cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Çadra e kuqe: histori fatesh austro-shqiptare në shekujt XIX -XXI
Në raste të tjera, pasardhësit e këtyre familjeve kanë kohë që jetojnë jashtë Shqipërisë dhe kërkesave tona për t'u lidhur me ta iu përgjigj vetëm heshtja. Jeta e sotme, e vrullshme bën të vetën. Herë të tjera edhe pasues austro-shqiptarë, që jetojnë ende në Shqipëri, nuk kanë dashur të na kontaktojnë. Kush e di se cilat janë arsyet.
E di që ndokënd mund ta kuriozojë titulli "Çadra e kuqe". Nëse keni mirësinë të lexoni në hyrjen historike të librit, Walther Peinsipp, një ushtarak austriak në shërbim të Wehrmacht-it, përgjatë udhëtimeve të tij në Shqipërinë e Veriut më 1944 bën fjalë për çadrën e kuqe të një prifti katolik në Shllak, të shkolluar në Austri, të blerë në Innsbruck, që përdorej për të lajmëruar gjakësit se ai që e mbante ishte në besën e priftit e andaj nuk duhej prekur.
Me pak fjalë ishte një objekt i gëzuar e paqësor në zymtësinë kërcënuese e gri të maleve në kohë lufte, që rrezatonte idenë e mikut dhe atë të mbrojtjes nga rrebeshet e kohës. Pikërisht prandaj, ngaqë një objekt i thjeshtë u shndërrua befas në një simbol miqësie, më pëlqeu ky titull.
Libri është një kërkim disamujor, afërsisht një vit, mes këtyre familjeve, në Arkivin e Shtetit, në Bibliotekën Kombëtare dhe në Arkivin e Ministrisë së Brendshme në Tiranë. Janë intervistuar dhjetëra individë.
Kantoni Condé-en-Brie
Kantoni Condé-en-Brie (frëngjisht: Canton de Condé-en-Brie) është një kanton në departamentin Aisne, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Condé-en-Brie. Ka sipërfaqe 242.8km2 dhe popullsi 8717 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Condé-en-Brie aktualisht përbëhet nga 27 komuna.
Sporti në Prishtinë
Sporti në Prishtinë paraqet epiqendrën e sportit në Kosovë, ku aktiviteti organizohet në nivele amatore dhe profesionale, organizata sportive dhe klube, të rregulluara nga Komiteti Olimpik i Kosovës dhe Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sportit. Prishtina dallohet për sukseset e saj në sporte si: futboll, boks, basketboll dhe futsal. Në të kaluarën ata kanë garuar për pesë sezone në Ligën e Parë Jugosllave midis viteve 1983-1988, në të cilën përfundimi i tyre më i mirë erdhi në sezonin e tyre të parë ndonjëherë në 1983-84-ën, duke përfunduar në vendin e 8-të. Në të njëjtin sezon ata arritën në finalet e Kupës Mitropa të 1983-84-ën, ku FC Prishtina përfundoi në vendin e dytë ndaj Eisenstadt nga Austria, si dhe arritja në gjysmëfinale në Kupën e Jugosllavisë në 1987-88.
Në vitet e fundit, basketbolli është sporti më i suksesshëm në Prishtinë, pasi KB Prishtina ka fituar dy kampionate BIBL në sezonet 2014-15 dhe 2015-16 duke qenë e vetmja skuadër e basketbollit në Kosovë që e ka bërë këtë. Gjithashtu kualifikimi për play-off-et e Kupës së Evropës FIBA në 2018-19. Arritja në raundin e 16-të duke luajtur kundër Pallacanestro Varese.
Klubet dhe organizatat sportive në Prishtinë
Sporti në Prishtinë është i organizuar në njësi të quajtura Liga Komunale. Prishtina ka shtatë Liga Komunale. Liga Komunale e Futbollit përbëhet nga 18 klube, Liga Komunale e Basketbollit përbëhet nga 5 klube, Liga Komunale e Hendbollit përbëhet nga 2 klube, pingpong dhe shahu përbëhet nga 6 klube, Liga Komunale e Karatesë përbëhet nga 15 dhe në Ligën Komunale të Tenisit ka 2 klube. Lista e mëposhtme paraqet disa nga klubet sportive të regjistruara në Drejtorinë e Akreditimit të Kosovës. 89 klube nga Prishtina e plotësojnë listën, e cila përveç sporteve më të njohura të paraqitura më poshtë përfshin edhe karate, qitje, peshëngritje, not, ski, taekwondo, shah, kikboks, atletikë, çiklizëm, peshkim etj.
Futbolli në Prishtinë
Përpara se të kishte ndonjë klub apo garë, pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore, në vitin 1919 futbollin e luanin ushtarë, oficerë dhe studentë që studionin jashtë vendit në universitetet e Francës, Zvicrës, Italisë, Austrisë, Anglisë, Rumanisë, Hungarisë, etj., dhe kështu Prishtina filloi të kthehej në qendër të rëndësishme sportive. Njëri nga këta studentë, me studime në Francë, solli futbollin e parë në Prishtinë në vitin 1919. Topi ishte dhuratë nga një mjek francez. Pas ardhjes së topit të parë në Prishtinë, ishin më së shumti të rinjtë ata që e gjuanin atë, të paorganizuar dhe pa mbështetje institucionale. Gjatë asaj kohe janë luajtur vetëm ndeshje miqësore. Qyteti i Prishtinës ishte një qytet me rreth 16.000 banorë, kur në vitin 1922 u themelua klubi i parë "blu" me emrin Kosova". Klubi përbëhej kryesisht nga ushtarë të Garnizonit të Prishtinës dhe nuk mori pjesë në garat zyrtare për shkak të mosregjistrimit. Klubi më i vjetër i Kosovës nuk garonte në nivele zyrtare, por luante miqësore me ekipe të tjera, vendëse dhe të rajonit. Në vitin 1926, në Prishtinë u themelua edhe klubi i futbollit Bashkimi, i cili përbëhej kryesisht nga zejtarë. Me avantazhin e konsolidimit të fortë material në krahasim me KF Kosova, KF Bashkimi u regjistrua në nëngrupin e futbollit në Banovinë të Shkupit. Në vitin 1945, Bashkimi fitoi titullin kampion në Kosovë, sukses të cilin e përsëritën edhe një vit më pas. Pas Luftës së Dytë Botërore, KF Bashkimi dhe KF Kosova vazhduan të jenë aktive në fushën e futbollit dhe atyre iu bashkuan edhe klube të tjera, si Milicioneri, Vëllaznimi dhe Radniçki. Në vitin 1947, KF Bashkimi dhe KF Kosova u bashkuan në një klub me emrin Proletari i cili më vonë ndryshoi emrin e tij në Jedinstvo në 1948/1949-ën. Ky klub ishte i fortë në aspektin ekonomik dhe organizativ dhe më vonë u bashkua me Bratsvo nga Prishtina dhe Zheleznicarin nga Fushë Kosova. Skuadra e re e quajtur Kosova u bë lider në kampionatin shtetëror duke fituar në dy sezone radhazi gjatë viteve 1951/52 dhe 1953/54. Që nga viti 1960 klubi ka fituar 19 tituj kampion, duke përfshirë edhe sezonin e fundit 2012/2013. Gjatë kësaj periudhe, KF Prishtina është bërë klubi i vetëm kosovar i futbollit që ka fituar trofetë e Superligës së Kosovës dhe Kupës së Kosovës në një sezon (2012/13). Klubi i tifozëve të tyre quhet Plisat. Disa nga lojtarët më të shquar të këtij klubi që më vonë gjetën sukses në klubet ndërkombëtare janë Debatik Curri, Fadil Vokrri, Armend Dallku, Ardian Kozniku, Kushtrim Shala, Goran Doroviç, Zoran Batrovic.
1922–1926: Fillimet e KF Prishtina (KF Kosova)
Futbolli në Kosovë luhet dhe zhvillohet që nga viti 1919, menjëherë pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore. Shumë ushtarë dhe oficerë të çmobilizuar, si dhe studentë që studionin në universitetet në Francë, Zvicër, Itali, Austri, Angli, Bukuresht, Budapest e gjetkë, filluan të kthehen në vendet e tyre. Kështu, një student i Kolegjit Samerslen në Grenoble (Francë) solli topin e parë të futbollit në Prishtinë në vitin 1919. Këtë dhuratë ai e kishte nga një mjek francez.
Pas ardhjes së topit të parë në Prishtinë dhe Kosovë, kryesisht të rinjtë filluan të vrapojnë pas tij, por nuk kishte një mënyrë të organizuar të lojës.
Klubi më i vjetër i Kosovës nuk ka garuar në nivele zyrtare, por ka luajtur miqësore me ekipe të tjera nga vendi dhe Maqedonia. Në vitin 1926 në Prishtinë u formua klubi futbollistik “Bashkimi”, i cili mblodhi kryesisht rininë zejtare. Ky klub materialisht ishte shumë më i konsoliduar se “Kosova”. Kjo skuadër e shfrytëzoi rastin dhe u regjistrua në Nënligën e Futbollit Banovina Shkup. Nuk ka të dhëna për nivelin e konkurrencës.
1945–1970: Suksesi i parë në futbollin jugosllav për KF Prishtina
KF Prishtina iu afrua kualifikimit për herë të parë ndonjëherë në Ligën e Parë Jugosllave në sezonin 1972-73, por ata humbën ndeshjet e play-off-it kundër NK Osijek nga Kroacia dhe nuk mundën të përparonin në divizionin kryesor. Pasi humbi në shtëpi në Prishtinë ndeshjen me 1-2 dhe jashtë saj me 0-1 në Osijek.
1981–1989: Brezi i Artë
FC Prishtina tani ishte stabilizuar dhe ishte krijuar një ekip i frikshëm dhe pritej vetëm shpërthimi i saj. Sezoni 1980/01 ishte i vështirë si për Prishtinën ashtu edhe për mbarë popullatën e Kosovës për shkak të situatës politike që ishte krijuar. Nga marsi (1981), Dimovski do të zëvendësohet nga një trajner tjetër, hungarezi nga Vojvodina, Béla Pálfi (mars 1981 - korrik 1983), i cili ka merita të mëdha për kualifikimin e ekipit në elitë dhe krijimin e një ekipi të madh. Skuadra këtë sezon u detyrua të kalojë pothuajse të gjithë sezonin pranveror jashtë qytetit (në Kragujevc të Serbisë) për shkak të ndalimit të aktivitetit sportiv në Kosovë dhe kishte arritur pa asnjë problem të renditet në mesin e tabelës. Prishtina me Palfin, në sezonin 1981/82 përfundon në vendin e 8-të. Në sezonin 1982/83, skuadra bardheblu kishte filluar të shkruante më në fund histori dhe pas 60 vitesh nga krijimi i saj, dhe pas 20 vitesh mundime në Ligën e Dytë, më në fund u krijua një brez i quajtur Brezi i Artë, i cili shkeli të gjitha klubet përballë tij, i cili kishte drejtues të jashtëzakonshëm dhe një ushtri tifozësh me një mesatare prej 30 mijë për ndeshje.
Skuadra nga kryeqyteti kosovar nuk e ndaloi dhe jo vetëm kjo skuadër ishte bërë aq e madhe sa që tani një Jugosllavi 22 milionëshe i trembej dhe ngjallte respekt për të. FC Prishtina pas hyrjes në Ligën e parë Federale ka garuar për pesë sezone radhazi në të. Në vitin e parë në elitë, ajo luajti edhe në Kupën e Europës Qendrore ku zuri vendin e dytë mes katër skuadrave. Në të njëjtin vit, dy lojtarë nga Prishtina, në të njëjtën ndeshje, debutojnë për kombëtaren e atëhershme jugosllave, sulmuesit: Fadil Vokrri dhe Zoran Batroviq. Për Batrovicin kjo ishte e vetmja paraqitje e mbetur, ndërsa Vokrri kishte vazhduar të mbronte ngjyrat e shtetit që nuk ekziston më. Kjo i bëri nder Prishtinës dhe e ngriti atë në mesin e ekipeve më të mëdha në vend. Ndërkaq, në pesë vite gara në Ligën e Parë, Prishtinën e kanë udhëhequr emra të njohur të futbollit jugosllav. Fuad Muzurovic kishte qenë trajneri i parë i Prishtinës që e drejtoi skuadrën në nivelin më të lartë të vendit, i cili e kishte ligën në mesin e katër ose pesë më të fortëve në Evropë. Muzurovic, më vonë trajner i Bosnjë-Hercegovinës, e kishte udhëhequr ekipin nga korriku 1983 deri në të njëjtën kohë në 1984. Pastaj u kthye në korrik të vitit 1985 dhe udhëhoqi klubin e kryeqytetit deri në gusht 1986.
Pas Muzurovicit, stolin e mori strategu tjetër i madh i ish-Jugosllavisë, Vukashin Vishnjevac, i cili megjithatë nuk kishte qenë aq i dashur për disa lojtarë kyç të skuadrës, pasi kishte përballuar presionin dhe aventurën e tij në Prishtinë. përfundoi. në nëntor 1984. Më pas, me mjaft sukses për tre muaj, ekipi u drejtua nga trajneri shqiptar, Ajet Shosholli. Shosholli deri në atë kohë kishte qenë vetëm trajneri i dytë shqiptar, pas Mensur Bajramit (janar '77 - prill '77), i cili kishte drejtuar skuadrën. Ndërkohë, pozita në tabelë ishte rënduar dhe drejtuesit e klubit ishin detyruar të gjenin një trajner të famshëm dhe zgjidhja ishte te Miroslav Blazevic i cili më pas me Përfaqësuesen kroate arrin në vendin e tretë në “Franca ’98”, kontribuon në meritat e klubit të mbetur në Ligën e Parë. Aktiviteti i tij kishte zgjatur vetëm dy muaj, aq sa ai të mbetej një nga më të paharrueshëm të asaj kohe. Prishtina vazhdon edhe për tre sezone në koleksionin e më të mirëve dhe në radhët e saj gravitojnë edhe dy strategë të tjerë të njohur të kohës, Milovan Orioriq (tetor 1986 - shtator 1987) dhe Josip Duvançi (shtator 1987 - qershor 1988) me të cilët përfundimisht Prishtina. bie nga liga. Skuadra kishte lënë disa nga yjet e saj, disa tani ishin pensionuar, ndërsa situata e tensionuar politike dhe rënia e interesimit të strukturave politike dhe shoqërore të Kosovës e kishin bërë që Prishtina të mos mund të qëndronte më në Ligën e parë federale. Me rënien nga Liga, Prishtina bashkon gjeneratën e ardhshme të njerëzve të talentuar nga Kosova, të cilët fillimisht udhëhiqen nga një emër tjetër i njohur në futbollin ish-jugosllav, Miladin Ivadinovi (korrik 1988 – mars 1989). Në sezonin e parë që nga vjeshta (1988/89) Prishtina luajti me minus 6 pikë dhe përsëri luftoi dhe arriti rezultate kulmore, por nuk arriti të rikthehet në elitë.
Pas vitit 1991
Pasi Kosova shpalli pavarësinë nga Serbia, FC Prishtina u largua nga sistemi i ligës së futbollit jugosllav dhe u bë pjesë e Ligës së Pavarur të Kosovës, e cila u bë divizioni më i lartë i futbollit të Kosovës dhe do të riemërohej në Superligën e Futbollit të Kosovës pas Luftës së Kosovës në vitin 1999. Si klubi kosovar me rezultatet më të suksesshme në të kaluarën dhe me infrastrukturën më të mirë, FC Prishtina fitoi edicionin e parë të garës në sezonin 1991–92. Më pas, ajo fitoi përsëri garën në sezonet 1995–96 dhe 1996–97.
Që nga viti 1991, FC Prishtina ka qenë kampion i Kosovës 11 herë, duke e bërë atë klubin më të suksesshëm kosovar që nga largimi i Kosovës nga sistemi i ligës së futbollit jugosllav. Ndërmjet viteve 1945 dhe 1991, liga e Kosovës ishte një ligë rajonale e sistemit të ligës jugosllave, dhe FC Prishtina nuk grumbulloi shumë tituj në atë ligë sepse zakonisht garonte në nivele më të larta kombëtare.
Futsal
Futsal është një sport me të vërtetë premtues në Prishtinë.
FC Prishtina garoi për herë të parë në UEFA Champions League në Futsal në sezonin 2020–21, duke u futur në raundin preliminar. Më 21 tetor 2020 u hodh shorti dhe Prishtina u hodh në short kundër palës shqiptare Tirana. Më 25 nëntor 2020, Prishtina mundi Tiranën në Pallatin e Rinisë dhe Sporteve në Prishtinë, kjo fitore siguroi kualifikimin për në fazën e 32, ku u përball me gjigantët spanjollë Barcelona, i cili mposhti KF Prishtinën me rezultat 9. –2. Deri më tani rezultati i tyre më i madh në këtë garë.
Boksi
Boksi është sporti më i suksesshëm në Prishtinë. Boksierët si Aziz Salihu, Mehmet Bogujevci, Sami Buzoli dhe Bajram Hasani sollën sukses për Prishtinën në garat ndërkombëtare të boksit si Kampionatin Evropian të Boksit, Kampionatin Botëror të Boksit dhe në Boks në Lojërat Olimpike Verore.
Aziz Salihu i lindur në Prishtinë është boksieri më i suksesshëm për Prishtinën. Ai fitoi tetë kampionate jugosllave në të cilat pesë radhazi. Ai do të fitonte dy medalje bronzi në Kampionatin Evropian të Boksit, fillimisht në vitin 1981 në Tampere dhe për herë të dytë në vitin 1985 në kategorinë super të rëndë. Suksesi i tij më i madh në boks erdhi në Lojërat Olimpike Verore të vitit 1984 në Los Anxhelos ku fitoi medaljen e bronztë në kategorinë super të rëndë, ai u bë sportisti i parë individual nga Kosova që fitoi një medalje olimpike. Në Botërorin e Boksit në vitin 1987 në Beograd ai fitoi medaljen e bronztë.
Sami Buzoli është boksieri që boksoi për Prishtinën. Për herë të parë ka marrë pjesë për Jugosllavinë, në Kampionatin Evropian të vitit 1981. Ai arriti në finale në kategorinë e peshave të vogla, në të cilën humbi kundër Viktor Miroshnichenko. Ai do të përsëriste sukseset e tij në Kampionatin Evropian të Boksit në vijim në 1983 në Varna, kur fitoi medaljen e argjendtë për herë të dytë, në rivalin e tij të boksit. Një vit më parë ai do të garonte në Kampionatin Botëror të Boksit në 1982 në Mynih, ku fitoi medaljen e bronztë edhe në kategorinë e peshave të vogla.
Mehmet Bogujevci është boksier i lindur në Prishtinë. Ai fitoi pesë kampionate boksi për Prishtinën në Jugosllavi. Në Kampionatin Evropian të Boksit në 1977, Halle fitoi medaljen e bronztë në kategorinë e lehtë. Ai do të garonte në Kampionatin Botëror të Boksit të mbajtur në Beograd në vitin 1978 në të cilin do të fitonte argjendin në kategorinë e lehtë të peshës së lehtë, pasi humbi në finale kundër Valery Lvov. Një vit më vonë ai do të fitonte të artën në boks në Lojërat Mesdhetare në 1979 në Split. Mehmet Bogujevci u bë atleti i parë individual nga Kosova që garoi për Jugosllavinë në Lojërat Olimpike të vitit 1980 në kategorinë e peshës së lehtë për meshkuj, duke arritur në çerekfinale, në pjesëmarrjen e tij të vetme në Lojërat Olimpike Verore.
Basketbolli
Përveç suksesit të basketbollit të brendshëm, ekipi i Streetball Che Bar nga Prishtina është kurorëzuar kampion i kampionatit kombëtar të Streetball të Kosovës në vitin 2013. Kjo fitore përkoi me pranimin e Streetball Kosovës në FIBA.
Dardan Berisha nga KB Sigal Prishtina ishte sportisti më i mirë mashkull i vitit 2013 sipas Grupi Koha, pas suksesit që pati me klubin gjatë gjithë sezonit.
Hendbolli
Aktivitetet e hendbollit në Prishtinë datojnë që nga viti 1948 ku shohim skuadrat e para si Kosova e Prishtinës, së bashku me Trepçën e Mitrovicës, Partizanin dhe Milicionarin. Xhavit Spahiu formoi klubin e parë të hendbollit, Normalistin e Prishtinës. Ekipi u vendos si ekipi i parë kampion i vendit. Nga viti 1954 deri në vitin 1959 ata triumfuan duke u bërë kampionë gjashtë herë radhazi. Nga viti 1981 e në vazhdim për shkak të situatës politike në Kosovë, hendbolli ishte në një pozitë të vështirë dhe u rikuperua vetëm në vitin 1999. Ata u pranuan në Federatën Ndërkombëtare të Hendbollit (IHF) dhe Federatën Evropiane të Hendbollit (EHF). Kombëtarja zhvilloi ndeshje në Bosnje, Turqi, Bullgari dhe vende të tjera të Ballkanit. Më 28 nëntor 2001, Prishtina priti një ndeshje kundër Kelecolu, një ekip turk dhe kjo shënoi fillimin e ndeshjeve të vazhdueshme miqësore të Kosovës kundër kombeve të tjera jo vetëm në Ballkan, por deri në Britaninë e Madhe, Skoci, Egjipt etj.
Oltion Beshiri është njëri prej hendbollistëve më të suksesshëm të ekipit të hendbollit të Prishtinës. Ai është vlerësuar me çmimin Atleti i Vitit për sezonin 2013 nga tifozët kryeqytetas Plisat. Gjatë viteve 2008-2009 ai shënoi 229 gola gjatë një gjysmë sezoni dhe gjithashtu ishte pjesë e Bundesligës për disa muaj kur ishte 15-16 vjeç.
Volejbolli
Skuadra e meshkujve garoi në turneun e parë të organizuar në mënyrë të pavarur atë vit, ndërsa skuadra e femrave garoi dy vjet më vonë në turneun e parë të organizuar si pjesë e ligës së femrave. Skuadrat e volejbollit të Prishtinës, edhe pse me ndryshime në emra dhe kryetarë, kanë garuar vazhdimisht në kampionate të organizuara që nga fillimi i aktivitetit të pavarur të sportit në vitin 1991. Klubi i volejbollit për femra të Prishtinës u bë kampion në sezonin 2013/2014. Një tjetër klub i femrave nga Prishtina, Universiteti AAB fitoi Kupën e Kosovës 2012 duke mposhtur Prishtinën në finale. Pavarësisht se ishte skuadra më e mirë në Superligën e femrave, skuadra e Prishtinës po kalon pengesa financiare, duke shkaktuar probleme në organizimin e ndeshjeve në fushën e tyre. Klubi i Volejbollit të Prishtinës u zgjodh klubi më i suksesshëm në kategorinë e femrave për sezonin 2012/2013.
Shemsije Asllanaj është zgjedhur sportistja më e mirë e volejbollit në kategorinë e femrave nga Federata Kosovare e Volejbollit në vitin 2012. Në këtë vit klubi ku ajo luan, KV Prishtina fitoi Superkupën. Suksesin e ka përsëritur edhe në vitin 2013 së bashku me klubin për të cilin luan, KV Prishtinën, pasi janë vlerësuar me nderimet më të larta nga Federata Kosovare e Volejbollit.
Karate
Karateja në Prishtinë luhet në 14 klube, prej të cilave KK Ippon ishte kampion i Kampionatit Kombëtar të Karatesë në vitin 2013. Prishtinën në kampionate kombëtare dhe gara të tjera përfaqësojnë edhe KK Ardhmëria, KK ASLU, KK Bardhoshi, KK Batllava, KK Fan, KK Iliria, KK Kosova, KK Kosovari, KK Përparimi, KK Prishtina, KK Sharri, KK UNSU dhe KK Vajzat e Dardanisë.
Herolind Nishevci është një karateist i njohur i lindur në Prishtinë. Ai fitoi në karateistin e tij dy medalje bronzi, duke qenë karateisti më i suksesshëm për Kosovën. Ai fitoi në Kampionatin Botëror të Karatesë 2016 Bronzi në kategorinë +84. Medalja e parë e fituar për Kosovën, në Kampionatin Botëror të Karatesë. Herolindi fitoi medaljen e bronztë edhe në Kampionatin Evropian të Karatesë 2021 në Poreç në të njëjtën kategori, për Kosovën.
Infrastruktura
Stadiumi i Prishtinës është terreni vendas i FC Prishtina që nga 17 maj 1953. Sot kapaciteti i stadiumit është 16.200 ulëse. parapamje| Stadiumi i Prishtinës Përveç vendosjes së ulëseve të reja të cilat ishin donacion nga Federata e Futbollit të Suedisë, stadiumi i është nënshtruar edhe një sërë ndërhyrjesh të tjera arkitekturore, duke përfshirë një çati në krahun perëndimor që do t'u mundësonte spektatorëve strehimin gjatë shiut dhe një gardh në krahu verilindor. Pallati i Rinisë i cili ndodhet në qendër të Prishtinës, është shtëpia e shumë sporteve që luhen në ambiente të mbyllura në qytet duke përfshirë basketboll, volejboll, pingpong dhe futsal. Pallati i ndërtuar në vitin 1977 është financuar nga kontributet vullnetare të qytetarëve të Prishtinës. Drejtor i parë i saj ka qenë Kemajl Hashimi, ndërsa nga viti 2008 e në vazhdim ky institucion është nën menaxhimin e Agjencisë Kosovare të Privatizimit. Pallati i Rinisë ka një sipërfaqe prej 8136 m2. Gjatë vitit 2013, Sigal Prishtina ka investuar në rinovimin e Pallatit në mënyrë që të përgatitet për ndeshjet kundër skuadrave të Ligës Ballkanike në Basketboll. Një tjetër stadium futbolli i vendosur në Prishtinë është Stadiumi i Flamurtarit, i cili është terreni i Klubit të Futbollit Flamurtari dhe Klubit të Futbollit Kosova e Prishtinës. Ky stadium ka një kapacitet prej 2000 vendesh. Prishtina posedon fusha tenisi të hapura ku ushtrojnë aktivitetin e tyre Klubi i Tenisit Prishtina dhe Klubi i Tenisit DielliX. Këto dy fusha me sipërfaqe të fortë janë gjithashtu të pajisura me drita të përshtatshme që mundësojnë lojën gjatë natës. Në këto fusha zhvillohen dy nga turnetë më të mëdhenj të organizuar në Kosovë, Prishtina Open dhe Dielli Open. Përveç turneve, terrenet e tenisit të Prishtinës janë shfrytëzuar edhe për kampe tenisi për të rinj të organizuara nga Prishtina Tennis Club. Infrastruktura sportive është një çështje e debatit aktual. Arsyet për mungesën ose cilësinë e dobët të objekteve sportive të Prishtinës përfshijnë pasojat e luftës së fundit (1999), mungesën e investimeve në 25-30 vitet e fundit dhe gjendjen e vështirë ekonomike të vendit.
Sporte të tjera
Pingpongu është një tjetër sport aktiv në Prishtinë, që nga pranimi i Federatës Kosovare të Pingpongut në Federatën Ndërkombëtare të Pingpongut në vitin 2003. Dy lojtaret e KP Prishtina (Klubi i pingpongut Prishtina), Vlona Maloku dhe Linor Çitaku u zgjodhën pingpongistë të vitit 2013, pas titujve të tyre të mirënjohur dhe vendosjes në krye të renditjes kombëtare. Maloku është anëtare e ekipit kombëtar të pingpongut të Kosovës për femra dhe ka marrë pjesë në kampionatin evropian të pingpongut në Vjenë, ndërsa Çitaku është anëtare e rregullt e ekipit kombëtar të pingpongut për meshkuj dhe ka marrë pjesë në kampionatin botëror të pingpongut në Paris 2013, në Kampionatin e Pingpongut në Vjenë dhe Kampionati Ballkanik të Pingpongut U21 në Sarajevë.
Stetten (AG)
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Sporti në Prishtinë
Sporte të tjera
Tenisi në Prishtinë përfaqësohet nga dy klube tenisi, KT Prishtina dhe KT DielliX. Ata të dy e ushtrojnë aktivitetin e tyre në fusha tenisi që ndodhen pranë shkollës së mesme Ismail Qemali. KT Prishtina është themeluar në vitin 1992 dhe është klubi i parë i tenisit në Kosovë. Drejtor aktual është Agim Islami, dhe klubi përbëhet nga 230 anëtarë, më shumë se gjysma e tyre janë gra. Përveç tenistëve vendas, në këtë klub luajnë rreth 30 lojtarë ndërkombëtarë. 22 tenistë meshkuj vendas garojnë në turnetë kombëtare, pesë prej të cilëve janë në dhjetëshen e parë. Në kategorinë e femrave janë katër lojtare aktive. KT DielliX është themeluar në vitin 1997 dhe është organizatori kryesor i turneut tradicional të tenisit në Prishtinë, Dielli Open.
Në Prishtinë ka edhe katër klube të notit, KN Step, KN Scan Color, KN Prishtina, KN Nemo OP, dhe të katërt janë shpërblyer me çmime të fundvitit nga Federata e Notit e Kosovës në vitin 2013.
Notarja më e mirë e vitit për vitin 2013 u zgjodh Rita Zeqiri nga KN Step Prishtina, çmim të cilin e fitoi për të katërtën herë radhazi. Në vitin 2012 ajo triumfoi si kampione e Kosovës në 10 disiplina të seniorëve dhe fitoi 21 medalje ndërkombëtare, 20 prej të cilave të arta. Në kategorinë e meshkujve, Lum Zhaveli nga KN Step Prishtina ishte notari më i mirë i vitit 2013, pasi fitoi 4 medalje ndërkombëtare, 2 prej të cilave të arta dhe thyen shumë rekorde kombëtare të notit.
Sporti i Qitjes si sport filloi në vitin 1948 në Prishtinë. Sot praktikohet nga katër klube: Dardania, Hajvalia, Polici dhe Zenel Hajdini dhe që të katër funksionojnë në Pallatin e Rinisë së Prishtinës.
Sporti në arsim
Librat e përdorur për programet janë:
Trance
Trance (shqiptohet: trens) është zhanër i muzikës elektronike (electronic dance music) që ka filluar të zhvillohet rreth vitit 1990 në Gjermani. Është e karakterizuar me tempo të melodisë me rrahje prej 120 deri 160 rrahje për minutë, duke përsëritur frazat e melodies që e formojnë atë muzikë.
Artistët që kanë krijuar/ krijojnë muzikë trance janë: Armin van Buuren, Paul van Dyk, Aly & Fila, Paul Oakenfold, Ferry Corsten, Markus Schulz, Gareth Emery, Alex M.O.R.P.H., BT, Cosmic Gate, Tiesto etj., etj.
Trance Top 1000 – 2013
Sipas një votimi nga mijëra adhurues të muzikës trance, në vitin 2013, ata votuan muzikën „Tuvan“ të Gaias (pseudonim i Armin van Buurenit) si klasikja më e mirë, përcjellur nga „Silence“ -Delerium në bashkëpunim me Sarah McLachlan; „Adagio For Strings“ -Tiesto etj.
Fatos Baxhaku
Biografia
U lind në Tiranë më 9 janar ne 1964, i biri i pedagogut Shaban Baxhaku. Shkollimin e parë e kreu në shkollat asokohe 8-vjeçare "Emin Duraku" dhe "20 Vjetori", (sot Dora D'Istria). Shkollën e mesme e kreu në gjimnazin "Ismail Qemali". Përgjatë viteve 1982-1986 studioi në Unversitetin e Tiranës në fakultetin e Histori-Filologjisë ku u diplomua në histori. Nga viti 1986 deri më 1992 punoi në Institutin e Historisë së Akademisë së Shkencave të Shqipërisë. Nga viti 1993 e deri në vitin 1998 ka punuar si kryeredaktor dhe gazetar i "Gazetës Shqiptare". Në vitet 1998-1999 ishte kryeredaktor i parë i lajmeve në televizionin "Klan". Në 1999-2000 ishte kryeredaktor i revistës së përjavshme "XXL". Gjatë viteve 2001-2005 ishte kryeredaktor dhe gazetar në televizionin "Vizion Plus". Në periudhën 2006-2015 ishte kryeredaktor dhe gazetar në të perditshmen "Shqip". Nga viti 2015 ishte gazetar në profesion të lirë.
Fatos Baxhaku është autor ose bashkautor i serialeve me reportazhe "Tunel" (Vizion Plus), "Rrugëtim" (Top Channel), "Shtëpia e Vjetër" (Digitalb) si dhe i shumë dokumentarëve televiziv.
Ka punuar si pedagog i jashtëm i gazetarisë në universitetin e Elbasanit dhe Tiranës.
Ka qenë anëtar i Komitetit Shqiptar të Helsinkit.
Bashkëpunëtor në shumë projekte trajnimi me organizatat "Soros", "USAID", "Instituti Shqiptar i Medias", "OSBE" etj.
Vepra
"Gur", shtëpia botuese "Papirus" viti 2008, është një përmbledhje me reportazhe. "Gur" përbëhet nga dy pjesë. Në pjesën e parë janë zgjedhur një pjesë e reportazheve që autori i ka botuar çdo të dielë në gazetën "Shqip". Ai i ka shkruar këto reportazhe gjatë viteve 2006-2007. Në pjesën e dytë, të titulluar "Haberet e Cenit", ka mbledhur disa shkrime që janë botuar në gazetën "Panorama", gjatë viteve 2005-2006. Në fjalët hyrëse të librit autori tregon përse zgjodhi ta quajë "Gur". Ai shprehet se: "E di që ndokush mund të më pyesë për titullin e këtij libri: Përse "Gur"? Deri vonë kam pasur një zakon. Në çdo vend ku shkoja merrja nga një gur si kujtim. Më dukej gjëja më e qëndrueshme dhe, në shumë raste, edhe më karakteristike e fshatrave dhe qytezave. Njerëzit ikin shpejt, gurët mbeten. Rrokullisen, thyhen plasariten, ngrijnë e shkrijnë, porse janë gjithnjë po ata. Këtë zakon jo edhe fort praktik, nisa ta lë kur apartamenti im nisi të mbushej ca si frikshëm me kanistra cip me gurë, por edhe tani fus në xhep ndonjë guralec, sidomos nga ata të zallit të lumenjve . Libri ka 536 faqe.
Kruja
Kruja është një qytet dhe bashki në Shqipërinë qendër-veriore, mes malit të Sari Salltikut dhe lumit Ishëm, vetëm 20 km në veri të kryeqytetit të Shqipërisë, Tiranës. Me vlerësimin e vitit 2004, Kruja ka rreth 19 400 banorë, banorët i thonë vetes "krutonë" ose "krotonë". Në gjuhën zyrtare banorët e Krujës quhen "krutanë".
Emri
Emri i qytetit është i ndërlidhur me fjalën shqipe kroi, krua nga proto-shqipja *krana < *krasna.
Vendbanimi përmendet për herë të parë me emrin Kroai (në greqishten mesjetare Κροαί) ndër dokumente bizantine të fillimit të shekullit të 7. Në latinishten mesjetare njihej si Croia, Croya dhe Croarum. Ndërsa gjatë periudhës osmane iu vu emrin Ak Hisar ose Akçahisar, nga turqishtja osmane me domethënien "kështjellë e bardhë".
Historia
parapamje|majtas|200px|[[Pazari i Krujës vazhdon deri te Kalaja e Krujës]]
Historia e hershme
Më 1190 Kruja u bë qendra e të parës njësi politike të dheut të Arbërit në Mesjetë, Principata e Arbërit e drejtuar nga Progoni. Gjatë drejtimit nga Golemi, principata u shkri dhe territoret e saj u përfshinë në Mbretërinë e Arbërit të porsathemeluar. Më pas në shekujt 13 dhe 14, Bizantinët, Topiajt dhe në 1343 Perandoria Serbe, kontrolluan qytetin. Mbretëria e Arbërit u shkri ndër vitet 1363-1368, kur Karl Topia futi nën zotërimin e tij kryeqendrën e saj, Durrësin, duke e bërë pjesë të principatës së vet. Pas betejës së Savrës, Topiajt u bënë vasalë osmanë dhe Kruja iu la te shoqit të Helena Topisë, Konstantin Balshës. Balsha mendohet se u var në 1402, në Durrës për shkak se nuk mori pjesë në betejën e Ankarasë me vasalët e tjerë arbër të Osmanëve. Krujën më pas e mori në dorë Niketa Topia, dhe u integrua në Sanxhakun e Arbërit, në cilësinë e subashllëkut sipas regjistrit të 1431. Gjatë kryengritjes së Arbërit në vitet 1432-1435, kështjella u rrethua pa sukses nga Andrea Topia.
Deri më 1432 subash i Krujës ka qenë Zognush Pasha, pas tij Hizir Beu, dhe më 1437-38 ishte Skënderbeu. Nëntorin e 1438 u kthye Hizir Beu, dhe në prill 1440 u zëvendësua nga Umur beu.
Historia "moderne
Kruja njihet si kryeqendra e rezistencës ndaj pushtuesve osmanë gjatë kohës që Skënderbeu udhëhiqte këtë rezistencë. Kalaja e Krujës u rrethua 4 herë nga ushtria osmane. Në rrethimin e katërt kështjella e Krujës ra në dorën e pushtuesit.
Kruja gjatë viteve 1400–1500 strehonte Skenderbeun bashkë me trupat e tij. Për vite me rradhë qyteti i ka mbijetuar sulmeve të fuqishme osmane. Të pajisur shumë herë më mire me mjete lufte, ushtarët osmanë u perpoqen disa here te pushtonin qytetin por pa rezultat. Skenderbeu nuk luftonte brenda në qytet por jashtë tij. Ai linte vetem nje pjese te vogel te ushtrisë se tij afro 2000 ushtarë në qytet dhe vetë fshihej nëper pyjet afer, kur shihte momentin e pershtatshëm i sulmonte osmanët dhe i kapte ne befasi. Kjo lloj mënyre luftimi u kushtoi shumë osmanëve pasi ata lane shumë burra ne fushë te betejës. Per disa vite qyteti u morr nga Napoli dhe mbreti Alfons V. Skenderbeu ia dha kështjellen në menyrë që Napoli ta ndihmonte me ushqime e trupa kunder osmaneve. Pas vdekjes se Alfonsit, djali i tij Ferrante morri fronin me ndihmën e Skenderbeut i cili kishte cuar trupa ne italine jugore per te ndimuar djalin e Alfonsit kunder Anzhuve te cilet donin te merrnin fronin. Mirenjohes per ndihmen e Skenderbeut Ferrante ktheu kështjellen në formë feudi. Ndihmat nga Napoli vazhdonin të vinin drejt Krujës por jo në të njëjten sasi si gjatë kohës se Alfonsit.
Ekonomia
Kruja është një qendër e rëndësishme turistike në Shqipëri. Përveç kësaj në Krujë zhvillojnë aktivitetin e tyre dhe disa industri. Për tu përmendur janë industria e këpucëve në të cilën punësohen shumë gra dhe vajza nga Kruja dhe komunat përreth. Gjithashtu në Krujë është aktive edhe industria e nxjerrjes dhe përpunimit të gurit gëlqeror.
Njerëz të shquar
Gjergj Kastriot skanderbeu gjeneral strateg dhe hero nderkombetar
Emblema - Bashkia Roskovec
thumb|200px Emblema e Bashkisë së Roskovecit është emblema e qytetit të Roskovecit.
Kosava
Kosavë është një vendbanim në komunën e Sharrit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Ulinë.
Turgi
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Komuna e Çeshinovës-Obleshevës
Komuna e Çeshinovës-Obleshevës është komunë që shtrihet në pjesën lindore të Maqedonisë. Qendra e komunës është Oblesheva.
Gjeografia
Komuna e ... ka një pozitë gjeografike ...
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit 2002 në Komunën e ... jetojnë 7 490 banorë nga të cilët x % janë ...
Vendbanimet
Komuna e ... i përfshin këto vendbanime :
Nikolaj Davidenko
Nikolay Davydenko (ka lindur në vitin 1981) - tenist i famshëm rus, Mjeshtër i Merituar i Sportit i Rusisë. Mbajtës i Davis Cup të vitit 2006 si pjesë e ekipit kombëtar të Rusisë. Fituesi i finales së Kupës Botërore të tenisit të vitit 2009 në lojë individuale, gjysmë-finalist i kampionatit French Open në vitet 2005 dhe 2007, gjysmë-finalist i turneut US Open i viteve 2006 dhe 2007, çerekfinalist i Australian Open në vitet 2005, 2007, 2010. Gjatë karrierës së tij sportive ka fituar 21 turne ATP në lojë individuale, duke përfshirë edhe tre turne të serisë "Masters" si dhe finalen e World Tour. Ka fituar të paktën në një nga turnetë për 9 sezone rresht (nga viti 2003-2011). Përkatësisht numrit të fitoreve të korrura në turnetë ATP në lojë teke (individuale) midis rusëve i lë vendin e parë vetëm Yevgeny Kafelnikov (26 fitore në periudhën e viteve 1994-2002).
Prishtina Film Festival 2009
Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Prishtinë (shkurt: PriFilmFest ) u zhvillua nga data 22 deri më 30 shtator 2009.
Festivali i parë i PriFilmFest nisi më 22 shtator nga Vanessa Redgrave dhe Vjosa Berisha me filmin Lindje-Perëndim-Lindje.
Konkursi
Në konkursin zyrtar u shfaqën filmat e mëposhtëm:
Jashtë konkurrencës
Jashtë konkurrencës, kategoritë dhe filmat e mëposhtëm mund të shihen brenda programit të konkurrimit:
Fituesit
Në këtë kategori u shfaqën 5 filma, të cilët fituan çmime të tjera të përzgjedhura filmike.
Kinemaja e Paraluftës dhe Kinemaja e Pasluftës
Në këtë kategori janë shfaqur filma kosovarë, të cilët janë xhiruar para dhe pas luftës së Kosovës.
Cassà de la Selva
Cassà de la Selva është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Gironès, të provincës Girona, në Katalonia. Cassà de la Selva ka 8969 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 45.16 km2.
Alphen aan den Rijn
Alphen aan den Rijn është një bashki në provincën Hollanda e Jugut në Holandë me sipërfaqe 57.68 km² dhe popullsi 72577 banorë. Alphen aan den Rijn është kryeqendra e bashkisë.
Zhanica
Zhanicë, (malazezisht: Горња Рженица/Gornja Rženica) është vendbanim në Komunën e Plavës në Mal të Zi.
Gjeografi
Zhanicë shtrihet krahut të djathtë të lumit Lim, i cili buron nga Liqeni i Plavës dhe e përshkon atë Ultinë, për ta lënë fshatin Pepaj në të majtë. Të dy fshatrat ndodhen në mes të Plavës, qendër komunale (7 km), dhe Murinës, qendër zyrtare (3–4 km).
Në pjesën lindore me fshatin malazez - Velikën dhe me një varg kodrash e majesh : Sekiricën e Shejtan tepen. Kjo Ultinë, ku gravitojnë këto fshatra, ishte gjithnjë pjesë e pandarë e qëndresës Guci, deri në vitin 1954. Më pas, Plava u bë qendër komunale. Për mua, nuk është befasi kur lexoj shkrimin e udhë - përshkruesit rus, A. Boshmakov : "Gucia është zemër e Shqipërisë".
Zhanica e ka burimin më të lashtë se Pepaj, të cilin, me emrin Rzhanicë, e hasim në Defterin e Sanxhakut të Shkodrës, që në vitin 1485, kur kishte 92 shtëpi, pesë beqarë, dy veja dhe tre mullinj. Sa ishte ky fshat i banueshëm dhe udhëkryq, mund të bëhet krahasimi që, në atë kohë, kryeqendra Guci kishte 121 shtëpi dhe tre mullinj. Kur edhe fshati Nokshiq kishte 23 shtëpi, meqë në këtë regjistër nuk figuron fshati Pepaj, atëherë mund të merret se ishte marrë si pjesë e pandarë Ultina e Sipërme e Limit, që kishte 80 shtëpi dhe dy mullinj, kjo mund të besohet se edhe në disa regjistratime të pastajme është i bashkangjitur me Murinë.
Për emërtim Zhanica është vështirë të përcaktohet rrënja 1. dhe formimi i këtij toponimi, edhe pse është përmendur shumë më herët, prapëseprapë nëpër rrugën historike, pas pushtimeve të vazhdueshme, ka përjetuar edhe ndryshime si të gjitha toponimet e tjera nëpër këto vise, qoftë me emërtime të reja, termin të shkurtër, të plotësuar, të deformuar etj. Por, si pikënisje duhet marrë mendimin e këtyre pasardhësve se quhej Nikë Fara.
Madje duke u nisur nga pozita që ka sot ky fshat, mund t'u besohet informatorëve nga këto troje se është formuar nga vërshimi - ortekët. Kjo ka njëfarë logjike, sepse nga të tri anët rrethohet me shpatie, që vazhdojnë drejt lumit Lim.
Këto mendime japin shkas të gjykohet se fshati Zhanicë është formuar nga zhargitja e dheut. Pasi edhe në ditët tona përdoren terminet : "I tërhoqa drutë zharg prej Pllateve", "Rrëshqiti barra e fierit prej në Fierishtë e zharg e ra në She", ku ortekët kishte pru shumë zhakra. Hasa edhe në emërtimin Azhanicë. Mendimi tjetër mund të rrjedhë nga përkëdhelja e Nikës, pra, baza e toponimit është Nika, që nga përkëdhelja del Nica, si e hasim në shumë vendbanime të trevës së Plavës dhe të Gucisë. P. sh në Vuthaj, në krah të lumit Gërla, balla - ballë me Bjeshkën Rakopeç, gjendet shkëmbi me emrin Rrathi i Bak'niks. Fjala Bakë ka të bëjë me shkurtesën e emrit babë, kështuqë bashkimi i tri pjesëve përbën një toponim - Rrethi - Bakë - Nikës. Gjithashtu, në Vuthaj është lagja Zaronica (thuhet edhe Zharonicë), që kjo pjesë e tokës kishte banorë të parë Nikën, si e shqiptojnë këtu edhe me shkurtesën Nicë. Në këto vise, duke dashur ta përkëdhelë dikënd mund ta deformojë thënien e vërtetë, si p. sh : Babush, Bakë, Nanëloke, Nanë - cicë, Hysko, Hasko, etj. Shprehje të tilla i gjejmë edhe në vise të tjera shqiptare, p. sh. në Bjeshkët e Burimit (ish- Istogut) në Kosovë, ku është një emërtim i ngjashëm - Bjeshka Korenik, në të cilën kultivohej thekra, tërshëra dhe elbi. Të moshuarit thonë : "A e more koren (frytin)" dhe "Nuk gjeti as një kore bukë". Meqë bjeshka ishte e Nikës, del edhe bashkimi i dy termeve kore dhe Nikë, në Korenikë.
Duke u mbështetur në bindjen dhe dëshirën e informatorëve me perardhje nga ky fshat, vendosa të përdor shprehjen si ata që këmbëngulin për shprehjen Zhanicë.
Kur jemi te zbërthimi i emrave të ndryshëm të toponimeve dhe të antroponimeve, duhet të ndalemi edhe në patronimin Novaj dhe Novoviq, që është për analizë edhe në ditët tona për këtë llagap, një pjesë e të cilës ende jeton në Zhanicë. Duke u përpjekur për mësimin e kësaj domethënie, hasa në befasi edhe te ata që e mbajnë këtë mbiemër. Meqenëse në këtë fshat jeton edhe një bark Novoviq, me fe ortodokse dhe me kombësi malazeze, enden mendimet se cila e mban burimin më të largët dhe nga cili trung rrjedh. Pjesa më e madhe pohojnë burimin më të largët - Berishë, pasi i pari i tyre quhej Nue Berisha. Kjo është fare e mundur, sepse nëpër këto faza mund t'i jetë hequr edhe tingulli d (Nue). Thuhej edhe Nikë Berisha. Mund të konstatohet se këta emra kanë të bëjnë me trungun shqiptar të besimit të mëparshëm, të emrit Ndue, Nue, Nou, Noci, Emri i më i shpeshtë në këto vise është Nueci. Nëse thellohemi në burimin e emrit Ndue mund të Konstatohet se kjo rrënjë ka mbetur pasi i janë hequr emrit Andue tingull i parë A dhe i fundit N. (Kroatet e kanë Antun, kurse Italianët Antonio). Këtë më së miri e reflekton bija e këtij gjiri familjar (1985), Hajrie Nuecaj - Mehaj, 90 vjeçe, e cila thekson : "Ne, nga bashkëfshatarët, jemi quajtur Nuecaj, p. sh : Erdhën Nuecajt. Më pas kem dëgjaur edhe llagapet Nuajajt dhe Nocajt.  Pas vitit 1919, dëgjova për herë të parë llagapin Novoviq".
Të njëjtin mendim e jep edhe Fazë (Balidemaj), e cila kishte kaluar të 75 vjetët si grua me kétë mbiemër në ketë fshat : "U martova te Nuecajt", "Erdhën me më marrë trimat e Nuecejva", "Do të shkojmë për Bajram te Nuecejt", etj. "Kam dëgjuar edhe për Nocajt edhe Ndocajt". Një dëshmi jep edhe e dhëna se ekziston toponimi Jazi i Nout, që kalon afër trojeve më të parë të këtij barku. Gjithashtu, hasim edhe në toponimin Lugu i Ocit. Në këtë rast, mungon tingulli i parë N. Në tërë krahinën e Plavës Gucisë pas vitit 1912 dhe 1913, si dhe në vazhdim të kohës malazezët ua ndërronin shqiptarët jo vetëm emrin dhe fenë, por edhe mbiemrin familjar. Ata ia shtonin ose ia mungonin atij (mbiemrint) së paku një tingull, gjë që ia humbte edhe rrënjën. Ky emër është shumë i përshtatshëm për ta kthye Nuecin ose Nocin, ose Nduen në Novo. Nuecajt, siç i quajnë në ketë anë, theksonin se i pari i tyre kishte qenë Lazri. Ngjashmeri e Lazrit me Llazarin lehtë mund të shkrihet njëri në tjetrin, mandje, te afrohen këto barqe si të janë të një trungu. E aq më lehtë të keqëprdoret. Me një dozë trimërie, shtojnë se janë nga Bukmiri i berishës. Kur ra edhe ky mendim, atëherë më është dashur të gjurmoj edhe më thellë. Duke lexuar Defterin e Sanxhakut të Shkodrës (1485) hasim në dy Buk - mira, njëri në Nahijen e Piperit, që kishte 40 shtëpi dhe ishte nën Timarin e Vukut, të birit të Gjorgjit, Sanxhaku i Shkodrës, të cilit ishin të ardhur nga vetreniku, vend në mes të Vasoviqit dhe matishevés (aty), që në këtë regjistër nuk hasim në Lazar, as Llazer. Fshati tjetër, Bukmir, ishte në Timaren e Hamzait Ihasanit, të birit të Kolës. Në këtë regjistër takojmë emrin Gjergj Bukmiri, edhe pse vështirë mund të dallohen emrat e shqipes të besimit katolik dhe ata të besimit ortodoks, por të afërt për deformim si Lazer - Llazar, Gjergj - Gjorgje, etj. Fshatrat e krahinave të Piperit dhe të Kelmendit ishin shqipatrë, si Bukmiri, etj. Prapëseprapë ndeshem në antroponime sllave, p. sh. Radiqi, i biri i Lazarit, etj. Kur bëhen fjalë për Bukmir, mendohet se kanë prejardhje nga fshati Zhanicë. Ishin barinj dhe trima. Patën grindje, gjakderdhje dhe pastaj gjakmarrje me fshatrat fqinje. Madje, për ta larguar këtë "farë" nga këto troje, ose për ta shfarosur përgjithmonë, i bashkuen forcat Vojvoda i fshatit Konjuhë, vasoviqasit me Gjyl Begun, udhëheqësin e kazasë së Gucisë, për shkak se para vitit 1826 Gjylit ia kishin vrarë të vëllain. Për këtë vazhdonte gjakmarrja, duke i detyruar që të shpërnguleshin. Këta Bukumirë marrin drejtimin nëpër Bjeshkën Vetrnik për matishevë, në drejtim të Podgoricës.
Kultivimi bujqësor dhe renta feudale
Zhanica i takonte vilajetit të Plavés, në Hasin e Sanxhakbeut të Shkodrës, si edhe në viste tjera të pushtura nga osmanët, ku ishte i parqitur sistemi Timar. Në këtë fshat, në mbarim të shekullit XV, kultivonin prodhime bujqësore, madje, edhe jepnin secila familje nga 10 okë për një kulturë ;
Ky sistem tatimor nuk zgjati shumë, sepse paraqitet një shprehje tjetër, pagesa në 50 ak$e. Pra, secila shtëpi duhej te jepte në një vlerë te një dukati. Kështuqë, sipas Kanunamanës se Malit te Zi (1523), pagesa e 55 florinjve përmblidhte tri detyrimet kryesore : taksen e harac-it te 33 akgeve : 20 akge në te mire te Sanxhakut, kur-se mbledhësve te akgeve u mbeteshin 2 ak§e. Sipas shënimeve te cekura, Zhanica jepte në rente 60 okë grurë, 42 okë thekër, 32 okë elb dhe 35 okë tërshërë. Për mei, edhe pse përmendet, nuk për-caktohet sasia.
Nëse këto sasi i kthejmë në akge, atëherë mund te konstatohet se pas çmimit te vitit 1485, 1529 dhe 1570 del kjo shifër :
Grand Rapids, Michigan
Grand Rapids (City of Grand Rapids) është një qytet në qarkun Kent të shtetit Miçigan të SHBA-së. Qyteti është i vendosur në lumin Grand rreth 25 milje në lindje të liqenit Michigan. Ai është qendra e qarkut e Kent, qyteti i dytë më i madh në Michigan (pas Detroit), dhe qyteti më i madh në Michiganin Perëndimor. Në Grand Rapids ndodhen pesë nga kompanitë kryesore të botës për mobilje zyre, prandaj quhet edhe "Qyteti i mobiljeve".
Zhanica
Kultivimi bujqësor dhe renta feudale
1485    1529     1570  Barra e grurit : 40 akçe  38 akçe  50 akçe fasule        : 40  "    38  "    50  "  thekrës        : 25  "    25  "    36  " elbit         : 25  "    --  "    --  "
Grand Rapids, Michigan
Grand Rapids ishte vendlindja e Anthony Kiedis, këngëtar dhe shkrues këngësh, dhe Gerald Ford, presidenti i 38 i Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Ford, së bashku me gruan e tij, ish-Zonja e Parë, Betty Ford, është varrosur në ambjentet e Muzeut Presidencial Gerald R. Ford në Grand Rapids.
Zhanica
Kultivimi bujqësor dhe renta feudale
Vlen te theksohet se në ditët tona në këto anë nuk i kultivojnë këto kultura drithërash, përveg misrit, sepse farërat e reja, p. sh. hibridi, etj. nuk i përshtaten klimës dhe nuk piqen. Fasulja dhe patatja në këto anë janë te njohura për kualitet. Nga pemët me te qëndrueshme ndaj klimës janë molla - gjyle, kumbulla - "durdull" veprore dhe kumbullat vjeshtore. Nga kjo e fundit, piqet rakia kualitative. Përveg rakisë, punojnë pekmez dhe ëmbëlsira te ndryshme.
Meqenëse kishin kullota te përshtatshme, u mundësohej te merreshin me blegtori. Rritnin dele te rasës syka, me te qëndrueshme ndaj klimës, dhe dhi që i përshtateshin dimrit te gjatë e shtresës se trashë te borës, sepse, nga mungesa e ushqimit, lëshoheshin në kullota edhe dimrit. Rritnin lopë te rasës se gurit, si thuhej këtu, te vogla dhe lidhake. Nga qumështi i tyre përgatitnin djathë dhe mazë. Prej mazës përpunonin tëlyenin edhe dranë, kosin dhe hirrën (kjumshtin), gjizën etj. Krahinën e Plavës dhe te Gucisë, në fushë-luginën e saj te rrethuar me maje dhe shkrepa te Alpeve Shqiptare, ku e zë bora-bo-rën, e përshkojnë edhe një pasuri e tere rrjedhash ujore, duke filluar nga burimi i ujit te Synit në Vuthaj, rrëzë Majës se Vajzës dhe karshi Cetës Harapit, që, pasi te kërcejë Ujëvarën. me rrjedhat e tjera e formojnë Lu9ën (Lumi - H.GJ.), i cili derdhet në Liqenin e Plavës, nga gryka e te cilit nis rrugën Limi, duke lënë në te dy kra-hët tokat e fshatrave Nokshiq, Velikë, Zhanicë, Pepaj etj., me pas trupon Murinën dhe gjarpëron nëpër Ultinë te Poshtme te Limit.
Demografi
Popullsia e kësaj treve, është e fiseve : Kelmend, Triepsh, Shalë, Berishë, Gash, Krasniqe, Hot, Ku?, Grudë, Shkrel, Vasojeviq etj. Kjo popullatë shtrihet në te kater anët e kësaj krahine, duke u ndarë në dy lokalitete qendrore, Guci dhe Plavë. Shumë nga këto vise datojnë edhe në Defterin e regjistrimit te Sanxhakut te Shkodrës (1485). Në këtë burim historik, në vazhdim te kësaj Ultinë, përmenden edhe fshatrat Mashnica, Krusheva, Trepça etj., në te cilat kanë humbur edhe emërtimet e varreve shqiptare. Këtë e pranojnë edhe shkrimtarët dhe shkencëtarët malazezë, që kapërcenin mbi ideologjitë e kohës se tyre.
I. Joviqeviqi, se fundi, pranon që shumë fise dhe llagape në këto treva janë me prejardhje shqiptare, andaj edhe gjuha shqipe ka qenë gjuhë e shumicës. Per ta kuptuar vazhdimin e rrjedhave politike pas vitit 1948, marrim në vështrim shënimet statistikore (1948-1991-2003), që paraqesin popullatën në luhatje, duke pasur frikë ta pranonte se e ka trungun autokton kombëtar shqiptar.
Meqë pjesa me e madhe e besimit islam kishte pranuar gjuhën malazezë, meqë i afronte komunikimi gjuhësor, regjistroheshin malazezë. Kështu ecnin nëpër statistika, nga shqiptare në mala zezë, me pas me lindjen e termit "kombësi myslimane" u hodhën në te. Pas vitit 1991, përqafojnë kombësinë boshnjake.
Viti Shqip  %  Mysliman  %  Malazez  %  Gjithsej 1948 2176   14      ?     4  1354   82   15764 1953  2966   17    254     1 14082   81   14082 1961  3131   17    673     4 14790   78   18913 1971  3736   17   9401    48  5246   27   19460 1981  4036   19  10135    52  4583   23   19560 1991  4003   21  11500    58  3493   23   19563
Regjistrimi i vitit 1981 (Nga shënimet statistike në Plavë) :