cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mbretëria e Siçilisë
Mbretëria e Siçilisë (Latinisht: Regnum Siciliae; Italisht: Regno di Sicilia; Siçilianisht: Regnu di Sicilia   ) ishte një shtet që ekzistonte në jug të Gadishullit Italian dhe për një kohë rajoni i Ifriqiya që nga themelimi i tij nga Roger II i Siçilisë në vitin 1130 deri më 1816. Ishte një shtet pasardhës i Qarkut të Siçilisë, i cili ishte themeluar në vitin 1071 gjatë pushtimit norman të gadishullit jugor. Ishulli u nda në tre rajone: Val di Mazara, Val Demone and Val di Noto.
Tre Pashallarët
Pas armëpushimit të Mondros, Talat, Enver dhe Xhemal Pasha, të cilët u larguan nga Stambolli me një nëndetëse gjermane më 2 nëntor 1918, u dënuan më vonë me vdekje për shkak të ndikimit të tyre në gjenocidin armen. Talat dhe Xhemal Pasha u vranë nga komandantët armenë, ndërsa Enveri vdiq në një pritë nga armenët në Taxhikistan ndërsa po përpiqej të ngrinte një kryengritje myslimane anti-ruse. Enveri akuzoi vrasësit armenë, gjë që rezultoi në vdekjen e tij.
Mbretëria e Siçilisë
Në vitin 1282, një revoltë kundër sundimit të Angevinit, e njohur si Mbrëmjeja Siçiliane, rrëzoi sundimin e Karlit të Anzhu në ishullin e Siçilisë. Angevinët arritën të mbanin kontrollin në pjesën kontinentale të mbretërisë, e cila u bë një entitet i veçantë i quajtur gjithashtu Mbretëria e Siçilisë, megjithëse zakonisht quhet Mbretëria e Napolit, pas kryeqytetit të saj. Nga viti 1282 deri më 1409 ishulli sundohej nga Kurora spanjolle e Aragonit si një mbretëri e pavarur, dhe më pas iu shtua përgjithmonë Kurorës. Në vitin 1816, Mbretëria ishullore e Sicilisë u bashkua me Mbretërinë e Napolit për të formuar Mbretërinë e Dy Siçilive. Në vitin 1861, Dy Sicilitë u pushtuan nga një Korpus i Ekspeditës (Ekspedita e Mijërave) të udhëhequr nga Giuseppe Garibaldi, i cili më vonë i transferoi ato në Shtëpinë e Savojës, për të formuar, pas një referendumi, me vetë Mbretërinë e Sardenjës (gjithashtu i njohur si Piemonte-Sardeni) dhe disa qytet-shtete dhe dukat veriore, Mbretëria e re e Italisë.
Agjencia Kombëtare e Pyjeve
Agjencia Kombëtare e Pyjeve është institucion publik, i cili është i varur nga Ministria e Turizmit dhe Mjedisit, dhe ka si mision: "Mirëqeverisjen e pyjeve në nivel kombëtar, ruajtjen dhe zhvillimin tyre, përdorimin e qëndrueshëm dhe shumëfunksional të burimeve në fondin pyjor kombëtar, si pasuri natyrore me rëndësi kombëtare”.
Mbretëria e Siçilisë
Pushtimi norman
Nga shekulli i 11-të, fuqitë kontinentale të Lombardës jugore dhe bizantine po punësonin mercenarë normanë, të cilët ishin pasardhës të vikingëve në Francën Veriore; ishin normanët nën Roger I ata që pushtuan Sicilinë, duke ia hequr atë muslimanëve Siculo. Pasi pushtoi Pulinë dhe Kalabrinë, Roger pushtoi Mesinën me një ushtri prej 700 kalorësish. Në vitin 1068, Roger I i Siçilisë dhe njerëzit e tij mundën muslimanët në Misilmeri, por beteja më vendimtare ishte rrethimi i Palermos, i cili çoi në që Siçilia të ishte plotësisht nën kontrollin norman deri në vitin 1091.
Agjencia Kombëtare e Pyjeve
Organizimi dhe Misioni
Agjencia Kombëtare e Pyjeve është përgjegjëse për;
Mbretëria e Siçilisë
Periudha normane
Mbretëria normane u krijua në ditën e Krishtlindjes, në vitin 1130, nga Roger II i Siçilisë, me marrëveshjen e Papa Inoçenti II. Roger II bashkoi tokat që kishte trashëguar nga babai i tij, Roger I i Siçilisë. Këto zona përfshinin Arkipelagun Maltez, i cili u pushtua nga arabët e Emirateve të Siçilisë; Dukati i Pulias dhe Qarku i Siçilisë, që i përkisnin kushëririt të tij William II, Duka i Pulias, deri në vdekjen e William më 1127; dhe vasalët e tjerë normanë. Roger deklaroi mbështetjen e tij për Antipapën Anacletus II, i cili e hipi në fron si Mbret i Siçilisë në ditën e Krishtlindjes 1130.
Në vitin 1136, rivali i Anacletus, Papa Inoçent II, e bindi Lothair III, Perandorin e Shenjtë Romak që të sulmonte Mbretërinë e Siçilisë me ndihmën e perandorit bizantin John II Komnenos. Dy ushtri kryesore, njëra e udhëhequr nga Lothair, tjetra nga Duka i Bavarisë, Henri Krenar, pushtuan Sicilinë. Në lumin Tronto, William i Loritello iu dorëzua Lothair dhe i hapi portat e Termolit. Kjo u pasua nga Konti Hugh II i Molise. Dy ushtritë u bashkuan në Bari, nga ku në vitin 1137 vazhduan fushatën e tyre. Roger ofroi t'i jepte Pulia si feud Perandorisë, të cilën Lothair e refuzoi pasi u vu nën presion nga Inoçenti. Në të njëjtën periudhë, ushtria e Lothair u revoltua.
Agjencia Kombëtare e Pyjeve
Organizimi dhe Misioni
·        Sigurimin e performancës në sektorin e pyjeve
Mbretëria e Siçilisë
Periudha normane
Lothair, i cili kishte shpresuar për pushtimin e plotë të Sicilisë, më pas ua dha Capua dhe Pulia nga Mbretëria e Siçilisë armiqve të Roger. Innocenti protestoi, duke pretenduar se Pulia ra nën pretendimet papale. Lothair u kthye në veri, por vdiq ndërsa kalonte Alpet më 4 dhjetor 1137. Në Këshillin e Dytë të Lateranit në prill 1139, Innocenti shkishëroi Rogerin për mbajtjen e një qëndrimi skizmatik. Më 22 mars 1139, në Galluccio, djali i Rogerit, Roger III, Duka i Pulias, u zu pritë trupave papale me një mijë kalorës dhe e kapi papën. Më 25 mars 1139, Inocenti u detyrua të pranonte mbretërimin dhe zotërimet e Rogerit me Traktatin e Mignano.
Roger kaloi pjesën më të madhe të dekadës, duke filluar me kurorëzimin e tij dhe duke përfunduar me Assizes of Ariano, duke miratuar një sërë ligjesh me të cilat Roger synonte të centralizonte qeverinë. Ai gjithashtu mbrojti disa pushtime dhe shtypi rebelimet nga vasalët e tij kryesorë: Grimoald i Barit, Robert II i Capua, Ranulf i Alife, Sergius VII i Napolit dhe të tjerë.
Agjencia Kombëtare e Pyjeve
Organizimi dhe Misioni
·        Vlerësimin e gjendjes së pyjeve
Mbretëria e Siçilisë
Periudha normane
Ishte nëpërmjet admiralit të tij George të Antiokisë që Roger më pas pushtoi bregdetin e Ifriqiya nga Ziridët, duke marrë titullin jozyrtar "Mbreti i Afrikës" dhe duke shënuar themelimin e Mbretërisë Normane të Afrikës. Në të njëjtën kohë, flota e Roger sulmoi edhe Perandorinë Bizantine, duke e bërë Siçilinë një fuqi detare kryesore në Detin Mesdhe për gati një shekull.
Agjencia Kombëtare e Pyjeve
Organizimi dhe Misioni
·        Organizimin e punës për inventarizimin dhe kërkimin në fushën e pyjeve
·        Organizimin e punës dhe hartimin e dokumenteve për menaxhimin e pyjeve
Mbretëria e Siçilisë
Periudha normane
Djali dhe pasardhësi i Roger ishte William I i Siçilisë, i njohur si "William i Keq", megjithëse pseudonimi i tij rrjedh kryesisht nga mungesa e popullaritetit të tij me kronistët, të cilët mbështetën revoltat baroniale të cilat Uilliami i shtypi. Në mesin e viteve 1150, Uilliam humbi shumicën e zotërimeve të tij afrikane nga një seri revoltash nga zotërit lokalë të Afrikës Veriore. Më pas, në vitin 1160, kalaja përfundimtare e Afrikës Normane e Mahdia u mor nga Almohadët. Mbretërimi i tij përfundoi në paqe në 1166. Djali i tij i madh Roger ishte vrarë në revoltat e mëparshme dhe djali i tij, William II, ishte i mitur. Deri në fund të regjencës së djalit nga nëna e tij Margaret e Navarrës në vitin 1172, trazirat në mbretëri pothuajse e rrëzuan familjen në pushtet. Mbretërimi i William II mbahet mend si dy dekada paqeje dhe prosperiteti pothuajse të vazhdueshëm. Për këtë më shumë se çdo gjë, ai është mbiquajtur "i mirë". Megjithatë, ai nuk kishte asnjë problem, gjë që çoi në një krizë pasardhëse: halla e tij Konstanca, trashëgimtarja e vetme e fronit si e bija e Roger II, ishte e mbyllur për një kohë të gjatë në një manastir si murgeshë, me martesën e saj jashtë shqyrtimit për shkak të një parashikimi. se “martesa e saj do të shkatërronte Siçilinë”. Sidoqoftë, në vitin 1184, ajo u fejua me Henrin, djalin e madh të Perandorit të Shenjtë Romak Frederik I dhe perandorit të ardhshëm Henri VI. William emëroi Konstancën dhe Henrin trashëgimtarë të fronit dhe bëri që fisnikët të betoheshin, por zyrtarët nuk donin të sundoheshin nga një gjerman, kështu që vdekja e Uilliam-it në 1189 bëri që mbretëria të bjerë.
Shoqëria
Gjatë Mbretërisë wë Siçilisë, komunitetet lokale ruajtën privilegjet e tyre. Sundimtarët e mbretërisë Hohenstaufen zëvendësuan fisnikërinë vendase me zotër nga Italia veriore, duke çuar në përleshje dhe rebelime kundër fisnikërisë së re në shumë qytete dhe komunitete rurale. Këto revolta rezultuan në shkatërrimin e shumë zonave agrare dhe ngritjen e nacionalizmit të klasës së mesme, gjë që përfundimisht çoi që banorët e qytetit të bëheshin aleatë të aragonezëve. Kjo situatë vazhdoi gjatë sundimit të shkurtër të Angevinëve deri në përmbysjen e tyre gjatë Mbrëmjes Siçiliane. Angevin filloi feudalizimin e vendit, duke rritur fuqinë e fisnikërisë duke u dhënë atyre juridiksion mbi drejtësinë e lartë.
Ekonomia
Nën Mbretërinë, produktet e Siçilisë shkonin në shumë vende të ndryshme. Midis tyre ishin Gjenova, Pisa, Perandoria Bizantine dhe Egjipti. Gjatë shekullit të 12-të, Siçilia u bë një burim i rëndësishëm i lëndëve të para për qytetet e Italisë veriore si Genova. Megjithatë, me kalimin e shekujve, kjo marrëdhënie ekonomike u bë më pak e favorshme për Siçilinë, dhe disa studiues modernë e shohin marrëdhënien si përfundimisht shfrytëzuese. Për më tepër, shumë studiues besojnë se Siçilia shkoi në rënie në Mesjetën e Vonë, megjithëse ata nuk pajtohen se kur ndodhi kjo rënie. Clifford Backman argumenton se është gabim të shihet historia ekonomike e Siçilisë në termat e viktimizimit dhe pohon se rënia filloi me të vërtetë në pjesën e dytë të mbretërimit të Frederikut III, në kontrast me studiuesit e mëparshëm që besonin se rënia siciliane kishte vendosur më herët. Aty ku studiuesit e mëparshëm e panë Sicilinë mesjetare të vonë në rënie të vazhdueshme, Stephen Epstein argumentoi se shoqëria siciliane përjetoi diçka si një ringjallje në shekullin e 15-të.
Traktatet e ndryshme me Gjenovën siguruan dhe forcuan fuqinë tregtare të Siçilisë.
Feudalizimi i shoqërisë gjatë sundimit Angevin reduktoi pasurinë dhe thesarin mbretëror. Varësia e Anzhevinëve nga tregtia e Italisë së Veriut dhe financimi nga bankierët fiorentinë ishin faktorët kryesorë që çuan në rënien e ekonomisë së Mbretërisë. Vazhdimi i rënies ekonomike e kombinuar me rritjen e popullsisë dhe urbanizimin çoi në uljen e prodhimit agrar.
Në vitin 1800, një e treta e të korrave në dispozicion u kultivua me metoda të vjetruara, duke e përkeqësuar problemin. Në periudhën e mëvonshme të sundimit spanjoll, sistemi tregtar ishte gjithashtu joefikas krahasuar me periudhat e mëparshme për shkak të taksave të larta mbi eksportet dhe monopolizimit të korporatave të cilat kishin kontroll të plotë të çmimeve.
Monedha
parapamje|djathtas|alt=Një monedhë ari, e cila përshkruan bustin e një burri dhe një shqiponje|Shembull i një augustale mesineze. Mbretërit normanë në shekullin e 12-të përdorën tarì, i cili ishte përdorur në Siçili që nga viti 913 si monedhë bazë. Një tari peshonte rreth një gram dhe ishte 16+1⁄3 karat ari. Dinari arab vlente katër tarì, kurse solidusi bizantin gjashtë tarì. Në mbretëri, një onza ishte e barabartë me tridhjetë tari ose pesë florinj. Një tari vlente njëzet grani. Një granë ishte e barabartë me gjashtë denarë. Pas vitit 1140, qarkullimi i monedhës së bakrit romesina u ndal dhe ajo u zëvendësua nga folaris. Njëzet e katër folarë ishin të barabartë me një miliaresion bizantin.
Agjencia Kombëtare e Pyjeve
Organizimi dhe Misioni
·        Organizimin e punës për monitorimin dhe kontrollin e pyjeve
Në lidhje me Performancën, kërkimin në fushën e pyjeve dhe menaxhimin AKP-ja;
1. Përcakton normativa, standarde, metodologji, udhëzues, rregullore, kërkesa, kritere dhe praktika të unifikuara për ruajtjen, përdorimin/shfrytëzimin, rehabilitimin dhe përmirësimin e burimeve pyjore dhe elementeve silvikulturorë, duke bashkëpunuar sipas ligjit me çdo ministri apo institucion përgjegjës dhe në përputhje me kërkesat për integrimin në BE.
Kulla e Sahatit në muret e Kalasë së Elbasanit
Kulla e Sahatit në Muret e Kalasë Se Elbasanit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "6 më 15.01.1963". Kulla e Sahatit u ngrit në vitin 1899 me një lartësi prej 30 metra. Historia e ndërtimit të kullës është gdhendur  mbi harkun e portës jugore si dhe vitin e ndërtimit të saj.
Agjencia Kombëtare e Pyjeve
Organizimi dhe Misioni
2. Harton dhe mirëmban baza të dhënash, dokumente, manualë, plane, teknika dhe raporte.
3. Vlerëson gjendjen e pyjeve dhe të treguesve pyjorë në nivel kombëtar të treguesve silvikulturorë, të burimeve gjenetike, të agropylltarisë, të tokës, të biodiversitetit, të shëndetit në pyje e kullota
4. Zbaton dhe monitoron plane, programe e projekte që synojnë miradministrimin, ruajtjen dhe zhvillimin e fondit pyjor, në bashkëpunim dhe koordinim me institucione në nivel qendror e vendor, me donatorë/partnerë.
5. Monitoron-kontrollon veprimtarinë e strukturave të administrimit e të inspektimit pyjor në njësitë e vetëqeverisjes vendore, për sa i përket zbatimit dhe respektimit të legjislacionit në fuqi e të planeve të miratuara, të cilat ndërhyjnë për marrjen e masave të detyrueshme në rastet kur evidentohen shkelje apo shmangie nga përmbajtja dhe kërkesat e tyre.
6. Monitoron dhe kontrollon zbatimin e kushteve e të kritereve të përcaktuara në lejet/autorizimet e dhëna për përdorimin e pyjeve.
7.Monitoron-kontrollon të drejtat e akorduara nga njësitë e vetëqeverisjes vendore tek operatorët publikë ose privatë, për shfrytëzimin e fondit pyjor, për sa i përket përputhshmërisë dhe respektimit të kritereve, të kërkesave, të kufizimeve dhe rekomandimeve të evidentuara në planet e menaxhimit e të mbarështimit të pyjeve.
8. Zbaton programin kombëtar për monitorimin e treguesve afatshkurtër, afatmesëm dhe afatgjatë në fushën e pyjeve, të kullotave, të bimëve mjekësore, të biodiversitetit të tyre, të ndryshimeve klimatike e të biomasës, në përputhje me aktet ligjore në fuqi, dhe në bashkëpunim të ngushtë me organet e pushtetit qendror, vendor dhe palë të treta të interesuara.
Referime
<references group="https://akpyje.gov.al/wp-content/uploads/2022/11/Ligji-Nr.-57-2020-Per-pyjet.pdf" responsive="" />
Gurëzimi i Djallit
parapamje|250px|Gurëzimi i Djallit më 1942 Gurëzimi i Djallit (arabisht: رمي الجمرات ramy al-jamarāt, fjalë për fjalë hedhja e xhemeratit [vendi i guralecave]") është pjesë e pelegrinazhit vjetor të Haxhillëkut në qytetin e shenjtë të Mekës në Arabinë Saudite. Gjatë ritualit, pelegrinët myslimanë hedhin guralecë në tre mure (më parë shtylla), të quajtura xhamarat, në qytetin Mina në lindje të Mekës. Është një nga një sërë aktesh rituale që duhen kryer në haxh. Është një rishfaqje simbolike e haxhit të Ibrahimit (ose Abrahami), ku ai goditi me gurë tre shtylla që përfaqësonin tundimin për të mos iu bindur Zotit.
Në Kurban Bajramin (dita e 10-të e muajit Dhulhixhxhe), haxhilerët duhet të godasin Xhemaren e Madhe ose el-Xhemerah el-Akabe me shtatë guralecë. Pas përfundimit të gurëzimit në ditën e Bajramit, çdo haxhi duhet t'i presë ose t'i rruajë flokët. Në secilën nga dy ditët në vijim, ata duhet të godasin të tre muret me shtatë guralecë secili, duke shkuar me radhë nga lindja në perëndim. Kështu për ritualin nevojiten të paktën 49 guralecë, më shumë nëse disa hedhje humbasin. Disa pelegrinë qëndrojnë në Mina për një ditë shtesë, në të cilin rast ata duhet të gurëzojnë përsëri çdo mur shtatë herë. Guralecët e përdorur në gurëzimin tradicionalisht mblidhen në Muzdalife, një fushë në juglindje të Mina, natën para hedhjes së parë, por mund të mblidhen edhe në Mina.
Ndërrimi i shtyllave
Deri në vitin 2004, tre xhemaratet ishin shtylla të larta. Pas haxhit të vitit 2004, autoritetet saudite i zëvendësuan shtyllat me mure 26 metra të gjatë për siguri; shumë njerëz po i gjuanin rastësisht guraleca njerëzve në anën tjetër. Për të lejuar akses më të lehtë në Xhemarat, rreth tyre u ndërtua një urë këmbësore me një nivel të quajtur Ura e Xhemaratit, duke i lejuar pelegrinët të hidhnin gurë nga niveli i tokës ose nga ura.
Xhemaret janë emërtuar (duke filluar nga lindja):
Përpara vitit 2004, distanca midis xhamaratit të vogël dhe të mesëm ishte 135 m; ndërmjet xhamaratit të mesëm dhe atij të madh ishte 225 m.
Incidenti
Rituali i Gurëzimit të Djallit konsiderohet pjesa më e rrezikshme e pelegrinazhit, pasi lëvizjet e papritura të turmës në ose afër Urës së Xhemaratit mund të shkaktojnë shtypjen e njerëzve. Në disa raste, mijëra pjesëmarrës janë mbytur ose janë shkelur për vdekje në rrëmujë.
Një hap i rëndësishëm në menaxhimin e turmave është zëvendësimi i fundit i shtyllave të xhemaratit me mure për të lehtësuar dhe përshpejtuar goditjen me gurë. Ura është zgjeruar gjithashtu vitet e fundit për të akomoduar numrin gjithnjë në rritje të pelegrinëve që kryejnë Haxhin çdo vit.
Kushtet e turmës janë veçanërisht të vështira gjatë ditës së fundit të Haxhit, që është dita kur pelegrinët largohen nga lugina e Mina dhe kthehen në Mekë për tavafin e lamtumirës (rrethimi i fundit i Qabes). Sipas hadithit, gurëzimi i fundit i Muhamedit u krye menjëherë pas namazit të drekës. Shumë studiues mendojnë se rituali mund të bëhet në çdo kohë midis mesditës dhe perëndimit të diellit në këtë ditë; megjithatë, shumë muslimanë mësohen se duhet bërë menjëherë pas namazit të drekës. Kjo bën që njerëzit të bëjnë kampe jashtë deri në mesditë dhe të nxitojnë për të bërë gurët.
Një tjetër përplasje ndodhi më 24 shtator 2015, në Mina, kur u vranë të paktën 2,411 pelegrinë, tregon një numërim i ri i Associated Press, trefishi i numrit të vdekjeve të pranuara nga mbretëria tre muaj më vonë. Shifrat e AP përcaktojnë përplasjen e 24 shtatorit në Mina si më vdekjeprurësin në historinë e pelegrinazhit vjetor. Ndodhi vetëm disa javë pas shembjes fatale të vinçit në Mekë.
Autoritetet kanë thënë se përplasja dhe rrëmuja në Mina ndodhi kur dy valë pelegrinësh u mblodhën në një rrugë të ngushtë, duke mbytur ose duke shkelur për vdekje ata që u kapën në katastrofë.
Haxhi në vitin 2015 tërhoqi rreth dy milionë pelegrinë, megjithëse vitet e fundit ka tërhequr më shumë se tre milionë pa ndonjë incident të madh.
Megjithatë, ekspertët kanë thënë se dendësia e turmave ka shumë të ngjarë të çojë në një kolaps të turmës në rrethana të tilla. Edwin Galea nga Universiteti i Greenwich tha: "Nëse jeni duke projektuar një ngjarje për të trajtuar atë densitet të turmës, është në thelb e rrezikshme." Ai vuri në dukje se 500,000 njerëz në orë që mund të kalonin urën e xhemaratit pasi u zgjerua në 2004 është e barabartë me turmën më të madhe të futbollit ndonjëherë një herë në 24 minuta ose me popullsinë e Gjermanisë në një javë. Një zgjidhje e mundshme do të ishte përhapja e Haxhit për një periudhë më të gjatë.
Mbretëria e Siçilisë
Monedha
Pasi mundi tunizianët në vitin 1231, mbreti Frederiku II preu augustalis. Ishte prerë në 21+1⁄2 karat dhe peshonte 5,28 gram. Në vitin 1490, triumfi u pre në Siçili. Ato ishin ekuivalente me dukatin venedikas. Një triumf vlente 11+1⁄2 aquilae. Një aquila vlente njëzet grani. Në transaksione përdoreshin kryesisht tari dhe pichuli.
Feja
parapamje|djathtas|[[Katedralja e Palermos.]] Gjatë mbretërimit norman, disa komunitete të ndryshme fetare bashkëjetuan në Mbretërinë e Siçilisë. Këtu përfshiheshin katolikët latinë (katolikët romakë), katolikët e ritit grek (katolikët grekë), myslimanët dhe jehudët. Edhe pse praktikat fetare vendase nuk u ndërprenë, fakti që katolikët latinë ishin në pushtet prirej të favorizonte katolicizmin latin (katolicizmin romak). Peshkopët e ritit grek ishin të detyruar të njihnin pretendimet e kishës latine në Siçili, ndërkohë që komunitetet myslimane nuk sundoheshin më nga emirët vendas. Të krishterët greqishtfolës, të krishterët latinë dhe myslimanët ndërvepruan rregullisht dhe u përfshinë në jetën e njëri-tjetrit, ekonomikisht, gjuhësor dhe kulturor. Disa u martuan. Katolikët që jetojnë në një zonë arabe-folëse mund të adoptojnë emra arabë apo edhe myslimanë. Në shumë qytete, çdo bashkësi fetare kishte rendin e vet administrativ dhe gjyqësor. Në Palermo, muslimanëve u lejohej të thërrisnin publikisht për lutje në xhami dhe çështjet e tyre ligjore zgjidheshin nga kadi, gjykatës që vendosën në përputhje me ligjin islam. Që nga shekulli i 12-të, Mbretëria e Siçilisë e njohu Krishterimin si fe shtetërore.
Pas vendosjes së autoritetit të Hohenstaufen, katolikët latinisht dhe greqishtfolës ruajtën privilegjet e tyre, por popullsia myslimane u shtyp gjithnjë e më shumë. Vendbanimet e italianëve të sjellë nga Italia veriore (të cilët donin pronat myslimane për të tyren) çuan shumë komunitete myslimane të rebeloheshin ose të rivendoseshin në zonat malore të Siçilisë. Këto revolta rezultuan në disa akte dhune dhe dëbimin eventual të muslimanëve, i cili filloi nën Frederikun II. Përfundimisht, qeveria e largoi të gjithë popullsinë myslimane në Lucera në Pulia dhe Girifalco në Kalabri, ku ata paguanin taksa dhe shërbyen si punëtorë bujqësorë, zejtarë dhe harkëtarë për të mirën e mbretit. Kolonia në Lucera u shpërbë përfundimisht në vitin 1300 nën Karlin II të Napolit, dhe shumë nga banorët e saj u shitën në skllavëri. Komuniteti hebre u dëbua pas themelimit të Inkuizicionit Spanjoll nga viti 1493 deri më 1513 në Siçili. Hebrenjtë e mbetur u asimiluan gradualisht dhe shumica e tyre u konvertuan në katolicizëm romak.
Guri i Zi (Mekë)
parapamje|250px|Një afërsi e Gurit të Zi në cep të Qabes Guri i Zi ose Haxherul Esved (arabisht: ٱلْحَجَرُ ٱلْأَسْوَد, al-Ḥajaru al-Aswad, 'Guri i Zi') është një shkëmb i vendosur në cepin lindor të Qabes, e vendosur në qendër të Xhamisë së Madhe në Mekë, Arabia Saudite.
Guri u nderua në Qabe në kohët pagane para-islamike. Sipas traditës islame, ajo u vendos e paprekur në murin e Qabes nga profeti islam Muhamedi në vitin 605 të erës sonë, pesë vjet para shpalljes së tij të parë. Që atëherë ajo është thyer në fragmente dhe tani është çimentuar në një kornizë argjendi në anën e Qabesë. Pamja e saj fizike është ajo e një shkëmbi të errët të copëtuar, të lëmuar të lëmuar nga duart e pelegrinëve.
Pelegrinët myslimanë rrethojnë Qaben si pjesë e ritualit tavafit gjatë haxhillëkut dhe shumë përpiqen të ndalojnë për të puthur Gurin e Zi, duke imituar puthjen që tradita islame tregon se ajo mori nga Muhamedi. Myslimanët nuk e adhurojnë Gurin e Zi.
Roli ritual
Guri i Zi luan një rol qendror, kur pelegrinët e puthin Gurin e Zi, e prekin me duar ose i ngrenë duart drejt tij duke përsëritur tekbirin “Allahu është më i madhi”. Ata e kryejnë këtë gjatë ecjes shtatë herë rreth Qabes në një drejtim kundër akrepave të orës (tavaf), duke imituar veprimet e Muhamedit. Në fund të çdo qarku, ata mund t'i afrohen Gurit të Zi për ta puthur në fund të tavafit. Në kohët moderne, turmat e mëdha e bëjnë praktikisht të pamundur për të gjithë që të puthin gurin, kështu që aktualisht është e pranueshme të tregosh drejtimin e Gurit në secilën prej shtatë qarqeve të tyre rreth Qabesë. Disa madje thonë se Guri konsiderohet më së miri thjesht si një shënues, i dobishëm për të mbajtur numërimin e rrethimeve rituale që ka kryer dikush.
2026 FIFA Kupa e Botës
Kupa e Botës FIFA 2022 është një turne shoqatash futbolli, i kontestuar nga skuadrat kombëtare të burrave të shoqatave anëtare të FIFA-s dhe Kupës së Botës FIFA. Ai zhvillohet në Katar nga 20 nëntori deri më 18 dhjetor 2022. Kjo është Kupa e Botës e parë që mbahet në botën arabe dhe e dyta botërore e mbajtur tërësisht në Azi pas turneut të vitit 2002 në Korenë e Jugut dhe Japoni.
Turneu është i fundit me 32 skuadra pjesëmarrëse, pasi fusha do të rritet në 48 skuadra për turneun 2026. Ndeshjet në këtë ngjarje do të luhen në tetë vende në pesë qytete. Franca është kampionia në fuqi, pasi mundi Kroacinë 4–2 në finalen e Kupës së Botës FIFA 2018. Për shkak të nxehtësisë dhe lagështisë intensive të verës në Katar, kjo Kupë Botërore po mbahet gjatë nëntorit dhe dhjetorit, duke qenë turneu i parë që nuk mbahet në maj, qershor ose korrik dhe që do të zhvillohet në dimrin verior. Do të luhet në një afat kohor të zbritur prej 29 ditësh. Ndeshja hapëse do të zhvillohet ndërmjet Katarit dhe Ekuadorit në stadiumin Al Bayt, Al Khor. Finalja do të mbahet më 18 dhjetor 2022, që përkon me Ditën Kombëtare të Katarit.
Zgjedhja për të pritur Kupën e Botës në Katar ka qenë burim debatesh të rëndësishme. Këto përfshijnë trajtimin e dobët të Katarit ndaj punëtorëve migrantë, të dhënat e dobëta të të drejtave të njeriut, persekutimin e personave LGBT, ndër të tjera; duke çuar në akuza për larje sportive. Të tjerë kanë thënë se klima intensive e Katarit dhe mungesa e një kulture të fortë futbolli është dëshmi e ryshfetit për të drejtat e pritjes dhe korrupsionit më të gjerë të FIFA-s. Bojkotimet e ngjarjes janë planifikuar nga disa vende, klube dhe lojtarë individualë, dhe ish-presidenti i FIFA-s Sepp Blatter ka thënë dy herë se dhënia e të drejtave të Katarit për të pritur ishte një "gabim".
Abancourt, Nord
Abancourt është një komunë në Francë. Abancourt bën pjesë në departamentin Nord të rajonit Hauts-de-France. Komuna ka një popullsi prej 450 banorë dhe sipërfaqe prej  5.67 km².
Le Crocq
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Le Crocq (Shqip: Kroku) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Ashdown, Arkansas
Ashdown, Arkansas (City of Ashdown) është një qytet në qarkun Little River të shtetit federal Arkansas, SHBA. Në Ashdown, Arkansas jetojnë 4723 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 255.3 banor/km2 (665.2 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 18.5 km2 (7.1 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 98 m (322 ft).
Bartolomeu Português
thumb|240px|Bartolomeu Português Bartolomeu Português (???-1669) ishte një piratë portugez që sulmoi transportin spanjoll në fund të viteve 1660; ai gjithashtu vendosi një nga grupet më të hershëm të rregullave të njohura në mënyrë popullore në piratët si "Kodi i Piratëve", i përdorur më vonë nga piratët e shekullit të 18-të, si John Phillips, Edward Low, dhe Bartholomew Roberts.
Mbërritja në Karaibe diku në fillim të viteve 1660, ashtu si edhe shumë të tjerë gjatë dekadës, Português operoi jashtë Campeche nga viti 1666 deri më 1669. Ai më vonë kapi një anije më të madhe spanjolle me anijen e tij prej katër armë dhe një ekuipazh prej tridhjetë, jashtë Kubës, pasi dy sulme me mbi gjysmën e ekuipazhit të tij të vrarë ose të plagosur. Me një total prej 70,000 peso dhe një ngarkesë prej 120,000 paund fasule kakao, Português u përpoq të lundronte drejt Xhamajkës; megjithatë, për shkak të erërave të forta, ata nuk ishin në gjendje të ktheheshin në Port Royal - përkundrazi lundruan për në Kubën perëndimore.
Ndërsa anija arriti në Kepin San Antonio, ata u kapën nga tre anije luftarake spanjolle që kapën ngarkesën e tyre. Pas një stuhie të dhunshme, Português u detyrua të lundronte drejt Campeche, ku më vonë u njoh dhe u kap nga autoritetet. Ai u mbajt i burgosur në një anije spanjolle, ai u përpoq të shpëtonte duke goditur me thikë sendin me një thikë të vjedhur dhe për shkak se gjoja nuk mund të notonte, ai përdori kavanoza vere si lundrues për të notuar për në breg.
Duke udhëtuar mbi 120 milje, Português arriti në El Golfo Triste në Yucatán lindor dhe gjeti një anije për ta marrë atë përsëri në Port Royal. Pas kthimit në Campeche me 20 burra, Português kapi anijen në të cilën ai ishte mbajtur i burgosur dhe lundroi me të njëjtën sasi ngarkesash. Anija së shpejti u rrethua pranë Ishullit të Pines në brigjet jugore të Kubës, duke humbur të gjithë ngarkesën. Me ekuipazhin e tij të mbetur, Português u kthye në Port Royal para se të nisej edhe një herë. Sidoqoftë, asgjë më shumë nuk është regjistruar në Portugez pas kësaj, siç shkruante Alexandre Exquemelin në Buccaneers of America, ai "bëri shumë sulme të dhunshme ndaj spanjollëve pa përfituar shumë fitime nga mbytja, sepse pashë që ai po vdiste në mjerimin më të madh në botë".
Muzdalife
parapamje|240px|Xhamia dhe zona ku mblidhen guralecët në Muzdalife Muzdalife (arabisht: مُزْدَلِفَة) është një zonë e hapur dhe e sheshtë afër Mekës në rajonin e Hixhazit të Arabisë Saudite që lidhet me Haxhin. Ai shtrihet vetëm në juglindje të Mina, në rrugën midis Minas dhe Arafatit.
Pelegrinazhi
Qëndrimit në Muzdelife i paraprihet një ditë në Arafat, e cila përbëhet nga lavdërimi i Allahut duke përsëritur Dua (lutje), pendimi ndaj Allahut dhe kërkimi i faljes prej Tij. Në Arafat, namazi i drekës dhe i ikindisë falet në formë të kombinuar dhe të shkurtuar gjatë kohës së drekës. Pas perëndimit të diellit në ditën e nëntë të muajit islamik Dhulhixhxhe, pelegrinët myslimanë udhëtojnë për në Muzdelife, ndonjëherë duke arritur natën për shkak të mbipopullimit. Pas mbërritjes në Muzdelife, haxhinjtë e falin namazin e akshemit dhe të jacisë bashkë, ndërsa namazi i jacisë shkurtohet në 2 reqate. Në Muzdalife, pelegrinët mbledhin guralecë për gurëzimin e djallit (arabisht: رَمِي ٱلْجَمَرَات, romanizuar: Ramī al-Jamarāt).
Adhurimi i natyrës
Adhurimi i natyrës ose fiziolatria është një shumëllojshmëri praktikash fetare, shpirtërore dhe devocionale që përqendrohen në adhurimin e shpirtrave të natyrës që konsiderohen të jenë prapa fenomeneve natyrore të dukshme në të gjithë natyrën. Një hyjni e natyrës mund të jetë përgjegjëse për natyrën, një vend, një biotop, biosferë, kozmos ose univers. Adhurimi i natyrës shpesh konsiderohet burimi primitiv i besimeve fetare moderne dhe mund të gjendet në panteizëm, teizëm, panenteizëm, deizëm, politeizëm, animizëm, totemizëm, shamanizëm dhe paganizëm. E zakonshme për shumicën e formave të adhurimit të natyrës është përqendrimi shpirtëror në lidhjen dhe ndikimin e individit në disa aspekte të botës natyrore dhe nderimi ndaj saj. Për shkak të admirimit të natyrës, veprat e Carl Linnaeus dhe Charles Wordsworth u konsideruan si adhurim i natyrës.
Piro Dishnica
Piro Dishnica (lindur më 1957) ka qënë ministër i financave të Republikës së Shqipërisë. Ka kryer studimet e larta tek Fakulteti i Ekonomisë, Univeersiteti i Tiranës për Ekonomi Industriale.
Gjatë periudhës 1981-1994 ka qënë bashkëpunëtor tekniko-shkencor në Institutin e Studimeve Ekonomike tek Akademia e Shkencave dhe më vonë pedagog i jashtëm tek Fakulteti Ekonomik. Për një periudhë shumë tëfgjatë ka punuar për INSTAT si specialist statistike. Ka mbajtur postet e Përgjësit të Sektorit dhe Drejtorit të Përgjithshëm të Institutit të Statistikës.
Gjatë periudhës 1983-1987 ka kryer kualifikime dhe specializim pauniversitar në Informatikë. Në vitet 1989-1991 ka bërë specializime tek Instituti Kombëtar i Studimeve Demografike dhe Instituti Kombëtar i Statistikave dhe Studimeve Ekonomike në Paris.
Nga data 23.11.1993 deri më 21.12.1994 ka mbajtur postin e Ministrit të Financave të Republikës së Shqipërisë. Ai mbështeti procesin e modernizimit funksional dhe organizatin në Administaratën Doganore, tek Tatimet dhe tek Thesari.
Ka punuar në drejtim të përmirësimit të taksimit indirekt (ligji mbi vlerën e shtuar) dhe qarkullimn për të parën herë të letrave me vlerë.
Gjatë mandatit të tij si ministër i finacave janë nënshkruar disa trakte ndërkomëtare në fushën e tatimeve dhe marrveshjeve kredie sektoriale.
Eustace Prifti
Eustace Prifti (Frëngjishtja e vjetër: Eustache le Moine, 1170 - 24 gusht 1217) ishte një mercenar dhe pirat, në traditën e jashtëligjshme mesjetare. Vendlindja e Eustace nuk ishte larg Boulogne. Një dokument i vitit 1243 përmend një Guillaume le Moine, seigneur de Course, që tregon se familja jetonte në atë afërsi.
Jeta e hershme
Eustace lindi një djalë më të vogël të Baudoin Busket, një lord i qarkut të Boulogne. Sipas biografisë së tij, ai shkoi në Toledo, Spanjë dhe atje studioi magjinë e zezë. Autori i Histoire des Ducs de Normandie shkroi në ditët e veta të Eustace, "Askush nuk do t'i besonte mrekullitë që ai arriti, as ato që i ndodhën atij shumë herë". Ai më vonë u kthye në shtëpi për t'u bërë një murg Benediktinë në Shën Samer Abbey afër Calais, dhe më pas u largua nga manastiri për të hakmarrë për babanë e tij të vrarë. Megjithatë, prova të tjera sugjerojnë se vdekja e babait të tij ndodhi shpejt pas vitit 1190. Kjo dëshmon se deri në vitin 1202, Eustace ishte guvernator dhe përmbaruesi i numërimit të Boulogne, [[Renaud I, konti i Dammartin|Renaud de Dammartin, dhe se rreth vitit 1204, të dy grindeshin dhe, të akuzuar për keqtrajtim të administrimit të tij, Eustace iku dhe u shpall e jashtëligjshme. Renaud konfiskoi tokat dhe fushat e tij; Eustace dogji dy mullinj në shenjë hakmarrjeje.
Në shërbim të Anglisë
Eustace u bë pirat në kanalin e la Manshit dhe në ngushticën e Doverit, si për qëllimet e tij, ashtu edhe si mercenar i Francës dhe Anglisë. Mbreti Gjon i Anglisë e punësoi atë me ndërprerje nga viti 1205 deri më 1212, kundër Philip II të Francës. Biografia pohon se Gjoni i dha atij komandën e tridhjetë anijeve në fillim të kësaj detyre. Ky punësim përfshiu Eustace dhe vëllezërit e tij bastisjen në brigjet e Normandisë dhe vendosjen e bazave në Ishujt e Kanalit (ai dhe njerëzit e tij mbajtën Castle Cornet në Guernsey për një periudhë të konsiderueshme). Ai mori ishullin e Sarkut në vitin 1205. Kur ai sulmoi fshatrat bregdetarë anglezë, Mbreti Gjon shkurt e ndaloi atë, por shpejt pas kësaj lëshoi një falje, sepse ai kishte nevojë për shërbimet e Eustace.
Ngjarjet pasuese
Në qershor 1217, gjatë negociatave për atë që do të njihej si Traktati i Lambeth, anglezët kërkuan kthimin e Ishujve të Kanalit nga kontrolli i Eustace, me forcë nëse ishte e nevojshme. Sidoqoftë, ai u ekzekutua ndërsa negociatat ishin ende në vazhdim e më pas negociatat kishin të bënin me vëllezërit e tij, me të njëjtën kërkesë. Traktati përfundimisht e detyroi Luigjin jo vetëm që të hiqte dorë nga pretendimi i tij për fronin anglez, por edhe për të nxjerrë vëllezërit e Eustace nga Ishujt e Kanalit.
Florent Hasani
Florent Hasani (lindi më 30 mars 1997) është futbollistë kosovarë i cili luan për klubin hungarezë Diósgyőri.
Karriera ndërkombëtare
Më 21 mars 2017. Hasani morri një thirrje prej Kosovës U21 për një ndeshje kualifikuese në UEFA Kampionati Evropian U-21 kundë Republikës së Irlandës U21
Më 22 janar 2018. Hasani morri një thirrje e tij të parë prej kombëtares kosovare në një ndeshje miqësore kundër Azerbajxhanit. Sidoqoftë ndeshja u anulua dy ditë më vonë, e cila e zgjati debutimin e tij.
Quenelle
djathtas|parapamje| Quenelle de brochet salcë Nantua Një quenelle (Shqip: Kënel) është një përzierje e peshkut ose mishit kremoz, ndonjëherë e kombinuar me thërrime buke, me një lidhje të lehtë veze, e formuar në një formë vezake dhe më pas e gatuar. Përgatitja e zakonshme është me poshje. Më parë, quenelles përdoreshin shpesh si një garniturë në haute cuisine. Sot, ato shërbehen më shpesh si një pjatë më vete. Artikuj të ngjashëm gjenden në shumë kuzhina.
Si rrjedhim, një quenelle mund të jetë gjithashtu një ushqim tjetër i bërë në një formë të ngjashme, si akullorja, sherbeti ose qunellat e patateve të shtypura.
Etimologjia
parapamje| Ilustrim i shekullit të 19-të që tregon se si bëheshin [[Dumplings|topthëzat quenelle]] Fjala quenelle është hasur që nga viti 1750. Etimologjia e pranuar përgjithësisht është se ajo rrjedh nga gjermanishtja Knödel ( petë ose petë ).
Musa Gjylbegu
Musa Gjylbegu (Shkodër, 15 shtator 1904 - Burgu i Tiranës, 10 dhjetor 1950) ka qenë nëpunës dhe ministër i shtetit shqiptar.
Et'hem Cara
Et'hem Cara (Kavajë, 1905 - 30 korrik 1973) ka qenë nëpunës dhe ministër i shtetit shqiptar. U dënua me 30 vjet burg nga Gjyqi Special.
Musa Gjylbegu
Biografia
U lind më 15 shtator 1904 në Shkodër, i biri i Shaqirit të Molla begut, ndër familjet hanedane të qytetit. Në vendlindje kreu shkollimin fillor dhe të mesëm.
Më 1927 u diplomua për Agronomi në Mynih të Gjermanisë, dhe pasi u kthye në atdhe u mor me punë private. Më 1930-1941 qe nëpunës në zyrën e statistikës në Ministrinë e Ekonomisë Kombëtare. Më 1941-1942 u caktua shef i statistikës pranë po këtij dikasteri. Në vitet 1942-1943 u emërua drejtor në Drejtorinë Qendrore të Statistikave pranë Kryeministrisë. Më 1943 qe inxhinier agronom pranë Ministrisë së Ekonomisë. Më 1 tetor 1943 u emërua zëvendësdrejtor i përgjithshëm i drejtorisë në fjalë.
U bë ministër i Punëve Botore në qeverinë e Rexhep Mitrovicës, nga 5 nëntori i 1943 gjer më 16 qershor 1944 si dhe në qeverinë e Fiqiri Dines nga 18 korriku deri më 28 gusht 1944. Pas marrjes së pushtetit nga komunistët, u dorëzua më 21 tetor 1946 me rastin e amnistisë. U akuzua se duke punuar në vitet 1930-1939 në zyrën e statistikës së MEK, kishte qenë «zogist i flaktë, se gjatë luftës kishte qenë në Itali për tregti, se kishte marrë pjesë në mbledhjet e qeverisë si ministër, se ka strehuar 15 ditë në shtëpi Mehdi Frashërin», Gjykata Ushtarake Tiranë e dënoi si “eksponent i Ballit dhe i Legalitetit” dhe për ”agjitacion e propagandë”, me burg të përjetshëm, konfiskim pasurie dhe punë të detyruar. U dënua më 19 maj 1947 së bashku me Salih Vuçiternën me burgim të përjetshëm, duke vdekur më pas në burgun e vjetër të Tiranës më 10 dhjetor 1950.
Sait Toptani
Sait bej Toptani ose Said Toptani (Konja, Perandoria Osmane, 1894 - 1947) ka qenë figurë politike dhe ministër i shtetit shqiptar. Biri i Murad bej Toptanit.
Biografia
E kreu Shkollën e Lartë të Bujqësisë në Grac (Austri). Më 1922–1939 ishte deputet i kuvendit. Më 1930 anëtar i delegacionit shqiptar në konferencën e parë ballkanike. Më 1931–1932 ministër i ekonomisë kombëtare në qeverinë e Pandeli Evangjelit.
Ulcera peptike
Ulcera peptike është plagë në mbështjellësin e brendshëm të lukthit ose duodenit. Duodeni është pjesa e parë e zorrës së hollë (pjesa e parë pas përfundimit të lukthit). Ulcera peptike në lukth quhet ulcerë gastrike. Nëse ulcera peptike ndodhet në duoden, quhet ulcerë duodenale. Ulcera peptike po ashtu mund të zhvillohet edhe mbi lukthin, në ezofag, kanalin i cili lidh gojën me lukthin. Por shumica e ulcerave peptike zhvillohen në lukth dhe duoden.
Shumë njerëz kanë ulcerë peptike. Ju mund të keni edhe ulcerën gastrike edhe atë duodenale në të njëjtën kohë dhe po ashtu mund të keni më shumë se një ulcerë gjatë jetës.
Muzikantët e qytetit të Bremenit
parapamje|240px|Një statujë bronzi nga [[Gerhard Marcks që përshkruan muzikantët e qytetit të Bremenit të vendosur në Bremen, Gjermani. Statuja u ngrit në vitin 1953.]] Muzikantët e qytetit të Bremenit (Gjermanisht: Die Bremer Stadtmusikanten) është një përrallë gjermane nga Vëllezërit Grim dhe u publikua në Përrallat e Vëllezërve Grimm në vitin 1819 (KHM 27).
Muzeu i Qytetit (Elbasan)
Muzeu I Qytetit (Elbasan) është një monument i trashëgimisë kulturore në Rishpallet Mon Kat.parë, rrethi i Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "6 927 më 15.01.1963 16.10.2008".
Muzikantët e qytetit të Bremenit
Ajo tregon historinë e katër kafshëve shtëpiake të plakura, të cilat pas një jete pune të palodhur neglizhohen dhe keqtrajtohen nga zotërit e tyre të mëparshëm. Përfundimisht, ata vendosin të ikin dhe të bëhen muzikantë të qytetit në qytetin e Bremenit. Në kundërshtim me titullin e tregimit, personazhet nuk arrijnë kurrë në Bremen, pasi ata arrijnë të mashtrojnë dhe të trembin një bandë grabitësish, të kapin plaçkat e tyre dhe të zhvendosen në shtëpinë e tyre. Muzikantët e qytetit të Bremenit janë një histori e Aarne–Thompson Type 130 ("Kafshët e dëbuara gjejnë një shtëpi të re").
Përmbledhje
Në histori, një gomar, një qen, një mace dhe një gjel, të gjitha vitet e tyre të para në jetë dhe dobinë në fermat e tyre përkatëse, së shpejti do të hidheshin ose keqtrajtoheshin nga zotërit e tyre. Një nga një, ata lënë shtëpitë e tyre dhe nisen së bashku. Ata vendosin të shkojnë në Bremen, i njohur për lirinë e tij, për të jetuar pa pronarë dhe për t'u bërë muzikantë atje ("Diçka më të mirë se vdekja mund të gjejmë kudo").
Më vonë atë natë, grabitësit kthehen dhe dërgojnë një nga anëtarët e tyre për të hetuar. Ai sheh sytë e maceve që shkëlqejnë në errësirë ​​dhe mendon se po sheh thëngjijtë e zjarrit. Grabitësi arrin të ndezë qirinjën e tij. Gjërat ndodhin njëra pas tjetrës; macja gërvisht fytyrën e tij me kthetrat e saj, qeni e kafshon në këmbë, gomari e godet me thundrat e tij, dhe gjeli këndon dhe e dëbon nga dera, duke bërtitur. Ai u thotë shokëve të tij se ai ishte rrethuar nga një shtrigë e tmerrshme që e kishte gërvishtur me thonjtë e saj të gjatë (macja), një xhuxh që ka thikë (qenin), një përbindësh i zi që e kishte goditur me shkop (gomarin), dhe më e keqja nga të gjitha, një shkop që kishte bërtitur nga çatia (gjeli). Grabitësit braktisin vilën te krijesat e çuditshme që e kanë marrë, ku kafshët jetojnë të lumtur për pjesën tjetër të ditëve të tyre.
Në versionin origjinal të kësaj historie, e cila daton nga shekulli i 12-të, grabitësit janë një ari, një luan dhe një ujk, të gjitha kafshë të paraqitura në pajisje heraldike. Kur gomari dhe miqtë e tij mbërrijnë në Bremen, banorët e qytetit i duartrokasin ata sepse e kanë çliruar rrethin nga kafshët e tmerrshme. Një version alternativ përfshin zotërin e kafshëve të privuar nga jetesa (sepse hajdutët i kanë vjedhur paratë dhe/ose i kanë shkatërruar fermën ose mullirin e tij) dhe që duhet t'i largojnë kafshët e tij, të paaftë për t'u kujdesur për to më tej. Pasi kafshët dërgojnë hajdutët, ata ia kthejnë fitimet e pamenduara zotit të tyre në mënyrë që ai të rindërtojë. Versione të tjera përfshijnë të paktën një kafshë të egër, jo blegtorale, të tilla si një hardhucë, duke ndihmuar kafshët shtëpiake në dërgimin e hajdutëve.
Shkolla ortodokse "Shën Kirili dhe Metodi"
Shkolla ortodokse (e Kirili dhe Metodit të Shenjët) për priftërinjë është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Gouvieux
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Gouvieux (Shqip: Guvjë) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Gjeografia
Guvjëja shërbehet nga stacioni Chantilly-Gouvieux në linjën RER D ose trenat TER nga stacioni parizien Gare du Nord. Qyteti ndodhet në zonën urbane Chantilly.
Kadillëku
Një kadillëk, në disa raste i barabartë me një kaza, ishte një nënndarje administrative lokale e Perandorisë Osmane, e cila ishte territori i një kadiu, ose gjyqtari.
Në një sanxhak mund të ketë disa kadilukë. Detyrat e kadiut shtriheshin përtej atyre të një gjyqtari modern; përveç zbatimit të ligjit, kadilukët ishin të përfshirë në çështje të tilla si taksat dhe rekrutimi.
Edhe pse çdo kaza kishte një kadi, jo çdo kadi ishte përgjegjës për një kaza; Me kalimin e kohës, pozicioni i një kadiu u zhvendos me ndryshime demografike dhe politike. Në reformat e Tanzimatit të vitit 1864, kadilukët u shkëputën nga kazatë.
Enklava
Enklava (Serbisht: Енклава / Enklava) është një film dramatik i vitit 2015 me bashkëprodhim ndërkombëtar, i drejtuar nga Goran Radovanoviq. Ishte një nga gjashtë filmat e përzgjedhur në listën e ngushtë të Serbisë për t'u paraqitur për Çmimin e Akademisë për Filmin më të Mirë të Huaj në Çmimet e Akademisë së 88-të, por nuk u nominua. Më 3 shtator 2015 u zgjodh për të përfaqësuar Serbinë për Oscarin e Gjuhëve të Huaja.
Tema kryesore e filmit është jeta e serbëve të Kosovës në enklava të vogla të izoluara etnike.
Komploti
Filmi ndjek një djalë të ri serb të quajtur Nenad, i cili jetonte në një geto që ishte produkt i një lufte të mëparshme. Në vend që të ketë një linjë lineare komploti, filmi fokusohet në ngjarje të ndryshme fatkeqe në jetën e Nenadit, ndonjëherë duke rishikuar ngjarjet e së kaluarës. Konkretisht, ngjarjet janë:
Selamllëku
Sellamllëku ishte gjithashtu një pjesë e shtëpisë e rezervuar për mysafirët (nga rrënja e fjalës selam, "përshëndetje"), e ngjashme me andronitët (oborri i burrave) në Greqinë e lashtë, ku mysafirët mirëpriteshin nga meshkujt e shtëpisë. Haremi është pjesa për familjen.
Prona Aiglemont
Prona Aiglemont  është një pronë në Gouvieux në rajonin Pikardi të Francës dhe funksionon si sekretariati dhe rezidenca e Lartësisë së Tij Princit Karīm al-Hussaynī Āgā Khān IV. Është selia e Rrjetit të Zhvillimit Aga Khan, një nga rrjetet më të mëdha ndërkombëtare të zhvillimit në botë.
Shtëpia e familjes Spasiq
Shtëpia e familjes Spasiq është një monument i trashëgimisë kulturore në Hoça e Madhe, Rahovec, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Qemal Disha
Qemal Disha u lind më 25 shkurt 1952 në Dibër. Në vitin 1968 mbaroi në Tiranë Teknikumin Ekonomik dhe në vitin 1974 përfundoi studimet në Universitetin e Tiranës, Fakulteti Ekonomik. Në vitin 1981-1997 ka qenë pedagog i jashtëm në Universitetin e Tiranës, Fakulteti Ekonomik. Në vitet 1990 deri më 21 shkurt 1991 ka qenë Zv/Ministër i Financave. Nga 22.02.1991 deri më 13.04.1991 u emëruam Ministër i Financave .Në vitet 1991-1992 u zgjodh deputet i Kuvendit të Shqipërisë.Në vitet 1991-1997 ka qenë Drejtor i Përgjithshëm i INSIG, Tiranë.Gjithashtu është autor i artikujve të shkollor dhe artikujve të ndryshëm në shtyp me tematika ekonomike.
Adon
Adon është një komunë në Francë. Adon bën pjesë në departamentin Loiret të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 173 banorë dhe sipërfaqe prej  24.65 km².
Ndërtesë dy katëshe në rr.Labinoti (Elbasan)
'''Ndërt.2 Kat, Rr. Labinoti (Elbasan)''' është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar me numër "22 më 15.02.2005".
Tarah Wheeler
Tarah Marie Wheeler (lindi më 12 shkurt 1979) është një autore amerikane e teknologjisë dhe sigurisë në internet, folëse publike, sipërmarrëse dhe ish-ekzekutive. Ajo aktualisht është bashkëpunëtore e Politikave të Sigurisë Kibernetike në qendrën e mendimit të politikave të Amerikës së Re.
Karieraë
Në vitin 2012, Wheeler themeloi ndërmarrjen e menaxhimit të punonjësve tani të jo funksionale, Fizzmint.
Nga 2012 deri në 2014 Wheeler ishte një arkitekte e sistemeve në firmën e kriptimit të lëvizshëm Silent Circle. .
Në vitin 2016, Wheeler u emërua si Ndikuese e Paskalimit të Kodit të Pasurive të Cybersecurance nga Christian Science Monitor dhe foli pranë Komisionit Federal të Tregtisë për sigurinë e informacionit në fillimet e teknologjisë.
Augusta, Arkansas
Augusta, Arkansas (Augusta) është një qytet në qarkun Woodruff të shtetit federal Arkansas, SHBA. Në Augusta, Arkansas jetojnë 2693 banorë (2000), dhe dendësia e popullisë është 8.022.50 banor/km2 (19.332.50 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 5.1 km2 (2 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 66 m (217 ft).
Adissan
Adissan është një komunë në Francë. Adissan bën pjesë në departamentin Hérault të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 912 banorë dhe sipërfaqe prej  4.46 km².
Poshja (gatim)
parapamje| Salmoni po poshet me [[Qepa|qepë dhe gjethe dafine]] Poshja është një teknikë gatimi që përfshin ngrohjen e ushqimit të zhytur në një lëng, si uji, qumështi, lëngu ose vera. Poshja dallohet nga metodat e tjera të gatimit të "nxehtësisë së lagësht", të tilla si valimi dhe zierja, duke përdorur një temperaturë relativisht më të ulët (rreth 70 - 80 C ). Kjo shtrirje e temperaturës e bën atë veçanërisht të përshtatshëm për ushqime delikate, të tilla si vezët, shpendët, peshku dhe frutat, të cilat mund të shpërbëhen ose thahen lehtësisht duke përdorur metoda të tjera gatimi. Poshja shpesh konsiderohet një metodë gatimi e shëndetshme, sepse nuk përdor yndyrë për gatimin ose aromatizimin e ushqimit.