Arkitektura_e_Dinastisë_Song
Tempujt
Nuk ishte e rrallë për familjet e pasura ose të fuqishme të ndihmonin ndërtimin e kompleseve të mëdhenj tempullorë, zakonisht duke dhuruar një pjesë të pronës së familjeve të tyre një sekti budist. Shpesh trualli vetë kishte ndërtesa që mund të përshtateshin për qëllimet fetare. Familja Fei (費) e qytetit Jinze, e gjendur pak më në perëndim të Shangait, e shndërroi një banesë në pronën e tyre në një sallon për leximin e sutrave budiste dhe më vonë ndërtoi mjaft ndërtesa të tjera fetare rreth sallonit. Kjo nxiti një bum në ndërtimin e tempujve në zonë, duke e bërë Jinze-n për rrjedhojë një nga qendrat më të rëndësishme të sektit budist të Zambakut të Bardhë, që nga ana tjetër nxiti ndërtimin e më shumë tempujve dhe bëri që qyteza të bëhej një qendër e rëndësishme brenda Dinastisë Song. Qyteti i afërt i Nanxiang-ut mori famë pak pas rënies së Dinastisë Song në pjesën më të madhe për shkak të ndërtimit të tempujve dhe ndërtesave të tjera fetare, që u shtrinë në të gjithë perandorinë Song. Përveç nxitjes së zhvillimit të zonave urbane, tempujt dhe ndërtesat fetare krijuan një numër veçorishë unike estetike dhe strukturore. Tempulli i Nënës së Shenjtë (圣母殿) dhe Salloni i Flijimit të Tempullit Jin (晋祠), që gjendet në rrethinat jug-lindore të qytetit Taiyuan, në pronvincën Shanxi, janë shembuj të mbijetuar të arkitekturës së hershme Song. Tempulli i Nënës së Shenjtë është ndërtesa kryesore e Tempullit Jin, i ndërtuar për herë të parë në periudhën midis viteve 1023 dhe 1032 dhe i rinovuar në vitin 1102. Kanë një çati me strehë të dyfishta me nëntë brinjë dhe dy koka-dragoi me nofulla të hapura duke kafshuar fundin e brinjës kryesore. Çatia mbahet nga kllapa masive dougong që përputhen me skicimet në manualin Yingzao Fashi. Strehët e tempullit të Nënës së Shenjtë lakohen lehtësisht së lartmi në çdo fund, një karakteristikë e arkitekturës Song. Kolonat e façatës, të dekoruara me dragonj që përdridhen rreth tyre, u bënë progresivisht më të larta me rritjen e distancës në të dy krahët e çifteve qendrore. Ndërtesa ka një verand rreth saj, shembull i vetëm i një strukture të tillë; një tjetër veçori unike e sitit është një urë në formë kryqi që të çon në Tempullin e Perëndeshës. Salloni i Trinitetit të Tempullit Xuan Miao (玄妙观), i vendosur në zemër të qytetit Suzhou, është një tjetër shembull i arkitekturës Song. Në vitin 1982, u shpall si një Sit i Trashëgimisë Kombëtare nga Qeveria kineze. Pallati Jingling (景灵宫, Jingling Gong), një tempull për Perandorin e Verdhë legjendar të vendosur afër Qufu-së moderne, u ndërtua në shek. e XI. U shkatërrua më vonë, afër fundit të Dinastisë Yuan. Gjithësesi, mjaft struktura të tjera në Shou Qiu, kompleksi në të cilin gjendet Pallati Jingling, mbeti i pa-prekur. Dy stelae gjigande Bixi (figura e një prej 9 djemve të mbretit dragua, i portretizuar si një drago me zhguall breshke) janë përbri asaj që ishte hyrja për në pallat. Një nga këto dy stelae, Stelae e Dhimbjes së 10,000-jëve, është 52 m e lartë, stela më e lartë e pashënuar në vend. Një piramidë e madhe e ndërtuar me blloqe të rrumbullakët guri, varri simbolik i djalit të Perandorit të Verdhë, Shaohao, gjendet jashtë kompleksit Shou Qiu. Një tjetër stelae e madhe me zhguall breshke Bixi e të njëjtës periudhë është ruajtur në Dai Miao të Malit Tai.