cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paganizmi gjerman
Paganizmi gjermanik ose feja gjermanike i referohet fesë tradicionale, kulturore të rëndësishme të popujve gjermanikë. Me një gamë kronologjike prej të paktën një mijë vjetësh në një zonë që mbulon Skandinavinë, Ishujt Britanikë, Gjermaninë moderne dhe nganjëherë pjesë të tjera të Evropës, besimet dhe praktikat e paganizmit gjermanik ndryshonin. Studiuesit zakonisht supozojnë njëfarë shkalle vazhdimësie midis besimeve të epokës romake dhe atyre që gjenden në paganizmin norvegjez, si dhe midis fesë gjermanike dhe fesë indo-evropiane të rindërtuar dhe folklorit pas konvertimit, megjithëse shkalla dhe detajet e sakta të kësaj vazhdimësie janë objekt debati. Feja gjermanike u ndikua nga kulturat fqinje, duke përfshirë atë të keltëve, romakëve dhe, më vonë, nga feja e krishterë. Ekzistojnë shumë pak burime që janë shkruar nga vetë pasuesit paganë; në vend të kësaj, shumica janë shkruar nga të huajt dhe kështu mund të paraqesin probleme për rindërtimin e besimeve dhe praktikave autentike gjermanike.
Naruhito
Martesa dhe familja
Shtatzënia e parë e Masakos u njoftua në dhjetor 1999, por ajo u dështua. Perandori Naruhito dhe Perandoresha Masako kanë një vajzë, Aiko, Princesha Toshi (敬宮愛子内親王, Toshi-no-miya Aiko Naishinnō), e lindur më 1 dhjetor 2001 në Spitalin e Agjencisë Familjare Perandorake në Pallatin Perandorak të Tokjos.
Paganizmi gjerman
Hyrje
Burimet tekstuale dhe arkeologjike lejojnë rindërtimin e aspekteve të ritualit dhe praktikës gjermanike. Këto përfshijnë praktika të vërtetuara mirë të varrimit, të cilat ka të ngjarë të kenë rëndësi fetare, të tilla si sendet e pasura të varreve dhe varrimi në anije ose vagona. Figura të gdhendura prej druri që mund të përfaqësojnë perëndi janë zbuluar në moçalje në të gjithë Evropën veriore dhe depozita të pasura flijimi, duke përfshirë objekte, kafshë dhe mbetje njerëzore, janë zbuluar në burime, moçal dhe nën themelet e strukturave të reja. Dëshmia për vendet e shenjta përfshin jo vetëm vendndodhjet natyrore si korijet e shenjta, por edhe dëshmitë e hershme për ndërtimin e strukturave të tilla si tempuj dhe adhurimin e shtyllave në këmbë në disa vende. Praktika të tjera të njohura fetare gjermane përfshijnë hamendjen dhe magjinë, dhe ka disa dëshmi për festat dhe ekzistencën e priftërinjve.
Naruhito
Perandori i Japonisë
thumb|Perandori Naruhito i veshur me [[Sokutai|sokutai në ceremoninë e kurorëzimit në tetor 2019]]
Paganizmi gjerman
Përkufizimi
Feja gjermanike përkufizohet kryesisht si tradita fetare e folësve të gjuhëve gjermanike ( popujt gjermanikë ). Termi "fe" në këtë kontekst është në vetvete i diskutueshëm, Bernhard Maier duke vënë në dukje se "nënkupton një këndvështrim specifik modern, i cili pasqyron izolimin konceptual modern të "fesë" nga aspekte të tjera të kulturës". Asnjëherë një grup i unifikuar ose i kodifikuar besimesh ose praktikash, feja gjermanike tregoi variacione të forta rajonale dhe Rudolf Simek shkruan se është më mirë t'i referohemi " feve gjermane". Në shumë zona kontakti (p.sh Rheinland dhe Skandinavinë lindore dhe veriore), paganizmi gjermanik ishte i ngjashëm me fetë fqinje si ato të sllavëve, keltëve ose popujve finikë. Përdorimi i kualifikuesit "gjermanik" (p.sh "Feja gjermane" dhe variantet e saj) mbetet e zakonshme në studimet në gjuhën gjermane, por përdoret më rrallë në anglisht dhe gjuhë të tjera shkencore, ku studiuesit zakonisht specifikojnë se cila degë e paganizmit nënkuptohet (p.sh. paganizmi norvegjez ose paganizmi anglo-sakson ). Termi "fe gjermane" përdoret ndonjëherë për praktikat që datojnë që në epokën e gurit ose të bronzit, por përdorimi i tij është më i kufizuar në periudhën kohore pasi gjuhët gjermanike ishin bërë të dallueshme nga gjuhët e tjera indo-evropiane. (Epoka e hershme e Hekurit ). Paganizmi gjermanik mbulon një periudhë prej rreth njëmijë vjetësh për sa i përket burimeve të shkruara, që nga raportet e para në burimet romake deri në konvertimin përfundimtar në krishterim.
Naruhito
Perandori i Japonisë
Pas një ceremonie abdikimi në pasditen e 30 prillit, mbretërimi i Akihito dhe epoka e Heisei vazhduan deri në fund të ditës. Naruhito pastaj e pasoi atë si perandor në fillim të ditës më 1 maj, duke hyrë në epokën Reiwa. Tranzicioni u bë në mesnatë. Vendi i Naruhito si perandor u zyrtarizua në një ceremoni në mëngjesin e 1 majit. Në deklaratën e tij të parë si perandor, ai u zotua të reflektojë thellë në rrugën e ndjekur nga babai i tij dhe të përmbushë përgjegjësinë e tij kushtetuese "si simboli i shtetit dhe i unitetit të popullit të Japonisë".
Shkenca fiktive
Fantashkenca, rrënjët e së cilës shkojnë deri në kohërat e lashta, ka të bëj me fantazinë, horrorin dhe trillimet me superheronj, dhe përbëhet nga shumë nën-zhanera .Megjithatë përkufizimi i saktë i tij është bërë objekt diskutimesh prej kohësh midis autorëve, kritikëve dhe studiuesve.
Literatura fantastiko-shkencore, filmi, televizioni dhe mediat e tjera janë bërë të njohura dhe me influencë në shumë vënde të botës. Përveç sjelles së argëtimit, ajo gjithashtu mund të kritikojë shoqërinë e sotme, dhe shpesh thuhet se frymëzon një " ndjenjë mrekullie ". parapamje| Ilustrim nga Aubrey Beardsley për A True Story nga [[Lukiani|Lucian]]
Përkufizime
"Fantashkenca" është e vështirë të përkufizohet saktësisht, pasi përfshin një gamë të gjerë konceptesh dhe temash. James Blish shkruajti: " Wells e përdori termin fillimisht për të mbuluar atë që ne sot do ta quanim " fantashkenca hard, në të cilën një përpjekje e ndërgjegjshme për të qenë besnikë ndaj fakteve tashmë të njohura (që nga data e shkrimit) ishte nënshtresa mbi të cilën do të ndërtohej tregimi, dhe nëse tregimi do të përmbante një mrekulli, të paktën nuk duhet të përmbajë një arsenal të tërë të tyre ".
Lester del Rey shkroi, "Edhe adhuruesi i përkushtuar — e ka të vështirë të shpjegojë se çfarë është fantashkenca", dhe mungesa e një "përkufizimi të plotë të gjithëpranuar" ekziston sepse "nuk ka kufij të përcaktuar lehtësisht në fantashkencë". Autori dhe redaktori Damon Knight përmblodhi vështirësinë, duke thënë "fantashkenca është ajo që ne tregojmë kur e themi atë". Mark C. Glassey e përshkroi fantashkencën ashtu siç Gjykatësi Supreme i SHBA-së Potter Stewart përshkroi pornografinë : " E dalloj atë atehërë kur e shoh."
Historiku
Produkte të Revolucionit Shkencor dhe Epokës Iluministe, Somnium i Johannes Kepler (1634), Atlantis i Ri i Francis Bacon (1627), Athinerasius Kircher 's Itinerarium extaticum (1656), Cyrano de Bergerac ' Historia Komike e Shteteve dhe Perandorive të Hënës (1657) dhe Shtetet dhe Perandoritë e Diellit (1662), " Bota e ndezur " e Margaret Cavendish " 1676 ",    Jonathan Swift 's Travels Gulliver-së (1726), Ludvig Holberg ' s Nicolai Klimii Iter Subterraneum (1741) dhe Voltaire 's Micromégas (1752) konsiderohen si disa nga veprat e para të vërteta të zhanrit shkencë-fantazi. Isaac Asimov dhe Carl Sagan e konsideronin Somnium tregimin e parë fantastiko-shkencorë, i cili përshkruan një udhëtim në Hënë dhe se si shikohet lëvizja e Tokës nga atje.
Pas zhvillimit të shekullit të 18-të të romanit si formë letrare, Frankenstein -i i Mary Shelley (1818) dhe The Last Man (1826) ndihmuan në përcaktimin e formës së romanit fantastiko-shkencor. Brian Aldiss ka argumentuar se Frankenstein ishte vepra e parë e fantastiko-shkencore. Edgar Allan Poe shkroi disa tregime që konsiderohen si fanta-shkence, duke përfshirë " The Unparalleled Adventure of One Hans Pfaall" (1835) e cila paraqiti një udhëtim në Hënë. Jules Verne u dallua për vëmendjen e tij ndaj detajeve dhe saktësinë shkencore, veçanërisht në Njëzet mijë Lega nën det (1870). Në 1887-ën, romani El anacronópete nga autori spanjoll Enrique Gaspar y Rimbau prezantoi makinën e parë të kohës.
Shumë kritikë e konsiderojnë H.G. Wells një nga autorët më të rëndësishëm të fanta-shkencës, madje si " Shekspirin e fanta-shkencës". Shkrimet e tij më të shquara fantastiko-shkencorë përfshijnë The Time Machine (1895), Ishulli i Doktor Moreau (1896), Njeriu i padukshëm (1897) dhe Lufta e Botëve (1898). Fanta-shkenca e tij imagjinonte pushtim nga alienët, inxhinieri biologjike, padukshmëri dhe udhëtimin në kohë. Në veprat e tij jo-trilluese si futurolog ai parashikoi ardhjen e aeroplanëve, tankeve ushtarake, armëve bërthamore, televizionit satelitor, udhëtimit në hapësirë dhe diçkaje që i ngjan World Wide Web-it.
Më 1926-ën, Hugo Gernsback botoi revistën e parë amerikane të fanta-shkencës, Amazing Stories. Në numrin e parë të saj ai shkroi:
Më 1928-ën, vepra e parë e botuar e EE "Doc" Smith,The Skylark of Space ,shkruar në bashkëpunim me Lee Hawkins Garby, u shfaq në Amazing Stories. Shpesh quhet si opera hapësinore e parë e shkëlqyer. Në të njëjtin vit, tregimi origjinal i Philip Francis Nowlan, Buck Rogers, Armageddon 2419, u shfaq gjithashtu në Amazing Stories. Kjo u pasua nga një seri komike i Buck Rogers,e para fantastiko-shkencore komike e vëtetë.
Në vitin 1937, John W. Campbell u bë redaktori iAstounding Science Fiction, një ngjarje që ndonjëherë konsiderohet si fillimi i Epokës së Artë të Fanta-Shkencës,e cila karakterizohet nga histori që festojnë arritjet shkencore dhe progresi.Në 1942-shin, Isaac Asimov filloi Foundation series,i cili tregon kronikën e ngritjes dhe rënies së perandorive galaktike dhe futi psikohistorinë. "Epoka e Artë" shpesh thuhet se përfundoj në 1946-ën,por nganjëherë përfshihet fundi i viteve 1940 dhe vitet 1950.
More Than Human (1953) i Theodore Sturgeon hulumtoi evolucionin e mundshëm njerëzor në të ardhmen. Në vitin 1957, Andromeda: A Space-Age Tale i shkrimtarit dhe paleontologut rus Ivan Yefremov paraqiti një pamje të një civilizimi të ardhshëm ndëryjor komunist dhe konsiderohet një nga romanet më të rëndësishme të fanta-shkencës sovjetike. Në vitin 1959, Robert A. Heinlein me librin e tij Starship Troopers shënoj një largim nga tregimet dhe romanet e tij të mëparshme për të rinj. Është një nga shembujt e parë dhe më me shumë ndikim i romaneve fantastiko-shkencorë ushtarak, dhe prezantoj konceptin e ekzoskeletoneve. Seriali gjerman i hapësirës Perry Rhodan, shkruar nga autorë të ndryshëm, filloj në vitin 1961 me uljen së parë në Hënë dhe që prej asaj kohe është zgjeruar në hapësirë në universe të shumta, në një hark kohor prej miliarda vitesh. Është bërë seriali më i njohur i librave fantastiko-shkencorë i të gjitha kohërave.
Mutah Beale
Mutah Wassin Shabazz Beale (lindi më 7 tetor 1977) i njohur ndryshe si Napoleon, ishte anëtarë i grupit tq Tupac Shakurit i quajtur Outlawz.
Familja
Mutah lindi në Newark, Nju Xhersi, babai i tij Salek Beale dhe nëna e tij Aquillah, që të dy u konvertuan në Islam. Kur ai ishte tre vjeç, prindërit e tij u vranë në shtëpinë e tij. Pas vdekjes së tyre, Mutah së bashku me vëllezërit e tij Moonie Beale dhe Kamil "Hellraza" Beale shkuan në shtëpinë e gjyshes në Irvington, Nju Xhersi.
Konvertimi
Mutah u ftua në Islam nga Mikail Kamil në vitin 2001. Ai e konsideron muzikën "nëse muzika nuk është sipas sunnetit të Muhammedit, atëhere është e papranueshme". Mutah tani është duke bërë disa gjëra të ndryshme në fushën e biznesit. Ai tani është në Arabinë Saudite.
Cáceres
Cáceres është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Llanos de Cáceres, të provincës Cáceres, në Extremadura. Cáceres, Spain ka 2.000.320 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 1750.33 km2.
Drejtoria e Përgjithshme e Doganave
parapamje|240px|Logoja e Drejtorisë së Përgjithshme të Doganave Drejtoria e Përgjithshme e Doganave është agjencia qeveritare përgjegjëse për inspektimin dhe transferimin e mallrave të importuara dhe të eksportuara brenda dhe jashtë Shqipërisë.
Fjalori latino-epirotik
Fjalori latino-epirotik / mblodhi Frang Bardhi, përshtatur Skënder Hushi. Botuar në Durrës në vitin 2020, libri ka 248 faqe.
Shtëpia e Ismet Zhavelit
Shtëpia e Ismet Zhavelit është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Savinjano mbi Rubikone
Savignano sul Rubicone ( Shqip Savinjano sul Rubikone ose Savinjano) është një komunë (bashki) në Provincën e Forlì-Cesena në rajonin italian Emilia-Romanja, e vendosur rreth 90 km në juglindje të Bolonjës dhe rreth 30 km  juglindje të Forlìsë.
Komuna e merr emrin e saj nga lumi Rubikoni, i famshëm për kryqëzimin historik të Jul Cezarit. Një kombinim i ndryshimeve natyrore dhe të bëra nga njeriu bëri që Rubikoni origjinal të ndryshojë kursin në mënyrë të përsëritur që nga atëherë. Për shekuj, vendndodhja e saktë e lumit origjinal ishte e panjohur. Në 1991, Fiumicino, një lum i cili përshkon Savignano sul Rubicone, u identifikua si lokacioni më i mundshëm për Rubikon origjinal. Para kësaj rajoni quhej Savignano di Romagna.
Kali i Przewalski-t
Kali i Przewalski-t (Equus ferus przewalskii ose Equus przewalskii) i quajtur edhe takhi, kali i egër Mongol ose kali Dzungian, është një kal i rrallë dhe i rrezikuar me origjinë nga stepat e Azisë Qendrore. Pasi u zhduk në natyrë, ai është rifutur në habitatin e tij vendas që nga vitet 1990 në Mongoli në Parkun Kombëtar Khustain Nuruu, Rezervatin Natyror Takhin Tal dhe Khomiin Tal, si dhe disa zona të tjera në Azinë Qendrore dhe Evropën Lindore. Megjithatë,statusi i zbutjes së këtyre kafshëve është vënë në pikëpyetje.Pozicioni i tij taksonomik është ende i debatuar, me disa taksonomistë që e trajtojnë kalin e Przewalski si një specie,të tjerë si nënspecie të kalit të egër ose një varietet i egër i kalit të zbutur. Ai është emëruar nga gjeografi dhe eksploruesi rus Nikołaj Przewalski.
Kali i Przewalskit është konsideruar prej kohësh i vetmi kalë i egër i mbetur, në kontrast me Mustangun amerikan ose Brumby australian, të cilët janë kuaj të egër që rrjedhin nga kafshët shtëpiake.Ky supozim u sfidua në vitin 2018 ,kur analizat e ADN-së së mbetjeve te kalit të lidhur me kulturën 5000-vjeçare Botai të Azisë Qendrore,zbuloi se kafshët ishin të prejardhjes Prezewalski.
Taksonomia
Kali i Przewalski-t u përshkrua zyrtarisht si një specie e re në vitin 1881 nga Ivan Semyonovich Polyakov, megjithëse pozicioni taksonomik i kalit të Przewalski mbetet i diskutueshëm dhe nuk ekziston një konsensus nëse është një specie e plotë (si Equus przewalskii), një nëngrup i kalit të egër (si Equus ferus przewalskii) apo edhe një nënpopullim i kalit shtëpiak.Shoqëria Amerikane e Mamalogistëve e konsideron kalin e Przewalksi dhe Tarpanin si nënspeciet e Equus ferus, dhe e klasifikon kalin shtëpiak si specie të veçantë Equus caballus.
Karakteristikat
Kali i Przewalski-t është i ndërtuar në mënyrë më të fortë në krahasim me kuajt e zbutur, me këmbë më të shkurtra, megjithëse është shumë më i vogël dhe më i shkurtër se të afërmit e tij të zbutur. Lartësia tipike është 122-142 cm, dhe gjatësia është rreth 2.1 metra dhe peshon rreth 300 kg. Gëzofi është përgjithësisht në të bardhë dhe varjon nga kafe e errët ne kafe më të zbehtë dhe të verdhë-bardhë në bark, si dhe rreth surratit. Këmbët e kalit të Przewalski janë shpesh me vija të dobëta, gjithashtu tipike për shenjat primitive.Qafa qëndron e drejtë dhe nuk shtrihet aq përpara, ndërsa bishti është rreth 90 cm i gjatë,me flokë më të shkurtër se sa tek kuajt e zbutur. Thundrat e kalit të Przewalski janë më të gjata në pjesën e përparme dhe kanë brirë të dukshëm më të trashë se sa kuajt e tjerë, një përshtatje që përmirëson performancën e thundrave në terren.
Vikentij Makušev
Vikentij Makušev (Rusisht: Викентий Васильевич Макушев) (1837-1883) ishte një sllavist rus dhe albanolog. Ai njihet më së miri për shkak të veprave të tij për Dubrovnikun.
Ai lindi më 10 nëntor 1837 në Brest Litovsk. Babai i tij ishte inxhinier ushtarak. Nëna e tij vdiq në vitin 1847 nga Kolera. Në periudhën midis 1856 dhe 1860 ai studioi në Universitetin e Petrogradit. Në janar të 1863 Makušev u emërua konsull rus në Dubrovnik ku ai kaloi pesë vjet duke studiuar arkivat e Dubrovnikut.
Makušev ishte profesor në Universitetin e Varshavës. Në Varshavë në 1871 botoi punën e tij "Hulumtime historike mbi sllavët në Shqipëri në mesjetë", në të cilën ai paraqiti rezultatin e hulumtimit të tij mbi tre mijë dokumente historike që ai studioi në arkivat e Venedikut, Napolit, Palermos, Milanit dhe Ankonës. Të dhënat arkivore të mbledhura në arkiva në Itali janë të një rëndësie të madhe për historinë e sllavëve të jugut. Makušev u përshkrua si Bullgarofil.
Fjalor serbokroatisht- shqip
Fjalor serbokroatisht- shqip = Srpskohrvatsko albanski reçnik / Abdullah Zajmi, Mehdi Bardhi, Sulejman Drini, Latif Mulaku, Gani Luboteni, Sitki Imami. Botuar në Prishtinë në vitin 1974 nga Instituti Albanologjik. Libri ka 1016 faqe.
Banesa e Sevo Marës
Banesa e Sevo Marës është një monument i trashëgimisë kulturore në Dhoksat, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "2509/1 30.06.1983".
Bibliografi e punimeve shkencore të profesor Dr. Idriz Ajetit : 1947-1977
Bibliografi e punimeve shkencore të profesor Dr. Idriz Ajetit : 1947-1977 libër me autorë Mehdi Bardhi, Mehmet Halimi. Botuar në Prishtinë në vitin 1978 nga Instituti Albanologjik.
Le Castellard-Mélan
Le Castellard-Mélan është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Le Castellard-Mélan ka një popullsi prej 65 banorë dhe sipërfaqe 25.74 km², me një dendësi prej 3 banor/km².
Ditët gazmore : libër leximi : për kl. 5-të të shkollës fillore
Ditët gazmore : libër leximi : për kl. 5-të të shkollës fillore / me autorë Sulejman Drini, Mehdi Bardhi, red. Shefqet Riza. Botuar në Prishtinë në vitin 1982 nga Enti i Teksteve dhe i Mjeteve Mësimore. Libri ka 209 faqe dhe me ilustrime.
Shënime: Botimi i 5-të
Cadaqués
Cadaqués është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Empordà, të provincës Girona, në Katalonia. Cadaqués ka 2935 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 15.62 km2.
Libër leximi : për klasën V të shkollës fillore
Libër leximi : për klasën V të shkollës fillore / me autorë Sulejman Drini, Mehdi Bardhi. Botuar në Prishtinë në vitin 1970 nga Enti i Teksteve dhe i Mjeteve Mësimore. Libri ka 198 faqe dhe me ilustrime.
Shënime: Botimi i 5-të i përmirësuar.
Plluzhina (Skënderaj)
Plluzhinë është një vendbanim në komunën e Skënderajt, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Rrezanë.
Fjalor i fjalëve të huaja
Fjalor i fjalëve të huaja / hartues Murat Bejtja, hartues Latif Mulaku, hartues Mehdi Bardhi. Botuar në Prishtinë në vitin 1988 nga "Rilindja". Libri ka 667 faqe.
Banesa e Shefqet Peçit
Banesa e Shefqet Peçit është një monument i trashëgimisë kulturore në Picar, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "Urdhëres 08.01.1977".
Fazilet Hanım ve Kızları
Fazilet Hanım ve Kızları (Shqip: Zonja Fazilet dhe Vajzat e saj) është një serial dramë turk me regji të Murat Saraçoğlu e cila u transmetua në Star TV nga 25 marsi 2017 deri më 9 qershor 2018.
Përmbledhja
Historia përqendrohet në Fazilet, nënë e dy vajzave të quajtura Hazan dhe Exhe, e cila është e etur për të fituar para duke përdorur aftësitë e modelimit të vajzës së saj të vogël Exhe. Ndërsa Hazan ndjek një karrierë si trajnere sportive, larg ambicieve të nënës së saj, ajo bie në dashuri me një burrë të pasur të llastuar. Ata e duan një person që ka para, por jo ndonjë gjë tjetër.
Twin gent
Emri Artit :  Dj Twin Gent
Profesioni :   Deejay Producer Vendlindja :  Tirane Vendbanimi : Tirane
Periudha qe ushtron profesionin dj : 1994 - 2023 perfomues ne te gjitha loung bar tirane dhe jasht tiranes si dhe jasht shqiperis Clubet dhe diskotekat ne te cilat kam lozur Resident Fenix Premium Club Tirane Dream City Club Tirane Folie Club Titane Cinco Cavalli Tirane Artist lounge Disco class ( tirane ) Reflexion disco (tirane ) Reteor Pub ( tirane ) House of harts Club ( tirane ) Disco albania (tirane ) Rouge Club (tirane ) Alma del cuba (tirane ) Rozafa Palace (tirane ) Capitan zhick ( velipoje) Mexiko CLUB ( tirane ) Tivoli Club (tirane ) Summer Depo ( vlore) Cavaliero pub ( tiran ) 4 Miami beach ( durres plazh) Space Club ( vlore) Baracuda Club ( sarande ) Viper club ( durres plazh ) Ecuador Club (sarande ) Fashion club ( velipoj) Si dhe nje mori datash dhe eventesh ne te gjith shqiperine.dhe jasht shqiperis franc belgjik itali gjermani Si dhe shoqerues ne stgae i shum kengetarve shqiptar dafina zeqiri 2 ton kapital.t tayna e shum artistave te tjere
Rrymat muzikore te cilat loz : Club House,Latin House,,hip-hop,RnB,Reggeaton afro, bits Comercial, music,Latin deep house, jazz house remix funky, 80.90 gold music 80 90 remix funky
Mbi të folmen shqipe të Peshterit : separat
Mbi të folmen shqipe të Peshterit : separat / me autorë Latif Mulaku, Mehdi Bardhi. Botuar në Prishtinë në vitin 1974.
Archail
Archail është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Archail ka një popullsi prej 20 banorë dhe sipërfaqe 12.99 km², me një dendësi prej 2 banor/km².
Cádiz
Cádiz është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Bay of Cádiz, të provincës Cádiz, në Andalusia. Cádiz ka 123948 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 12.1 km2.
Islam Dizdari
Islam Dizdari (Shkodër, 15 tetor 1934 - 10 prill 2018) ka qenë pedagog, studjues, autor monografish dhe përmbledhjesh me shtrirje nga gjuha shqipe, pedagogjia dhe trashëgimia islame. Së bashku me Faik Lulin, përpos artikujve të shumtë mbi jetën, veprën dhe studimet e personaliteteve myslymane si Në kujtim të brezave (Shkodër, 1997), shquhet studimi shumë i shquar mbi mevludet shqiptare Mevludet në gjuhën shqipe (Shkodër, 2002).
Makrini
Marcus Opellius Macrinus (/m ə aɪ k r n ə s / - Qershor 218) ishte Perandor Romak nga 217 Prill deri në Qershor 218, duke mbretëruar së bashku me djalin e tij të vogël Diadumenianus. Si anëtar i klasës së kuajve, ai u bë perandori i parë që nuk vinte nga klasa senatoriale dhe gjithashtu perandori i parë që nuk e vizitoi kurrë Romën gjatë mbretërimit të tij. Para se të bëhej perandor, Macrinus shërbeu nën perandorin Caracalla si prefekt pretorian dhe merrej me çështjet civile të Romës. Ai më vonë komplotoi kundër Caracalla dhe e vrau në një përpjekje për të mbrojtur jetën e tij, duke e pasuar atë si perandor.
Macrinus u shpall perandor i Romës deri më 11 Prill 217 ndërsa ishte në provincat lindore të perandorisë dhe më pas u konfirmua si i tillë nga Senati; megjithatë, për kohëzgjatjen e mbretërimit të tij, ai kurrë nuk pati mundësinë të kthehej në Romë. Politikat e paraardhësit të tij kishin lënë arkën e Romës bosh dhe perandorinë në luftë me disa mbretëri, përfshirë Partinë, Armeninë dhe Dakinë. Si perandor, Macrinus së pari u përpoq të miratonte reforma për të sjellë stabilitetin ekonomik dhe diplomatik në Romë. Ndërsa veprimet diplomatike të Macrinus sollën paqe me secilën nga mbretëritë individuale, kostot shtesë monetare dhe reformat fiskale të mëvonshme krijuan trazira në ushtrinë romake.
Halla e Caracalla Julia Maesa përfitoi nga trazirat dhe nxiti një rebelim që nipi i saj katërmbëdhjetë vjeç, Elagabalus, të njihej si perandor. Macrinus u përmbys në Betejën e Antiokisë më 8 qershor 218 dhe Elagabalus e shpalli veten perandor me mbështetjen e legjioneve rebele romake. Macrinus iku nga fusha e betejës dhe u përpoq të arrinte në Romë, por u kap në Kalcedon dhe më vonë u ekzekutua në Kapadoki. Ai dërgoi djalin e tij nën kujdesin e Artabanus IV të Partisë, por Diadumenianus u kap gjithashtu para se të arrinte në destinacion dhe të ekzekutohej. Pas vdekjes së Macrinus, Senati e shpalli atë dhe djalin e tij armiq të Romës dhe emrat e tyre u hoqën nga regjistrat dhe imazhet e tyre u shkatërruan.
Sfondi dhe karriera
Macrinus lindi në Cezare ( Cherchell modern, Algjeri) në provincën romake të Mauretania Caesariensis në një familje kuajsh me origjinë berbere. Sipas David Potter, familja e tij e gjurmonte origjinën tek fiset berber të rajonit dhe veshi i tij i shpuar ishte një tregues i trashëgimisë së tij berber. Ai mori një arsimim i cili e lejoi atë të ngjitej në klasën politike romake. Me kalimin e viteve, ai fitoi një reputacion si një avokat i aftë; dhe, nën perandorin Septimius Severus, ai u bë një burokrat i rëndësishëm. Pasardhësi i Severus Caracalla më vonë e emëroi atë një prefekt të Gardës Preetoriane.
Ndërsa Macrinus ndoshta gëzonte besimin e Perandorit Caracalla, kjo mund të ketë ndryshuar kur, sipas traditës, ishte profetizuar se ai do të rrëzohej dhe do të pasonte perandorin. Macrinus, i frikësuar për sigurinë e tij, vendosi që Caracalla të vritej para se të dënohej.
Në pranverën e vitit 217, Caracalla ishte në provincat lindore duke përgatitur një fushatë kundër Perandorisë Parthiane. Macrinus ishte në mesin e stafit të tij, siç ishin anëtarët e tjerë të Gardës Preetoriane. Në Prill, Caracalla shkoi për të vizituar një tempull të Luna pranë vendit të betejës së Carrhae dhe u shoqërua vetëm nga roja e tij personale, e cila përfshinte Macrinus. Më 8 Prill, ndërsa udhëtonte për në tempull, Caracalla u godit me thikë për vdekje nga Justin Martialis, një ushtar të cilin Macrinus e kishte rekrutuar për të kryer vrasjen. Më pas, Martialis u vra nga një prej njerëzve të Caracalla.
Për dy ose tre ditë, Roma mbeti pa një perandor. Më 11 Prill, Macrinus e shpalli veten perandor dhe mori të gjitha titujt dhe fuqitë perandorake, pa pritur për Senatin. Ushtria mbështeti pretendimin e tij si perandor dhe Senati, aq larg, ishte i pafuqishëm për të ndërhyrë. Macrinus nuk u kthye kurrë në Romë si perandor dhe mbeti i vendosur në Antioki për kohëzgjatjen e mbretërimit të tij. Macrinus ishte perandori i parë që erdhi nga klasa e kuajve, në vend të senatorit dhe gjithashtu perandori i parë me prejardhje Mauretaniane. Ai miratoi emrin e Severus, për nder të dinastisë Severan, dhe i dha titullin perandorak Augusta gruas së tij Nonia Celsa [note 1] dhe titullin e Cezarit dhe emrin e Antoninus djalit të tij Diadumenianus për nder të dinastisë Antonine, duke e bërë kështu të dytin në komandë. Në kohën e pranimit të Diadumenian ai ishte tetë vjeç.
Mbretëroj
Pavarësisht prejardhjes së tij në kuaj, Macrinus u pranua nga Senati për dy arsye: për heqjen e Caracalla dhe për marrjen e besnikërisë së ushtrisë. Senatorët ishin më pak të shqetësuar nga prejardhja Mauretaniane e Macrinus sesa nga prejardhja e tij shoqërore kuajsh dhe shqyrtuan veprimet e tij si perandor. Mendimi i tyre për të u zvogëlua nga vendimet e tij për të emëruar burra në zyra të larta të cilët kishin të njëjtën sfond të padalluar. Vetëm Senati kishte fuqinë kushtetuese për të zgjedhur perandorin nga senatorët dhe Macrinus, duke mos qenë senator dhe duke u bërë perandor me forcë dhe jo me mjete tradicionale, u përçmua.
Macrinus kishte disa çështje me të cilat duhej të merrej në kohën e pranimit të tij, të cilat ishin lënë pas nga paraardhësi i tij. Meqenëse Caracalla kishte një tendencë drejt luftës ushtarake, dhe jo diplomacisë, kjo i la Macrinus të zgjidhë disa konflikte. Për më tepër, Caracalla kishte qenë një shpenzues plaçkitës i të ardhurave të Romës. Shumica e parave u shpenzuan për ushtrinë; ai e kishte rritur shumë pagën e tyre nga 2,000 sesterce në 3,000 sesterce në vit. Shpenzimet e shtuara e detyruan Caracalla të heqë çdo burim të ardhurash që kishte për të siguruar diferencën. Ky mungesë e la Romën në një situatë të tmerrshme fiskale që Macrinus duhej të adresonte.
Macrinus filloi të përmbysë politikat fiskale të Caracalla dhe u afrua më shumë drejt atyre që ishin përcaktuar nga Septimius Severus. Një ndryshim i tillë i politikës përfshinte pagën e legjionarëve romakë. Ushtarët që ishin regjistruar tashmë gjatë mbretërimit të Caracalla gëzonin pagesa të tepruara të cilat ishin të pamundura për Macrinus të zvogëlojë pa rrezikuar një rebelim të mundshëm. Në vend të kësaj, Macrinus lejoi ushtarët e regjistruar të mbanin pagesat e tyre më të larta, por ai e uli pagën e rekrutëve të rinj në nivelin e caktuar nga Severus. Macrinus rivlerësoi monedhën romake, duke rritur pastërtinë dhe peshën e argjendit të denarit nga 50.78 përqind dhe 1.66 gram në fund të mbretërimit të Caracalla në 57.85 përqind dhe 1.82 gram nga Vjeshta 217 deri në fund të mbretërimit të tij, kështu që që pasqyron politikën fiskale të Severus për periudhën 197 deri në 209. Qëllimi i Macrinus me këto politika mund të ketë qenë kthimi i Romës në stabilitetin relativ ekonomik që ishte gëzuar nën sundimin e Severus, megjithëse erdhi me nje kosto Ndryshimet fiskale që miratoi Macrinus mund të ishin të qëndrueshme po të mos ishte për ushtrinë. Në atë kohë, forca e ushtrisë ishte shumë e madhe dhe duke miratuar reformat e tij ai zemëroi ushtarët veteranë, të cilët i shikuan veprimet e tij në uljen e pagës së rekrutëve të rinj si një paralajmërim të uljeve eventuale të privilegjeve dhe pagesës së tyre. Kjo uli ndjeshëm popullaritetin e Macrinus me legjionet që e kishin shpallur perandor.
Nëna e Caracalla Julia Domna fillimisht u la në paqe kur Macrinus u bë perandor. Kjo ndryshoi kur Macrinus zbuloi se ajo po komplotonte kundër tij dhe e vendosi atë në arrest shtëpiak në Antioki. Në atë kohë Julia Domna po vuante nga një fazë e avancuar e kancerit të gjirit dhe shpejt vdiq në Antioki. Më pas, Macrinus dërgoi motrën e Domna Julia Maesa dhe fëmijët e saj përsëri në Emesa në Siri, nga ku Maesa vuri në lëvizje planet e saj për të përmbysur Macrinus. Macrinus mbeti në Antioki në vend që të shkonte në Romë pasi u shpall perandor, një hap që e rriti jopopullaritetin e tij në Romë dhe kontribuoi në rënien e tij përfundimtare.
Rënie
parapamje|300x300px| Një aureus i Macrinus. Simbolika e saj e përpunuar feston liberalitas ("plogështia") e Macrinus dhe djalit të tij Diadumenianus . Mbishkrimi: IMP. CM OPEL. SEV. MACRINVS AVG. / LIBERALITAS AVG. Julia Maesa ishte tërhequr në qytetin e saj të lindjes, Emesa me një pasuri të madhe, të cilën e kishte grumbulluar gjatë njëzet viteve. Ajo mori fëmijët e saj, Julia Soaemias dhe Julia Mamaea, dhe nipërit e mbesat, përfshirë Elagabalus, me vete në Emesa. Elagabalus, 14 vjeç, ishte kryeprifti i Fenikisë në perëndinë e diellit Elagabalus (ose El-Gabal) në Emesa. Ushtarët nga Legio III <i id="mw2A">Gallica</i> (Legjioni i Tretë Gallik), që ishin vendosur në kampin e afërt të Raphanea, shpesh vizitonin Emesën dhe shkonin për të parë Elagabalusin duke kryer ritualet dhe detyrat e tij priftërore ndërsa ishte atje. Julia Maesa përfitoi nga kjo, për t'u sugjeruar ushtarëve se Elagabalus ishte me të vërtetë djali i paligjshëm i Caracalla. Më 16 maj, Elagabalus u shpall perandor nga Legio III Gallica në kampin e tij në Raphanea. Pas revoltës së Elagabalus, Macrinus udhëtoi në Apamea dhe i dha titullin Augustus djalit të tij, Diadumenianus, dhe e bëri atë bashkë-perandor.
Ekzekutimi
Macrinus e kuptoi që jeta e tij ishte në rrezik, por luftoi për të vendosur mbi një kurs veprimi dhe mbeti në Antioki. Ai dërgoi një forcë kalorësish të komanduar nga Ulpius Julianus për të rimarrë kontrollin e rebelëve, por ata dështuan dhe Ulpius vdiq në përpjekje. Ky dështim forcoi më tej ushtrinë e Elagabalus. Menjëherë më pas, një forcë nën drejtuesin e Elagabalus 'Gannys marshoi në Antioki dhe angazhoi ushtrinë e Macrinus më 8 qershor 218 pranë fshatit Immae, i vendosur afërsisht 24 milje nga Antiokia. Në një moment gjatë Betejës së Antiokisë, Macrinus e braktisi fushën dhe u kthye në Antioki. Macrinus u detyrua më pas të ikte nga Antiokia pasi luftimet shpërthyen edhe në qytet. Vetë Elagabalus më pas hyri në Antioki si sundimtari i ri i Perandorisë Romake. Macrinus iku për në Romë; ai udhëtoi deri në Kalkedon para se të njihej dhe kapet. Djali i tij dhe bashkë-perandori Diadumenianus, i dërguar nën kujdesin e Artabanus IV të Parthia, u kap vetë në tranzit në Zeugma dhe u vra në qershor të vitit 218. Mbretërimi i Diadumenianus zgjati gjithsej 14 muaj, dhe ai ishte rreth 10 vjeç kur vdiq. Macrinus, me të mësuar për vdekjen e të birit, u përpoq të shpëtonte nga robëria, por ai u plagos në përpjekjen e pasuksesshme dhe më pas u ekzekutua në Kapadoki; koka e tij u dërgua në Elagabalus. Ashtu si Macrinus, edhe koka e Diadumenianus u pre dhe u dërgua në Elagabalus si trofe.
Damnatio memoriae
Macrinus dhe djali i tij Diadumenianus u shpallën hostes, armiq të shtetit, nga Senati menjëherë pasi lajmi kishte mbërritur për vdekjet e tyre dhe si pjesë e një deklarate zyrtare të mbështetjes për uzurpator Elagabalus, i cili ishte i njohur në Senat si perandorit të ri. Deklarata e hosteve çoi në dy veprime që u ndërmorën kundër imazheve të ish -Perandorëve. Së pari, portretet e tyre u shkatërruan dhe emrat e tyre u goditën nga mbishkrimet dhe papiruset. Veprimi i dytë, i ndërmarrë nga ushtarët romakë që ishin rebeluar kundër Macrinus në favor të Elagabalus, ishte shkatërrimi i të gjitha veprave dhe pronave të Macrinus. The memoriae damnatio kundër Macrinus është ndër më të hershme e sanksioneve të tilla të miratuara nga Senati. Shumë nga bustet prej mermeri të Macrinus që ekzistojnë u dëmtuan dhe u gjymtuan si përgjigje ndaj memoriae damnatio dhe shumë prej monedhave që përshkruanin Macrinus dhe Diadumenianus u shkatërruan gjithashtu. Këto veprime kundër Macrinus janë dëshmi e papëlqyeshmërisë së tij në Romë.
Xhamia e Hasan Ages
Xhamia e Hasan Ages është një monument i trashëgimisë kulturore në Rogovë, Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër E.K. 02 - 108/70.
Châteauneuf-Miravail
Châteauneuf-Miravail është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Châteauneuf-Miravail ka një popullsi prej 76 banorë dhe sipërfaqe 19.7 km², me një dendësi prej 4 banor/km².
Njazi Kazazi
Njazi Kazazi (Shkodër, 28 korrik 1948 - 11 mars 2021) ka qenë arsimtar, profesor i Universitetit të Shkodrës, autor i artikujve të shumtë mbi arsimin, gjuhën shqipe dhe trashëgiminë intelektuale islame. Pas daljes në pension nga mësimdhënia qe edhe pjesë e bordit editorial të revistës Zani i Naltë.
Runiku
Runik është një vendbanim në komunën e Skënderajt, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Ilirian.
Shtëpia e Naun Rrushit
Shtëpia e Naun Rrushit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Neopaganizmi në Hungari
parapamje|357x357px| Një világfa ( pemë botërore ) e ngritur në Gödöllő, Pest, metropol i Budapestit. Neopaganizmi në Hungari (Hungarisht: Újpogányság) është shumë i larmishëm, me pasues të besimit vendas hungarez dhe të feve të tjera, duke përfshirë Wiccans, Kemetics, Mithraics, Druids dhe Christopagans.
Kristopaganizmi
Shumë grupe pagane në Hungari përdorin terminologjinë e krishterë dhe ikonografinë e riinterpretuar në një mënyrë etnike pagane. Ky është rasti i "Kishës së Besimeve Ezoterike - Kisha e Kurorës së Shenjtë" (Hungarisht: Ezoterikus Tanok Egyháza — Szent Korona Egyház), duke konceptuar një fe të lashtë skithase me karakter të krishterë, duke adhuruar Fény Jézus ("Jezusin Drita") dhe Boldogasszony ("Zonja e Bekuar"), me taltos si priftërinj. Kisha ka krijuar naptemplomok (njëjës: naptemplom), "tempujt e Diellit", si vendet e saj të adhurimit. Një organizatë tjetër e këtij lloji është "Kisha e Dashurisë së Zojës" (Nagyboldogasszony Szeretet Egyház).
Neopaganizmi hungarez
Neopaganizmi hungarez, besimi vendas hungarez, ose Ősmagyar Vallás (që do të thotë "Feja e lashtë hungareze" ose më saktë "Feja arko-hungareze") siç quhet në diskursin lokal neopagan, përcakton lëvizjet që kërkojnë të rindërtojnë një fe etnike të pastër hungareze., frymëzuar nga mitologjia dhe folklori hungarez. Kjo zhvendosje i ka rrënjët në studimet etnologjike të fillimit të shekullit të 20-të, ndërkohë që përpunimi i një feje kombëtare hungareze u miratua në qarqet turaniste të ndërluftës (1930-40), duke lulëzuar më në fund krahas feve të tjera pagane që nga rënia e Bashkimit Sovjetik. Dallimi midis grupeve neopagane hungareze shpesh përcaktohet nga idetë e tyre të ndryshme rreth origjinës historike të hungarezëve.
Zhvillimi i lëvizjeve neopagane hungareze mbështetet kryesisht në punën e shamanëve individualë ose neoshamanëve, táltos, të cilët mund të organizohen në shoqata, të krijojnë shkolla ose të krijojnë organizata më të mëdha fetare. Lëvizja e shamanëve filloi të dilte në dritë në vitet 1980, duke organizuar bashkëpunim me përfaqësues të shamanizmit kryesor nga Shtetet e Bashkuara që nga viti 1986. Ata taltos që përkrahin një ideologji turaniste shpesh zgjedhin të lidhen me Tengrizmin.
Organizatat më të rëndësishme të këtij lloji janë Yotengrit, dhe Ősmagyar Táltos Egyház ("Kisha Arch-Hungareze Táltos") e themeluar nga András Kovács-Magyar, i cili më vonë themeloi gjithashtu Táltos Iskola ("Shkolla Táltos"). Grupe të tjera të kësaj rryme janë Ősmagyar Egyház ("Kisha Arch-Hungareze") dhe Magyar Vallas Közössége ("Komuniteti i Fesë Hungareze").
Kemetizmi
"Ankh - Kisha e Jetës së Përjetshme" (Hungarisht: Ankh - Az Örök Élet Egyháza) është një kishë kemetike në Hungari, e themeluar në 1999. Ata propozojnë një teori që e sheh Zotin si burimin e universit, duke qenë vetë universi, duke përfshirë çdo qenie të vetëdijshme dhe të pavetëdijshme. Qëllimi i organizatës është të kultivojë dhe të takojë perënditë, të cilët janë fuqitë që veprojnë në krijim.
Neomitraizmi
Sodalitas Mithraica (latinisht për "Bashkësia Mithraike") është një grup neomitraik aktiv në Hungari.
Wicca dhe magjia
Magyar Boszorkányszövetség (që do të thotë "Magji hungareze") është një organizatë neopagane me bazë në Budapest e formuar në 1986. Wicca, një fe me origjinë angleze, është përhapur në Hungari si në vendet e tjera të Evropës Perëndimore. Zsuzsanna Budapest, një hungareze që emigroi në Shtetet e Bashkuara, është themeluesja e emërtimit Wiccan të njohur si Dianic Wicca, e njohur në Amerikën e Veriut. Kisha e Traditës Celtic Wiccan (Kelta-Wicca Hagyományőrzők Egyháza) është një kishë keltike Wiccan në Hungari. Tradita Berkano, e themeluar në vitin 2005, është një rrymë me rrënjë kryesisht tradicionale Wiccan.
Cruis
Cruis është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Cruis ka një popullsi prej 643 banorë dhe sipërfaqe 36.47 km², me një dendësi prej 18 banor/km².
Kardhiq (kthjellim)
Kardhiq ose Kardhiqi mund të referohet për:
Calaf
Calaf është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Anoia, të provincës Barcelona, në Katalonia. Calaf ka 3630 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 9.22 km2.
Calafell
Calafell është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Penedès, të provincës Tarragona, në Katalonia.
Shtëpia e Naun Rushit
Shtëpia e Naun Rushit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Alfabeti shqiptar i Brajit
Braj shqiptar është alfabet braj (braille njihet nderkombtarisht) për të shkruar gjuhën shqipe. Ashtu si alfabetet e tjera braj për gjuhët e shkruara në skenarin latin, letrat e thjeshta latine janë të gjitha vlera të përcaktuara në bazë të braj-ve ndërkombëtare.
Alfabeti
Ashtu si në disa alfabete të tjera braille, letrat dhe digraphs shpesh rrjedhin duke shtuar një pikë 6 ose duke ndryshuar shkronjën bazë.
Hamami
parapamje|240px|[[Hamami al-Nahhasin në Aleppo, Siri]] Hamami i njohur edhe si banjo turke (Turqisht: hamam; Arabisht: حمّام‎; trasnlit. hammamm) është një lloj banjo publike lidhur me kulturën e Perandorisë Osmane dhe më gjerësisht me botën Islame. Metoda e pastrimit dhe relaksimit u bë popullore gjatë epokës viktoriane dhe u përhap në Perandorinë Britanike dhe Evropën Perëndimore. Ndërtesa është e ngjashme me banjon romake.
Dallimi mes hamamit dhe banjos turke viktoriane është ajri. Ajri i nxehtë në banjon turke viktoriane është i thatë; në hamami ajri është shpesh me avull. Kush bën banjë në një banjo turke viktoriane shpesh bën një zhytje në një pishinë të ftohtë pas dhomave të nxehta; ndër hamame nuk ka pishinë përveç rasteve kur uji rrjedh nga ndonjë burim, ai që bën banjë ndër hamame spërkatet mbrapa me ujë të ftohtë.
Banjo publike sipas kontekstit Islam
Një nga pesë shtyllat e Islamit është namazi. Është e nevojshme pastrimi para namazit. Dy llojet e pastrimit në Islam janë: gusli, pastrimi i gjithë trupit dhe abdesi, pastrimi i duarve, fytyrës dhe këmbëve. Në mungesë të ujit, lejohet gjithashtu pastrim me dhé ose me rërë të pastërt (tejemum). Xhamitë gjithnjë mundësojnë një vend për t'u pastruar, por shpeshherë hamamet gjenden pranë për ata që duan të pastrohen krejtësisht.
El-Gazaliu, teologu i shquar mysliman shkruajti në shekullin e njëmbëdhjetë Rilindja e Shkencave Fetare, një vepër shumëvëllimëshe që shqyrton format e duhura të sjelljes në shumë aspekte të jetës e vdekjes në Islam. Në njërin nga vëllimet, të titulluar Të Fshehtat e Dëlirjes, shtjellon teknikën e përshtatshme për të kryer pastrimet para se me u falë dhe pastrimin e madh mbas veprimeve trupore, që mbahen të papastra, si seksi apo dalja jashtë. Për El-Gazaliun, hamami është një përvojë kryesisht mashkullore dhe ai paralajmëron se gratë duhet të hyjnë në hamam vetëm pas lindjes ose sëmundjes. Edhe atëherë, el-Gazaliu çmon të pranueshme që burrat të ndalojnë gratë dhe motrat e tyre nga përdorimi i hamamit. Pikën kryesore të çështjes për hamamët në vlerësimin e el-Ghazaliut është lakuriqësia. Në veprën e tij paralajmëron se lakuriqësia e plotë duhet të shmanget. "... ai duhet ta mbrojë atë nga sytë e të tjerëve dhe së dyti, të ruhet prej kontaktit nga të tjerët". Ai shkruan se lakuriqësia është e mirë vetëm kur zona ndërmjet gjunjëve dhe stomakut të poshtëm të një njeriu është i fshehur. Sa i përket grave, zbulimi i fytyrës dhe duarve është e përshtatshme. Duke e ditur se May Telmissany, një profesoreshë në Universitetin e Otavës, argumenton se imazhi i një gruaje të hiper-seksualizuar që largohet nga hamami është një perspektivë orientaliste që shikon largimin ose ndjekjen e hamës si një shenjë e sjelljes seksuale të shquar.
Syrigana (Skënderaj)
Syriganë është një vendbanim në komunën e Skënderajt, Kosovë. Tradicionale, Syriganë ishte pjesë e vendbanimit Suhogërlla, sot të dy fshatra janë ndarë.
Ballist Morina
Ballist Morina, emri i vërtetë i të cilit është Ismail Morina është një patriot shqiptar i cili u bë i njohur pasi ngriti dronin me simbolet etnike në ndeshjen Serbi-Shqipëri. Ai lindi më 30 Shtator 1982. Ai bëri bujë në mediat ndërkombëtare.
Ishte duke u luajtur ndeshja Serbi-Shqipëri kur në minutën e 41 të saj, Ballist Morina i fshehur në majë të stadiumit lëshoi dronin me flamurin pro-shqiptar, duke bërë që lojtarët serbë të tensionohen dhe ta marrin atë. Por si kundërpërgjigje, lojtarët shqiptarë nuk e lanë ta merrnin duke e marrë ata në dorë. Më pas ndeshja vijoi me goditje nga të dyja palët derisa u ndërpre pasi tifozët serbë filluan ti gjuanin lojtarët e kombëtares shqiptare.
Si reagim për këtë dhunë të ushtruar nga lojtarët dhe tifozët serbë, UEFA vendosi ta shpërblejë kombëtaren shqiptare duke i dhënë fitoren me rezultatin 0-3 në tavolinë dhe duke i hapur rrugë në kualifikimin e saj në Euro 2016.
Për këtë ngjarje u realizua edhe klipi "Kuq e Zi je ti" nga Elvana Gjata dhe Flori Mumajesi, duke shfaqur Ballist Morinën në fillim të klipit dhe duke permbledhur çaste nga ndeshjet e kombëtares shqiptare dhe pamje nga Shqipëria.
Familja Kuqezi
"Familja Kuqezi" është serial shqiptar. Është një komedi e prodhuar dhe realizuar nga Tring, në bashkëpunim me profesionistët më të mirë të fushës së artit të komedisë në vend. Ky përshkruan realitetin social, familjar dhe kulturor shqiptar dhe kryesisht është një serial që synon, përveç argëtimit, hulumtimin dhe trajtimin e problemeve që kalon familja shqiptare. Kuqezët janë padyshim një familje model, jo në kuptimin që është perfekte, por në atë se, pavarësisht problemeve që kalon ajo mbetet në frymë një familje pozitive ku mbizotëron morali, respekti reciprok dhe vlerat më të mira. Seriali synon të sjellë një humor të pastër dhe të angazhuar, mbështetur tek karakteret, situate, batuta dhe reagime.
Dhespo Boçi
Dhespo Boçi ishte Suliote qe u rezistoi Turqve me 1803, disa vite para Pavaresise Greke per clirimin nga Turqit.
Jeta e Dhespos
Dhespo Boçi ishte nje grua nga fshati heroik Suli i Epirit te Greqise. Është e njohur ne histori per rezistencen e saj heroike ndaj pushtuesve Osmane. Me 25 dhjetor 1803 ,bashke me grate dhe femijet e familjeve qe kishte ne mbrojtje u mbyllen ne kalane e Dhimulase. Atje u vranë heroikisht.
Kenga E Dhespos
Historia e Dhespos duket ne kengen popullore:
Vdekja heroike
Dhespo (Dhespina) kishte prejardhje nga familja e Suljaneve. Ishte bashkeshortja e komandantit Suliot, Jorgaq Boçi. Qe ne vitin 1802, familja e Dhespos ishte e vendosur ne fshatin Eniasa. Të ardhurat i përfitonin duke punuar token, Fshati paguante taksa kundrejt Ali Pashes. Kur Ali Pashai filloi te përndiqte suliotet, Dhespo dhe familja saj  vendosën te braktisin Sulin. Atehere nje ushtri e përbërë nga 500 ushtarë turko-shqiptare hyne ne fshatin e Riniases dhe sulmuan familjet. Dhespo Boçi e cila ishte kryetare e familjes pas vdekjes te te shoqit, per t'iu larguar ushtareve dhe per te shpetuar familjen e saj, u mbyll ne kalane e Riniases (kalaja e Dhimulas) bashke me nuset edhe niprit e saj. Prej aty te gjithë luftuan trimerisht kunder ushtareve turq pa u dorezuar deri në fund. Kur perfunduan iu përfunduan plumbat, Dhespo i vuri zjarrin kalase dhe të gjitha grate u dogjen bashke me te. Në ditët e sotme kjo kala quhet kalaja e Dhespos.
Komisioni Trilateral
Komisioni Trilateral është një grup diskutimi jo-qeveritar, jopartiak i themeluar nga David Rockefeller në korrik 1973 për të nxitur bashkëpunimin më të ngushtë midis Japonisë, Evropës Perëndimore dhe Amerikës së Veriut.
Themelimi
Zbigniew Brzezinski, një këshilltar i Rockefeller që ishte një specialist në çështjet ndërkombëtare (dhe më vonë Këshilltari i Sigurisë Kombëtare i Presidentit Jimmy Carter nga viti 1977 deri më 1981), u largua nga Universiteti i Kolumbias për të organizuar grupin, së bashku me:
Anëtarët e tjerë themelues përfshinin Alan Greenspan dhe Paul Volcker, të dy drejtues të mëvonshëm të Sistemit të Rezervave Federale.
Takimi
Komisioni Trilateral filloi takimet e tij dyvjeçare në tetor 1973 në Tokio, Japoni. Në maj 1976 u zhvillua takimi i parë plenar i të gjitha grupeve rajonale të Komisionit në Kioto, Japoni. Që nga takimi i nëntë në vitin 1978, takimet plenare janë zhvilluar çdo vit. Përveç takimeve vjetore plenare, takime rajonale janë zhvilluar gjithashtu në secilin nga Grupi i Paqësorit të Azisë, Grupi Evropian dhe Grupi i Amerikës së Veriut. Që nga themelimi, grupi i diskutimit ka prodhuar një ditar zyrtar, Trialogun.
Antarësia
Anëtarësia është e ndarë në numra proporcionalë me secilën nga tre zonat rajonale të think tank. Amerika e Veriut përfaqësohet nga 120 anëtarë (20 kanadezë, 13 meksikanë dhe 87 shtetas amerikanë). Grupi Evropian ka arritur kufirin e tij prej 170 anëtarësh nga pothuajse çdo vend i kontinentit; kufiri për vendet individuale janë 20 për Gjermaninë, 18 për Francën, Italinë dhe Mbretërinë e Bashkuar, 12 për Spanjën dhe 1-6 për pjesën tjetër. Në fillim Azia dhe Oqeania u përfaqësuan vetëm nga Japonia, por në vitin 2000 grupi japonez me 85 anëtarë u bë grupi i Azisë Paqësore, i përbërë nga 117 anëtarë: 75 japonezë, 11 koreano jugorë, 7 shtetas australianë dhe zelandesë dhe 15 anëtarë nga kombet ASEAN (Indonezia, Malajzia, Filipinet, Singapori dhe Tajlanda). Grupi i Azisë Paqësore përfshinte gjithashtu 9 anëtarë nga Kina, Hong Kongu dhe Tajvani. Komisioni tani pretendon "më shumë se 100" anëtarë të Azisë Paqësore.