit, mongolët pësuan disfatën e rastësishme kur një gjeneral më pak i aftë mori komandën. Tumedët siberianë mundën forcat mongole nën Borokhula rreth viteve 1215–1217; Jalal mundi Shigi-Qutugu në Betejën e Parvanit në vitin 1221; dhe gjeneralët Jin Heda dhe Pu'a mundën Dolqolquun në vitin 1230. Në secilin rast, mongolët u kthyen menjëherë pas kësaj me një ushtri shumë më të madhe të udhëhequr nga një prej gjeneralëve të tyre më të mirë dhe pa ndryshim ishin fitimtarë. Beteja e Ain Jalut në Galile në 1260 shënoi herën e parë që mongolët nuk do të ktheheshin për t'u hakmarrë menjëherë për një disfatë, për shkak të një kombinimi të vdekjes së Möngke Han në 1259, Luftës Civile Toluid midis Ariq Böke dhe Kublai Han, dhe Berke Han i Hordhisë së Artë që sulmon Hulagu Han në Persi. Megjithëse mongolët filluan shumë më tepër pushtime të Levantit, duke e pushtuar për një kohë të shkurtër dhe duke sulmuar deri në Gaza pas një fitoreje vendimtare në Betejën e Wadi al-Khaznadar në 1299, ata u tërhoqën për shkak të faktorëve të ndryshëm gjeopolitikë.
Në kohën e vdekjes së Kublait në 1294, Perandoria Mongole ishte ndarë në katër hanate ose perandori të veçanta, secila duke ndjekur interesat dhe objektivat e veta: hanati i Hordhisë së Artë në veriperëndim, Hanllëku i Çagatajit në Azinë Qendrore, Ilhanati në jugperëndim, dhe dinastia Yuan në lindje, me bazë në Pekinin e sotëm.
Në vitin 1304, tre hanatet perëndimore pranuan shkurtimisht sundimin nominal të dinastisë Yuan. Në vitin 1368, dinastia Ming e sunduar nga [Han mori kryeqytetin Yuan të Dadu, duke shënuar rënien e dinastisë Yuan në Kinën e duhur. Sundimtarët Xhingisid të Juanit më pas u tërhoqën në veri dhe vazhduan të sundonin Rrafshnaltën Mongole si dinastia Juan Veriore. Ilhanati u shpërbë në periudhën 1335–1353. Hordhi i Artë ishte shpërthyer në hanatin konkurrente deri në fund të shekullit të 15-të dhe u mund dhe u dëbua nga Rusia në 1480 nga Dukati i Madh i Moskës, ndërsa Hanati i Çagatajit zgjati në një formë ose në një tjetër deri në 1687.
Këshilli i Parë i Kostadinopojës
Poashtu në këtë këshill u përkufizua Besimi nicean, i cili përdoret sot gjerësisht në liturgjinë e krishterë.
Takehito Koyasu
Takehito Koyasu (子安 武人 Koyasu Takehito) ka lindur me 5 maj 1967 në Jokahama, Kanagaua, Japoni dhe është një dublues animesh (seiyū). Puna e tij konsiston në dublimin e shumë anime dhe lojrave vizuale të ndryshme. Ai ka dubluar rreth 243 personazhë fiktivë dhe është gjithashtu seiyū kryesor në Weiss. Shpesh herë ai punon nën pseudonimin Hayato Juumonji (十文字 隼人, Jūmonji Hayato).
Referimet
http://www.animenewsnetwork.com/encyclopedia/people.php?id=662 (Anime News Network)
Kantoni Neung-sur-Beuvron
Kantoni Neung-sur-Beuvron (frëngjisht: Canton de Neung-sur-Beuvron) është një kanton në departamentin Loir-et-Cher, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Neung-sur-Beuvron. Ka sipërfaqe 275.78km2 dhe popullsi 5273 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Neung-sur-Beuvron aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Hjelmeland
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Kantoni Allanche
Kantoni Allanche (frëngjisht: Canton d'Allanche) është një kanton në departamentin Cantal, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Allanche. Ka sipërfaqe 291.26km2 dhe popullsi 2208 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Allanche aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Kalaja e Shëngjergjit
Kalaja e Shëngjergjit ndodhet në afërsi të fshatit Shëngjin të krahinës së Shëngjergjit, në anën lindore të vargut të Dajtit. Pikërisht këtu rrjedha e sipërme e lumit Erzen ngushtohet midis dy shkëmbinjve. Kalaja është ndërtuar mbi një pllajë malore e cila ka një gjatësi prej 200 m dhe një gjerësi prej 50 m.
Kjo pllajë në drejtim të jugperëndimit bashkohet me malin e Dajtit. Në krahun verior dhe atë lindor ajo bie rreth 300 m thikë mbi lumen Erzen, duke krijuar kështu një mbrojtie natyrore të sigurt dhe pothuaj të paprekshme nga sulmet. Nga pllaja ku është ndërtuar, ajo mund të kontrollojë një pjesë të mirë të luginës së lumit Erzen. Planimetria e saj është pothuajse katërkëndore, me përmasa 100 x 40 m. Në anën jugore aty ku kalaja bashkohet me Dajtin, ndodhet një mur që kalon në kurrizin e një kodrine. Në mes të murit ndodhet dhe një kullë, forma planimetrike e të cilës nuk është përcaktuar qartë nga autorët për shkak të vështirësive, pasi kulla ishte e mbuluar nga një mur që kishte rënë sipër saj. Por sipas tyre ajo mund të ketë pasur planimetri drejtkëndore. Muri ndjek shpatin lindor të kodrës. Në anën lindore të kodrës ndodhen dhe gjurmët e një akropoli të vogël i cili ndodhet në një kodër që ka madhësi të barabartë me kodrën që ndodhet në anën jugore. Përsa i përket mureve rrethuese, ata janë të ndërtuar me gurë pollçakë që ndodhen në vend. Muret janë të ndërtuar me gurë me përmasa mesatare dhe lidhen me njëri-tjetrin me llaç gëlqeror me përbajtie të shumtë rëre lumi. Brenda mureve rrethuese të kalasë janë gjetur mjaft gjurmë të banesave të mëparshe, ç’ka tregon se kjo kala mund të ketë shërbyer dhe si vëndbanim apo për strehimin e banorëve të zonës në kohë të pasigurta. Repertori i formave të enëve të qeramikës i gjetur aty është mjaft i varfër. Ajo përbëhet kryesisht prej tjegullash solene, që datohen në shek. IV-VI m. Kr. Materiali i qeramikës i gjetur, teknika e ndërtimit të saj si dhe forma planimetrike e lidhin këtë me një kështjellë garnizoni, që sipas autorëve është ndërtuar në shek. IV-VI m. Kr. Arsyeja për të cilën është ndërtuar kjo, ka qënë kontrollimi i rrugës që kalonte prej qafës së Priskës ose Tujanit për në Shëngjergj dhe që këtej kjo rrugë të çonte në Elbasan, Mat dhe Dibër.
Feja në Bullgari
Feja mbizotëruese në Bullgari është krishterimi që nga miratimi i tij si fe shtetërore në vitin 865. Gjatë sundimit osman të Ballkanit, Islami sunit u përhap në territoret e Bullgarisë dhe mbetet një pakicë e rëndësishme sot. Kisha katolike i ka rrënjët në vend që nga Mesjeta dhe protestantizmi mbërriti në shekullin e 19-të.
Krishterimi
Kisha Ortodokse në Bullgari i ka rrënjët e thella, që shtrihen në shekujt e 5-të dhe të 7-të, kur sllavët dhe bullgarët, respektivisht, adoptuan krishterimin bizantin në periudhën e Perandorisë së Parë Bullgare (681-1018). Para këtij konvertimi zyrtar, krishterimi ishte përhapur në rajon gjatë kohës romake dhe të hershme bizantine. Pas Skizmës së Madhe të vitit 1054, Kisha e Bullgarisë mbeti në bashkësi me Patriarkanën Ekumenike të Kostandinopojës dhe kisha të tjera ortodokse lindore. Ajo është kisha më e vjetër e krishterë sllave në bashkësinë ortodokse.
Islami
Islami në Bullgari është feja e dytë më e madhe në vend pas Krishterimit. Sipas regjistrimit të vitit 2011, numri i përgjithshëm i muslimanëve në Bullgari ishte 577,139, që korrespondon me 7.8% të popullsisë. Sipas një vlerësimi të vitit 2017, muslimanët përbëjnë 15% të popullsisë.
Morata de Jalón
Morata de Jalón është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Valdejalón, të provincës Zaragoza, në Aragon. Morata de Jalón ka 1352 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 22 km2.
Lidhje të jashtme
Morata de Jalón
Gomarët e Kufirit
Gomarët e Kufirit, është film artistik i realizuar në Kosovë në vitin 2009. Filmi është prodhim i Filmmision nga Prishtina dhe i QKK-Qendrës Kinematografike të Kosovës. Skenari është shkruar nga dramaturgu i mirënjohur : Jeton Neziraj, ndërsa regjisor është Jeton Ahmetaj. Drejtor fotografije : Shukri Kaçaniku e Afrim Spahiu, montazhi : Agron Vula, mjeshter zeri : Blerim Kroma. Në rolet kryesore interpretojnë : Enver Petrovci, Shpetim Kastrati, Bislim Muçaj, Hysen Binaku, Veton Osmani, Arta Muçaj, etj.
Ryuzaburo Otomo
Ryuzaburo Otomo (大友 龍三郎 Ōtomo Ryūzaburō) ka lindur më 18 maj 1952 në Tokjo, Japoni dhe është një dublues japonez (seiyū). Zakonisht personazhët që ai dublon kanë zë të ulët e të hodhë.
Dhëmbi i qenit
Dhëmbi i qenit prodhim grek të vitit 2009, nga regjizori i talentuar Yorgos Lanthimos. Informacioni për filmin me titull “Dogtooth” në anglisht, mund të gjendet këtu dhe këtu.
shkurtimisht, tematika përmblidhet rreth një familjeje e përbërë prej dy prindërve dhe tre fëmijëve të tyre, dy goca dhe një çun, që jetojnë diku në një vilë të izoluar prej botës, në periferi.
Jeta familjare e personazheve, është krejtësisht e izoluar, për shkak të kufizimeve që prindërit u vendosin fëmijëve të tyre. Vila rrethohet nga një gardh me kangjella të larta, bota e jashtme është diçka e ndaluar, e keqe dhe e egër. Prej kufijve të vilës, lejohet të dilet vetëm me automobil, dhe fëmijët do jenë të gatshëm ta bëjnë një gjë të tillë, kur njëri prej dhëmbëve të qenit, do të bjerë. (i majti apo i djathti nuk ka rëndësi).
Një prej problematikave shumëplanëshe të trajtuara në film, është ajo e deformimit. Deformim, dizinformim për realitetin jashtë, deformim gjuhësor, llogjik, konceptual. Deformim deri në marrëdhëniet më sublime, si dashuria e prindërve, dashuri vëllazërore, deformim që prek palcën e shtyllës kurrizore të njeriut. Mjeshtëria me të cilën këto deformime shfaqen të bën për vete. Autori i filmit ka njohuri glosologjike, mprehtësi dhe aftësi analitike të jashtëzakonshme.
Filmi, në këtë mënyrë, bëhet pothuajse formulë dhe antidot i propagandës fashiste moderne, një hije e keqe kjo që ka përfshirë vetë Greqinë e sotme.
Receta e antihelmit artistik, jepet me skena të thjeshta, të goditura dhe kuptimplota:
Një botë ku kafsha dhe armiku më i egër dhe i rrezikshëm është macja, njerëzit, detyrohen prej frikës të shndërrohen në qenër.
Dhe frika vetë, herë shfaqet si fytyrë dhe duar me “gjak”, që prindi ua ofron fëmijëve me pëllëmbë hapur, për të demonstruar përmasat.
Dhe herë të tjera, në kujtimin e një heroi të panjohur, por edhe (surealisht) të afërt, të rënë në betejën me “botën tjetër”.
Dhëmbi i qenit kafshon, godet, bie në stomak rëndë dhe nuk tretet. Hyn aq thellë në përmasa personale, sa kur mbaron filmi, të vjen të pyesësh veten: Sa e drejtë është vërtet shtylla jote kurrizore, ajo që të mban në këmbë?
Informacioni është marrë nga Busulla.
Matja e rezistencës
Matja e rezistencës
Materialet sipas vetive elektrike ndahen në përçues,gjysmëpërçues dhe izolator. Përçuesit ndahen në përçues te klasës së parë dhe përçues të klasës së dytë. Ne klasën e parë marrin pjesë përçuesit në të cilët nuk ndikon (nuk I ndryshon karakteristikat kimike) kalimi I rrymës se vazhduar. Në ketë grup hyjnë: Në klasën e dytë bëjnë pjesë përçuesit në të cilët kalimi I rrymës së vazhduar shkakton zbërthime kimike,e ato janë tretjet e: Nga pikëpamja e matjes rezistoret ndahen në: Për matjen e rezistencave te vogla përdoret ura e dyfishte e Tomsonit,kurse për rezistenca të mesme përdoren : Për matjen e rezistoreve me rezistence me te madhe se 100 k Ω përdoren këto metoda:
Gjate matjes se rezistencës se rezistoreve me rezistencë te vogël dhe te mesme duhet pasur parasysh ndryshimin e rezistencës me ndërrimin e temperaturës .Te metalet dhe legurat e tyre(te përçuesit) me rritjen e temperaturës zvogëlohet përçueshmëria,pra rritet rezistenca ,kurse te  gjysmëperçueist  me rritjen e temperaturës rritet përçueshmëria ,pra zvogëlohet rezistenca. Mirëpo ndryshimi I rezistencës me temperature te rezistorët e mesëm dhe te vegjël është relativisht I vogël,prandaj vlera mund të llogaritet si konstante. Ne grupin e rezistorëve me rezistence te madhe marrin pjesë kryesisht izolatorët .Edhe pse izolatorët shërbejnë për të bërë izolimin e ndonjë përçuesi apo për  izolimin e  një pllake te kondensatorit prej pllakës tjetër  (dielektriku)  etj., prapëseprapë ne izolatorë do të ketë sasi sado te vogël te rrymës ,pra nuk kemi izolator te përkryer. Vlera e rezistencës ne përçues ,pak a shume është konstante,kurse te izolatorët vlera e rezistencës varet prej metodës matëse dhe kushteve ne te cilat është ber matja ,pra kjo vlere varet  prej substancave te jashtme (lagështia,thartirat etj.)
Ura e Dobreshit
Rrënojat e Urës së Dobreshit ndodhen në lumin e Erzenit, pranë pikës së inerteve dhe ka shërbyer në rrugën për të lidhur dy brigjet e lumit në fshatin Fikas dhe Dobresh. Ajo është një urë e periudhës otomane në rrugën që lidhte Krujën me Elbasanin. Nga ura e vjetër ruhen vetëm disa nga këmbët, kurse shpatullat e saj janë të shkatërruara, mendohet që kjo urë duhet të jetë e Sulejman Pashë Bargjinit (Mulletit), në fillim të shek. XVII.
Valdet Gjonbalaj
Është antar i Lëvizjes VETËVENDOSJE.
Alatri
Alatri (, latinisht Aletrium) është qytet dhe komunë në provincën Frozinone në rajonin italian Lacio dhe ka 29.053 banorë.
Historia
Hapësira e qytetit modern u themelua në shekullin II p.e.s..
Aletrium ishte qytet i hernikëve, të cilin së bashku me qytetet Veroli, Anagni dhe Ferentino formuan ligën kundër volskëve dhe samnitëve tteth vitit 550 p.e.s.. Në vitin 530 ata u bashkuan me Romën Tarquinius Superbus' duke konfirmuar influencen etruskane në vend. Alatri u mund nga roma në vitin 306 p.e.s. dhe u detyrua të pranojë qytetërimin. Në kohën e sundimit të Ciceros ishte municipium dhe vazhdoi të qëndrojë në këtë lloj organizimi gjatë gjithë periudhës perandorike. parapamje|left|Porta Maggiore.
Mbeturinat antike
parapamje|250px|Kisha në Santa Maria Maggiore. parapamje|250px|Kisha antike St. Sylvester. parapamje|250px|Palazzo Gottifredo.
Rioni
Alatri është i ndarë në këto rioni (kuartire):
Frazioni
Chiappitto, Pacciano, Porpuro, Valle Santa Maria, Carvarola, Capranica, Fontana Vecchia, Maddalena, Piedimonte, Madonna delle Grazie, Melegranate, Montecapraro, Vignola, Valle Carchera, Montesantangelo, Montelarena, Pezza, Allegra, Basciano, Pignano, Castello, Collefreddo, Madonna del Pianto, Montelungo, Montereo, Monte San Marino, Pezzelle, Preturo, Sant'Antimo, San Valentino, Vallecupa, Vallefredda, Valle Pantano, Vallesacco, Valle S.Matteo, Villa Magna, Cassiano, Castagneto, Fraschette, Seritico, Santa Caterina, Vicero, Aiello, Canarolo, Collelavena, Costa San Vincenzo, Maranillo, Cavariccio, Colletraiano, Imbratto, Piano, S. Colomba, Scopigliette, Cucuruzzavolo, le Grotte, Magione, Mole Santa Maria, San Pancrazio, Vallemiccina, Sant'Emidio, Canale, Prati Giuliani, Quarticciolo, Quarti di Tecchiena, Tecchiena, Campello, Mole Bisleti, Cuione, Fontana Santo Stefano, Fontana Sistiliana, Frittola, S. Manno, Arillette, Collecuttrino, Colle del Papa, Laguccio, Montelena, Quercia d'Orlando, San Mattia, Carano, Fontana Scurano, Magliano, Cellerano, Fiume, Fiura, Fontana Santa, Riano, Abbadia, Case Paolone, Fontana Sambuco, Gaudo, Intignano, Colleprata.
Lista e kalave në Kosovë
Kjo është lista e kalave të Kosovës.
Morata de Tajuña
Morata de Tajuña është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Qarku Las Vegas, të provincës Madrid, në Madrid. Morata de Tajuña ka 7262 banorë (2009).
Lidhje të jashtme
Morata de Tajuña
Kalaja e Lalmit
Kalaja në fshatin Lalm ose Kalaja e Bixhit  është një monument i trashëgimisë kulturore në Vaqarr, rrethi i Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkeologji", i miratuar me numër "1886 më 10.06.1973".
Kalaja ndodhet ne Fshatin Lalm rreth 2 km në perëndim të ish Kombinatit të Tekstile ‘‘Stalin’’. Pjesa më e përshtatëshme nga mund të ngjitesh në kala është në krahun lindor. Kodra ndodhet në një pozicion nga ku mund të kontrollohen dy drejtime rrugësh, një që vinë nga Petrela nëpërmjet luginës së Erzenit dhe një rrugë që vinë nga fusha e Tiranës.
Kantoni Dole-Sud-Ouest
Përbërja aktuale
Kantoni Dole-Sud-Ouest aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Matja e rrymes dhe tensonit
Matja e rrymës dhe tensionit
Ampermetër quhet instrumenti për matjen e rrymës ose edhe madhësitë tjera matëse te cilat mund te shndërrohen ne forme te rrymës. Ampermetri ka rezistence të brendshme te vogël (në rastin ideal zero) dhe duhet të lidhet në seri me qarkun elektrik. Tregimi I vlerës se matur në të jepet me njësin e matjes se rrymës AMPER ose me nënfishat e tij (si mA, µA), kështu qe mere edhe prefiksin “mili” ose “mikro” varësisht nga brezi në të cilin matë.
Voltmetër quhet instrumenti për  matjen e tensionit (diferencës se potencialit) ose edhe madhësit tjera matëse te cilat mund të shndërrohen ne forme te tensionit. Voltmetri ka rezistencë të brendshme të madhe (ne rastin ideal infinit ) dhe duhet të lidhet paralel me qarkun ku duhet të matet diferenca e potencialit .Tregimi I vlerës se matur ne te jepet me njësinë e matjes se tensionit VOLT ose  me nënfishat e tij (si mV,µV,nV ), kështu që merr edhe prefiksin “mili ,mikro dhe nano” varësisht nga brezi ne te cilin matë.
Taulant Balla
Gjatë kohes qe Partia Socialiste ishte ne opozite Taulant Balla u dallua për diskutimet e forta në Kuvend kundër Qeverisë Berisha (2005-2013).
Taulant Balla është zëvendëskryetar i Komisionit për Integrimin Europian të Kuvendit të Shqipërisë.
Kantoni Pamandzi
Kantoni Pamandzi (frëngjisht: Canton de Pamandzi) është një kanton në departamentin Mayotte, rajonin Mayotte në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Pamandzi. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Taulant Balla
Shih edhe
Partia Socialiste
Kantoni Pamandzi
Përbërja aktuale
Kantoni Pamandzi aktualisht përbëhet nga komuna.
Plani arsimor
thumb|right|300px|Diagram shkolla - komuniteti Plan-programi në arsim është lidhja në mes të planit mësimor dhe programit mësimorë të pregatitur për mësimdhënësit për mbarëvajtjen e mësimit në shkolla.
Me nocionin plan mësimor nënkuptojmë pasqyrën tabelore të lëndëve mësimore dhe fondin e orëve mësimore të paraparë për secilën lëndë mësimore dhe për secilën klasë. Ndërsa me program nënkuptohen përmbajtjet programore të parapara për lëndën e caktuar mësimore dhe të klasës së caktuar.
Ka disa loje të plan-programeve ndër të cilat veçohen :
Kulak
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/Forced_collectivization_USSR.jpg/265px-Forced_collectivization_USSR.jpg|parapamje|265x265px| Sekuestrimi i drithërave nga fshatarët e pasur ( kulakët ) gjatë kolektivizimit të detyruar në rrethin Timashyovsky, Kuban, Bashkimi Sovjetik, 1933 Kulak (кула́к; shumës: кулаки́, kulakí, 'grusht' ose 'grushtshtrënguar'), ishte termi që përdorej për të përshkruar fshatarët që zotëronin mbi 3.2 ha tokë në fund të ekzistencës së Perandorisë Ruse. Në Bashkimin Sovjetik të hershëm, veçanërisht në Rusinë Sovjetike dhe Azerbajxhan, termi kulak u bë një referencë e paqartë për pronësinë e tokës midis fshatarëve që konsideroheshin aleatë të heshtur të Revolucionit Bolshevik.
Kulak fillimisht iu referua ish-fshatarëve në Perandorinë Ruse, të cilët u bënë më të pasur gjatë reformës së Stolypinit të 1906-1914, e cila synonte të reduktonte radikalizmin në mesin e fshatarësisë dhe të prodhonte fermerë me mendje fitimi, politikisht konservatorë. Gjatë Revolucionit Rus, kulak u përdor për të ndëshkuar fshatarët që mbanin drithin dhe refuzonin tua dorëzonin bolshevikëve.
Sipas teorive politike marksiste-leniniste të fillimit të shekullit të 20-të, kulakët konsideroheshin si armiq të klasës së fshatarëve më të varfër. Lenini i përshkroi ata si "gjakpirës, vampirë, grabitës të njerëzve dhe përfitues, të cilët shëndoshen gjatë zisë së bukës", duke shpallur revolucion kundër atyre që po luftonin për të çliruar fshatarët e varfër, punëtorët e fermave dhe proletariatin (klasa shumë më e vogël e urbanëve dhe industrialëve punëtorë).
Gjatë planit të parë pesëvjeçar, fushata gjithëpërfshirëse e Jozef Stalinit për t'i hequr fshatarësisë pronësinë dhe organizimin e tokës nënkuptonte që, sipas historianit Robert Conquest, "fshatarë me dy lopë ose pesë ose 2 ha më shumë se fqinjët e tyre” u etiketuan kulakë .Nën suazën e dekulakizimit, zyrtarët qeveritarë kapën fermat dhe vranë shumicën e rezistuesve, deportuan të tjerët në kampet e punës dhe detyruan shumë të tjerë të migrojnë në qytete pas humbjes së pronës së tyre. lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/Three_broad_categories_of_the_peasants.jpg/220px-Three_broad_categories_of_the_peasants.jpg|parapamje| Ilustrim i tre kategorive të gjera të fshatarëve nga revista sovjetike Prozhektor botuar nga Nikolai Bukharin, një numër i 31 majit 1926. Mbishkrimi nën ilustrim thotë: "Ne morëm foto interesante nga qarku Novokhopersky i Voronezhit që tregon situatën në fshatin modern." Terminologjia sovjetike i ndau fshatarët rusë në tre kategori të gjera:
Përveç kësaj, ata kishin me qira një kategori batrak, punëtorë bujqësorë sezonalë pa tokë.
Reforma e Stolypin krijoi një klasë të re pronarësh tokash duke i lejuar fshatarët të merrnin parcela toke me kredi nga pronarët e pasurive të mëdha. Ata duhej të paguanin kredinë (një lloj kredie hipotekore) nga të ardhurat e tyre të fermës. Deri në vitin 1912, 16% e fshatarëve (nga 11% në 1903) kishin pasuri relativisht të mëdha prej mbi 8 acre për një anëtar mashkull të familjes (prag që përdoret në statistika për të dalluar fermerët e shtresës së mesme dhe të begatë, dmth. kulakët). Në atë kohë, një familje mesatare e një fermeri kishte nga 6 deri në 10 fëmijë. Numri i fermerëve të tillë arrinte në 20% të popullsisë rurale, duke prodhuar pothuajse 50% të drithit të tregtueshëm.
Dekulakizimi në BRSS
Në korrik 1929, politika zyrtare sovjetike vazhdoi të thoshte se kulakët nuk duhet të terrorizohen dhe duhet të regjistrohen në fermat kolektive, por Stalini nuk u pajtua, duke thënë se "Tani ne kemi mundësinë të kryejmë një ofensivë të vendosur kundër kulakëve, të thyejmë rezistencën e tyre. Eliminoni ato si klasë dhe zëvendësoni prodhimin e tyre me prodhimin e kolkozeve dhe sovkozeve." Një dekret i Komitetit Qendror të Partisë Komuniste Bolshevike më 5 janar 1930 u titullua "Për ritmin e kolektivizimit dhe ndihmën e shtetit për ndërtimin e fermave kolektive". Qëllimi zyrtar i "likuidimit të kulakëve" erdhi pa udhëzime të sakta dhe inkurajoi drejtuesit vendas të ndërmarrin veprime radikale, të cilat rezultuan në eliminimin fizik të shumë të ashtuquajturëve kulak.
Fushata për "likuidimin e kulakëve si klasë" përbënte pjesën kryesore të politikave inxhinierike sociale të Stalinit në fillim të viteve 1930. Andrei Suslov argumenton se sekuestrimi i pronës së fshatarëve çoi drejtpërdrejt në shkatërrimin e një grupi të tërë shoqëror, atë të fshatarëve pronarë.
Më 30 janar 1930, Byroja Politike miratoi shpërbërjen e kulakëve si klasë. U dalluan tre kategori kulakësh: kulakët që supozohej të dërgoheshin në gulagët, kulakët që supozohej të zhvendoseshin në provincat e largëta, si Urali i veriut dhe Kazakistani, kulakët që supozohej të dërgoheshin në zona të tjera brenda provincave të tyre të origjinës. Fshatarëve iu kërkua të dorëzonin kafshët e tyre të fermës tek autoritetet qeveritare. Shumë prej tyre zgjodhën të therin bagëtinë e tyre në vend që t'i dorëzonin ato në fermat kolektive. Në dy muajt e parë të vitit 1930, fshatarët vranë miliona bagëti, kuaj, derra, dele dhe dhi,për të konsumuar mishin dhe lëkurën e tyre dhe për ti tregtuar, si formë rezistence ndaj urdhërit për kolektivizim.
Kongresi i Partisë Sovjetike raportoi në 1934 se 26.6 milionë krerë bagëti dhe 63.4 milionë dele ishin humbur. Në përgjigje të masakrës së përhapur, u publikuan dekrete për të ndjekur penalisht "therjen me qëllim të keq të bagëtisë". Stalini urdhëroi masa të rrepta për t'i dhënë fund rezistencës kulake. Në vitin 1930 ai deklaroi: “Për të përzënë “kulakët” si klasë, rezistenca e kësaj klase duhet të thyhet në betejë të hapur dhe t’i hiqet burimet prodhuese të ekzistencës dhe zhvillimit të saj. Kjo është një kthesë drejt politikës së eliminimit të kulakëve si klasë.”
Numri i të vdekurve
Stalini lëshoi një urdhër që kulakët "të likuidoheshin si klasë"; sipas Roman Serbyn, ky ishte shkaku kryesor i urisë sovjetike të viteve 1932-1933 dhe ishte një gjenocid,  ndërsa studiues të tjerë nuk pajtohen dhe propozojnë më shumë se një shkak për zinë e bukës.