cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Federico Chiesa
2017–2020: Debutimi dhe ndeshjet e para
Chiesa mori thirrjen e parë në ekipin e parë nga trajneri Gian Piero Ventura për ndeshjen miqësore jozyrtare kundër San Marinos më 31 maj 2017. Ai luajti si titullar në këtë ndeshje, të cilën Italia e fitoi 8–0.
Në mars 2018, ai u thirr për ndeshjet miqësore kundër Anglisë dhe Argjentinës nga trajneri i përkohëshëm Di Biagio; ai debutoi zyrtarisht më 23 mars në humbjen 2–0 kundër Argjentinës.
Goli i tij i parë ndërkombëtar erdhi më 19 nëntor në fitoren rekord 9–1 kundër Armenisë në kualifikueset e Euro 2020; ai gjithashtu asistoi një nga golat e Ciro Immobiles dhe golin e Riccardo Orsolinit.
2021–vazhdon: Triumfi në Euro 2020 dhe paraqitjet e kufizuara
Në ndeshjen gjysëm-finale kundër Spanjës më 6 korrik, Chiesa shënoi golin e vetëm të Italisë me ndeshjen që u mbyll në barazim 1–1; Italia fitoi 4–2 me penallti dhe avancoi në finale. Ai u shpall sërisht lojtari i ndeshjes nga UEFA për performancën e tij. Pëse ditë më pas, në finalen e madhe kundër Anglisë, Chiesa pësoi një dëmtim në minutat e fundit të kohës së rregullt dhe u zëvendësua nga Federico Bernardeschi në minutën e 86të; Italia fitoi Kampionatin Evropian pasi mposhti anglezët 3–2 me penallti pasi koha e rregullt dhe ajo shtesë u mbyll në barazim 1–1. Për performancat e tij, Chiesa u emërua në Ekipin e Turnamentit.
Në tetor 2021, Chiesa mori pjesë në finalet e Ligës së Kombeve 2020–21. Ai asistoi golin e Lorenzo Pellegrinit në humbjen 2–1 kundër Spanjës në gjysëm-finalen e kompeticionit. Disa ditë më vonë, ai fitoi një penallti që u shënua nga Domenico Berardi në fitoren 2–1 kundër Belgjikës në ndeshjen për medaljen e bronztë.
Profili i lojtarit
Chiesa konsiderohej një lojtari i talentuar me prespektivë në rininë e tij. Ai është një lojtar i aftë, i talentuar, puntor dhe me teknikë të mirë, i cili zotëron staminë dhe shpejtësi. Ai luan zakonisht si anësor i majtë, pozicion në të cilin ai shfrytëzon aftësitë dribluese për të kaluar në qëndër dhe për të krijuar mundësi shënimi për shokët e ekipit. Ai gjithashtu mund të godasi vetë nga ai krah si dhe të përballet me mbrojtësit kundërshtar në duele një-kundër-një. Pavarësisht së këmba e tij e preferuar është e djatha, Chiesa mund të godasi saktësisht edhe me të majtën.
Chiesa mund të luaj në disa pozicione të tjera në sulm; përvec rolit të tij të preferuar si anësor i majtë, ai mund të luaj si mesfushor sulmues ose sulmues i dytë. Në disa raste ai ka luajtur edhe si qëndër-sulmues. Përveç kësaj, në disa raste të tjera ai është aktivizuar në role më të tërhequra, si mesfushor qëndror. Shpejtësia e tij dhe lëvizjet pa top i lejojnë të shfrytëzojnë hapsira dhe të bëjë inkursione sulmuese përpara.
Përveç aftësive të tij sulmuese, Chiesa njihet edhe për energjinë dhe nivelin e punës. Ai kontribon në mbrojtje duke vrapuar për të rifituar zotërimin e topit. Kjo gjë ka bërë që ai të aktivizohet edhe si anësor i tërhequr në formacionin 3–5–2 në disa raste të ralla. Për më tepër, ai ka marrë vlerësime në media për gjakftohtësinë e tij, falë prirjes së tij për të shënuar gola vendimtarë në ndeshje të rëndësishme.
Jeta personale
Babai i tij, Enrico, ka qënë gjithashtu futbollist profesionist. Ai ka luajtur për disa klube, si Parma, Fiorentina dhe Siena si dhe ka përfaqsuar kombëtaren italiane. Chiesa u regjistrua në Shkollën Ndërkombëtare të Firences, duke marrë klasa anglishteje. Ai qëndroi dy vite në universitet dhe studjoi në degën e shkencave sportive.
Personale
Urdhëra
Lomé
Lomé është kryeqyteti i Togos. Gjendet në skajin jug-perëndimor të Togos, dhe shtrihet përgjatë bregdetit të Gjirit të Guinesë. Z yrtarisht,<span style="background-color: rgb(255, 255, 255);"> aglomerati ka numëruar në regjistrimin e vitit 2010, 1 477 660 banorë, ndërsa qyteti ka 837 437 banorë.
Rehova (Berat)
është një fshat në Rrethin e Beratit në Shqipëri.
Ekonomia
== Historia =
Hambari i Fazli Osman Reshitajt
Hambari i Fazli Osman Reshitajt është një monument i trashëgimisë kulturore në Bubël, Malishevë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Banesa e Farie Duros
Banesa e Farie Duros është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "188610.06.1973".
Stacioni i trenit në Drenas
Stacioni i trenit në Drenas është një stacion i trenit (stacion hekurudhor) dhe njëkohësisht është monument i trashëgimisë kulturore në Drenas, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Historiku
Binari hekurudhor, Fushë Kosovë – Pejë është ndërtuar në vitin 1936 dhe përgjatë kësaj vije e cila shërbyer si urë lidhëse për dy pjesët vitale të shtetit të Kosovës: Rrafshin e Dukagjinit me Rrafshin e Kosovës e me këtë përmes Rrafshit të Dukagjinit edhe Anadrininë përmes vijës hekurudhore Klinë – Prizren e cila është ndërtuar në vitin 1963. Përgjatë kësaj linje kanë funksionuar një numër i konsiderueshëm i stacioneve hekurudhore për një kohë të gjatë të cilat kanë përbërë një pjesë të konsiderueshme të punëve prej të cilave hekurudhat kanë krijuar të hyra si nga transporti i mallrave ashtu edhe nga transporti i udhëtarëve.
Sipas të dhënave deri me ndërtimin e këtij binari qendër e rajonit të Drenicës ka qenë Komorani i cili ka qenë i përqendruar në rrugën magjistrale e cila ka lidhë kryeqendrën e Kosovës me Rrafshin e Dukagjinit – Pejën, Deçanin dhe Gjakovën. Pas ndërtimit të binarit në vitin 1936 qendra e rajonit të Drenicës kalon në Drenas dhe prej atëherë edhe ky stacion ka një rëndësi të veçantë duke përmbushur kërkesat e popullatës së Drenicës për transportin e udhëtarëve dhe të mallrave. Rëndësia e stacionit të Drenasit ka qenë e madhe para lufte, gjithashtu edhe sot është pothuajse stacioni kryesor prej nga sigurohen të hyrat e konsiderueshme për Hekurudhat e Kosovës duke e renditur tani për tani menjëherë pas stacionit hekurudhor në Miradi. Për udhëtarët e kësaj qendre treni ka qenë dhe është gjithnjë një mjet transporti i cili ka përmbushur kërkesat e tyre si nga baza materiale, ashtu edhe për nga komoditeti që ofron treni, sepse stacioni ndodhet në mes të qendrës dhe udhëtarët me mjaftë lehtësi mund ta përdorin për udhëtim. Duke marrë parasysh numrin e udhëtarëve që qarkullojnë brenda ditës nëpër këtë stacion problem të konsiderueshëm paraqet salla e pritjes sepse kapacitetet e sallës ekzistuese janë shumë të vogla për t’i plotësuar kërkesat e udhëtarëve dhe njëra prej vërejtjeve të udhëtarëve dhe personelit është pikërisht në këtë çështje. Por kur merret parasysh gjendja e popullatës së këtij rajoni dhe mundësit e tyre materiale hekurudha prapëseprapë është një mekanizëm shumë i rëndësishëm i transportit për këtë pjesë. Transporti i mallrave në këtë stacion gjithashtu zënë vend të rëndësishëm. Përmes këtij stacioni realizohet transporti i mallrave për nevojat e NewCo Feronikelit dhe kështu brenda një ndërrimi në këtë stacion manipulohet mesatarisht me nga 18 trena për nevojat e kësaj kompanie me të cilën Hekurudhat e Kosovës kanë kontratë për transport të mallrave. Kjo kompani realizon transport nga miniera e xehes së feronikelit në Gllavicë – Medvec dhe nga Kastrioti ku bartet një sasi e konsiderueshme e thëngjillit, gjithashtu edhe nga stacioni i Vollkovës për Feronikelin bartet xehe, thëngjill dhe kontejner nga Indonezia dhe vend tjera.
Arkadi
Flavius Arcadius (Ἀρκάδιος   'Arkádios' ; c 377 - 1 maj 408) ishte perandor Romak nga 383 në 408. Ai ishte djali i madh i gushtit Theodosius I (r . 379–395) dhe gruaja e tij e parë Aelia Flaccilla, dhe vëllai i Honorius (r . 393–423). Arkadius drejtoi gjysmën lindore të perandorisë nga viti 395, kur babai i tyre vdiq, ndërsa Honorius qeverisi perëndimin. Një sundimtar i dobët, mbretërimi i tij u dominua nga një sërë ministrash të fuqishëm dhe nga gruaja e tij, Aelia Eudoxia.
Lindja
Arkadius lindi më 377 në Hispania, djali i madh i Theodosius I dhe Aelia Flaccilla, dhe vëllai i Honorius, i cili do të bëhej perandori Romak Perëndimor. Në 19 Janar 383, babai i tij e shpalli Arkadius pesë-vjeçar një August dhe bashkë-sundimtar për gjysmën lindore të Perandorisë. Më vonë gjatë vitit, një deklaratë përkatëse bëri Honorius Augustus të gjysmës perëndimore. Arkadius i kaloi vitet e para nën tutelën e retorikut Themistius dhe Arsenius Zonaras, një murg.
Mbretërimi i hershëm
Si perandorë, të dy bijtë e Theodosiusit u treguan të papërvojë, të aftë për t'u dominuar nga vartësit ambiciozë. Në vitin 394 Arkadius ushtroi për pak kohë pushtet të pavarur me ndihmën e këshilltarëve të tij në Konstandinopojë, kur babai i tij Teodosi shkoi në perëndim për të luftuar Arbogastët dhe Eugeniusin. Theodosius vdiq në 17 Janar 395, dhe Arkadius, ende vetëm 17 vjeç, ra nën ndikimin e prefektit pretorian të Lindjes, Rufinus. Honorius, 10 vjeç, u dërgua në kujdestarinë e magjistarit Stilicho. Rufinus me ambicie kërkoi të martonte vajzën e tij me Arcadius dhe kështu të fitonte prestigjin e të qenit vjehrri i perandorit. Sidoqoftë, kur prefekti u thirr për biznes në Antioki (ku sipas Zosimus, Rufinus kishte Lucianus, vjen orientis, fshikulloi për vdekje me kamxhik të ngarkuar me plumb), Arkadius iu shfaq një pikturë e Aelia Eudoxia, vajza i luftës së ndjerë franke për luftë, Bauto. Duke parë interesin e perandorit të ri për Eudoxia Eutropius, eunuk praepositus sacri cubiculi, organizoi që të dy të takoheshin. Arcadius ra në dashuri dhe një martesë u rregullua shpejt, me ceremoninë e kryer më 27 Prill 395. Sipas Zosimus, Rufinus supozoi se vajza e tij do të ishte akoma nuse, vetëm kur zbuloi ndryshe kur procesioni martesor shkoi në rezidencën e Eudoxia sesa në shtëpinë e tij. Ngritja e Eudoksisë, e lehtësuar nga një gjeneral që ishte rival i Rufinusit, demonstron zhvendosjen e qendrave të pushtetit në oborrin lindor. Një hakmarrje e tillë për ndikim mbi perandorin e lakueshëm do të ishte një tipar i përsëritur i mbretërimit të Arcadius.
Kriza e parë me të cilën u përball Arcadius i ri ishte rebelimi i Visigothëve në 395, nën komandën e Alaric I (r . 395–410), të cilët u përpoqën të përfitonin nga pranimi i dy perandorëve romakë pa përvojë. Ndërsa Alariku marshonte drejt Kostandinopojës, duke plaçkitur Maqedoninë dhe Thrakën, oborri lindor nuk mund të ofronte asnjë përgjigje, pasi shumica e ushtrisë së saj kishte shkuar në Itali me Theodosius dhe tani ishte në duart e Stilicho. Ndoshta duke ndjerë një mundësi për të ushtruar pushtet edhe në gjysmën lindore të perandorisë, Stilicho deklaroi se Theodosius e kishte bërë kujdestar të të dy djemve të tij. Ai udhëtoi drejt lindjes, gjoja për t'u përballur me Alarikun, duke udhëhequr si forcat e tij ashtu edhe mercenarët gotikë të cilët Theodosius i kishte marrë në perëndim në luftën civile me Eugeniusin. Arkadi dhe Rufinusi ndiheshin më të kërcënuar nga Stilicho sesa nga Alaric; me zbritjen në Thesali Stilicho mori një urdhër perandorak për të dërguar përgjatë regjimenteve lindore, por ai nuk vazhdoi më tej. Stilicho u bind, duke rënë përsëri në Salona ndërsa Gainas udhëhoqi mercenarët në Kostandinopojë. Arkadi dhe shoqëruesit e tij e pritën Gainas në Campus Martius, një terren paradash ngjitur me qytetin, më 27 nëntor 395. Aty Rufinus u vra papritmas nga gotët, me urdhër të Stilichos dhe ndoshta me mbështetjen e Eutropius. Vrasja sigurisht që krijoi një mundësi për Eutropius dhe për gruan e Arcadius, Eudoxia, e cila zuri vendin e Rufinusit si këshilltarë dhe roje të perandorit.
Ndërsa Eutropius konsolidoi pushtetin e tij në kryeqytet, qeveria e shpërqendruar ende nuk arriti të reagonte ndaj pranisë së Alaric në Greqi. Në fillim Eutropius mund të ketë koordinuar me Stilicho rreth mbrojtjes së Illyricum; në vitin 397, kur Stilicho udhëhoqi personalisht një bllokadë që e detyroi Alarikun të tërhiqej në Epir, atmosfera e oborrit lindor kishte ndryshuar. Meqenëse as Arcadius dhe as Eutropius nuk dëshironin që Stilicho të ndërhynte në punët e perandorisë lindore, ata nuk dhanë më ndihmë ushtarake për Stilicho, i cili më pas braktisi bllokimin e Visigothëve. Me nxitjen e Eutropit, Arkadi shpalli Stilicho si një hostis publicus dhe erdhi në një marrëveshje me Alaric, duke e bërë atë magister militum për Illyricum. Në të njëjtën kohë, gjykata lindore e bindi Gildo, milicët magjistarë utriusque për Afrikam, për të transferuar besnikërinë e tij nga Honorius te Arcadius, duke bërë që marrëdhëniet midis dy gjykatave perandorake të përkeqësoheshin më tej.
Ndikimi i Eutropiusit zgjati katër vjet, gjatë së cilës kohë ai kërkoi të margjinalizonte ushtrinë dhe të promovonte zyrat civile brenda burokracisë. Ai solli në gjyq dy oficerë të shquar ushtarakë, Timasius dhe Abundantius. Ai gjithashtu bëri që Arcadius të prezantonte dy risi administrative: drejtimi i cursus publicus (zyra e postmasterit të përgjithshëm) dhe zyra e ngarkuar për prodhimin e pajisjeve ushtarake u transferua nga prefektët pretorianë te magister officiorum (master i zyrave). Së dyti, roli që mbajti Eutropius, praepositus sacri cubiculi (dhoma e madhe) iu dha grada e ilustruesve, dhe për këtë arsye e barabartë në rang me prefektët pretorianë. Në vjeshtën e vitit 397 ai lëshoi një ligj në emër të Arcadius, që synonte ushtrinë Romake, ku çdo komplot që përfshinte ushtarë ose regjimente barbare kundër personave që mbanin gradën e ilustruesve u konsiderua si tradhti, me komplotistët që do të dënoheshin me vdekje, dhe pasardhësit e tyre të privohen nga shtetësia.
Megjithëse në vitin 398, Eutropius udhëhoqi një fushatë të suksesshme kundër Huns në Armeninë Romake, bindja e tij për Arkadius për t'i dhënë atij konsullën për 399 shkaktoi protesta në të gjithë perandorinë. Për tradicionalistët, dhënia e konsullit për një eunuk dhe ish skllav ishte një fyerje për sistemin romak dhe romakët e tjerë bashkëkohorë dhe gjykata perëndimore refuzoi ta njohë atë si konsull. Kriza u përshkallëzua kur Ostrogothët që ishin vendosur në Azinë e Vogël nga Theodosius I, dhe i udhëhequr nga Tribigild, u rebeluan, duke kërkuar largimin e Eutropius. Perandori dërgoi dy forca për t'u marrë me Tribigild; i pari nën drejtimin e Leo u mund. I dyti, i komanduar nga Gainas, rivali i Eutropiusit në oborrin Lindor, u kthye në Arcadius dhe argumentoi se Ostrogothët nuk mund të mposhteshin dhe se do të ishte e arsyeshme të pajtoheshim me kërkesën e tyre. Megjithëse Arcadius ende dëshironte të mbështeste Eutropiusin, ishte ndërhyrja e gruas së tij Eudoxia që më në fund e solli Arcadius të merrte vendim të kundërt me vullnetin e tij, i cili pa një mundësi për të hequr qafe rivalin e fuqishëm dhe për ta zëvendësuar atë si figura kryesore me ndikim mbi Arcadius. Prandaj Arkadius e largoi Eutropiusin dhe e dërgoi në internim (17 gusht 399), para se ta kujtojë për t'u përballur me gjyqin dhe ekzekutimin gjatë vjeshtës së vitit 399. Edikti perandorak i lëshuar nga Arcadius që detajon dëbimin e Eutropius mbijeton:"Perandorët Arcadius dhe Honorius, Augusti, tek Aurelian, Prefekti Pretorian. Ne kemi shtuar në thesarin tonë të gjithë pasurinë e Eutropius, i cili ishte më parë Praepositus sacri cubiculi, pasi e kishte hequr shkëlqimin e tij dhe i kishte dhënë konsullatën nga njolla e ndotur e qëndrimit të tij, dhe nga kujtimi i emrit të tij dhe ndyrësisë së bazës. të tij ; në mënyrë që, të gjitha veprimet e tij të jenë shfuqizuar, të gjitha kohërat të jenë memece për të ; dhe që njolla e epokës sonë të mos shfaqet me përmendjen e tij ; dhe që ata që me trimërinë dhe plagët e tyre shtrijnë kufijtë Romakë ose ruajnë të njëjtën gjë me paanësi në mirëmbajtjen e ligjit, nuk mund të rënkojnë për faktin se shpërblimi hyjnor i konsultës është shkatërruar dhe ndotur nga një përbindësh i ndyrë. Le ta mësojë se i është hequr grada e patricës dhe të gjitha dinjitetet më të ulta që i ka njollosur me perversitetin e karakterit të tij. Që të gjitha statujat, të gjitha imazhet - qoftë prej bronzi, mermeri, ose të pikturuar me ngjyra, ose të ndonjë materiali tjetër të përdorur në art - ne urdhërojmë që të shfuqizohen në të gjitha qytetet, qytezat, vendet private dhe publike, që të mos munden, si një markë e turpit për epokën tonë, ndotin shikimin e shikuesve. Prandaj, nën sjelljen e rojeve besnike, le të merret në ishullin e Qipros, ku lajmëroni sublimitetin tuaj se ai është dëbuar ; kështu që aty i ruajtur me shumë kujdes, ai mund të jetë i paaftë të bëjë konfuzion me modelet e tij të çmendura."
Sundimi i mëvonshëm
Me rënien e Eutropiusit nga pushteti, Gainas u përpoq të përfitonte nga gjendja e tanishme e Arcadius. Ai u bashkua me Ostrogothët rebelë dhe, në një takim ballë për ballë me Arcadius, e detyroi perandorin ta bënte atë magister militum praesentalis dhe Konsull të caktuar për 401. Arkadius pranoi gjithashtu kur Gainas kërkoi shkarkimin e zyrtarëve të tjerë, të tillë si prefekti urban Aurelianus, si dhe një vend për vendosje për trupat e tij në Traki. Megjithatë, Arcadius refuzoi të bien dakord për kërkesën Gainas për një Arian kishës në Kostandinopojë për mercenarë e tij gotike, duke ndjekur këshillën e Gjon Gojartit, e Kryepeshkopi i Konstandinopojës.
Deri në korrik 400, veprimet e Gainas kishin irrituar një pjesë të konsiderueshme të popullsisë së Kostandinopojës deri në atë pikë sa që një trazirë e përgjithshme shpërtheu në kryeqytet. Megjithëse Gainas i kishte vendosur trupat e tij jashtë mureve të kryeqytetit, ai ose nuk ishte në gjendje ose nuk dëshironte t'i sillte në kryeqytet kur shumë gotë në qytet u gjuajtën dhe u sulmuan. Deri në 7,000 gotë u vranë në trazirat; ata që u strehuan në një kishë u vranë me gurë dhe u dogjën për vdekje, pasi morën lejen e perandorit dhe as nuk u dënua nga Kryepeshkopi i Kostandinopojës, Gjon Krisostom.
Megjithëse fillimisht duke qëndruar në dorën e tij (ndoshta përmes ndërhyrjes së Prefektit të ri Pretorian të Cezarit Lindor), Gainas u tërhoq përfundimisht me mercenarët e tij Gotikë në Traki dhe u rebelua kundër Arcadius. Ai u përpoq të merrte forcat e tij në të gjithë Hellespontin në Azi, por u përgjua dhe u mund nga Fravitta, një Got tjetër, i cili mbante pozicionin e magister militum praesentalis. Pas disfatës së tij, Gainas iku në Danub me pasuesit e tij të mbetur, por në fund të fundit u mund dhe u vra nga Uldin Hun në Traki.
Me rënien e Gainas, konflikti tjetër u shfaq midis Eudoxia dhe John Chrysostom. Kryepeshkopi ishte një individ i ashpër, asketik, i cili ishte një kritik i zëshëm i të gjitha shfaqjeve të pasurisë ekstravagante. Por zemërimi i tij ishte i prirur të përqendrohej veçanërisht tek gratë e pasura, dhe përdorimi i tyre i veshjeve, stolive dhe grimit si të kota dhe joserioze. Eudoxia supozoi se denoncimet e Chrysostom-it për ekstravagancën në veshjen femërore i drejtoheshin asaj. Ndërsa tensionet midis të dyve u përshkallëzuan, Gojarti, i cili mendonte se Eudoksia kishte përdorur lidhjet e saj perandorake për të marrë zotërimet e gruas së një senatori të dënuar, predikoi një predikim në 401 në të cilin Eudoxia quhej haptas Jezebel, gruaja famëkeqe e Izraelitit mbreti Ashabi. Eudoxia u hakmor duke mbështetur Peshkopin Severian të Gabalës në konfliktin e tij me Chrysostom. Ndërsa Chrysostom ishte shumë i popullarizuar në kryeqytet, trazirat shpërthyen në favor të Kryepeshkopit, duke i detyruar Arcadius dhe Eudoxia të tërhiqeshin publikisht dhe t'i luteshin Chrysostom të revokonte shkishërimin e Severian.
Paqja ishte jetëshkurtër. Në Shtator 403 një statujë argjendi e Eudoxia u ngrit në Augustaion, pranë kishës Magna Ecclesia. Chrysostom, i cili po zhvillonte një meshë në atë kohë, denoncoi ceremonitë e zhurmshme të kushtimit si pagane dhe foli kundër Perandoreshës me fjalë të ashpra: "Përsëri Herodiada trondit; përsëri ajo është e shqetësuar; ajo kërcen përsëri; dhe përsëri dëshiron të marrë kokën e Gjonit në një karikues ", një aludim për ngjarjet rreth vdekjes së Gjon Pagëzorit. Këtë herë Arcadius nuk ishte i gatshëm të harronte fyerjen ndaj gruas së tij; një sinod i ri u thirr në fillim të vitit 404, ku Gojarti u dënua. Arkadius hezitoi deri në Pashkë për të zbatuar dënimin, por Gojarti refuzoi të shkonte, edhe pasi Arcadius dërgoi një skuadër ushtarësh për ta shoqëruar në internim. Arcadius zvarriti, por deri në 20 qershor 404, perandori më në fund arriti ta bënte Kryepeshkopin të nënshtrohej, dhe ai u dërgua në vendin e tij të dëbimit, këtë herë në Abkhazia në Kaukaz. Eudoxia nuk e shijoi fitoren e saj për shumë kohë, duke vdekur më vonë atë vit.
Vdekja
Me kalimin e Eudoksisë, Arkadius edhe një herë ra nën sundimin e një anëtari të oborrit të tij, kësaj radhe Anthemit kompetent, Prefektit pretorian. Ai do të sundonte në emër të Arcadius për katër vitet e fundit të mbretërimit të tij, duke kërkuar të riparonte dëmin e bërë nga paraardhësit e tij. Ai u përpoq të shërojë ndarjet e dekadës së kaluar duke u përpjekur të bëjë paqe me Stilicho në Perëndim. Sidoqoftë, Stilicho e kishte humbur durimin me oborrin lindor dhe më 407 inkurajoi Alarikun dhe Visigotët të kapnin prefekturën pretoriane të Ilirikut dhe t'ia dorëzonin perandorisë perëndimore. Plani i Stilichos dështoi dhe menjëherë më vonë, më 1 maj 408, Arkadi vdiq. Ai u pasua nga djali i tij i ri, Theodosius
Ashtu si Kostandini i Madh dhe disa nga pasardhësit e tij, ai u varros në Kishën e Apostujve të Shenjtë, në një sarkofag porfiri që u përshkrua në shekullin e 10-të nga Kostandin VII Porfirogjenit në De Ceremoniis. majtas|parapamje|200x200px| Solid i Arkadit.
Karakteri dhe arritjet
Duke shënuar karakterin e Arcadius, historiani JB Bury e përshkroi atë dhe aftësitë e tij kështu:"Ai ishte me shtat të shkurtër, me çehre të errët, i hollë dhe joaktiv dhe shurdhësia e zgjuarsisë së tij u tradhtua nga fjalimi i tij dhe nga sytë e tij të përgjumur, të varur. Mangësia e tij mendore dhe dobësia e karakterit të tij e bënë të pashmangshme që ai të drejtohet nga personalitetet e forta të oborrit të tij."Interpretimet tradicionale të mbretërimit të Arcadius janë rrotulluar rreth dobësisë së tij si Perandor dhe formulimit të politikës nga individë të shquar (dhe partitë e gjykatës që formuan dhe rigrupuan rreth tyre) drejt kufizimit të ndikimit në rritje të barbarëve në ushtri, të cilat në Kostandinopojë në këtë periudhë nënkuptonin Gotët. Studiues të tillë si historiani JB Bury folën për një grup në oborrin e Arcadius me interesa gjermane dhe, kundër tyre, për një fraksion romak. Pra, kur interpretohet revolta e Gainas dhe masakra e Gotëve në Kostandinopojë në 400, episodi është interpretuar tradicionalisht nga studiues të tillë si Otto Seeck si një reagim i dhunshëm anti-barbar që funksionoi për të stabilizuar Lindjen dhe për të parandaluar ngritjen e të gjithë të fuqishmëve Udhëheqësit ushtarakë barbarë të romanizuar si Stilicho në Perëndim - ajo që është cilësuar si fitorja e anti-gjermanizmit në perandorinë lindore.
Burimi kryesor i këtij interpretimi kanë qenë veprat Synesius of Cyrene, konkretisht Aegyptus sive de providentia dhe De regno. Të dyja veprat tradicionalisht janë interpretuar për të mbështetur tezën se kishte grupe anti-barbare dhe pro-barbare, me Prefektin Preetorian Aurelianus që ishte udhëheqësi i fraksionit anti-barbar. Kërkimet e fundit shkencore e kanë rishikuar këtë interpretim dhe në vend të kësaj kanë favorizuar ndërveprimin e ambicieve personale dhe armiqësive midis pjesëmarrësve kryesorë si shkaku kryesor për intrigat e gjykatës gjatë gjithë mbretërimit të Arcadius. Rënia graduale e përdorimit të mercenarëve gotikë në ushtritë e perandorisë lindore që filloi në mbretërimin e Arcadius u nxit nga çështjet e rekrutimit, pasi rajonet përtej Danubit u bënë të paarritshme nga Hunët, duke e detyruar perandorinë të kërkonte rekrutime në Azinë e Vogël. Konsensusi aktual mund të përmblidhet nga historiani Thomas S. Burns: "Pavarësisht shumë mosbesimit civil dhe urrejtjes së drejtpërdrejtë të ushtrisë dhe barbarëve në të, në gjykatë nuk kishte parti anti-barbare ose pro-barbare".
Në lidhje me vetë Arcadius-in, pasi perandori ishte më i interesuar të shfaqej si një i krishterë i devotshëm sesa ai me çështje politike ose ushtarake. Duke mos qenë një udhëheqës ushtarak, ai filloi të promovonte një lloj të ri të fitores perandorake përmes imazheve, jo përmes arritjeve tradicionale ushtarake, por duke u përqëndruar në devotshmërinë e tij. Mbretërimi i Arcadius pa shtytjen në rritje drejt shfuqizimit të plotë të paganizmit. Më 13 korrik 399, Arkadius lëshoi një dekret që urdhëronte që të gjithë tempujt e tjerë jo-të krishterë të shkatërroheshin menjëherë.
Për sa i përket ndërtesave dhe monumenteve, një forum i ri u ndërtua në emër të Arcadius, në kodrën e shtatë të Kostandinopojës, Xērolophos, në të cilën filloi një kolonë për të përkujtuar 'fitoren' e tij ndaj Gainas (edhe pse kolona u kompletua vetëm pasi Vdekja e Arcadius nga Theodosius II). Kreu i portretit mermer Pentelic i Arkadius (tani në Muzeun Arkeologjik të Stambollit) u zbulua në Stamboll afër Forum Tauri, në qershor 1949, në gërmimin e themeleve për ndërtesat e reja të Universitetit në Beyazit. Qafa ishte projektuar për tu futur në një bust, por nuk u gjet asnjë statujë, bazë ose mbishkrim. Diadema është një fileto me rradhë perlash përgjatë skajeve të saj dhe një gur drejtkëndor i vendosur me perla mbi ballin e Perandorit të ri.
Tomi Lahren
Tomi Rae Augustus Lahren (i lindur më 11 gusht 1992) është një komentatore politike konservatore amerikane dhe prezantuese televizive. Ajo ishte drejtuesja e emisionit Tomi në TheBlaze, ku tërhoqi vëmendjen për segmentet e saj të shkurtra të videove të quajtura "mendimet e fundit", në të cilat ajo shpesh kritikonte politikat liberale. Shumë nga videot e saj u bënë virale, me The New York Times që e përshkruajti atë si një "yll mediatik në rritje". Lahren u pezullua nga TheBlaze në mars 2017 pasi tha në një intervistë në The View se ajo besonte se gratë duhet të kenë akses ligjor për abortin.
Menjëherë pas kësaj, ajo filloi të punojë për Great America Alliance, një organizatë advokimi që mbështet Donald Trump, dhe, në gusht 2017, ajo iu bashkua stafit të Fox News, ku shfaqet si kontribuese në disa shfaqje të ndryshme në Fox News dhe Fox Business, dhe shpesh shfaqet si bashkë-prezantuese e ftuar në Outnumbered, dhe The Big Weekend Show. dhe aktualisht drejton një talk show në Fox Nation, Pa Ndërprerje. Në qershor 2022, ajo u emërua prezantuese e një shfaqjeje të re në OutKick të quajtur Tomi Lahren Is Fearless.
Shikime politike
djathtas|parapamje| Lahren duke folur në një tubim të fushatës për kandidaten e Senatit Amerikan Kelli Ward në gusht 2018 Lahren e përshkruan veten si një "konservatore kushtetuese". Ajo ka thënë se është komentuese, jo gazetare, dhe se emisionet e saj nuk kanë të bëjnë me prezantimin e lajmeve në mënyrë neutrale, por me komentim dhe “bërjen e lajmit”. Daily Beast e përshkroi atë si një "provokatore të krahut të djathtë" në 2018.
Sōsuke Aizen
Sōsuke Aizen (Japonisht: 藍染 惣右介) është antagonisti kryesor në serialin e animuar Bleach. Ai së pari ishte lejtnant i divizionit të 5-të nën kapitenin e atëhershëm Shinji Hirako. Pas incidentit që ndodhi me planin e tij briliant, ai u bë kapiten i njëjtit divizion. Më vonë ai tradhëtoi të gjithë në botën e shpirtave, pasi zbuloi qëllimin e tij të vërtetë. Pasi zhvilloi luftën mes ushtrisë së tij Arrancar dhe Shoqatën e Shpirtërave, Aizen u mposhtë nga Ichigo Kurosaki dhe u vulos nga Kisuke Urahara dhe pastaj u burgos për krimet e tij.
Personaliteti
Aizen është një intelektual i sjellshëm, me fjalë të buta, që shpesh iu drejtohet vartësve të tij me emrat e tyre të dhënë. Ai rrallë tregon ndonjë shenjë alarmi ose ankthi, dhe shpesh i ka planifikuar të gjitha situatat paraprakisht. Kurdoherë që përballet, Aizen është i rastësishëm dhe i paqartë, duke u përpjekur të nxjerrë një bisedë dhe të bëjë biseda të vogla, gjë që shpesh zemëron ata që po flasin.
Bastarnët
djathtas|parapamje|390x390px| Harta që tregon Dakinë romake dhe popujt përreth në vitin 125 pas Krishtit. Në pjesën verilindore shihen Bastarnët. Bastarnët (Latin: Bastarni, ose Basternae; Βαστάρναι ose Βαστέρναι) të njohur edhe si Peucinët (Πευκῖνοι) ishin dy popuj të lashtë që midis viteve 200 para Krishtit dhe 300 pas Krishtit banuan zona në veri të kufirit romak në Danubin e Poshtëm. Bastarnët jetuan në rajonin në mes të maleve Karpate dhe lumit Dnieper, në veri dhe në lindje të Dakisë. Peucinët pushtuan rajonin në veri të deltës së Danubit. Në vitin 183 pes bastarnët bënë përpjekje për ta pushtuar dhe kolonizuar Dardaninë por pa sukses.
Sōsuke Aizen
Personaliteti
Aizen fillimisht dukej se ishte një kapiten shumë i sjellshëm, i mirënjohur dhe u vu në dukje nga shumë njerëz, sidomos nënkolonelja e tij, Momo Hinamori. Sidoqoftë, kjo ishte thjesht një maskë për të maskuar natyrën e tij manipuluese dhe shumë të rrezikshme. Në të vërtetë, ai kujdeset shumë pak për të vegjlit e tij dhe është i gatshëm të përdorë pothuajse të gjithë rreth tij si gurë për të arritur qëllimet e tij. Ai është i gatshëm të bëj çdo gjë për të çuar më tej ambiciet e tij, përfshirë manipulimin ose vrasjen e ndokujt, nëse e gjykon të nevojshme.
Rrethimi i Mekës
Rrethimi i Mekës: Kryengritja e Harruar në Faltoren e Shenjtë të Islamit dhe Lindja e Al Kaedës është një libër i vitit 2007 nga korrespodenti i The Wall Street Journal, Yaroslav Trofimov, në lidhje me bastisjen në Xhaminë e Madhe në Mekë më 1979.
Bastarnët
Përmbledhje
Edhe pse kryesisht ishin sedentarë, ata mund të kenë edhe disa elementë të jetesës gjysmë nomade. Deri më tani, asnjë vend arkeologjik nuk i është atribuar përfundimisht bastarnëve. Horizontet arkeologjike të lidhura më shpesh nga studiuesit me bastarnët janë kulturat Zarubintsy dhe Poienesti-Lukashevka.
Sōsuke Aizen
Personaliteti
Gjatë kohës së tij si kapiten, Aizen i pëlqente tofu, por ai nuk i pëlqeu vezët e ziera. Në kohën e tij të lirë, ai shpesh lexonte, dhe ai dha një leksion të veçantë të kaligrafisë në Akademinë Shin'ō sepse shkëlqeu në këtë degë të arteve. Ky kurs opsional ishte jashtëzakonisht i popullarizuar në mesin e studentëve Shinigami, dhe shumë prej tyre ndienin pikëllim të madh pas largimit të papritur të Aizen.
Rrethimi i Mekës
Libri i Yaroslav Trofimov jep tregimin e parë të hollësishëm të këtij rrethimi. Libri bazohet në intervista me pjesëmarrës të mbijetuar dhe dëshmitarë okularë, duke përfshirë ish përkrahësit e terrorizmit të Xhuhejmen el-Utejbi, si dhe qindra dokumente të deklasifikuara të qeverisë amerikane, britanike dhe franceze.
Bastarnët
Përmbledhje
Bastarnët fillimisht ranë në konflikt me romakët gjatë shekullit I para Krishtit, kur, në aleancë me dakët dhe sarmatët, ata i rezistuan pa sukses zgjerimit romak në Moesia dhe Panonia. Më vonë, ata duket se kanë mbajtur marrëdhënie miqësore me Perandorinë Romake gjatë dy shekujve të parë pas Krishtit. Kjo ndryshoi rreth viti 180, kur bastarnët regjistrohen si pjesëmarrës në një pushtim të territorit romak, sërish në aleancë me elementët sarmate dhe dake. Në mesin e shekullit III, bastarnët ishin pjesë e një koalicioni të madh të fiseve të Danubit të poshtëm, të udhëhequr nga gotët, që pushtuan vazhdimisht provincat ballkanike të Perandorisë Romake.
Shumë bastarnë u rivendosën brenda Perandorisë Romake në fund të shekullit III.
Polybius (200–118 pes) duke shkruar për kohën e Perseut të Maqedonisë (v. 166 pes) thot mes tjerash:
Sōsuke Aizen
Personaliteti
Gin Ichimaru ka njëfarë ndjenje për emocionet dhe ndjenjat e Aizenit, duke theksuar saktë se Aizen po shijonte pushtimin nga Ichigo dhe miqtë e tij dhe sukseset e tyre brenda Las Noches, gjë që vetë Aizen konfirmoi, dhe duke përmendur Aizen u befasua nga ardhja e Momo gjatë betejës në qytetin e rrejshme Karakura. Në të kundërt, Kaname Tōsen nuk ka treguar një mirëkuptim të tillë, dhe ka rënë viktimë e një prej lojërave më të vogla të mendjes Aizen, kur Aizen manipuloi me hollësi atë për të ndëshkuar Grimmjow për të, ndërsa vetë Aizen vazhdoi shfaqjen e tij të dashamirësisë.
Bastarnët
Përmbledhje
Sipas Plutarkut (46-120 pas Krishtit):
Rrethimi i Mekës
Përmbajtja
Më 20 nëntor 1979, vëmendja në mbarë botën u përqëndrua në Teheran, ku kriza e pengjeve iraniane po hynte në javën e tretë. Të njëjtin mëngjes - i pari i një shekulli të ri mysliman - qindra njerëz të armatosur mahnitën botën duke kapur faltoren e shenjtë të Islamit, Xhaminë e Madhe në Mekë. Të armatosur me pushkë që ata kishin kontrabanduar brenda arkivoleve, këta burra erdhën nga më shumë se një duzinë vendesh, duke filluar operacionin e parë të xhihadit global në kohët moderne. Të udhëhequr nga një predikues saudit me emrin Xhuhejmen el-Utejbi, ata besuan se familja mbretërore saudite ishte bërë një shërbëtore e urryer e të pabesuarve amerikanë dhe kërkuan një kthim në lavdinë e Islamit pa kompromis. Me afro 100,000 adhurues të bllokuar brenda kompleksit të shenjtë, rrethimi i përgjakshëm i Mekës zgjati dy javë, duke ndezur mllefin e muslimanëve kundër Shteteve të Bashkuara dhe duke shkaktuar qindra vdekje.
Bastarnët
Përmbledhje
Sipas Cassius Dio (155-235 pas Krishtit):
Megjithatë, një identitet kelt për Bastarnët është kundërshtuar me sa duket nga Polybius (duke shkruar rreth viti 150 pes), i cili ishte një bashkëkohës aktual i ngjarjeve të përshkruara, ndryshe nga Livi, i cili shkroi rreth 200 vjet më vonë. Polybius dallon qartë Bastarnët nga "Galatae" (d.m.th Keltët): "Një ambasadë nga Dardanët mbërriti [në Senatin Romak ], duke folur për Bastarnët, numrin e tyre të madh, forcën dhe trimërinë e luftëtarëve të tyre, dhe gjithashtu raportoi se Perseu [mbreti i Maqedonisë] dhe Galatae ishin bashkuar me këtë fis”. Për më tepër, mbishkrimi AE (1905) 14, që regjistron një fushatë në Rrafshin Hungarez nga gjenerali i epokës së Augustit, Marcus Vinucius (10 pes ose 8 pes ), duket gjithashtu se i dallon Bastarnët nga fiset fqinje kelte: "Marcus Vinucius... guvernatori i Ilirikut, i pari [gjenerali romak] që përparoi përtej lumit Danub, mundi në betejë dhe shpartalloi një ushtri Dakianësh dhe Basternësh, dhe nënshtroi Cotinët, Osin,...[emri fisnor që mungon] dhe Anarti në pushtetin e perandorit August dhe të popullit të Romës".
Tre emrat e udhëheqësve Bastarnë që gjenden në burimet antike janë me origjinë keltike: Cotto, Clondicus dhe Teutagonus.
Bastarnët shfaqen për herë të parë në të dhënat historike në vitin 179 para Krishtit, kur ata kaluan Danubin me një forcë masive. Ata e bënë këtë me ftesë të aleatit të tyre për një kohë të gjatë, Mbretit Filipi V i Maqedonisë, një pasardhës i drejtpërdrejtë i Antigonusit, një nga Diadokët, gjeneralët e Aleksandrit të Madh që kishte ndarë perandorinë e tij pas vdekjes së tij në 323 para Krishtit. Mbreti maqedonas kishte pësuar një disfatë katastrofike nga romakët në Luftën e Dytë Maqedonase (200–197 p.e.s.), e cila e kishte reduktuar atë nga një monark i fuqishëm helenist në statusin e një mbreti-klient të vogël me një territor shumë të reduktuar. dhe një ushtri të vogël. Pas afro 20 vjet aderimi skllav ndaj diktateve të Senatit Romak, Filipi ishte shtyrë nga bastisja e pandërprerë dhe shkatërruese e Dardanëve, një fis luftarak trako-ilir në kufirin e tij verior, të cilin traktati i tij e kufizoi dhe ushtria e tij ishte shumë e vogël për t'iu kundërvënë efektivisht. Duke llogaritur në Bastarnët, me të cilët kishte krijuar marrëdhënie miqësore, ai hartoi një strategji për t'u marrë me Dardanët dhe më pas për të rifituar territoret e humbura në Greqi dhe pavarësinë e tij politike. Së pari, ai do të lëshonte Bastarnët kundër Dardanëve. Pasi kjo e fundit ishte shtypur, Filipi planifikoi të vendoste familjet e Bastarnëve në Dardani (rajoni i Kosovës jugore dhe Shkupi) për të siguruar që rajoni të ishte nënshtruar përgjithmonë. Në një fazë të dytë, Filipi synoi të niste Bastarnët në një pushtim të Italisë nëpërmjet bregut të Adriatikut. Megjithëse ai ishte i vetëdijshëm se Bastarnët kishte të ngjarë të mposhteshin, Filipi shpresonte që romakët do të shpërqendroheshin aq gjatë sa ta lejonin të ripushtonte zotërimet e tij të mëparshme në Greqi.
Djali dhe pasardhësi i Filipit, Perseu, ndërsa protestonte ndaj besnikërisë së tij ndaj Romës, vendosi mysafirët e tij Bastarnë për të dimëruar në disa lagje në një luginë në Dardani, me sa duket si një prelud i një fushate kundër Dardanëve në verën e ardhshme. Mirëpo, në thellësi të dimrit kampi i tyre u sulmua nga Dardanët. Bastarnët i rrahën me lehtësi sulmuesit, i ndoqën përsëri në qytetin e tyre kryesor dhe i rrethuan, por ata u befasuan në pjesën e pasme nga një forcë e dytë e Dardanëve, e cila i ishte afruar kampit të tyre fshehurazi nga shtigjet malore, dhe vazhdoi të sulmonte dhe ta plaçkiste atë. . Pasi humbën të gjitha bagazhet dhe furnizimet e tyre, Bastarnët u detyruan të tërhiqeshin nga Dardania dhe të ktheheshin në shtëpi. Shumica u shkatërruan ndërsa kaluan Danubin e ngrirë akull në këmbë. Megjithë dështimin e strategjisë së Bastarnëve të Filipit, dyshimi i ngjallur nga këto ngjarje në Senatin Romak, i cili ishte paralajmëruar nga Dardanët për pushtimin e Bastarnëve, siguroi shkatërrimin e Maqedonisë si shtet i pavarur. Roma i shpalli luftë Perseut në vitin 171 pes dhe pasi ushtria maqedonase u shtyp në Betejën e Pydnas (168 pes), Maqedonia u nda në katër kantone kukulla romake (167 pes). Njëzet e një vjet më vonë, këto u shfuqizuan dhe iu aneksuan në Republikës Romake si provinca e Maqedonisë (146 para Krishtit).
Klaudi II ishte i pari i një sekuence të perandorëve ushtarakë (të ashtuquajturit " perandorë ilirë " nga origjina e tyre kryesore etnike) që rivendosën rendin në perandori në fund të shekullit të III-të. Këta perandorë ndoqën një politikë të zhvendosjes në shkallë të gjerë brenda perandorisë së fiseve barbare të mundura, duke u dhënë atyre tokë në këmbim të një detyrimi të shërbimit ushtarak shumë më të rëndë se kuota e zakonshme e rekrutimit. Politika kishte përfitimin e trefishtë, nga pikëpamja romake, të dobësonte fisin armiqësor, të ripopullonte provincat kufitare të shkatërruara nga murtaja (duke sjellë përsëri në kultivim fushat e tyre të braktisura) dhe duke siguruar një grup rekrutësh të klasit të parë për ushtrinë. Ajo mund të jetë gjithashtu e popullarizuar me të burgosurit barbarë, të cilët shpesh ishin të kënaqur nga perspektiva e një granti toke brenda perandorisë. Në shekullin e IV, komunitete të tilla njiheshin si laeti.
Rrethimi i Mekës
Përmbajtja
Përkundër ndihmës amerikane, familja mbretërore saudite u tregua pafundësisht e paaftë për të zhvendosur okupatorin, në radhët e të cilit përfshiheshin konvertimet amerikane në Islam. Në Iran, Ajetullah Homeini fajësoi Satanin e Madh - Shtetet e Bashkuara - për ndotjen e faltores, duke bërë që turmat të frenojnë dhe të vënë zjarr ambasadat amerikane në Pakistan dhe Libi. Sauditët e dëshpëruar, më në fund, regjistruan ndihmën e komandove franceze të udhëhequr nga kapiteni Paul Barril, të cilët përgatitën sulmin përfundimtar dhe furnizuan me gaz helmues që shkatërruan kryengritësit. Megjithëse shumica e armatosurve të kapur u prenë me kokë shpejt, familja mbretërore saudite iu përgjigj kësaj sfide të paparë duke kompromentuar me përkrahësit e rebelëve midis klerikëve më të vjetër të mbretërisë, duke i ndihmuar ata të ushqeheshin dhe eksportonin markën e dhunshme të Xhuhejmenit të Islamit në të gjithë botën.
Kjo histori dramatike dhe jashtëzakonisht pasuese u raportuan në shtyp, pasi Arabia Saudite vendosi një ndërprerje informacioni dhe i mbajti korrespondentët e huaj. Yaroslav Trofimov tani depërton në këtë mbulesë heshtjeje, duke intervistuar për herë të parë një numër të pjesëmarrësve të drejtpërdrejtë në rrethim, përfshirë ish-terroristë, dhe duke tërhequr qindra dokumente që ishin deklasifikuar me kërkesën e tij. Rrethimi i Mekës zbulon sesi reagimi saudit ndaj kryengritjes në Mekë çliroi forcat që prodhuan sulmet e 9/11, dhe rrethanat shqetësuese që na rrethojnë sot.
Sōsuke Aizen
Personaliteti
Qëllimi i vërtetë i Aizen ishte rrëzimi i mbretit të Shoqatës së Shpirtërave. Ndërsa ai dhe kapitenët e tij tradhtarë po largoheshin nga Shoqata e Shpirtërave, ai i tha kapitenit të divizionit të 13-të Jūshirō Ukitake "askush nuk ka qëndruar në majë të botës", madje as perënditë, por ai aspiron të "qëndrojë në qiej dhe të marrë fund boshllëku i padurueshëm në fronin e botës".
Aftësitë
Edhe sipas standardeve të kapitenit, Aizen posedon një sasi të jashtëzakonshme të fuqisë shpirtërore. Kur Aizen vuri në dukje se Hōgyoku në gjendjen e tij gjysmë të zgjuar mund të aktivizohet plotësisht kur bashkohet përkohësisht me dikë me të paktën dy herë më shumë fuqi shpirtërore sesa një mesatar i nivelit të kapitenit Shinigami, ai me qetësi u vërtetua i aftë ta bënte vetë ai. Ai pretendon se është më i fuqishëm se gjithë Espada. Edhe pasi kaloi një vit e gjysmë të mbyllur në Muken dhe humbi pjesën më të madhe të kompetencave që i ishin dhënë atij nga Hōgyoku, Reiatsu i Aizen u rrit deri në pikën ku frenimi i tij në një karrige shtypëse të Reiatsu pas lirimit të tij ishte e nevojshme për ta mbajtur atë nën kontroll. Reiatsu i tij është ngjyrë vjollcë. Reiatsu i tij i pamasë është arsyeja pse Aizen u zgjodh si një nga 5 Fuqitë Speciale të Luftës nga Wandenreich. Forca e Reiatsu e Aizen është mjaft e madhe për të, pa asnjë përpjekje, të sjellë në gjunjë Grimmjow Jaegerjaquez, Espada e 6-të.
Aizen është mjaft i fortë për të ndaluar tehun e Ichigo në formën e tij Bankai me vetëm një gisht tregues (megjithëse Ichigo ishte tashmë i lodhur nga beteja me Byakuya Kuchiki) dhe pothuajse e preu atë në gjysmë me një goditje të vetme të shpatës. Ai mund të ndalojë Shikai të Renji Abarai dhe Sajin Komamura me vetëm një dorë dhe të shkatërrojë të parin me një ritëm të vetëm, duke dëshmuar se forca e tij është më se e mjaftueshme për të luftuar një kundërshtar të nivelit kapiten. Menjëherë pasi Shunsui Kyōraku përdori një çelës për të hequr vulën në gojën e Aizenit në Muken, Aizen ishte në gjendje të lëvizte lirshëm nga lidhjet e tij pa ndonjë ndërhyrje të mëtejshme nga Shunsui.
Aizen është një shpatar shumë i aftë, me aftësitë e tij plotësohet nga forca e tij e jashtëzakonshme. Ai mund të kryejë goditje jashtëzakonisht të fuqishme dhe precize dhe të shkurtojë objektiva shumë të guximshëm, siç janë Shikai i Renji dhe Bankai i Komamura. Ai shkurtoi me lehtësi katër kapiten (dy prej të cilëve përdorën Bankai e tyre) dhe katër Visored (me tre ish-kapiten të Gotei 13) dhe me lehtësi mposhti Ichigo e maskuar Hollow.
Aizen është aq i shpejtë, kundërshtarët zakonisht nuk mund të dallojnë madje edhe duke u sulmuar nga ai derisa të ndodhë. Aizen mund ta tejkalojë lehtësisht me shpejtësi Bankai dhe Hollow të Ichigo të përmirësuar në maskë, deri në pikën ku ai rastësisht mund të shtronte një dorë në gjoksin e Ichigo dhe akoma të shmangej një sulm pa pikë. Aizen mund të shmangej sulmeve të njëkohshme në distanca të largëta dhe të shmangë teknikat e nivelit të Bankai, dhe madje edhe kur sulmohet nga pas.
Inteligjenca
Pa dyshim, tipari më i frikshëm i Aizen është intelekti i tij i jashtëzakonshëm. Ai është i aftë për historinë, strategjinë dhe taktikat e Shoqatës së Shpirtërave. Ai ka krijuar disa Hollows dhe Arrancar duke shmangur çdo dyshim nga shumica e Shoqatës së Shpirtërave. Për më shumë se 110 vjet, ai kishte qenë duke u angazhuar në eksperimente që përfshin manipulime unike dhe shumë të rrezikshme të fuqisë dhe grimcave shpirtërore, përfshirë eksperimente që përfshijnë bërjen e Shinigami në Hollow, diçka që nuk ishte bërë kurrë më parë. Ai ka një njohuri të lindur për Hōgyoku, duke rivalizuar atë të krijuesit të saj, Kisuke Urahara, madje edhe duke ditur si ta shkatërrojë atë. Ai kuptoi natyrën e vërtetë të Shikai të Shinji Hirako, duke e lejuar atë të kundërshtonte efektin e tij. Ai në mënyrë efektive nxjerr natyrën e vërtetë të Hōgyoku përmes gjykimit dhe gabimit të situatave që rrotullohen rreth tij.
Ai i mashtroi të gjithë Shoqatën e Shpirtërave se ai është një njeri i sjellshëm. Ai ka një talent të madh për të analizuar dhe vëzhguar gjithçka në praninë e tij, duke e lejuar atë të kuptojë modelin e të menduarit të një personi dhe t'i manipulojë ato më mirë. Ai mund të formulojë plane të menduara mirë disa hapa përpara të tjerëve, disa prej të cilave kanë një mendje të gjatë. Plani i tij më i njohur përfshin rreth 110 vjet, një arritje e shkëlqyeshme që përfshinte lëvizjen e njerëzve si pjesë në një tabelë shahu dhe sigurimin që ata të luanin rolin që ai kishte planifikuar për ta.
Aizen e ka dëshmuar veten të jetë një taktikan mjeshtëror dhe fleksibël, duke u përshtatur në mënyrë të qetë në çdo situatë të caktuar luftarake, nëse nuk planifikon mirë ngjarje paraprakisht. Ai i kupton pikat e forta, të dobëta dhe mënyra e armiqve të tij dhe krijon strategji për të arritur fitoren; kjo përfshin modifikimin e një Arrancar për të vetmin qëllim për të mposhtur kapiten-komandantin Genryūsai Shigekuni Yamamoto, një Shinigami aftësitë e të cilit tejkalojnë të tijat. Pavarësisht se e shikon fuqinë e tij si botë përtej të tjerëve, Aizen është shumë i kujdesshëm në betejë, duke vendosur mbrojtje speciale për veten e tij në mënyrë që të mos linte veten të pakujdesshëm.
Zanpakutō
Kyōka Suigetsu: Aftësia e veçantë e Kyōka Suigetsu është "Hipnoza e Përsosur". Ajo kontrollon pesë shqisat deri në atë pikë sa të mund ta bëjë qëllimin të keqinterpretojë formën, masën, ndjenjën dhe nuhatjen e një personi tjetër. Kushti i fillimit për hipnozën është që armiku ta shohë Kyōka Suigetu në momentin e saktë që lëshohet. Pasi ta shohë vetëm një herë, ky person do t'i nënshtrohet plotësisht hipnozës çdo herë që lëshohet, pavarësisht se sa kohë më parë ata e panë, pasi Visored mbeten të prekur edhe pas 110 vjetësh. Kur Aizen e fik hipnozën me forcë të vullnetit, imazhi i treguar shkrihet ose copëtohet. Hipnoza e plotë e Kyōka Suigetsu është absolutisht e përsosur; edhe nëse objektivi është i vetëdijshëm se është nën hipnozë, ata nuk mund t'i rezistojnë ndikimit të tij. Aftësitë hipnotike të Kyōka Suigetsu e bëjnë atë një mjet shumë të dobishëm në luftime, sepse Aizen mund të krijojë iluzione të thjeshta ose komplekse për të mashtruar kundërshtarët e tij. Për shembull, duke krijuar një zhurmë të vetvetes ose iluzione të tjera për të shpërqendruar kundërshtarët e tij, Aizen mund të fshehë lëvizjet e veta dhe të sulmojë me pandëshkueshmëri. Kundërshtari i tij do të qëndrojë i përqendruar në iluzion derisa të jetë tepër vonë për të reaguar. Pasi Hōgyoku shpërbëhet Zanpakutō e tij, Aizen është akoma në gjendje të përdorë fuqitë e tij iluzionale, madje edhe kundër tenikës "Almighty" të Yhwach; sidoqoftë, ndryshe nga përdorimi i mëparshëm i "hipnozës së plotë" të dhënë nga Shikai i tij, Aizen nënkupton që ai nuk është i vetëdijshëm për atë që po percepton Yhwach në atë kohë, dhe nuk do të kishte kontroll mbi ndikimin e Kyōka Suigetu mbi Ichigo nëse ai do të ishte ekspozuar ndaj çlirimit të tij. Për më tepër, hipnoza zgjati vetëm derisa Yhwach u rringjall.
Kyōka Suigetsu ka dy dobësi. E para, Kyōka Suigetsu nuk funsionon ndaj personave të verbër ose ndaj këtyreve që nuk e kanë parë çlirimin e tij. E dyta, mënyra e vetme për t'i shpëtuar aftësisë së Kyōka Suigetu është prekja e tehut vetë përpara se të aktivizohet hipnoza e plotë.
Sean Parker
Sean Parker (lindur më 3 Dhjetor 1979) është një sipërmarrës amerikan dhe filantropist, njohur më së shumti si bashkëthemeluesi i shërbimit file-sharing Napster si dhe presidenti i parë i rrjetit socail Facebook.Ai bashkëthemeloj gjithashtu Plaxo,Causes,Airtime.com dhe Brigade (një platformë virtuale për angazhimin qytetar).Ai është themeluesi dhe drejtori i Fondacionit Parker,i cili fokusohet tek shkencat e jetës,shëndeti publik global dhe angazhimet qytetare.Në listën e miliarderve të botës të revistës Forbes për 2016-ën,ai ishte në vëndin e 722-të me një të ardhur neto prej 2.4 miliard dollarësh.
Jeta e hershme
Parker u lind në Herndon,Virgina, nga prindërit Diane Parker, një broker reklamash televizive dhe Bruce Parker, një oqeanografë i qeverisë amerikane.