cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daifuku
parapamje|240px|Daifuku i tërë dhe i prerë 240px|parapamje|Ichigo daifuku Daifukumochi (大 福 餅), ose Daifuku (大 福) (fjalë për fjalë "fat i madh"), është një ëmbëlsirë japoneze e përbërë nga një mochi të vogël të rrumbullakët (tortë orizi glutinoz) e mbushur me mbushje të ëmbël, më së shpeshti anko (pastë e fasules së kuqe) e bërë nga fasule azuki. Daifuku është një Wagashi shumë i njohur në Japoni, dhe shpesh shërbehet me çaj të gjelbërt.
Daifuku vjen në shumë lloje. Më e zakonshme është e bardha, jeshile e zbehtë, ose mochi me ngjyrë rozë të zbehtë të mbushur me anko. Këto vijnë në madhësi, me diametër afërsisht 4 cm. Pothuajse të gjithë daifuku janë të mbuluara në një shtresë të imët të miellit të orizit (amidon orizi) ose amidon misri ose amidon patatesh për t'i mbajtur ato të mos ngjiten me njëra-tjetrën, ose në gishta. Megjithëse mochitsuki është metoda tradicionale për të bërë mochi dhe daifuku, ato gjithashtu mund të gatuhen në mikrovalë.
Historia
Uzumomochi, e cila lindi në periudhën e hershme të Edos. Daifuku fillimisht quhej Habutai mochi (腹 太 餅) (tortë me trashësi orizi të trashë) për shkak të natyrës së saj të mbushjes. Më vonë, emri u ndryshua në Daifuku mochi (大 腹 餅) (tortë orizi bark i madh). Meqenëse shqiptimet e Fuku (腹) (bark) dhe Fuku (福) (fat) janë të njëjta në japonisht, emri u ndryshua më tej në Daifuku mochi (大 福 餅) (tortë orizi me fat të madh), një sjellës i fatit. Deri në fund të shekullit të 18-të, Daifuku po fitonte popullaritet dhe njerëzit filluan t’i hanin ato të thekur. Ato u përdorën gjithashtu për dhurata në raste ceremoniale.
Territoret e Jashtme Britanike
parapamje|Vendndodhja e Mbretërisë së Bashkuar dhe territoreve britanike përtej detit Territoret e Jashtme Britanike janë katërmbëdhjetë territore të gjitha me një lidhje kushtetuese dhe historike me Mbretërinë e Bashkuar. Ata janë mbetje të Perandorisë Britanike dhe nuk bëjnë pjesë në vetë Mbretërinë e Bashkuar. Shumica e territoreve të banuara përgjithmonë janë vetëqeverisur nga brenda, me Mbretërinë e Bashkuar që mban përgjegjësinë për mbrojtjen dhe marrëdhëniet e jashtme. Tre banohen vetëm nga një popullsi kalimtare e personelit ushtarak ose shkencor. Të gjithë kanë monarkun britanik si kryetar të shtetit.
Që nga prilli 2018, tre territore (Ishujt Falkland, Gjibraltar dhe Zonat e Bazës Sovrane të Akrotiri dhe Dhekelisë në Qipro) janë përgjegjësi e Ministrit të Fqinjëve për Evropën dhe Amerikën; Ministri përgjegjës për territoret e mbetura është Nën-Sekretari Parlamentar i Shtetit për Territoret e Jashtme dhe Zhvillimin e Qëndrueshëm.
Tituj kolektivesh
Termi "Territori i Jashtëm Britanik" u prezantua nga Neni i Territoreve të Jashtme Britanike 2002, duke zëvendësuar termin Territori Britanik i Varur, i prezantuar nga Neni i Kombësisë Britanike 1981. Para 1 janarit 1983, territoret u referuan zyrtarisht si Kolonitë e Kurorës Britanike.
Megjithëse varësitë e Kurorës nga Xhersi, Guernsey dhe Ishulli i Manit janë gjithashtu nën sovranitetin e monarkut britanik, ata janë në një marrëdhënie tjetër kushtetuese me Mbretërinë e Bashkuar. Territoret e Jashtme Britanike dhe Varësitë e Kurorës janë vetë të dallueshme nga fushat e Komonuelthit, një grup prej 16 vendeve të pavarura (përfshirë Mbretërinë e Bashkuar) secila që ka Elizabetën II si monarkun e tyre në pushtet dhe nga Komonuelthi, një shoqatë vullnetare e 53 vendeve kryesisht me lidhje historike me Perandorinë Britanike (e cila përfshin gjithashtu të gjitha sferat e Komonuelthit).
Kantoni Una-Sana
djathtas|parapamje|250x250px|Kantonet e [[Federata e Bosnjës dhe Hercegovinës|Federatës së Bosnje dhe Hercegovinës.]] Kantoni Una-Sana  (Boshnjake: Unsko-sanski kanton ; serbe Cirilik:   Унско-сански кантон  ) parë nga dhjetë kantonet e entitetit Federatës së Bosnje dhe Hercegovinës. Ai shtrihet në veriperëndim të vendit dhe ka është emëruar sipas lumenj Una dhe Sana. Qendra e qeverisë kantonale është Bihaqi. Kantoni kufizohet me Republika Srpska nga lindja, Kantonin 10 nga juglindja, dhe Kroacia nga jug, perëndim dhe veri.
Komunat
Kantoni është i ndarë në bashki (e që zakonisht kanë të njëjtin emër me qytetet) si Bihaqi, Bosanska Krupa, Bosanski Petrovac, Buzhim, Cazini, Kluç, Sanski Most dhe Velika Klladusha.
Trafiku
Për shkak të afërsisë me Kroacinë dhe sepse kantoni shtrihet në një zonë të ngushtë veriore përmes të saj kalojnë rrugë të rëndësishme të linjave të komunikacionit mes Zagrebit dhe Detit Adriatik si p.sh. linja hekurudhore Bosanski Novi — Bihaq — Knin. Në territorin e këtij kantoni ndodhet edhe aeroporti i Zhelavas në afërsi të Bihaqit pranë kufirit boshnjako - kroat.
Si të fitosh miqtë dhe të ndikosh njerëzit
Si të fitosh miqtë dhe të ndikosh njerëzit (Anglisht: How to Win Friends and Influence People) është një libër shkruar nga Dale Carnegie, botuat më 1936. Mbi 15 milionë kopje janë shitur në mbarë botën, duke e bërë atë një nga librat më të shitur të të gjitha kohërave. Në vitin 2011, ishte numri 19 në listën Time Magazine të 100 librave më me ndikim.
Në vitin 1934, Leon Shimkin i firmës botuese Simon & Schuster mori një nga 14 kurset e Carnegie; më pas, Shimkin bindi Carnegie për të lejuar një stenograf të marrë shënime nga rruga për t'u rishikuar për publikim. Libri shitet jashtëzakonisht mirë që nga fillimi, duke kaluar nëpër 17 botime vetëm në vitin e tij të parë.
Në vitin 1981, u publikua një botim i rishikuar që përmbante gjuhën dhe anekdotat e përditësuara. Edicioni i rishikuar reduktoi numrin e seksioneve nga gjashtë në katër, duke eliminuar seksione në letra efektive të biznesit dhe duke përmirësuar kënaqësinë martesore.
Dolana (Zveçan)
Dolanë është një vendbanim në komunën e Zveçanit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Dolan.
Kisha e Shën Premtes (Valesh)
Kisha e Shën Premtes (Parashqevisë) ndodhet në fshatin Valësh, rrethi i Elbasanit. Brendësia e monumentit ruan piktura murale, të cilat mbajnë autorësinë e mjeshtrit të njohur të shek. 16të Onufri, një personalitet artistik i cili krijoi gjithashtu edhe shkollën e Beratit. Ai arriti të kombinonte traditën piktorike lokale me elementët më të mirë të traditës lindore (paleologe) dhe perëndimore (italiane), duke krijuar piktura realiste dhe natyrale. Kisha është një kapelë një nefshe e përbërë nga naosi dhe një hajat i vogël. Brendësia e saj është magjepsëse nëpërmjet pikturave murale, të cilat janë një kryevepër artistike. Pikturat mbajnë autorësinë e mjeshtrit Onufri, një personalitet artistik I cili themeloi shkollën e vetë gjithashtu, krahas Franko Katelanos dhe shkollës së Kretës. Ai u shfaq në Shqipërinë qëndrore dhe ushtroi aktivitetin e tij si piktor deri në Greqinë veriore, zonat fqinje. Ohër, etj. Datimi i kishës bazohet në mbishkrimet e Onufrit në vitin 1554, i cili tregon gjithashtu se gjatë kësaj kohe ishte protopapë I Neokastrës. Kisha është shpallur monument kulture i kategorisë së parë në vitin 1963. Rëndësia e saj konsiston në faktin që pikturat murale të saj janë vepër e ikonografit të shquar Onufri, themelues i Shkollës së Beratit.
"Me Bledin" emision nga Bledi Strakosha
"Me Bledin" është një emision me gazetarin Bledi Strakosha në RTSH 2 dhe zhvillohet në ambientet e Hotel Plazës në Tiranë. Me personazhet, biseda nisë në barin e Hotel Plazës, më tej do të vijojë në restorantin, palestrën, spanë dhe në fund në dhomën e gjumit të këtij hoteli. Të gjitha këto ambiente nxjerrin në pah anë disi të panjohura të personazheve.
La Celle, Allier
La Celle është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. La Celle ka një popullsi prej 420 banorë dhe sipërfaqe 31.2 km², me një dendësi prej 13 banor/km².
Reinhard Heydrich
Reinhard Tristan Eugen Heydrich (7 mars 1904 - 4 qershor 1942) ishte një zyrtar i lartë gjerman i SS dhe policisë gjatë epokës naziste dhe një arkitekt kryesor i Holokaustit. Ai ishte shefi i Zyrës të Sigurisë Kryesore të Rajhut (përfshirë Gestapo, Kripo dhe SD). Ai ishte gjithashtu Stellvertretender Reichsprotektor (Zëvendës / Mbrojtës në detyrë të Rajhut) i Bohemisë dhe Moravisë. Ai shërbeu si president i Komisionit Ndërkombëtar të Policisë Kriminale (ICPC, i njohur më vonë si Interpol) dhe kryesoi Konferencën Wanssee të janarit 1942 e cila zyrtarizoi planet për "Zgjidhjen Përfundimtare të Çështjes Hebraike" - dëbimi dhe gjenocidi i të gjithë hebrenjve në pushtuar nga Europa e pushtuar nga Gjermania Naziste.
Ai ishte drejtpërdrejt përgjegjës për Einsatzgruppen, forcat speciale që udhëtuan në prag të ushtrive gjermane dhe vranë më shumë se dy milion njerëz nga të shtënat masive dhe gazrat, përfshirë 1.3 milion hebrenj.
Heydrich u plagos në mënyrë kritike në Pragë më 27 maj 1942 si rezultat i Operacionit Anthropoid. Ai u zu në pritë nga një ekip ushtarësh çekë dhe sllovakë të cilët ishin dërguar nga qeveria çekosllovake në mërgim për të vrarë Mbrojtësin e Rajhut; ekipi u trajnua nga Ekzekutivi i Operacioneve Speciale Britanike. Heydrich vdiq nga plagët e tij një javë më vonë. Inteligjenca naziste lidhi në mënyrë të gabuar ushtarët çekë dhe sllovakë dhe partizanët e rezistencës me fshatrat Lidice dhe Ležáky. Të dy fshatrat u rrafshuan; të gjithë burrat dhe djemtë mbi 16 vjeç u pushkatuan, dhe të gjithë, përveç një numri të vogël të grave dhe fëmijëve, u dëbuan dhe u vranë në kampet e përqendrimit nazist.
Të burgosur pa burg
Përmbajtja e filmit
I ndikuar nga përvoja e tij ushtarake ku ai dëshmoi shumë mizori, Sula, një veteran i luftës në Kosovë, pranohet në akademinë e policisë. I përkushtuar dhe serioz ai përfundon shkollën me titullin e inspektorit. Duke vuajtur nga pagjumësia dhe në kontakt me të keqen kriminale të Tiranës, situata e tij përkeqësohet më tepër. Refuzuar nga një grua e re që u përpoq të njihte dhe vuajtjet nga dhimbjet e kokës,pagjumësia, ai bëhet i dhunshëm. Sula organizon një krim të përkryer të pasionit që përfshin politikanët e korruptuar por pastaj bën një kërkesë për një përmirësim të kryeinspektorit për të zgjidhur çështjen e tij penale.
Stema presidenciale e Turqisë
parapamje|240px|Stema presidenciale e Turqisë Stema presidenciale e Turqisë është stema zyrtare e Presidentit të Turqisë. Ajo ka një diell të madh me 16 cepa që simbolizon Republikën e Turqisë në qendër, e cila është e rrethuar nga 16 yje me pesë cepa, që simbolizojnë 16 perandoritë e mëdha turke në histori. Është stema presidenciale më e vjetër në botë ende në përdorim.
Rrënjët e stemës presidenciale dhe flamurit presidencial të Turqisë kthehen në shtator 1922, kur një flamur i ngjashëm u përdor në automobil që çoi Mustafa Qemal Atatyrk në Izmir gjatë ditëve të fundit të Fushatës Kombëtare Turke. Ky flamur është aktualisht i ekspozuar në Muzeun Anıtkabir në Ankara. Karakteristikat dhe proporcionet e flamurit presidencial u legalizuan me ligjin Sancak Talimatnamesi më 22 tetor 1925. Sipas këtij ligji, dimensionet e stemës u përcaktuan si "70cm x 70cm", ndërsa dielli në qendër (i cili dukej i ngjashëm me atë aktual një) ishte një yll me 20 cepa që përmbante 10 rreze drite me tehe të mprehta dhe 10 me buzë ovale. Dimensionet "70cm x 70cm" u mbajtën në Ligjin e Flamurit Turq të 29 majit 1936; por më vonë u reduktuan në "30cm x 30cm" me një ndryshim të ri ligjor që u bë më 14 shtator 1937. Numri i rrezeve të dritës në diellin e stemës presidencial u zvogëlua në 16 (8 rreze drite të gjata dhe 8 të shkurtra, të gjitha me majë të mprehtë) për të simbolizuar 16 shtetet turke në histori, me një ndryshim tjetër ligjor në shkurt 18, 1978. Stema dhe flamuri morën formën dhe përmasat e tyre aktuale me ndryshimin përfundimtar ligjor më 25 janar 1985.
16 perandoritë e mëdha turke janë një koncept pan-turqizëm i prezantuar në vitin 1969 nga Akib Özbek. Shoqërimi i saj me stemën u prezantua në vitin 1985, nën presidentin Kenan Evren. Përpara këtij pohimi, 16 yjet ishin marrë si përfaqësues të gjashtëmbëdhjetë bejllëqëve mesjetarë anadollianë që pasuan Perandorinë Selxhuk.
Histori e artit
Historia e artit zakonisht i referohet disiplinës akademike që mbulon studimin e historisë së arteve pamore. Megjithëse idetë për përkufizimin e artit kanë ndryshuar me kalimin e viteve, fusha e historisë së artit përpiqet të kategorizojë ndryshimet në art me kalimin e kohës dhe të kuptojë më mirë se si arti formon dhe formësohet nga këndvështrimet dhe impulset krijuese të praktikuesve të tij. Tema nuk mbulon vetëm historinë e artit evropian, por përfshin të gjithë artin, nga megalitët e Evropës Perëndimore deri te pikturat e dinastisë Tang në Kinë.
Shumë artikuj që lidhen me Historinë e Artit, veçanërisht për artistë individualë ose vepra arti, janë në kategori të tjera nën Kategoria:Arte pamore
Mbulimi i lëndës akademike:
Produkti i subjektit në fjalë:
Një fije shprese, një fije shkrepëse
Një fije shprese, një fije shkrepëse është roman dokumentar i shkrimtarit Ag Apolloni i vitit 2020.
Përmbajtja
Është përshkrim i një vizite të tre shokëve në shtëpinë e nënës Ferdonije, e cila gjatë luftës ka humbur katër djemtë dhe burrin. Bashkë me historinë e Ferdonijes, rrëfehet edhe historia e nënës Pashkë, e cila pak ditë pasi iu kthyen mbetjet e dy djemve, bëri vetëvrasje.
Shtetet baltike
Shtetet baltike (Estonisht: Balti riigid, Baltimaad; Letonisht: Baltijas valstis; Lituanisht: Baltijos valstybės) është një term gjeopolitik, zakonisht përdoret për të grupuar tre shtetet sovrane në Evropën Veriore në bregun lindor të Detit Baltik: Estoninë, Letoninë dhe Lituaninë. Termi nuk përdoret në kontekstin e zonave kulturore, identitetit kombëtar ose gjuhës, sepse ndërsa shumica e njerëzve në Letoni dhe Lituani janë njerëz baltikë, shumica në Estoni janë finike. Të tre vendet nuk formojnë një union zyrtar, por angazhohen në bashkëpunim ndërqeveritar dhe parlamentar.. Fushat më të rëndësishme të bashkëpunimit midis tre vendeve janë politika e jashtme dhe e sigurisë, mbrojtja, energjia dhe transporti..
Të tre vendet janë anëtare të NATO-s, Eurozonës, OECD dhe Bashkimit Evropian. Në vitin 2020 dhe 2021, Estonia është gjithashtu një anëtare jo e përhershme e Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara. Të tre klasifikohen si ekonomi me të ardhura të larta nga Banka Botërore dhe mbajnë një Indeks shumë të lartë të zhvillimit njerëzor.
Spiunazhi nëpër shekuj... sigurimi
Spiunazhi nëpër shekuj... sigurimi libër me autor Irakli Koçollari. Botuar në Tiranë nga "Onufri" në vitin 2016. Libri ka 734 faqe (V.1). ISBN 9789928435415
Tregu i kafshëve
Tregu i Kafshëve- Dëshmi për hapësirën e vendndodhjes së tregut të kafshëve në Gjilan, që nga koha osmane dhe më vonë, deri kah 60 të shek.XX, janë fotografitë e kohës. Ky treg përfshinte hapësirën gurore jo të rrafshët, në pjesën jug-perëndim të qytetit dhe fillonte që nga parku i vjetër i qytetit, duke e përfshirë edhe hapësirën e stacionit të autobusëve Kosova Trans.
Kantoni Posavina
djathtas|parapamje|250x250px|Kantonet e [[Federata e Bosnjës dhe Hercegovinës|Federatës së Bosnje dhe Hercegovinës.]] Kantoni Posavina (Boshnjake dhe serbe: Посавски кантон Posavski kantonin, kroate: Županija Posavska) është kantoni i dytë nga dhjetë kantonet e Federatës së Bosnje dhe Hercegovina në Bosnjë dhe Hercegovinë. Ajo është kantoni më i vogël me një sipërfaqe prej vetëm 325 km2. Kryeqyteti i tij është Orashje.
Komunat
Kantoni është i ndarë në tri komuna: Domalevac-Shamac, Oxhaku, Orashje.
Politika
Kuvendi kantonal është i përbërë nga:
Sporti
KF Orashje, klub lokal i fubollit nga Orashje fitues në Kupën Futbollistike të Bosnjës dhe Hercegovinës.
Universiteti Amerikan i Kosovës
Universiteti Amerikan i Kosovës është një institucion privat i arsimit të lartë që u hap në Prishtinë në tetor të vitit 2003. Ai është institucion partner me Rochester Institute of Technology, i cili menaxhon të gjitha aspektet e kurrikulumit të tij akademik.AUK,i krijuar nga Fondacioni i Universitetit Amerikan në Kosovë (American University in Kosovo Fondation), me drejtor ekzekutiv Lui Sellin(Louis Sell),në fillim ofronte një program dy-vjeçar që fokusohej në biznes,ekonomi dhe shkenca kompjuterike. Numri i studentëve të regjistruar në vjeshtën e vitit 2003 ishte vetëm 57 studentë.Në vitin shkollor 2009-2010,ai kishte mbi 500 studentë universitare dhe rreth 60 studentë pasuniversitarë(të magjistraturës)nga 20 vende.Universiteti u vendos në ndërtesa të rinovuara në Gërmi,në periferi të Prishtinës,në vitin 2005.E gjithë mësimdhënia bëhet në gjuhën angleze.Presidenti i tanishëm i AUK-së është Kris Holl(Chris Hall),një ish-senator nga shteti Mein (Meine)në SHBA.
Missy-lès-Pierrepont
Missy-lès-Pierrepont është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Missy-lès-Pierrepont ka një popullsi prej 107 banorë dhe sipërfaqe 6.6 km², me një dendësi prej 16 banor/km².
Artan Boriçi
Artan Boriçi fizikant i njohur shqiptar, profesor i Universitetit të Tiranës, akademik i asociuar dhe anëtar i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë. Ai punoi mbi 20 vjet si pedagog në Fakultetin e Shkencave të Natyrës. Ka shërbyer si zëvendësdekan i këtij fakulteti (2012) dhe si anëtar i këshillit shkencor. Që prej vitit 2012, ai drejtonte grupin e fizikës llogaritëse dhe të energjive të larta në departamentin e fizikës. Ka udhëhequr dy teza doktorale në fushën e fizikës së thërmijave elementare.
Xhamia e Lubeniqit
Xhamia e Lubeniqit është një monument i trashëgimisë kulturore në Lybeniq, Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Bernard Zotaj
Por aktivitetin më të madh në karrierën 40- vjeçare në Forcat e armatosura, Bernardi e ka në fushën e historisë ushtarake, mbrojtjes e sigurisë si dhe në publicistikë. Në fushën e shkencës mund të përmendim: bashkëautor i tekstit të Historisë së Shqipërisë për Klasën e 9 dhe të 12 (2011-2012), të aprovuar nga Ministria e Arsimit dhe e Sporteve; autor dhe bashkëautor në librat “Zona e Parë Operative Vlorë-Gjirokastër -Mallakastër 1943-1944” (2003); “Armed Forces in Photos the History” (2005); “Manuali i Ushtarit” (2006); “Guidë e Historisë Ushtarake” (2008); “Shqipëria dhe Luftërat Ballkanike” (2008); “Figurat kryesore të Luftës së Dytë Botërore” (2009); “Teori të Luftës dhe Strategjisë” (2011); “Dëshmorët e Atdheut” (2012); “Arti Ushtarak në Luftën e Vlorës të vitit 1920” (2016); “Agresion ‘49” (2019); “Antifashisti në xhandarmëri” (2020) etj.
Artan Boriçi
Punoi në drejtimet kërkimore të fizikës teorike dhe llogaritëse dhe në fushën e financës llogaritëse në Institutin Paul Scherrer të Zvicrës; në shkollën e lartë politeknike federale të Zyrihut e në Universitetin e Ediburgut (1996-2003).
Akad.asoc Artan Borici ka 64 artikuj, të cituar 531 herë (ResearchGate), me 34 artikuj të indeksuar në SCOPUS, me indeks H = 9. Ka botuar në revistat e mirënjohura të fizikës, si Physical Revieë D dhe Journal of Computational Physics. Është pjesëmarrës me referime në 49 konferenca shkencore brenda dhe jashtë vendit, në 11 prej tyre si referues i ftuar.
U nda nga jeta më 25 mars 2021.
Deutsche Bundesbank
Deutsche Bundesbank, fjalë për fjalë "Banka Federale Gjermane", është banka qendrore e Republikës Federale të Gjermanisë dhe si e tillë, pjesë e Sistemit Evropian të Bankave Qendrore (SEBQ). Për shkak të forcës dhe madhësisë së saj të mëparshme, Bundesbank është anëtari më me ndikim i SEBQ-së. Edhe Bundesbank edhe Banka Qendrore Evropiane (BQE) janë të vendosura në Frankfurt, Gjermani. Ndonjëherë përmendet edhe si "Buba" për Bundesbank, ndërsa shkurtimi i saj zyrtar është BBk.
Bundesbank u krijua më 1957 dhe pasoi pas Bank deutscher Länder, e cila prezantoi Deutsche Mark më 20 qershor 1948. Derisa euro u fut fizikisht më 2002, Bundesbank ishte banka qendrore e ish-markave gjermane ("German Mark", e njohur ndonjëherë në anglisht si "Deutschmark").
Bundesbank u respektua shumë për kontrollin e saj të inflacionit gjatë gjysmës së dytë të shekullit të 20-të. Kjo e bëri Markun gjerman një prej monedhave më të respektuara, dhe Bundesbank fitoi ndikim indirekt të konsiderueshëm në shumë vende evropiane.
Historia e Bundesbank si një organizatë
parapamje|300x300px| Selia në Frankfurt (që nga viti 1972) Historia e Bundesbank është e lidhur pazgjidhshmërisht me historinë e monedhës gjermane pas Luftës së Dytë Botërore. Pas shkatërrimit të plotë pas luftës, Reichsmark-i i vjetër ishte praktikisht i pavlefshëm, dhe një reformë e monedhës u zbatua në zonat e okupimit perëndimor, përfshirë Berlinin Perëndimor: më 21 qershor 1948, D-Mark, ose Deutsche Mark, zëvendësuan Reichsmark. Reforma e monedhës u bazua në ligje të miratuara nga qeveria ushtarake Aleate. Në përgatitje, Fuqitë Perëndimore krijuan një sistem të ri dy-nivelësh të bankës qendrore në zonat e okupuara; në strukturën e saj federale, ajo u modelua në Sistemin e Rezervave Federale të Sh.B.A. Ai përbëhej nga bankat qendrore të shteteve (Länder) të zonave të okupimit të Gjermanisë Perëndimore dhe deutscher i Bankës Länder në Frankfurt am Main, i cili u krijua në 1 mars 1948.
Lidhje të jashtme
50.13389°N, 8.65972°W
Ylli Çiftja
Ylli Çiftja është një këngëtar shqiptar dhe muzika ku identifikohet më shumë është ajo e lehtë. Në Dhjetor 1977, Adriana Ceka dhe Ylli Çiftja marrin pjesë në Festivali i 16-të në RTSH me këngën "Sa lule çel pranvera". Në Dhjetor 1978, Ylli Çiftja merr pjesë në Festivali i 17-të në RTSH me këngën "Shokë të pandarë".
Historia e filozofisë të së drejtës
Historia e filozofisë të së drejtës libër me autor Irakli Koçollari. Botuar në Tiranë nga "Dudaj" në vitin 2008. Libri ka 390 faqe. ISBN 9789994300600
Pervizi
Pervizi është mbiemër shqiptar, ndër personat që e mbajnë janë:
Referime
Referime[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
·     Pervizi fis fisbik http: Skurajve,n qebndrë e ka në fshatin historic të Skurat të Kurbinit. qebdra e prinsipatës së Kurbinit, e sunduar nga familja princore e Skuerajve.me stemën e një Luani në kelmbe §ose ujk nga populli), që mnan nj lule zamb aku. Dokumenti më http: kershëm është stema mbi varrin e princit Anton Skura,  shek XII.Pra pri,cipata më e vjetër e njohur. Erin Pervizi, e mori nga Princ Perviizi http: Skurajve http: shek XV që luftoi ku,dë turqëve e u vra tradhiëtisht. mù Fissi e nderroi emrin ne Ukasanaj, nga persekutim turk i emnit Pervizi, si fis http: ujkut, sipas stems, nga populli. Pas pushtimit turk, fisi Pervizi u nda n ë disa pjesë: Shkodërr, Dibër, Maqedoni, Has e Erzen,  me emri,n Perviizi,  dhe me larg në Himarë me emrin Skuraj. Përqendrimi më http: madh në Tetovë të Maqedonisë, deri 70 familje, ku një lagje mban emrin Perviizi. Thuhet që nga Perviizi u vendos diokush ne Bosnje-E Herzegovine, ku u krijua nje qendrë ose fasht malor me merin Pervizi.
·     Gjatë sundimit komunistn fisi Pergizi (me emra të nfryshëm) u përsektua egërsisht, me pretelsyin e Gjenaral Prenk Pervizit
·     Pas shemv bjës së dikltaturës komuniste pati një shpërdarje të fisit në Europë e Amerikë, me mbiemni Pervizi. Nha ana er historianëve shqiptarië dhe në përgjithësiiii Emri http: Pervizit vleresohet si bjë emër e një famolje të randësishme princore, por që mungojnë dokumentë, që humbën gjat pushtimit të gjatë turk. E mjerisht, dokulmenta që ishin, u zhdukën nga fjegia e shtëpive të Perviizit, në Laç e Skuraj. Kjo një syhedhje mbi historij kun e pPzevizit mz sa kemi dijeni. Ku randësi kanë gojiëdhanat e ruejtuna nga populli.
·     Përveç Pervizit të Skurajve, që ruejtën  besimi katolil; gjith pjes tjetër që u shpërnda u kthyzn në  fenë islame.
·     Kjo e gjitha per emrin Perviizi me të dhena të sakta.
.
Krokodil Kladha, kryengritësi i dy popujve
Krokodil Kladha, kryengritësi i dy popujve libër me autor Irakli Koçollari. Botuar në Tiranë nga "Dudaj" në vitin 2009. Libri ka 261 faqe. ISBN 9789994301416
Safete Hadergjonaj
Deputetja nga Komuna e Deçanit, ishte pjesë e Grupit Parlamentar të PDK-së, në kohën e shpalljes së pavarësisë së Kosovës, më 17 shkurt 2008. Studimet pasuniversitare – marrëdhënie ndërkombëtare dhe diplomaci, Hadërgjonaj i përfundoi në Akademinë Diplomatike Shqiptare, Tiranë (2005). Hadërgjonaj ishte deputete në Kuvendin e Kosovës që nga viti 2004, ku mbajti edhe pozitën e nënkryetares së Komisionit për Buxhet dhe Financa 2004-2007. Gjithashtu, ishte zv. kryetare e Grupit Parlamentar të PDK-së (2007-2010), anëtare e Komisionit për Buxhet dhe Financa (2007-2010), anëtare e Komisionit për Ekonomi, Tregti, Industri, Energji, Transport dhe Telekomunikacion (2007-2009) dhe nënkryetare e Komisionit për Mbikëqyrjen e Financave Publike.
Banka Qendrore e Republikës së Turqisë
Banka Qendrore e Republikës së Turqisë, BQRT (Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası, TCMB) është banka qendrore e Turqisë. Përgjegjësitë e saj përfshijnë zhvillimin e politikës monetare dhe të kursit të këmbimit, administrimin e rezervave ndërkombëtare të Turqisë, si dhe shtypjen dhe lëshimin e kartëmonedhave, dhe krijimin, mirëmbajtjen dhe rregullimin e sistemeve të pagesave në vend. BQRT është ngarkuar me ligj që të arrijë dhe ruajë çmimin dhe stabilitetin financiar në Turqi, dhe ka një mandat të përdorë, sipas gjykimit të vet, cilindo instrument të politikës në dispozicion për të arritur këto objektiva. Prandaj, ajo ka një pavarësi të instrumenteve, por jo edhe të synimeve. Që nga viti 2006, BQRT ndjek një regjim të plotë të synimit të inflacionit. parapamje| Selia e TCMB, [[Ankaraja|Ankara ]]
Ndërtesa
parapamje|250x250px| Reverse e kartëmonedhës prej 20,000 lira turke (1988-1997) që paraqet selinë kryesore të Bankës Qendrore të Turqisë në Ankara. Ish Ndërtesa e Zyrës Qendrore të bankës ishte përshkruar në anën e pasme të kartëmonedhës turke 50 kuruş të 1944-1947 dhe të kartëmonedhave 2½ lira të 1952-1966. Ndërtesa e re e Zyrës Qendrore u përshkrua në anën e pasme të kartëmonedhave 20,000 lira të viteve 1988-1997.
Petra
thumb|240px|Turistët përballë [[Al-Khazneh]] Petra (Arabisht: ٱلْبَتْرَاء‎, Al-Batrā; Greqishtja e lashtë: Πέτρα) fillimisht i njohur për banorët e saj si Raqmu, është një qytet historik dhe arkeologjik në jug të Jordanisë. Petra shtrihet në shpatin e Jabal Al-Madhbah në një pellg ujor midis maleve që formojnë krahun lindor të luginës së Arabah që shkon nga Deti i Vdekur deri në Gjirin e Akabes. Petra besohet të jetë vendosur që në 9000 para epokës së re, dhe ajo u krijua ndoshta në shekullin e 4-të para epokës së re si kryeqyteti i Mbretërisë Nabataean.
Petra është simbol i Jordanisë dhe vendi më i vizituar nga turistët. Numri i turistëve arriti kulmin në 1 milion në vitin 2010; por pasoi një ngadalësim për shkak të paqëndrueshmërisë politike të krijuar nga Pranvera Arabe që prek vendet përreth Jordanisë. Megjithatë, numri i turistëve u rrit më vonë. Rreth 800,000 turistë vizituan vendin në vitin 2018.
Më 6 dhjetor 1985, Petra u caktua një vend i trashëgimisë botërore. Në një sondazh popullor në vitin 2007, ai u emërua gjithashtu një nga shtatë mrekullitë e reja të botë. PAP (Park Archaeological Petra) u bë një një entitet autonom ligjor mbi administrimin e kësaj faqe në gusht 2007.
Klima
Petra ka një klimë gjysmë e thatë. Më shumë bie shi në dimër. Klasifikimi i klimës në Köppen-Geiger është BSk. Temperatura mesatare vjetore në Petra është 15.5 ° C. Rreth 193 mm e reshjeve bien çdo vit.
Qelbësi Evropian
Ёshtë shumë më pak territoriale se mustelidët e tjerë, me kafshë të së njëjtës gjini që shpesh ndajnë shkallët e shtëpisë. Si mustelidët e tjerë, qelbësi evropian është poligam, me shtatzëninë që ndodh pas çiftëzimit, pa ovulim të induktuar. Zakonisht lind në fillim të verës në pjella që përbëhen nga pesë deri në 10 këlysh, të cilat bëhen të pavarura në moshën dy deri në tre muajsh. Qelbësi evropian ushqehet me brejtës të vegjël, zogj , amfibë dhe zvarranikë. Ai nganjëherë ngacmon gjahun e tij duke shpuar trurin e tij me dhëmbët e tij dhe e ruan atë, akoma duke jetuar, në grykën e tij për konsum në të ardhmen.
Qelbësi evropian e ka origjinën nga Evropën Perëndimore gjatë Pleistocenit të Mesëm, me të afërmit e tij më të afërt që jetojnë sotë që janë qelbësi i stepës ,  qelbësi këmbzi dhe minku evropian. Me dy speciet e mëparshme, ajo mund të prodhojë pasardhës pjellorë, megjithëse hibridët midis tij dhe specieve të fundit kanë tendencë të jenë sterile, dhe dallohen nga speciet e tyre mëmë për nga madhësia e tyre më e madhe dhe peletat më të vlefshme.
Qelbësi evropian është paraardhësi i vetëm i ferretat, i cili ishte i zbutur më shumë se 2000 vjet më parë me qëllim të gjuetisë. Lloji ndryshe është parë historikisht nga njerëzit negativisht. Në Ishujt Britanikë veçanërisht, qelbësi u persekutuan nga gjuetrët profesionist, dhe u bë sinonim i promokuitit në letërsinë e hershme angleze. Gjatë kohërave moderne, pot ende paraqiten me zell në kulturën popullore, kur krahasohen me gjitarë të tjerë të rrallë britanikë, dhe keqkuptimet e sjelljes së saj vazhdojnë të jenë në disa zona rurale. Që nga viti 2008, ajo klasifikohet nga IUCN si shqetësim më i vogëlpër shkak të gamës së saj të gjerë dhe numrave të mëdhenj.
Emërtimi
Si dhe disa emra indigjenë që i referohen erës, emri shkencor Mustela putorius rrjedh edhe nga erë e urryer e kësaj specieje. Fjala latine Putorius përkthehet në "erë" dhe është origjina e fjalës angleze putrid.
Evolucioni
parapamje|221x221px|Kafka, siç ilustrohet në Miller 's Katalogu i gjitarëve të Evropës Perëndimore (Evropa ekskluzive e Rusisë) në mbledhjen e Muzeut Britanik
Zbutja
majtas|parapamje|Grat që gjuajnë lepuj me një qelbës në Mbretëreshën Mari Psalter Studimet morfologjike, citologjike dhe molekulare konfirmojnë se qelbësi evropian është paraardhësi i vetëm i ferretas, duke kundërshtuar kështu çdo lidhje me qelbësat e stepës, e cila dikur mendohej se kishte kontribuar në krijimin e ferretës. Ferreta u përmendën për herë të parë nga Aristofani në 450 pes dhe nga Aristoteli në 350 pes. Shkrimtarët Grekë dhe Romakë në shekullin e parë pas Krishtit ishin të parët që dëshmuan për përdorimin e ferretës në vrasjen e lepujve nga grykët e tyre. Përshkrimet e para të sakta të ferretave vijnë nga Strabo gjatë 200 pas Krishtit, kur u lëshuan ferreta në Ishujt Balearik për të kontrolluar popullsinë e lepujve. Ndërsa lepuri evropian është vendas në Gadishullin Iberik dhe Afrikën Veriperëndimore, qelbësi evropian ka të ngjarë të jetë zbutur për herë të parë në këto rajone.
Qelbësi dhe ferreta janë të ngjashëm si në madhësi ashtu edhe në pamje, deri në atë pikë sa ferreta me ngjyrë të errët janë pothuajse të padallueshme nga kushërinjtë e tyre të egër, megjithëse kafka e ferretas ka një vëllim më të vogël kranial, dhe ka një shtrëngim më të ngushtë postorbital. Në krahasim me qelbësin evropian, ferreta ka një tru shumë më të vogël, megjithëse kjo krahasim nuk është bërë me qelbësat mesdhetar, prej nga mund të rrjedhin ferretat. Teoria e një origjine mesdhetare forcohet më tej sepse ferrreta është më pak tolerant ndaj të ftohtit sesa nënspeciet veriore të qelbësit. Ferreta është gjithashtu më pjellor se qelbësi, prodhon dy ose më shumë pjella në vit, në krahasim me vetëm një. Për dallim nga nënspeciet e tjera, të cilat janë kryesisht të vetmuara, ferreta jetonë me lehtësi në grupe sociale. Ferreta është gjithashtu më i ngadaltë në të gjitha lëvizjet e tij sesa qelbësi, dhe vështirë se përdor kurrë gjëndrat e tij të parfumit anal. Në përgjithësi, eta përfaqëson një formë neotene të qelbësit.
Nënspeciet
Që nga 2005, shtatë nënspecie njihen. , seven subspecies are recognised.
Ndërtimi
parapamje|Kafka e një qelbësi evropian majtas|parapamje|Stomatologjia, siç ilustrohet në Skicat e Knight në Historinë Natyrore Shfaqja e qelbësit evropian është tipike për anëtarët e gjinisë Mustela, megjithëse është përgjithësisht më kompakte në konformizëm dhe, megjithëse me këmbë të shkurtra, ka një trup më pak të zgjatur se sa minku evropian apo qelbësi i stepës. Bishti është i shkurtër, rreth njëçerek të gjatësis së trupit të tij. Sytë janë të vegjël, me irise kafe të errët. Këmbët e prapme  janë të gjatë dhe pjesërisht membrana, me lakuar të dobët 4 mm të gjata, kthetrat nonretractable. Kthetrat e përparme janë fort të lakuar, pjesërisht të anulueshme dhe me madhësi 6 mm. Këmbët janë mesatarisht të gjata dhe më të forta se në anëtarët e tjerë të gjinisë. Kafka e qelbësit është relativisht e trashë dhe masive, më shumë se e minkut, me një rajon të fortë, por të shkurtër dhe të gjerë të fytyrës. Në krahasim me mustelidët e tjera me madhësi të ngjashme, dhëmbët e qelbësit janë shumë të fortë, të mëdhenj dhe masivë në lidhje me madhësinë e kafkës. Dimorfizmi seksual në kafkë është i dukshëm më të lehtë, më të ngushtë tek femrat, e cila gjithashtu ka projeksione më të dobëta. Vrapimi i qelbësit nuk është aq komplekse sa ajo e minkut ose buklës së madhe, dhe nuk është aq e shpejtë sa nuselala e malit ( solongoi ), bukla e madhe ose nuselala , pasi mund të tejkalohen nga një njeri i kushtëzuar. Organet e saj shqisore janë të zhvilluara mirë, megjithëse nuk është në gjendje të bëjë dallimin midis ngjyrave.
Dimensionet e qelbësit evropian ndryshojnë shumë. Speciet nuk përputhen me rregullin e Bergmann, me modelin e ndryshimit të madhësisë që duket se ndjek një trend të rritjes së madhësisë përgjatë një aksi lindje-perëndim. Meshkujt masin 350–460 mm në gjatësinë e trupit dhe femrat janë 290–394 mm. Bishti mat 115–167 mm te meshkujt dhe 84–150 mm te femrat. Meshkujt e rritur në Evropën e Mesme peshojnë 1.000-1,500 gram dhe femrat 650-815 gram. Gjigantizmi është i njohur në mesin e qelbsave, por ekzemplarët që shfaqin këtë ka të ngjarë produktet e hibridizimit të qelbësave-minkeve.
Gëzofi
parapamje|Një qelbës i ri i Uellsit eritristik në Qendrën Britanike të Natyrës së egër, Surrey, Angli Gëzofi dimëror i qelbësit është kafe e zezë, intensiteti i të cilit përcaktohet nga ngjyra e qimeve të gjata të rojes. Në anën e pasme dhe në krahët, toni i errët ndriçohet nga nënshartesa e ndritshme e bardhë-verdhë, nganjëherë e verdhë-gri, e cila shfaqet përmes. Veshja me ngjyrë të lehtë nuk është njësoj e dukshme në pjesë të ndryshme të trupit. Në pjesën e pasme dhe të pasme, gëzofi i poshtëm është pothuajse plotësisht i mbuluar nga qimet e errëta roje. Tek krahët është përcaktuar mirë dhe kontraston ashpër me tonin e përgjithshëm të shpinës. Gryka, qafa e poshtme, gjoksi dhe barku janë kafe e zezë ose e zezë. Gjymtyrët janë të zeza ose të zeza të pastra me nuanca kafe, ndërsa bishti është kafe e zezë ose e zezë, me mungesë të plotë të dritës. Zona përreth dhe midis syve është e zezë-kafe, me një shirit gjatësor me ngjyrë të ngjashme përgjatë majës së hundës. Veshët janë kafe të errët dhe tehe me të bardha. Gëzofi i verës është i shkurtër, i rrallë dhe i trashë. Ёshtë më e errët, dhe i mungon shkëlqimit të gëzofit të dimrit. Veshja e sipërme zhvillohet më dobët në verë, dhe ka një ngjyrë kafe-gri ose të ndryshkur-gri. Qelbësi është një notar i mirë, por gëzofi i tij nuk është aq i izoluar kundër ujit të ftohtë sa minku amerikan ; ndërsa një mink merr 118 minuta për tu ftohur në një temperaturë uji prej 8 ° C, qelbësi ftohet shumë më shpejt në 26–28 minuta.
Qelbësi u gjetën në dy fenotipe kryesore një tipike dhe një gëzof të errët pa maskë të zezë. Mutacionet e ngjyrave përfshijnë albino dhe eritrit. Tek individët tipikë eritristikë, nënshartesa zakonisht është e kuqërremtë e ndritshme. Flokët e rojes në bagazhin janë kafe të ndritshme të kuqe ose kafe të kuqërremtë. Flokët e rojës së zezë mungojnë në pjesën e poshtme të trupit dhe kokës. Në disa raste të rralla, qimet e rojes janë kaq të lehta, ato janë thuajse të dallueshme nga nënshartesa e zbehtë-verdhë. Në këto raste, e gjithë kafsha është një ngjyrë shumë e lehtë e artë-e verdhë.
Riprodhimi
Qelbësi evropian është një krijues sezonal, pa rituale miqësie. Gjatë sezonit të çiftëzimit, mashkulli rrëmben femrën nga qafa dhe e zvarrit atë për të stimuluar ovulimin , pastaj riprodhohet deri në një orë. Lloji është poligam ,secili mashkull  çiftëzohet me disa femra. Periudha e shtatzanis zgjat 40–43 ditë, me pjellë që zakonisht lindin në maj-fillim të qershorit. Pjella zakonisht përbëhet nga pesë deri në 10 këlysh. Gjatë lindjes, këlyshët peshojnë 9-10 g dhe matin 55-70 mm në gjatësinë e trupit; ata janë të verbër dhe të shurdhër. Në moshën një javë, këlyshët janë të mbuluara me lesh të butë, të bardhë, të cilat zëvendësohen me një pallto leshi kanellë me lesh kafeje, në moshën 3–4 javë. Prerje e gjirit fillon në moshën tre javore, ndërsa dentacioni i përhershëm shpërthen pas 7-8 javësh. Qelbësat bëhen të pavarura pas dy deri në tre muaj. Femrat janë shumë mbrojtëse për të rinjtë e tyre, dhe madje dihet se përballen me njerëzit që u afrohen shumë ngushtë pjellave të tyre.
Dieta
majtas|parapamje|Qelbësat skocez që ruan një lepur të vrarë nga një nuselal, siç pikturohet nga Archibald Thorburn
Dieta e qelbësave evropian përbëhet nga brejtës si miu, e ndjekur nga amfibë dhe zogj. Artikujt e saj më të shpeshtë të preve në ish-Bashkimin Sovjetik janë voleja e zakonshme dhe rrallëherë voleja barkuqe. Në tokat e mëdha përmbytëse të lumenjve, voleja e ujit është preja më e zakonshme. Në pranverë dhe dimër, amfibët (veçanërisht bretkosat dhe thithlopat jeshile ) bëhen artikuj ushqimorë të rëndësishëm. Predikimi selektiv tek bretkosat meshkuj nga qelbësat zvogëlon shfaqjen e polandrisë në popullatat e bretkosave. Sidoqoftë, sepse amfibët kanë pak vlerë kalorifike, qelbësat kurrë nuk rrit yndyrë mbi to, pavarësisht sa konsumon. Në Evropën Qendrore, dieta në muajt e dimrit mbizotërohet nga zogjtë duke përfshirë thëllëzat, thëllëze e fushës, fazanët , pulat , pëllumbat dhe paserinët. Ndryshimet sezonale në ritmin e aktivitetit sinkronizohen me aktivitetin e preve kryesore. Disa specie që rrallë preken vetëm nga qelbësi përfshijnë iriqin evropian, nepërkën e aspiratave , gjarpërinjtë dhe insektet. Në Ishujt Britanikë, zakonisht vret minjtë kafe dhe lepujt evropianë, dhe është i aftë të vrasë pre më të mëdha, si patat dhe lepujt. Një qelbës u raportua të priste shpesh në një breg lumi dhe të kapte ngjala, të cilat u kthyen në ushqimin e saj kryesor. Qelbësat ushqehen me ngjala kryesisht gjatë ngricave të gjata kur ngjalat, të paafta të marrin frymë në intervale të rregullta për shkak të akullit, mblidhen në vrimat e frymëmarrjes. Për dallim nga bukl e madhe dhe nuselala, qelbësat mund të hanë me lehtësi kërmat, përfshirë atë të thundrakëve të mëdhenj. Qelbësi gjuan prenë e tij duke kërcyer mbi atë dhe duke e kapur atë me dhëmbët e qenit, duke vrarë kafshën me një kafshim në qafë. Kjo metodë e vrasjes është instinktive, por e përsosur me praktikën. Qelbësat ndonjëherë e ruan ushqimin e tij, veçanërisht gjatë glutjeve sezonale të bretkosave dhe thithlopave. Ndonjëherë, qelbësat nuk i vret këto, por i kafshon ato në bazën e kafkës, duke i paralizuar kështu dhe duke i mbajtur ato të freskëta për konsum të mëvonshëm. Megjithëse ata janë zakonisht të trembur përreth njerëzve, natyralisti Alfred Brehm në librin e tij Brehms Tierleben ,përmend një rast të jashtëzakonshëm në të cilin tre qelbësa sulmuan një foshnjë në Hesse. Gjatë periudhës së dimrit, kur preja e gjallë është e pakët, qelbësat evropian mund të bastisin koshere dhe të ushqehen memjaltë.
Armiqtë dhe konkurrentët
Qelbësat mund të gjuhen nga dhelprat e kuqe, dhe macet e egra dhe ato shtëpiake. Megjithëse qelbësat mund të bashkëjetojë me minkun evropian (megjithëse ekziston një rekord i një qelbësi që sulmon një mink evropian dhe e zvarrit atë ), ai vuan në zona ku ndodh edhe minku okupues amerikan, si speciet e fundit ushqehen me të njëjtat specie gjitarësh si qelbësi shumë më shpesh sesa minku evropian, dhe ka qenë e njohur që drejton qelbësi nga habitatet ligatinore. Në zonat ku qelbësat evropian është simpatik me qelbësat e stepave, të dy speciet mbivendosen shumë në zgjedhjen e ushqimit, megjithëse i pari ka tendencë të konsumojë më shumë ushqime shtëpiake dhe zogj, ndërsa këto të fundit gjuajnë më shpesh tek gjitarët. Ekziston të paktën një rekord i një shqarthi që vret qelbës. Qelbësi evropian mund t’i gjuaj nuselalat.
Hibridizimi
Qelbësat evropian gjithashtu mund të hibridizohet me qelbësat e stepave aziatike ose ferretat shtëpiake për të prodhuar pasardhës pjellorë. Hibridët e qelbësave të stepave me qelbësat evropianë janë shumë të rrallë, pavarësisht simpatisë së tyre në disa fusha. Sidoqoftë, hibridët janë regjistruar në jug të Ukrainës, Oblastet e Kursk dhe Voronezh , Trans- Karpatet dhe disa lokalitete të tjera.
Gama, historia dhe konservimi
Qelbësi evropian është i përhapur në Pale-Arktikun perëndimor deri te Uralet në Federatën Ruse, megjithëse mungon nga Irlanda, Skandinavia veriore dhe pjesa më e madhe e Ballkanit dhe bregdetit lindor të Adriatikut. Ndodhet vetëm pak kufij në Greqinë veriore. Gjendet në Marok në Malet Rif, nga niveli i detit në 2400 m. Forma e saj shtëpiake, ferrit, u prezantua në Britani , dhe disa ishuj mesdhetarë dhe Zelanda e Re.
Ishujt Britanik
Ekzistojnë ... disa shembuj ekstremë, por mbetet fakti se në të gjithë Anglinë dhe Uells qelbësat u persekutuan vazhdimisht me një intensitet më të madh se çdo specie tjetër e mustelidëve. A pati një efekt të këtij niveli të përndjekjes në numrat e përgjithshëm apo e plotësoi atë thjesht hakmarrjen lokale? ... Qelbësat mund të jenë shembulli më i mirë i një specie për të cilën niveli i vrasjeve me të vërtetë bëri një ndryshim në popullatë. Pasuritë sportive në zhvillim administruan atëherë grusht shteti.
-  Roger Lovegrove (2007)
Në Britani, qelbëst evropian u konsiderua si një grabitqar serioz i shpendëve përpara futjes së telave me tela, prandaj eliminimi i tij u konsiderua si opsioni i vetëm për të mbrojtur stokun. Kjo armiqësi ekstreme nuk duket se ka qenë universale. Duke folur për Merioneth ( Gwynedd) Peter Hope Jones raportoi se "për një qark që gjoja ishte i vendosur mirë në shpërndarjen e njohur të së kaluarës të kësaj specie, Merioneth ka relativisht shumë pak rekorde të qelbësave në mesin e pagesave të saj të bujarisë së famullisë. Ndoshta kjo kafshë nuk konsiderohej në përgjithësi si një dëmtuese e rëndësishme, por sido që të jetë arsyeja e vërtetë, në vetëm dy famulli janë referenca të drejtpërdrejta të bëra për këtë specie me emrin me të cilin ne e njohim atë sot.Në katër vitet 1729-1732 rreth njëzet u vranë në famullinë Towyn, ku 2/6 u pagua për një qelbës me moshë të plotë dhe gjysma e kësaj shume për një të ri.Regjistrimet për Llanfor .... tregojnë se vetëm 42 u vranë në periudhën 39-vjeçare 1720-1758, pagesa ishte saktësisht gjysma e shkallës së shkuar për një dhelpër, dmth 2/6 për një qelbës të rritur të plotë, dhe 1/3 për një kafshë të re ".Qelbësat mbijetuan në Uells ndërsa u zhdukën në Angli. Tani është përhapur përsëri në Angli.
Në Kent, për shembull, të paktën 42 famulli paguanin dhurata për qelbësat, nga të cilat tre shtriheshin në shekullin e 19-të, megjithëse deri në këtë kohë ishin regjistruar vetëm individë të vetëm, dhe zakonisht pas boshllëqeve të shumë viteve. Në Mbretërinë e Skocisë, gjatë mbretërimit të Davidit II , një detyrë eksporti prej 4 d.iu shqiptua secilës rrobaqepës për gëzofin e qelbësave , i cili u ngrit në 8d. në 1424. Llojet zunë një vend të rëndësishëm në tregjet e leshit të Skocisë; panairi vjetor i Dhurfur Fur (Dumfries Fur (1816-1874) shiti 400 qelbësa  në 1829 dhe 600 në 1831. Vitin pasardhës, një llogari bashkëkohore përshkroi lëkurat e qelbësave si "një ilaç në treg"). Në 1856, numri i peleteve të shitura u ul në 240, 168 në 1860, 12 në 1866 dhe asnjë në 1869. Rënia u ndal me uljen e intensitetit të ruajtjes së gamës gjatë intervalit 20 vjeçar midis Botës së Parë dhe të Dytë Luftërat .ref name="l275">
Në kohët moderne, qelbësat evropian gjenden në të gjithë pjesën më të madhe të Uellsit rurale dhe në Angli nga jugu i Cheshire deri në Somerset, dhe në lindje deri në Leicestershire dhe Northamptonshire , megjithëse ishte shuar në pjesën më të madhe të Anglisë dhe mbijetoi vetëm në Uells, ku popullata është përhapur mbi kufi. Lloji u rivendos në Cumberland dhe Westmorland, Argyll dhe Speyside gjatë viteve 1970 dhe 1980, megjithëse statusi aktual i këtyre popullsive është i panjohur. Shpërndarja e saj moderne është e paqartë në një farë mase për shkak të pranisë së hibridëve qelbës-ferret. Përveç rivendosjeve, faktorët që ndihmojnë në rigjenerimin e popullsisë britanike të qelbësave përfshijnë një rritje të popullsisë së lepujve. Popullsia e saj është konsideruar e zbatueshme që nga mesi i viteve 1990. Qelbësi evropian i jepet mbrojtje kombëtare dhe evropiane; ajo është e shënuar në Shtojcën 6 të Aktit të Jetës së egër dhe fshatrave 1981 dhe Rregullores 41 të Rregullores së Konservimit (Habitatet Natyrore, dhe c.) 1994 dhe është e shënuar në Shtojcën V të Direktivës së Habitateve. Një studim i kryer ngaVincent Wildlife Trust në 2015 zbuloi se qelbësi ishte përhapur në zona (të tilla si Anglia Lindore dhe York Yorkshire), ku ato nuk ishin parë për 100 vjet. Natyralisti Chris Packham e cilësoi përhapjen "... një nga rikuperimet e mëdha natyrore".
Francë
Qelbësi evropian është i pranishëm në të gjitha territoret e Francës, përveç Korsikës, dhe ka qenë në një gjendje rënie për disa dekada. Sidoqoftë, ajo renditet si shqetësimi më i vogël në Librin e Kuq të të Dhënave të Francës. Qelbësi evropian është i rrallë në rajone të shumta ose ndarje. Në rajonin Rhone - Alpet, popullsia e saj ka pësuar një rënie të konsiderueshme që nga vitet 1990, kryesisht si pasojë e fushatave helmuese kundër muskratëve. Një studim i vitit 1999 mbi rënien e qelbësave në këtë rajon tregoi se speciet kanë pak shanse të mbijetojnë atje. Diku tjetër, ai konsiderohet ose i rrallë ose sporadik në 22 rrethe dhe mungon ose shfletohet në 22 të tjerë. Në Drôme, për shembull, popullsia e qelbësave ka ardhur duke u zvogëluar që nga viti 1975 dhe janë zhdukur në 27 komuna në Isère. Numrat e tij janë në rënie në Morvan dhe Ariege, dhe është shpërndarë hollësisht në Britani. Edhe pse është i pranishëm në Aquitaine, numri i tij ka rënë që nga vitet 1950, dhe është shumë i rrallë në rajonet malore. Në Normandi, shpejtësia e rënies së qelbësit është ulur disi. Në ndarjet alpine, gama e tij është e kufizuar nga lartësia, pasi speciet mbështeten në më shumë klimë mesdhetare për të lulëzuar. Sidoqoftë, është veçanërisht e bollshme në Crau të ujitur, por mungon në pjesën lindore të zonës, me sa duket është e kufizuar nga luginat e lumenjve Durance dhe Rhone. Popullsitë më të mëdha ndodhin në Francën Veriore : Pas de Calais, Franca Qendrore; Alsace , Lorrene dhe zonat e Loire me Vendée , i cili mban rekordin më të madh të vëzhgimeve të qelbësit. Ёshtë e zakonshme në të gjitha pjesët e Ardenne.