cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristaq Rama
Akuzat pas vdekjes për përfshirje në krimet e komunizmit
Në vitin 2009, Partia Demokratike e Shqipërisë përmes kryetarit te saj Sali Berisha dhe ish-ministrit te drejtësisë Aldo Bumçi ka hedhur akuza se Kristaq Rama si anëtar i Presidiumit të Kuvendit Popullor, ka firmosur, së bashku me Ramiz Alinë e anëtarët e tjerë, dënimin me varje në litar të poetit Havzi Nela në vitin 1988. Më herët Kastriot Dervishi botoi tek Gazeta 55 një artikull ku e akuzonte Kristaq Ramën si firmëtar në varjen e poetit si dhe për dënimin me vdekje të Enver Osmanit një të riu nga Dibra.
Heparina
Heparina prodhohet dhe lirohet nga mastocitet dhe gjendet me bollëk në mëlci, mushkëri dhe zorrë, Funksionet fiziologjike të heparinës akoma nuk janë qartësuar sa duhet.
Pershkrimi
Bari është zbuluar në mënyrë aksidentale më 1916, nga një student i mjekësisë në Spitalin Johns Hopkins, ndërsa gjerësisht ka filluar të shfrytzohet si antikoagulant në vitet katërdhjetë. Dy lloje Heparinash përdoren në terapi. Heparina standard (Unfractioned heparin) është makromolekulë (pasha molekulare =15.000-20.000 dalton), përzierje e mukopolisakarideve (glikozaminoglikaneve) sulfatike acidike electronegative, që ekstraktohet nga zorrët apo mushkëritë shtazore. Heparinat me peshë të vogël molekuare (HPVM) (ang Franctioned heparin), përfitohet nga Heparina standard me depolimerizim të saj (pasha molekuare rreth 6.000 dalton).
Mekanizimi i veprimit
Heparina jep efekt anticoagulant në menyrë indirekte (si katalizator), duke rritur aktivitetin e antitrombinës lll ,që është polipeptid I sintetizuar në mëlci dhe qarkullon në gjak. Antitrombina lll neutralizon apo inhibon disa faktorë të aktivizuar të koagulimit, vecanërisht faktorët IXa, Xa, Xla dhe Xlla. Heparina, gjthashtu inaktivizon trombinën (lla) duke formuar kompleks ireversibil me këtë proteinë të koagulimit. Lidhja e heparinës për antitrombinën lll shkakton ndryshim konformacional në antitrombinë, duke rritur shpejtësin e lidhjes së antitrombinës me trombinë (rreth 1000 herë), si dhe lehtëson casjen e faktorëve të koagulimt (potazave serine) në vendin aktiv të antitrombinës. Preparatet e heparinës me peshë të vogël molekuare (EnoXaprina, Dalteparina, Tinzaparina, Ardeparina) japin efekt antikoagulant krysisht duke inhibuar faktorin Xa nëpëmjet antitrominës meqë molekulat posedojnë sekuencën unike pentasakaridikte të nevojshme për lidhjen me antitrominën lll, por jo edhe të trombinës, pasi nuk kanë gjatësi të mjaftueshme për të katalizuar inhibimin e saj
Farmakokinetika
Për shak të jonizimit të lartë dhe madhësisë së patjetër parenterale, dhe atë mundësisht IV (dozat e mëdha patjetër duhet të jepen me këtë rrugë), me c’rast efekti anticoagulant maksimal ndodhë brenda pak minutash. Dozat e vogla mund të jepen edhe subkutan, me c’rast fillimi i efektit mund të vonojë deri në 2 orë. Injektimi IM duhet të shmanget pë shkak të formimit të hematomave të mëdha në vendin e injektimit. Një pjesë e madhe e barit metabolizohet në mëlci dhe nga sistemi retikuloendotelial dhe pastaj ekskretohet nëpërmes vehskave si i pandryshuar (nje sasi e vogël) apo si metabolite të depolimerizuar dhe të desulfatuara. Pas injektimit IV heparina ka një gjysmëmjetë variabile, në mes 1-5 orë (me rritjen e dozës se barit rritet t1/2). Gjysmëkoha e eliminimit zgjatet te pacientët me cirroze hepatike apo me insuficiencë renale. Heparina nuk sekretohet në qumësht dhe nuk e kalon barierën placentare, prandaj është antikoagulant i zgjedhur në trajtimin e gjendjeve tromboembolike te gratë shtatzanë. Heparina inhibon koagulimin e gjakut në kushtë in vivo, poashtu edhe in vitro, dhe përdoret Për të frenuar koagulimin e gjakut të marrur nga pacienti për analiza të ndryshme.
Efektet anësore
Efekti anësor kryesor i heparinës është gjakderdhja e cila zakonisht ndodhë në traktin gastrointestinal dhe atë urinar, prandaj heparina nuk duhet tu jepet të sëmurëve që kanë patologji të këtyresistemeve.
Georges Lemaître
Georges Lemaître (17 korrik 1894 - 1966) lindi në Charleroi, Belgjikë. Ishte në shkollën e mesme jezuit ku ai e ndjente thirrjen për t'u bërë prift dhe dëshirën për t'u bërë shkencëtar. Në moshën shtatëmbëdhjetë, ai hyri në shkollën inxhinierike në Universitetin Katolik të Louvain. Arsimi i tij ishte ndërprerë me pushtimin gjerman të Belgjikës në gusht 1914. Georges njëzet vjeçare menjëherë vullnetarizoi për ushtrinë belge, ku ai ishte dëshmitar i katër viteve të luftës së tmerrshme.Sipas teorisë së Big Bang, zgjerimi i universit të dukshëm filloi me shpërthimin e një grimce të vetme në një pikë të caktuar në kohë. Kjo ide e befasishme u shfaq fillimisht në formë shkencore më 1931, në një letër nga Georges Lemaître, një kozmolog belg dhe prift katolik. Teoria, e pranuar nga pothuajse të gjithë astronomët sot, ishte një largim radikal nga ortodoksia shkencore në vitet 1930. Shumë astronoma në atë kohë ishin ende të pakëndshme me idenë se universi po zgjerohet. Se i gjithë universi i vëzhguar i galaktikave filloi me një zhurmë, dukej i papërshtatshëm.
Lemaître ka lindur në 1894 në Charleroi, Belgjikë. Si i ri ai u tërhoq nga shkenca dhe teologjia, por Lufta e Parë Botërore ndërpreu studimet e tij (ai shërbeu si oficer i artilerisë dhe dëshmoi sulmin e parë të gazit helmues në histori). Pas luftës, Lemaître studioi fizikën teorike, dhe në vitin 1923 u shugurua si një abbé. Vitin e ardhshëm, ai ndoqi studimet e tij shkencore me astronomin e shquar anglez Arthur Eddington, i cili e konsideronte atë si "një student shumë të shkëlqyer, mrekullisht të shpejtë dhe të kthjellët dhe me aftësi të madhe matematikore." Pastaj Lemaître shkoi në Amerikë ku ai vizitoi shumicën e qendrave kryesore të kërkimit astronomik. Më vonë, ai mori Ph.D. në fizikë nga Instituti i Teknologjisë i Massachusetts. Një vit më vonë, Lemaître hulumtoi pasojat logjike të një universi në zgjerim dhe me guxim propozoi që ajo të kishte origjinën në një pikë të caktuar në kohë. Nëse universi po zgjerohet, ai arsyetoi, ishte më i vogël në të kaluarën dhe ekstrapolimi mbrapa në kohë duhet të çojë në një epokë, kur e gjithë çështja në univers u paketua së bashku në një gjendje jashtëzakonisht të dendur. Duke iu lutur teorisë së re të materies, Lemaître argumentoi se universi fizik ishte fillimisht një grimcë e vetme - "atomi primar" siç e quajti ai - e cila u shpërbë në një shpërthim, duke krijuar hapësirë ​​dhe kohë dhe zgjerimin e universit që vazhdon edhe sot. Kjo ide shënoi lindjen e asaj që tani e njohim si kozmologji e Big Bang.
Është joshëse të mendohet se besimet fetare të thella të Lemaitrit mund ta kenë çuar në nocionin e fillimit të kohës. Në fund të fundit, tradita judeo-krishtere kishte propaganduar një ide të ngjashme për mijëvjeçarë. Megjithatë, Lemaître këmbënguli qartë se nuk kishte lidhje as konflikt midis fesë së tij dhe shkencës së tij. Përkundrazi i mbajti ato plotësisht të ndara, duke i trajtuar ato si interpretime të ndryshme paralele të botës, të cilat ai besonte me bindje personale. Në të vërtetë, kur Papa Piu XII i referohej teorisë së re të origjinës së universit si një vërtetim shkencor i besimit katolik, Lemaître ishte mjaft i alarmuar. Në mënyrë delikate, sepse kjo ishte mënyra e tij, ai u përpoq t'i ndante të dyja:
"Për aq sa unë mund ta shoh, një teori e tillë mbetet tërësisht jashtë çdo pyetje metafizike ose fetare. Ai e lë materialistin të lirë të mohojë çdo qenie mbinatyrore ... Për besimtarin, ajo heq çdo përpjekje për njohjen e Perëndisë ... Është në përputhje me Isainë duke folur për Perëndinë e fshehur, e fshehur edhe në fillim të universit
Sampistët
Njësia 326 e njohur zakonisht si Sampistët ishte një grup i forcave speciale shqiptare. Ai përbëhej nga rreth 600 anëtarë. Detyrat e saj përfshinin kundër-terrorizmin, kontrollin e trazirave, kërkimin dhe shpëtimin dhe prishjen e godinave. Në disa aspekte, detyrat e saj të kujtonin SAS -in britanik. Pas vitit 1991 njësia u shfuqizua për shkak të rolit të diskutueshëm dhe lidhjes me qeverinë komuniste të Shqipërisë, dhe anëtarët e saj u shpërndanë në njësitë e mëpasshme të operacioneve speciale si RENEA, ROS, Shqiponjat dhe Brigada Komando.
Historia
Njësia 326 u aktivizua më 22 janar 1982 si Batalioni 326 në një rol kundër trazirave nën Ministrinë e Brendshme. Grupi i parë i rekrutëve erdhi nga një sërë njësish ushtarake dhe të zbatimit të ligjit si ushtria, Garda,Policia dhe zhytësit e Marinës. Në periudhën 1982-1990 njësia u punësua më së shumti në masat e sigurisë në stadiumet sportive, të cilat për shkak të degjenerimit të situatës politike dhe ekonomike në Shqipëri u konsideruan si qendra të mundshme të lëvizjeve masive të kryengritjes. Në këtë periudhë njësia erdhi vetëm dy herë në konflikt të armatosur.
Herën e dytë, disa vite më vonë, njësia 326 ndërhyri kundër një krimineli të zakonshëm, i cili u barrikadua në një shtëpi në Shkodër.
Në janar të vitit 1991, nën presionin e komunitetit ndërkombëtar si dhe të opinionit publik shqiptar, u shpall një amnisti e përgjithshme për të burgosurit politikë që lëngonin në burgjet dhe kampet e punës komuniste. Kur kriminelët e zakonshëm, që vuanin dënimin në të njëjtat burgje, e kuptuan se amnistia i la jashtë, u revoltuan. Në burgun e Shenkollit trazirat ishin veçanërisht të dhunshme ku dhjetëra të burgosur morën peng disa kujdestarë. Njësia është vënë në veprim dhe ka arritur të sjellë zgjidhjen e krizës duke përdorur vetëm gaz lotsjellës dhe plumba plastikë, duke shmangur në këtë proces fatalitetet.
Transformimi
Me ndryshimin e regjimit, qeveria e re demokratike filloi një kryqëzatë antikomuniste duke shkarkuar shumë individë – hetues, avokatë dhe oficerë policie – që konsideroheshin të komprometuar nga shoqërimi me regjimin e vjetër. Krimi i organizuar, vendas dhe i huaj, përfitoi nga vakuumi i rendit dhe ligjit dhe filloi të përhapte veprimtari të paligjshme në vend. Me përkeqësimin e situatës, u bë e pamundur që njësia të shërbente me një rol të dyfishtë – kundër trazirave dhe shpëtimin e pengjeve në kuadrin antiterrorist – dhe për këtë arsye në nëntor 1991, pas një përzgjedhjeje të rreptë dhe të ngurtë, afërsisht tetëdhjetë nga gjashtëqind anëtarët e saj formuan RENEA. Pjesa tjetër e njësisë u zhvendos në njësi të tjera elitare, si Forcat e Ndërhyrjes së Shpejtë FNSh (Forcat e Ndërhyrjes së Shpejtë), të organizuara sipas CRS Franceze (Compagnies Républicaines de Sécurité) dhe SWAT. FNSH ka prezencë në 12 prefektura të vendit.
Melanesia
djathtas|parapamje|300x300px|Shtrirja gjeografike e Melanesisë djathtas|parapamje|300x300px|Tre kulturat kryesore në zonat e [[Oqeani Paqësor|Oqeanit Paqësor: Melanesia, Mikronezia dhe Polinezia]] Melanesia është një nënrajon i Oqeanisë që shtrihet nga ishulli i Guines së Re në pjesën jugperëndimore të Oqeanit Paqësor në Detin Arafura dhe drejt lindjes në Fixhi.
Rajoni përfshin katër shtetet e pavarura të Vanuatuas, Ishujt Solomon, Fixhi, dhe Papua Guinea e Re, si dhe kolektivitetin francez të Kaledonisë së Re dhe rajonin Indonezian të Guines së Re Perëndimore. Shumica e rajonit shtrihet në Hemisferën Jugore, me disa të ishuj të vegjël në veri-perëndim së ishujve të Guines së Re Perëndimore që shtrihen në pjesën Veriore të Hemisferës.
Studimet gjenetike
Kromozoni Y i përbashkët i tyre është haplogrupi M-P256.
Shfaqja e shpesh e flokëve të verdhë është për shkak të një specifike së një mutacioni të rastësishëm, kështu që ADN-ja dhe fenotipi i biondëve është shfaqur të paktën dy herë në historinë e njerëzimit.
Bonneil
Bonneil është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Bonneil ka një popullsi prej 383 banorë dhe sipërfaqe 2.11 km², me një dendësi prej 182 banor/km².
Auxon-Dessous
Auxon-Dessous është një komunë në Francë. Auxon-Dessous bën pjesë në departamentin Doubs të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 1176 banorë dhe sipërfaqe 6.28 km².
Riosa
Riosa është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Oviedo, të provincës Asturias, në Asturias. Riosa ka 2307 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 46.49 km2.
Lidhje të jashtme
Riosa
Minisink Ford, New York
Minisink Ford, New York është një qytet në qarkun Sullivan të shtetit federal New York, SHBA. Qyteti ka një lartësi mbidetare prej (860 ft).
Mont Blanc Noland
Mont Blanc Noland (モンブラン・ノーランド Monburan Nōrando) është personazh fiktiv në One Piece. Ai ishte admiral në mbretërinë Lvneel i cili bëri udhëtime të ndryshme në Grand Line. Ai zbuloi një qytet të arit në Jaya. Ai i tregoi mbretërit për këtë dhe shkuan ta shohin, por kur shkuan qyteti u zhduk, kjo e bëri atë që njerëzit ta quanin gënjeshtar dhe mbretëria vendosi ta ekzekutonte. Libri i tij Liar Noland ende lexohet nga prindërit tek fëmijët e tyre duke i'u thënë se nëse gënjejnë, do të përfundoj si Nolandi.
Sipas librit
Noland përshkruhet në tregime një budalla i zhgënjyer që shpesh largohej me ekspedita të gjata vetëm për t’u rikthyer me histori që dukeshin të pabesueshme. Në fund për sa i përket historisë, Noland e shtyu fatin e tij me mburrjen e një qyteti të tërë prej ari dhe ishte një përrallë që i kushtoi shtrenjtë, jetën e tij.
Në të vërtetë
Nolandi i vërtetë ishte një njeri i ndershëm dhe i mirë që ishte guximtar dhe kujdesej për njerëzit, përkundër asaj se si historia e kujton atë. Ai ishte i lumtur, shkoi me fat, kishte një vendosmëri të fortë dhe ishte miqësor. E meta e tij e vetme dukej se kishte vepruar pa u këshilluar me njerëzit për gjëra (të tilla si prerja e pemëve të shenjta Shandia), megjithatë ai bëri vetëm atë që mendonte se ishte (dhe zakonisht ishte) më i miri për njerëzit. Ai nuk ngurroi për asnjë moment duke rrezikuar jetën e tij për të shpëtuar Mousse dhe gjithashtu e mori atë si detyrën e tij si eksplorues dhe studiues për të zhdukur mallkimin që pllakosi banorët e ishullit të vjetër Jaya. Ai gjithashtu ishte shumë i penduar pasi mësoi se pemët që ai preu për të shpëtuar njerëzit e ishullit Jaya konsideroheshin të shenjta dhe i kërkoi ekuipazhit të tij të linte të gjithë arin pas, si një shenjë ankese për krimin që ata kryenin.
Aftësitë
Mont Blanc Noland ishte një detar dhe kapiten i jashtëzakonshëm që ruajti respektin më të madh të ekuipazhit të tij dhe së bashku ata bënë ekspedita të shumta në Grand Line, madje edhe duke eksploruar Botën e Re. Ndërsa detarët më të vegjël nuk do të ktheheshin ose do të traumatizoheshin plotësisht nga madje një udhëtim i vetëm, Noland dhe ekuipazhi i tij ishin në gjendje të ktheheshin të sigurt çdo herë.
Ai ishte gjithashtu një botanist dhe doktor i aftë, pothuajse i vetëm duke shëruar fshatin Shandia nga murtaja e pemëve. E gjithë kjo është përveç inteligjencës, shkathtësisë dhe natyrës së tij për të parë në zemrën e gjërave dhe të ndërmarrë veprime kur është e nevojshme për të bërë atë që është e drejtë.
Noland u tregua se ishte jashtëzakonisht i fortë në luftime, të dyja me duar të zhveshura dhe me shpatë. Ai ishte në gjendje të vriste me një dorë vetëm një mbret të detit nën ujë për të ushqyer ekuipazhin e tij, ndërsa theksoi se ky nuk ishte potenciali i tij i plotë. Ai ishte madje i barabartë me mikun e tij Kalgara, i cili besohej se ishte luftëtari më i fortë në historinë e fshatit Shandia. Ai ishte i aftë të mposhtte gjarprin e madh Kashigami në një goditje të vetme me shpatë, në procesin e shpëtimit të vajzës së Kalgara që ishte gati të sakrifikohej. Kjo është diçka që edhe Zoro dhe Wyper, duke luftuar së bashku, nuk ishin në gjendje t’i bënin Nolës (i cili në atë kohë ishte me një madhësi të ngjashme me Kashigami) gjatë betejës së tyre në Oborrin e Epërm. Kjo jo vetëm që flet për forcën e tij fizike monstruoze, por edhe për zotërimin e tij të shpatës.
Noland ishte gjithashtu një zhytës shumë i aftë, duke u zhytur në thellësi të tilla dhe për aq kohë të gjatë sa që ekuipazhi i tij nuk mund të tregonte nëse ishte akoma gjallë apo jo. Nolandi kishte fuqi të jashtëzakonshme luftarake në ujë siç bënte në tokë dhe shpesh zhytej në det për të gjuajtur peshk gjigant për ushqim.
Ai gjithashtu posedonte dëgjim të jashtëzakonshëm, duke qenë në gjendje të merrte tingullin jashtëzakonisht të zbehtë të kambanës së artë të Shandorës edhe në mes të një stuhie.
Dublimi
Në japonisht, zëri i Nolandit bëhej nga Hōchū Ōtsuka, ndërsa në anglisht zëri i tij bëhej nga Daniel Penz.
Aillières-Beauvoir
Aillières-Beauvoir është një komunë në Francë. Aillières-Beauvoir bën pjesë në departamentin Sarthe]] të rajonit [[Pays de la Loire]]. Komuna ka një popullsi prej 223 banorë (regjistrimi 2006 http://www.insee.fr/fr/ppp/bases-de-donnees/recensement/populations-legales/departement.asp?dep=53#dep_B Populations légales 2006 publiées par l’INSEE le 1er janvier 2009) dhe sipërfaqe prej 15.06 km².
Cirku fluturues
Një vajzë e re braktiset nga i fejuari i saj vetëm shtatë ditë para se prindërit e saj vendosin të vijnë nga vizita në Greqi. Gjatë kësaj jave të furishme, vajza e re lidhet me të dashurit e vjetër duke shpresuar për të gjetur një zëvendësim të mundshme. Përgjatë rrugës, ajo fillon të kuptojë se pa marrë parasysh se çfarë bëni, është e pamundur për të kënaqur të gjithë, aq më pak veten.
Drejtoria e Sigurimit të Informacionit të Klasifikuar
Drejtoria e Sigurimit të Informacionit të Klasifikuar është një agjenci e qeverisë shqiptare përgjegjëse për hartimin e politikave dhe procedurave për dhënien e informacionit të klasifikuar si "sekret shtetëror". Krijuar në bazë të ligjit nr. 8457, datë 11.2.1999 "Për informacionin e klasifikuar sekret shtetëror", por i ndryshuar më vonë, agjencia është institucion në varësi të Kryeministrisë.
Vështrim i përgjithshëm
Drejtoria e Sigurimit të Informacionit të Klasifikuar (DSIK) është krijuar me urdhër nr. 742, datë 14.2.2001 të Kryeministrit. Fillimisht e ngarkuar me hartimin e politikave, programeve dhe procedurave për dhënien e informacionit të klasifikuar si "sekret shtetëror", drejtoria në vitet e mëvonshme ka kontribuar në përafrimin e legjislacionit në përputhje me standardet e sigurisë së NATO-s për informacionin e klasifikuar duke krijuar një Sistem Regjistrimi për shkëmbimin e Informacione të klasifikuara të NATO-s.
Në vitin 2016, DSIK, në zbatim të ligjit nr. 84/2016 “Për rivlerësimin kalimtar të gjyqtarëve dhe prokurorëve në Republikën e Shqipërisë”, si autoritet mbikëqyrës u bë pjesë e një procesi të rëndësishëm gjyqësor, ku në bashkëpunim me institucionet e tjera përkatëse të vetingut, shqyrtoi biografitë e gjyqtarëve dhe prokurorëve duke përdorur tre kritere: ligjshmëria e pasurisë së tyre; pozitën e tyre profesionale; lidhjet e tyre të mundshme me krimin e organizuar.
Amos Dolbear
parapamje|240px|Amos Dolbear rreth vitit 1880 Amos Emerson Dolbear (10 nëntor 1837 - 23 shkurt 1910) ishte një fizikan dhe shpikës amerikan. Dolbear hulumtoi shndërrimin e shkëndijës elektrike në valë zanore dhe impulse elektrike. Ai ishte një profesor në Universitetin e Kentucky në Lexington nga viti 1868 deri më 1874. Në vitin 1874 ai u bë kryetari i departamentit të fizikës në Universitetin Tufts në Medford, Massachusetts. Ai është i njohur për shpikjen e tij në vitin 1882 të një sistemi për transmetimin e sinjaleve telegrafike pa tela. Në vitin 1899 patenta e tij për të u ble ishte një tentativì e pasuksesshme për të ndërhyrë në patentat telegrafike pa tela të Guglielmo Marconit në Shtetet e Bashkuara.
Biografia
Dolbear ishte një i diplomuar në Ohio Wesleyan University, në Delaware, Ohio. Ndërsa ishte student në Ohio Wesleyan, ai kishte bërë një "telegraf duke folur" dhe shpiku një marrës që përmbante dy karakteristika të telefonit modern: një magnet të përhershëm dhe një diafragmë metalike që ai e bëri nga një ferrotip. Ai shpiku marrësin e parë të telefonit me një magnet të përhershëm në vitin 1865, 11 vjet para se Alexander Graham Bell të patentonte modelin e tij. Më vonë, Dolbear nuk mund të provonte pretendimin e tij, kështu që Bell mbajti patentën. Dolbear humbi çështjen e tij përpara Gjykatës Supreme të SHBA-së, (Dolbear et al. V. American Bell Telephone Company).
Në vitin 1882, Dolbear ishte në gjendje të komunikonte në një distancë prej një çerek milje pa tela në Tokë. Pajisja e tij mbështetej në përçueshmërinë në tokë, e cila ishte e ndryshme nga transmetimet e mëvonshme të radios që përdorën rrezatimin elektromagnetik. Ai mori një patentë amerikane për një telegraf pa tel në mars të atij viti. Telefonat e tij të përdorur përdornin tokëzimin nga shufra metali. Diapazoni i transmetimit të tij ishte të paktën sa gjysmë milje dhe ai mori një patentë për këtë pajisje, U.S. Patent 350,299, në vitin 1886. (Ai nuk e patentoi sistemin e tij në Evropë.)
Në vitin 1868 Dolbear (ndërsa një profesor në Kolegjin Bethany) shpiku telefonin elektrostatik. Ai gjithashtu shpiku opeidoskopin (një instrument për vizualizimin e dridhjeve të valëve të zërit, duke përdorur një pasqyrë të montuar në një membranë) dhe një sistem ndriçimi inkandeshent. Ai ishte autor i disa librave, artikujve dhe pamfleteve dhe u njoh për kontributin e tij në shkencë si në Ekspozitën e Parisit në vitin 1881 ashtu edhe në Ekspozitën e Pallatit Kristal në vitin 1882.
Në vitin 1897, Dolbear botoi një artikull "Kriketi si një termometër" që vuri në dukje korrelacionin midis temperaturës së ambientit dhe shkallës me të cilën cicërojnë kriketët. Formula e shprehur në atë artikull u bë e njohur si Ligji i Dolbear.
Drejtoria e Përgjithshme e Burgjeve
Drejtoria e Përgjithshme e Burgjeve (DPB) është një institucion në Shqipëri nën ombrellën e Ministrisë së Drejtësisë. Detyra kryesore e drejtorisë është menaxhimi i institucioneve kriminale, si dhe krijimi i kushteve të përshtatshme për zbatimin rigoroz të të gjitha detyrimeve që rrjedhin nga kuadri ligjor ekzistues, duke i shndërruar dënimet penale në mundësi riedukimi.
Objektivat kryesore të sistemit të burgjeve janë si më poshtë:
Drejtoria e Përgjithshme e Burgjeve ka nën mbikëqyrjen e saj 24 institucione të vuajtjes së dënimit me kapacitet për të strehuar 6284 të burgosur. Burgjet janë autoritete administrative që ekzekutojnë vendimet e dhëna nga gjykatat për mbajtjen dhe mbikëqyrjen e të burgosurve. Aktualisht ka gjithsej 21 burgje, 1 spital burgu dhe 1 institut për të mitur. Shifra mesatare e mbipopullimit është 368 persona mbi kapacitetin e burgut.
Krom (film)
Krom është një dramë e realizuar në vitin 2015 me regji nga Bujar Alimani.
Aillon-le-Jeune
Aillon-le-Jeune është një komunë në Francë. Aillon-le-Jeune bën pjesë në departamentin Savoie]] të rajonit [[Rhône-Alpes]]. Komuna ka një popullsi prej 433 banorë (regjistrimi 2006) dhe sipërfaqe prej 34.09 km².
Ruth Halperin-Kaddari
Ruth Halperin-Kaddari (e lindur më 15 maj 1966, hebraisht: רות הלפרין-קדרי) është një dijetare ligjore e izraelit dhe mbrojtëse e të drejtave të grave ndërkombëtare, e njohur për punën e saj në ligjin e familjes, teorinë ligjore feministe, të drejtat e grave në të drejtën ndërkombëtare dhe gratë dhe feja. Ajo është nënkryetare e Komitetit të Kombeve të Bashkuara për Eliminimin e Diskriminimit ndaj Grave dhe ka shërbyer në komision që nga viti 2006. Ajo është profesoreshë e drejtësisë në Universitetin Bar-Ilan dhe është drejtoreshë themeluese e Qendrës Ruth dhe Emanuel Rackman për Avancimin e Statusit të Grave. Ajo ishte një nga marrësit e parë të çmimit Ndërkombëtar të Korporatës së Sekretarit të Shtetit të SHBA-ve për punën e saj në të drejtat ndërkombëtare të grave në vitin 2007.
Karriera
Halperin-Kaddari mori një diplomë so Doktore e Shkencave Juridike në Shkollën Juridike Yale në Shtetet e Bashkuara në vitin 1993. Ajo është Profesor i Juridikut në Universitetin Bar-Ilan; në vitin 2001 themeloi Qendrën Rutman dhe Emanuel Rackman për Avancimin e Statusit të Grave, një qendër sociale-ligjore që punon për të avancuar drejtësinë gjinore dhe ajo ka shërbyer si drejtor i qendrës që nga themelimi i saj.
Rolet e Kombeve të Bashkuara
Ajo u zgjodh nga partitë shtetërore në një mandat katërvjeçar në Komitetin e Kombeve të Bashkuara për Eliminimin e Diskriminimit kundër Grave në vitin 2006 dhe ishte nënkryetare e komisionit nga viti 2009 deri në vitin 2010. Në kohën e zgjedhjes së saj ajo ishte më e reja e komitetit anëtar. Ajo u rizgjodh në mandatin e saj të dytë në komisionin në vitin 2010 dhe në mandatin e saj të tretë në vitin 2014. Ajo u zgjodh përsëri nënkryetare e komitetit në vitin 2017. Në komisionin ajo ka shërbyer për më shumë se një dekadë së bashku me ish-Ministrin francez të Barazisë Gjinore Nicole Ameline dhe Përfaqësuesin Special të OKB-së për Dhunën Seksuale në Konflikt dhe Nën-Sekretarin e Përgjithshëm të OKB Pramila Patten.
Në vitin 2018 ajo bashkëautoroi një raport të OKB-së i cili konkludoi se mungesa e dispozitave për abortin në Irlandën e Veriut është një formë dhune ndaj grave.
Çmimet
Ajo mori çmimin Ndërkombëtar të Korporatës së Sekretarit të Shtetit të SHBA-së në vitin 2007 për punën e saj në të drejtat ndërkombëtare të grave. Ajo mori çmimin Rappaport për Gratë që Gjenerojnë Ndryshimin në vitin 2016.
Kush din më së miri?
Kush din më së miri? (Suedisht: Vem vet mest?) është emision suedez e cila luan në kanalin SVT2 nga e hëna në të premten në ora 19:00. Emisioni u udhëhoq nga Rickar Olsson (2008-2018). Që nga 18 gusht 2018, programi udhëhiqet nga Johan Wester. Programi bazohet në një format të programit britanik Fifteen to One. Loja përbëhet me tre raunde, së pari loja fillon me tetë garuesë e cila tre garuesë shkojnë në finale. Dy garuesë shkojnë në finalen e së premtës. Ai i cili fiton finalen e së premtes fiton 10.000 krona suedeze. Nga viti 2015, fëmijët kanë filluar të marrin pjesë. Fëmijët janë nga klasa e pestë deri në klasën e shtatë.
Rregullat e lojës
Loja përbëhet me tre raunde. Secili garuesë ka tre llampa. Llampa domethënë që sa herë garuesi apo garuesja përgjigjet gabim do t'i fiket llampa. Nëse garuesi apo garuesja përgjigjet tri herë gabim, atëherë ai ose ajo del nga loja.
Raundi i parë
Raudi i parë është që garuesi apo garuesa duhet të përgjigjet tri herë në mënyrë që ai ose ajo të shkoj në raundin e dytë. Nëse garuesi apo garuesja ka 2 të saktë, por 1 gabim, ai ose ajo shkon në raundin e dytë, por atij ose asaj i fiket një llampë. Nëse garuesi apo garuesja ka 1 të saktë, por 2 gabime, ai ose ajo shkon në raundin e dytë, por atij ose asaj i fiken 2 llampa. Miërpo nëse garuesi apo garuesja ka 3 gabime, atëhere ai ose ajo del nga loja dhe nuk mundet të shkoj në raundin e dytë.
Raundi i dytë
Raundi i dytë është që garuesi apo garuesja i'u ndezin një llampë. Nëse garuesi apo garuesja përgjigjjet gabim, radha i vjen garuesit apo garueses sipas numrit. Nëse garuesi apo garuesja përgjigjet saktë, atëhere ai ose ajo vendos se kush do të përgjigjet pyetjes së radhës dhe kështu vazhdon deri sa t'i fiken njërit krejt llampat dhe pastaj tre garuesit shkojnë në finale.
Raundi i tretë
Raundi i tretë është finalja. Ai ose ajo e cila përgjigjet saktë merr 10 pikë, por nëse përgjigjet gabim, atëhere dy garuesit tjerë marrin 10 pikë. Në raundin e tretë, garuesit të cilët përgjigjen duhet ta shtypin butonin. Ai i cili e shtyp i pari, përgjigjet. Ai i cili merr më shumë pikë fiton garën dhe shkon në finalen e së premtes.
Finalja e së premtes
Garuesit janë fituesit e garës të cilët kanë luajtur nga e hëna në të enjten. Në finale janë tetë garuesë. Secili garuesë kanë një llampë shtesë të ndezur. Në raundin e parë, secili garuesë kanë katër llampa, nëse përgjigjet tre herë saktë i'u ndezet llampa e pesë në raundin e dytë. Loja luhet njëjtë në raundi e dytë dhe të tretë. Ai ose ajo i cili fiton raundin e tretë fiton 10.000 krona suedeze.
Astrit Ismaili
Astrit Ismaili (lindur më 1991) është një artist konceptual nga Kosova, me rezidencë në Amsterdam, Holandë. Puna artistika e Astritit lidhet me identitetin gjinor, fluiditetin gjinor si dhe rivitalizimin e hapësirave urbane nëpërmjet artit performativ.
Edukimi dhe puna artistike
Astrit Ismaili ka përfunduar studimet e larta në Fakultetin e Arteve të bukura në Prishtinë, në degën regji teatri. Në artin e tij bëhen bashkë disa mediume si fotografia, muzika, video dhe performanca. Më pas ai vijoi studimet master në Universitetin e Arteve të Amsterdamit, në programin e DasArts Master of Theatre.
Në temën e tij të masterit të titulluar “Unikat”, Astriti zbërthen konceptualisht procesin e gjentrifikimit dhe industrializmit. I inspiruar nga libri “The Gentrification of the Mind” i autores Sarah Schulman, “Unikat” është një performancë audio-vizuale të cilën Astriti e ka performuar në disa shtete gjatë vitit 2017.
Çmime
Astriti u nderua me çmimin “Artistët e së nesërmes” nga programi ”Young Visual Artist” në Kosovë. Punimi i tij përbëhej nga një set fotografik me subjekt vetë artistin kosovar nudo të mbuluar me një pëlhurë transparente.
Në 2012 Astriti ishte koordinator i projektit “Prishtinë mon amour”, një projekt social rivitalizues i Pallatit të Rinisë dhe Sporteve (i njohur ndryshe si Boro Ramiz) në Prishtinë. Në projekt morën pjesë 180 artistë nga Prishtina dhe qytete të tjera me instalacione dhe performancat të tyre të konsoldiuara të gjitha së bashku në një performancë solide. Projekti mblodhi më shumë se 2 000 vizitorë.
Në vitin 2014 Astriti u bë më i njohur për publikun e gjerë edhe jashtë skenës së pavarur të artit në Kosovë si regjisor i klipit muzikor “E dehun” e këngëtares Era Istrefi. Klipi i pati xhirimet pranë kishës ortodokse ngjitur kampusit të Universitetit të Prishtinës, duke ngjallur reagime nga komuniteti fetar në Serbi. Dioqeza e Kishës Ortodokse Serbe e cilësoi blasfemike dhe provokim nga ana e artistit përdorimin e kësaj hapësire për xhirimin e klipit.
Feniksi
parapamje| Feniksi - Friedrich Justin Bertuch - 1806 parapamje| Sipas Katalogut të Monedhave Greke në Muzeun Britanik, "Vinçi Numidian" përfaqëson feniksin në monedhën e Antoninus Pius (rr. 138–161) djathtas|parapamje| Detaje nga Aberdeen Bestiary nga shek. XII, ku shfaqet një feniks parapamje| Feniksi që ngrihej nga flakët ishte simboli i Qeverisë Greke të Malit dhe [[Diktatura ushtarake greke 1967–1974|Regjimit të Kolonelëve në mesin e shekullit XX]] Feniksi në mitologjinë dhe folkloristikën e lashtë të antikitetit është një zog jetëgjatë që rigjenerohet në mënyrë ciklike ose që rilind përsëri. Si një figurë mitologjike ai është i lidhur me kultin e diellit, ku një feniks fiton jetë të re duke dalë nga hiri i paraardhësit të tij. Disa legjenda thonë se ai vdes në një shfaqje të flakëve dhe djegies, të tjerët që thjesht vdes dhe dekompozohet para se të lindë përsëri. Përndryshe paraqet një figurë dhe një mjet që është përdorur në letërsinë folklorike.
Etimologjia
Fjala moderne angleze feniks ka hyrë në artet e gjuhës angleze përmes latinishtes, më vonë e përforcuar edhe nga frëngjishtja. Fjala së pari hyri në gjuhën angleze me anë të një huazimi të fjalës phoenīx latinisht në anglishten e vjetër ( fenix ). Ky huazim u përforcua më vonë nga ndikimi francez, i cili gjithashtu kishte huazuar emrin latin. Me kalimin e kohës, fjala zhvilloi përdorim të specializuar në gjuhën angleze: Për shembull, termi mund t'i referohej një "personi të shkëlqyeshëm" (shekulli XII), një larmi emblematike heraldike (shek. XV) dhe emrit të një konstelacioni (shek. XVII).
Fjala latine vjen nga greqishtja φοῖνιξ feniks. Fjala greke vërtetohet së pari në greqishten mikenase po-ni-ke, e cila ndoshta do të thoshte ' griffin ', megjithëse mund të kishte kuptimin 'palma'. Kjo fjalë është ndoshta një huazim nga një fjalë semitike perëndimore për madder, një ngjyrë e kuqe e bërë nga Rubia tinctorum. Fjala Fenikase duket të jetë nga e njëjta rrënjë, që do të thotë 'ata që punojnë me ngjyra të kuqe'. Pra, feniks mund të thotë 'zogu fenikas' ose 'zogu i kuq i purpurt'.
JoJo no Kimyo na Boken
JoJo no Kimyo na Boken (në Shqip: Aventurat e Çuditshme të GjoGjo-së, në Japonisht: ジョジョの奇妙な冒険) është një manga seri e krijuar nga Hirohiko Araki. Fillimisht është serializuar në magazinën Shonen Jump nga viti 1987 dhe deri me 2004, kurse mbasandej në magazinën Ultra Jump. Kjo seri ndahet në tetë pjesë, ku çdo pjesë ka personazh kryesor të ri me nofkën “GjoGjo”. JoJo no Kimyo na Boken është ende duke vazhduar, dhe që nga Maj 2021 përmban 130 ‘tankobon’ vëllime.
Feniksi
Historiku
Me kalimin e kohës, motivi i feniksit është përhapur edhe në folklorin klasik me një shumëllojshmëri të reja si: Herodoti, Lucani, Plini Plaku, Papa Klementi I, Laktanti, Ovidi dhe Isidori i Seviljes janë ndër ata që kanë kontribuar në ritregimet dhe transmetimet e tyre edhe motivin e feniksit. Me kalimin e kohës, duke u shtrirë përtej origjinës së tij në folklorin e antikitetit klasik greko-romak, feniksi mund të simbolizonte rinovimin në përgjithësi e po ashtu edhe diellin, kohën, Perandorinë Romake, Ilirinë, metempsikozën, shenjtërimin, ringjalljen, jetën në Parajsën qiellore, Krishtin, Marinë, virgjërinë, njeriun e jashtëzakonshëm dhe aspekte të caktuara të jetës antike dhe të krishterë.
JoJo no Kimyo na Boken
Seria është e njohur për artin dhe pozat e saja; referime të shpeshta në muzikën dhe modën popullore perendimore; dhe beteja të përqendruara në të ashtuquajturat “Stand” (në Jap.: スタンド, sutando; në Shqip: Qendresa). Seria ka shitur mbi 100 milion vëllime të printuara, dhe është adaptuar në filma, anime, video lojëra, novela, etj. Seria është e licensuar nga Viz Media në Amerikën Veriore, kurse në shqip ende nuk ka përkthim zyrtar.
Tregimi
Në dy pjesët e para të JoJo no Kimyo na Boken personazhet luftojnë kundër armiqëve me ndihmën e Hamon-it (波紋, "valëzim"), një teknikë e arteve marciale që lejon përdoruesin të përqendrojë energjinë trupore në rrezet e diellit përmes frymëmarrjes së kontrolluar. Nga pjesa e tretë e më tej personazhet luftojnë me ndihmën e Stand-eve (スタンド, sutando), që janë manifestime psiko-spirituale të energjisë jetësore. Tregimi ndahet në disa pjesë, ku çdo pjesë ka personazh kryesor, vendosje dhe personazhe anësor të ri. Personazhet kryesor të çdo pjese duhet të jenë të familjes Gjostar, të kenë shenjë të yllit në shpatullën e majtë, dhe të kenë nofkën “GjoGjo”. Gjashtë pjesët e para kanë një vazhdimësi lineare të rivalitetit mes Gjonatan Gjostar dhe Dio Brando, kurse dy të fundit janë vendosur në universe alternative.
Feniksi
Historiku
Feniksi, në paraqitje të ndryshme është shoqëruar me ngjyra specifike. Megjithëse feniksi në përgjithësi besohej të ishte shumëngjyrësh dhe i gjallë, burimet nuk japin konsensus të qartë për ngjyrën e tij. Tacitus thotë se ngjyra e tij e bëri atë të dallohej nga të gjithë zogjtë e tjerë. Disa të tjerë thonë se zogu kishte ngjyrën e ngjashme me një pallua, ndërsa pretendimi i Herodotit për Feniksin kuq dhe verdhë është popullarizuar në shumë versione të historisë së regjistruar. Ezekiel Tragjediani deklaronte se feniksi kishte këmbë të kuqe dhe sy të verdhë goditës, por Lactantius thot që sytë e tij ishin blu si safirët  dhe këmbët e tij ishin të mbuluara me luspa të arta të verdha me shalona me ngjyrë trëndafili.
Herodoti, Plini, Solinus, dhe Philostratus e përshkruajnë feniksin si një krijesë të ngjashme në madhësi me një shqiponjë, por Lactantius dhe Ezekieli Dramaturgu, që të dy pretendojnë se Feniksi ishte i madh, dhe Lactantius që thotë se ai ishte edhe më i madhe se një struc.
Në shekullin XIX, dyshimet skolastike u vërtetuan nga zbulimi se egjiptianët në Heliopolis kishin nderuar Benunë, një zog diellor i ngjashëm në disa aspekte me feniksin grek. Sidoqoftë, burimet egjiptiane në lidhje me bennun shpesh janë problematike dhe të hapura për një larmi interpretimesh. Disa nga këto burime mund të jenë ndikuar në të vërtetë nga nocionet greke të feniksit, në vend se e kundërta.
Figura e Feniksit është trajtuar gjithashtu edhe në letërsinë shqipe.
Tumat ilire dhe lokaliteti arkeologjik i Korishës
Tumat Ilire dhe lokaliteti arkeologjik i Korishës është një monument i trashëgimisë kulturore në Korishë, Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Historiku
Tumat ilire dhe lokaliteti i periudhës së bronzit të Korishës, ishte hulumtuar gjatë vitit 2006 dhe kishte karakter të gërmim-shpëtimit. Lokaliteti pozicionohet në faqen lindore të qafës në trajtë të shalës, fare pranë kalasë së Korishës. Kemi të bëjmë me një vendbanim me një sipërfaqe prej afër 1 hektar dhe me lartësi mbidetare prej 723-728 metër, të shtrirë në një pjerrësi. Ky lokalitet kishte karakter të një fortifikimi që mbrohej nga natyra në një anë dhe ledhet mbrojtëse në anët e tjera. Gërmimet arkeologjike të zhvilluara në dy sektorë rezultuan me identifikimin dhe zbulimin e banesave dhe horizonteve të banimit që janë tipike dhe në aspektin kronologjik datohen në periudhën e bronzit të hershëm dhe bronzit të mesëm. Vegla pune të punuara nga guri, fragmente dhe enë qeramike të zbuluara këtu, shumë mirë e përfaqësojnë kohën në fjalë.
Auxon-Dessus
Auxon-Dessus është një komunë në Francë. Auxon-Dessus bën pjesë në departamentin Doubs të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 1124 banorë dhe sipërfaqe 3.88 km².
Toulouse Business School
"Toulouse Business School" (Shkolla e Biznesit e Tuluzës, emri zyrtar është në anglisht) është një shkollë e lartë e administrimit të biznesit me komplekse universitare në Tuluzë, Paris, Londër, Barcelonë dhe Kazablanka të Marokut. Ajo u themelua në vitin 1903 nga Dhoma e Tregtisë dhe Industrisë së atij qyteti si Grupi i Arsimit të Lartë Këshëllimor (Enseignement Supérieur Consulaire, ESC). Emrin aktual e mban që prej vitit 2013. Dhoma e Tregtisë dhe Industrisë e Tuluzës mban shumicën e aksioneve të shkollës dhe cakton presidentin e saj. TBS bën pjesë në sistemin e shkollave pasuniversitare të Francës (Grandes Écoles).
Programet e saj janë trefish të akredituara nga sistemet ndërkombëtare AMBA, EQUIS dhe AASCB. Shkolla numëron mbi 40000 ish-studentë në fushat e biznesit dhe politikës, ku përmendet Nicholas Todt (kreu ekzekutiv i ART Grand Prix-it, djali i presidentit aktual të Federatës Ndërkombëtare të Automobilizmit, Jean Todt).
Shkolla është e njohur dhe për masterin që ofron në administrim të aviacionit (në partneritet me Shkollën e lartë kombëtare të aviacionit civil--École nationale de l'aviation civile).
Gouy, Aisne
Gouy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Gouy ka një popullsi prej 585 banorë dhe sipërfaqe 17.6 km², me një dendësi prej 33 banor/km².
Ernest Muçi
Ernest Muçi (lindur më 19 mars 2001) është një futbollist profesionist shqiptar i cili luan si sulmues për klubin Legia Varshava.
Statistikat e karrierës
Aktual në: 5 janar 2022 . <references group="lower-alpha"/>
Mjekësia rigjeneruese
Mjekësia rigjeneruese është një degë e mjekësisë e cila merret me "procesin e zëvendësimit, inxhinieringut ose rigjenerimit të qelizave, indeve ose organeve njerëzore ose shtazore me qëllim të rivitalizimit të funksionimit normal të organizmit". Kjo fushë është mjaftë premtuese sa i përket inxhinieringut të indeve dhe organeve të dëmtuara duke stimuluar mekanizmat e vetëriparimit të trupit për të shëruar funksionalisht indet ose organet e pariparueshme më parë.
Përmbledhje
Disa nga qasjet biomjekësore në fushën e mjekësisë rigjeneruese mund të përfshijnë përdorimin e qelizave staminale. Shembujt përfshijnë injektimin e qelizave staminale ose qelizave paraardhëse të marra nëpërmjet diferencimit të drejtuar (terapia qelizore); induksioni i rigjenerimit nga molekulat biologjikisht aktive të administruara vetëm ose si sekrecione nga qelizat e injektuara (terapia imunomoduluese); dhe transplantimi i organeve dhe indeve të rritura in vitro (inxhinieria e indeve).
Historia
Terapitë e para me qeliza synonin të ngadalësonin procesin e plakjes. Kjo filloi në vitet 1930 me Paul Niehans, një mjek zviceran i cili njihej se kishte trajtuar figura të famshme historike si Papa Piu XII, Charlie Chaplin dhe mbretin Ibn Saud i Arabisë Saudite. Niehans do të injektonte qeliza të kafshëve të reja (zakonisht qengjat ose viça) te pacientët e tij në një përpjekje për t'i rinovuar ata. Në vitin 1956, u krijua një proces më i sofistikuar për trajtimin e leukemisë duke futur palcën e eshtrave nga një person i shëndetshëm në një pacient me leukemi. Ky proces funksionoi kryesisht për shkak se edhe dhuruesi edhe marrësi në këtë rast ishin binjakë identikë. Në ditët e sotme, palca e eshtrave mund të merret nga njerëz që janë mjaft të ngjashëm me pacientin që ka nevojë për qelizat për të parandaluar refuzimin.
Termi "mjekësi rigjeneruese" u përdor për herë të parë në një artikull të vitit 1992 mbi administrimin e spitalit nga Leland Kaiser. Punimi i Kaiserit mbyllet me një seri paragrafësh të shkurtër mbi teknologjitë e ardhshme që do të ndikojnë në spitale. Një paragraf i veçantë kishte nëntitullin "Mjekësia Rigjeneruese" si një nëntitull me shkronja të zeza dhe thoshte: "Do të zhvillohet një degë e re e mjekësisë që do të përpiqet të ndryshojë rrjedhën e sëmundjeve kronike dhe në shumë raste do të rigjenerojë sistemet e lodhura dhe të dështuara të organeve."
Termi mjekësi rigjeneruese ngatërrohet gjithnjë e më shumë me kërkimet mbi terapitë e qelizave staminale. Disa programe dhe departamente akademike ruajnë përkufizimin origjinal më të gjerë, ndërsa të tjerët e përdorin atë për të përshkruar punën në kërkimin e qelizave staminale.
Në mars 2000, Haseltine, Antony Atala, MD, Michael D. West, Ph.D., dhe studiues të tjerë kryesorë themeluan E-Biomed: The Journal of Regenerative Medicine. Revista e rishikuar nga kolegët lehtësoi diskursin rreth mjekësisë rigjeneruese duke publikuar kërkime inovative mbi terapitë e qelizave staminale, terapitë gjenetike, inxhinierinë e indeve dhe protetikën biomekanike. Shoqëria për Mjekësinë Rigjeneruese, e cila më vonë u quajt Shoqata e Mjekësisë Rigjeneruese dhe Biologjisë së Qelizave Staminale, i shërbeu një qëllimi të ngjashëm, duke krijuar një komunitet ekspertësh me të njëjtin mendim nga e gjithë bota.
Në vitin 2009, u lançua Fondacioni SENS, me qëllimin e tij të deklaruar si "aplikimin e mjekësisë rigjeneruese - e përcaktuar për të përfshirë riparimin e qelizave të gjalla dhe materialit jashtëqelizor in situ - ndaj sëmundjeve dhe aftësive të kufizuara të plakjes". Në vitin 2012, profesori Paolo Macchiarini dhe ekipi i tij përmirësuan implantin e vitit 2008 duke transplantuar një trake të bërë në laborator, të mbjellë me qelizat e vetë pacientit.
Më 12 shtator 2014, kirurgët në Spitalin e Institutit të Kërkimeve Biomjekësore dhe Inovacionit në Kobe, Japoni, transplantuan një fletë 1.3 me 3.0 milimetra të qelizave të epitelit të pigmentit të retinës, të cilat u diferencuan nga qelizat iPS përmes diferencimit të drejtuar, në syrin e një të moshuareje grua, e cila vuante nga degjenerimi makular i lidhur me moshën.
Mountain Dale, New York
Mountain Dale, New York është një qytet në qarkun Sullivan të shtetit federal New York, SHBA. Qyteti ka një lartësi mbidetare prej (1010 ft).
Liqeni Hillier
Liqeni Hillier është një liqen i kripur në buzë të Ishujve te mesem, bënë pjesë në Arkipelagun e Ishujve të Rrallë , në rajonin Goldfields-Esperance, në brigjet jugore të Australisë Perëndimore. Kjo është veçanërisht e dukshme për ngjyrën e saj rozë. Një breg i gjatë dhe i hollë ndan Oqeanin Jugor nga liqeni.
Përshkrimi
Liqeni Hillier është rreth 600 metra në gjatësi prej rreth 250 metra në gjerësi. Liqeni është i rrethuar nga një buzë e rërës dhe pyjore dendur me llojin e pemës eukalipt, me një rrip të ngushtë të dunat e rërës të mbuluara me bimësi që ndan buzë e saj verior nga bregdetin verior të Ishujve të mesëm. Tipari më i dukshëm i liqenit është ngjyra e saj rozë. Burimi i ngjyrës rozë është konsideruar të jetë për shkak të pranisë së organizmit Dunaliella Salina.Dunaliella Salina është një lloj mikroorganizimi që i jep ujit ngjyrën rozë. Lloji i vetëm i organizmit që jeton në Liqenin Hillier është Dunaliella Salina, është mikroorganizëm që shkakton përmbajtjen e kripës në liqen për të krijuar një ngjyrë të kuqe.Një tjetër hipotezë është se ngjyra rozë është për shkak të baktereve të kuqe halofil&krusts në kripë.Liqeni ekspozitave nuk ka efekte negative mbi njerëzit e njohur.Vija bregdetare ka më shumë një ngjyrë të qartë rozë. Vija bregdetare është e mbuluar edhe në depozita kripe në kore.
Lytton Strachey
Shkencat e psikologjisë dhe sociologjisë ishin mbizotëruese në fillim të shekullit të 20-të dhe do të ndikonin shumë në biografitë e shekullit të ri. Kritiku britanik Lytton Strachey revolucionarizoi artin e shkrimit biografik me punën e tij të vitit 1918 Victorianët Eminent, të përbërë nga biografitë e katër figurave kryesore të epokës viktoriane: Kardinali Manning, Florence Nightingale, Thomas Arnold dhe Gjeneral Gordon. Strachey u nis për të marrë frymë në epokën e Viktorias për gjeneratat e ardhshme për të lexuar. Deri në këtë pikë, siç vuri në dukje Strachey në parathënie, biografitë Viktoriane kishin qenë "aq të njohura si korteksin e sipërmarrësit" dhe kishin të njëjtën ajër të "barbarizmit të ngadaltë, funeral". Strachey sfidoi traditën e "dy volumeve yndyrore ... të masave të padërguara të materialit" dhe mori në shënjestër katër figurat ikonike. Narratizmi i tij shkatërroi mitet që kishin ndërtuar rreth këtyre heronjve të dashur kombëtarë, të cilët ai i konsideronte si jo më mirë se "një grup gojësish që mbulonin hipokritët". Libri arriti famën botërore për shkak të stilit të tij irreverent dhe të mprehtë, natyrën e tij koncize dhe faktikisht të saktë dhe prozën artistike të saj.Dështimi i teorisë së "njeriut të madh" të historisë ishte tregues i mentalitetit në zhvillim. Sjellja njerëzore do të shpjegohej nëpërmjet teorive darviniane. Biografitë "sociologjike" konceptuan veprimet e subjekteve të tyre si rezultat i mjedisit dhe tentonin të minimizojnë individualitetin. Zhvillimi i psikoanalizës çoi në një kuptim më penetrues dhe gjithëpërfshirës të subjektit biografik dhe nxiti biografët që të japin më shumë theks në fëmijërinë dhe adoleshencën. Është e qartë se këto ide psikologjike po ndryshonin mënyrën e shkrimit të biografive, si një kulturë e autobiografisë, në të cilën tregimi i historisë së vet u bë një formë terapie. Koncepti konvencional i heronjve dhe tregimeve të suksesit u zhduk në obsesion me eksplorimet psikologjike të personalitetit.
Strachey revolucionarizoi artin e shkrimit biografik me punën e tij të vitit 1918 Victorianët Eminent, të përbërë nga biografitë e katër figurave kryesore të epokës viktoriane: Kardinali Manning, Florence Nightingale, Thomas Arnold dhe Gjeneral Gordon. Strachey u nis për të marrë frymë në epokën e Viktorias për gjeneratat e ardhshme për të lexuar. Deri në këtë pikë, siç vuri në dukje Strachey në parathënie, biografitë Viktoriane kishin qenë "aq të njohura si korteksin e sipërmarrësit" dhe kishin të njëjtën ajër të "barbarizmit të ngadaltë, funeral". Strachey sfidoi traditën e "dy volumeve yndyrore ... të masave të padërguara të materialit" dhe mori në shënjestër katër figurat ikonike. Narratizmi i tij shkatërroi mitet që kishin ndërtuar rreth këtyre heronjve të dashur kombëtarë, të cilët ai i konsideronte si jo më mirë se "një grup gojësish që mbulonin hipokritët". Libri arriti famën botërore për shkak të stilit të tij irreverent dhe të mprehtë, natyrën e tij koncize dhe faktikisht të saktë dhe prozën artistike të saj.
Mikaela Minga
Mikaela Minga (PhD) është etno/muzikologe pranë Institutit të Antropologjisë Kulturore dhe Studimit të Artit në Tiranë.
Lindur në Korcë në 1983, Minga është vajza e kompozitorit Josif Minga.