cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grupi A i Kupës së Botës FIFA 2022
Holandë vs Ekuador
Dy skuadrat janë përballur dy herë me njëra-tjetrën, së fundmi në vitin 2014, një barazim 1–1 në një lojë miqësore.
<section begin="A4" /><section end="A4" />
Ekuador vs Senegal
Dy skuadrat janë përballur dy herë me njëra-tjetrën, së fundmi në 2005, një fitore 2–1 për Senegalin në një lojë miqësore.
<section begin="A5" /><section end="A5" />
Holandë vs Katar
Dy skuadrat nuk janë takuar kurrë më parë.
<section begin="A6" /><section end="A6" />
Rregullat
Pikët e lojës së ndershme do të përdoren si barazues nëse rekordet e përgjithshme dhe ballë për ballë të skuadrave janë të barabarta. Këto llogariten në bazë të kartonëve të verdhë dhe të kuq të marrë në të gjitha ndeshjet e grupit si më poshtë: Vetëm një nga zbritjet e mësipërme mund të zbatohet për një lojtar në një ndeshje të vetme.
Isa Eminhaziri
Isa Agim Eminhaziri (lindi më 9 shtator 1987) është futbollistë kosovarë i cili luan në KF Feronikeli në Raiffeisen Superliga.
Bujar Shabani
Bujar Shabani (lindi më 11 tetor 1990) është futbollistë kosovarë i cili luan në skuadrën KF Drita në Raiffeisen Superliga të Kosovës.
Karriera
Bujari filloi karrierën e tij në klubin KF Ferizaj në vitin 2009, ku qëndroi për tre vite para se të shkojë në Superligën Kosovare në klubin KF Drita më 2012. Pas qëndrimin për dy vite në KF Drita, ai shkoi për të luajtur në KF Feronikeli. Nga viti 2015, ai shkoi për të luajtur në Kategorinë Superiore në klubin KF Skënderbeu. Pas dy vitesh në këktë klub kthehet arrin të nënshkruaj kontratë 2 vjeqare me klubin futbollistik KF Drita.
Claude Chabrol
Claude Chabrol, lexohet Klod Shabról (Paris, 24 qershor 1930 - Paris, 12 shtator 2010) ka qenë një kineast produktiv dhe kritik letrar, njëri prej themeluesve të Valës së Re të kinemasë franceze (La Nouvelle Vague) në fund të viteve 50. Autor i mbi 50 filmave të cilët lëvronin zhanrin e misterit, thënë ndryshe noir, por edhe jetën borgjeze në Francë, ai u pat quajtur "Hitchock-u francez" dhe "Balzaku i kinemasë." parapamje|Claude Chabrol në Berlinalen e vitit 2009 Chabroli studimet universitare i bëri për farmaci, mirëpo u përfshi në të njëzetat e veta rreth revistës së kinemasë së asaj kohe, "Cahiers du Cinèma", bashkë me kritikë të tjerë të artit të shtatë që do bëheshin, bashkë me të, regjisorët e Valës së Re, Jean-Luc Godard-in, François Truffaut-në, Jacques Rivette-n, Éric Rohmer-in e të tjerë.
Lastours
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Claude Chabrol
Në fakt, Chabroli ishte i pari në atë brez që drejtoi një film me metrazh të gjatë, Le beau Serge (Serzhi i bukur, 1958), të cilin e financoi me paratë që i mori borxh vjehrrit të tij. Bashkë me Rohmerin, Chabroli pati shkruar një studim mbi filmat e Hitchock-ut.
Lastours
Lastours ( Ocitanisht: Las Tors ; Shqip: Lasturi) është një komunë në departamentin Audë në Francën jugore.
Lastours ndodhet 12 km jashtë Karkasonës, në luginën e Orbiel. Ka katër kështjella të vogla secila e ndërtuar mbi një kreshtë të madhe shkëmbore 300 m të lartë. Kështjellat u ndërtuan për të kontrolluar hyrjen në Montagne Noire dhe rajonin e Cabardes. Këto janë disa nga kështjellat e pakta origjinale katare të mbetura.
Muzeu i Rilindjes i Gjirokastrës
Muzeu i Rilindjes i Gjirokastrës u hap më 1969, në banesën e lagjes Dunavat ku lindën vëllezërit Bajo e Çerçiz Topulli, U kushtohet ngjarjeve dhe figurave historike të periudhës 1839-1939 në rrethin e Gjirokastrës. Nis me kryengritjet fshatare, paraqiten koha e Lidhjes së Prizrenit, veprimtaria. kryengritëse, në veçanti e vëllezërve Topulli, përpjekjet për shkollën dhe kulturën shqiptare, shoqëritë patriotike, pjesëmarrja në Luftën e Vlorës më 1920 etj.
Cusseta, Alabama
Cusseta, Alabama (Cusseta, Alabama) është një qytet në qarkun Chambers të shtetit federal Alabama, SHBA. Në Cusseta, Alabama jetojnë 123 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (2.619 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 257 m (722 ft).
Banesa e Llukan Bullarit
Banesa e Llukan Bullarit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Souvigny
Souvigny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Souvigny ka një popullsi prej 1907 banorë dhe sipërfaqe 44.35 km², me një dendësi prej 43 banor/km².
Kodra e Stanicës
Kodra e Stanicës (shqip: Kodra e Stanicës) është një maje mali në Kosovë. Ajo është e vendosur në pjesën veriore të vendit, 20 km në perëndim të kryeqytetit të Kosovës, Prishtinë. Lartësia e Kodrës së Stanicës është 1,086 metra mbi nivelin e detit, ose 388 metra mbi terrenin përreth. Baza e saj është 22.5 milje. Kodra e Stanices është pjesë e Malit Çyçavica.
Relievi përreth Kodrës së Stanices është i ndryshëm dhe ajo paraqet pikën më të lartë të zonës përreth saj. Zona përreth Cycavicës është relativisht e populluar, me 222 banorë për kilometër katror. Qytetet më të afërta janë: Vushtrria, Kastrioti, Fushë Kosova, Prishtina, Drenasi, Skënderaj dhe Mitrovica. Bimësia përreth Kodrës së Stanicës është relativisht e zhvilluar në kodrat e afërta. Rajoni në fjalë është formacion kodrinoro - malor.
Temperatura mesatare është 12 °C. Muaji më i nxehtë është muaji korrik me 24 °C, dhe muaji dhjetor është muaji më i ftohtë me -3 °C. Reshjet mesatare të shiut 1,134 milimetra në vit. Muaji me të reshurat më të mëdha është muaji Maj, 143 milimetra shi dhe muaji më i thatë është muaji gusht me 25 milimetra shi.
IWI Negev
__NOINDEX__ parapamje|250x250px|Negev i [[Forcat e Mbrojtjes të Izraelit|Forcave Mbrojtëse të Izraelit.]] IWI Negev (i njohur gjithashtu si Negev NG-5) është një mitraloz i lehtë me 5.56×45mm NATO, i zhvilluar nga Israel Weapon Industries (IWI), më parë Israel Military Industries Ltd. (IMI).
Në vitin 2012, IWI prezantoi mitralozin e përgjithshëm Negev NG-7 me 7.62×51mm NATO i cili përdoret nga Forcat e Mbrojtjes së Izraelit (kryesisht në njësitë e këmbësorisë, inxhinierit luftarak dhe të forcave speciale). NG qëndron për Next Generation (gjeneratën e ardhshme).
Emi Canaj
Emi Canaj është Aktore dhe Modele shqiptare.ajo është e njohur për rolin e saj në filmat Pit Stop Mafia dhe Real Detective.
Biografia
Emi Canaj lindi më 18 qershor të vitit 1991, Tirane e bija e Mitat Canaj dhe Etleva Canaj. Emi që në moshën 15 vjeçare është futur në botën e modelingut duke qënë një ndër modelet më të spikatura në Shqipëri dhe jashtë saj si Itali dhe Turqi.
Ka marrë pjesë në vitin 2007 ne Supermodel of Albania më pas në sfilata të ndryshme me stilistë më të mirë Shqipëtar si : Rezarta Skifteri, Joni Peçi, Anila Zaimi, Mimi Memiaj etj. Në vitin 2009 ka qënë një nga modelet kyresore të Institutit Italian Burgo, gjithashtu pjesëmarrëse në Javë e Modës 2010, si dhe Albanian Fashion Week. Në vitin 2011 deri në vitin 2014 ka qënë pjesë e shumë revistave si : Jeta, Vajza e Ditës, Paloma, Panorama, Anabel etj. Emi ka përfunduar studimet për Juridik, Master Shkencor Penale në Universitetin "Luarasi".
Gjatë këtyre viteve ajo ka përfunduar dhe një kursë aktrimi në Itali dhe në vitin 2016 mori pjesë në filmin Shqiptarë Pit Stop Mafia me regji te Fatmir Koçi-të në rolin e Kapo-së. Nga këtu mori rrjedhë rruga e saj në fushë e aktrimit duke u bëre pjesë e serialit Real Detective me regji të Scott Bailey në rolin e Detective Mia. Me pas ne filmin Shqipetar "S'ka kthim pas" ne rolin e shefes se madje te policise me emrin "Ardita", gjithashtu dhe ne filmin Shqiptaro-Kinez "Balkan Blood" ne rolin e vraseses "Tarantula".Tashmë Emi Canaj është nje aktore e afirmuar në Shqipëri dhe po vazhdonë me projektet e reja jashtë dhe brenda vendit.
Emi eshte pjesë e Shoqatës Artistike "Ferdinand Deda" ku aktualisht vazhdon formimin e saj për të qenë një aktore duke marrë mësime art orator, në mënyrë për të përmirësuar më tej aftësitë e saja dhe për t'u përgatitur për projekte të reja ndërkombëtare të filmit në vitet e ardhëshme.
Afjonkarahisar
Afionkaraisar gjithashtu i njohur shkurt Afjon, është një qytet në Turqinë perëndimore, kryeqyteti i Provincës Afjon. Afjoni është në fshatin malor nga brigjet e Egjeut, 250 km në jug-perëndim të Ankarasë përgjatë lumit Akarçaj. Në Turqi, Afionkarahisar qëndron si një kryeqytet termike dhe banjëve, një kryqëzim i rëndësishëm i hekurudhave, autostradave dhe trafikut ajror në Turqinë perëndimore, dhe bazat ku pavarësia kishte fituar. Për më tepër, Afionkarahisar është një nga provincat kryesore në bujqësi, i njohur globalisht për mermerin e tij dhe prodhuesi më i madh global i opiumit farmaceutik..
Qyteti kishte emrin Afjon deri në vitin 2004 e cila u ndryshua në Afionkarahisar nga Parlamenti i Turqisë.
Historia
Maja e shkëmbit në Afion është fortifikuar për një kohë të gjatë. Ishte e njohur për Hititët si Hapanuwa, dhe më vonë u pushtua nga firgjianët, lidianët dhe persianët Akamenid deri sa u pushtua nga Aleksandri i Madh. Pas vdekjes së Aleksandrit, qyteti (që tani njihet si Akroinοn (Ακροϊνόν) ose Nikopolis (Νικόπολις) në greqishten e lashtë), u sundua nga Seleukasët dhe mbretërit e Pergamonit, pastaj Romës dhe Bizantit. Perandori bizantin Leo III pas fitores së tij ndaj rrethuesve arabë në vitin 740 e riemëroi qytetin Nikopolis (greqisht për "qytetin e fitores"). Turqit selxhukë më pas arritën në vitin 1071 dhe e ndryshuan emrin në Kara Hissar ("kështjellë e zezë") pas kalasë së lashtë të vendosur mbi një shkëmb vullkanik 201 metra mbi qytet. Pas shpërndarjes së Selxhukëve qyteti u pushtua nga Sâhib Ata dhe pastaj Germiyanids.
Kështjella u luftua shumë gjatë kryqëzatave dhe më në fund u pushtua nga sulltani osman Bajaziti I në vitin 1392, por u humb pas pushtimit të Timur Lenkut në vitin 1402. Ai u rikap në vitin 1428 ose 1429.
Zona lulëzoi gjatë Perandorisë Osmane, si qendra e prodhimit të opiumit dhe Afjoni u bë një qytet i pasur. Në vitin 1902, një zjarr që digjej për 32 orë shkatërroi pjesë të qytetit.
Gjatë Luftës së Parë Botërore, të burgosurit e luftës britanike, të cilët ishin kapur në Gallipoli, ishin vendosur këtu në një kishë boshe armene, rrëzë shkëmbit. Gjatë fushatës së Luftës Greko-Turke (1919-1922) (pjesë e Luftës për pavarësi turke) Afjoni dhe kodrat përreth ishin pushtuar nga forcat greke. Sidoqoftë, ajo u gjet më 27 gusht 1922, një moment kyç në kundër-sulmin turk në rajonin e Egjeut. Pas vitit 1923 Afjoni u bë pjesë e Republikës së Turqisë.
Rajoni ishte një prodhues i madh i opiumit të papërpunuar deri në fund të viteve 1960 kur nën presionin ndërkombëtar, nga SHBA në veçanti, fushat u dogjën dhe prodhimi pushoi. Tani lulekuqet rriten nën një regjim të rreptë licencimi. Ata nuk prodhojnë më shumë opium të papërpunuar, por marrin morfinë dhe opiume të tjera duke përdorur metodën e nxjerrjes së kashtës së lulekuqes.
Afjoni u përshkrua në anën e pasme të kartëmonedhës turke 50 lira të viteve 1927-1938.
Klima
Afionkarahisar ka një klimë kontinentale verore e nxehtë dhe e thatë (Dsa) nën klasifikimin Köppen dhe një kontinentale verore të nxehtë (Dca) ose klimë të nxehtë oqeanike verore (Doa) nën klasifikimin Trewartha. Dimrat janë të ftohtë dhe me dëborë dhe verat janë të nxehta dhe të thata me netët e ftohtë. Reshjet e shiut vijnë kryesisht gjatë pranverës dhe vjeshtës.
Afjoni sot
Afjoni është qendra e një zone bujqësore dhe qyteti ka një qytezë të vendit që ndjehen për të. Ka pak mënyra në bare, kafene, muzikë live ose pajisje të tjera kulturore, dhe standardet e arsimit janë të ulëta për një qytet në perëndim të Turqisë. Afjoni është i njohur për mermerin e tij (në vitin 2005 kishte 355 gurore mermeri në provincën e Afjonit që prodhonin gur të bardhë me cilësi të lartë), suxhukun e saj, kajmakun e saj dhe gërshetime të ndryshme të bëra me dorë. Ekziston edhe një fabrikë e madhe çimentoje.
Afjoni është gjithashtu një kryqëzim i rëndësishëm hekurudhor midis Izmirit, Konjës, Ankarasë dhe Stambollit. Afjoni është në rrugën e linjës hekurudhore të planifikuar me shpejtësi të lartë midis Ankarasë dhe Izmirit.
Ekzistojnë një numër i restoranteve të mirë-krijuar rrugës për udhëtarët për mëngjes në kuzhinën lokale. Disa nga këto vende janë hotele dhe banjë moderne të pajisura mirë; ujërat minerale të Afjonit janë të njohur për cilësitë e tyre shëruese. Ekziston edhe një varg i gjatë kioskash në rrugë që shesin llokuma lokale turke.
Xhennetul Muala
parapamje|250px|Varrezat el Muala në Mekë Xhennetul Muala (arabisht: جَنَّة ٱلْمُعَلَّاة, romanizuar: Jannah al-Muʿallāh, lit. "Xhenneti më i Lartësuar"), i njohur gjithashtu si Varrezat e Ma'la (arabisht: مَقْبَرَة ٱلْمَعْلَاة Maqbarah al-Maʿlāh) dhe el-Haxhun (arabisht: ٱلْحَجُوْن Al-Ḥajūn) është një varrezë në veri të Xhaminë e Shenjtë, dhe afër Xhamisë së Xhinëve në Mekë, Arabia Saudite. Është vendi ku janë varrosur gruaja e Profetit Islam Muhamed, gjyshi dhe paraardhësit e tjerë.
Historia
parapamje|Xhenetul Muala para vitit 1925, gjatë periudhës [[Perandoria Osmane|osmane]]
Shumë nga të afërmit e Muhamedit u varrosën këtu para hixhretit të tij në 622. Shumë kube dhe struktura janë ndërtuar ose rindërtuar mbi varre të njohura gjatë viteve. Varret në këtë varrezë u shkatërruan në vitin 1925, në të njëjtin vit kur varrezat e Xhenet el-Baki në Medine u rrënuan nga mbreti saudit, Ibën Saudi. Kjo ndodhi pavarësisht protestave të bashkësisë ndërkombëtare islame. Disa myslymanë shiitë vazhdojnë të mbajnë zi ditën që Shtëpia e Saudit shkatërroi faltoret në el-Baki, e cila është quajtur Yaum-e Gham ose Dita e Pikëllimit dhe protestojnë kundër prishjes së këtyre faltoreve nga qeveria saudite.
Njerëzit që u varrosën këtu
parapamje|Varri i Hatixhes në varrezat Xhenet el-Mu'ala, para shkatërrimit të tij në vitin 1925 Figura historike të varrosura këtu përfshijnë:
Torroja del Priorat
Torroja del Priorat është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Priorat, të provincës Tarragona, në Katalonia.
Oliena
Oliena (Ulìana) është një komunë në Itali në provincën Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 165.74 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 379 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 7.101 banorë.
Torroja del Priorat
Lidhje të jashtme
Torroja del Priorat
Kaido Saks
Kaido Saks (lindi më 24 korrik 1986) është basketbollistë estonezë i cili luan për ekipin TLÜ/Kalev.
Karriera ndërkombëtare
Kaido luan për kombëtaren estoneze që nga viti 2010.
Banesa e Luc Zaharisë
Banesa e Luc Zaharise është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Šime Ljubić
Šime Ljubić (24 maj 1822 - 19 tetor 1896) ishte një arkeologe, historian dhe teolog austriako-kroat..
Frane Bulić
Frane Bulić (4 tetor 1846 - 29 korrik 1934) ishte një arkeolog, historian dhe prift kroat.
Don Matteo
Don Mateo eshte nje serie televisiva italiane, prodhuar nga Lux Vide ne bashkepunim me Rai Fiction. Transmetohet ne Rai 1, nga 7 janar 2000.
Produzione
Seriali e ka fillimin ne 1998 ideuar nga regjizori Enrico Oldoini. Dhe prodhuar Lux Vide S.p.A. e Matilde dhe Luca Bernabei ne bashkepunim me Rai Fiction. Protagonisti don Matteo Minelli-Bondini interpretohet nga aktori Terence Hill. Oltre a Hill, aktore kryesore jane Nino Frassica ne rruolin e mareshallit Cecchini, Flavio Insinna ne rrolin e capiten Anceschi, eshte Simone Montedoro ne rrolin e capiten Tommasi.
Si fillim u mendua te titullohej telefilmi (djalli dhe uji i shenjte) me protagonistin Lino Banfi ose Giancarlo Magalli. Ne ate periudhe Terence Hill po pregatitej te interpretonte rrolin e priftit investigues ne Mediaset, me karakter shume te kundert nga personazhi i Don Matteo, por Mediaset nderpret cdo gje, prej nje projekti te ngjashem ne Rai. Nder kohe Lux Video i kerkon Terence Hill, (i lire nga Mediaset), te interpretoje serialin. Ku protagonisti do te quhej Teodoro, por ky emer nuk e bindi aktorin Terence Hill, qe e nderroi me sinonimin e tij Matteo. kuptimi i te dy emrave "dhurate prej zotit". Per here te pare ne kete episod Terence Hill reciton me zerin e tij origjinal: Ne te gjithe serite apo filma, para Don Matteo, aktori Hill ishte dubluar.
drejtuar ngaSeriali i pere xhirohet ne 1998-1999 drejtuar nga Enrico Oldoini. Seriali i dyte xhirohet ne 2001 drejtuar nga Andrea Barzini dhe Leone Pompucci. Seriali i trete xhirohet ne 2002 drejtuar nga Andrea Barzini, Enrico Oldoini dhe Leone Pompucci. Seriali i katert xhirohet ne 2003-2004 drejtuar nga Andrea Barzini dhe Giulio Base. Seriali i peste xhirohet ne 2005-2006 drejtuar nga Giulio Base, Carmine Elia dhe Elisabetta Marchetti. Seriali i gjashte xhirohet ne2007-2008 drejtuar nga Giulio Base, Fabrizio Costa dhe Elisabetta Marchetti. Seriali i shtate xhirohet ne 2009 drejtuar nga Giulio Base dhe Lodovico Gasparini. Seriali i tete xhirohet ne 2011 drejtuar nga Giulio Base, Carmine Elia, Fernando Muraca dhe Salvatore Basile. Seriali i nente xhirohet ne 2013 drejtuar nga Monica Vullo, Luca Ribuoli dhe Jan Maria Michelini. Xhirimet e serialit te dhjete filluan ne 2015 dhe do te perfundojne gjate fillimit te trasmetimit nga 7 janari deri ne 14 prill 2016 çdo te enjte ne RAI 1.
Serite e para jane xhiruan ne 14:9 duke filluar nga seria e shtate xhirohet ne formatin 16:9, ne HD alta definizione. Autor muzike është Pino Donaggio. Produktori i serialit televiziv është Luca Bernabei. Në 3 maj 2012, në Rai Premium trasmetohet seria e katert e programit Fiction Mania dedikuar serialit Don Matteo.
Trama
Protagonisti don Matteo ka një talent të lindur për të hetuar, dhe njohje të thellë të shpirtit njerzor. është prifti i kishës së San Giovanni në Gubbio, transferohet në Spoleto nga seriali i nëntë. Miqësia e thelle, dhe bashkëpunimi me mikun e tij marshalli Nino Cecchini, e mundëson atë në hetimet policisë, duke arritur në zbardhjen e çështjes, falë dhuntisë së tij për të hetuar. Don Matteo është xhentil, i disponueshëm, i dashur me të gjithë, por edhe me personat që arrijnë deri në vrasje. Por ndërhyrjet e tij në hetime, nuk janë shumë të mirpritura nga kapiteni Giulio Tommasi që kërkon gjithnjë ta mbaj larg hetimeve, por më në fund i janë mirnjohës dhuntisë së tij per hetimet.
Episodet
220 episodiet qe perbejne dhjete serialet te prodhuara deri tani trasmetohen ne Rai 1. Dhe ritrasmetohen nga Rai 1, dhe në të kaluarën nga TV2000 dhe Rai Premium. Seritë vihen në dispozicjon edhe në web-in zyrtar Rai.tv, që propozon një pjes të mirë të nëntë serialeve të prodhuara.
Lars Ulrich
Lars Ulrich (lindur më 26 Dhjetor, 1963) është një muzikant, aktor nga Danimarka. Njihet si bateristi dhe bashkë themeluesi i grupit heavy/thrash metal Metallica. Ai është djali i lojtarit të tenisit Torben Ulrich dhe nipi i lojtarët të tenisit Einer Ulrich. Ai vet ka luajtur tenis në moshë të re dhe u shpërngul në Los Angeles në moshë 16 vjeqare që të trajnohet profesionalisht. Pasi publikoi një reklam të quajtur The Recycler ai u takua me vocalistin/gitaristin James Hetfield dhe formuan grupin Metallica.
Jeta e hershme
Ulrich kishte lindur në një familje të klasës së sipërme të mesme në Gentofe të Danimarkës. Ai ishte djali i lojtarit profesional të Tenisit Torben Ulrich, dhe po ashtu gjyshi i tij nga babai ishte Einer Ulrich i cili po ashtu ishte lojtar Tenisi. Gjyshja e tij nga babai, Ulla Meyer vinte nga një familje Hebreje, kshtu që gjyshi i Larsit u vra nga Nazistët gjatë luftë së dytë botërore. Saksofonisti Dexter Gordon ishte kumbari i Larsit, dhe po ashtu ishte miku i fëmijrisë së Neneh Cherry.
Në Shkurt të 1973, Babai i Larsit kishte marë 5 bileta për një koncert të Deep Purple i cili do të mbahej në të njëjtin stadium në të cilin do të mbahej një turne tenisi në të cilin ai do të luante. Pasi njëri nga shokët e tij nuk mund të shkonte, atëherë ata ja dhanë biletën Larsit 9 vjeqarë, të cilit i la aq shumë përshtypje sa që i bleu albumin e tyre të parë të quajtur Fireball, dhe nga aty filloi dashuria e tij ndaj muzikës, më saktësisht muzikës Rock and roll dhe më von Heavy metal. Ai bleu setin e tij të parë të baterive Ludwig nga gjyshja e tij rreth moshës 12 ose 13 vjeqare. Ai si fillim dashti të luante tenis dhe u shpërngul në SHBA në verë të 1980.
Në dokumentarin Anvil: The story of Anvil, Ulrich tregon se duke parë një shfaqje të Y&T ai zgjodhi të bëhej Muzikant. Ai vërejti një grup nga Londra të quajtur Diamond Head dhe i pëlqeu aq shumë saqë i bleu një Album dhe shkoi nga San Francisco në Londër për ti parë drejt për së drejti. Kur u kthye në Amerikë, ai vendosi një reklam në gazetat lokale se po kërkonte dikë me të cilin të formonte një grup. James Hetfield i'u përgjigj dhe kështu u formua Metallica.
majtas|parapamje|Metallica logo
Kariera
Në vitin 1981, Ulrich takoi Hetfield në Downey, të Kalifornisë dhe formuan grupin heavy metal të quajtur Metallica. Emri "Metallica" e mori nga një shokë, Ron Quintana, i cili po kërkonte emra për një grup heavy metal që ai po e krijonte, dhe Metallica ishte njëra nga opsionet, po ashtu edhe "Metal Mania". Ulrich e bindi atë që të zgjidhte "Metal Mania" dhe për vete zgjodhi Metallica.
Ai u bë i njohur si pioneri i luajtjes së shpejt së baterive thrash/heavy, e paraqitur në shumë këngë të Metallikës; "Metal Militia" nga albumi Kill 'Em All; "Fight Fire With Fire" nga albumi Ride the Lightning; "Battery" dhe "Damage Inc." nga albumi Master of Puppets; dhe "Dyers Eve" nga albumi ...And Justice for All. Ai po ashtu ka pasur vëmendje të madhe dhe popullaritet nga, si fillim vet grupi dhe nga teknika e tij e veqantë e luajtjes së baterive, si për shembull teknika double bass drum në këngën "One" (...And Justice for All)  dhe "Damage Inc.". Që nga krijimi i Metallikës, Ulrich u adoptoua me një stil më të lehtë, nga një set baterishë me 9 pjesë në atë 7 pjesësh.
Ai mori pjesë në filmin e parë në një origjinale të HBO e quajtur Hemingway & Gellhorn, e cila filloi filmimin në Mars të 2011 dhe përfundoi në Maj të 2012. Ai po ashtu mori pjesë në filmin Get Him to the Greek si vet ai (d.m.th. personazhi ishte vet ai), dhe si partner i Jackie Q.
Në 2012, Lars ishte kryesori në dokumentarin "Mission to Lars" (Misioni drejt Larsit). Filmi i Kate dhe Will Spicer, tregon na merr ne në një udhëtim drejt Tomit, i cili jetonte në Devon, Angli dhe që kishte sindromën Fragile X, i cili dëshironte të takonte Larsin.
Përurimet
Me vendosjen e Lars Ulrich dhe anëtarëve të tjerë të Metallikës siq janë James Hetfield, Kirk Hammet, Cliff Burton dhe Robert Trujillo në Rock and Roll Hall of Fame në 2009, Ulrich u bë danezi i parë që e kishte atë titull nderi.
Alison Uttley
Alison Uttley (17 dhjetor 1884 - 7 maj 1976), znj. Alice Jane Taylor, ishte një shkrimtare britanike me mbi 100 libra. Ajo është më e njohur për një seri të fëmijëve rreth Little Gray Rabbit dhe Sam Pig. Ajo gjithashtu mbahet mend për një novelë pioniere për fëmijët, një udhëtar në kohë, rreth Marias së burgosur, Mbretëresha e Skocezëve.
Lars Ulrich
Përurimet
Ndërsa në vitin 2016 kishte nderin të përuronte një ndër bandat e tija më të pëlqyera e cila ishte Deep Purple në Rock 'n' Roll Hall of Fame.
Alison Uttley
Jeta
Lindur në Cromford dhe e rritur në Derbyshire rurale, ajo u shkollua në Shkollën Lea në Holloway dhe në Shkollën Lady Manners në Bakewell, ku ajo zhvilloi një dashuri për shkencën që çoi në një bursë për Universitetin e Mançesterit për të studiuar fizikën. Në vitin 1906 ajo u bë gruaja e dytë e diplomuar me nderime në universitet dhe ajo krijoi një miqësi të përjetshme me profesorin Karizmatik Samuel Alexander.
Pasi u largua nga universiteti, ajo u trajnua si një mësuese në Cambridge dhe në vitin 1908 mori një post si mësuese e fizikës në Shkollën e Mesme të Fulhamit për Vajzat në Perëndim të Londrës. Rreth vitit 1910, ajo jetonte në Vicarage Vjetër në King Street në Knutsford. Në vitin 1911 ajo u martua me James Arthur Uttley, dhe në vitin 1914 kishte fëmijën e saj të vetëm, John Corin Taylor. James Uttley ishte i prirur ndaj depresionit dhe u mbyt në lumin Mersey në vitin 1930.
Nga viti 1924 deri në vitin 1938 Uttleys jetuan në Downs House, 13 Downs Down, Bowdon, Cheshire, e cila tani ka një pllakë blu që shënon shoqatën. Në vitin 1938 ajo u shpërngul në Beaconsfield, ku Enid Blyton ishte një fqinj, i cili nuk e pëlqente Alison, duke e përshkruar atë si një grua vigjilente dhe "vulgare". Ajo gjithashtu u grind me hidhërim me ilustratorin më të njohur të saj, Margaret Tempest.
Karriera në shkrim
Në jetën e mëvonshme Uttley tha se ajo filloi të shkruante për të mbështetur veten dhe djalin e saj financiarisht pasi ishte e ve, por në fakt libri i saj i parë u botua në vitin 1929 para vdekjes së burrit të saj. Uttley regjistroi se një frymëzim kishte qenë një takim në vitin 1927 me Profesorin Aleksandër në një ekspozitë pikture në Altrincham ku e ngatërroi atë me një tjetër ish-student dhe e pyeti nëse ajo ishte akoma duke shkruar. Librat e saj të parë ishin një seri tregimesh rreth kafshëve, duke përfshirë Rabbit të Vogël, Vogël Red Fox, Sam Pig dhe Hare. Ajo më vonë shkroi për fëmijët më të rritur dhe të rritur, veçanërisht duke u përqendruar në tema rurale, sidomos në The Country Child (1931), një tregim fiktiv i përvojave të saj të fëmijërisë në shtëpinë e saj të fermave familjare, Castletop, pranë Cromford.
Një nga veprat e saj më të njohura është Udhëtar në kohë (1939). Bazuar në ngastrën Babington të Anthony Babington në Dethick, pranë shtëpisë së saj të familjes, në këtë romancë përzihen ëndrra dhe fakti historik në një histori rreth një vajze të shekullit të 20-të e cila transportohet në shekullin e 16-të, duke u përfshirë në një komplot për të liruar Marinë, Mbretëreshën e skicave nga Manor pranë Wingfield. Uttley u vendos më vonë në Beaconsfield, në një shtëpi të quajtur Thackers pas shtëpisë në libër. Në janar të vitit 1978, BBC TV shfaqi një seri me pesë pjesë A Traveler in Time bazuar në historinë e Uttley. Ajo luajti rolin e një 15-vjeçareje Sophie Thompson dhe pastaj yllin në rritje Simon Gipps-Kent.
Në vitin 1970 Universiteti i Mançesterit i dha' Uttley një diplomë nderi si Doktore të Letrave në njohjen e veprës së saj letrare.
Stykkishólmur
Stykkishólmur (Stykkishólmsbær), është një komunë në Islandë. Kjo komunë ndodhet në rajonin Perëndimor, dhe është pjesë e Zonës zgjedhore Veriperëndimore.
Chambœuf, Côte-d'Or
Chambœuf është komunë në departamentin Côte-d'Or në lindje të Francës.
Ollastra
Ollastra (Ollàsta) është një komunë në Itali në provincën Oristanos, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 21.47 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 23 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.219 banorë.
Entrepierres
Entrepierres është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Entrepierres ka një popullsi prej 397 banorë dhe sipërfaqe 47.79 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Banesa e Luci Dollanit
Banesa e Luci Dollanit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Qyteti i Jugut
Qyteti i Jugit është një liber i Ismail Kadaresë.
Ky eshte nje liber ku Kadareja nepermjet kujtimeve nga femijeria, sjell temen e Luftës Antifashiste dhe përjetimet e saj ne vendin e tij te lindjes, Gjirokastër
Banesa e Mak Haxhistases
Banesa e Mak Haxhistases është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Nëndetësja sulmuese
__NOINDEX__ parapamje|250x250px|HMCS Windsor, një nëndetëse sulmuese e Marinës Mbretërore Kanadeze. Një nëndetëse sulmuese ose nëndetëse gjuetare-vrasëse është një nëndetëse e krijuar posaçërisht për qëllimin e sulmit dhe fundosjes së nëndetëseve të tjera, luftëtarëve sipërfaqësorë dhe anijeve tregtare. Në marinat sovjetike dhe ruse ato quheshin dhe quhen "nëndetëse me shumë qëllime". Ato përdoren gjithashtu për të mbrojtur luftëtarët miqësorë sipërfaqësorë dhe nëndetëset raketore. Disa nën-sulmues janë gjithashtu të armatosur me raketa lundrimi, duke rritur qëllimin e misioneve të tyre të mundshme për të përfshirë objektivat tokësore.
Nëndetëset sulmuese mund të jenë me energji bërthamore ose me naftë ("konvencionalisht"). Në sistemin e emërtimit të Marinës së Shteteve të Bashkuara dhe në sistemin ekuivalent të NATO-s (STANAG 1166), nëndetëset sulmuese me energji bërthamore njihen si SSN dhe paraardhësit e tyre anti-nëndetëse (ASW) me naftë elektrike janë SSK. Në Marinën Amerikane, SSN quhen jozyrtarisht "sulme të shpejta".
Saint-Puy
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Gjeografia
qendër|parapamje|300x300px| Shën Puji dhe komunat përreth
Njerëz të shquar
Shën Puji ishte shtëpia e ushtarit zotëri Blaise de Monluc.
Reykhólahreppur
Reykhólahreppur (Reykhólahreppur), është një komunë në Islandë. Kjo komunë ndodhet në rajonin Fjordet Perëndimore, dhe është pjesë e Zonës zgjedhore Veriperëndimore.
Viella, Gers
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Viella (Ocitanisht: Vielar ; Shqip: Vjela) është një komunë në departamentin Gers në Francën jugperëndimore.
Gjeografia
qendër|parapamje|300x300px| Vjela dhe komunat përreth saj
Torroella de Montgrí
Torroella de Montgrí është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Empordà, të provincës Gerona, në Katalonia. Torroella de Montgrí ka 11598 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 65 km2.
Sabazan
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Sabazan (Ocitanisht: Sabasan ; Shqip: Sabazani) është një komunë në departamentin Gers, Occitani, Franca jugperëndimore.
Gjeografia
qendër|parapamje|300x300px| Sabazani dhe komunat përreth
Olmedo
Olmedo (S'Ulumèdu, Urumèddu) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 33.47 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 68 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 4.161 banorë.
Gjuhët neolatine
Gjuhët neolatine ose gjuhët romane janë gjuhë moderne që kanë evoluar nga gjuha latine vulgare midis shekujve III dhe VIII dhe që formojnë një nëngrup të gjuhëve romake italike (neolatine) brenda familjes së gjuhëve indo-evropiane.
Përmbledhje
Sot ka më shumë se 900 milionë folës amtare të gjuhëve neolatine (romane) që gjenden në mbarë botën, kryesisht në Amerikë, Evropë dhe pjesë të Afrikës. Gjuhët kryesore neolatine (romane) kanë gjithashtu shumë folës joamtare dhe janë në përdorim të gjerë edhe si Lingua Franca. Kjo është veçanërisht e vërtetë për frëngjishten, e cila është në përdorim të gjerë në të gjithë Afrikën Qendrore dhe Perëndimore, Madagaskarin, Mauritius, Sejshelle, Komoret, Xhibuti, Libani dhe Magrebi perëndimor.
Gjashtë gjuhët më të njohura të gjuhëve neolatine (romake) sipas numrit të folësve amtarë janë:
Strandabyggð
Strandabyggð (Strandabyggð), është një komunë në Islandë. Kjo komunë ndodhet në rajonin Fjordet Perëndimore, dhe është pjesë e Zonës zgjedhore veriperëndimore.
Kuçuk Ullagaj
Mehmet Kyçyk Ullagaj ose Kuçuk Ullagaj (rus. Сергей Георгиевич Улагай, sq. Sergei Gjeorgjeviq Ulagay; 19/31 tetor 1875 (sipas burimeve të tjera 1876) - Marsejë, 29 prill 1944) ka qenë ushtarak i ushtrisë cariste i kombësisë çerkeze, kozak, pjesëmarrës në luftën ruso-japoneze, Luftën e Parë Botërore dhe Luftën Civile Ruse.
Biografia
Një nga komandantët më të shquar të kalorësisë të Ushtrisë së Bardhë. Ka patur gradat Kolonel (1917), Gjeneral Major (1918), Gjeneral Lejtnant (1919). I nderuar me dekoratën Kalorës i Urdhrit të Shën Gjergjit, shkalla e 4-të.
Ka qenë pjesë e njësive cariste të baronit Vrangel që iu bashkuan Ahmet Zogut për të zhbërë Lëvizjen e qershorit. Pas Triumfit të Legalitetit shërbeu në ushtrinë shqiptare, qe nënkoloneli në drejtim të mbrojtjes së sektorit Milot-Shkodër gjatë pushtimit italian. Xhandarmëria e komanduar prej tij u dorëzua vetëm kur u rrethua nga italianët.
Banesa e Mihal Bërdunit
Banesa e Mihal Bërdunit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Matteo
Produzione
Seriali e ka fillimin ne 1998 ideuar nga regjizori Enrico Oldoini. Dhe prodhuar Lux Vide S.p.A. e Matilde dhe Luca Bernabei ne bashkepunim me Rai Fiction. Protagonisti don Matteo Minelli-Bondini interpretohet nga aktori Terence Hill. Oltre a Hill, aktore kryesore jane Nino Frassica ne rruolin e mareshallit Cecchini, Flavio Insinna ne rrolin e capiten Anceschi, eshte Simone Montedoro ne rrolin e capiten Tommasi.
drejtuar ngaSeriali i pere xhirohet ne 1998-1999 drejtuar nga Enrico Oldoini. Seriali i dyte xhirohet ne 2001 drejtuar nga Andrea Barzini dhe Leone Pompucci. Seriali i trete xhirohet ne 2002 drejtuar nga Andrea Barzini, Enrico Oldoini dhe Leone Pompucci. Seriali i katert xhirohet ne 2003-2004 drejtuar nga Andrea Barzini dhe Giulio Base. Seriali i peste xhirohet ne 2005-2006 drejtuar nga Giulio Base, Carmine Elia dhe Elisabetta Marchetti. Seriali i gjashte xhirohet ne2007-2008 drejtuar nga Giulio Base, Fabrizio Costa dhe Elisabetta Marchetti. Seriali i shtate xhirohet ne 2009 drejtuar nga Giulio Base dhe Lodovico Gasparini. Seriali i tete xhirohet ne 2011 drejtuar nga Giulio Base, Carmine Elia, Fernando Muraca dhe Salvatore Basile. Seriali i nente xhirohet ne 2013 drejtuar nga Monica Vullo, Luca Ribuoli dhe Jan Maria Michelini. Xhirimet e serialit te dhjete filluan ne 2015 dhe do te perfundojne gjate fillimit te trasmetimit nga 7 janari deri ne 14 prill 2016 çdo te enjte ne RAI 1.
Serite e para jane xhiruan ne 14:9 duke filluar nga seria e shtate xhirohet ne formatin 16:9, ne HD alta definizione. Autor muzike èshtè Pino Donaggio. Produktori i serialit televiziv èshtè Luca Bernabei. Nè 3 maj 2012, nè Rai Premium trasmetohet seria e katert e programit Fiction Mania dedikuar serialit Don Matteo.
Episodet
220 episodiet qe perbejne dhjete serialet te prodhuara deri tani trasmetohen ne Rai 1. Dhe ritrasmetohen nga Rai 1, dhe nè tè kaluarèn nga TV2000 dhe Rai Premium. Seritè vihen nè dispozicjon edhe nè web-in zyrtar Rai.tv, qè propozon njè pjes tè mirè tè nèntè serialeve tè prodhuara.
Katsudō Shashin
Filmimi prej tre sekondash përmban një djalë që shkruan "活動写真", heq kapelën e tij, dhe bën me dorë nga ekrani. Framet ishin ilustruar në të kuqe dhe të zezë duke përdorur një pajisje që shërbente për vizatimin e faqeve të fenerëve, dhe framet u përshpejtuan për të krijuar një ripërsëritje të vazhdueshme.
Përshkrimi
alt=Brief animated film of a boy removing his hat and waving|parapamje|Katsudō Shashin Katsudō Shashin përbëhet nga një seri imazhesh vizatimore prej pesëdhjetë framesh të një shiriti celuloid dhe zgjat tre sekonda me gjashtëmbëdhjetë frame  për sekond.<span class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEAnime_News_Network_staff2005_1-0" rel="dc:references">  Ai përshkruan një djalë të ri me një kostum marinari që shkruan me shkronjat kanji "活動写真"(katsudō shashin, "imazhe lëvizëse"), pastaj kthehet nga shikuesit, heq kapelen e tij, dhe përshëndet. Katsudō Shashin është një titull i përkohshëm për filmin, kjo pasi titulli aktual është i panjohur.<span class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTELitten201413_2-0" rel="dc:references"> Ndryshe nga animacioni tradicional, framet nuk ishin prodhuar nga fotografimi i imazheve, por ishin të stampuar mbi film duke përdorur një Stencil.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEMatsumoto201198_3-0" rel="dc:references"> Kjo është bërë me një kappa-ban, një pajisje për pikturimin e faqeve të fenerëve. Imazhet ishin në të kuqe dhe të zezë mbi një rrip filmi 35 mm, fundi i të cilit ishte përshpejtuar për të realizuar një cikël të vazhdueshëm shikimi.
Sfondi Historik
Filmat animuar të realizuara për lojrat optike si zoetrope, paraprinë filmat e animuar të projektuar. Prodhuesi gjerman i lojrave Gebrüder Bing paraqiti një aparat filmi në një festival lojrash në Nuremberg në 1898; shpejt prodhues të tjerë lojrash shitën pajisje të ngjashme. Filmat me njerëz për këto pajisje ishin të shtrenjta për tu realizuar; rreth 1898 filmat e animuar për këto pajisje ishin në shitje, dhe mund të lidheshin në cikle për shikimin e vazhdueshëm. Importet e këtyre pajisjeve gjermane u shfaqën në Japoni të paktën që prej vitit 1904; filmat për ta me shumë mundësi përfshinin ciklet e animacionit. alt=Film frame of a cartoon samurai holding a sword|parapamje|Filmat e animuar Japonezë të tillë si Hanawa Hekonai meitō no maki e Jun'ichi Kōuchi-t filluan të shfaqen në kinema në vitin 1917. Teknologjia e filmave të projektuar arriti në Japoni prej perëndimit në 1896-97.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEMatsumoto2011112_12-0" rel="dc:references">  Shfaqja më e hershme e animacionit të huaj në kinematë Japoneze që mund të datohet me saktësi, është me siguri The Nipper's Transformations (1911) e animuesit francez Émile Cohl, e cila e pati premierën e saj në Tokio më 15 prill 1912. Punimet prej Ōten Shimokawa, Seitarō Kitayama, dhe Qer'ichi Kōuchi në 1917 ishin të parët filma të animuar Japonezë që arritën të shfaqen në ekranet e kinemave. Filmat janë të humbur, por disa prej tyre janë zbuluar në versionet "toy movie" për shikimin në shtëpi me projektorë; Më i vjetri që ka mbijetuar është Hanawa Hekonai meitō nuk maki (1917), i titulluar Namakura-gatana në versionin për shtëpi.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEMatsumoto201196.E2.80.9397_17-0" rel="dc:references">
Rizbulimi
Në dhjetor të vitit 2004, një tregtar i dorës së dytë në Kioto kontaktoi me Natsuki Matsumoton, një ekspert i ikonografisë në Universitetin e Arteve në Osaka. Tregtari kishte marrë një koleksion të filmave dhe projektuesit nga një familje e vjetër e Kiotos, dhe Matsumoto shkoi pas një muaji për ti marrë ato. Koleksioni përfshinte tre projektues, njëmbëdhjetë filma 35 mm, dhe trembëdhjetë  slaide fenerësh magjikë prej qelqi.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEMatsumoto201198_3-3" rel="dc:references"> <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEMatsumoto201198_3-3" rel="dc:references">
Kur Matsumoto gjeti Katsudō Shashin midis koleksionit,<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEClementsMcCarthy2006169_19-1" rel="dc:references">  shiriti i filmit ishte në gjendje të keqe.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEL.C3.B3pez2012584_20-0" rel="dc:references"> Koleksioni përfshinte tre filma perëndimorë të animuar;<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTELitten201412_21-0" rel="dc:references"> Katsudō Shashin mund të jetë realizuar si një imitim i shembujve të animacionit gjerman ose atyre perëndimorë.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTELitten201412_21-1" rel="dc:references">  Bazuar në prova të tilla si datat e prodhimit të projektuesve në koleksion, Matsumoto dhe historiani i animacionit  Nobuyuki Tsugatapërcaktuan që filmi ishte realizuar, me shumë gjasa, në fund të periudhës Meiji, e cila përfundoi në vitin 1912; historiani Frederick S. Litten ka sugjeruar 1907 si një periudhë e mundshme, dhe se "një datë realizimi para 1905 ose pas 1912, është e pamundur". Në atë kohë, kinematë ishin të rralla në Japoni; dëshmitë sugjerojnë se Katsudō Shashin u prodhua në masë me qëllim shitjen tek pronarët e pasur të projektorëve shtëpiakë. Krijuesi i filmimit mbetet i panjohur; për Matsumoton, cilësia relativisht e dobët dhe teknologjia e ulët e përdorur në teknikën e printimit tregojnë që me të gjitha gjasatu realizua nga një kompani e vogël.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTELitten201415_11-2" rel="dc:references">
Zbulimi u mbulua gjerësisht në mediat Japoneze. Për shkak të spekulimeve në datën e krijimit, filmi do të kishte qenë bashkëkohorë apo edhe do të paraprinte filmat e parë të animuar nga Cohl dhe animatorët Amerikanë J. Stuart Blackton dhe Winsor McCay. Gazeta Asahi Shimbun pranoi rëndësinë e zbulimit të animacionit nga periudha Meiji, por shprehu rezerva në lidhje me vendosjen e filmit në gjenealogjinë e animacionit Japonez, duke shkruar se "është e diskutueshme nëse  [ Katsudō Shashin ] duhet të quhet animacion në kuptimin bashkëkohor".
Włodzimierz Pająkowski
Włodzimierz Pająkowski (31 korrik 1934, Koronowo - 25 tetor 1992) profesor dhe historian polak. Ai u specializua kryesisht në historinë e antikitetit, por kishte një reputacion si një polimat. Organizator dhe drejtues afatgjatë i Departamentit të Studimeve Ballkanike në AMU, në vitet 1981–1984 zëvendësdekan i Fakultetit të Historisë në AMU.
Biografia
Pas përfundimit të arsimit shkollor në Jarocin, ai ndërmori studime të larta në Universitetin e Poznańit (nga viti 1955 Universiteti Adam Mickiewicz), të cilin diplomoi në 1957. Pastaj u punësua si asistent në Departamentin e Historisë së Lashtë dhe Mesjetare të Universitetit Adam Mickiewicz. Ai ndërmori hapat e tij të parë shkencorë nën mbikëqyrjen e Tadeusz Zawadzki. Më vonë, në Institutin e Historisë të Universitetit Adam Mickiewicz, organizoi Departamentin e Studimeve Ballkanike (njësia e vetme e këtij lloji në Poloni), të cilën e drejtoi deri në vdekjen e tij. Ai e mori habilitacionin e tij në vitin 1977 në bazë temës së disertacionit me titull "Ilirët - Illirii proprie dicti (Ίλλγριοί). Studime mbi vendbanimet dhe historinë e ilirëve si dhe fqinjëve të tyre në periudhën pararomake".
Ai u përqëndrua kryesisht në popujt fqinjë (barbarë) që jetonin në periferi të botës antike, të cilët, sipas mendimit të tij, nuk luanin rol më të vogël në historinë e botës mesdhetare sesa grekët dhe romakët. Hulumtimi u shtri, në veçanti, në Epir, i cili ishte një aktivitet pionier në Poloni, dhe në një masë të madhe edhe në një shkallë globale. Në vitin 1970, ai botoi një monografi novatore dhe të parë polake të Epirit të lashtë. Nga viti 1970, ai mori pjesë aktive në ekspeditat arkeologjike në Novae dhe hulumtoi historinë e trakëve. Për këtë arsye, si bursist i qeverisë bullgare, ai kaloi disa herë në kërkime shkencore në Sofje. Ai gjithashtu organizoi aktivitete kërkimore në Jugosllavi, duke filluar kërkimet mbi fiset e lashta ilire, gjë që rezultoi në një monografi tjetër në vitin 1981 e cila gjithashtu ishte një monografi novatore, në të cilën ai paraqiti tezën se ilirët duhet të trajtohen si një faktor i pavarur në historinë e Gadishullit Ballkanik dhe si një forcë që ushtroi një ndikim të rëndësishëm edhe në shtetet greke dhe Perandorinë Romake. Ai gjithashtu studioi migrimet e popullsisë në kohët parahistorike të Gadishullit Ballkanik dhe marrëdhëniet e gadishullit në antikitet me pjesët e tjera të botës mesdhetare.
Ai promovoi mbi 60 master dhe 3 doktorantë, dhe disa drejtime të tjera u ndërprenë nga vdekja e mbikëqyrësit. Në vitet 1981–1984 ai ishte zëvendësdekan për çështjet e studentëve në AMU, më pas ai shpëtoi shumë studentë nga rënia për arsye politike. Përveç AMU, ai gjithashtu dha leksione mbi kulturën e lashtë në universitetet e tjera të Poznańit: Akademia e Muzikës dhe Shkolla e Lartë Shtetërore e Arteve të Bukura. Në 1991, ai u zgjodh anëtar nderi i Qendrës Clermont-Ferrand për Kërkime të fundit mbi Historinë, Filozofinë dhe Problemet Sociale. Ai gjithashtu organizoi krijimin e njësive të antikitetit në qendrat e reja akademike në Zielona Góra dhe Szczecin, - në këtë të fundit ( Universiteti i Szczecin ) ai mori pozicionin e një profesori.
The Lucky One
"The Lucky One" është një këngë e interpretuar nga këngëtari estonez Uku Suviste që e ka përfaqësuar Estoninë në Festivalin Evropian të Këngës 2021. Vokalistët mbështetës gjatë performancës së drejtpërdrejtë janë Eleryn Tiit, Scott Murro, Jaagup Tuisk, Raimondo Laikre dhe Kaarel Orumägi.
Festivali Evropian i Këngës
Kënga u zgjodh për ta përfaqësuar Estoninë në Festivalin Evropian të Këngës 2021, pasi fitoi Eesti Laul, konkursin muzikor që zgjedh hyrjet e Estonisë për Festivalin Evropian të Këngës. Gjysmëfinalet e garës 2021 do të shfaqin të njëjtën renditje të vendeve siç përcaktohet nga shorti për gjysmëfinalet e garës 2020. Estonia u vendos në gjysmëfinalen e dytë, që do të mbahej në 20 maj 2021 dhe ishte planifikuar të performonte në gjysmën e parë të shfaqjes.
Termes, Aude
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Termes (Languedocien : Tèrme ; Shqip: Termi) është një komunë në departamentin Audë në Francën jugore.
Lupin III vs Detektivi Konan: Filmi
Filmi është nominuar për Çmimin e Akademisë Japoneze për Animacionin e Vitit.
Përmbajtja
Filmi fillon me një vjedhje tjetër të guximshme të kryer nga Kaito Kid, me një diamant përrallor si shënjestër e tij. Mospërputhjet e tjera në këtë rast përfshijnë "Kid" duke përdorur një armë të vërtetë dhe një varkë me fuqi të lartë, në vend të pelerinës së tij standarde të varur, për të bërë largimin e tij. Konan Edogawa ndërmerr ndjekjen, por prishet nga një figurë në hije duke përdorur një shpatë për të prerë skateboardin e tij në dysh; vetëm atëherë ai e kupton identitetin e vërtetë të fajtorit: Arsène Lupine III.
Siç rezulton, Lupin vepron nën detyrim; interesi i tij i dashurisë, Fujiko Mine, po përdoret si peng, me një jakë shpërthyese rreth qafës së saj e cila do të shpërthejë nëse Lupin nuk bashkëpunon. Vjedhja e diamantit, të cilën Lupin e hedh poshtë pak më vonë, nuk ishte asgjë më shumë sesa një provë e aftësive të tij, pasi shënjestra e tij e vërtetë është një gur i çmuar me emrin Sapfire Qershia "punëdhënësi" i tij, një njeri misteriioz që e quan veten Alan Smithee më pas. Mystifikuar nga sjellja e Lupin, Policia e Tokjos nën Juzo Megure konsultohet Inspektori i ardhshëm i Lupin-it, Koichi Zenigata, me Miwako Sato dhe Wataru Takagi vullnetarisht si ndihmës. Sidoqoftë, megjithë masat paraprake të Zenigata, Lupin, i maskuar në Takagi, arrin të vjedhë perlën dhe të largohet.
Qumështaria
parapamje|Qumështari dhe një lopë qumështore Qumështaria është një degë e rëndësishme e ekonomisë bujqësore e blegtorale e cila merret me mbledhjen dhe përpunimin e qumështit të kafshëve, më së shumti nga lopët ose dhitë, por edhe nga buallica, delja, pela ose deveja, për konsumim njerëzor. Një qumështore zakonisht është e vendosur në një seksion ose në afërsi të fermave të qumështit apo edhe në një seksion të një ndërmarrje afariste multifunksionale (ferma të përziera) e cila merret me prodhimtarinë e qumështit. Ndërkaq, njerëzit të cilët merren në mënyrë aktive dhe profesionale me prodhimin e qumështit quhen qumështarë.
Lupin III vs Detektivi Konan: Filmi
Përmbajtja
Njëkohësisht, një këngëtar i ri i famshëm italian i pop-it Emilio Baretti po mbërrin në Japoni për të kryer një turne koncerti; por mes mbulimit të lajmeve Konan vëren Daisuke Jigen midis shoqëruesve të Baretti. Shoku i Ran Mourit, Sonoko Suzuki rregullon një takim para koncertit me idhullin e saj në hotelin e tij, por pas mbërritjes ata përplasen me Megure dhe policinë në suitën e Baretti, së bashku me menaxherin e tij, Claudia Belucci dhe producentin e tij, Luciano Carnevale. Baretti ka marrë një letër kërcënimi duke i thënë që të anulojë koncertin e tij ose të vritet. Pavarësisht nga rreziku për jetën e Baretti, Carnevale këmbëngul që koncerti të zhvillohet siç ishte planifikuar. Kur Ran dhe Sonoko vendosin të largohen, Conan qëndron prapa për të kërkuar Jigen, të cilin e gjen duke vepruar si truprojë i Baretti, megjithëse padyshim që ndjek një axhendë tjetër.