cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Çeliku i pandryshkshëm
Vetitë e aliazhit, të tilla si shkëlqimi dhe rezistenca ndaj korrozionit, janë të dobishme në shumë aplikime. Çelik inox mund të rrotullohet në fletë, pllaka, shufra, tela dhe tuba. Këto mund të përdoren në enë gatimi, takëm, instrumente kirurgjikale, pajisje të mëdha, automjete, materiale ndërtimi në ndërtesa të mëdha, pajisje industriale (p.sh., në mullinj letre, fabrika kimike, për trajtimin e ujit) dhe depozita magazinimi dhe cisterna për kimikate dhe produkte ushqimore.
Pastueshmëria biologjike e çelikut inox është superiore ndaj aluminit dhe bakrit dhe e krahasueshme me xhamin. Pastueshmëria, forca dhe rezistenca e tij ndaj korrozionit kanë nxitur përdorimin e çelikut inox në fabrikat farmaceutike dhe të përpunimit të ushqimit.
Lloje të ndryshme çeliku inox janë etiketuar me një numër treshifror AISI. Standardi ISO 15510 rendit përbërjet kimike të çeliqeve inox të specifikimeve në standardet ekzistuese ISO, ASTM, EN, JIS dhe GB në një tabelë të dobishme shkëmbimi.
Eduard Lindeman
Eduard Lindeman (9 maj 1885 – 13 prill 1953) mësues amerikan i të rriturve, pionier i arsimit të të rriturve (andragogjisë) në SHBA. Kryevepra e tij mbetet Kuptimi i Arsimimit te të Rriturit (The Meaning of Adult Education).
Tirana observer
Tirana observer është gazetë e përditshme e pavarur Shqiptare. Eshte themeluar ne 25 mars te vitit 2005. Botues i saj eshte Lefter Sota dikur bashkebotues i gazetes Panorama. Ndersa kryeredaktor eshte Altin Sinani. Tirana Observer eshte nje nga gazetat me te rendesishme ne Shqipëri qe ka hyre shume shpejt ne treg. Sipas te dhenave, ajo ze vendin e trete ne treg pas Panorames dhe Shekullit.
Kantoni Saint-Nicolas-de-Port
Kantoni Saint-Nicolas-de-Port (frëngjisht: Canton de Saint-Nicolas-de-Port) është një kanton në departamentin Meurthe-et-Moselle, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Nicolas-de-Port. Ka sipërfaqe 132.52km2 dhe popullsi 26512 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Nicolas-de-Port aktualisht përbëhet nga 14 komuna.
Esmeralda Uruçi
Esmeralda Uruçi Ministre e Kulturës, Rinisë dhe Sporteve në vitet 1999 - 2001. Vdiq më 21 mars 2012 për shkak të komplikacioneve në spitalin e Tiranës pas një aksidenti automobilistik. Është autore e disa teksteve universitare. Botimet brenda dhe jashtë vendit përbëjnë veprimtarinë publicistike me tema që kryesisht prekin probleme ekonomike të periudhës së tranzicionit
Kampionati Botëror i Futbollit 1998
Për herën e 16 Kampionati Botëror i Futbollit u mbajt me 10 qershor deri 12 korrik 1998 në Francë.
Kantoni Villersexel
Kantoni Villersexel (frëngjisht: Canton de Villersexel) është një kanton në departamentin Haute-Saône, rajonin Franche-Comté në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Villersexel. Ka sipërfaqe 194.6km2 dhe popullsi 6881 banorë.
Ushtria Çlirimtare e Kosovës
Ushtria Çlirimtare e Kosovës (UÇK) ishte forcë politiko–ushtarake e popullit shqiptar të Kosovës e cila ishte aktive mes viteve 1990–1999. UÇK-ja kishte zanafillën nga Lëvizja Popullore e Kosovës. Si Lëvizja Popullore ashtu edhe UÇK-ja realizoi veprimtarinë e vet si brenda ashtu edhe jashtë Kosovës.
Kantoni Villersexel
Përbërja aktuale
Kantoni Villersexel aktualisht përbëhet nga 32 komuna.
Ushtria Çlirimtare e Kosovës
Pararendësit ushtarakë të UÇK-së filluan në fund të viteve 1980 me rezistencë të armatosur ndaj policisë jugosllave duke u përpjekur të merrte aktivistët shqiptarë në paraburgim. Në fillim të viteve 1990 pati sulme ndaj forcave të policisë dhe zyrtarëve të shërbimit sekret që abuzuan me civilët shqiptarë. Nga mesi i vitit 1998 UÇK-ja ishte e përfshirë në betejë frontale edhe pse ishte më e madhe se numri dhe jashtë armëve. Konflikti u përshkallëzua nga 1997 e tutje për shkak të ushtrisë jugosllave që u kundërpërgjigj me një goditje në rajon që rezultoi në dhunë dhe zhvendosje të popullsisë. Gjakderdhja, spastrimi etnik i mijëra shqiptarëve që i çuan në vendet fqinje dhe potenciali i tij për të destabilizuar rajonin provokoi ndërhyrje nga organizatat ndërkombëtare, të tilla si Kombet e Bashkuara, NATO dhe OJQ-të. NATO mbështeti UÇK-në dhe ndërhyri në emër të saj në mars 1999.
Në shtator 1999, me përfundimin e luftimeve dhe një forcë ndërkombëtare brenda Kosovës, UÇK-ja u shpërbë zyrtarisht dhe mijëra anëtarë të saj hyrën në Trupat Mbrojtëse të Kosovës (TMK), një trup civil i mbrojtjes emergjente që zëvendësoi UÇK-në dhe Forcën Policore të Kosovës, siç ishte parashikuar në Rezoluta 1244 e Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara. Përfundimi i Luftës së Kosovës rezultoi në shfaqjen e grupeve guerile dhe organizatave politike të dala nga UÇK-ja duke vazhduar luftimet e dhunshme në Luginën e Preshevës (1999–2001) dhe Maqedoninë veriperëndimore (2001), të cilat rezultuan në bisedime paqeje dhe të drejta më të mëdha shqiptare. Ish–drejtuesit e UÇK-së gjithashtu hyrën në politikë, disa prej tyre arritën në zyra të rangut të lartë.
UÇK-ja mori fonde të mëdha nga organizatat e diasporës shqiptare. Ka pasur akuza se ka përdorur narkoterrorizëm për të financuar operacionet e saj. Në Prill 2014, Kuvendi i Kosovës shqyrtoi dhe miratoi krijimin e një gjykate speciale për të gjykuar rastet që përfshinin krime dhe abuzime të tjera të rënda të supozuara të kryera në 1999–2000 nga anëtarët e UÇK-së. Në qershor 2020 Dhomat e Specializuara të Kosovës dhe Zyra e Prokurorit të Specializuar ngritën aktakuzë për krime kundër njerëzimit dhe krime lufte kundër një numri të ish–pjesëtarëve të UÇK-së, përfshirë presidentin e Kosovës Hashim Thaçi.
Faza e parë
Faza e parë (1981-1990) ishte faza e kristalizimit të idesë së luftës së armatosur, që u karakterizua nga përpjekjet për organizimin politik dhe për ngritjen e ndërgjegjes kombëtare në nivelin e përgjegjësisë historike.
Faza e dytë
Faza e dytë (pranverë 1991 – shkurt 1998) ishte faza e organizimit konkret të njësiteve të vogla guerile dhe fillimi i aksioneve të armatosura kundër policisë serbe. Në vitin 1991 një grup atdhetarësh të ardhur nga Kosova, Zvicra e vende të tjera, me Adem Jasharin në krye, u stërvitën ushtarakisht për rezistendcë të armatosur guerile. Adem Jashari i pari krijoi grupin e Drenicës dhe në vitin 1992 filloi aksionet e para luftarake. Më 5 prill 1993, në kullën e tij u organizua një mbledhje me luftëtarët e njësiteve guerile dhe veprimtarët politikë. Adem Jashari propozoi që të gjitha aksionet të kryheshin në emër të Ushtrisë së Kosovës. Në këtë mbledhje u mor vendimi për emërimin e Adem Jasharit Komandant i Përgjithshëm i Ushtrisë së Kosovës, e cila në vjeshtën e vitit 1994 mori emrin Ushtria Çlirimtare e Kosovës ( UÇK ).
Adem Jashari i bashkërendoi veprimet me zonat e tjera, si me grupin e Llapit – që udhëhiqej nga Zahir Pajaziti etj. me grupin e Dukagjinit që drejtohej nga Luan Haradinaj, Ardian Krasniqi etj. Në nëntor të vitit 1994, pas aksionit në Drenas (ish-Gllogofc),, UÇK-ja doli me komunikatën e parë, duke marrë mbi vete të gjitha aksionet e kryera që deri atëherë kishin mbetur anonime. Hapur në publik, ajo u shfaq më 28 nëntor 1997, gjatë ceremonisë së varrimit të arsimtarit Halit Geci nga Llausha e Skenderajt, të vrarë nga policia serbe. Në atë ceremoni, në tribunë u ngjitën të veshur me uniformën e UÇK-së luftëtarët e UÇK-së dhe komandantët e ardhshëm: Rexhep Selimi, Mujë Krasniqi dhe Daut Haradinaj. Në shkurt – mars 1998, Adem Jashari me njësitin e tij ushtarak, vuri nën kontrollin e UÇK-së territorin e Drenicës. Forca të shumta ushtarako-policore të armatosura me autoblinda e artileri të rendë sulmuan Drenicën. Adem Jashari luftoi tri ditë e net nga kulla e tij, së bashku me gjithë  lagjen Jashari e familjen prindër, vëllezër, gra dhe fëmijë. Asnjë nga anëtarët e familjes dhe shumë nga farefisi nuk pranuan të largohen, por luftuan derisa ranë heroikisht 56 veta: burra, gra dhe fëmijë nga mosha 5 deri 74 vjeç, të gjithë sa u gjendën në kullat e Jasharajve luftuan deri ne vdekje.
Me vendim të SHP të UÇK-së Adem Jashari është shpallur komandant legjendar dhe Hero Kombëtar nga Presidenti Thaçi.
Faza e tretë
Faza e tretë (mars 1998 – shtator 1998) filloi pas rënies së Adem Jasharit, kur UÇK-ja u rrit me shpejtësi dhe u shtri menjëherë në të gjitha viset dhe anët e Kosovës. Gjatë kësaj faze UÇK-ja çliroi zona të tëra, krijoi bazat e veta strategjike, u armatos, u krijuan repartet e rregullta, të cilat përgatiteshin në qendrat e stërvitjes, sipas kushteve të një ushtrie bashkëkohore. Në pranverë dhe verë 1998, UÇK-ja vuri nën kontroll degëzimet e rrugëve më strategjike në Kosovën qendrore. Forcat ushtarako-policore serbe u detyruan të tërhiqen nëpër qytetet e mëdha të Kosovës. Takimi i diplomatit amerikan Richard Hollbruk (qershor 1998) me përfaqësuesit e UÇK-së në Junik, shënoi njohjen e saj nga SHBA-ja dhe, më pas nga Evropa, gjë që u konkretizua më Konferencën Ndërkombëtare të Rambujesë për Kosovën, kur UÇK-ja u njoh ndërkombëtarisht, dhe mori rolin udhëheqës në delegacionin shqiptar. Mësymja e madhe serbe në gusht – shtator 1998, i shkaktoi UÇK-së humbje dhe e detyroi të lëshonte një pjesë të madhe të zonave të lira. Ajo u tërhoq në zonat malore. Forcat ushtarake serbe u futën nëpër fshatra dhe në zonat urbane, që mbaheshin nga UÇK-ja, si Rahoveci, Malisheva etj., dhe kryen masakra, djegie e shkatërrime të mëdha, për të larguar popullsinë, që ishte mbështetja kryesore e UÇK-së.
Faza e katërt
parapamje|Ushtria Çlirimtare e Kosovës Faza e katërt (tetor 1998 – qershor 1999) filloi pas mësymjes serbe, kur UÇK-ja, megjithëse mori goditje të rëndë nuk u asgjësuan, siç ishte qëllimi e siç deklaronte Serbia; UÇK-ja u bë dhe më e fortë se më parë; u riorganizua shpejt me formacione më të mëdha, në brigada. Kjo fazë u karakterizua nga zhvillimi i luftimeve në të gjithë hapësirën e Kosovës, pa vija fronti të përcaktuara, duke dhënë goditje më të fuqishme armikut shekullor. Bazat strategjike, Shtabi i Përgjithshëm, spitalet, radioja “Kosova e lirë” dhe agjencia “Kosovapress” etj., u mbrojtën me çdo kusht në Malet e Berishës. Qenë bërë edhe përgatitjet për botimin e një gazete të kohëpaskohshme te "Radio-Kosova e Lirë" dhe "Kosovapresi", mirëpo mungonin kushtet elementare; pastaj filluan sulmet e armikut dhe u kufizuan mundësitë për një botim të shpejtë.
Në këtë fazë, krahas mobilizimit vullnetar, me vendim të Shtabit të Përgjithshëm u zbatua edhe mobilizimi i detyrueshëm për luftë. Thirrjes për luftë iu përgjigje vullnetarisht populli, por edhe një pjesë e konsiderueshme të emigruarish, djem e vajza që jetonin e punonin në vendet e Evropës Perëndimore, në SHBA e gjetiu. Në SHBA u krijua “Batalioni Atlantik”, i cili, pasi u stërvit dhe u armatos jashtë Kosovës, u fut në luftë në frontin e Koshares dhe në atë të Pashtrikut.
Strategjia e luftës së Kosovës përbëhet nga dy pjesë: strategjia politike dhe strategjia ushtarake.
SHP i UÇK-së, jo pa vështirësi, ia arriti qëllimit të bindte shqiptarët për mundësitë e mposhtjes së Serbisë me luftë dhe faktorin ndërkombëtar për ta njohur dhe mbështetur luftën e drejt të shqiptarëve. U hodh poshtë çdo akuzë ndaj UÇK-së, si forcë “terroriste”, si lëvizje revolucionare “marksiste-leniniste” apo si lëvizje “fondamentaliste islamike”. Përpunimi i strategjisë politike, bazuar në parimet universale të dokumenteve ndërkombëtare dhe të zbatuara me korrektësi në fushën e luftës nga UÇK-ja, e cila nuk vriste gra e fëmijë, civilë të paarmatosur, robërit e luftës i trajtonte me humanizëm, në përputhje me normat ndërkombëtare të luftës etj., e bindi botën demokratike për drejtësinë e luftës që zhvillonte dhe siguroi mbështetjen e SHBA-së e të NATO-s (shih), si faktorë të fuqishëm të jashtëm për çlirimin e Kosovës.
Strategjia ushtarake përmblidhte konceptin e vazhdimësisë në rritje të luftës së armatosur, duke kaluar nga njësitet e vogla në njësi të mëdha, derisa e gjithë Kosova të ngrihej në këmbë dhe të shndërrohej në forcë asgjesuese për armikun, për ta detyruar atë të largohej nga toka e okupuar e Kosovës. Megjithë përpjekjet që u bënë, nuk u arrit që i gjithë populli të përfshihej në luftë për shkakun kryesor se i mungonin armët.
Taktika e luftës evoloi sipas fazave. Në fazën e dytë – luftë sipas taktikës guerile, në fazën e tretë – krijimi i zonave të lira, bllokimi i rrugëve të komunikacionit dhe mbrojtja e zonave të lira nëpërmjet luftës ballore nga pozicione të përgatitura me punime xheniere. Taktika e luftës pozicionale iu imponua UÇK-së nga domosdoshmëria e mbrojtjes së popullsisë prej masakrave serbe. Përdorimi i kësaj taktike, me anën e së cilës u krijuan zona të tëra të lira, ia rriti shpejt autoritetin UÇK-së në Kosovë e në botë. Në fazën e katërt, të mësymjes së madhe serbe për spastrimin rrënjësor etnik të Kosovës, ishte e pamundur të zhvillohej kudo luftë ballore. Prandaj u hoq dorë nga mbajtja me çdo kusht e zonave të lira, përveç bazave strategjike dhe korridoreve të furnizimit. Në këtë fazë u kalua në luftën pa front të rregullt, duke dhënë goditje të fuqishme me reparte e brigada në të gjithë Kosovën. Këtë e diktoi edhe fakti se me fillimin e bombardimeve të NATO-s, forcat serbe u shkoqën, u shpërndanë e u maskuan nëpër qendra të banuara, në shtëpitë dhe pronat e shqiptarëve. Veprimet e UÇK-së, gjatë kësaj kohe, u bashkërenduan me sulmet ajrore të NATO-s.
Organizimi
Në fazën e parë u krijuan grupet e vogla guerile, sipas skemave tepër konspirative të luftës ilegale. Në fazën e dytë u zgjeruan grupet, u rrit numri i luftëtarëve, u njohën komandantët. Në fazën e tretë u krijuan repartet e organizuara nga oficerë profesionistë, që erdhën në Kosovë nga Kroacia, Bosnja, si dhe nga ata që kishin dezertuar nga ushtria jugosllave e disa vullnetarë nga Shqipëria. UÇK-ja mori plotësisht formë të rregullt, me rreshtim organik, me uniformë, me armatim, me kazerma dhe qendra stërvitore etj., brenda në Kosovë dhe jashtë saj. Në fazën e fundit të katërt, struktura organizative u ndërtua me brigada, si njësi më të fuqishme luftarake. Në maj 1999 struktura e UÇK-së përbëhej nga:
Kjo ushtri arriti një efektiv nga 40.000 deri në 50.000 mijë veta. Me këtë forcë UÇK-ja përballoi mësymjen serbe të pranverës 1999 dhe në aleancë me NATO-n, ajo nga toka dhe Aleanca nga ajri, e detyruan ushtrinë serbe ta lëshonte Kosovën. Më 10 qershor 1999, UÇK-ja u fut ngadhënjyeshëm në Prishtinë dhe në qytetet e tjera të Kosovës, duke i sjellë popullit të vet lirinë e ëndërruar në shekuj. parapamje|UÇK shoulder insignia
Drejtimi
Pas masakrave të shumta të serbëve ndaj shqiptarëve në Kosovë UÇK-ja filloi aktivitet e saja ushtarake duke formuar zonat komanduese në krye me Shtabin e Përgjithëshëm të UÇK-së, ku Drejtues Politik u zgjodh Hashim Thaqi dhe Komandant i Shtabit të Përgjithshëm u zgjodh Gjeneral Lejtnant Agim Çeku nga Dukagjini.
303x303px|thumb|Foto e njohur nga heronjt [[Adem Jashari|Adem dhe Hamëz Jashari.|alt=|majtas]]Shtabi i Përgjithshëm u themelua në nëntor të vitit 1994, kur doli komunikata e parë. Në mbledhjen themeluese morën pjesë: Adem Jashari, Xhavit Haziri, Nait Hasani, Azem Syla, Xhavit Haliti, Sokol Bashota e më vonë iu bashkangjit edhe Zahir Pajaziti etj. Shtabi i Përgjithshëm u zgjerua dhe u kualifikua me zhvillimin e luftës dhe rritjen e UÇK-së. Ai përbëhej nga dy pjesë kryesore: drejtoria politike e drejtuar nga Hashim Thaçi dhe shtabi ushtarak, i përbërë nga drejtoritë operative: të zbulimit, të logjistikës, të personelit dhe mobilizimit, të ndërlidhjes, të financës, të policisë ushtarake, të informimit, etj. Shtabi ushtarak u drejtua nga Komandant i Përgjithshëm i UÇK-së Azem Syla. Anëtarë të shtabit ishin: Hashim Thaçi, Sokol Bashota, Jakup Krasniqi, Bislim Zyrapi, Rexhep Selimi, Kadri Veseli, Ramë Buja, Lahi Ibrahimaj Fatmir Limaj etj. Në përbërje të drejtorisë politike qenë: Adem Demaçi, Xhavit Haliti, Bardhyl Mahmuti, Jakup Krasniqi, Ramë Buja etj. Karakteristikat kryesore të UÇK-së ishte Lufta e drejt dhe përcaktimi për t’u sakrifikuar për lirinë e atdheut.Aktet e saj të heroizmit përbëjnë pika kulmore nga më të lartat që njeh historia jonë kombëtare e kohës më të re.Marruar nga webfaqeja. | Ushtria-Çlirimtare e Kosoves - Marruar nga webfaqeja UÇK-KLA
Steve Morse
Morse karrieren e ka në rock, country, funk, jazz, dhe classical.
Qyteti Ho Chi Minh
parapamje|Qyteti Ho Chi Minh natën
Qyteti Ho Chi Minh (Thành phố Hồ Chi Minh) i njohur dhe si Saigon, është qyteti më i madh i Vietnamit, me popullsi prej rreth 9 milion banorësh në 2019. Qyteti shtrihet në juglindje të Vietnamit, përgjatë Lumit të Saigonit dhe ka një sipërfaqe prej 2,061 km2.
Saigoni ka qenë kryeqyteti i Indokinës Franceze nga 1887 deri në shpërbërjen e saj në 1954. Më pas, Saigoni u bë kryeqyteti i Vietnamit të Jugut deri në Rënien e Saigonit në 1975. Për nder të liderit komunist Ho Chi Minh, qeveria e riemërtoi Saigonin si Qyteti Ho Chí Minh pak kohë më vonë. Duke nisur nga vitet '90, qyteti filloi të zgjerohej dhe modernizohej, duke kontribuar në rimëkëmbjen ekonomike të pasluftës. Sot me emrin Saigon njihen Distrikti 1, Distrikti 3 dhe Ditstrikti 5, ndërsa Qyteti Ho Chi Minh i referohet të gjithë qytetit.
Turizmi
parapamje|Bashkia e Qytetit Ho Chi Minh në Distriktin 1 Pikat turistike të Qytetit Ho Chi Minh janë kryesisht të lidhura me kolonizimin francez dhe me luftën e Vietnamit. Qendra e qytetit konsiderohet Distrikti 1 dhe shquhet për ndërtesat me influencë koloniale dhe bulevardet e gjëra të stilit amerikan. parapamje|Opera e Qytetit Ho Chi Minh e ndërtuar në 1897 nga arkitekti francez Eugène Ferret Ndërtesat më interesante janë Pallati i Ribashkimit (Dinh Thống Nhất), Bashkia (Ủy ban nhân dân Thành phố), Opera (Nhà hát thành phố), Posta Qendrore (Bưu điện thành phố), Banka Shtetërore (Ngân hàng Nhà nước), Katedralja Notre Dame (Nhà thờ Đức Bà Sài Gòn), e cila është ndërtuar mes viteve 1863 dhe 1880.
Ashureja
parapamje|300px|Ashyréja Ashurja apo Ashyréja është një ëmbëlsirë që gatitet me grurë të zier, niseshte, fiq e rrush të thatë, pak groshë e bathë, arra të grimcuara përsipër, duke u ëmbëlsuar me sheqer apo mjaltë, por edhe me musht në mungesë të këtyre. Shënohet se në krahinën e Devollit është njohur si ashurash e gatitur me grurë të zier dhe sheqer, arra të grimcuara dhe beharëra përsipër.
Ëmbëlsira e merr emrin nga dita me rëndësi në fenë islame, me prejardhje nga fjala arabe ashr (dhjetë) gatuhej ditën e dhjettë të muajit hënor Muharrem, ditën e përkujtimit të rënies shehit të Hysejn ibn Aliut në betejën e Qerbelasë. Sipas tarikateve alevijte në mbarë botën islame si dhe në viset shqiptare, ashureja përgatitej pasi ndiqeshin dhjetë ditët e matemit.
Kampionati Botëror i Futbollit 1994
Për herën e 15 Kampionati Botëror i Futbollit u mbajt me 17 qershor deri 17 korrik 1994 në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Kampionati Botëror i Futbollit 1990
Për herën e 14 Kampionati Botëror i Futbollit u mbajt me 8 qershor deri 8 korrik 1990 në Itali.
Njësia administrative Kotë
Komuna Kotë është një komunë në Shqipëri.
Shën Nina
Shën Nina ndriçuesja e Gjeorgjisë lindi rreth vitit 280 në Kapadokia në qendër të Azisë së Vogël. Ishte fëmija e vetme e Suzanës, motrës së kryebariut të Jerusalemit dhe një të afërmi, ka mundësi, të Shën Gjergjit (23 prill), d.m.th. të Stratilatit (kryegjeneralit) të lavdëruar Zavulonit, që kishte tërhequr në njohje të Perëndisë frankët, të cilët i kishte mundur.
Mrekullitë
Familja erdhi në Palestinë, ku Zavuloni u bë eremit, Suzana iu dedikua veprave mirëbërëse dhe Nina (ose Nino) dymbëdhjetë vjeçare u dorëzua tek një plakë shpresëtare. Vajza aspiroi të gjente petkun e paqepur të Zotit, i cili kishte përfunduar në Iviri, në jug të Kaukazit, atëherë pa në ëndërr Hyjlindësen, mbrojtësen e saj që këtej e tutje, ta dërgojë si misionare atje dhe t’i japë në dorë një kryq, që kur u zgjua e mbante në dorë (ekziston ende)! Me bekimin e xhaxhait të saj, Patrikut, u nis. Iu shmang martirizimit që hoqën nxënëset dhe bashkudhëtarët e saj, shën Ripsimia dhe Gajana (30 shtator), dhe mbërriti (319) në Mketa, kryeqytet i Ivirit, ku mbretëronin Mirjani dhe Nana, më pas shenjtorë (1 tetor). U bë e famshme menjëherë për hir të asketizmit, predikimeve dhe mrekullive të ndryshme të saj. Kur Mirjani me popullin u sakrifikonin idhujve, ajo u lut dhe idhujt u përmbysën. Më pas shëroi princa, si edhe Nanën që besoi dhe Mirjanin, që ishte verbuar (6.5.319) si apostull Pavli (29 qershor). U kthye dhe ai né Krishterim dhe kështu më 324 besimi i vërtetë mbizotëroi në vendin që u quajt Gjeorgji për nder të shën Gjergjit. Atëherë u zbulua ku ishte mbuluar petku i Zotit. Mbreti u lut dhe Konstandini i Madh (21 maj) dërgoi për një farë kohe shën Efstathin e Antiokisë (21 shkurt), që stabilizoi besimin. E barabartë me apostujt Nina predikoi dhe në zona malore, dhe u vendos në Kaketi (Gjeorgjia Lindore) e cila u kristianizua. Paranjohu fundin e saj (14.1.335). U varros nga kryepeshkopi i atëhershëm, Joani, që kishte ardhur me Mirjanin dhe u varros atje, pasi lipsani nuk transportohej kur përpiqeshin që ta merrnin për në Mketa!
Hunterdon County
Hunterdon County është një nga  qarqet në shtetin federal New Jersey të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Harlem Shake
right|300px Harlem Shake është një dukuri e kohës së re e paraqitur në shkurt të vitit 2013. Kjo dukuri manifestohet me prezentimin e video copave me pamje origjinale nga mjedise të ndryshme në rrjetet sociale të internetit. Këto video copa, të përbashkët kanë paraqitjen e një figure duke vallëzuar në mjedise të ditës së zakonshme nën shoqërimin me muzikën elektronike "Harlem Shake" nga Bauuer. Video copa standarde zgjat 30 sekonda dhe zakonisht fillon me një person ( shpesh me helmetë në kokë), që vallëzon vetëm për 15 sekonda, i rrethuar nga njerëzit e tjerë qe nuk i kushtojne vëmendje vallëzimit te tij. Me të lëshuar të basit në muzikë, në video shfaqet personat e prezentuar më parë aktivizohen duke bërë një vallëzim të çmendur për 15 sekondat e ardhshëm. Përveç nismave private, në Kosovë ka pasur edhe organizime interesante lidhur me "Harlem Shake". Kështu, në pesëvjetorin e Pavarësisë së Kosovës, në Prishtinë u organizua një vallëzim afër monumentit "NEWBORN".
Orkoci
Në këtë fshat malor(Orkoca),disa nga këto gjera mund ti shifnu shtëpi të vjetra,ajr të paster,ujë shum të mirë,qetësi malore,drunjë të vjeter me shekuj e gjithcka tjetër.Fshati Orkoc është pjesë e komunes së Likovës pozicionohet mbi pendën e Likoves afër fshatit Presnicë,po të shikosh nga larg Orkoca duket fshat i rrethuar nga dy kodra dhe shtëpit janë të renditura njëra pas tjetrës, nga ky fshat janë shpërngulur shum banor me kalimin e kohës numri i banorëve është reduktuar dhe tashmë në Orkoc jetojnë vetëm dy familje.Sipas një statistike gjatë vitit 1948 fshati Orkoc ka pasur 230 banor,diku më vitin 1970 ai numer është zvogluar ka qenë 201 banor,sipas të dhënave statistikore.Në vitin 1994 ky numer ka ra në mënyr drastike kështu që në vitin 1994 ka numerur 35 banor, mirëpo ky numer ka shkuar duke u zvogluar gjatë kohës,kështu që tash jan 2-3 familje me 5-6 anetar edhe më pak.Njeriu ka nostalgji për vendlindje dhe vendlindja nuk harrohet,banorët e ish këti fshatit,në stinën e veres zakonisht vijn e vizitojnë, mirëpo problem ka qenë cështja e rrugës e pa zgjidhur.Në këtë fshat egziston edhe rrejti elektrik që sado pak e bën më të lehtë mbijetimin e atyre 2-3 familjeve që kan mbetur,përvec asaj shkolla e fshatit shfrytëzohet për nxënësit e fshatit Presnicë,cështja e disa vitëve me radhë ka qenë rruga që con nga fshati Presnicë për të hyr ne fshatin Orkoc.Megjithatë shumë bashkëfshatar kan filluar një iniciativ para 1 viti pikërisht për rregullimin e kësaj rruge,ata kan hapur një rrugë të re e cila nga penda e Likovës deri në fshatin Orkoc është me gjatësi prej 4km.Në për fshatin Orkoc mund ti shifni disa shtëpi të rrënuara, megjithatë këtu zhvillohen pemët dhe banorët e paktë që jetojnë mirren kryesisht me blegtori,pasi që ka kushte shumë të volitshme për blegtori,por pjesërisht bujqësia është e zhvilluar,mirëpo me rregullimin e rrugës ashtu sic është filluar ne vitin 2010, besojmë qe do ti kthehet gjallëria dhe dot kthehet një pjesë më e madhe për të banuar prap në fshat.Rruga e re në të ardhmën do të jap mundësi të reja Për ata që dëshirojnë ta vizitojnë këtë fshat,ndoshta herën tjetër kur do ta vizitojmë Orkoceën rruga e re do të jet e asfalltuar,që në këtë fshat të kënaqemi me ambientin e pasteër,ujin e pastër malorë,heshtjen dhe të gjitha të mirat e këti fshati.
Gollaku (Gallapi)
parapamje|Muret e kalasë në Artanë parapamje|Memoriali përkujtimor i Zahir Pajazitit në sheshin Zahir Pajaziti në Qendër të Prishtinës Gollaku (ose Gallapi, serbisht: Гољак Goljak), është trevë malore në veri dhe kryesisht lindje të Prishtinës, shtrihet mes lumit Batllava dhe Krivareka dhe shtrihet deri në Serbinë Jugore, duke përfshi edhe Medvegjen me rrethinë. Ajo përfshinë gjithashu fashtra të Komunës së Podujevës, Kamenices, Artanës (ish-Novo Bërdes] të Komunës së Graçanicës, disa fshatra të Komunës së Gjilanit dhe pjesen dërmuese të qytetit të Prishtinës. Popullsia e kësaj ane këtë trevë e quan edhe Malësia e Gallapit.
Gjeografia
Malësia e Gollakut është një vend që shtrihet në lindje të Kosovës dhe është pak më shumë se 15% e territorit të vendit tonë. Gollaku si një krahinë në Kosovë i ka më shumë se 120 fshatra, kurse jashtë saj janë mbi 30 fshatra. Harta e Kosovës ka katër cepe. Në veri është Kopaoniku. Në perëndim janë Alpet Shqiptare. Në jug është Sharri. Në lindje është Gollaku. Kjo malësi shtrihet edhe në Serbi, jo vetëm në fshatrat shqiptare, por edhe më gjerë në fshatra që i përkasin komunës së Leskovcit dhe të Vranjës. Malësia e Gallapit është karakterizuar më herët me një jetë të qetë, idilike. Gallapi si trevë shqiptare kufizohet me Llapin, me Rrafshin e Kosovës, me Anamoravën si dhe me Karadakun, kurse në Serbi kufizohet në pjesën më të madhe me Prokuplën, Toplicën dhe Luginën e Preshevës. Përreth Gallapit janë 9 qytete (qyteza; komuna) shqiptare, dhe vetëm Artana dhe Medvegja janë brenda kësaj malësie. Moszhvillimi ekonomik e sidomos mungesa e infrastrukturës ka bërë që shumë fshatra të braktisen nga banorët, dhe tani është krijuar një gjendje me disa katunde të zbrazura. Një numër i madh fshatrash kanë mbetur me dy a tri shtëpi. Zakonisht popullata e kësaj ane lëviz për në qytetin e Prishtinës, më përpara edhe në Dardanë dhe më pak në Gjilan. Lagje të tëra qytetesh janë me popullatë nga kjo trevë në Prishtinë (Vranjevci, Kolevica, Vreshat, Kolevica e Re, Matiçani, Sofalia, Lagjae Spitalit, Taslixhe I dhe Taslixhe II etj.) dhe po ashtu edhe në Dardanë familje të shumta tani kanë mërguar në shtetet perëndimore. Fshati më i madh i Kosovës është Marevci, dhe bën pjesë në këtë malësi. maja më e lartë mbidetare është në Koznicë me Malin e Madh me 1260 m.
Nëpër pjesën qendrore të kësaj treve kalon rruga magjistrale M-9 cila lidhë Prishtinën me trevën e Jabllanicës në Serbi (dikur e banuar krejtësisht me popullatë shqiptare), e cila tani pjesërisht është e banuar me shqiptarë,të cilët emigruan në drejtim të Kosovës, e sidomos në Prishtinë dhe në rrethinën e saj. Kjo trevë është agrare me degë kryesore pylltarinë dhe blegtorinë, e më pak lavërtarinë. Një pjesë e kësaj malësie graviton drejt Prishtinës, ndërsa pjesa tjetër, që e ka më afër Dardanën (Kamenicën), anon kah kjo qendër, ose kah fshatrat tjera të mëdha, bile edhe në drejtim të Gjilanit.
parapamje|Pamje e fshatit Makoc, prapa kodrave gjendet Gërmia Gërmia që është pjesa më e bukur e qytetit të Prishtinës dhe njihet si mushkëria e Prishtinës, tani park nacional, bie në rajonin e Malësisë së Gollakut, dhe me plot gojë thuhet se kryeqyteti i Kosovës Prishtina oborr të vetin e ka pikërisht këtë malësi. Drunjtë që priten nga këto anë shiten jo vetëm në Prishtinë e nëpër Kosovë, por edhe në Shqipëri, në Serbi dhe Maqedoni dhe po bën që malësia e Gollakut të shkatërrohet dhe degradohet në m mënyrë të vrazhd. Një ditë mund të ndodh që oborri i kryeqytetit të Kosovës të mbetet lakuriq. Pikërisht nga kjo malësi dikur në Prishtinë ka rrjedhur lumi Prishtevka nga Stallova dhe lumi tjetër Vellusha që rrjedh nga Gërmia, e që janë varrosur para shumë vitesh. Prishtina pa këtë pjesë të kësaj malësie sigurisht se do të ishte një qytet fantazmë, pasi ajri i pastër, freskia dhe shëndeti ambiental në Prishtinë vjen vetëm nga drejtimi i Malësisë së Gallapit.
Pjesa e krahinës të Gallapit në komunen të Dardanës përmban këto fshatra: Boscë, Bratilloc, Busavatë, Svircë, Dazhnicë, Desivojcë, Feriqevë, Gmicë, Gogolloc, Gragjenik, Gjyrishec, Hajnoc, Kostadinca, Kremenatë I, Kremenatë II, Krilevë, Lajçiq, Leshtar, Lisockë, Maroc, Meshinë, Poliçkë, Rahovicë, Ruboc, Strezoc, Shahiq, Tërstenë, Tugjec, Vaganesh, Velegllavë e Epërme, Velegllavë e Poshtme, Vriqec, Zajçec dhe Zajçec.
Pjesa e krahinës të Gallapit në komunen të Artanës përmban këto fshatra: Bolec, Carec, Bushincë, Tirincë dhe Miganoc.
Mungesa e qendrës komunale
Në shpërndarjen dhe zbrazjen e malësisë ka ndikuar tej mase edhe mungesa e një qendre komunale urbane në këto anë. Po këtë fat e pati edhe ana e Karadakut dhe Rugova. Krahinat tjera të Kosovës në shumicën e rasteve kanë dy e më shumë qendra komunale. P.sh. Drenica (Gllogovcin dhe Skenderaj), Anamorava (Gjilani, Dardana, Vitia), Llapi (Podujevën), ana e Sharrit (Dragashin) etj. Malësia e Gollakut, përkatësisht fshatrat, bëjnë pjesë në këto komuna: Prishtinë, Gjilan, Dardanë, Artanë, Besianë, Bujanovc dhe Medvegjë. E vetmja qendër komunale plotësisht me sipërfaqe të Gollakut, dhe me shumicë shqiptare, është komuna rurale e Medvegjës, por që nuk ka arritur që të dalë jashtë fatit të trevës duke ia shtuar edhe fatkeqësinë politike.
Ekonomia
Malësia e Gollakut ka potenciale për zhvillimin e bujqësisë dhe të blegtorisë, si dhe të turizmit rural. Këtu ka pasur një traditë shumë të gjatë të rritjes dhe kultivimit të qengjave, deleve, edhave, dhive, viçave si dhe pemëve e perimeve të ndryshme. Para 20 vitesh këtu janë rritur mbi 70.000 qengja e që zakonisht i kanë blerë tregtarë nga pjesët tjera të Jugosllavisë dhe jashtë saj. Në vitet e kaluara kryesisht Rrafshi i Kosovës dhe Anamorava janë furnizuar me produktet ushqimore nga kjo trevë. Gjithë Gollakut është plotësisht një zonë shumë e pastër ekologjike.
Demografia
Popullata e Gollakut është kryesisht shqiptarë autokton, megjithëse pas dëbimit të shqiptarëve nga Sanxhaku i Nishit rreth 10.000 “muhaxhirë” kanë gjetur strehë në këtë trevë të Kosovës. Ky numër i muhaxhirëve është shumë më i vogël sesa i atyre që kanë vdekur në Gallap si pasojë e mungesës së strehës dhe e dimrit të ashpër të 1877-78. Popullata serbe që banon në këto anë kryesisht është ngulitur vonë sidomos pas luftërave ballkanike, kurse numri i tyre është nën 10.000 veta të sjellë nga Kroacia dhe Bosna. Fshatrat me populate serbe janë në një gjendje shumë më të mirë ekonomike, infrastrukturale por edhe gjeografike, dhe ato mbesin kryesisht të populluara ashtu siç kanë qenë edhe para luftës së UÇK.
Kombëtarja malteze e futbollit
Historiku
Malta luajti ndeshjen e pare zyrtare me 24 shkurt 1957 ne humbjen 2-3 kunder Austrise. Kjo ndeshje u luajt ne Empire Stadium. Federata e Maltes hyri ne FIFA ne vitin 1959 dhe ne UEFA ne vitin 1960. Kombetarja e Maltes mori pjese ne kualfikueset e Kampionatit Europian te viti 1962 dhe Boterorit 1971.
Middlesex County (New Jersey)
Middlesex County është një nga  qarqet në shtetin federal New Jersey të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Surinami
Surinami është një shtet në verin e Amerikën jugore. Kufizohet në veri nga Oqeani Atlantik, në lindje nga Guajanën Franceze, në jug nga Brazili dhe në perëndim nga Guajana. Ajo është vendi i Dytë më i vogël në amerikën jugore edhe është një nga katër territoret jo-spanjishte në kontinent me Brazilin, Guajanën dhe Guajanën Franceze.
Shteti u bërë i pavarur me 25 nëntor 1975 nga Holanda. Kryeqyteti i saj është Paramaribo me rreth 250.000 qytetar.
I banuar gjatë nga kultura të shumta të fiseve indigjene, Surinami u eksplorua dhe u kundërshtua nga fuqitë evropiane përpara se të vinte nën sundimin hollandez në fund të shekullit të 17-të. Në vitin 1954, vendi u bë një nga vendet përbërëse të Mbretërisë së Holandës. Më 25 nëntor 1975, vendi i Surinamës u largua nga Mbretëria e Holandës për t'u bërë një shtet i pavarur, megjithatë duke ruajtur lidhje të ngushta ekonomike, diplomatike dhe kulturore me kolonizuesin e saj të mëparshëm. Popujt e saj indigjenë kanë qenë gjithnjë e më aktivë në kërkimin e të drejtave të tokës dhe duke punuar për të ruajtur tokat dhe habitatet e tyre tradicionale.
Surinami konsiderohet të jetë një vend kulturor në Karaibe dhe është anëtar i Bashkësisë Karaibeve (CARICOM). Përserisa holandishtja është gjuha zyrtare e qeverisjes, biznesit, mediave dhe arsimit, [1] Sranan, një gjuhë angleze e kreoleve, është një gjuhë e përdorur gjerësisht. Surinami është i vetmi territor jashtë Evropës, ku holandishtja flitet nga shumica e popullsisë. Njerëzit e Surinamit janë ndër më të ndryshmit në botë, që përfshijnë një numër të madh grupesh etnike, fetare dhe gjuhësore.
Gjeografia
thumb|
Historia
Holandezët këtë sipërfaqe e mbajnë nën kontroll që nga 1667-ta si koloni e quajtur Guajana holandeze. Nga viti 1954 ishte pjesë autonome e Holandës ndërsa nga 1974-ta e pavarur. Më 1980-të sundimin e marrin ushtarakët nën udhëheqjen e D. Boutersesë (D. Bouterse), sundim i cili zgjati edhe pas zgjedhjeve të vitit 1987. Më 1990 në Surinam ndodhë një puç dhe nga 1992 fillojnë përpjekjet për pajtim dhe procese demokratike. Nga viti 1996 president i zgjedhur i shtetit ishte J. Vijdenboshi (J. Wijdenbosch).
Feja
Duke u bazuar në regjistrimin e përgjithshëm të vitit 2012, 48.4% qenë të krishterë, ku 26.7% prej tyre qenë protestant (përfshirë 11.18% Pentekostal, 11.16% moravian dhe 4.4% të denominacioneve të tjera protestante) dhe 21.6% katolikë. Hindutë sendërtuan grupin e dytë religjioz më e përhapur në Surinam duke përfshirë 22,3% të popullatës. Muslimanët përbëjnë 13.9% të popullatës. Në bazë të këtyre regjistrimeve, 7.5% të popullatës u deklaruan jobesimtarë dhe 3.2% nuk iu përgjigjën pyetjes.
Kampionati Botëror i Futbollit 1978
parapamje| Për herën e 11 Kampionati Botëror i Futbollit u mbajt me 1 qershor deri 25 qershor 1978 në Argjentinë.
Qerim Sadiku
Qerim Sadiku (Vuthaj 12 shkurt 1919 - Shkodër, 4 mars 1946) ka qenë ushtarak shqiptar, i dënuar me pushkatim nga regjimi komunist porsa kishte marrë pushtetin në Shqipëri pas Luftës së Dytë. I martuar me një katolike u konvertua edhe ai në katoli, i njohur më pas si shenjtor kishës katolike.
Biografia
U lind në Vuthaj, Mal i Zi, në 12 shkurt 1919, ishte konvertuar në katolik dhe ishte martuar me Marije Vatën në shtator të vitit 1944. U arrestua dhe u burgos në Shkodër më 3 dhjetor 1945. U dënua me vdekje më 22 shkurt 1946. U pushkatua në mëngjes të 4 marsit 1946 në varrezat katolike të Rrmajit në Shkodër së bashku me Atë Danjel Dajanin, Atë Giovanni Fausti n, Atë Gjon Shllakun, seminaristin Mark Çuni dhe të riun Gjelosh Lulashi nga një skuadër ekzekutimi prej 8 ushtarësh. Fëmija i vetëm i tij do t;i lindte Marijes 6 muaj pasi e kishin vrarë. Kishte qenë kapter i xhendarmërisë së Zogut.
U pranua nga Kisha Katolike si shenjtor në 2016, pjesë e Martirëve të Shqipërisë.
Rexhep Krasniqi
Rexhep Krasniqi (Gjakovë, 24 prill 1906 - 13 shkurt 2000) ka qenë mësues, nëpunës, ministër i shtetit shqiptar, veprimtar e mbrojtës i të drejtave shqiptare n'arenën ndërkombëtare.
Biografia
Rexhepi lindi në Gjakovë më 24 prill 1906, i biri i Hoxhë Dedës, familja e të cilit ishte me origjinë nga Margegajt e Malësisë së Gjakovës. E ëma i vdiq më 1908, ndërsa i ati më 1914 duke e lënë djalin 8 vjeç. Do rritej nën kujdesin e njeriut më me ndikim në Malësinë e Gjakovës, i afërmi i tij, Bajram Curri.
Nxuri mësimet fillore në vendlindje në gjuhën shqip gjatë pushtim-administrimit austro-hungarez, ku bëri 4 klasë për t'i vijuar në Shkodër dy të tjerat. Me ndikimin e Bajram Currit, djaloshit iu sigurua një bursë shtetnore për ta shkolluar në Austri. Më 1920 Rexhepi përcillet nga Bajram Curri drejt Barit.
Mbasi kryen shkollimin e duhur në Gratz dhe në gjimnazin e mirënjohur të "Theresianum"-it në Vienë gjer më 1929, nisi studimet për histori pranë Universitetit të Vienës duke përgatitur për tezë doktorate "Kongresi i Berlinit dhe Shqipëria Verilindore" me relator prof. Carl Patsch, kryetar i Institutit të Balkanologjisë pranë Universitetit të Vienës, albanolog dhe historian i mirënjohur.
Kthehet më 1935 në Shqipëri, ministria e arsimit e cakton mësues historie dhe gjeografie në Gjimnazin e Gjirokastrës, më pas n'atë të Tiranës (1937). Emërohet Drejtor Arsimi në ministrinë e arsimit deri me pushtimin e Italisë. Internohet në Porto-Palermo por lirohet dhe i kthehet detyrës së arsimtarit duke e vënë min. i Arsimit Ernest Koliqi si drejtor të Gjimnazit të Prishtinës ku jepte dhe mësim historie e gjeografie, më pas emërohet Komisar i Naltë i Shkollave Shqipe në Tokat e Lirueme.
Në shtator të 1943 në Lidhjen e Dytë të Prizrenit vendohet n/kryetar. Me kapitullimin e italianëve dhe shpalljen e pavarësisë në tetor 1943, u emërua deputet në parlamentin shqiptar në Tiranë. Në qeverinë e R. Mitrovicës merr postin e ministrit të Arsimit.
Mërgimi dhe Komiteti "Shqipëria e Lirë"
Nga fundi i 1944 largohet bashkë me Xh. Devën, Tahir Zajmin, Rexhep e Xhelal Mitrovicën lëvizën drejt Kroacisë e më pas në Vienë të Austrisë ku bien në kontakt me aleatët të cilët i strehojnë në një hotel. Nga Austria, në vitin 1947 doli në Itali, nga Italia në Egjipt, nga Egjipti në Damask, Siri. Thirret në Europë nga ambasada amerikane më 1948 për të bashkëpunuar me aleatët për gjendjen matanë 'perdes së hekurt'. Më 1951 niset drejt Australisë, së bashku me Xhelal Mitrovicën do të botonin gazetën “Vatra shqiptare”. Punon në industrinë e makinave, pranë firmës "General Motors".
Në fillim të vitit 1956 një zyrtar i ministrisë së jashtme amerikane shkoi në Australi dhe u takua me R. Krasniqin, me rekomandim të Devës. Në prill të atij viti z. Krasniqi merr një telegram nga kjo ministri me anë të cilit ftohet në Washington për bisedime rreth riorganizimit të Komitetit. Pas pak ditesh z. Krasniqi shkoi në Washington dhe filloi bisedimet me kushte.
Krasniqi riorganizoi Komitetin "Shqipëria e Lirë" brenda disa ditësh dhe filloi menjëherë nga puna. Nga 40-të antarët e Komitetit të mëparshëm ai zgjodhi vetëm katër persona: Ing. Vasil Gërmenjin, Kapidan Ndue Gjomarkajn, Prof. Nexhat Peshkëpinë dhe Sotir Avramin. Sekretar të zyrës emroi prof. Konstandin Vangjeri. Një vit më vonë Krasniqi emëroi tre këshilltarë të Komitetit: Mehdi Frashërin, Prof. Karl Gurakuqin dhe z. Ali Këlcyrën.
Deva i dërgon Krasniqit një plan sekret të Jugosllavisë për një valë të re shpërnguljesh të shqiptarve nga Kosova. Për këtë Kryetari i Komitetit "Shqipëria e Lirë" shkoi në Washington dhe e shtroi direkt këtë çështje me autoritetet amerikane.
"Albanian Desk”, zyre e ministrisë së Jashtme amerikane për çeshtje shqiptare, i shkruan z. Krasniqit më 21 gusht, 1957: "Një zyrtari ynë me kompetencë të ministrisë së Jashtme e ka njoftuar Beogradin se Washingtoni ka dieni të plotë rreth planifikimit sekret jugosllav për një valë tjetër shpërnguljeje të shqiptarëve nga Kosova në Turqi. Zyra jonë këtë çështje nuk do ta lej në heshtje".
Në shtator të vitit 1958, përfaqësuesi i Komitetit "Shqipëria e Lirë", pranë Asamblesë së Kombeve Evropiane të Robëruara, ing. Vasil Gërmenji, e ngriti çështjen e Kosovës në një sesion të veçantë të Organizatës së Kombeve të Bashkuara. Aty ishte i pranishëm edhe përfaqësuesi jugosllav i cili u largua nga salla në shenjë proteste. Për këtë konflikt të z. Gërmenji me përfaqesuesin jugosllav, shkroi edhe gazeta New York Post (18/9/1958).
Më 1962, prof. Rexhep Krasniqi, organizoi në New York "Lidhjen e Prizrenit në Mërgim", të cilën e drejtoi Xhaferr Deva derisa vdiq. Komitetin "Shqipëria e Lirë" do e udhëhiqte gjer më 1992.
Më 1994 dekorohet nga Presidenti Sali Berisha me titullin "Naim Frashëri" të klasit të parë.
Vdiq më 13 shkurt 1999, duke lënë amanet që biblioteka e tij e pasur t'i dhurohej "Vatrës". Për varrimin e tij u kujdes miku i tij, publicisti, shkrimtari e studiuesi, z. Idriz Lamaj.
Kodi i mallërave 9500
Kodi i mallërave 9500 është pjesa e numrave çelës nga 9501 të kodit të mallërave në Kosovë. Tabela e më poshtme është e shkallës së parë d.m.th çelsat më të gjatë se kater shifra nuk janë përfshirë.
Marrëdhëniet mes Malit të Zi dhe Serbisë
Marrëdhëniet malazezo-serbe janë marrëdhënie të jashtme midis Malit të Zi dhe Serbisë. Nga viti 1918 deri në vitin 2006 të dy shtetet u bashkuan nën Mbretërinë e Jugosllavisë, Republikën Socialiste Federative të Jugosllavisë dhe Serbinë dhe Malin e Zi. Ka polemika në lidhje me identitetin kombëtar të Malit të Zi për shkak të zhvillimeve të fundit politike në rajon. Ka një debat mbi identifikimin etnik të malazezëve (nëse janë serbë apo jo), dhe emrin e gjuhës kombëtare ( malazez kundër serbisht ). Pavarësisht kësaj, të dy vendet kanë ruajtur kryesisht marrëdhënie miqësore.
Para Jugosllavisë
djathtas|parapamje| Ushtarët serbë dhe malazezë në [[Gjakova|Gjakovë gjatë Luftërave Ballkanike (1913)]] Përpara se të ekzistonte Jugosllavia, kishte më pak dallime midis serbëve dhe malazezëve pasi të dy popujt mbanin kryesisht besnikëri ndaj Kishës Ortodokse Serbe, e cila ndikoi drejtpërdrejt në themelimin e Princit-Peshkopisë së Malit të Zi në 1697. Petar II Petrović-Njegosh, një nga sundimtarët më historikë të Princ-peshkopatës teokratike malazeze, kompozoi literaturë e cila më vonë do të konsiderohej shtylla kurrizore e historisë së letërsisë malazeze.
Lufta e Parë Botërore dhe Jugosllavia
Pasi Kongresi i Berlinit njohu zyrtarisht pavarësinë e shteteve de facto sovrane, marrëdhëniet po përmirësoheshin derisa u vendos zyrtarisht në 1897. Mbretëria e Malit të Zi ishte aleati më i afërt i Serbisë në Luftën e Parë Botërore deri në dorëzimin e Austro-Hungarisë në 1916. Mali i Zi u aneksua dhe më pas u shpall nën qeverisjen e Mbretërisë së Jugosllavisë më 20 dhjetor 1918. Javë pas kësaj date, të Gjelbrit separatist malazez nën Krsto Zrnov Popoviç filluan një kryengritje të dhunshme kundër sindikalistëve pro-jugosllavë të njohur si Kryengritja e Krishtlindjeve më 7 janar 1919. Pavarësisht separatizmit të tyre, ata e deklaruan veten si serbë.
Lufta e Dytë Botërore
Pas pushtimit të Jugosllavisë, dy grupe sfiduese të rezistencës ishin aktive në territoret e Serbisë së vogël dhe Malit të Zi; partizanët jugosllavë dhe çetnikët. Serbët dhe malazezët përbënin 35% të përbërjes etnike të partizanëve jugosllavë në Luftën e Dytë Botërore. Malazezët janë cituar të kenë qenë grupi i dytë më i madh brenda lëvizjes çetnike pas serbëve. Çetnikët malazezë udhëhiqeshin dhe organizoheshin kryesisht nga Pavle Gjurishiq, një komandant i diskutueshëm i cili u vra me ushtrinë e tij nga bashkëpunëtorët nazistë kroatë në Betejën e Fushës së Lijevçes. Gjurishiq konsiderohet një pjesë e historisë serbo-malazeze pasi ai ishte një sindikalist serbo-malazez, që mendohet të jetë arsyeja pse separatisti malazez Sekula Drljević ndihmoi forcat ustashase për ta vrarë atë.
Serbia dhe Mali i Zi si shtete anëtare të Republikës Federale të Jugosllavisë (1992–2003)
djathtas|parapamje| Harta e nënndarjeve territoriale të [[Serbia dhe Mali i Zi|Serbisë dhe Malit të Zi]] Republika e parë serbe dhe republika malazeze formuan Republikën Federale të Jugosllavisë gjatë shpërbërjes së Jugosllavisë. Mali i Zi mbeti pjesë e Jugosllavisë pasi një shumicë dërrmuese e popullsisë votoi për bashkim me Serbinë në vitin 1992. Në Luftërat Jugosllave, forcat malazeze kryesisht udhëhoqën rrethimin e Dubrovnikut. Radovan Karaxhiq, ish -president i kohës së luftës i Republikës Srpska dhe i dënuar kriminel lufte, shpesh ngatërrohet si serb i Bosnjës —ai në fakt lindi në Shavnik në një familje nga fisi Drobnjak. Ai dihej se kishte mbështetur një shtet të bashkuar midis Republika Srpska, Serbisë dhe Malit të Zi. Gjatë gjithë mandatit të tij, presidenti jugosllav Slobodan Millosheviç emëroi disa politikanë malazezë si Milo Gjukanoviq dhe Svetozar Maroviq, të cilët do të bashkëpunonin me regjimin e tij në një shkallë të madhe dhe pastaj do ta denonconin atë vite më vonë. Më 4 shkurt 2003, Republika Federale e Jugosllavisë ndryshoi emrin e saj në Serbi dhe Mal të Zi. Karta Kushtetuese e Serbisë dhe Malit të Zi, kushtetuta e ndryshuar e Republikës Federale të mëparshme, lejoi secilin prej dy shteteve anëtare të mbante një referendum për pavarësinë një herë në tre vjet. Pas vrasjes së Zoran Gjinxhiqit më 12 mars 2003, një operacion masiv policor i quajtur Operacioni Sabre u ndërmor nga qeveria e Serbisë dhe Malit të Zi, në të cilin lokacione të ndryshme në Mal të Zi (veçanërisht në Budva ) u hetuan për shkak të tentativave të mëparshme për vrasje me origjinë nga atje.
Referendumi i Pavarësisë së Malit të Zi (2006)
Referendumi i fundit i pavarësisë në Mal të Zi u mbajt më 21 maj 2006. Ai u miratua nga 55.5% e votuesve, duke kaluar ngushtë pragun prej 55% të vendosur nga Bashkimi Evropian. Deri më 23 maj, rezultatet paraprake të referendumit u njohën nga të pesë anëtarët e përhershëm të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, duke treguar një njohje të gjerë ndërkombëtare të Malit të Zi pasi të shpallej zyrtarisht pavarësia. Më 31 maj komisioni i referendumit konfirmoi zyrtarisht rezultatet e referendumit, duke verifikuar se 55.5% e popullsisë së votuesve malazezë kishte votuar pro pavarësisë. Milo Gjukanoviq, kryeministër i asaj kohe, ishte lideri i bllokut pro-pavarës të përqendruar rreth Partisë Demokratike të Socialistëve të Malit të Zi. Predrag Bulatović udhëhoqi koalicionin e partive pro-unioniste gjatë fushatës së referendumit.
Marrëdhëniet bashkëkohore
Mali i Zi ka një ambasadë në Beograd dhe Serbia ka një ambasadë në Podgoricë. Të dy vendet janë anëtarë të plotë të Këshillit të Evropës, Organizatës për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë (OSBE) dhe Marrëveshjes së Tregtisë së Lirë të Evropës Qendrore (CEFTA). Të dy vendet njihen gjithashtu si vende kandidate potenciale nga Bashkimi Evropian.
Njohja e Kosovës nga Mali i Zi
Pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës, Serbia dëboi ambasadorin e Malit të Zi në tetor 2008, pas njohjes nga Mali i Zi të pavarësisë së Kosovës. Kryeministri malazez Milo Gjukanoviç kritikoi largimin me forcë të kolegut të tij nga Beogradi, duke pretenduar se marrëdhëniet midis dy kombeve janë bërë "të papranueshme të këqija". Pothuajse një vit më vonë, Serbia më në fund e pranoi Igor Jovovicin si ambasador të ri malazez.