cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
War of the Worlds
War of the Worlds është një film amerikan të vitit nga regjisori Steven Spielberg, me Tom Cruise si protagonist. Filmi bazohet ne romanin e nje shkrimtari britanik. Filmi pati premieren boterore ne 29 qershor te 2005.
227 p.e.s.
Mbi vitin 227 p.e.s..
Komuna e Gjakovës
Historia
Qyteti përmban një sërë monumentesh nga e kaluara e pasur kulturore. Lagjja historike e qytetit është Mëhalla e Hadumit ku edhe gjinden Xhamija e Hadumit tregu i vjetër dhe ndërtesa më e vjetër e cila ende ekziston në qytet, Xhamia e Hadumit(nga xhamija filloj të ndërtohet qyteti).Tregu i vjetër apo siç njihet Qarshia e Madhe ishte zemra e funksionimit ekonomik për Gjakovën, një qytet i tregtisë dhe artizanateve që shërbente fshatrat përreth nga komuna e Gjakovës, zona e Junikut, dhe Malësia e Gjakovës në kufirin Kosovë-Shqipëri.
Qyteti dhe rrethina luajtën rol të rëndësishëm gjatë lëvizjes kombëtare të Lidhjes së Prizrenit. Gjenerali i Portës së Lartë Maxhar Pasha u vra në një betejë të përgjakshme me forcat e Lidhjes pranë kullës së Abdullah Pashë Drenit.
Qarshia e Madhe u dogj e u shkatërrua gjatë luftës së fundit në Kosovë, por tani më është rindërtuar. Ndërsa Xhamia e Hadumit bashkë me bibliotekën e saj u dogj gjatë natës së parë të sulmeve ajrore të NATO-s nga forcat paramilitare serbe duke zhdukur kështu dokumentet e rralla që datonin që nga koha e themelimit.
Gjeografia
Komuna e Gjakovës përpos qytetit ka dhe rrethinën e saj e cila përbëhet nga 85 katunde.
Ekonomia
Para luftës ishin të njohura këto degë të ekonomisë :
Gjatë dekadës së fundit të shekullit të kaluar Gjakova ka pas ngecje në zhvillimin ekonomik. Disa prej arsyeve janë dobësimi i zonave fshatare që gravitojnë në Gjakovë për shkak të shpërnguljeve në pjesët tjera të Kosovës, ngecjeve në privatizim dhe lidhjeve të dobëta komunikuese me veriun e varfër të Shqipërisë.
Gjakova ka pasur disa iniciativa pas vitit 1999 dhe ndër to me e spikatur ka qene organizimi i panaireve ndërkombëtare. Panairi i dytë ndërkombëtar u organizua ne shtator të vitit 2000. Pas këtij edicioni të suksesshëm u organizuan edhe 11 edicione të tjera.
Demografia
Popullsia e qytetit vlerësohet rreth 105.000 banorë. Numri i banorëve është rritur ndjeshëm për shkak të shpërnguljeve në qytet me rastin e shkatërrimit të fshatrave gjatë luftës. Tani {2006}, llogaritët që komuna të ketë një popullsi rreth 153.000 banorë.
Gjatë viteve 1918-1941, sipas dokumenteve të Dr. Millovan Obradoviqit të prezantuara në librin "Reforma Agrare dhe kolonizimi i Kosovës 1918-1942" në Gjakovë dhe fshatrat përreth saj, janë vendosur rreth 2000 familje serbo-malazeze. Në qendër të qytetit janë vendosur 26 familje, ndërsa në fshatrat e për rreth pjesa tjetër.
Kultura dhe Arsimi
thumb|300px|Gjakova thumb|300px|Gjakova natën thumb|300px|Kuqezinjët e Jakovës Para masave të dhunëshme serbe të viteve 1990 - 1999, komuna e Gjakovës ka pasur 7 biblioteka publike me gjithsejtë 105.443 libra. Biblioteka kryesore në Gjakovë ka pasur 42.193 libra, ndërsa degët në Skivjan, Rogovë, Bistazhin, Ponoshec, Brekoc dhe Cërmjan kanë pasur 63.250 libra. Sot (tetor 1999), Gjakova ka 5 biblioteka publike me gjithsejt 83.061 libra. "Dora e zezë" serbe ka zhdukur dy degë në Cërmjan dhe Brekoc dhe ka dëmtuar librat e bibliotekave të tjera në një numër prej 22.382 librash.
Gjakova ka katër shkolla të mesme, shkollën e muzikës "Prenk Jakova" si dhe Fakultetin e Edukimit "Bajram Curri". Fakulteti i Edukimit, i njohur më parë si Normalja e Gjakovës, ka luajt rol të rëndësishëm në përgatitjen e arsimtarëve kosovar gjatë filleve të zhvillimit të arsimit shqip në Kosovë. Me 1 tetor 2013 ka filluar punën Universiteti i Gjakovës me Fakultetin e Edukimit, Mjekësisë dhe Filologjisë.
Trupa e teatrit profesionist të Gjakovës shërben si Teatër Kombëtar i Kosovës. Kori i burrave udhëhiqet nga dirigjenti dhe kompozitori Rauf Dhomi ndërsa kori i grave nga dirigjentja Arta Topalli. Grupi letrar quhet "Gjon Nikollë Kazazi." Ky grup letrar organizon çdo vit Mitingun e Poezisë që prej vitit 1964.
Sporti
Klubet sportive " Vëllaznimi" dominojnë sportin gjakovar. Vëllaznimi ka klube të futbollit, basketbollit, hendbollit, volejbollit, notit, çiklizmit, ping-pongut, etj. në konkurrencën e meshkujve, si dhe ekipet e basketbollit e hendbollit në konkurrencën e femrave.
Në këto dy sporte Gjakova ka edhe klubin e femrave “Shqiponjat”. Poashtu me traditë të gjatë është edhe klubi futbollistik "Gjakova", si dhe klubi i boksit me të njëjtin emër. Gjakova ka edhe klubin e skijimit "Pashtriku", klube private të tenisit, shkolla private të futbollit. Të njohura janë edhe kërcimet tradicionale nga Ura e Fshejt. K.F Vllaznimi u furmua me 1927 dhe është ndër ekipet me te vjetra ne Kosovë
Lagjet e qytetit
Përkundër ndryshimeve të shumta administrative të ndarjes së qytetit, tek vendasit dominon ndarja e qytetit në lagje sipas vetive në kohëra të caktuara apo themeluesve të tyre:
Politika
Projekt statuti i komunës së Gjakovës ka gjthësej 134 Nene.
Komunikacioni
Gjakova ka lidhje me rrugë të mira magjistrale me Prizrenin, 36 km larg, Pejën, 34 km larg, Prishtinën, 80 km larg, dhe pikën kufitare të Prushit dhe të Morines që e lidhin me Shqipërinë.
Telekomunikacioni
Lidhjet lokale telefonike në Gjakovë janë të mira, si dhe ato ndër-urbane. Shërbimi dial-up i interneti ofrohet nga Dardanet i PTK-së dhe shërbyes lokal që përdorin lidhje pa tela.
Enver Hoxha
I lindur në Gjirokastër më 1908, ai punoi fillimisht si mësues, por pas pushtimit të Shqipërisë nga Italia fashiste ai vijoi punën në arsim deri kur u punësua në fabrikën dhe shitoren "Flora" të Ibrahim bej Biçakçiut. U bë anëtar i Partisë Komuniste të Shqipërisë pas formimit të saj më 1941, kurse më 1943 u zgjodh sekretar i parë i saj me përkrahjen e emisarëve jugosllavë nën drejtimin e të cilëve u themelua partia, Miladin Popoviqit dhe Dushan Mugoshës. Të 41 vitet e drejtimit të tij të shtetit shqiptar ndahen në dy periudha: e para (1944-1976) e karakterizuar me aleanca të përkohshme me fuqitë e kampit socialist ─ Jugosllavinë, Bashkimin Sovjetik dhe Kinën ─ dhe e dyta (1977-1985) e shënjuar nga izolacionizmi, antirevizionizmi dhe ndjekja dogmatike e marksizëm-leninizmit. Prej sundimit të tij spikaste mbrojtja e hekurt e stalinizmit, eliminimi i çdo lloj opozitarizmi të jashtëm apo të brendshëm, përmes metodave që përfshinin dënimin me vdekje; transformimi i vendit drejt një ekonomie industriale dhe të vetëmjaftueshme, ateizmi shtetëror; krijimi i një policie sekrete për shtypjen politike të popullësisë quajtur Sigurimi i Shtetit dhe, në vitet e fundit, izolimi ndërkombëtar në të cilin u zhyt Shqipëria. Gjithashtu i spikatur ishte kulti i individit me të në qendër, i gjithëpranishëm nëpër pankarta e postera, këngë e parrulla «Populli - Partia - Enveri» të shkruar edhe anës maleve. Edhe pas vdekjes kulti i tij u nderua përmes shtatoreve të mëdha në gati çdo qytet të Shqipërisë, kryesuar nga ajo në qendër të Tiranës si dhe ndërtimi i një muzeumi kushtuar atij, po në kryeqytetin shqiptar.
Hoxha përfshihet në listën e përpiluar nga Instituti i Studimit të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit, që përmbledh pjesëmarrësit që kanë përgjegjësi direkte për krimet e Partisë Komuniste Shqiptare dhe të Ushtrisë Nacionalçlirimtare, duke qene, sipas ligjit nr. 41, anëtarë të strukturave politike dhe ushtarake “që kanë inspiruar, organizuar, urdhëruar, ekzekutuar ose ndihmuar forcat partizane në vepra kriminale”. Regjimi katërdhjetëvjeçar i tij u karakterizua nga zhdukja e opozitës politike e intelektuale, represioni i vazhdueshëm politik në të cilin përfshiheshin kampet e detyrueshme të punës, pushkatimet pa gjyq dhe ekzekutimet e antikomunistëve të piketuar. Dënimet e kundërshtarëve të tij politikë me vdekje ose burgime të gjata dhe dëbimet e familjeve të tyre nga shtëpitë ku jetonin dhe internimet e tyre në fshatra të thella, ku kontrolloheshin rreptësisht nga policia dhe Sigurimi. Qeveria socialiste karakterizohej edhe nga metodat “staliniste” të asgjësimit të bashkëpunëtorëve të tij që kërcënonin shtetin popullor. Pjesa më e madhe e këtij represioni është bërë përmes armës së Sigurimit.
Hoxhaizëm, rrymë anti-revizioniste marksist-lenininiste e zhvilluar në Republikën Popullore Socialiste të Shqipërisë dhe disa vende të Amerikës Latine si Ekuadori, Brazili, Venezuela etj. Sipas një ankete të OSBE, të vitit 2016, 45% e shqiptarëve kanë mendim pozitiv për Enver Hoxhën, kurse 42% mendim negativ.Pra shqiptaret akoma e duan Enver Hoxhën.
Jeta e hershme
parapamje|majtas|150px|Hoxha në fëmijëri U lind realisht më 12 maj 1908 në lagjen Teqe-Meçite-Hazmurat (pranë Xhamisë e Teqesë dhe Xhamisë Mexhide) të Gjirokastrës në një familje myslimane bektashie, djali i dytë i Mulla Halil Hoxhës dhe Gjylihane Çuçit. Kishte një vëlla më të madh të quajtur Beqir i cili vdiq në moshë të re nga tuberkulozi, dhe tri motra Fahrien, Haxhon dhe Sanijen. Enveri u emërua pas politikanit të njohur turk-osman Enver Pasha.
Familja e tij e kishte origjinën e mëhershme nga Dropulli. Sipas bashkëqytetarit dhe shkrimtarit Ismail Kadare, Hoxhatët quheshin nga gjirokastritët psefto, gjysmëqytetarë-gjysmëfshatarë për nga veshja dhe sjelljet. Pas mejtepit, më 1917-1923 ndoqi mësimet në shkollën qytetëse "Liria" në vendlindje. Më 1923 nis mësimet në liceun frëng të Gjirokastrës, pasi ishte regjistruar në klasën e 6-të të tij. Te memuaret e veta Vite të vegjëlisë përshkruan një verim të kohës së liceut që e kaloi te daja i tij Shyqyri Çuçi në Fier, ku edhe "për herë të parë fitoi disa lekë" për një punë që i caktoi av. Rasim Hoxha, kushëriri i vet. Më 1927-1930 me mbylljen e liceut në vendlindje, me ndihmën e Eqrem bej Libohovës iu mundësua një bursë shtetërore me të cilën vijoi mësimet në Liceun e Korçës gjer më 1930. Ishte më së shumti një nxënës nënmesatar ku më 1929 figuron me shumë nota kaluese dhe pak të mesme.
Shkollimi i lartë në Francë, puna konsullore në Belgjikë
parapamje|180px|Enver Hoxha në Montpelije më 1933 Më 1930, po prapë me ndihmën e bamirësit të tij Libohova, mori një tjetër bursë shtetërore për të studjuar botanikë Fakultetin e Shkencave të Natyrës të Universitetit të Montpeljesë, Francë. Atje mbylli vetëm një vit akademik me provime. Qëndroi 4 vjet në Montpelje, pa dhënë provimet e duhura, dhe nuk i ktheu shtetit paratë e marra nga bursa, në kundërshtim me ligjin e kohës për arsimin. Më 2 shkurt 1934 ministri Ivanaj lëshoi urdhrin për heqjen e bursës së tij.
Në mars të 1934 shkoi në Paris ku iu afrua emigrantëve antizogistë me kartën e kunatit të Bahri Omarit, në përputhje me strategjitë e Zyrës Sekrete (shërbimit sekret të monarkisë). Më pas u punësua si nëpunësi i vetëm i konsullatës shqiptare në Bruksel më 1935-1936, po prapë detyrë e lidhur me shërbimin sekret.
Kthimi në Shqipëri
parapamje|left|200px|Si mësues në Korçë Në korrik të vitit 1936 Enveri u kthye në Shqipëri, nisi të jepte mësim me kontratë në gjimnazin e Tiranës duke mos kthyer as bursën studentore e duke mos shërbyer as në ushtri siç ishte ligji. U caktua në liceun e Korçës porsa atë periudhë vëreheshin me shqetësim përhapja e propagandës komuniste. Dha mësim në lëndën e moralit si dhe ishte kujdestar biblioteke. Pushtimin fashist e priti me indiferentizëm, në korrik shkoi me pushime në Itali, për arsye shëndetësore shkoi ndër llixhat e Salsomaggiores i pritur nga Omari, e motra dhe nipërit. Studjuesit e biografisë së tij, ndonëse mungon ngase është zhdukur baza dokumentore, janë të mendimit se Enveri u rekrutua nga shërbimi sekret shqiptar pikërisht kur drejtohej nga kushëriri i tij Abedin Hoxha. Kështu shpjegohet edhe si nuk ktheu bursën, si vijoi të punonte në shërbim konsullor dhe si nuk shërbeu në ushtri para se të punësohej në arsimin vendas pasi u kthye.
Në fund të 1939 u caktua në gjimnazin e Gjirokastrës i hequr nga puna prej liceut të Korçës, në dhjetor 1939 shkoi sërish në Itali, por nuk qëndroi sepse u rikthye në Tiranë fillimin e 1940. Aty përmes të njohurit të tij, Esat Dishnicës kish mundur të punësohej fillimisht në fabrikën e duhanit dhe më pas në shitoren "Flora" të kushëririt të Dishnicës, Ibrahim bej Biçakçiut. Në kontakt me pjesëtarë të Grupit Komunist të Korçës, shoqëroi Koço Tashkon, Pilo Peristerin, Koçi Xoxen, Sotir Vullkanin dhe Sotir Lubonjën si simpatizant në takimet e datave 8-14 nëntor 1941, ku me përfaqësues të grupeve të Shkodrës dhe të Rinjve themeluan Partinë Komuniste Shqiptare nën drejtimin e emisarëve jugosllavë Popoviq dhe Mugosha.
Enveri u caktua fillimisht për financat e partisë nga Popoviqi në komitetin provizor. Në mars 1943, u konfirmua si udhëheqës kryesor i PKSH. Arsyet e zgjedhjes së Hoxhës ishin sepse pas vrasjes së Qemal Stafës në Komitet Qendror mbizotëronin punëtorët, kurse në krye të Partisë nevojitej një intelektual. Hoxha po ashtu ishte sekretar politik i PKSH për Qarkun e Tiranës i cili ishte qarku më i rëndësishëm i vendit. Në fillim për Sekretar të Përgjithshëm u propozua Ymer Dishnica por nuk pranoi, ky propozoi Enverin i cili fillimisht refuzoi gjithashtu. Kandidatura e këtij të fundit u përkrah edhe nga Popoviçi.
I njohur në Parti e në radhët e simpatizantëve me pseudonimet "Tarasi", "Shpati", "Valbona", "Hasani", "Saliu", "Malo" etj., duke u paraqitur herë si punëtor e herë si tregtar e intelektual, ai gjatë gjithë vitit 1942, në ilegalitetit zhvillon një veprimtari të dendur anti-fashiste në Tiranë. Në krye të KQ të Partisë, Enveri përpunoi dhe udhëhoqi zbatimin e vijës ushtarake të PKSH për organizimin dhe zgjerimin e kryengritjes së armatosur në të gjitha anët e vendit dhe për krijimin, në luftë e sipër, të Ushtrisë Nacionalçlirimtare Shqiptare.
Në vitin 1943 Enveri dënoi Marrëveshjen e Mukjes midis Frontit Nacional-Çlirimtar dhe Ballit Kombëtar. Si Komisar Politik i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë Nacionalçlirimtare (korrik 1943) e më pas Komandant i Përgjithshëm i Ushtrisë Nacionalçlirimtare (maj 1944), Enveri punoi për krijimin dhe rritjen e UNÇSH.
Me propozim të KQ të PKSH më 24 maj 1944 filloi punimet Kongresi i Parë Antifashist Nacionalçlirimtar i popullit shqiptar, Kongresi i Përmetit, i cili themeloi shtetin shqiptar të demokracisë popullore. Komiteti Antifashist, që doli nga ky Kongres ishte, faktikisht, qeveria e Shqipërisë. Sekretari i Përgjithshëm i PKSH, Enveri, u emërua President i këtij Komiteti. Mbledhja e Dytë e KANÇ-it (tetor 1944), që u mbajt në Berat, vendosi shndërrimin e Komitetit Antifashist në Qeveri Demokratike Provizore të Shqipërisë. Enveri u emërua Kryeministër. Më 28 nëntor 1944, pas 5 vjetësh lufte e përpjekjesh titanike, Qeveria e parë demokratike popullore në Shqipëri, me kryeministër Enverin, hyn në Tiranën e lirë. parapamje|250px|Hoxha marshon në Tiranë pas çlirimit të saj
Vendosja e sistemit stalinist
Qeveria e përkohshme e Shqipërisë, e drejtuar nga Enver Hoxha, filloi menjëherë të marrë kontrollin e plotë të ekonomisë. Në dhjetor të vitit 1944, menjëherë pas ardhjes në pushtet, regjimi i Hoxhës miratoi ligje të reja që siguronin rregulla shtetërore të rrepta për të gjitha kompanitë industriale dhe tregtare private, si dhe marrëdhëniet e jashtme dhe të brendshme tregtare. Një "taksë për fitimet nga lufta" dhe ligje që lejonin konfiskimin e pasurisë që i përkiste atyre që u quajtën "armik i popullit" dobësuan klasën e mesme ende të vogël të vendit. Në fillim të vitit 1945, qeveria e Hoxhës konfiskoi pasuritë italiane dhe gjermane, anuloi të gjitha koncesionet e huaja ekonomike, shtetëzoi të gjitha shërbimet publike dhe mjetet e transportit, dhe krijoi një rrjet të sponsorizuar nga qeveria të kooperativave të konsumit. Pa marrë parasysh nevojat e Shqipërisë dhe përparësitë e konkurrencës, Hoxha ndoqi diktatin stalinist dhe nxiti zhvillimin e industrisë së rëndë dhe jo bujqësinë dhe industrinë e lehtë.
Regjimi i Hoxhës u përpoq të bënte për vehte fshatarësinë duke zvogëluar fuqinë e pronarëve të mëdhenj të tokës dhe duke dhënë koncesione për fshatarët. Në janar të vitit 1945, qeveria e Hoxhës anuloi borxhet e pazgjidhura bujqësore, shkurtoi pagesat për përdorimin e tokës me 75 për qind, shtetëzoi burimet ujore, dhe ofroi një mundësi për fshatarët për të blerë ujë për ujitje nga shteti me tarifa nominale. Ligji i Reformës Agrare në gusht 1945 shkatërroi atë që kishte mbetur nga fuqia ekonomike e pronarëve të mëdhenj të tokave të Shqipërisë qendrore dhe jugore, duke zëvendësuar pasuritë e tyre me rreth 70.000 ferma të vogla. Gjithashtu qeveria e Enver Hoxhës shtetëzoi të gjitha pyjet dhe tokat për kullotë dhe shpronësoi pa kompensim tokat që i përkisnin individëve, të cilët kishin burime të të ardhurave jo nga fermat. Ligji i toka lejoi pronarët të mbajnë deri në dyzet hektarë nëse ata fitonin të ardhurat e tyre ekskluzivisht nga bujqësia dhe punonin tokën me makineri. Institucionet fetare dhe fermerët që nuk kishin makineri u kufizuan në njëzet hektarë. Fshatarëve pa tokë dhe njerëzit që kishin pasur më pak se pesë hektarë të tokë morën deri në pesë hektarë për familje dhe hektarë shtesë për bijtë e martuar të cilët ishin anëtarë të familjes.
Në prill të vitit 1946, gjykatat ushtarake filluan të dënojnë me burg fshatarët grumbullonin grurë. Qeveria e Enver Hoxhës shtetëzoi edhe mjetet bujqësore dhe kafshët e punës, ndaloi shitjen dhe transferimin e tokës, dhe fshatarët duhet të merrnin lejen e qeverisë për të therur kafshë. Në qershor autoritetet urdhëruan fshatarët për të ofruar kuota relativisht të larta të grurit në qendrat shtetërore të prokurimit në çmime të ulëta, të përcaktuara zyrtarisht. Duke përdorur propagandën dhe dhunën, qeveria u përpoq të bindë fshatarët për t'u bashkuar në ferma kolektive që quheshin kooperativa bujqësore. Pavarësisht nga fakti se anëtarët e kooperativave paguanin taksa të ulëta dhe kishin kuota më të vogla prodhimi, fushata arriti të bindë vetëm 2.428 familje fshatare të bashkohen në kooperativa deri në vitin 1948. Qeveria pranoi se fushata kishte dështuar. Prodhimet e varfra, spastrimet, shtrëngimet karakterizuan sektorin e bujqësisë për tre vitet e ardhshme, dhe mungesa e drithërave u bë një problem kronik.
Deri në vitin 1947, qeveria kishte vendosur shumë nga korniza institucionale e nevojshme për një sistem ekonomik stalinist, shtetëzimin e industrisë dhe marrjen nën kontroll të tregtisë së jashtme dhe tregtisë së brendshme. Një reformë monetare i dha një tjetër goditje klasës së mesme. Në prill të vitit 1947, Komisioni i Planifikimit Ekonomik hartoi planin e parë ekonomik të vendit, një plan nëntë-mujor me objektiva të përcaktuara të prodhimit për minierat, fabrikat, dhe sektorët e bujqësisë shprehura në drejtim të prodhimit fizik sesa parasë. Në ndërmarrjet shqiptare filloi futja e sistemit sovjetik të kontabilitetit, dhe fanatikët dhe instruktorët e partisë indoktrinonin popullsinë me parimet ekonomike të marksizëm-leninizmit.
Marrëdhëniet me Jugosllavët
Enveri e shpalli të paprekshme Shqipërinë Londineze dhe që në kohën e Luftës ia kërkoi Titos Kosovën. Më 1943 Tito pranoi se Kosova ishte e shqiptarëve dhe se pas luftës do t'i kthehej Shqipërisë. Me nismën e Enver Hoxhës dhe të komunistëve të Kosovës dhe Shqipërisë u mbajt Konferenca e Bujanit. Në vitin 1946 kur Enver Hoxha vizitoi Beogradin, gjatë bisedimeve me Titon i kërkoi këtij ta mbante premtimin për bashkimin e Kosovës me Shqipëri.
Stalini e njoftoi Hoxhën që Jugosllavia po provonte ta aneksonte Shqipërinë: "Ne nuk e dinim se jugosllavët, nën pretekstin e mbrojtjes së vendit tuaj nga një sulm prej fashistëve grekë, donin të sillnin njësite të ushtrisë së tyre në territorin e Shqipërisë. Ata u përpoqën ta bënin këtë në një mënyrë shumë të fshehtë. Në fakt, qëllimi i tyre në këtë drejtim ishte krejtësisht armiqësor, sepse ata synonin të përmbysnin situatën në Shqipëri". Në qershor 1947, komiteti qendror i Jugosllavisë filloi ta dënonte publikisht Hoxhën duke e akuzuar se kishte marrë një rrugë individualiste dhe anti-marksiste. Kur Shqipëria u kundërpërgjigj duke bërë marrëveshje për blerjen e makinerive bujqësore nga Bashkimi Sovjetik, jugosllavët deklaruan se Shqipëria nuk mund të bënte asnjë marrëveshje me shtetet tjera pa lejen e Jugosllavisë.
Koçi Xoxe, i cili në dokumente jugosllave figuron si agjent sekret i tyre që nga viti 1947, u mundua ta pengojë Hoxhën që të mos i përmirësonte marrëdhëniet me Bullgarinë, duke arsyetuar se Shqipëria do të ishte më stabile nëse bënte shkëmbime tregtare me vetëm një partner e jo me shumë. Nako Spiru, një anëtar anti-jugosllav i Partisë Komuniste e dënoi Xoxen dhe anasjelltas. Meqenëse askush nuk e përkrahu Nako Spirun, ai duke e parë situatën si të pashpresë dhe duke pasur frikë se dominimi i Shqipërisë nga Jugosllavia ishte i pashmangshëm, në nëntor kreu vetëvrasje. Xoxe ndërkaq zhvillonte bisedime me përfaqësuesit e Ministrisë së Brendshme të Jugosllavisë, të cilët nga ai morën vesh se Hoxha kishte themeluar Komitetin për Çlirimin e Kosovës, i cili kishte rekrutuar 2000 kryengritës në Kosovë që do të hidheshin në aksion për ta bashkuar Kosovën me Shqipëri.
Në Plenumin e tetë të Partisë, mbajtur nga 26 shkurt deri më 8 mars 1948, Xoxe u përfshi në një komplot për të izoluar Hoxhën dhe për të forcuar pushtetin e vet. Ai e akuzoi Hoxhën se ai ishte shkaktar i ftohjes së marrëdhënieve me jugosllavët dhe deklaroi se misioni ushtarak sovjetik duhej të dëbohej e të sillej një jugosllav në vend të tij. Hoxha qëndroi i patundur dhe përkrahja për të nuk kishte rënë. Kur Jugosllavia u prish me Bashkimin Sovjetik, mbështetja për Enver Hoxhën u rrit edhe më shumë. Më 1 korrik 1948, Tirana u bëri thirrje gjithë këshilltarëve teknikë jugosllavë të largoheshin nga vendi, dhe në mënyrë të njëanshme anuloi gjitha traktatet dhe marrëveshjet me Jugosllavinë. Xoxe u përjashtua nga partia dhe me 13 qershor 1949 u var.
Kur Hoxha i prishi marrëdhëniet me Jugosllavinë, përfaqësuesit e "nacionalizmit" në mërgim, mes të cilëve edhe Ernest Koliqi, i dërgonin letra Titos me anë të të cilave e ftonin atë ta sulmonte Shqipërinë, ta rrëzonte Enver Hoxhën dhe t'ua linte vendin atyre. Ata i premtonin Titos se Shqipëria e tyre do të ishte mike besnike e Jugosllavisë. Ndërkaq Hoxha në një letër që i dërgonte Stalinit në vitin 1949, e njoftonte mbi gjendjen e shqiptarëve të Kosovës dhe i thoshte se bashkimi i Kosovës me Shqipërinë, që ishte "aleate besnike e BRSS", do ta dobësonte Jugosllavinë e Titos dhe Rankoviqit.
parapamje|left|260px|Enver Hoxha dhe idhulli i tij diktatori i Bashkimit Sovjetik [[Stalini]]
Marrëdhëniet me Bashkimin Sovjetik
Pas prishjes së marrëdhënieve me Jugosllavinë, Hoxha u rreshtua me Bashkimin Sovjetik për të cilin kishte admirim të madh. Nga viti 1948 deri më 1960, Shqipëria përfitoi $200 milion në ndihma nga sovjetikët për zgjerimin teknik dhe infrastrukturor. Shqipëria u anëtarësua në KNER më 22 shkurt 1949 dhe mbeti e rëndësishme si për të ushtruar presion mbi Jugosllavinë, si për të shërbyer si një fuqi pro-sovjetike në Detin Adriatik. Një bazë nëndetësesh u ndërtua në ishullin Sazan afër Vlorës, duke paraqitur një rrezik të mundshëm për Flotën e Gjashtë Amerikane. Marrëdhëniet shqiptaro-sovjetike mbetën të ngushta deri në vdekjen e Stalinit më 5 mars 1953. Vdekja e tij u shoqërua me 14 ditë zi kombëtare në Shqipëri; më tepër sesa në Bashkimin Sovjetik. Hoxha mblodhi gjithë popullsinë në sheshin qendror në Tiranë, u kërkoi të binin në gjunjë para shtatores së Stalinit dhe i detyroi të bënin një betim për "besnikëri të përjetshme" dhe "mirënjohje" ndaj "babait të dashur" dhe "çliruesit të madh"
Një ndër arsyet kryesore të krizës në marrëdhëniet e Shqipërisë me sovjetikët ishte afrimi i Hrushovit me Jugosllavinë. Nga 16 maji deri më 17 qershor 1955 Nikolai Bulganin dhe Anastas Mikojan vizituan Jugosllavinë kurse Hrushovi hoqi dorë nga përjashtimi i Jugosllavisë prej bllokut komunist. Hrushovi poashtu filloi t'i referohej teorisë policentrike të Palmiro Togliatti. Meqë sovjetikët nuk ishin konsultuar me Hoxhën për këtë çështje, ky i fundit u ndie i fyer. Jugosllavia nisi t'i kërkojë Hoxhës të rehabilitonte Koçi Xoxen, gjë që Hoxha e hodhi poshtë me këmbëngulje. Në vitin 1956 në Kongresin e 20-të të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik, Hrushovi e dënoi kultin e personalitetit të Stalinit duke e akuzuar për shumë gabime të rënda. Pastaj ai shpalli teorinë e bashkëjetesës paqësore, që e zemëroi shumë Hoxhën. Instituti i Studimeve Marksiste-Leniniste, i udhëhequr nga gruaja e Hoxhës, Nexhmije Hoxha citoi Leninin: "Parimi themelor i politikës së jashtme të një vendi socialist dhe të një partie komuniste është internacionalizmi proletar, jo bashkëjetesa paqësore. Hoxha mori një qëndrim aktiv kundër revizionizmit.
Uniteti brenda Partisë së Punës të Shqipërisë filloi të binte gjithashtu. Një mbedhje speciale e delegatëve mbajtur në Tiranë në prill 1956, përbërë nga 450 delegatë, dha rezultate të papritura. Delegatët kritikuan "kushtet brenda partisë, qasjen negative kundrejt masave, mungesën e demokracisë socialiste dhe asaj në parti, politikën ekonomike të udhëheqjes etj. Gjithashtu u bë thirrje për diskutime lidhur me kultin e personalitetit dhe Kongresin e 20-të të Partisë.
Afrimi me Kinën
Sovjetikët bënë edhe një përpjekje për ta mbajtur Shqipërinë në sferën e tyre, duke rritur ndihmat, por udhëheqja shqiptare vazhdoi të afrohej me Kinën. Marrëdhëniet me sovjetikët mbetën në të njëjtin nivel deri më 1960 kur Hrushovi takoi politikanin majtist grek, Sofokle Venizelos. Hrushovi pëlqente idenë e autonomisë së Vorio Epirit dhe shpresonte t'i shfrytëzonte pretendimet greke për ta mbajtur udhëheqjen shqiptare në linjë me interesat sovjetike. Hoxha u kundërpërgjigj duke çuar Hysni Kapon në Mbledhjen e Bukureshtit, ku duhej të merrnin pjesë krerët e shteteve.
Fërkimet me Bashkimin Sovjetik
Marrëdhëniet me Bashkimin Sovjetik vazhduan të keqësoheshin me shpejtësi. Sovjetikët filluan të ndiqnin një politikë të vijës së ashpër duke reduktuar ndihmat, në veçanti drithin, në një kohë kur Shqipëria po përballej me mundësinë e një zie buke të shkaktuar nga përmbytjet.
Shqipëria de fakto do të largohej nga Traktati i Varshavës më 1960, kurse de jure më 1968.
Marrëdhëniet e Hoxhës me Kinën Komuniste
Për planin e tretë pesëvjeçar të Shqipërisë, Kina premtoi një hua prej $125 milionë dollarësh për ndërtimin e 25 uzinave kimike, elektrike dhe metalurgjike të parapara me plan. Megjithatë, vendi përjetoi një periudhë të vështirë transitore sepse teknikët kinezë ishin më të dobët se sovjetikët. Distanca e madhe mes dy vendeve dhe marrëdhëniet e këqija të Shqipërisë me vendet fqinje komplikuan edhe më shumë situatën. Ndryshe nga Jugosllavia dhe BRSS, Kina kishte më pak influencë në Shqipëri gjatë sundimit të Hoxhës.
Nga ana ideologjike, Hoxha fillimisht konsideronte se bindjet e Maos ishin në linjë me Marksizëm-Leninizmin. Mao dënonte revizionizmin e Nikita Hrushovit dhe ishte kritik ndaj Jugosllavisë. Ndihmat nga Kina ishin pa kamatë dhe Shqipëria mund t'i paguante kur të kishte mundësi.
Kina asnjëherë nuk ndërhynte në punët e brendshme të Shqipërisë në sferën ekonomike, kurse teknikët kinezë punonin për rrogë të njëjtë si shqiptarët, ndryshe nga teknikët sovjetikë që nganjëherë kishin rrogë tre herë më të madhe se vetë Enver Hoxha. Gazetat shqiptare rishtypeshin nga gazetat kineze dhe lexoheshin në radion kineze. Shqipëria ishte në ballë të iniciativës për t'i dhënë Kinës ulëse në OKB në Këshillin e Sigurimit, e cila u tregua e suksesshme më 1971 kur Republika Popullore e Kinës mori ulësen e Tajvanit.
Çështja e Kosovës
Çështja e Kosovës mbetej problem i mprehtë në marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Jugosllavisë. Qëndrimet e Hoxhës mbi Kosovën, pas vitit 1960 do të dominoheshin nga retorika nacionaliste. Në një artikull të vitit 1966, Hoxha denonconte terrorin që ushtronin jugosllavët në Kosovë dhe politikën e tyre shkombëtarizuese kundrejt shqiptarëve.
Rënia e Rankoviqit më 1966 dhe pushtimi i Çekosllovakisë nga sovjetikët më 1968, mundësuan normalizimin e marrëdhënive shqiptaro-jugosllave, dhe këtë afrim Hoxha e kanalizoi tërësisht në drejtim të Kosovës. Në vitin 1974 iu njoh autonomia Kosovës, u hap universiteti dhe Akademia e Shkencave, u shkëmbyen pedagogë, artistë, sportistë etj, në mes Tiranës dhe Prishtinës, u organizuan veprimtari të ndryshme shkencore. U krijua një klimë e ngrohtë mes dy anëve të kufirit.
Hoxha deri në vitin 1981 ishte kundër parullës "Kosova Republikë" sepse dëshironte bashkimin e thjeshtë të Kosovës me Shqipëri. Për këtë qëllim refuzoi të nënshkruante më 1973 Aktin Final të Helsinkit sipas të cilit kufijtë në Evropë nuk mund të ndryshoheshin. Por pas ngjarjeve të vitit 1981 në Kosovë ai doli në mbrojtje të demonstratave të studentëve dhe parullave të tyre. Për herë të parë pas 40 vitesh marrëdhëniet e mira të Hoxhës me Francën hyjnë në periudhë krize sepse kjo mbronte politikën shtypëse kundër shqiptarëve në Kosovë, Mal të Zi dhe Maqedoni.
Vitet e fundit të jetës
Vitet e fundit të jetës ishin rënduar për Hoxhën për shkak të diabetit që i ishte diagnostikuar shumë vite më parë, ai pëson një infarkt në zemër në vitin 1972, më pas një tjetër në vitin 1973, këto dy infarkte e rënduan akoma shumë shëndetin e tij. Fillimi i prillit do të shënojë edhe fundin e jetës së tij, pasi i janë paralizuar këmbët edhe goja, pëson një ishemi më 9 prill 1985 vdes më 11 prill 1985.
Ceremonia e mortore
Në një ceremoni madhështore Enver Hoxha u varros në varrezat e dëshmorëve ku ju bënë nderimet e larta si për çdo udhëheqës. Por pas rënies së komunizmit varri i tij u zhvendos tek varrezat në Sharrë, ku ndodhet edhe sot.
Monumenti i Enver Hoxhës në Tiranë dhe vlerësimi i emrit të tij
Menjëherë pas vdekjes së Sekretarit të Parë të PPSH Enver Hoxha, lideri pasardhës i tij Ramiz Alia në mbledhjen e Byrosë Politike propozon që në qendër të Tiranës dhe të vendlindjes në Gjirokastër të ngrihet nga një shtatore në nder të tij, Universitetit të Tiranës i vihet emri Enver Hoxha, portit kryesor të Durrësit, e shumë uzina e hidrocentrale morën emrin e tij. Gjithashtu u krijua Java e Enverit e cila festohej gjithmonë me rastin e ditëlindjes së tij duke punuar me rendimente më të larta për të tejkaluar planin. Monumenti i Hoxhës u përurua në vitin 1988 dhe ishte 8 metra e lartë. Më 20 shkurt 1991 ai u rrëzua nga protestuesit, rrëzimi i tij simbolizonte edhe rënien e komunizmit.
Vlerësimi pas komunizmit
Sipas Todi Lubonjës prania e Hoxhës ishte sa për figurë në mbledhjet paraprake të formimit të partisë, për Belishovën, Hoxha pati përkrahjen e Popoviqit sepse nuk e kundërshtonte, sipas Spahiut sepse Enveri "ia servirte me bujari" gjërat e shërbimit personal si stilografe e sahate, sipas Premtes sepse ishte më servili. Mugosha vetë e cilësonte si njeri punëtor, që bënte takime me njerëz e që shkruante shpejt e lehtë. Për Gjyqin Special, ku vetë ishte prokuror, sipas Spahiut ishte Hoxha udhëheqësi, gjykatësi dhe prokurori.
Nga ana tjetër në një intervistë dhënë gazetares Rudina Xhunga me rastin e 100 vjetorit të pavarësisë së Shqipërisë, Rexhep Qosja e cilësoi jonormale injorimin që i bëhej Enver Hoxhës. Sipas Qosjes, Hoxha pati rëndësi për Shqipërinë si burrë shteti, e Shqipëria nuk ishte vendi i vetëm ku u pushkatuan njerëzit pas Luftës së Dytë Botërore; nëse krahasohet me vendet tjera komuniste të botës, në Shqipëri dhuna qe në përpjesëtime më të vogla.
Heqje dekoratash
Pas zbulimit të shumë krimeve të komunizmit dhe kërkesave të vazhdueshme të opinionit publik me dekretin nr. 1018, datë 13 shkurt 1995 të Presidentit të Republikës, Sali Berisha, iu hoqën të gjitha dekoratat dhe titujt e nderit për aktin kriminal të gjenocidit të ushtruar ndaj popullit shqiptar gjatë viteve të diktaturës komuniste Haki Toskës dhe zyrtarëve të tjerë të lartë të regjimit komunist.
Kuriozitet
Në filmin Hollivudian të vitit 2006 Inside man me regji të Spike Lee, një fjalim shumë i njohur i Enver Hoxhës mbajtur në Gjirokastër, është pjesë e këtij filmi thriller. Fjalimi i Hoxhës, me shumë zgjuarsi përdoret nga banditet për ti ndërlikuar punën identifikuese forcave të policisë. Gjatë momentit të kryerjes së arratisjes nga banka që kishin vjedhur, banditët kishin vënë regjistrimin e Hoxhës, për ti lënë ti kuptojë policisë që ata ishin ende brenda në bankë.
Gorila e malit
Gorilla e Malit ( Gorilla beringei beringei) është një nga dy nënspeciet e Gorillave Lindore. Ka dy popullata Gorillash Mali, një në malin vullkanik Virunga në Afrikën Qëndrore dhe tjetra në Ugandë
Përshkrimi
Gorillat e Malit kane flokë më të gjatë e më të errët se gorillat e tjera, kjo u lejon t`i përshtaten si motit të ngrohtë ashtu dhe motit të ftohtë si dhe të udhëtojnë në zona ku temperatura zbret nën 0 gradë Celcius. Zakonisht meshkujt kanë dyfishin e peshës së femrave, rreth 204–227 kg dhe gjatësi nga 1.5 m deri në 1.8 m. Krahët i ka më të gjtë se këmbët dhe mund t`i shtrijë deri në 2.25 m.
Ushqimi
Gorillat janë më aktive nga ora 6 e mëngjesit deri në orën 6 të pasdites dhe pjesën më të madhe të këtyre orëve e kalojnë duke ngrënë sasi të mëdha ushqimi që përbëhet nga:
Meshkujt e rritur hanë mbi 34 kg ushqim në ditë ndërsa femrat jo më shumë se 18 kg.
Andini
Andini është një perëndi e mitologjisë ilire e adhuruar sidomos mes dardanëve në Dardani dhe Moesia Superior. E vetmja gjurmë e mbetur është një emër i gdhendur në një altar të dedikuar atij nga një përfitues ("një i huaj"). Variantet tjera të emrit si Andia ose Andi ishin të zakonshme te dardanët. Meqenëse rajoni i Kosovës ndodhej në rrugën që shkonte nga Deti Adriatik në Daki, emrat personalë si Ulpius Andinus ose Ulpia Andia u shfaqën edhe në mesin e qytetarëve të rinj në zonën e Dakisë gjatë mbretërimit të Trajanit.
226 p.e.s.
Mbi vitin 226 p.e.s..
Pepellashi
është një fshat në Rrethin e Kolonjës në Shqipëri.
Kodhel
Kodheli është një fshat në komunën Blinisht në rrethin e Lezhës të Shqipërisë.
Spam
Spam është përdorimi i sistemeve elektronike të mesazheve për të dërguar mesazhe të pakerkuara, sidomos reklamat. Ndërsa forma më e njohur gjerësisht është i spamit jane e-mail spam-, termi perdoret edhe për abuzime të ngjashme në mediat e tjera. Spamming mbetet ekonomikisht i qëndrueshem, sepse reklamuesit nuk kane asnjë kosto operative përtej menaxhimit të listave të postimeve të tyre, dhe është e vështirë për të mbajtur derguesit përgjegjës për postat masive të tyre. Sepse pengesat për hyrjen jane te ulët, spammers janë të shumte, dhe vëllimi i postës se pa kërkuar është bërë shumë e lartë. Në vitin 2011, shifra e parashikuar për mesazhe spam është rreth shtatë trillion. Kostot, të tille si produktiviteti i humbur dhe mashtrimi, përballohen nga publiku dhe nga ofruesit e shërbimeve të internetit, të cilet kanë qenë të detyruar për të shtuar kapacitet shtesë për të përballuar me përmbytjes. Spamming ka qenë subjekt i legjislacionit në shumë juridiksione. Një person i cili krijon spamit elektronik është quajtur një spammer.
Murati III
Murati i III u lind në vitin 1546 dhe jetoi gjer më 1595. Ishte biri i Sulltan Selimit të Dytë, rininë e kaloi në Manisa. Si Sulltan ishte prej vitit 1574 gjer në vdekjen e tijë 1595. Në vitet fillestare ishin ende gjallë edhe arkitekti i njohur Mimar Sinani poashtu edhe Veziri i madh Sokollu Mehmet Pasha. Në kohën e Sulltan Muratit Perandoria Osmane i arriti kufijt më të gjër në lindje duke pushtuar perandorin Safevide deri kufi detit kaspik. Ishte babai 16 djemve por vetem njeri mbeti si stenipi Fatiut. Pas tij në krye të fronit erdhi i biri Mehmedi.
Bota Informatikes
Bota Informatikes themeluar me 24 Qershor 2010 është një portal i cili çdo ditë prezanton artikuj mbi teknologjinë , e gjithë përmbajtje unike, kjo faqe ka tendencë të vazhdueshme për të rritur popullaritetin e saj. Në të njejtën kohë në tregun virtual futemi si web medium interaktiv i cili kombinon forcën e web shërbimeve dhe rrjeteve sociale, me lajme dhe informacione nga teknologjia informative .Puna jonë bëhet e mundur nga një bashkësi vullnetarësh, anëtarësh dhe dhuruesish.Qëllimi ynë kryesorë është që të përkrahim, edukojmë dhe promovojmë Informatikes potencialin shqiptar, dhe dukshëm të kontribojmë për zhvillimin e teknologjisë informative.
Zgjedhjet parlamentare në Andhra Pradesh, 2014
Në Andhra Pradesh Legjislative të Kuvendit zgjedhor, në vitin 2014 u zhvillua në 30 prill dhe me 7 Maj 2014 për të zgjedhur anëtarët e legjislaturave të Telangana dhe Andhra Pradesh. Ajo u mbajt në të njëjtën kohë me Indian zgjedhjeve të përgjithshme. Rezultatet janë shpallur më 16 Maj të vitit 2014. E Telugu Desam Partia e udhëhequr nga N. Chandrababu Naidu fitoi një shumicë e 175 vende në bishtin e majmë Andhra Pradesh, ndërsa Telangana Rashtra Samithi udhëhequr nga K. Chandrasekhar Ua ka fituar në shtetin e ri të Telangana.
Kuvendi i me parshëm
Në vitin 2009 Andhra Pradesh Kuvendit zgjedhor, Kongresit kishte marrë udhëheqjen, duke fituar 156 e 294 vendeve në Kuvend. Si udhëheqës të Kongresit Legjislatura e Partisë, Y. S. Rajasekhara Reddy ishte e ftuar për të formuar Qeverinë nga Guvernatori N. D. Tiwari.
Papritur, Qeveria ka zgjatur për 4 vjet 9 muaj dhe presidenti rregull, u mor më vonë, i cili do të përfundojë më 30 Maj të vitit 2014. E Komisionit Zgjedhor të Indisë (IBE) vendosi të mbajë zgjedhjet parlamentare së bashku me zgjedhjet e përgjithshme. Zgjedhjet në çdo Kuvendit zonën elektorale (AC) është mbajtur në të njëjtën fazë sikurse zgjedhor përkatës Parlamentar elektoratin se AC bie nën.
Sfond
Më 3 tetor 2013, Bashkimi Kabinetit të Indisë miratoi krijimin e Shtetit të ri të Telangana. Më 2 qershor 2014 Presidenti i Indisë, Pranab Mukherjee të nxjerrë një gazetë njoftimi që të formalizuara ndarja e Telangana nga Andhra Pradesh.
Dita E Zgjedhjeve
djathtas|parapamje|Vendndodhja e [[Andra Pradesh|Andhra Pradesh në Indi]] Zgjedhjet u zhvilluan në dy faza, së bashku me 7 dhe 8 fazat e zgjedhjeve të përgjithshme, që zhvillohen më 30 prill në Telangana, dhe më 7 Maj në pjesën e mbetur të Andhra Pradesh..
Pavarësisht disa përplasje mes mbështetësve të rivalit të partive në Seemandhra dhe Rayalaseema, përqindja e opinionit ishte e mirë në ditën e votimit. Në fillim  përqindja e opinionit dukej të jetë e shurdhër, por shpejt me kalimin e kohës u zgjodh. Shefi zyrtar zgjedhor Bhanwar Lal u tha mediave se ai ishte i bindur se përqindja mund të jetë rreth 85-90% nga koha e pergjithshme.
Phase 1 (Telangana)
Votimi ka kaluar në mënyrë paqësore me më shumë se 72% e më shumë se 2.81 cak votimeve në 10 rrethe në rajon. Shefi zyrtar zgjedhor Bhanwarlal tha votimit mund të prek 75 për qind. Në vitin 2009, përqindja ishte 67.71 në rajon.
Rezultatet
Rezultatet janë shpallur më 16 Maj, të vitit 2014.
Baqli
Baqli është një fshat në komunën Blinisht në rrethin e Lezhës të Shqipërisë. parapamje|majtas|Stacioni i trenit në Baqël
Demografia
Sipas Armaos, në vitet '30 të shekullit XX, ishte një grumbull me 90 shtëpi.
La Taha
Lidhje të jashtme
La Taha
Qafzezi
është një fshat në Rrethin e Kolonjës në Shqipëri.
Kantoni Macouria
Kantoni Macouria (frëngjisht: Canton de Macouria) është një kanton në departamentin Guyane, rajonin Guyane në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Macouria. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 8191 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Macouria aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Barbullojë
Barbulloja është një fshat në komunën Shënkoll në rrethin e Lezhës të Shqipërisë.
Kantoni Châteauneuf-sur-Charente
Kantoni Châteauneuf-sur-Charente (frëngjisht: Canton de Châteauneuf-sur-Charente) është një kanton në departamentin Charente, rajonin Poitou-Charentes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Châteauneuf-sur-Charente. Ka sipërfaqe 147km2 dhe popullsi 7827 banorë.
224 p.e.s.
Mbi vitin 224 p.e.s..
Nepola
Nepolë është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Fusharë dhe Krasniq.
Gjeografia
Fshati ndodhet në Luginën e Baranit të Kosovës, kufizohet me fshatrat si Çeskova, Jabllanica, Këpuz, Kralan dhe Gllogjani. Nepola është fshati i fundit i Komunës së Pejës i cili kufizohet me Komunat e Gjakovës dhe Klinës.
Demografia
Në fshatin Nepolë të gjithë banorët kanë mbiemrin Krasniqi dhe janë të ndarë në dy vëllazëri në Nikaj dhe Curraj, që kanë Origjinën nga Zona Nikaj e Mertur (kryesisht prej Fshatit Lekbibaj, si p. sh. Familja Bushati) në Tropojë të Shqipërisë.
Kultura
Në Gllogjan është Kisha e Shën Ndout, famullia përbahet prej tri fshatrave: Gllogjan, Nepolë dhe Llugaxhi.
Nepola ka një shkollë fillore katër vjeçare e cila mban emrin e Migjenit (shih Migjeni). Shkolla u hap me 1975
Historia
Në Nepolë gjer në fillim të shekullit të 20 banoret e këtij fshati ishin të fisit Gash. Si dëshmi një vend kalim në lumin e Deçanit (Bistrica e Deçanit) i cili rrjedh përbri fshatit quhet edhe sot e tutje "Vau i Gashit".
Këta u larguan me iniciativën e Haxhi Zekes (i cili është poashtu i fisit Krasniqi), e solli fisin e Krasniqit në këtë fshat me qellim që të ketë përkrahje në lufte kundër pushtuesit turk.
Nga ky fshat si dhe nga të gjitha fshatrat e Kosovës kanë ikur shumë banor duke kërkuar një jetë më të mirë në perëndim.
Shumica e tyre jetojnë në Zvicër, Gjermani, Austri e shumë vende të Evropës e gjer në Amerikë.
Nipi më i njohuri i Nepolës është Ndue Perlleshi i cili pas luftës së dyte botërore luftoj më shumë shoke të ti nga Lugu i Drinit kundër Sistemit Jugosllav.
Fabiani
Papa Fabiani ( l., Roma - v. 20 janar 250, Roma) ishte papa i 20 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 10 janar 236 dhe deri më 20 janar 250. Paraardhës i tij ishte Papa Anteri, ndërsa pasardhësi Papa Korneli.
Qinami
është një fshat në Rrethin e Kolonjës në Shqipëri.
222 p.e.s.
Mbi vitin 222 p.e.s..
Skorovoti
është një fshat në Rrethin e Kolonjës në Shqipëri.
Kantoni Sauxillanges
Kantoni Sauxillanges (frëngjisht: Canton de Sauxillanges) është një kanton në departamentin Puy-de-Dôme, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Sauxillanges. Ka sipërfaqe 204.36km2 dhe popullsi 5647 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Sauxillanges aktualisht përbëhet nga 17 komuna.
Maratonomaku (Filipidi)
Maratonomaku i quajtur në veprat e antikitetit Pheidippides (Filipidi) është dhënë nga autorët Pausania, Plutarku , Lukiani dhe shkrimtarët që kishin lexuar këtë formë në versionet e tyre të Herodotit, ndërsa në shumicën e dorëshkrimeve të Herodotit paraqet formë të Pheidippides. Duke pasur parasysh se, përveç dorëshkrimet e Herodotit, forma Pheidippides është vërtetuar vetëm në "Retë" e Aristofanit, shumë historianë argumentojnë se Aristofani e ka shtrembëruar qëllimisht personazhin Pheidippides që emrin e vërtetë të mos e përdorin heroin e tij në komedinë e Maratonës. Megjithatë, jo sepse emri është vërtetuar në Iliada Fidippo të përjashtohet ekzistenca e një Pheidippides të rrallë, por sipas shumë autorëve ky është një formë gabimi i kopjuesve të dorëshkrimeve.
Legjenda
Sipas Herodotit, një emerodromo athinas i quajtur Pheidippides është dërguar nga Athina në Spartë për të kërkuar mbështetje në funksion të betejës me persët dhe eci këtë udhëtim prej më shumë se 225 km në një ditë të vetme.
Pas betejës së Maratonës, sipas Herodotit, një pjesë e madhe e ushtrisë athinase udhëhequr nga Miltiadhi u kthye në qytet për të marshuar për rreth 40 km nën peshën e forca të blinduara: ushtarët grekë arritën në kohë për të parë flotën perse, duke krijuar humbjen, po largohej pasi u përpoqën në një sulm mbi Polis përmes një manovre për të kapërcyer skedarin greke se ajo planifikonte nga deti.
Legjenda më e famshme e Pheidippides njihet si gara maratonën në Athinë, megjithatë, nuk ishte  e Herodotit, por u shfaq për herë të parë në një punë të përbërë në shekullin e parë të Plutarkut, Në lavdinë e athinasve. Në të, Plutarku thotë se një emerodrom në forcat e blinduara plotësisht do të shkojë deri nga maratona në Athinë, ai shqiptoi frazën e famshme "fituam" (në lashtë greke Νενικήκαμεν, transliteruar në Nenikèkamen) dhe përfundimisht largohet nga jeta në përpjekje; sipas historianit Plutarkut, Heraklidit të Pontit duke e quajtur këtë emerodrom legjendarisht Tersipi, ndërsa shumica e historianëve e quajti atë Eucle.
Lukiani dhe Samosata, shkrimtar dhe orator i origjinës sirian që jetoi gjatë shekullin të dytë, tregon të njëjtën legjendë, duke deklaruar megjithatë, si emri i vrapuesit nuk ishte Eucle, por në greqisht njihet Pheidippides.
Beteja e Maratonës
Tekstet që përshkruajnë këtë ngjarje të sjellë një datë, e luajtur nga historiani gjerman gusht Böckh në 1855, rezulton të jetë 12 shtatori 490 P.K Studimet e fundit kanë sugjeruar se në shkrimet është përdorur një datë e kalendarit të Spartës, të cilat mund t'i paraprinte ngjarje në 12 gusht: llogaritë historike tregojnë se Sparta mund të dërgojë ndihma në Athinë vetëm pas përfundimit të ritualit i cili përkoi me hënën e plotë, dhe ky fakt të çon në vendin përplasen në 12 shtator. Një interpretim i tretë, i siguruar nga historiani Nicholas Sekunda, do të tentojë datën 11 shtator. Sipas historianit Peter Krentz, megjithatë, është e pamundur për të përcaktuar një datë të saktë për betejën, për t'u vendosur në përgjithësi në mes të gushtit dhe shtatorit, duke pasur parasysh probabilitetin e lartë se kalendari athinas u manipulua për të parandaluar betejën shkoi për të përkuar festimet kodrën e mistereve Eleusine.
Maratona post moderne
Gara olimpike mbi një distancë prej 40 km (themeluar me saktësi në 1921 në 42,195 km, distanca miratuar për lojërat e Olimpiadës IV) merr emrin nga legjenda e Pheidippides në maratonën e vet dhe raportuar nga Lukiani, historia për të cilën Pierre de Coubertin ishte i frymëzuar.
Letërsia
Fan Noli në vargjet e tij i dedikon Filipidit një himn të njohur si Maratonomaku i cili është motiv tejet popullor në të folurën e përditshme dhe simbolikë e lajmësit të fitores ndaj të pamundurës.
Gajush
Gajushi është një fshat në komunën Shënkoll në rrethin e Lezhës të Shqipërisë.Gajushi shtrihet ne fushen e bregut te Matit. Ne veri kufizohet nga fshati Spiten,ne jug kufizohet nga lumi Mat,ne lindje nga fshati Zejmen dhe ne perendim nga fshati Shenkoll.
La Solana
La Solana është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campo de Montiel, të provincës Ciudad Real, në Castile-La Mancha. La Solana ka 16201 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 134 km2.
Lidhje të jashtme
La Solana
Grykë-Lumi
Grykë-Lumi është një fshat në komunën Shënkoll në rrethin e Lezhës të Shqipërisë.
Pozzallo
Pozzallo (Puzzadu në dialektin Pozzallon) është një qytet me 19.234 banorë në Provincën e Raguzas, të rajonit të Sicilisë në Itali.
Është rreth 24 kilometra nga qyteti Raguza.