cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sanije Gashi
Biografia
E angazhuar në kohë të rrezikshme, me delegacionin tre anëtarësh kosovar u takua në Paris me kryetaren për të Drejtat e Njeriut, Danielle Mitterrand, lidhur me shkeljen e të drejtave të njeriut në Kosovë, veçanërisht të fëmijëve (1 tetor 1990); Ishte pjesëmarrëse në themelimin e Degës së parë të LDK-së për Gjermani, në Frankfurt (tetor 1990); merrë pjesë në Tribunën politike në Babenhausen (Gjermani), bashkë me Prof. Fehmi Aganin, organizuar nga bashkatdhetarët, me rastin e 2 korrikut, shpalljes së Deklaratës Kushtetuese; merrë pjesë në demonstratat e organizuara nga shqiptarët në Bon (Gjermani), ku paraqitet me fjalën e saj; si dhe në Seminarin Aksionar për të Drejtat e Njeriut dhe për Demokracinë në Kosovë, në Bruksel, në temën Preventimi për parandalimin e luftës në Ballkan (10 shkurt 1993). Si veprimtare e FG të LDK-së, bashkë me koordinatoren e forumit, ia dorëzon kryetarit të Qeverisë Jugosllave, Stipe Mesiq, peticionin e nënshkruar nga 220 mijë nëna shqiptare, me rastin e vrasjes së fëmijës 11-vjeçar, Afrim Prebreza (Zagreb, korrik 1991). I njëjti peticion i dorëzohet kryetarit të RP të Shqipërisë, Ramiz Alia (27 korrik 1991). Me atë rast realizohet edhe takimi i parë i grave kosovare me gratë shqiptare, pas gati gjysmë shekulli të ndara. Merrë pjesë në protestën masive të 13 qershorit 1991 si më të rrezikshmen Varrimi i Dhunës ndaj shqiptarëve (ndodhet në rradhë të parë), me kërcënimet për likuidim të protestuesëve nga policia serbe; në FG të LDK-së e bashkorganizon protestën masive të grave të kryeqendrës (korrik 1991), etj.
Duke i cilësuar shkrimet në revistën që po e drejtonte si armiqësore dhe shqetësuese për opinionin serb, gazetat serbe të Beogradit (Borba, Politika, Politika Ekspres), Jedinstvo e Prishtinës e Radio Televizioni i Prishtinës - emisioni në gjuhën serbe, e kritikojnë si të papërshtatshme për rrethin, sidomos në kohën e kthimit të ushtarëve shqiptar në arkivole nga armata jugosllave. Me shkrimet në revistë si dhe me veprimtarinë e saj si anëtare e FG të LDK-së, arrestohet dy herë dhe burgoset nga regjimi serb në janar të vitit 1992. Në Gjyqin për Kundërvajtje në Prishtinë dënohet me urgjencë, me motivin se me shkrimet shqetësuese për opinionin serb ka shkaktuar Fyerje të ndjenjave nacionale të qytetarëve (Vredjanje nacionalnih osecanja gradjana). Për periudhën e rëndë të okupimit, është gazetarja dhe veprimtarja e vetme e arrestuar dhe e dënuar me burgim.
Botimet
Me përfundimin e luftës në Kosovë, pos vazhdimit të botimit të revistës Teuta, realizon edhe botime-extra në kuadër të revistës:
Pali VI
{{Kartela Papë }} Paolo VI (Latinisht: Paulus VI; Italisht: Paolo VI; i lindur Giovanni Battista Enrico Antonio Maria Montini; 26 shtator 1897, Concesio - v. 6 gusht 1978 ({[mosha, ) ishte papa i 262 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 21 qershor 1963 dhe deri më 6 gusht 1978. Paraardhës i tij ishte papa Gjoni XXIII, ndërsa pasardhësi Papa Gjon Pali I.
Pali VI ishte kreu i Kishës Katolike dhe sovran i Shtetit të Qytetit të Vatikanit nga 21 qershor 1963 deri në vdekjen e tij në 1978. Pasuar nga Gjoni XXIII, ai vazhdoi Këshillin e Dytë të Vatikanit, të cilin e mbylli në vitin 1965, duke zbatuar reformat e tij të shumta dhe nxiti përmirësimin e marrëdhënieve ekumenike me kishat ortodokse dhe protestante lindore, të cilat rezultuan në shumë takime dhe marrëveshje historike. Montini shërbeu në Sekretariatin e Shtetit të Selisë së Shenjtë nga 1922 deri në 1954. Ndërsa në Sekretariatin e Shtetit, Montini dhe Domenico Tardini konsideroheshin si këshilltarët më të afërt dhe më me ndikim të Papës Piu XII. Në vitin 1954, Piu emëroi Montinin Kryepeshkop të Milanos, dioqezën më të madhe italiane. Montini më vonë u bë Sekretar i Konferencës së Peshkopëve Italianë. Gjoni XXIII e ngriti atë në Kolegjin e Kardinalëve në 1958, dhe pas vdekjes së Gjon XXIII, Montini u konsiderua si një nga pasardhësit e tij më të mundshëm. Me zgjedhjen e tij në papat, Montini mori emrin Paul VI.
Ai mblodhi sërish Këshillin e Dytë të Vatikanit, i cili u mbyll automatikisht me vdekjen e Gjon XXIII. Pasi këshilli kishte përfunduar punën e tij, Pali VI mori përgjegjësinë për interpretimin dhe zbatimin e mandateve të tij, shpesh duke ecur në një vijë të hollë midis pritjeve konfliktuale të grupeve të ndryshme brenda katolicizmit. Madhësia dhe thellësia e reformave që prekin të gjitha fushat e jetës së kishës gjatë pontifikimit të tij tejkaloi programet e ngjashme të reformave të paraardhësve dhe pasardhësve të tij.
Ali Riza Dede
parapamje|Ali Riza Dede Ali Riza Dede lindi më 18 tetor 1882 në qytetin e Krujës. Përfundoi shkollën fillore dhe të mesme fetare, përqafoi dritën hyjnore të udhës Haxhi Bektash Veliut. Për 10 vjet shërbeu në teqetë e Krujës, duke u bërë shembull i përgatitjes së një kleriku të aftë dhe me autoritet në këtë Gjyshatë (Dedellik). Përgatitja e tij teorike dhe praktike shërbeu dhe vizita që bëri në disa vende të Lindjes si në Persi, Irak, Siri, Kaukaz etj.
Në vitin 1920 u kthye në Elbasan. Këtu punoi me përkushtim për bektashizmin në këtë trevë, i cili dha cilësi të larta, e u njoh më së miri nga gjithë besimtarët bektashi, intelektualët e Elbasanit, Gramshit, Kavajës, Tiranës etj. Shumë shpejt me punën e tij u bë i njohur në gjithë Shqipërinë. Mbas vdekjes së Kryegjyshit Botëror Bektashian, Sali Nijazi Dede u propozua nga Këshilli Gjyshnor i Bektashinjve më 9 dhjetor 1941 për Kryegjysh (Dedebaba), të cilën e mori postin e lart në Selinë e Shenjtë, Tiranë më 6 janar 1942. Këtë detyrë e kreu më së miri në organizimin dhe drejtimin e Kryegjyshatës Botërore Bektashiane dhe marrëdhëniet me teqet në botë deri sa ndërroi jetë në vitin 1944.
241 p.e.s.
Mbi vitin 241 p.e.s..
Islami në Rumani
Sipas traditës, Islami u krijua fillimisht në vend rreth udhëheqësit sufi Sarı Saltık gjatë epokës bizantine. Prania islame në Dobrujën Veriore u zgjerua nga mbikëqyrja osmane dhe imigrimi i njëpasnjëshëm, por ka qenë në rënie të vazhdueshme që nga fundi i shekullit të 19-të. Në Vllahi dhe Moldavi, dy Principatat Danubiane, epoka e suzerainty osman nuk u shoqërua me një rritje të numrit të muslimanëve, prania e të cilëve atje ishte gjithmonë margjinale. Të lidhura gjithashtu me Perandorinë Osmane, grupet e kolonistëve islamikë në pjesë të tjera të Rumanisë së sotme u zhvendosën nga zgjerimi i Habsburgëve ose nga ndryshime të ndryshme të tjera politike.
Pasi Dobruja Veriore u bë pjesë e Rumanisë pas Luftës Ruso-Turke të 1877-1878, komuniteti ruajti statusin e tij të vetëvendosjes. Kjo ndryshoi gjatë regjimit komunist, kur muslimanët rumunë ishin subjekt i një mase mbikëqyrjeje nga shteti, por grupi u emancipua përsëri pas Revolucionit Rumun të vitit 1989. Interesat e tij përfaqësohen nga Myftiyat (Muftiyatul Cultului Musulman din România), i cili u krijua si ribashkim i dy institucioneve të tilla të veçanta.
Sipas burimeve të tjera, që nga viti 2023, numri i muslimanëve në Rumani është rreth 200.000 (1% e popullsisë së Rumanisë).
Rumania dhe Islami
Popullsia islame e Rumanisë, që është ose turke, ose tatare ose shqiptare, është e drejtimit sunit. Praktika e Islamit në Rumani është e lidhur me popullsinë turko-tatare të vendosur në këtë territor që nga shekulli 13. Kështu, më 1241, tatarët e Hordhis ë së Artë kishin fuqizuar pushtetin e tyre në disa zona pranë maleve Karpate. Ndërmjet 1262 dhe 1264, perandori bizantin Mikhail i 13-të, Pateologu, u dha të drejtë komandantëve turq Izettin Keyaus dhe Saru Saltak Dede të ngrinin kampe ushtarake në rajonin e Dobrogeas, me qëllim të mbrojtjes së kufijve të Bizantit nga sulmet e mundshme nga veriu. Kështu u shfaqën turqit në rrethinat e qytetit të sotëm të Babadagit.
Komunitetet e qëndrueshme islame në territorin rumun gjenden vetëm në shekujt 14-15, si pasojë e vendosjes së sovranitetit të Perandorisë Osmane mbi principatat rumune, por këto komunitete lulëzuan veçanërisht në Dobrogea dhe në disa qytete përgjatë Danubit.
Sot liria e besimit në Rumani garantohet me kushtetutë dhe këtyre feve u akordohen nga shteti ndihma në raport me numrin e besimtarëve. Një statistikë jozyrtare flet për 70.000 myslimanë turq, tatarë, shqiptarë etj., që jetojnë në rreth 80 komunitete në zona rurale e urbane. Sot në Rumani numërohen rreth 50 komunitete islame dhe 20 njësi më të vogla. Në Konstancë jetojnë 80 % myslimanë, në Tulcea 12 %, kurse të tjerët në qendrat urbane, si : Bukuresht, Braila, Galati, Kalarasi, Giurgiu, Otlenita, Turnu Severini etj. Komuniteti islam rumun numëron rreth 35 imamë.
Mbështetja materiale e komunitetit islam përbëhet nga donacionet e vetë besimtarëve, nga subvencionet e shtetit dhe të organizatave të huaja islame, nga shitja e librave dhe kartolinave, nga vizitat në qendrat historike islame etj.
Komuniteti islam i vendosur historikisht në Rumani (rreth 56.000 anëtarë sipas regjistrimit të 1992) është rritur nga të ardhurit e rinj, të cilët mund të jenë refugjatë, biznesmenë, studentë etj. Një statistikë jozyrtare e dhënë nga Lidhja për Islam dhe Kulturë në Rumani e çon këtë numër në 70.000 myslimanë : turq, tatarë, shqiptarë. Të cilët jetojnë në rreth 80 komunitete në zona rurale e urbane. Sipas regjistrimit të 1992 numri i tatarëve ishte 24.649 d.m.th. 0,11 % e popullsisë. Por, shoqatat tatare pretendojnë se shifra reale është mbi 55.000 persona. Ata jetojnë në Konstanca, Tulcea dhe Bukuresht. Numri i turqve në Rumani është 29.080, pra 0,13 % e popullsisë së përgjithshme rumune. Ata jetojnë në Tulcea, Nukuresht, Kalaria dhe Braila. thumb|left|Xhamia e Mangalit në Rumani është xhamia më e vjetër ekzistuese Sipas dokumenteve, viti 1595 është data që dokumenton vendosjen e shqiptarëve në trojet rumune. Shumë shqiptarë të shquar kanë dhënë kontributin e tyre për zhvillimin e shtetit rumun.
Sot, shqiptarët e Rumanisë përbëjnë një minoritet të konsiderueshëm. Ata kanë një gazetë, një shoqatë e cila mbron të drejtat e tyre dhe kanë të drejtën të kenë një përfaqësues në Parlament.
Një tjetër grup aktiv, që nuk lidhët me minoritetet tradicionale, është Liga Islame dhe Kulturore e Rumanisë, e cila u krijua në vitin 1990, si Asociacioni i Studentëve Myslimanë të Rumanisë, e cila ka si qëllim mbrojtjen e të drejtave të studentëve myslimanë dhe përhapjen e Islamit.
Kjo shoqatë është person juridik. Ajo u themelua nga studentët rumunë myslimanë para 14 vjetësh. Në mars të vitit 1999, kjo shoqatë u shndërrua në Lidhjen Islame dhe Kulturore të Rumanisë. Kjo shoqatë degët e saja i ka në Bukuresht, Timisoara, Isasa, Cluj-Napuca dhe Costanta. Objektivi kryesorë i kësaj Lidhjeje është prezantimi i fesë islame në shoqërinë rumune. Kjo lidhje kujdeset edhe për shtresat e pafavorizuara të shoqërisë.
Në Rumani vetëm 15 fetë e njohura nga shteti mund të mbajnë lëndë fetare në shkollat publike. Ndërkohë që ligji lejon arsimin në bazë të fesë së prindërve të nxënësve, minoritetet ankohen se nuk kanë mundur të mbajnë orë fetare në shkollat shtetërore. Sipas grupeve fetare minoritare, kjo ndodhë për shkak se priftërinjtë ortodoks janë ata që ua mohojnë mësuesve të feve tjera të japin mësim në ato shkolla. Në vitin 1995, pas një marrëveshje në mes të qeverive të Rumanisë dhe Turqisë u rihap seminari islam në Medgidija (i themeluar në vitin 1901, i mbyllur në vitet 60-ta).
Përveç myftiut, Bagas Sanghirait, në Rumani ekziston një këshill islam me 23 anëtarë, të cilët mblidhen rregullisht për të trajtuar probleme administrative dhe disiplinore që kanë të bëjnë me fenë. Klerikët islam të Rumanisë përfshijnë hatibët, imamët dhe myezinët. Sot, vendi ka 35 imamë, të cilët janë edhe haxhi. Asetet e komunitetit islam bazohen në kontributet vullnetare nga anëtarët, donacionet dhe ndihmat shtetërore, nga shitjet dhe të ardhurat nga vizitat në objektet historike.
Organizata joqeveritare islam
Me gjithë numrin e madh të organizatave joqeveritare që përfaqësojnë komunitetin islam në katalogët e OJQ-ve të pakta janë ato organizata që funksionojnë plotësisht. Nga njëra anë këto organizata janë përfaqësuese të komuniteteve minoritare (turke e tatare) dhe kanë përparësinë e përfaqësimit në parlament, njohjen e të gjitha të drejtave kushtetuese, përdorimin e gjuhës amtare në administratën publike etj.
P.sh. Unioni Demokratik i Myslimanëve Turq është krijuar në vitin 1990 me qëllim të veprimit si një organizatë ë etnike fetare e popullsisë turko-tatare në Rumani. Më pastaj kjo organizatë u nda në dysh, në Unionin Demokratik Turk dhe Unionin Demokratik të Turqve dhe Tatarëve Myslimanë.
Në vitin 1990, vetëm në Dobrogea gjendeshin 238 xhami, ndërsa sot në Rumani ka rreth 77 vendnamaze, prej të cilave një xhami në Konstanca. Por Rumania ka edhe monumente historike që lidhe me trashëgimin islame në këtë vend, si xhamia qendrore dhe xhami Hunchiar, që gjendet në Kostanca, xhamia Esmahan Sulltan në Mangalia, xhamia e Medfidias, Harsovas, Amazeceas, Babadagut dhe Tulceas.
La Riba
La Riba është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Camp, të provincës Tarragona, në Katalonia. La Riba ka 705 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 7.99 km2.
Lidhje të jashtme
La Riba
Mali-Kakarriq
Mali-Kakarriqi është një fshat në komunën Balldren i Ri në rrethin e Lezhës të Shqipërisë.ahah
Siçilia
Siçilia (Sicilia) është ishulli më i madh dhe më i populluar në Detin Mesdhe dhe një nga 20 rajonet e Italisë. Ngushtica e Mesinës e ndan atë nga rajoni i Kalabrisë në Italinë Jugore. Është një nga pesë rajonet autonome me status special dhe zyrtarisht quhet Regione Siciliana. Rajoni ka 5 milionë banorë. Kryeqyteti i saj është Palermo.
Siçilia është në Detin Mesdhe qendror, në jug të Gadishullit Italian në Evropën kontinentale, nga e cila ndahet nga Ngushtica e Mesinës. Pika historike e tij më e spikatur është Mali Etna, vullkani më i lartë aktiv në Evropë, dhe një nga më aktivët në botë, aktualisht 3,357 m e lartë. Ishulli ka një klimë tipike mesdhetare.
Dëshmia më e hershme arkeologjike e aktivitetit njerëzor në ishull daton që nga viti 14,000 pes. Rreth vitit 750 pes, Siçilia kishte tre koloni fenikase dhe një duzinë greke dhe më vonë ishte vendi i Luftërave Siçiliane dhe Luftërave Punike. Pas përfundimit të provincës romake të Sicilisë me rënien e Perandorisë Romake në shekullin e 5-të e.r., Siçilia u sundua gjatë Mesjetës së Hershme nga vandalët, ostrogotët, Perandoria Bizantine dhe Emirati i Siçilisë. Pushtimi norman i Italisë jugore çoi në krijimin e Qarkut të Siçilisë më 1071, që u pasua nga Mbretëria e Siçilisë, një shtet që ekzistonte nga viti 1130 deri më 1816. Më vonë, ajo u bashkua nën Shtëpinë e Bourbonit me Mbretërinë e Napolit si Mbretëria e Dy Siçilive. Ishulli u bë pjesë e Italisë në vitin 1860 pas Ekspeditës së Mijërave, një revoltë e udhëhequr nga Giuseppe Garibaldi gjatë bashkimit italian dhe një plebishit. Siçilisë iu dha statusi special si rajon autonom më 15 maj 1946, 18 ditë përpara referendumit institucional italian të vitit 1946.
Arbëreshët e Siçilisë
thumb|300px|Eparkia e Horës së Arbëreshëvet, dioqeza arbëreshe në ritit lindor, vendi administrativ ku ndodhen katundët shqiptarë
Siçilia ka shumë katunde të banuar me Arbëreshë. Fillimisht, në shekullin e pesëmbëdhjetë, shqiptarët në Siçili ishin në nëntë vende, por vetëm ata që janë në krahinën e Palermos (pesë vende) qëndruan shqiptarë. Tre janë vendet më të vlera sot, ndër të cilat edhe janë arbëreshë dhe shqiptarë, ku flitet gjuha arbëreshe, mbahen zakonët, veshjet tradicionale dhe riti krishterë bizantin-ortodoks. Këta janë: Hora e Arbëreshëvet (Piana degli Albanesi), qyteti kryesor më i madh dhe populluar arbëreshë në Itali, Kundisa (Contessa Entellina), ndër katundët më të lashtë, Shëndastina (Santa Cristina Gela), vendi më i vogël dhe i ri ndërtuar nga shqiptarët e Horës së Arbëreshëvet. Kanë qënë asimiluar Munxifsi dhe Pallaci. Hora e Arbëreshëvet ka 15.135 banorë arbëreshë, shumica shpërndar në Palermo.
Verim Zherka
Verim Zherka i lindur më 1969, i gjatë 1,90 m, ka luajtur për KH Prizreni (Prizren), KH Borci (Ferizaj), KH Vardari (Shkup), KH Prishtina (Prishtinë), KH Këllëçoglu (Eskisher Turqi), Kh Besa (Pejë), KH Kastrioti.
Siçilia
Gjeografia
parapamje|majtas|upright=1.2|[[Monti Sicani në Siçilinë perëndimore]]
Në veri-lindje, ndahet nga Kalabria dhe pjesa tjetër e kontinentit italian nga Ngushtica e Mesinës, rreth 3 km e gjerë në veri dhe rreth 16 km e gjerë në pjesën jugore. Brigjet veriore dhe jugore janë secili rreth 280 km (170 mi) i gjatë i matur si një vijë e drejtë, ndërsa bregdeti lindor është rreth 180 km (110 mi); Gjatësia totale e bregdetit vlerësohet në 1,484 km (922 mi). Sipërfaqja e përgjithshme e ishullit është 25,711 km2 (9,927 milje katrorë), ndërsa Rajoni Autonom i Sicilisë (i cili përfshin ishujt më të vegjël përreth) ka një sipërfaqe prej 27,708 km2 (10,698 milje katrorë).
Verim Zherka
Në Challenge Cup i ka shënuar 19 gola.
Siçilia
Gjeografia
Terreni i Siçilisë në brendësi është kryesisht kodrinor dhe kultivohet intensivisht kudo që është e mundur. Përgjatë bregut verior, vargmalet e Madonie, 2,000 m (6,600 ft), Nebrodi, 1,800 m (5,900 ft) dhe Peloritani, 1,300 m (4,300 ft), janë një shtrirje e Apenineve kontinentale. Koni i Malit Etna dominon bregun lindor. Në juglindje shtrihen malet e poshtme Hyblaean, 1000 m (3300 ft). Minierat e distrikteve Enna dhe Caltanissetta ishin pjesë e një zone kryesore të prodhimit të squfurit gjatë gjithë shekullit të 19-të, por kanë rënë që nga vitet 1950.
Siçilia dhe ishujt e vegjël përreth saj kanë disa vullkane shumë aktive. Kjo është për shkak se Sicilia është gjeografikisht në skajin verior të pllakës kontinentale afrikane. Mali Etna është vullkani më i madh aktiv në Evropë dhe hedh hirin e zi mbi ishull me shpërthimet e tij të përsëritura. Ai qëndron 3,329 metra (10,922 ft) i lartë, megjithëse kjo ndryshon me shpërthimet e majave; mali është 21 m (69 ft) më i ulët tani se sa ishte në 1981. Është mali më i lartë në Itali në jug të Alpeve. Etna mbulon një sipërfaqe prej 1,190 km2 (459 mi katrorë) me një perimetër bazal prej 140 km (87 mi). Kjo e bën atë më të madhin nga tre vullkanet aktive në Itali, duke qenë rreth dy herë e gjysmë më i madh se lartësia e tjetër më e madhe, mali Vezuv. Në mitologjinë greke, përbindëshi vdekjeprurës Typhon u bllokua nën mal nga Zeusi, perëndia i qiellit. Mali Etna konsiderohet gjerësisht si një simbol kulturor dhe ikonë e Siçilisë.
Klima
parapamje|upright=1.2|Sicilia e brendshme
Siçilia ka një klimë tipike mesdhetare me dimër të butë dhe të lagësht dhe verë të nxehtë dhe të thatë me stinë të ndërmjetme të ndryshueshme. Në brigjet, veçanërisht në jugperëndim, klima ndikohet nga rrymat afrikane dhe vera mund të jetë e nxehtë.
Bora bie mbi 900-1000 metra, por mund të bjerë në kodra. Malet e brendshme, veçanërisht Nebrodi, Madonie, dhe Etna, gëzojnë një klimë malore, me reshje të mëdha dëbore gjatë dimrit. Maja e malit Etna zakonisht është e mbuluar me borë nga tetori deri në maj.
Demografia
Rreth pesë milionë njerëz jetojnë në Siçili, duke e bërë atë rajonin e katërt më të populluar në Itali. Në shekullin e parë pas bashkimit italian, Siçilia kishte një nga normat më negative të migrimit neto midis rajoneve të Italisë për shkak të emigrimit të miliona njerëzve në Italinë Veriore, në vendet e tjera evropiane, në Amerikën e Veriut, Amerikën e Jugut dhe Australi. Ashtu si jugu i Italisë dhe Sardenja, imigrimi në ishull është shumë i ulët në krahasim me rajonet e tjera të Italisë, sepse punëtorët priren të shkojnë në Italinë Veriore, për shkak të punësimit më të mirë dhe mundësive industriale. Sipas shifrave të ISTAT nga 2017, tregojnë rreth 175,000 emigrantë nga gjithsej 5,029,615 popullsi. Si në pjesën tjetër të Italisë, gjuha zyrtare është italishtja dhe feja kryesore është katolicizmi romak.
Qytetet më të mëdha
Këto janë dhjetë qytetet më të mëdha të Siçilisë:
Feja
parapamje|[[Noto Cathedral]] Ashtu si në shumicën e rajoneve italiane, katolicizmi romak është emërtimi fetar mbizotërues në Siçili, dhe kisha ende luan një rol të rëndësishëm në jetën e shumicës së njerëzve. Ekziston gjithashtu një pakicë e vogël e dukshme e katolikëve bizantinë të ritit lindor që ka një kongregacion të përzier shqiptarësh etnikë; operohet nga Kisha Katolike Italo-Shqiptare. Shumica e njerëzve ende ndjekin kishën çdo javë ose të paktën për festat fetare, dhe shumë njerëz martohen në kisha. Kishte një prani të gjerë të hebrenjve në Siçili për të paktën 1400 vjet dhe ndoshta për më shumë se 2000 vjet. Disa studiues besojnë se çifutët sicilianë janë paraardhës të pjesshëm të jehudëve Ashkenazi. Megjithatë, pjesa më e madhe e komunitetit hebre u zbeh kur u dëbuan nga ishulli në vitin 1492. Islami ishte i pranishëm gjatë Emiratit të Siçilisë, megjithëse muslimanët u dëbuan gjithashtu. Sot, kryesisht për shkak të imigrimit në ishull, ka edhe disa pakica fetare, si Dëshmitarët e Jehovait, Hinduizmi, Islami, Judaizmi dhe Sikizmi. Ka edhe disa të krishterë evangjelikal që jetojnë në ishull.
Zvirina
është një fshat në Rrethin e Korçës në Shqipëri.Bashkia Maliq
Ekonomia
Te ardhurat e shumta vine nga shitja e mollve. Si dhe nga prodhimet e tjera buqesore
Historia
Vendi ka pasur nje kenete te cilen e thane duke e hequr ujin nga nje lume qe e krijuan vete fshataret.
Zvirina eshte permbytur dy here dhe fshati eshte vendosur me lart.
Arsimi
Ka nje shkolle 9 vjecare *Misto Andoni*
Kantoni Cayenne-Sud
Kantoni Cayenne-Sud (frëngjisht: Canton de Cayenne-Sud) është një kanton në departamentin Guyane, rajonin Guyane në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Cayenne. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 11943 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Cayenne-Sud aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Gocaj
Gocaji është një fshat në komunën Balldren i Ri në rrethin e Lezhës të Shqipërisë.
Burebista
parapamje|Statuja e Burebistës në Calarasi. Burebista ishte mbreti i thrakëve dhe getëve. Ai bashkoi fiset Gete dhe Dake për herë të parë, dhe sundoi ato nga viti 82 PK dhe 44 PK.
Ai udhëhoqi plaçkitjet dhe pushtimet në Evropën Qëndrore dhe Juglindore, duke nënshtruar kështu shumicën e fiseve fqinje. Pas vrasjes së tij në një kryengritje në pallat, perandoria u nda në shtete të vogla.
Referime të hershme
Vetëm tre burime për Burebistën kanë mbijetuar: Straboni: Geographica 7.3.5, 7.3.11 dhe 16.2.39 (ku shkruan emrin e tij si Byrebistas and Boirebistas), Jordanes: Getica 67 (shkruan emrin e tij si Buruista); dhe një mbishkrim i mermertë i gjetur në Balchik, Bullgari (tani gjendet në Muzeun Kombëtar në Sofia), që përfaqëson një dekret nga qytetarët e Dionispolisit për Akornionin.
Pushtimet dhe politikat e jashtme
Burebista udhëhoqi një politikë të pushtimit të territoreve të reja: në vitet 60/59 PK ai sulmoi dhe mundi fiset kelte Boii dhe Taurisci, të cilët jetonin rreth Danubit të Mesëm, në atë që tashmë njihet si Sllovaki.
Pas vitit 55 PK dhe para 48 PK, Burebista pushtoi brigjet e Detit të Zi, duke nështruar fortesat greke nga Olbia deri në Apolloni, poashtu edhe rrafshin e Danubit deri në Ballkan. Strabon i poashtu përmend ekspeditat kundër një grupi të keltëve të cilët jetonin ndërmjet thrakëve dhe ilirëve. I vetmi polis grek me të cilin Burebista pati lidhje të mira ishte Dionisopolisi. Sipas një mbishkrimi të gjetur në këtë qytet, Akornioni, një qytetar i këtij qyteti ishte shefi këshilltar i mbretit Burebista.
Në kulmin e fuqisë, Perandoria e Burebistës shtihej nga ato që sot njihen si Karpatet Sllovake, deri në Ballkan, dhe nga Danubi i Mesëm deri në Detin e Zi. Straboni pretendon se Getët mund të shtonin mbi 200.000 ushtarë në kohë lufte. Burebista ishte një kundërshtar i vlefshëm për romakët, duke qenë se ushtritë e tij do të kalonin Danubin dhe plaçkisnin qytetet romake në Thraki, Maqedoni dhe Iliri.
Në vitin 48 PK, Burebista mori anën e Pompeit gjatë luftës së tij kundër Jul Çezarit, në luftës civile romake, duke i dërguar atij Akornionin si një ambasador dhe këshilltar të ushtrisë. Pasi Çezari e fitoi luftën, ai planifikoi të dërgojë legjione për të ndëshkuar Burebistën, por ai u vra në senat para se të mund të bënte këtë, në 15 mars të vitit 44 PK.
Vdekja
Burebista nuk jetoi edhe shumë pas Çezarit. Në të njejtin vit ai u vra në një komplit të aristokracisë fisnore, e cila frikësohej se një shtet i centralizuar do të reduktonte privilegjet e tyre. Pas vdekjes së tij, Perandoria u shkatërrua, me përjashtim të qendrës rreth Maleve Orashtie. Kur August Çezari dërgoi një ushtri kundër Getëve, shteti i mëparshëm i Burebistës u nda në katër shtete.
239 p.e.s.
Mbi vitin 239 p.e.s..
Mehmet Sejko
Mehmet Sejko Është njëri nga pinjollët e devotshëm të familjes së Sejkove të Filatit të Çamërisë dhe themelues i Klubit “Vëllazërija” të Filatit bashkë me bashkëqytetarin dhe mikun e tij Musa Demi. Mehmet Sejko është edhe një luftëtar i çetave për lirinë e vendit të tij nga invazionet greke dhe të huajt e tjerë që sulmonin vendin e tij. Është e rëndësishme të themi se Mehmet Sejko, si një atdhetar i mirë që ishte, dhe një intelektual jo për shkak të arsimimit, ka qenë protagonist në hapjen e shkollës së parë shqipe në shtëpinë e tij në Filat bashkë me atdhetarë të tjerë më 1908-n. Është e rëndësishme të theksojmë se ai është edhe firmëtar i memorandumit që u bënë çamët Fuqive të Mëdha në vitin 1919 për bashkimin e trojeve shqiptare me Shqipërinë.
Duhet thënë që pas ndarjes së kufijve dhe protestave për aneksimin e Çamërisë nga Greqia, me ndihmën e Konferencës së Londrës, Mehmet Sejko u detyrua që më 1920-n të vinte në Shqipëri. Është interesant fakti që me vete, në vend të pasurisë së tij të madhe ngarkoi mushkat me librat shqip që të mos i merrte e digjte greku, duke ruajtur të patrazuar idenë e shkollimit të fëmijëve. Rikthehet në Filat më 1924-n, por arrestohet nga autoritetet greke dhe me ndihmën e Ahmet Zogut dhe të Mit’hat Frashërit që ishte ambasador i Shqipërisë në Greqi, lirohet dhe kthehet në Shqipëri mes peripecive të madha, duke humbur shumë pasuri të mëdha që kishte në vendin e tij të dashur, duke mbetur një familje me shumë pak mundësi jetese. Vdiq më 1935-n.
Shkrimtarët e shekullit : 31 intervista në bibliotekën e botës
Shkrimtarët e shekullit : 31 intervista në bibliotekën e botës me Autore Rudina Xhunga ([intervistat]). Botuar në Tiranë : Dudaj; Fjala. Viti i botimit 2014. Faqet e librit 374.
Kamber Ali Dede
parapamje|Kamber Ali Dede Kamber Ali Dede lindi në vitin 1869 në fshatin Pagri të rrethit të Përmetit, u rrit ne mjediset e teqeve bektashiane dhe u vesh dervish nga baba Abedin Frashëri.
Shkrimtarët e shekullit : 31 intervista në bibliotekën e botës
Libri me titull “Shkrimtarët e shekullit” sjell për lexuesin plot 31 intervista të Xhungës me shkrimtarë të ndryshëm botërorë.
Kamber Ali Dede
Dervish Kamberi u aktivizua shumë në lëvizjen kombëtare për përhapjen e arsimit shqip në malësi të Skraparit, Kolonjës, Përmetit, Tomoricës dhe sidomos për njohjen e shtetit shqiptar të porsaformuar nga fuqitë e mëdha. Gjat kohës së anarkisë dervish Kamberi shkon në teqen e Kandijes në Kretë dhe kthehet në atdhe në vitin 1919. Punon paulodhur në rindërtimin e teqeve të djegura. Bashkë me baba Ahmet Turani (Tepelene) dhe dervish Aliun (Turabiu) janë organizatorët e Kongresit të parë bektashian më 17 janar 1921, në teqenë e Prishtës, Skrapar. Zgjidhet anëtar i Këshillit Atnor bektashian në Kongresin bektashian të Prishtës. Mbante lidhje të ngushta me Fan Nolin, ku bie në sy korrespodenca me të. Ai drejtoi në vitin 1929, Kongresin e tretë bektashian në teqenë e Turanit, Korçë. Gjatë luftës së dytë botërore dha një ndihmesë të veçantë në teqenë e Prishtës, priste e përcillte çetat e luftëtarëve të çdo krahu pa dallim ideje dhe feje. Si klerik me kulturë e kishte kthyer teqen e Prishtës në një oaz të vërtet qytetërimi. Sa habiteshin edhe të huajt kur vizitonin këtë teqe të bukur dhe shumë të pasur. Për meritat e veçanta zgjidhet Kryegjysh Botëror i Bektashinjve (Dedebaba) më 12 prill 1944. Në dhjetor të vitit 1944 arrestohet dhe dënohet me burgim të përjetshëm në moshën 74 vjeçare. Ndërroi jetë në spitalin e burgut të Tiranës, më 1950. Sot eshtrat e Kamber Ali Dede prehen në tyrbet e dedelerëve të Kryegjyshatës Botërore Bektashiane, përkrah eshtrave të dedelërëve të tjerë.
Tom Hanks
Tom Hanks lindi më 9 korrik 1956 si Thomas Jeffrey Hanks në Concord, Kalifornia. Është një aktor, regjisor dhe producent filmi amerikan. Ai vlen si një nga aktorët më të mirë dhe ka fituar dy Oskara.
Mollasi (Kolonjë)
Mollasi është një fshat në Rrethin e Kolonjës në Shqipëri.
Socialism (libër)
Socialism: An Economic and Sociological Analysis (shqip: Socializmi: Një Analizë Ekonomike dhe Sociologjike) është një libër i ekonomistit të Shkollës Austriake dhe mendimtarit libertarian Ludwig von Mises, i botuar fillimisht në gjermanisht nga Gustav Fischer Verlag në Jenë në vitin 1922 nën titullin Die Gemeinwirtschaft: Untersuchungen über den Sozialismus. Libri u përkthye në gjuhën angleze nga edicioni i dytë gjerman i ripunuar, botuar nga Jonathan Cape në Londër në vitin 1936. Në vitin 1951 përkthimi anglisht u ripunua me ndihmën e autorit dhe u botua nga Yale University Press në New Haven me shtimin e një epilogu nga Misesi.
Vito Albanese
Vito A. Albanese (vdiq më 13 prill 1998) ishte një politikan i Partisë Demokratike Amerikane që shërbeu në Asamblenë e Përgjithshme të Nju Xhersit nga viti 1966 deri më 1968 dhe kërkoi pa sukses emërimin demokrat për guvernator në 1973. Ai kaloi 25 vjet si udhëheqës i punës, duke shërbyer si president i Sindikatës së Punëtorëve të Kombinatit të Pulp, Sulfit dhe Paper.
Karriera politike
Duke qenë një banor i Fort Lee, Albanese u zgjodh në Asamblenë e Shtetit në rrëshqitjen e Demokratëve të vitit 1965, duke konkurruar në kontenë Bergen. Ai ishte fituesi më i lartë i votave në garën për shtatë vende në Kuvend; ai mundi, ndër të tjera, asambleistin republikan David Gelber.
Si një Asambleist, Albanese krijoi një polemikë kur pretendoi se prokurori i kontesë Bergen John J. Breslin dhe zyrtarë të Dhomës së Tregtisë së Qarkut Bergen i ofruan atij një ryshfet për të tërhequr legjislacionin e tij të propozuar për të eliminuar bashkinë e Teterboro dhe për ta ndarë atë në katër zona ngjitur. komunat. Një komitet i posaçëm legjislativ i formuar për të hetuar akuzat e Albanese tha se pretendimi i Albanese se atij i ishte ofruar ryshfet ishte "tërësisht pa mbështetje apo vërtetim" dhe e akuzoi atë për McCarthyism. Albanese tha se komiteti po vendoste "një shtresë bojë të bardhë mbi një grumbull pleh organik". Ai ishte një avokat i hershëm i një Tatimi mbi të Ardhurat Shtetërore. Në vitin 1967, Albanese u mund në përpjekjen e tij për rizgjedhje në një mandat të dytë. Duke vrapuar në Distriktin 6B të Qarkut Bergen të sapokrijuar, ai dhe kandidati i tij kandidat, Asambleisti Arnold E. Brown, u mundën nga republikanët Thomas Costa dhe Austin Volk. Shqiptari kandidoi i katërti, duke humbur me afro 11 mijë vota.
Në vitin 1969, Albanese kandidoi përsëri për Asamblenë e Shtetit, këtë herë pa mbështetjen e Organizatës Demokratike të Qarkut Bergen. Ai humbi zgjedhjet paraprake ndaj Ernest Allen Cohen dhe Martin T. Durkin me më shumë se 5000 vota.
Albanese kërkoi nominimin demokrat për guvernator në 1973, duke mbështetur legalizimin e marihuanës dhe mbrojti fundin e ndalimit të abortit në New Jersey.
Gjatë fushatës, ai u ankua se mediat ishin më të interesuara të shkruanin për pronësinë e tij të disa bareve në Bergen County dhe në qytetin e Nju Jorkut që ishin "të frekuentuara nga homoseksualët" sesa të mbulonin propozimet e tij. Ai përfundoi i pesti në zgjedhjet paraprake Demokratike që u fituan nga Brendan Byrne ; Shqiptarët fituan vetëm 5,460 në mbarë vendin (1.28%).
Familja
Albanese u rrit në Palisades Park përpara se të transferohej në Fort Lee. Edhe vëllezërit e tij ishin politikisht aktivë në Palisades Park, duke përfshirë Vincent, një republikan dhe Mario, Kryetar i Komitetit Demokratik.
238 p.e.s.
Mbi vitin 238 p.e.s..
Kosta Pećanac
thumb|right250px|Grup i çetnikëve Konstantin Milovanović - Kosta Pećanac (Deçan, 1879 - Sokobanja, 25 maj 1944), udhëheqës çetnik gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Të dua për sfond : 13 poezi, tregime, intervista
Të dua për sfond : 13 poezi, tregime, intervista me Autore Rudina Xhunga. Botuar në Elbasan : "Onufri", në vitin 1996. Faqet e librit 129.
Kosta Pećanac
Kosta Millovanoviq Pećanac mori pjesë në luftërat ballkanike të vitit 1912 / 1913, si anëtar i aradheve çetnike. Gjatë Luftës së Parë Botërore, së bashku me ushtrinë e mundur serbe dhe qeverinë serbe u vendos në ishullin e Korfuzit. Pasi çetnikët u ngritën në kryengritje në vitin 1917, qeveria serbe nga frika e ndëshkimeve kundër popullit nga autoritetet austriake dërgon Kosta Peqanacin për të shuar kryengritjen. Por gjatë shuarjes së kryengritjes ai e gjeti veten në anën e kryengritëseve, e që atij më vonë i shërbeu për ta prezantuar veten si një nga pionierët e kryengritjes. Midis dy luftërave botërore ishte personi më me ndikim në organizatat çetnike. Ai ka bashkëpunuar me gjermanët në ditën e para të pushtimit të Jugosllavisë. Ai ishte një rival në luftën për kontrollin e çetnikëve. Ai u vra në 1944 Sokobanjë nga fraksionet rivale çetnike.
Balldren i Ri
Balldreni i Ri është një fshat në komunën Balldren i Ri në rrethin e Lezhës të Shqipërisë.
Ocean's Twelve
Ocean's Twelve është një film nga viti nga Steven Soderbergh, ndër interpretuesit kanë qenë Brad Pitt, George Clooney, Catherine Zeta-Jones, Julia Roberts dhe Bruce Willis si kompars (aktorët që luajn role të vogël) e disa tjerë.
Varroniani Plaku
Varroniani (latinisht: Varronianus) ishte një udhëheqës ushtarak romak me origjinë ilire që jetoi kah fundi i shekullit III dhe fillimi i shekullit IV. Përndryshe ai ishte babai i perandorit romak Jovian.
Kantoni Issoire
Kantoni Issoire (frëngjisht: Canton d'Issoire) është një kanton në departamentin Puy-de-Dôme, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Issoire. Ka sipërfaqe 116.65km2 dhe popullsi 22366 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Issoire aktualisht përbëhet nga 16 komuna.
Kantoni La Ferté-Alais
Kantoni La Ferté-Alais (frëngjisht: Canton de La Ferté-Alais) është një kanton në departamentin Essonne, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është La Ferté-Alais. Ka sipërfaqe 110.22km2 dhe popullsi 24362 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni La Ferté-Alais aktualisht përbëhet nga 12 komuna.
Urbani VII
Papa Urbani VII (Giovanni Battista Castagna l. 4 gusht 1521, Roma - v. 27 shtator 1590, Roma) ishte papa i 228 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 15 shtator 1590 dhe deri më 27 shtator 1590. Paraardhës i tij ishte papa Sisto V, ndërsa pasardhësi papa Gregori XIV.
237 p.e.s.
Mbi vitin 237 p.e.s..
Hajredin Çeliku
Hajredin Çeliku  (u lind më 4 Maj 1927 – vdiq më Qershor 2005) është një ish-politikan Shqiptar i Partisë së Punës të Shqipërise (PPSh). Ai ishte anëtar i Parlamentit Shqiptar, Anëtar Byroje i Partisë së Punës të Shqipërisë dhe shërbeu si anëtar i Kabinetit të Shqipërisë.
La Riera de Gaià
Lidhje të jashtme
La Riera de Gaià
Hajredin Çeliku
Jeta
Në vitin 1966, ai ishte Zëvendëskryetar i Kuvendit Popullor. Ai shërbeu si përfaqësues në mandatin e gjashtë parlamentar deri në vitin 1970. Në vitet në vijim punoi si funksionar i Partisë në sektorin ekonomik dhe Sekretar i Partisë për Tiranën.
Në Kongresin e 8-të të Partisë në nëntor të vitit 1981, ai u zgjodh anëtar i Byrosë Politike të partisë pa u bërë kandidat më parë. Çeliku mbeti anëtar i këtij organi qeverisës suprem deri në dhjetor 1990.
Midis 1982 dhe 1991, ai shërbeu përsëri si përfaqësues gjatë legjislaturës së dhjetë dhe të njëmbëdhjetë të Kuvendit Popullor.
Më 23 nëntor 1982, kryeministri Adil Çarçani e emëroi atë në Ministër i Minierave dhe të Energjisë në qeverinë e tij. Pas kësaj, në vitin 1989 ai ishte një anëtar i Sekretariatit të Komitetit Qendror të Partisë. Ai ishte përsëri Ministër i Transporteve 1987-1989 në qeverinë tjetër të Çarçanit deri më 23 dhjetor 1990.
Në vitin 1993, në Tiranë u ngrit një gjykatë speciale kundër Çelikut dhe nëntë ish-zyrtarë të lartë (Besnik Bekteshi, Foto Çami, Vangjel Çërrava, Muho Asllani, Lenka Çuko, Llambi Gegprifti, Qirjako Mihali, Pali Miska dhe Prokop Murra). Ata u akuzuan për "shpërdorim të fondeve publike". Për ta u dhanë dënimet e mëposhtme: Mihali dhe Gegprifti tetë vjet secila, Miska dhe Çuko shtatë vjet secili, Çami, Çeliku dhe Bekteshi gjashtë vjet secili, dhe Çërrava, Murra dhe Asllani pesë vjet secili.
Xhaferr Sadik Dede
parapamje|Xhafer Sadik Dede Xhafer Sadik Dede ka lindur në Gjirokastër më 1882, nga një familje e ndershme. Shkollën fillore dhe të mesme i kreu në qytetin e Gjirokastrës. Më vonë shkoi në Stamboll dhe vazhdoi me sukses studimet teologjike, u kthye në Shqipëri në vitet 1908. Këtu bëhet titullar i teqesë së Përmetit, Prishtës, i cili ka lozur një rol të rendësishëm në përhapjen dhe mbrojtjen e gjuhës shqipe në krahinën e Përmetit. Ka përkrahur çetat për liri dhe pavarësi të Shqipërisë, ka bashkëpunuar ngusht me Mihal Gramenon, Çerçiz Topullin, Hajredin Tremishtii. Ai u përpoq me gjithë shpirt të ndihmoj luftën kundër osmanëve, andartëve grekë etj. Ka marrë pjesë në luftën e Vlorës të vitit 1920 më Selam Musan. Roli i tij është i madh në punën e vyer për bektashizmin, duke afruar gjithë besimtarët bektashian dhe intelektualët, të cilët kishin admirim të veçantë ndaj tij. Ai u bë i njohur në gjithë zonën e Përmetit, Gjirokastrës dhe Shqipërisë. Përkrahu qeveritë demokratike për një të ardhme sa më të mirë të atdheut të tij. ndihmesë të veçantë i përkushtoi çështjes së atdheut gjatë luftës antifashiste në ndihmë materiale, morale dhe propogadistike. Për meritat e tij si klerik dhe organizator me aftësi të rrallë. Këshilli i Lartë Gjyshnor i Qendrës Botërore Bektashiane (Dedebaballëk) e zgjodhi Kryegjysh Botëror të Bektashinjve më 25 .IV.1945, deri sa ndërroi jetë në gusht të vitit 1945, në moshën 63 vjeçare. Ai punoi me përkushtim në zbatimin e detyrave të kongresit IV - të bektashian. Ai ka qënë në botën bektashiane shqiptare e më gjërë si figura më e ndritshme dhe më e pastër gjatë jetës së vet. Ky ishte një Baba i vërtetë i popullit pa dallim feje e krahinë.
Vodica (Kolonjë)
Vodica është një fshat në Rrethin e Kolonjës në Shqipëri.
Hotel California (album)
Hotel California është një album i lëshuar nga rock grupi amerikan ,Eagles në fund 1976. Ky është i pari album i Eagles pa anëtarin themelues Bernie Leadon dhe albumi i parë me pjestarin e ri Joe Walsh. Është gjithashtu e albumi i fundit i shfaqjes orgjianle të (bass player-ang) dhe   këngëtarit Randy Meisner.
Historia
Hotel California ishte albumi i pestë i Eagles prej materialeve origjinale dhe u bë një kritikë dhe sukses i madh komercial ; qysh lëshimit të saj në fund të 1976 ,ajo ka shitur mbi 16 milion kopje vetëm në SHBA.Ky album ishte në pozitën e #1 për tetë javë në krye të 1977 (tetë javë jo-rresht), dhe ka përfshirë dy këngë të cilat u bën hite në pozitën #1 si singles (njëshe) të Billboard Hot 100 : "New Kid in Town", në 26 shkurt, 1977, dhe "Hotel California" më 7 maj, 1977. Në vitin 2001 e TV network VH1 ka emëruar Hotel California në vendin e #38 në 100 Albumet më të mirë të gjitha kohërave. Hotel Californiau rendit e 13 në 2005 në një anketë të mbajtur nga televizioni britanik Channel 4 për të përcaktuar 100 albume më të mirë të të gjithë kohës. Në vitin 2003, albumi u rendit në vendin e #37 në revistën e Rolling Stone  (lista e 500 albumeve më të mira e të gjitha kohërave list of the 500 greatest albums of all time.
Kopertina e albumit
Kopertina e këtij albumi janë mbuluar me imazhin e Beverly Hills Hotel. Ai ishte fotografuar nga David Alexander.
Shteti i Epirit
Shteti i Epirit shtrihej në veri-perëndim të Greqisë antike.Fiset e Epirit ishin Molosët, Thesprotët dhe Kaonët. Këto fise u bashkuan duke krijuar Lidhjen Molose.
Territori dhe popullsia
Në periudhën antike treva që nga malet e Llogarasë dhe të Kudhësit me rrjedhjen e mesme të Vjosës në veri dhe deri në gjirin e Ambrakisë dhe në kufijtë e Etolisë në jug, që nga malet e Pindit në lindje e deri tek brigjet e detit Jon në perëndim, përbënte një njësi gjeografike-politike më vete të formuar historikisht dhe të njohur me emrin Epir, nga greqishtja e vjetër Apeiros që do të thotë stere, tokë.
Me fjalën Epir autorët grekë nënkuptonin në fillim çdo vend kontinental përballë ishujve. Po me këtë kuptim, p.sh., Homeri e quan Akarnaninë Epir, gjithashtu më vonë edhe Tukididi. Kështu i quanin edhe brigjet përkundrejt tyre banorët e ishujve të Jonit, duke u nisur nga pozita e vet ishullore.
Ky emër, i përdorur në fillim si një emër i përgjithshëm për të caktuar pozitën kontinentale të krahinës etnikisht ilire, që ndodhej përballë tyre, u shndërrua më vonë në një nocion të përveçëm gjeografik, që i atribuohej një krahine të veçantë me kufijtë pak a shumë të përcaktuar historikisht.
Në këtë kuptim emri Epir ndeshet për të parën herë tek shkrimtari grek i fundit të shek. VI p.e.sonë, Hekateu, kur thotë se Oriku është liman i Epirit, dhe pak më vonë tek Pindari, i cili e quan Epirin “të famshëm me hapësira kodrash të shkëlqyeshme ... që fillojnë nga Dodona e deri në brigjet e Jonit”. Në gjysmën e dytë të shek. IV p.e.sonë, me transformimin e bashkësisë molose në një shtet të ri federativ, të quajtur epirot, që përfshinte pjesën më të madhe të popullsisë së këtij territori duke pasur një nënshtetësi të vetme, epirote, emri Epir merr tani një kuptim të përcaktuar qartë politik.
Shkrimtari grek i shek. IV p.e.sonë numëron në këtë kohë në Epir vetëm 14 fise, por nga burimet e tjera historike-epigrafike rezulton që ky numër të ketë qenë shumë më i madh. Nga fiset më kryesore ilire, të cilat luajtën një rol të rëndësishëm në historinë politike të kësaj krahine, përmenden sidomos thesprotët, kaonët, molosët etj. Ndërmjet këtyre fiseve ndodhnin luftëra të vazhdueshme për epërsi territoriale dhe politike dhe kishte një prirje për separatizëm midis sundimtarëve të veçantë të tyre. Kjo gjendje vazhdoi të paktën deri në fillim të shek. IV p.e.sonë, kur mbretërit molosë arritën t’u imponohen shumë prej fiseve fqinje epirote dhe të krijonin një mbretëri të fuqishme, me bazë federative, që autorët grekë e quanin Koinon të molosëve.
Premisat për krijimin e shtetit në Epir
Si rezultat i zhvillimit të mëparshëm ekonomiko-shoqëror, në shek.V p.e.sonë në Epir ishin krijuar të gjitha premisat për lindjen e formacioneve të hershme shtetërore. Diferencimi social, sidomos tek fiset ekonomikisht më të përparuara të kësaj krahine, siç ishin molosët, kaonët, thesprotët etj., pasqyrohet qartë në burimet historike që në shek. VIII-VII p.e.sonë, por tani ai merr përpjesëtime më të gjera. Aristokracia epirote e tokës dhe e bagëtive, kishte arritur t’u impononte pushtetin e vet prodhuesve të vegjël fshatarë dhe të shfrytëzonte për interesat e saja ekonomike punën e shtresave të tjera e të skllevërve. Në duart e kësaj aristokracie ishin grumbulluar tashmë pasuri të mëdha që i mundësonin asaj të hynte në marrëdhënie të ngushta me shoqërinë antike të Greqisë.
Në gjysmën e dytë të shek.V p.e.sonë, në Epir ekzistonin edhe shtresa të tjera; përveç aristokracisë së tokës, ishte fuqizuar edhe shtresa e zejtarëve e tregtarëve. Shumë kuptimplotë në këtë drejtim paraqitet një mbishkrim i vitit 427/426 zbuluar në sanktuarin e Poseidonit në Tenarë, sipas të cilit një farë Eskrioni, epirotas, liron skllavin e tij, Herakleid, duke ia kushtuar këtë akt hyut të detrave. Sipas përmbajtjes dhe vendgjetjes së mbishkrimit Eskrioni duhej të kishte qenë pikërisht njëri nga përfaqësuesit e tregtarëve skllavopronarë epirotas të lidhur me tregtinë detare. Kjo është prova më e hershme epigrafike, që dëshmon për ekzistencën e institucionit të skllavërisë në Epir të paktën që nga gjysma e dytë e shek. V p.e.sonë.
Mbi bazën e këtij diferencimi të brendshëm dhe të luftës së vazhdueshme që bënin sundimtarët e fiseve të veçanta për nënshtrimin e fqinjëve të tyre, në Epir lindën një tok federatash, sistemi politik i të cilave mbështetej në bashkimin e një grupi fisesh të federuara të quajtura koine.
Më herët këto bashkësi u krijuan rreth fiseve ekonomikisht dhe politikisht më të fuqishme të Epirit, si tek thesprotët, kaonët dhe molosët. Ashtu siç paraqiten në mesin e shek.V, ato ndryshonin midis tyre jo vetëm nga madhësia dhe rëndësia politike, por edhe nga struktura e tyre organizative. Sipas një lajmi të Tukididit, i cili u referohet viteve të para të luftës së Peloponezit, Koinonet e kaonëve dhe të thesprotëve nuk e njihnin pushtetin e mbretit. Në krye të tyre qëndronin dy magjistratë më të lartë ekzekutivë të quajtur në traditën historike, prostatë, të cilët zgjidheshin çdo vit nga rrethet aristokratike të fisit që kryesonte Koinonin.
Molosët, ndryshe nga dy koinonet e para, sundoheshin nga mbretër, pushteti i të cilëve tanimë ishte bërë i trashëgueshëm. Tukididi përmend që në vitin 470 p.e.sonë një mbret molos Admetin, që i dha strehim politik gjeneralit grek Themistokliut të dëbuar me ostrakizëm nga Greqia. Sipas përshkrimit të kësaj ngjarjeje, Admeti paraqitet si një sundimtar me origjinë fisnike, i fuqishëm dhe me influencë deri në rrethet qeveritare të Athinës.
Për veprimtarinë politike të federatave të Epirit burimet historike heshtin pothuajse fare. Ato i shohim të dalin në skenën e historisë vetëm në kohën e luftës së Peloponezit, kur ushtritë e kaonëve, të thesprotëve, të molosëve etj., me sundimtarët e tyre në krye, marrin pjesë në anën e Spartës në ekspeditën luftarake kundër qytetit Strato të Akarnanisë. Midis këtyre bashkësive të veçanta rolin më të rëndësishëm dhe aktiv në historinë politike të vendit filloi ta luajë Mbretëria e Molosëve. Në qoftë se deri në fundin e shek. V p.e.sonë këto bashkësi vepronin të veçuara dhe në konflikte të brendshme me njëra-tjetrën, tani është Mbretëria Molose ajo që do të marrë iniciativën për të zgjeruar pushtetin e saj dhe për ta vënë Epirin në rrugën e bashkimit të tij politiko-ushtarak.
Gjendja ekonomiko-shoqërore dhe kulturore e Epirit në fundin e shek. V dhe gjatë shek. IV p.e.sonë
Nga fundi i shek.V dhe sidomos gjatë shek. IV p.e.sonë, në Epir vihet re një zhvillim i mëtejshëm i ekonomisë në të gjitha degët e saj: në bujqësi, blegtori, e sidomos në zejtari; zhvillohet prodhimi i mallrave, zgjerohen lidhjet tregtare etj. Në Epir shfaqet tani një faktor shumë i rëndësishëm që luan një rol të ndjeshëm në zhvillimin e mëtejshëm, ky është qyteti epirot. Kështu në fundin e shek. V dhe në gjysmën e parë të shek. IV, sipas të dhënave burimore historike dhe arkeologjike, lindin qytetet Kasope, në krahinën e Kasopisë në skajin jugperëndimor të Epirit dhe Elea afër Velianit në krahinën Eleatis të Thesprotisë. Në Epirin Qendror lindin qytetet Passaron (Gardhiqi), kryeqendra tradicionale e shtetit të molosëve dhe qyteti i Kastrisë që identifikohet me Euremenin ose Tekmonin antik.