cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xhamadani
parapamje|200x200px|Xhamadani i [[Isa Boletini t.]] Xhamadani është një pjesë e sipërme e veshjes tradicionale shqiptare e cila përbëhet prej leshit. Ajo mund të jetë me mëngë të shkurtra ose pa mëngë. Xhamadani pa mëngë është vetëm një lloj i jelekut shqiptar, krahas edhe dy llojeve të tjera të xhamadanëve siq është jeleku më reshme, dhe jeleku fermele. Jeleku më reshme doli nga përdorimi rreth fillim të shekullit XX ndërsa xhamadani i zakonshëm dhe jeleku fermele vazhduan të përdoren në festimet tradicionale. Një xhamadan i mirë është zakonisht mjaft i qëndisur, ndonjëherë në ari: në të kaluarën e largët cilësia dhe bukuria e xhamadanit ishin edhe një tregues të rangut social.
Etimologjia
Ka hyrë në gjuhën shqipe nga turqishtja camadán, me prejardhje nga persishtja. djathtas|parapamje|250x250px|Burrat nga [[Kukësi veshur me xhamadan]]
Meri Shelli
parapamje|Portret Meri Shelli, nga Richard Rothwell Meri Wollstonkraft Shelli (30 gusht 1797 - 1 shkurt 1851) ishte shkrimtare angleze, e mirënjohur për romanin e saj Frankenshtajni, ose Prometeu Modern (1818 edicioni i parë). Meri u rritë në një familje të veçant - prej lindjës së saj, ajo ishte e rrethuar me individët të edukuar. Babai i saj ishte Uilliam Godwin, shkrimtari radikal dhe revolucionar, autori i Drejtësia Politike (An Enquiry into Politcal Justice and its Influence on Morals and Happiness, shkurt Political Justice), ku shfaqët ideologjia anarkike e Godwinit, dhe Gjërat si janë, ose Aventurat e Kaleb Uilliams (Things as They Are; or, The Adventures of Caleb Williams). Nëna e Meri Shellit ishte Meri Wollstonkraft, që u martua me Godwinin në 1797, duke vendosur se te mos martohen do shkaktoi probleme për vajzën e tyre. Në Drejtësia Politike, Godwin ka shprehur mospëlqimin e tij për martesën, duke shkruajtur se "institucioni i martesës është bërë një sistem mashtrues" dhe "martesa, siç kuptohet tani, është një monopoli, dhe është monopolia më e keqe ". Por, edhe pse ai nuk besonte në praktikën e martesës, ai (bashkë me Meri Wollstonkraft) vendosi të martohej me Wollstonkraft (në Kujtimet e Autorjes së Justikimi i të Drejtat të Grave, biografia e Meri Wollstonkraft që Godwin e shkruajti pas vdekjës e saj, Godwin tregon për këtë vendim e martesës: "arsyja krysore për pranimin e ceremonisë [së martesës], ishte gjendja e Merit, që ishte shtatëzënë" ). Sikur Godwin, botimet e Meri Wollstonkraft ishin radikale - ajo shkruante për domesdoshmërinë e drejtave të grave, dhe për besimin e saj në suksesin e revolucionit françeze. Një nga punimet e saj më të shkëlqyer, është teksti feminist Justifikimi i të Drejtat të Grave (A Vindication of the Rights of Woman), që konsiderohët një nga shkrimet më të herëshme e filozofisë feministe. Në 1797, pak pas lindjës së vajzës, Meri Wollstonkraft ndërroi jetë pas një komplikacion të lindjës. Prandaj, Meri, e lindur Meri Wollstonkraft-Godwin, u rritë kurrë pa e takuar nënën e saj. Sigurisht Meri Shelli deri diku e ka njohur Meri Wollstonkraft përmes leximit e punimeve të saja, por vdekja e nënës gjithëmonë e ka shqetësuar Meri Shellin, dhe është një temë që shfaqët nepër shkrimet e saj, kryesisht në Frankenshtajn (krijimi i Viktor Frankenshtajnit mund të konsiderohet një paralel i lindjës së Merit, si dhe paraleli i Prometeut - kjo është e konfirmuar qartë në titull).
Në vitin 1816 Meri dhe Persi Shelli, mas vetëvrasjës së Harriet Shellit (gruaja e Persit), u martuan. Lidhja e tyre filloi dy vite më parë në 1814, kur ata, së bashku me motrën e Merit dhë më vonë dashnorja e Lord Bajronit, Klara Klarmont, vendosën të udhëtonin në francë, gjërmani, zvicër, dhe në holand. Në këtë udhëtim, dhe udhëtimin e dytë në 1816, Meri dhe Persi prodhuan tekstin Historia e një Turne Gjasht-javore në pjesë e francës, zvicrës, gjermanisë, dhe holandës. Këtu Meri shkroi një ditar dhe dy letra, kurse Persi shkroi dy letra dhe poemën Mont Blanc. Historia e një Turne, dhe pse është shkruajtur gjat rinisë së Merit, dhe nuk krahasohet dot me Frankenshtajnin, tregon për lidhjën e shkrimtarëve të ri me atë të vjetra, kryesisht rëndësia e Meri Wollstonkraftit dhe Letrat Shkruajtur Gjat një Banim të Shkurtur në suedi, norvegji, dhe në danimark (Letters Written During a Short Residence in Sweden, Norway and Denmark) - Meri shkroi që gjat udhëtimit Persi i lexoi Letrat e Meri Wollstonkraftit. Persi Shelli ishte poet radikal, adhurues i madh i Uilliam Godwinit, babai i Merit, dhe një nga poetët kryesor e poezisë romantikë angleze (gjenerata e parë e poetët romantikë angleze jan Uilliam Blejk, Uilliam Wordsworth dhe Samuel Tejlor Kolerigj, ndërsa gjenerata e dytë jan Lord Bajron, Xhon Kits, dhe Persi Shelli). Ai luante një rolë të madhë në përpunimin e Frankenshtajnit, edicioni i parë i cili u botua në 1818.
FESH
FESH - është shkurtesë e cila mund ti referohet:
Kangasniemi
Kangasniemi (Kangasniemen kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Lindore, dhe është pjesë e rajonit Savonia Jugore.
Kisha e Manastirit të Shën Mërisë (Koshovice)
Kisha e Manastirit të Shën Mërisë (Koshovice) është një monument i trashëgimisë kulturore në Koshovicë, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "188610.06.1973".
Enciklopedia universale e ilustruar
Enciklopedia universale e ilustruar është botim i vitit 2011.
Të dhëna
Kjo Enciklopedi Universale ka gjithsej 35000 zëra me mbi 4000 ilustrime bardh e zi dhe me ngjyra, është përgatitur nga një grup autorësh nën redaktimin e Pasho Bakut dhe është botuar nga Shtëpia Botuese Bacchus në Tiranë.
Fjalori Enciklopedik Shqiptar
Fjalori Enciklopedik Shqiptar (FESh) është një vepër enciklopedike e cila përgatitet dhe botohet nga Akademia e Shkencave e Shqipërisë.
Botimi i dytë më 2008
Ky është varianti i përmirësuar i FESh-it. Ky botim ka dalë në tre vëllime.
Ky Fjalor Enciklopedik ka gjithsej 800 faqe, me 25000 zëra nga të gjitha fushat e dijës dhe të jetës, me rreth 3000 foto dhe ilustrime. Fotot e përdorura janë bardhezi. Aty shkruhet për personalitete, shtete, popuj, fakte, doktrina, terma, art, kulturë, shkencë, letërsi, gjeografi, histori, filozofi, kimi, fizikë, muzikë, sport, etj.
Oroville, Washington
Oroville, Washington (Oroville, Washington) është një qytet në qarkun Okanogan të shtetit federal Washington, SHBA. Në Oroville, Washington jetojnë 1686 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 396.9 banor/km2 (1028 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (1.68 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 286 m (938 ft).
Kulla në fshatin Goricë
Kulla në fshatin Goricë është një monument i trashëgimisë kulturore në Goricë e Madhe, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "1886" më "10.06.1973".
Nibles
Nibles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Nibles ka një popullsi prej 43 banorë dhe sipërfaqe 12.31 km², me një dendësi prej 3 banor/km².
Të jetosh për të treguar
Të jetosh për të jetuar (Vivir para contarla) është një libër i shkruajtur nga Gabriel García Márquez. Libri u publikua për herë të parë në gjuhën spanjolle në vitin 2002. Të jetosh për të treguar është romani i një jete dhe lexuesit e García Márquez nëpër faqet e saj do të zbulojnë jehonë e karaktereve dhe tregimeve që kanë populluar romanet e tij të paharrueshme si njëqind vjet vetmi ose dashuri në kohën e kolerës.
Përmbajtja
Ky vëllim i parë, me më shumë se 800 faqe, tregon historinë e gjyshërve të tij, dashurinë e prindërve të tij aspektin e së tij familjare, veçanërisht të dashur nga García Márquez dhe më në fund jetën e tij deri në vitin 1955, përkushtimin ndaj letërsisë me paraqitjen e romanit të tij të parë, La Hojarasca. Lindja e thirrjes së tij për gazetari dhe udhëtimi i tij në Evropë si një korrespondent i El Espectadorit gjithashtu zënë një pjesë shumë të rëndësishme të vëllimit.
Siç thotë vetë autori në parathënien e librit, "Jeta nuk është ajo që jetoni, por ajo që ju kujtohet dhe si ju kujtohet ajo për ta thënë". Në këtë libër, García Márquez shpjegon me stilin e tij të veçantë - politikak, i papërpunuar dhe i pafajshëm në të njëjtën kohë - se si jeta e tij ishte në periudhën midis lindjes së tij (1927) largimin e tij si korrespondent në Evropë (1955), veçanërisht zhvillimin e aspekteve të historinë e tij që shpjegon se si dhe pse vendosi të ishte shkrimtar dhe gazetar. García Márquez nis hyrjen e librit me një episod ku ishte 20 vjec ,dhe nëna e tij i kërkon ndihmë të shiste shtëpinë e vjetër të familjes në Aracataca  García Márquez është në mëdyshje, sapo ka braktisur studimet e tij dhe tani po shpenzon gjithë kohën duke lexuar dhe shkruar - por jo duke u bazuar në llojin e shkrimtarit që dëshiron të jetë ende. Udhëtimi në shtëpinë ku ai kishte qenë më parë, kur ai ishte 8 vjec ,i sjell shumë kujtime dhe e inspiron akoma më shumë për të shkruar.
Personazhet kryesore
=Referime=
Fjalor i psikologjisë (1987)
Autor:Pajazit Nushi.Fjalor i psikologjisë, Instituti Albanologjik i Prishtinës, Prishtinë, 1987, Faqet e librit 330.
Të dhëna
Fjalori i parë shpjegues i psikologjisë në gjuhën shqipe me rreth 3000 zëra nga fushat e psikologjisë së përgjithshme, psikologjisë pedagogjike, fiziologjike, sociale, zhvillimore, psikometrisë, psikofizikës e psikopatologjisë.
Kankaanpää
Kankaanpää (Kankaanpään kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën, dhe është pjesë e rajonit Satakunta.
Irem Jaman
Irem Jaman (lindur në 4 gusht 1995) është një kampione dy herë kampione botërore për femrat në tajkondo n turke që garon në divizionin e peshave të lehta, dhe kikboksit amator.
Jeta private
İrem Jaman lindi në 4 gusht 1995. Ajo filloi të praktikojë tajkondo në moshën tetë vjeç.
Ajo studioi Edukim Fizik dhe Sport në Universitetin Hacettepe në Ankara, dhe ishte anëtare e ekipit tajkondo të universitetit. Pasi fitoi diplomën e saj Bachelor, ajo vazhdoi të kryejë studime për një diplomë master në Departamentin e Sportit të Universitetit Selçuk në Konja.
Kulla në fshatin Shulin
Kulla në fshatin Shulin është një monument i trashëgimisë kulturore në Shulin, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "1886" më "10.06.1973".
Bérat, Haute-Garonne
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Bérat (Shqip: Berat) është një fshat dhe komunë në departamentin Haute-Garonne, rajoni i Ocitanisë në Francën jugperëndimore.
Gjeografia
Komuna përshkohet nga lumi Touch.
Bjelashnica
Bjelashnica është një mal në Bosnjë dhe Hercegovinën qendrore. Gjendet drejtpërdrejt në jug-perëndim të Sarajevës, në kufi me malin Igman. Maja më e lartë e Bjelashnicës, me të cilën i gjithë grupi malor mori emrin e saj, ngrihet në një lartësi prej 2067 metra. Majat e tjera të dukshme janë Krvavac (2061 m), Mali Vlahinja (2055 m), dhe Hranisava (1964 m). Vargmalet e Bjelashnicës kufizohet nga lumejtë Rakitnica në jug, Neretvën në perëndim, malin Igman në veri-lindje dhe malin Ivan në veri-perëndim. Vetëm në 20 minuta largësi nga Sarajeva, është një tërheqje popullore turistike për ecje malore dhe skijim.
Etimologjia
Emri i malit buron nga rrënja bijel, që do të thotë "i bardhë".
Gjeologjia
Gjeologjikisht, Bjelashnica është pjesë e Alpeve Dinare dhe formohet kryesisht nga shkëmbi sedimentar sekondar dhe terciar, kryesisht gëlqeror dhe Dolomite.
Klima dhe bimësia
Kupola e bardhë e borës e Bjelashnicës është një pamje e njohur nga pikat më të larta në Sarajevë në periudhën nga mesi i tetorit deri në fillim të qershorit. Baza e Bjelashnicës është kryesisht e pyllëzuar - pyje e përzier, kryesisht ahu - megjithatë nuk ka pemë mbi latësin 1500 metër të vijës së pemëve.
Hiking
Vargmali Bjelashnica përbëhet në thelb nga tre kreshta, kreshta e Vlahinjës, kreshta e Strug dhe një kreshtë më jugore paralel me Rakitnicën dhe të ndara nga kreshtat e tjera nga një luginë e gjerë e quajtur Dugo Polje. Një numër ngjitjesh të njohura ekzistojnë në këto male. Një shteg i afrohet samitit kryesor të Bjelashnicës (2067 m.) nga veriu dhe quhet Josipova Staza, emërtuar pas bjeshkatarit më të famshëm të saj: Josip Broz Tito. Nga samiti kryesor një shëtitje me kreshtë çon në veri-lindje drejt majës së Mala Vlahinja (2055 m. ). Samiti i fundit i kësaj kurrizi në perëndim quhet Hranisava (1964 m.) Dhe mund të ngjitet më mirë nga një shteg që fillon në fshatin Lokve, midis Hadžići dhe Pazarić. Kjo ofron një rritje të bukur drejt një pamje fantastike nga ky samit më perëndimor vargmalit Bjelashnica. Një tjetër ngjitje e bukur niset nga Dugo Polje dhe çon përmes një shtegu të tërhequr me vështirësi nëpër shkurre të trasha të Pinus Mugo, maja e Krvavac (2061 m. ). Një nga ngjitjet më të njohura çon paralelisht me Kanionin Rakitnica, duke u nisur nga Umoljani dhe mbaron në Lukomir, i njohur të jetë vendbanimi i fundit përgjatë gjithë vitit, i banuar gjysmë nomad në këtë lartësi në Ballkan. Ka mjaft një kasolle malore të pajisura mirë që mund të gjenden brenda këtij grupi malor. Stanari P.D. (1540 m.) është një bazë e shkëlqyeshme për ecje në pjesën qendrore-perëndimore të vargmalit. Ka kasolle të tjera malore në Sitnik, Umoljani dhe Lukomir që mund të kërkojnë rezervim paraprak.
Arrorët
parapamje| [[Castanea|Gështenjat janë arra botanike dhe kuzhine. ]] parapamje| Disa "arra të kuzhinës" të zakonshme, duke përfshirë lajthitë (të cilat janë edhe arra botanike), arrat e Brazilit (të cilat nuk janë arra botanike,por përkundrazi farat e një kapsulë ), arrat, pecans dhe [[Bajamja (bimë)|bajamet (të treja këto nuk janë arra botanike, por përkundrazi farat e drupave ). ]] Një arror është një frut i përbërë nga një guaskë e ngurtë e pangrënshme dhe një farë, e cila në përgjithësi është e ngrënshme. Në përdorim të përgjithshëm, një larmi e farave të thata quhen arror, por në një kontekst botanik "arror" nënkupton që guaska nuk hapet për të lëshuar farën ( indehiscent ). Përkthimi i "arrorëve" në gjuhë të caktuara shpesh kërkon parafrazime, pasi fjala është e paqartë. parapamje| Arra që shiten në një treg Shumica e farave vijnë nga frutat që natyrisht dalin nga guaska, për dallim nga arrorët si lajthitë, gështenjat dhe acorns, të cilat kanë mure me guaska të forta dhe burojnë nga një vezore e ndërlikuar. Përdorimi i përgjithshëm dhe origjinal i termit është më pak kufizues, dhe shumë arror (në kuptimin e bërthamës), të tilla si bajame, pecans, fistikë, arra, dhe arra braziliane, nuk janë arror në kuptimin botanik. Përdorimi i zakonshëm i termit shpesh i referohet çdo thelbi të ngurtë, të ngrënshëm si arror. Arrorët janë një burim ushqimi i dendur nga energjia dhe lëndë ushqyese.
Përkufizimi Botanik
Një arror në botanikë është një frut i thjeshtë i thatë, në të cilin muri i vezores bëhet gjithnjë e më i vështirë ndërsa piqet, dhe ku fara mbetet e paarritshme ose e lirë brenda murit të vezores. Shumica e arrorve vijnë nga pistils me vezore inferiore (shiko lulen ) dhe të gjitha janë indiferente (nuk hapen pasi piqen). Arrorët e vërteta prodhohen, për shembull, nga disa familje bimore të Fagales të rendit.
Një arror i vogël mund të quhet "arror" (ose bërthamë, term i cili ndryshe referohet oogoniumit të gurëve ). Në botanikë, termi "arror dore" i referohet në mënyrë specifike një pyrene ose pirrene, e cila është një farë e mbuluar nga një shtresë me gurë, siç është thelbi i një drupe. Arrorët dhe hickories (Juglandaceae) kanë fruta që janë të vështira për t'u klasifikuar. Ata konsiderohen të jenë arror nën disa përkufizime, por quhen edhe arror drupace. "Tryma" është një term i specializuar për frutat hickory.
Në përdorim të zakonshëm, një "arrorë peme" është, siç nënkupton emri, çdo arror që vjen nga një pemë. Kjo më së shpeshti shfaqet në lidhje me alergjitë ushqimore, një person mund të jetë alergjik posaçërisht ndaj kikirikëve (të cilët nuk janë arror pemësh por bishtajore ), ndërsa të tjerët mund të jenë alergjikë ndaj gamës më të gjerë të arrorve që rriten në pemë.
Burak Hakkı
Burak Hakkı ([buːˈɾak hakˈkɯ]; lindi më 23 maj 1972) është një aktor dhe model turk. Hakki është më i njohur për rolet e tij si Hüseyin Kenan në Dudaktan Kalbe bazuar në romanin klasik nga Reşat Nuri Güntekin dhe si Kayqubad II Sulltan Seljuq të Rumit në Diriliş: Ertuğrul. Babai i tij është një turk që lindi dhe jetoi në Komotini, Greqi. Ai fitoi Modelin më të mirë të Turqisë në 1994. Ai ishte një basketbollist në Nasaş Basketboll Club. [1] Hakki portretizoi gjithashtu Kamranin në Yeniden Çalıkuşu, bazuar në romanin klasik Çalıkuşu nga Reşat Nuri Güntekin. Ai interpretoi në lojën greke dhe turke Kiklos në Athinë.
Korpusi Vullnetar i Malit të Zi
Korpusi vullnetar malazez ( Crnogorski dobrovoljački korpus ; Montenegrinisches Freiwilligenkorps) ishte një formacion ushtarak kolaboracionist që u krijua në pranverën e vitit 1944 nën udhëheqësin çetnik Pavle Gjurishiq me ndihmën e gjermanëve, Milan Nediq dhe Dimitrije Ljotiq. Ishte formalisht pjesë e Trupave Vullnetare Serbe.
Vështrim
Korpusi i Vullnetarëve të Malit të Zi përbëhej nga disa nga ish-ushtarët e Gjurishiqit që u liruan nga robëria gjermane, por shumica ishin çetnikë që mbetën në Mal të Zi nën emrin e "forcave kombëtare". Gjurishiq zhvilloi forcën në Mal të Zi dhe Sanxhak dhe përbëhej nga 7000 deri në 8000 vetë.
Në prill 1945, filluan negociatat midis Gjurishiqit, Sekula Drljeviçit dhe ustashëve për një kalim të sigurt në Slloveninë e pushtuar nga gjermanët dhe u krijua një marrëveshje për sjellje të sigurt. Detajet e marrëveshjes nuk dihen, por duket se Gjurishiq dhe trupat e tij kishin për qëllim të kalonin lumin Sava në Sllavoni, ku do të rreshtoheshin me Drljeviqin si " Ushtria Kombëtare Malazeze " me Gjurishiqin që mbante komandën operative. Gjurishiq, megjithatë, së bashku me disa komandantë të tjerë çetnikë, duke përfshirë Zaharije Ostojić dhe Petar Baćovic, disa udhëheqës politikë dhe një numër priftërinjsh ortodoksë u vranë në kurthin e dukshëm të ngritur nga Drljević dhe ustashët. Një pjesë e vogël e trupave të Gjurishiqit shpëtuan dhe shkuan në perëndim; megjithatë një pjesë e madhe e tyre, të mbetur pa prijës, u integruan në forcat e Drljević-it dhe u dërguan drejt kufirit austriak. Një pjesë e të dy grupeve u kapën më vonë nga partizanët jugosllavë në Slloveni. Shumica e atyre që kaluan me sukses në Austri u kthyen nga partizanët në Slloveni, ku së bashku me forcat e tjera kolaboracioniste, ata patën dënimin e tyre në maj. Nga e gjithë forca që filloi me Gjurishiqin në Mal të Zi dhe çetnikët e tjerë që iu bashkuan për udhëtim mbijetuan më pak se një e katërta.
Prostitucioni
Prostitucioni është biznes ose praktikë e përfshirjes në aktivitet seksual në këmbim të pagesës. Përkufizimi i "aktivitetit seksual" ndryshon dhe shpesh përkufizohet si një aktivitet që kërkon kontakt fizik (p.sh., marrëdhënie seksuale, seks pa penetrim, seks oral, etj.) me klientin. Kërkesa për kontakt fizik krijon edhe rrezikun e bartjes së sëmundjeve. Prostitucioni nganjëherë përshkruhet si shërbime seksuale, seks komercial ose, në gjuhën e folur, fiksim. Nganjëherë referohet në mënyrë eufemiste si "profesioni më i vjetër në botë" në botën anglishtfolëse. Një person që punon në këtë fushë quhet prostitutë, ose më përfshirëse, punëtore seksi.
Prostitucioni ndodh në forma të ndryshme dhe statusi i tij ligjor ndryshon nga vendi në vend (nganjëherë nga rajoni në rajon brenda një vendi të caktuar), duke filluar nga të qenit një krim i detyruar ose i pazbatuar, tek i parregulluar në një profesion të rregulluar. Është një degë e industrisë së seksit, së bashku me pornografinë, stripping dhe kërcimin erotik. Shtëpitë publike janë institucione të dedikuara posaçërisht për prostitucionin. Në prostitucionin me shoqërim, akti mund të bëhet në rezidencën e klientit ose në dhomën e hotelit (e referuar si jashtë thirrjes), ose në rezidencën e shoqëruesit ose në një dhomë hoteli të marrë me qira për këtë rast nga eskorta (in-call). Një formë tjetër është prostitucioni në rrugë.
Ka rreth 42 milionë prostituta në botë, që jetojnë në të gjithë botën (megjithëse në pjesën më të madhe të Azisë Qendrore, Lindjes së Mesme dhe Afrikës mungojnë të dhënat, vendet e studiuara në atë rajon të madh renditen si destinacionet kryesore të turizmit seksual). Vlerësimet tregojnë se të ardhurat vjetore të gjeneruara nga prostitucioni në mbarë botën janë mbi 100 miliardë dollarë.
Shumica e prostitutave janë femra dhe kanë klientë meshkuj.
Hirushja (përrallë)
Hirushja, është një përrallë popullore që mishëron një element mitik të shtypjes së padrejtë dhe shpërblimit triumfues. Mijëra variante janë të njohura në të gjithë botën. Personazhi i titullit është një grua e re që jeton në rrethana fatkeqe, të cilat papritmas janë ndryshuar në pasuri të jashtëzakonshme. Historia e Rhodopis, e rrëfyer nga gjeografi grek Strabo rreth një vajze skllave greke që martohet me mbretin e Egjiptit, konsiderohet si një burim i mundshëm për shkak të disa ngjashmërive. Historia e parë e lashtë që ndan elementët kritikë të historisë kanonike të Hirushes zakonisht konsiderohet si tregimi Ye Xian. Versioni i parë letrar evropian i tregimit u botua në Itali nga Giambattista Basile në Pentamerone të tij në vitin 1634; versioni që tani është më i njohuri në botën anglishtfolëse u botua në frëngjisht nga Charles Perrault në Histoires ou contes du temps passé më 1697. Një tjetër version u botua më vonë nga Vëllezërit Grimm në përmbledhjen e përrallave të tyre Përrallat e Vëllezërve Grim në vitin 1812.
Le Fresbe është një variant i Hirushes, në të cilën një fisnike e pasur braktis vajzën e saj të mitur në bazën e një peme hiri jashtë një murgeshë me një unazë dhe brokadë si shenja të identitetit të saj,  sepse ajo është një nga motrat binjake,  nëna ka frikë se ajo do të akuzohet për pabesi  (sipas besimit popullor, binjakët ishin dëshmi e dy baballarëve të ndryshëm). Foshnja zbulohet nga porteri, i cili e emërton Fresne, që do të thotë "Pema e Hirit", dhe ajo është rritur nga murgeshat. Pasi të ketë arritur pjekurinë, një fisnik i ri e sheh atë dhe bëhet dashnori i saj. Fisniku, megjithatë, është i detyruar të martohet me një grua me lindje fisnike. Fresne pranon që ajo kurrë nuk do të martohet me të dashurin e saj, por pret në dhomën e dasmave si një shërbyese. Ajo e mbulon shtratin me brokadën e saj, por, e panjohur për të, nusja e të dashurit të saj është në të vërtetë motra e saj binjake,  dhe nëna e saj e njeh brokadën si të njëjtën që ajo i kishte dhënë vajzës, të cilën e kishte braktisur shumë vjet më parë. Prindëria e vërtetë e Fresne zbulohet, dhe si rezultat i lindjes së saj fisnike, asaj i lejohet të martohet me të dashurin e saj,  ndërsa motra e saj binjake është martuar me një fisnik tjetër.
Ka shumë versione letrare evropiane dhe aziatike që janë të ngjajshëm me historinë e Hirushes. Historia e saj është përshtatur në shumë opera, teatre, filma, seriale dhe libra.
Klaudiani
Klaudiani (Claudius Claudianus, i njohur në anglisht si Claudian, lindur rreth vitit 370 - rr. 404), ishte një poet latin i lidhur me oborrin e perandorit romak Honorius në Mediolanum (Milano), dhe në veçanti me gjeneralin Stilicho. Vepra e tij, e shkruar pothuajse tërësisht në hekzametra ose çifteli elegjiak, ndahet në tre kategori kryesore: poema për Honorin, poema për Stilikon dhe epika mitologjike.
Klaudiani duke qenë se ishte nën ndikimin e shkollës aleksandrine, shkroi një numër të madh idilesh, epigramesh e poemash me përmbajtje mitologjike. Poezitë e tij me tematikë historike, përmbajnë një material të pasur historik dhe japin me saktësi dhe besnikëri të madhe të gjitha ngjarjet e kohës. Disa nga poemat e tij formojnë një burim të rëndësishëm për historinë e Ilirëve në vitet 395-404 dhe veçanërisht për pasojat e dyndjeve të fiseve barbare në Iliri.
Jeta
Klaudiani ka lindur në Aleksandri ndërsa mbërriti në Romë në vitin 394 dhe la shenjën e tij si poet oborrortar me një eulogji të dy patronëve të tij të rinj, Probinus dhe Olybrius, konsuj të vitit 395. Ai shkroi një numër panegjirikësh në konsullatën e klientëve të tij, poezi lavdëruese për bëmat e Stilikos dhe shpifje drejtuar rivalëve të Stilikos në oborrin lindor të Arkadius.
Dihet pak për jetën e tij personale, por duket se ai ishte një pagan i bindur: Agustini i referohet atij si 'kundërshtari i emrit të Krishtit' (Civitas Dei, V, 26), dhe Paul Orosius e përshkruan atë si një 'pagan kokëfortë ' (paganus pervicassimus) në veprën e tij me titull Adversus paganos historiarum libri septem (VII, 55).
Ai u shpërblye mirë për angazhimin e tij politik. Në fakt, atij iu dha grada vir illustris. Senati Romak e nderoi atë me një statujë në Forumin Romak në vitin 400. Gruaja e Stilikos, Serena, i siguroi atij një grua të pasur.
Meqenëse asnjë nga poemat e Klaudianit nuk regjistron arritjet e Stilikos pas vitit 404, studiuesit supozojnë se Klaudiani vdiq në atë vit. Veprat e tij nuk japin një rrëfim për plaçkitjen e Romës, ndërsa shkrimet e Olympiodorit të Tebës janë redaktuar dhe bërë të njohura vetëm në disa fragmente, që nisin nga vdekja e Stilikos.
Veprat
parapamje| Rrëmbimi i Proserpinës (rreth vitit 1631) nga [[Rembrandt u ndikua nga De raptu Proserpinae ]]
Vende Pelegrinazhi Budist në Indi
Vendet parësore
Budizmi ofron katër vende kryesore pelegrinazhi: vendlindja e Budës në Lumbini, vendi ku ai arriti Ndriçimin, Bodh Gaya, vendi ku ai predikoi për herë të parë në Benarasi dhe vendi ku ai arriti Parinirvanan në Kusinagara. Disa vende pelegrinazhi budiste në Indi janë listuar si më poshtë: Këto janë tre nga katër vendet më të shenjta të Budizmit. I katërti, Lumbini, vendlindja e Budës, është një Nepalin jugor.
Boxer (AFV)
__NOINDEX__ parapamje|250x250px|Pamje anësore e Boxer GTK. Boxer është një mjet luftarak i blinduar me shumë funksione i projektuar nga një konsorcium ndërkombëtar për të kryer një sërë operacionesh përmes përdorimit të moduleve të misionit të instalueshëm. Qeveritë pjesëmarrëse në programin Boxer kanë ndryshuar me zhvillimin e programit. Automjeti Boxer prodhohet nga grupi industrial ARTEC GmbH (teknologjia e automjeteve të blinduara) dhe programi menaxhohet nga OCCAR (Organizata për Bashkëpunim të Përbashkët të Armatimit). ARTEC GmbH është me seli në Mynih; kompanitë e saj mëmë janë Krauss-Maffei Wegmann GmbH dhe Rheinmetall Military Vehicles GmbH në anën gjermane dhe Rheinmetall Defense Nederland B.V. për Holandën. Në përgjithësi, Rheinmetall ka 64% të aksioneve në sipërmarrjen e përbashkët.
Vende Pelegrinazhi Budist në Indi
Vendet e pelegrinazhit budist në Indi
Emri i Biharit rrjedh nga vihara, që do të thotë manastir, për shkak të lidhjes së zonës me Budizmin. Përveç këtyre vendeve që u vizituan nga Buda, vende të tjera në Indi janë bërë të shquar.
Boxer (AFV)
Një tipar dallues dhe unik i automjetit është përbërja e tij e një moduli të platformës së drejtimit dhe moduleve të misionit të këmbyeshëm, të cilat lejojnë disa konfigurime të plotësojnë kërkesa të ndryshme operacionale.
Emra të tjerë në përdorim ose të përdorur më parë për Boxer janë GTK (Gepanzertes Transport-Kraftfahrzeug; mjet transporti i blinduar) Boxer dhe MRAV (Mjet i blinduar me shumë role). Klientë të konfirmuar të Boxer që nga prilli 2022 janë Gjermania, Holanda, Lituania, Australia dhe MB. Boxer është prodhuar dhe parë shërbim në konfigurimet A0, A1 dhe A2. UK Boxer do të jetë konfigurimi A3. Dërgesat australiane janë një hibrid A2/A3.
Vende Pelegrinazhi Budist në Indi
Vendet e pelegrinazhit budist në Indi
Ka një shumësi vendesh të Budizmit Tibetian në Indi:
Ekonomia e Islandës
Ekonomia e Islandes mbeshtetet kryesishtne degen e peshkimit, ku prodhimi vjetor i peshkut dhe i produkteve te detit perben rreth 90% te eksportit te vendit.
Vende Pelegrinazhi Budist në Indi
Manastiret
Manastiri Pemayangtse është një manastir budist në Pemayangtse, afër Pellingut në shtetin veri-lindor të Indisë, Sikkim, i vendosur 140 km në perëndim të Gangtokut.
Manastiri Tawang në shtetin indian Arunachal Pradesh është manastiri më i madh në Indi dhe i dyti më i madh në botë pas Pallatit Potala në Lhasa të Tibetit.
Zang Dhok Palri Phodangu është një manastir budist në Kalimpong të Bengalit Perëndimor. Manastiri gjendet në krye të kodrës Durpin, një nga dy kodrat e qytezës. U shenjtërua në vitin 1976 nëpërmjet vizitimit të Dalai Lamas.
Manastiri Rumtek i quajtur edhe "Qendra Dharmachakra", është një gompa e vendosur në shtetin indian të Sikkimit afër kryeqytetit Gangtok. Është pika qendrore për tensionet sektariane brenda shkollës Karma Kagyu të Budizmit Tibetian që karakterizon problematikën e Karmapas.
Manastiri Enchey është i vendosur në Gangtok, kryeqyteti i shtetit indian të Sikkimit në veri-lindje të Indisë. I përket urdhërit Nyingmatë Budizmit Vajrayana.
Manastiri Tashiding është një manastir budist i sektit Nyingma të Budizmit Tibetian në Sikkimin perëndimor, në Indinë veri-lindore. Gjendet në majë të kodrës që ngrihet midis Rathong chu-së dhe Lumit Rangeet.
Manastiri Dubdi, me raste i quajtur edhe 'Manastiri Yuksom' ëshë një vihara budiste e stektit Nyingma të Budizmit Tibetian pranë Yuksomit, në rajonin e Geyzingut në distriktin e Sikkimit Perëndimor.
Manastiri Ralang është një manartir budist i sektit Kagyu të Budizmit Tibetian në Sikkimin jugor, në Indinë veri-lindore. Gjendet gjashtë kilometra nga Ravangla.
Çorapet tradicionale
parapamje|Çorape nga [[Kukësi]] Çorapet tradicionale janë pjesë e veshjeve tradicionale shqiptare të cilat janë punuar nga leshi ose pambuku, dhe kanë shumë motive dhe ngjyra, nganjëherë duke përfshirë fije shumë të holla metalike.
Bezins-Garraux
Bezins-Garraux (Shqip: Bezingarra ; Ocitanisht:Vedins e Garraus) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Çorapet tradicionale
Çorapet të cilat përdoren në rajonin e Rugovës zakonisht janë të bardha, por gjatë periudhës së pushtimit osman ato ka të ngjarë që të kenë qenë të kuqe. Ato ishin të ngjashme me çorapët e përdorura në Malin e Zi për mënyrën se si dukeshin brenda dhe për mënyrën se si lidheshin.
Gjuha cimbriane
Cimbriani është një gjuhë gjermane që lidhet me gjuhën bavareze, me sa duket që rrjedh nga dialektet e Bavarishtes Jugore (edhe pse një origjinë Lombardike nuk mund të përjashtohet). Ajo është gjithashtu e lidhur me gjuhën Mócheno. Dallimet e saj shumë të rëndësishme në gramatikë si dhe në fjalorin dhe shqiptimin e bëjnë praktikisht të pakuptueshme për njerëzit që flasin gjuhën gjermane ose bavareze. Përdorimi i italishtea në të gjithë vendin dhe ndikimi i Venedikut në afërsi kanë ndikuar shumë në numrin e folësve të Cimbrianes gjatë shekujve të kaluar. Ky efekt ka qenë mjaft i madh për të shkaktuar që cimbrianishtja të konsiderohet nga disa si një gjuhë e rrezikuar.
Historia
parapamje|Shpërndarja historike (e verdhë) dhe aktuale (portokalli) e dialekteve Cimbrian dhe Mócheno.|367x367pxRegjistrimi më i hershëm i lëvizjes së bavarezëve në Verona daton në ca. 1050 (Bayerische Staatsbibliothek Kodi 4547). Zgjidhja vazhdoi gjatë shekujve 11 dhe 12.
Një teori me origjinën Lombardic të Zimbern u propozua në vitin 1948 nga Bruno Schweizer dhe përsëri në vitin 1974 nga Alfonso Bellotto. Debati u rigjallërua përsëri në vitin 2004 nga linguisti Cimbrian Ermenegildo Bidese. Shumica e gjuhëtarëve mbeten të përkushtuar ndaj hipotezës së emigracionit mesjetar (shek 11-12).
Prania e komuniteteve gjermanofolëse në Itali u zbulua në shekullin e 14 nga humanistët italianë, të cilët i lidhën ata me Cimbrin që mbërriti në rajon në shekullin e 2 para Krishtit. Kjo është origjina e mundshme e endonimit aktual (Zimbar). Një hipotezë alternative nxjerr emrin nga një term për "zdrukthëtarin", e lidhur me drurin e anglishtes (lit. "wooder").
Dialektet dhe statusi
Në Trentino, sipas regjistrimit të vitit 2001, i pari në të cilin u regjistruan të dhënat për gjuhët amtare, Cimbrian u fol nga një shumicë në bashkinë e Lusërn (267 persona, 89.9%). Në komunat e tjera të Trentos 615 persona u deklaruan si anëtarë të grupit linguistik të Cimbrianit, gjithsej 882 në Trentino. Me këtë, shihet se larmia më e larmishme e Cimbrianit është ajo e Lusernit me shumicën e komunitetit të aftë për të folur në Cimbrian, ndërsa në Giazza dhe Roana mbeten vetëm disa folës të vjetër të mbetur.
Cimbrian njihet zyrtarisht në Trentino nga ligji provincial dhe kombëtar. Duke filluar nga vitet 1990, ligjet dhe rregulloret e ndryshme janë miratuar nga Parlamenti dhe Asambleja e Provincës së Italisë, të cilat e vënë gjuhën dhe kulturën e Cimbrian në mbrojtje. Kurrikulat shkollore u adaptuan në mënyrë që të jepnin mësim në Cimbrian dhe po zhvillohen shenjat e rrugëve dygjuhësore. Një institut kulturor (Istituto Cimbro / Kulturenstitut Lusérn) u themelua me dekret në vitin 1987, qëllimi i të cilit është "të mbrojë, promovojë dhe shfrytëzojë trashëgiminë etnografike dhe kulturore të pakicës gjermane të komunës së Luserna, duke i kushtuar vëmendje të veçantë historike dhe gjuhësore, në mbrojtjen e mjedisit dhe në zhvillimin ekonomik-kulturor të territorit të komunitetit të Cimbrianit ". Instituti i Kulturës organizon garat e literaturës për fëmijët, si dhe kampet verore të zhytjes.
Kisha e Manastirit të Shën Triadhës (Pepel)
Kisha e Manastirit të Shën Triadhës (Pepel) është një monument i trashëgimisë kulturore në Pepel, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "188610.06.1973".
360 Gradë
Talk-show “360°” drejtohet nga analisti e gazetari i mirënjohur Artur Zheji. Ky emision shfaqet në televizionin Ora News cdo të hënë e të enjte në orën 21:00. Në bazë të tematikës dhe diskutimeve në studio kohëzgjatja e emisionit varion nga 2 deri në 3 orë. Po ashtu edhe numri i të ftuarve ndryshon nga çështja e trajtuar.
“360°” në rrjetet sociale
Përveç faqes zyrtare, “360°” është e përhapur dhe në facebook duke patur një adresë me 96 787 persona që e pëlqejnë aktualisht dhe numri vazhdon dhe rritet po ashtu si popullariteti i emisionit. Faqja në Facebook administratohet nga stafi i “360o” por edhe nga moderatori Artur Zheji. Ky portal poston lajme që ndodhin gjatë ditës po ashtu dhe video të emisionit dhe momentet më interesante në sekuanca të shkurtra 1.5-2 minutëshe. Interaktiviteti me ndjekësit është shumë i lartë duke i lënë një liri kujdo të shprehet si të preferojë, gjithnje në bazë të etikës së komunikimit dhe ndershmërisë. Gjatë emisionit Artur Zheji i bën thirrje audiencës që japë mendimin e vet, qoftë me mesazh apo me një koment në faqen zyrtare por edhe në mediat sociale, në facebook.
Sondazhe
Pyetja e parë ishte se sa prej përsonave të testuar e ndiqnin emisionin e Artur Zhejit dhe shumica ose 71.4% e të anketuarëve u përgjigjën se e ndiqnin. Kjo gjë që konfirmon shifrën e lartë të shikueshmërisë së emisionit, që ende nuk ka mbushur vitin që prej ditës kur filloi trasmetimin.
Gjuha e rrezikuar
Një gjuhë e rrezikuar është një gjuhë që është në rrezik të mos përdoret pasi folësit e tij vdesin ose zhvendosen në një gjuhë tjetër. Humbja e gjuhës ndodh kur gjuha nuk ka më folës amë dhe bëhet një "gjuhë e vdekur". Nëse askush nuk mund ta flasë gjuhën fare, ai bëhet një "gjuhë e zhdukur". Një gjuhë e vdekur ende mund të studiohet përmes regjistrimeve ose shkrimeve, por është ende e vdekur ose e zhdukur nëse nuk ka folës të rrjedhshëm. Megjithëse gjuhët janë zhdukur gjithnjë në mbarë historinë njerëzore, ata aktualisht po vdesin me një ritëm të përshpejtuar për shkak të globalizimit, neokolonializmit dhe linguicide (vrasje gjuhësore).
Hapi i parë është në vdekjen e gjuhës është rreziku potencial. Kjo është kur një gjuhë ballafaqohet me presion të fortë të jashtëm, por ende ekzistojnë komunitete të folësve të cilët e kalojnë gjuhën tek fëmijët e tyre. Faza e dytë është rrezik. Sapo një gjuhë të ketë arritur fazën e rrezikimit, ka vetëm disa folës të mbetur dhe fëmijët, për pjesën më të madhe, nuk e mësojnë gjuhën. Faza e tretë e zhdukjes së gjuhës është rreziku serioz. Gjatë kësaj faze, një gjuhë nuk ka gjasa të mbijetojë edhe për një brez tjetër dhe së shpejti do të zhduket. Faza e katërt është e vdekur, e ndjekur nga zhdukja e fazës së pestë.
Shumë projekte janë duke u përpjekur për të parandaluar ose ngadalësuar këtë humbje duke revitalizuar gjuhët e rrezikuara dhe duke promovuar arsimimin dhe shkrim-leximin në gjuhët e pakicave, shpesh duke përfshirë projekte të përbashkëta ndërmjet komuniteteve gjuhësore dhe gjuhëtarëve. Në të gjithë botën, shumë vende kanë miratuar legjislacionin specifik që synon mbrojtjen dhe stabilizimin e gjuhës së komuniteteve të gjuhës indigjene. Duke pranuar se shumica e gjuhëve të rrezikuara në botë nuk kanë gjasa të ringjallen, shumë linguistë gjithashtu po punojnë për dokumentimin e mijëra gjuhëve të botës për të cilat pak ose aspak nuk dihet.
Hercule Poirot
thumb|240px|Statuja e Poirot në [[Ellezelles, Belgjikë]] Hercule Poirot është një detektiv i trilluar belg i krijuar nga Agata Kristie. Poirot është një nga personazhet më të famshëm dhe të shumë kohërave të Kristie, i shfaqur në 33 romane, 2 shfaqje, dhe më shumë se 50 tregime të shkurtra të botuara midis viteve 1920 dhe 1975.
Poirot u protretizua në radio, filma dhe seriale nga aktorë të ndryshëm.
Ndikimet
Emri i Poirot-it rrjedh nga dy detektivë të tjerë trillues të kohës: Hercule Popeau të Marie Belloc Lowndes dhe Monsieur Poiret të Frank Howel Evans, një oficer në pension i policisë belge që jeton në Londër.
Një ndikim më i dukshëm në tregimet e hershme Poirot është ai i Arthur Conan Doyle. Në një autobiografi, Kristie shprehet, "Unë isha duke shkruar në traditën e Sherlock Holmes - detektivi eksentrik, asistent i shkathët, me një detektiv të tipit Lestrade, Scotland Yard, Inspektori Japp". Nga ana e tij, Conan Doyle pranoi duke mbështetur tregimet e tij detektive në modelin e C. Auguste Dupin të Edgar Allan Poe dhe narratorin e tij anonim, dhe duke e mbështetur personazhin e tij Sherlock Holmes mbi Joseph Bell, i cili në përdorimin e tij të "arsyetimit" parafytyronte besimin e Poirotit në "qeliza të vogla gri".
Në ndryshim nga modelet e përmendura më lart, Poirot e Kristies ishte rezultat i zhvillimit të saj të hershëm të detektivit në librin e saj të parë, shkruar në vitin 1916 dhe botuar në vitin 1920. Kombësia e tij belge ishte interesante për shkak të okupimit të Belgjikës nga Gjermania, e cila gjithashtu dha një shpjegim të arsyeshëm pse një detektiv i tillë i aftë do të ishte pa punë dhe i disponueshëm për të zgjidhur misteret në një shtëpi të vendit anglez. Në kohën e shkrimit të Kristies, u konsiderua patriotike të shpreheshim simpatik ndaj belgëve, pasi pushtimi i vendit të tyre kishte përbërë casus belli e Britanisë së Madhe për hyrjen në Luftën e Parë Botërore, dhe propaganda britanike e kohës së luftës theksoi "Përdhunimin e Belgjikës".
Origjina
Kristie ishte qëllimisht e paqartë në lidhje me origjinën e Poirot-it, pasi mendohet se është një burrë i moshuar edhe në romanet e hershme. Në An Autobiography, ajo pranoi se ajo tashmë e imagjinonte që ai të ishte një plak në vitin 1920. Sidoqoftë, në atë kohë, ajo nuk e kishte idenë që ajo të shkruante vepra që i shfaqnin për dekada të ardhshme.
Një fragment i shkurtër në The Big Four jep informacion origjinal për lindjen e Poirot-it ose të paktën fëmijërinë në ose afër qytetit Spa, Belgjikë. Kristie nënkupton me forcë se kjo "tërheqje e qetë në Ardennes" afër Spa është vendndodhja e shtëpisë së familjes Poirot.
Një traditë alternative thotë se Poirot ka lindur në fshatin Ellezelles, Belgjikë. Disa përmendore kushtuar Hercule Poirot mund të shihen në qendër të këtij fshati. Duket se nuk ka asnjë referencë për këtë në shkrimet e Kristie, por qyteti i Ellezelles ushqen një kopje të certifikatës së lindjes së Poirot në një memorial lokal dëshmon për lindjen e Poirot, duke përmendur babanë dhe nënën e tij si Jules-Louis Poirot dhe Godelieve Poirot.
Kristie shkroi se Poirot është katolik nga lindja, por jo shumë përshkruhet për bindjet e tij të mëvonshme fetare, përveç referencave sporadike për "shkuarjen në kishë". Kristie siguron pak informacione në lidhje me fëmijërinë e Poirot, duke përmendur vetëm në Tre Aktin e tragjedisë se ai vjen nga një familje e madhe me pak pasuri, dhe ka të paktën një motër më të vogël. Përveç frëngjishtes dhe anglishtes, Poirot gjithashtu flet mirë gjermanisht.
Polic
Në tregimin e shkurtër "The Chocolate Box" (1923), Poirot zbulon te kapiteni Arthur Hastings një rrëfim për atë që ai konsideron si dështimin e tij të vetëm. Poirot pranon se ai nuk ka arritur të zgjidhë një krim ndonjëherë.
Sidoqoftë, ai e konsideron çështjen e vitit 1893 në "The Chocolate Box", si dështimi i tij i vetëm aktual i zbulimit. Përsëri, Poirot nuk është i besueshëm si narrator i historisë së tij personale dhe nuk ka asnjë provë që Kristie e skicoi atë në çdo thellësi. Gjatë karrierës së tij policore Poirot qëlloi një burrë që po gjuante nga një çati në publikun më poshtë. në Lord Edgware Dies, Poirot zbulon se ai mësoi të lexonte duke shkruar me kokë poshtë gjatë karrierës së tij policore. Rreth asaj kohe ai u takua me Xavier Bouc, drejtorin e Compagnie Internationale des Wagons-Lits. Poirot gjithashtu u bë një drejtor me uniformë, duke punuar në trena.
Në The Double Clue, Poirot përmend se ai ishte Shef i Policisë së Brukselit, derisa "Lufta e Madhe" (Lufta e Parë Botërore) e detyroi atë të largohej për në Angli. (Në The Mysterious Affair at Styles Poirot kishte dalë në pension në moshën 55 vjeç në vitin 1905).
Detektiv privat
Gjatë Luftës së Parë Botërore, Poirot u largua nga Belgjika për në Angli si refugjat, megjithëse u kthye disa herë. Më 16 korrik 1916 ai u takua përsëri me mikun e tij të përjetshëm, Kapiten Arthur Hastings dhe zgjidhi rastin e parë të çështjeve të tij që do të botoheshin, "The Mysterious Affair at Styles". Është e qartë se Hastings dhe Poirot janë tashmë miq kur takohen në Kapitullin 2 të romanit, pasi Hastings i tregon Cynthia se nuk e ka parë atë për "disa vite". Pjesëza të tilla si data 1916 për çështjen dhe që Hastings kishte takuar Poirot në Belgjikë, jepen në Curtain: Poirot's Last Case, Kapitulli 1. Pas këtij rasti, Poirot me sa duket ra në vëmendje të shërbimit sekret britanik dhe ndërmori raste për qeveria britanike, përfshirë prishjen e rrëmbimit të mbetur në përpjekje të Kryeministrit. Lexuesve u është thënë se autoritetet britanike kishin mësuar për aftësinë e mprehtë hetimore të Poirotit nga disa anëtarë të familjes mbretërore të Belgjikës.
Pas luftës Poirot u bë një detektiv privat dhe filloi të ndërmarrë çështje civile. Ai u transferua në atë që u bë si adresa e shtëpisë ashtu edhe e punës, Flat 203 në 56B Whitehaven Mansions. Hastings fillimisht viziton banesën kur kthehet në Angli në qershor 1935 nga Argjentina në The A.B.C. Murders, Kapitulli 1. Programet televizive vendosin këtë në Gjykatën Florin, Charterhouse Square, në pjesën e gabuar të Londrës. Sipas Hastings, ajo u zgjodh nga Poirot "tërësisht për shkak të pamjes dhe proporcionit të saj të rreptë gjeometrik" dhe përshkruhej si "lloji më i ri i shërbimit të sheshtë". (Ndërtesa e Gjykatës së Florin u ndërtua në të vërtetë në vitin 1936, dekada pasi Poirot u zhvendos në mënyrë fiktive.) Çështja e tij e parë në këtë periudhë ishte "The Affair at the Victory Ball", e cila i lejoi Poirot të hynte në shoqëri të lartë dhe të fillojë karrierën e tij si një detektiv privat.
Midis luftërave botërore, Poirot udhëtoi në të gjithë Evropën, Afrikën, Azinë dhe gjysmën e Amerikës së Jugut duke hetuar krimet dhe zgjidhjen e vrasjeve. Shumica e rasteve të tij kanë ndodhur gjatë kësaj kohe dhe ai ishte në kulmin e fuqive të tij në këtë pikë të jetës së tij. Në The Murder on the Links, belgu hedh qelizat e tij gri kundër një vrasësi francez. Në Lindjen e Mesme, ai i zgjidhi çështjet Vdekja mbi Nil dhe Vrasja në Mesopotami me lehtësi dhe madje mbijetoi Një Takim me Vdekje. Ndërsa ai kaloi nëpër Evropën Lindore në udhëtimin e tij të kthimit, ai e zgjidhi Vrasja e Orient Express. Sidoqoftë ai nuk udhëtoi për në Amerikën e Veriut, Inditë Perëndimore, Karaibe apo Oqeaninë, me siguri për të shmangur sëmundjet e detit.
Ishte gjatë kësaj kohe ai u takua me Konteshën Vera Rossakoff, një hajdute magjepsëse e argjendarisë. Historia e Konteshës është, si ajo e Poirot, e rrënuar në mister. Ajo pretendon se ka qenë anëtare e aristokracisë ruse para Revolucionit Ruse dhe vuajti shumë si rezultat, por sa nga ajo histori është e vërtetë është një pyetje e hapur. Edhe Poirot e pranon që Rossakoff ofroi tregime të ndryshme të jetës së saj të hershme. Poiroti më vonë u godit me gruan dhe e lejoi të shpëtonte nga drejtësia.
Pas rasteve të tij në Lindjen e Mesme, Poirot u kthye në Britani. Përveç disa prej të ashtuquajturave "Labours of Hercules" ai shumë rrallë shkoi jashtë vendit gjatë karrierës së tij të mëvonshme. Ai u zhvendos në Gjykatën Styles drejt fundit të jetës së tij.
Ndërsa Poirot zakonisht paguhej bukur nga klientët, ai ishte gjithashtu i njohur të merrte raste që e zvogëlonin kureshtjen e tij, megjithëse nuk paguanin mirë.
Poirot tregon një dashuri për trenat me avull, të cilat Kristie e kundërshton me dashurinë e Hastings për automjetet: kjo tregohet në The Plymouth Express, The Mystery of the Blue Train, Murder on the Orient Express, dhe The ABC Murders (në serialin televiziv, avull trenat shihen në pothuajse të gjitha episodet).
Pas Luftës së Dytë Botërore
Poirot është më pak aktiv gjatë rasteve që ndodhin në fund të karrierës së tij. Duke filluar me Three Act Tragedy (1934), Kristie kishte përsosur gjatë viteve të ndër-luftës një subgenre të romanit Poirot, në të cilin vetë detektivi kaloi pjesën më të madhe të të tretës së parë të romanit në periferi të ngjarjeve. Në romane si Taken at the Flood, After the Funeral, dhe Hickory Dickory Dock, ai është edhe më pak në prova, duke kaluar shpesh detyrat e detektivit kryesor të intervistimit tek një person ndihmës. Në Cat Among the Pigeons, hyrja e Poirot është aq vonë sa të jetë pothuajse një pasqyrë. Nëse kjo ishte një reflektim i epokës së tij apo nga keqësimi i Kristie për të, është e pamundur të vlerësohet. Crooked House (1949) dhe Ordeal by Innocence (1957), e cila mund të ketë qenë lehtësisht romane Poirot, paraqesin një përfundim logjik të zvogëlimit të përgjithshëm të pranisë së tij në vepra të tilla.
Në fund të karrierës së tij, bëhet e qartë se pensioni i Poirot nuk është më një trillim i përshtatshëm. Ai supozon një mënyrë jetese me të vërtetë joaktive gjatë së cilës ai shqetësohet vetë me studimin e çështjeve të famshme të pazgjidhura të së kaluarës dhe leximin e romaneve detektivë. Ai madje shkruan një libër për trillime misteri në të cilin merret rreptësisht me Edgar Allan Poe dhe Wilkie Collins.
Veçanërisht, gjatë kësaj kohe karakteristikat e tij fizike gjithashtu ndryshojnë në mënyrë dramatike, dhe nga koha kur Arthur Hastings takohet përsëri Poirot në Curtain, ai duket shumë i ndryshëm nga paraqitjet e tij të mëparshme, duke u bërë i hollë me moshën dhe me flokë të dukshëm të lyer.