cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Volker Schlöndorff
Filmografia
Ai festoi suksesin e madh të premierës së filmit Homo faber, mbi të njejtën pjesë teatrale të Max Frisch-it, por iu desh të përballej me kritika të forta në SHBA.
Sipërmarrja e rradhës ndërkombëtare e Schlöndorffit duhej të ishte adaptimi i romanit Pope Joan (Papa Xhoana) të amerikanes Donna Woolfolk Cross, i cili risillte temën e një femre që u bë papë. I njohur sipas titullit në gjermanisht të romanit, Die Päpstin, Schlondorff-i e përpunoi projektin për shtatë vjet me mbështetje të kompanisë së madhe gjermane të produksionit filmik Constantin Film. Por në vitin 2007, në të përditshmen e Mynihut Süddeutsche Zeitung, ai kritikoi bashkëpunimet mes producentëve të filmave dhe kanaleve televizive, të cilët, për të ulur kostot, i shkrinin gjithnjë filmat dhe serialet në "filma amfibë". Për shkak të këtij komenti, Constantin Film ia hoqi të drejtën e drejtimit të filmit dhe bashkëpunimin me të me arësyetimin e prishjes së rregullave të kontratës.
Ne 2008 ai përgatiti filmin Gigola mbi botën vezulluese të teatrove te Parisit. Në 2009 në pallatin Neuhardenberg të qytetit me të njejtin emër në landin e Brandenburg ut ai drejtoi Angela Winklerin dhe Hans-Michael Rehbergun në dramën e pambaruar autobiografike të Lev Tolstojit "Dhe drita shkëlqen në errësirë" (në gjuhën gjermane: Und ein Licht leuchtet in der Finsternis).
Volker Schlöndorff ka prodhuar gjithashtu shumë dokumentarë dhe ka drejtuar studion e filmit Babelsberg në periudhën 1992-1997. Ai ka dhënë leksione në Akademinë e Filmit në Berlin. parapamje|Schlöndorff në Berlinale 2011
Betoni
Kur agregati përzihet me çimento Portland të thatë dhe ujë, përzierja formon një pluhur të lëngshëm që derdhet lehtësisht dhe formohet. Çimentoja reagon me ujin përmes një procesi të quajtur hidratim i betonit që ngurtësohet gjatë disa orësh për të formuar një matricë të fortë që lidh materialet së bashku në një material të qëndrueshëm si guri që ka shumë përdorime. Kjo kohë lejon që betoni jo vetëm të derdhet në forma, por edhe të ketë një sërë procesesh të paraformuara. Procesi i hidratimit është ekzotermik, që do të thotë se temperatura e ambientit luan një rol të rëndësishëm në sa kohë i duhet betonit për t'u ngurtësuar. Shpesh, aditivët (të tillë si pozolanët ose superplastifikuesit) përfshihen në përzierje për të përmirësuar vetitë fizike të përzierjes së lagësht, për të vonuar ose përshpejtuar kohën e pjekjes ose për të ndryshuar materialin e përfunduar. Pjesa më e madhe e betonit derdhet me materiale përforcuese (të tilla si armatura) të ngulitura për të siguruar rezistencë në tërheqje, duke prodhuar beton të përforcuar.
Në të kaluarën, lidhësit e çimentos me bazë gëlqereje, si stuko gëlqereje, përdoreshin shpesh, por ndonjëherë me çimento të tjera hidraulike, (rezistente ndaj ujit) si çimento aluminat kalciumi ose me çimento Portland për të formuar betonin e çimentos Portland (emërtuar për ngjashmërinë e tij vizuale me Guri Portland). Shumë lloje të tjera betoni jo çimento ekzistojnë me metoda të tjera të lidhjes së agregatit së bashku, duke përfshirë betonin e asfaltit me një lidhës bitumi, i cili përdoret shpesh për sipërfaqet e rrugëve, dhe betonet polimer që përdorin polimere si lidhës. Betoni është i dallueshëm nga llaçi. Ndërsa betoni është në vetvete një material ndërtimi, llaçi është një agjent lidhës që zakonisht mban së bashku tulla, pllaka dhe njësi të tjera murature.
Pishina Brentanobad
Pishina Brentanobad është pishina më e madhe në natyrë në Frankfurt am Main dhe ndodhet në rrethin e Rödelheim. parapamje| Pamje ajrore e Brentanobad nga veriu
Pishina dhe objektet
Pishina ka formën e një segmenti të zgjatur rrethi, i cili është i prerë në të dy skajet. Pishina ka një gjatësi prej 220 metra, një gjerësi maksimale 50 metra dhe ka një sipërfaqe ujore prej 11.000 metra katrorë pishina më e madhe në Gjermani. Gjatësia e zonës së lundrimit është 125 m.
Përveç një lëndinë të madhe për banjo dielli, ka një pishinë me vozitje dhe shesh lojërash për fëmijë, tre fusha volejbolli në plazh dhe një kinema në ajër të hapur në vend. Brentanobad menaxhohet nga një kioskë me një kopsht birre. Kur ka vizitorë të mirë, shpesh ka një kamion akulloreje në ambiente. Për më tepër, grupi lokal Frankfurt-Mitte i DLRG është i bazuar në Brentanobad.
Vendndodhja dhe infrastruktura
Zona e Brentanobad kufizohet nga Nidda në perëndim, nga Ludwig-Landmann-Straße në lindje dhe nga Rödelheimer Parkweg në jug-perëndim. Stadiumi në Brentanobad është ngjitur me këtë. Kufiri juglindor i zonës formohet nga sheshi i patinazhit, i cili ndodhet midis zonës së Brentanoparkut dhe zonës së pishinës.
Pishina është e lidhur me rrjetin lokal të transportit publik me stacionet Fischstein dhe Hausener Weg në linjën hekurudhore të qytetit në veri. & nbsp;  U7 i arritshëm. Linja e autobusit shkon paralelisht atje 34, stacionet e të cilit Parkweg dhe Sternbrücke janë në jug të banjës në një distancë të ngjashme.
Ka një parkim të madh makinash me pagesë në veri të vendit, i cili gjithashtu përdoret rregullisht për qëllime të tjera, të tilla si për ngjarje në fabrikën e bukës aty pranë ose në kinemanë e hapur. Parkimi eshte nga A & nbsp;  66 mund të arrihet nëpërmjet kryqëzimit Ludwig-Landmann-Straße në afërsi. Për shkak të kërkesës së madhe për hapësira parkimi, është planifikuar të ndërtohet një parking shumëkatësh në vend të tij, por kjo është e diskutueshme për shkak të vendndodhjes së saj në brezin e gjelbër të Frankfurtit.
Historia
Pas blerjes së zonës së parkut nga qyteti i Frankfurtit am Main në vitin 1926, Brentanobad u ndërtua në 1928 si një pishinë pothuajse natyrale e lumit në një degë të vjetër të Nidda dhe u hap në 1930.
Për shkak të cilësisë së ujit në rënie të Nidda, pishina u nda nga lumi gjatë rinovimit të të gjitha lidove të Frankfurtit në vitet 1960. Rihapja pas shndërrimit në një pishinë të veshur me gurë u bë më 14. maj 1966.
E veçanta e pishinës ishte se pishina nuk kishte lidhje me rrjetin e furnizimit me ujë deri në vitin 2005. Uji është marrë nga hidrantët e ujësjellësit shuarës dhe është futur në pellg nëpërmjet tubave. Pastrimi dhe mbushja e pishinës në fillim të sezonit të pishinave të jashtme zgjati pesë ditë dhe u krye në baza vullnetare nga brigadat vullnetare të zjarrfikësve vendas.
Me shpërbërjen e autoritetit të sportit dhe banjës së qytetit të Frankfurtit am Main, Brentanobad kaloi në BäderBetriebe Frankfurt (BBF), një degë tërësisht në pronësi të Stadtwerke Frankfurt am Main në 2003. Në atë kohë, e gjithë pishina kishte nevojë të madhe për rinovim. Deri në 30,000 në sezon depërtuan larg Metër kub ujë të klorur nën tokë. Meqenëse pishina e jashtme e ndezur në Hausen është në afërsi dhe gjendja e saj gjithashtu nuk ishte më e mirë, BBF planifikoi të mbyllte një nga dy pishinat.
Si rezultat, u themelua një nismë qytetare për ruajtjen e pishinës. Ndërkohë, ndër të tjera, u fol për dhënien e banjës në duar private. Në dimrin e vitit 2005/2006, pishina u rinovua përfundimisht, por jo dhomat e zhveshjes dhe ambientet sanitare. E gjithë teknologjia e ujit u rinovua, shpatet prej guri natyror të skajeve të pishinës u zëvendësuan me shpate të lëmuara dhe e gjithë pishina u rreshtua me një film plastik. Gardhe të ulëta në buzë të pishinës u zëvendësuan nga një tejmbushje rrethuese dhe një shtrojë që shtrihet deri në buzë të pishinës. Sipërfaqja e ujit u rrit nga 8,300 në 11,000 Metra katrorë. Forma e pishinës dhe profili i pishinës me rritjen e lehtë të saj në thellësi u ruajtën. Rihapja u bë në ditën e pyllit (29. maj) 2006. qendër|parapamje|1000x1000px| Pishina e Brentanobad pas rinovimit në dimrin 2005/2006 (foto nga gushti 2009; panorama)
Fortesa e Tiruchirappallit
Fortesa e Tiruchirappallit e njohur edhe si Fortesa e Trichinopolit është një fortesë e rrënuar që dikur mbronte Qytetin e Vjetër të Trichy-së duke përfshirë rrugën e Pazarit të madh, Singarathopen, Bishop Heber School, Teppakulamin dhe Fortesën shkëmbore të Tiruchirapallit. Të gjitha ato që mbeten tani janë një stacion hekurudhor me atë që quhet Porta kryesore e Rojës përgjatë rrugës së Shëtitores Perëndimore në qytetin e Tiruchirappallit në Tamil Nadu të Indisë. Fortesa gjendet midis rrugës së Shëtitores Perëndimore, Shëtitores Lindore, rrugës Butter-worth në Veri dhe Gandhi Market në jug, në një lartësi prej 88 metrash mbi nivelin e detit. Stacioni hekurudhor i fortesës së Trichinopolit qëndron përkundrejt Portës Kryesore të Rojës dhe Stacioni i qytetit të Tiruchirappallit qëndron pranë hyrjes së saj lindore. E vendosur në mënyrë strategjike në bregun e lumit Cauvery (Kaveri) në Indinë Jugore, rreth 56 milje (90 km) nga deti, Trichinopoly ishte vendi i tretë më i fortifikuar në Presidencën e Madrasit (pas Fortesës St. George dhe Fortesës St. David). Fortesa drejtkëndore u ndërtuar për të përfshirë shkëmbin, një nga mjaft formacionet natyrore vullkanike që ngrihet menjëherë nga fusha.
Zanafilla e Fortesës
Pjesa më e madhe e fortesës së Trichinopolit dhe shumica e qytetit u ndërtua gjatë mbretërimit të Viswanáthas, mbretit të Maduras, rreth vitit 1559. Kështje është ndërtuar sipas Stilit Arkitketuror Dravidian. Nipi i tij, Choka Náyakkan, qe përgjegjës për bërjen e tij kryeqytetin e mbretërisë. Në mesin e shekullit të XVIII qyteti ishte një qendër e konfliktesh të shpeshta midis forcave franceze dhe britanike në përpjekjen për të kontrolluar Indinë Jugore. Qyteti pësoi sulme edhe gjatë Luftërave të Mysores të gjysmës së dytë të shekullit, kur u shkatërrua më shumë se një herë.
Zanafilla e fortesës shkëmbore
Shkëmbi thuhet se është një nga formacionet më të vjetra në botë. Është 3.8 milion vjeçar, duke e bërë atë po aq të vjetër sa shkëmbinjtë në Groenlandë dhe më i vjetër se Himalajet. Kuarci, i përdorur në bërjen e qelqit dhe feldspati, i përdorur në qeramikë, gjenden në këtë formacion shkëmbor. Është shkëmbi i veçuar më i lartë dhe më i madh në tokë që është një tërheqje turistike.
Kompleksi tempullor
Siç sugjeron emri, Tempulli i fortesës shkëmbore gjendet në ngritjen 83 metra të lartë. Ky tempull u ndërtua fillimisht nga Dinastia Pallava, por Dinastia Nayake e përdori atë për pozicionin e fortifikuar natyror dhe dizajnoi atë përsëri. Për të arritur në majë duhet të ngjitësh 437 shkallë të skalitura në shkëmb. Kompleksi tempullor në kompleksin e fortesës është një grup prej tre tempujsh: Mathrubutheswarari, kushtuar hyjnisë Shiva, ka një lingam që një e dalë e vetë shkëmbit. Arrihet nga një palë shkallë në rrugën për te Tempulli Ucchi Pillayar.
Tempulli i skalitur në shkëmb
Tempulli i skalitur në shkëmb në kompleksin tempullor të kodrës u ndërtua gjatë Periudhës Pallava dhe është emërtuar Lalitankura Pallaveswaram, me mjaft mbishkrime të atribuara Mahendravarmanit I. Dinastia Chola, Vijayanagara dhe Nayakët e Madurait kanë dhënë kontribute të gjera këtu. Tempujt dy katësh të Taayumaanavas janë konsideruar si një kryevepër të ndërtimtarisë.
Depozita
Në fundin e fortesës shkëmbore qëndron një depozitë dhe një pavjon që janë përdorur gjatë festës së pluskimit të tempujve. Depozita u ndërtua nga Viswanatha Nayaka i Madurait për të zhvilluar festat e rëndësishme fetare. Pranë depozitës është shtëpia dhe kisha e shekullit të XVIII të ndërtuar nga Reverend Schwartzi i Danimarkës.
Xhamia
Xhamia e ndërtuar nga Nawabi i Arcotit qëndron pingul me Clives Hostel e drejtuar nga depozita.
Lagjja angleze
Tashmë i quajtur Clives Hostel ishte dikur lagja që strehonte ushtarët anglezë dhe komandantin e tyre Robert Clive.
Pallati
Pallati i mesit të shekullit të XVII në bazën e shkëmbit u ndërtua nga Chokkanatha Nayaku, tani i njohur si Rani Mangammal Mahali ose Ndërtesa e Bashkisë dhe që përmban një sallë Durbari. Historianët mendojnë se pallati u ndërtua nga Chokkanatha Nayaku pasi shkatërroi tre të katërtat e Pallatit Tirumalai Nayak. Ky pallat supozohet se u përdor si një magazinë në këtë pallatë. Ky pallat ishte gjithashtu Salla Durbar e Madurai Nayakëve kur Tiruchapalli ishte kryeqytet gjatë viteve 1616 deri në 1634 dhe 1665 deri në 1736. Sot, ai bujt një muze, Statcionin policor të fortesës dhe zyrat e qeverisë si zyra e Talukas.
Periudha Nayake
Duke qenë se fortesa ishte selia e Dinastisë Madurai Nayak, ajo qe dëshmitare betejash të ashpra. Një nga më të mëdhatë ishte Beteja e Toppurit për mbizotërim midis Dinastisë Aravidu të Perandorisë Vijayanagara dhe Dinastisë Madurai Nayak. E para fitoi, me mbështetjen e sunduesve të Mysores dhe Tanjores në shekullin e XVI. Më vonë, Nayakët u përballën me sulment nga ushtritë e Bijapurit, Mysores dhe Marathas. Kompleksi i fortifikuar u formua në territorin veri-perëndimor të Nayakëve. Gjatë sundimit të tyre dy shekullor, ata patën raste përleshjesh me fqinjët e tyre, Nayakët e Tanjores, Marathët e Tanjores dhe më shpesh me ushtritë pushtuese të Bijapurit, Mysores dhe Marathas.
Periudha britanike
Nga fundi i shekullit të XVIII, Hajder Aliu dhe Tipu Sultani përbënin një kërcënim të rëndësishëm për britanikët, ashtu si dhe francezët që ishin akoma duke luftuar për mbizotërimin e tyre kolonial në rajon. Që nga kjo kohë, qyteti ishte në mënyrë të qëndrueshme një qytet kazermë dhe porta e fortesës u bë e njohur si Porta kryesore e rojës. Robert Clive jetoi pranë depozitës kur ishte në Tiruchirappalli në Strehën Clives e drejtuar nga depozita e tempullit. Sot Streha Clives bujt shumë depozita librash dhe Hotelin Vasantha Bhavan.
Mariela Cingo
Mariela Cingo lindi më 14 Shkurt 1978 në Korçë. Ajo është një pianiste shqiptare e cila aktualisht banon në Mbretërinë e Bashkuar.
Veprimtaria
Ajo filloi të studionte muzikë në moshën 6-vjeçare dhe dha koncertin e saj të parë në moshën 7-vjeçare. Në kohën kur ishte 12 vjeç ajo luajti në "Haydn Concerto" me Orkestrën Filarmonike të Korçës. Në moshën 17-vjeçare ajo u zhvendos në Mbretërinë e Bashkuar për të vazhduar studimet nën shkollimin e profesor Rafael Terroni(Raphael Terroni) në Kolegjin e Muzikës të Londrës. Atje fitoi shumë çmime duke përfshirë çmimin "Piano Concerto" në koncertin e dytë të "Rachmaninoff".Angazhimi i saj i fundit përfshin performancën e Rachmaninoff-it me Orkestrën Simfonike të Suttonit-it dhe Koncertin e Dytë të "Schostakovich" me orkestrën e Kolegjit Muzikor të Londrës.
Islam Borinca
Islam Borinca është një shkencëtar social  i specializuar në psikologji sociale. Ai është Ligjërues/Asistent Profesor në Shkollën e Psikologjisë në Kolegjin Universitar të Dublinit në Dublin, Irlandë.
Edukimi dhe Karriera
Pasi mori gradën e doktoraturës në Psikologji Sociale nga Universitetet e Gjenevës dhe Lozanës, ai punoi si asistent mësimdhënës/kërkimor në Qendrën Emile Bernheim në Université Libre de Bruxelles (Bruksel; Belgjikë). Pas kësaj, ai kreu studimin e tij postdoktoral në Universitetin e Limerickut (Irlandë) ku ai punoi me Prof. Orla Muldoon, përpara se të transferohej në Shkollën e Psikologjisë në Kolegjin Universitar të Dublinit (Irlandë) në 2022.
Interesi kërkimor
Interesi kryesor i Borincës qëndron në marrëdhëniet ndërgrupore, veçanërisht duke shqyrtuar ndihmën, kontaktin dhe normat e grupit, me theks në emocionet, ndjeshmërinë, dehumanizimin, meta-dehumanizimin, faljet ndërgrupore, paragjykimet dhe diskriminimin në kontekste armiqësore dhe joarmiqësore. Ai gjithashtu heton normat gjinore, rolet gjinore dhe sjelljet. Përveç kësaj, hulumtimi i tij shqyrton proceset brenda grupit në lidhje me kërcënimet, pritjet dhe shëndetin.
Santa Oliva
Santa Oliva është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Penedès, të provincës Tarragona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Santa Oliva
Panairi i librit "Tirana 2003"
Panairi i librit "Tirana 2003" ishte panairi i 6-të i librit në gjuhën shqipe. Ky panair u organizuar Qendra Ndërkombëtare e Kulturës dhe Lidhja e Botuesve Shqiptarë në Tiranë në vitin 2003.
Koha e shkrimeve
Koha e shkrimeve : tregime, novela, përshkrime me autor Ismail Kadare. Botuar në Tiranë nga shtëpia botuese "Naim Frashëri" në vitin 1986. Faqet e librit 406.
Mandelieu-la-Napoule
Mandelieu-la-Napoule është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Mandelieu-la-Napoule ka një popullsi prej 22864 banorë dhe sipërfaqe 31.37 km², me një dendësi prej 729 banor/km².
Polikseni Luarasi
Polikseni Luarasi (1880–1964) u lind në Korçë, mësuesja e parë që dilte nga bankat e shkollës së parë shqipe për vashat, e para grua tipografe në Shqipëri, aktiviste e shoqërisë 'Dëshira' në Bullgari. Ka vdekur në Tiranë në vitin 1964.
Paolo Limiti
Paolo Mario Limiti (8 maj 1940 – 27 qershor 2017) ishte lyricist, gazetarë dhe prezantues i radios dhe televizionit.
Detina Zalli
Detina Zalli është profesore shqiptare në Universitetin e Harvardit.
Karierra
Detina Zalli erdhi në Angli në vitin 1999. Studimet e larta i kreu bashkë me të motrën binjake në universitetin e Sussex-it për mjekësi molekulare gjë që i jepte mundësinë për të vazhduar më tej mjekësi të përgjithshme, ose doktoraturë shkencash në mjekësi.Pas kësaj ajo mbrojti doktoraturën në universitetin e Leicesterit, Angli, në shkencat e biologjisë së qelizave molekulare-biokimi.
Islami në Greqi
thumb|250px|[[Bazaar në Athinë, Edward Dodwell.]] Islami në Greqi përfaqësohet nga dy komunitete të dallueshme; Myslimanët që kanë jetuar në Greqi që nga koha e Perandorisë Osmane (kryesisht në Maqedoninë Lindore dhe Trakinë) dhe emigrantët myslimanë që filluan të mbërrinin në çerekun e fundit të shekullit të 20-të, kryesisht në Athinë dhe Selanik. Myslimanët në Greqi janë kryesisht emigrantë nga Lindja e Mesme, rajone të tjera të Ballkanit dhe Afrika e Veriut.
Myslimanët në Greqi
parapamje|djathtas|150px|Grekët e Rinj në Xhami ([[Jean-Léon Gérôme, vaj në kanavacë, 1865); kjo pikturë në vaj portretizon myslimanët grekë në namaz në një xhami.]] Popullsia myslimane në Greqi nuk është homogjene, pasi ajo përbëhet nga prejardhje të ndryshme etnike, gjuhësore dhe shoqërore të cilat shpesh mbivendosen. Besimi mysliman është besimi i disa grupeve etnike që jetojnë në territorin e sotëm të Greqisë, përkatësisht pomakëve, turqve etnikë, grupeve të caktuara rome dhe myslimanëve grekë, veçanërisht të Kretës, Maqedonisë greke perëndimore, të cilët u konvertuan kryesisht në shekujt 17 dhe 18. Popullsia myslimane e vendit u ul ndjeshëm si rezultat i marrëveshjes së shkëmbimit të popullsisë të vitit 1923 midis Greqisë dhe Republikës së re Turke, e cila gjithashtu çrrënjosi afërsisht 1.5 milionë grekë nga Azia e Vogël. Shumë nga myslimanët e Greqisë Veriore ishin në të vërtetë myslimanë etnikë grekë nga Epiri dhe Maqedonia greke, ndërsa myslimanët me prejardhje pomake dhe etnike turke (turqit e Trakisë Perëndimore) nga Trakia Perëndimore ishin të përjashtuar nga kushtet e shkëmbimit të popullsisë. Qeveritë dhe zyrtarët grekë të njëpasnjëshëm i konsiderojnë myslimanët turqishtfolës të Trakës Perëndimore si pjesë e pakicës myslimane greke dhe jo si një pakicë e veçantë turke. Kjo politikë synon të krijojë përshtypjen se myslimanët e rajonit janë pasardhës të të konvertuarve në islam grekët etnikë të epokës osmane, si Vallahadët e Maqedonisë greke të para vitit 1923 dhe në këtë mënyrë të shmangin një situatë të mundshme të ardhshme në të cilën Trakia Perëndimore do t'i jepet Turqisë në bazë të origjinës etnike të banorëve të saj myslimanë.
Termi pakicë myslimane (Μουσουλμανική μειονότητα Musulmanikí mionótita) i referohet një pakice islame fetare, gjuhësore dhe etnike në Trakinë perëndimore, e cila është pjesë e rajonit administrativ grek të Maqedonisë Lindore dhe Trakisë. Në vitin 1923, sipas kushteve të Traktatit të Lozanës, myslimanëve grekë të Epirit, Maqedonisë greke dhe gjetkë kryesisht në Greqinë Veriore iu kërkua të emigronin në Turqi; kurse të krishterëve që jetonin në Turqi u kërkua të emigronin në Greqi në një "shkëmbim popullsie". Myslimanët e Trakisë perëndimore dhe krishterët e Stambollit dhe ishujt Gökçeada dhe Bozcaada (Imvros and Tenedos) ishin të vetmet popullsi që nuk u shkëmbyen.
parapamje|Mufti Meco Cemali
Ekziston gjithashtu një komunitet i vogël mysliman në disa prej ishujve Dodekanez (Turqit e Dodekanezit), të cilët, si pjesë e Dodekanezës Italiane të Mbretërisë së Italisë midis viteve 1911 dhe 1947, nuk iu nënshtruan shkëmbimit të popullsisë midis Turqisë dhe Greqisë në vitin 1923. Ata numërojnë rreth 3000, disa prej të cilëve përkrahin identitetin turk dhe flasin turqisht, ndërsa të tjerët janë pasardhës greqishtfolës të myslimanëve të Kretës. Komuniteti është më i fortë në qytetin e Rodosit dhe në ishullin Kos (në veçanti në fshatin Platanos).
Vlerësimet e pakicës së njohur myslimane, e cila ndodhet kryesisht në Traki, ndryshojnë nga 98,000 deri në 140,000 (midis 0,9% dhe 1,2%), ndërsa komuniteti mysliman i emigrantëve të paligjshëm numëron midis 200,000 dhe 500,000, kryesisht në zonën e emigrantëve të orientuar nga Greqia, kryesisht në zonën e Aseas.ref>Ta Nea 23 April 2010 Emigrantët shqiptarë në Greqi janë zakonisht të lidhur me besimin mysliman, edhe pse shumica janë me orientim laik.
==Myslimanët emigrantë në Greqi Emigrantët e parë të besimit islam, kryesisht egjiptianë, mbërritën në fillim të viteve 1950 nga Egjipti dhe janë të përqendruar në dy qendrat kryesore urbane të vendit, Athinë dhe Selanik. Që nga viti 1990, ka pasur një rritje të madhe të numrit të emigrantëve myslimanë nga vende të ndryshme të Lindjes së Mesme, Afrika e Veriut, si dhe nga Afganistani, Pakistani, India, Bangladeshi, Somalia dhe Azia Juglindore. Megjithatë, pjesa më e madhe e komunitetit mysliman emigrant ka ardhur nga shtetet e Ballkanit, veçanërisht nga Shqipëria, komunitetet shqiptare në Maqedoninë e Veriut dhe republikat e tjera të ish-Jugosllavisë. Që nga rënia e Paktit të Varshavës në Evropën Lindore në fillim të viteve 1990, punëtorët shqiptarë filluan të emigrojnë në Greqi, duke marrë punë me paga të ulëta në kërkim të mundësive ekonomike dhe duke sjellë familjet e tyre për t'u vendosur në qytete si Athina dhe Selaniku.
Shumica e komunitetit mysliman emigrant banon në Athinë. Në njohjen e të drejtave të tyre fetare, qeveria greke miratoi ndërtimin e një xhamie në korrik 2006. Përveç kësaj, Kisha Ortodokse Greke ka dhuruar 28,000 m2, me vlerë rreth 20 milionë dollarë, në Athinën perëndimore për qëllimin e një varreze myslimane. Qeveria e Greqisë dha dritën jeshile për të filluar ndërtimin në vitin 2016, por të dyja angazhimet vazhduan të mbeten letra të vdekura deri në vitin 2017. Megjithatë, Kostas Gavroglou – ministri i arsimit dhe fesë i Greqisë nga viti 2016 deri në korrik 2019 – tha se xhamia e parë e sponsorizuar nga shteti ka të ngjarë të fillojë funksionimin në shtator 2019. Megjithatë, vendi përballet me kundërshtim të fortë nga disa prej qytetarëve të tij, të cilët i konsiderojnë xhamitë si një mjet për përhapjen e Islamit në Evropë. Megjithëse ndërtimi dhe funksionimi i kësaj xhamie athinase ishte brenda rregulloreve ligjore, përhapja e fortë ideologjike e grekëve ka të ngjarë të përjetësojë polemikën. Nëse xhamia ndërtohet, ajo do t'i japë fund pritjes gati dyshekullore.
Për lutjet që kërkohet të kryhen me xhemat, komuniteti mysliman i Selanikut mblidhet brenda apartamenteve, bodrumeve dhe garazheve për adhurim. Përveç kësaj, ka shumë pak varreza myslimane – duke i detyruar disa të udhëtojnë qindra kilometra për të varrosur të vdekurit e tyre.
Main Hoon Na
Nje nga filmat me interesant te aktorit Indian Shah Rukh Khan
MediaWiki
MediaWiki është një aplikacion wiki i lirë dhe me burim të hapur. Fillimisht i zhvilluar nga Magnus Manske dhe është përmirësuar nga Lee Daniel Crocker, dhe përdoret në shumë faqe të internetit, duke përfshirë Wikipedia, Wikifjalori dhe Wikimedia Commons. Është e shkruar në gjuhën programuese PHP dhe e ruan përmbajtjen në një bazë të dhënash. Ngjashëm si WordPress, që është i bazuar në një licencim dhe arkitekturë të ngjashme, edhe MediaWiki është bërë softueri dominuese kategorinë e tij.
Santa Marta de Tormes
Santa Marta de Tormes është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campo Charro, të provincës Salamanca, në Castile dhe León. Santa Marta de Tormes ka 14920 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 10 km2.
Lidhje të jashtme
Santa Marta de Tormes
Èze
Èze është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Èze ka një popullsi prej 2526 banorë dhe sipërfaqe 9.47 km², me një dendësi prej 267 banor/km².
Komunat e Brazilit
thumb|Harta e Brazilit Komunat e Brazilit (Portugalisht: Municípios do Brasil) janë ndarjet administrative të shteteve të Brazilit. Për momentin, Brazili ka 5,570 komuna. Shteti mesatar në Brazil ka 214 komuna. Roraima është shteti më pak ndarje, me 15 komuna. Minas Gerais është shteti më shumë ndarje, me 853 komuna.
Dyqani i aplikacioneve
parapamje|Një skrenshoti i Stone Design's 3DReality në dyqanin Electronic AppWrapper Një dyqan aplikacionesh ose treg aplikacionesh (Anglisht: App Store) është një lloj platforme shpërndarjeje dixhitale për softuerin kompjuterik të quajtur aplikacion, shpesh në një kontekst celular.
Aplikacionet ofrojnë një grup specifik funksionesh të cilat, sipas përkufizimit, nuk përfshijnë funksionimin e vetë kompjuterit. Softueri kompleks i krijuar për t'u përdorur në një kompjuter personal, për shembull, mund të ketë një aplikacion të lidhur të krijuar për përdorim në një pajisje celulare. Aplikacionet e sotme janë krijuar normalisht për t'u ekzekutuar në një sistem operativ specifik - të tillë si iOS, macOS, Windows, Linux ose Android bashkëkohor - por në të kaluarën operatorët celularë kishin portalet e tyre për aplikacionet dhe përmbajtjen e lidhur me median.
Leonard Daliu
Leonard daliu jam lindur ne 19 maj 1957 Tirane. Jam aktor regjisor skenarist dhe producent. Kontaktin e pare me skenen e kam ne vitin 1965, me grupin teatral te shkolles fillore,ku ne pjesen ~ BARDHYLI ~ interpretova rolin protagonist. Per koicidence shfaqja eshte dhene ne sallen e ish parlamentit te pare shqiptar, sot Teatri i kukullave, ku per pak vite dal ne pension po nga kjo skene. Ne vitin 1967 interpretoj rolin kryesor ne filmin e pare televiziv shqiptar ~Femija qe perqesh ~ Skenari F.Topi dhe regji Kujtim Mece... Prodhim i RTSH. Nga viti 1967 deri ne 1990 jam aktivizuar pa nderpreje ne programet per femije te Televizionit Kombetar, ne fillim si aktor dhe me vone edhe si skenarist. Ne vitin 1990 shkruaj skenarin e operetes se pare per femije ~ EDLIRA ~ realizuar nga TVSH me regji nga I.Drini. Po kete vit me dy tre kolege te mi fillojme prane TVSh per here te pare dublimin e filmave me kukulla ne gjuhen shqipe. Si p.sh... Robi&Kete risi e vazhdove nga viti 2004 per disa vite ne nje studio dublimi ~JESS~, ku mbi 300 personazhe filmashash artistik dhe te animuar nga e gjithe bota jane interpretuar nga une. Nga viti 1980 deri 1990 kaloj instruktor teatri, prane Qendres se femijeve te Lagjes 9 Tirane.Dhe grupi teatral, i drejtuar nga une, fitoj disa here rresht Flamurin e festiv alit, midis dhjete Qendrave te femijeve te Tiranes. Regjine e pare ne skene e kam filluar me grupin teatral te shkolles L.Gurakuqi, ne vitin 1974 ... 17 vjec... me shfaqjen... DENIMI, e cila fitoi cmimin e pare ne olimpiaden tetrale te Tiranes, ku morren pjese 52 shkollat e ketij qyteti. Ne vitin 1977 > 1980, kaloj aktor profesionis tek Estrada e Ushtarit, prane Qendres Kulturore Ushtrise Kombetare. Ne vitin 1987 kaloj aktor profesionis ne ~ Teatri Kombetar i Kukullave ~ ku vazhdoj edhe sot. Me kalimin e viteve me trupen profesioniste te ketij teatri, kam vene me dhjetra pjese ne skene. Gjithashtu kam shkruar edhe disa skenare.Si ~ MBRET DO TE BEHEM UNE~ MISS PYLLI~ CIPKOT~... etj. Ne vitin 1968 aktivizohem me rol episodik ne filmin ``LUGINA E PUSHKATARVE`` me rregji te Todi BOZO. Prodhim i Kinosdudios ~ SHQIPERIA E RE~                   Ne vitin 1970 aktivizohem  me rol te pare ne filmin `` GUXIMTARET``Skenari Flamur Topi regjia Gezim Erebara. Prodhim i Kinostudios ~ SHQIPERIA E RE~
Santa Maria d'Oló
Santa Maria d'Oló është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Bages (Moianès after 24 May 2015), të provincës Barcelona, në Katalonia. Santa Maria d'Oló ka 1066 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 66.18 km2.
Lidhje të jashtme
Santa Maria d'Oló
Black Mirror: Bandersnatch
Black Mirror: Bandersnatch është një film interaktiv i vitit 2018 në serinë e antologjisë fantastiko-shkencor Black Mirror. Është shkruar nga Charlie Brooker dhe drejtuar nga David Slade. Netflix publikoi filmin e pavarur në 28 Dhjetor 2018.
Në Bandersnatch, shikuesit marrin vendime për personazhin kryesor, programuesin e ri Stefan Butler ( Fionn Whitehead ), i cili është duke përshtatur një roman në një video lojë në 1984. Personazhet e tjerë janë Mohan Thakur ( Asim Chaudhry ) dhe Colin Ritman ( Will Poulter ), të dy punojnë në një kompani video lojrash, babai i Butler, Peter ( Craig Parkinson ), dhe terapisti i Butler, Dr. Haynes ( Alice Lowe ).
Brook dhe prodhuesi ekzekutiv Annabel Jones u afrua nga Netflix për bërjen e një filmi interaktiv në maj 2017, gjatë së cilës kohë Netflix kishte disa projekte ndërvepruese për fëmijët në zhvillim. Vështirësia për të shkruar skenarin jo-linear çoi në krijimin e një programi të quajtur Branch Manager për Netflix; natyra unike e përmbajtjes  kërkonte përshtatje në përdorimin e memories cache të platformës. Xhirimet dhe prodhimi zgjatën më shumë sesa për episodet tipike Black Mirror. Një tweet i cili u fshi shpejt nga një llogari e Netflix për lëshimin e Bandersnatch çoi në spekulime të përhapura të mediave përgjatë gjithë dhjetorit, të cilat Netflix nuk pranoi t'i komentojë. Traileri për Bandersnatch u publikua në 27 dhjetor 2018, një ditë para se të publikohej filmi. Pritja kritike për filmin ishte përgjithësisht pozitive, megjithëse disa gjetën se natyra interaktive ishte shumë e këndshme për një narrativë të duhur Mirror Black (pasqyra e zezë). Në vitin 2019, episodi fitoi dy çmime Emmy, duke përfshirë edhe çmimin e shkëlqyer të Televizionit të Filmit.
Prezantimi
Bandersnatch prezantohet si një film interaktiv. Nje film qe i shpjegon shikuesit se si të bëjnë zgjedhje. Ata kanë dhjetë sekonda për të bërë zgjedhje, nderkohe merret një vendim i paracaktuar. Sapo të mbarojë një sekuencë e filmit, shikuesit i jepet një mundësi që të kthehet prapa dhe të bëjë një zgjedhje tjetër. Shikimi mesatar është 90 minuta, megjithëse rruga më e shpejtë përfundon pas 40 minutash. Janë 150 minuta pamjet unike të ndara në 250 segmente. IGN raporton se sipas Netflix, ka pesë përfundime "kryesore", me variante brenda secilit përfundim; mbarime të tilla mund të jenë të ndërlidhura me kredi, të ngjashme me episodet e tjera të Mirror Black. Producenti Russell McLean tha se ka midis dhjetë dhe dymbëdhjetë mbaresa, disa prej të cilave janë më të paqarta si përfundimet në krahasim me të tjerët, dhe sipas regjisorit David Slade, ka disa përfundime të "vezëve të arta" që mund të marrin shumë kohë para se shikuesit të kuptojnë si t’i arrish ato. Asnjë përfundim nuk konsiderohet "i përshkruar" mbi asnjë tjetër, sipas prodhuesve ekzekutiv Charlie Brooker dhe Annabel Jones, veçanërisht pasi ata menduan se disa përfundime nuk ishin vërtet përfundime në kuptimin tradicional.
Në shumicën e rasteve, kur shikuesi arrin një fund, filmi interaktiv i jep lojtarit mundësinë për të ribërë një zgjedhje të fundit kritike për të qenë në gjendje të eksplorojë këto përfundime, ose ata mund të shikojnë në mënyrë alternative kreditë e filmit. Në disa raste, i njëjti segment është i arritshëm në mënyra të ndryshme, por do ta paraqesë shikuesin me zgjedhje të ndryshme bazuar në mënyrën e arritjes së segmentit. Në raste të tjera, sythe të caktuara i drejtojnë shikuesit drejt një narrative specifike, pavarësisht zgjedhjeve që ata bëjnë. Disa përfundime mund të bëhen të pamundura për t'u arritur bazuar në zgjedhjet e bëra nga shikuesi, përveç nëse vendosin të rifillojnë filmin. Ky veprim do të fshijë të gjithë informacionin e ruajtur në lidhje me opsionet që ata kishin zgjedhur gjatë shikimit të episodit në atë pajisje.
Komploti
djathtas|parapamje| Bandersnatch përqendrohet në epokën e "BritSoft" të fillimit të viteve 1980 në Mbretërinë e Bashkuar, ku kompjuterat e lirë shtëpiakë si ZX Spectrum lejuan njerëzit të programojnë dhe shesin video lojërat e tyre. Në Angli në korrik 1984, një programues i ri Stefan Butler ( Fionn Whitehead ) ëndërron të adaptojë një libër " zgidh vetë aventurën tënde " të quajtur Bandersnatch nga shkrimtari tragjik Jerome F. Davies ( Jeff Minter ) në atë që shpreson se do të jetë një video lojë aventureske revolucionare. Stefan prodhon lojën për kompaninë e video lojërave  Tuckersoft, e cila drejtohet nga Mohan Thakur ( Asim Chaudhry ) dhe punëson krijuesin e famshëm të lojës Colin Ritman ( Will Poulter ). Stefanit i është dhënë zgjedhja e pranimit ose refuzimit të ndihmës nga kompania në zhvillimin e lojës. Nëse Stefani pranon, Colin thotë se ai zgjodhi "rrugën e gabuar". Loja është lëshuar muaj më vonë dhe është kritikuar si " projektuar nga komiteti ". Stefan konsideron të provojë përsëri, dhe filmi kthehet në ditën e ofertës, shikuesit po i jepet e njëjta zgjedhje.
Përndryshe, Stefani fillon të punojë një lojë vetë nga dhoma e gjumit, duke marrë një afat nga Thakur në mënyrë që Tuckersoft  ta botojë atë për shitje të Krishtlindjeve. Duke luftuar me të metat e softuerit të lojës, Stefani bëhet gjithnjë e më i stresuar dhe armiqësor ndaj babait të tij Peter ( Craig Parkinson ). Gjatë gjithë kësaj periudhe, Stefan bën vizita tek Dr. R. Haynes '( Alice Lowe ) për terapi. Shikuesi mund ta ketë sqaruar Stefanin te Dr Haynes për vdekjen e nënës së tij kur ishte pesë vjeç: Peter kishte fshehur lepurin e tij loder, duke besuar se djemtë në moshën e tij nuk duhet të luajnë me kukulla, dhe refuzimi i Stefanit detyroi  nënën e tij të merrte një tren, ai e hutoi dhe e vrau. Që nga Stefani, pasi ndihet përgjegjës për vdekjen e saj, dhe sheh plotësimin e përshtatjes së Bandersnatch, një prej librave që ai zotëronte, si një mjet për të shlyer vdekjen e saj. Dr. Haynes përshkruan ilaçin e Stefanit, të cilin shikuesi mund ta zgjedhë ose ta marrë ose t'i hidhte në tualet.
Shikuesi mund ta ketë bërë Stefanin të pranojë një ftesë në banesën e Colin, ku jeton me të dashurën e tij Kitty ( Tallulah Haddon ) dhe vajzën e mitur Pearl. Aty, dyshja marrin haluçinogjene, dhe Colin flet për programet sekrete të kontrollit të mendjes së qeverisë, afatet alternative dhe rrugët e ndryshme. Për të demonstruar teoritë e tij mbi realitetet alternative, Colin i kërkon Stefanit, përmes shikuesit, të përcaktojë se cili prej tyre duhet të hidhet nga ballkoni. Nëse Stefani hidhet, ai vdes dhe loja përfundon nga Tuckersoft dhe vlerësohet dobët. Nëse Colin hidhet, i gjithë takimi mbetet të jetë një ëndërr, por Colin do të mungojë në mënyrë misterioze në skenat e ardhshme.
Ndërsa afati i fundit për t'ia dorëzuar lojën Thakur, me gabime të çuditshme që janë ende të pranishme në lojë, Stefani fillon të ndiejë se po kontrollohet nga forcat e jashtme. Stefani e gjen jetën e tij duke pasqyruar atë të Davies, duke parë imazhe të përsëritura të një simboli "shtegu degëzimi", i cili në dukje çoi  Davies të vrasë gruan e tij. Ndërsa fillon të sëmuret mendërisht dhe të përpiqet të luftojë kundër agjentit të padukshëm që kontrollon veprimet e tij, shikuesi ka mundësi të shumta për t’i shpjeguar Stefanit që e ka kontrolluar atë, përfshirë këtu që ata janë duke marrë këto vendime për të përmes shërbimit Netflix në shekullin XXI. Shikuesi mund të zbulojë një kasafortë të mbyllur që përmban lepurin e vjetër të lodrave të Stefanit, ose dokumente rreth tij që monitorohen si pjesë e një eksperimenti.
Ka përfundime të shumta të mundshme, nga të cilat më poshtë janë vetëm një listë e pjesshme. Stefani mund të zgjedhë të luftojë terapisten e tij gjatë një seance, pas së cilës zbulohet se ai është në një grup filmi dhe se "babai" i tij është një aktor tjetër. Një grup zgjedhjesh e çon Stefanin në moshën pesë vjeçare duke shikuar vetën e tij në pasqyrë  (AJ Houghton) për të "vdekur" me nënën e tij në lagje, duke bërë që trupi i Stefanit të vdiste papritmas në të tashmen. Në shtigje të tjera, shikuesi ka mundësinë që ta bëjë Stefanin të vrasë babanë e tij, pastaj ta varrosë ose ta presë trupin e babait të tij. Varrosja e trupit çon në atë që Stefani të burgoset para lëshimit të lojës. Pritja dhe mos tregimi i doktoreshë Haynes për vrasjen çon në lëshimin e suksesshëm të lojës, por Stefani shkon në burg menjëherë pas kësaj dhe të gjitha kopjet e lojës rikujtohen dhe shkatërrohen.
Rinoceronti leshator
Rinoceront leshator ( Coelodonta antiquitatis ) është një specie e zhdukur e rinocerontit që ishte e zakonshme në të gjithë Europën dhe Azinë veriore gjatë epokë së akullnajave dhe mbijetuan deri në fund të periudhës së fundit akullnajore. Rinoceronti leshator ishte anëtar i megafaunës Pleistocene.
Rinoceronti leshator ishte i mbuluar me flokë të trashë dhe të gjatë, gjë që e lejonte atë të mbijetonte në stepën e mamithit jashtëzakonisht të ftohtë dhe të ashpër. Kishte gjithashtu një gungë masive që arrinte nga supi. Ai ushqehej kryesisht me bimë barishtore  që rriteshin në stepë.
Janë gjetur kufomat e mumifikuar të ruajtura në permafrost dhe shumë mbetje të eshtrave të rinocerëve leshatoe. Imazhet e rinocerontëve leshatoe gjenden në mesin e pikturave të shpellave  në Europë dhe Azi.
Taksonomia
Mbetjet e rinocerontëve leshator të kanë qenë të njohura shumë kohë përpara se të përshkruheshin speciet, dhe ishin baza për disa krijesa mitike. Popujt vendas të Siberisë besonin se brirët e tyre ishin kthetrat e zogjve gjigandë. Një kafkë e rinocerontit u gjet në Klagenfurt, Gjermani, në 1335, dhe besohej se ishte ajo e një dragoi. Në 1590, ao u përdor si bazë për kokën në një statujë në lindje. Kur një skelet i tërë u gjet në 1663 afër Quedlinburg, u studiua nga shkencëtari Otto von Guericke , i cili e deklaroi atë si mbetjet e njëbrirëshi. Gotthilf Heinrich von Schubert ruajti besimin se brirët ishin kthetrat e zogjve gjigandë, dhe e klasifikuan kafshën nën emrin Gryphus antiquitatis, që do të thotë "grifoni antik".
Një nga përshkrimet më të hershme shkencore të një specie të lashtë të rinocerontit është bërë në vitin 1769, kur natyralisti Peter Simon Pallas shkroi një raport mbi ekspeditat e tij në Siberi, ku gjeti një kafkë dhe dy brirë në permafrost. Më 1772, Pallas fitoi një kokë dhe dy këmbë të një rinoceroni nga vendasit në Irkutsk, dhe emëroi speciet Lenenesis të Rhinoceros (pas lumit Lena ). Më 1799, Johann Friedrich Blumenbach studioi kockat e rinocerontit nga koleksioni i Universitetit të Göttingen, dhe propozoi emrin shkencor Rhinoceros antiquitatis .Ёshtë riemëruar Coelodonta antiquitatis në 1831 nga gjeologu Heinrich Georg Bronn , nga fjalët greke κοιλία ( koilía , "zgavër") dhe ὀδούς ("dhëmbi" i odoús ), për shkak të depresionit nëstrukturën molare të rinocerontit duke dhënë emrin shkencor Coelodonta antiquitatis , "dhëmb i lashtë i uritur".
Evolucioni
parapamje|Rinoceronti leshator nga Charles R. Knight Rinoceronti leshator ishte më i prejardhuri nga gjini Coelodonta. Zhdukjq më e afërt në lidhje me rinocerontin leshatur është  Elasmotheriumi, i cili u shfaq në arenën evolucionare para gjinisë  Coelodonta. Këto dy rreshta u ndanë në gjysmën e parë të  Miocenit. Një 1770000 vjeçar Stephanorhinus hemitoechus rinoceronti mumje mund të përfaqësojë të aksioneve stërgjyshore për Coelodonta.
Rinoceronti lesharor mund të ketë zbritur nga C. tologoijensis Euroaziatik ose C. tibetian  . Në vitin 2011, një fosil mish i rinocerontit leshator, 3.6 milion vjeçar, më i vjetër i njohur, u zbulua në Rrafshnaltën e Ftohtë të Tibetit.
Një studim i mostrave të ADN 40,000- deri në 70,000-vjeçare tregoi se familja më e afërt e të jetuarit është rinoceronti sumatran.
Struktura dhe pamja
parapamje|Rivendosja e një rinoceronti leshator Një rinoceront leshator i rritur matet zakonisht nga 3 deri në 3.8 metra (9,8 deri në 12,5 ft) nga koka në bisht, me një peshë të vlerësuar prej rreth 1,800–2,700 kg (4,000–6,000 lb) ose 2,000 kg (4,400 lb). Ai u rrit deri në 2 m (6.6 ft) i gjatë në sup, me të njëjtën madhësi si rinoceronti i bardhë .Një viç një muajsh ishte rreth 120 centimetra (47 in) në gjatësi dhe 72 centimetra (28 in) i gjatë në sup. Të dy brirët ishin bërë nga keratin, me një bri të gjatë që arrinte përpara, dhe një bri më të vogël midis syve. Në krahasim me rinocerontët e tjerë, rinocerontët leshator kishin një kokë dhe trup më të gjatë, dhe këmbë më të shkurtër. Shpatulla e tij ishte ngritur me një gungë të fuqishme, të përdorur për të mbështetur bri masive të përparme të kafshës.Gungua përmbante gjithashtu një rezervë yndyre për të ndihmuar mbijetesën përmes dimrave të shkretë të stepës së mamuthit.
Palltoja e gjatë e rinocerontit leshator e ishte kafe e kuqërremtë dhe nganjëherë kishte një nuancë të verdhë. Veshja e tyre e trashë shtrihet nën një shtresë flokësh të gjatë roje të trashë, më të trashë dhe në qafë. Flokë më të shkurtër mbuluan gjymtyrët, duke mos mbajtur dëborën nga ngjitja. Gjatësia e trupit përfundoi me një bisht prej 45 deri 50 centimetra (18 deri 20 in) me një furçë flokësh të trashë në fund.
Kafka dhe dhëmbët
parapamje|Kafka e rinocerontit leshator Kafka kishte një gjatësi midis 70 deri 90 centimetra (28 deri 35 në). Ajo ishte më e gjatë se ato të rinocerontëve të tjerë, të ngjashme me të afërmit e tij fosile Stephanorhinus hemiotoechus dhe Elasmotheriumi si dhe rinoceronti i bardhë. Muskujt e fortë në kockën e tij të gjatë okupitale formuan hokun e qafës dhe mbajtën kafkën masive. Nofulla e tij masive e poshtme e matur deri në 60 centimetra (24 in) e gjatë dhe deri në 10 centimetra (3.9 in) e lartë.
Septumi i hundës i rinocerontit leshator ishte i ozifikuar, ndryshe nga rinocerontët moderne. Ky përshtatje evoluoi si rezultat i presionit të rëndë në brirët dhe fytyrë kur rinocerontët kullotnin nën dëborën e trashë. Ishte më e zakonshme tek meshkujt e rritur. Unike për këtë rino, kockat e hundës u shkrinë në premaxillae, gjë që nuk është rasti në llojet më të vjetra Koelodonta ose rinocerontët e sotme.
Dhëmbët e rinocerontit leshator kishin smalt të trashë dhe një zgavër të brendshme të hapur. Nuk kishte incizues, të cilët në rinocerontët zakonisht janë vetëm në dhëmbët e qumështit dhe formohen në mënyrë rudimentale. Kishte 3 premolare dhe 3 molarë në të dy nofullat. Molarët ishin me kurorë të lartë dhe kishin një shtresë të trashë çimentoje. Premolari i dytë u formua në një mënyrë veçanërisht të këndshme.
Brirët
Të dy meshkujt dhe femrat kishin dy brirë. Veshja e ruajtur tregon se ato janë përdorur për luftime, me siguri përfshirë luftime introspecifike, të regjistruara në pikturat e shpellave, si dhe për të shtyrë mënjanë borën për të zbuluar bimësinë gjatë dimrit. Ata mund të jenë përdorur gjithashtu për të tërhequr shokët.
Briri i përparëm arriti të paktën një metër (3.3 ft) i gjatë, deri në 1.4 metra (4.6 ft), dhe pesha e tij arriti në 15 kilogramë (33 lb). Ai u përball me shumë përpara, më shumë sesa ato të rinocerontëve moderne. Briri i pasmë ishte më i shkurtër, jo më shumë se gjysmë metër (1.64 ft), me rreth 15 centimetra (5.9 in) i gjatë nga një bazë 14.6 me 8 centimetra (5.7 nga 3.1 in) cm bazë.
Shembuj të ngrirë
parapamje|Kast e ekzemplarit të mumifikuar të Starunia, Muzeu i Historisë Natyrore, Londër Shumë mbetje të rinocerontit janë gjetur të ruajtura në  rajonin permafrost. Një zbulim i hershëm erdhi në 1771 në lumin Vilyuy në Siberinë lindore. Një kokë dhe dy këmbë u gjetën dhe u dërguan në Kunstkamera në Shën Petersburg. Më vonë në 1877, një tregtar siberian mori një kokë dhe një këmbë nga një degë e lumit Yana.
Në tetor 1907, minatorët në Starunia, Ukrainë, gjetën një kufomë mamuthit të varrosur në një gropë ozokerite. Një muaj më vonë, një rinoceront u gjet 5 metra (16 ft) nën të.Të dy u dërguan në Muzeun Dzieduszycki, ku u botua një përshkrim i hollësishëm në monografinë e muzeut. Ky zbulim dha një kontribut domethënës në njohjen e rinocerontëve leshator. Fotografitë u botuan në revista paleontologjike dhe tekste shkollore, dhe pikturat e para moderne të specieve u bazuan në ekzemplarin e montuar. Manastiri tani është i vendosur në Muzeun Kombëtar Lviv së bashku me mamuthin. Më vonë, në 1929, Akademia Polake e Arteve dhe Shkencave dërgoi një ekspeditë në Starunia, duke gjetur mbetjet e mumifikuara të tre rinocerontëve. Një e kishte tërë trupin e tij të ruajtur përveç brirëve dhe leshit. Shembulli u dërgua në Akuariumi dhe Muzeu i Historisë Natyrore në Kraków. Një kast suva u bë menjëherë pas kësaj, e cila tani mbahet në Muzeun e Historisë Natyrore në Londër.
Fragmente të kafkës dhe brinjëve të një rinoceronti u gjetën në 1972 në Churapcha, midis lumenjve Lena  dhe  Amga. Një skelet i tërë u gjet menjëherë më vonë, me përmbajtje të ruajtur lëkurën, leshin dhe stomakun. Në 1976, nxënësit e shkollës në një udhëtim klasë gjetën një skelet prej 20.000 vitesh rinoceront në brigjet e majtë të lumit Aldan, duke zbuluar një kafkë me të dy brirët, një shpinë, brinjë dhe kockat e gjymtyrëve.
Në vitin 2007, një kufomë e rinocerontit u gjet në kufijtë e poshtëm të Kolyma. Kafka e tij dhe gjysma e majtë u ruajtën, së bashku me lëkurën dhe flokët në gjymtyrët e tij. Pozicioni përpjetë lart i kufomës tregon se kafsha me siguri ra në baltë dhe u fundos. Vitin tjetër në 2008, një skelet gati i plotë erdhi nga lumi Chukochya. Po atë vit, banorët e zonës pranë Amga zbuluan mbetje të rinocerëve të mumifikuara, dhe gjatën dy viteve të ardhshme,  eshtrat e legenit, rruazat kaudale dhe brinjët u gërmuan së bashku me parakrahët dhe gjymtyrët e pasme me gishtërinj të paprekur.
Në Shtator 2014, një rinoceront i ri i mumifikuar u zbulua nga Alexander "Sasha" Banderov dhe Simeon Ivanov në një degë të lumit Semyulyakh në Rrethin e Abyysky në Yakutia, Rusi. Koka dhe brirët, leshrat dhe indet e buta u gjetën. Disa pjesë ishin shkrirë dhe ngrënë, pasi ato nuk ishin të mbuluara nga permafrosti. Trupi iu dorëzua Akademisë së Shkencave Yakutia, ku u emërua "Sasha" pas një prej zbuluesve të saj. Analiza dentare tregon se viçi ishte rreth shtatë muajsh në kohën e vdekjes së tij. Me ruajtjen e tij të paprekur, shkencëtarët shpresojnë të marrin ADN të përdorshme.
Në gusht 2020, një rinoceront u gjet në shkrirjen e acar, afër vendit të zbulimit të vitit 2014. Rhino ishte midis tre dhe katër vjeç dhe mendohet se shkaku i vdekjes ishte mbytja. Isshtë një nga kafshët më të ruajtura të rikuperuara nga rajoni, duke pasur pjesën më të madhe të organeve të saj të brendshme të paprekura. Zbulimi ishte gjithashtu i dukshëm për ruajtjen e një briri të vogël hundës, një gjë e rrallë pasi këto normalisht prishen shpejt.
Shpërndarja
parapamje|Gama e rinocerontëve leshator, përfshirë vendet e fosileve Deri në fund të  glaciation Riss  rreth 130 mijë vjet më parë, rinocerontët leshator jetuan në të gjithë Hemisferën veriore, duke përfshirë pjesën më të madhe të Europës,  Rrafshinën Ruse, Siberinë dhe Rrafshnaltën Mongoleze , duke filluar deri në ekstreme nga 72 ° deri 33 ° N. Fosilet janë gjetur aq larg në veri sa Ishujt e  Re të Siberisë. Kishte gamën më të gjerë të të gjitha llojeve të rinocerontit.