cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexander Mcqueen
Partneriteti gucci[redakto]
Në vitin 2007, McQueen dedikoi koleksionin e tij të pranverës 2008, La Dame Bleue, për Isabella Blow, e cila kishte kryer vetëvrasje në fillim të atij viti. Shfaqja përfshinte vepra nga bashkëpunëtori i tij i gjatë Philip Treacy, një tjetër nga mbrojtësit e Blowit. Koleksioni kishte një temë zogu dhe kishte rroba me ngjyra të ndezura me pendë. parapamje|Camilla Belle me një fustan nga McQueen (Pranverë/Verë 2009), e renditur në mesin e "100 fustaneve më të mira të dekadës" nga revista InStyle. McQueen prodhoi një koleksion të mirëpritur, The Girl Who Lived in the Tree, për Vjeshtë/Dimër 2008. Ajo u bazua në një histori që McQueen krijoi për një vajzë të egër që jetonte në një pemë, por u transformua në një princeshë dhe u martua me një princ për t'u bërë mbretëreshë. Ai mori frymëzim nga Mbretëreshat e Anglisë dhe Raj dhe Perandoria Britanike për të krijuar një koleksion romantik dhe regal. Gjysma e parë e shfaqjes u përqëndrua në fustanet e errëta dekorative mbi petkun, që u bë më i lehtë dhe më i lakmuar në gjysmën e dytë.
Koleksioni Pranverë-Verë 2009, Natural Dis-tinction Un-natural Selection, u frymëzua nga Charles Darwin i cili ishte krijuesi i teorisë së përzgjedhjes natyrore, dhe ndikimi i revolucionit industrial në natyrë. Ajo u paraqit në një pistë të mbushur me kafshë taksidermied. Shfaqja paraqiti veshje të strukturuara që përmbanin printime me imazhe të materialeve natyrore, si dhe bodysuits kristal-encrusted dhe kavanozat në formë kambane.
Në vitin 2009, McQueen gjithashtu bashkëpunoi me balerinën Sylvie Guillem, regjisorin Robert Lepage dhe koreografin Russell Maliphant, duke projektuar garderobë për një shfaqje teatrore "Eonnagata", e cila u shfaq në teatrin Wells të Sadlerit në Londër. parapamje|Një fustan nga Atlantis i Platonit
Atlantis i Platonit[redakto]
Shfaqja e fundit e Alexander McQueen në një shfaqje mode ishte në Atlantis të Platonit, paraqitur gjatë Javës së Modës në Paris më 6 tetor 2009. Ky koleksion pranverë-verë 2010 u frymëzua nga natyra dhe manifesti post-njerëzor që paraqet 46 pamje të plota të përshkruara me krijesa deti dhe printime zvarranikësh. McQueen instaloi dy kamera të mëdha në pistë, të cilat lëviznin para dhe prapa, duke dokumentuar dhe transmetuar të gjithë shfaqjen drejtpërdrejt në SHOWstudio. Atlantis i Platonit ishte shfaqja e parë e modës nga çdo dizajner që u transmetua drejtpërdrejt në internet, edhe pse faqja e internetit që po kalonte u rrëzua pasi Lady Gaga shkroi në Twitter për shfaqjen para se të fillonte.
Shfaqja filloi me një video të Raquel Zimmerman të shtrirë lakuriq në rërë me gjarpërinj në trupin e saj. Shfaqja e modës dhe koleksioni trajton teorinë e evolucionit të Çarls Darvinit. si dhe çështjet aktuale të ngrohjes globale. Koleksioni i fantazisë, i quajtur sipas ishullit të Platonit që u fundos në det, parashikonte një të ardhme ku njerëzit detyrohen të evoluojnë nga jetesa në tokë në jetë në ujë për të mbijetuar. Skema e ngjyrave ndryshoi gjatë shfaqjes nga e gjelbër dhe kafe (tokë) në blu dhe acqua (oqean). Modelet shfaqën një pamje androgjene (e cila përfaqëson temat evolucionare të McQueen), si dhe duke zotëruar karakteristika post-njerëzore. Shenjat u zhvendosën nga reptilët në gjurmë të krijesave me ujë, si kandil deti dhe kandili. Siluetat e fundit të koleksionit u dhanë modeleve karakteristika detare, ndërsa këpuca e firmës Së McQueen gjithashtu transformoi pamjen e këmbës anatomike të modeleve. Atlantis i Platonit ishte edhe një mënyrë tjetër në të cilën McQueen bashkoi modën me teknologjinë. Finalja e shfaqjes u shoqërua me debutimin e singleit të Lady Gaga "Bad Romance".
Shfaqja e fundit[redakto]
parapamje|Veprat e fundit nga McQueen, Vjeshtë / Dimër 2010/2011 koleksion. Ekspozuar në ekspozitën e Bukurisë së Egër Në kohën e vdekjes së Alexander McQueen, ai kishte 16 pjesë që ishin tetëdhjetë për qind të përfunduara për koleksionin e tij Vjeshtë/Dimër. Këto veshje u përfunduan nga ekipi i tij i projektimit dhe u treguan në shtatë prezantime para grupeve të vogla të auditorit të ftuar posaçërisht. Ky koleksion, jozyrtarisht i titulluar Engjëjt dhe Demonët, u shfaq për herë të parë gjatë Javës së Modës në Paris më 8 mars 2010, për një grusht të zgjedhur të redaktorëve të modës në një sallon me pasqyrë, të artë në Hotel de Clermont-Tonnerre të shekullit të 18-të. Disa redaktorë të modës thanë se shfaqja ishte e vështirë për t'u parë sepse tregonte se si McQueen ishte i fiksuar pas jetës së përtejme.
Rrobat e paraqitura kishin një pamje mesjetare dhe fetare. Ngjyrat bazë që përdoreshin përsëritshëm ishin e kuqja, ari dhe argjendi me qëndisje të hollësishme. Veshja e fundit e paraqitur ka një pallto të bërë me pendë ari (treguar majtas). Modelet e tij ishin aksesorizuar për të treguar dashurinë e tij për imazhet teatrale. "Çdo pjesë është unike, siç ishte ai", tha shtëpia e modës e McQueen në një deklaratë që u lëshua me koleksionin.
Pasi pronari i kompanisë Gucci konfirmoi se marka do të vazhdonte, asistentja afatgjatë e McQueen Sarah Burton u emërua si drejtorja e re krijuese e Alexander McQueen në maj 2010. Në shtator 2010, Burton paraqiti koleksionin e saj të parë të veshjeve të grave në Paris.
Arritjet[redakto]
parapamje|Një fustan nga Briri i Bollëk, koleksioni vjeshtë-dimër 2009-2010 Disa nga arritjet e McQueen përfshijnë të qenit një nga dizajnerët më të rinj për të arritur titullin "British Designer of the Year", të cilin ai e fitoi katër herë midis viteve 1996 dhe 2003;  Ai u emërua gjithashtu një CBE dhe u emërua Dizajner Ndërkombëtar i Vitit nga Këshilli i Modistes në vitin 2003.
McQueen ka pasur meritën për sjelljen e dramës dhe ekstravagancës në trotuar. Ai përdori teknologji dhe risi të reja për të shtuar një kthesë të ndryshme në shfaqjet e tij dhe shpesh tronditi dhe befasoi audiencën. Siluetat që krijoi ai kanë qenë meritë e shtimit të ndjenjës së fantazisë dhe rebelimit në modë. parapamje|Boutique McQueen në Londër (2013)
Kompani[redakto]
Në fund të vitit 2007, Alexander McQueen kishte butikë në Londër, Nju Jork, Los Anxheles, Milano dhe Las Vegas. Klientët e famshëm, duke përfshirë Nicole Kidman, Penélope Cruz, Sarah Jessica Parker, dhe Rihanna, Monica Brown dhe J-pop mbretëreshat, të tilla si Ayumi Hamasaki, Namie Amuro dhe Koda Kumi, janë vënë re shpesh me veshje Alexander McQueen për ngjarjet. Numri i dyqaneve McQueen në mbarë botën ishte rritur në 100 deri në fund të vitit 2020, me të ardhurat që vlerësohen të jenë 500 milion € në vitin 2020.
McQueen u bë një nga disa stilistët për të marrë pjesë në promovimin e MAC të lirimeve kozmetike të krijuara nga stilistët e modës. Koleksioni u publikua më 11 tetor 2007 dhe pasqyroi pamjen e përdorur në shëtitoren Vjeshtë/Dimër McQueen të krijuar nga artistja e makijazhit Charlotte Tilbury. Frymëzimi për koleksionin ishte filmi Kleopatra i Elizabeth Taylor i vitit 1963, dhe kështu modelet sported intensiv blu, gjelbër, dhe sytë teal me të fortë të zezë liner zgjeruar stilin egjiptian. McQueen e ka bërë makijazhin. parapamje|Fustan i shtypur flutur, Pranverë-Verë 2008
Kronologjia[redakto]
Kronologjia e shfaqjeve të modës për gratë e kryera gjatë jetës së McQueen përfshiu 36 koleksione duke numëruar koleksionin e tij të shkollës së mesme dhe koleksionin e tij të fundit pas vdekjes që përfshinte shumë objekte të dizajnit të tij.
Koleksione të veshjeve të veshjeve kryesore të ecjes:
Kultura popullore[redakto]
parapamje|Alexander McQueen-projektuar zile fustan nga Björk "Kush është ajo" video muzikore McQueen kanë prodhuar vepra për artistë të muzikës si David Bowie dhe Björk të cilat janë përdorur në kopertinat dhe turnetë e albumeve të tyre. Pjesët e dizajnuara nga Alexander McQueen janë përfshirë në videot muzikore të Björk, Hamasaki, dhe Lady Gaga. Dizajnet e tij për koleksionin Atlantis të Platonit, duke përfshirë një nga krijimet e tij më të shquara këpucët armadillo, u mbajtën nga Lady Gaga në videon e saj për "Bad Romance".
Një kostum lëkure i projektuar nga McQueen u vesh nga Janet Jackson në shfaqjen e saj në Super Bowl XXXVIII në vitin 2004, e cila krijoi një polemikë kur gjoksi i saj u ekspozua për pak kohë në një incident të përshkruar nga Justin Timberlake si një "mosfunksionim i garderobës".
Jeta personale[redakto]
Në vitin 2000, McQueen pati një ceremoni martesore me partnerin e tij George Forsyth, një dokumentarbërës, në një jaht në Ibiza. Kate Moss dhe Annabelle Neilson ishin shoqëruese të nuses. Martesa nuk ishte zyrtare, pasi martesa brenda gjinisë së njëjtë në Spanjë nuk ishte e ligjshme në atë kohë. Marrëdhënia përfundoi një vit më pas, me të dy që mbajtën një miqësi të ngushtë.
McQueen ishte HIV pozitiv.
McQueen ishte një zhytës i zjarrtë i skubave dhe e përdori pasionin e tij si një burim frymëzimi në dizajnet e tij, duke përfshirë "Atlantisin e Platonit" të pranverës së vitit 2010. Pjesa më e madhe e zhytjes së tij u bë rreth Maldiveve.
Vdekje dhe përkujtim[redakto]
Më 3 shkurt 2010, McQueen shkroi në faqen e tij në Twitter se nëna e tij kishte vdekur një ditë më parë, duke shtuar: "RIP mumxxxxxxxxxxxxxxxxxx." Katër ditë më pas, ai shkroi se kishte një "javë të tmerrshme" por tha se "miqtë kanë qenë të mrekullueshëm", duke shtuar se "tani më duhet të tërhiqem disi së bashku".
— McQueen la një shënim duke thënë: "Kujdesu për qentë e mi, më fal, të dua, Li." Policia Metropolitane deklaroi se shënimi nuk ishte i dyshimtë, por nuk bëri një konfirmim se vdekja ishte një vetëvrasje. Më 17 shkurt 2010, Westminster Coroner's Court u tha se një ekzaminim post-mortem gjeti se vdekja e McQueen ishte për shkak të asfiksimit dhe varje. Pushtimi u shty deri më 28 prill 2010, ku vdekja e McQueen u regjistrua zyrtarisht si vetëvrasje. Mjeku ligjor, Pol Knapman, raportoi se kishte gjetur «një nivel të konsiderueshëm kokaine, pilula gjumi dhe qetësues në mostrat e gjakut të marra pas vdekjes së projektuesit».
David LaChapelle, një mik i stilistit, tha se McQueen "po bënte shumë drogë dhe ishte shumë i pakënaqur" në kohën e vdekjes së tij. Stephen Pereira, psikiatri i McQueen, tha se ai kishte ankth të përzier dhe çrregullim depresiv për të paktën tre vjet dhe kishte marrë dy herë mbidozë droge si "qan për ndihmë." kishte marrë mbidozë droge në maj dhe korrik 2009. gjithashtu tha se McQueen kishte humbur vazhdimisht seancat psikiatrike, duke shtuar se kishte pasur "vështirësi të mëdha për ta çuar atë personalisht, fizikisht në takime."
Ndërsa vdekja e McQueen erdhi, rastësisht, vetëm disa ditë para Javës së Modës në Londër, ai nuk ishte planifikuar të shfaqej atje.
Funerali i McQueen u bë më 25 shkurt 2010 në Kishën e Shën Palit, Knightsbridge, West London. Hiri i tij u shpërnda më vonë në Skye në Kilmuir. Prejardhja e tij Skye kishte qenë një ndikim i fortë në jetën dhe veprën e tij.
Një memorial u mbajt për McQueen në Katedralen e Shën Palit më 20 shtator 2010. Ajo u ndoq nga Björk, Kate Moss, Sarah Jessica Parker, Naomi Campbell, Stella McCartney, Daphne Guinness, Sam Taylor-Johnson, Aaron Taylor-Johnson, Lady Gaga dhe Anna Wintour midis 2,500 të ftuarve të tjerë. Më 18 shkurt 2010, Robert Polet, presidenti dhe shefi ekzekutiv i Gucci Group, njoftoi se biznesi Alexander McQueen do të vazhdojë pa themeluesin dhe drejtorin e saj krijues. Miku i ngushtë Björk performoi një version të "Gloomy Sunday" ndërsa vishej me një fustan McQueen.
BBC raportoi se McQueen kishte rezervuar £ 50,000 të pasurisë së tij për qentë e tij shtëpiake në mënyrë që ata të mund të jetonin në prehrin e luksit për pjesën tjetër të jetës së tyre. Ai gjithashtu la trashëgim £ 100,000 secili deri në katër bamirësi; këto përfshijnë Battersea Dogs dhe Cats Home në Londerin Jugor, dhe bamirësinë për mirëqenien e kafshëve blue Cross në Burford, Oxfordshire.
Trashëgimia dhe haraçet[redakto]
parapamje|Një dedikim nga një fans në një dyqan Alexander McQueen pas vdekjes së McQueen Më 16 shkurt 2010, muzikantja pop dhe shoqja e saj Lady Gaga performoi një interpretim akustik, xhaz të hitit të saj "Telephone" dhe u përfshi në "Dance in the Dark" në Brit Awards 2010. Gjatë performancës, Gaga i bëri nderime McQueen, duke i kushtuar atij një këngë. gjithashtu përkujtoi McQueen pasi pranoi çmimin e saj si artistja më e mirë ndërkombëtare, albumi më i mirë ndërkombëtar i femrave dhe albumi më i mirë ndërkombëtar. Gaga i dedikoi atij një këngë, të titulluar "Moda e dashurisë së tij", në edicionin special të albumit të saj të tretë, Born This Way. Këngëtarja ER&B Monica ia dedikoi videon e saj muzikore "Everything To Me" McQueen. Björk, e veshur me një veshje McQueen, këndoi "Gloomy Sunday" në memorialin në Katedralen e Shën Palit në Londër. Muzikantë të ndryshëm, të cilët ishin miq dhe bashkëpunëtorë me McQueen, bënë homazhe pas vdekjes së tij, duke përfshirë Kanye West, Courtney Love, dhe Katy Perry.
Në mars të vitit 2010, të famshmit duke përfshirë Naomi Campbell, Kate Moss dhe Annabelle Neilson, ndër të tjera, bënë homazhe vizuale për McQueen duke veshur fustanet e tij të dallueshme 'manta'. Fustanet 'manta', të frymëzuara nga pushimet e zhytjes me skubë McQueen morën në Maldive në vitin 2009, erdhën nga koleksioni i McQueen 'Plato's Atlantis' i Pranverë-Verës 2010 i cili ishte në atë kohë në dispozicion për t'u blerë. Fustanet 'Manta' ishin veshur nga njerëz të famshëm si Daphne Guinness, Noot Seear, Anna Paquin, dhe Lily Cole para vdekjes së tij, dhe pas njoftimit se ai kishte vdekur, aksionet e mbetura u shitën pavarësisht çmimeve duke filluar nga £ 2,800.
Në vitin 2012, McQueen ishte ndër ikonat kulturore britanike të zgjedhura nga artisti Sir Peter Blake për t'u shfaqur në një version të ri të artit të tij më të famshëm— kopertinën e albumit lonely Hearts Club Band të Beatles- për të festuar figurat kulturore britanike të jetës së tij që ai admiron më shumë. McQueen është dhënë gjithashtu homazh në popullore MMO World of Warcraft. Është një PNP kushtuar Alexander McQueen që është një trajnere rrobaqepëse e quajtur Alexandra McQueen. Ky trajner është gjithashtu i vetmi në anën e hordhive që jep një kërkim të veçantë të pëlhurave. Një fustan i projektuar nga McQueen paraqitur në një pullë postare përkujtimore në Mbretërinë e Bashkuar lëshuar nga Royal Mail në vitin 2012 duke festuar Great British Fashion.
Në vitin 2016, një vepër arti konceptuale e bërë nga Tina Gorjanc theksoi mundësinë që korporatat të autorizojnë ADN-në e një njeriu tjetër. Ajo krijoi një seri prej lëkure derri të nxirë dhe tatuazhe për t'u dukur e ngjashme me lëkurën e McQueen. Ajo paraqiti patenta për metodën e saj të riprodhimit të lëkurës së McQueen në laborator, dhe shfaqi këto patenta së bashku me koleksionin e lëkurës. Familja e McQueen deklaroi se ata nuk e toleruan përdorimin e ADN-së së tij për projektet e modës, por pranuan se ky projekt është pikërisht lloji i eksperimentimit të modës që ai do të kishte shijuar.
Ekspozita muzeale[redakto]
Muzeu Metropolitan i Artit në Qytetin e Nju Jorkut priti një ekspozitë pas vdekjes së punës së McQueen në vitin 2011 të titulluar Savage Beauty. Steadimet e përpunuara të ekspozitës përfshijnë funde arkitekturore unike dhe fonograme për çdo dhomë. Pavarësisht se ishte e hapur për vetëm tre muaj, ajo ishte një nga ekspozitat më popullore në historinë e muzeut. Ekspozita ishte aq e suksesshme sa që tifozët e Alexander McQueen dhe profesionistët e industrisë në mbarë botën filluan të mblidhen në Change.org për të "Ju lutem bëni bukurinë e egër të Alexander McQueen një ekspozitë udhëtuese" për të sjellë nderim për McQueen dhe për të parë vizionin e tij të bëhet një realitet: për të ndarë punën e tij me të gjithë botën. Ekspozita pastaj u shfaq në Muzeun Victoria & Albert të Londrës midis 14 mars dhe 2 gusht 2015. Ajo shiti mbi 480,000 bileta, duke e bërë atë shfaqjen më popullore të vënë ndonjëherë në atë muze.
Një ekspozitë e dytë, Lee Alexander McQueen: Mind, Mythos, Muse, u vu në skenë në Muzeun e Artit të Qarkut të Los Anxhelesit dhe Galerinë Kombëtare të Viktorias në vitin 2022. Ai i krahasoi dizajnet e McQueen me artin dhe objektet nga koleksioni i muzeut për të eksploruar se si puna e McQueen-it u tërhoq nga burime të ndryshme përgjatë historisë së artit.
Në media[redakto]
McQueen ka qenë subjekt i disa librave, si biografike ashtu edhe fotografike. Biografia e parë e madhe ishte Blood Beneath the Skin (2015) nga autori Andrew Wilson. Gods and Kings (2015) nga gazetarja e modës Dana Thomas diskuton jetën dhe punën e tij në lidhje me John Galliano, një tjetër dizajner i diskutueshëm britanik i viteve 1990.
Në shkurt të vitit 2015, në përvjetorin e pestë të vdekjes së McQueen, James Phillips luajti rolin e McQueen. Shfaqja është vendosur gjatë një nate në Londër dhe ndjek një vajzë e cila hyn në shtëpinë e stilistit për të vjedhur një fustan dhe kapet nga McQueen. Prodhimi merr frymëzim nga shfaqjet e tij imagjinare të pistës dhe u drejtua nga John Caird. Ajo është përshkruar nga motra e McQueen Janet si "e vërtetë për shpirtin e tij". Stephen Wight dhe Dianna Agron luajtën rolet kryesore.
Në vitin 2016, u njoftua se Jack O'Connell do të luante rolin e McQueen në një film biografik të bazuar në Blood Beneath the Skin. Filmibërësi anglez Endrju Haigh ishte planifikuar të drejtonte. Në vitin 2017, të dy O'Connell dhe Haigh deklaruan se nuk ishin më të përfshirë në projekt.
Më 8 qershor 2018, dokumentari McQueen, shkruar dhe drejtuar nga Ian Bonhôte dhe Peter Ettedgui, u publikua në Britani të Madhe. U përshkrua nga Harper's Bazaar si "ndër më të saktat, më të ndjeshmet dhe më të lëvizshmet. Duke përdorur koleksionet e tij si gurë themeli, dokumentari përmban intervista të sinqertë me kolegët, miqtë dhe madje edhe familjen e McQueen, i cili ishte i njohur si Lee për njerëzit që ai donte." Filmi u rishqyrtua në mënyrë të favorshme, duke fituar një rezultat prej 84 në faqen e internetit të agregatorit kritik Metacritic, duke treguar "brohoritje universale", si dhe një vlerësim 99% në Rotten Tomatoes, me një Kritikët Consensus duke lexuar, "McQueen ofron një vështrim intim, të mirë-burim, dhe në përgjithësi lëvizëse në një jetë të re dhe karrierë brilante që u shkurtuan tragjikisht."
__INDEX__ __NEWSECTIONLINK__
Venerologjia
Venereologjia është një degë e mjekësisë që merret me studimin dhe trajtimin e sëmundjeve seksualisht të transmetueshme. Emri rrjedh nga perëndesha romake Venera. Mjeku i specializuar në venerologji quhet venerolog.
Saint-Laurent-les-Bains
Saint-Laurent-les-Bains është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Laurent-les-Bains ka një popullsi prej 133 banorë dhe sipërfaqe 26.76 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Mortiers, Aisne
Mortiers është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Mortiers ka një popullsi prej 201 banorë dhe sipërfaqe 6.39 km², me një dendësi prej 31 banor/km².
Kuvendi I i studimeve ilire
Kuvendi I i studimeve ilire Gjinia: Histori. Shtëpia botuese: Akademia e Shkencave, Instituti i Historisë. Viti i botimit 1974. Faqet e librit 364.
Ky botim përfaqëson një sërë referatesh shkencore rreth çështjes ilire të mbajtur në Tiranë në Kuvendin I të Studimeve Ilire, nga data 15 – 20 shtator 1972. Në këtë vepër gjenden studime nga akademikë vendas dhe të huaj si: E. Çabej, S. Anomali, A. Kelmendi, H. Spahiu, R. A. Crossland, V. Georgiev, C. De Simone, G. Bonfante, V. Meksi, B. Beci etj.
Rochepaule
Rochepaule është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Rochepaule ka një popullsi prej 274 banorë dhe sipërfaqe 33.34 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Komuna e Bojnikut
Komuna e Bojnikut (serbisht: Општина Бојник/Opština Bojnik) është komunë në qarkun Jabllanicë në jug të Serbisë. Selia e komunës është qyteza Bojnik. Sipas regjistrimit të vitit 2011, komuna e Bojnikut kishte 11.104 banorë.
Gjeografia
Komuna e Bojnikut ka një pozitë gjeografike ...
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit ... në komunën e Bojnikut jetojnë banorë nga të cilët x % janë ...
Ekonomia
Popullata e komunës së Bojnikut më së shumti merret me ...
Ayrens
Ayrens është një komunë në Francë. Ayrens bën pjesë në departamentin Cantal të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 564 banorë dhe sipërfaqe 25.5 km².
Grupi Ładoś
Grupi Ładoś (Grupa Ładosia), ose grupi i Bernës (Grupa berneńska) – është emërtim i dhënë diplomatëve polakë dhe aktivistëve hebrenj, të cilët së bashku krijuan në Zvicër gjatë Luftës së Dytë Botërore një sistem të prodhimit të paligjshëm të pasaportave të Amerikës së Jugut për të shpëtuar hebrenjtë evropianë nga shfarosja.
Grupi përbëhej nga katër diplomatë të Misionit Polak, përfaqësues i komitetit RELICO (Komiteti i Ndihmës për Viktimat Hebreje të Luftës) krijuar nga Kongresi Botëror Hebre dhe një përfaqësues i Agudat-it izraelit. Pesë nga gjashtë anëtarët ishin shtetas polakë, gjysma syresh me origjinë hebreje.
Anëtarët e grupit:
Grupi i Bernës ishte një rreth joformal, nuk kishte asnjë strukturë, dhe lidhjet midis anëtarëve të saj ishin asimetrike. Në prodhimin e drejtpërdrejtë të pasaportave, kontaktet kryesore mbaheshin midis konsullit Konstanty Rokicki, i cili ishte krijuesi i drejtpërdrejtë i shumicës së pasaportave dhe merrej me blerjen e tyre në tregun e zi, dhe Abraham Silberschein dhe Chaim Eis, të cilët kontrabandonin pasaporta, foto dhe të dhëna personale kontrabandë midis Bernës dhe Evropës së okupuar si dhe siguronin një pjesë të konsiderueshme të financimit për operacionet. Roli i Aleksander Ładoś dhe Stefan Ryniewicz ishte të siguronin mbështetjen e trupit diplomatik të Bernës dhe t i pamundësonin policisë zvicerane shpërbërjen e aksioneve. Të dy ndërhynë në këtë çështje në 1943, duke protestuar përkatësisht tek Ministri i Jashtëm Zviceran Marcel Pilet-Golaz dhe Shefi i Policisë Heinrich Rothmund. Nga ana tjetër, Juliusz Kühl, i cili në fillimin e luftës ishte një 26-vjeçar i sapodiplomuar me doktoraturë në Universitetin e Bernës, garatonte kontakte të sigurta midis organizatave hebraike dhe Misionit. Në vitet e mëvonshme ai kryente gjithashtu funksionin e zëvendës shefit të zyrës konsullore. Ai ndoshta ishte i përfshirë edhe në transportin e paligjshëm të formularëve për pasaporta.
Sfondi historik
Në Zvicër, Misioni diplomatik ishte vendosur në lagjen e diplomatëve, Elfenstrasse. Përveç kësaj, nga viti 1940 u mor me qira ndërtesa në Thunstrasse, e cila strehonte seksionin konsullor të misionit. Nga prilli i vitit 1940, shef i misionit ishte Aleksander Ładoś, i cili kishte qenë deputet para luftës në Letoni (1923–1926) dhe Konsull i Përgjithshëm në Mynih (1927–1931). Ładoś u largua nga Polonia në 1939 me urdhër të Władysław Sikorski dhe në vitet 1939–1940 për një periudhë të shkurtër ishte një anëtar i qeverisë së tij. Kur ai mori drejtimin e misionit në Berna, tre diplomatët e tjerë – anëtarët e grupit të Bernës – të cilët ishin tashmë aty – Ryniewicz-i prej vitit 1938, ndërsa Kühl dhe Rokicki prej 1939. Rokicki dhe Ryniewicz njiheshin me njëri-tjetrin nga puna e mëparshme në Riga (1934–1936) dhe me gjasë ishin miq të ngushtë. Mee Külhl dhe Ładoś u njohën vetëm në Berna. Në prag të luftës, Abraham Silberschein erdhi në Gjenevë nga Lvovi, i cili do të ishte përfaqësuesi i Kongresit Botëror Hebre. Menjëherë pas mbërritjes së tij, shpërtheu lufta dhe pas pak më shumë se një muaji Lvovi u gjend në zonën e okupimit sovjetik. Chaim Eiss, nga ana tjetër, ka qenë në Zvicër që nga fillimi i shekullit XX dhe kishte në pronësi një dyqan në Zurich. Të dy përfaqësuesit e organizatave hebraike nuk e njihnin njëri-tjetrin para luftës.
Origjina dhe modeli i prodhimit të pasaportave të Amerikës Latine
parapamje|Vendbanimi i Ambasadorit të Polonisë, [[Berna]] Sipas Juliusz Kühl, idea e prodhimit të pasaportave false të Amerikës Latine lindi në kapërcyellin e viteve 1939/1940 dhe nuk kishte lidhje me Holokaustin e mëvonshëm. Dhjetëra dokumente paraguajane duhej të prodhoheshin në mënyrë që hebrenjtë me ndikim në territoret e okupuara nga Bashkimi Sovjetik të mund të largoheshin nga vendi përmes Japonisë. Misioni identifikoi konsullin e nderit të Paraguait, noterin e Bernës, Rudolf Hügli, i cili ishte i gatshëm të shiste pasaporta të paplotësuara duke blerë rreth 30 syresh. Nuk dihet kush i plotësoi dhe si u dërguan në Bashkimin Sovjetik. Sidoqoftë, duhet të merret në konsideratë që në kapërcyellin e viteve 1939/1940 në kufirin midis Bernës dhe Bashkimit Sovjetik kishte ende një rrip vendesh neutrale ndaj dhe kalimi i kufirit ishte formalisht i mundur. Fillimisht u mendua që ky lloj veprimi të ishte i një natyre thjesht individuale, sepse çështja mund të dekonspirohej. Vitet e mëvonshme, megjithatë, prodhimi okazional i dokumenteve të ngjashme vazhdoi. Shembulli më i njohur është marrja e një pasaporte të Eli Sternbuch për gruan e tij të ardhshme Guta Eisenzweig dhe nënën e saj në nëntor 1941. Familja Sternbuch e mori atë duke kontaktuar Julius Kühl. Nuk dihet kush e kompletoi këtë dokument. Sidoqoftë, një studim i Jad Vashemit i vitit 1957 sugjeron që u prodhuan edhe pasaporta të tjera – në veçanti në vitin 1941 gjatë sulmit gjerman mbi Bashkimin Sovjetik dhe pas krijimit të getove hebraike kishte posedues të veçantë pasaportash të tilla.
Në disa raste, persona të tillë u lanë të lirë nga detyrimi për të jetuar në geto dhe për të mbajtur shiritin me yllin e Davidit. Skema e prodhimit u rivendos plotësisht në vitin 1942, pas konferencës së Wannsee, kur filloi vrasja masive e hebrenjve evropianë. Prej atëherë, pasaportat e Amerikës Latine në thelb të shpëtonin nga dërgimi në kampet e shfarosjes, ndërsa poseduesit e tyre u dërguan në kampe internimi në Gjermani dhe në Francën e pushtuar. Fillimisht, operacioni u krye në mënyrë kaotike, gjë që rriste mundësinë e dekonspirimit. Kjo ishte ndoshta arsyeja pse Misioni inicioi operacionin e Abraham Silberschein në 1942.
Efikasiteti i grupit
Abraham Silberschein raportoi në janar 1944 se synimi I veprimtarisë së grupit ishte për të kursyer jetën e rreth 10,000 njerëzve para transportit masiv në kampet shfarosëse gjermane. Sipas tij, këta njerëz ishin në kampe internimi në Tittmoning, Liebenau dhe Bölsenberg në Gjermani por edhe në kampin Vittel në Francë. Në mars të vitit 1944, gjermanët likuiduan kampin Vittel, duke vrarë midis 200 dhe 300 të burgosur, por shumica e kampeve të përmendura nga Silberschein nuk u likuiduan. Një dokument vlerësonte se kishte më shumë se 1100 mbajtës të pasaportave pak para çlirimit vetëm në nën-kampin Bergen-Belsen. Silberschein gjithashtu shkroi se ai u takua me shumë prej tyre gjatë vizitës së tij në Poloni në maj 1946. Sipas ambasadës polake në Berna, janë lëshuar mbi 1050 pasaporta paraguajane për së paku 2.100 njerëz.
Përkujtimi
parapamje|Uri Strauss, e ruajtur nga Grupi Ładoś Më 28 dhjetor 2018, në vigjilje të përvjetorit të vdekjes së deputetit Aleksander Ładoś, në varrezat Powązki në Varshavë u mbajt një përshpirtje me pjesëmarrjen e ministrit polak të Punëve të Jashtme Jacek Czaputowicz, nënsekretarit të Shtetit në Ministrinë e Kulturës dhe Trashëgimisë Kombëtare Magdalena Gawin, si dhe të të afërmëve të ministrit Aleksander Ladoś, konsullit Konstaty Rokicki, kol. Włodzimierz Cieszkowski, ushtarëve të njësive të Armatës polake në Perëndim të internuar në Zvicër. Në varreza ishin të pranishëm rabini Oriel Zaretsky nga Komuniteti varshavian i Besimeve, përfaësuesi I Shoqatës Social-kulturore të Hebrenjve të Varshavës, përfaqësues të American Jewish Committee. Nga grupi i ambasadorëve të ftuar erdhi vetëm i Ngarkuari me punë i Ambasadës zvicerane. Veçanërisht befasuese ishte mosprania e diplomatëve të Izraelit.
Kundërthëniet e Institutit Yad Vashem
Në prill të vitit 2019, instituti Yad Vashem njoftoi dhënien e titullit të të Drejtit midis Kombeve të Botës për konsullin Konstanty Rokicki, të cilin e njohu si drejtues të Grupit të Bernës, si dhe mbi mirënjohjen shprehur "konsujve" Aleksander Łados dhe Stefan Ryniewicz. Vendimi që përmbante gabime serioze faktike (Ładoś dhe Ryniewicz ishin eprorët e Rokicki-it, jo vartësit e tij dhe asnjëri prej tyre nuk ishte konsull) u atakua me protestën e familjes Rokicki, përfaqësuesja e së cilës refuzoi të pranonte medaljen deri në sqarimin e çështjes së dy diplomatëve të tjerë. Vendimi shkaktoi gjithashtu një reagim të mbi 30 të mbijetuarve nga Grupi i Bernës, të cilët i dërguan një letër proteste Yad Vashem. Po kështu ambasadori i Republikës së Polonisë në Zvicër, Jakub Kumoch, e përshkroi vendimin e Yad Vashem si një "keqkuptim", duke nënvizuar se Rokicki ka vepruar nën udhëheqjen e Ładoś dhe Ryniewicz. Kundër vendimit në fjalë ka protestuar edhe një nga zbuluesit e Grupit të Bernës, konsulli i nderit të Polonisë në Zurich, Markus Blechner.
Halsua
Halsua (Halsuan kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Qendrore.
Saint-Christophe-à-Berry
Saint-Christophe-à-Berry është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Saint-Christophe-à-Berry ka një popullsi prej 431 banorë dhe sipërfaqe 7.78 km², me një dendësi prej 55 banor/km².
Legjislatura
Legjislaturë është një kuvend diskutimesh me autoritetin për të bërë ligje për një subjekt politik, të tilla si një shtet ose qytet. Legjislatura formon pjesët më të rëndësishme të qeverive; në modelin e ndarjes së pushtetit, shpesh ato janë në kontrast me degët e qeverisë, ekzekutivin dhe gjyqësorin.
Ligjet e miratuara nga legjislaturat janë të njohur si legjislacionit. Legjislaturat vëzhgojnë dhe drejtojnë veprimet qeverisëse dhe zakonisht kanë autoritet ekskluziv për ndryshimin e buxhetit apo buxhetet e përfshirë në këtë proces.
Anëtarët e legjislaturës quhen ligjvënës, në një demokraci, ligjvënësit janë pothuajse gjithmonë të zgjedhur.
Anëtarët
Legjislaturat bëhen nga anëtarët, të njohur si ligjvënësit, të cilët votojnë për ligjet e propozuara. Një legjislaturë zakonisht përmban një numër fiks të ligjvënësve; për shkak se ligjvënësit zakonisht takohen në një dhomë të veçantë të mbushur me vende për ligjvënësit, numri i vendeve shpesh përshkruhet si numri i "ulëseve", që ai përmban.
Korniza institucionale
Një legjislaturë krijon një bashkëveprim kompleks në mes të anëtarëve të veçantë, partive politike, komisioneve, rregullave të procedurave parlamentare, dhe normave joformale.
Pleura
Mushkrit jane te mbeshtjellura me nje cipe te dyfisht, pleura e murit te kraharorit ( pleura parietalis ) dhe pleura mushkerore ( pleura pulmonalis ). Pleura e pare mvesh muret e kafazit te kraharorit. Pleura e dyte mvesh mushkerit. Ndermjet dy pleurave gjendet hapsire e mbyllur. Ne hapsiren nderpleurale ekziston presion negativ, me i vogel nga ai atmosferik , per shkak te tendences se mushkrive te mblidhen dhe tendences se kundert te kafazit te hapen. Ne kete hapsir ka pak leng seroz, i cili pengon ferkimin e dy pleurave gjate frymarrjes.
Gërmadhat e kishës së vogël në Jasenovik
Gërmadhat e kishës së vogël në Jasenovik është një monument i trashëgimisë kulturore në Jasenovik, Zubin Potok, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 234/71.
Saulzet
Saulzet është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saulzet ka një popullsi prej 378 banorë dhe sipërfaqe 9.21 km², me një dendësi prej 41 banor/km².
Saint-Agrève
Saint-Agrève është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Agrève ka një popullsi prej 2528 banorë dhe sipërfaqe 48.56 km², me një dendësi prej 52 banor/km².
Nimco Ali
Jeta Personale
Për arsimin e saj të lartë e kreu në University of the West of England, Bristol.
Karriera
Ali ka punuar më parë si nëpunëse civile. Ajo shërbeu gjithashtu si aktiviste për të drejtat e grave dhe këshilltare e pavarur për disa vite.
Në vitin 2010, Ali bashkë me psikoterapistin Leyla Hussein themeloi Daughters of Eve. Organizata jofitimprurëse u krijua për të ndihmuar gratë dhe vajzat e reja, me qëllim që të sigurojne, edukojne dhe të rrisin nivelin e vetëdijes për gjymtimet gjenitale femërore. Ali iu nënshtrua procedurës kur ishte shtatë vjec në një spital në Xhibuti, përderisa ishte në pushime me familjen e saj. Më vonë, ajo pati komplikacione shëndetësore dhe duhej t'i nënshtrohej një operacioni rindërtues. Eksperienca dhe takimi me femra të tjera bën që ajo më von tu ndihmoj vajzave në rrezik.
Përveç kësaj, Ali shërbeu si Kordinatore e Rrjetit End FGM/C Kampanja e Ndryshimit Social. Ajo ka shkruar gjithashtu gjerësisht për të drejtat kombëtare gjinore.
Më 18 prill 2015, Ali foli në një nga takimet e hershme të një partie të re politike, Women's Equality Party.
Çmimet
Në vitin 2014, Ali dhe Hussein fituan çmimin e Red Magazine 'Woman of the Year' për punën e tyre me 'Daughters of Eve'. Ata gjithashtu u renditën të gjashtat në listën Woman's Hour Power. Ajo u emërua një nga 100 Gratë e BBC-së gjatë vitit 2018.
Aktiviteti Politik
Ali ka thënë se ajo nuk e mbështet partinë 'Labour' kur në krye të saj erdhi Jeremy Corbyn. Në zgjedhjet e përgjithshme të 2017, Ali kundërshtoi selinë e Hornsey dhe Wood Green. Nimco ka anketuar 551 vota (0.9%), duke përfunduar në vendin e 5 nga 8 kandidatët që qëndronin dhe humbi depozitën e saj.
Në verën e vitit 2018, ajo aplikoi për të qenë kandidati i Partisë Konservatore për zgjedhjet e vitit 2020 në Londër, por ajo nuk ishte në listën e ngushtë.
Ayron
Ayron është një komunë në Francë. Ayron bën pjesë në departamentin Vienne të rajonit Poitou-Charentes. Komuna ka një popullsi prej 1098 banorë dhe sipërfaqe 28.3 km².
Lirim Greiçevci
Lirim Greiçevci është Ambasador i Republikës së Kosovës në Mbretërinë e Bashkuar.
Biografia
Lirim Greiçevci u emërua Ambasadori i Jashtëzakonshëm dhe Fuqiplotë i Republikës së Kosovës në Mbretërinë e Bashkuar më 18 tetor 2012. Ai i paraqiti Majlindjen e saj Mbretëreshën Elizabeta II më 13 maj 2013.
Lirim gjithashtu mbulon Irlandën si një ambasador jo-rezident. Ai paraqiti kredencialet e tij për Shkëlqesinë e Tij Z. Michael D. Higgins, President i Irlandës, më 21 maj 2013.
Para se të merrte postin e tij ambasador, Lirim shërbeu si këshilltar politik dhe zëvendës shefi i shtabit për Kryeministrin e Kosovës nga janari 2008 deri në dhjetor 2012.
Prej marsit të vitit 2010, ai ishte gjithashtu anëtar i delegacionit të Kosovës në Dialogun e lehtësuar nga BE për çështjet praktike me Qeverinë e Serbisë.
Në krye të dhe pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës në vitin 2008, Lirimi shërbeu si Koordinator i Qeverisë së Kosovës për Tranzicion për transferimin e kompetencave nga administrata ndërkombëtare tek Qeveria e sapokrijuar e Kosovës së pavarur.
Para kësaj, nga viti 2003 deri në vitin 2008, Lirimi shërbeu si këshilltar special i Udhëheqësit të Partisë Demokratike të Kosovës (PDK).
Nga viti 2007 deri në vitin 2008, Lirim ka mësuar një kurs krahasimor në Universitetin e Biznesit dhe Teknologjisë në Prishtinë.
Përveç kësaj, ai shërbeu gjithashtu me Misionin e Kombeve të Bashkuara në Kosovë (UNMIK) dhe Koha Ditore Times, një gazetë e përditshme në Prishtinë në gjuhën angleze.
Fillime të stilistikës e të letërsisë së përgjithshëme
Fillime të stilistikës e të letërsisë së përgjithshëme libër me autorë Aleksandër Xhuvani dhe Kostaq Cipo. Redaktor Sabri Hamiti. Botuar në Prishtinë nga "Rilindja" në vitin 1982. Libri ka 228 faqe.
Komuna e Lebanës
Komuna e Lebanës (serbisht: Општина Лебане/Opština Lebane) është komunë në qarkun Jabllanicë në jug të Serbisë. Selia e komunës është qyteza Lebanë. Sipas regjistrimit të vitit 2011, komuna e Lebanës kishte 22.000 banorë.
Abdullah bin Abdulaziz Al Saudi
Abdullah bin Abdulaziz El Saudi (Arabisht: عبدالله بن عبدالعزيز آل سعود‎, 1 gusht 1924 – 23 janar 2015) ishte Mbreti i gjashtë i Arabisë Saudite dhe Mbrojtësi i Dy Xhamive të Shenjta nga 1 gusht 2005 deri në vdekjen e tij.
Abdullah ishte një nga shumë bijtë e Ibn Saudit, themeluesit të Arabisë Saudite moderne. Abdullah mbajti poste të rëndësishme politike gjatë gjithë jetës së tij të rritur. Në vitin 1961 ai u bë kryetar i Mekës, zyra e tij e parë publike. Vitin pasues, ai u emërua komandant i Gardës Kombëtare të Arabisë Saudite, një post që ende e mbante kur u bë mbret. Ai gjithashtu shërbeu si zëvendësministër i mbrojtjes dhe u emërua princ i kurorës kur vëllai i tij i dytë Fehd mori fronin më 1982. Pasi mbreti Fehd pësoi një goditje të rëndë më 1995, Abdullah u bë sundimtari de facto i Arabisë Saudite derisa u ngjit në fron një dekadë më vonë.
Gjatë mbretërimit të tij ai mbajti marrëdhënie të ngushta me Shtetet e Bashkuara dhe Mbretërinë e Bashkuar dhe bleu pajisje mbrojtëse me vlerë miliarda dollarë nga të dy shtetet. Ai gjithashtu u dha grave të drejtën për të votuar për këshillat bashkiakë dhe për të garuar në Lojërat Olimpike. Për më tepër, Abdullah mbajti status quo kur kishte valë proteste në mbretëri gjatë Pranverës Arabe. Në nëntor 2013, një raport i BBC pohoi se, për shkak të marrëdhënieve të ngushta që kishte me Pakistanin, Arabia Saudite mund të merrte armë bërthamore sipas dëshirës nga ai vend. Mbreti gjithashtu kishte një marrëdhënie të gjatë me Pakistanin dhe ndërmjetësoi një kompromis midis kryeministrit të rrëzuar Nawaz Sharif dhe gjeneralit Pervez Musharraf, të cilin ai kishte kërkuar të internohej në Arabinë Saudite për një internim 10-vjeçar, pas rrëzimit të tij në grushtin e shtetit të vitit 1999.
Mbreti jetoi më shumë se dy princat e tij të kurorës, të cilët ishin të gjithë në mesin e Shtatë vëllezërve Sudairi të plotë (që kishte përfshirë mbretin Fehd). Ministri Konservator i Brendshëm Najef bin Abdulaziz El Saudi u emërua trashëgimtar i fronit në vdekjen e Sulltan bin Abdulaziz në tetor 2011, por vetë Najef vdiq në qershor 2012. Abdullah pastaj emëroi Ministrin e Mbrojtjes Selman bin Abdulaziz si princin e kurorës. Mbreti kishte një pasuri personale të vlerësuar në 18 miliardë dollarë, duke e bërë atë kreun e tretë më të pasur të shtetit në botë. Ai vdiq më 23 janar 2015, në moshën 90 vjeç, tre javë pasi u shtrua në spital për pneumoni dhe u pasua nga gjysmë-vëllai i tij Selman.
Jeta e hershme
Abdullah thuhet se ka lindur më 1 gusht 1924 në Riad. Sidoqoftë, disa burime deklarojnë se kjo datë është e pasaktë dhe se ai ishte përafërsisht tetë vjet më i vjetër. Ai ishte djali i dhjetë i Mbretit Abdulaziz. Nëna e tij, Fehda bint Asi El Shurejm, ishte një anëtare e dinastisë El Rashid, rivalë të vjetër të dinastisë El Saud. Ajo ishte me prejardhje nga fisi i fuqishëm Shammar dhe ishte vajza e ish-shefit të fisit, Asi Shurejm. Ajo vdiq kur Abdullah ishte gjashtë vjeç. Ai kishte motrat më të reja të plota, Nouf dhe Seeta.
Madavi el-Rashid argumenton se rrënjët e tij amtare dhe përvoja e tij e hershme e një pengese në të folur çuan në vonesën e ngritjes së tij në status më të lartë midis bijve të tjerë të mbretit Abdulaziz.
Komandant i Gardës Kombëtare
parapamje|Mbreti Abdullah si komandant i [[Garda Kombëtare e Arabisë Saudite|Gardës Kombëtare Saudite]] Në vitin 1963, Abdullah u bë komandant i Gardës Kombëtare Saudite (SANG). Ky post e lejoi atë të siguronte pozicionin e tij në Shtëpinë e Saudit. SANG, i cili ishte bazuar në Ikhwan, u bë një forcë e armatosur moderne nën komandën e tij. Duke filluar nga viti 1985, SANG sponsorizoi gjithashtu festivalin Jenadiriyah që institucionalizoi vallet tradicionale popullore, garat e deveve dhe trashëgiminë fisnore.
Princi i Kurorës dhe Regjent
Më 4 qershor 2000, Këshilli i Familjes El Saud u krijua nga Princi i Kurorës Abdullah për të diskutuar disa çështje private, duke përfshirë aktivitetet e biznesit të anëtarëve të Shtëpisë së Saudit dhe martesat e princeshave me jo-mbretëror. Në maj 2001 Princi i Kurorës Abdullah nuk pranoi një ftesë për të vizituar Uashingtonin për shkak të mbështetjes së SHBA për Izraelin në Intifadën e Dytë. Ai gjithashtu u shfaq më i etur se Mbreti Fehd për të shkurtuar shpenzimet qeveritare dhe për të hapur Arabinë Saudite ekonomikisht. Ai bëri presion për anëtarësimin saudit në Organizatën Botërore të Tregtisë, duke befasuar disa.
Në gusht 2001, ai urdhëroi ambasadorin e atëhershëm saudit në SHBA., Bandar bin Sultan, të kthehej në Uashington. Kjo thuhet se ndodhi pasi Princi i Kurorës Abdullah dëshmoi brutalitetin e shkaktuar nga një ushtar izraelit ndaj një gruaje palestineze. Më vonë, ai gjithashtu dënoi Izraelin për sulmin ndaj familjeve të të dyshuarve.
Në 2002, ai zhvilloi Iniciativën Arabe të Paqes, të referuar zakonisht si "plani Abdullah", për të arritur një zgjidhje të rënë dakord për konfliktin arabo-izraelit. Iniciativa u miratua në samitin e Bejrutit të Lidhjes Arabe në mars 2002.
Sëmundja dhe vdekja
Mbreti kishte shkurtuar aktivitetet e tij nga qershori 2010 pa ndonjë shpjegim të qartë. Diplomatët thanë se kishte pasur paqartësi në lidhje me shkallën e problemeve të tij shëndetësore që kur Abdullah anuloi një vizitë në Francë. Në një paraqitje televizive në të cilën ai u pa që përdorte një kallam, mbreti Abdullah tha se ishte mirë me shëndet, por kishte diçka që e "shqetësonte". Në një vizitë nga diplomatët amerikanë në Arabinë Saudite në prill 2014 Mbreti Saudit u pa i lidhur me tubat e frymëmarrjes gjatë bisedave, duke treguar probleme në rritje të shëndetit.
Nga viti 2010 në 2012 Mbreti Abdullah kishte katër operacione në shpinë. Dy operacionet e para ishin në New York, një në vitin 2010 për një disk të rrëshqitur dhe një mpiksje gjaku që shtypte nervat në shpinë dhe një tjetër për të stabilizuar rruazat në vitin 2011. E treta ishte në Riad më 2011. Dhe e fundit ishte gjithashtu në Riad më 17 nëntor 2012.
Në nëntor 2010, problemet e tij me shpinën dolën në dritë në media. Ai kishte një "akumulim gjaku" rreth palcës kurrizore. Ai vuante nga një hernie diskale dhe mjekët i thanë të pushonte. Për të ruajtur stabilitetin e Mbretërisë, Princi i Kurorës Sulltan u kthye nga Maroku gjatë mungesës së Mbretit. Mbreti u shtrua në Spitalin presbiterian të Nju Jorkut pasi një mpiksje gjaku komplikoi një disk të rrëshqitur dhe iu nënshtrua një operacioni të suksesshëm në shpinë. Kirurgu kryesor ishte Muhamed Zaka, i cili me siguri hoqi diskun e hernies dhe bëri një bashkim mesit. Ai më pas kishte një tjetër operacion të suksesshëm në të cilin kirurgët "stabilizuan një numër rruazash". Ai u largua nga spitali më 22 dhjetor 2010 dhe u konvulzua në The Plaza në New York City. Më 22 janar 2011, ai u largua nga Shtetet e Bashkuara për në Marok, dhe u kthye në Mbretëri më 23 shkurt 2011.
Mbreti Abdullah u largua nga Arabia Saudite me "leje speciale" më 27 gusht 2012. Al-Quds raportoi se ai kishte një operacion në Spitalin Mali Sinai, Nju Jork, më ose para 4 shtatorit 2012, pas një sulmi në zemër. Sidoqoftë, nuk kishte asnjë raport zyrtar për këtë operacion të pretenduar - përkundrazi, u njoftua se Mbreti shkoi në një udhëtim privat në Marok, ku dihej se frekuentonte. Mbreti u kthye në Arabinë Saudite nga Maroku më 24 shtator. Gati dy muaj më vonë, në nëntor 2012, Mbreti Abdullah iu nënshtrua një operacioni tjetër të shpinës në Riad dhe u largua nga spitali më 13 dhjetor 2012. Një raport në prill 2014 deklaroi se Mbreti kishte rreth gjashtë muaj për të jetuar, duke përmendur një diagnozë të kancerit të mushkërive terminale. Më 2 Janar 2015, Abdullah u shtrua në spital në Riad për pneumoni dhe vdiq më 23 janar në moshën 90 vjeç. Sipas traditës Islame, varrimi i tij u mbajt në të njëjtën ditë, një ceremoni publike në Xhaminë e Madhe të Riadit para varrimit në një varr të pashënuar në varrezat El Oud. U shpallën tre ditë zie kombëtare, në të cilat flamujt do të valviteshin në gjysmë shtizë. Flamujt u ngritën gjithashtu në gjysmë shtizë në Pallatin Buckingham dhe Westminster Abbey në Londër.
Inese Vaidere
Inese Vaidere (e lindur më 3 shtator të vitit 1952) është një politikane letoneze dhe një anëtare e Parlamentit Europian (MEP).
1977 - 1989 Anëtare e Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik (LETA - Agjencia Kombëtare e Informacionit e Letonisë)
Roli në politikat kombëtare
Vaidere ishte Ministër i Shtetit për Mjedisin në Kabinetin Krištopans nga 1998-1999, Zëvendës Kryebashkiake e Rigës nga 2001-2002 dhe një anëtare e Saeima nga 2002-2004.
Hochschule Mannheim
Universiteti i Shkencave të Aplikuara në Mannheim
Universiteti i Shkencave të Aplikuara në Mannheim (gj. Hochschule Mannheim) është universitet publik në Mannheim, Gjermani. Shpesh duke iu referuar si Hochschule Mannheim apo FH Mannheim e njohur më parë, ofron 33 programe të nivelit Bachelor dhe Master në fushat e inxhinierisë, informatikës, bio-teknologjisë, dizajnit dhe shkencave shoqërore. Në rang listat gjermane, ky universitet radhitet në mesin e universiteteve më të mira në Gjermani bazuar në kualitetin e mësimdhënies dhe nivelin e studentëve të punësuar gjithashtu. Fakulteti i inxhinierisë industriale dhe inxhinierisë kimike ishte radhitur i pari në Gjermani në 2007 sipas CHE Ranking. Sipas të dhënave statistikore të vitit 2007, në këtë universitet studiojnë mbi 4500 studentë të rregullt dhe me korrespodencë si dhe përafërsisht 250 të punësuar si staf administrativ.
Astrit Zemaj
thumb|right|300px|Astrit Zemaj
Biografia
Në qershor të viti 2016, Astrit Zemaj,zv. ambasador i Republikës së Kosovës në Gjermani, ka mbajtur ligjëratë, në Akademinë për Kulturë Diplomatike – ICD, në Berlin, në Temën: ” Procesi i ndërtimit të paqes, ruajtja dhe avancimi i saj në Ballkan si dhe roli i Kosovës”.
Në muajin dhjetor 2017, ai është emëruar " I ngarkuar me punë i përkohshëm (Chargés d'affaires ad Interim)" në krye të Ambasadës së Republikës së Kosovës në Gjermani.
Gjatë viteve të nëntëdhjeta, Astrit Zemaj është angazhuar aktivisht në proceset politike dhe ushtarake për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës. Pas përfundimit të luftës në Kosovë, Zemaj ka ka marrë pjesë në operacionet stërvitëse të forcave të SHBA-ve dhe të NATO-s, në kuadër të misioneve paqeruajtëse për Kosovën.
Në vitin 2013 ka botuar librin me titull: „Legjitimiteti i intervenimit humanitar ushtarak në Kosovë“. Libri është promovuar në New York dhe në Frankfurt, dhe për ketë në vitin 2014 nga ana e Kolegjit Monroe në New York të SHBA-së është nderuar me çmimin prestigjioz "Nderi i Kolegjit Moroe“.
Ndërsa në vitin 2017 ka botuar librin e dytë " Evropa në udhëkryq-Lindja dhe ngritja e Rajhut të Tretë në Gjermani, 1918-1939", i cili është një studim i vetëm i këtij lloji në gjuhën shqipe rreth gjendjes në Gjermani nga këndvështrimi politik, diplomatik, ushtarak dhe ekonomik, ndërmjet dy luftërave botërore, 1918-1939.