cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shemsi Ahmeti
Beteja e PAVDEKËSISË
Në ato momente dikush nga ushtarët flet me zë dhe thotë:na u vra Komandanti ,me gjasë ushtarët serb dëgjoin këto fjalë dhe ngrihen në këmbë për t,i kapur të gjallë,po ushtarët e njësisë me vigjilencë gjinden pran trupit të Komandantit për ta mbrojtur ku bënë një luftë të ashpër në tërheqjen e tij duke quar kështu në vend amanetin e Komandantit  që  trupi  i  tij  të  mos  lihet  në  dorë  të  shkja  barbarit. Edhe  pse  të  thyer  në shpirtë  për humbjen e tij, të nesërmen ata e varrosin  me  nderima të larta  në fshatin  Bajgorë.Në këtë betejë heroike bien dëshmorë edhe ushtarët si: Enver Musa, Shemsi Isrefi,Faruk Beqiri,Sokol Preteni,Esat Meholli,Qazim Cimili dhe plagosen disa të tjerë. Sot emrin e Komandant Shemsi Ahmetit e njeh mbarë gjeografia jonë kombëtare atë e hasim kudo,në rrugë e në sheshe, në ballë të shkollave,në këngë vargje e poezi,në libra e revista të ndryshme, të skalitur në pllaka përkujtimore e më mirë se kudo tjetër e kemi në zemër të Mitrovicës nga ku shtatorja e tij lëshon rreze atdhedashurie anekënd tokës shqiptare.Ai për vepra trimërie e sakrifice për Lirinë dhe Pavarsinë e Kosovës ka marrë edhe ”URDHRIN HERO I KOSOVËS” nga presidentja e vendit! Kpmandant Shemi dhe gjithë dëshmorët e kombit nuk deshën të jetojnë në një kohë pa emër por me luftën dhe rënien heroike i dhanë emër kohës së tyre,ata sikur i mbajtë vathë në vesh fjalët e poetit të madh Gjergj Fishta,se
”Më mir n’varrë me u kja për mallë
Suk i Sipërm
Suku i Sipërm është një fshat në komunën Strum në rrethin e Fierit të Shqipërisë.
Sindroma e dridhjes fantazëm
Sindroma e dridhjes fantazëm ose cingrrima iluzore është ndjesia dhe besimi falso që telefoni mobil i dikujt po vibron ose cingrron, kur në fakt telefoni nuk po bën ashtu.
Cingrrima iluzore mund të përjetohet përderisa bëhet dush, duke shikuar televizion, ose gjatë përdorimit të një pajisje të zhurmshme. Njerëzit janë veçanërisht të ndishëm ndaj toneve auditore në mes 1.000 dhe 6.000 herc, dhe zilet e thjeshta të telefonave mobil shpesh biejnë në këtë mes. Ky diapazon i frekuencave në përgjithësi është më i vështirë të lokalizoet në hapsirë, duke lejuar kështu konfuzionin kur dëgjohet nga distanca. Nga ana tjetër vibrimet falso janë kuptuar më pak, dhe mund të kenë burime psikologjike apo neurologjike. Disa e krahasojnë këtë efekt me kondicionimin, sikur eksperimentin e Pavlovit me qej. Hulumtuja Michelle Drouin ka konkluduar që gati 9 në 10 student në kolexhin e saj kanë përjetuar vibrime fantome.
Limjani (Tivar)
Limjan, (malazezisht: Лимљани/Limljani) është vendbanim në Komunën e Tivarit në Mal të Zi.
Licodu
thumb|300px|Pamje e faqes zyrtare Licodu është një arkiv publike online. Në të gjënden materiale te natyrës juridike në lidhje me komunitetet fetare në europën lindore. Është një projekt i realizuar nga Universiteti i Bolonjës dhe Fakulteti i Drejtesisë së Bolonjës. Materialet janë të disa vendeve lindore si: Shqipëria, Rusia, Hungaria, Jugosllavia, Serbia, Kosova, Maqedonia, Rumania, Mali i zi etj. Materialet që gjënden në këtë arkiv janë në disa gjuhë: anglisht, shqip, italisht, serbisht, rumanisht, hungarisht etj.
Faqja zyrtare
http://licodu.cois.it/
Ivankovo
Ivankovo (në Kroatisht ) është një qytet në zhupaninë Vukovar-Srijem në Kroaci.
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 6131 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 6184 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 6695 banorë. Popullsia ka ndryshuar me -0.86%.
Dalmatinët
Dalmatinët është një term që në kuptimin më të gjerë nënkupton të gjithë banorët, domethënë njerëzit e lindur në Dalmaci. Në një kuptim më të ngushtë, kjo do të thotë njerëz që e konsiderojnë përkatësinë e Dalmacisë një pjesë të identitetit të tyre, qoftë si anëtarë të një grupi të veçantë brenda kombit më të gjerë kroat, ose si një grup etnik më vete.
Përmbledhje
Koncepti i dalmatinëve si një komb i veçantë ishte një nga themelet e programit politik të Partisë Autonomiste të Dalmacisë në shekullin e 19-të. Mbështetësit e saj kundërshtuan bashkimin e Mbretërisë së Dalmacisë me Mbretërinë Triune të Kroacisë, Sllavonisë dhe Dalmacisë dhe deklaruan se popullsia vendase, për shkak të ekspozimit më të madh ndaj gjuhës dhe kulturës italiane, si dhe për shkak të ndikimit të kulturës ilire, nuk ndan të njëjtin identitet me kroatët. Koncepti, megjithatë, nuk u ngrit, sepse në gjysmën e dytë të shekullit të 19-të, shumica e banorëve të Dalmacisë zgjodhën nacionalizmin kroat, dhe më pas nacionalizmin serb (të mishëruar në konceptin e "serbëve katolikë"), irredentizmin italian, dhe, në fillim të shekullit të 20-të Jugosllavisë.
Dalmatinët nuk janë njohur kurrë si një grup etnik i veçantë nga autoritetet zyrtare. Në regjistrimet e fundit të popullsisë - në vitin 1991 dhe 2001 - personat që do të deklaronin "dalmatinë" si kombësinë e tyre u regjistruan si "të përcaktuar rajonalisht".
Saimir
AKTORET
Anna Ferruzzo	... Simona
Lavinia Guglielman	... Michela
Mishel Manoku	... Saimir
Smart Kartelat
Smart Kartelat janë janë kartela tani zakonisht plastike, me madhësi standarde në të cilën vendosen qarqe të integruara elektrike shumë të avancuara dhe të krahasueshme me një kompjuter të vogël, veti kjo e cila kartelat e tilla i bë të quhen "të menqura". Në Smart Kartela, konkretisht në çipin e vendosur, zakonisht ruhen informata që identifikojnë në mënyrë unike individë apo makina të ndryshme. Smart Kartela përmes sipërfaqes takuese shkëmben të dhëna me PC apo çfarëdo hosti përmes lexuesve të dedikuar. Këto informacione shfrytëzohen që në mënyrë të sigurtë të mbrohen shërbimet dhe të mirat materiale miliona njerëzve në mbarë botën.
Historia
Smart Kartelat e para, e që atëherë nuk ishin të ngjashme me Smart kartelat e sotme, por kishin përafërsisht qëllimin e njëjtë janë paraqitur në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, në vitet e 50-ta dhe shërbenin për pagesë. Në vitin 1968, në Gjermani janë patentuar kartelat me plastikë dhe çip të vendosur në të. Në fillim, që kartelat të mbroheshin nga kopjimi dhe falsifikimi, vendoseshin elemente vizuale, si nënshkrimi. Me rritjen e përdoruesve të këtyre kartelave, u paraqit nevoja që që të jenë të lexueshme nga makinat, për këtë arsye kartelave iu vendosë nga mbrapa shirita magnetik të lexueshëm nga makinat. Procesimi i kërkesave që autorizoheshin nga Smart Kartelat dhe ekzekutoheshin nëpër makina, paraqiti nevojën për diqka që kombinohet me kartelë. Zgjidhje për këtë ishte dhe është Personal Identification Number(PIN), i cili i jep mundësi që një shfrytëzues të identifikohet me një kartelë. Në vitin 1984, telekomi i Francës shfrytëzoi kartelat për kabina telefonike.Në vitet në vazhdim, me zhvillimin enorm të elektronikës, në këto kartela u bë ndryshimi më i madh, duke vendosur pjesë për ruajtjen dhe procesimin e të dhënave në Smart Kartela. Hovin më të madh Smart Kartelat e morën me shfrytëzimin e tyre në pajisjet mobile GSM, ndërsa kërkimet dhe zhvillimet me të mëdha në Smart Kartela kanë ndodhë në mes të viteve të 80-ta.
Llojet
Smart Kartelat bëjnë pjesë në familjen e kartelave të identifikimit, dhe janë kartelat më të reja dhe më të "menqurat" të kësaj familje. Smart Kartelat mund ti ndajmë në dy kategori kryesore, kartelat memorike dhe kartelat mikroprocesorike. E këto të dytat varësisht nga mënyra e komunikimit me terminal, ndahen në kartela që komunikojn me terminalin me kontakt dhe pa kontakt.
Smart Kartelat memorike
Informatat që i nevojiten aplikacionit, tek ky lloj i kartelave ruhen në memorje, zakonisht EEPROM. Një modul i sigurisë në këto kartela pamundëson keqpërdorimin duke lejuar shkruarjen ose fshirjen vetëm në regjione të sigurta të memories. Përparësi e këtyre kartelave është se janë të lira dhe zakonisht përdoren nëpër kabina telefonike për parapagim, si kartela të sigurimeve shëndetsore etj.
Smart Kartelat microprocesorike
Pjesa kryesore e këtyre kartelave është procesori, i përcjellë edhe nga memorje si ROM, EEPROM, RAM dhe portet hyrës/dalës. Kjo strukturë e tillë e bën këtë lloj kartele të ngjashme me një kompjuter të vogël, që përmban edhe sistem operativ të dedikuar për Smart Kartela. Shfrytëzimi i mundësive procesorike mundëson që në këto kartela të implementohen algoritmet kriptografike.
Smart Kartelat pa kontakt
Meqë kontakti i kartelës me lexuesin është arsyeja kryesore pse kartelat dëmtohen pas një kohe relativisht të shkurtër, u shfaq ideja që të përdoreshin kartela që komunikojn me lexuesin pa kontakt. Gjithashtu teknologjia e kartelave pa kontakte iu ofroi përdoruesve dhe zhvilluesve mundësi të reja për aplikacione atraktive. Komunikimin, kartela me terminalin e bën përmes fushës elektromagnetike, ku energjinë për transmetimin e sinjalit kartela e indukton nga fusha magnetike që e krijon terminali. Përdorim të madh kanë edhe Smart Kartelat që me lexuesin komunikojnë edhe me kontakt edhe pa kontakt.
Përdorimi
Përdorimin e parë në sasi të mëdha Smart Kartelat e patën në telefoni. Te këto kartela, vetëm me memorje ruhet vlera se sa mund të flitet në telefon me atë sasi, dhe sa herë që shfrytëzohen, numruesi zbritet. Gjithashtu mund të përdoren për pagesa me parapagim si në transportin publik, kartela shëndetsore, kafiteri, pishina, parking të automjeteve etj. Në anën tjetër, kartelat mikroprocesorike, përdorimin më të madh e filluan në telefoninë mobile për arsye të ofrimit të një shkalle të madhe sigurie që mundësonte qasjen e sigurtë nëpër rrjetat telefonike. Gjithashtu një përdorim të gjerë kanë edhe për kuleta elektronike, shërbime bankare etj. Në përgjithësi kartelat me microprocesor mund të themi që përdoren për identifikim, qasje nëpër kompjuterë e terminale, ruajtje të sigurtë te të dhënave, nënshkrime digjitale etj. Kohëve të fundit gjerësisht kanë filluar të përdoren edhe Smart Kartelat pa kontakt, si një formë më e lehtë për të komunikuar me terminali dhe pë tu identifikuar. Numri i Smart Kartelave që përdoreshin në vitin 2008 ishte 5.085 miliardë, në vitin 2009 ishin 5.14 miliardë, ndërsa për vitin 2010 pritet një rritje prej 10%.
Muzeu Historik Kombëtar
` parapamje|Ndërtesa e Muzeut Historik Kombëtar (2014) Muzeu Historik Kombëtar synon të nxisë mirëkuptimin dhe vlerësimin e historisë së Shqipërisë tek publiku vendor, kombëtar dhe ndërkombëtar dhe të inkurajojë dialogun midis qytetarëve, mbi të kaluarën, të tashmen dhe të ardhmen shqiptare. Për këtë qëllim, ai përfton, ruan dhe studion, provat materiale dhe jo materiale të trashëgimisë historike dhe kulturore të Shqipërisë, të cilat i komunikon dhe i paraqet në një mjedis, që nxit edukimin dhe argëtimin. Ai organizon dhe mundëson gjithashtu aktivitetet, të cilat përkrahin vizionin dhe misionin e tij. “Muzeu Historik Kombëtar” u përurua më 28 tetor 1981 dhe është institucioni muzeor më i madh në Shqipëri. Godina e “Muzeut Historik Kombëtar” zë një sipërfaqe të përgjithshme prej 27.000 m2 dhe ka sipërfaqe ekspozimi prej 18.000 m2dhe një vëllim të përgjithshëm prej 81.000 m3. Në mjediset e muzeut gjenden rreth 4750 objekte, të cilat i përkasin një periudhe relativisht të gjatë kohore duke filluar nga mijëvjeçari IV para Krishtit dhe deri në gjysmën e dytë të shekullit XX. Muzeu është konceptuar që prezantimi i tij të bëhet nëpërmjet tetë pavioneve.
Pavijonet e Muzeut Historik Kombëtar
Pavijoni i Lashtësisë  është pavioni më i rëndësishëm dhe nga më të pasurit në “Muzeun Historik Kombëtar” me afro 400 objekte të ndryshme. Objektet e paraqitura nisin me paleolitin e vonë, ku kultura prehistorike dëshmohet e gjallë dhe e fuqishme në trojet tona. Në stendat e muzeut gjenden bjekte që i përkasin epokës së bronzit (2100-1200 para Krishtit) si dhe objekte të epokës së hekurit (1200-450 para Krishtit), periudha këto që përvijojnë tiparet e popullit ilir. Prej shekullit të VII para Krishtit kemi vendosjen e kolonive helene gjatë vijës bregdetare të detit Jon dhe Adriatik. Nga kjo periudhë i kanë rezistuar kohës disa enë prej qeramike dhe disa shpata. Pavarësisht nga ndikimi helen qytetërimi ilir thekson dukshën karakterin autokton të tij, e cila dëshmohet me origjinalitetin e armatimit ushtarak. Në “Muzeun Historik Kombëtar” gjendet pafka prej argjendi e një princi ilir, e cila është zbuluar në një varr monumental në Selcën e Poshtme. Në pafkë paraqitet një luftëtar ilir i armatosur, i cili ka hipur mbi kalë. Prapa krahëve të tij paraqitet një dragua. Jeta kulturore e ilirëve nuk mund të perceptohet pa hyjnitë e tyre, sidomos në shekujt IV-I para Krishtit. Hyu i luftës Medaur paraqitet me anën e një kalorësi të armatosur dhe hyu i detrave Redon paraqiet në formën e një koke burri në profil. Një figurinë bronxi paraqet sfinksin me fytyrë të bukur femre, krahë shqiponje dhe kthetra luani. Objekti është gjetur në Antigone dhe daton në shekullin III para Krishtit.
Interes të veçantë paraqet "Mozaiku i Mesaplikut", i cili u zbulua në vitin 1979 nga arkeologu Damian Komata dhe prej vitit 1981 gjendet në "Muzeun Historik Kombëtar" në Tiranë. Mozaiku ka përmasa 230x349 centimetra dhe përbëhet prej gurësh të vegjël kubikë duke krijuar figura zoomorfe. Figura kryesore në mozaik është ajo e një burri. Ai  paraqitet në profil duke buzëqeshur dhe në kokë mban një kësulë me antenë, në të cilën është lidhur një kordele dyshe. Përpara fytyrës së personit është shkruar një frazë e vendosur në formë kolone që lexohet APARKEAS, i cili mendohet të ketë qenë emri i ktitorit të mozaikut. Një kryevepër mozaiku është "Bukuroshja e Durrësit", e cila daton që nga shekullin IV para Krishtit. Mozaiku paraqet portretin e një gruaje dhe është i punuar me gurë zalli të formave të ndryshme. Në qendër të mozaikut paraqitet koka e bukuroshes, e cila rrethohet nga bisqe të mëdhenj me dredhëza, rrotëza, lule zambaku e lule kambane, që mbushin njëkohësisht të gjithë sipërfaqen e mozaikut.
Pavijonit të Mesjetës i janë kushtuar dy salla ku vizitorët kanë mundësi të njihen me zhvillimitn ekonomik, social, politik dhe kulturor të shqiptarëve në periudhën nga shekulli VI e deri në atë XV. Nëpër stendat e muzeut gjenden mjaft dokumenta, të cilat dëshmojnë për qëndresën e popullit shqiptar ndaj pushtimeve të huaja bizantine, anzhuine, serbe, osmane. Në vitrina të ndryshme janë paraqitur objekte origjinale të prodhimeve artizanale, monedha të principatave shqiptare, stema të princave arbërorë etj. Një vend të veçantë zë ekspozimi i një numri të madh veprash arti e arkitekturore si kalatë e Beratit, Shkodrës, Prizrenit dhe Durrësit. Në muze gjendet porta monumentale e Manastirit të Gjon Vladimirit në Elbasan me stemën e princit Karl Topia. Kjo portë daton në shekullin XIV. Po në këtë shekull kemi edhe Epitafin e Gllavenicës, i cili daton në vitin 1373 dhe është zbuluar në qilarin e një shtëpie të rrënuar në afërsi të Ballshit. Epitafi i Gllavenicës është i qëndisur me fije ari në mëndafsh të butë nga dora e murgut Savia me porosi të Gjergj Arianitit.
Pavijoni i Rilindjes Kombëtare jep një pasqyrë të plotë të zhvillimit ekonomik, politik e kulturor të Shqipërisë nga fillimi i shekullit XIX deri në prag të Shpalljes së Pavarësisë. Epoka e luftërave të Skënderbeut paraqitet e lavdishme, sepse me emrin e tij, për 25 vjet me radhë, u frymëzua lëvizja antiosmane e botës së krishterë. Nëpërmjet objekteve të ekspozuara në stenda dhe vitrina, vizitori ka mundësi të njohë nga afër prodhimet e mjeshtrave artizanë shqiptarë në qytete të ndryshme të Shqipërisë si në Shkodër, Prizren, Elbasan, Berat, Korçë etj. Një hartë paraqet grafikisht lidhjet tregtare midis qyteteve të vendit me ato të Ballkanit dhe më gjerë.
Pavijoni i Pavarësisë çelet me veprimtarinë e Qeverisë Kombëtare të Vlorës dhe organizimi i shtetit të pavarur shqiptar. Më tej, vizitori nëpërmjet dokumentave dhe hartave ka mundësi të njihet me vendimet e padrejta të Konferencës së Ambasadorëve në Londër, në vitin 1913 lidhur me kufijtë e Shqipërisë, me pazaret e Fuqive të Mëdha në dëm të tokave shqiptare, me qëndrimet e prera të përfaqësuesve të Qeverisë Kombëtare të Vlorës, si dhe me protestat popullore në mbarë vendin për të kundërshtuar këto vendime. Në këtë pavion një vend të rëndësishëm zë Lufta e Vlorës e vitit 1920 si dhe veprimtaria e qeverisë së kryesuar nga Fan Noli në vitin 1924.
Pavijoni i Ikonografisë ka të ekspozuar një koleksion prej 65 ikonash të shekujve XIV-XIX, ku vizitori njihet me mjeshtrat e mëdhenj të ikonografisë shqiptare duke filluar me Onufrin, të birin Nikollën, Onufër Qipriotin, Kostandin Shpatarakun, David Selenicasin, Kostandin e Athanas Zografin, Mihal Anagnostin, vëllezërit Çetiri, Kostandin Jeremonakun e shumë autorë anonimë. Ikonografia lindi, triumfoi dhe u zhvillua bashkë me krishtërimin. Ikonat pikturohen mbi dërrasë dhe më pas vendosen në ikonostas sipas një renditje të caktuar. Arti bizantin i pikturimit të ikonave i nënshtrohej rreptësisht kanoneve të kishës. Ikonografit nuk i lejohej të ndryshonte përmbajtjen dhe rregullat që përcaktonin kanonet e shenjta dhe tradita e kishës. Fytyrat e shenjtorëve që paraqiten nëpër ikona shprehin asketizëm dhe përulësi, sepse ata kanë qenë njerëz që kreshmonin, luteshin dhe bënin jetë të përkushtuar ndaj Perëndisë.
Pavijoni i Luftës Antifashiste në të cilin paraqiten ngjarjet që nga Lufta e Vlorës (1920), duke vazhduar më pas me ngjarjet në vitet `20 -`30 pas ardhjes në pushtet në Itali të diktaturës fashiste të Benitto Musolinit. Rëndësi i kushtohet Luftës së Spanjës dhe vullnetarëve shqiptarë që morën pjesë. Për herë të parë, në këtë pavion zë vend edhe antifashizmi në Çamëri, organizimi i popullsisë së kësaj krahine në rezistencën antifashiste. Në pavion ka shumë relikte të dëshmorëve apo heronjve të popullit, rënë në luftë kundër nazifashizmit italo-gjerman. Pavioni i Antifashizmit ka rreth 220 objekte dhe është ngritur në vitin 2004.
Pavijoni i Genocidit Komunist është çelur në vitin 1996 dhe përfshin ngjarje nga viti 1944-1991. Ky pavijon përmban 136 objekte. Në vitrinat e para të tij jepen fakte, foto e dokumenta që paraqesin krijimin e forcave politike si "Balli Kombëtar" dhe "Legaliteti". Në vazhdim vizitori njihet me denoncimin e Marrëveshjes së Mukjes nga këto forca nacionaliste. Vend të gjerë më pas zë pasqyrimi me shumë dokumenta e foto i operacioneve të spastrimit të forcave antikomuniste, gjyqi special ndaj kundërshtarëve politikë të kohës së luftës, si dhe likuidimi i opozitës antikomuniste. Në vitrina vizitori njihet gjithashtu me relikte të shumta të personave të dënuar apo të pushkatuar nga rregjimi i kohës.
Sali Ormeni
Sali Ormeni (15 janar 1914 – 2 mars 1951) ishte një kolonel dhe politikan i ushtrisë shqiptare, i cili shërbeu si drejtori i 20-të i Policisë së Shtetit Shqiptar. Ai vdiq më 2 mars 1951, një javë pas bombardimit të ambasadës sovjetike. Autoritetet qeveritare deklaruan në atë kohë se ai kishte kryer vetëvrasje, por kjo më vonë u kontestua. Trupi i tij u gjet në afërsi të fshatit Papër të Elbasanit.
Referime
<references group="" responsive="1">
Përlepnica
Përlepnicë është një vendbanim në komunën e Gjilanit, Kosovë . Vendbanimi është një ndër fshatrat më të mëdha në Anamoravë.
Gjeografia
Fshati Përlepnicë është vetëm 7 km larg nga qendra komunale, e Gjilanit, ndërsa nga magjistralja qe e lidh këtë qytet me Bujanocin dhe Kosovën Lindore, Përlepnicën e ndan vetëm 2 km. Ndryshe nga shumica e fshatrave, jo vetëm të komunës por edhe të gjithë Kosovës, Përlepnica pati një zhvillim solid të infrastrukturës që para 30 vitesh. Kështu rruga që lidh fshatin me magjistralen që lidh Gjilanin me Bujanoicin është ndërtuar në fillim të viteve shtatëdhjeta, kohë kjo prej kur dy breza asfalti përshkojnë edhe dy rrugët kryesore të fshatit. Ndërsa ndërtimi mbi fshat, i pendës për akumulimin e ujit të pijes në lumin e Përlepnicës, i ka mundësuar Përlepnicës që të lidhet me ujësjellësin, po kështu që në gjysmën e parë të viteve shtatëdhjeta kjo gjë ishte e rrallë në atë kohë për fshatrat e Kosovës.
Mbi fshat kalon edhe rruga e vjetër malore që çon deri në Artanë, qytet i vjetër mesjetar, me tradita të pasura qytetërimi dhe xehetarie. Prandaj duke qenë në afërsi të metropoli të tillë të mesjetës, edhe Përlepnica ose me sakët brigjet mbi fshat, në drejtim të Artanës, fshehin pasuri arkeologjike që presin interesimin e arkeologeve.
Liqeni artificial, akumulues i Përlepnicës ku merr ujin e pijes pjesa më e madhe e Gjilanit, qëndron tash 25 vite si kurore mbi kokë fshatit Përlepnicë duke shtuar bukurinë bregoreve që e rrethojnë. Ndërsa lart mbi të më pamjen e tij epike qëndron hijerënde “Guri i Kershit”, ku bëjnë folenë shqiponjat dhe ku pastaj ato nisin fluturimin e tyre duke qarë fuqishëm ajrin e pastër malor.
Me rreth 3500 banore, rreth 400 shtepi, (gjithçka rreth ose përafërsisht sepse regjistrimi i banoreve si në terë Kosovën nuk është bërë tash 27 vite as në Përlepnicë), shumë shitore pijetore dhe së fundit edhe disa Internet Caffe, Përlepnica nuk dallon shumë nga mesatarja e fshatrave që e rrethojnë. Por Përlepnica e ka edhe një traditë që e veçon nga fshatrat tjerë. Ajo ka traditën e “prodhimit” të mësuesve. Përlepnica ka, mësues shumë mësues... dhe kur jemi te mësuesit le të na lejohet një digresion ; Përlepnica që para 60 e ca vitesh, duke e kuptuar rendësin e arsimit, ka filluar të ndahet në shenje si fshati me numër ndjeshëm më të madh të mësuesve në krahasim me fshatrat tjerë. Prej atëherë pra, siç thuhet shpesh me shpoti, fshati ynë ka pas edhe vazhdon të ketë mësues “edhe për eksport”. Kjo e dhënë sidoqoftë, paraqet njëfarë treguesi për shkallën mbi mesatere të arsimit të qytetareve të Përlepnicës krahasuar me rrethin. Dhe kjo shkallë prapë e shpjegon më se miri edh atmosferën tolerante dhe harmoninë që mbretëron në mes të njerëzve të këtij fshati, apo ndoshta anasjelltas...
Suk i Poshtëm
Suku i Poshtëm është një fshat në komunën Strum në rrethin e Fierit të Shqipërisë.
Përlepnica
Lagjet
Mujajt, Himajt, Kaloshet, Shabanajt, Sylajt, Tefikajt, Zubajt, Nexhipajt, Kopernicet, Busavatet etj.
Ndërmejt të fshatit Ropotovë e Madhe dhe Përlepnicë ekziston lagja e Kodralive-muhaxhirë të dëbuar nga Sanxhaku i Nishit, ku gjindet edhe Kompleksi "VALI RANCH".. )
Toponimet
Toponimet të cilat përdoren nga banorët e këtij vendi janë :
Ekonomia
Ekonomia ka qen dhe eshte ende e zhvilluar por ne kohet me te hershme ajo ka qen pak me e zhvilluar.Ne Perlepnice jane kultivuar dhe kultivohen disa kutura kufi|djathtas|220x220px bujqesore.Perlepnica edhe e njohur per pemë te ndyshme por njihet edhe per kultivimin e drithrave grurin, misrin, tersheren, elbin.
Kultura
Fshati Perlepnice njihet si Exportues i Mesuesve por edhe ne lamine e Kultures eshte i pasur si nga ana e Kultures Familjare poashtu edhe nga lemia e Artit. Si psh: Artisti/Piktori i madh Shqiptar Zeqirja Rexhepi i cili Jeton ne Kanada. Arkitektja e njohur Festina Ramadani, Tringa Rexhepi eshte Kengetare/Aktore poashtu ne Kanada. Dr. Kujtim Latifi (USA). Neshat Ibrahimi, Piloti i pare Shqiptar i transportit publik nderkombetar. etj etj.
Historia
Supozohet që daton si vendbanim qysh nga mesjeta. Në vendin e ashtuquajtur Harrnica, mund të ishte një vendbanim i lashtë mesjetar, kjo mbet ende një supozim. Duke qenë me shekuj të qeverisur nga sundues të ndryshëm, zhvillimi dhe ruajtja e traditave të lashta të vendbanimeve apo varrezave ka qenë e pa mundur. Sipas të dhënave historike Përlepnica ishte një paralagje e Artanës dhe njihej si vendbanim qysh nga Ilirët.
Në kohen kur është ndërtuar penda, në gërmim e sipër janë gjetur disa mure, por nga pushteti i atëhershëm kurrë nuk është interesuar të ftoj arkeologë për të studiuar. Në të gjitha ato shtëpi të vjetra të cilat janë rrënuar dhe në hapje e sipër të themeleve të shtëpive të reja, në të shumtën rasteve janë gjetur qypa, shpata, dhe gjësende tjera që askush nuk ka mundur të identifikoj lashtësinë. Mirëpo këto të gjitha janë trajtuar si të pa rëndësishme dhe të pa vlerë. Gjë që janë zhdukur që kurrë mos të gjinden prapë.
Edhe për emrin Përlepnicë, nuk ka dëshmi se ky emër është përdorur më herët. Por simbas të dhënave historike me emrin ‘Përlepnica’ ky fshat njhet qysh në Mesjetë por ka të dhëna se ky fshat në krye të herës ishte një lagje e Artanës quajtur ‘Harrnica’ një vendbanim i banuar nga Ilirët, ku gjatë punimeve për grumbulluesin, liqenin e ujrave të pijshme aty u gjenden mure të lashta, qeramikë, shtampa uji, vere, shpata e të tjera sende të ndryshme arkeologjike, të cilat janë zhdukur tashmë. Për emrin Përlepnicë, thuhet se nuk ka dëshmi se ky emër është përdorur më herët, por dihet se dikur është i njohur me emrin ‘Harnica’ – emërtim ky i cili dukshëm rrjedh prej fjalës shqipe “Arnit” (Aranit) – kjo lidhur dhe me vet emrin e qytetit aty pranë ‘Artana’. Eshtë e njohur shkencërisht në gjuhësi barazvlera e (t = c/s) plus këtu futjen e shkronjës ‘h’ si rregull gjuhësor i detyrueshëm për të bërë të mundur kuptimin, ndarjen e disa fjalëve problematike, si psh kemi “era = era që fryn” dhe “(h)era” për “herë të parë”, pra është shkronja ‘h’ e futur pas Kongresit të Manastirit, (1908) e cila bëri të mundur këtë ndryshim të domosdoshëm drejtshkrimor për të qartësuar kuptimin e fjalëve të tilla në përdorim.
Gjuhë programimi
Gjuha programuese është një vegël informatike e përpiluar nga operacionet matematikore që shërben për të shkruar domene të cilat përcillen në veglat (makinat vizuale konvertuese) për të fituar kode në gjuhën e makinës. Përndryshe gjuha programuese është një gjuhë e shkruar e cila nuk flitet dhe që përmban nje bashkësi të rregullave e që shërben si vegël për komunikimin në mes të programuesëve, zhvilluesve dhe makinave intelegjente (zakonisht kompjuteri) apo gjësendi që është në gjendje të kuptojë atë gjuhë. Me ndihmen e tyre përpilohen vegla dhe programe informatike më të zhvilluara që luhen nga veglat elektronike të dirigjuara nga mikroprocesorët.
Për gjuhët programuse flite në rastet kur përdoret një bashkësi e përpiluar nga disa fjalë-urdhëresa e komanda (zakonisht me prejardhje nga anglishtja) dhe disa rregulla të përdorimit të tyre. Me ndihmën e kësaj bashkësie pregatite një program sipas të cilit vepron makina, sistemi operes i makinave intelegjente apo gjësend tjetër që ka aftësi të i lexoi programin e pregatitur.
Nivelet e gjuhës
Gjuhë programimi është gjuhë e cila përmban nje bashkësi të rregullave me anë të cilave i urdhërojme kompjuterat të bejne diçka ose i japim udhezime. Varësisht nga sasia e rregullave, e udhëresave, e komandave dhe aftësit e kombinimit të tyre pra varësisht nga afërsia e tyre me gjuhën e makinës apo të njeriut, flite për gjuhë të nivelt të lartë dhe ultë makinore. Programet jane editori,kompajleri, linkeri,louderi,debageri Gjuha programore është në nivel më të lartë se gjuha makinerike e cila përbëhet prej bitave (binary digits), 1 dhe 0 dhe të cilën në fakt e "kupton" procesori i kompjuterit dhe me anë të cilës në kohët e hershme te informatikës janë zbatuar programet e para. Mirëpo, pasiqë gjuha makinerike është e veshtire për t´u kuptuar dhe zbatuar, dhe eshtë e veshtire që komandat (udhezimet) të mbahen mend (çdo udhezim duhet të shënohet me anë te numrave 1 dhe 0), vjen deri te krijimi i gjuhëve programore të cilat në fakt janë përkthim i urdherave me bita (1 dhe 0) në një gjuhë që mundet të mbahet në mend leht dhe me anë të së cilës mund të programohet.
Gjuhët programore zakonisht përmbajn shprehje në gjuhën angleze. Për shembull:
ku if dhe then janë fjalë që prej gjuhës angleze përkthehen sikur:
Pra këtu, fjalën if pjesa procesuese (procesori) e kompjuterit automatikisht e "përkthen" ne BIT-a (ang. binary digits). P.sh.: 101010101000.
Ky "përkthim" bëhet me anë të një pjese të gjuhës programore që poashtu është softuer(program) që quhet perpilues(ang. compiler-perpilues,perpunues). Perpiluesi pra, bën "përkthimin" e shprehjeve siç janë if-then në BIT-a(101010101) të cilat i kupton kompjuteri.
Sot, janë një numër i konsiderueshëm i gjuhëve programore. Ndër gjuhët më të njohura janë: C, C++, Java, Pascal, Delphi etj...
A
sahbam odyh 9f jd87did9 l kj0 r f rlpi o89j   [-0p p9 oiu 4r yyt4tbru7kh,v\n 6 8 t  5tt =
C
Një program shëmbull në C++ që mbledh 2 numëra integer të kaluar nga input së përdoruesit.
Tuggen
është një komunë në kantonin Schwyz të Zvicrës.
Mandal
Mandal është një komunë në qarkun Vest-Agder, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 222 km² dhe popullsi 14010 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Seman (Fier)
Semani është një fshat në komunën Topojë në rrethin e Fierit të Shqipërisë.
Lada
Lada (cirilik: Лада, shqiptimi rus: [ˈladə]), i tregtuar si LADA) është një markë makinash e prodhuar nga AvtoVAZ (fillimisht VAZ), një pronë shtetërore ruse.
Historia
Makinat e para të prodhuara nga AvtoVAZ u prodhuan me asistencë teknike nga Fiat. Marka Lada u shfaq në vitin 1973, fillimisht duke u fokusuar jashtë shtetit përpara se të bëhej marka kryesore e AvtoVAZ për të gjitha tregjet në vitet 1990. Renault mori kontrollin e markës në vitin 2016. Marka ka një histori të gjatë në Rusi dhe është e njohur në vendet post-sovjetike; sot, automjetet Lada pozicionohen si të përballueshme dhe ofrojnë vlerë të mirë për paratë.
Lidhje të jashtme
https://www.lada.ru/en (Faqja web zyrtare)
Kavaklli
Kavakllia është një fshat në komunën Topojë në rrethin e Fierit të Shqipërisë.
Kantoni Lyon-II
Kantoni Lyon-II (frëngjisht: Canton de Lyon-II) është një kanton në departamentin Rhône, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Lyon. Ka sipërfaqe 1.51km2 dhe popullsi 28210 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Lyon-II aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Jakovle
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 2583 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 2586 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 2622 banorë. Popullsia ka ndryshuar me -0.12%.
Vorderthal
është një komunë në kantonin Schwyz të Zvicrës.
Asllan Curri
Asllan Curri (?-1925) ishte një anëtar i lëvizje kaçak në fillim të shekullit 20 në Kosovë dhe Shqipërinë Veriore.
Asllan Curri ishte nipi i Bajram Currit, një prijës i shquar kaçakë nga Malësia e Gjakovës, pjesë e fisit Krasniqi. Curri u dërgua nga Bajram Curri në Shkollën Normale të Elbasanit (sot Universiteti Aleksandër Xhuvani) së bashku me 50 studentë të tjerë kosovarë. Ka qenë anëtar dhe aktivist kryesor i Komitetit për Mbrojtjen Kombëtare të Kosovës me seli në Shkodër. Ai do të shërbente si dora e djathtë e Bajram Currit. Në fund të prillit 1925 kapet nga xhandarët e Ceno Kryeziut, kunati dhe njeriu i besuar i Ahmet Zogut, i cili nga ana e tij ishte armik i betuar i irredentistit kosovar dhe i Komitetit të Kosovës. Gjatë transferimit të tij në burg, njeriu i Kryeziut e ekzekutoi atë me pretekstin se kishte tentuar të arratisej, pasi ishte një praktikë e zakonshme për të. Kjo u vërtetua nga La Feeration Balkanique, botuar nga Federata Ballkanike e 30 prillit 1925.
Rio Ferdinand
Rio Ferdiand (lindur më 7 nëntor 1978) është një mbrojtës anglez që luan aktualisht në Premier League me klubin e Manchester United. Ai ka luajtur 81 herë për Kombëtaren angleze të futbollit ndërmjet viteve 1997 dhe 2011, ai ka qënë pjestar i 3 skuadrave të Kupës së Botës. Ferdinand filloi karrierën e tij futbollistike duke luajtur me klube të moshave të reja, duke u vendosur më në fund tek West Ham United, ku luajti me skuadrat e moshave dhe në vitin 1996 bëri debutimin si profesionistë në Premier League. Ai u bë i preferuari i tifozëve duke fituar edhe çmimin "Hammer of the Year award". Ai luajti ndeshjen e parë me kombëtaren kundër Kamerunit në vitin 1997, duke vendosur një rekord për mbrojtësin më të ri që luan një ndeshje me kombëtaren.
Rio Ferdiand është edhe pjese e kombëtares angleze në rolin e qendër mbrojtësit ishte anëtar i West hamit luajti edhe në Leeds United dhe që nga viti 2002 është pjesë e Manchester United ka marrë epitetin si qendër mbrojtësi më i mirë në botë duke u zgjedhur dy herë radhas nga FIFA në vitin 2008 dhe 2009 edhe me tej vazhdon të jetë një shtyll e Manchesterit po ashtu edhe kombëtares angleze. Dhe ka deklaruar se nuk do të largohet nga Man. Utd deri në fund të karrierës.
Apasionata
Apasionata është film artistik i metrazhit të gjatë i prodhuar nga Kinostudioja “Shqipëria e Re” në vitin 1983.
Në rolet kryesore: Kastriot Çaushi, Matilda Makoçi, Agim Qirjaqi, Kadri Roshi Margarita Xhepa, Thimi Filipi dhe Spiro Duni.
Përmbajtja e filmit
Motivi kryesor i sonatës së famshme “Apasionata” të Ludvig Van Bethovenit nga një punë diplome bëhet lajtmotiv në dashurinë e Mirës, studente e pianos, dhe Arturit, student i pikturës, i cili nuk është vërtet i dhënë pas pikturës, por e bën shkollën për t’i bërë qejfin të atit, një njeri me rëndësi në një ministri. Më pas konfliktet zgjidhen dhe Arturi gjen vendin e vet në jetë.
Arizona
Arizona (shqiptimi: Erizouna) është një shtet federal që gjendet në jugperëndim të SHBA-ve. Është i 6-ti më i madhi dhe i 14-ti më i populluari nga 50 shtetet. Kryeqyteti dhe qyteti më i madh i saj është Phoenix. Arizona ndan rajonin Four Corners me Utah në veri, Kolorado në verilindje dhe Nju Meksiko në lindje; shtetet e tjera fqinje të saj janë Nevada në veriperëndim dhe Kalifornia në perëndim dhe shtetet meksikane të Sonora dhe Baja California në jug dhe jugperëndim.
[Arizona Jugore]] njihet për klimën e saj shkretëtirë, me verë shumë të nxehtë dhe dimër të butë. Arizona veriore ka pyje me pisha dhe bredha, Pllajën e Kolorados, disa vargmale (të tilla si malet San Françisko); si dhe kanione të thella e të mëdha.
Historia
Gjatë Revolucionit Meksikan nga viti 1910 deri në vitin 1920, disa beteja u zhvilluan në qytetet meksikane pikërisht përtej kufirit nga vendbanimet e Arizonës. Gjatë gjithë revolucionit, shumë Arizonanë u regjistruan në një nga disa ushtri që luftonin në Meksikë. Vetëm dy angazhime të rëndësishme u zhvilluan në tokën e SHBA-së midis forcave amerikane dhe meksikane: Bastisja e Kolombit të Pancho Villa më 1916 në Nju Meksiko dhe Beteja e Ambos Nogales më 1918 në Arizona. Betejën e parë e fituan meksikanët dhe këtë të fundit e fituan amerikanët.
Pasi trupat federale meksikane qëlluan mbi ushtarët amerikanë, garnizoni amerikan nisi një sulm në Nogales, Meksikë. Meksikanët përfundimisht u dorëzuan pasi të dyja palët pësuan viktima të rënda. Disa muaj më parë, vetëm në perëndim të Nogales, kishte ndodhur një betejë e Luftës Indiane, e konsideruar si angazhimi i fundit në Luftërat Indiane Amerikane, e cila zgjati nga 1775 deri në 1918. Ushtarët amerikanë të vendosur në kufi u përballën me indianët Yaqui që po përdornin Arizonën si bazë për të bastisur vendbanimet e afërta meksikane, si pjesë e luftërave të tyre kundër Meksikës.
Arizona ishte vendi i kampeve gjermane të të burgosurve të luftës gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe kampeve të internimit japonez amerikan. Për shkak të frikës së kohës së luftës nga një pushtim japonez në Bregun Perëndimor të SHBA-së (i cili në fakt u materializua në fushatën e Ishujve Aleutian në qershor 1942). Nga viti 1942 deri në vitin 1945, ata u detyruan të banonin në kampet e internimit të ndërtuara në brendësi të vendit. Shumë humbën shtëpitë dhe bizneset e tyre. Kampet u shfuqizuan pas Luftës së Dytë Botërore.
Ekonomia
Prodhimi i përgjithshëm bruto i shtetit për vitin 2011 ishte 259 miliard dollarë. Kjo shifër tregon që Arizona ka një ekonomi më të madhe se vende të tilla si Irlanda, Finlanda dhe Zelanda e Re. Përbërja e ekonomisë së shtetit është mesatarisht e shumëllojshme; edhe pse kujdesi shëndetësor, transporti dhe institucionet qeveritare mbeten sektorët më të mëdha.
Të ardhurat për frymë të shtetit janë 40.828 dollarë, duke u renditur i 39-ti në SHBA. Shteti kishte të ardhura mesatare familjare prej 50.448 dollarë, duke e bërë atë të 22-tin në vend dhe vetëm pak nën mesataren kombëtare të SHBA. Në fillim të historisë së saj, ekonomia e Arizonës mbështetej në prodhimin e bakrit, pambukut, gjedhit, agrumeve, dhe turizmit. Bakri ende e nxirret gjerësisht nga shumë miniera mbi tokë dhe nëntokë, duke përbërë dy të tretat e prodhimit të vendit.
Kantoni Aumale
Kantoni Aumale (frëngjisht: Canton d'Aumale) ishte një kanton në departamentin Seine-Maritime, rajonin Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit ishte Aumale. Ka sipërfaqe 185.78km2 dhe popullsi 7028 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Aumale aktualisht përbëhet nga 15 komuna.
Wangen (SZ)
është një komunë në kantonin Schwyz të Zvicrës.
Seman i Ri
Semani i Ri është një fshat në komunën Topojë në rrethin e Fierit të Shqipërisë.
Vrionasit
Vrionasit (turqisht: Viryon Zâdeler) kanë qenë ndër familjet e mëdha feudale shqiptare të kohës së Perandorisë Osmane dhe deri në pragun e regjimit komunist. Prej të parit të tyre që u lakua Omer Vrioni e deri te përkthyesi Jusuf Vrioni, kanë kontribuar gjerësisht në historinë shqiptare të para dhe pas pavarësisë.
Sfond Historik
Vrioni, një nga familjet më të mëdha aristokrate shqiptare, të njohura ndryshe si konaqe ose oxhaqe, ndër të cilat më të rëndësishmet janë: Vrionasit e Beratit dhe Fierit, Vlorajt e Vlorës, Toptanasit e Tiranës, Biçakçinjtë e Elbasanit, Dinot e Janinës dhe Prevezës, Vërlacët e Elbasanit dhe Bushatllinjtë e Shkodrës, Këlcyrajt e Këlcyrës, Markagjonët e Mirditës, etj. Titujt distinktivë që mbaheshin nga anëtarët e ketyre familjeve, zakonisht Pasha ose Bej, korrespondonin me poste të catuara në administratën e Perandorisë Osmane, qëndrore apo lokale, të cilat jepeshin me Ferman ose Berat (Dekrete) të Sulltanit të Perandorisë Osmane.
Burime të shumta pohojnë se Vrionasit janë pasardhës të dinastisë bizantine të Paleologëve, shfaqur si Perandorë të Bizantit rreth mesit të shekullit XI. Pas shpërbërjes së Perandorisë Bizantine, Paleologët u shfaqën si princër e sovranë në principata të ndryshme dhe u shpërhapën nëpër Evropë: në Venediku apo në Romë, në Rusi apo në Francë. Nën ndikimin e osmanëve një pjesë e Paleologëve u bënë myslimanë. Në veprën e tij Udhëtim nëpër Greqi, Pouqueville, ish konsull i përgjithshëm i Francës pranë Ali Pashës së Janinës, përmend një ndër paraardhësët e Vrionasve, Omer Pashë Vrionin (i pari), si pasardhësin e njërës prej degëve të kësaj dinastie. Të njëjtën gjë pohon edhe Aravantinos në veprën e tij Kronografia e Epirit.
Po këto burime, ashtu si dhe shumë të tjera tregojnë se Vrionasit janë shfaqur në Vilajetin e Janinës rreth mesit të shekullit të XVII si spahinj timariotë, pikërisht në zonën e Beratit. Që prej fillimeve të saj familja shfaqet e integruar në administratën osmane dhe kjo traditë vazhdoi deri në ditët e fundit të Perandorisë Osmane në trojet shqiptare. Omer Pashë Vrioni (i pari) numërohet si një prej gjenaralëve më të njohur të Perandorisë Osmane të fillim-shekullit XIX, cili u shqua në betejat e Egjiptit kundër Napoleonit dhe në rrethimin e Mesolongjit. Ndërkaq, është i pamohueshëm fakti që Vrionasit qenë ndër patriotët më të shquar të trojeve shqiptare dhe kontributi i pasur patriotik që ata dhanë, shpesh i vuri në konflikt interesash jo vetëm me njëri-tjetrin por edhe me Portën e Lartë, e cila nuk ngurroi të internonte, rast ky i Mehmet Ali Pashë Vrionit, pjestarë të kësaj familjeje.
Ndërkaq, aktiviteti i Vrionasve nuk ish vetëm politik, por edhe kulturor. Nyzhet Bej Vrioni, anëtar i Shoqatës Bashkimi dhe delegat në Kongresin e Triestes 1913, do të merte pjesë gjithashtu si delegat në Kongresin e Manastirit më 1908. Punën e tij për çështjen e gjuhës shqipe do ta ndiqte më pas Kahreman Pashë Vrioni si delegat në Kongresin e Elbasanit në shtator 1909, i cili pregatiti hapjen e Normales së Elbasanit, shkollë për të cilën Vrionasit dhanë kontribut të vyer fianciar dhe pedagogjik. Shkolla e parë shqipe në Berat u financua kryesisht nga Nyzhet Bej Vrioni dhe Kahreman Pashë Vrioni.
Ndër pasuritë kulturore që Vrionasit i lanë shqiptarëve qe dhe themelimi i qytetit të Fierit më 1864, vepër kjo e nisur nga Omer Pashë Vrioni me ndihmën e një arkitekti frëng, të cilit historia e trazuar e Shqipërisë nuk ia ruajti dot emrin, dhe e vazhduar nga i biri, Kahreman Pashë Vrioni.
Me ardhjen në pushtet të regjimit diktatorial, pas Luftës së Dytë Botërore, Vrionasit u stigmatizuan nga ideologët e luftës së klasave si simbol i tradhëtarëve e kombit dhe i armiqve të klasës. Për katër dekada rresht në të gjitha tekstet shkollore Vrionasit u lakuan si gjakëpirësit e popullit dhe bashkëpunëtorët e të gjithë armiqve të kombit shqiptar ndër shekuj, duke u kthyer kështu në armikun ideal të regjimit diktatorial.
Shteti i diktaturës shpronësoi dhe shtetëzoi të gjitha pronat e Vrionasve dhe shkatërroi shumëçka nga trashëgimia e tyre kulturore, përfshi dhe Sarajet historike të Beratit më 1947, nga të cilat ruhet vëtëm pavijoni i ku u zhvillua Konferenca e Beratit në Maj 1944. Terrori i diktaturës ekzekutoi me varje dhe pushkatim, burgosi dhe internoi në kampe përqendrimi e kampe pune të detyruar gati të gjithë anëtarët e kësaj familjeje, të cilët janë padyshim më të shumtë se emrat e sipërpërmendur. Në pamundësi për t'i përmendur të gjithë, citojmë vetëm disa raste tipike:
Më 1946, eshtrat e Ilias Bej Vrionit, nënshkruesit të Deklaratës së Pavarësisë, u zhvarrosën dhe u hodhën në lumin Osum. Më 1947, Sami Bej Vrioni, nënshkruesi tjetrër i Deklaratës së Pavarësisë, vdiq nën tortura. Qemal Bej Vrioni u ekzekutua më 1950 ndërsa Izedin Bej Vrioni më 1947. Kahreman Pashë Vrioni vdes në rretahna të panjohura më 1955. Nermin Vrioni vdiq në gjendje demence e pastrehë. Irfan Bej Vrioni denohet me burgim të përjetshëm, ndëkaq që Jusuf Vrioni denohet me 15 vite burgim.
Kontributi Patriotik i Vrionasve
parapamje|Nyz'het bej Vrioni Nënkryetar i Lidhjes së Prizrenit, anëtar i Komitetit Qendror për Mbrojtjen e të Drejtave të Shqiptarëve, anëtar i Komitetit të Janinës, anëtar i Shoqërisë së Stambollit.
Delegat në Lidhjen Shqiptare të Prizrenit 1878, Themelues i qytetit të Fierit më 1864
Nënshkrues i Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë më 28 nëntor 1912, Kryetari i Delegacionit të Beratit në Kongresin e Lushnjës, Kryetar i Shoqatës Bashkimi
Nënshkrues së Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë më 28 nëntor 1912, Kryetar i Delegacionit të Beratit në Kongresin e Durrësit më 25 dhjetor 1918
Delegat i Beratit në Kongresin e Durrësit më 25 dhjetor 1918
Senator i Kongresit të Lushnjës më 31 janar 1920
Delegat në Kongresin e Elbasanit 2-8 Shator 1909, Financoi hapjen e Normales së Elbasanit së bashku me Nyzhet Bej Vrionin dhe Islam Bej Vrionin, të cilët ishin edhe ndër profesorët e parë të saj. Hapi shkollën e parë të gjuhës shqipe në Berat së bashku me Nyzhet Bej Vrionin.
Vrionasit në Kabinetet Qeveritare Shqiptare
Kryeministër: 3 mandate, Ministër i Jashtëm: 5 mandate, Ministër i Plotfuqishëm: 2 mandate, Zv-Ministër i Drejtësisë: 1 mandat
Kryeministër: 1 mandat
Ministër i Jashtëm: 2 mandate, Ministër i Drejtësisë: 2 mandate
Ministër i Punëve Botore: 1 mandat, Ministër i Financave: 1 mandat, Ministër i Bujqësisë: 1 mandat
Ministër i Punëve Botore: 1 mandat, Ministër i Bujqësisë: 1 mandat, Ministër i Brendshëm: 1 mandat
Ministër i Financave: 1 mandat
Zëvendës-Kryeministër: 1 mandat, Ministër i Financave: 1 mandat, Ministër i Privatizimit: 1 mandat, Guvernator i Bankës së Shtetit: 1 mandat
Banda e Pusit të Mezinit
Masakra e Levanit
Masakra e Levanit ndodhi më 28 mars 1997, dhe është përplasja më e përgjakshme e trazirave të vitit 1997. Në këtë përplasje të dhunshme mbetën të vrarë 24 persona, 18 shqiptar dhe 6 romë. Përplasja u zhvillua midis Bandës së Pusit të Mezinit dhe banorëve romë të fshatit Levan në Fier. E gjithë banda u eleminua gjatë kësaj përplasjeje.
Akuzat për kurth
Ish-truproja i Sali Berishës, dhe organizatori i grushtit të shtetit të 14 shtatorit 1998, Izet Haxhia ka akuzuar Agim Shehun dhe drejtuesin e komisariatit të policisë së Vlorës gjatë vitit 1997, Milto Kordhën (i vendosur në këtë detyrë në mënyrë të paligjshme nga Komiteti i Shpëtimit) se i kanë ngritur kurth bandës nga Vlora : “''Anëtarë të asaj bande ishin disa ndër të fortët e atyre viteve si Adriatik Shehu, Tit Saleci, Felja dhe pjesëtarë të fisit të Mukajve në Vlorë. Pjesa më e madhe e tyre ishin ish të burgosur dhe mbështesnin Partinë Demokratike dhe kishin menduar që më 28 mars 1997, ditë kur do të bëhej mbledhja e Komiteteve të Shpëtimit, të shkonin në Vlorë dhe të vrisnin gjithë pjesëmarrësit së bashku me Zani Çaushin, mbrojtësin e tyre. Pikërisht në këtë moment hyn në lojë Agim Shehu dhe Milto Kordha. Ata ishin personat që i futën në kurth, dhe jo arixhinjtë.''”.....
Shih edhe
Masakra e Levanit
Dita e Ulqinit
Dita e Ulqinit, zyrtarisht e njohur si Festa e Komunës së Ulqinit, është festa zyrtare e Komunës së Ulqinit.
Në përshkrimin e bërë të festës në Statutin e komunës thuhet:
Festa e Komunës është e shtuna e parë e muajit të prillit e cila simbolizon: Festa e Komunës shënohet me Mbledhjen solemne të Kuvendit Komunal dhe me forma të tjera kremtimi.
IEEE
Instituti i Inxhinierëve Elektrikë dhe Elektronikë ( ang. Institute of Electrical and Electronics Engineers, IEEE), është një organizatë jo fitim prurëse dedikuar zbulimeve teknologjike të avancuara që kanë lidhje me fushën e inxhinierisë elektrike. Kjo organizatë ka më shume se 400.000 anëtarë nga më shumë se 160 shtete, 45% e të cilëve jetojnë jasht Shteteve të bashkuara të Amerikës.
Historia
Është formuar në vitin 1963, me bashkimin e dy kompanive Instituti i Radio Inxhinierëve (ang. Institute of Radio Engineers, e formuar me 1912) dhe Instituti Amerikan i Inxhinierëve Elektrikë (ang.American Institute of Electrical Engineers, formuar me 1884)
Interesi kryesor i IAIE (Instituti Amerikan i Inxhinierëve Elektrikë) ishin komunikimet me tel ( telegrafi dhe telefoni). IRE ( Instituti i Radio Inxhinierëve) ishin të preokupuar më shumë me teknologjinë e komunikimeve me Radio. Në vitet 30-të, kur Elektronika kishte filluar të lulëzonte, inxhinierët e elektronikës zakonisht bëheshin anëtarë të IRE-së. Aplikimi në masë të madhe i teknologjisë së tubit elektronik, bëri që dallimi mes IRE-së dhe IAIE-së të ishte i vështirë për tu dalluar. Pas Luftës së dytë botërore, në vitin 1961, Kryesia e IAIE-së dhe IRE-së vendosën të konsolidonin të dy organizatat. Të dy organizatat u bashkuan zyrtarisht nën të njejtin emër më 1 janar 1963.
Njerëz të shquar që ishin kryetar të IIEE-së: