cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pandemia e COVID-19 në Kosovë
16 - 31 Gusht
Më 23 gusht janë konfirmuar 10 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 467. Janë konfirmuar 111 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 12,448. Janë shëruar 159 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 8,505.
Më 24 gusht janë konfirmuar 13 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 480. Janë konfirmuar 99 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 12,547. Janë shëruar 152 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 8,657.
Më 25 gusht janë konfirmuar 8 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 488. Janë konfirmuar 136 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 12,683. Janë shëruar 131 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 8,788.
Më 26 gusht janë konfirmuar 4 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 492. Janë konfirmuar 157 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 12,840. Janë shëruar 154 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 8,942.
Më 27 gusht janë konfirmuar 6 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 498. Janë konfirmuar 141 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 12,981. Janë shëruar 143 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 9,085.
Më 28 gusht është konfirmuar 1 i vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 499. Janë konfirmuar 119 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 13,100. Janë shëruar 154 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 9,239.
Më 29 gusht janë konfirmuar 9 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 508. Janë konfirmuar 115 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 13,215. Janë shëruar 116 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 9,345.
Më 30 gusht janë konfirmuar 8 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 516. Janë konfirmuar 119 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 13,334. Janë shëruar 118 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 9,463.
Më 31 gusht janë konfirmuar 9 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 525. Janë konfirmuar 120 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 13,454. Janë shëruar 122 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 9,585.
1 - 15 Shtator
Më 1 shtator janë konfirmuar 8 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 533. Janë konfirmuar 147 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 13,601. Janë shëruar 197 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 9,792.
Më 2 shtator janë konfirmuar 6 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 539. Janë konfirmuar 112 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 13,713. Janë shëruar 131 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 9,923.
Më 3 shtator janë konfirmuar 9 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 548. Janë konfirmuar 78 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 13,791. Janë shëruar 190 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 10,130.
Më 5 shtator janë konfirmuar 5 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 556. Janë konfirmuar 117 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 14,027. Janë shëruar 131 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 10,431.
Më 6 shtator janë konfirmuar 7 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 563. Janë konfirmuar 92 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 14,119. Janë shëruar 115 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 10,546.
Më 7 shtator janë konfirmuar 5 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 568. Janë konfirmuar 85 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 14,204. Janë shëruar 97 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 10,643.
Më 9 shtator janë konfirmuar 6 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 574. Janë konfirmuar 76 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 14,377. Janë shëruar 144 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 10,926.
Më 10 shtator janë konfirmuar 7 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 581. Janë konfirmuar 69 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 14,446. Janë shëruar 107 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 11,033.
Më 11 shtator janë konfirmuar 5 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 586. Janë konfirmuar 50 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 14,496. Janë shëruar 117 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 11,150.
Më 12 shtator janë konfirmuar 3 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 589. Janë konfirmuar 70 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 14,566. Janë shëruar 122 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 11,272.
Më 14 shtator janë konfirmuar 4 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 600. Janë konfirmuar 55 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 14,692. Janë shëruar 150 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 11,585.
Më 15 shtator janë konfirmuar 1 i vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 601. Janë konfirmuar 71 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 14,763. Janë shëruar 199 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 11,784.
Më 16 shtator janë konfirmuar 3 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 604. Janë konfirmuar 76 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 14,839. Janë shëruar 165 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 11,949.
Më 17 shtator janë konfirmuar 3 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 607. Janë konfirmuar 43 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 14,882. Janë shëruar 239 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 12,188.
Më 18 shtator janë konfirmuar 4 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 611. Janë konfirmuar 57 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 14,939. Janë shëruar 137 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 12,325.
Më 19 shtator janë konfirmuar 63 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 15,002. Janë shëruar 126 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 12,451.
Më 20 shtator janë konfirmuar 2 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 613. Janë konfirmuar 61 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 15,063. Janë shëruar 119 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 12,570.
Më 21 shtator janë konfirmuar 2 të vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 615. Janë konfirmuar 79 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 15,142. Janë shëruar 104 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 12,674.
Më 22 shtator janë konfirmuar 66 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 15,208. 141 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 12,815.
Më 23 shtator janë konfirmuar 1 i vdekur nga COVID-19, duke e sjellë numrin total në 616. Janë konfirmuar 62 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 15,270. Janë shëruar 85 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 12,900.
Më 24 shtator janë konfirmuar 63 raste të reja pozitive, duke e rritur numrin në 15,333. 87 pacientë dhe numri total i të shëruarve ka shkuar në 12,987.
Politika
Më 18 mars, Ministri i Punëve të Brendshme, Agim Veliu u shkarkua për shkak të mbështetjes së tij për shpalljen e një gjendje të jashtëzakonshme për të trajtuar pandeminë e koronavirusit e cila do t'i jepte pushtet Këshillit të Sigurisë të Kosovës të kryesuar nga presidenti i Kosovës, Hashim Thaqi. Në mbrëmjen e 25 marsit, u rrëzua Qeveria Kurti nga një mocion mosbesues, të nisur në kuvend nga partneri qeverisës.
Statistika
Deri më 24 shtator 2020, në Kosovë janë testuar 64,230 njerëz për COVID-19.
Grafikët në vijim paraqesin rritjen e rasteve të COVID-19 në Kosovë prej 13 marsit 2020 deri më 24 shtator 2020:
Ndihma ndërkombëtare
Shtetet dhe organizatat ndërkombëtare që i kanë dërguar ndihma dhe fonde Qeverisë së Kosovës për të ndihmuar në luftën kundër pandemisë COVID-19:
Little Big (grup)
Little Big është një grup "rave" i themeluar në vitin 2013 në Shën Petersburg. Grupi përbëhet nga Ilya Ilich Prusikin, Sergey Gokk Makarov, Sonya Tayurskaya dhe Anton Boo Lissov. Albumi i tyre i parë me metrazh të plotë, Me Rusinë nga Dashuria, u publikua në 17 mars 2014. Grupi ka lëshuar tre albume dhe nëntë teke. Ata do ta përfaqësojnë Rusinë në Festivalin Evropian të Këngës 2020, që do të mbahet në Roterdam, Holandë.
Historia
Grupi bëri debutimin e tij më 1 prill 2013, duke publikuar videon e tyre të parë Every Day I'm Drinking. Ata e bënë paraqitjen e tyre të parë publike më 2 korrik 2013 në klubin A2, hapur për Die Antwoord.
Ata kanë shëtitur në Evropë, Rusi dhe Amerikën e Veriut. "Kjo muzikë është vërtet në kërkesë. Ne nuk kemi investuar asnjë qindarkë të vetme, thjesht xhiruar video dhe u bë e njohur në Evropë ", tha Ilya Prusikin në një intervistë për UTV.
Më 21 maj 2016, videot për këngët Give Me Your Money dhe Big Dick morën një çmim në Berlin Music Video Awards 2016. Big Dick fitoi Most Trashy, dhe Give Me Your Money fitoi vendin e tretë për Best Performer. Big Dick, me mbi 60 milion[ shikime, është plot imazhe seksuale.
Stili muzikor
Ekipi e quan veten një bashkëpunim arti satirik, i cili mbështetet në muzikën, pamjet vizuale dhe shfaqjen. Little Big tallet me stereotipe të ndryshme kombëtare për Rusinë. Të gjitha videot janë filmuar nga bashkëthemeluesja Alina Pasok. Banda filmon dhe prodhon të gjitha videot e tyre muzikore.
Zabeli i Sahit agës
Zabeli i Sahit agës, është kodra në juglindje të Gjilanit, përballë Kullës së Sahit agës, në kufcë të Poshtme, jo larg fshatit Malishevë, e cila edhe tani në shënimet kadastrale mban emrin e pronarit të saj të dikurshëm. Siç mësuam nga të dhënat memoriale, zabeli dikur ishte mal i dendur, i cili në kohën osmane ruhej me rojtarë të paguar nga Sahit aga. Pas Luftës së Dytë Botërore, zabeli shtë konfiskuar nga pushteti komunist dhe në hapësirën e tij janë vendosur depot e APJ-së. Pas luftës së fundit në Kosovë, një pjesë e zabelit shfrytëzohej si qendër stërvitore e TM të Kosovës, kurse kohën e fundit, me zgjerimin e qytetit, pjesa më e madhe është urbanizuar.
Novi Grad
Novi Grad (serbe Cirilik: Нови Град) është një qytet dhe komunë në pjesën veriore të entitetit Republika Srpska në Bosnje dhe Hercegovinë. Qyteti shtrihet pranë lumit Una në kufirin me Kroacinë (në anën e kundërt të qytetit Dvor). Sot, në komunë ka një popullsi prej rreth 30,000 njerëz, me 8,500 ekonomi familjare. Në qytet ndodhet një spital, një zyrë postare, një numër i madh shkollash fillore dhe të mesme, një qendër kulturore, banka dhe qendra tregtare. Qyteti dikur ishte i njohur me emrin Bosanski Novi ( e theksuar  <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[bǒsanskiː nôviː] ).
Katie Melua
Ketevan "Katie" Melua (/ mɛluːə /; Gjeorgjisht: ქეთევან "ქეთი" მელუა IPA: [kʰɛtʰɛvɑn mɛluɑ], u lind më 16 shtator 1984) është një këngëtare, kompozitore dhe muzikante gjeorgjiane-britanike. Ajo u zhvendos në Irlandën e Veriut në moshën tetë dhe pastaj në Angli në moshën katërmbëdhjetë. Melua është nënshkruar në etiketën muzikore të Dramaticës, nën drejtimin e kompozitorit Mike Batt dhe bëri debutimin e saj muzikor në 2003. Në vitin 2006 ajo ishte artistja më e shitur i Mbretërisë së Bashkuar dhe më e shitur në Evropë si artisjta femër Europia më e mirë. Në nëntor 2003, në moshën nëntëmbëdhjetë, Melua lëshoi albumin e saj të parë, Call Off the Search, i cili arriti në krye të listës së albumeve të Mbretërisë së Bashkuar dhe shiti 1.8 milion kopje në pesë muajt e parë të lirimit. Albumi i saj i dytë, Piece by Piece, u lirua në shtator 2005 dhe deri më sot ka shkuar platin katër herë. Her second album, Piece by Piece, was released in September 2005 and has gone platinum four times. Melua lëshoi albumin e saj të tretë në studio në tetor 2007.
Jeta
Ketevan Melua, e njohur si Ketino për familjen e saj, lindi në Amiran dhe Tamara Melua në Kutaisi, Gjeorgji, e cila ishte atëherë pjesë e Bashkimit Sovjetik. Ajo i kaloi vitet e para me gjyshërit e saj në Tbilisi përpara se të nisej me prindërit dhe vëllain e saj në qytetin Batumi, Ajaria, ku babai i saj punonte si specialist i zemrës. Gjatë kësaj kohe, Melua nganjëherë duhej të mbante kova me ujë deri pesë kate të shkallëve në shtëpinë e familjes së saj dhe sipas saj, "Tani, kur qëndroj në hotele luksoze, mendoj përsëri në ato ditë ". Në vitin 1993, pas Luftës Civile Gjeorgjiane, familja u zhvendos në Belfast, Irlandë Veriore, ku babai i saj mori një pozicion në Spitalin Mbretëror Victoria. Familja mbeti në Belfast, duke jetuar afër Falls Road, derisa Melua ishte trembëdhjetë.
Zgjedhjet e pjesshme vendore të Kosovës 2019
Më 17 tetor 2019 u mbajtën zgjedhjet e pjesshme vendore për kryetar komune në komunat e Veriut të Kosovës, Leposaviq, Mitrovicë Veriore, Zubin Potok dhe Zveçan.
Të katra komunat janë me shumicë serbe, në kufi me Serbinë Qëndrore. Kryetarët në detyrë të secilës komunë kishin dhënë dorëheqje në nëntor të vitit 2018 në shenjë proteste kundër vendosjes së taksës 100% nga Qeveria e Kosovës për mallrat nga Serbia. Edhe Qeveria e Serbisë edhe Lista Serbe kërkuan një pjesëmarrje të lartë të komunitetit serb.
Shtëpia e Qehajve
Shtëpia e Qehajve është një monument i trashëgimisë kulturore në Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Deklarata e Pavarësisë së Finlandës
parapamje|djathtas|Qeveria bolsheviste e Rusisë e udhëhequr nga Lenini miratoi pavarësinë e Finlandës Deklarata e Pavarësisë së Finlandës (finlandisht: Suomen itsenäisyysjulistus; suedisht: Finlands självständighetsförklaring; rusisht: Провозглашение независимости Финляндии) u miratua nga Parlamenti i Finlandës më 6 dhjetor 1917. Ajo e shpalli Finlandën një komb të pavarur, duke i dhënë fund autonomisë së saj brenda Rusisë si Principata e Madhe e Finlandës, duke iu referuar një projektligji të dorëzuar njëkohësisht në Parlament për ta bërë Finlandën një republikë të pavarur.
Shpallja e pavarësisë ishte vetëm një pjesë e procesit të gjatë që çoi në pavarësinë e Finlandës. Deklarata festohet si Dita e Pavarësisë në Finlandë.
Revolucioni në Rusi
Pas Revolucionit të Shkurtit dhe abdikimit të Carit Nikolla II, Princi i Madh i Finlandës, më 2 mars (15 mars S.R.) 1917, bashkimi personal midis Rusisë dhe Finlandës humbi bazën e tij ligjore - të paktën sipas pikëpamjes në Helsinki. Pati negociata midis Qeverisë së Përkohshme Ruse dhe autoriteteve finlandeze.
Propozimi që rezultoi, i miratuar nga Qeveria e Përkohshme, u rishkrua shumë në Eduskunta (parlamenti finlandez) dhe u shndërrua në të ashtuquajturin Akt të Pushtetit (finlandisht: Valtalaki, suedisht: Maktlagen), ku Parlamenti deklaroi veten të mbajë tani të gjitha kompetencat e legjislacionit, përveç në lidhje me çështjet e politikës së jashtme dhe ushtarake, dhe gjithashtu se ai mund të shpërbëhej vetëm në vetvete. Në kohën e votimit, besohej se qeveria e përkohshme do të mposhtej shpejt nga rebelimi në Shën Petersburg. Qeveria e Përkohshme mbijetoi, megjithatë, nuk miratoi Aktin e Pushtetit dhe shpërndau Parlamentin.
Pas zgjedhjeve të reja dhe humbjes përfundimtare të Qeverisë së Përkohshme në Revolucionin e Tetorit, Parlamenti Finlandez vendosi të krijojë një këshill regjence prej tre anëtarësh, bazuar në Kushtetutën e Finlandës, dhe më saktë në pikën [http://sv.wikisource.org/wiki/Regeringsform_1772#%C2%A7_38. §38] të Instrumentit të Qeverisë të vitit 1772, që ishte miratuar nga Estates pas grushtit të shtetit pa gjak të Gustav III. Ky paragraf parashikonte zgjedhjen e një monarku të ri në rast të zhdukjes së linjës mbretërore dhe në Finlandë u interpretua si dhënie e sovranitetit të pronave, më vonë Parlamentit, në një interregnum të tillë. Këshilli i regjencës nuk u zgjodh kurrë, për shkak të kundërshtimit të fortë të socialistëve finlandezë dhe grevës së tyre të përgjithshme që kërkonte veprime më radikale.
Më 2 nëntor (15 nëntor S.R.) 1917, bolshevikët shpallën një të drejtë të përgjithshme të vetëvendosjes, duke përfshirë të drejtën e shkëputjes së plotë, "për Popujt e Rusisë". Në të njëjtën ditë, Parlamenti finlandez lëshoi një deklaratë me të cilën ai mori, pro tempore, të gjitha kompetencat e sovranit në Finlandë.
Megjithatë, Instrumenti i Qeverisë nuk u konsiderua më i përshtatshëm. Qarqet drejtuese e kishin mbajtur prej kohësh monarkizmin dhe fisnikërinë e trashëguar si të vjetëruar, dhe mbrojtën një kushtetutë republikane për Finlandën.
Pavarësia
thumb|[[Senati i Finlandës së vitit 1917, Kryeministri P. E. Svinhufvud në krye të tavolinës.]] Senati i Finlandës, qeveria që Parlamenti kishte emëruar në nëntor, hartoi një Deklaratë të Pavarësisë dhe një propozim për një Instrument të ri Republikan të Qeverisë. Kryetari i Senatit (kryeministri) Pehr Evind Svinhufvud lexoi Deklaratën në Parlament më 4 dhjetor. Deklaratës së Pavarësisë iu dha teknikisht forma e një preambule të propozimit dhe synohej të miratohej nga Parlamenti, i cili miratoi Deklaratën më 6 dhjetor.
Më 18 dhjetor (31 dhjetor S.R.) qeveria sovjetike ruse nxori një dekret, duke njohur pavarësinë e Finlandës, dhe më 22 dhjetor (4 janar 1918 S.R.) u miratua nga organi më i lartë ekzekutiv sovjetik, Komiteti Qendror Ekzekutiv Gjith-Rus (VTsIK).
Deklarata dhe 15 Nëntori
Në lidhje me deklaratën e 15 nëntorit, deklarata thotë:
"Populli i Finlandës me këtë hap e ka marrë fatin në duart e veta; një hap i justifikuar dhe i kërkuar nga kushtet aktuale. Populli i Finlandës ndjen thellë se nuk mund të përmbushë detyrën e tyre kombëtare dhe ndërkombëtare pa sovranitet të plotë. Dëshira shekullore për liri pret përmbushjen tani; Populli i Finlandës ec përpara si një komb i lirë midis kombeve të tjera në botë. (...) Populli finlandez guxon të presë me besim se si kombet e tjera në botë pranojnë se me pavarësinë dhe lirinë e tyre të plotë, populli finlandez mund të bëjë më të mirën në përmbushjen e atyre qëllimeve që do t'i fitojnë një vend midis popujve të qytetëruar."
Teksti i Deklaratës së Pavarësisë së Finlandës
"Për popullin finlandez.
Parlamenti finlandez, në 15 nëntorin e kaluar, në mbështetje të nenit 38 të Kushtetutës, është shpallur Mbajtësi Suprem i Autoritetit Shtetëror si dhe ka ngritur një Qeveri të vendit, e cila ka marrë detyrën e saj parësore realizimin dhe ruajtjen e pavarësisë së Finlandës si shtet. Populli i Finlandës me këtë hap e ka marrë fatin në duart e veta: një hap i justifikuar dhe i kërkuar nga kushtet aktuale. Populli i Finlandës ndjen thellë se nuk mund të përmbushë detyrën e tij kombëtare dhe detyrimet e tij universale njerëzore pa një sovranitet të plotë. Dëshira shekullore për liri pret përmbushjen tani; Populli i Finlandës duhet të ecë përpara si një komb i pavarur midis kombeve të tjera në botë.
Arritja e këtij qëllimi kërkon kryesisht disa masa nga Parlamenti. Forma aktuale e qeverisjes së Finlandës, e cila aktualisht është e papajtueshme me kushtet, kërkon një rinovim të plotë dhe për këtë arsye qeveria ka paraqitur tani një propozim për një Kushtetutë të re në këshillin e Parlamentit, një propozim që bazohet në parimin se Finlanda duhet të jetë një republikë sovrane. Duke pasur parasysh se, veçoritë kryesore të pushtetit të ri duhet të vihen në fuqi menjëherë, Qeveria ka nxjerrë në të njëjtën kohë një projektligj për këtë çështje, që synon të plotësojë nevojat më urgjente të rinovimit përpara vendosjes së Kushtetutës së re. .
I njëjti synim kërkon edhe masa nga ana e Qeverisë. Qeveria do t'u drejtohet fuqive të huaja për të kërkuar njohjen ndërkombëtare të pavarësisë së vendit tonë si shtet. Në momentin e tanishëm kjo është veçanërisht e nevojshme, kur situata e rëndë e shkaktuar nga izolimi i plotë i vendit, uria dhe papunësia e detyrojnë qeverinë të krijojë marrëdhënie aktuale me fuqitë e huaja, të cilat nxisin ndihmën e shpejtë për plotësimin e nevojave të jetës dhe për importimin. mallrat thelbësore për industrinë, janë shpëtimi ynë i vetëm nga uria e afërt dhe stanjacioni industrial.
Populli rus, pasi përmbysi regjimin carist, në një sërë rastesh shprehu synimin e tij për të favorizuar popullin finlandez të drejtën për të përcaktuar fatin e tij, i cili bazohet në zhvillimin e tij kulturor shekullor. Dhe gjerësisht mbi të gjitha tmerret e luftës dëgjohet një zë, se një nga qëllimet e kësaj lufte është të jetë, që asnjë komb të mos detyrohet kundër vullnetit të tij të jetë i varur nga një tjetër (komb). Populli finlandez beson se populli i lirë rus dhe Asambleja Kombëtare e tij konstituive nuk duan të pengojnë aspiratën e Finlandës për të hyrë në turmën e kombeve të lira dhe të pavarura. Në të njëjtën kohë, populli finlandez guxon të shpresojë se kombet e tjera të botës e njohin, se me pavarësinë dhe lirinë e tyre të plotë, populli finlandez mund të bëjë më të mirën në përmbushjen e atyre qëllimeve që do t'i fitojnë një pozicion të pavarur mes njerëzve. të botës së qytetëruar.
Në të njëjtën kohë që qeveria ka dashur t'i bëjë të ditur këto fjalë të gjithë qytetarët finlandezë, qeveria i drejtohet qytetarëve, si dhe autoriteteve private dhe publike, duke i bërë thirrje të gjithëve në emër të tyre me vëmendje të madhe që të zbatojnë (ligjin dhe) të urdhërojnë duke përmbushur detyrën e tyre patriotike, të sforcojnë të gjitha forcat e tyre për arritjen e qëllimit të përbashkët të kombit në këtë moment kohor, që ka një rëndësi dhe vendosmëri të tillë, sa nuk ka pasur kurrë më parë në jetën e popullit finlandez. Në Helsinki, 4 dhjetor 1917."
Senati finlandez: parapamje|djathtas|Nënshkrimet e Senatit Finlandez
Njohjet ndërkombëtare
parapamje|upright=1.5|Vendimi i Sovjetit të Komisarëve Popullorë për të njohur pavarësinë e Finlandës, i nënshkruar nga [[Vladimir Lenin, Leon Trotsky, Grigory Petrovsky, Joseph Stalin, Isaac Steinberg, Vladimir Karelin, dhe Alexander Schlichter]]
Ymer Burrniku
Ka lindur në kohën e pushkatimeve masovike të fshatrave të anës së Kovaçecit nga hordhitë serboçetnike, më 1912. Që atëherë nga rrëfimet e brezit të vjetër për ashpërsinë barbare të tyre ndaj shqiptarëve të pafajshëm e të shumëvuajtur, Ymeri kishte formuar një vizion të qartë për çështje e trajtim të drejtë kombëtar. Si nacionalist u bashkua herët me grupin e kaçakëve të anës sonë deri në vdekje në Lyboten më 1945. Duke mos qenë jetëgjatë, Ymeri la dy fëmijë: djalin gjashtëmuajsh,Ahmetin dhe vajzën 12-vjeçare.
Tarn-et-Garonne
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Tarn-et-Garonne (Ocitanisht: Tarn e Garona  [ˈtaɾ e ɣaˈɾɔnɔ] ) është një departament në rajonin e Ocitanisë në Francën Jugore. Përshkohet nga lumenjtë Tarn dhe Garonë, prej nga e ka marrë emrin. Zona fillimisht ishte pjesë e provincave të dikurshme: Quercy dhe Languedoc. Departamenti u krijua në vitin 1808 nën urdhrin e Napoleonit, me territor të marrë nga departamentet fqinje Olt, Garonë e Sipërme, Olt-dhe-Garonë, Gers dhe Avejron.
Departamenti është kryesisht rural me tokë bujqësore pjellore në luginën e gjerë të lumit, por ka zona kodrinore në jug, lindje dhe veri. Prefektura e departamentit ndodhet në Montauban ; nënprefektura e vetme është Castelsarrasin. Në vitin 2019, ai kishte një popullsi prej 260,669 banorësh.
Historia e rajonit
Quercy ishte pjesë e Aquitania prima nën sundimin romakët; Krishterimi u paraqit në shekullin e IV. Në fillim të shekullit të 6-të zona ra nën autoritetin e Frankëve dhe në shekullin e VII u bë pjesë e Dukatit autonom të Akuitanisë. Në fund të shekullit të 10-të sundimtarët e saj ishin kontët e fuqishëm të Tuluzës. Gjatë armiqësive midis Anglisë dhe Francës në mbretërimin e Henrit II të Anglisë, anglezët vendosën garnizone në konte dhe me Traktatin e Parisit të vitit 1259, Quercy i ulët ra nën kontrollin e Anglisë.
Mbretërit e Anglisë dhe Francës rreth kësaj kohe u përpoqën të fitonin favor duke shtuar privilegjet e qyteteve dhe të rrethit. Në vitin 1360, u nënshkrua Traktati i Brétigny dhe i gjithë Quercy i kaloi Anglisë. Sidoqoftë, në vitet 1440 anglezët u dëbuan përfundimisht nga ushtria e sapokrijuar e Charles VII të Francës. Në shekullin e 16-të, Quercy ishte një bastion i protestantëve dhe skena e konflikteve të ashpra fetare. Luftërat civile të mbretërimit të Louis XIII u zhvilluan kryesisht rreth Montaubanit.
Pas humbjes së Napoleonit në 1815, monarkia u rivendos në Francë, por dinastia e diskredituar e Bourbonëve u përmbys në Revolucionin e Korrikut të vitit 1830, i cili vendosi Monarkinë kushtetuese të korrikut, e cila zgjati deri në vitin 1848. Gjatë kësaj kohe, hendeku midis të pasurve dhe të varfërve u thellua; në Montauban, qindra iu kthyen lypjes ndërsa pagat ranë, fabrikat u mbyllën dhe çmimet e ushqimeve u rritën; trazirat ishin të përhapura dhe shtëpia e kryetarit të bashkisë u godit me gurë nga punëtorët e ndërtimit në 1847.
Historia e departamentit
majtas|parapamje| Harta e rajonit para krijimit të departamentit Para formimit të departamentit në shekullin e XIX-të, gjysma veriore ishte pjesë e provincës së vjetër të Quercy dhe gjysma jugore, pjesë e Languedoc. Departamenti u krijua më 4 nëntor 1808 gjatë Perandorisë së Parë Franceze me një vendim të Napoleonit. Perandori ishte ftuar të vizitonte qytetin e Montaubanit, një qendër e rëndësishme industriale dhe tregtare në atë kohë, popullsia e së cilës mendonte se qyteti ishte mjaft qendror dhe i rëndësishëm për të qenë kryeqyteti i një departamenti të ri. Atij i bëri përshtypje besnikëria e tyre dhe ua plotësoi kërkesën.
Departamenti u formua prej territoreve që më parë kishin qenë pjesë e departamenteve fqinje. Më shumë se gjysma e territorit u mor nga Departamenti i Oltit (përfshirë Montaubanin dhe Mojzakun ), mbi një e treta u mor nga Haute-Garonne (përfshirë Castelsarrasin ), dhe pjesa tjetër nga departamentet Olt-dhe-Garonë, Gers, dhe Avejron. Prefekti i parë ishte Félix Le Peletier d'Aunay, i cili u vendos në postin e tij më 31 dhjetor 1808.
Gjeografia
majtas|parapamje| Harta e Tarnit-dhe-Garonës Tarn-et-Garonne përbën një pjesë të rajonit Occitanie në Francën Jugore. Kufizohet me departamentet e Oltit në veri, Avejronin në verilindje, Tarnin në lindje, Garonën e Epërme në jug dhe Gersin dhe Oltin-dhe-Garonën në perëndim. Kryeqyteti i departamentit është Montaubani i cili shtrihet rreth 50 kilometra në veri të Tuluzës. Montaubani ndodhet në bregun e djathtë të lumit Tarn në bashkimin e tij me lumin Tescou, dhe Tarn bashkohet nga Aveyron rreth 10 kilometra më tej në drejtim të rrymës. Komuna e dytë më e madhe në departament është Castelsarrasin e cila qëndron pranë bashkimit të Tarnit dhe lumit Garonë. Montaubani është i lidhur me Garonën nëpërmjet 11 kilometrave të Canal de Montech.
Pjesa qendrore e departamentit është një luginë e gjerë lumi që nuk i kalon 150 metra lartësi, por pranë komunës Valence-d'Agen, në skajin perëndimor të departamentit, lugina ngushtohet ndërsa rajonet kodrinore të Bas-Quercy (Kercit të Poshtëm) në veri dhe Lomagne në jug afrohen së bashku. Në verilindje të departamentit toka është më e lartë në formën e pllajave gëlqerore të njohura si Causses, pjesë e Masivit Qendror. Pika më e lartë në departament, në 510 metra, është Pech Maurel, i vendosur në komunën Castanet.
Qytetet kryesore
Komuna më e populluar është Montaubani, prefektura. Që nga viti 2019, ka 7 komuna me më shumë se 5000 banorë:
Lista e komunave të Finlandës sipas popullsisë
Kjo është një listë e komunave të Finlandës të rënditura sipas popullsisë, sipas regjistrimeve të :
Espinasse-Vozelle
Espinasse-Vozelle është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Espinasse-Vozelle ka një popullsi prej 946 banorë dhe sipërfaqe 17.87 km², me një dendësi prej 53 banor/km².
Saint-Rustice
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Saint-Rustice (Ocitanisht: Sent Rostesi ; Shqip: Shën Rustika) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Historia
Shën Rustika është e famshme për mozaikët e saj të lashtë romakë të cilët u zbuluan në 1833. Fshati e ka marrë emrin nga Rusticus, një peshkop i Cahors, i cili u vra në vitin 630.
Dimona
Dimona (Hebraishtja: דִּימוֹנָה) është qytet në Izrael, ndodhet 36 kilometra në jug të Beersheba dhe 35 kilometra në perëndim të Detit të Vdekur. Në vitin 2014, popullësia e qytetit ishte 33,195.
Etimologjia
Emri i qytetit rrjedh nga emri i një qytetit i cili përmendet në Bibël (Joshua 15:21-22).
Modriça
djathtas|parapamje|250x250px|Rafineri në Modriça Modriça (Modriča) (Cirilik : Модрича ) është një qytet dhe komunë në Republika Srpska, Bosnja dhe Hercegovina. Ajo është e vendosur në afërsi të qyteteve Shamac, Derventës dhe Doboj.
Dimona
Klima
Dimona ka klimë të shkretëtirës. Vera është e nxehtë, ku temperatura mesatare është rreth 33 ° C. Muaji më i nxehtë është gushti.
Ostrogotët
thumb|Mauzoleu i [[Teodoriku i Madh|Theodorikut të Madh]] parapamje| Harta e migrimeve dhe mbretërive gotike parapamje| Monedha e [[Theodahadi|Mbretit Theodahad (534-536), e prerë në Romë - ku ai mban mustaqe barbare.]]
Ostrogotët (Ostrogothi, Austrogothi) ishin një popull gjermanik i epokës romake. Në shekullin V, ata ndoqën Visigotët në krijimin e një prej dy mbretërive të mëdha gotike brenda Perandorisë Romake, bazuar në popullsitë e mëdha gotike që ishin vendosur në Ballkan në shekullin IV, pasi kishin kaluar Danubin e Poshtëm. Ndërsa Visigotët ishin formuar nën udhëheqjen e Alarikut I, entiteti i ri politik Ostrogot i cili erdhi për të sunduar Italinë u formua në Ballkan nën ndikimin e Dinastisë Amal, familjes së Theodorikut të Madh.
Historiku
Pas vdekjes së Atilës dhe rënies së perandorisë hunike të përfaqësuar nga Beteja e Nedaos në vitin 453, familja Amal filloi të formojë mbretërinë e tyre në Panoni. Perandori Bizantin Zeno i luajti këta Gotët Panonianë kundër Gotëve Thrakianë, por në vend të kësaj të dy grupet u bashkuan pas vdekjes së udhëheqësit trak Theoderik Straboni dhe djalit të tij Recitach. Zenoni më pas mbështeti Teodorikun për të pushtuar Italinë dhe për të zëvendësuar Odoacerin atje, të cilin ai më parë e kishte mbështetur si mbret të saj. Në vitin 493 Theodoriku i Madh krijoi Mbretërinë Ostrogotike të Italisë, kur ai mundi forcat e Odoacerit dhe vrau rivalin e tij në një banket.
Pas vdekjes së Theoderikut, pati një periudhë paqëndrueshmërie, duke tunduar përfundimisht Perandorin Bizantin Justinian për t'i shpallur luftë Ostrogotëve në vitin 535, në një përpjekje për të rivendosur pushtetin në ish -provincat perëndimore të Perandorisë Romake. Fillimisht, Bizantinët ishin të suksesshëm, por nën udhëheqjen e Totilës, gotët ripushtuan pjesën më të madhe të territorit të humbur deri në vdekjen e Totilës në Betejën e Taginaes. Lufta zgjati për gati 21 vjet dhe shkaktoi dëme të mëdha në të gjithë Italinë, duke zvogëluar popullsinë e gadishullit. Ostrogotët e mbetur në Itali u tretën në Lombardët, të cilët krijuan një mbretëri në Itali në vitin 568.
Ashtu si me grupet e tjera gotike, historia e popujve që i përbënin ata para se të arrinin në Ballkanin Romak është e vështirë të rindërtohet në detaje. Sidoqoftë, Ostrogotët shoqërohen me emrin e mëparshëm Greuthungi. Vetë Ostrogotët u referoheshin më shumë thjesht si Gotë edhe në shekullin V, por para kësaj ata u referuan një herë, në një poezi të Klaudianit e cila i shoqëron ata me një grup Greuthungi, të vendosur si një njësi ushtarake në Frigji. Për më tepër, historiani i shekullit VI të gotëve Jordanes i barazoi Ostrogotët e kohës së tij me Gotët e sunduar nga Mbreti Ermanaric në shekullin IV, të cilët shkrimtari romak Ammianus Marcellinus i kishte quajtur Greuthungi, dhe i përshkroi ata se jetonin midis lumenjve Dniester dhe Don. Hunët dhe Alanët sulmuan Gotët nga lindja dhe grupe të mëdha Gotësh u transferuan në Perandorinë Romake, ndërsa të tjerët u bënë nënshtrues të Hunëve.
Në mungesë të pranisë unifikuese të Theodoric, Ostrogothët dhe Visigotët nuk ishin në gjendje të konsolidonin mbretëritë e tyre pavarësisht nga farefisnia e tyre e përbashkët gjermane. Disa raste kur ata vepruan së bashku pas kësaj kohe janë shumë të shpërndara dhe të rastësishme. Amalariku arriti në mbretërinë Visigotike në Iberi dhe Septimania. Nipi i Theodorikut Athalaricku mori mantelin si mbret i Ostrogothëve për pesë vitet e ardhshme. Provence iu shtua sundimit të mbretit të ri ostrogotik Athalarik dhe përmes vajzës së tij Amalasuntha e cila u emërua regjente. Të dy nuk ishin në gjendje të zgjidhnin mosmarrëveshjet midis elitave gotike.
Mbreti Theodahad, (i lindur në Tauresium të Dardanisë) që përndryshe ishte kushëriri i Amalasunthas dhe nipi i Theodorikut përmes motrës së tij, i mori përsipër dhe i vrau ata; megjithatë uzurpatorët çuan në më shumë gjakderdhje. Në krye të kësaj përleshjeje, Ostrogotët u përballën me sfidat doktrinore të shkaktuara nga krishterizmi i tyre arian, të cilin edhe aristokracia e Bizantit dhe Papati e kundërshtuan me forcë - aq sa edhe i bashkoi ata.
Lugu i Shqipes
Lugu i Shqipes është një luginë që ndodhet në afërsi të Shëngjinit, në prefekturën e Qarkut të Lezhës, në pjesën veriore të vendit, 60 km në veri të Tiranës kryeqyteti i vendit.
Relievi përreth Lugut të Shqipës është pothuajse e mbuluar me fusha.. Zona në fjalë ka një dendësi të popullsisë prej rreth 144 banorë për kilometër katrorë. Mbizotëron një klimë e moderuar. Muaji më i nxehtë është korriku me 27°C dhe më i ftohti është janari me 4°C.. Mesatarja e reshjeve është 1578 milimetra në vit. Muaji më i lagësht është nëntori me 185 milimetra shi dhe më i thati është gushti me 37 milimetra..
Kovaçica
Demografia
Simbas regjistrimit të fundit të popullsisë 2011, fshati paska 27 banorë. Të gjithë (100 %) u deklaruan si shqiptarë.
Përtej fytyres : poezi
Përtej fytyres : poezi, me autor Shkëlzen Zalli, red. Skënder Zogaj. Botuar në Tiranë në vitin 1998 nga "Dardania". Libri ka 81 faqe.
Kutlloci
Kutlloc është një vendbanim në komunën e Mitrovicës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Shullan.
Viverrinae
Viverrinae përfaqësojnë një nënfamilje të madhe brenda Viverridae përbërë nga pesë gjini, të cilat janë të ndara në 22 specie native në Afrikë dhe Azinë Juglindore. Kjo nënfamilje u emërtua dhe u përshkrua për herë të parë nga John Edward Grey në 1864.
Klasifikimi
Grei përcaktoi Viverrinae si të përbërë nga gjinitë Proteles, Viverra , Bassaris dhe Viverricula. Ai varti gjinitë Genetta dhe Fossa deri në Genettina, gjinitë Prionodon dhe Poiana te Prionodontinae. Reginald Innes Pocock sugjeroi që geneta afrikane ( Genetta ) janë gjithashtu pothuajse të lidhura me Viverrinae, por ndoshta duhet të formojnë një nënfamilje të veçantë. William King Gregory dhe Milo Hellman vendosën Viverra, Viverricula ,Civettictis , Genetta , Osbornictis , Poiana dhe amerikanverior creodine duke përfshirë Didymictis dhe Viverravus e Eocenit në këtë nënfamiljë viverrid. Ellerman dhe Morrison-Scott gjithashtu përfshinin gjininë Prionodon.
Analiza e ADN-së në bazë të 29 specie Karnivorash që përfshijnë 13 specie Viverrinae dhe tri lloje përfaqësojnë Paradoxurus, Paguma dhe Hemigalinae mbështet vendosjen e Prionodon në familjen Prionodontidae si grupi-motër e Felidae. Këto hetime sqaruar edhe çështjen e diskutueshme e kufijve të kësaj nënfamilje mbështet Viverrinae si të përbërë nga dy grupe monofiletik, përkatësisht civetët tokësore Civettictis - Viverra - Viverricula dhe Poiana - Genetta.
Aktualisht, Viverrinae përbëhet nga:
Anatomia
Speciet Viverrina kanë një trup të fortë. Ekziston një qese e thellë për sekretim në formën e një zgavre të thellë në secilën anë të anusit. Pjesa e pasme e këmbëve të pasme është me flokë, përveç jastëkut të gishtërinjve dhe metatarsus. E digitigrade këmbët janë të përshtatur për lëvizjen në terren. Shifra e parë është e vogël dhe vendoset shumë sipër jastëkut planar, dhe përbën një " kthetër të vesës " praktikisht të pa funksionuar.
Karakteristikat e jashtëzakonshme të Viverrinae moderne janë zhvillimi i lartë i gjëndrave të aromës perineale, zgjatja anteroposteriorale e shënuar e dhomës ento tympanike të bulës komplekse dhe forma karnasiale e faqeve të dhëmbëve.
Ata kanë dëgjim dhe vizion të shkëlqyeshëm. Dhëmbët e tyre karnasialë që prenë mishin janë relativisht të pazhvilluar.
Viverridët janë ndër familjet më primitive të Karnivora, me skelete shumë të ngjashëm me ato të fosileve që datojnë nga Eoceni , deri në 50 milion vjet më parë. Ato janë të ndryshueshme në formë, por përgjithësisht ngjajnë me macet me hundë të gjata. Shumica kanë kthetra tërheqëse ose pjesërisht tërheqëse, një baculum.
Gama e Viverrinae në madhësi nga linsangu afrikan me një gjatësi trupore prej 33 cm (13 in) dhe një peshë prej 650 g (1.43 lb) deri në civet afrikan në 84 cm (33 in) dhe 18 kg (40 lb).
Shpërndarja dhe ekologjia
Kjo nënfamilje gjendet në të gjithë rajonin oriental, dhe përfaqësohet në Afrikë nga civeti afrikan ( Civettictis civetta ).Geneta e zakonshme ( Genetta genetta ) konsiderohet të ketë qenë futur në Evropë dhe në ishujt Balearic , dhe ndodh në të gjithë Portugalin , Spanjën dhe më të madhe të Francës.
Ata janë përgjithësisht të vetmuar dhe të kudondodhur, pavarësisht vendosjes së tyre në rendin Karnivora.
Hasan Prishtina
Hasan bej Prishtina, i njohur dhe si Hasan Berisha (Turqisht: Priştineli Hasan Bey, Hasan Bey Priştine and Volçetrinli Hasan Bey; Vuçitern, 1873 - Selanik, 13 gusht 1933) ka qenë politikan shqiptar në Perandorinë Osmane, ndër krerët e disa kryengritjeve gjatë periudhës parlamentare osmane duke bërë që me Kryengritjen e vitit 1912 të fitonte autonominë e Vilajetit Shqiptar. Lufta ballkanike nuk i la mundësi jetëgjatësie arritjes së tij dhe pas pavarësisë së Shqipërisë u emërua ministër në qeverinë e parë dhe më pas kryeministër.
Jetëshkrimi
U lind në Vushtrri në 1873-shin, i ati ishte zhvendosur në qytet për një post në administratën e ushtrisë osmane. Familja e tij ishin bejlerët e Vushtrisë, dera e tyre ka qenë një familje e nderuar spahinjsh vendas.  Në 1921-shin në kujtimet e tij për Kryengritjen e 1912-shit shkruan se 150 vjet më parë, gjyshi i tij Haxhi Aliu i Abdullah Ali Berishës nga Polanca e Drenicës dhe u vendos në Vuçitern. Sipas Prishtinës, lidhjeve të familjes me Drenicën i kushtoheshin këngë. Haxhi Aliu kishte tre djem: Mehmetin, Mahmutin dhe Ahmetin. Mehmeti la pas vetes Sylejman agën, i cili në 1898-n arriti të fitojë titullin pashë. Mahmuti la një djalë, Zejnullah bej Vuçiternën. Ahmeti pati dy djem: Hasanin dhe Ymerin.
Shkolla e natës
Shkolla e natës
Në vitin shkollor 1946-47 u hap në Krujë e para shkollë unike e mbrëmjes dhe e fillores. Fillorja e natës u nda në dy gradë: grada e parë përfshinte klasën e parë të dytë, kurse grada e dytë klasën III e IV. Çdo gradë e fillores së mbrëmjes do të zhvillonte secila 12 orë mësimi në javë dhe programi do mbaronte brenda 20 javësh. Grada e tretë përfshinte uniken, në të cilën hynin nxënësit që kishin mbaruar filloren ditën ose natën dhe që do mbarohej brenda dy vjetësh.
Hasan Prishtina
Jetëshkrimi
Ahmeti, në ortakëri me Ismail pashë Saraçin nga Dibra duke kontraktuar nozullimin e ushtrisë osmane, grumbulloi pasuri tepër të madhe në pak vjet.
Mësimet e para Hasani i kreu në vendlindje. Vazhdoi shkollimin në gjimnazin frëng të Selanikut, më pas në Stamboll u shkollua në kolegjin administrativ (Mülkiye-i Sultaniye) ku u diplomua për drejtësi. Në Stamboll ra në kontakt me nacionalistët shqiptarë dhe më pas iu bashkua xhonturqve, sepse besonte se me fitoren e tyre kombi shqiptar do të merrte autoniminë brenda Perandorisë Osmane. Pas përfundimit të shkollës punoi në Shkup. Edhe sot ekziston një shkollë në Prishtinë që mban emrin e tij.
Revolucioni Xhonturk
Sipas disa burimeve, mori pjesë në Kuvendin e Ferizajt ku ulematët dhe paria shqiptare u mblodhën për të përkrahur rikthimin e kushtetutës dhe ishte pikënisja e Revolucionit Xhonturk.
Ishte ndër konspiruesit dhe organizatorët e kryengritjes së 1910 me Hoxhë Said efendiun, Nexhip bej Dragën, Isa Boletinin, Mehmet pashë Derallën, Rexhep Mitrovicën, Bedri Pejanin, Salih Gjukën dhe Idriz Seferi n. Nga fundi i 1911 iu bashkua partisë "Liri dhe Marrëveshje", i të cilës ishte ndër bashkëthemeltarët; parti e cila ishte për Otomanizmin, decentralizim të qeverisjes si dhe për të drejtat e minoriteteve. Në 1911-n shkroi një kapitull për Kryengritjen e Malësisë së Madhe në librin Musaver Arnavud e redaktuar dhe botuar në osmanisht nga Dervish Hima, ku Prishtina nënvizoi detyrën e tyre të rëndësishme për mbrojtjen e kufijve. Këtë periudhë udhëtonte shumë me Nexhip bej Dragën në vilajetin e tyre për të hapur shkolla shqipe apo së paku për të përkrahur futjen e teksteve shqipe ndër shkollat osmane.
Pasi u pa se në rrugë parlamentare Porta nuk do të bindej t'i jepeshin të drejtat kombëtare kombit shqiptar. Përveç deputetit të Pejës, Ibrahim Efendiut dhe atij të Elbasanit, Haxhi Ali Efendiut deputetë, anëtarë të parisë dhe personalitete u mblodhën në shtëpinë e Reshit Aqif Pashës, e një herë tjetër në shtëpinë e Halil pashë Alizoti-Gjirokastrës dhe disa herë në shtëpinë e Syrja bej Vlorës. Pasi zërat e Ismail Qemalit, Hasan bej Prishtinës e Myfid bej Libohovës që qeveria t'i thërriste arsyes dhe mos hidhte farën e përçarjes, u përbuzën dhe nuk u la vend për arsyetim, kësodore deputetët shqiptarë më vete u mblodhën për t'u besatuar në shpëtimin e kombit dhe atdheut.
Rozet-Saint-Albin
Rozet-Saint-Albin është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Rozet-Saint-Albin ka një popullsi prej 289 banorë dhe sipërfaqe 7.95 km², me një dendësi prej 36 banor/km².
Hasan Prishtina
Komploti i Taksimit dhe kryengritja
"Shiko edhe: Kryengritja e vitit 1912"Pas një takimi në hotelin "Pera Palace" mes tij dhe Ismail Qemalit, më 12 janar u mblodhën në shtëpinë e Syrja bej Vlorës në lagjen "Taksim" deputetët e Beratit Ismail Beu dhe Aziz pashë Vrioni, deputeti i Gjirokastrës Myfid bej Libohova, deputeti i Durrësit Esad pashë Toptani dhe i Prishtinës, Hasan Beu. Deputetët shqiptarë, pasi kuvenduan mbi masat që kërkonin nevoja e rrethanave lidhën besën, duke u betuar mbi kuran për sakrificat e mëtejshme që do të ndërmerreshin në dobi të kombit e atdheut të tyre. Ismail Qemali dha fjalën se do të ndihmonte me armë dhe të holla që kryengritja mbarëshqiptare ta mbante nën trysni Portën deri kur të bindej për dhënien e lirive kombëtare. Lidhja mes lëvizjes në terren dhe Ismail Qemalit jashtë shtetit u vendos të mbahej përmes konsullit britanik në Shkup.
Më 23 prill 1912 njerëzit e tij nisën kryengritjen në Malësinë e Gjakovës dhe u përhapën më tej. Më 21-25 maj tuboi krerët në kuvendin e Junikut ku u dha besa dhe u nënshkrua një shpallje, për t'i shpallur luftë qeverisë xhonturke përmes kryengritjes së armatosur në Vilajetin e Kosovës. U propozoi kryengritje të bashkërenduar komitëve bullgaro-maqedonë, gjithashtu të pakënaqur nga regjimi xhonturk, por u pengua nga Sofia duke pasë në plan Aleancën Ballkanike. Prishtina mori pjesë aktive në kryengritje dhe formuloi kërkesat për autonominë e Vilajetit Shqiptar që iu paraqitën autoriteteve osmane gushtin e 1912-s, të ashtuquajturat Katërmbëdhjetë pikat e Hasan Prishtinës.
Sipas burimeve angleze pas pushtimit të Shkupit, prijësi i kryengritjes Prishtina kishte si qëllim kryesor të saj rënien e Komitetit Xhonturk dhe kërkonte më tepër garanci se shqiptarët nuk do të trajtoheshin në të ardhmen ashtu si në të shkuarën. Nga 14 gushti pas zvarritjeve, sepse parlamenti osman ishte shkrirë, autoritetet osmane më 4 shtator pranuan 12 nga 14 pikat e parashtruara nga paria e kryengritjes si hap i parë i njohjes së autonomisë të Vilajetit Shqiptar.
Lufta Ballkanike dhe pavarësia
Me shpërthimin e Luftës së Parë Ballkanike, Prishtina dhe Draga i bënë thirrje Fuqive të Mëdha që shqiptarët nuk ishin pro Perandorisë Osmane, por për integritetin territorial kombëtar, por e gjitha ishte e kotë. Gjysmën e dytë të tetorit 1912 trupat serbe kishin pushtuar vilajetin e Kosovës dhe Prishtina me Dragën u arrestuan dhe i çuan në Beograd. Si pasojë e shumë protestave, u liruan dhe u mërguan jashtë vendit. Më 16 korrik 1913 me shtatë shoqërues kaloi nga Italia në Vlorë, i papajtuar me vendimet e Konferencës së Londrës për aneksimin e Kosovës nga Serbia. Në shtator iu ngarkua Ministria e Brendshme dhe disa ditë më tej ajo e Bujqësisë në qeverinë e Vlorës.
Tetorin e 1913, qe ndër 60 firmëtarët e një memorandumi në të cilin i paraqiteshin një radhojë ankesash kreut të qeverisë së Vlorës. Në nëntor të 1913 iu bashkua Esad pashë Toptanit dhe shkurtin e 1914 ishte pjesë e delegacionit që shkuan në Neuwied për t'i dorëzuar kurorën Princ Vidit. Ditën e ardhjes së Vidit në Durrës qe gjithashtu në shoqërinë e Esad Pashës dhe Xhemil bej Vlorës e Mihal Turtullit. U emërua ministër i Postë-Telegrafeve në kabinetin e Turhan pashë Përmetit.
Gjatë Luftës së Parë Botërore u kthye në Kosovë dhe organizoi njësi vullnetarësh për të luftuar përkrah trupave austro-hungareze. U dekorua më 1916 me urdhrin austro-hungarez të Franc-Jozefit, me shenjat e oficerit të madh (Gross-Offizier). Kishte marrëdhënie të ngushta me Ballplatz-in për çështjen e Shqipërisë.
Gjatë kësaj kohe bëri përpjekje për të riaktivizuar Lëvizjen Kombëtare, më 1915 hapi shkollën fillore në Vushtrri, ku qe formuar orkestra muzikor. Veproi gjithashtu në Shkup e rrethinë që ishte pushtuar nga Bullgaria, ku, më 1917, u burgos nga policia bullgare. Hasan Prishtina, u arratis nga burgu pasi theu dritaren e qelisë duke shpëtuar nga zhdukja e sigurt; në këtë rast ai dëmtoi rëndë njërën këmbë nga e cila do të vuajë shumë kohë.