cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Faik Bajraktari
Biografia
Është quajtur shpesh ‘Ati’ i pedologjisë Shqiptare apo ‘Profesori i Madh’. Hartues i shumicës së teksteve të para mësimore akademike për studentët në fushën e pedologjisë, hartuesi i librit të parë pedologjik “Tokat Shqiptare dhe rrugët e përmirësimit”(1960), ku u vendosën bazat shkencore për studimin e problemeve të klasifikimit të tokave, u pasqyrua gjëndja e tokave të Shqipërisë, u hodhën themelet për studime të mëtejshme shkencore pedologjike dhe u dhanë rekomandime për rritjen e pjellorisë së tokave. Është autor i sa e sa leksioneve e praktikave mësimore të nivelit të lartë shkrencor, udhëheqës i një numri të madh të punimeve doktorale si dhe botues i një sërë punimesh të ndryshme shkencore, autor i disa monografive dhe sa artikujve shkencor. Në bibliotekën kombëtare për fat gjënden vetëm 6 prej librave të tij Tokat e Shqipërisë dhe rrugët për ngritjen e pjellorisë së tyre / Faik Bajraktari 1960, Pedologjia / Faik Bajraktari ; Theodhos Kalimeri 1965,Pedologjia / Faik Bajraktari ; Theodhos Kalimeri 1965, Pedologjia / Faik Bajraktari ; Theodhos Kalimeri 1965, Pedologjia : tekst mësimor për fakultetet Bujqësi-Pyje / Faik Bajraktari ; Theodhos Kalimeri 1962, Bujqësia e përgjithshme : tekst mësimor për shkollat e mesme bujqësore / Faik Bajraktari ; Theodhos Kalimeri ; Osman Kazazi 1964.
Është hartues i të parës Hartë 1:200000 në klasifikimin e tokave (e vetmja hartë e besueshme që është përdorur për përgatitjen e hartave treguese të pasurisë dhe që e tillë përdoret dhe sot).
Puna e shkëlqyer dhe kontributi i paçmueshëm është nderuar 5 herë me tituj nga Presidiumi i Kuvendit Popullor, konkretisht: titulli “Medalje e Çlirimit” me dekret të PKP nr. 14774, datë 19.07.1947, titulli “Medalje e Kujtimit” me dekret të PKP nr. 4088, datë 04.08.1952, titulli “Medalje e Trimërisë” me dekret të PKP nr. 19520, datë 20.05.1955, titulli “Urdhri i Punës”, Klasi II, me dekret të PKP nr. 2078, datë 21.06.1955 dhe titulli “Urdhri i Ekonomisë Bujqësore”, Klasi I, me dekret të PKP nr. 5114, datë 04.12.1973.
Në librin e tij “Binjtë Tanë” Z. Mehdi Duli është shprehur: “aftësi e lartë profesionale dhe komunikuese me njerezit. …. Udhëheq të gjithë studimet pedologjike deri në pension, është autor i disa broshurave shkencore. Profesori kishte një metodë origjinale në mbledhjen e kampioneve të tokave… Është shkencëtar i palodhur dhe professor educator që përgatit breza të tërë punonjësish shkencor. Përkrahës i mendimeve të reja dhe i shkencëtarëve të ardhshëm…Fut të tjerët në rrugën e shkencës dhe dëshiron suksesin e tyre…Shkencëtar i palodhur, i kulturuar, e di fare mirë që rëndësi kanë punët, veprat, ato që janë frut i mundit, djersës, aftësisë, ato që do i mbeten brezave…Profesori nuk mendon shumë për titujt vetëm për punë shkencore. Faiku i takon atyre intelektualeve të klasit të parë shkencëtar i mirëfillt dhe fatkeq që jetuan gjithë periudhat e rënda të vendit….nuk shprehet, bën punën e tij….ishte ndër profesorët më popullor…Rrinte me studentët dhe i trajtonte si koleg…”.
Në një prej artikujve të tij Z. Kadri Kadiu do të shkruante “Faik Bajraktari ishte ndër pedagogët më të aftë të Institutit të Lartë Bujqësor. Shkencëtar i vërtetë…”
Ndërsa Z. Illo Foto në artikullin me titull “Meditim për krijuesit e shkencës pedologjike shqiptare” do të shprehej “Një ndër themeluesit dhe shkencetarët e Institutit të lartë Bujqësor është agronomi Faik Bajraktari, që pat mbaruar studimet me diplom  të shkëlqyer në ish-BS. Bajraktari ishte studiues skrupuloz. Kur filloi punën në ILB, krijoi kabinetin e tokës bujqësore, të pajisur jo vetëm me mjete grafike por dhe me mjete plastike mësimore, që të zbërthenin tokën bujqësore në pëllëmbë të dorës… Ata (Prof. Bajraktari dhe Prof. Etibe Ohri) themeluan disiplinat themelore bujqësore, me ngjyra krejt Shqiptare. Pedollogjia është shkenca ku nisin të gjithë disiplinat e  shkencave bujqësore, përfshirë zooteknikën dhe pyllarinë….Profesori Faiku mori nismën shkencore, për studimin tërësor të tokës së Shqipërisë dhe të krijoi hartën pedollogjike të vendit, në vitin 1955. Në fillim, kjo nisme u quajt aventurë. Në kohë record dhe me korrektësi shkencore të pa parë, harta pedologjike u var në murin e çdo institucioni shkencor dhe administrativ shqiptar. Vepra dhe të tjerë pjesëmarrës u dekoruan me “Çmimin e Republikes të klasit të parë”…Harta nuk ishte thjeshtë një punim hartografik, që varej në mur. Në funksion të hartës ishin 20 laboratore të terrenit, që lidheshin dhe ishin në varësi të katedrës Bajraktari dhe më vonë në funksion të Institutit Shkencor të Tokës. Toka pasqyrohet dhe varfërohet. Dinamika e këtij ndryshimi ndiqet metodikisht nga laboratorët. Bëhet fjalë për skanerin e tokës bujqësore…”
Në fjalimin e 35 vjetorit të UBT u tha “ Nga krijimi i Institutit të Studimit të Tokave e deri më sot, kanë punuar më shumë se 300 persona, specialist e teknike. Por, në bazën e pedologjisë shqiptare dhe të IST, mbetet njeriu, që jetën e tij e lidhi me tokën, duke u bërë krijuesi i sistemit të klasifikimit kombëtar të tokave të Shqipërisë, i paharruari, profesori i nderuar z. Faik Bajraktari, “Dokucajevi Shqiptar” siç thirrej nga studentë e specialistë…IST nëpërmjet sektorit të pedollogjisë udhëhequr nga Prof. Faik Bajraktari, zgjidhi problemin e përmirësimit të mbi 300’000 ha tokave me pjellori të kufizuar si toka acide, tokat e kripura, magneziale, ranore, tokat gurishtore etj…..IST ka udhëhequr metodikisht punën shkencore në Laboratoret e Tokave në rrethe si dhe në Bazat Eksperimentale të IST, e cila është e depozituar në arshivën shkencore. Arshiva e pasur shërbeu jo vetëm për vazhdimin e punës së IST por edhe për fillimin e punës për shumë institucione si Njësia e Manaxhimit të Projektit për Rregjstrimin e Pasurisë. Kjo njësi nisi punën duke përdorur hartat teknike kadastrale të IST.”
Etika e lartë profesionale dhe akademike, karakteri i fortë, vullneti dhe vendosshmëria, përkushtimi, urtësia, talenti, krijimtaria, qasja ndaj të panjohurës, gjenialiteti, janë vetëm një pjesë e vlerave të tij që shprehen në aftësitë e larta përformuese shkencore dhe akademike, e që punoi me aq kujdes të përçonte jo vetëm tek njerëzit me të cilët ndërvepronte por dhe në perspektivën e kontributit social për brezat.
Inceneratori
Inceneratori është një impiant i djegies së mbeturinave. Në hierarkinë e trajtimit të mbeturinave, djegia është hapi i fundit pasi janë shteruar hapat e parandalimit, zvogëlimit, ripërdorimit, riciklimit dhe përdorimit për energji.
Në Shqipëri, afera e inceneratorëve shpërfaq jo vetëm mospërfilljen e hierarkisë së menaxhimit të mbeturinave, por edhe mungesë ligjshmërie në procedurat për ndërtimin dhe më pas administrimin e 3 inceneratorëve në vend.
Ardeuil-et-Montfauxelles
Ardeuil-et-Montfauxelles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Ardeuil-et-Montfauxelles ka një popullsi prej 80 banorë dhe sipërfaqe 4.28 km², me një dendësi prej 19 banor/km².
Barbizon
Barbizon është një komunë në Francë. Barbizon bën pjesë në departamentin Seine-et-Marne të rajonit Île-de-France. Komuna ka një popullsi prej 1588 banorë dhe sipërfaqe 5.27 km².
Lufta në llogore
__NOINDEX__ parapamje|Ushtarët gjermanë të Regjimentit të 11-të Rezervë Hussar duke luftuar nga një llogore, në Frontin Perëndimor, 1916. Lufta në llogore apo lufta e llogoreve është lloji i luftës tokësore duke përdorur linjat e pushtuara që përfshijnë kryesisht llogore ushtarake, në të cilat trupat janë të mbrojtura mirë nga zjarri i armëve të vogla të armikut dhe janë të mbrojtura në thelb nga artileria. Lufta e llogoreve u lidh në mënyrë arketipike me Luftën e Parë Botërore (1914–1918), kur Gara për në Det zgjeroi me shpejtësi përdorimin e llogoreve në Frontin Perëndimor duke filluar në shtator 1914.
Lufta e llogoreve u përhap kur një revolucion në fuqinë e zjarrit nuk u përputh me përparime të ngjashme në lëvizshmëri, duke rezultuar në një formë rraskapitëse lufte në të cilën mbrojtësi mbante avantazhin. Në Frontin Perëndimor në vitet 1914–1918, të dyja palët ndërtuan sisteme të përpunuara llogore, nëntokësore dhe gropa që kundërshtonin njëri-tjetrin përgjatë një fronti, të mbrojtur nga sulmet me tela me gjemba. Zona midis linjave kundërshtare të llogoreve (e njohur si "toka e askujt") ishte plotësisht e ekspozuar ndaj zjarrit të artilerisë nga të dyja anët. Sulmet, edhe nëse ishin të suksesshme, shpesh pësuan viktima të rënda.
Torta e dasmes
parapamje|Një tortë dasme me tre shtresa me shtylla mbështetëse dhe figura Një tortë dasme është torta tradicionale e shërbyer në pritjet e dasmave pas darkës. Në kulturën moderne perëndimore, torta është zakonisht në shfaqje dhe u shërbehet mysafirëve në pritje. Tradicionalisht, tortat e dasmave u bënë për të sjellë fat të mirë për të gjithë mysafirët dhe çiftin. Sidoqoftë, modernisht, ato janë më shumë një qendër e dasmës dhe nuk u shërbehen gjithmonë miqve. Disa ëmbëlsira janë ndërtuar me vetëm një shtresë të vetme ushqimore për ndarjen e nuses dhe dhëndërit, por kjo është e rrallë pasi që diferenca në kosto midis niveleve të rreme dhe të vërteta është minimale.
Torta e dasmave vijnë në një larmi madhësish, në varësi të numrit të të ftuarve që torta do të shërbejë. Pastiçerët modern dhe stilistët përdorin përbërës dhe mjete të ndryshme për të krijuar një tortë që zakonisht pasqyron personalitetet e çiftit. Marzipani, fondant, pastë sheqeri, krem gjalpi dhe çokollatë janë ndër përbërësit e njohur të përdorur. Torta variojnë në çmim së bashku me madhësinë dhe përbërësit. Torta zakonisht çmohen në bazë të një personi ose për një fetë. Çmimet mund të variojnë nga disa dollarë deri në disa qindra dollarë për person ose fetë, në varësi të pastiçerit i cili është punësuar për të bërë tortën. Tortet e dasmës dhe dekorimi i tortës në përgjithësi janë bërë një simbol i caktuar i kulturës popullore në shoqërinë perëndimore. Në Shtetet e Bashkuara, shfaqjet televizive të realitetit si Cake Boss dhe Amazing Wedding Cakes janë bërë të njohura dhe po priren në kulturën e sotme popullore.
Pëshurrani i gjyshit
Pëshurrani i gjyshit poezi, me autor Rifat Kukaj, red. Rrahman Dedaj. Botuar në Prishtinë në vitin 1990 nga "Rilindja". Libri ka 104 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, letërsia për fëmijë, poezia.
Ferjani Sassi
Ferjani Sassi (lindi më 18 mars 1992) është futbollistë tunizianë i cili luan për klubin sauditë Al-Nassr dhe kombëtaren tuniziane si mesfushor mbrojtës.
Karriera ndërkombëtare
Sassi luajti ndeshjen e parë me kombëtaren më 8 qershor 2013 kundër Sierra Leone (2-2), ku luajti të dy pjesët e lojës.
Ai ishte në skuadrën e Tunizisë në Kupën e Botës 2018 në Rusi ku shënoi gole me penallti minutën e 35të kundër Anglisë.
Lufta amfibe
parapamje|Koreja e Jugut Type 88 K1 MBT del në breg nga një LCAC amerikan në mars 2007. Lufta amfibe është një lloj operacioni ushtarak sulmues që sot përdor anijet detare për të projektuar fuqinë tokësore dhe ajrore në një breg armiqësor ose potencialisht armiqësor në një plazh të caktuar uljeje. Gjatë historisë, operacionet u kryen duke përdorur varkat e anijeve si metodën kryesore të dërgimit të trupave në breg. Që nga Fushata e Galipolit, mjetet ujore të specializuara u projektuan gjithnjë e më shumë për uljen e trupave, materialeve dhe automjeteve, duke përfshirë mjetet e zbarkimit dhe për futjen e komandove, me anije patrullimi të shpejta, zodiakë (anije të forta me fryrje) dhe nga mini-nëndetëse.
Termi amfib u shfaq për herë të parë në Mbretërinë e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara gjatë viteve 1930 me prezantimin e automjeteve të tilla si Vickers-Carden-Loyd Light Amfibious Tank ose Landing Vehicle Tracked.
Që nga shekulli i 20-të, një zbarkim amfib i trupave në një plazh njihet si më kompleksi i të gjitha manovrave ushtarake. Ndërmarrja kërkon një koordinim të ndërlikuar të specialiteteve të shumta ushtarake, duke përfshirë fuqinë ajrore, të shtënat me armë detare, transportin detar, planifikimin logjistik, pajisjet e specializuara, luftën tokësore, taktikat dhe trajnimin e gjerë në nuancat e kësaj manovre për të gjithë personelin e përfshirë.
Në thelb, operacionet amfibe konsistojnë në fazat e planifikimit dhe përgatitjes strategjike, kalimit operacional në teatrin e synuar të operacioneve, provave dhe zbarkimit para uljes, zbarkimet e trupave, konsolidimi i plazhit dhe kryerja e operacioneve tokësore dhe ajrore në brendësi. Historikisht, brenda fushës së këtyre fazave, një pjesë jetike e suksesit shpesh bazohej në logjistikën ushtarake, të shtënat me armë detare dhe mbështetjen e ngushtë ajrore. Një faktor tjetër është larmia dhe sasia e mjeteve dhe pajisjeve të specializuara të përdorura nga forca e uljes që janë projektuar për nevojat specifike të këtij lloj operacioni.
Operacionet amfibe mund të klasifikohen si bastisje taktike ose operacionale të tilla si Bastisja Dieppe, ulje operacionale në mbështetje të një strategjie më të madhe tokësore si Operacioni Kerch–Eltigen dhe një hapje strategjike e një Teatri të ri Operacionesh, për shembull Operacioni Orteku.
Qëllimi i operacioneve amfibe është zakonisht fyes, me përjashtim të rasteve të tërheqjeve amfibe, por kufizohet nga plani dhe terreni. Zbarkimet në ishuj me madhësi më të vogël se 5000 km2 janë taktike, zakonisht me objektiva të kufizuara të neutralizimit të mbrojtësve të armikut dhe marrjen e një baze të re operacioni. Një operacion i tillë mund të përgatitet dhe planifikohet brenda ditëve ose javëve dhe do të përdorte një task forcë detare për të zbarkuar më pak se një divizion trupash.
Synimi i zbarkimeve operacionale është zakonisht shfrytëzimi i bregut si një dobësi në pozicionin e përgjithshëm të armikut, duke detyruar rishpërndarjen e forcave, përdorimin e parakohshëm të rezervave dhe ndihmën për një përpjekje më të madhe sulmuese aleate diku tjetër. Një operacion i tillë që kërkon javë deri në muaj përgatitje dhe planifikim, do të përdorte forca të shumta pune, apo edhe një flotë detare për të ulur forcat me madhësi të trupave, duke përfshirë në ishuj të mëdhenj, për shembull Operacioni Chromite. Një operacion strategjik zbarkimi kërkon një angazhim të madh të forcave për të pushtuar një territor kombëtar në arkipelag, siç është Beteja e Leytit, ose kontinental, siç është Operacioni Neptun. Një operacion i tillë mund të kërkojë flota të shumta detare dhe ajrore për të mbështetur zbarkimet, dhe mbledhjen dhe planifikimin e gjerë të inteligjencës mbi një vit.
Megjithëse shumica e operacioneve amfibe mendohen kryesisht si ulje në plazh, ato mund të shfrytëzojnë infrastrukturën e disponueshme në breg për të zbarkuar trupat drejtpërdrejt në një mjedis urban nëse nuk kundërshtohen. Në këtë rast, anijet jo të specializuara mund të shkarkojnë trupa, automjete dhe mallra duke përdorur pajisje organike ose të objektit nga ana e skelës. Zbarkimet taktike në të kaluarën kanë përdorur varka të vogla, anije të vogla, anije të vogla dhe anije civile të konvertuara për misionin për të dërguar trupa në buzë të ujit.
Tasmania
Tasmania është një shtet ishullor në Australi që ndodhet 199 km nga bregu juglindor i ishullit kryesor të Australisë, nga i cili është i ndarë nga Ngushtica e Bassit. Shteti i Tasmanisë përfshin ishullin e Tasmanisë dhe një mijë ishuj të tjerë të vegjël. Ishulli shtrihet 364 km nga veriu në jug dhe 306 km nga perëndimi në lindje. Sipërfaqja e tij është 68 401 km2. Shteti kishte 569,825 banorë sipas vitit 2021. Kryeqyteti i shtetit dhe qyteti më i madh është Hobart, me rreth 40 përqind të popullsisë që jeton në zonën e Hobartit të Madh.
Ishulli besohet se ishte e okupuar nga indigjenët për 30,000 vite para kolonizimit britanik. Mendohet se Tasmanianët aborigjenë u ndanë nga grupet e territorit aborigjenë rreth 10,000 vjet më parë kur deti u ngrit për të formuar ngushticën e Basit. Ishulli u vendos përgjithmonë nga evropianët më 1803 si një vendbanim penal i Perandorisë Britanike për të parandaluar pretendimet për tokën nga Perandoria e Parë Franceze gjatë Luftërave Napoleonike. Popullsia aborigjene vlerësohet të ketë qenë midis 3,000 dhe 7,000 në kohën e kolonizimit, por pothuajse u fshi brenda 30 vjetësh nga një kombinim i konfliktit të dhunshëm guerilas me kolonët e njohur si "Lufta e Zezë", konflikti intertribal, dhe nga fundi i vitit 1820, përhapja e sëmundjeve infektive ndaj të cilave ata nuk kishin imunitet. Konflikti, i cili arriti kulmin në mes vitit 1825 dhe 1831, dhe çoi në më shumë se tre vjet të luftës, kushtoi jetën e pothuajse 1100 aborigjenëve dhe kolonëve.
Ishulli fillimisht ishte pjesë e Kolonisë së Uellsit të Ri Jugor, por u bë një koloni më vete nën emrin Toka e Van Diemen (e quajtur sipas Anthony van Diemen) në vitin 1825. Përafërsisht 80,000 të dënuar u dërguan në Tokën e Van Diemenit përpara se kjo praktikë, e njohur si transporti, të pushonte më 1853. Në vitin 1855 u miratua Kushtetuta aktuale e Tasmanisë dhe vitin e ardhshëm kolonia ndryshoi zyrtarisht emrin e saj në Tasmania. Në vitin 1901 u bë shtet i Australisë përmes procesit të federatës së Australisë.
Sot, Tasmania ka ekonominë e dytë më të vogël të shteteve dhe territoreve australiane, e cila është formuar ndjeshëm nga turizmi, bujqësia dhe akuakultura, arsimi dhe kujdesi shëndetësor. Tasmania është një eksportues i rëndësishëm bujqësor, si dhe një destinacion i rëndësishëm për eko-turizmin. Rreth 42% e sipërfaqes së saj të tokës, duke përfshirë parqet kombëtare dhe vendet e trashëgimisë botërore (21%) është e mbrojtur në një formë rezerve. Partia e parë politike mjedisore në botë u themelua në Tasmani.
Universiteti i Varshavës
Universiteti i Varshavës (Uniwersytet Warszawski, Universitas Varsoviensis), i themeluar në vitin 1816, është universiteti më i madh në Poloni. Ai ka një personel prej mbi 6,000 anëtarësh, duke përfshirë mbi 3,100 mësimdhënë akademikë. Ai ofron kurse pasuniversitare për 53,000 studentë (përveç mbi 9,200 kandidatëve pasuniversitar dhe doktoraturës). Universiteti ofron rreth 37 fusha të ndryshme studimi, me 18 fakultete dhe mbi 100 specializime në shkencat humane, teknike dhe natyrore.
Historiku
Universiteti i Varshavës u themelua si një Universitet Mbretëror më 19 nëntor 1816, kur Ndarjet e Polonisë ndanë Varshavën nga Universiteti Jagiellonian më i vjetër dhe më me ndikim i Krakovës. Aleksandri I dha lejen për themelimin e pesë fakulteteve - drejtësisë dhe shkencave politike, mjekësisë, filozofisë, teologjisë dhe shkencave humane. Universiteti u zgjerua me shpejtësi, por u mbyll gjatë Kryengritjes së Nëntorit në vitin 1830. Ai u rihap në vitin 1857 si Akademia e Mjekësisë e Varshavës, e cila tani ishte e vendosur në Pallatin Staszic aty pranë me vetëm fakultete mjekësore dhe farmaceutike. Të gjitha kampuset në gjuhën polake u mbyllën në vitin 1869 pas kryengritjes së dështuar të janarit, por universiteti arriti të trajnonte 3000 studentë, shumë prej të cilëve ishin pjesë e rëndësishme e inteligjencës polake; ndërkohë godina kryesore u rihap për stërvitjen e personelit ushtarak. Universiteti u ringjall gjatë Luftës së Parë Botërore dhe numri i studentëve arriti në 4500 në vitin 1918. Nga fillimi i viteve 1930, ai u bë institucioni më i madh i arsimit të lartë në vend. Pas Luftës së Dytë Botërore dhe shkatërrimit të Varshavës, universiteti u rihap me sukses në vitin 1945.
Sot, Universiteti i Varshavës përbëhet nga 126 ndërtesa dhe komplekse arsimore me mbi 18 fakultete: biologji, kimi, gazetari dhe shkenca politike, filozofi dhe sociologji, fizikë, gjeografi dhe studime rajonale, gjeologji, histori, gjuhësi dhe filologji të aplikuar, gjuhë polake, pedagogji, ekonomi, drejtësi dhe administratë publike, psikologji, shkenca sociale të aplikuara, menaxhim dhe matematikë, shkenca kompjuterike dhe mekanikë.
Universiteti i Varshavës është një nga universitetet më të mira polake. Ai u rendit nga revista Perspektywy si universiteti më i mirë polak në vitin 2010, 2011, 2014 dhe 2016. Renditjet ndërkombëtare si ARWU dhe University Web Ranking e renditin universitetin si institucionin më të mirë polak të nivelit të lartë. Në listën e 100 universiteteve më të mira evropiane të përpiluar nga University Web Ranking, Universiteti i Varshavës u rendit i 61-ti. Renditja e Universiteteve Botërore QS e pozicionoi më parë Universitetin e Varshavës si institucionin më të mirë të nivelit më të lartë në mesin e 400 më të mirëve në botë.
Fakultetet
parapamje| Kolegjiumi Novum
Municipium Dardanorum
Municipium Dardanorum ose Municipium Dardanicum ndodhet në fshatin Soaçnicë afër Albanikut apo si quhet ndryshe Leposaviqi.
Historiku
"Lokaliteti arkeologjik Municipium DD (Dardanorum), ndodhet në pjesën veriore të Kosovës, rreth 27 kilometra në veri të Mitrovicës, në komunën e Leposaviqit, e lokalizuar në fshatin Soçanicë dhe me një pozitë të shkëlqyeshme gjeografike, e pozicionuar në mes të grykëderdhjes së lumenjve Ibër dhe Soçanicë në një anë dhe në mes të bjeshkëve të Rogoznës dhe Kopaonikut, në anën tjetër. Zona përreth ishte e pasur me xehe metalike si arë dhe argjend, dhe pikërisht për këto burime natyrore u ngrit nga një vendbanim i vogël, në njërën ndër qendrat më të rëndësishme urbane antike mjaft aktive gjatë periudhës së sundimit të romakëve ndër këto troje. Në burimet e shkruara si dhe në literaturën antike apo edhe në itineraret romake, nuk ka as edhe një fjalë për ekzistencën e tij, megjithatë, ekzistenca e këtij vendbanimi u dëshmua vetëm me rastin e hulumtimeve sistematike të zhvilluara gjatë pjesës së dytë të viteve pesëdhjetë dhe gjatë viteve gjashtëdhjetë të shekullit të kaluar. Gërmimet e ndërmarra u përqendruan në pjesën lindore të vendbanimit, ku edhe janë zbuluar forumi, horrea, bazilika urbana, pjesë të termave dhe detaje të disa objekteve shoqëruese si dhe nekropoli verior. Nga gjetjet e materialit arkeologjik rezulton se Municipium DD ka ekzistuar fillimisht si vendbanim parahistorik për t’u rritur dhe zhvilluar në një qytet të mirëfilltë antik romak në periudhën kohore prej pjesës së fundit të shekullit të parë e deri në pjesën e parë të shekullit të katërt të erës sonë. Ky vendbanim ka karakteristikat e një qyteti tipik të urbanizuar romak dhe kap hapësirën prej rreth 30 hektarësh."
Lufta në tunele
parapamje|Diorama e tuneleve mbrojtëse të gërmuara gjatë Luftës së Dytë Sino-Japoneze. Lufta në tunele përfshin luftën që zhvillohet në tunele dhe zgavra të tjera nëntokësore. Ai shpesh përfshin ndërtimin e objekteve nëntokësore (miniera ose minim) për të sulmuar ose mbrojtur, dhe përdorimin e shpellave ekzistuese natyrore dhe objekteve artificiale nëntokësore për qëllime ushtarake. Tunelet mund të përdoren për të minuar fortifikimet dhe për të rrëshqitur në territorin e armikut për një sulm të befasishëm, ndërsa mund të forcojë mbrojtjen duke krijuar mundësinë e pritës, kundërsulmit dhe aftësinë për të transferuar trupa nga një pjesë e fushëbetejës në një tjetër të padukshme dhe të mbrojtur. Gjithashtu, tunelet mund të shërbejnë si strehë nga sulmet e armikut.
Që nga lashtësia, xhenierët kanë përdorur minierat kundër qyteteve të rrethuara me mure, kështjellave, kështjellave ose pozicioneve të tjera ushtarake të mbajtura dhe të fortifikuara fort. Mbrojtësit kanë gërmuar kundër-mina për të sulmuar minatorët ose për të shkatërruar një minierë që kërcënon fortifikimet e tyre. Meqenëse tunelet janë të zakonshme në zonat urbane, lufta e tunelit është shpesh një tipar, megjithëse zakonisht i vogël, i luftës urbane. Një shembull i mirë i kësaj u pa në Luftën Civile Siriane në Aleppo, ku në mars të vitit 2015 rebelët vendosën një sasi të madhe eksplozivi nën shtabin e Drejtorisë së Inteligjencës së Forcave Ajrore Siriane.
Tunelet janë të ngushta dhe kufizojnë fushat e zjarrit; Kështu, trupat në një tunel zakonisht kanë vetëm disa zona të ekspozuara ndaj zjarrit ose shikimit në çdo kohë. Ato mund të jenë pjesë e një labirinti të gjerë dhe të kenë ndriçim të plotë dhe të reduktuar, duke krijuar zakonisht një mjedis luftimi të mbyllur natën.
Anila Muçaj
Anila Muçaj është aktore dhe dubluese shqiptare, e njohur për rolin e saj në telenovelën Tingulli i heshtjes.
1945 në Shqipëri
Në vijim është lista e ngjarjeve që kanë ndodhur gjatë vitit 1945 në Republikën e Shqipërisë.
Chun Jung-myung
Chun Jung-myung(천정명) lindi më 29 Nëntor 1980 në Seoul. Është një aktor koreane jugore.
Hailuoto
Hailuoto (Hailuodon kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Provinca Oulu, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Veriore.
Universiteti Pedagogjik i Krakovit
Universiteti Pedagogjik i Krakovit ( Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie  Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, UP), është emëruar sipas Komisionit të Arsimit Kombëtar të krijuar nga Mbreti Stanisław August Poniatowski  dhe është një universitet publik i vendosur në Kraków, Poloni. Ai u themelua menjëherë pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, më 11 maj 1946 fillimisht si Kolegji i Lartë Kombëtar i Trajnimit të Mësuesve. Qëllimi i tij është trajnimi i personelit mësimor me kualifikim të lartë për sistemin arsimor polak.
parapamje| Universiteti Pedagogjik i Krakovës Universiteti Pedagogjik i Krakovit është Universiteti Pedagogjik më i hershëm në Poloninë e pasluftës. Ai funksionon sipas modelit të arsimit të integruar duke ndërthurur njohuritë teorike me aftësitë praktike. Misioni i Universitetit është përforcuar në kërkimin dhe zhvillimin shkencor sipas standardeve më të larta evropiane në disa dhjetëra fusha studimi. Ai drejton programet e ciklit të parë (Bachelor) dhe të ciklit të dytë (Master), si dhe në studimet e ciklit të tretë (Ph.D.) dhe kurse studimi pasuniversitare.
Historia
Në fillim, Akademia Pedagogjike përgatiste mësues të shkollave fillore; me kurrikulë që shtrihet në një periudhë 3-vjeçare. Që në vitin 1949, ajo filloi trajnimin e mësuesve të shkollave të mesme dhe u nda në një strukturë të re organizative të bazuar në departamente. U emëruan postet akademike, duke përfshirë ato të Senatit, Këshillave të Departamenteve, Rektorit, Zëvendës Rektorëve dhe Dekanëve.
Në vitin 1954 kolegji mori titullin e Kolegji i Lartë. Kurrikula u rrit në 4 vjet dhe studentët u diplomuan me diplomë Master. Transformimet politike të tetorit polak të vitit 1956 rezultuan në fitimin e autonomisë së konsiderueshme të kolegjit. Për herë të parë Rektori u zgjodh nga institucioni dhe nuk u emërua. Rektori i parë i zgjedhur ishte Prof. dr Wincenty Danek. Nën administrimin e tij, Kolegji i Lartë i Trajnimit të Mësuesve u zhvillua me shpejtësi dhe fitoi edhe më shumë reputacion. Nga viti akademik 1958/1959 studimet u zgjeruan në 5 vjet.
Fakulteti i Gjeografisë dhe Biologjisë
=== Fakulteti i Matematikës, Fizikës dhe Shkencave Teknike ===
Mihaliqi (Albanik)
Mihaliq është një vendbanim në komunën e Albanikut, Kosovë.
1946 në Shqipëri
Në vijim është lista e ngjarjeve që kanë ndodhur gjatë vitit 1946 në Republikën e Shqipërisë.
Lufta mesjetare
parapamje|Beteja e Crécy (1346) midis anglezëve dhe francezëve në luftën njëqind vjeçare. Lufta mesjetare është lufta e mesjetës. Përparimet teknologjike, kulturore dhe shoqërore kishin detyruar një transformim të ashpër të karakterit të luftës nga antikiteti, duke ndryshuar taktikat ushtarake dhe rolin e kalorësisë dhe artilerisë (shih historinë ushtarake). Për sa i përket fortifikimit, mesjeta pa shfaqjen e kështjellës në Evropë, e cila më pas u përhap në Tokën e Shenjtë (Izraeli dhe Palestina e sotme).
Fatkeqësitë naytrore në Shqipëri
Përmbytjet
Përmbytjet ngjajnë pas reshjeve intensive dhe të shpeshta. Reshjet në Shqipëri janë të larta nga tetori deri në maj.
Tërmetet
Shqipëria ndodhet midis dy pllakave aktive tektonike.
Zjarret
Vatra zjarri të dala nga kontrolli shpërthejnë në të shumtën e rasteve gjatë verës, kur temperaturat e nxehta dhe erërat mund t'i përçojnë lehtësisht.
Thatësirat
Me ndryshimet klimatike shtohen edhe thatësirat në botë.
Referimet
https://www.statista.com/chart/25958/countries-most-at-risk-facing-natural-disasters-per-region/
https://mb.gov.al/mbrojtja-nga-zjarri/
Saône-et-Loire
Saône-et-Loire (Franko-Provençalishtja: Sona-et-Lêre) është departament në Francë. Saône-et-Loire është departamenti i shtatë më i madh i Francës. Është pjesë e rajonit Burgonja-Franche-Comté. Departamenti është quajtur sipas lumenjve Saône dhe Loire.
Ndarjet administrative
Departamenti përmban 5 qarqe, 29 kantone dhe 567 komuna.
Raucourt-et-Flaba
Raucourt-et-Flaba është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Raucourt-et-Flaba ka një popullsi prej 869 banorë dhe sipërfaqe 21.83 km², me një dendësi prej 40 banor/km².
Agjencia Kombëtare e Diasporës
Agjencia Kombëtare e Diasporës (AKD) është institucion publik, i cili është i varur nga Ministria e Shtetit për Diasporën. Misioni i Agjencisë është të zhvillojë dhe thellojë bashkëpunimin institucional me komunitetin e Diasporës përmes përmirësimit dhe mbrojtjes së të drejtave dhe interesave të qytetarëve shqiptarë në vendet ku ata jetojnë.
Struktura
Në krye të këtij institucioni është Këshilli Drejtues, i përbërë nga 7 anëtarë, të cilët funksionojnë në mënyrë kolegjiale. Anëtarët janë përfaqësues të Ministrisë së Diasporës; Ministria e Punëve të Jashtme;  Ministria e Punëve të Brendshme;  Ministria e Financave dhe Ekonomisë;  Ministria e Arsimit, Sportit dhe Rinisë;  Ministria e Kulturës;  si dhe nga Komisioni Qendror i Zgjedhjeve.
Qarku Dunkirk
Qarku Dunkirk është një qark në Francë.
Vishegradi
Vishegradi është një qytet dhe bashki që ndodhet në pjesën lindore të Republikës Serbe, një njësi shtetërore e Bosnjës dhe Hercegovinës. Ai ndodhet në bashkimin e lumenjve Drina dhe Rzav. Që nga viti 2013, ai ka një popullsi prej 10,668 banorë.
Qyteti përfshin urën e Mehmed Pashë Sokoloviçit të epokës osmane, një vend i trashëgimisë botërore të UNESKO-s, që u popullarizua nga Ivo Andriç në romanin e tij Ura mbi Drina. Një vend turistik i quajtur Andriçgrad (Qyteti i Andriçit), dedikuar Andriçit, ndodhet pranë urës.
Brigada e Parë Sulmuese e Kosovës
Brigada e Parë Sulmuese e Kosovës është formuar më 24 qershor të vitit 1944 në fshatin Zbazhdi të Strugës Maqedoni, nga ana e Grupit të Batalioneve të Brigadës së Parë Sulmuese Kosovaro - Maqedone (Batalionet 1 dhe 2). Në ditën e formimit brigada kishte tri batalione me rreth 310, dhe në fund të vitit 1944 me rreth 2,200 ushtarë.
Haapavesi
Haapavesi (Haapaveden kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Provinca Oulu, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Veriore.
1947 në Shqipëri
Në vijim është lista e ngjarjeve që kanë ndodhur gjatë vitit 1947 në Republikën e Shqipërisë.
Elena Topia
Elena Topia (fl. 1388–1403) ishte një princeshë arbërore e familjes Topia që sundoi rajonin e Krujës në dy periudha: 1388-1392 dhe 1394-1403.
Jeta
Princesha Elena Topia ishte vajza ma e madha e Karl Topiës dhe Voisava Balshaj. Martesa e saj e parë ishte me Marku Barbarigonë, një fisnik venedikas. Pas vdekjes së të atit, në vitin 1388, ajo trashëgoi kështjellën e Krujës dhe rajonin përreth. Në vitin 1392, si pasojë e armiqësive midis të shoqit dhe forcave veneciane, gjysmëvëllai i saj, Niketa Topia, një besnik i Venedikut, sulmoi qytetin e Krujës dhe i detyroi ata të gjenin strehim në familjen Balsha.
Në vitin 1394, Konstandin Balsha, i emëruar nga osmanët për të qeverisur Krujën, u martua me të. Konstandini sundoi si një vasal osman dhe u vra në 1402. Në vitin 1403, Niketa Topia pushtoi kështjellën nga Elenës. Pas vdekjes së Konstandinit, Elena dhe djali i tyre Shtjefën fillimisht shkuan në Venecia dhe më pas jetuan me motrën e saj Maria.
Çështje
U martua me Mark Barbarigonë, dhe më pas me Konstandin Balshën në 1394. Me Konstandinin patën një djalë, Stefan Maramonte.
Barbières
Barbières është një komunë në Francë. Barbières bën pjesë në departamentin Drôme të rajonit Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 766 banorë dhe sipërfaqe 14.4 km².
Georg Trakl
Georg Trakl ka lindur më 3 shkurt 1887 në Salzburg, Austro-Hungari (Austri) - vdiq 3 nëntor 1914 në Krakov, Austro-Hungarinë1 (Poloni), është poet Austro-Hungarez. Ai është një nga përfaqësuesit më të mëdhenj të ekspresionizmit. Rëndësia e së cilës e bën atë një nga poetët më të mëdhenj të shekullit të njëzetë. Ai kreu vetëvrasje në moshën 27 vjeçare. Eshtrat e poetit prehen në varrezat e bashkisë Myhlan, në Insbruk.
Bellentre
Bellentre është një komunë në Francë. Bellentrebën pjesë në departamentin [[Savoie]] të rajonit [[Rhône-Alpes]]. Komuna ka një popullsi prej 947 banorë dhe sipërfaqe 23.94 km².
Foisches
Foisches është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Foisches ka një popullsi prej 211 banorë dhe sipërfaqe 4.65 km², me një dendësi prej 45 banor/km².
Qarku Figeac
Qarku Figeac është një qark në Francë.
Liridon
Liridon është një emër mashkullor shqiptar, që ndahet nga njerëzit e mëposhtëm:
Miladin Popoviq
parapamje|Popoviq me [[Enver Hoxha|Enver Hoxhën]] Miladin Popoviq (serb. Миладин Поповић Miladin Popović, Lopate, 23 maj 1910 - Prishtinë, 13 mars 1945) ka qenë partizan jugosllav, sekretar politik i komitetit Krahinor të Partisë Komuniste Jugosllave për Kosovën dhe organizator i Partisë Komuniste të Shqipërisë. Popoviq përfshihet në listën e përpiluar nga Instituti i Studimit të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit, që përmbledh pjesëmarrësit që kanë përgjegjësi direkte për krimet e Partisë Komuniste Shqiptare dhe të Ushtrisë Nacionalçlirimtare, duke qene, sipas ligjit nr. 41, anëtarë të strukturave politike dhe ushtarake “që kanë inspiruar, organizuar, urdhëruar, ekzekutuar ose ndihmuar forcat partizane në vepra kriminale”.
Jeta
Lindi në fshatin Lopate, pranë Ljeva Rijeke në Mal të Zi, i biri i Jevremit dhe i Stanas. Kur ishte fëmijë, familja e tij u shpërngul në Pejë, ndoqi gjimnazin në Pejë, Prizren e Prishtinë.
Pas pushtimit të Mbretërisë Jugosllave, më 8 korrik 1941 u arrestuan në Rozhajë teksa po udhëtonin nga Kosova për në Mal të Zi vetë Miladini, i vëllai Mihajlo Popoviq dhe bashkëpunëtori i tyre Kristo Filipoviq. Tre të arrestuarit u mbajtën të internuar në Peqin.
Krimet në Shqipëri
Për shërbimin sekret anglez Popoviq ishte i paidentifikueshëm, qarkullonte me nofkën Ali Peja. Pasi Mestan Ujaniku e bën zbulimin e identitetit të tij, Margaret Hasluck i shkruan qendrës se është për shkak të Ali Dushanoviqit ose Ali Pejës që u nxit lufta vëllavrasëse e konflikti civil. Për ushtarakët britanikë që ishin lidhur me forcat partizane shqiptare njihej edhe si Ali Gostivari .
Beaumont-sur-Sarthe
Beaumont-sur-Sarthe është një komunë në Francë. Beaumont-sur-Sarthe bën pjesë në departamentin Sarthe të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 2191 banorë dhe sipërfaqe 6.64 km².
Brigada e Dytë Sulmuese e Kosovës
Brigada e Dytë Sulmuese e Kosovës është formuar më 9 shtator të vitit 1944 në fshatin Lilancë të Bujanocit nga ana e Aradhës Partizane të Kosovës si dhe partizanve të arddhur nga rrethinat e Gjilanit dhe Kaçanikut. Në ditën e formimit brigada kishte katër batalione me rreth 600 luftëtarë, dhe në fund të vitit numri i ushtarve arriti në rreth 1,600.
Brigada e Tretë Sulmuese e Kosovës
Brigada e Tretë Sulmuese e Kosovës është formuar më 16 shtator të vitit 1944 në rrethinat e Vranjes me tri batalione me rreth 450 ushtarë.
Hamami i Gazi Ali Beut
parapamje|260px|Hamami i Vushtrrisë - Pamja e brendshme Hamami i Vjetër në Vushtrri i njohur edhe si Hamami i Gazi Ali Beut është njëri ndër monumentet më të vjetra të trashëgimisë kultorore jo vetëm në komunën e Vushtrrisë por edhe më gjerë.
Historiku
Hamami i Gazi Ali Beut gjendet në bërthamën e qendrës së vjetër të qytetit të Vushtrrisë. Hamami i Vushtrrisë është ndërtuar nga Gazi Ali Beut në fund të shek.XIV dhe fillim të shek.XV. Objekti sanitar publik kishte funksion banjoje i cili ishte në shërbim për te dy gjinit. Hamami paraqet një objekt kompleks teknik për sa i përket zgjidhjes hidraulike dhe termoteknike. Hamami i Vushtrrisë i takon tipit te Hamameve “ Tek” dhe përmban sallën e madhe në hyrje me shatërvanin nga guri në mes, sallën e dytë (pjesa e vakët dhe nyja sanitare, dhe dy kthina ( halvete) për larje përballë njëra-tjetrës. Në këto hapësira gjendeshin dy vaska (kurna) guri me ujë të ngrohtë që vinte nga depoja e ujit. (Shtylla, 1998, f. 38-39) Skema e banjës e këtij Hamami është e ngjashme me Hamamin në Pejë - seksionin e grave. Duket qartë që hamami u ndërtua në dy periudha. Hyrja e ndërtuar nga gurët poroz vullkanik- gurë shtufi është ndërtuar në shek. XVII. Një periudhe më të hershme i përkasin dyshemeja dhe tri kupolat e ulëta. (Shtylla, 1998, f. 38-39) Ambienti i fundit i hamamit zë gjithë gjerësinë e objektit. Ambienti i hyrjes paraqet një volum kubik që mbulohet nga sipër me kupolë masive sferike me tambure tetë këndore. Pjesa më e hershme është volumi përdhesë me tre kupolat e ulëta ku janë ambienti i ndërmjetëm, dy ambientet e larjes dhe depozita e ujit. (Shtylla, 1998 f. 39) Pullazi është i ndërtuar në formë kupole. Ambientet e banjos ishin të shtruara me gurë mermeri të bardhë. Gjithashtu Mulaku pohon se lokalet e hamamit kanë qenë të shtruara me mermer të bardhë. (Mulaku, 2004, f. 60) Hapësira e garderobës sot nuk eksizton.) Në sallën e madhe kanë qenë katër shtretër për pushim pas daljes nga banja. (Mulaku, 2004, f. 60) Nga vitet ’70 objekti është jashtë funksionit. Ne vitin 2013 ( gusht) ka filluar restaurimi dhe konzervimi i fasades dhe kupolave te Hamamit, punime te cilat kane perfunduar ne muajin maj 2014.
Chalon-sur-Saône
Chalon-sur-Saône është komunë në departamentin Saône-et-Loire në rajonin Bourgogne-Franche-Comté në lindje të Francës.
Lufta njëqindvjeçare
parapamje|250x250px|Kolazh pikturash që përfaqësojnë betejat e Luftës Njëqindvjeçare. Në drejtim të akrepave të orës, nga lart majtas: La Rochelle, Agincourt, Patay, Orleans. Lufta Njëqindvjeçare (Frëngjisht: La guerre de Cent Ans; 1337–1453) ishte një seri konfliktesh të armatosura midis mbretërive të Anglisë dhe Francës gjatë Mesjetës së Vonë. Ai e ka origjinën nga pretendimet e diskutueshme për fronin francez midis Shtëpisë angleze të Plantagenet dhe shtëpisë mbretërore franceze të Valois. Me kalimin e kohës, lufta u shndërrua në një luftë më të gjerë për pushtet, duke përfshirë fraksione nga e gjithë Evropa Perëndimore, e nxitur nga nacionalizmi në zhvillim në të dyja anët.
Chalon-sur-Saône
Gjeografia
Chalon-sur-Saône ndodhet në jug të rajonit Bourgogne-Franche-Comté dhe ndodhet në lumin Saône.
Ngjarja
Çdo vit në muajin korrik, komuna mban një festival ndërkombëtarë të artistëve e cila quhet Chalon dans la Rue' (Chaloni në rrugë). Mbi katër ditë, artistët prej Evropës vijnë në rrugët e komunës.
Lufta njëqindvjeçare
Lufta Njëqindvjeçare ishte një nga konfliktet më të rëndësishme të Mesjetës. Për 116 vjet, të ndërprera nga disa armëpushime, pesë breza mbretërish nga dy dinastitë rivale luftuan për fronin e mbretërisë dominuese në Evropën Perëndimore. Efekti i luftës në historinë evropiane ishte i qëndrueshëm. Të dyja palët prodhuan risi në teknologjinë dhe taktikat ushtarake, duke përfshirë ushtritë profesionale dhe artilerinë, që ndryshuan përgjithmonë luftën në Evropë; kalorësia, e cila kishte arritur kulmin e saj gjatë konfliktit, më pas ra. Identitete më të forta kombëtare zunë rrënjë në të dy vendet, të cilat u bënë më të centralizuara dhe gradualisht u ngritën si fuqi globale.
Termi "Lufta njëqindvjeçare" u adoptua nga historianët e mëvonshëm si një periodizim historiografik për të përfshirë konfliktet e lidhura, duke ndërtuar konfliktin më të gjatë ushtarak në historinë evropiane. Lufta zakonisht ndahet në tre faza të ndara me armëpushime: Lufta Eduardiane (1337–1360), Lufta e Karolinës (1369–1389) dhe Lufta e Lancastriane (1415–1453). Secila palë tërhoqi shumë aleatë në konflikt, me forcat angleze që fillimisht mbizotëruan. Shtëpia e Valois përfundimisht mbajti kontrollin mbi Francën, me monarkitë e ndërthurura më parë franceze dhe angleze që më pas mbetën të ndara.
Qarku Fontainebleau
Qarku Fontainebleau është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Seine-et-Marne.
Kamp refugjatësh
parapamje|Kampi i refugjatëve kosovarë në Kukës 1999 Kamp refugjatësh është një vendbanim i përkohshëm i ndërtuar për të pritur refugjatë dhe njerëz në situata të ngjashme me refugjatët. Kampet e refugjatëve zakonisht strehojnë persona të zhvendosur që kanë ikur nga vendi i tyre, por kampet janë krijuar edhe për personat e zhvendosur brenda vendit. Zakonisht, refugjatët kërkojnë azil pasi i kanë shpëtuar luftës në vendet e tyre të origjinës, por disa kampe strehojnë gjithashtu emigrantë mjedisorë dhe ekonomikë. Kampet me mbi njëqind mijë njerëz janë të zakonshme, por që nga viti 2012, kampi me madhësi mesatare kishte rreth 11,400. Ato zakonisht ndërtohen dhe drejtohen nga një qeveri, Kombet e Bashkuara, organizata ndërkombëtare (siç është Komiteti Ndërkombëtar i Kryqit të Kuq ), ose organizata joqeveritare.
Vështrim
Sipas UNHCR-së, shumica e refugjatëve në mbarë botën nuk jetojnë në kampe refugjatësh. Në fund të vitit 2015, rreth 67% e refugjatëve në mbarë botën jetonin në akomodime individuale dhe private. Kjo mund të shpjegohet pjesërisht nga numri i lartë i refugjatëve sirianë që marrin me qira apartamente në aglomeratet urbane në të gjithë Lindjen e Mesme. Në mbarë botën, pak më shumë se një e katërta (25.4%) e refugjatëve u raportua se jetonin në kampe të menaxhuara. Në fund të vitit 2015, rreth 56% e popullsisë totale të refugjatëve në zonat rurale banonin në një kamp të menaxhuar, krahasuar me 2% që banonin në strehim individual. Në vendet urbane, shumica dërrmuese (99%) e refugjatëve jetonin në akomodime individuale, krahasuar me më pak se 1% që jetonin në një kamp të menaxhuar. Një përqindje e vogël e refugjatëve jetojnë gjithashtu në qendra kolektive, kampe tranziti dhe kampe të vetëvendosur.
Pavarësisht se 74% e refugjatëve janë në zonat urbane, modeli i ofrimit të shërbimeve të agjencive ndërkombëtare të ndihmës humanitare mbetet i fokusuar në ngritjen dhe funksionimin e kampeve të refugjatëve.
Shumica e të ardhurve të rinj udhëtojnë distanca deri në 500 km në këmbë. Udhëtimi mund të jetë i rrezikshëm, p.sh. kafshë të egra, banditë të armatosur ose milici, ose mina tokësore. Disa refugjatë mbështeten nga Organizata Ndërkombëtare për Migracionin dhe disa përdorin kontrabandistët. Shumë të sapoardhur vuajnë nga kequshqyerja akute dhe dehidratimi. Jashtë qendrave të pritjes mund të zhvillohen rradhë të gjata dhe pritjet deri në dy muaj janë të mundshme. Njerëzit jashtë kampit nuk kanë të drejtë për mbështetje zyrtare (por refugjatët nga brenda mund t'i mbështesin ata). Disa vendas shesin ujë ose ushqim për çmime të tepërta dhe bëjnë fitime të mëdha. Jo rrallë, disa refugjatë vdesin ndërsa presin jashtë qendrës së pritjes. Ata qëndrojnë në qendrën e pritjes derisa të miratohet statusi i tyre i refugjatit dhe të vlerësohet shkalla e cenueshmërisë. Kjo zakonisht zgjat dy javë. Më pas ata dërgohen, zakonisht me autobus, në kamp. Të ardhurit e rinj regjistrohen, merren shenjat e gishtërinjve dhe intervistohen nga qeveria e vendit pritës dhe UNHCR. Pasojnë kontrollet e shëndetit dhe të ushqyerit. Ata që janë jashtëzakonisht të kequshqyer dërgohen në qendrat e ushqyerjes terapeutike dhe të sëmurët në spital. Burrat dhe gratë marrin këshilla veçmas nga njëri-tjetri për të përcaktuar nevojat e tyre. Pas regjistrimit, atyre u jepen racione ushqimore (deri atëherë vetëm biskota me energji të lartë ), marrin kartela racioni (shënuesi kryesor i statusit të refugjatit), sapun, bidona, komplete kuzhine, dyshekë gjumi, goma plastike për të ndërtuar strehimore (disa marrin tenda ose të fabrikuara strehimoret). Udhëheqësit nga komuniteti i refugjatëve mund të ofrojnë mbështetje të mëtejshme për të sapoardhurit.
Si kreu i Komitetit Ndërkombëtar të Shpëtimit, David Miliband ka mbrojtur tërësisht heqjen e kampeve të refugjatëve dhe të ndihmës materiale shoqëruese. Ai argumenton se duke pasur parasysh kohëzgjatjen e gjatë të shumë konflikteve të vazhdueshme, refugjatët dhe ekonomitë lokale do të ishin më mirë nëse refugjatët do të vendoseshin në banesa konvencionale dhe do t'u jepeshin leje pune, me mbështetje financiare ndërkombëtare si për refugjatët, ashtu edhe për infrastrukturën dhe shërbimet arsimore të qeverisë lokale.
Kampet jozyrtare të refugjatëve, si Idomeni në Greqi ose xhungla Calais në Francë, janë ato ku refugjatët mbeten kryesisht pa mbështetjen e qeverive ose organizatave ndërkombëtare.
Pandemia e COVID-19 në Palestinë
Rastet e sëmundjes Koronavirus 2019 (COVID-19) u konfirmuan në Shtetin e Palestinës më 5 mars 2020. Ministria e Shëndetësisë e Palestinës tha se rastet ishin zbuluar së pari në një hotel në zonën e Betlehemit, ku një grup turistësh grekë kishin vizituar hotelin në fund të shkurtit, me dy më vonë të diagnostikuar me virus.
Izraeli konfiskoi çadrat, disa të destinuara për një spital fushor për Khirbet Ibzik, në fund të marsit, dhe bllokoi ndërtimin e një tjetri në një fazë të hershme të ndërtimit në tokë private palestineze në Hebron, ku emergjenca ishte e fortë, në arsyet se i mungonte leja izraelite e ndërtimit. Zyrtari i lartë i Kombeve të Bashkuara në rajon i tha Këshillit të Sigurimit në një takim me video konferencë më 23 prill se izraelitët dhe palestinezët po bashkëpunojnë në mënyra të papara për të trajtuar pandeminë, por që Izraeli duhet të bëjë më shumë për të mbrojtur shëndetin e të gjithë njerëzve nën kontrollin e tij.
Dy rastet e para në qytetin e Gazës u diagnostikuan më 21 mars. Më 24 gusht 2020, u regjistruan raste të konfirmuara jashtë qendrave të karantinës. Më 31 gusht 2020, sipas Koordinatorit Humanitar të Kombeve të Bashkuara Jamie McGoldrick, "Përkeqësimi i dëshmuar në javët e fundit në Rripin e Gazës është shqetësues". Ai tha "Ndërprerjet e energjisë elektrike po prekin rëndë spitalet, si dhe infrastrukturën kritike". dhe i bëri thirrje Izraelit "që menjëherë të lejojë rifillimin e karburantit në Rripin e Gazës, në përputhje me detyrimet e tij si një fuqi okupuese." Rrethi i Hebronit konsiderohet si një epiqendër e shpërthimit.
Mërgata palestineze
FAE njoftoi 500 raste dhe 23 vdekje midis palestinezëve në mërgatë, përfshirë 349 raste dhe 15 vdekje në Shtetet e Bashkuara. Ministria vuri në dukje se rreth 1000 mjekë palestinezë po merrnin pjesë në përpjekjet shëndetësore në Evropë së bashku me qindra të tjerë në SHBA, Venezuelë dhe Kubë midis shteteve të tjera. Katër mjekë u shpallën të vdekur pasi morën virusin koronavirus; një në New Jersey, dy në Spanjë dhe një në Itali, ndërsa rreth 20 mjekë dhe paramedikë amerikanë dolën pozitivë për virusin në New Jersey.
FAE azhurnoi 678 raste dhe 30 vdekje, 437 dhe 22 përkatësisht në SHBA, 3 në Spanjë dhe një në Itali, Holandë, Austri, Algjeri dhe Suedi.