cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dreri
Drerët e myshqeve ( Moshidae ) të Azisë dhe drerëve-minjë ( Tragulidae ) të Afrikës tropikale dhe pyjet e Azisë janë familje të veçantë në kladën e ripërtypësve ( Ruminantia ). Ata nuk janë të lidhura ngushtë me drerët e vërtetë në mesin e Ruminantia.
Dreri shfaqet në art nga pikturat e shpellës Paleolitike e tutje, dhe ato kanë luajtur një rol në mitologji, fe dhe letërsi përgjatë historisë, si dhe në heraldikë. Rëndësia e tyre ekonomike përfshin përdorimin e mishit të tyre, lëkurat e tyre , të forta dhe brirët e tyre si doreza për thika. Gjuetia e drerit ka qenë një aktivitet popullor që të paktën nga Mesjeta dhe mbetet një burim për shumë familje sot.
Gama
Drerët jetojnë në një shumëllojshmëri të biomeve, duke filluar nga tundra e deri tek pyjet me shi. Edhe pse zakonsht drerët jetojnë në pyje, shumë drerë janë lloje ekotone që jetojnë në zona kalimtare midis pyjeve dhe shkurreve (për mbulesë) dhe preri dhe savanës (hapësirë e hapur). Shumica e llojeve të mëdha të drerëve banojnë në pyje me gjethe të buta të përziera, pyje halore të përziera malorë, pyjet tropikale sezonale / të thatë dhe habitatet e savanës në të gjithë botën. Pastrimi i zonave të hapura brenda pyjeve deri në një farë mase në të vërtetë mund të përfitojë nga popullsia e drerit duke ekspozuar sipërfaqen me barë dhe duke lejuar që llojet e barërave, barërave të këqija dhe shkurreve, duke bërë që të rriten ato bimë që drerët dëshirojnë të ushqehen. Për më tepër, qasja në tokat bujqësore ngjitur mund të jetë një përfitim gjithashtu për drerët. Sidoqoftë, mbulesa adekuate e pyjeve duhet të sigurohet që popullatat të rriten dhe të lulëzojnë.
Drerët shpërndahet gjerësisht, me përfaqësues indigjenë në të gjitha kontinentet, përveç Antarktidës dhe Australisë, megjithëse Afrika ka vetëm një dre vendës, drerin barbar, një nënlloji të drerit të rëndomt që kufizohet në malet e Atlasit në veriperëndim të kontinentit dhe Megaceroides algericus i zhdukur ishte e pranishme në Afrikën veriore deri në 6000 vjet më parë. Drerët lopatar janë futur në Republikën Jugafrikane. Llojet e vogla të drerëve dhe pudëve të Amerikës Qendrore dhe Jugore, dhe muntjacët të Azisë në përgjithësi zënë pyje të dendura dhe më rrallë shihen në hapësira të hapura, me përjashtim të mundshëm të muntjacit indian. Ekzistojnë gjithashtu disa lloje drerësh që janë shumë të specializuara, dhe jetojnë pothuajse ekskluzivisht në male, kullota, këneta, dhe savana "të lagësht", ose korridore ripariane të rrethuara nga shkretëtira. Disa drerë kanë një shpërndarje rrethore si në Amerikën Veriore ashtu edhe në Euroazi. Shembujt përfshijnë karibun që jetojnë në tundrën Arktik dhe taiga (pyjet boreal). Dreri i Huemuli i Andeve të Amerikës Jugore mbushin nuancat ekologjike të stampekut dhe dhisë së egër.
Përqendrimi më i lartë i llojeve të mëdha të drerit në Amerikën Veriore të butë qëndron në rajonet kanadeze të maleve Roki dhe maleve të Kolumbia midis Albertas dhe Kolumbias Britanike, ku të pesë llojet e drerëve të Amerikës Veriore ( dreri bishtëbardhë, dreri mushkë , karibou, elku dhe dreri brilopat) gjenden. Ky rajon ka disa grupe të parqeve kombëtare, përfshirë Parkun Kombëtar Mount Revelstoke, Parkun Kombëtar të Glacier (Kanada) , Parkun Kombëtar Yoho , dhe Parkun Kombëtar Kootenay në anën të Kolumbisë Britanike, dhe Parkut Kombëtar të Banff , Parkut Kombëtar Jasper , dhe Parkut Kombëtar i Glacier (SH.B.A.) në anët e Albertës dhe Montanës. Habitatet e shpatit malor ndryshojnë nga habitatet me lagështi halore / pyje të përziera e deri pyje subalpine / pishe te thata me livadhe alpine lart. Zonat e ultësira dhe luginat e lumenjve midis vargmaleve të malit ofrojnë një mozaik të bimëve të lashta dhe parqeve gjetherënëse. Karibuja e rrallë e pyjeve ka gamën më të kufizuar që jeton në lartësi më të larta në livadhet subalpine dhe tundra alpine zonat e disa prej vargjeve malore. Elku dhe dreri mushkë migrojnë midis livadheve alpine dhe pyjeve halore të ulëta dhe kanë tendencë të jenë më të zakonshmet në këtë rajon. Elku gjithashtu banon në tokat e luginës së lumit, të cilat i ndajnë me drerët bishtëtbardhë. Dreri bishtëbardhë kohët e fundit ka zgjeruar gamën e tyre brenda fushës së ultë dhe fundeve të luginës së lumenjve të Rockies kanadeze për shkak të shndërrimit të tokës në tokë bujqësore dhe pastrimit të pyjeve halore, duke lejuar bimësi më gjetherënëse të rrite në shpatet e malit. Ata gjithashtu jetojnë në veri të Calgary dhe Edmonton, ku ata ndajnë habitatin me derin brilopat. Habitatet ngjitur me fushat e livadheve të Fushës së Madhe u lihen tufave të elkëve, bizonëve amerikanë dhe pronghornin. Kontinenti Evroaziatik (përfshirë nënkontinentin indian) krenohet me më shumë llojesh të drerëve në botë, me më shumë lloje duke u gjetur në Azi. Në krahasim me Evropën, ka diversitet më të ulët në llojet bimore dhe shtazore. Sidoqoftë, shumë parqe kombëtare dhe rezerva të mbrojtura në Evropë kanë popullsi të drerit të rëndomtë, kaprojntë dhe drerët lopatar. Këto lloje janë shoqëruar prej kohësh me kontinentin e Evropës, por gjithashtu banojnë në Azinë e Vogël, malet e Kaukazit dhe Iranin Veriperëndimor. Dreri lopatar evropiane jetoi historikisht në pjesën më të madhe të Evropës gjatë periudhës së akullit, por më pas u kufizua kryesisht në Gadishullin Anadoll, në Turqinë e sotme.
Popullsia e drerit të lopatar në Evropë është rezultati i prezantimeve historike të bëra nga njeriu, së pari në rajonet mesdhetare të Evropës, pastaj përfundimisht në pjesën tjetër të Evropës. Ata fillimisht ishin kafshë parku që më vonë shpëtuan dhe u rivendosën në mënyrë të egër. Historikisht, llojet e drerëve të Evropës kanë ndarë habitatin e tyre pyjor me barngrënës të tjerë, siç është tarpani i zhdukur (kali i pyllit), aurokët e zhdukur (demi i pyllit) dhe bizoni evropian. Vende të mira për të parë drerë në Evropë përfshijnë Malësitë Skoceze, Alpet Austriake , ligatinat midis Austrisë, Hungarisë, Republikës Çeke dhe disa Parqe Kombëtare të shkëlqyera, përfshirë Parkun Kombëtar Doñana në Spanjë, Veluwe në Hollandë, Ardennes në Belgjikë dhe Parku Kombëtar Białowieża i Polonisë. Spanja, Evropa Lindore dhe Malet e Kaukazit kanë akoma zona pyjore të virgjëra që nuk janë vetëm shtëpi e popullsive të konsiderueshme të drerit, por edhe për kafshë të tjera që dikur ishin me bollëk siç ishin, bizoni, rrëqebulli evroaziatik, rrëqebulli iberik , ujqërit dhe arijntë e murrmë.
Përqendrimi më i lartë i llojeve të mëdha të drerit në Azinë e butë ndodhet në pyjet gjethe të përziera, pyjet halore malore dhe taiga që kufizohet me Korenë e Veriut, Manchuria (Kina Verilindore) dhe Rajonin Ussuri (Rusi). Këto janë ndër disa nga pyjet më të pasura me gjethe dhe halore në botë, ku mund të gjesh drerët siberian, drerët sika , elkun dhe dreri brilopat. Rena aziatike pushton skajet veriore të këtij rajoni përgjatë kufirit Sino-Rus.
Drerët të tilla si dreri sika, dreri i Thorolodit, dreri i rëndomtë i Azisë Qendrore , dhe elku kanë qenë historikisht kultivuar për brirët e tyre nga kinezët Han , popujt turk , popujt Tungusik , mongolët , dhe koreanët. Ashtu si populli Sami i Finlandës dhe Skandinavisë, popujt Tungusikë, Mongolisë dhe popujt turq të Siberisë Jugore, Mongolisë Veriore dhe Rajonit Ussuri gjithashtu kanë marrë masa për të ngritur kopetë gjysmë të zbutura të renave aziatike.
Përqendrimi më i lartë i llojeve të mëdha të drerit në tropikët ndodh në Azinë Jugore në rajonin e rrafshit Indo-Gangetik të Indisë dhe rajonin Terai të Nepalit. Këto fusha pjellore të përbëhet nga pyjet tropikale sezonale me lagështi, pyje gjetherënëse të thata,dhe savanat e lagështa që janë shtëpia e çitalit, dreri hundëderrë , barasingha , sambari indian , dhe muntjaci indian. Llojet kullotëse siç janë barasingha e rrezikuar dhe çitali shumë i zakonshëm janë gregare dhe jetojnë në tufat e mëdha. Sambari indian mund të jetë i pangopur por zakonisht është i vetmuar ose jeton në tufat më të vogla. Dreri hundëderr është i vetmuar dhe ka dendësi më të ulët se sa muntjaci indian. Dreri mund të shihet në disa parqe kombëtare në Indi, Nepal dhe Sri Lanka prej të cilave Parku Kombëtar i Kanha, Parku Kombëtar Dudhwa , dhe Parku Kombëtar Chitwan. Parku Kombëtar Wilpattu i Sri Lankas dhe Parku Kombëtar Yala kanë tufa të mëdha të sambarit dhe muntjacit indian. Sambari indian është më i ëmbël në Sri Lanka sesa pjesët e tjera të gamës së tyre dhe kanë tendencë të formojnë tufa më të mëdha se diku tjetër.
Lugina e Lumit Chao Praya e Tajlandës dikur ishte kryesisht me pyje të lagështa sezonale tropikale dhe savanat e lagësht që priste popullsitë e drerit hundëderrë, dreri i Skomburgkut të zhdukur, dreri i Eldit , sambari indian dhe muntjaci indiane. Edhe dreri hundëderrë dhe dreri i Eldit janë të rralla, ndërsa sambari indian dhe muntjaci indian lulëzojnë në parqet kombëtare të mbrojtura, siç është Khao Yai. Shumë nga këto lloje drerësh të Azisë Jugore dhe Juglindore gjithashtu ndajnë habitatin e tyre me barngrënës të tjerë, siç janë elefantët aziatikë , llojet e ndryshme të rinocerontëve aziatike, llojet e ndryshme të antilopës (si nilgai , antilopa me katër brirë , antilopa e zezë , etj.)gazela indiane në Indi, dhe buajve (të tilla si të egër buajve të egër të ujit , gaurin , dhe kouprei ). Një mënyrë që barngrënësit të ndryshëm mund të mbijetojnë së bashku në një zonë të caktuar është që secila lloji të ketë preferenca të ndryshme ushqimore, megjithëse mund të ketë disa mbivendosje.
Australia ka gjashtë lloje të futura drerësh që kanë krijuar popullsi të qëndrueshme të egër nga lëshimet e shoqërisë aklimatizuese në shekullin e 19-të. Këto janë dreri lopatar, dreri i rëndomt, sambari, drerin hundëderrë, rusa , dhe çitali. Dreri i rëndomt i futur në Zelandën e Re në 1851 nga aksionet angleze dhe skoceze u zbut në fermat e drerit nga fundi i viteve 1960 dhe janë kafshë të zakonshme të fermave tani. Shtatë lloje të tjera të drerëve u futën në Zelandën e Re por asnjëra nuk është aq e përhapur sa dreri i rëndomt.
Pëshkrimi fizik
Dreri përbën familjen e dytë më të larmishme të artiodaktilëve pas bovidëve. Megjithëse një ndërtim i ngjashëm, dreri dallohen fort nga antilopat nga brirët e tyre, të cilët janë të përkohshëm dhe rregullohen rregullisht për dallim nga brirët e përhershëm të bovidëve. Karakteristikat tipike të drerit përfshijnë këmbët e gjata, të fuqishme, një bisht zvogëlues dhe veshët e gjatë. Dreri shfaq një variacion të gjerë në përmasat fizike. Dreri më i madh ekzistues është dreri brilopat, i cili është i gjatë gati 2.6 metra dhe masa e tij është deri në 800 kilogram. Elku qëndron 1.4–2 metra në shpatull dhe e ka masën 240–450 kilogram. Pudu verior është dreri më i vogël në botë; ajo arrin thjesht 32–35 centimetra në shpatull dhe masa e tij është 3.3–6 kilogram. Pudu jugor është vetëm pak më i gjatë dhe më i rëndë. Dimorfizmi gjinor është mjaft i theksuar - në shumicën e llojeve,meshkut priren të jenë më të mëdhenj se femrat, dhe, përveçse femrës së renës, vetëm meshkujt posedojnë brirët.
Ngjyra e palltos në përgjithësi ndryshon midis të kuqes dhe të murrme, megjithëse mund të jetë po aq e errët sa kafeja çokollatë tek dreri i tufës ose të ketë një nuancë gri si tek elku. Lloje të ndryshme të drerëve broket ndryshojnë nga gri në kafe të kuqërremtë. Disa lloje të tilla si çitali, dreri lopatar dhe dreri sika shfaqin pika të bardha në një shtresë kafe. Palltoja e renës tregon një variacion të dukshëm gjeografik. Dreri i nënshtrohet dy ndryshimeve në një vit; për shembull, tek dreri i rëndomtë, palltoja e verës me flokë të kuq të hollë zëvendësohet gradualisht nga pallto dimërore e dendur, gri me ngjyrë kafe, në vjeshtë, e cila nga ana tjetër i jep rrugë palltos verore në pranverën e ardhshme. Ndryshimi i gëzofit ndikohet nga fotoperiodi.
Dreri janë gjithashtu kërcyes dhe notarë të shkëlqyeshëm. Dreri është ripërtypës dhe ka një lugth me katër dhoma. Disa drerë, siç janë ato në ishullin Rùm, konsumojnë mish kur është në dispozicion. Pothuajse të gjithë drerët kanë një gjëndër të fytyrës para secilit sy. Gjëndra përmban një feromon të fortë aromatik, i përdorur për të shënuar gamën e tij të shtëpisë. Llojet e drerëve i hapin këto gjëndra të gjera kur zemërohen ose ngacmohen. Të gjithë drerët kanë një mëlçi pa fshikëzn e tëmthit
Brirët
Të gjitha drerët mashkuj posedojnë brirë, me përjashtim të drerit të ujit , në të cilin meshkujt kanë qenie të gjatë si lëkure, të cilat arrijnë nën nofullën e poshtme. Femrat zakonisht u mungojnë brirët, megjithëse rena femër mbajnë brirë më të vogla dhe më pak të degëzuara se ato të meshkujve. Herë pas here, femrat në lloje të tjera mund të zhvillojnë brirë, veçanërisht tek kaprolli, dreri i rëndomt, dreri bishtëbardhë dhe dreri mushkë dhe më rrallë tek drerët plesiometacarpal. Një studim i drerit bishtëbardhë të rrënuar vuri në dukje se rrëmujët kanë tendencë të jenë të vegjël dhe të keqformuar, dhe bien shpesh gjatë kohës së ndërrimit. Dreri lopatar dhe llojet e ndryshme të renëve kanë brirët më të mëdhenjtë, si dhe ato më të rënda, si në terma absolutë ashtu edhe në proporcion me masën e trupit (një mesatare prej 8 gramë për kilogram të masës trupore); dreri i tufës, nga ana tjetër, ka brirët më të vogla të të gjithë drerëve, ndërsa pudú ka brirët më të lehtë për sa i përket masës trupore (0,6 gramë ) për kilogram të masës trupore. Struktura e brirëve tregojnë ndryshime të konsiderueshme; ndërsa brirët e drerit loptar dhe elkut janë palmate (me një pjesë të gjerë qendrore), me brirët e drerit bishtëbardhë përfshijnë një seri tinesash që mbijnë lart nga një rreze kryesore përpara-lakuese. Zhvillimi i brirëve fillon nga pedikeli, një strukturat kockore që shfaqet në majë të kafkës nga koha kur kafsha është një vjeç. Ky proces i humbjes së një grupi të brirëve për të zhvilluar një grup më të madh dhe më të degëzuar vazhdon për pjesën tjetër të jetës. Brirët shfaqen si inde të buta (të njohura si brirët kadifeje) dhe ngurtësohen në mënyrë progresive tek struktura kockore, duke ndjekur mineralizimin dhe bllokimin e enëve të gjakut në inde, nga maja në bazë.
Brirët mund të jenë një nga karakteristikat më të ekzagjeruara seksuale mashkullore, dhe kanë për qëllim kryesisht suksesin riprodhues përmes përzgjedhjes seksuale dhe për luftime. Brirët janë të lidhur me pozicionin e një individi në hierarkinë sociale dhe sjelljen e tij. Për shembull, sa më të rënda janë vorbullat, aq më i lartë është statusi i individit në hierarkinë shoqërore dhe aq më i madh është vonesa në rënien e brirëve. Meshkujt me brirë më të mëdhenj kanë tendencë të jenë më agresivë dhe dominues ndaj të tjerëve. Brirët mund të jenë një sinjal i sinqertë i cilësisë gjenetike; meshkujt me brirë më të mëdha në krahasim me madhësinë e trupit priren të kenë rezistencë të shtuar ndaj patogjenëve dhe kapacitet më të lartë riprodhues.
Dhëmbët
Shumica e drerve kanë 32 dhëmbë. Elku dhe rena mund të jenë përjashtim, pasi ato mund të mbajnë kaninat e tyre të sipërme dhe kështu të kenë 34 dhëmbë. Dreri kinez i ujit, dreri i ngritur dhe muntjaci i kanë zgjeruar dhëmbët e sipërm të qenit duke formuar dhëmbë të mprehta, ndërsa llojet e tjera shpesh u mungojnë dhëmbët e qenit të sipërme. Dhëmbët e drerit kanë kreshtë gjysmëhënës prej smalti, të cilat u mundësojnë atyre të bluajnë një larmi të gjerë të bimësisë. Dhëmbët e drerit janë përshtatur për të ushqyer me bimësi, dhe si ripërtypësit e tjerë, ata nuk kanë incizues të sipërm, në vend të kësaj kanë një jastëk të fortë në pjesën e përparme të nofullës së sipërme të tyre.
Dieta
Dreri është kullotës, dhe ushqehet kryesisht me barëra , shkurre dhe pemë , me konsum shtesë të likeneve në gjerësi veriore gjatë dimrit. Ata kanë lugthë të vogël, të pa specifikuar, sipas standardeve të barngrënësve dhe kërkesave të larta për ushqim. Në vend që të ushqehen dhe tretin sasi të mëdha të ushqimit me fibroze të shkallës së ulët, si p.sh., delet dhe lopët, dreri zgjedhin, gjethet e reja, barishtet e freskëta, degëzat e buta, frutat, kërpudhat dhe likenet. Ushqimi me fibra të ulët, pas fermentimit dhe copëzimit minimal, kalon me shpejtësi në kanalin ushqyes. Dreri kërkon një sasi të madhe të mineraleve të tilla si kalciumi dhe fosfat në mënyrë që të mbështesin rritjen e brirëve, dhe kjo kërkon më tej një dietë të pasur me lëndë ushqyese. Sidoqoftë, ka disa raporte për drerin që merren me aktivitete mishngrënëse, të tilla si ngrënia e të peshqve të vdekur përgjatë liqeneve ose vezët e thëllëzës veriore.
Riprodhimi
Pothuajse të gjithë drerët janë të ashtuquajtura lloje uniparental : i vogli kujdesen vetëm nga nëna. Një femër në përgjithësi ka një ose dy të vegjël në të njëjtën kohë .Sezoni i çiftëzimit zakonisht fillon në fund të gushtit dhe zgjat deri në dhjetor. Disa lloje bashkohen deri në fillim të marsit. Periudha e shtatëzanis është diku deri në dhjetë muaj për kaprollit. Shumica e të vegjëlve lindin me leshin e tyre të mbuluar me njolla të bardha, megjithëse në shumë lloje ato humbasin këto pika deri në fund të dimrit të tyre të parë. Në njëzet minutat e para të jetës së jetës, të vegjëlit fillon të marrë hapat e saj të parë. Nëna e saj e lëpinë pë ta pastruar derisa të jetë pothuajse pa aromë, kështu që grabitqarët nuk do ti gjejnë. Nëna e saj largohet shpesh për të kullosur, dhe të vegjëlve nuk i pëlqen të mbetet pas. Ndonjëherë nëna e saj duhet butësisht ta shtyjë poshtë me këmbën e saj. I vogli qëndron i fshehur në bar për një javë derisa të jetë mjaft i fortë për të ecur me nënën e saj. I vogli dhe nëna e saj qëndrojnë së bashku për rreth një vit. Një mashkull zakonisht largohet dhe nuk e sheh më kurrë nënën e tij, por femrat ndonjëherë kthehen me të vegjëlit e tyre dhe formojnë tufa të vogla.
Sëmundjet
Dreri brilopat dhe dreri mund të mbajë tërbimin.
Drerët brilopat mund të vuajë nga krimbi i trurit, një helminth që shpon vrima nëpër tru në kërkimin e tij për një vend të përshtatshëm për të hedhur vezët e tij. Një biolog shprehet se "Ata lëvizin për të kërkuar vendin e duhur dhe kurrë nuk e gjejnë atë vërtet." Dreri duket se është imun ndaj këtij paraziti; ai kalon në sistemin e tretjes dhe ekskretohet në fecës. Paraziti nuk ekzaminohet nga zorrët e dhjamit, dhe kalon në tru ku bëhet dëmtimi që është i dukshëm nga jashtë, si në sjellje ashtu edhe në lëvizje.
Dreri, elku dhe dreri brilopatë në Amerikën Veriore mund të vuajnë nga një sëmundje e tretjes kronike, e cila u identifikua në një laborator të Kolorados në vitet 1960 dhe besohet të jetë një sëmundje prion. Nga një bollëk kujdesi gjuetarët këshillohen të shmangin kontaktin me materialin e specifikuar të rrezikut (SRM) siç është truri, kolona kurrizore ose nyjet limfatike. Debonimi i mishit kur gjalpi dhe sanitizimi i thikave dhe mjeteve të tjera të përdorura për kasap janë ndër rekomandimet e tjera të qeverisë.
Evolucioni
Besohet që dreri të kenë evoluar nga kafshë të cilë ngjasojnë duikerët e sotëm në fillim të Eocenit, dhe u zhvilluar gradualisht në cervoidët në Miocenit. Përfundimisht, me zhvillimin e brirëve, çatajtë, si dhe incizorët e sipërm u zhdukën. Kështu, evolucioni i drerit zgjati afro 30 milion vjet. Biologu Valerius Geist sugjeron që evolucioni të ketë ndodhur në faza. Nuk ka shumë fosile të spikatura për të gjurmuar këtë evolucion, por vetëm fragmente skelete dhe brirësh që mund të ngatërrohen lehtësisht me gërmadhat e rreme të llojeve jo cervise.
Epoka e Eocenit
Ripërtypësit, paraardhësit e Cervidae, besohet të ketë evoluar nga Diacodexis , artiodaktil i hershëm i njohur 50-55 milion vite më parër në Eocene. Diakodoksia ,kishte gati përmasat e një lepuri, paraqiste karakteristikën e kockave talus për të gjithë dythundrakët modernë. Ky stërgjyshi dhe të afërmit e tij ndodhën në të gjithë Amerikën e Veriut dhe Euroazinë, por ishin në rënie nga të paktën 46 milion vite më pare. Analiza e një skeleti gati të plotë të Diacodexis të zbuluar në vitin 1982 shkaktoi spekulime se ky stërgjysh mund të ishte më afër joripërtypësve sesa ripërtypësve. Andromeryx është një tjetër ripërtypës i shquar parahistorik, por duket se është më afër drerëve-minjë.
Epoka e Oligocenit
Formimi i Himalajeve dhe Alpeve solli ndryshime të rëndësishme gjeografike. Kjo ishte arsyeja kryesore pas diversifikimit të gjerë të formave të drerit dhe shfaqjes së cervidëve nga Oligoceni në Pliocenin e hershëm. Pjesa e fundit e Oligocenit (28-34 milion vjet më parë), u shfaqën Eumeryx në Evropa dhe Leptomeryx në Amerikën Veriore. Këto të fundit ngjasonin me bovidët dhe me cervidët moderne në morfologjinë dentare, ndërsa i pari ishte më i përparuar. Forma të tjera si dreri përfshinin Blastomeryx e Amerikës Veriore dhe Dremotherium i Evropës ; këto kafshë me dhëmbë nga shabllonët besohet se kanë qenë paraardhësit e drejtpërdrejtë të të gjithë drerëve moderne të. Një formë tjetër bashkëkohore ishte Protoceratidi ,protokeratid me katër brirë, që u zëvendësua nga Syndyoceras në Miocen; këto kafshë ishin unike kur kishin një bri në hundë. Fosilet e vona të Eocenit të datës afro 35 milion vjet më parë, të cilat u gjetën në Amerikën Veriore, tregojnë se Syndyoceras kishte rritje të kafkës kockore që ngjasonin mebrirët e cervidëve.
Epoka e Miocenit
Dëshmitë fosile sugjerojnë se anëtarët më të hershëm të mbifamiljes Cervoidea u shfaqën në Evroazi në Miocene. Dicrocerus, Euprox dhe Heteroprox ishin ndoshta antarët e para cervidë. Dicrocerus paraqiti brirë të vetme që binin rregullisht. Stephanocemas kishte më shumë brirë të zhvilluara dhe shpërndarës (kurorëzuara). Procervulus ( Palaeomerycidae )zotëronte brirë që nuk binin. Format bashkëkohore të tilla si merycodontinët përfundimisht i dhanë lindje pronghornit modern.
Cervinae u shfaq si grupi i parë i cervidëve ekzistuese rreth 7–9 milion vjetë më parë, gjatë Miocenit të vonë në Azinë qendrore. Fisi Muntiacini bëri paraqitjen e tij si † Muntiacus leilaoensis rreth 7–8 milion vjet më parë; muntjacët e hershme ndryshonin në madhësi - të vegjël aq sa lepuri. Ata kishin brirë për mbrojtje. Capreolinae pasoi shpejt pas; Alceini u shfaq 6.4–8.4 milion vjet më parë. Rreth kësaj periudhe, Oqeani Tethys u zhduk duke i dhënë vendin shtrirjeve të gjera të kullotave; këto i siguruan drerëve bimësi të bollshme të pasura me proteina që çuan në zhvillimin e brirëve dekorative dhe lejuan që popullsitë të lulëzojnë dhe kolonizojnë zonat. Ndërsa kafshët ishin theksuar, dhëmbët e qenit nuk mbaheshin më ose nuk ishin të përfaqësuar dobët (si në tjetrin), me siguri sepse dieta nuk ishte më e kullotje dhe brirë ishin organe më të mira shfaqjeje. Tek dreri muntjac dhe i tufës, brirët si dhe qenët janë të vegjël. Megjithatë, tragulidët posedojnë qenie të gjata deri më sot.
Epoka e Pliocenit
Me fillimin e Pliocenit, klima globale u bë më e ftohtë. Një rënie në nivelin e detit çoi në akullnaja masive; për pasojë, kullotat kanë bollëk në foragjere ushqyese. Kështu u rrëzua një prurje e re tek popullsitë e drerëve. Anëtari më i vjetër Cervini, † Cervocerus novorossiae, u shfaq rreth kalimit nga Mioceni në Pliocene në Evroazi; fosilet e cervidëve nga Plioceni i hershëm deri në Pleistocen janë gërmuar në Kinë dhe Himalajet. Ndërsa Cervus dhe Dama shfaqeshin gati 3 milion vjetë më parë, Axis u shfaq Në Pliocen-Pleistocenit. Fiset Capreolini dhe Rangiferini u shfaqën rreth 4-7 milion vjet më parë.
Rreth 5 milion vjet më parë, rangiferinët † Bretzia dhe † Eocoileus ishin cervidët e parë për që arritën në Amerikën Veriore. Kjo nënkupton që ngushtica e Beringut mund të kalohej gjatë Miocenit - Pliocenit të vonë; kjo duket shumë e mundshme pasi kamelidët migruan në Azi nga Amerika e Veriut rreth të njëjtën kohë. Drerët pushtojnë Amerikën Jugore në fund të Pliocenit si pjesë e Shkëmbimit të Madhë Amerikan, falë Isthmusit të formuar së fundmi në Panama , dhe doli i suksesshëm për shkak të numrit të vogël të konkurrentëve që konkurrojnë në kontinent.
Epoka e Pleistocenit
Dreri i madh me brirë mbresëlënëse evoluan gjatë Pleistocenit të hershëm, ndoshta si rezultat i burimeve të bollshme për të nxitur evolucionin. Eukladoceros ishte i krahasueshëm në madhësi me elkun modern. † Megaloceros (Pliocene – Pleistocene) paraqiti elkun irlandez ( M. giganteus ), një nga cervidët më të mëdhenj të njohur. Elku irlandez arriti në 2 metra në shpatull dhe kishte brirë të rënda që lëviznin 3.6 metra (12 ft) nga maja në majë. Këto kafshë të mëdha mendohet se janë përballur me zhdukje për shkak të konfliktit midis përzgjedhjes gjinore për kafshët e mëdhenj dhe trupin dhe seleksionimin natyror për një formë më të vogël. Ndërkohë, dreri brilopatë dhe rena rrezatuan në Amerikën Veriore nga Siberia.
Taksonomia dhe klasifikimi
Drerët përbëjnë familjen Cervidae në rendin e Artiodaktila. Kjo familje u përshkrua për herë të parë nga zoologu gjerman Georg August Goldfuss në librin Handbuch der Zoologie (1820). Janë njohur tre nënfamilje : Capreolinae (përshkruar për herë të parë nga zoologu anglez Joshua Brookes në 1828), Cervinae (përshkruar nga Goldfuss) dhe Hydropotinae (përshkruar për herë të parë nga zoologu francez Louis Trouessart në 1898).
Përpjekje të tjera për klasifikimin e drerit kanë qenë të bazuara në dallime morfologjike dhe gjenetike. Natyralisti anglo-irlandez Victor Brooke sugjeroi në 1878 që dreri të mund të jetë i bifurkuar në dy klada në bazë të veçorive të eshtrave të dytë dhe parakrahët e tyre: Plesiometacarpalia (dreri i Botës së Vjetër) dhe Telemetacarpalia (më drerët e Botës së Re). Ai e trajtoi drerin e myshkut si një cervid, duke e vendosur nën nënfamiljen Telemetacarpalia. Ndërsa drerët telemetacarpal tregonin vetëm ato elemente të vendosura larg nga nyja, drerët plesiometacarpal mbajti elementët më afër bashkimit gjithashtu. Diferencimi në bazë të numrit të kromozomeve në fund të shekullit të 20-të nuk ka qenë i rregullt nga disa mospërputhje.
Marrëdhëniet jashtë-familjare
Deri në fillim të shekullit XX kuptohej që familja Moshidae (drerët e myshqeve) është famlija motër e Cervidae. Megjithatë, një 2003 studimi filogjenetik nga Alexandre Hassanin (i Muzeut Kombëtar të Historisë Natyrore, Francë ) dhe kolegët, zbuloi se Moshidae dhe Bovidae formojnë një kladë motër dhe jo me Cervidae. Sipas studimit, Cervidae u largua nga klada Bovidae-Moshidae 27 deri në 28 milion vjet më parë. Në vijim kladogrami është bazuar në studimin e vitit 2003.
Mardhënit mbrenda-familajre
Një studim filogjenetik i vitit 2006 i marrëdhënieve të brendshme në Cervidae nga Clément Gilbert dhe kolegët e ndanë familjen në dy kada kryesore: Capreolinae (dreri telemetacarpal ose i Botës së Re) dhe Cervinae (dreri plesiometacarpal ose i Botës së Vjetër). Studimet në fund të shekullit të 20-të sugjeruan një bifurkim të ngjashëm në familje. Kjo, si dhe studimet e mëparshme të mbështetur monofile në Cervinae, ndërsa Capreolinae duket parafiletik. Studimi i vitit 2006 identifikoi dy linja në Cervinae, Cervini (që përfshin gjininë Axis, Cervus , Dama dhe Rucervus ) dhe Muntiacini ( Muntiacus dhe Elaphodus). Capreolinae paraqiti tre linja, Alceini ( llojet Alces ), Capreolini ( Capreolus dhe nënfamilja Hydropotinae) dhe Rangiferini ( llojet e Blastocerus, Hippocamelus , Mazama , Odocoileus , Pudu dhe Rangifer ). Kladogrami i mëposhtëm është i bazuar në studimin e vitit 2006.
Në parahistori
Dreri ishte një burim i rëndësishëm ushqimi për hominidët e hershme. Në Kinë, Homo erectus ushqehej me drerin sika, ndërsa dreri i rëndomt u gjuajt në Gjermani. Në Paleolitin e Sipërm, renët ishte ushqimi kryesor për njerëzit Cro-Magnon , ndërsa pikturat e shpellës në Lascaux në Francën jugperëndimore përfshijnë rreth 90 imazhe të drerëve irlandez.
Në histori
Dreri kishte një rol qendror në artin antik, kulturën dhe mitologjinë e Hitejve, Egjiptianëve të Lashtë , Keltëve , Grekëve të Lashtë , Aziatikëve dhe shumë popujve të tjerë. Për shembull, mozaiku i gjuetis së drerit i Pellës antike, nën Mbretërinë e Maqedonisë (shek. IV p.e.r.), ndoshta përshkruan Lekën e Madh duke gjuajtur drerë me Hephaistion. Në Shintoizmin japonez, dreri sika besohet të jetë një i dërguar për perënditë. Në Kinë, dreri shoqërohet me domethënie të madhe medicinale; penisi i drerit mendohet nga disa në Kinë të kenë veti afrodiziake. Dreri me njolla besohet në Kinë që shoqëron perëndinë e jetëgjatësisë. Dreri ishte kafsha kryesore sakrifikuese për Indianët Huichal të Meksikës. Në Evropën mesjetare, dreri u shfaq në skenat e gjuetisë dhe çmimeve. Dreri përshkruhet në shumë materiale nga civilizime të ndryshme para-hispanike në Ande.
Në letërsi
Dreri ka qenë një pjesë integrale e fabulave dhe veprave të tjera letrare që nga fillimi i shkrimit. Drerët meshkuj u përdorën si simbole në shkrimet e fundit sumeriane. Për shembull, varka e perëndisë sumeriane Enki është quajtur Dreri i Azbu. Ekzistojnë disa përmendje të kafshës në Rigveda, si dhe Bibla. Në epikën indiane Ramayana, Sita është joshur nga një dre i artë që Rama përpiqet të kapë. Në mungesë të Ramës dhe Lakshmanit, Ravana rrëmben Sitën. Shumë nga fabulat alegorike të Aesopit, të tilla si "Dreri në pishinë", "Doe me një sy" dhe "Dreri dhe Luani", personifikojnë drerin për të dhënë mësime morale. Për shembull, "Dreri Sick" jep mesazhin se miqtë e paqartë mund të bëjnë më shumë dëm sesa mirë. Dreri i këngës Yaqui shoqërohet me vallen e drerit i cili është kryer nga një pascola [nga gjuh spanjolle 'Pascua', Lindor] balerin (e njohur edhe si një drerë balerin). Paskola performonte në funksione fetare dhe sociale shumë herë të vitit, veçanërisht gjatë Kreshmës dhe Pashkëve.
Simbolika
Llojet e ndryshme të drerit shfaqen shpesh në heraldikën evropiane. Në armaturën britanike, termi "mallë" përdoret zakonisht për t'iu referuar drerit të rëndomtë mashkull të mishëruar. Shembuj të drerit në veshjet mund të gjenden në krahët e Hertfordshire, Angli dhe qytetit të Hertfordit. Një dre shfaqet në krahët e Autoritetit Postar Izraelit. Veshjet e armëve që përmbajnë drerin përfshijnë ato të Dotternhausen, Thierachern , Friolzheim , Bauen , Albstadt dhe Dassel në Gjermani; i Earls Bathurst në Angli; të Balakhna , Rusi; të Åland , Finlandë; të Gjemnes , Hitra, Hjartdal , Rendalen dhe Voss në Norvegji; e Jelenia Góra , Poloni; të Umeå , Suedi; të Queensland , Australi; të Cervera , Katalonja; të Irlandës Veriore ; dhe të Kilit.
Llojet e tjera të drerve të përdorura në heraldikë përfshijnë pjesën e pëparme, por pa brirët, si dhe gishtat e krahut. Pragu i detit, që zotëron rrënojat, kokën, parakrahët dhe pjesën e sipërme të një luge dhe bishtin e një sirenë, shpesh gjendet në heraldikën gjermane.
Roli ekonomik
Dreri ka kohë që ka domethënie ekonomike për njerëzit. Mishi i drerit, i njohur si venison , është shumë ushqyes. Për shkak të natyrës të egër dhe dietës së drerit, venioni më së shpeshti merret përmes gjuetisë së drerëve. Në Shtetet e Bashkuara, ajo prodhohet në sasi të vogla në krahasim me viçin, por prapë përfaqëson një tregti të konsiderueshme. Deri në vitin 2012, rreth 25,000 ton drerë të rëndomt u rritën në fermat në Amerikën Veriore. Vendet kryesore prodhuese të drerit janë Zelanda e Re, udhëheqësi i tregut, me Irlandën, Britaninë e Madhe dhe Gjermaninë. Tregtia fiton mbi 100 milion dollarë në vit për këto vende.
Me gëzofin bëhen një lëkurë e butë. Nuk ka asgjë të veçantë për lëkurat me lesh pasi flokët janë të brishtë dhe së shpejti bien. Brirët përdoren për qëllime zbukuruese, të cilat përdoren për të bërë doreza ombrellash, dhe për qëllime të ngjashme; briri i elkut shpesh është përdoret për bërjen e dorezave të thikës. Dreri prej kohësh është riprodhuar në robëri si zbukurime për parqet, por vetëm në rastin e renë ka patur sukses në zbutje. Sami i Skandinavi dhe Gadishullin Kola e Rusisë dhe popujt e tjerë nomade të Azisë veriore përdorimit renë për ushqim, veshje, dhe transportit. Dreri i riprodhuar për gjueti zgjidhet bazuar në madhësinë. Në Amerikën Veriore, renët, e njohur atje si karibu, nuk është e zbutur.
Përplasjet e automjeteve me drerët mund të imponojnë një kosto të konsiderueshme në ekonomi. Në SH.B.A., rreth 1.5 milion përplasje drerësh me automjete ndodhin çdo vit, sipas Administratës Kombëtare të Sigurisë së Trafikut në Autostradën. Këto aksidente shkaktojnë rreth 150 vdekje njerëzore dhe 1,1 miliard dollarë dëme në pronë në vit. Në Skoci, disa rrugë përfshirë A82, A87 dhe A835 kanë pasur mjaft probleme të konsiderueshme me përplasjet e automjeteve me drerët (DVC) që grupe të shenjave paralajmëruese automatike të aktivizuara të automjeteve janë instaluar përgjatë këtyre rrugëve.
Në disa zona të Britanisë së Madhe, dreri (sidomos dreri loptar ), janë implikuar si një rezervuar i mundshëm për transmetimin e tuberkulozit të gjedhit, një sëmundje e cila në Britani të Madhe në 2005 kushtoi 90 milion £ në përpjekjet për të zhdukur. Dreri bishtëbardhë Odocoileus virginianus është konfirmuar si nikoqiri i vetëm i mirëmbajtjes në shpërthimin e tuberkulozit të gjedhit në Miçigan i cili mbetet një pengesë e rëndësishme për zhdukjen mbarëkombëtare të SHBA të sëmundjes tek bagëtit. Në vitin 2008, 733.998 gjahtarë të licencuar vrasin afërsisht 489.922 dre bishtëbardhë, kontrollin e popullsisë së drerëve dhe për të minimizuar përhapjen e sëmundjes. Këta gjahtarë blenë më shumë se 1.5 milion etiketa të vrasjes së drerëve. Vlera ekonomike e gjuetisë së drerëve për ekonominë e Miçiganit është e konsiderueshme. Për shembull, në vitin 2006, gjahtarët shpenzuan 507 milion dollarë amerikanë për të gjuajtur drerë bishtëbardhë në Miçigan.
Gjuetia e drerit është një veprimtari popullore në SH.B.A. që i siguron familjes së gjahtarit mish me cilësi të lartë dhe gjeneron të ardhura për shtetet dhe qeverinë federale nga shitja e licencave, lejeve dhe etiketave. Sondazhi i vitit 2006 nga Shërbimi Amerikan i Peshkut dhe i Kafshëve të egra vlerëson se shitjet e licencave gjenerojnë afro 700 milion dollarë në vit. Këto të ardhura zakonisht shkojnë për të mbështetur përpjekjet e ruajtjes në shtetet ku blihen licencat. Në përgjithësi, Shërbimi i Peshkut dhe i Kafshëve të Shteteve të Bashkuara vlerëson se gjuetia e drerëve gjeneron afërsisht 11.8 miliardë dollarë në vit në udhëtime, pajisje dhe shpenzime të lidhura me gjuetinë.
Lista e aktorëve: E
Lidhje të jashtme
http://www.imdb.com/list/ls008276202/
Nuk jam engjëll
Nuk jam engjëll Gjinia: Roman. Autore: Brunilda Zllami. Shtëpia botuese: "Dudaj". Viti i botimit 2014. Faqet e librit 436. ISBN 978-99943-0-360-1
Mbi librin
Po flitet shumë për letërsinë e angazhuar, atë letërsi që të bën të mendosh, të kuptosh dhe të reagosh. Pikërisht në këtë drejtim rrjedh romani i Brunilda Zllamit. Jetë grash të zakonshme, nga ato që hasim çdo ditë. Në karrierë apo shtëpiake, në metropol apo në zona rurale, të pavarura apo të dërrmuara nga pesha e zakoneve mesjetare, ato janë në kërkim të lumturisë, të asaj lumturie që ka formën e vet tejet personale.
Të ngërthyera në martesa të venitura, të privuara nga ëndrrat, të drobitura nga muret që sa vijnë e ngushtohen rreth tyre, të tjetërsuara nga mjedisi që iu ka caktuar rregulla që duhet të ndjekin. Gra që kërkojnë dashurinë dhe gra që s’e kanë njohur kurrë atë, gra që duan karrierën dhe gra që s’janë shkolluar kurrë, gra që duan respekt dhe gra që dhunohen çdo ditë.
Pra, çfarë është lumturia vallë? Nëse është një koncept ideal ku ndihemi të përmbushura, cila është optika që na lejon ta shikojmë dhe a duhet të ndjekim të njëjtën rrugë për ta arritur? “Nuk jam engjëll”, sigurisht nuk është një roman që tregon rrugën drejt lumturisë, por evokon dëshirën, guximin, pasionin, forcën që gjendet brenda çdo gruaje. Tek e fundit, një grua është njeri, nuk ka nevojë për etiketa. Ajo s’është statujë, s’është demon dhe kur dikush ia cenon atë që ka të çmuar, sigurisht që nuk është as engjëll.
Kantoni Vernon-Sud
Kantoni Vernon-Sud (frëngjisht: Canton de Vernon-Sud) është një kanton në departamentin Eure, rajonin Haute-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Vernon. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Vernon-Sud aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Vezë me mish
Zgjidhet mish tul i butë pa damarë, rrihet me satër, pritet në rripa të hollë dhe lihet në një anë.
Në tigan hidhen qepë të grira hollë në formë gjysmë rrethi, skuqen në zjarr të ngadalshëm sa të zverdhen e të zbuten, hidhet mishi dhe vazhdohet kaurdisja mbuluar me kapak duke hedhur kripë, kopër dhe vezët syze. Skuqen sa të mpikset e bardha e vezës.
Greta Garbo
Greta Garbo lindi më 18 shtator 1905 në Stockholm; vdiq më 15 prill 1990 në New York; lindi si Greta Lovisa Gustafsson, ishte një aktore amerikane-suedeze.
Bukuria e saj tërheqëse ishte shumë e përshtashme për role romantike të femrave. Në film për herë të parë paraqitet si statiste në Herr och fru Stockholm më 1920.
Greta Garbo është njëra ndër aktoret e para evropiane e cila arriti të bëhet yll në Holivud në fillim të viteve të tridhjeta. Në karierën e saj më të suksesshsme janë role të mëdha dramatike në filmat Mretëresha Kristinë, Ana Karenina, Grand hotel dhe Dama me kamelije. Më 1939 për aktrimin në komedinë satirike Ninotchka'', arrinë famën botërore dhe nominohet për tri çmime Oskar. Krahas roleve të saje ishte në qendër të vemendjes edhe jeta e saj private. Ashtu që, lidhjet e saj të dashurisë ishin kryesish tema të titujve të shkrimeve dhe sipas opinionit holivudian njifet edhe si "sfinga suedeze” dhe "e huaja misterioze”. Pas mossuksesit të filmit Gruaja me dy fytyra, Greta Garbo më 1941 tërhiqet përgjithmonë nga filmi. Më 1954 shpërblehet me çmimin special Oskar për angazhimin e saj jetësor në artin filmik, të cilin shërblim vetë nuk e ka pranuar.
Abdullahu
Abdullah ibn Abdulmutalib (Arabisht: عَبْد ٱللَّٰه ٱبْن عَبْد ٱلْمُطَّلِب, romanizuar: ʿAbd Allāh ibn ʿAbd al-Muṭṭalib; c. . 548–570) ishte babai i profetit islam Muhamed. Ai ishte djali i Abdulmutalib ibn Hashimit dhe Fatime bint Amrit nga fisi Mahzum.
Ai ishte i martuar me Emine bint Vehb. Muhamedi ishte pasardhësi i tyre i vetëm.
Emri
Emri i tij i plotë ishte Abdullāh ibn Abdulmutalib ibn Hashim ('Amr) ibn Abdumenaf (el-Mughīra) ibn Kusaj (Zejd) ibn Kilab ibn Murra ibn Ka`b ibn Lu'ayy ibn Ghālib ibn Fehr (Kurejsh) ibn Malik ibn an-Naḑr (Qays) ibn Kinānah ibn Huzejme ibn Mudrikah ('Āmir) ibn Iljas ibn Muḍar ibn Nizār ibn Ma'ād ibn 'Adnān.
Martesa
Babai i tij zgjodhi për të Eminen, vajzën e Vehb ibn Abdumenaf, e cila ishte nipi i Zuhrah ibn Kilab, vëllai i stërgjyshit të tij, Kusaj ibn Kilab. Vehbi kishte qenë prijësi i Banu Zuhrah, si dhe anëtari më i madh dhe më fisnik i saj, por kishte vdekur disa kohë më parë dhe Emine u bë një roje e vëllait të tij Vuhejb, i cili e kishte pasuar atë si kryetar i fisit.
Babai i tij shkoi me të në lagjen e Banu Zuhrah. Atje, ai kërkoi vendbanimin e Vuhejbit dhe hyri për të kërkuar dorën e vajzës së Vehbit për djalin e tij. Babai i Abdullahut e rregulloi martesën e tij me Eminen. Thuhej se nga balli i tij shkëlqeu një dritë dhe se kjo dritë ishte premtimi i një Profeti si pasardhës. Shumë gra iu afruan Abdullahut, për të cilin thuhet se ishte një burrë i pashëm, në mënyrë që të fitonin nderin për të lindur pasardhës të tij. Megjithatë, besohet se, siç vendosi Zoti, drita ishte e destinuar të transferohej në Eminen përmes Abdullahut pas përfundimit të martesës. Babai i Abdullahut ishte kujdestari i Qabes në Mekë. Abdullahu jetoi me Eminen në mesin e të afërmve të saj tri ditët e para të martesës. Më pas, ata u zhvendosën së bashku në lagjen e Abdulmutalibit.
Vdekja
Menjëherë pas martesës së tyre Abdullahu u thirr në Palestinë dhe Siri (në atë që është esh-Sham ose Levant) në një udhëtim me karvan tregtar. Kur ai u largua, Emineja ishte shtatzënë. Abdullahu mungoi për disa muaj në Gaza. Gjatë kthimit ai ndaloi për një pushim më të gjatë me familjen e gjyshes së tij nga babai, Selma bint Amr, e cila i përkiste fisit Nexhar të fisit Hazrexh në Medine. Ai po përgatitej të bashkohej me një karvan për në Mekë kur u ndje i sëmurë.
Karvani vazhdoi pa të në Mekë me lajmet për mungesën dhe sëmundjen e tij. Abdulmutalib dërgoi menjëherë djalin e tij të madh el-Harith në Medine. Pas mbërritjes së tij, el-Harith mësoi se vëllai i tij kishte vdekur dhe se ai ishte varrosur atje një muaj pasi u sëmur. Harith u kthye në Mekë për t'i njoftuar vdekjen e 'Abdullahut babait të tij të moshuar dhe gruas së tij të ndjerë Eminen.
Ai u varros në Dar ul Nabeghah në Medine dhe mauzoleumi i tij u shkatërrua më 20 ose 21 janar 1978. Thuhet se ai u rivarros në varrezat el-Baki pranë djalit të Muhamedit "Ibrahim Ibn Muhamed".
Pasuria
Abdullahu la pesë deve, një tufë delesh dhe dhish dhe një skllave abisinase, të quajtur Ummu Ejman, e cila do të kujdesej për djalin e tij Muhamedin. Kjo trashëgimi nuk dëshmon se Abdullahu ishte i pasur, por në të njëjtën kohë nuk dëshmon se ai ishte i varfër. Përkundrazi, tregon se Muhamedi ishte trashëgimtari i tij. Për më tepër, Abdullahu ishte ende një djalë i ri i aftë për të punuar dhe për të grumbulluar një pasuri. Babai i tij ishte ende gjallë dhe asnjë nga pasuria e tij nuk ishte transferuar ende te djemtë e tij.
Andrea Ranocchia
Andrea Ranocchia ( Italisht anˈdrɛa raˈnɔkkja; lindur më 16 Shkurt 1988) është një futbollist profesionist italian i cili luan si qëndër mbrojtës për klubin italian Monza.
Vitet e hershme
Lindur në Assisi, Itali, Ronacchia filloi të luajë futboll me skuadrën e të rinjëve të Bastia Umbra.
Arezzo
Ranocchia u rrit në sektorin e të rinjëve të Perugias. Në sezonin 2006–07, nën drejtimin e trajnerit Antonio Conte, ai bëri debutimin e tij në Serie B në moshën 18 vjeçare dhe gjatë gjithë sezonit luajti 24 ndeshje dhe shënoi 1 gol. Pavarësisht se Arezzo ra nga kategoria, ai qëndroi te klubi për të luajtur edhe sezonin tjetër në Serie C1.
Bari
Në verën e vitit 2008, ai u ble nga klubi i Serie A, Genoa i cili e huazoi atë menjëherë në klubin e Serie B Bari, ku ai gjeti trajnerin e tij të vjetër Conte. Ai u vendos si titullar në pjesën më të madhe të sezonit duke luajtur 17 ndeshje dhe duke shënuar 1 gol. Pas përfundimit të sezonit, Genoa e huazoi atë te Bari edhe për sezonin tjetër.
Më 23 gusht 2009, në moshën 21 vjeçare, ai bëri debutimin e tij në Serie A në barazimin 1–1 në San Siro kundër kampionëve në fuqi të Interit. Më 18 Tetor, në Stadio Marcantonio Bentegodi, ai shënoi golin e parë në Serie A në fitoren 2–1 kundër Chievo Veronës. Ai shënoi golin e dytë të sezonit më 6 Dhjetor 2009 në humbjen 3–2 kundër Napolit jashtë fushe. Në ndeshjen e fundit të raundit të parë të ligës më 10 Janar 2010, ai pësoi një dëmtim të rëndë në ligamentet e këmbëve duke bërë që ai të humbiste pjesën tjetër të sezonit.
Genoa
Më 1 Korrik 2010, ai u rikthye te Genoa. Pas një lidhje me Interin në shkurt 2010, klubet bënë një marrëveshje duke bërë që sulmuesi i ri Mattia Destro të ishte pjesë e marrëveshjes. Transferimi u bë zyrtar më 20 korrik 2010, me Interin që mori gjysmën e kartonit të Ranocchias për 6,5 milion € dhe dërgoi në huazim sulmuesin Destro te Genoa me një mundësi për ta blerë në fund të sezonit. Ranocchia u dërgua në huazim te Genoa për sezonin 2010–11.
Ranocchia bëri debutimin e tij me Genoan në ndeshjen e parë të sezonit në Serie A më 28 gusht kundër Udineses ku Genoa fitoi me rezultatin 1–0 jashtë fushe. Ai shënoi golin e parë me fanellën e Genoas më 14 nëntor 2010 në fitoren 1–0 kundër Cagliarit. Më 5 dhjetor 2010, ai shënoi golin e dytë me fanellën e Genoas duke kontribuar në fitoren 3–1 jashtë fushe kundër Lecces. Ai u largua nga Genoa në Janar 2011 pasi e mori Interi duke e mbyllur pjesën e parë të sezonit me 2 gola në 17 paraqitje.
Internazionale
Më 27 dhjetor 2010, Inter bleu kartonin e plotë të tij nga Genoa për 12,5 milion € (duke e bërë vlerën totale 19 milion €), gjë që u konfirmua edhe nga vetë presidenti i Genoas Enrico Preziosi i cili gjithashtu shprehu kënaqësinë e tij për të bërë bisnez me Interin. Presidenti i interit, Massimo Moratti, foli për transferimin e tij në Sky Italia duke thënë: "Më në fund një italian. Ne duhej t'i vinim syt atij më parë. Është një projektin tonë të lojtarëve të rinjë". Më 9 janar 2011, Ranocchia bëri debutimin e tij zyrtarë me Interin në ndeshjen kundër Catanias në Serie A ku Inter fitoi me rezultatin 2–1. Ai gjithashtu bëri debutimin e tij në Ligën e Kampioneve kundër gjermanëve të Bayern München në ndeshjen e parë të raundit të 16 ku Inter humbi me rezultatin 1–0.
Ranocchia u vendos si kapiteni i ri i Interit për sezonin 2014–15 si zëvëndësuesi i të pensionuarit Javier Zanetti. Ai shënoi golin e parë si kapiten i Interit më 30 nëntor, një gol të barazimit të përkohshëm i shënuar me kokë në zhvillimet e një korneje, në humbjen 4–2 kundër Romës në Stadio Olimpico.
Monza
Më 21 qershor 2022, Ranocchia u transferua te Monza duke firmosur një kontratë dy-vjeçare; ai u bë blerja e parë e klubit si një klub i Serie A.
Karriera ndërkombëtare
Ranocchia bëri debutimin e tij me Italinë nën-21 në një ndeshje miqësore kundër Francës nën-21. Ai gjithashtu mori pjesë në Kampionatin Evropian nën-21 2009.
Ai bëri debutimin e tij me kombëtaren e parë më 17 nëntor 2010 në një ndeshje miqësore kundër Rumanisë.
Ranocchia ishte i përfshirë në listën e 30 lojtarëve të thirrur nga trajneri Cesare Prandelli për të luajtur në Kupën e Botës 2014, por në u përfshi në listën përfundimtare prej 23 lojtarësh.
Më 4 Shtator 2014, ai u rikthye në kombëtare duke luajtur 90 minuta në miqësoren kundër Hollandës që përfudnoi me fitoren 2–0; kjo ishte ndeshja e parë nën drejtimin e Antonio Contes, i cili mori detyrën pas largimit të Cesare Prandellit. Ranocchia gjithshtu luajti 90 minuta edhe në ndeshjen e parë kualifikuese të Euro 2016 ku Italia mposhti me rezultatin 2–0 në transfertë Norvegjinë duke marrë fitoren e parë në Oslo që nga viti 1937.
Zyra Kombëtare e Njoftimeve Amerikane
thumb|230px|Shenja e NRO-së National Reconnaissance Office - (Zyra/Agjencia Kombëtare e Zbulimit) shkurt NRO është agjencia që i përket Ministrisë së Mbrojtjes të Shteteve të Bashkuara të Amerikës që parahedh, ndërton dhe drejton satelitët spiunë. Ajo gjithashtu bashkrendit dhe rishqyrton informacione nga avionë dhe satelitë zbulues nga shërbimet ushtarake dhe CIA-s.
Andrea Ranocchia
Stili i lojës
I konsideruar si një nga mbrojtësit italian më të talentuar të gjeneratës së tij në rininë e tij, Ranocchia është vlerësua nga legjenda e Interit Javier Zanetti për lidershipin. Ishte pikërisht Ranocchia ai që trashëgoi shiritin e kapitenit pas tërheqjes së Zanettit. Në shkurt 2019, aftësit e tij si udhëheqës morën vlerësime nga trajneri Luciano Spalletti, i cili deklaroi: "Ranocchia është kapiteni i vërtet pasi ai flet shpesh, mesazhet e të cilit në rrjetet sociale shkojnë te të gjithë. Ai është udhëheqësi që është në skuadër, por ju nuk e vini re atë, por gjatë kohërave të vështira ai del dhe thotë atë që duhet të thuhet."
Zyra Kombëtare e Njoftimeve Amerikane
NRO është nje nga 16 anetaret e "Bashkesise se Zbulimit", dhe luan nje rol parësor ne përftimin e informacioneve sipërore për qeverine e Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe Forcave te Armatosura te saj.
U themelua ne vitin 1960 nepermjet National Reconnaissance Program (Programi Kombetar i Zbulimit), i cili është pjese e National Foreign Intelligence Program (Programi Kombëtar i Zbulimit të Jashtëm).
NRO punon ngushte me programe dhe agjesi te tjera te fushes se zbulimit dhe hapësirës si National Security Agency (NSA) (Agjensia Kombetare e Sigurimit), National Geospatial-Intelligence Agency (NGA) (Agjensia Kombetare e Zbulimit Tokehapesinor), Central Intelligence Agency (CIA) (Agjensia Qendrore e Zbulimit), Defense Intelligence Agency (DIA) (Agjensia e Zbulimit te Mbrojtjes), dhe United States Strategic Command (Komandoja Strategjike e Shteteve te Bashkuara).
Namazi i Xhenazes
parapamje|350px|Nje Xhenaze (funerali Mysliman) në [[Durrës (Shqipëri 1908)]]