cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mustafë Dervishi
Mustafë Dervishi (Shkodër, 1 janar 1920 - 26 korrik, 1943) ishte një inxhinier-arkitekt si dhe profesor në gjimnazin e Shkodrës, Kryetar i Qarkorit të Rinisë së Ballit Kombëtar për Qarkun Shkodër. Ra Dëshmor në luftën Nacional Çlirimtare në moshën 23 vjeçare, në krye të demonstratës më të madhe të organizuar në Shkodër, si organizator dhe lider i saj. Ishte shok shkolle me Qemal Stafën, Vojo Kushin, Nuri Llazanin dhe pavarësisht idealeve të ndryshme u përpoq të bashkërendonte me to energjitë mbështetur në urrejtjen e përbashket që ushqenin kundër pushtuesit.
Revista e organizatës Balli Kombëtar "Robni o Liri", që u botua në Shkodër, në klandestinitet, në mars 1944, botoi vjershën me titull "Mustafë Dervishit" që i kushtohej këtij dëshmori.
"Ç'jan k'ta niprit e Skënderit Ç'jan k'ta çunat arbënor E kan shqipen në krahnor E du'n gjakun si kunor për trimni
Nuk e qajn jo shok't Mustafën S'qahet djali zemërhekur S'qahet luftëtar i vdekun S'qahet dot shqiptar i mbetun për liri"
- Himarjot Kelmendi
Vilabella
Vilabella është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Camp, të provincës Tarragona, në Katalonia. Vilabella ka 824 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 18.2 km2.
Qeni i egër i Afrikës Perëndimore
Qeni i egër i Afrikës Perëndimore (Lycaon pictus manguensis) është një nënllojë i qenit të egër Afrikan, nativë në Afrikën Perëndimore. Ai klasifikohet si i rrezikuar në mënyrë kritike nga BNRN-ja, pasi u pa se ekzistojnë vetëm 70 individë të rritur.
Qeni i egër i Afrikës Perëndimore qe përhapur në Afrikën Perëndimore e deri në atë Qendrore, në Senegal dhe në Nigeri, ndërsa tani vetëm dy popullata të tij jetojnë: një në Parkun Kombëtar të Niokolo-Kobas të Senegalit dhe tjetra në Parkun Kombëtar të Beninit, në Burkina Faso dhe Nigeri.
Ayumi Kaihori
Ayumi Kaihori (海堀 あゆみ) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 53 ndeshje.
Lokaliteti arkeologjik i periudhës së bronzit në Varosh
Lokaliteti arkeologjik i periudhës së bronzit në Varosh është një monument i trashëgimisë kulturore në Varosh, Ferizaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Pogradeci (Kaza e Starovës) në luftë për liri, ruajtjen e pavarësisë dhe demokraci
Pogradeci (Kaza e Starovës) në luftë për liri, ruajtjen e pavarësisë dhe demokraci libër me autor Servet Lamçe. Botuar në Tiranë nga "Marin Barleti", në vitin 1994. Faqet e librit 104.
Kollare akulli
Kollare akulli : poezi me autor Haxhi Kalluci, red. Petrit Nika, red. Moikom Zeqo. Botuar në Tiranë në vitin 2015 nga "Toena". Libri ka 296 faqe.
Aveizieux
Aveizieux është një komunë në Francë. Aveizieux bën pjesë në departamentin Loire të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 1443 banorë dhe sipërfaqe 9.02 km².
Rejda Isufi
Rejda Isufi (9 Nëntor, 2007) është këngëtare shqiptare, e lindur në Gjilan, Kosovë. Edhe pse në moshë të re, ajo ka më shumë se 5 vite që mirret me këndim. Poashtu ka të realizuara pesë këngë, është fituese e shumë festivaleve të këngës për fëmijë, pjesëmarrëse në shumë koncerteve dhe fituese e mirënjohjeve të ndryshme.
Biografi
Rejda Isufi studion në SH.F.M.U "Hasan Prishtina", në Prishtinë. Përveç çmimeve në këndim, ajo ka marrë pjesë edhe në sfilatën e bukurisë për fëmijë Little miss and mister freedom Kosova 2016, duke fituar dy çmime Little Miss Talent dhe Little Miss Universe, Albania.
Këngët e realizuara janë:
Me këtë këngë paraqitet për herë të parë nē festivalin mbarëkombtarë për fēmijë "Dëbora", në Gjilan dhe fiton çmimin si paraqitja më e mirë skenike.
Me këtë këngë është paraqitur në festivalin "Xixat e Flakes ", ku është vlërësuar paraqitje te mirë nga komuna dhe shpërblehet me mirënjohje nga kryetari i komunes së Gjilanit. Po ashtu me kete këng paraqitet edhe ne festivalin e "Vihueles" në Prishtinë dhe rrëmben mirënjohje nga juria profesionale.
Me këtë kenge paraqitet në festivalin mbarëkombtarë për fëmije "Lyra" në Gjilan, ketu rrëmben vendin e tretë. Po ashtu me kete keng paraqitet ne festivalin e këngës "Mollëkuqet" në Gjilan dhe rremben vendin e dytë nga juria profesionale. Po ashtu ne koncertin kushtuar diaspores të organizuar nga komuna e Gjilanit merrë mirënjohje dhe vlersohet nga kryetari i Komunes.
Me këtë këngë paraqitet në festivalin per fëmijë mbarëkombtarë, "Fëmijet e Gëzuar", në Ferizaj. Ku rrëmben çmimin e parë nga juria profesionale. Po ashtu me këtë kenge paraqitet prapë te "Xixat e Flakes", në Gjilan dhe shperblehet me mirēnjohje nga kryetari i Komunes. Rejda pastaj fillon të marrë pjesë në koncerte te ndryshme te Festivali per femijë. "A- mol", në Ferizaj ku vlersëohet paraqitja dhe fiton mirënjohje nga Drejtoresha e festivalit.
Rejda per kater vite rradhaz paraqitet ne koncertin e organizuar nga qendra e Autizmit në Kosove Ku është edhe një mini ambasadore apo perkrahese e madhe e kesaj Shoqate.
Rejda ishte e ftuar dhe pjesëmarrëse si musafire në disa festivale internacionale dhe vendore. Rejda Isufi ka realizuar edhe një këngë të re ne vitin 2019. Kjo këngë quhet Zëri i Shekullit.
Intervistat dhe këngët e publikuara
Ka një sërë intervistash të publikuara nga radiotelevizione të ndryshme, të njohura, në vijim janë të paraqitura këngët dhe intervistat e publikuara:
Evelyn Lauder
Evelyn Lauder (lindur në 12 gusht 1936-12 nëntor 2011) ishte një biznesmene austro-amerikane, filantropiste e cila njihet si ndër krijueset e fjongos rozë në shenjë ndërgjegjësimi për kancerin e gjirit.
Jeta e hershme
Ajo lindi me emrin Evelyn Hausner në 1936 në Vjenë në një familje hebrenjsh. Familja e Lauder u arratis nga Austria e pushtuar nga regjimi nazist në 1938, duke përdorur kursimet e tyre për të marrë viza drejt Belgjikës. Më pas ata u zhvendosën drejt Anglisë ku mamaja e saj u shtrua në një kamp internimi në ishullin me emër “Isle of Man” dhe Evelyn qëndroi me disa infermiere. Familja arriti në Nju-Jork në 1940. Lauder e kujton kështu mbërritjen në Amerikë duke pohuar se kur anija që i solli në Amerikë arriti në Nju-Jork Harbor, mamaja e zgjoi nga gjumi për të parë Statujën e Lirisë. Përgjatë viteve të luftës babai punoi si prestar diamantesh; më pas familja hapi një zinxhir dyqanesh për veshje në Manhattan.
Ajo përfundoi kolegjin “Hunter College” në 1954. Më pas ajo ndoqi kolegjin e Hunter-it, pjesë e Universitetit të Nju-Jorkut ku studioi Psikologji dhe Antropologji dhe ku njohu dhe bashkëshortin e saj të ardhshëm, Leonard Lauder, dikur oficer i trajnimit detar. Ajo u diplomua në 1958. Çifti u martua në 5 qershor 1959. Pas martesës ajo punoi për dhjetëra vite si mësuese në një shkollë publike në Harlem përpara se të linte këtë punë për të punuar së bashku me bashkëshortin në një kompani të themeluar në 1946 nga vjehrra, Este Lauder, një kompani që asokohe shiste 6 produkte të ndryshme: buzëkuq, kremra, locione trupi dhe produkte të tjera kozmetike.
Aktivizmi për kancerin e gjirit
Lauder gjeneroi shumë para dhe kurseu rreth 13.6 milionë dollarë amerikanë për të krijuar qendrën për kancerin e gjirit “Evelyn H. Lauder Breast Center”, e cila u hap në tetor 1992 dhe fokusohet në trajtimin dhe diagnostikimin e kancerit të gjirit. Ajo ndihmoi duke kontribuar me 5 milionë dollarë amerikanë për të ngritur një klinikë për kërkimin shkencor.
Harvey J. Alter
Harvey James Alter (lindur më 12 shtator 1935) është një studiues mjekësor amerikan, virolog, mjek dhe laureat i Çmimit Nobel, i cili është i njohur më së shumti për punën e tij që çoi në zbulimin e virusit të hepatitit C. Alter është ish-shefi i sektorit të sëmundjeve infektive dhe drejtori i asociuar për kërkimin e Departamentit të Mjekësisë së Transfuzionit në Qendrën Klinike Warren Grant Magnuson në Institutet Kombëtare të Shëndetit (NIH) në Bethesda, Maryland.
Në mesin e viteve 1970, Alter dhe ekipi i tij hulumtues demonstruan se shumica e rasteve të hepatitit pas transfuzionit nuk ishin për shkak të viruseve të hepatitit A ose hepatitit B. Duke punuar në mënyrë të pavarur, Alter dhe Edward Tabor, një shkencëtar në Administratën Amerikane të Ushqimit dhe Barnave, provuan përmes studimeve të transmetimit në shimpanzetë se një formë e re e hepatitit, e quajtur fillimisht "hepatiti jo-A, jo-B" shkaktoi infeksionet dhe agjenti shkaktar ishte ndoshta një virus. Kjo punë përfundimisht çoi në zbulimin e virusit të hepatitit C në 1988, për të cilin ai ndau Çmimin Nobel në Fiziologji dhe Mjekësi në vitin 2020 së bashku me Michael Houghton dhe Charles M. Rice.
Alter ka marrë njohje për hulumtimet që çojnë në zbulimin e virusit që shkakton hepatitin C. Ai u vlerësua me Medaljen e Shërbimit të Dalluar, çmimi më i lartë i dhënë civilëve në shërbimin shëndetësor publik qeveritar të Shteteve të Bashkuara dhe Çmimin Albert Lasker 2000 për Kërkime Mjekësore Klinike.
Jeta e hershme dhe edukimi
Alter lindi në New York City në një familje hebreje. Ai ndoqi Universitetin e Rochester në Rochester, New York dhe fitoi një diplomë Bachelor të Arteve në 1956. Në vitin 1960, Alter mori një diplomë mjekësore nga Universiteti i Rochester dhe filloi një qëndrim në Strong Memorial. Trajnimi pasuniversitar i Alters përfshin një rotacion si bashkëpunëtor klinik në Institutet Kombëtare të Shëndetit në Bethesda, Maryland, nga dhjetori 1961 deri në qershor 1964; një vit qëndrimi në mjekësi në Universitetin e Sistemit Spitalor të Uashingtonit, Seattle, Uashington, nga korriku 1964 deri në qershor 1965; dhe të punojë si shok i hematologjisë në Spitalin Universitar Georgetown, Washington, D.C., nga korriku 1965 deri në qershor 1966.
Karriera
Alter ka një licencë mjekësore të lëshuar nga Distrikti i Kolumbisë. Për më tepër ai mban certifikim nga subspecialiteti bankar i gjakut i Bordit Amerikan të Patologjisë dhe është anëtar i Kolegjit Amerikan të Mjekëve. Takimet klinike përfshijnë: drejtor, hulumtim të hematologjisë në Spitalin Universitar Georgetown nga korriku 1966 deri në qershor 1969; hetues i lartë në Departamentin e Mjekësisë së Transfuzionit në NIH nga korriku 1969 deri më sot; shefi i sektorit të sëmundjeve infektive në departamentin e mjekësisë së transfuzionit në Qendrën Klinike NIH nga dhjetori 1972 deri më sot; drejtor i asociuar për kërkime në departamentin e mjekësisë së transfuzionit në Qendrën Klinike në NIH nga janari 1987 deri më tani.
Emërimet akademike të Alter përfshijnë: profesor i asociuar klinik i mjekësisë në Spitalin Universitar Georgetown; Profesor ndihmës në Fondacionin Jugperëndimor për Kërkime Biomjekësore në San Antonio, TX; profesor klinik i mjekësisë në Spitalin Universitar Georgetown; dhe një pozicion fakulteti në Programin e Trajnimit të Kërkimit Klinik në NIH.
Alter erdhi në Qendrën Klinike të NIH si një hetues i vjetër në 1969. Ai mbetet në NIH si shef i sektorit të sëmundjeve infektive dhe drejtor i asociuar i kërkimeve në departamentin e mjekësisë së transfuzionit.
Kërkime mjekësore
Si një studiues i ri në 1964, Alter bashkë-zbuloi antigjenin Australian me Baruch Blumberg. Kjo punë ishte një faktor kryesor në izolimin e virusit të hepatitit B. Më vonë, Alter drejtoi një projekt të Qendrës Klinike për të ruajtur mostrat e gjakut, të përdorura për të zbuluar shkaqet dhe për të zvogëluar rrezikun e hepatitit të lidhur me transfuzionin. Bazuar në punën e tij, Shtetet e Bashkuara filluan programet e kontrollit të gjakut dhe dhuruesve që ulën shkakun e hepatitit për shkak të këtij rreziku nga 30 përqind në 1970 në gati 0.
Nderime dhe çmime
parapamje|Alter në vitin 2000 Alter ka marrë njohje për hulumtimin e tij duke përfshirë Çmimin Albert Lasker 2000 për Kërkime Mjekësore Klinike për punën e tij që çoi në zbulimin e virusit që shkakton hepatitin C. Alter dhe bashkë-dhënësi i tij Michael Houghton u njohën për zhvillimin e metodave të shqyrtimit të gjakut që në thelb eliminoi rrezikun e hepatitit të lidhur me transfuzionin në SH.B.A. Nderime të tjera për hulumtimin e tij mjekësor përfshijnë Medaljen e Shërbimit të Dalluar, çmimi më i lartë i dhënë civilëve në shërbimin shëndetësor publik qeveritar të Shteteve të Bashkuara. Alter është zgjedhur si në Akademinë Kombëtare të Shkencave ashtu edhe në Institutin e Mjekësisë. Në vitin 2002 ai mori Çmimin Presidencial të Shoqërisë Ndërkombëtare të Transfuzionit të Gjakut. Dhe në 2005, ai mori Çmimin e Kolegjit Amerikan të Mjekëve për Punë të Shquar në Shkencë në lidhje me Mjekësinë dhe Çmimin e Parë Ndërkombëtar të Inserm (ekuivalenti francez i NIH).
Duke folur për karrierën e gjatë kërkimore të Alter në kohën e Çmimit Lasker 2000, Harvey Klein, shefi i Departamentit të Mjekësisë së Transfuzionit në Qendrën Klinike vuri në dukje, "Si një studiues i ri, Dr. Alter bashkë-zbuloi antigjenin e Australisë, një çelës për zbulimin e Hepatitit Virusi B Për shumë hetues, kjo do të ishte pika kryesore e një karriere. Për Dr. Alter ishte vetëm një fillim i mbarë."
Alterit iu dha Çmimi Nobel 2020 në Fiziologji ose Mjekësi së bashku me Michael Houghton dhe Charles M. Rice për "zbulime që çuan në identifikimin e virusit [të] Hepatitit C".
Jeta personale
Ai u martua me Barbara Bailey; ata kanë dy fëmijë, Mark, gjithashtu mjek dhe Stacey, një mësues. Ai aktualisht është i martuar me Diane Dowling dhe ka dy fëmijë nga gruaja, Lydia Rodin dhe Erinn Torres, dhe nëntë nipër e mbesa.
Travecy
Travecy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Travecy ka një popullsi prej 685 banorë dhe sipërfaqe 14.52 km², me një dendësi prej 47 banor/km².
Scooby-Doo, Where Are You!
Scooby-Doo, Where Are You! është një serial televiziv komik misteri i animuar amerikan i prodhuar nga Hanna-Barbera për CBS. Seriali u shfaq premierë më 13 shtator 1969 dhe u transmetua për dy sezone deri më 31 tetor 1970. Në vitin 1978, një përzgjedhje episodesh nga seritë e mëvonshme Scooby's All-Stars dhe The Scooby-Doo Show u transmetuan në ABC nën emrin Scooby-Doo, Where Are You! dhe ata u lëshuan në një set DVD të tregtuar si sezoni i tij i tretë.
Scooby-Doo, Where Are You! është mishërimi i parë i një ekskluziviteti mediatik që zgjat kryesisht, i përbërë kryesisht nga seri të animuara, disa filma dhe mallra të lidhur.
Tempujt hindu në Varanasi
Varanasi, gjithashtu i njohur si Benares, Banaras, ose Kashi, është më i shenjti nga shtatë qytetet e shenjta (Sapta Puri) të Hinduizmit dhe Xhainizmit, dhe luajti një rol të rëndësishëm në zhvillimin e Budizmit. Hindutë besojnë se vdekja në Varanasi sjell moksha (çlirimi shpëtimtar). Është një nga qytet më të vjetra të banuara në mënyrë të vazhdueshme në botë. Varanasi është gjithashtu i njohur si qyteti i parapëlqyer i perëndisë hindu Shiva. Varanasi është i famshëm për bujtjen e tempujve të shumtë. Mjaft tempuj në Varanasi kanë rëndësi të madhe fetare dhe historike në Hinduizëm. Këta tempuj janë ngritur në kohë të ndryshme përgjatë historisë së Varanasi. Duke qenë destinacioni më i vlerësuar i pelegrinazhit hindu, Varanasi thuhet se është një muzeum tempujsh. I quajtur gjithashtu edhe qyteti i tempujve, Varanasi vlerësohet se bujt rreth 23,000 tempuj, ku më popullorët janë Tempulli Kashi Vishvanatha i Shivës; Tempulli Sankat Mochan Hanuman; dhe Tempulli i Durgës, i njohur për majmunët që qëndrojnë në pemët e mëdha në afërsi. Për të vizituar këta tempuj në Varanasi vijnë njerëz nga e gjithë India ashtu si dhe nga vende të tjera, duke i bërë këta tempuj ndër më të vizituarit në Indi. Shumë tempuj të rëndësishëm janë të vendosur nëpër ghate, duke e shtuar vlerën fetare të lumit të shenjtë Gang. Shumica e tempujve nëpër ghate janë të vjetër dhe datojnë nga periudha mesjetare. Sipas legjendave Jyotirlinga e parë e Shivës, kolona e zjarrtë e dritës, këtu e çau tokën përmes dhe ndriçoi në qiell. Kështu Varanasi u quajt Kashi, "Qyteti i Dritës". Tempuj të tjerë të rëndësishëm në Varanasi janë Tempulli i Ri Vishwanath, Tempulli Kala Bhairava, Tempulli Mritunjaya, Tempulli i Annapurna Devit dhe Tempulli Vishalakshi. Ndërsa Tempulli i Annapurna Devit, në afësi të Tempullit Kashi Vishvanatha, i është kushtuar Annapurnas, hyjneshës së ushqimit, Tempulli Sankatha pranë Ghatit Scindia i është kushtuar Sankathës, hyjneshës së shërimit. Tempulli Sankatha ka një skulpturë të madhe të një luani dhe një grup prej nëntë tempujsh të vegjël kushtuar nëntë planeteve (navagrahat). Tempuj të tjerë që vlen të përmenden janë: Tempulli Bharat Mata, kushtuar personifikimit kombëtar të Indisë, i përuruar nga Mahatma Gandi në vitin 1936, Tempulli i Ri Vishwanath, i vendosur në kampusin e Banares Hindu University dhe Tempulli i Tulsi Manas.
Scooby-Doo, Where Are You!
Origjina
Scooby Doo, Where Are You! ishte rezultat i planeve të CBS dhe Hanna-Barbera për të krijuar një program jo të dhunshëm të shtunën në mëngjes që do të qetësonte grupet prindërore të shikimit që kishin protestuar ndaj programeve të bazuara në superhero të mesit të viteve 1960. Fillimisht titullohej Mysteries Five dhe më vonë Who's Scared?, Scooby Doo, Where Are You! iu nënshtrua një numri ndryshimesh nga skenari në ekran (më domethënësi ishte minimizimi i këndit të një grupi muzikor). Sidoqoftë, koncepti themelor - një grup adoleshentësh dhe qeni i tyre që zgjidhnin mistere të lidhura me mbinatyrshme - ishte gjithnjë në vend.
Tempujt hindu në Varanasi
Durga dhe format e saj
Në Varanasi ndodhen dy tempuj të "Durgës": Tempulli i Durgws i ndërtuar në shekullin e XVI (data e saktë nuk dihet) dhe Durga Kundi (në sanskritisht 'kund' do të thotë "pellg ose pishinë") i ndërtuar në shekullin e XVIII. Sipas legjendave puranike tregohet se si hyjnesha e mori emrin Durga. I dituri Agastya donte të dinte nga hyjnia Kartikeya sesi hyjnesha e mori emrin. Kartikeya tregoi, se dikur ishte një demon i quajtur Durgasur që kreu lutje intensive për mjaft vite të gjatë dhe arriti fuqi që asnjë njeri nuk mund ta mundëte. Për shkak të kësaj dhe bazuar te arroganca e madhe ai filloi të shqetësonte të gjithë njerëzit fetarë, dhe mori nën kontroll mjaft botë. Ai shkatërroi Gurukulë të ndryshëm (shkolla rezidenciale), Yagya Shala (vende ku kryheshin rituale Yagya/zjarri), burgosi krerë të ndryshëm fetarë si dhe Rishi Patna të ndryshme (gra asketikësh). Lumenjtë filluan të rridhnin në drejtimin e gabuar, të korrat filluan të jepnin lloje të ndryshme prodhimesh. Të gjithë hyjnitë qiellore dhe qeniet njerëzore iu afruan perëndisë Shiva dhe kërkuan të strehoeshin. Shiva kuptoi fuqitë e Durgasuras, veçanërisht se ky i fundit nuk mund të vritej nga një burr. Ai i sugjeroi Devit ta bënte këtë. Devi dërgoi emisarin e saj, Kalratri, bashkë me disa zonja për të paralajmëruar Durgasurën. Kalratri arriti vendbanimin e Durgasurës dhe ia përcolli mesazhin. Ajo i kërkoi atij që të mos i shqetësonte njerëzit fetarë, të rikthente tokën dhe gjërat e tjera të rrëmbyera dhe të shkonte diku tjetër, ndryshe hyjnesha Devi do ta vriste atë. Me arrogancë të madhe Durgasura i kërkoi luftëtarëve të tij të kapnin Kalratrin dhe ta burgosnin atë. Kur luftëtarët iu afruan asaj, Kalratri nxori një ulërimë që prodhoi topa flake dhe mijëra luftëtarë u vranë. Kjo e nxehu më tepër Durgasurën, që urdhëroi më tepër luftëtarë për të luftuar atë. Kalratri fluturoi menjëherë në qiell, arriti vendbanimin e hyjneshës pranë maleve Vindhyachal dhe i tregoi të gjithë ngjarjen asaj. Shpejt Durgasura arriti në vendin ku qëndronte hyjnesha dhe nisi një betejë të ashpër. Gjatë procesit, Devi lëshoi të gjitha shaktit e saj që morën forma luftëtaresh të ndryshme me fuqi të jashtëzakonshme. Hyjnesha me fuqitë e saj të jashtëzakonshme, e vrau Durgasurën dhe të gjithë ndjekësit e tij. Pati një gëzim të madh në të gjithë botën dhe paqja me lumturinë u rikthyen përsëri. Rrëfenja është përshkruar me hollësi te Kashi Khanda. Të gjitha hyjnitë qiellore dhe të tjerët mësuan për këtë dhe e lavdëruan hyjneshën duke recituar Vajra Panchakamin. Hyjnesha u kënaq dhe mori emrin Durga Devi (për shkak të vrasjes së Durgasurës).
Mandiri i Durgës
Mandiri i Durgës (në gjuhën hindi: दुर्गा मंदिर), i njohur edhe si Mandiri Durga Kund, Tempulli i Durgës si dhe Tempulli i majmunëve, është një nga tempujt më të njohur në qytetin e Varanasit pranw Durga Kundës në zonën e Bhelupurit 25.28862°N, 82.99928°W. Ky tempull ka rëndësi të madhe fetare për Hinduizmin dhe i është kushtuar Maa Durgës. Mandiri i Durgës u ndërtua në shekullin e XVIII nga Bengali Maharani (mbretëresha e Bengalit). Arkitektura e Mandirit të Durgës është një shtembull i rafinuar i stilit Nagara të tempujve hindu, që është stili tipik i Indisë Veriore. Tempulli, që zakonisht quhet ‘Tempulli i majmunëve’, ka një depozitë uji drejtkëndore të quajtur Durga Kund ("Kund" do të thotë pellg ose pishinë). Tempulli ka kulla shumë katëshe dhe është i ngjyrosur në të kuqe okre, që përfaqson ngyrën e kuqe të Durgës. Kundi fillimisht ishte i lidhur me lumin kështu që depozita mbushej automatikisht. Ky kanal më vonë u mbyll, duke e ndërprerë furnizimin me ujë, që tashmë realizohet vetëm nëpërmjet shiut ose kullimit nga tempulli. Çdo vit me rastin e Nag Panchamit, në kund kryhet akti i paraqitjes së Vishnut të shtrirë mbi gjarprin mistik të përdredhur që quhet "Shesha". Mandiri i Durgës është një nga tempujt më të ngarkuar në qytet, që qëndron në sektorin jugor të tij mbi një depozitë të madhe drejtkëndore të quajtur Durga Kund. Tempulli ndodhet në rrugën kryesore Sankat Mochan nga Stacioni Hekurudhor për te Banaras Hindu University, 250 metra në veri të Tempullit të Tulsi Manas, 700 metra në veri-lindje të Tempullit Sankat Mochan Hanuman dhe 1.3 kilometra në veri të Banaras Hindu University.
Literatura puranike e vendos Durga Ji-në (siç quhet aty ajo) në vendin e tanishëm dhe e ka mbajtur këtë vend për shumë shekuj. Ajo thuhet se e mbron Varanasin nga jugu, si një nga hyjneshat e rrepta gardiane (Chandikat) të zonës së shenjtë. Mandiri i Durgës është plotë me majmunë, që e kanë bërë folenë e tyre në Shikharan dhe portikët e tempullit, duke përgjuar dhe bezdisur vizitorët. Zanafilla e këtij tempulli shpjegohet te adhyaya (kapitulli) 23 i Devi-Bhagavata Puranas. Sipas këtij teksti, Kashi Nareshi (mbret i Varanasit) u thirr për një Swayamvar për martesën e vajzës së tij Sashikala. Mbreti më vonë mësoi se princesha kishte rënë në dashuri me princin vanvasi, Sudarshan. Kështu Kashi Nareshi e martoi vajzën e tij fshehtas me princin. Kur mbretërit e tjerë (që ishin të ftuar për Swayamvarin) morën vesh për martesën, ata u zemëruan dhe i shpallën luftë Kashi Nareshit. Sudarshani atëherë iu lut Durgës, që erdhi mbi një luan dhe luftoi për Kashi Nareshin dhe Sudarshanin. Pas luftës, Kashi Nareshi iu lut Durgës që të mbronte Varanasin dhe me këtë besim, u ndërtua ky tempull. Hyjnesha Durga konsiderohet si hyjnesha e Forcës dhe Fuqisë që qeverisë të gjithë botën. Besohet se statuja ekzistuese e hyjneshës nuk është bërë nga ndonjë njeri, por është shfaqur vetëvetiu (svayambhu) në tempull.
Tempulli i Durgës në Ramnagar
Tempulli i Durgës (në gjuhën marathi: दुर्गा मंदिर) është i vendosur në Ramnagar të Varanasit në koordinatat 25.28193°N, 83.0406°W. Mendohet se ai është ndërtuar 500 vjet më parë, dhe tashmë është nën kontrollin e familjes mbretërore të Varanasit. Ky tempull i është kushtuar perëndeshës hindu Durga. Tempulli ka një pellg të ndërtuar me gurë pranë tij. Tempulli i Durgës vlerësohet për punimet e mrekullueshme të gurit, që janë një shembull mjeshtëror i artit të punimit të gurit në Indinë Veriore. Përveç këtij tempulli brenda qytetit të Varanasit ndodhet një tempull tjetër i Durgës, Mandiri i Durgës, i ndërtuar në shekullin e XVIII pranë një ujëmbledhësi të njohur si Durga Kund.
Tempulli është bazuar mbi një planimetri n ë formë katrore dhe gjendet n ë një kampus po ashtu katror. Ndërtesa kryesore e tempullit është ndërtuar mbi një platformë katrore. Forma e ndërtesës është gjithashtu katrore. Tempulli përmban dhoma, që përdoren për nevojat e stafit të tempullit dhe ndonjëherë për Yajna. Kampusi i tempullit është një zonë e gjelbër me pemë dhe bimë. Në këtë kampus vizitorët mund të ecin përreth ndërtesës së tempullit kryesor. Kjo ecje është një ritual i zakonshëm në hinduizëm. Tempulli ka një pellg të stërmadh katror (Pushkarni) përballë tij. Pellgu është i pajisur me shkallë guri në të gjitha anët dhe kulla vëzhgimi në çdo kënd. Në një anë të këtij pellgu ndodhet një tendë prej guri. Punimet në gurë në muret e tempullit vënë gjithashtu në dukje format e tij katrore. Muret e tempullit kanë dizajne në formën e blloqeve katrore dhe shkrime zbukuruese.
Tempulli Vindhyavasini
Tempulli i Vindhya Devit, i njohur me emrin Vindhya Vasini gjendet pranë Tempullit Sankatha Devi. Për të shkuar në këtë tempull mund të lundrohet deri te Ghati Ganga Mahala dhe të ngjiten shkallët. Tempulli Vindhyavasini gjendet në koordinatat 25.3123°N, 83.01563°W pranë Ghatit Sankatha dhe shtrihet në një sipërfaqe prej 0.015 hektarësh.
Duke ardhur nga rrugica që lidh Ghatin Sankatha pranë këndit të Tempullit Sankatha Devi është Tempulli Vindhyavasini, një shfaqje hapsinore e hyjneshës së Malit Vindhya (Vindhya-Vasini), vendi origjinal i cili ndodhet 78 km. në jug-perëndim të qytetit të Varanasit. Pas një ecje të gjatë në rrugicë majtas, arrihet në kompleksin e Siddheshvari Devit. Kashi Khanda thotë se duke jetuar këtu për gjashtë muaj mund të fitosh fuqi të mëdha shpërtërore. Vindhyavasini është një tërheqje e rëndësishme përreth Varanasit. Vindhyavasini është një nga Shaktipeethat më të rëndësishme. Përveç rëndësisë së tij mitologjike, Vindhyachali është i njohur edhe për mjediset e tij të bukura. Pas ngjitjes së 48 shkallëve për te Sita Kundi, rruga të con te një tjetër kodër, ku gjendet Tempulli Ashtabhuja. Pranë Tempullit Ashtabhuja, ndodhet një tjetër tempull shpellor me një rrugicë të ngushtë. Tavani i shpellës është aq i ulët sa duhet të përkulesh për ti hedhur një vështrim idhullit të hyjneshës Kali, që gjendet aty. Përkrah këtyre tempujve, tempuj të tjerë ndodhen në Vindhyachal. Ndodhen gjithashtu Brahmakundi dhe Agastyakundi, ujërat e të cilëve janë shumë të shenjtë dhe besohet se larja në këta ujëra mund të çliroi nga mëkatet. Përkrahë tyre ndodhen gjithashtu një ashram i Anandamayee Ma-së. Legjendat tregojnë se në periudhën mitike hyjnesha Durga po qëndronte në Malin Vindhyan, prej nga e ka marrë emrin Vindhyavasini. Kashi Khand përmend hyjnesha të ndryshme të fuqishme në Varanasi që duhet të adhurohen. Midis hyjnesha, Kashi Khanda përmend Vindhya Devin, që është një hyjneshë mjaft e fuqishme. Besohet se hyjnesha Durga e ka vendosur veten e saj aty pasi vrau demonin mbret Mahishasura. Këtu, hyjnesha Durga është e njohur edhe me emrin Vindhyachali. Në vitet pasi hyjnesha kishte vrarë edhe Shumbhan dhe Nishumbhan. Sitakundi është një nga vendet më të rëndësishme të Vindhyachalit. Thuhet se kur Sri Rama, Sita dhe Lakshmana po ktheheshin në shtëpi pas mërgimit, Sita në këtë vend u bë shumë i etur. Meqë uji nuk ishte i gjendshëm lehtësisht, Lakshmana qëlloi me një shigjetë dhe menjëherë buroi ujë. Në kujtim të Ramës, Sitës dhe Lakshmanës si dhe hyjneshës Durga u ndërtua një tempull. Njerëzit mund ta shuajnë etjen e tyre te Sita kundi. Festimi i përvitshëm zhvillohet në natën e 3-të të dyjavshit të Bhadrapadas (gusht-shtator) që është e njohur si ditëlindja e saj. Ky është një nga tempujt popullorë mes besimtarëve të Varanasit, veçanërisht për ritualin tonsurës (mundana, rruajtja e kokës) së fëmijëve. Tempulli është i hapur nga ora 06.00 e mëngjesit deri në orën 10.00 të darkës.
Historia dhe legjendat
Gjatë shekujve të VII-IX Bhavani ishte hyjnesha kryesore dhe qendra e saj ishte një nga vendet më të rëndësishme të adhurimit. Ajo përshkruhej si energjia e lëngshme e hyjnisë mbrojtëse Vishvanatha te Kashi Khanda, një tekst i shekullit të XIV-XV. Ajo është lavdëruar si Maha Gauri. Sipas një tjetër përshkrimi te Kashi Rahasya, ajo përfaqëson edhe Annapurnan. Tristhalisetu (1585) e lavdëron Annapurnan dhe Bhavanin si e njëjta hyjneshë. Nga përshkrimi puranik është e qartë se Annapura ishte shumë popullore dhe adhurohej me emra të ndryshëm. Në vijim të pushtimit mogul, me urdhër të perandorit mogul Aurangazeb u shkatërrua edhe ky tempull si shumë të tjerë. Tempulli i tanishëm i Annapurnas (“Hyjnesha e bollëkut të ushqimit”) u ndërtua në vitin 1729 nga Balaji Bajirao Peshva. Statuja e tanishme e Annapurnas brenda shenjtërores është e re, e vendosur dhe shenjtëruar në janarin e viti 1977 në një seri ritualesh prana-pratishta, “frymë-përçuese”, të drejtuara nga Shankaracharya i Shringerit. Shkrimtari i famshëm Raja Rao ka shkruar vargje lutëse për të. Sipas legjendave puranike, Mahagauri është forma e tetë e hyjneshës Durga dhe ajo është me ngjyrë të bardhë dhe shumë e bukur. (Maha,महा = e madhe, tepër; Gauri गौरी = e bardhë). Ajo mban veshje të bardha dhe kalëron një dem po ashtu të bardhë. Sipas mitologjisë hindu, ka dy legjenda popullore të lidhura me origjinën e këtij tempulli.
Sipas një legjende, njëherë Mata Parvati i mbylli të tre sytë (Dielli, Hëna dhe Zjarri) e perëndisë Shiva. Për shkak të kësaj, e gjithë bota y zhyt në errësirë për shkak të shpërbërjes (pralaya) që u përhap. Mata Parvati humbi gjithashtu Gauri Rupan (ngjyrën e bardhë) e saj dhe i kërkoi Shivës ndihmë në rifitimin e Gauri Rupas. Asaj Shiva i kërkoi të dhuronte ushqim (anna) në Varanasi. Kështu ajo mori formën e Annapurna Devi Rupas me një enë të artë dhe garuzhden bëri anna daan në Varanasi dhe kështu Mata Parvati e rifitoi përsëri Gauri Rupan.
Sipas një tjetër legjende, njëherë Mata Parvati (që është gjithashtu hyjnesha e ushqimit) u inatos shumë kur Shiva i tregoi asaj se e gjithë bota (duke përfshirë ushqimin) është maya (iluzion). Në mënyrë që ti tregonte rëndësinë e ushqimit Shivës, ajo bëri që i gjithë ushqimi në tokë të zhdukej. E gjithë bota filloi të vuante nga uria dhe pastaj bëri një kuzhinë për adhuruesit e saj në Varanasi. Shiva vetë në fund shkoi te Mata Parvati dhe i tha asaj se e kuptonte se bota lëndore nuk mund të mënjanohej kurr si iluzion. Mata Parvati u bë e lumtur, i dha ushqim me duart e saj Shivës
Tempulli Lalita Gauri
Tempulli Lalita Gauri (në gjuhën hindi: ललिता गौरी मंदिर), i njohur edhe si Mandiri Lalita Mata, është një nga tempujt më të rëndësishëm të Varanasit. Ky tempull ka rëndësi në Hinduizëm dhe i është kushtuar hyjneshës Lalita Gauri (një formë ose avatar i hyjneshës Parvati). Tempulli u ndërtua në fillim të shekullit të XIX midis viteve 1800-1804 nga Rana Bahadur Shah-u në stilin Nagara të arkitekturës së tempujve hindu. Tempulli Lalita Gauri është i vendosur në Ghatin Lalita në lartësinë 73.941 m mbi nivelin e detit, 5 kilometra në jug-lindje të Stacionit të Nyjes Hekurudhore të Varanasit dhe 300 metra në lindje të Tempullit Kashi Vishvanath, në koordinatat 25.31001°N, 83.01328°W. Ghati Lalita është emërtuar sipas këtij tempulli.
Mbreti i Nepalit, Rana Bahadur Shah gjatë ekzilit, në vitet 1800 deri në 1804, u strehua në Varanasi dhe u vetë-titullua si "Swami Nirgunanda". Gjatë ekzilit të tij, ai vendosi të ndërtoi një ghat për të bujtur kopjen e Tempullit Pashupatinath në Varanasi. Vendi i zgjedhur ishte Ghati Lalita, që u emërtua sipas Tempullit Lalita Gauri. Shah-u bashkë me ghatin ndërtoi edhe një Tempull Nepalez. Tempulli Nepali Pashupati është një pikë e rëndësishme referimi në Varanasi, megjithatë ai nuk është i përmendur në literaturën fetare.
Pranë Ganga Keshavës, ndodhet një tirtha e njohur si Lalita Tirtha, ku Devi është paraqitur në formën e Lalita Gaurit. Lalita Gauri është forma e tretë e hyjneshës Gauri (që është një avatar i hyjneshës Parvati). Muaji Aswin, shtator-tetor, Krishna Paksha, Dwiteeya, dita e dytë pas Poornimas konsiderohet e mbarë për kryerjen e ritualeve të veçanta puxha për Lalita Gaurin. Hyjnesha Gauri adhurohet në muajin e Navratrit që bie në mars-prill, 9 ditë para Ram Navamit. Personi që bënë banjë te Lalita Tirtha (tani në Ghatin Lalita) dhe adhuron Lalita Gaurin bekohet me begati dhe mirëqenie. Tempulli bujt gjithashtu idhujt e Kashi Devit dhe Bhagirath Devit. Tempulli është i hapur nga ora 5 e mëngjesit deri në orën 9 po të mëngjesit dhe nga ora 5 pasdite deri në orën 9.30 të darkës, megjithëse oraret mund të variojnë.
Tempulli Vishalakshi
Tempulli Vishalakshi ose Tempulli Vishalakshi Gauri është një tempull hindu kushtuar hyjneshës Vishalakshi (një formë e hyjneshës Parvati/Gauri) në Ghatin Mir në bregun e Gangut në Varanasi të Uttar Pradeshit në Indi. Përgjithësisht konsiderohet si një nga Shakti Pithat, tempujt më të shenjtë kushtuar Nënës Hyjnore Hindu, Adi Shakti. Tempulli Vishalakshi ndodhet në Ghatin Mir, pranë Dharmakupas nw koordinatat 25.30889°N, 83.01083°W i shtrirë në një sipërfaqe prej 0.008 hektarësh. Tempulli arrihet duke ndjekur rrugën Godaulia-Chauk, pastaj duke u kthyer djathtas nga Bansphatak-u drejt Gangut dhe duke ecur përmes rrugicës së ngushtë. Jo larg nga Vishvanatha në drejtim të lumit Gang është “Hyjnesha Sy-gjerë”, Vishalakshi. Dy imazhe të hyjneshës janë vendosur krahë për krahë në garbhagriha (shenjtërore): një imazh më i vogël prej guri të zi i quajtur Adi Vishalakshi në anën e majtë, ndërsa tjetri më i madh po prej guri të zi është i vendosur më vonë.
Historia
Sati ishte vajza e Prajapati Dakshas që u martuar me perëndinë Shiva kundër dëshirës së babait të saj. Një herë, Prajapati Daksha organizoi një festë të madhe yagya por nuk i ftoi vajzën dhe dhëndrin e tij. Sati u hidhërua shumë nga kjo sjellje e babait të saj. Ajo mbërriti aty por u fye nga babai i saj që e injoroi. Sati nuk e përballoi dot fyerjen dhe u hodh në zjarrin e yagyas duke kryer vetëvrasje. Ajo vdiq por trupi i saj nuk u dogj. Shiva u mërzit shumë dhe duke marr formën e Virabhadra Rupas i preu kokën Dakshas por më pas ia riktheu përsëri jetën atij. Shiva zemërthyer u end në univers duke mbajtur kufomën e Satit. Në fund, Vishnu e preu kufomën e Satit në 51 pjesë me Çakrën e tij. Çdo pjesë e trupit u bë një Shakti Pitha. Vendi ku ra secila pjesë e trupit në tokë u shndërrua në një tempull. Shiva krijoi 51 Bhairava si gardian për të ruajtur çdo Shakti Pitha. Besohet se vathët ose syri i Mata Satit ranë në këtë vend të shenjtë në Varanasi. Sipas studiuesit Jones, Shakti Pithat fillimisht ishin pjesë e kultit adhurimtar të tribuve si hyjnesha vendore, që përgjatë shekujve u sinkretizuan me Shakthi Pithat nën ndikimin e brahminëve dhe tani kanë një ndikim të qëndrueshëm në psikën e banorëve. Në sinkretizmin e besimeve të ndryshme në vend, në listën e Shakti Pithave u asimiluan deri në 108 hyjnesha. Annapurna, hyjneshës së ushqimit, një formë e bashkëshortes së Shivës, Parvati, i është dhënë epiteti Vishalakshi, "sy-gjera". Tempulli i saj më i rëndësishëm gjendet në Varanasi, ku ajo konsiderohet si hyjnesha padrone. Skanda Purana tregon rrëfenjën e mallkimit të të diturit Vyasa në Varanasi, që asnjë në qytet të mos i jepte ushqim. Në fund, Vishalakshi shfaqet në formën e një shtëpiakeje dhe i dha ushqim Vyasas. Ky rol i Vishalakshit është i ngjashëm me atë të Annapurnas, që i ofron ushqim bashkshortit të saj Shiva, uria e të cilit mund të shuhet nëpërmjet ushqimit të saj. Shiva i kënaqur nga ushqimi i Annapurnas, e cakton atë si hyjneshën kryesuese të Varanasit. Hyjnesha Vishalakshi e Tempullit Varanasi mund të identifikohej me Annapurnan në kohët e hershme, megjithatë me kalimin e kohës u bë një hyjneshë e veçantë. Adhurimi i Vishalashit vjen që nga shekulli i XII dhe u bë vend popullor tërheqjeje nga shekulli i XIX për besimtarë nga e gjithë India. Indiano-jugorët i japin rëndësi të madhe këtij tempulli. Ata e konsiderojnë atë si një nga tre tempujt kryesorë të hyjneshave në Indi. Këta tempuj të lidhur simbolikisht me syrin (akshi) janë: Kamakshi - hyjnesha “sy-dashur” në Tempullin Kanchi Kamakshi në Kanchi në Tamil Nadu të Indisë Jugore dhe Kamaksha në Gauhati të Assamit në Indinë Veri-lindore, Minakshi - hyjnesha “sy-peshk” në Tempullin Madurai Minakshi Amman në Madurai po në Tamil Nadu dhe Vishalakshi - hyjnesha "sy-gjerë" në Tempullin Vishalakshi në Varanasi. Indiano-jugorët e nderojnë Vishalakshin prej kohësh dhe kanë lidhje të forta me tempullin e saj. Tamilët ndihmuan gjithashtu në rikonstruksionin e tempullit në vitin 1971.
Tempulli Kashi Vishvanatha
Tempulli Kashi Vishvanatha në Varanasi është një nga tempujt më të adhuruar të Shivës, i njohur edhe si Tempulli i Artë. Ai është një tempull i famshëm hindu, një nga 12 tempujt e shenjtë jyotirlinga, që përmendet gjerësisht në literaturën puranike. Në gjuhën vendore quhet "Kashi Vishvanatha Mandir", ku pjesa "Kashi", i reforohet emrit tjetër të qytetit, "Vishvanatha" do të thotë "sunduesi i universit", ndërsa "mandir" është fjala për një vend adhurimi hindu. Tempulli ka qenë shkatërruar dhe rindërtuar mjaft herë përgjatë historisë së tij. Xhamia Gyanvapi, që është pranë tempullit, është ndërtuar në vendin origjinal të tempullit. Tempulli Vishveshvara gjendet në një kompleks tempullor bashkë me disa faltore të tjera dytësore dhe Pusin Jnana Vapi, i shtrirë në një sipërfaqe prej 0.13 hektarësh në koordinatat 25.31078°N, 83.01061°W.
Historia
Megjithë këto përpjekje, tempullin do ta ndërtonte më vonë, midis viteve 1776-1785, Ahilyabai Holkari, mbretëresha marathase e Mbretërisë Malwa (Indores), në vendin e tanishëm, pranë xhamisë, pak më tej vendit origjinal. Ahilyabai Holkari, që ishte një besimtare e përkushtuar e Shivës dhe thuhet se tempulli u ndërtua pasi vetë Shiva e urdhëroi në ëndërr të ndërtonte një tempull në një distancë të vogël nga origjinali, që ishte zënë nga Xhamia Gyanvapi, pasi ai ishte ndotur. Ajo kishte ardhur nw pushtet pasi burri, Khanderao Holkar iu vra në betejë dhe më pas i vdiq edhe vjehrri, Malhar Rao Holkar. Ahilyabai ndërmorri një program të gjerë ndërtimesh. Gjatë viteve 1833-1840, ajo ndërtoi kufirin rrethues të Pusit Gyanvapi, ghatet dhe tempuj të tjerë në Varanasi. Në këtë mënyrë, Tempulli i tanishëm Vishvanatha ndodhet në vendin e tij të katërt, i zhvendosur dhe rindërtuar disa herë pas shkatërrimeve.
Për këtë tempull dhanë kontribute bujare shumë familje fisnike dhe dinasti të ndryshme indiane. Në vitin shek. e XVIII, mbreti i atëhershëm i Kashit, Mansaram dhe djali i tij Belvant Singh ndërtuan shumë tempuj të tjerë në Varanasi. Me porosinë e guvernatorit të përgjithshëm të Indisë, Warren Hastings në vitin 1785, kolektori i atëherëshëm mysliman i Varanasit, Ibrahim Khan, përballë Tempullit Vishvanatha ndërtoi Naubat Khanan e tempullit (vend-qëndrimi i muzikantëve dhe instrumenteve muzikore të tempullit). Në vitin 1828, mbretëresha Baija Bai, e veja e mbretit marathas Daulat Rao Scindhia së Gwaliorit, ndërtoi një kolonadë me çati të ulët me mbi 40 kolona në territorin e pusit Gyan Vapi. Në vitin 1839, rreth 50 vjet pas ndërtimit, Punjab Kesari (sunduesi i Punxhabit) i fuqishëm sikist i Lahores, Ranjit Singh dhuroi rreth 820 kg ar të pastër për mbulimin e dy kullave shikhara të tempullit. Ndërsa kulla e tretë e mbetur, u programua të mbulohej me ar nga Ministria Kulturës dhe Çështjeve Fetare të Uttar Pradeshit. Në vitin 1841, Dinastia Bhosale e Nagpurit dhuroi argjend për tempullin. Statuja prej guri 2.13 m e lartë e Demit Nandi, që qëndron në lindje të kolonadës u dhurua nga mbreti i Nepalit, i cili dhuroi edhe një kambanë të stërmadhe. Ky tempull u rikonstruktua nga Maharani Khaneti, gruaja e Sudarshan Shah-ut në v. 1857.
Tempulli menaxhohej nga një grup trashëgimtar panditësh (ose mahantë, priftërinj). Pas vdekjes së mahant Devi Dutt-it, mes pasuesve të tij shpërtheu një grindje. Në vitin 1900, kunati i tij pandit Visheshwar Dayal Tewari hapi një çështje gjyqësore, pas të cilës u bë kryeprifti i tempullit. Më 28 janar 1983 tempulli u ble nga Qeveria e Uttar Pradeshit dhe që atëherë menaxhimi i tij iu besua Trustit të Tempullit Vishvanatha (Sri Kashi Vishwanath Mandir Nyas Parishad), me president Dr. Vibhuti Narayan Singh (ish mbreti i Kashit ose Kashi Naresh) dhe një komitet ekzekutiv me komisionerin divizional si kryetar. Tempulli ndodhej në një zonë tepër të ngjeshur dhe së fundmi, për ti dhënë më tepër hapsirë besimtarëve u shkatërrua një grup muresh. Në vitin 2012 tempulli u rikonstruktua i gjithi duke u veshur me ar, zona përreth tij u pastrua dhe u zgjerua dhe u zbukuruan faltoret më të vogla rreth tij. Qeveria e Uttar Pradeshit ka ndërmarr një program për të pastruar mjedisin e tempullit. Me projektin e shqyrtimit të mundësive të zgjerimit të rrugës dhe lirimit të hapsirës rreth tempullit u kontraktuar një arkitekt nga Varanasi. Qeveria e Uttar Pradeshit bëri shpronësimin e nëntë ndërtesave dhe komplekseve të identifikuara përgjatë itinerarit, për ti prishur që të bëhej zgjerimi i rrugës. Gjithashtu përveç mbulimit me ar të kupolës së kullës kryesore, u mbulua gjithashtu me ar edhe pjesa e poshtme e kullës së Tempullit Vishvanatha si dhe kullat e tempujve Sri Bhuwaneshwar, Sri Tarakeshwar dhe Sri Dhandapani. Është llogaritur se për realizimin e projektit u nevojitën 19 kg ar dhe 4 000 kg bakër. Bordi i tempullit planifikon që më vonë të zbukuroi edhe tempujt e vegjël të Kala Bhairavës, Avimukteshwarës, Vishnut, Vinayakës, Sanishwarës, Virupakshës dhe Virupakshi Gaurit.
Arkitektura
Tempulli Kashi Vishvanatha ka një popullaritet të jashtëzakonshëm në të gjithë Indinë. Në fakt stili arkitekturor i shumë tempujve indianë është frymëzuar nga ky tempull. Por megjithë famën e tij, tempulli i tanishëm nuk ka asgjë nga madhështia arkitekturore dhe lashtësia e tempujve klasikë indianë në Orissa ose në Indinë Jugore. Tempulli i tanishëm gjendet i ngjeshur në zonën Vishvanatha Gali në brendësi të Varanasit, e cila wshtw e 'endur' dendur dhe veçoritë e tij arkitekturore janë të fshehura nga shikimi mbrapa kompleksit të mureve. Struktura tempullore përfaqëson stilin e lashtë indian të arkitekturës. Tempulli Kashi Vishvanatha është i vendosur në mes të një katërkëndëshi të mbuluar me çati, në një sipërfaqe prej 4.65 m2. Struktura tempullore në thelb përbëhet nga tre pjesë të veçanta: tre kullat me kupla të vendosura në këndet e tempullit. E para është kulla e praruar majëzore e Kashi Vishvanathës, në këndin jug-lindor me një lartësi 15.5 metrash, e dyta ëshë një kullë e madhe e praruar dhe e treta është kulla po e artë e Mahadevës, në krye të së cilës qëndron një trident me një flamur. Tre kullat tempullore të ndërtuara nga Ahilyabai Holkari, kanë kupola të hijshme por vlen të veçohet kupola në formë bulbore mbi sallën kryesore. Ajo u ndërtua në stilin e zambakut të përmbysur të Arkitekturës Mogule duke u mbuluar me bakër, që më vonë do të mbulohej me ar ashtu si dhe të tjerat. Kulla 15.5 metra e lartë, e veshur me ar dhe e skalitur me skulptura është një tërheqja kryesore e tempullit. Idhujt e hyjnive hindu dhe shkrimet përreth janë skalitur me argjend. Për arsye se tempulli në tërësi ka tre kulla të mbuluara me ar të pastër njihet edhe si Tempulli i Artë. Tempulli ka ngjashmëri edhe me Tempullin e Artë të Amritsarit. Tempulli Vishvanatha përbëhet nga një sallë mandapa dhe një shenjtërore garbhagriha, përkrahë shumë faltoreve dytësore. Sabhagurha (salla e mbledhjes) që shtrihet dhe të çon drejt garbhagrihas (shenjtërores) është një tërheqje interesante në brendësi të tempullit.
Mbetje të rëndësishme të tempullit tw shkatwrruar nga Aurangzebi u përdorën për ndërtimin e një pjese të madhe të murit perëndimor të xhamisë që i zuri vendin tempullit. Këto mbetjet mund të shihen te themelet, kolonat dhe në pjesën e mbrapme të xhamisë, tregojnë punimesh artistike shumë të stërholluara. Një pamje e afërt e modelit të rrënojave të tempullit tregon karakterin e përzier dhe e kompozuar në stilin Xhainist dhe hindu.
Domethënia
Varanasi konsiderohet si qyteti më i shenjtë hindu, një qendër e rëndësishme pelegrinazhi në brigjet e Gangut të shënjtë, ku hidhen mbetjet mortore (kryesisht hirin) e të afërmve të kremuar, në mënyrë që shpirti i tyre të clirohet nga lidhjet me botën e vdekshme. Sipas kozmologjisë hindu besohet se qyteti është qendra e tokës dhe përfaqëson mandalën kozmike. Këtu, më shumë se ghatet apo edhe Gangu, fokusi përkushtimor i tij mbetet jyotirlinga e vendosur në Tempullin Kashi Vishvanatha. Ai është pika më e shenjtë në qytet. Rëndësia e Tempullit Kashi Vishvanatha në Hinduizëm është e jashtëzakonshme. Ai është qendra e besimit për miliona hindu, si një nga tempujt më të shenjtë në Indi. Ai është tempulli më i adhuruar i Shivës në Indi dhe sipas Adhurimi i këtij tempulli zë rolin qendror në Filozofinë e Sektit Shaivist prej një kohe të gjatë. Tempulli e ka të ngulitur rëndësinë e tij në shkrimet e vjetra indiane që prej kohësh të shumë të hershme. Tempulli i Shivës përmendet në literaturën puranike përfshirë edhe seksionin Kashi Khanda të Skanda Puranas. Rëndësia e këtij tempulli qëndron në faktin se ai bart një nga dymbëdhjetë jyotirlingat (lingat e dritës) të Shivës, i vendosur në bregun perëndimor të Gangut. Jyotirlinga Vishvanatha ose Vishveshvara në Tempullin Kashi Vishvanatha ka një rëndësi të jashtëzakonshme në historinë fetare të Indisë. Kashi Vishvanatha është më e shquara nga të 12-ta jyotirlingat dhe quhet mbreti i jyotirlingave. Në Hinduizëm besohet se një darshan (përjetim pamor i hyjnores) i thjeshtë i Jyotirlingas është një përvojë shpirt-pastruese që të ndryshon jetën duke bërë të ndihesh i ngritur shpirtërisht për në rrugën e diturisë dhe përkushtimit shpirtëror (bhakti). Një darshan i vetëm i Vishveshvara Jyotirlingas konisderohet si bekues me të gjitha virtytet e përvetësuara nga darshani i gjithë jyotirlingave të tjera, të shpërndara në pjesë të ndryshme të Indisë. Jyotirlinga përfaqëson natyrën pa fillim dhe pa fund të Shivës. Idhulli kryesues i tempullit është Vishvanatha, epitet i Shivës që do të thotë Sunduesi i Universit. Forma jo antropomorfe e Shivës, linga, përfaqëson bashkimin e tre gjendjeve të universit, Srishti (evolucioni), Stithi (ekzistenca) dhe Samhara (involucioni) që punojnë në një proces ciklik në pafundësi. Të gjitha këto gjendje kontrollohen nga triniteti që përfshinë Brahman si krijues, Vishnun si konservues dhe Shivën si shkatërrues. Shiva duke qenë i fundit që e përmbush ciklin duke nisur një cikël të ri, quhet edhe Mahadeo ose Mahadev, që do të thotë Hyjnia Sipërore. Thuhet se Kashi Vishvanatha ka mantran e shpëtimit dhe ata që jetojnë në Kashi marrin aarth (që d.t.th. jetë), dharma (ligjshmëri), karma (aftësi për të vepruar lirisht) dhe moksha (shpëtim).
Tempulli i Ri Vishvanatha
Tempulli i Ri Vishwanath (në gjuhën hindi: श्री विश्वनाथ मंदिर), Mandiri i Ri Vishvanatha ose Mandiri i Ri Birla është një nga tempujt dhe tërheqjet më të rëndësishëm të qytetit të shenjtë të Varanasit. I themeluar nga Raja Birla i Familjes Birla, një nga familjet më të mëdha industrialiste në Indi, u ndërtua si një kopje e Tempullit të vjetër Kashi Vishvanatha. Tempulli është projektuar nga Madan Mohan Malaviya (themeluesi i Banaras Hindu University – BHU), si pjesë e kampusit të BHU-së dhe përfaqëson ripërtëritjen kombëtare të Indisë. Tempulli është i hapur për të gjitha kastat dhe besimet. Në kampusin e tij ndodhen nëntë tempuj, ku përfshihen Vishvanathji (Shiva lingami), Natarajji, Mata Parvatiji, Ganesji, Mata Saraswatiji, Panchmukhi Mahadevi, Hanumanji dhe Nandiji. Tempulli gjendet në kampusin e Benaras Hindu University dhe i është kushtuar adhurimit të perëndisë hindu Shiva dhe në të ndodhen idhujt e Shivës dhe Lakshmi Narayanjit. Mandiri i Ri Shri Vishvanatha ka kullën tempullore (shikhara) më të lartë në botë.