cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arkitektura tamile
Vendndodhja dhe planimetria
Sri Lanka kishte pasur një histori konflikti midis pakicës së saj hindu tamile dhe shumicës budiste sinhaleze që nga pavarësia e saj politike nga Britania e Madhe në vitin 1948 që çoi në Luftën Cilvile të Sri Lankës. Që nga vitet 1950 budistët sinhalezë kanë pretenduar se Tempulli Tirukoneswaram ishte fillimisht ekskluzivisht një tempull budist. Ata përmendin dhe interpretojnë informacionet historike për Tre Pagodat në sitin e Koneswaramit si aluduese për tempuj budistë. Budistët kanë pretenduar gjithashtu se siti ishte vendndodhja e Gokanna Viharas së lashtë të ndërtuar nga mbreti Mahasena. Ajo bazohet gjithashtu mbi një pohim të bërë nga historiani Senarath Paranavithana në leximin e një mbishkrimi sanskrit dhurimi të shekullit të XIII në shkrimin tamil Grantha të bërë nga një Chodaganga Deva të gjetur në kompleksin e tempullit hindu. Mbishkrimi shkruan se Deva zbarkoi në Gokaranna në vitin 1223. Asnjë dëshmi, arkeologjike ose ndonjë lloji tjetër, nuk e mbështet pretendimin se ekzitonin vihara në sit. Burime të tjera tregojnë se kompleksi kishte qenë hindu me seksione budiste para shkatërrimit të tij. Në vitin 1968, qeveria e unitetit e mbizotëruar nga shumica sinhaleze e Partisë së Bashkuar Kombëtare dhe pakica tamile mbizotëronte Partinë Federale u rrëzua pas mosmarrveshjeve rreth deklarimit të sitit hindu një zonë e mbrojtur. Një komitet i caktuar nga një ministër i Partisë Federale për të studiuar mundësinë e shpalljes së mbrojtjes së sitit u braktis pa u këshilluar nga kryeministri i kohës, Dudley Senanayake, pasi mori një letër ankese nga një murg i shquar budist që kundërshtonte për shkak se zona e tempullit do të "bjerë në duarët" e atyre "që nuk janë as sinhalezë as budistë". Partia Federale e tërhoqi mbështetjen e saj për qeverinë në vazhdim të këtij akti. Sipas gazetarëve si T. Sabaratnam, ky incident pati pasoja negative për të ardhmen e bashkëpunimit midis bashkësive tamile dhe sinhaleze. Tempulli dhe mjedisi i tij janë tashmë të zëna nga ushtria e Sri Lankës, që mban një bazë në fortesën Frederick. Më 21 shtator 2008, kryeprifti i tempullit Sivashri Kugarajakurrukali u vra në një fushatë që vinte në shënjestër priftërinjtë hindu në rajon.
Nalanda Gedige
Nalanda Gedige (në gjuhën sinhaleze: නාලන්දා ගෙඩිගේ; në gjuhën tamile: நாலந்த கெடிகே; Nālanda Gedige) është një kompleks i lashtë ndërtimor prej guri pranë Matales në Sri Lanka. Kjo ndërtesë ishte një tempull i lashtë hindu i ndërtuar midis shekujve të VIII dhe të X në Arkitekturën Dravidiane (Stili Pallava) dhe më pas mendohet se është përdorur nga budistët. Disa studiues e përshkruajnë këtë ndërtesë gjithashtu si një ndërtim dravidian kushtuar një kulti Mahayanaa me mësime të theksuara tantrike dhe të njohur për një monument të mudshëm të afërt me Budizmin Vajrayana (Tantrik). Nalanda Gedige është projektuar si një tempull hindu me një mandapë, një sallon hyrjeje (fillimisht me çati), një kalim të shkurtër në një qeli të zhveshur dhe një ambulator përreth qendrës së shenjtë. Tashmë nuk ka mbetur ndonjë shenjë e zotave hindu, megjithatë thuhet se tempulli ka qenë përdorur nga budistët. Seksionet e dekoruara pasurisht të façatës, të rikonstruktuara me mundim në vitin 1975, janë në mënyrë mbizotëruese në Stilin Jugor Indian dhe mund të jenë ndërtuar në shekujt VIII-XI, por data e saktë nuk mund të përcaktohet. Megjithatë, zoti Kubera shfaqet në krahun jugor të timpanit mbi shenjtërore dhe kjo është një veçori që gjendet vetëm në Sri Lanka.
Historia
Vlerësimet për datën e saj të ndërtimit varjojnë nga shekulli i VIII deri në shekullin e X të e. s. Kjo ishte periudhë trazirash të mëdha në ishull, me mbretërit e Indisë Jugore që vendoseshin në fillim të rënies së monarkisë sinahaleze. Ka të ngjarë që Nalanda Gedige të ketë qenë një përpjekje e e fortë për një shkrirje të kulturave tamile dhe sinhaleze.
Historia e Nalanda Gediges si një sit arkeologjik fillon në vitin 1893, kur sipas komisionerit të atëhershëm arkeologjike, H. C. P. Bell, "toka ishte përvetësuar rreth kësaj faltoreje pak të njohur dhe vetmitare të ndërtuar prej graniti, si një gedige e stilizuar në mënyrë popullore. Është e vendosur mbi terrenin e ngritur në fushat piktoreske të orizoreve të rrethuara nga kodra të ulëta dhe katundthe të vegjël prej druri. Në vitin 1911 një grup i vogël u veçua nga forca punëtore në Sigiriya për pastruar xhunglën e rritur përreth përreth rrënojave të ndërtesës. Këtij tempulli unik i vishej një rëndësi e vaçantë duke qenë shembull i vetëm i zbuluar deri tani në Cejlon i stileve të përzjera arkitekturore të përzierë në mënyrë të mirëmenduar për të formuar një ndërtesë të mrekullueshme homogjene".
Belli kishte plane domethënëse për restaurimin e Nalanda Gediges – duke përfshirë çmontimin dhe zhvendosjen e saj – siç dëshmohet nga raporti i tij i vitit 1912: "Do të jetë e nevojshme që gradualisht të zgjerohet hapësira në veri dhe lindje të rrënojave të gediges, për sa është e mundshme, në pritje të arsyeshme të zbulimit të gjymtyrëve të tjera të mbuluara të strukturës, përpara se të çmontohet pjesërisht me një pamje të rindërtimit korrekt. Për këtë ndërtesë mjeshtërore nuk mund të lejohet të mbetet në këtë gjendje të tanishme gjysëm fiktive, kur të gjithë gurët në terren të jen rikuperuar nga toka". Gjithësesi, asgjë nuk ndodhi deri shumë më vonë, në vitet 1980, kur faltorja u kërcënua nga përmbytjet e ujërave të ujëmbledhësit të sapokrijuar të Bowatennes. Mundësia për ti çmontuar rrënojat dhe rindërtuar duke mbajtur muret, u riparaqit për ti zhvendosur rrënojat më lartë ujërave. Ato tani qëndrojnë të rindërtuara përkrahë ujëmbledhësit dhe arrihen nga një rrugicë me cepa lulesh me një sfond të mahnitshëm kodrash të veshura me pemë. Nalanda Gedige është një hibrid kurioz i Arkitekturës Budiste dhe Arkitekturës Hindu. Disa elemente dizajni janë qartësisht hindu, siç është mandapa ose salla e pritjes. Nuk ka shenja të zotave hindu. Në të ndodhen skalitje erotike por të gërryera të Budizmit Tantrik, shumë të ngjashme me ato të famshme në Khajuraho në Indi. Seksionet e façatës të dekoruara në mënyrë të pasur janë në stilin e shekullit të VII që lulëzoi në Madras të Indisë së Jugut. Megjithatë, seksioni jugor ka një nike gjysëm-rrethore që përmban një reliev të figurës së Kuveras, zotit të pasurisë, të ulur galiç mbi një blindë zambakur – një imazh që gjendet vetëm në Sri Lanka.
Roland Raven-Hart, duke shkruar te “Ceylon: History in Stone (1964)” e përshkruan kështu këtë hibridizim: "Kudo tjetër ka mori ndërtesash hindu si dhe budiste dhe disa përzjerje të ngatërruara; por këtu stilet janë ndërthurur. Plan-terreni është budist, vestibuli i pastër hindu dhe kështu është faltorja e vogël pa dritare: balustrada e thjeshtë me gur hënor me krokodilë dhe lumenjtë e xhuxhave dhe arkitrari i derës janë sinhalezë ndërsa kornizat tamile; madje edhe skulpturat janë ndarë në mënyrë të përshtatshme. Efekti i përgjithshëm është magjepsës dhe për mua në mënyrë të papritur klasik, as e gjeta eksteriorin "të mbi-ngarkuar me dekorime" si Belli, megjithëse është i mbushur me kolona dhe dritare fallse në formë patkoi dhe shumë xhuxha gazmorë. Dhe kubeja duhet të ketë qenë një kuminim kur të katërta faqet e sajë ishin të pranishme, seçila me nive në formë patkoi dhe statuja, në vend të vetëm njërës që u gjet".
Agen-d'Aveyron
Agen-d'Aveyron është një komunë në Francë. Agen-d'Aveyron bën pjesë në departamentin Aveyron të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 1054 banorë dhe sipërfaqe prej  22.35 km².
Nuckelavee
Nuckelavee është një demon i ngjashëm me kalin nga mitologjia orkadike që ndërthur elemente të kuajve dhe të njeriut. Ajo e ka origjinën në mitologjinë nordike, dhe folkloristja britanike Katharine Briggs e quajti atë "më të ligun" e të gjithë demonëve të Northern Isles të Skocisë.
Një përshkrim grafik i nuckelavee siç duket në tokë është dhënë nga një banor ishulli, i cili pretendonte se kishte pasur një konfrontim me të, por tregimet që përshkruajnë detajet e pamjes së krijesës janë jo-konsistente. E përbashkët me shumë përbidësha të tjera të detit nuk është në gjendje të tolerojë ujin e freskët, prandaj ata që po ndjek duhet të kalojnë vetëm një lumë ose lumë për tu çliruar. Nuckelavee mbahet në mbyllje gjatë muajve të verës nga Mither i Detit, një shpirt i lashtë orkadian dhe i vetmi që është në gjendje ta kontrollojë atë.
Folklori orkadian kishte një ndikim të fortë skandinav, dhe mund të jetë që nuckelavee është një kompozitë e një kali i ujit nga mitologjia Kelt dhe një krijesë e importuar nga Fiset Nordike. Ashtu si me entitete të ngjashme keqdashëse si leshterikët, ajo me siguri ofroi një shpjegim për incidentet që banorët e ishullit në kohët e lashta nuk mund t’i kuptonin ndryshe.
Kyoko Kuroda
Kyoko Kuroda (黒田 今日子) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 21 ndeshje dhe ka shënuar 7 gola.
Deneuille-les-Mines
Deneuille-les-Mines është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Deneuille-les-Mines ka një popullsi prej 356 banorë dhe sipërfaqe 24.88 km², me një dendësi prej 14 banor/km².
Manatia
Manatia janë një fis historik shqiptar dhe rajon fisnor në rrethin e Lezhës të Shqipërisë veriore. Është një nga katër bajrakët tradicionalë të Malësisë së Lezhës, krahas Kryezezëve, Velës dhe Bulgërit.
Gjeografia
Territori fisnor i Manatisë shtrihet në malësinë malore të Lezhës, në lindje të qytetit të Lezhës. Kufizohet në lindje me fiset Vela, Kryezezi dhe Bulgëri, në jug me lumin Mat dhe në perëndim dhe veri me ultësirën Zadrimë - Lezhë. Vendbanimet e tyre kryesore përfshijnë Manatia, Grykë-Manati, Lalm-Lukaj dhe Kapruell (tani Prull).
Historia
Manatia shfaqet për herë të parë si toponim dhe famulli Emanatia në vitin 1621 në raportin kishtar të Benedetto Orsini Ragusino; Manatia në 1672 dhe 1866, dhe Manattia në 1928. Në vitet 1860, ata kishin një popullsi të vlerësuar prej 82 familjesh dhe 75 familje në 1905. Në vitin 1918 shënohen 96 familje me 629 banorë. Ata u bashkuan me fisin e Mirditës në vitin 1818 bashkë me tre bajrakët e tjerë të Malësisë së Lezhës.
Feja
Ashtu si pjesa tjetër e fiseve në Malësinë e Lezhës, edhe Manatia është një fis katolik. Në bregun e majtë të përroit të Manatisë, mbi Grykë-Manati, ndodhej një kishë e Shën Mëhillit që daton në fillim të shekullit të 20-të.
Wilhelm Fresenius
Wilhelm Fresenius lindi më 17 korrik të vitit 1913 në Berlin dhe vdiq më 31 korrik të vitit 2004 në Wiesbaden, Gjermani. Ishte një kimist dhe udhëheqës i Instituti Fresenius.
Pllaka tektonike
parapamje|Harta e thjeshtuar e pllakave kryesore tektonike të Tokës, të cilat u hartuan në gjysmën e dytë të shekullit të 20-të (shigjetat e kuqe tregojnë drejtimin e lëvizjes në kufijtë e pllakave). Pllaka tektonike është teoria e pranuar përgjithësisht shkencore që konsideron se litosfera e Tokës përbëhet nga një numër pllakash të mëdha tektonike të cilat kanë lëvizur ngadalë që nga ajo kohë. rreth 3.4 miliardë vjet më parë. Modeli bazohet në konceptin e zhvendosjes kontinentale, një ide e zhvilluar gjatë dekadave të para të shekullit të 20-të. Tektonika e pllakave u pranua përgjithësisht nga gjeoshkencëtarët pasi përhapja e shtratit të detit u vërtetua në mesin deri në fund të viteve 1960.
Litosfera e Tokës, e cila është guaska e jashtme e ngurtë e planetit (korja dhe manteli i sipërm), ndahet në shtatë ose tetë pllaka kryesore (në varësi të mënyrës se si përcaktohen) dhe në shumë pllaka të vogla ose "trombocite". Aty ku takohen pllakat, lëvizja e tyre relative përcakton llojin e kufirit të pllakës: konvergjent, divergjent ose transformues. Tërmetet, aktiviteti vullkanik, ndërtimi i maleve dhe formimi i kanaleve oqeanike ndodhin përgjatë këtyre kufijve të pllakave (ose gabimeve). Lëvizja relative e pllakave zakonisht varion nga zero në 10 cm në vit. parapamje|Diagrami i shtresimit të brendshëm të Tokës që tregon litosferën mbi astenosferë (jo në shkallë). Pllakat tektonike përbëhen nga litosfera oqeanike dhe litosfera më e trashë kontinentale, secila e mbuluar nga lloji i vet i kores. Përgjatë kufijve konvergjentë, procesi i subduksionit, ose një pllakë që lëviz nën një tjetër, mbart skajin e pllakës së poshtme poshtë në mantel; zona e materialit të humbur balancohet nga formimi i kores së re (oqeanike) përgjatë kufijve të ndryshëm nga shtrirja në shtratin e detit. Në këtë mënyrë, sipërfaqja e përgjithshme gjeoidale e litosferës mbetet konstante. Ky parashikim i tektonikës së pllakave quhet edhe parimi i rripit transportues. Teoritë e mëhershme, që kur u hodhën poshtë, propozuan tkurrje graduale (tkurrje) ose zgjerim gradual të globit.
Pllakat tektonike janë në gjendje të lëvizin sepse litosfera e Tokës ka forcë më të madhe mekanike se astenosfera e poshtme. Ndryshimet anësore të densitetit në mantel rezultojnë në konvekcion; domethënë, lëvizja e ngadaltë zvarritëse e mantelit të ngurtë të Tokës. Lëvizja e pllakave mendohet se nxitet nga një kombinim i lëvizjes së shtratit të detit larg kreshtave të përhapura për shkak të variacioneve në topografi (kreshti është topografik i lartë) dhe ndryshimeve të densitetit në kore (dendësia rritet ndërsa korja e sapoformuar ftohet dhe lëviz. larg kreshtës). Në zonat e zhytjes, korja oqeanike relativisht e ftohtë dhe e dendur zhytet poshtë në mantel duke formuar gjymtyrën konvektuese të një qelize të mantelit dhe ekziston një konsensus i përgjithshëm që kjo rezulton në shtytësin më të fortë të pllakave. Rëndësia relative e faktorëve të tjerë të propozuar si konvekcioni aktiv, ngritja dhe rrjedha brenda mantelit, dhe tërheqja e baticës së hënës, dhe marrëdhënia e tyre me njëri-tjetrin është ende objekt debati.
Llojet e tërmeteve
Sipas Shkallës Rihter kemi këto lloj tërmetesh;
Mikro tërmete-2 ballë Rihter(rreth 800 në ditë)
Shumë te vegjël-2.0-2.9ballë(rreth 1000 të tillë në ditë)
Të vegjël-3.0-3.9 ballë(rreth 49000 më vit)
Të lehtë-4.0-4.9 ballë(rreth 6200 në vit)
Të fuqishëm-6.0-6.9 ballë(rreth 120 në vit)
Të mëdhenj-7.0-7.9 ballë(rreth 18 për vit)
Gjigand-8.0-8.1 ballë(rreth 1 në 20 vjet)
Meteorik(një në disa mojëra vjet, fuqia e tij mbetet akoma e panjohur, por fenomeni më i ngjashëm i regjistruar është rënia e një meteori gjigand në Tanguska, Rusi më 30 qershor 1908)
Sipas thellësisë tërmetet klasifikohen si :
Të cekët- nën 70 km vatër
Të mesëm- 70-300 km vatër
Të thellë nga 300 deri në 800km vatër
Sipas lëkundjes kemi 3 lloj tërmetesh:
Rrëshkitës kur toka lëviz për anash
Normal kur toka ulet
Ngritës kur toka ngrihet lart(lloji më shkatërrues nga të gjithë)
Agencourt
Agencourt është një komunë në Francë. Agencourt bën pjesë në departamentin Côte-d'Or të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 386 banorë dhe sipërfaqe prej  4.2 km².
Nine Inch Nails
parapamje|djathtas|Nine Inch Nails në nëntor 2013 në Staples Center. Nine Inch Nails (shkurt NIN, stilizuar si NIИ) është një grup amerikan rroku industrial, themeluar në vitin 1988 nga Trent Reznor në Cleveland, Ohio. Si producent kryesor i grupit, këngëtar, kompozitor dhe instrumentist, Reznor është i vetmi anëtar zyrtar i grupit dhe mbetet i përgjegjësi vetëm për drejtimin artistik të projektit. Pas regjistrimit të një albumi të ri, Reznor zakonisht mbledh një grup muzikantësh për të performuar në koncerte. Në skenë, Nine Inch Nails shpesh përdor elemente vizuale për të shoqëruar shfaqjet.
Audienca e muzikës alternative underground e priti ngrohtësisht Nine Inch Nails në vitet e para. Reznor prodhoi disa albume me shumë ndikim në vitet 1990 që arritën popullaritet të gjerë, ndërkohë që shumë nga këngët e Nine Inch Nails u bënë të njohura në radio; Katalogu u produksioneve të grupit ka arritur shitje rekorde që kalon mbi 20 milionë albume në mbarë botën, me 10 milion shitje të certifikuara në vetëm Shtetet e Bashkuara. Në vitin 1997, Reznor u shfaq në listën e revistës Time si një nga njerëzit më me ndikim të vitit. Në vitin 2004, Rolling Stone vendosi Nine Inch Nails në numrin 94 të listës së 100 artistëve më të mëdhenj të të gjitha kohërave.
Në vitin 2014, grupi Nine Inch Nails u emërua si kandidat për induksion në Rock'n Roll Hall of Fame. Në vitin 2015, ata u nominuan për herë të dytë.
Cornebarrieu
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Cornebarrieu (Ocitanisht: Còrnabarriu ; Shqip: Misërbariu) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Walter Fuchs (kimist)
Walter Fuchs lindi më 8 qershor 1891 nëVjenë, Austri; vdiq më 30 gusht 1957 në Aachen, Gjermani. Ishte kimist gjermano-austriak.
Kolumbarium
Sfondi
300px|parapamje|djathtas|Dizanji i kolumbarios së Livias në Romë Kolumbariumet romake shpesh ishin të ndërtuar pjesërisht ose tërësisht nëndhe. Kolumbariumi i Pomponius Hylas është një shembull i lashtë në periudhën romake, që ishte dekoruar me afreske dhe mozaikë.
Sanfourche
Sanfourche është një emër i familjes i mbajtur kryesisht nga:
Charmes-sur-Rhône
Charmes-sur-Rhône është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Charmes-sur-Rhône ka një popullsi prej 2630 banorë dhe sipërfaqe 5.95 km², me një dendësi prej 442 banor/km².
Noriko Ishibashi
Noriko Ishibashi (石橋 紀子) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje dhe ka shënuar 1 gola.
Muscourt
Muscourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Muscourt ka një popullsi prej 56 banorë dhe sipërfaqe 2.18 km², me një dendësi prej 26 banor/km².
Autrey-lès-Cerre
Autrey-lès-Cerre është një komunë në Francë. Autrey-lès-Cerre bën pjesë në departamentin Haute-Saône të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 243 banorë dhe sipërfaqe 5.48 km².
Willard Frank Libby
Willard Frank Libby lindi më 17 dhjetor të vitit 1908 në Grand Valley, Colorado dhe vdiq më 8 shtator të vitit 1980 në Los Angeles. Ishte një kimist amerikan.
Walther Hempel
Walther Mathias Hempel lindi më 5 maj të vitit 1851 në Pulsnitz, dhe vdiq më 1 dhjetor të vitit 1916 në Dresden, Gjermani. Ishte një kimist gjerman, i njohur për punën e tij mbi elektrolizën dhe analizat teknike të gazrave.
Agincourt
Agincourt është një komunë në Francë. Agincourt bën pjesë në departamentin Meurthe-et-Moselle të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 420 banorë dhe sipërfaqe prej  4.17 km².
Walter Kossel
Walther Kossel lindi më 4 janar të vitit 1888 në Berlin dhe vdiq më 22 maj të vitit 1956 në Tübingen. Ishte një kimist dhe fizikan gjerman. Ishte djali i Nobelistit për mjekësi Albrecht Kossel.
Vladimir Prelog
thumb|Vladimir Prelog Vladimir Prelog lindi më 23 korrik të vitit 1906 në Sarajevë, Austro-Hungari sot Bosnja dhe Hercegovina, dhe vdiq më 7 janar të vitit 1998 në Zürich, Zvicër. Ishte një kimist kroat nga Bosnja Herzegovina. Në vitin 1975 mori çminin Nobel për Kimi.
Zsuzsa Koncz
Zsuzsa Koncz (e lindur më 7 Mars të vitit 1946, në Pély) është një këngëtare hungareze, tekstet e të cilës (kryesisht janë të shkruara nga János Bródy) ndonjëherë ishin shumë kritikë ndaj sistemit politik të vendit para 1990.
Jean-Joseph Sanfourche
Jean-Joseph Sanfourche, i njohur thjesht si Sanfourche, është një piktor, poet, dizajner dhe skulptor francez, i lindur më 25 qershor 1929 në Bordeaux dhe vdiq më 13 mars 2010 në Saint-Léonard-de-Noblat.
Ai praktikonte brutin e artit dhe ishte shoku i Gaston Chaissac, Jean Dubuffet, Robert Doisneau, me të cilin mbajti një korrespondencë.
Eaunes
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Eaunes (Ocitanisht: Èunas ; Shqip: Aunasi) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Megumi Sakata
Megumi Sakata (坂田 恵) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 10 ndeshje.
Walther Hermann Nernst
thumb|Walther Hermann Nernst Walther Hermann Nernst lindi më 25 qershor 1864 në Briesen (Prusi) dhe vdiq më  18 nëntor 1941 në Zibelle. Ishte një kimist dhe fizikan gjerman.
William Henry Perkin
William Henry Perkin lindi më 12 mars të viti 1838 në Londër dhe vdiq më 14 korrik të vitit 1907 në Sudbury. Ishte një kimist anglez.
Les Vans
Charmes-sur-Rhône është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Charmes-sur-Rhône ka një popullsi prej 2630 banorë dhe sipërfaqe 5.95 km², me një dendësi prej 442 banor/km².
Lidhje të jashtme
Charmes-sur-Rhône Charmes-sur-Rhône
Adriana Elini
Adriana Elini-Xhajanka regjizore shqiptare, u lind në Tiranë më 3 Prill 1937. Kreu studimet në Fakultetin e Histori-Filologjisë dhe në vitin 1958 emërohet në Kinostudion “Shqipëria e Re”, fillimisht si regjizore montazhi. Në vitin 1967 ajo punon për filmin artistik “Horizonte të hapura” e më pas “Estrada në ekran”. Një vit më vonë (1968), realizon dokumentarin e parë si regjizore “Universiteti ynë”. Nga ky vit e nga ky film, për afro 20 vjet të tjera Adriana arrin të realizojë rreth 40 dokumentarë artistikë, reportazhe, kronika të ngjarjeve të kohës. Ndërroi jetë në vitin 1994.
Agenville
Agenville është një komunë në Francë. Agenville bën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 106 banorë dhe sipërfaqe prej  3.3 km².
Wilhelm Ostwald
Wilhelm Ostwald lindi më 2 shtator të vitit 1853 në Riga dhe vdiq më 4 prill të vitit 1932 në Leipzig, Gjermani. Ishte një kimist, filozof si dhe nobelist për kimim, gjermano-baltik.
Celles-sur-Aisne
Celles-sur-Aisne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Celles-sur-Aisne ka një popullsi prej 260 banorë dhe sipërfaqe 6.16 km², me një dendësi prej 42 banor/km².
Frymëzim na dha koha e Partisë
Frymëzim na dha koha e Partisë : poezi të zgjedhura; Libër me redaktor Dalan Shapllo. Botuar në Tiranë në vitin 1983 nga "Naim Frashëri". Libri ka 221 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, poezia, përmbledhje (antologji).
Dompnac
Dompnac është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Dompnac ka një popullsi prej 74 banorë dhe sipërfaqe 16.12 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Amerikano latinët
Latinet ishin një nga popujt me të mëdhenj në historinë e botës. Ata jetonin kryesisht ne Amerikën Qendrore,me pas u përhapen ne te gjithë boten. Nga gjuha e tyre, latinishtja kane ardhur spanjishtja, frëngjishtja dhe italishtja.
Moda (statistikë)
Modi ose modusi (vlera mbizotëruese) krahas mesatares aritmetike dhe medianës, është një masë tjetër e tendencës qendrore të grupimit të të dhënave. Modi është thjesht vlera më e zakonshme në një seri të dhënash. Simboli për modin (modusin) është - Mo (Shkronja "M" e madhe dhe shkronja "o" e vogël).
Shembuj
1) Le të jenë dhënë vlerat vijuese (p.sh. rezultatet në një test njohurish): 12, 23, 43, 15, 23, 32, 23, 50, 64, 40. Meqenëse modi është sipas përkufizimit vlera më e zakonshme, atëherë këtu është Modi = 23.
2) Le të jenë dhënë vlerat vijuese: 2, 4, 3, 8, 4, 7, 6, 3. Mund të vërehet se vlerat 3 dhe 4 përsëriten dy herë. Prandaj, thuhet se këto të dhëna kanë dy moduse.
3) Ne pyetëm shtatë persona se cilat ngjyra u pëlqyen më shumë. Përgjigjet e tyre janë: e gjelbër, e bardhë, blu, e gjelbër, e kuqe, e verdhë, e gjelbër. Mund të shihet se modi nuk ka pse të jetë një numër, por ai mund të jetë edhe një përcaktues foljor. Në këtë rast, Mod = jeshile, sepse kjo është ngjyra që përsëritet më shpesh nga të anketuarit e deklaruar (përsëritet tre herë). Nëse shpërndarja ka një modus, ai njihet si unimodal . Nëse ka dy moduse, atëherë ai është bimodal, dhe nëse ka shumë moduse, atëherë ai quhet polimodal. Nëse shpërndarja e të dhënave devijon nga ajo normale (d.m.th. është asimetrike), zakonisht ndodh që modi të mos përkojë me mesataren aritmetike ose medianën.
Krahasimi i mesatares, medianës dhe modit
Modin si terminologji së pari e ka përdorur Karl Pearson në vitin 1895.
Teatri Kombëtar i Operës së Gjeorgjisë
Teatri Kombëtar Gjeorgjian i Operas dhe Baletitnë Tiblisi (თბილისის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრი), i njohur më parë si Teatri Perandorak Tiflis, është një shtëpi opera që ndodhet në Rustaveli Avenue në Tbilisi të Gjeorgjisë. I themeluar në vitin 1851, Tbilisi Opera është shtëpia kryesore e operës së Gjeorgjisë dhe një nga institucionet më të vjetra në Evropën Lindore.
Që nga viti 1896, teatri ka banuar në një ndërtesë ekzotike neo-maure e ndërtuar fillimisht nga Victor Johann Gottlieb Schröter, një arkitekt i shquar me prejardhje baltike gjermane. Edhe pse Oriental në dekorimet dhe stilin e saj, paraqitja e ndërtesës, foyers dhe salla kryesore janë ato të një shtëpie tipike evropiane të operës. Që nga themelimi i saj, teatri është dëmtuar nga disa zjarre dhe i është nënshtruar veprave të mëdha të rehabilitimit nën udhëheqjen sovjetike dhe gjeorgjiane; përpjekja më e fundit e restaurimit u mbyll në janar të vitit 2016, duke marrë gjashtë vjet dhe duke kushtuar rreth 40 milionë dollarë amerikanë, dhuruar nga një fondacion biznesi gjeorgjian.
Origjina dhe mbështetjet socialo-politike
Themelimi Operas Imperiale Tiflis ishte i ndërthurur ngushtë me proceset e trazuara politike në Gjeorgji pas aneksimit të vendit nga Perandoria Ruse në vitin 1801. Në gjysmën e parë të shekullit XIX, Gjeorgjia mbeti një pjesë e trazuar dhe e dobët e integruar e perandorisë. Të pakënaqur me politikat ruse, në vitin 1832 aristokracia gjeorgjiane nxorri një komplot kundër autoriteteve lokale ruse, e cila u zbulua dhe rezultoi në arrestime dhe represione të shumëfishta në vitet pasuese. Në ankth për të pajtuar opinionin gjeorgjian në lidhje me këto vështirësi të vazhdueshme, Vikeroi i ri i Kaukazit, Count Mikhail Vorontsov, zbatoi një numër iniciativash kulturore, njëra prej të cilave ishte themelimi i operës. Qëllimi i deklaruar i themelimit të saj ishte të përfitonte "mirëqenien publike", por gjithashtu shërbeu për një qëllim të rëndësishëm politik për të integruar plotësisht aristokracinë lokale gjeorgjiane në jetën shoqërore imperiale, duke i shkëputur ata nga çdo konspiracion anti-rus.
Për të kënaqur gjeorgjianët, Vorontsov shkoi për të patronizuar shfaqjet teatrore në gjuhën gjeorgjiane dhe bëri gjithçka që Shën Petersburg do të lejonte të fitonte vendasit. Këto lloj përpjekjesh ishin veçanërisht të rëndësishme në dritën e rebelimit të vazhdueshëm të Shamilit në Kaukazin e Veriut, gjë që i shtyu disa rusë të shihnin aristokratët gjeorgjianë si muret e vetme që mbronte kufijtë jugorë të Rusisë. Përpjekjet pajtuese të Vorontsov nuk ishin pa polemika, pasi të gjithë rusët nuk ishin entuziastë për kontributet jo-ruse në zhvillimin kulturor të qytetit; disa u kundërvunë me prodhimet në gjuhën gjeorgjiane dhe i kishin zhvendosur në ditë të ndryshme, në vend që t'i paraprinte shfaqjeve të rregullta të operës, siç ishte bërë deri në atë pikë.
Me iniciativën e Vorontsov, vendtakimi origjinal i teatrit u zgjodh në Rustaveli Avenue në sheshin Erivan, një zonë që administrata e parashikuar siç duhet do të ishte qendra e qytetit në zgjerim. Vendi u dha pa pagesë nga guvernatori i guvernatorit të Tiflis, me kusht që teatri të ishte pjesë e qytetit.
Themelet e Teatrit Imperial Tiflis u vendosën më 15 prill 1847. Arkitekti italian Giovanni Scudieri, i cili kishte ardhur në Tiflis nga Odesa, ishte angazhuar për të mbikëqyrur projektin. Ndërtimi u përfundua në vitn 1851. Brendësia e teatrit u dekorua nga një dizajner parizian, duke përdorur kadife me ngjyrë, detaje ari dhe argjendi dhe sete të shtrenjta. Një llambadar masiv me gjatësi 1,218 kilogram (2,685 lb), i mbledhur në 12 kuti të mëdha, u transportua nga një avullore nga Marsejë deri në Kulevi në bregun e Detit të Zi. Buffalo e tërhoqi llambadarin më shumë se 300 kilometra (190 mi) në Tiflis. Piktori rus Grigory Gagarin krijoi veprat e artit për teatrin. Vorontsov emëroi shkrimtarin Vladimir Sollogub si drejtorin e parë të teatrit.
Hapja dhe performancat e para
Më 12 prill të vitit 1851, teatri mbajti hapjen e saj të madhe, ku morën pjesë shoqëria e lartë e Tiflis. Ndërsa faza e teatrit nuk ishte ende e kompletuar, teatri në vend mbante një top të maskuar dhe fonde për bamirësi për Kolegjin e Grave Shën Nino.
Disa muaj më vonë, gazeta popullore pariziane L'Illustration (botimi i 25 tetorit të vitit 1851) shtypte një artikull të madh nga Edmond de Bares me dy fotografi të brendshme të teatrit. Autori shkroi: "Ky është teatri i vetëm në qytet, brendësia e të cilit është tërësisht maure në stil dhe pa dyshim është një nga ndërtimet teatrale më elegante, më të bukura dhe më interesante, të konceptuara nga njeriu."
Në pranverën e vitit 1851, drejtori i teatrit ftoi një trupë opera italiane, e cila kishte udhëtuar në Perandorinë Ruse nën drejtimin e Francisco Asenjo Barbieri, për të performuar në Tiflis. Italianët udhëtuan me transport nga Novocherkassk, por u bënë të sëmurë dhe të lodhur kur hynin në malet e Kaukazit. Deri në kohën që arritën në Stavropol në Rusinë jugore, ata kishin humbur gjithë durimin dhe nuk pranuan të vazhdonin me Tiflisin. Së fundi ata rifilluan, duke pushuar shpesh për të pushuar ndërsa udhëtonin nëpërmjet autostradës ushtarake gjeorgjiane, para se të mbërrinin në Tiflis më 9 tetor të vitit 1851.
Një muaj më vonë, sezoni i parë teatral u hap zyrtarisht në Tiflis me Lucia di Lammermoor nga Gaetano Donizetti. Pas spektaklit, i cili pati një sukses të madh, ushtritë e udhëhoqën Barbierin dhe kompaninë në bregun e majtë të lumit Kura për një festë publike, ku njerëzit u festuan në anije për tërë natën.
Italianët kryen 12 shfaqje të ndryshme opera gjatë tre muajve. Si pasojë orkestra u pasurua me instrumente të reja dhe rezultate muzikore. Performanca e orkestrës së huaj erdhi në Tiflis dhe disa u vendosën atje.
Zjarri dhe rindërtimi
Më 11 tetor të vitit 1874, një zjarr filloi përpara një shfaqjeje të Normës së Vincenzo Bellinit. Ndonëse zjarrfikësit ishin në rrugë, zjarrfikësit nuk u përgjigjën fillimisht dhe nuk sollën shkallë, duke shkaktuar zemërim dhe akuza se zjarri ishte i qëllimshëm. Teatri u shkatërrua plotësisht, duke përfshirë bibliotekën e pasur muzikore, kostumet, peizazhin, propset dhe të gjitha pikturat e Gagarinit.
Janë bërë plane për rindërtimin e shtëpisë së operës. Teatri vendosi të vazhdojë sezonin e saj nga "Teatri Veror", dhe u kthye më 27 dhjetor me prodhimin e Normës.
Qyteti mbajti një konkurs për një dizajn të ri arkitekturor. Viktor Schröter, një arkitekt me origjinë gjermane nga Shën Petersburg, paraqiti projektin fitues. Ndërtimi i teatrit të ri mori vite për të filluar. Ka pasur vonesa të përsëritura në të gjithë projektin, me dizajnin që nuk u miratua zyrtarisht nga Guvernatori Duka i Madh Michael Nikolaevich deri në vitn 1880. Edhe pas fillimit të ndërtimit, ndonjëherë do të ndalej plotësisht.
Teatri më në fund u rihap në vitin 1896.
Shekulli i 20-të
Në vitin 1937, teatri u riemërua në nder të Zacharia Paliashvilit, një prej kompozitorëve kombëtarë të Gjeorgjisë. Trazirat dhe destabilizimi në Gjeorgji në vitet 1990 ndikuan në teatrin operistik të Tbilisit, ashtu siç bënë shumë të tjerë në vend. Qeveria nuk mund të siguronte burime të mjaftueshme për funksionimin e teatrit: kjo parandalonte krijimin e një pamjeje të re apo kostumesh, rekrutimin e artistëve dhe mirëmbajtjen e ndërtesës tashmë të pambrojtur. Pas Revolucionit të Rozë, megjithatë, qeveria e sapo zgjedhur zgjeroi situatën në opera si pjesë e reformave të saj kulturore.
William Ramsay
thumb|Sir William Ramsay
Galié
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
William Ramsay
Sir William Ramsay lindi më 2 tetor 1852 në Glasgow dhe vdiq më 23 korrik 1916 në High Wycombe. Ishte kimist dhe nobelist skocez.
Peizazhi rural
Në një kuptim të ngushtë, peizazhi rural përfaqëson aspektin vizual të ndërthurjes dhe bashkëveprimit të elementeve natyrore dhe atyre humane në një kontekst territorial rural, në një kohë të caktuar. Në një këndvështrim më të gjerë, peizazhi rural nënkupton një sistem që përfshin elementet rurale dhe marrëdhëniet funksionale, prodhuese, hapësinore, vizuale, simbolike dhe mjedisore mes tyre[1]. Ndonëse përkufizimi mbi këtë koncept evoluon në mënyrë të pandërprerë, studimet e sotme vazhdojnë t’i përmbahen thelbit të konceptit të dhënë nga Demangeon që në vitin 1935, sipas të cilit peizazhi rural është, para së gjithash, një konstrukt human[2]. Shpesh, ekziston një tendencë për ta njësuar peizazhin rural me atë bujqësor, nisur nga mbizotërimi i veprimtarisë bujqësore dhe i elementeve të lidhura me të në hapësirën rurale, por një këndvështrim i tillë është tejet kufizues, veçanërisht në ditët e sotme, në kushtet e ridimensionimit të vazhdueshëm social-ekonomik të kësaj hapësire.
Galié
Galié (Ocitanisht: Galièr ; Shqip: Galieri) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Pamjet
Château de Galié është një kështjellë e rrënuar e shekullit të 13-të dhe 14-të e cila është renditur që nga viti 1970 si një vend historik nga Ministria Franceze e Kulturës.
Peizazhi rural
Faktorët ndikues në peizazhin rural
Mënyra se si kompozohet një peizazh rural varet nga një sërë faktorësh si:
-         veçoritë natyrore të territorit rural (relievi, klima, bimësia etj.),
-         shkalla e ndërhyrjes së shoqërisë në territor,
-         veprimtaritë ekonomike mbizotëruese,
-         tipi i vendbanimit dhe i banesave,
-         traditat lokale,
-         politikat e menaxhimit të territorit,
-         stadi i zhvillimit të vendit në tërësi etj.
Në varësi të këtyre faktorëve, shfaqen peizazhe rurale të ndryshme, herë më pranë gjendjes natyrore të hapësirës rurale, herë me shkallë me të lartë antropizimi.
Mbrojtja e peizazheve rurale
Peizazhet rurale përfaqësojnë një fond të rëndësishëm të trashëgimisë botërore, të përfshira edhe në inventarë të UNESCO-s. Identifikimi i resurseve të peizazheve rurale synon të rritë ndërgjegjësimin mbi karakteristikat dhe vlerat materiale dhe jomateriale të peizazheve, duke përfaqësuar hapin e parë të domosdoshëm drejt promovimit të ruajtjes së qëndrueshme të hapësirave të tilla dhe transmetimit të njohurive dhe përfaqësimeve kulturore të tyre te brezat e ardhshëm[4].
Studimi i peizazheve rurale
Ekzistojnë qasje të ndryshme studimore ndaj peizazhit rural, ku mbizotëron vëzhgimi i drejtpërdrejtë, por në ndihmë mund të vijë edhe puna kamerale nëpërmjet interpretimit të fotografive, hartave apo planeve kadastrale. Gjendja e peizazhit është gjithnjë e përkohshme dhe mbart shenjat e së kaluarës po aq sa edhe të së tashmes: veprimtari, rregullime, raporte sociale, teknika etj.[5] Studimi i elementeve të peizazhit rural jep të dhëna të rëndësishme mbi evolucionin e këtij peizazhi, si dhe kontribuon në drejtim të ravijëzimit të së ardhmes social-ekonomike të territorit rural.
References
[1] ICOMOS-IFLA principles concerning rural landscapes as heritage, GA 2017 6-3-1 – Doctrinal Texts Ver. 30/07/2017.
[2] Demangeon Albert. Paysages ruraux. In: Annales de Géographie, t. 44, n°251, 1935. pp. 535-540.
DOI : https://doi.org/10.3406/geo.1935.11174
www.persee.fr/doc/geo_0003-4010_1935_num_44_251_11174
[3] Mauro Agnoletti, Rural landscape, nature conservation and culture: Some notes on research trends and management approaches from a (southern) European perspective, Landscape and Urban Planning, Volume 126,
2014, pages 66-73, https://doi.org/10.1016/j.landurbplan.2014.02.012. ( https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0169204614000474 )
[4] ICOMOS-IFLA principles concerning rural landscapes as heritage, GA 2017 6-3-1 – Doctrinal Texts Ver. 30/07/2017.
[5] Jacques Baudry, Catherine Laurent. Paysages ruraux et activités agricoles. Le Courrier de l'environnement de l'INRA, Paris : Institut national de la recherche agronomique Délégation permanente à l'environnement, 1993, 20 (20), pp.5-10. ⟨hal-01207232⟩
Çufoja dhe Bubi kaçurrel
thumb|250px|[[Kopertina e librit]] Çufoja dhe Bubi kaçurrel, roman me autor Gaqo Bushakën është një nga librat që konsiderohet tashmë një perlë e letërsisë shqiptare, që mund të lexohet nga fëmijë po edhe nga të rritur që duan të përkujtojnë fëmijërinë e tyre. Pjesë të ndryshme të librit u kthyen dhe në shfaqje në Teatrin e Kukullave për fëmijë e u transmetua në TVSH.
Bujqësia e qëndrueshme
Bujqësia e qëndrueshme është bujqësia që përmbush nevojat e brezave të sotëm dhe të ardhshëm ndërkohë që siguron produktivitet, mjedis të shëndetshëm, si dhe barazi social-ekonomike[1].
Koncepti mbi bujqësinë e qëndrueshme
Ideja e bujqësisë së qëndrueshme është artikuluar fillimisht në Raportin e Bruntland në vitin 1987, së bashku me konceptin e zhvillimit të qëndrueshëm[2], ndonëse praktikat e para që mbështeteshin në qëndrueshmërinë e bujqësisë datojnë që prej kohërave të lashta. Në ditët e sotme, kjo bujqësi është vendosur në qendër të kërkimeve të shumta nga studiues të fushave të ndryshme, në përpjekje për të ofruar alternativa të qëndrueshme të zhvillimit bujqësor, të cilat nuk cënojnë rentabilitetin e bujqësisë, por as nuk kompromentojnë vazhdimësinë e resurseve lokale. Që një fermë të jetë e qëndrueshme, duhet të sigurojë sasi të mjaftueshme prodhimi cilësor, të mbrojë resurset e saj, të jetë e sigurt nga ana mjedisore dhe njëkohësisht fitimprurëse[3]. Qëndrueshmëria në sistemet bujqësore ndërthur koncepte të lidhura me reziliencën (aftësia e sistemeve për të amortizuar tronditjet apo goditjet) dhe persistencën (aftësia e sistemeve për të vazhduar për një periudhë të gjatë), si dhe adreson një sërë çështjesh të gjera ekonomike, sociale dhe mjedisore[4]. Bujqësia e qëndrueshme duhet të jetë në gjendje të zhvillohet vazhdimisht ndërkohë që ruan resurset natyrore dhe sociale mbi të cilat mbështetet[5].
Parimet e bujqësisë së qëndrueshme
Bujqësia e qëndrueshme mbështetet në disa parime kryesore:
Parimi 1: Përmirësimi i eficiensës në përdorimin e resurseve është thelbësor në bujqësinë e qëndrueshme.
Parimi 2: Qëndrueshmëria kërkon veprim të drejtpërdrejtë për të ruajtur, mbrojtur dhe fuqizuar resurset natyrore.
Magny-le-Hongre
Magny-le-Hongre është komunë në departamentin Seine-et-Marne në Francë.
Yuriko Mizuma
Yuriko Mizuma (水間 百合子) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 22 ndeshje dhe ka shënuar 10 gola.
Harad
Në J.R.R. Legjendariumi i fantasisë së Tokienit ,Harad-i është një tokë e pafundme në jug të Gondor dhe Mondor .Port I tij kryesor është Umbar ,baza e Corsars Umbar ,anijet e së cilës I shërbejnë flotës  Lordit të Errët Sauron.Njerëzit e saj janë Haradrim ose Jugorët ; luftëtarët e tyre vishen me të kuqe të ndezur dhe ngjyrë ari ,janë të armatosur me shpata dhe memburoja të rrumbullakëta; disa ngasin elephantë të quajtur mûmakil.
Bujqësia e qëndrueshme
Parimet e bujqësisë së qëndrueshme
Parimi 3: Bujqësia që dështon në mbrojtjen dhe përmirësimin e jetesës rurale, barazisë dhe mirëqenies sociale, është e paqëndrueshme.
Harad
Tolkien e bazoi Haradrim sipas Aethiopians të lashtë, popujt e Afrikës Jug-Sahariane, në vijim të kërkimeve të tija filologjik e  të fjalës  Sigelwara në Anglishten e Vjetër. Ai nxori përfundimin se kjo fjalë i referohej një lloj demoni zjarri të zezë të zezë përpara se të aplikohej për Etiopianët. Ai e bazoi përdorimin e Haradrimit të elefantëve të luftës, ndërkohë, në atë të Pirros së Epirit në luftën e tij kundër Romës së Lashtë. Kritikët kanë debatuar nëse Tolkien ishte racist në bërjen e protagonistëve të bardhë dhe antagonistëve të zinj, por të tjerët kanë vërejtur se ai ishte fuqimisht anti-racist në jetën reale, duke kundërshtuar çdo përpjekje për të demonizuar armikun në të dy Luftërat Botërore.
Bujqësia e qëndrueshme
Parimet e bujqësisë së qëndrueshme
Parimi 4: Rritja e reziliencës së individëve, komuniteteve dhe ekosistemeve është element kyç në bujqësinë e qëndrueshme.
Parimi 5: Ushqimi dhe bujqësia e qëndrueshme kërkon mekanizma qeverisës të përgjegjshëm dhe efektivë[6].
Praktikat e bujqësisë së qëndrueshme
Një bujqësi e aftë për të siguruar në vazhdimësi ushqim dhe resurse të tjera për një popullsi gjithnjë në rritje është thelbësore për ekzistencën e njerëzimit dhe për çdo veprimtari humane[7], por përmbushja e këtyre nevojave të sotme dhe të ardhshme po kompromentohet gjithnjë e më shumë nga një sërë praktikash dhe faktorësh si: intenstifikimi bujqësor, punimi jo i përshtatshëm i tokës, përdorimi abuziv i lëndëve ushqyese, ndotja etj. Ekzistojnë një sërë praktikash që mund të aplikohen në bujqësinë e qëndrueshme dhe në sistemet e qëndrueshme të ushqimit:
-         konsumatorët dhe tregtarët mund të përzgjedhin ushqime të prodhuara nëpërmjet metodave që mbrojnë shendetin, që janë miqësore me mjedisin apo që fuqizojnë ekonominë lokale;
-         kërkuesit shkencorë në fushën e bujqësisë e qëndrueshme mund të kryqëzojnë linjat e tyre disiplinare, duke ndërthurur biologjinë, ekonominë, inxhinierinë, kiminë, zhvillimin e komunitetit dhe shumë të tjera[8].
Sot, shqetësimi mbi qëndrueshmërinë përqendrohet në nevojën për të zhvilluar teknologji dhe praktika bujqësore që nuk kanë efekte të kundërta në mjedis (pjesërisht pasi mjedisi përfaqëson një aset të rëndësishëm për bujqësinë), që janë të aksesueshme dhe efikase për fermerët, që çojnë në përmirësim të produktivitetit ushqimor dhe kanë efekte pozitive në të mirat dhe shërbimet mjedisore[9].
Referimet
[1]FAO (2014), Building a Common Vision for Sustainable Food and Agriculture. Principles and Approaches. https://www.fao.org/3/i3940e/i3940e.pdf   Konsultuar më 04.12.2021.
[2] Tait, J.; Morris, D. Sustainable development of agricultural systems: Competing objectives and critical limits. Futures 2000, 32, 247–260.
[3] Reganold, J. P., Papendick, R. I., & Parr, J. F. (1990). Sustainable Agriculture. Scientific American, 262(6), 112–121. http://www.jstor.org/stable/24996835
[4] Pretty J. (2008). Agricultural sustainability: concepts, principles and evidence. ''Philosophical transactions of the Royal Society of London. Series B, Biological sciences, 363''(1491), 447–465. https://doi.org/10.1098/rstb.2007.2163
[5] Weil, Raymond. (1990). Defining and Using the Concept of Sustainable Agriculture. Journal of Agronomic Education. 19. 126-130. 10.2134/jae1990.0126.
[6]FAO (2014), Building a Common Vision for Sustainable Food and Agriculture. Principles and Approaches. https://www.fao.org/3/i3940e/i3940e.pdf   Konsultuar më 04.12.2021.
[7] Velten S, Leventon J, Jager N, Newig J. What Is Sustainable Agriculture? A Systematic Review. Sustainability. 2015; 7(6):7833-7865. https://doi.org/10.3390/su7067833
[8] ''UC Sustainable Agriculture Research and Education Program. 2021. "What is Sustainable Agriculture?" UC Agriculture and Natural Resources. https://sarep.ucdavis.edu/sustainable-ag Konsultuar më 04.12.2021.''
[9] Pretty J. (2008). Agricultural sustainability: concepts, principles and evidence. ''Philosophical transactions of the Royal Society of London. Series B, Biological sciences, 363''(1491), 447–465. https://doi.org/10.1098/rstb.2007.2163
Shko ne dreq te mallkuar
- Ork:Maki Text:Avni Qahili - Ork:Maki Text:Avni Qahili - Ork:Ejup Shabani Text:Eroll Jakupi - Ork:Sh.Saraqi Text:I Berani - Ork: - Ork:Kristi Popa Teksti:J Papingji - Ork:R.Bilbili Text:A Qahili - Ork:Xh.Gashi Muzika Text I Berani - Perpunoi:I Berani
Lablachère
Lablachère është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Lablachère ka një popullsi prej 2037 banorë dhe sipërfaqe 26.38 km², me një dendësi prej 77 banor/km².
Aghione
Aghione është një komunë në Francë. Aghione bën pjesë në departamentin Haute-Corse të rajonit Corsica. Komuna ka një popullsi prej 245 banorë dhe sipërfaqe prej  33.88 km².
Lëvizja e Bashkuar Kombëtare
Lëvizja e Bashkuar Kombëtare është një parti politike në Gjeorgji e themeluar nga Mikheil Saakashvili e cila u ngrit në pushtet pas Revolucionit të Trëndafilave. Ishte parti në pushtet nga 2004 në 2012.
Stacioni meteorologjik
djathtas|parapamje| Stacion meteorologjik në Aeroportin Mildura, [[Viktoria|Victoria, Australi .]] djathtas|parapamje| Instrumentet e stacionit të motit të montuar në çati djathtas|parapamje| Një stacion automatik sinoptik Stacioni meteorologjik ose Stacioni i motit është një objekt që ndodhet në tokë ose në det, i kompletura me instrumente dhe pajisje për matjen e kushteve atmosferike për të siguruar informacione për parashikimet e motit dhe për të studiuar motin dhe klimën. Matjet e bëra përfshijnë temperaturën, presionin atmosferik, lagështinë, shpejtësinë e erës, drejtimin e erës dhe sasitë e reshjeve. Matjet e erës bëhen me sa më pak pengesa të tjera, ndërsa matjet e temperaturës dhe lagështisë mbahen të lira nga rrezatimi diellor, ose insolacioni. Vëzhgimet manuale bëhen të paktën një herë në ditë, ndërsa matjet automatike bëhen të paktën një herë në orë. Kushtet e motit në det bëhen nga anijet dhe vozitësit, të cilët matin aspekte meteorologjike paksa të ndryshme si temperatura e sipërfaqes së detit, lartësia e valës dhe periudha e valës.
Instrumentet meteorologjike
Stacionet tipike meteorologjike kanë instrumentet e mëposhtme:
Shutter Island (film)
Shutter Island është një film triller-psikologji i gjiruar në vitin 2010 dhe i drejtuar nga regjisori i mirënjohur Martin Scorsese. Filmi është i bazuar në novelën me të njejtin titull nga autori Dennis Lehane. Personazhi kryesor në film është aktori Leonardo DiCaprio në rrolin e Marshallit Edward "Teddy" Daniels. Bazuar ne IMDb (International Movie Database), Shutter Island ka vlerësim 8.1/10, duke u renditur i 195 në Top 250 filmat më të mirë. Filmi ka pasur një sukses shumë të madhë, duke arritur të fitoj rreth $128 million nga kinematë, si dhe $166 million nga burimet e tjera. Filmi është realizuar nga Paramount Pictures dhe është lansuar më 19 shkurt 2010.