cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sabile Keçmezi - Basha
Bashkautore në veprat shekncore
15.	Qendra e studimeve Albanologjike, Instituti i Historisë: 100 vjet pavarësi, Aktet e Konferencës Shkencore Ndërkombëtare, Tiranë, më 26-27 nëntor 2012 Vëllimi II, Botimet Albanologjike, Tiranë, 2014, Keçmezi-Basha, Sabile, Evoluimi i kërkesave të Lëvizjes Ilegale Shqiptare në Kosovë për Bashkim Kombëtar, f. 311-319.
16.	Instituti i Historisë “Ali Hadri”- Prishtinë& Qendra e Studimeve Albanologjike, Instituti i Historisë, Tiranë; SHQIPTARËT GJATË LUFTËS SË DYTË BOTËRORE (Përmbledhje studimesh), Keçmezi-Basha, Sabile, Tema: Karakteri kombëtar i Programit të Lidhjes së Dytë të Prizrenit, 1943, f. 171-191, Prishtinë, 2014.
17.	Instituti i studimeve të Historisë ushtarake, Tiranë, 8 (2014) 2, STUDIME PËR HISTORINË USHTARAKE, Keçmezi-Basha, Sabile, Shqipëria pikë referimi për forcat nacionaliste në Kosovë 1944-1945, f. 136-163.
18.	Instituti i Historisë “Ali Hadri: Prishtinë& Instituti i Historisë, Tiranë & Instituti i Trashëgimisë Shpirtërore e kulturore të shqiptarëve- Shkup; ISA BULETINI NË LËVIZJEN KOMBËTARE SHQIPTARE, Keçmezi-Basha, Sabile, Trajtimi i figurës së Isa Boletinit në historiografinë shqiptare, f. 37-47, Prishtinë, 2015.
19.	Instituti i Historisë “Ali Hadri”-Prishtinë & Komuna e Skenderajt: Ripushtimi Jugosllav i viseve shqiptare dhe Lufta e Drenicës (1944/1945), Keçmezi-Basha, Sabile, Kuvendi i Prizrenit dhe vendimet e tij (8-10 korrik 1945), f. 19-29, Prishtinë, 2016
20.	Instituti i Trashëgimisë Shpirtërore e Kulturore të Shqiptarëve – Shkup & Instituti i Historisë “Ali Hadri” – Prishtinë, 70−vjetori i kongresit II (IV) të NDSH−së në Shkup, Konferencë shkencore, 1 qershor 2016), Shkup, 70-ГОДИШНИНАТА ОД II (IV) КОНГРЕС НА НДШ ВО СКОПЈЕ, (Научна конференција, 1.6.2016, Скопје), 70th ANNIVERSARY OF CONGRESS II (IV) THE NDSH IN SKOPJE, (Scientific Conference, 1.6.2016,Skopje)- 16 -, Shkup 2017, Keçmezi-Basha, Sabile, Formimi dhe veprimtaria e organizatës Nacional−Demokratike Shqiptare në Kosovë, f. 11-26.
21.	Veprimtaria atdhetare dhe intelektuale e Adem Demaçit, Keçmezi-Basha, Sabile, Programi i Lëvizjes Revolucionare për Bashkimin e Shqiptarëve; Prishtinë, 2016, 177-190.
392 p.e.s.
Mbi vitin 392 p.e.s..
Kongresi i Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe
Me nismën e Institutit të Gjuhësisë dhe të Letërsisë të Universitetit Shtetëror të Tiranës (USHT) nga data 20 nëntor deri në 25 nëntor të vitit 1972 në Tiranë zhvilloi punimet Kongresi i Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe. Në Kongres u përfaqësuan gjerësisht forcat e shkencës, të arsimit dhe të kulturës shqiptare. Aty ishin të pranishëm 87 delegatë nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia, Mali i Zi si dhe arbëreshë nga Italia.
Shiko listën e plotë të delegatëve të Kongresit të Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe (1972).
Tematika kryesore e bisedimeve
Synimi i mbledhjes së Kongresit ishte përcaktimi i parimeve dhe drejtimeve kryesore për hartimin e rregullave të drejtshkrimit, për të pasur një gjuhë letrare të njësuar kombëtare. Ky Kongres, si forumi më i lartë shkencor, analizoi e diskutoi gjerësisht parimet themelore, çështjet e përgjithshme dhe shumë zgjidhje të veçanta të drejtshkrimit të shqipes, si edhe probleme të tjera teorike e praktike, që kanë të bëjnë me normën letrare në përgjithësi.
Parimet e përgjithshme
Drejtshkrimi i njësuar i gjuhës shqipe është shprehje e kristalizimit të normës letrare kombëtare në të gjitha hallkat kryesore të strukturës fonetike, gramatikore, fjalëformuese e leksikore. Ai pasqyron gjendjen e sotme dhe prirjet e përgjithshme të zhvillimit të gjuhës sonë letrare, e cila mbështetet gjerësisht në gjuhën e folur të popullit. Duke ngritur në një shkallë më të lartë traditën e shkrimit të shqipes, drejtshkrimi i sotëm synon njësimin e mëtejshëm të normës së gjuhës letrare kombëtare mbi bazën e trajtave të përbashkëta që janë përvetësuar e përvetësohen prej saj.
Parimi themelor i drejtshkrimit të shqipes është parimi fonetik: në përgjithësi fjalët dhe pjesët e tyre të kuptimshme shkruhen ashtu siç shqiptohen në ligjërimin letrar. Thelbi i parimit fonetik në drejtshkrimin e shqipes, që mbështetet në një sistem grafik ku ka një lidhje të drejtpërdrejtë midis shkronjës dhe tingullit-fonemë, është aspekti fonologjik, domethënë përdorimi social i tingujve të gjuhës në procesin e marrëdhënieve midis njerëzve. Parimi fonetik synon vendosjen e një lidhjeje sa më të ngushtë midis trajtës së shkruar dhe trajtës së folur të gjuhës letrare. Prandaj, kur në shqiptimin letrar ka variante të lejuara nga norma e sotme, drejtshkrimi mbështetet tek ajo trajtë që është më e përgjithshme dhe që pajtohet me prirjen e zhvillimit të sistemit fonetik të shqipes letrare.
O'Brien County
O'Brien County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kongresi i Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe
Parimet e përgjithshme
Krahas parimit fonetik, drejtshkrimi i njësuar i shqipes mbështetet gjerësisht edhe në parimin morfologjik, i cili kërkon që fjalët dhe pjesët e tyre përbërëse të sistemit trajtëformues e fjalëformues të shkruhen njësoj, pavarësisht nga ndryshimet tingullore të shkaktuara prej ligjeve fonetike që veprojnë sot në gjuhën tonë. Parimi morfologjik zbatohet kryesisht në ato raste, kur zbatimi i veçuar i parimit fonetik do të çonte në errësimin a në prishjen e strukturës morfologjike e fjalëformuese të fjalëve; ai ndihmon kështu për ta ruajtur sa më të qartë në shkrim këtë strukturë, si edhe njësinë e trajtave. Duke pasur si bazë analogjitë morfologjike, parimi morfologjik lejon rrafshimin e thjeshtimin sa më të madh të rregullave drejtshkrimore të shqipes dhe ndihmon që këto rregulla të pasqyrojnë në mënyrë sa më organike zhvillimin e bashkëlidhur të strukturës fonetike, morfologjike e fjalëformuese të gjuhës sonë letrare kombëtare.
Gërshetimi i parimit fonetik me parimin morfologjik në drejtshkrimin e shqipes plotësohet edhe nga zbatimi i disa parimeve të tjera, siç janë parimi leksikor-kuptimor, ai historik-tradicional etj. Fushat e zbatimit të këtyre parimeve janë më të ngushta dhe përfshijnë anë të veçanta të drejtshkrimit.
Drejtshkrimi i njësuar i gjuhës shqipe kurorëzon një etapë të gjatë përpjekjesh për formimin e një gjuhe letrare të vetme e të përbashkët për gjithë popullin shqiptar dhe çel rrugën për ta përmirësuar më tej normën drejtshkrimore të kësaj gjuhe në pajtim me zhvillimin e mëtejshëm të gjuhës e të kulturës sonë kombëtare.
Rezoluta e Kongresit të Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe
Zhvillimi i vrullshëm e cilësor i kulturës, i letërsisë dhe i shkencës mbi bazën e shndërrimeve të thella historike ekonomiko-shoqërore, që janë kryer në Shqipërinë socialiste e që kanë sjellë ndryshime të thella edhe në vetëdijen gjuhësore të popullit tonë, i ka dhënë një shtytje të fuqishme e të pandërprerë njësimit të gjuhës letrare kombëtare shqipe, themelet e së cilës janë hedhur që në kohën e Rilindjes.
Masat e gjera popullore, në kundërshtim me pikëpamjet e ngushta lokaliste, kanë luftuar për një gjuhë letrare të njësuar dhe kanë përkrahur me dashuri çdo përpjekje që i ka shërbyer këtij qëllimi. Duke përmbushur gjithnjë më mirë kërkesat e shumëanshme të të gjitha fushave të veprimtarisë shoqërore, gjuha letrare shqipe ka arritur një shkallë të tillë zhvillimi, që na lejon të pohojmë shkencërisht, se populli shqiptar ka tashmë një gjuhë letrare të njësuar, norma kombëtare e së cilës është kristalizuar në të gjitha hallkat kryesore të strukturës fonetike, gramatikore, fjalëformuese e leksikore e në disa hallka të veçanta ndodhet në fazën e fundit të kristalizimit. Kjo gjuhë letrare përdoret sot pothuajse nga të gjithë shqiptarët brenda e jashtë Republikës Popullore të Shqipërisë dhe është bërë modeli i normës gjuhësore të përbashkët për të gjithë ata që shkruajnë shqip.
Pas vendimeve të Konsultës Shkencore të Prishtinës (1968), si rezultat i zhvillimit kulturor të shqiptarëve dhe i përpjekjeve të vetëdijshme të punonjësve të kulturës, të arsimit dhe të shkencës, kjo gjuhë letrare e njësuar po përdoret pothuajse pa përjashtim edhe nga shqiptarët që jetojnë në Republikën Socialiste Federative të Jugosllavisë - në Kosovë, në Maqedoni e në Mal të Zi, në të gjithë veprimtarinë shoqërore, ndër të tjera edhe në gjinitë e ndryshme të letërsisë artistike, në prozë e në poezi, gjë që dëshmon si për gjerësinë, ashtu edhe për thellësinë e përvetësimit të normës letrare kombëtare. Ky është një hap i rëndësishëm si për zgjerimin e funksioneve kombëtare të shqipes letrare, ashtu edhe për pasurimin e saj. Përpjekje për të përdorur gjuhën letrare të përbashkët shqipe vihen re edhe tek arbëreshët e Italisë.
Kjo shkallë zhvillimi e shqipes letrare, ndër të tjera kërkon që edhe rregullat drejtshkrimore të jenë sa më të njësuara e të qëndrueshme, me qëllim që të ndihmojnë për ngulitjen sa më të thellë dhe për përvetësimin sa më të lehtë të normave të gjuhës letrare të shkruar, e njëkohësisht të ndikojnë për njësimin e mëtejshëm edhe të normave të drejtshqiptimit.
Kongresi i Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe konstatoi:
Kongresi i Drejtshkrimit, pasi i kishte bërë një shqyrtim shkencor përgjithësues nivelit të zhvillimit të gjuhës së sotme letrare shqipe, prirjeve të evolucionit të saj dhe në mënyrë të veçantë gjendjes së drejtshkrimit, konstatoi:
Projekti i "Rregullave të drejtshkrimit të shqipes" që u botua më 1967 në Tiranë, u mirëprit nga bota shkencore, arsimore e kulturore shqiptare dhe gjeti një miratim të përgjithshëm teorik dhe praktik. Parimet themelore mbi të cilat mbështetet ky projekt, ndërtimi i tij, si edhe zgjidhjet kryesore u vlerësuan shkencërisht të drejta. Kjo tregon se ai është mbështetur në realitetin gjuhësor dhe është hartuar mbi baza të drejta teorike-metodologjike. Zbatimi i rregullave të drejtshkrimit të 1967-s ka sjellë rrafshimin e mëtejshëm të shumë lëkundjeve drejtshkrimore dhe ka njësuar pothuajse plotësisht gjuhën e të gjitha botimeve shqipe. Puna për të përvetësuar e për të vënë në jetë rregullat e drejtshkrimit solli një përmirësim të dukshëm dhe njësim të mëtejshëm të gjuhës së teksteve shkollore, të shtypit e të letërsisë artistike, të dokumenteve e të shkresave zyrtare etj. Ajo u bë një mjet i gjallë për të përmirësuar më tej mësimin e gjuhës shqipe në të gjitha shkollat, si në qytet, ashtu edhe në fshat.
Rreth projektit janë zhvilluar diskutime brenda dhe jashtë Republikës Popullore të Shqipërisë, në shtypin shkencor e në shtypin masiv, si edhe në konsulta të gjera të mësuesve të gjuhës e të letërsisë shqiptare e të punonjësve të tjerë të kulturës. Ky diskutim popullor e ka pasuruar më tej mendimin shkencor për problemet e drejtshkrimit të shqipes, dhe ka sjellë një ndihmë të vlefshme për përmirësimin e mëtejshëm të tij. Kjo rrahje e gjerë krijuese e pikëpamjeve shkencore, e cila u plotësua, u thellua e u përgjithësua teorikisht në këtë Kongres, u jep zgjidhjeve drejtshkrimore një karakter të thellë popullor e objektiv, dhe i bën ato t'i qëndrojnë provës së kohës.
Në dritën e të gjitha këtyre dhe në përputhje me mendimin e përgjithshëm e me argumentimet shkencore, që u shprehën në referatin "Gjuha e sotme letrare shqipe dhe disa probleme themelore të drejtshkrimit të saj", në kumtesat e në diskutimet, duke u mbështetur edhe në parashtresat e dy komisioneve të veçanta të shqyrtimit të vërejtjeve, Kongresi i Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe vendosi:
Pika I e Rezolutës
Kongresi shprehu kërkesën që:
Pika II e Rezolutës
Në hartimin përfundimtar të "Rregullave të drejtshkrimit të shqipes" të kihen parasysh këto kërkesa të Kongresit:
Për drejtshkrimin e zanoreve:
Për drejtshkrimin e bashkëtingëlloreve:
Për shkrimin e fjalëve dhe të emrave me prejardhje të huaj:
Në "Rregullat e drejtshkrimit" të trajtohen këto çështje gramatikore:
Për shkrimin e fjalëve bashkë ose ndaras dhe bashkë ose me vizë në mes:
Për përdorimin e shkronjave të mëdha:
Për ndarjen e fjalëve në fund të rreshtit:
Pika III e Rezolutës
Duke e vlerësuar gjuhën letrare të njësuar si një nga arritjet më të mëdha të shoqërisë sonë socialiste në lëmin e kulturës, si kurorëzimin e përpjekjeve të pareshtura të shumë brezave që, edhe në kohët më të errëta, e ëndërruan këtë ditë dhe punuan me vetëmohim për ta bërë sa më të afërt, Kongresi i bën thirrje gjithë popullit shqiptar që ta përdorë gjuhën letrare të njësuar si një mjet të fuqishëm të përparimit shoqëror dhe ta shohë kujdesin për zhvillimin e lulëzimin e saj te pandalshëm si detyrë të vazhdueshme.
Në mënyrë të veçantë Kongresi bëri thirrje:
Beteja e Berlinit (Bombardimet Ajrore)
parapamje|250px|B-17 duke Fluturuar mbi Evropë gjatë [[Lufta e Dytë Botërore|Luftës së Dytë Botërore. Avionët i përkasin divizionit Ajror Amerikan USAAF Eighth Air Force.]]
Beteja e Berlinit (Bombardimet Ajrore) përfshin një fushatë të gjerë bombardimesh mbi Berlin, të ndërmarrë nga Arthur "Bomber" Harris (në shqip Artur "Bombarduesi" Herri). Përkrah tij AOC dhe RAF Bomber Command do të jepnin kontributin e tyre në bombardimet mbi Berlin. Bombardimet do të fillonin në vitin 1943. Me mendimin se kjo metodë (pra bombardimet ajrore) ishin çelësi i mposhtjes së Gjermanisë naziste, një fushatë e gjerë bombardimesh do të fillonte jo vetëm kundra kryeqytetit por edhe kundra qyteteve të tjera gjermane, duke mos i lënë mundësi trupave gjermane të përqendronin një mbrojtje të fortë mbi Berlin. Herris ishte shprehur se e dinte që një gjë e tillë do mund të kishte humbje, por sipas tij humbja e 400 ose 500 avionëve ishte e pranueshme në se kjo i kushtonte Gjermanisë luftën. 800 bombardues me rreze të gjerë veprimi mund të vendoseshin në dispozicion për sulmet ajrore. Avionët mund të fluturonin në çdo orë të ditës dhe natës, duke ditur që avionët do të pajiseshin me teknologji më të sofistikuar. Një shembull i mjeteve të sofistikuar ishte radari H2S, që lejonte zbulimin e objekteve natën si edhe në mot të keq. Midis nëntorit të 1943-it, deri në mars të 1944-ës, RAF Bomber Command kishte kryer 16 sulme masive mbi Berlin.
Sot pranohet nga shumë opinione, se Beteja Ajrore e Berlinit ishte një dështim për RAF (Royal Air Force). Me sa duket, bombardimet nuk ishin çelësi i mposhtjes së Gjermanisë ashtu si Herris kishte presupozuar. Forcat ajrore britanike do të humbnin shumë nga kjo betejë. 1 047 bombardues do të rrëzoheshin. Në se kjo nuk do të mjaftonte, 1 682 avionë të tjerë do të dëmtoheshin. Vetëm gjatë bombardimit të Nurenbergut, 94 bombardues do të do të rrëzoheshin dhe 71 të tjerë do të dëmtoheshin rëndë. Këto shifra përfshinin avionë nga një numër i përgjithshëm prej 795 avionësh të përdorur gjatë betejës. Bombardime të tjera do të shënjestronin Berlinin. Royal Air Force në bashkëpunim me forcat ajrore amerikane USAAF Eighth Air Force do të bombardonin vazhdimisht kryeqytetin. Këto dy forca ajrore, gjatë fushatës bombarduese të viteve 1940 dhe 1945, do të jepnin kontributin e tyre për mposhtjen e Gjermanisë naziste.
Në të vërtetë fushata bombarduese kundra Gjermanisë formalisht do të fillonte gjatë konferencës Kasablanka të komandantëve të aleatëve më 21 janar 1943. Citati në këtë konferencë tregon shumë rreth qëllimit të bombardimeve: "Objektivi juaj primarë do të jetë shkatarrimi progresiv dhe zhvendosja e trupave militare gjermane, industrisë dhe sistemit ekonomik. Për të bërë të mundur kështu uljen e moralit të popullatës gjermane në një gradë që ata të mos kenë më shpresë për të rezistuar". Pas konferencës siç dihet mirë RAF do të fillonte bombardimet ajrore natën, ndërsa USAAF do të vazhdonte këto bombardime gjatë ditës. Një numër i madh avionësh të rëndë do të errësonte qellin gjerman gjatë ditës dhe një mori dritash shpërthyese do t'a ndriçonin atë natën, ku mendohet se në këtë operacion merrnin pjesë më shumë se 1000 bombardues të vënë në dispozicion për të goditur objektivat armike.
parapamje|250px|Një ilustrim i përpjekjes së avionëve të luftwaffe kundra karvanëve bombarduese të USAAF gjatë ditës.
USAAF do të ishte e aftë të siguronte një rreze të largët gjuajtëse për bombarduesit e saj ditën. Mbrojtësit shoqërues të bombarduesve dhe mbrojtja e vetë bombarduesve të USAAF ishin aq të suksesshëm, sa që kamuflazhi nuk u pa më si një nevojë. Si bombarduesit dhe avjonët gjuajtës u lanë të lirë të lyenin avjonin e tyre me ngjyrat që ata dëshironin.
Nuk dihet saktë në se kjo pati efekt në uljen e moralit të trupave gjermane, megjithatë Luftwaffe u përpoq më kot të ndalonte këto sulme. Trupat ajrore gjermane u përpoqën të kthenin mbrapsht sulmet. Në mënyrë dëshpëruese gjermanët do të projektonin disa nga avionët më të shkëlqyer të prodhuar në historinë e aviacionit. Sipas nevojave të luftës, inxhinierët e të dy palëve kundërshtarëve po punonin shumë për të vizatuar projektin e avionëve që do mund të sillnin avantazhin kundra palës kundërshtare. Ndër këto ishin “armët e kundërpërgjigjes”, të prodhuara më shumë për të sjellur shkatërrime në masë, se sa një mënyrë teknike ose strategjike për të fituar avantazh.
Bombardimi i aleatëve kundrejtë bazave industriale ushqimore dhe kryesisht industrisë militare përgjegjëse për avionët, do të ishte me rëndësi jetësore për rrjedhën e luftës në favor të aleatëve. Suksesi i këtyre bombardimeve (edhe pse me shumë humbje), do të rrënonte industrinë gjermane dhe do të bënte që rezervat e naftës të shteronin gjithashtu, duke shënuar përfundimisht fatin e Luftwaffe.
391 p.e.s.
Mbi vitin 391 p.e.s..
Baica (Drenas)
Baicë është një vendbanim në komunën e Drenasit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Lugdren.
Troftë në furrë
Përbërja:
- Troftë (pesha 120g deri në 250g)
- feta të holla limoni
- feta domate
- majdanoz
- hudhra
- vaj ulliri
- patate
- kripë dhe piper
Përgatitja:
Prisni në feta të holla domatet, limonin dhe hudhrat. Mbasi keni larë peshkun, në brendësinë e barkut mbusheni me 2 deri në 3 feta domate, në një fetë limoni disa feta hudhrash sipas dëshirës suaj, dhe disa fletë majdanozi. Hidhni pak vaj ulliri dhe mbështilleni peshkun me letër alumini duke e mbyllur mirë në mënyrë që mos t’i hyjë oksigjeni. Vendoseni atë në pllakë ose tepsi dhe futeni në furrë për 25-30 minuta me 175 gradë Celsius. Deri sa të bëhet peshku, lani patatet duke eliminuar baltën dhe pastroni ato. Ziheni ato deri sa të rezultojnë të ziera mirë. Eliminoni lëkurën dhe i ndani në katër pjesë patatet nëse janë të mëdha. Mbasi është bërë peshku vendosni atë në pjate dhe hiqni letrën prej alumini. Vendoseni pranë patatet.
Revista "Gjeopolitika", Nr.3
Titullohet "Kriza globale, Shqipëria, Kosova, Rajoni". Ky numër i revistës merret me krizën ekonomike globale që ka mbërthyer sot botën e industrializuar, por jo vetëm. Debati kryesor midis studiuesve të ekonomisë është nëse kjo krizë ishte pasojë e gabimeve njerëzore të drejtimit tëekonomisë, apo është krizë e vetë sistemit. Me fjalë të tjera a duhet që ekonomia e tregut të lihet totalisht e lirë, apo i nevojitet një kontroll e ndërhyrje rregullatore e shtetit. Ky numër i revistës sjell një këndvështrim "shqiptar" të krizës botërore financiare, si edhe analiza të ekspertëve ndërkombëtarë mbi të.
Ky numër është ndarë në tre pjesë: Pjesa e parë "Ne përballë krizës" mbështetet në punimet e Nandi Shanit "Kriza, çfarë mund të bëjë Shqipëria?!", Merita Canit, prof. dr. Shkëlqim Canit, Lorena Skufit "Kriza botërore dhe Shqipëria: A jemi prekur?", Ardian Fullanit "Kriza na imponon disiplinë financiare", Rudina Seserit "Kriza dhe ndikimi ekonomik për Shqipërinë", Gjin Bibës "Kriza globale dhe tregu i pasurive të palujtshme".
Pjesa e dytë me titull "Ballkani përballë krizës" përmban një studim nga Jan Peter Olters "Përgjigje rajonale për krizën globale: as lojtar, as spektator, por arbitër", nga dr. Agim Paca "Paraja, buxheti dhe përgjegjësia".
Pjesa e tretë "Dilemat e kapitalizmit" sjell kontributet e Alan Greenspan "Epoka e trazirave", dr. Zamira Çavos dhe MA Burbuqe Ribës "Karl Marx dhe kriza financiare botërore", të Amartya Sen "Kriza ushqimore dhe kriza të tjera", të Daniel Bell "Dilemat e rritjes: kontradiktat ekonomike të kapitalizmit", Ilir Mitezi "Anatomia e krizës financiare dhe rrugëdaljet".
Traktati i Sèvres
parapamje|upright|Delegacioni osman në Sèvres i përbërë nga tre nënshkruesit e traktatit. Nga e majta në të djathtë: [[Rıza Tevfik Bölükbaşı, Veziri i Madh Damat Ferid Pasha, ministri osman i arsimit Mehmed Hadi Pasha dhe ambasadori Reşad Halis.]] thumb|[[Mehmed Hâdî Pasha nënshkruan Traktatin e Sèvres.]]
Traktati i Sèvres (frëngjisht: Traité de Sèvres) ishte një traktat i vitit 1920 i nënshkruar midis Aleatëve të Luftës së Parë Botërore dhe Perandorisë Osmane. Traktati i dorëzoi pjesë të mëdha të territorit osman Francës, Mbretërisë së Bashkuar, Greqisë dhe Italisë, si dhe krijoi zona të mëdha pushtimi brenda Perandorisë Osmane. Ishte një nga një seri traktatesh që Fuqitë Qendrore nënshkruan me Fuqitë Aleate pas disfatës së tyre në Luftën e Parë Botërore. Armiqësitë kishin përfunduar tashmë me armëpushimin e Mudros.
Traktati u nënshkrua më 10 gusht 1920 në një dhomë ekspozite në fabrikën e porcelanit Manufacture nationale de Sèvres në Sèvres, Francë.
Traktati i Sèvres shënoi fillimin e ndarjes së Perandorisë Osmane. Kushtet e traktatit përfshinin heqjen dorë nga shumica e territoreve të pabanuara nga populli turk dhe kalimin e tyre në administratën aleate.
Dorëzimi i tokave të Mesdheut Lindor solli prezantimin e politikave të reja, duke përfshirë Mandatin për Palestinën dhe Mandatin për Sirinë dhe Libanin.
Termat nxitën armiqësi dhe nacionalizëm turk. Nënshkruesve të traktatit iu hoq shtetësia nga Asambleja e Madhe Kombëtare, e udhëhequr nga Mustafa Kemal Atatürk,, e cila ndezi Luftën për Pavarësi Turke. Atatürk udhëhoqi nacionalistët turq në luftën për të mposhtur ushtritë e bashkuara të nënshkruesve të Traktatit të Sèvres. Traktati i Lozanës i vitit 1923, i cili zëvendësoi Traktatin e Sèvres, i dha fund konfliktit dhe pa themelimin e Republikës së Turqisë.
Palët
George Dixon Grahame nënshkroi për Mbretërinë e Bashkuar, Alexandre Millerand për Francën dhe Konti Lelio Longare për Italinë. Një fuqi aleate, Greqia, nuk i pranoi kufijtë si të vizatuar, kryesisht për shkak të ndryshimit politik pas zgjedhjeve legjislative greke të vitit 1920 dhe kështu nuk e ratifikoi kurrë traktatin. Kishte tre nënshkrues për Perandorinë Osmane:
Republika Socialiste Federale Sovjetike e Rusisë nuk ishte palë në traktat sepse kishte negociuar Traktatin e Brest-Litovsk me Perandorinë Osmane në 1918.
Traktati i Versajës u nënshkrua me Perandorinë Gjermane përpara Traktatit të Sèvres dhe anuloi koncesionet gjermane në sferën osmane, duke përfshirë të drejtat ekonomike dhe ndërmarrjet.
Gjithashtu, Franca, Britania dhe Italia nënshkruan një marrëveshje trepalëshe në të njëjtën datë. Ai konfirmoi koncesionet e Britanisë për naftën dhe tregtinë dhe i kaloi ish-ndërmarrjet gjermane në Perandorinë Osmane në një korporatë trepalëshe.
Shtetet e Bashkuara, pasi refuzuan në Senat të marrin mandatin e Lidhjes së Kombeve mbi Armeninë, vendosën të mos marrin pjesë në ndarjen e Perandorisë Osmane. SHBA donte një paqe të përhershme sa më shpejt të ishte e mundur, me kompensim financiar për shpenzimet e saj ushtarake. Megjithatë, pasi Senati refuzoi mandatin armen, shpresa e vetme e SHBA-së ishte përfshirja e tij në traktat nga kryeministri grek me ndikim, Eleftherios Venizelos.
Braktisja
Traktati i Sèvres imponoi kushte për Perandorinë Osmane që ishin shumë më të rënda se ato të vendosura në Perandorinë Gjermane nga Traktati i Versajës. Franca, Italia dhe Britania kishin filluar fshehurazi planifikimin e ndarjes së Perandorisë Osmane që në vitin 1915. Negociatat e hapura mbuluan një periudhë prej më shumë se 15 muajsh, të nisura në Konferencën e Paqes në Paris të vitit 1919 dhe vazhduan në Konferencën e Londrës të shkurtit 1920. dhe mori formë të caktuar vetëm pas Konferencës së San Remos në prill 1920. Vonesa ndodhi sepse fuqitë nuk arritën të arrinin një marrëveshje, e cila, nga ana tjetër, varej nga rezultati i Lëvizjes Kombëtare Turke. Traktati i Sèvres nuk u ratifikua kurrë dhe pas Luftës për Pavarësi Turke, shumica e nënshkruesve të Traktatit të Sèvres nënshkruan dhe ratifikuan Traktatin e Lozanës më 1923 dhe 1924.
Ndërsa Traktati i Sèvres ishte ende në diskutim, lëvizja kombëtare turke nën Mustafa Kemal Pashën u nda me monarkinë, me qendër në Kostandinopojë, dhe ngriti një Asamble të Madhe Kombëtare Turke në Ankara në prill 1920. Ai kërkoi që turqit të luftë kundër grekëve, të cilët po përpiqeshin të merrnin tokën që ishte mbajtur nga Perandoria Osmane dhe që i ishte dhënë Greqisë në traktat. Kjo nisi Luftën Greko-Turke (1919–1922), e cila rezultoi në një fitore turke.
Më 18 tetor, qeveria e Damat Ferid Pashës u zëvendësua nga një qeveri e përkohshme nën Ahmed Tevfik Pashën si Vezir i Madh, i cili shpalli synimin për të mbledhur Senatin për të ratifikuar Traktatin e Sèvres nëse arrihet bashkimi kombëtar. Kjo kërkonte të kërkonte bashkëpunimin e Mustafa Kemalit, i cili shprehu mospërfillje për traktatin dhe filloi një sulm ushtarak. Si rezultat, qeveria turke lëshoi ​​një notë për Antantën se ratifikimi i traktatit ishte i pamundur në atë kohë.
Përfundimisht, Mustafa Kemal pati sukses në Luftën e tij për pavarësi dhe detyroi shumicën e ish-aleatëve të kohës së luftës të ktheheshin në tryezën e bisedimeve.
Përveç kundërshtimit të armatosur të Mustafa Kemalit ndaj traktatit në Anadoll, arabët në Siri nuk ishin të gatshëm të pranonin sundimin francez, turqit rreth Mosulit sulmuan britanikët dhe arabët ishin ngritur në armë kundër sundimit britanik në Bagdad. Ka pasur edhe trazira në Egjipt.
Traktatet pasuese
Gjatë Luftës për Pavarësi Turke, ushtria turke luftoi me sukses forcat greke, armene dhe franceze dhe siguroi pavarësinë e një territori të ngjashëm me atë të Turqisë së sotme, siç synohej nga Misak-ı Millî.
Lëvizja kombëtare turke zhvilloi marrëdhëniet e veta ndërkombëtare me Traktatin e Moskës me Rusinë Sovjetike më 16 mars 1921, Marrëveshjen e Ankarasë me Francën që i dha fund Luftës Franko-Turke, Traktatin e Aleksandropolit me armenët dhe Traktatin e Karsit për të rregulluar kufijtë lindorë.
Armiqësitë me Britaninë mbi zonën neutrale të Ngushticës u shmangën ngushtë në krizën e Çanakut të shtatorit 1922, kur armëpushimi i Mudanya u përfundua më 11 tetor, duke bërë që ish-Aleatët e Luftës së Parë Botërore të kthehen në tryezën e bisedimeve me turqit në nëntor 1922. Kjo kulmoi në vitin 1923 me Traktatin e Lozanës, i cili zëvendësoi Traktatin e Sèvres dhe ua ktheu turqve një territor të madh në Anadoll dhe Traki. Sipas Traktatit të Lozanës, Franca dhe Italia kishin vetëm zona të ndërveprimit ekonomik, në vend të zonave të ndikimit. Konstandinopoja nuk u bë qytet ndërkombëtar dhe u krijua një zonë e çmilitarizuar midis Turqisë dhe Bullgarisë.
Fizika e aplikuar
Fizika Aplikative është një term i përgjithshëm për fizikën që është destinuar për një teknologji ose praktike me përdorim të veçantë. "Aplikuar" dallohet nga "pastër" nga një kombinim delikat i faktorëve të tillë si motivimin dhe qëndrimin e studiuesve dhe të natyrës së marrëdhënieve të teknologjisë apo shkencës që mund të preken nga puna. Kjo zakonisht ndryshon nga inxhinieri në se një fizikan aplikant mund të mos dizenjoje diçka në mënyrë të veçantë, por më tepër është duke përdorur fiziken apo kryerje së hulumtimit te fizikës me qëllim zhvillimin e teknologjive të reja apo zgjidhjen e një problemi inxhinierik. Kjo qasje është e ngjashme me atë të matematikës se aplikuar. Me fjalë të tjera, fizika aplikuar i ka rrënjët në të vërtetat themelore dhe konceptet bazë të shkencave fizike, por ka të bëjë me shfrytëzimin e këtyre parimeve shkencore në pajisjet dhe sistemet e praktike. Fizikantet Aplikative gjithashtu mund të jenë të interesuar në përdorimin e fizikës për kërkime shkencore. Për shembull, njerëzit që punojnë në fizikë përshpejtues të kërkojë për të ndërtuar përshpejtuesit e mirë për kërkime në TIPUS teorike.
Bojkka
Klajdi koçi Bojkka lindi më 20 prill, 1992 në Tiranë Shqiperi, është një reper shqiptar ish anëtar i grupit G.O.B.
Biografia
Bojkka i njohur dhe si Saçe lindi me 20 prill te 1992 ne Tiranë. Bojkka u rrit ne lagjen Ali Demi ne Tiranë. Ne 2008 Bojkka u nis per itali ne Milano per një jetë ma te mirë dhe mbas shkoj ne Piacenza ku u njoh me Ac-I dhe me Lil Smok edhe krijuan grupin e tyrve G.O.B. Ne korrik te 2011 Bojkka ngeli i plagosur ne gjendje të rendë me arm prerje nga një grup rival. Ne janar te 2012 Bojkka u rykthy ne Tiranë.
Federata Panshqiptare Vatra
Federata Panshqiptare Vatra (anglisht. The Hearth) është një shoqatë e shqiptarëve në Amerikë, e krijuar në vitin 1912, e cila ka pasur si mision historik mbrojtjen dhe garantimin e të drejtave të shqiptarëve në SHBA, si edhe ka ndërmarrë përsipër lobimin në Kongresin e Shteteve të Bashkuara për të drejtat e shqiptarëve anembanë botës.
Themelimi
Takimi i parë që bëri bashkë të gjithë shqiptarët në Amerikë, me synimin për të krijuar një federatë të vetme, u zhvillua në 24 dhjetor 1911 në Boston. Takimi për themelimin pati dhe pjesëmarrjen e shoqatës Besa-Besën. Në këto takime ishin të pranishëm: Faik Konica, Fan Noli, Kristo Floqi, Marko Adams dhe Paskal Aleksi. Takimi vijoi deri në datën 28 prill 1912, kur dhe Vatra u regjistrua zyrtarisht. Nga procesverbali i takimeve thuhet: “Federata Pan-Shqiptare e Amerikës Vatra u themelua prej Shoqërive “Besa-Besën”, “"Flamuri i Krujës” Shoqërisë Kombëtare”, “Mirëbërsja” dhe “Skënderbeu”. Ndërkohë shoqatat “Dallandyshja” dhe “Malli i Mëmëdheut” nuk ishin të pranishme por konfirmuan anëtarësinë e tyre në federatën “Vatra”. Në këtë takim historik, një bord i përkohshëm u themelua dhe pjesëtarët e tij ishin: Sekretari - Fan Noli, arkëtari – Llambi Çikozi, menaxheri i “Dielli” -Kristo Kirka, Drejtuesit e degëve të Federatës: Faik Konica dhe Kristo Floqi, si dhe supervizortë e “Dielli”: Paskal Aleksi, Elia Tromara dhe Kosta Vasili.
Vatra u njoh zyrtarisht dhe prej Masaçusetsit duke marrë certifikatën e njohjes në 13 qershor 1912. Certifikata origjinale tregon këta emra: Faik Konica, Llambi Çikozi, Fan S. Noli, Kristo Floqi, Elia Tromara, Naum Cere dhe Kosta Kota. Pjesëtarë të tjerë të shquar që iu bashkuan federatës ishin: Kostandin Çekrezi dhe vëllezërit Pani nga Dardha.
Lufta e Parë Botërore dhe Konferenca e Paqes
Duke konsideruar vakuumin politik në Shqipëri gjatë Luftës së Parë Botërore, Vatra funksionoi në një farë mënyre si një formë qeverie shqiptare në mërgim. Vatra dërgoi Nolin dhe Konicën në Evropë për të advokuar për interesat kombëtare të Shqipërisë. Ata qëndruan në Evropë derisa lufta përfundoi. Ndërkohë Kol Tromara u shndërrua në figurën drejtuese dhe kryesore. Gjatë këtyre viteve me trazira, Vatra fitoi infleuncë dhe gazeta “Dielli” u publikua nën supervizionin e Anastats Çekrizit. Vatra zhvilloi një fushatë lobuese gjatë Konferencës së Paqes në Paris në 1919, duke u përpjekur për të infleuncuar vendimin e delegacionit amerikan. Kristo Dako iu bashkua delegacionit shqiptar në vitin 1919. Ndërkohë Mihal Turtulli dhe Mehmet Konica u aktivizuan në negociatat me italianët në lidhje me krijimin e qeverisë provizore shqiptare dhe u përgatitën për Kongresin në Durrës në 1918. Vatra mbajti një kuvend për mbledhjen e fondeve në 29 dhjetor 1918, të udhëhequr prej Anastas Pandele, me qëllim mbështetjen e delegacionit shqiptar në Konferencën e Paqes. Emigrantët shqiptarë në SHBA arritën të mblidhnin rreth 150.000$, pjesa më e madhe e së cilës iu dërgua delegatëve të Vatrës në Paris.
Trashëgimia
Vatra është organizimi më jetëgjatë i shqiptarëve në të dyja anët e Atlantikut dhe në mbarë botën shqiptare. Kontributi i kësaj federate në çështjen kombëtare dhe formimin e shtetit e ka kthyer Vatrën në një simbol të nacionalizmit shqiptar dhe patriotizmit.
Publikime dhe botime
Vatra ka publikua historikisht dy revista: Dielli dhe The Adriatic Review. Revista “Dielli” vijon botimin edhe sot e kësaj dite pas një periudhe pushimi.
Bashkëpunimi me AIDSSH
Autoriteti për Informim mbi Dokumentet e ish-Sigurimit të Shtetit zhvilloi një vizitë pune në SHBA në datat 28 nëntor-3 dhjetor, i ftuar nga Federata Panshqiptare Vatra, në vijim të bashkëpunimeve me komunitetet brenda dhe jashtë vendit. Vizita kishte në fokus kujtesën kolektive, duke e zgjeruar ndjeshëm hartëzimin me dëshmi të të mbijetuarve të diktaturës që sot jetojnë në SHBA.
Në simpoziumin që u organizua nga Federata Vatra, veç prezantimit nga AIDSSH të projektit të dëshmive gojore dhe punës për muzealizimin e kampit të Tepelenës, të konkretizuar në botimin e parë të librit të dëshmive dhe në mbjelljen e pemëve të Memorialit të fëmijëve që humbën jetën atje, Autoriteti dhe Vatra institucionalizuan bashkëpunimin mes tyre me firmosjen e një marrëveshjeje të zgjeruar bashkëpunimi.
Ky bashkëpunim ka në fokus krijimin e kuadrit të plotë historik, social e politik të periudhës së komunizmit të Shqipëri, duke thelluar kërkimin shkencor dhe zgjeruar mundësitë e studimit në arkivat përkatëse të kësaj periudhe, brenda dhe jashtë vendit.
Gjithashtu pjesëtarë të komunitetit shqiptaro-amerikan, të cilët mund të jenë të interesuar për procedurat e aplikimit, për zbardhjen e dosjeve të tyre.
Lidhje të jashtme
Website
Kantoni Beaumont-Hague
Përbërja aktuale
Kantoni Beaumont-Hague aktualisht përbëhet nga 19 komuna.
Sheri Mita
parapamje|Sheri Mita Sheri Mita ka qenë një aktor skene dhe filmi, dramaturg, regjisor, si dhe skenarist i mirënjohur shqiptar.
Jeta
U lind në qytetin Kucove të Beratit më 15 prill, 1924 dhe vdiq më 11 korrik, 1992. Ka mbaruar studimet për dramaturgji në Institutin e Lartë të Arteve. Përveçse aktor, ishte edhe një skenarist dhe dramaturg i mirënjohur. Ka shkruar dhe ka vënë në skenën e Teatrit "Migjeni" të Shkodrës komedinë Këshilli i ndrikullave. Ka shkruar dhe ka vënë në skenë në Teatrin e Fierit dramën Vite të paharruara.(1974). Po në teatrin e Fierit, nën regjinë e Pëllumb Kullës është vënë në skenë edhe drama e mirënjohur Dy krisma në Paris shkruar në bashkautorësi me regjisorin Kulla. Nga viti 1989 deri në vitin 1992 ka qenë regjisor dhe dramaturg i Teatrit dhe Estradës profesioniste të Beratit "Margarita Tutulani" ku ka vënë në skenë me dhjetëra komedi, drama dhe variete. Është dekoruar nga Presidiumi i Kuvendit Popullor me Urdhërin "Naim Frashëri i Artë" si dhe është nderuar me Titullin "Qytetar Nderi' i Krahinës së Lukovës dhe Sarandës.
Kritiku
Një kritik është një person që komunikon një vlerësim dhe një opinion për forma të ndryshme të veprave krijuese si arti, letërsia, muzika, kinemaja, teatri, moda, arkitektura dhe ushqimi. Kritikët mund të marrin si subjekt edhe politikën sociale ose qeveritare. Gjykimet kritike, pavarësisht nëse rrjedhin nga të menduarit kritik ose jo, peshojnë një sërë faktorësh, duke përfshirë një vlerësim të masës në të cilën artikulli në shqyrtim e arrin qëllimin e tij dhe qëllimin e krijuesit të tij dhe njohurinë për kontekstin e tij. Ato mund të përfshijnë gjithashtu një përgjigje personale pozitive ose negative.
Karakteristikat e një kritiku të mirë janë artikulimi, mundësisht të ketë aftësinë për të përdorur gjuhën me një nivel të lartë tërheqës dhe aftësi. Simpatia, ndjeshmëria dhe mprehtësia janë gjithashtu të rëndësishme. Forma, stili dhe mediumi konsiderohen të gjitha nga kritiku. Në arkitekturën dhe kritikën e ushqimit, funksioni, vlera dhe kostoja e artikullit mund të jenë komponentë të shtuar.
Kritikët pranohen publikisht dhe, në një masë të konsiderueshme, ndiqen për shkak të cilësisë së vlerësimeve të tyre ose reputacionit të tyre. Kritikët me ndikim të artit, muzikës, teatrit dhe arkitekturës shpesh i paraqesin argumentet e tyre në libra të plotë. Një shembull shumë i famshëm është Shtatë llambat e arkitekturës së John Ruskin dhe Gurët e Venecias. Kritikët mund ta bazojnë vlerësimin e tyre në një sërë pozicionesh teorike. Për shembull, ata mund të kenë një perspektivë feministe ose frojdiane.
Ndryshe nga individët e tjerë që mund të bëjnë editoriale mbi tema nëpërmjet faqeve të internetit ose letrave të shkruara për botimet, kritikët profesionistë paguhen për të prodhuar vlerësimet dhe opinionet e tyre për kompanitë e shtypit, radios, revistave, televizionit ose internetit. Kur opinioni i tyre personal tejkalon gjykimin e konsideruar, njerëzit që japin mendime, qoftë për ngjarjet aktuale, çështjet publike, sportin, median apo artin, shpesh quhen "ekspertë" në vend të kritikëve.
Kritikët janë vetë subjekt i kritikëve konkurrues, pasi gjykimi kritik përfundimtar gjithmonë përfshin subjektivitet. Një kritik i njohur mund të luajë një rol të fuqishëm si një arbitër publik i shijeve ose opinionit. Gjithashtu, kritikët ose një grup i koordinuar kritikësh mund të japin simbole njohjeje.
Masakra e Kondomarit
35.50694°N, 23.85611°W
thumb|right | 250px | civilëve të vrarë grekë në Kondomari. Masakra e Kondomari (lang-el | Σφαγή στο Κοντομαρί) i referohet ekzekutimin e civilëve të meshkujve nga fshati e Kondomari në Greqi nga një qitjes ad hoc Skuadra përbëhet nga gjermanisht paratrupave më 2 qershor 1941 gjatë Lufta e Dytë Botërore. Qitje ishte e parë e një serie të gjatë e masës reprezalje s në Kretë dhe ishte orkestruar nga Generaloberst Kurt Studenti, si hakmarrje për pjesëmarrjen e Cretans në Beteja e Kretës e cila kishte përfunduar me dorëzimin e ishullit të vetëm dy ditë më parë.
Historiku
thumb|right | 200px | civilëve Aged ndesh paratrupave në Kondomari.
Gjeografia
Fshati Kondomari është pjesë e Platanias komunë, duke u vendosur pranë bregut në veri të Kretës dhe 18 km në perëndim të qytetit të Chania. Fshati është në afërsi të Maleme airstrip, e cila është vendosur një thjesht 3 km në veriperëndim të saj.
Gjatë Beteja e Kretës
Beteja e Kretës filluar në 20 maj 1941 me një pushtim të madhe-shkallë ajrore që kanë për qëllim për të kapur vende strategjike ishullit. Siç është provuar në praktikë, një nga vendet më të rëndësishme të tilla u airstrip Maleme dhe rajonin përreth tij. Kapjen e tij të lejuara Luftwaffe për të fluturuar në përforcime në shkallë të gjerë të trupave dhe furnizimet që vendosur përfundimisht rezultatin e Battle.
Në mëngjesin e 20 maj 1941, në gjermanisht paratrupave të Batalionit III të 1 Ajrore ulje Sulm regjimentit u hoqën në juglindje të Maleme. Sajti i tyre ulje të Platanias zgjeruar dhe ka përfshirë Kondomari. Pushtuesit u përballën nga Zelanda e 21-të dhe 22 Re batalionet këmbësorisë, u bashkua me keq-civilët e armatosur lokal me armë primitive. Paratrupave përvojë rezistencë të fortë dhe pësuan humbje të rënda që arritën në rreth 400 burra, duke përfshirë edhe komandantin e tyre të mëdha Oto Scherber.
Masakrën
right|250px | thumb | paratrupave me Trebes Horst para duke u përgatitur për të hapur zjarr. Gjatë Beteja e Kretës, Aleate forcat dhe irregulars Kretës kishte shkaktuar humbje të rënda të jetës në Wehrmacht. Në mënyrë të veçantë, të paparë, rezistenca e trima nga popullata lokale exasperated prusian sensin e rendit ushtarak, sipas të cilit askush, por luftëtarët e profesionale duhet të lejohet për të luftuar. Raportet nga Përgjithshëm Julius Ringel, komandant i 5 Mountain Division, deklaroi se civilët Kretës ishin picking off paratrupave apo sulmuar ata me thika, akset dhe scythes. Edhe para përfundimit të Battle, histori ekzagjeruar kishte filluar të qarkullojë, duke ja atribuar plagosur tepër të larta për të torturës dhe gjymtim i paratrupave nga Cretans. Kur këto histori arritur Komanda e Lartë e Luftwaffe në Berlin, Göring urdhëruar studentëve për të ndërmarrë hetimet dhe hakmarrjes. Kështu, duke kërkuar të kryengritjes kundër dhe para se hetimet ishin të plota, komandant i përkohshëm i Përgjithshëm Kurt Studentëve lëshoi një urdhër për nisjen e një valë të raprezaljet brutale kundër popullatës lokale të drejtë pas dorëzimit të Kretës më 31 maj. Raprezaljeve duhej të kryhet shpejt, mosdhënien formalitetet ose gjyqet dhe nga njësitë e njëjta që ishte konfrontuar nga vendasit.
Pas qëllim i studentëve, banorët e Kondomari ishin fajësuar për vdekjen e disa ushtarëve gjerman organet e të cilëve janë gjetur pranë fshatit. Në 2 qershor 1941, katër kamionë të plotë të paratrupave gjermane nga Batalioni III nën komandën e Oberleutnant Horst Trebes rrethuar Kondomari. Trebes, një ish-anëtar i Hitlerit Rinia, ishte vetëm zyrtar kryesor i Batalionit të ketë mbijetuar Battle unwounded. Burra, gra dhe fëmijë ishin të detyruar që të mblidhen në sheshin e fshatit. Pastaj, një numër i pengjeve ishte zgjedhur midis burrave, ndërsa gratë dhe fëmijët u liruan. Pengjet u çoi në pemët përreth e ullirit dhe më vonë pas qëlluan në gjak të ftohtë. numri i saktë i viktimave është i paqartë. Sipas të dhënave gjermane, një total prej 23 vetë u vranë, por burimet e tjera të rritur numri në rreth 60. operacion gjithë u pushtua më filmit nga Franz-Peter Weixler, pastaj duke shërbyer si një luftë të propagandë korrespondent (kriegsberichter) për Wehrmacht.
Aftermath
right|180px | thumb | Horst Trebes (djathtas) në korrik 1941. Pas verës së 1941, Franz-Peter Weixler u shkarkua nga Wehrmacht për arsye politike. Më pas, ai u akuzua për tradhti e lartë e që ka rrjedhur uncensored materiale në lidhje me aktivitetet e paratrupave në Kretë që përfshinte fotografi të marra në Kondomari, dhe për ka ndihmuar disa Cretans të largohen. Weixler u arrestua nga Gestapos, gjykata martialled dhe u burgos nga fillimi 1944. Në nëntor të vitit 1945, gjatë gjykimit [Göring's [Nuremberg Trials | në Nuremberg]], Weixler dha një raport me shkrim dëshmitar okular në masakrën e Kondomari. Negative e tij nga Kondomari u zbuluan në shënimet gjermane në fillim të viteve 1980 dhe fotografi të tij u bë i njohur gjerësisht.
Pas dorëzimit të Gjermanisë, Kurt studentëve u pushtua nga britanike. Në maj 1947, ai erdhi para gjykatës ushtarake për t'iu përgjigjur akuzave për keqtrajtimin dhe vrasjen e të burgosurve të luftës nga forcat e tij në Kretë. Kërkesa e Greqisë që të ketë Studenti ekstraduar ishte rënë. Studenti u gjet fajtor për tre nga tetë akuza dhe u dënua me pesë vjet burg. Megjithatë, ai iu dha një shkarkesë mjekësore dhe u lirua në vitin 1948. Studenti nuk u gjykua për krime kundër civilëve.
Lista e lojtarëve ndërkombëtarë të Shqipërisë
Lista e lojtarëve ndërkombëtarë të Shqipërisë përfshin të gjitha rekordet individuale të paraqitjeve dhe golave të lojtarëve që kanë përfaqsuar Shqipërinë në kualifikueset e Kampionatit Europian, Kupës së Botës, në ndeshjet miqësore dhe në Kupën Ballkanike. Statistikat janë përfshirë që nga ndeshja e parë zyrtare e skuadrës në vitin 1946.
Lojtarët
''Më poshtë është lista me të gjithë lojtarët që kanë luajtur më shumë se dhjetë ndeshje me kombëtaren dhe një gol më shumë. Listat janë redaktuar më 29 Mars 2015 (ndeshja e fundit vs Armenia)''
Me më shumë ndeshje
Redaktuar më 29 Mars 2015
Më shumë gola
Redaktuar më 29 Mars 2015
Lista e plotë
Kjo listë e futbollistëve që kanë përfaqësuar të paktën një lojë ekipin kombëtar të Shqipërisë. Emri i lojtarëve që janë aktualisht aktiv, është me tekst të theksuar.
Statistikat korrigjuar si i 18 tetor 2015.
Shelby County (Iowa)
Shelby County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Gjekë Marinaj
Gjekë Marinaj është poet, shkrimtar, përkthyes dhe kritik letrar Amerikan i lindur në Shqipëri i cili njihet edhe si themeluesi i një forme të re të kritikës së artit dhe letërsisë e njohur si Teoria e Protonizmit. Banues në Shtetet e Bashkuara, ka qenë presidenti i parë i Shoqatës së Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë, e themeluar nga Marinaj në vitin 2001 dhe ka botuar disa libra me poezi, prozë dhe kritikë letrare. Në vitin 2008, Marinaj u nderua me Çmimin Pjetër Arbnori për letërsi nga QNK, pjesë e Ministrisë së Turizmit, Kulturës, Rinisë dhe Sporteve të Shqipërisë. Në vitin 2021, ai ishte fituesi i Çmimit Ndërkombëtar Letrar Changwon KC të Koresë së Jugut. Puna e tij shkrimore dhe paqebërëse ka marrë vlerësime dhe nderime në Shqipëri, Evropë, SHBA dhe Azi.
Jeta e hershme dhe karriera
I lindur në vitin 1965 në Malësi e Madhe të Shqipërisë veriore, Marinaj e filloi karrierën e tij si korrespondent vullnetar duke botuar në një sërë organesh të shtypit shqiptar, fillimisht në gazetën lokale "Jeta e Re" në Shkodër, e më pas në një sërë botimesh kombëtare shqiptare si "Zëri i Rinisë", "Luftëtari", "Vullnetari" dhe "Drita". ). Në gusht të vitit 1990, Marinaj botoi një poezi satirike antikomuniste me titull "Kuajt". I vetëdijshëm për arrestimin e tij të afërt nga regjimi komunist, më 12 shtator 1990, Marinaj u shpëtoi autoriteteve duke kaluar ilegalisht kufirin shqiptaro-jugosllav. Pasi u arratis në Jugosllavi, mori azil politik në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Mbërriti në San Diego në korrik 1991, më pas shkoi në Richardson, Teksas. Në vitin 2001, Marinaj themeloi Shoqatën e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë, për të cilën ai shërbeu si president deri në vitin 2009. Në vitin 2019, Marinaj u nderua me titullin Ambasador i Kombit nga Republika e Shqipërisë. Ai shërben si drejtor i shtëpisë botuese dhe mediave të tjera Mundus Artium Press, pranë Universitetit të Teksasit në Dallas.