cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Capone Bege
Aftësitë
Përveç kësaj, Bege ka një vullnet të fortë që kur ai nuk humbi vetëdijen kur Big Mom lëshoi një valë të Ambicies së Pushtimit duke u fokusuar në pamjen e thyer të Nënës Carmel, një ngjarje që shkaktoi shumë prej njerëzve të pranishëm të zbeheshin.
Ndryshe nga shokët e tij piratë të Gjeneratës më të Keqe, Bege është një strateg mjeshtëror që përdor taktikat dhe ndërlikimet, sesa forcën fizike të drejtpërdrejtë në betejë. Pasi u bë pirat, aftësitë e tij taktike dhe pamëshirshmëria e tij vetëm ndihmuan më tej karrierën e tij pirat dhe fuqinë e tij nëpër detet e rrezikshme të Grand Line, deri në pikën ku ai u bë i njohur në mënyrë të pafytyrë për suksesin e tij në planifikimin dhe ekzekutimin e atentateve. Në fakt, ai vuri në dukje se dështimi i tij për të vrarë Big Mom ishte plani i parë që dështoi ndonjëherë. Ai poashtu jep emrat e objekteve ndryshe në mënyrë që armiku të mos e dijë për planin e tij siç shihet kur Bege urdhëroi Kapelat e Kashtes të mbulonin veshët me një tapë nën emrin e koduar sistemi i padukshëm i simfonisë.
Bege është jashtëzakonisht vëzhgues, i aftë për të zbuluar dobësi të mundshme në armiqtë e fuqishëm dhe të bënin strategji për të shfrytëzuar dobësinë e tyre specifike. Gjatë ngjarjes me fotografi të Nënë Carmel, Bege ishte në gjendje të perceptoj se si trupi i Big Mom humbi plotësisht elasticitetin e saj të madh pasi dikush e rrëzoi aksidentalisht foton e Nënës Carmel. Bega madje arriti të vlerësojë hendekun e kohës midis rënies së fotos dhe kur filloi zemërimi i Big Mom. Bege ka një kuptim të pabesueshëm të luftës psikologjike, pasi ai mund të thoshte se planet e tij të vrasjes mund të kishin sukses duke parë shprehjen e frikshme të Katakurit, që Bege konkludoi në mënyrë të drejtë se ai parashikoi një të ardhme të tmerrshme.
Ai ka një tolerancë të fortë për të duruar dhimbje edhe pasi u godit nga Big Mom, ai ende qëndroi për të menduar për një taktikë të largimit.
Bege është një mjeshtër i jashtëzakonshëm në gjuajtje. Nga një distancë jashtëzakonisht larg, Bege arriti të gjuaj në Charlotte Oven me saktësi precize nga anija e tij në det pa dëmtuar Chiffon.
Fruti i Detit
Capone Bege ka ngrënë frutat e kështjellës, një lloj i Paramecia, që e lejon atë të transformojë trupin e tij në kështjellë. Ai mund të lejoj të tjerët të hyjnë në trupin e tij, poashtu edhe topa të zjarrit dhe kuaj. Përdoruesi ka kontroll të plotë mbi kështjellën në trupin e tyre dhe mund të lëvizë në mënyrë telekinetike dhe të krijojë objekte nga brenda siç e shohin të arsyeshme. Megjithatë, lëvizja nga jashtë nuk duket të ndikojë brenda, pasi Kapelat e Kashtës nuk ndjehen ndonjë vibracion lëvizje kur Bege filloi duke u khtyer në anije.
Njerëzit që janë brenda munden lehtë të largohen nga trupi i tij nëse ata e gjejnë daljes, kështu që përdoruesi duhet të vëzhgojë të burgosurit ose t'i mbyllë të gjithë dyert.
Metafizika (revistë)
Faqja e parë e ditarit|thumb| right| 250px Metafizika (anglisht: Metafizika In­ter­national Journal of Philosophy and Interdisciplinary Studies) — është një revistë ndërkombëtare filozofike dhe ndërdisiplinore e botuar në Republikën e Azerbajxhanit. Ai u ofron lexuesve artikuj shkencorë në lidhje me Azerbajxhanin dhe filozofinë, historinë, kulturën, letërsinë, artin dhe fusha të tjera të shkencës botërore.
Informacion në lidhje me ditarin
Revista “Metafizika” është regjistruar në Ministrinë e Drejtësisë së Republikës së Azerbajxhanit në vitin 2017 me numrin 4144. "Philosophy and interdisiplinary" është një revistë shkencore ndërkombëtare filozofike dhe ndërdisiplinore në fushën e shkencave në Republikën e Azerbajxhanit.
Revista “Metafizika” botohet 4 herë në vit. Të gjithë artikujt në revistë në gjuhët anglisht, azerbajxhanas, turqisht, rusisht, persisht dhe arabisht pranohen dhe shtypen nëse marrin një mendim pozitiv nga ekspertët.
Me vendim të Presidiumit të Komisionit të Lartë të Vërtetimit nën Presidentin e Republikës së Azerbajxhanit, revista "Metafizika" u përfshi në listën e botimeve shkencore periodike të rekomanduara për botimin e rezultateve kryesore të disertacioneve në Republikën e Azerbajxhanit mbi Filozofinë. dhe Sociologji, Shkenca Politike dhe Pedagogji.
Gazeta e “Metafizika” e organizoi veprimtarinë e saj sipas ligjeve të Republikës së Azerbajxhanit, statutit të saj dhe kërkesave të standardeve ndërkombëtare. Qëllimi kryesor i revistës është të japë një kontribut të denjë në zhvillimin e shkencës, të njohë komunitetin shkencor me to duke mbuluar kërkimet e kryera në filozofi, teologji, sociologji, psikologji, histori, filologji, pedagogji, drejtësi, shkenca politike dhe ekonomike. në faqet e tij dhe të njohë komunitetin shkencor me problemet që mund të çojnë në diskutime të gjera shkencore. Ai do të kontribuojë në shpërndarjen e gjerë të rezultateve të kërkimit në nivelin e qasjes ndërdisiplinore, kërkimit mbi paradigmat dhe risitë e shkencës që do të krijojë një diskutim shkencor midis shkencëtarëve dhe studiuesve.
Domethënia e ideve letrare
Domethënia e ideve letrare me autor Sali Bashota, red. Ali Podrimja. Botuar në Prishtinë në vitin 2001 nga "Rilindja". Libri ka 251 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, kritika, interpretimi.
Davide Calabria
Davide Calabria (lindur më 6 dhjetor 1996) është një futbollist profesionist italian i cili luan si mbrojtës për klubin italian Milan.
Historia e Islandes
djathtas|parapamje|250x250px| [[Islanda në karta marina të Olaus Magnus .]] Historia e regjistruar e Islandës filloi me vendbanimet e para të eksploruesëve vikingë dhe njerëzit që ata skllavëruan nga lindja, veçanërisht Norvegjia dhe Ishujt Britanikë, në fund të shekullit të nëntë. Islanda ishte ende e pabanuar shumë kohë pasi pjesa tjetër e Evropës Perëndimore ishte bërë e banueshme. Vendbanimet e regjistruara zakonisht datojnë në vitin 874, megjithëse dëshmitë arkeologjike tregojnë se murgjit gale nga Irlanda, të njohur si papar sipas sagave islandeze, ishin vendosur në Islandë më herët.
Përmbledhje
Toka u zgjidh shpejt, kryesisht nga norvegjezët që mund të kishin ikur nga konflikti ose duke kërkuar tokë të re për të fermuar. Në vitin 930, krerët kishin krijuar një formë qeverisjeje, Althing, duke e bërë atë një nga parlamentet më të vjetra në botë. Nga fundi i shekullit të dhjetë, krishterimi erdhi në Islandë përmes ndikimit të mbretit norvegjez Olaf Tryggvason. Gjatë kësaj kohe, Islanda mbeti e pavarur, një periudhë e njohur si Commonwealth i Vjetër, dhe historianët islandezë filluan të dokumentojnë historinë e kombit në libra të referuara si sagat e islandezëve. Në fillim të shekullit të trembëdhjetë, konflikti i brendshëm i njohur si epoka e Sturlungs dobësoi Islandën, e cila përfundimisht u nënshtrua ndaj Norvegjisë gjatë shekullit të 13-të. Besëlidhja e Vjetër (1262–1264) dhe miratimi i Jónsbók (1281) i dhanë fund Komonuelthit Islandez. Norvegjia, nga ana tjetër, u bashkua me Suedinë (1319) dhe më pas Danimarkën (1376). Përfundimisht të gjitha shtetet nordike u bashkuan në një aleancë, Unioni Kalmar (1397–1523), por pas shpërbërjes së tij, Islanda ra nën sundimin danez. Monopoli tregtar i mëvonshëm i rreptë danezo-islandez në shekujt e shtatëmbëdhjetë dhe të tetëmbëdhjetë ishte i dëmshëm për ekonominë. Varfëria rezultuese e Islandës u përkeqësua nga fatkeqësitë e rënda natyrore si Móðuharðindin ose "Vështirësitë e mjegullës". Gjatë kësaj kohe, popullsia u zvogëlua.
Islanda mbeti pjesë e Danimarkës, por në përputhje me rritjen e nacionalizmit në Evropë në shekullin e nëntëmbëdhjetë, u shfaq një lëvizje për pavarësi. Althing, i cili ishte pezulluar në 1799, u rivendos në 1844, dhe Islanda fitoi sovranitetin pas Luftës së Parë Botërore, duke u bërë Mbretëria e Islandës më 1 dhjetor 1918. Sidoqoftë, Islanda ndau Monarkinë Daneze deri në Luftën e Dytë Botërore. Megjithëse Islanda ishte neutrale në Luftën e Dytë Botërore, Mbretëria e Bashkuar e pushtoi dhe e pushtoi atë në mënyrë paqësore në vitin 1940 për të parandaluar një pushtim nazist, pasi Danimarka u pushtua nga Wehrmacht-i gjerman. Për shkak të pozicionit strategjik të ishullit në Atlantikun e Veriut, aleatët e pushtuan ishullin deri në fund të luftës, me Shtetet e Bashkuara që morën detyrat e pushtimit nga britanikët në 1941. Në vitin 1944, Islanda ndërpreu lidhjet e saj të mbetura me Danimarkën (atëherë ende nën pushtimin nazist) dhe e shpalli veten republikë. Pas Luftës së Dytë Botërore, Islanda ishte një anëtar themelues i Organizatës së Traktatit të Atlantikut të Veriut dhe iu bashkua Kombeve të Bashkuara një vit pas themelimit të saj. Ekonomia e saj u rrit me shpejtësi kryesisht përmes peshkimit, megjithëse kjo u dëmtua nga mosmarrëveshjet me kombet e tjera.
Vigdis Finnbogadottir mori presidencën e Islandës më 1 gusht 1980, datë në të cilën ajo bëri histori si gruaja e parë e zgjedhur në krye të shtetit në botë.
Pas rritjes së shpejtë financiare, ndodhi kriza financiare islandeze 2008–11. Islanda vazhdon të mbetet jashtë Bashkimit Evropian.
Kërkoj fëmijërinë dhe fluturat e mia : poezi për fëmijë
Kërkoj fëmijërinë dhe fluturat e mia : poezi për fëmijë, me autor Zymber Elshani, Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2003 nga "Rozafa". Libri ka 333 faqe. ISBN 9951020321
Monedha përkujtimore të Bullgarisë
Monedhat përkujtimore janë lëshuar në Bullgari që nga viti 1965 nga Banka Kombëtare Bullgare, me seli në Sofje, dhe riformuar nga Mint Bullgare.
Palu, Ellazë
Palu është qytet dhe distrikt në provincën Ellazë, Turqi.
Endrra që puthet
Endrra që puthet me autor Sabit Rrustemi, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2001 nga "Rozafa". Libri ka 102 faqe.
Nol Berisha
Nol Berisha u lind më 30 dhjetor 1923 në Grudë të Malësisë së Madhe. Në Shkodër kreu shkollën fillore ndërsa gjimnazin e lartë e vazhdoi ne Liceun "Naim Frasheri" në Tiranë. Ne Prishtinë kreu Fakultetin Filozofik - dega e gjuhës dhe letërsisë shqipe. Prej vitit 1946 punoi si mësues në shumë vende të Shqipërisë. Punoi në Morinë, Bicaj, Mamez, Krumë, Golaj, Rromes, Greshicë dhe Fier. Më 6 nëntor 1949 kthehet në vendlindje. Edhe aty punon si mësues. Punoi në Drumë, Arzë, Keshevë dhe Gurrec. Në shtator 1959 shpërngulet ne Ferizaj ku punon si arsimtar i gjuhës shqipe deri në pensionim.
Veprat
Nol Berisha botoi keto vepra:
Mirsada Emini-Asani
Mirsada Emini-Asani (Мирсада Емини-Aсани; e lindur më 8.7.1965, në Tetovë) është një politikane shqiptare nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Mirsada Emini-Asani kandidoj si pjesë e BDI-së dhe u zgjodh deputete e legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Odlazi cirkus
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Odlazi cirkus(përkth. Cirku po largohet ) është albumi i dytë dhe i fundit i lëshuar nga ish grupi jugosllav i rok Rani Mraz.
Regjistrimi
Ashtu si dhe në albumin e mëparshëm të Rani Mraz, Mojoj mami umesto maturske slike u izlogu, dy anëtarët zyrtarë të Rani Mraz, Gjorgje Ballasheviq dhe Biljana Krstiq, incizuan Odlazi cirkus me muzikantët e studios: Josip Boček (kitarë), Bojan H. ), Slobodan Markoviq (tastierë) dhe Lazar Toshiq (bateri).
Lista e këngëve
Të gjitha këngët e shkruara nga Gjorgje Ballasheviq.
Trashëgimia
Në vitin 2006, "Priča o Vasi Ladačkom" u anketua, nga dëgjuesit e Radio B92, në vendin e 13 në listën e 100 këngëve më të mira të B92. Në vitin 2011, kënga "Menuet" u anketua nga dëgjuesit e Radio 202, një nga 60 këngët më të mira të publikuara nga PGP-RTB / PGP-RTS gjatë gjashtëdhjetë viteve të veprimtarisë së shtëpisë diskografike.
Autostradat në Bullgari
Autostradat në Bullgari janë karrexhata të dyfishta, me autostrada, të dizajnuara për shpejtësi të mëdha. Në vitin 2012, ndryshimet në legjislacion përcaktuan dy lloje autostradash: autostrada dhe superstrada. Dallimet kryesore janë se autostradat kanë korsi emergjente dhe kufiri maksimal i lejuar i shpejtësisë është 140 km/h  , ndërsa superstradat 120 km/h     Nga fundi i vitit 2019, ishin 807.2 kilometra autostradë në shërbim. djathtas|parapamje|420x420px| Rrjeti i autostradave Bullgare që nga viti 2019 Në përgjithësi, nuk ka rrugë me pagesë në Bullgari, përveç rrugëve komunale. Dy ura − Ura e Evropës së Re dhe Ura e Danubit janë regjistruar, të dy në pikat kufitare të Danubit për në Rumani. Në prill 2016, agjensia e rrugëve nisi një tender për zbatimin e një sistemi elektronik të mbledhjes së tarifave për automjete më të rënda se 3.5 ton dhe kontrata u nënshkrua në janar 2018.
Historia
majtas|parapamje|300x300px| Afati kohor i ndërtimit të autostradave Plani fillestar për ndërtimin e autostradave daton që nga viti 1973, kur qeveria e Bullgarisë Socialiste miratoi një rezolutë për ndërtimin e një unaze automobilistike, që përfshin vendin dhe përbëhet nga tre autostradë - Trakia, Hemus dhe Cherno More. Nga ndryshimet demokratike në 1990, u ndërtuan 273 km autostradë në Bullgari. Deri në vitin 2007, viti i pranimit në BE, kjo ishte rritur në afro 420 km me fonde kryesisht shtetërore. Pranimi në BE i vendit në 2007 dhe përmirësimi në vitet e fundit përdorimi i fondeve të caktuara të BE-së i mundësoi Bullgarisë të shpejtojë zgjerimin e rrjetit të autostradës së saj. Që nga dhjetori i vitit 2018, 800 km    të autostradave janë në shërbim, me 38 km     duke qenë nën faza të ndryshme të ndërtimit.
Autostrada e parë e kompletuar plotësisht ishte autostrada Lyulin, e caktuar më pas A6, që lidh Sofjen me Pernikun dhe shkrirjen e mëtejshme me autostradën Struma (A3) që vazhdon për në Greqi në vendkalimin kufitar Kulata, e hapur në 2011. Sidoqoftë, në vitin 2018, qeveria vendosi të bashkojë autostradën Lyulin në autostradën Struma pasi që të dy po formojnë një rrugë të ndërprerë nga Sofja për në Greqi.
Pas 40 vitesh ndërtim, autostrada e parë e madhe, që përfshin 360 km, Trakia (A1) u përurua në 15 korrik 2013, duke lidhur kështu kryeqytetin Sofje dhe Burgas, në bregdetin e Detit të Zi. Dy vjet më vonë, më 29 tetor 2015, në shërbim hyri pjesa e fundit e mbetur e autostradës Maritsa (A4), që u degëzua nga A1 afër Chirpan dhe u lidh me kufirin e Turqisë në pikën e kontrollit Kapitan Andreevo. Autostrada e Sofjes një rrugë e rëndësishme në veri të Sofjes, u përurua në 2015.
Autostrada
Punimet e ndërtimit në seksionin 31.5 km nga Botevgradi deri në Mezdra dhe 12.5km   bypass-i Mezdra pritet të fillojë në 2013-ën. Gjithashtu në vitin 2012, u prezantuan punime projektimi në seksionin midis Mezdra dhe Vidin.
Projekte të tjera në autostradë
Në vitin 2012, qeveria bullgare njoftoi bisedimet me Katarin për të ndërtuar një autostradë Jug-Veri si PPP nga Svilengrad, në kufirin turk / Grek, për në Rusë, në kufirin Rumun. Rruga është pjesë e Korridorit Pan-Evropian IX. Në Tetor 2012, u shpall një tender për një studim fizibiliteti.
Qasja në rrjetet autostradë të vendeve fqinje
Autostrada e Struma lidhet pranë Kulatës me autostradën Greke A25 ( Serres - Lagkadas - Egnatia Odos ). Rruga është pjesë e Korridorit Pan-Evropian IV.
Gjithashtu një kryqëzim në autostradën Maritsa është ndërtuar afër Svilengrad, për t'u lidhur me autostradën e ardhshme A21 në Greqi.
Rumani
Gjithashtu autostrada Cherno More është planifikuar të lidhet me autostradën e ardhshme Rumune A4 në Konstanţa.
Turqi
Autostrada Maritsa (A4) lidhet afër Kapitan Andreevo me autostradën turke O-3, që shkon në Stamboll.
Serbia
Një seksionin 31.5km të autostradës Kalotina nga Sofja në Kalotina u prezantua në vitin 2012 dhe pritet të lidhet me autostradën e ardhshme serbe A4 për në Nish. Rruga është pjesë e Korridorit Pan-Evropian X.
Maqedonia e Veriut
Dupnitsa - Autostrada e Kyustendil që degëzohet nga autostrada Struma është planifikuar të lidhet me Maqedoninë e Veriut.
Metoda sokratike
Metoda sokratike ose Debati sokratik është një formë e dialogut bashkëpunues argumentues midis individëve, bazuar në pyetje dhe përgjigje, e bërë me qëllim të stimulimit të të menduarit kritik dhe për të nxjerrë ide dhe presupozime themelore. Kjo është një metodë dialektike, që përfshin një diskutim në të cilin merret në pyetje mbrojtja e një pikëpamjeje; një pjesëmarrës mund të dërgojë një tjetër që në një farë mënyre të kundërshtojë vetveten, duke dobësuar kështu pikën e mbrojtësit. Kjo metodë është emërtuar sipas filozofit klasik grek Sokrati dhe është përshkruar në veprën "Theaetetus" të Platonit si majeutika, pasi që është përpjekur të nxjerrë përkufizime të nënkuptuara në besimet e bashkëbiseduesve, ose për t'i ndihmuar ata të zgjerojnë më tutje kuptimin e tyre.
Metoda Sokratike është një metodë e eliminimit të hipotezës, në atë mënyrë që hipoteza më e mirë gjendet duke identifikuar dhe eliminuar në mënyrë të vazhdueshme ato të cilat çojnë në kontradikta. Metoda Sokratike kërkon për të vërtetat e përgjithshme, të cilat formojnë besimet dhe i shqyrton ato për të përcaktuar qëndrueshmërinë e tyre me bindjet e tjera. Forma bazë e saj është një seri pyetjesh të formuluara si teste të logjikës dhe fakteve të cilat synojnë të ndihmojnë një person ose grup të zbulojnë bindjet e tyre rreth një teme, të eksplorojnë përkufizimet ose logon (logot) dhe të kërkojnë të karakterizojnë karakteristikat e përgjithshme të ndara nga rastet e veçanta.
Tefik Rogu
Tefik Xhemal Rogu (Rog, tetor 1875 - 15 prill 1945) ishte luftëtar i shquar i disa periudhave historike, por i lënë në harresë.
Biografia
U lind në tetor 1875, në Rog të Skraparit. I ati, Xhemali dhe xhaxhai, Hyseni ishin anëtarë të Lidhjes së Prizerenit të Degës së Frashërit. Më vonë ata u rreshtuan në çetat për pavarësi deri sa të dy në një ditë u vranë jo shumë larg fshatit të tyre, ku u kishin ngritur kurth forcat turke. Edhe sot e kësaj dite kujtesa e popullit i sjell këta luftëtarë me këto vargje: Bregu i Madh, Qaf’ e Lipecit,/ Digjet zjarr, ndizet dheri,/ Thërret Xhemal e Hyseni:/ Osmanllinj ku po veni?…
Boris Zmejkovski
Boris Zmejkovski (Борис Змејковски; i lindur më 16.7.1956, në Shkup) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Boris Zmejkovski kandidoj si pjesë e VMRO-DPMNE-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Tefik Rogu
Biografia
Tefiku ishte vetëm 7 vjeç, kur iu vra i ati, më i madhi tre djemve. Dajua i tij, Emin Selenica i hodhi dorën për ndihmë së motrës, Lushjes, i mori që ato ditë të zisë Tefikun në kurbet. E ëma gjatë ndarjes së dhimbshme i qepi nën jakë një qeskë të mbushur me guriçka të Rogut dhe e porositi të mos e harronte atë, vëllezërit, fshatin.
Arsimimi
Në Stamboll dajoja e futi në shkollë. Që në fillimet e para ai u dallua për rezultate të shkëlqyera. Por talenti i tij u bë më i dukshëm në shkollën e lartë me një diplomë të veçantë për Drejtësi. Pushtetit ushtarak turk më shumë se gjykatësit, punën e të cilëve e bënin kadinjtë e myftinjtë, i duheshin policë e xhandarë, ndaj e çojnë Tefikun në Akademinë e Policisë. Edhe këtë shkollë ai e kreu me rezultate të larta, ndaj që në fillim të karrierës emërohet në poste të rëndësishme policie në rajone të ndryshme të Turqisë.
Tefik Rogu njihte gjashtë gjuhë të huaja dhe kishte një bibliotekë mjaftë të pasur.
Veprimtaria e Tefik Rogut në Manastir, vatrën e patriotizmit
Edukatën dhe kulturën orientale që mori në shkollat dhe akademitë turke dhe formimin si intelektual ai i vuri në shërbim të çështjes kombëtare. Që kur ishte në Stamboll ai u lidh me figurat më të rëndësishme të Rilindjes që vepronin aty, Hasan Prishtinën dhe Ismail Qemalin, të cilët edhe e ndihmuan të mbaronte edhe një shkollë tjetër, atë të Diplomacisë. Por rasti më ideal për të vepruar në qëllimin që i kish vënë vetes erdhi kur ai u emërua në vitin 1905 komandant i policisë së Vilajetit me qendër qytetin e Manastirit.
Tani Tefiku ishte afruar pranë atdheut të tij, por edhe në një vend kyç të veprimtarisë atdhetare. Manastiri në atë kohë pothuajse kishte dalë nga kontrolli turk dhe “fliste shqip”. Ngritja e Komitetit të Fshehtë, që qe ndër të parët në lëvizjen antiosmane të fillimshekullit të 20-të, krahas shumë faktorëve të tjerë pse ky komitet u vendos pikërisht në Manastir, kishte edhe një arsye më tepër se ishte Tefiku aty, që jo vetëm vigjilonte, por vepronte si një nga anëtarët më aktiv të këtij organizmi, ku merrte pjesë Bajo Topulli, ish-nëndrejtor i gjimnazit turk të Manastirit, Fehim bej Zavalani, kolonel Halit bej Bërzeshta, Gjergj Qiriazi, e të tjerë. Komiteti i Manastirit shtriu degët në Shqipërinë e jugut dhe të veriut.
Qenia pranë vendlindjes i krijonte Tefikut edhe mundësinë e kontakteve me njerëzit e afërt dhe me aktivistë që vepronin brenda vendit për përhapjen e gjuhës shqipe si Baba Fetahu i Backës, Meleq Staravecka, Hasan e Dalip Koprëncka etj. U jepte atyre librat dhe abetaret që vinin nga Sofja dhe Bukureshti. Ndonjë herë ai shfrytëzonte lejet dhe pushimet dhe vinte në fshat, sillte libra dhe u mësonte të rinjve gjuhën shqipe.
Në Sahara, me 101
Por veprimtaria e Komitetit të Manastirit ra erë, ndaj në maj të vitit 1906 qendra u shpërngul në Bukuresht, duke lënë në Manastir një komitet të vogël krahinor. Ndërkaq çeta e Bajo Topullit e përbërë prej fshatarësh dhe disa studentësh të ikur nga Manastiri, gjeti në Kolonjë përkrahjen e Sali Butkës, por më pas, të ndjekur nga forcat turke, vëllezërit Bajo dhe Çerçis Topulli u shtrënguan të largoheshin nga Shqipëria, në Bukuresht e në Sofje. Në Bukuresht u bashkua me ta atdhetari i flakët Mihal Gramenua, i cili pastaj bëri pjesë në çetën e Çerçizit dhe u përpoq të përhapte ndjenjat kombëtare.
Me Tefikun, që kishin kohë që e ndiqnin, turqit e kishin më të lehtë, ata e arrestuan dhe e çuan në Stamboll, ku i zhvilluan një gjyq të bujshëm që do të ishte mësim për të gjithë ata intelektualë dhe oficerë që kishin simpati apo ishin bërë pjesë e Lëvizjes Xhonturke dhe ata që ndihmonin rebelët kundërshtarë të perandorisë. Tefiku u dënua me vdekje, por falë njohjeve, popullaritetit në rrethet intelektuale dhe paraqitjes dinjitoze në gjyq, gjë që u vlerësua nga gjyqtarët, atij i zbriti dënimi me 101 vjet burg, që përsëri ishte më shumë se një jetë njeriu. Këtu ka dhe një detaj tjetër për uljen e dënimit nga kapital, në me 101, që familjarët e kanë dëgjuar nga goja e vetë Tefikut, që një nga anëtarët e trupit gjykues e ka çmuar si rrethanë lehtësuese: Në materialet e sekuestruara, si provë materiale ishte dhe një medaljon në formën e një vule që përdorej në atë kohë. Vula kishte tri ndarje dhe tre simbole. Kur iu kërkua deshifrimi nga gjyqtari, Tefiku shpjegoi se në ndarjen e sipërme, ku ishin vizatuar disa guriçka, ishte qesja me dhè, që i kishte dhënë e ëma kur ishte nisur që fëmijë në Stamboll, në nënndarjen e mesit ishte vizatuar një orë, që tregonte se koha punonte për të ardhmen dhe në nënndarjen e tretë ishte një shqiponjë që në atë kohë e mbanin shumë shqiptarë si simbol patriotik.
Sejfi Vllamasi në librin “Ballafaqime politike 1939-1943” shkruan për Komitetin e Manastirit: “…fillojnë arrestimet, më 22 maj u arrestova, pas dy ditësh u dorëzova në burgun e sigurisë së lartë në Stamboll…Pas dy jave, një i burgosur bullgar nga Kosturi më lajmëron ardhjen në burg të Tefik Rogut (nga Skrapari), shok i Komitetit dhe komisar i policisë së Manastirit, të cilit mbi kërkesën e tij i dërgova dy napolona. Në verën e vitit 1907 marr një letër nga Feim Zavalani i dhe Jashar Hajri Bitincka, dërguar nga Kalaja e Aqasë me anë të së cilës mora vesh depërtimin e tyre në atë kala….sa për Tefik Rogun (Skrapari), ky ishte dënuar me 101 vjet burg dhe për vuajtjen e dënimit ishte dërguar në burg në Fazan, nënprefekturë e Tripolit në Libi, zonë afrikane në Sahara, me deve, dy muaj larg nga Tripoli…”
Veprimtaria e Pateriot Tefik Rogut ne vitet viti 1908
Në vitin 1908, pas shpalljes së Hyrietit prej xhonturqëve, Tefik Rogu lirohet dhe kthehet në vendlindje dhe lidhet me një herë me figurat më në zë të kohës që vepronin në Skrapar, me mikun e vjetër Sali Butka, Ali Farmaqin, Lace Backen, Meleq Staraveckën, Sulejman Staraveckën, Maksut Çetën (Grëmshi), Baba Tahir Çepanin, Servet e Hysen Zaloshnjën, Xhemal Malindin, Myftar Çepanin etj. Krahas veprimtarisë patriotike ai mblidhte bashkëfshatarët dhe u mësonte shkrim e kendim, u mësonte vargje të Naimit. Fshatarët kujtojnë se si një herë erdhën zaptiet turke e lidhën dhe i shkulën dy dhëmballë me darë kali Tefikut pse grumbullonte fshatin.
Përsëri në Turqi, i mirëpritur
Për një njeri që kish punuar me mish e me shpirt për materializimin e ëndrrës së kahershme me Qeverinë e Vlorës, rënia dhe sfumimi në atë mënyrë i saj qe një dhimbje e madhe. Ashtu si dhe shumë miq e shokë të tij, edhe Tefiku ngeli i zhgënjyer. Me porosi dhe rekomandime të Ismail Qemalit, i cili shkoi në Itali, Tefiku niset në Stamboll. Turqia në këtë kohë ishte në kërkim të rrugëve të reja, ndryshe nga ato mesjetare, për të krijuar një identitet të ri kombëtar e shtetëror. Koha që kish kaluar kish fshirë shumë gjëra, kështu që Tefiku u mirëprit dhe u rehabilitua nga autoritetet turke. U caktua në detyra të larta në polici e xhandarmëri, por ai si gjithnjë merrej edhe me veprimtari të tjera, siç ishte mbajta gjallë e frymës patriotike dhe bashkimi i shqiptarëve në Stamboll, i brezit tjetër më të ri, se të parët kishin ikur, e kishin kryer misionin e tyre. Me iniciativën e tij dhe me kontributin e shumë bashkatdhetarëve të tij, ngre dy shkolla shqipe, njërën me emrin “Kosova”, ku si mësues cakton dy studentë shqiptarë nga më të mirët, Musa Ohrin dhe Qemal Sanjollasin. Pas shumë vjet qëndrimi në Stamboll, megjithëse kishte edhe fëmijët aty, mërzitet dhe kërkon të kthehet në atdhe.
Me detyra luftarake në Qeverinë e Vlorës
Shpallja e Pavarësisë më 28 Nëntor 1912 gëzoi pa masë gjithë popullin shqiptar, por edhe vuri në lëvizje të gjithë luftëtarët që kishin punuar për këtë ditë për ta ruajtur dhe forcuar Qeverinë e re të Vlorës. Tefiku vrapon për në Vlorë. Pas një takimi me mikun e tij të vjetër, Ismail Qemalin, të cilin e kish njohur që në Stamboll, merr detyra nga ai  për formimin e gardës, policisë dhe strukturave të tjera të mbrojtjes. Bashkë me Isa Boletinin dhe Ali Shefqet Shkupin, pasi përgatitën rregulloren iu futën punës për organizimin e policisë së Vlorës. Në krye të saj u vu Tefiku, por krahas kësaj ai u mor edhe me ngritjen e strukturave të xhandarmërisë edhe në Korçë, Ohër, Elbasan, Berat e Durrës. Në Durrës ai u kundërshtua hapur nga Esat Pash Toptani, gjë që vërtetohet në një letër Tefiku i dërgon plakut të Vorës më datën 12 shtator të vitit 1913, ku midis të tjerave ai shkruan: ”…si i dërguar në policinë e Durrësit me gjithë komandantin e gjindarmërisë, u dëbuam në bazë të një urdhri telegrafik që dërgoi Esat Pasha. Nga Tirana në Durrës gjendja ka ndryshuar, kanë nisur të marrin hov veprime që synojnë vdekjen e Shqipërisë”.
Për shqetësimet e tij, kur ai shikon se prapa krahëve të Ismail Qemalit luheshin lojëra për ta prishur atë që u ngrit me aq mund, flet edhe kjo letër që mban datën 3 tetor 1913 drejtuar Vlorës, ku flitet për tradhtinë e Esat Pash Toptanit dhe ndikimit të tij edhe në Skrapar: “…Lajmet që po vijnë nga Skrapari nuk janë edhe aq të mira…”. Më tej në letër thuhet: “…mund t’u kujtoj zotërisë Suaj kur andartët patën shkelur Korçën, unë pasi bëra pak propagandë, solla në male të Kolonjës 1500 vetë të armatosur brenda 24 orëve”.
Dokumentet arkivore të veprimtarisë së Qeverisë së Vlorës dëshmojnë:
Se sa me shpirt punonte Tefiku, por tregojnë edhe një gjë tjetër, se ai gëzonte hapur besimin dhe simpatinë e Ismail Qemalit. Pas situatës së krijuar në frontin e Skraparit, ku iu jepej goditja kryesore forcave greke, të cilat donin të kapnin Beratin, Ismail Qemali urdhëroi ndryshimin e udhëheqjes në Skrapar, duke emëruar nënprefekt Themestokli Gërmenjin, sekretar Servet Zaloshnjen dhe komandant të xhandarmërisë dhe anëtar të shtabit të mbrojtjes, Tefik Rogun. Ky fakt vërtetohet edhe me letrën që ministri i Bujqësisë së Qeverisë së Vlorës, patrioti Pandeli Cale i dërgon ato ditë kryetarit të vetë ku shkruan: “Ismail Bej, Themistokli Gërmenji vete sonte në Berat. Letrën që i dhatë duke e emëruar Veqil Kame, nuk e mori dot me vete. U lutem, pra, lajmëroni mytesarifin e Beratit që të shkojë Themesokliu në Skrapar bashkë me Tefik Rogun si komandant i xhandarëve atje”.
Letra Korespodenca
Mallin për vendlindjen dhe dëshirën për të kontribuar në atdhe e dëshmon edhe një letër dërguar një mikut të tij në Shqipëri më 16 qershor 1919, ku ai interesohet për miqtë, shokët dhe bashkëfshatarët “ku janë, si janë e çfarë bëjnë”. “Të lutem të bësh një pyetje andej-këtej dhe të më shkruash”, shkruan më tej ai duke shtuar: “Dua të kthehem për në Vlorë ose Shkodër. Prandaj të lutem fort, me të marrë këtë letër, të më bësh e të më dërgosh një shkresë nga qeveria austriake(?!- shën. ynë) e Vlorës dhe të ma çosh në atë zyrë që duhet këtu, duke thënë se nuk ka ndonjë ndalesë për mua që të vinj e të hynj në Shqipëri”.
Në fund të vitit 1920, me ndihmën e mikut të tij të armëve të Divizionit të 19 në mbrojtje të gadishullit të Galliopollit, që tani ishte bërë një figurë e njohur dhe simpatike, Qemal Ataturkut, ai kthehet përfundimisht në Shqipëri.
Në fillim të vitit 1921, e emërojnë komandant të policisë së prefekturës të Beratit të reja
Sapo vjen në Shqipëri, në fillim të vitit 1921, e emërojnë komandant të policisë së prefekturës të Beratit. Dhe si gjithnjë, ai nuk mbyllet brenda detyrës, por ingranohet në jetën politike e ushtarake të kohës, ku bie në sy si analist dhe publicist i zoti. Në periudhën 1922-24 shkruan me dhjetëra artikuj në shtypin e kohës. Ka ngelur proverbiale thënia e tij në analizën politike të problemeve të ditës në një shkrim të datës 22 korrik 1922 në gazetën “Shqipëria e Re”, ku ai shkruante rregullisht, se…”duhet të jetë e qartë që nuk bëjnë qeveritë popujt, por bëjnë popujt qeveri”.
Siç dihet në vitin 1922 u formua qeveria e kryesuar nga Ahmet Zogu. Në Skrapar nga forcat demokratike dhe patriotë e luftëtarë të vjetër pati rezistencë të madhe për kandidaturat e bejlerëve të Beratit që u paraqitën në këtë krahinë. Ata formuan Grupin Nacional Demokrat” me aktivistët më të shquar të krahinës për të patur përfaqësuesit e vetë në parlament. Një polemikë të madhe në atë kohë kanë bërë në shtyp Riza Cerova dhe Tefik Rogu edhe me cilësinë e anëtarit të grupit kundërshtar, ku me fakte demaskonin klasën e bejlerëve dhe abuzimet e nëpunësve të administratës shtetërore. Natyrisht, si kundërshtar politik Tefikun e lirojnë nga detyra dhe e izolojnë në fshatin e tij, në Rog, ku i ndalohej të largohej pa lejen e organeve shtetërore.
Më vonë kur u qetësuan disi gjërat, miku i tij, Milto Tutulani, duke ia njohur aftësitë juridike dhe administrative e ndihmoi të nxirrte një lejë avokatie. Kështu që për një periudhë të gjatë ai punon si avokat në Berat, Skrapar dhe Përmet. Në këtë kohë ai mban lidhje me udhëheqësit antizogistë, sidomos me Riza Cerovën, i cili e kishte Tefikun një nga këshilltarët më të mirë për çështjet ushtarake, por edh për vlerësimin e situatave.
Fundi, kapak i florinjtë
Pushtimi fashist i vendit tonë e gjeti Tefikun në fshatin e tij, në Rog, në moshë të thyer dhe në gjendje të rënduar shëndetësore. Gjithë ato lëvizje dhe veçanërisht burgu i Saharasë, ku kishte hequr tortura nga më çnjerëzoret, domosdo do ta bënin punën e tyre, një ditë kur të mpakeshin fuqitë. Por koha dhe lufta që kish plasur kërkonin akoma. Ndaj shpirti i një luftëtari si ai, nuk mund të rrinte i qetë. Hapi dyert kat më kat për “djemtë e malit”. Në shtëpinë e tij u formua organizata e Partisë Komuniste e zonës së Çepanit, ku bënin pjesë Haki Bejko (Sevrani), Skënder Malindi, Rushit Dervishi, Rakip Telhai (Qeshibesi), Haxhi Kapsi, Novruz Malindi dhe djali i tij, Hysen Rogu, që më vonë u shquan në luftë, por edhe në detyra të larta shtetërore. Veç Hysenit Tefiku nisi në mal në njësitë partizane edhe dy vajzat e tij, Bukurinë dhe Lirinë, të cilat kanë marrë pjesë edhe në Kongreset e Gruas dhe të Rinisë Antifashiste në Berat dhe në Helmës. E shoqja e tij, Hazbija ishte një nga aktivistet më të shquara në zonë.
Tefik Rogu vdiq më 15 prill 1945, i tërë, siç thoshte, se kish kryer edhe detyrën e fundit, me fëmijët, që ndoqën rrugën më të mirë, atë rrugë që ai s’mund ta vazhdonte dot për shkak të moshës.
Nderohet me Titullin Pateriot me vendim te Presidiumit te Kuvendit Popullor
Me rastin e 50-vjetorit të Shpalljes së Pavarësisë ish-Presidiumi i Kuvendit Popullor të Shqipërisë i ka akorduar atij Urdhrin i shprehur : për Veprimtari Patriotikejashte Atdheut ne Turqi, bashkepunetori i Ismail Qemalit, nje nga Figurat e  Rilindjes Kombetare, bashkepunetor i Themistokli Germenji dhe Cerciz Topulli,
Nr i vendimit 4219 Date 9.1.1967 ndodhet ne Arkiven e shtetit
Burime
Botim nga Zylyftar Hoxha
Forcat e Ndërhyrjes së Shpejtë (Shqipëri)
Forcat e Ndërhyrjes së Shpejtë (FNSH) është forca rezervë e Policisë së Shtetit Shqiptar e cila ka për detyrë të kryejë operacione speciale të sigurisë dhe të zgjidhë situata që nuk mund të tejkalohen nga shërbimet e tjera të policisë, ekzekutimi i të cilave kërkon një personel të përgatitur dhe të pajisur posaçërisht. FNSH ofron ndihmë në raste urgjencash civile dhe aksidente për mbrojtjen e jetës dhe pronës.
Alessio Romagnoli
Alessio Romagnoli (lindur më 12 Janar 1995) është një futbollist italian i cili luan si mbrojtës në Serie A per klubin AC Milan, për të i cilit ai është kapiteni, dhe per kombëtaren italiane.
Igballe Rogova
Jeta Personale
Igballe Rugova ishte gruaja e parë në ish-Jugosllavi që u martua me një grua në vitin 1996. Ajo ka rrëfyer historinë e saj për Kosovo 2.0 në formë te shkëmbimit të letrave me aktivisten lesbike nga Beogradi Lepa Mladjenovic. Ajo rrëfen për sfidat dhe stigmatizimin e saj. "Unë mbaj imazhin si gruaja e parë grua të martohet me një grua në Ish-Jugosllavi. Të kujtohet dasma ime në vitin 1996, Rachel ? Partnerja ime atëherë, kishte veshur fustan dhe në kokë kishte vënë kurorë të punuar nga lulet e freskëta. Unë kisha veshur pantallona, binte shi, por nuk na ndaloi të vallëzonim në një gëzim të tillë, sikurse do të vallëzonte çdo çift në dasmën e tyre. Por, ata që dikur i quaja miq në Kosovë, shtrembëruan historinë tonë të bukur...  Atë kohë, ata shkarraviten shpifje dhe informata të rreme, duke e quajtur madje dasmën tonë, orgji në shi !" Në Festivalin Femart, të dyja gratë u ftuan për të folur mbi modelin e tyre të aktivizmit feminist. Para se të flasin, audienca pa një dokumentar të titulluar “If We Can Dance” (2013) nga regjisori Siobhan Cleary. Dokumentari tregon punën dhe jetën e grave aktiviste shqiptare të Kosovës gjatë viteve të aparteidit të viteve 1990 – duke përfshirë Rogovën. Pas shfaqjes së dokumentarit, Rogova shpjegon se si Mladjenovic vizitoi kampin, nën pretekstin se ishte një grua italiane me emrin “Maria”. Ajo vazhdon të shpjegojë se si filloi miqësia e tyre, kur ajo shkoi të vizitojë Gratë në të Zeza në Beograd në mes të vitit 1990. “Julie Mertus më tha : ”a e di se ka gra në Beograd që protestojnë kundër Millosheviçit ?” Nuk e besova". Duhet ta shikoja me sytë e mi”, tha Rogova. Kjo vizitë do të çojë në dy dekada ndarje ideshë, libra, përvoja me Mladjenovic – por edhe vallëzimi. Mladjenovic e përshkruan vizitën e saj në Prishtinë në vitet 1995 dhe 1996 për të marrë pjesë në “partinë e grave” organizuar privatisht në restorante në pronësi të të njohurve të Rogovës. Ajo e përshkruan atë parti si një mundësi për ta njohur me të vërtetë “tjetrin”. ”Vallëzimi është një akt politik”, thotë Mladjenovic,” është shërues dhe është një mënyrë se si të tregojmë solidaritet me tjetrin, duke treguar se ju doni të njihni muzikën dhe vallet e tjetrit.”
Veprimtaria
Më 1989, së bashku me motrën e saj Safete Rogova dhe disa intelektualë, themeluan shoqatën Motrat Qiriazi. Vitet e rezistencës së madhe kolektive e kombëtare u pasuruan me një aktivitet largpamës të shoqatës Motrat Qiriazi, e cila u përqendrua në sensibilizimin e të drejtës së gruas për të qenë e barabartë, për të pasur iniciativa kreative drejt së ardhmes së saj, për të qenë më këmbëngulëse në organizimin e familjes, në afirmimin e vlerave të saj, madje edhe në relacione ndërkombëtare. Gjatë viteve 1994-1995 aktiviteti i shoqatës u përqendrua në regjionin e Hasit, duke mbajtur takime të pareshtura me gratë dhe vajzat e Hasit për emancipimin e tyre dhe vetëdijesimit për të drejtat e tyre. U realizuan shumë projekte për ndërtimin e shkollave të reja, hapjen e shkollave të mesme, pasurimin e shkollave me biblioteka. Paralelisht u hapën kurse për mësimin e anglishtes, kurse për amvisni, frizere, rrobaqepësi, autoshkollë etj. Shoqata Motrat Qiriazi sensibilizoi problemin e infrastrukturës, ujit, kështu që së shpejti filloi asfaltimi i rrugëve, furnizimi me ujë të pijshëm, hapja e disa ambulancave në bashkëpunim me shoqatën Nëna Terezë e tjera. Shoqata veproi qetë por secilën ditë gjithnjë e më bindshëm. Botoi revistën Të jesh Grua, bëri filma dokumentarë për problemet e gruas, mori pjesë në protestat për masakrat tejembanë Kosovës, si Protestat 98, Kosova është djepi im, Në Reçak po thërret një zë. Ndihmoi dhe për botimin e librave, kështu që panë dritë monografia e vlefshme Motrat Qiriazi e Dhimitër Dishnicës, poezitë e Shqipe Malushit me titull Për ty dhe poezitë e Flora Brovinës Thirrje e Kosovës. Aktiviteti nuk mbeti vetëm në këto drejtime. Ndërkohë u bënë audiokaseta, të cilat u shpërndanë fshat më fshat, bibliotekë më bibliotekë, si Përrallëza për fëmijë, Qiriri i pashuar, Poezi e uratë (në përkujtim të njëvjetorit të kalimit në amshim të Nënës Terezë, Harqet e Urave, Vargjet e Poeteshave, Klithje e Kosovës, Rrëfimet Tona dhe T’i Njohim të Drejtat Tona. Kontribut të madh për realizimin e aktiviteteve ofroi përvoja e artistes së skenës Safete Rogova dhe zëri i saj i veçantë me shqiptim të lakmueshëm artistik. Nga kjo shoqatë, vetëm brenda dy stinorëve, vjeshtë 1999 - pranverë 2000, u bënë përpjekjet për realizimin e tekstit dramatik për Nënën Terezë Nëna lutet për ne të Abdullah Zenelit e deri te filmi televiziv Ringjallja, sipas novelës së Margitë Markajt.
Sigurisht se të gjitha veprimtaret e shoqatës u ndodhën me ato që kishin më së tepërmi nevojë për ndihmë e përkrahje, për kurajë e ngushëllim, për ta pasur dhimbjen më të paktë, duke fisnikëruar jetën e tyre me kurse, me lexim librash, me veprimtari përcjellëse si puna me fëmijët, dhuratat shpresëdhënëse nga lodrat deri te fletore e blloqe vizatimi, ekspozita punimesh të më të vegjëlve etj.
Nuk mund të harrohet kurrë klima e krijuar me gratë e zhvendosura në Shipol, nëpër kampet e Bllacës dhe, më pas, në Çegran, Neproshten dhe Tetovë të Maqedonisë.
Paslufta ishte kapitull tjetër. Igballja gjeti përkrahje edhe nga shoqata simotra gjithandej Evropës dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës, për të ndihmuar ringjalljen e shpirtit të traumatizuar të gruas shqiptare. Në këtë drejtim kontakti në raporte ndërkombëtare i takoi të palodhshmes Igballe, e cila me kulturën e saj, guximin për të protestuar në çdo postbllok të egër policor që e pati përditshmëri gjatë viteve të 90-ve, arriti të mos ndalej kurrë, duke treguar kështu se ende mbetet shumë për t‟u bërë. Në çdo segment të punës e të veprimtarisë së saj dilte në pah ajo më qenësorja: angazhimi i gruas për të avancuar gjendjen e saj në veçanti, por edhe të vet popullit në përgjithësi, e pjesës më të goditur - gruas.
Për 20 vjet rresht, sa vepron shoqata Motrat Qiriazi, ia doli mbanë ta rikthejë dinjitetshëm figurën e ndritshme të dy motrave Sevasti e Parashqevi Qiriazi, të cilat e hapën shkollën e parë shqipe të vashave në Korçë (1892) dhe që ishin nismëtare të shumë zhvillimeve me interes gjithëkombëtar. Në vitin 2000 bashkë-themeloi Rrjetin e Grupeve të Grave, ku edhe sot është drejtoreshe. Rrjeti numëron 87 organizata të grave nga të gjitha etnitetet dhe rajonet e Kosovës dhe avokon për të drejtat e grave, duke përkrahë, promovuar dhe mbrojtur ato.
Igballja kontribuoi edhe në rrjetëzimin e organizatave të tjera në rajon. Në vitin 2006 ishte iniciatore për themelimin e Koalicionit të Grave për Paqe. Po ashtu dha kontribut shumë të madh për themelimin e Lobit Rajonal për Paqe, Drejtësi dhe Siguri në Evropën Juglindore.
Çmime dhe Mirënjohje
Për punën e saj Igballja është shpërblyer dy herë ndërkombëtarisht. Në vitin 1997 mori shpërblimin Gruaja e Vitit në San Francisko, ndërsa në Amsterdam, në vitin 1998, mori shpërblimin mes dhjete aktivisteve më të suksesshme në botë.
Balkantourist
Balkantourist është operatori më i vjetër turistik ekzistues bullgar, i themeluar më 6 janar 1948 si monopol qeveritar i shtetit në atë kohë që ishte Republika Popullore e Bullgarisë. I privatizuar në 1995, ai ka vazhduar të ekzistojë në kushtet e pas vitit 1989 të ekonomisë së tregut.
Valle (Fatmir F. Salihu)
Valle libër me autor Fatmir F. Salihu, red. Sali Bashota, red. Ali Podrimja. Botuar në Prishtinë në vitin 2002 nga "Rozafa". Libri ka 123 faqe.
Balkantourist
Balkantourist u themelua si një ndërmarrje vetë-mbështetëse, pjesë e Ministrisë së Hekurudhave, gjatë qeverisjes së Gjergj Dimitrovit. Me një kapital fillestar prej 300 milion leva, shërbimi i saj fillestar ishte për të kompensuar ndërmarrjet e Çekosllovakisë në Bullgari që janë nacionalizuar pas grushtit të shtetit në 1944 duke ofruar pushime në bregun e detit bullgare për qytetarët çekosllovakë. Ndërsa dëmshpërblimet e luftës të imponuara në Bullgari pas Luftës së Dytë Botërore e bënë vendin të paaftë të kompensojë Çekosllovakinë financiarisht, udhëheqësi çekosllovak Klement Gottwald sugjeroi idenë.
Në dekadat në vijim, Balkantourist gradualisht zgjeroi biznesin e tij për të përfshirë turizmin malor dhe kulturor në Bullgari, si dhe shtoi shërbimet e turistëve edhe nga vendet e tjera të Bllokut Lindor përveç Çekosllovakisë: Bashkimi Sovjetik, Gjermania Lindore, Polonia, Hungaria, Rumania. Balkantourist luajti një rol të madh në krijimin e vendpushimeve të planifikuara bregdetare si Golden Sands dhe Sunny Beach, dhe politika e Bullgarisë për turizmin ndërkombëtar si një degë fitimprurëse frymëzoi vendet e tjera socialiste si Jugosllavia dhe Rumania për të zhvilluar vendpushimet e tyre bregdetare.
Pas ndryshimeve demokratike në 1989, Balkantourist u privatizua në 1995 nga Tourist Holding Bullgar. Që nga viti 2008, ai ofron pushime në Bullgari dhe në më shumë se 35 destinacione jashtë vendit. Kompania zotëron Grand Hotel Varna, Lebed, Rubin, Delfin, Delfin Marina, Paradise Beach dhe hotele ndërkombëtare në bregdetin e Detit të Zi, Hotel Rila në Borovets, Arbanasi Palace dhe Grand Hotel Bulgaria në Sofje.
Pedagogjia institucionale
Pedagogjia institucionale (lat. institutio = udhëzues, drejtues) është një drejtim pedagogjik joakademik i cili është paraqitur në Francë në vitet 1960 dhe 1970 e më vonë është përhapur edhe në vende tjera. Pedagogjia institucionale synon të modifikojë si dhe të përmirësojë, organizimin konkret të mësimdhënies, në kontekstin e praktikës së klasave aktive dhe bashkëpunimit arsimor. Termin pedagogji institucionale për herë të parë e ka përdorur psikanalisti Jean Oury (1924 - 2014) ndërsa burim frymëzimi për këtë drejtim ka qenë kontributi dhe puna pedagogjike e Célestin Freinet. Përfaqësuesit kryesor të këtij drejtimi pedagogjik janë: François Tosquelles (1912 – 1994), Fernand Oury (1920 – 1997), Raymond Fonvieille (1923-2000), René Lourau (1933 - 2000), Georges Lapassade (1924 – 2008), Aida Vasquez (1937 - 2015), etj.
Berre-les-Alpes
Berre-les-Alpes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Berre-les-Alpes ka një popullsi prej 1275 banorë dhe sipërfaqe 9.58 km², me një dendësi prej 133 banor/km².
Bézaudun-les-Alpes
Bézaudun-les-Alpes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Bézaudun-les-Alpes ka një popullsi prej 246 banorë dhe sipërfaqe 21.44 km², me një dendësi prej 11 banor/km².
Shtëpia e Ibrahim Ramë Bllacës
Shtëpia e Ibrahim Ramë Bllacës është një monument i trashëgimisë kulturore në Bllacë, Therandë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Studime interliterare
Studime interliterare me autor Osman Gashi, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2001 nga "Rozafa". Libri ka 256 faqe.
Lama
Lama (Lama glama) është një deve e zbutur e Amerikës së Jugut, e përdorur gjerësisht si një kafshë mishi dhe pune nga kulturat Andeane që nga epoka para-kolumbiane.
Rripi i zi (artet marciale)
parapamje|Rrip i zi. Në artet marciale të Azisë Lindore, rripi i zi shoqërohet me ekspertizë, por mund të tregojë vetëm kompetencë, në varësi të artit marcial. Përdorimi i rripave me ngjyra është një shpikje relativisht e fundit që daton nga vitet 1880.
Studime interliterare
Shënime: Letërsia botërore, letërsia shqipe, letërsia krahasuese, rryma letrare, romantizmi, kritika, interpretimi.
Lama
Lamat janë kafshë shumë shoqërore dhe jetojnë me të tjerët si një tufë. Leshi i tyre është shumë i butë dhe pa lanolinë. Lamat mund të mësojnë detyra të thjeshta pas disa përsëritjesh. Kur përdoret për punë, ata mund të mbajnë rreth 25 deri në 30% të peshës së tyre trupore për 8 deri në 13 km.
Paraardhësit e lama mendohet se kanë origjinën nga fushat qendrore të Amerikës së Veriut rreth 40 milion vjet më parë, dhe më pas migruan në Amerikën e Jugut rreth tre milion vjet më parë gjatë Shkëmbimit të Madh Amerikan. Në fund të epokës së fundit të akullit (10,000–12,000 vjet më parë), devetë u zhdukën në Amerikën e Veriut. Që nga viti 2007, kishte mbi shtatë milion lama dhe alpakë në Amerikën e Jugut dhe mbi 158,000 lama dhe 100,000 alpakë, që vinin nga pasardhësit e importuar në fund të shekullit të 20-të, në Shtetet e Bashkuara dhe Kanada.
Dafina Stojanoska
Dafina Stojanoska (Дафина Стојаноска; e lindur më 17.11.1974, në Gostivar) është një politikane maqedonase nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Dafina Stojanoska kandidoj si pjesë e VMRO-DPMNE-së dhe u zgjodh deputete e legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Arma e zjarrit
parapamje|Një marinar i marinës amerikane qëllon një karabinë Mk 18 Mod 0 në një objektiv. Një armë zjarri është çdo lloj arme e krijuar për t'u mbajtur dhe përdorur lehtësisht nga një individ. Termi është përcaktuar ligjërisht më tej në vende të ndryshme (shih Përkufizimet ligjore).
Rripi i kuq (artet marciale)
parapamje|300x300px|Karateka Akio Tamashiro shfaq një rrip të kuq të karatesë. Një rrip i kuq është një nga disa rripa me ngjyra të përdorura në disa arte marciale ose për të treguar gradën ose për të dalluar kundërshtarët në një garë. Ashtu si rripi i zi më i njohur, përdorimi i tij ndryshon midis arteve, ku shumica e përdorin atë për themeluesin e stilit, mjeshtër i madh ose gradë tjetër të lartë, ndërsa të tjerët e përdorin atë si rangun menjëherë para brezit të zi ose edhe për të treguar një fillestar që nuk ka gradë. Në disa shkolla, veçanërisht ato me prejardhje të lidhur me Kodokan Xhudo, një rrip i kuq nënkupton gradën e nëntë ose të dhjetë Dan, gradat më të larta të arritshme.