cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mrikë Gjikola
Internimi
Internimi për Mrikën dhe Gjelë Gjikolën nisi pas arratisjes nga vendi të bashkëshortëve të tyre së bashkë me 60 burra të tjerë, Preng dhe Bibë Gjikola, të cilët u pushkatuan në kufi në 1948. Ata ishin mbështetës të Muharrem Bajraktarit, Abaz Kupit, Qazim Mulletit dhe shumë të tjerëve që u deklaruan hapur kundër regjimit të porsainstaluar. Dyqanet që i administronin prej vitesh ua mbyllën dhe sekuestruan që në vitet e para pas Luftës.
Të dyja kunatat, Gjela lehonë me vajzën triditëshe, Dilën, dhe Mrika shtatzënë, u internuan menjëherë në gusht të 1948. Mrika e lindi fëmijën e vet, Prenën, rrugës së internimit për në Burrel. Ato u internuan fillimisht në Burrel, ku qëndruan katër muaj në hetuesi. Ky izolim në Burrel mori fund kur burrat e tyre që kishin kaluar në Jugosllavi i kishin vrarë dhe më pas u dërguan në Kampin e Tepelenës, ku iu nënshtruan punës së detyruar sikurse mijëra të internuar të tjerë. Në vitin 1951, në kushtet e mungesës së ushqimit, ngrohjes, higjienës dhe ilaçeve, vajzat e tyre 3 vjeçare u sëmurën nga tifoja dhe ndërruan jetë, bashkë me dhjetëra fëmijë të tjerë që nuk i mbijetuan epidemisë së dizanterisë. E para u sëmur Prena, e cila u dërgua për kurim në Gjirokastër por u kthye e pajetë. Dy zonjat Gjikola i varrosën vetë fëmijët pranë kampit dhe vijuan dënimin me punë të detyruar deri në fund të vitit, kohë kur u liruan dhe u kthyen në Kurbnesh.
Në dëshmitë e veta për vuajtjen e dënimit në Tepelenë, Drane Jakja kujton: ''“Jetova bashkë dhe me dy gra të reja nga Mirdita, me Gjelën dhe Mrikën… Kishin dy vajza, Prena e Dila, ishin tre vjeçe. U sëmurën të dyja nga tifoja e morrit dhe vdiqën. I varrosëm pranë njëra -tjetrës.”''
Rigjetja e varreve
Pas 55 vjetësh, Mrikë dhe Gjelë Gjikola arritën të riktheheshin në Turan të Tepelenës dhe të rigjenin varret e vajzave të tyre. Identifikimi, gjetja dhe zhvarrosja e vajzave më 13 qershor të 2006 dhe rivarrimi në tokën e tyre erdhi pas një procesi të gjatë, edhe rehabilitues, të mbështetur nga të tretë.U bë dhe sistemimi i tyre në arkivole të vegjël.
Në librin e studiueses Fatbardha Saraçi me titull “Kalvari i grave në burgjet e komunizmit”, Mrika shprehet në këtë formë: "Nuk mund të vdisnim pa gjetur eshtrat e dy vogëlusheve që na vdiqën në internim… Iu referuam shenjave të tjera, por mbi të gjitha instiktit të nënës. Pas disa gërmimeve u bë e mundur gjetja e eshtrave të fëmijëve të varrosur para 55 vitesh. U bë sistemimi i tyre në arkivole të vegjël dhe ne, dy kunatat – punuam veshjet e tyre si nuse, me kostume të vogla mirditore. Dy arkivolët i mbuluam me flamurin kombëtar. I vendosëm arkivolat në oborrin e shtëpisë ku jetojmë. E gjithë zona u mblodh për ngushëllim.”
Konrad Kyeser
Konrad Kyeser (26 gusht 1366, Eichstätt - mbas 1405) ka qene një teknik lufte gjerman dhe shkrimtar për shkrime të specializuara te Evropës për mesjetën e vonë.
Jeta dhe vepra
Konrad Kyeser ishte një inxhinier ushtarak gjerman, autor i veprës në dorëshkrim Bellifortis (1405), një libër mbi teknologjinë ushtarake të njohur gjatë shekullit XV. Fillimisht i konceptuar për Mbretin Wenceslaus, Kyeser ia dedikoi veprën e tij Rupertit të Gjermanisë.
Vepra Bellifortis për herë të parë u publikua në vitin 1967 në Düsseldorf të Gjermanisë. Po në këtë vit, dy studiues, Dh. Todericiu dhe D. Polena nga Bukureshti, pohuan se gjetën një tekst të shkurtër në gjuhën shqipe të futur në tekstin Bellifortis. Aty në fletën 153 verso, teksti latin ndërpritet prej dy insertesh. Studiuesit në fjalë mundën ta dëshifrojnë tekstin në vija të përgjithshme dhe mbërritën në përfundimin se kishin të bënin me një dokument të gjuhës shqipe.
Zeqirja Ballata
Zeqirja Ballata (23 prill 1943, Gjakovë) është kompozitor dhe akademik. Mësimet i bëri në Prizren dhe në Lubjanë, ku pati mundësi të mëdha t'i zgjeroj dituritë muzikore. Krahas kësaj, ai ka pasur specializime në disa qendra të Italisë. Eshtë ndër kompozitorët që ka veprimtari të gjerë dhe të shumëllojshme muzikore. Puna krijuese etij vazhdon të zgjas me shum se 40 vjeta. Gjuha muzikore e Zeqirja Ballatës është bashkëkohore dhe e veçantë. Edhe pse në kompozimet e tij ka elemente të muzikës popullore shqiptare ato nuk vërehen aq lehtë, ngase i pëpunon dhe i ndryshon në masë të madhe.
Nga veprimtaria e tij e pasur do të përmendim disa nga më të rëndësishmet:"Epitafi N" për recitues dhe për ansambël,"Bilnili" për bllokflaut e për piano, "Mes rrugës*rruga", "Luftëtari", Nëna Terza" janë këngë solo, "Jehona nga Bjeshkët e Nemuna" për piano, "Suitë pë flaut dhe harpë", :Sonatina për violonqel dhe piano", "Një si baladë" për kitarë, "Kënga shkodrane" për fizarmonikë dhe pr piano, "Kaoriqo simfonike","Simfonia 83", "Suita për orkestër harqesh"etj. Përveq kompozimeve, Zeqirja Ballata merret edhe me shkrimin e librave muzikorë, sidomos ato të edukimit muzikor ku gjejmë edhe këngë për mosha të reja. Krahas këtyre veprimeve, ka punuar me përkushtim në pasurimin dhe në ngritjen e jetës muzikore të Kosovës.
Keltis Kruja
Keltis Kruja është deputet i Partisë Demokratike në Kuvendin e Shqipërisë.
Godanca e Poshtme
Godancë e Poshtme është një vendbanim në komunën e Shtimes, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Godon i Poshtëm.
Demografia
Ka mbi 1500 banorë.
Ekonomia
Banorët e fshatit kryesisht mirren me bujqësi dhe pak blegëtori dhe pëmtari.
Kultura
Fshati ka shkollë fillore quajtur Hasan Prishtina.
Xhamia fillim të fshatit.
Komuna e Malishevës
Ky artikull merret me Komunën e Malishevës. Për qytetin e Malishevës shiko në faqen përkatëse. thumb|Pozita e komunës së Malishevës në hartën e Kosovës Komuna e Malishevës është një komunë në Kosovë, ndodhet në rrethin e Prizrenit ndërsa selia administrative e komunës është qyteti i Malishevës.
Gjeografia
Komuna e Malishevës ndodhet në pjesën qendrore të Kosovës. territori i komunës kufizohet me Drenasin në verilindje, Lipjanin në lindje, Suharekën në juglindje, Rahovecin në jug-perëndim dhe Klinën në veriperëndim. Ka gjithsej 43 fshatra në komunë. Zona e përgjithshme e komunës ka një sipërfaqe prej 361 km². Së bashku me komunat e Prizrenit, Suhareka, Mamushës dhe Sharrit (Dragashit), formon rrethin e Prizrenit.
Popullsia
Regjistrimi i vitit 2011 tregoi 54.613 banorë në komunën e Malishevës, 54.501 (99.79%) prej të cilëve ishin shqiptarë, 31 (0.06%) nga të cilët ishin romë dhe ashkali, dhe 15 (0.03%) nga të cilët ishin boshnjakë, 8 banorë i u përkisnin kombësive të tjera dhe 58 nuk kanë dhënë asnjë përgjigje në lidhje me kombësinë.
Vendbanime
Territori i komunës së Malishevës përmban gjithsej 44 vendbanime.
Pas gjurmëve
Filmi Pas Gjurmëve prodhim i vitit 1978.
Regjisor: Xhanfise Keko, Skenari: Skifter Këlliçi, Producent: Shqipëria e Re, Muzika: Nikolla Zoraqi.
Përmbajtja e filmit
Periudha e pas luftës. Fëmijët vërejnë një banor të ri xha Lipen në lagjen ku jetojnë. Sapo ai vendoset në këtë lagje një tjetër person endet andej duke shitur plaçka të vjetra. Gjatë pushtimit plaçkaxhiu ka asistuar në arrestimin e xhaxhait të Luanit. Luani dhe fëmijët e tjerë zbulojnë se të dy burrat po përpiqen të hedhin në erë centralin elektrik të qytetit. Fëmijët lajmërojnë organet e sigurimit të shtetit.
Aktorët në role
Sulejman Pitarka......Xha Lipja
Ylli Trajçe......plaçakaxhiu
Herion Mustafaraj......Skenderi
Sistemi informativ i tregut të Kosovës
Sistemi Informativ i Tregut Kosovar apo SIT Kosova është projekt për mbështetje në marketing i financuar nga Bashkësia Evropiane që ka filluar punën në muajin janar të vitit 2006 dhe për qëllim ka që të përkrah industrinë ushqimore të Kosovës.
right|
SIT Kosova, ka për qëllim hulumtimin e tregut Kosovar, cilsin dhe rendësin e prodhimeve, ngritjen e aksioneve, eksportin dhe importin si dhe zhvillimet aktuale në të.
Pas gjurmëve
Aktorët në role
Alban Çekani......
Sistemi informativ i tregut të Kosovës
SIT Kosova, ka disa zyra të shpërndara nëpër Kosovë. Zyrja qendrore në Prishtinë administrohet nga Kadri Gashi, ndërsa zyret rajonale gjenden edhe në Prizren (Blerim Batusha), në Gjakovë (Bekim Ermeni), në Pejë (Bekim Racaj), në Mitrovicë (Valon Canhasi) dhe në Gjilan (Rrezarta Zeka Jakupi). Aktualisht ky sistem ka kaluar në Shoqaten SIT dhe menaxhohet nga Kadri Gashi.
Pas gjurmëve
Aktorët në role
Dritan Kaba......
Dhorkë Orgocka......Drita
Megleno-rumunët
Megleno-rumunët, të njohur edhe si meglenitë (megleno-rumanisht: Miglinits), Vllehët Moglenit ose thjesht Vllehët (megleno-rumanisht: Vlaș) janë një grup etnik romank lindor, që fillimisht banonte në shtatë fshatra në rajonin e Moglenës që përfshin njësitë rajonale Pella dhe Kilkis të Maqedonisë Qendrore, Greqi dhe një fshat, Huma, përtej kufirit në Maqedoninë e Veriut. Këta njerëz jetojnë në një sipërfaqe prej rreth 300 km2 në madhësi. Ndryshe nga arumunët, popullsia tjetër që flet romanisht në të njëjtin rajon historik, megleno-rumunët janë tradicionalisht bujqësi të ulur dhe jo tradicionalisht transhumantë. Ndonjëherë, megleno-rumunët përmenden si "maqedo-rumunë" së bashku me arumunët.
Pas gjurmëve
Aktorët në role
Sokol Angjeli......mesuesi Dhimitër Orgocka.......babai i Skenderit dhe Luanit
Megleno-rumunët
Ata flasin një gjuhë romane të quajtur më shpesh nga gjuhëtarët megleno-rumune ose βλαχομογλενίτικα (vlakhomoglenítika) ose thjesht μογλενίτικα (moglenítika) në greqisht. Vetë njerëzit e quajnë gjuhën e tyre vlahește, por edhe mërgata megleno-rumune në Rumani përdor termin meglenoromână.
Sezoni 1958 në Formula Një
Kampionati botërorë në Formula 1 për vitin 1958 ishte Formula 1 kampionati i 9të botërorë i organizuar nga FIA. Ky kampionat filloi më 19 janar dhe mbaroi më 9 tetor ku fitues doli Mike Hawthorn vetem me 1 fitore nga 11 garat e zhvilluara përkundër konkurentëve Stirling Moss me 5 fitore dhe Tony Brooks me 3 fitore.
Megleno-rumunët
Ndryshe nga popullsitë e tjera romantike ballkanike, megleno-rumunët kanë lënë mënjanë një emër për veten e tyre që e ka prejardhjen në latinishten Romanus, dhe në vend të kësaj kanë adoptuar termin Vlasi ose Vlashi, që rrjedh nga "vllehët", një term i përgjithshëm me të cilin, në Mesjetë, popujt jo-romakë caktuan popujt dhe barinjtë roman. Termi megleno-rumunë iu dha atyre në shekullin e 19-të nga studiuesit që studionin gjuhën dhe zakonet e tyre, bazuar në rajonin ku ata jetojnë.
Numri i tyre vlerësohet ndërmjet 5213 (P. Atanasov, vlerësimi më i fundit) dhe 20.000 (P. Papahagi, rreth 1900). Ekziston një mërgatë më e madhe megleno-rumune në Rumani (rreth 1500 njerëz), një më e vogël në Turqi (rreth 500 njerëz) dhe një edhe më e vogël në Serbi. Greqia nuk njeh pakicat kombëtare, kështu që ky komunitet prej rreth 4000 banorësh nuk ka asnjë njohje zyrtare nga Greqia. 1000 megleno-rumunë të tjerë jetojnë në Maqedoninë e Veriut. Megjithatë, besohet se ka deri në 20,000 njerëz me prejardhje megleno-rumune në mbarë botën (përfshirë ata të asimiluar në popullsinë bazë të këtyre vendeve).
Beqaraj
Beqaraji është një fshat në komunën Ballaban në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Albri Brahusha
Albri Branusha, lindi ne Shkoder ne 29 shtator 1973. Ka studiuar drejtesi, por i është kushtuar gazetarise dhe letersise. Ka shkruar dramat "Përrallat gënjejnë", "Vizita e fundit" dhe "Ishulli i Shitenit", te trija te vëna në skenë ne Teatrin MIGJENI. Ne vitin 2002 "Vizita e Fundit" u vu ne skene ne italisht, në Trento, Itali, nga Compagnia dell Attimo, me regji të Hervin Çulit.
Ka shkruar edhe pjeset "Për Elizën", "Eldorado", "Uverturë me tetë gishta", "Në vagonin e klasit të fundit" dhe "I harruar nën armë", botuar në revistën ORANA. Gjithashtu ka botuar vellimin me tregime "Ignorantia" dhe romanet "Qyteti i Shiut" dhe "Tete e gjysem.
Boshti
Boshti është një vijë e drejtë, një drejtëz e paramenduar, përreth së cilës sillet një trup.
Në optik si bosht merret rrezja (drejtëza) e cila kalon nëpër pikën qendrore të një thjerrëze dhe pasqyre të veglave optike, ndërsa në teknikën e përgjithshme është pjesë mekanike e makinave në të cilën mbahen rrotat, rrolat apo plakat (boshti i statik, statori, boshti dinamik, boshti lëkundës).
Daniel Radcliffe
parapamje|right|Daniel Radcliffe Daniel Jacob Radcliffe (Londër, 23 korrik 1989) është një aktor britanik. Ai është i njohur kryesisht për pasjen Harry Potter, seri të filmave të shpërndarë nga Warner Bros, romancave e Joanne K. Rowling.
Kantoni Rosières-en-Santerre
Kantoni Rosières-en-Santerre (frëngjisht: Canton de Rosières-en-Santerre) është një kanton në departamentin Somme, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Rosières-en-Santerre. Ka sipërfaqe 130.33km2 dhe popullsi 8355 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Rosières-en-Santerre aktualisht përbëhet nga 20 komuna.
Dhimosten Budina
Dhimosten Budina (1930-2004) arkeolog shqiptar u lind më 1930 në Korçë. Studioi në Fakultetin e Historis në Universitetin e Tiranës. Pas suksesit të tij në studime nga shteti Shqiptar më 1953 i mundsohet vazhdimi i studimeve arkeologjike në Universitetin e “Lomonosov” të Moskës ku u diplomua për arkeologji klasike. Aty u dërgua për hulumtime arkeologjike në gjitha pjesët e ndryshme të Bashkimit Svjetik dhe posaqërisht në Uzbekistan.
Veprimtaria dhe kontributet në fushën e arkeologjisë
Pas kthimit në Shqipëri në 1956, Budinës iu caktua si temë doktorature studimi i Butrintit. Ku vazhdoi punën e lënë nga Luigi Ugolini dhe Misioni Arkeologjik Italian në Butrint. Që nga ky moment për arkeologun, objekte kryesore të hulumtimit të tij ishin Butrinti dhe rrethina. Gjatë viteve ‘50 bashkëpunoi me Misioni Arkeologjik Sovjetik në Shqipëri e posqaqërisht me Blavatskin.Mori pjesë në gërmimet në Apolloni, Çukën e Ajtoit si dhe së bashku me bashkëpuntorët e Blavatskit drejtoi gërmimin në Orikum.
Budina ishte një nga arkeologët kryesor që iniciuan ardhjen e ekipit të arkeologëve sovjetike, gjatë viteve 1958-60, me në krye prof.V. Bllavackij, për gërmime në Apoloni. Kështu në kuadrin e projektit shqiptaro-sovjetik ai u angazhua në gërmimin e kompleksit të banesave romake (sektori D) në Apoloni. Gjatë verës së vitit 1959 Dh.Budina, së bashku me kolegen ruse Kastanajan, gërmoi në qytetin koloni të Orikut, ku arriti të zbulojë një teatër të vogël të shek.IV p.Kr. Me prishjen e marrëdhënieve shtetërore midis Shqipërisë e Bashkimit Sovjetik më 1961, u ndërpre edhe projekti i kërkimeve arkeologjike në Apoloni. Në fillim të viteve ‘60 kërkimet arkeologjike shqiptare iu drejtuan qyteteve në brendësi të vendit, qyteteve ilire. Prof. S. Islami e H. Ceka gërmuan në qytezën e fortifikuar ilire të Gajtanit (Shqipëria e veriut), prof. F. Prendi e Dh. Budina ndërmorën gërmime në kalanë e Irmajt në Shqipërinë e brendëshme jugore. Rezultatet e zbulimeve në Irmaj kontribuan në dokumentimin e proçeseve të rëndësishme social ekonomike që kishin filluar të ndodhnin në Iliri në shek.IV-II p.Kr., të cilat u intensifikuan gjatë shekujve të parë të erës sonë. Në fund të viteve 60të e në vazhdim prof.Dh.Budina ju kushtua tërësisht njohjes dhe studimit të vlerave historiko-arkeologjike të Epirit të Veriut ose më saktë territorit të Kaonisë antike. Për këtë arsye ai ndërmori një varg ekspeditash përnjohëse duke kontrolluar e fiksuar të gjitha të dhënat për bregdetin Jon, pellgun e Delvinës dhe luginën e lumit Drino. Rezultatet e kësaj pune shumëvjeçare i ka bërë të njohura me botimin e Hartës arkeologjike të këtyre trevave, ku mbi bazën e kritereve shkencore na jep një informacion të plotë për të gjitha pikat e qendrat arkeologjike nga paleoliti deri në mesjetën e zhvilluar. Kjo hartë shërbeu si model për të gjithë arkeologët që u morën me përpilimin e hartave arkeologjike të trevave të tjera të Shqipërisë. Shtimi i përvojës dhe rritja e aftësive profesionale bënë që gjatë viteve 70-90, Budina t’i kushtohej kërkimeve afat gjatë e studimeve të thelluara në tre qytete kryesore të Kaonisë në Antigone, në Butrint e në Finiq.
Interpretimi i burimeve antike e kishin çuar prof. H.Cekën në lokalizimin e qytetit të Antigonesë me rrënojat e kalasë së Leklit, pranë fshatit të sotëm, me të njëjtin emër në krah të djathtë të lumit Drin. Por Dh.Budina si njohës i mirë i terrenit, në afërsi të fshatit Saraqinisht, në vendin e quajtur Jermë, kishte fiksuar muret rrethuese të një qendre të madhe antike dhe me përkushtimin që e karakterizonte për punën në terren, në verën e vitit 1966 pikërisht në Jermë, Dh.Budina filloi gërmimet e para, të cilat me disa ndërprerje i vazhdoi deri në verën e vitit 1990 (1966-70, 1973-1975, 1984, 1986-1990). Gjatë gërmimeve Budina midis shumë gjetjesh zbuloi edhe 14 tesera prej bronzi që mbanin mbishkrimin “Antigoneon”, fakt ky që i dha mundësi të lokalizojë qytetin e Antigonesë me rrënojat e Jermës, duke korigjuar mendimin e shprehur më parë nga prof. Hasan Ceka.
Me krijimin e Bërthamës Arkeologjike të Sarandës (në vartësi të Institutit të Arkeologjisë Tiranë), Dh.Budina emërohet drejtues i saj, kështu për shumë vite bën kërkime në tërë territorin e Kaonisë, me një kujdes të veçantë për përgatitjen e arkeologëve të rinj, që u bënë më vonë kolegët e tij si Kosta Lako, Astrit Nanaj e Dhimitër Çondi. Vlen të kujtojmë se pas mbarimit të studimeve universitare Budinës ju caktua si temë doktorature Butrinti. Ishte prof. S.Anamali i cili inkurajoi dhe nxiti fuqimisht Dhimostenin, për të marrë në dorë punën e lënë në mes nga L.Ugolini Dh.Budina gërmoi dy tuma të cilat ishin në rrezik të dëmtoheshin nga punimet bujqësore, tumën e Çepunës (Gjirokastër) dhe tumën e Bajkajt (Sarandë), të cilat dhanë një lëndë arkeologjike me shumë interes për epokën e bronzit e atë të hekurit. Gjithashtu Budina ndërmori gërmime me karakter shpëtimi në zbulimin e disa mozaikëve në qytetin e Sarandës. Në vitet 1981-82 me krijimin e mundësive për të bërë gërmime në pjesën e sipërme të qytetit, pikërisht në shpatin perëndimor ku konfiguracioni i terrenit të drejtonte drejt ekzistencës së një teatri, së bashku me kolegun Kosta Lako, u fillua gërmimi në zonën ku mendohej se ishte ndërtuar orkestra dhe skena e teatrit. Gjatë dy fushatave të gërmimit u arrit të zbulohej muri i proskenës i ndërtuar me gurë e i alternuar me tulla, i gjatë 25m në periudhën romake. Në artikullin Foinike në kërkimet e reja arkeologjike (Iliria 1986,1, f.113-121), veç historikut të kërkimeve i kushton një vëmendje të veçantë sistemit fortifikues të qytetit. Dallon-veçon murin që rrethon akropolin nga traktet e mureve rrethues të qytetit, si edhe përcakton linja të tjera të mureve që përshkojnë nga lart poshtë faqen perëndimore të kodrës. Një informacion të gjërë sjell Dh.Budina me evidentimin e gjetjeve të rastit si skulptura apo fragmente të tyre, që nuk janë të pakta, gjetjet nga varret e pasura të zbuluara në Matomarë dhe në “Bllokun e Agrumeve”, si edhe disa stela funerale me mbishkrime mortore.
Më 1992 ai iku nga Shqipëria dhe shkoi në Moskë për tu bërë shtetas Rusë. Aty u angazhua në projekte të arkeologjisë ruse dhe ishte pjesë e ekipit që kreu gërmime në Sheshin e Kuq. Roli i tij për zbulimet arkeologjike në Butrint është shumë i madhë. Kjo shifet më së miri nga fjalët e tij në një intervistë për ''arrkiven e fondacionit "Butrinti":
Shpija e Kosovës 2
thumb|Logoja e "Shpija 2" Shpija e Kosovës 2 është vazhduesja i realty show-it Shpija e Kosovës, një spektakël i ngjashëm me Big Brother ku mysafiret duhet të mbyllen me një shtëpi për 3 muaj pa lidhje jashtë kronizve të shtëpisë. Aty banorët duhet të ndiqen 24 orë nga kamera televizive për t'u parë nga publiku nga jashtë. Fituesit të emisionit i jepet si çmim një apartament i mobiluar në Prishtinë.
Komshinjtë e Shtëpisë së Kosovës
Shuki dhe vipat e tjerë.
Vepra 55, Enver Hoxha
Vepra 55, me Autor Enver Hoxha, ky vëllim përfshin periudhën qershor 1975 - tetor 1975. Shtëpia Botuese "8 nëntori" Tiranë, 1987. Faqe 532. Botohet me vendim të Komitetit Qëndror të Partisë së Punës të Shqipërisë.
Përmbajtja:
- Parathënie për vëllimin e 55-të
- Kuadrot t'i përgatitim sipas nevojave të vendit - 4 qershor
- Të luftojmë për cilësi në pranimet në parti - 5 qershor
- Për kontrollin (shënime) - 6 qershor
- Gjaku i derdhur çimenton themelet e Atdheut - 16 qershor
- Kina po futet në ingranazhet e të dyja superfuqive - 21 qershor
- Lufta kundër burokratizmit, problem i masave - 27 qershor
- Në edukimin e rinisë të kemi parasysh veçoritë e saj - 28 qershor
- Për përgatitjen politiko-ushtarake të ushtarëve - 28 qershor - Ballkani, superfuqitë, Kina dhe ne (shënime) - 2 korrik
- Kina ka hyrë në vallen politike të borgjezisë (shënime) - 4 korrik
- Presionet e revizionistëve nuk shkojnë në Shqipëri - 25 korrik
- Konferenca e pasigurisë së Evropës - 29 korrik
- Politika kineze nuk ka bosht klasor proletar - 31 korrik - Tokën dhe prodhimet e saj t'i ndjekim në zhvillimin e tyre shkencor - 16 gusht - Të gjykojmë më gjerë, të vështrojmë më larg, të shohim interesat e lartë të atdheut - 19 gusht - Dy janë çështjet kryesore: mbrojtja e atdheut dhe forcimi i ekonomisë - 20 gusht - Të thellojmë njohuritë për zhvillimin e bujqësisë - 21 gusht
- Ta doni qytetin tuaj dhe të ndërtoni çdo gjë me shije - 21 gusht
- Punët kërkojnë disiplinë proletare dhe mobilizim - 23 gusht - Dy probleme të rëndësishme për partinë - 11 shtator
- Eksperienca e këmishtajt të bëhet flamur - 22 shtator
- Për edukimin e këshilltarëve - 23 shtator
- Të ruhemi nga shtrembërimet që mund të bëhen - 23 shtator
- Ne kemi mundësi të vëmë emra të rinj, të bukur e me kuptim -23 shtator
- Punonjësit që e meritojnë, të dekorohen - 23 shtator
- Drejtësia jonë gjykon në bazë të provave - 23 shtator
- Disa mendime për projektkushtetutën e RPSSH - 25 shtator
- Përgjegjësia e partisë në dikastere është e madhe - 25 shtator
- Kooperativat e tipit të lartë të shtojnë prodhimet - 26 shtator
- Drejtuesit të merren me çështet më të rëndësishme - 30 shtator
- Armikun ta godasim pa hezitim - 30 shtator
- Politika e jashtme e Kinës nuk është revolucionare - 2 tetor
- Kontrolli zbulon dobësitë, korrigjon, edukon njerëzit - 7 tetor
- Kina dhe Jugosllavia (shënime) - 7 tetor - Armiku vepron kur humbet vigjilenca - 10 tetor
- Kushtetuta e re konfirmon vijën e drejtë të partisë - 10 tetor
- Kontradiktat e armiqve t'i shohim si revolucionarë - 16 tetor
- Studimet për naftën të vazhdojnë në rrugë të drejtë - 17 tetor
- Populli është edhe këngëtar e valltar i talentuar - 19 tetor
- Të ecim me kujdes, pa rënë as në liberalizëm,as në sektarizëm-20 tetor - Treguesi i lëndës
- Treguesi i emrave
- Treguesi gjeografik dhe i emërtimeve të tjera
- Lënda
Veresi
Veresi fjalë krahinore me kuptimin blerje e një produkti dhe pas një kohe pagesa e tij. Pas luftës ës dytë botërore përdorej në Rrafshin e Dugagjinit.
Zonje Arif Çurre
Zonje Arif Çurre lindi në një familje të varfër fshatare, të thjeshtë dhe të ndershme. Vetëm me një punë përballonte e plotësonte nevojat e jetës në ato kohëra të vështira. Babai i Zonjës, Arif Çurre, si mjaft bashkëfshatarë të tij, mori rrugën e kurbetit dhe shkoi ne Sh.B.A. Punoi disa vjet atje, për të rregulluar sadopak ekonominë familjare, por ai vdiq dhe të pesë fëmijët e tij i la bonjakë. I rriti plot vuajtje e mundime mëma e tyre, Salihe Çurre, një grua e zonja dhe punëtore, Zonja e vogël, jetime, donte të vazhdonte shkollën por nuk kishte mundësi ekonomike. Veç kësaj shkolla ishte larg nga banesa e familjes së saj. Ajo punonte së bashku me vëllezërit e motrën në bujqësi. Qysh e vogël shquhej për vullnet e këmbëngulje të madhe.
Ajo kishte shumë sedër, donte ta kryente çdo punë mirë dhe para kohe. Po rritej e pamshme me shtatin si selvi. Ishte e komunikueshme dhe e sinqertë. Kishte një dashuri të madhe për nënën e saj, që mundohej shumë në punët e bujqësisë. Vëllezërit dhe motrën e vetme i donte shumë. Për vëllain e vogël Mehmetin, kishte merak dhe dhembshuri.
Në urrejtjen e popullit e të rinisë kundër pushtuesve fashistë të vitit 1939 u përfshi edhe Zonja me dy vëllezërit e saj, Ismailin dhe Aliun. U fut në lëvizjen e rinisë komuniste në Tragjas dhe ishte mjaft aktive. Ishte ndër të parat që e kuptoi qëllimin e luftës së madhe antifashiste Nacional Çlirimtare për çlirimin e Shqipërisë. Në vitin 1942 kur u krijuan njësitet e para në Tragjas, Zonja sëbashku me të vëllain, u futën dhe u armatosen. Në çdo aktivitet që ndërmerrej Zonja ishte ndër tëparat që propagandonte luftën që po përgatitej për çlirimin e atdheut nga okupatorët fashistë.
Në vjeshtën e vitit 1943 Zonja doli vullnetare dhe shkoi në mal partizante dhe u rreshtua në një nga batalionet që do të formonte më vonë Brigadën e V-të. U vendos në Kompaninë e parë dhe u caktua mitraliere. Me atë mitroloz Zonja nuk u nda, deri sa më 22 korrik 1944 dha jetë për lirinë e Atdheut.
Ishte e zgjuar, fjalëpakë e gojë ëmbël. Trimëreshë midis trimave. U kalit në beteja e shtigje partizane. I donte partizanët si vëllezrit e saj dhe motrën e vetme Hyrinë.
Kudo ishte në ballë të aksioneve dhe shquhej për trimëri. Ajo nuk ishte vetën trime por edhe e gojës. U fliste shokëve partizanë për luftën Nacional Çlirimtare dhe për sakrificat e mëdha që bënte populli ynë. Operacioni armik i Dimrit 1943-1944 ishte i egër, si vetë dimri i atyre viteve. Zonjën nuk e thyente asgjë, ndaj nuk e theu as bora e tufani i Shkurtit të vitit  1944. Ishte në Qafën e Shëngjergjit, në Dukat, kur luftoi me vdekjen, për të shpetuar tre shokët partizanë : "Edhe pak tëm keqen motra" - u thoshte ajo Kujtimit, që ishte më i vogli, Azbiut e Lilos. Si shqiponjë i rrëmbente në krahët e saj dhe i çmonte më tej, duke u përfytur me vdekjen.
Ishte luftë e ashpër në Mat, në Qafën e Xibrës, ku ajo u vra.
Helidon Bushati
Helidon Bushati është deputet i Partisë Demokratike në Kuvendin e Shqipërisë.
Cornwall (Ontario)
Cornwall është një qytet në Kontetë e bashkuara Stormont, Dundas dhe Glengarry, provinca Ontario, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 61.52 km² dhe popullsi 46340 banorë.
Petrani
Petrani është një fshat në komunën Petran në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Allgemeiner Deutscher Automobil Club
Allgemeiner Deutscher Automobil Club ose shkurt ADAC, (lexo: Allgemainer Doiçe Automobil Klub) është klub automobilistik i përgjithëshem gjerman themeluar në vitin 1903 me seli në Mynih.
Kantoni Lagor
Kantoni Lagor (frëngjisht: Canton de Lagor) është një kanton në departamentin Pyrénées-Atlantiques, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Lagor. Ka sipërfaqe 174.63km2 dhe popullsi 14629 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Lagor aktualisht përbëhet nga 17 komuna.
Gjurkoci
Gjurkoc është një vendbanim në komunën e Shtimes, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Gjergjaj.
Shtatorja e Avni Rustemit (Vlorë)
shtatorja e Avni Rustemit ndodhet në qytetin e Vlorës.
Tigri Bengalez (kthjellim)
Tigri Bengalez është një nënspecie e tigrit.
Adami
Adam (hebreishtë "Njeri") sipas fesë Adami së bashku me Evën janë të martuarit e parë. Shih Adami dhe Eva.
Grüsch
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Ekonomia e Luksemburgut
Ekonomia e Luksemburgut para një shekulli ka qenë në një shkallë të ulët të zhvillimit. Në daljen prej kësaj prapambeturie nuk kanë ndihmuar as rezervat e konsiderueshme të mineralit të hekurit, me që ato në përmbajtjen e tyre kanë pasur fosfor. Mënyra e defosforizimit me metodën e Tomasit në vititn 1877 ka mundësuar rritjen e prodhimtarisë. Prej asaj kohe prodhimtaria e gizës, e cila ka qenë 100 000 tonë, është rritur më se katër herë. Në vitin 1997 janë prodhuar 440 000 ton gizë, dhe 2,6 milion ton çelik. Sasia prej më se 6 ton të çelikut për kokë të banorit paraqet rekordin botërorë dhe paraqet një shtet karakteristik. Përveç përpunimit të mineralit të hekurit të eksploatuar në vend, 90% të këtij minerali importohet nga krahina Loren e Francës, nga Suedia dhe Brazizli. Me koksin e qymyrgurit e importua nga gjermania punojnë 30 uzina metalurgjike, 9 çelnikore dhe 6 derstile. Qendrat më të njohura janë Diferdanzh me 20 000 banorë, Esh me 30.000 banorë dhe Belvare, që janë koncentruar në jug të shtetit. Në kuadër të prodhimtarisë së gjithëmbarshme metalurgjia me 75% përcakton edhe njëanshmërinë themelore në ekonomi. Prodhimet e saj më se 95% eksportohen jashtë, duke i sjellë Luksemburgut të ardhura të mëdha.
Fitimet që sjell metalurgjia janë bazë e mirë e përparimit të degëve të tjera të ekonomisë, si bujqësisë, industrisë përpunuese dhe transporti. Bujqësia, edhe pse është intensive, prodhimtaria është e vogël për shkak të tokës joproduktive. Në vlerën e prodhimtarisë bujqësore 80% merr pjesë blegtoria. Për ndryshim nga shtetet tjera të Beneluksit, në Luksemburg dominojnë pronat me madhësi mesatare(10-50ha) me 60%.
Urk (Holandë)
Urk është një qytet dhe komunë në provincën Flevoland në Holandë me sipërfaqe 109.9 km² dhe popullsi 18766 banorë. Urk është kryeqendra e komunës.
Veterani (gazetë)
Veterani gazetë periodike e organizatës së bashkuar të Veteranëve të Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare të popullit shqiptar (OBVL).
Lidhje të jashtme
http://www.veteraniobvl.org/html/gazetapdf/gazetat_pdf.php
Mali i Shebeniku
Shebeniku ështe nje mal i madh i cili ndodhet në parkun Shebenik-Jabllanice  në lindje të  Shqiperis. Parku Shebenik-Jabllanicë ka shumë maja mbi 2,000 m (6,562 ft). Më e larta është maja e Shebenikut në 2,253 m (7,392 ft) mbi nivelin e detit. Ndodhet në veri-lindje të Shebenikut. Rreth kësaj maje ka një numër liqenesh të vegjël dhe të mëdhenj malorë. Mali Shebenik ndodhet në perëndim të malit Jablanica dhe në veriperëndim të liqenit të Ohrit. Shebenik ka një rëndësi të madhe për ruajtjen e jetës së egër, veçanërisht sepse është një shtëpi për Rrëqebullin e rrallë Euroaziatik.
Vendbanimin më të madh pranë Shebenikut e ka qyteti i Librazhdit.
Video copa
Video copa apo barbarizmi Video clip (Muzikvideo, klipi muzikor apo video muzikor) është një copë e xhiruar në shirit filmi që i bashkëngjitet tonit të një kënge dhe emitohet së bashku me të në stacione televizve apo mekanizma të ndryshëm si Video intepretuesit.
Historiku
Në vendet e lindjes para viteve 80-ta ishte gjë e natyrshme xhirimi dhe prodhimi i filmave të këngëtarëve të famshëm. Në këtë drejtim shquheshin filmat indian në të cilët rolin kryesor e interpretonte këngëtari dhe temat që shqyrtonin këta filma ishin të probleme të ndryshme e që i përshtateshin këngëve
Në trevat shqiptare ky lloj i filmave të cilët nuk mund të llogariteshin si filma artistik por si filma argëtues, kanë filluar të depërtojnë që në vitet 50-60. Si filmi më i njohur i kësaj kohe që shfaqej në kinema mbahet mend filmi i titulluar nga shikuesit "Bobi".
Gjatë viteve 80-të, në kohën e daljes në tregun shqiptar të mekanizmit të quajtur "Video" edhe shtëpitë shqiptare filluan të pajisen me këtë mekanizëm i cili ju bënte të mundshëm që të shikonin në shtëpi filma dhe programe të ndryshme argëtuese.
Fatkeqësisht në këtë kohë nuk vërehet ndonjë ndërmarrje shqiptare që merrej me prodhimin e programeve apo filmave për kasetat e reja në treg. Kjo munges u zëvendësua nga tregtarët spekulant të cilët në tregun shqiptar sillnin kaseta nga Turqia.
Kështu në trevat shqiptare në mungesë të prodhuesve shqiptar gjatë viteve 80-të u bënë të famshëm shumë këngëtar turq duke filluar me Emel Saim e deri në kohët e fundit me Ibrahim Tatlisis vendin e të cilit filluan ta zënë, jo këngëtarët por prodhimet e programeve humoristëve të përziera me këngë.
Në anën tjetër në perëndim, më saktësisht në Londër shihet një lëvizje e cila kishte të njëjtin qëllim sikur se në lindje "paraqitjen e këngës në shirit filmit". Mirëpo deri në vitet 80-ta në perëndim nuk ishte shprehi prodhimi i filmave argëtues me muzikë. Kjo hapësirë boshe u zëvendësua duke përzier copa filmi me skena nga këndimi i këngës dhe skena të cilat në njëfarë mënyre e tregojnë ngjarjen për të cilën këndohet në këngë. Kjo përziere e këtyre skenave u bë e njohur si video clip (video copë). Video copa e parë është prodhuar nga kënga e David Bowie në Londër.
Me kalimin e kohës përzierja e skenave ngjarjes me skenat e interpretuesit ka ndryshuar me rritjen e mundësive teknologjike. Është interesante se ndër prodhuesit e këtyre shiritave ka vlerë teknika e përdorur për prodhimin e tyre Zakonisht teknikat më të përsosura përdoren për video copat e këngëtarëve të cilët shesin disqe më shumë. Kështu që cilësia e teknikës së përdorur varret kryekëput nga numri i shitjeve dhe jo nga këngëtari. Për një kohë shumë të shkurtë në shtete e perëndimit kjo dukuri është bërë një degë e rëndësishme ekonomike e cila ka zgjatur për disa vite të tëra.
Në territoret shqiptare kjo degë ekonomike ka filluar në vitet pas luftës së Kosovës. Më parë ndërmarrje të ndryshme të xhirimeve të njohura si "Studio" ishin më të angazhuara në prodhime të programeve argëtuese të cilat nuk kërkonin investime të mëdha por që sillnin fitime të larta nga konsumatorët në diasporë.
Me popullarizimin e internetit e sidomos me krijimin e programeve për shkëmbimin masiv të të dhënave paralajmërohej arritja e kulmit të kësaj dege ekonomike në perëndim ndërsa në territoret shqiptare nuk shihet si degë ekonomike më por më tepër si nevojë për të mbuluar hapësirat boshe të kulturës.
Dardhë (Korçë)
Fshati Dardhë në rrethin e Korçës është një fshat jo shumë i vjetër dhe është themeluar e shtuar prej të “ikurve”, rebelëve që përndiqeshin nga Turqia, më së shumti për arsyen se nuk donin të ndryshonin fenë. Emri “Dardhë” vjen nga një gojëdhënë që thotë se kryengritësit që themeluan Dardhën, ku gjetën strehë rreth një stani, kur i pyesnin “ku gjendeni”, thoshin “Tek Stani nën dardhë”. Bëhet fjalë për një dardhë të egër që gjendej atje, ndërsa dëshmia e parë historike gjer tani gjendet në enciklopedinë greke Pirsos, ku thuhet: “Në Dardhë, fshat shqiptar, u hap shkolla greqisht më 1768-ën”.
Vendndodhja
19 kilometra në juglindje të Korçës, në një lartësi gjeografike impresionuese mbi 1300 m, që vetvetiu e çon përfytyrimin tek dimri i gjatë me borë, tek pranverat e ndezura nga blerimi, tek verat e puhizave e vijnë nga pyjet, tek vjeshtat me palete piktorike prej ylberi, ndodhet ky margaritar.Dardha ia ka dalë të bëhet e njohur anembanë vendit, jo vetëm për natyrën dhe klimën e saj, por sidomos për traditat, kulturën e të jetuarit dhe për njerëzit e shquar që i kanë dhënë vendit.
Historia
Fshati është relativisht i ri, nëse do të pranojmë të tillë kohën prej tre shekujsh qëkurse kemi të dhëna historike. Është themeluar e rritur prej të “ikurve”, rebelëve që përndiqeshin e kishin hesape me guvernën osmane, shpesh sepse nuk donin të ndryshonin fenë. Këta njerëz me gen kryengritësish, gjetën strehë në këtë vend të thellë të maleve dhe u vendosën rreth një stani që gjendej nën një dardhë të egër. Kur i pyesnin “ku gjendeni”thoshin shkurt : “Tek stani nën dardhë”, prej nga koha nxori togfjalëshin “nëndardhë”, që shpejt u rrudh në fjalën “Ndardhë”. Deri vonë, dardharët dhe fqinjët i quanin “ndardharë”. Dëshmia e parë historike der tani gjendet në Enciklopedinë greke Pirsos (V!10,fq750) ku thuhet: “Në Dardhë, fshat shqiptar u hap shkolla greqisht më 1768. Nuk pritet të gjendet ndonjë e dhënë nëpër dokumenta më të hershme osmane si tefterët e taksave, sepse Dardha ka qenë gjithmonë fshat i lirë, i përjashtuar prej tyre. Në fillim të shekullit XX, Dardha numëronte 400 shtëpi. Profesioni i parë i dardharëve duket se ka qenë ai i druvarit. “Me karvane prej 20-30 vetash, me mushka, të armatosur, u nisën fillimisht drejt pyjeve të zonave greke, atëherë ende nën Turqinë. Që nga viti 1800 deri në 1935-ën, në Olimp punonin ende sharrat e dardharëve, jo dosido, por me teknikën më të mirë të kohës, me ujë, aq sa mbeti edhe shprehja e njohur “Ia pret me sopatën e dardharit”, - shkruan për fshatin e vendlindjes së tij shkrimtari Teodor Laço. Dardha, siç shkruan Laço, mburret me origjinën që nga e folura deri te veshjet, këngët e vallet. Studimi i arkitekturës së fshatit dëshmon për një model të veçantë të stilit evropian që haset edhe në fshatra të tjera të Jugut. Pamja që shfaqin ndërtimet dhe urbanistika e fshatit, ndërtesa solide, të bukura, prej guri të gdhendur e mbuluar me ploça të hirta, rrugët me kalldrëme, krojet e shumta, punishte për zeje kryesore, njësitë tregtare deri në fillim të viteve ‘40 i jepnin fshatit pamjen e një qyteze të lulëzuar, ndonëse për shkak të ikjeve në mërgim popullsia tani mezi arrinte 1 000 vetë.
Gjatë viteve 2000, fshati u bë qendër turistike dhe tërhoqi vëmendjen e medias veçanërisht për shkak të numrit të madh të të pasurve të rinj shqiptarë që zgjodhën të blinin vila pushimi në këtë fshat piktoresk duke punësuar të moshuarit e mbetur në këtë fshat për pastrimin dhe mirëmbajtjen e vilave të tyre.
Enigma pas një emri
parapamje|Dardha është fshati më i madh i Korçës
Dardha është fshati më i madh i krahinës së Korçës me 1454 frymë. Në fillim të shekullit, Dardha numëronte 400 shtëpi. Vetvetiu të del përpara ;si dhe pse u mbipopullua një vend i tillë ku toka bujqësore ishte e papërfillshme? Arsyetimi të çon tek zanafilla;dëshira për të qenë të lirë. Të varfër, por larg dhunës dhe poshtërimit. Kishte familje të ardhura nga krahina shqiptare e famshme e Sulit të Marko Bocarit, nga fshatrat të krahinës të rrënuar në kohën e djegjes së parë të qytetit tp kulturës Voskopojë, fshatra që sot mbahen mend vetëm si emra, (Bozdovec, Linatop, Lerishtë, Qinam).
Burimet e jetës.
Terreni i vështirë i detyroi dardharët ta gjejnë punën aty ku kërkohej krahu i tyre, larg vendbanimit. Larg familjeve. Vrazhdësia e natyrës nxit pasionin për punën, ashtu si bujaria e saj nxit shpesh dembelizimin. Në një Shqipëri të mbyllur, dardharët kanë qenë nga mërgimtarët e parë. Me mjetet e punës-sopata dhe sharra. Profesioni i parë-ai druvarit. Me karvane prej 20-30 vetash, me mushka, të armatosur, u nisën fillimisht drejt pyejeve të zonave greke-atëherë ende nën Turqinë. Që nga viti 1800 deri në 1935 në Olipm punon ende sharrat e dardharëve, jo dosido por me teknikën më të mirë të kohës, me ujë. Në malet e Selitit e të Athosit, në Mesollongjo e Demir-Kapi, në Anodoll, në Rruse, në Isekum, në malet e Rodopit në Bullgari e deri në skelën e Varnës ku bënin tregtinë e qerestesë, dradharëve iu doli nami si si druvarë të zotë, aq sa mbeti edhe shprehja e njohur “Ia pret me sopatën e dardharit”. Pas këtij emigrimi që qe sezonal dhe e mbante fshatin të populluar dardharët “zbuluan” Amerikën. Rrallëkush i mbeti besnik drurit. Rrallëkush mbeti pa e çuar një emigrant drejt kontinentit të largët. Aty dardharët patën një rol të madh e të mirënjohur nëpër shoqëritë patriotike. Nga mërgimtarët e Amerikës 15 dardharë u dekoruan më 1982 me urdhër e medalje për veprimtari patriotike.
Tradita
Mërgimi i largët ishte një dramë e gjatë, plot dhimbje. Por ishte edhe një çlirim. Dalja nga veçimi, nga guaska e mbylljes në mënyra jetese të ngurtësuara, solli në shoqërinë e ngushtë dardhare pretendimet qytetare, kërkesën për një jetë shpirtërore e materiale më “europiane”, më të ngritur si një rivalitet të heshtur me vetë qytetin e Korçës që gjithashtu pretendonte dita ditës. Dardha mburret me origjinën nga e folura deri tek veshjet, këngët e vallet. Studimi i arkitekturës së fshatit dëshmon për një model të veçantë të stilit europian që haset edhe në fshatra të tjera të Jugut. Pamja që shfaqin ndërtimet dhe urbanistika e fshatit, ndërtesa solide, të bukura, prej guri të gdhendur e mbuluar me ploça të hirta, rrugët me kalldrëme, krojet e shumta, punishte për zeje kryesore, njësitë tregtare deri në fillim të viteve ‘40-të i jepnin fshatit pamjen e një qyteze të lulëzuar, ndonëse për shkak të ikjeve në mërgim popullsia tani mezi arrinte 1000 vetë. E folura e fshatit ka ruajtur deri vonë disa trajta të vjetra të shqipes të ngjashme me arabishten e çamërishten. Unikla është kostumi i grave, kuq e zi. Aq i bukur e i veçantë është aq sa kanë dashur ta përvetësojnë. Një “studiues” bullgar duke përdorur fotografi të valleve të grave dardhare me xibum të viteve ’30 bën përpjekje mjerane t’i paraqiste ato si “Valle nga Maqedonia Perendimore. Disa nga vallet e njohura të grave janë krijuar në Dardhë. Në Dardhë bëhej një jetë e gjallë. Në çdo ceremoni merrnin pjesë si burrat, ashtu edhe gratë. Diskriminimi i gruas nuk pranohej. Gruaja dardhare ishte më tepër një amvise/ Ishte ZONJË.
Duke qëndruar tek historia mund të them se ky fshat paraqet një nga modelet e bukura të vitalitetit tonë kombëtar, të krenarisë për origjinën dhe traditat, por edhe të etjes për të lëvizur për të pranuar të renë. Një nga shembuj e qëndrueshmërisë së këtij gjeni mund të sillet nga ky fakt. Për 150 vjet dardharët mësonin në shkollë greqisht (shkolla shqipe u hap me 1917) por e mbanin atë thjesht si një gjuhë të huaj.
Pak gjeografi
Dardha është një fshat malor midis maleve e pyjeve, një bukuri e rrallë natyrore. 20 km në juglindje të Korçës, në një lartësi 1 344 m, Dardha ofron një klimë shumë të shëndetshme e ajër të pastër. Sportet dimërore, sidomos skitë, tërheqin turistë të apasionuar pas tyre. Gjelbërimi dhe freskia e ditëve të verës, por dhe dimri me shumë dëborë, e bëjnë një vend të preferuar në të gjitha stinët e vitit. Midis burimeve të shumta në këtë fshat është edhe i quajturi “Uji i Qelbur”, që shërben si ujë kurativ për stomakun dhe veshkat. Shtëpitë e gurta, karakteristike, plotësojnë bukurinë e këtij fshati, por edhe njerëzit janë shumë mikpritës dhe gatuajnë specialitete karakteristike të fshatit.
Demografia
Mbizoteren mosha e vjeter(+60 vjec), per shkak te emigrimeve dhe kishteve ekonomike.
Piktorët Dardharë
Ishte tradite ne te kaluaren ne Shqipëri qe profesionin e ushtruar nga nje pjesetar i farmiljes, me i vjeteri ne moshe, t'ua mesonte, e t'ia linte trashegim vellazerve, bijve ose te afermevs te fisit. Tipik e'shte rasti i nje plejade te tere piktoresh dardhare, te cilet duke ushtruar profesionin e zografit e kane lene ate trashegim brez pas brezi. Kjo brezni piktoresh, fillon me Nikolla Zengon ne gjysmen e dyte te shek. 18 -te e perfundon me piktore te kesaj familjeje ne ditet tona, si Androniqi e Sofia Zengo.
Lipë
Lipa është një fshat në komunën Petran në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Elipsoidi
thumb|Hiperboloidi Elipsoidi është sipërfaqe e gradës së dytë që përcaktohet me ekuacioni në formën kanonike:
Përndryshe bashkësia e këtyre pikave merret si trup gjeometrik që i ngjanë sferës së shtypur në pole.
Vërtetim i gjendjes gjyqësore
Vërtetim i gjendjes gjyqësore është nje dokument që tregon ka qënë apo jo i denuar një person.
Kalorësi i Karadakut
Romani i Ibrahim Kadriut kushtuar "Skënderbeut të Karadakut", heroit, Idriz Seferi.
Dita Botërore e Tuberkulozit
Dita Botërore e Tuberkulozit mbahet çdo vit në 24 mars. Synimi i saj është që të promovojë ndërgjegjësimin, njohuritë dhe motivimin për të vepruar kundër tuberkulozit në mbarë botën. Ajo e ka origjinën në vitin 1882, kur u festua 100 vjetori i zbulimit të bacilit të TB-së nga Koch.
Kalorësi i Karadakut
Kalorësi i Karadakut të Ibrahim Kadriut nuk është vetëm një roman, por është një monument, një monument historik i betejave shqiptare për mbrojtje dhe pavarësi. Porsi Skënderbeu, Idriz Seferi, i admiruar madje edhe nga armiku, e shndërroi Karadakun në kështjellë të mbrojtjes së shqiptarizmit.
Tabani
Taban (greqisht: Θεμέλο/Themélo) është fshat në qarkun i Prevezës, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Ταμπάνια/Tampánia.
Gjeografia
Nga veriu Tabani kufizohet me Koronopullin, nga jugu me Lëkurësin, nga juglindja me Besherenë, nga lindja me Kastrinë e Goricën dhe nga perëndimi me detin Jon. Tabani ka këto lagje: Çefliku (8 familje), Kulat (15 familje), Manja (6 familje), Njihori (12 familje), Tabanet (9 familje).
Toponimet të fshatit Taban:(Kjo nuk është një listë e plotë të toponimeve për këtë fshat. Për më shumë informacion, shih shënimin më poshtë)
Demografia
Familjet në fshatin Taban:
Dhimenjt (Sotir Dhimo), Markanjt, Naçot (Ligor Naço), Evgjitë.
Ndodhemi
Ndodhemi  është një video copë e grupit shqiptar nga Kosova Asgjë Sikur Dielli.
Skenat e paraqitura në video copë janë xhirime të bëra gjatë incizimit të albumit me të njëjtin titull në studion muzikore. Po ashtu në të janë të futura fotografi e fotografit Samir Karahoda Fotografit e futura në skena janë nga koncerti i parë publikues i albumit në Prishtinë si dhe fotografi tera të bëra gjatë provave për incizim. Sekuenca në e video copës ku shihet paraqitja e gjallë janë nga një koncert në Ferizaj.
Realizimi është bërë nga anëtarët e grupit Asgjë sikur dielli dhe dashamirët e këtij grupi. Samir Karahoda dhe Jeton Jahaj.
Jenaz
Jenaz është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Fejzulla Duraku
Fejzulla Duraku , lindi më 11 nëntor të vitit 1981 në fshatin Strimë, Kumanovë, është shkrimtar shqiptar, autor i disa veprave letrare ndër të cilat disa të përkthyera edhe në gjuhën Frenge. Jeton dhe punon në Bruksel të mbretërisë Belge
Biografia
Shkollimin fillor e mbaroi në fshatin Haraçinë, ndërsa të mesmën në gjimnazin "Zef Lush Marku" në Shkup. Universitetin në "Shën Kirili e Metodi" në Shkup.
Veprat
Deri më tani ka botuar këto vepra letrare:
Saas im Prättigau
është një komunë në Kantonin Graubünden të Zvicrës.
North Glengarry
North Glengarry është një qytet në Kontetë e bashkuara Stormont, Dundas dhe Glengarry, provinca Ontario, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 643.69 km² dhe popullsi 10251 banorë.
Lidhje të jashtme
Alexandria (Ontario) North Glengarry, Ontario North Glengarry North Glengarry (Ontario)
Petroviqi
Petroviq është një vendbanim në komunën e Shtimes, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati njihet edhe me emrin Lagja Pajtimit.
Koncert në vitin 1936
Filmi "Koncert në vitin 1936" prodhim i vitit 1978 i cili tregon për vizitën e e dy artisteve shqiptare (këngëtare dhe pianiste) në qytetin e Lushnjës gjatë kohës së monarkisë shqiptare gjë që "tronditi jetën e një qytetit tejet konservator.
Përmbajtja e filmit
Një këngëtare e re Donika dhe një pianiste Eleni nisin një turne koncertesh në qytete të vegjël provincialë duke kaluar me pianon e tyre edhe nëpër fshatra. Dy artistet e reja takojnë shumë mikpritës midis të cilëve popullin e thjeshtë dhe autoritetet lokale që kërkojnë të duken oksidentalë por që në thelb janë të konfrontuar me njëri tjetrin.
Veterani
Veteran:
Koncert në vitin 1936
Përmbajtja e filmit
« S’na urdhëroka ndonjë gjerman, po një korçarkë ! Dhe vjen të këndojë, me piano, midis Myzeqesë…Ka të marrë kjo botë, po kur marrosen korçarkat ! Sidoqoftë, e marrë, po i lumshin këmbët. Plasëm me kërnetën e Rremës e me zërin e Leme çingisë. Po kush do ta dëgjojë në Lushnjë korçarkën ? »