cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Itziar Ituño
Jeta e hershme
Ituño lindi në Basauri, më 18 qershor 1974. Ajo studioi aktrim në Shkollën Teatrore Basauri, dhe gjithashtu u diplomua në sociologji urbano-industriale dhe politike nga Universiteti i Vendit Bask.
Karriera
Paraqitja e parë e Ituño ishte në filmin Bask, Agur Olentzero, agur (Mirupafshim Olentzero, Mirupafshim) i cili u publikua në 1997.
Në vitin 2001 ajo mori një rol në telenovelën Goenkale. Në këtë serial televiziv, ajo luajti Nekane Beitia, një police lezbike nga fshati imagjinar i Arralde. Ajo luajti rolin deri në vitin 2015, kur shfaqja u anulua. Ky rol e rriti shikueshmërinë e saj në Vendin Bask.
Ajo vazhdoi të punojë si aktore, duke interpretuar në filmat Loreak (paraqitje spanjolle për Academy Awards) dhe Igelak, të publikuara përkatësisht më 2015 dhe 2016. Në vitin 2017, ajo luajti në serialin televiziv La casa de papel (transmetuar në Antena 3 dhe më pas e fituar nga Netflix) në rolin e Raquel Murillo, një negociatore e policisë.
Përveç roleve të saj në film, televizion dhe teatër, ajo është gjithashtu një këngëtare në tri grupe: Dangiliske, EZ3, dhe INGOT. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2020)">citimi i nevojshëm  ] Më 26 Shtator 2017, ajo ishte prezantuese e Basque Film Gala dhe EITB Gala për edicionin e 65-të të San Sebastian International Film Festival.
Jeta personale
Më 19 mars 2020, Ituño testoi pozitive për COVID-19, mes pandemisë në Spanjë.
Tetuan
Tétouan (Arabisht: تطوان) është qytet në veri të Marokut, ndodhet disa mile në jug të Ngushticës së Gjibraltarit. Gjuha arabe është gjuhë zyrtare, por banorët nuk e flasin dialektin arabe, qyteti ka dialektin e vet. Spanjishtja dhe Frëngjishtja janë të përhapura, zakonisht përdoren nga biznesmenët. Feja më e përhapur është Islami, por ekzistojnë ende komunitete krishterë dhe jehudë.
Pëshkrimi i qytetit
Tétouan ndodhet rreth 60 kilometra në lindje të Tangerit dhe 40 kilometra në jug të enklavës spanjolle Ceuta dhe Ngushticës së Gjibraltarit. Në perëndim dhe jug të qytetit ka male.
Lisi i kodres se varreve-urxuall
Lisi i Kodrës së Varreve në urxuall është një monument në rrethin e Matit Lisi i Kodrës së Varreve gjëndet në kodrën e varrezave të fshatit Urxuall, komuna Derjan të rrethit të Matit, në lartësinë e rreth 600 m mbi nivelin e detit. Përfaqëson një dru shparthi të veçuar. Është ruajtur nga vet banorët dhe ende është në gjëndje të mirë, po ka dëmtime të pjesëshme nga faktorë natyrorë. Ndodhet. Lartësia e drurit është 18 m, diametri i tij arrin në 90 cm e perimetri 280 cm. Ka 7 degë që nisin nga lartësia 3 m mbi sipërfaqen e tokës. Perimetri i kurorës ombrellore është 18 m, ndërsa mosha e drurit 280 vjeçare. Ka vlera biologjike, didaktike e fetare. Vizitohet sipas intinerarit Shoshaj – Derjan – Urxuall.
Referime
Kategoritë
Abère
Abère është një komunë në Francë. Abère bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 147 banorë dhe sipërfaqe prej  5.81 km².
Maja e Boshtrës
Maja e Boshtrës (Macukull) ndodhet në fshatin Macukull në rrethin e Matit. Ajo është e formuar për shkak të fenomeneve natyrore si për shembull erozioni dhe erërat. Ajo i ngjan një piramide.
Rrapi i Çelës – Patin
Rrapi i Çelës – Patin është një monument natyror në rrethin e Matit.
Shumpei Inoue
ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Abscon
Abscon është një komunë në Francë. Abscon bën pjesë në departamentin Nord të rajonit Hauts-de-France. Komuna ka një popullsi prej 4225 banorë dhe sipërfaqe prej  7.27 km².
Samir Shaptahu
Samir Shaptahu është një ish basketbollist profesionist i Kosovës, i cili ka luajtur për herë të fundit për KB Pejë. Ai lindi në Bar Tivar në Mal të Zi në një familje shqiptare. Ai konsiderohet si një nga lojtarët më të mirë që Superliga e Kosovës në Basketboll ka pasur ndonjëherë. Ai ka luajtur në Superligën e Kosovës në Basketboll dhe në Ligën Ballkanike të Basketbollit.
Ai ishte anëtar i ekipit kombëtar të basketbollit të Kosovës, dhe ish-anëtar i ekipit kombëtar të basketbollit shqiptar. Ai fitoi tri herë trofeun e Basketbollit të Superligës së Kosovës, së pari me KB Prishtina në vitet 2001–2012, 2002–2003 dhe së dyti me KB Peja në sezonin 2012–13. Ai gjithashtu ka luajtur në ekipin e KK Mornar Bar dhe gjithashtu në Mabetex Prishtinë për një sezon. Ai vlerësohet si një legjendë e basketbollit të Kosovës. Në fund të sezonit 2014–15 ai deklaroi pensionim nga basketbolli në Kosovë.
Sezoni 2014-15
Shaptahu luajti për ekipin KB Peja në Superligën e Kosovës në Basketboll dhe në Ligën Ballkanike të Basketbollit. Në sezonin 2014–15, Shaptahu ishte një nga më të mirët e ekipit të tij. Në Superligën e Kosovës ai ishte mesatarisht me statistika shumë mbresëlënëse: 20.1 pikë, 8.1 asistime dhe 4.0 kërcime për çdo ndeshje në 27 ndeshje të luajtura. Dhe në LBB ai ishte mesatarisht me 17.3 pikë, 5.4 asistime dhe 2.8 kërcime në lojë në 14 ndeshje të luajtura.
Alaró
Alaró është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Majorca, të provincës Ishujt Balearik, në Ishujt Balearik. Alaró ka 5178 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 45.72 km2.
Gjeografia
Alaró kufizohet nga Bunyola, Escorca, Lloseta, Manacor Valley, Binissalem, Consell dhe Santa Maria del Camino.
Karl-Heinz Rummenigge
Karl-Heinz "Kalle" Rummenigge (lindi më 25 shtator 1955) ishte futbollist gjermane. Ai ka pasur sukses të madh gjatë karrierës së tij në skuadrën Bayern München, ku fitoi edhe Kupën Ndërkontinental dhe Kupën Evropiane. Ai ka luajtur edhe Gjermaninë Perëndimore. Karl-Heinz ka fituar Kampionatin Evropian 1980. Ai u nderua dy herë si Futbollist Evropian i Vitit.
Ai tani është kryeshef ekzekutiv i FC Bayern München AG, po ashtu është kryetar i Shoqatës së Klubit Evropianë.
Givenchy
__NOINDEX__Givenchy ( SHBA: /ɡˈvɪntʃi, ˌ ʒiːvɒ̃ˈʃiː/, Frëngjisht: [ʒivɑ̃ʃi]) është një shtëpi franceze luksoze dhe parfumi. Ajo pret markën e haute couture dhe veshje të gatshme për t'u veshur, aksesorë, parfume dhe kozmetikë të Parfumeve Givenchy. Shtëpia e Givenchy u themelua në vitin 1952 nga dizajneri Hubert de Givenchy dhe është anëtare e Chambre Syndicale de la Haute Couture et du Prêt-à-Porter. Ajo zotërohet aktualisht nga konglomerati luksoz LVMH.
Nga 2 maji 2017 deri më 10 prill 2020, drejtori artistik i saj ishte Clare Waight Keller, gruaja e parë që mbajti këtë pozicion.
Formimi dhe vitet e para
Në vitin 1952, Hubert de Givenchy themeloi shtëpinë e tij luksoze dhe nisi një koleksion të ri Les Séparables me disa funde pluskues dhe blouses të fryrë të bëra nga pambuku i papërpunuar.
Givenchy arriti duartrokitje kritike me revistën Vogue duke vlerësuar "koleksionin e tij të parë të mrekullueshëm". Koleksioni përfshinte Bettina Blouse një këmishë të bardhë të quajtur në nder të Bettina Graziani, e cila pastaj u pikturua në një nga veprat e René Gruau.
Revista New York Times botoi një artikull me titull "A Star Is Born" dhe 'Album du Figaro shkroi gjithashtu një artikull ku thuhej se "Në një natë, Hubert de Givenchy u bë një nga fëmijët më të famshëm të modës me koleksionin e tij të parë."
Modele të tilla si Suzy Parker dhe Dorian Leigh u bënë muza të shtëpisë.
Në aspektin e inovacionit, ai përdori 'këmisha', një pambuk i papërpunuar i ngjashëm me letrën model, për të krijuar koleksionet e tij chic dhe rastësore.
Në vitin 1954, Hubert de Givenchy paraqiti fustanin e parë të këmishës (i cili më vonë evoluoi në një fustan thesi në vitin 1957). Ai ishte dizajneri i parë i modës së lartë që krijoi një linjë luksoze të rrobave të gatshme për t'u veshur, të quajtur "Givenchy Université", e cila u prodhua në Paris duke përdorur makineri të importuara nga Shtetet e Bashkuara.
Zgjerim
Në vitin 1969, Hubert de Givenchy lansoi linjën e tij të modës për burrat, "Gentleman Givenchy". Dyqani u hap në nëntor në Avenue George V.
Me këshillën e Cristóbal Balenciaga, Givenchy zhvilloi licensat e tij në vitet 1970, në mënyrë që të mbronte koleksionet e Haute Couture.
Gjatë kësaj periudhe, Shtëpia e Givenchy diversifikuar aktivitetet e saj për të krijuar këpucë, bizhuteri, kravata, tavoline, tapiceri dhe kimono. Hubert de Givenchy u zgjodh për të projektuar brendësinë e hoteleve Hilton në të gjithë botën, dhe madje edhe një makinë (Continental Mark V). parapamje|Dimër 1990 fustan mbrëmje nga Givenchy Hubert de Givenchy u zgjodh personaliteti i vitit 1979 dhe njeriu më elegant i vitit nga Revista Më e Mirë.
Në vitin 1982, një retrospektivë e kryesuar nga Audrey Hepburn u organizua nga Instituti i Teknologjisë së Modës i Nju Jorkut.
Vitin pasues Hubert de Givenchy u emërua " Chevalier de la Légion d'Honneur " dhe në vitin 1985, Jacques Lang, ministri francez i Kulturës, i dha Oskarin kushtuar artit të elegancës gjatë një festimi në Opera në Paris.
Nisja e Hubert de Givenchy
parapamje|1988 fustan i mbrëmjes nga Givenchy Në vitin 1988, Givenchy u bashkua me LVMH Moët Hennessy Louis Vuitton.
Hubert de Givenchy u largua nga kompania në vitin 1995. [Citimi i nevojshëm] Ai u pasua nga një shumëllojshmëri e krijuesve të rinj britanikë duke përfshirë John Galliano, Alexander McQueen dhe Julien MacDonald.
Riccardo Tisci
Frenat për të dy koleksionet iu kaluan Riccardo Tisci në vitin 2005 kur ai u emërua drejtor artistik i veshjeve të grave. Riccardo Tisci i ka propozuar Shtëpisë stilin dhe ndikimet e tij. Duke ndryshuar kodet e shtëpisë, Riccardo Tisci shton një prekje të errët dhe sensuale romantizmi.
Philippe Fortunato, ish shefi operativ i LVMH Moet Hennessy Vuitton SA – Kinë, është shefi aktual operativ në Givenchy.
Dizajnet Givenchy janë veshur nga një numër të famshëm në raste të tapetit të kuq, duke përfshirë Rooney Mara në çmimet e Akademisë 2012. Gjithashtu përgjegjëse për punën me Madonna dizajnimin e kostumeve të saj për turneun e saj Sticky & Sweet si dhe 2012 Super Bowl Halftime Show.
Në vitin 2016, Tisci filloi një bashkëpunim të veshjeve sportive me Nike të quajtur NikeLab x RT: Training Redefined drejtuar atletëve olimpikë për Olimpiadën Verore 2016 si përdorues të palestrës së përditshme.
Në shkurt 2017, Riccardo Tisci njoftoi se do të largohej nga Givenchy, pas dymbëdhjetë vitesh pune si Drejtor Kreativ i markave.
2017-2020, Clare Waight Keller[edit]
Pas konkurimit me sukses të tre shfaqjeve të kombinuara rresht nën ndihmën e Keller, marka njoftoi të sjellë kalendarin e koleksionit të veshjeve të meshkujve për sezonin vjeshtë-dimër 2019.
Audrey Hepburn
Artikulli kryesor: Moda e Audrey Hepburn
Në vitin 1953, Audrey Hepburn dhe Hubert de Givenchy u takuan nga ndërmjetësi i Gladys de Segonzac në një mënyrë për të krijuar kostumet e saj për Sabrina nga Billy Wilder. Ndërsa Gladys de Segonzac kishte organizuar takimin me 'Miss Hepburn', stilisti mendoi se do të merrte Katharine Hepburn. Veshur me një privateer rozë dhe të bardhë gingham, një bluzë dhe një kapele gondolier, aktorja britanike mori disa prototipe të koleksionit të ardhshëm. Audrey Hepburn vendosi të veshë rroba Givenchy në ekran dhe jashtë saj, si në Sabrina (1954), Love in the Afternoon (1957), Funny Face (1957), Breakfast at Tiffany's (1961), Charade (1963), Paris When It Sizzles (1963), How to Steal a Million (1965) dhe Bloodline (1979).
Të famshëm
Givenchy tërhoqi shumë të famshëm të tjerë, duke përfshirë edhe Lauren Bacall, Babe Paley, Michael Norman, Greta Garbo, Elizabeth Taylor, Marlène Dietrich, Jacqueline Kennedy-Onassis, Beyoncé Knowles, Princess Grace of Monaco, Michèle Bennett, dhe madje edhe Wallis Simpson Për të cilin ai krijoi disa çanta të veçanta veshjeje për të mbajtur urdhërat e dukeshës që të mos shihen nga klientët e tjerë. Koleksioni i veshjes (veshje, pallto, parfum, etj.) i mobiluar për Simpson do të bëhej më vonë i njohur si 'Wallis blu'.
Sot, Givenchy vishet shumë yje të Hollivudit, duke përfshirë Cate Blanchett, Emma Stone, Lady Gaga, Julianne Moore, Julia Roberts, Rooney Mara, dhe të tjerë. Në maj 2019, Givenchy konfirmoi se këngëtarja Ariana Grande do të jetë fytyra e re e fushatës së saj të Vjeshtës dhe Dimrit që u zbulua atë korrik. Më 10 shkurt 2021, K-pop grupi Aespa u bë ambasadorë global për Givenchy. Kjo i bëri ata artistët e parë K-pop zgjedhur si të tillë nga shtëpia franceze e modës.
Beteja e Blindheim
Beteja e Blindheim (Gjermanisht: Zweite Schlacht bei Höchstädt) ishte një betejë e madhe e Luftës së Trashëgimisë Spanjolle. Fitorja e madhe e Aleatëve garantoi sigurinë e Vjenës nga ushtria franko-bavareze, duke parandaluar kështu rrëzimin e Aleancës së Augsburgut.
Luigji XIV i Francës u përpoq të rrëzonte Perandorin e Shenjtë Romake, Leopoldin jashtë luftës duke kapur Vjenën, kryeqytetin Hapsburg dhe të fitonte një zgjidhje të favorshme paqeje. Rreziqet për Vjenën ishin të konsiderueshme: Forcat e elektoratit të Bavarisë dhe Marshall Marsinit në Bavari kërcënuan nga perëndimi, dhe ushtria e madhe e Marshal Vendôme në veri të Italisë përbën një rrezik serioz me një ofensivë të mundshme përmes Qafës Brenner. Vjena ishte gjithashtu nën presion nga kryengritja hungareze e Rákóczi nga qasjet e saj lindore. Duke kuptuar rrezikun, [[John Churchill, Duka i Parë i Marlborough|Duka i Marlborough vendosi të lehtësojë rrezikun për në Vjenë duke marshuar forcat e tij në jug nga [Bedburgu për të ndihmuar në ruajtjen e perandorit Leopold brenda Aleancës së Augsburgut.
Një kombinim i mashtrimit dhe administrimit të aftë - i krijuar për të fshehur destinacionin e tij të vërtetë nga një mik dhe armik - i mundësoi Marlborough të marshojë 400 kilometra (250 milje) pa pengesa nga Vendet e Ulëta në lumin e Danubit në pesë javë. Pasi e siguroi Donauwörth në Danub, Marlborough u përpoq të angazhonte ushtrinë e Elektoratit dhe Marsin përpara se Marshal Tallard të mund të sillte përforcime përmes Pyllit të Zi. Sidoqoftë, me komandantët franko-bavarezë që nuk donin të luftonin derisa numri i tyre të konsiderohej i mjaftueshëm, Duka vendosi një politikë të plaçkitjes në Bavari të hartuar për të detyruar këtë çështje. Taktika rezultoi e pasuksesshme, por kur Tallard arriti të forcojë ushtrinë e Elektoratit, dhe Princi Eugene arriti me përforcime për Aleatët, të dy ushtritë u takuan më në fund në brigjet e Danubit në dhe përreth fshatit të vogël të Blindheim.
Historia
Nga viti 1704, Lufta e Trashëgimisë Spanjolle ishte në vitin e saj të katërt. Viti i kaluar kishte qenë një sukses për Francën dhe aleatët e saj, veçanërisht në Danub, ku Marshal Villars dhe Elektorati i Bavarisë kishin krijuar një kërcënim të drejtpërdrejtë për Vjenën, kryeqytetin Hapsburg. Vjena ishte shpëtuar nga përçarja midis dy komandantëve, duke çuar që Villars i shkëlqyeshëm të zëvendësohet nga Marshall Marsin më pak dinamik. Sidoqoftë, nga viti 1704, kërcënimi ishte akoma i vërtetë: Kryengritja hungareze tashmë po kërcënonte qasjet lindore të Perandorisë, dhe forcat e Marshal Vendôme kërcënuan një pushtim nga veriu i Italisë. Në gjykatat e Versajës dhe Madridit, rënia e Vjenës ishte parashikuar me siguri, një ngjarje e cila pothuajse me siguri do të kishte çuar në shembjen e Aleancës së Augsburgut.
Për të izoluar Danubin nga çdo ndërhyrje e Aleatëve, 46,000 trupat e Marshal Villeroy pritnin të gozhdonin 70,000 trupat holandeze dhe angleze rreth Maastricht në Vendet e Ulëta, ndërsa gjenerali de Coigny mbrojti [Alsasa|Alsasën]] kundër befasisë me një trup të mëtejshëm. Forcat e vetme të mundshme menjëherë për mbrojtjen e Vjenës ishin forca e Princit Ludwig të Badenit prej 36,000 personash të vendosur në Linjat e Stollhofen për të parë Marshal Tallard në Strasburg; kishte edhe një forcë të dobët prej 10,000 burrash nën Marshal Count Limburg Styrum që vëzhgonte Ulmin.
Të dy Ambasadori Austriak Perandorak në Londër, Konti Wratislaw dhe Duka i Marlborough realizuan implikimet e situatës në Danub. Holandezët, megjithatë, të cilët u kapën për trupat e tyre për mbrojtjen e vendit të tyre, ishin kundër çdo operacioni aventuresk ushtarak deri në jug sa Danubi dhe kurrë nuk do të lejonin me dëshirë asnjë dobësim të madh të forcave në Holandën Spanjolle. Marlborough, duke kuptuar mënyrën e vetme për të injoruar dëshirat holandeze ishte me përdorimin e fshehtësisë dhe dëbimit, të vendosur për të mashtruar aleatët e tij holandezë duke u shtirur sikur thjesht të lëvizte trupat e tij në Moselle - një plan i aprovuar nga Haga - por dikur atje, ai do të rrëshqasë zorrën holandeze dhe do të lidhej me forcat austriake në Gjermaninë jugore. "Synimet e mia", i shkruajti Dukës nga Haga më 29 prill besuarit të tij qeveritar, Sidney Godolphin, "janë që të marshojnë me anglezët në Koblenc dhe të deklarojnë se kam ndërmend të bëj fushatë në Moselle. Por kur të vij atje, të shkruaj për shtetet Hollandeze që unë mendoj se është absolutisht e nevojshme që kursimi i Perandorisë të marshojë me trupat nën komandën time dhe të bashkohet me ata që janë në Gjermani ... në mënyrë që të merren masa me Princin Lewis të Baden për uljen e shpejtë të Zgjedhësit të Bavarisë".
Xhemil Frashëri
Xhemil Frashëri (Pogradec, 1927 - Tiranë, 4 nëntor 2014) ka qenë partizan i angazhuar në radhët e LANÇ-it gjatë Luftës së Dytë Botërore, pas çlirimit u angazhua në arsim si dhe historian shqiptar.
Biografia
U lind në Pogradec në gusht të vitit 1927, i biri i Kahremanit të Eshref Frashërit, i ati ishte jurist. Partizan në radhët e Çetës Partizane të Kolonjës, më pas – në Çetën Partizane të Dangëllisë – në Batalioni Partizan “Naim Frashëri” dhe, më në fund – në radhët e Brigadës VI Sulmuese Partizane. Mbas 29 Nëntorit të çlirimit të Atdheut kobntribuoi në shtypin ushtarak, pedagog në Institutin e Lartë Pedagogjik, pedagog në Universitetin Shtetëror të Tiranës dhe, që nga viti 1979, do të ishte punonjës shkencor pranë Institutit të Historisë. U nda nga jeta në Tiranë më 4 nëntor 2014.
Botimet e Prof. Xhemil Frashërit:
1. Pushteti Popullor dhe vitet e Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare. - 1983
2. Lufta e armatosur e popullit shqiptar (Thelbi, përmasat, vlerat dhe arritjet e saj. (Në 7 vëllime voluminoze)- 2003, 2005, 2007, 2007, 2008, 2010, 2011.
3. Trajtesa problemore të historisë, (Në dy vëllime voluminoze) - 2007 4. LANÇ dhe legjenda e luftës civile. - 2003
5. Shkrime të natyrës studimore dhe polemike për probleme historike, politike, filozofike etj. (Në dy vëllime voluminoze) - 2009 6. Çështje të materializmit dialektik. - 2009
7. Historia e LANÇ e Qarkut të Tiranës.
8. Historia e LANÇ e Qarkut të Gjirokastrës.
9. Re dhe diell. (Në dy vëllime) - roman historik - 2002
10. Ortekë. (Në dy vëllime) - roman historik - 2003, 2004
Kiyoo Kanda
ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 4 ndeshje.
Limes
Fjala Latin limes ka nje radhe kuptimesh te ndryshme: nje shteg ose nje fushe me trare kufizues, një vijë kufiri ose nje shenjim, çdo rrugë apo shteg, çdo kanal, si një kanal me rrjedhje, ose ndonjë dallimin ose ndonje ndryshim, në lidhje me klasifikimin e një zone ose mbylljen e një zone, më vonë i përgjithshëm "kufi"; [1] limites shumës) tregon n nga Perandoria Romake nga 1 deri në shekullin e 6 AD aplikuar mure kufitare apo sistemet e sigurisë kufitare ushtarake në Evropë,
Lisi në Varret e Kurmetës – Shqefën
Lisi në Varret e Kurmetës – Shqefën Ndodhet pranë shtëpive të fisit të Kurmetëve, në fshatin Shqefën të komunës Macukull në rrethin e Matit, ajo ndodhet 350 m mbi nvelin e detit. Përfaqëson një dru qarri të veçuar, ka një lartesi prej 20 m, diametër të trungut 90 cm, perimetri të tij 270 cm. Ka 12 degë që nisin nga trungu në lartësinë e 4 m mbi sipërfaqen e tokës. Ka kurorë të rregullt ombrellore e perimetër 25 m. Mosha e tij është 260 vjeçare. Ka pësuar dëmtime pjesërisht nga faktorët natyrorë. Ka vlera biologjike, estetikë, didaktike. Vizitohet sipas rrugës rurale Shoshaj (Burrel) – Shqefën.
Tempulli Hridayaleeswarar
Tempulli Hridayaleeswarar ose Tempulli Sri Hridayaleeswarar Sivan (i quajtur edhe Kovili Hridayaleeswarar) është një tempull hindu, i vendosur në zonën Thirunindravur të qytetit të Chennait në shtetin indian Tamil Nadu. Tempulli mendohet se është ndërtuar në shekullin VI nga Dinastia Pallava në Stilin Arkitekturor Dravidian. Ky tempull ka një kujdestari që u formua në fundin e viteve 1920 nga industrialisti i rëndësishëm P. S. Saathappa Chettiar nga Coimbatore. Kjo kujdestari mirëmbahet nga pasuesit e tij.
Tempulli
Thirunindravuri, vendi ku gjendet Tempulli Hridayaleeswarar është i vendosur në distriktin Thiruvallur në Tamil Nadu pranë Chennait. Çatia e brendshme e tempullit është e modeluar si ajo e një zemre të ndarë në katër ndarje me gjasa duke paraqitur konceptimin e Poosalaarit. Parvati këtu adhurohet si Maragathambigai. Në faltoren e Irudhayaleeswararit gjendet statuja e Poosalaarit me duarët e mbledhura. Irudhayaleeswarari adhurohet gjithashtu edhe si Manavaleswarari. Njerëzit me zemër të sëmurë thuhet se mblidhen në këtë tempull për shërimin e shpejtë nga hiri i Irudhayaleeswararit. Rrëfenja e këtij tempull pohon se hyjnia i dorëzohet dëshirës së një përkushtimi të pastër dhe jo ekstravagant. Rrëfenja simbolikisht përfaqëson parimin vedik që hyjnia të kërkohet brenda zemrës së secilit dhe njësimin e vetëvetes me të në mënyrë të pandashme. Poosalaari e kërkoi hyjninë brenda vetëvetes që e çoi në çliroi atë nga cikli i vazhdueshë i lindjes dhe vdekjes. Sipas fjalëve të Ramana Maharshit, forma më e madhe baktit ose përkushtimit është ta gjesh dhe identifikosh atë brenda vetëvetes për të hequr çdo largësi midis tij dhe vetëvetes.
Rakip Suli
Rakip Suli është një nga 140 deputetët e Kuvendit të Republikës së Shqipërisë, dalë nga zgjedhjet e 25 qershorit 2017. Ai i përket Partisë Socialiste, e cila ka fituar dhe mazhorancën në këto zgjedhje.
Abrest
Abrest është një komunë në Francë. Abrest bën pjesë në departamentin Allier të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 2758 banorë dhe sipërfaqe prej  10.46 km².
Shiro Azumi
ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje.
Tempulli Bhaktavatsala Perumal në Thirunindravur
Tempulli Bhaktavatsala Perumal (i quajtur edhe Tempulli Bakthavatsala Perumal ose Bakthavatsala Perumal Kovil) është një tempull hindu, i vendosur në zonën Thirunindravur të qytetit të Chennait në shtetin inidan Tamil Nadu, i kushtuar adhurimit të Vishnut. I ndërtuar në Stilin Arkitekturor Dravidian, tempulli është lartësuar te Divya Prabandha, kanoni i hershëm mesjetar tamil i shenjtëve azhwarë midis shekujve të VI dhe të IX. Për rrjedhojë është një nga 108 Divya Desamët kushtuar Vishnut, që adhurohet si Bhaktavatsala Perumali dhe bashkëshortes së tij Lakshmi si Ennai Petra Thayari. Tempulli mendohet se është ndërtuar nga Dinastia Pallava në fundin e shekullit të IX, me kontribute të mëvonshme nga Dinastia mesjetare Chola dhe mbretërit Vijayanagarë. Tempullin e rrethon një mur graniti, që përfshin të gjitha faltoret dhe dy pellgjet me ujë. Në kompleks ndodhet një raxhagopuram, kulla mbi portikun e tempullit, me katër kate. Bhatavatsala Perumali besohet se i është shfaqur Kuberas. Në tempull zhvillohen gjashtë rituale të përditshme dhe tre festa vjetore, më e shquara prej të cilave është festa Krishna Janmasthami, që zhvillohet gjatë muajit tamil të Aavanit (gusht–shtator). Tempulli mirëmbahet dhe administrohet nga Bordi i Përkrahjes së Besimit Hindu të Qeverisë së Tamil Nadusë.
Legjendat
Sipas legjendës Varuna, në këtë vend Samudraraja adhuroi Vishnun. Thuhet gjithashtu se Vishnu, duke u rikthyer nga ky vend i ndjekur nga Lakshmi, qëndroi aty dhe kështu u quajt Thirunindravur. Thuhet gjithashtu se Thirumangai Alvari nuk këndoi ndonjë paasuram (këngë) këtu dhe i ndjekur nga Vishnu ndoqi Thirukadalmallain dhe këndoi lavde për hyjninë Bhaktavatsala Perumal nga këtu. Lakshmi i kërkoi Perumalit të shfaqej përpara azhwarit, por kur ai u shfaq, azhwari tashmë kishte arritur te Tirukannapuramin. Perumali u shfaq përsëri në ëndrrat e azhwarit, që e ndjeu se po shikonte Bhatavatsalan në Tirukannapuram.
Historia
Tempulli u ndërtua gjatë sundimit Pallava të shekullit të IX siç mund të shihet nga mbishkrimet në tempull. Mbishkrimet më të hershme të tempullit datojnë midis viteve 820 dhe 890 gjatë periudhës së Nripatungavarmanit. Në tempull ka gjithashtu mbishkrime nga mbretërit e mëvonshëm Chola si Rajendra Chola II (1051–1063), Virarajendra Chola (1063–1070) dhe Rajaraja Chola II (1146–1173). Mbishkrimet Pallava e përmendin këtë vend si Ninravur dhe disa prej tyre e përmendin atë si Virudhurajabhayankar-chaturvertimangalam, një nën-ndarje e Punarkottamit.
Tempulli
Tempulli i ndërtuar gjatë sundimit Pallava vlerësohet si rreth 1500 vjeçar. Ai ka një gopuram 5 katësh në hyrje dhe dy mjedise. Moolavari (hyjnia kryesuese) e tempullit është Bakthavasala. Statuja e Moolavarit qëndron në këmbë i drejtuar nga lindja. Lartësia e saj është rreth 3.05 metra. Utsavari (hyjnia e procesionit) i quajtur Patharaavi është bërë prej panchaloka dhe është i shoqëruar nga dy bashkëshorte si në shumciën e tempujve vaishnavitë. Në kompleks ndodhet një faltore e veçantë për Ennai Petra Thayarin të quajtur edhe Sudhavalli, bashkëshortja e Bakthavasalas. Tempulli ka gjithashtu faltore të veçanta për Andalin, Chakkarathazhwarin, alvarët dhe Sri Ramanujan. Në brigjet e një liqeni pak metra mbrapa këtij tempulli është një tjetër tempull kushtuar Ramas. Në këtë tempull ndodhet një statujë e Hanumanit duke ngritur Raman dhe Lakshmanan në shpinën e tij. Tempulli administrohet nga Departamenti i Besimit Hindu dhe Përkrahjes së Bamirësisë të Qeverisë së Tamil Nadusë. Shenjtëria e Tij Pedda Jeeyari i Tirupatit është kujdestari i vazhdueshëm i tempullit.
Festat dhe praktikat fetare
Tempulli ndjek traditën e sektit Thenkalai të Vaishnavizmit dhe ndjekt paancharathnan. Priftërinjtë e tempullit kryejnë rituale puxha gjatë festave dhe mbi një bazë ditore. Si në tempujt e tjerë të Vishnut në Tamil Nadu, priftërinjtë i përkasin nën-kastës brahmine të Bashkësisë Vaishnavaite. Ritualet e tempullit kryehen gjashtë herë në ditë: Ushathkalami në orën 7 të mëngjesit, Kalasanthi në orën 8:00 po të mëngjesit, Uchikalami në orën 12:00 të mesditës, Sayarakshai në orën 6:00 pasdite, Irandamkalami në orën 7:00 po pasdite dhe Ardha Jamami në orën 8:30 të darkës. Çdo ritual ka tre faza: alangarami (dekorimi), neivethanami (ofrimi i ushqimit) dhe deepa aradanai (tundja e fenerëve) si për Bakthavatsala Perumalin ashtu dhe për Sundaravalli Thayarin. Gjatë fazës së fundit të adhurimit, luhen nagaswarami (instrument frymor) dhe tavili (instrument me perkursion), ndërsa priftërinjtë recitojnë udhëzime fetare nga Vedat (tekste të shenjta) dhe adhuruesit përkulen përballë imazheve hyjnore. Në tempull zhvillohen gjithashtu edhe rituale javore, dy-javore dhe mujore. Festat kryesore të zhvilluara në tempull janë Chitra Pournami gjatë muajit tamil të Chittirait (mars - prill), Tiruadyana Utsavami gjatë Margazhit (dhjetor - janar) dhe Brahmotsavami gjatë Pangunit. Festat e tjera janë Sri Jayanti Utsavami gjatë Aavani, Navaratri, Vijayadasami, Deepavali dhe Makara Sankranti.
Rëndësia fetare
Tempulli është lartësuar te Nalayira Divya Prabandha, kanoni vaishnavit i shekujve VII–IX, nga Thirumangai alvari. Azhwarët kanë thurur lavde mbi format e ndryshme të Bhaktavatsala Perumalit. Tempulli është klasifikuar si një Divyadesam, një nga 108 tempujt e Vishnut që janë përmendur në libër. Shumë acharya kanë shkruar gjithashtu këngë mbi format e ndryshme të hyjnisë së këtij tempulli.
Lëvizja Autonomiste e Vojvodinës
djathtas|parapamje|250x250px|Flamuri jozyrtar i Vojvodinës i propozuar nga partia politike Lidhja e Social Demokratëve të Vojvodinës (LSV) në [[Serbia|Serbi në vitet 1990 (përdoret ende nga kjo parti politike, qoftë si flamur partiak ose si flamur jozyrtar i Vojvodinës).]] Lëvizja Autonomiste e Vojvodinës (serbisht: Војвођански аутономашки покрет Vojvođanski autonomaški pokret), ose në gjuhën e folur Autonomistët (serbisht: Аутономаши Autonomaši) është një lëvizje politike në krahinën serbe të Vojvodinës që bën thirrje për më shumë autonomi për Vojvodinën brenda Serbisë.
Historia
Ideja u paraqit gjatë viteve 1990 dhe mori hov gjatë Luftërave Jugosllave kur një pjesë e popullsisë vendase nuk ishte e kënaqur me regjimin e Sllobodan Millosheviçit. Gjatë kësaj periudhe kohore, regjimi i Millosheviçit shfuqizoi shumë nga aspektet e autonomisë së Vojvodinës, të cilat krahina gëzonte gjatë kohës së Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë. parapamje|395x395px|Republika e Vojvodinës brenda Serbisë së federalizuar. Projekt i propozuar nga Lidhja e Social Demokratëve të Vojvodinës në 1999.
Partitë politike
Ka disa parti politike apo koalicione partiake, të cilat mbështesin autonominë e Vojvodinës brenda Serbisë. Më e njohura prej tyre është Lidhja e Social Demokratëve të Vojvodinës e udhëhequr nga Nenad Çanak. Parti të tjera janë: Partia e Vojvodinës, Lëvizjea Vojvodinase, etj. Këto parti kryesisht udhëhiqen dhe mbështeten nga popullata vendore serbe e Vojvodinës. Ekzistojnë gjithashtu disa parti politike të pakicave etnike vendore, disa prej të cilave, përveç mbështetjes së të drejtave të pakicave etnike, po mbështesin edhe idenë për më shumë autonomi.
Propozime dhe nisma
Në mesin e partive politike autonomiste ka qëndrime të ndryshme për nivelin e dëshiruar të autonomisë së Vojvodinës. Disa nga propozimet mbrojnë idenë e kthimit në nivelin e autonomisë siç ishte në vitin 1974, ndërsa propozimet e tjera mbështesin idenë e një autonomie më të madhe se në vitet 1990, por disi më pak se në 1974.
Një nga propozimet ishte ai i Lidhjes së Social Demokratëve të Vojvodinës, i cili rekomandonte transformimin e Serbisë në një "shtet federal demokratik" me njësi federale me nivele më të larta ose më të ulëta të autonomisë. Një nga njësitë federale të Serbisë federale, sipas propozimit, do të ishte Republika e Vojvodinës (Република Војводина ose Republika Vojvodina). Përveç Vojvodinës, njësi të tjera federale do të ishin edhe Shumadija, Serbia Juglindore, qyteti i Beogradit, Sanxhaku dhe Kosova. Sipas Lidhjes, kjo zgjidhje politike do të "stabilizonte Serbinë si shtet dhe do të parandalonte çdo tendencë për shkëputje në territorin e Serbisë". Në vitet e fundit, Lidhja e ka braktisur idenë e një Republike të Vojvodinës, por ende po mbron një nivel më të lartë të autonomisë për krahinën brenda Serbisë.
Më 28 janar 2013 si përgjigje ndaj propozimit të organizatës politike të Serbisë së Tretë nga Novi Sadi për të hequr autonominë e Vojvodinës Partia e Vojvodinës kreu një fushatë që përfshinte vendosjen e posterave me mbishkrimin "Republika e Vojvodinës" në Novi Sad.
Bruno Akrapoviq
Bruno Akrapović (lindur më 26 shtator 1967) është futbollist në pension prej Bosnjes dhe Hercegovines i cili më së shumti karrierën e tij e kaloi në Gjermani. Ai ka luajtur FC Energie Cottbus prej vitit 2000 deri në vitin 2002. Gjatë kësaj periudhe, ai u bë lojtarë i kombëtares boshnjake. Ai ka luajtur në këtë kombëtare 18 ndeshje dhe vetëm një golë ka shënuar. Ai tashmë është duke menaxhuar skuadrën KF Shkëndija në Prva Liga.
Abriès
Abriès është një komunë në Francë. Abriès bën pjesë në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 333 banorë dhe sipërfaqe prej  77 km².
Çorape
parapamje|Një çorape e punuar me dorë Një çorape është një pjesë e veshjes e veshur në këmbë dhe shpesh mbulon kyçin ose një pjesë të puplës së këmbës. Disa lloje këpucësh ose çizmesh zakonisht vishen mbi çorape. Në kohët e lashta, çorapët bëheshin nga lëkura ose qimet e matosura të kafshëve. Në fund të shekullit të 16-të, çorapet e thurura me makinë u prodhuan për herë të parë. Deri në vitet 1800, prodhoheshin çorape të bëra nga njeriu dhe të thurura me makinë, por teknika e fundit u bë më e zakonshme në shekullin e 19-të.
Një nga rolet e çorapeve është thithja e djersës. Ndihmon për të thithur këtë djersë dhe për ta tërhequr atë në zonat ku ajri mund të avullojë djersën. Në mjedise të ftohta, çorapet e bëra nga pambuku ose leshi ndihmojnë në ngrohjen e këmbëve të ftohta, gjë që nga ana tjetër ndihmon në uljen e rrezikut të ngrirjes. Çorapet e holla vishen më shpesh në muajt e verës për t'i mbajtur këmbët të freskëta. Çorapet me ngjyrë të çelur zakonisht vishen me këpucë sportive dhe çorape me ngjyrë të errët me këpucë fustani (shpesh me çorapë të zeza ose blu të kaltër). Përveç kësaj, çorapet me ngjyrë të errët thithin nxehtësinë, e cila nga ana tjetër ndihmon në mbajtjen e këmbës të ngrohtë, ndërsa çorapet me ngjyra të lehta reflektojnë nxehtësinë, e cila nga ana tjetër ndihmon këmbët të qëndrojnë të ftohta.
Emblema e Tajlandës
parapamje|250px|Emblema e Tajlandës Stema e Tajlandës (tajlandisht: ตราแผ่นดินของไทย) quhet พระครุฑพ่าห์ (Phra Khrut Pha; "Garuda si mjet" (i Vishnu)). Garuda u miratua zyrtarisht si emblema kombëtare nga Vajiravudh (Rama VI) në vitin 1911. Megjithatë, krijesa mitike ishte përdorur si simbol i familjes mbretërore në Tajlandë për shekuj me radhë. Garuda është përshkruar në vula, të cilat përdoren nga Mbreti dhe qeveria e Tajlandës për të vërtetuar dokumentet zyrtare dhe si emblema e saj kryesore.
Çorape
Historia
Sipas poetit grek Hesiodi, në shekullin e 8-të para erës sonë, grekët e lashtë mbanin çorape të quajtura "piloi", të cilat bëheshin nga qime kafshësh të matosura. Romakët gjithashtu i mbështillnin këmbët me lëkurë ose pëlhura të endura. Rreth shekullit të 2-të p.e.r., romakët filluan të qepnin pëlhurat së bashku duke bërë çorape të përshtatura të quajtura "udones". Në shekullin e 5-të të erës sonë, çorapët e quajtur "putte" ishin veshur nga njerëzit e shenjtë në Evropë për të simbolizuar pastërtinë.
Gjatë mesjetës, gjatësia e pantallonave u zgjerua dhe çorapja u bë një leckë e ngushtë me ngjyra të ndezura që mbulonte pjesën e poshtme të këmbës. Meqenëse çorapet nuk kishin një brez elastik, sipër çorapeve u vendosën llaskë për të parandaluar rënien e tyre. Kur pantallonat u bënë më të shkurtra, çorapet filluan të bëhen më të gjata (dhe më të shtrenjta). Në vitin 1000 të erës sonë, çorapët u bënë simbol i pasurisë midis fisnikërisë.
Shpikja e një makinerie thurjeje në vitin 1589 nënkuptonte që çorapet mund të thurjeshin gjashtë herë më shpejt se me dorë. Sidoqoftë, makinat e thurjes dhe thurjet me dorë punuan krah për krah deri në vitin 1800.
Revolucioni tjetër në prodhimin e çorapeve ishte futja e najllonit në vitin 1938. Deri atëherë çorapet bëheshin zakonisht nga mëndafshi, pambuku dhe leshi. Najlloni ishte fillimi i përzierjes së dy ose më shumë fijeve në prodhimin e çorapeve, një proces që vazhdon edhe sot.
Fabrikimi
Çorapet mund të krijohen nga një shumëllojshmëri materialesh, të tilla si pambuku, leshi, najlloni, akriliku, poliesteri, olefinat (si p.sh. polipropileni). Për të marrë një nivel më të lartë butësie materiale të tjera që mund të përdoren gjatë procesit mund të jenë mëndafshi, bambu, liri, lesh kashmiri ose mohair. Shumëllojshmëria e ngjyrave të zgjedhjeve të çorapeve mund të jetë çdo ngjyrë që dizajnerët synojnë të bëjnë çorapin pas krijimit të saj. 'Ngjyrosja' e çorapeve mund të vijë në një gamë të gjerë ngjyrash. Ndonjëherë arti vihet edhe në çorape për të rritur pamjen e tyre. Çorapet me ngjyra mund të jenë një pjesë kyçe e uniformave për sport, duke lejuar që ekipet e lojtarëve të dallohen kur vetëm këmbët e tyre duken qartë.
Fort Payne, Alabama konsiderohet si "kryeqyteti i çorapeve në botë" për shkak se gati gjysma e çorapeve të prodhuara në fillim të shekullit të 21-të u bënë këtu. Industria e çorapeve në Fort Payne punësoi rreth 7000 punëtorë në kulmin e saj rreth vitit 2000. Fort Payne, ndërsa ende një nga prodhuesit më të mëdhenj të çorapeve prodhon vetëm një të katërtën e çorapeve, pasi e ka humbur atë titull ndaj Datang.
Distrikti Datang i nivelit të vendbanimit në qytetin Zhuji në provincën Zhejiang, Republika Popullore e Kinës, është bërë i njohur si Qyteti i Çorapeve. Qyteti aktualisht prodhon 8 miliardë palë çorape çdo vit, një e treta e prodhimit botëror të çorapeve, duke krijuar në mënyrë efektive dy palë çorape për çdo person në planet në vitin 2011.
Madhësitë
parapamje|Çorape të bardha deri në gjunjë, shpesh të veshura si pjesë e uniformës së shkollës ose për modë
Edhe pse në përgjithësi i përmbahet modelit të ndarjes në madhësi të vogla-mesatare-të mëdha, etj., çfarë gamë të madhësive të këpucëve korrespondojnë ato madhësi të çorapeve që mbartin në tregje të ndryshme. Disa standarde të madhësisë janë të koordinuara nga organet e përcaktimit të standardeve, por të tjerat kanë dalë nga zakonet. Gjatësia e çorapeve varion, nga niveli i këmbës deri te kofshët.
Kushtetuta e Serbisë
parapamje|[[Flamuri i Serbisë.]] Kushtetuta e Republikës së Serbisë (Serbisht: Ustav Republike Srbije), e njohur gjithashtu si Kushtetuta e Mitrovdanit (Mitrovdanski ustav) është kushtetuta aktuale e Serbisë e cila u miratua në vitin 2006, duke zëvendësuar kushtetutën e mëparshme që daton nga viti 1990. Miratimi i kushtetutës së re u bë i nevojshëm në vitin 2006 kur Serbia u bë e pavarur pas shkëputjes së Malit të Zi dhe shpërbërjes së Serbisë dhe Malit të Zi.
Teksti i propozuar i kushtetutës u miratua nga Asambleja Kombëtare më 30 shtator 2006 dhe u hodh në referendum i cili u mbajt më 28–29 tetor 2006. Pasi 53.04% e elektoratit mbështetën kushtetutën e propozuar, ajo u miratua zyrtarisht më 8 nëntor 2006.
Kushtetuta përmban një preambulë, 206 nene, 11 pjesë dhe 24 amendamente.
Dispozitat kryesore
Ndër 200 nenet e tjera të kushtetutës janë garancitë e të drejtave të njeriut dhe të pakicave, heqja e dënimit me vdekje dhe ndalimi i klonimit njerëzor. Ai cakton alfabetin cirilik serb si shkrim zyrtar, ndërsa parashikon përdorimin e gjuhëve të pakicave në nivel lokal. Ndër ndryshimet midis kushtetutës aktuale dhe asaj të mëparshme janë:
Statusi kushtetues i Kosovës
Kushtetuta aktuale e përcakton Krahinën Autonome të Kosovës dhe Metohisë si pjesë përbërëse të Serbisë, por me "autonomi substanciale". Sipas mendimit të Komisionit të Venecias në lidhje me autonominë substanciale të Kosovës, një shqyrtim i Kushtetutës e bën të qartë se kjo autonomi themelore nuk është aspak e garantuar në nivel kushtetues, pasi kushtetuta i delegon legjislativit pothuajse çdo aspekt të rëndësishëm të kësaj autonomie.
Kapitujt
Kushtetuta e Serbisë është e ndarë në 10 kapituj:
Historia kushtetuese
Serbia ka miratuar 14 kushtetuta gjatë gjithë historisë së saj. Të listuara më poshtë sipas renditjes së vitit të miratuar:
Ervin Bushati
Ervin Bushati ka lindur në Tiranë më 15 Tetor 1975. Që prej vitit 2014 ai shërben si Deputet i Kuvendit të Shqipërisë dhe është anëtar në Komisionin e Ekonomisë dhe Financave. Z. Bushati ka kryer studimet “Bachelor” në universitetin  “DePaul University” Chicago, Illinois, USA, ku  në qershor të vitit 1999 është diplomuar  për Financë/ Ekonomi. Në qershor të 2000 ka përfunduar specializimin profesional “Distributive Systems” IT/Financë në të njëjtin universitet.
Aktualisht, Ervin Bushati shërben si kryetar i degës së Partisë Socialiste në Tiranë, bashkëdrejtues politik i Qarkut Tiranë dhe Sekretar i Grupit Parlamentar të PS.
Biografi
Nga Prilli 1999 deri Dhjetor 1999 ka qënë asistent i kërkimeve shkencore për Dr. Linda Alwitt, ‘Departamenti i Marketingut’, “DePaul University”, Chicago USA dhe hulumtues në “Consumer Reaction to Suspense and Curiosity” reklama, përgjegjës për zhvillimin e intervistave dhe subjekteve në Ortex, mbledhjen e posatçme e të të dhënave të projektuar për përpunimin e software, hedhjen dhe analizimin i të dhënave në SPSS dhe SAS, hulumtimi dhe përpunimi i të dhënave për anëtarët e fakultetit.
Gjithashtu Z.Bushati përveçse deputet në Kuvendin e Shqipërisë, që prej vitit 2017 është Sekretar i Grupit të Partisë Socialiste në Kuvendin e Republikës së Shqipërisë si dhe Sekretar për Marrëdhëniet me Jashtë (Byroja e Kuvendi i Republikës së Shqipërisë). Pësa i përket aktivitetit politik Z.Bushati është njëkohësisht Kryetar i Delegacionit në Asamblenë Parlamentare të Këshillit të Europës (PACE, Strasburg); Kryetar i Grupit Parlamentar të Miqësisë Shqipëri-USA; Kryetar i Këshillit të Mbikqyrjes Financiare (Asambleja e Partisë Socialiste);  Sekretar i Këshillit Ekonomik, (Asambleja e Partisë Socialiste).
Aktualisht, Ervin Bushati shërben si kryetar i degës së Partisë Socialiste në Tiranë, bashkëdrejtues politik i Qarkut Tiranë dhe Sekretar i Grupit Parlamentar të PS.
Aktiviteti Legjislativ:
2011-2014:
2014-2017:
2017 e në vazhdim:
Aktiviteti Politik:
2012-2016:
2017 e në vazhdim:
2020 e në vazhdim:
Aktiviteti  Ekonomik:
Shtator 1997-prill 1999:
Prill 1999-dhjetor 1999:
1999-2000:
2017-në vazhdim:
2016-2019:
Joan Crawford
Në faza të ndryshme të karrierës së saj, ajo u shqua për rolet e saj të larmishme duke luajtur karaktere simpatike dhe jo simpatike, dhe për shfaqje realiste por me shumë shtresa. Suksesi i saj më i madh dhe shfaqjet më të njohura erdhën nga melodramat dhe komeditë romantike, por filmografia e saj varion në zhanre nga filmi noir dhe dramat e kostumeve historike te muzikalët dhe filmat horror. Në vitin 1999, Instituti Amerikan i Filmit renditi Crawford në vendin e dhjetë në listën e saj të yjeve më të mëdha femra të Kinemasë Classic Hollywood.
Në vitet 1930, fama e Crawford rivalizoi dhe më vonë tejkaloi atë të kolegëve të MGM-së, Norma Shearer dhe Greta Garbo. Megjithëse filloi duke portretizuar flappers, Crawford shpesh luante gra të pasura në ankth (Vallëzimi, Budallenjtë, Vallëzimi; Kjo epokë moderne; Letty Lynton; Jo më shumë zonja; Unë jetoj jetën time; Susan dhe Zoti) ose gra të reja që punojnë shumë dhe suksesi (Bijat tona Vallëzuese; Të Paguara; Mëkatarët Qeshur; Grand Hotel; Zonja Vallëzuese; Sadie McKee; E Fundit e Zonjës Cheyney; Ora e Shndritshme; Nusja Veshi Të Kuqe; Manekin). Këto personazhe dhe histori u pritën mirë nga audiencat e epokës së depresionit dhe ishin të pëlqyera nga gratë. Crawford u bë një nga yjet e filmave më të shquar të Hollywood-it dhe një nga gratë me paga më të larta në Shtetet e Bashkuara.
Në vitin 1938, ajo ishte në mesin e një grupi aktoresh që u konsiderua "helm në arka" nga pronarët e teatrove, derisa roli i saj kryesor në kastin e të gjithë femrave të 1939-s The Women fitoi lavdërimet e saj nga kritikët dhe audienca. Suksesi i saj vazhdoi me një shfaqje si një kriminel i shëmtuar në fytyrë në melodramën A Woman's Face, e cila fitoi vlerësimin e saj kritik. Në vitin 1945, ajo fitoi çmimin Oskar për aktoren më të mirë për portretizimin e nënës punëtore, të divorcuar, mbrojtëse në rolin e titullit të Mildred Pierce. Crawford gjithashtu mori dy nominime për Çmimin e Aktores më të Mirë si njohje për punën e saj në Possessed (1947) dhe Sorrow Fear (1952).
Në vitin 1954, ajo luajti në Guitar Western Johnny, edhe pse i pasuksesshëm gjatë shfaqjes së tij origjinale, filmi kult është lavdëruar që atëherë. Në 1955, Crawford u përfshi në Pepsi-Cola Company përmes martesës së saj me Kryetarin e kompanisë dhe Kryeshefin Ekzekutiv Alfred Steele, megjithëse ajo vazhdoi të luante në film dhe televizion përgjatë viteve 1950 dhe 1960. Në 1962, ajo luajti së bashku me rivalin e saj për një kohë të gjatë Bette Davis në filmin horror What ever Happened to Baby Jane ?, i cili edhe një herë e ktheu atë në vlerësime kritike dhe sukses në arka, me shumë që besonin se ajo do të merrte një tjetër nominim për Oskar, megjithatë ajo nuk e bëri.
Crawford u martua katër herë. Tri martesat e saj të para përfunduan me divorc; e fundit përfundoi me vdekjen e burrit Alfred Steele. Ajo adoptoi pesë fëmijë, njëri prej të cilëve u rikuperua. Marrëdhëniet e Crawford me dy fëmijët e saj të mëdhenj, Christina dhe Christopher, ishin të ashpra. Pas vdekjes së Crawford, Christina lëshoi ​​një kujtim të njohur por të diskutueshëm "tregoji të gjithëve", Mommie Dearest (1978)
Jeta e hershme
Lindur si Lucille Fay LeSueur, me origjinë Franceze-Huguenot, Angleze, Hollandeze dhe Irlandeze në San Antonio, Texas, ajo ishte fëmija i tretë dhe më e re i Thomas E. LeSueur, i lindur në Tenesi (2 janar 1867 - 1 janar 1938), një punëtor ndërtimi dhe Anna Bell Johnson e lindur në K(29 nëntor 1884 - 15 gusht 1958), dhe më vonë zonja Anna Cassin. Sipas regjistrave të regjistrimit, ajo mund të ketë qenë më e moshuar. Ajo me sa duket ishte ende nën 20 kur lindën dy fëmijët e saj të parë. Vëllezërit dhe motrat e mëdha të Crawford ishin motra Daisy LeSueur, e cila vdiq para lindjes së Lucille dhe vëllai Hal LeSueur.
Thomas LeSueur braktisi familjen kur Lucille ishte dhjetë muajshe, përfundimisht u vendos në Abilene, Texas, thuhet se punonte si një punëtor ndërtimi. Nëna e Crawford u martua me Henry J. Cassin, megjithatë, martesa renditet në regjistrim si e para. Ata jetuan në Lawton, Oklahoma, ku Cassin drejtoi Shtëpinë e Operas Ramsey; ai arriti të rezervonte interpretues të ndryshëm dhe të njohur si Anna Pavlova dhe Eva Tanguay. Kur ishte fëmijë, Crawford preferoi pseudonimin "Billie" dhe i pëlqente të shikonte akte bodrumesh në skenën e teatrit të njerkut të saj. Në atë kohë, Crawford thuhet se nuk ishte në dijeni se Cassin, të cilit ajo i referohej si "baba", nuk ishte babai i saj biologjik derisa vëllai i saj Hal i tha asaj të vërtetën. Cassin dyshohet se filloi abuzimin seksual të saj kur ajo ishte njëmbëdhjetë vjeç dhe vazhdoi derisa u dërgua në Akademinë St. Agnes, një shkollë katolike për vajza.
Duke filluar që nga fëmijëria, ambicia e Crawford ishte të ishte një kërcimtare. Një ditë në përpjekje për t'i shpëtuar mësimeve të pianos, ajo u hodh nga hyrja e përparme e shtëpisë së saj dhe preu këmbën rëndë në një shishe qumështi të thyer. Si rezultat, ajo iu nënshtrua tre operacioneve për të riparuar dëmet. Ajo nuk ishte në gjendje të ndiqte shkollën fillore ose të vazhdonte me mësime vallëzimi për 18 muaj.
Në qershor 1917, familja u transferua në Kansas City, Misuri, pasi Cassin u akuzua për përvetësim; megjithëse u shfajësua, ai u fut në listën e zezë në Lawton. Pas zhvendosjes së tyre, Cassin, një katolik, vendosi Crawford në Akademinë St. Agnes në Kansas City. Kur nëna dhe njerku i saj u ndanë, ajo mbeti në shkollë si një studente pune, ku kaloi shumë më shumë kohë duke punuar, kryesisht gatim dhe pastrim, sesa duke studiuar. Ajo më vonë ndoqi Akademinë Rockingham, gjithashtu si studente që punonte. [26] Ndërsa ishte atje, ajo filloi të dilte dhe kishte marrëdhënien e saj të parë serioze me një borizan me emrin Ray Sterling, i cili thuhet se e frymëzoi atë të fillonte të sfidonte veten akademikisht.
vitin