Tragjedia
Tragjedia (nga greqishtja : τραγῳδία, tragōidia [a] ) është një formë e dramës e bazuar në vuajtje njerëzore që thirret në një katarzë shoqëruese ose kënaqësi në audiencë. τραγῳδία, tragōidia ) Ndërsa shumë kultura kanë zhvilluar forma që provokojnë këtë përgjigje paradoksale, termi tragjedi shpesh i referohet një tradite të veçantë të dramës që ka luajtur një rol unik dhe të rëndësishëm historikisht në vetë-përkufizimin e qytetërimit perëndimor.  Kjo traditë ka qenë e shumëfishtë dhe jo e vazhdueshme, megjithatë termi është përdorur shpesh për të nxitur një efekt të fuqishëm të identitetit kulturor dhe vazhdimësisë historike - " Grekët dhe Elizabetët , në një formë kulturore: Helenët dhe të krishterët , në një aktivitet të përbashkët" Raymond Williams e vë atë.   That tradition has been multiple and discontinuous, yet the term has often been used to invoke a powerful effect of cultural identity and historical continuity—"the Greeks and the Elizabethans, in one cultural form; Hellenes and Christians, in a common activity," as Raymond Williams puts it. Nga origjina e saj në teatrin e Greqisë së lashtë 2500 vjet më parë, nga e cila mbijeton vetëm një pjesë e punës së Eschylus, Sofocles dhe Euripides ; përmes artikulimeve të vetme në veprat e Shekspirit , Lope de Vega , Jean Racine dhe Friedrich Schiller për tragjedinë më të fundit natyrore të August Strindberg ; Samuel Beckett 's moderniste Meditime mbi vdekje, humbje dhe vuajtje; Përpunimet postmoderniste të Müllerit të kanunit tragjik; dhe Joshua Oppenheimer'' Përfshirja e patos tragjike në filmin e tij jo-figurativ, Akti i vrasjes (2012), tragjedia ka mbetur një vend i rëndësishëm i eksperimentimit kulturor, negociatave, luftës dhe ndryshimit. [6] [7] Një linjë të gjatë të filozofëve -që përmban Platonin, Aristotelin , në St Agustinin , Voltaire , Hume , Diderot , Hegelin , Schopenhauer , Kierkegaard , Niçen , Freud , Beniaminin , [8] Camus , Lacan dheDeleuze [9] - janë analizuar, spekuluar dhe kritikuar zhanrin. A long line of philosophers—which includes Plato, Aristotle, Saint Augustine, Voltaire, Hume, Diderot, Hegel, Schopenhauer, Kierkegaard, Nietzsche, Freud, Benjamin, Camus, Lacan, and Deleuze—have analysed, speculated upon, and criticised the genre. '' Në vazhdën e Poetikës së Aristotelit (335 pes), tragjedia është përdorur për të bërë dallime gjinie, qoftë në shkallën e poezisë në përgjithësi (ku ndahet tragjike kundër epikës dhe lirikës ) ose në shkallën e dramës (ku tragjedia është kundërshtuar në komedi). Në epokën moderne, tragjedia është përcaktuar gjithashtu kundër dramës, melodramës , tragjikomikës dhe teatrit epik. Dramë, në kuptimin e ngushtë, shkurton ndarjen tradicionale midis komedisë dhe tragjedisë në një mënyrë anti-apo gjenerike deterritorializim nga mesi i shekullit XIX e tutje. Të dy Bertolt Brecht dhe Augusto Boal përcaktojnë projektet e tyre teatrale epike ( drama jo-Aristoteliane dhe Teatri i të Shtypurit, përkatësisht) kundër modeleve të tragjedisë. Taxidou, megjithatë, lexon teatrin epik si një inkorporim të funksioneve tragjike dhe trajtimet e tij të zisë dhe spekulimeve. parapamje|[[Prometeu i lidhur koment dhe analize (Eskili)- Tragjedi antike greke shkruar nga Eskili . Tragjedia buron nga fatalitetiti jetes dhe heroi tragjik afirmohet ne lufte me te. Fataliteti bie mbi ate qe ka shkelur ligjet e pashkruara ]]