cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Planifikimi urban në Egjiptin e Lashtë
Deir el-Medina
Fshati i punëtorëve në Deir el-Medina, gjendet në një luginë në bregun perëndimor të Nilit përgjatë Tebës, i ndërtuar fillimisht nën mbretërimin e Tutmosit të I për të bujtur punëtorët që punonin për varret në Luginën e Mbretërve gjatë Mbretërisë së Re. Fshati është i rrethuar me një mur të holl tullash dhe i ndërtuar rreth një rruge qëndrore. Shtëpitë ndajnë të njëjtët mure për të fituar efikasitet ndërtimi dhe kursim hapësire. Është e mundur që gjithë blloqet e shtëpive të kenë qenë të mbuluara nga një çati e vetme. Fshati fillestar kishte 20 shtëpi, me gjasa me një popullsi prej rreth 100 banorësh. Fshati u zgjerua nën mbretërimin e Tutmosit të III dhe kur punëtorët u rikthyen në Deir el-Medina pas mbretërimit të Akhenatenit, gjatë të cilit ata ishin zhvendosur në Amarna, fshati u zgjerua përsëri duke formuar nëntë lagje të veçanta. Në kulmin e saj, Deir el-Medina kishte 120 shtëpi dhe me gjasa rreth 600 banorë.
Luleshurdha mjekësore
Përdorimi
Francezët kanë një emër mjaft interesant për lulerradhiqen. Ata e quajnë atë "dents de lion" që përkthehet “dhëmbët e luanit” dhe që shërben për të përshkruar më së miri karakteristikat e kësaj bime me emrin botanik “Taraxacum officinale”. Në Shqipëri, lulerradhiqja quhet edhe luleshurdha mjekësore, lule qumështore, prakalidhe, përkalidhe, luleradhiqe dhe radhiqe.
Gjethet e kësaj bime i preferojnë (si sallatë) sidomos atyre që vuajnë nga anemia (pagjakësia) ngase sipas tyre anemia është pasojë e mungesës së kripërave që ndodhen në gjethet e kësaj bime.
Luleshurdha në vete përmban edhe këto materie: glikozide idhëta, substancat e ngjajshme me hormonet β-Sitosteroli, Taraxerol, inulin, taninet, Vitaminat B,Vitamina C dhe beta-Carotene, shumë minerale, ka përqindje të lartë të kripërave të Kaliumit sidomos në gjethe, karotinoide, protein, pektinën, holinën etj.
Planifikimi urban në Egjiptin e Lashtë
Urbanistica Ramseside
Sovranët e parë Ramsesidë e zhvendosën kryeqytetin e Egjiptit në veri, pran një kanali të deltës së Nilit, në afërsi të Avarisit kryeqyteti i vjetër i pushtuesve Hyksos, duke equajtur qytetin Pi-Ramses, dmth. Shtëpia e Ramsesit. I themeluar nga Ramsesi I dhe i zmadhuar nga Seti I, e arriti kulmin e tij të zhvillimit nën mbretërimin e Ramsesit të II, i cili i dha cilësimin “Fitimtari”. Qyteti u braktis pas mbretërimit të Ramsesit të III gjatë Dinastisë së XX, me zhvendosjen e kryeqytetit në qytetin e afërt të Tanisit.
Luleshurdha mjekësore
Përdorimi
Është diuretik efikas, tonik digjestiv dhe laksativ për mëlçi dhe veshkë, hepatik, antireumatik, depurgativ, bar antilitik, bar për pankreas, aperient i butë.
Natyra, luleshurdhën e ka pasuruar me kripëra të kaliumit tre herë më tepër se bimët tjera të gjelbra. Përmban rreth 4.28% të kripës së Kaliumit, e cila në organizëm mbetet më shumë se që është humbur me diurezë.
Si rezultat i kësaj vjen gjerë te humbja e natriumit, e kjo paraqet rastin e volitshëm, te tensioni i lartë i gjakut, kur grumbullimi i lëngjeve në trup është përcjellur me mos baraspeshën e raporteve kalium-natrium, në favor të natriumit.
Luleshurdha është bar i mrekullueshëm edhe kundër sëmundjes së artritisit, e sidomos jep efekt të mrekullueshëm kur të kombinohet me sherpin (Apium Graveolans).
Brabanti Flamand
Brabanti Flamand (holandisht: Vlaams-Brabant, frëngjisht: Brabant flamand) është një [[Provincat e Belgjikës|provincë e Flandrisë, një nga tre rajonet e Belgjikës. Ajo kufizohet me provincat belge të Antwerp, Limburgut, Liège, Brabanti Valonas, Hainaut dhe Flandrinë Lindore. Brabanti Flamand rrethon gjithashtu Rajonin e Kryeqytetit Bruksel. Kryeqyteti i saj është Leuven. Ka një sipërfaqe prej 2.106,13 km2 e cila ndahet në dy rrethe administrative (arrondissementen në holandisht) që përmbajnë 65 bashki. Që nga janari 2021, Brabanti Flamand ka një popullsi prej 1,162.084.
Tampa, Florida
Tampa, Florida (City of Tampa) është një qytet në qarkun Hillsborough të shtetit federal Florida, SHBA. Në Tampa, Florida jetojnë 347645 banorë (2012), dhe dendësia e popullisë është 1146.7 banor/km2 (2969.6 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 441.9 km2 (170.6 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 14.6 m (48 ft).
Brabanti Flamand
Gjuha zyrtare e provincës është holandishtja (siç është në të gjithë provincat flamane), por disa komunave u lejohet në një masë të caktuar të përdorin frëngjishten për të komunikuar me qytetarët e tyre; këto quhen komuna me mjedise gjuhësore. Bashki të tjera të tilla të veçanta mund të gjenden përgjatë kufirit midis Flandrisë dhe Valomisë, dhe midis Valonisë dhe zonës gjermane të Belgjikës. Halle-Vilvoorde më së shumti rrethon Brukselin, i cili është zyrtarisht dygjuhësh, por banorët e të cilit kryesisht flasin frëngjisht.
Komunat
Brabanti Flamand ka 65 komuna: 35 në Qarkun e Halle-Vilvoorde dhe 30 në Leuven. parapamje|200px| image_map që tregon vendndodhjen e Qarkut të Halle-Vilvoorde parapamje|200px| image_map që tregon vendndodhjen e Qarkut të Leuvenit
Banesa e Dud Mishaxhiut
Banesa e Dud Mishaxhiut është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Pierre de Coubertin
parapamje|Pierre de Coubertin Pierre de Coubertin (Charles Pierre Frédy de Coubertin, 1 janar 1863 - 2 shtator 1937) i njohur edhe si Baron de Coubertin ishte një historian dhe pedagog francez, themelues i Komitetit Olimpik Ndërkombëtar dhe presidenti i dytë i tij. Ai njihet si babai i Lojërave Olimpike moderne dhe themelues i disiplinës së pedagogjisë sportive.
Lindur në një familje aristokrate franceze ai studioi dhe diplomoi në fushën e drejtësisë dhe çështjeve publike në Institutin e Studimeve Politike të Parisit ndërsa fusha e interesimit të tij përfshinte një gamë të gjerë temash, veçanërisht nga fusha e arsimit, sportit dhe historisë.
Medalja Pierre de Coubertin (e njohur edhe si medalja Coubertin ose Medalja e Vërtetë e Shpirtit Sportiv) është një çmim i Komitetit Olimpik Ndërkombëtar për ata atletë që demonstrojnë frymën e sportit në Lojërat Olimpike.
Veprat
Kjo është një listë e librave të shkruara nga Pierre de Coubertin. Përveç këtyre veprave, ai shkroi artikuj të shumtë edhe për gazeta dhe revista: [58]
Gërmia (ndërtesa)
djathtas|parapamje| Pamje e ndërtesës. Gërmia është emri i një ndërtese të dikurshme mallrash në qendër të metropolit të Kosovës në Prishtinë. Ndodhet në pjesën veriore të Bulevardit Nënë Tereza. Emrin e ka marrë sipas parkut dhe vargmalit me të njëjtin emër, i cili shtrihet në lindje të Prishtinës.
Historiku
Ndërtesa njëkatëshe me veshje mbresëlënëse prej alumini u projektua në vitin 1970 dhe u përfundua në vitin 1972. Ajo u ndërtua në vendin e pazarit origjinal turk, i cili u shkatërrua në vitet 1950 në lidhje me modernizimin e qytetit. Shtëpia e mallrave Gërmia ishte ndërtesa e parë në Prishtinë që kishte shkallët lëvizëse të veta. Rreth gjysma e sipërfaqes totale prej 8500 m 2 përdorej për dyqane të ndryshme. Ndërtesa kishte restorantin e saj, dyqan komoditeti dhe dyqane të tjera.
Gjatë Luftës së Kosovës në fund të viteve 1990, ndërtesa u dëmtua rëndë.
Pas vitit 2002, ndërtesa u rindërtua si zyra, pas vitit 2008 u bë një ndërtesë zyrtare qeveritare. Këtu ndodheshin zyra e taksave, disa zyra të Ministrisë së Ndërtimit dhe Ministrisë së Brendshme.
Në fillim të shekullit të 21-të, ndërtesa përfundimisht u shkatërrua dhe u zëvendësua nga një sallë moderne koncertesh, ndërtimi i së cilës do të financohej nga BE.
Hristo Stambolski
djathtas|parapamje| Christo Tanev Stambolski Hristo Tanev Stambolski (1843 – 1932) ishte mjek bullgar, revolucionar, burrë shteti dhe një figurë e rëndësishme e Rilindjes Kombëtare Bullgare. Ai ishte i pari që përktheu terminologjinë mjekësore nga arabishtja në turqisht.
Biografia
Hristo (ose Christo) Stambolski lindi në 8 gusht 1843 në Kazanlak, Bullgari, i cili në atë kohë ishte pjesë e Perandorisë Osmane.Ai ishte fëmija i parë i Stoencho Stambologlu, që ishte mësues dhe gruaja e tij, Dafina. Më 14 gusht 1852, nën vigjilencën e Zonjës së Marisë, ai u arrestua sepse ndihmoi priftin të përdorte Semantron-in e ri. Me kërkesën e të krishterëveqë të jetonte në Kazanlak ai u lirua. Pas kësaj ngjarje ai filloi të mendojë për një Bullgari të lirë.
Ai filloi arsimin e mesëm në Kazanlak dhe në 1858 transferohet në Shkollën Mjekësore Perandorake në Stamboll, ku trajnoi kirurgë për ushtrinë osmane. Gjatë kësaj kohe filloi interesimi i tij për sëmundjet infektive. Ndërsa ishte akoma student ai ndihmoi në trajtimin e viktimave të epidemisë së kolerës së Stambollit të 1865. Në vitin 1867 Stambolli pati një shpërthim të tifos dhe për punën e tij gjatë kësaj epidemie atij iu dha nje medalje turke "Medjidie".
Ai u bë i shquar në Stamboll dhe njohu shumë persona me ndikim. Ai pastaj e përdori këtë si një mundësi për të marrë një rol në luftën për një kishë autonome Bullgare. Ai ishte anëtar i këshillit rë përkohshëm të Ekzarkatit Bullgar dhe president i i qendres së komunitetit bullgar në Stamboll. Ai punoi jo vetëm me përkrahësit e luftës së kishës, përfshirë Ilarion Makariopolski, por edhe me revolucionarët Georgi Rakovski dhe Vassil Levski. Më 1877 u internua në Jemen, ku ai përshkroi sëmundjen Dracunculiasis (sëmundja e krimbit të Guinesë).
Pas çlirimit të Bullgarisë në 1878 ai u kthye në Kazanlak dhe u bë deputet në parlamentin e Rumelisë Lindore. Në 1881 ai ishte ministër i shërbimeve postare dhe trafikut rrugor. Gjatë sundimit të Stefan Stambolov u vendos në arrest shtëpiak. Më vonë ai punoi në Spitalin Universitar Aleksandrovska dhe shkroi librin Historia e Vjetër Bullgare. Më 1931 u botua pjesa e fundit e autobiografisë së tij. Vdiq në vitin 1932, në moshën 88 vjeç.
Cavalleria Rusticana
Mascagni dëgjoi në lidhje me konkursin vetëm dy muaj para datës së mbylljes dhe i kërkoi mikut të tij Giovanni Targioni-Tozzetti, një poet dhe profesor i letërsisë në Akademinë Mbretërore të Marinës Italiane në Livorno, të sigurojë një libretto. Targioni-Tozzetti zgjodhi Cavalleria rusticana, një histori të shkurtër popullore (dhe shfaqje teatrale) nga Giovanni Verga, si bazë për operën. Ai dhe kolegu i tij Guido Menasci u përpoqën për kompozimin e libretos, dërgimin e tij tek Mascagni në fragmente, ndonjëherë vetëm disa vargje herë pas here në pjesën e pasme të një kartoline. Opera më në fund u paraqit në ditën e fundit të aplikimeve. Në total, u paraqitën 73 opera, dhe më 5 mars 1890, gjyqtarët zgjodhën tre të fundit: Labilia e Niccola Spinelli, Rudello e Vincenzo Ferroni, dhe Cavalleria rusticana .e Mascagni-t
Ishin edhe dy opera të tjera të bazuara në historinë e Vergës. E para, Mala Pasqua! (Pashkët e keqija!) Nga Stanislao Gastaldon, u fut në të njëjtin konkurs me atë të Mascagni-t. Sidoqoftë, Gastaldon e tërhoqi atë kur ai mori një mundësi që ajo të performohej në Teatro Costanzi, ku u bë premiera më 9 prill 1890. Në konkursin e Sonzogno më 1907, Domenico Monleone paraqiti një operë të bazuar në historinë dhe në të njëjtën mënyrë të quajtur Cavalleria rusticana. Opera nuk ishte e suksesshme në konkurs, por u dha premierë më vonë atë vit në Amsterdam dhe vazhdoi në turne të suksesshëm në të gjithë Evropën, duke përfunduar në Torino. Sonzogno, duke dëshiruar të mbrojë pronën fitimprurëse, e cila ishte bërë versioni i Mascagni-t, ndërmori veprime ligjore dhe me sukses e ndaloi operën e Monleone të performonte në Itali. Monleone ndryshoi emrin e operës 'Përtej njohjes', duke e vendosur muzikën në një libretto të re. Në këtë formë ajo u paraqit si La giostra dei falchi në 1914.
Edhe pse Mascagni kishte filluar të shkruante edhe dy opera të tjera më herët ( Pinotta, premierë më 1932, dhe Guglielmo Ratcliff, me premierë më 1895), Cavalleria rusticana ishte opera e tij e parë e përfunduar dhe interpretuar. Mbetet opera më e njohur nga pesëmbëdhjetë operat e tij dhe një operetë ( Sì ). Përveç Cavalleria rusticana, vetëm Iris dhe L'amico Fritz kanë mbetur në repertorin standard, me Isabeau dhe Il piccolo Marat në kufijtë e repertorit italian. Suksesi i tij ka qenë fenomenal qysh në shfaqjen e parë. Në kohën e vdekjes së Mascagni në 1945, opera ishte realizuar më shumë se 14,000 herë vetëm në Itali.
Në 1890, pas shfaqjes së saj komplet të shitur ( të gjitha biletat) në Teatro Costanzi, opera u paraqit në të gjithë Italinë dhe në Berlin. Ajo mori premierën e saj në Londër në Teatrin Shaftesbury më 19 tetor 1891 dhe premierën e saj në Covent Garden më 16 maj 1892. [8]
Producentët amerikanë u zunë me njëri-tjetrin (ndonjëherë përmes gjykatave) që të ishin të parët të prezantonin operën në atë vend. Cavalleria rusticana më në fund pati premierën e saj amerikane në Filadelfia në Grand Opera House më 9 shtator 1891, e ndjekur nga një shfaqje në Chikago më 30 shtator 1891. Operës iu dha premiera në New York më 1 tetor 1891, me dy shfaqje tjera rivale në të njëjtën ditë: një shfaqje pasdite në Kazino, me regji nga Rudolph Aronson, dhe një shfaqje në mbrëmje në Liceun Lenox, me regji të Oscar Hammerstein. [8] parapamje| Gemma Bellincioni në rolin e Santuzza, dhe burri i saj, Roberto Stagno, roli i Turiddu, në premierën e vitit 1890 të Cavalleria rusticana Në Metropolitan Opera u shfaq premiera më 30 dhjetor 1891 në një faturë të dyfishtë me një fragment të Gluck 's Orfeo ed Euridice, dhe që atëherë ka marrë mbi 700 shfaqje atje.
Para se të zhvillohet ngjarja, fshatari i ri Turiddu u kthye nga shërbimi ushtarak për të zbuluar se e fejuara e tij Lola ishte martuar me shoferin Alfio, përderisa ai ishte larg. Në shenjë hakmarrjeje, Turiddu e joshi Santuzza-n, një grua të re të fshatit. Ndërsa fillon opera, Lola, e ndikuar nga xhelozia e saj ndaj Santuzzës, ka filluar një lidhje bashkëshortore me Turiddun.
Sheshi kryesor i fshatit
Prapa skenës, Turiddu dëgjohet duke kënduar një siciliana, "O Lola c'hai di latti la cammisa" ("O Lola! Si bora, e pastër në bardhësinë tënde!") ). Në njërën anë është kisha; në tjetrën është dyqani i verës i Lucisë dhe shtëpia ku jeton me djalin e saj, Turiddu. Fshatarët lëvizin rreth sheshit, duke kënduar ditën e bukur të pranverës, "Gli aranci olezzano sui verdi margini" ("Ajri është i ëmbël me lule portokalli") dhe një himn për Virgjëreshën Mari e Bekuar . Disa fshatarë hyjnë në kishë, dhe të tjerë enden duke kënduar.
Santuzza, pasi ka fjetur me Turiddu dhe dyshon se e ka tradhtuar atë me Lolën, është shqetësuar dhe i afrohet Lucisë ndërsa ajo del nga shtëpia e saj. Santuzza kërkon Turiddun, por Lucia përgjigjet se ai ka shkuar në një qytet tjetër për të marrë verë. Santuzza i thotë asaj se është parë gjatë natës në fshat. Lucia i kërkon asaj brenda të flasë, por pikërisht në atë moment Alfio arrin në vagonin e tij, i shoqëruar nga fshatarët. Ai gëzon privilegjet e një karrocieri dhe bukurinë e Lolas - nuses së tij. Alfio pyet Lucinë për disa nga verërat e saj më të shkeëlqyera të vjetra. Ajo i thotë se ka mbaruar dhe Turiddu u largua për të blerë më shumë. Alfio përgjigjet se e kishte parë Turiddun herët atë mëngjes pranë vilës së tij. Lucia fillon të shprehë befasi, por Santuzza e ndalon atë.
Alfio largohet. Kori brenda kishës dëgjohet duke kënduar Regina Coeli. Jashtë, fshatarët këndojnë një Himn të Pashkëve, "Inneggiamo, il Signor non è morto" ("Ne gëzohemi që Shpëtimtari ynë po jeton!") së cilës i bashkohet edhe Santuzza. Fshatarët hyjnë në kishë, ndërsa Santuzza dhe Lucia mbeten jashtë. Lucia e pyet Santuzzën pse ajo e sinjalizoi që ajo të heshtte kur Alfio tha që e kishte parë Turiddu atë mëngjes. Santuzza bërtet, "Voi lo sapete" ("Ju e dini mirë") dhe i tregon Lucisë historinë e joshjes së saj nga Turiddu dhe lidhjen e tij me Lolën. Lucia e mëshiron Santuzzën, e cila ndjehet e pandershëm, pasi ishte joshur nga Turiddu vetëm për t’u braktisur prej tij për shkëndijat e tij të vjetra ndaj Lolas. Santuzza mendon se nuk mund të hyjë në kishë, por i lutet Lucisë të futet brenda vehtë dhe të lutet për Santuzzën që qëndron prapa në përpjekje për t'iu lutur Turiddus që të largohet nga Lola dhe të kthehet tek ajo.
Turiddu nxiton jashtë. Lucia, duke qarë, endet pa dashje rreth shtëpisë së saj. Santuzza afrohet dhe hedh krahët rreth saj. Fshatarët fillojnë të turmohen përreth. Zërat dëgjohen në distancë dhe një grua qan, "Ata kanë vrarë Turiddun!" Santuzza ligështohet dhe Lucia rrëzohet në krahët e grave fshatare.
Mascagni kompozoi për formatin e orkestrës standarde, të përbërë nga 2 flauta, 2 pikolo, 2 obo, 2 klarineta, 2 fagotë,
4 korno, 2 trumpeta, 3 trombonë, tuba, timpane, perkusione ( trekëndësh, cembalo, grand casa - daullë e madhe, daullë anësore, etj.) tamtam, këmbanat, ), harpa, organ dhe harqet.
Valignat
Valignat është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Valignat ka një popullsi prej 83 banorë dhe sipërfaqe 2.32 km², me një dendësi prej 36 banor/km².
Lufta e shenjave të ndalimit
parapamje| Shenja e kufirit komunal Llívia Lufta e shenjave të ndalimit ( Katalanisht: La guerra dels Stops, Spanjisht: Guerra de los stops, Frëngjisht: Guerre des Stops ) ishte një ngjarje që ndodhi në ( Spanjë ) / D-68 ( Francë ) rruga që lidh qytetin dhe enklavën spanjolle të Llívias me Puigcerdàn (qyteti kufitar spanjoll ngjitur me Francën) midis fillimit të viteve 1970 dhe 1980.
Llívia është një qytet spanjoll në provincën e Gironas, Katalunjë, i cili është i rrethuar plotësisht nga territori francez që nga viti 1660 ( Traktati i Pirenejve ). Pas Traktatit të tretë të Bajonës, të nënshkruar në 1866, u ra dakord se shtegu (tani rruga) që lidhte Llívia me Puigcerdà do të mundësonte "lëvizjen e lirë" për të lehtësuar kalimin në disa toka kullota që qyteti zotëron brenda territorit francez. parapamje| Vendndodhja e [[Llívia|Llívias (e gjelbër) e rrethuar nga territori francez (e kuqe). Me ngjyrë të çelur pjesa tjetër e provincës së Gironas dhe në të gjelbër pjesa tjetër e territorit spanjoll]] Kur qeveria franceze ndërtoi dy rrugë në fillim të viteve 1970 që kryqëzonin rrugën nga Llívia në Puigcerdà, ata vendosën disa tabela ndalimi që i detyronin njerëzit të ndalonin dhe të kalonin në rrugët franceze. Pikërisht në këtë moment banorët e Llivias nisën të shembnin vazhdimisht tabelat e ndalimit ndër vite, duke deklaruar se shkelnin “lëvizjen e lirë” të rrugës që kishte vendosur traktati. Më në fund, në fillim të viteve 1980, qeveria spanjolle financoi ndërtimin e një ure mbi një nga rrugët franceze, ndërsa qeveria franceze ndryshoi rregullat e përparësisë së kalimit të dytë, kështu që rruga e cila po afrohej duhej të dorëzohej në N-154 / D- 68.
Vetëm makinat me targa spanjolle mund të përdornin rrugën Llívia- Puigcerdà deri në vitin 1995, kur u vendos Traktati i Shengenit.
Mouzieys-Panens
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Mouzieys-Panens (Ocitanisht: Mosièis e Panens ; Shqip: Muzapana) është një komunë në departamentin Tarn në Francën jugore.
Gjeografia
Komuna përshkohet nga lumi Cérou.
Monumentet
Fshati dominohet nga një kështjellë që u ndërtua në shekullin e 12-të nga markezi Guillaume de Cadolhe. Më vonë u fortifikua gjatë Luftës Njëqindvjeçare. Ai shërbeu si një vend vrojtimi për Cordes-sur-Ciel. Në 1566, kështjella hyri në zotërim të kontit Bernard de Rabastens. Ajo ishte skena e disa betejave dhe iu vu zjarri. Në shekullin e 18-të, kështjella u rindërtua dhe, tani e çmilitarizuar, shërben si shtëpi.
Georgi Stranski
djathtas|parapamje| Georgi Stranski (1847–1904), mjek dhe politikan bullgar Georgi Ivanov Stranski (13 gusht 1847 - 17 janar 1904) ishte  mjek dhe politikan bullgar. Një mik i ngushtë i Hristo Botev, Stranski ishte një anëtar aktiv i organizatave të ndryshme të krijuara nga emigrantët bullgarë në Rumani. Pas liberalizimit të Bullgarisë në 1878, Stranski ishte një nga drejtuesit e Partisë Liberale të Rumelisë Lindore, dhe pasardhësi i saj pas bashkimit bullgar në 1885. Midis realizimit të bashkimit bullgar më 6 shtator 1885 dhe njohjes ndërkombëtare të tij në mesin e 1886, Stranski ishte komisari i vetëm i Bullgarisë së Jugut.
Biografia
Georgi Stranski lindi në 13 gusht në Kalofer, qytet në Rumeli. Në 1864, ai u zhvendos në Bukuresht, në atë kohë kryeqyteti i Principatës autonome të Bashkuar të Vllahisë dhe Moldavisë. Në Bukuresht, Stranski mbaroi një shkollë mjekësore dhe u diplomua në mjekësi nga Universiteti i Bukureshtit në 1874. Ai mbeti në Rumani si një profesionist, duke ushtruar praktikë në Buzău dhe Bukuresht. Në 1876, ai botoi librin Leksione Mjekësore. Ndërsa banonte në Rumani, Stranski ishte një anëtar i shquar i diasporës së konsiderueshme Bullgare dhe midis anëtarëve themelues të dy organizatave të saj, Trusteeship Filantropik Bullgar dhe Shoqatës Qendrore të Bamirësisë Bullgare. Ai ishte veçanërisht i afërt me qytetarin e tij, poetin revolucionar dhe kombëtar Hristo Botev (1848-1876).
Gjatë luftës serbo-turke të vitit 1876, Stranski shërbeu në misionin mjekësor Rumun në Serbi. Për kohëzgjatjen e Luftës Ruso-Turke të 1877-1878, e cila solli çlirimin e Bullgarisë nga sundimi otoman, ai ishte një kirurg i ushtrisë në Ushtrinë Rumune që luftoi së bashku me rusët.
Pas fitores bullgare në Luftën Serbo-Bullgare, Georgi Stranski u emërua agjent diplomatik bullgar në Beograd (1886-1887). Në qeverinë jetëshkurtër të Konstantin Stoilov të vitit 1887, Stranski ishte Ministër i Punëve të Brendshme, pasardhës i Vasil Radoslavov. Nën Stefan Stambolov, Stranski mbajti detyrën e Ministrit të Punëve të Jashtme dhe Emërtimeve Fetare (1887-1890), një post që ai mori përsipër nga Grigor Nachovich. Ai u zgjodh gjithashtu në parlament në Asamblenë Kombëtare të zakonshme të 5-të (1887–1890) dhe të 6-të (1890–1893). Pas dorëheqjes së Stambolovit, Stranski vazhdoi karrierën e tij si mjek: në 1897–1899 ai drejtoi Spitalin Aleksandrovska në Sofje, dhe në 1899-1900 ai ishte mjeku rajonal i Rusisë. Midis 1900 dhe 1904, Georgi Stranski kryesoi Dhomën e Lartë të Kontrollit të Bullgarisë, institucionin kombëtar të kontrollit. Ai vdiq në 17 janar në Sofje.
Kisha e Shën Thanasit (Poliçan, Gjirokastër)
Kisha e Shën Thanasit është një monument i trashëgimisë kulturore në Poliçan, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "188610.06.1973".
Triacastela
Triacastela është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Sarria, të provincës Lugo, në Galicia. Triacastela ka 781 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 51.18 km2.
Lidhje të jashtme
Triacastela
Flekitza
Mirjana Radovanovic e njohur me emrin e saj skenik Flekitza, është producente dhe DJ e mirënjohur e muzikës techno. Përvec muzikës, ajo është një gazetare, promotere dhe blogere e cila menaxhon labelin TMM Records bashkë me partnerin e saj Vegim. parapamje|Techno DJ & Producer
Karriera
Flekitza është një nga artistet më të njohura shqiptare të muzikës techno, e cila depërtoj në tregun evropian qysh në fillimet e viteve 2000. Në vitin 2006, ajo bashkë me partnerin e saj Vegim, themeluan labelin e tyre TMM Records, ku publikojnë shumicën e produksioneve të tyre muzikore dhe kurojnë produksione të artistëve të ndryshëm nga e gjithë bota. Flekitza është gjithashtu pjesë e Naked Launch Agency, agjension menaxhimi dhe pronotimi i artistëve techno nga e gjithë bota.
Flekitza ka edhe blogun e saj, ku promovon jetën e shëndetshëm, duke përfshirë ushqimin, ciklizmin, klubingun dhe meditimin.
Muzika
Flekitza u lidh me muzikën qysh në moshë të vogël duke e përfunduar shkollën për piano. Duke eksploruar me tingujt të shumtë, ajo u njoftua me techno-n qysh në moshë të re, duke krijuar një pasion të madh për të. Ajo për një kohë përformoj vetëm si DJ artiste, deri në kohën kur takoj partnerin e saj Vegim, kohë kur filluan të përformojnë bashkë. E njohur për stilin e saj unik, i pasur me produksione masive, tinguj të errët, atmosferë të thellë, Flekitza ka ndarë skenën me DJ të njohur si SNTS, Rebekah, Pfiter, Dasha Rush, Nat-H-Lee, Nuno Zanga nga disa prej tyre.
TMM Records
Take More Music Records, i njohur si TMMR është një ndër label-at e parë të muzikës techno në Kosovë, i themeluar në vitin 2006 ka arritur të zë vend në skenën internacionale të muzikës technos. TMMR është i njohur për lirinë e zgjedhjeve të produksioneve të publikuara, duke krijuar hapësirë promovuese për producent të ri nga e gjithë bota. Përgjatë 13 viteve punë, TMMR ka publikuar 240 albume produksionesh nga artistë të ndryshëm si Vegim, Flekitza, Lars Huismann, Objected, Lucas Fereire, Nuno Zanga, Tim Xavier, Hioll, Vasili Carlson, Helmut Kraft, Stephan Krus e shumë të tjerë. Produksionet e publikuara nga TMMR vazhdojnë të marrin mbështetje nga artistë të njohur botëror si Chris Liebing, Dax J, DVS1, Slam, Pfiter, Tensal, Rebekah, Ben Sims e shumë të tjerë.
Lidhje të rendesishme
Flekitza/Facebook
Flektiza/Blog
TMM Records
TMM Records/Bandcamp
TMM Records/Junodownload
TMM Records/Beatport
TMM Records/Soundcloud
Montségur
Montségur (Languedocien : Montsegur ; Shqip: Malsigurti) është një komunë në departamentin Ariege në Francën jugperëndimore.
Ajo është e famshme për fortifikimin e saj, Château de Montségur, e cila u ndërtua në mal mbi rrënojat e një prej bastioneve të fundit të Katarëve. Kalaja e tanishme, edhe pse e përshkruar si një nga " kështjellat katare ", është e një periudhe të mëvonshme. Është renditur si një vend historik nga Ministria Franceze e Kulturës që nga viti 1862. Sipas librit, <i id="mwIg">Gjaku i Shenjtë, Grali i Shenjtë</i>, Malsigurti ishte vendndodhja e një thesari mitik që lidhej me Gralin e Shenjtë, i cili u kontrabandua menjëherë përpara dorëzimit të Katarëve.
Historia
Shenjat më të hershme të vendbanimeve në zonë datojnë që nga koha e Neandertalëve, dhjetëra mijëra vjet më parë.
Dëshmi të pushtimit romak si monedha dhe vegla romake janë gjetur gjithashtu brenda dhe përreth zonës. Emri "Montségur" vjen nga latinishtja mons securus ("kodër e sigurt") e cila u zhvillua në mont ségur në oksitanisht.
Në fund të vitit 1204, kalaja u fortifikua për të ruajtur kufirin jugor.
Flandria Perëndimore
Flandria Perëndimore (Holandisht: West-Vlaanderen, Frëngjisht: Flandre-Occidentale, Gjermanisht: Westflandern) është provinca më perëndimore e Rajonit Flamand, në Belgjikë. Është e vetmja provincë bregdetare belge, që përballet me Detin e Veriut në veriperëndim. Ajo ka kufij tokësorë me provincën holandeze të Zeelandës në verilindje, provincën flamane të Flandrisë Lindore në lindje, provincën valonas të Hainaut në juglindje dhe departamentin francez të Nord në perëndim. Kryeqyteti i saj është Bruges. Qytetet e tjera të rëndësishme janë Kortrijk në jug dhe Ostend në bregdet, Roeselare dhe Ypres. Provinca ka një sipërfaqe prej 3,144 km2 e cila ndahet në tetë qarqe administrative (arrondissementen në holandisht) që përmbajnë 64 bashki. Që nga janari 2021, Flandria Perëndimore ka një popullsi prej 1.203.312.
Gjeografia
Flandria Perëndimore përbëhet nga bregdeti i Detit të Veriut, i ndjekur nga një peizazh shumë i sheshtë polder. Vetëm në jug janë disa kodra të vogla, me Kemmelberg (159 m) që është pika më e lartë në provincë. Leie dhe Yser janë lumenjtë kryesorë. Flandria Perëndimore është e vetmja provincë belge që kufizohet me Francën dhe Holandën dhe e vetmja provincë që ka dalje në det.
Gjuha
Rajoni ka një dialekt shumë të veçantë të holandishtes të quajtur flamanishtja perëndimore. Ky dialekt dallues është pjesë e ndjenjës së fortë të identitetit të banorëve të rajonit.
Tolgahan Sayışman
Tolgahan Sayışman (lindi më 17 dhjetor 1981) është aktorë dhe model turk. Sayışman fitoi vendin e dytë si modeli më i mirë i Turqisë më 2002 dhe Manhunt International më 2005 në Korenë e Jugut. Pas u kthye në Stamboll, ai morri mësim prej Ayla Algan në Shtëpinë e Dramës.
Jeta dhe karriera
Tolgahan Sayışman ka lindur më 17 dhjetor 1981. Është model dhe aktor në televizion dhe kinema. Ka studiuar në gjimnazin Kadıköy İntaş dhe është diplomuar në universitetin Doğuş për biznes. Në 2005 ka përfaqësuar Turqinë në konkursin botëror 'Manhunt International' të zhvilluar në Korenë e Jugut, ku u zgjodh i pari. Ka marrë për një kohë të gjatë leksione aktrimi nga Ekoldrama dhe Ayla Algan. Më pas ka luajtur në filmin 'Zemrat e burgosura'. Ka performuar shumë mirë në konkursin 'Top Model' dhe më pas ka luajtur në filmat 'Maçot', 'Dixhle', 'Të gjithë një' dhe 'Shtriga'. Më 24 tetor, ka ndarë rolin kryesor me Fahrie Evxhen në filmin kinematografik, 'Dashuria duhet të mbahet'. Ka vënë në jetë rolin e Mustafait në filmin 'Lamtumirë rumeli', i cili ka thyer rekorde në shikueshmëri. Më 6 nëntor, ka luajtur rolin kryesor me Bergyzar Korelin në filmin 'Dashuria nuk thotë po vij'.
Në filmin për të rinj 'Era e Plepit', ka marrë pjesë si aktor dytesor. Ka luajtur rolin kryesor të Xhenarit në telenovelën e FOX TV 'Epoka e Tulipanëve', nga shtatori i 2010 deri në vitin 2014. Gjithashtu ka marrë role kryesore në filmat 'Saadet Işıl Aksoy', dhe 'I Syrgjynosur'. Tolgahan njohu sukses të padiskutueshëm me rolin kryesor si Jigit Kozan në serialin "Mos u dorëzo". Në serialin “Perla e zezë” vjen përsëri si protagonist në rolin e Kenan .Në vitin 2018 Tolgahan luajti në serialin “Një Shpresë Mjafton” në rolin kryesor si Yilmaz Karabey.
Jeta private
Tolgahan u martua me aktoren,modelen dhe misin Shqipëtar Almeda Abazin .Ata janë prindër të një djali të quajtur Efehan.
Francis Leon
Francis Leon (lindur si Francis Patrick Glassey ; lindur më 21 nëntor 1844- 1883) ishte një imitues skenik, komedian dhe performues i cili njihej më së shumti për performancat e tij femërore.
Leon u trajnua të këndojë si soprano nga Rev. Dr. Cummings në Fordham, Nju-Jork. Ai performoi për herë të parë si soprano në pjesën e 12 të Moxartit Mozart’s Twelfth Mass në një kishë në Nju-Jork kur ai ishte vetëm 8 vjeç. Më vonë Leon iu dedikua artit të të recituarit skenik. Ishte vetëm 14 vjeç kur nisi të portretizojë në skenë karaktere femërore, i veshur në stilin ekstravagant dhe grotesk. Leon kishte rreth 300 fustane të cilat përbënin një element kyç në performancat e tij skenike, dhe disa kushtonin më shumë se 400 dollarë. Ai i referohej vetes me emrin e thjeshtë “Leon” ose “Leoni i vetëm”. Influenca e tij u rit aq shumë përgjatë viteve saqë në 1882 ai paguhej më shumë se çdo performues skenik.
Tempujt shkëmborë të Egjiptit
Tempulli shkëmbor ishte një tip tempulli me qelë tërësisht ose pjesërisht të gërmuar në shkëmb. Ai quhet edhe speos (nga greqishtja σπέος, 'shpellë') dhe aktualisht përfshin edhe tempujt e lashtë egjiptianë gjysëm shkëmborë. Shumë nga Tempulli shkëmbor dhe gjysëm-shkëmborë të Egjiptit të Lashtë gjenden në territorin e Nubian, disa duhen kërkuar nën ujë pas ndërtimit të digës së Asuanit, si fortesat e Mbretërisë së Mesme (psh. ato të Semna-s dhe Buhenit, mes mjaft të tjerave), të tjera u zhvendosën në vende tjetra (rasti më i njohur është i ai i tempujve të Abu Simbelit) ashtu si disa të tjerë që iu dhuruan vendeve që bashkëpunuan në shpëtimin e monumenteve arkitektonike (siç është rasti i tempullit të Tutmosit të III në Ellesija). Varri shkëmbor egjiptian është një tipologji varrimi pjesërisht e gërmuar në shkëmbin e një kodre, shpesh të quajtur edhe hipogje, për shkak të pranisë së një ose më shumë gërmimeve nëntokësore. Së bashku me piramidat dhe mastabat përbënte formën më të përdorur duke nisur nga Dinastia e IV deri nëDinastinë e XXIV dhe me përdorimin e saj që në Mbretërinë e Vjetër pushon së përdoruri serdabi. Varret më të famshme i përkasin Mbretërisë së Mesme dhe janë të përhapura në nekropole të shumta midis të cilëve ai i Tebës (me sitet e Luginës së Mbretërve, të Mbretëreshave, Varret e Fisnikëve dhe ata të artizanëve), i Beni Hasanit, i Dra Abu el-Naga-s dhe shumë të tjera. Në Deir el-Medina disa varre janë gjetur të paprekura dhe janë përkufizuar si varre piramidale, pasi ndërtonin një piramidë me tulla mbi çatinë shkëmbore të sheshuar të kapelës së gërmuar në kodër. Fillimisht dhe deri në Dinastinë e VI paraqisnin façatën me portik me dy shtylla të gdhendura në shkëmb si në varret e fisnikëve të rrafshnaltës së Gizës të gërmuara në gropën e nxierrjes së gureve të nevojshëm për ndërtimin e piramidave të mëdha. Disa shtylla kishin formë kolonash të kanalizuara dhe Jean-François Champollion i përkufizoi si të tipit proto-dorik. Shtylla relativisht të shumta mbanin tavanin por bukuria që karakterizonte këto varre është për tu kërkuar në pikturat në stuko të faqeve të mureve me subjekte fetare, mortore, shoqërore por edhe private dhe të natyrës në aspektet e saj të florës dhe faunës, piktura të realizuara të gjitha me frymëzim dhe gjallëri. Varri shkëmbor paraqiste forma të ndryshme, nga ajo si kryq të Mbretërisë së Vjetër, te ato me një kapelë të Mbretërisë së Mesme, te ajo e quajtur varr me saff, me site të shumta të Mbretërisë së Re. Formoheshin përgjithësisht nga një hyrje me oborr të gjerë, nëpërmjet të cilit hyej në vestibolin drejtkëndor paralel me façatën me kolonadë dhe më tej ishte kapel apo salla e ofertave që kishte një tryezë ofertash, një nikie me stelë mortore dhe një statujë të të vdekurit. Pastaj ishe kripta mortore, që mund të ishte hipogjeike, ku i vdekuri prehej në sarkofagun e tij.
Speos Artemidosi; Tempujt e Abu Simbelit; Tempulli i Horemhebit në Djebel el-Silsila; Tempulli i Ay-së në Akhmim; Tempulli shkëmbor i Tutmosit të III në Ellesija (sot në Museo delle Antichità Egizie di Torino).
Tempujt e Deir el-Baharit; Tempulli i Ramsesit të II, dedikuar Amonit, në Beit el-Wali; Tempulli i Ramsesit të II në Derr; Tempulli i Ptahut në Gerf Hussein; Tempulli i Gebel Barkalit (në Nubi); Tempulli i Kanaisit. Tempulli shkëmbor i Setit të I në Wadi Mia; Tempulli i Ramsesit të II në Wadi al-Sabua; Tempulli i Hathorit në Serabit al-Khadim.
Kompleksi i Abu Simbelit
Abu Simbeli (ose Abu Simbal, Ebsambul si dhe Isambul) (أبو سمبل në arabisht), është një sit arkeologjik i Egjiptit, që gjendet në një fshat në Nubi, në Egjiptin e jugut, pranë kufirit me Sudanin, në bregun perëndimor të liqenit Nasser, rreth 280 km rrugë në jug-perëndim të Asuanit. Kompleksi është pjesë e trashëgimisë botërore të UNESCO-s të njohur si "Monumentet nubiane", që vazhdojnë nga Abu Simbeli përgjatë rrjedhës së Nilit deri në Filae (pranë Asuanit). Kompleksi arkeologjik i Abu Simbelit, në gjuhën egjiptiane Meha, është i përbërë kryesisht nga dy tempuj gjigandë në shkëmb, të quajtur Tempuj shkëmborë të gërmuar në anën e malit nga faraoni Ramsesi II në Shekullin e XIII p.e.s., si monumente kushtuar vetë atij dhe mbretëreshës Nefertari, gruas më të dashur të shumë grave të Ramsesit të ngritur për të impresionuar fqinjët jugorë Nubianë dhe për të përkujtuar fitoren në Betejën e Kadeshit si dhe të përforconte statusin e fesë egjiptiane në rajon. Historianët thonë se projekti i Abu Simbelit është shprehje e egos dhe krenarisë së Ramsesit të II. Secili tempull kishte priftin e tij që përfaqësonte faraonin në ceremonitë e përditshme fetare. Në teori, faraoni duhet të ishte zbatuesi i vetëm i ceremonive të përditshme fetare të kryera përgjatë Egjiptit. Në të vërtetë, prifti i madh luante gjithashtu atë rol. Për të arritur atë pozicion, ishte i nevojshëm një formim i gjerë në arte dhe shkenca, siç e kishte dhe faraoni. Leximi, shkrimi, inxhinieria, aritmetika, gjeometria, astronomia, matja hapësinore dhe llogaritja e kohës ishin pjesë e këtij formimi. Priftërinjtë e Heliopolisit, për shembull, bëheshin gardianë të diturisë së shenjtë dhe fitonin reputacionin e njerëzve të ditur. Në vitin 1968 kompleksi u zhvendos i gjithi në kodrën artificiale të përbërë nga një strukturë me kube, për të shmangur përmbytjen nga liqeni artificial Nasser. Në 1979 u shpall trashëgimi e njerëzimit nga UNESCO.
Historia
Ndërtimi i kompleksit tempullor nisi afërsisht në 1264 p.e.s. dhe zgjati për rreth 20 vjet, deri në 1244 p.e.s.. I njohur si "Tempulli i Ramsesit, të përzemërtit të Amonit" ai ishte një nga gjashtë Tempujt shkëmborë të ngritur në Nubia gjatë mbretërimit të gjatë të Ramsesit të II. Ramsesi shkoi në Abu Simbel bashkë me gruan e tij të paraqëlqyer në vitin e 24-rt të mbretërimit të tij. Një legjendë tregon se mbretëresha Nefertari vdiq në hyrje të tempullit të madh ndërsa gati me siguri ajo vdiq para përfundimit të tempullit kushtuar asaj.
Me kalimin e kohës tempujt u braktisën dhe për pasojë u mbuluan me rërë. Që në Shekullin e VI p.e.s. rëra i kishte mbuluar statujat e tempullit kryesor deri te gjunjët. Tempulli ishte harruar deri në më 22 mars 1813, kur orientalisti zvicerian Johann Ludwig Burckhardt zbuloi frizën e kreut të tempullit kryesor. Burckhardt folit rreth zbulimit të tij me eksploruesin italian Giovanni Battista Belzoni, i cili udhëtoi deri te siti, por qe i paaftë të gërmonte një hyrje për në tempull. Belzoni u rikthye më 1 gusht 1817, këtë herë duke arritur në përpjektjen e tij për të hyrë në kompleks. Një përshkrim i hershëm i detajuar i tempujve, së bashku me vizatime bashkohore, mund të gjenden te Description of Egypt (1825-1828) i Edward William Lane. Guidat turistike të sitit tregojnë legjendën se "Abu Simbeli" ishte një djal i vogël vendas që udhëzoi këtë rizbulim të hershëm të sitit të mbuluar nga rëra që kishte parë herë pas here në rërën e lëvizur, Për pasojë, arkeologët e emërtuan kompleksin me emrin e tij. Në 1960 presidenti egjiptian Nasser vendosi të niste punimet për ndërtimin e digës së madhe të Asuanit, vepër që parashihte formimin e një baseni të pamatë artificial. Një projekt i tillë rrezikonte të fshinte vepra të shumta të ndërtuara nga egjiptianët e lashtë medis të cilave vetë tempujt e Abu Simbelit. Falë ndërhyrjes së UNESCOs, plot 113 vende u aktivizuan duke dërguar njerëz, para dhe teknologji për të shpëtuar monumentin. U formuluan propozime të shumta për këtë qëllim dhe ajo që në fund, mori më tëpër përkrahje qe ajo suedeze për të prerë, numëruar dhe çmontuar bllok pas blloku gjithë pjesën e gdhendur të kodrës mbi të cilën ishin ngritur tempujt dhe më pas të të rindërtoheshin monumentet në një pozicion të ri 65 m më lart dhe 300 m më mbrapa përkundrejt basenit që do të krijohej. Punimet zgjatën nga viti 1964 deri në vitin 1968 me përdorimin e mbi 2000 njerëzve, të drejtuar nga një grup ekspertësh italianë të nxjerrjes së mermerit të ardhur nga Carrara (MS) dhe Mazzano (BS) si dhe një sforco teknologjike pa precedentë në historinë e arkeologjisë. Sipërmarrja kushtoi në tërësi rreth 40 milionë dollarë. Rindërtimi përfshiu edhe ngritjen e një kupole betoni të vendosur pak mbi monumentin me funksionin e dyfishtë të ruajtjes së strukturës dhe për ti dhënë formë kodrës artificiale ku u ngjitën tempujt. Ndërhyrja përfshiu si tempullin kryesor kushtuar Ramsesit II ashtu edhe atë dytësor kushtuar mbretëreshës Nefertari. Në rindërtimin e tempujve, rreth 210 metra më mbrapa dhe 65 metra më lart, u ruajt orientimi origjinal përkundrejt yjeve dhe diellit, në mënyrë që të lejonte (megjithëse me shtrembërimin me një ditë) në lindjen e diellit, dy herë në vit - më 22 shkurt dhe 22 tetor - të ndriçonte dhomën qendrore të tempullit madhor ku rrinë në fron katër perëndi të ulura: Ptahu, Amoni, Ramsesi II e Ra. Monumente të tjera me rëndësi dhe përmasa më të vogla, edhe ata të kërcënuar nga niveli i ujrave u çmontuan dhe dhuruan muzeve të ndryshëm.
Tempulli i madh
Midis shumë monumenteve të ndërtuar nga faraoni Ramsesi II tempulli i madh i Abu Simbelit është konsideruar përgjithësisht si më mbresëlënësi dhe më i bukuri si dhe një nga më të bukurit në gjithë Egjiptin. Ngrihej në gjurmët e një tempulli kushtuar Horusit që u shkatërrua tërësisht për të ndërtuar tempullin e ri me emrin egjiptian Per-Ramses-Miamon. Ai iu kushtua perëndive Amon, Ra-Horakhti dhe Ptahut, ashtu si dhe vetë Ramsesit të hyjnizuar. Ra-Horakhti, Ptahu dhe Amoni, tre hyjnitë shtetërore të Egjiptit në këtë kohë dhe përmban katër statuja të mëdha të Ramsesit të II në façatë. Ndërtimi i tempullit filloi në vitin e 26º të mbretërimit të Ramsesit të II me rastin e jubileut të dytë Heb-Sed për të hyjnizuar vetëveten.
Façata e tempullit është 35 metra e gjerë dhe kurorëzohet me një frizë me 22 babuinë, adhurues të diellit që ndodhen anash hyrjes. Siliotti shkruan se ai është 33 m i lartë dhe 38 m i gjerë. Në façatë spikasin katër statujat e Ramsesit të II, secila nga të cilat 20 metra e lartë, ku faraoni paraqitet me pschent-in, do të thotë. kurorën e Egjiptit të Sipërm dhe të Poshtëm, dhe me kësulën e quajtur "nemes" që i zbret mbi supe si dhe diademën e kobrës në ball (e quajtur Ureos nga grekët dhe Ëadjet nga egjiptianët). Pranë statujave kolosëve gjenden statuja të tjera jo më të larta se gjunjët e faraonit. Këto paraqesin Nefertarin, gruan kryesore të Ramsesit dhe mbretëreshën nënë, Tuya, dy djemtë e tij të parë, Amun-her-khepeshefi, Ramsesi B dhe gjashtë vajzat e tij të para, Bintanath, Baketmut, Nefertari, Meritamen, Nebettaëy dhe Isetneferet. Mbi statuja, në frontonin e tempullit gjenden 14 statuja babuinësh që, duke parë drejt lindjes, që në fillim ishin 22 të tilla, aq sa dhe provincat e Egjiptit të Sipërm.
Statujat kolosale janë skalitur drejtpërdrejtë nga shkëmbi në të cilin tempulli gjendej para zhvendosjes. Të gjitha statujat paraqesin Ramsesin e II, të ulur në fron. Statuja majtas hyrjes ka mbetur pa pjesën e siprme, që në fakt është rrëzuar pak vite pas ndërtimit të tempullit për shkak të një tërmeti dhe ka mbetur te këmbët e statujës. Gjatë rrëzimit shkatërroi disa nga statujat më të vogla që gjenden në taracën te tempullit, paraqitje të vetë faraonit dhe të perëndisë Horus (në pamjen e fajkoit). Mbi portën e hyrjes së tempullit, në një nike të gërmuar në shkëmb, ndodhet statuja e zotit kokë-fajkua, Ra-Horakhti, statuja e të cilit qëndron në një nike të madhe. Ky zot është duke mbajtur skeptrin "user" dhe një pendë në dorën e tij të djathtë, me Ma'atin, (hyjneshën e të vërtetës dhe drejtësisë) në të majtën e tij; këto nuk janë gjë tjetër veç një kriptogramë për emrin mbretëror të Ramsesit të II, User-Maat-Re, pra faraoni do të tregoi që tempulli i është kushtuar si zotave ashtu dhe vetes së tij. Në anët e nikes ndodhen dy altorelieve që paraqesin faraonin ndërsa i ofron simbolin e drejtësisë zotit. Një tjetër hollësi e façatës është një stelë që tregon martesën e Ramsesit me një vajzë të mbretit Hatusili III, që vulosi paqen midis Egjiptit dhe Perandorisë Hitite. Gjithashtu pranë tempullit të madh gjendet një stelë e skalitur që paraqet natyrën hyjnore të sovranit. Në anët e statujave të vendosura pranë hyrjes ka dekorime ku ndodhet Hapi, zoti i Nilit, simbol i bollëkut, që lidh lulet e zambakut, simbol i lashtë i Egjiptit të Sipërm, me lulet e papirusit, simbol i lashtë i Egjiptit të Poshtëm, për të dëshmuar bashkimin e vendit. Nën këto skena, në krahun e djathtë, pra në veri, janë paraqitur robërit aziatikë të lidhur me litarë që përfundojnë me lulen e papirusit, simbol i veriut, ndërsa në krahun e majtë, pra në jug, janë paraqitur robërit afrikanë të lidhur me litarë që përfundojnë me lule zambaku, simbole të jugut. Pjesa e brendshme e tempullit ka të njëjtën planimetri trekëndore që e ndjekin shumica e tempujve të lashtë egjiptianë, me dhoma që zvogëlohen në përmasa nga hyrja drejt faltores më të shenjtë. Tempulli është mjaft kompleks dhe i pazakontë në strukturë për shkak të shumë dhomave anësore.
Salla e madhe hipostile
Hyrja e tempullit të drejton për në sallën e madhe të kolonave osiriake, tetë prejt të cilave paraqesin faraonin të identifikuar me Osirisin, zotin e botës së përtejme (e të vdekurve), që janë statuja mbi 11 metra të larta. Salla hipostile (shpesh e quajtur edhe pronaos) është 18 metra e gjatë dhe 16.7 metra e gjerë. Në tavan ka vizatime që paraqesin perëndeshën Mut, në pamjen e një shkabe që shtrin krahët e saj për të mbrojtur tempullin. Statujat kolosale përgjatë murit të krahut të majtë mbajnë kurorën e Egjiptit të Sipërm, ndërsa ato të krahut tjetër mbajnë kurorën e dyfishtë të Egjiptit të Poshtëm. Relievet në muret e pronaosit paraqesin skena betejash të fushatave ushtarake të ndërmarra nga faraoni. Muret e sallës në krahun e djathtë, në veri, janë të mbuluara me skena që paraqesin fitoren e Ramsesit në betejën e Kadeshit, në lumin Orontes në Sirinë e sotme, kundër Hititëve. Këto përshkrime formojnë poemën e famshme të Pentaurit. Relievi më i famshëm tregon faraonin në karron e tij duke lëshuar shigjeta kundër armiqve në ikje e sipër, të cilën janë kapur robër.
Në krahun e majtë, në jug, paraqiten skena nga sipërmarrjet dhe luftërat e tjera të Ramsesit kundër Sirisë, Libisë dhe Nubisë.
Salla e dytë ose atriumi
Nga salla hipostile, hyhet në sallën e dytë me kolona, të quajtur të fisnikëve, që ka katër kolona katrore të dekoruara me skena të bukura duke u bërë oferta zotave. Në mure paraqitet faraoni ndërsa i ofron parfume dhe temjan barkës së Amonit dhe Ra-Horakhtit, i ndjekur nga bashkëshortja, mbretëresha Nefertari. Kjo sallë çon në vestibulin transversal në mes të të cilit është hyrja për te faltorja e shenjtë ose Sancta sanctorum.
Faltorja
Faltorja me një mur të zi, përmban katër statuja të ulura që shikojnë drejt hyrjes, që nga e majta në të djathtë paraqesin Ptahun e Memfisit (zoti i arteve dhe artizanëve), Amon-Ra e Tebës (zoti i diellit dhe babai i perëndive), Ramsesi II i hyjnizuar dhe Ra-Horakhti i Heliopolisit (fajkoi me diskun diellor). Në këtë kohë këto përbënin hyjnitë më të rëndësishme të panteonit egjiptian Këtu, falë orientimit të templullit të llogaritur nga arkitektët, dy herë në vit, më 20 shkurt apo më 19 ose edhe më 21 dhe më 20 tetor, ose më 21 kjo datë e fundit korresponduese ndoshta me Heb-Sed-in e vitit 1260 p.e.s., rrezet e para të diellit fokalizohen në fytyrën e statujës së faraonit. Rrezet e ndriçojnë pjesërisht edhe Amon-Ra-në dhe Ra-Horakhtin. Sipas egjiptianëve të lashtë rrezet e diellit do ta rikarikonin kështu me energji figurën e faraonit. Njerëzit mblidheshin në Abu Simbel të shikojnë këtë pamje të veçantë, në 21 tetor dhe 21 shkurt. Pas zhvendosjes së tempullit nuk është arritur të përsëritej ky fenomen që fillon të verifikohet më 22 shkur dhe 22 tetor.
Ndërtesa të tjera
Kapela veriore e zbuluar në vitin 1909 nga Barsanti është një kapelë kulti, që paraqet dy altarë të gërmuar në shkëmbin ranor, dy obelisqe dhe statuja cinocefale sot të konservuara në Muzeun e Kajros Menjëherë pranë pilonit në veri të tempullit të vogël gjendet një kapelë e vogël ptolemease. Në jug-perëndim gjendet një mamisi i vogël, që edhe ai është i gërmuar në shkëmb. Në sit gjendet edhe një nilometër në jug të tempullit të vogël.
Verëtaria
parapamje Verëtaria është një degë e bujqësisë e cila merret me prodhimin e verës, duke filluar me zgjedhjen e rrushit ose të produkteve tjera dhe duke mbaruar me mbushjen e shisheve me verë të gatshme për përdorim. Edhe pse në shumicën e rasteve vera prodhohet  nga rrushi, ajo mund të prodhohet edhe nga ndonjë tjetër pemë apo bimë. Mead është një lloj vere që është bërë me mjaltë duke qenë përbërësi kryesor pas ujit.
Verëtaria mund të ndahet në dy kategori të përgjithshme: prodhimi i verës (pa carbonation) dhe vera e gazuar e prodhuar (me carbonation — natyrore ose të injektuar).
Shkenca e cila merret me studimin e verëtarisë dhe me prodhimin e verës është njohur si enologji. Një person i cili e prodhon verën tradicionalisht dhe në mënyrë të pavarur quhet verëtar - verëbërës (winemaker) ose tregtar vere.
Vendet prodhuese
Lista e 15 vendeve me prodhimtarinë më të madhe të verës në botë. (Vëllimi në mijëra hektolitra)