cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ballkani
parapamje|270px|Gadishulli Ballkanik parapamje|270px|Ballkani ne vitin 1891 Foto nga Flavio Paja Ballkani (ose Gadishulli i Ballkanit ose Ballkanik) është një rajon gjeopolitik dhe kulturor i Evropës juglindore. Rajoni merr emrin nga malet e Ballkanit, që shtrihen përmes qendrës së Bullgarisë në Serbinë lindore. Rajoni ka një zonë të përbashkët prej 550.000 km² dhe një popullsi prej rreth 55 milion banorësh me dendësi 110.7b/km2. Shtrihet në Evropën Jugore dhe ka formën e një trekëndëshi, që futet thellë në Detin Mesdhe, midis Detit Adriatik, Detit Jon në perëndim, dhe Detit Marmara e Detit Egje në lindje. Konsiderohet se kufiri verior shkon deri në Triestë, Lubljanë, rrjedha e lumenjve Sava dhe Danub në gjatësi 1.200 km. Kufiri verior më tepër është kufi konvencional se natyrorë. Kushtet natyrore të gadishullit Ballkanik ofrojnë lidhje të mirë me Evropën e Mesme, dy gadishuj tjerë të Evropës Jugore, orientim kryesor kanë shtetet mesdhetare.
Emri "Ballkan" vjen nga fjala turke qe do të thotë "një zinxhir e maleve pyllëzuar". Emri i lashtë greke për Gadishullin Ballkanik ishte "gadishulli i Haemus (Χερσόνησος τοῦ Αἵμου, Chersónēsos tou Haímou)". Ballkanit i janë referuar edhe si Evropa Juglindore.
Ballkani shërben urë lidhëse në mes të Evropës dhe Azisë. Nëpër të kalojnë rrugë të rëndësishme tokësore nëpër luginat e lumejve Moravë, Vardar, Nishavë, Maricë, Shkumbin etj.
Relievi
Relievi i gadishullit është mjaft karakteristik ku dominon relievi malor ndaj atij fushor. Dallojmë dy sisteme malore Malet Rodope bëjnë pjesë në malet e vjetra dhe shtrihen në mes të Dinarideve, Alpeve Shqiptare, Sharrit dhe Pindeve, në perëndim dhe maleve Karpato-Ballkanike, në lindje. Me lëvizje të reja tektonike malet Rodope janë coptuar dhe janë krijuar shumë fushëgropa tektonike dhe ultësira.
Prej fushave më të mëdha dallohen ato që shtrihen në mes të malit Ballkan dhe Danubit në Bullgari, ultësira Perëndimore e Shqipërisë fusha e Selanikut, e Thrakisë, Dobruxhës, ndërsa fusha ndërmalore ka më shumë si: fusha e Dukagjinit fusha e Kosovës, e Shkupit, e Pollogut, Pellaginisë, e Korçes, Thesalisë, Maricës etj.
Vija bregdetare është e gjatë, e përthyer me shumë ishuj, gadishuj, gjire etj.
Klima
Ndër faktorët më të rëndësishëm që ndikojnë në formimin e klimë së Gadishullit Ballkanik janë gjerësia gjeografike dhe afërsia (largësia) e masave ujore (deteve). Masat ajrore nga Mesdheu vështirë depërtojnë në brendësi të gadishullit për shkak se është i rrethuar me vargmale të larta. Gjithashtu edhe këto male pengojnë edhe depërtimin e masave të ftohta nga veriu dhe verilindja në bregdet. Temperature mesatare e janarit në gadishullin e Istrisë është 4-5 °C, në Peloponez 11 °C. Temperatura mesatare e korrikut në Pulë është 23,2 °C, në Vlorë 24,7 °C dhe mbi 25 °C në disa qytete bregdetare të Greqisë.
Në malet Dinarike reshjet arrijnë mbi 3000mm në vit. Në Cërkvicë - Boka e Kotorit, bien 5317mm reshje në vit, më së shumti në kontinentin e Evropës. Sasia e reshjeve zvogëlohet duke shkuar kah lindja dhe jugu. Në viset jugore të Greqisë ato zvogëlohen nën 500mm. Ndërsa, prej ultësirës Ruse dhe Siberisë fryjnë erëra të ftohta. Në këto hapësira deri në 800 m të lartësisë mbidetare mbizotëron klima e mesme kontinentale, me temperature të janarit –2 °C, të korrikut rreth 23 °C. Në viset mbi 800m lartësi mbidetare mbizotëron klima malore dhe ne ultesire nendanubiane ne Bullgari klima eshte kontinentale.
Ujërat
Gadishulli Ballkanik bënë pjesë në viset me pasuri të mëdha ujore. Lumejt e Gadishullit Ballkanik u takojnë pellgjeve të deteve përreth. Pellgu më i madh është ai i Detit të Zi, në të cilin derdhet lumi Danub me degët e tij që për nga prurja prej 60000m³/s është i dyti në Evropë pas lumit Vollga.
Në Detin Adriatik derdhen lumenjtë e Shqipërisë siç janë Drini, Buna, Vjosa, Shkumbini, Semani, etj, të Bosnjës dhe Hercegovinës – Neretva, të Kroacisë: Cetina, Kërka, Zërmanja, Rasha, në detin Egje: Vardari, Marica, Struma kurse në Detin Jon derdhen disa lumenjtë vegjël siç janë: Araktas, Kallomos, Bistrica Aspropotomos etj.
Gadishulli ka disa liqene, me prejardhje tektonike i Liqeni i Ohrit, Liqeni i Prespës, i Janinës, i Kosturit, tektonik dhe karstik i Shkodrës, akullnajor i Liqeni i Plavës dhe shum liqene të vogla në malet e larta, liqene lumore e artificiale.
Bimësia
Bota bimore e Gadishullit Ballkanik është e llojllojshme. Në Gadishullin Ballkanik gjendet afër 70% e të gjitha llojeve të bimësisë së kontinentit që numron përafërsisht 7.000 lloje. Flora dhe fauna e Ballkanit paraqet një përzierje në mes të asaj evropiane dhe aziatike. Bimësia dhe fauna e Gadishullit Ballkanik ndahet në dy formacione: mesdhetare dhe Evropës Qendrore.Relievi i ndryshëm ka ndikuar në zhvillimin e kateve bimore: kati i shkurreve mesdhetare, i dushkut, i ahut, i halorëve dhe i kullotave malore. Në bimësinë mesdhetare bëjnë pjes që shkurret me gjelbërim të përhershëm-makijet me këto lloje bimësh: mareja, shqopa, xina, mërsina, gjineshtra etj., pastaj disa drunj të lartë si selvia, valanidhi, pisha e butë dhe pisha e egër etj. Në brendi të gadishullit ndryshon klima e me këtë edhe bota bimore. Bimësia e e brendësisë së Ballkanit karakterizohet me pyje gjetherënëse siç janë: bungu, qarri, shparthi, panja, mëlleza, frashëri i bardhë, ahu, shkoza etj., dhe mbi to pyjet gjethembajtës - halorët si: pisha e zezë, bredhi, rrobulli etj. Mbi këto pyje shtrihen kullotat alpine.
Ballkani në fund të shekullit të 19
Rajonin e Ballkanit ishte zona e parë e Evropës për të përvojës ardhjen e kulturave bujqësore në epokën neolitike. Praktikat e rritjes së grurit dhe rritjen e bagëtisë ardhur në Ballkan nga Gjysmëhëna pjellore nga mënyra e Anadollit, dhe në perëndim dhe në veri përhapur në Pannonia dhe Evropën Qendrore.
Identiteti i Ballkanit është e dominuar nga pozicionin e saj gjeografik, historikisht zona ishte i njohur si një udhëkryq i kulturave të ndryshme. Kjo ka qenë një nyje midis organeve latine dhe grek e Perandorisë Romake, destinacionin e një fluksi masiv të sllavëve paganë, një zonë ku ortodokse dhe katolike Krishterimi u takua, si edhe si pika e takimit mes Islamit dhe Krishterimit.
Në para-klasike dhe antikitetit klasik, ky rajon ishte në shtëpi për të grekëve, ilirëve, Paeonians, Thracians, Dakët dhe grupe të tjera të lashta. Më vonë Perandoria romake pushtuan shumicën e rajonit dhe përhapjen e kulturës romake dhe gjuha latine, por ende mbetet pjesë e rëndësishme nën ndikimin klasike greke. Gjatë Mesjetës, Ballkan u bë terrenin për një seri luftrash midis perandorive bizantine, bullgare dhe serbe.
Ndoshta ngjarje historike që la shenjë më të madh në kujtimet kolektive të popujve të Ballkanit ishte zgjerimi dhe më pas rënia e Perandorisë Otomane. Nga fundi i shekullit 16, ai ishte bërë forcë kontrolluese në rajon, edhe pse ajo ishte përqendruara rreth Anadoll. Shumë njerëz në Ballkan dhe Karpatet vendin e heronjve më të madhe të tyre popullore në epokën e as sulm ose tërheqje të Perandorisë Osmane. Si shembuj, për kroatët, Nikola Shibiq Zrinski dhe Petar Kruzhiq, për serbët, Millosh Kopiliqi dhe car Llazarit, sepse shqiptarëve, Gjergj Kastrioti Skënderbeu, sepse maqedonasit etnik, Nikolla Karev, për boshnjakët, Husein Gradashçeviq dhe për bullgarët, Vasil Levski, Georgi Sava Rakovski dhe Hristo Botev. Në shekujt e kaluar disa, për shkak të luftrave të shpeshta osman në Evropë dhe rreth luftuan në Ballkan, dhe krahasuese izolimin Osmane nga përgjithshme e parë ekonomike (duke reflektuar zhvendosje të qendrës tregtare dhe politike të Evropës e gravitetit ndaj Atlantik), Ballkani ka qenë më pak të zhvilluara pjesë e Evropës.
Suksesi greke kundër forcave të Boshtit gjatë Luftës së Dytë Botërore, dhe shqiptarë të mëvonshëm, greke dhe serbe të rezistencës, e ndryshuan kursin e luftës dhe iu dha aleatëve një hap vendimtar drejt fitores. Pas Luftës së Dytë Botërore, Bashkimi Sovjetik dhe komunizmi ka luajtur një rol shumë të rëndësishëm në Ballkan. Gjatë Luftës së Ftohtë, shumica e vendeve në Ballkan ishin të sunduara nga sovjetiket i mbështetur nga qeveritë komuniste. Greqia mbeti jo vetëm vend Sovjetik, por ishte edhe i vetmi vend në Evropë në të cilën luftë e ftohtë u "nxehta" për shkak të luftës civile greke.
Megjithatë, pavarësisht se nën qeveritë komuniste, Jugosllavisë (1948) dhe Shqipëri (1961) ra me Bashkimin Sovjetik. Jugosllavia, të udhëhequr nga Marshalli Josip Broz Tito (1892-1980), propped parë deri atëherë hodhi poshtë idenë e bashkimin me Bullgarinë, dhe në vend kërkuar marrëdhënie më të ngushta me Perëndimin, më vonë edhe bashkimin me shumë vende të treta në botë jo-Inkuadruarve. Shqipërinë në anën tjetër gravitated drejt Kinës komuniste, pas miratimit të një pozitë të izoluar.
Jo vetëm vendet komuniste ishin Greqia dhe Turqia, të cilat ishin (dhe akoma janë) pjesë e NATO-s.
Greqia ka qenë një anëtar i Bashkimit Evropian që nga viti 1981, Sllovenia dhe Qiproja që nga viti 2004. Bullgaria dhe Rumania u bashkua në vitin 2007. Në vitin 2005, Bashkimi Europian vendosi të fillojë negociatat e pranimit me vendet kandidate, Kroacia, Turqia dhe Maqedonia ishin pranuar si kandidate për anëtarësim në Bashkimin Evropian. Që nga prilli 2009, Shqipëria, Bullgaria, Kroacia, Rumania dhe Sllovenia janë edhe anëtarë të NATO-s. Bosnje dhe Hercegovinë dhe se si ishte atëherë Serbia dhe Mali i Zi filloi negociatat me BE për Stabilizim dhe marrëveshjet e pranimit, edhe pse pak pas ata filluan, bisedimet me Serbinë dhe Malin e Zi ishin pezulluar për shkak të mungesës së bashkëpunimit me Gjykatën Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë.
Të gjitha vendet e tjera kanë shprehur dëshirën për t'u bashkuar me BE, por në një datë në të ardhmen.
Ballkani sot është një shumë të ndryshme etno-gjuhësore rajon, duke qenë në shtëpi të sllav të shumta, Romance, dhe në gjuhën turke, si edhe grek, shqiptar dhe të tjerët. Përmes historisë së saj shumë grupe të tjera etnike me gjuhën e tyre jetonin në zonë, në mesin e tyre Trakët, ilirët, romakët, Peçenegët, Kumanët, Avarët, Celts dhe fiseve të ndryshme gjermanike-popull.
Demografia
Në Gadishullin Ballkanik jetojnë rreth 55 milion banorë, me dendësi mesatare 100b/km katrorë. Në vendet veriore dhe lindore të Ballkanit dhe në Greqi shtimi natyrorë është i ulët (0,2-1,2 promila) në vendet e tjera është mes 5 dhe 8 promila, kurse në Kosovë dhe Shqipëri mes 12 dhe 15 promila.
Pjesa dërmuese e popullsisë së Gadushullit Ballkanik jeton në qytet. Më parë pjesa më e madhe e popullsisë jetonte në fshatra. Rreht 58% e popullsisë jeton në qytete. Në Bullgari dhe Greqi rreth 68% e popullsisë jeton në qytete. Ndërsa në Kosovë e Shqipëri rreth 40% e popullsisë jeton në qytete.
Politika
Gadishullin Ballkanik e përbëjnë Greqia, Bullgaria, Maqedonia e Veriut, Shqipëria, Kosova, Serbia, Mali i Zi, Bosnja dhe Hercegovina dhe Kroacia, pjesa evropiane e Turqisë dhe Dobruxha e Rumanisë, por jo si shtet në tërësi.
Ekonomia
Marrë në tërësi edhe pse Ballkani është i pasur me minerale dhe të mira të tjera, mbetet regjioni më pak i zhvilluar në kontinentin e Evropës. Shkaqet e një gecjej të tillë kanë ndikuar konfliktet dhe luftërat e brendshme dhe të jashtme, në mardhënjet feudale e socialiste. Kjo gjendje ndikoi të rriten dallimet në shkallën e zhvillimit ekonomik në mes të vendeve të Ballkanit Perëndimor e Bullgarisë, në njërën anë, dhe Greqisë e vendeve të BE-së, në anën tjetër.
Deri kah fillimi i viteve të 90-ta Ballkani kishte trend të zhvillimit pozitiv, por pas krizave politike dhe ekonomike, shum degë ekonomike dhe indusria pësuan rënje. Viteve të fundit në disa vende të gadishullit ekonomia ka filluar të rimëkëmbet.
Vendet e Ballkanit kan mungesa të thëngjill guritdhe naftë, mirëpo në anën tjetër, disa prej tyre kanë linjit dhe hidroenergji. Shumca e vendeve janë të pasura me boksit, plumb, zing, bakër, pak hekur, pastaj jometale si magnezite, kaolin, azbest, mermer etj.
Prej degëve të industrisë dallohen degët e industrisë së lehtë, më pak të rëndë dhe përpunuese. Turizmi në vendet e gadishullit Ballkanik po përjeton një zhvillim të hovshëm, sidos turizmi detar. Prej shteteve që dallohen me turizëm janë Greqia, Kroacia pjesërisht Bullgaria e Mali i Zi, ndrsa kohëve të fundit filloi shum shpejt të zhvillohet edhe në Shqipëri.
Bregdeti Adriatik i Kroacisë me 700 ishuj tërhëqës, pastaj arkipelagu i Egjjeut e Jonian me afër 500 ishujsh së bashku me klimën e ngrohtë mesdhetare dhe kulturën e vjetër antike ndikuan në zhvillimin e turizmit. Niveli i rrjetit rrugor dhe hekurudhor në Ballkan nuk është në nivel të duhur. Vendet e Ballkanit të cilat kan dalje në dete kan zhvilluar transportin detar. Në këtë aspect dallohet Greqia. E cila me 26 milion BRT, zënë vendin e pestë në botë. Portet më të mëdha detare të vendeve Ballkanike janë: Athinë, Selaniku, Rijeka, Tivari, Durrësi, Varna, Burgasi, Konstanca, Stambolli.
Baiake
Baiake (Greek: Βαιάκη) ka qene një qytet i lashte ilir ne zonën e Epirit antik. Ka qene i shtrire midis  Apollonia dhe Orikum.
PiCture eXchange
Pasi që programi 'Paintbrush' shkonte së bashku me paketen 'Windows' dhe përshtatëshmërisë së këtij formati me të, ja arri që të afirmohet me të shpejtë.
Leximi (shikimi) i përmbajtjes së këtyre regjistrave mund të bëhet me anën e programeve të ndryshme grafike që ofrohen në internet. Ndër këto programe ka edhe të llojit falas për zhvillimi e përdorim në mjedise 'familjare' që nuk kanë qëllime komerciale.
Kuçi (Berat)
është një fshat në Rrethin e Beratit, Shqipëri.
Aya Hirano
Aya Hirano (平野 绫, Hirano Aya?, lindur më 8 tetor 1987) nga Prefekturën Aichi, Japoni, është një Seiyu dhe këngëtare J-pop që ka pasur role në disa anime, novela vizuale, dhe reklamat televizive në Japoni.[1][2] Ajo është kontraktuar për të Hapësirë Artizanatit Prodhimi, një degë e Artizanatit Hapësirë Grupit për karrierën e saj Seiyu.[3] Për karrierën e saj të kënduarit, ajo është e nënshkruar nën Lantis.[4]
Karriera
Aja kaloi disa nga vitet e saj shumë të hershme të jetës në Amerikë para se të kthehej në Japoni. Në 1998, ajo u bashkua me Fëmija Tokio teatrale ndarjen e Grupit të kompanisë Artizanatit Hapësirë Group. Përfundimisht, ajo filloi të shfaqet në reklama dhe mori rolin e saj të parë si një Seiyu në Tenshi no Shippo. Nga 2002-2003 ajo ishte anëtare e grupit vajzë jetëshkurtër "Springs."
Pas diplomimit nga shkolla e mesme, ajo filloi seriozisht ndjek Seiyu e saj dhe duke kënduar solo karrierën. Pushim i saj i madh erdhi në 2006, kur ajo ishte hedhur si zëri i Haruhi Suzumiya, karakterin titulli i seri anime Suzumiya Haruhi melankolik i. Suksesi publik tregojnë së ka përmirësuar në masë të madhe popullaritetin e saj dhe karrierës në Japoni. CD e saj të vetme Bōken Desho Desho ? që përmbajnë këngë hapjen e tregojnë shitur në Japoni shumë ditë ajo u lirua. Ky sukses u ndoq nga shprehur saj dy karaktere të çojë në bazë të anime manga popullore (Reira në Nana dhe Misa në Vdekja Shënim). Popullariteti i saj u konfirmua në Awards Seiyu e parë, ku ajo fitoi "Best Porsaardhurve (femra)", për rolin e saj si Haruhi Suzumiya; të njëjtin rol edhe fitoi një emërimi i saj si "Best Main Character (femra)". Në të njëjtën çmime, ajo u propozua edhe për "të mirë mbështetëse Simboli (femra)", dhe fitoi dy nominimet për "Best Single" (Një prej të cilave është një solo, Bōken Desho Desho ?, Tjetri ishte një kandidaturë të vetme për grup Hare Hare Yukai). Në 2008, ajo fitoi "Best kryesore Simboli (femra)" çmimin në çmimet e dytë Seiyu.
Ajo kryhet në të "Verës Animelo Live" koncerte në mes të 2006 dhe 2008, si dhe Haruhi Suzumiya no koncert Gekisō më 18 mars 2007.
Performance
Drejtues role me shkronja të theksuara.
Anime
2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010
Lojëra
E diel VS
Drama
Kthim * Detective Multiple Personality Psiko - Kazuhiko Amamiya (Lolita ℃)
DVD
Suzumiya Haruhi no
Albumet
1. Trazira Girl (2008) 2. Speed Star (2009)
Tang Wei
Jeta dhe karriera
Tang Wei lindi në Wenzhou dhe u rrit në Hangzhou, Zhejiang. Ajo është e vetmja fëmijë e ish-aktores dhe piktorit. Në një intervistë, ajo shpjegoi se ajo shpesh udhëtonte rreth Kinës dhe mësoi të pikturohej, duke shtuar se ajo ishte e ndikuar nga prindërit e saj. Tang u diplomua nga një shkollë e mesme profesionale në vendlindjen e saj në vitin 1996, ku mësuesit e saj e përshkruan atë si "atletike" dhe një "studente e mirë që gjithmonë bënte detyrat e shtëpisë". Ajo nuk kishte plane për t'u bërë i famshëm; ajo fillimisht aspiroi të bëhej arkeologe ose avokate.
Pak pasi diplomoi në universitet, Tang takoi Stan Lai gjatë një nga udhëtimet e saja në Kinë. Ai ishte i impresionuar nga aktorja dhe u citua të thoshte: "Numri i yjeve nuk mund të jetë aktor i mirë, shumë aktorë të mirë nuk mund të jenë yje të mirë, por Tang Wei ishte me fat që e kishte bërë". Ai vazhdoi të rekomandojë atë për disa drejtorë dhe luajti në shumë role, edhe pse ajo ishte relativisht e panjohur jashtë qytetit të saj në Kinë në këtë kohë. Megjithatë, Tang luajti në një seri televizive,  Policewoman Swallow  (2004) dhe një dramë të shkurtër universitare,  Che Guevara  (2004). Pasi ka punuar me një grup më aktorësh të ndryshëm, ajo u shfaq edhe në dramat televizive  Leaving Seafront Street  (2005), 'East Meets West' (2005) dhe Born in 60s (2006).
Në korrik të vitit 2006, Tang u zgjodh nga më shumë se 10.000 aktore për t'u paraqitur në filmin e Ang Lee, Lust, Caution (2007). Tang luan personazhi kryesor të filmit, Wong Chia-chi, i frymëzuar nga historia e spiunit të ekzekutuar Zheng Pingru. Pas filmit të shfaqur, Tang mori famë më të gjerë në të gjithë dhe përtej Kinës. Ajo fitoi Çmimin për Performancën më të Mirë dhe u propozua për Çmimin e Pavarur të Shpirtit.
Tang luajti në filmin Late Autumn së bashku me aktorin nga Koreja Jugore Hyun Bin, ku roli i saj ishte si një imigrante nga Kina e cila ishte e burgosur për vrasjen e burrit të saj. Filmi u xhirua në Seattle, Washington.
Tang bëri debutimin e saj në filmin anglez Blackhat, një film së bashku me aktorin Chris Hemsworth.
Jeta personale
Tang u martua me regjisorin e Koresë së Jugut Kim Tae-yong në vitin 2014, në oborrin e shtëpisë së legjendës së filmit Ingmar Bergman në ishullin e largët suedez të Fårö. Një ceremoni martese formale u mbajt më vonë në Hong Kong, me vetëm anëtarët e familjes së ngushtë si mysafirë. Në gusht 2016, Tang lindi vajzën e tyre, Summer.
Antropologjia
Antropologjia (greqisht, anthropos = "njeri" dhe logos = "njohuri, dituri, mësim") është shkenca që studion njerëzimin në të gjitha këndvështrimet dhe veprimet jetësore, qoftë shoqërore ashtu edhe kulturore dhe fizike.
Antropologjia apo njohuritë mbi njeriun, mbi zhvillimin e vetive trupore dhe shpirtërore të tij, bëhen në disa fusha si p.sh antropologjia biologjike para së gjithash merret me shoqëritë fisnore, këndvështrimi gjeografikë i llojeve të njeriut të sotshëm, (Racat e njeriut) si dhe zhvillimet individuale të njeriut së bashku me zhvillimet trupore të njeriut. Me studimeve si të qenies njerëzore, pozicionimit të tij si i veçantë në gjithësi, sjellja e tij ndaj mjedisit dhe natyra e dyfisht krijuese dhe trupore bëhen nga fusha e anatomisë filozofike.
Historia
Ndryshimet e fytyrës e të mënyrës së jetesës iu kanë rënë në sy vëzhgonjësve që në kohët më të lashta. Ndër dokumentat e hieroglifuar te egjiptianeve gjenden përshkrime të shumta popujsh që kishin marrëdhënie me nënshtetasit e Faraonvet. Bibla, në kaptinën e dhjetë të Gjenezës (të bërët) përmban një dokument të famshëm etnologjik të kohës. Ndër Helenë e Latinë, pastaj, kemi shënime të shumta e vepra të tëra ku fise e raca të ndryshme të dheut përshkruhen për bukuri duke u ndjekur një farë sistemi shkencor. Mjafton të përmenden emrat e Herodotit, Aristotelit, Tacitit e Plinit të Vjetër për të kuptuar se shumë ndër eksponentët e mendimit helenik e italik i kanë kushtuar me zell studime të vlefshme atyre shkencave që sot thirren etnografi, etnologji e antropologji.
Studimet shumëzohen gjatë Mesjetës dhe zënë vënët kryesor në numrin e diturive të kohës, atëherë kur Evropianët mundën të zbulojnë kontinente të reja dhe të hyjnë thellë nëpër ato që njiheshin edhe ndër kohët e moçme. Më në fund, në shekullin e nëntëmbëdhjetë, njoftimet e mbledhura mbi dukjen e mbi zakonet e njerëzve disiplinohen, caktohen vijat që duhen ndjekur për kërkimet e reja dhe arrihet, në këtë mënyrë, në shkencat e vërteta që përbëjnë historinë natyrore të njeriut.
Emri i antropologjisë është i vjetër : e përdor Aristoteli në kuptimin e fjalimit mbi njeriun e do t’a përdorin gjer në ditët tona filozofët me domethënien e një doktrine të natyrës njerëzore. Nga mesi i shekullit të shkuar ky skaj përhapet si sinonim i “historisë natyrore të njeriut” (Broca) dhe përhapja e tij bën që të lihet pas dore kuptimi filozofik.
Metodologjia e antropologjisë socio-kulturore konsiston në etnografinë, proces qe përfshin te jetuarit për një kohë te gjate midis objekteve te studimit. Antropologu i parë që përdori këtë metodë është Bronislaw Malinowski, gjatë studimit të tij të banoreve të ishujve Trobriand. Malinowski, antropolog polak i arsimuar ne Angli, konsiderohet si "babai" i antropologjisë socio-kulturore.
Antropologe të tjerë te njohur janë : Claude Levi-Strauss (i shkollës strukturaliste), Marcel Mauss, Emile Durkheim, Radcliffe-Brown (i shkollës funksionaliste), Mary Douglas (studiuese e teorisë kulturore të rreziku
Degët e antropologjisë
Antropologjia kulturore (gjithashtu e njohur si, etnologji, studimi mbi popujt, antropologjia apo antropologjia social-kulturore) është shkenca që studion sjelljen shoqërore, strukturën ekonomike dhe fetare të popujve dhe të grupeve të popujve.
Volljaku
Volljak është një vendbanim në komunën e Klinës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Valjak.
Përrallat e detit
Përrallat e detit Autori: Bardhyl Xhama. Botuar në Tiranë : Extra, 2003. Faqet e librit 52. ISBN 99927-36-35-6
Kantoni Bern
Kantoni Bern është një nga 26 kantonet e Zvicrës me kryeqendrën Bernën.
Gjin Pjetër Pervizi
Gjin Pjetri (Skuraj, 1853 - 27 shkurt 1914? ) ose Gjin Pjetër Marku ishte udhëheqës popullor dhe pleqnar i përmendur.
Vepra 41, Enver Hoxha
Vepra 41, me Autor Enver Hoxha, ky vëllim përfshin periudhën maj 1969 - shtator 1969. Shtëpia Botuese "8 nëntori" Tiranë, 1984. Faqe 517. Botohet me vendim të Komitetit Qëndror të Partisë së Punës të Shqipërisë.
Gjin Pjetër Pervizi
Jeta
Me 27 korrik 1884 martohet me Prendën e Gjin Lekë Kaçorrit prej Rrësheni, me të cilën do të kishte një djalë, Palin. E shoqja e parë i vdes e kështu martohet për së dyti me vejushën Cenën e Vokërr Tanushit nga Laçi, me të cilën do kishte një vajzë që vdiq e re.
Vepra 41, Enver Hoxha
Përmbajtja:
Gjin Pjetër Pervizi
Pakënaqësitë ndaj taksës së xhelepit dhe thirrjes në ushtri
Nga fundi i shtatorit të 1903 mbas një urdhri të ardhur nga Stambolli për të deklaruar gjanë e trashë, si lopët, qetë, kuajt e magjarët, paria e vegjëlia Kurbinit mbarë mblidhet tek "Vidhat e Ndokajve" në Laç-Sebaste ku pleqëruan urdhrin e ardhur nga Stambolla në Krujë. Venduan që të shkonin për t'u ankuar te kajmekami në Krujë, si rrjedhojë i lanë fjalë parisë krutane që të zdrypnin në fushë të Tallajbesë me lidhë besën. Me mbledhjet e pleqëve dhe pakënaqësitë në fillim të taksës së xhelepit dhe pastaj të përbuzjes së nëpunësve osmanë, Esad pashë Toptani i del fjale për nisjen e një ankese Stambollit. Gjendja përshkallëzohet dhe ,kerset pushka, e nis beteja e Tallajbes e drejtueme nga Gjin Pjetri, me disfaten e trupave osmane qe kishin rrethue fushen per me nderhy kunder delegateve. ( Shtjefen Gjeçovi: Parradija e Popullit ase Kryengrutja e Dheut, doreshkrim origjinal, 116 faqe, 1912,  Bibliteka Kombetare Tirane).  Degama u zgjërua deri në një ngatërresë për kullën që Esad pasha donte me ngritë në truallin e teqes së Fushë-Krujës. Mbahet Kuvendi i Delbnishtit me 54 pleq e stërpleq të 52 katundeve të Kurbinit dhe semtet e Krujës, pranë arqipeshkvisë me dëshmues Dom Nikollën e P. Gjeçovin. Kuvendi vendos formësimin e Kanunit të Bajrakut të Kurbini, me firmen e Gjin Pjeterk Pervizit.. Esad pasha nuk ua pranoi gjyqin e Porotës sa i përket truallit të teqes, duke ndjellur kështu pakënaqësinë e mbarë dheut të Kurbinit dhe Krujës. ( Shtjefen Gjeçovi, Kanuni i Lek Dukagjinit, Shkoder, 1933).
Vepra 41, Enver Hoxha
- Parathënie për vëllimin e 41-të
Gjin Pjetër Pervizi
Pakënaqësitë ndaj taksës së xhelepit dhe thirrjes në ushtri
Me mosarritjen e një godie mes Pleqve të Kurbinit dhe autoriteteve osmane, gjendja shkoi deri në atë që u quajt Kryengritja e Kurbinit. Valiu i Shkodrës dërgoi trupa që t'i vilte taksat duke shtrënguar popullsinë e Kurbinit të dalë shpesh në mal deri kur arrihet një marrëveshjes mes Dom Nikollë Kaçorrit, atëherë prift në Durrës dhe valiut. Zabitët turq vazhduan të endeshin në krahinë deri në pranverën e 1907 kur u emërua vali Mustafa Hilmi Pasha, i cili ndërmori bisedime paqtuese me krahinarët .Gjenda u acarua dhe me gusht 1911, taborret osmane sulmuen ne Skuraj per te  kapur ose vra Gjin  Pjetrin e luftetaret e tij, e shuar kryengritjen. Ata arrite te djegin Kullat e Gjin Pjetrit, por pesuan disfate  te lumi i Urdhazes me shume nizame te vrame. Keshtu u hap rruga per te arrit ne shpalljen e Pavaresise, ne marreveshje me Ismail Qemalin.
Vepra 41, Enver Hoxha
- Objektet socialkulturore në fshat - 5 maj
Gjin Pjetër Pervizi
Pakënaqësitë ndaj taksës së xhelepit dhe thirrjes në ushtri
(Klement Miraj: Kontributi i krahines se Kurbinit per çeshtjen kombetare, Hylli i Drites, Shkoder, 1937)
Pavarësia
Më 28 nëntor 1912 Gjin Pjetri ngriti në Milot flamurin e shqipes dykrerëshe që ia kishte dhënë Imzot Nikollë Kaçorri, në bashkëveprim me lëvizjen në shkallë mbarëkombëtare., drejtpersedrejti lidhur me Ismail Qemalin.B flamuri duhej te ngrihej ne Krujje, por Kruetanet çuezn ugjen fjale, se n Kruje kishin hy Serbet, prandaj Flamuri te ngrihej ne Milot. pastaj ai ngriti flamurin në Lezhë me Dedë dhe Gjeto Cokun në fillim të dhjetorit.
Vepra 41, Enver Hoxha
- Puna politike në ushtri të ngrihet më lart - 5 maj
- Mekanizimi i bujqësisë të bëhet sipas situatave - 6 maj - Kuptimi i punës ilegale e legale - çështje themelore - 17 maj
- Luftë deri në fund kapitalizmit e revizionizmit - 22 maj - Aleanca sovjeto-amerikane kundër Çekoslovakisë - 23 maj
Gjin Pjetër Pervizi
Persekutimi i Pervizëve
Gjin Pjetri kishte zgjedh si trashegimtar  moral, djalin e kushrinit te pare, Frrok Prendi, mbnetur jetim 9 vjeç nga vrasja e te atit. E shkolloi dhe nipi arriti te kryej akademenin ushtarake ne Austri. Nje nder oficeret me te shquar te kohes, Zonekomandant i qendres me Tiranen, mik e besnik, krah i djathte i Ahmet Zogut. Kreu detyra te rendesishme e zgjidhi kriza te rrezikshme. Kreu dhe Shkollen e Luftes ne Itali dhe u caktua ne misione ushtarake nderkomabetare. arriti graden Gjeneral divizioni e Minister i Mbrojtjes, gjate Luftes Dyte Boterore, deri me 1944. (Pjeter Hidri: Gjeneral Prenk Pervizi, Toena, Tirane, 2002).Kundershtar e armik numer nje i regjimit e diktatures   komuniste. Prej veprimtarisë së tij familja e fisi  pësuen përndjekje te eger prej regjimit komunist. Kullat e Pervizëve u dogjën dhe 23 pjestarë të fisit u burgosën, internuan ose u pushkatuan e vdiqen ne burgje e internime. Shuma e përgjithshme e dënimeve për gjithë familjen dhe të afërmit e tjerë të këtij fisi arrin në afro 700 vjet, prej ku vetem trungu familjar i tij 482 vjet. ''( Eugjen Shehu: Gjneral prenk Pervizi, Komandant i UIshtrise Kombetare shqiptare, Panorama, Tirane 2009). 'Robert Elsie: Albanian Tribes, ' - Kurbin- Tauris, London, 2004).''
Vepra 41, Enver Hoxha
- Jemi bij dhe ushtarë të popullit e të partisë që nuk plaken kurrë - 24 maj
- Gjaku i heronjve është në themelet e Shqipërisë - 24 maj
- Vendimet historike të kongresit të Përmetit - 24 maj
- Një muze - monument i rëndësishëm historik - 26 maj
- Labëria - një nga kolonat më të çelikta të partisë - 27 maj - Në prag të farsës revizioniste të Moskës - 28 maj
- Vrasja e Avni Rustemit ngriti në këmbë gjithë popullin - 28 maj
- Struktura e shkollës t'u përgjigjet nevojave tona - 5 qershor
- Këshilli popullor është përfaqësues i vullnetit të popullit - 7 qershor - Zjarr kundër tradhtisë revizioniste - 10 qershor
- Pse revizionistët sovjetikë kanë frikë - 14 qershor
- Efektet e punës edukative të partisë - 20 qershor
- Çdo forum i partisë më parë duhet të ushqehet - 20 qershor
- Në krijimtarinë e popullit do të gjejmë frymëzim - 26 qershor - Terrori rankoviçian maqedonas - 28 qershor
- Për një metodë dhe stil leninist revolucionar - 28 qershor
- Futja e komunistit në masa kërkon zgjuarësi - 12 korrik - Objektivat arrihen me aksione revolucionare - 12 korrik
- Antiimperializmi fals - maskë kundërrevolucionare - 15 korrik
- Forcimi i lidhjeve midis Moskës e Bonit - 28 gusht - Fitorja sigurohet kur udhëhiqesh nga teoria M-L - 28 gusht
- E ardhmja e Vlorës - gusht 1969
- Kufitarin ta edukojmë me frymën e partisë - 12 shtator - Për edukimin e gjithanshëm të klasës punëtore - 12 shtator
- Shfrytëzimi i mundësive për furnizimin e Tiranës - 13 shtator
- Malësia mund të prodhojë më shumë - 22 shtator
- Treguesi i lëndës
- Treguesi i emrave
- Treguesi gjeografik dhe i emërtimeve të tjera
- Lënda
Islam Gjonika
Islam Gjonika apo i njohur si Islam Fterra patriot shqiptar i lindur në vitin 1835 në fshatin Fterra.
Ka qene luftëtar në betejën kudër andarteve greke për mbrojtjen e Lekuresit.
Një trim dhe luftëtar tjetër i shquar që ka dalur nga fshati ynë ka qënë edhe Islam Gjonika (Fterra). Islam Gjonika ka lindur ne Fterrë në vitin 1835 dhe rridhte nga një familje me tradita patriotike e liridashese. Ai ka qënë jo vetëm një luftëtar trim, por edhe komandant i çetes se Fterres. Islami ka qënë vallai i Mulla Selim Gjonikës i cili hapi shkollën e parë shqipe në Fterrë në tetor të vitit 1916.
Islami në Republikën Popullore Socialiste të Shqipërisë
Islami në Shqipëri (1945–1991) mbulon një periudhë kohore kur Partia e Punës e Shqipërisë erdhi në pushtet nën Enver Hoxhën dhe ushtroi pothuajse kontroll të plotë mbi popullin shqiptar. Qeveria komuniste u përpoq të riorganizonte rrënjësisht shoqërinë shqiptare duke rindërtuar besnikërinë sociale, kulturore dhe fetare ndaj partisë komuniste nëpërmjet nacionalizmit shqiptar në kërkim të arritjes së identitetit unitar shqiptar.
Parimet e komunizmit të huazuara nga periudha e zgjimit kombëtar dhe ndërlufta vazhduan dhe u adoptuan qasje më radikale për të mënjanuar fenë nga sfera publike, duke lejuar Shqipërinë që në vitin 1967 të shpallej një shtet ateist, ky vendim u murr në një shtet që atë vit e "festonte" 55 vjetori i pavarsisë. Islami i praktikuar nga myslimanët brenda Shqipërisë përjetoi ndryshime të thella në komunizëm.
Klerikët myslimanë u burgosën, shumica e minareve, xhamive, teqeve dhe faltoreve sufiste u shkatërruan, praktikat fetare myslimane u ndaluan, mbikëqyrja shtetërore e pasuesve dhe ndëshkimi i ashpër i njerëzve që nuk respektonin. Efektet dhe trashëgimia e persekutimit nëpërmjet de-islamizimit të detyruar të shoqërisë çuan që brezat e pasluftës të lindur nën regjimin komunist shqiptar të kishin njohuri minimale ose pothuajse aspak të Islamit. djathtas|parapamje|180x180px|[[Xhamia e Haxhi Bendos|Xhamia e vjetër e rrënuar dhe minarja e shkatërruar nga koha e komunizmit në Borsh, në jug të Shqipërisë.]]
Diskriminimi dhe persekutimi në zhvillim (1945-1966)
Pas Luftës së Dytë Botërore, regjimi komunist erdhi në pushtet dhe myslimanët, shumica nga Shqipëria e Jugut u përfaqësuan që herët brenda grupit drejtues komunist si udhëheqësi Enver Hoxha 1908-1985), zëvendësi i tij Mehmet Shehu (1913-1981). dhe të tjerët. Shoqëria shqiptare ishte ende tradicionalisht e ndarë në katër bashkësi fetare. Në regjistrimin shqiptar të vitit 1945, myslimanët ishin 72% e popullsisë, 17,2% ishin ortodoksë dhe 10% katolikë dhe 0.8% fe tjera ose ateizëm. Regjimi komunist përmes konceptit të bashkimit kombëtar u përpoq të farkëtonte një identitet kombëtar që kapërcente dhe gërryente këto dallime fetare dhe të tjera me synimin për të formuar një identitet unitar shqiptar. Komunistët shqiptarë e shihnin fenë si një kërcënim shoqëror që minonte kohëzivitetin e kombit. Në këtë kontekst, fetë si Islami u denoncuan si "të huaja" dhe klerikët si myftinjtë myslimanë u kritikuan si të prapambetur shoqërisht me prirjen për t'u bërë agjentë të shteteve të tjera dhe për të minuar interesat shqiptare. Urdhri Bektashi në një kongres të majit 1945 ripohoi brenda statutit të tij pavarësinë nga komuniteti sunit në Shqipëri. Në vitin 1949, u miratua një ligj që kërkonte që institucionet fetare të rrënjosnin ndjenjat e besnikërisë tek adhuruesit e tyre ndaj partisë komuniste shqiptare dhe se të gjitha fetë duhej të kishin selitë e tyre në Shqipëri. Ngjashëm me ortodoksët, bektashinjtë lidhën pa vështirësi marrëveshje me shtetin komunist, të cilat përcaktuan se çfarë konsideroheshin të pranueshme aktivitetet e klerit të tyre fetar dhe deklarimin e pjesëmarrjes në fushatat propagandistike komuniste. Komunistët gjatë kësaj kohe i trajtuan disi ndryshe bektashinjtë pasi pjesë e klerit dhe ithtarët e tyre ishin viktima gjatë luftimeve në Luftën e Dytë Botërore, ndërsa disa elita komuniste shqiptare kishin trashëgimi bektashiane. Ndërsa nga kleri mysliman sunit individë si Mustafa efendi Varoshi (myftiu i Durrësit), Hafëz Ibrahim Dibra (ish myftiu i madh i Shqipërisë) dhe Xhemal Pazari (sheik i shquar nga Tirana) u akuzuan nga komunistët për bashkëpunim me fuqitë pushtuese të Boshtit dhe i burgosur.
Udhëheqësit fetarë u zgjodhën dhe vepruan si përfaqësues të partisë komuniste dhe procesi ishte i dhunshëm me liderët myslimanë synitë të burgosur dhe të vrarë, ndërsa kreu bektashi pësoi një fat të ngjashëm dhe deri në vitin 1947 regjimi komunist kishte burgosur 44 klerikë myslimanë. Ndryshe nga homologët e tyre të krishterë në burgjet shqiptare, klerit mysliman të burgosur nga regjimi komunist iu kushtua pak ose aspak vëmendje ndërkombëtarisht lidhur me gjendjen e tyre, përveç organizatave shqiptare të diasporës. Komuniteti shqiptar sunit deri në vitin 1949 nën kryemyftiun Hafiz Musa Ali u përpoq të merrte disa masa dhe kushte nga Enver Hoxha. Disa prej tyre përfshinin ndihmën financiare, përjashtimin e klerikëve të ardhshëm myslimanë që kryenin shërbimin ushtarak, i cili u mbështet ndërsa një përkthim i Kur'anit në shqip u refuzua. Në vitin 1950, qeveria komuniste zbatoi Aktin 743 që përshkruante masat për negocimin e statusit të katër feve në Shqipëri. Komuniteti Sunit në këtë kohë drejtohej nga Këshilli Kryesor dhe financat e tij vinin nga filialet buxhetore dhe donacionet e pronave. Duke qenë se urdhri bektashian i Shqipërisë ishte selia mbarëbotërore e bektashizmit, kontaktet me komunitetet e jashtme të lidhura me ta lejoheshin nga komunistët, megjithëse të mohuara për fetë e tjera në Shqipëri. Në vitin 1955 Hafiz Suleyman Myrto u bë kryemyfti i komunitetit mysliman dhe nga maji 1966 deri në shkurt 1967 Hafiz Esad Myftia ishte kryemyftiu i fundit i Shqipërisë në kohën e komunizmit. Pas vitit 1945, pasuria materiale, pronat institucionale dhe toka si një vakëf mysliman i komuniteteve fetare në Shqipëri u konfiskuan nga shteti për të kufizuar aftësinë e komuniteteve fetare për të qenë të mbështetur ekonomikisht te vetja. Medreseja e Tiranës u mbyll në vitin 1965. Ndërsa xhamitë deri në vitin 1965 kishin kaluar një gjendje rrënimi për shkak të financave të pakta për riparim.
Shekullarizimi, ikonoklasmi dhe persekutimi (1967-1991)
majtas|parapamje|180x180px|[[Enver Hoxha (1908–1985), udhëheqës komunist i Shqipërisë.]] I frymëzuar nga poema e fundit e shekullit të 19-të të Pashko Vasës për nevojën për të kapërcyer dallimet fetare përmes unitetit shqiptar, Enver Hoxha mori strofën " besimi i shqiptarëve është shqiptaria " dhe e zbatoi fjalë për fjalë si politikë shtetërore. Në vitin 1967 regjimi komunist e shpalli Shqipërinë të vetmin vend jofetar dhe ateist në botë, duke ndaluar të gjitha format e praktikave fetare në publik. Kleri mysliman sunit dhe bektashi, së bashku me homologët e tyre katolikë dhe ortodoksë, pësuan një persekutim të ashpër dhe për të parandaluar një decentralizimin e autoritetit në Shqipëri, shumë nga udhëheqësit e tyre u vranë. Xhumaja ose lutjet e xhumasë në një xhami që përfshin një predikim më pas u ndaluan në Shqipëri për shkak të shoqatave të tyre revolucionare që përbënin një kërcënim për regjimin komunist. Njerëzit që ende kryenin praktika fetare e bënin këtë në fshehtësi, ndërsa të tjerët zbuluan se ishin të persekutuar dhe posedimi personal i literaturës fetare si Kurani ishte i ndaluar. Midis adhuruesve bektashinj, transmetimi i njohurive u kufizua në disa rrethe familjare që banonin kryesisht në fshat. Xhamitë u bënë një objektiv për komunistët shqiptarë, të cilët e shihnin ekzistencën e tyre të vazhdueshme si një prani ideologjike në mendjet e njerëzve. Nëpërmjet rënies së xhamive dhe fesë në përgjithësi brenda Shqipërisë, regjimi u përpoq të ndryshonte dhe shkëputte bazën shoqërore të fesë që qëndronte në strukturat tradicionale fetare midis njerëzve dhe ta zëvendësonte atë me komunizmin. Ndërtesat islame u përvetësuan nga shteti komunist, i cili shpesh u shndërrua në to në vende grumbullimi, salla sporti, magazina, hambare, restorante, qendra kulturore dhe kinema në një përpjekje për të fshirë ato lidhje midis ndërtesave fetare dhe njerëzve. Regjimi komunist përmes politikës shkatërroi mënyrën e jetesës myslimane dhe kulturën islame brenda Shqipërisë.
Në vitin 1967, brenda shtatë muajve, regjimi komunist shkatërroi 2169 objekte fetare dhe monumente të tjera. Prej tyre ishin rreth 530 teqe, turbe dhe faltore shenjtore dergash që i përkisnin kryesisht urdhrit bektashi. Më pas pelegrinazhi në mesin e adhuruesve bektashinj në ato faltore u bë i kufizuar duke ndodhur vetëm në vende të caktuara dhe në mënyrë indirekte përmes tubimeve si piknikët pranë atyre vendeve si Tyrbe "Sari Salltëk" në Krujë. Ndërsa 740 xhami u shkatërruan, disa prej të cilave ishin të spikatura dhe të rëndësishme arkitekturore si Xhamia Kubelie në Kavajë, Xhamia e Sahatit në Peqin dhe dy xhamitë me kupola në Elbasan që datojnë nga shekulli i 17-të. Nga afërsisht 1,127 ndërtesa islame që ekzistonin në Shqipëri përpara ardhjes së komunistëve në pushtet, vetëm 50 xhami mbetën më pas, ku shumica ishin në gjendje të rrënuar. Disa xhami që u konsideruan struktura me rëndësi kulturore dhe vlera historike nga komunistët mbijetuan si xhamia Muradiye në Vlorë, xhamia e Plumbit në Shkodër, Xhamia Naziresha në Elbasan, xhamitë e Plumbit, Hynkarit, Beqarit dhe Hysen Pashës në Berat, Xhamia Fatih në Durrës, Xhamia e Bazarit të Krujës, xhamia e Allajbegit në zonën e Dibrës, xhamia e Mirahorit në Korçë, xhamia e Teqesë në Gjirokastër dhe xhamia e Gjin Aleksit të zonës së Sarandës. E shpallur edhe monument kulture, xhamia e Ethem Beut në Tiranë u lejua të funksiononte si vend lutjeje dhe rituali islamik, por vetëm për diplomatët e huaj myslimanë. Në Tiranë gjatë vitit 1991, vetëm dy xhami ishin në gjendje të përdoreshin për adhurim dhe vetëm nëntë xhami të epokës osmane i mbijetuan diktaturës komuniste. Disa myslimanë shqiptarë nga Shqipëria e Jugut u urbanizuan shpejt përkrah ortodoksëve dhe u integruan në shtet pas luftës. Krahas katolikëve, popullsia shqiptare myslimane sunite e Shqipërisë qendrore dhe veriore ishte kryesisht e margjinalizuar dhe pak e integruar nga shteti shqiptar që në vitet 1970 dhe 1980 përjetoi mbipopullim dhe vështirësi ekonomike. Si i tillë gjatë periudhës së vonë komuniste, përqindja e katolikëve dhe myslimanëve shqiptarë të këtyre rajoneve u rrit më e madhe se komuniteti ortodoks i Shqipërisë së Jugut. Për shkak të mostheksimit të fesë, disa martesa të përziera të myslimanëve me ortodoksë apo me katolikë ndodhën në periudhën e vonë komuniste dhe kryesisht mes elitës.
Hans Herrmann
Hans Herrmann (23 shkurt, 1928) ishte pilot në Formula One dhe garues automobilash gjerman nga qyteti Stuttgart, Gjermani.
Në Formula 1 morri pjesë në 18 gara kampionale duke debituar më 2 gusht të vitit, 1953. Në karrierën e tijë arriti 1 podium dhe mblodhi gjithsej 10 pikë kampionale (të kampionatit botërorë).
Në garat automoilistike, ai gjithashtu arriti fitoren e pare në 24 Hours of Le Mans për ekipin Porsche në vitin 1970, duke pilotuar veturën Porsche 917.
Pensionimi
Në garën F1 Gjermania - 1969, sikur që i kishte premtuar gruas së tijë tanimë 42 vjeçarë menjëherë u pensionua nga garimet me automobila duke qenë dëshmitarë i aksidentit fatal në të cilin vdiq kolegu dhe fqiu i tijë, piloti Gerhard Mitter.
Duke shfrytëzuar autoritetin dhe shoqërinë Herrmann themeloi një kompani të suksesëshme të pjesëve automobilistike.
Kantoni Questembert
Kantoni Questembert (frëngjisht: Canton de Questembert) është një kanton në departamentin Morbihan, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Questembert. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 13040 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Questembert aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Luigj Gurakuqi (kthjellim)
Fjala Luigj Gurakuqi mund të qëndrojë për emër dhe mbiemër të disa personave:
Kantoni Conques
Kantoni Conques (frëngjisht: Canton de Conques) është një kanton në departamentin Aveyron, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Conques. Ka sipërfaqe 170.11km2 dhe popullsi 2560 banorë.
Heerlen
Heerlen është një komunë në provincën Limburgu në Holandë me sipërfaqe 45.5 km² dhe popullsi 89230 banorë. Heerlen është kryeqendra e komunës.
Regina (Saskatchewan)
Regina është një qytet në Divizioni Nr. 6, Saskatchewan, Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 118.66 km² dhe popullsi 179246 banorë.
Lidhje të jashtme
Ρεγγίνα
Shtëpia pa libra, si trupi pa shpirt
Shtëpia pa libra, si trupi pa shpirt Autori: Bardhyl Xhama. Botuar në Tiranë : Toena, 2012. Faqet e librit 92.
Shkrimtari Bardhyl Xhama ka përmbledhur 32 rrëfenja, nga mbi 200 rrëfenjat e botuara deri tani në katër libra. Ky botim ka një tematikë të caktuar. Në të përfshihen rrëfenja që trajtojnë tema të diturisë, të shkollës e të librit, të para këto si dukuri shoqërore, jetësore, kulturore dhe të lidhura ngushtë me fëmijët, prindërit, mësuesit e shkollën. Në këtë vështrim, libri u drejtohet kryesisht fëmijëve, por natyrisht edhe prindërve e mësuesve. Bardhyl Xhama, Mësues i merituar, e njeh mirë jetën dhe botën psikologjike të fëmijëve. Disa nga rrëfenjat e vëllimit trajtojnë probleme që lidhen me vlerën e librit, të leximit të tij, të njohurive që merren nga librat, të krijimit të bibliotekave personale etj. Ky vëllim me përmbledhje rrëfenjash, me një tematikë të caktuar, ka vlera të veçanta për të organizuar biseda e veprimtari edukative me nxënësit për dobinë e pazëvendësueshme të leximit të librit për të fituar njohuri dhe dije, për dobinë e shkollimit e të mësuarit për gjithë jetën. Ia shton vlerën vëllimit edhe aparati pedagogjik në ndihmë të nxënësve, mësuesve e prindërve, hartuar nga vetë autori, njohës i mirë i psikologjisë së fëmijëve, si dhe ilustrimi i rrëfenjave.
Sinja
është një fshat në Rrethin e Beratit në Shqipëri.
Arratisje nga kafazi
Arratisje nga kafazi 26 rrëfenja e përralla. Autori: Bardhyl Xhama. Botuar në Tiranë : Erik, 2007. Faqet e librit 76.
Në libër janë përfshirë 26 rrëfenja e përralla. Me një stil të rrjedhshëm e gjuhë të figurshme, autori sjell plot situata të këndshme e shpesh të mbështetura në folklorin tonë të pasur e në jetën e përditshme të fëmijëve. Libri është përfshirë në librat e rekomanduar të Literaturës Artistike. Ilustrimet janë realizuar nga piktori Llazar Taçi.
Lista e kapitenëve të kombëtares spanjolle të futbollit
right|upright|thumb|200px|[[Iker Casillas është kapiteni më i suksesshëm i Spanjës]] Më poshtë është lista e kapitenëve të kombëtares spanjolle që nga viti 1986. Nuk është shënuar para vitit 1986.
Pëllumbi me fjongo të kuqe
Pëllumbi me fjongo të kuqe 60 rrëfenja për fëmijë e prindër. Autori: Bardhyl Xhama. Botuar në Tiranë : Toena, 2007. Faqet e librit 192.
Në të 60 rrëfenjat e këtij vëllimi shtjellohen probleme të edukimit moral e qytetar, të luftës kundër veseve e zakoneve, që nuk pajtohen me shoqërinë tonë, me jetën e fëmijëve në shkollë e në mjediset familjare e shoqërore. Vend të rëndësishëm zënë edhe rrëfenjat që lidhen me nevojën për dije e kulturë, për punë e fitime të ndershme, për atdhetarizmin, për hallet e emigrantëve, por edhe ndodhi nga jeta konkrete e fëmijëve dhe e familjeve të tyre, si dhe për problemet e vështira të tranzicionit të sotëm në vendin tonë.
Fjalë të urta krahinore
Fjalë të urta krahinore përgatiti për botim Alba Janaqi. Botuar në Tiranë : Reklama, 2011. Faqet e librit 120. ISBN 978-9928-125-08-8
Marrë nga vëllimi : Fjalë të urta të popullit shqiptar botim i vitit 1958.
Adapazari
Adapazarı është një qytet në Turqinë veriperëndimore dhe rreth qendror i Provincës Sakaria. Vetë provinca fillimisht u quajt gjithashtu Adapazarı. Adapazarı është një pjesë e rajonit me popullsi të dendur të vendit të njohur si Rajoni Marmara.
Historia
parapamje|majtas|[[Ura Sangarius e ndërtuar nga Perandori Romak Lindor Justinian I]] parapamje|majtas|Rrënojat e kështjellës bizantine të shekullit të 12-të. Historia e Adapazarı daton në vitin 378 p.e.s., kur u quajt Agrilion (Αγρίλιον në greqisht). Kolonët e lashtë përfshinin Frigjianët, Bitinët, Kimerianët, Lidianët, Grekët dhe Persianët, por Adapazarı e mori identitetin e tij nga sundimtarët e lashtë helenistë, romakë dhe grekë bizantinë. Pas pushtimeve të Aleksandrit të Madh, persianët u detyruan të largoheshin nga rajoni. Një nga mbetjet më të rëndësishme me rëndësi historike është Ura e Justinianit (turqisht: Beş Köprü) e ndërtuar nga perandori bizantin Justinian në vitin 533 e.r.. Historikisht, ajo ishte vendosur në rrugën e vjetër ushtarake nga Konstandinopoja (tani Stambolli) në lindje, e lidhur në Antikitetin e Vonë me urën e rëndësishme Sangarius dhe, që nga fundi i shekullit të 19-të, me një linjë degëzimi me hekurudhën e Anadollit.
Në vitin 1868, Komuna Adapazarı u themelua zyrtarisht në qytetin e quajtur Der Seadet. Një fabrikë sheqeri dhe një fabrikë e sheqerit bujqësor tërhoqi shumë emigrantë dhe përshpejtoi industrializimin e qytetit. Një ligj i miratuar më 17 qershor 1954 në Asamblenë e Madhe Kombëtare e pa qytetin të ndarë nga provinca e Koxhaelit dhe u bë qendra e provincës së vet. Tërmeti i Marmarasë i vitit 1999 preku Adapazarı dhe shkaktoi humbje në jetë dhe dëme. Në regjistrimin zyrtar të vitit 2000, popullsia u regjistrua si 158 474. Me dekret zyrtar, provinca u riemërua Sakaria sipas lumit Sakaria që kalon nëpër të.