cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vrindavani
Historia
Në 250 vitet e fundit, pyjet e gjera të Vrindavanit kanë qenë subjekt i urbanizimit, në fillim nga raxhatë vendorë, ndërsa në dhjetëvjeçarët e fundit nga ndërtuesit e apartamenteve. Mbulime me pyje është pakësuar deri në vetëm pak zona të mbetura dhe jeta e egër vendore, duke përfshirë pallojtë, lopët, mamunët dhe një larmi specie shpendësh virtualisht kanë qenë zhdukur. Pak pallojë kanë mbetur në qytet por majmunët dhe lopët mund të shihen pothuajse kudo.
Demografia
Sipas censusit indian të vitit 2001, Vrindavani kishte një popullsi prej 56 618 banorësh. Meshkujt përbënin 56% të popullsisë, ndërsa femrat 44%. Vrindavani ka një nivel mesatar alfabetizmi prej 65%, më të ulët se sa mesatarja kombëtare prej 74.04%. Në Vrindavan, 13% e popullsisë është nën moshën 6 vjeçe. Numri i femrave është 24 200 duke përfshirë 13% që janë nën moshën 6 vjeçe.
Hekurudhor
BDB/Vrindavan është një stacion në hekurudhën Mathura-Vrindavan MG. Rruga VRBD/Vrindaban është në linjën Agra-Delhi. Treni më i rëndësishëm është treni i pasagjerëve 51901/Kazerma e Agras – Delhi i vjetër  me shpejtësi mesatare 23 km/orë.
Ajror
Qyteti deri tani nuk ka një aeroport. Aeroporti më i afërt ndërkombëtar është Aeroporti IGI, New Delhi.
Trashëgimia fetare
Vrindavan konsiderohet si një vend i shenjtë i traditës Vaishnavite të Hinduizmit. Është një qendër e adhurimit të Krishnës dhe zona përfshin vende si Govardhana dhe Gokuli, që janë të lidhur me Krishnën. Miliona adhurues të Radha Krishnas i vizitojnë këto vende pelegrinazhi çdo vit dhe marrin pjesë në mjaft festime. Vrinda do të thotë tulsi (një loj luleje e shenjtë), ndërsa ‘van’ do të thotë pyll, kështu Vrindavani është një pyll i shenjtë tulsish. Vijaypal Baghel, është duke promovuar mbjelljen dhe kultivimin në masë të tulsit përreth Vrindavanit. Sipas Bhagavata Puranas, Krishna u rrit në fshatin që rriste lopë të Gokulit nga prindërit e tij birësues Nanda Maharaxh dhe Jasoda. Bhagavata Purana përshkruan argëtimet fëminore të Krishnës në pyllin e Vrindavanit ku ai, vëllai i tij Balarama dhe shoqët e tij të ruajtjes së lopëve të përfshirë në shaka fëminore.
"Qyteti i Vejushave"
Vrindavani është i njohur edhe si "Qyteti i Vejushave" për shkak të numrit të madh të vejushave që gjenden në qytet dhe zonën përreth pasi kanë humbur bashkëshortët e tyre. Mendohet se në qytet gjenden rreth 15 000 deri në 20 000 të veja, që e kolojnë kohën në baxhanashramë duke kënduar hymne baxhan. Një organizatë e quajtur ‘Guild of Service’ u formua për të ndihmuar këto gra dhe fëmijë të privuar. Sipas një rapirti studimor të përgatitur nga qeveria, ka mjaft shtëpi për të vejat që menxhohen nga qeveria dhe OJQ të ndryshme.
ICN Business School
"ICN Business School" është një shkollë biznesi evropiane me komplekse universitare në La Défense, Berlin, Nyrëmberg dhe Nancy. Ngritur që në vitin 1905.
"ICN" u rendit e 69-a ndër shkollat evropiane të biznesit në 2019-ën nga gazeta "Finacial Times". "ICN " ka gjithashtu një program PhD (doktoraturë) si dhe një numër programesh Master në fusha të caktuara të menaxhimit si marketing, financë apo sipërmarrje.
Programet e saj janë trefish të akredituara nga sistemet ndërkombëtare AMBA, EQUIS dhe AASCB. Shkolla numëron mbi 15000 ish-studentë në fushat e biznesit dhe politikës, si Nicolas Thévenin (Kryepeshkopi Katolik Francez) dhe Masséré Touré (Politikan Ivorian).
Diskografia e Dua Lipës
Këngëtarja angleze me origjinë shqiptare Dua Lipa ka lëshuar dy albume në studio, katër shfaqje të zgjeruara (EP), 16 teke (përfshirë katër si artiste e paraqitur), 21 video muzikore, një ribotim dhe gjashtë teke promovuese. Në vitin 2015, Lipa publikoi "New Love", si tekja e saj debutuese. Tekja e saj e dytë "Be the One" arriti në top 10 në shumë vende dhe arriti një çertifikim të dyfishtë platini në Australi, Itali, Hollandë dhe Poloni. Tekja e saj e katërt dhe e pestë "Hotter than Hell" (2016) dhe "Blow Your Mind (Mwah)" (2016) të dy shkuan në top 30 në Mbretërinë e Bashkuar dhe morën përkatësisht çertifikata platini dhe ari. Kjo e fundit gjithashtu u bë hyrja e parë e këngëtares në Billboard Hot 100 të SHBA, duke arritur kulmin në numrin 72 dhe shkoi e artë. Në mars të vitit 2017, Lipa shënoi tri teke top 15 në Mbretërinë e Bashkuar me "No Lie" (një bashkëpunim me Sean Paul), "Be the One" dhe "Scared to Be Lonely" (me Martin Garrix).
Po atë vit, këngëtarja u shfaq edhe në "Ura mbi ujin e trazuar" si pjesë e Artistëve për Grenfell, ndërsa lëshoi albumin e saj të parë në studio, në qershor 2017. Inçizimi nxori "New Rules" (2017), e cila arriti sukses tregtar në të gjithë botën dhe arriti numrin një në Listën e Singles në Mbretërinë e Bashkuar. Teket "IDGAF" dhe "One Kiss" me producentin skocez Calvin Harris erdhën në vitin 2018. Kjo e fundit u bë hiti i dytë i 40 këngëtarëve në SHBA, duke arritur numrin 26 në Billboard Hot 100. Më vonë u certifikua me platin në vend. Teket e tjera nga albumi debutues i Lipës përfshinin "Last Dance", "Lost in Your Light" ku shfaqet këngëtari amerikan Miguel", dhe "Homesick" e cila paraqet vokale nga Chris Martin. Në vitin 2018, këngëtarja publikoi "Electricity" në bashkëpunim me duetin britanik-amerikan Silk City. Ajo arriti një pozicion kulm të numrit katër në MB, dhe arriti kulmin në numrin 62 në Billboard Hot 100. Së bashku me të gjitha lëshimet e tjera të vetme të Lipës, kënga u shfaq në një ribotim të albumit të saj debutues me titull Dua Lipa: Complete Edition, i cili u publikua më 19 tetor 2018.
Në mars të vitit 2020, Lipa publikoi albumin e saj të dytë në studio, Future Nostalgia. Është paraprirë nga pesë teket më të larta në Mbretërinë e Bashkuar "Don't Start Now" dhe "Physical". "Don't Start Now" gjithashtu u bë tekja më e lartë e Lipës në SHBA ku arriti numrin dy në Billboard Hot 100.
Anton Kosmaçi
Anton Kosmaçi ose Andon Kozmaçi (Sarajevë, 14 korrik 1894/1898 - Shijak, 14 nëntor 1971) ka qenë gjyqtar, prokuror dhe ministër i shtetit shqiptar. Me ardhjen në fuqi të komunistëve, dënohet me 30 vjet burg nga Gjyqi Special.
Biografia
U lind në Sarajevë më 14 korrik 1894 ose 1898 në një familje katolike në Shkodër. Arsimin fillor dhe të mesëm e kreu në Sarajevë, më pas ndoqi dhe kreu studimet e larta Fakultetin e Drejtësisë "Travnik" në Universitetin e Zagrebit në vitet 1920-1924.
Më 1925 ishte caktuar gjyqtar në Elbasan, por shkarkohet nga detyra sepse kishte frekuentuar konsullatën jugosllave. Më 1927 u caktua gjyqtar në Peshkopi deri më 1928 e më pas vijoi në Gjirokastër në periudhën 1928-1931 dhe 1931-1935 po aty si prokuror. Më 1935-1937 kryetar i Gjykatës së Vlorës dhe më 1937-1938 kryetar i Gjykatës së Durrësit, 1938-1939 i Gjykatës së Korçës.
Pas pushtimit italian, në korrik 1939 - janar 1940 prefekt i klasit të I në Korçë. Në vitet 1940 - 1943 qe sekretar i përgjithshëm i Ministrisë së Punëve të Brendshme, dhe më 1943-1944 kryetar i Këshillit të Shtetit.
Më 1943 u caktua ministër sekretar shteti i Drejtësisë në dy kabinetetet Libohova e në të dytin u emërua zëvendësisht edhe ministër sekretar shteti i Arsimit. Më 1944 qe kryetar i komisionit të intelektualëve. U arrestua më 17 nëntor 1944, u dënua në Gjyqin Special me 30 vjet burg. U lirua më 1957.
Ndërroi jetë në Shijak më 14 nëntor 1971.
Tripoux
Tripoux (ose Tripous ) është një pjatë e bërë me tufa të vogla me stomakun e deles, zakonisht të mbushura me këmbë deleje, bukë të ëmbël dhe barishte të ndryshme dhe perime kopshti. Ka një sërë variacionesh në këtë pjatë, por në përgjithësi të gjitha përfshijnë përbërës të shijshëm të mbajtur së bashku me stomak (tripë) deleje dhe të ziera në zjarr të ulët.
Jerry Bird
Jerry Lee Bird (3 shkurt 1934 - 16 korrik 2017) ishte basketbollistë amerikanë.
Meroshina
Meroshinë (serbisht: Мерошина/Merošina) është fshat në komunën e Meroshinës, Serbi.
Jerry Bird
Ai ka luajtur në kolegj për Universitetin e Kentakit.
Ai ka luajtur për New York Knicks (1958–1959) në NBA për 11 ndeshje.
Izmir Smajlaj
Izmir Smajlaj ka lindur më 29 mars 1993 në Shkodër dhe është një atlet elitar shqiptar në kërcim së gjati dhe në trehapësh. Karriera e tij ka filluar qysh në moshën 9 vjecare i ndjekur nga trajneri z. Vildan Tufi, pjesë e klubit sportiv " Vllaznia ". Prej vitit 2014 e tutje, Izmir Smajlaj është kampion kombëtar në disiplinën e kërcim së gjati duke arritur nivele të larta rezultatesh kombëtare. Shpallet kampion Europe më 4 mars 2017 në " Kampionatin Europian të Atletikës për salla të mbyllura" Beograd, Serbi me rekord 8.08 metra, duke bërë që të jetë i pari atlet në kërcim së gjati, në historinë e sportit Shqiptar me medalje të artë Europiane.
Në vitin 2018, ai bëhet sportist i klubit sportiv " Tirana ", i drejtuar nga trajneri dhe njëkohësisht Presidenti i "FSHA" z. Gjergj Ruli.
Më të mirat e tij personale në kërcim së gjati janë:
Izmir Smajlaj zotëron rekordin në kërcim 3 hapësh prej 16,30 metrash outdoor (-0,2 m / s erë; 2016; Elbasan, Shqipëri) dhe 15,15 metra indoor (2014; Tiranë, Shqipëri).
Këto rezultate janë rekorde kombëtare.
Arsimi:
<references group="https://en.wikipedia.org/wiki/Izmir_Smajlaj" responsive="" />
3.
4.
Petalidi
Petalidi(Πεταλίδι) është një fshat dhe një ish komunë në Messenia, Peloponez, Greqi. Që nga reforma e qeverisjes lokale të vitit 2011 është pjesë e komunës së Messini, prej të cilës është njësi komunale. Njësia komunale ka një sipërfaqe prej 104.970 km 2. Petalidi ndodhet në bregun perëndimor të gjirit Messenian, 13 km në jugperëndim të Messini, 18 km në jugperëndim të Kalamata dhe 21 km në lindje të Pylos. Rruga nacionale Pylos - Kalamata kalon përmes veriut të njësisë bashkiake.
Nënndarjet
Njësia bashkiake Petalidi është e ndarë në komunat në vazhdim (në kllapa popullsia në vitin 2011):
Gratin dauphinois
parapamje|364x364px|Gratin dauphinois Gratin dauphinois (shqiptimi: Gratën dafinua ) është një gratin francez me patate të papërpunuara të prera në feta të pjekura në krem, nga rajoni Dauphiné në Francën juglindore. Ka shumë variante të emrit të pjatës, duke përfshirë pommes de terre dauphinoise, patate à la dauphinoise dhe gratin de pommes à la dauphinoise. [1] Ajo dallohet nga patatet e zakonshme të formës gratin (patate au gratin) nga përdorimi i patateve të gjalla dhe jo të ziera. Është një pjatë krejt ndryshe nga pommes dauphine.
Historia
Gjella u përmënd për herë të parë nga 12 korriku 1788. Ajo u shërbye me ortolanë në një darkë të dhënë nga Charles-Henri, Duka i Clermont-Tonnerre dhe gjeneral-lejtnant i Dauphiné, për zyrtarët komunalë të qytetit të Gap, tani në departamentin e Hautes-Alpes. [2]
Përgatitja
Gratin dauphinois bëhet me patate të papërpunuara të prera hollë dhe krem, të gatuar në një pjatë të lyer me gjalpë dhe të fërkuar me hudhra; ndonjëherë shtohet djathi. Patatet qërohen dhe priten në feta në trashësinë e një monedhe, zakonisht me mandolinë ; shtrohen në një enë të cekët prej balte ose qelqi dhe piqen në furrë të ngadaltë; nxehtësia rritet për 10 minutat e fundit të kohës së gatimit. [3]
Giovanni Bellini
parapamje| Vetë-portret i Bellini parapamje| Autoportret i pohuar i Bellini-t në prezantimin në tempull Giovanni Bellini i njohur si Giambellino dhe Zuane Belin në gjuhën veneciane (Venecia, rreth vitit 1427 ose 1430 [1] - Venecia, 26 nëntor 1516) ishte një piktor italian nga Republika e Venecias, një nga artistët më të njohur të Rilindjes.
Ai punoi vazhdimisht për gjashtëdhjetë vjet, gjithmonë në nivelet më të larta, duke udhëhequr pikturën veneciane, e cila tek ai kishte një pikë themelore referimi, përmes përvojave më të ndryshme, nga tradita bizantine te mënyrat Paduan të filtruara nga Andrea Mantegna, nga mësimet e Piero della Francesca, Antonello da Messina dhe Albrecht Dürer, deri në tonalizmin e Giorgione. Në veprat e tij Bellini ishte në gjendje të mirëpriste të gjitha këto karakteristika duke u rinovuar vazhdimisht, por pa harruar kurrë lidhjen me traditën e tij, përkundrazi duke e rritur atë dhe duke e zhvilluar atë si një pikë të fortë.
Biografia
majtas|parapamje| Busti i Giovanni Bellini, nga Lorenzo Larese Moretti nga 1858 Giovanni Bellini, megjithëse konsiderohet nga bashkëkohësit e tij si një figurë e jashtëzakonshme, rrallë përmendet në dokumentet dhe burimet e kohës, me periudha të errëta të biografisë së tij dhe shumë nga veprat e tij, përfshirë kapitalin, të cilat i shpëtojnë një klasifikimi përfundimtar për shkak të mungesës së lajmeve të sigurta. .
Origjina
Data e saktë e lindjes së artistit është e panjohur.Ai ishte djali i artistit të suksesshëm venecian Jacopo Bellini, ndoshta djali i dytë ose i tretë. Vasari e thoshte se ishte nëntëdhjetë vjeç i vdekur në 1516, kështu që ai do të kishte lindur në 1426. Por historiani i madh fiorentin, shumë i huaj për këtë lloj gabimesh sidomos për artistët që nuk janë bashkëkohës me të, mohohet nga një dokument nga testamenti i nënës së Bellini, Anna Rinversi me bazë në Marche, hartuar me rastin e lindjes së parë, e cila ndodhi vetëm në 1429. Burimet bashkëkohore të Giovanni Bellini nuk janë të plota rreth asaj se kush është djali i madh i familjes: Gentile mbahet mend gjithmonë si më i madhi i Giovanni, por më i madhi mund të jetë edhe Nikolozia (martuar më vonë me Andrea Mantegna ) ose një vëlla i katërt Niccolò, i rizbuluar vetëm në viti 1985 nga Meyer Zu Capellen. Data e lindjes së Giovanni nuk mund të bjerë në të njëzetat dhe me siguri duhet të zhvendoset rreth vitit 1430, nëse jo më vonë.
Pastaj është çështja e ligjshmërisë së Giovannit si një fëmijë i çiftit. Zakonisht konsiderohet si një fëmijë biologjik, prandaj ka lindur nga babai jashtë martese me një grua tjetër, ose nga një martesë para kësaj me Anën, sipas dokumentit të testamentit të Anna Rinversi të nëntorit 1471, kur urdhëroi që pasuritë e saj të shkonin tek Niccolò, Gentile dhe Nicolosia. Mungesa e dokumenteve të Giovannit u shpjegua nga Fiocco (1909) si provë e lindjes së ndryshme të fëmijës së katërt, e cila, megjithatë, nuk mbështetet nga prova të tjera dhe për të cilat kritikat e mëvonshme morën shënim me shumë kujdes.
Faza e fëmijërisë
parapamje| Madonna Greke (rreth. 1460-1470) parapamje| Pietà (rreth 1465-1470)
Fillimet artistike
Fillimet e Giovannit në art janë të pavërtetuara dhe duhet të jenë diku në vitet 1445 - 1450, edhe pse asnjë vepër e njohur e artistit nuk i kushtohet asaj periudhe. Midis kandidatëve më të mundshëm ishin Shën Jeronim në Institutin Berber në Birmingham dhe Kryqëzim nga Muzeu Poldi Pezzoli të cilin kritikët më të fundit tentojnë t'ia atribuojnë prodhimit gjenerik Venedikut të gjysmës së parë të shekullit XV.
Provat e para të Giovannit të ri,duhet të kenë pasur karaktere "të ashpra", të lidhura me shembullin e punës së babait të tij dhe atë të Vivarini, dy vendet më të rëndësishme piktoreske në Venecia gjat asaj kohe.. Për të gjetur një dokument të parë të sigurt të Giovannti, duhet të kthehemi te një dokument nga data 9 prill 1459, kur në prani të noterit venecian Giuseppe Moisis, ai bëri një dëshmi, duke u shënuar si banor, i vetëm, në San Lio
Por kjo nuk do të thotë, se artisti tashmë ishte duke punuar i vetëm, të paktën për komisione të mëdha, në fakt një dëshmi nga Fra Valerio Polidoro nga 1460 zbulon nënshkrimin me tre persona tjerë, me Jacopo dhe Gentile, të altarpecës Gattamelata pjesërisht të humbur për bazilikën e Shenjtit në Padova, e destinuar për një kishë kushtuar Shenjtorëve Bernardino dhe Francesco.
Pjesa e Madonnas me Fëmijën
parapamje| Madonna and Child (1450- 1460) Pinacoteca Malaspina Pavia Pak pas ose pak para vitit 1460 Giovanni filloi serinë e Madonnas me Fëmijën, e cila karakterizoi tërë karrierën e tij si temë e saj. Ajo ishte një seri imazhesh me përmasa të vogla dhe të mesme apo të vogla të destinuara për devocion privat, shumë aktuale në prodhimin e lagunës së shekullit XV. Këto janë vepra të tilla si Madonna del Civico Museo Malaspina në Pavia, ajo e Filadelfia, Madonna Lehman në New York dhe e ashtuquajtura Madonna Greke e Pinacoteca di Brera në Milano.
Në këto vepra mund të lexojmë ndikime që atëherë ishin shumë aktuale në Venecia, në sajë të veprimtarive të saj tregtare, siç ishte ajo bizantine, me qëndrueshmërinë ikonike të hyjnive dhe atë flamane, me vëmendjen e saj analitike në detaje. Për më tepër, Giovanni u ndikua nga shkolla toskane e filtruar në Veneto në ato vite nga prania dhjetë-vjeçare e Donatello në Padova ( 1443 - 1453 ) dhe nga shembulli i Andrea Mantegna, i cili tashmë u bë kunati i Giovanni në 1453, mes të cilëve pati një shkëmbim intensiv ndërpersonal dhe artistik.
Prodhimi i parë i Bellini gjithashtu gëzonte karakteristikat e tij, të dhënë nga "një tension i veçantë dhe shumë i ëmbël që gjithmonë lidh nënën dhe fëmijën në një marrëdhënie "pathos profondo" . Nëse modelet kompozicionale rifillojnë ato të ikonave bizantine dhe kretane, të marra në disa raste me besnikëri ekstreme, rindërtimi i këtyre stereotipave të palëvizshëm në figura të gjalla dhe poetike, të afta për të vendosur një marrëdhënie intime me shikuesin, ishte radikal.
Tema tjetër që ndërthurej gjatë gjithë karrierës së piktorit, që nga fillimi, është ajo e Pietà. Edhe kjo ikonografi u frymëzua nga modelet bizantine ' pietatis'. Prototipet e serisë janë Pietà e Akademisë Carrara të Bergamos dhe ajo e Muzeut Poldi Pezzoli, të datueshme midis viteve pesëdhjetë dhe gjashtëdhjetë, e ndjekur nga Krishti i vdekur mbështetur nga dy engjëj nga Muzeu Correr, me ndikime Mantegnesque, i famshmi Pietà i Pinacoteca di Brera (rreth 1465-1470) dhe ai i Riminit, i datuar rreth vitit 1474.
Faza Mantegnesque
parapamje| Giovanni Bellini, Prezantimi në tempull parapamje| Andrea Mantegna, Prezantimi në tempull Disa vepra të fazës rinore të artistit bashkohen nga ndikimet e kunatit të tij Andrea Mantegna, me forma të ndërlikuara, një vrazhdësi të caktuar e shenjës, e cila gradualisht zbutet dhe një zbërthim i përpiktë i elementeve. Ndër veprat e para që tregojnë këto karakteristika janë dy panelet e Kryqëzimit dhe Shpërfytyrimit, të dyja në Muzeun Correr, të datueshme nga 1455 - 1460, në të cilat figurat janë të holla dhe shprehin ashpërsi, anatomi kockore, peizazh të gjerë, por në të njëjtën kohë me kërkimin e detajeve të imëta, me vija të thata dhe "shkëmbore".
Marrëdhënia me Mantegna-n ilustrohet plotësisht nga krahasimi i veprave me përbërje të ngjashme ose, ndonjëherë, edhe identike. Për shembull, i Lutjes në Kopsht në Galerinë Kombëtare në Londër (rreth 1459), i ngjashëm me një vepër të një teme të ngjashme nga Mantegna në të njëjtin muze (rreth 1455), që të dy vinin nga një vizatim nga Jacopo Bellini në një nga fletoret e tij. sot në Londër. Të dy kanë një atmosferë të gjallë dhe të rrallë, me një peizazh shkëmbor dhe shterpë, dhe një tipar mjaft të detyruar, por në punën e Bellinit ngjyrat janë jo aq të errëta,më natyrale dhe format zbuten nga vijat e lakuara si "jastëku i shkëmbit" i lëmuar në të cilin Jezusi është gjunjëzuar.
Edhe më i drejtpërdrejtë është krahasimi që mund të bëhet midis dy Prezantimeve në tempull (rreth vitit 1455-1460), nga të cilat versioni i Mantegna konsiderohet zakonisht më i vjetër. Paraqitja është identike dhe aktorët e njëjtë, me Virgjëreshën dhe Fëmijën mbështetur në një raft mermeri në plan të parë, ndërsa një prift i vjetër dhe, Simeon, zgjat dorën për ta marrë atë dhe Jozefi, në sfond, vështron skenën nga pjesa e përparme, gjysmë i fshehur nga protagonistët. Në panelin e Mantegna, korniza, një mjet i domosdoshëm për eksperimentet e zakonshme të "përparimit" hapësinor drejt shikuesit, rrethon tërë tablonë, me dy figura anësore, ndoshta autoportretin e tij dhe portretin e gruas së tij Nikollosia, dhe me një intonacion të një ngjyre të zvogëluar, e cila i bën personazhet mjaft të rreptë dhe të fortë si skulptura shkëmbore. Paneli i Bellinit ka dy figura të tjera (ndër të cilat spikat autoportreti në të djathtë), me një koncert tjetër që e lëviz grupin si një turmë e vogël njerëzore; korniza i ka lënë vendin një pragu më të lehtë të dritares, i cili izolon figurat më pak nga shikuesi, dhe ngjyra i jep komplekset dhe sipërfaqet e tjera me ëmbëlsi dhe natyralizëm më të madh, që përputhen me një alternim të toneve, veçanërisht të bardhat dhe të kuqet.
Zhvillimi artistik
Midis 1464 dhe 1470 Giovanni e gjeti veten të përfshirë në punëtorinë e babait të tij në ekzekutimin e katër triptikëve të mëdhenj për kishën e rindërtuar rishtas të Santa Maria della Carità në Venecia. Këto janë ato të San Lorenzo, San Sebastiano, Madonna dhe Lindjes së Lindjes, të cilat u çmontuan dhe ribashkuan në epokën Napoleonike para se të hynin në Galeritë Accademia (me atribuimin Vivarini ), ku gjenden edhe sot. Këto janë vepra interesante, por ekzekutimi i tyre sot kryesisht i atribuohet personaliteteve të tjera, ndërsa modeli i përgjithshëm i është caktuar Jacopo Bellini. Midis të katërve, më i njohuri është tripikti i San Sebastiano, i cili konsiderohet si një lloj prove për veshjen për provën e tij të parë të shkëlqyeshme si piktor, poltipti i San Vincenzo Ferrer.
Altarpiece Pesaro
parapamje| Altarpiece Pesaro, paneli qendror Stili i zhvilluar i Giovannit me siguri arriti kulmin tashmë në vitet shtatëdhjetë, me Altarpiece Pesaro, tani në Muzetë Qytetare të Pesaro, të një mjedisi plotësisht Rilindas me formën drejtkëndëshe, kurorëzuar fillimisht nga një kimatium që përshkruan një Pietà, sot i ruajtur në Pinacoteca të Vatikanit. Korniza kryesore e madhe që tregon një ' të Virgjëreshës', shënon arritjen e një ekuilibri të ri ku mësimi i Mantegnës sublimohet nga një dritë e qartë në Piero della Francesca. Vendosja kompozicionale ndjek modelet e disa monumenteve funerale bashkëkohore, por gjithashtu regjistron shpikjen e jashtëzakonshme të pikturës në pikturë, me pjesën e pasme të sediljes Jezusi dhe Maria që hapet si një kornizë, duke inkuadruar një peizazh që duket si një zvogëlim në madhësi,drita dhe stili, i vetë tehut brenda vetes.
Altarpiece e San Giobbe
majtas|parapamje| Altarpiece e San Giobbe Me Pala di San Giobbe të mëvonshme Bellini u zhvilluar artistikisht dhe ofroi një përgjigje të plotë ndaj risive të paraqitura nga Siçiliani në Venecia, duke e bërë menjëherë atë një nga veprat e tij më të famshme, të përmendur tashmë në De Urbe Sito di Sabellico ( 1487 - 1491 ). Altari, i cili u punua rreth vitit 1480, fillimisht ishte vendosur në altarin e dytë në të djathtë të kishës së San Giobbe në Venecia. Një qemer i madh me kafe paraqet përbërjen e shenjtë në një mënyrë perspektive, me shtylla anësore të pikturuara njësoj si ato realet në anët e altarit. Një kamare me hije dhe e thellë mirëpret atëherë në qendër grupin e shenjtë të Madonna dhe Child dhe engjëjve muzikantë midis gjashtë shenjtorëve, në hijen e një kupole të mbuluar me mozaikë të artë në stilin më tipik venecian. Prandaj është një vazhdim virtual i hapësirës reale të naosit, me figura monumentale dhe njerëzore ngrohtësisht, falë përzierjes së pasur kromatike.
Tripikti i Frarit
Në 1488 Bellini nënshkroi dhe datoi Triplech Frari për bazilikën e Santa Maria Gloriosa dei Frari në Venecia. Në këtë vepër, eksperimentet iluzioniste të Pala di San Giobbe janë zhvilluar më tej, me kornizën që "mbështet" tavanin e pikturuar në tre ndarje, të ndriçuar fuqishëm në mënyrë që të duket e vërtetë. Pas fronit të Marisë ekziston në të vërtetë një vend me mozaikë të praruar, me një studim luminist që sugjeron një thellësi të gjerë perspektive.
Pala Barbarigo
parapamje| Pala Barbarigo (1488) Në të njëjtin vit, Pala Barbarigo ( Madonna and Child, San Marco, Sant'Agostino dhe Agostino Barbarigo të gjunjëzuar ) u nënshkrua në kishën e San Pietro Martire në Murano, një nga episodet e pakta kronologjikisht të caktuara në karrierën e artistit, falë cituar gjithashtu në testamentin e doge Agostino Barbarigo. Në pikturën Shën Marku, mbrojtësi i Venecias dhe për këtë arsye i dogatos, paraqet devotshëm Virgjëreshën e gjunjëzuar. Konceptimi hapësinor i shekullit të pesëmbëdhjetë është shprehur këtu për herë të parë, në favor të një marrëdhënieje më të lirë midis natyrës dhe bisedës së shenjtë, dhe madje hartimi piktoresk përfaqëson një nga eksperimentet e para në pikturën tonale, ndryshe nga ai i Giorgione që është gjithmonë i lidhur në temën e lirikës profane, e cila mungon këtu.
Portretet
Në të njëjtën kohë me këtë prodhim të dendur të artit të shenjtë, Bellini i ishte përkushtuar të paktën që nga vitet shtatëdhjetë krijimit të portreteve intensive të cilat, megjithëse nuk binin në sy në numër, ishin jashtëzakonisht domethënëse në rezultate. Dokumenti më i vjetër është Portreti i Jörg Fugger i vitit 1474, i ndjekur nga Portreti i një të riu me të Kuqe dhe Portreti i një Udhëheqësi, të dy të Galerisë Kombëtare në Uashington. Ndikimi i Antonello da Messina është i dukshëm, por veprat e Giovanni karakterizohen nga një marrëdhënie psikologjike më pak e dukshme midis subjektit të portretit dhe shikuesit, në përputhje me një dialog më pak të drejtpërdrejtë dhe më formal. Gjithashtu vlen të përmendet Portreti i Doge Leonardo Loredan, i datës 1501.
Alegoria e shenjtë
parapamje| Alegoria e shenjtë Midis 1490 dhe 1500 duhet të datohet ' Alegoria e shenjtë e Uffizi", një nga veprat më enigmatike të Bellini dhe prodhimit të Rilindjes në përgjithësi, e populluar nga një seri figurash simbolike kuptimi i të cilave është ende i pakapshëm sot.
Po ashtu simbolike janë Katër alegoritë e Gallerie dell'Accademia, katër pllaka moralizuese, të cilat fillimisht dekoruan një dollap tualeti, të pajisur me një varëse dhe pasqyrë, më parë nga piktori Vincenzo Catena.
Drejt "mënyrës moderne"
Duke iu afruar shekullit të gjashtëmbëdhjetë, Bellini zhvilloi gjithnjë e më shumë një qasje inovative ndaj pikturës dhe marrëdhënies midis figurave dhe peizazhit, e cila u mor më pas nga Giorgione, Titian dhe të tjerët, duke dhënë lindjen e risive të jashtëzakonshme të pikturës Veneciane të Rilindjes së Pjekur. Për shembull, në Bisedën e Shenjtë të Giovanelli personazhet janë akoma të ndarë nga peisazhi prapa tyre, por pamja natyraliste është tashmë unike, e qartë dhe plot vlera të dhëna nga drita koherente e artë.
Portreti i Doge Leonardo Loredan, rreth vitit 1501, shënoi pjekurinë e plotë të mësimit të Antonello da Messina, e dukshme në realizmin e përgjithshëm në rrudha, si dhe në rroba, ku qëndrueshmëria merr vlerën e dinjitetit të subjektit zyrë. Karakteristikat psikologjike sublimohen nga një shkëputje solemne, në emër të dinjitetit të rolit hierarkik të subjektit.
Pagëzimi i Krishtit në kishën e Santa Corona në Vicenza daton që nga viti 1500-1502, një përbërje mjaft tradicionale që tregon megjithatë, ndër të parat në prodhimin e artistit, një zhytje paqësore të figurave në hapësirën që i rrethon, e përshkuar nga drita dhe ajri (me një ndikim të mundshëm të Giorgione, një nxënës i Bellini në atë kohë).
Leximi i Shën Jeronimit në shkretëtirën e Galerisë Kombëtare në Uashington mbase shënon një rimendim drejt modernizimit, me datën e diskutueshme në 1505 (me sa duket origjinale), por një stil i lidhur me mënyrat e rreth vitit 1490. Ndoshta është një vepër bashkëpunuese ose përfundimi i vonë i një pikture të filluar vite më parë. parapamje| Altarpiece e San Zaccaria Kështu ne arrijmë te kryevepra e padiskutueshme e Madonna del Prato ( rreth vitit 1505 ), një shumë e kuptimeve metaforike dhe fetare e kombinuar me një poezi dhe emocionalitet të thellë. Peizazhi është i paqartë dhe i rralluar, me një shkëlqim të qetë, i cili përfaqëson idealin e qetësisë, të kuptuar si një pajtim shpirtëror, idilik dhe hermitik.
Ndjenjat e tilla dhe një thellësi e ngjashme e leximit përsëriten në veprat e mëvonshme të tilla si Madona me Fëmijën Bekues të Institutit të Arteve të Detroit ( 1509 ) ose Madonna and Child of Brera ( 1510 ). Megjithëse në të dy çadrat përsëri ndahet grupi i shenjtë nga peizazhi, ekziston një vizion i ri, i vëmendshëm për pushtimet e Giorgione, ku elementët njerëzore janë shkrirë me natyrën. Në Madonna di Brera, analizat zbuluan mungesën e vizatimit nën peizazh, duke dëshmuar një besim në rregullimin e natyrës së plotë dhe totale. Pranë kësaj vepre është edhe një Madona dhe një fëmijë në Galleria Borghese në Romë, ndoshta versioni i fundit plotësisht i dokumentuar i kësaj teme.
Vdekja e vëllait
majtas|parapamje| Predikimi i Shën Markut në Aleksandri (detaje) Më 23 shkurt 1507, sipas informacionit të regjistruar nga Marin Sanudo i Riu, Gentile Bellini u varros; në shënim autori shtoi një shënim sipas të cilit "vëllai Zuan Belin mbeti, i cili është më i shkëlqyeri pitor de Italia".
Në ato vite, aftësia dhe autoriteti i Giovanni në fushën artistike në Venecia ishte në të vërtetë përtej diskutimit, ashtu si shtati i tij moral në përgjithësi. Në një letër të vitit 1505 nga Albrecht Dürer (atëherë jetonte në Venecia) për mikun e tij Pirckheimer, ai mban mend me krenari se si ishte vlerësuar në publik nga Bellini, i cili gjithashtu kërkoi që disa nga veprat e tij të paguheshin mirë: "ata kishin thënë që ai është një njeri i shkëlqyeshëm dhe në fakt është "- shkruan Dürer për Giovanni -" dhe unë me të vërtetë ndihem si shoku i tij. Ai është shumë i moshuar, por sigurisht që është akoma piktori më i mirë nga të gjithë ".
Pas vdekjes së Gentile, ai trashëgoi të gjitha fletoret e çmuara nga punëtoria e babait të tij Jacopo, me kusht, megjithatë, që ai t'i përkushtohej kompletimit të kanavacës së madhe me Predikimin e San Marco, të filluar nga Gentile në 1504 për Scuola Grande di San Marco. Ky shënim justifikohet nga ngurrimi i piktorit për t'u marrë me skena narrative, të lidhura me ciklet e mëdha, duke preferuar më tepër alegori dhe subjekte fetare.
Veprat profane
parapamje| Dehja e Noeut Prodhimi i fundit i Bellini karakterizohet nga kërkesa për subjekte profane, tema që janë gjithnjë e më të dashura për aristokracinë e pasur veneciane. Në zëvendësim të kunatit të tij Andrea Mantegna, i cili vdiq në 1506, ai pikturoi Vazhdimin e Scipio për Këndet, një pikturë njëngjyrëshe në të cilën, megjithatë, teknika e tij e tejzgjatur e kiaroskuro shpërndan temën arkeologjike, duke e mbushur me një ëmbëlsi njerëzore të paparë
Fama e tij, tani shumë e madhe përtej kufijve të shtetit venecian, e bën atë subjekt të kërkesave të shumta nga individë privatë, për tema të rralla në prodhimin e tij, të lidhura me letërsinë dhe klasicizmin. Në një letër nga Pietro Bembo drejtuar Isabella d'Este (1505), ne mësojmë se si mjeshtri i moshuar është plotësisht i përfshirë në klimën e re kulturore, në të cilën artisti tani është gjithashtu aktiv në përpunimin tematik dhe ikonografik të temës së kërkuar: " shpikja "shkruan Bembo" do të duhet t'i përshtatet imagjinatës së atij që e bën atë, i cili është i kënaqur që shumë terma të shënuar nuk i janë dhënë stilit të tij, unë përdor, siç thonë ata, të endem gjithmonë në vullnetin e tij në piktura "
Vepra të tjera të mëvonshme janë Gruaja e Re e zhveshur në pasqyrë (1515), në të cilën subjekti ideal erotik zgjidhet në një soditje të dëlirë, djali Bacchus dhe mbi të gjitha Festa e perëndive.
Qasja e Bellini ndaj lajmit të tonalitetit është e dukshme në vepra të tilla si ' Dehja e Noeut : skena zgjidhet me plane të gjera me ngjyrë të kuqërremtë, të purpurt, me një butësi të trashë të pikturës, që rrjedh nga shembulli i Giorgione ; përbërja, e cila zhvillohet horizontalisht, bëhet e gjallë nga lidhja dukshëm e rastësishme e gjesteve që lidhin figurat me njëra-tjetrën, por nuk mungon rekursi në një përgatitje tipike të shekullit XV, me vëmendje të kujdesshme për modelin bazë dhe një studimi i rrjedhës së ardhshme të bërrylave, duarve dhe gjunjëve. Kjo i garanton artistit një vazhdimësi stilistike dhe një koherencë të jashtëzakonshme me veprimtarinë e tij të mëparshme, duke demonstruar shkathtësinë dhe përshtatshmërinë e tij të jashtëzakonshme, akoma në pragun e nëntëdhjetë viteve.
Festa e zotave
parapamje| Festa e perëndive Në vitin 1514 ai nënshkroi një nga komisionet e tij të fundit të rëndësishëm, Festino degli dei, një vepër profane, që rrjedh ndoshta nga Fasti i Ovidit, i cili përuroi serinë e pikturave në dhomën e veshjes së alabastrit të Alfonso I d'Este. Vepra, e retushuar më pas nga Titian dhe Dosso Dossi për të përshtatur peizazhin me pikturat e tjera në seri, dhe ndoshta edhe disa atribute ikonologjike, trajton një temë të rafinuar erotike dhe lascivious, të cilën piktori e zgjidhi, megjithatë, me një krejt të dëlirë dhe qasje e matur., tipike për poetikën e tij. Deri tani borxhet ndaj tonalizmit janë jashtëzakonisht të dukshme, së bashku me një farë fortësie dhe disa draperie "prerëse" që rrjedhin nga shembulli i Dürer. Duket se vetë Bellini shtoi detaje më të qarta (të tilla si gjinjtë e zhveshur të nimfave, gjestin e rrezikshëm të Neptunit në qendër) për të përmbushur kërkesat e klientit.
Vdekja
Në 1515 Bellini përfundoi një pikturë përfundimtare, Portretin e Fra 'Teodoro da Urbino, me një intensitet të ashpër dhe filloi të punojë në kanavacën e Martirizmit të San Marco, e porositur një vit më parë nga Scuola Grande di San Marco, një vepër që mbeti i paplotë dhe u përfundua vetëm në 1537 nga Vittore Belliniano.
Më 26 nëntor 1516, Marin Sanudo shënoi në ditarët e tij: "Nëse ai e kuptonte, këtë mëngjes që Zuan Belin, optimo pytor, [...] fama e të cilit njihet në të gjithë botën, dhe cussi i vjetër si epoka, vdiq për shkëlqimin ". Giovanni ishte i fundit i brezit të tij, pas zhdukjes së Mantegna dhe Gentile Bellini ; por ndryshe nga ky i fundit, Giovanni nuk mbeti në karrierën e tij gjithnjë njësoj si ai, duke u përpjekur vazhdimisht të azhurnohej dhe të merrte lajmet. Karriera e tij intensive, mbi gjashtëdhjetë vjeçare, gjithmonë në nivelet më të larta, në fakt luhej tërësisht "midis inovacionit dhe ruajtjes", siç shkruajti Pallucchini në 1964.
Karakteristikat stilistike
parapamje| Maddalena (detaje), Galeritë Accademia, Venecia Bellini kombinon plasticizmin metafizik nga Piero della Francesca dhe realizmin e njeriut e Antonello da Messina (jo i irrituar një nga Flemings ) me thellësi kromatik tipike e venedikasve, duke hapur rrugën për të ashtuquajturin " tonalism ". Ai gjithashtu u ndikua nga kunati i tij Andrea Mantegna, i cili e solli atë në kontakt me risitë e Rilindjes Firenze. Gjithmonë Mantegna, me të cilin ka mundësinë të punojë në kontakt në dhomën e ndenjes Paduan, ndikoi tek ai në ekspresivitetin e fytyrave dhe në forcën emocionale që përcjellin peizazhet në sfond. Në Padova, Bellini u njoh gjithashtu me skulpturën e Donatello, i cili në këtë periudhë i dha një ngarkesë ekspresioniste punës së tij, duke iu afruar një stili më afër mjedisit të Veriut.
Prandaj Bellini solli risi të mëdha në pikturën veneciane, kur babai i tij Jacopo dhe vëllai i tij Gentile ishin ende të lidhur me hieratizmin bizantin, dhe me gotikën e vonë që në Venecia, në arkitekturë, filloi të zbehej vetëm nga 1470. Më vonë ai mirëpriti shkëlqimin e qartë të Piero della Francesca dhe ishte një nga të parët që kuptoi risitë atmosferike të Antonello da Messina, e cila shndërroi dritën në një lidhës të artë midis figurave, të aftë për të dhënë ndjesinë e qarkullimit të ajrit. parapamje| Vicenza, Santa Corona, altari Garzadori me pagëzimin e Krishtit Akoma, tashmë i moshuar, ai vlerësoi cilësitë e artistëve që kalonin nëpër lagunë, të tilla si Leonardo da Vinci dhe Albrecht Dürer, duke asimiluar përkatësisht shijen e nuancës dhe nordike për draperinë e mprehtë. Por arritja e tij më e madhe ishte, tani në të shtatëdhjetat e tij, të kishte njohur shtrirjen e revolucionit të tonalizmit të Giorgione dhe, pak më vonë, të Titianit të ri, duke aplikuar ngjyra në fusha më të gjera dhe të buta, pa një kufi të qartë të dhënë nga përshkrimet, dhe tenton të ndërthurë subjektet me peisazhin përreth.
Raphael mori një harmoni ekstreme nga ekuilibri ekstrem: më shumë sesa Urbino, megjithatë, e njëjta poezi kishte qenë frymëzimi dhe qëllimi kryesor i artit të tij.
Studentët
Sipas një lajmi nga Vasari, i pa konfirmuar nga burime të tjera, Giorgione u formua nga Bellini. Midis dishepujve të tij të sigurt janë Nicolò Rondinelli dhe Marco Bello.
Në kulturën masive
Bellini është gjithashtu emri i një kokteji të famshëm, i shpikur në 1948 nga Giuseppe Cipriani, pronar dhe banakier kryesor i Bar's Harry në Venecia dhe i quajtur në nder të piktorit. Bellini është i bazuar në verë të bardhë (zakonisht Prosecco ose Brut verë e gazuar) dhe ka një ngjyrë karakteristike rozë.Suksesi i Bellini Cipriani çoi në përzierje të mëtejshme midis pikturës, ushqimit dhe verës, me shpikjen në vitin 1950 të Carpaccio, që përbëhej nga një pjatë e prerë në feta të holla të fijes së viçit të papërpunuar të rregulluar në një pjatë dhe zbukuruar Kandinsky, me një salcë që është thirrje universale, e quajtur kështu sepse në Cipriani ngjyra e mishit të gjallë kujtoi ngjyrat e forta të pikturave të piktorit Vittore Carpaccio, veprat e të cilit mbaheshin në atë kohë në Pallatin e Doge në Venecia.
Në zonën e Pesaro, ku piktori qëndroi për të krijuar altarin e famshëm, "Giamblèn" (Giambellino në dialektin vendas ) ka marrë kuptimin e "personit të patrazuar " par ekselencës.
Laska
Laska është mbiemër shqiptar, ndër personat që e mbajnë janë:
Motrat Brontë
parapamje| Anne, [[Emily Brontë|Emily dhe Charlotte Brontë, nga vëllai i tyre Branwell (c. 1834). Ai pikturoi dhe veten mes motrave të tij, por më vonë hoqi imazhin e tij për të mos rrëmuar foton.
Galeria Kombëtare e Portreteve, Londër .]] Brontët ishin një familje letrare e shekullit të nëntëmbëdhjetë, e lindur në fshatin Thornton dhe më vonë e lidhur me fshatin Haworth në West Riding të Yorkshire, Angli. Motrat, Charlotte (1816–1855), Emily (1818–1848) dhe Anne (1820–1849), njihen mirë si poete dhe noveliste romantike. Ashtu si shumë shkrimtare femra bashkëkohore, ato fillimisht botuan poezitë dhe romanet e tyre me pseudonime mashkullore: Currer, Ellis dhe Acton Bell. Historitë e tyre tërhoqën menjëherë vëmendjen për pasionin dhe origjinalitetin e tyre. Jane Eyre e Charlotte-s ishte e para që njohu suksesin, ndërsa Wuthering Heights, Emilisë, apo The Tenant of Wildfell Hall e Annës dhe vepra të tjera u pranuan si kryevepra të letërsisë shumë më vonë.
Të tre motrat dhe vëllai i tyre, Branwell (1817–1848), ishin shumë të afërt dhe gjatë fëmijërisë zhvilluan imagjinatën e tyre fillimisht përmes tregimeve gojore dhe lojërave të vendosura në një botë të ndërlikuar imagjinare, dhe më pas përmes shkrimit të përbashkët të tregimeve gjithnjë e më komplekse të vendosura në të. Vdekja e nënës së tyre në fillim dhe më pas e dy motrave të tyre më të mëdha, si dhe izolimi relativ në të cilin u rritën, ndikoi thellësisht dhe në shkrimin e tyre. Vendlindja e Brontëve në Thornton është një vend pelegrinazhi dhe shtëpia e tyre e mëvonshme, famullia në Haworth në Yorkshire (tani Muzeu i Familjes Brontë), ka qindra mijëra vizitorë çdo vit.
Jeta e tyre
Babai i tyre, Patrick, ishte një klerik anglikan, i cili u emërua rektor i fshatit Haworth, në malet e Yorkshire. Pas vdekjes së nënës së tyre në 1821, halla e tyre Elizabeth erdhi për t'u kujdesur për familjen.
Të tria motrat ndoqën shkolla të ndryshme në periudha të ndryshme, si dhe u mësuan në shtëpi. Fëmijët Brontë shpesh liheshin vetëm së bashku në shtëpinë e tyre të izoluar dhe të gjithë filluan të shkruanin histori që në moshë të re.
Ditët 6 maj dhe 15 qershor 1825 u shënuan si të errëta sepse dy motrat e tyre më të mëdha Maria dhe Elizabeth Brontë, vdiqën nga konsumi ajo ë sot e njohim si tuberkuloz.
Të tre motrat Charlotte, Anne dhe Emily u punësuan në periudha të ndryshme si mësuese dhe guvernatore. Në 1842, Charlotte dhe Emily shkuan në Bruksel për të përmirësuar frëngjishten e tyre, por u desh të ktheheshin në shtëpi pas lajmit se dhe halla e tyre Elizabeth, kishte ndërruar jetë.
Charlotte u kthye në Bruksel si mësuese e anglishtes në 1843-1844. Nga 1845, familja ishte përsëri së bashku në Haworth. Në këtë fazë, Branwell ishte i varur nga pija dhe droga.
Arena Toshe Proeski
Arena Filipi II (Maqedonisht: Филип Втори Арена, Philip II Arena), i njohur edhe si Telekom Arena (Maqedonisht: Телеком арена) për arsye sponsorizimi, është një stadium shumë qëllimore në Shkup Republika e Maqedonisë. Aktualisht përdoret kryesisht për ndeshjet e futbollit, por nganjëherë edhe për koncerte muzikore apo ngjarje të tjera. Është shtepia e FK Vardarit dhe i FK Rabotnicit nga Shkupi, që të dyja garojnë në Ligën e Parë të Maqedonisë, si dhe në shtëpinë e ekipit kombëtar të futbollit të Maqedonisë në pothuajse të gjitha rastet (vendet e tjera të rralla të zgjedhura si Goce Delçev Stadiumi në Prilep, ose SRC Biljanini Izvori në Ohër). Më 30 qershor 2015, UEFA njoftoi se Arena Kombëtare Philip II e Maqedonisë do të organizojë Kupën Super UEFA 2017, finalen e parë të konkurrencës së UEFA-s në Maqedoni.
Motrat Brontë
Jeta e tyre
Branwell vdiq nga tuberkulozi në shtator 1848. Emily vdiq nga e njëjta sëmundje më 19 dhjetor 1848 dhe Anne më 28 maj 1849.
Lapua
Lapua (Lapuan kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Jugore.
Motrat Brontë
Veprat më të njohura
Në maj 1846, motrat botuan me shpenzimet e tyre një vëllim me poezi. Ky ishte përdorimi i parë i pseudonimeve të tyre Currer (Charlotte), Ellis (Emily) dhe Acton (Anne) Bell. Të gjitha vazhduan të botonin romane, me nivele të ndryshme suksesi.
Arena Toshe Proeski
Rindërtimi dhe zgjerimi
Projekti për stendën në jug u projektua në vitin 1977 nga arkitektët Dragan Krstev dhe Todorka Mavkova nga Beton. Ndërtimi i stadiumit në formën e tij të tanishme filloi në vitin 1978, me ndërtimin e stacionit jugor, i cili zgjati dy vjet. Rindërtimi dhe zgjerimi filluan pas një vonese të gjatë në zbatimin e projektit në janar të vitit 2008. Ndërtimi i një baze të re veriore u përfundua në gusht 2009 dhe u përdor në 2 gusht 2009, festën kombëtare maqedonase "Ilinden". Dhjetë ditë më vonë, më 12 gusht, ekipi kombëtar i futbollit të Maqedonisë luajti një ndeshje miqësore kundër Spanjës së atëhershme të Botërorit, si pjesë e 100 vjetorit të futbollit në Maqedoni. Rindërtimi i stendës jugore filloi në vitin 2009, i cili u vendos në funksionim më 30 korrik të atij viti për ndeshjen mes FK Rabotnički dhe FC Liverpool. Menjëherë pas kësaj filloi ndërtimi i stendave të reja perëndimore dhe lindore. Deri në mes të korrikut 2012, shumica e stadiumit u përfundua me rindërtimin e fushës së re dhe gjurmës atletike. Më 25 korrik 2012, FK Vardar luajti FC BATE Borisov në raundin e dytë kualifikues të Ligës së Kampionëve të UEFA-s për të ri-hapur stadiumin. Në nëntor 2016, Arena Philip II u riemërua në Telekom Arena për shkak të marrëveshjes së sponsorizimit me Makedonski Telekom.
Kostoja e ndërtimit
Që nga viti 2008, stadiumi ka parë investime prej rreth dy miliardë denarë, ose 32 milionë euro. Faza e dytë, e cila filloi në nëntor të vitit 2011, është rindërtimi i planifikuar i terrenit dhe gjurmës atletike. Rruga e atletikës rreth katranit, nga origjinali 6 do të zgjerohet në 8 këngë drejtimin dhe do të përdorë sipërfaqen e pistave Tartan. Kostoja totale për këtë fazë është € 3.5 milion. Deri në vitin 2013 duhet të përfundojë me përfundimin e një fasade të re të ndriçuar të jashtme. Kostoja e përgjithshme e ndërtimit për të gjitha veprimet që lidhen me stadiumin në periudhën 2008-2013 vlerësohet të arrijë mbi 60 milionë euro.
Motrat Brontë
Veprat më të njohura
"Agnes Grey"  e Anne dhe  "Jane Eyre"  e Charlotte u botuan në 1847. "Jane Eyre"  ishte një nga veprat më të shitura të vitit. Romani i dytë i Anës,  'The Tenant of Wildfell Hall'  dhe  'Wuthering Heights'  e Emilisë u botuan të dy në vitin 1848. 'The Tenant'  shiti mirë, por  'Wuthering Heights'  jo.
Në qeshor 1849, e mbetur vetëm me të atin, Charlotte vazhdoi të shkruante. Ajo ishte tashmë një autore e njohur dhe e vizitoi Londrën disa herë. Veprat e  'Shirley'  u botua në 1849 dhe  'Villette'  në 1853. Në 1854, Charlotte u martua me kuratorin e babait të saj, Arthur Nicholls. Ajo vdiq nga tuberkulozi më 31 mars 1855.
Yoshinori Ishigami
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 12 ndeshje.
Mënyra kushtore
Mënyra kushtore e paraqet kuptimin e shprehur të foljes si diçka të mundshme që varet (kushtëzohet) nga një veprim tjetër: Po të punoje më shumë, do ta mësoje më mirë kompjuterin.
Bishçukas
është një fshat në Bashkinë Divjakë në rrethin e Lushnjes të Shqipërisë.
Gurakuqët
Gurakuqët janë një sërë familjesh shkodrane, të cilat për rrethana të caktuara u ka mbetur mbiemri Gurakuqi
Gurakuqët e Luigjit
Gurakuqët prej nga rrjedh patrioti Luigj Gurakuqi janë një familje qytetare shkodrane. Simbas një pinjolli të saj, Emzot Gaspër Gurakuqi në dorëshkrimin "Nepër Zadrimë" (AQSH) jep këto të dhana: Ndërsa studiuesi Kolec Çefa në bazë të një dokumentimi dëfton variant tjetër. Toponimi Gurakuq asht formim popullor, i vjetër e tipik shqiptar. Sipas Shuflaj «Në vjetin 1333, ishte afër Tivarit "Shpella e gurit të kuq"». Gjush Sheldija qysh më 1939 e në vitet në vijim ka mbledhë toponimet e Dukagjinit. Ai paraqet toponimin Guri i kuq, Mali i Prekalit. Në regjistrin e kadastrës së Venedikut 1416-'17 dhe në regjistrin turk, ky toponim nuk ekziston. Ndërsa në relacionin e Gjeç Bardhit, 15 maj 1631, përmendet toponimi Gurakuq në kufî të Sapës me Zadrimën. Kurse gjurmët e para të fisit Gurakuq në Shkodër, sipas regjistrit të pagzimeve datojnë rreth vjetit 1737 (madje dhe pak ma parë), pra, kur fillojnë e flasin dokumentet kishtare. Jeta tregtare e familjes Gurakuqi asht e gjallë, vepruese dhe del në dokumentet historike. Më 1733-1756 Gjon Gurakuqi i quejtun Shqiptari, biri i të ndjemit Nikollë nga Castel Nuovo tregton me tartanën "Madonna della Concetion", pronë e tij, si dhe tartanën tjetër "Madonna del Temporale", me trabakolin "La Santissima Trinitá", me pielegun "San Nicoló", ban tregti me Venedik ku shet lesh, dyllë, lëkura, etj.
Ademi (kthjellim)
Ademi është mbiemri i personave në vijim:
Soini
Soini (Soinin kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Jugore.
Fusha e Korçës
Fusha e Korçës është ultësira më e madhe në juglindje të Shqipërisë.
Yasutaro Matsuki
(lindur më 28 Nëntor 1957) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 11 ndeshje.
Gërmenj i Vogël
është një fshat në Bashkinë Divjakë në rrethin e Lushnjes të Shqipërisë.
Trinxat
parapamje|Trinxat Trinxat është një ushqim nga Pirenejtë, kryesisht Andorra dhe komarket katalanase, Cerdanya dhe Alt Urgell. Është bërë me patate, lakër dhe mish derri dhe i ngjan flluskës dhe kërcitjes. Emri, që do të thotë "shtypur" ose "copëtuar", është paskajorja e fjalës katalane trinxar, që do të thotë "të presësh në feta". Ndonjëherë shërbehet me harengë me kripë ose hahet vetë me bukë.
Fouée
parapamje| Fouaces anzhuine parapamje| Fouées me [[Riletat|rillettes]] Fouée,(shqiptimi: fue) e njohur gjithashtu si fouace, është një bukë e ajrosur nga Franca perëndimore (rajoni Touraine dhe Anjou i Luginës së Luarës, Poitou, Charente ). Duket disi e ngjashme me pitën ose bakpaon. Shërbehet me mish derri, gjalpë të kripur dhe mogette (fasule të bardha).