cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Çellopeku (Bërvenicë)
Historia
Çellopeki është vendbanim mesjetar, i cili sipas dokumenteve turke në vitin 1453 ka pasur 90 familje, ndërsa në vitin 1468, 124 familje, dhe fillimisht i quajtur Ballisht.
Durimi
Durimi është aftësia e shtyrje-pritjes, apo acarimi pa u mërzitur ose nervozuar, ose ruajtja e qetësisë kur ballafaqohemi me vështirësi. Padurimi është ana e kundërt e durimit. Durimi përshkruhet si një virtyt në fe ose ushtrimet spirituale. Në të vërtet durimi është një mjet mjaft i rëndësishëm dhe mjaft dobiprurës për njeriun. Por thelbi kryesor apo gjëja kryesor që në duhet të kuptojmë është se çka kuptojmë me durimin.
Ne dimë nga jeta e përditshme se si të vegjël qe kemi kuptuar se çka është zjarri, përkatësisht kemi kuptuar se zjarri është një krijesë e cili ka cilësi djegie dhe në kontakt me të ne do të pësojmë, po ashtu shumë të vegjël kemi kuptuar se po sa që të bëhemi nervoz dikush do te na vijë në ndihmë dhe kështu do te ja arrimë qëllimin. Pra jeta ka qenë ajo që na ka bërë të mësojmë se edhe një element i keq mund të sjell dobi.
Pasi që jemi rritur kemi kuptuar se të bëhesh nervoz nuk është një gjë edhe e mirë, por megjithatë ka situata qe ne patjetër duhet të bëhemi nervoz, madje ka raste që ne duet ndoshta edhe të bërtasim e mos te themi rastet qe bëhemi aq nervoz saqë na u duhet te i sjellim dikujt apo dikush të na sjell ne.Prandaj këtu duhet kuptuar se po qe se ne dimë se çka është durimi dhe po qe se ne duam ta dimë se si mundemi, mese lehti te bëhemi të durueshëm atëherë do te pshtojmë nga situatat qe na sjellin probleme edhe me te mëdha qe nga një problem shumë i vogël ne kokat tona ai problem do te behet aq i madhe qe edhe po deshëm ne me nuk do te mundemi te bëhemi te qetë nga situata qe na ka ndodhur.
Ajo që më së shumti ia vlen të diskutohet është vet nocioni i durimit, edhe pse kemi nocione të shumta nga dijetar dhe shkencëtar të ndryshëm. Në ketë rast kemi zgjedhur një nga shumë ato qe menduam se është me i kuptueshëm dhe me i përafërt më atë që ne në jetën e përditshme kuptojmë me fjalën “DURIM”.
Sipas mendimit që cekëm më lartë durimi është:
“Ta ndalojmë veten tonë nga dëshpërimi dhe paniku, ta ndalojmë gjuhën tonë nga ankimet dhe ti ndalojmë duart tona nga goditja e fytyrës dhe grisja e rrobave në kohë fatkeqësie dhe stresi”.
Llojet e durimit
Durimi mundet me qenë dy llojesh dhe atë mund të jetë me zgjedhje apo pa zgjedhje :
a) durimi fizik dhe
b) psikologjik
Durimi me zgjedhje ka kuptimin e atyre situatave që individi ka mundësi të zgjedh, te bëj durim apo jo. Ndërsa në ato raste kur individi duhet të duroj patjetër së nuk ka zgjedhje tjetër do të thotë durim pa zgjedhje.
a) Sa i përket durimit fizik :
b) Sa i përket durimit psikologjik :
Siç e përmendëm edhe me lart se durimi është dy lloje, me zgjedhje dhe pa zgjedhje. Durimi me zgjedhje është i një shkalle më të lartë se sa durimi pa zgjedhje. Por megjithatë qetësja e trupit dhe shpirtit është e njëjtë të te dyja.
Forca e Durimit
Disa njerëz nuk mundën të bëjnë durim pa u përpjekur dhe pa bërë shumë vështirësi që ta arrësin këtë. Të tjerët janë të aftë të bëjnë sabër lehtësisht. Lloj i parë është si ai që ndeshet me një burrë të fortë dhe s’mund ta mundë atë pa përpjekjen më të tejskajshme. Lloji i dytë është si ai person që ndeshet me një njëri të dobët dhe e mund atë më lehtësi. E tillë është lufta ndaj të mirës dhe të keqes. Por siç e dimë se ata te cilët janë ushtar të së mirës gjithherë do te dalin fitimtar.
Shënime
Durimi
Deep Purple
Deep Purple' është një grup anglez hard rock, i krijuar në Londër në vitin. Së bashku me Led Zeppelin dhe Black Sabbath, janë konsideruar si pionierët e heavy metal dhe hard rock. Grupi ka kaluar plot ndryshime gjatë karrierës së tij, mes të tjerash dhe ndarja e grupit për 8 vjet dhe dy ribashkime. Pas kryesimit të toplistave të hitparadave botërore, në vitin 1976 vjen ndarja, për tu bashkuar sërish pas 8 vjetësh në vitin 1984. Emra këngëtarësh kanë hyrë e kanë dalë nga grupi, por momentalisht banda përbëhet nga Ian Gillan, vokalist, Steve Morse në kitarë, Don Airey në tastierë, Roger Glover në kitarë bass dhe Ian Paice në bateri. Disa nga albumet e tyre janë Machine Head, Deepest Purple, Burn, Fireball, Perfect Strangers, etj.
Ian Gillan ka lindur në Londër në vitin 1945. Përveçse i njohur si vokalisti i Deep Purple, ai njihet edhe përmes grupit Black Sabath. Gjithashtu ka interpretuar rolin e Jezu Krishtit në rrok-operën e kompozitorit Andrew Lloyd Webber "Jesus Christ Superstar". Edhe pse me një vokal të jashtëzakonshëm operistik u bë i njohur kur nisi të këndojë rrok.
Ritchie Blackmore ka lindur në vitin 1945. Është kitarist i njohur, një ndër themeluesit e Deep Purple. Përpara se të bëhej pjesë e grupit ka performuar me artistë të njohur dhe të tjera bandamuzikore. Është një nga krijuesit kryesorë të këngëve të grupit, sidomos gjatë periudhave 1968-1975 dhe 1984-1993.
Jon Douglas Lord ka lindur në vitin 1941. Është kompozitor dhe pianist. Ka qenë anëtar i shumë grupevemuzikore, që nga Deep Purple, Whitesnake, Paice, Ashton & Lord, The Artwoods dhe Flower Pot Men. Është i njohur për mënyrën e veçantë të të kompozuarit dhe tingujt e veçantë blues-rock. Në vitin 1968 krijon grupin Deep purple. Është larguar dhe kthyer sërish në grup.
Ian Anderson Paice ka lindur në vitin 1948 në Nottingham në Angli dhe u bë i njohur si baterist i grupit Deep Purple.Ai është i vetmi anëtar i  bandës që vazhdon të performojë me bandën. Muzika e tij është e ndikuarnga ritmet swing dhe jazz. Karakteristikë e tij është të luajturit me dorën e majtë.
Grovolati
Grovolat (greqisht: Κυρά Παναγιά/Kirá Panayiá) është fshat në qarkun i Çamërisë, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Μποροβάρι/Borovári.
Anatomia e Gray
parapamje|upright|Një ilustrim prej botimit të vitit [[1918]]
Grovolati
Gjeografia
Nga veriu Grovolati kufizohet me Draganjin, nga jugu me Karbunarin, nga lindja me Dhragomin dhe nga perëndimi me malin e Bozhurit.
Anatomia e Gray
“Anatomia e Gray” (ang. Henry Gray's Anatomy of the Human Body), me shkurtesën Anatomia e Grey (ang. Gray's Anatomy), është libër anatomie në gjuhën angleze që përgjithësisht konsiderohet si një kryevepër për këtë temë.
Libri i parë u botua nën titullin e Anatomia e Grey : Përshkrues dhe Teori Kirurgjike në Britaninë e Madhe në 1858, dhe në vitin pasues në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Ai ka studiuar efektet anatomike të sëmundjeve infektive.
Henry Gray
Henry Gray (1825-1861) ishte një anatomist dhe kirurg anglez dhe më i njohur për botimin e librit të Gray's Anatomy. Ai u zgjodh një ”Burrë i shquar shoqërisë Mbretërore” (Fellow of the Royal Society FRS) në moshën 25 vjeçare.
Grovolati
Gjeografia
Toponimet të fshatit Grovolat:(Kjo nuk është një listë e plotë të toponimeve për këtë fshat. Për më shumë informacion, shih shënimin më poshtë)
Anatomia e Gray
Origjina
parapamje|left|[[Henry Gray]]
Grovolati
Demografia
Familjet në fshatin Grovolat:
Henry Gray
Biografia
Më 6 maj, 1845, ai hyri si një student në spitalin e St. George’s Hospital, Londër, dhe ai është i përshkruar nga ata që e njihnin atë si një punonjës shumë të përpiktë dhe metodik.
Anatomia e Gray
Origjina
Anatomisti britanik Henry Gray ka lindur në vitin 1827. Ai studioi zhvillimin e gjëndrave endokrine, edhe në shpretkë dhe në vitin 1853 u emërua ligjërues i Anatomisë në St George's Hospital Medical School në Londër. Në 1855 ai bashkpunoj  me kolegun e tij Henry Carter Vandyke me idenë e tij për të shkruar një libër të lirë mësimi për anatomi për studentët e mjekësisë. Bën autopsi në trupa nga shtëpit e të varfërve dhe në morgun e spitalit, të dy punuan për 18 muaj për atë që do të formonte edhe bazën e librit. Libri botohet më 1858 Grei vdes më 1861 vetëm tre vjet pas publikimit veprës të tij Henry Gray's Anatomy of the Human Body anatomia përshkruese dhe kirurgjike. parapamje|upright|Një ilustrim i botimit të vitit [[1918]]
Henry Gray
Biografia
Ndërsa ende ishte një student, ai siguroi në vitin 1848 një çmim e që zgjat tre vjet bursë në Royal College of Surgeons për një ese të titulluar “The Origin, Connexions and Distribution of nerves to the human eye and its appendages, illustrated by comparative dissections of the eye in other vertebrate animals”,"Origjina, Mardhëniet dhe Shpërndarja e nerva të syve të njeriut dhe vet shtojcave, ilustrohet nga autopsia në krahasim me kafshët e tjera kurrizor".
Grovolati
Demografia
Bozhuri (Lol Bozhuri), Dhiamandi, Kana (emër gruaje), Koleçi (Mitro KoIeçi), Koloi, Thanako, Thanasi.
Anatomia e Gray
Origjina
Ribotimi i librit më 1878 në SHBA duket se ka filluar nga e para në botimin (pavarësisht nga versioni britanik i cili u publikua më 1858 para SHBA-së) d.m.th me ndryshime. Botimi i parë SHBA korrespondon përafërsisht me një të tetën të botimit britanik. Kjo çoi në ekzistencën e dy "versioneve" të Anatomis të Gray : një në SHBA dhe një në Britani. Kjo lehtë mund të shkaktojë konfuzion dhe keqkuptime.
Henry Gray
Biografia
Në 1852, në fillim të moshës njëzet e pesë, ai u zgjodh ”Fellow of the Royal Society”, dhe në këtë vit ai fituar “Astley Cooper“ preje treqind guineas (monedha ari) për një disertacion "Për strukturën dhe përdorimin shpretkës" ”On the structure and Use of Spleen”.
Soke Kubota Takayuki
Gosoku Ryu (jap. Go – i fortë, forcë dhe Soku – i shpejtë, shpejtësi), siç e thotë edhe vetë emri i stilit, bazohet në bashkëveprimin e forces dhe të shpejtësisë, duke krijuar një “bashkëdyzim” që shpreh esencën e stilit kubotian të karatesë.
Stili i Kubotës edhe pse është sintezë e disa stileve të karatesë, para së gjithash mbështetet në stilin Goju Ryu (Goxhu Rju), ndërsa veçori e tij është se përafërsisht 70 për qind të teknikave e përbëjnë teknikat e duarve, ndërsa 30 për qind ato të këmbëve.
Në Gosoku Ryu aplikohen edhe pajisjet tjera, “armët” e drunjta dhe metalike, siç janë: Bo, Sai, Tonfa, Kama, Jo, Tsue dhe shpata japoneze Katana.
Po atë vit kur ebëri publik stilin e tij, mjeshtër Kubota themeloi edhe organizatën e tij të karatesë, të quajtur Asociacioni Ndërkombëtar i Karatesë (International Karate Association), i cili shtrohet në mbi 40 shtete të botës dhe ka mbi 100.000 anëtarë. Njëkohësisht, mjeshtër Kubota mori titullin “Soke”, që do të thotë “themelues”. Qendra e asociacionit ishte në Tokio, mirëpo nga viti 1964, kur mjeshtër Kubota kaloi në Shtetet e Bashkuara të Amerikë, qendra e asociacionit (Hombu dojo) u vendos në Glendejl (Glendale).
Soke Kubota është themelues edhe i shkathtësisë mbrojtëse Kubotai, si dhe shpikës i një “arme” të vogël, një shkopthi prej materlesh dhe me forma të ndryshme, me gjatësi prej 15 centimetrash, të quajtur Kubotan.
Soke Kubota është mjeshtër i madh i karatesë, që ka gradën më të lartë në karate – 10 Dan, ndërsa pauses i tij në karatenë shqiptare është sensei Mustafë Statovci.
Libra
Soke Kubota gjithashtu shkroi libra në artit marciale:
Delmace
Kalaja e Delmaces ndodhet rreth 4 km nga fshati Koman i Komunës së Temalit në Rrethin e Shkodrës në Shqipëri. Delmace dhe Komani paraqesin një vend malor në rrethana të favorshme historike në shek VI-VIII kur u bë një qendër ekonomike e lulëzuar me një zejtari vendase shumë të zhvilluar deri në përmasat e një "kulture qytetare" ku janë të dukshme elementet e traditës antike që "dëshmojnë për lidhje gjenetike të padyshimtë midis ilirëve të lashtë dhe arbërve mesjetarë që përdorën këtë varrezë".
Grabitjet si edhe kërkimet e rregullta arkeologjike janë zbuluar në këtë varrezë : rrathë që simbolizojnë diskun e diellit (kultin e tij) varëse me përdorim në veshje ilire, sumbulla gjysmësferike, rruaza bikonike, vathë, togëza rripi që i gjejmë në veshjet pukore të grave të fillim shekullit XX, unaza bronzi e ari etj. Grabitjet që iu bënë kësaj varreze që kur i hapi në mënyrë të parregullt konsulli francez në Shkodër A. Degran më 1899 i cili rrëmbeu pa pikë përgjegjësie mbi njëqind objekte me vlerë arkeologjike që i shpërndau muzeve të Parisit. Pastaj pasuan gërmime të tjera që shpërndanë gjetjet arkeologjike në vazhdim nuk përfshinë : kështjellën kishën e Shën Kollit me kishat, e Shën Teodorit në kështjellë, të Shën Gjergjit në Vl. të kështjellës, të shën Mëhillit në jl, të Shën Gjonit afër kodër vorrez, të Shën Ndreut në lagjen Dobra.
Ndërprerja e zbulimeve arkeologjike në vitet 80- është një faj i pafalshëm shtetëror. Kisha e Shën Kollit me kishat e tjera në afërsi me ndërtimet në kështjellë të Mesjetës së Mesme flasin për një vazhdimësi ekonomike, shpirtërore e kulturore në këtë zonë e më gjerë deri nga fillimi i Mesjetës së vonë kur pushtuesit osmanë e ndërprenë përfundimisht këtë zhvillim.
Vazhdimësia
Për emrin Dalmatia/Dalmace/Delmace Hani është i parë që e krahason me shqipen dele, delme delmer "bari delesh". Emri Delmace e gjejmë kryesisht në shkrime, kurse në toponime dhe persona ku nuk ka ndikuar gjuha e shkruar, shqiptohet Delmace. Këtë fakt e ka vënë re prof. I. Zamputi si edhe prof. K. Luka studiues i mirënjohur i toponimisë shqiptare të shek XVI-XVII i cili thekson "Trajtën delme na e jep edhe emri tjetër i vendit Mbasdelmace". Trajta Delme trajtohet edhe nga prof. dr. S. Mancaku. Dele/delme janë shumëse të singularizuar të formave të moçme dal/dalm. Kështu emri Delmace bashkë me gjetjet arkeologjike në varrezë dëshmojnë vazhdimësinë iliro-arbërore në Malet e Dukagjinit. Kjo vazhdimësi duket edhe në tiparet antropologjike të arbërve të shek. VI-VIII te banorët e sotëm të Pukës në masën mbi 70 për qind.
Vazhdimësia në legjenda
Para shkatërrimit të Kalasë së Delmaces prej ushtrive të knjazit serb, thuhet se sundimtari i kështjellës paska fshehur thesarin nën rrënjët e një lisi të veçuar. Thesari i artë pak nga pak u dha gjethevë një ngjyrë si të artë, duke u zbuluar kështu fshehtësia e thesarit të kështjellës. Edhe lisi mori emrin Lisi i Pares. Po lisi nuk u trazua se sundimtari i kështjellës ia kishte lënë amanet tokës e zanave të Shkamit të Zanave.
Zanat dihet se janë të pavdekshme dhe shumë të fuqishme. Zanat nuk duhen trazuar, se ndryshe bëhen shumë të rrezikshme për njeriun. Prandaj askush nuk gërmonte te rrënjët e Lisit të Pares. Kush e kishte provuar të gërmonte kishte dëgjuar oshtimën e malit kah kalonin zanat që vinin drejt Lisit të Pares për me mbrojtë thesarin. Edhe toka fillonte të lëkundej si të binte një tërmet i fortë. Lisi i Pares është pa aty deri në kohën e Zogut (Mbretit Zog I).
Po vendi i zanave ku ishte ? Legjenda vazhdon : "Zanat rrinë te Guri i Bardhë", 4 km prej kështjellës së Delmacës. Guri i Bardhë nga ana e lindjes është i arritshëm edhe pse rreth 1200 m i lartë prej ku shihet Delmace, Lisi i Pares, Maja Cungut, Puka me Qafë-Ajtyrë, Krovë, Mece, Klos, Bushat e Midhë me Qafë Tmugu e më tej. Poshtë hapet lugina e bukur e Drinit me Shllakun e Qerretin e Vilës etj. Guri i Bardhë nga ana e Drinit formon një faqe shkëmbore që njihet me emrin Skami i Zanave. Në brendësi të këtij shkëmbi është Mullini i Zanave ku zanat bluajnë grurin a melin për bukë. Për te Mullini i Zanave shkohet nëpër një shpellë të ngushtë me emrin po Shpella e Zanave. Vitet e fundit ka pasur të rinj të guximshëm që kanë hyrë deri te gurgullima e ujit që buron përmes Gurit të Bardhë. Uji del në fund të Shkambit të Zanave duke formuar një hurdhë të vogël, rrethuar nga perëndimi prej Mrizit të Zanave. Aty zanat freskohen dhe i gëzohen jetës me këngë e valle përballë luginës mahnitëse të Drinit. Mjerë kush i zemëron zanat. Ato nuk falin. Ngacmuesit i shitojnë e i ngurosin. Po kësaj ane nuk dihet ndonjë rast. Aty ku jetojnë zanat njerëzimi është më i fortë, më i shëndetshëm e më gazmor e mikpritës.
Bukuritë e vendit traditat me pasuritë folklorike e bëjnë këtë vend malor me interes turistik, sportiv e eksplorues, siç bëjnë rinia shkollore, të rinj e të reja kosovare më 1999 dhe veprimtari sportive si ajo e tetorit 2002.
Lista e monumenteve në Ulqin
Në këtë listë janë të përfshira monumentet natyrore dhe kulturore në Ulqin, të cilët janë të mbrojtur me ligj.
Fayette County (Texas)
Fayette County është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Artur Rembo
parapamje|Shtatëmbëdhjetë vjeçari Rembo në vitin 1872. Artur Rembo (frëngjisht: Jean Nicolas Arthur Rimbaud), (Sharlevill, 20 tetor 1854 - 10 nëntor 1891), ishte një poet francez.
Biografia
Artur Rembo, i konsideruar si mishërimi i poetit të mallkuar, lindi në Sharlevill, më 1854 në një familje tipike borgjeze (ku nuk e ndjeu ngrohtësinë e babait, që e kishte lënë familjen prej shumë kohësh, as dashurinë e nënës, të akullt dhe tirane). I edukuar në familje dhe në shkollë sipas skemave tradicionale, shkëlqeu për zhvillimin e jashtëzakonshëm intelektual, duke krijuar vargje qysh në moshën dhjetë vjeçare ; kur ishte 16 vjeç ai i refuzon, papritmas, të gjitha skemat me të cilat ishte edukuar, u arratis disa herë nga shtëpia, filloi vagabondazhin e tij: përjetoi eksperienca të gjithfarëllojshme, përfshirë këtu edhe alkoolin, drogën dhe burgun.
Refuzoi t'i rikthehej shkollës dhe, gjatë njërës prej arratisjeve të tij më të fundme, zë miqësi me Pol Vërlenin, miqësi që do të ishte vendimtare në stimulimin e kreativitetit të jashtëzakonshëm të poetit adoleshent. U përpoq t'i shkonte pas në Paris ku, me rënien e perandorisë së Napoleonit III, në pushtet ishte Komuna. Pikërisht më 1870 mori jetë edhe aventura letrare e këtij "endacaku" (që filloi të krijojë duke imituar Hugoin dhe parnesianët), një aventurë që zgjati plot pesë vjet. Pikërisht gjatë kësaj kohe ai shkroi të gjithë veprat e tij më të rëndësishme. Korri sukses të madh midis poetëve simbolistë të ambientit intelektual të Parisit. Por ky sukses do të ishte jetëshkurtër dhe shumë shpejt Rembo e pa veten të injoruar dhe shpërfillur.
Më 1872 i dha fund "pushimeve" të tij pariziane dhe u rikthye në Sharlevill. Mirëpo as këtu nuk gjeti përkrahje dhe mirëkuptim. Gjithsesi, vazhdonte të frekuentohej me Vërlenin, të cilin e shoqëroi edhe në Londër e më pas në Bruksel, ku shkruajti një pjesë të "Ndriçimeve", si dhe "Një stinë e tmerrshme" (1873). Vërlen i dha fund lidhjes së tyre më 1873, duke i dhënë fund jetës me një plumb pistolete.
Rembo braktis poezinë (pasi kishte asgjësuar sa kishte pasur nga gjithë sa kishte shkruar) dhe i jepet një jete të mbushur me aventura të ndryshme. Kjo jetë e sheh fillimisht mësues në Londër më 1874, doker në portin e Marsejës më 1875, mercenar në Indinë holandeze dhe dezertor më 1876, pjesëtar të një trupe cirku më 1877, mjeshtër në Qipro më 1878. Së fundi, më 1880 stabilizohet si tregtar në Abisini. Gjatë kësaj periudhe, poeti tjetër, Vërleni, duke menduar se Rembo ka vdekur, publikon vëllimin e tij "Ndriçimet", më 1886. Më 1891, Rembo rikthehet në Francë për t'iu nënshtruar kurimeve mjekësore për një tumor në gju, për shkak të të cilit edhe vdiq disa vjet më vonë.
Periudha e parë e adoleshencës mund të përmblidhet me tregimin e arratisjeve nga Sharlevill, rebelimet e tij, me varavingot e gjata dhe ekzaltuese nëpër fusha, me shkrime nga më dëshpërueset: nga librat e shkollës tek ato të udhëtimeve e deri tek librat e alkimisë dhe ato enigmatikë. Poezitë e shkruara në këtë periudhë janë në kërkim të një forme poetike; lëkundet midis imitimeve parnesiane dhe atyre të Viktor Hygosë. Vargjet e tij shprehin harenë dhe ekzaltimin e një udhëtari vetmitar, emocionet e para sentimentale, fuqinë e tij imagjinuese, ironinë therëse për jetën meskine të borgjezisë së Sharlevill-it.
Rembo, poeti "vizionar", kërkon të rinovojë poezinë dhe, me zjarrin djaloshar, bëri një revolucion rrënjësor të të gjithë retorikës paraardhëse, duke hequr dorë deri edhe nga Baudelaire-duke vlerësuar çdo gjë sipas këndvështrimit të tij të ri artistik, e përderisa nuk i kishte mbetur më asnjë mjet që nuk ishte i falsifikuar, nuk besoi tjetër veçse tek ndjesitë e tij. Shpiku kështu poezinë e ndjenjës, duke kthyer në poezi atë që mund të quhet gjendja psikologjike nga e cila lindin ato, pa asnjë ndërhyrje të jashtme. Mendimit origjinal i korrespondonte një gjuhë dhe një ritëm i njëjtë që mvishte gjithçka : profume, tinguj dhe ngjyra. Rembo u gjend kësisoj në skajin më ekstrem të të gjitha rrymave letrare dhe poetike, skaj ku as simbolistët dhe as surrealistët mundën ta ndiqnin. Rembo nuk pati dishepuj dhe as imitues, pikërisht për këtë është konsideruar atëherë ashtu si edhe sot si pikënisja e çdo lloj rryme poetike.
Poezia e Rembo
Poezia e Rembo prish çdo lidhje logjike tradicionale, ajo shkatërron kategoritë (të kohës dhe hapësirës, të shkakut dhe të efektit) që për shekuj kishin vënë rregull në poezi. Fjala tashmë nuk është më vetëm një mjet komunikimi por ajo ka detyrën që të ndjellë një botë krejtësisht tjetër, fantastike.
"Një periudhë në ferr" (1873) është një lloj ditari autobiografik i shkruar në një atmosferë demoniake në të cilën momentet kryesore të jetës: fëmijëria, urrejtje-dashuria për nënën, vetmia, degradimi social, transfigurohen nëpër simbolizme të magjisë, të urrejtjes, të parandjenjës.
Tek "Ndriçimet", shkruar më 1874 e të publikuara më pas nga Vërlen, poeti përpiqet të bëjë të mundur "përmbysjen e senseve" nëpërmjet përbërjesh të shkurtra poetike në të cilat shpërfaqen halucinacione, impresione të rrufeshme, tentativa për pasqyrime të reja. Shfaqet një model i ri poeti, poeti-depërtues që i kundërvihet modelit të poetit civil, poetit-shkrimtar; poeti-depërtues i nëpërkëmb institucionet, vlerat dhe moralin e deriatëhershëm, hidhet i tëri në krahët çrregullsisë më të çmendur të ndjenjave.
Poeti "Depërtues"
Parabola e Rembo merr jetë më 1870 me përmbledhjen Poezitë e Para, por qysh vitin pasardhës ai i mohon këto vargje dhe rekomandon mikun e tij Pol Demeni t'i djegë ato. Nga ana e tij Demeni i dërgon më '71 një letër në të cilën vë në dukje estetikën e re të "poetit depërtues": "Unë them se është e nevojshme të jemi depërtues, ne duhet të jemi depërtues. Poeti bëhet depërtues nëpërmjet një çrregullsie të gjatë, të pafundtë, të kujdesshme të të gjitha senseve. Në të gjitha format e dashurisë, të vuajtjeve, të çmendurive kërko vetveten, derdh në vetvete të gjitha helmet e mundshme në mënyrë që të korrësh më të mirën. Tortura e parrëfyeshme në të cilën nevojitet një besim i madh, një forcë e jashtëzakonshme mbinjerëzore, në të cilën je një i sëmurë i pashërueshëm, mes të gjithëve krimineli më i madh, i mallkuari më i madh është i Dituri Suprem! Gjithçka pra mund të ndodhë në të Panjohshmen..."
Në këtë letë Rembo gjen perspektiva të reja poetike, në drejtim të simbolistikës dhe surrealizmit: poezia duhet të zhvillohet nëpërmjet imazheve që nuk kanë aspak ndërmend të shprehin koncepte, por që janë vetë ato koncepte, një ide kjo që e kishte konkretizuar qysh me poemthin Varka si dhe në sonetin Vokale, të shkruara në fillim të vitit 1871. Në poemthin Varka, nëpërmjet një udhëtimi simbolik me një varkëz fantazëm, ai flet për vetë jetën e tij, për nevojën e tij për të shkuar në kërkim të së panjohshmes, për domosdoshmërinë e tij për të hyrë në misterin universal; në sonetin Vokale, ai shpështjell një rrjet të dendur ngjashmërish midis tingujve dhe ngjyrave, duke mbërritur në përfundimin e guximshëm për kohën, që si tingujt ashtu edhe ngjyrat çlirohen nëpërmjet një procesi të ngjeshur sindetik.
Marramendjet e poetit, të shprehura nëpërmjet imazheve haluçinante, në një prozë të çliruar prej çdo logjike dhe kontrolli racional, janë të përmbledhura në veprën Ndriçimet, vepër e cila përfaqëson etapën e fundit poetike të Rembo; kjo është një vepër që pa dritën e diellit në vitin 1886, falë poetit tjetër Vërlen, dhe për një kohë të gjatë e konsideruar gabimisht si një pjesë e veprës tjetër të madhe të Rembo "Një periudhë në Ferr". Kjo vepër e shtyn Rembo drejt përfundimeve ekstreme të përafrisë me shkrimtarinë bodleiriane, me një gjuhë krejtësisht të re, muzikale deri në magji, të mbushur me ngjyrime, tinguj dhe aroma haluçinacionesh sugjestive dhe metaforash të spikatura
Kokë përbindëshi
Përmbi gjethnajë, peshtaf i blerte gjethe ar, Përmbi gjethnajën e njomë që shkëlqen, Nga grumbuj lulesh, rrëmbimthi çan Copën e rrallë ku puthja po fle.
Një mostër qe sytë hap me lebeti E lulet i kafshon me dhëmbët si sedef, Si verë e vjetër gjithë gjak dhe e nxirë Nën degë buza e tij çaplohet e qesh.
Dhe kur si një ketër iku u zhduk, Akoma qeshja drithëron në çdo gjeth, Duket e trembur nga një gushëkuq Puthja e artë që në paqe u kredh.
Gjumashi i luginës
Është një shteg gjelbërimesh ku lumi si i marrë, Nëpër lyshtra të argjenda varet e ligjëron, Ku shkrep e llaptin dielli nga mali krenar: Është një lug i vogël që rreze shkumon.
Një ushtar i ri, gojëhapur, nën një re, Me zverkun të zhytur në lakër blu të brishtë, Rri shtrirë në shtrat të blertë kokë qethur; fle I zbehtë përmbi bar, ne tymnajën plot dritë,
Me këmbë mbi luleshpatë, fle. Dhe buzëqesh Si fëmije i sëmurë, përgjumet pak e hesht, Natyra e lemës, e ngroh: ai mërdhi.
Era e luleve flegrat tani nuk ia shpon; Fle në diell i qetë me dorë mbi kraharor, Ka dy zgavra te kuqe djathtas në gji.
Otero County (New Mexico)
Otero County është një nga  qarqet në shtetin federal New Mexico të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Eltjon Valle
parapamje|Eltjon Valle Eltjon Valle lindur më 1984 në Kuçovë është artist pamor që jeton dhe punon në Milano. Diplomuar në “Accademia delle Belle Arti di Brera”, Milano në 2002 - 2007.
Kënga e Hajredin Pashës
Kënga e Hajredin Pashës është një kenge trimerie qe evokon Kryengritjen e Dervish Carës në malet e Dibrës në 1843-1844. .
Historia
Përfaqësuesit e kryengritësve thirrën në nëntor 1844 kuvendin e tyre në Fushë e Gjoricës, që u drejtua nga Mustafa Zerqani. Në kuvend u vendos të mbroheshin të drejtat e autonomisë lokale, që popullsia gëzonte prej kohësh. Kuvendi i bëri thirrje për t’u bashkuar me kryengritësit dibranë edhe popullsisë së krahinave të Kosovës, të Mirditës, të Elbasanit e të Gjakovës, ku Porta po mblidhte forca për t’i hedhur kundër tyre. Gjatë muajit nëntor 1844 kryengritësit dibranë e matjanë, të komanduar nga Cen Leka, u zunë rrugën ushtrive osmane të komanduara nga Hajredin Pasha.
Teksti
(Vallë o ku janë o morë kto malet e Dibrës)
(Vallë o qu banë o malet e Di'ibrës)
(Vallë o ku janë, o kto malet e Di'ibrës)
Kantoni Toul-Nord
Kantoni Toul-Nord (frëngjisht: Canton de Toul-Nord) është një kanton në departamentin Meurthe-et-Moselle, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Toul. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Toul-Nord aktualisht përbëhet nga 19 komuna.
Quay County
Quay County është një nga  qarqet në shtetin federal New Mexico të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Rio Arriba County
Rio Arriba County është një nga  qarqet në shtetin federal New Mexico të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Rowan Atkinson
Rowan Sebastian Atkinson (lindi më 6 janar 1955) është një komedian, skenarist, dhe aktor anglez. Ai luajti rolet kryesore në serialet Blackadder (1983–1989) dhe Mr. Bean (1990–1995), dhe seritë e filmave Johnny English (2003–2018). Atkinson fillimisht u bë i njohur në shfaqjen komedike të BBC-së, Not the Nine O'Clock News (1979–1982), duke marrë BAFTA-n e vitit 1981 për Performancën më të Mirë Argëtuese dhe nëpërmjet pjesëmarrjes së tij në The Secret Policeman's Ball (1979). Puna e tij tjetër përfshin filmin e James Bond Never Say Never Again (1983), interpretimin e një famullitari të çmendur në Four Weddings and a Funeral (1994), duke dubluar zërin e Zazu në The Lion King (1994) dhe duke luajtur rolin e shitësit të bizhuterive Rufus në Love Actually (2003). Atkinson u shfaq gjithashtu në serialin e BBC-së The Thin Blue Line (1995–1996).
Atkinson u rendit në The Observer si një nga 50 aktorët më qesharak në komedinë britanike në vitin 2007, dhe ndër 50 komedianët më të mirë ndonjëherë, në një sondazh të vitit 2005 me komedianët e tjerë. Gjatë gjithë karrierës së tij, ai ka bashkëpunuar me skenaristin Richard Curtis dhe kompozitorin Howard Goodall, të cilët i takoi në Shoqërinë Dramatike të Universitetit të Oksfordit gjatë viteve 1970. Përveç BAFTA-s së tij të vitit 1981, Atkinson mori një Olivier Awards për shfaqjen e tij teatrore në [Teatri West End|West End]] më 1981 në Rowan Atkinson në Revue. Ai ka pasur sukses kinematografik me interpretimet e tij në adaptimet e filmit të Mr. Bean Bean (1997) dhe Mr. Bean's Holiday (2007), si dhe në serinë filmike Johnny English (2003–2018). Ai u shfaq gjithashtu si personazhi titullar në Maigret (2016–2017). Atkinson u emërua një CBE në 2013 Birthday Honours për shërbimet ndaj dramës dhe bamirësisë.
Jeta e hershme dhe edukimit
Rowan Atkinson, më i riu i tre vëllezërve, ka lindur në Consett, Qarku Durham, Angli. Prindërit e tij ishin Eric Atkinson, një bujk dhe drejtori i kompanisë, dhe Ella May (née Bainbridge), i cili u martua më 29 qershor 1945. Dy vëllezërit e tij më të vjetër janë Rodney, një ekonomist euroskeptik i cili mezi humbi në zgjedhjet e udhëheqësisë së Partisë së Pavarësisë së Mbretërisë e Bashkuar në vitin 2000, dhe Rupert.
Atkinson u rrit në anglikane, dhe ishte arsimuar në Shkollën Choristers Durham, një shkollë paraprake, St Bees School, dhe Newcastle University ku ai morri një gradë në Inxhinieri Eelektrike dhe Elektronike. Në vitin 1975, ai vazhdoi për diplomën e MSc në Inxhinieri Elektrike në The Queen's College, Oxford, i njëjti kolegj ku babai i tij u diplomua më 1935, dhe që e bëri Atkinson një anëtar nderi më 2006.
Atkinson për një kohë të shkurtër filloi punën e doktoraturës përpara se t'i kushtonte vëmendjen e tij të plotë aktrimit. Duke fituar për herë të parë vëmendjen kombëtare në The Oxford Revue në Festivalin Fringe të Edinburgut në gusht 1976, ai kishte shkruar dhe realizuar tashmë skica për shfaqjet në Oksford nga Etceteras - grupi i revistës së Klubit të Teatrit Eksperimental (ETC) - dhe për Shoqëria Dramatike e Universitetit të Oksfordit (OUDS), takimi me shkrimtarin Richard Curtis, dhe kompozitorin Howard Goodall, me të cilin do të vazhdonte të bashkëpunonte gjatë karrierës së tij.
Radio
Atkinson luajti në një seri e tregon komedi për BBC Radio 3 në 1978 të quajtur Atkinson Popullit. Ajo përbëhej nga një seri intervistash satirike me burra imagjinar të madh, që u luajtën nga Atkinson vetë. Seri është shkruar nga Richard Atkinson dhe Curtis, dhe prodhuar nga Griff Rhys Jones.
Televizon
Pas universitetit, Atkinson në turne me Angus Deayton si njeriu i tij funny në një akt që u filmua përfundimisht për një shfaqje televizive. Pas suksesit të treguar, ai e bëri një pilot një-off për ITV në 1979 qeshurit quajtur konservuar. Atkinson pastaj vazhdoi të bëjë jo Nine O'Clock News, prodhuar nga shoku i tij John Lloyd. Ai luajti në shfaqje së bashku me Pamela Stephenson, Griff Rhys Jones dhe Mel Smith, dhe ishte një nga shkrimtarët skemë kryesore.
Suksesin e Jo Lajme Nine O'Clock çuar në e tij Luajnë në Sitcom mesjetare Adder Zi, të cilën ai edhe bashkë-shkruajtur me Richard Curtis, në vitin 1983. Pas një hendek tre-vjeçare, në një pjesë për shkak të problemeve buxhetore, një seri e dytë ishte shkruar, këtë herë nga Curtis dhe Ben Elton, dhe e parë shfaqën në vitin 1986. Blackadder II ndjekur fatin e një nga pasardhësit e karakterit origjinal Atkinson-së, këtë herë në epokën e epokës elizabetiane. Të njëjtin model u përsërit në dy vazhdime Blackadder tretë (1987) (vendosur në epokën Regency), dhe Blackadder shkon Forth (1989) (të vendosura në Lufta e Parë Botërore). Seri Blackadder vazhdoi të bëhet një nga komeditë më të suksesshme BBC situatës të të gjitha kohërave, vënies në televizion, duke përfshirë Speciale Christmas Carol Blackadder's (1988) dhe Blackadder: Vite arrogant (1988).
Krijim tjetër Atkinson e famshëm, i pafat Mr. Bean, së pari u shfaq në New Day Vite në 1990 në një të veçantë gjysmë ore për Thames Television. Karakterin e z. Bean ka qenë krahasohen disi me një Keaton moderne Buster. [10] Gjatë kësaj kohe, Atkinson doli në festivalin e Vetëm për Laughs komedi në Montreal në vitin 1987 dhe 1989. Pasojat Disa të z. Bean u shfaq në televizion në vitet 1990, dhe ajo përfundimisht e bëri në një film të madh në vitin 1997. Bean të drejtë, ajo u drejtua nga Mel Smith, ish e tij bashkë-yll nga Jo News Nine O'Clock. Një film i dytë u lëshua në 2007 me titull Mr. Bean's Holiday ne Shqip Festa e z. Bean's.Gjithnje e me teper ai deshironte te jetonte ne Paris.
Martesa dhe fëmijët
Atkinson u takua me grimieren Sunetra Sastry në fund të viteve 1980, kur ajo punonte për BBC, dhe ata u martuan në shkurt 1990. Ata kishin dy fëmijë së bashku, dhe jetuan në Apethorpe. Në vitin 2013, në moshën 58-vjeçare, Atkinson filloi një lidhje me komedianen 32-vjeçare Louise Ford, pasi u takuan teksa performonin në një shfaqje së bashku. Ford i dha fund lidhjes së saj me komedianin James Acaster për të qenë me Atkinson, i cili nga ana e tij u nda nga gruaja e tij në vitin 2014 dhe u divorcua nga ajo në vitin 2015.
Nderimet
Atkinson u emërua Komandant i Order of the British Empire në 2013 Birthday Honours për shërbimet ndaj dramës dhe bamirësisë.
Incident me avion
Në mars 2001, ndërsa Atkinson ishte me pushime në Kenia, pilotit të avionit të tij privat i ra të fikët; Atkinson arriti të mbajë aeroplanin në ajër derisa piloti u shërua dhe ishte në gjendje të ulte aeroplanin në Aeroportin Wilson në Nairobi.
Filmografia
• 1979–1982: Not the Nine O'Clock News
• 1983–1989: Blackadder
• 1983: Never Say Never Again
• 1988: The Appointments of Dennis Jennings
• 1989: The Tall Guy
• 1990–1995: Mr. Bean
• 1995–1996: The Thin Blue Line
• 1990: The Witches
• 1993: Hot Shots! Part Deux
• 1994: Four Weddings and a Funeral
• 1994: The Lion King
• 1997: Bean
• 2000: Maybe Baby
• 2001: Rat Race
• 2002: Scooby-Doo
• 2003: Johnny English
• 2003: Love Actually
• 2005: Keeping Mum
• 2007: Mr. Bean's Holiday
• 2017: Huan Le Xi Ju Ren
• 2018: Johnny English Strikes Again
• 2022: Man vs. Bee
• 2023: Wonka
FC Basel
Football Club Basel 1893 (Gjermanisht: Fussball Club Basel 1893), njohur gjerësisht si FC Basel ose thjesht Basel, dhe ndonjëherë referohet si FC Bazeli në Shqip,  është një klub profesionist zviceran me seli në Bazel. Ata janë klubi më i suksesshëm i futbollit zviceran, duke fituar Superligën Zvicerane plot 17 herë, duke u bërë klubi i dytë me më shumë liga të fituara. Përveç dinastisë së tyre aktuale, ata kanë qënë klubi më i suksesshëm në vitet 60' dhe 70', duke e fituar titullin e ligës plot shtatë herë nga viti 1967 e deri në vitin 1980. Vitet 80' panë periudha të vështira për Baselin, pasi ata patën një mungesë në futbollin evropian për shumë vite duke u rrëzuar edhe nga liga në vitin 1987. Në vitet 2000', Basel u rikthye në elitën e futbollit zviceran, duke fituar titullin e tyre të parë pas 22 vitesh në vitin 2002 dhe kjo gjë u pasua nga tituj të tjerë të fituar në vitet 2004, 2005, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013 dhe 2014. Basel ka fituar edhe Kupën Zvicerane plot 11 herë.
Ata kanë marrë pjesë në kompedicionet evropiane që nga sezoni 1999–2000. Në sezonin 2000–01, klubi arriti në finalen e UEFA Intertoto Cup, duke humbur kundër Aston Villës; në sezonin 2002–03 ata u kualifikuan për në fazën e dytë të grupeve në Ligën e Kampioneve; dhe në sezonin 2005–06 ata arritën në çerek–finalet e Kupës UEFA. Ata kanë marrë pjesë në Ligën e Kampioneve më shumë se çdo klub tjetër zviceran — gjithsej gjashtë herë — dhe janë klubi i vetëm zviceran që është kualifikuar direkt në fazën e grupeve të Ligës së Kampioneve.
Në sezonin 2011–12, Basel prodhoi disa rezultate të jashtëzakonshme në Ligën e Kampioneve. Pas barazimit 1–1 kundër Benficës, Basel barazoi 3–3 jashtë fushe dhe më pas fitoi 2–1 në shtëpi kundër Manchester United, gjë që solli eleminimin e këtyre të fundit dhe avancimin e Baselit në raundet me eleminim direkt. Ata u eleminuan nga Bayern Munich pavarësisht se fituan ndeshjen e parë në shtëpi me rezultatin 1–0. Sezoni 2012–13 i pa ata në shkallë më të larta pasi "RotBlau" avancuan në gjysmë–finalet e Ligës së Evropës, por u mposhtën nga fituesit e mëvonshëm të kompedicionit, Chelsea. Megjithatë, direkt në sezonin tjetër, Basel u hakmorr pasi mori dy fitore rresht gjatë fazës së grupeve të Ligës së Kampioneve në sezonin 2013–14. Ata morën bhë fitore surprizuese jashtë fushe me rezultatin 2–1 kundër Chelseat në Stamford Bridge dhe kjo u pasua me një fitore 1–0 në shtëpi në ndeshjen e kthimit në St. Jakob-Park, por Basel u eleminua që në fazën e grupeve. Në vitin e ardhshëm, Basel avancoi në raundin e 16 në Ligën e Kampioneve në një grup që përbëhej nga klube gjigande si Real Madrid dhe Liverpool, që u eleminua pikërisht nga Baseli pas barazimit 1–1 në Anfield në ndeshjen e fundit në grupe.
Ali Abdihoxha
Ali Abdihoxha (Elbasan, 1929 - Tiranë, 15 shtator 2014) është shkrimtar shqiptar. Qysh në orët e para u rreshtua në radhët e luftëtarëve të lirisë, të ushtrisë-antifashiste nacional-çlirimtare për çlirimin e Shqipërisë nga pushtuesit nazi-fashistë. Pas çlirimit të vendit vijon studimet e larta në Institutin e Letërsisë Botërore “Maksim Gorki”në Moskë.
Gjatë jetës së tij u ngarkua me detyra të rëndësishme në zhvillimin e kulturës dhe arsimit kombëtar duke kryer detyrën e zv/ Ministrit të arsimit. Për një periudhë kohore ai kreu edhe detyrën e Drejtorit të Shtëpisë Botuese “Naim Frashëri”. Lexuesit e shumë brezave në vendin tonë e njohin atë nëpërmjet mjaft tregimeve me përmbajtje jetësore, në të cilat spikat fryma patriotike e atdhetare. Falë talentit dhe punës së tij vetmohuese, Ali Abdihoxha do të bëhej një ndër prozatorët më të njohur të letërsisë së kohës, në veprat të të cilit u ngrihet përmendore djemve dhe vajzave të popullit që luftuan dhemb për dhemb me okupatorët nazi-fashuistë për çlirimin e atdheut gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Vitet e fundit, shkrimtari Ali Abdihoxha u tërhoq nga jeta letrare, duke refuzuar madje edhe kërkesat e shumta për intervista mbi kulturën dhe letërsinë. Vepra letrare e Ali Abdihoxhës e ka skalitur emrin e tij në panteonin e pavdekshëm të kulturës kombëtare.
Roosevelt County (New Mexico)
Roosevelt County është një nga  qarqet në shtetin federal New Mexico të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Reshat Ameti
Reshat Ameti lindur në vitin 1964 në Gostivar,Maqedoni është artist pamor dhe piktor i njohur. Mbaroi Fakultetin e Arteve Figurative në Shkup në vitin 1989, në klasën e Ana Temkovë, dhe mbrojti temën e diplomës te profesori Risto Kaliçevski. Ndërtimin e tij profesional e plotësoi në Fakultetin e Arteve të Universiteti i Prishtinës, te profesori Rexhep Ferri. Prej pesëmbëdhjetë vitesh punon si pedagog i pikturës dhe metodikës së artit në Fakultetin e Arteve pranë Universitetit Shtetëror të Tetovës, lektron në Fakultetin Pedagogjik pranë Universitetit Shën Kirili dhe Metodi në Shkup si dhe mban postin e kryetarit aktual të Shoqatës së artistëve figurativë në Maqedoni “Draudakum”.
Provinca Razgrad
Provinca Razgrad  (bullgarisht: Област Разград) është një nga 28 provincat e Bullgarisë që shtrihet në verilindje të vendit. Ajo është e ndarë në 7 bashki me një sipërfaqe prej 2,639.7 km2 dhe popullsi të përgjithshme 132,740 banorë. Qyteti kryesor i provincës është Razgrad prej nga merr dhe emrin provinca.
Demografia
Tabela e mëposhtme tregon ndryshimin e popullsisë së provincës në periudhën pas Luftës së Dytë Botërore (1946-2009):
Besimi fetar
Regjistrim i vitit 2001:
Kantoni Miélan
Kantoni Miélan (frëngjisht: Canton de Miélan) është një kanton në departamentin Gers, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Miélan. Ka sipërfaqe 192km2 dhe popullsi 4695 banorë.
Tetsuji Murakami
Mjeshtri i njohur japonez i karatesë, Tetsuji Murakami (Tecuxhi Murakami), lindi më 31 mars të vitit 1927 në prefekturën Shizuoka të Japonisë, 250 kilometra larg Tokios.
Për dallim nga shumë mjeshtër të njohur të karatesë, që kanë filluar ta mësojnë këtë shkathtësi që në vegjëli, Murakami ka filluar të merret me të dukshëm më vonë, në moshën 19-vjeçare, kur u bë nxënës i mjeshtrit të njohur Masaji Yamagushi (Masaxhi Jamagushi), që ishte nxënës i Mësuesit të madh (O-sensei) Gichin Funakoshi, reformatorit të karatesë dhe themeluesit të stilit Shotokan. Deri atëherë ai kishte studiuar shkathtësitë e tjera, siç janë Kendo, Aikido dhe Iaido.
Në vitin 1957, sensei Murakami vendoset në Paris, ndërsa nga viti 1959 fillon të mbajë stërvitje nga karateja, aikidoja dhe kendoja edhe në qendrat tjera të Francës. Nga ajo kohë, ndikimin i tij fillon të rritet vazhdimisht në mbarë Evropën, para së gjithash në Britani, Gjermani, Itali, Zvicër dhe Jugosllavi, vende këto në të cilat ai rregullisht mbanë seminare.
Në vitin 1968, gjatë qëndrimit në Japoni, sensei murakami takohet me mjashtrin Shigeru Egami, përfaqësuesin më të sipkaur të stilit Shotokai. I impresionuar me teknikën e Murakamitdhe me mënyrën e praktikimit të saj, mjeshtri Egami e ngarkon sensei Murakamin që ta përfaqësojë në Evropë edhe institucionin më prestigjioz japonez të Shotokait, Nihon Karate-do Shotokai. Atëbotë ai filloi të mbajë kurse të Shotokait, krahas shteteve të përmendura, edhe në Portugali.
Në vitet ’80, aktiviteti jashtëzakonisht intensiv i Tetsuji Murakamit e përkeqësoi në përmasa të rënda shëndetin edhe ashtu të ligë të tij, si pasojë e së cilës ai vdiq më 24 janar të vitit 1987 në Paris, duke ua lënë nxënësve të tij që ta kujtojnë me respektin më të madh shembëlltyrën e tij prej punëtori të palodhshëm dhe të një njohësi shumë të hollë të teorisë dhe të praktikës së karatesë dhe të arteve të tjera marciale.
Teruo Kono
Teruo Terukazu Kono lindi në vitin 1934 në Jokohama të Japonisë, ku mbaroi studimet e arkitekturës. Pas punës në disa firma të mëdha ndërtimore japoneze, nga mesi i viteve ’60 të shekullit të kaluar, shkoi së pari në Angli e në Holandë, për t’u vendosur më së fundi në Gjermani. Kono ishte nxënës i themeluesit të stilit Wado Ryu (Vado Rju), mjeshtrit të madh Hironori Ohtsuka Ocuka).
Krahas përhapjes së stilit Vado Kai në Evropë, Teruo Kono i kontribuoi afirmimit të karatesë edhe me librat e tij, që paraqesin një kontribut të rëndësishëm thellimit teorik e praktik të karatesë.
Nga viti 1986 Kono ishte kryetar i Federatës evropiane të Vadfo Kai-t dhe kryeinstruktor i Vado Ryu-së në Gjermani.
Teruo Kono kishte gradën 8 dan në Wado Ryu Karatedo dhe Shinto Yoshinryu Jiujitsu Kempo dhe titullin Hanshi.
Hanshi Teruo terukazu Kono vdiq papritmas më 22 prill të vitit 2000, në moshën 66-vjeçare, nga pneumonia akute.
Mendja
Ka shumë teori se çfarë është mendja dhe si ajo funksionon të cilat e kanë zanafillën e tyre në lashtësinë greke me Platonin dhe Aristotelin, dhe në filozofinë indiane. Teoritë parashkencore, që ishin rrënjosur në teologji, përqendrohen në marrëdhënien mes mendjes dhe shpirtit, i cili hamendësohet thelbi mbinatyror ose hyjnor i njeriut. Teoritë moderne, të bazuara në kuptimin shkencor të trurit, e shikojnë mendjen si një dukuri të psikologjisë, dhe emërtimi përdoret shpesh pak a shumë si bashkëemërtim me ndërgjegjen.
Çështja me të cilën aftësitë njerëzore përbëjnë mendjen është po ashtu shumë e debatueshme. Disa argumentojnë se vetëm funksionet mendore "të larta" përbëjnë mendjen: veçanërisht arsyeja dhe kujtesa. Në këtë pikëpamje emocionet si dashuria, urrejtja, frika, gëzimi janë më shumë "primitive" apo varësi e natyrës dhe duhet të shihen si të ndryshme në natyrë ose prejardhjen e mendjes. Disa të tjerë argumentojnë se ana arsyetore dhe emocionale e njeriut nuk mund të ndahen, se ato rrjedhin nga e njëjta natyrë dhe prejardhje, dhe se ato duhet të mendohen si pjesë e mendjes vetjake (individuale).
Flamur Doli
Gjatë viteve 1975 - 1985 punoi si asistent në lëndët: Gjeometria deskriptive dhe Perspektiva gjeometrike në Fakultetin e Ndërtimtarisë dhe Arkitekturës, Universiteti i Prishtinës. Më pas, prej vitit 1985 - 2009 ligjëroi lëndët: Gjeometria deskriptive dhe Perspektiva gjeometrike. Në vitin 2009 u avansua në thirrjen akademike Profesor Asistent, kurse në vitin 2013, në thirjen Profesor i Asocuar. Përveç lëndëve të zëna ngoje më sipër, që nga viti 2009, përkatësisht nga viti 2013, ligjeron lëndën: “Banimi tradicional në Kosovë” - studimet Bachelor, dhe lëndën “Teoria dhe praktika e restaurimit” - studimet Master.
Është themelues i programit mësimor për lëndën: “Banimi tradicional në Kosovë”. Ky program studimor shquhet për karakterin e plotë origjinal. Ishte njëri prej themeluesve të studimeve në Arkitekturë (1978). Për tre mandate ishte Prodekan për mësim, si dhe për shumë mandate shef i Katedrës. Ka të botuara këto monografi studimore: “Shkolla kosovare e mjeshtrit popullor shqiptar” (1993), “Të krijuarit dhe arkitektura” (1997), “Arkitektura tradicionale - popullore e kosovës. Traditional popular architecture of Kosova” (2001- shqip/anglisht) dhe “Arkitektura vernakulare e Kosovës” (2009). Këto monografi studimore në mbarë përbërësit e tyre paraqesin një kontribut thelbësor plotësisht origjinal dhe me vlerë për kulturën materiale shqiptare. Monografitë e zëna ngoje janë të parat dhe të vetmet nga fusha e arkitekturës popullore të botuara në gjuhën shqipe nga një autor arkitekt në Kosovë. F. Doli ka marr pjesë me botime shkencore në këto konferenca ndërkombëtare: Slloveni (1989), Itali (2011; 2012; 2013), Japoni (2010), Kanadë (2012), Austri (2014).
Tituj të veprave
right|200px
Te tjera
Poashtu është profesor ne Fakultetin e Arkitektures ne Prishtine
Lepuri i egër
Lepuri I murrme Gjatesia 50-70 cm, pesha: 2.5-7 kg. Pershkrimi :Ngjyra e qimeve është kafe në të kuqërremtë në pjesën e shpinës dhe e bardhënë pjesën e barkut. Është më i madh dhe ka vesh më të gjatë, si dhe këmbë më të gjata se lepuri i butë. Statusi : Nuk është i kërcënuar, por popullatat kanë pësuar tkurrje të theksuara për shkak të ndryshimeve që kanë ndodhur në praktikat bujqësore. Zakonisht preferon barin dhe gjethet, por në dimër ushqehet edhe me degëza dhe sytha. Lëviz kryesisht gjatë natës, por edhe ditën. Lepuri i murrmë qëndron aktiv gjatë gjithë dimrit dhe nuk shtegton në mënyrë të rregullt. Mund të vrapojë me shpejtësi që arrin deri në 70 km/orë. Pjell 1-4 herë për vit. Bën 1-5 këlyshë, të zhvilluar mirë që fillojnë lëvizin 1 orë pas lindjes. --87.238.209.50 23 Janar 2015 20:35 (CET)
Mërkur Bua
Maurikios ose Murrik Bua, pasi u zhvendos në Venedik dhe u bë i famshëm, u njoh si Mërkur Bua, kont i Aquino-s dhe Roccasecca-s (it. Mercurio Bua, gr. Μερκούριος Μπούας; Nafplion, 1478 – Treviso, 1542) ka qenë fisnik arbër, condottiero dhe kapiten zëmadh stradiotësh i ushtrive frënge, habsburge e venedikase. Ndër të parët krerë stradiotë që shtriu veprimtarinë në Evropën Veriore dhe ndër të paktët që vdiq nga mosha dhe jo rreziku i profesionit.