cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hidivi
Është vërtetuar në poezinë persiane nga shekulli i 10-të dhe është përdorur si një nder osman që nga shekulli i 16-të. Ai u huazua në turqisht drejtpërdrejt nga persishtja. Ai u përdor për herë të parë në Egjipt, pa njohje zyrtare, nga Muhamed Ali Pasha, guvernatori shqiptar i Egjiptit dhe Sudanit nga viti 1805 deri në 1848. Titulli i vetëshpallur fillimisht u njoh zyrtarisht nga qeveria osmane në 1867 dhe u përdor më pas nga Ismail Pasha dhe pasardhësit e tij dinastikë deri në vitin 1914. Termi hyri në gjuhën arabe në Egjipt në vitet 1850.
Wilāyah (1805–1867)
Pas pushtimit francez të Egjiptit në vitin 1798 dhe disfatës së Napoleonit ndaj forcave egjiptiane, e cila përbëhej kryesisht nga kasta ushtarake në pushtet mamluk, Perandoria Osmane dërgoi trupa nga Rumelia (provincat ballkanike të Perandorisë Osmane) nën komandën e Muhamed Ali Pashës për të rivendosur autoritetin e Perandorisë në atë që deri atëherë kishte qenë një provincë osmane. Megjithatë, pas humbjes dhe largimit francez, Muhamed Ali mori kontrollin e vendit dhe e shpalli veten sundimtar të Egjiptit, duke konsoliduar shpejt një bazë të pavarur pushteti lokal. Pas përpjekjeve të përsëritura të dështuara për ta hequr dhe vrarë atë, në 1805, Porta e Lartë e njohu zyrtarisht Muhamed Aliun si Pasha dhe Vali (Guvernator) të Egjiptit. Megjithatë, duke demonstruar ambiciet e tij më madhështore, ai pretendoi për vete titullin më të lartë Hidiv (Zëvendës Mbreti), ashtu si pasuesit e tij, Abbas I, Said I dhe Ibrahim Pasha.
Hidivllëku (1867–1914)
Përdorimi i titullit Hidiv nga dinastia Muhamed Ali nuk u sanksionua nga Perandoria Osmane deri në vitin 1867 kur Sulltan Abdülaziz e njohu zyrtarisht atë si titullin e Ismail Pashës. Për më tepër, Porta pranoi ndryshimin e linjës mbretërore të pasardhësve nga Ismaili për të shkuar nga babai te bir, në vend të vëllait te vëllai, siç ishte tradita në Perandorinë Osmane dhe dinastitë arabe. Në maj 1879, Perandoria Britanike dhe Franca filluan presionin ndaj Sulltanit osman Abdülhamid II për të rrëzuar Ismail Pashën, dhe kjo u bë më 26 qershor 1879. Teufik Pasha, djali i Ismailit, u bë pasardhësi i tij si hidiv i ri. Ismail Pasha u largua nga Egjipti dhe fillimisht shkoi në mërgim në Napoli, por përfundimisht u lejua nga Sulltan Abdülhamid II të tërhiqej në Pallatin e tij të Emirganit në Bosfor në Stamboll. Aty qëndroi pak a shumë i burgosur shtetëror deri në vdekje. Më vonë ai u varros në Kajro.
Pas kryengritjes nacionaliste Urabi të vitit 1882, Britania pushtoi Egjiptin në mbështetje të Teufik Pashës dhe vendosi një pushtim mbi vendin. Gjatë kësaj periudhe, Dinastia Muhamed Ali nën Teufik Pasha dhe djali i tij Abbas Hilmi Pasha II vazhduan të sundonin Egjiptin dhe Sudanin duke përdorur titullin hidiv, ndërsa ende nën sovranitetin nominal (de jure) osman deri në vitin 1914.
Abbas Hilmi Pasha u rrëzua nga britanikët në vitin 1914 dhe Egjipti u shpall protektorat i Britanisë, Sulltanati i Egjiptit, i cili drejtohej nga xhaxhai i Abasit Hussein Kamel nën titullin Sulltan.
Barentin
Barentin është një komunë në Francë. Barentin bën pjesë në departamentin Seine-Maritime të rajonit Haute-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 12479 banorë dhe sipërfaqe 12.74 km².
Mahmuti II
Mahmuti II (Turqishtja osmane: محمود ثانى Mahmud-u s ānī, محمود عدلى Mahmud-u Âdlî; turqisht: II. Mahmud ; 20 korrik 1785 – 1 korrik 1839) ishte Sulltani i 30-të i Perandorisë Osmane nga viti 1808 deri në vdekje në vitin 1839.
Mbretërimi i tij njihet për reformat e gjera administrative, ushtarake dhe fiskale që ai filloi, të cilat kulmuan me Dekretin e Tanzimatit ("riorganizimin") që u krye nga djemtë e tij Abdylmexhiti I dhe Abdyl Azizi. Shpesh i përshkruar si "Pjetri i Madh i Turqisë", reformat e Mahmud përfshinin shfuqizimin e korpusit konservator jeniçer në vitin 1826, i cili hoqi një pengesë të madhe për reformat e tij dhe të pasardhësve të tij në Perandori. Reformat që ai ndërmori u karakterizuan nga ndryshime politike dhe sociale, të cilat përfundimisht do të çonin në lindjen e Republikës moderne Turke.
Pavarësisht reformave të tij të brendshme, mbretërimi i Mahmudit u shënua gjithashtu nga kryengritjet nacionaliste në Serbinë dhe Greqinë e sunduar nga osmanët, duke çuar në humbje të konsiderueshme të territorit për Perandorinë pas shfaqjes së një shteti të pavarur grek.
Në strukturën e përgjithshme të Perandorisë Osmane, mbretërimi i Mahmudit u karakterizua nga shfaqja e interesit të madh për perëndimorizimin; institucionet, rendi i pallatit, jeta e përditshme, veshja, muzika dhe shumë fusha të tjera panë reforma rrënjësore ndërsa Perandoria Osmane u hap ndaj modernizimit.
Jeta e hershme
Mahmuti II lindi më 20 korrik 1785, në muajin e Ramazanit. Ai ishte djali i Abdyl Hamitit I dhe gruas së tij Nakşidil Sultan. Ai ishte djali më i vogël i babait të tij dhe fëmija i dytë i nënës së tij, kishte një vëlla më të madh, Shehzade Seyfullah Murad, dy vjet më i madh se ai dhe një motër më të vogël, Saliha Sultan, një vit më të vogël se ai. Sipas traditës, ai u mbyll në Kafes pas vdekjes së të atit.
Aderimi
Në vitin 1808, paraardhësi i Mahmuti II dhe gjysmë-vëllai i tij, Mustafa IV urdhëroi ekzekutimin e tij së bashku me kushëririn e tij, Sulltanin e rrëzuar Selimi III, me qëllim që të shuante rebelimin. Selimi III u vra, por Mahmuti u mbajt i fshehur nga nëna e tij dhe u vendos në fron pasi rebelët rrëzuan Mustafa IV. Udhëheqësi i kësaj kryengritjeje, Alemdar Mustafa Pasha, më vonë u bë vezir i Mahmud II. Historianët perëndimorë i japin Mahmud një reputacion të dobët për të qenë thjesht Sulltan gjatë një kohe të përkeqësimit të Perandorisë Osmane.
Ka shumë histori rreth rrethanave të tentativës së vrasjes së tij. Një version i historianit osman të shekullit të 19-të Ahmed Xhevdet Pasha jep rrëfimin e mëposhtëm: një nga skllevërit e tij, një vajzë gjeorgjiane e quajtur Cevri, mblodhi hi kur dëgjoi rrëmujën në pallatin që rrethonte vrasjen e Selimit III. Kur atentatorët iu afruan dhomave të haremit ku qëndronte Mahmuti, ajo mundi t'i mbante për pak kohë duke u hedhur hi në fytyrë, duke i verbuar përkohësisht. Kjo e lejoi Mahmutin të arratisej nga një dritare dhe të ngjitej në çatinë e haremit. Ai me sa duket vrapoi në çatinë e Oborrit të Tretë ku e panë faqet e tjera dhe e ndihmuan të zbriste me copa rrobash që u lidhën shpejt së bashku si një shkallë. Në këtë kohë një nga udhëheqësit e kryengritjes, Alemdar Mustafa Pasha mbërriti me njerëzit e tij të armatosur dhe me të parë trupin e pajetë të Selimit III e shpalli Mahmudin padishah. Skllavësja Cevri Kalfa u shpërblye për trimërinë dhe besnikërinë e saj dhe u emërua haznedar usta, shefi i thesarit i Haremit Perandorak, i cili ishte posti i dytë më i rëndësishëm në hierarki. Një shkallë e thjeshtë guri në Altınyol (Rruga e Artë) e Haremit quhet Shkallët e Cevri (Jevri) Kalfa, pasi ngjarjet me sa duket kanë ndodhur përreth dhe lidhen me të.
Pasqyrë e mbretërimit
Veziri mori iniciativën për rifillimin e reformave që kishin përfunduar nga grushti konservator i vitit 1807 që kishte sjellë në pushtet Mustafa IV. Megjithatë, ai u vra gjatë një rebelimi në vitin 1808 dhe Mahmuti II i braktisi përkohësisht reformat. Përpjekjet e mëvonshme reformuese të Mahmutit II do të ishin shumë më të suksesshme.
Lufta Ruso-Turke e 1806-1812
Pasi Mahmutii II u bë sulltan, luftërat kufitare turke me rusët vazhduan. Në vitin 1810, rusët rrethuan kështjellën Silistre për herë të dytë. Kur Perandori Napoleoni I i Francës i shpalli luftë Rusisë në vitin 1811, represioni rus në kufirin osman u zvogëlua, gjë që ishte një lehtësim për Mahmutin. Në këtë kohë, Napoleoni ishte gati të fillonte pushtimin e tij të Rusisë. Ai gjithashtu ftoi osmanët që t'i bashkoheshin marshimit të tij drejt Rusisë. Megjithatë, Napoleoni, i cili kishte pushtuar të gjithë Evropën, përveç Mbretërisë së Bashkuar dhe Perandorisë Osmane, nuk mund t'i besohej dhe të pranohej si aleat; Mahmuti e refuzoi ofertën. Marrëveshja e Bukureshtit u arrit me rusët më 28 maj 1812. Sipas Traktatit të Bukureshtit (1812), Perandoria Osmane ia dorëzoi Rusisë gjysmën lindore të Moldavisë (e cila e quajti territorin Besarabia), megjithëse ishte zotuar ta mbronte atë. Rajon. Rusia u bë një fuqi e re në zonën e Danubit të poshtëm dhe kishte një kufi fitimprurës ekonomikisht, diplomatik dhe ushtarak. Në Transkaukazi, Turqia rifitoi pothuajse gjithçka që kishte humbur në lindje: Poti, Anapa dhe Ahalkalali. Rusia mbajti Sukhum-Kale në bregdetin abhazian. Në këmbim, Sulltani pranoi aneksimin rus të Mbretërisë së Imeretit, në vitin 1810. Traktati u miratua nga perandori Aleksandër I i Rusisë më 11 qershor, rreth 13 ditë para fillimit të pushtimit të Napoleonit. Komandantët rusë ishin në gjendje të kthenin shumë nga ushtarët e tyre në Ballkan në zonat perëndimore të perandorisë përpara sulmit të pritshëm të Napoleonit.
Lufta kundër shtetit saudit
parapamje|150px|majtas|[[Abdullah bin Saud Al Saud|Abdullah bin Saud.]] Gjatë viteve të para të mbretërimit të Mahmutit II, guvernatori i tij i Egjiptit, Mehmet Ali Pasha, zhvilloi me sukses Luftën Osmane-Saudite dhe ripushtoi qytetet e shenjta të Medinës (1812) dhe Mekës (1813) nga Shteti i Parë Saudit.
Abdullah bin Saud dhe Shteti i Parë Saudit i kishin ndaluar myslimanët nga Perandoria Osmane të hynin në faltoret e shenjta të Mekës dhe Medinës; ndjekësit e tij gjithashtu përdhosën varret e Ali ibn Ebi Talibit, Hasan ibn Aliut dhe Husejn ibn Aliut. Abdullah bin Saud dhe dy pasuesit e tij u prenë koka publikisht për krimet e tyre kundër qyteteve të shenjta dhe xhamive.
Lufta për Pavarësi Greke
Mbretërimi i tij shënoi gjithashtu shkëputjen e parë nga Perandoria Osmane, me Greqinë që fitoi pavarësinë e saj pas një revolucioni që filloi në vitin 1821. Në vazhdën e trazirave të vazhdueshme ai ekzekutoi patriarkun ekumenik Gregori V të dielën e Pashkëve 1821 për paaftësinë e tij për të frenuar kryengritjen. Gjatë Betejës së Erzurumit (1821), pjesë e Luftës Osmane-Persiane (1821-1823), forca superiore e Mahmud II u shpartallua nga Abas Mirza, duke rezultuar në një fitore persiane të Kaxharit, e cila u konfirmua në Traktatet e Erzurumit. Disa vite më vonë, në 1827, marina e kombinuar britanike, franceze dhe ruse mundi marinën osmane në Betejën e Navarinit; pas kësaj, Perandoria Osmane u detyrua të njihte Greqinë me Traktatin e Kostandinopojës në korrik 1832. Kjo ngjarje, së bashku me pushtimin francez të Algjerisë, një provincë osmane (shih Algjeria Osmane) në vitin 1830, shënuan fillimin e thyerjes graduale -përpjekja e Perandorisë Osmane. Grupet etnike joturke që jetonin në territoret e perandorisë, veçanërisht në Evropë, filluan lëvizjet e tyre për pavarësi.
Incidenti fatkeq
Një nga veprimet më të dukshme të Mahmud II gjatë mbretërimit të tij ishte shkatërrimi i trupave jeniçer në qershor 1826. Ai e arriti këtë me llogaritje të kujdesshme duke përdorur krahun e tij të reformuar së fundmi të ushtrisë që synonte të zëvendësonte jeniçerët. Kur jeniçerët organizuan një demonstratë kundër reformave të propozuara ushtarake të Mahmud II, ai kishte qëlluar nga kazermat e tyre duke shtypur efektivisht trupat e dikurshme elitare osmane dhe dogji pyllin e Beogradit jashtë Stambollit për të djegur çdo mbetje. Kjo lejoi krijimin e një ushtrie rekrutuese të stilit evropian, e rekrutuar kryesisht nga turqfolësit e Rumelisë dhe Azisë së Vogël. Mahmuti ishte gjithashtu përgjegjës për nënshtrimin e Mamlukëve të Irakut nga Ali Ridha Pasha në 1831. Ai urdhëroi ekzekutimin e Ali Pashë Tepelenës. Ai dërgoi Vezirin e tij të Madh për të ekzekutuar heroin boshnjak Husein Gradashçeviq dhe për të shpërndarë Ejaletin e Bosnjës.
Lufta Ruso-Turke e 1828-29
Një tjetër Luftë Ruso-Turke (1828-29) shpërtheu gjatë sundimit të Mahmud II dhe këtë herë u zhvillua pa jeniçerë. Marshalli Diebitsch ishte i armatosur (sipas fjalëve të Baron Moltke) "me reputacionin e suksesit të pamposhtur". Ai do të fitonte emrin Sabalskanski (kalimtari i Ballkanit). Duke anashkaluar kalanë e Shumlës, ai marshoi me forcë trupat e tij mbi Ballkan, duke u paraqitur para Adrianopojës. Sulltan Mahmuti II mbajti kokën, shpalosi flamurin e shenjtë të profetit dhe deklaroi qëllimin e tij për të marrë komandën personalisht. Duke u përgatitur për ta bërë këtë, ai u shfaq në mënyrë të pamenduar, jo me kalë, por në një karrocë. Divani, ambasadorët britanikë dhe francezë i kërkuan atij të padiste për paqe.
Reformat e Tanzimatit
Në vitin 1839, pak para vdekjes së tij, ai filloi përgatitjet për epokën e reformës së Tanzimatit, e cila përfshinte prezantimin e një Këshilli të Ministrave ose Meclis-i Vukela. Tanzimati shënoi fillimin e modernizimit në Turqi dhe pati efekte të menjëhershme në aspektet sociale dhe ligjore të jetës në Perandori, si veshjet e stilit evropian, arkitektura, legjislacioni, organizimi institucional dhe reforma e tokës.
Ai ishte gjithashtu i shqetësuar për aspekte të traditës. Ai bëri përpjekje të mëdha për të ringjallur sportin e gjuajtjes me hark. Ai urdhëroi mjeshtrin e gjuajtjes me hark Mustafa Kani të shkruante një libër për historinë, ndërtimin dhe përdorimin e harqeve turke, nga i cili vjen pjesa më e madhe e asaj që dihet tani për gjuajtjen me hark turk.
Mahmuti II vdiq nga tuberkulozi, në vitin 1839. Në varrimin e tij morën pjesë turma njerëzish që erdhën për t'i dhënë lamtumirën Sulltanit. Djali i tij Abdylmexhiti I e pasoi atë dhe do të vazhdonte të zbatonte përpjekjet për reformën e Tanzimatit.
Guincourt
Guincourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Guincourt ka një popullsi prej 93 banorë dhe sipërfaqe 5.31 km², me një dendësi prej 18 banor/km².
Qarku Montbrison
Qarku Montbrison është një qark në Francë.
Kryegjyshi
Kryegjyshi (Dedebaba - Babagjysh) është udhëheqja fetare e Islamit bektashi e që janë udhëheqësit shpirtëror dhe fetar të komunitetit bektashi. Bektashinjtë nuk i konsiderojnë ata si udhëheqës të caktuar hyjnisht. Kryegjyshi aktual bektashian është baba Edmond Brahimaj dhe është kryegjyshi i tetë me radhë.
Lista e kryegjyshëve
Lista e kryegjyshëve pas eksodit të vitit 1925 të Urdhrit Bektashi nga Turqia në Shqipëri:
Shteti pa dalje në det
parapamje|upright=2|Shtetet pa dalje në det: 42 pa dalje në det (e gjelbërt), 2 dyfish pa dalje në tokë (vjollcë) Një shtet pa dalje në det është një vend që nuk ka territor të lidhur me një oqean ose bregdeti i të cilit shtrihet në pellgjet endorheike. Aktualisht janë 44 vende pa dalje në det dhe 5 shtete pjesërisht të njohura pa dalje në det. Kazakistani është vendi më i madh në botë pa dalje në det..
Në vitin 1990, kishte vetëm 30 vende pa dalje në det në botë. Shpërbërja e Jugosllavisë, shpërbërjet e Bashkimit Sovjetik dhe Çekosllovakisë, dhe referendumet e pavarësisë të Eritreas dhe Sudanit të Jugut kanë krijuar 15 vende të reja pa dalje në det dhe 4 shtete të njohura pjesërisht pa dalje në det, ndërsa ish-vendi pa dalje në det i Çekosllovakisë pushoi së ekzistuari më 1 janar 1993.
Në përgjithësi, të qenit pa dalje në det krijon disa të meta politike dhe ekonomike që qasja në ujërat ndërkombëtare do të shmangte. Për këtë arsye, kombet e mëdha dhe të vogla gjatë historisë kanë kërkuar të kenë qasje në ujërat e hapura, madje edhe me shpenzime të mëdha në pasuri, gjakderdhje dhe kapital politik.
Vendet pa dalje në det mund të kufizohen nga një vend i vetëm që ka qasje të drejtpërdrejtë në det të hapur, dy ose më shumë vende të tilla, ose të rrethohen nga vende të tjera pa dalje në det, duke e bërë një vend dyfish të dalë nga deti.
Lista e vendeve pa dalje në det dhe shteteve pjesërisht të njohura pa dalje në det
Ekzistojnë 14 vendet e mëposhtme "të vetme" pa dalje në det (secila prej tyre nuk kufizohet me asnjë vend tjetër pa dalje në det):
Shënime:
Bossus-lès-Rumigny
Bossus-lès-Rumigny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Bossus-lès-Rumigny ka një popullsi prej 101 banorë dhe sipërfaqe 8.14 km², me një dendësi prej 12 banor/km².
Qarku Montbéliard
Qarku Montbéliard është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Doubs.
Amintesi II
Amintasi II ishte i biri i Filipit (ose Menelaos) dhe vëlla i Perdikës II. Kur i vdiq i ati, u be mbret i Maqedonisë së Veriut, po Perdika donte ta hiqte, pasi e donte vetë mbreterinë, por athinasit e penguan.
Në 429 PER Amintasi, i ndihmuar nga Sitalci, mbret i trakëve to Odrizëve i kërkoi Perdikës fronin e Maqedonisë, po Perdika e mbajti paqen, në sajë të Seutës, nipit të mbretit trakas.
Beaunay
Beaunay është një komunë në Francë. Beaunay bën pjesë në departamentin Marne të rajonit Champagne-Ardenne. Komuna ka një popullsi prej 99 banorë dhe sipërfaqe 3.53 km².
Ibrahim Ibrahimi (1967)
Ibrahim Ibrahimi është një politikan shqiptar nga Maqedonia e Veriut.
Biografia
Ai u lind më 24 qershor 1967 në Gostivar. Ka diplomuar në Fakultetin Ekonomik të Universitetit të Shkupit. Gjithashtu ka studiuar në Universitetin e Diplomacisë në Maltë dhe në Universitetin e Evropës Juglindore në Tetovë. Nga viti 2000 deri në vitin 2001 ka qenë shef i kontabilitetit në kompaninë Fatina. Ndërmjet viteve 2001 dhe 2004, ai ishte koordinator programi i projektit Romaversitas të Fondacionit Shoqëria e Hapur në Maqedoni. Nga viti 2007 deri në vitin 2008 ka qenë këshilltar në Ministrinë e Punës dhe Politikës Sociale. Në periudhën 2008-2011 ka qenë zëvendësministër i Drejtësisë. Më 29 korrik 2011 u bë zëvendësministër i Punës dhe Politikës Sociale dhe nga 29 dhjetor 2016. Ministër i Punës dhe Politikës Sociale në qeverinë e Emil Dimitrievit.
Koja e Kuçit
Koja e Kuçit është një fis dhe krahinë historike shqiptare në Malësi. Koja është një rajon katolik që ndodhet midis Triepshit dhe Kuçit. Kojasit quhen Kojanë ose Koqas.
Vëllazëritë
Familje të shquara nga Koja;
Elbasan Rashani
Elbasan 'Elba' Rashani (lindi më 9 maj 1993) është futbollist kosovar i cili luan për skuadrën norvegjeze Erzurumspor.
Ai u lind në Hillerstorp në Suedi, por u rrit në Kragerø dhe Bø në Telemark.
Karriera
Elba luajti për herë të parë për Skarphedin në maj 2009, pasi mbushi 16 vjeç, dhe shënoi golë në një ndeshje kundër Ulefoss. Pas sezonit ai u dërgua tek Odds BK.
Odd
Ai luajti për herë të parë për Odd kundër Mjøndalen në vitin 2010.
Më 24 korrik 2014, Elba u shit prej Odd në Brøndby për gjashtë milionë krona.
Rosenborg
Më 29 mars 2017, ai fitoi Mesterfinalen (finalja e kampionëve).
Kthimi në Odd
Më 4 gusht 2017, ai u kthye në Odd. Ai nënshkroi kontratë tre vjet e gjysmë.
Karriera ndërkombëtare
Rashani përfaqësoi Norvegjinë si i ri. Në korrik 2015, Rashani i'u tha mediave shqiptare se pret që të thirret nga kapiteni i Shqipërisë Gianni De Biasi. Sidoqoftë ai u thirr nga kombëtarja kosovare dhe luajti për herë të parë, ku shënoi golën e parë në ndeshjen miqësore kundër Shqipërisë.
Rrethimi
parapamje|Foto e rrethimit të Rancagua gjatë Luftës së Kilit për Pavarësi. Rrethimi është një bllokadë ushtarake e një qyteti, ose fortesë, me qëllimin e pushtimit me anë të shkatërrimit ose një sulmi të përgatitur mirë. Lufta e rrethimit është një formë e konfliktit të vazhdueshëm, me intensitet të ulët, i karakterizuar nga njëra palë që mban një pozicion të fortë, statik dhe mbrojtës. Rrjedhimisht, një mundësi për negociata midis luftëtarëve është e zakonshme, pasi afërsia dhe avantazhi i luhatshëm mund të inkurajojnë diplomacinë. Arti i kryerjes dhe rezistencës ndaj rrethimeve quhet luftë rrethimi, siegecraft ose poliorcetics.
Rrethimi ndodh kur një sulmues ndeshet me një qytet ose kështjellë që nuk mund të merret lehtësisht nga një sulm i shpejtë dhe që refuzon të dorëzohet. Rrethimet përfshijnë rrethimin e objektivit për të bllokuar sigurimin e furnizimeve dhe përforcimin ose arratisjen e trupave (një taktikë e njohur si "investim"). Kjo zakonisht shoqërohet me përpjekjet për të reduktuar fortifikimet me anë të motorëve të rrethimit, bombardimeve artilerie, minierave (të njohura edhe si rrëshqitje) ose përdorimit të mashtrimit ose tradhtisë për të anashkaluar mbrojtjen.
Në rast të dështimit të një rezultati ushtarak, rrethimet shpesh mund të vendosen nga uria, etja ose sëmundja, të cilat mund të prekin ose sulmuesin ose mbrojtësin. Megjithatë, kjo formë rrethimi mund të zgjasë shumë muaj apo edhe vite, në varësi të madhësisë së rezervave të ushqimit që mban pozicioni i fortifikuar.
Forca sulmuese mund të rrethojë vendin e rrethuar, i cili do të ndërtojë një linjë punimesh dheu, të përbërë nga një mur dhe një kanal, që e rrethon atë. Gjatë procesit të rrethimit, forca sulmuese mund të goditet nga një forcë tjetër, aleate e vendit të rrethuar, për shkak të kohës së gjatë të nevojshme për ta detyruar atë të kapitullojë. Një unazë mbrojtëse e fortesave jashtë unazës së fortesave të rrethuara, e quajtur kontravalacion, përdoret gjithashtu ndonjëherë për të mbrojtur sulmuesit nga jashtë.
Qytetet e lashta në Lindjen e Mesme tregojnë dëshmi arkeologjike të mureve të fortifikuara të qytetit. Gjatë epokës së Shteteve ndërluftuese të Kinës së lashtë, ka prova tekstuale dhe arkeologjike të rrethimeve të zgjatura dhe makinerive rrethuese të përdorura kundër mbrojtësve të mureve të qytetit. Makineritë e rrethimit ishin gjithashtu një traditë e botës së lashtë greko-romake. Gjatë Rilindjes dhe periudhës së hershme moderne, lufta e rrethimit dominoi zhvillimin e luftës në Evropë. Leonardo da Vinçi fitoi po aq famë nga dizajni i fortifikimeve sa edhe nga veprat e tij artistike.
Fushatat mesjetare në përgjithësi u krijuan rreth një sërë rrethimesh. Në epokën e Napoleonit, përdorimi në rritje i topave gjithnjë e më të fuqishëm uli vlerën e fortifikimeve. Në shekullin e 20-të, rëndësia e rrethimit klasik ra. Me ardhjen e luftës së lëvizshme, një fortesë e vetme e fortifikuar nuk është më aq vendimtare sa dikur. Ndërsa rrethimet tradicionale ndodhin ende, ato nuk janë aq të zakonshme sa dikur për shkak të ndryshimeve në mënyrat e betejës, kryesisht lehtësisë me të cilën vëllime të mëdha të fuqisë shkatërruese mund të drejtohen mbi një objektiv statik. Rrethimet moderne janë më shpesh rezultat i situatave më të vogla të pengjeve, militantëve ose rezistencave ekstreme të arrestimit.
Demografia e Tiranës
Tirana është qyteti me popullsinë më të madhe në Shqipëri. Sot, demografia e Tiranës matet nga Instituti i Statistikës.
Belloy-en-Santerre
Belloy-en-Santerre është një komunë në Francë. Belloy-en-Santerrebën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 166 banorë dhe sipërfaqe 5.49 km².
Mane Aliu
__NOINDEX__
parapamje|(Gusht 2020) I biri i Mane Aliut (në mes) duke marre dekoratën e të atit nga Presidenti i Republikë [[Ilir Meta]]
= Mane Aliu = Mane Aliu (Shkozë, Vlorë 1874 - 1944), ka qenë atdhetar dhe prijës popullor, luftoi në Luftën e Vlorës si komandant i çetës së Shkozës përkrah Rrapo Çelos dhe Kanan Mazes, për të mbrojtur qytetin e Vlorës nga copëtimi total që do i bënin pushtuesit italianë.
Mane Aliu lindi në vitin 1864 në Shkozë të Vlorës, biri i Ali Ymer Kudhësit, ai trashëgoi dhe shumëfishoi pasuritë e lëna nga i ati. U bë aga i krahinës së Kudhësit, pronar i tokave të shumta në Shkozë dhe zonave përreth.
Me pasurinë dhe influencën që kishte ndihmoi në financimin e Luftës së Vlorës; mblodhi firma nga krahinat e jugut dhe u përball me kryeministrin e kohës Ahmet Zogun për padrejtësitë që i bëheshin asokohe burrave të krahinave jugore nga policia e shtetit; ishte pjesëmarrës në shpalljen e pavarësisë së shtetit Shqiptar si mik dhe bashkëpunëtor i Osman Haxhisë; krijoi lidhje të ngushta familjare me figura të rëndësishme të kohës si Qazim Koculi i cili i kërkoi dorën e vajzës, Bektash Haxhiun (Çorrushi) mbesën e të cilit e mori nuse për të birin."'Burri nuk rrihet; burri ose vritet ose lihet i qetë' - Mane Aliu drejtuar Ahmet Zogut" majtas|parapamje|Dekorata [[Dekorata "Gjergj Kastrioti Skënderbeu"|"Kalorës i Urdhërit të Skënderbeut" i dhënë Mane Aliut]] Për veprimtarinë e tij si atdhetar dhe luftëtar i shquar për lirinë e Shqipërisë. I dalluar për guximin dhe përkushtmin në Luftën e Vlorës(1920), si drejtues i njësive luftarake në mbrojtjen e Pavarësisë dhe trojeve shqiptare, në vitin 2020 me rastin e 100-vjetorit të Luftës së Vlorës, Mane Aliut iu dha titulli Kalorës i Urdhrit të Skënderbeut 76 vite pas vdekjes së tij. Gjithashtu për nder të tij, bashkia Vlorë emëroi një nga rrugët e qytetit pas tij. (Mane Aliu, Vlore 9404)
Shikoni dhe
Lufta e Vlorës, në kujtesën njerëzore
Manastiri i 40 Shenjtorëve
Manastiri i 40 Shenjtorëve është një manastir i shkatërruar në Sarandë, Shqipëri, i dedikuar për Dyzet Martirët e Sebaste. Manastiri ndodhet mbi kodrën e fshatit Qafë Gjashtë, një pozitë e favorshme për kohën ku kishin mundësi të kontrollonin qytetin e Ankiazmit bashkë me portin e tij, i cili ka luajtur rol të rëndësishëm në periudhën e Antikitetit të Vonë. Ai përbën një strukturë drejtkëndore me gjatësi rreth 43 m dhe gjerësi 23 m, brendësia e së cilës është organizuar në shtatë konka të barabarta midis tyre.
Gjatë ndalimit të fesë në Shqipëri, manastiri u shpall si një monument kulture.
Nokoleta Shoshi
Nikoleta Shoshi është këngëtare e shqiptare. Në dhjetor 1963, Nikoleta Shoshi merr pjesë në Festivali i 2-të në RTSH me këngën "Flakë e Borë".
Barenton
Barenton është një komunë në Francë. Barenton bën pjesë në departamentin Manche të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 1270 banorë dhe sipërfaqe 34.88 km².
Kabashi
Kabashi janë një fis shqiptar nga rajoni i Pukës. Konsiderohet si pjesë e "shtatë bajrakëve të Pukës" që banojnë në rajon. Durham tha për ta: "Grupi Puka ... herë llogaritej një fis i madh prej shtatë bajrakësh. Ndonjëherë si një grup fisesh".
Gjeografia
Territori fisnor i Kabashit ndodhet në anën e majtë (jugore) të lumit Drin. Territori i Kabashit kufizohet në perëndim me fisin Qerreti dhe Puka, në veri me fisin Berisha, në jug me fisin Spaç të Mirditës, në lindje me fisin e Thaçit dhe në veriperëndim me fisin e Dushmanit, përtej lumit Drin. Territori fisnor i Kabashit është i përqendruar në pellgun e lumit Gomina, i cili derdhet në Drin dhe vendbanimet e Kabashëve përbëhen nga Qelëza, Kabash, Bushat, Dedaj, Micoj, Ukth, Kryezi dhe Meçja.
Origjina dhe historia
Gjurmët e termit 'Kabashi' mund të gjenden në dokumentet e Stratioti si Cabassi ose Cambassi përkatësisht në vitin 1530 dhe 1541. Një Antonio Cabazi jetoi në Lezhë në vitin 1582 dhe një Luca Kabashi shërbeu si famullitar i Gashit në vitin 1671. Ai shfaqet në formën Cabassi në një raport kishtar të 1621 nga Giezzi Bianco dhe më pas Gabasu në 1688, i cili ishte një dru. kështjella malore e përbërë nga 200 shtëpi dhe është etiketuar në një hartë nga hartografi venecian Francesco Maria Coronelli. Në vitin 1669, u stilua si Kabasci nga hartografi italian Giacomo Cantelli da Vignola, dhe në një hartë tjetër nga Coronelli në 1691 si Kabasi. Kryepeshkopi katolik i Tivarit në 1703 i quajti ata si Cabasci.
Thuhet se kabashi emigroi drejt veriut qysh në vitin 1500 nga territori i tyre fillestar i Kalojës, diku në territoret jugore të banuara nga shqiptarët - thuhej se Kaloja ishte në Janinë të Greqisë së sotme, por mund të ishte edhe Kolonja e Shqipërisë së Jugut për shkak të ekzistenca e një toponimi kabashi atje. Një rrugë e mundshme imigrimi nga jugu mund të gjurmohet nëpërmjet ekzistencës së një vëllazëri kabashi në Gramsh të Elbasanit dhe një tjetër në Krumë. Baroni Nopsca e daton ardhjen e tyre në rajonin e Pukës diku para vitit 1600, pasi fiset Dushmani dhe Qerreti u ndeshën pas mbërritjes së tyre. Tradicionalisht i përbërë nga katër familje udhëheqëse të formuara nga katër vëllezër - Kokaj nga Koka Leka, Qafaliaj nga Qafa Leka, Hadroj nga Hadro Leka dhe Lushajt nga Lusha Leka - të cilat u vendosën në pjesë të ndryshme të territorit të sotëm të Kabashit.
Rreth Qelëzës ishte i pranishëm një grup me të njëjtin emër, i përbërë nga familja Pervoci - që banonte rreth kishës së Shën Palit në fshat - dhe familjet e katër barinjve të ardhur nga Kçira rreth vitit 1450.
Nga fundi i shekullit të 15-të e tutje, fisi Kabashi ishte konvertuar në Islam dhe ishte në konflikt me fisin katolik Berisha. Sipas legjendës, Koka - më i madhi nga katër vëllezërit stërgjyshër të fisit Kabashi të përmendur më parë - u tërbua nga vendimi i Hadros (vëllai më i vogël) për t'u konvertuar në Islam. Hadro dhe familja e tij tentuan të largoheshin për në Kosovë nga frika e Kokës, i cili përfundimisht do ta qëllonte për vdekje Hadron në Urën e Vezirit mbi Drin. Fisi reagoi negativisht ndaj kësaj ngjarjeje dhe ia kaloi udhëheqjen e fisit Qafa Lekës, familja e të cilit gjithsesi më vonë do të konvertohej në Islam.
Fisi Kabashi tradicionalisht ka pasur dy bajrakë - Kabashi origjinal (me Manusi, shtëpi e familjeve autoktone shqiptare anas) dhe Tërthorja. Fisi Qerreti, të cilët janë gjithashtu nga Puka, janë të lidhur ngushtë me fisin Kabashi.
Feja
Fisi Kabashi ka një histori arkeologjike si për krishterimin ashtu edhe për islamin - kishat e tyre kryesore ishin ato kushtuar Shën Gjon Pagëzorit, Shën Pjetrit, Shën Nikollës, Shën Elias, Shën Venerandës dhe Shën Jeremias. Shën Pali shërbeu si shenjt mbrojtës i rajonit dhe në Grykë-Kabash kishte një abaci benediktine të Shën Palit, e cila ndoshta daton në mesin e shekullit të 14-të. Thuhet se fisi Kabashi është fisi i parë shqiptar verior që është konvertuar në Islam dhe ky islamizim ka ndodhur në shekullin e 17-të. Xhamia kryesore e Kabashit daton në mesin e shekullit të 19-të. Në vitin 1930, Kabashi u përmend si dy të tretat myslimanë dhe një e treta katolikë. Të paktën që nga viti 1889, fisi Kabashi ka mbajtur tradicionalisht një festë për Shën Palin.
Shpërndarja
Pjesëtarë të fisit Kabashi gjenden në Shqipëri dhe Kosovë. Në vitin 1940, në 8 fshatra të trevës së Hasit kishte 66 familje. Një grup Kabashi emigruan në Prizren më 1736; konsulli rus i asaj kohe raportoi se paraardhësit e tyre kishin ardhur nga rajoni i Janinës 400 vjet para ekzistencës së tij. Siç u përmend më parë, vëllazëri Kabashi ka në Gramsh, Elbasan dhe Krumë. Vëllazëri të tjera që rrjedhin nga fisi i Kabashit përfshijnë Leshajt e Hajmelit dhe ato të Kotrit e Skarramanës në Zadrimë dhe Laçajt e Pukës. Në Pult jetojnë edhe disa familje Kabashi. Ka shumë toponime dhe emra që e kanë prejardhjen në fis. Toponimet përfshijnë vargun e Maleve të Kabashit në Kosovë dhe Kabashin në komunën e Vitisë në Kosovën juglindore.
Belloy-sur-Somme
Belloy-sur-Somme është një komunë në Francë. Belloy-sur-Sommebën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 752 banorë dhe sipërfaqe 13.24 km².
Sonja Biserko
parapamje|Sonja Biserko Sonja Biserko (cirilike serbe: Соња Бисерко; lindur më 14 shkurt 1948, Beograd, RSF Jugosllavi ) është aktiviste serbe për të drejtat e njeriut. Ajo është themeluesja dhe presidentja e Komitetit të Helsinkit për të Drejtat e Njeriut në Serbi.
Më 8 Maj të vitit 2013, u emërua anëtare e Hetimit të Kombeve të Bashkuara për të drejtat e njeriut në Korenë e Veriut, me Michael Kirby dhe Marzuki Darusman. Më 18 shkurt 2014, ata publikuan një raport që ka marrë vëmendje mbarëbotërore.
Biografia
Sonja Biserko është e diplomuar në Universitetin e Beogradit, Fakulteti i Ekonomisë. Ajo ka shërbyer si diplomate për ish-Jugosllavinë në Londër dhe në Kombet e Bashkuara në Gjenevë për mbi 20 vjet, deri në vitin 1991, kur dha dorëheqjen nga posti diplomatik, si shenjë proteste ndaj politikave të Sllobodan Millosheviqit gjatë rritjes së nacionalizmit në mbarë Jugosllavinë. Në Gjenevë, më 1991, organizoi një nga takimet e para të opozitës jugosllave ndaj Millosheviqit. Në vitin 1994 ajo themeloi Komitetin e Helsinkit për të Drejtat e Njeriut në Serbi (HCHRS) dhe është Presidentja aktuale e organizatës. HCHRS-ja, anëtare e rrjetit europian të Komiteteve të Helsinkit për të Drejtat e Njeriut dhe ish-pjesëtare e Federatës Ndërkombëtare të Helsinkit për të Drejtat e Njeriut, që është shkrirë, është një organizatë profesionale që punon për të promovuar sundimin e ligjit dhe mbrojtjen e të drejtave të njeriut në Serbi,  duke sfiduar dogmën nacionaliste, dokumentuar krimet e luftës dhe shërbyer si mbrojtëse e të përndjekurve dhe të dhunuarve.
Si një zë disident që ka kritikuar axhendën nacionaliste, ajo ka qenë figurë kontradiktore. Në prill të vitit 1997 mbajti fjalim në Konferencën mbi Gjenocidin, Krimet kundër Njerëzimit dhe Luftës sponsorizuar nga Universiteti i Kalifornisë në Qendrën e të Drejtave të Njeriut të Bërklit për rolin e mediave serbe në përgatitjen e rrugës drejt gjenocidit në ish-Jugosllavi, me titull "Duke Raportuar nga Fushat Vrastare".
Në një debat në Parlamentin Europian mbi dialogun ndër-kulturor dhe rajonal në Ballkanin Perëndimor, ajo deklaroi që elita politike serbe vazhdonte të mbetej "rob i miteve etnocentrike serbomadhe, dhe i teorisë se Serbia është viktima e një komploti ndërkombëtar" dhe argumentoi se progresi i ndalur i integrimit të Serbisë në Europë ishte për shkak të angazhimit të vazhdueshëm të elitës ndaj një aneksimi përfundimtar të Republika Srpskas.
Në fjalimin e saj në 2009 ku pranonte Çmimin e të Drejtave të Njeriut të Qytetit të Vajmarit, ajo pohoi qëndrimin se e shkuara e afërt e Serbisë dhe traumat që shoqëroheshin me të mund të kapërceheshin vetëm duke e njohur dhe kuptuar këtë të shkuar. Puna e HCHRS-së kërkonte të hidhte dritë mbi fshirjen ose falsifikimin e së shkuarës. Harresa dhe riinterpretimi i orkestruar i së shkuarës, si historike edhe të afërt, ka sjellë si rrjedhim dështimin për t'u përballur me të vërtetën dhe braktisur trashëgiminë e aspiratave nacionaliste. Ndryshimi mund të arrihet në Serbi, në veçanti, dhe në rajon, në tërësi, vetëm nëse thuhet e vërteta.
Ajo argumentoi se këmbëngulja e aspiratave nacionaliste ka ushqyer një klimë armiqësore kundrejt të gjitha vlerave jo-nacionaliste, përfshirë të drejtat e njeriut, dhe nxori në pah nevojën për një ndryshim strategjik, duke bërë thirrje për vendosjen e një 'minimumi moral' në shoqëri dhe në politikë si bazën e shtetit serb, duke hapur rrugën për konsolidimin e demokracisë dhe bashkëpunimit rajonal. Ky "minimum moral" do të përfshinte bashkëpunimin me Gjykatën Ndërkombëtare për Krimet e Luftës në ish-Jugosllavi në Hagë dhe njohjen e punës së Gjykatës si pikë morale referimi.
Biserko dhe stafi i HCHRS-së kanë provuar kërcënime dhe kanosje. Sulmet fizike mbi Biserkon dhe bastisjet në shtëpinë e saj në 2005 dhe 2006 janë raportuar se kanë pasur lidhje me zyrtarë qeveritarë që kishin nisur një fushatë sulmesh dhe kanosjesh kundrejt drejtueseve femra të disa OJQ-ve serbe për të drejtat e njeriut. Në 2008 një grup i madh protestuesish, ku bënin pjesë anëtarë të Lëvizjes 1389 dhe Protestës, u mblodhën përpara zyrës së HCHRS-së me thirrje kërcënuese, shumë prej të cilave iu drejtoheshin veçanërisht Sonja Biserkos, dhe lanë një karton të madh me shenjën e svastikës jashtë ndërtesës.
HCHRS-ja mori shumë letra kanosjeje, disa prej të cilave përfshinin kërcënime të detajuara për vrasje kundrejt Sonja Biserkos, e cila nuk përfitoi mbrojtje policore. Një artikull gazete e quajti "tradhtare ndaj serbtarisë homogjene", duke publikuar adresën e shtëpisë dhe informacion mbi familjen. Informacion personal mbi të u botua edhe në faqen e internetit të gazetës. Këto sulme mediatike dhe veprime kanosjesh agresive besohet të jenë lidhur me botimin e Raportit Vjetor të HCHRS-së për 2007-tën, që trajtonin krimet kundër njerëzimit të administratës serbe në rajonin e Ballkanit gjatë viteve '90.
Sonja Biserko është autorja e Srbija na Orijentu (Serbia në Lindje) dhe Implozioni i Jugosllavisë: Tërheqja Fatale e Nacionalizmit Serb. Ndër rreth 140 punimeve të tjera ka shkruar për Gjenocidin e Srebrenicës, rënien e Vukovarit, luftërat në ish-Jugosllavi dhe krimet e luftës dhe raportet e gjyqeve të Sllobodan Milosheviqit dhe Vojisllav Sheshelit. Punët e saj kanë dokumentuar rolin e institucioneve serbe, përfshirë Kishën Ortodokse Serbe dhe Akademinë Serbe të Shkencave dhe Arteve, në inkurajimin e ekstremizmit serb dhe kanë kontribuuar në punën e Gjykatës Ndërkombëtare për Krimet e Luftës në Jugosllavi.
Sonja Biserko ishte anëtare themeluese e një lëvizjeje europiane në Jugosllavi, Qendra për Aksion Anti-Luftë në Forumin e Beogradit për Marrëdhëniet Ndërkombëtare. Ajo është pjesëtare e vjetër në Institutin e Paqes e Shteteve të Bashkuara.
Vëllai i Sonja Biserkos u vra si anëtar i së ashtuquajturës "Garda Kombëtare Kroate" gjatë betejave me serbët e Krajinës (serbë që jetonin në zona të Kroacisë së sotme). Vdekja e tij e goditi Sonja Biserkon dhe ajo njihet në Serbi si kritike e egër ndaj gjithçkaje që lidhet me nacionalizmin serb, madje dhe përtej kësaj.
Çmimet
Në 1994 mori Çmimin e të Drejtave të Njeriut të Komitetit të Avokatëve për të Drejtat e Njeriut në Nju Jork. Në 2005 ishte një prej 1000 grave në grupin 1000 Gra për Paqen të nominuara për Çmimin Nobel për Paqe. Në 2009 iu dha Çmimi i të Drejtave të Njeriut 2009 i Qytetit të Vajmarit (Gjermani) së bashku me Jestina Mukokon. Në 2010 iu dha Çmimi i të Drejtave të Njeriut i Universitetit të Oslos.
Éteignières
Éteignières është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Éteignières ka një popullsi prej 534 banorë dhe sipërfaqe 11.79 km², me një dendësi prej 45 banor/km².
Beteja e Prevezës
parapamje|Beteja e Prevezës (1538) Beteja e Prevezës (turqisht: Preveze Muharebesi) ishte një betejë detare e cila u zhvillua më 28 shtator 1538 në afërsi të Prevezës në Greqinë Veriperëndimore midis Flotës Osmane dhe asaj të Aleancës së Krishterë udhëhequr nga Papa Pali III në të cilën Flota Osmane mundi Aleancën Krishtere.
Beteja ndodhi në të njëjtën zonë të Detit Jon, sikurse edhe Beteja e Actiumit, në vitin 31 p.e.s. Ajo ishte një nga tri betejat më të mëdha detare që u zhvillua në Mesdheun e shekullit XVI.
Zhitia
Zhitia ka disa përdorime:
Agnija Desnickaja
Agnija Vasiljevna Desnickaja (rusisht: Агния Васильевна Десницкая) (23 gusht 1912, Sednev — 18 prill 1992, Shën Petersburg) ishte një linguiste ruse sovjetike, specialiste në gjuhët Indo-Evropiane, pedagoge, albanologe dhe gjermanologe e shquar. Studiuese e gjuhës shqipe, letërsisë dhe folklorit shqiptar. Profesore në Universitetin Shtetëror të Leningradit, anëtar korrespondent i Akademisë së Shkencave në BRSS, nëpërmjet Departamentit të Letërsisë dhe të Gjuhës.
Biografia
Studimet e larta i kreu në Institutin Pedagogjik "A.I.Hercen" në Leningrad në vitin 1931. Punoi në Institutin Pedagogjik, në Universitet dhe në Institutin e Gjuhësisë të Akademisë së Shkencave, dega e Sankt Peterburgut, ku pati edhe detyra drejtuese. Shqipërinë për herë të parë e vizitoi në vitin 1946 por rëndësi të veçant pati qëndrimi në Shqipëri, për qëllime studimi, më 1957, kur edhe filloi botimin e studimeve të saj kushtuar gjuhës dhe letërsisë shqipe. Po në këtë vit, pra më 1957 themeloi degën e gjuhës dhe të letërsisë shqipe në Fakultetin e Filologjisë të Universitetit të Leningradit dhe e drejtoi atë deri më 1992. Disa herë e vizitoi edhe Kosovën, sidomos në periudhën 1974 - 1986, ku morri pjesë në veprimtaritë shkencore të organizuara në Prishtinë. Morri pjes edhe në kolokiumin kushtuar Naim Frashërit që u organizua në Tiranë në vitin 1990.
Në vitet 1976 - 1988 drejtoi sektorin e studimeve krahasuese - historike të gjuhëve indoevropiane dhe të gjuhësisë areale, ku gjeti vend interesimi për ballkanistikën e posaçërisht për gjuhën shqipe. Si një pedagoge e shquar ruse në fushën e albanologjisë, Agnja përgatiti edhe një brez studiuesish, që vijojnë punën edukative, arsimore dhe shkencore në fushën e gjuhës dhe të letërsisë shqipe. Me interesimin e saj u publikuan një varg punimesh për problemet e gramatikës e të leksikut të gjuhëve ballkanike.
Aktiviteti
Agnija Vasilevna Desnickaja u mor me një varg fushash të studimeve shqiptare: me historinë e gjuhës shqipe, me dialektologjinë e saj, huazimet leksikore, strukturën morfologjike, gjuhën letrare dhe gjuhën e folklorit, me lidhjet ballkanike të shqipes, letërsinë shqipe dhe epikën. I përmbahej mendimit për prejardhjen ilire të shqipes. I dha rëndësi rindërtimit të brendshëm të gjendjes së shqipes së vjetër dhe integrimit në indoeuropianistikë të këtij vështrimi me të dhëna të reja rreth shqipes, ndërsa në veçanti ka treguar disa tipare të përbashkëta të gjuhës shqipe me gjuhët gjermanike. Paraqiti një tezë origjinale për eposin shqiptar, duke pohuar se ai u formua në etapën e fundit të rendit fisnor, por morri mbishtresa të reja në periudhën e luftërave kufitare të Perandorisë Osmane, duke fituar ngjashmëri me eposin boshnjakë. Vëmendje i kushtoi edhe rrugës së shqipes standarde deri në vendosjen e saj si normë kombëtare në prani të koineve të gjuhës së folur. Paraqiti për lexuesin rus, të parin vështrim të letërsisë shqipe deri në fillim të shekullit XX.
Studimet për shqipen i shërbyen si lëndë bazë edhe për ide të reja në rrafshin e përgjithshëm të teorisë gjuhësore si dhe në punimet e saj në gjuhësinë indoeuropiane e në ballkanologji.
Barenton-Bugny
Barenton-Bugny është një komunë në Francë. Barenton-Bugny bën pjesë në departamentin Aisne të rajonit Picardy. Komuna ka një popullsi prej 589 banorë dhe sipërfaqe 11.38 km².
Një ëndërr për të treguar
Një ëndërr për të treguar, roman me autor Simon Xanina. Botuar në Vlorë nga "Triptik", në vitin 2008. Libri ka 254 faqe.
Belluire
Belluire është një komunë në Francë. Belluirebën pjesë në departamentin Charente-Maritime të rajonit Poitou-Charentes. Komuna ka një popullsi prej 183 banorë dhe sipërfaqe 4.5 km².
Leffincourt
Leffincourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Leffincourt ka një popullsi prej 181 banorë dhe sipërfaqe 18.02 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Trenjerëzori dhe nënta...
Trenjerëzori dhe nënta..., roman. Seli në qiejt; Ezmerka me topuz; Dy pronorët : tretip poetik me autor Kristaq F. Shabani. Botuar në Tranë nga "Marin Barleti", në vitin 2008. Libri ka 112 faqe.
Salih efendia i Madh
Salih efendia i Madh ka qenë ndër figurat e spikatura të Shkodrës në shek. XIX.
Biografia
Për të dihet se qe me origjinë nga krahina e Krajës dhe banonte në lagjen Ndocej, mësimet fetare-teologjike i kreu në Stamboll në vitin 1831. Për diturinë e tij të gjerë kishte tërhequr vëmendjen e rretheve kompetente të ilmijes së kryeqytetit perandorak. Me nxitjen e Mustafa Pashës, u kthye në Shkodër dhe si halim, nisi të japë mësime në Medresenë e Qafës, ku prej mësimdhënies së tij dolën në pah më vonë Isuf Tabaku, Hasan efendi Podgorica, Ahmet efendi Kalaja, etj.
Më 22 tetor 1856 Salih efendiu i madh dhe Salih efendiu i vogël, Ahmet efendi Kalaja, Hysen begu, Hamz Kazazi, Hasan aga dhe i vëllai Osman agë Hoti, Halil spahi Podgorica të shoqëruar nga disa kalorës, në formë internimi u dërguan në Stamboll si formë ndëshkimi ndaj parisë shkodrane për pengimin e punimeve të Seminarit Papnor.
Ndërroi jetë në Shkodër në vitin 1866 dhe u shti në dhe tek varrezat e xhamisë së Ndocejve.
Mësuesit në Islam
Ka shumë koncepte të mësuesve në Islam. Islami nuk ka një hierarki të qartë, kështu konceptet dhe emrat mësuesit shpirtërorë dhe funksionet laike shpesh përziehen dhe ngatërrohen lehtësisht. Një listë e termave e termave të përdorur ndër tradita të ndryshme islame si vijon:
Shtëpia (roman)
Shtëpia, roman me autor Agim Cerga. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1984. Libri ka 329 faqe.
Kupa e Ballkanit 1946
thumb|Pulla të Shqipërisë, 2007. Në përvjetorin e 60-të i fitimit të Kupës Ballkanike Kupa e Ballkanit 1946 ishte edicioni i 8-të i këtij kompetiticioni. Fitues ishte Shqipëria.
🇦🇱 [[albania national football team|albania]]
Trajner: Ljubiša Broćić
Qarku Montluçon
Qarku Montluçon është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Allier.
Lufta Çlirimtare Turke
Lufta për Pavarësi Turke (Turqisht: Kurtuluş Savaşı Lufta e Çlirimit, gjithashtu i njohur figurativisht İstiklâl Harbi "Lufta për pavarësi" ose Millî Mücadele "Fushata Kombëtare"; 19 maj 1919 – 24 korrik 1923) u luftua midis Lëvizjes Kombëtare Turke dhe fuqive Aleate pasi pjesët të Perandorisë Osmane u pushtuan dhe u ndanë pas humbjes së Osmanëve në Luftën e Parë Botërore.
Lëvizja Kombëtare Turke në Anadoll arriti kulmin në formimin e Asamblesë së Madhe Kombëtare (turqisht: Büyük Millet Meclisi) nga Mustafa Qemal Ataturku dhe kolegët e tij. Pas përfundimit të fronteve turko – armene, franko-turke dhe greko-turke (shpesh të referuara si Fronti Lindor, Fronti Jugor dhe Fronti Perëndimor i luftës, përkatësisht), Traktati i Sèvres u braktis dhe Traktatet të Karsit (tetor 1921) dhe Lozanës (korrik 1923) u nënshkruan. Aleatët u larguan nga Anadolli dhe Trakia Lindore dhe Asambleja e Madhe Kombëtare e Turqisë (e cila mbetet organi kryesor legjislativ i Turqisë sot) shpalli Republikën e Turqisë më 29 tetor 1923.
Me krijimin e Lëvizjes Kombëtare Turke, ndarjen e Perandorisë Osmane dhe heqjen e sulltanatit, epoka osmane dhe perandorisë morën fund dhe me reformat e Ataturkut, turqit krijuan shtetin modern, shtetin laik të Turqisë. Më 3 mars 1924, hilafeti osman u shfuqizua zyrtarisht dhe kalifi i fundit Abdylmexhit II u internua.
Barenton-Cel
Barenton-Cel është një komunë në Francë. Barenton-Cel bën pjesë në departamentin Aisne të rajonit Picardy. Komuna ka një popullsi prej 136 banorë dhe sipërfaqe 6.69 km².
Bellême
Bellême është një komunë në Francë. Bellêmebën pjesë në departamentin Orne të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 1547 banorë (regjistrimi 2009) dhe sipërfaqe 1.71 km².
Çikpaku
Çikpaku, roman për fëmijë me autor Hiqmet Meçaj. Botuar në Tiranë nga "Extra", në vitin 2007. Libri ka 143 faqe.
Qarku Montmorillon
Qarku Montmorillon është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Vienne.
Tagut
Taghut (Arabisht: طاغوت Taghoot) është një term islam që përshkruan një përqendrim adhurimo tjetër përveç Zotit. Në teologjinë islame, ky fjalë i referohet idhujtarëve ose të adhurosh diqka tjetër përveç Allahut. Hapi i parë është fisq që domethënë mos nënshtrimi i Zotit pa mohuar se duhet nënshtruar. Hapi i dytë është kufr (qafiri ose kaurri) që domethënë refuzimi se duhet t'i nënshtrohet Zotit.
Etimologjia
Fjala arabe ṭāġūt vjen nga rrënja foljore treshkronjore ط-غ-ت T-G-T që domethënë "të kalosh kufirin".
Shkallët e ferrit
Shkallët e ferrit, roman me autor Reshat Kripa. Botuar në Tiranë nga "Geer", në vitin 2008. Libri ka 172 faqe.
Bressols
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Bressols (Ocitanisht: Bressòls ; Shqip: Bresoli) është një komunë në departamentin Tarn-dhe-Garonë në rajonin Ocitania në Francën jugore. qendër|parapamje| Bashkia
Mileti bullgar
parapamje|djathtas|250px|Harta etnike e Ballkanit nga viti 1861, nga [[Guillaume Lejean. Bullgarët janë shënuar me jeshile të hapur.]] parapamje|djathtas|250px|Territoret nën juridiksionin e Eksarkatit Bullgar (1870–1913).