cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pasaporta e Kosovës
Tiparet
Pasaporta e Republikës së Kosovës lëshohet në katër variante: Pasaportë e zakonshme, Pasaportë diplomatike, Pasaportë zyrtare dhe Dokument udhëtimi.
Halepi
Mandati francez
Duke ndarë Halepin nga Damasku, Gouraud donte të kapitalizonte një shtet tradicional të konkurrencës ndërmjet dy qyteteve dhe ta kthente atë në ndarje politike. Njerëzit në Halep ishin të pakënaqur me faktin se Damasku u zgjodh si kryeqytet për kombin e ri të Sirisë. Gouraud e ndjeu këtë ndjenjë dhe u përpoq ta manipulonte atë duke e bërë Halepin kryeqytetin e një shteti të madh dhe më të pasur me të cilin do të kishte qenë e vështirë për Damaskun që ta konkuronte. Shteti i Halepit, i ndihmuar nga Franca, përmbante pjesën më të madhe të zonës pjellore të Sirisë: fshatrat pjellore të Halepit përveç gjithë pellgut pjellor të lumit Eufrat. Shteti gjithashtu kishte akses në det nëpërmjet Sanxhakut të Aleksandretës. Nga ana tjetër, Damasku, i cili në thelb është një oaz në skajet e shkretëtirës siriane, nuk kishte as tokë të mjaftueshme pjellore, as qasje në det. Në thelb, Gouraud donte të joshte Halepin duke i dhënë kontroll mbi pjesën më të madhe të pasurisë bujqësore dhe minerale të Sirisë, kështu që kurrë nuk do të donte të bashkohej përsëri me Damaskun. parapamje| [[Grand Serail of Aleppo|Grand Serail d'Alep, fillimisht i planifikuar për t'u bërë selia e qeverisë së shtetit të shkurtër të Halepit ]] Burimet e kufizuara ekonomike të shteteve siriane e bënë mundësinë e shteteve krejtësisht të pavarura të padëshirueshme për Francën, sepse rrezikonin një rezultat të kundërt: shtetet do të përmbyseshin dhe do të detyroheshin të ktheheshin në unitet. Kjo ishte arsyeja pse Franca propozoi idenë e një federate siriane që u realizua në 1923. Fillimisht, Gouraud parashikoi që federata të përfshinte të gjitha shtetet, madje edhe Libanin. Në fund, megjithatë, morën pjesë vetëm tre shtete: Halepi, Damasku dhe Shteti Alevit. Kryeqyteti i federatës ishte fillimisht Halepi, por u zhvendos në Damask. Presidenti i federatës ishte Subhi Barakat, një politikan i lindur në Antakja por me origjine nga Halepi.
Federata mori fund në dhjetor 1924, kur Franca bashkoi Halepin dhe Damaskun në një shtet të vetëm sirian dhe ndau përsëri Shtetin Alevit. Ky veprim erdhi pasi federata vendosi të bashkojë tre shtetet e federuara në një dhe të ndërmarrë hapa që inkurajonin pavarësinë financiare të Sirisë, hapa që Franca i shihte si të mëdha.
Kur revolta siriane shpërtheu në jug të Sirisë në vitin 1925, francezët mbajtën në Halep zgjedhjet e reja shtetërore që duhej të çonin në prishjen e bashkimit me Damaskun dhe rivendosjen e pavarësisë së Shtetit të Halepit. Francezët u nxitën të besonin nga politikanët pro-francezë të Halepit se njerëzit në Halep ishin mbështetës të një skeme të tillë. Pas zgjedhjes së këshillit të ri i cili megjithëatë votoi për të mbajtur bashkimin me Damaskun. Nacionalistët sirianë kishin zhvilluar një fushatë publike masive kundër shkëputjes që mobilizoi fuqishëm popullin kundër planit të shkëputjes, duke lënë kështu politikanët pro-francezë pa zgjidhje, por vetëm të mbështesnin bashkimin. Rezultati ishte një siklet i madh për Francën, e cila donte që shkëputja e Halepit të ishte një masë ndëshkuese ndaj Damaskut, i cili kishte marrë pjesë në revoltën siriane. Kjo ishte hera e fundit që u propozua pavarësia për Halepin.
Pas-pavarësisë
Përsëri, qeveria Ba'athiste u përpoq të ulte mospajtimin e klasës së mesme siriane (qendra e aktivizmit politik ishte Halepi) duke vënë në krye Amin el-Hafiz, një oficer ushtarak Baathist nga Halepi. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2015)">citim i nevojshëm  ] Presidenti Hafiz el-Assad, i cili erdhi në pushtet në vitin 1970, u mbështet nga klasa e biznesit në Damask. Kjo i dha Damaskut më shumë avantazh mbi Halepin, dhe kështu Damasku dominoi ekonominë siriane. Centralizimi i rreptë i shtetit sirian, drejtimi i qëllimshëm i burimeve drejt Damaskut dhe hegjemonia që Damasku gëzonte mbi ekonominë siriane e bëri gjithnjë e më të vështirë për Halepin që ta konkurrojë. Prandaj Halepi nuk është më një kryeqytet ekonomik apo kulturor i Sirisë ashtu siç dikur ka qenë.
Në vitin 2006, Halepi u emërua nga Organizata Arsimore Islamike e Shkencore dhe Kulturës (ISESCO) si kryeqyteti i kulturës islame.
Lufta Civile Siriane
parapamje| Skena në sheshin Saadallah El-Xhabiri pasi u vu nën shënjestër nga Fronti El-Nusra në tetor 2012 Më 12 gusht 2011, disa muaj pasi protestat kishin filluar në vende të tjera në Siri, protesta anti-qeveritare u mbajtën në disa rrethe të Halepit, duke përfshirë rrethin e Sakhurit të qytetit. Të paktën dy protestues qenë qëlluar për vdekje nga forcat e sigurisë gjatë një demonstrimi në Sakhour me dhjetëra-mijëra të pranishëm. Dy muaj më vonë, një demonstratë pro-qeveritare u mbajt në sheshin Saadallah El-Xhabiri. Sipas New York Times, më 11 tetor 2011 tubimi në mbështetje të presidentit Beshar El-Asad kishte turma të mëdha,, ndërsa media shtetërore dhe lokale pohoi se kishte pasur më shumë se 1,5 milionë të pranishëm dhe se ai ishte një nga tubimet më të mëdha të mbajtura ndonjëherë në Siri.
Në fillim të vitit 2012, forcat e sigurisë filluan të vihen në shënjestër të bombardimeve. Më 10 shkurt 2012, u shpërthyen bomba-makinë vetëvrasëse jashtë dy godinave të sigurisë - pra jashtë selisë lokale të Drejtorisë të Inteligjencës Ushtarake, dhe Forcave të ruajtjes së sigurisë të kazermave - thuhet se mbetën të vrarë 28 persona (katër civilë, trembëdhjetë personel ushtarak dhe të njëmbëdhjetë të personelit të sigurisë ) dhe u plagosën e 235 persona. Më 18 mars 2012, një tjetër shpërthim bombash në një lagje rezidenciale thuhet se vrau dy persona të sigurisë dhe një civile femër, dhe plagosi 30 banorë.
Si rezultat i betejës së rëndë, shumë pjesë në El-Madina Suk (pjesë e Emrit të Vjetër të Halepit, pjese e Trashëgimisë Botërore ), duke përfshirë pjesë të Xhamisë së Madhe të Halepit dhe ndërtesa të tjera mesjetare në qytetin e lashtë, u shkatërruan dhe u prishën ose u dogjën në fund të verës 2012, ndërsa grupet e armatosura të Ushtrisë së Lirë Siriane dhe të Ushtrisë Arabe Siriane luftuan për kontrollin e qytetit. Në mars të vitit 2013, Ministria e Jashtme Siriane deklaroi se rreth 1000 fabrika në Halep ishin plaçkitur dhe mallrat e tyre të vjedhur transferoheshin në Turqi me njohuri dhe lehtësi të plotë të Qeverisë Turke. parapamje| Kisha Kombëtare Presbiteriane e Halepit pasi u shkatërrua më 6 nëntor 2012 Një bllokadë që kishte qenë në vend për katër vjet përfundoi në korrik 2016, kur trupat qeveritare siriane mbyllën linjën e fundit të furnizimit të opozitës së armatosur në Halep me mbështetjen e sulmeve ajrore ruse. Në përgjigje, forcat rebele filluan kundërsulme të pasuksesshme në shtator dhe tetor por nuk arritën ta thyenin rrethimin; në nëntor, forcat qeveritare hynë në një fushatë vendimtare. Rebelët ranë dakord të evakuohen nga zonat e tyre të mbetura në dhjetor 2016. Fitorja e qeverisë siriane shihej gjerësisht si një pikë kthese potenciale në luftën civile të Sirisë.
Më 22 dhjetor, evakuimi u përfundua kur Ushtrinë Siriane kishte deklaruar se kishte marrë kontrollin e plotë të qytetit. Kryqi i Kuq më vonë konfirmoi se evakuimi i të gjithë civilëve dhe rebelëve ishte i plotë.
Kur përfundoi beteja, 500,000 refugjatë dhe persona të zhvendosur brenda vendit u kthyen në Halep dhe qindra fabrika u kthyen në prodhim pasi që furnizimi me energji elektrike u rrit. Kështjella e Halepit po i nënshtrohet riparimeve të mëdha. Shumë pjesë të qytetit të prekur janë duke u rindërtuar. Më 15 prill 2017, një autokolonë autobusësh që transportonin të shpërngulurit u sulmua nga një bombe vetëvrasëse në Halep, duke vrarë më shumë se 126 persona, duke përfshirë së paku 80 fëmijë. Festivali i tregtisë së Halepit u zhvillua më 17 nëntor 2017 për të promovuar industrinë në qytet. Një komandant i YPG deklaroi në shkurt 2018 se luftëtarët kurdë ishin zhvendosur në Afrin për të ndihmuar në sprapsjen e sulmit turk. Si rezultat, ai tha se forcat qeveritare pro-siriane kishin rifituar kontrollin e rretheve të kontrolluara më parë prej tyre.
Gjeografia
majtas|parapamje| [[Kurd Mountains|Malet Kurde në veriperëndim të Halepit ]] Halepi shtrihet rreth 120 km larg nga Deti Mesdhe, në një pllajë 380 metra mbi nivelin e detit, 45 km në lindje të kufirit siriano-turk të Bab al-Haua. Qyteti është i rrethuar nga toka bujqësore nga veriu dhe perëndimi, ku kultivohen gjerësisht pemët e ullirit dhe fëstëk u. Në lindje, Halepi ka afër zonat e thata të shkretëtirës siriane. parapamje| [[Queiq River|Lumit Kuveik ]] Qyteti u themelua disa kilometra në jug nga vendndodhja e qytetit të tanishëm të vjetër, në bregun e djathtë të lumit Kuveik që vjen nga pllaja Aintepit në veri dhe kalon nëpër Halep për në jug tek vendi pjellor i Kinasrinit. Qyteti i vjetër i Halepit shtrihet në bregun e majtë të Kuveikut. Ai u rrethua nga një rreth prej tetë kodrash që rrethonin një kodër qendror të shquar në të cilin u ndërtua kalaja (fillimisht një tempull që datonte në mijëvjeçarin e dytë para Krishtit). Rrezja e rrethit është rreth 10 kilometra. Kodrat janë Tel es-Sauda, Tel AJsha, Tel es-Set, Tel el-Jasmin (El-akaba), Tel el-Ensari (Jarukija), An et-Tal, el-Xhalum, Bahsita. Qyteti i vjetër u mbyll brenda një muri të lashtë që u rindërtua së fundmi nga Mamlukët. Muri është zhdukur që nga ajo kohë. Kishte nëntë porta dhe ishte i rrethuar nga një hendek i thellë.
Duke zënë një sipërfaqe prej më shumë se 190 kilometra katror, Halepi është një nga qytetet me rritje më të shpejtë në Lindjen e Mesme. Sipas planit të ri të madh të qytetit të miratuar në vitin 2001, parashikohet të rritet sipërfaqja totale e Halepit në 420 kilometra katrorë deri në fund të vitit 2015.
Lista e volejbollistëve shqiptarë
Kjo është lista e volejbollistëve më të dalluar shqiptarë në arenën kombëtare dhe atë ndërkombëtare.
Halepi
Klima
Halepi ka një klimë të freskët të stepës ( Köppen : BSk). Vargjet e maleve që kalojnë përgjatë bregdetit të Mesdheut, dmth . Malet Alauijin dhe Malet Nur, bllokojnë në masë të madhe efektet e Mesdheut në klimë ( efekt i pengimit të shiut ). Temperatura mesatare e lartë dhe e ulët gjatë gjithë vitit janë 23.8 dhe 11.1 °C. Reshjet mesatare janë 329.4 mm. Më shumë se 80% e reshjeve ndodhin në mes të tetorit dhe marsit. Dëbora bie çdo dimër diku një herë ose dy herë. Lagështia mesatare është 55.7%.
Arkitektura
alt=|majtas|parapamje|Kalaja e Halepit Halepi karakterizohet me stile arkitekturore të përziera nga ata që kanë sunduar, ndër të tjera, nga romakët, bizantinët, seluxhët, mamlukët dhe osmanët. parapamje| Salla e fronit të kalasë Në Emrin e vjetër gjenden forma të ndryshme të ndërtimeve të shekullit të 13-të dhe 14-të, siç janë karvansarajet, pazaret e mbyllura, shkollat Kur'anore, hamamet dhe ndërtesa fetare. Lagjet e zonës el-Xhedejde kanë shtëpi të shumta gdhendje guri të shekullit të 16-të dhe të shekullit 17-të të borgjezisë Halepiane. Arkitektura barok e shekullit të 19-të dhe të shekullit të 20-të është e zakonshme në rrethin e el-Azizjah, duke përfshirë Villa Rose. Qarku i ri Shahbaa është një përzierje e disa stileve, siç janë arkitektura neoklasike, normane, orientale dhe madje kineze. parapamje| Kalaja e Halepit, kulmi i banjove, me xhaminë dhe minaret në sfond. Qyteti i vjetër karakterizohet me ndërtesa të mëdha, shtigje të ngushta dhe pazare të mbuluara, arkitektura moderne e qytetit ka rimbushur qytetin me rrugë të gjera dhe sheshe të mëdha si Sheshi Saadallah El-Xhabiri, Sheshi i Lirisë, Sheshi i Presidentit dhe Sheshi Sabaa Bahrat. Ka një ndarje relativisht të qartë midis Halepit të vjetër dhe të ri. Pjesët më të vjetra të qytetit, me një sipërfaqe të përafërt prej 160 hektarë janë brenda një muri rreth 5 kilometra dhe me nëntë porta. Kalaja e madhe mesjetare në qytet - e njohur si Kalaja e Halepit - zë qendrën e pjesës së lashtë, në formën e një akropoli. majtas|parapamje| Villa Rose, e ndërtuar në vitin 1928 gjatë periudhës së mandatit francez Duke qenë i nënshtruar ndaj pushtimeve të vazhdueshme dhe paqëndrueshmërisë politike, banorët e qytetit u detyruan të ndërtonin lagjet si zinxhir që ishin të pavarura nga pikëpamja sociale dhe ekonomikisht. Çdo distrikt u karakterizua nga karakteristikat fetare dhe etnike të banorëve të saj.
Qyteti i vjetër kryesisht me gurë të bardhë u ndërtua brenda mureve historike të qytetit, i pajisur nga nëntë portat historike, ndërsa lagjet më të reja të qytetit të vjetër u ndërtuan së pari nga të krishterët gjatë shekullit të 15-të në periferi veriore të qytetit të lashtë, pas tërheqjes mongole nga Halepi. Lagja e re e njohur si el-Xhedejde është një nga shembujt më të mirë të një lagje të vjetër në Halep. Pasi Tamerlani pushtoi Halepin në 1400 dhe shkatërroi atë, të krishterët migruan nga muret e qytetit dhe krijuan lagjen e tyre në 1420, në rrethinat veriperëndimore të qytetit, duke krijuar kështu lagjet e el-Xhedejde. Banorët e lagjeve të reja ishin kryesisht agjentët që lehtësonin tregtinë ndërmjet tregtarëve të huaj dhe tregtarëve vendas. Si rezultat i zhvillimit ekonomik, shumë lagje të tjera u krijuan jashtë mureve të qytetit të lashtë gjatë shekujve 15 dhe 16.
Kështu, Emri i vjetër i Halepit - i përbërë nga qyteti antik brenda mureve dhe lagjet e vjetra qelizore jashtë mureve - ka një sipërfaqe të përafërt prej 350 hektarësh duke strehuar më shumë se 120.000 banorë.
Historia
majtas|parapamje| Dy beduinë dhe një grua [[Çifutët|hebreje në Halep, 1873 ]] Sipas historianit Halepas Shejh Kamel El-Ghazzi (1853-1933), popullsia e Halepit ishte rreth 400,000 para tërmetit katastrofik të vitit 1822. Ndjekur nga sulmet e kolerës dhe murtajës në 1823 dhe 1827 respektivisht, popullsia e qytetit ka rënë në 110,000 deri në fund të shekullit të 19-të. Në 1901, popullsia e përgjithshme e Halepit ishte 108.143 prej të cilëve myslimanë ishin 76.329 (70.58%), të krishterë - kryesisht katolikë - 24.508 (22.66%) dhe hebrenj 7.306 (6.76%).
Periudha e dytë e emigrimeve armenë drejt Halepit shënoi tërheqjen e trupave franceze nga Kilikia në vitin 1923. Pas mbërritjes së më shumë se 40,000 refugjatëve armenë midis 1923 dhe 1925, popullsia e qytetit arriti deri në 210,000 deri në fund të vitit 1925, ku armenët formuan më shumë se 25% të sajë.
Sipas të dhënave historike të paraqitura nga El-Ghazzi, shumica dërrmuese e të krishterëve Halepas ishin katolikë deri në ditët e fundit të sundimit osman. Rritja e të krishterëve ortodoksë orientale lidhet me ardhjen e të mbijetuarve asirianë nga Kilikia dhe Turqia Jugore, ndërsa nga ana tjetër, një numër i madh i të krishterëve ortodoksë lindorë nga Sanxhaku i Iskënderunit arriti në Halep, pas aneksimit të Sanxhakut në 1939 nga Turqia. parapamje| Fëmijë sirianë në Halep Në vitin 1944, popullsia e Halepit ishte rreth 325,000, me 112,110 (34,5%) të krishterë, ndër të cilët armenët kanë numëruar 60,200. Armenët formuan më shumë se gjysmën e komunitetit të krishterë në Halep deri në vitin 1947, kur shumë grupe të tyre u nisën për në Armeninë Sovjetike në kuadër të procesit të riatdhesimit armen (1946-1967).
Statusi i para luftës -civile
parapamje| Xhamia Er-Rahman, Halep Halepi ishte qyteti më i populluar në Siri, me një popullsi prej 2,132,100 banorësh siç tregohet në regjistrimin e fundit zyrtar të vitit 2004 nga Byroja Qendrore e Statistikave të Sirisë (CBS). Nënkomuna e saj ( nahija ) përbëhej nga 23 vendbanime me një popullsi kolektive prej 2,181,061 banorë në 2004. Sipas vlerësimeve zyrtare të njoftuara nga Këshilli i Qytetit të Halepit, popullsia e qytetit ishte 2,301,570 banorë deri në fund të vitit 2005. Si rezultat i Luftës Civile Siriane, popullsia e gjysmës lindore të qytetit nën kontrollin e opozitës kishte rënë në rreth 40,000 deri në vitin 2015.
Myslimanët
Më shumë se 80% e banorëve të Halepit janë myslimanë sunitë. Ata janë kryesisht arabë, të ndjekur nga turkmenët dhe kurdët. Grupet e tjera myslimane përfshijnë një numër të vogël të çerkezëve etnik, çeçenët, shqiptarët, boshnjakët, grekët dhe bullgarët.
Rrethet veriperëndimore të Halepit, në veçanti rrethi i Shejhut Maksud, janë seksionet kurde të qytetit. Që nga fillimi i luftës civile në Siri, këto rrethe të Halepit janë të mbrojtura nga milicitë kurde dhe kështu janë rrethet më të sigurta të Halepit. As forcat e qeverisë qendrore dhe as ushtritë rebele nuk kanë sfiduar ushtrinë kurde dhe nuk kanë shkelur në ato rrethe kurde. Shumë jo-kurdë të Halepit kanë ikur në sigurinë e rrethit kurd për mbrojtje. Kurdët përbënin rreth 7-10% të popullsisë së qytetit para luftës.
Të krishterët
parapamje| Kisha apostolike armene e Nënës së Shenjtë të Zotit Deri në shpërthimin e Betejës së Halepit në vitin 2012 në kuadër të Luftës Civile Siriane, qyteti kishte një nga komunitetet më të mëdha të krishtera në Lindjen e Mesme, me shumë bashkësi ortodokse orientale, kryesisht armenë dhe asirianë (të njohur lokalisht si Siriakë). Historikisht, qyteti ishte qendra kryesore e misionarëve katolikë francezë në Siri.
Vitet 900
Mbi vitet 900.
Halepi
Të krishterët
Një numër i konsiderueshëm i asirianëve në Halep të ardhur nga qyteti i Urfa në Turqi flasin aramaisht. Komuniteti i madh i të krishterëve ortodoksë orientale i takon kishave ortodokse Apostolike dhe Siriane Ortodokse. Megjithatë, ka një prani të rëndësishme të Kishës Ortodokse Lindore të Antiokut.
Ka gjithashtu një numër të madh të të krishterëve katolikë lindorë në qytet, duke përfshirë melkitë grekë, maronitë, kaldeasit, katolikët sirianë dhe pasuesit e ritit latin. Të krishterët ungjillorë të njësive të ndryshme janë një pakicë në qytet.
Disa qarqe të qytetit kanë shumicë të krishterë dhe armene, siç është lagja e krishterë e vjetër e el-Xhedejde. Në qytet funksionojnë rreth 50 kisha që drejtohen nga kongregacionet e sipërpërmendura. Megjithatë, sipas nënkryetarit të Komisionit për UNESCO të Federatës Ruse Alexander Dzasokhov, rreth 20 kanë pësuar shkatërrime të mëdha gjatë betejave në Halep,   me më të rëndësishmit qenë Kisha Ungjillore, si dhe kishat historike përreth të qarkut el-Xhedejde. Më 25 dhjetor 2016, pas fitores së qeverisë, Krishtlindjet u festuan publikisht në Halep për herë të parë në katër vjet.
Hebrenjtë
parapamje| Sinagoga Qendrore në vitin 2011 Qyteti ishte shtëpia për një popullsi të konsiderueshme hebreje që nga kohërat e lashta. Sinagoga e Madhe, e ndërtuar në shekullin e 5, strehonte Kodikun e Halepit. Çifutët e Halepit njiheshin për zellin e tyre fetar, udhëheqjen rabinike dhe liturgjinë e tyre, të përbërë nga Pizmonimi dhe Bakashoti. Pas Inkuizicionit spanjoll, qyteti i Halepit mori shumë emigrantë hebrenj sefardikë, të cilët përfundimisht u bashkuan me komunitetin hebre të lindjes në Halep. Marrëdhëniet paqësore ekzistuan midis hebrenjve dhe popullatës përreth. Në fillim të shekullit të 20-të, hebrenjtë e qytetit jetonin kryesisht në El-Xhamilija, Bab El-Faraxh dhe lagjet rreth Sinagogës së Madhe. Trazirat në Palestinë në vitet para themelimit të Izraelit në vitin 1948 rezultuan në një rritje të armiqësisë ndaj hebrenjve që jetonin në vendet arabe, duke arritur kulmin në eksodin hebre nga tokat arabe. Në dhjetor 1947, pasi OKB vendosi ndarjen e Palestinës, një turmë Arab sulmuan lagjen hebreje. Shtëpitë, shkollat dhe dyqanet u dëmtuan rëndë. Menjëherë pas kësaj, shumë prej 6.000 hebrenjve të mbetur të qytetit emigruan. Në vitin 1968, rreth 700 hebrenj kishin mbetur ende në Halep.
Shtëpitë dhe pronat e tjera të familjeve hebreje që nuk ishin shitur pas migrimit, mbeten të pabanuara nën mbrojtjen e qeverisë siriane. Shumica e këtyre pronave janë në zonat El-Xhamilijah dhe Bab el-Faraxh, dhe lagjet rreth Sinagogës Qendrore të Halepit. Në vitin 1992, qeveria siriane hoqi ndalimin e udhëtimit për 4,500 qytetarë hebrenj. Shumica udhëtuan në Shtetet e Bashkuara, ku një numër i konsiderueshëm hebrenjsh sirianë aktualisht jetojnë në Bruklin, Nju Jork. Çifutët e fundit të Halepit, familja Halabi, u evakuuan nga qyteti në tetor 2016 nga Ushtria e Lirë Siriane dhe tani jetojnë në Izrael.
Hebrenjtë e Halepit i referohen qytetit të tyre si "Aram Tzova" (ארם צובא) sipas qytetit antik Aramean të Aram-Zobah, i cili përmendet në Biblën Hebreje.
Gjuhët e folura
Dialekti arab i Halepit është një lloj i arabishtes siriane, e cila është e varietetit arab të Levantit të Veriut. Shumë prej fjalive të saj rrjedhin nga gjuha Siriake. Gjuha kurde është gjuha e dytë më e folur në qytet, pas arabishtes. Kurdët në Halep flasin kurdishten veriore (e njohur edhe si Kurmanxhi). Popullsia Siriano -Turkmenit në Halep flasin dialektin e Kilisit dhe Antepit të gjuhës turke. Shumica e armenëve flasin formën perëndimore të gjuhës armene. Gjuha siriake flitet shumë rrallë nga bashkësia siriake gjatë jetës së përditshme, por zakonisht përdoret si gjuhë liturgike e Kishës Siriake. Anëtarët e komunitetit të vogël greko-sirian në Halep flasin arabisht, por dialekti Koine i gjuhës greke përdoret gjatë shërbimit të kishës nga kishat ortodokse dhe katolike greke të Antiokut.
Arti
parapamje|Musicians from Aleppo, 18th century Halepi konsiderohet si një nga qendrat kryesore të muzikës tradicionale arabe dhe klasike me Muwashshahs Halepas, Qudud Halabiya dhe Maqam (zhanre poetike-muzikore fetare, sekulare dhe popullore). Halepasit në përgjithësi e pëlqejnë muzikën klasike arabe, Tarab, dhe nuk është surprizë që shumë artistë nga Halepi konsiderohen pionierë në mesin e arabëve në muzikën klasike dhe tradicionale. Figurat më të shquara në këtë fushë janë Sabri Mdallal, Sabah Fakhri, Shadi Xhamil, Abed Azrie dhe Nur Mhanna. Shumë artistë portrikë të muzikës arabe si Sajed Daruish dhe Muhammed Abdel Uahab e vizituan Halepin për të njohur trashëgiminë e artit Halepas dhe për të mësuar nga trashëgimia e tij kulturore.
Halepi njihet gjithashtu për dëgjuesit e tij të ditur dhe të kultivuar, të njohur si sammi'a ose "dëgjues të njohur". Muzikantët Halepas shpesh pohojnë se asnjë artist madhor arab nuk ka arritur famë, pa fituar më parë miratimin e sammi'ës Halepas.
Halepi pret çdo vit shfaqje muzikore dhe festivale në amfiteatrin e kështjellës, si "Festivali i Këngës së Sirisë", "Festivalin e Rrugës së Mëndafshit" dhe "Festivali i Han el-Haririt".
Muzetë
parapamje| Muzeu i Kalasë së Halepit
Kuzhina
majtas|parapamje| Kebab khashkhash nga Halepi Kuzhina siriane në përgjithësi, dhe sidomos kuzhina e Halepit, ka një përzgjedhje shumë të gjerë të gatimeve. Duke qenë të rrethuar me ullinj, arra dhe pemë frutore, Halepi është i famshëm për një dashuri për të ngrënë, pasi kuzhina është produkt i tokës pjellore dhe vendndodhjes përgjatë Rrugës së Mëndafshit. Akademia Ndërkombëtare e Gastronomisë në Francë i dha çmimin e saj të kuzhinës së Halepit në 2007. Por në fakt, Halepi ishte një kryeqytet ushqimor para Parisit, për shkak të bashkësive të ndryshme të arabëve, kurdëve, armenëve, cirkasianëve, të krishterëve arabë dhe turkmenëve. Të gjitha këto grupe kontribuan në traditat e ushqimit, meqë Halepi ishte pjesë e Perandorisë Osmane.
Halepi është origjina e llojeve të ndryshme të ëmbëlsirave dhe pastave. Ëmbëlsirat Halepase, të tilla si mabrumeh, siwar es-sett, balloriyyeh, etj, karakterizohen me përmbajtje të lartë të gjalpit të shkrirë dhe sheqerit. Ëmbëlsira të tjera përfshijnë mamuniyeh, shuaibiyyat, mushabbak, zilebiyeh, ghazel al-banat etj. Shumica e pastave përmbajnë fistikë të famshëm të Halepit dhe lloje të tjera të frutave të thata.
Koha e lirë dhe argëtimi
parapamje| Qendra tregtare Shahba Deri në shpërbërjen e Betejës së Halepit në korrik të vitit 2012, qyteti ishte i njohur për netët e tij të gjalla. Disa klube të natës, bare dhe kabarete vepronin në qendër të qytetit, si dhe në periferinë veriore. Lagja historike e el-Xhejdejde ishte i famshëm për pubet e saj dhe hotelet Boutique, të vendosura në pallate të lashta orientale, duke ofruar trajtime të veçanta nga aroma Halepase dhe kuzhina, së bashku me muzikën lokale.
Club d'Alep u hap në vitin 1945, është një klub unik i njohur për lojëra të urës dhe aktivitete të tjera të natës, të vendosura në një rezidencë të shekullit të 19-të në lagjen Azizija të Halepit qendror.
Parku publik i Halepit u hap në vitin 1949, është një nga parqet më të mëdha të mbjella në Siri, që ndodhet afër në rrethin Azizija, ku lumi Kuveik kalon përmes parkut të gjelbër.
Parku i ujit të Lagunës Blu - i dëmtuar rëndë gjatë betejave - ishte një nga vendet më të preferuara në mesin e vendasve, pasi ishte parku i parë i ujit në Siri.
Qendra Tregtare Shahba - një nga qendrat më të mëdha tregtare në Siri - ishte gjithashtu ndër vendet më të vizituara për vendasit. Ajo ka marrë dëme të mëdha gjatë luftës civile.
Pazaret (Suk) dhe Hanet
parapamje| Një dyqan në el-Madina Suk duke shfaqur produktet e famshme të [[Sapuni i Alepos|sapunit të Halepit, 2004 ]] parapamje| Halepi i lashtë, El-Madina Suk Pozicioni strategjik tregtar i qytetit tërhoqi kolonët e të gjitha racave dhe besimeve që dëshironin të përfitonin nga rrugët tregtare që u takuan në Halep nga Kina dhe Mesopotamia në lindje, Europa në perëndim dhe Gjysëmhëna Pjellore dhe Egjipti në jug. Pazari më i madhi i mbuluar në botë është në Halep, me një gjatësi të përafërt prej 13 kilometra.
Portat e Halepit dhe ndërtesa të tjera historike
parapamje| Porta e Antiokut u rindërtua gjatë shekullit të 11-të Pjesa e vjetër e qytetit është e rrethuar me 5 kilometra, muret e trasha, të cilat kanë nëntë porta historike (shumë prej tyre janë të ruajtur mirë) në qytetin e vjetër. Këto janë, në drejtim të kundërt, nga veri-lindja e kështjellës:
Bab el-Hadid, Bab el-Ahmar, Bab el-Nairab, Bab el-Makam, Bab Kinnasrin, Bab Antakeja, Baba Xhnen, Bab el-Faraxh dhe Bab el-Nasr.
Ndërtesat më të rëndësishme historike të qytetit të lashtë përfshijnë:
Në vijim janë mes pallateve të rëndësishme historike të lagjes së krishterë el-Xhedejde  :
Vendet e adhurimit
parapamje| Ndërtesa e el-Shibanit
Atraksione të tjera dhe Qytetet e Vdekura
majtas|parapamje| Bazilika Kharab Shams, shek. IV Periferia perëndimore e Halepit është shtëpia e një grupi të vendeve historike dhe fshatrave të cilat zakonisht njihen si Qytetet e Vdekur. Rreth 700 vendbanime të braktisura në pjesën veriperëndimore të Sirisë para shekullit të 5-të, përmbajnë mbetjet e arkitekturës kristiane bizantine. Qindra prej këtyre vendbanimeve janë në malin Simeon (Xhabal Semaan) dhe në rajonet Xhabal Halaka në rrethinat perëndimore të Halepit, brenda rrezes së masivit gëlqeror. Qytetet e Vdekur u regjistruan si një vend i Trashëgimisë Botërore të UNESKO-s në vitin 2011, nën emrin "Fshatrat e lashtë të Sirisë Veriore". parapamje| Kisha e Shën Simeon Stilit, shek. V Qytetet e vdekur më të famshëm dhe vendet arkeologjike në Malin Simeon dhe malin kurd pranë Halepit përfshijnë: Kalaja Kalota  dhe kishat në veriperëndim të Halepit, Kharab Shams, bazilika bizantine e shekullit të 4, gjysmë-shkatërruar bazilika Romake në fshatin Fafertin daton që 372 AD, vendbanimi i vjetër bizantin i fshatit Surkanja në veriperëndim të Halepit, bazilika e shekullit të 4-të të Sinharit, bazilika e Mushabbakut që daton në gjysmën e dytë të shekullit të 5-të, vendbanimi asirian i shekullit të 9-të të Kafr Nabos, fshati Brad dhe manastiri Maronit i Shën Julianit (399-402 AD), ku ndodhet edhe shenjterorja e Shën Maronit, vendbanimi  i Kimar i periudhave romake dhe  bizantine i shekullit të 5-të,  Kisha e Shën Simeon Stilitit e shekullit të 5-të, të Syro- Tempulli i Hittite Ain Dara i Epokës së Hekurit që daton në shekullin e X dhe VIII para Krishtit, qyteti i lashtë i Cyrhrus me amfiteatrin i vjetër romak dhe dy ura historike, etj.
Autobusët dhe minibusët
Qyteti i Halepit ka një rrjet transporti publik të autobusëve dhe i minibuseve. Autobusë të rinj modern përdoren për të lidhur qytetin me Damaskun dhe qytetet e tjera siriane në lindje dhe në jug të Halepit.
Hekurudha
parapamje| Stacioni hekurudhor i Halepit Halepi ishte një nga stacionet kryesore të Sirisë që ka qenë e lidhur me hekurudhën e Bagdadit në vitin 1912, brenda Perandorisë Osmane. Lidhjet me Turqinë dhe më tutje në Ankara ende ekzistojnë sot, me një tren dy herë javë nga Damasku. Ndoshta për këtë arsye historike Halepi është selia e rrjetit hekurudhor kombëtar Sirian, Chemins de Fer Syriens. Ndërsa hekurudha është relativisht e ngadaltë, pjesa më e madhe e trafikut të pasagjerëve në portin e Latakisë ka lëvizur tek autobusët me ajër të kondicionuar. Por kjo situatë ka ndryshuar vitet e fundit me prezantimin e vitit 2005 të DMU-ve të ndërtuara në Korenë e Jugut që ofrojnë një shërbim të rregullt dy-orësh për të dy Latakia dhe Damask, ku nuk ka stacione të ndërmjetme.
Megjithatë, pas shpërthimit të luftës civile në vitin 2011, rrjeti hekurudhor sirian ka pësuar dëme të mëdha dhe aktualisht është jashtë përdorimit.
Skena e hapjes në librin e Agatha Christie Vrasje në Orient Ekspres ndodh në stacionin hekurudhor në Halep: "Ishte ora pesë në një mëngjes dimri në Siri. Në platformën në Halep qëndronte treni i caktuar në udhëtimet hekurudhore si Taurus Ekspres. "
Aeroporti
parapamje| Aeroporti Ndërkombëtar i Halepit Aeroporti Ndërkombëtar i Halepit ( IATA : ALP, ICAO : OSAP) është aeroporti ndërkombëtar që shërben në qytet. Aeroporti shërben si një qendër e mesme për Syria Arab Airlines. Historia e aeroportit daton në fillim të shekullit të 20-të. Ai është përmirësuar dhe zhvilluar në vite deri në vitin 1999, kur u hap terminali i ri aktual.
Aeroporti u mbyll që nga fillimi i vitit 2013 si rezultat i operacioneve ushtarake në zonë. Megjithatë, pas rimarrjes së qeverisë siriane të anës lindore gjatë betejës së Halepit, një aeroplan beri fluturimin e parë nga aeroporti pas katër vjetësh.
Tregtia dhe industria
majtas|parapamje| Tregjet tradicionale dhe tregjet e qilimave Roli kryesor i qytetit ishte si një vend tregtar në të gjithë historinë, pasi ai ndodhet në udhëkryqin e dy rrugëve tregtare dhe ndërmjetësoi tregtinë nga India, rajonet e Tigër dhe Eufratit dhe rruga që vinin nga Damasku në Jug, që shkonte përgjatë maleve në vend të bregut të thyer. Megjithëse tregtia shpesh drejtohej larg qytetit për arsye politike, ajo vazhdoi të lulëzonte derisa evropianët filluan të përdorin rrugën e Kepit të Shpresës së Mirë për në Indi dhe më vonë të shfrytëzojnë rrugën përmes Egjiptit në Detin e Kuq.
Traditat tregtare në Halep kanë rrënjë të thella në histori. Dhoma e tregtisë së Halepit e themeluar në 1885, është njëra nga dhomat më të vjetra në Lindjen e Mesme dhe në botën arabe. Sipas shumë historianëve, Halepi ishte qyteti më i zhvilluar tregtar dhe industrial në Perandorinë Osmane pas Konstandinopojës dhe Kajros. parapamje| Tregjet në rrugën Tilel Si zona më e madhe urbane para luftës civile të Sirisë, Halepi u konsiderua kryeqyteti i industrisë siriane. Ekonomia e qytetit u nxit kryesisht nga tekstilet, kimikatet, farmaceutikat, industritë agro-përpunuese, mallrat elektrike, pijet alkoolike, inxhinieria dhe turizmi. Ajo zuri një pozitë dominuese në prodhimin në manifakturë të vendit, me më shumë se 50% të punësimit në manifakturë dhe një pjesë më të madhe të eksportit.
Duke poseduar impiantet më të zhvilluara komerciale dhe industriale në Siri, Halepi është një qendër e madhe për prodhimin e metaleve dhe gurëve të çmuara. Shuma vjetore e arit të përpunuar e të prodhuar në Halep është rreth 8.5 ton, duke përbërë deri në 40% të të gjithë arit të prodhuar në Siri.
Qyteti industrial i Halepit në zonën Shejh Nexhar është një nga më të mëdhatë në Siri dhe rajon. Duke zënë një sipërfaqe prej 4412 hektarësh në periferinë veri-lindore të Halepit, investimet e përgjithshme në qytet llogariten më shumë se 3.4 miliardë dollarë gjatë vitit 2010. Ende në zhvillim, është parashikuar të hapen hotele, qendra ekspozimi dhe objekte të tjera brenda qytetit industrial.
Artet e vjetra tradicionale janë të ruajtura mirë në pjesën e vjetër të qytetit. Sapuni i famshëm i dafinës së Halepit konsiderohet të jetë sapuni i ngurtë i parë në botë.
Ndërtimi
parapamje| Sheshi i restauruar i Kalasë Në vitet 2000 Halepi ishte një nga qytetet me rritje më të shpejtë në Siri dhe Lindjen e Mesme. Shumë fshatarë dhe banorë të rretheve të tjera siriane po migrojnë në Halep në një përpjekje për të gjetur mundësi më të mira pune, një fakt që gjithmonë rrit presionin e popullsisë, me një kërkesë në rritje për kapacitete të reja rezidenciale. Rrethe të reja dhe komunitete rezidenciale janë ndërtuar në periferi të Halepit, shumë prej tyre ishin ende në ndërtim e sipër që nga 2010.
Në Halep janë planifikuar dy projekte të mëdha ndërtimi: projekti "Ringjallja e Qytetit të Vjetër" dhe "Rihapja e shtratit të lumit Kueik".
Ashtu si qytete të tjera siriane, Halepi po vuan nga shpërndarja e vendbanimeve joformale : pothuajse gjysma e popullsisë së saj (rreth 1.2 milion) vlerësohet të jetojë në 22 vendbanime joformale të llojeve të ndryshme.
Arsimi
parapamje| Fakulteti i Arteve dhe Shkencave Humane në Universitetin e Halepit Si qendra kryesore ekonomike e Sirisë, Halepi ka një numër të madh të institucioneve arsimore. Sipas guvernatorit të Halepit Husein Dijab, rreth 450,000 nxënës ndjekin 913 shkolla në qytet, që nga shtatori 2017.
Përveç Universitetit të Halepit, ka kolegje shtetërore dhe universitete private të cilat tërheqin një numër të madh studentësh nga rajone të tjera të Sirisë dhe vendeve arabe. Numri i studentëve në Universitetin Halepit është më shumë se 60,000. Universiteti ka 18 fakultete dhe 8 kolegje teknike në qytetin e Halepit.
Aktualisht, ekzistojnë dy universitete private që veprojnë në qytet: Universiteti el-Shahba (SU) dhe Universiteti Mamoun për Shkencë dhe Teknologji MUST). Degët e konservatorit të shtetit dhe shkolla e arteve të bukura funksionojnë gjithashtu në qytet.
Halepi është shtëpia e disa shkollave private kristiane dhe armene, si dhe 2 shkolla ndërkombëtare: Shkolla Ndërkombëtare e Halepit dhe Lycée Français d'Alep.
Sporti
parapamje| Stadiumi Ndërkombëtar i Halepit Qyteti i Halepit konsiderohet si një qendër e rëndësishme e sporteve ekipore me futbollin që është më popullor në qytet. Pesë klubet e mëdha sportive të qytetit të al-Ittihad SC, al-Hurriya SC, al-Yarmouk SC, Jalaa SC dhe Ouroube SC. Shumë klube të tjera sportive janë të vendosura në disa rrethe të qytetit, përfshirë al-Herafyeen SC, Shorta Aleppo SC, Ommal Aleppo SC, Nayrab SC, al-Shahbaa SC, al-Qala'a SC dhe Aleppo Railways SC.
Basketbolli është gjithashtu shumë popullor në qytet. Të gjitha 5 klubet sportive Halepase marrin pjesë në divizionin më të lartë të meshkujve dhe femrave të Lidhjes së Basketbollit Sirian, në të cilin të dy Jalaa SC dhe Al-Ittihad SC dominonin me sukses në fitoren e ligës nga viti 1956 deri më 1993.
Sportet e tjera të njohura që praktikohen nga klubet kryesore në qytet përfshijnë tenis, hendboll, volejboll, pingpong dhe not.
Me një kapacitet prej 53.200 ulëse, Stadiumi Ndërkombëtar i Halepit është fusha më e madh sportive në Siri. Vende të tjera të rëndësishme sportive në qytet përfshijnë stadiumin e 7 Prillit, el-Assad Sports Arena, kompleksin noter të Bassel al-Asadit, dhe kompleksin olimpik dhe zhytësin olimpik al-Hamadaniah.
Më 29 janar 2017, Halepit priti ngjarjen e parë sportive që nga viti 2012, kur rivalët e futbollit lokal al-Ittihad SC dhe al-Hurriya SC luhet në Ri'ayet al-Shabab Stadium, në kuadër të të Ligës Superiore Siriane 2016- 17.
Bashkia dhe marrëdhëniet ndërkombëtare
parapamje| Salla e Bashkisë Aleppo Qyteti i Halepit është kryeqyteti i Guvernatës së Halepit dhe qendra e Distriktit të Malit Simeon. Këshilli i Qytetit të Halepit është organi qeverisës i qytetit. Këshilli i parë i komunës u formua në vitin 1868. Megjithatë, guvernatori që emërohet drejtpërdrejt nga presidenti i republikës, ka një autoritet suprem mbi qytetin dhe mbarë qeverisjen.
Nënndarjet
Rrethet në Halep mund të ndahen në 4 kategori:
Zhvillimi Urban i Integruar në Halep
UDP bashkëpunon ngushtë me ndërhyrjet e tjera në këtë sektor, përkatësisht me programin "Modernizimi i Administratës Komunale" të mbështetur nga BE. Është planifikuar të operohet nga viti 2007 deri në vitin 2016.
Ruajtja e qytetit të lashtë
majtas|parapamje| Han el-Vezir pas rehabilitimit në vitin 2009 Si një qendër tregtare e lashtë, sukët mbresëlënëse të Halepit, hanet, hamamet, medresetë, xhamiat dhe kishat janë të gjithë në nevojë për më shumë kujdes dhe ruajtje. Pas Luftës së Dytë Botërore, qyteti u ridizajnua ndjeshëm; në 1954 arkitekti francez André Gutton planifikoi një numër të gjerë të rrugëve të reja të shpërndara nëpër qytet për të lejuar kalimin më të lehtë për trafikun modern. Midis viteve 1954 dhe 1983 shumë ndërtesa në qytetin e vjetër u shkatërruan për të lejuar ndërtimin e blloqeve apartamentesh moderne, veçanërisht në zonat veriperëndimore (Bab el-Faraxh dhe Bab el-Xhinan ). Si u rrit ndërgjegjësimi për nevojën për të ruajtur këtë trashëgimi të veçantë kulturore, plani kryesor i Guttonit u braktis në fund më 1979 dhe u zëvendësua me një plan të ri të paraqitur nga eksperti zviceran dhe projektuesi urban Stefano Bianca, i cili miratoi idenë e "ruajtjes së stilit tradicional arkitekturor i Halepit të lashtë "duke hapur rrugën që UNESCO ta deklarojë Emrin e Vjetër të Halepit si një Trashëgimisë Botërore në vitin 1986. parapamje| Rruga historike e el-Handak, restauruar pak para luftës civile Disa institucione ndërkombëtare i janë bashkuar përpjekjeve me autoritetet lokale dhe Shoqatën Arkeologjike të Halepit, për të rehabilituar qytetin e vjetër duke akomoduar jetën bashkëkohore duke ruajtur atë të vjetër. Qeveria dhe komuna po zbatojnë programe serioze të orientuara drejt zgjerimit të qytetit të lashtë dhe lagjes Xhedejde.
Bashkëpunimi Teknik Gjerman ( GTZ ) dhe Fondacioni Aga Khan (në kuadër të Programit Aga Khan Qytetesh Historik ) kanë një kontribut të madh në procesin e ruajtjes së qytetit të vjetër.
Qytetet binjake / qytetet motra
Aktualisht, Halepi ka 3 qytete motra:
Kantoni Chamalières
Kantoni Chamalières (frëngjisht: Canton de Chamalières) është një kanton në departamentin Puy-de-Dôme, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Chamalières. Ka sipërfaqe 3.77km2 dhe popullsi 17081 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Chamalières aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Aljeksandr Llukashenka
parapamje|right|Aljeksandr Llukashenka Aljeksandr Llukashenka lindi më 30 gusht 1954 në rajonin Vitebsk, Bjellorusi. Është një politikan bjellorus dhe presidenti i Bjellorusisë. Ai u rrit pa baba dhe mori shumë shpejt mbi shpatulla përgjegjësinë e familjes. Është kjo anë shumë njerëzore e tij që do të bënte më pas për vete zgjedhësit në kohën kur ai u prezantua si lider në zgjedhjet e vitit 1990.
Ai përfundoi studimet e larta për ekonomi në “Mogilev Teaching Institute” në vitin 1974, më pas shërbeu në ushtrinë sovjetike në trupat e kufirit në vitet 1975-77 dhe 1980-82. Pasi përfundoi ushtrinë ai u zgjodh në vitin 1985 drejtor i "sovkhoz" (“ferma” e madhe e shtetit). Pra punoi si ekonomist për Partinë Komuniste të Bjellorusisë. Po në këtë vit ai u diplomua në Akademinë Bjelloruse të Bujqësisë.
Karriera politike
Në vitin 1990 ai bën hapin e parë në politikë, kur u zgjodh deputet më Këshillin e Lartë të Parlamentit të Republikës. Ai themeloi "Komunistët për demokracinë", që duhet të udhëhiqte Bashkimin Sovjetik të bëhej një vend demokratik duke ndjekur parimet komuniste. Ai denoncoi pikat e dobëta të politikanëve, problemet e jetuara në brendësi të vendit. Ai njihej për aftësitë e shprehjes së pikëpamjes së tij dhe shitjes së ideve. Kur hyri në Komitetin e Këshillit të Lartë për të mposhtur korrupsionin, Llukashenka konfirmoi reputacionin e tij si mbrojtës i mirëqenies së shoqërisë. Pjesëmarrja e tij pranë kabinetit qeveritar, e konsideruar pozitive nga qytetarët, i dha atij mundësinë të fitojë shumë popullaritet dhe vlerësim.
Në vitin 1994, gjatë zgjedhjeve të para demokratike të republikës bjelloruse (6 ishin kandidatët për postin e presidentit) ai arriti të dalë i pari duke fituar 45 për qind të votave kundrejt 15 për qind të Vyacheslav Kebich dhe 10 për qind të Stanislav Shushkevich. Më pas në turin e dytë elektoral më 10 korrik 1994 Llukashenka fitoi më shumë se 80 për qind të votave dhe kështu arriti të shpallet president i vendit. Ai e përdori të gjithë popullaritetin dhe mirënjohjen e vendit duke treguar se ishte një njeri që i gatshëm të luftonte për drejtësinë e popullit të tij me qëllim ai të jetonte në kushte sa më të mira. Për një popullsi, që pjesa më e madhe është rurale, frika e një pasiviteti politik që mbretëronte që prej disa shekujsh dhe për një të ardhme të paparashikuar, bëri që të kishte shumë besim në fjalët dhe premtimet e Llukashenkas. Ky i fundit, me një nuhatje të jashtëzakonshme politike, kuptoi shumë shpejt atë që kërkonte populli dhe filloi të tregohet i kuptueshëm me të duke ndarë të njëjtat pikëpamje. Duke poseduar tashmë theksin dhe zakonet e tyre, Llukashenka dukej realisht shumë pranë popullit të tij. Atij ata i vunë pseudonimin “Batka”, që do të thotë baba.
Që kur u emërua në detyrë sjelljet dhe veprimet e tij u përshkruan si diktatoriale dhe autoritare nga ana kundërshtarëve, ndërsa përkrahësit e tij pohojnë se politika që bënte ai ka shpëtuar Bjellorusinë nga efektet e këqija të reformave ekonomike post-BS. Një raport i Bankës Botërore tregoi se rritja ekonomike në Bjellorusi ishte e madhe dhe që përfitimet janë ndarë në mënyrë të barabartë ndërmjet të gjithë popullatës. Nën drejtimin e Llukashenkas papunësia në Bjellorusi ishte nën 2 për qind, varfëria ra dhe paga mesatare ishte me e madhe se në republikat e tjera ish-sovjetike, përfshi këtu edhe Ukrainën. Marrëdhëniet e saj me vendet e Evropës Perëndimore, veçanërisht me Shtetet e Bashkuara, ishin shumë të ndera. Në fakt,
Lukanshenko u përkufizua nga qeveria amerikane si diktatori dhe tirani i fundit në Evropë pasi, sipas tyre, ai kufizon lirinë e fjalës dhe të shtypit të vendit të tij. Në Bjellorusi ishte e ndaluar të merrje pjesë në Këshillin e Evropës. Dhe ndërsa disa sondazhe që vinin nga agjenci të pavarura të vendeve perëndimore pohojnë që politika e Llukashenkas është shumë e vlerësuar në Bjellorusi, OSBE-ja theksoi që zgjedhjet, në të cilat ai u zgjodh president, nuk ishin të lira dhe të ndershme.
Mandati i parë presidencial 1994-2001
Në vitin 1998 i përjashtoi ambasadorët e Francës, të Britanisë së Madhe, Shteteve të Bashkuara, Gjermanisë, Italisë, Greqisë dhe Japonisë, të akuzuar për konspiracion kundër tij, nga rezidencat e tyre pranë Minskut duke shkaktuar protesta ndërkombëtare. Në këtë periudhë disa episode në nivel ekonomik, si përjashtimi i Bjellorusisë nga Fondi Monetar Ndërkombëtar dhe në nivel sportiv, si përjashtimi i fitoreve të Bjellorusisë nga Olimpiadat e Naganos në Japoni, bënë që Llukashenka të akuzonte vendet perëndimore se donin ta çonin Bjellorusinë në vendet që janë larg parametrave ndërkombëtarë.
Mandati i dytë 2001-2006
Mandati i parë, që përfundoi në vitin 1999, u zgjat deri në vitin 2001 falë referendumit të vitit 1996. Para zgjedhjeve të 9 shtatorit të vitit 2001 fushata e tij politike pati si synim një bashkim mes Rusisë dhe Bjellorusisë, si dhe një rritje të zhvillimit ekonomik. Rivali i tij ishte Uladzimir Hansharyk dhe Llukashenka korri fitore që në turin e parë, megjithëse OSBE-ja e përshkroi fitoren e tij jo në përputhje me standardet ndërkombëtare për të drejtat njerëzore. Vendet perëndimore u shprehën sërish kundër legjitimitetit të votës, ndërsa Rusia i tha mirëseardhjen e saj mandatit të ri të Llukashenkas. Përkrahja e qeverisë ruse pa dyshim që pati shumë efekt në zgjedhjet presidenciale.
Më 7 shtator 2004, gjatë një debati televiziv ai anunçoi një referendum me anë të të cilit kërkonte të eliminonte kufijtë e mandateve presidencialë. Kështu në referendumin e 17 tetorit të vitit 2004, 79.42 për qind e votuesve dhanë vendimin e tyre. Në fakt kohë më parë Kushtetuta bjelloruse e kufizonte në dy mandate postin e presidentit të republikës, por në këtë mënyrë ai mund të rikandidonte për zgjedhjet e vitit 2006. Rezultatet e këtij referendumi u kontestuan nga OSBE-ja, nga Bashkimi Evropian dhe nga Departamenti amerikan i Shtetit, pasi ata e përkufizuan antidemokratike fushatën elektorale të Llukashenkas.
Zgjedhjet presidenciale të vitit 2006
Në tetor të vitit 2005 Llukashenka konfirmoi qëllimin e tij për të kandiduar për të tretën herë në zgjedhjet presidenciale të vitit 2006. Kundërshtari kryesor ishte liberali (në të vërtetë një ultranacionalist me origjinë polake) Aleksandr Milinkevich që me mbështetjen e vendeve perëndimore ia doli mbanë të shkaktojë manifestime kundër qeverisë së Llukashenkas. Gjithsesi në zgjedhjet e 19 marsit të vitit 2006 Llukashenka fitoi sërish në mënyrë shumë domethënëse me rezultatin 82.6 për qind të votave në favor të tij, ndërsa Milinkevich fiton vetëm 6 për qind. Kjo bëri që kundërshtarë të tij t’i referohen Kushtetutës bjelloruse për parregullsi të mundshme gjatë zgjedhjeve, por vendimi u shty dhe më 23 mars Llukashenka u shpall president për herë të tretë. Në ditët që vijuan qindra protestues dolën në rrugët e Minskut, duke valëvitur flamurin e Bashkimit Evropian dhe atë bardhezi që ishte flamuri i republikës ndërmjet viteve 1991 dhe 1995, të udhëhequr nga Milinkevich dhe nga kundërshtari tjetër “demokrat”, Aleksandr Kazulin. Edhe në këtë rast vëzhguesit e OSBE-së i shpallën zgjedhjet jo të vlefshme sepse nuk u zhvilluan në një ambient demokratik dhe me lirinë e votës, ndërsa Rusia i dërgoi urimet e saj Llukashenkas, ndër ta edhe presidenti Vladimir Putin, që i cilësoi zgjedhjet e ndershme dhe të pastra.
Realizimet e tij politike
Ai e filloi karrierën e tij politike me zbatimin e një sistemi qeveritar shumë të hierarkizuar. Dekretet i ngjanin gjithnjë e më shumë modelit sovjetik. Kompanitë që dukeshin interesante për investitorët u deklaruan «prona e masës». Kështu sipërmarrësit e vendit u bënë të varur nga vendimet e Llukashenkas. Kjo masë i pengoi këto kompani të kishin lidhje me vendet e huaj. Me qëllim që të mos humbiste admirimin e popullit të tij, presidenti vendosi një pension për personat e moshuar. Edhe pse populli qëndroi në varfëri, kjo masë siguroi një farë rritje ekonomike.