cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Psikopatia
Njohja e emocioneve dhe empatia
Një grup i madh kërkimesh sugjeron që psikopatia shoqërohet me përgjigje atipike ndaj shenjave të shqetësimit (p.sh. shprehjet e fytyrës dhe zërit të frikës dhe trishtimit), duke përfshirë aktivizimin e zvogëluar të rajoneve kortikale fusiforme dhe ekstrastriale, të cilat pjesërisht mund të japin llogari për njohjen e dëmtuar të autonomeve reagimi ndaj shprehjeve të frikës dhe dëmtimet e ndjeshmërisë. Sipërfaqet themelore biologjike për përpunimin e shprehjeve të lumturisë janë funksionalisht të paprekura në psikopatët, megjithëse më pak të përgjegjshme sesa ato të kontrolleve. Literatura e imazheve neurologjike është e paqartë nëse deficitet janë specifike për emocione të veçanta siç është frika. Modeli i përgjithshëm i rezultateve nëpër studime tregon se njerëzit e diagnostikuar me psikopati demonstrojnë aktivitet të zvogëluar të MRI, fMRI, aMRI, PET dhe SPECT në zonat e trurit. Kërkimet kanë treguar gjithashtu se një madhësi e përafërt 18% më e vogël e amigdalës kontribuon në një ndjesi emocionale dukshëm më të ulët në lidhje me frikën, trishtimin, midis emocioneve të tjera negative, e cila mund të jetë ndoshta arsyeja pse individët psikopatë kanë ndjeshmëri më të ulët. Disa studime të fundit të fMRI kanë raportuar se deficitet e perceptimit të emocioneve në psikopati janë të përhapura nëpër emocione (pozitive dhe negative). Studimet mbi fëmijët me prirje psikopatike gjithashtu kanë treguar shoqata të tilla. Metaanalizat gjithashtu kanë gjetur prova të dëmtimeve në njohjen emocionale të zërit dhe të fytyrës për disa emocione (dmth., Jo vetëm frika dhe trishtimi) si te të rriturit ashtu edhe te fëmijët/adoleshentët.
Gjykimi moral
Psikopatia është shoqëruar me amoralitet - një mungesë, indiferencë ose mosrespektim të besimeve morale. Ka pak të dhëna të forta për modelet e gjykimit moral. Studimet e nivelit të zhvillimit (sofistikimit) të arsyetimit moral gjetën të gjitha rezultatet e mundshme - më të ulta, më të larta ose të njëjta me jo-psikopatët. Studimet që krahasuan gjykimet e shkeljeve personale morale kundrejt gjykimeve të thyerjes së rregullave ose ligjeve konvencionale zbuluan se psikopatët i vlerësuan ato si po aq të rënda, ndërsa jo-psikopatët e vlerësuan shkeljen e rregullave si më pak të rënda.
Një studim që krahason gjykimet nëse dëmi personal apo jopersonal do të miratohej për të arritur sasinë e mirëqenies racionale maksimale (utilitare) nuk gjeti ndryshime të rëndësishme midis subjekteve të lartë dhe të ulët në psikopati. Sidoqoftë, një studim i mëtejshëm duke përdorur të njëjtat teste zbuloi se të burgosurit që kishin rezultate të larta në PCL kishin më shumë të ngjarë të mbështesnin dëmtimin jopersonal ose shkelje të rregullave sesa kontrollet jo-psikopatike. Shkelësit psikopatë që shënuan një ankth të ulët ishin gjithashtu më të gatshëm të mbështesin dëmin personal mesatarisht.
Duke vlerësuar aksidentet, kur një person dëmtonte një tjetër pa dashje, psikopatët gjykuan se veprimet e tilla ishin më të lejueshme nga ana morale. Ky rezultat është konsideruar si një reflektim i dështimit të psikopatëve për të vlerësuar aspektin emocional të përvojës së dëmshme të viktimës.
Shkaku
Studimet gjenetike të sjelljes kanë identifikuar kontribues të mundshëm gjenetikë dhe jo-gjenetikë të psikopatisë, përfshirë ndikimet në funksionin e trurit. Ithtarët e modelit triarkik besojnë se psikopatia rezulton nga ndërveprimi i predispozicioneve gjenetike dhe një mjedisi të pafavorshëm. Çfarë është e pafavorshme mund të ndryshojë në varësi të predispozicionit themelor: për shembull, hipotetizohet se personat me guxim të lartë mund t'i përgjigjen dobët ndëshkimit, por mund t'i përgjigjen më mirë shpërblimeve dhe bashkëngjitjeve të sigurta.
Gjenetike
Studimet e informuara gjenetikisht mbi karakteristikat e personalitetit tipike të individëve me psikopati kanë gjetur ndikime të moderuara gjenetike (si dhe jo-gjenetike). Në PPI, dominimi i patrembur dhe antisocialiteti impulsiv u ndikuan në mënyrë të ngjashme nga faktorët gjenetikë dhe të palidhur me njëri-tjetrin. Faktorët gjenetikë mund të ndikojnë përgjithësisht në zhvillimin e psikopatisë ndërsa faktorët mjedisorë ndikojnë në shprehjen specifike të tipareve që mbizotërojnë. Një studim mbi një grup të madh fëmijësh zbuloi më shumë se 60% të trashëgimisë për " tipare kallo-joemocionale " dhe që problemet e sjelljes tek fëmijët me këto tipare kishin një trashëgueshmëri më të lartë sesa tek fëmijët pa këto tipare.
Mjedisore
parapamje|Nga aksidente të tilla si ajo e [[Phineas Gage, dihet që lëvorja paraballore luan një rol të rëndësishëm në sjelljen morale.]] Një studim nga Farrington i një shembulli të meshkujve nga Londra i ndjekur nga mosha 8 deri në 48 vjeç përfshiu studimin se cilët faktorë shënuan 10 ose më shumë në PCL: SV në moshën 48 vjeç. Faktorët më të fortë përfshinin pasjen e një prindi të dënuar, neglizhimin fizikisht, përfshirjen e ulët të babait me djalin, të ardhurat e ulëta familjare dhe ardhjen nga një familje e prishur. Faktorë të tjerë të rëndësishëm përfshinin mbikëqyrjen e dobët, disiplinën e ashpër, madhësinë e madhe të familjes, vëllain ose motrën delikuente, nënën e re, nënën në depresion, klasën e ulët shoqërore dhe strehimin e dobët. Ka pasur gjithashtu lidhje midis psikopatisë dhe trajtimit të dëmshëm nga kolegët. Sidoqoftë, është e vështirë të përcaktohet shkalla e një ndikimi mjedisor në zhvillimin e psikopatisë për shkak të dëshmive të trashëgimisë së saj të fortë.
Neurologjike
parapamje|Mosfunksionimi i korteksit orbitofrontal, ndër zona të tjera, është i implikuar në mekanizmin e psikopatisë. Falë avancimit të studimeve MRI, ekspertët janë në gjendje të vizualizojnë ndryshimet specifike të trurit dhe anomalitë e individëve me psikopati në zona që kontrollojnë emocionet, ndërveprimet shoqërore, etikën, moralin, keqardhjen, impulsivitetin dhe ndërgjegjen brenda trurit. Bler, një studiues i cili ishte pionier i kërkimeve në tendencat psikopatike, deklaroi, "Në lidhje me psikopatinë, ne kemi indikacione të qarta në lidhje me pse patologjia shkakton shqetësim emocional dhe të sjelljes dhe njohuri të rëndësishme në sistemet nervore të implikuara në këtë patologji". Dadds et al., Vëren se pavarësisht një neuroshkence të ndjeshmërisë që përparon me shpejtësi, pak dihet për mbështetjen zhvillimore të shkëputjes psikopatike midis ndjeshmërisë afektive dhe asaj njohëse.
Biokimike
Nivele të larta të testosteronit të kombinuara me nivele të ulëta të kortizolit dhe / ose serotoninës janë teorizuar si faktorë kontribues. Testosteroni është "i lidhur me sjelljen e lidhur me qasjen, ndjeshmërinë e shpërblimit dhe zvogëlimin e frikës", dhe injektimi i testosteronit "zhvendos [ekuilibrin nga ndëshkimi në ndjeshmërinë e shpërblimit", ul frikën dhe rrit "reagimin ndaj fytyrave të zemëruara". Disa studime kanë zbuluar se nivelet e larta të testosteronit shoqërohen me sjellje antisociale dhe agresive, megjithatë hulumtime të tjera sugjerojnë se vetëm testosteroni nuk shkakton agresion por rrit kërkimin e dominimit. Studiesshtë e paqartë nga studimet nëse psikopatia ndërlidhet me nivele të larta të testosteronit, por disa studime kanë gjetur që psikopatia të jetë e lidhur me nivele të ulëta të kortizolit dhe reaktivitetit. Kortizoli rrit sjelljen e tërheqjes dhe ndjeshmërinë ndaj ndëshkimit dhe kondicionimit aversiv, të cilat janë anormalisht të ulëta tek individët me psikopati dhe mund të qëndrojnë në themel të të mësuarit të neveritjes së tyre të dëmtuar dhe sjelljes së disinhibition. Nivelet e larta të testosteronit të kombinuara me nivele të ulëta të serotoninës shoqërohen me “reaksione impulsive dhe shumë negative”, dhe mund të rrisin agresionin e dhunshëm kur një individ provokohet ose zhgënjehet. Disa studime mbi kafshët shënojnë rolin e funksionimit serotonergjik në agresionin impulsiv dhe sjelljen antisociale.
Mjetet
Psikopatia zakonisht vlerësohet me Listën e Kontrollit të Psikopatisë, Rishikuar (PCL-R), krijuar nga Robert D. Hare bazuar në kriteret e Cleckley nga vitet 1940, koncepte kriminologjike të tilla si ato të William dhe Joan McCord, dhe hulumtimet e tij mbi kriminelët dhe të burgosurit shkelësit e ligjit në Kanada. PCL-R përdoret gjerësisht dhe nga disa referohet si "standardi i artë" për vlerësimin e psikopatisë. Sidoqoftë ka kritika të shumta ndaj PCL-R si një mjet teorik dhe në përdorimin në botën reale.
Prognoza
Parashikimi për psikopatinë në mjediset mjeko-ligjore dhe klinike është mjaft i dobët, me disa studime që raportojnë se trajtimi mund të përkeqësojë aspektet antisociale të psikopatisë, të matura nga normat e recidivizmit, megjithëse është vërejtur se një nga studimet e përmendura shpesh që tregon rritjen e recidivizmit kriminal pas trajtimit, një studim retrospektiv i vitit 2011 i një programi trajtimi në vitet 1960, kishte disa probleme serioze metodologjike dhe me gjasë nuk do të miratoheshin sot. Sidoqoftë, disa studime relativisht rigoroze kuazi-eksperimentale duke përdorur metoda më moderne të trajtimit kanë gjetur përmirësime në lidhje me zvogëlimin e sjelljes së dhunshme dhe të tjera kriminale në të ardhmen, pavarësisht nga rezultatet e PCL-R, megjithëse asnjë nuk ka qenë gjykim i kontrolluar rastësisht. Studime të ndryshme të tjera kanë gjetur përmirësime në faktorët e rrezikut për krimin siç është abuzimi me substancat. Asnjë studim ende nuk ka ekzaminuar nëse tiparet e personalitetit që formojnë shqetësimet kryesore të karakterit të psikopatisë mund të ndryshohen nga trajtime të tilla.
Shpeshtësia
Një studim i vitit 2008 duke përdorur PCL: SV zbuloi se 1.2% e një kampioni amerikan shënoi 13 ose më shumë nga 24, duke treguar "psikopati të mundshme". Rezultatet lidheshin në mënyrë të konsiderueshme me dhunën, përdorimin e alkoolit dhe inteligjencën më të ulët. Një studim britanik i vitit 2009 nga Coid et al., Gjithashtu duke përdorur PCL: SV, raportoi një mbizotërim të komunitetit prej 0.6% duke shënuar 13 ose më shumë. Sidoqoftë, nëse pikëzimi do të rregullohej në 18 ose më shumë të rekomanduar, kjo do ta linte prevalencën më afër 0.1%. Rezultatet lidhen me moshën më të re, gjininë mashkullore, përpjekjet për vetëvrasje, dhunën, burgosjen, pastrehën, varësinë nga ilaçet, çrregullimet e personalitetit (histrionike, kufitare dhe antisociale), dhe çrregullimet e panikut dhe obsesiv-kompulsiv.
Psikopatia ka një prevalencë shumë më të lartë në popullatën e dënuar dhe të burgosur, ku mendohet se rreth 15-25% e të burgosurve kualifikohen për diagnozën. Një studim mbi një kampion të burgosurish në MB zbuloi se 7.7% e të burgosurve të intervistuar plotësuan prerjen e PCL-R prej 30 për një diagnozë të psikopatisë. Një studim mbi një kampion të burgosurish në Iran duke përdorur PCL: SV gjeti një prevalencë prej 23% duke shënuar 18 ose më shumë. Një studim nga Nathan Brooks nga Universiteti Bond zbuloi se rreth një në pesë bosë të korporatave shfaqin tipare klinikisht të rëndësishme psikopatike - një proporcion i ngjashëm me atë mes të burgosurve.
Venus Xtravaganza
Venus Xtravaganza (22 maj 1965-21 dhjetor 1988) ishte një performuese transgjinore amerikane. Ajo fitoi popullaritet kombëtar pas debutimit të saj në dokumentarin e Jennie Livingston me titull “Paris is Burning”, në të cilin jeta e saj si transgjinore përbën një prej historive të dokumentarit.
Jeta e hershme
Venus lindi në 22 maj 1965 në Jersey City, në Nju Xhersi. Prindërit e saj ishin me origjinë nga Italia, Amerika dhe Puerto Riko. Ajo mori nofkën Venus në adoleshencën e saj.
Karriera
Venus rrëfen gjatë dokumentarit “Paris is burning” se ajo nisi të performojë pasi u largua nga shtëpia në moshën 13 apo 14 vjeçare, duke i realizuar performanacat e saj të para në 1978 apo 1979. Karriera e saj në subkulturën “Drag Queen” nisi në 1983, kur Venus u ftua ti bashkohej “House of Extravaganza” nga vetë themeluesi i saj, Hector Xtravaganza. Angie Xtravaganza, një tjetër performuese transgjinore dhe e para që iu bashkua shtëpisë së Hektorit, e mori Venusin dhe e trajtoi si “motrën e saj të vogël”. Vensu si dhe shumë drag queens të tjerë arritën popullaritet me shfaqjet e tyre nju-jorkeze dhe cilësoheshin si “bukuri të pamposhtme”. Gjatë kohës së filmimit, Venus aspironte të bëhej modele.
Vdekja
Gjatë Krishtlindjeve në 1988, Venus u gjet e vdekur për shkak të shtrëngimit në fyt në hotelin “Duchess” në Nju-Jork. Sipas ekspertizës, trupi i saj ishte zbuluar katër ditë pas vdekjes së saj. “Paris is Burning” ende ishte në xhirim e sipër kur Venus u gjet e vdekur; fundi i dokumentarit përfshin reagimet e karaktereve kur dëgjojnë për vdekjen e Venusit, sidomos reagimi i Angie Xtravaganza. Shumica dyshojnë se duke qenë se Venus ishte një punonjëse seksi, u vra nga ndonjë klient i cili zbuloi që Venus ishte transgjinore, një narrativë që Venus e kishte përmendur në një prej intervistave në fillim të dokumentarit. Ajo shprehej se ishte arratisur nga një person i tillë. Vrasësi nuk u gjet kurrë. Ajo u varros në varrezat e “Holy Cross Cemetery” në North Arlington, Nju-Xhersi.
James Gosling
James Arthur Gosling (lindur më 19 maj 1955) është shkencëtar kanadez për kompjuterë. Më së miri njihet si themeluesi dhe dizajneri udhëheqës i gjuhës programuese Java.
Polizofonia
Përshkrim
Polizofonia është një algë e kuqe dhe zakonisht e degëzuar mirë, me disa bimë duke arritur një gjatësi prej rreth 30  cm. Ato janë të fiksuara prej rizoideve ose haptera tek një sipërfaqe shkëmbore ose algë tjetër. Talusi (indi) përbëhet nga filamente të degëzuara, secila me një fije qendrore aksiale që mbështet qelizat pericentrike. Numri i këtyre qelizave pericentrike (4-24) përdoret në identifikim. Polisiphonia elongata tregon një qelizë aksiale qendrore me 4 qeliza periaksale me qeliza kortikale që rriten jashtë jashtë në fronds më të vjetër. Kutikula e saj përmban bromin.
Shpërndarja dhe ekologjia
Speciet janë regjistruar nga Evropa, Australia dhe Zelanda e Re, Amerika Veriore dhe Amerika e Jugut, ishujt në Oqeanin Paqësor, Afrikën e Jugut, Azinë Jugperëndimore, Japoninë, Grenlandën dhe Antarktidën.
Speciet janë krejtësisht marine, që rriten në shkëmb, alga, midhje ose limpete të tjera dhe substrate artificiale etj. Nga litorali i mesëm deri në të paktën 27  m thellësi. Polisifonia lanosa zakonisht gjendet të rritet tek Ascophyllum nodosum .
Llojet
The species currently recognized are:
Armando Sadiku
Armando Sadiku (lindur më 27 Maj 1991 ) është një futbollist profesionist shqiptar i cili luan si sulmues për klubin zviceran Lugano dhe kombëtaren shqiptare te futbollit
Vitet e hershme & Turbina Cërrik
Sadiku luajti me skuadrën e Kategorisë së Parë Turbina Cërrik gjatë sezoneve 2007–08 dhe 2008–09.
Gramozi Ersekë
Në vitin 2009 ai kaloi te skuadra e sapongjitur në Kategorinë Superiore, Gramozi Ersekë, që në atë kohë ishte në pronësi të vëllait të biznesmenit Rezart Taci. Ai bëri debutimin e tij me klubin dhe në Kategorinë Superiore në ndeshjen e parë të sezonit 2009–10, ku Gramozi barazoi pa gola në shtëpi me Shkumbinin, ku Sadiku u aktivizua në minutën e 66të në vend të brazilianit Marko dos Santos. Goli i tij i parë në Kategorinë Superiore për të erdhi në ndeshjen e katërt, ku ai shënoi golin e vetëm të skuadrës së tij në humbjen 4–1 kundër Skënderbeut, një skuadër tjetër e sapongjitur në Superligë. Ai e nisi ndeshjen si titullar dhe luajti gjatë gjithë takimit, me golin që e shënoi në minutën e 18të, duke shënuar nga një distancë e afërt me të djathtën pas një asisti të dos Santos.
Gjithsej Sadiku luajti 28 ndeshje dhe shënoi 8 gola gjatë sezonit 2009–10. Gramozi e mbylli sezonin në vendin e fundit duke u rrëzuar për në Kategorinë e Parë.
Elbasani
Gjatë merkatos verore, Sadiku firmosi me klubin e qytetit të tij të lindjes Elbasanin. Gjatë pjesës së parë të sezonit 2010–11, ai luajti 14 ndeshje dhe shënoi pesë gola. Ashtu siç ndodhi me Gramozin në sezonin e kaluar, edhe Elbasani e mbylli në vendin e fundit duke rënë në Kategorinë e Parë.
Locarno
Sadiku firmosi me klubin e Ligës Challenge Zvicerane, Locarno, më 13 mars 2011. Ai mbërriti në mëngjes dhe madje udhëtoi me skuadrën për ndeshjen jashtë fushe kundër FC Schaffhausen. Ai debutoi në të njëjtën ditë ku firmosi edhe kontratën, duke luajtur si titullar për 82 minuta në humbjen 2–1. Sadiku shënoi golin e parë në paraqitjen e tretë me klubin, kundër FC Chiassos më 1 Prill. Ai shënoi golin e fitores 2–1 në minutën e 64të, para se të të zëvëndësohej njëmbëdhjetë minuta më vonë. Ky gol u pasua nga një dygolësh kundër SC Kriens, me Sadikun që kontriboi në fitoren 3–0 me një gol në pjesën e parë dhe një gol tjetër në kohën shtesë në fund të ndeshjes. Ai më pas shënoi sërisht kundër FC Aaraut duke arritur shifrën e katër golave në tre ndeshjet e fundit. Sadiku shënoi edhe kundër FC Winterthur më 7 maj, duke hapur serinë e golave në fitoren 4–1. Ky gol u pasua edhe nga katër të tjerë në tre ndeshjet e rradhës. Gjatë pjesës së dytë të sezonit 2010–11, Sadiku shënoi 9 gola në 12 ndeshje, duke ndihmuar skuadrën e tij që të siguronte mbijetesën.
Lugano
Pas shumë spekullimeve rreth të ardhmes së tij, më 23 Korrik 2012, Locarno shënoi një deklaratë rreth Sadikut që kishte lënë skuadrës dhe kishte firmosur një kontratë tre vjeçare me klubin Lugano, që gjithashtu luante në Ligën Challenge Zvicerane.
Më 13 Shkurt 2013, Sadiku shënoi një dygolësh kundër ish skuadrës së tij Locarno në ndeshjen e parë të fazës së dytë të 2012–13 Ligës Challenge Zvicerane, ku ndeshja përfundoi me fitoren 3–0 me Sadikun që i shënoi golat në minutat e 42të dhe 87të.
Për të dytin sezon rresht me dy skuadra të ndryshme, Sadiku u shpall golashënuesi më i mirë. Në fund të sezonit 2012–13, ai regjistroi 18 gola në 32 paraqitje të zhvilluara me Luganon që e mbylli në vendin e shtatë.
Zürich
Pas shumë spekullimeve rreth të ardhmes së tij, më 13 nëntor 2013, Sadiku zyrtarisht firmosi me klubin tjetër zviceran Zürich në Super Ligën Zvicerane duke e mbyllur aventurën e tij me Luganon në Dhjetor 2013 menjëherë pas hapjes së marktos dimërore. Ai u bashkua klubit saktësisht më 1 janar 2014. Ai bëri prezantimin e tij me klubin e ri më 18 Nëntor 2013, ku ai mori fanellën me numrin 11 dhe firmosi një kontratë pesë vjeçare. Duke kaluar te Zürich, Sadiku u takua me shqiptarin tjetër Burim Kukeli. Ndeshjen e tij e parë me klubin e ri erdhi më 14 Janar 2014 në një miqësore kundër MSV Duisburg, ku ai shënoi edhe një gol.
Sadiku bëri debutimin e tij në elitën e futbollit zviceran më 1 Shkurt 2014, duke luajtur në tetë minutat e fundit të ndeshjes kundër Sionit pasi kishte zëvëndësuar kamerunasin Franck Etoundi. Më 26 Mars 2014, ai luajti në ndeshjen gjysmë-finale të Kupës Zvicerane kundër FC Thun, duke hyrë në fushën e lojës si zëvëndësues në minutën e 19të të shtesës. Pasi koha e rregullt dhe shtesa ishin mbyllur me rrjeta të paprekura, ndeshja shkoi në gjuajtjet e penalltive ku Zürich fitoi 5–4 me Sadiku që shënoi penalltinë e tretë të skuadrës. Ai luajti ndeshjen e parë si titullar më 16 prill 2014 në humbjen 4–2 kundër Baselit, ku u zëvendësua në minutën e 80të. Sadiku luajti sërisht kundër Baselit pesë ditë më vonë, këtë herë në finalen e Kupës së Zvicrës, ku ai hyri në minutën e 91të (minuta e parë e kohë shtesë). Pasi koha e rregullt dhe u mbyll në barazim pa gola, sulmuesi zviceran Mario Gavranović shënoi dy gola duke e shpallur Zürich si kampione të kupës për sezonin 2013–14. Sadiku shënoi më 26 prill kundër Lurzenit por nuk mjaftoi pasi skuadra humbi ndeshjen 2–1. Gjatë ndeshjes kundër St. Gallen më 10 Maj, Sadiku hyri në fushë si zëvëndësues në minutën e 70të në vend të Franck Etoundis dhe pas vetëm nëntë minutash pësoi një dëmtim të rëndë duke këputur ligamentin e gjurit, duke u zëvëndësuar nga Amine Chermiti. Ai e mbylli sezonin dy javë para kohe me dëmtimin që rezultoi aq fatal saqë do të qëndronte jashtë fushave të lojës për gjashtë muaj.
Sadiku u rikthye nga dëmtimi i gjatë më 22 Nëntor 2014 kur u grrumbua me skuadrën për ndeshjen e javës së 16të të Super Ligës kundër Sionit, ku ai ishte një zëvëndësim i papërdorur. Pesë ditë më vonë ai sërisht sërisht në stol për të gjithë ndeshjen e fazës së grupeve të Ligës së Europës kundër Apollon Limassol. Ai bëri debutimin e tij më 30 nëntor në ndeshjen kundër Baselit duke hyrë në fushën e lojës në minutën e 71të në vendin e Davide Chiumientos, duke mos shmangur dot humbjen 2–1 në fund të ndeshjes. Sadiku luajti edhe ndeshjen e parë si titullar më 3 Dhjetor duke shënuar edhe golin e parë të sezonit në fitoren 5–0 kundër Cham, ndeshje e vlefshme për raundin e tretë të Kupës së Zvicrës, ku Sadiku shënoi golin e tretë të ndeshjes në minutën e 73të.
Të rinjtë
Ai ka qënë i përfshirë në skuadrën e trajnerit Ramadan Shehu për kualfikueset e 2010 Kampionatit Europian U–19 ku luajti vetëm një ndeshje.
Ëndrrat e Gjergj Kastriotit
Ëndrrat e Gjergj Kastriotit : tregime për pleq 10 vjeç dhe fëmijë 100 vjeç, libër me autor Moikom Zeqo, red. Rrezarta Merja. Botuar në Tiranë në vitin 2018 nga "Erik". Libri ka 272 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789928275165
Armando Sadiku
Kombëtarja e parë
Trajneri i ri i kombëtares Gianni De Biasi e thirri Sadikun për ndeshjen miqësore kundër Gjeorgjisë në Tiblisi më 29 Shkurt 2012. Ai bëri debutimin e tij me kombëtaren duke hyrë në fushën e lojës në minutën e 82të në vend të debutuesit dhe shënuesit Edgar Çani, duke mos shmangur dot humbjen 2–1 për Shqipërinë. Ai më pas u thirr edhe për miqësoret e muajit Maj kundër Iranit dhe Katarit, ku ai luajti dy herë si zëvëndësues, me Shqipërinë që i fitoi të dyja ndeshjet. Sadiku shënoi golin e parë me kombëtaren në ndeshjen hapëse të kualifikueseve të Kupës së Botës 2014 kundër Qipros, duke shënuar në pjesën e parë pas një krosimi të Alban Mehës. Ndeshja përfundoi me fitoren e Shqipërisë 3–1.
Jeta personale
Sadiku ka lindur me 27 maj 1991 në Bashkinë e Elbasanit,Cërrik.Babai i tij është nga Trebishti dhe mamaja e tij ështe nga Podujeva Kosovë. Sadiku ka lidhje me Taulnt dhe Granit Xhaka nga ana e mamasë.Ai gjithashtu ka dhe pashaportë Bullgare.Vëllai i tij, Sherif Sadiku, është gjithashtu një futbollist profesionist që luan për Shkumbin Peqin në Divizionin e Parë Shqiptar. Sadiku ka cituar modelin e tij të rolit dhe futbollistin e preferuar të sulmuesit suedez Zlatan Ibrahimoviç dhe është gjithashtu fans i klubit italian Internazionale.
Ai gjithashtu njihet si mbështetës i Partisë Socialiste të Shqipërisë, duke marrë pjesë në fushatën elektorale të vitit 2013 dhe 2017. Më 30 dhjetor 2016, Sadiku u emërua "Qytetar Nderi" i Elbasanit për kontributin e tij në sport.
Klubet
Redaktuar më 17 qershor 2015
Stacioni Dombås
thumb|300px|Stacioni Dombås në [[Dovre, Norvegji]] Stacioni Dombås (Norvegjisht: Dombås stasjon) është stacion hekurudhor i cili ndodhet në fshatin Dombås, Dovre, Norvegji. Stacioni u hap më 6 dhjetor 1913, kur hekurudha mes Eidsvollit dhe Dombåsit ka përfunduar. Stacioni u dogj më 23 prill 1940 gjatë okupimit gjermanë në Norvegji. Një qoshkë ka qenë e hapur deri në ndërtimin e stacionit të ri i cili u hap më 1 korrik 1941.
La Ferté-Chevresis
La Ferté-Chevresis është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. La Ferté-Chevresis ka një popullsi prej 574 banorë dhe sipërfaqe 23.92 km², me një dendësi prej 24 banor/km².
Kulti i individit
parapamje|240px|Përurimi i monumentit të [[Enver Hoxha|Enver Hoxhës në Tiranë, tetor 1988]] parapamje|Posteri sovjetik që paraqet [[Josif Stalin|Stalinin, Azerbajxhan Sovjetik, 1938]] Kult i individit lind kur regjimi i një vendi - ose, më rrallë, një individ - përdor teknikat e masmedias, propagandës, gënjeshtrës së madhe, spektaklit, arteve, patriotizmit dhe demonstratave të organizuara nga qeveria dhe tubime për të krijuar një imazh idealizuar, heroik dhe adhurues të një udhëheqësi, shpesh përmes lajkave dhe lavdërimeve të padiskutueshme. Një kult i individit është i ngjashëm me apoteozën, përveç që përcaktohet nga teknikat moderne të inxhinierisë shoqërore, zakonisht nga shteti ose partia në shtetet njëpartiake dhe shtetet partiake dominuese. Shpesh është parë në vendet totalitare ose autoritare.
Termi u bë i njohur në vitin 1956, në fjalimin sekret të Nikita Hrushovit Mbi Kultin e Personalitetit dhe Pasojat e tij, dhënë në ditën e fundit të Kongresit të 20-të të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik. Në fjalim, Hrushovi, i cili ishte Sekretari i Parë i Partisë Komuniste - në fakt, udhëheqësi i vendit - kritikoi lionizimin dhe idealizimin e Josif Stalinit, dhe duke nënkuptuar, bashkëkohësin e tij komunist Mao Ce Dun, si në kundërshtim me doktrinën marksiste. Fjalimi u bë më vonë publik dhe ishte pjesë e procesit të "de-Stalinizimit" në Bashkimin Sovjetik.
Karakteristikat
parapamje|250px|left|Statuja e [[Ho Chi Minh përball bashkisë së qytetit të Ho-Chi-Minh-Qytet (i njohur më parë Saigon) në Vietnam]] Ka pikëpamje të ndryshme rreth asaj që përbën një kult të individit në një udhëheqës. Historiani Jan Plamper ka shkruar që kultet e individit të ditëve moderne shfaqin pesë karakteristika që i veçojnë nga "paraardhësit e tyre": Kultet janë laike dhe "të ankoruara në sovranitetin popullor"; objektet e tyre janë të gjithë meshkuj; ato synojnë të gjithë popullsinë, jo vetëm të pasuruarit ose vetëm klasën sunduese; ata përdorin mjetet e komunikimit masiv; dhe ato ekzistojnë aty ku mjetet e komunikimit masiv mund të kontrollohen mjaftueshëm për të penguar futjen e "kulteve rivale".
Në punimin e tij të vitit 2013, "Çfarë është karakteri dhe pse ka vërtet rëndësi", thotë Thomas A. Wright, "Kulti i fenomenit të personalitetit i referohet imazhit publik të idealizuar, madje edhe të ngjashëm me zotin, të një individi i formuar me vetëdije dhe i formuar përmes propagandë dhe ekspozim mediatik. Si rezultat, dikush është në gjendje të manipulojë të tjerët bazuar plotësisht në ndikimin e personalitetit publik ... kulti i perspektivës së personalitetit përqendrohet në imazhet shpesh të cekta, të jashtme që shumë figura publike kultivojnë për të krijuar një idealizuar dhe heroik imazh".
Adrian Teodor Popan e përkufizon kultin e individit si një "demonstrim publik sasi të ekzagjeruar dhe cilësisht ekstravagant të lavdërimit të udhëheqësit". Ai gjithashtu identifikon tre kushte "të domosdoshme, por jo të mjaftueshme, strukturore shkakësore, dhe një zinxhir të varur nga rruga e ngjarjeve, të cilat së bashku, çojnë në formimin e kultit: një kombinim i veçantë i patrimonializmit dhe klientelizmit, mungesa e disidencës dhe falsifikimi sistematik që përshkon shoqërinë kulturës".
Roli i masmediës
Masmediat kanë luajtur një rol të rëndësishëm në falsifikimin e kulteve të individit të udhëheqësve kombëtarë.
Thomas A. Wright në 2013 raportoi se "Është duke u bërë e qartë se lideri karizmatik, veçanërisht në politikë, është bërë gjithnjë e më shumë produkt i medias dhe vetë-ekspozimit." Dhe, duke u përqëndruar në mediat në Shtetet e Bashkuara, Robert N. Bellah shton se, "hardshtë e vështirë të përcaktohet shkalla në të cilën mediat pasqyrojnë kultin e personalitetit në politikën amerikane dhe deri në çfarë mase e kanë krijuar atë. Sigurisht që ata nuk e krijuan të gjithë vetëm, por po aq me siguri që kanë Në çdo rast, politika amerikane është e dominuar nga personalitetet e liderëve politikë në një masë të rrallë në botën moderne ... në politikën e personalizuar të viteve të fundit "karizma" e udhëheqësit mund të jetë pothuajse tërësisht një produkt i ekspozimi në media".
Qëllimi
parapamje|200px|Statuja e [[Mao Ce Dunit në Kinë]] Shpesh, një udhëheqës i vetëm u shoqërua me këtë transformim revolucionar dhe u trajtua si një "udhëzues" dashamirës për kombin pa të cilin nuk mund të ndodhte transformimi në një të ardhme më të mirë. Ky ka qenë përgjithësisht justifikimi për kultet e individit që u ngritën në shoqëritë totalitare, të tilla si ato të Adolf Hitlerit, Josif Stalinit dhe Mao Ce Dunit. Admirimi për Mao Ce Dun ka mbetur i përhapur në Kinë. Në dhjetor 2013, një sondazh i Global Times zbuloi se mbi 85% e kinezëve i shikonin arritjet e Maos si më të mëdha se gabimet e tij. Jan Plamper argumenton ndërsa Napoleon III bëri disa inovacione ishte Benito Mussolini në Itali në vitet 1920 ai që filloi modelin e figurës së diktatorit-si-kult që u imitua nga Hitleri, Stalini dhe të tjerët, duke përdorur fuqitë propagandistike të një shteti totalitar.
Pierre du Bois argumenton se kulti i Stalinit u ndërtua me hollësi për të legjitimuar sundimin e tij. U përdorën shumë shtrembërime dhe gënjeshtra të qëllimshme. Kremlini refuzoi hyrjen në regjistrat arkivorë që mund të zbulonin të vërtetën dhe dokumentet kryesore u shkatërruan. Fotografitë u ndryshuan dhe dokumentet u shpikën. Njerëzit që e njihnin Stalin u detyruan të siguronin llogari "zyrtare" për të përmbushur kërkesat ideologjike të kultit, veçanërisht pasi vetë Stalini e paraqiti atë në vitin 1938 në Historinë e Partisë Komuniste Gjithë Bashkimit (Bolshevikët), e cila u bë zyrtare historia.
Në Amerikën Latine, Cas Mudde dhe Cristóbal Rovira Kaltwasser lidhin "kultin e liderit" me konceptin e caudillo, një udhëheqës i fortë "i cili ushtron një pushtet që është i pavarur nga çdo detyrë dhe pa asnjë kufizim". Këta njerëz të fortë populistë portretizohen si "mashkullorë dhe potencialisht të dhunshëm" dhe rrisin autoritetin e tyre përmes përdorimit të kultit të personalitetit. Mudde dhe Kaltwasser zbulojnë lidhjen përsëri me Juan Perón të Argjentinës.
Në Shtetet e Bashkuara, Donald J. Trump shihet si një figurë e ngjashme me kultin, që i atribuohet indoktrinimit fetar dhe një fushate propagandistike të qëndrueshme, çuditërisht efektive të zhvilluar nga aleatët e tij në Partinë Republikane dhe media.
Eksperimenti i Millikan
Eksperimenti i Millikan-it u ideua dhe zbatua për herë të parë në vitin 1910 nga fizikanët amerikanë Robert Andrews Millikan dhe Harvey Fletcher. Eksperimenti mundësoi përcaktimin e ngarkesës elementare e me një saktësi të paarritur për kohën. Për këto matje, Robert Millikan iu akordua në vitin 1923 çmimi Nobel në Fizikë.
I nxitur nga Robert Millikan, në punimin e tij të doktoraturës, Harvey Fletcher përmirësoi metodat e zbatuara më parë nga Harold Albert Wilson, Joseph John Thomson dhe shkencëtarë të tjerë. Inovacioni i tij më i madh ishte përdorimi i lëngjeve që avullojnë ngadalë: ujin dhe alkoholin e zëvendësoi me vaj dhe mërkur. Duke krahasuar shpejtësitë e rënies së pikave të vajit të ngarkuara elektrikisht në prani dhe në mungesë të fushës elektrike, mund të përcaktohej ngarkesa elementare e. Vlera e llogaritur në atë kohë e ngarkesës elementare ishte:
Grimca elektrikisht të ngarkuara në praninë e fushës elektrike të një kondensatori
Me një spërkatës krijohen fillimisht nga lëngu i vajit grimca shumë të vogla me diametër prej rreth 0,5 µm. Këto grimca nuk mund të detektohen më nga mikroskopi tradicional, për ti parë përdoret mikroskopi me dhomë të errët, ku ndriçohen në një kënd rreth 150° përkundrejt vrojtuesit. Vrojtimi i grimcave mundësohet nga rrathët e përthyerjes së dritës që formohen.
Tri rrëfenja të shekullit të XV : sinops romani
Tri rrëfenja të shekullit të XV : sinops romani, libër me autor Moikom Zeqo, red. Rrezarta Merja. Botuar në Tiranë në vitin 2018 nga "Erik". Libri ka 124 faqe. ISBN 9789928275172
Sehadete Doko-Mekuli
Sehadete Doko-Mekuli, ( 16 tetor 1928, Ohër, Maqedoni - 12 nëntor 2013, Prishtinë, Kosovë) ishte një gjinekologe dhe pedagoge universiteti.
Biografia
Sehadete Doko-Mekuli maturoi në vitin 1947 në Ohër, studimet për mjekësi i bëri në Fakultetin e Mjekësisë në Universitetin e Shkupit në vitin 1954, specializoi për gjinekologji në Beograd ku edhe doktoraturoi në vitin 1973. Më vonë ajo filloi punën në repartin e pastaj edhe në Qendrën Klinike dhe Universitare në Prishtinë ku u dallua edhe si pedagoge e gjinekologjisë në Katedrën Gjinekologjike-Obstetrike në Universitetin e Prishtinës. Shquhet edhe si eksperte e madhe dhe grua energjike, e cila ishte ndër të parat që kundërshtoi haptas dhunën serbe në Kosovë, sidomos në shëndetësi. Personaliteti i saj ishte inspirim për karaketrin e Dr. Teuta Shkrelit në veprën Krushqit janë të ngrirë të shkrimtarit tonë të shquar Ismail Kadare.
Sehadete Doko-Mekuli ishte e martuar me poetin e shquar Esad Mekuli.
Vepra
Sehadete Doko - Mekuli shkroi dhe botoi punime dhe vepra shkencore - profesionale, siç janë:
Berzème
Berzème është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Berzème ka një popullsi prej 171 banorë dhe sipërfaqe 18.36 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Santiurde de Toranzo
Santiurde de Toranzo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Valles Pasiegos, të provincës Cantabria, në Cantabria. Santiurde de Toranzo ka 1485 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 36.82 km2.
Sundar Pichai
Pichai Sundararajan (lindur më 10 Qershor 1972 ), i njohur edhe si Sundar Pichai ( /s ʊ n d ɑːr  p ɪ tʃ aɪ / ), është një ekzekutiv biznesi Indiano-Amerikan, shefi ekzekutiv (CEO) i Alfabetit Inc dhe filialit të saj Google LLC. Pichai e filloi karrierën e tij si inxhinier materialesh dhe iu bashkua Google-it si një menaxher ekzekutiv në 2004-ën. Ai u ngrit për t'u bërë Shefi i Produkteve të kompanisë, atëherë CEO i Google në 2015, si pjesë e procesit të ristrukturimit që bëri Alphabet Inc. në kompaninë mëmë të Google. Në Dhjetor 2019, ai u bë gjithashtu CEO i Alphabet Inc.
Mos më lër të vdes : poezi
Mos më lër të vdes : poezi, me autore Besarta Beqiraj, red. Moikom Zeqo. Botuar në Tiranë në vitin 2019 nga "Kumi". Libri ka 88 faqe. ISBN 9789928247582
Avrigney-Virey
Avrigney-Virey është një komunë në Francë. Avrigney-Virey bën pjesë në departamentin Haute-Saône të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 384 banorë dhe sipërfaqe 22.3 km².
Shatërvani i Dubait
Përmbledhje
center|800px|Fontana Emri i shatërvanit u zgjodh pas një konkursi të organizuar nga zhvilluesi Emaar Properties, rezultati i së cilës u njoftua më 26 tetor 2008. Testimi i shatërvanit filloi në shkurt 2009, dhe shatërvani u përurua zyrtarisht në 8 maj 2009 së bashku me ceremoninë zyrtare të hapjes së Dubai Mall.
Fontana e Dubait mund të spërkasë 22,000 gallons (83,000 litra) ujë në ajër në çdo moment. Më shumë se 6,600 drita dhe 25 projektorë me ngjyra janë instaluar. Shatërvani përmban pesë harqe me madhësi të ndryshme dhe dy harqe. Gjatë fundit të vitit 2010, një burim i ri u shtua në fontanë, zjarri, i cili përshkruante burimet. Zjarri ishte i përkohshëm për festën e Vitit të Ri 2011. Burimet e Dubait projektojnë ujë në ajër në shumë kombinime dhe modele të ndryshme. Rrezja e dritës nga burimi mund të shihet nga mbi 20 milje larg.
Shatërvani i Dubait përbëhet nga shumë burime me presion të lartë të krijuar nga WET, duke përfshirë Shooters, Oarsmen dhe robotë uji. Robotët e ujit e bëjnë ujin të duket sikur kërcejnë ndërsa WET Shooters gjuajnë ujë lart; Super gjuajtës, të cilët gjuajnë ujë nën më shumë presion deri në 73 m (240 këmbë) në ajër, dhe qitës ekstremë, të cilët mund të gjuajnë ujë nën presionin më të madh deri në 500 ft në ajër. Këta Shooters WET krijojnë një zhurmë të fortë "bum" pasi të nxirret uji. Shooters Extreme përdoren më së paku gjatë secilës shfaqje, sepse duhet shumë kohë për të krijuar presion dhe energji të mjaftueshme për të qëlluar ujë aq lart në ajër.
Fjala si algjebër semantike
Fjala si algjebër semantike : (ese dhe kritikë) me autor Besim R. Cengu, rec. Moikom Zeqo, red. Nexhat Çoçaj. Botuar në Tiranë në vitin 2019 nga "Arbëria". Libri ka 224 faqe. ISBN 9789928143211
Arjeplog
Klima
Arjeplog ndodhet në veri të Suedisë dhe ka klimë polare. Dimri është i gjatë dhe shumë i ftohtë. Vera është e shkurtër, por është i nxehtë.
Andrija II.
Andrija II (1177 – 21 shtator 1235), i njohur gjithashtu si Andrea i Jeruzalemit, ishte Mbret i Hungarisë dhe Kroacisë midis 1205 dhe 1235. Ai sundoi Principatën e Halych nga 1188 deri në 1189/1190, dhe përsëri midis 1208/1209. Djali më i vogël i Béla III i Hungarisë, i cili i besoi atij administrimin e Principatës së sapopushtuar të Halych në 1188. Sundimi i Andrijas ishte jopopullor dhe djemtë (ose fisnikët) e dëbuan atë. Bela III i dhuroi prona dhe para Andrijas, duke e detyruar atë të drejtonte një kryqëzatë në Tokën e Shenjtë. Në vend të kësaj, Andrija II e detyroi vëllanë e tij të madh, Mbretin Emeric të Hungarisë, t'i dorëzonte Kroacinë dhe Dalmacinë në 1197. Vitin pasues, Andrija pushtoi Humin.
Ra
parapamje|240px|Në një nga format e tij të shumta, Ra, perëndi i diellit, ka kokën e një skifterit dhe diskun në formë dielli brenda një kobra që mbështetet në kokën e tij. Ra është hyjni i lashtë egjiptian i diellit. Nga Dinastia e Pestë në shekujt 25 dhe 24 p.e.r, ai ishte bërë një nga perënditë më të rëndësishme në fenë e lashtë egjiptiane, i identifikuar kryesisht me diellin e mesditës. Ra besohej se sundonte në të gjitha pjesët e botës së krijuar: qiellin, tokën dhe nëntokën. Ai ishte perëndia e diellit, rendit, mbretërve dhe qiellit.
Ra u portretizua si një skifter dhe i ndau karakteristikat me perëndinë e qiellit Horus. Ndonjëherë dy hyjnitë u shkrinë si Ra-Horakhty, "Ra, i cili është Horusi i Dy Horizontëve". Në Mbretërinë e Re, kur perëndia Amon u ngrit në pah, ai u bashkua me Ra në Amon-Ra.
Kulti i demit Mnevis, një mishërim i Ra-së, kishte qendrën e tij në Heliopolis dhe kishte një vend varrimi zyrtar për demet e flijuara në veri të qytetit.
Të gjitha format e jetës besohej se ishin krijuar nga Ra. Në disa rrëfime, njerëzit u krijuan nga lotët dhe djersa e Ra-së, prandaj egjiptianët e quajnë veten "Gjëndrat e Ra-së". Në mitin e Lopës Qiellore, rrëfehet se si njerëzimi komplotoi kundër Ra-së dhe si e dërgoi syrin e tij si perëndeshë Sekhmet për t'i ndëshkuar ata.
Jim Varney
Jim Varney lindi më 15 qershor, 1949 në Lexington, Kentucky si James Albert Varney, Jr. dhe vdiq më 10 shkurt, 2000 në White House, Tennessee. Ishte një komedian dhe aktor amerikan, ndër më të mirët e të gjitha kohërave.
Anacleto González Flores
Anacleto González Flores (13 korrik 1888 - 1 prill 1927) ishte një laik dhe avokat katolik meksikan, i ekzekutuar gjatë persekutimit të Kishës Katolike nën presidencën e Plutarco Elías Calles. Ai u bekua nga Papa Benedikti XVI si dëshmor në 20 nëntor 2005.
Jeta
González lindi në familjen e varfër të Valentín González Sánchez dhe María Flores Navarro, Anacleto González Flores u pagëzua një ditë pas lindjes së tij. Një mik prift i familjes e njohu inteligjencën e tij dhe e rekomandoi atë për seminarin ku shkëlqeu, duke fituar pseudonimin "Maestro". Pasi vendosi se nuk kishte thirrje për urdhrat e shenjta, González filloi studimin e juridikut në Escuela Libre de Derecho në Guadalajara, duke u bërë avokat në vitin 1922. Ai u martua me María Concepción Guerrero dhe ata patën dy fëmijë.
Ai u bë një aktivist dhe drejtues i Shoqatës Katolike të Rinisë Meksikane (ACJM) dhe themeloi revistën La Palabra e cila sulmoi artikujt antiklerik dhe antik katolikë të Kushtetutës së 1917. Ai ishte themeluesi dhe presidenti i Unionit Popullor (UP), një organizatë për të organizuar katolikët për t'i rezistuar përndjekjes së Kishës.
Fillimisht, ai mbështeti rezistencën pasive kundër qeverisë, duke studiuar metodat e Gandhi. Sidoqoftë, në vitin 1926 pasi mësoi për vrasjen e katër anëtarëve të Shoqatës Katolike të Rinisë Meksikane ai u bashkua me Lidhjen Kombëtare për Mbrojtjen e Lirisë Fetare, duke mbështetur rebelimin e ardhshëm. Ai shkroi, "vendi është një burg për Kishën Katolike ... Ne nuk jemi të shqetësuar për të mbrojtur interesat tona materiale sepse këto vijnë dhe shkojnë; por interesat tona shpirtërore, këto do t'i mbrojmë sepse ato janë të nevojshme për të marrë shpëtimin tonë.
Në janar 1927, pasi duruan persekutimin fetar, rebelët filluan Luftën Cristero. González nuk mori armët, por mbajti fjalime, duke inkurajuar katolikët të mbështesin financiarisht Cristeros dhe me ushqim, akomodim dhe veshje. Ai shkroi pamflete dhe mbajti fjalime që mbështesin kauzën kundër qeverisë antiklerike.
Duke kërkuar të prishë rebelimin, qeveria kërkoi kapjen e drejtuesve të Unionit Popullor dhe Lidhjes Kombëtare për Mbrojtjen e Lirisë Fetare. González u kap dhe u përshtat me akuza se ai vrau amerikanin Edgar Wilkens, kur në fakt qeveria e dinte që Wilkens ishte vrarë nga grabitësi i tij, Guadalupe Zuno. González u torturua, përfshirë edhe duke u varur nga gishtërinjtë e tij duke i tërhequr nga bazat e tyre, duke e thyer shpatullën e tij me një pushkë dhe duke e shkurtuar pjesën e poshtme të këmbëve. Më 1 prill 1927, ai u ekzekutua nga skuadra e pushkatimit. Duke i bërë jehonë fjalëve të Presidentit të vrarë ekuadoras, Gabriel García Moreno, në kundërshtim të forcave që kërkonin të shtypnin besimin e tij, fjalët e fundit të González ishin, "Dëgjo Amerikë për herë të dytë: Unë vdes por Zoti jo! Viva Cristo Rey!"
E veja e Wilkens, i cili e dinte që González ishte inkuadruar, i shkruajti një letër proteste Uashingtonit, duke e shfajësuar atë. Një letër që qëndroi në ekzekutimin e tij mbërriti menjëherë pasi u qëllua.
Në kulturën popullore
González u portretizua nga aktori Eduardo Verástegui në filmin Cristiada (Anglisht: For Greater Glory), ku luajtën gjithashtu Andy García, Eva Longoria and Peter O'Toole.
Tropoja (gazetë)
Tropoja botim periodik në gjuhën shqipe. Numri i parë i saj doli në shtator 2018. Gazeta ka 24 faqe, 4 me ngjyra dhe është botim i përmuajshëm.
Qielli pa zogj : 202 fabula me motive nga Moikom Zeqo
Qielli pa zogj : 202 fabula me motive nga Moikom Zeqo libër me autorë Kastriot Hadëri, Izet S. Çulli, red. Bardhosh Gaçe. Botuar në Tiranë në vitin 2019 nga "Univers", libri ka 98 faqe. ISBN 9789928456601
Blake Clark
Blake Clark lindi më 2 shkurt, 1946 në Macon, Georgia. Ishte një komedian dhe aktor amerikan, ndër më të mirët e të gjitha kohërave.
Amon
parapamje|240px|Pamje tipike e Amonit gjatë Mbretërisë së Re, me dy pllaka mbi kokën e tij, simboli [[Anku|anku dhe skeptri was.]] Amon (Greqishtja e lashtë: Ἄμμων Ámmōn, Ἅμμων Hámmōn) ishte një hyjni kryesor i Egjiptit të lashtë që paraqitet si një anëtar i Ogdoad Hemopolitian. Amoni u vërtetua nga Mbretëria e Vjetër së bashku me gruan e tij Amunet. Me dinastinë e 11-të (rreth shekullit 21-të p.e.r), Amoni u ngrit në pozicionin e hyjnisë mbrojtëse të Tebës duke zëvendësuar Montu.
Pas rebelimit të Tebës kundër Hyksos dhe me sundimin e Ahmose I (shekulli i 16-të p.e.r), Amoni fitoi rëndësi kombëtare, e shprehur në bashkimin e tij me perëndinë e diellit, Ra, si Amon-Ra.
Amon-Ra ruajti rëndësinë kryesore në panteonin egjiptian në të gjithë Mbretërinë e Re (me përjashtim të "herezisë ateniste" nën Akhenaten). Pozicioni i tij si mbret i perëndive u zhvillua deri në pikën e monoteizmit virtual ku perënditë e tjera u bënë shfaqje të tij. Me Osiris, Amon-Ra është më i regjistruari nga perënditë egjiptiane.
Granata Trullosëse
Granatat trullosëse u përdorën për herë të parë nga krahu antiterrorist i Shërbimit Special Ajror të Ushtrisë Britanike në fund të viteve 1970 dhe që atëherë janë përdorur nga forcat policore dhe ushtarake në mbarë botën.
Pavarësisht natyrës së tyre më pak vdekjeprurëse, granatat trullosëse janë ende të afta të shkaktojnë dëme dhe mund të dëmtojnë ose vrasin kur shpërthejnë në afërsi. Ata janë gjithashtu në gjendje të ndezin zjarre.
Liqeni i Merhojës
Është liqeni më i thellë i Dumresë, Bashkia Belsh, Thellësia maksimale arrin në 61 metra. Liqeni është një nga 82 liqenet e Dumresë, dhe ushqehet me ujë nga reshjet e shiut. <references group="Burime" />
Santiurde de Reinosa
Santiurde de Reinosa është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campoo, të provincës Cantabria, në Cantabria. Santiurde de Reinosa ka 293 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 30.98 km2.
Lidhje të jashtme
Santiurde de Reinosa
Asla Vazgeçmem
Përmbledhja
Pas vdekjes së babait të Nurit, ajo shkon në Stamboll dhe gjatë rrugës ajo takohet me Jigit Kozan. Jigit dërgon Nurin tek halla e saj ku zbulohet të jetë shërbëtore tek çifligu i Jigitit. Jigiti dhe gruaja e tij Içlal patën një aksident me veturë pasi Jigiti i tregon asaj se ai dëshiron të divorcohet. Içlali mbetet në koma për disa vite. Pasi Jigiti takohet me Nurin, ai martohet me të.
Kur Içlali del nga koma ajo duket se ka harruar vitet e fundit të pakënaqur të jetës së saj para aksidentit dhe është fiksuar me Jigitin. Nëna e saj Ajtyl do të bëjë gjithçka për të ndihmuar vajzën e saj të mbajë Jigitin larg nga Nuri dhe bëhet shumë e rrezikshme.
Shupali
Fshat afër Zall-Dajtit, Tiranë. Prejardhja e emrit është nga emri "Shën Pal".
Coucy-la-Ville
Coucy-la-Ville është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Coucy-la-Ville ka një popullsi prej 211 banorë dhe sipërfaqe 6.11 km², me një dendësi prej 35 banor/km².
Avrigny
Avrigny është një komunë në Francë. Avrignybën pjesë në departamentin Oise të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 340 banorë dhe sipërfaqe 6.01 km².
Rindërtimi i greminës : poezi
Rindërtimi i greminës : poezi, me autor Poli Hoxha, red. Petraq Zoto. Botuar në Korçë në vitin 1995 nga "Bota e Re". Libri ka 72 faqe.
Përplasja me makinë në Susurluk
Përplasja e makinës në Susurluk ndodhi më 3 nëntor 1996 në qytetin e vogël Susurluk, në Provincën Ballëkesir të Turqisë. Ajo rezultoi në vdekjen e tre prej pasagjerëve: Abdullah Çatlı, një ish-militant ultra-djathtist i kërkuar nga policia për vrasje të shumta dhe trafik droge; Huseyin Kocadağ, një zyrtar i lartë i policisë; dhe mbretëresha e bukurisë Gonca Us (e dashura e Çatlı). Sedat Bucak, deputet, u arratis me këmbë të thyer dhe kafkë të thyer. Rrëzimi i Susurluk ishte një ngjarje kyçe në zbërthimin e shtetit të thellë në Turqi. Shoqatat e veçanta të viktimave të aksidentit dhe lidhjet e tyre me ministrin e Brendshëm Mehmet Ağar çuan në një sërë hetimesh, duke përfshirë një hetim parlamentar, të asaj që u bë e njohur si skandali Susurluk.
Prapavija
Para përplasjes, të gjitha viktimat, plus Ministri i Brendshëm Mehmet Ağar, kishin qëndruar në hotelin Onura në Kuşadası Plani i vrasjes kërkonte që edhe Ağar të vritej. Megjithatë, ai u paralajmërua nga Sami Hoştan, kështu që ai qëndroi në hotel dhe u tha të tjerëve të largoheshin pa të
Ish-deputeti i MHP-së Kubilay Uygun tha se ai u njoh me Abdullah Çatlı dhe Hüseyin Kocadağ tre ditë para aksidentit nga një gjeneral-lejtnant tashmë në pension. Uygun thotë se edhe ai ka punuar për "shtetin e thellë"
Në raportin e prokurorit thuhet se pasagjerët në makinë ishin nisur për të organizuar një atentat.
Ngjarja
Një Mercedes 600 SEL në pronësi të Bucak u përplas me një kamion pranë Çatalceviz, Susurluk në provincën Ballëkesir në Turqi. Përplasja ndodhi më 3 nëntor 1996 rreth orës 19:25 TR&. Makina po udhëtonte me afro 180 km/h (110 mph; 50 m/s).
Abdullah Çatlı, një ish-militant ultra i djathtë i kërkuar nga policia për vrasje të shumta dhe trafik droge; Huseyin Kocadağ, një zyrtar i lartë i policisë; dhe mbretëresha e bukurisë Gonca Us (e dashura e Çatlı) u vranë në aksident. Kocadağ, Çatlı dhe Us vdiqën, ose menjëherë, ose menjëherë pas kësaj. Bucak u arratis me një këmbë të thyer dhe kafkë të thyer