cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mary Malahlela
Mary Malahele-Xakana (2 maj 1916 – 8 maj 1981) ishte gruaja e parë me ngjyrë e regjistruar si mjeke në Afrikën e Jugut (1947), si dhe një anëtare themeluese e Shoqatës së krishterë të Të Rejave.
Jeta e hershme dhe edukimi
Mary Susan Makobatjatji Malahlela ka lindur në Pietersburg. Babai i saj ishte Thadius Chweu Malahlela, një i krishterë i kthyer. Babai i saj ishte larguar nga shtëpia për shkak se nuk pranonte të vriste fëmijët e tij binjak, pasi binjakët konsideroheshin një mallkim. Si një vajzë ajo ishte një studente në Shkollën Fillore Metodiste në Juliwe, afër Johanesburgut. Ajo mori pjesë në Universitetin e Fort Hare si një universitare dhe në vitin 1941 mori mbështetje nga Fondi i Besimit Natyral për të studiuar mjekësinë në Universitetin e Witwatersrand. Në vitin 2015, Universiteti i Witwatersrand ndërtoi një pllakë në bazat e tij si një memorial për Dr Malahlela dhe si një mënyrë për të korrigjuar zvogëlimin historik të alumni amtare vendas.
Carrer
Në vitin 1947, Malahlela u diplomua nga shkolla mjekësore dhe u regjistrua si mjeke, gruaja e parë me ngjyrë në Afrikën e Jugut që e bën këtë. Ajo hapi një klinikë mjekësore private në Kliptown, dhe një të dytë në Mofolo Jug. Pas Aktit të Zonave të Grupit, ajo punoi në klinikën në Dobsonville.
Malahlele ishte një anëtar themelues i Shoqatës së krishterë të Të Rejave në Afrikën e Jugut dhe ishte aktive në lëvizjet paqësore dhe anti-aparteid. Ajo ishte anëtare e Lëvizjes së Paqes të Grave, anëtare e Këshillit të Universitetit të Fort Hare dhe një kryetare e Bordit të Shkollës Roodepoort.
Jeta personale
Mary Malahlela u martua dhe kishte dy vajza. Ajo vdiq në 1981, 65 vjeç, pas një ataku në zemër, ndërsa vullnetarizonte me Dr Nthato Motlana në Klinikën Rurale të Witkoppen në Sandton, Johannesburg.
Një shkollë fillore në Dobsonville është emëruar nga Dr. Malahlela-Xakana. Në vitin 2015, Malahlela-Xakana u dha pas vdekjes Urdhrin e Baobab për karrierën e saj të parë mjekësore.
Belcaire
Belcaire është një komunë në Francë. Belcaire bën pjesë në departamentin Aude të rajonit Languedoc-Roussillon. Komuna ka një popullsi prej 425 banorë dhe sipërfaqe 30.68 km².
Gjuha Yawa
Gjuhët Yawa, ose Yapen, janë një familje e vogël e dy gjuhëve të lidhura ngushtë me Papuan, Yawa (ose Yava) dhe Saweru, të cilat shpesh konsiderohen të jenë dialektet divergjente të një gjuhe të vetme (dhe kështu një gjuhë e izoluar). Ata fliten në Ishullin qendror Yapen dhe në ishujt e afërt, në gjirin e Cenderawasih, Indonesian Papua, të cilat ata ndajnë me gjuhët austoneziane Yapen. Yawa kishte 6000 folës në vitin 1987. Saweru është raportuar në mënyrë të ndryshme që të jetë pjesërisht i kuptueshëm me dialekte të tjera të Yawa dhe të konsiderohet dialekt i Yawa nga folësit e tij dhe të jetë shumë divergjent për kuptueshmërinë dhe të perceptohet si një gjuhë e veçantë. Ajo është e vdekur, e thënë nga 150 njerëz nga një grup etnik prej 300 vetësh.
Klasifikimi
C. L. Voorhoeve lidhur me tentativë Yawa me gjuhët Geelvink Bay të Lindjes në propozimin e tij në Geelvink Bay. Sidoqoftë, marrëdhënia do të ishte më e largët, dhe Mark Donohue ndjeu në vitin 2001 se Yawa nuk kishte treguar se kishte lidhje me ndonjë gjuhë tjetër. Kohët e fundit, Malcolm Ross bëri një propozim paraprak që Yawa mund të jetë pjesë e një filoni të zgjatur Perëndimor të gjuhës Papuan. Ngjashmëritë pronominal janë më të dukshme kur krahasojmë proto-Yawa me gjuhën e Shefit të Zogjve të Lindjes Meax.
Godenvillers
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Godenvillers (Shqip: Hudveri) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Gjuha Umbugarla
Klasifikimi
Umbugarla dikur konsiderohej një gjuhë e izoluar (së bashku me Ngurmburin si një dialekt), por Mark Harvey ka bërë një rast për të qenë pjesë e një familjeje të gjuhëve të Rajonit të Darvinit.
Edílson
Edílson (lindur më 17 Shtator 1970) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 21 ndeshje.
Gjuha Tiwi
Tiwi / tiːwi / është një gjuhë aborigjene Australiane e folur nga njerëzit Tiwi në Ishujt Tiwi, në sytë e bregdetit të Australisë veriore. Është një nga rreth 10% e gjuhëve Australiane që ende po mësohen nga fëmijët.
Tradicionale Tiwi, e folur nga njerëz mbi moshën pesëdhjetë deri në 2005, është një gjuhë polysynthetic. Megjithatë, kjo kompleksitet gramatikor është humbur mes gjeneratave të reja. Tiwi ka rreth njëqind nominale që mund të përfshihen në folje, shumica e tyre mjaft të ndryshme nga format përkatëse të lira.
Ndryshe nga gjuhët e tjera australiane, të cilat dikur ishin grumbulluar së bashku në një familje të vetme gjuhësore, Tiwi ka kohë që është njohur si një gjuhë e izoluar.
Fouquerolles
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Belcastel, Aveyron
Belcastel është një komunë në Francë. Belcastel bën pjesë në departamentin Aveyron të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 228 banorë dhe sipërfaqe 10.74 km².
Faik Konica, Përlindësi modern : fletore koniciane
Këto Fletore Koniciane kanë për bosht qendror tipiken e Rilindësit Faik Konica: europianizimi dhe moderniteti i kombit shqiptar, si komb nga më të lashtët në kontinentin e vjetër, me identitet e vitalitet historik që meriton, pas shekujsh të tërë qëndrese e mbijetese, vendin e vet në familjen e bashkuar europiane.
Edivaldo Martins Fonseca
Edivaldo Martins Fonseca (13 Prill 1962 - 13 Janar 1993) ishte një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 3 ndeshje.
Belcastel-et-Buc
Belcastel-et-Buc është një komunë në Francë. Belcastel-et-Buc bën pjesë në departamentin Aude të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 68 banorë dhe sipërfaqe 14.15 km².
Mareuil-la-Motte
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Mareuil-la-Motte (Shqip: Maruja-Mota) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Revonnas
Revonnas është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Revonnas ka një popullsi prej 912 banorë dhe sipërfaqe 7.75 km², me një dendësi prej 118 banor/km².
Kisha e Shën Kozmait (Kolkondas)
Kisha e Shën Kozmait është një monument i trashëgimisë kulturore në Kolkondas, rrethi i Fierit, në qarkun e Fierit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "6, 15.01.1963".
Manastiri i Shën Kozmait është një nga thesaret e çmuara të trashëgimisë sonë kulturore, i ndërtuar i gjithi nga myzeqarët, me kontributin financiar të Ali pashë Tepelenës në vitet 1814-1815 për nder të Shën Kozmait të Etolit.
Cambronne-lès-Ribécourt
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Cambronne-lès-Ribécourt (, fjalë për fjalë Cambronne pranë Ribécourt ; Shqip: Kambrona-mbë-Ribenkurt) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Edmundo Alves de Souza Neto
Edmundo Alves de Souza Neto (lindur më 2 Prill 1971) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 37 ndeshje.
Belcodène
Belcodène është një komunë në Francë. Belcodène bën pjesë në departamentin Bouches-du-Rhône të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 1743 banorë (regjistrimi 2008) dhe sipërfaqe 12.97 km².
Marrëdhëniet mes Armenisë dhe Kosovës
Deri në shkurt 2018, marrëdhëniet Armeni-Kosovë nuk ekzistojnë për shkak se Armenia ende nuk e ka njohur pavarësinë e Kosovës.
Belcastel, Tarn
Belcastel është një komunë në Francë. Belcastel bën pjesë në departamentin Tarn të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 196 banorë dhe sipërfaqe 10.81 km².
Marrëdhëniet mes Armenisë dhe Kosovës
Më 12 mars 2008, presidenti Serzh Sargsyan deklaroi se "njohja e mundshme e pavarësisë së Kosovës nga Armenia nuk do të jetë e llojit marrëdhëniet mes Armenisë dhe Rusisë", por gjithashtu vuri në dukje se "Çështja për njohjen e Kosovës ka nevojë për diskutim serioz... Armenia ka qenë gjithmonë një aderuese e së drejtës së kombeve për vetëvendosje dhe në këtë aspekt ne mirëpresim pavarësinë e Kosovës.” Më 3 shtator 2008 Presidenti Serge Saris deklaroi: "Sot dikush po pyet kohë pas kohe pse Armenia nuk po e njeh pavarësinë e Abkazisë dhe Osetisë së Jugut. Përgjigja është e thjeshtë: për të njëjtën arsye që nuk e njohu pavarësinë e Kosovës. Duke pasur konfliktin në Karabak, Armenia nuk mund të njohë një entitet tjetër në të njëjtën situatë për sa kohë që nuk e ka njohur Republikën e Karabagut". E drejta e një kombi për vetëvendosje "kërkon kohë", duke kërkuar mirëkuptimin e "të gjitha palëve të interesuara". Në përputhje me rrethanat, Armenia është duke u përpjekur të "bindë" Azerbajxhanin të pranojë humbjen e Karabakut, deklaroi presidenti. Në nëntor 2008, ndërsa komentoi në lidhje me njohjen e Rusisë për rajonet e shkëputjes së Gjeorgjisë, Sargsiani tha "Në rastin me Kosovën u aplikua e drejta e kombeve për vetëvendosje. Sidoqoftë, hapi i ngjashëm i Rusisë u dha një pritje armiqësore". Në një takim në maj 2009 midis Ministrit të Jashtëm kosovar, Skënder Hyseni dhe Armen Martirosyan, përfaqësuesit të Armenisë në KB, z. Martirosyan njoftoi se premtoi se kërkesa për njohje do t'i dërgohej qeverisë së tij.
Në një vizitë shtetërore në korrik 2009 në Armeni, Presidenti serb Boris Tadiç diskutoi çështjet e Kosovës dhe të Territorit të Karabakut me Presidentin armen Serge Sergej. Të dy liderët ranë dakord se konfliktet rajonale duhet të zgjidhen pa përdorimin e forcës dhe vetëm me mjete paqësore në përputhje me ligjin ndërkombëtar. Tadiç u takua gjithashtu me kryeministrin Tigran Sargsjan ku u diskutuan të njëjtat çështje. Çështjet e Kosovës dhe të Nagorno-Karabakut mund të zgjidhen vetëm përmes negociatave dhe "çdo zgjidhje e imponuar është absolutisht e papranueshme dhe ne jemi plotësisht dakord për këtë," tha Tadić më pas.
Shqipëria nën pushtimin gjerman
Shqipëria ishte nën pushtimin gjerman midis viteve 1943 dhe 1944. Përgjatë këtij pushtimit "jokonvencional" rendi qeverisës de jure i Shqipërisë "e ashtuquajtur" e pavarur ka qenë "Mbretëria Shqiptare" (standardi i kohës: "Mbretnija Shqiptare", në gjermanisht: Königreich Albanien). Gjermania i njohu një "sovranitet relativ", gjendje njohjeje ndërkombëtare gjatë luftës që e patën edhe Kroacia me Sllovakinë. Para armëpushimit midis Italisë dhe forcave aleate më 8 shtator 1943, Shqipëria kishte qenë në një bashkim de jure me Mbretërinë së Italisë. Pas armëpushimit dhe daljes së Italisë nga Boshti, forcat ushtarake gjermane hynë në Shqipëri, duke e futur në sferën e saj të ndikimit.
Gjermanët planifikuan të ndërtonin një Shqipëri të pavarur neutrale e kontrolluar nga një qeveri miqësore ndaj gjermanëve. Hitleri i kishte bërë të ditur Neubacher-it se dëshironte "një Shqipëri të pavarur me nismë vetjake", për këtë, në respekt të njohjes së pavarësisë, u ndalua rreptësisht rekrutimi i vullnetarëve për njësitë SS në Shqipëri. Më 14 shtator 1943, një Komitet Ekzekutiv të Përkohshëm të kryesuar nga Ibrahim Biçaku. Ky komitet nënshkroi Deklaratën e Pavarësisë, në të cilën shkruhej se, për t'i prerë hovin "anarkisë së krijuar me ndryshimin e situatës", duke besuar fetarisht në ardhmërinë e atdheut dhe në "të drejtat si komb i lirë dhe i pavarur", vendosej rishpallja e pavarësisë, legalizimi do të bëhej nga një vendim i Kuvendit. U deklarua rrëzimi i qeverisë Libohova, duke u shpallur zëvendësimi me një komitet të përkohshëm, i cili do të kryente detyrat ekzekutive, si dhe do të përgatiste zgjedhjet. KEP-i preu lidhjet që buronin nga "Bashkimi personal" me Mbretërinë italiane, synoi pavarësinë e vendit, krijimin e institucioneve dhe përjashtimin e vendit nga pozitat kapitulluese ku kishte rënë prej disa ditësh Italia.
KEP-i përgatiti amnistinë e përgjithshme të të burgosurve politikë dhe thirrjen e një Asambleje Kombëtare që do të ripërtërinte Kodin Ligjor të 1928.
Historia
"Artikulli kryesor: Historia e Shqipërisë"
Pushtimi gjerman dhe ndërtimi i një Shqipërie gjermane
Lëvizja e parë politike bërë nga Ministria e Jashtme para pushtimit ishte emërimi i Hermann Neubacher si përfaqësuesi i posaçëm i Ribbentrop për Evropën Juglindore. Neubacher, tashmë aktiv në Ballkan si përfaqësues i Hitlerit për shqetësimet ekonomike, do të bëhej figura kryesore gjermane në Ballkan gjatë gjysmës së dytë të luftës. Megjithëse atij nuk iu caktua zyrtarisht Shqipëria si pjesë e përgjegjësisë së tij deri më 10 shtator. Përveç emërimit të Neubacher, major Franz von Scheiger u dërgua në Mitrovicë. Scheiger, i cili kishte qenë në Shqipëri përpara si oficer në ushtrinë austro-hungareze, njihej personalisht me shumë politikanë shqiptarë të mesluftërave.
Gjermanët planifikuan të ndërtonin një Shqipëri të pavarur neutrale e kontrolluar nga një qeveri miqësore ndaj gjermanëve. Pasi Marrëveshja Mukje u thye nga partizanët shqiptarë, lufta shpërtheu midis partizanëve shqiptarë (të cilët u mbështetën nga partizanë jugosllavë, të cilët nga ana e tyre ishin mbështetur nga Aleatët dhe Balli Kombëtar.
Pas kapitullimit të forcave italiane më 8 shtator 1943, trupat gjermane zunë me shpejtësi Shqipërinë me dy divizione. Gjermanët formuan një "qeveri neutrale" në Tiranë me Ballin Kombëtar.
Balenyà
Balenyà është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Osona, të provincës Barcelona, në Komunitetin Katalonia. Balenyà ka banorë (2007).
Shqipëria nën pushtimin gjerman
Sovraniteti relativ i Shqipërisë
Gjermanët shpallën gjendjen e luftës në vend, kërkuan dorëzimin e armëve dhe kërcënuan që për çdo gjerman të vrarë do të vriteshin 10 shqiptarë. Çdokush që kapej me armë ose materiale ushtarake do të pushkatohej. Gjermanët ndërmorën një numër ekspeditash ndëshkimore të cilat u shoqëruan me mizori.
Asambleja Kombëtare, e përbërë nga 243 anëtarë, filloi të funksionojë më 16 tetor 1943, duke zgjedhur një Këshill të Lartë të Regjencës prej katër anëtarësh për të qeverisur vendin. Asambleja anuloi vendimet ligjet dhe dekretet e kohës së pushtimit italian dhe zgjodhi Këshillin e Lartë të Regjencës të përbërë nga Mehdi Frashëri, Lef Nosi, Anton Harapi dhe Fuat Dibra, dhe formoi një qeveri në krye të së cilës u vu Rexhep Mitrovica.
Njëkohësisht gjermanët morën masa që të organizonin forcat e armatosura të cilat së bashku me ushtrinë gjermane do të siguronin rendin dhe qetësinë në vend.
Autoritetet ushtarake gjermane kontrollonin gjithë pushtetin në vend, përfshirë veprimtarinë e administratës civile. Zyrtarisht gjenerali i plotfuqishëm gjerman në Shqipëri ishte autoriteti më i madh në vend. Nga ai merrnin urdhra dhe porosi Regjenca dhe qeveria, të cilat pa miratimin e autoriteteve ushtarake, nuk mund të vendosnin për asgjë.
Qeveria e re, e cila premtoi të mbetet neutrale në luftë, arriti të rivendosë një stabilitet të mirë. Sistemet e administratës dhe të drejtësisë funksionuan edhe një herë, dhe shkollat ​​shqiptare u rihapën në të gjithë Shqipërinë veriore dhe qendrore. Janë ndërmarrë hapa për të zbatuar një reformë të tokës.
Më 13 korrik 1944, Shqipëria arriti pavarësinë formale nën regjimin gjerman. Shqipëria kishte një status të ngjashëm me atë të Kroacisë dhe Sllovakisë, që kishte sovranitet relativ nën Gjermaninë Naziste. Regjimi Ustashi i Ante Paveliç në Kroaci zgjeroi njohjen e tyre për shqiptarët.
Rezistenca partizane dhe Lufta Civile
""Më 18 tetor, dy ditë pas mbledhjes së Asamblesë Kombëtare, u qëllua me top nga artileria e Brigadës III Sulmuese. Po atë dit do të shpërndahej trakti i cili thoshte:" Si i përgjigjet populli shqiptar Asamblesë së Gestapos? Me top!".
Fundi i Luftës së Dytë Botërore dhe fillimi i komunizmit
Me krijimin e Aleancës së Madhe, gjermanët filluan të humbasin luftën. Me situatën e tanishme duke favorizuar komunistët, partizanë filluan një sulm të plotë në gjermanët dhe Ballin Kombëtar, lufta vazhdoi deri me clirimin e kombit me 28-29 nentor ku u shpall pavaresia. Zyrtarët ndërlidhës britanikë në Shqipëri vunë në dukje se komunistët po përdorin armët që morën për të luftuar me shokët e tyre shumë më tepër sesa për të ngacmuar gjermanët. Perëndimi vuri në dukje se komunistët nuk mund të kishin fituar pa furnizimet dhe armatimet nga britanikët, Amerika dhe Jugosllavia dhe se LNC-ja nuk kishte frikë nga vrasja e burrave të tyre në vend.
Këshilli i Lartë i Regjencës
parapamje|majtas|Ushtar gjerman i Wehrmacht duke folur me një shqiptar "Artikulli kryesor: Krerët e Shtetit Shqiptar"Pasi Bashkimi me Italinë u shpërbë zyrtarisht; shumë prej ligjeve të miratuara pas pushtimit italian u anuluan dhe Shqipëria u shpall e lirë, neutrale dhe e pavarur. Në të njëjtën kohë, asambleja e revokoi projektligjin e qershorit 1940, i cili deklaroi se Shqipëria ishte një luftë e ndërlikuar me Italinë. Asambleja njoftoi se Shqipëria do të qeveriset nga një regjizëm prej katër përfaqësuesish nga secila nga katër bashkësitë fetare të Shqipërisë, për pjesën e mbetur të luftës. Gjermanët kishin krijuar një qeveri të ngjashme me atë që kishte vendosur pas tërheqjes së princit Wied në shtator 1914, duke treguar një vlerësim jo vetëm për historinë shqiptare, por edhe për përbërjen fetare të Shqipërisë.
Lef Nosi u zgjodh si përfaqësuesi ortodoks. Duke përfaqësuar myslimanët sunitë, gjermanët ishin në gjendje të tërhiqnin Fuat Dibra, një pronar toke nga Shqipëria e re, e cila, si Nosi, pati një rekord të gjatë dhe të shquar. Ndryshe nga të tjerët, Dibra kishte shërbyer në kabinetin kolaboracionist të Mustafa Krujës, por në nëntor 1942 ai ishte zgjedhur në komitetin qendror të Ballit Kombëtar dhe për këtë arsye ishte diçka e kapur për gjermanët, ai u zëvendësua nga Cafo Beg Ulqini. Katolikët shqiptarë u përfaqësuan nga paraardhësi i françeskanëve në Shkodër, Ati Anton Harapi, i cili mbante lidhje me të dy kosovarët dhe partizanë shqiptarë. Mësim i emërimit të tij, emisarët partizanë u përpoqën pa sukses ta pengonin atë nga pranimi. Hermann Neubacher duket se kishte zhvilluar një marrëdhënie të ngrohtë personale me Harapi, pjesërisht për shkak se Harapi kishte marrë pjesë në edukimin e tij në shkollën e manastirit Meran dhe Hall në Tirol. Mehdi Frashëri, një musliman bektashian, ishte një nga shqiptarët më të respektuar të jetesës. Ai pranoi të kryesonte Këshillin e Regjencës.
Udhëheqja e këshillit fillimisht ishte projektuar për të rrotullohen, por Lef Nosi refuzoi për arsye shëndetësore dhe Anton Harapi argumentoi se si një murg katolik ai nuk mund të pranonte asnjë pozicion në të cilin ai do të detyrohej të sanksiononte dënimin me vdekje.
Qeveria
Pas negociatave të shpejta, më 5 nëntor, u prezantua një qeveri e kryesuar nga kosovari Rexhep Mitrovica, që kishte marrë pjesë në shpalljen e Pavarësisë më 1912. Në kabinetin e tij bënin pjesë: Xhaferr Deva si ministër i Brendshëm, Rrok Kolaj, ministër i Drejtësisë, Sokrat Dodbiba, ministër i Financave, Ago Agaj, ministër i Ekonomisë dhe Musa Gjylbegu, ministër i Punës. Në shkurt 1944 u shtuan tre ministra nga radhët e Ballit Kombëtar: Bahri Omari, ministër i Jashtëm, Koço Muka, ministër i Arsimit dhe Kolë Tromara, ministër i Kulturës.
Ushtria
"Artikulli kryesor: Rezistenca shqiptare në Luftën e Dytë Botërore" parapamje|majtas|Ushtarë shqiptarë dhe gjermanë pranë një tanku italian Ballistët dhe forcat gjermane u përpoqën fort kundër komunistëve pas formimit të qeverisë neutrale. Ballistët shkatërruan një grup mjaft të madh partizan komunist në jug-perëndim të Tiranës. Forca partizane e rreth 2.000 të fuqishmëve u asgjësua. Me humbjen e forcave të tjera partizane, komunistët shqiptarë u tërhoqën taktikisht, duke krijuar luftë guerrilase për të luftuar Balli Kombëtaren. Ballistët, së bashku me gjermanët, pushtuan rajonin e Çamërisë (bashkëpunimi çam shqiptar me Boshtin).
Në Kosovë dhe në Maqedoninë perëndimore, kur ishte pjesë e shtetit të pavarur të Shqipërisë, forcat gjermane dhe Balli Kombëtar patën rastin të bënin luftime me partizanë jugosllavë. Kur Maqellarja, në mes të Dibrës dhe Peshkopisë, u ringjall nga Brigada e pestë partizane, gjermanët me ndihmën e forcave balliste të Xhem Hës nisën një sulm nga Dibra, duke mundur partitë. Fiqri Dine, Xhem Hasa dhe Hysni Dema, si dhe tre Majors gjermane drejtuan fushata ushtarake kundër partizanëve shqiptarë dhe jugosllavë.
Partizanët shqiptarë dhe jugosllavë ishin kërcënimi kryesor për Shqipërinë, por jo forca e vetme. Në rajonet e Sanxhakut që ishin pjesë e shtetit të pavarur të shqiptarëve, forcat çetnike ngacmonin popullatën lokale. Forcat Xhemail Koniqani dhe Ballist nën Shaban Polluzha me sukses i larguan forcat çetnike nga Pazari i Ri (Sanxhaku ndryshe) dhe e shtypën kështjellën e tyre në Banja.
Ekonomia
parapamje| 20 frangat. Kur gjermanët hynë në Tiranë, ata shpresonin të gjenin para të mjaftueshme në Bankën Kombëtare të Shqipërisë për të paguar trupat e tyre. Kjo do të konsiderohej një hua. Por ata gjetën vetëm tridhjetë milionë franga dhe shpenzimet e përgjithshme për ushtrinë gjermane në Shqipëri u treguan rreth dyzet milionë franga në muaj. Me një farë mase urgjence, ata u kthyen tek autoritetet gjermane në Romë, ku një bastisje komando SS kishte kapur kohët e fundit 120 milionë franga në shënime, pllaka, njëzet e tre thasë me monedha ari dhe njëzet e nëntë raste prej shufrave prej ari nga degë e Bankës Kombëtare të Shqipërisë. Ari u dërgua në Berlin dhe shënimet u dërguan në Tiranë. Shumat thelbësore u transferuan menjëherë në Bankën Kombëtare të Shqipërisë në Tiranë.
Paratë u përdorën për të paguar trupat gjermane në Shqipëri dhe Mal të Zi. Gjithashtu u përdor për financimin e projekteve ndërtimore gjermane, siç janë ndërtesat, rrugët, riparimet rrugore, aeroportet dhe vendosjet e armëve bregdetare.
Monedha
Monedha e përdorur në Shqipëri ishte Franga e Artë Shqiptare.
Ideologjia
"Shiko më shumë: Balli Kombëtar"Sipas Mit'hat Frashërit, themeluesit të Ballit Kombëtar, krahinat shqiptare nën Perandorinë Osmane u ndanë padrejtësisht gjatë Luftës së Parë Botërore midis Jugosllavisë dhe Greqisë.
Propaganda
Ndryshe nga Italia, Gjermania do të përpiqej të krijonte përshtypjen se nuk synonte aneksimin dhe kolonizimin e Shqipërisë, se ajo kishte qenë e detyruar nga rrethanat e luftës të pushtonte Shqipërinë dhe se qëndrimi i tyre ishte i përkohshëm. Autoritet gjermane deklaruan se do të respektonin pavarësinë e Shqipërisë. Ndërtimi i rendit pushtues u shoqërua me një propagandë intensive që kishte për qëllim të bindte shqiptarët se regjimi i ri ishte ndryshe, dhe kësodore të përligjej prania e trupave gjermane. Kjo propagandë u mbështet edhe nga organizmat shtetërorë të krijuar dhe nga shtypi. Rexhep Mitrovica deklaronte se ushtria gjermane "nuk kërkon asgjë, veç mos t'i hipim në qafë". Gjenerali Bazel, kryekomandanti i trupave gjermane në Shqipëri dekaronte se ushtarët gjermanë erdhën si miq të Shqipërisë, për ta çliruar atë nga Italianët, për ta mbrojtur nga anglezët dhe për të shkatërruar bazat e lëvizjes komuniste.
Pip (menaxher i paketave)
Shumica e shpërndarjeve të Python vijnë me pip të parainstaluar. Python 2.7.9 dhe më vonë (në serinë python2), dhe Python 3.4 e më vonë përfshijnë pip si parazgjedhje.
Belep
Belep është një komunë në Francë. Belep bën pjesë në departamentin të rajonit. Komuna ka një popullsi prej 930 banorë (regjistrimi 2004 census) dhe sipërfaqe 69.5 km².
Saint-Rémy, Ain
Saint-Rémy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Saint-Rémy ka një popullsi prej 976 banorë dhe sipërfaqe 7.38 km², me një dendësi prej 132 banor/km².
Attica, New York
Attica (town), New York është një qytet në qarkun Wyoming të shtetit federal New York, SHBA. Në Attica (town), New York jetojnë 7702 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (36 sq mi).
Gjuha Taiap
Europiani i parë që do të dëgjonte Taiap ishte një misionar gjerman në 1938. Gjuha nuk u studiua nga gjuhëtarët deri në vitet 1970 për shkak të paarritshmërisë së rajonit. Edhe pse Donald Laycock (1973) e vendosi Taiap në familjen e tij të gjuhës Sepik Ramu, struktura dhe fjalori i saj do të ishin unike për atë familje, dhe Ross (2005) nuk gjeti prova që gjuha të jetë e lidhur me ndonjë gjuhë të Guinesë së Re. Shkalla e tanishme e Taiap-it është pothuajse e njëjtë me atë që kishte qenë një ishull në det të hapur 6000 vjet më parë, në përputhje me idenë se Taiap është një izolim gjuhësor.
Fitorja (partia politike greke)
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Lëvizja Patriotike Demokratike – Fitorja ( Greqisht: Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα – Νίκη romanizuar: Dimokratikó Patriotikó Kínima – Níki ), shpesh i shkurtuar në thjesht Fitorja, është një parti politike greke e ekstremit të djathtë që vepron në hapësirën konservatore dhe e vë theksin tek arsimi dhe familja. Ajo u themelua nga mësuesi Dimitris Natsios në 2019.
Pozicionet kryesore programore të saj përcaktohen si treshja "Besim, Komb, Familje", ristrukturimi rrënjësor i arsimit, ndryshimi i regjimit për marrjen e shtetësisë greke nga emigrantët dhe refugjatët, ndarja e shtet-parti, marrja e masave për zgjidhjen e problemit demografik si dhe shpërblimi ekonomik e moral i shumë fëmijëve dhe mbështetja e familjes tradicionale.
Historia
Partia u themelua nga mësuesi i arsimit publik dhe teologu Dimitrios Natsios më 17 qershor 2019 në Selanik, pas nënshkrimit të marrëveshjes së Prespës dhe një muaj para zgjedhjeve parlamentare 2019, në të cilat ai nuk mori pjesë. Ai doli në sondazhe pak para zgjedhjeve të majit 2023. Në zgjedhjet e qershorit 2023, ajo mblodhi 192 154 vota, pra 3,7% dhe hyri në Parlamentin grek me 10 mandate. Përqindjet më të mëdha i ka grumbulluar në Greqinë e Veriut dhe konkretisht në Maqedoni.
Dy persona të përfshirë në fletëvotimet e partisë kanë një referencë të përbashkët për Shën Paisios. Njëri si i afërm i tij dhe tjetri si biografi dhe dishepull shpirtëror. Thuhet se Fitorja merr mbështetje nga manastiret e Malit Athos dhe vëllazëritë e krishtera ortodokse, megjithatë Manastiri Filotheu dhe Manastiri Karakallos i mohuan publikisht raportet. Kryepeshkopi Hieronymos shprehu kundërshtimin e tij ndaj instrumentalizimit të besimit dhe Mitropoliti Anthimos i Aleksandropolisit iu referua ndërhyrjes së qarqeve kishtare për të mbështetur partitë.
Ideologjia dhe pozicionet
Fitorja është cilësuar si një parti që i përket hapësirës më të gjerë të së djathtës,  Ajo nuk e vendos veten në spektrin politik majtas-djathtas, ndërsa propozon një ndarje paralele të partive politike nga shteti. Sipas kushtetutës së saj, ish- politikanët, zyrtarët e qeverisë dhe masonët nuk pranohet të jenë anëtarë të partisë. Partia kërkon gjithashtu që politikanët të cilët kanë marrë pjesë në qeveri dhe që akuzohen për shpërdorim parash publike dhe rritje të borxhit publik, të mbajnë përgjegjësi para drejtësisë, si dhe t'u kufizohet e drejta për rizgjedhje.
Partia u referohet karakteristikave të kombit grek të cilat edhe i promovon si gjuha, historia dhe tradita, ndërsa vëmëndje të veçantë i kushton arsimit, duke kritikuar përmbajtjen e disa librave shkollorë dhe duke paragjykuar shkrimin e librave të rinj. Është kundër abortit dhe edukimit seksual. Partia mban një qëndrim negativ ndaj komunitetit LGBT, martesave mes të njëjtit seks dhe adoptimit nga çifte të së njëjtit seks. Gjithashtu thekson rëndësinë e përmirësimit të sistemit kombëtar shëndetësor dhe të forcave të armatosura, si dhe riorganizimin në sektorë të ndryshëm të tyre. Partia është shprehur kundër procedurave të detyrueshme mjekësore, siç është vaksinimi i vendosur gjatë pandemisë COVID-19.
Shqipëria nën pushtimin italian (1939–43)
Pushtimi italian i Shqipërisë, edhe pse formalisht ekzistonte si protektorat i Mbretërisë së Italisë, dhe de jure ishte një bashkim midis Italisë dhe Shqipërisë, i udhëhequr zyrtarisht nga Mbreti Victor Emmanuel III, de facto ishte një pushtim që zgjati nga 1939 në 1943. Shqipëria u udhëhoq nga guvernatorët italianë, pasi u pushtua ushtarakisht nga Italia, nga viti 1939 deri më 1943. Gjatë kësaj kohe Shqipëria pushoi së ekzistuari si një vend i pavarur dhe mbeti si një pjesë autonome e Perandorisë Italiane të drejtuar nga zyrtarë të qeverisë italiane, të cilët synonin ta bënin Shqipërinë pjesë të një Itali të Madhe duke asimiluar shqiptarët si italianë dhe duke kolonizuar Shqipërinë me kolonët italianë nga Gadishulli Apenin për ta transformuar gradualisht në një Tokë italiane.
Në Traktatin e Londrës gjatë Luftës së Parë Botërore, Antantja Tripale i kishte premtuar Shqipërinë qendrore dhe jugore Italisë, si një shpërblim për të luftuar përkrah Antantës. Në qershor 1917, pasi ushtarët italian morën kontrollin e zonave të konsiderueshme të Shqipërisë, Italia deklaroi zyrtarisht një protektorat mbi Shqipërinë qendrore dhe jugore; megjithatë kjo u përmbys në shtator të vitit 1920 kur Italia u vu nën presion për të hequr ushtrinë e saj nga Shqipëria. Italia u tërbua me fitimet minimale që ajo mori nga negociatat e paqes, të cilat ajo konsideroi se kishin shkelur Traktatin e Londrës. Fashistët italianë pohuan se shqiptarët ishin të lidhur etnikisht me italianët nëpërmjet lidhjeve me italianët prehistorikë, popullsitë ilire dhe romake dhe se ndikimi kryesor i ushtruar nga perandoritë romake dhe Veneciane mbi Shqipërinë justifikonte të drejtën e Italisë për ta zotëruar atë. Italia justifikoi edhe aneksimin e Shqipërisë në bazë të faktit se disa qindra mijëra njerëz me origjinë shqiptare tashmë ishin përfshirë në shoqërinë në Italinë jugore, që inkorporimi i Shqipërisë ishte një masë e arsyeshme që do të bashkonte njerëzit me prejardhje shqiptare në një shtet. Italia mbështeti irredentizmin shqiptar, të drejtuar kundër Kosovës me popullsi kryesisht shqiptare në Jugosllavi dhe Epir në Greqi, veçanërisht në zonën kufitare të Çamërisë, të banuar nga pakica çame shqiptare.
Historia
"Artikulli kryesor:Rezistenca shqiptare në Luftën e Dytë Botërore"
Edu Coimbra
Edu Coimbra (lindur më 5 Shkurt 1947) është një ish-futbollist brazilian.
Shqipëria nën pushtimin italian (1939–43)
Para-pushtimi: ndikimi i Italisë dhe qëllimet e Shqipërisë (1914-1939)
parapamje|majtas|Ushtarët italianë në Vlorë, Shqipëri gjatë Luftës së Parë Botërore. Flamuri i trikolorëve të Italisë që mbajnë mburojën mbretërore të Savojës është treguar varur pranë një flamuri shqiptar nga ballkoni i selisë italiane. Para intervenimit të drejtpërdrejtë në Luftën e Parë Botërore, Italia pushtoi portin e Vlorës në Shqipëri në dhjetor 1914. Pas hyrjes në luftë, Italia përhap profesionin e saj në rajonin e Shqipërisë jugore duke filluar në vjeshtën e vitit 1916. Forcat italiane në vitin 1916 rekrutuan parregullsitë shqiptare për të shërbyer pranë tyre. Italia me lejen e komandës së aleatëve, pushtoi Epirin e Veriut më 23 gusht 1916, duke detyruar ushtrinë greke të tërhiqte forcat e saj okupuese nga atje. Në qershor 1917, Italia shpalli Shqipërinë qendrore dhe jugore si një protektorat të Italisë, ndërsa Shqipëria e Veriut u nda në shtetet e Serbisë dhe Malit të Zi. Deri më 31 tetor 1918, forcat franceze dhe italiane përjashtuan ushtrinë austro-hungareze nga Shqipëria. Pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore, Italia tërhoqi forcat e saj ushtarake më 2 shtator 1920 nga Shqipëria si rezultat i presionit dhe humbjes së jashtme në Luftën e Vlorës.
Edu Coimbra
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 2 ndeshje.
Shqipëria nën pushtimin italian (1939–43)
Para-pushtimi: ndikimi i Italisë dhe qëllimet e Shqipërisë (1914-1939)
Regjimi fashist italian kishte depërtuar dhe dominuar politikisht dhe ekonomikisht Shqipërinë gjatë sundimit të Zogut dhe po planifikonte aneksimin e Shqipërisë para viteve të ngjarjes. Shqipëria u bë një protektorat de facto i Italisë pas nënshkrimit të Traktateve të Tiranës të vitit 1926 dhe 1927. Sipas Zogut, ekonomia e Shqipërisë ishte e varur nga kreditë e shumta financiare të dhëna nga Italia që nga viti 1931.
Në gusht 1933, Mussolini vendosi kërkesa të rrepta ndaj Zogut në këmbim të mbështetjes së vazhdueshme të Italisë nga Shqipëria, duke përfshirë kërkesat që të gjitha emërimet e reja në pozita udhëheqëse në qeverinë shqiptare duhej të kishin marrë një "arsim italian"; se një ekspert italian do të ishte në të ardhmen në të gjitha ministritë e qeverisë shqiptare; se Italia do të marrë kontrollin e ushtrisë shqiptare - duke përfshirë fortifikimet e saj; se oficerët britanikë që po stërvitnin xhandarmanin e Shqipërisë u zëvendësuan nga oficerë italianë; dhe se Shqipëria duhet të anulojë të gjitha traktatet tregtare ekzistuese me vendet e tjera dhe të mos bëjë marrëveshje të reja pa miratimin e qeverisë italiane; dhe se Shqipëria nënshkruan një konventë tregtare që do ta bënte Italinë vendin "më të favorizuar" në Shqipëri Në vitin 1934, kur Shqipëria nuk dha pagesën e planifikuar të një kredie për në Itali, anijet luftarake italiane arritën në brigjet e Shqipërisë për të frikësuar Shqipërinë që t'i nënshtrohej qëllimeve italiane në rajon, megjithatë britanikët kundërshtuan veprimet e Italisë dhe nën presion, Italia u tërhoq dhe pohoi se ushtrimi detar ishte thjesht një "vizitë miqësore".
Më 25 gusht 1937, në ditën e tij të marrëdhënieve të Italisë me Shqipërinë, shkruajti në ditën e tij të marrëdhënieve të Italisë me Shqipërinë: "Ne duhet të krijojmë qendra të qëndrueshme të influencës italiane atje, kush e di se çfarë mund të ketë në të ardhmen, ne duhet të jemi gati për të kapur Mundësitë që do të paraqiten, nuk do ta tërheqim këtë kohë, siç bëmë në vitin 1920. Në jug [të Italisë] ne kemi absorbuar disa qindra mijë shqiptarë. Pse nuk duhet të ndodhë e njëjta gjë në anën tjetër të hyrja në Adriatik ". Më 26 mars 1938, Ciano shkruante në ditarin e tij të aneksimit të Shqipërisë, siç bëri Gjermania me Austrinë pak përpara: "Një raport nga Jacomoni mbi situatën në Shqipëri, depërtimi ynë është duke u bërë vazhdimisht më intensiv dhe më organik. vizita po kryhet pa probleme. Po pyes veten nëse gjendja e përgjithshme - veçanërisht Anschluss [me Austrinë] - nuk na lejon të bëjmë një hap përpara drejt dominimit më të plotë të këtij vendi, i cili do të jetë i yni ". dhe ditë më vonë më 4 prill të atij viti shkroi "Duhet të theksojmë gradualisht elementin protektorat të marrëdhënieve tona me Shqipërinë".
Pushtimi dhe krijimi i regjimit italian
parapamje|Shefqet Vërlaci, Kryeministri i Shqipërisë nga 1939 deri 1941. Megjithë mbrojtjen e gjatë të Shqipërisë dhe aleancën me Italinë, më 7 prill 1939 trupat italiane pushtuan Shqipërinë, pesë muaj para fillimit të Luftës së Dytë Botërore. Rezistenca e armatosur shqiptare u tregua e paefektshme ndaj italianëve dhe, pas një mbrojtjeje të shkurtër, vendi ishte i pushtuar. Më 9 prill 1939 mbreti shqiptar, Zogu I iku në Greqi. Ndonëse Shqipëria kishte qenë një protektorat de facto italian që nga viti 1927, lideri politik i Italisë, Benito Mussolini kërkoi kontroll të drejtpërdrejtë mbi vendin për të rritur prestigjin e tij dhe për të dhënë një përgjigje ndaj aneksimit të Austrisë dhe okupimit të Çekosllovakis.
Shqipëria ishte një protektorat italian i varur nga interesat italiane, në përputhje me Protektoratin gjerman të Bohemisë dhe Moravës: kurora shqiptare u deklarua në bashkim personal me kurorën italiane, Shqipëria duhej të qeveriset nga një zëvendës-përfaqësues italian që përfaqësonte Mbretin Viktor Emmanuel III, një union doganor u miratua dhe politika e jashtme shqiptare duhej të trajtohej nga Roma. Forcat e armatosura shqiptare u përfshinë në ushtrinë italiane, këshilltarët italianë u vendosën brenda të gjitha niveleve të administratës shqiptare dhe vendi fascistizoi krijimin e Partisë Fashiste Shqiptare dhe organizatave të saj, të modeluara pas prototipit italian. Partia Fashiste Shqiptare ishte një degë e Partisë Fashiste Popullore të Italisë, anëtarët e Partisë Fashiste Shqiptare morën një betim se do t'i bindeshin urdhrave të Duce të Fashizmit, Musolini. Qytetarët italianë filluan të vendoseshin në Shqipëri si koloniste dhe të zotëronin tokën në mënyrë që ta transformonin gradualisht në tokën italiane.
Ndërsa Victor Emmanuel vendosi si mbret, Shefqet Vërlaci shërbeu si Kryeministër. Vërlaci kontrolloi aktivitetet e përditshme të protektoratit italian. Më 3 dhjetor 1941, Shefqet Vërlaci u zëvendësua si kryeministër dhe shef i qeverisë nga Mustafa Merlika-Kruja. Burimet natyrore të vendit gjithashtu dolën nën kontrollin e drejtpërdrejtë të Italisë. Të gjitha burimet e naftës në Shqipëri shkuan në Agip, kompania italiane e naftës.
Shqipëria ishte e rëndësishme kulturore dhe historike për qëllimet nacionaliste të fashistëve italianë, pasi që territori i Shqipërisë kishte qenë prej kohësh pjesë e Perandorisë Romake, madje përpara aneksimit të Italisë veriore nga romakët. Më vonë, gjatë Mesjetës së Lartë disa zona bregdetare (si Durazzo) ishin të ndikuara dhe në pronësi të fuqive italiane, kryesisht Mbretërisë së Napolit dhe Republikës së Venecias për shumë vite (cf Arbëria Venedikase). Regjimi fashist italian legjitimoi kërkesën e tij ndaj Shqipërisë nëpërmjet studimeve që shpallnin afinitetin racial të shqiptarëve dhe italianëve, veçanërisht në krahasim me jugosllavët sllavë. Fashistët italianë thanë se shqiptarët u lidhën nëpërmjet trashëgimisë etnike me italianët për shkak të lidhjeve me italianët prehistorikë, popullsisë ilire dhe romake, dhe se ndikimi kryesor i shfaqur nga perandoria romake dhe veneciane mbi Shqipërinë justifikonte të drejtën e Italisë për ta zotëruar atë.
Italia gjithashtu u përpoq të legjitimonte dhe të fitonte mbështetjen publike për sundimin e saj mbi Shqipërinë duke mbështetur irredentizmin shqiptar, të drejtuar kundër Kosovës me popullsi kryesisht shqiptare në Mbretërinë e Jugosllavisë dhe Epirit në Greqi, veçanërisht në zonën kufitare të Çamërisë, të banuar nga pakica çame shqiptare. Kështu, një botim italian fashist me emrin Geopolitica pohonte se popullsia e rajonit të Epirit-Acarnania të Greqisë i përkiste Shqipërisë për shkak se ishte racor Dinarik dhe formoi një 'sistem të vetëm gjeografik' me zonën e Adriatikut. Megjithë përpjekjet e nënkryetarit italian Francesco Jacomoni, për të nxitur kryengritjet dhe për të krijuar një kolonë të pestë, dhe raportet e favorshme që ai i dërgoi ministrit të jashtëm italian Galeazzo Ciano, ngjarjet dëshmuan se kishte pak entuziazëm mes shqiptarëve: pas pushtimit italian të Greqisë, shumica e shqiptarëve u braktisën ose u dezertuan.
Shqipëria në luftë
parapamje|djathtas|Kontrasti kundër grekëve (13 nëntor 1940-7 prill 1941) gjatë Luftës greko-italiane. parapamje|djathtas|1940 Mbretëria e Bashkuar Laissez Passer lëshuar për të udhëtuar në Italinë fashiste pas pushtimit të 1939. Strategjikisht, kontrolli i Shqipërisë i dha Italisë një kështjellë të rëndësishme në Ballkan: jo vetëm që e përfundoi kontrollin italian të Ngushticës së Otrantos dhe hyrjes në Detin Adriatik, ai mund të përdoret për të pushtuar ose Jugosllavinë (së bashku me një goditje tjetër nëpërmjet Venedikut Giulia) ose Greqisë.
Në vitin 1939, Galeazzo Ciano foli për pretendimet irredentiste të Shqipërisë ndaj Kosovës si të vlefshme për objektivat e Italisë, duke thënë: ''Kosovarët [janë] 850,000 shqiptarë, të fortë të trupit, të fortë në frymë, dhe entuziaste për idenë e një Bashkimi me atdheun e tyre. Me sa duket, serbët janë të tmerruar prej tyre. Sot duhet ... kloroformi jugosllavët. Por më vonë duhet të miratojë një politikë me interes të thellë në Kosovë. Kjo do të ndihmojë për të mbajtur gjallë në Ballkan një problem irredentist që do të polarizojë vëmendjen e vetë shqiptarëve dhe të jetë një thikë në shpinë të Jugosllavisë.''
- Galeazzo Ciano, 1939 Në tetor të vitit 1940, gjatë Luftës greko-italiane, Shqipëria shërbeu si një hapësirë për vendosjen e pushtimit të pasuksesshëm të Greqisë nga diktatori italian Benito Mussolini. Musolini planifikoi të pushtonte Greqinë dhe shtetet e tjera si Jugosllavia në këtë zonë për t'i dhënë kontrollit territorial të Italisë në pjesën më të madhe të bregdetit të Detit Mesdhe, si pjesë e objektivit të fashistëve për të krijuar objektivin e Mare Nostrum ("Deti ynë") në të cilin Italia do dominojnë Mesdheun. Por ushtria shqiptare nën komandën e kolonelit (më vonë gjeneral) Prenk Pervizi braktisi italianët në luftime, duke shkaktuar një shpërthim të madh të linjave të tyre. Ushtria shqiptare që besohet të jetë shkaku i tradhtisë u hoq nga përpara. Kolonel Pervizi dhe stafi i tij i zyrtarëve u izoluan në malet e Pukës dhe Shkodrës në veri. Ky ishte veprimi i parë i revoltës kundër pushtimit italian.
Por, menjëherë pas pushtimit italian, grekët kundërshtuan dhe një pjesë e konsiderueshme e Shqipërisë ishte në duart e Greqisë (duke përfshirë qytetet e Gjirokastrës dhe Korçës). Në prill të vitit 1941, Greqia kapitulloi pas një pushtimi të përhapur gjerman. E gjithë Shqipëria u kthye në kontrollin italian, i cili u shtri edhe në pjesën më të madhe të Greqisë, e cila u pushtua bashkërisht nga Italia, Gjermania dhe Bullgaria. Planet italiane megjithatë të aneksojnë Çamërinë në Shqipëri u vendosën për shkak të kundërshtimit të fortë dhe konflikteve etnike midis shqiptarëve dhe grekëve, si dhe kundërshtimin nga arumunët në rajonin që u shqiptarizua.
Pas rënies së Jugosllavisë dhe Greqisë në prill të vitit 1941, qeveria italiane filloi negociatat me Gjermaninë, Bullgarinë dhe shtetin e sapokrijuar të klientit, shtetin e pavarur të Kroacisë, për përcaktimin e kufijve të tyre. Në muajin prill Mussolini bëri thirrje që kufijtë e Shqipërisë të zgjeroheshin - duke përfshirë aneksimin e Malit të Zi në Shqipëri që do të kishte një qeveri autonome brenda Shqipërisë dhe zgjerimin e kufirit të Shqipërisë drejt lindjes, megjithëse jo aq sa ishte lumi i Vardarit siç kishin propozuar disa, duke përmendur se Ohri duhet t'i lihet sllavëve, pavarësisht nëse Vardari Maqedonia do të bëhet shtet i pavarur ose të aneksohet nga Bullgaria. Megjithatë, qeveria italiane ndryshoi qëndrimet e saj në kufi gjatë gjithë prillit, më pas duke mbështetur aneksimin e Ohrit duke i dhënë maqedonasve sllavë territorin që shtrihej drejtpërdrejt jashtë Ohrit (duke përfshirë vendlindjen e shenjtë të Shën Klementit). Pas një periudhe negociatesh, kufijtë e rinj të Ballkanit, duke përfshirë kufijtë e ri të Shqipërisë, u shpallën me dekret mbretëror më 7 qershor 194.
Pas kapitullimit italian në shtator 1943, vendi u pushtua nga gjermanët deri në fund të luftës.
Ekonomia
parapamje|djathtas|Shqipëria gjatë Luftës së Dytë Botërore Me pushtimin e Shqipërisë dhe instalimin e një qeverie të re, ekonomitë e Shqipërisë dhe Italisë u lidhën nëpërmjet një bashkimi doganor që rezultoi me heqjen e shumicës së kufizimeve tregtare. Përmes një bashkimi tarifor, sistemi shqiptar i tarifave u vendos në Shqipëri. Për shkak të humbjeve të pritshme ekonomike në Shqipëri nga ndryshimi i politikës tarifore, qeveria italiane i dha Shqipërisë 15 milionë lekë çdo vit në kompensim. Ligjet doganore italiane do të aplikoheshin në Shqipëri dhe vetëm Italia vetëm mund të lidhë traktate me palë të treta. Kapitali italian u lejua të dominojë ekonominë shqiptare.Si rezultat, kompanitë italiane u lejuan të mbajnë monopole në shfrytëzimin e burimeve natyrore shqiptare.
Në vitin 1944, numri i kompanive dhe ndërmarrjeve industriale arriti 430, nga vetëm 244 në 1938 dhe vetëm 71 të tillë në 1922. Shkalla e përqendrimit të punëtorëve në prodhimin industrial në 1938 u dyfishua krahasuar me vitin 1928. Në këtë kohë, ekonomia e Shqipërisë kishte marrëdhënie tregtare me 21 vende, por më të zhvilluara ishin së pari në Itali dhe pastaj në Jugosllavi, Francë, Gjermani, Greqi etj.
Vendi hyri në zhvillimin kapitalist ekonomik shumë më vonë se vendet e tjera evropiane. Pavarësisht nga prania e disa investimeve të huaja (kryesisht italiane), Shqipëria kishte bërë pak lëvizje drejt zhvillimit industrial në fillimin e Luftës së Dytë Botërore. Bujqësia, e cila punësonte mbi 87% të fuqisë punëtore, ishte sektori kryesor i ekonomisë dhe kontribuoi me 92.4% të të ardhurave kombëtare, ku prodhimet kryesore ishin gruri, misri dhe thekra. Bujqësia përdorte mjete primitive të tilla si drurët e drurit, ndërsa plehrat ishin pothuajse fare të njohura dhe kullimi i tyre ishte i dobët. Niveli i produktivitetit dhe niveli i organizimit dhe mekanizimit të bujqësisë në këtë periudhë ka qenë shumë i ulët.
Ndarja administrative
Italianët miratuan sistemin ekzistues shqiptar të prefekturave (italisht: Prefektura). Në përputhje me strukturën administrative të pjesës tjetër të Italisë këto u quajtën gjithashtu provinca (italisht: Provincia). Megjithatë, ndryshe nga Italia, nën-prefektura shqiptare (italisht: Sotto Prefetture) u mbajt. Kishte fillimisht 10 prefektura. Nën këtë ishin 30 nën-prefektura dhe 23 komuna (italisht: Komunë). Çdo prefekturë u drejtua nga një prefekt i vendosur në qytet me të njëjtin emër. Në vitin 1941, pas shpërbërjes së Jugosllavisë, u shtuan tre prefektura të reja. Kosovës, Metohsi dhe Dibrës, me 5 nën-prefektura
Arutua
Arutua është një komunë në Francë. Arutua bën pjesë në departamentin të rajonit. Komuna ka një popullsi prej 1505 banorë (regjistrimi 2012) dhe sipërfaqe 46 km².
Fresnes-sous-Coucy
Fresnes-sous-Coucy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Fresnes ka një popullsi prej 158 banorë dhe sipërfaqe 7.3 km², me një dendësi prej 22 banor/km².
Balmaseda
Balmaseda është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Enkarterri, të provincës Biscay, në Komunitetin e Baskisë. Balmaseda ka 7583 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 22,3 km2.
Iluzione pasagjere
Iluzione pasagjere : poezi, me autor Vangjel Canga. Botuar në vitin 2015, libri ka 62 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9781480208339
Shënime: Letërsia shqipe poezia.
Poezi moderne
Poezi moderne : poezi, me autor Vangjel Canga. Botuar në vitin 2015, libri ka 102 faqe. ISBN 9781491087091
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Bima (qytet)
Bima është qytet në bregun lindor të ishullit Sumbawa në Indonezi. Është qyteti më i madh i ishullit Sumbawa me popullsi të 142.443 sipas regjistrimit të vitit 2010, por në regjistrimin e fundit të popullsisë në janar 2014 është 148,984.
Gjeografia
Qyteti ndodhet në bregun lindor të Gjirit Bima. Tradicionalisht, Bima ishte qytet i portit që lidhte qytetet tjera të portit në Indonezinë Lindore.
Religjioni
Shumica e popullsisë në Bima janë muslimanë me 97.38%, të tjerët janë protestanë me 0.89%, krishterët katolikë me 0.62% dhe hindustët dhe budiztët me rreth 1.11%.
Administrimi
Bima ndahet në 5 distrikte administrative: