cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ronald Reagan
Drejtësia
Gjatë fushatës së tij të vitit 1980, Regani premtoi se, nëse i jepej mundësia, ai do të emëronte gjyqtaren e parë femër në Gjykatën e Lartë. Kjo mundësi erdhi në vitin e tij të parë në detyrë, kur ai emëroi Sandra Day O'Connor për të plotësuar vendin e lirë të krijuar pas daljes në pension të gjyqtarit Potter Stewart. Në mandatin e tij të dytë, Reagan ngriti në detyrë William Rehnquist si Kryetar të Gjykatës së Lartë, pas vdekjes së Warren Burger, dhe emëroi Antonin Scalia për të plotësuar vendin bosh. Regani propozoi juristin konservator Robert Bork për në Gjykatën e Lartë në vitin 1987. Senatori demokrat i Massachusetts, Ted Kennedy, shprehu fuqimisht mosaprovim për Bork, dhe polemika të mëdha pasuan. Emërimi i Bork u refuzua 58-42. Regani propozoi pastaj Douglas Ginsburg, por Ginsburg u tërhoq, pasi u akuzua për përdorim të kanabisit. Anthony Kennedy u konfirmua përfundimisht në vend të tij. Krahas tre emërimeve të tij në Gjykatën e Lartë, Regani emëroi 83 gjyqtarë në gjykatat e apelit të Shteteve të Bashkuara dhe 290 gjyqtarë në gjykatat e qarqeve të Shteteve të Bashkuara.
Njoftiomi dhe reagimi
Në gusht të vitit 1994, në moshën 83 vjeçare, Regani u diagnostikua me sëmundjen Alzhaimer, një çrregullim i pashërueshëm neurologjik i cili shkatërron qelizat e trurit. Në nëntor, ai e informoi vendin përmes një letre të shkruar me dorë, ku midis të tjerave shkruhej: "Kohët e fundit më thanë se jam një nga miliona amerikanët, që do të të preken me sëmundjen Alzhaimer ... Në këtë moment ndihem mirë. Kam ndërmend të jetoj pjesën e mbetur të viteve që Zoti më ka dhënë në këtë botë, duke bërë gjërat që kam bërë gjithmonë ... Unë tani do të filloj udhëtimin që do të më çojë në muzgun e jetës sime. Unë e di që për Amerikën do të ketë gjithmonë një agim të ndritshme përpara. Faleminderit, miqtë e mi. Zoti ju bekoftë gjithmonë."
Pas diagnozës së tij, letrat e mbështetjes nga dashamirës mbushën shtëpinë e tij në Kaliforni.
Përparimi i sëmundjes
Me kalimin e viteve, sëmundja ngadalë shkatërroi kapacitetin mendor të Reganit. Ai ishte vetëm në gjendje të njihte vetëm pak njerëz, duke përfshirë gruan e tij, Nancy. Megjithatë ai mbeti aktiv. Ai shëtiste nëpër parqet pranë shtëpisë së tij dhe në plazhe, luante golf rregullisht, dhe deri në vitin 1999 ai shpesh shkonte në zyrën e tij në afërsi të Century City.
Më 13 janar 2001 Reagani u rrëzua në shtëpinë e tij në Bel Air, dhe theu gongallen. Fraktura u riparua një ditë më pas dhe Regani 89-vjeçar u kthye në shtëpi në fund të javës, por ai u përball me terapi të vështirë fizike në shtëpi. Më 6 shkurt 2001, Regani arriti moshën 90 vjeç, duke u bërë ish-presidenti i tretë që arriti këtë moshë (dy të tjerët ishin John Adams dhe Herbert Hoover. Gerald Ford, George H.W. Bush dhe Xhimi Karter më pas arritën moshën 90 vjeçare). Paraqitjet publike të Reganit u bënë shumë më të ralla me përparimin e sëmundjes, dhe si rezultat, familja e tij vendosi që ai të jetojë në gjysmë-izolim të qetë me gruan e tij Nensi.
Vdekja e Reganit
Më 9 qershor, trupi i Reganit u dërgua në Uashington DC, ku në tridhjetë e katër orë, 104.684 njerëz bënë homazhe. Më 11 qershor u mbajt një funeral shtetëror në Katedralen Kombëtare të Uashingtonit e kryesuar nga Presidenti Xhorxh W. Bush. Fjalime lamtumire u dhanë nga ish-kryeministrja britanike Margaret Thatcher, ish kryeministri kanadez Brian Mulroney, dhe ish presidenti Xhorxh H.W. Bush e presidenti George W. Bush. Gjithashtu të pranishëm ishin Mihail Gorbaçov, dhe shumë udhëheqës botërorë, përfshirë edhe kryeministrin britanik Tony Blair, Princin Çarls, që përfaqësonte Mbretëreshën Elizabeth II, kancelari gjerman Gerhard Schröder, kryeministri italian Silvio Berluskoni, dhe presidentët e përkohshme Hamid Karzai i Afganistanit, dhe Ghazi al-Yawer i Irakut.
Pas funeralit, trupi i Reganit u dërgua përsëri në Bibliotekën Presidenciale Ronald Regan në Simi Valley, Kaliforni, ku u mbajt një tjetër shërbim, dhe Presidenti Reagan u varros.
Në varrin e Reganit është mbishkrimi me fjalët që ai tha në përurimin e Bibliotekës Presidenciale Ronald Regan: "Unë e di në zemrën time se njeriu është i mirë, se çfarë është e drejtë gjithmonë do të triumfojë dhe se ka një qëllim dhe vlerë për çdo jetë."
Ronald Reagan për bashkëshorten e tij
4 mars, 1983 E dashur Zonjë e Parë!
E di se sipas traditës këtë mëngjes unë duhet të vendos kartolina të tipit "Gëzuar Përvjetorin!", në tabakanë ku ndodhet mëngjesi yt. Por gjërat janë disi të ndërlikuara. Unë i zëvendësova ato me një dhuratë të cilën e dorëzova disa javë më parë. Sidoqoftë kjo mbetet dita që shënon 31 vite lumturie, të tillë që rrallë burrave u ndodh. Të kam thënë njëherë që kjo ka qenë njësoj siç e ëndërron një adoleshent martesën. E akoma mendoj njësoj. Ti e di se unë e dua fermën, por këto dy ditët e fundit ma kanë bërë më se të qartë se unë e dua atë vetëm kur ti je aty. E kjo është e vërtetë për çdo vend, në çdo kohë. Kur ti nuk je aty, unë nuk jam askund, vetëm një i humbur në kohë e hapësirë. Unë ndjej më shumë se dashuri për ty, unë nuk jam i plotë pa ty. Ti je jeta në mua. Kur ti nuk je pranë meje, unë pres kthimin tënd që të filloj të jetoj sërish. Gëzuar përvjetorin dhe faleminderit për 31 vitet e mrekullueshme!
Të dua Bashkëshorti yt mirënjohës, Ronald
Ennio Stipçeviq
Ennio Stipčević ( Zagreb, 17 shtator 1959 ) është një muzikolog dhe akademik kroat, anëtar i HAZU, departamenti për historinë e muzikës kroate.
Biografia
Ai ka lindur në Zagreb më 17 shtator 1959. Shkollën fillore e ndoqi në vendlindje, mbaroi shkollën e mesme klasike në vitin 1978 dhe studioi muzikologji në Akademinë e Muzikës në vitin 1983. Ka magjistruar me lëndën Francesco Sponga – Usper (v. 1565/70 – 1641), muzikant venecian nga Poreçi, në Akademinë e Muzikës në vitin 1986 dhe doktoraturën me lëndën Kultura muzikore në Kroaci gjatë shekullit të 17-të. në Fakultetin Filozofik në Zagreb në vitin 1993.
Nga 15 qershor 1984 punësohet në Akademinë Kroate të Shkencave dhe Arteve (Departamenti i Historisë së Muzikës Kroate) dhe nga 1 gusht 1985 për një periudhë të pacaktuar. U zgjodh në titullin bashkëpunëtor shkencor në vitin 1994, në titullin bashkëpunëtor i lartë shkencor në vitin 2000 dhe në titullin këshilltar shkencor në vitin 2010. Që nga viti 1994 jep lëndët e muzikologjisë me kohë të pjesshme në Akademinë e Muzikës në Zagreb (që nga viti 2008 si profesor i asociuar), ka dhënë mësim në Studimet Kroate (1997-2005) dhe në studimet e doktoraturës në studimet mesjetare në Fakultet. i Filozofisë në Zagreb (2007-2009). ).
Ka qenë drejtues i projekteve shkencore në Ministrinë e Shkencës, Arsimit dhe Sportit të Republikës së Kroacisë: Kontaktet muzikore kroato-italiane (1992 - 1996). ); Tetë shekuj të muzikës së shenjtë kroate (shek. 11-19) (1997-2004) dhe Monumentet e muzikës së vjetër kroate (2005-2007), dhe tani drejton projektin shkencor Monumentet e trashëgimisë muzikore kroate (që nga viti 2007 ). Si pjesë e programit shkencor franko-kroat Cogito, ai ishte bashkëdrejtues i projektit shkencor Renaissance Music në Kroaci (2007-2008), i cili u realizua në Centre d'Études Supérieures de la Renaissance in Tours. Në kuadër të Programit Ndërkombëtar të Kulturës (2007-2013), ai ishte drejtuesi i seksionit kroat të projektit shkencor francez-italiano-kroato-çek Aux Confins de l'Humanisme Musical – Monde Slave et Culture Méditeranéene (që nga viti 2010)., e cila u realizua në Centre d 'Études Supérieures de la Renaissance in Tours. Ai ishte anëtar i Komitetit Organizativ të konferencës ndërkombëtare “Për kufijtë e humanizmit muzikor: bota sllave dhe kultura mesdhetare” (Dubrovnik, 26-28 mars 2012). ). viti Në vitin 1986, si pjesë e mbrëmjeve muzikore të Osorit, ai përgatiti një simpozium mbi barokun muzikor në Kroaci, dhe punimet nga ai takim shkencor u botuan në koleksionin Barok muzikor në Kroaci (1989). ).
Ai qëndroi në udhëtime studimore në Venecia dhe Romë (1987 ), Graz (1992 ), Firence (1994 ), Paris (1995), dhe viti shkollor 1996/97. falë një burse nga Fondacioni Fulbright, ai kalon kohën e tij si studiues vizitor në Universitetin Yale (New Haven) në SHBA. Që nga viti 2006, ai ka bashkëpunuar për kërkime mbi muzikën e Rilindjes Kroate me Centre d'Études Supérieures de la Renaissance in Tours. Ai ishte anëtar i redaksisë ndërkombëtare për botimin e veprave të kompozitorit të hershëm barok istrias Gabriel Puliti në serinë Monumenta Artis Musicae Sloveniae (2001-2008), në botimet e Akademisë Sllovene të Shkencave dhe Arteve, dhe që nga ajo kohë. Në vitin 2009 ka qenë anëtar i bordit redaktues ndërkombëtar në të njëjtin serial. Që nga viti 2011, ai është kryeredaktor i botimit të veprave të mbledhura të Giacomo Finetti, botuar nga Centro di Studi Antoniani (Padova).
Në qendër të punës së tij shkencore janë muzika kroate e Rilindjes dhe barok, kërkimi arkivor dhe paleografia muzikore. Pasi rizbuloi në vitin 1983, dhe më pas në Padova në 1986, ai botoi një botim bashkëkohor të koleksionit Sacrae cantiones (1620 ) i Ivan Lukaçiqit, iu përkushtua kërkimit të kompozitorëve më të vjetër kroatë. Ai transkriptoi dhe përgatiti fletët e muzikës për shfaqjet e para bashkëkohore të veprave të kompozitorëve kroatë të Rilindjes dhe Barokut, përgatiti një numër edicionesh kritike të muzikave dhe redaktimet e tij u kryen në pesëmbëdhjetë koncerte të plota ( Mbrëmjet muzikore të Osor, Mbrëmjet Baroke Varaždin, HRT's Seria Sfumato.
Zbulimet e tij të librave të vjetër kroatë në bibliotekat italiane dhe kroate zgjuan interesin e publikut të gjerë shkencor dhe kulturor (koleksioni i Difesa de le rime e prose nga Nada Bunić nga viti 1569, botimet e para të Tiren dhe Piesni nga Marino Držić nga viti 1551 ( në bibliotekën Biblioteca Nazionale Braidense), botim i shtypit të Ljubmir Dominko Zlatariqit nga viti 1580. ).
Deri më tani ka botuar gjithsej 14 libra, 133 artikuj (53 shkencorë + 80 profesionalë), 20 botime kritike të muzikave, dhe rreth 300 artikuj gazetash, recensione, enciklopedi dhe shënime enciklopedi. Përveç kësaj, ai redaktoi 10 libra shkencorë. Mori pjesë në rreth tridhjetë takime shkencore në Kroaci, Poloni, SHBA, Itali, Slloveni dhe Francë.
Ka qenë anëtar i redaksisë së revistës "Vijenac", anëtar i redaksisë së revistës Arti musices (1992 - 1995), dhe redaktor i botimeve muzikore të Librit Shkollor (2002 - 2004), kur. ka redaktuar rreth njëzet tekste të klasave të teta dhe të mesme dhe botime të tjera pedagogjike të kulturës muzikore. Ai është bashkë-skenari i dokumentarit Në kërkim të Lukaçiqit (2000), i cili u shfaq disa herë në HTV dhe në konferencën ndërkombëtare të muzikologjisë në Nju Jork (2005). ). Ai përgatiti ekspozitën e muzikës së Rilindjes në Dubrovnik (Dubrovnik, Dom Marin Držić, 18 maj - 8 gusht 2010. ).
Që nga viti 1992 është anëtar i Shoqatës Kroate Muzikologjike, që nga viti 1993 anëtar i Matica hrvatska, nga 28 tetor 2009, anëtar i Bordit të Bibliotekës së Bibliotekës HAZU. Ka qenë anëtar i Komisionit për vlerësimin e projekteve kërkimore-shkencore dhe temave në fushën e shkencave humane (fusha e historisë së artit) të Ministrisë së Shkencës, Arsimit dhe Sportit të Republikës së Kroacisë (2001-2003), dhe anëtar i Këshillit Rajonal Shkencor për Shkenca Humane të Ministrisë së Shkencës, Arsimit dhe Sportit të Republikës së Kroacisë ( 2000 - 2004 ).
Ai është fitues i çmimeve profesionale Ivan Lukaçiq të Mbrëmjeve Barok të Varazhdinit (1988, 1998, 2011). ), Andrija Patricij e Mbrëmjeve muzikore të Osorit (1998), dhe çmime speciale, Çmimi për kontributin në Festivalin e Mbrëmjeve Baroke të Varazhdinit (1995) dhe Çmimi për kontributin në punën dhe përparimin e Liceut Klasik dhe zhvillimin e humanizmit. arsimimi në shkollën e mesme klasike në Zagreb (2007 ). Ai u nderua me çmimet shkencore Josip Andreis të Shoqatës Kroate të Kompozitorëve për librin për I. Lukaçiqin (2008) dhe çmimin e Akademisë Kroate të Shkencave dhe Arteve për librin për F. Usper (2009). ).
Që nga 12 maj 1994, ai është anëtar i asociuar i Akademisë Kroate të Shkencave dhe Arteve. Në vitin 1999, ai u zgjodh si anëtar në Villa I Tatta në Firence (Qendra e Universitetit të Harvardit për Studimet e Rilindjes Italiane).
Në gazetën e HAZU-së Forumi nr. 10-12 e 2007 ekspozoi mashtrime antikroate në faqet e internetit italiane redaktimi 16: faqja në fjalë shkruante për të gjithë shtypin në gjuhën kroate se ata ishin në një gjuhë fantazmë serbo-kroata, për shkrimtarët kroatë Šima Budinić dhe Hanibal Lucić që shkruanin. lingua serba, dhe për Marin Držić "prift dhe dramaturg hungarez, i lindur në Dubrovnik".
Dizajneri grafik
Dizajneri grafik (graphic designer - anglisht) është relativisht emër i ri (në sh. XX) brenda dizajnit grafik, i cili është pjesë e industrisë grafike, a mirret me formësimin grafik të produkteve grafike, me kombinimin e fotografisë dhe tekstit.
Dizajneri grafik në rend të parë i formëson, broshurat dhe materialet propaganduese për shtyp, por sot më së tepërmi mirren emitime në media elektronike.
Qëllimi kryesor i dizajnerit grafik është që ta formësojë ndonjë porosi e cila është e çartë dhe në mënyrë estetike e pranuar nga publiku.
Historia e profesionit
Ky profesion egziston nga lajmërimi i shtypit në kohën e (Gutembergut), normalisht jo në formën si egziston sot. Zhvillimin më të madh ky profesion e ka pasë rreth viteve të gjashtëdhjeta të shekullit të kaluar, duke shkur në hap me zhvillimet e industrive tjera e sidomos të industrisë së shtypit dhe mediave.
Viktor Karpaçi
Vittore Carpaccio (1465-1525/1526) është piktor i njohur shqiptar i Rilindja italiane i lindur më 1455 në Kapodistria afër Venedikut nga prindër shqiptarë, të vendosur më parë nga Korça në Rumani dhe pastaj në Venecia të Italisë. Mendohet se fjala Karpaçi rrjedh nga termi - shkëmb ose në dialektin e Jugut shqiptar si artizan i dorës së dytë, mballomaxhi. Përfaqësues i denjë i arteve pamore për Shkollën e Shqiptarëve në Venedik - Scuola degli Albanesi, Viktor Karpaçi përmendet fillimisht si shqiptar në veprën e studjuesit Ramadan Sokoli - 16 Shekuj. Viktori ndërroi jetë në Venedik ku dhe ndodhet vendbanimi i fundit i artistit. Karpaçi njihet edhe si piktori i parë Korçar i kulmuar në Perëndim. Piktor po ashtu i njohur i shekullit të 16-të, në Venedik, ishte dhe i biri i Viktorit, Benedikt Karpaçi, i cili la disa piktura të vitit 1528, në Katedralen e Triestes dhe bashkinë e Kapodistrias.
Ungjilli i Markut
Mendohet se do të jetë shkruar pak para rrënimit të Jeruzalemit (v.70)
Duke lexuar Ungjillin sipas Markut, lexuesi ka përshtypjen se Marku vë një pyetje - e kjo e përshkon krejt librin: >>Kush është ky njëri? << dhe, me mbarë librin, përgjigj:>> Është Biri i Hyjit! Është Mesia!<< (8,29).
Para vdekjes, vetë Jezuesi e shpall vetveten: Bir i Hyjit dhe Mesi! Në vdekjen e Jezusit, një pagan - fryti i parë i Kishës - dëshmon: >>Ky paska qenë me të vërtetë Biri i Hyjit!<< (15,39).
Ky ungjill është shkruar më fort për të kthyerit në krishtërim nga paganizmi, por rrënjësisht i zhbin edhe paramendimet e izraelitëve - judenjëve të trajtuara me kohë gjatë shekujsh të shumtë mbi Mesinë.
Antonio Liozzi
Antonio Liozzi (1730 - 1807) i lindur në një familje të shtresës se mesme Penna San Giovanni në provincën e Macerata. Ai ka qënë në shekullin e 18 artist italian dhe veprat e tij, shumica me subjekte fetare, ruhen në katedralet e dioqezës së Fermo dhe të komuna në Penna San Giovanni. Faqet e turizmit për qytetin dhe rreth Penna San Giovanni e ofrojnë punën e Liozzi-t si një atraksion për turistet.
Jeta dhe vepra
Veprat e Liozzi-it mund të jenë dërguar në katedralen e S. Maria, në Ortezzano dhe në shekullin e 14 në katedralen e San Savino si edhe në Gualdo.
Një seri të kolonash gjashtëkëndësh druri pikturuar në një model të mermer i gabuar, përkrahje çelik të përforcuar kryesor, ndërsa dy rreshtave të balustrades druri dekoroj korniza dhe janë në krye me girlande lules. Qendrën e ndriçon një tavan model i ndërlikuar e kornizës dhe mbulesave. Afresk Liozzi nënshkrimi adorns tavan prej druri, duke hapur një qiell blu në të cilat qëndron Flora perëndeshë. Për disa vite teatri u braktis dhe humbi pothuajse të modernizimit. Në 1985 ajo ishte caktuar si një thesar historik kombëtar dhe të rinovuar, për famë e tij origjinale
Lufta e Gjirit
parapamje|Kolazh fotografik i Luftës së Gjirit. Lufta e Gjirit ishte një fushatë e armatosur e viteve 1990-1991 e zhvilluar nga një koalicion ushtarak prej 39 vendesh në përgjigje të pushtimit irakian të Kuvajtit. Të kryesuar nga Shtetet e Bashkuara, përpjekjet e koalicionit kundër Irakut u kryen në dy faza kryesore: Operacioni Desert Shield, i cili shënoi ngritjen ushtarake nga gushti 1990 deri në janar 1991; dhe Operacioni Desert Storm, i cili filloi me fushatën e bombardimeve ajrore kundër Irakut më 17 janar 1991 dhe përfundoi me Çlirimin e Kuvajtit të udhëhequr nga Amerika më 28 shkurt 1991.
Konflikti shënoi prezantimin e transmetimeve të drejtpërdrejta të lajmeve nga vijat e para të betejës, kryesisht nga rrjeti amerikan CNN. Ajo ka fituar gjithashtu pseudonimin Video Game War, pas transmetimit të përditshëm të imazheve nga kamerat në bombarduesit amerikanë gjatë Operacionit Desert Storm. Lufta e Gjirit ka fituar famë për përfshirjen e tre prej betejave më të mëdha të tankeve në historinë ushtarake amerikane.
Eryngium giganteum
( lat. Eryngium giganteum L. ) është bimë dhe klasifikohet në familjen e bimëve Apiaceae.
Lufta Arabo-Izraelite 1948
parapamje|306x306px|[[Flamuri i Izraelit|Flamuri kombëtar i Izraelit i tërhequr me bojë fluturon në Um Rashrash (tani Eilat) përtej Gjirit të Akabës në skajin verior të Detit të Kuq.]] Lufta Arabo-Izraelite e vitit 1948 (ose Lufta e Parë) ishte faza e dytë dhe e fundit e luftës së Palestinës 1948. Ajo filloi zyrtarisht pas përfundimit të Mandatit Britanik për Palestinën në mesnatën e 14 majit 1948; Deklarata e Pavarësisë së Izraelit ishte lëshuar më herët atë ditë dhe një koalicion ushtarak i shteteve arabe hyri në territorin e Palestinës Britanike në mëngjesin e 15 majit.
Më 15 maj 1948, lufta civile u shndërrua në një konflikt midis Izraelit dhe shteteve arabe pas Deklaratës së Pavarësisë së Izraelit një ditë më parë. Egjipti, Transjordania, Siria dhe forcat e ekspeditës nga Iraku hynë në Palestinë. Forcat pushtuese morën kontrollin e zonave arabe dhe sulmuan menjëherë forcat izraelite dhe disa vendbanime hebreje. Luftimet 10 mujore u zhvilluan kryesisht në territorin e mandatit britanik dhe në gadishullin e Sinait dhe në Libanin jugor, të ndërprera nga disa periudha armëpushimi.
Si rezultat i luftës, shteti i Izraelit kontrolloi zonën që OKB-ja kishte propozuar për shtetin hebre, si dhe pothuajse 60% të zonës së propozuar për shtetin arab, duke përfshirë zonën Jaffa, Lydda dhe Ramle, Galilea e Epërme. , disa pjesë të Negevit dhe një brez i gjerë përgjatë rrugës Tel Aviv-Jerusalem. Izraeli gjithashtu mori kontrollin e Jeruzalemit Perëndimor, i cili duhej të ishte pjesë e një zone ndërkombëtare për Jerusalemin dhe rrethinat e tij. Transjordania mori kontrollin e Jeruzalemit Lindor dhe atë që u bë i njohur si Bregu Perëndimor, duke e aneksuar atë vitin e ardhshëm dhe ushtria egjiptiane mori kontrollin e Rripit të Gazës. Në Konferencën e Jerikos më 1 dhjetor 1948, 2000 delegatë palestinezë kërkuan bashkimin e Palestinës dhe Transjordanisë si një hap drejt unitetit të plotë arab. Konflikti shkaktoi ndryshime të rëndësishme demografike në të gjithë Lindjen e Mesme. Rreth 700,000 arabë palestinezë u larguan ose u dëbuan nga shtëpitë e tyre në zonën që u bë Izrael, dhe ata u bënë refugjatë palestinezë në atë që ata i referohen si Nakba ("katastrofa"). Një numër i ngjashëm hebrenjsh u shpërngulën në Izrael gjatë tre viteve pas luftës, duke përfshirë 260,000 nga shtetet arabe përreth.
Kantoni Oullins
Kantoni Oullins (frëngjisht: Canton d'Oullins) është një kanton në departamentin Rhône, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Oullins. Ka sipërfaqe 4.4km2 dhe popullsi 25652 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Oullins aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Kurjuni
Corleone (siçilianisht: Cunigghiuni ose Curliuni) është një qytet dhe komunë italiane me afërsisht 11,158 banorë, në qytetin metropolitane të Palermos, në Siçili.
Disa bosë mafioz kanë ardhur nga Corleone, duke përfshirë Tommy Gagliano, Gaetano Reina, Jack Dragna, Giuseppe Morello, Michele Navarra, Luciano Leggio, Leoluca Bagarella, Salvatore Riina dhe Bernardo Provenzano. Është gjithashtu vendlindja e disa personazheve të trilluar në romanin e Mario Puzos të vitit 1969 The Godfather, duke përfshirë eponimin Vito (Andolini) Corleone.
Klani mafioz lokal, Corleonesi, udhëhoqi mafien në vitet 1980 dhe 1990 dhe ishte grupi më i dhunshëm dhe më i pamëshirshëm ndonjëherë që mori kontrollin e organizatës.
Komuna Corleone ka një sipërfaqe prej 22,912 hektarësh (56,620 hektarë) me një dendësi popullsie prej 49 banorësh për kilometër katror. Ndodhet në një zonë të brendshme të malit, në luginën midis Rocca di Maschi, Castello Soprano dhe Castello Sottano. Corleone ndodhet në 542 metra (1778 ft) mbi nivelin e detit.
Etimologjia
Etimologjia e emrit është e pasigurt, duke pësuar modifikime të ndryshme nga greqishtja e lashtë Kouroullounè në arabishten Kurulliùn \ Qurlayun të Emiratit të Sicilisë, nga latinishtja Curilionum në Norman Coraigliòn, nga aragonezishtja Conillon, Coniglione nga e cila e ka prejardhjen Cunigghiuni siçilian. Emri modern e ka prejardhjen nga viti 1556.
Një besim tjetër është se emri rrjedh nga një luftëtar arab i quajtur Kurliyun (krh. Coeur Leon, Lionheart), i cili e pushtoi atë për Aghlabidët në vitin 840.
Antikiteti
Territori i Corleone ka qenë i banuar që nga kohërat parahistorike. Hulumtimet e fundit kanë identifikuar disa vendbanime të shpërndara në dy zona kryesore: Pietralunga dhe La Vecchia. Ky emër i referohet një mali që ngrihet në rreth 1,000 metra (3,300 ft) dhe është rreth 2 kilometra (1,2 mi) nga qyteti i sotëm. Vendi i Pietralunga u pushtua nga periudha e fundit neolitike deri në epokën e bronzit (prania e një kambane xhami të zbukuruar në pointillé) ndërsa vendi i La Vecchia ka qenë e banuar që nga Mesjeta (prania e një kështjelle imponuese me kulla ka është identifikuar së fundmi). Megjithatë, pjesa më e madhe e vendbanimit është ndërtuar në periudhën arkaike dhe klasike. "Disa materiale që lidhen me periudhën helenistike të gjetura në lokacion kanë mbështetur identifikimin e qytetit antik që ndodhet në Vjetër me qytetin antik të Schera, të cituar nga Cicero, Cluverio dhe Ptolemeu, megjithëse mbetjet arkeologjike mbi të cilat bazohet kjo teori. të bazuara janë ende shumë të paqëndrueshme.
Mesjeta
Në vitin 840, Corleone u pushtua nga Aghlabidët e Afrikës së Veriut gjatë pushtimit mysliman të Siçilisë. Ishte gjatë pushtimit mysliman që fitoi rëndësi ekonomike, ushtarake dhe strategjike. Në vitin 1080 qyteti u pushtua nga normanët, dhe më 1095 u aneksua në Dioqezën e Palermos. Edhe në vitet 1170 u regjistrua se mbi 80% e popullsisë së zonës ishte myslimane dhe se shumë mbanin emra arabo-islamikë të ardhur nga greqishtja. Kishte gjithashtu një xhami, e quajtur Mesgid al-Barid, brenda qytetit. Pas sulmeve në shkallë të gjerë anti-myslimane nga kolonët lombardë në Siçilinë lindore në vitin 1161 të udhëhequr nga Mbreti i ardhshëm i Sicilisë, Tancred, qyteti u bë një strehë për shumë muslimanë të arratisur. Në vitin 1208, një kryengritje myslimane arriti të rimarrë qytetin nga sundimi i krishterë. Në vitin 1222, ndërsa fliste me papën, Frederiku II i Siçilisë përmendi nevojën për të luftuar muslimanët e Korleones si një arsye për pamundësinë e tij për të dërguar një ushtri të madhe kryqtare në Jerusalem. Deri më sot, formacioni shkëmbor Castello Soprano, ka një kullë vrojtimi Saracen në majë të tij. Ndërsa formacioni tjetër shkëmbor i qytetit, Castello Sottano, nuk e ruajti fortifikimin e vet saraçen, ai ende njihet edhe si Castello di Saraceni.
Pothuajse një shekull më vonë, në 1180, ajo iu dorëzua dioqezës së re të Monreale. Në këtë periudhë, Corleone u ripopullua kryesisht nga Ghibellines nga Alessandria (Piemonti modern), Brescia dhe gjetkë - "Lombardë" të udhëhequr nga Oddone de Camerana. Migrimet u inkurajuan nga perandori Frederiku II i Siçilisë, për të forcuar pozicionin e tij kundër Guelphs. Megjithatë, në vitin 1249, ai hoqi privilegjin dhe ia dha qytetin pronës mbretërore, megjithëse shpërngulja e banorëve nga Lugina Po vazhdoi deri në fillimin e Sicilian Vespers në vitin 1282. Një tjetër Camerana, i quajtur Boniface, u dallua në revolucion. e Sicilian Vespers. Ai udhëhoqi kryengritjen kundër Angevinëve me tre mijë njerëz nga Corleone, në aleancë me qytetin e Palermos.
Gjatë mbretërimit të Frederikut IV të Siçilisë, i quajtur The Simple, qyteti u rebelua me sukses kundër kurorës, por u rimor në vitin 1355. Corleone u rrethua nga Ventimiglia më 1358. Gjatë mbretërimit të katër vikarëve, Corleone u bë pronë e të fuqishmit Chiaramonte familja, por në vitin 1391 iu dhurua nga Maria Mbretëresha e Siçilisë Berardo Queralt, kanunit të Leridës, por ai nuk e mori kurrë në zotërim. Në vend të kësaj, ajo u pushtua nga Nicholas Peralta, djali i famullitarit William, por mbreti Martin i Riu e ktheu atë në pronën mbretërore, duke konfirmuar privilegjet e saj në 1397 dhe duke i dhënë asaj një lehtësim tatimor.
Corleone në letërsi dhe film
Emri i qytetit u përdor si mbiemri i adoptuar i personazhit të titullit në librin e Mario Puzo dhe në filmin e Francis Ford Coppola The Godfather. Në roman, Vito Andolini emigroi nga fshati Corleone dhe merr emrin e vendlindjes si mbiemër të tij. Në shfaqjen kinematografike të The Godfather: Part 2, Vito i ri, i turpshëm dhe i paaftë për të folur anglisht, nuk mund të përgjigjet kur i kërkohet emri i tij i duhur dhe i është dhënë mbiemri Corleone nga një zyrtar i imigracionit në Ellis Island. Gjatë gjithë serisë së filmave, anëtarë të ndryshëm të familjes Corleone vizitojnë qytetin. Në filma, qytetet Savoca dhe Forza d'Agrò u përdorën si vendndodhje për ato skena të vendosura në Corleone. Michael Corleone luhet nga Al Pacino, gjyshërit e vërtetë të të cilit nga nëna ishin korleonezë.
Përshtatja e emrit të qytetit në emrin e një udhëheqësi të bandës kriminale në The Godfather, megjithatë, është paraprirë nga romani i Graham Greene i vitit 1938, Brighton Rock, i cili u bë një film popullor në vitin 1947. Personazhi kryesor kalon udhëheqësin e bandës rivale "Colleoni " në qytetin bregdetar anglez të Brighton.
Serbia Moraviane
Historia
Lazar Hrebeljanović ka lindur rreth vitit 1329 në fortesën e Përlepnicës, afër qytetit të Novobërdës në rajonin e Kosovës, Mbretëria e Serbisë. Lazar ishte një oborrtar në oborrin e carit serb Stefan Uroš Dušan dhe në oborrin e pasuesit të Dushanit, Car Stefan Uroš V (s. 1356–1371). Mbretërimi i Uroš u karakterizua nga dobësimi i autoritetit qendror dhe shpërbërja graduale e Perandorisë Serbe. Fisnikët e fuqishëm serbë u bënë praktikisht të pavarur në rajonet që ata kontrollonin.
Lazar u largua nga oborri i Car Uroš në vitin 1363 ose 1365 dhe u bë lord rajonal. Ai mbajti titullin e princit që të paktën që nga viti 1371. Territori i tij fillimisht u zhvillua nën hijen e lordëve më të fortë rajonalë. Më të fortët ishin vëllezërit Mërnjavçeviq, Vukašin dhe Jovan Uglješa.. Ata u mundën dhe u vranë nga turqit osmanë në Betejën e Maricës në vitin 1371, pas së cilës Llazari mori një pjesë të territorit të tyre. Lazar dhe Tvrtko I, Ban i Bosnjës, mundën bashkërisht në vitin 1373 një fisnik tjetër të fortë, Nikola Altomanović. Pjesa më e madhe e territorit të Altomanoviqit u përvetësua nga Llazari. Rreth asaj kohe, Lazar pranoi suzerenitetin e mbretit Louis I të Hungarisë, i cili i dha atij rajonin e Maçvës, ose të paktën një pjesë të tij. Me gjithë këto fitime territoriale, Lazar doli si zotëria më i fuqishëm serb. Shteti që ai krijoi më pas njihet në historiografi si Principata e "Serbisë Moraviane".
Serbia Moraviane e arriti shtrirjen e saj të plotë në vitin 1379, kur Lazar mori Braničevo dhe Kučevo, duke dëbuar vasalin hungarez Radič Branković Rastislalić nga këto rajone. Shteti i Llazarit ishte më i madh se domenet e zotërve të tjerë në territorin e ish Perandorisë Serbe. Kishte gjithashtu një qeveri dhe ushtri më të organizuar. Shteti përbëhej nga pellgjet e lumenjve Morava e Madhe, Morava Perëndimore dhe Morava e Jugut, duke u shtrirë nga burimi i Moravës së Jugut në veri deri në lumenjtë Danub dhe Sava. Kufiri i saj veriperëndimor kalonte përgjatë lumit Drina. Përveç kryeqytetit Kruševac, shteti përfshinte qytete të rëndësishme të Niš dhe Užice, si dhe Novobërdës dhe Rudnikut, dy qendrat më të pasura minerare të Serbisë mesjetare. Nga të gjitha tokat serbe, shteti i Llazarit ishte më i largët nga qendrat osmane dhe ishte më pak i ekspozuar ndaj shkatërrimeve të partive bastisëse turke. Kjo rrethanë tërhoqi emigrantë nga zonat e kërcënuara nga turqit, të cilët ndërtuan fshatra dhe hamlets të reja në zonat e pabanuara dhe të papunuara më parë të Serbisë Moraviane. Në mesin e emigrantëve kishte edhe persona shpirtërorë, gjë që nxiti ringjalljen e qendrave të vjetra kishtare dhe themelimin e qendrave të reja në shtetin e Lazarit.
Një grup bastisjeje turke, duke kaluar pa pengesa nëpër territoret e vasalëve osmanë, depërtoi në Serbinë Moraviane në vitin 1381. Ajo u mund nga fisnikët e Lazarit Crep Vukoslavić dhe Vitomir në Betejën e Dubravicës, të luftuar pranë qytetit të Paraćin. Në vitin 1386, vetë sulltani osman Murad I udhëhoqi forca shumë më të mëdha që morën Nishin nga Lazari. Është e paqartë nëse takimi midis ushtrive të Llazarit dhe Muradit në Ploçnik, një vend në jugperëndim të Nishit, ndodhi pak para ose pas pushtimit të Nishit. Lazar e kundërshtoi Muradin në Ploçnik.
Në Betejën e Kosovës të zhvilluar më 15 qershor 1389, Lazari udhëhoqi ushtrinë e cila u përball me një ushtri masive pushtuese të Perandorisë Osmane të komanduar nga Sulltan Murad I. Si Princi Lazar dhe Sulltan Murad humbën jetën në betejë. Edhe pse beteja ishte taktikisht e barabartë, humbjet e ndërsjella të rënda ishin shkatërruese vetëm për serbët. Lazarin e pasoi djali i tij i madh Stefan Lazarević. Duke qenë se ai ishte ende i mitur, Serbia Moraviane administrohej nga e veja e Lazar, Milica. Ajo u sulmua nga veriu, pesë muaj pas betejës, nga trupat e mbretit hungarez Sigismund. Kur forcat turke, duke lëvizur drejt Hungarisë, arritën në kufijtë e Serbisë Moraviane në verën e vitit 1390, Milica pranoi sundimin osman.
Stefan Lazarević mori pjesë si vasal osman në Betejën e Karanovasë më 1394, Betejën e Rovine më 1395, Betejën e Nikopolisit më 1396 dhe në Betejën e Angorës më 1402. Pas Angorës, ai vizitoi Kostandinopojën, kryeqytetin e Perandorisë Bizantine, ku iu dha titulli Despot, dhe që atëherë shteti i tij u bë i njohur si Despotati Serb në vitin 1402.
Njësia administrative Gruemirë
Komuna Gruemirë është një komunë në Rrethin e Malësisë së Madhe në Shqipëri.
Gjeografia
Komuna Gruemirë kufizohet në veri me Komunën Qendër dhe Komunën Shkrel, në lindje me Komunën Pult, në jug me Komunën Rrethinat dhe në perëndim laget nga Liqeni i Shkodrës.
Historia
Emri i kësaj komune mban emrin nga një fshat ne qendër të kësaj komune i quajtur Gruemirë emri i këtij fshati vjen nga një grua e mirë e cila po mbushte ujë tek pusat e asaj kohe që ndodheshin afër kroit në veri të fshatit Gruemirë,ndërsa kalonin disa udhëtar të lodhur nga udhëtimi i kërkuan ujë nga boliera e saj, por në atë kohë ishte verë e that dhe pusat kishin shumë pak ujë ndonëse vetëm atë ujë kishte pas i sqarojn se ishin në një fshat tjetër në verilindje të fshatit Gruemirë sot i quajtur Grud-Fushë dhe i kërkuan ujë pasi ishin të etur nje gruas që po mbushte ujë dhe ajo ua mohoi madje i gjuajti me gur pasi i dëgjoi këto fjalë gruaja e mirë u dha ujë të pinte pastaj udhëtarët thanë per fshatin e asaj gruas që nuk u dha ujë të pinte që është fshati i gruas të keqe sot i quajtur (Grudë),ndërsa për fshatin e gruas të mirë që u dha ujë të pinte e quajtën fshati i gruas së mirë. Që në atë kohë emri i kësaj zone mbeti emri "Gruemirë". Emri i zonës apo katundit ndeshet në kadastrat e Venedikut shek. XV si Grouemire.
Provokacionet greke 1949
Greket rrethuan trupat. Kishin hyrë në tokën shqiptare natën. Na sulmuan. E prisnim prej disa ditësh pasi kishte njoftime se greku do të na godiste. Saktësisht nuk e dinim se ku, por që do të ndodhte sulmi grek dihej dhe pritej nga të gjithë ne ushtarët e oficerët. Komanda na kishte caktuar secilit vendin e tij, pozicionin e luftimit, objektin dhe çdo gjë tjetër. Të gjithë dinim mirë se ishte koha e përballjes mes jetës dhe vdekjes. Sulmi grek ishte shumë i befasishëm dhe i rreptë.
Na qëlluan me armë këmbsorie, me topa e me avion luftarak. Me të dëgjuar shpërthimet e para të artilerisë na kanë urdhëruar të marrim armët tona e të niseshim në front, në pikat e caktuara më parë. Gjithandej dëgjohej thirrja “Para, në front”, “Para, në sulm”. Nuk tërhiqeshim se po të ndodhtë tërheqja greku ishte gati. Terreni ynë ishte i hapur. Vetëm një kanal shërbente si fortifikim dhe vetëm kaq. Luftimet i bënim barkas dhe në vend të hapur, pra të pambrojtur. Greku e kishte zgjedhur qëllimisht atë pikë për të shkelur tokën tonë. Nuk kishte shkëmbinj, barrikada, pemë të mëdha, kodrina, objekte të ndryshme për t’u mbrojtur. Sa për fillim ditë më parë kishim hapur një vijë, kanal që shërbeu si vijë e parë. Më pas u hodhëm disa metra më pranë kufirit pasi ne nuk donim të lejonim që kufiri ynë të shkelej. Greku këtë kishte si qëllim, provokacionet e tij synonin të futeshin në tokën shqiptare
Reparti i Kapshticës
Reparti kishte 15-20 ushtarë. Të tjerët u shpërndanë në pika e vende të ndryshme. Kaq ishte reparti në Kapshticë. Aty na kanë dërguar disa ditë para se të nisnin provokacionet. E prisnim se kur do të vinte greku për të na goditur. Sulmoi menjëherë. Erdhi Mehmet Shehu dhe na tha “Luftë, na sulmoi greku”. U ngitëm e u shpërndamë nëpër pika. Zumë vijën e parë të sulmit. Në fillim ushtarët grek i kishim 100-150 metër larg. Nga atje edhe qëllonte, edhe na shante. Nuk linte gjë pa na thënë me sharje. Çfarë nuk na thonin. Shanin shqiptarët me fjalë të pista dhe me fjalor fyes për nënat, gratë, motrat, qeverinë, Enver Hoxhën. Fillimisht ishim në vijën e dytë. Zumë pozicionet por pa hapur zjarr. Nuk kishim marrë urdhër të shtinim. Kishim zënë vend në pikat e caktuara më parë. I dinim të gjitha përmendsh pasi kishim bërë përgatitje prej disa kohësh. Prisnim urdhërin nga komanda për veprim. Distanca nuk ishte edhe e afërt. Mua më ishte caktuar një pikë në anë të një kodre të vogël, por gjatë luftimeve do e ndërroja disa herë sipas zhvillimeve të betejës. Me të përfunduar artileria, greku hapi zjarr me trupat e saj drejt vendit ku ishim ne. Për orë të tëra dëgjoheshin vetëm shpërthime, bombardime nga toka e ajri, tym, flakë, britma të ushtarëve grekë. Në të afruar nata greku na doli nga pas. U fut në tokën tonë. Shumë ushtarë grek kishin hyrë në Kapshticë. Ata mbulonin me zjarr krahët e tyre dhe kjo u dha mundësi të marrin fillimisht njërën anë të fshatit. Veç këmbsorisë e cila hapte zjarr në të gjithë drejtimet, grekët mbështeteshin nga topat. Ata bombarduan kuzhinën dhe repartin tonë. Gjithandej dilte tym e flakë. Era e barutit dhe e objekteve që digjeshin ndihej ngado. Sulmet e befasishme, të forta dhe të mbështetura nga armë të rënda dhe aviacioni grek, krijoi për pak kohë njëfarë zemërimi tek rradhët tona. Ne ishim të gjithë ushtarë, në moshë të re dhe të paprovuar me luftën. Komandanët dhe komisarin i kishim edhe të përgatitur, edhe me përvojë në luftë pasi kishin qenë në luftën për çlirimin e vendit. Ata e kuptuan gjendjen tonë psikologjike dhe duke kaluar pranë secilit ushtarë thonin se strategjia jonë do të ishte ajo e mësymjes në një kohë më të përshtatshme. Ata kishin një siguri të madhe se beteja do të fitohej nga ne. ndoshta ishte edhe përvoja, ndoshta shikonin se si lëviznin dhe vepronin grekët.
Rrjedha e betejes
Lufta zgjati dy-tre ditë e netë. Fillimisht greku qëlloi vetëm me topa duke goditur jo vetëm pikat tona ushtarake dhe strategjike të armatimit e strehimit, por edhe popullësinë civile, shtëpitë, objektet e fshatit. Gjithandej vendi digjej.
Komanda kishte bërë përpjekje natën për të na kërkuar duke dërguar deri fare pranë nesh disa ushtarë me shpresë për të në gjetur e për të na thënë se duhej të tërhiqeshim. Por ne pa ditur gjë kishim hyrë në mes të grekëve. Natën qëlloja rrallë dhe në drejtime të ndryshme. Doja të gënjeja armikun duke dashur të tregoja se ishim shumë ushtarë në mbrojtje dhe në pozicione të ndryshme. Ata nuk qëllonin dot me top pasi kishin frikë mos godisnin forcat e veta, aq afër ishim. Megjithatë nata na ndihmoi për të mos u diktuar. Por më së shumti hapnim sytë se mos na vinte ndonjë ushtarë apo grup ushtarësh grekë e na kapnim apo na vrisnin pranë mitralozit. Në fund të fundit do të qëllonim deri sa të vriteshim. E sigurtë ishte se nuk binim të gjallë në duart e ushtrisë greke. Kishim bërë betimin dhe qemë të vendosur ta mbanim këtë betim si unë edhe ndihmësat e mi. Që ishim të rrethuar e kuptuar shpejt. Në mesnatë, lamë mitralozin dhe hapëm veshët duke pritur zbardhjen e ditës. Nuk bëhej fjalë për të vënë gjumë në sy.
Të rënët
Një regjiment u vra në frontin e luftës kundër tentativës greke për të hyrë në tokën shqiptare. Repartet tona thuasje ishin shkatërruar plotësisht, Tek-tuk kishte mbetur ndonjë ushtarë gjallë. Erdhën përforcime edhe nga Tirana. Nuk e lëshonim frontin. Greku në fillim e mori lehtë. Mendoi se duke na bombarduar me topa dhe duke na luftuar edhe me avionë do e kishte të lehtë për të shkelur tokën tonë. Por nuk i kishin bërë mirë llogaritë. Nga repartet tona në Bilisht e Kapshticë mbetën 4-5 ushtarë, të tjerët e vranë. Lufta përfundoi në përleshjen bajonetë më bajonetë. Një këmbsori e tëra u shkri për të mos lejuar grekun të na pushtojë. Për ne kishte shumë vështirësi në njohjen e ushtarëve tanë nga ata grek pasi uniforma ishte thuasje e njëjtë, me fare pak dallime, edhe ato të padukshme në një front lufte. Rrobat tonë e ato të grekut kishin gjyrë kafe. Beteja trup më trup u zhvillua në vijën kufitare. Ne bënë shumë përparim ditën e fundit të sulmit. Në çastet finale ne me mitraloz të rëndë kishim zënë pozicionet dhe qëllonim drejt kufirit për të mos lejuar që në vijën e parë të sulmit grekëve t’u vinin përforcime. Pjesa më e madhe e betejës u zhvillu në zonën e pyllëzuar në kufi. Greku la shumë forca, më shumë se ne pasi ata nuk e kishin marrë parasysh se ushtria jonë do të kacafytej trup më trup me ta. Hedhja në mësymje e forcave tona i çorientoi grekët. Shumë ikën dhe lanë frontin për të shpëtuar kokën, ndërsa të tjetër mbetën sit ë zënë në qark pasi ushtarët tanë u sulën me forcë shumë të madhe e të shpejtë duke mos u lënë kohë grekëve të ikin. Fusha, lugina e vogël dhe pylli u mbushën me të vrarë. Aq betejë e përgjakshme ka qenë sa edhe pas një javë, dy javësh gjendeshin e mblidheshin trupa të vrarë si nga ne edhe nga pala greke. Ditët e para e kishim të pamundur të kalonim pa prekur e pa shkelur të vrarët, aq shumë të mbetur në luftë kishte në atë betejë. Ushtria, shokët, prindërit mblidhin të rënët në këto provokacione të fashistëve grekë. Komandanti dhe komisari u vranë, jo në pikën ku isha unë po diku tjetër. U hidhërova shumë kur mësova për fatin e tij, të komandantit dhe shokëve të tjerë. Por kjo ishte luftë dhe atë e fituam, ndonëse me sakrificë. Grekët morën një mësim shumë të madh duke lënë në këtë provokacion qindra të vrarë.
Te dhenat
Sipas evidentimit të betejës në  arkivin e Ministrisë së Mbrojtjes dhe në atë të Ministrisë së Punëve të Brendshme, në faqen 273 të Inventarit/I, mësohet se trupat greke lanë të vrarë në tokën shqiptare 300 ushtarë, 500 të plagosur dhe 270 robër. Sipas botimeve ne shtyp, prej datës 2 gusht, deri në orën 12.00 të datës 15 gusht 1949, mbetën të vrarë 29 ushtarë dhe oficerë të ushtrisë tonë dhe u plagosën 127 të tjerë.
Fjalori Historik i Shqipërisë
Fjalori Historik i Shqipërisë Gjinia: Histori. Autori: Robert Elsie. Shqipëroi: Eva Bani. Shtëpia botuese: Uegen. Viti i botimit 2011. Faqet e librit 738. ISBN 978-9928-03-095-5
Në periudhën paskomuniste, Shqipëria ka përjetuar pjesën e saj të problemeve: mjerim, kriza politike dhe korrupsion i ushqyer nga mafia shqiptare. Gjithsesi në thelb Shqipëria është vend evropian si të tjerët dhe shpresohet se shumë shpejt do të përparojë dhe do të zërë vendin e duhur në Evropë dhe botë.
Ky botim i parë i Fjalorit Historik të Shqipërisë rrëfen historinë e këtij vendi pak të njohur nëpërmjet një kronologjie të hollësishme, hyrje, bibliografi, shtojca dhe më shumë se 700 zërave dhe referencave nga fjalorë për persona, vende dhe ngjarje të rëndësishme; institucione dhe organizata; si dhe aspekte politike, ekonomike, sociale, kulturore dhe fetare.
Urdheresat e Kishës së shenjtë
Pesë urdhëresat përgjithësuese të Kishës janë ligje morale pozitive të detyrueshme për besimtarët e Kishës Katolike. Ndryshe nga dhjetë Urdhërimet nuk rrjedhin nga Shkrimet e Shenjta, por bëjnë pjesë në lëmin e Traditës Katolike e janë të shpallura nga autoriteti ekleziastik.
1.    Merr pjesë në meshë çdo të diel e për çdo festë të urdhëruar!
2.    Agjëro të premtet e kohët e lidhura sipas ligjit kishtar!
3.    Rrëfehu dhe kongohu së paku një herë në vit, sidomos për Pashkë
4.    Mos bëj dasmë në kohë të lidhura!
5.    Laje hakun e Kishës sipas ligjit!
Universiteti i Lvivit
Universiteti i Lvivit ( Львівський університет    ; Uniwersytet Lwowski   ; Universität Lemberg  , i njohur shkurtimisht si Theresianum në fillim të shekullit XIX), aktualisht Universiteti Kombëtar Ivan Franko i Lvivit ( Львівський національний університет імені Івана Франка ), është institucioni më i vjetër i arsimit të lartë në Ukrainën e sotme që daton nga viti 1661 kur John II Casimir, Mbreti i Polonisë, i dha statutin e tij të parë mbretëror. Gjatë shekujve, ai ka pësuar transformime, pezullime dhe ndryshime të ndryshme emri që kanë pasqyruar kompleksitetin gjeo-politik të kësaj pjese të Evropës. Institucioni aktual mund të datohet në vitin 1940. Ai është e vendosur në qytetin historik të Lviv në Lviv Oblast të Ukrainës Perëndimore.
Eryngium maritimum
( lat. Eryngium maritimum L. ) është bimë dhe klasifikohet në familjen e bimëve Apiaceae.
Universiteti i Lvivit
Institutet
parapamje| Biblioteka Universitare
Federata Ndërkombëtare e Kritikëve të Filmit
Federata Ndërkombëtare e Kritikëve të Filmit (Fédération Internationale de la PRESse Cinématographique ( FIPRESCI)) është një shoqatë e organizatave kombëtare të kritikëve profesionistë dhe gazetarëve të filmit nga e gjithë bota për "promovimin dhe zhvillimin e kulturës së filmit dhe për mbrojtjen e interesave profesionale”. Ajo u themelua në qershor 1930 në Bruksel, Belgjikë. Përbëhet nga anëtarë prej më shumë se 50 vende në mbarë botën. Për t'iu kundërpërgjigjur pushtimit rus në Ukrainë në vitin 2022, FIPRESCI njoftoi se nuk do të marrë pjesë në festivale dhe ngjarje të tjera të organizuara nga qeveria ruse dhe zyrat e saj, si dhe anuloi një takim në Shën Petersburg, që do ta bënte atë të njohur me filmat e rinj rusë.
Çmimi FIPRESCI
FIPRESCI ndan çmime gjatë festivaleve të filmit (siç janë: Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Vjenë, Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Toronto, Festivali i Filmit në Kanë, Festivali i Filmit në Venecia, Festivali i Filmit në Varshavë dhe Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Kerala).
Çmimi i madh i FIPRESCI-it
Çmimi i madh FIPRESCI u krijua në vitin 1999 dhe prezantohet çdo vit në Festivalin e Filmit në San Sebastián. Është mirënjohja më përfaqësuese e federatës, pasi nuk zgjidhet nga një juri (si çmimi i kritikës ndërkombëtare që i jepet një filmi nga një program festivali), por zgjidhet nga të gjithë anëtarët dhe të gjitha produksionet e metrazhit të gjatë të dymbëdhjetë muajve të mëparshëm. janë të pranueshëm.
Fituesit
Paul Thomas Anderson është i vetmi regjisor që e ka fituar këtë çmim 3 herë.
Kantoni Muy
Kantoni Muy (frëngjisht: Canton du Muy) është një kanton në departamentin Var, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Le Muy. Ka sipërfaqe 199.58km2 dhe popullsi 26986 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Muy aktualisht përbëhet nga 3 komuna.
AS Monaco FC
Association Sportive de Monaco Football Club (njohur zakonisht si AS Monaco ose thjesht Monaco) është një klub francez futbolli me seli në Monako. Klubi është krijuar në 1924 dhe luan në Ligue 1, liga më e lartë e futbollit francez. Klubi luan ndeshjet në shtëpi në stadiumin Stade Louis II në Fontvieille. Trajneri i Monacos është Claudio Ranieri kurse kapiteni është Éric Abidal.
Pavarësisht se është me shtepi në Monako, klubi është regjistruar si klub francez dhe klubi luan në Sistemin francez të ligës së futbollit, dhe sepse principata e Monakos nuk është antare e UEFA-s. Monaco është një nga klubet më të suksesshme në Francë, duke fituar 7 kampionate dhe 5 trofe të kupës. Gjithashtu klubi ka garuar rregullisht në futbollin evropian, duke qënë finalist në Kupën UEFA të Fituesve të Kupës në vitin 1992 dhe në Ligën e Kampioneve në vitin 2004. Monaco shijoi sukses në vitet 1970 dhe vonë në vitet 1980 gjatë udhëheqjes nga trajnerët Lucien Leduc dhe Arsène Wenger, klubi pothuajse dominonte futbollin europian. Ngjyrat e Monacos janë e kuqja dhe e bardha, dhe klubi njihet si Les Rouges et Blancs (Shqip: Kuq e Bardhët). Monaco është gjithashtu anëtare e Shoqatës së Klubeve Europiane. Në dhjetor 2011, dy e treta e klubit e blu nga grupi i udhëhequr nga miljarderi rus Dmitry Rybolovlev. Me mbështetjen financiare të Rybolovlev, klubi u rikthye në Ligue 1 dhe solli disa lojtarë të klasit botëror, përfshirë Radamel Falcao, João Moutinho, James Rodríguez, Ricardo Carvalho, Éric Abidal, Jérémy Toulalan dhe Dimitar Berbatov.
Vitet e hershme
AS Monaco FC u krijua më 23 gusht 1924 si një unifikim i klubeve të shumta lokale me seli në Francë dhe principatë. Vitet e herëshme të klubit kaluan në divizionet amatore të Provence-Alpes-Côte d'Azur. Në 1933, Monaco u ftua nga Federata Franceze e Futbollit për t'u bërë klub profesionist. Viti i parë i Les Rouges et Blancs në divizionin e dytë francez përfundoi me dështim, megjithatë, ata ranë në ligat amatore vitin tjetër. Nga 1948, Monaco ri-fitoi statusin e saj si klub profesionist pasi ata u ngjitën sërisht në divizionin e dytë francez; ata qëndruan disa vite në atë nivel dhe pas përpjekjeve të vazhdueshme u ngitën në divizionin e parë francez për herë të parë në historinë e tyre në 1953.
Suksesi i brëndëshëm (1960–1986)
Herët në vitet 1980, Monaco shijoi sukseset e para europiane. Monaco fitoi pothuajse nga një titull në çdo vit; Coupe de France në 1980 dhe 1985, ligën e parë franceze në 1982 dhe ishte finalist në Coupe de France në 1984. Në sezonin 1985–86, Monaco shkatërroi Bordeaux me rezultatin 9–0, ky është edhe rezultati më i thellë në historinë e klubit.
Ishte një gjë zhgënjyese për tifozët e Monacos që klubi nuk mund të përkthente dot lidershipin e saj dhe të arrinte suksese europiane. Deri në këtë pikë, Monaco nuk e kishte kaluar asnjëherë raundin e parë të një kompedicioni europian. Monaco humbi nga Dundee United (1981), dy herë nga CSKA Sofia (1982 dhe 1984) dhe nga Universitatea Craiova.