cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leo VI i Menquri
Trashëgimia
parapamje| Solidusi i artë i Leo VI dhe Kostandinit VII Porphyrogennetos, 908–912 Konstandini VII i ardhshëm ishte djali i paligjshëm i lindur para martesës së katërt jononike të Leos me Zoe Karbonopsina. Për të forcuar pozicionin e të birit si trashëgimtar, Leo e kishte kurorëzuar Konstandinin si bashkë-perandor në 15 maj 908, kur ai ishte vetëm dy vjeç. Leo VI vdiq më 11 maj 912. Ai u pasua nga vëllai i tij i vogël Aleksandri, i cili kishte mbretëruar si perandor së bashku me babanë dhe vëllain e tij që nga viti 879.
Punimet
Leo VI ishte një shkrimtar pjellor dhe ai prodhoi vepra në shumë tema të ndryshme dhe në shumë stile, duke përfshirë oratet politike, poezitë liturgjike dhe traktatet teologjike. Në shumë raste ai do të mbante personalisht predikime të farkëtuara dhe të ngatërruara në kishat e Kostandinopojës.
Në temën e punëve juridike dhe traktateve, ai krijoi një komision ligjor që kryente qëllimin origjinal të babait të tij për kodifikimin e të gjithë ligjit ekzistues bizantin. Rezultati përfundimtar ishte një vepër me gjashtë vëllime, e përbërë nga 60 libra, me titull Bazilika. E shkruar në Greqisht, Bazilika përktheu dhe sistemoi sistematikisht praktikisht të gjitha ligjet e ruajtura në Corpus Juris Civilis, duke siguruar kështu një themel mbi të cilin mund të ndërtoheshin të gjitha ligjet e mëvonshme Bizantine. Leo pastaj filloi integrimin e ligjeve të reja të nxjerra gjatë mbretërimit të tij në Bazilikën. Të quajtur "Novela", ose "Ligje të reja", këto ishin kode që trajtonin problemet dhe çështjet aktuale, siç është ndalimi i martesave të katërta. Të dy Bazilika dhe Romanet kishin të bënin me ligjin kishtar ( ligjin kanun ) si dhe ligjin laik. Më e rëndësishmja, nga një perspektivë historike, ata më në fund zhdukën pjesën më të madhe të arkitekturës ligjore dhe kushtetuese të mbetur që Perandoria Bizantine kishte trashëguar nga Perandoria Romake, madje edhe nga ditët e Republikës Romake. Institucionet e vjetruara si Curiae, Senati Romak, madje edhe Konsullata, u hoqën përfundimisht nga një perspektivë ligjore, edhe pse këto vazhduan akoma në një formë më të vogël, dekorative. parapamje| Taktikë Libri i supozuar <i id="mwARg">i Eparkut</i> dhe Kletorologjia e Philotheos u botuan gjithashtu nën emrin e Leos dhe dëshmojnë për interesin e qeverisë së tij për organizimin dhe mirëmbajtjen e rendit publik. Libri i Eparkut përshkroi rregullat dhe rregulloret për organizatat tregtare dhe tregtare në Kostandinopojë, ndërsa Kletorologion ishte një përpjekje për të standardizuar zyrtarët dhe gradat në oborrin Bizantin. Leo është gjithashtu autori, ose të paktën sponsori, i <i id="mwASA">Tactica</i>, një traktat i dukshëm mbi operacionet ushtarake.
Brezat e pasuar e panë Leo si një profet dhe një magjistar, dhe së shpejti një emër i Perandorit u bashkangjit me një poezi orakale dhe disa tekste të shkurtra hyjnore, të ashtuquajturit Orakuj të Leos së Urtë, të paktën pjesërisht bazuar në burime të mëparshme Greke. në shekujt e mëvonshëm dhe besohej se parashikonin të ardhmen e botës.
Më në fund, Leo meriton përkthimin e relikteve të Shën Lazarit në Konstandinopojë në vitin 890. Ka disa stichera (himne) që i atribuohen atij që këndohen të Llazarin të Shtunën në Kishën Ortodokse Lindore. Ai gjithashtu kompozoi himne që këndohen në Festën e Madhe të Lartësimit të Kryqit.
Familja
Nga gruaja e tij e parë, Theophano Martinakia, Leo VI kishte një vajzë:
Nga gruaja e tij e dytë, Zoe Zaoutzaina, Leo kishte një vajzë:
Nga gruaja e tij e tretë, Eudokia Baïana, Leo kishte një djalë:
Nga gruaja e tij e katërt, Zoe Karbonopsina, Leo kishte dy fëmijë:
Hamami i Prizrenit
Prezentimi
Hamami i Prizrenit ndodhet në qytetin e vjetër të Prizrenit dhe është ndërtuar në fund të shekullit XV, më saktë në vitin 1498. Hamami është i llojit "çifte hamam" që është përdorur nga të dy gjinitë në të njëjtën kohë. Është ndërtuar me gurë të ndryshëm. Pjesa e hamamit për meshkuj është pak më e madhe se pjesa tjetër për femra. Hamami ka të gjitha hapësirat që kanë hamamet e këtij lloji, pra përbëhet prej pjesës hyrëse (pjesa për pritje si dhe për pije), pjesës së garderobës, pjesës qendrore ku bëhej larja, djersitja, dëfrimi si dhe pjesës së kaldatores që gjendet në pjesën jugore të objektit. Hamami është ndërtuar nga gur të ndryshëm në kombinim me tulla. Muret kanë një trashësi rreth 90 cm, të suvatuara nga ana e brendshme. Pullazi i objektit ka dy kupola të ndërtuara mbi tambure, në pjesën e ftohtë (pritja) dhe nëntë kupola të vogla që janë mbi pjesën e ngrohtë të Hamamit. Pjesa e garderobës dhe kaldatores është e mbuluar me qemerë. Mbulesa është me tjegulla në pjesën e ftohtë, ndërsa me pllaka të plumbit në pjesët tjera.
Pavle Gjurishiq
parapamje|Pavle Gjurishiq Pavle Gjurishiq (malazisht: Павле Ђуришић Pavle Đurišić, 9 korrik 1909 – prill 1945) ishte një oficer i rregullt serb malazez i Ushtrisë Mbretërore Jugosllave i cili u bë komandant çetnik (vojvoda) dhe udhëhoqi një pjesë të konsiderueshme të çetnikëve në Mal të Zi gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Ai u dallua dhe u bë një nga komandantët kryesorë gjatë kryengritjes popullore kundër italianëve në Mal të Zi në korrik 1941, por më vonë bashkëpunoi me italianët në aksionet kundër partizanëve jugosllavë të udhëhequr nga komunistët. Në vitin 1943, trupat e tij kryen disa masakra kundër popullsisë myslimane të Bosnjës, Hercegovinës dhe Sanxhakut, në të cilat u vranë rreth 10,000 njerëz midis janarit dhe marsit, duke përfshirë mijëra gra, fëmijë dhe të moshuar. Më pas ai udhëhoqi trupat e tij gjatë pjesëmarrjes së tyre në ofensivën antipartizane Case White përkrah forcave italiane. Gjurishiq u kap nga gjermanët në maj 1943, u arratis dhe u rikthye.
Pas kapitullimit të Italisë, gjermanët e liruan Gjurishiqin dhe ai filloi të bashkëpunonte me ta dhe me qeverinë kukull serbe. Në vitin 1944, ai krijoi Korpusin Vullnetar të Malit të Zi me ndihmën e gjermanëve, liderit të qeverisë kukull serbe, Milan Nediq dhe liderit të Lëvizjes Nacionale Fashiste Jugosllave, Dimitrije Ljotiq. Në fund të vitit 1944, komandanti gjerman në Mal të Zi e dekoroi me Kryqin e Hekurt të Klasit II. Gjurishiq u vra pas Betejës së Fushës së Lijevçes, pasi u kap nga elementë të Forcave të Armatosura të Shtetit të Pavarur të Kroacisë pranë Banja Lukës në një kurth të vendosur nga ata dhe separatisti malazez Sekula Drljevic. Disa nga trupat e Gjurishiqit u vranë ose në këtë betejë ose në sulmet e mëvonshme nga partizanët, ndërsa ata vazhduan tërheqjen e tyre në perëndim. Të tjerë u përpoqën të tërhiqeshin në Austri; ata u detyruan t'i dorëzoheshin partizanëve dhe u vranë në zonën Koçevski Rog të Sllovenisë jugore në maj dhe qershor 1945. Gjurishiq ishte një udhëheqës çetnik shumë i aftë; aftësitë e tij luftarake respektoheshin nga aleatët dhe kundërshtarët e tij.
Sh.B. Onufri
Analize letrare: Kronike ne gur - Ismail Kadare
Romani Kronikë ne gur nga Ismail Kadare kritike letrare
Ne romanin ,,Kronikë në gur” (1971), tema e Luftës Nacionalçirimtare është parë nga I. Kadareja në një aspekt tjetër. Vepra në thelb nuk është një roman për luftën, edhe pse ngjarjet që përfshihen nga pikëpamja kohore i përkasin asaj periudhe dhe janë parë në dritën e atyre proceseve e përmbysjeve që solli revolucioni popullor në jetën e shoqerise shqiptare.
Imtësitë që krijojnë sfondin historik dhe japin atmosferën e jetës mendore e politike të kohës kur kishte nisur lëvizja çlirimtare antifashiste e masave popullore, e udhëhequr prej komunistëve, çastet dhe episodet e shkëputura nga lufta, pamja e pertëritjes që sjell revolucioni në kontrast me tërë atë botë të mykur dhe të fosilizuar, ndihmojnë të zbulohet në mënyrë me të mprehtë vlera artistike e veprës.
Romani Kronikë në gur është ndërtuar si një këmbim pamjesh e skenash nga jeta e një qyteti, në dukje të palidhura midis tyre.
Nga ana e jashtme ato i lidh figura e rrëfimtarit të ngjarjeve, të cilat në përceptimin e heroit, marrin trajta të gjithfarshme dhe shfaqen herë në forma e përpjesëtime hiperbolike, here groteske e herë simbolike.
Për ngjarjet rrëfehet në mënyrë naive, por pas këtij naiviteti prej fëmije fshihet një ironi therrëse, cka ka përcaktuar edhe disa nga veçorite e stilit të kësaj vepre.
Dukurite tipike të një mjedisi provincial e të prapambetur, të një jete që vërtitet në një qark thashethemash, paragjykimesh, bestytnish e zakonesh prapanike, janë zmadhuar në lentën e shkrimtarit dhe kanë dalë ne pah me tërë shëmtinë dhe karakterin e tyre regresiv.
Këtë botë që po jepte shpirt, megjithëse përpëlitej me deshpërim për t’i shpëtuar dënimit të historisë, shkrimtari e ka pasqyruar me ngjyra të gjalla, me anë imtësish që, edhe pse janë marrë nga një realitet konkret, humbasin konkretësinë e tyre të drejtpërdlrejtë dhe fitojnë një kuptim simbolik.
Vetë jeta e qytetit ku shkrimtari ka vendosur ngjarjet simbolizon në një kuptim me të gjerë jetën e varfër ne çdo pikëpamje të shoqerisë shqiptare e që u vu në lëvizje dhe e çau guaskën brenda së cilës gjëllinte, vetëm kur komunistët zgjuan masat e përgjumura dhe të drobitura nga zgjedhja shekuuore ekonomike e shpirtërore dhe i drejtuan energjitë e tyre në hullinë e luftës kundër fashizmit dhe kundër gjithë botës së vjetër.
Dinamizmi i brendshëm i vepres buron prej kësaj ndeshjeje të ashpër midis forcave të errësirës dhe filizave të reja që sapo kanë buluar në jetën e shoqerisë dhe që përfaqësojnë progresin dhe të ardhmen e saj.
I. Kadareja nuk pershkruan skena dhe pamje konkrete nga lëvizja antifashiste e masave popullore; ai jep vetëm disa çaste që transmetojnë parandjenjën e përmbysjes së madhe që po afrohej dhe reaksionin e botës së vjetër ndaj kësaj ngjarjeje.
Nga kjo pikëpamje është kuptimplotë gjesti makabër i shehut, i ciii, kur pa se partizanët po hynin në qytet, nxjerr sytë me gozhdë, duke bërtitur: ,,Nuk dua të shoh komunizmin”.
Në kontrast me tërbimin e forcave të errësirës, shkrimtari ka dhënë përmes imtësish shprehëse entuziazmin me të cilin i pret populli çlirimtaret.
Përqasja e diellit dhe e horizonteve të hapura me komunizmin i jep romanit një tingull optimist dhe forcon idenë e rolit të madh të revolucionit popullor që e nxori vendin nga errësira mesjetare në udhën e gjerë të socializmit, të progresit dhe të emancipimit të vërtetë.
Romani ,,Kronikë në gur” ka një kompozicion origjinal.
Ai i ngjan një poliedri, çdo faqe e të cilit, si pjesë organike e së tërës, plotëson idenë dhe kuadrin e përgjithshëm të veprës.
Forca e fjalës artistike e Ismail Kadaresë, figuracioni i gjallë dhe lakonizmi i shprehjes, spikat dhe në romanin Kronikë në gur si tipar i prozës së tij.
Mulliri i Gani Sylës
Mulliri i Gani Sylës është një monument i trashëgimisë kulturore në Kishnarekë, Drenas, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Bulzi
Bulzi (Bùltzi) është komunë e Italisë në Provinca e Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 21.67 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 250 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 513 banorë.
Emerson Sheik
Emerson Sheik (lindur më 6 Dhjetor 1978) është një futbollist katari.
Kombëtarja
Për reprezentacionin katari ka luajtur 3 ndeshje.
Danizy
Danizy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Danizy ka një popullsi prej 591 banorë dhe sipërfaqe 4.49 km², me një dendësi prej 132 banor/km².
Calangianus
Calangianus (Caragnàni, Calanzànos) është komunë e Italisë në Provinca e Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 126.35 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 518 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 4.121 banorë.
Shtëpia me qatma në Bellasicë
Shtëpia me qatma në Bellasicë është një monument i trashëgimisë kulturore në Bellasicë, Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Liri Lubonja
Liri Lubonja (Durrës, 5 gusht 1925 - 18 tetor 2021) ka qenë pjesëmarrëse në Lëvizjen Nacional-Çlirimtare, pas çlirimit qe gazetare dhe më pas punonjëse në Institutin e Historisë, pas 1973 u përndoqën familjarisht së pari me dëbim dhe më tej me internim. Është autore e tre titujve Larg dhe mes njerëzve, Kujtime internimi 1973-1990 dhe Kohët e reja, kujtimet e vjetra.
Biografia
U lind më 5 gusht 1925 në Durrës, e bija e Ibrahim Shehut nga Fterra dhe Hatinasë, e motra e Pertef Pogoni, e bija e Mehmed Avni efendi Hoxhës, kadi në Selanik.
Ibrahim Reisi
Sejid Ibrahim Reisul-Sadati (lindi më 14 dhjetor 1960), i njohur si Ibrahim Reisi, është një myslyman konservator iranian dhe politikan kryesor, jurist islamik dhe president i zgjedhur i Iranit, pasi ishte zgjedhur në presidencë në zgjedhjet presidenciale iraniane 2021.
Ibrahim Reisi lindi në Meshhed tek një familje klerike shii persiane. Nga ana stërgjyshore, Reisi është midis Sejidëve Hysejn ibn Aliu dhe ai është i lidhur me Sejjidët e Ali ibn Husejn Zejn el-Abidin.
Reisi ka shërbyer në disa pozicione në sistemin gjyqësor të Iranit, të tilla si Zëvendës Kryetari i Drejtësisë (2004–2014), Prokurori i Përgjithshëm (2014–2016) dhe Shefi i Drejtësisë që nga viti 2019. Ai ishte gjithashtu Prokuror dhe Zëvendës Prokuror i Teheranit në vitet 1980 dhe 1990, gjatë së cilës ai mbikëqyri ekzekutimin e mijëra disidentëve politikë dhe të burgosurve. Ai ishte Kujdestari dhe Kryetari i Astan Kuds Razavi, nga viti 2016 deri më 2019. Ai është anëtar i Asamblesë së Ekspertëve nga Provinca Horasani Jugor, duke u zgjedhur për herë të parë në zgjedhjet e vitit 2006. Ai është dhëndri i prijësit të lutjes së së premtes në Meshhed dhe Imamit të Madh të Tyrbe Imam Riza, Ahmed Alamolhoda.
Marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Rumanisë
Marrëdhëniet Shqipëri-Rumani u referohen marrëdhënieve bilaterale të Shqipërisë dhe Rumanisë. Shqipëria ka një ambasadë në Bukuresht dhe Rumania një ambasadë në Tiranë dhe një konsullatë në Korçë. Më 16 dhjetor 2013, në Rumani u mbajt një festë që festonte 100-vjetorin e vendosjes së marrëdhënieve diplomatike midis dy kombeve.
Vendet janë të dyja anëtare të Organizatës së Traktatit të Atlantikut të Veriut, La Francophonie dhe Organizatës për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë. Si një anëtare e Bashkimit Evropian (BE), Rumania e mbështet Shqipërinë në rrugën e saj të integrimit në euro.
Moderne
Rilindja Kombëtare, lëvizja e nacionalizmit shqiptar brenda Perandorisë Osmane ishte e pranishme dhe pjellore në Wallachia, qendra e nismave kulturore të marrë nga Dora d'Istria, Naim Frashëri, Jani Vreto, dhe Naum Veqilharxhi (ky i fundit e ka publikuar për herë të parë ndonjëherë abetaren shqiptare në Bukuresht, më 1844). Aleksandër Stavre Drenova, një banor i Bukureshtit, autori i teksteve të himnit kombëtar të Shqipërisë, Hymni i Flamurit, i cili këndohet në melodinë e Pe-al nostru steag e scris Unire, i kompozuar nga rumuni Ciprian Porumbescu. parapamje|260x260px| Gazeta Sqipetari/Albanezul, botuar nga komuniteti shqiptar (1889) Ndër grupet e reja të emigrantëve nga rajone të ndryshme të Ballkanit për në Rumani ishin familjet e poetëve Viktor Eftimiu dhe Lasgush Poradeci. Në atë kohë, lëvizja e pavarësisë mblodhi vrull, dhe, për një kohë pas vitit 1905, ishte e përqendruar në veprimtaritë e Albert Gjikës. Një shkollë shqipe u hap në vitin 1905 në qytetin e Constanța — mes nxënësve të saj ishte edhe poeti Aleksandër Stavre Drenova. Më 1912, në një takim të Bukureshtit të kryesuar nga Ismail Qemali dhe të marrë pjesë nga Drenova, u miratua rezoluta e parë në lidhje me pavarësinë e Shqipërisë. Më 1921, përkthimi i parë i Kuranit në shqip u përfundua nga Ilo Mitkë Qafëzezi dhe u botua në qytetin e Ploieşti.
Në periudhën e vonë osmane, disa intelektualë shqiptarë zhvilluan një teori historiko-politike se shqiptarët dhe vllehët, përfshirë rumunët modernë, ishin "vëllezër gjaku", dhe duhet të luftonin për çlirimin e ndërsjellë në territoret ende të administruara nga osmanët me ndihmën e Rumanisë ose Italisë. Kjo pikëpamje erdhi për t'u mbështetur nga Austro-Hungaria pas vitit 1897. Visar Dodani drejtoi një gazetë në Bukuresht nga 1897 e tutje, dhe duke filluar në mars 1898, ajo mbrojti një pamje të origjinës së përbashkët ilire të shqiptarëve dhe rumunëve, dhe luftën e tyre të përbashkët bashkëkohore. majtas|parapamje|142x142px| [[Visar Dodani ]] Rumania ishte vendi i parë që njohu pavarësinë e Shqipërisë. Marrëdhëniet midis Shqipërisë dhe Rumanisë u vendosën më 16 dhjetor 1913. Që atëherë, të dyja vendet zhvilluan lidhje të forta kulturore dhe gjuhësore. Shkrimtari dhe poeti shqiptar Lasgush Poradeci jetoi dhe studioi për ca kohë në Rumani, së bashku me figura të tjera me ndikim shqiptar. Një marrëveshje miqësie u nënshkrua midis dy vendeve më 1994.
Marrëdhëniet
djathtas|parapamje| Ambasada e Shqipërisë në Bukuresht Më 18 mars 2014, Edi Rama, Kryeministri i Shqipërisë, u takua me Victor Ponta, Kryeministrin e Rumanisë, gjatë vizitës së parë zyrtare të këtij të fundit në Tiranë. Të dy diskutuan për zgjerimin e lidhjeve midis dy vendeve ekonomikisht, në aspektin e arsimit (me një numër studentësh shqiptarë që studiojnë në Rumani dhe oficerët e Policisë Shqiptare që trajnohen nga rumunët), si dhe për ndarjen e përvojës së Rumanisë në ngjitje në Bashkimin Evropian me Shqipërinë. Ata diskutuan gjithashtu hapjen e zyrave të bizneseve Rumune në Tiranë për të rritur bashkëpunimin ekonomik dhe trainimin e policëve shqiptarë nga Rumania për ta luftuar krimin e organizuar. Në shkurt 2015, Ponta ofroi të bëjë një marrëveshje energjetike me Rumaninë. Ai gjithashtu deklaroi se zgjerimi i bashkëpunimit në fusha të tjera do të vazhdojë gjithashtu.
Marrëdhëniet ekonomike
Të dyja vendet hynë në një marrëveshje të tregtisë së lirë, e cila hyri në fuqi më 1 janar 2017.
Vlera e tregtisë dypalëshe në vitin 2016 ishte 83 milionë euro.
Maroon 5
Maroon 5 është një grup roku që kanë origjinë nga Los Angeles, California.Grupi është formuar në vitin 1994 si Kara's Flowers ku anëtarët ishin ende në shkollë të lartë dhe fillimisht përbëhej nga Adam Levine (vokalisti kryesor, kitare), Jesse Carmichael (kitare, vokalisti në prapavije) Mickey Madden (baterist) dhe Ryan Dusick (baterist). Albumi i parë u titullua We Like Digging.Ata lëshuan albumin The Fourth World,  më 1997.Pas mossuksesit, grupi u nda dhe anëtarët vazhduan kolegjin.
Në vitin 2001 grupi u ribashkua, me gitaristin James Valentine që propozoi emrin e ri  Maroon 5  .Pas këtyre ndryshimeve grupi bëri kontrate me Octone Records dhe lansuan albumin e tyre debutues Songs About Jane, në qershor të vitit  2002.Kënga "Harder to Breathe",mori një hov mjaft të madh, që mundesoi që albumi të radhitet në numrin 6 në tabelën e Billboard 200. Grupi fitoi Grammy Award për çmimin Best New Artist më 2005.Në vitet e ardhshme ata vazhduan turnet nëpër gjithë boten.Në vitin 2006, Dusick e la grupin Maroon 5 pas lëndimeve serioze në dorë dhe supe, dhe u zëvendësua nga Matt Flynn. Grupi e lansoi edhe albumin e tyre të dytë It Won't Be Soon Before Long në maj të vitit 2007.Në shtator të vitit 2010, Maroon 5 lasnuan albumin e tretë Hands All Over, që pastaj u rilansua në vitin 2011 me këngën "Moves like Jagger",kënge kjo që pati shumë sukses.Në prill të vitit 2012 grupi regjistruan këngen "Payphone",bashkëpunim ky me    Wiz Khalifa .Kjo rezulton në lansimin e albumit të katërt, Overexposed, më 26 qeshor, 2012.Këngët e albumit ishin jashtëzakonisht të suksesshme, sidomos "Love Somebody" dhe "One More Night,".Gjatë 2013, Adam Levine u paraqit në emisionin The Voice, si dhe në paraqitjet televizive në  American Horror Story.Në vitin 2014, grupi nënshkroi me Interscope Records dhe  lëshuan albumin e tyre të pestë në studio,  V .Maroon 5 shiten më shumë se 23 milion albume dhe 109 single në gjithë botën.
Hitet më të suksesshme
10.“Payphone” Suksese të medha arritën me këtë këngë, e cila njëkohësishtë morri shumë çmime. 9.Goodnight goodnight.Adam Levine tregon histori shumë vizuale në tekstet e tij. Ai e shkroi këtë këngë për albumin e dytë. Ashtu si në shumë nga këngët e tij, Levine numëron për gjëra që ai mund të kishte bërë më mirë në marrëdhëniet e tij me vajzën e tij. Ndarja e ekranit "Para" dhe "Pas"ne videoklip është me të vërtet interesante dhe tregon histori dashurie të çiftit në një mënyrë intriguese, emocional.
8.Sunday morning , kjo këngë ka disa momente të muzikës jazz si dhe u shfaqë në filmat romantikë “Something’s Gotta Give” dhe “Love Actually.” 7.Harder to breathe , është një përzirje e bukur e stilit të rokut dhe R&B.Është një histori në lidhje me një çift në ankth,ku teksti ka lindur në të vërtetë nga frustrimi i Adam Levine-së në lidhje me presionin që ishte vënë mbi të për të dalë me më shumë single.
6.Makes me wonder , është single i parë e cila ndjek shembullin si shumë këngë të Levine-së rreth marrëdhënieve të dështuara, por mbart kuptimin e dyfishtë në konfuzion e tij mbi klimën politike të kohës. 5. Misery , kryesoi në listat e Billboard SHBA Adult si dhe mori cmimin Grammy për performancën më të mirë. 4. She will be loved , kjo këngë është deshmi për aftësin vokaliste të Adam Levine,poashtu u nominua nga Grammy në Mainstream Top 40 dhe Adult Top 40 listat. 3.Daylight , njihet si një ndër këngët më romantiket,ashtu si hitet e tjera u radhit e para nëpër lista te ndryshme. 2.Moves like Jagger,suksesin më të madh komercial e arriti me këtë këngë, si më të shiturën në vitin 2011 dhe kryesoi në të gjitha llojet e listave ndërkombëtare, duke përfshirë edhe SHBA-në. 1.This love ,kënga më emocionale dhe erotike.Kjo kryesoi disa lista nderkombëtare dhe fitoi Grammy për përformancen më të mirë pop,gjë që ndikoi të konsiderohet sikur kënga më e mirë e grupit.
Arritjet
Maroon 5 kanë qenë fituesit e tri çmimeve Grammy Awards,tre American Music Awards,katër Billboard Music Awards, dhe pesë Teen Choice Awards.Më 2004 ne World Music Awards, ata fituan çmimin për grupin më të mirë në botë. Më 2012, Maroon 5 fitoi çmimin e publikut për grupin e preferuar.
Proix
Proix është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Proix ka një popullsi prej 151 banorë dhe sipërfaqe 3.45 km², me një dendësi prej 44 banor/km².
Ramsesi II
parapamje| Një lehtësim i Ramses II nga Memfisi që e tregon atë duke kapur armiq: një Nubian, një Libian dhe një Sirian, rreth 1250 pes. Muzeu i Kajros. Rameses II ( /r æ m ə S i z, R æ m S i z, R æ m zi:z / ; shkruar ndryshe edhe Ramesses  ose Ramses, ' Ra është ai që e lindi' ose 'i lindur nga Ra', Koinē Grek     c. 1303 BC - korrik ose gusht 1213; mbretëroi 1279–1213 para Krishtit), i njohur gjithashtu si Ramesses i Madh, ishte faraoni i tretë i Dinastisë së Nëntëmbëdhjetë të Egjiptit. Ai shpesh konsiderohet si faraoni më i madh, më i famshëm dhe më i fuqishëm i Mbretërisë së Re, vetë periudha më e fuqishme e Egjiptit të Lashtë.
Ai njihet si Ozymandias në burimet greke (Koinē Greek), nga pjesa e parë e emrit mbretëror të Ramesses, Usermaatre Setepenre, " Maat of Ra është e fuqishme, e Zgjedhur nga Ra".
Ramesses II udhëhoqi disa ekspedita ushtarake në Levant, duke ripohuar kontrollin e Egjiptit mbi Kanaan. Ai gjithashtu udhëhoqi ekspeditat në jug, në Nubia, të përkujtuara në mbishkrimet në Beit el-Wali dhe Gerf Hussein. Pjesa e hershme e mbretërimit të tij ishte përqendruar në ndërtimin e qyteteve, tempujve dhe monumenteve. Ai themeloi qytetin Pi-Ramesses në deltën e Nilit si kryeqytetin e tij të ri dhe e përdori atë si bazën kryesore për fushatat e tij në Siri. Në moshën 14 vjeç, ai u emërua princ regjent nga babai i tij, Seti I. Ai besohet të ketë marrë fronin në adoleshencën e tij të vonë dhe dihet se ka qeverisur Egjiptin nga 1279 në 1213 para Krishtit. Manetho i atribuon Ramesses II një mbretërim prej 66 vjet e 2 muaj; shumica e egjiptologëve sot besojnë se ai mori fronin më 31 maj 1279 para Krishtit, bazuar në datën e tij të njohur të pranimit të Sezonit III të Korrjes, dita 27. Vlerësimet e moshës së tij në vdekje ndryshojnë; 90 ose 91 konsiderohet më e mundshme. Ramesses II festoi një trembëdhjetë ose katërmbëdhjetë festa të pashembullta Sed (e para që u mbajt pas tridhjetë viteve të mbretërimit të një faraoni, dhe më pas, çdo tre vjet) gjatë mbretërimit të tij - më shumë se çdo faraon tjetër. Me vdekjen e tij, ai u varros në një varr në Luginën e Mbretërve; trupi i tij u zhvendos më vonë në një arkë mbretërore ku u zbulua në 1881, dhe tani është në ekspozim në Muzeun Egjiptian.
Fushatat dhe betejat
parapamje| Ramesses II si fëmijë ( Muzeu i Kajros ) Në fillim të jetës së tij, Ramesses II filloi fushata të shumta për të rivendosur zotërimin e territoreve të mbajtura më parë të humbura nga Nubianët dhe Hittites dhe për të siguruar kufijtë e Egjiptit. Ai ishte gjithashtu përgjegjës për shtypjen e disa revoltave Nubiane dhe kryerjen e një fushate në Libi. Megjithëse Beteja e Kadeshit shpesh mbizotëron në pikëpamjen shkencore të aftësive dhe fuqisë ushtarake të Ramesses II, ai megjithatë gëzoi më shumë se disa fitore të drejta mbi armiqtë e Egjiptit. Gjatë mbretërimit të tij, ushtria egjiptiane vlerësohet të ketë arritur në rreth 100,000 njerëz: një forcë e frikshme që ai e përdori për të forcuar ndikimin egjiptian.
Beteja kundër piratëve të detit Sherden
Në vitin e tij të dytë, Ramesses II mundi vendosmërisht piratët e detit Sherden të cilët po bënin kërdinë përgjatë bregdetit mesdhetar të Egjiptit duke sulmuar anije të ngarkuara me ngarkesa që udhëtonin në rrugët detare për në Egjipt. Njerëzit Sherden ndoshta erdhën nga bregdeti i Jonisë, nga Anatolia Jugperëndimore ose ndoshta, gjithashtu nga ishulli i Sardenjës. Ramesses postoi trupa dhe anije në pikat strategjike përgjatë bregdetit dhe me durim i lejoi piratët të sulmonin gjahun e tyre të perceptuar para se t'i kapnin me mjeshtëri në befasi në një betejë në det dhe t'i kapnin të gjithë në një veprim të vetëm. Një stelë nga Tanis flet për ata që kishin ardhur "në anijet e tyre të luftës nga mesi i detit dhe askush nuk ishte në gjendje të qëndronte para tyre". Ka të ngjarë të ishte një betejë detare diku afër grykës së Nilit, pasi pak më vonë, shumë Sherden shihen midis rojeve të trupit të faraonit ku bien në sy nga helmetat e tyre me brirë që kanë një top që del nga mesi, mburojat e tyre të rrumbullakëta dhe shpata të mëdha Naue II me të cilat ato janë përshkruar në mbishkrimet e Betejës së Kadesh. Në këtë betejë det, së bashku me Sherden, Faraoni gjithashtu mundi Lukka (kkw L', ndoshta njerëzit e njohur më vonë si Lycians ), dhe Šqrsšw ( Shekelesh popuj).
Fushata e parë siriane
Paraardhësit e menjëhershëm të Betejës së Kadeshit ishin fushatat e hershme të Ramesses II në Kanaan. Fushata e tij e parë duket se ka ndodhur në vitin e katërt të mbretërimit të tij dhe u përkujtua nga ngritja e asaj që u bë e para e stelave përkujtimore të Nahr el-Kalb afër këtij tani Bejrut. Mbishkrimi është pothuajse plotësisht i palexueshëm për shkak të motit.
Të dhëna shtesë na tregojnë se ai u detyrua të luftonte një princ kananit, i cili u plagos për vdekje nga një shigjetar egjiptian dhe ushtria e të cilit, më pas, u shpartallua. Ramesses çoi princat e Kanaanit si të burgosur të gjallë në Egjipt. Ramesses pastaj plaçkiti shefat e Aziatikëve në tokat e tyre, duke u kthyer çdo vit në selinë e tij në Riblah për të paguar haraç. Në vitin e katërt të mbretërimit të tij, ai kapi shtetin Hassite vasal të Amurru gjatë fushatës së tij në Siri.
Fushata e dytë siriane
Beteja e Kadeshit në vitin e tij të pestë regnal ishte angazhimi kulmor në një fushatë që Ramesses luftoi në Siri, kundër forcave të ringjallura Hiteite të Muwatallis. Faraoni dëshironte një fitore në Kadesh si për të zgjeruar kufijtë e Egjiptit në Siri, ashtu edhe për të imituar hyrjen triumfale të babait të tij Seti I në qytet vetëm një dekadë apo më parë. Ai gjithashtu ndërtoi kryeqytetin e tij të ri, Pi-Ramesses. Atje ai ndërtoi fabrika për të prodhuar armë, qerre dhe mburoja, gjoja duke prodhuar rreth 1000 armë në një javë, rreth 250 qerre në dy javë dhe 1000 mburoja në një javë e gjysmë. Pas këtyre përgatitjeve, Ramesses u zhvendos për të sulmuar territorin në Levant, i cili i përkiste një armiku më thelbësor se çdo ai që ishte përballur ndonjëherë në luftë: Perandoria Hiteite.
Forcat e Ramesses u kapën në një pritë hitite dhe ishin më të shumtë në Kadesh kur kundërsulmuan dhe shpartalluan hititët, të mbijetuarit e të cilëve braktisën qerret e tyre dhe notuan lumin Orontes për të arritur në muret e sigurta të qytetit. Ramesses, në mënyrë logjistike të paaftë për të mbajtur një rrethim të gjatë, u kthye në Egjipt.
Fushata e tretë siriane
Sfera e ndikimit të Egjiptit tani ishte e kufizuar në Kanaan ndërsa Siria ra në duart e Hitejve. Princërit kananitë, me sa duket të inkurajuar nga paaftësia egjiptiane për të imponuar vullnetin e tyre dhe u vërsulën nga Hitejtë, filluan revoltat kundër Egjiptit. Në vitin e shtatë të mbretërimit të tij, Ramesses II u kthye përsëri në Siri. Këtë herë ai u tregua më i suksesshëm kundër armiqve të tij hitit. Gjatë kësaj fushate ai e ndau ushtrinë e tij në dy forca. Një forcë drejtohej nga djali i tij, Amun-her-khepeshef, dhe ajo ndoqi luftëtarët e fiseve uhasu përtej Negev deri në Detin e Vdekur, duke kapur Edom - Seirin. Pastaj marshoi për të kapur Moabin. Forca tjetër, e udhëhequr nga Ramesses, sulmoi Jeruzalemin dhe Jerikon. Edhe ai hyri në Moab, ku u bashkua përsëri me të birin. Ushtria e ribashkuar më pas marshoi në Hesbon, Damask, për në Kumidi dhe, së fundi, rimori Upin (tokën përreth Damaskut), duke rindërtuar sferën e dikurshme të ndikimit të Egjiptit.
Fushatat e mëvonshme në Siri
majtas|parapamje| Riprodhimi me ngjyra i relievit që përshkruan Ramesses II duke sulmuar kështjellën [[Hititët|hitite të Dapur]] Ramesses zgjati sukseset e tij ushtarake në vitet e tij të tetë dhe të nëntë. Ai kaloi lumin Dog ( Nahr al-Kalb ) dhe shtyu në veri në Amurru. Ushtritë e tij arritën të marshonin deri në veri deri në Dapur, ku ai kishte ngritur një statujë të vetvetes. Faraoni egjiptian kështu u gjend në Amurru veriore, përtej Kadeshit, në Tunip, ku asnjë ushtar egjiptian nuk ishte parë që nga koha e Thutmose III, gati 120 vite më parë. Ai e rrethoi qytetin para se ta kapte. Fitorja e tij u tregua e përkohshme. Në vitin nëntë, Ramesses ngriti një stelë në Beth Shean. Pasi ripohoi fuqinë e tij mbi Kanaanin, Ramesses udhëhoqi ushtrinë e tij në veri. Një stelë kryesisht e palexueshme afër Bejrut, e cila duket se daton në vitin e dytë të mbretit, me siguri u vendos atje në të dhjetë. Shiriti i hollë i territorit i ngulur në mes të Amurru dhe Kadesh nuk e bëri një zotërim të qëndrueshëm. Brenda një viti, ata ishin kthyer në vathët hitite, kështu që Ramesses iu desh të marshonte përsëri kundër Dapur në vitin e tij të dhjetë. Këtë herë ai pretendoi se kishte luftuar betejën pa u shqetësuar as për të veshur korse, deri në dy orë pasi filluan luftimet. Gjashtë djem të rinj të Ramesses, ende të veshur me kyçet e tyre anësore, morën pjesë në këtë pushtim. Ai mori qytete në Retjenu, dhe Tunip në Naharin, regjistruara më vonë në muret e Ramesseum. Ky sukses i dytë në vendndodhje ishte po aq i pakuptimtë sa i pari i tij, pasi asnjë pushtet nuk mund ta mposhtte vendosmërisht tjetrin në betejë.
qendër|parapamje| Të burgosurit e Azisë Perëndimore të Ramses II në [[Abu Simbeli|Abu Simbel . ]]
Traktati i paqes me hititët
Traktati i paqes u regjistrua në dy versione, njëri në hieroglifë egjiptianë, tjetri në Akadian, duke përdorur shkrimin kuneiform ; të dy versionet mbijetojnë. Një regjistrim i tillë në gjuhë të dyfishtë është i zakonshëm për shumë traktate të mëvonshme. Ky traktat ndryshon nga të tjerët, në atë që të dy versionet gjuhësore janë formuluar ndryshe. Ndërsa shumica e tekstit është identike, versioni hitit thotë se egjiptianët erdhën duke kërkuar për paqe dhe versioni egjiptian thotë anasjelltas. Traktati iu dha Egjiptianëve në formën e një pllake argjendi dhe ky version "libri xhepi" u mor përsëri në Egjipt dhe u gdhend në tempullin në Karnak.
Frederiku i II, Perandor i Shenjtë Romak
Nëna e tij Konstanca ishte Mbretëresha e Sicilisë dhe babai i tij ishte Henri VI i dinastisë Hohenshtaufen.
Ramsesi II
Traktati i paqes me hititët
Traktati u përfundua midis Ramesses II dhe Ḫattušili III në vit 21 i mbretërimit të Ramesses (c. 1258 Para Krishtit). 18 i saj artikujt kërkojnë paqe midis Egjiptit dhe Hatti dhe më pas vazhdojnë të thonë se hyjnitë e tyre përkatëse gjithashtu kërkojnë paqe. Kufijtë nuk përcaktohen në këtë traktat, por mund të nxirren nga dokumente të tjera. Anastasia Një papirus përshkruan Kanaanin gjatë pjesës së fundit të mbretërimit të Ramesses II dhe numëron dhe emërton qytetet bregdetare fenikase nën kontrollin e Egjiptit. Qyteti port i Sumurit, në veri të Byblos, përmendet si qyteti më verior që i përket Egjiptit, duke sugjeruar se ai përmbante një garnizon egjiptian.
Frederiku i II, Perandor i Shenjtë Romak
Gjatë mbretërimi të Frederikut Perandoria e Shenjtë Romake arriti shtrirjen e saj më të madhe territoriale. Fridiricu, FidiricuFedericoFridericus, Federicus
Ramsesi II
Traktati i paqes me hititët
Asnjë fushatë tjetër egjiptiane në Kanaan nuk përmendet pas përfundimit të traktatit të paqes. Kufiri verior duket se ka qenë i sigurt dhe i qetë, kështu që sundimi i faraonit ishte i fortë deri në Ramesses Vdekja e II-të dhe rënia e dinastisë. Kur Mbreti i Mira u përpoq të përfshinte Ramesses në një akt armiqësor kundër Hitejve, Egjiptiani u përgjigj se kohët e intrigave në mbështetje të Mursili III, kishte kaluar. Hattusili III shkroi Kadashman-Enlil II, Kassite mbret i Karduniaš ( Babilonisë ) në të njëjtën frymë, duke i kujtuar atij kohën kur babai i tij, Kadashman-Turgu, kishte ofruar për të luftuar Ramesses II, mbreti i Egjiptit. Mbreti hitit inkurajoi babilonasit që të kundërshtonte një armik tjetër, i cili duhet të ketë qenë mbreti i Asirisë, aleatët e të cilit kishin vrarë lajmëtarin e mbretit egjiptian. Tattušili inkurajoi Kadashman-Enlil që t'i vinte në ndihmë dhe të mos lejonte që Asirianët të prisnin lidhjen midis provincës Kanaanite të Egjiptit dhe Mursili. III, aleati i Ramesses. djathtas|parapamje| Ramesses II në karrocën e tij të luftës, duke akuzuar Nubianët parapamje| Pjesë e tempullit Gerf Hussein, fillimisht në Nubia Ramesses II gjithashtu bëri fushatë në jug të kataraktit të parë të Nilit në Nubia. Kur Ramesses ishte rreth 22 vjeç, dy nga bijtë e tij, përfshirë Amun-her-khepeshef, e shoqëruan atë të paktën në një nga ato fushata. Në kohën e Ramesses, Nubia kishte qenë një koloni për 200 vjet, por pushtimi i saj u kujtua në dekorim nga tempujt Ramesses II të ndërtuar në Beit el-Wali (i cili ishte objekt i punës epigrafike nga Instituti Oriental gjatë Fushata e shpëtimit Nubian e viteve 1960), Gerf Hussein dhe Kalabsha në Nubia veriore. Në murin jugor të tempullit Beit el-Wali, Ramesses II është përshkruar duke luftuar kundër Nubianëve në një karrocë lufte, ndërsa dy djemtë e tij të vegjël, Amun-her-khepsef dhe Khaemwaset, janë treguar pas tij, gjithashtu në qerre lufte. . Një mur në një nga tempujt e Ramesses thotë se ai duhej të zhvillonte një betejë me Nubianët pa ndihmë nga ushtarët e tij.
Fushatat në Libi
Gjatë mbretërimit të Ramesses II, egjiptianët ishin dukshëm aktivë në një 300 km shtrihen përgjatë bregdetit mesdhetar, të paktën deri në Zawyet Umm El Rakham. Megjithëse ngjarjet e sakta përreth themelimit të kalave dhe fortesave bregdetare nuk janë të qarta, një farë kontrolli politik dhe ushtarak duhet të jetë mbajtur në rajon për të lejuar ndërtimin e tyre.
Nuk ka llogari të hollësishme për ndërmarrjen e veprimeve të mëdha ushtarake të Ramesses II kundër Libianëve, vetëm regjistra të përgjithësuar të pushtimit dhe shkatërrimit të tyre, të cilat mund t'i referohen ose jo referuar ngjarjeve specifike që nuk ishin regjistruar ndryshe. Mund të ndodhë që disa të dhëna, të tilla si Aswan Stele i vitit të tij të 2-të, po kthehen në praninë e Ramesses në fushatat libiane të babait të tij. Ndoshta ishte Seti I ai që arriti këtë kontroll të supozuar mbi rajonin dhe që planifikoi të vendoste sistemin mbrojtës, në një mënyrë të ngjashme me mënyrën se si ai rindërtoi ato në lindje, Rrugët e Horusit nëpër Sinain Verior.
Festivali Sed
Pasi mbretëroi për 30 vite, Ramesses u bashkua me një grup të zgjedhur që përfshinte vetëm një grusht sundimtarësh më jetëgjatë të Egjiptit. Sipas traditës, në vitin e 30-të të mbretërimit të tij Ramesses festoi një jubile të quajtur Festa Sed. Këto u mbajtën për të nderuar dhe përtërirë forcën e faraonit. Vetëm në gjysmën e rrugës që do të ishte një mbretërim 66-vjeçar, Ramesses tashmë kishte eklipsuar të gjithë, përveç disa prej paraardhësve të tij më të mëdhenj në arritjet e tij. Ai kishte sjellë paqe, kishte mbajtur kufijtë egjiptianë dhe kishte ndërtuar monumente të mëdha dhe të shumta në të gjithë perandorinë. Vendi i tij ishte më i begatë dhe më i fuqishëm se sa kishte qenë në gati një shekull.
Festivalet Sed tradicionalisht mbaheshin përsëri çdo tre vjet pas vitit të 30-të; Ramesses II, i cili ndonjëherë i mbante pas dy vitesh, përfundimisht festoi një trembëdhjetë ose katërmbëdhjetë të paparë.
Aktiviteti i ndërtimit dhe monumentet
parapamje| Ramesses II me [[Amon|Amun dhe Mut, Museo Egizio, Torino, Itali]] Ramesses ndërtoi gjerësisht në të gjithë Egjiptin dhe Nubia, dhe kartrot e tij shfaqen dukshëm edhe në ndërtesat që ai nuk i ndërtoi. Ka llogaritë e nderit të tij të prerë në gur, statujat, dhe mbetjet e fortesave dhe tempujve -Shumica sidomos Ramesseum në perëndimore Thives dhe tempujt shkëmbore e Abu Simbel. Ai e mbuloi tokën nga Delta në Nubia me ndërtesa në një mënyrë që asnjë monark para tij nuk kishte. Ai gjithashtu themeloi një kryeqytet të ri në Delta gjatë mbretërimit të tij, të quajtur Pi-Ramesses. Më parë kishte shërbyer si një pallat veror gjatë mbretërimit të Seti I. majtas|parapamje| Statuja Kolosale e Ramses II në gjykatën e parë me stil në Luxor Tempulli i tij përkujtimor, i njohur sot si Ramesseum, ishte vetëm fillimi i fiksimit të faraonit për ndërtimin. Kur ndërtoi, ai ndërtoi në një shkallë ndryshe nga pothuajse çdo gjë më parë. Në vitin e tretë të mbretërimit të tij, Ramesses filloi projektin më ambicioz të ndërtimit pas piramidave, të cilat u ndërtuan pothuajse 1,500 vite më parë. Popullsia u vu në punë duke ndryshuar fytyrën e Egjiptit. Në Tebë, tempujt e lashtë u transformuan, kështu që secili prej tyre reflektoi nderin ndaj Ramesses si një simbol i natyrës së tij të supozuar hyjnore dhe fuqisë. Ramesses vendosi të përjetësohej në gur dhe kështu urdhëroi ndryshime në metodat e përdorura nga muratorët e tij. Reliefet elegante, por të cekëta të faraonëve të mëparshëm u transformuan lehtësisht, dhe kështu imazhet dhe fjalët e tyre mund të zhdukeshin lehtësisht nga pasardhësit e tyre. Ramesses këmbënguli që gdhendjet e tij të gdhendeshin thellë në gur, gjë që i bëri ato jo vetëm më pak të ndjeshme ndaj ndryshimeve të mëvonshme, por gjithashtu i bëri ato më të spikatura në diellin egjiptian, duke pasqyruar marrëdhënien e tij me hyjninë e diellit, Ra.
Ramesses ndërtoi shumë monumente të mëdha, duke përfshirë kompleksin arkeologjik të Abu Simbel, dhe tempullin mortor të njohur si Ramesseum. Ai ndërtoi në një shkallë monumentale për të siguruar që trashëgimia e tij do t'i mbijetonte shkatërrimeve të kohës. Ramesses e përdori artin si një mjet propagande për fitoret e tij mbi të huajt, të cilat janë përshkruar në reliev të shumtë të tempullit. Ramesses II ngritur statujat më kolosale e vetes se çdo faraon tjetër, dhe gjithashtu uzurpuar shumë statuja ekzistuese nga shkruajnë tij cartouche mbi ta.
Pi-Ramesses
Ramesses II zhvendosi kryeqytetin e mbretërisë së tij nga Teba në luginën e Nilit në një vend të ri në Delta lindore. Motivet e tij janë të pasigurta, megjithëse ai ndoshta dëshironte të ishte më afër territoreve të tij në Kanaan dhe Siri. Qyteti i ri i Pi-Ramesses (ose për të dhënë emrin e plotë, Pi -Ramesses Aa-nakhtu, që do të thotë "Fusha e Ramesses, e Madhe në Fitore") ishte e dominuar nga tempuj të mëdhenj dhe pallati i tij i madh i banimit, i kompletuar me kopshtin zoologjik vetanak. Në shekullin e 10-të pas Krishtit, ekzekuti i Biblës, Rabini Saadia Gaon, besonte se vendi biblik i Ramesses duhej të identifikohej me Ain Shams. Për një kohë, gjatë fillimit të shekullit të 20-të, vendi u identifikua gabimisht si ai i Tanis, për shkak të sasisë së statujës dhe materialit tjetër nga Pi-Ramesses të gjetur atje, por tani është njohur që mbetjet Ramesside në Tanis u sollën atje nga diku tjetër, dhe Pi-Ramesses i vërtetë shtrihet rreth 30 km (18.6 mi) në jug, pranë Qantirit modern. Këmbët kolosale të statujës së Ramesses janë pothuajse gjithçka që mbetet mbi tokë sot. Pjesa tjetër është varrosur në fusha.
Ramesseum
Kompleksi tempullor i ndërtuar nga Ramesses II midis Qurna dhe shkretëtirës ka qenë i njohur si Ramesseum që prej datës 19 shekulli. Historiani grek Diodorus Siculus u mrekullua nga tempulli gjigant, tani jo më shumë se disa rrënoja.
I orientuar në veriperëndim dhe juglindje, tempulli u parapri nga dy gjykata. Një shtyllë e madhe qëndronte përpara oborrit të parë, me pallatin mbretëror në të majtë dhe statujën gjigante të mbretit që ngjitej në pjesën e pasme. Vetëm fragmente të bazës dhe bustit kanë mbetur nga statuja syenite e faraonit të fronuar, 17 m lartë dhe me peshë më shumë se 1000 t. Skenat e faraonit të madh dhe ushtrisë së tij duke triumfuar mbi forcat hitite që ikin para se Kadesh të përfaqësohet në shtyllë. Mbetjet e oborrit të dytë përfshijnë një pjesë të fasadës së brendshme të shtyllës dhe një pjesë të portikut Osiride në të djathtë. Skenat e luftës dhe prishja e pretenduar e Hitejve në Kadesh përsëriten në mure. Në regjistrat e sipërm, festa dhe nderimi i hyjnisë phallic Min, zot i pjellorisë. parapamje| Mbetjet e shpërndara shfaqen përpara statujave të Osiridit Në anën e kundërt të gjykatës, disa shtylla dhe kolona Osiride që kanë mbetur akoma mund të japin një ide të madhështisë origjinale. Mund të shihen edhe mbetje të shpërndara të dy statujave të mbretit të ulur, njëra në granit rozë dhe tjetra në granit të zi, i cili dikur kishte anën e hyrjes në tempull. Tridhjetë e nëntë nga dyzet e tetë kolonat në sallën e madhe hipostyle (41 × 31 m) qëndrojnë akoma në rreshtat qendrorë. Ato janë zbukuruar me skenat e zakonshme të mbretit përpara perëndive të ndryshme. Një pjesë e tavanit, e zbukuruar me yje të artë në një tokë blu, gjithashtu është ruajtur. Fëmijët e Ramesses shfaqen në procesion në disa mure të mbetura. Shenjtërorja ishte e përbërë nga tre dhoma radhazi, me tetë kolona dhe qelinë tetrastyle. Pjesa e dhomës së parë, me tavanin e zbukuruar me skena astrale, dhe pak mbetje të dhomës së dytë kanë mbetur gjithçka. Depo të mëdha të ndërtuara me tulla balte shtriheshin rreth tempullit. Gjurmët e një shkolle për skribët u gjetën midis rrënojave.
Një tempull i Seti I, prej të cilit asgjë nuk mbetet pranë themeleve, dikur qëndronte në të djathtë të sallës hipostyle.
Abu Simbel
djathtas|parapamje| Fasada e Tempullit të Madh në [[Abu Simbeli|Abu Simbel]] Më 1255 Pes, Ramesses dhe mbretëresha e tij Nefertari kishin udhëtuar në Nubia për të përuruar një tempull të ri, të madhin Abu Simbel. Shtë një ego e hedhur në gur; njeriu që e ndërtoi atë synonte jo vetëm të bëhej faraoni më i madh i Egjiptit, por edhe një nga perënditë e tij.
Tempulli i madh i Ramesses II në Abu Simbel u zbulua në 1813 nga orientalisti dhe udhëtari zviceran Johann Ludwig Burckhardt. Një grumbull i madh rëre pothuajse mbuloi plotësisht fasadën dhe statujat e saj kolosale, duke bllokuar hyrjen për katër vjet të tjera. Eksploruesi Paduan Giovanni Battista Belzoni arriti në ambientet e brendshme më 4 gusht 1817.
Monumente të tjera Nubiane
Si dhe tempujt e Abu Simbel, Ramesses i la monumente të tjera vetes në Nubia. Fushatat e tij të hershme janë ilustruar në muret e Tempullit të Beit el-Wali (tani i zhvendosur në Kalabsha të Re ). Tempuj të tjerë kushtuar Ramesses janë Derr dhe Gerf Hussein (gjithashtu të zhvendosur në Kalabsha të Re).
Statuja kolosale
Statuja kolosale e Ramesses II daton 3,200 vjet dhe u zbulua fillimisht në gjashtë pjesë në një tempull pranë Memphis. Me peshë rreth 83 t, ai u transportua, rindërtua dhe u ngrit në Sheshin Ramesses në Kajro në 1955. Në gusht 2006, kontraktorët e zhvendosën atë për ta shpëtuar nga tymi i shkarkimit që po shkaktonin përkeqësimin e tij. Vendi i ri është afër Muzeut të Madh Egjiptian.
Varri KV7
majtas|parapamje| Nëna e Ramesses II, tani në Muzeun e Kajros Fillimisht Ramesses II u varros në varrin KV7 në Luginën e Mbretërve, por për shkak të plaçkitjes, priftërinjtë më vonë e transferuan trupin në një zonë mbajtëse, e mbështjellën përsëri dhe e vendosën brenda varrit të mbretëreshës Ahmose Inhapy. Shtatëdhjetë e dy orë më vonë ajo u zhvendos përsëri, në varrin e kryepriftit Pinedjem II. E gjithë kjo është regjistruar në hieroglifë në lirin që mbulon trupin e arkivolit të Ramesses II. Mamia e tij u zbulua përfundimisht në TT320 brenda një arkivoli të zakonshëm prej druri dhe tani është në Muzeun Kombëtar të Qytetërimit Egjiptian të Kajros (deri më 3 Prill 2021 ishte në Muzeun Egjiptian ).
Mamia e faraonit zbulon një hundë akuiline dhe një nofull të fortë. Qëndron në rreth 1.7 m. Gaston Maspero, i cili hapi i pari mumjen e Ramesses II, shkruan, "në tempuj ka disa qime të rralla, por në sondazh flokët janë mjaft të trashë, duke formuar flokë të butë dhe të drejtë me gjatësi rreth pesë centimetra. Të bardhë në kohën e vdekjes, dhe ndoshta gështenjë gjatë jetës, ata janë ngjyrosur me një të kuqe të lehtë nga erëzat (këna) të përdorura në balsamimin ... mustaqet dhe mjekra janë të holla. . . Flokët janë të bardha, si ato të kokës dhe vetullave ... lëkura është me ngjyrë kafe tokësore, e ndotur me të zezë ... fytyra e mamit jep një ide të drejtë për fytyrën e mbretit të gjallë."
Në vitin 1975, Maurice Bucaille, një mjek francez, ekzaminoi mumjen në Muzeun e Kajros dhe e gjeti atë në gjendje të keqe. Presidenti francez Valéry Giscard d'Estaing arriti të bindë autoritetet egjiptiane për të dërguar mumjen në Francë për mjekim. Në Shtator 1976, ai u prit në Aeroportin Paris – Le Bourget me nderime të plota ushtarake që i përshtateshin një mbreti, më pas u dërgua në një laborator në Musée de l'Homme. djathtas|parapamje| Mamia e Ramesses së Madh Mamia u testua forenzikisht nga profesori Pierre-Fernand Ceccaldi, shefi shkencëtar i kriminalistikës në Laboratorin e Identifikimit Penal të Parisit. Profesori Ceccaldi përcaktoi se: "Flokët, të ruajtura në mënyrë të mahnitshme, treguan disa të dhëna plotësuese - veçanërisht në lidhje me pigmentimin: Ramesses II ishte një" cymnotriche leucoderma "me flokë xhenxhefili". Përshkrimi i dhënë këtu i referohet një personi me lëkurë të bukur me flokë xhenxhefili të valëzuar. Inspektimi pasues mikroskopik i rrënjëve të flokëve të Ramesses II vërtetoi se flokët e mbretit fillimisht ishin të kuq, gjë që sugjeron se ai vinte nga një familje e kuqoqeq. Kjo ka më shumë se rëndësi vetëm kozmetike: në Egjiptin e lashtë njerëzit me flokë të kuq shoqëroheshin me hyjninë Set, vrasësin e Osiris dhe emri i babait të Ramesses II, Seti I, do të thotë "ndjekësi i Seth".