cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Engjëll Koliqi
Edukimi
Në vitin 2002 është transferuar nga Roma në Lecco, ku jeton me familjen e tij. Në vitet e fundit ka filluar të shkruajë edhe italisht dhe bashkëpunon me revista të ndryshme kushtuar poezisë. Ka marrë pjesë në dy konkurse letrare (në Livorno dhe në Kozencë) dhe poezitë e tij janë kualifikuar në finale. Në Konkursin e Dytë Ndërkombëtar “Autorët për Europën 2005” të shtëpisë botuese “IBISKOS di A. Ulivieri”, nga 156 pjesëmarrës është kualifikuar në mesin e 20 finalistëve. “Shekulli im quhet dashuri” është libri i tij i parë italisht dhe e sheh dritën e botimit si finalist. Është pjesëmarrës në disa antologji poetike, të botuara në Prishtinë, nëTiranë dhe në Bukuresht.
Merret shumë edhe me organizimin e diasporës shqiptare në Itali. Gjatë viteve 2007-2008, kryesisht ka vepruar në Brazil, ku ka lobuar për Kosovën, deri te kreu i federatës - Presidenti i Brazilit - Lula. Ka hapur dyert e bashkëpunimit në shumë fusha të jetës, në mes Brazilit dhe Kosovës. Në Brazil tashmë është i njohur dhe shumë i kërkuar si shkrimtar e gazetar me një vizion të mrekullueshëm, që parasheh dhe këmbëngul ta realizojë ndryshimin e botës me dashuri!
Në tetor të vitit 2011, në Tiranë, nga Federata Ndërkombëtare e Paqes, është shpallur Ambasador i Paqes, kurse që nga fillimi i vitit 2014 është anëtar me të drejta të plota i Akademisë Europiane të Arteve, me seli në Paris. Kah fundi i vitit 2019 është zgjedhur e pranuar an[tar i rregullt i Akademisë Shqiptaro-amerikane të Shkencave dhe të Arteve.
Ian Fleming
Ian Lancaster Fleming lindi më 28 maj 1908 në Londër, vdiq më 12 gusht 1964 në Canterbury të Anglisë. Ai ishte një shkrimtar britanik. U bë i njohur para së gjithash përmes figurës së sajuar të romanit dhe filmit James Bond, si dhe përmes librit të tij për fëmijë "Chitty Chitty Bang Bang".
Engjëll Koliqi
Edukimi
Engjëll Koliqi ka ndërmarrur një hap shumë të guximshëm patriotik - historik: Ai mbas afër 23 vitesh ka lënë përfundimisht mërgimin dhe është kthyer në vendlindjen e tij, në Stubëll të Karadakut (komuna e Vitisë në Kosovë), ku që nga gjysma e janarit po ushtron detyrën e mësuesit, aty ku e ka lënë në mars 1990 (mësuesi i vjetër na është bërë mësues i ri). Ende vazhdon në profesionin e mësuesisë, deri në nëntor 2021. Nga 6 shtatori 2021 deri në pension - më 10 nëntor 2021 ushtron detyrën e drejtorit të shkollës në Stubëll.
Ian Fleming
Biografia
I lindur në Mayfair të Londrës, Ian Fleming u rrit në hijen e babait të tij, Valentine Fleming, i cili ishte deputet i Partisë Konservatore në Dhomën e Ulët dhe ra dëshmorë në Luftën e Parë Botërore, dhe në hijen e gjyshit të tij, bankierit legjendar skocez Robert Fleming. Vëllai i madh Peter Fleming ishte shkrimtar i udhëpërshkrimeve. Ian Fleming ishte nxënës në kolegjin në Eton, ku mësoi frëngjishten, rusishten dhe gjermanishten dhe dy herë mori çmimin e atletikës. Më vonë ai u detyruar të largohej nga shkolla për shkak të një ndodhie me një vajzë. Vijimi i Akademisë Mbretërore Ushtarake Sandhurst rrodhi vetëm mesatarisht, ndërsa edhe këtë akademi e lëshoi për shkak të një ndodhie të ngjashme.
Nëna e tij e detyroi Flemingun që ta lëshonte Anglinë dhe të merrte një banesë në Kitzbühl të Austrisë. Ai studioi gjuhët dhe psikologjinë në universitete të ndryshme evropiane dhe shkroi të parat tregime të shkurtra dhe poezi, edhe pse në atë kohë nuk e kishte synimin të bëhej shkrimtar. Bënte gjithçka që të pranohej në ndonjë post në Ministrinë e Jashtme, por dështoi dhe për këtë arsye para Luftës së Dytë Botërore punoi katër vjet si gazetar në Reuters. Suksesi i tij më i madh si gazetar ishte një reportazh për një gjykim spiunazhi në Rusi. Ngaqë profesioni i gazetarit nuk linte shumë para për jetë, Fleming përparoi si tregtar i letrave me vlerë në bankat londineze Cull & Co. dhe Rowe & Pitman. Më vonë pranoi postin e korrespondentit të gazetës Times, ku ishte i punësuar deri më 1933. Kjo detyrë e çoi në Bashkimin Sovjetik, prej nga ai duhej të raportonte për një udhëtim afarist, por në të vërtetë ai spiunoi për Ministrinë e Jashtme.
Më 1930 Fleming u punësua në Shërbimin Informativ të Marinës dhe u ngrit në toger dhe asistent personal të drejtorit John Godfrey. Nga 1941 u angazhua si oficer ndërlidhës me Shërbimin Informativ të Marinës Amerikane dhe nga fundi i 1943 komandoi një njësit të shkolluar special të Royal Marines, të quajtur Fleming's Red Indians, për të cilin planifikoi dhe zbatoi disa aksione të rrezikshme, mirëpo me rastin e këtyre aksioneve ai nuk merrte pjesë drejtpërdrejt. Mes tjerash Fleming në vitin 1940 ishte kompetent që ta mbronte Gjibraltarin dhe Spanjën Jugore nga mbikëqyrja me radar nga ana e gjermanëve. Ky aksion kishte emrin Operation Goldeneye. Ai ndihej i frymëzuar nga mundësitë e spiunazhit dhe i dërgonte shënime William Donovan-it, në të cilat sqaronte, se si mund të ndërtohej OSS, paraprijës i CIA. Donovan ishte aq i mahnitur nga kjo, sa ia dorëzoi Flemingut një revole me mbishkrimin "për shërbime speciale".
Engjëll Koliqi
Edukimi
Koliqi deri më tani ka botuar këta libra: 1. Il mio secolo si chiama amore (poezi italisht), IBISKOS, Empoli 2005 2. Sentimento de luz (Ndjenjë drite) (poezi portugisht), PROTEXTO, Curitiba / Brazil 2007 3. Sentimento di luce (Ndjenjë drite) (poezi italisht), BOOPEN, Napoli 2008 4. Madre Teresa - um amor sem limites (Nënë Tereza - një dashuri e pakufishme), O LUTADOR, Belo Horizonte - Brazil, 2008 5. Să schimbăm lumea cu iubire (Ta ndërrojmë botën me dashuri) (poezi rumanisht), BOTIMET E REVISTËS ALBANEZUL, Bukuresht, 2009 6. Ylli i Dardanisë rrezaton tokë e qiell (Nënë Terezës), RUGOVA ART Prishtinë, 2010 7. Trokitje të heshtura (poezi), GLOBUS R, Tiranë, 2010 8. La stella di Dardania irradia terra e cielo (alla Madre Teresa), TRISAURO dhe ADMINISTRATA E KOMUNËS SË STRIGARIT (vendlindja e Serembes) Kalabri, 2010 9. Dr Ibrahim Rugova - arkitekt i Dardanisë së Re - Republika e Kosovës, RUGOVA ART Prishtinë, 2011 10.Për një jetë më të mirë (ese, reportazhe dhe...), BOTIMET ADA Tiranë, 2011 11.Nën kurorën e lisit plak (poezi), RUGOVA ART Prishtinë, 2011 12.Njëqind lule për Nënën (vëllim poetik kushtuar Shqipërisë, në 100 Vjetorin e Pavarësisë), BOTIMET VLLAMASI Tiranë, 2012 13. Miku i Madh i shqiptarëve, i Lumturuari (Shenjti) Papë Gjon Pali II, Botimet "Rugova Art" dhe "Drita" Prishtinë, 2013. 14. Gjurmëve të Martirëve, libër publicistik, Rugova Art, Prishtinë 2015. 15. Fituese është dashuria, Rugova Art, Prishtinë 2015. 16. REBEKA, një dashuri e ringjallur, roman, Botimet ADA, Tiranë,2015.
Ian Fleming
Biografia
Në vitet e fundit të luftës Fleming kaloi ca kohë në Xhamajkë në kuadër të një konference ushtarake dhe peizazhi i pasur atje i la përshtypje të madhe. Ai aty bleu një truall plazhi, ndërtoi një shtëpi që e quajti Goldeneye. Aty kalonte muajt e ftohtë të dimrit, shkruante tregimet dhe romanet e tij dhe niste dashuriçka, mes tjerash edhe të martuarën Anne Rothermere, me të cilën u martua më 1952. Po atë vit u lind edhe djali i tyre Casper. Fleming punoi prapë si gazetar dhe më 1953 shkroi romanin e tij të parë me temë spiunazhi me titullin "Casino Royale" me figurën e tij të famshme të agjentit James Bond. Të drejtat e veprës së tij të parë ai ia shiti për 6.000 dollarë aktorit dhe regjisorit të Hollywood-it Gregory Ratoff, i cili James Bond-in e solli më 21 tetor 1954 për herë të parë në televizionin amerikan. Por "Casino Royale" mori pak përkrahje nga publiku dhe skenarët për serinë e planifikuar me emrin "James Bond, Secret Agent" përfunduan në harresë. Pa u penguar nga kjo, Fleming shkroi tre romane të mëtejshme para se më 1957 ta botonte "From Russia with Love". Në atë kohë ai kishte ndërmend ta përfundonte serinë e Bondit dhe t'i dedikohej veprave serioze, por kur presidenti Kennedy librin "From Russia with Love" e cilësoi si njërin prej librave më të dashur të tij, Fleming vendosi të shkruaj edhe tregime të tjera për agjentin sekret. Bond arrinte gjithnjë e më shumë në interesimin e publikut. Gazeta londineze "Daily Express" botoi më 1957 një strip të shkurtër me agjentin 007.
Nga një reportazh rreth kontrabandës me diamante për "Sunday Times" Fleming u frymëzua për romanin e tij "Diamonds Are Forever", i cili u botua më 1957. Meqenëse edhe "Goldfinger" dhe "Thunderball" kishin sukses të madh, Fleming u tërhoq dalëngadalë nga gazetaria dhe u përqendrua kryesisht në romanet e tij. Në vitet 1958 dhe 1959 ai punoi në një seri për qytetet për "Sunday Times", e cila më vonë u publikua edhe si libër me titullin "Thrilling Cities".
Engjëll Koliqi
Edukimi
Engjëll Koliqi ka edhe disa libra në dorëshkrim dhe vazhdimisht po mbledh shkrimet e tij nëpër vite, për t'i mbarështruar në libra të rinj. Së shpejti do të dalë me romanin tjetër biografik "Faleminderit o Zot", të cilin pretendon ta botojë në disa gjuhë botërore. Shkruan edhe shkrepëtima humoristiko-satirike, por ka edhe vepra e publicistikë shkencore, sidomos nga historia e arsimit shqip. Shkruan edhe për fëmijë.
Ian Fleming
Biografia
Ndërkohë producenti i filmave Harry Saltzmann kishte marrë një opsion për gati të gjitha romanet dhe tregimet e shkurtra të Flemingut (përjashtim bënin në atë kohë "Moonraker" dhe "Casino Royale") dhe kërkonte financimin e filmit të parë të James Bond-it. Vetëm në fillim të viteve të 60-ta përmes angazhimit financiar të Albert R. Broccoli mundi të shfaqej nëpër kinematë filmi i parë me Bond-in "James Bond ndjek Dr. No). Fleming mori 100.000 funta britanike për secilin titull dhe pjesëmarrje me përqindje në të ardhurat nga kinematë për filmat e prodhuar. Në filmin "Përshëndetje dashurie nga Moska" ai madje kishte edhe një paraqitje të shkurtër në një skenë kur nisej treni.
Më 1964 Fleming u sëmurë nga gripi i kraharorit, i cili mandej u zhvillua në pleurit. Gjendja e tij shëndetësore përkeqësohej në përgjithësi, e kësaj i ndihmonte edhe prirja e tij për duhan, pije alkoolike, ushqim të yndyrshëm dhe udhëtime të gjata. Gjatë një mbledhjeje të Komitetit të Golfit në St. Georges në gusht 1964 ai pësoi një infarkt në zemër dhe pak më vonë vdiq në Sandwich Bay në Kent.
Ian Fleming është i varrosur në varrezën e qytetit Sevenhampton, në afërsi të Swindon pranë gruas së tij Anne dhe të birit Casper, i cili më 1975 vdiq nga doza e lartë e drogave.
Deri në vdekjen e tij Fleming shkroi 12 romane me Bondin dhe 9 tregime të shkurta, të cilat janë përkthyer në 23 gjuhë. Jeta e tij është përshkruar me një biografi televizive të shfaqur në Britaninë e Madhe, me dokumentarin "Goldeneye" si dhe me një film kryesisht fiktiv "Jeta sekrete e Ian Flemingut".
Veprat
Romanet e James Bondit
Libra për fëmijë
Libra dokumentarë
Njëqindvjetori i Ataturkut
Njëqindvjetori i Ataturkut u festua në Turqi dhe qeveria turke organizoi dhe mbështeti një sërë ngjarjesh, simpoziumesh ose konferencash në disa vende.
Njëqindvjetori i lindjes së tij u nderua gjithashtu nga UNESCO në nëntor 1978 duke miratuar një rezolutë për njëqindvjetorin e Mustafa Qemal Ataturkut, në të cilën vendosi të bashkëpunojë me qeverinë turke në organizimin e ngjarjeve në kujtim të njëqindvjetorit. Njëqindvjetori u festua zyrtarisht midis 19 majit 1981 dhe 19 majit 1982, por kongreset dhe konferencat që u organizuan në kujtesën e Ataturkëve u shtrinë në një hapësirë më të madhe kohore. Një numër i konsiderueshëm studiuesish botuan libra për arritjet e Ataturkut.
Rakickë
Rakicka është një fshat në komunën Progër në rrethin e Devollit të Shqipërisë.
Griqan i Poshtëm
Griqan i Poshtëm është një fshat në Komunën Labinot-Fushë në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Burgu i Spitalit të Tiranës
Burgu i Spitalit të Tiranës (The Prison Hospital of Tirana) është një burg i spitalit në Tiranë, Shqipëri. Burgu i spitalit është themeluar në vitin 1930. Ai u mbyll nën regjimin komunist, por u rihap në vitin 1998.
Kantoni Argentan-Ouest
Kantoni Argentan-Ouest (frëngjisht: Canton d'Argentan-Ouest) është një kanton në departamentin Orne, rajonin Basse-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Argentan. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 10314 banorë.
Jani Vreto
thumb|200px|Jani Vreto Jani Vreto (Postenan, 14 janar 1822 - Athinë, korrik 1900) ishte atdhetar dhe mendimtar i shquar i Rilindjes Kombëtare.
Biografia
Lindi në fshatin Postenan, pranë Leskovikut, në Vilajetin e Janinës më 14 janar 1822. Mësimet i ndoqi në një shkollë greke në Vurban afër Konicës, kurse nga 1843 deri 1847 ndoqi gjimnazin e mirënjohur "Zosimea" në Janinë.
Më 1854 u shpërngul në Konstantinopojë, ku i ati merrej me tregti. Atje punoi si sekretar në një shoqëri duhanesh dhe me fillimin e viteve shtatëdhjetë ishte njohur e lidhur me figurat udhëheqëse të lëvizjes kombëtare shqiptare: Hasan Tahsini, Sami Frashëri, Pashko Vasa dhe Ferid pashë Vlora. Gjithashtu mbante letërkëmbim me figura të shquara shqiptare në Egjipt si Thimi Mitko, Spiro Dine dhe Thimi Thoma Kreji si dhe me Dhimitër Kamardën dhe Jeronim De Radën në Itali.
Më 12 tetor 1879 mori pjesë në themelimin e Shoqëri e të shtypuri shkronja shqip, e cila do t'ia kushtonte energjitë e veta botimit të librave shqip, sidomos të teksteve shkollore, si dhe hapjes së shkollave në gjuhën shqipe. Vretoja qe autor i një statuti (Kanonizmë) të shoqërisë, së cilës i ra barra të reagonte me zgjuarësi e në mënyrë diplomatike ndaj kundërshtimeve Osmane e, sidomos, ndaj qëndrimeve armiqësore greke për çështjen e zgjimit kulturor shqiptar. Pikërisht në këtë kohë ai u shkishërua nga mitropoliti ortodoks i Gjirokastrës, sepse paskësh bërë herezi 'duke krijuar një çështje shqiptare'. Në verë të vitit 1881, Vretoja shkoi në Bukuresht që të zgjonte interesimin për lëvizjen kombëtare ndër shumë shqiptarë që ishin ngulur me banim aty e nëpër Rumani, dhe themeloi në Bukuresht një seksion të Shoqërisë së të shtypuri shkronja shqip. Pas kthimit në Stamboll, Vretoja punoi me energji për botimin e organit periodik "Drita", që më pas mori emrin "Dituria", e cila doli në Konstantinopojë nga gushti 1884 deri në korrik 1885. Në dhjetor 1884 ai bashkëpunoi për themelimin e shoqërisë Drita të Bukureshtit dhe shërbeu si sekretar i saj duke bërë praktikisht gjithçka në shtypshkronjë.
Ndërroi jetë në korrikun e vitit 1900 në Athinë.
Vepra
I ndikuar nga kultura helene që në kohën e studimeve në Zosimea (gjë për të cilën Konica do ta quante grekoman), ai hartoi një vjershë më 1847 për Skënderbeun me alfabet grek dhe nisi të mbledhë fjalë të urta e këngë popullore shqiptare. Botimi i parë i Vretos ishte një gramatikë e greqishtes e përkthyer shqip, "Grammatikê tês omilumenês hellênikês glôssês eis tên albanikên", Konstantinopojë 1866 (Gramatikë e greqishtes së folur në gjuhën shqipe). Me shoqërinë "Drita" të Bukureshtit u botuan dy libra të Vretos: "Mirëvetija" dhe "Numeratoreja" më 1886. Një vit më pas ai botoi një vepër 158 faqesh me titull "Radhuashkronjë", Bukuresht 1889 (Llogaritje), për tregtarët dhe biznesmenët shqiptarë në Rumani.
Më 1888 përshtati veprën "Erveheja" të Muhamet Kyçykut me alfabetin e Stambollit dhe e purifikoi me njëfarë mase nga orientalizmat - sipas Elsie varianti i Vretos rreket ta paraqesë veprën në një formë më epike me epitetet përkatëse.
Mirënjohje
Presidenti i Shqipërisë, Bamir Topi më 13 janar 2012 i akordoi Jani Vreton (pas vdekjes) Urdhrin “Nderi i Kombit” me motivacionin: “Figurë e shquar e kombit, një nga veprimtarët e ndritur të Rilindjes, që çështjen kombëtare e pa të lidhur njësh me krijimin dhe zhvillimin e arsimit kombëtar dhe përpjekjet për krijimin e alfabetit shqiptar dhe botimin e abetares së parë shqipe i konsideronte si beteja të mëdha për fitoren e pavarësisë dhe krijimin e shtetit shqiptar.”
2009
Lindje
Arnis Hasi - 2 Shkurt 2009
Wisch
Wisch është një qytezë në Oude IJsselstreek, provinca Gelderland në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi banorë.
Vërnik
Vërniku është një fshat në komunën Qendër (Devoll) në rrethin e Devollit të Shqipërisë.
Lista e trajnerëve fitues të Kupës Evropiane dhe UEFA Champions League
Kjo është një listë e trajnerëve fitues të Kupës Europiane dhe UEFA Champions League. Trajneri spanjoll José Villalonga Llorente udhëhoqi Real Madridin drejt suksesit në Finalen inauguruese të Kupës Europiane më 1956 dhe e përsëriti këtë arritje edhe sezonin tjetër. Klubet dhe trajnerët anglezë dominuan kompeticionin gjatë fundit të viteve 1970 dhe fillimit të viteve 1980, duke fituar çdo turne nga viti 1977 deri në vitin 1982. Pavarësisht nga kjo, trajnerët italianë kanë qenë më të suksesshmit, duke fituar nëntë turne qysh prej 1956-ës.
Kompeticioni ndërroi format dhe emër në vitin 1993, me riemërtimin UEFA Champions League dhe fituesi i parë qe belgu Raymond Goethals me skuadrën e Olympique de Marseille.
Vetëm Bob Paisley e ka fituar turneun tre herë, duke e udhëhequr Liverpulin drejt suksesit në vitet 1977, 1978 dhe1981; 15 trajnerë të tjerë kanë fituar titullin dy herë. Gjashtë e kanë fituar turneun edhe si lojtar edhe si trajner dhe këta janë: Miguel Muñoz, Giovanni Trapattoni, Johan Cruijff, Carlo Ancelotti, Frank Riijkard dhe Josep Guardiola.
Vetëm tre trajnerë e kanë fituar titullin me dy klube të ndryshme: Ernst Happel, me Feyenoordin në 1970 dhe me Hamburgun në 1983; Ottmar Hitzfeld, me Borussia Dortmund në 1997 dhe Bayern Munich në 2001 dhe José Mourinho me Porton në 2004 dhe me Inter në 2010.
Sipas kombësisë
Kjo tabelë liston numrin e përgjithshëm të titujve të fituar nga trajnerët e secilës kombësi.
Godolesh
Godolesh është një fshat në Komunën Labinot-Fushë në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Shiko edhe
Në Godolesh bëhen qershitë më të mirë të Shqipërisë
Kodi i mallërave 3600
Kodi i mallërave 3600 është pjesa e numrave çelës nga 3601 të kodit të mallërave në Kosovë. Tabela e më poshtme është e shkallës së parë d.m.th çelsat më të gjatë se kater shifra nuk janë përfshirë.
Saint-Damien
Saint-Damien është një 'parish'' në Provincën Kebek, Kanada. Komuna ka një sipërfaqe 260.38 km² dhe popullsi 2178 banorë.
Kapshticë
Kapshtica është një fshat në komunën Qendër (Devoll) në rrethin e Devollit të Shqipërisë.
Sabedin Shahiqi
Sabedin Shahiqi u lind në Gjilan me 12 prill të vitit 1949. Shkollën fillore dhe të mesme i kreu në Gjilan. Shkollën e Lartë Pedagogjike dega e Artit Dramatik e kreu në Prishtinë. Është puntori i parë shqiptar që u punësua në Gjilan së bashku me Nuhi Matoshin, në Qëndren e atëhershme për kulturë, në vitin 1971. Që nga ajo kohë e deri më tash, pos që *kontribuoi në zhvillimin e amatorizmit dramatik shqiptar në Gjilan, deri në formimin e Teatrit Kombëtar, ai ka interpretuar më tepër se 60 role në teatër, ka luajtur në disa filma dhe ka bërë regji teatrale. Ende është aktor aktiv në Teatrin Kombëtar të Gjilanit. Për punë të suksesshme ka marrë shpërblime të ndryshme, prej nivelit komunal e deri në shpërblimet më të larta për aktrim në nivelin e ish Jugosllavisë
Filmografia
Disa nga rolet në teatër:
Rolet në filma artistik:
Lista e fshatrave të Beratit
Lista e vendbanimeve si lagje, bashkësi lokale, fshatra, komuna etj. në trojet e Beratit në Shqipëri.
Kuç (Komuna Qendër (Devoll))
Kuçi është një fshat në komunën Qendër (Devoll) në rrethin e Devollit të Shqipërisë.
MaNga
maNga është bend rock rep nga Turqia.maNga përbëhet nga 5 persona : Ferman Akgül, Yağmur Sarıgül, Cem Bahtiyar, Efe Yılmaz dhe Özgür Can Öney. maNga filloi muzikën në vitin 2002. Bendi u formua nga Ferman Akgul që është si këngëtarë kryesorë. Gjithashtu gjatë viteve të fundit si pjestarë i " maNga " ka qenë Orçun Şekerusta i cili hoqi dorë disa vite më parë. maNga është bend me origjinë nga Ankara. Në vitet e fundit 2007-2009 maNga ka fituar shumë cmime në Turqi dhe Europë. Në shtetin turk maNga ka fituar " Best Turkish Act " ose Akti turk më i mirë në vitin 2009. Ndërsa nëpër Europë maNga ka fituar shumë cmime në MTV Europiane.Ndërsa viteve tjera ose vitin 2004 në albumin e parë që quhej maNga me vet emrin e bendit u shitën në shumë se 100.000 kopje.
Festivali Evropian i Këngës
maNga, u zgjedh nga televizioni Turk apo TRT më datë 11 janar të jetë riprezantues i Turqisë në Festivalin Evropian të Këngës 2010 që do të mbahet në Oslo. Manga do jetë një ndër 34 finalistët e njërës nga gjysëm-finalet në 25 maj apo 27 maj, 2010.
Xibrakë (Labinot-Fushë)
Xibrakë është një fshat në Komunën Labinot-Fushë në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Zëri i Pensionistit
Zëri i Pensionistit është gazetë periodike e Shoqatës "Bashkimi i Përgjithshëm i Pensionistëve të Shqipërisë". Drejtor dhe kryeredaktor:Bektash Zite. Zv/kryeredaktor:Faik Xhani. Kolegjumi i redaksisë: Dr.Zihni Haskaj, Shaban Geclila, Velesie Osmani, Lefteri Gjergji, Ina Zhupa, Ramazan Ilnica, Rustem Deva, Rustem Braha, Drita Toçi.
Kantoni Marcq-en-Barœul
Përbërja aktuale
Kantoni Marcq-en-Barœul aktualisht përbëhet nga 2 komuna.
Biblioteka publike Shevqet Musaraj
Biblioteka publike “Shevqet Musaraj” e qytetit te Vlorës daton e themeluar në 22 gusht te vitit 1946. Tradita e bibliotekave në rrethin e Vlorës është e hershme. Ajo zë fill qysh me kodikët dhe dorëshkrimet e rralla te Vlorës dhe Himarës në shek. XIII-XVI, bibliotekën e Mekatit (1672), atë te familjes Vlora (shek.XVIII), bibliotekën e Manastirit te Zvernecit, atë te Kishës Ortodokse (1916), te Odes se Tregtisë (1920), etj.
Me vone si baze për krijimin e kësaj biblioteke shërbyen fondi i librave te “Bibliotekës se Arsimtareve” (1939) dhe Librarisë “Shpresa” (prone e arsimdashësit Ibrahim Shyti) te asaj kohe te qytetit, i cila numëronte rreth 5156 libra. Me pas në pasurimin e këtij fondi kontribuuan me dhurime librash dhe materiale te ndryshme informative familjet dhe intelektualet e shquar te qytetit si: Ibrahim Shyti (arsimtar), Ali Asllani (poet dhe ish Kryetar i Bashkisë Vlore), Musa Jonuzi (Jurist), Nexhat Hakiu, Sheref Dano, Ali Mihali (mjek), Jani Minga (arsimtar) ; familja Bezhani (themeluese e te pares banke private në Shqipëri në vitin 1856, te quajtur “Banca di Napoli”), familja Karbunara, etj.
Fillimisht biblioteka u vendos në mjediset e familjes Haxhi, pranë Sheshit te Flamurit. Me pas dhe deri në vitin 1974 kjo biblioteke e kreu funksionin e saj në godinën e shtëpisë se Eqerem bej Vlorës. Po ketë vit ajo zhvendoset në një tjetër godine, në atë te familjes hebreje Matathia, në qendër te qytetit.
Pas vitit 90’, me ndryshimin e sistemit politik në Shqipëri, i cili pasoi me procesin e kthimit te pronave ish-pronareve, kjo biblioteke vendoset në ambientet e Pallatit te Kulturës “Labëria”. Në vitin 1998 kjo biblioteke vendoset në një godine te re, në ish-ambientet e Bankës Agrare te qytetit, godine ku ndodhet edhe sot. Po ketë vit biblioteka j’u nënshtrua një rikonstruksioni te plote fale dhe ndihmës dhe financimit te Fondacionit SOROS në Shqipëri.
Sot kjo biblioteke, e ristrukturuar dhe e përshtatur sipas standardeve bashkëkohore, është nen varësisë e Bashkisë Vlore dhe e përfshire në Qendrën Kulturore te qytetit. Fondi i BibliotekeS “Sh.Musaraj” përfshin rreth 120 mije ekzemplare librash, te autoreve shqiptar dhe te huaj, në fusha te ndryshme si: albano-balkanogjik, historik, shkencor, artistik, etnografik, ekonomik, mjekësor, agrar, etj.
Në ambientet e kësaj ndërtese prej dy katesh ndodhen disa salla leximi si: Salla e Librit për Fëmije, Salla e Konferencave, Salla e Librit Politik si dhe Libërlidhja. Se fundi, në shtator 2004, këtij institucioni publik i është shtuar edhe Kendi Amerikan i Librit, një dhurate dhe financim i Ambasadës Amerikane në Shqipëri. Ky kënd përfshin rreth 500 libra në gjuhen angleze në fusha te ndryshme Aktualisht kjo biblioteke i shërben gjithë komunitetit te qytetit prej 125 mije banoresh, si dhe numëron rreth 4.000 anëtare, te cilët qarkullojnë, në një vit kalendarik, rreth 35 mije libra te ndryshëm. Ky institucion gjithashtu ka lidhje dhe bashkëpunon me mjaft biblioteka analoge dhe institucione te rëndësishme, brenda dhe jashtë Shqipërisë, si; Bibliotekën Kombëtare Tirane, bibliotekat e Shkupit (Maqedoni), bibliotekat në Kosove, Universitetin Teknologjik Ismail Qemali” Vlore, Universitetin e Lecces-Itali, etj.
Se fundi, mjaft personalitete te fushës se librit i kane dhuruar bibliotekës libra dhe koleksione te ndryshme me vlere, te cilat kane pasuruar fondin e kësaj biblioteke. Te tille mund te përmendim: akademikun vlonjat Shaban Demiraj, poetin Fatos Arapi, familjen e shkrimtarit Petro Marko, familjen e patriotit Ibrahim Shyti. Gjithashtu libra janë dhuruar edhe nga botuesi Fatmir Koçi – pronar i Shtëpisë botuese “Toena”, si dhe Biblioteka e Lecces- Itali. Biblioteka Publike : Sh. Musaraj” zhvillon një veprimtari te gjere në shërbim te lexuesit për dhënien e një informacioni te gjere kulturor, artistik dhe shkencor. Ajo ofron shërbime me fonde te hapura në te gjithë sektorët e saj. Drejtimi kryesor i veprimtarisë se kësaj biblioteke është pasurimi i vazhdueshëm i fondit te saj, përpunimi tekniko-shkencor, diskutimi dhe promovimi i librave te autoreve te letërsisë shqipe dhe asaj botërore.
Se fundi ajo është e pajisur me një rrjet kompjuterik informacioni si dhe ofron shërbimin e internetit për te rinjtë në veçanti, por dhe gjithë komunitetin në përgjithësi.
Shiko dhe këtë
Theksojmë, se Biblioteka Publike “Shevqet Musaraj” e qytetit të Vlorës është krijuar në vitin 1936 nga një grup arsimtarësh dhe me kontributin e Familjes Vlora, ...
Shtëpia e mallit
Shtëpia e mallit libër me tregime, me Autor Eqrem Basha. Shtëpia Botuese "Ideart", botuar në mars 2009. Faqe 172. ISBN 978-99956-29-09-0
Lufta e Kosovës
Lufta e Kosovës ishte një konflikt i armatosur në Republikën e Kosovës (në atë kohë Republika Federale e Jugosllavisë) ndërmjet Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK-së) dhe Ushtrisë së Jugosllavisë (JNA-së), e mbështetur nga Policia e Serbisë (MUP) e cila filloi më 28 Shkurt 1998, pas sulmit jugosllav në fshatrat Likoshan dhe Qirez të rajonit të Drenicës në Kosovë, dhe përfundoi me nënshkrimin e Marrëveshjes së Kumanovës më 11 Qershor 1999. Ushtria Çlirimtare e Kosovës mori mbështetje ajrore nga NATO (nga 24 marsi 1999) dhe mbështetje tokësore nga Ushtria e Shqipërisë.
Në këtë luftë u dëbuan 848,000 shqiptarë nga Kosova, u vranë 15,000 persona, nga të cilët 1,500 luftëtarë të UÇK-së, 1,008 ushtarë dhe policë serbë dhe të tjerët civilë të thjeshtë. Gjatë luftës janë zhdukur rreth 5,000 njerëz, fati i shumicës prej tyre është zbardhur deri në vitin 2007, por i madh ka mbetur numri i rasteve të pasqaruara.
Kosova nën Jugosllavinë e Titos (1945–1980)
Tensionet ndërmjet serbëve dhe shqiptarëve u rritën përgjatë shek. 20-të, veçanërisht gjatë Luftës së Parë Ballkanike, Luftës së Parë Botërore, dhe Luftës së Dytë Botërore. Qeveria socialiste e Josip Broz Tito shtypte sistematikisht çdo manifestim nacionalizmi në Jugosllavisë, duke u siguruar që asnjë republikë apo kombësi të mos krijojë dominancë mbi të tjerat. Në veçanti, fuqia e Serbisë—republika më e madhe dhe më e populluar—dobësohej nga krijimi i qeverive autonome të Vojvodinës në veri dhe Krahina Socialiste Autonome e Kosovës në jug. Kufijtë e Kosovës nuk ishin përcaktuar në bazë të popullsisë autonome shqiptare (shumë shqiptarë mbeteshin jashtë në Maqedoni, në Malin e Zi dhe Serbi. Autonomia formale e Kosovës, e krijuar me kushtetutën e 1945 së Jugosllavisë, ishte një gjë pa vlerë. Policia sekrete i goditi rëndë nacionalistët. Në 1956, shumë shqiptarë u gjykuan në Kosovë me akuzat e spiunazhit dhe pëmbysjes së regjimit. Kërcënimi i separatizmit ishte i ulët, shumë pak grupe kishin qëllim të bashkoheshin me Shqipërinë (për shkak të situatës në Shqipëri). Por impakti i tyre afatgjatë ishte shumë i kryqëzor, sidomos me Lëvizjen Revolucionare për Unitetin Shqiptar, e themeluar nga Adem Demaçi, të cilat do të krijonin bërthamën e UÇK-së. Demaçi u burgos në 1964 bashkë me shumë atdhetarë të tjerë.
Demonstratat dhe trazirat e studentëve në Beograd në qershor 1968 u shpërndanë edhe në Kosovë në nëntor të atij viti, por u shtypën nga forcat e sigurisë Jugosllave. Por shumë pak të drejta iu dhanë shqiptarëve nga Tito, përfaqësim më të madh në trupat shtetërorë të Serbisë dhe Jugosllavisë, dhe njohje më të madhe të gjuhës shqipe. U krijuaa Universiteti i Prishtinës në 1970 si një institucion i pavarur. Shqipërimi i edukimit në Kosovës vuante nga mungesa e materialeve edukuese në gjuhën shqipe në Jugosllavi, kështu që u firmos në marrëveshje me Shqipërië për furnizimin me libra.
Në 1969, Kisha ortodokse serbe urdhëron klerin të marrë të dhëna mbi popullsinë serbe në Kosovë, dhe rritjen e presionit të qeverisë së Beogradit të mbrojë më shumë interesat e serbëve.
Në 1974, statusi politik i Kosovës u përmirësua pas daljes së kushtetutës së re të Jugosllavisë. Bashkë me Vojvodinën, Kosova u deklarua krahinë dhe fitoi shumë nga fuqitë që kishte një republikë: një vend në presidencën federale dhe kuvendin e saj, forcë policore, dhe bankë kombëtare.
Pas vdekjes së Titos (1980–1986)
Vdekja e Titos në 4 maj 1980 nisi një instabilitet të gjatë politik, i përkeqësuar nga nga kriza ekonomike dhe protestat nacionaliste. Protesta e parë madhore u bë në Prishtinë, demonstratat filluan si një lëvizje spontane e studentëve të Kosovës të cilat u mbajtën në Prishtinë me 4 mars 1981 për kushte më të mira në mensën e studentëve në Prishtinë, por ne fakt ishte shkendija në një zinxhir mbi mllëfin e akumuluar prej vitesh. Kjo shkaktoi demonstrata masive në mbarë Kosovën. Demonstratat u shtypën nga Presidenca e Jugosllavisë duke shpallur gjendjen e emergjencës, duke dërguar në demonstrata policinë dhe ushtrinë, të cilat shkaktuan shumë të vrarë.
Kosova duroi një prani të madhe të policisë sekrete gjatë gjithë viteve 1980, duke shtypur pa mëshirë çdo manifestim nacionalist. Sipas një raporti të reporterit Mark Thompson, rreth 580,000 banorë të Kosovës u arrestuan, u morën në pyetje, dhe u internuan. Mijëra prej këtyre humbën punën ose u përjashtuan nga institucionet arsimore. Gjatë kësaj kohe tensionet vazhdonin të rriteshin.
Në shkurt 1982, një grup priftërinjsh nga Serbia i bën peticion pëshkopëve të tyre se "pse Kisha Serbe është e qetë" dhe pse nuk bënte fushatë kundër "shkatërrimit, zjarrvënies dhe sakrilegjit të vendeve të shenjta në Kosovë". Këto fjalë tërhoqën interes në Beograd. Dolën histori se serbët dhe malazezët po persekutoheshin. Ndërmjet nacionalistëve serbë thuhej se serbët po dëboheshin nga Kosova.
Por në fakt situata ishte ndryshe, Kosova ishte rajoni më i varfër në Jugosllavi: të ardhurat mesatare vjetore për frymë ishin 795 USD, krahasuar me mesataren kombëtare prej 2,635 USD.
Serbia u përpoq të ulte fuqinë e shqiptarëve në rajon, me fushata popaganduese që pohonin se serbët po dëboheshin nga Kosova për shkak të rritjes së popullsisë shqiptare, dhe jo nga situata e keqe ekonomike.
Kosova dhe ngritja Sllobodan Millosheviçit (1986–1990)
Në 1987, ndodhi masakra e Paraćin pasi një ushtar shqiptar në Ushtrinë Kombëtare Jugosllave (UKJ) vrau katër ushtarë serbë, kjo ngjarje i rriti akoma më tej tensionet. Pas këtyre ngjarjeve Sllobodan Millosheviçi, akuzoi Dragisa Pavlovic, si kryetar i organizatës së partisë në Beograd, se ishte paqësor me shqiptarët dhe ishte i butë me radikalët shqiptarë.
Sipas disa artikujve, Sekretari Federal i Mbrojtjes Kombëtare, Admirali i Flotës Branko Mamula, thoshte se "nga 1981 deri në 1987, 216 organizata ilegale shqiptare me 1,435 anëtarë u zbuluan brenda UKJ". Mamula thoshte se shqiptarët etnikë po pregatiteshin për të "vrarë oficerë dhe ushtarë, duke helmuar ushqimin dhe ujin, sabotim, hapjen e arsenaleve të armëve dhe vjedhjen e armëve dhe municioneve, dezertim dhe shkaktim i trazirave nacionaliste brenda njësive të ushtrisë".
Në një memorandum iu kushtua vëmendje speciale Kosovës, duke thënë që në atë rajon serbët po përballeshin me "genocid fizik, politik, ligjor dhe kulturor" dhe ishin në një "luftë të hapur dhe totale" që vazhdonte nga vjeshta e vitit 1981. Në këtë propagandë thuhej se statusi i Kosovës në 1986 ishte humbja më e madhe historike e serbëve që prej çlirimit nga osmanët në 1804, duke e renditur si më të rëndë se pushtimi Nazist dhe se pushtimi i Serbisë nga Austro-Hungaria në Luftën e Parë Botërore. Autorët e Memorandumit pretendonin se 200,000 serbë janë larguar nga rajoni përgjatë njëzet viteve. Memorandumi kërkonte kthimin e serbëve të larguarve dhe rritjen e sigurisë dhe kushteve të serbëve në Kosovë.
Memorandumi SANU provokoi shumë reagime: Shqiptarët e shikonin si një përpjekje për rritjen e supremacisë serbe, duke thënë që ata pak serbë që u larguan (rreth 2000-5000) u larguan vetë për arsye ekonomike, ndërkohë që Sllovenët dhe Kroatët, e panë si kërcënim. Serbët e pritën mirë por disa prej komunistëve të vjetër e kundërshtuan ashpër.
Në nëntor 1988, kryetari i komitetit rajonal të Kosovës u arrestua. Në mars 1989, Millosheviçi prezantoi "revolucionin anti-burokratik" në Kosovë dhe Vojvodinë, duke ia zvogëluar autonominë dhe duke vendosur shtetrrethim dhe gjendje emergjente në Kosovë për shkak të protestave, ku humbën jetën 24 njerëz. Millosheviçi dhe qeveria e tij pretendonin se këto ndryshime ishin për të mbrojtur serbët e mbetur në Kosovë nga shumica shqiptare.
Ngjarjet
Në 17 nëntor 1988, Kaqusha Jashari dhe Azem Vllasi u detyruan të hiqnin dorë nga drejtimi i Lidhjes së Komunistëve të Kosovës. Në fillim të 1989 Kuvendi Serb propozoi amendamentet kushtetuese ku do të hiqej fjala "Socialiste" nga titulli Republika e Serbisë, krijim i sistemit shumëpartiak, heqjen e pavarësisë së institucineve të rajoneve autonome siç ishte Kosova, dhe riemërimin e Kosovës si Provinca Autonome e Kosovës dhe Metohisë. Në shkurt shqiptarët u ngritën në protestë kundër propozimit.
Në 8 maj 1989 Millosheviçi u bë President i Presidencës së Serbisë, e cila u konfirmua në 6 dhjetor. Në 22 janar 1990 kongresi i 14-të i Lidhjes së Komunistëve të Jugosllavisë (LKJ) ndryshoi pozitën e e partisë si partia e vetme në Jugosllavi. Në janar 1990 qeveria Jugosllave njoftoi se do të vazhdonte me krijimin e sistemit shumë-partiak.
Në 26 qershor 1990 autoritetet serbe pezulluan Kuvendin e Kosovës për shkak të disa rrethanave speciale. Në 1 ose 2 korrik 1990 Serbia aprovoi amendamentet kushtetuese me referendum. Në 2 korrik, 114 nga 180 anëtarë shqiptarë të kuvendit të Kosovës shpallën pavarësinë e Kosovës si shtet i pavarur brenda Jugosllavisë. Në 5 korrik Kuvendi Serb shpërbëu Kuvendin e Kosovës. Serbia gjithashtu shpërbëu këshillin ekzekutiv provincial dhe mori kontrillin e plotë të drejtpërdrejtë të Kosovës. Serbia mori menaxhimin e medias kryesore shqiptare në Kosovë dhe i ndaloi të gjitha transmetimet në ghjuhën shqipe. Në 4 shtator 1990 shqiptarët e Kosovës mbajtën një grevë të përgjithshme 24-orëshe, duke paralizuar totalisht të gjithë Kosovën.
Në 16 ose 17 korrik 1990, Lidhja e Komunistëve të Serbisë (LKS) e kombinuar me Aleancën Socialiste të Popullit Punëtor të Serbisë krijuan Partinë Socialiste të Serbisë (PSS), dhe Millosheviçi u bë kryetari i saj i parë. Në 8 gusht 1990 shumë amendamente të Kushtetutës së Republikës Socialiste Federale të Jugosllavisë (RSFJ) u adaptuan dhe u krijua sistemi shumë-partiak.
Në 7 shtator 1990 Kushtetuta e Republikës së Kosovës u shpall nga Kuvendi i Kosovës. Millosheviçi u përgjigj duke urdhëruar arrestimin e deputetëve të Kuvendit të Kosovës i cili ishte shpërbërë më parë. Kushtetuta e re kontroverse Serbe u shpall në 28 shtator 1990. Zgjedhje të reja shumë-partiake u mbajtën në Serbi në 9 dhe 26 dhjetor 1990 ku si rezultat Millosheviçi u shpall President i Serbisë. Në shtator 1991 shqiptarët e Kosovës mbajtën një referendum unanim për pavarësi. Në 24 maj 1992 shqiptarët e Kosovës mbajtën zgjerdhjet për Kuvend dhe President të Republikës së Kosovës.
Në 5 gusht 1991 Kuvendi i Kosovës ndaloi botimin e gazetës ditore Rilindja, në bazë të ligjit të informimit publik të 29 marsit 1991. Raportuesi Special i OKB-së Tadeusz Mazowiecki raportoi në 26 shkurt 1993 se policia ka intensifikuar shtypjen e popullsisë shqiptare që prej 1990, duke i privuar nga të drejtat e tyre bazë, duke shkatërruar sistemin arsimor, dhe largime politike nga puna të punonjësve publikë.
Rruga drejt luftës (1995–1998)
Politikat e rezistencës pacifiste të Ibrahim Rugovës bënë që Kosova të ishte në qetësi gjatë luftës në Slloveni, dhe në Kroaci dhe Bosnje gjatë fillimit të viteve 1990. Gjithësesi, u pa krijimi i UÇK-së, si rezultat i acarimit të popullsisë shqiptare ndaj shtypjes së shtetit serb. Në mesin e viteve 1990, Rugova kërkoi që në Kosovë të vendosej një forcë paqeruajtëse nën komandën e OKB-së. Në 1997, Millosheviçi u ngrit në presidencën e Republikës Federale Jugosllave (e përbërë nga Serbia dhe Mali i Zi që prej krijimit në prill 1992).
Vazhdimi i shtypjes së popullsisë i bindi shqiptarët se vetëm rezistenca e armatosur do ta ndryshonte situatën e rënduar. Në 22 prill 1996, u ndërmorrën katër sulme ndaj personelit të sigurisë serbe në disa pjesë të Kosovës. Sulmet u morën përsipër nga një organizatë e panjohur në atë kohë e quajtur "Ushtria Çlirimtare e Kosovës" (UÇK). Natyra e UÇK-së mbetej e panjohur nga ndërkombëtarët.
Kryesisht ndihmat e para financiare dhe materiale UÇK i mori nga diaspora shqiptare. Në fillim të vitit 1997, qeveria e shqipërisë u rrëzua si pasojë e armatosjes së popullsisë dhe hapjes së rezervave të armatimeve të Ushtrisë shqiptare. Një pjesë e rezervave përfunduan në duar të bandat kriminale ndërsa një pjesë tjetër ndihmoi në armatosjen e arsenalit të UÇK. Bujar Bukoshi, Kryeministri në ekzil (në Zyrih, Zvicër), krijoi FARK-un (Forcat e Armatosura të Republikës së Kosovës) e cila u absorbua në shumicën e anëtarëve të saj në UÇK. Qeveria jugosllave e konsideronte UÇK-në si "terroristë" të cilët sulmonin policët dhe civilët. Në 1998, Departamenti Amerikan i Shtetit e listoi UÇK-në si organizatë terroriste, dhe në 1999 Komiteti i Politikave të Republikanëve në Senatin e Shteteve të Bashkuara shprehu shqetësimin për "aleancën efektive" të administratës Demokrate të Klintonit me UÇK-në për shkak të "shumë raporteve nga burime të besueshme jozyrtare". Në 2004, John Pilger tha se për gjashte vjet deri në 1998, UÇK-ja është trajtuar nga ShBA si grup terrorist
Në vitin 2000, një artikull BBC shkruan Nato at War (Nato në Luftë) ku shkruan se si Shtetet e Bashkuara, të cilat e quajtën UÇK-në si "terroriste", tani kishin marrëdhënie me grupin. Ndërkohë që SHBA zyrtarisht e quante UÇK-në terroriste, autori Alastair MacKenzie thotë se UÇK stërvitej nga aleati më i mash i SHBA-së në NATO, Mbretëria e Bashkuar, e cila që prej vitit 1998 stëvitej në një kamp stërvitjeje në fshatrat në veri të Bajram Currit.
Ndërkohë, ShBA mbante një "mur të jashtëm sanksionesh" ndaj Jugosllavisë të cilës i krijoi shumë probleme. Ato u mbajtën pavarësisht marrëveshjes në Dejton për heqjen e sanksioneve.
Kriza u përshkallëzua në dhjetor 1997 në takimin e Këshillit të Implementimit të Paqes në Bon, ku komuniteti ndërkombëtar (siç u quajt në Marrëveshjen e Dejtonit) pranoi ti japë përfaqësuesit të lartë në Bosnje dhe Hercegovinë fuqi pastruese, duke përfshirë shkarkimin e liderëve të zgjedhur. Në të njëjtën kohë, diplomatët perëndimorë këmbëngulën që të diskutohej çështja e Kosovës, dhe që Jugosllavia ti përgjigjej kërkesave të shqiptarëve. Delegacioni jugosllav u largua nga mbledhja menjëherë në protestë.
Lufta fillon
Sulmet e UÇK-së shtohen, me në qendër luginën e Drenicës në afërsi të banesës së Adem Jasharit. Disa ditë pasi Robert Gelbard e quajti UÇK-në grup terrorist, policia serbe sulmon UÇK-në në zonën e Likoshanit, dhe ndoqën disa prej luftëtarëve deri në Cirez, duke vrarë 16 luftëtarë shqiptarë dhe u vranë 4 policë serbë.
Pvarësisht akuzave për vrasje selektive dhe vrasjes së civilëve, dënimet e kryeqyteteve perëndimore nuk ishin aq të ashpra sa do të bëheshin më vonë. Policia serbe ndoqi Jasharin dhe bashkëluftëtarët e tij deri në fshatin Prekazi i Poshtëm. Një sulm masiv mbi shtëpinë e Jasharit solli masakrimin e 60 shqipëtarëve, shumica familarë të Adem Jasharit, nga të cilët 18 ishin gra dhe 10 fëmijë. Ngjarja e 5 marsit 1998 shkaktoi irritim të thellë në kryeqytetet perëndimore. Madeleine Albright tha se tashmë "kjo krizë nuk është një çështje e brendshme RFJ".
Në 24 mars forcat Jugosllave rrethuan fshatin e Glloxhanit dhe sulmuan luftëtarët e UÇK-së. Pavarësisht fuqisë më të madhe të zjarrit, forcat jugosllave dështuan në shkatërrimin e njësisë së UÇK-së i cili ishte objektivi i tyre. Megjithëse kishte disa të vdekur dhe shumë të plagosur nga UÇK, Beteja e Glloxhanit ishte një rezistencë e suksesshme.
Një qeveri e re u formua në Jugosllavi, e drejtuar nga Partia Socialiste e Serbisë dhe Partia Radikale Serbe. Kryertari i Partisë Ultra-nacionaliste Radikale Vojisllav Sheshel u bë zëvendës kryeministër. Kjo shtoi pakënaqësinë në pozicionin e vendit ndërmjet diplomatëve perëndimorë.
Në fillim të prillit, Serbia organizoi një referendum për çështjen e ndërhyrjes së jashtme në Kosovë. Votuesit serbë refuzuan vendosshmërisht kundër ndërhyrjes së huaj në këtë krizë. Ndërkohë, UÇK fitoi shumë territor përreth Deçanit dhe kishte territore nën kontroll në Glloxhan. Kështu që, në 31 maj 1998, Ushtria Jugosllave dhe policia e Ministrisë së Brendshme serbe filluan operacionin për spastrimin e kufirit të kontrolluar nga UÇK. Përgjigjja e NATOs ndaj kësaj ofensive ishte operacioni i mesit të qershorit i quajtur Operation Determined Falcon (Operacioni Fajkoi i Vendosur), një parakalim ajëror mbi kufijtë Jugosllavë.
Gjatë kësaj kohe, Presidenti Jugosllav Millosheviç arriti një marrëveshje me Presidentin e Rusisë Boris Jelcin për ndalimin e operacioneve ofensive dhe pregatitjen e bisedimeve me Shqiptarët. Ku më pas u arrit takimi midis Millosheviçit dhe Ibrahim Rugovës në 15 maj në Beograd, dy ditë pasi u njoftua nga Richard Holbrooke. Një muaj më vonë, Holbrooke, pas një udhëtimi në Beograd ku ai kërcënoi Millosheviçin që nëse nuk bindeshte, "çfarë ka mbetur nga vendi juaj do të shpërthejë", ai vizitoi zonat kufitare të prekura nga luftimet në fillim të qershorit, nga ku u fotografua me ushtarët e UÇK-së. Publikimi i këtyre imazheve fotografike i dërgoi një sinjal UÇK-së, mbështetësve dhe simpatizantëve, dhe vëzhguesve në veçanti, se SHBA-të do të mbështesnin vendosshmërisht UÇK-në dhe popullsinë shqiptare në Kosovë.
Marrëveshja e Jelcinit përfshinte lejimin nga Millosheviçi të përfaqësuesve ndërkombëtarë të ngrinin një mision në Kosovë në mënyrë që të monitoronin situatën. Ky ishte Kosovo Diplomatic Observer Mission (KDOM), (Misioni Diplomatik Vëzhgues në Kosovë), i cili filloi të veprojë në fillim të korrikut. Qeveria amerikane e mirëpriti këtë marrëveshje, por denoncoi thirrjen e iniciativës për armëpushim të përbashkët. Pasi Amerikanët kërkonin tërheqjen e trupave jugosllave.
Gjatë gjith qershorit dhe deri në mes të korrikut, UÇK-ja mbajti avantazhin e vet. UÇK rrethoi Pejën, Gjakovën, dhe kishte caktuar kryeqytet provizor qytetin e Malishevës. Trupat e UÇK-së u futën në Therandë (Suharekë), dhe në veri-perëndim të Prishtinës. Më pas u futën në Rahovec dhe në fshatrat përreth.
Pas disa sulmeve të UÇK-së në mes të gushtit, trupat jugosllave nisën operacione ofensive në jug të rrugës Prishtinë-Pejë. UÇK filloi një ofensivë në 1 shtator në rrethinat e Prizrenit, duke rritur aktivitetin usharak të ushtrisë jugosllave. Në Pejë, një ofensivë jugosllave rrezikoi një karvan njerëzish të dëbuar, veprim i cili u dënua nga oficerët ndërkombëtarë.
Në mes të shtatorit, për herë të parë UÇK-ja arriti në veri të Kosovës përreth Podujevës. Në fund, në fund të shtatorit, një përpjekje e vendosur nga jugosllavët nisi për largimin e UÇK-së nga veriu dhe qëndra e Kosovës po ashtu edhe nga lugina e Drenicës. Gjatë kësaj kohe shumë kryeqytete perëndimore dënuan sulmin, por sulmet u intensifikuan. Në 28 shtator, kur u gjetën kufomat e gjymtuara të një familjeje nga KDOM jashtë fshatit Abria e Epërme. Pikërisht Masakra në Abri të Epërme siguroi ndërkombëtarët për genocidin ndaj shqiptarëve në Kosovë, ky imazh i gjakosur shtyu luftën në një nivel tjetër.
Morali
Kur u tërhoqën nga Kosova pas ndërhyrjes së NATOs, njësitë jugosllave dukeshin me moral të lartë dhe paisjet në përdorim të tyre kishin një dëm minimal. Disa javë para përfundimit të konfliktit, David Fromkin shkroi se ˝dukej më e mundur që uniteti i NATOs mund të thyej para se morali i jugosllavëve të rrëzohej.˝ Kur Klintoni lajmëroi që nuk do të dislokonte trupa tokësore, kjo i dha një rritje jashtëzakonshme moralit të ushtarëve serbë.
Në kontrast, të tjera burime raportonin se morali ishte një problem për forcat serbe; studime të inteligjencës zbuluan se shumë ushtarë nuk ishin dakord me veprimet e shokëve të tyre. Një komandant tanku serb raporton:
parapamje|General Clark meeting with Asst Secretary of Defense Hamre
OKB, NATO, dhe OSBE (1998–1999)
parapamje|SACEUR Në 9 korrik 1998, Presidenti i SHBA Bill Clinton deklaroi "emergjencën kobëtare" (gjendje e jashtëzakonshme) për shkak të "kërcënimit të pazakontë dhe të jashtëzakonshëm të sigurisë kombëtare dhe politikave ndërkombëtare të Shteteve të Bashkuara" imponuar nga Jugosllavia dhe Serbia mbi Luftën e Kosovës.
Në 23 shtator 1998 nën Kapitullin VII të Kartës së OKB-së Këshilli i Sigurimit i Organizatës së Kombeve të Bashkuara pranoi Rezolutën 1199. Kjo shprehte një 'shqetësim të madh' me raportet që i arrinin Sekretarit të Përgjithshëm që mbi 230,000 njerëz janë dëbuar nga shtëpitë e tyre nga 'përdorimi i forcës së tepërt dhe diskriminuese nga forcat e sigurisë serbe dhe Ushtria Jugosllave', duke kërkuar që të gjitha palët në Kosovë dhe në Republikën Federale tl Jugosllavisë (Serbia dhe Mali i Zi) të ndalojnë armiqësinë dhe të mbajnë një armëpushim. Në 24 shtator Këshilli i Atlantikut të Veriut (NAC) i NATOs lëshoi një "paralajmërim aktivizimi" (ACTWARN) duke e çuar NATOn në një nivel më të lartë gatishmërie ushtarake si për një mundësi të limituar ajërore ashtu edhe për një fushatë ajërore me faza në Kosovë. Problemi i madh për ata që shihnin si zgjidhjen e vetme përdorimin e forcës ishin mbi 250,000 shqiptarë të dëbuar, 30,000 prej të cilëve ishin në qiell të hapur në pyje, pa veshmbathje apo strehim, dhe me dimrin që afrohej shpejt.