cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provat matematikore
Historia dhe etimologjia
Argumentet e besueshmërisë duke përdorur pajisje heuriste si piktura dhe analogji, i paraprijnë provës matematikore të rreptë. Zhvillimi i provave matematikore është kryesisht produkt i matematikës greke të lashtë dhe një nga arritjet më të mëdha të saj. Thales (624-546 pes) dhe Hipokrati i Kios (rreth 470-410 pes) provuan disa teorema në gjeometri. Eudoksi (408-355 pes) dhe Theaetetus (417-369 pes) formuluan teorema por nuk i provuan ato. Aristoteli (384-322 pes) tha se përkufizimet duhet të përshkruajnë konceptin që përkufizohet në terma të koncepteve të tjera të njohura. Provat matematikore u revolucionarizuan nga Euklidi (300 pes), i cili prezantoi metodën axiomatike ende në përdorim sot, duke filluar me terma dhe indekse të padefinuara (propozimet lidhur me kushtet e padefinuara që supozohet të jenë të dukshme nga "axios" grekë që do të thotë "diçka e denjë "), dhe i përdori këto për të provuar teorema duke përdorur logjikën deduktive. Libri i tij, Elementet, u lexua nga të gjithë ata që konsideroheshin të arsimuar në Perëndim deri në mesin e shekullit të 20-të. Përveç teoremave të gjeometrisë, të tilla si Teorema e Pitagorës, elementët gjithashtu mbulojnë teorinë e numrave, duke përfshirë një provë se rrënja katrore e dy është e paarsyeshme dhe se ka numra pafundësisht të lartë.
Përparime të mëtejshme u zhvilluan në matematikën islame mesjetare. Ndërsa provat më të hershme greke ishin kryesisht demonstratat gjeometrike, zhvillimi i matematikanëve aritmetikë dhe algjebër nga matematikanët islamë lejoi prova më të përgjithshme që nuk vareshin më nga gjeometria. Në shekullin e 10-të të es, matematikan irakian Al-Hashimi dha prova të përgjithshme për numrat (në vend të demonstrimeve gjeometrike) pasi ai e konsideronte shumëzimin, ndarjen, etj. Për "linjat". Ai e përdori këtë metodë për të siguruar një provë të ekzistencës së numrave të paarsyeshëm. Një provë induktive për sekuencat aritmetike u prezantua në Al-Fakhri (1000) nga Al-Karaji, i cili e përdori atë për të provuar teoremen binomiale dhe pronat e trekëndëshit Pascal. Alhazen gjithashtu zhvilloi metodën e provës nga kontradiktat, si përpjekja e parë për të provuar postulat paralele euklidiane.
Teoria e provave moderne trajton provat si struktura të të dhënave të definuara induktivisht. Nuk ekziston më një supozim se aksiomat janë "të vërteta" në çdo kuptim; kjo lejon për teoritë paralele matematikore të ndërtuara në grupe alternative të aksiomave.
Natyra dhe qëllimi
Përcaktimi i një prove formale synon të kapë konceptin e provave siç shkruhet në praktikën e matematikës. Qëndrueshmëria e këtij përkufizimi përbën besimin se një provë e botuar, në parim, mund të shndërrohet në një provë formale. Megjithatë, jashtë fushës së asistentëve të automatizuar të provës, kjo rrallë bëhet në praktikë. Një pyetje klasike në filozofi pyet nëse provat matematikore janë analitike ose sintetike. Kanti, i cili prezantoi dallimin analitiko-sintetik, besonte se provat matematikore janë sintetike.
Provat mund të shihen si objekte estetike, të admiruara për bukurinë e tyre matematikore. Matematiku Paul Erdös ishte i njohur për përshkrimin e provave që ai gjeti veçanërisht elegante, që vjen nga "The Book", një tezë hipotetike që përmban metodën më të bukur për të provuar secilin teoremë. Libri Proofs from THE BOOK, i botuar në vitin 2003, është i përkushtuar për të paraqitur 32 prova që redaktorët e tij gjejnë veçanërisht të këndshme.
Beaulieu-sur-Loire
Beaulieu-sur-Loire është një komunë në Francë. Beaulieu-sur-Loire bën pjesë në departamentin Loiret të rajonit Centre. Komuna ka një popullsi prej 1779 banorë dhe sipërfaqe 48.83 km².
Recouvrance
Recouvrance është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Dama Dam Mast Qalandar
"Dama Dam Mast Qalandar" (penxhabisht: دَما دَم مَست قَلَندَر, दमादम मस्त क़लन्दर) është një këngë shpirtërore sufiste. Poema origjinale fillimisht është shkruar nga Amir Hosrov, pastaj është modifukuar nga Bulleh Shah. Kjo këngë është shkruar në nderë të shenjtorit sufi më të nderuar të Sindit, Shahbaz Kalandar të Sehwan Sharif. Melodia moderne është kompozuar nga mjeshtëri Ashiq Hussain nga Pakistani, dhe është bërë e famshme nga shumë këngëtarë nga Pakistani dhe Bangladeshi si: Noor Jehan, Runa Laila, Nusret Fatih Ali Han, Abida Parveen, vëllezërit Sabri, Reshma, Komal Rizvi, dhe Junoon. Kënga është performar edhe nga artistë indianë si vëllezërit Wadali dhe Mika Singh.
Në vitet 1970, Runa Laila nga Bangladeshi ishte shumë e njohur në Indi dhe Damadam Mast Qalandar ishte njëra prej tre këngëve të saja më të ndëgjuara Indi.
Elena Ramírez Parra
Jeta
Ramírez ka studiuar shkencat biologjike në Universitetin Autonom të Madridit dhe një doktoraturë në biologji molekulare nga i njëjti universitet (2000).
Ajo u bë një studiuese e lartë në Qendrën për Bioteknologji dhe Genomikë të Bimëve (CBGP) të Instituto Nacional de Investigación y Tecnología Agraria y Alimentaria (INIA) dhe Universitetit Teknik të Madridit (UPM), duke studiuar efektet negative që prodhojnë stres mjedisor në bimë.
Hetimi i saj karakterizon mekanizmat që bimët përdorin për t'iu përgjigjur streseve të jashtme si thatësira, kripshmëria e tokës, metale të rënda dhe temperatura ekstreme. Ajo përpiqet të krijojë një brez të varieteteve të reja që do të përmirësojnë korrjet.
Në rrjedhën e karrierës së saj, ajo ka publikuar shumë artikuj shkencore.
Në nëntor të vitit 2010, ajo u shpërblye së bashku me katër shkencëtarë (Isabel Lastres Becker, Ana Briones Alonso, Mercedes Vila dhe Maria Antonia Herrero), me Çmimin për Gratë në Shkencë L'Oréal-UNESCO. Kjo dhuratë prej 15000 eurosh është shpërblimi i punës së grave shkencëtare më të reja se 40 vjeçe.
Stephen Keshi
Stephen Okechukwu Keshi (23 janar 1962 – 7 qershor 2016) ishte futbollist nigerian. Ai ishte po ashtu menagjer i kombëtares nigeriane.
Jeta personale
Stephen ishte i martuar me Kate për 30 vite. Ajo vdiq më 30 dhjetor 2015, për shkak kancerit. Ata kishin katër fëmijë. Stephen pati sulm në zemër dhe vdiq në spital në moshë 54 vjeç.
Glokalizmi
Glokalimi është tendencë e ruajtjes se veçantisë së vlerave kombëtare e vendore.
Hermann Ölberg
Hermann Maria Ölberg, albanolog i njohur austriak. I njohur për kërkimet e tij në fushën e gjuhëve indogjermane, ia kushtoi mendjen dhe intelektin e tij në veçanti gjuhës shqipe dhe historisë së saj, studimit dhe mësimdhënies së kësaj gjuhe në Universitetin e Innsbruck-ut, ku gjithashtu drejtoi për një kohë të gjatë degën e albanologjisë.
Tirana e vjetër : një histori e ilustruar
Tirana e vjetër : një histori e ilustruar libër me autor Gazmend A. Bakiu. Shtëpia Botuese "Mediaprint" Tiranë, 2013. Faqet e librit 280.
Titulli “Tirana e vjetër” përcakton territorin-Tiranën, dhe shtrirjen në kohë, nga antikiteti e deri në vitin 1945, ku në fokus janë ndërtimet, monumentet dhe çdo gjë tjetër që ka lidhje me kryeqytetin. Ky libër është konceptuar njëkohësisht si album, në këtë mënyrë Tirana e vjetër do të mund të bëhet më e perceptueshme. Fotografitë datojnë gjithnjë përpara vitit 1945, dhe mbi 99% e tyre janë pjesë e koleksionit të autorit.
Grupet e deputetëve
Grupet e Deputetëve qenë pjesë e deputetëve dalur nga zgjedhjet e 2 dhjetorit 1945, pjesë e Frontit Demokratik në Kuvend, por duke qenë zëri kritik në jetën parlamentare, pothuaj të gjithë me qëndrime properëndimore e proamerikane. Me mbarimin e proceseve ndaj teknikëve intelektualë në proceset “sabotuese” në Maliq në nëntor 1946, gjatë viteve 1947-1948 vëmendja e Drejtorisë së Sigurimit të Shtetit u drejtua mbi inteligjencien e vendit.
I pari
Pas Kryengritjes së Postribës më 9 shtator 1946, i akuzuari i parë në radhën e deputetëve ishte Riza Dani. Pas tij, më 23 dhjetor 1946, Kuvendi Popullor vendosi t'ia heqë mandatin dhe imunitetin parlamentar së bashku me tre deputetët e tjerë të Shkodrës: Kolë Prelës, Zef Haxhisë dhe Hysni Pejës.
Resson
Resson është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Lidhje të jashtme
Resson Resson
Grupet e deputetëve
I dyti
Më 15 maj 1947, Ministria e Punëve të Brendshme i kërkoi Presidiumit të Kuvendit Popullor që t'i hiqej imuniteti deputetëve: Shefqet Beja, Riza Alizoti, Kol Kuqali, Selaudin Toto, dr. Enver Sazani, Irfan Majuni, Faik Shehu, Sheh Karbunara, Kostandin Boshnjaku dhe Islam Radovicka. Heqja e imunitetit u krye pa debat parlamentar, në një situatë të tensionuar. Krahas deputetëve, u përfshinë edhe figura si: Sulo Konjari, Ramazan Tabaku, Riza Alizoti, Foto Bala, Abdyl Kokoshi, Syrja Selfo, Mestan Ujaniku, Beqir Çela etj.
Ndërkohë që një pjesë e tyre u arrestuan para heqjes së mandatit, Kuqali, baba i dy dëshmorëve të Rezistencës shqiptare, vdiq më 30 maj 1947 pas 10 ditë torturash.
I treti
Pas dy grupeve të para, në mars 1948 u gjykua “grupi i tretë”. Në këtë “grup” nuk kishte asnjë ish deputet, por të gjithë akuzoheshin për lidhje miqësore me të dënuarit e dy proceseve të para, e për këtë arsye arsye këta mund të konsiderohen si “grupi i tretë”.
Gjyqet
Ndonëse grupi i parë u arrestua më herët, gjyqi ndaj tyre u bë më vonë. Për grupin e Bejës gjykimi filloi më 4 shtator 1947 në sallën e kinemasë "17 Nëntori", ndërsa për grupin e Danit më 31 dhjetor të po atij viti në kinemanë "Nacional". Akt-akuzat e paraqitura dhe formuluara nga N/prokurori i Përgjithshëm Josif Pashko ishin:
Këshilli i Gjykatës së Lartë Ushtarake, i përbërë nga kryetari major Niko Ceta, anëtarët kapiteni I Nexhat Hyseni anëtar dhe Kapiteni i II Mustafa Iljazi shpallin vendimin e dënimit të grupit të deputetëve dhe shumë intelektualëve të tjerë, bashkëpunëtor të tyre.
Në grupin e Bejës u gjykuan 24 vetë, nga të cilët 16 vetë u dënuan me vdekje: Beja, Alizoti dhe Sulo Klosi me varje; Majuni, Toto, Tefik Deliallisi, Sazani dhe Sheh Karbunara me të birin, Agathokli Xhitomi, Kokoshi, Salim Kokalari, Beqir Çela, Mehmet Prishtina, Paolo Saggioti, Tefik Deliallisi dhe Pertef Karagjozi.
Ndërsa nga grupi i Danit u gjykuan 19 vetë, nga të cilët 7 vetë me vdekje: Dani, Faik Shehu, Islam Radovicka, Syrja Selfo (35 vjeç), Uan Filipi (46 vjeç), Hilmi Hysi, (35 vjeç), Hasan Reçi (43 vjeç). U dënuan me dënime të ndryshme: Arif Gjyli (ish-deputet), dr. Isuf Hysenbegasi, Kostandin Boshnjaku (ish-deputet), Demir Kallaratin, Bexhet Shehu, Adem Beli, Hivzi Kokalari, Mestan Ujaniku, Halit Gjolena, Kamber Jaskollari, Ibrahim Hasani, Nexhmi Ballka.
Procesi u hap më 22.3.1948 në Tiranë nga një trupë gjykuese ushtarake e drejtuar nga kapiten I Abdyl Hakiu, kapiten II Shaban Rezha dhe toger Hamet Çiraku, duke pasur pranë prokurorin kapiten Petrit Hakani. Me vendimin nr.212, datë 30.3.1948, Gjykata Ushtarake e Tiranës në batë të neneve 6, 8, 10, të ligjit nr.372 dhe nenit 15 të ligjit nr.373, vendosi konfiskimin e pasurisë, si dhe këto dënime:
Me vendimin nr.127, datë 21.4.1948, Gjykata e Lartë Ushtarake bëri këto ndryshime:
Mbetej në fuqi vetëm konfiskimi i pasurisë i të dënuarve me burgim të përjetshëm.
Hideaki Kitajima
(lindur më 23 Maj 1978) është një ish-futbollist japonez.
Go Oiwa
(lindur më 23 Qershor 1972) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje.
Hideaki Kitajima
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje dhe ka shënuar 1 gola.
Beaulieu-sur-Mer
Beaulieu-sur-Mer është një komunë në Francë. Beaulieu-sur-Mer bën pjesë në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 3742 banorë dhe sipërfaqe 0.92 km².
2012 në Shqipëri
parapamje|[[Bulevardi Dëshmorët e Kombit me Sheshin Nënë Tereza dhe Universitetin e Tiranës të zbukuruar për njëqindvjetorin e pavarësisë së Shqipërisë më 28 nëntor 2012]] Në vijim është lista e ngjarjeve që kanë ndodhur gjatë vitit 2012 në Republikën e Shqipërisë.
Gjuhë Tequiraca
Tequiraca (Tekiráka), e njohur edhe si Abishira (Avishiri) * dhe Aiwa (Aewa), është një gjuhë e folur në Peru. Në vitin 1925 ekzistojnë 50 dhe 80 folës në Puerto Elvira në liqenin Vacacocha (lidhur me lumin Napo). Pretendohet se është zhdukur pak kohë në mesin e shekullit të 20-të, megjithëse në vitin 2008 u gjetën dy kujtues dhe u regjistruan 160 fjalë dhe fjali të shkurtra.
Të dhënat e pakta në dispozicion tregojnë se nuk është e lidhur ngushtë me gjuhët e tjera, edhe pse një lidhje e largët me Canichana u propozua nga Kaufman (1994).
Gjuha Jonë (revistë)
Revista “Gjuha jonë” organ i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë. Revista nisi të botohej më 1981 me dy numra në vit, më pas me tre, pastaj katër, më tej me numra dyfish (1-2, 3-4) e për një periudhë (12 vjet) doli një numër i përbashkët vjetor (1-4) – gjithsej 60 vëllime me gati 8000 faqe, – derisa u ndal pasi doli numri i vitit 2009.
Dwarka
Dwarka është një bashki e distriktit Devbhoomi Dwarka në shtetin veri-përdimor të Guxharatit në Indi. Është i vendosur në bregun perëndimor të Gadishlullit Okhamandal në bregun e djathtë të lumit Gomti. Në vitin 2011, kishte një popullsi prej 38 873 banorësh. Dwarka është një nga katër vendet e shenjta të pelegrinazhit hindu Chardham dhe një nga Sapta Purit, shtatë qytetet e lashta më të shenjta të Indisë. Dwarka identifikohet shpesh me mbretërinë Dwaraka, mbretëria e lashtë e Krishnës, si dhe besohet se ka qenë kryeqyteti i parë i Guxharatit.
Ekonomia e Dwarkas bazohet fortësisht te pelegrinazhi dhe turizmi por mbështetet edhe nga prodhimi i melit, gisë (gjalp i përpunuar), farat vajore dhe kripa, që transportohen nëpërmjet portit të saj. Në vitin 2011 nga Qeveria e Guxharatit u propozua një plan zhvillimi afat-gjatë, me investimin e 830 milionë rupive për të ripërtërirë qytetin e Dwarkës dhe për të ndërtuar një urë që lidh qytetin me Okhan dhe Bet Dwarkan. Janmashtami është festa kryesore që kremtohet gjatë gushtit dhe shtatorit. Sharda Peeth Vidya Sabha është një shoqëri arsimore e sponsorizuar nga Sharda Pitha, që ka një kolegj artistik në Dwarka. Dwarka u zgjodh si një qytet trashëgimie nga iniciativa e Qeverisë Indiane Heritage City Development and Augmentation Yojana (HRIDAY).
Traditat Puranike
Dwarka besohet se ka qenë kryeqyteti i parë i Guxharatit. Emri i qytetit në sanskritisht do të thotë "Porta e parajsës", ku dwar do të thotë "portë" ndërsa ka i referohet "Brahmas". Dwarka është përmendur përgjatë historisë së saj si "Mokshapuri", "Dwarkamati" dhe "Dwarkavati". Ajo është përmendur në eposin e hershëm parahistorik të Mahabaratës. Sipas legjendës, Krishna u vendos këtu pasi mundi dhe vrau dajën e tij, Kansa në Mathura. Kjo ngjarje mitologjike e mërgimit të Krishnës në Dwarka nga Mathura është e lidhur ngushtë me Kulturën e Guxharatit. Krishna thuhet gjithashtu se ka pretenduar 12 yojana ose 96 km2 tokë nga deti për të krijuar Dwarkën.
Është diskutuar se Dwarka u krijua nga Arjanët si kryeqendra e Saurashtras gjatë Periudhës Puranike. Yadavat, që kishin mërguar nga Mathura, krijuan mbretërinë e tyre këtu, kur qyteti ishte i njohur si "Kaushathali". Ishte gjatë kësaj periudhe që qyteti iu nënshtrua rindërtimit dhe u emërtua Dwarka. Një popullsi miqësore e Ahirëve i kërkoi gjithashtu Krishnës të vendosej në Dwarka kur ai vendosi, pasi luftoi Jarasandhan, mbretin e Magadhës, për tu tërhequr nga Mathura. Mbretëria, e njohur edhe si Mbretëria Ahir ose Yadav, u krijua nga Krishna dhe lulëzoi duke e zgjeruar pushtetin e saj. Thuhet se Krishna e drejtonte administratën e mbretërisë së tij që nga Dwarka, ndërsa bashkë me familjen e tij jetonte në Bet Dwarka.
Dëshmitë arkeologjike
Archaeological Survey of India ka kryer studimet arkeologjike në Dwarka, si në tokë ashtu dhe në Detin Arabik. Studimet e para të kryera në tokë në vitin 1963 zbuluan shumë artifakte. Gërmimet e kryera në dy site pranë detit në Dwarka nxorën në dritë vendbanime të mbuluara nga uji, një bankinë guri dhe ankora trekëndore guri me tre vrima. Vendbanimet janë në formën e mureve të jashtme dhe të brendshme dhe kulla fortifikimi. Nga klasifikimi tipologjik i ankorave është konkluduar se Dwarka ka pas lulëzuar si një port gjatë periudhës së Mbretërive të Mesme të Indisë. Erozioni bregdetar ka qenë me gjasa shkaku i shkatërrimit të çfarë ishte një port i lashtë.
Dwarka është përmendur në mbishkrimin e bakrit të datuar nga vitit 574 i e.s. i Simhadityas, ministri i Dinastisë Maitraka i Vallabhit. Ai ishte djali i Varahdas, mbretit të Dwarkas. Ishulli i afërt i Bet Dwarkas është një vend pelegrinazhi fetar dhe një sit i rëndësishëm arkeologjik i Periudhës së vonë Harapane, me datim termoluminishent nga viti 1570 p.e.s.
Historia e hershme
Në vitin 200 të e.s., mbreti Vasudev II i Dwarkas u mund nga Mahakshatriya Rudradama. Me vdekjen e Rudradamas, gruaja e tij, Dheeradevi, ftoi vëllain e tij Pulumavi, duke kërkuar udhërrëfim për të sunduar. Rudradama kishte përqafuar sektin Vaishnavit dhe adhuronte Krishnën në Dwarka. Vajranabha, pasuesi i tij, ndërtoi një çhatri (një monument në formë ombrelle) dhe vendosi një idhull të Krishnës në të.
Një dëshmi mbishkrimore atribuar Garulaka Simhadityas, djalit të Varahdas, mbretit të Dwarkas, e shkruar mbi një pllakë bakri, dataur nga viti 574 i e.s., u gjet në Palitana. Shkrimtari grek i Periplus i Detit Eritreas i referohet një vendi të quajtur Baraca, që është interpretuar si Dwarka. Një referencë e bërë te Gjeografia e Ptolemeut e identifikon Barake-n si një ishull në Gjirin Kanthil, që është menduar se nënkupton Dwarkën.
Një nga katër dhamët (qendra fetare), që u krijuan nga Adi Shankaracharya (686–717) në katër këndet e vendit, u krijua si një qendër monastike në një kohë kur rryma kryesore e Hinduizmit ishte akoma e pa pranuar; ajo bënte pjesë në Kompleksin Tempullor të Dwarkës. Në vitin 885, tempulli u rikonstruktua nga Shree Nrushinhaashrma, kreu i "Shreemad Jagatguru Shankaracharya Pithës".
Nga mesjeta deri tani
Vallabha Acharya e mori idhullin e Dwarkadhish-it, që nderohej nga Rukmini. Ai e fsheu atë në një Pus të shkallëzuar, të njohur si Savitri Vav, gjatë pushtimit mysliman, përpara se ta zhvendoste atë në fshatin Ladva. Në vitin 1551, kur Turk Azizi pushtoi Dwarkën, idhulli u zhvendos në ishullin e Bet Dwarkës.
Më 7 shtator 1965, gjatë Luftës Indiano-Pakistaneze, qyteti u sulmua përkohësisht nga forcat e marinës pakistaneze në Operacionin Dwarka.
Dwarka është një nga 12 qytetet e trashëgimisë i zgjedhur nga programi ‘Heritage City Development and Augmentation Yojana’ (HRIDAY) i Qeverisë së Indisë për të zhvilluar infrastrukturën qytetase. Sudama Setu, një urë mbi lumin Gomti që lidh tokën e Dwarkës (Mandiri Jagat i Dwarkadhish-it) me Panchkui thirtha-n (pesë puset e shenjta), u programua për tu nisur gjat festës Krishna Janmashtami në 2015. Është një urë e mbajtur nga kavo 166 m e gjatë me një gjerësi 2.4 m.
Gjeografia
Dwarka, në grykën e Gjirit të Kutch-it, në bregun perëndimor të Gadishullit Okhamandal, ndodhet në bregun e djathtë të lumit Gomti, që nis nga fshati Bhavda në një vend të njohur si Mul-Gomti, 10 km në lindje. Tani ndodhet nën distriktin e sapoformuar të Devbumi Dwarkës në skajin perëndimor të Gadishullit Saurashtra (Kathiawar), përballë Detit Arabik. Lumi Gomti deri në shekullin e XIX formonte një liman.
Dwarka është e lidhur mirë me pjesën tjetër të Indisë nëpërmjet transportit ajror, hekurudhor dhe rrugor. Ndodhet 131 km me autostradën shtetërore 947 nga Jamnagar-i, ku ndodhet një aeroport kombëtar. Stacioni hekurudhor i Dwarkës është në linjën hekurudhore me binarë të gjerë që operon nga Ahmedabadi në Okha me një largësi prej rreth 137 km nga Jamnagar-i. Dwarka është 217 km larg nga Rajkot-i dhe 378 km nga Ahmedabadi.
Klima
Sipas klasifikimit Köppen-Geiger, Dwarka ka një klimë subtropikale shkretëtirore të ulët, të thatë dhe të nxehtë. Sistemi i zonave jetësore Holdridge i klasifikimit bio-klimatik e identifikon Dwarkën në biomën subtropikale me pyje gjëmbore ose afër saj. Mbi bazën e të dhënave 40 vjeçare klimatike: reshjet mesatare vjetore janë 310 mm të shpërndara në një periudhë shirash prej 29 ditësh të kufizuar në muajt qershor deri në shtator; temperatura mesatare maksimale është 31˚ C me një maksimum historik prej 42˚ C dhe një temperaturë minimale mesatare prej 15˚ C dhe minimale historike 5˚ C; lagështia mesatare vjetore është 72%, me një maksimum prej 80%.
Demografia
Sipas censusit indian të vitit 2001, Dwarka kishte një popullsi prej 33 614 banorësh, ndërsa sipas censusit të vitit 2011, popullsia ishte 38 873 banorë. Meshkujt përbënin 53% të popullsisë, ndërsa femrat 47%. Dwarka ka një nivel mesatar alfabetizmi prej 64%, më të lartë se mesatarja kombëtare prej 59.5%; alfabetizmi mashkullor është 72%, ndërsa ai femëror është 55%. 13% e popullsisë së qytetit është nën moshën gjashtë vjeçare.
Ekonomia
Shumica e të ardhurave të Dwarkës rrjedhin nga turizmi, pasi ajo është një vend pelegrinazhi. Ajo prodhon produkte bujqësore si meli, gija (gjalp i përpunuar), fara vajore dhe kripë, që transportohen nga portet e saj. Në vitin 2011 u propozua një plan zhvillimor afat-gjatë me investimin e 830 milionë rupive për të ripërtërirë qytetin dhe për të ndërtuar një urë që e lidh atë me Okha-n dhe Bet Dwarka-n.
Pranë Dwarkës operon një fermë centralesh me erë prej 39.2 MW, e zhvilluar nga AES Saurashtra Windfarms Pvt Ltd (ASW), tani drejtohet nga Tata Power Renewable Energy Ltd (TPREL). Veprimtaria industriale e Dwarka-s është e përqendruar kryesisht rreth prodhimit të çimentos.
Tempujt
I konsideruar si një qytet i shenjtë, Dwarka është e mirënjohur për tempujt e saj dhe si një qendër pelegrinazhi për hindutë. Tempulli Dwarakadhisa, i quajtur edhe Mandiri Jagat, i vendosur në zemër të Dwarkës, është një tempull vaishnavit. Ai u ndërtua nga Raxha Jagat Singh Rathore, prandaj dhe quhet Mandiri Jagat. Tempulli, i drejtuar nga perëndimi, është në një lartësi prej 12.19 m mbi nivelin e detit. Është supozuar se vendndodhja e këtij tempulli është 2 500 vjeçare dhe këtu Krishna ndërtoi qytetin e tij dhe një tempull. Megjithatë, tempulli ekzistues daton nga shekulli i XVI. Është një ngrehinë pesë-katëshe e ndërtuar mbi 72 kolona (është përmendur edhe një tempull prej guri ranor me 60 kolona ). Majëza e tempullit ngrihet në një lartësi prej 78 m dhe në të është vendosur një flamur i madh me simbolet e diellit dhe hënës. Plani i tempullit konsiston në një garbhagriha (Nijamandira ose Harigraha) dhe një antarala (një paradhomë). Idhulli kryesor i vendosur në shenjtërore është ai i Dwarkadish-it, që është i njohur si forma Trivikrama e Vishnut dhe është paraqitur me katër krahë.
Tempulli Dwarakadhisa është gjithashtu vendodhja e Dvaraka Pithas, të quajtur edhe Sharada Matha/Pitha dhe "pitha perëndimore", një nga katër pithat (në sanskritisht: "qendra fetare") të krijuara nga Adi Shankaracharya.
Ghati Gomti përbëhet nga shkallë që të çojnë në ujin e lumit Gomti, që është edhe një vend i shenjtë pelegrinazhi për të bërë një banjë në lum, përpara vizitimit të Tempullit Dwarakadish. Ghati ka një numër faltoresh të vogla kushtuar Samudras (zoti i detit), Sarasvatit dhe Lakshmit. Tempuj të tjerë të shquar në zonën e ghatit janë Tempulli Samudra Narayana (Sangam Narayana), që ndodhet në grykëderdhjen e lumit Gomti në det, Tempulli Chakra Narayana ku ndodhet një gur me një gjurmë të një chakra-je si një manifestim i Vishnut dhe Tempulli Gomati, që ka një idhull të hyjneshës lumore Gomati që thuhet se është sjell në tokë nga i dituri Vasishta.
Tempulli Rukmini Devi, kushtuar Rukminit, gruas kryesore të Krishnës, është i vendosur 2 km larg nga Dwarka. Tempulli thuhet se është 2 500 vjeçar, por forma e tij e tanishme është vlerësuar se i përket shekullit të XII. Është një tempull i skalitur në mënyrë të pasur me skulptura të hyjnish në pjesën e jashtme me shenjtëroren që bujt idhullin kryesor të Rukminit. Në bazën e kullës janë paraqitur skalitje të naratharave (figura njerëzore) dhe gajathara-ve (elephantë).
Fari dhe liqeni
Në gadishullin e Dwarkës ndodhet një far, që ofron një pamje panoramike të qytetit. Është një dritë e fiksuar e vendosur 21 m mbi nivelin e detit, drita e të cilit është e dukshme në një largësi prej 16 km. Kulla e farit është 12 m e lartë dhe 107 m nga uji i detit. Radiofari që furnizon këtë kullë fari mundësohet nga një modul diellor fotovoltaik.
Në pjesën perëndimore të qytetit ndodhet një liqen ose ujëmbledhës i quajtur Gopi Talab. Një liqen i ngjashëm i njohur për Gopi Chandan, që do të thotë "brumi i sandalit nga Gopi", është i vendosur në Bet Dwarka; kjo baltë gjendet në shtratin e liqenit. Kjo baltë aromatike vendoset si një simbol shenjtërie nga besimtarët hindu në ballin e tyre.
Bet Dwarka
Bet Dwarka është një ishull në Detin Arabik pranë bregut të Dwarka-s. I konsideruar si rezidenca origjinale e Krishnës, Bet Dwarka ishte porti i vjetër gjatë periudhës së lashtë të Krishnës përpara se të zhvillohej porti Okha. Tempulli i ndërtuar këtu i atribuohet Guru-së Vallabhacharya të "Pushtimarg Sampradaya-s". Orizi këtu është oferta tradicionale për hyjninë pasi besohet se Sudama i ofroi oriz shokut të tij të fëmijërisë Krishna. Në Bet Dwarka ndodhen gjithashtu faltore më të vogla kushtuar Shivës, Vishnut, Hanumanit dhe Devit. Sipas një legjende, në këtë ishull Vishnu vrau demonin Shankhasura. Ka tempuj të Vishnut në mishërimin e matsya-s, ose peshkut. Faltore të tjera këtu janë ajo e Rukminit, Trivikramas, Devakit, Radhas, Lakshmit, Satyabhama-s, Jambavati-t, Lakshmi Narayan-it dhe shumë zotave të tjerë.
Tempulli Hanuman Dandi është një tjetër tempull i shquar i vendosur në Bet Dwarka, 6 km larg Tempullit Dhwarkadhish. Tempulli përmban shumë imazhe të Hanumanit dhe djalit të tij Makardhwaja. Sipas legjendës së lindjes së një djali të Hanumanit, që ishte beqar, tregon se djersa e Hanumanit u konsumua nga një krokodil femër (Makar në sanskritisht) që pastaj lindi një djal të quajtur Makardhwaja. Klani Jethwa Raxhput i Kshatriyave pretendojnë prejardhjen e tyre nga Makardhwaja.
Mandiri Nageshvara Jyotirlinga është një tempull kushtuar Shivës dhe një nga dymbëdhjetë Jyotirlingat (që do të thotë simbol drite i të Gjithëpushtetshmit) është vendosur këtu në një qelë nëntokësore.
Kultura
Janmashtami është festa kryesore që kremtohet gjatë muajve gusht shtator me entuziazëm të madh dhe besim të thellë pas në kohët parahistorike ishte banesa e Krishnës. Festa shënohet nga mjaft celebrime përgjatë natës për të shënuar lindjen e Krishnës. Bhajan-ët dhe predikimet janë pjesë e festimeve. Në mesin e natës vihen në skenë fëmijëria e Krishnës në formën e kërcimeve Garba dhe Raas. Gjatë këtyre kremtimeve, djemtë vendas krijojnë një piramidë dhe një djal i vogël i veshur si Krishna ngjitet në majë të kësaj piramide për të goditur një enë që mban gjalp, një akt që Krishna e kishte kryer djallëzisht me gopit.
‘Sharda Peeth Vidya Sabha’ është një shoqëri arsimore e sponsorizuar nga Sharda Pitha, që drejton një kolegj artistik në Dwarka. Qyeti është gjithashtu shtëpia e Shkollës së Mesme N.D.H. dhe Shkollës së Mesme të Vajzave P.V.M.
Karikatori
parapamje|300x300px|Pjesë Karikatori të Pistoletës Një Karikator është një pajisje për ruajtjen dhe mbushjen e municioneve në një armë zjarri të përsëritur, qoftë integrale brenda armës (karikator i brendshëm/fiks) ose i bashkangjitur nga jashtë (karikator i ndashëm). Karikatori funksionon duke mbajtur disa fishekë brenda vetes dhe duke e shtyrë në mënyrë sekuenciale secilën prej tyre në një pozicion ku mund të futet lehtësisht në dhomën e tytës nga veprimi i lëvizjes së armës së zjarrit.
Karikatorët vijnë në shumë forma dhe madhësi, nga karikatorë tuba në armë zjarri levë-veprim dhe pompë-veprim që mund të mbajnë në kolonë disa fishekë, te karikatori i ndashëm dhe ai daulle për pushkët automatike dhe mitralozat e lehtë që mund të mbajnë më shumë se 100 fishekë. Juridiksione të ndryshme ndalojnë atë që ata e përcaktojnë si "Karikatorë me Kapacitet të Lartë".
Roxen (këngëtare)
Larisa Roxana Giurgiu (e lindur më 5 janar 2000), e njohur profesionalisht si Roxen, është një këngëtare rumune e nënshkruar nga Global Records. Ajo u bë e njohur kur u shfaq në producentin rumun Sickotoy "You Don't Love Me" (2019), i cili arriti numrin tre në Rumani dhe mori radio transmetim në disa vende të tjera. Këngët e saj të mëposhtme, "Ce-ți cântă dragostea" dhe "Spune-mi", përfundimisht arritën kulmin në top listën kombëtare. Ajo ishte planifikuar ta përfaqësonte Rumaninë në Festivali Evropian i Këngës 2020 me këngën "Alcohol You" para anulimit të lidhur me ngjarjen e sëmundjes koronavirus 2019 (COVID-19). Roxen u zgjodh brenda vendit si përfaqësuesja e vendit për konkursin 2021. Stili i saj muzikor është konsideruar si deep house nga kritikët e muzikës, dhe pamja e saj është krahasuar me artistet Billie Eilish dhe Dua Lipa.
Ismail Vërlaci
Ismail Vërlaci (Korfuz, 15 korrik 1917 - Romë, 22 mars 1985) ka qenë ekonomist, figurë e mërgatës shqiptare antikomuniste, drejtues i Bllokut Kombëtar Indipendent.
Biografia
U lind në Korfuz, ku familja dhe të afërmit e tij ishin vendosur nga zhvillimet politike në Shqipëri gjatë Luftës së Parë Botërore, i biri i Shefqet bej Vërlacit dhe Semiramis hanëmit të Ymer pashë Vrionit II. Ndoqi dhe kreu studimet e veta në Itali, duke u diplomuar për Ekonomi tregu (it. Economia e commercio) në Romë më 1939. U punësua në Ministrinë e Jashtme të Italisë ku mori postin e zv/konsullit, prej ku dha dorëheqjen më 1943.
Përshëndetja
parapamje|Përkthimet e fjalës mirëseardhje shfaqen në shumë vende të frekuentuara nga të huaj apo turistë për të mirëpritur njerëz të të gjitha kombësive të ndryshme. Përshëndetja është një akt komunikimi në të cilin qeniet njerëzore ia bëjnë të njohur praninë e tyre njëri-tjetrit, për t'i treguar vëmendje dhe për të sugjeruar një lloj marrëdhënieje (zakonisht të përzemërt) ose status social (formal ose joformal) midis individëve ose grupeve të njerëzve që vijnë. në kontakt me njëri-tjetrin. Përshëndetjet përdoren ndonjëherë pak para një bisede ose për të përshëndetur kalimthi, si p.sh. në një trotuar ose shteg. Ndërsa zakonet e përshëndetjes janë shumë specifike për kulturën dhe situatën dhe mund të ndryshojnë brenda një kulture në varësi të statusit dhe marrëdhënies shoqërore, ato ekzistojnë në të gjitha kulturat e njohura njerëzore. Përshëndetjet mund të shprehen si me zë ashtu edhe fizikisht, dhe shpesh përfshijnë një kombinim të të dyjave. Kjo temë përjashton përshëndetjet ushtarake dhe ceremoniale, por përfshin rituale të tjera përveç gjesteve. Një përshëndetje ose përshëndetje mund të shprehet edhe në komunikime me shkrim, të tilla si letra dhe email.
Disa epoka dhe kultura kanë pasur rituale shumë të përpunuara përshëndetëse, p.sh. duke përshëndetur një sovran. Anasjelltas, shoqëritë sekrete kanë shpesh gjeste dhe rituale përshëndetëse të fshehta ose të fshehta, të tilla si shtrëngimi i fshehtë i duarve, që u lejon anëtarëve të njohin njëri-tjetrin.
Në disa gjuhë dhe kultura, e njëjta fjalë ose gjest përdoret si përshëndetje dhe lamtumirë. Shembuj janë "Good day" në anglisht, "Drud" në persisht, "Sat Shri Akaal" në Punjabi, "As-salamu alaykum" në arabisht, "Aloha" në Havai, "Shalom" në Hebraisht, "Namaste" në Hindi, "Ayubowan" në Sri Lanka "Sawatdi" në Thai dhe "Ciao" në italisht. Harku dhe shtrëngimi i duarve përdoren gjithashtu si për përshëndetje, ashtu edhe për dhënien e lejes. Dhe në shumë vende të Azisë Jugore si Sri Lanka dhe India, ata i bashkojnë krahët dhe i vendosin afër zemrës, gjë që tregon se po përshëndesin nga thellësia e zemrës. Në Indi thonë "Namaste" dhe në Sri Lanka thonë "Ayubowan" që do të thotë të jetosh më gjatë.
Llojet e rrezikuara
Një specie e rrezikuar është një specie e cila është kategorizuar si shumë e mundshme për t'u zhdukur. I rrezikuar (EN), siç kategorizohet nga Lista e Kuqe e Bashkimit Ndërkombëtar për Ruajtjen e Natyrës, është statusi i dytë më i ashpër i konservimit për popullsitë në natyrë në skemën e BNRN-së.
Në vitin 2012, Lista e Kuqe e BNRN-së paraqiti në mbarë botën 3079 kafshë dhe 2655 bimë si specie të rrezikuara. Shifrat për vitin 1998 ishin respektivisht 1102 dhe 1197.
Shumë vende kanë ligje që mbrojnë speciet e ruajtura, për shembull, ndalimi i gjuetisë, kufizimi i zhvillimit të tokës ose ndërtimi i Parqeve Kombëtare.
Statusi i ruajtjes
Statusi i ruajtjes së një specie tregon gjasat që ajo të zhduket. Shumë faktorë konsiderohen gjatë vlerësimit të statusit të ruajtjes së një specieje; p.sh. statistika të tilla si numri i mbetur, rritja ose zvogëlimi i përgjithshëm i popullsisë me kalimin e kohës, nivelet e suksesit të mbarështimit ose kërcënimet e njohura.
Mbi 50% e specieve të botës vlerësohet të jenë në rrezik të zhdukjes. Në nivel ndërkombëtar, 199 vende kanë nënshkruar një marrëveshje për të krijuar plane veprimi për biodiversitetin që do të mbrojnë speciet e rrezikuara dhe të tjera të kërcënuara. Në Shtetet e Bashkuara, plane të tilla zakonisht quhen Plani i Rimëkëmbjes së Specieve. Lista e Kuqe e IUCN e Specieve të Kërcënuara është renditja më e njohur e statusit të ruajtjes në mbarë botën dhe sistemi i renditjes.
Tvorchi
parapamje| Tvorchi Ukrsongroject 2022 në [[Dancigu|Gdańsk, Poloni]] Tvorchi është një grup ukrainas i muzikës elektronike nga Ternopil, i formuar në vitin 2018 nga producenti Andrew Hutsuliak dhe vokalisti Jeffery Augustus Kenny. Ata kanë publikuar katër albume në studio: The Parts (2018), Disco Lights (2019), 13 Waves (2020) dhe Road (2020). Ata do ta përfaqësojnë Ukrainën në Festivalin Evropian të Këngës 2023 me këngën "Heart of Steel".
Historia
parapamje| Tvorchi në StudMiss TSMU, 2019 Andrew Hutsuliak dhe Jeffery Kenny u takuan kur Andriy iu afrua Xhefrit në rrugë për të kontrolluar nivelin e tij të anglishtes dhe për të folur me të. Njohja u shndërrua në një bashkëpunim ku ukrainasi u bë producent muzikor dhe nigeriani një kompozitor dhe vokalist. Të dy kanë studiuar në Fakultetin e Farmacisë të Universitetit Kombëtar të Mjekësisë Ternopil.
Më 30 maj 2017, grupi publikoi këngën e tyre të parë, "Slow". Më 4 shtator u publikua kënga e dytë "You".
Më 2 shkurt 2018, grupi publikoi albumin e tyre debutues, The Parts. Më 20 shtator 2018, grupi publikoi një video për këngën "Youth'" (Молодість).
Më 14 shkurt 2019 u publikua albumi i dytë me emrin Disco Lights. Më 21 shkurt, grupi publikoi një video për këngën "Believe". Sipas dyshes, buxheti i xhirimeve ishte 100 dollarë. Brenda pak ditësh, videoja mblodhi 400,000 shikime në YouTube dhe kënga u rendit e 9-ta në listat e Google Play në Ukrainë.
Në shkurt 2020, Tvorchi hyri në Vidbir me këngën "Bonfire", duke u renditur të katërtit në finale.
Videoklipi për këngën "Мова тіла" nga albumi i dytë në studio Disco Lights u shfaq premierë më 7 maj në kanalin e grupit në YouTube dhe në programin "Premier" në kanalin televiziv M1. Videoja e drejtuar nga Andriy Lagutin është xhiruar në vjeshtën e vitit 2019 në Kiev.
Më 31 maj 2020, çmimi muzikor «Золота Жар-птиця» (ceremonia e 11-të e çmimeve) është fitorja e Tvorchi në nominimin «INDI».
Më datë 25 Shtator 2020, do të shfaqet premiera e videos për këngën kryesore nga albumi 13 Waves - "Living My Life". Vepra është drejtuar nga Dmytro Dorosh.
Në shtator 2020, Tvorchi publikoi albumin e tyre të tretë, 13 Waves, i cili u regjistrua nga distanca për shkak të pandemisë së COVID-19 në Ukrainë. Albumi u luajt më shumë se 2 milionë herë në platformat muzikore në javën e parë që nga publikimi i tij. Më 19 dhjetor 2020, artistët fituan çmimin e muzikës në internet "CULTURE UKRAINE" në dy nominime: "Artisti i ri më i mirë" dhe "single në gjuhën angleze" me hitin - "Bonfire". Grupi gjithashtu është nominuar për çmimin muzikor YUNA 2021 në katër nominime, duke përfshirë edhe albumin e vitit.
Hauts-de-Seine
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Hauts-de-Seine (Shqip: Sena e Epërme ) është një departament në rajonin Île-de-France të Francës. Ai mbulon periferitë e brendshme perëndimore të Parisit. Kufizohet me Parisin, Seine-Saint-Denis dhe Val-de-Marne në lindje, Val-d'Oise në veri, Yvelines në perëndim dhe Essonne në jug. Me një popullsi prej 1,624,357 banorësh (që nga viti 2019) dhe një sipërfaqe totale prej 176 km katrorë, është departamenti i dytë më i dendur i populluar i Francës pas Parisit. Është departamenti i pestë më i populluar në Francë. Prefektura e saj është Nanterre, megjithëse Boulogne-Billancourt, një nga dy nënprefekturat e saj së bashku me Antony, kanë një popullsi më të madhe.
Sena e Epërme është e njohur për mbajtjen e kompleksit modern të zyrave, kinemasë dhe blerjes La Défense, një nga qendrat kryesore ekonomike të Grand Paris dhe një nga rrethet kryesore të biznesit në Evropë. Sena e Epërme është një nga departamentet më të pasura në Francë; ajo ka GDP- në e dytë më të lartë për frymë në Francë me 106,800 € në 2020. Banorët e saj quhen Altoséquanais (meshkujt) dhe Altoséquanaises (femrat) në frëngjisht.
Historia
Nga 1790 deri në 1968, Sena e Epërme ishte pjesë e ish- departamentit të Seine.
Departamenti i Senës së Epërme u krijua në vitin 1968, nga pjesë të ish-departamenteve të Seine dhe Seine-et-Oise. Krijimi i tij pasqyroi zbatimin e një ligji të miratuar në vitin 1964; Nanterre ishte zgjedhur tashmë si prefekturë për departamentin e ri në fillim të vitit 1965.
Në vitin 2016, Këshilli i Departamentit të Hauts-de-Seine votoi në favor të një bashkimi të Senës së Epërme dhe Yvelines, fqinji i saj perëndimor. Pas një votimi të ngjashëm në Yvelines, u krijua një établissement public intédepartemental. Projekti i bashkimit u braktis në vitin 2021, por bashkëpunimi mes dy departamenteve vazhdon.
Vendndodhja
Sena e Epërme dhe dy departamente të tjera të vogla ( Sen-Saint-Denis dhe Val-de-Marne ) formojnë një unazë të brendshme rreth Parisit, të njohur si Petite Couronne (përkthim fjalë për fjalë: "Kurora e Vogël"). Së bashku me Qytetin e Parisit, ata përfshihen në Parisin e Madh. Është Departamenti më i Vogël në Francë i ndjekur nga Seine-Saint-Denis dhe Val-de-Marne. Është pak më i vogël se Maldivet. I gjithë departamenti është një zgjatim që duket si Warwickshire në Angli, brenda rretheve të North Warwickshire, Nuneaton dhe Bedworth dhe Rugby.
Administrata
Sena e Epërme përfshin tre rajone departamenti dhe 36 komuna :
Ekonomia
Departamenti është një nga departamentet më të pasura të Francës dhe një nga zonat më të pasura të Evropës. GDP-ja e saj për frymë ishte 106,800 euro në vitin 2020, sipas shifrave zyrtare të Eurostat.
Universiteti i Coimbra
parapamje|Parada Queima das Fitas e universitetit. Universiteti i Coimbra (UC; portugalisht: Universidade de Coimbra, shqiptuar [univɨɾsiˈðad(ɨ) dɨ kuˈĩbɾɐ]) është një universitet kërkimor publik në Coimbra, Portugali. I themeluar për herë të parë në Lisbonë në 1290, ai kaloi nëpër një sërë zhvendosjesh derisa u zhvendos përgjithmonë në Coimbra në 1537. Universiteti është ndër universitetet më të vjetra në funksionim të vazhdueshëm në botë, më i vjetri në Portugali dhe luajti një rol me ndikim në zhvillimin e arsimi i lartë në botën portugeze-folëse. Në vitin 2013, UNESCO e shpalli universitetin një Zonë të Trashëgimisë Botërore, duke vënë në dukje arkitekturën e tij, kulturën dhe traditat unike dhe rolin historik.
Universiteti bashkëkohor është i organizuar në 8 fakultete, duke dhënë diploma bachelor (licenciado), master (mestre) dhe doktoraturë (doutor) në pothuajse të gjitha fushat kryesore. Ajo ia jep emrin e saj Grupit Coimbra të universiteteve kërkimore evropiane të themeluar në 1985, nga i cili ishte një anëtar themelues. Duke regjistruar mbi 20,000 studentë, më shumë se 15% e të cilëve janë ndërkombëtarë, është një nga universitetet më kozmopolite të Portugalisë.
Të diplomuarit e Coimbra-s gjatë shekujve përfshijnë poetin kombëtar të Portugalisë Luís de Camões, matematikanin Pedro Nunes, shumë shtetarë, kryeministra dhe presidentë të Portugalisë dhe laureatin e çmimit Nobel António Egaz Moniz.
Alfa dhe Omega
parapamje|288x288px|Simboli i Alfës dhe Omegës së bashku me Kristogramën ("XP"- nga greqishtja, shkurtim i fjalës "Krisht") gjendur në një Katakomb në Romë. Alfa dhe Omega (A-Ω) A (alfa) dhe Ω (omega) janë shkronja e parë dhe e fundit e alfabetit grek. Këtë përdorim e hasim në kapitullin e fundit të Biblës, të titulluar Zbulesa ose Apokalipsi, të shkruar nga apostull Joani: “Unë jam Alfa dhe Omega, fillimi dhe mbarimi, thotë Zoti, Ai që është dhe që ishte dhe që vjen, i Gjithëpushtetshmi”.
Harry Rabinowitz
Harry Rabinowitz MBE (26 Mars 1916 - 22 Qershor 2016) ishte dirigjent dhe kompozitor i muzikës afrikano-britanike të filmit dhe muzikës televizive. [1]  Lindur në Johanesburg, Afrika e Jugut, ai ishte djali i Izraelit dhe Eva Rabinowitz. Ai u shkollua në Universitetin e Witwatersrand dhe në Shkollën e Muzikës dhe Dramës Guildhall të Londrës. [1]
Alfa dhe Omega
Kjo frazë i referohet Krishtit si fillimi dhe mbarimi jo vetëm në aspektin ekzistencial, por edhe në atë shpirtëror. Sipas saj, Krishti ishte, është dhe do të jetë, pra Atij i takon pushteti mbi materien dhe shpirtin, përpara dhe përtej të gjitha kohërave.
Harry Rabinowitz
Jeta personale
Harry u martua dy herë. Ai u martua me Lorna Thurlow Anderson më 15 dhjetor 1944, por u divorcuan në vitin 2000. Ai u martua me Mari C. Scott më 18 mars 2001, Ata kanë tre fëmijë: dy vajza dhe një djalë. Ai vdiq në moshën 100 vjeçare në Francë.
Kariera
Karriera muzikore e Rabinowitz filloi si një periudhë gjashtë javore duke luajtur fletë muzikë për klientët e mundshëm në një dyqan të departamentit Johannesburg. Puna e tij e parë për dirigjimin e një orkestre ishte për një shfaqje të quajtur Strike a New Note në 1945, duke përdorur një gazetë të mbështjellë si shkop. Rabinowitz u largua nga Johanesburgu për në Angli në 1946 për të studiuar dirigjent.Ai ishte dirigjent i Orkestrës BBC Revue (1953–60), drejtor muzikor për BBC Television Light Entertainment (1960–68) dhe drejtues i muzikës për London Weekend Television (1968–77). [1] Ai drejtoi në Hollywood Bowl (1983–84) dhe Orkestrën Boston Pops (1985–92) dhe me Orkestrën Simfonike të Londrës dhe Orkestrën Filarmonike Mbretërore. [1] Ai ishte dirigjent në Orkestrën e Shën Lukës Ismail Merchant dhe James Ivory në 35 vjetorin e festimit në Sallën Carnegie më 17 Shtator 1996. Rabinowitz drejtoi rezultatet e filmave për filma të shumtë duke përfshirë Hanover Street (1979), Karrocat e Zjarrit (1981), Nxehtësia dhe Pluhuri (1983), The Bostonians (1984), Kthimi në Oz (1985), Zonja Jane (1986), Maurice ( 1987), The Remains of the Day (1993), The English Patient (1996), The Talented Mr. Ripley (1999), dhe Cold Mountain (2003). [1] Për më tepër ai ka një sugjerim të pakredikuar në filmin fantastiko-shkencor / horror Aliens (1986) gjatë sekuencës së rënies luftarake që zëvendësoi sugjerimin e James Horner "Combat Drop" që ai kishte regjistruar me Orkestrën Simfonike të Londrës. Rabinowitz gjithashtu kompozoi muzikë për televizionin përfshirë The Frost Report (1966), I, Claudius (1976) dhe Agatha Christie Hour (1982). Megjithëse ishte kredituar për Reilly, Ace of Spies (1983), Rabinowitz nuk ishte kompozitori i rezultatit fillestar ‘’ [(Romance)] ’’ e cila ishte kompozuar nga Shostakovitz për filmin Gadfly. Në qershor 2015, Rabinowitz ishte i ftuari në Disqet e Ishullit të Shkretëtirës në Radio BBC 4. [2]
Alfa dhe Omega
Përdorimet më të hershme të simbolit të Alfës dhe Omegës, që nënkuptojnë përjetësinë e jetës më Krishtin, datojnë që nga shek. III pas Krishtit dhe janë gjendur në katakombet e Romës. Ndërsa në Lindje, ky simbol u përdor gjatë debateve me Arianët heretikë, të cilët u dënuan nga Sinodi i parë Ekumenik, i mbajtur në vitin 325. Që prej asaj kohe, përdorimi i këtij simboli shoqëroi themelimin dhe zhvillimin e mëtejshëm të besimit orthodhoks.
A dhe Ω përdoreshin dhe vazhdojnë të përdoren në forma dhe kombinime të ndryshme me shenjën e kryqit dhe simbole të tjera të krishtera që përfaqësojnë Personin dhe veprën e Jisu Krishtit.
Në ikonografinë Orthodhokse, ikona e Krishtit shoqërohet gjithnjë nga shkronjat A dhe Ω, si dhe nga shkronjat greke të fjalës biblike “Ai që është” (O-Ω-N).
Beteja në Fushë Kosovë (1448)
Beteja e Dytë e Kosovës (hungarisht: második rigómezei csata, turke: Ikinci Kosovës savaşı) (17 tetor–20 tetor 1448) u zhvillua në Fushë Kosovë në mes të një koalicioni të Mbretërisë e Hungarisë dhe Wallachisë udhëhequr nga John Hunyadi, kundër një koalicioni osman të udhëhequr nga Sulltan Murati II. Rezultati i betejës ishte fitore vendimtare osmane.
Sfondi
Në 1448, John Hunyadi e pa si momentin e duhur për të udhëhequr një fushatë kundër Perandorisë Osmane. Pas disfatës në Betejës në Varna (1444), ai ngriti një ushtri tjetër për të sulmuar e Osmanët. Strategjia e tij është bazuar në një revoltë të pritshme të popujve te Ballkanit, te një sulm i papritur, dhe shkatërrimi i forces kryesore te Osmaneve në një betejë të vetme.
Në shtator të 1448 Hunyadi udhëhoqi forcat hungareze përgjatë lumit Danub dhe kampin e ndërtoi në Serbi në afërsi te Kovin, vetëm pak jashtë kryeqytetit serb të Smederevos. Për një muaj të tëre e hungarezët priten ne kampin e ngritur kryqezatoret gjermane, Duken e Wallachise, si dhe ushtritë e Bohemise  dhe atë shqiptare. Ushtria shqiptare nën Skënderbeut nuk ka marrë pjesë në këtë betejë pasi ai ishte penguar te lidhej me ushtrinë e Huniadit nga osmanët dhe aleatët e tyre. Besohet se ai është vonuar nga despoti serb Đurađ Branković, i cili me pas u be aleat me Sulltan Murati II, edhe pse roli i saktë Brankoviç është shumë i diskutueshm. Si rezultat, Skënderbeu shkatërroi zoterimet e Brankoviç si dënim për dezertimin e kauzes se lirise
Branković reagoi në mënyrë të dykuptimtë me shkelje dhe negocime per kushtet e bashkimit me Kryqëzatën kundër Otomanëve gjatë kësaj periudhe kohore. Hunyadi kishte thënë Branković që ai kishte sjellë 20,000 së tij të njerëzve, që presin shtesë apo përforcimet, dhe se ai [Branković] me dritën e tij kalorësi ishte i vetmi aleat të nevojshme për të bërë këtë një fitore vendimtare. Branković ishte e lodhur, pasi kishte mbretërinë e tij të restauruar pas një shkallë të plotë pushtimit Osman vetëm në 1444, dhe, plotësisht të vetëdijshëm për forcën e Osmane forca ushtarake, që duan të mbajnë fronin e tij. Despot Branković ishte gjithashtu i gatshëm për të vënë veten nën Hunyadi komandim me çdo kusht, ndërsa ai personalisht të papëlqyeshme tij, duke e konsideruar atë më të ulëta shtat.
Pikë qendrore e mosmarrëveshjes në mes të Hunyadi dhe Branković ishte e tyre personale grindur. Pas Paqes së Szeged në 1444, e cila rivendosi serbe Despotate dhe Branković mbretërimit të tij në atë serbe, despot kishte punuar në arritjen e paqes në rajon, duke shpresuar për të hequr vendin e tij nga rrezik. Kjo kishte përfshirë gifting Hunyadi me zotërimet e tij në Mbretërinë hungareze në favor të një pacifist qasje. Pas Hunyadi më në fund u bashkuan në warmongering anësore, Branković kishte pyetur për kthimin e tij pronave, e cila Hunyadi refuzuar. Kjo çoi në Branković lodhje larg nga Hungaria, dhe për të hyrë në një marrëdhënie të ngushta me Perandorinë Osmane, në një përpjekje për të mbrojtur mbretërinë e tij, si dhe për një të fortë armiqësi ndaj Hunyadi dhe negociatat përfundoi si një dështim.
Zahariajt
Familja  Zaharia  ishte një familje fisnike shqiptare që u shfaq për herë të parë dhe u përmend në shekullin e 14-të. Nicholas Zaharia përmendet së pari në vitin 1385 si komandant nga familja Balshaj dhe guvernator i Budvës në vitin 1363. Pas më shumë se njëzet viteve besnikëri, Nicholas Zaharia i revoltuar në vitin 1386 u bë sundimtar i Budvës. Megjithatë, në vitin 1389 Đurđa II Balshiq e rimori qytetin.