cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
UEFA Euro 2016
Faza e grupeve
parapamje|upright=1.5|Rezultati i ekipeve pjesëmarrëse në UEFA Euro 2016{{Legend|#34c0be|Finale}}{{Legend|#81c846|Gjysmë-finale}}{{Legend|#e4e454|Çerek-finale}}{{legend|#ff9f40|Raundi i 16}}{{legend|#b94954|Faza grupore}} UEFA njoftoi programin e turneut më 25 prill 2014, e cila u konfirmua më 12 dhjetor 2015, pas shortit të fundit. Te gjitha kohët janë lokale, CEST (UTC+2).
Rregullat
Katër ekipet më të mira të vendeve të treta përcaktohen sipas kritereve në vazhdim:
Çmimet
Çmimi Lojtari më i mirë i turnamentit juu dha Antoine Griezmann, i cili u zgjodh nga vëzhguesit teknik të UEFA-s, i kryesuar nga shefi i teknik (CTO) i UEFAs, Ioan Lupescu dhe duke përfshirë Sir Alex Ferguson dhe Alain Giresse.
Çmimi Lojtari i ri i turneut, i hapur për lojtarë të lindur në ose pas 1 janarit 1994, iu dha Renato Sanches i cili fitoi garën nga Kingsley Coman dhe shokun e skuadrës së Portugalisë Raphaël Guerreiro. Lojtari i veçantë i cili ka merituar çmimin gjithashtu u zgjodh edhe nga vëzhguesit teknike të UEFA-s.
Këpucën e Artë e fitoi Antoine Griezmann, i cili shënoi një gol në fazën e grupeve dhe pesë në fazën e eliminimeve.
Këpucën e Argjendit e fitoi Cristiano Ronaldo, i cili shënoi dy gola në fazën e grupeve dhe në në fazën e eliminimeve, gjithashtu asistoj në tre gola.
Këpucën e Bronzit e fitoi Olivier Giroud, i cili shënoi një gol në fazën e grupeve dhe dy gola në fazën e eliminimeve, gjithashtu asistoj në dy gola; bashkëkombësi Dimitri Payet grumbulloi të njëjtën kuotë, por ka luajtur 50 minuta më shumë se Giroud.
Transmetimi
Qendra Ndërkombëtare e Transmetimit do të vendoset në Parc des Expositions në la Porte de Versailles - Paris. Në Shqipëri ndjeshjet transmetohen nga Top Channel dhe platforma private me pagesë Digitalb. Për herë të parë TVSH nuk ka të drejtën e transmetimit të ndeshjeve të kampionatit Evropian te futbollit 2016.
Morina (fis)
Lufta ballkanike
Gjatë Betejës së Lumës në vitin 1912, ndër betejat e para në kufirin e Lumës (rajon) u zhvilluan në fshatin shqiptar Morinë.
Lufta e Kosovës
Gjatë Luftës së Kosovës, disa dhjetëra mijëra refugjatë shqiptarë kalonin kufirin në Morinë çdo ditë. Në atë kohë, Morina ishte pika e vetme kufitare ndërmjet Kosovës dhe Shqipërisë. Më 13 qershor 1999, trupat e Bundeswehr kaluan kufirin pranë Morinës nga Shqipëria pasi NATO dhe Jugosllavia ranë dakord për një tërheqje të trupave serbe nga Kosova. Për më tepër, fshati kosovar Morinë, afër Gjakovës ishte një bastion i ushtarëve vendas të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe aty u zhvilluan beteja të shumta.
Feja
Morinasit ishin fillimisht katolikë romakë përpara se të konvertoheshin kryesisht në Islam në periudhën e mëvonshme të Perandorisë Osmane për arsye sociale dhe ekonomike. Në dritën e lidhjes së tyre me mirditorët ka edhe dëshmi për ndikimin e ortodoksisë në kohët e mëparshme.
Zhgënjimi ballkanik : mendime mbi zhvillimet politike në Kosovë
Zhgënjimi ballkanik : mendime mbi zhvillimet politike në Kosovë libër me autor Shefqet Dibrani dhe Nazmi Rrahmani (red.). Botuar në Prishtinë nga "Faik Konica", në vitin 2006. V. 2, me 173 faqe.
Selaca
Selacë është një vendbanim në komunën e Mitrovicës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Bletajë.
Demografia
Simbas regjistrimit të fundit të popullsisë 2011, fshati paska 164 banorë. Të gjithë (100 %) u deklaruan si shqiptarë.
Akinxhijtë
parapamje|Akinxhi-[[Bejlerë (Sylejmanname)]] Akinxhijtë ose akënxhijtë (Turqishtja osmane: آقنجى‎, romanizimi: aḳıncı, fjalë për fjalë.  'bastisës', shumës në turqisht: akıncılar) ishin kalorësi të parregullta të lehta, divizione skautiste (deli) dhe trupa avancuese të ushtrisë së Perandorisë Osmane. Kur gazitë turke para-ekzistuese u përfshinë në ushtrinë e Perandorisë Osmane ata u bënë të njohur si akıncı. Të papaguar ata jetuan dhe vepruan si sulmues në kufijtë e Perandorisë Osmane, duke u mbështetur në plaçkitje. Ekziston një dallim midis kalorësisë akıncı dhe deli.
Historia
Për shkak të lëvizshmërisë së tyre, akinxhi u përdor gjithashtu për zbulim dhe si një forcë pararojë për të pushtuar popullsinë lokale para përparimit të forcave kryesore osmane. Meqenëse ishin milici të parregullta, ata nuk ishin të lidhur me traktatet e paqes, kështu që ata mund të sulmonin fshatrat kufitare dhe të sulmonin garnizonet e armikut, fortesat dhe postat kufitare gjatë kohës së paqes, duke ngacmuar vazhdimisht armikun dhe duke kontrolluar pikat e dobëta në mbrojtjen e vendit rival. Ata gjithashtu do të sulmonin rrugët tregtare për të ndërprerë furnizimin dhe transportin e armikut.
Forcat akinxhi u drejtuan nga familje të caktuara. Familjet e njohura akinxhi ishin Malkoçolli, Turhanllë, Ömerli, Evrenozët dhe Mihalli. Këto klane akinxhi ishin të përbërë kryesisht nga luftëtarë të fiseve turkmene me një dinasti kryesore e cila rrjedh nga ghazitë luftëtare të sundimtarit të parë osman Osman I. Aventurierë, ushtarë të fatit, mercenarë, dervishë luftëtarë dhe civilë që kërkojnë pasuri dhe aventura gjithashtu do të bashkoheshin me gradat e bandave akinxhi.
Meqenëse akinxhijtë shiheshin si milici të parregullt, ata nuk kishin rroga të rregullta si ushtarë kapikulu, ose çifligë si ushtarët timarli; të ardhurat e tyre të vetme ishin plaçka që ata kapën.
Sistemi akinxhi kishte një rol të rëndësishëm në krijimin e perandorisë dhe zgjerimin e shpejtë të territoreve osmane në Evropë. Megjithëse sistemi akinxhi funksionoi shkëlqyeshëm nga shekujt 14-16, ai filloi të bjerë pas shekullit të 16-të. Duke filluar me kalorësinë nomade tatar dhe nogai të shekullit 16-17 nga Hanllëku e Krimesë shërbyen gjithashtu si akinxhijtë për Perandorinë Osmane. Pasi përparimi osman në Evropë u ndal, luftëtarët akinxhi u bënë të panevojshëm dhe pa ekonominë e plaçkës kjo klasë luftëtare u zbeh ngadalë. Pas modernizimit të ushtrisë osmane, klanet e fundit të njohura zyrtarisht akinxhi u shfuqizuan. Megjithatë, mbetjet e fundit të sistemit akinxhi ekzistonin deri në fund të shekullit 19 në krahinat e Ballkanit si luftëtarë bashi-bozuk (të parregullt).
Megjithëse terminologjia e dallimit midis llojeve të ngjashme të trupave të kalorësisë osmane nuk është sqaruar plotësisht, akinxhi, e shkatërruar një herë në betejën e Giurgiu në tetor 1595, kur ata po tërhiqeshin mbi Danub, me sa duket gradualisht u zëvendësua nga trupa të rinj të parregullt, siç është deli dhe bashi-bozuk.
Presles-et-Thierny
Presles-et-Thierny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Presles-et-Thierny ka një popullsi prej 401 banorë dhe sipërfaqe 8.33 km², me një dendësi prej 48 banor/km².
Mbas në të gdhirë
...Mbase në të gdhirë! : poezi, me autor Anton Boçi, red. Shkëlzen Zalli. Botuar në Tiranë në vitin 2005 nga "Logoreci". Libri ka 120 faqe. ISBN 9994371339
Kullë shqiptare e Jashar Pashës
Kullë shqiptare e Jashar Pashës është një monument i trashëgimisë kulturore në Leshan, Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 02 - 1004/67.
Xhelil Abdulla
Xhelil Abdulla (i lindur më 25 shtator 1991) është një futbollist profesionist shqiptar nga maqedonia.
Ku më humbi nëna?!
Ku më humbi nëna?! : përralla, me autor Shkëlzen Zalli, red. Demir Gjergji. Botuar në Tiranë në vitin 2007 nga "Mokra". Libri ka 36 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789995662448
Bacouël
Bacouël (Shqip: Baculi) është një komunë në Francë. Bacouëlbën pjesë në departamentin Oise të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 465 banorë dhe sipërfaqe 5.48 km².
Lista e tempujve hindu në Kerala
Kjo është një listë e tempujve hindu në shtetin indian të Keralas e renditur sipas distrikteve.
Ura e Maskatarit
Ura e Maskatarit
Gjilani kishte tre lumenj të vegjël, që prenin rrugën kryesore të qytetit, mbi të cilat për një kohë të gjatë kanë qëndruar tri ura të ndërtuara prej druri. Mirëpo, ura mbi lumin Mirusha në qendër të qytetit, që njihet si Ura e Maskatarit, kishte një histori të veçantë dhe ishte një ndër simbolikat e qytetit të Gjilanit. Sipas gojëdhënave, ura e mori emrin sipas themeluesit Maskatar-cincar i ardhur nga Maqedonia, i cili kishte edhe hanin apo kafenenë në anën e majtë të lumit dhe e kishte ngritur urën që njerëzit të vinin në kafenenë e tij. Pas urbanizmit dhe rregullimit të lumit, ura e ka humbur pamjen, kurse në vitet 60 aty afër u ndërtua blloku i banesave dhe vetëshërbimi i parë në Gjilan.
Don Benkishoti në bjeshkë
Don Benkishoti në bjeshkë : tregime në vargje, me autor Shkëlzen Zalli, red. Skënder Zogaj. Botuar në Tiranë në vitin 2005 nga "Logoreci". Libri ka 54 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9994371363
Civeti afrikan
Civeti afrikan ( / s ɪ v ɪ t / ; Civettictis civetta ) është një viverrid i madh amtar në Afrikën sub-Sahariane, ku është konsideruar e zakonshme dhe shpërndarë gjerësisht në pyje. Ёshtë klasifikuar si shqetësimi më i vogël për të qenë specie në rrezik në Listën e Kuqe të IUCN që nga viti 2008. Në disa vende, ai kërcënohet nga gjuetia, dhe individë të kapur nga të egër mbahen për prodhimin e civetonit për industrinë e parfumeve.
Civeti afrikan është kryesisht kafshë nateː ditën e kalon duke fjetur në bimësi të dendur, por zgjohet në perëndimin e diellit. Është gjitar i vetmuar me një ngjyrim të veçantë: të pullave të zeza në fushë të bardhë që mbulon dhe unazat në bisht janë një mënyrë efektive fshehtë model. Shiritat e zeza që rrethojnë sytë e tij ngjajnë ngushtë me ato të rakunit. Ёshtë një gjitar gjithëngrënës, duke predikuar në vertebrorë të vegjël, jovertebrorë, vezë dhe lëndë bimore. Ёshtë një nga disa mishngrënësit të aftë për të ngrënë jovertebrore toksike si termitet dhe milipedit. Zbulon gjahun kryesisht nga aroma dhe tingulli sesa nga shikimi. Ёshtë i vetmi anëtar i gjinisë së tij.
Taksonomia dhe evolucioni
Viverra civetta ishte emri shkencor i prezantuar në 1776 nga Johann Christian Daniel von Schreber, kur ai përshkroi civetët afrikan bazuar në përshkrimet dhe studimet e mëparshme. Prandaj Schreber konsiderohet autoriteti binom. Më 1915, Reginald Innes Pocock përshkroi ndryshimet strukturore midis këmbëve të ekzemplarëve afrikanë dhe individë të dosëbalëzës së Hindit (Viverra zibetha) në koleksionin zoologjik të Muzeut të Historisë Natyrore të Londrës. Për shkak të dallimeve të dukshme, ai propozoi Civettictis si një gjini të re, me C. civetta si specie e vetme. Nënspeciet e mëposhtme u propozuan në shekullin e 20-të:
Një studim i vitit 1969 vuri në dukje se ky civet tregoi mjaft ndryshime nga pjesa tjetër e viverrinëve për sa i përket dentizmit për t'u klasifikuar nën gjininë e vet. parapamje|Kafka e një civeti afrikan
Evolucioni
Një studim filogjenetik i vitit 2006 tregoi se civetët afrikan janë të lidhura ngushtë me gjininë Viverra. Është vlerësuar se klada Civettictis - Viverra devijuan nga Viverricula rreth 16.2 Mya ; civet afrikane u ndanë nga Viverra 12.3 Mya. Autorët sugjeruan që nënfamilja Viverrinae duhej të bifurkohej në Genettinae ( Poiana dhe Genetta ) dhe Viverrinae ( Civettictis, Viverra dhe Viverricula ). Kladogrami i mëposhtëm është i bazuar në këtë studim.
Anatomia
parapamje|Vizatimi i një civeti afrikan parapamje|Skeleti i një civeti afrikan Civeti afrikan ka një lesh të trashë që ndryshon në ngjyrë nga e bardha në të verdhë kremoze deri në të kuqërremtë në anën e pasme. Shiritat dhe njollat ​​janë ngjyrë kafe të thellë deri në të zezë. Linjat horizontale janë të spikatura në gjymtyrët e pasme, njollat ​​janë zakonisht të pranishme në mes të tij dhe zbehen në vija vertikale mbi pjesën e përparme. Muzgu i tij është i theksuar, veshë të vegjël dhe të rrumbullakosur. Një brez i zi shtrihet në sytë e tij të vegjël dhe dy shirita të zinj janë rreth qafës së tij të shkurtër të gjerë. Pas shpinës së kafshës që shtrihet nga qafa deri në bazën e bishtit është ngrerë dorsal jele. Flokët e kreshtës ngrerë janë më të gjata se ato të pjesës tjetër të pelazhit.
Jele shigjete e kafkës së tij është i zhvilluar mirë duke siguruar një zonë të madhe për bashkëngjitje të muskulit të përkohshme. Harku zygomatik është i fuqishëm dhe ofron një zonë të madhe për bashkëngjitje të muskujve masseter. Kjo muskulaturë dhe mandibula e tij e fortë i japin asti një kafshim të fuqishëm. Kthetrat e tij të gjata dhe të lakuara janë gjysëm tërheqëse. Gjatësia e kokës dhe trupit është 67–84 cm (26–33 in), me një bisht të gjatë 34–47 cm (13–19 in) dhe një peshë varion nga 7 deri në 20 kg (15 deri në 44 lb). Femrat janë më të vogla se meshkujt. Ёshtë viverridi më i madh në Afrikë. Lartësia e tij e shpatullave mesatarisht 40 cm (16 in).
Si mashkulli ashtu edhe femra kanë gjëndra perineale dhe anale, të cilat janë më të mëdha tek meshkujt. Gjëndrat perineale janë të vendosura midis skrotumit dhe penisit tek meshkujt, dhe midis anusit dhe vulvës tek femrat.
Shpërndarja dhe habitati
Në Republikën e Kongo s, ai u regjistrua në savana të Kongos Perëndimore të Parkut Kombëtar Odzala-Kokoua gjatë anketimeve në 2007.
Në ndërkufitar Dinder - Alatash ( Sudan dhe Etiopi ) Zona e mbrojtur kompleks është shënuar gjatë anketave në mes të 2015 dhe 2018.
Sjellja dhe ekologjia
Civeti afrikan depozitojnë jashtëqitjet e tyre në grumbuj të mëdhenj të quajtur latrines, ose konkretisht "civetries". Lentrimet karakterizohen nga frutat, farat, ekzoskeletet e insekteve dhe milipedë, dhe herë pas here copëza të barit. Roli i farërave të civet si një mekanizëm i shpërndarjes së farave dhe rigjenerimit të pyjeve është ende duke u studiuar.
Nëse një civet afrikan ndjehet i kërcënuar, ai ngre kreshtën e tij dorsale për ta bërë veten të duket më e madhe dhe kështu të jetë më e frikshme dhe e rrezikshme për të sulmuar. Kjo sjellje është një mbrojtje të grabitqarëve.
Ushqimi
Hulumtimet në Nigerinë juglindore zbuluan se civeti afrikan ka një dietë të kudondodhur. Ai ushqehet me brejtës si minjtë gjigantë ( Cricetomys ), miun e Teminkut ( Mus musuloides ), miun e butë të Tullbergut ( Praomys tulbergi ), miun e madh kallamishmi ( Thryonomys swinderianus ), miu tipik me shirita ( Lemniscomys striatus ), amfibë dhe zvarranikë të vegjël si thithlopa e Hallowellit ( Amietophrynus maculatus ), gjarpri i heraldit (Crotaphopeltis hotamboeia ), kobra e pështyrë me qafë të zezë ( Naja nigricollis ), agama e zakonshme ( Agama agama ), insektet si Orthoptera, Coleoptera si dhe vezët, frutat, manaferrat dhe farat. Përmbajtja e stomakut të tre civet afrikan në Botsvana përfshinte kryesisht lëvozhgat e palmës së tifozëve ( Hyphaene petersiana ) dhe jackalberry ( Diospyros mespiliformis ), dhe disa mbetje të thithlopës së kuqe afrikane(Schismaderma carens) ,karkalecat Acrididae dhe larvat e Dytiscidae.
Riprodhimi
Shtatzania zgjat 40 deri në 70 sekonda. Në Afrikën Jugore, civetët afrikan ndoshta çiftëzohen nga tetori deri në nëntor dhe femrat lindin në sezonin e shiut midis janarit dhe shkurtit.
Kërcënimet
Në vitin 2006, u vlerësua se rreth 9,400 civet afrikan janë gjuajtur çdo vit në pjesën Nigeriane dhe më shumë se 5.800 në pjesën Kamerun të pyjeve bregdetare Cross-Sanaga-Bioko. Lëkurat dhe kafkat e civetit afrikan u gjetën në vitin 2007 në Tregun Dantokpa në Benin jugor, ku ishte ndër mishngrënësit më të shtrenjtë. Gjuetarët vendas e konsideruan atë një specie të rrallë, duke treguar që popullsia u zvogëlua për shkak të gjuetisë për tregti si mish.
Bleta e Abetares
Bleta e Abetares : vjersha, fabula, vizatime për ngjyrosje. Libër me autor Shkëlzen Zalli, red. Jaho Margjeka, il. Dritan Agolli. Botuar në Tiranë në vitin 2006 nga "Logoreci". Libri ka 56 faqe dhe me ilustrime.
Shënime: Letërsia për fëmijë.
Bacquepuis
Bacquepuis është një komunë në Francë. Bacquepuis bën pjesë në departamentin Eure të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 333 banorë dhe sipërfaqe 5.09 km².
Kulla e Ali Bajraktarit
Kulla e Ali Bajraktarit është një monument i trashëgimisë kulturore në Vranoc, Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Kur zogu prap të hyjë në vezë
Kur zogu prap të hyjë në vezë : vjersha humoristike, fabula, me autor Shkëlzen Zalli, red. Skënder Zogaj, il. Gentian Zagorçani. Botuar në Tiranë në vitin 2006, libri ka 48 faqe dhe me ilustrime.
Shënime: Letërsia për fëmijë.
Kisha e Dolanit
Kisha e Dolanit është një toponim në territorin e fshatit Kciq i madh afër xhamisë së sotme të fshatit. Popullsia lokale është e mendimit se aty dikur ka ekzistuar një kishë e ritit katolik, çfarë na shiten të mendojmë, se popullsia e asaj ane në të kaluarën ishte e besimit krisherë.
Pas gjuetie : vjersha dhe fabula për fëmijë
Pas gjuetie : vjersha dhe fabula për fëmijë, libër me autor Halil Z. Hajdaraj, red. Shkëlzen Zalli, il. Jusuf Shahini, il. Arta Hajdaraj. Botuar në Tiranë në vitin 2008, libri ka 60 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789995604097
Stantërgu
Stantërg është një vendbanim në komunën e Mitrovicës, Kosovë.
Salo
Salo (Salon kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Finlanda Jugperëndimore. Komuna ka një popullsi prej 54,243 banorë (30 qershor, 2015) dhe përfshin një sipërfaqe prej 2,168.27 kilometra katror (837.17 sq mi) prej të cilës 181.78 km2 (70.19 sq mi) është uji. Dendësia e popullsisë është 27.31/km2 (70.7/sq mi).
Salo është i vendosur ndërmjet kryeqytetit Helsinki dhe kryeqytetit të provincës Turku, duke e bërë atë një qytet të vogël por të zënë.
Komuna është një-gjuhësore finlandisht.
Historia
Salo ka ekzistuar si një qendër e tregtisë rurale të paktën që prej shekullit të 16, e ngritur në vendin ku ishin Rruga e Madhe Bregdetare, ruga e rëndësishme Lindje-Perëndim, kalonte lumi Salo; lumi i jepte rugë të lirë për në det. Në vitin 1887 Salo zyrtarisht u bë një qytet tregtar, dhe në fillim të viti 1891, u bë një komunë e pavarur.
Dielli nën mjegull : lirika
Dielli nën mjegull : lirika, me autor Shkëlzen Zalli, red. Demir Gjergji. Botuar në Tiranë në vitin 2007, libri ka 83 faqe. ISBN 9789994394197
Kisha e Shën Katarinës
Kisha e Shën Katarinës është një monument i trashëgimisë kulturore në Lipë, Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Biblioteka Kombëtare (Tiranë)
Biblioteka Kombëtare (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "79362122 më 17.11.199229.08.200005.03.2007".
Të drejtat e pakicave
Të drejtat e pakicave janë të drejtat individuale të njëjta që zbatohen për anëtarët e minoriteteve racore, etnike, klasore, fetare, gjuhësore ose gjinore dhe seksuale; dhe gjithashtu të drejtat kolektive që u akordohen grupeve minoritare. Të drejtat e pakicave mund të aplikohen thjesht për të drejtat individuale të cilitdo që nuk është pjesë e një vendimi të shumicës.
Lëvizjet për të drejtat civile shpesh kërkojnë të sigurojnë që të drejtat individuale të mos mohohen në bazë të anëtarësimit në një grup minoritar, siç janë të drejtat globale të grave dhe lëvizjet globale të të drejtave LGBT, ose lëvizjet e ndryshme racore për të drejtat e pakicave në mbarë botën (siç janë të drejtat civile Lëvizja në Shtetet e Bashkuara).
Historia
Çështja e të drejtave të pakicave u ngrit fillimisht në 1814, në Kongresin e Vjenës, i cili diskutoi për fatin e hebrenjve gjermanë dhe veçanërisht të polakëve që u ndanë përsëri. Kongresi shprehu shpresë se Prusia, Rusia dhe Austria do të jepnin tolerancë dhe mbrojtje ndaj pakicave të tyre, të cilat në fund të fundit ata shpërfillën, duke u angazhuar në diskriminim të organizuar.
Kongresi i Parisit 1856 i kushtoi vëmendje të veçantë statusit të hebrenjve dhe të krishterëve në Perandorinë Osmane. Në Britani, William Gladstone i bëri masakrat e bullgarëve nga Perandoria Osmane një çështje e rëndësishme e fushatës dhe kërkoi vëmendje ndërkombëtare. Kongresi i Berlinit në vitin 1878 merrej me statusin e hebrenjve në Rumani, veçanërisht, si dhe Serbinë dhe Bullgarinë.
Në tërësi, kongreset e shekullit të 19-të dështuan të imponojnë reforma të rëndësishme. Rusia ishte veçanërisht aktive në mbrojtjen e të krishterëve ortodoksë dhe të popujve sllavë nën kontrollin e Perandorisë Osmane. Përndjekja apo diskriminimi ndaj pakicave specifike gjithnjë e më shumë ishte subjekt i vëmendjes së medias dhe hebrenjtë filluan të organizohen për të protestuar ndaj masakrave në Rusi. Megjithatë, kishte pak zemërim ndërkombëtar lidhur me trajtimin e pakicave të tjera, të tilla si njerëzit e zinj në Shtetet e Bashkuara të jugut.
Të drejtat e para të pakicave u shpallën dhe miratuan nga Parlamenti revolucionar i Hungarisë në korrik 1849. Të drejtat e pakicave u kodifikuan në ligjin austriak më 1867.
Të drejtat e pakicave në Konferencën e Paqes në Paris të vitit 1919
Në Konferencën e Paqes të Versajës, Këshilli i Lartë themeloi 'Komitetin për Shtetet e Reja dhe për Mbrojtjen e Minoriteteve'. Të gjitha shtetet e reja pasuese ishin të detyruara të nënshkruajnë traktatet e të drejtave të pakicave si parakusht për njohjen diplomatike. U ra dakord që edhe pse shtetet e reja ishin njohur, ato nuk ishin 'krijuar' para nënshkrimit të traktateve përfundimtare të paqes. Çështja e të drejtave të gjermanëve dhe polakëve ishte një pikë e mosmarrëveshjes pasi të drejtat polake në Gjermani mbetën të pambrojtura, ndryshe nga pakica gjermane në Poloni. Ashtu si parimet e tjera të miratuara nga Lidhja, Traktatet e Minoriteteve ishin pjesë e qasjes idealiste të Wilsonit në marrëdhëniet ndërkombëtare; si vetë Lidhja, Traktatet e Pakicave u injoruan gjithnjë e më shumë nga qeveritë përkatëse, me gjithë sistemin që u shemb kryesisht në fund të viteve 1930. Përkundër dështimit politik, ata qëndruan bazën e të drejtës ndërkombëtare. Pas Luftës së Dytë Botërore, parimet ligjore u përfshinë në Kartën e Kombeve të Bashkuara dhe në një mori të traktateve ndërkombëtare për të drejtat e njeriut.
Ligj nderkombetar
Të drejtat e pakicave, që zbatohen për pakicat etnike, fetare ose gjuhësore dhe popujt indigjenë, janë pjesë përbërëse e ligjit ndërkombëtar për të drejtat e njeriut. Ashtu si të drejtat e fëmijëve, të drejtat e grave dhe të drejtat e refugjatëve, të drejtat e pakicave janë një kuadër ligjor i dizajnuar për të siguruar që një grup specifik i cili është në një pozitë të prekshme, të pafavorshme ose të margjinalizuar në shoqëri, është në gjendje të arrijë barazinë dhe të mbrohet nga persekutimi. Traktati i parë ndërkombëtar i pasluftës për të mbrojtur minoritetet, i projektuar për t'i mbrojtur ata nga kërcënimi më i madh për ekzistencën e tyre, ishte Konventa për Parandalimin dhe Ndëshkimin e Krimit të Gjenocidit.
Standardet pasuese të të drejtave të njeriut që kodifikojnë të drejtat e minoriteteve përfshijnë Konventën Ndërkombëtare për të Drejtat Civile dhe Politike (Neni 27), Deklaratën e Kombeve të Bashkuara mbi të Drejtat e Personave që i përkasin pakicave kombëtare ose etnike, religjioze dhe gjuhësore, dy traktate të Këshillit të Evropës Konventa për Mbrojtjen e Pakicave Kombëtare dhe Karta Evropiane për Gjuhët Rajonale ose Minoritare) dhe Organizata për Sigurinë dhe Bashkëpunimin në Evropë (OSBE) Dokumentin e Kopenhagenit të vitit 1990.
Të drejtat e pakicave mbulojnë mbrojtjen e ekzistencës, mbrojtjen nga diskriminimi dhe persekutimi, mbrojtja dhe promovimi i identitetit dhe pjesëmarrja në jetën politike. Për të drejtat e njerëzve LGBT, Parimet e Yogyakarta janë miratuar nga Këshilli i Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut. Për të drejtat e personave me aftësi të kufizuara, Konventa për të Drejtat e Personave me Aftësi të Kufizuara është miratuar nga Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara.
Ndërsa në fillim, Kombet e Bashkuara trajtuan popujt indigjenë si një nënkategori të pakicave, ekziston një organ zgjerues i së drejtës ndërkombëtare që u është dedikuar posaçërisht atyre, në veçanti Konventës 169 të Organizatës Ndërkombëtare të Punës dhe Deklaratës së OKB-së për të Drejtat e Popujve Indigjenë ( miratuar më 14 shtator 2007).
Në vitin 2008, në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së u prezantua një deklaratë për të drejtat LGBT, dhe në vitin 2011 u miratua një rezolutë për të drejtat e LGBT-së në Këshillin e Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut (shih të drejtat e LGBT në Kombet e Bashkuara).
Ekzistojnë shumë organe politike të cilat gjithashtu paraqesin të drejtat e grupeve minoritare, të cilat mund të shihen në kuotat afirmative të veprimit ose në përfaqësimin e garantuar të minoriteteve në një shtet konçesionar.
Pakicat kombëtare në ligjin e KE / BE
Roli i drejtpërdrejtë i Bashkimit Evropian (dhe gjithashtu ligji i BE / KE) në fushën e mbrojtjes së pakicave kombëtare është ende shumë i kufizuar (po ashtu, mbrojtja e përgjithshme e të drejtave të njeriut). BE-ja është mbështetur në të drejtën e përgjithshme ndërkombëtare dhe në një sistem rajonal evropian të së drejtës ndërkombëtare (bazuar në Këshillin e Evropës, Organizatën për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë etj.) Dhe në rast nevoje ka pranuar normat e tyre. Por "de-ekonomizimi i integrimit evropian", i cili filloi në vitet 1990, po ndryshon këtë situatë. Rëndësia politike e mbrojtjes së pakicave kombëtare është shumë e lartë.
Tani (2009), ndonëse mbrojtja e pakicave kombëtare nuk është bërë një parim i pranuar ligjërisht i detyrueshëm në përgjithësi i BE-së, në disa akte ligjore përmenden çështjet e pakicave kombëtare. Në marrëdhëniet e jashtme, mbrojtja e pakicave kombëtare u bë një nga kriteret kryesore për bashkëpunimin me BE-në ose anëtarësimin.
Damat
Damat ose demat (Turqisht: damat, nga persishtja: داماد (dâmâd) "dhëndri") ishte një titull zyrtar osman që përshkruante burrat që hynë në Shtëpinë Perandorake të Osmanit me anë të martesës, duke u bërë fjalë për fjalë dhëndër për sulltanin osman dhe dinastinë. Pothuajse në të gjitha rastet, kjo ndodhi kur një burrë u martua me një princeshë osmane.
Ndër të tjerët, njerëzit e mëposhtëm ishin dëmtues të dinastisë osmane:
Lumi Mirusha
Lumi Mirusha, në Gjilan nuk kishte lum të madh, por kishte tre lumenj të vegjël, dy prej tyre, Mirusha dhe Banja, kurse i treti, diçka më i madh, ishte Stanishorit, i cili kalonte skaj pjesës lindore të qytetit. Lumi Mirusha burimin e ka në veri-perëndim të qytetit, në livadhet e Koretishtës dhe e ndante qytetin në dy pjesë, në atë lindore dhe perëndimore, kurse në rrjedhën e mëtejme ndante arat dhe livadhet e qytetit, me ujin e të cilit dhe ujiteshin një pjesë e tyre. Derisa nuk e kishte të rregulluar shtratin e gypave të kanalizimit, ky lum shpesh krijonte vështirësi për banorët e qytetit, veçmas në pjesën jugore të tij, sepse gjatë shirave grumbullohej një sasi e madhe e ujërave, që vinin nga viset jug-perëndimore të qytetit, nga Kodra e Dëshmorëve, Kodra e Livoçit, arave të qytetit etj. dhe fryhej tej mase, dilte nga shtrati dhe brenda një kohe të shkurtër vërshonte qendrën e qytetit me pjesët jugore të tij. Banorët për tu mbrojtur sadopak nga vërshimet, mbillnin plepa dhe shelgje në të dy anët e lumit.
Ylli i kuq vezullues (roman)
Ylli i kuq vezullues është një roman propagandistik popullor për fëmijë i shkrimtarit Li Sen Tje i botuar në vitin 1972, gjatë Revolucionit Kulturor kinez (1966-1977). I përkrahur nga Partia Komuniste Kineze, libri vitin e parë u botua në 3 milionë kopje në atë vend u serializua për radio, u kthye në film të studios filmike "1 gushti" të Ushtrisë së Kuqe kineze në vitin 1974. Në vitin 2007 u prodhua një film vizatimor mbështetur mbi atë roman. Në shqip romani u soll në vitin 1975 nga Sotir Çaçi.
Romani tregon kalimin e Pan Tunxesë (Djalit të dimrit), një djaloshi fshatar nga provinca juglindore kineze Xhanqi (Jiangxi), nga një fëmijë i lumtur në një ushtar të revoltuar të Ushtrisë së Kuqe gjatë viteve tridhjetë.
Kur largohet për t'iu bashkëngjitur shokëve të tij të Ushtrisë së Kuqe, i ati i lë Tunxesë një yll të kuq. Pronari i tokave Hu Hansan kthehet në fshatin e Tunxes ku sillet aq keq me fshatarët saqë i detyron të revoltohen dhe ta përzënë. Por gjatë këtyre trazirave, e ëma e Tunxes vdes e djegur në shtëpi të saj.
I kalitur nga vdekja e të ëmës, Tunxeja i bashkohet një grupi guerriljesh dhe arrin të vrasë Hu Hansanin. Kur i kthehet i ati në fshat, Tunxeja i bashkohet si ushtari më i ri i Ushtrisë së Kuqe, në front kundër japonezëve gjatë Luftës së Dytë kino-japoneze. Ai vë yllin e kuq në kasketë.
Lugina e shelgjeve
Lugina e shelgjeve : tregime, me autor Shkëlzen Zalli, red. Demir Gjergji. Botuar në Tiranë në vitin 2008 nga "Albin". Libri ka 44 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789994349494
Shënime: Letërsia për fëmijë.
Ashwaq Moharram
Ashwaq Moharram është një mjeke jemenase dhe aktiviste, e njohur për punën e saj që merret me urinë në qytetin e Hudejdesit të Jemenit.
Jeta
Muharrami është e martuar dhe ka dy fëmijë. Në vitin 2016, pasi kishte punuar si mjeke për njëzet vjet, ajo u emërua një prej grave të BBC 100 Women për arritjet e saj. Ajo jetonte atëherë e vetme në Hudaydah ndërsa burri i saj i kishte marrë fëmijët e tyre në Jordani. Moharram ka thënë për punën e saj: "Unë po shoh të njëjtën gjë që që kam parë në TV kur u zhduk uria në Somali. Nuk kam menduar kurrë ta shoh këtë në Jemen". Moharram ka punuar për organizata të shumta ndërkombëtare të ndihmës, por që nga viti 2015 ka punuar në mënyrë të pavarur, duke dhënë ilaçe dhe ushqime në makinën e saj, duke shërbyer si një klinikë e lëvizshme.
Sadik Tusha
Kryekaçaku i tretë i kaçakëve të rrethit të Kaçanikut, që e përbënin trekënkdëshin, Abdyl-Ramë-Sadik, ishte nga fshati Soponicë i Kaçanikut. Sadik Rexhep Tusha, i lindur më 1903, nga nëna Havushe prej Mirosales dhe nga babai Rexhep. Kjo familje është e transferuar nga brendia e fshatit në vendbanimin e sotëm. Prej vitit 1943 janë vendosur në Dubravë, ku kanë qëndruar shtatë vite. Sadik Tusha ka ditur shkrim-lexim, por nuk dijmë se ku është shkolluar dhe çka ka kryer. Deri në pjesëmarrjen e tij në Luftën e Karadakut, ka punuar si njëfarë nënpunësi në mal për matjen e drunjëve, kur funksiononte rizha.
Civeti i madh indian
Civeti i madh indian ( Viverra zibetha ) është një viverrid vendas në Azinë jugore dhe Juglindore. Ёshtë renditur si shqetësimi më i vogël në listën e kuqe të IUCN. Popullsia globale konsiderohet në rënie kryesisht për shkak të rënies së nxitur nga bllokimi në zona të gjuetisë dhe fragmenteve, veçanërisht në Kinë, dhe tregtisë së rëndë si mishi i egër.
Anatomia
majtas|parapamje|Kafka Civeti i madh indian janë gri dhe ka një shirit të zi në kurriz që rrjedh nga pas shpatullave deri në rrënjën e bishtit. Pjesa e përparme e surratit ka një copëz të bardhë, të theksuar nga e zezë prapa në secilën anë. Qafa dhe fyti i ka të zeza. Anët dhe sipërfaqja e poshtme e qafës janë të lidhura me vija të zeza dhe hapësira të bardha në mes. Bishti ka një numër të ndryshueshëm të unazave të zeza dhe të bardha të plota. Kthetrat e tij janë të mprehta. Thembrat e këmbëve janë me flokë.
Gjatësia e kokës dhe trupit varion nga 50–95 cm (20–37 in) me një bisht të gjatë 38–59 cm (15–23 in). Këmba e pasme mat 9–14,5 cm (3.5–5,7 në). Pesha e saj varion nga 3,4–9,2 kg (7,5–20,3 lb).
Shpërndarja dhe habitati
Civeti i madh indian shkojnë nga Nepal, Indin verilindore , Butan , Bangladeshi deri në Mianmar , Tajlandë , gadishulli Malajzian dhe Singapor deri në Kamboxhia , Laos , Vietnam dhe Kinë.
Në Nepal, civeti i mëdh indian u regjistruan deri në 2,250 m (7,380 ft) në Himalajet, që përbën rekordin më të lartë lartësor në këtë vend.
Ekologjia dhe sjellja
parapamje|Civeti i madh indian në Rezervatin e Tigrave në Namdapha, Indi Civeti i madh indian janë vetmitar dhe krijesa nate. Kalon shumicën e kohës në tokë. Dieta e tij përfshin peshq, zogj, hardhuca, bretkosa, insekte, akrepa dhe artropodë të tjerë, gaforre, si dhe mbeturina. Dihet pak për sjelljen e tij të shumimit. Mendohet se ushqen gjatë gjithë vitit dhe ka dy pjella në vit, me nga dy deri në katër të rinj për mbeturina.
Civetët e mëdhenj indian të ndjekura nga radio në Tajlandë kishin shtëpi nga 2.7 deri në 8.8 km 2 (1.0 deri 3.4 mi katrore).
Konservimi
Viverra zibetha është plotësisht e mbrojtur në Malajzi në bazë të Ligjit të Mbrojtjes së Jetës së egër të vitit 1972 dhe renditur në Kategorinë II të Ligjit të Kinës për Mbrojtjen e Natyrës së egër. Kina e renditi atë si 'Rrezikuar' sipas kritereve A2acd, dhe është një specie e mbrojtur në klasë II (për shkak të bllokimit të ushqimit dhe gjëndrave aromatike). Mbrohet në Tajlandë, Vietnam dhe Mianmar. Ai është gjetur në disa zona të mbrojtura në të gjithë gamën e saj. Popullsia e Indisë është e shënuar në Shtojcën III të CITES.
Në Hong Kong, është një specie e mbrojtur nën Urdhrin për Mbrojtjen e Kafshëve të egër 170, megjithëse nuk është regjistruar në një shtet natyror në Hong Kong që nga vitet 1970, dhe konsiderohet i ekstraktuar.
Taksonomia
parapamje|Civeti i madh indian, një vizatim nga Brian Houghton Hodgson Viverra zibetha ishte emri shkencor për civetin e madh indian të prezantuar nga Carl Linnaeus në 1758. Disa natyralistë propozuan specie dhe nënspecie në shekujt XIX dhe XX, nga të cilat të mëposhtmet u njohën si nënspeciet të vlefshme deri në 2005:
Lista e programeve të transmetuara nga Çufo
Kjo është një listë e programeve televizive që transmetohen aktualisht, (në drejtimin e parë ose riblerje), që planifikohet të transmetohet, ose më parë të transmetohet në Çufo, një kanal televiziv shqiptar. Kanali u lançua në 18 dhjetor 2006, dhe transmeton një përzierje të programeve të animuara dhe vepruese live.
Shkronjat në shtëpinë e fjalës
Shkronjat në shtëpinë e fjalës libër me autor Shkëlzen Zalli, il. Dritan Agolli, red. Jaho Margjeka. Botuar në Tiranë në vitin 2009 nga "Ada". Libri ka 80 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789994358717
Shënime: Letërsia për fëmijë.
Venera Gimadieva
Venera Gimadieva (lindur në 28 maj 1984) është një soprano ruse. Ajo është gjithnjë e ftuar në opera të ndryshme të botës pasi konsiderohet si një ndër sopranot më të famshme të gjeneratës së saj.
Jeta e hershme dhe trajnimi
Venera lindi në Kazan në Tataristan në një familje të përbërë prej mamasë mësuese dhe babait oficer. U diplomua në kolegjin e muzikës në Kazan në 2003. Më pas ajo u trajnua në konservatorin e Petersburgut nën udhëheqjen e profesorit S. Gorenkova.
Në 2008-2009 ajo ishte një ndër solistet operistike pranë Operas së Shën Petersburgut nën dirigjimin e Yuri Alexandrov. Ajo kishte rolin e Lucia në shfaqjen "Lucia Di Lammermoor", rolin e Gildës në "Rigoletto", Lucrecia në "The Rape of Lucrecia". Në 2009 Venera u ftua të bëhej pjesë e Programit për Artistët e rinj në Teatrin Bolshoi në Moskë.
Episode lufte në Kosovë : (prill 1943 - prill 1945)
Episode lufte në Kosovë : (prill 1943 - prill 1945) kujtime me autor Halil Xhuka dhe Bora Kola (red.). Botuar në Tiranë nga "Kristalina-KH", në vitin 2010. Faqet e librit 243.
Strana
Stranë është një vendbanim në komunën e Mitrovicës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Gurakuq dhe Rrezanë.
Argjend Beqiri
Argjend Beqiri i lindur më 3 prill 1974, në Tetovë është një ish-futbollist shqiptar nga maqedonia dhe menaxher, i cili aktualisht menaxhon Ferizajn. Beqiri ka luajtur 16 herë për Maqedoninë.
Gjëza për t'u gjetur
Gjëza për t'u gjetur libër me autor Shkëlzen Zalli, red. Jaho Margjeka. Botuar në Tiranë në vitin 2011 nga "Ada". Libri ka 48 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789995699499
Shënime: Letërsia për fëmijë.
Bacqueville-en-Caux
Bacqueville-en-Caux është një komunë në Francë. Bacqueville-en-Caux bën pjesë në departamentin Seine-Maritime të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 1840 banorë dhe sipërfaqe 12.19 km².
Sofia Gubaidulina
parapamje|Sofia Gubaidulina në 1981 në Sortavala Sofia Asgatovna Gubaidulina (lindur në 2 tetor 1931) është një kompozitore ruse me origjinë nga Tataristani.
Karriera
Gubaidulina lindi në Chistopol, në Bashkimin Sovjetik në një familje etnike, babai me origjinë nga Volga e Tataristanit dhe mamanë me origjinë ruse. Babai i saj, Asgat Masgudovich Gubaidulin ishte inxhinier ndërsa e ëma, Fedosiya Fyodorovna ishte mësuese. Rreth moshës 5 vjeçare ajo nisi të kultivojë dashuri për muzikën, duke iu dedikuar kompozimit muzikor. Gjatë studimit në Shkollën Muzikore për Fëmijë me Ruvim Poliakov, Gubaidulina iu dedikua Jehudizmit duke lexuar intensivisht rreth ideve spirituale si dhe i gjeti këto ide të reflektuara tek kompozitorë si Bach, Mozart dhe Bethoven. Gubaidulina ishte diskrete sa i përket interesave të saj në spiritualizëm, duke mos folur për këtë gjë me prindërit meqenëse Bashkimi Sovjetik ishte kundër çdo ideje fetare. Ajo studioi në degën e kompozimit muzikor si dhe piano në Konservatorin e Kazanit, duke u diplomuar në 1954. Në Moskë ajo vijoi studimet në Konservator me Nikolay Peyko deri në vitin 1959 dhe më pas me kompozitorin sovjetik Shebalin deri në 1963. Studimet e saj u bënë të mundura përmes një burse. Muzika e saj u cilësua si “e papërshtatshme” gjatë studimeve të saj në Rusinë sovjetike, për shkak të eksperimentimit me akordimin muzikor. Gjithsesi ajo u mbështet prej pianistit rus, Dmitri Shostakovich, i cili në provimin e fundit e inkurajoi atë të vijonte kompozimin muzikor, pavarësisht se ndeshte kritika të shumta. Ajo e shprehu frymën e saj moderniste në shumë kompozime që ajo realizoi për dokumentarë. Gjithashtu ajo realizoi kompozimin muzikor për filmin e animuar rus me titull “Aventurat e Moglit”, një interpretim të librit me autor Rudyard Kipling.
Në mes të 1970 Gubaidulina themeloi grupin muzikor improvizues folklorik me emër “Astreja” me kompozitorë si Viktor Suslin dhe Vyacheslav Artyomov. Në 1979 emri i saj u vendos në “listën e zezë” në Kongresin e gjashtë të Grupit të Kompozitorëve Sovjetik për ndalim pjesëmarrjeje në disa festivale të muzikës sovjetike në Perëndim.
Gubaidulina nisi të njihej gjerësisht gjatë fillimit të viteve 1980 përmes koncertit me violinë.
Kush banon te syri
Kush banon te syri : vjersha, me autor Shkëlzen Zalli, red. Jaho Margjeka, il. Dritan Agolli. Botuar në Tiranë në vitin 2008 nga "Ada". Libri ka 58 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789994358274
Shënime: Letërsia për fëmijë.
Porta Triumfale
Porta Triumfale, ndër objektet e luajtshme-dekorative, për të cilin vlen të flitet, ishte Porta Triumfale, e ngritur në Gjilan, me rastin e ardhjes së Sulltan Mehmet Reshatit V në Kosovë, më 1911. Duke menduar se Sulltani, gjatë vizitës së tij në Kosovë, do të vizitojë edhe Gjilanin, për nder të ardhjes së tij ishtge ngritur një lloj Porte Triumfale, në rrugën për Ferizaj, afër objektit- zyrës së redifëve(tani selia e LDK-së) dhe depos ushtarake.
Alfiya Avzalova
Avzalova Alfiya Avzalovna (lindur në 15 janar 1933- 15 qershor 2017) ishte një këngëtare ruse gjatë Bashkimit Sovjetik. Ajo gëzonte titullin “Artiste e Nderuar” në republikën autonome të Tataristanit, gjithashtu soliste e Shoqërisë Filanmornike të Tataristanit.
Jeta
Alfia Avzalova lindi në fshatin e Aktanyshit, në distriktin e Aktanyshska në Republikën e Tataristanit. Ajo mbeti jetime kur prindërit e saj u larguan nga jeta në Luftën Patriotike. Ajo u rrit nga tezja e saj.
Në 1957 ajo u bë solistja e Ansamblit të Tataristanit, si dhe performoi punimet muzikore të Soltan Ğäbäşi, Mansur Muzafarov, A. Klyucharev si dhe shumë kompozitorëve të tjerë. Repertori i saj përfshinte shumë këngë moderne folklorike dhe antike. Ajo studioi me Raisa Volkovën, më pas ajo punoi si drejtoreshë artistike në Shoqërinë Filarmonike të Tataristanit.
Pas një viti punë në Ansambël, Alfia Avzalova u përfshi në shkollën e muzikës. Pas disa kohësh ajo krijoi grupin e saj të koncertit nën emrin “Kazan utlary” që drejtohej nga dirigjenti Karim Gabidullin si dhe përfshinte një grup valltarësh.
Së bashku me Ansamblin, Alfia Avzalova zhvilloi ture në Republikat të Azisë Qendrore si dhe shteteve baltike, ku dhe vizitoi Moskën, Leningrandin si dhe shumë qytete në Rusi. Për çdo tur ajo zhvilloi më shumë se 100 koncerte.
Nermine Qorolli Tuda
Nermine Qorolli Tuda (lindur më 5 prill 1950 në Kaçanik, Kosovë) është një shkrimtare shqiptare, mësuese dhe aktiviste për emancipim dhe arsimim të gruas. Një vit pas lindjes së saj, familja zhvendoset në Shkup, ku edhe kreu shkollën fillore, të mesme dhe të lartë. Nga viti 1968 ka punuar si mësuese për tre vite në Shkup, në shkollën "Jane Sandanski", më pas nga viti 1971-1994 si mësuese në shkollën "Gjon Sereçi" (25 Maji) në Ferizaj.
Në periudhën 1982-1986 ka qenë deputete në Kuvendin e Kosovës. Në Ferizaj shquhej si veprimtare në fushën e të drejtave të grave, dhe për disa vite ka qenë Kryetare e Forumit të Gruas të LDK-së.
Në viti 1994, Nerminja u zhvendos në Strugë, Maqedoni. Vepra e saj e parë është romani "Brenga e një Gruaje", e botuar në vitin 2003 në Strugë.
Si u dogj ëndrra : përralla
Si u dogj ëndrra : përralla, me autor Shkëlzen Zalli, red. Jaho Margjeka, il. Dritan Agolli. Botuar në Tiranë në vitin 2011 nga "Ada". Libri ka 30 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789995699703
Ku ta shuaj flakën e etjes për ty Kosovë
Ku ta shuaj flakën e etjes për ty Kosovë poezi me autor Ramadan Ademaj. Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2010. Faqet e librit 124.
Marinarët (One Piece)
Marinarët (海軍 Kaigun) janë forca ushtarake detare të Qeverisë Botërore në anime dhe manga One Piece. Puna e tyre janë zbatimi i ligjit, sigurimi ndërkombëtar dhe operacione ushtarake. Marinarët janë një nga Tre Fuqitë e Mëdha në Botë, së bashku me Shichibukai dhe Yonko.
Pas Betejës së Marinefordit, admirali i ri i flotës zhvendosi selinë e Marinës në Botën e Re.
Bazuar në veprimet dhe rolet e tyre gjatë serisë, ata konsiderohen një nga grupet antagoniste në seri.
Detyrat
Detyrë e Marinës është të mbajë ligj dhe rend në të gjithë botën dhe të imponojë vullnetin dhe fuqinë e Qeverisë Botërore. Prandaj, ato konsiderohen si forca kryesore e zhvillimit strategjik në Qeverinë Botërore dhe pritet që t'i binden urdhrave të saj sipas dëshirës. Ndonjëherë këto urdhra janë të diskutueshme; megjithatë, ata pritet t'i kryejnë ato pa marrë parasysh mendimin. Ata i shpërblejnë gjuetarët e shpërblimit për kapjen e kriminelëve. Kriminelët e kapur që sjellin të gjallë dorëzohen për t'u bërë një shembull. Marinsat janë lënë për të siguruar transportimin e këtyre kriminelëve në burg dhe / ose në ekzekutimin e tyre.
Marinsat shpesh punojnë në çifte, me një oficer të lartë dhe një të dytë në komandë, ose një vartës që është me një gradë më të ulët. Këto partneritete mund të mbeten edhe gjatë promovimeve, me të dy çiftet që avancojnë së bashku. Në palë, oficeri më i lartë do t'i japë urdhrat atyre nën komandën e tyre, ndërsa veprimet e tjera si këshilltar ose mbledhës informacioni, duke siguruar komandën e partnerit të tyre, ndërmerren nga vartësit.
Marinsat gjithashtu ndihmohen nga Shichibukai në drejtim të mbajtjes së "Tre Fuqive të Mëdha", dhe si të tilla, pritet të bashkëpunojnë kur është e nevojshme. Përkundër kësaj, disa marinsarë, si Aokiji, Akainu, Smoker, Sengoku, Kizaru dhe Fujitora mendojnë për Shichibukai si jo më shumë se piratët. Nga ana tjetër, Shichibukai nuk ka detyrime për t'iu bindur Marinsave përveçse nën urdhrat e drejtpërdrejta të vetë Qeverisë Botërore.
Një nga pjesët më të dyshimta të "Drejtësisë" së tyre është kur është fjala për skllavërinë. Pavarësisht nga praktika që supozohet të shfuqizohen disa vite më parë, shpesh tregohet se ato vetëm duken ndryshe. Veçanërisht kur bëhet fjalë për skllevërit e Fisnikëve Botërorë, ku shihet edhe si një krim për të liruar skllevërit e lartësuar edhe nëse personi është thjesht një fëmijë. Shpesh ata janë të ngarkuar me gjetjen dhe marrjen e personit përsëri si skllav. Ata madje blejnë fëmijë premtues nga tregtarët e skllevërve për t'u rekrutuar në ushtarë.
Epoka e Re
Për shkak të veprimeve të Mjekërrziut dhe vdekjes së Mjekërrbardhit, një epokë e re ka filluar mbi botën dhe "Epoka e Piratëve" që Roger ka themeluar ka përfunduar. Kështu filloi një kohë e re edhe për marinsat. Me marinetet më të mëdha, Sengoku dhe Garp duke dhënë dorëheqjen, ndodhi një vakum i fuqisë për pozitën e admiralit të flotës. Pavarësisht nga rekomandimet e Sengoku për Aokiji për të marrë pozitën e tij, të tjera të larta kanë kërkuar që Akainu të bëhet admiral i flotës. Të dy admiralët filluan një duel dhjetë ditë në ishullin Punk Hazard, ndërsa detajet e betejës u pranuan të mbahen sekrete. Akainu arriti të fitojë dhe për këtë arsye u bë udhëheqës i ri i Marinës. Megjithatë, pas betejës, Akainu kursen jetën e rivalit të tij. Aokiji, që nuk pëlqente Akainun dhe metodat e tij dhe nuk donte të shërbente nën të, dha dorëheqjen nga marinsat dhe u zhduk. Për të kompensuar humbjen e kaq shumë fuqisë ushtarake, Qeveria Botërore i dha marinës fuqi të pashembullt, dhe me Sakazuki si admiral i ri i flotës, organizata është bërë një organizatë shumë më e fuqishme e drejtësisë që nga ajo kohë.
Fuqitë ushtarake
Megjithëse numri i saktë i marinave është i panjohur, është pa dyshim që të qëndrojë si fuqia më e fuqishme ushtarake në botën e One Piece. Herën e fundit ka qenë një asamble e një force masive gjatë ekzekutimit të Ace. Numri që raportohet të ketë mbledhur ishte rreth 100,000 ushtarë, të shoqëruar nga 50 anije luftarake detare. Ata janë të mbrojtur nga Shtabi i tyre Marineford, i cili është një nga fortesat detare më të forta në Grand Line, me mekanizma të shumta mbrojtëse dhe artileri në pothuajse çdo drejtim. Marinsat nuk marrin vetëm njerëz, por edhe Gjigante, të cilët më vonë do të bashkohen edhe me Pacifistët e mekanizuar. Ata gjithashtu ndihmohen nga shumica e Shichibukai. Pastaj ka fuqitë në formën e Admiraleve, si dhe oficerë të shumtë detare të cilët jo vetëm janë të fortë dhe efektivë, por gjithashtu i kanë bërë emrat e tyre të njohur dhe të kujdesshëm. E fundit por jo më pak e rëndësishmja, ata mburren ndoshta me marinarin më të fortë që ka jetuar ndonjëherë, ish-admirali i flotës Sengoku dhe ish-zëvendës admirali Monkey D. Garp, i njohur si Heroi i Marinës.
Është një forcë e formuar të gjitha për hir të mbrojtjes, sigurimit dhe fuqizimit të forcës së Drejtësisë. Me betejën kundër forcave të Mjekërrbardhit që erdhën në një vend të ngushtë, ata dolën fitimtarë, edhe pse shumë prej tyre janë zhdukur si rezultat. Megjithatë, kjo nuk e ndaloi marshimin e pandërprerë të Marinës, pasi ata kanë kaluar shumicën e kohës duke rindërtuar forcat e tyre të dëmtuara. Me shpalljen përfundimtare të Mjekërrbardhit dhe me ricaktim të stafit të ri ushtarak me Admiralin Akainu duke u bërë Admiral i Flotës, Marinsat kanë dyfishuar përpjekjet e tyre në plasaritje në rritje të reja të piratëve, sidomos në Botën e Re.
Me mënyrën se si gjërat po përparojnë, ka shumë të ngjarë që të fillojë një luftë tjetër dhe marinsat mund të duhet të sjellin një forcë edhe më të madhe për të luftuar atë që do të vijë.
Historia
Është ende e panjohur kur dhe si u krijua Marina; megjithatë, është komentuar se Marineford ka qenë "kalaja / mbikëqyrja e drejtësisë" e tyre për shekuj, duke nënkuptuar se ata kanë ekzistuar për një kohë të gjatë.