cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kantoni Grostenquin
Kantoni Grostenquin (frëngjisht: Canton de Grostenquin) është një kanton në departamentin Moselle (57), rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Grostenquin. Ka sipërfaqe 238.13km2 dhe popullsi 13961 banorë.
Letërsia Italiane e Rilindjes
Letërsia në gjuhën vulgare deri në mesin e Katërqintës
Gjithmonë pran oborreve të ndryshme lindi edhe një poezi më aristokratike që rimerrte traditën petrarkeske dhe të lirikës oborrtare të gjysmës së dytë të Treqintës. Midis poetëve të kësaj periudhe qenë të shquar Giusto de' Conti di Valmontone, autor i 'canzoniere-s' të titulluar La bella mano, Benedetto Gareth, i mbiquajtur Chariteo, autor i një 'canzoniere' të titulluar Endymione dhe Serafino de' Cimminelli i njohur me pseudonimin Serafino Aquilano që qe edhe muzikant.
Kantoni Grostenquin
Përbërja aktuale
Kantoni Grostenquin aktualisht përbëhet nga 31 komuna.
Azia
Azia është kontinenti më i madh dhe më i populluari i Tokës, i vendosur kryesisht në hemisferat lindore dhe veriore. Ajo ndan masën tokësore kontinentale të Euroazisë me kontinentin e Evropës, dhe masën kontinentale të Afro-Eurazisë me Afrikën dhe Evropën. Azia mbulon një sipërfaqe prej 44,579,000 kilometra katrorë, rreth 30% të sipërfaqes totale të vendit të tokës dhe 8.7% të sipërfaqes totale të Tokës. Kontinenti, i cili ka qenë prej kohësh shtëpia e shumicës së popullsisë njerëzore, ishte vendi i shumë prej qytetërimeve të para. 4.7 miliardë banorët e saj përbëjnë afërsisht 60% të popullsisë së botës.
Vasjan
Vasjan është nje reper me origjine shqiptare ne Boston te Amerikes. Ai njihet per kengen e tij me reperin e njohur nga New York, Ron Suno te quajtur “Pull Up N Ride”.
Azia
Në terma të përgjithshëm, Azia kufizohet në lindje nga Oqeani Paqësor, në jug nga Oqeani Indian dhe në veri nga Oqeani Arktik. Kufiri i Azisë me Evropën është një konstrukt historik dhe kulturor, pasi nuk ka një ndarje të qartë fizike dhe gjeografike mes tyre. Është disi arbitrare dhe ka lëvizur që nga konceptimi i parë në antikitetin klasik. Ndarja e Euroazisë në dy kontinente pasqyron dallimet kulturore, gjuhësore dhe etnike Lindje-Perëndim, disa prej të cilave ndryshojnë në një spektër dhe jo me një vijë të mprehtë ndarëse. Një ndarje e pranuar përgjithësisht e vendos Azinë në lindje të Kanalit të Suezit duke e ndarë atë nga Afrika; dhe në lindje të ngushticave turke, malet Ural dhe lumi Ural, dhe në jug të malet Kaukaz dhe Detit të Zi dhe Kaspik, duke e ndarë atë nga Evropa.
Duke pasur parasysh madhësinë dhe diversitetin e saj, koncepti i Azisë – një emër që daton që nga antikiteti klasik – mund të ketë të bëjë më shumë me gjeografinë njerëzore sesa me gjeografinë fizike. kulturat, mjediset, ekonomia, lidhjet historike dhe sistemet qeveritare. Ajo gjithashtu ka një përzierje të shumë klimave të ndryshme duke filluar nga jugu ekuatorial përmes shkretëtirës së nxehtë në Lindjen e Mesme, zonave të buta në lindje dhe qendrës kontinentale deri te zona të gjera subarktike dhe polare në Siberi.
Vendet dhe regjionet
parapamje|225px|Harta fizike e Azisë duke mos përfshirë Azinë Perëndimore
Klima
Shtrirja e madhe gjeografike e kontinentit të Azisë është arsyeja e klimës së shumëllojshme. Në të dominojnë gati të gjithë tipat klimatik të sipërfaqës së Tokës. Mbi këtë kontinent konfrontohen masat ajrore të viseve tropikale me ato polare, kontinentale me ato maritime. Në pjesën qendrore të Azisë  ndikimi i masave  të lagështa dhe të nxehta  detare nuk arrin të depërtojë dhe pikrisht këto vise janë nën influencën  e klimës së thatë kontinentale.Ne kete kontinent egzistojn klima : ekuatoriale,subekuatoriale,tropikale,mesatare,mesatare kontinentale etj.
Hidrografia
Hidrografia e këtij kontinenti është një ndër elelmetet dalluese gjeografike. Në krahasim me teritorin e madh që ka, e që dallohet dukshëm nga kontinentet tjera, rrejeti i lumenjëve nuk ëshë zhvilluar në masë të duhur. Megjithë atë, lumenjtë e Azisë janë të medhenj, të gjatë, me prurje të mëdha uji. Pjesa më e madhe e lumenjëve burimin e ka në pjesën qendrore të Azisë, prej nga gravitojnë kah Oqeanet që e rrethojnë. Azia dallohet si kontinent me hapsirë të madhe gjeografike, prej nga rrjedhat ujore nuk arrijnë të derdhen në detetë e afërme. Kjo hapsirë shtrihet prej Liqenit Kaspik, në perëndim, deri te kufiri i Kinës, në lindje. Vetëm kësaj zone i takon 1/3 e kontinentit.
Bota bimore e shtazore
Bota bimore e Azisë eshtë e lidhur me shumllojshmërinë e klimës. Në pjesën veriore të kontinentit të Azisë janë të përhapura tundra, ndërsa në jug të sajë tajga. Në pjesën qendrore stepat dhe shkretëttirat: në viset bregdetare të Detit të Mesdhe  bimët mesdhetare, ndërsa në atë jugore pyjet e pashkelura që quhen xhungla.
Bota shtazore është e pasur me elefantë, tigra, shpesë etj. Në shkretëtitra jetojnë deve te cilat perdoren si mjete transportimi ,çakalla etj.Në zonën e tajgave jetojnë : ariu, ujku, dhelpra etj., ndërsa në zonën e tundrës ariu i bardhë de dhelpra polare
Ekonomia
Azia ka e dytë më të madh nominale GDP të gjitha kontinentet, pas Evropë, por më e madhe kur matet në paritetit të fuqisë blerëse .Që nga vitit 2011, ekonomitë më të mëdha në Azi janë Kina , Japonia , India , Korea e Jugut dhe Indonezia . [36] Bazuar në vende Zyra Global 2011, Asia dominuar vendet zyre me 4 të lartë 5 qenë në Azi, Hong Kong , Singapor , Tokio , Seul dhe Shanghai . Rreth 68 për qind e firmave ndërkombëtare kanë zyra në Hong Kong. [37]
Në fund të viteve 1990 dhe fillim të viteve 2000, ekonomitë e PRC [38] dhe India janë në rritje të shpejtë, të dy me një normë mesatare vjetore prej më shumë se 8%. Vende të tjera të kohëve të fundit shumë të-lartë të rritjes në Azi përfshijnë Izraelin , Malajzia ,Indonezia , Bangladeshi , Pakistani , Tailanda , Vietnami , Mongolia , Uzbekistani , Qipron dhe Filipinet, dhe minerale të pasura vendet të tilla si Kazakistani , Turkmenistani , Irani , Brunei , United Arabe , Katari , Kuvajti , Arabia Saudite , Bahreini dhe Omani .
Sipas historianit ekonomike Angus Maddison në librin e tij The World Ekonomisë: Një mijëvjeçar Perspektiva, India kishte ekonominë më të madhe në botë gjate 0 pes dhe 1000 pes. [39] [40] Kina ishte ekonomia më e madhe dhe më të avancuara në tokë për shumë e regjistruar historia, [41] [42] [43] [44] derisa Perandoria britanike (me përjashtim të Indisë ) e arriti atë në mesin e shekullit të 19-të. Për disa dekada në fund të shekullit të njëzetë Japonia ishte ekonomia më e madhe në Azi dhe të dytë më e madhe e çdo komb i vetëm në botë, pasi duke tejkaluar Bashkimin Sovjetik (e matur në prodhim neto materiale) në vitin 1986 dhe Gjermani në vitin 1968. (NB: A numri i ekonomive supernational janë më të mëdha, të tilla si Bashkimi Evropian (BE), të Marrëveshjes së Amerikës së Veriut Tregtisë së Lirë (NAFTA) ose APEC ). Kjo përfundoi në vitin 2010, kur Kina arriti Japoninë për t'u bërë ekonomia e dytë më e madhe në botë.
Në fund të viteve 1980 dhe fillim të viteve 1990, GDP e Japonisë ishte pothuajse aq i madh (metoda e tanishme kursit të këmbimit), si ajo e pjesës tjetër të Azisë së bashku. [ Citim i duhur ] në vitin 1995, ekonomia e Japonisë pothuajse ishte i barabartë me atë të SHBA-ve, si ekonomia më e madhe në bota për një ditë, pas monedhën japoneze ka arritur një rekord prej 79 jen / US $. Rritja ekonomike në Azi që prej Luftës së Dytë Botërore në vitet 1990 ishin të përqendruara në Japoni, si dhe katër rajonet e Koresë së Jugut, Tajvani, Hong Kongu dhe Singapori gjenden në Pacific Rim, të njohur si tigrat aziatikë , të cilat kanë tani të gjitha të marra zhvilluar Statusi vend, që ka më të lartë të PBB për frymë në Azi. [45]
Mumbai është një nga qytetet më të populluara në kontinent. Qyteti është një infrastrukturë dhe turizëm shpërndarës, dhe luan një rol të rëndësishëm në ekonomi të Indisë .
Është parashikuar që India do të arrijë Japoninë në terma të PBB-së nominale në vitin 2020. [46] Në 2027, sipas Goldman Sachs, Kina do të ketë ekonominë më të madhe në botë. Disa blloqet tregtare ekzistojnë, me më të zhvilluara qenë Shoqata e Kombeve të Azisë Juglindore .
Azia është kontinenti më i madh në botë me një diferencë të konsiderueshme, dhe kjo është e pasur në burime natyrore, të tilla si naftë, pyje, peshk, ujë, oriz, bakri dhe argjendi. Prodhuese në Azi ka qenë tradicionalisht i fortë në Mesme dhe Azinë Juglindore, veçanërisht në Kinë , Tajvan , Korenë e Jugut , Japoni, Indi, Filipine , dhe Singapori . Japonia dhe Korea e Jugut vazhdojnë të dominojnë në fushën e korporatave multinacionale, por gjithnjë e PRC dhe India janë duke bërë arritur rezultate të rëndësishme. Shumë kompani nga Evropa, Amerika e Veriut, Korea e Jugut dhe Japonia kanë operacionet në vendet në zhvillim të Azisë për të përfituar nga furnizimin e saj të bollshme të punës së lirë dhe infrastrukturës relativisht të zhvilluar.
Energjia e erës
Energjia e erës është energjia e gjeneruar nga shfrytëzimi i fuqisë së erës. Kjo energji cilësohet si "formë e butë e energjisë" dhe përfshihet në burime "të pastra", pasi zakonisht njihet si burim i ripërtëritshëm i energjisë. Forma më e hershme e shfrytëzimit të energjisë së erës ishin velat e lundrimeve të parë të anijeve me vela dhe shumë më vonë mullinjtë e erës në tok.
Plumbi prej plasteline
Filmi Plumbi prej plasteline prodhim i vitit 1995.
Energjia e erës
Përmbledhje
Energjia e erës tani është një zgjidhje tërheqëse për problemin e gjenerimit të energjisë elektrike. "Karburanti" është i bollshëm, i decentralizuar dhe falas. Asnjë gaz dhe ndotës të tjerë nuk lëshohen, dhe ndikimi në mjedis është i vogël në krahasim me karburantet konvencionale. Gjithashtu, përfitimet ekonomike të një rajoni nga zhvillimi i industrisë së erës janë të rëndësishme. Energjia e erës është një formë e burimeve të qëndrueshme. Energjia e erës përshkruan procesin me të cilin era është përdorur për të gjeneruar energji elektrike. Turbinat e erës konvertohen nga energjia kinetike e erës në energji mekanike dhe përfundimisht në energji elektrike. Një gjenerator mund të konvertoje fuqinë mekanike në energji elektrike.
Hapësirat ose sipërfaqet e caktuara në të cilat vendosën gjeneratorët e erës quhen parqe ose ferma të energjisë së erës. Parqet e erës përbëhen nga shumë turbina gjenerative individuale, të cilat janë të lidhura me rrjetin e transmetimit të energjisë elektrike. Era në tokë është një burim i lirë i energjisë elektrike, konkurrues, ose në shumë vende është shumë më i lirë se sa impiantet e qymyrit ose gazit. Parqet me erë në tokë kanë një ndikim më të madh vizual në peizazh sesa stacionet e tjera të energjisë, pasi ato duhet të shpërndahen në më shumë sipërfaqe tokësore dhe duhet të ndërtohen në zonat rurale, gjë që mund të çojë në "industrializimin e fshatit" dhe në këtë mënyrë humbjen e habitatit natyror. Era në det të hapur (sipërfaqet detare) është më e qëndrueshme dhe më e fortë se në sipërfaqet tokësore. Centralet e erës në det të hapur gjithashtu kanë më pak ndikim vizual, por kostot e ndërtimit dhe mirëmbajtjes janë dukshëm më të larta. Parqet e vogla me erë në tokë mund të japin pak energji në rrjet ose të sigurojnë energji në vendet e izoluara jashtë rrjetit.
Plumbi prej plasteline
Përmbajtja e filmit
Interpretojnë:
Letërsia Italiane e Rilindjes
Letërsia në gjuhën vulgare pas mesit të Katërqintës
Në mes të shekullit letërsia në gjuhën vulgare u fuqizua dhe mbizotëroi koncepti që gjuha italiane qe e barabartë me atë latine për aftësinë për të shprehur çdo koncept ose imagjinatë siç do të thoshte Leon Battista Alberti në hyrjen e librit të II të Quattro libri della famiglia: "rrëfej se ajo gjuhë e vjetër latine është e pasur dhe shumë e zbukuruar; por nuk shoh aq shumë sa që gjuha e sotme toskane ti mbaj mëri që në të çdo gjë sado shkëlqyer e shkruar na vjen keq... Dhe qoftë sa thonë ajo antikja e mësuar nga të gjithë njerëzit, plotë me autoritet, vetëm sepse në të shumë të shquar shkruan, me siguri e ngjashme do të jetë edhe jona, nëse të diturit do të duan, me studimin e saj të gjerë dhe vigjilent, të kthehet në të lëmuar dhe të pastër"."
Qe pikërisht Alberti, shembull tipik i njeriut të Humanizmit dhe të Rilindjes, që promovoi në Firence një garë publike në poezi, 'il Certame coronario', për të treguar kush qenë potencialet e gjuhës së folur.
Për të dëshmuar se si gjuha vulgare dhe letërsia morën një dinjitet të ri janë komentet për Komedinë hyjnore të Cristoforo Landinos, komenti për rimat e Petrarkës nga ana e Francesco Filelfo-s dhe epistola e Angelo Poliziano-s që shoqëronte rimat e vjetra të Përmbledhjes aragoneze ku lëvdohet gjuha toskane.
Gjatë gjithë gjysmës së dytë të Katërqintës, pra gjuha vulgare dhe gjuha latine u alternuan dhe shpesh u pranëvendosën në të njëjtët shkrimtar, siç mund të vërehet duke analizuar veprat e Poliziano-s, të Jacopo Sannazzaro-s, të Albertit dhe shumë të tjerëve.
Letërsia e re që lindi pati një karakter të ngritur dhe aristokratik sepse ata që u rikthyen në gjuhën vulgare e bënë në një bazë letrare, të bindur, siç shkruan Landino, që "për të qenë një "toskan i mirë" duhet të ishe "latin i mirë", dmth. njohës e latinishtes".
Alberti, një nga figurat më poliedrike të Rilindjes qe jo vetëm humanist dhe shkrimtar në gjuhën vulgare por u interesua edhe për arkitekturën, muzikën, matematikën, kriptografinë, gjuhësinë, filozofinë dhe teorinë e arteve figurative.
Si shkrimtar ai realizoi një komedi në latinisht me titull Philodoxeos fabula (dëshiruesi i lavdisë), Intercoenales (Dialogjet konvivialë), tre libra në gjuhën vulgare të quajtur De pictura (Mbi pikturën), dhjetë libra mbi arkitekturën të quajtur De re aedificatoria, Dialoghi della tranquillità dell'anima, Momus ose De Principe dhe Quattro libri della famiglia.
Superior ndaj Albertit nëpërmjet një personaliteti poliedrik qe Leonardo da Vinçi por që nuk ka një vend të rëndësishëm në aktivitetin letrarë por në atë të arteve dhe të shkencës.
Nga Leonardo zotërojmë një seri me pasazhe që ai zgjodhi dhe katalogoi me titullin "Trattato sulla pittura" dhe disa skica dhe fragmente ideshë që ai kishte zakonin ti fiksonte në letër ndonjëherë duke iu dhënë një dukje si përralla të vogla apo apologjishë që kanë njëfarë karakteri letrarë.
Lorenco de' Mediçi, i quajtur i Mrekullueshmi, qe promotori në Firence i letërsisë së re në gjuhën vulgare si dhe miku dhe mbrojtësi i humanistëve si Ficino dhe Cristoforo Landino. Ai, i lidhur me traditën e Treqintës, donte që letërsia e atij shekullit të përhapej dhe ai vetë u përpoq ta imitonte në shumë vepra, veçanërisht në ato rinore.
Përreth Lorenco de' Mediçit, ku ishte formuar një rreth poetësh, letrarësh dhe artistësh, jetoi Angelo Poliziano që, i trasferuar vetëm 16 vjeç në Firence dhe duke njohur që atëherë greqishten e lashtë dhe latinishten, nisi të përkthente në ekzametra latinë Iliadën. U çmua për aftësitë e tij nga i Mrekullueshmi që e ftoi në oborrin e tij në fillim si mësues i të birit, Piero dhe në vazhdim i besoi katedrën pranë Studios fiorentine të latinishtes dhe greqishtes, detyrë që poeti e mbajti deri në vdekjen e tij të ndodhur në 1494. Ai krijoi në gjuhën vulgare disa vepra të rëndësishme nga këndvështrimi letrarë dhe poetik, si Stanze per la giostra dhe Favola di Orfeo.
Në rrethin e poetëve mediçeas bënte pjesë për një farë periudhe edhe Luigi Pulci që shkroi një poemë në oktava të titulluar 'il Morgante' që rimerr motivet dhe teknikën karolinge të 'cantare-ve'.
Lindur në kështjellën e familjes në Scandiano në 1441 nga Lucia di Nanni Strozzi dhe Giovanni Boiardo, qe gjithmonë i lidhur me familjen d'Este për vasalitet të feudit të Scandiano-s, që do të ishte ai vetë ta mbante së bashku me kushëririn Giovanni midis viteve 1460 dhe 1474. Matteo Maria Boiardo qe intelektual dhe poet i spikatur i gjysmës së dytë të Katërqintës. Ati i atribuohet një 'canzoniere amoroso', Amorum libri tres, dhjetë egloga përgjithësisht të quajtura Pastorale, por mbi të gjithaOrlando Innamorato, një poemë epike narrative e papërfunduar në oktava që do të ishte lënda e Furioso-s së Ludovico Ariosto-s, veç, natyrisht, krijimeve poetike rinore (shpesh në latinisht) dhe përkthimeve nga greqishtja.
Pesëqinta
Dekadat e para të Pesëqintës panë një prodhimtari letrare me nivel të jashtëzakonshme, në gjini të ndryshme letrare. Shkohet që nga poema e Ariosto-s, Orlando furioso, deri te Il Principe, traktat i teorisë politike të Niccolò Machiavelli-t; nga Il Cortegiano i Baldassarre Castiglione-s deri te lirikat petrarkeske të Pietro Bembos.
Një kontribut shumë domethënës drejt përcaktimit të "rregullave" për shkrimin letrar erdhi nga përkthimi, në 1536, i Poetikës së Aristotelit, deri në atë moment e njohur vetëm indirekt dhe pjesërisht nëpërmjet Ars poetica-s së Oracit. Përkthimi zgjoi menjëherë ethet e studimit dhe komenteve, që gjithësesi shkuan në një drejtim jo plotësisht koherent me synimet e filozofit grek. Në fakt ai – siç është e qartë për lexuesit aktualë të Poetikës (e mbijetuar në formë shumë të gjymtuar) – nuk nënkuptonte të ofronte norma për krijimtarinë letrare, për përshkruante dhe organizonte për sa letërsia greke kishte prodhuar deri në atë kohë. Argumentimet e Aristotelit mbi gjinitë e ndryshme letrare, mbi elementet që përbënin tekstin poetik, mbi synimet e letërsisë dhe kështu me radhë u interpretuan nga studiuesit e Pesëqintës si norma për tu ndjekur në mënyrë besnike për të arritur përsosmërinë e poezisë. Sipas këtij kuptimi të ngurtë, poezia - në tre gjini: epike, lirike dhe dramatike – duhej të propozohej në qëllim edukativ për tu arritur nëpërmjet kënaqësisë (në versionin e Oracit thuhej miscere utile dulci (përzierja e të dobishmes me kënaqësinë). Prirja preceptiste e letërsisë konvergoi shpejt me një riafermim të parimit të autoritetit (ipse dixit) në fusha të ndryshme të kulturës dhe me nevojat e një rikthimi në moralitetin dhe religjiozitetin e promovuar nga Këshilli i Trentos (1545-1563).
Azia
Ekonomia
Në vitin 2010, Asia kishte 3.3 milion milionerë (njerëzit me vlerë neto mbi US $ 1 milion përjashtuar shtëpitë e tyre), pak më poshtë Amerikën e Veriut me 3.4 milionë milionerë. Vitin e kaluar Asia kishte përmbysur Evropë. [48] Citigroup në raportin e Pasurisë 2012 deklaroi se Asian Centa-milioner arriti pasurinë në Amerikën e Veriut për herë të parë si "qendër ekonomike e gravitetit" në botë ka vazhduar të lëvizin në lindje. Në fund të vitit 2011, ka qenë 18.000 njerëz aziatike kryesisht në Azinë Juglindore, Kina dhe Japonia të cilët kanë të paktën $ 100 milionë në asetet e disponueshme, ndërsa Amerikën e Veriut, me 17.000 njerëz dhe Evropa Perëndimore me 14.000 njerëz
Historia e Azisë
Azia u emërua pas themeluesit dhe i ati i banorëve të qytetit, Azia Alamatugiugele i cili sipas historisë gojore jetoi rreth 1400 vjet më parë (470-585 AD). Azia, Orsumoghu, Mbosi dhe Isseke ishin bijtë e Osunano nga gruaja e tij të parë i cili është pronar i pjesës së tokës që shkurtimet në të gjithë Azia dhe Orsumoghu njohur si Ama-Lolo (tokës bujqësore lolo-së). Osunano nga ana e tij është një bir i Igbonano. Para se të vijë e njerëzve të bardhë, ishte një rajon i vendit Igbo quajtur Igbonano. Një përzierje e klaneve, Igbonano ishte vendosur gjoja në zonën tashmë të zënë nga disa tridhjetë bashkësive autonome nga të dy Anambra dhe shteteve IMO.
Periferia bregdetare është shtëpi për disa nga qytetërimeve më të hershme të botës të njohur, secili prej tyre zhvillimit luginat pjellore përreth lumenjve. Qytetërimet në Mesopotami , Valley Indus dhe Huanghe përbashkët shumë ngjashmëri. Këto qytetërime mund të kenë teknologji të shkëmbyer dhe ide të tilla si matematika dhe timon. Risi të tjera, të tilla si shkrim, duket se janë zhvilluar në mënyrë individuale në çdo fushë. Qytetet, shtetet dhe perandoritë e zhvilluara në këto ultësira. Okej ne rregull Azia edhe nje kontinent.
Rajoni qendror stepë kishte qenë prej kohësh i banuar nga nomadët kali-montuar që mund të arrijnë të gjitha fushat e Azisë nga stepat . Zgjerimi hershme postulatit nga stepe është ajo e indo-evropianë, i cili përhap gjuhët e tyre në Lindjen e Mesme, Azia Jugore, dhe kufijtë e Kinës , ku Tocharians banuar. Pjesa veriore e Azisë, duke përfshirë shumë nga Siberi, ishte kryesisht i paarritshëm për nomadët stepë, për shkak të pyjeve të dendur, klimës dhe tundër . Këto zona kanë mbetur të populluar shumë të paktë.
Silk Road lidhur shumë qytetërime të gjithë Azinë [30]
Qendra dhe peripheries ishin kryesisht mbahen të ndara nga male dhe shkretëtira. Në Kaukaz dhe Himalaja Malet dhe Karakum dhe Gobi shkretëtira formuar barrierat që kalorësit stepë mund të kalojnë vetëm me vështirësi. Ndërsa banorët e qytetit urbane ishin më të avancuar teknologjikisht dhe shoqërore, në shumë raste ata mund të bëjnë shumë pak në aspektin ushtarak për të mbrojtur kundër një luzmë montuar të stepë. Megjithatë, ultësira nuk kishte kullota të mjaftueshme të hapura për të mbështetur një forcë të madhe horsebound; për këtë dhe arsye të tjera, të nomadë që pushtuan shtetet në Kinë, Indi dhe në Lindjen e Mesme shpesh gjetur veten duke iu përshtatur, shoqëritë më të pasura lokale.
Kalifati Islamike mori Lindjen e Mesme dhe Azinë Qendrore gjatë pushtimeve myslimane të shekullit të 7-të. Perandoria mongole pushtoi një pjesë të madhe të Azisë në shekullin e 13, një zonë që shtrihet nga Kina në Evropë. Para pushtimit mongol, Song dinastia thuhet se kishte rreth 120 milionë qytetarë; 1300 regjistrimi i cili pasoi pushtimin raportuar rreth 60 milionë njerëz. [31]
Vdekja Zi, një nga më shkatërruese pandemitë në historinë njerëzore, mendohet të ketë origjinën në fushat e thata të Azisë Qendrore, ku më pas udhëtoi përgjatë Silk Road . [32]
Perandoria Ruse filloi të zgjerohet në Azi nga shekulli i 17, dhe përfundimisht do të marrë kontrollin e gjithë Siberi dhe më të madhe të Azisë Qendrore deri në fund të shekullit të 19-të. Perandoria Osmane kontrolluar Anadollin, Lindjen e Mesme, Afrikën e Veriut dhe Ballkanin nga shekulli i 16 e tutje. Në shekullin e 17, Manchu pushtoi Kinën dhe themeloi dinastinë Qing. Islamik Mughal Perandoria dhe Hindu Maratha Perandoria e kontrolluar shumë të Indisë në shekujt e 16 dhe 18 respektivisht. [33]
Demografia
Në Azi, jetojnë rreth 3 860 000 000 banorë që është afër 60% e numrit të përgjithshëm  të popullsisë botërore. Dendësia e popullsisë është 80 banorë për kilometër katror, por kjo ndryshon nga një rajon pothuajse të pabanuara në veri të Siberisë dhe ate të tejët të dendur në jug-perëndim të kontinentit në të cilën jetojnë  deri 500 për çdo km ². Viset më të banuara janë pjesët e Kinës lindore,, qendrore dhe jugore, Gadishulli Korean, pjesët e ishujve japoneze Honshu, Tajvan, ishujt indonezian  Xhava, Bangladeshi, dhe Hinduistani në veri të Indisë. Në Rusi, në pjesën e Azisë - Siberiane jetojnë rreth 30 milion banorë, një situatë e ngjashme në stepë të Azisë Qendrore, si dhe në Azinë jugperëndimore.
Rreth dy të tretat e popullsisë i përket racës së Azisë mongoloide që jetojnë në territorin e Japonisë në liqenin Kaspik dhe në Siberi dhe Indokinë. Pjesë të tjera të Azisë janë të banuara kryesisht me popuj indo-evropian  ngjyrë të errët të lëkurës. Në Arqipelagun e Malajës jeton raca meleze.
Gjuhët
Azia është shtëpia e disa familjeve gjuhësore dhe e shumë izolimeve gjuhësore. Shumica e vendeve aziatike kanë më shumë se një gjuhë që flitet në vend. Për shembull, sipas Ethnologue, më shumë se 600 gjuhë fliten në Indonezi, më shumë se 800 gjuhë që fliten në Indi dhe më shumë se 100 fliten në Filipine. Kina ka shumë gjuhë dhe dialekte në provinca të ndryshme.
Feja
Shumë nga fetë kryesore të botës e kanë origjinën në Azi, duke përfshirë pesë më të praktikuara në botë (me përjashtim të afetarisë), të cilat janë Krishterimi, Islami, Hinduizmi, feja popullore kineze (e klasifikuar si Konfucianizëm dhe Taoizëm) dhe Budizmi përkatësisht. Mitologjia aziatike është komplekse dhe e larmishme. Historia e Përmbytjes së Madhe për shembull, siç u paraqit hebrenjve në Biblën Hebraike në tregimin e Noeut - dhe më vonë të krishterëve në Dhiatën e Vjetër dhe myslimanëve në Kuran - gjendet më herët në mitologjinë e Mesopotamisë, në Enūma Eliš dhe Epi i Gilgameshit. Mitologjia hindu tregon në mënyrë të ngjashme për një avatar të Vishnu në formën e një peshku që paralajmëroi Manu për një përmbytje të tmerrshme. Mitologjia e lashtë kineze tregon gjithashtu për një Përmbytje të Madhe që përfshin breza, një që kërkonte përpjekjet e kombinuara të perandorëve dhe hyjnive për ta kontrolluar.
Fetë abrahamike
parapamje|[[Muri Perëndimor dhe Kupola e Shkëmbit, Jeruzalem]] parapamje|[[Church of the Nativity në Betlehem]] parapamje|Pelegrinët në [[Haxhin vjetor në Qabe, Mekë.]] Krishterimi është një fe e përhapur në Azi me më shumë se 286 milionë ndjekës sipas Qendrës Kërkimore Pew në 2010, dhe gati 364 milionë sipas Librit të Vitit të Britannica 2014. Përbëjnë rreth 12.6% të popullsisë të Azisë. Në Filipine dhe Timorin Lindor, katolicizmi romak është feja mbizotëruese; ai u prezantua nga spanjollët dhe portugezët, respektivisht. Në Armeni dhe Gjeorgji, Ortodoksia Lindore është feja mbizotëruese. Në Lindjen e Mesme, si në Levant, Anadoll dhe Fars, krishterimi siriak (Kisha e Lindjes) dhe ortodoksia orientale janë emërtime mbizotëruese të pakicave, të cilat janë të dyja sekte të krishtera lindore që i përmbahen kryesisht popullit asirian ose të krishterëve siriakë. Pakicat indigjene të gjalla në Azinë Perëndimore po i përmbahen Kishave Katolike Lindore dhe Ortodoksisë Lindore. Krishterët e Shën Thomas në Indi e gjurmojnë origjinën e tyre në veprimtarinë ungjillore të Thomas the Apostle në shekullin I. Komunitete të rëndësishme të krishtera gjenden gjithashtu në Azinë Qendrore, Azinë Jugore, Azinë Juglindore dhe Azinë Lindore.
Islami, i cili filloi në Hexhaz që ndodhet në Arabinë Saudite moderne, është feja e dytë më e madhe dhe më e përhapur në Azi me të paktën 1 miliard myslimanë që përbëjnë rreth 23.8% të popullsisë së përgjithshme të Azisë. Me 12.7% të popullsisë myslimane në botë, vendi aktualisht me popullsinë më të madhe myslimane në botë është Indonezia, e ndjekur nga Pakistani (11.5%), India (10%), Bangladeshi, Irani dhe Turqia. Meka, Medina dhe Jeruzalemi janë tre qytetet më të shenjta për Islamin në të gjithë botën. Haxhi dhe Umreja tërheqin një numër të madh besimtarësh myslimanë nga e gjithë bota në Mekë dhe Medinë. Irani është vendi më i madh shiit.
Letërsia Italiane e Rilindjes
Pesëqinta
Ky orientim normativ, që u zhvillua në shkrimet e Sperone Speronit, Gian Giorgio Trissino-s dhe shumë të tjerëve, u fut në kundërshtim me prodhimtarinë e shumtë dhe të larmishme të dekadave të para të Pesëqintës. Për shembull, një vepër që kishte marr menjëherë sukses dhe përhapje të gjerë si 'Orlando furioso', kishte mospërputhje me normat e përpunuara: nuk mund të quhej poemë epike, për praninë mjaft të dobët të motiveve tipike të asaj gjinie dhe mbizotërimi i fantazisë, i ironisë, të kënaqsisë si synim kryesor (edhe pse jo i vetmi). Gjithësesi nuk ishte sigurisht e mundur të injoroje vlerën dhe pikërisht për këtë u mat me të, për të kërkuar një rrugë origjinale të përshtatshme me klimën e ndryshuar kulturore, Torquato Tasso.
Gjysma e dytë e Pesëqintës
Një ndryshim i thellë i funksioneve të italishtes vulgare ndodhi në fund të Pesëqintës. Për shkak të ngadalsimit të shkëmbimeve ekonomike midis qyteteve të ndryshme të Italisë, rinisën të zhvilloheshin dialektet vendore, ndërsa italishtja u lidh me funksionin e gjuhës së oborreve. Shpirti i kundërreformës së Këshillit të Trentos bëri që të mungonin stimujt kulturorë inovatorë që kishin frymëzuar grupimet letrare. Themelimi i Accademia della Crusca në kët periudhë kristalizoi këtë situatë në shekujt pasues, duke e kthyer italishten në një gjuhë artificiale.
Në këtë kuadër lindën veprat letrare të Torquato Tasso-s, poema e tij Gerusalemme liberata mund të konsiderohet në këndvështrimin letrarë fryt i manierizmit, ku mjetet shprehëse ishin një seri pozash artificioze. Italishtja e fundit të Pesëqintës është një gjuhë thellësisht e ndryshme, në shpirt, nga ajo e shekujve të kaluar. Na e vënë në duje disa shënime të autografuara të Galileo Galilei-t duke krahasuar Orlando Furioso-n e Ludovico Ariosto-s dhe la Gerusalemme liberata: për Galilei-n Tasso thotë fjalë, ndërsa Ariosto gjëra. Gjuha italiane që fillimisht ishte deskriptive dhe plotë me përmbajtje bëhet shprehje e zbrazët e përshtatshme vetëm për të bërë melodi dhe këngë.
Torquato Tasso, shkroi në gjysmën e dytë të shekullit të XVI dhe është autor i Gerusalemme liberata, që rrëfen marrjen e Jerusalemit nga Godefroid de Bouillon gjatë Kryqëzatës së parë.
Në prozë diktuan normën e shpirtit të ri Oborrtari (Il Cortesano) i Baltasare Castiglione, që krijoi modelin e njeriut rilindas dhe Princi (Il Principe) i Niccolò Machiavellit, që është një traktat i teorisë politike.
Niccolò Machiavelli
Figura e rëndësishme e pjesës së parë të Pesëqintës, është Niccolò Machiavelli. Ai qe oborrtar i Lorencit të Mrekullueshëm, me familjen mediçease në pushtet në Firence. Figura e Machiavelli-t është mbi të gjitha e lidhur me veprat e tij filologjike (për shembull mbi librat e Tit Livit), duke e lartësuar si studiues humanist, por edhe për mendimin e tij politik, duke marr spunto nga studimi i veprave të mëdha historiografike të antikitetit, si Tukiditi, Ksenofoni, Polibi dhe Taciti. Zhdërvjelltësia kulturore rreth politikës është e pranishme qoftë në veprat e tij diturake, ashtu edhe në ato poetike dhe teatrale, si "La mandragola".
Il Principe dhe makiavelizmi
Vepra kryesore e Machiavelli-t është "Il principe" (Princi), traktat politik ku, duke përmendur veprat kryesore antike mbi demagogjinë dhe qeverisjen, tregon metodën më të mirë qeverisëse për gjeneratat e ardhshme. Në vepër bëhen edhe referime politike për ngjarje të afërta me kohën e autorit, si luftrat e Ludovico il Moro-s me Cesare Borgia-n. Vepra është e lidhur me “Luftën e Peloponezit” të Tukiditit dhe “Republikën” e Ciceronit, me të cilën Machiavelli ilustron mjetet e ndryshme qeverisëse, si tirania, monarkia, oklokracia (një formë e degjeneruar e demokracisë ku sundon turma) dhe në fund Republika. Më pas, pas shembujve të ndryshëm, kalon në përshkrimin e figurës ideale të "principe-s", dmth. ai që është i aftë të mbaj në ekuilibër gjithë format e pushtetit si dhe gjithë nënshtetasit e tij në qeverisje. Temat madhore të trajtuara në vepër janë "la fortuna" (fati) dhe "la virtù" (virtyti), karakteristikat e pandashme midis tyre, sepse secila ka nevojë për tjetrën në qeverisje: e para ofron rastin e pushtetit, ndërsa e dyta metodën për ti kuptuar dhe manovruar në mënyrën më të mirë të mundshme. Në fund është elementi i tretë: karizma e vetë princit, që duhet të veproi si instrument rregullues i saj, duke mos qenë tepër mizor, as shumë i butë me popullin. Me këtë vepër, lindi termi “machiavellico”, që përcakton një person plotësisht të lidhur me zotërimin e interesave të veta nëpërmjet përdorimit të mprehtë të arsyes dhe të mendjes.
Ludovico Ariosto
Ludovico Ariosto është eksponenti kryesor i letërsisë oborrtare të Rilindjes, së bashku me Torquato Tasso-n. Oborrtar i derës ferrareze, ai gëzoi famë të rëndësishme, deri në tërheqjen në fundin e jetës në një vilë modeste. Ai përfaqëson atë që ka garantuar ripërtëritjen letrare të gjinisë së vjetër të romanit kalorsiak, duke shkruar një poemë në këndshikim heroik ku tregohet shoqëria e Karli i Madh në kulmin e teprimeve të tij, duke kërkuar të kritikonte zakomet e pahijshme të kohës së tij, ku megjithëse ka kalorës dhe kode nderi, çdo aksion dhe mendim është shpur deri në ekstrem, deri në shkatërrimin tërësor.
Orlando furioso
Vepra madhore e Ariostos është Orlando furioso, poemë që realizohet sipas romaneve kalorsiake të ciklit breton dhe të ciklit karoling. Poema portretizon atë që ishte ndërprerë nga Matteo Maria Boiardo te Orlando innamorato. Subjekti është ambjentuar në kohën e luftrave të Karlit të Madh kundër Saraçenëve dhe rezulton të jetë një lloj burle (talljeje) dhe një proces shkatërrues i figurës karizmatike dhe të paepshme të kalorsit, i përkushtuar ndaj pastërtisë, respektit, nderit dhe besimit. Princesha tepër e bukur 'Angelica' bën të dashurohej çdokush në oborrin e saj, ndërsa Karli i Madh pregatit rrethimin. Edhe paladini i fuqishëm Orlando mbetet e paralizuar dhe i turbulluar nga magjepsia, por kur zbulon se princesha e tradhëton me Medoron, do të shkallonte, duke humbur arsyen, që përfundon në hënë. Poema ndërthur ngjarje të panumërta, të marra nga mite të ndryshme dhe histori të popujve antikë dhe autori i saj e fut personazhin e Angelica-s si figurë të fatit, e aftë të turbulloi edhe shpirtrat më të fortë: deklarim poetik për të treguar shoqërinë aktuale, mjaft e mbushur me pasiguri, ashtu si shpirti njerëzor është i mbushur me pyetje. Poema çon në zbrazjen përfundimtare të përplasjes midis paganëve dhe të krishterëve: lufta, një nga pak fijet e kuqe që është e mundur të gjurmosh me lehtësi në brendësi të poemës, nuk përfshin një kundërshtim etik apo ideologjik midis dy palëve si te Chanson de Roland. Mbi përmasën epike, gjithësesi e pranishme, nëse jo tjetër por si polaritet dialektik (dhe mjafton të konsiderosh oktavën e parë të poemës), vendosen rrugët e pafundme të romanit, nga të cilat teknika e ndërthurjes është imazhi stilistik: me linjës kryesore të armëve përzihen dashuritë, sipas një operacioni boiardesk. Heroit epik të destinuar për fitore pikërisht si mbrojtës i një superioriteti ideologjik përkundrejt armikut zëvëndësohet me kalorësin e dashuruar të Boiardos, por vetëm në një nivel të parë sipërfaqësor. Ariosto nuk mund të kënaqet me arritjen në këtë pikë dhe në fakt e shtyn këndveshtrimin e tij letrar në ndërlikimin e mekanizmit të dashurisë deri në paradoks: nga një anë duke e çuar Orlandon në çmendje, në gjendjen kafshërore, duke u zhveshur nga prerogativat e tij kalorsiake; ndërsa nga ana tjetër duke përsëritur dhe absolutizuar idenë e romanit mesjetar, kalorësi në kërkim të identitetit të vetë, për tu rigjetur pas një "prove".
Willy De Clercq
Vili de Klerku ( Willy De Clercq, lindur më 8 korrik 1927, në Gent), deputet në Parlamentin e Bashkimit Evropian, politikan belgë nga Belgjika.
Vili ishte aktiv në shumë koalicione qeveritare. Nga 1960-ta deri më 1961 ishte ministër i buxhetit, zëvendës i ministrit të presidentit dhe nga 1966 deri më 1968 përsëri ministër i buxhetit. Në vitin 1973 i kthehet postit të zëvendësit (deri më 1974 dhe më 1980). Nga viti 1973 deri 1974 ishte ministër i financave. Përgjatë viteve ' 60, ishte krye qeveritar i disa institucioneve ndërkombëtare kryesisht në lëmi të politikës financiare.
Nga viti 1985 deri më 1989, Vili ishte në komisionin për tregti dhe politik të jashtme, Komisionin Delors I. Nën qeverisjen e tij ishin fushat e tregut vendor, treg i cili u njehsua nëpërmjet akteve të BE-së.
Pas skadimit të entit si komisionar i BE-së më 1989 hyri në parlamentin e BE-së.
Më 2006, Vili dhe gruan e tij, nga Mbreti Albert II, u shpërblye me titullin e grafit gjegjësisht grafës për qytetin mbretërorë.
Apollon Gjebrea
Apollon Gjebrea (lindur më 31 dhjetor 1940 nga Gjirokastra) është mjek, doktor i shkencave dhe reformues i pedagogjisë mjekësore, i cili rindërtoi sistemin shëndetësor në Lezhë pas Luftës së Dytë Botërore. Apolloni renditet si një ndër promotorët e futjes së edukimit shëndetësor të popullatës në plan-programet e formimit universitar të studentëve dhe infermierëve si shërbimi i mjekut të familjes.
Të burgosurit e galerisë
Filmi "Të burgosurit e galerisë" prodhim i vitit 1995. Regjia: Saimir Kumbaro, Skenari: Petrit Ruka, S. Kumbaro, Producent: Albafilm Studio.
Përmbajtja e filmit
Film mes zhanrit dokumentar dhe atij artistik. Galeria e Arteve ngjan si një qytet me 4000 mijë banorë. Aty ndodhen 4000 punime të piktorëve shqiptarë realizuar në periudhën e pas çlirimit të vendit nga okupimi fashist.
Fiziologjia
Fiziologjia është një shkencë/degë e biologjisë që merret me studimin e proceseve fiziologjike të trupit të njeriut, që nga niveli molekular e deri në nivelin makroskopik të sistemeve e aparateve.Fiziologët sportivë studiojnë mënyrën se si punon trupi. Ata punojne me sportiste dhe sportiste prefesiponiste. Ata studiojne se si ndikon mbi zemren dhe mushkerite dieta e nje sportisti.
Ngjyra e verdhë
right|thumb|100px|Ngjyra e verdhë
Ngjyra e verdhë:
Beteja e Komogllavës
Beteja e Komogllavës u zhvillua midis kryengriteseve shqiptare dhe ushtrise osmane, beteja u zhvillua ne Komogllave (fshat ne afersi te Ferizajt, Kosove). Ne kete lufte luftoi Idriz Seferi duke i vrare 12 turq, kurse ne total ishin vrare 113 ushtare turq duke perfshire edhe oficeret. Kjo ishte nje nder luftrat e sukseshme te heroit Idriz Seferi.alt=Idriz Seferi duke hyre ne Ferizaj|parapamje|Idriz Seferi duke hyre ne Ferizaj|qendër Pasi kryengritësit u tërhoqën nga Gryka e Kaçanikut, Idriz Seferi me shtabin e vet ndodhej në Komogllavë, ku kishin zënë pozita dhe me qëllim të vazhdimit të luftës drejt Karadakut. Sipas studiuesit turk Syjelman Kulçe më 2 maj 1910 ishte zhvilluar një betejë e madhe. Sipas këtij historiani ishte zhvilluar luftë e rreptë ku turqit kishin humbur oficerë dhe 113 ushtarë, ndërsa sipas kryekomandantit dy batalione turke kishin shtënë kundër njëri tjetrit për shkak të rrëmujës që ishte krijuar. Në këtë luftë vetë komandanti Idriz Seferi ishte përballur me ushtrinë turke dhe ishin vrarë 12 ushtarë turq. Lufta ishte e rrufeshme, por e pabarabartë, sepse Idriz Seferi ishte me fare pak ushtarë, kurse forcat turke ishin në ofanzivë dhe shumë më të mëdha. Në saje të shkathtësisë Idriz Seferi shpëtoi bashkë me suitën e vet, kurse luftërat nuk u ndërprenë deri më 1912. Gjatë luftimeve më 1910 Idriz Seferi dy herë është shpallur i vrarë nga komanda e ushtrisë osmane.
Peter Higgs
Peter Higgs është një shkencëtar (fizikan) britanik që teorizoi në vitin 1964 ekzistencën e Bozonit të Higgsit (emëruar sipas emrit të vet) - një thërrmijë elementare që u jep masë tërë thërrmijave të tjera.
Kallmi
Kallmi (krahinore Kallami dhe  lat. Arundo donax L. ) është bimë barishtore shumëvjeçare, me kërcell të gjatë të hollë e të fortë, që rritet nëpër moçale dhe përdoret për të bërë tavanet e shtëpive etj.. Po ashtu në disa krahina përdoret edhe fjala Kallami për të njëjtin qëllim.
Kallmi është i njohur edhe si : kallam i madh, kallam i butë, kallam donaks dhe është anëtar i familjes Poaceae.
Polis i Vogël
Polis i Vogël është një fshat në Komunën Shushicë në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Karel De Gucht
thumb|right|Karel De Gucht Karel de Guht (Karel De Gucht, lindur më 27 janar 1954 në Berlare ), deputet në Parlamentin e Bashkimit Evropian, ministër i punëve të jashtme të Belgjikës, politikan belgë nga Belgjika.
Kareli është anëtar i partisë "Open Vlaamse Liberalen en Democraten" (Open VLD) udhëheqës i së cilës ishte nga viti 1989 deri në vitin 1994. Që nga viti 1980 deri më 1994 ishte delegat i parlamentit të BE-së, nga 1994 deri më 1995 i senatit belgë dhe nga 1995 deri më 2003 i parlamenti flamën. Në zgjedhjet parlamentare të vitit 2003 u zgjodh delegat i këshillit belgë dhe nga 18 korriku i vitit 2004 është ministër i punëve të jashtme.
Në vitin 2006, Kareli, ishte anëtar i Organizatës për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë.
Zognush Pasha
parapamje|[[Tyrbeja|Tyrbja i Zognush Pashës]] Zognush Pasha (ndër burime historike Zağanos Paşa ose Zagan Pasha; i përmendur mes viteve 1446 – 1462 ose 1469) ka qenë një komandant ushtarak i Perandorisë Osmane që ka patur edhe gradat e kapudan pashës si dhe kryevezirit gjatë mbretërimit të Sulltan Mehmet Fatihut. I lindur në një mjedis të krishterë, u rekrutua nga devshirmeja ku u bë mysliman në moshën 13 vjet dhe përparoi në grada në mesin e jeniçerëve. Qe ndër komandantët ushtarakë të Fatihut dhe lala i tij - këshilltar, kujdestar, mbrojtës njëherësh.
Jetëshkrimi
Disa burime e pasqyrojnë si të krishterë me prejardhje arbërore, madje nga fisnikëria e kohës si Gjergj Kastrioti Skënderbeu dhe Hamzai; Inalçik referon se ka qenë i biri i Vrana Kontit. Burime tjera nuk ia pasqyrojnë prejardhjen, tjerat luhaten mes prejardhjes arbnore dhe sllavëve të jugut, të tjerë mes asaj arbnore ose greke. Qe një mysliman i devotshëm pasi u dorëzua në fe.
Mentor Mazrekaj
Mentor Mazrekaj (lindur më 8 shkurt 1989 në Prishtinë) është një futbollistë kosovaro-shqiptar i cili luan me klubin shqiptar Partizani Tirana në Kategorinë Superiore si mesfushor.
Zognush Pasha
Jetëshkrimi
Ai ishte në gjendje për të vendosur veten në krye të makinës ushtarake dhe të politikës së Perandorisë Osmane, në sajë të aftësive të tij dhe besimit që ai gëzonte me sulltanit të ri, i cili kishte shoqëruar atë në mërgim e tij të 1446. Deri më 1432 subash i Krujës ka qenë Zognush Pasha, pas tij Hizir Beu, dhe më 1437-38 qe Skënderbeu. Ai mori titullin e vezirit të tretë 1439, i vizionit të dytë në 1451 dhe i Gran-Vezirit më 30 maj 1453, ditën e marrjes së Kostadinopojës.
Në 1456 Zognush ra në turp në Gjykatë, duke u mbajtur si një kokë turku për ekspeditën e dështuar kundër haremin vajza e Beogradit u përjashtua perandorake, dhe ai në pension në qytetin e Ballëkesirit, ku kishte shumë pasuri. Këtu ai ndërtoi një xhami, e cila mban emrin e tij, në të cilën u varros, duke pritur varrezat e disa anëtarëve të tjerë të familjes së tij. Në vitin 1459, megjithatë, ai u rehabilitua, duke u emëruar Kapudan Pasha (admiral) i flotës osmane me shpejtësi në rritje. Në vitin 1460 ai u bë guvernator i Thesalisë dhe Maqedonisë. Në Stamboll ka ende një kullë që mban emrin e tij, të cilit i është dhënë nderi nga sulltani pas kapjes së Kostadinopojës.
Mentor Mazrekaj
Partizani
Më 31 korrik 2013, Mazrekaj u huazua për muaj te skuadra e sapongjitur në Kategorinë Superiore, Partizani, me një mundësi për të rinovuar edhe për një vit Ai bëri debutimin e tij zyrtar me Partizanin më 31 gusht 2013 në javën e parë të sezonit 2013–14 kundër Kastriotit në Krujë, ku Partizani fitoi me rezultatin 2–0. Më 13 dhjetor, Mazrekaj u bë plotësisht lojtar i Partizanit, duke firmosur një kontratë tre vjeçare
Rickenbach (LU)
është një komunë në kantonin Luzern të Zvicrës.
Fatmir Terziu
Edukimi
Ka punuar mësues dhe më vonë drejtor shkolle në disa shkolla të Shqipërisë. Ka publikuar shkrime në gjithë shtypin shqiptar dhe ka qenë gazetar i gazetës "RD", kryeredaktor i gazetës së pavarur "Fjala e Lirë" dhe Drejtor i Televizionit "Dardan", kryeredaktor i "Albanian Mail" dhe "Albanian News", gazetë në Mbretërinë e Bashkuar. Ai drejton dhe boton dhe portalin www.fjalaelire.com.
Në vazhdim të edukimit të tij të mëtejshëm ka studiuar në High Melton College, [South Thames College] për gjuhën angleze dhe për HNC, Certificatë e Lartë Nacionale në Britaninë e Madhe për Media Production (media prodhimtari). Ka marrë nivelin e lartë (Gradën-nivel A) për Communication Media (media komunikim) pranë Universitetit London South Bank University (2004). Më tej kreu studimet në London South Bank University, pranë Faculty of Arts and Human Sciences për Digital Film dhe Video Production (2004-2007). Autori ka fituar gradën e Masterit për Media, Kulturë dhe Politikë pranë Roehampton University në Britaninë e Madhe dhe Phd-së për Media, Kulturë, Politikë nga London South Bank University. Ka ndjekur gjithashtu kualifikimet e mëtejshme dhe ka fituar Certifikatën për Kërkime Shkencore nga LSBU.
Botime
Shumica e filmave dhe pjesë nga veprat e autorit mund të shikohen në internet në faqen e BBC-së dhe në faqen e tij: www.fjalaelire.com.
Veprat e autorit janë publikuar në UK nga BBC, ku autori ka fituar dhe një kompeticion me tregimin “Hija Diamant” (Ghost Diamond). Krijimet e Fatmir Terziut janë përfshirë në disa Antologji Kombëtare, duke përmendur Antologjinë poetike Kombëtare “Pena e vjeshtës së artë”, Antologjinë poetike “Metaforë malli”, Antologjia e Letërsisë “Lule për lulet” etj.
Pa ndërprerje ka shkruar dhe shkruan në revista e gazeta perëndimore dhe në gjuhën shqipe, në web-faqen agimi.com, shtypin shqiptar dhe të huaj në Mbretërinë e Bashkuar etj.
Prej disa kohësh ai ka shkruar në Blogun e tij “Media Information Production" dhe boton online revistën kulturore-informative “Fjala e Lirë" me liçencën e rregullt të njohur në fushën letrare në Angli dhe Wells.
Dokumentarë
Gjatë punës në TV Dardan ka realizuar disa dokumentarë ku spikat ai për Universitetin e Tetovës, Diktaturën, Azem Hajdarin etj.
Vlerësime dhe çmime:
Diplomë Mirënjohje nga Klubi i Shkrimtarëve në Botë “Drita” Revista Letrare-Artistike “Pelegrin” në vitin 2009 (Nase Jani). Dhe disa vlerësime e çmime të tjera nga grupe, shoqata, kolegë dhe shkrimtarë e studiues.
Filmografia
Janë shprehur:
Për autorin dhe studiuesin akademik Fatmir Terziu janë shprehur Prof Dr Zyhdi Dervishi, Prof Dr Eshref Ymeri, poeti Agim Shehu, Prof Vangjush Ziko, Faruk Myrtaj, Lazër Stani e mjaft të tjerë.
Polis Vale
Polis Vale është një fshat në Komunën Shushicë në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Enkel Zhuti
Enkel Zhuti është balerin i parë dhe koreograf profesionist për të rinj, nga Tirana që jeton e punon dhe është i afirmuar si artist në Itali. Prej vitit 1991 kur Zhuti la Teatri i Operas dhe Baletit, Shqipërinë për një kurs specializimi në Itali dhe pas mbarimit u pranua menjëherë në trupën e baletit në Milano ku kreu rreth 150 shfaqje.Koleg dhe bashkorganizues me drejtuesen e fondacionit kulturor "Opera pa Kufij" znj. Edlira Dedja realizoi Olimpiadën e baletit që zhvillohet me sukses në gjithë Italinë prej 12 vjetësh dhe është krijuar nga balerini i njohur shqiptar i karrierës ndërkombëtare, Enkel Zhuti.
Piskal
Piskali është një fshat në komunën Novoselë në rrethin e Kolonjës të Shqipërisë.
Nata (film)
Përmbajtja e filmit
Apokalipsi kishte ndodhur por njerëzit s’kishin ndryshuar. O Zot! Njerëzit nuk pyesin më për Apokalipsin. Ata sërish do të dehen do të rrihen e do të vriten do të vjedhin dhe do të kurvërojnë. Fara njerëzore është prishur. Po përderisa ekziston fëmija parajsa tokësore nuk është vetëm shpresë.
Interpretojnë:
Vreshtaj
Vreshtaj është një fshat në Komunën Shushicë në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Kantoni Lude
Kantoni Lude (frëngjisht: Canton du Lude) është një kanton në departamentin Sarthe, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Le Lude. Ka sipërfaqe 265.42km2 dhe popullsi 8758 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Lude aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Oberkirch
është një komunë në kantonin Luzern të Zvicrës.
Talcahuano
thumb|right|200px|Mburojë e Talcahuano Talcahuano është një qytet në Kili me 171,383 banorë (2002).
Fush-Bull
Fushë-Bulli (ose Fushë Bualli) është një fshat i rrethit të Elbasanit, njësia administrative Shushicë, me një shtrirje rreth 9 km përgjatë lumit Gostimë, degë e rëndësishme e lumit Shkumbin. Historikisht pjesë e rëndësishme e krahinës së Polisit dhe i ndërtuar buzë rrugës historike Via Egnatia, fshati Fush Bullit karaktërizohet nga një reliev malor dhe pak kodrinor, nga male të larta dhe me burime ujore të shumta.
Historia