cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Këshilli i Ndihmës Ekonomike Reciproke
Termi përshkrues shpesh zbatohej për të gjitha aktivitetet shumëpalëshe që përfshinin anëtarë të organizatës, në vend që të kufizohej në funksionet e drejtpërdrejta të KNER dhe organeve të saj. Ky përdorim u shtri edhe në marrëdhëniet dypalëshe midis anëtarëve, sepse në sistemin e marrëdhënieve ekonomike ndërkombëtare komuniste, marrëveshjet shumëpalëshe. – tipike të një natyre të përgjithshme – prirej të zbatohej nëpërmjet një sërë marrëveshjesh dypalëshe më të detajuara.
Krijimi i KNER erdhi si përgjigje e Bllokut Lindor ndaj formimit në Evropën Perëndimore të Planit Marshall dhe OEEC, i cili më vonë u bë OECD.
Historia
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b4/Stamps_of_Germany_%28DDR%29_1989%2C_MiNr_3221.jpg/150px-Stamps_of_Germany_%28DDR%29_1989%2C_MiNr_3221.jpg|parapamje|151x151px| Një pullë [[Gjermania Lindore|e Gjermanisë Lindore që feston 40 vjetorin e KNER në 1989]]
Krijimi
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/eb/Ex-Comecon_building%2C_2009-06-22.jpg/170px-Ex-Comecon_building%2C_2009-06-22.jpg|majtas|parapamje| Ish selia e KNER në BRSS, në Moskë. |191x191px KNER-i u themelua në vitin 1949 nga Bashkimi Sovjetik, Bullgaria, Çekosllovakia, Hungaria, Polonia dhe Rumania. Faktorët kryesorë në formimin e KNER duket se kanë qenë dëshira e Jozef Stalinit për të bashkëpunuar dhe forcuar marrëdhëniet ndërkombëtare në nivel ekonomik me shtetet më të vogla të Evropës Qendrore dhe të cilat tani, gjithnjë e më shumë, ishin të shkëputura nga tregjet e tyre tradicionale. dhe furnizuesit në pjesën tjetër të Evropës. Çekosllovakia, Hungaria dhe Polonia kishin mbetur të interesuara për ndihmën Marshall, por këto kërkesa, në mënyrë të pashmangshme do të kishin rezultuar në lidhje më të forta ekonomike me tregjet e lira evropiane sesa me Bashkimin Sovjetik, dhe nuk ishin të pranueshme për Stalinin. Stalini, urdhëroi në korrik 1947 këto qeveri komuniste të tërhiqeshin nga Konferenca e Parisit mbi Programin Evropian të Rimëkëmbjes. Ky është përshkruar si "momenti i së vërtetës" në ndarjen e Evropës pas Luftës së Dytë Botërore. Sipas pikëpamjes sovjetike, "blloku anglo-amerikan" dhe i "monopolistëve amerikanë ... interesat e të cilëve nuk kishin asgjë të përbashkët me ato të popullit evropian" kishin refuzuar bashkëpunimin Lindje-Perëndim brenda kornizës së rënë dakord brenda Kombeve të Bashkuara, d.m.th. përmes Komisionit Ekonomik për Evropën.
KNER u krijua në një konferencë ekonomike në Moskë më 5-8 janar 1949, në të cilën u përfaqësuan gjashtë vendet anëtare themeluese; themelimi i saj u shpall publikisht më 25 janar; Shqipëria u bashkua një muaj më vonë dhe Gjermania Lindore në 1950.
Hulumtimet e fundit nga studiuesja rumune Elena Dragomir sugjerojnë se Rumania luajti një rol mjaft të rëndësishëm në krijimin e KNER-it në vitin 1949. Dragomir argumenton se Rumania ishte e interesuar në krijimin e një "sistemi bashkëpunimi" për të përmirësuar marrëdhëniet e saj tregtare me demokracitë e popujve të tjerë, veçanërisht me ato që mund të eksportonin pajisje dhe makineri industriale në Rumani. Sipas Dragomirit, në dhjetor 1948, udhëheqësi rumun Gheorghe Gheorghiu-Dej i dërgoi një letër Stalinit, duke propozuar krijimin e K.shillit
Në fillim, planifikimi dukej se po ecte me shpejtësi. Të gjitha vendimet do të kërkonin ratifikimin unanim, dhe madje edhe atëherë qeveritë do t'i përkthenin ato veçmas në politikën e tyre të brendshme. Pastaj në verën e vitit 1950, ndoshta i pakënaqur me implikimet e favorshme për sovranitetin efektiv individual dhe kolektiv të shteteve më të vogla, Stalini "duket se e ka zënë në befasi personelin [e KNER]." duke i sjellë operacionet në një ndalesë pothuajse të plotë, pasi Bashkimi Sovjetik lëvizi brenda vendit drejt autarkisë dhe ndërkombëtarisht drejt një "sistemi të ambasadave të ndërhyrjes drejtpërdrejt në punët e vendeve të tjera" dhe jo me "mjete kushtetuese". Fushëveprimi i KNER u kufizua zyrtarisht në nëntor 1950 në "çështjet praktike të lehtësimit të tregtisë".
Një trashëgimi e rëndësishme e kësaj periudhe të shkurtër veprimtarie ishte "Parimi i Sofjes", i miratuar në sesionin e Këshillit në gusht 1949 në Bullgari. Kjo dobësoi rrënjësisht të drejtat e pronësisë intelektuale, duke i bërë teknologjitë e secilit vend të disponueshme për të tjerët, për një tarifë nominale që mbulonte koston e dokumentacionit. Nga kjo, natyrisht, përfitonin vendet më pak të industrializuara të Këshillit, dhe veçanërisht Bashkimi Sovjetik, i mbetur prapa teknologjikisht, në kurriz të Gjermanisë Lindore dhe Çekosllovakisë, dhe në një masë më të vogël të Hungarisë dhe Polonisë. Ky parim do të dobësohej pas vitit 1968, pasi u bë e qartë se ai dekurajonte kërkimet e reja - dhe pasi vetë Bashkimi Sovjetik filloi të kishte më shumë teknologji të tregtueshme.
Epoka e Nikita Hrushovit
Pas vdekjes së Stalinit në vitin 1953, KNER përsëri filloi të shkonte drejt themeleve të tij. Në fillim të viteve 1950, të gjitha vendet anëtrare kishin miratuar politika relativisht autarkike ; tani ata filluan përsëri të diskutojnë për zhvillimin e specialiteteve plotësuese dhe në vitin 1956, u ngritën dhjetë komitete të përhershme, që synonin të lehtësonin koordinimin në këto çështje. Bashkimi Sovjetik filloi të tregtonte naftë me mallra të prodhuara nga vender e KNER. U diskutua shumë për koordinimin e planeve pesëvjeçare.
Megjithatë, edhe një herë, u shfaqën telashe. Protestat polake dhe kryengritja hungareze çuan në ndryshime të mëdha sociale dhe ekonomike, duke përfshirë braktisjen e planit pesëvjeçar sovjetik 1956-1960 në vitin 1957, ndërsa qeveritë e vendeve anëtare u përpoqën të rivendosnin legjitimitetin e tyre dhe të konsolidonin mbështetjen popullore. Vitet e ardhshme panë një sërë hapash të vegjël drejt rritjes së tregtisë dhe integrimit ekonomik, duke përfshirë futjen e rublës sovjetike si monedhë e konvertueshme, përpjekjet e rishikuara për specializimin kombëtar dhe një kartë e vitit 1959, e modeluar sipas modelit te raktatit të Romës të vitit 1957.
Edhe një herë, përpjekjet për planifikimin qendror transnacional dështuan. Në dhjetor 1961, një seancë e këshillit miratoi Parimet Themelore Ndërkombtare të Ndarjes Socialiste të Punës, të cilat flisnin për një koordinim më të ngushtë të planeve dhe për "përqendrimin e prodhimit të produkteve të ngjashme në një ose disa vende socialiste". Në nëntor 1962, kryeministri sovjetik Nikita Hrushovi e ndoqi këtë me një thirrje për "një organ të përbashkët dhe të vetëm planifikimi". Kjo u rezistua nga Çekosllovakia, Hungaria dhe Polonia, por më së shumti nga Rumania gjithnjë e më nacionaliste, e cila hodhi poshtë me forcë nocionin se ata duhet të specializohen në bujqësi. Në Evropën Qendrore dhe Lindore, vetëm Bullgaria mori me kënaqësi një rol të caktuar (gjithashtu bujqësor, por në rastin e Bullgarisë ky kishte qenë drejtimi i zgjedhur i vendit edhe si vend i pavarur në vitet 1930). Në thelb, në kohën kur Bashkimi Sovjetik po bënte thirrje për integrim të ngushtë ekonomik, ata nuk kishin më fuqinë për ta imponuar atë. Pavarësisht nga disa përparime të ngadalta – integrimi u rrit në fushën e tregtimit të naftës, energjisë elektrike dhe në sektorë të tjerë teknikë/shkencor, si edhe përmes themelimit të një Banke Ndërkombëtare për Bashkëpunim Ekonomik në vitin 1963.
Epoka e Leonid Brezhnjevit
Gjithashtu deri në fund të viteve 1960, termi zyrtar për aktivitetet e KNER ishte bashkëpunimi. Termi integrim është shmangur gjithmonë për shkak të konotacioneve të tij të marrëveshjes së fshehtë kapitaliste monopolistike.
Në këtë periudhë, u bënë disa përpjekje për t'u larguar nga planifikimi qendror, duke krijuar shoqata industriale dhe kombinate të ndërmjetme në vende të ndryshme (të cilat shpesh ishin të autorizuara për të negociuar marrëveshjet e tyre ndërkombëtare). Megjithatë, këto grupime në mënyrë tipike rezultuan "të pafuqishëm, konservatorë, kundërshtues ndaj rrezikut dhe burokratikë", duke riprodhuar problemet që ata kishin për qëllim të zgjidhnin.
Një sukses ekonomik i viteve 1970 ishte zhvillimi i fushave të naftës sovjetike. Shtetet e KNER përfituan nga çmimet e ulëta të karburantit dhe produkteve të tjera minerale. Si rezultat, ekonomitë e tyre në përgjithësi treguan rritje të fortë në mesin e viteve 1970. Ata ishin kryesisht të paprekur nga kriza e naftës e vitit 1973. Një përfitim tjetër ekonomik afatshkurtër në këtë periudhë ishte se hapja me perëndimin, solli mundësi për investime dhe transferime teknologjie nga Perëndimi. Kjo çoi gjithashtu në një importim të qëndrimeve kulturore perëndimore, veçanërisht në Evropën Qendrore. Megjithatë, shumë ndërmarrje të bazuara në teknologjinë perëndimore rezultuan pak të suksesshme, ndërsa investime të tjera u shpenzuan në luks për elitën e partisë dhe shumica e vendeve të KNER përfunduan në borxhe ndaj Perëndimit. Nga viti 1979 deri në 1983, i gjithë KNER përjetoi një recesion nga i cili (me përjashtimet e mundshme të Gjermanisë Lindore dhe Bullgarisë) ata nuk u rikuperuan kurrë në epokën komuniste. Rumania dhe Polonia pësuan rënie të mëdha në standardin e jetesës.
Perestrojka
Programi Gjithëpërfshirës për Progresin Shkencor dhe Teknik të vitit 1985 dhe ngritja në pushtet e sekretarit të përgjithshëm sovjetik Mikhail Gorbachev rritën ndikimin sovjetik në operacionet e KNER dhe çuan në përpjekje për t'i dhënë KNER-it një farë autoriteti mbikombëtar. Programi Gjithëpërfshirës për Progresin Shkencor dhe Teknik u hartua për të përmirësuar bashkëpunimin ekonomik nëpërmjet zhvillimit të një baze shkencore dhe teknike më efikase dhe të ndërlidhur. Kjo ishte epoka e perestrojkës ("ristrukturimit"), përpjekja e fundit për të vendosur ekonomitë e KNER në një bazë të shëndoshë ekonomike. Gorbaçovi dhe mentori i tij ekonomik Abel Aganbegyan shpresonin të bënin "ndryshime revolucionare" në ekonomi, duke parashikuar se "shkenca do të bëhet gjithnjë e më shumë një "forcë prodhuese e drejtpërdrejtë", siç parashikoi Marksi."
Programi nuk pati sukses. “Regjimi i Gorbaçovit bëri shumë angazhime në shumë fronte, duke e zgjatur dhe mbinxehur kështu ekonominë sovjetike. Gjendja ekonomike dhe mungesat materiale nuk u lehtësuan, por u përkeqësuan, ndërkohë që anëtarët e KNER nga Evropa Qendrore dhe Lindore ndiheshin të pakënaqur duke u kërkuar që të kontribuonin me kapital të pakët në projektet që ishin kryesisht me interes për Bashkimin Sovjetik…"
Revolucionet e vitit 1989 nuk i dhanë fund zyrtarisht KNER-it, dhe vetë qeveria sovjetike e zgjati funksionin e tij deri në vitin 1991.
Sesioni përfundimtar i Këshillit u zhvillua më 28 qershor 1991, në Budapest, dhe çoi në një marrëveshje për t'u shpërbërë në 90 ditë. Bashkimi Sovjetik u shpërbë më 26 dhjetor 1991.
Aktiviteti pas-Luftës së Ftohtë
Pas rënies së Bashkimit Sovjetik dhe sundimit komunist në Evropën Lindore, Gjermania Lindore (tani e bashkuar me Gjermaninë Perëndimore ) u bashkua automatikisht me Bashkimin Evropian (atëherë Komunitetin Evropian) në 1990. Shtetet baltike ( Estonia, Letonia dhe Lituania ), Republika Çeke, Hungaria, Polonia, Sllovakia dhe Sllovenia iu bashkuan BE-së në 2004, e ndjekur nga Bullgaria dhe Rumania në 2007 dhe Kroacia në 2013. Deri më sot, Republika Çeke, Estonia, Gjermania (ish-RDGJ), Hungaria, Letonia, Polonia, Sllovakia dhe Sllovenia janë tani anëtarë të Organizatës për Bashkëpunim Ekonomik dhe Zhvillim. Të katër shtetet e Evropës Qendrore janë tani anëtarë të Grupit të Vishegradit.
Rusia, pasardhësja e Bashkimit Sovjetik së bashku me Ukrainën dhe Bjellorusinë themeluan Komonuelthin e Shteteve të Pavarura që përbëhet nga ish-republikat sovjetike. Vendi kryeson gjithashtu Organizatën e Bashkëpunimit të Shangait me Kazakistanin, Kirgistanin dhe Uzbekistanin dhe Bashkimin Ekonomik Euroaziatik me Armeninë, Bjellorusinë, Kazakistanin dhe Kirgistanin. Së bashku me Ukrainën, pjesë e GUAM -it janë edhe Gjeorgjia, Azerbajxhani dhe Moldavia.
Vietnami dhe Laosi iu bashkuan Shoqatës së Kombeve të Azisë Juglindore (ASEAN) në 1995 dhe 1997 respektivisht.
Anëtarë të plotë
Shqipëria kishte ndërprerë pjesëmarrjen në aktivitetet e KNER në 1961 pas ndarjes sovjeto-shqiptare, por zyrtarisht u tërhoq në 1987. Gjermania Lindore u ribashkua me Perëndimin në 1990.
Statusi i vëzhguesit
• Kina (1950-1961)
• Republika Demokratike e Koresë (1956)
• Finlanda (1973)
• Iraku (1975)
• Meksika (1975)
• Angola (1976)
• Nikaragua (1984)
• Mozambiku (1985)
• Afganistani (1986)
• Etiopia (1986)
• Laosi (1986)
• Jemeni i Jugut (1986)
Struktura
Megjithëse nuk ishte formalisht pjesë e hierarkisë së organizatës, Konferenca e Sekretarëve të Parë të Partive Komuniste dhe të Punës dhe e Kryetarëve të Qeverive të Vendeve Anëtare të KNER ishte organi më i rëndësishëm i Këshillit. Këta liderë partiakë dhe qeveritarë mblidheshin rregullisht për takime konferencash për të diskutuar tema me interes të përbashkët. Për shkak të rangut të pjesëmarrësve në konferencë, vendimet e tyre patën ndikim të konsiderueshëm në veprimet e ndërmarra nga KNER dhe organet e tij.
Hierarkia zyrtare e KNER përbëhej nga Sesioni i Këshillit për Ndihmën e Ndërsjellë Ekonomike, Komiteti Ekzekutiv i Këshillit, Sekretariati i Këshillit, katër komitete, njëzet e katër komisione të përhershme, gjashtë konferenca ndërshtetërore, dy institute shkencore dhe disa organizatat e lidhura.
Secili vend caktoi një përfaqësues të përhershëm për të mbajtur marrëdhëniet ndërmjet anëtarëve dhe ndërmjet takimeve vjetore. Një seancë e jashtëzakonshme, si ajo e dhjetorit 1985, mund të mbahej me pëlqimin e të paktën një të tretës së anëtarëve. Takime të tilla zakonisht mbaheshin në Moskë.
Organit më të lartë ekzekutiv në KNER, Komitetit Ekzekutiv, iu besua përpunimi i rekomandimeve të politikave dhe mbikëqyrja e zbatimit të tyre ndërmjet seancave. Gjithashtu, ai mbikëqyrte punën për koordinimin e planit dhe bashkëpunimin shkencor-teknik. I përbërë nga një përfaqësues nga çdo vend anëtar, zakonisht një zëvendëskryeministër, Komiteti Ekzekutiv mblidhej çdo tremujor, zakonisht në Moskë. Në 1971 dhe 1974, Komiteti Ekzekutiv u pasurua me departamente ekonomike që renditeshin mbi komisionet e përhershme. Këto departamente ekonomike forcuan ndjeshëm autoritetin dhe rëndësinë e Komitetit Ekzekutiv.
KNER kundër Komunitetit Ekonomik Evropian
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/Europe_1988.svg/220px-Europe_1988.svg.png|parapamje| Blloqet tregtare evropiane nga fundi i viteve 1980. Shtetet anëtare të KEE-së janë shënuar me blu, EFTA – jeshile dhe KNER – e kuqe. Megjithëse KNER quhej gjerësisht si " Komuniteti Ekonomik Evropian (KEE) i Evropës Qendrore dhe Lindore", ekzistonin kontraste të rëndësishme midis dy organizatave. Të dyja organizatat administronin integrimin ekonomik; megjithatë, struktura e tyre ekonomike, madhësia, ekuilibri dhe ndikimi ndryshonin:
Dominimi sovjetik i KNER ishte në funksion të fuqisë ekonomike, politike dhe ushtarake të BRSS. Bashkimi Sovjetik zotëronte 90 për qind të tokës dhe burimeve energjetike të anëtarëve, 70 për qind të popullsisë së tyre, 65 për qind të të ardhurave të tyre kombëtare dhe kapaciteteve industriale dhe ushtarake. Vendndodhja e selisë së KNER në Moskë dhe numri i madh i shtetasve sovjetikë në pozita drejtuese dëshmoi gjithashtu për fuqinë e Bashkimit Sovjetik brenda organizatës.
Emily Ratajkowski
Emily O'Hara Ratajkowski ( lindur më 7 qershor 1991) është një modele dhe aktore amerikane. Lindur nga prindër amerikanë në Londër dhe u rrit kryesisht në Kaliforni, ajo u bë e njohur në vitin 2013 pasi u shfaq në videoklipin muzikor për "Blurred Lines" të Robin Thicke, e cila u bë kënga numër një e vitit në disa vende dhe tërhoqi polemika mbi përmbajten e tij që supozohet seksist.
Ratajkowski u shfaq në kopertinën e revistës erotike "March 2012", e cila çoi në kërkimin e saj për të dalë në dy video muzikore - "Blurred Lines" dhe "Love Somebody" të Maroon 5. Ajo u shfaq në spotet për kostume banjo e vitit 2014 dhe 2015 të Sport Illustrated. Ratajkowski bëri debutimin e saj të modelimit të pistës profesionale për Marc Jacobs në Javën e Modës të Nju Jorkut në vitin 2015 dhe që atëherë ka ecur në pistën e Javës së Modës në Paris për Miu Miu dhe Milan Fashion Week për Bottega Veneta. Ajo u shfaq në një komision Buick Super Bowl gjatë Super Bowl 50.
Ratajkowski është një avokate për çështjet e shëndetit të grave si zëdhënëse e Planifikimit Parenthood dhe mbështet të drejtën e grave për të shprehur seksualitetin e tyre. Kërkesa e saj për të qenë feministe është mbështetur dhe kontestuar.
Jeta e hershme
Emily O'Hara Ratajkowski u lind më 7 qershor të vitit 1991 në Westminster të Londrës, fëmija i vetëm i Kathleen Balgley dhe John David "J.D" Ratajkowski,të dy Amerikanë. Balgley, një profesor i gjuhës angleze, po mësonte në kuadrin e programit Fulbright, kur u takua me J.D., një piktor dhe mësues i artit, ndërkohë që të dy mësonin në Akademinë e San Dieguitit. Në kohën e lindjes së vajzës së tyre, ata ishin 39 dhe 45 vjeç, përkatësisht dhe të pamartuar. Ratajkowski e përshkruan nënën e saj si "feministe dhe intelektuale". Familja jetoi në West Kensington dhe Bloomsbury para se të vendoseshin në Shtetet e Bashkuara në San Diego të Kalifornisë, kur Ratajkowski ishte pesë vjeç. Ajo u rrit kryesisht në Encinitas aty në një shtëpi të vogël pranë oqeanit. Balgley mësoi më parë në Universitetin Shtetëror Politeknik të Kalifornisë.
Amol
Amol (Amul) është një qytet në Persia (Irani) dhe kryeqyteti kulturor i Horassan. Qytetin e lindjes të Tabari. parapamje
Kenny Cunningham
Kenny Cunningham (lindur më 7 Qershor 1985) është një futbollist kosta rikan.
Kombëtarja
Për reprezentacionin kosta rikan ka luajtur 13 ndeshje.
Familja Engjëlli
parapamje|Gjenealogjia e pretenduar e Angelive, duke i treguar ata si pasardhës të drejtpërdrejtë të linjës mashkullore të [[Isaku II Angelos|Isaak II Angelos (këtu i caktuar Isaak IV)]] Familja Angeli (italisht: Angelo Flavio Comneno) ishte një familje fisnike italiane me prejardhje shqiptare  që pretendonte se e kishte prejardhjen nga dinastia Angelos e Perandorisë Bizantine. Në shekullin e 16-të, familja themeloi Urdhrin e Shenjtë Ushtarak Konstantinian të Shën Gjergjit, një urdhër kalorësie me lidhje të shpikura bizantine. Nga shekulli i 16-të e tutje, krerët e familjeve u vetëquajtën si "Princi i Maqedonisë, Duka dhe Konti i Drishtit dhe Durrësit", megjithëse ndonjëherë përdoreshin edhe tituj të tjerë.
Është e mundur që pretendimet e tyre për prejardhje nga Angeloi të ishin të vërteta, por gjenealogjitë e tyre, të cilat pretendonin prejardhjen nga Perandori Isaak II Angelos (r. 1185–1195 dhe 1203–1204) nuk ka gjasa të jenë të sakta duke pasur parasysh se të gjithë pasardhësit e njohur të linjës mashkullore të Isakut II kishin vdekur shumë kohë përpara se Angeli të shfaqeshin në Itali. Ndoshta ata kanë rrjedhur nga fëmijët ose kushërinjtë më pak të njohur të perandorëve Angeloi, ose ndoshta nga një linjë femërore. Prejardhja e tyre u pranua si e vërtetë në të gjithë Evropën Perëndimore.
Princi i fundit i familjes ishte Giovanni Andrea II Angeli, i cili në 1698 transferoi Urdhrin Konstantinian te Francesco Farnese, Duka i Parmës, pasardhësit e të cilit mbeten mjeshtër të mëdhenj edhe sot e kësaj dite. Vdekja e Giovanni Andrea II pesë vjet më vonë, në 1703, u pasua nga vdekja e mbesës së tij, Laura Angeli, në 1756, gjë që e bëri familjen të zhdukej.
Prejardhja
Angeli pretendonin se ishin pasardhës të drejtpërdrejtë mashkullor të perandorit Isaac II Angelos ( r. 1185–1195, 1203–1204 ), dhe kështu një degë e dinastisë greke bizantine. Ata gjithashtu pohuan se Isaku II ishte një pasardhës i drejtpërdrejtë i Kostandinit të Madh (r. 306-337). Giovanni Andrea I Angeli (1569–1634) pretendoi se Isaku II ishte paraardhësi i tij në shkallën e nëntë. Edhe pse Isaku II kishte shumë pasardhës në linjën femërore, duke qenë i lidhur me shumë shtëpi fisnike dhe mbretërore në Evropë nëpërmjet vajzës së tij Irene Angelina,  dhe kishte djem, të gjithë pasardhësit e dokumentuar të linjës së drejtpërdrejtë mashkullore kishin vdekur prej kohësh para se Angeli të mbërrinte në Itali. Linja mashkullore e perandorëve Angelos nuk është regjistruar të ketë mbijetuar pas vdekjes së perandorit Alexios III Angelos në 1211. Më vonë anëtarët e familjes Angelos erdhën nga John Doukas, xhaxhai i Isakut II dhe Angelos III. Pasardhësit e Gjonit, të cilët shpesh preferonin të përdornin emrin 'Komnenos Doukas' në vend të 'Angelos', sunduan Epirin dhe Thesalinë deri në shekullin e 14-të. Ndër pasardhësit e tyre të fundit të regjistruar ishin Mihailo Angeloviç (fl. 1451–73), një manjat serb dhe Mahmud Pashë Angeloviç (1420–1474), i cili shërbeu si vezir i madh i Perandorisë Osmane nën Sulltan Mehmetin II, në 1456–1466 dhe 1472–1474.
Është e mundur që Angelit e mëvonshëm në Itali ose drejtpërdrejt ose në mënyrë kolaterale të kenë rrjedhur nga fëmijë ose kushërinj më pak të njohur të perandorëve Angelos. Që mund të ketë ndonjë të vërtetë në pretendimin e Angelive për prejardhje të shquar, forcohet nga gatishmëria e fisnikëve të tjerë ballkanikë, pjesërisht të linjave mbretërore aktuale, për të pranuar prejardhjen e tyre. Prejardhja përmes linjave femërore, e pretenduar nga disa nga anëtarët e familjes, është gjithashtu e besueshme. Pretendimet e Angelive me prejardhje perandorake u pranuan në Evropën Perëndimore pa shumë diskutime: tashmë kishte disa pasardhës të njohur të fisnikërisë bizantine në të gjithë kontinentin, legjitim ose jo, kështu që shtimi i një familjeje tjetër nuk ishte befasuese. Paraardhësi më i hershëm i sigurt i Angelit ishte fisniku shqiptar Andres Engjëlli (i helenizuar si "Andreas Angelos" dhe i shkruar si "Andrea Angelo" në italisht), i dëshmuar në vitet 1480.
Andres Engjëlli u martua me Dorothea Arianitin nga familja e shquar Arianiti. Djali i madh i Andres Engjëllit, Pal Engjëlli (më vonë i quajtur Paolo Angeli në burimet italiane), ishte një këshilltar dhe mbështetës i Skënderbeut, i cili udhëhoqi rezistencën shqiptare kundër osmanëve. Vëllai më i vogël i Palit, Pjetër (më vonë i quajtur Pietro në burimet italiane) u martua me Lucia Spanin, të bijën e Pjetër Spanit, një nga udhëheqësit më të shquar të krishterë në Shqipëri. Pasi rezistenca shqiptare kundër Perandorisë Osmane u mund dhe vendi u pushtua, Angelit u arratisën në Itali.
Në vitin 1545, vëllezërit Andrea dhe Paolo Angeli, bijtë e Pjetrit,  u njohën zyrtarisht si pasardhës të perandorëve Angelos nga Papa Pali III (r. 1534–1549). Dy vëllezërve iu garantua gjithashtu e drejta për të trashëguar territorin në ish-Perandorinë Bizantine, nëse një territor i tillë do t'u merrej osmanëve, dhe, si trashëgimtarë të njohur të titullit perandorak bizantin, iu dha e drejta për të emëruar princa dhe madje edhe vetë mbretër. Papati ishte i etur për të mbështetur Engjëjt, jo vetëm sepse Papa Pali III i kishte besuar sinqerisht pretendimet e tyre, por edhe sepse një familje me pasardhës katolikë të perandorëve bizantinë jepte shpresë se nëse osmanët do të dëboheshin ndonjëherë nga Ballkani, Perandoria Bizantine mund të rivendosej nën një dinasti katolike, të bindur fetarisht ndaj papatit.
Themelimi i Urdhrit Konstandinian
parapamje| Kryqi i [[Urdhri i Shenjtë Ushtarak Konstandinian i Shën Gjergjit|Urdhrit të Shenjtë Ushtarak Konstandinian të Shën Gjergjit]] Familja Angeli ishin themeluesit e Urdhrit të Shenjtë Ushtarak Konstandinian të Shën Gjergjit. Nuk është plotësisht e qartë se kur Angeli filloi të pretendonte të përfaqësonte mjeshtrit e mëdhenj të këtij urdhri, megjithëse pretendimi vërtetohet nga pranimi i Papa Palit III për prejardhjen e Andreas dhe Paolos në 1545 e tutje. Megjithëse urdhri ishte me origjinë të kohëve të fundit, Angeli pretendoi se ishte pasardhësi i 'gardës Labarum' të Kostandinit të Madh dhe se ishte me origjinë antike, i themeluar ose nga vetë Kostandini në shekullin e IV ose nga pasardhësi i tij i mëvonshëm Herakliu në shekulli VII, në varësi të dëshmisë. Këto pretendime u pranuan shumë shpejt në të gjithë Evropën. Pretendimet se Urdhri Konstandinian përfaqësonte një institucion të lashtë perandorak, për të cilin shumë perandorë bizantinë supozohet se kishin shërbyer si mjeshtër të mëdhenj, janë fantazi. Nuk ka të dhëna bizantine për një institucion të tillë dhe nuk ekzistojnë të dhëna të urdhrit para shekullit të 16-të. Për më tepër, urdhrat kalorësiakë, veçanërisht në kuptimin perëndimor, ishin krejtësisht të panjohura në botën bizantine. Referenca më e hershme për Urdhrin Konstantinian në një formë që i ngjan asaj të Angelive është nga viti 1522, kur statutet u publikuan nga mjeshtri i madh "Giovanni II Cesare Nemagna Paleologos, princi i sllavëve dhe romakëve". Prandaj, zhvillimi i hershëm i urdhrit nuk u iniciua nga vetë Angelit, megjithëse dokumentet e Giovanni Cesare përmendin familjen Angeli si anëtarë të urdhrit. Nuk është e qartë nëse urdhri i Giovanni Cesare ka ekzistuar ndonjëherë, apo nëse ishte një përpjekje e dështuar për themelimin e një institucioni të tillë, i cili më vonë pati sukses nën Angelit. Asnjë anëtarë i mëvonshëm i familjes Nemangna të Giovanni Cesare (ndoshta që pretendon lidhje me dinastinë serbe Nemanjiç) nuk i sfidoi kurrë Angelit për mjeshtërinë e madhe.
Pas vdekjes së Arianitto Arianitit, anëtarit të fundit mashkullor të familjes Arianiti (gjithashtu me origjinë shqiptare) në Itali, në 1551, familja Angeli pretendoi titullin e tij titullar "Princi i Maqedonisë". Nëpërmjet Dorothea Arianiti, gjyshja Paolo e Andreas, Angelit ishin të lidhur me familjen Arianiti. Dorothea ishte tezja e babait të Arianittos, Konstandin Arianiti, që do të thotë se Andrea dhe Paolo ishin kushërinjtë e tretë të Arianittos. Disa anëtarë të mëvonshëm të familjes pretenduan më vonë se titulli ishte përdorur nga familja e tyre të paktën që nga Andres Engjëlli pas rënies së Kostandinopojës.
Për shkak se Angelit kishin lidhje të spikatura familjare në Itali dhe gjetkë, veçanërisht me familjen Arianiti,  gjithashtu me origjinë shqiptare, dhe me disa mjete arritën të bindin papët për legjitimitetin e prejardhjes dhe urdhrit të tyre, ata arritën një pozicion pak a shumë unik midis pretenduesve të ndryshëm bizantinë aktivë në Evropën Perëndimore gjatë shekullit të 16-të. Fakti që urdhri transferohej në mënyrë të trashëguar u vendos përmes Andrea Angeli duke emëruar si trashëgimtar djalin e vëllait të tij më të madh Giovanni Demetrio, Pietro, dhe nëpërmjet Pietro, i cili pasoi në pozicionin e mjeshtrit të madh në 1580, duke emëruar djalin e tij, Giovanni Andrea, si trashëgimtar të tij. Për shkak të vazhdimësisë trashëgimore dhe prestigjit në rritje të urdhrit, Angelive iu desh të përballeshin me disa falsifikatorë dhe princa të vetëquajtur, të cilët pretendonin ose lidhje me familjen e tyre, ose vetë linja alternative të prejardhjes perandorake, në mënyrë që të krijonin pretendime superiore ndaj pozicionit. Në pjesën më të madhe, pretendues të tillë ishin oportunistë pa lidhje të vërteta me familjet greke apo shqiptare, dhe Angelit ishin vazhdimisht të suksesshëm në ekspozimin e mashtruesve dhe në ruajtjen e të drejtave të tyre.
Gjatë gjithë qëndrimit të tyre si mjeshtër të mëdhenj, Angelit gradualisht frynë mbiemrin e tyre. Ndërsa krerët e hershëm të familjes thjesht përdornin "Angeli" ose "Angelo" (Angelus), "Flavio" (Flavius) u shtua nga Pietro, e ndjekur nga shtimi i "Comneno" (Comnenus) nga Giovanni Andrea I, duke prodhuar të plotë grupin e emrave që përdoren shpesh për t'iu referuar familjes.
Princat Angeli (1551-1703)
parapamje|Interpretimi i stemës Angeli 1680
Fundi i familjes
parapamje|[[Giovanni Andrea II Angeli, i fundit i princave Angeli]] Angelit pushuan së qeni mjeshtër të mëdhenj i urdhrit të tyre kur këto të drejta iu dhanë Francesco Farnese, Dukës së Parmës, nga Giovanni Andrea II Angeli në 1698. E drejta e Farnese për urdhrin u konfirmua nga Papa Inocenti XII dhe Perandori i Shenjtë Romak Leopold I Urdhri ekziston deri më sot, tani nën sundimin e familjes Bourbon, i konfirmuar si një urdhër fetar-ushtarak në një dekret papnor të vitit 1718 për shkak të një suksesi të dukshëm në çlirimin e të krishterëve në Peloponez. Krahas Urdhrit Sovran Ushtarak të Maltës, ai është Urdhri i vetëm Katolik Ndërkombëtar i cili e ka këtë status edhe sot. Linja mashkullore e familjes Angeli u shua me vdekjen e Giovanni Andrea II pa fëmijë më 8 prill 1703.
Linja familjare u shua në 1756 me vdekjen e mbesës së Giovanni Andrea II, Laura. Laura u bë murgeshë në manastirin e Shpirtit të Shenjtë në Piacenza me emrin "Maria Costanzo della Croce". Nëpërmjet dokumenteve të mbijetuara është e qartë se Laura në fakt kishte dashur të martohej dhe nuk donte të bëhej murgeshë, por ishte detyruar nga Francesco Farnese, i cili nuk donte të rrezikonte të kishte fëmijë; një brez potencial rivalësh të ardhshëm për pretendimin e tij.
Më vonë pati përpjekje për të pretenduar prejardhjen e linjës mashkullore të familjes. Gian Antonio Lazier, i cili vdiq në Vjenë në 1738, pretendoi se kishte prejardhje jo vetëm nga Angeli, por edhe nga despoti Theodore II Palaiologos i dinastisë Palaiologos, gjenealogjia e tij e falsifikuar duke e futur veten në një version të ngatërruar të gjenealogjisë Angeli, me shumë prej paraardhësve të pretenduar Angeli të shndërruar në Palaiologoi. Lazier e quajti veten "Johannes Antonius Angelus Flavius Comnenus Lascaris Palaeologus" dhe si "Princeps de genere Imperatorum Orientis" dhe pretendoi lidhje me Urdhrin Kostantinian. Lazier pretendoi gjithashtu titullin "Princi i Maqedonisë" ndër të tjera, një pretendim që u vazhdua nga kundërshtari i tij dhe më vonë "pasardhësi" Radu Cantacuzino, përpara se titujt të binin në mospërdorim. Midis "pretenduesve bizantinë" të mëvonshëm, Lazier nuk ishte i vetëm në pretendimet ndaj urdhrit Konstantinian ose urdhrave të tjerë të shpikur kalorësiake. Shumë falsifikues të mëvonshëm të pretendimeve bizantine pretenduan se ata ishin ose pjesë e Urdhrit Konstandinian, ose mjeshtër i madh legjitim i tij.
Nevruzi (roman historik)
Nevruzi Gjinia: Roman historik. Autori: Mehdi Frashëri. Shtëpia botuese: "Plejad". Viti i botimit 2012. Faqet e librit 184. ISBN 978-99956-57-83-3
Fragment nga libri
Ajasi kur arriti në luftë mori kumandën, si oficer q'ishte; i vuri në radhë, grekërit kishin bërë këngë:
"Ra në vësë zbuti dhen
Shkeli kryqi Muhamenë
Grat e turqet për ne mbenë
Të na siellinë kafenë."
Ca grekomanë tradhëtorë, që mohonin gjakun e tyre, gjuhën e tyre, besën shqiptare dhe zakonet fisnike, kto këngë i përkthenin në shqip kundra atdhetarëve të tyre.
"Spiroja këndon këtë këngë:
More grek o maskara,
Ç'të lipset lufta me na,
Na jemi djemt' e Arbërisë
Ju ini bijt' e Rospisë,
Kryq' e hënë bëjnë be,
Se na s'kemi din' e fe,
Kemi fen' e Perëndisë
Dhe dëshirën e lirisë,
Shënjë kemi Arbërinë
Dhe si fe vëllazërinë
Pushk e jatagan në dorë
Dhe fitore në kurorë,
Gjithë vdesim me hiri
Se s'pranojmë skllavëri,
Ju të liq e tradhëtorë
S'na gënjeni mor të gjorë
Me Ungjill e me Kuran
Nuk na ndani dot veçan.
Grigorije i Prizrenit
I vjetri Grigorije ( Старац Григорије  ; fl. 1310–55) ishte një klerik dhe shkrimtar ortodoks serb. Grigorije i kishte rrënjët në rajonin e Prizrenit dhe ishte një fisnik në Perandorinë Serbe derisa mori betimet murgore dhe mori titullin e murgjve plak ( starac ). Së bashku me murgun Jakov të Serresit ai udhëhoqi ndërtimin e Manastirit të Kryeengjëjve të Shenjtë në Prizren, vakëfet e perandorit Stefan Dushan (r. 1331–55), dhe u bë hegumeni i parë. Grigorije dhe murgu Teodosije nga Hilandari lanë Malin Athos për tu rikthyer në Serbi, ku do të shkruanin "Žitije svetog Petra Koriškog", si dhe këngë dhe shërbesa për Shenjtorin. Mendohet se ai ishte një nga të mbrojturit e Gregorit të Sinait dhe ka të dhëna se ai është i ashtuquajturi "nxënësi i Danilos" ( Danilov učenik ), dmth autori kryesor i veprës madhështore Žitija kraljeva i arhiepiskopa srpskih, e cila u nis nga Kryepeshkopi Danilo II (s. 1324–37).
Idrisi
parapamje|Idrizi në miniaturën persiane Idrisi ose Idrizi (arabisht: إدريس) është profet i cili përmendet në Kuran. Ai është profeti i dytë pas Ademit. Në Kuran ai përmendet i besueshëm dhe durimtar. Sipas hadithit i cili transmenton Malik ibn Enes i cili gjendet në Sahih Myslim, se Muhammedi e takoi Idrisin në qiellin e katërt.
Emri
Emri Idris domethënë pëkthyes, sipas komentatorëve të Kuranit thojnë se emri Idris është prej fjalës arabe dars që do të thotë udhëzoj.
Familja
Babai i Idrisit ishte Jarid kurse nëna e tij ishte Barkanah. Gruaja e Idrisit ishte Aadanah. Idrisi ka qenë stërgjyshi i Nuhut.
Idrisi në Kuran
Idrisi përmendet dy herë në Kuran, Allahu thotë:
Pastaj më vonë në kaptinën 21, Idrisi përmendet:
(Përkujto) Edhe Ismailin, Idrisin dhe Dhulkiflin, që të gjithë ishin të durueshëm. Ata i përfshimë në mëshirën Tonë, se ishin vërtet prej të mirëve.
Profetësia
Idrisi u lind në Babiloni. Para se të bëhej profet, Idrisi e ndjekte ligji e profetit Shith, biri i Ademit. Pasi Allahu i'a dhuroi profetësinë Idrisit, Idrisi u largua nga Babilonia për shkak se njerëzit bënin mëkate (edhe pse njerëzit ishin myslimanë në kohën e Idrisit). Ata e pyetën Idrisin: Nëse largohemi nga Babilonia, ku do të gjemë vend të mirë sikur ky? Idrisi i'u përgjigj: Nëse imigrojmë për hir të Allahut, ai do të na sigurojë. Njerëzit shkuan me Idrisin dhe arritën në Egjipt. Ata e panë lumin Nil. Idrisi u ul dhe përmendi Allahun duke thënë Subhanallah.
Goni në fushën e minave
Goni në fushën e minave është një shfaqje teatrale e luajtur në teatrin Dodona në Prishtinë. Premiera e kësaj shfaqjeje ishte më 3 prill të vitit 2000 pas së cilës pasuan edhe 198 repriza duke arritur një numër prej 33959 shikuesish.
Në fshatin Korishë të Prizrenit, "Goni..." është dhënë para nxënësve të shkollës së fshatit tetë herë brenda një dite të vetme... Trupa e shfaqjes nuk ka dashur të lë asnjë nga nxënësit e entuziazmuar të kësaj shkolle pa e parë shfaqjen.
Shkolla Fillore "Dituria" e fshatit malorë Ivajë të Kaçanikut i ka ndarë mirënjohje teatrit "Dodona", për shfaqjen "Goni në fushën e minave", të dhënë para nxënësve të kësaj shkolle.
"Punojmë nga ora 6 e deri në 18, nëpër fshatrat më të largëta të Kosovës. E kryejmë punën me kënaqësi, sepse puna jonë në këtë projekt kontribuon që të shpëtohen jetë të fëmijëve." (Valdet Rama, marrë nga një intervistë në gazetën Kosova Sot, 14 prill, 2000).
Jeruzalemi Lindor
parapamje|240px|Harta e Jeruzalemit Lindor. Zonat arabe janë me ngjyrë të gjelbër, ndërsa zonat hebraike janë me ngjyrë të kaltërt. Jeruzalemi Lindor ose Kudsi Lindor (Arabisht: القدس الشرقية‎, al-Quds ash-Sharqiya; Hebraisht: מִזְרַח יְרוּשָׁלַיִם‎, Mizraḥ Yerushalayim) është sektori i Jeruzalemit që u pushtua nga Jordania gjatë Luftës Arabo-Izraelite të vitit 1948, në krahasim me sektorin perëndimor të qytetit, Jeruzalemin Perëndimor, i cili ishte i pushtuar nga Izraeli. Pas luftës midis Izraelit dhe shteteve palestineze dhe arabe në vitin 1948, Jerusalemi u nda në një sektor perëndimor të kontrolluar nga Izraeli dhe në një sektor lindor të kontrolluar nga Jordania. Që nga Lufta Arabo-Izraelite e vitit 1967, Jeruzalemi Lindor konsiderohet të jetë i pushtuar nga Izraeli nga komuniteti ndërkombëtar.
Kjo zonë përfshin Qytetin e Vjetër të Jeruzalemit dhe disa nga vendet më të shenjta të Judaizmit, Krishterimit dhe Islamit, si Mali i Tempullit, Muri Perëndimor, Xhamia el-Aksa, Kupola e Shkëmbit dhe Kisha e Varrit të Shenjtë, si dhe një numër lagjesh ngjitur. Përkufizimet izraelite dhe palestineze të tij ndryshojnë. Këto u përcaktuan nga një sërë zgjerimesh administrative të vendosura nga autoritetet komunale izraelite që nga Lufta Gjashtë Ditore e qershorit 1967. Pavarësisht nga emri i tij, Jeruzalemi Lindor përfshin lagje në veri, lindje dhe jug të Qytetit të Vjetër dhe, në përkufizimin më të gjerë të termit, edhe në të gjitha këto anë të Jeruzalemit Perëndimor. Komuniteti ndërkombëtar i konsideron vendbanimet izraelite në Bregun Perëndimor, përfshirë Jeruzalemin Lindor, si të paligjshme sipas ligjit ndërkombëtar. Izraeli e kundërshton këtë interpretim.
Gjatë Luftës Arabo-Izraelite të vitit 1948, Jeruzalemi u kontestua midis Jordanisë dhe Izraelit. Me ndërprerjen e armiqësive, të dy vendet negociuan fshehtas një ndarje të qytetit, me sektorin lindor që binte nën sundimin jordanez. Kjo marrëveshje u zyrtarizua në Marrëveshjen e Rodosit në mars 1949.
David Ben-Gurion paraqiti pohimin e partisë së tij se "Jeruzalemi hebre është një pjesë organike, e pandashme e shtetit të Izraelit" në dhjetor 1949 dhe Jordania aneksoi Jeruzalemin Lindor vitin e ardhshëm. Këto vendime u konfirmuan përkatësisht në Knesset izraelit në janar 1950 dhe në parlamentin jordanez në prill 1950. Kur u pushtua nga Izraeli pas Luftës Gjashtë Ditore të vitit 1967, Jerusalemi Lindor, me kufij të zgjeruar, ra nën sundimin e drejtpërdrejtë izraelit, një aneksim efektiv de fakto, edhe pse sipas Ian Lustick, nuk u aneksua kurrë zyrtarisht. Në një rezolutë unanime të Asamblesë së Përgjithshme, Kombet e Bashkuara shpallën të pavlefshme masat që ndryshojnë statusin e qytetit.
Në Deklaratën e Pavarësisë Palestineze të Organizatës Çlirimtare Palestineze (PLO) të vitit 1988, Jeruzalemi thuhet se është kryeqyteti i Shtetit të Palestinës. Në vitin 2000, Autoriteti Palestinez miratoi një ligj që shpallte Jeruzalemin si kryeqytet dhe në tetor 2002, ky ligj u miratua nga kryetari Jaser Arafat. Që nga ajo kohë, Izraeli ka mbyllur të gjitha zyrat dhe organizatat joqeveritare të lidhura me PLO në Jerusalemin Lindor, duke thënë se Marrëveshjet e Oslos nuk e lejon Autoritetin Kombëtar Palestinez të veprojë në Jeruzalem. Organizata e Bashkëpunimit Islam (OIC) njohu Jeruzalemin Lindor si kryeqyteti i Shtetit të Palestinës më 13 dhjetor 2017.
Numri vjetor i lejeve të ndërtimit të dhëna për ndërtim në vendbanimet izraelite në Jeruzalemin Lindor është rritur me 60% që kur Donald Trump u bë presidenti i SHBA-së në vitin 2017. Që nga viti 1991, palestinezët, të cilët përbëjnë shumicën e banorëve në Jeruzalemin Lindor, kanë marrë vetëm 30% e lejeve të ndërtimit.
Marie Tussaud
Biografia
Marie Tussaud lindi në Strasburg, Francë. Babai i saj, Joseph Grosholtz, u vra në Luftën Shtatë Vjeçare vetëm dy muaj para se të lindte Marie. Kur ishte gjashtë vjeç, nëna e saj Anne-Marie Walder e çoi në Bern, Zvicër. Aty familja u transferua në shtëpinë e mjekut vendas Philippe Curtius (1741–1794), për të cilin Anne-Marie vepronte si mbajtëse e shtëpisë.
Curtius, të cilin Marie do ta quante xhaxha, nuk ishte vetëm një mjek, por ishte edhe i aftë në modelimin e dyllit. Ai fillimisht e përdori talentin e tij si skulptor dylli për të ilustruar anatominë, por më vonë për portrete. Ai u transferua në Paris në vitin 1765 për të krijuar një Cabinet de Portraits En Cire (firmë portreteje prej dylli). Në atë vit, ai bëri një punim të dylli të zonjës së fundit të Luigji XV, Madame du Barry. Një vit më vonë, Tussaud dhe nëna e saj u bashkuan me Curtius në Paris. Ekspozita e parë e punimeve të dyllit të Curtius u shfaq më 1770 dhe tërhoqi një turmë të madhe. Në vitin 1776, ekspozita u zhvendos në Palais Royal dhe, në vitin 1782, Curtius hapi një ekspozitë të dytë, Caverne des Grands Voleurs, një pararendës i Dhomës së Horrors të Tussaud, në Boulevard du Temple.
Curtius i mësoi Tussaudit artin e modelimit të dyllit. Ajo filloi të punojë për të si artiste. Në vitin 1777, ajo krijoi figurën e saj të parë të dyllit, atë të Volterit. Nga vitin 1780 deri në Revolucionin më 1789, Tussaud krijoi shumë nga portretet e saj më të famshëm si ato të filozofit Jean-Jacques Rousseau, Benjamin Franklin dhe Voltaire. Gjatë kësaj periudhe kujtimet e saj pretendojnë se ajo u punësua për të mësuar bërjen votive në Élisabeth, motra e Louis XVI. Në kujtimet e saj, ajo pranoi se ishte në fshehtësi të bisedave private midis princeshës dhe vëllait të saj dhe anëtarëve të gjykatës së tij. Ajo gjithashtu pretendoi se anëtarët e familjes mbretërore ishin aq të kënaqur me punën e saj sa që u ftua të jetonte në Versailles për një periudhë nëntë vjet, megjithëse nuk ekzistojnë prova bashkëkohore për të konfirmuar llogaritë e saj.
Revolucioni francez
Më 12 korrik 1789, kokat e dyllit të Jacques Necker dhe duka d'Orléans të bërë nga Curtius u bënë në një marshim proteste dy ditë para sulmit në Bastille.
Tussaud u perceptua si një simpatizante mbretëror; në Reign of Terror ajo u arrestua, së bashku me Joséphine de Beauharnais, dhe koka e saj u rrua në përgatitje për ekzekutimin e saj nga gijotina. Ajo tha se u la e lirë falë mbështetjes së Collot d'Herbois për Curtius dhe familjen e tij. Tussaud tha që ajo ishte e punësuar atëherë për të bërë maska vdekjeje të viktimave të famshme të revolucionit, duke përfshirë Louis XVI, Maria Antoinette, Marat dhe Robespierre.
Kur Curtius vdiq më 1794, ai e la koleksionin e tij të punëve dylli te Tussaud. Në vitin 1795, ajo u martua me François Tussaud, një inxhinier civil. Çifti kishte tre fëmijë, një vajzë që vdiq pas lindjes, dhe dy djem, Joseph dhe François.
Lokalitetet arkeologjike në Plandishtë dhe Shevarikë
Lokalitetet arkeologjike në Plandishtë dhe Shevarikë janë lokalitete arkeologjike parahistorike të cilat i takojnë të njëjtit areal dhe si të tilla paraqesin një monument të trashëgimisë kulturore që ndodhet në fshatin Bërnicë e Poshtme, të Prishtinës, në Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Lokalitet Arkeologjik", i miratuar me numër përkatës: (Plandishte 02-117/80 dhe Shevarike 02-431/68).
Historiku
Lokalitetet arkeologjike parahistorike në Plandishtë dhe Shevarikë ndodhen në fshatin Bërnicë e Poshtme rreth 5 kilometra në veri të Prishtinës, pozicionuar përkrah rrugës Prishtinë - Besianë (Podujevë), në bregun e djathtë të lumit të fshatit me një gjatësi prej mbi 600 metra dhe gjerësi 100 metra. Ky lokalitet është hulumtuar në fund të viteve pesëdhjetë dhe sërish gjatë viteve tetëdhjetë, pas zbulimit të rastësishëm të një urne dhe me këtë rast është konstatuar se i takojnë periudhës së bronzit të vonë - hekurit të hershëm. Ky areal është kategorizuar në grupin e nekropoleve (vendvarrimeve) të dysta ku pas djegies së të ndjerëve, hiri i mbetur vendosej në urna e më pas varrosej në varre individuale apo dhe grupore dhe të rrafshëta, e jo tumulare, e që në literaturën arkeologjike njihen si ‘nekropole të fushave me urna’. Në bazë të studimit të mënyrës së ngritjes të këtyre varreve, është konstatuar se ato punoheshin, gjegjësisht konstruktoheshin me përdorimin e gurëve të lëmuar lumorë dhe pllakave ose rrasave të gurit.
Varret janë shpërndarë në dy grupe, në largësi 30 - 50 metra dhe çdo grup përbëhet nga 10 deri 25 varre. Varret janë ndërtuar prej bardhokësh lumi dhe pllakash guri në formë elipsoide. Inventari i varreve të zbuluara përbëhet nga urna masive me mbeturina djegjesh të kufomave, si dhe gjetje prej bronzi; gjilpëra, heshta dhe sumbulla. Tanimë, që nga ky zbulim, kjo kulturë është e njohur si Kultura e Bërnicës. Lokalitetet arkeologjike parahistorike Plandishtë dhe Shevarikë në fshatin Bërnica e Poshtme janë dëshmi e rëndësishme e formimit të kulturës dardane.
Marco Ureña
Marco Danilo Ureña Porras, njohur si Marco Ureña (lindur më 5 Mars 1990 në San José) është një futbollistë kosta rikan i cili luan si sulmues me klubin danez FC Midtjylland dhe me kombëtaren kosta rikane.
Karriera me klube
Ureña filloi karrierën e tij te skuadra e Primera División Alajuelense dhe në Mars 2011, ai u bashkua me klubin e Premier Ligës Ruse Kuban Krasnodar. Ai nuk arriti të shënojë asnjë gol në Premier Ligën Ruse.
Në gusht 2014, ai kaloi te klubi i Superligës Daneze FC Midtjylland në një marrëveshje katër mujore. Kontrata më vonë u bë e vlefshme deri më 10 dhjetor 2014.
Karriera ndërkombëtare
Ureña mori pjesë me Kosta Rikën U–20 në 2009 Kupën e Botës U–20 ku Kosta Rika e mbylli në vendin e katërt pasi humbi kundër Hungarisë në ndeshjen për vendin e tretë. Ai shënoi tre gola gjatë turnamentit.
Në vitin 2009, ai bëri debutimin e tij me kombëtaren e parë kosta rikane në një ndeshje kundër Venezuelës.
Klubet
thumb|right|Ureña duke mpshtur [[Fernando Muslera|Fernando Muslerën për të shënuar kundër Uruguajit në Kupën e Botës 2014]] Redaktuar më 3 shtator 2014
Jeta personale
Ureña është martuar me Ana Paula Aguilar në maj 2014.
Bugojno
parapamje|300px|Bugojno Bugojno është qytet dhe qendër e komunës në Bosnje dhe Hercegovinë. Shtrihet në luginën e lumit Vrbas dhe i takon Kantonit të Bosnjsë Qëndrore. Ndodhet në një distancë prej 130 km nga Sarajeva.
Princesha dhe dragoi
Princesha dhe dragoi (sipas përrallave të Anton Çettës) është një shfaqje teatrale e luajtur në teatrin Dodona në Prishtinë. Premiera e kësaj shfaqjeje ishte më 3 shkurt të vitit 2001.
100 Vjet Pavarësi (Ndriçim Kulla)
100 Vjet Pavarësi Gjinia: Album, histori. Autori: Ndriçim Kulla. Shtēpia Botuese: " Plejad". Faqet e librit 206. ISBN 978-99956-57-84-0
Ky libër është përgatitur dhe botuar në kuadër të 100-vjetorit të Pavarësisë së vendit.
Albumi është i konceptuar në katër kronika, të cilat i korrespondojnë epokave kryesore të zhvillimit dhe që hera-herës kombinohen me ndërfutje retrospektivash për zhvillime kryesore ngjarjesh.
Në të gjitha kronikat, fotografitë shoqërohen nga citate të shkurtra, pasazhe dhe statistika njohëse, të nxjerra nga vepra historike, ato të rilindësve dhe brezit të ndritur të viteve ’30, si dhe vepra të studiuesve dhe albanologëve të huaj.