cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kujtime nga Burgu
Buzëqeshja me zor
Në këto situata edhe pse të vështira sa s’bëhet, për mua ishte një kënaqësi e veçantë kur i shihja të tërbuar nga inati duke shkumbuar si qentë e qartur. Shpesh më ndodhte edhe të buzëqeshja, ani pse boll me zor buzët i kisha krejtësisht të çara. Çdo buzëqeshje, natyrisht, më kushtonte shumë shtrenjtë, por mjaftohesha me tërbimin e tyre. Kishin kaluar gadi tre muaj hetime dhe tortura intensive gadi për çdo ditë. Por pas ballafaqimeve intensiteti i torturave filloi të bjerë. Tani më merrnin në pyetje dy ose tri herë në javë. Edhe torturat ishin më të paktat. Pas një kohe, kur kishin kaluar afërsisht katër muaj, filluan të më merrnin në pyetje vetëm njëherë në javë. Më vonë edhe këtë e rralluan, por nganjëherë më thërrisnin për nënshkrimin e procesverbaleve të hetimeve, edhe pse këto ishin kryesisht mohuese. Gjatë kësaj procedure të nënshkrimit provuan për të fundit herë të më mashtrojnë në lidhje me disa persona, por as këtu nuk u përkula dhe qëndrova në deklaratën time të dhënë më parë. Për disa çështje edhe pse nuk kishin të bënin fare me mua, mora përgjegjësinë mbi vete, vetëm e vetëm t’i shpëtoja disa persona, për të cilët interesohej UDB-a dhe mezi priste t’i burgoste.
Referime
http://besniku.publiku.com/note/63829/kujtime-nga-burgu-rexhep-mala.html
Thiago Motta
Barcelona
Në sezonin 2001-02 në UEFA Champions League, Motta luajti 7 Ndeshje dhe ndihmoi skuadrën e tij që të shkonte deri në gjysmë-finale. Në sezonin 2002-03 në La Liga, Motta luajti 21 Ndeshje dhe shënoi 3 Gola, dhe Barcelona e përfundoi kampionatin në vendin e gjashtë, dhe gjithashtu Motta luajti në një pjesë të rëndësishme të sezonit në UEFA Cup, ku Barcelona u eleminua nga Celtic me rezultatin e përgjithshëm 1-0. Thiago Motta mori karton të kuq gjatë pjesës së parë, pasi pati një grindje në tynelin e stadiumit pasi mbaroi pjesa e parë me portierin Robert Douglas i cili mori gjithashtu karton të kuq.
Thiago Motta u ndoq nga disa dëmtime të shumta, veçanërisht nga një dëmtim që pësoi më 11 shtator 2004 kundër Sevilla FC, e cila e mbajti Mottan 7 muaj jasht fushave të lojës, gjatë kohës së tij me Barcelonën. Thiago Motta bëri rikthimin e tij në fushat e lojës më 17 prill 2005, në fitoren 2-0 të Barcelonës kundër Getafe CF në Camp Nou, ku ai hyri në fushën e lojës, dhe u duartrokit si kampion.
Atlético Madrid
Në gusht 2007, Thiago Motta firmosi një kontratë një-vjeçare me Atlético Madrid, si një transferim i lirë. Ai u penalizua sërisht nga dëmtimet në sezonin e tij të parë në Madrid, duke mos shfaqur dot potencialin e tij të plotë. Në një ndeshje të Kupës së Mbretit kundër Valencias, Motta u dëmua në minutën e 25të kurse Los Colchoneros u mposhtën 1–0.
Për shkak të dëmtimit të Raúl García dhe shitjes së Maniche në janar 2008, Motta filloi të luante si titullar më rregullisht. Megjithatë, në mars, problemet me gjurin u rishfaqën, duke bërë që mesfushori të mbyllte sezonin. Ai më pas fluturoi në Shtetet e Bashkuara të Amerikës për t'u rikuperuar. Në fund të sezonit, pasi u la i lirë nga skuadra e Atlético Madrid, Motta u përpoq të transferoheshe në Premier League tek Portsmouth, por nuk arriti dot të transferoheshe.
Internazionale
parapamje|djathtas|220px|Thiago Motta (i pari djathtas), në një seancë stërvitore me Interin. Më 20 maj 2009, gazeta italiane sportive La Gazzetta dello Sport konfirmoi që Motta, sëbashku me shokun e tij të skuadrës Diego Milito, ishin transferuar nga Genoa te Inter për 38.2 milion € (Milito 28 milion dhe Motta 10.2 milion). Përveç parave, Genoa mori shërbimet e pesë lojtarëve të Interit: Robert Acquafresca, Francesco Bolzoni, Leonardo Bonucci, Ivan Fatic dhe Riccardo Meggiorini.
Motta bëri debutimin e tij me klubin më 23 gusht në barazimin 1–1 kundër Barit në javën hapëse të sezonit 2009–10 të Serie A. Ai shënoi golin e parë për ekipin një javë më vonë në fitoren historike 4–0 kundër Milanit, rivalëve të qytetit, duke hapur serinë e golave në San Siro pas një kombinimi me Militon. Më 3 prill 2010, Motta shënoi një dopietë në fitoren 3–0 kundër Bolonjës në shtëpi.
Në UEFA Ligën e Kampioneve, ku Inter triumfoi për herë të parë pas 45 vitesh, Motta zhvilloi tetë ndeshje, duke thënë një kontribut themelor në ekip. Ai luajti si titullar në ndeshjen e kthimit të gjysëm-finales ndaj ish ekipit të tij Barcelona, por u përjashtua me karton të kuq në pjesën e parë për shkak se u duk sikur goditi mesfushorin Sergio Busquets në fytyrë; incidenti mori vëmëndje edhe pas reagimit të ekzagjëruar të Busquets ndaj "dëmtimit". Në finale, ku Motta nuk luajti për shkak pezullimi, Inter mposhti klubin gjerman Bayern München për të fituar kompeticionin për herë të tretë në histori; Motta vetë e fitoi për herë të dytë, pas suksesit në sezonin 2005–06 me Barcelonën.
Në janar 2012, ai konfirmoi se do të largohej nga klubi pas dy sezonesh e gjysëm. Gjithsej, ai zhvilloi 83 ndeshje në të gjitha kompeticionet dhe shënoi 12 gola, duke fituar gjithashtu edhe gjashtë trofe.
Paris Saint-Germain
Më 31 janar 2012, pavarësisht se trajneri i Interit Claudio Ranieri konfirmoi se Motta do të qëndronte deri në përfundim të sezonit, madje edhe duke e thirrur për ndeshjen kundër Palermos, lojtari firmosi me Paris Saint-Germain në Francë për 10 milion €.
Pas prezantimit të tij te PSG, Motta zbuloi se ai kishte ëndërr të luante për klubin pas shkëlqimit të brazilianëve si Ronaldinho, Rai dhe Leonardo më parë në klub. Ai gjithashtu shtoi se nuk ishte i lumtur te Interi, dhe refuzoi për të treguar arsyet të tjera për largimin e tij.
Karriera ndërkombëtare
250px|thumb|right|Motta me Kombëtaren Italiane. Motta bëri debutimin e tij për Brazilin në CONCACAF Kupën Gold në vitin 2003. Edhe pse luajti në këtë kompeticion me ekipin nën-23, debutimi i tij u njof plotësisht nga FIFA. Ai luajti edhe në dy ndeshje të tjera në këtë turnamenti. Motta nuk arriti dot që të luante në Turnamentin Para-Olimpik të CONMEBOL për shkak të një dëmtimi, por u rikthye për të luajtur me ekipin nën-23 në një ndeshje miqësore kundër Santosit në nëntor 2003.
Motta mori nënshtetësinë italiane në vitin 2011, dhe u lejua nga FIFA që të luante për Italinë. Ai u thirr për herë të parë në ekipin kombëtar për një ndeshje miqësore kundër Gjermanisë më 9 shkurt 2011. Ai luajti 81 minuta dhe më pas u zëvendësua.
Më 25 mars 2011, Motta shënoi golin e tij të parë me Italinë në fitoren 1–0 kundër Sllovenisë në kualifikueset e UEFA Euro 2012. Ai më pas u thirr nga trajneri Cesare Prandeli për të luajtur në finalet e turnamentit, ku ai luajti në të gjitha ndeshjet. Italia arriti deri në finale ku u mposht me rezultatin 0–4 nga Spanja.
Motta ishte pjesë e listës paraprake me 30 lojtarë për Kupën e Botës 2014 më 13 maj, si dhe më pas në listën përfundimtare. Ai luajti ndeshjen e parë në turnament në moshën gati 32 vjeç, duke hyrën në minutën e 57të të fitores 2–1 kundër Anglisë.
Më 31 maj 2016, Motta ishte një nga 23 lojtarët e thirrur nga trajner Antonio Conte për të luajtur në UEFA Euro 2016, duke marrë fanellën me numrin 10. Vendimi për t'i dhënë atij fanellën me numrin 10 shkaktoi polemika, edhe pse shoku i kombëtares Daniele De Rossi e mbrojti vendimin e trajnerit, duke thënë: "Ata që janë tallur me këtë nuk marrin vesh nga futbolli. Thjeshtë luani pak me top me Mottën dhe atëherë do t'a mbyllni gojën. Ai nuk mund të jetë një numër 10 si [Roberto] Baggio ose [Francesco] Totti, por teknikisht është një mjeshtër."
Stili i lojës
Motta ishte një lojtar luftues, i cili zakonisht luante si mesfushor qëndror ose mbrojtës, por mund të mblulonte edhe pozicione të tjera në mesfushës për shkak të inteligjencës së tij taktike dhe shkathtësisë. Në kombëtaren italiane, nën drejtimin e Prandellit, ai ndonjëherë luante si mesfushor i tërhequr organizator ose si mesfushor sulmues, për shkak të aftësive të tij për të vendosur ritmin e ekipit me pasimet e tij. Në Euro 2012, ai luajti në rolin e ri si mesfushor sulmues fallco në formacionin 4–3–1–2 të Prandellit.
Tiparet më të dallueshme të Mottës janë kontrolli i topit, teknika, vizioni dhe rrezja e pasimit, edhe pse ai është vlerësuar për ndërhyrjet, aftësinë për të lexuar lojën si dhe vititë e tij mbrojtëse në fitimin e topit. Për shkak të forcës fizike, aftësisë së gjuajtjeve me kokë dhe vrapimeve përpara nga mbrapa në fund të ndeshjeve, Motta shkëlqente në luftën në ajër,  si dhe zotëronte një gjuajtje të fortë nga distanca; pavarësisht këtyre aftësive, Motta është kritikuar për agresionin e tepruar në fushën e lojës dhe rezistencën e pakët.
Kombëtarja
Burimi:
Klube
Internazionale
Centovalli
është një komunë në kantonin Ticino të Zvicrës.
Kieran Gibbs
Gibbs filloi karrierën e tij si anësor, por u zhvendos i mbrojtës i majtë gjatë huazimit të tij te Norwich City në sezonin 2007–08 – i njëjti sezon ku ai bëri debutimin e tij me Arsenalin. Ai bëri debutimin e tij të plotë me Anglinë në një ndeshje miqësore kundër Hungarisë në Wembley Stadium më 11 gusht 2010.
Pushtimi italian i Shqipërisë
Pushtimi italian i Shqipërisë (7–12 prill 1939) ishte një fushatë e shkurtër ushtarake e Mbretërisë së Italisë kundër Mbretërisë së Shqipërisë. Konflikti erdhi si rezultat i politikës imperialiste të diktatorit italian Benito Mussolini. Shqipëria u pushtua në mënyrë të shpejtë. Sundimtari i saj, Mbreti Zogu I u detyrua të largohej në Greqi dhe vendi u bë pjesë e Mbretërisë Italiane si një protektorat në bashkim personal me Kurorën Italiane.
Sfondi
Shqipëria ishte e rëndësishme kulturalisht dhe historikisht për synimet nacionaliste të fashistëve italianë pasi territori shqiptar kishte qenë pjesë e Perandorisë Romake prej kohësh, edhe para aneksimit të Italisë së veriut prej romakëve. Më vonë, gjatë Mesjetës, disa zona bregdetare (si Durrësi) ishin ndikuar dhe zotëruar prej fuqive italiane, kryesisht Mbretëria e Napolit dhe Republika e Venedikut për shumë vite. Regjimi fashist italian e legjitimizoi pretendimin mbi Shqipërinë nëpërmjet studimeve duke deklaruar lidhjen racore midis italianëve dhe shqiptarëve, sidomos në krahasim me jugosllavët sllavë. Fashistët italianë pretenduan se shqiptarët ishin të lidhur nëpërmjet trashëgimisë etnike me italianët për shkak të lidhjeve midis popujve parahistorik të Italiotëve, Romakëve dhe Ilirëve, dhe se influenca madhore i treguar prej perandorive romake dhe venedikase mbi Shqipëri justifikonte të drejtën e Italisë për ta zotëruar.
Kur Musolini mori pushtetin në Itali ai u kthye me interes të ri drejt Shqipërisë. Italia filloi hynte në ekonominë shqiptare në 1925, kur Shqipëria ra dakord për të lejuar Italinë që të shfrytëzonte burimet e saj minerare. Kjo u ndoq nga Pakti i Parë i Tiranës në 1926 dhe Pakti i Dytë i Tiranës në 1927, me anë të së cilit Shqipëria dhe Italia hynë në një aleancë mbrojtëse. Midis gjërave të tjera qeveria shqiptare dhe ekonomia subvencionoheshin nga kreditë italiane dhe Ushtria Mbretërore Shqiptare jo vetëm që trajnohej nga instruktorë ushtarak italian, por shumica e oficerëve në ushtri ishin italianë; italianë të tjerë ishin të vendosur në vende të larta në qeverinë shqiptare. Një e treta e importeve shqiptare vinin nga Italia.
Pavarësisht influencës së fortë italiane, Mbreti Zog refuzoi të dorëzohej plotësisht ndaj presionit italian. Në 1931 ai haptazi u çua kundër italianëve, duke refuzuar të rinovonte Paktin e vitit 1926 të Tiranës. Pasi Shqipëria nënshkroi marrëveshje tregtare me Jugosllavinë dhe Greqinë në 1934, Musolini bëri një përpjekje të dështuar për të frikësuar shqiptarët duke dërguar një flotë luftanijesh në Shqipëri.
Epoka e artë e animacionit amerikan
thumb|Daffy Duck dhe Porky Pig, dy personazhe që u shfaqën gjatë epokë së artë Epoka e artë e animacionit amerikan ishte një periudhë në historinë e animacioneve amerikane që filloi me ardhjen e karikaturave të shëndosha në vitin 1928 dhe vazhdoi deri në vitin 1972, kur animacionet e shkurta teatrale filluan të humbnin në mesazhin e ri të animacioneve televizive.
Pushtimi italian i Shqipërisë
Sfondi
Lindja e afërt e një fëmije mbretëror shqiptar kërcënonte që t'i jepte Zogut një dinasti që do të zgjaste. Pasi Hitleri pushtoi Çekosllovakinë (15 mars 1939) pa njoftuar Musolinin që më parë, diktatori italian vendosi që të vazhdonte me aneksimin e tij të Shqipërisë. Mbreti i Italisë Viktor Emanueli III e kritikoi planin për të marrë Shqipërinë si një risk i panevojshëm. Roma, megjithatë, i dërgoi Tiranës një ultimatum më 25 mars 1939, ku kërkonte dakordësi me  pushtimin. Mbreti Zog refuzoi të pranonte para në këmbim të pranimit të një pushtimi dhe kolonizimi italian të Shqipërisë.
Epoka e artë e animacionit amerikan
Shumë personazhe u shfaqën përfshirë: Bugs Bunny, Mickey Mouse, Daffy Duck, Donald Duck, Toby Tortoise, Goofy, Max Hare, Popeye, Tom dhe Jerry, Porky Pig, Betty Boop, Woody Woodpecker, Droopy, Miushi i Fuqishëm, Mr. Magoo, Pantera Rozë, the Fox and the Crow Wile E. Coyote and the Road Runner, Big Bad Wolf. adaptimi i parë i animuar i Kasper dhe Little Lulu, e shumë të tjerë. Animacionet e gjata gjithashtu filluan gjatë kësaj periudhe, sidomos filmat e para të D. W. Griffith: The Birth of a Nation, Intolerance. Animacionet e gjata gjithashtu filluan gjatë kësaj periudhe, sidomos filmat e para të Walt Disney: Flowers And Trees, Three Little Pigs, dhe The Grasshopper And The Ants, The Wise Little Hen, The Tortoise And The Hare, Elmer Elephant, The Old Mill, Borëbardha dhe shtatë xhuxhat, Ferdinand The Bull, The Ugly Duckling, Pinokio, Fantasia, Dumbo dhe Bambi, Susie the Little Blue Coupe The Little House Ben And Me Goliath ii
Pushtimi italian i Shqipërisë
Sfondi
Qeveria shqiptare u përpoq ta mbante sekret lajmin e ultimatumit italian. Ndërsa Radio Tirana vazhdimisht transmetonte se asgjë nuk po ndodhte, njerëzit u bënë dyshues dhe lajmi i ultimatumit italian u shpërnda prej burimeve jozyrtare. Më 5 prill i biri i mbretit lindi dhe lajmi u deklarua prej topave. Njerëzit u derdhën nëpër rrugë të alarmuar por lajmi i princit të sapolindur i qetësoi. Njerëzit ishin dyshues se diçka tjetër po ndodhte, gjë e cila çoi në një demonstratë anti-italiane në Tiranë në të njëjtën ditë. Më 6 prill kishte disa demonstrata në qytetet kryesore të vendit. Në po atë pasdite, 100 avionë italianë fluturuan mbi Tiranë, Durrës dhe Vlorë duke hedhur fletëpalosje që udhëzonin njerëzit t'i dorëzoheshin pushtimit italian. Populli ishte mjaft i zemëruar me këtë shfaqje force dhe kërkoi që qeveria të rezistonte dhe të lironte shqiptarët e arrestuar si "komunistë". Ndërsa një mobilizim i rezervistëve u thirr, shumë oficerë të lartë u larguan nga vendi. Gjithashtu, qeveria po zbehej. Ministri i Brendshëm, Musa Juka u largua për në Jugosllavi në të njëjtën ditë. Ndërsa Mbreti Zog transmetoi se do t'i rezistonte pushtimit italian, njerëzit ndiheshin sikur po braktiseshin nga qeveria e tyre.
Pushtimi
Më 7 prill trupat e Mussolinit, të drejtuara nga gjeneral Alfredo Guzzoni, sulmuan gjitha portet e Shqipërisë njëkohësisht. Flota italiane përbëhej nga luftëanijet Giulio Cesare dhe Conte di Cavour, 3 heavy cruiser, 3 light cruiser, 9 destroyers, 14 torpedo, 1 minelayer, 10 anije ndihmëse dhe 9 anije transporti. Anijet u ndanë në katër grupe dhe zbarkuan në Vlorë, Durrës, Shëngjin dhe Sarandë. Në Durrës, një forcë prej 500 shqiptarëve, xhandarëve dhe vullnetarëve, e udhëhequr nga Abaz Kupi (komandanti i xhandarmërisë së Durrësit), dhe Mujo Ulqinaku, i rezistuan forcave italiane. Të armatosur me armë të lehta dhe tre mitralozë, mbrojtësit rezistuan disa orë. Pas zbarkimit të një numri të madh të tankeve nga anijet, rezistenca u thye dhe brenda 5 orëve italianët morën qytetin.
Kur mëngjesin e 7 prillit 1939 filloi agresioni ushtarak italian kundër Shqipërisë, Zogu nuk i shpalli gjendjen e luftës Italisë dhe kjo qe vetëvrasje politike e cila e dëmtoi jo vetëm atë por edhe Shqipërinë. Kjo çoi në trajtimin e Zogut në Perëndim si emigrant i zakonshëm dhe jo si kryetar i një shteti demokratik. Pasi grabiti arkën e financës shtetërore, u largua nga Shqipëria pa bërë asnjë deklaratë dhe sapo kaloi kufirin e shpërndau qeverinë duke e lënë Shqipërinë pa qeveri antifashiste në mërgim. Me të dëgjuar këtë lajm, një masë e zemëruar njerëzish sulmoi burgjet, liroi të burgosurit dhe plaçkiti rezidencën e Zogut. Në ora 1:30 pm në ditën e parë gjitha portet shqiptare ishin në duart italianë. Në ora 9:30 a.m. ditën e 8 prillit, trupat italiane hynë në Tiranë dhe morën gjitha ndërtesat qeveritare. Kolonat e ushtarëve italianë marshuan drejt Shkodrës, Fierit dhe Elbasanit. Shkodra u dorëzua në mbrëmje pas 12 orëve luftime. Gjatë sulmit italian në Shkodër turma sulmoi burgjet dhe liroi 200 të burgosur.
Arratisja e Zogut krijoi në Shqipëri vakuum institucional, i cili i dha mundësi Benito Musolinit për të manipuluar statusin politik të Shqipërisë sipas interesave të Italisë fashiste. Më 12 prill një Asamble Kombëtare e përbërë nga kolaboracionistë të rekrutuar nga qarqet monarkiste zogiste dhe qarqet antizogistë në emigracion shpalli se në Shqipëri nuk kishte ndodhur okupacion ushtarak, por vetëm ndërrim i kreut të shtetit.
Andorra
Andorra zyrtarisht Principata e Andorrës (Katalonisht: Principat d'Andorra), i quajtur edhe Principata e Luginës së Andorrës Luginat (katalanisht: Principat de les Valls d'Andorra), është një mikroshtet sovran pa dalje në det në jug-perëndim të Evropës. Ajo ndodhet në anën lindore të maleve Pirenej dhe kufizohet nga Spanja dhe Franca. Principata e some u formua në vitin 1278 pas Krishtit. Ajo drejtohet nga dy Bashkë-Princa, Peshkopi katolik spanjoll i Urgelit dhe Presidenti i Francës.
Turizmi i Andorrës i shërben rreth 10.2 milion vizitorëve në vit. Andorra nuk është anëtare e Bashkimit Europian, por euro është monedha zyrtare. Ajo ka qenë anëtare e Kombeve të Bashkuara që nga viti 1993. Në vitin 2013, populli i Andorrës kishte jetëgjatësinë më të lartë në botë në 81 vjet, sipas revistës mjekësore The Lancet.
Më parë ishte e izoluar, tani e adhuruar si vend turistik dhe si vend pa tatime shtetërore. Andorra po ashtu është pjesë e vendeve katalane dhe një ndër mikro-shtetet Evropiane. Shpesh ngatërrohet me komunën e Andorrës në Spanjë.
Historia
Andorra është e pavarur që nga 1278 me një statut të një principate parlamentare me bashkëprinca Presidentin e Francës dhe Peshkopin e Dioqezës së Urgelit (Katalonia, Spanjë). Të drejtat e dy udhëheqësve të principatës janë rregulluar në fillim të shekullit XX, ata për këtë qëllim dërgojnë aty dy të deleguar. Më 25 janar 1981, këshilli gjeneral i rrafshnaltës së Pirenejve, pas 703 viteve pavarësie ka nxjerrë kushtetutën. Kushtetuta parashihte themelimin e këshillit ekzekutiv si dhe një reformë administrative. Deri në janar 1993-ës Andorra nuk kishte ndarë sistemin legjislativ, ekzekutiv dhe juridik. Me kushtetutën e 1993, Andorra ka krijuar një sistem të mirëfilltë parlamentarë demokratikë. Dy kryetarët e vendit (I deleguari i Spanjës dhe Francës) mbesin edhe më tutje si kryetarë. Mirëpo sistemi ekzekutiv i është dhënë një ministri nga parlamenti.
Politika
Vetëm një pjesë e vogël e banorëve kanë drejtë vote. Për marrje e shtetësisë Andorrase duhet që së paku 25 vite të jetohet në Andorrë.
Parlamenti është këshilli gjeneral (Consell General)
Njësitë territoriale
Andorra ka shtatë njësi territoriale të njohura si parròquia (sipas 2005):
Gjeografia
Andora ndodhet në pjesën jug-perëndimore të Evropësnë në rrafshnaltën e Pirinejve, në mes të Spanjës dhe Francës. Më shumë se çereku i Andorrës gjendet jashtë malit. Sipërfaqja e përgjithshme e Andorës është 468 km2 dhe shtrihet rreth kordinanatve gjeografike 42 30 V, 1 30 L.
Andora është një vend kontinental dhe nuk ka sipërfaqe ujore. Kufiri në perëndim me Francën është i gjatë rreth 56.6 km, ndërsa në jug me Spanjën 63.7 km që bëjnë që Andora të ketë një kufi me gjatësi prej 120,3 km.
Klima është kontinentale, përshkakë të pozitës së saj në Andorrë është një klimë relativisht e freskët malore. Në janar temperatura bien deri në -7 °C ndërsa në verë rriten deri në 26 °C.
Relievi i Andorrës është malorë. Pika më e ultë është 840m në Riu Runer, ndërsa ajo më e larta në Coma Pedrosa arrin lartësinë deri në 2,946 metra mbi nivelin e detit.
Ndër pasurit natyrore të Andorës dallohen, ujërat që burojnë në male me prurje ujore të lartë, uji i ftohtë mineral nga burimet natyrore, pyjet me druajnë të kualitetit të mirë, rezervat e hekurit si dhe lëkura e përfituar nga bagëtia e kullosave malore.
Ekonomia
Principata e vogël nuk ka asnjë pasuri të veçantë natyrore përpos ujit. Në kohërat e vjetra ishte tokë agrare edhe përkundër terrenit malorë. Kjo ka ndryshuar me kalimin e kohës kur bujqësia u zëvendësua ngadalë me blegtori. Vetëm 2% e vendit është tokë e pjellëshme.
Në kohën më të re, jetohet vetëm nga turizmi, si ai dimërorë. Për këtë përkujdesen mese 300 Hotele si dhe shumë fusha sporti e argëtimi.
Andorra nuk është anëtare e plotë e Bashkësisë Evropian, porse ka një status të veçantë. Deri më 2002 monedha franceze dhe ajo spanjolle është përdorur si valutë zyrtare. Me ardhjen e Euros edhe në Andorrë bëhet zëvendësimi i monedhave franceze dhe spanjolle. Për firmat evropiane, Andorra është e njohur si “Oaza” e tatimeve. Por edhe turistët janë të kënaqur nga çmimet e ulta të alkoolit, cigareve dhe prodhimeve kozmetike (shminkave).
Bruto prodhimi vendor për vitin 1996 ka qenë 1,2 Miliard Euro
Demografia
Andorra ka 70 549 banorë (parallogaritur për 2005-ën). Prej tyre janë:
Shumica e banorëve flasin spanjishten (58%), gjuhën zyrtare katalane e zotërojnë 35% e popullsisë ndërsa frëngjishten 7%.
Rritja e popullsisë përbrenda vitit është 5,0%. Mesatarisht, andorrasit jetojnë deri në moshën 4 vjeçare. Vdekshmëria e foshnjave është 0,6% ndërsa e fëmijëve 0,7%.
Shumica e banorëve (rreth 90%) janë katolik të ritit romak.
Idriz Guri
Idriz Guri patriot shqiptar i cili mori pjesë në lidhjet patriotike, ishte nismëtar për hapjen e klubeve patriotike shqiptare, si dhe ndihmoi në hapjen e shkollës së parë shqipe në krahinën e Gjirokastrës, ndërkohë shkroi e botoi mjaft poezi (bastune alegorike), ku godiste shtypjen e popullit. Vdiq më 13 qershor 1937.
Kosta Isaak
Kostë Isaak lindi ne Dardhe te Korçës. Ne vitin 1903 ai shkoi ne Misir (Egjipt) ku me njehere u lidh me grupet patriotike shqiptare dhe filloi te shkruaje shume artikuj për te ngritur lart moralin e shqiptareve. Shumica e artikujve te tij te saj kohe gjenden ne "Drita" e Sofjes. Ne vitin 1906 ai erdhi ne Amerikë dhe u sistemua me pune ne shtypshkronjën e Sotir Pecit qe edhe ky ishte dardhjot. Ne atë kohe kjo shtypshkronje ndodhej ne 100 Hundson Street, Boston Mass. Pas dy vjetësh pune u kthye ne Dardhe dhe me 1909 u martua me Zonjushe Olimbia S. Stefani po nga Dardha. Atë vit u kthye përsëri me zonjën ne Amerikë dhe u vendosen ne Manchester, N. H. Këtu, se bashku me disa shqiptare te tjerë, po atë mot themeluan klubin "Zgjimi". Kur "Vatra" filloi aktivitetin e saj, Kosta ishte një nga përkrahësit me te forte te degës nr. 4. Ne 1914 ai ishte sekretar i kësaj dege te fuqishme te "Vatrës" dhe me 1915 u be kryetar i saj. Me 1916 ai arriti te bashkoje shume shqiptare qe grindeshin për idera dhe krahina dhe formoi një Kuvend Historik për bashkimin shqiptar dhe vet u zgjodh "Çairmën i Kuvendit". Me 1917 ai u zgjodh Kryetar i Komitetit Lidhja Kombëtare, ne atë Kuvend ai propozoi qe te thirreshin ne një Kongres ku te përfaqësoheshin tere krerët e shqiptareve me zotërinjtë Mehmet Konica dhe Mihal Turtulli ne krye. Me 1918 ai u zgjodh anëtar i Këshillit te Vatrës, një vit me vonë u be anëtar i Qendrës se Vatrës. Duhet përmendur se atë vit ai shkoi për te marre një fëmije te tij qe e kishte lënë ne Shqipëri por greket e zune dhe e futen ne burg një muaj dhe disa muaj e internuane. E liruane kur i morën aq sa deshën. Kur u kthye ne Amerikë ai shtroi kandidaturën për kryetar te Vatrës por me qe kandidat qe edhe Z. Faik Konica, ai ne shenje te respektit te larte për këtë shqiptar te talentuare e tërhoqi kandidaturën. Kosta u zgjodh sekretar i Vatrës dhe i Diellit. Me 1922 ai u zgjodh sekretar i Peshkopatës Shqiptare. Dy vjet shërbeu si kryetar i shoqatës dardharë "Mbleta" dhe nen kujdesin e tij u ngrit ne Boston shkolla e pare shqipe me emrin "Dardha". Njëkohësisht duhet theksuare se ai ishte aktiv edhe ne shoqata te përbotshme si ajo e "Masionica Chappter Scotish Rite 32" dhe "Noble Mystic Shrine". Gjate tere kohës se vet ai shkrojti pa pushim për Shqipërinë dhe shqiptaret pothuaj ne te gjitha gazetat shqiptare te Amerikës dhe mori një emër te madh për atdhetari e patriotizëm. Botim i "Botes" viti 1939.
Javier Zanetti
Javier Adelmar Zanetti (lindur më 10 gusht 1973) është një ish futbollist profesionist argjentinas i cili ka luajtur si mesfushor dhe mbrojtës.
Zanetti e nisi karrierën e tij si profesionist në Argjentinë, fillimisht duke luajtur me Talleres dhe më pas me Banfield. Në verën e vitit 1995, Zanetti u transferua në Itali te Interi, klub ku do të qëndronte për 19 sezonet e ardhshme. Ai u tërhoq nga futbolli në maj 2014 në përfundim të sezonit 2013–14.
Me 1,114 ndeshje zyrtare të luajtura, Zanetti është lojtari i shtatë në renditjen e të gjitha kohërave për ndeshjet e luajtura. Ai është lojtari i huaj me më shumë ndeshje në Serie A (615), si dhe i katërti i të gjitha kohërave, pas Paolo Maldinit, Gianluigi Buffonit dhe Francesco Tottit. Ai është lojtari që ka luajtura në historinë e Interit (858), dhe ka fituar 16 trofe; pesë Scudetto, katër Kupa Italiane, katër Superkupa Italie, një Kupë UEFA, një UEFA Ligë Kampionesh dhe një FIFA Kupë Bote për Klube. Në Ligën e Kampioneve, ai është lojtari që ka luajtur më shumë ndeshje si kapiten (82).
Zanetti luajti 143 ndeshje me kombëtaren argjentinase, një shifër që e bënë atë lojtarin e dytë me më shumë ndeshje në historinë e kombëtares. Në periudhën 2007–2018, ai ishte lojtari i cili mbante rekordin e më shumë ndeshjeve. Ai ka luajtur në dy edicione të FIFA Kupës së Botës (1998 & 2002), pesë edicione të Copa Américas (1995, 1999, 2004, 2007 & 2011), dhe një edicion të FIFA Kupës së Konfederatave (2005). Ai arriti finalen e Copa Américas në vitet 2004 dhe 2007 dhe Kupës së Konfederatave në vitin 2005, duke qënë në anën e ekipit humbës në të tre rastet.
I njohur për shkathtësinë e tij, Zanetti luante pa problem në të dyja krahët, si në mbrojtje ashtu edhe në mesfushë. Pas tërheqjes nga futbolli, klubi tërhoqi fanellën e tij me numrin 4, dhe e emëroi atë zëvëndës-president. Ai u emërua ambasador i organizatës joqeveritare SOS Fshatrat e fëmijëve në projektin e saj në Argjentinë nga FIFA, kurse në vitin 2005, ai u nderua me çmimin Ambrogino d'Oro nga qyteti i Milanos për iniciativat e tij sociale. Zanetti është gjithashtu ambasdor global i Lojërave olimpike.
Jeta e hershme
Javier Adelmar Zanetti lindi në Buenos Aires të Argjentinës nga prindër me origjinë italiane. Ai u rrit në zonën e portit në rrethin Dock Sud, një nga zonat më famëkeqe të qytetit. Babai i tij Rodolfo Zanetti ishte murator kurse mamaja e tij Violeta Bonnazola ishte pastruese. Ai nisi të luajë futboll në një bga fushat e qytetit të tij, të cilën e mirëmbante në kohën e tij të lirë. Kur Zanetti ishte adoleshent, ai shkoi në provë te akademia e të rinjëve e klubit lokal të qytetit Independiente, por ai u refuzua dhe j'u tha se i mungonte fiziku për të luajtur futboll. Pas kësaj, ai u përqëndrua te shkolla, ndihmonte babain në punën e tij si murator dhe kryente punë të ndryshme si shpërndarës qumështi ose ndihmës në dyqanin e një të afërmi të tij.
Tallares RE
Zanetti e filloi karreirën e tij si profesionist më 22 gusht 1992 me skuadrën e Tallares gjatë ndeshjes së javës së tretë së divizionit të dytë kundër Atlético Central Córdoba, ku ai hyri në minuten e 80të duke zëvëndësuar Migel Angel Fretes në fitoren 2–1. Ai debutoi si titullar me 12 shtator në barazimin e Tallares 0–0 kundër Ituzaingó në fushën e kësaj të fundit. Ai shënoi golin e tij të parë me Tallares më 20 mars 1993 në ndeshjen kundër Arsenal de Sarandí që përfundoi 1–1. Në sezonin e vetëm që Zanetti luajti me Tallares numëronte gjithsej 33 paraqitje. Pas kësaj, ai u transferua te skuadra e divizionit të parë Banfield.
Banfield
Në verën e 1993, Zanetti u transferua në ligën më të lartë në Argjentinë te skuadra e Banfield për 160,000 $. Të dy trajnerët Oscar Lopez dhe Oscar Cavallero i vendosën atij fanellën me numrin 4. Ai filloi karrierën e tij me skuadrën e re kundër River Plate më 12 shtator 1993, ndeshja përfundoi 0–0.
Zanetti e mbylli sezonin e tij të parë me Banfield duke luajtur 37 ndeshje ku shënoi edhe një gol. Golin e tij, Zanetti e shënoi më 29 shtator në barazimin 1–1 të Banfield kundër Newell's Old Boys. Ai u thirr nga Argjentina pas paraqitjeve të mira me fanellën e Banfield. Zanetti pati një sezon të dytë impresionues duke luajtur 29 ndeshje dhe shënuar tre gola. Goli i parë erdhi më 23 tetor 1994 në fitoren 3–0 të Banfield kundër Independiente, goli i dytë erdhi më 29 nëntor në barazimin 1–1 midis Banfield dhe Deportivo Textil Mandiyú dhe goli i tretë erdhi më 2 prill 1995 në fitoren 4–1 të Banfield kundër Argentinos Juniors.
Internazionale
thumb|right|170px|Zanetti gjatë një seance stërvitore në 2009. Si pjesë e klubit për 19 vite me 858 paraqitje në të gjitha kompeticionet, ai është aktualisht lojtari që ka qëndruar më gjatë në klub si dhe lojtari me më shumë ndeshje në historinë e klubit – duke kaluar italianin Giuseppe Bergomi (758).
Gjatë qëndrimit të tij te Interi, ai fitoi 16 trofe, ku 15 prej tyre si kapiten: Kupën UEFA në 1998, Kupën e Italisë në 2005, 2006, 2010 dhe 2011, Superkupën e Italisën në 2005, 2006, 2008 dhe 2010, Scudetton në 2005–06, 2006–07, 2007–08, 2008–09 dhe 2009–10 dhe Ligën e Kampioneve 2009–10.
Zanetti qëndroi plot 12 vite pa u përjashtuar me karton të kuq nga një ndeshje. Hera e parë që ai doli jashtë me karton të kuq ishte më 17 shkurt 1999 në një ndeshje të Kupës së Italisë kundër Parmës, por ai e prishi rekordin e tij në një ndeshje të Serie A kundër Udineses më 3 dhjetor 2011. Këto kanë qënë të dy rastet e vetme kur ai ka marrë karton të kuq gjatë gjithë karrierës së tij te Inter.
1995–1998: Debutimi dhe trofeu i parë
Ai debutoi më 27 gusht 1995 në fitoren minimale 1–0 ndaj Vicenzas në Serie A falë golit të debutuesit tjetër Roberto Carlos. Më 12 shtator, Zanetti bëri debutimin e tij në kompeticionet evropiane, duke luajtur kundër Luganos në Kupën UEFA. Goli i tij i parë erdhi më 3 dhjetor në një tjetër fitore në shtëpi, kësaj here kundër Cremoneses. Zanetti i shënoi këtij ekipi edhe në ndeshjen e kthimit, ku Inter fitoi 4–2 më 6 prill 1996. Në përfundim të sezonit të tij të parë, Zanetti u nderua nga klubi me çmimi Pirata d'Oro, i cili i jepej lojtarit më të mirë të sezonit.
Zanetti fitoi vendin e titullarit plotësisht në sezonin e ardhshëm, duke ndihmuar Interin të arrinte vendin e tretë në kampionat. Ekipi gjithashtu arriti në finalen e Kupës UEFA, por u mposht me penallti nga Schalke 04; në ndeshjen e kthimit në San Siro, ai u zëvëndësua dy minuta para përfundimit të ndeshjes nga trajneri Roy Hodgson. I acaruar nga vendimi i trajnerit, argjentinasi debatoi me trajnerin dhe të dy u ndanë nga pjesa tjetër e ekipit para se debati të kalonte në përballje fizike. Në fund, kjo mosmarrëveshje u zgjidh.
Në sezonin e ardhshëm, me mbërritjen e Luigi Simonit në stol dhe Ronaldos në fushë, Inter garoi me Juventusin për kampionatin. Dueli, që u karakterizua me shumë debate dhe polemika, u fitua nga Juventusi mes polemikave. Pavarësisht vendit të dytë në kampionat, Interi arriti sukses në Evropë, duke fituar Kupën UEFA; në finale ata mposhtën Lazion 3–0, me Zanettin i cili shënoi golin e dytë të ndeshjes me një gjuajtje nga gjashtë zone.
1998–2001: Tre vite të vështira
Në sezonin 1998–99, Inter u konsiderua një nga pretendentët për titull, kjo edhe falë përforcimit të ekipit. Pavarësisht mbështjetjes së Zanettit – i cili më 28 tetor 1998 u bë kapiten për herë të parë në një ndeshje të kupës ndaj Castel di Sangro – Zikaltrit zhvilluan një sezon anonim, duke mos arritur objektiv, gjë që solli edhe largimin e Simonit. Trajneri i shkarkua pas një fitore ndaj Salernitanës, ku Zanetti kontriboi me një gol një minutat shtesë. Paraqitjet e ekipit bënë që Interi të rrezikonte dhe rënjen nga kategoria; përveç rezultateve negative në kampionat, ekipi u eliminua nga Kupa e Italisë nga Parma (Zanetti u përjashtua me karton të kuq në ndeshjen e parë) dhe nga Liga e Kampioneve nga Manchester United. Interi e mbylli kampionatin në vendin e tetë, duke humbur mundësinë të kualifikohej në kompeticionet evropiane; një mundësi e fundit ishte ndeshja play-off ndaj Bolonjës për t'u kualifikuar në Kupën UEFA, por ekipi u mposht. Gjatë këtij sezoni, Zanetti arriti të luajë ndeshjen e tij të 100të në Serie A, në distafën 3–2 në shtëpi ndaj Barit.
Nga viti 1999 e deri në 2001, ekipi u drejtua nga Marcello Lippi dhe më pas nga Marco Tardelli, por rezultatet nuk u përmirsuan. Interi arriti respektivisht vendin e katërt dhe të pestë në kampionat, kurse në maj 2000, humbi finalen e kupës ndaj Lazios. Sezoni 2000–01 shënoi edhe distafën më të rëndë të Interit në Derby della Madonnina, duke u mposhtur 6–0 nga Milani. Gjatë kësaj kohe, Zanetti shërbeu si kapiten i ekipit, duke marrë shiritin nga Ronaldo, i cili gjatë kësaj kohe ishte jashtë fushave për shkak të një dëmtimi të rëndë.
2001–2004: Shiriti i kapitenit
Vera e vitit 2001 pa vendosjen e trajnerit Héctor Cúper në krye të ekipit, me presidentin Moratti i cili kërkonte të rikthente ekipin te suksesi. Gjatë kësaj kohe, Zanetti u bë zyrtarisht kapiten i ekipit, pasi kishte mbajtur shiritin për rreth dy vite për shkak të dëmtimit të Ronaldos. Në sezonin 2001–02, Zikaltrit ishin kryesues për pjesën më të madhe të kampionatit, kurse në Kupën UEFA u eliminuan në gjysëm-finale nga Feyenoord. Scudetto, edhe pse ishte vetëm një formalitet, u humb në ditën e fundit të sezonit, kur ekipi u mposht 4–2 nga Lazio në Stadio Olimpico, duke bërë që të parakaloheshin nga Juventusi dhe Roma. Në atë sezon, Zanetti u nderua me çmimin Pallone d'Argento, i dhuruar nga Bashkimi i Shtypit Sportiv Italian për "lojtarin më të drejtë dhe për talentin e futbollit, korrektësinë sportive, moralin e mirë dhe bujarinë ndaj të dobëtit". Ai zhvilloi ndeshjen e tij të 200të në Serie A më 21 tetor 2001 në humbjen 4–2 në San Siro ndaj Milanit.
Në gusht 2003, Zanetti rinovoi kontratën e tij me klubin deri në qershor 2007. Sezoni 2003–04 ishte një tjetër zhgënjim për Interin, që arriti vetëm një vend të katërt në kampionat, kurse në kompeticionet evropiane zhvilloi paraqitje zhgënjyese. Në verën e vitit 2004, Roberto Mancini – shpesh një kundërshtar i Zanettit gjatë kohës së tij si futbollist te Lazio – zëvëndësoi Alberto Zaccheronin si trajner; ky i fundit, kishte zëvëndësuar Cúperin në tetor 2003.
2004–2008: Dominimi në Itali dhe lëvizja në mesfushë
parapamje|majtas|250px|Zanetti duke ngritur trofeun e Kupës së Italisë në sezonin 2005–06. Sezoni 2004–05 shënoi rikthimin e Interit te suksesi, duke triumfuar në Kupën e Italisë. Për argjentinasin ky ishte trofeu i dytë me klubin, pas Kupës UEFA 1998, si dhe i pari si kapiten i ekipit. Më 10 nëntor 2004, Zanetti luajti ndeshjen e tij të 300të në Serie A në barazimin 2–2 të Interit në shtëpi ndaj Bolonjës. Në gusht 2005, ata fituan Superkupën e Italisë ndaj ekipit rival Juventus, një sukses i cili u ndoq në fund të sezonit me fitimin e një tjetër kupe. Pas skandalit të Calciopolit, Interit j'u dhurua edhe Scudetto, kurse Juventusi u rrëzua nga kategoria.
Pas mbërritjes së brazilianit Maicon para fillimit të sezonit 2006–07, Zanetti u zhvendos nga mbrojtës në krahun e djathtë në mesfushë. Më 27 shtator 2006, në ndeshjen e fazës së grupeve ndaj Bayern München, Zanetti regjistroi paraqitjen e tij të 500të me Interin. Në nëntor, ai i dha fund zbrastisë pesë-vjeçare pa gol duke shënuar në fitoren 2–0 në shtëpi ndaj Ascolit, si dhe luajti ndeshjen e 100të në kompeticionet e UEFA-s, kundër Sporting CP. Interi dominoi në kampionatin e atij sezoni, duke siguruar titullin pesë javë para përfundimit me 97 pikë në renditje. Ata lanë në vendin e dytë Romën 22 pikë mbrapa; ekipi i kryeqytetit do të ishte rivalja kryesore për titull edhe në sezonin e ardhshëm.
Inter fitoi edhe kampionatin e sezonit 2007–08, duke lënë sërisht mbrapa Romën. Pavarësisht suksesit në Itali, Interi vazhdoi të dhuronte performanca negative në kompeticionet evropiane, që kulmoi me eliminimin nga Liga e Kampioneve nga ekipi anglez Liverpool; kjo gjë që solli edhe shkarkimin e Mancinit si trajneri i ekipit.
2008–2011: Vitet e arta me Mourinhon, Tripleta dhe Kupa e Botës për Klube
parapamje|majtas|200px|Zanetti gjatë një ndeshje para-sezonale në vitin 2009. Mancini u zëvëndësua në stol nga portugezi José Mourinho, i cili që në ndeshjen e parë të tij si trajner fitoi trofe, Superkupën e Italisë 2008 ndaj Romës. Zanetti luajti rol të rëndësishëm në këtë ndeshje, duke shënuar penalltinë e fundit të ekipit të tij në fitoren me penallti në San Siro; koha e rregullt dhe shtesa ishin mbyllur në barazim pa gola. Më 24 shtator 2008, Zanetti festoi një tjetër arritje, ku në fitoren 1–0 ndaj ekipit të sapongjitur Lecce, ai regjistroi ndeshjen e 600të për Interin në të gjitha kompeticionet. Më 15 mars 2009, Zanetti u bë lojtari i dytë me më shumë ndeshje për Interin, duke barazuar 634 ndeshjet e Giacinto Facchettit në fitoren ndaj Fiorentinës, e më pas duke e kaluar një javë më vonë në fitoren 3–0 ndaj Regginës. Ai e shpenzoi sezonin 2008–09 duke luajtur mes mbrojtjes dhe mesfushës, me Interin që fitoi kampionatin e katërt rresht. Megjithatë, në Ligën e Kampioneve Zikaltrit vazhduan të zhgënjenin, duke u eliminuar sërisht në raundin e 16-tave, këtë herë nga Manchester United.
parapamje|djathtas|Zanetti luajti çdo ndeshje nga 90 minuta të plota në [[2009–10 UEFA Liga e Kampioneve|sezonin 2009–10 Të UEFA Ligës së Kampioneve (këtu duke luajtur në ndeshjen e dytë të raundit të 16-tave ndaj CSKA Moskës më 6 prill 2010).]] Sezoni 2009–10 nisi në mënyrë të mrekullueshme për Interin dhe Zanettin, veçanërisht pas fitores 4–0 ndaj Milanit në Derby della Madonnina. Në ndeshjen ndaj Genoas më 17 tetor, ai nisi aksionin e kundërsulmit që solli golin e dytë të Interit pasi i mori topin një lojtari kundërshtar; ndeshja përfundoi me fitoren e ekipit 5–0 në transfertë. Vetëm një javë më pas, ai barazoi rekordin e Giacinto Facchettit për numrin e ndeshjeve në Serie A nga një lojtar i Interit, duke zhvilluar ndeshjen e tij të 476 në fitoren 2–1 ndaj Catanias. Ai e theu këtë rekord më 29 tetor në triumfin 5–3 në shtëpi ndaj Palermos. Më 7 mars 2010, në humbjen 2–1 në transfertë ndaj Romës, Zanetti u ndëshkua me karton të verdhë, i katërti sezonal, duke bërë që të humbiste ndeshjen e rradhës ndaj Bolonjës më 3 prill; kjo gjë i dha fund rekordit të tij me 137 ndeshje rresht në luajtura në Serie A dhe 167 ndeshje të luajtura në të gjitha kompeticionet, rekord i cili nisi në tetor 2006. Më 5 maj, Interi mposhti Romën në finalen e Kupës së Italisë, kurse Scudetto u fitua më 16 maj pas fitores 1–0 në transfertë ndaj Sienës; goli i vetëm i ndeshjes u shënua nga Diego Milito, i cili u asistua nga Zanetti pas një inkursioni personal nga kapiteni. Inter u bë ekipi i dytë në historinë e futbollit italian që fiton Serie A pesë herë rresht. Më 22 maj, Interi arriti suksesin e shumëpritur Evropian duke fituar Ligën e Kampioneve për herë të parë pas 45 vitesh. Në finale, ekipi mposhti Bayern München me rezultatin 2–0, me Zanettin i cili luajti ndeshjen e tij të 700të për klubin në të gjitha kompeticionet. Me suksesin në të tre frontet, Interi arriti një Tripletë historike, duke u bërë klubi i parë italian që e arrin këtë gjë, kurse Zanetti kapiteni i parë i një klubi italian.
Pas mbylljes së sezonit historik 2009–10, José Mourinho u largua nga drejtimi i skuadrës, duke u zëvëndësuar nga spanjolli Rafael Benítez. Zanetti firmosi një kontratë të re dy-vjeçare para fillimit të sezonit 2010–11. Në gusht, Zikaltrit fituan Superkupën e Italisë për herë të pestë në histori, duke mposhtur Romën në San Siro, por humbën mundësinë të fitonin Superkupën Evropiane, duke pësuar disfatë nga Atlético Madrid në Monako. Më 20 tetor, në ndeshjen e fazës së grupeve të Ligës së Kampioneve kundër Tottenham Hotspur, Zanetti shënoi golin e parë të ekipit të tij në një fitore 4–3 në shtëpi. Në moshën 37 vjeç dhe 72 ditë, ai u bë golashënuesi më i vjetër i kompeticionit; që nga ajo ditë, rekordi i tij është kaluar nga Filippo Inzaghi, Ryan Giggs dhe Francesco Totti. Në dhjetor, Interi fitoi edhe Kupën e Botës për Klube, duke mposhtur në finale TP Mazemben me rezultatin 3–0; Zanetti kontriboi me një gol në fitoren 3–0 në gjysëm-finale ndaj Seongnam Ilhwa Chunma, duke shënuar me të majtën pas një kombinimi në hyrje të zonës me Militon. Interi e mbylli vitin 2010 me pesë trofe, duke realizuar The Quintuple.
Pavarësisht fitimit të Superkupës dhe Kupës së Botës për Klube, Interi nuk pati vazhdimësi në kampionat, duke qënë disa pikë larg Milanit të vendit të parë. Kjo gjë solli edhe shkarkimin e trajnerit më 23 dhjetor, vetëm pesë pas triumfit në Kupën e Botës për Klube. Ai u zëvëndësua nga Leonardo, i cili në ndeshjen e parë në stol udhëhoqi Interin në fitoren 4–1 ndaj Bolonjës më 15 janar; në këtë ndeshje, Zanetti zhvilloi ndeshjen e 519 në Serie A, duke barazuar Giuseppe Bergomin si lojtari i Interit me më shumë ndeshje në Serie A.  Ai e theu rekordin vetëm katër ditë më vonë në fitoren 3–2 ndaj Cesenës në shtëpi. Në maj 2011, Zanetti arriti një tjetër rekord, duke zhvilluar ndeshjen e tij të 1,100 si futbollist profesionist në ndeshjen e dytë të gjysëm-finales së Kupës së Italisë kundër Romës. Kjo gjë e bëri atë futbollistin e katërt profesionist në histori që e arrin këtë shifër. Inter arriti të fitonte Kupën e Italisë, duke mposhtur në finale Palermon 3–1; ky ishte trofeu i fundit i Zanettit si lojtar i Interit. Megjithatë, në kampionat, Inter dorëzoi titullin e Serie A për herë të parë pas gjashtë vitesh.
2011–2014: Vitet e fundit dhe tërheqja
parapamje|majtas|Zanetti para një ndeshje të Ligës së Kampioneve ndaj [[PFC CSKA Moscka|CSKA Moskës në vitin 2011.]] Në sezonin 2011–12, Interi pësoi një rënje masive. Gian Piero Gasperini u vendos trajneri i ri i ekipit, por ai pati një nisje negative duke humbur Superkupën e Italisë ndaj Milanit. Më 17 shtator 2011, në barazimin pa gola në San Siro ndaj Romës, Zanetti luajti ndeshjen e tij të 756të me Zikaltrit, duke barazuar Bergomin si lojtari me më shumë ndeshje në historinë e klubit. Vetëm pesë ditë më pas, Gasperini u shkarkua pas humbjes 3–1 ndaj ekipit të sapongjitur Novara. Në këtë ndeshje, Zanetti zhvilloi paraqitjen e tij të 757të me Interin, duke u bërë lojtari me më shumë ndeshje i klubit. Në tre javët e para të kampionatit, Inter kishte marrë vetëm një pikë, duke regjistruar nisjen më të keqe në 28 vitet e fundit. Gasperini u zëvëndësua nga Claudio Ranieri, i cili fitoi ndeshjen e tij debutuese ndaj Bolonjës 3–1 si dhe mposhti CSKA Moskën 3–2 në ndeshjen e dytë të fazës së grupeve së Ligës së Kampioneve; kjo ishte ndeshja e 78të e Zanettit si kapiten në Ligën e Kampioneve, duke kaluar rekordin e Paolo Maldinit (77). Në ndeshjen e rradhës në Ligën e Kampioneve, Zanetti arriti ndeshjen e tij të 100të në këtë kompeticion (përfshirë edhe ndeshjet kualifikuese) me Interin që mposhti Lille në Francë.
Më 3 dhjetor, në humbjen 1–0 ndaj Udineses në shtëpi, Zanetti mori kartonin e kuq të dytë dhe të fundit në karrierë me Interin; kartonin e kuq të parë e kishte marrë në shkurt 1999. Interi vazhoi me performancat negative edhe në pjesën e dytë të sezonit, duke e mbyllur kampionatin në vendin e gjashtë. Ky pozicion do të thoshte se Interi nuk do të luante në Ligën e Kampioneve për herë të parë që nga sezoni 2001–02. Ata u eliminuan në Kupën e Italisë nga Napoli dhe në Ligën e Kampioneve nga Marseja me rregullin e golit jashtë fushe.
Duke qënë se nuk u kualifikuan dot në Ligën e Kampioneve, Interi e nisi sezonin 2012–13 në raundet kualifikuese të Ligës së Evropës. Në këtë fazë eliminatore, Zanetti zhvilloi ndeshjen e tij të 800të me Zikaltrit në të gjitha kompeticionet në fitoren në transfertë ndaj Vasluit më 23 gusht; në këto 800 ndeshje, ai kishte luajtur 570 në Serie A, 66 në Kupën e Italisë, 151 në kompeticionet evropiane dhe 13 në kompedicione të tjera. Përpara fillimit të ndeshjes, ish shoku i skuadrës Iván Córdoba, i cili ishte tërhequr nga futbolli në përfundim të sezonit të kaluar, i dhuroi atij një fanellë me numrin 800, kurse gjatë ndeshjes, Zanetti mbajti shirtin e kapitenit që lexonte "Inter-Javier Zanetti, 800 histori dashurie sëbashku". Interi arriti me sukses të kualifikohej për në fazën e grupeve, kurse në kampionat ishte në vendin e dytë deri në nëntor, duke fituar shtatë ndeshje rresht, përfshirë edhe derbet ndaj Milanit dhe Juventust; në të parën, Zanetti zhvilloi ndeshjen e tij të 45të, duke parakaluar Bergomin si lojtari Interit me më shumë ndeshje në derbi. ai gjithashtu bë lojtari i dytë me më shumë ndeshje në derbi, duke u renditur mbrapa Paolo Maldinit me 57 ndeshje. Në të dytën, Interi fitoi 3–1 ndaj Juventusit në Torino, ku Zanetti ishte një nga më të mirët e ekipit të tij. Interi i shkaktoi Juventusit humbjen e parë në shtëpi pas 49 ndeshjesh dhe të parën në stadiumin e ri, kurse Zanetti luajti derbin e tij të 38të.
parapamje|djathtas|Zanetti duke luajtur në ndeshjen miqësore para-sezonale ndaj Koper më 15 korrik 2012. Me vazhdimin e sezonit, Interi pësoi një rënje drasktike dhe e mbylli kampionatin në vendin e nëntë me vetëm 54 pikë, duke humbur mundësinë për të luajtur në kompeticionet evropiane sezonin e ardhshëm. Ky ishte edhe rezultati më negativ i klubit që nga sezoni 1993–94. Ekipi u godit edhe nga dëmtimet e shumta gjatë sezonit, përfshirë edhe ato afatgjate të Diego Militos dhe Zanettit; kapiteni pësoi një dëmtim të rëndë në thembrën e akilit në transfertën ndaj Palermos më 28 prill 2013; dëmtimi që pësoi kërkonte operacion. Përpara se të pësonte dëmtimin, ai arriti të vendoste disa rekorde, duke nisur me ndeshjen ndaj Sienës më 3 shkurt, ku ai luajti ndeshjen e tij të 592të në Serie A dhe barazoi rekordin e portierit Gianluca Pagliuca, të cilën më pas e theu në fitoren 3–1 në shtëpi ndaj Chievos. Më 10 mars, në humbjen 1–0 në shtëpi ndaj Bolonjës, ai u bë lojtari i dytë në histori që arrin 600 ndeshje në Serie A, pas Paolo Maldinit. Në muajin e ardhshëm, Zanetti zhvilloi ndeshjen e tij të 1,100 si profesionist në fitoren 1–0 ndaj Parmës. Rezultatet negative të Interit gjatë këtij sezoni sollën e shkarkimin e trajnerit Andrea Stramaccioni, i cili u zëvëndësua nga Walter Mazzarri.