cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Purgatori (Komedia Hyjnore)
thumb|240px|Plani i Malit Purgatori siq përshkruhet nga [[Dante Aligieri]] Purgatori (Italisht: Purgatorio) është pjesa e dytë e Komedisë Hyjnore të Dantes, duke ndjekur Ferri, dhe duke i paraprirë Parajsa. Poema është shkruar në fillim të shekullit 14. Është një tregim alegori për ngjitjen e Dantes lart në malin e Purgatorit, i udhëhequr nga poeti romak Virgjili, përveç katër kantove të fundit në të cilat Beatrice merr përsipër si udhërrëfyesin e Dantes.
Genoa C.F.C.
Genoa (ligurisht genoa: gju (gjuri), IPA: );(shqiptuar: XHEH-noa) është një klub italian i kriketit dhe klub futbollistik me seli në qytetin Xhenova, Liguria. Ky klub u themelua në vitin 1893 dhe me këtë bëhet të jetë klubi më i vjetër aktiv italian.
Purgatori (Komedia Hyjnore)
Purgatori në poezi përshkruhet si një mal në Hemisferën jugore, i përbërë nga një pjesë e poshtme (Ante-Purgatori), shtatë nivele vuajtjesh dhe rritjeje shpirtërore (të shoqëruara me shtatë mëkatet vdekjeprurëse), dhe më në fund Parajsën Tokësore në krye. Në mënyrë alegorike, Purgatori paraqet jetën e penduar të krishterë. Në përshkrimin e ngjitjes Dante diskuton natyrën e mëkatit, shembuj të vesit dhe virtytit, si dhe çështje morale në politikë dhe në kishë. Poema përshkruan një teori që të gjitha mëkatet lindin nga dashuria - ose dashuri e çoroditur drejtuar dëmit të të tjerëve, ose dashurisë së mangët, ose dashurisë së çrregulluar ose të tepruar për gjërat e mira.
Genoa C.F.C.
Në historin e ligës kampionale italiane Genoa është bërë kampion nëntë (9) herë nga të cilt titullin e parë e ka fituar në sezonin e vitit 1898 që ishte ky edhe sezoni i parë i ligës kampionale italiane. Herën e fundit ky e kip titullin e kampionit e ka fituar në vitin 1924. Ekipi gjithashtu ka fiuar kupën italiane një herë. Llogariur historikisht Genoa është klubi i dhjetë më i suksesëshëm në historinë e futbollit italian. , kurse klubi i katërt më i suksesëshëm bazuar në numrin e kmpionateve të fituara.
Klubi që nga viti 1911 zhvillon ndeshjet në stadiumin Stadio Luigi Ferraris me kapacitet prej 36,536 vendeve. . Genoa këtë stadium e ndanë me rivalin e qytetit U.C. Sampdoria.
Që nga vitet e 1960-a, Genoa është shpesh ka bërë lëvizje nga Serie A në Serie B dhe anasjelltas. Momentalisht ekipi zhvillon ndeshjet në Seria B.
Historia
Më 7 shtator të vitit 1893, Charles De Grave Sells, S. Blake, G. Green, W. Riley, D.G. Fawcus, Sandys, E. De Thierry, Jonathan Summerhill Senior dhe diplomati anglez Charles Alfred Payton themeluan Genoa Cricket & Athletic Club.
Lojtarët e njohur
Kjo është lista e lojtarëve të njohur botërorë të cilët kan zhvilluar ndeshje për epikin Genoa.
Numrat e pensionuar
(Shenim: Respektimi i pensionimit të numrit 6 nuk mund të bëhej gjat sezonit të vitit 2005-6 sepse në Seria C sipas rregullave italiane ekipet duhet t'i ken lojtarët me numrat tradicional ng 1 gjer në 11)
Komunat e Ostrobothnias Veriore
30 komunat e Ostrobothnias Veriore në Finlandë janë të ndara në shtatë nën-rajone.
Arsimi në Greqinë e lashtë
Arsimi në Greqinë e lashtë kishte një traditë homerike dhe aristokratike ndërsa ishte "demokratizuar" shumë sidomos në shekullin V p.e.s. pjesërisht si rezultat edhe i ndikimit nga sofistët, Platoni dhe Isokrati. Më vonë, në periudhën helenistike të Greqisë antike, arsimi në gjimnaze konsiderohej si një kusht themelor për pjesëmarrje në kulturën greke. Vlera e edukimit fizik për grekët dhe romakët e lashtë ka qenë historikisht unike. Në Greqinë e lashtë kishte dy forma themelore të arsimit: formal dhe joformal. Arsimi formal arrihej përmes frekuentimit të një shkollë publike ose nga një mësues privat. Arsimi joformal arrihej nga një mësues i papaguar dhe zakonisht bëhej në një mjedis jo publik. Asokohe arsimi ishte një element përbërës dhe thelbësor i identitetit të një personi.
Arsimi dhe edukimi formal grek ishte kryesisht për meshkuj por jo edhe për skllevërit. Në disa polise, u miratuan edhe ligje për të ndaluar arsimimin e skllevërve. Spartanët gjithashtu mësonin edhe muzikën dhe vallëzimin, por vetëm me qëllim të forcimit të manovrimit të tyre si ushtarë.
Athina klasike (508–322 p.e.s.)
parapamje|Pamje e Athinës nga tempulli i Zeusit Olimpik deri te Mali Lycabettus Arsimi i vjetër në Athinën klasike kishte dy aspekte kryesore: fizik dhe intelektual, ose ajo që njihej prej athinasve si "gumnastike" dhe "mousike". Gumnastike ishte edukimi fizik që pasqyronte idealet e ushtrisë: forcën, qëndrueshmërinë dhe përgatitjen ushtarake për luftë. Një përgatitje e mirë trupore (fizike) ishte jashtëzakonisht e rëndësishme për athinasit. Djemtë do të fillonin edukimin fizik ose gjatë ose menjëherë pas fillimit të arsimit fillor. Fillimisht, ata do të mësonin nga një mësues privat, i njohur si paidotripe. Përfundimisht, djemtë do të fillonin stërvitjen në gjimnaz. Trajnimi fizik konsiderohej i nevojshëm për të përmirësuar pamjen fizike, përgatitjen për luftë dhe shëndetin e mirë në moshë të shtyrë. Nga ana tjetër, edukimi muzikor ishte një ndërthurje e muzikës, vallëzimit, vjershave dhe poezisë moderne. Mousike u jepte nxënësve dhe studentëve shembuj të bukurisë dhe fisnikërisë, si dhe një vlerësim të harmonisë dhe ritmit.
Nxënësit (studentët) mësonin të shkruanin duke përdorur një majë shkruese, me të cilën do të shkruanin në një tabelë të mbuluar me dyll. Kur fëmijët ishin të gatshëm të fillonin të lexonin vepra të tëra, atyre u jepeshin poezi për ti mësuar përmendësh dhe për ti recituar. Legjendat e Hesiodit dhe Homerit gjithashtu vlerësoheshin shumë nga athinasit, dhe veprat e tyre shpesh përfshiheshin në planet mësimore. Do theksuar se arsimit të vjetër athinas i mungonte struktura e rëndë duke u përqëndruar vetëm në shkollimin deri në nivelin fillor. Pasi një fëmijë arrinte adoleshencën, arsimi i tij zyrtar mbaronte. Prandaj, një pjesë e madhe e këtij arsimi dhe edukimi ishte joformale dhe mbështetej në përvojën e thjeshtë njerëzore.
Arsimi i lartë
Arsimi i lartë në Athinë zuri të zhvillohej vetëm rreth vitit 420 p.e.s. Filozofë si Sokrati ( rreth 470–399 p.e.s.), si dhe lëvizja sofiste, e cila çoi në një fluks mësuesish të huaj, krijuan një kalim nga arsimi i vjetër në një arsim të lartë të ri. Ky arsim i lartë e zgjeroi dukshëm arsimin formal dhe shoqëria athinase filloi të ketë konsiderata më të larta për aftësitë intelektuale sesa për aftësitë fizike. Ndryshimi shkaktoi polemikë midis atyre me qëndrime tradicionale në krahasim me pikëpamjet moderne mbi arsimin. Tradicionalistët besonin se ngritja e "intelektualëve" do të shkatërronte kulturën athiniane dhe do ta linte Athinën në një disavantazh në kohë lufte. Nga ana tjetër, ata që mbështesnin ndryshimin mendonin se ndërsa forca fizike ishte e rëndësishme, vlera e saj në lidhje me fuqinë athinase do të zvogëlohej me kalimin e kohës. Njerëz të tillë besonin se arsimi duhet të jetë një mjet për të zhvilluar njeriun në tërësi, përfshirë edhe intelektin e tij. Futja e niveleve të arsimit të mesëm siguroi një strukturë dhe thellësi më të madhe në kornizën ekzistuese të arsimit të vjetër. Fushat më të përqendruara të studimit përfshinin matematikën, astronominë, harmoninë dhe dialektikën - të gjitha me theks në zhvillimin e arsimit filozofik. U pa si e nevojshme që individët të përdornin njohuritë brenda një kornize logjike dhe të arsyeshme.
Pasuria luajti një rol integral në arsimin e lartë klasik. Në fakt, sasia e arsimit të lartë që një individ mund të merrte shpesh varej nga aftësia dhe gatishmëria e familjes për të paguar për një arsim të tillë. Programet formale në kuadër të arsimit të lartë shpesh mësoheshin nga sofistë të cilët akuzoheshin për mësimet e tyre. Në fakt, sofistët përdorën gjerësisht reklamat në mënyrë që të rrisnin numrin e klientëve sa më shumë që të ishte e mundur. Në shumicën e rrethanave, vetëm ata që mund të përballonin çmimin mund të merrnin pjesë në arsimin e lartë ndërsa klasa fshatare të cilëve u mungonte kapitali ishin të kufizuar në arsimin që mund të merrnin. Gratë dhe skllevërit gjithashtu nuk ishin të lejuar të merrnin arsim. Pritjet shoqërore i kufizuan gratë kryesisht në shtëpi, dhe besimi i përhapur gjerësisht se gratë kanë aftësi intelektuale inferiore, bëri që ato të mos kenë akses në arsimin formal. Skllevërit nuk e lejuan ligjërisht që të kishin qasje në arsim.
Pasi Greqia u bë pjesë e Perandorisë Romake, grekët e arsimuar u përdorën si skllevër nga romakët e pasur - duke bërë që kjo të ishte mënyra kryesore me të cilën u arsimuan dhe edukuan romakët e pasur. Kjo çoi në vazhdimin e kulturës greke edhe në sferën romake.
Sokrati (470-399 p.e.s.)
Sokrati është filozof i shquar dhe mësuesi më i madh i botës antike greke. Konsiderohet si "babai i filozofëve". Edhe pse me prejardhje ishte nga një familje demokratike (i ati skulptor ndërsa e ëma mami) ai e kritikoi demokracinë athinase. Sokrati ishte ideolog i "aristokracisë shpirtërore" të Athinës. Ai ishte edhe kundërshtar i sofistëve. Përkundër tyre ai angazhohet për urtësi (për të menduar të thelluar) si dhe për përkryerje morale të njeriut. Pikëpamjet e tij i mbështeti në dituri dhe në njohjen e vetvetës, ndaj apelonte: Njihe vetveten! (Gnothi seauton!)
Platoni (428–348 p.e.s.)
parapamje|170px|Busi i [[Platonit - ekspozitë në Louvre]] Platoni ishte një filozof në Athinën klasike që kishte qenë student i Sokratit, duke u bërë përfundimisht njëri nga studentët e tij më të njohur. Pas ekzekutimit të Sokratit, Platoni u largua nga Athina me zemërim, duke refuzuar politikën si një karrierë dhe duke udhëtuar për në Itali dhe Siçili. Ai u kthye dhjetë vjet më vonë për të themeluar shkollën e tij, Akademinë (rreth 387 p.e.s.) - të cilën e quajti me emrin e heroit grek Akademos. Platoni e perceptoi arsimin si një metodë për të prodhuar qytetarë që mund të vepronin si anëtarë të komunitetit në Athinë. Në një kuptim, Platoni besonte se athinasit mund të merrnin arsim përmes përvojave të të qenit anëtar i komunitetit, por ai gjithashtu kuptoi rëndësinë e trajnimit të qëllimshëm, ose arsimit të lartë, në zhvillimin e virtytit qytetar. Ky ishte arsyetimi i tij për themelimin e Akademisë - ajo që shpesh vlerësohet si Universiteti i parë. Në këtë shkollë Platoni diskutoi pjesën më të madhe të programit të tij arsimor, e të cilin e paraqiti në veprën e tij më të njohur - Republika (Shteti). Në shkrimet e tij, Platoni përshkruan procesin e rreptë nëpët të cilin duhet kaluar në mënyrë që të arrihet virtyti i vërtetë si dhe të kuptohet realiteti për atë që është në të vërtetë. Arsimi dhe edukimi i kërkuar për një arritje të tillë, sipas Platonit, përfshinte një arsim fillor në muzikë, poezi dhe stërvitje fizike, dy deri në tre vjet të trajnimit të detyrueshëm ushtarak, dhjetë vjet të shkencës matematikore, pesë vjet të trajnimit dialektik, dhe pesëmbëdhjetë vjet trajnim praktik politik. Të paktët individë të aftë për të arritur një nivel të tillë do të bëheshin filozofë, udhëheqësit e qytetit (shtetit) ideal të Platonit.
Aristoteli (384–322 p.e.s.)
parapamje|170px| Busti i [[Aristotelit]] Aristoteli ishte një filozof klasik grek i lindur në Stagira, Chalkidice. Ai iu bashkua Akademisë së Platonit në Athinë gjatë viteve të tij të adoleshencës e ku mbeti për nëntë vjet, duke u tërhequr vetëm pas vdekjes së Platonit. Largimi i tij nga Akademia sinjalizoi edhe largimin e tij nga Athina. Aristoteli u largua për t'u bashkuar me Hermeias, një ish-student në Akademi, i cili ishte bërë sundimtar i Atarneus dhe Assos në bregdetin veriperëndimor të Anadollit ( Turqia e sotme). Ai qëndroi atje deri në vitin 342 p.e.s. kur mori një ftesë nga Mbreti Filip i Maqedonisë për t'u bërë arsimtar i djalit të tij trembëdhjetëvjeçar Aleksandër. Aristoteli pranoi ftesën dhe u transferua në Pella për të filluar punën e tij me djalin e Filipit që shumë shpejt do të bëhej i njohur si Aleksandri i Madh. Kur Aristoteli u zhvendos përsëri në Athinë në vitin 352 p.e.s. Aleksandri i Madh e ndihmoi financiarisht Shkollën e Aristotelit - Liceun. Një pjesë e rëndësishme e Liceut ishin kërkimet. Shkolla kishte një qasje sistematike për mbledhjen e informacionit. Aristoteli besonte se marrëdhëniet dialektore midis studentëve që kryejnë kërkime mund të pengojë ndjekjen e së vërtetës. Kështu, pjesa më e madhe e përqendrimit të shkollës ishte tek hulumtimi i bërë në mënyrë empirike.
Sistemi spartan
Shoqëria spartane dëshironte që të gjithë qytetarët meshkuj të bëheshin ushtarë të suksesshëm me qëndrueshmëri dhe aftësi për të mbrojtur polisin e tyre si anëtarë të një fallange spartane. Ekziston një mendim i gabuar që spartanët vrisnin fëmijët e dobët, por duket që kjo nuk është e vërtetë. Ishte kjo një zhurmë e nisur nga Plutarku, një historian grek, i cili me sa duket e mori gabimisht këtë histori. Pas ekzaminimit, këshilli ose do të vendoste që fëmija ishte i përshtatshëm për të jetuar ose do të refuzonte fëmijën gjë që e dënonte me vdekje nga braktisja dhe ekspozimi.
Agoge
Dominimi ushtarak kishte një rëndësi të madhe për spartanët e Greqisë antike. Prandaj, spartanët strukturuan sistemin e tyre arsimor si një formë ekstreme e kampit ushtarak, të cilin ata e quajtën "agoge". Ndjekja e njohurive intelektuale shihej si e parëndësishme, dhe kështu të mësuarit akademik, si leximi dhe shkrimi, u mbajtën në minimum. Jeta e një djali spartan ishte e përkushtuar pothuajse tërësisht në shkollën e tij, e cila kishte vetëm një qëllim: prodhimin e një falange të pathyeshme të shtetit spartan. Arsimi dhe edukimi formal për një mashkull spartan fillonte rreth moshës 7 vjeçare, kur shteti e merrte djalin nga kujdestaria e prindërve të tij dhe e dërgonte atë që të jetonte në një kazermë së bashku me shumë djem të tjerë të moshës së tij. Për të gjitha qëllimet dhe synimet, kazermat ishin shtëpia e tij e re, dhe meshkujt e tjerë që jetonin në kazerma, ishin familja e tij. Për pesë vitet e ardhshme, deri në moshën dymbëdhjetë vjeçare, djemtë do të hanin, flinin dhe stërviteshin brenda kazermave të tyre duke marr udhëzime dhe mësime nga një qytetar i rritur mashkull, i cili kishte përfunduar të gjithë stërvitjen e tij ushtarake dhe kishte provuar edhe betejën në luftë.
Gjatë kësaj periudhe, instruktori theksonte disiplinën dhe ushtrimin dhe kujdesej që nxënësit (studentët) e tij të merrnin pak ushqim dhe veshje minimale në përpjekje për të aftësuar djemtë që të mësojnë se si të ushqehen, të vjedhin dhe të durojnë urinë ekstreme, këto aftësi të domosdoshme në rast të luftës eventuale. Ata djem që mbijetonin në fazën e parë të stërvitjes vazhdonin në një fazë të dytë në të cilën dënimet bëheshin edhe më të ashpra ndërsa stërvitja fizike dhe pjesëmarrja në sporte bëhej pothuajse pa ndalesë në mënyrë që të ndërtojnë forcën dhe durimin. Gjatë kësaj faze, e cila zgjaste derisa meshkujt të arrinin moshën tetëmbëdhjetë vjeçare, luftimet brenda njësisë inkurajoheshin, bëheshin beteja tallëse, lavdëroheshin aktet guximtare ndërsa shenjat e frikës dhe mosbindjes ndëshkoheshin rëndë.
Gjatë betejave tallëse, të rinjtë përgatiteshin në fallangje duke mësuar që të manovronin sikur të ishin një entitet i vetëm dhe jo një grup individësh. Për të qenë më efikas (efektiv) gjatë manovrave, studentët aftësoheshin gjithashtu edhe në vallëzim dhe muzikë, sepse konsiderohej se kjo do të rriste aftësinë e tyre për të lëvizur këndshëm si një njësi e vetme. Në fund të kësaj faze të njohur si agoge, pritej që ndjekësit të gjuanin dhe të vrisnin një helot, një skllav grek. Nëse studenti kapej ai do të dënohej dhe disiplinohej - jo për kryerjen e vrasjes, por për paaftësinë e tij për të kryer vrasjen pa u zbuluar.
Efebia
Studentët diplomonin nga agoge në moshën 18 vjeçare kur merrnin titullin efebes (ephebe) dhe në këtë mënyrë fillonte periudha e njohur si "efebia". Pasi të bëhej efebes, mashkulli do të betohej (zotohej) për besnikëri të rreptë dhe të plotë ndaj Spartës dhe do të bashkohej me një organizatë private për të vazhduar trajnimin në të cilin do të garonte në gjimnastikë, gjueti dhe performanca me betejat e planifikuara duke përdorur armë të vërteta. Pas dy vjetësh, në moshën 20 vjeçare, stërvitja mbaronte dhe burrat e rritur tani vlerësoheshin zyrtarisht si ushtarë spartan.
Edukimi i grave spartane
Gratë spartane, ndryshe nga homologet e tyre athinase, merrnin një arsim formal të mbikëqyrur dhe kontrolluar nga shteti. Pjesa më e madhe e shkollimit publik për gratë spartane ishte e përqendruar rreth edukimit fizik. Deri në moshën tetëmbëdhjetë vjeçare gratë mësonin vrapimin, mundjen, hedhjen e diskut, dhe gjithashtu hedhjen e shtizës. Aftësitë e grave të reja testoheshin rregullisht në gara siç ishin lojërat vjetore në Heraea të Elisit, Përveç edukimit fizik, vajzat e reja mësoheshin gjithashtu të këndonin, kërcenin dhe të luanin në instrumente, shpesh edhe nga poetë të tilla, si Alcman ose nga gratë e moshuara të polisit. Sistemi arsimor spartan për femrat ishte shumë i rreptë sepse qëllimi i tij ishte të stërviste nënat e ardhshme të ushtarëve në mënyrë që të ruante forcën e fallangave të Spartës, të cilat konsideroheshin shumë të rëndësishme për mbrojtjen e shtetit dhe kulturës spartane.
Pitagora (570–490 p.e.s.)
Pitagora ishte njëri nga shumë filozofët grekë. Ai e kaloi jetën në ishullin Samos dhe është i njohur për kontributet e tij në matematikë. Pitagora mësoi filozofinë e jetës, fesë dhe matematikës në shkollën e tij në Kroton, e cila ishte një koloni greke. Shkolla e Pitagorës është e lidhur me teoremën që thotë se sipërfaqja e katrorit të ndërtuar mbi hipotenuzë është e barabartë me shumën e sipërfaqeve të ndërtuara mbi katete. Studentët e Pitagorës ishin të njohur si pitagorian.
Pitagorianët
Pitagorianët ndoqën një mënyrë jetese shumë specifike. Ata ishin të njohur për miqësinë, bujarin dhe ndershmërinë. Pitagorianët gjithashtu besonin në një jetë tjetër gjë që i shtyu të ishin njerëz që nuk kishin asnjë lidhje me pronat personale pasi gjithçka ishte komunale; ata ishin gjithashtu vegjetarianë. Njerëzit në një shoqëri pitagoriane njiheshin si matematikoi (μαθηματικοί, greqisht për "nxënësit").
Mësimet
Ekzistojnë dy forma për të cilat udhëzonte Pitagora: ekzoterike dhe ezoterike. Ekzoterike ishte mësimi i ideve përgjithësisht të pranuara. Këto mësime zgjasnin tre vjet për matematikoi. Ezoterike ishin mësime me kuptim më të thellë. Këto mësime nuk kishin një kufi kohor. Ata i nënshtroheshin atyre kur Pitagora mendonte se studenti ishte gati. Në ezoterik, studentët do të mësonin filozofinë e kuptimeve të brendshme. Përqendrimet e Pitagorës në mësimet e tij ekzoterike konsiderohen si mësime etike. Këtu, ai mësonte idenë e varësisë së të kundërtave në botë; dinamika pas bilancit të të kundërtave. Së bashku me arritjet më të famshme, pitagorianët mësonin ide të ndryshme matematikore. Disa nga mësimet e tyre ishin; Shuma e Këndeve në një trekëndësh, Teorema e Pitagorës, numrat irracionalë, pesë poligone të rregullta specifike, dhe se toka ishte një sferë në qendër të universit. Shumë njerëz besonin se idetë matematikore që paraqiti Pitagora lejonin që realiteti të kuptohej më mirë. Nëse realiteti shihej si i rregullt ose nëse ai thjesht kishte një strukturë gjeometrike. Edhe pse Pitagora ka shumë kontribute në matematikë, teoria e tij më e njohur është se vetë gjërat janë numra. Pitagora ka një stil unik të mësimdhënies. Ai kurrë nuk u shfaq ballë për ballë me studentët e tij në mësimet ekzoterike. Studentët pasi kalonin arsimin e tyre fillonin të bëheshin dishepuj. Pitagora ishte shumë i afërt me fillestarët dhe do t'u fliste atyre personalisht. Në shoqërinë e Krotonës, Pitagora njohej si mjeshtri i gjithë shkencës dhe vëllazërimit.
Rregullat e shkollës
Për dallim nga sistemet e tjera arsimore të kohës, burrat dhe gratë lejoheshin të ishin pitagorian. Studentët e Pitagorës kishin rregulla që duhej të ndiqnin siç janë: abstenimi nga fasulet, mos marrja e sende (gjërave) që kanë rënë (janë rrëzuar), mos prekja e pulave të bardha, nuk mund ta preknin zjarrin me hekur, dhe të mos shikonin në një pasqyrë që nuk ishte tjetër përveç se një dritë.
Diktumi i shkollës
Shkolla e Pitagorës kishte një diktim që thoshte Gjithçka është numër. Kjo do të thotë që gjithçka në botë ka një numër që e përshkruan. Për shembull, numri gjashtë është numri që ka të bëjë me krijimin, numri pesë është numri që lidhet me martesën, numri katër është numri që lidhet me drejtësinë, numri tre është numri që ka të bëjë me harmoninë, numri dy është numri që lidhet me mendimin, dhe numri një është numri që lidhet me arsyen.
Shoqëria Pitagoriane ishte shumë e fshehtë, ndërsa shoqëria arsimore ishte e bazuar në idenë e të jetuarit në paqe dhe harmoni, por në fshehtësi. Për shkak se arsimi dhe shoqëria ishin kaq të fshehta, nuk dihet shumë për njerëzit e Pitagorës.
Beratli
parapamje|240px|Urdhëresa e emërimit të peshkopit Ilarion të Nevrokopit. 1894 (në turqisht) Berati (turqishtja osmane: برات Berât) ishte emri i licencës (patentës) e cila u dha bartësve të tyre jomuslimanë (kaur) osmanë, beratlı (براتلي), një larmi përjashtimesh nga taksat dhe qasje në ligjin evropian. Ata ishin të njohur edhe si "dragomanë nderi". Aksesi në ligjin evropian ndihmoi agjentët e tij të dominojnë tregtinë evropiane.
Demografia e Ishulli i Njeriut
Kjo artikull ka të bëjë me popullësinë e Ishullit të Njeriut. Ky artikull përfshinë dendësinë e popullësisë.
Struktura e moshës
0-14 vite: 18% (meshkuj 6,520; femrat 6,277) 15-64 vite: 65% (meshkuj 23,904; femrat 23,674) 65 vite e më lartë: 17% (meshkuj 5,078; femrat 7,664)
Foshnjat
Lindje: 1,000 Vdekje: 5.93
Jetëgjatësia
meshkuj: 74.98 vite femra: 81.87 vite shkalla e fertilitetit: 1,65 fëmijë të lindur/femra
Négrondes
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Négrondes (Ocitanisht: Negrondes ; Shqip: Valëzezi) është një komunë në departamentin Dordonjë në Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore. Stacioni Négrondes ka lidhje hekurudhore me Bordonë, Périgueux dhe Limozhin.
Avoise
Avoise është një komunë në Francë. Avoise bën pjesë në departamentin Sarthe të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 520 banorë dhe sipërfaqe 24.56 km².
Marigona Zani
Marigona Zani (lindi më 5 korrik 1996) është futbolliste e cila luan për skuadrën TSV Jahn Calden si portiere.
Foka me gëzof
Taksonomia
Nënrendi ''Pinnipedia
Udhëtim në Unmikistan : Prishtinë 2003
Udhëtim në Unmikistan : Prishtinë 2003 = Voyage en Unmikistan : Prishtina 2003. Libër nga Daniel Lemahieu (drejtoi) dhe Irena Rambi (përkth.). Botuar në Paris nga "Espace d'un instant", në vitin 2003. Faqet e librit 117. ISBN 2-915037-08-6
Konferencë shkencore për Faik Konicën : Prishtinë , 8.12.2005
Konferencë shkencore për Faik Konicën : Prishtinë, 8.12.2005 libër nga Eqrem Basha (red.). Botuar në Prishtinë nga Akademia e Shkencave dhe e Arteve e Kosovës, në vitin 2006. Faqet e librit 154. ISBN 9951-413-35-8
Le të ngadhënjejë liria : (poezi të konkursit të katërt letrar) : 26 nëntor, Prishtinë
Le të ngadhënjejë liria : (poezi të konkursit të katërt letrar) : 26 nëntor, Prishtinë libër nga Bahtir Hamza (red.). Botuar në Prishtinë nga "Arbania", në vitin 2007. Faqet e librit 169.
Eduardo Laurencena
Eduardo Laurencena (1885–1959) ishte politikanë argjentinas. Ai shërbeu si guvernator i Provincës Entre Ríos dhe ishte senator. Babai i tij, Miguel Laurencena, ishte guvernator i njëjtës provincë.
Hipster (nënkulturë bashkëkohore)
Përdorimi ironik (ose post-ironik ) i elementeve të cilësisë së mirë është i njohur në modën hipster. Mustaqet ironi dhe tatuazhet e mustaqeve ishin gjithashtu të njohura.
Hipster i shekullit të 21-të është një nënkulturë (ndonjëherë e quajtur hipsterizëm ) që përcaktohet nga pretendimet për vërtetësi dhe origjinalitet, por për ironi të fatit, mungon dukshëm në autenticitet dhe përputhet me një stil kolektiv. Nënkultura mishëron një etikë të veçantë të konsumit që kërkon të komodifikojë idenë e rebelimit ose të kundërkulturës. Moda është një nga shënjuesit kryesorë të identitetit hipster. Anëtarët e nënkulturës zakonisht nuk identifikohen si hipsterë, dhe fjala hipster përdoret shpesh si përçmim për dikë që është me pretendime ose ka shumë shqetësim për tu shfaqur në modë ose në një mënyrë jo të zakonshme.
Elementet stereotipike të modës përfshijnë rrobat e cilësisë së mirë, modës alternative, ose një përzierje të modës të ndryshme, shpesh duke përfshirë xhinse të ngushta, këmisha me katrore, kapela të thurura, një mjekërr të plotë apo me  mustaqe  me qëllim t9 marrjes së vëmendjes, dhe syze jo-optike. Nënkultura është e lidhur gjerësisht me muzikën indie dhe alternative. Në Shtetet e Bashkuara, ajo shoqërohet kryesisht me të rinjë të  bardhë  të klasës së mesme të perceptuar të të rinjve që mbizotërojnë zonat urbane.
Termi hipster në përdorimin e tij aktual u shfaq për herë të parë në vitet 1990 dhe u bë i spikatur veçanërisht në fund të viteve 2000 dhe në fillim të viteve 2010, duke dalë nga lëvizjet e hershme hipster të viteve 1940.
Historia
Në fillim të vitit 2000, të dy The New York Times dhe Time Out New York ( TONY ) drejtuan profilet e Williamsburg, Brooklyn, duke iu referuar " bohemëve " dhe " artistëve të Fshatit Lindor ", respektivisht. Deri në vitin 2003, kur Manuali Hipster u botua nga banori i Williamsburg-ut, Robert Lanham, termi hipster (fillimisht i referohej nënkulturës së viteve 1940 ) kishte hyrë në përdorim të gjerë në lidhje me Williamsburg dhe lagje të ngjashme. Doracaku Hipster përshkroi hipsterët si të rinj me " prerje karakterizuese flokësh, lëkundje xhepash, biseda në celular, pirjen e cigareve evropiane ... Lanham përshkruan më tej hipsterët: "Ju keni mbaruar një shkollë artesh liberale, skuadra të futbollit, të  cilat nuk ka fituar një lojë që nga administrata e Reagan" dhe "ju keni një mik republikan të  cilin gjithmonë e përshkruani si" një mikun tuaj republikan   Mark Greif daton fazën fillestare të ringjalljes së termit hipster'' për t'iu referuar kësaj nënkulture nga 1999 në 2003. Ndërsa hipsterët zakonisht vijnë nga familje të pasura të racës së bardhë, ata mund të vijnë nga një mori prejardhjesh. Një temë drejtuese e hipsterëve është të kesh prindër që janë me të vërtetë në Presidentin Ronald Reagan. djathtas|parapamje| Biçikletë me një shpejtësi të vetme me frenues slitë të pasme. Një fenomen i ngjashëm ndodhi në Mbretërinë e Bashkuar, me punëtorë të rinj, relativisht me njohuri në media dhe industri dixhitale që lëvizin në zona tradicionalisht të klasës punëtore të Londrës, të tilla si Hoxton, Spitalfields dhe, veçanërisht, Shoreditch me butësinë e mëvonshme të këtyre zonave. Nënkultura u parodizua në revistën Shoreditch Twat (1999) dhe sitcomin televiziv Nathan Barley (2005). Seriali, në lidhje me një "nyje mediale vetë-lehtësuese" të vetë-përshkruar, çoi në përdorimin e termit Nathan Barleys në mënyrë peorative në Londër për nënkulturën që parodizoi.
Në vitin 2008, shkrimtari i revistës Utne Reader Jake Mohan përshkroi " hipster rap " si "i përbërë nga prodhimet më të fundit të MC-ve dhe DJ-ve që hedhin modën konvencionale të hip-hopit, duke shmangur rroba të gjera dhe zinxhirë ari për xhinse të ngushta, syze dielli të mëdha, shalle të rastit., dhe pjesë të tjera të stilit të jetës hipster ". Shkrimtari i Prefix Mag, Ethan Stanislawski argumenton se ka elementë racorë në rritjen e rap hipster. Ai pretendon se "ka pasur një mori replikash të zemëruara për ngritjen e rap hipster", të cilat ai thotë se mund të përmblidhen si "fëmijët e bardhë duan tjetërsinë e shokuar të hip-hopit ... pa përfshirë gjithë njerëzit e zezë të frikshëm".
Një artikull i revistës Time 2009 përshkroi hipsterët si më poshtë: "merrni triko të gjyshes tuaj dhe syzet e Bob Dylan, shtoni pantallona të shkurtra xhinse, Converse All-Stars dhe një kanaçe Pabst dhe ja-hipster".
- Time, korrik 2009.
Shkrimtari Brandon Stosuy vuri në dukje se " metalet e rënda kanë pushtuar së fundmi një kufi të ri, duke e bërë një mbikalesë të papritur në fushën e hipsterdom." Ai argumenton se "ringjallja e tanishme duket se është një mutacion i natyrshëm nga magjepsja hipster me post-punk, zhurmë dhe pa valë", e cila lejoi madje edhe "fëmijët indiferentë indie të zhyten gishtat e këmbëve në tinguj të dhëmbëzuar, autik". Ai argumenton se një "nënprodukt" i këtij zhvillimi ishte një "hetim i një kulture muzikore që shumë më parë kishin frikë ose fetishizuar nga larg". Në librin e tij 2011 HipsterMattic, autori Matt Granfield përshkroi kulturën hipster: Ndërsa shoqëria kryesore e viteve 2000 (dekada) kishte qenë duke u zënë me televizione të realitetit, muzikë vallëzimi dhe gjetjen e vendndodhjeve të mbathjeve të Britney Spears, një kryengritje po zhvillohej në heshtje dhe me ndërgjegje prapa skenave. Stilet e harruara prej kohësh të veshjeve, birrës, cigareve dhe muzikës po bëheshin përsëri të njohura. Retro ishte i freskët, mjedisi ishte i çmuar dhe njeriu i vjetër ishte i riu 'i ri'. Fëmijët dëshironin të vishnin cardiganët e Sylvia Plath dhe syzet e Buddy Holly - ata u kënaqën me ironi të bërjes së diçkaje kaq nervoze e aq të ftohtë. Ata dëshironin të jetonin të qëndrueshëm dhe të hanin kokrra organike pa gluten. Mbi të gjitha, ata donin të njiheshin si të ndryshëm - të largoheshin nga rryma kryesore dhe të gdhendnin një vend kulturor për veten e tyre. Për këtë brez të ri, stili nuk ishte diçka që mund të blini në një dyqan, u bë diçka që e gjetët në një dyqan lulëzimi, ose, idealisht, e krijuat vetë. Mënyra për të qenë i ftohtë nuk ishte të dukesh si një yll televizioni: duhej të dukej sikur nuk do të kishe parë kurrë televizion.
Aksesorë
parapamje| Elektronika retro, ora Casio e paraqitur në fotografi, mjekra e plotë dhe rrobat e cilësisë së mirë, gjithashtu në fotografi, janë të lidhura me nënkulturën hipster. Biçikletat me ingranazhe fikse lidhen me nënkulturën hipster. Slate i quan biçikletat një "pajisje hipster gjithnjë e më të zakonshme". Një shoqatë hipsterësh me një popullaritet në rritje të mjekrave të plota daton para vitit 2010. Në vitin 2016, historiani Alun Withey vërejti se "mjekra hipster, ose mjekra prej druri, do të jetë qimja përcaktuese e fytyrës e kësaj gjenerate". Trende të tjera hipster në vitet 2010 kanë përfshirë thurjen, karnizmin, hortikulturën, bletarinë urbane, kafen e specialitetit, birrën artizanale, taksiderminë, fedora, dhe klasat e shtypjes dhe të lidhjes së librave.
Sipas rajonit
alt=|parapamje| Fred Armisen dhe vendasit Paqësor në veriperëndim Carrie Brownstein parodojnë hipsterët amerikanë në Portlandia . (foto: Paneli i WebVision Portlandia) parapamje| [[Tampere në Pirkanmaa, Finlandë është renditur një nga qytetet më të njohura të hipsterëve në botë. ]] Në vitin 2017, firma britanike e logjistikës dhe marketingut MoveHub publikoi një "Indeks Hipster" për Shtetet e Bashkuara. Ky studim i parë tërhoqi nga pesë pika të të dhënave: mikrobrujeri, dyqane lulëzimi, restorante vegane dhe sallone tatuazhesh dhe ato i bashkuan këto të dhëna me inflacionin e qirasë së qyteteve në vitin e kaluar. Në vitin pasues, MoveHub doli me një studim të ngjashëm, këtë herë duke matur qytetet më Hipster në botë. Metrikat ishin paksa të ndryshme për këtë studim: ata matën restorantet vegane, kafenetë, studiot e tatuazheve, butikët e cilësisë së mirë dhe dyqanet e rekordeve. Për studimin global, ata gjithashtu kufizuan kërkimin e tyre në qytete më të mëdha, me popullsi mbi 150,000 banorë. Për këtë arsye, shumë qytete amerikane që renditën shumë në studimin e SHBA në 2017 nuk ishin të ligjshëm për studimin 2018. iHeartRadio, një kompani mediatike dhe argëtuese, më pas mori studimin e MoveHub për vitin 2018 dhe e ngushtoi atë në qytetet Kanadeze. Të tre këto tabela janë referuar në seksionet vijuese në lidhje me rajonet që kanë kultura të mëdha hipster. Kryesorja e listës botërore është qyteti i Brighton në Mbretërinë e Bashkuar, deputetja e së cilës Caroline Lucas ishte deputetja e vetme e Partisë së Gjelbër që votoi në Parlamentin Britanik në zgjedhjet e përgjithshme 2010, 2015 dhe 2017.
Në indeksin e mësipërm global të vendosur nga MoveHub, tre nga dhjetë qytetet më hipster-centrike në të gjithë botën u renditën Oregoni ose shteti i Uashingtonit: Portland, Seattle dhe Spokane. Nga 20 qytetet kryesore hipster në SH.B.A., gjashtë prej tyre ishin në Paqësorin Veriperëndimor. Kjo përfshin, sipas radhës: Vancouver, Washington; Boise, Idaho; Tacoma, Uashington; Spokane, Uashington; Portland, Oregon; dhe Seattle, Washington.
Ndërsa Kanada si një e tërë shpesh është e njohur për filozofinë e tyre liberale dhe hapjen ndaj jetesës alternative, disa nga qytetet e listuara hipster në Kanada janë në provincën Kanadeze të British Columbia, e cila është vetëm në veri të shtetit të Uashingtonit dhe një pjesë e rajonit të Paqësorit Veriperëndimor, dhe kjo përfshiu tre nga pesë qytetet e rangut të lartë - Victoria, Kelowna dhe Vancouver.
Ka një rritje  numri i qyteteve në të gjithë rajonin Jugperëndimor dhe Malit Shkëmbor të cilat janë marrë gjithnjë e më shumë nga të rriturit e rinj ( Millennials ), dhe po fitojnë një atmosferë të veçantë artistike, alternative e cila është e lidhur fort me termin "hipster". Shumë prej tyre formojnë një oaz për mënyra alternative të jetesës dhe politikë në mes të një rajoni që normalisht ka një shoqatë të fortë me GOP dhe vlera shumë tradicionale, konservatore.
Një shembull tjetër i një enklave liberale në një shtet konservator është Salt Lake City. Në vitin 2016, vetëm dy qarqe treguan një shumicë të votuar Demokratike në një hartë politike të Utah, të dyja të vendosura mu përreth Salt Lake City. Në listën e lartpërmendur nga MoveHub të 20 qyteteve më hipster në Amerikë, Salt Lake City vendosi Nr. 2 në të gjithë kombin. Në një shtet të njohur për besimin e tij Mormon, Salt Lake City është bërë një vendbanim i preferuar i personave LGBT dhe ka mbirë një mori mbresëlënëse të mikrobeksualëve. Awshtë i mbushur me dyqane vegane dhe shtigje shëtitjeje.
Denver është një tjetër shembull shpesh i cituar i një destinacioni të famshëm pelegrinazhi për Millennials. Denver ka një reputacion në zhvillim e sipër për mikrobekstierat e tyre. Qyteti është gjithashtu i njohur mirë për shëtitjet dhe ski e tyre. Qyteti thuhet se ka një nga popullatat më aktive dhe më të "përshtatshme" në SH.B.A. Qyteti është një nga 10 qytetet më miqësorë për qenët në Amerikë dhe ka numrin më të lartë për kokë të banorëve të qenve që ecin dhe kafshëve shtëpiake. Në industrinë e muzikës, një nga vendet më të famshme për koncerte, dhe një që shumë grupe pretendojnë se janë të preferuarit e tyre për të performuar, është Red Rocks Amfiteatri. Bandat ndonjëherë duhet të rezervojnë data të njohura deri në pesë vjet më parë.
Vende të tjera në rajonin Jugperëndimor që bënë listën e MoveHub të 20 Qyteteve Më Hipster përfshijnë Tucson, Arizona; Santa Rosa, California; Reno, Nevada; dhe Albuquerque, New Mexico.
Qyteti i Nju Jorkut
Ndërsa hipsterët - "krijues të rinj" me çmime nga lagjet urbane Bohem në Brooklyn si Williamsburg, Park Slope dhe Greenpoint - u zhvendosën në periferi afër New York City, The New York Times shpiku neologjizmin "Hipsturbia" për të përshkruar stilin e jetës së hip si jetonte në periferi. U cituan Hastings-on-Hudson, Dobbs Ferry, Irvington dhe Tarrytown, të gjithë në Westchester County.
Një prirje e vogël e kulturimit të kryqëzuar të Hasidizmit Chabad dhe nënkulturës Hipster u shfaq brenda komunitetit hebre të Nju Jorkut, duke filluar në fund të viteve 2000. Një numër i konsiderueshëm i anëtarëve të komunitetit Chabad Hasidic, kryesisht banues në Crown Heights, Brooklyn, duket se tani kanë miratuar afinitete të ndryshme kulturore si nënkulturë lokale hipster. Këta Hasidim të kryekulturuar janë quajtur " hipsterë Chabad " ose "hipsterë Hasidikë". Sinagoga Soho, e themeluar nga emisarët e Chabad në SoHo, Manhattan, e kanë quajtur veten si një "sinagogë hipster". Trendi i hipsterëve Chabad Hasidic qëndron në kontrast me tensionet e përjetuara midis komunitetit Satmar Hasidic në Williamsburg dhe hipsterëve lokalë.
Racizëm
Racizmi hipster është duke u përfshirë në sjellje që zakonisht konsiderohen si raciste dhe duke i mbrojtur ato si të kryera me ironi ose satirë. Rachel Dubrofsky dhe Megan W. Wood e kanë përshkruar atë me sa duket "tepër hip dhe të vetëdijshëm për të thënë në të vërtetë gjërat raciste që shprehen". Kjo mund të përfshijë veshjen e faqes së zezë dhe shfaqje të tjera të afrikano-amerikanëve stereotipë, përdorimin e fjalës zezak dhe përvetësimin e veshjes kulturore. Talia Meer argumenton se racizmi hipster është i rrënjosur në atë që ajo e quan "jashtëzakonshmëri hipster", që do të thotë "ideja që diçka zakonisht ofenduese ose paragjykuese shndërrohet për mrekulli në diçka të zgjuar, qesharake dhe shoqërore të rëndësishme, nga pohimi që thoshte gjë e zakonshme fyese është ironike ose satirike ". Siç e përshkruan Leslie A. Hahner dhe Scott J. Varda, "ata që marrin pjesë në veprime të racizmit hipster i kuptojnë ato veprime si raciste kur praktikohen nga të tjerët, por racionalizojnë shfaqjet e tyre raciste përmes një jashtëzakonshmërie të supozuar."
Hipsterët dhe neo-nazizmi
Nipsters janë një lëvizje hipster neo-nazist e krahut të djathtë që u shfaq në 2014. Nipsterët kanë gjetur mënyra për të anashkaluar frenimin kundër rekrutimit ekstremist të krahut të djathtë të adoleshentëve në Gjermani përmes ngjashmërisë së tyre të padallueshme me përkatësinë me nënkulturën Hipster. Media përdor termin Nipster (një portmanteau e nazistëve dhe hipsterëve) për njerëzit që ndërthurin stilin hipster me ekstremizmin e krahut të djathtë dhe neo-nazist.
British neo-nazist terrorist organizimi i Veprimit Kombëtar u tha se ka qenë një "përzierje e hipsters dhe skinhedsat." National, një gazetë skoceze, e përshkroi grupin si të përbërë nga neofashistë hipster kryesisht të klasës së mesme.
Seksizmi
Seksizmi hipster, i njohur gjithashtu si seksizëm i përditshëm, ose seksizëm ironik, përcaktohet nga Alissa Quart në blogun e modës të revistës New York The Cut si "objektivizimi i grave, por në një mënyrë që përdor tallje, thonjëza dhe paradoks". Isshtë një formë e seksizmit të vetëdijshëm që konsiderohet e pranueshme duke pasur parasysh që autorët e tij janë të vetëdijshëm për seksizmin e natyrshëm dhe objektivizimin e grave në çfarëdo veprimi apo deklarate që po kryhet prej tyre. Ajo është e rrënjosur në idenë se seksizmi është një institucion i vjetëruar dhe arkaik, të cilin njerëzit nuk e përfshijnë më, duke e bërë demonstrimin e seksizmit të duket satirik dhe ironik.
Seksizmi hipster mund të paraqitet me tallje dhe të shprehet si i padëmshëm. Quart pozon se seksizmi hipster "është një gjest distancues, një besim që thjesht duke aplikuar citate, material i paqartë, i dyshimtë dhe madje ofendues për gratë mund të shndërrohet alkimikisht". Ajo vëren se kjo formë e seksizmit ka një pranueshmëri të veçantë publike, duke thënë se ajo përjetëson seksizmin në përgjithësi për shkak të një tolerance publike bazuar në arsyetimin se rastet e seksizmit hipster janë humoristike. Duke dalluar komedinë që kritikon shoqërinë nga seksizmi hipster, diskursi feminist diskuton seksizmin hipster si humor i cili, në vend që të ofrojë kritikë, përdor një metodologji evazive e cila ruan stereotipet dhe paragjykimet. Profesorja e psikologjisë Octavia Calder-Dawe sugjeron që për shkak të kësaj, praktika e seksizmit hipster gjithashtu ndikon në mënyrë të pavetëdijshme në idenë se nuk duhet folur për seksizëm. Seksizmi hipster lidhet me postfeminizmin në atë që minimizon seksizmin në përgjithësi duke e normalizuar rastësisht mbi bazën se seksizmi është çrrënjosur dhe kështu nuk është i përshtatshëm për shqyrtim apo diskutim serioz.
Një parim i seksizmit hipster është përdorimi i rastësishëm i fjalëve nënçmuese të tilla si "kurvë" dhe " lavire ", mbi bazën që përdorimi i tillë synon si ironik. Jessica Wakeman, një kontribuese në The Frisky, sugjeron që etiketimi seksizëm hipster mundëson seksizëm të rastësishëm si një mjet për të qenë ironik, dhe kështu shihet si një formë e pranueshme e seksizmit.
Quart shpiku termin "seksizëm hipster" në 2012, pjesërisht si një koment mbi " racizmin hipster ", një term i shpikur nga Carmen Van Kerckhove rreth 2007 [69] cili ishte popullarizuar më herët në 2012. Ajo e diferencoi atë nga "seksizmi klasik", të cilin ajo e përshkruan si "jo-ironik, të qartë, të dhunshëm [dhe] banal". parapamje| Ngjitëse anti-hipster 2014 në [[Dresdeni|Dresden, Gjermani .]] A 2016 literature review in the European Journal of Cultural Studies summarised the hipster culture "as a translocal and layered phenomenon with contextually specific claims to authenticity". While noting that the identity markers realised by hipsters are often localised, it states that "What is absolutely crucial – and global – in defining a hipster is the claim to authenticity, uniqueness and individuality. Being a true hipster is about 'being real', and not 'trying too hard'. 'Being real', however, demands identity work, and being a hipster comes with very strong and reoccurring identity discourses that all focus on authenticity, yet paradoxically form the basis of a very collective style." Christian Lorentzen i Time Out New York argumenton se "hipsterizmi fetishizon elementet autentike" të të gjitha "lëvizjeve të skajshme të epokës së pasluftës - Beat, hipi, punk, madje grunge" dhe tërheq në "dyqanet kulturore të çdo etnie të pa shkrirë" dhe "stili homoseksual", dhe më pas "e regurgiton me një autentikitet të syrit". Ai pretendon se ky grup i "18-to-34-vjeçarëve", të cilët janë kryesisht të bardhë, "kanë defanged, lëkurë dhe konsumuar" të gjitha këto ndikime. Lorentzen thotë se hipsterët, "në mishërimin e tyre të tanishëm të pavdekshëm", janë "në thelb njerëz që mendojnë për veten e tyre si më të freskët se Amerika", duke iu referuar atyre si "vrasës të ftohtë". Ai argumenton se metroseksualiteti është përvetësimi hipster i kulturës homoseksuale, si një tipar i mbartur nga faza e tyre "Emo". Ai shkruan se "këto estetikë janë asimiluar - kanibalizuar - në një repertor të pakuptimësisë, nga e cila hipster mund të ndërtojë një identitet në mënyrën e një kolazh, ose një playlist të përzier në një iPod ". Ai gjithashtu kritikon se si kërcënimi origjinal i nënkulturës është braktisur prej kohësh dhe është zëvendësuar me "formën e agresionit jo shumë pasiv të quajtur snark ".
Në një artikull të Huffington Post me titull "Kush është hipster?", Julia Plevin argumenton se "përkufizimi i 'hipster' mbetet i paqartë për këdo jashtë këtij rrethi vetëshpallës, shumë përzgjedhës". Ajo pretendon se "e gjithë çështja e hipsterëve është që ata të shmangin etiketimet dhe etiketimet. Sidoqoftë, të gjithë vishen njësoj dhe veprojnë njësoj dhe përputhen në mos-konformitetin e tyre "me një" pamje të vjollcës së ngathët ikonike të krijuar me kujdes. " majtas|parapamje| "Ju Fitoni, Hipsters". Për një kohë të gjatë, Toronto, Kanada, biznesi zhvendoset kur hipsterët miratojnë The Junction. Rob Horning zhvilloi një kritikë të hipsterizmit në artikullin e tij në Prill 2009 "Vdekja e Hipsterit" në PopMatters, duke eksploruar disa përkufizime të mundshme për hipsterin. Ai mendon se hipster mund të jetë "mishërimi i postmodernizmit si një forcë e shpenzuar, duke zbuluar se çfarë ndodh kur pastiche dhe ironia e shterojnë veten si estetikë", ose mund të jetë "një lloj ndërmjetës i përhershëm kulturor në kapitalizmin e vonë të hipermediate, duke shitur burime alternative të pushteti shoqëror i zhvilluar nga grupe të jashtme, ashtu si 'negro të bardha' origjinal të evinceduar nga Norman Mailer u bënë 'hipsterëve' origjinalë, para-pejorativë - zezakëve ". Horning propozoi gjithashtu që roli i hipsterëve mund të jetë "përvetësimi [e] i formave të reja të kapitalit kulturor, shpërndarja e tyre në mediat kryesore në një formë komerciale dhe zhveshja e shpikësve të tyre ... nga fuqia dhe lavdia". Horning argumenton se "problemi me hipsterët" është "mënyra në të cilën ato zvogëlojnë veçantinë e gjithçkaje për të cilën ju mund të jeni kurioz ose të investoni në të njëjtin emërues të zymtë të përbashkët se sa 'i ftohtë' perceptohet të jetë", "si" thjesht një shenjë tjetër e identitetit personal ". Për më tepër, ai argumenton se "hipster përcaktohet nga mungesa e vërtetësisë, nga një ndjenjë e vonesës në skenë" ose mënyra se si ata e transformojnë situatën në një "skenë të vetëdijshme për veten, diçka që të tjerët mund ta shqyrtojnë me kujdes dhe ta shfrytëzojnë". parapamje| "Hipsterët arrijnë të tërheqin një unik të neveritshëm në intensitetin e tij." - Dan Fletcher, Revista Time . Dan Fletcher në Time duket se e mbështet këtë teori, duke pohuar se dyqane si Urban Outfitters kanë prodhuar në masë hipster elegant, duke bashkuar hipsterdom me pjesë të kulturës së zakonshme, duke lënë në hije skenën alternative të artit dhe muzikës ende të fortë të krijuesve të saj. Sipas Fletcher, "Hipsterët arrijnë të tërheqin një unike të neveritshme në intensitetin e saj. Kritikët e kanë përshkruar grupin e përcaktuar lirshëm si të vetëkënaqur, plot kontradikta dhe, në fund të fundit, qorrsokakun e civilizimit perëndimor. "
Elise Thompson, një redaktore për LA blog LAist, argumenton se "njerëzit që erdhën në moshë në lëvizjen punk rock të viteve 70 dhe 80 duket se i urrejnë botërisht" hipsterët ", të cilin ajo i përcakton si njerëz që veshin modë" të shtrenjtë "alternative ], "duke shkuar në" shiritin e fundit, më të ftohtë, më hipestin ... [dhe] dëgjoni [duke] dëgjuar grupin më të fundit, më të ftohtë dhe më hipest ". Thompson argumenton se hipsterët "duket se nuk pajtohen me ndonjë filozofi të veçantë ... [ose] ... zhanër të veçantë të muzikës". Në vend të kësaj, ajo argumenton se ata janë " ushtarë të fatit të stilit" që marrin gjithçka që është e popullarizuar dhe me stil, "duke përvetësuar [stilin] e" lëvizjeve të kaluara kundërkulturore si punk, ndërsa "hedhin [gjithçka] që qëndronte për stilin ".