cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gjuhësia krahasuese
Metodat
Teknika themelore e gjuhësisë krahasuese është të krahasojë sistemet fonologjike, sistemet morfologjike, sintaksën dhe leksikun e dy ose më shumë gjuhëve duke përdorur teknika të tilla si metoda krahasuese. Në parim, çdo ndryshim midis dy gjuhëve të lidhura duhet të jetë i shpjegueshëm në një shkallë të lartë besueshmërie; ndryshimet sistematike, për shembull në sistemet fonologjike ose morfologjike pritet të jenë shumë të rregullta (konsistente). Në disa metoda mund të jetë e mundur të rindërtohet një proto-gjuhë e mëparshme. Megjithëse proto-gjuhët e rindërtuara me metodën krahasuese janë hipotetike, një rindërtim mund të ketë fuqi parashikuese. Shembulli më i dukshëm i kësaj është propozimi i Ferdinand de Saussure se sistemi i bashkëtingëlloreve indoevropiane përmbante laringale, një lloj bashkëtingëlloreje e padëshmuar në ndonjë gjuhë indoevropiane të njohur në atë kohë. Hipoteza u vërtetua me zbulimin e hititishtes, e cila rezultoi se kishte pikërisht bashkëtingëlloret që Saussure kishte hipotezuar në mjediset që ai kishte parashikuar.
Aty ku gjuhët rrjedhin nga një paraardhës shumë i largët, dhe kështu janë të lidhura më larg, metoda krahasuese bëhet më pak e zbatueshme. Në veçanti, përpjekja për të lidhur dy proto-gjuhë të rindërtuara me metodën krahasuese nuk ka prodhuar përgjithësisht rezultate që janë pranuar gjerësisht. Metoda gjithashtu nuk ka qenë shumë e mirë në identifikimin e qartë të nënfamiljeve. Një numër metodash të bazuara në analizën statistikore të fjalorit janë zhvilluar për të provuar dhe kapërcyer këtë kufizim, si leksikostatistika dhe krahasimi masiv. E para përdor bashkëngjitjet leksikore si metoda krahasuese, ndërsa e dyta përdor vetëm ngjashmëri leksikore.
Historia
Metoda më e hershme e këtij lloji ishte metoda krahasuese, e cila u zhvillua gjatë shumë viteve, duke arritur kulmin në shekullin e nëntëmbëdhjetë. Kjo përdor një listë të gjatë fjalësh dhe studim të detajuar. Megjithatë, ai është kritikuar për shembull si subjektiv, informal dhe pa testueshmëri. Metoda krahasuese përdor informacion nga dy ose më shumë gjuhë dhe lejon rindërtimin e gjuhës stërgjyshore. Metoda e rindërtimit të brendshëm përdor vetëm një gjuhë të vetme, me krahasimin e varianteve të fjalëve, për ta kryer të njëjtin funksion. Rindërtimi i brendshëm është më rezistent ndaj ndërhyrjeve, por ka një bazë të kufizuar fjalësh të përdorshme dhe është në gjendje të rindërtojë vetëm disa ndryshime.
Në shekullin e njëzetë u zhvillua një metodë alternative, leksikostatistika, e cila lidhet kryesisht me Morris Swadesh, por bazohet në punë të mëparshme. Kjo përdor një listë të shkurtër fjalësh të fjalorit bazë në gjuhë të ndryshme për krahasim. Swadesh përdori 100 (200 më parë) njësi që supozohet se janë të përafërta (në bazë të ngjashmërisë fonetike) në gjuhët që krahasohen, megjithëse janë përdorur edhe lista të tjera. Një rrjedhë e leksikostatistikës është glotokronologjia, e zhvilluar fillimisht në vitet 1950, e cila propozoi një formulë matematikore për përcaktimin e datës kur dy gjuhë u ndanë, bazuar në përqindjen e një fjalori thelbësor të fjalëve kulturalisht të pavarura. Në formën e tij më të thjeshtë supozohet një normë konstante ndryshimi, megjithëse versionet e mëvonshme lejojnë variancën, por ende nuk arrijnë të besojnë. Glotokronologjia është përballur me skepticizëm në rritje dhe përdoret rrallë sot. Vlerësimet e datave tani mund të gjenerohen me metoda të kompjuterizuara që kanë më pak kufizime, duke llogaritur normat nga të dhënat.
Një tjetër metodë e diskutueshme, e zhvilluar nga Joseph Greenberg, është krahasimi masiv. Metoda, e cila mohon çdo aftësi për të datuar zhvillimet, synon thjesht të tregojë se cilat gjuhë janë gjithnjë e më pak afër njëra-tjetrës. Greenberg sugjeroi që metoda është e dobishme për grupimin paraprak të gjuhëve të njohura si të lidhura si një hap i parë drejt analizës krahasuese më të thelluar. Megjithatë, ai refuzohet kategorikisht nga shumica e gjuhëtarëve historikë.
Kohët e fundit, janë zhvilluar metoda të kompjuterizuara të testimit të hipotezave statistikore, të cilat lidhen si me metodën krahasuese ashtu edhe me leksikostatistikën. Metodat e bazuara në karaktere janë të ngjashme me të parat dhe metodat e bazuara në distancë janë të ngjashme me të dytat (shih Gjuhësia krahasuese sasiore). Karakteret e përdorura mund të jenë morfologjike ose gramatikore si dhe leksikore. Që nga mesi i viteve 1990, këto metoda filogjenetike më të sofistikuara të bazuara në pemë dhe në rrjet janë përdorur për të hetuar marrëdhëniet midis gjuhëve dhe për të përcaktuar datat e përafërta për proto-gjuhët. Metoda të tilla statistikore nuk mund të përdoren për të nxjerrë veçoritë e një protogjuhe, përveç faktit të ekzistencës së njësive të përbashkëta të fjalorit të krahasuar. Këto qasje janë sfiduar për problemet e tyre metodologjike, pasi pa një rindërtim ose të paktën një listë të detajuar të korrespodimeve fonologjike nuk mund të demonstrohet se dy fjalë në gjuhë të ndryshme janë të afërta.
Fushat përkatëse
Ekzistojnë disa degë të tjera të gjuhësisë që përfshijnë krahasimin e gjuhëve, e që nuk janë pjesë e gjuhësisë krahasuese:
Krahasimet pseudogjuhësore
Gjuhësia krahasuese përfshin studimin e marrëdhënieve historike të gjuhëve duke përdorur metodën krahasuese për të kërkuar korrespodencë të rregullt (d.m.th. të përsëritur) midis fonologjisë, gramatikës dhe fjalorit bazë të gjuhëve, dhe përmes testimit të hipotezave.; disa persona me pak ose aspak specializim në këtë fushë ndonjëherë përpiqen të krijojnë lidhje historike midis gjuhëve duke vënë në dukje ngjashmëritë midis tyre, në një mënyrë që konsiderohet pseudoshkencore nga specialistët.
Metoda më e zakonshme e aplikuar në krahasimet e gjuhëve pseudoshkencore është kërkimi i dy ose më shumë gjuhëve për fjalë që duken të ngjashme në tingullin dhe kuptimin e tyre.
Perollaj
Perollaji është një fshat në komunën Golaj në rrethin e Hasit të Shqipërisë.
George Lucas
thumb|350px|George Lucas në mbrëmjen festive [[Time 100 2006, siç pasqyrohet nga blogu viziv Rocketboom.]] George Walton Lucas Jr. lindi më 14 maj 1944 në Modesto, Kalifornia. Është regjisor dhe producent filmi nga SHBA. I njohur veçanërisht për serinë e filmave Star Wars.
Adriano Correia Claro
Adriano Correia Claro (lindur më 26 Tetor 1984), njohur zakonisht si Adriano, është një futbollist profesionist brazilian i cili luan me klubin turk Beşiktaş në Süper Lig. Ai është një nga të paktët futbollist që dinë të luajnë dy role shkëlqyeshëm, pasi ai është në gjëndje për të luajtur si mbrojtës dhe mesfushor në të dyja krahët e fushës.
Pasi filloi karrierën e tij me Coritiba, Adriano lëvizi në Spanjë në vitin 2010, duke shpenzuar disa sezone në La Liga me klubet Sevilja dhe Barcelona duke fituar trofe madhor me të dyja.
Karriera me klube
thumb|djathtas|200px|Adriano duke luajtur për Barcelonën në vitin 2012
Vitet e hershme / Sevilja
Në sezonet e ardhshme, Adriano vazhdoi të paraqitej në pozicione të ndryshme në formacion duke shfaqur kualitet me Seviljen që fitoi dy herë Kupën UEFA, me lojtarin që kontriboi me 25 ndeshje dhe katër gola në të dyja kompedicionet sëbashku. Në finalen e sezonit 2006–07, ai shënoi kundër RCD Espanyol me klubin që në fund fitoi nga gjuajtjet e penalltive; më parë, vonë në hhtator 2006, ai rinovoi me pesë vite të tjera kontratën e tij.
Pasi shpenzoi edhe tre vite të tjera në shtet, Adriano mori shtetsinë spanjolle. Ai pësoi disa dëmtime gjatë sezonit 2009–10, por sërisht kontriboi me 27 paraqitje (pa gola) me Seviljen që e mbylli sezonin në vendin e katërt duke u rikthyer në Ligën e Kampioneve.
Barcelona
Më 16 korrik 2010, Adriano firmosi një kontratë 4+1 me Barcelonën, për 9.5 milion € plus një shumë të kushtëzuar prej 4 milion € – për të gjithashtu u vendos një klauzolë blerje prej 90 milion €. Atij ju dha fanella me numrin 21, e cila më parë ishte veshur nga ukrainasi Dmytro Chygrynskiy, i cili u rikthye te Shakhtar Donetsk pas vetëm një sezoni. Ai bëri debutimin e tij para-sezonal me klubin në një ndeshje miqësore kundër Vålerenga Fotball, duke hyrë si zëvëndësues në pjesën e dytë; më 14 gusht, ai bëri debutimin e tij zyrtar në ndeshjen e parë të Supercopa de España të atij sezoni, në humbjen 1–3 kundër ish skuadrës së tij Seviljes.
Adriano e shpenzoi shumicën e sezonit të tij të parë me Barçën si zëvëndësues. Më 2 shkurt 2011, në një ndeshje të nisur si titullar, ai shënoi golin e parë me klubin në fitoren 3–0 kundër Almerías në gjysmë-finalen e Copa del Rey të atij sezoni (8–0 rezultati i përgjithshëm). Për shkak të sëmundjes së mbrojtësit të majtë titullar Éric Abidal, ai gjati më shumë hapsira si titullar duke filluar nga Marsi, pavarësisht se francezi u rikuperua në kohë për të luajtur në finalen e Ligës së Kampioneve 2011.
Në sezonin 2011–12, Adriano ishte sërisht më së shumti rezervë për skuadrën e drejtuar nga Pep Guardiola. Më 15 dhjetor 2011, në 2010 Kupën e Botës për Klube, ai shënoi dy golat e parë të fitores 4–0 kundër Sadd Sports Club në gjysmë–finale, i pari që erdhi në minutën e 45të pas një gabimi të kryer nga mbrojtja e skuadrës kundërshtare.
Në fillim të sezonit 2012–13, Adriano luajti rolin e heroit dhe të horrit në ditët e para; në ndeshjen e dytë të Superkupës Spanjolle ai doli jashtë me karton të kuq në mes të pjesës së parë në humbjen 1–2 kundër rivalëve të Real Madrid (në fund Barcelona humbi me rezultatin e përgjithshëm 4–4 për shkak të rregullit të golit jashtë fushe), për shkak se bëri një ndërhyrje të gabuar kundër Cristiano Ronaldos si lojtari i fundit. Më 2 shtator 2012, ai shënoi golin e vetëm të ndeshjes në shtëpi kundër Valencias, me një gjuajtje spektakolare me të djathtën.
Më 28 maj 2013, Adriano rinvoi kontratën e tij me klubin, duke qënduar në Camp Nou deri në vitin 2017.
Karriera ndërkombëtare
Shpejt pasi ndihmoi kombëtaren U–20 për të fituar Kupën e Botës për të rinjë në vitin 2003, Adriano bëri debutimin e tij me kombëtaren e parë po në atë vit.
Në vitin 2004, ai ishte pjesë e skuadrës që fitoi Copa América në Peru.
Klube
Redaktuar më 16 Janar 2015
Kombëtarja
Redaktuar më 6 Shkurt 2013
Don Kole Thaqi
Don Kole Thaqi -Një prift i shquar, gjithashtu nje patriot i pareshtur, i cili kishte perjetuar shum vuajtje gjatë regjimit serb te asaj kohe, ku asnjehere nuk u dorezua se mbrojturi kombin shqipetarë.
Ekuacionet e Hamilton-Jakobit
Në fizikë, ekuacioni i Hamilton–Jakobit (EHJ) është një riformulim i mekanikës klasike dhe, kjo do të thotë që, ai është ekuivalent me formulimet e tjera si ligjet e Njutonit, mekanikën e Lagranzhit dhe mekanikën e Hamiltonit. Ekuacioni i Hamilton–Jakobi është shumë i vlefshëm në identifikimin e madhësive të konservuara për sistemet mekanike, të cilat janë të mundura edhe në rastet kur problemi mekanik nuk mund të zgjidhet plotësisht.
Melanina
Melanin; nga greqishtja: μέλας melas, "e zezë, e errët") është një term i gjerë për një grup të pigmenteve natyrore që gjenden në shumicën e organizmave. Melanina prodhohet përmes një procesi kimik shumë-fazor të njohur si melanogenesis, ku oksidimi i tirozinës aminoacide pasohet nga polimerizimi. Pigmentet e melaninës prodhohen në një grup të specializuar qelizash të njohura si melanocite.
Ekuacionet e Hamilton-Jakobit
EHJ gjithashtu është i vetmi formulim i mekanikës në të cilën lëvizja e një thërrmije mund të përshkruhet si një valë. Në këtë kuptim, EHJ plotësoi një synim shumë të gjatë të fizikës teorike (që nga koha e Johan Bernulit në shekullin e 18-te) për të gjetur një analogji mes propagimit të valës dhe lëvizjes të një thërrmije. Ekuacioni i valës për sistemet mekanike është i ngjashëm por jo identik me, ekuacionin e Shrodingerit, siç jepet më poshtë ; për këtë arsye, EHJ konsiderohet si "përafrimi më i afërt" i mekanikës klasike me mekaniken kuantike.
Melanina
Ekzistojnë tre lloje themelore të melaninës: eumelanin, feomelanin dhe neuromelanin. Lloji më i zakonshëm është eumelanin, nga të cilët ekzistojnë dy lloje: eumelanin kafe dhe eumelanin me ngjyrë kafe të errët. Feomelanin është një derivat cisteine që përmban pjesë polibenzotiazine të cilat janë kryesisht përgjegjëse për ngjyrën e flokëve të kuq, ndër të tjera pigmentim. Neuromelanina gjendet në tru. Hulumtimet janë ndërmarrë për të hetuar efikasitetin e tij në trajtimin e çrregullimeve neurodegjenerative siç janë Parkinsonet. [1]
Ekuacionet e Hamilton-Jakobit
Formulimi matematik
Ekuacioni i Hamilton–Jakobit është një ekuacion differencial pjesor jolinear i rendit të parë, për një funksion i quajtur funksioni principal i Hamiltonit
Melanina
Në lëkurën e njeriut, melanogjeneza fillohet nga ekspozimi ndaj rrezatimit UV, duke bërë që lëkura të errësohet. Melanina është një absorbues efektiv i dritës; pigmenti është në gjendje të shpërndajë mbi 99.9% të rrezatimit UV të zhytur. [2] Për shkak të kësaj pronë, melanina mendohet se mbron qelizat e lëkurës nga dëmtimi i rrezatimit UVB, duke zvogëluar rrezikun e varfërimit të folateve dhe degradimit të lëkurës, dhe konsiderohet se ekspozimi ndaj rrezatimit UV shoqërohet me rritjen e rrezikut të melanomës malinje, një kancer të melanociteve ( qelizat e melaninës). Studimet kanë treguar një incidencë më të ulët për kancerin e lëkurës te individët me melaninë më të përqendruar, d.m.th ton të errët të lëkurës. Sidoqoftë, marrëdhënia midis pigmentimit të lëkurës dhe fotoprotekimit është akoma e pasigurt. [3]
Ekuacionet e Hamilton-Jakobit
Formulimi matematik
Siç përshkruhet më lart, ky ekuacion mund të derivohet nga mekanika e Hamiltonit duke trajtuar S (veprimin) si funksionin gjenerues për një transformim kanonik të funksionit Hamiltonian klasik. Impulsi i konjuguar i korrespondon derivateve të para të S në lidhje me koordinata e përgjithshme
Melanina
Njerëzit
Tek njerëzit, melanina është përcaktuesi kryesor i ngjyrës së lëkurës. Gjendet gjithashtu te flokët, indi i pigmentuar që qëndron në themel të irisit të syrit dhe vaskulat stria e veshit të brendshëm. Në tru, indet me melaninë përfshijnë medulen dhe neuronet që mbajnë pigment brenda zonave të sistemit të trurit, të tilla si locus coeruleus dhe substanca nigra. Ndodhet edhe në zona retikulis të gjëndrës mbiveshkore.
Ekuacionet e Hamilton-Jakobit
Formulimi matematik
të cilat mund të merren si më poshtë.
Melanina
Njerëzit
Melanina në lëkurë prodhohet nga melanocitet, të cilat gjenden në shtresën bazale të epidermës. Megjithëse, në përgjithësi, qeniet njerëzore posedojnë një përqendrim të ngjashëm të melanociteve në lëkurën e tyre, melanocitet në disa individë dhe grupe etnike prodhojnë sasi të ndryshueshme të melaninës. Disa njerëz kanë shumë pak ose aspak sintezë të melaninës në trupin e tyre, gjendje e njohur si albinizëm.
Ekuacionet e Hamilton-Jakobit
Formulimi matematik
Ndryshimi i veprimit nga një shteg tek një shteg fqinj jepet nga
Melanina
Njerëzit
Për shkak se melanina është një agregat i molekulave të përbërësve më të vegjël, ekzistojnë shumë lloje të ndryshme të melaninës me përmasa të ndryshme dhe modele lidhjesh të këtyre molekulave përbërëse. Të dy feomelanina dhe eumelanina gjenden në lëkurën dhe flokët e njeriut, por eumelanin është melanina më e bollshme tek njerëzit, si dhe forma që ka shumë të ngjarë të jetë e mangët në albinizëm.
Ekuacionet e Hamilton-Jakobit
Formulimi matematik
Meqenëse shtegjet e lëvizjes aktuale kënaqin ekuacioni i Ojler–Lagranzhit, integrali në \delta S është zero. Tek termi i parë vendosim, dhe e quajmë vlerën e me \delta q_k. Duke zëvendësuar me p_k, marrim Nga ky relacion del se derivatet pjesore të veprimit në lidhje me koordinatat janë të barabarta me sasinë e lëvizjes (impulset) korrespondues.
Melanina
Organizmat e tjerë
Melaninat kanë role dhe funksione shumë të ndryshme në organizma të ndryshëm. Një formë e melaninës përbën bojën e përdorur nga shumë cefalopodë si një mekanizëm mbrojtës kundër grabitqarëve. Melaninat mbrojnë gjithashtu mikroorganizmat, siç janë bakteret dhe kërpudhat, kundër streseve që përfshijnë dëmtimin e qelizave siç është rrezatimi UV nga dielli dhe speciet reaktive të oksigjenit. Melanin gjithashtu mbron nga dëmtimet nga temperaturat e larta, streset kimike (të tilla si metale të rënda dhe agjentë oksidues), dhe kërcënimet biokimike (siç janë mbrojtja pritëse kundër mikrobeve pushtuese). Prandaj, në shumë mikrobe patogjene (për shembull, në Cryptococcus neoformans, një kërpudhë) melanina duket se luan role të rëndësishme në virulencën dhe patogjenitetin, duke mbrojtur mikrobin kundër patogjenë të tjerë.Tek jovertebrorët, një aspekt kryesor i sistemit të lindur të mbrojtjes imune kundër patogjenëve pushtues përfshin melaninën. Brenda disa minutave pas infektimit, mikrobi përfshihet brenda melaninës (melanizimi), dhe gjenerimi i nënprodukteve të radikalit të lirë gjatë formimit të kësaj kapsulë mendohet se ndihmon në vrasjen e tyre. Disa lloje të kërpudhave, të quajtura kërpudhat radiotrofike, duket se janë në gjendje të përdorin melaninën si një pigment fotosintetik që u lejon atyre të kapin rrezet gama dhe ta shfrytëzojnë këtë energji për rritje.Pendët më të errëta të zogjve i detyrohen ngjyrës së tyre ndaj melaninës dhe janë më pak të degjeneruar nga bakteret sesa ato  që përmbajnë pigmente karotenoidësh. Pendët që përmbajnë melaninë janë gjithashtu 39% më rezistente ndaj gërryerjes sesa ato që nuk bëjnë sepse kokrrizat e melaninës ndihmojnë në mbushjen e hapësirës midis fillesave të keratinës që formojnë pendë.
Ekuacionet e Hamilton-Jakobit
Notacioni
Për thjeshtësi përdorim variabla me tekst të trashë si \mathbf{q} për të paraqitur listën e N koordinatave të përgjithshme
Fakulteti i Gjuhëve, Kulturave dhe Komunikimit (UEJL)
Këto janë dy profilet kryesore të përfshira në diplomimet e ardhshme :
Planprogrami i Departamentit të Shkencave Kompjuterike (Teknologjitë e Komunikimit)
Ekuacionet e Hamilton-Jakobit
Notacioni
që nuk transformohen si një vektor përgjatë një rrotullimi. Prodhimi skalar këtu është i përcaktuar si shuma e produkteve të komponenëve korrespondues, pra,
Derivimi
Çdo transformim kanonik që përfshin një funksion gjenerues të tipit të dytë na çon tek relacionet
(Shikoni artikullin mbi transformimet kanonike për detaje të mëtejshme.)
Në mënyre që të derivojmë HJE, në zgjedhim një funksion gjenerues që prodhon funksion e ri Hamiltonian K i cili është identikisht zero. Pra, të gjitha derivatet e tija janë zero gjithashtu, dhe ekuacionet e Hamiltonit bëhen shumë të lehta
pra, koordinatat dhe vrullet (vektorët e impulseve) të reja të përgjithshme janë konstantet e lëvizjes. Vrullet e reja të përgjithshme \mathbf{P} shpesh jepen nga, pra,.
HJE është një rezultat i transformimit të funksionit Hamiltonian K
i cili është ekuivalent me EHJ
meqense.
Koordinatat e reja të përgjithshme \mathbf{Q} janë gjithashtu konstante, ato tipikisht jepën nga. Pasi zgjedhim për, marrim disa ekuacione shumë të dobishme
të cilat i shkruajmë nëpërmjet komponentëve për më shumë qartësi
Idealisht, këto N ekuacione mund të invertohen për të gjetur koordinatat e përgjithshme origjinale \mathbf{q} si një funksion i konstanteve dhe, kështu që në këtë mënyre i japim fund zgjidhjes së problemit.
Shembuj në koordinatave sferike
Hamiltoniani në koordinata sferike mund të shkruhet si
ku U_{r}(r), dhe  janë funksione arbitrare. Zëvendësimi i zgjedhjeve tek ekuacioni i HJ jep
ku është konstantja e lëvizjes e cila eliminon \phi varësinë nga ekuacioni i Hamilton–Jakobit
Ekuacioni tjetër diferencial përfshin koordinatat e përgjithshme \theta
ku është prapë një konstante e lëvizjes e cila eliminon varësinë nga \theta dhe e redukton ekuacionin në ekuacionin diferencial ordiner final.
Ekuacioni i Hamilton-Jakobit në një fushe gravitacionale
ku g^{ik} janë komponentët kontravariant të tensorit të metrikës, m është masa e prehjes e thërrmijës dhe c është shpejtësia e dritës.
Melanina
Shtigjet biosintetike
Hapi i parë i shtegut biosintetik si për eumelanins ashtu edhe për feomelanins katalizohet nga tirosinaza. [31]
Tyrozina → DOPA → dopaquinone Dopaquinone mund të kombinohet me cisteinë përmes dy rrugëve drejt benzotiazines dhe feomelanins
Dopaquinone cisteinë → 5-S-cisteinyldopa → benzotiazine e ndërmjetme → feomelanina Dopaquinone cisteinë → 2-S-cстеeinyldopa → benzotiazine e ndërmjetme → feomelanina Gjithashtu, dopaquinone mund të shndërrohet në leucodopachrome dhe të ndjekë dy rrugë të tjera për në eumelanins
Dopaquinone → leucodopachrome → dopachrome → 5,6-dihydroxyindole-2-acid karboksilik → quinone → eumelanin Dopaquinone → leucodopachrome → dopachrome → 5,6-dihydroxyindole → quinone → eumelanin Rrugët e detajuara metabolike mund të gjenden në bazën e të dhënave KEGG.
Verri (Pogradec)
Vërri, ose Vërriri është një fshat në komunën Proptisht në rrethin e Pogradecit të Shqipërisë. Fshati Vërri shquhet shumë për prodhimin e qershive shumë të mira. Gjithashtu është i famshëm edhe për Xhaminë e tij Xhamia e Vërririt e cila daton prej 1925. Ky fshat ka rreth 80-100 shtëpi dhe 600 banorë. Në fund të fshatit ndodhet Lumi Shkumbin.
Kaskaderi
Kaskaderi ose Stuntman (p. ang.: stunt = Trik/Dredhi) është një dublues që merr rolin e aktorit për skena të vështira, fytyra e kaskaderit nuk shihet në film, por vetëm e atij që e dublon.
Kantoni La Chapelle-Saint-Luc
Kantoni La Chapelle-Saint-Luc (frëngjisht: Canton de La Chapelle-Saint-Luc) është një kanton në departamentin Aube, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është La Chapelle-Saint-Luc. Ka sipërfaqe 6.25km2 dhe popullsi 12748 banorë.
Arkeologjia e mëngjesit
Studimi i periudhës së artit modernist të Kosovës, të përfaqësuar në rastin e këtij botimi nga vepra e prof. Rexhep Ferrit, njërit prej artistëve më të shquar modernistë shqiptarë, të kujton pikërisht një lloj arkeologjie të mëngjesit (një mëngjes që për ta kuptuar duhet të rrëmosh thellë nëpër terrin e kohërave).
Togfjalëshi i titullit është dukshëm edhe njëfarë tautologjie e metaforës së Bernardit të Shartrës, sepse bart në vetvete tensionin e skajshëm semantik të paradigmës moderniste: ajo u shfaq si mëngjesi vezullues i një lloji të ri, pas shumë të tjerëve mbi të cilët kishte rënë muzgu e që tashmë ishin kyçur përgjithmonë në sarkofagun e historisë. [...]
Tek e fundit, historia e artit është edhe njëfarë arkeologjie mëngjesesh, ku cilido brez shfrytëzon përvojën e atyre që jetuan përpara tij për t’i dhënë kuptim dhe substancë mëngjesit që sapo ka nisur për të, duke nxituar të lërë gjurmën e tij përpara perëndimit.
Hasan Reçi (aktor, piktor)
Hasan Reçi (Shkodër, 1 maj 1914 - 24 maj 1980) ka qenë aktor dhe piktor shqiptar.
Njerëzit romakë
Ndërsa toka nën sundimin romak u rrit nga shekulli IV para Krishtit e tutje, shtetësia romake u shtri gradualisht te popujt e ndryshëm nën sundimin romak. Grantet e nënshtetësisë, rritja demografike dhe kolonitë e kolonëve dhe ushtarakëve rritën me shpejtësi numrin e qytetarëve romakë. Rritja arriti kulmin e saj me Kushtetutën Antonine të 212 pas Krishtit të Perandorit Caracalla, i cili zgjeroi të drejtat e qytetarisë për të gjithë banorët e lirë të perandorisë. Në pjesën më të madhe nuk është e qartë se deri në çfarë mase shumica e qytetarëve romakë në antikitet e konsideronin veten si romakë. Me shumë mundësi, identitetet lokale ishin të spikatura në të gjithë Perandorinë Romake për shkak të shtrirjes së saj të madhe gjeografike, por identiteti romak siguroi një ndjenjë më të madhe të identitetit të përbashkët dhe u bë i rëndësishëm kur dallohej nga jo-romakët, si kolonët barbarë dhe pushtuesit. Kultura romake nuk ishte aspak homogjene; megjithëse ekzistonte një idiomë kulturore mbizotëruese e frymëzuar nga helenizmi, një nga pikat e forta të Perandorisë Romake ishte gjithashtu aftësia e saj për të përfshirë traditat nga kulturat e tjera. Fleksibiliteti kulturor i Romës përjashtoi zhvillimin e një 'identiteti thelbësor' të fortë romak në Itali, por gjithashtu kontribuoi në jetëgjatësinë e perandorisë. parapamje| Ndryshimet kufitare të shtetit romak nga shekulli VI para Krishtit deri në shekullin XV pas Krishtit Perandoria Romake ndikoi në një masë të konsiderueshme në identitetet personale të popujve të saj subjekt dhe identiteti romak zgjati në të gjithë tokat e perandorisë deri shumë kohë pasi vetë Perandoria Romake ishte zbehur. Rënia e Perandorisë Romake Perëndimore në shekullin e 5-të i dha fund dominimit politik të Perandorisë Romake në Evropën Perëndimore, por identiteti romak mbijetoi në perëndim si një burim i rëndësishëm politik. Nëpërmjet dështimeve të Perandorisë Romake Lindore të mbijetuar, të quajtur edhe Perandoria Bizantine, për ripushtimin dhe mbajtjen e kontrollit të perëndimit dhe shtypjen nga mbretëritë e reja gjermanike, identiteti romak u zbeh në perëndim, pak a shumë u zhduk në shekujt 8 dhe 9. . Gjithnjë e më shumë, evropianët perëndimorë filluan vetëm të aplikonin emërtimin Roman për qytetarët e vetë qytetit të Romës. Në lindjen greqishtfolëse, ende nën kontrollin perandorak, identiteti romak mbijetoi deri në rënien e Perandorisë Bizantine në 1453 e më tej, megjithëse u shndërrua gjithnjë e më shumë në një identitet etnik, i shënuar nga gjuha greke dhe aderimi në krishterimin ortodoks, një pararendës i modernitetit. Identiteti etnik grek. Dy grupet kryesore që ende mbaheshin pas identitetit romak gjatë Mesjetës - grekët bizantinë të perandorisë lindore dhe vetë qytetarët e Romës - u ndanë nga ana gjuhësore dhe fetare dhe përfundimisht pushuan së njohuri njëri-tjetrin si romak.
Adobe Creative Suite
Adobe Creative Suite (CS) është një koleksion i dizajnit grafik, video redaktim, dhe aplikimet për ndërtimin e web-it të bëra nga Adobe Systems. Koleksioni përbëhet nga aplikacionet e Adobe (p.sh., Photoshop, Acrobat, InDesign) që janë të bazuara në teknologjitë e ndryshme (p.sh., PostScript, PDF, Flash). Versioni i fundit, Adobe Creative Suite 5 (CS5), u lëshua në 30 prill 2010 30-day trials for all products are currently available for download from the Adobe website. .
Aplikacionet
center|parapamje|600px|Ikonat e programeve bazë të CS5 të rreshtuara.
Njerëzit romakë
Ndërsa identiteti romak u zbeh në shumicën e vendeve ku dikur ishte i spikatur, për disa rajone dhe popuj ai u tregua shumë më këmbëngulës. 'Romakët' është përdorur vazhdimisht që nga lashtësia për të përshkruar vetë qytetarët e Romës, të cilët identifikohen dhe përshkruhen si të tillë edhe sot e kësaj dite. Grekët vazhduan të identifikoheshin si Romioi, ose emra të ngjashëm, pas rënies së Perandorisë Romake Lindore, megjithëse shumica identifikohen si helenët sot. Në Alpe, identiteti romak mbijetoi i pandërprerë, pavarësisht përpjekjeve të Frankëve për shtypje. Sot, emrat e dy grupeve në Zvicër evokon ende prejardhjen e tyre nga këto popullsi: Romakët dhe populli Romansh. Disa etnonime të popujve romanë ballkanikë, prejardhja e të cilëve në shumicën e rasteve është e paqartë, evokojnë identitetin romak. Disa emra rrjedhin nga latinishtja Romani (siç janë rumunët, arumunët dhe istro-rumunët ), ose nga gjermanike walhaz (një term që fillimisht u referohet romakëve; i adoptuar në formën ' vllah ' si vetë-përcaktimi i megleno- rumunët ).
Adobe Creative Suite
Edicionet
Adobe Creative Suite shet aplikacionet në pesë kombinime të ndryshme të quajtur "edicionet", këto përfshijnë:
Më poshtë është një matricë e aplikacioneve që janë përfshirë në secilën nga suit-at për CS5:
Njerëzit romakë
Kuptimi i "romakut"
majtas|parapamje| Gjashtë nga portretet e mumjes Fayum, portrete bashkëkohore të njerëzve në Egjiptin romak nga shekulli I para Krishtit deri në shekullin e III pas Krishtit Termi 'romak' përdoret sot në mënyrë të ndërsjellë për të përshkruar një hapësirë historike, një kulturë materiale, një vendndodhje gjeografike dhe një identitet personal. Megjithëse këto koncepte janë të lidhura, ato nuk janë identike. Shumë historianë modernë priren të kenë një ide të preferuar se çfarë do të thotë të jesh romak, të ashtuquajturit Romanitas, por ky ishte një term që përdoret rrallë në vetë Romën e Lashtë. ' Si të gjitha identitetet, identiteti i 'romakut' ishte fleksibël, dinamik dhe me shumë shtresa, ' dhe kurrë statik apo i pandryshueshëm. Duke qenë se Roma ishte një shtet gjeografikisht i gjerë dhe jetëgjatë kronologjikisht, nuk ka një përkufizim të thjeshtë se çfarë do të thoshte të jesh romak dhe përkufizimet ishin të paqëndrueshme tashmë në antikitet. Megjithatë, disa elementë mbetën të zakonshëm gjatë pjesës më të madhe të historisë romake.
Adobe Creative Suite
Adobe Creative Suite 1&2
right|parapamje|280px|Adobe Creative Suite 2 logo Versioni i parë Adobe Creative Suite  u lëshua në shtator, 2003 dhe Creative Suite 2 në prill, 2005. Dy verzionet e para (CS dhe CS2) ishin në dispozicion në dy edicionet.
Standard Edition përmban:
Njerëzit romakë
Kuptimi i "romakut"
Disa romakë të lashtë i konsideronin aspekte të tilla si gjeografia, gjuha dhe përkatësia etnike si tregues të rëndësishëm të romanizmit, ndërsa të tjerë e shihnin qytetarinë dhe kulturën romake ose sjelljen si më të rëndësishme. Në kulmin e Perandorisë Romake, identiteti romak formoi një identitet kolektiv gjeopolitik, i shtrirë në pothuajse të gjithë subjektet e perandorëve romakë dhe duke përfshirë diversitet të madh rajonal dhe etnik. Shpesh, ajo që individi besonte dhe bënte ishte shumë më e rëndësishme për konceptin e identitetit romak sesa linjat e gjata të gjakut dhe prejardhja e përbashkët. Çelësi i 'Romanizmit' në mendjet e disa oratorëve të famshëm romakë, si Ciceroni, ishte mbajtja e traditës romake dhe shërbimi ndaj shtetit romak. Pikëpamja e Ciceronit për romanizmin u formua pjesërisht nga statusi i tij si një "njeri i ri", i pari i familjes së tij që shërbeu në Senatin Romak, duke mos pasur vetë linja prestigjioze të prejardhjes romake. Kjo nuk do të thotë se rëndësia e farefisnisë së gjakut u hodh poshtë plotësisht. Oratorë të tillë si Ciceroni u bënë shpesh thirrje bashkëkohësve të tyre fisnikë që të jetonin në lartësinë e 'madhështisë së të parëve të tyre'. Këto apele zakonisht u drejtoheshin vetëm familjeve fisnike të shquara, me tradita të tjera të rëndësishme që theksonin prejardhjen kolektive të Romës.
Adobe Creative Suite
Adobe Creative Suite 1&2
Premium Edition përmban:
Creative Suite Production Studio
Adobe Creative Suite Production Studio (më parëAdobe Video Collection) ishte një suitë programesh për blerjen, redaktimin, si dhe shpërndarjen e video dhe audio dixhitale që u lëshua gjatë afatit të njëjtë si Adobe Creative Suite 1. Kishe dy edicione, standard dhe premium. Adobe Production Studio Premium përmban:
Njerëzit romakë
Kuptimi i "romakut"
Përgjatë historisë së saj, Roma dëshmoi se ishte në mënyrë unike e aftë për të inkorporuar dhe integruar popuj të tjerë ( Romanizimi ). Kjo ndjenjë e ka origjinën nga mitet e themelimit të qytetit, duke përfshirë themelimin e Romës si diçka e ngjashme me një vend të shenjtë politik nga Romulus, si dhe përdhunimin e grave sabine, të cilat përfaqësonin mënyrën se si ishin përzier popuj të ndryshëm që nga fillimi i qytetit. Ciceroni dhe autorë të tjerë romakë talleshin me popujt si athinasit, të cilët krenoheshin me prejardhjen e tyre të përbashkët, dhe në vend të kësaj gjetën krenari për statusin e Romës si një "komb i përzier". Dionisi i Halikarnasit, një historian grek që jetoi në kohën romake, madje zbukuroi origjinën multikulturore të romakëve, duke shkruar se romakët që nga themelimi i Romës kishin mirëpritur emigrantë të panumërt jo vetëm nga pjesa tjetër e Italisë, por nga e gjithë bota., kulturat e të cilëve u bashkuan me kulturat e tyre.
Një pjesë e vogël e autorëve romakë, si Tacitus dhe Suetonius, shprehën shqetësime në shkrimet e tyre në lidhje me "pastërtinë e gjakut" romak, pasi qytetarët romakë nga jashtë Italisë romake u shtuan në numër. Megjithatë, asnjëri nga autorët nuk sugjeroi që natyralizimi i qytetarëve të rinj të ndalet, vetëm se dorëzimet (lirimi i skllevërve) dhe dhëniet e shtetësisë duhet të jenë më pak të shpeshta. Shqetësimet e tyre për pastërtinë e gjakut nuk përputheshin me idetë moderne të racës apo përkatësisë etnike dhe kishin pak të bënin me veçori të tilla si ngjyra e lëkurës apo pamja fizike. Terma të tillë si " Aethiop ", të cilin romakët e përdornin për njerëzit me ngjyrë, nuk kishin asnjë implikim shoqëror dhe megjithëse stereotipet e lidhura me fenotipin ekzistonin me siguri në Romën e Lashtë, karakteristikat fizike të trashëguara zakonisht nuk ishin të rëndësishme për statusin shoqëror; njerëzit që dukeshin ndryshe nga popullsia tipike mesdhetare, si zezakët, nuk u përjashtuan nga asnjë profesion dhe nuk ka të dhëna për stigma apo paragjykime kundër marrëdhënieve të " racave të përziera ". Dallimet kryesore shoqërore ndarëse në Romën e Lashtë nuk bazoheshin në veçoritë fizike, por më tepër në dallimet në klasë ose gradë. Romakët praktikonin gjerësisht skllavërinë, por skllevërit në Romën e Lashtë ishin pjesë e grupeve të ndryshme etnike dhe nuk ishin skllavëruar për shkak të përkatësisë së tyre etnike. Sipas historianes angleze Emma Dench, ishte "famëkeq e vështirë për të zbuluar skllevërit nga pamja e tyre" në Romën e Lashtë.
jo-romakë
Origjina e njerëzve që u bënë romakët e parë janë më të qarta. Ashtu si në qytet-shtetet fqinje, romakët e hershëm përbëheshin kryesisht nga njerëz italik që flisnin latinisht,  të njohur si latinët. Latinët ishin një popull me karakter të theksuar mesdhetar, të lidhur me popujt e tjerë fqinjë italik si Falisci. Romakët e hershëm ishin pjesë e atdheut latin, i njohur si Latium, dhe ishin vetë latinë. Në kohën e shekullit të 6-të, banorët e Romës kishin pushtuar dhe shkatërruar të gjitha vendbanimet dhe komunitetet e tjera latine si Antemnae dhe Collatia dhe mposhtën hegjemoninë e vendbanimit të Alba Longa, e cila më parë kishte bashkuar popullin latin nën udhëheqjen e saj. një pozicion që tani i përkiste Romës.
Romakët e perandorisë së hershme
Në Perandorinë e hershme Romake, popullsia përbëhej nga disa grupe me pozitë të veçantë juridike, duke përfshirë vetë qytetarët romakë ( cives romani ), provincialët ( provinciales ), të huajt ( peregrini ) dhe joqytetarët e lirë si të liruarit (skllevërit e liruar). dhe skllevër. Qytetarët romakë i nënshtroheshin sistemit juridik romak, ndërsa provincialët i nënshtroheshin çfarëdo ligjesh dhe sistemesh juridike që ishin vendosur në zonën e tyre në kohën kur u aneksua nga romakët. Me kalimin e kohës, shtetësia romake u zgjerua gradualisht gjithnjë e më shumë dhe pati një "sifonim" të rregullt të njerëzve nga grupe juridike më pak të privilegjuara në grupe më të privilegjuara, duke rritur përqindjen totale të subjekteve të njohur si romakë përmes inkorporimit të provincialeve dhe peregrinëve. Aftësia e Perandorisë Romake për të integruar popujt e huaj ishte një nga elementët kyç që siguroi suksesin e saj. Në antikitet, ishte shumë më e lehtë si i huaj të bëheshe romak sesa të bëheshe anëtar apo qytetar i ndonjë shteti tjetër bashkëkohor. Ky aspekt i shtetit romak u pa si i rëndësishëm edhe nga disa prej perandorëve. Për shembull, perandori Claudius ( r. 41–54) e vuri në dukje kur u pyet nga senati për pranimin e Galëve për t'u bashkuar me senatin:
Adobe Creative Suite
Macromedia Studio
Macromedia Studio ishte një suitë programesh për krijimin e dizajnit të përmbajtjes së web-it e shpërndarë nga Macromedia. Pasi Adobe bleu Macromedia-n, Macromedia Studio 8 u zëvendësua, modifikua, dhe u integrua në dy edicione të Adobe Creative Suite family të softuerëve nga versioni 2.3 dhe ne vazhdim.
Versioni përfundimtar i lëshuar i Macromedia Studio përfshijnë:
Adobe Creative Suite 3
right|parapamje|280px|Adobe Creative Suite 3 logo Adobe Creative Suite 3 (CS3) u shpall më 27 mars, 2007; për tu futur në binarët universal për të gjitha programet kryesore për Apple Macintosh, si dhe duke përfshirë të gjitha kërkesat kryesore nga Macromedia Studio dhe Production Studio. Disa programe të Creative Suite filluan gjithashtu të p7rdorin  Presto layout engine i përdorur në Opera web browser.
Më poshtë është një matricë e aplikacioneve të përfshira në çdo botim të versionit CS3 3,3:
Adobe Creative Suite 4
right|parapamje|280px|Adobe Creative Suite 4 logo
Njerëzit romakë
Romakët e perandorisë së hershme
Feja ka qenë gjithmonë një shënues i rëndësishëm i romanizmit. Ndërsa krishterimi u bë gradualisht feja mbizotëruese në Perandorinë Romake gjatë antikitetit të vonë dhe përfundimisht u bë besimi i vetëm ligjor, aristokracisë romake të krishterizuar iu desh të ripërcaktonte identitetin e saj romak në terma të krishterë. Rritja e krishterimit nuk kaloi pa u vënë re apo pa sfiduar nga elementët konservatorë të elitës pagane romake, të cilët u ndërgjegjësuan se pushteti po rrëshqiste nga duart e tyre. Shumë prej tyre, të nën presion nga të krishterët gjithnjë e më shumë antipaganë dhe militantë, u kthyen për të theksuar se ata ishin të vetmit 'romakë të vërtetë' pasi ruanin fenë tradicionale romake dhe kulturën letrare. Sipas burrështetit dhe oratorit romak Quintus Aurelius Symmachus ( 345–402), romakët e vërtetë ishin ata që ndoqën mënyrën tradicionale romake të jetesës, duke përfshirë fetë e saj të lashta, dhe ishte aderimi në ato fe që në fund do ta mbronte perandorinë nga armiqtë e saj, si në shekujt e mëparshëm. Për Symmachus dhe mbështetësit e tij, romanizmi nuk kishte të bënte fare me krishterimin, por varej nga e kaluara pagane e Romës dhe statusi i saj si zemra e një perandorie të madhe dhe politeiste. Idetë e Symmachus nuk ishin të njohura në mesin e të krishterëve. Disa udhëheqës të kishës, si Ambrose, Kryepeshkopi i Mediolanumit, filluan sulme formale dhe të egra ndaj paganizmit dhe atyre anëtarëve të elitës që e mbrojtën atë. Ashtu si Simmaku, Ambrozi e pa Romën si qytetin më të madh të Perandorisë Romake, por jo për shkak të së kaluarës së saj pagane, por për shkak të së tashmes së saj të krishterë. Gjatë gjithë antikitetit të vonë, romanizmi u përcaktua gjithnjë e më shumë nga besimi i krishterë, i cili përfundimisht do të bëhej standard. Statusi i Krishterimit u rrit shumë përmes adoptimit të fesë nga perandorët romakë. Përgjatë antikitetit të vonë, perandorët dhe gjykatat e tyre shiheshin si romakë par excellence.
Adobe Creative Suite
Adobe Creative Suite 4
Adobe Creative Suite 4 (CS4) u shpall më 23 shtator, 2008 dhe lëshuar zyrtarisht më 15 tetor, 2008. Të gjitha aplikacionet në CS4 paraqiten në ndërfaqen e përdoruesit të njëjtë, me një ndërfaqe të re me skeda për të punuar njëkohësisht me programet Adobe CS4 ku aplikacioneve të shumta mund të hapen brenda skedave të shumta të përfshira në një dritare të vetme.
Më poshtë është një matricë e aplikacioneve të përfshira në çdo botim të versionit CS4:
Njerëzit romakë
Romakët e perandorisë së hershme
Ndërsa Perandoria Romake humbi ose ua dorëzoi territoret sundimtarëve të ndryshëm barbarë, statusi i qytetarëve romakë në ato provinca ndonjëherë vihej në pikëpyetje. Njerëzit e lindur si qytetarë romakë në rajone që më pas ranë nën kontrollin barbar mund t'i nënshtroheshin të njëjtit paragjykim si barbarët. Gjatë rrjedhës së Perandorisë Romake, burra nga pothuajse të gjitha provincat e saj kishin ardhur për të sunduar si perandorë. Si i tillë, identiteti romak mbeti politik, dhe jo etnik, dhe i hapur për njerëzit me origjinë të ndryshme. Kjo natyrë e identitetit romak siguroi që të mos kishte kurrë një konsolidim të fortë të një 'identiteti thelbësor' të romakëve në Itali, por gjithashtu ka të ngjarë të kontribuojë në qëndrueshmërinë dhe suksesin afatgjatë të shtetit romak. Rënia e Perandorisë Romake Perëndimore përkoi me herën e parë që romakët përjashtuan në mënyrë aktive një grup të huaj me ndikim brenda perandorisë, gjeneralët barbarë dhe me origjinë barbare të shekullit të 5-të, nga identiteti romak dhe aksesi në fronin perandorak romak.
Historia e mëvonshme
Zgjerimi i Perandorisë Romake lehtësoi përhapjen e identitetit romak në një shtrirje të madhe territoresh që nuk kishin pasur kurrë më parë një identitet të përbashkët dhe nuk do të kishin më kurrë. Efektet e sundimit romak mbi identitetet personale të nënshtetasve të perandorisë ishin të konsiderueshme dhe identiteti romak që rezultoi i rezistoi kontrollit aktual perandorak për disa shekuj.
Qëndrimi i hershëm i identitetit romak
parapamje| Diptiku konsullor i Rufius Gennadius Probus Orestes, një konsull romak i emëruar gjatë kohës që Roma ishte nën sundimin ostrogotik Nga kolapsi i Perandorisë Romake Perëndimore në fund të shekullit të 5-të deri në luftërat e perandorit Justinian I në shekullin e 6-të, struktura mbizotëruese e shoqërive në perëndim ishte një ushtri pothuajse plotësisht barbare, por edhe një administratë civile pothuajse plotësisht romake dhe aristokracia. Sundimtarët e rinj barbarë ndërmorën hapa për ta paraqitur veten si sundimtarë legjitimë brenda kornizës romake, me pretendimin e legjitimitetit që ishte veçanërisht i fortë midis sundimtarëve të Italisë. Mbretërit e hershëm të Italisë, së pari Odoacer dhe më pas Teoderiku i Madh, ishin ligjërisht dhe në dukje nënmbretër të perandorit lindor dhe kështu u integruan në qeverinë romake. Ashtu si perandorët perëndimorë para tyre, ata vazhduan të emëronin konsuj perëndimorë, të cilët u pranuan në lindje dhe nga mbretërit e tjerë barbarë. Oborri perandorak në lindje u jepte nderime të ndryshme sunduesve të fuqishëm barbarë në perëndim, gjë që u interpretua nga barbarët si rritja e legjitimitetit të tyre; diçka që ata përdorën për të justifikuar zgjerimin territorial. Në fillim të shekullit të 6-të, Clovis I i Frankëve dhe Theoderiku i Madh i Ostrogotëve pothuajse shkuan në luftë me njëri-tjetrin, një konflikt që mund të kishte rezultuar në rivendosjen e perandorisë perëndimore nën cilindo mbret. I shqetësuar për një perspektivë të tillë, oborri lindor nuk u dha më kurrë nderime të ngjashme sunduesve perëndimorë, në vend të kësaj filloi të theksonte legjitimitetin e tij ekskluziv romak, të cilin do të vazhdonte ta bënte për pjesën tjetër të historisë së tij.
Kulturorisht dhe ligjërisht, identiteti romak mbeti i spikatur në perëndim për shekuj me radhë, duke siguruar ende një ndjenjë uniteti në të gjithë Mesdheun. Mbretëria Ostrogotike e Italisë ruajti Senatin Romak, i cili shpesh dominonte politikën në Romë, duke ilustruar mbijetesën dhe respektin e vazhdueshëm për institucionet dhe identitetin romak. Mbretërit barbarë vazhduan të përdorin ligjin romak gjatë Mesjetës së hershme, shpesh duke nxjerrë koleksionet e tyre të ligjit. Në koleksionet e ligjit të shekullit të 6-të të nxjerra nga vizigotët në Spanjë dhe frankët në Gali, është e qartë se kishte ende popullsi të mëdha që identifikoheshin si romakë në këto rajone duke pasur parasysh se koleksionet e ligjeve bëjnë dallimin midis barbarëve që jetojnë sipas ligjeve të tyre dhe romakëve që. jetojnë sipas ligjit romak. Edhe pasi Italia u pushtua nga Lombardët në fund të shekullit të 6-të, administrimi dhe urbanizimi i vazhdueshëm i Italisë veriore dëshmojnë për një mbijetesë të vazhdueshme të institucioneve dhe vlerave romake. Ishte ende e mundur që jo-qytetarët (si barbarët) në perëndim të bëheshin qytetarë romakë në shekujt VII dhe 8; disa dokumente të mbijetuara vizigotike dhe franke shpjegojnë përfitimet e të bërit qytetar romak dhe ka të dhëna të sundimtarëve dhe fisnikëve që lironin skllevër dhe i kthenin në qytetarë. Pavarësisht nga kjo, identiteti romak ishte në një rënie të madhe në shekujt VII dhe VIII.
Zhdukjet e identitetit romak
majtas|parapamje| Ripushtimet e perandorit [[Justiniani I|Justinian I në shekullin e 6-të (në të verdhë)]] Pika e madhe e kthesës në historinë e romakëve të ditëve të mëvonshme të perëndimit ishin luftërat e Justinianit I (533–555), që synonin ripushtimin e provincave të humbura të Perandorisë Romake Perëndimore. Gjatë mbretërimit të hershëm të Justinianit, autorët lindorë rishkruan historinë e shekullit të 5-të për të portretizuar perëndimin si "të humbur" nga pushtimet barbare, në vend që të përpiqeshin të integronin më tej sundimtarët barbarë në botën romake. Nga fundi i luftërave të Justinianit, kontrolli perandorak ishte rikthyer në Afrikën veriore dhe në Itali, por luftërat e bazuara në idenë se çdo gjë jashtë kontrollit të drejtpërdrejtë të perandorisë lindore nuk ishte më pjesë e Perandorisë Romake do të thoshte se mund të mos ki më asnjë dyshim se tokat përtej kufirit perandorak nuk ishin më romake dhe në vend të kësaj mbetën "të humbura nga barbarët". Si rezultat, identiteti romak në rajonet ende të sunduara nga barbarët (d.m.th Galia, Spanja dhe Britania) ranë në mënyrë dramatike. Gjatë ripushtimit të Italisë, Senati Romak u zhduk dhe shumica e anëtarëve të tij u zhvendosën në Kostandinopojë. Megjithëse senati arriti një trashëgimi të caktuar në perëndim, fundi i institucionit hoqi një grup që kishte vendosur gjithmonë standardin e asaj që duhej të thoshte romanizmi. Lufta në Itali ndau gjithashtu elitën romake atje midis atyre që gëzonin sundimin barbar dhe atyre që mbështetën perandorinë dhe më vonë u tërhoqën në territorin perandorak, që do të thotë se identiteti romak pushoi së ofruari një ndjenjë kohezioni shoqëror dhe politik.
Ndarja e Evropës Perëndimore në mbretëri të shumta të ndryshme përshpejtoi zhdukjen e identitetit romak, pasi identiteti i mëparshëm unifikues u zëvendësua nga identitetet lokale bazuar në rajonin nga ku ishte. Lidhshmëria e zbehtë nënkuptonte gjithashtu se ndërsa ligji dhe kultura romake vazhdonin në masë të madhe, gjuha u copëtua dhe ndahej gjithnjë e më shumë, latinishtja u zhvillua gradualisht në ato që do të bëheshin gjuhët moderne romane. Aty ku dikur kishin qenë shumica e popullsisë, romakët e Galisë dhe Hispanisë gradualisht dhe në heshtje u shuan ndërsa pasardhësit e tyre adoptuan emra dhe identitete të tjera. Në Britaninë Sub-Romake, njerëzit e qendrave të mëdha urbane u ngjitën pas identitetit romak, por popullsitë rurale u integruan dhe u asimiluan me kolonizatorët gjermanikë ( Jutët, Angles dhe Saksonët ). Pasi qytetet e mëdha ranë, identiteti romak u zbeh edhe në Britani.
Përvetësimi i identiteteve lokale në Gali dhe Hispani u bë më tërheqës në atë që ata nuk ishin binar kundër identitetit të sundimtarëve barbarë në të njëjtën mënyrë si 'romakët'; për shembull, nuk mund të ishte edhe romak edhe frank, por ishte e mundur, për shembull, të ishte edhe arvernian (dmth nga Auvergne ) dhe frank. Në Hispani, "gotik" kaloi nga thjesht një identitet etnik në të qenit njëkohësisht etnik (në kuptimin e prejardhjes nga gotët) dhe politik (në kuptimin e besnikërisë ndaj mbretit). Gothic duke u bërë më fluide dhe shumëdimensionale si një identitet lehtësoi një tranzicion të qetë nga njerëzit që identifikoheshin si romakë tek njerëzit që identifikoheshin si gotë. Kishte pak dallime midis gotëve dhe romakëve të Hispanisë në këtë pikë; Visigotët nuk praktikonin më krishterimin arian dhe romakët, ashtu si gotët, u lejuan që nga shekulli i 6-të të shërbenin në ushtri. Megjithëse identiteti romak po zhdukej me shpejtësi, Mbretëria Visigotike në shekujt e 6-të dhe të 7-të solli gjithashtu disa gjeneralë të shquar romakë të ditëve të mëvonshme, si. dhe Paulus.