cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ramadan Gashi
Biografia
Nga viti 1974 e deri me 1999, Gashi ka qenë avokues, nisiator, themelues dhe kryetar i Komitetit Kombëtar të “Rezistencës Kombëtare të Shqiptarëve të Kosovës”.
Gashi është nderuar me mirënjohje dhe çmime nderi nga institucione të Kosovës.
Ramadan Gashi jeton në Pejë dhe në Bruksel. Ai është i martuar dhe ka katër fëmijë. Komunikon në gjuhën frënge, serbe, kroate, boshnjake, ka njohuri të gjuhës holandeze, gjermane dhe angleze.
Gërmadhat e qytetit antik (Petriçi i madh dhe i vogël)
Gërmadhat e qytetit antik (Petriçi i madh dhe i vogël) ose Kalaja e madhe dhe e vogël në Petriç është një monument i trashëgimisë kulturore në Nerodime e Epërme, Ferizaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 02-959/67.
Froidmont-Cohartille
Froidmont-Cohartille është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Froidmont-Cohartille ka një popullsi prej 256 banorë dhe sipërfaqe 8.81 km², me një dendësi prej 29 banor/km².
Fisioni bërthamor
Fisioni bërthamor është procesi i ndarjes së bërthamës së rëndë të atomit në dy bërthama të lehta, gjatë bombardimit me neutrone.
Ky është një proces fizik gjatë të cilit kapet neutroni nga uranit , proces gjatë të cilit lirohet një sasi e madhe e energjisë bërthamore (210 MeV). Deri më tani janë të njohura deri 40 mënyra të ndarjes së bërthamës atomike të uranit me të cilat mund të krijohen deri në 300 produkte të ndryshme radioaktive të fisionit. Gjatë procesit të ndarjes së bërthamës së rëndë në dy bërthama (rrallë herë në tri) të reja – të lehta, emetohen dy deri në tri neutrone dhe fotone-\gamma
Procesi i ndarjes
Gjatë kapjesë së neutronit të, ky atom shpërbëhet në substanca tjera më të lehta, që zakonisht në reaktore janë kadmiumi dhe bori dhe energjia e liruar: (n,f) → +  + (2 deri 3) _{0}n^{1} + E (MeV). Energjia e liruar me fisionin e një atomi të bërthamës U-235 gjendet në disa forma, si energji kinetike e fragmeteve të lehta (~99 MeV) dhe të rënda (~ 68 MeV), një pjesë e energjis është energji kinetike e neutroneve (~ 5 MeV), si dhe lidhjeve të tyre dhe një pjesë prej ~ 8 MeV është energji e kuanteve - \gamma. Po ashtu kjo energji ka në vete edhe energjin radioaktive që është diku 24 MeV dhe përbëhet nga: energjia e grimcave ; energjia e antineutroneve ~ 10 MeV dhe energjia e rrezatimit
Saint-Vincent-de-Barrès
Saint-Vincent-de-Barrès është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Vincent-de-Barrès ka një popullsi prej 823 banorë dhe sipërfaqe 19.1 km², me një dendësi prej 43 banor/km².
Sami Ukelli
Sami Ukelli është ambasador i Republikës së Kosovës në Vjenë, Austria.
Nazim Gafurri
Nazim Gafurri (Prishtinë, ? - 7 maj 1928) ka qenë veprimtar politik dhe përfaqësues i partisë Xhemijeti në parlamentin e Mbretërisë Serbo-Kroato-Sllovene. Shquhet për ndërkombëtarizimin e Masakrës së Bozhiqit të ndodhur më 1921 në gazetën Hak, bujë të cilën e mbështeti me të ardhurat e veta pasi shiti hanin në pronësi të tijën, i cili u njoh më pas si Hani i Dekës. Vritet në qytetin e vendlindjes pas tre atentatesh.
Sami Ukelli
Referime
ë
Struzha
Struzhë është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Sharr dhe Shtrungë.
Falun Dafa
parapamje|majtas Falun Gong (gjithashtu e njohur si Falun Dafa) është një formë e lashtë qigongu, një praktikë e përmirësimit të trupit dhe mendjes nëpërmjet ushtrimeve speciale dhe meditimit. Si tai chi, qigong është pjesë e rëndësishme e jetës së shumë njerëzve që banojnë në Azi; pothuajse çdo park kinez mbushet plot me njerëz në agim që praktikojnë këto arte.
Ayssènes
Ayssènes është një komunë në Francë. Ayssènes bën pjesë në departamentin Aveyron të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 214 banorë dhe sipërfaqe 23.14 km².
Xhamia Ben Jusuf
31.63193°N, -7.98716°W parapamje| Xhamia e Ben Jusuf Xhamia Ben Jusuf (e njohur edhe me emrin si "Xhamia Ibn Jusuf"), është një xhami në lagjen Medina të Marakeshit, Marok, që merr emrin nga emiri Almoravid Ali ibn Jusuf. Është padyshim xhamia më e vjetër dhe më e rëndësishme në Marakesh.
Xhamia e parë në Marakesh u ndërtua nga emiri Almoravid Jusuf ibn Tashfin në vitet 1070, për të shërbyer si xhamia qendrore e bashkësisë islame të qytetit të ri. Ishte një nga ndërtesat e para me tulla në qytet dhe Ibn Tashfin thuhet se është angazhuar personalisht në përzierjen e llaçit dhe hedhjen e tullave. Djali i tij dhe pasuesi i tij Ali ibn Jusuf ("Ben Youssef") ndërtoi një xhami të madhe qendrore, të quajtur Mesxhid el-Sikaja ("Xhamia e Burimit") për shkak të burimit të madh me një pellg mermeri në oborrin e tij. Kostoja ishte rreth 60,000 dinarë ari, dhe përfundoi diku midis 1121 dhe 1132. Ishte xhamia më e madhe e ndërtuar në Perandorinë Almoravide, me një bazë drejtkëndore prej 120 me 80 metra, dhe një minare që vlerësohet të ishte 30 metra e lartë. Shtrirja e qytetit u bë në rreth xhamisë, dhe së bashku me suk-ët (pazaret) fqinje, ajo formoi qendrën e jetës së qytetit të hershëm të Marakeshit. Kuba Ba'adijn ishte nje nga burimet për abdesin e ndertuar pranë xhamisë.
Kur Almohadët mundën Almoravidët dhe kapën Marrakeshin në Prill 1147, xhamia origjinale u konsiderua nga kalifi Almohad Abd el-Mu'min sikur kishte një gabim të orientimit ( mihrab i tij tregonte rreth gjashtë gradë në jug të Mekës ) dhe u shkatërrua menjëherë. Almohadët ngritën një xhami të re të në vend të sajë të sajë të mirë orientuar. Megjithatë, Almohadët nuk ishin në gjendje të eliminonin emrin e sajë të njohur, dhe kështu xhamia vazhdoi të njihej si "Xhamia e Ali ibn Jusufit" (ose "Ben Youssef").
Xhamia Ben Jusuf u rinovua rreth vitit 1563, me urdhër të Sherifit Saadian Abdallah el-Ghalib. Ishte rreth kësaj kohe që shtrirja e qytetit filloi të ndryshohej, me zona të reja rezidenciale dhe pazare të vendosura më tej në perëndim, nga Xhamia Kutubia dhe Xhamia e re el-Muvasin, duke zhvendosur qendrën e gravitetit larg xhamisë së vjetër Ben Jusuf. Në hapësirën e pastruar, Saadianët ngritën një kolegj të ri teologjik ( medrese ), Medresenë Ben Jusuf në 1563-64, në lindje të xhamisë, duke i dhënë asaj një jetë të re si xhami e studiuesve.
Duke rënë në rrënoja gjatë shekujve të shtatëmbëdhjetë dhe tetëmbëdhjetë, ajo u rindërtua pothuajse tërësisht në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë nga sulltani Alauit Sulejman, me pothuajse asnjë gjurmë të mbetur nga dizajni origjinal Amoravid ose Almohad.
Xhamia vazhdon të shërbejë sot si një nga xhamitë më të rëndësishme në Marakesh. Tradicionalisht, kadiu (gjykatësi fetar) i xhamisë së Ben Jusuf ka juridiksion mbi të gjitha Marakeshin, madje edhe mbi zonat e largëta.
Shënime
<references group="" responsive="1">
Shefki Karadaku
Shefki Karadaku poet dhe shkrimtar shqiptar. Ai u lind në Elbasan, më 9 qershor të vitit 1941. Poezitë e para i boton në Gazetën “Drita” dhe “Nëntori”. Librin me poezi “Kënga e karrove të drithit”, e boton në vitin 1967. Libri pati një jehonë në shtypin e kohës. Pas mbarimit të Fakultetit Histori-Filologji në vitin 1971 fillon punë në revistën “Ylli” ku punon si redaktor dhe gazetar përgjegjës për 20 vjet me radhë. Në vitin 1991 themelon, së bashku me poetin Petraq Risto, shtëpinë botuese private “Glob”. U nda nga jeta më 16 mars 2021.
Gjyqtari
parapamje|Seancat publike të Gjykatës të kryesuara nga H.E. Gjyqtarja Rosalyn Higgins (shkurt/mars 2006) - Gjashtëdhjetëvjetori i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë – Seanca solemne e mërkurës, 12 prill 2006. Gjyqtari është një person që kryeson procedurat gjyqësore, qoftë i vetëm ose si pjesë e një trupi gjykues. Gjyqtari dëgjon të gjithë dëshmitarët dhe çdo provë tjetër të paraqitur nga avokatët ose avokatët e çështjes, vlerëson besueshmërinë dhe argumentet e palëve dhe më pas nxjerr një vendim për çështjen bazuar në interpretimin e tyre të ligjit dhe gjykimin e tyre personal. Gjyqtari pritet ta zhvillojë gjykimin në mënyrë të paanshme dhe, zakonisht, në një gjykatë të hapur.
Kompetencat, funksionet, mënyra e emërimit, disiplina dhe trajnimi i gjyqtarëve ndryshojnë shumë në juridiksione të ndryshme. Në disa juridiksione, kompetencat e gjyqtarit mund të ndahen me një juri. Në sistemet inkuizitore të hetimit penal, një gjyqtar mund të jetë gjithashtu një gjyqtar hetues. Kryetari i trupit gjykues siguron që të gjitha procedurat gjyqësore të jenë të ligjshme dhe të rregullta.
Shiko edhe
Prokurori, Ligji, Shteti.
Les Ollières-sur-Eyrieux
Les Ollières-sur-Eyrieux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Les Ollières-sur-Eyrieux ka një popullsi prej 944 banorë dhe sipërfaqe 7.58 km², me një dendësi prej 125 banor/km².
Chevregny
Chevregny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Chevregny ka një popullsi prej 196 banorë dhe sipërfaqe 8.85 km², me një dendësi prej 22 banor/km².
Adrenalina (këngë)
"Adrenalina" është një këngë e këngëtares italiane Senhit, e publikuar më 8 mars 2021 përmes Panini Sp A. Kënga e ka përfaqësuar San Marinon në Festivalin Evropian të Këngës 2021 në Roterdam, Holandë. Një version me vokal nga reperi amerikan Flo Rida u publikua më 12 mars 2021.
Përzgjedhja e brendshme
Më 16 maj 2020, San Marino RTV konfirmoi se Senhit do të përfaqësonte San Marinon në garën 2021. Një copëz e hyrjes së Senhit u publikua më 7 mars 2021, duke zbuluar se Flo Rida do të përfshihej në këngë. Megjithatë Ekipi San Marino pas hyrjes deklaroi se "Flo Rida ka qenë pjesë e produksionit dhe është paraqitur në videoklip, por ende nuk është vendosur nëse ai do të marrë pjesë në skenë në Roterdam. Pjesa e repit, sido që të jetë, do të mbetet".
Në Eurovision
Edicioni i 65-të i Festivalit Evropian të Këngës do të zhvillohet në Roterdam, Holandë dhe do të përbëhet nga dy gjysmëfinale më 18 maj dhe 20 maj 2021, dhe finalja e madhe më 22 maj 2021. Sipas rregullave të Eurovisionit, të gjitha shtetet pjesëmarrëse, përveç shtetit pritës dhe "Pesë të Mëdhenjve", të përbërë nga, , , dhe , u kërkohet të kualifikohen nga një prej dy gjysmëfinaleve për të garuar për finale, megjithëse 10 shtetet e para nga progresi përkatës gjysmëfinale në finalen e madhe. Më 17 nëntor 2020, u njoftua se San Marino do të performonte në gjysmën e parë të gjysmëfinales së dytë të konkursit.
Gin Ichimaru
Personaliteti
Gin është një njeri shumë misterioz, pasi buzëqeshja e tij pothuajse e vazhdueshme dhe sytë e mbyllur, të kombinuara me përdorimin e tij të rëndë të sarkazmës dhe tallëse, e bëjnë shumë të vështirë të dallosh mendimet e tij. Shumë e shohin sjelljen dhe paraqitjen e tij mjaft shqetësuese dhe janë shumë pak që ishin të gatshëm t'i besonin atij edhe para se të zbulohej si tradhtar. Gin është plotësisht i vetëdijshëm për efektin që ka ai tek të tjerët dhe më shumë se një herë ka luajtur me gjendjet emocionale të njerëzve për argëtimin e tij. Të dy Rukia Kuchiki dhe Wonderweiss Margela kanë treguar se janë mjaft të frikësuar prej tij; Rukia vuri në dukje vetveten se ajo ndjehej sikur ajo ishte e mbytur nga gjarpërinjtë sa herë që fliste, edhe nëse nuk po fliste drejtpërdrejt me të. Gin flet me një dialekt të veçantë të Kjotos, i cili është i sjellshëm, por indirekt.
Gin e ka dëshmuar veten të jetë mjaft perceptues, duke parë në të kaluarën personalitetin manipulues të Sōsuke Aizen dhe në emocionet dhe ndjenjat e tij, duke theksuar saktë se Aizen po shijonte pushtimin nga Ichigo dhe miqtë e tij dhe sukseset e tyre brenda Las Noches, gjë që konfirmoi vetë Aizen, dhe duke vënë në dukje Aizen u befasua nga ardhja e Momos gjatë betejës së Karakura e Rrejshme.
Shikai
Shinsō: Në Shikai, tehu i Shinsō shkëlqen e bardhë dhe shtrihet me shpejtësi të lartë për të zhytur kundërshtarët nga një distancë. Tehu gjithashtu mbart një forcë të jashtëzakonshme kur shtrihet, duke i lejuar Gin të shtyjë të dy Ichigo Kurosaki dhe një gjigant Jidanbō jashtë nën portën e Seireitei, pavarësisht se kjo e fundit është shtrënguar fort nën të. Për më tepër, Gin mund të ruajë shtrirjen dhe të mbështjellë Shinsō të aktivizuar në harqe të gjera, duke sulmuar caqe të shumta shpejt dhe njëkohësisht. Gjatësia maksimale e Shinsō është e barabartë me njëqind herë gjatësinë e saj origjinale, duke e fituar atë pseudonimin "Njëqind Shpata" kur Gin ishte më i ri.
Bankai
Kamishini no Yari: Aftësitë e Bankai janë në thelb të njëjta me atë të Shikai, por forca e tij, fuqia prerëse, gjatësia dhe shpejtësia amplifikohen shumë deri në pikën kur Gin është i aftë të prerë me shpejtësi një qytet të tërë në gjysmë me një çarë të vetme ndërsa qëndron një distancë e madhe larg. Ndërsa Kamishini no Yari, Gin pretendon se shpata e tij mund të zgjasë veten deri në 13 km me 500 herë shpejtësinë e tingullit: saktësisht 171.500 metra në sekondë në mënyrë që të arrijë në gjatësinë e tij të plotë në nën 0.08 sekonda, gjë që e bën atë të mos jetë Zanpakutō më i gjatë, por më e shpejtë. Tehu gjithashtu mund të tërhiqet në madhësinë e tij normale në të njëjtën normë. Për shkak se zgjatja dhe shpejtësia e tkurrjes së tehut është një aftësi shumë e rrezikshme, Gin tenton të minimizojë shpejtësinë e tij sa herë që flet për Zanpakutō e tij, dhe në vend të kësaj përqendrohet në gjatësinë dhe fuqinë e tehut në mënyrë që të fitojë një avantazh psikologjik ndaj kundërshtarit të tij. Sidoqoftë, Gin gjithashtu ka deklaruar se Bankai i tij nuk është aq i shpejtë apo për aq kohë sa pretendoi fillimisht, por ai nuk e ka shtjelluar më tej këtë deklaratë për të përcaktuar se çfarë i referohet konkretisht.
Smalti
Smalti eshte indi me i fort i organizmit.Ai formohet nga qeliza qe prodhojne kocken dhe perbehet nga kripera kalciumi.Pasi formohet, smalti nuk rigjenerohet dhe as zgjatet e zgjerohet.
Selman bin Abdulaziz Al Saudi
Selman bin Abdulaziz El Saudi (Arabisht: سلمان بن عبد العزیز آل سعود‎; lindi më 31 dhjetor 1935) ka qenë Mbreti i Arabisë Saudite dhe Mbrojtësi i Dy Xhamive të Shenjta që nga 23 janari 2015.
Ai ishte zv.guvernator i Riadit dhe më vonë guvernator i Riadit për 48 vjet nga viti 1963 deri më 2011. Ai më pas u emërua Ministër i Mbrojtjes. Ai u emërua gjithashtu Princi i Kurorës i Arabisë Saudite në vitin 2012 pas vdekjes së vëllait të tij Najef bin Abdulaziz. Selmani u bë mbret në vitin 2015 pas vdekjes së gjysmë vëllait të tij, Mbretit Abdullah. Ai është djali më i vjetër i mbijetuar i Ibn Saudit.
Nismat e tij kryesore si mbret përfshijnë ndërhyrjen saudite në Luftën Civile të Jemenit, Saudi Vision 2030 dhe një dekret të vitit 2017 që lejon gratë saudite të vozisin. Djali i tij, Princi i Kurorës Muhamed bin Selman Al Saud, konsiderohet sundimtari de facto i Arabisë Saudite dhe ka udhëhequr shumë reforma brenda vendit, si dhe ka shkaktuar një numër polemikash, duke përfshirë arrestimin e anëtarëve të familjes mbretërore saudite në 2017 dhe vrasjen të Xhamal Kashogxhi.
Jeta e hershme
Selmani lindi më 31 dhjetor 1935 dhe raportohet të jetë djali i 25-të i Ibn Saudit, monarku i parë dhe themeluesi i Arabisë Saudite. Selmani dhe gjashtë vëllezërit e tij të plotë përbëjnë Sudairi Seven. Ai u rrit në Pallatin Murabba.
Selman mori arsimin e tij të hershëm në Shkollën e Princave në kryeqytetin e Riadit, një shkollë e krijuar nga Ibn Saud posaçërisht për të siguruar arsimimin për fëmijët e tij. Ai studioi fenë dhe shkencën moderne.
Guvernatori i Riadit
parapamje|Guvernatori Selman bin Abdulaziz me [[Vladimir Putin në vitin 2007]] Selman u emërua si zv.guvernator i Provincës Riad më 17 mars 1954, në moshën 19 vjeçare, dhe mbajti këtë post deri më 19 prill 1955. Ai u emërua si guvernator i provincës më 5 shkurt 1963, dhe qëndroi në atë zyrë deri më 5 nëntor 2011.
Si guvernator, ai kontribuoi në zhvillimin e Riadit nga një qytet i mesëm në një metropol të madh urban. Ai shërbeu si një ndërlidhës i rëndësishëm për të tërhequr turizmin, projektet kapitale dhe investimet e huaja në vendin e tij. Ai favorizonte marrëdhëniet politike dhe ekonomike me Perëndimin. Gjatë qeverisjes së tij, Selman rekrutoi këshilltarë nga Universiteti Mbreti Saud.
Gjatë pesë dekadave të Selmanit si guvernator i Riadit, ai u bë i aftë në menaxhimin e ekuilibrit delikat të interesave klerikale, fisnore dhe princërore që përcaktojnë politikën saudite. Ai ishte gjithashtu kryetari i Fondacionit Mbreti Abdulaziz për Kërkime dhe Arkiva (KAFRA), Muzeu Mbreti Abdulaziz, Qendra për Kërkime të Aftësisë së Kufizuar dhe Shoqëria Bamirëse për Kujdesin e Pacientëve të Veshkave.
Mbreti Salman ndërmori gjithashtu disa turne të huaja ndërsa ishte guvernator. Në vitin 1974, ai vizitoi Kuvajtin, Bahreinin dhe Katarin për të forcuar marrëdhëniet e Arabisë Saudite me ato kombe. Gjatë vizitës së tij në Montreal, Kanada më 1991, ai përuroi një galeri. Në vitin 1996, ai u prit në Pallatin Élysée në Paris nga presidenti i atëhershëm francez Jacques Chirac. Në të njëjtin vit ai vizitoi Bosnjën dhe Hercegovinën për të dhënë donacione për qytetarët myslimanë të vendit. Duke qenë pjesë e një turneu aziatik në vitin 1998, Selman vizitoi Pakistanin, Japoninë, Brunei dhe Kinën.
Sipas Washington Post, gazetari saudit i ndjeri Xhamal Kashogxhi "kritikoi Princin Selman, atëherë guvernator i Riadit dhe kreu i komitetit Saudit për mbështetjen e muxhahedinëve afganë, për financimin e pa mençur të grupeve ekstremiste selefiste që po minonin luftën [në Afganistan kundër sovjetikëve]."
Padborg
Padborg (gjermanisht: Pattburg) është një qytet kufitar danez rreth 4 km në perëndim të Krusaa, me 4406 banorë (2015), që gjendet në Komunën Aabenraa. Padborg i përket Rajonit të Danimarkës Jugore.
Hekurudha e Jutlandit, autostrada E45 dhe linja e energjisë elektrike midis Jutlandit dhe Gjermanisë kalon kufirin këtu, në të njëjtin vend ku kalon rruga kryesore mesjetare dhe antike Rruga e Lashtë. Padborgu u krijua rreth stacionit kufitar hekurudhor që u ndërtua në vitin 1928, pas ribashkimit në 1920. Më parë, shumë prej banorëve të qytetit ishin punonjës të kompanisë hekurudhore DSB. Pas anëtarësimit të Danimarkës në BE në vitin 1973, qyteti përjetoi një rritje të madhe dhe sot karakterizohet nga një gamë të gjerë shërbimesh si ato tregtare, transporti i mallrave, magazinimi dhe dogana, etj. thumb|275px|left|Rruga Haupt, Padborg
Selman bin Abdulaziz Al Saudi
Guvernatori i Riadit
Nën Selmanin, Riadi u bë një nga qytetet më të pasura në Lindjen e Mesme dhe një vend i rëndësishëm për tregtinë. Kishte gjithashtu përparime infrastrukturore duke përfshirë shkollat, universitetet dhe stadiumet sportive.
Princi i Kurorës
parapamje|Princi i Kurorës Selman takon Sekretarin e Mbrojtjes të SHBA [[Chuck Hagel, 23 prill 2013]] Më 18 qershor 2012, Selman u emërua Princi i Kurorës i Arabisë Saudite menjëherë pas vdekjes së vëllait të tij, Princit të Kurorës Najef bin Abdulaziz El Saudi. Princi Selman u bë gjithashtu zëvendës kryeministër i parë. Emërimi i tij si princ i kurorës dhe zëvendës kryeministër u pa nga disa si një sinjal se reformat e kujdesshme të Mbretit Abdullah kishte të ngjarë të vazhdonin. Nga ana tjetër, reformistët sauditë deklaruan se ndërsa Princi Selman, në kontrast me mbretërit e tjerë sauditë, mori një qasje më diplomatike ndaj tyre, ai nuk mund të konsiderohej një reformator politik. Ata argumentuan gjithashtu se, si mbreti Abdullah, Selman u përqëndrua kryesisht në përmirësimin ekonomik sesa në ndryshimet politike.
Më 27 gusht 2012, Oborri Mbretëror njoftoi se Selman ishte përgjegjës për çështjet e shtetit ndërsa mbreti Abdullah ishte jashtë vendit. Princi Selman filloi një llogari në Twitter në 23 shkurt 2013. Në shtator 2012, Salman u emërua si nënkryetari i këshillit të shërbimit ushtarak. Ai është një avokat i fortë për filantropinë në kombet e varfra myslimane si Somalia, Sudani, Bangladeshi dhe Afganistani.
Mbreti i Arabisë Saudite
parapamje|left|Presidenti amerikan [[Barack Obama shtrëngon duartë me Mbretin Selman, Riad, 27 janar 2015]]
Më 23 janar 2015, Selman trashëgoi fronin pasi gjysmë-vëllai i tij Abdullah vdiq nga pneumonia në moshën 90 vjeç. Mbreti i ri lëshoi ​​një deklaratë e cila lexonte "Lartmadhëria e tij Selman bin Abdulaziz El Saudi dhe të gjithë anëtarët e familjes dhe kombi vajton Mbrojtësin e Dy Xhamive të Shenjta, Mbretin Abdullah bin Abdulaziz, i cili vdiq saktësisht në ora 1 të mëngjesit të sotëm". Ai caktoi si Princin e Kurorës gjysmë vëllain e tij më të ri, Princin Mukrin.
parapamje|Sekretari Amerikan i Shtetit [[John Kerry me Selman në Bazën e Forcës Ajrore Andrews në Camp Springs, Maryland, 3 shtator 2015]] Pasi erdhi në pushtet, Selman riorganizoi kabinetin më 30 janar 2015. Halid bin Ali bin Abdullah el-Humejdan u bë shefi i inteligjencës. Princi Bandar bin Sultan u hoq nga posti i tij në këshillin e sigurisë dhe këshilltari i monarkut u hoq gjithashtu ashtu siç ishin djemtë e ish-monarkut Turki si guvernator i Riadit dhe Mishaal si guvernator i Mekës. Ali el-Naimi mbeti ministër i naftës dhe burimeve minerale, ashtu si Saud el-Feisal i Ministrisë së Punëve të Jashtme dhe Ibrahim Al-Assaf si ministër i financave. Selman gjithashtu "dha një pagë prej dy muajsh pagë për të gjithë punonjësit e shtetit saudit dhe personelin ushtarak", përfshirë pensionistët dhe studentët, ndërsa gjithashtu u kërkoi qytetarëve që "të mos më harrojnë në lutjet tuaja".
Reformat e hershme
Një nga gjërat e para që mbreti dhe djali i tij, Muhammed bin Selman, bënë ishte të modernizonin burokracinë qeveritare. Me vdekjen e Mbretit Abdullah, kishte deri në njëmbëdhjetë sekretari të qeverisë, dhe të gjitha këto u shfuqizuan dhe rindërtuan si vetëm dy, ]]Këshilli i Çështjeve Politike dhe të Sigurisë]] (CPSA), i kryesuar nga Zëvendës Princi i Kurorës Muhammed bin Najef, dhe Këshilli për Çështjet Ekonomike dhe të Zhvillimit (CEDA), i kryesuar nga Sekretari i Përgjithshëm i Oborrit Mbretëror, Princi Muhammed bin Selman, të cilëve iu dha liria për të riorganizuar plotësisht qeverinë dhe për të forcuar fuqinë e fraksionit Sudairi, të cilit të dy princërit i përkasin.
Kontrolli i trazirave
parapamje|250x250px|Grada e oficerëve të Policisë Kombëtare Islandeze me pajisje të plota për protesta gjatë protestave të shoferit të kamionit islandez të vitit 2008. Masat e kontrollit të trazirave përdoren nga forcat e zbatimit të ligjit, ushtria, paraushtarake ose forcat e sigurisë për të kontrolluar, shpërndarë dhe arrestuar njerëzit që janë të përfshirë në një trazirë, demonstratë të paligjshme ose protesta të paligjshme.
Nëse një trazirë është spontane dhe irracionale, veprimet që i bëjnë njerëzit të ndalojnë dhe të mendojnë për një moment (p.sh. zhurma të forta ose lëshimi i udhëzimeve me një ton të qetë) mund të jenë të mjaftueshme për ta ndaluar atë. Megjithatë, këto metoda zakonisht dështojnë kur ka një zemërim të fortë me një shkak legjitim, ose kur trazirat ishte planifikuar ose organizuar. Personeli i kontrollit të trazirave ka përdorur prej kohësh armë më pak vdekjeprurëse si shkopinj dhe kamxhik për të shpërndarë turmat dhe për të arrestuar rebelët. Që nga vitet 1980, oficerët e kontrollit të trazirave kanë përdorur gjithashtu gaz lotsjellës, sprej piper, plumba gome, granata trullosëse dhe tasera elektrike. Në disa raste, skuadrat e trazirave mund të përdorin gjithashtu pajisje akustike me rreze të gjatë, topa uji, automjete të blinduara luftarake, mbikëqyrje ajrore, qen policie ose policë të hipur mbi kuaj. Personat që kryejnë kontrollin e trazirave zakonisht veshin pajisje mbrojtëse të tilla si helmeta kundër trazirave, maska ​​për fytyrën, forca të blinduara të trupit (jelekët, mbrojtëset e qafës, jastëkët e gjurit, etj.), maska ​​gazi dhe mburoja kundër trazirave.
Ka pasur raste kur armët vdekjeprurëse janë përdorur për të shtypur me dhunë një protestë ose trazira, si në Masakrën e Bostonit, Masakrën e Haymarket, Masakrën e Bananeve, Revolucionin Hungarez të vitit 1956, Të shtënat e Kent State, Kryengritja Soweto, Masakra Mendiola, E Diela e Përgjakshme (1905), Masakra e Ponce, E diela e përgjakshme (1972), protestat e sheshit Tiananmen 1989, protestat e Venezuelës 2017, protestat kufitare të Gazës 2018-2019, protestat e Ligjit për ndryshimin e shtetësisë, protestat e Sri Lankës 2022 dhe protestat e Mahsa Amini.
Shiko edhe
SWAT, Policia.
Nikolla i Mirës
Vdiq më 6 dhjetor të vitit 343.
Jeta dhe vitet e hershme
Nikolla lindi në Patara të Likisë në fund të shekullit të 3-të nga prindër të krishterë, që kishin qenë për një kohë të gjatë pa fëmijë. Që në moshë të vogël, ai shfaqi një dashuri të madhe për virtytin dhe zell për ruajtjen e porosive të Kishës. I devotshëm dhe i prirë për heshtje, ai u edukua në teologji dhe, ndërkohë që ishte i ri, u dorëzua prift nga ungji i tij, kryepiskopi Nikolla. Për shumë vjet u ushtrua në kreshmë, agripni dhe lutje. Që kur i vdiqën prindërit, ai ua dha gjithçka që kishte të varfërve, bujaria e tij në lëmosha u bë kudo e njohur. parapamje|305x305px|Ikona e Shën Kollit
Veprimtaria e gjerë bamirëse e baritore
Nikolla e shikonte veten e tij si një kujdestar i të mirave që u takonin të varfërve dhe u përkujdes në mënyrë të veçantë që bamirësitë e tij të mbeteshin përherë të fshehura nga sytë e njerëzve, për të mos humbur shpërblimin hyjnor (Mateu 6:1-4 ). Në tri raste ai la në fshehtësi ar të mjaftueshëm për martesën e tri vajzave, të cilat, ati i tyre, ngaqë kishte rënë në borxhe, mendonte t’i kthente në prostituta. Kur i ati i vajzave zbuloi se kush ishte ndihmësi i tij, Nikolla e bëri atë t’i premtonte se nuk do t’i tregonte njeriu për këtë ngjarje.
Gjatë persekutimit të fundit të madh nën sundimin e Dioklecianit dhe të Maksimianit (305), shën Kolli u burgos, por ai vazhdonte ta fuqizonte grigjën e tij në besën e krishterë. Me ardhjen e Konstandinit në fuqi, ai u tregua mjaft i zellshëm për shkatërrimin e tempujve paganë. Në vitin 325, Shën Kolli mori pjesë në Sinodin (Këshillin) e Parë Ekumenik (325) ku dënoi herezinë e Ariosit, bashkë me shenjtorët e tjere si Shën Silvestri i Romës (2 Janar), Aleksandri i Aleksandrisë (29 Maj), Spiridhoni i Trimithundës (12 Dhjetor) dhe të tjerë. Kjo herezi kishte shkaktuar një trazirë të madhe dhe e kishte përçarë Kishën.
== Mrekullitë e shumta == Krahas ndihmës së të varfërve e të braktisurve, kreu dhe shumë mrekulli, gjë për të cilat u bë i njohur te njerëzit. Kur po shkonte për pelegrinazh në Jeruzalem, ai i qetësoi me anë të lutjes së tij dy herë me radhë erërat, që po rrezikonin anijen me të cilën po udhëtonte.
Ai e shpëtoi qytetin e Mirës nga zia e bukës, duke iu shfaqur të zotit të një anijeje të ngarkuar plot me misër dhe duke i thënë se duhej ta sillte dhe ta shkarkonte në Mirë ngarkesën e tij. Më vonë, shpëtoi jetët e tre oficerëve romakë të akuzuar për konspiracion, duke iu shfaqur në ëndërr perandorit Konstandin dhe prefektit intrigant Avlavio. Plot me mirënjohje për shenjtorin, tre ushtarakët u bënë murgj.
Në shumë raste të tjera, si gjatë kohës kur ishte gjallë, ashtu edhe pas largimit të tij nga kjo botë, shën Kolli ndihmoi me një mënyrë të mrekullueshme shumë anije që ishin në rrezik dhe shumë njerëz që ishin në vështirësi gjatë udhëtimeve të tyre. Prandaj, ai nderohet si mbrojtësi i të gjithë atyre që lundrojnë në det. Kështu, një ditë gjatë një stuhie të fortë, ai u shfaq në bashin e një anijeje në rrezik mbytjeje dhe e çoi të sigurt drejt portit më të afërt. Ndërsa në një rast tjetër shpëtoi një njeri që ra në ujë, i cili, ndërsa ishte duke rënë, thirri me të madhe: “Shën Nikolla, ndihmomë!”. Shumë i çuditur, ai njeri e gjeti veten menjëherë në shtëpi, i rrethuar nga familja e tij. Për këtë arsye, në ikonografi ai shpesh paraqitet në anije, duke shpëtuar marinarë, që rrezikojnë të mbyten.
Nuk kishte fatkeqësi në të cilën ai të mos shkonte për të ndihmuar njerëzit i shtyrë nga dhembshuria, apo padrejtësi që të mos e ndreqte ai. Në grigjën e tij nuk kishte grindje e përçarje, sepse shën Nikolla i zgjidhte të gjitha. Kudo që ndodhej, atmosfera e një paqeje rrezatuese që e rrethonte gjithmonë, e bënte që të njihej menjëherë se kush ishte.
Dëshmi të shumta për mrekulli të shën Kollit vazhdojnë deri në ditët tona.
Largimi nga jeta
U largua nga kjo botë më 6 Dhjetor të vitit 343. Kur ai fjeti, besimtarët vajtonin që humbën bariun dhe përkujdesjen e tyre, me anë të të cilit kishin marrë aq shumë bamirësi. Lipsani i tij u vendos në një kishë të ndërtuar për nder të tij në Mirë, ku nderohej çdo vit nga një numër i madh besimtarësh. Në vitin 1087, pasi Mira ra në duart e saraçenëve, reliket e shenjtorit u transferua në Bari të Italisë, i shoqëruar nga shumë mrekulli, ku nderohet edhe sot.
Nderimi i shenjtorit
Shën Kolli nderohet nga të krishterët si shenjtor mbrojtës i detarëve, peshkatarëve, vozabërësve, tregtarëve, fëmijeve, djemve e vajzave, studentëve, farmacistëve, parfumeristëve.
Parfondru
Parfondru është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Parfondru ka një popullsi prej 359 banorë dhe sipërfaqe 9.08 km², me një dendësi prej 40 banor/km².
Jolanda Kodra
Jolanda Kodra (1910 - 1963) ishte shkrimtare dhe përkthyese shqiptare, një nga gratë e para shkrimtare të gjuhës shqipe, si dhe një përkthyese në gjuhën italiane të veprave të shkrimtarëve shqiptarë, të tillë si Ndre Mjeda, Migjeni, Petro Marko, dhe Sterjo Spasse.
Jeta
Jolanda ishte një italiane, e lindur me emrin Iolanda Guazzoni, në vitin 1910, në Romë, Itali, dhe është mbesa e Enrico Guazzoni, një skenarist dhe regjisor filmi Italian. Ajo po ndiqte studimet në një lice klasik, kur u takua me Malo Kodrën, me origjinë nga Gjirokastra, i cili ishte student në Romë. Ai ishte një mësues i palestrës, e solli atë në Shqipëri në vitin 1931. Ajo së shpejti mësoi gjuhën shqipe dhe filloi jo vetëm të komunikonte mirë, por edhe të publikonte poezi në shqip, si dhe artikuj kritikë letrar në revistat e njohura si Hylli i Dritës, Përpjekja shqiptare, Fryma, Njeriu dhe Tomori për shkrimtarët si Naim Frashëri, Gjergj Fishta, Migjeni, Ndre Mjeda. Kodra ka punuar veçanërisht për Migjeni dhe Mjedën, të cilën më vonë e përkthente në italisht. Ajo ishte një nga gratë e para që publikoi në Shqipëri, në shoqëri të Selfixhe Ciu dhe Musine Kokalari.
Pas Luftës së dytë Botërore punoi si përkthyese nga dhe në italisht, si dhe rusisht, e ndër të tjera, shkrimtarë të tillë si Petro Marko dhe Sterjo Spasse. Ajo nuk u lejua as të japë mësim në regjimin komunist, as të kthehet në vendin e saj deri në vitin 1962, një vit para vdekjes.
Puna si përkthyese
Kodra përktheu në italisht pothuajse veprën e plotë të Migjenit. Ajo punoi me poezinë e tij në versionin e vitit 1957, të botuar nga Skënder Luarasi, dhe përfundoi ato në vitin 1962, me titull Poesie e prose. Kënga e vetme që mungon është Kanga e fundit. Gjithashtu ajo i hoqi shënimet e Migjenit, si dhe disa titra të disa poezive të tilla si ajo e Dityramb Nietzsche-an, Melodisë kombëtare (Melodisë kombëtare)  dhe devotshmërisë. Përkthimet e saj të viteve '60 janë shumë të çmuara, sepse në ditët e sotme vështirë se mund të gjesh. Kodra është shumë e saktë në përkthime me tekstin origjinal, i cili ishte një domosdoshmëri në ato vite për një përkthyes. Për këtë arsye ka një ndryshim emocional në përkthimet e Kodrës.
Jezid I
Në 676 (56 H), Muavije e bëri atë trashëgimtarin e tij të dukshëm. Disa muslimanë të shquar nga Hixhazi, përfshirë Hyseinin, Abdullah ibn el-Zubejri dhe Abdullah ibn Omer, refuzuan të pranonin emërimin e tij. Pas pranimit të tij pas vdekjes së Muavijes në vitin 680, Yazidi kërkoi besnikëri nga këta tre, por vetëm ibn Omer e njohu atë, ndërsa dy të tjerët refuzuan dhe u arratisën në Haramin e Mekës. Kur Hyseini ishte duke shkuar në Kufa për të udhëhequr një revoltë kundër Jezidit, ai u vra me grupin e vogël të mbështetësve nga forcat e Jezidit në Betejën e Qerbelasë. Vrasja e Hysejnit çoi në pakënaqësi të përhapura në Hixhaz, ku Abdullah ibn el-Zybejr përqendroi kundërshtimin e tij ndaj sundimit të Jezidit dhe u mbështet nga shumë njerëz në Mekë dhe Medinë. Pas përpjekjeve të dështuara për të rifituar besimin e Ibn Zubejrit dhe njerëzve në Hixhaz përmes diplomacisë, Jezidi dërgoi një ushtri për t'i dhënë fund rebelimit. Ushtria mundi Medinasit në Betejën e el-Harrah në Gusht 683 dhe qyteti u grabit për tri ditë. Më vonë rrethimi vijoi në Mekë, i cili zgjati disa javë, gjatë së cilës Qabja u dëmtua nga zjarri. Rrethimi përfundoi me vdekjen e Jezidit në nëntor 683 dhe hilafeti ra në luftë civile.
Jezidi konsiderohet një sundimtar i paligjshëm dhe një tiran nga shumë muslimanë për shkak të pushtetit të tij të trashëguar, vdekjes së Hyseinit dhe sulmeve ndaj qytetit të Medinës nga forcat e tij. Historianët modernë paraqesin një pikëpamje të butë dhe e konsiderojnë atë një sundimtar të aftë, megjithëse më pak i suksesshëm se babai i tij. parapamje|300x300px|Monedhë e [[Kalifati Emevi|Kalifatit Omajad në kohën e Jezid ibn Muavije. BCRA (Basra) "Ubejdullah ibn Zijad, guvernator". Datë AH 60 = AD 679/680. Busti i stilit Sasanian duke imituar Husrevin II ; Bismilah dhe katër fishekë në marsh / altar zjarri me shirita dhe shërbëtorë; ylli dhe hëna në flakë; data në të majtë, emri në të djathtë.]]
Jeta e hershme
Jezidi ka lindur në vitin 646 të Muavijes ibn Ebu Sufjan dhe Maisun bint Bahdal, e bija e udhëheqësit të fuqishëm të Beni Kalb Bahdal ibn Unejf, dhe u rrit me fisin e tij amë, Kalbitët. Ai udhëhoqi disa fushata kundër Perandorisë Bizantine dhe në vitin 670 mori pjesë në një sulm ndaj Konstandinopojës. Ai gjithashtu ka kryer Haxhin në disa raste.
Emërimi si kalif
Deri në fund të luftës së parë civile islame (Gusht 661), Muavije u bë sundues i vetëm i perandorisë si rezultat i një traktati paqeje me Hasan ibn Aliun, i cili kishte kontrolluar pjesën më të madhe të perandorisë pas vrasjes së babait të tij Ali disa muaj më parë. Kushtet e traktatit përcaktonin se Muavije nuk do të propozonte një pasardhës. Megjithatë, në vitin 676, disa vjet para vdekjes së tij, Muavije emëroi Jezidin. Muavije dhe Shura vendosen Jezidin në Damask, ku i pari kishte thirrur njerëz me ndikim nga të gjitha krahinat në kryeqytet dhe i kishte bindur ata në një mënyrë apo tjetrën. Muavije pastaj urdhëroi Meruan ibn Hakamin, në atë kohë guvernatori i Medinës, për të informuar popullin e Medinës, për vendimin e Muavijes. Meruani u përball me rezistencë ndaj këtij njoftimi, veçanërisht nga Hysejn ibn Ali, Abdullah ibn ez-Zybejri, Abdullah ibn Omer dhe Abdurrahman ibn Ebi Bekri. Muavije shkoi vetë në Medinë dhe filloi të detyronte katër disidentëve, të cilët më pas u arratisën në Mekë. Muavije i ndoqi ata dhe kërcënoi disa prej tyre me jetë, por mori vetëm refuzim. Sidoqoftë ai ishte i suksesshëm në bindjen e popullit të Mekës se këta katër burra kishin premtuar besnikërinë e tyre dhe premtuan besnikëri ndaj Jezidit. Kur u kthye në Damask, ai siguroi besnikëri edhe nga njerëzit e Medinës. Kundërshtarët më pas heshtën. Orientalisti gjerman Julius Wellhausen dyshon në këtë histori,, ndërsa Bernard Lewis shkruan se homazhi ishte rregulluar me përzierje të diplomacisë dhe ryshfetit dhe, në masë më të vogël, me forcë.
Para se të vdiste, Muavije i la Jezidin një amanet, duke e udhëzuar atë në çështjet e qeverisjes së Hilafetit. Ai e këshilloi atë të ruheshin nga Hyseini dhe Ibn el-Zybejri dhe parashikoi se njerëzit e Irakut do ta tërheqin Hyseinin në rebelim dhe pastaj do ta braktisin atë. Jezidi u këshillua më tej ta trajtojë Hyseinin me kujdes dhe të mos e derdhë gjakun e tij, pasi ai ishte nipi i Muhammedit. Ibn el-Zybair, në anën tjetër, duhej të trajtohej ashpër, nëse nuk arrinte të kuptonte. Muavije gjithashtu e këshilloi atë të trajtojë mirë njerëzit e Hixhazit.
Mbretërimi
Pas suksesit, Jezidi i kërkoi guvernatorëve të të gjitha provincave që të betohen për besnikëri. Betimi i nevojshëm u sigurua nga të gjitha anë e vendit. Ai i shkroi guvernatorit të Medinës Ualid ibn Utba ibn Ebu Sufjan, duke e informuar atë për vdekjen e Muavijes. Ai e lidhi një shënim të vogël me letrën, duke i kërkuar atij të siguronte besnikëri nga Hysejn ibn Ali, Abdullah ibn el-Zybejri dhe Abdullah ibn Umer. Shënimi shkruante: "Seize Husayn, Abdullah ibn Umar, and Abdullah ibn al-Zubayr to give the oath of allegiance. Act so fiercely that they have no chance to do anything before giving the oath of allegiance. Peace be with you." Ualidi kërkoi këshillën e Meruan ibn Hakam për këtë çështje. Meruan sugjeroi që ibn el-Zubejri dhe Hysejni duhet të detyroheshin të premtonin besnikërinë pasi që ishin të rrezikshëm, ndërsa ibn Umeri duhej lënë i qetë pasi nuk paraqiste kërcënim. Kur u thirr nga Ualidi, Hyseni u përgjigj thirrjes, ndërsa ibn el-Zubejri nuk e bëri. Kur Hyseini u takua me Ualidin dhe Meruanin në një takim gjysmë-privat gjatë natës, ai u informua për vdekjen e Muavijes dhe për pranimin e Jezidit në kalifatin. Kur u pyet për premtimin e tij për besnikëri ndaj Jezidit, Husejni u përgjigj se dhënia e besnikërisë së tij private do të ishte e pamjaftueshme, një gjë e tillë duhet të jepet në publik. Ualidi ra dakord për këtë, por Meruani e ndërpreu duke kërkuar që Ualidi të burgoste Hyseinin dhe të mos e linte të largohej derisa të jepte zotimin e besnikërisë ndaj Jezidit. Në këtë ndërprerje, Meruani u qortua nga Hyseini, i cili më pas doli i padëmtuar. Hysejni kishte grupin e tij të përkrahësve të armatosur duke pritur afër vetëm në rast se ndodhte një përpjekje e dhunshme për ta kapur atë. Menjëherë pas daljes së Hysejnit, Meruani e paralajmëroi Ualidin, i cili e refuzoi Meruanin, duke justifikuar refuzimin e tij për të dëmtuar Hyseinin duke thënë: "Në Ditën e Ringjalljes një njeri që është [përgjegjës] për gjakun e Hyseinit [do të peshojë] pak në Peshoren e Perëndisë ". Ibn el-Zubejri u nis për Mekën natën. Në mëngjes Ualidi dërgoi tetëdhjetë kalorës pas tij, por ai u arratis. Hyseini gjithashtu u largua për në Mekë menjëherë pas, pa bërë betimin e besnikërisë ndaj Jezidit. I pakënaqur me dështimin e tij për të marrë besnikërinë, Jezidi zëvendësoi Ualidin me Amr ibn Said si guvernator.
Në kundërshtim me Hyseinin dhe Ibn el-Zybejrin, Abdullah ibn Umeri, Abdurrahman ibn Ebu Bekiri dhe Abdullah ibn Abasi, të cilët kishin kundërshtuar emërimin e Jezidit nga Muavija, tani i betohen për besnikëri atij.
Sulmi në Qerbela
Në Mekë Hysajni mori letra nga banorët e Kufës, duke e ftuar atë për t'i udhëhequr ata në revoltë kundër Jezidit. Për të vlerësuar situatën në Kufa, Hyseini dërgoi kushëririn e tij Muslim ibn Akil. Ai gjithashtu i dërgoi letra Basrës, por lajmëtari i tij iu dorëzua guvernatorit Ubejdullah ibn Zijadit dhe u vra. Ibn Akili u prit me mbështetje të madhe në Kufa dhe e informoi Hyseinin për situatën, duke sugjeruar që ai të bashkohet me ta në Kufa. Jezidi urdhëroi Ubejdullah ibn Zijadin të shkojë në Kufa dhe të ekzekutojë ose burgosë Ibn Akilin. Ibn Zijad e shtypi rebelimin pa mëshirë dhe vrau ibn Akilin.
I inkurajuar nga letra e Ibn Akilit, Hysejni u nis për në Kufa, duke injoruar paralajmërimet nga Abdullah ibn Umeri, Abdullah ibn el-Zybejr dhe Abdullah ibn Abas se banorë e Kufës nuk mund të besoheshin. Gjatë rrugës për në Kufa, ai mori raportin e vdekjes së Muslim ibn Akilit në duart e njerëzve të Jezidit dhe se Kufanet kishin ndryshuar anë. Hysejni dhe shokët e tij, megjithatë, vazhduan udhëtimin e tyre drejt Kufës. Ibn Zijad dërgoi rreth 4000 burra, të cilët i detyruan të dilnin në kamp në shkretëtirën e Qerbelasë. Hysejni dhe 72 shokë të tij meshkuj u vranë më 10 tetor 680. Familja e Hysejnit u morën si të burgosur. Kjo ngjarje krijoi një protestë të gjerë dhe imazhi i Jezidit pësoi shumë. Ai gjithashtu ndihmoi kristalizimin e thjeshtë të kundërshtimit të Jezidit në një lëvizje kundër Omajadëve bazuar në aspiratat e Dinastisë së Aliut dhe kontribuoi në zhvillimin e identitetit shiit.
Revolta e Abdullah ibn el-Zybejrit
Ibn el-Zybejri fshehurazi filloi marrjen e betimit për besnikëri në Mekë. Pasi dëgjoi këtë, Jezidi dërgoi një zinxhir argjendi tek ibn el-Zybejri me qëllim që ta qetësonte atë. Por ai e fundit refuzoi. Pastaj Jezidi dërgoi për ta arrestuar një forcë të udhëhequr nga vëllai i ibn el-Zybejrit, Amr, i cili ishte në kundërshtim me vëllain e tij. Forca u mposht dhe Amr u vra. Pas vdekjes së Hyseinit në Qerbela, ndikimi ibn el-Zybejrit arriti në Medinë dhe Kufa. Për të kundërshtuar ndikimin në rritje të ibn el-Zubejrit në Medinë, Jezidi ftoi njerzit me më ndikim të qytetit në Damask dhe u përpoq të ndikonte tek ata me dhurata. Ata, megjithatë, ishin të pashpresë dhe në kthimin e tyre në Medinë treguan përralla për stilin e jetës së tij dhe praktikave të konsideruara nga shumë njerëz të pavlera, duke përfshirë pirjen e verës, gjuetinë me kafshët dhe dashurinë e tij për muzikën. Medineja hoqi dorë nga besnikëria e tyre ndaj Jezidit pasi dëgjoi këto detaje dhe dëboi guvernatorin dhe omajadët që banonin në qytet. Jezidi dërgoi një ushtri prej 12,000 burra nën komandën e Muslim ibn Ukba për të rifituar Hixhazin. Deri në fund të Gushtit të 683 Ibn Ukba iu afrua Medines dhe i dha Medines tre ditë për të rishikuar, por u refuzua. Kur përfundoi ultimatumi, filloi beteja në të cilën Medinasit u mundën. Pas plaçkitjes së qytetit për tre ditë dhe duke detyruar rebelët të rinovojnë besnikërinë e tyre, ushtria siriane u nis për në Mekë për të nënshtruar ibn el-Zybejrin. Sipas një historie, qyteti nuk u plaçkit, por vetëm kryetarët e rebelimit u ekzekutuan. Ibn Ukba vdiq në rrugën për në Mekë dhe urdhëroi t'i kalonte Hysein ibn Numajr el-Sakuni, i cili e rrethoi Mekën në Shtator 683. Rrethimi zgjati disa javë, gjatë së cilës Qabja u dogj. Vdekja e papritur e Jezidit në Nëntor 683 përfundoi fushatën dhe e hodhi kalifatin në rrëmujë dhe luftë civile. Ibn el-Zybejri e shpalli veten hapur kalif ku Iraku dhe Egjipti erdhën në pushtetin e tij.
Vdekja dhe pasardhësit
Jezidi vdiq në Nëntor 683 në Huvarin. Mosha e tij raportohet të ketë qenë midis 35 dhe 39 vjeç. Djali i tij Muavije II, të cilin e kishte emëruar, u bë halif. Megjithatë, kontrolli i tij ishte i kufizuar në disa pjesë të Sirisë megjithatë, dhe ai vdiq pas disa muajsh nga disa sëmundje. Disa burime të hershme pohojnë se Muavije II abdikoi para vdekjes së tij. Sidoqoftë, Marvan ibn Hakami u bë kalifi më pas dhe halifati Sufjanid mbaroi.
Trashëgimia
Jezidi konsiderohet si një figurë e keqe nga shumë myslimanë, veçanërisht nga Shiitët. Ai ishte personi i parë në historinë e Kalifatit që emëruar si trashëgimtar në bazë të lidhjes me gjak, dhe kjo u bë traditë më pas. Ai konsiderohet si një tiran që ishte përgjegjës për tri krime të mëdha gjatë kalifatit të tij: vdekja e Hysein ibn Ali dhe pasuesve të tij në Betejën e Qerbelasë e cila konsiderohet një masakër; pas betejës së el-Harra, në të cilën trupat e gjeneralit të Jezidit, Muslim ibn Ukba plaçkitën qytetin e Medinës; dhe djegia e Qabes gjatë rrethimit të Mekës, e cila u hodh mbi komandantin e Jezidit Hysejn ibn Numejr. Për më tepër, për shkak të zakoneve të tij të pirjes, vallëzimit dhe gjuetisë, dhe mbajtja e kafshëve shtëpiake si qenët dhe majmunët, ai konsiderohet i pavlerë dhe i padenjë për udhëheqjen e bashkësisë muslimane.
Përkundër reputacionit të tij në qarqet fetare, historianët akademikë përgjithësisht portretizojnë një pikëpamje më të favorshme për Jezidin. Sipas Jullius Wellhausen, Jezidi ishte një sundimtar i butë, i cili përdori dhunën vetëm kur ishte e nevojshme dhe nuk ishte një tiran që tradita fetare e portretizon atë. Michael Jan de Goeje e përshkruan atë si "një princ dashamirës dhe bujar". Sipas GR Hawting, ai u përpoq të vazhdonte politikat diplomatike të babait të tij. Por, ndryshe nga Muavije, ai nuk pati sukses në fitimin e opozitës me dhurata dhe ryshfete. Në pikëpamjet e Bernard Lewis, Jezidi ishte një sundimtar i aftë, por u kritikua shumë nga historianët e arabëve më vonë.
Ai ndërpreu politikën e Muavijes për bastisjet kundër Perandorisë Bizantine dhe u përqëndrua në stabilizimin e kufijve. Ishujt në Detin e Marmara u braktisën.
Shënime
<references group="lower-alpha" responsive="1">
Shkoza (Prizren)
Shkozë është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë.
Klani i Zemunit
Klani i Zemunit (serbisht: Земунски клан) është një nga grupet e organizuara kriminale në Beograd, me qendër në komunën e Beogradit Zemun. Kulmi më i madh u përjetua në periudhën nga 2000 deri në 2003, domethënë deri në vrasjen e kryeministrit serb Zoran Gjingjiç. Ata ishin të përfshirë në të gjithë krimet: Narkotikët, atentatet, rrëmbimet dhe rekordet. Drejtuesi i klanit te Zemunit ishte Dushan Spasojeviq Shqiptar dhe zëvendësi i tij ishte Mile Lukoviq Kum. Të dhënat e policisë thonë se grupi në kulmin e pushtetit kishte më shumë se 10,000 anëtarë dhe më shumë u arrestuan në fushatën "Sablja", e cila u zhvillua pas vrasjes së kryeministrit. Grupi gjithashtu bashkëpunoi dhe ishte në kontakt të ngushtë me policinë dhe njësinë ushtarake të "Beretat e kuqe" dhe komandantin e saj Millorad Ullemek Legija. Pasi Spasojeviç dhe Lukoviç u vranë nga policia serbe në 2003, Lluka Bojoviç, një nga tigrat e Arkanit, mori drejtimin.
Cërcaca
Cërcacë (serbisht: Црцавац/Crcavac) është fshat në komunën e Leskocit, Serbi.
Flanxha
parapamje| Majtas - Flanxha e rrotës së trenit. Djathtas - Flanxha e rrotës së vagonit parapamje| Flanxha në rrotën e trenit Flanxha është një kreshtë, buzë ose skajë i dalë, i jashtëm ose i brendshëm që shërben për të rritur forcën (si flanxha e trarëve të hekurit që mund të jenë trarë në formën e I-së ose T-së ); për lidhjen ose transferimin e lehtë të forcës së kontaktit me një objekt tjetër (si flanxha në fund të një tubi, pistonave me avull, etj., ose në lentet e montuara në aparatin fotografik ); ose për stabilizimin dhe drejtimin e lëvizjeve të një makine ose pjesëve të saj (si flanxha e brendshme e trenave ose rrotat e tramvajit, të cilat i mbajnë rrotat të mos dalin nga shinat ). Termi "flanxhë" përdoret gjithashtu për një lloj paisje që përdoret për të prodhuar flanxha.
Kafshët ujore
Peshqit janë kurrizorët e parë gjakftohtë.Ata sipas shkenctarëve klasifikohen ne 3 grupe:
1)Peshqit gojërrumbullakët.
2)Peshqit ashtërorë.
3)Peshqit.
Peshqet kane organe po ashtu si njerëzit.Peshqet perdoren edhe për ushqim,ne vetë njerëzit e perdorim per ushqim.Por,jo vetëm peshku përdoret për ushqim por edhe shumë kafshë të tjera që jetojnë në ujë.
Disa prej kafsheve ujore janë:
1.Grajpërusha e lumit.
2.Rraxha
3.Peshkaqeni tigër
4.Trofta e përrenjve
5.Krapi
6.Peshku i artë
7.Tuna pendëkaltër.
Peter Handke
Peter Handke është shkrimtar austriak. Ka qenë admirues i politikanit serb Sllobodan Millosheviq dhe nacionalizmit ekstrem serb gjatë luftërave në Bosnje dhe në Kosovë në vitet '90, për këtë arsye është quajtur fashist dhe i janë anuluar disa çmime ndërkombëtare në letërsi. Në vitin 2019 Akademia Suedeze ia dha Çmimin Nobel për Letërsi.