cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karavaxho
Kthimi në Napoli
Lajmet nga Roma e nxitën Karavaxhon dhe në verën e vitit 1610 mori një anije drejt veriut për të marrë faljen, e cila dukej falë miqve të tij të fuqishëm romakë. Me të ishin tre piktura të fundit, dhurata për Kardinalin Scipione. Ajo që ndodhi më pas është subjekt i konfuzionit dhe hamendjes shumë, i mbuluar me shumë mister.
Fakte të zeza duket se më 28 korrik një njoftim anonim (gazeta private) nga Roma në gjykatën e Urdhërit të Urukut, raportoi se Karavaxho ishte i vdekur. Tre ditë më vonë një tjetër avviso tha se kishte vdekur nga ethet në rrugën e tij nga Napoli në Romë. Një mik poet i artistit më vonë i dha datën e vdekjes më 18 korrik dhe një studiues i kohëve të fundit pretendon se ka zbuluar një njoftim vdekjeje që tregon se artisti vdiq në atë ditë të etheve në Porto Ercole, pranë Grosseto në Toscana. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs a source or additional information on the reasearcher cited. (March 2019)">citim i nevojshëm  ]
Vdekja
Trupat njerëzore të gjetura në një kishë në Porto Ercole në vitin 2010 besohet se pothuajse me siguri i përkasin Karavaxhos. Gjetjet vijnë pas një hetimi një vjeçar duke përdorur ADN-në, takimin e karbonit dhe analiza të tjera. Testet fillestare sugjeruan se Karavaxho mund të ketë vdekur nga helmimi nga plumbi - bojëra të përdorura në atë kohë përmbante sasi të larta të kripërave të plumbit dhe Karavaxho është i njohur të ketë indulged në sjellje të dhunshme, siç shkaktohet nga helmimi nga plumbi. Testet e mëvonshme sugjeruan se ai vdiq si rezultat i një plage të qëndrueshme në një përleshje në Napoli, veçanërisht nga sepsis. Dokumentet e fundit të lëshuara në Vatikan (2002) gjithashtu tregojnë se plagët fatale mund të kenë qenë të qëndrueshme si rezultat i një hakmarrjeje, kryer pasi Karavaxho kishte vrarë një rival dashurie në një përpjekje të prishur në kastrim.
Seksualiteti
Piktura e Baglionit e "Dashurisë Hyjnore" është parë gjithashtu si një akuzë vizuale e sodomisë kundër Karavaxhos. Akuza të tilla ishin të dëmshme dhe të rrezikshme pasi sodomia ishte një krim kapital në atë kohë. Edhe pse autoritetet nuk kanë gjasa të hetojnë një person të tillë të lidhur mirë si Karavaxho, "Sapo një artist ishte ngjyrosur si një pederast, puna e tij u copëtua gjithashtu." Francesco Susino në biografinë e tij të mëvonshme gjithashtu tregon historinë se si u ndoqën nga një mësues shkolle në Sicili për të kaluar shumë kohë duke shikuar djemtë në kujdesin e tij. Susino e paraqet atë si një keqkuptim, por Karavaxho mund të ketë kërkuar vërtet ngushëllim seksual; dhe incidenti mund të shpjegojë një nga pikturat e tij më homoerotike: përshkrimi i tij i fundit i Shën Gjon Pagëzorit.
""
Lindja e barokut
parapamje| Marrja e Krishtit, 1602, Galeria Kombëtare e Irlandës, [[Dublini|Dublin. Zbatimi i teknikës chiaroscuro nga Caravaggio tregon përmes fytyrave dhe forca të blinduara pavarësisht mungesës së një drite të dukshme drite. Shifra në të djathtë ekstreme është një vetë-portret. ]] parapamje| Darkë në Emmaus, 1601, vaj në kanavacë, 139 x         , Galeria Kombëtare, Londër. Caravaggio përfshiu veten si figura në të majtën e sipërme. Karavaxho "vënë oscuro (hijet) në chiaroscuro." Chiaroscuro u praktikua shumë kohë para se të vinte në skenë, por ishte Caravaggio i cili e bëri teknikën një element stilistik dominues, duke errësuar hijet dhe duke e zhvendosur subjektin në një dritë të verbuar të dritës. Me këtë erdhi vëzhgimi akut i realitetit fizik dhe psikologjik që formoi terren si për popullaritetin e tij të madh dhe për problemet e tij të shpeshta me komisionet e tij fetare.
Ai punoi me shpejtësi të madhe, nga modele të gjalla, duke shënuar udhëzues bazë direkt në kanavacë me fundin e dorezës së furçës; shumë pak nga vizatimet e Karavaxhos duket se kanë mbijetuar dhe ka të ngjarë që ai preferonte të punonte direkt në kanavacë. Qasja ishte anatemë për artistët e kualifikuar të kohës së tij, e cila refuzoi refuzimin e tij për të punuar nga vizatimet dhe për të idealizuar figurat e tij. Megjithatë, modelet ishin themelore për realizmin e tij. Disa janë identifikuar, duke përfshirë Mario Minniti dhe Francesco Boneri, të dy artistë të tjerë, Minniti duke u shfaqur si figura të ndryshme në veprat e hershme laike, të rinjtë Boneri si një varg engjëjsh, baptistësh dhe Davids në pikturat e mëvonshme. Modelet e tij femra përfshijnë Fillida Melandroni, Anna Bianchini dhe Maddalena Antognetti ("Lena" e përmendur në dokumentet e gjykatës të "angjinikës" si konkubina e Karavaxhos), të gjitha prostitutat e njohura, të cilët shfaqen si figura femërore fetare duke përfshirë Virgjëresha dhe shenjtorë të ndryshëm. Karavaxho vetë shfaqet në disa piktura, vetë-portret i tij i fundit duke qenë si dëshmitar në të djathtën ekstreme të Martirizimit të Shën Ursula.
Karavaxho kishte një aftësi të vlefshme për të shprehur në një skenë të gjallërisë së patejkalueshme kalimin e një momenti vendimtar. Darka në Emaus përshkruan njohjen e Krishtit nga dishepujt e tij: një çast para se ai të jetë një shok udhëtar, duke mbajtur zi për vdekjen e Mesisë, pasi ai kurrë nuk pushon së qeni në sytë e portierit; i dyti pas, ai është Shpëtimtari. Në Thirrjen e Shën Mateut, dora e Shën tregon për veten e tij sikur të ishte duke thënë «kush jam unë?», Ndërsa sytë e tij, të vendosura mbi figurën e Krishtit, tashmë kanë thënë: «Po, unë do t'ju ndjek". Me Ringjalljen e Llazarit, ai shkon një hap më tej, duke na dhënë një paraqitje të shkurtër të procesit fizik aktual të ringjalljes. Trupi i Lazarit është ende në grykën e ashpërsisë mortore, por dora e tij, përballë dhe njohja e Krishtit, është e gjallë. Artistë të tjerë të mëdhenj barokë do të udhëtonin në të njëjtën rrugë, për shembull Bernini, i hipnotizuar nga temat nga Metamorfozët e Ovidit.    <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (March 2016)">citim i nevojshëm  ]
Karavaxho
parapamje| Kryqëzimi i Shën Pjetrit, 1601, Cerasi Chapel, Santa Maria del Popolo, [[Roma|Romë ]] Instalimi i pikturave të Shën Mateut në Kapelën e Contarellit kishte një ndikim të menjëhershëm në mesin e artistëve më të rinj në Romë, dhe Karavaxhizmi u bë përparësi për çdo piktor ambicioz të ri. Karavaxhisti i parë përfshinte Orazio Gentileschi dhe Giovanni Baglione. Faza e Karavaxhoxs e Baglionit ishte jetëshkurtër; Karavaxho më vonë e akuzoi atë për plagjiaturë dhe të dy u përfshinë në një grindje të gjatë. Baglione vazhdoi të shkruante biografinë e parë të Karavaxhos. Në gjeneratën e ardhshme të Karavaxhistit ishin Carlo Saraceni, Bartolomeo Manfredi dhe Orazio Borgianni. Gentileschi, pavarësisht se ishte shumë më i vjetër, ishte i vetmi nga këta artistë që jetonte shumë më larg se 1620, dhe përfundoi si piktor i gjykatës për Charles I të Anglisë. Vajza e tij Artemisia Gentileschi ishte gjithashtu pranë Karavaxhos, dhe një nga më të talentuarit e lëvizjes. Megjithatë, në Romë dhe në Itali nuk ishte Karavaxho, por ndikimi i rivalit të tij Annibale Carracci, përzierja e elementeve nga Rilindja e Lartë dhe realizmi Lombard, i cili përfundimisht triumfoi.
Qëndrimi i shkurtër i Karavaxhos në Napoli prodhoi një shkollë të dukshme Napolitane Karavaxhiste, duke përfshirë Battistello Caracciolo dhe Carlo Sellitto. Lëvizja Karavaxhisti përfundoi me një shpërthim të tmerrshëm të murtajës në vitin 1656, por lidhja spanjolle - Napoli ishte një pronë e Spanjës - ishte e rëndësishme në formimin e degës së rëndësishme spanjolle të ndikimit të tij.
Një grup artistësh katolikë nga Utrehti, "Utrecht Caravaggisti", udhëtuan në Romë si studentë në vitet e para të shekullit të 17 dhe u ndikuan thellësisht nga puna e Karavaxhos, siç përshkruan Bellori. Në kthimin e tyre në veri, ky trend pati një lulëzim të shkurtër, por me ndikim në vitet 1620 midis piktorëve si Hendrick ter Brugghen, Gerrit Van Honthorst, Andries Both dhe Dirck van Baburen. Në gjeneratën e ardhshme, efektet e Karavaxhos, edhe pse të zbutura, duhet të shihen në veprën e Rubens (i cili bleu një prej pikturave të tij për Gonzagën e Mantovës dhe pikturonte një kopje të zbukurimit të Krishtit ), Vermeer, Rembrandt dhe Velázquez, i fundit prej të cilëve me sa duket e pa punën e tij gjatë qëndrimit të tij të ndryshëm në Itali.
Vdekja dhe rilindja e një reputacioni
majtas|parapamje| Dëbimi i Krishtit, (1602-1603), Pinacoteca Vaticana, [[Roma|Romë ]] Inovacionet e Karavaxhos frymëzuan Barokun, por Baroku mori dramën e chiaroscuro-n e tij pa realizmin psikologjik. Ndërkohë që ndikoi drejtpërdrejt në stilin e artistëve të përmendur më sipër, dhe në një distancë, francezët Georges de La Tour dhe Simon Vouet dhe spanjolli Giuseppe Ribera, brenda disa dekadave veprat e tij u ishin dhënë artistëve më pak skandalozë, ose thjesht neglizhohet. Baroku, për të cilin ai kontribuoi kaq shumë, kishte evoluar, dhe modelet kishin ndryshuar, por ndoshta më me vend Karavaxho kurrë nuk themeloi një seminar si Carracci, dhe kështu nuk kishte shkollë për të përhapur teknikat e tij. As ai kurrë nuk e paraqiti qasjen e tij filozofike në themel të artit, realizmi psikologjik që mund të konkludohet vetëm nga puna e tij e mbijetuar.
Kështu, reputacioni i tij ishte dyfish i prekshëm nga vendet e rrënuara kritike të punës së bërë nga dy biografët e tij më të hershëm, Giovanni Baglione, një piktor rival me një hakmarrje personale dhe kritiku me ndikim i shekullit të 17 Gian Pietro Bellori, i cili nuk e kishte njohur atë por ishte nën ndikim më herët Giovanni Battista Agucchi dhe mik i Bellorit, Poussin, duke preferuar traditën "klasike-idealiste" të shkollës bologneze të udhëhequr nga Carracci. Baglione, biografi i tij i parë, luajti një rol të rëndësishëm në krijimin e legjendës së karakterit të paqëndrueshëm dhe të dhunshëm të Karavaxhos, si dhe pamundësinë e tij për të nxjerrë.
Në vitet 1920, kritiku arti Roberto Longhi e solli edhe njëherë emrin e Karavaxho në plan të parë dhe e vendosi në traditën evropiane: " Ribera, Vermeer, La Tour dhe Rembrandt kurrë nuk do të kishin ekzistuar pa atë. Dhe arti i Delacroix, Courbet dhe Manet do të ishte krejtësisht ndryshe ". Bernard Berenson me ndikim ranë dakort: «Me përjashtim të Michelangelos, asnjë piktor tjetër italian nuk ushtroi një ndikim kaq të madh.»
Epitaf
parapamje| Mohimi i Shën Pjetrit (1610), Muzeu Metropolitan i Artit Epitafi i Karavaxhos ishte i përbërë nga miku i tij Marzio Milesi. Ajo thotë: "Michelangelo Merisi, son of Fermo di Caravaggio – in painting not equal to a painter, but to Nature itself – died in Port' Ercole – betaking himself hither from Naples – returning to Rome – 15th calend of August – In the year of our Lord 1610 – He lived thirty-six years nine months and twenty days – Marzio Milesi, Jurisconsult – Dedicated this to a friend of extraordinary genius."" Ai u përkujtua në frontin e kartëmonedhës së Bankës së Italisë 100,000 lira në vitet 1980 dhe 90 (para se Italia të kaloi në Euro) me pjesën e pasme duke treguar Basketin e tij të Frutave.
Oeuvre
majtas|parapamje| Konvertimi në rrugën për në Damask, 1601, Cerasi Chapel, Santa Maria del Popolo, [[Roma|Romë ]] Ka mosmarrëveshje në lidhje me madhësinë e saktë të veprës së Karavaxho, me akuza të ulëta deri në 40 dhe më të larta se 80. Në biografinë e tij, studiuesi i Caravaggio Alfred Moir shkruan: "Dyzet e tetë tabelat ngjyra në këtë libër përfshijnë pothuajse të gjitha veprat e mbijetuara të pranuara nga çdo ekspert i Caravaggio si autograf, dhe madje edhe më pak të kërkuar do të shtonin më pak se një duzinë më shumë". Një, Thirrja e Shenjtorëve Pjetri dhe Andrea, u legalizua dhe u rivendos së fundmi; ajo kishte qenë në magazinim në Hampton Court, të cilësuar gabimisht si një kopje. Richard Francis Burton shkruan për një "fotografi të Shën Rosarios (në muzeun e Dukës së Madhe të Toskanës), duke treguar një rreth të tridhjetë burrave turpiter ligati ", që nuk dihet se ka mbijetuar. Versioni i refuzuar i Frymëzimit të Shën Mateut, i dedikuar për Chapel Contarelli në San Luigi dei Francesi në Romë, u shkatërrua gjatë bombardimeve të Drezdenit, megjithëse ekzistojnë fotografi të zezë dhe të bardhë të punës. Në qershor 2011 u njoftua se një pikturë e panjohur Karavaxho e Shën Agustinit që datonte rreth 1600 ishte zbuluar në një koleksion privat në Britani. Quajtur një "zbulim i rëndësishëm", piktura kurrë nuk ishte botuar dhe mendohet të jetë porositur nga Vincenzo Giustiniani, mbrojtës i piktorit në Romë.
Ushtria e Republikës Serbe
parapamje|257x257px|Stema e Ushtrisë së Republika Srpska. Ushtria e Republika Srpska (serbisht: Војска Републике Српске Vojska Republike Srpske; ВРС/VRS), e referuar zakonisht në anglisht si Ushtria Serbe e Bosnjës (Bosnian Serb Army), ishte ushtria e Republikës Srpska prej 1992–2006, republika e vetëshpallur secesioniste serbe, një territor brenda Bosnjës dhe Hercegovinës e sapopavarur (ish pjesë e Jugosllavisë), të cilës ajo sfidoi dhe luftoi kundër saj.
Karavaxho
Oeuvre
Një pikturë që besohet nga disa ekspertë për të qenë versioni i dytë i Karavaxhos i Judith Hearing Holofernes, tentatively datuar midis 1600 dhe 1610, u zbulua në një papafingo në Toulouse në 2014. Një ndalim eksporti u vendos në pikturë nga qeveria franceze, ndërsa testet u kryen për të përcaktuar prejardhjen e saj. Në shkurt të vitit 2019 u njoftua se piktura do të shitej në ankand pasi Louvre kishte refuzuar mundësinë për të blerë atë për 100 milionë euro.
Ushtria e Republikës Serbe
Aktiv gjatë Luftës së Bosnjës nga viti 1992 deri në 1995, ajo vazhdoi të ekzistojë si forcat e armatosura të RS, një nga dy entitetet që përbëjnë Bosnjë dhe Hercegovinën, deri në vitin 2005 kur u integrua në Forcat e Armatosura të Bosnjë dhe Hercegovinës. Forcat e VRS u angazhuan në një sërë fushatash, duke përfshirë Operacionin Korridorin 92, Operacionin Vrbas '92, Operacionin Bura dhe Operacionin Merimanga; ata u përfshinë gjithashtu në rrethimin e Sarajevës, si dhe në masakrën e Srebrenicës.
Karavaxho
Vjedhjet e artit
parapamje|Lindja me Shën Françeskun dhe Shën Lorencin, 1600 Në tetor të vitit 1969, dy hajdutë hynë në oratorinë e San Lorenzos në Palermo, Itali dhe vodhën Lindjen e Karavazhit me Shën Françeskun dhe Shën Lorencin nga korniza e tij. Ekspertët vlerësuan vlerën e saj në 20 milionë dollarë.
Pas vjedhjes, policia italiane ngriti një forcë pune të vjedhjes së artit me qëllimin specifik të rimarrjes së veprave të artit të humbur dhe të vjedhur. Që nga krijimi i kësaj force pune, shumë udhëheqje janë ndjekur në lidhje me Lindjen. Ish anëtarët e mafias italiane kanë deklaruar se Lindja me Shën Françeskun dhe Shën Lorencin ishte vjedhur nga mafia siciliane dhe u shfaqën në tubime të rëndësishme të mafias. Ish-anëtarët e mafias kanë thënë se Lindja e Krishtit është dëmtuar dhe që atëherë është shkatërruar.
Vendndodhja e artit ende nuk dihet. Një riprodhim aktualisht varet në vendin e saj në Orator të San Lorenzo.
Burimet parësore
Burimet parësore kryesore për jetën e Karavaxhos janë:
Të gjitha janë ribotuar në Caravaggio të Howard Hibbard dhe në shtojcat e Caravaggio të Catherine Puglisi.
Linqe te jashtme
Biografia
Artikuj dhe ese
Blinishtajt
Blinishtajt qenë një familje feudale arbërore që shfaqet në disa dokumente të shekujve XIII-XIV.
Karavaxho
Linqe te jashtme
Vepra arti
Muzika
Blinishtajt
Stërgjyshi i kësaj familjeje Vlado, ndoshta prej fisit të matjanëve (Matesei), bëhet i njohur më 1272 si stratiot (miles) bizantin. Më parë u bashkua me anzhuinët, por pak më vonë u lidh me serbët, që i dhanë edhe titullin Kaznac (Kasnec). Në vitin 1279 ky kasnec u kap prej kapitenit të Durrësit dhe u përcoll në Brindizi i prangosur. Më 1304 merr diplomën e Napolit, në bazë të së cilës u bë comes (kont), ndërsa i biri i quajtur Guillelmus, u bë mareshall i Arbërisë. Vilhelmi më 1319 mori edhe titullin sevastokrator të Perandorisë Bizantine.
Karavaxho
Linqe te jashtme
Video
Kryengritja e vitit 1912
Kryengritja shqiptare e vitit 1912 ishte kryengritje e fundit e shqiptarëve në Perandorinë Osmane dhe zgjati nga janari deri në gusht të vitit 1912. Kryengritja përfundoi, kur qeveria osmane ra dakord për të përmbushur kërkesat e kryengritësve shqiptarë më 4 shtator 1912.
Prapavija
Arsyet kryesore për të gjitha këto kryengritje ishin ndryshimet e futura për shqiptarët nga xhonturqit, duke përfshirë rritjen e taksave, rekrutimin e shqiptarëve në ushtrinë Osmane dhe çarmatimin e popullatës civile shqiptare.
Shqiptarët nuk ishin të vetmit që filluan kryengritjet kundër qeverisë së xhonturqve në këtë periudhë. Kishte kryengritje në Siri dhe në Gadishullin Arabik.
Sfondi
Në Kosovë u formuan çeta të cilat ndërmorën edhe sulme kundër komisionit të reformave. Pakënaqësia e popullit u shtua si pasojë e moszbatimit të marrëveshjes së gushtit 1911, vënies së taksave të reja, përkeqësimit të gjendjes ekonomike dhe përpjekjeve për të penguar çeljen e shkollave shqipe. Me organizimin e forcave kryengritëse merreshin Hasan Prishtina, të cilin osmanët u munduan më kot ta vrisnin me anën e një atentati, dhe komandantët e çetave. Shqiptarët shtuan aksionet kundër autoriteteve turke.
Autoritetet u munduan ta lokalizonin revoltën para se të merrte përpjestime të gjera. Për këtë qëllim sulmuan kryengritësit në Has, por u thyen. Më 6 maj ngritën krye Peja dhe Shala. Më 11 maj, kryengritësit hynë në Gjakovë, por për shkak të mungesës së municionit u detyruan të bënin armëpushim. Ndërkohë në drejtim të Pejës u dërguan dy batalione osmane të cilat u shpartalluan nga kryengritësit shqiptarë. Sulmet kundër garnizonit osman të Pejës vazhduan edhe 10 ditë të tjera, duke lënë të vrarë 400 ushtarë osmanë, por pas ardhjes së reparteve ushtarake nga Mitrovica u vendos një armëpushim. Kryengritja u shtri edhe në sanxhakun e Prishtinës, në Llap dhe Vuçitërnë, ku çetat shqiptare ndërmorën disa sulme ndaj xhandarmërisë. Të ndodhur nën trysninë e kryengritësve, autoritetet osmane nuk guxuan ta shpallnin gjendjen e jashtëzakonshme.
Qeveria osmane përqendroi në Kosovë forca të mëdha ushtarake, numri i të cilave kalonte 19 mijë ushtarë dhe kalorës, të pajisur me topa e mitralozë. Sipas shtypit të kohës numri i kryengritësve shqiptarë kishte arritur në 15 mijë.
Udhëheqësit e forcave kryengritëse ndien nevojën e bashkërendimit dhe organizimit të kryengritjes në shkallë kombëtare, prandaj i drejtuan një thirrje popullit shqiptar për t'u bashkuar nën drejtimin e një komiteti të vetëm. Ministri i brendshëm turk deklaroi në parlament se "kryengritësit shqiptarë po u krijonin udhëheqësve të tyre mundësinë për të mbajtur lirisht kuvendin në Junik". Kuvendi u mblodh në Junik më 21-25 maj 1912 me nismën e Hasan Prishtinës dhe në të morën pjesë 250 delegatë nga vilajeti i Kosovës, sanxhakët e Dibrës, të Shkodrës dhe të Elbasanit. Falë përpjekjeve të Hasan Prishtinës, Bajram Currit dhe Isa Boletinit u paralizuan veprimet e elementëve turkomanë në radhët e lëvizjes. Kuvendi vendosi vazhdimin e kryengritjes dhe miratoi programin politik i cili përmbante kërkesa për autonominë e Shqipërisë, vendosjen e administratës shqiptare, caktimin e gjuhës shqipe me alfabet kombëtar si gjuhë zyrtare, ngritjen e flamurit shqiptar në gjithë vendin dhe garancinë e Fuqive të Mëdha për plotësimin e këtyre kërkesave.
Qeveria turke mori masa të reja ushtarake për të penguar zgjerimin e kryengritjes, ndërsa me anën e elementëve proturq ndërmori një fushatë shpifjesh kundër kryengritësve të cilët i quanin vegla të të huajve. Në Ferizaj u sollën tri regjimente të divizionit të Stambollit. Regjimente osmane u përqendruan edhe në qytete tjera të Kosovës.
Zgjerimi i kryengritjes
Në fund të majit, kryengritësit shqiptarë rifilluan veprimet luftarake kundër trupave turke. Një pjesë e kryengritësve të drejtuar nga Isa Boletini sulmuan Pejën dhe asgjësuan pozicionet ushtarake, por pas ardhjes së përforcimeve të reja osmane u detyruan të tërhiqeshin për mungesë municionesh. Kryengritës të Hasit, Gashit dhe Bytyçes nën drejtimin e Bajram Currit thyen keqas 4 batalione osmane në qafë të Prushit, të cilat lanë në duart e shqiptarëve municione, armë dhe topa. Jehona e këtij suksesi i dha shtytje lëvizjes së armatosur edhe në viset tjera. Ndërkohë 4000 ushtarë osmanë rrethuan Isë Boletinin në fshatin Boletin (fshat në rrethinën e qytetit të Mitrovicës) dhe pas 2 javësh luftime të rrepta e detyruan të tërhiqet tok me kryengritësit e tij në drejtim të Novi Pazarit.
Autoritetet osmane ushtruan terror mbi popullsinë shqiptare, megjithatë valiu i Kosovës njoftonte me telegram ministrin e Punëve të Brendshme se kjo nuk i trembte shqiptarët, por i nxiste edhe më shumë. Nga ushtria osmane dezertuan shqiptarët, madje reparte të tëra dhe u bashkuan me kryengritësit. Për t'i ndjekur të arratisurit u formuan reparte të veçanta.
Kryngritja ishte përhapur edhe në viset tjera shqiptare sidomos në Shqipërinë e Veriut. Më 22 qershor, malësorët e Bregut të Matës thyen forcat osmane që po shkonin prej Lezhës në Tiranë. Pas sukseseve të para kryengritja u zgjerua më shumë. Kryengritësit vendosën kontrollin mbi rrugën Tiranë-Shkodër dhe ndërprenë linjën telegrafike, kurse në Shqipërinë e Mesme, kryengritësit zhvilluan luftime me njësitë osmane në Tiranë, Shijak dhe Krujë. Në Dibër kryengritësit kërkuan largimin e forcave ushtarake nga vendi, hapjen e shkollave shqipe dhe kryerjen e shërbimit ushtarak në vend.
Kryengritja shqiptare e futi qeverinë osmane në krizë të rëndë prandaj ajo dha dorëheqje më 17 korrik. Po atë ditë kryengritësit çliruan Gjakovën, më 21 korrik Prishtinën, më 22 korrik Novi Pazarin. Nga Novi Pazari Isa Boletini u nis në krye të 6000 luftëtarëve drejt Mitrovicës të cilën e mori pa luftë. Më pas u çliruan Vuçitërna, Peja, Ferizaj, Gjilani dhe Bujanovci. Idriz Seferi kishte çliruar krahina të tëra në trevën juglindore të Kosovës.
Forcat Tokësore Bullgare
parapamje|Stema e Trupave Tokësore të Forcave të Armatosura Bullgare Forcat Tokësore Bullgare (bullgarisht: Sukhopŭtni voĭski na Bŭlgariya) janë dega e luftës tokësore e Forcave të Armatosura Bullgare. Ajo administrohet nga Ministria e Mbrojtjes, e njohur më parë si Ministria e Luftës gjatë Mbretërisë së Bullgarisë. Forcat Tokësore u krijuan në vitin 1878, kur ato përbëheshin nga milicia antiosmane (opalchentsi) dhe ishin e vetmja degë e ushtrisë bullgare.
Forcat Tokësore përbëheshin nga rekrutët gjatë pjesës më të madhe të historisë së Bullgarisë. Gjatë Luftës së Parë Botërore, ajo nxori më shumë se 1 milion trupa nga popullsia totale e Bullgarisë prej rreth 4 milionë. Rekrutimi dyvjeçar ishte i detyrueshëm gjatë komunizmit (1946–1990), por afati i tij u reduktua në vitet 1990. Rekrutimi për të gjitha degët u ndërpre në vitin 2008; Që atëherë, Forcat Tokësore janë një forcë vullnetare. Trupat e Forcave Tokësore Bullgare janë vendosur në misione paqeruajtëse në Afganistan, Bosnjë dhe Hercegovinë dhe Kosovë.
Tadatoshi Masuda
(lindur më 25 Dhjetor 1973) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Gjon Hiluk Gazulli
Gjon H. Gazulli (26 mars 1893 në fshatin Dajç afër Zadrimës - 5 mars 1927 në Shkodër) ishte prift katolik shqiptar, vëllai i Nikolla Gazullit.
Biografia
Gjon Gazulli ishte djali i Hiluk Gazullit. Pasi mbaroi shkollën në vendlindje, vazhdoi shkollimin në Seminarin Papnor në Shkodër. Më 1912 shkoi për të studiuar në Romë, e më pas në Francë dhe Austri. Më 4 gusht 1919 shugurohet meshtar [1]. Pas shugurimit, fillimisht punoi në famullinë e Gjadrës afër Lezhy, pastaj në Qelëz dhe në Komanë [2]. Në vitin 1923 u përfshi në veprimtari politike, duke bashkëpunuar me Luigj Gurakuqin dhe Avni Rustemin. Në të njëjtën kohë, në shtëpinë ku jetonte, themeloi shkollën e parë bashkë-arsimore në Shqipëri.
Pas kthimit në pushtet të Ahmed Zogut në janar 1925, Gazulli u bë i famshëm si kritiku i tij i papranueshëm dhe nxitësi i rebelimit antiqeveritar që u zhvillua në dimrin e vitit 1926 në tokën e Dukagjinit dhe në tokën e mirditëve. Shkaku i rebelimit ishte një dështim i të korrave dhe katolikët vendas ishin të bindur se qeveria në Tiranë përfaqësonte myslimanët dhe nuk kujdesej për interesat e tyre. Rebelimi u shua nga trupat qeveritare të përbëra nga myslimanë, të udhëhequr nga Muharrem Bajraktari. 26 dhjetor 1926 Gazulli u arrestua. I akuzuar për nxitje të popullatës në rebelim dhe pjesëmarrje në përgatitjet e kryengritjes së 2 janarit 1927, u dënua me vdekje nga gjykata ushtarake [3]. Ekzekutuar publikisht në Shkodër me varje më 5 mars 1927 [1]. Fjalët e fundit të priftit para ekzekutimit të tij ishin: Vdes i pafajshëm. Rroftë Krishti, mbreti ynë. Rroftë Kisha Katolike, nëna jonë. Rroftë Papa, babai ynë. Rroftë Shqipëria dhe shqiptarët e vërtetë [1]. Gazulli ishte i vetmi prift katolik që u ekzekutua në Shqipëri gjatë sundimit të Ahmed Zogut. Ai është varrosur në Varrezat Katolike të Rrmajt në Shkodër.
Cali
Santiago de Cali zakonisht i njohur shkurtimisht Cali është qytet më i popullarizuar në jugperëndim të Kolumbisë. Qyteti përfshin 560.3 km 2 me 120.9 km 2 të zonës urbane, duke bërë Calin qyteti i tretë më i madh sipas popullsisë dhe qyteti i dyti më i madh sipas sipërfaqes. Qyteti u themelua më 25 korrik 1536 nga pushtuesi spanjoll Sebastián de Belalcázar.
Klima
Sipas klasifikimit të klimës Köppen, Cali ka klimë tropikale savanna. Temperatura mestare e Calit është 25 °C, ku temperatura mestare e ulët është 18.5 °C dhe e larta prej 31 °C.
Për shkak të afërsisë me ekuatorin, nuk ka ndryshime të mëdha sezonale në Cali. Megjithatë, vendasit i referohen sezonit të thatë si "verë" e qytetit, në të cilën temperaturat mund të rriten në 34 deri në 36 °C dhe të zbresin në 18-19 °C gjatë natës. Gjatë sezonit të shiut (ose "dimrit") temperaturat mund të rriten në 28-29 °C dhe të zbresin në 16 deri në 17 °C gjatë natës. Ka zakonisht dy stinë me shi: nga marsi deri në maj dhe nga tetori deri në nëntor. Megjithatë, shiu mund të pritet të bjerë në çdo moment gjatë vitit, duke ushqyer bimësinë e përhershme të gjelbër dhe të harlisur të qytetit. Temperatura më e lartë e regjistruar ndonjëherë ishte 36.6 °C në korrik 1997, dhe temperatura më e ulët e regjistruar ndonjëherë ishte 13.4 °C në gusht 1978.
Aeroporti
Baza Ajrore Marco Fidel Suárez është aeroport ushtarak afër qendrës së qytetit. Ndodhet në anën lindore të qytetit dhe i përket Forcës Ajrore Kolumbiane. Përdoret si një nga qendrat kryesore të trajnimit për pilotët luftarak të vendit.
Muzika Salsa
Qyteti njihet me emrin “kryeqyteti botëror i Salsës” duke i dhënë dashuri qytetit për muzikën afrikano-karaibeve. Festovali Veror i Salsës mbahet në fillim të korrikut që zgjat një javë. Zakonisht përmban koncerte dhe vallëzime. Në ditën e fundit e së premtes të çdo muaji mbahet një ngjarje që quhet “Delirio”, tashmë e njohur ndërkombëtarisht me shfaqjet më spektakolare të salsa, të paraqitura në stilin "Las Vegas". Është bërë një tërheqje shumë e rëndësishme për turistët që të vizitojnë qytetin.
Artins
Artins është një komunë në Francë. Artins bën pjesë në departamentin Loir-et-Cher të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 295 banorë dhe sipërfaqe 11.72 km².
Zhu Xi
Zhu Xi (kinezisht: 朱熹, 18 tetor 1130 - 23 prill 1200), i njohur gjithashtu me emrin e tij të mirësjelljes Yuanhui (ose Zhonghui) dhe vetë titulluar Huian, ishte një filozof kinez, politikan dhe shkrimtar i dinastisë Song. Ai ishte një studiues konfucian i cili ishte figura kryesore e Shkollës së Parimit dhe racionalistëve më influencues neo-konfucian në Kinë. Kontributet e tij ndaj filozofisë kineze, duke përfshirë atë që i jep rëndësi të veçantë përmbledhjeve të veprave letrare, Menciusi, Mësimi i Madh dhe Doktrina e Mesazhit, theksin e tij në hetimin e gjërave (gewu), dhe sintezën e të gjitha koncepteve konfuciane themelore, formuan bazën e burokracisë dhe qeverisë kineze për më shumë se 700 vjet. Ai është quajtur mendimtari i dytë më me ndikim në historinë kineze, pas vetë Konfucit.
Jeta
Zhu Xi, familja e të cilit origjinën e ka nga Qarku Wuyuan, Huizhou (në provincën Jiangxi moderne), ka lindur në Fujian, ku babai i tij punonte si sherif subprefectural.Pasi babai i tij u detyrua të largohej nga detyra për shkak të kundërshtimit të tij ndaj qeverisë së Jurchen-it në vitin 1140, Zhu Xi mori mësim nga babai i tij në shtëpi.Shumë anekdota vërtetojnë se ai ishte një fëmijë shumë i prekur. U regjistrua se në moshën pesë vjeçare ai u përpoq të pyeste se çfarë qëndronte përtej Qiellit, dhe në moshën tetë vjeçe ai e kuptoi rëndësinë e Klasikut të Piezisë Filiale (Xiao Jing). Si i ri, ai u frymëzua nga propozimi i Mencius-it që të gjithë njerëzit mund të bëheshin të urtë. Pas vdekjes së babait të tij në 1143, ai studioi me miqtë e babait të tij Hu Xian, Liu Zihui, dhe Liu Mianzhi-n. Në vitin 1148, në moshën 19 vjeç, Zhu Xi kaloi ekzaminimin perandorak dhe u bë një studiues i paraqitur. Pozita e parë zyrtare e dërgimit të Zhu Xi ishte si Regjistruesi Subprefectural i Tong'an (同安縣 主 簿), të cilin ai shërbeu nga 1153 - 1156. Nga 1153 ai filloi të studiojë nën Li Tong, i cili ndoqi traditën Neo-konfuciane të Cheng Hao-t dhe Cheng Yi-t, dhe formalisht u bë nxënës i tij në 1160.
Në vitin 1179, pasi u vu në shërbim zyrtar që nga viti 1156, Zhu Xi u emërua Prefekti i Qarkut Ushtarak Nankang (南康 軍), ku ai ringjalli Akademinë Deer e Shpellës së Bardhë (白鹿洞 書院). Pas shkarkimit nga emërimi i tij i fundit, ai u akuzua për krime të shumta dhe u bë një peticion për ekzekutimin e tij.Pjesa më e madhe e kësaj opozite u drejtua nga Han Tuozhou, Kryeministri, i cili ishte një rival politik i Zhu's. Megjithëse mësimet e tij u sulmuan ashpër nga figura të themelimit, pothuajse një mijë njerëz të guximshëm ndoqën funeralin e tij. Pas vdekjes së Han Ru Zhou, Zhu pasardhësi Zhen Dexiu, së bashku me Wei Liaoning, E bënë brendin e Zhu-së të Neo-Confucianizmit si filozofi dominuese në Gjykatën Song.
Në 1208, tetë vjet pas vdekjes së tij, perandori Ningzong i dinastisë Song rehabilitoi Zhu Xi dhe e nderoi atë me emrin postum të Wen Gong-ut (文公), që do të thotë "Zotëri i nderuar i kulturës". Rreth vitit 1228, perandori Lizong i dinastisë Song e nderoi atë me titullin fisnik pas vdekjes Duke i (Shtetit) Hui (徽 國 公). Në vitin 1241, një tabelë përkujtimore për Zhu Xi u vendos në Tempullin e Konfucit në Qufu, duke e ngritur atë në sunnetin konfucian. Sot, Zhu Xi nderohet si një nga "Dymbëdhjetë filozofët" (十二 哲) të konfucianizmit. Sinologët modernë dhe kinezët shpesh i referohen atij si Zhu Wen Kung (朱文公) në vend të emrit të tij.
Pasardhësit e Zhu Xs-ë mbajn titullin e Wujing Boshi(五经博士; 五經博士; Wǔjīng Bóshì).
Në vitin 1452 Wujing Boshi iu dhurua pasardhësve të Mengzi-Meng Xiwen-it 孟希文 brezi i 56-të dhe Yan Hui-Yan Xihui 顔希惠 brezin e 59-të, e njëjta u dha edhe pasardhësve të Zhou Dunyi-Zhou Mian 週 冕 gjeneratës së 12-të, dy Cheng vëllezërit (Cheng Hao dhe Cheng Yi-Chen Keren 程克仁 gjenerata e 17), Zhu Xi-Zhu Ting 朱 梴 (Zhu Chan?) brezi i 9-të, në 1456-1457,  në vitin 1539 iu dha Zeng Can-it pasardhësve të Zeng Zhicui-t 曾 質 粹 brezit të 60-të, në vitin 1622 pasardhësit e Zhang Zai-t morrën titullin dhe në vitin 1630 pasardhësit e Shao Yong-it.
Katër Librat
Gjatë Dinastisë Song, mësimet e Zhu Xi u konsideruan joortodokse. Në vend që të përqëndrohej tek I Ching si neokomunistët e tjerë, ai zgjodhi të theksonte Katër Librat: Mësimi i Madh, Doktrina e Mesazhit, Anekse të Konfucit dhe Menciusi si planprogramin bazë për zyrtarët që kërkojnë dijetarë. Për të gjitha këto klasike ai shkroi komente të gjera që nuk njiheshin gjerësisht në kohën e tij; megjithatë, ata më vonë u pranuan si komentarë standardë. Katër Librat shërbyen si bazë për ekzaminimet e shërbimit civil deri në vitin 1905, dhe edukimi tek klasikët shpesh filloi me komentet e Zhu Xi si gurthemel për të kuptuar ato.
Forca vitale (氣 qi), parimi (理 li) dhe Suprem i fundit (太極 taiji)
Sipas teorisë së Zhu Xi, çdo objekt fizik dhe çdo person ka li e tij dhe për këtë arsye ka kontakt në thelbin e tij metafizik me Taijin. Çfarë nënkuptohet si shpirti, mendja ose shpirti njerëzor kuptohet si Taiji, ose parimi suprem krijues, pasi ai punon në rrugën e tij në një person.
Qi dhe li veprojnë së bashku në varësi të ndërsjellë. Ata janë reciprokisht të dukshëm në të gjitha krijesat në univers. Këto dy aspekte manifestohen në krijimin e entiteteve thelbësore. Kur aktiviteti i tyre po depërton (i shpejtë ose i shtrirë), kjo është mënyra e energjisë yang. Kur aktiviteti i tyre është në rënie (i ngadalshëm ose kontraktiv), kjo është modaliteti i energjisë yin. Fazat yang dhe yin vazhdimisht ndërveprojnë, secili fiton dhe humbet dominimin mbi tjetrin. Në procesin e depilimit dhe zvogëlimit, ndryshimi i këtyre vibrimeve themelore, të ashtuquajturat pesë elementë (zjarri, uji, druri, metali dhe toka) evoluojnë. Zhu Xi argumenton se ekzistonte edhe para Qiellit dhe Tokës.
Për sa i përket li-së dhe qi-së, sistemi i Zhu Xi ka shumë ngjashmëri me idetë budiste të 理 li (përsëri, parimi) dhe 事 shi (çështjet), megjithëse Zhu Xi dhe pasuesit e tij argumentuan fuqishëm se nuk ishin kopjuar idetë budiste. Në vend të kësaj, ata mbajtën, ata ishin duke përdorur koncepte tashmë të pranishme shumë kohë më parë në I Ching.
Zhu Xi diskutoi se si e shihte konceptin Suprem të Ultë të jetë në përputhje me parimin e Taoizmit, por koncepti i tij i Taijit ishte ndryshe nga kuptimi i Tao-s në Daoizëm. Ku Taiji është një parim diferencues që rezulton në shfaqjen e diçkaje të re, Dao është ende dhe i heshtur, duke vepruar për të zvogëluar të gjitha gjërat drejt barazisë dhe ndarjes. Ai argumentoi se ekziston një harmoni qendrore që nuk është statike apo e zbrazët, por është dinamike dhe se Supremi i Fundit është vetë në një aktivitet i vazhdueshëm krijues.
Natyra e njeriut
Zhu Xi e konsideroi konfucianin Xun Zi më herët të jetë një heretik për largimin nga ideja e Menciusit për mirëqenien e lindur njerëzore. Edhe nëse njerëzit shfaqnin sjellje imorale, parimi suprem rregullativ ishte i mirë. Shkaku i veprimeve imorale është qi. Metafizika e Zhu Xi është se çdo gjë përmban li dhe qi. Li është parimi që është në çdo gjë dhe qeveris universin. Çdo person ka një li të përsosur. Si i tillë, individët duhet të veprojnë në përputhje të plotë me moralin. Megjithatë, ndërsa li është struktura themelore, qi është gjithashtu pjesë e gjithçkaje. Qi errëson natyrën tonë të përsosur morale. Detyra e kultivimit moral është të qartësojmë qi-in tonë. Nëse qi jonë është e qartë dhe e balancuar, atëherë ne do të veprojmë në mënyrë të përsosur morale.
Zemra/mendja
Qartësia e mendjes dhe pastërtia e zemrës janë ideale në filozofinë konfuciane. Në poemën e mëposhtme, "Refleksione gjatë leximit - 1", Zhu Xi e ilustron këtë koncept duke e krahasuar mendjen me një pasqyrë, e mbuluar deri sa nevojitet thjesht që pasqyron botën rreth tij, duke qëndruar i pastër nga ujërat rrjedhëse që simbolizojnë Tao-n. Në kinezisht, mendja u quajt nganjëherë "inç katror", që është përkthimi i fjalëpërfjalshëm i termit që aludohet në fillim të poemës.
Një pellg i vogël katror një pasqyrë e zbuluar
ku rrezet e diellit dhe retë zgjaten dhe largohen
E pyeta se si qëndron kaq e qartë
ajo tha se uji i pranverës vazhdon të rrjedhë.
Njohuria dhe veprimi
Sipas epistemologjisë së Zhu Xi, njohuria dhe veprimi ishin komponente të pandashme të aktivitetit të vërtetë inteligjent. Megjithëse ai bëri dallimin në mes të përparësisë së ditur, meqë veprimi inteligjent kërkon një maturi dhe rëndësinë e veprimit, pasi ajo prodhon një efekt të dallueshëm, Zhu Xi tha: "Dituria dhe veprimi gjithmonë kërkojnë njëri-tjetrin. Është si një person që nuk mund të ecë pa këmbët edhe pse ka sytë dhe kush nuk mund të shoh pa sy, edhe pse ka këmbë. Përsa i përket rendit, dija vjen së pari, dhe në lidhje me rëndësinë, veprimi është më i rëndësishëm ".
Hetimi i gjërave dhe shtrirja e njohurive
Zhu Xi avokuar 格物致知 gewu zhizhi, hetimin e gjërave. Si të hetojmë dhe cilat janë këto gjëra është burimi i shumë debateve. Për Zhu Xi, gjërat janë parime morale dhe hetimi përfshin duke i kushtuar vëmendje çdo gjëje në të dy librat dhe çështjet, "sepse parimet morale janë mjaft të pashtershme".
Feja
Zhu Xi nuk i përmbahej ideve tradicionale të Zotit apo Qiellit (Tian), megjithëse ai diskutoi se si idetë e tij reflektonin konceptet tradicionale. Ai inkurajoi një tendencë agnostike brenda konfucianizmit, sepse ai besonte se Supremi i Fundit ishte një parim racional dhe ai e diskutoi atë si një vullnet inteligjent dhe urdhërues prapa universit (duke thënë se "Qielli dhe Toka nuk kanë mendje të vetat" dhe promovimi dhe funksioni i tyre i vetëm ishte të prodhonte gjëra. Nëse kjo mund të konsiderohet si një vullnet i vetëdijshëm ose inteligjent është qartë deri në debat). Ai nuk e nxiti adhurimin e shpirtrave dhe ofertave ndaj imazheve. Megjithëse praktikoi disa forma të adhurimit të paraardhësve, ai nuk u pajtua se shpirtrat e paraardhësve ekzistonin duke besuar se adhurimi i paraardhësve është një formë kujtimi dhe mirënjohjeje.
Meditimi
Zhu Xi praktikoi një formë të meditimit të përditshëm të quajtur jingzuo i ngjashëm me, por jo i njëjtë me, dhyana budiste apo dreqi (Wade-Giles: ch'an-ting). Meditimi i tij nuk kërkonte ndërprerjen e të gjithë të menduarit si në disa forma të budizmit; Përkundrazi, ajo u karakterizua nga një introspekti i qetë që ndihmoi në balancimin e aspekteve të ndryshme të personalitetit të tij dhe lejoi përqendrimin e përqendruar.
Forma e tij e meditimit ishte nga natyra Konfuci në kuptimin që ishte e lidhur me moralin. Meditimi i tij u përpoq të arsyetonte dhe të ndjehej në harmoni me universin. Ai besonte se ky lloj i meditimit e çoi njerëzimin më pranë së bashku dhe më shumë në harmoni.
Ushtria Kroate
parapamje|288x288px|Vula e Ushtrisë Kroate. Ushtria Kroate (kroatisht: Hrvatska kopnena vojska ose HKoV) është komponenti më i madh dhe domethënës i Forcave të Armatosura Kroate (CAF).
Zhu Xi
Për mësimdhënien, të nxënit dhe krijimin e një akademie
parapamje|Letra e Zhu Xi (1194) duke udhëzuar një nëpunës vartës për çështjet e qeverisjes vendore pasi ai dha dorëheqjen si Administrator i Tanzhou për riemërim për të dhënë mësim në gjykatën perandorake Zhu Xi e përqendroi fort energjinë e tij në mësimdhënien, duke pretenduar se të mësuarit është e vetmja mënyrë për të qenë i urtë. Ai donte të bënte ndjekjen e urtësisë të arritshme për të gjithë njerëzit.
Ai u ankua për teknika më moderne të printimit dhe për përhapjen e librave që pasuan. Kjo, besonte ai, i bëri nxënësit më pak mirënjohës dhe të përqendruar në libra, thjesht sepse kishte më shumë libra për të lexuar sesa më parë. Prandaj, ai u përpoq të ripërcaktojë se si nxënësit duhet të mësojnë dhe lexojnë. Në fakt, i zhgënjyer nga shkollat lokale në Kinë, ai krijoi akademinë e tij, Akademinë e Ujrave të Shpendëve të Bardhë, për t'i udhëzuar studentët në mënyrën e duhur dhe në mënyrë të duhur.
Ndikimi Taoist dhe budist tek Zhu Xi
Zhu Xi shkroi atë që do të bëhej interpretimi ortodoks konfucian i një numri konceptesh në Taoizëm dhe Budizëm. Ndërsa ai dukej se kishte miratuar disa ide nga këto sisteme konkurruese të mendimit, ndryshe nga paraardhësit e mëparshëm të Neo-Confucians, ai respektoi rreptësisht doktrinën konfuciane të kultivimit moral aktiv. Ai gjeti parimet budiste që errësonin dhe mashtrojnë mendjen origjinale, si dhe shkatërrimin e marrëdhënieve njerëzore.
Trashëgimia
parapamje|220x220px|Tempulli Memorial i Zhu Xi në qytetin e lashtë Huishan, Wuxi Nga 1313 deri në 1905, komentet e Zhu Xi mbi Katër Librat formuan bazën e ekzaminimeve të shërbimit civil në Kinë. Mësimet e tij do të dominonin neokomunistët si Wang Fuzhi, megjithëse disidentët më vonë do të dalin si Wang Yangming dhe Shkollën e Mendjes dy dhe gjysmë shekuj më vonë.
Filozofia e tij mbijetoi në Revolucionin Intelektual të vitit 1917 dhe më vonë Feng Youlan do të interpretonte konceptin e tij për li, qi dhe taiji në një teori të re metafizike.
Ai ishte gjithashtu me ndikim në Japoni i njohur si Shushigaku (朱子学, Shkolla e Master Zhu), dhe në Kore të njohur si Jujahak (주자학), ku u bë ortodoksi.
Revista Life rendit Zhu Xi si person i dyzet e pestë më i rëndësishëm në mijëvjeçarin e fundit.
Pasardhësit e Zhu Xi mbanin titullin e Wujing Boshit (五经博士; 五經博士; Wǔjīng Bóshì).
Kaligrafi
Zhu Xi, që nga mosha e hershme, ndoqi babain e tij dhe një numër të madh calligraphers në atë kohë në praktikuar kaligrafi. Fillimisht mësoi stilin e Cao Cao, por më vonë u specializua në skenarin e rregullt të Zhong Yao dhe në skenarin drejtshkrimor të Yan Zhenqing. Ndonëse dorëshkrimet e tij janë lënë në botë janë të fragmentuara dhe jo të plota, dhe shumica e veprave të tij janë të humbura. Për më tepër, fama e tij në fushën e filozofisë ishte aq e madhe sa edhe shkëlqimi i tij në kaligrafi u errësua. Ai ishte i aftë në të dy skriptet drejtuese dhe kursive, sidomos në shkronja të mëdha, por veprat ekzistuese përbëhen kryesisht nga shënime të shkruara të shkurtra në drejtimin e shkrimit dhe rrallë të karaktereve të mëdha. Dorëshkrimet e tij autentike janë mbledhur nga Muzeu Nanjing, Muzeu i Pallatit të Pekinit, Muzeu i Provincës Liaoning, Muzeu i Pallatit të Taipei dhe Muzeu Kombëtar i Tokios, Japoni. Disa pjesë janë në koleksione private në Kinë dhe jashtë saj. Lëvizja Hand Hut Hand, një nga kryeveprat e Zhu Xi në skriptin running-cursive, është në një koleksion privat jashtë shtetit. parapamje|500x500px|Thatched Hut Hand Scroll Thatched Hut Hand Scroll përmban tri pjesë të veçanta:
Kaligrafi Stil
Kaligrafi i Zhu Xi u vlerësua si blerja e stilit të dinastive Han dhe Wei. Ai ishte i aftë në majën qendrore, dhe goditjet e tij të furçave janë të lëmuara dhe të rrumbullakëta, të qëndrueshme, por që rrjedhin në lëvizje pa asnjë gjurmë të pakujdesshëm dhe të papritur. Në të vërtetë, kaligrafi i tij posedon stabilitet dhe elegancë në ndërtim me një rrjedhje të vazhdueshme të energjisë. Pa u përpjekur të jetë pretendues apo i qëllimshëm, personazhet e tij të shkruar janë të balancuara, natyrore dhe jo-konvencionale. Ndërsa ai ishte një patriark i filozofisë së konfucianizmit, është e kuptueshme që mësimi i tij depërtoi në të gjitha shkrimet e tij me respektin e duhur për standardet tradicionale. Ai pohonte se, ndërkohë që duhej respektuar rregulla për secilën fjalë, duhet të kishte vend për tolerancë, shumëllojshmëri dhe natyralitet. Me fjalë të tjera, kaligrafi duhej të vëzhgonte rregullat dhe në të njëjtën kohë të mos ishte e lidhur prej tyre në mënyrë që të shprehnin cilësinë e natyralitetit. Është e çuditshme që kaligrafi i tij kishte qenë shumë i respektuar gjatë shekujve, me personazhe të mëdhenj si më poshtë:
Tao Chung Yi (rreth 1329～1412) të Dinastië Ming: Përderisa Master Zhu e trashëgoi mësimin ortodoks dhe e përhapte atë në sferën e sages dhe megjithatë ai ishte gjithashtu i aftë në skriptat drejtuese dhe cursive, sidomos në shkronja të mëdha. Ekzekutimi i furçës ishte i mirë dhe elegante. Sidoqofte pjeserisht apo te izoluar doreshkrimet e tij, ata u kerkuan me padurim dhe cmuan. Wang Klsh Ching (1526-1590) të Dinastië Ming: Goditja e furçave në kaligrafinë e tij ishte e shpejtë pa u përpjekur në formalitet, megjithatë asnjë nga goditjet dhe pikat e tij nuk ishin në përputhje me rregullat e kaligrafisë. Wen Tianxiang e dinastisë Song të tij postscript për Thatched Kasolle Dorë Lëvizni nga Zhu Xi: Njerëzit në ditët e lashta thanë se aty ishte ngulitur eshtrat e subjektit besnik në kaligrafinë e Yan Zhenqing. Duke respektuar ekzekutimin e goditjeve të furçave nga Zhu Xi, jam vërtet i bindur për të vërtetën e këtij mendimi. Zhu Yunming të Dinastië Ming tij postscript për Thatched Kasolle Dorë Lëvizni nga Zhu Xi: Master Zhu ishte besnik, i mësuar dhe një dijetar i madh gjatë gjithë moshave. Ai ishte i shkëlqyer në kaligrafi edhe pse ai nuk ka shkruajtur shumë në jetën e tij dhe prandaj ata ishin parë rrallë në moshat e mëvonshme. Ky revistë ishte mbledhur nga Wong Sze Ma për një kohë të gjatë dhe vonë, u shfaq në botë. Unë mundohesha ta shihja atë një herë dhe ndërsa pendohem që nuk kam provuar ta studioj gjerësisht deri tani, në dhomën e studimit të mikut tim, isha aq me fat që ta shihja përsëri. Kjo tregoi se unë jam i destinuar të shoh dorëshkrimet e mjeshtrit Zhu. Kështu shkrova këtë parathënie për qëllimin tim. Hai Rui të Dinastië Ming tij postscript për Thatched Kasolle Dorë Lëvizni nga Zhu Xi: Shkrimet janë tërheqëse, delikate, elegante dhe të jashtëzakonshme. Vërtetë një pjesë e tillë kaligrafi është çudi e natyrës. parapamje|Zhu Xi e bojë furçë portret
Përkthime
Të gjitha përkthimet janë nga fragmente përjashtim të rasteve kur shënohet ndryshe.
Sara Zahedi
Sara Zahedi (e lindur më 1981) është një matematikane iraniane-suedeze e cila punon në dinamikën e lëngjeve kompjuterike dhe mban një pozitë si profesore asistente në analizën numerike në Institutin Mbretëror të Teknologjisë (KTH) në Suedi. Ajo është një nga dhjetë fituesit dhe fituesja e vetme femër e Çmimit të Shoqërisë së Matematikës Evropiane për vitin 2016 "për hulumtimet e sa të shquara në lidhje me zhvillimin dhe analizën e algoritmeve numerike për ekuacionet diferenciale parciale me fokus në aplikimet ndaj problemeve me ndryshimin dinamik të gjeometrisë".
Jeta
Sara Zahedi lindi në vitin 1981, në Teherani. Kur Zahedi ishte vetëm dhjetë vjeçe dhe babai i saj u vra nga regjimi pas revolucionit iranian, nëna e saj e dërgoi atë si refugjatë në Suedi dhe duke u ribashkua disa vjet më vonë. Zahedi ka studiuar dhe është diplomuar nga Universiteti në Uppsala.
Forca Ajrore Bullgare
Komandanti aktual i Forcave Ajrore Bullgare është gjeneralmajor Dimitar Hristov Petrov.
Meillier-Fontaine
Meillier-Fontaine është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Gjuha Ainu
Hinkaido Ainu (/ aɪnuː /; Ainu: ア イ ヌ · イ タ ㇰ Aynu = itak; Japonisht: ア イ ヌ 語 Ainu-go) është i vetmi mbijetues i gjuhëve Ainu. Është folur nga anëtarët e grupit etnik Ainu në ishullin japonez të Hokkaidos.
parapamje Deri në shekullin e 20, gjuhët Ainu u folën edhe përgjatë gjysmës jugore të ishullit Sakhalin dhe nga numri i vogël i njerëzve në Ishujt Kuril. Kishte të paktën 19 dialekte të gjuhëve Ainu. Vetëm variantja Hokkaido mbijeton, drejtuesi i fundit i Sakhalin Ainu vdiq në 1994.Gjuha Hokkaido Ain është e vdekur, megjithëse po bëhen përpjekje për ta ringjallur atë. Aktualisht, qeveria japoneze po ndërton një strukturë të dedikuar për ruajtjen e kulturës Ainu, duke përfshirë edhe gjuhën.
Ainu nuk ka marrëdhënie gjenealogjike përgjithësisht të pranueshme me ndonjë familje tjetër gjuhësore.
XV
Numri XV
Numri XV është numër romak që ka domethënien e numrit 15.
Forca Ajrore Kroate
parapamje|289x289px|Vula e Forcave Ajrore Kroate. Forca Ajrore Kroate (kroatisht: Hrvatsko ratno zrakoplovstvo ose HRZ) është një degë e Forcave të Armatosura Kroate, detyra kryesore e së cilës është të sigurojë sovranitetin e hapësirës ajrore të Republikës së Kroacisë dhe të sigurojë mbështetje aviacioni për degët e tjera në zbatimin e tyre. detyrat në operacionet e përbashkëta. Është gjithashtu transportues dhe organizator i sistemit të integruar të mbrojtjes kundërajrore të Republikës së Kroacisë.
Marek Ostrowski
Marek Ostrowski (22 nëntor 1959 - 6 mars 2017) ishte futbollistë polakë i cili ka luajtur për kombëtaren polake në Kampionatin e Futbollit më 1986.