cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kantoni Crèvecœur-le-Grand
Kantoni Crèvecœur-le-Grand (frëngjisht: Canton de Crèvecœur-le-Grand) është një kanton në departamentin Oise, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Crèvecœur-le-Grand. Ka sipërfaqe 153.54km2 dhe popullsi 7559 banorë.
Toka e mesme
Toka e mesme (angl. Middle-earth) është një vend fiktiv. Në romanët e J. R. R. Tolkien - The Lord of the Rings flitët për ketë vend.
Kantoni Crèvecœur-le-Grand
Përbërja aktuale
Kantoni Crèvecœur-le-Grand aktualisht përbëhet nga 20 komuna.
Divani shqip
Studime
Sipas Osman Myderrizit, Nezim Frakulla jo vetëm me Divanin që themeloi literaturën shqipe me alfabetin arab, po edhe me teknikën e vargut në historinë e literaturës sonë paraqitet si mjeshtër që i vu vulën e personalitetit të tij tërë një periudhe.
Botime
Botuesi: Toena. Faqet e librit 536.
Saša Barbul
Saša Barbul (lindur në 1981 në Žabalj, Serbi) është një aktor dhe regjisor serb i etnisë rome.
Karriera
Në vitin 2001, shfaqja e tij e parë e quajtur Roma dhe më pas u luajt në Žabalj të cilën e drejtoi edhe ai. Që nga viti 2001, Barbul punon në projekte të komunitetit rom në Serbi dhe Austri. Në vitin 2005, ai shkoi në Vjenë, ku luajti në shfaqje të ndryshme skenike: Futur Roma me Nikola Radin dhe Liebesforschung nga Tina Leisch (2006); në vitin 2013, ai mori pjesë në shfaqjen Österreicher, integriert euch! (God's Entertainment), Neue Bohemian Gastarbeiteroper (Alexander Nikolić) dhe në shfaqjet Botschaft von Astoria (Sandra Selimović) dhe Die Irre von Chaillot (Manfred Michalke).
Nga viti 2007 deri në vitin 2011, Barbul ka jetuar sërish në Serbi për shkak të problemeve me lejen e qëndrimit në Austri. Aty realizoi filmin e tij të parë dokumentar Gazela – Strehim i përkohshëm nga 100-500 vjet në vitin 2009 së bashku me Vladan Jeremiqin. Më pas u shfaqën filmat Bitte nicht vergessen, Amaro Drom - Unser Weg dhe Bulevardi Roma. Në vitin 2012, ai u martua me Matilda Lekon që tani jeton në Vjenë. Ai aktualisht është duke punuar me Philomena Grassl në një portret familjar në një vendbanim rom serb. Në vitin 2014 ai u nderua me çmimin kültüř gemma! - grant.
Barbul bëri përvojën e tij të parë kinematografike në filmin artistik Bad Fucking nga Harald Sicheritz. Roli i tij i parë më i spikatur ishte në filmin kriminal austro-gjerman Das ewige Leben nga regjisori Wolfgang Murnberger. Pas kësaj ai pati një paraqitje si mysafir në serialin televiziv austriak 4 Frauen und 1 Todesfall (Wolfgang Murnberger).
Nga shkurti deri në maj 2015, ai organizoi dhe kuroi Festivalin e parë të Filmit Romak në Stadtkino të Vjenës ( Opre Roma Film Festival ).
Ahmet Haxhipashiq
Ahmet Haxhipasiç (lindi më 1 qershor 1952) - është politikanë boshnjakë, boshnjakë i Bosnjës‎, 2003-2007 kryeministër i Federatës së Bosnje-Hercegovinës.
Saša Barbul
Karriera
Saša Barbul është anëtar i IRFC (Komisioni Ndërkombëtar i Filmit Rom) dhe i 'Mindj Panther Roma Armee Fraktion'.
Ahmet Haxhipashiq
Ahmet Haxhipasiç u betua për një mandat katër-vjeçar si Kryeministër i Federatës së Bosnje-Hercegovinë më 14 shkurt 2003. Zgjedhja e tij pasoi zgjedhjet e përgjithshme të tetorit 2002 në vend. Një anëtar i Partisë për Veprim Demokratik myslimane boshnjake, Haxhipasiç zëvendësoi Alija Behmen në krye të qeverisë së federatës.
Amadeus Austrian Music Awards
Amadeus Austrian Music Awards është ceremonia vjetore e ndarjes së çmimeve për përsosmërinë në industrinë muzikore austriake. Ajo u është dhënë muzikantëve më të suksesshëm austriakë që nga viti 2000 dhe është mbajtur në Volkstheater në Vjenë çdo mars që nga viti 2012. Është ekuivalenti austriak me Grammy.
Historia
Ceremonia e ndarjes së çmimeve u themelua nga IFPI Austria në vitin 2000 dhe u transmetua nga transmetuesi kombëtar austriak Österreichischer Rundfunk (ORF). Andi Knoll drejtoi emisionin. Në vitin 2008, transmetuesit Puls 4 dhe ProSiebenSat.1 Media filluan të organizonin ceremoninë së bashku. Michael Ostrowski drejtoi shfaqjen nga viti 2008 deri në vitin 2010, dhe Manuel Rubey filloi të presë në 2012. Që nga viti 2012, ceremonia është mbajtur në Volkstheater, pasi më parë është mbajtur në Gasometer B, Kunsthalle Wien dhe Wiener Stadthalle. Ceremonia e vitit 2011 u anulua dhe më vonë u riplanifikua si ngjarja e 2012-ës.
Çmimet
Çmimet mund t'i jepen çdo muzikanti me shtetësi austriake ose që ka krijuar karrierën e tij në Austri. Që nga viti 2016, janë krijuar 19 kategori.
San Vittore
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Ditari për Shqipërinë
Ditari për Shqipërinë Autori: Raffaele Nigro. Botuesi: Toena. Faqet e librit 200.
Raffaele Nigro në shënimet dhe përshkrimet e tij për shqiptarët dhe Shqipërinë, që i shpaloset para syve, shfaqet pastërtisht si udhëtar në një botë të panjohur e të papërfytyrueshme nga larg dhe përpiqet kësisoj të gjejë aty shenjat që do e ndihmonin për të kapur kuptimin e asaj që po ndodh në këtë vend. "Rroftë shoku Enver Hoxha!" - lexon ai me germa të mëdha mbi njërën nga ngrehinat kryesore në sheshin "Skënderbej".
"Parullë delirante", - shënon ai në fletoren e vet, duke shkuar kështu në palcën e gjuhës zyrtare, me të cilën regjimi i drejtohej popullit. Enver Hoxha kishte dhënë shpirt më shumë se pesë vjet të shkuara e megjithatë njerëzit ishin të detyruar t’i uronin jetë të gjatë. Krejt si në një kllapi kolektive. Nën këtë cipë deliri ai shpon hap pas hapi një dëshpërim rrëqethës të mbarë shoqërisë shqiptare të kohës, ku asgjë nuk është më në vendin e vet.
Në mënyrë simbiomatike për këtë realitet ai përshkruan një dyqan në qytetin e Beratit, në ballë të të cilit njoftohet "Parfumeri" e ku shiten kopsa, valixhe dhe ushqime, por vetëm parfume jo. Ndërsa në Shkodër, përsëri në një dyqan, ku shiten prodhime artizanale lokale, "asnjë shitës nuk të shtyn të blesh, sepse gjithçka është e të gjithëve, domethënë e askujt"
Evlija Çelebiu
Çelebiu përshkruan jetesën, zakonet, gjeografinë, historinë, e arkitekturën e shqiptarëve, duke dhënë gjithashtu edhe përshtypjen e vet për gjuhën shqipe, duke shënuar edhe disa shembuj të saj, çka e bën atë nga më të hershmit shkrues të shqipes me shkrim arab.
Biografia
U lind në Unkapani të Stambollit, i biri i kryeargjendarit të oborrit sulltanor, Dervish Mehmed Zil’li-u dhe një gruaje abkaze. E ëma ishte sjellë dhe e edukuar në haremin e pallatit dhe më pas e martuar me argjendarin Dervish Mehmed; e përmendur si njeri i farefisit të dinjitarit dhe sadrazamit Melek Ahmed Pashës, i cili më vonë do të bëhej edhe patroni më i rëndësishëm Evlijait.
Shkrimet e para të tij ishin në formë shënimesh të marra gjatë udhëtimeve nëpër Stamboll, në të cilat përshkruheshin ndërtesat, tregjet, zakonet dhe kultura. Udhëtimin e parë jashtë vendit e bëri më 1640. Shënimet e udhëtimit përfshijnë një periudhë 40 vjeçare dhe përmblidhen në një vepër prej 10 vëllimesh, të quajtur Sejahatname (Libri i udhëtimeve). Megjithëse shumë nga përshkrimet e tij janë dukshëm të tepruara, shënimet pranohen gjerësisht si udhërrëfyes i dobishëm i aspekteve kulturore dhe mënyrës së jetesës në Perandorinë Osmane të shekullit XVII. Mes rajoneve që Çelebi vizitoi dhe përshkroi ishin Kaukazi, Lindja e Mesme, Bullgaria, Vllahia, Moldavia, Transilvania, Hungaria, Vjena, Serbia, Kroacia, Bosnja, Dalmacia, Shqipëria, Greqia, Rusia, Meka, Egjipti dhe Sudani.
Çelebiu vizitoi Shqipërinë tri herë. Shumica e shënimeve të tij i përkasin udhëtimit të vitit 1670. Duke ardhur përmes Korfuzit, ai udhëtoi në Gjirokastër përmes Delvinës, e më pas në Tepelenë, Skrapar, Përmet, Berat, Kaninë, Vlorë, Bashtovë, Durrës, Kavajë, Peqin, Elbasan, Strugë, Ohër dhe Pogradec për të vazhduar më tej në Maqedoni.
Thimi Nika
Biografia
Thimi Nika rrjedh nga një familje intelektuale me origjinë nga Muzina e Sarandës. Lindi në qytetin e Kukësit, më 11 shkurt 1949. Në vitin 1951, u vendos familjarisht në qytetin e Beratit. Aty kreu arsimin fillor, shtatëvjeçar dhe të mesëm.
Në shtator të vitit 1966, filloi studimet e larta në Universitetin e Tiranës, nëe Fakultetin e Shkencave Politiko-Juridike,në degën e Shkencave Politike. U diplomua në korrik 1970.
Nga 6 janari i vitit 1971 deri në 15 prill 1989, punoi si gazetar dhe sekretar kolegjiumi në gazetën "Zëri i Popullit".
Në 15 prill të vitit 1989, emërohet drejtor i Radio Tiranës, ku punoi për rreth katër vjet. Më pas punoi në Entin Botues "Voskopoja", si drejtor ekzekutiv dhe drejtor i revistës "Afër dhe larg", organ i këtij Enti.
Në vitet 1995-96, ka qënë kryeredaktor i gazetave "Alternativa SD" dhe "Poli i Qendrës". Nga 3 shtatori i vitit 1997 e deri më 11 shkurt 2014, punoi në Institutin Kombëtar të Diasporës në Ministrinë e Punëve të Jashtme të Shqipërise, ku për gati 9 vjet ( 3 shtator 1997 - 2 maj 2006) ka qënë drejtor i këtij institucioni. Më 11 shkurt 2014 mbushi 65 vjeç dhe doli në pension.
Thimi Nika është koleksionist. Koleksionon pulla dhe histori postare shqiptare, zarfa FDC dhe kartmaksimume shqiptare (Ka marrë pjesë në ekspozita filatelike brenda dhe jashtë vendit).Është koleksionist pikturash të autorëve shqiptarë (ka çelur pesë ekspozita nga fondi i pikturave të tij); koleksionon gjithashtu monedha e kartmonedha shqiptare,kartolina dhe fotografi shqiptare, si dhe telekarta shqiptare.
Duke qënë njëkohësisht studiues në fushën e filatelisë, drejton si kryeredaktor revistën "Koleksionisti",organi i Shoqatës së Koleksionistëve Shqiptarë, në të cilën ka shkruar mjaft shkrime, që nga numri i parë dhe vazhdimisht. Prej një kohe të gjatë është anëtar i Komisionit Shtetëror të Pullës, ku vazhdon të japë ndihmesën e tij për tematikën dhe performancën e pullave.
Ekonomia e Zvicrës
Me ndërtimin e rrugëve, tuneleve, urave, hoteleve, vendet për pushime rekreacion, çdo pjesë e saj, pa marrë parasysh lartësinë, mund të vizitohet. Turizmi dhe roli transit i saj janë dy shtylla të rëndësishme të ekonomisë. Intensifikimi i ka gjetur mbështetje në potencialin energjetik të shfrytëzuar prej lumenjve. Mirëpo, për një zhvillim kontinuel të ekonomisë pa dyshim ka influencuar statusi i saj neutral prej vitit 1815. E kursyer prej shkatërrimeve të dy luftërave botërore, papasur për pasojë fuqinë tërheqëse të kapitalit të jashtëm, i cili ka kërkuar siguri në investimet e veta.
Thimi Nika
Biografia
Thimi Nika është i martuar dhe ka dy vajza.
Ekonomia e Zvicrës
Bazën ekonomike e bën industria e cila karakterizohet për konceptimin e kapitalit sipas degëve. Kështu, në industrinë e aluminit është monopoli Alusisse, në industrinë e makinave – Orlikon, në industrinë ë orëve – Longine dhe Omega etj. Vlera e prodhimtarisë industriale është dyfishuar në periudhën e fundit, sidomos zhvillim më intensiv kanë shënuar industria kimike, e makinerisë, e orëve dhe elektronika.
Thimi Nika
Biografia
Ka qënë për 20 vjet pedagog i jashtëm i Universitetit të Tiranës. Në vitin 1982, mbrojti gradën shkencore "Kandidat i Shkencave" dhe, nga viti 1995, është "Doktor i shkencave". Ka gjithashtu titullin "Docent".
Thimi Nika është autor i tre librave të botuar. Libri i tretë titullohet "Historia e Filatelisë Shqiptare", vënë ne qarkullim në vitin 2013, vit i 100-vjetorit të pullës së parë kombëtare shqiptare.
Ekonomia e Zvicrës
Historia
Deri vonë në kohën e industrializimit Zvicra kryesisht jetonte nga bujqësia, megjithëse në qytetet e mëdha te saj me herët u ngritën vende tregtare dhe financiare. Industrializimi i zvicres së pari zuri vend në kantonin e Cyrihut (Zürich) dhe rrethinën e tij. Në fillim kryesisht ishte industria e tekstilit, mirpo me pastaj u zhvillua shpejt (në fillim per nevoja te veta) një industri aktive në makineri. Kjo prodhonte makina tekstilit, me avull dhe për lokomotiva te reja hekurudhore. Këto ishtin pikat e para te industrisë, por qe shpejt do te vazhdonin me industrinë kimike, p.sh. në Rheinknie në Basel. Industria e orës (sahatëve) zhvillohej parasegjithash në Zvicren perëndimore dhe përgjatë harkut te Juras. Dija dhe mundësia e tyre me tepër qendronte në punëdore dhe precizitet. Orë mekanike prodhonin në shumë vendpunishta dhe fabrika te vogla.
Në stadin fillestar për zhvillimin e industrializimit në menyrë shëmbulltyre përmendet fabrika kimike Uetikon (ZH-në Cyrih). Në vitin e themelimit te saj me 1818 ende jetonte Napoleoni dhe Zvicra ende ishte vend bujqësore dhe zejtar. 15 vjet me heret Daltoni kishte formuluar hipotezen e tij atomare. Qarkullimi i ndermarrjes ishte 6050 Gulden: ende në kantone qarkullonin monedha te ndryshme, franku për te gjithë Zvicren u fut tek me 1848 në kushtetutën e saj.
Tregu i punës
Zvicra ka treg liberal te punës. Posaqësrisht rujtja e anulimit nga puna nuk është përcaktuar ashtu sikur në vendet tjera europiane. Kjo iu lejon ndërmbarrjeve qe ndaj konjukturave te reagojnë me fleksibilitet, ku gjatë tërheqjes se konjukturës shpejt mund te krijohen edhe vende te reja. Gjatë dobësimit te ekonomise globale papunësia në Zvicër u rrit në fillim te shekullit te ri deri në 3.9% në vitin 2004 (mesatarja vjetore). Në vitet e fundit ekonomia prap shënoj rritje dhe kuota e papunësisë filloj prap te bie.
Bujqësia dhe lëndet e para
Në shtetin shërbyes te shumë industrializuar, Zvicrën, sot punojnë me pak se katër përqind e popullsisë në bujqësi. Megjithatë kjo degë e ekonomisë mbështetet me mjete te konsiderueshme nga federata (subvencione). Prodhimi bujqësor është i ndryshëm varësisht nga rajonet. Në Voralpe, Alpe dhe në Jura dominon rritja e gjedheve dhe ekonomia qumështit, në qendër kultivimi i drithërave, patateve dhe rrepave, në lindje dhe në Vallis (Wallis) kultivohen perimet. Me se tepermi eksportohet djathë i fortë (Emmentaler, Greyerzer dhe Sbrinz). Në bujqësinë zvicrane dominon prodhimi i integruar. Kultivimi biologjik përmban rreth 9 % te prodhimeve dhe është në rritje te shpejt. Nuk ka kultivim me ndërhyrje gjenetike te llojeve te bimëve, përveç për qëllime shkencore.
Zvicra është e varfër në lënd te para. Përpunohen rëra, gelqëra (Jura), toni, graniti (Graubünden, Tessin) dhe kripa (Rheinfelden, Bex). Qymyri, urani dhe gazi natyror deri tani janë gjetur vetëm në gjurmë. Shumë miniera që në të kaluarën nxirrnin hekur, asfalt, bakër dhe ari, kryesisht janë mbyllur. Një lënd e parë e rëndësishme Zvicrës është fuqia e ujit qe me hidrocentrale të ndryshme mbulon 2/3 e nevojave për elektricitet te Zvicrës. Në formë metaforike një "lënd e parë" shumë e rëndësishme është bukuria dhe natyra e vendit.
Industria
Pjesa më e madhe e prodhimeve te brendshme bruto ekonomizohet nga sektoret sekundar dhe terciar. Sektori dytësorë (industria) ka humbur në rendesi përnga punësimi, sepse rreth 24% janë te punësuar në industri.
Në sektorit dytësorë dominon industria e orëve (Swatch Group) dhe makinerive (p.sh. ABB, Sulzer). Në Zvicër te njohura janë edhe prodhimi i instrumenteve precize, aparateve dhe po ashtu industria farmaceutike (Novartis, Roche), kimike, prodhimi ushqimorë (Nestlè) dhe teknika medicinale.
Shërbimi
Sektori tretësore (terciar) ka gjithnjë kuptim me temadh: 73% e te punësuarve në vitin 2003 punonin në sektorin shërbyes (15.1% në tregti, 5.7% në hotele dhe restorante, 5.1% në banka dhe sigurime). Bankat qe i takojnë atyre me të mëdhave ne botë si UBS AG dhe Credit Suisse kanë qendrat në Zvicër. Te dyja bankat së bashku në vitin 2003 kishin një fitim bruto prej 60 miliard frankave zvicrane. Levizja e te huajve gati qe 200 vite është një degë kryesore ekonomike ne Zvicër, përmes vizitave te alpeve, liqenjëve dhe bukurisë se vendit. Bankat
Turizmi
Alpet e Zvicres janë pikat kryesore te levizjes se te huajve. Zvicra ka një park nacional. Po ashtu me 13.dhjetor 2001 rajoni Jungfrau-Aletsch-Bietschhorn është regjistuar në listen e trashegimisë natyrore te UNESCO-s.
Dhënjet shtetërore
Në vitin 2005 pjesa e të dhënave shtetërore (dhenjeve nga Federata, Kantonet dhe Bashkitë) ishte
Kuota shtetërore (pjesa e dhënjeve shtetërore nga produkti i brendshëm bruto) në vitin 2007 ishte 37.1%. (burimi: Bundesamt für Statistik - zyra federale për statistik)
Aftësia konkurues në krahasime ndërkombëtare
- World Copetitiveness Scoreboard 2007: 1. USA, 2. Singapur, 3. Hongkong, 4. Luksemburg, 5. Danimarkë, 6. Zvicra; Austria është në vendin e 11, Gjermania në 16 (nga 55 shtete) (Burimi: IMD Lausanne, 2007, www.imd.ch)
- Growth Competitiveness Index 2006: 1. Zvicra, 2. Finlanda, 3. Suedia, 4. Danimarka, 5. Singapuri, 6. USA, 7. Japonia, 8. Gjermania, 17. Austria (nga 123 shtete) (Burimi: World Economic Forum, Gjenevë)
Mic Sokoli me shtatë zemra
Mic Sokoli me shtatë zemra libër për fëmijë me autor Odhise K. Grillo. Botuar në Tiranë në vitin 2001 nga "Toena". Libri ka 16 faqe me ilustrime. ISBN 9992713119
Shala
Shala e Dukagjinit është një fis historik dhe emërtimi i disa krahinave e rrethinave në viset Shqiptare.
Gjeografia
Trojet fisnore të Shalës gjënden në Shqipërinë Veriore, në luginën lumit me të njëjtin emër, në veri të Drinit dhe në jug të Thethit (përfshirë) ndër malësitë e Dukagjinit. Trojet fisnore të Shalës kufizohen me Shoshin në jug nga kodra e Shën Gjergjit, me Planin dhe Shkrelin mbi bjeshkët e Qafës së Boshit në perëndim, me bjeshkët e Kelmendit dhe Krasniqit nga Qafa e Pejës në veri, dhe me fiset e Nikaj-Mërturit mbi Qafën e Ndërmajës dhe të Agrit në lindje. Rragami i Shalës tradicionalisht i përkiste Shalës, sot administrohet nga rrethi i Tropojës.
Që nga gjysma e dytë e shekullit të 17të, nga ky fis u përhapën në viset e Kosovës dhe Maqedonisë së sotme. Periudha kur emigruan më bindshëm qe mes gjysmës së shekullit XVII dhe 1840, duke çuar në nënndarje të reja. Në Kosovë, Shala u përqendrua kryesisht në Vushtrri, Trepçë e Mitrovicë në zonën kodrinore të njohur si Shala e Bajgorës, duke qenë Bajgora ngulimi më i madh ndër 37 vendbanimet e tyre. Atje u ndanë ndër 4 vllazni: Gima, Peci, Maleti (të lidhur me Lotajt) dhe Lopçi. Ka gjithashtu shumë fis Shalë në Isniq, Llukë të Epërme, Strellç, Pejë, (Raushiq dhe Logje) Klinë dhe Drenicë. Molliq (Gjakovë).
Historia
Sipas Elsie, ky emër vjen nga fjala shqipe shalës(inë), djerrinë. Sipas gojëdhënës popullore, Shala si fis bashkëndan të njëjtën prejardhje me Shoshin dhe Mirditën, ku vëllai i madh trashëgoi shalën, i dyti shoshën dhe i treti që nuk trashëgoi gjë, u dëshiroi vëllezërve ditën e mirë, mirëdita.
Pas vdekjes së Lekë Zaharisë, Noli radhit Pjetër Spanin kapidan të Shalës dhe Shoshit, që merr anën e Venedikut. Më 1461 Shala (città di Sala e di Sasci ) u ngrit kundër Spanëve, zotër të Drishtit, të cilët shtrinin sundimin në ato male që në shek. XVI venedikasit i quanin Malet e Shpanëve (monti delli Spani). Sipas Nolit, Skënderbeu i shtroi "malet e Shalës dhe Shoshit" si masë ndaj të bijëve të Spanit që ishin zënë mes tyre; Sirdani shkruan se Skënderbeu ndërhyri në këta vise pas kërkesës së Pal Engjëllit për të paqtuar dheun e Pultit, që ishte trazuar kundër bijëve të Pjetër Spanit që ishte shuar.
Më 1634 në një relacion kishtar vendbanimi shkruhet në italisht Sciala, relacioni i Gasparit më 1671 e shkruan Sala, ndërsa në hartën e Coronellit më 1688, Sciala.
Bajraku i Shalës
Nga gojëdhëna popullore marrim vesh se me ardhjen në sundim të Bushatllinjve, u shkarkua nga detyra bajraktari i Shalës, që i përkiste vëllazërisë Mekshaj në katundin Nënmavriq, si përkrahës i Begollajve dhe u zëvendësua me një nga vëllazëria e Pec Pecit në katundin Pecaj. Më 1861 në katundin e Shalës u hartua marrëveshja me shkrim në mes të bajrakëve Nikaj, Mërtur, Shalë e Shosh. Studjuesit njohin atë të 1890 mes Shalës e Nikajve për sigurimin e rrugës, të barinjve, prashitësve, korrësve, atyre që nxirrnin dërrasa në pyll, gjuetarëve e kundër grabitjes së grave, që u përtëri më 1894 - marrëveshje që u njoh si besa e gjâsë dhe e çobanit. Në Salnamenë e Vilajetit të Shkodrës të 1892, Shala është një nga gjashtë bajrakët e Dukagjinit (para shkëputjes së Gimajve nga mesi i shek. XIX ishin pesë), që është njëri prej dhjetë maleve të Malësisë së Shkodrës; përfshinte fshatrat Pecaj (qendra e bajrakut), Theth, Abat, Lotaj, Lekaj, Nënmavriq dhe Nicaj.
Shala ndahej në katër nënbajrakë: Thethi, Pecaj, Lotaj dhe Lekaj, tre te fundit qenë ndarë më 1530 ose tre bajrakë: Shala, Gimaj dhe Theth, dy të mbramët çmoheshin si fise më vete me gjitha të drejtat.
Bajraku (flamuri) i Shalës kishte dy duar të shtrënguara, të cilat i shpjegonin si shenjë bese, pasi në të gjithë Dukagjinin «Shala e kishte besën e fortë», «nuk i ka mbetë mik pa u pague».
Demografia dhe Feja
Më 1671 Gaspari e përshkruan qytetin e përbërë na 32 shtëpi dhe 200 frymë. Më 1907, Provinciali i Urdhrit Françeskan në viset Shqiptare, Át Lovro Mihaçević, e përshkruan Shalën: "Famulli shumë e vjetër, mirëpo librat e amëzave mbahen që nga 1763, pasi vendqendrimi i famullitarit ka lëvizur disa herë. [...] Në 24 fshatra të Shalës ka 3259 banorë."Armao më 1933 pohon se kish 2300 besimtarë të Krishterë. Shala sipas traditës feston Shën Gjoni si shenjt mbrojtës më 26 dhjetor bashkë me miq dhe bija, por Shala gjithashtu feston edhe festën e Shën Mhillin më 29 Shtator, të cilët në këtë ditë therin dhe pjekin një dele. Shaljanët e Dukagjinit kur luten apo urojnë thonë Ndimo Zot dhe Ora e Shalës!
Për Krishtlindje në Shalë vënin më 24 dhjetor në mesditë djathë, bukë, ajkë dhe kos në varret e të vdekurve, gjithashtu një qiri të ndezur mbi kryqin. Këta ushqime ua shpërndanin më pas të vobektëve. Nopça gjithashtu kumton se shaljanët në mëngjes bënin kryq sa i prekte rrezja e parë e diellit; shumë katolikë mbanin emra muslimanë dhe madje puna shkonte deri aty sa e harronin fare emrin e pagëzimit. Ky zakon ka qenë edhe më i përhapur para vitit 1760. Ipeshkvi i Sapës, Imzot Lindi pyette formalisht Selinë Shenjte nëse i lejohej njerëzve me emra muhamedanësh të errnin kungimin.
Besime popullore
Nopça kumton se në Shalë njihej perëndia e breshërit, e quajtur Rrmoria/Rumria. Shaljanët e gjuajnë me pushkë që ta detyronin të ndërronte drejtim, por ndiznin edhe zjarre në oborr dhe flakin drapër e sëpatë. Shaljanët njohin gjithashtu orët, vampirin/lugatin - për të cilin thonin se vetëm i biri i vampirit mund të vrasë një vampir, dhe hijet. Në lidhje me besëtytnitë e kafshëve Nopça shënon se në Shalë nuk qe mirë të mileshin dhentë para se të perëndojë dielli; gjithashtu praktikohe interpretimi i shpatullës së berrit, ku përmendet një parashikim i Mitër Kolës.
Karelia
Karelia, zyrtarisht Republika e Karelisë (rusisht: Респу́блика Каре́лия, Respublika Karelija; karelisht: Karjalan tazavaldu; finlandisht: Karjalan tasavalta ; vepsisht: Karjalan Tazovaldkund) është republikë anëtare e Federatës Ruse. Sipas vitit 2010, Karelia ka një sipërfaqe prej 172.400 km² dhe popullsi prej 643,548 banorësh.
Nga viti 1940 deri në 1956, ajo njihej si Republika Socialiste Sovjetike Karelo-Finlandeze, një nga republikat e Bashkimit Sovjetik. Në vitin 1956, ajo ishte përsëri një republikë autonome dhe mbetet pjesë e Rusisë pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik më 1991.
Gjeografia
right|parapamje|250px|Harta e Republikës së Karelisë. Republika ndodhet në veriperëndim të Rusisë mes Detit të Bardhë dhe Detit Baltik. Republika ndan kufij të brendshëm me Oblastin Murmansk në veri, Oblastin Arhangelsk në lindje / jug-lindje, Oblastin Vollogda në jug-lindje / jug dhe Oblastin Leningrad në jug / jug-perëndim dhe kufizohet ndërkombëtar me Finlandën.
Burime natyrore
Pjesa më e madhe e territorit të republikës (148,000 km2, ose 85%) përbëhet nga stoqet pyjore shtetërore. Stoku total në rritje të burimeve të drurit në pyjet e të gjitha kategorive dhe moshave është 807 milion m³. Stoku i pemëve të pjekura dhe mbi-pjekur arrin në 411.8 milion m³, nga të cilat 375.2 milion m³ janë halore.
Pesëdhjetë minerale të dobishëm gjenden në Karelia, të vendosura në më shumë se 400 depozita dhe shtresa mbajtëse xeherore. Burimet natyrore të republikës përfshijnë xeheror hekuri, diamante, vanadium, molibden dhe të tjerë.
Klima
Republika e Karelisë është e vendosur në zonën e klimës kontinentale të Atlantikut. Temperatura mesatare në janar është −8.0 ° C dhe +16.4 ° C në korrik. Reshjet mesatare vjetore janë 500–700 mm.
Ndarjet administrative
Republika e Sahasë është e ndarë administrativisht në 15 distrikte, 13 qytete/qyteze, 11 venbdanime të stilit urban, 775 vende rurale dhe 94 vende rurale të pabanuara.
Historia
Historikisht, Karelia ishte një rajon në veriperëndim të Rusisë, në lindje të Finlandës së sotme, i kontrolluar nga Republika e Novgorodit. Nga shekulli i 13-të e në vazhdim, pjesë të ndryshme u pushtuan nga Suedia, dhe u përfshinë në Karelinë suedeze derisa u humbën nga Rusia nga Traktati i Nystadit në vitin 1721.
Në vitin 1920, provinca u bë Komuna e Punës Karelian. Në vitin 1923, provinca u bë Republika Socialiste Sovjetike Autonome e Karelisë.
Nga viti 1940, u bë RSS Karelo-Finlandeze, duke përfshirë Republikën Demokratike Finlandeze e cila operonte nominalisht në ato pjesë të Karelia finlandeze që u pushtuan nga Bashkimi Sovjetik gjatë Luftës së Dimrit. Territoret e aneksuara u përfshinë në RSS Karelo-Finlandeze, por pas Luftës së Dytë Botërore, istëmi karelian u përfshi në Oblastin e Leningradit. Statusi i RSS Karelo-Finlandeze u ndryshua përsëri në RSSA Kareliane më 1956.
Në vitin 1941, Finlanda pushtoi pjesë të mëdha të zonës por u detyrua të tërhiqej më 1944. Megjithëse Finlanda nuk po ndjek aktualisht ndonjë masë për të rimarrë tokat kareliane që i janë dhënë Rusisë, "Çështja e Karelisë" mbetet një temë e pranishme në politikën finlandeze. Republika autonome e Karelisë në formën e saj aktuale është formuar më 13 nëntor 1991.
Politika
Parlamenti i Republikës së Karelisë është Asambleja Legjislative e përbërë nga pesëdhjetë deputetë të zgjedhur për një mandat katër-vjeçar.
Gjuhët
Aktualisht rusishtja është gjuha e vetme zyrtare e republikës. karelishtja, vespishtja dhe finlandishtja janë gjuhët e njohura zyrtarisht të republikës që nga viti 2004 dhe mbijetesa e tyre promovohet. Finlandishtja ishte gjuha e dytë zyrtare e Karelisë nga Lufta e Dimrit të vitit 1940 (aneks i territoreve finlandeze) deri në vitet 1980 kur filloi perestroika. Pas kësaj kishte sugjerime për të ngritur gjuhën kareliane si gjuhën e dytë zyrtare, por ato u refuzuan vazhdimisht.
Feja
Karelianët kanë qenë tradicionalisht ortodoksë rusë. Luteranizmi u soll në zonë nga emigrantët finlandezë gjatë pushtimit të Karelisë nga Suedia dhe ishte i zakonshëm në rajonet që më pas i përkisnin Finlandës. Disa famulli luterane mbeten në Karelia.
Sipas një sondazhi të vitit 2012, 27% e popullsisë së Karelia i përmbahet Kishës Ortodokse Ruse, 2% janë të krishterë të pa lidhur, dhe 1% janë anëtarë të kishave protestante. Për më tepër, 44% e popullsisë deklarohen të jenë "shpirtëror por jo fetar", 18% ateist dhe 8% ndjekin fe të tjera ose nuk kanë dhënë përgjigje pyetjes.
Mic Sokoli
parapamje|359x359px|Mic Sokoli, nga Sali Shijaku, 1969. Mic Sokoli (1839 - 20 prill 1881) ishte një figurë nacionaliste shqiptare dhe luftëtar gueril nga Malësia e Gjakovës. Në vitet e Lidhjes së Prizrenit ka qenë udhëheqës i njohur gueril dhe ka marrë pjesë në luftimet e Gjakovës kundër Mehmet Ali Pashës. Luftoi në Betejën e Nokshiqit (afër Grudës) kundër malazezëve. Ai mbahet mend nga shqiptarët për një akt heroizmi në prill të vitit 1881, në të cilin u flijua duke shtypur trupin e tij në grykën e një topi osman.
Biografia
U lind më 1839 në Fang të Bujanit (sot në Rrethin Tropojë), të Malësisë së Gjakovës në kohën e Perandorisë Osmane. Ishte i biri i Ramë Alisë të Mul Osmanit, në familjen e bajraktarëve të Krasniqes, dhe nga i pari i tyre u quajtën Mulosmanajt. Në pinjojt e kësaj shtëpie detyra e bajraktarit lëvizte mes vëllezërve, në kohën e Micit, bajraktar ishte kushëriri i tij i dytë Halili i Binak Alisë.
Mori pjesë në lëvizjet e ndryshme të Lidhjes së Prizrenit, që me Aksionin e Gjakovës e më pas në mbrojtjen e Plavës dhe Gucisë nën Ali bej Gucinë, ku luftoi në betejën e Nokshiqit.
Në prill të 1881, duke përkrahur krahun autonomist brenda Lidhjes, njësitë e së cilës të komanduara nga Sulejman agë Vokshi u ndeshën me trupat osmane të komanduara nga Dervish Pasha në Slivovë, ku dhe vdiq duke i vënë gjoksin topit.
Aktivitetet
Mic Sokoli mori pjesë në betejën e tij të parë kur ishte 16 vjeç kundër malazezëve. Mici do t'i nxirrte bashkëluftëtarët e tij nga pozicioni i tyre i rrethuar në një betejë që shqiptarët do ta fitonin përfundimisht. Sokoli ishte veteran i luftës, duke marrë pjesë në shumë beteja gjatë jetës së tij; luajti një rol aktiv në betejat e Shkupit, Ferizajt, Gjilanit dhe Gjakovës kundër Mehmed Ali Pashës, u dallua gjatë Betejës së Novshiçit kundër malazezëve, luftoi në Plavë, Guci, Hoti, Grudë e Tuzi dhe përfundimisht në betejat në Shtime, Carralevë dhe Slivovë.
Boris Tadiq
Boris Tadiq (Serbisht: Борис Тадић; lindi më 15 janar 1958) është politikan serb i cili shërbeu si Presidenti i Serbisë nga viti 2004 deri më 2012.
Mic Sokoli
Aktivitetet
Mic Sokoli kishte vepruar në Prizren nën mbrojtjen e Ymer Prizrenit, por pasi vrau një turk të pasur vendas, u shpërngul në Pejë dhe jetoi me Haxhi Zekën. Mic do të vazhdonte të kryente vrasje të tjera të zyrtarëve dhe ushtarëve osmanë. Në moshën 18-vjeçare u detyrua të arratisej në male ku e mori Sulejman Vokshi. Aty mësoi për luftën dhe jetën malore dhe u shqua si një luftëtar i fortë dhe një prijës i aftë në shumë beteja. Ai luajti një rol të madh në Lidhjen e Prizrenit, ku drejtoi njësi të mëdha ushtarake dhe ishte i njohur për kapjen e spiunëve. Mic Sokoli ishte komandant i një force prej 3.000 malësorësh. Pasi mori pjesë në betejën e Gjakovës kundër Mehmed Ali Pashës, Sokoli shkoi në viset veriore të rajonit të Vilajetit të Kosovës (Yeni Pazar etj.) për të luftuar kundër serbëve. Më pas shkonte e luftonte në Malësinë e Madhe. Gjatë marrjes së Prishtinës nga osmanët, Sokoli udhëhoqi 3.000 Malësorët e tij në një sulm të befasishëm kundër forcave osmane nga malet e Gërmisë. Ai u plagos gjatë betejës së Shkupit.
Vdekja
Në Betejën e Slivovës në prill 1881, Mic Sokoli vuri re se luftëtarët e Lidhjes po bombardoheshin nga një pozicion i fortë. Me të kuptuar se do të ishte e pamundur të vriteshin ushtarët osmanë që përdornin topat, Sokoli do të shtypte gjoksin e tij kundër një topi dhe në këtë mënyrë do të pësonte lëndime vdekjeprurëse, por përpjekjet e tij do të siguronin që topi të fillonte të binte tatëpjetë. Akti i trimërisë së Mic Sokolit i motivoi bashkëluftëtarët e tij për të vazhduar betejën dhe ky akt kujtohet sot. Ai ishte 42 vjeç në kohën e vdekjes dhe la pas gruan dhe dy fëmijët, një vajzë dhe një djalë. Më shumë se një shekull më pas, nipi i tij, Tahir Sinani do të vazhdonte këto aktivitete të ngjashme, duke vdekur përfundimisht gjatë Konfliktit Maqedonas të vitit 2001.
Boris Tadiq
Gjatë presidencës së tij, BE ka hequr vizat për shtetasit serbë që udhëtojnë në vendet e zonës Shengen, qeveria serbe nënshkroi Marrëveshjen e Stabilizim-Asociimit (MSA) dhe mori një status të kandidatit të BE-së, si dhe Serbia ka përfunduar detyrimet ndaj Gjykatës Ndërkombëtare Penale për ish-Jugosllavinë. Ai u bë kreu i parë serb i shtetit ose kreu i qeverisë që vizitoi Memorialin e Gjenocidit të Srebrenicës dhe ai nisi një iniciativë që parlamenti serb të miratojë një rezolutë që dënon masakrën e Srebrenicës. Periudha e një qeverie koalicioni të udhëhequr nga Partia Demokratike e Tadiqit u karakterizua nga sfidat e deklaratës së pavarësisë së Kosovës dhe krizës globale financiare, duke çuar në nivele të ulëta të rritjes ekonomike. Ai vlerësohet gjerësisht si një udhëheqës pro-perëndimor, i cili gjithashtu favorizon marrëdhëniet e ekuilibruara me Rusinë, Shtetet e Bashkuara dhe BE-në.
Mic Sokoli
Trashëgimia
Rrëfimet e trimërisë së Sokolit në beteja janë shënuar në shumë këngë popullore tradicionale shqiptare. Qeveria komuniste shqiptare e shpalli Sokolin Hero Popullor të Shqipërisë. Ai shquhej për aftësitë e tij strategjike, përkushtimin ndaj çështjes shqiptare dhe trimërinë e tij. Mic Sokolit i kushtohen shumë këngë dhe veprimet e tij kujtojnë epokën e Lidhjes së Prizrenit dhe përpjekjet e tyre për bashkimin e shqiptarëve. Mic Sokoli është një figurë e shquar e Lidhjes, i njohur si kryetar i Krasniqëve, djali i Sokol Ramës. Veprimet e tij u kthyen në legjendë dhe këngët kushtuar atij interpretohen në ditët e sotme.
Sylejman Krasniqi shkroi romanin "Mic Sokoli", i cili u shpërblye nga Republika. Piktura e Sali Shijakut me momentet e fundit të Mic Sokolit teksa shtyp gjoksin me topin u nderua me shumë çmime. Ka disa shoqëri artistike, shkolla etj. me emrin Mic Sokoli.
Akti i tij i të vënit gjoksin topit u cilësua akt heroik, duke parë se si bashkëluftëtarët e tij po zmbrapseshin para topit. Për bëmën e tij, populli i këndoi këngë si "Xhamadani i Trimnisë", "Mic Sokoli n'dy tagana".
Bibliografi e letërsisë artistike të përkthyer në shqip 1944-2000
Bibliografi e letërsisë artistike të përkthyer në shqip 1944-2000 Autori: Vjollca Hysenbegasi. Botuesi: Toena. Faqet e librit 560.
Bibliografi e letërsisë artistike të përkthyer në shqip (1944-2000) e ndërtuar në dy forma: sipas autorëve dhe sipas titujve. Të dhënat janë të shkruara si në një ekuacion: autori, titulli, gjinia letrare, përkthyesi, hartuesi i parathënies, redaktori, piktori, botuesi, shtëpia botuese, vendi i botimit, viti, numri i faqeve, çmimi, shtypshkronja, tirazhi, formati.
DENY
DENY është themeluar në vitin 2007, band post-hardcore/metalcore/screamo nga Buenos Aires, Argjentina. Grupi përbëhet nga Nazareno Gomez Antolini (Këngëtar), Juan Pablo Uberti (Këngëtar, E-bas) Joaquín Ortega (Këngëtar, Kitara), Mateo Sevillano (Kitara) dhe Agustín Dupuis (Këngëtar, Drums).
DENY solli deri tani lëshuar vezë albume de studio (Reino de Tormentas, 2011), vezë EP (La Distancia, 2009 dhe 2011) dhe vezë DVD (Por Siempre, 2013). DENY tashmë një turne në Argjentina, Kili, Brazil dhe Uruguay. Në turne e tyre të koncerteve, banda luajtur me Memphis May Fire, A Day to Remember, Silverstein, Alesana, August Burns Red dhe Blessthefall.
Pulti (krahinë)
Pulti ka qenë një krahinë historike përgjatë Mesjetës e viseve mbi lumin Drin.
Historia
Në qv. XII-XIII krahina e Pultit i përkitte Arbanum-it. Ipeshkvia e Pultit përmendet qysh nën metropolitin grek të Durrësit, por që nga qv. XI gjendej nën arqipeshkvin latin të Tivarit.
Në kohën bizantine quhej Polathoi (gr. Πόλαθοι) treva malore me një gjerësi të madhe gjatë rrugës Shkodër-Prizren dhe në veri përgjatë lumit Drin. Në shënimet e një ipeshkvi, më 877 quhej Pulatoni (ὁ Πόλαθων). Në serbisht Pilot më 1198, latinisht Polatum, Li Paliti tek Muzaka më 1510. Pulti i sotëm është një mbetje shumë e vogël e kësaj krahine të dyfishtë:
Pulti i Sipërm
Në shek. XIV, më 1348, me Pultin e Epërm shkonin fshatrat Shikla dhe Kruimada në juglindje të Prizrenit. Qendra shpirtërore e këtushme ishte manastiri i Benediktinëve S. Paulus Polatensis, Shën Pali i Pultit.
Po heq vallen Osman Taka
Po heq vallen Osman Taka libër për fëmijë me autor Odhise K. Grillo. Botuar në Tiranë në vitin 2001 nga "Toena". Libri ka 16 faqe me ilustrime. ISBN 9992714026
Jeruzalemi
Jeruzalemi (hebraisht ירושלים Jeruschalajim, arabisht ‏القدس al-Quds) është një qytet në Azinë Perëndimore. I vendosur në një pllajë në Malet Judeane midis Mesdheut dhe Detit të Vdekur, ai është një nga qytetet më të vjetra në botë dhe konsiderohet të jetë një qytet i shenjtë për tre fetë kryesore abrahamike: Judaizmin, Krishterimin dhe Islamin. Si izraelitët ashtu edhe palestinezët pretendojnë Jeruzalemin si kryeqytetin e tyre, pasi Izraeli mban institucionet e tij kryesore qeveritare atje dhe Shteti i Palestinës në fund e parashikon atë si selinë e tij të pushtetit. Për shkak të kësaj mosmarrëveshjeje, asnjë prej pretendimeve nuk njihet gjerësisht ndërkombëtarisht.
Lagjet
Në vazhdim janë lagjet e Jeruzalemit të listuara:
Historia
Historia e Jeruzalemit është shumë e vjetër. Ai është një nga qytetet më të lashtë të botës dhe ndoshta qysh prej 5000 vjetësh i banuar vazhdimisht. Të gjeturat arkeologjike tregojnë ekzistencën e një ngulimi në Jeruzalem në mijëvjeçarin e 3-të p.e.s. Përmendja e parë e qytetit nga burime historike nis në mijëvjeçarin e 2-të p.e.s.
Balada shqiptare (Anton Papleka)
Balada shqiptare Autori: Anton Papleka. Botuesi: Toena. Faqet e librit 557.
Jeruzalemi
Historia
Jeruzalemi u ndërtua dhe u themelua ne fillim nga kananasit (u pushtua nga jebuzasit gjatë Kohës së Bronzit të vonë), dhe u bë kryeqytet i mbretërisë çifute të Izraelit dhe Judesë në periudhat e Tempullit të Parë dhe Tempullit të Dytë. Qyteti quhej para Mbretit David Ievus, e shfaq vetveten si një përzierje fantastike të përmendorëve historike, kulturave dhe popujve me një sasi të panumërt vendesh të denja për t´u parë. Jeruzalemi është Toka e Shenjtë, "qendër e tre feve": Islamit, Jehudizmit dhe Krishterimit.
Nga viti 1948 deri 1967, pjesa perëndimore e Jeruzalemit qeverisej nga Izraeli si kryeqytet i tij, ndërsa Jeruzalemi Lindor qeverisej nga Jordania. Qyteti u ribashkua me fitoren e izraelitëve në Luftën Gjashtëditore, megjithatë statusi i tij mbetet i diskutueshëm. Një ligj i nxjerrë nga izraelitët në vitin 1980 e shpall Jeruzalemin kryeqytetin "e amshuar, të pandashëm" të Izraelit, kurse Jeruzalemi Lindor besohet të jetë menduar kryeqytet i shtetit Palestinez të ardhshëm. Statusi i vendeve të shenjta të Jeruzalemit është poashtu i diskutueshëm.
Jeruzalemi ka një popullsi prej 890.428 banorësh (nga statistikat e vitit 2013). Ai është një qytet i përbërë (heterogjen), dhe përfaqëson shumë kombësi, fe, dhe grupe ekonomiko-shoqërore. Pjesa e quajtur "Qyteti i Vjetër" është i rrethuar nga mure dhe përbehet nga : lagjia myslimane, lagjia armene, lagjia hebreje dhe lagjia e krishterë.
Balada shqiptare (Anton Papleka)
Në këtë përzgjedhje, bëjnë pjesë kryesisht tekste të mbledhura tek arbëreshët e Italisë dhe në viset e Shqipërisë politike të 1913. Është vështirë të merret me mend një libër me balada shqiptare, pa praninë e baladave arbëreshe.
Jeruzalemi
Feja
Në Jeruzalem, një numër i madh fesh dhe besimesh është i pranishëm. Grupimi më i rëndësishëm i qytetit janë çifutët. Dhe në krahasim me pjesët e tjera izraelite, çifutët ultra-ortodoksë jo-zionistë dhe çifutët ortodoksë zionistë janë në qytet më tepër të përfaqësuar.
Ekziston poashtu një komunitet i vogël i druzëve. Të fesë islame ka synitë, shiitë dhe alevitë. Krishterimit i përkasin disa kisha: Kisha Ortodokse Greke, Kisha Ortodokse Ruse, Kisha Ortodokse Gjeorgjane, Kisha Ortodokse Siriane, Kisha Katolike Greke, Katholikët e Vjetër, Kisha Katolike Romake, Luteranët, Anglikanët, Kisha Ortodokse Armene dhe Kisha Ortodokose Etiopiane.
Edukata
Jeruealemi është një qendër e rëndësishme arsimore e Izraelit. Në qytet e kanë selinë ndër të tjera Universiteti Hebraik i Jeruealemit (e themeluar më 1918), Akademia Izraelite (e themeluar më 1959), planetari, Arkiva Qendrore Zioniste, Biblioteka Gulbenkian dhe Biblioteka Kombëtare dhe Universitare Çifute.
Enciklopedi kinematografisë shqiptare
Enciklopedi kinematografisë shqiptare Autori: Abaz T. Hoxha. Botuesi: Toena. Faqet e librit 542.
Është një botim luksoz me kopertinë të fortë ku në dallim me botimin e parë është shtuar shumë informacion me filmat e vjetëve të fundit si dhe të disa aktorëve dhe piktorëve që nuk ishin përfshirë në botimin e parë.
Verdabbio
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Shtriga që prodhonte gomarë...
Shtriga që prodhonte gomarë... përralla me autor Odhise K. Grillo. Botuar në Tiranë në vitin 1999 nga "Reklama". Libri ka 80 faqe.
6 muaj nga jeta e Besianit
Ky roman bën fjalë për trafikimin e fëmijëve nga njerëz të papërgjegjshëm.
Grindaveci gjuhëspeci
Grindaveci gjuhëspeci poemë humoristike me autor Odhise K. Grillo. Botuar në Tiranë në vitin 2001 nga "Toena". Libri ka 16 faqe me ilustrime. ISBN 9992714239
1862
Ngjarje
ne vitin 1862 mbreti i Prusise Vilhelmi 1 emeroi ne fronin e kancelarit (kryeministrit) Oto Fon Bismarkun(oto eduart leopold von bismark)nje njeri i vendosur,aktiv ne jeten politike dhe i zgjuar. Ai vinte nga shtresa e junkerevepronaret e tokave qe mbështëste mbretin. Plani kryesor per te cilin Bismarkut i kushtoi jeta ishte bashkimi i gjermanise ne vitin 1871 u shpall perandor Vilhelmi 1
Kostas Karamanlis
parapamje|Kostas Karamanlis Kostas Karamanlis ose Kosta Karamanli (2007) Kryeministër i Greqisë - ortodoksë lindorë nga Greqia.
Kostas Karamanlis u betua si Kryeministër i Greqisë më 10 mars 2004, tre ditë pasi partia e tij Demokracia e Re (ND) arriti një fitore dërrmuese në zgjedhjet parlamentare, në të cilat kjo parti e rimori pushtetin pas më shumë se një dekade.
Ardhacakët në Komunën e Prishtinës
Në strukturën demografike të komunës së Prishtinës përpos dyndjeve natyrale dhe ekonomike kanë luajtur një rol të madhe dhe vendosja e popullatës për shkaqe të tjera si kolonizimi serb dhe vendosja e popullsisë refugjate nga Toplica dhe pjesë tjera të perandorisë Osmane.
Në tabelat e më poshtme janë mbledhur disa shënime dhe të dhëna që në shkallë të madhe kanë ndikuar në strukturën e demografisë së kësaj komune.
Ardhacakët serbë
Në këtë tabelë janë paraqitur familjet të cilat janë vendosur në territorin e komunës së Prishtinës gjatë reformave politike të quajtura "reforma agrare" që janë ndërmarr nga qeveritë e ndryshme Jugosllave brenda viteve 1918-1941.
Kantoni Chaumont-en-Vexin
Kantoni Chaumont-en-Vexin (frëngjisht: Canton de Chaumont-en-Vexin) është një kanton në departamentin Oise, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Chaumont-en-Vexin. Ka sipërfaqe 288.39km2 dhe popullsi 17101 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Chaumont-en-Vexin aktualisht përbëhet nga 37 komuna.
Bregaglia
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Tataristani
Përbërja etnike e popullsisë është 52,9% Tatarë, 39,5% Rusë, 3,3% Çuvashë etj.
Historia
Tataristani është formuar më 27 maj 1920. Pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik mbeti vetëm republikë në kuadër të federatës ruse.
Ronald Lee
Ronald Lee (12 gusht, 1934  – 25 janar 2020 ) ishte një shkrimtar, gjuhëtar, profesor, muzikant popullor dhe aktivist rom kanadez. Ai studioi shoqërinë dhe kulturën rome dhe punoi për të nxitur dialogun ndërkulturor midis romëve dhe jo-romëve.
Jeta e hershme dhe edukimi
Ronald Lee ka lindur në Montreal, Kanada në vitin 1934. Babai i Lee ishte një muzikant Kalderash nga Evropa, i cili emigroi në Kanada, ku u martua dhe mori mbiemrin e gruas së tij Lee.
Në vitin 1939, familja e tij shkoi në Britaninë e Madhe për një vizitë, por nuk mundi të kthehej në Kanada për disa vite për shkak të shpërthimit të Luftës së Dytë Botërore. Lees përfundimisht u kthyen në Kanada në 1945.
Trimëresha e Tërbaçit
Trimëresha e Tërbaçit poemë për fëmijë me autor Odhise K. Grillo. Botuar në Tiranë në vitin 2002 nga "Mësonjëtorja e parë". Libri ka 50 faqe me ilustrime. ISBN 9992746475
Ronald Lee
Jeta e hershme dhe edukimi
Pas kthimit në Kanada, Lee punoi gjatë verës me xhaxhain e tij për panairet dhe parqet argëtuese. Në stinët e vjeshtës, dimrit dhe pranverës, ai ndoqi shkollën e natës në Montreal në vitet 1950 dhe 1960. Kur Lee ishte 18 vjeç, ai filloi të udhëtonte me një familje Kalderash nga Evropa dhe punoi në shtrimin e tasave të përzierjes dhe duke bërë arte të tjera farkëtarie dhe punë të çuditshme. Më vonë, ai mori kurse për gazetari dhe shkrim krijues.
Vitet si i rritur
Lee filloi të punonte me romët kanadezë si aktivist në vitin 1965, përmes Kris Romani (Asambleja e Brendshme Gjyqësore Rome). Ai u përpoq të nxiste një mirëkuptim më të mirë midis romëve dhe jo-romëve, për të luftuar paragjykimet dhe dezinformatat në gazeta dhe për të ndihmuar romët të përfaqësojnë veten e tyre. Në vitet 1970, ai u përfshi në ndihmën e refugjatëve romë nga Blloku Lindor Komunist dhe ish- Jugosllavia. Ai shkoi me Yul Brynner, Ian Hancock dhe John Tene në Kombet e Bashkuara më 5 korrik 1978 për të paraqitur një peticion rom duke kërkuar statusin e OJQ-së. Kjo u dha një vit më vonë.
Nga viti 1989 deri në vitin 1990, ai ndihmoi ata që kërkonin azil, të cilët ishin persekutuar si romë në vendet e tyre të mëparshme. Në 1997, ai filloi dhe ishte një nga themeluesit e Komunitetit Rom dhe Qendrës së Avokimit (me bazë në Toronto) dhe Aleancës së Romëve Kanadeze Perëndimore, në Vankuver, në 1998.
Ronald Lee ligjëroi një kurs për diasporën rome në Universitetin e Torontos nga viti 2003 - 2008.
Në vitin 2014, Ronald Lee u nderua nga Queen's University, Kingston, Ontario, me një Doktor Nderi në Drejtësi.
Clutch (grup muzikor)
Clutch është një band rock nga Frederick, Maryland, formuar në vitin 1990. Anëtarët e grupit janë Neil Fallon (vokal, kitarë, tastierë), Tim Sult (kitarë kryesore, vokal i dytë), Dan Maines (bas, vokal i dytë) dhe Jean-Paul Gaster (bateri dhe perkusion). Deri më sot, Clutch kanë publikuar dhjetë albume në studio, dhe disa albume me regjistrime nga koncertet e grupit.
Kantoni Ustaritz
Kantoni Ustaritz (frëngjisht: Canton d'Ustaritz) është një kanton në departamentin Pyrénées-Atlantiques, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Ustaritz. Ka sipërfaqe 173km2 dhe popullsi 23840 banorë.
Prelë Milani
Prelë Milani, i lindur me 10 shkurt 1963 shtë poet, saterist, prozator, publicist dhe studiues.
Biografia
Ka studiuar në Uiniversitetin Luigj Gurakuqi Shkodër në fakultetin Histori-Gjeografi specializuar për histori moderne Ka përfunduar gjithashtu studimet në Akademinë e Policisë Tiranë. Është themelues dhe Kryeredaktori i parë i Gazetës kulturore  “Dukagjini”, dhe redaktor që nga lindja e kësaj gazete 19 vjet më parë e  deri më sot. Ka qenë Anëtarë i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artisteve të Shqipërisë. Është Anëtar i Unionit të Gazetarëve të Shqipërisë  Ka shkruar e vazhdon të shkruaj shtypin e përditshëm e periodik  duke lëvruar të  gjitha zhaneret e publicistikës. Studiues, në fushën e historisë, folklorit, etnografisë, gjeografisë, pjesëmarrës në shumë seminare dhe simfoziume shkencore.
Veprimtaria
Botimet poetike satirike :
BOTIME MONOGRAFIKE: Dukagjini ynë” vëllimi I, II, III, IV bashkautor me poetin Lazer Kodra.“Lufta e cuditeshe”, “Balec Ndou Prijësi djelmise se Shoshit”, “Shoshi “"Atentati qe trondit dy shtete", “Fanolistët martir të Pukës dhe Dukagjinit”
“Prof Kolë Prela Deputeti historik i Dukagjinit”, “Ate Danjel Gjeçaj zani i shqiptove pa za”
MONOGRAFI  SPORTIVE:“Dodë Tahiri erdhi e iku si meteor”.”Shqiponjat e ballkaniadës 1946”
PROZË “Zonja e Berishës” novelë
Karolos Papulias
thumb|right|Karolos Papulias
Karolos Papulias (4 qershor 1929, Janinë - 26 dhjetor 2021) është politikan dhe diplomat grek, dy herë ministër i jashtëm gjatë dhe fill pas luftës së ftohtë dhe president i Greqisë për dy mandate gjatë periudhës 2005-2015 pasi u zgjodh me një shumicë të paparë votash, 279, prej 300 gjithsej në parlamentin e vendit.
Me baba me origjinë nga Pogoniani i Greqisë, zonë në kufi me Shqipërinë, ai u rrit në atë krahinë, në Janinë dhe Athinë.
Anëtar themelues i Lëvizjes Socialiste Panhelenike (PASOK) dhe aleat i Andrea Papandreut, Papuliasi 75-vjeçar u zgjodh president me mbështetje si nga partia e tij, ashtu edhe nga partia e qendrës së djathtë aso kohe në pushtet Demokracia e Re, e cila e emëroi për të pasuar Kostis Stefanopulos në këtë funksion kryesisht ceremonial.