cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Potenciali arkeologjikë në Kosovë
Për të shpjeguar fenomenin e ekzistimit të Kishave Ortodokse për nga numri më shumë në një vend të banuar me popullsi myslimane siç është Kosova se në një vend me popullsi ortodokse siç është Rashka, Toplica e pjesë të tjera të Serbisë na ndihmon më së miri shpjegimet e dhëna nga Mark Krasniqi kur thotë se: kishat ortodokse mesjetare që sot gjenden në Kosovë, të ndërtuara në kohën e Bizantit, kur serbet ende nuk kishin filluar të depërtojnë në këto anë, nga aspekti fetar janë sa të serbëve, aq edhe të shqiptarëve. Madje, ato i kanë ruajtur dhe mbrojtur shqiptarët gjatë shekujve. Bile, ka ekzistuar edhe institucioni i posaçëm zyrtar si vojvodë të kishave, i pranuar si i tillë nga autoritetet osmane dhe kishtare serbe. Sikur të mos t’i kishin ruajtur këto kisha shqiptarët gjatë sundimit osman në Ballkan, sot nuk do të dihej as ku i kanë pasur themelet e tyre. Vetëm në saje të tolerancës, bujarisë, kujdesit e respektit ndaj objekteve sakrale, që është traditë shekullore e shqiptarëve, sot janë në këmbë këto monumente të kulturës mesjetare në Kosovë. Këto shpjegime hynë në fuqi kur citohet miku i serbëve, historiani Konstantin Jireçek i cili e vërteton shpjegimin e Mark Krasniqit me : Në realitet serbët vetëm kanë bërë ndonjë meremetim të vogël në shek. XIV, ose ndonjë shtesë para derës kryesore të tyre (priprata), (është fjala për Graçanicën)
Është interesante se meodat e shëndrimit të Kishave katolike në Kisha Ortodokse e më vonë të titulluara edhe si Kisha ortodokse serbe hasim edhe në pjesë tjera të Dalmacisë nga osmanët, austriakët dhe venecian të njohur si Shqipërisa Venetiane. Kjo dukuri ka ndodhur deri në ditët tona. Këtë pohim e ilustrojnë më së mirë vetë fjalët përhapësit të gjuhës serbe në territoret e Ballkanit Vuk Ste. Karagjiqi i cili shkruan se si banorët e ritit grek të Kotorrit vijen deri tek marrja përsipër e Kishës së vjetër.
Punime shkencore të deritanishme
Kishat ortodokse mesjetare që gjendën sot në Kosovë (Graçanica afër Prishtinës, Levishk në Prizren, Patrikana në Pejë, dhe kisha e Deviqit në Drenicë), janë ndërtuar para ardhjes së sllavëve në këto treva, kurse më vonë, kishën e Deçanit e ka projektuar dhe e ka mbikëqyrur zbatimin e projektit prifti katolik shqiptar fra Vita Kuçi nga Kotorri. Këtë e sqaron mirë edhe shkencëtari serb, Pero Slijepçeviq, i cili ka botuar më 1934 në një revistë shkencore studimin e tij mbi manastiret (kishat) e vjetër ortodoksë, ku thotë se këto kisha nuk janë vepër e atyre sundimtarëve serbë, emrin e të cilëve e kanë ato, sepse në atë kohë ‘’Serbët nuk kanë pasur kurrfarë tradite të vetën në ndërtimtari, as në pikturim. Nemanjiqët kanë ndërtuar (financuar) edhe larg kufijve të shtetit serb, me qëllim të afirmimit të dinastisë së tyre. Monumentët shpirtërorë të tyre, janë para së gjithash përmendore dhe gurë kufitarë të fitoreve. Manastirë të tillë kanë financuar edhe në Jerusalem, në Stambol, në Greqi’’ etj. .
Monumentet kryesore të kultit të krishterë në Kosovë, të cilat sot konsiderohen kisha apo manastire ortodokse serbe, në shumicën e rasteve janë ndërtuar, rindërtuar, apo meremetuar mbi themelet e monumenteve të moçme të periudhës romake e bizantine’’.
Kur car Dushani filloi rindërtimin e kishës së Deçanit, ai u detyrua të mbante një njësi ushtarake për vendasit (shqiptarë katolikë), sepse ata nuk lejonin që mjeshtrit të punonin në faltoren e tyre’’. Raste të tilla ka shumë, madje edhe kisha e sotme e Shna Prendës në Prizren, (Levishka), është ndërtuar mbi themelet e bazilikës së vjetër. .
Lista e prezantuar nga kisha ortodokse
Sipas kësaj liste në vendet e paraqitura më poshtë gjenden objekte të ndryshme fetare. Shënimet për emërtimet në mesjetë janë nga perspektiva e propagandës serbe të vitit 2007.
A
Ajkobila (E njohur në mesjetë si Prozdrikobila afër Prishtinës) Ajnovcë (E njohur në mesjetë si Hainovci, Komuna e Dardanës): Alagina Rijeka (Pejë) Ariljaca (E njohur në mesjetë si Arhidijaca, Prishtinë)
B
Babaloç (E njohur në mesjetë si: Babe, Deçan) Babljak (Ferizaj) Baçka (Dragash) Badovcë (Prishtinë) Bajçinë (E njohur në mesjetë si: Bajcino, Podujevë) Bajgorë (E njohur edhe si Bela Gora, Mitrovicë) Baks (Skenderaj) Balabanë (Prishtinë) Balançe (Vushtrri) Banov Do (E njohur në mesjetë si: Banje Polje, Mitrovicë) Banjë (Mitrovicë) Banjë, Banjë Rudnika (Skenderaj) Banjicë (Gllogovc) Banjicë (Lipjan) Banjskë (Mitrovicë) Banjskë (Vushtrri) Barainë (E njohur në mesjetë si: Barajino apo Borajno, Komuna e Podujevës) Baranë (E njohur në mesjetë si: Barani, Komuna e Pejës) Bardhoshan (Serb. Bardosan), Gjakovë Bare (Leposaviq). Barilevë (Prishtinë) Bataire (E njohur në mesjetë si: Batahire, Mitrovicë) Batushë (Gjakovë) Lugun e Begollve (Serb. Begov Lukavac, Istog) Beguncë (Viti) Bela Cërka (Rahovec) Belajë (Deçan) Belasica Vrhlab Podujevë Belica, Istog Belinçe, Ferizaj Belo Brdo, (E njohur në mesjetë si: Belogradicë, Kaçanik) Belo Polje, Istog Belo Polje, Pejë - Regjistrimet flasin për dy priftërinë dhe një murgë më 1456 Belo Polje, Podujev Beluçe, (E njohur në mesjetë si: Bencuj në Vuçitërnë tani pjesë e Leposaviqit) Berevce, Ferizaj 1. Kisha e Shën Paraskevit me kumbon (regjistruar nga 1353) 2. Gërmadhat e kishës së Shën Dhimitrit në pjesën e quajtur Crkvica Berivojcë, Kriva Reka afër Novo Bërdës Bërkovac apo Bërkovica nuk është lokalizuar (regjistruar në shek. XV diku në nahinë e Lapit) Bërkovo, Klinë Besinje, Prishtinë Binaç, Viti Bishtazhin (E njohur në mesjetë si: Bisazina, Gjakovë) Bistrica, Leposaviq Bistrica e Shalës, Leposaviq Bivoljak, Vuçitërnë Blagajë, Pejë
Gjykata e Lartë e Shqipërisë
Gjykata e Lartë e Republikës së Shqipërisë, me seli në Tiranë, qëndron në majën e piramidës gjyqësore. Ajo siguron dhënien e barabartë dhe të paanshme të drejtësisë për të gjithë qytetarët në vend dhe vendos standardet e një gjykimi të drejtë. Gjykata e Lartë e ushtron pushtetin në përputhje me parashikimet Kushtetuese dhe ligjin.
Parimet themelore që e udhëheqin Gjykatën e Lartë në veprimtarinë e saj gjyqësore janë: pavarësia, paanësia, efikasiteti, barazia, drejtësia, besueshmëria, llogaridhënia dhe aksesi transparent në drejtësi për të gjithë.
Si gjykata më e lartë në vend, Gjykata e Lartë mbulon të gjithë territorin e vendit.
Rudi Goga
Ruzhdi "Rudi" Goga (Ulqin, 1948 – Ulqin, 2017) është piktor shqiptar nga Mali i Zi.
Gjykata e Lartë e Shqipërisë
Ajo shqyrton rekurset kundër vendimeve të gjykatave të juridiksionit të përgjithshëm dhe gjykatat e posaçme të shkallëve më të ulëta, me misionin e vetëm që të sigurojë unifikim dhe zhvillim të mëtejshëm të praktikës gjyqësore. Gjykata e Lartë i ushtron funksionet gjyqësore të përmes kolegjeve të saj.
Albrecht Behmel
Biografia
Albrecht Behmel ka studiuar Histori, Filozofi dhe Politike ne Heidelberg dhe Berlin. Ai jeton ne Berlin. Ka shkruar Romane, Skenare dhe Libra Specialiteti. Ne vitin 2003 per Radiodramen e tij mbi poetin irlandez Flann O’Brien ka fituar cmimin e Akademise Gjermane te Arteve Figurative. Librat e tij trajtojne temat Berlin, Qyteterim, Dialekt, Veshtiresite e komunikimit njerezor, Internet, B-movies(filma) dhe Kuaj.
Gjykata e Lartë e Shqipërisë
Kolegji Civil, shqyrton rekurset kundër vendimeve të gjykatave të juridiksionit të përgjithshëm për çështje tregtare, civile dhe familjare, si dhe për çështje të tjera, të përcaktuara në ligj.
Kolegji Penal, shqyrton rekurset kundër vendimeve penale të gjykatave të juridiksionit të përgjithshëm dhe nga gjykatat e posaçme për çështjet e korrupsionit dhe krimit të organizuar, si dhe për çështje të tjera, të përcaktuara në ligj.
Kolegji Administrativ, shqyrton rekurset kundër vendimeve të gjykatave administrative.
Për ndryshimin e praktikës gjyqësore, Gjykata e Lartë tërheq për shqyrtim në Kolegjet e Bashkuara çështje të caktuara gjyqësore të vendosura nga kolegjet, sipas ligjit.
Për të siguruar një proces sa më transparent dhe një akses të gjerë të publikut, Gjykata e Lartë vendos në shërbimin tuaj këtë faqe zyrtare ku cilido mund të informohet në mënyrë të vazhdueshme mbi veprimtarinë e saj gjyqësore dhe administrative.
Periudha 1912-1920
Shpallja e pavarësisë, shënoi hapat e para në krijimin e institucioneve të shtetit të ri shqiptar, ku Kuvendi i Vlorës dhe Qeveria e kryesuar nga Ismail Qemali, krahas iniciativave të rëndësishme për krijimin e organeve kryesore të pushtetit legjislativ e ekzekutiv, u fokusuan dhe mbi riorganizimin e pushtetit gjyqësor.
Kështu, në 10 Maj 1913 u miratua “Kanuni i Zhurisë”, akti i parë dhe guri i themelit për organizimin dhe funksionimin e gjykatave në sistemin gjyqësor shqiptar. Në “Kanunin e Zhurisë” u parashikua krijimi i Gjykatës së Diktimit, Gjykatave të shkallës së parë të nënprefekturave, të cilat ishin kompetente për gjykimin e çështjeve civile dhe kundërvajtjeve e delikteve, si dhe Gjyqi Popullor me zhuri, i cili do të gjykonte çështjet penale me përfaqësues të popullit.
Ky sistem, për të cilin kemi informacion se u zbatua të paktën në një çështje në Elbasan, nuk dha rezultatet e duhura dhe u shfuqizua me dekretin datë 4 qershor 1914, ku u vu në zbatim ligji për gjykatat e drejtësisë në Shqipëri, sipas të cilit u krijuan Gjyqi Fillor i Apelit dhe Diktimit.
Periudha 1920-1939
Në vitet 1920-1939 problemet kryesore në fushën e së drejtës, që paraqisnin rëndësi të madhe për shtetin tonë, ishin reforma ligjore, riorganizimi i organeve gjyqësore dhe aftësimi i kuadrove të tyre. Gjatë kësaj periudhe filloi të kristalizohej më mirë organizimi dhe funksionimi i sistemti gjyqësor.
Miratimi i Statutit Themeltar të Republikës së Shqipërisë, i vitit 1925, parashkoi në nenin 102 të tij se çdo gjyqtar e prokurorë do të emërohej në detyrë nga kryetari i Republikës, mbi propozim të Ministrit të Drejtësisë. Gjatë kësaj periudhe sistemi gjyqësor ishte i organizuar në:
Gjykata Fetare, të secilit prej tre besimeve. Vendimet e këtyre gjykatave ekzekutoheshin nga zyrat e përmbarimit pranë gjykatave të nënprefekturave
Gjykata Ushtarake e Posaçme, e krijuar për herë të parë në Shkodër, përbëhej  nga tre oficerë, dy anëtarë civilë dhe një prokuror civil. Kjo gjykatë hetonte e gjykonte të gjitha çështjet për krime të cilët kishin “shaktue prishjen e qetësisë së brendshme”, dënonte të pandehurit pavarësisht nga grada ose cilësia e tyre, dënonte jo vetëm oficerët që kishin luftuar kundër forcave zogiste, por edhe të gjithë shtetasit që i ishin kundërvën nëpunësve të qeverisë.
Gjykata e Posaçme Politike, kryesohej nga një oficer dhe përbëhej nga dy gjyqtarë dhe dy oficerë të zgjedhur nga Ministria e Drejtësisë dhe Ministria e Punëve të Brendshme. Vendimet e kësaj gjykate ishin të formës së prerë dhe miratoheshin nga Ministri i Punëve të Brendshme, ndërsa në rastin e dënimit me vdekje kërkohej miratimi i Kryetarit të Parlamentit.
Gjykata e Lartë e Shtetit, përbëhej nga pesë senatorë dhe nga kryetarët e degëve të Gjykatës së Diktimit. Krijohej si gjykatë “ad hoc” për të shqyrtuar dhe zgjidhur çështjet që kishin të bënin me krime të tradhëtisë së lartë, krime të tjera politike ose krime në ushtrimin e detyrës të kryera nga ministrat ose funksionarë më të lartë të shtetit.
Gjykatat e Paqit, vepronin në qendrat e çdo prefekture dhe nënprefekture, dhe sipas rëndësisë ndaheshin në tre klasa.
Gjykatat e Shkallës së Parë, vepronin në çdo qendër prefekture, dhe si gjykatë kolegjiale e shtrinin veprimtarinë në të gjithë juridiksionin administrativ të prefekturës. Këto gjykata ndaheshin në Gjykatat Fillore dhe Gjykatat Kolegjiale:
Rudi Goga
Piktori Rudi Goga, ka lindur në vitin 1948 në qytetin e Ulqinit, në Malin e Zi. Eshtë diplomuar në Akademinë e Arteve të Prishtinës, në klasën e akademikut Muslim Mulliqi, në vitin 1979. Ka kryer studimet pasuniversitare në Dyseldorf të Gjermanisë, me profesorët e njohur gjermanë, Rolf Sockhenheim dhe Joseph Beuys. Për tre vjet ai ka drejtuar Muzeun-Galeri të Arteve në Ulqin. Ekspozita e parë vetjake, e titulluar Kulla e Balshajve, do të hapej në Ulqin në vitin 1978 dhe do të pasohej nga një numër i madh aktivitetesh, brenda dhe jashtë vendit. Gjatë karrierës artistike, Goga numëron 40 ekspozita personale dhe 60 kolektive, jo vetëm brenda kufijve të Malit të Zi, në Ulqin e Tivar, por edhe në Gjermani, Hollandë, Francë, Nju Jork, Maqedoni, Kosovë, Shqipëri. Punime të tij gjenden në galeri dhe koleksione private, në vende të ndryshme të Evropës, ku piktori ka ekspozuar. Ndërkohë Goga numëron edhe disa çmime, mes të cilave në vitin 1991 çmimin vjetor të Art Klubit, Ulqin, në 1995 Onufri 95, Tiranë, në 1998 i SHJMZ, Podgoricë.
Gjykata e Lartë e Shqipërisë
Periudha 1920-1939
Gjykata Kolegjiale, përbëhej nga një kryetar dhe dy anëtarë dhe kishte në kompetencë gjykimin e të gjitha çështjeve penale për krime (delikte), të cilat dënoheshin me burg mbi tre vjet.
Gjykata e Diktimit (sot Gjykata e Lartë), ndahej në dy degë: Dega e çështjeve Civile, Dega e çështjeve Penale. Çdo degë e saj përbëhej prej një Kryetar, katër Anëtarë, një Ndihmës-Anëtar, një Kryesekretar dhe numri i nevojshëm i sekretarëve, ftuesve dhe shërbëtoreve. Pranë Gjykatës së Diktimit ndodhej një Kryeprokuror, një Nënkryeprokuror, një sekretar, një protokollist-arshivist dhe një shërbëtor.
Gjykata e Diktimit mund të mblidhej dhe në Mbledhjen e Përgjithshme, ku detyra e Kryetarit ushtrohej prej Kryetarit të Degës Civile Karakteristikë e vendimeve të Gjykatës së Diktimit ishte garantimi i proçesit të rregullt ligjor, paanshmëria dhe pavarësisa e gjyqtarëve.
Gjatë përiudhës së monarkisë funksioni i gjykatës së lartë administrative ushtrohej nga Këshilli i Shtetit, që ndahej në Seksionin e drejtësisë, të administratës dhe financës, ekonimisë e komunikacioneve.
Periudha 1944-1990
Secili prej Kolegjeve shqyrtonte çështjet e veta të kompetencës lëndore me trup gjykues të përbërë nga Kryetari, një Anëtar i Gjykatës së Lartë, dhe dy ndihmësa.
Interesant është fakti se kolegji disiplinor shqyrtonte shkeljet disiplinore të gjyqtarëve popullorë, të kryetarëve dhe anëtarëve të gjykatave ushtarake dhe të anëtarëve të Gjykatës së Lartë, me një trup gjykues të përbërë nga Kryetari ose zëvendësi i tij dhe dy anëtarë të Gjykatës së Lartë, të caktuar nga Kryetari.
Gjykata e Lartë gjykonte gjithashtu në Plenumin e saj, i cili përbëhej nga Kryetari, nën-kryetarët dhe gjithë anëtarët e Gjykatës së Lartë.
Udhëzimet e Plenumit të Gjykatës së Lartë, ashtu si mendimi juridik në tërësi, ishin të udhëhequra nga politika dhe ideologjia e regjimit komunist.
Përgjithësimet e praktikës gjyqësore, të bëra nga Gjykata e Lartë, kanë shërbyer për t’i orientuar gjykatat e shkallëve me të ulëta për gjykimin e çështjeve sipas kërkesave politike, ideologjisë dhe legjislacionit të kohës.
Periudha 1990 - 2016
Me Ligjin nr.7491, datë 29.04.1991 “Për Dispozitat Kryesore Kushtetuese”, Kuvendi Popullor vendosi që sistemi gjyqësor në Shqipëri të përbëhej nga Gjykata e Kasacionit, Gjykata e Apelit, gjykatat e shkallës së parë dhe gjykatat ushtarake.
Me ketë ligj Kryetari dhe zv.kryetarët e Gjykatës së Kasacionit zgjidheshin nga Kuvendi Popullor me propozim të Presidentit të Republikës. Gjyqtarët zgjidheshin nga Kuvendi Popullor. Ata zgjidheshin në detyrë një herë në 7 vjet më të drejtë rizgjedhjeje. Gjykata e Kasacionit nuk mund të shqyrtonte asnjë çështje në shkallë të parë, kurse në shkallë të dytë gjykonte vetëm çështjet e parashikuara me ligj.
Gjykata e Lartë, përbëhej prej 19 anëtarësh, të emëruar në detyrë me Dekret të Presidentit të Republikës, me pëlqimin e Kuvendit, me një mandat 9 vjeçar pa të drejtë riemërimi. Gjykata e Lartë, në bazë të Kushtetutës, kishte juridiksion fillestar dhe rishikues. Kështu, ajo gjykonte si shkallë e parë akuzat penale kundër Presidentit të Republikës, Kryetarit dhe anëtarëve të Këshillit të Ministrave, deputetëve, gjyqtarëve të Gjykatës Kushtetuese. Ndërsa, shqyrtonte në juridiksion rishikues të gjitha rekurset e paraqitura kundër vendimeve të gjykatave më të ulta. Gjithashtu, për njesimin ose ndryshimin e praktikës gjyqësore, Gjykata e Lartë kishte të drejtë të tërhiqte për shqyrtim në Kolegjet e Bashkuara çështje të caktuara gjyqësore.
Mënyra e organizimit dhe funksionimit të këtij institucioni të pavarur kushtetues, ishte e parashikuar në ligjin organik të tij nr. 8588, datë 15.03.2000 “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës së Lartë të Republikës së Shqipërisë”. (ndryshuar me Ligjin 151/2013). Ky ligj parashikonte se Gjykata e Lartë gjykonte çështjet në dy Kolegje Civile, një Kolegj Penal, një Kolegj Administrativ, si dhe në Kolegjet të Bashkuara për unifikimin ose ndryshimin e praktikës gjyqësore.
Periudha 2016 e në vijim
Pas ndryshimeve Kushtetuese të reformës në drejtësi të vitit 2016, në Kreun XI të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë (i ndryshuar), në nenet 135 e në vijim, përcaktohet se, Gjyqtarët e Gjykatës së Lartë emërohen nga Presidenti i Republikës, me propozim të Këshillit të Lartë Gjyqësor, për një mandat 9-vjeçar, pa të drejtë riemërimi. Presidenti i Republikës, brenda 10 ditëve nga data e marrjes së vendimit të Këshillit të Lartë Gjyqësor, emëron gjyqtarin e Gjykatës së Lartë, me përjashtim të rasteve kur Presidenti konstaton se kandidati nuk plotëson kriteret e kualifikimit ose kushtet e zgjedhshmërisë, sipas ligjit.
Gjyqtari i Gjykatës së Lartë zgjidhet nga radhët e gjyqtarëve me të paktën 13 vjet përvojë në ushtrimin e profesionit. Një e pesta e gjyqtarëve në këtë gjykatë përzgjidhet mes juristëve të spikatur me jo më pak se 15 vjet përvojë si avokatë, profesorë ose lektorë të së drejtës, juristë të nivelit të lartë në administratën publike ose në fusha të tjera të së drejtës.
Gjykata e Lartë shqyrton çështje lidhur me kuptimin dhe zbatimin e ligjit për të siguruar njësimin ose zhvillimin e praktikës gjyqësore, sipas ligjit. Për ndryshimin e praktikës gjyqësore, Gjykata e Lartë tërheq për shqyrtim në Kolegjet e Bashkuara çështje të caktuara gjyqësore të vendosura nga kolegjet, sipas ligjit.
Anëtarët e Gjykatës së Lartë
Pas ndryshimeve kushtetuese dhe ligjore në kuadër të reformës në drejtësi të vitit 2016, gjyqtarët e Gjykatës së Lartë emërohen nga Presidenti i Republikës, me propozim të Këshillit të Lartë Gjyqësor, për një mandat 9-vjeçar, pa të drejtë riemërimi.
Presidenti i Republikës, brenda 10 ditëve nga data e marrjes së vendimit të Këshillit të Lartë Gjyqësor, emëron gjyqtarin e Gjykatës së Lartë, me përjashtim të rasteve kur, Presidenti konstaton se kandidati nuk plotëson kriteret e kualifikimit ose kushtet e zgjedhshmërisë, sipas ligjit.
Gjyqtari i Gjykatës së Lartë zgjidhet nga radhët e gjyqtarëve me të paktën 13 vjet përvojë në ushtrimin e profesionit. Një e pesta e gjyqtarëve në këtë gjykatë përzgjidhet mes juristëve të spikatur me jo më pak se 15 vjet përvojë si avokatë, profesorë ose lektorë të së drejtës, juristë të nivelit të lartë në administratën publike ose në fusha të tjera të së drejtës. Kjo qasje synon shkëputjen nga praktika e përfshirjes së politikës në procedurat e emërimit të gjyqtarëve të Gjykatës së Lartë, shndërrimin e saj në një gjykatë karriere, si dhe garanton gjithashtu ruajtjen e pavarësisë dhe përmirësimin e cilësisë së përbërjes së trupës gjyqësore, bazuar vetëm në meritat profesionale dhe etike personale të anëtarëve të saj.
Bazuar në këtë standard, një nga risitë e reformës në drejtësi të vitit 2016 ishte dhe mundësia që 3 gjyqtarë të Gjykatës Kushtetuese të zgjidhen nga Gjykata e Lartë, gjë që do t’i shërbejë miksimit të përvojës së gjyqtarëve me praktikantët e tjerë të së drejtës.
SOKOL SADUSHI - ZËVENDËSKRYETAR
ERVIN PUPE
ILIR PANDA
SOKOL BINAJ
ALBANA BOKSI
SANDËR SIMONI
KLODIAN KURUSHI - Aktualisht anëtar i Këshillit të Lartë Gjyqësor
ARTUR KALAJA
ASIM VOKSHI
ARBENA AHMETI
GENTIAN MEDJA
DARJEL SINA
SOKOL NGRESI
Rajoni metropol Frankfurt Rhein-Main
egjioni Frankfurt-Rhein-Main është një regjion ekonomisë dhe si dhe gjendet në jug të Hessenit si dhe pjesëve të tjera të njesive Federale Rheinland-Pfalz (Rheinhessen) dhe Bayern (Unterfranken). Është regjioni i dytë më i madhi prej gjithsej 11 regjione te tjera metropole europiane në Gjermani.
Rosela Gjylbegu
Rosela Gjylbegu (13 mars 1987, Shkodër) është këngëtare shqiptare.
Biografia
Që në fëmijëri ka marrë pjesë në aktivitete të ndryshme shkollore, duke vijuar me pjesëmarrjen e saj ne festivalet e fëmijëve në Shkodër si koriste, e më pas edhe si soliste. Megjithëse e pasionuar pas baletit gjatë shkollimit dhe pjesë e trupës së baletit aty, karrierën muzikore e fillon rastësisht në moshën njëmbëdhjetë-vjeçare kur në një manifestim zëvendëson shoqen që mungon dhe këndon këngën “Without You” nga Maraja Keri (Mariah Carey). Interpretimi i saj i bie në sy mësueses e cila e sjell në “Qendrën Kulturore të Fëmijëve”. Në vitin 1999 vlerësohet me çmimin e dytë, në një trio të kompozuar nga Jetmir Barbullushi me titull “Të Europës jemi ne”. Gjatë kësaj periudhe është aktivizuar në aktivitete të ndryshme të qytetit të Shkodrës dhe aktivitete shkollore.
“Ethet”
Me gjithë pjesëmarrjen në konkurse të ndryshme, vetëm në vitin 2003 Roselës i jepet një mundësi e mirë për të shfaqur talentin e saj: pjesëmarrja në “Ethet e së premtes mbrëma” (ose “Krasta Show”), spektakël që në një mënyrë i ndryshoi jetën dhe i dha mundësi të madhe për të treguar vlerat dhe talentin vokal. Vlerësohet e treta në këtë spektakël dhe menjëherë bëhet e njohur duke fituar kështu simpatinë e publikut.
Kantoni Bourg
Kantoni Bourg (frëngjisht: Canton de Bourg) është një kanton në departamentin Gironde, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Bourg. Ka sipërfaqe 95.39km2 dhe popullsi 12627 banorë.
Rosela Gjylbegu
Festivalet e këngës
frame|left|alt=Rosela Gjylbegu|Rosela duke interpretuar këngën fituese në “Kënga Magjike” 2009
“Festivali i Këngës në RTSH”
Menjëherë pas “Etheve”, Rosela shfaqet në “Festivalin 42-të të Këngës në RTSH” në dhjetor të 2003-tës me këngën “Hirushja” (me tekst të Pandi Laços, orkestrim të Shpëtim Saraçit dhe kompozuar nga Endri Sina) dhe vlerësohet me çmim të tretë. Më pas, në vitin 2004 merr pjesë në festivalin evropian të këngës “Eurovision Song Contest” si vokaliste në prapavi (bek-vokal) bashkë me “etheistët” e tjerë, kur Shqipëria debutoi me Anjeza Shahinin.
Në dhjetor të 2004-tës merr pjesë në “Festivalin 43-të të Këngës në RTSH” në duet me Arbër Arapin me këngën “Pëshpëritje zemrash”, e kompozuar nga Shpëtim Saraçi dhe tepër e pëlqyer nga publiku shqiptar. Ndërkohë merr pjesë në koncerte e aktivitete të rëndësishme në gjithë Shqipërinë.
Në dhjetor të 2006-s merr pjesë në “Festivalin e 45-të të Këngës në RTSH” ku vlerësohet me çmimin e dytë, me këngën e Pirro Çakos “Pa ty, pa mua” me tekst të Agron Tufës dhe orkestrim të Shpëtim Saraçit.
Në dhjetor të 2007-s merr pjesë në “Festivalin e 46-të të Këngës në RTSH” me këngën “Po lind një yll” me tekst të Jorgo Papingjit dhe kompozim të Sokol Marsit ku renditet e trembëdhjeta.
Bashkëpunimi i Roselës me Elizën vazhdon (shih sektorin vijues) edhe me këngën “Një tjetër jetë” (muzika nga Pirro Çako, teksti nga Ardit Gjebrea dhe orkestrimi nga Adrian Hila) të cilën ato së bashku me Pirro Çakon e interpretojnë në “Festivalin e 48-të të këngës në RTSH”, në dhjetor 2009. Videoja zyrtare e kësaj kënge, i dyti për Roselën, pati premierën më 24 maj 2010 në “SuperSonic TV”.
Si e ftuar nderi në dhjetor të vitit 2011 merr pjesë në natën gala të edicionit të 50-të të këtij festivali me këngën “Mesnatë”, një homazh për këngëtaren madhështore Vaçe Zela.
“Kënga Magjike”
Në edicionin e vitit 2007 të festivalit “Kënga Magjike” merr pjesë me këngën “Për ne të dy” (me tekst the orkestrim nga Sokol Marsi) dhe fiton çmimin “Magjia e Parë”.
Me duetin e saj me Eliza Hoxhën me titull “Rruga e zemrës” (me tekst të Eliza Hoxhës dhe kompozim të Darko Dimitrovit), Rosela fiton çmimin e parë dhe “Çmimin Çesk Zadeja” në edicionin e vitit 2009 të festivalit “Kënga Magjike”. Në janar 2010 dy këngëtaret xhiruan videoklipin e kësaj kënge në Prishtinë, që do të bëhej video e parë për Roselën.
Edhe pse nuk merr pjesë si konkurrente në edicionin e vitit 2010 të “Këngës Magjike” për shkak të angazhimeve tjera, si fituese në fuqi, Rosela me Elizën hapin natën finale të këtij edicioni më 20 nëntor. Përveç kësaj, ato shoqëruan edhe komedianin Agron Llakaj, përkrah Shpëtim Saraçit në piano, në interpretimin “Dialog me këngët e dashurisë”, duke përmbledhur hitet e Ardit Gjebresë nëpër kohë.
Edicioni III. (2010 ‒ 2011)
Në vitin 2010 Rosela ftohet të bëhet pjesë e edicionit të tretë të spektaklit të përjavshëm “Këngët e Shekullit” në TV Klan. Ky spektakël që filloi më 16 tetor 2010, zgjati për dymbëdhjetë javë, përgjatë Krishtlindjeve, dhe përfundoi në natën e Vitit të Ri 2011, solli dhjetë nga këngëtarët më të mirë me njëqind nga këngët më të mira të muzikës popullore shqiptare. Si pjesëmarrësja më e re dhe një nga tre këngëtarë nga Shkodra, Rosela interpretoi përkrah veteranëve Merita Halili, Ramadan Krasniqi, Frederik Ndoci, Stefi e Endri Prifti, Eranda Libohova, Irini Qirjako, Selami Kolonja, Maya, Bujar Qamili, etj. Për shkak të angazhimeve në këtë spektakël ajo nuk mori pjesë në festivalet tjera.
Këngët që Rosela interpretoi këtu çdo javë, sipas radhës së paraqitjeve janë: “Kur më del në derë”, “S’ka ma të bukur se pranvera”, “Ku po shkon me ato dimi?”, “Djalë i dashtun”, “Sa të kam dashtë unë ty”, “O zambak i bardhë”, “O moj e vogël sa të du”, “Të dinja të vogël”, “Xhamadani kuq si gjaku”, “Këndon gjeli” (duet virtual me Xhavit Xhepën), “Kur më vjen burri nga stani”, “Për mu paska kenë kismet” dhe “Kur perëndon dielli” (e njohur edhe si “Po t’jemi bashkë ne të dy”; duet me Bujar Qamilin).
Si artistja më e re e spektaklit, Roselës i jepet privilegji që recitali i saj, i quajtur edhe “Rosela dhe miqtë”, të bëhet mbrëmja hapëse e pjesës së dytë njëmbëdhjetë-javëshe të këtij edicioni, në një format të ri me fillim më 15 janar 2011. Biletat për këtë mbrëmje u dhanë falas.
Përveçse solli të gjitha këngët e saj nga viti i kaluar, këtë herë ajo interpretoi edhe një kolazh me këngët e artistëve të tjerë të spektaklit, shoqëruar nga orkestra (që përfshiu këngët “I yti qeshë dhe jam” (Selami Kolonja), “Gjitonen që kisha pranë” (Maya), “O bilbil ore këngëtar” (Eranda Libohova), “Ti në kumull, unë në kumull” (Bujar Qamili)), këngën “Serenatë për nusen” në duet me Sidrit Bejlerin, dhe një duet shumë emocional me babain e saj, Myfit Gjylbegun, në këngën “Karafilat që ka Shkodra”.
Ajo riinterpretoi edhe “Po t’jemi bashkë ne të dy”, këtë herë me Pirro Çakon, dhe “Kur më vjen burri nga stani”, këtë herë me elemente humoristike në një bashkëpunim me tre tenorët e zbuluar në edicionin e tretë të shout “Gjeniu i vogël” të vitit 2010: Tedi Paçrami, Kledi Mahmutaj dhe Riad Bashi.
Edicioni IV. (2011 ‒ 2012)
Me fillim më 22 tetor 2011 e deri më 2 janar 2012, Rosela merr pjesë në edicionin e katërt të programit të TV Klan-it dedikuar këngëve të huaja më të bukura të shekullit. Aty spikasin duetet e saj “I don't wanna talk about it” (me Redon Makashin), “Corazon Espinado” (me Altin Gocin), “I want to spend my lifetime loving you” (me Frederik Ndocin), “Mina Medley” (me Eliza Hoxhën) dhe “Empire state of mind” (me Big Basta). Përveç dueteve Rosela paraqitet edhe me superhitet si “Historia de un amor”, “Addicted to love”, “What a feeling”, “Ne me quitte pas”, “Gli uomini/Almeno tu nell' universo” dhe “O Happy Day”, duke kënduar në anglisht, frëngjisht dhe italisht.
Aktrimi dhe aktivitet tjera
Në vitin 2004 Rosela merr pjesë në mjuziklin “Notre-Dame de Paris” ku bashkëpunon me emra shumë të njohur të muzikës shqiptare. Këtu ajo luan rolin e Fleur-de-Lys dhe interpreton këngën e saj “Ces diamants-là” (Këta diamantë këtu) në duet me Arbër Arapin, i cili luan rolin e Phoebus.
Në dhjetor 2009, ajo paraqitet në videon e këngës “S’të fal” nga “Kthjellu” dhe Flori kushtuar Dritan Hoxhës, themeluesit të “Top Medias”, i cili vdiq tragjikisht në një aksident në vitin 2008.
Më 5 dhjetor 2010 Rosela ka aktruar në komedinë “Apartamenti 2XL” si mysafire rasti në episodin e dhjetë të sezonit të dytë në “Vizion +”.
Rosela së bashku me humoristin Julian Deda ka prezentuar edicionin e 50. të “Festivalit mbarëkombëtar të këngës për fëmijë” të mbajtur në Shkodër në korrik të vitit 2012.
Videot
Rosela ka xhiruar pesë video për këngët: “Pëshpëritje zemrash”, “Rruga e zemrës”, “Një tjetër jetë”, “Formula e lumturisë” dhe “Pafundësi”.
Diskografia dhe repertori
Rosela nuk ka të publikuar ndonjë album. Tabela në vazhdim përmbledhë interpretimet të saj (përfshirë edhe të lartpërmendurat), në radhitje alfabetike sipas titullit (shtylla tjera gjithashtu mund të radhiten):
Gjuha finlandeze
Gjuha finlandeze (suomi, ose suomen kieli) është një gjuhë uralike e degës finike, e folur nga shumica e popullsisë në Finlandë dhe nga finlandezët etnikë jashtë Finlandës. Finlandishtja është një nga dy gjuhët zyrtare të Finlandës (tjetra është suedishtja). Në Suedi, gjuhët zyrtare të pakicave janë edhe finlandishtja edhe meänkieli (që ka kuptueshmëri të konsiderueshme reciproke me finlandishten ). Gjuha kvene, e cila si meänkieli është reciprokisht e kuptueshme me finlandishten, flitet në qarkun norvegjez Troms og Finnmark nga një grup pakicë me prejardhje finlandeze.
Finlandishtja është tipologjikisht përngjitës dhe përdor pothuajse ekskluzivisht ngjitje prapashtesore. Emrat, mbiemrat, përemrat, numërorët dhe foljet lakohen në varësi të rolit të tyre në fjali. Fjalitë zakonisht formohen me rend fjalësh kryefjala-kallëzuesi-kundrinori, megjithëse përdorimi i gjerë i lakimit lejon që ato të renditen ndryshe. Ndryshimet e renditjes së fjalëve shpesh rezervohen për dallimet në strukturën e informacionit. Drejtshkrimi finlandez përdor një alfabet të shkrimit latin që rrjedh nga alfabeti suedez dhe është fonetik në një masë të madhe. Dallohen gjatësia e zanoreve dhe gjatësia e bashkëtingëlloreve dhe ka një sërë diftongesh, megjithëse harmonia e zanoreve kufizon se cilat diftonge janë të mundshme.
Shpërndarja gjeografike
Finlandishtja flitet nga rreth pesë milionë njerëz, shumica e të cilëve banojnë në Finlandë. Ka edhe pakica të dukshme finlandisht-folëse në Suedi, Norvegji, Rusi, Estoni, Brazil, Kanada dhe Shtetet e Bashkuara. Shumica e popullsisë së Finlandës (90.37% që nga viti 2010 ) flasin finlandisht si gjuhën e tyre të parë. Pjesa tjetër flasin suedisht (5,42%), një nga gjuhët sàmi (për shembull veriore, inari ose skolt), ose një gjuhë tjetër si gjuhë e tyre e parë. Finlandishtja flitet si gjuhë e dytë në Estoni nga rreth 167,000 njerëz. Varietetet e finlandishtes që gjenden në Finnmark të Norvegjisë (përkatësisht Kven) dhe në Suedinë veriore (domethënë Meänkieli) kanë statusin e gjuhëve zyrtare të pakicave, dhe kështu mund të konsiderohen gjuhë të ndryshme nga finlandishtja. Megjithatë, duke qenë se të tria janë reciprokisht të kuptueshme, mund t'i shikojmë në mënyrë alternative si dialekte të së njëjtës gjuhë.
Ekzistojnë gjithashtu forma të finlandishtes që fliten nga mërgata në Siberi, nga finlandezët siberianë dhe në Amerikë, ku finlandishtja amerikane flitet nga amerikanët finlandezë.
Në regjistrimin e fundit të vitit 2021, rreth 1000 njerëz në Rusi pretenduan se flisnin finlandisht në gjuhën amtare; megjithatë, një sasi më e madhe prej 14,000 pretenduan se ishin në gjendje të flisnin finlandisht në total.
Statusi zyrtar
Sot, finlandishtja është një nga dy gjuhët zyrtare të Finlandës (tjetra është suedishtja), dhe ka qenë gjuhë zyrtare e Bashkimit Evropian që nga viti 1995. Megjithatë, gjuha finlandeze nuk kishte status zyrtar në vend gjatë periudhës suedeze. rregulli, i cili përfundoi më 1809. Pas krijimit të Dukatit të Madh të Finlandës, dhe në sfondin e lëvizjes Fennoman, gjuha mori statusin e saj zyrtar në Dietën Finlandeze të vitit 1863.
Shkrimtari
parapamje|[[Ismail Kadare]] parapamje|[[Fan Noli|Fan S. Noli]] Shkrimtari - profesion i lirë apo profesional me qëllim të shprehjes së mendimeve të shkruara në letër.Njerzit të cilët kanë dëshirë t'i shprehin ndjenjat e veta merren me këtë profesion. Ky quhet ndryshe edhe çlirues ndjenjash. Një shkrimtar është një person i cili është i përfshirë në krijimin e veprave të shkruara të dizajnuara për përdorim publik dhe jo personal. Një person që shkruan tekste letrare joprofesionale, në emër të nevojës së tij personale, për të cilën nuk ka lexues apo auditor, quhet graphophant. Për disa shkrimtarë, ky ështe një profesion dhe kur pjesa më e madhe e të ardhurave të tyre vjen nga shkrimi i veprave letrare, zakonisht quhen "shkrimtarë profesionistë". Faik Konica, Fan S.Noli,... Sinonimet mund të përdorin një autor ose një karakter letrar, edhe pse kuptimi i tyre nuk përputhet plotësisht me kuptimin e fjalës. Për shembull, një autor ka një kuptim pak më të gjerë dhe përdoret për të dhënë përgjegjësi ligjore, si: Ismail Kadare, Dritro Agolli, ... Duhet gjithashtu të theksohet se termi shkrimtar është i paqartë në kultura të ndryshme dhe mosha të ndryshme. Është e mundur që autorët e artikujve shkencorë apo gazetarë të mund të quhen kështu, edhe pse përgjithësisht pranohet që shkrimtarët janë referuar si autorë të fiksionit. Letërsia është një art që përdor fjalën si një mjet dhe shkrimtari punon me këtë instrument për ta sjellë atë në një nivel profesional dhe artistik. Shkrimtarët përdorin fjalën e shkruar për të komunikuar ide. Ata krijojnë forma të ndryshme të artit letrar dhe krijimtarisë si romanet, tregimet, poezitë, shfaqjet, artikujt e gazetave, skenaret, udhëpershkrimet ose esetë. Shkrimtarë të kualifikuar janë në gjendje të përdorin një gjuhë që kontribuon ndjeshëm në pasurimin e kulturës së një shoqërie Shkrimtar nuk mund të bëhet kushdo, mirëpo vetëm nëse ka talent siç thotë fjala e urtë popullore : mos u bëjë poet nese s'mund të lindësh me secilen fjalë me secilin varg (Azem Shkreli. Bota ka shumë shkrimtar shumë të mirë. Por edhe Shqipëria, Kosova ka shkrimtar shumë shkrimtar të mirë si p.sh : Anton Pashku Rexhep Hoxha, Ali Podrimaj, Rexhep Qosja, Musa Ramadani Murteza Xajë Nura e shumë e shumë shkrimtar të tjere shumë të mirë. parapamje|[[Beqir Musliu]] parapamje|[[Faik Konica]]
Gjuha finlandeze
Statusi zyrtar
Finlandishtja gëzon gjithashtu statusin e gjuhës zyrtare të pakicës në Suedi. Sipas Konventës së Gjuhës Nordike, qytetarët e vendeve nordike që flasin finlandisht kanë mundësinë të përdorin gjuhën e tyre amtare kur ndërveprojnë me organet zyrtare në vendet e tjera nordike, pa u ngarkuar me ndonjë kosto intrepretimi ose përkthimi. Megjithatë, janë shprehur shqetësime për statusin e ardhshëm të finlandezit në Suedi, për shembull, ku raportet e prodhuara për qeverinë suedeze gjatë vitit 2017 tregojnë se politikat gjuhësore të pakicave nuk po respektohen, veçanërisht për 7% të finlandezëve të vendosur në vend.
Ballanca (Zhupë)
Ballancë, (Баланци/Balanci) është fshat në komunën e Zhupës, Maqedoni.
Shkrimtari
Llojet e shkrimtarëve
Në përgjithësi, sipas zhanreve kryesore të tyre letrare, shkrimtarët janë:
Gjuha finlandeze
Përshëndetjet dhe shprehjet themelore
Kujdes! Dita mvaret nga pozicioni diellor gjatë vitit. Në dimër ndriçimi është i shkurtër dhe zgjat disa orë, por në verë kjo përshëndetje mund të të drejtohet edhe në orën 21.00
Shkrimtari
Karakteristikat e profesionit të shkrimtarit
Shkrimtarët e mirë shërbejnë me shkathtësi me diversitetin dhe pasurinë e një gjuhe, krijojnë imazhe emocionuese letrare dhe ide që mund t'i atribuohen domethënies kombëtare dhe / ose universale të njeriut. Një shkrimtar mund të punojë në zhanre të ndryshme letrare, duke përfshirë (por jo kufizuar) poezinë, prozën , letërsinë e specializuar, gazetarinë dhe hulumtimin. Shpesh, puna e shkrimtarëve konsiderohet të jetë pjesë e kulturës së një shoqërie dhe konsiderohet si një art afër një pike kulturore pikëpamjeje për artin (shih pikturën, skulpturë, fotografia ), muzikë, vepra artizanale dhe artet interpretuese (shih dramën, teatrin, operën, muzikën).
Përkufizime të tjera
Përkufizimet e mësipërme të shkrimtarit janë të padiskutueshme, por në praktikë gjërat nuk janë aq të qarta. Ka pasur dhe ekzistojnë përkufizime të tjera, të ndryshme. Në kohën e socializmit në Shqiperi,Kosove ishte shkrimtari që ai pranohet si anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe artistve te Shqiperisë apo Kosoves. Në përgjithësi, megjithatë, konsiderohet një shkrimtar që ka botuar një libër ose ka botuar veprat e tij në koleksione, botime etj. Por sot, ndryshe nga socializmi, asnjë kontroll shtetëror nuk ka mbi botimet shtypjen dhe të gjithë mund të paguajnë publikimit të librit apo për të botuar një tekst në një nga botimet e shumta, shumë prej të cilave (s)mbajnë sidomos cilësinë e tekstit letrar apo edhe në internet, ku publikimi është plotësisht i lirë. Pra, shumë gramofona, por në disa raste edhe shkrimtarë të pahijshëm ose jo shumë të popullarizuar, kanë botuar libra që u japin të dashurit dhe të njohurit, ose kanë botuar vepra këtu dhe atje. Në këtë kuptim, është e vështirë të përshkruhet kufiri mes një shkrimtari junior apo akoma i panjohur, i cili ende përshtatet në mënyrë kreative me graffoman, i cili është "spewing" tekste. Një përkufizim tjetër është se është shkrimtari që ka fituar çmimin e një gare letrare. Sipas të tjerëve, kjo është e diskutueshme për shkak të fituar një çmim të tillë nuk mundet gjithmonë të ndjek që dikush do të vënë para për të ofruar punën çmim-fituese si një libër apo në ndonjë tjetër formë e marketingut, dhe kjo është e mundur për të mos fituar këtë panair konkurrencës, ose rëndësia e kësaj gare është e diskutueshme. Kriteret ndërkohë Gjithashtu disa besojnë se nëse dikush shkruan një lloj dhe diku apo edhe për veten letërsi, ai është një shkrimtar. Nëse ju lexuesit por me të lartë shkrimtar letrar dhe kritik shije është autor i "letërsisë elitist" dhe ne editime, shtypje-botim. Problemi i definimit të termit "shkrimtar" është më i thellë dhe vjen në një farë mase nga përkufizimi i paqartë i termit literaturë.
Në xvii -të shekullit, personat e kualifikuar si "  autorë ve  " nuk janë më të konsiderohen prodhuesit origjinale të shkrimeve, por shumica e njerëzve ushtrimin e autoritetit moral dhe burimet e dijes që duhet të respektohet. Në të njëjtën kohë, zhvillohen vepra cilësitë e të cilave
Kuptimi modern i termit "shkrimtar", kristalizohet e xviii -të shekullit të 3, "Në kohën e rrit prestigjin e individit i cili ekspozon subjektivitetin e tij dhe e vë intelekti dhe shkrimet e tij aftësitë në shërbim e opinionit publik ".
Variantet
Termat shkrimit dhe shkrimtarit gjithashtu ekzistojnë, por janë përdorur më tepër për të treguar një pjesë në një seminar me shkrim, të cilat në përgjithësi nuk është konsideruar si një shkrimtar. Termat shkrimtarit gjithashtu do të thotë ata që praktikojnë dokumentacionin shkrim (libra teknikat, punimet referencat) në krahasim me shkrim shkrimin krijues apo letrare (dallimi është bërë në mënyrë të veçantë nga Roland Barthes dhe Paul -Guide e shkrimtarit ). Fjala shkrimtar në këtë rast është rreptësisht për ata që praktikojnë shkrim krijues.Nga njëherë gjejmë hack apo kalemxhi. Termi i mesuar nga njëherë mund të jetë pezhorativ. Po ashtu plumiti. Një shkrimtar publik është një person që i vë në dispozicion publikut, shpesh analfabetë ose njerëzit e kulturës së ulët, aftësinë e tij për të shkruar. Ky profesion, i cili nuk është zhdukur plotësisht, fokusohet në ndihmën e njerëzve në procedurat e tyre administrative. Një shkrimtar është dikush që krijon ose transmeton një mesazh të shkruar tek një lexues. Ky term nuk ka konotacion përmbledhës të fjalëve "autor" ose "shkrimtar". parapamje|[[Anton Pashku]]
Kantoni Morée
Kantoni Morée (frëngjisht: Canton de Morée) është një kanton në departamentin Loir-et-Cher, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Morée. Ka sipërfaqe 249.53km2 dhe popullsi 7900 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Morée aktualisht përbëhet nga 13 komuna.
Malet Urale
parapamje|299x299px|Malet Urale Malet Urale, ose shkurt Uralet, janë një varg malor që shkon përafërsisht nga veriu në jug nëpër Rusinë perëndimore, nga brigjet e Oqeanit Arktik në Lumin Ural dhe në veri-perëndim të Kazakistanit. Ana lindore e tyre zakonisht konsiderohet kufiri natyror i Evropës dhe Azisë. Vargu malor shtrihet në 2,500 kilometra duke kaluar përmes tundrës Arktike në veri dhe përmes peizazheve të pyllëzuara dhe gjysmë të shkretëtirës në jug. Ishulli Vajgaç dhe ishujt e Novja Zemlja formojnë vazhdimin e mëtejshëm të zinxhirit në veri të Arktikut. Malet shtrihen brenda rajonit Ural dhe në mënyrë të konsiderueshme mbivendosen me distriktin Ural Federal dhe rajonin Ural ekonomik.
Uralet Qendrore përmbajnë depozita të rëndësishme mineralesh dhe metalesh, si hekuri, bakri, kromi, nikeli, qymyri dhe nafta, dhe që nga shekulli i 18-të kanë qenë bazë e madhe minerale e Rusisë e që edhe në ditët e sotme është një nga rajonet më të industrializuara të Rusisë, veçanërisht rreth qyteteve të Perm, Cheliabinsk, Ekaterinburg dhe Magnitogorsk.
Klima
Malet Urale kanë një klimë kontinentale, të karakterizuar nga ekstreme të temperaturës që bëhen gjithnjë e më të dukshme si nga veriu në jug ashtu edhe nga perëndimi në lindje. parapamje|230x230px|Malet Urale gjatë dimrit Zonat në perëndim janë 1-2 gradë Celsius më të ngrohta në dimër se zonat lindore sepse zonat perëndimore ngrohen nga erërat e Atlantikut, ndërsa shpatet lindore ftohen nga masat ajrore të Siberisë. Gjithashtu, për të njëjtat arsye zonat perëndimore marrin më shumë reshje se në lindje, pasi malet në perëndim bllokojnë retë nga Oqeani Atlantik, gjë që ulë reshjet në lindje të maleve Urale. Nivelet më të larta të reshjeve janë në Uralet Veriore, me reshjet maksimale që ndodhin në muajt e verës. Dimri në Urale është i thatë për shkak të Lartësisë Siberiane.
Temperaturat mesatare të janarit në zonat perëndimore variojnë nga -20 gradë Celsius në Uralet Polare në -15 gradë Celsius në Uralet Jugore, dhe temperaturat përkatëse të korrikut janë 10 gradë Celsius (Uralet Polare) dhe 20 gradë Celsius (Uralet Jugore).
Argjendi
parapamje|Mineral argjendi Argjendi është një element kimik i cili në sistemin periodik e gjejmë me simbolin Ag dhe me numër rendor 47. Emri argjend rrjedh nga gjuha latine argentum.
Histori
Argjendi është përpunuar prej njerëzve që nga shekulli i 5 para Krishtit. Është përdorur shumë nga asirianët, gotët, grekët, romakët, egjiptianët dhe germanët. Një kohë argjendi ka qenë edhe më çmueshëm se ari. Kryesisht argjendi vinte nga minierat e Laurion, diku 50 km në largësi prej Athinës. Tek Egjiptianët, argjendi ishte i njohur edhe si metal i hënës.
Më vonë një sasi e madhe e argjendit u soll prej Amerikës në Evropë, nga ana e spanjollëve, gjegjësisht të mara nga minierat Potosi. Po ashtu edhe Japonezët gjatë shekullit të 16 ishin eksportues të argjendit. Dhe nga kunkurenca e madhe anë e kënd botës, argjendi humbi vleftën e vjetër që kishte.
Kantoni Bouéni
Kantoni Bouéni (frëngjisht: Canton de Bouéni) është një kanton në departamentin Mayotte, rajonin Mayotte në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Bouéni. Ka sipërfaqe 14.29km2 dhe popullsi 5296 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Bouéni aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Kompekaj
Kompekaji është pandispanjë e përzier me kakao dhe arra, e pjekur në tavë, e shtruar me 5-6 peta byreku poshtë, po ashtu dhe sipër.
Përgatitja
Nga sasia e miellit hiqet gjysma dhe zihet brumi si për byrek, ndahet në dy pjesë ; secila pjesë hapet në petë me trashësi 4–5 mm. Sipërfaqja e tyre lyhet me gjalpë dhe mbështillet në formë roleje. Lihet 10-15 minuta që brumi të fitojë elasticitet. Çdo role ndahet në dy pjesë dhe nga çdo pjesë hapen petë pak më të mëdha se madhësia e tepsisë. Tepsia lyhet me yndyrë, shtrohen mbi të dy petët e spërkatura me gjalpë, mbi të cilat hidhet mbushja nga brumi pandispanje i përzier me arra të grira e kakao. Mbështillen anët e petëve mbi mbushjen dhe shtrohen 2 petat e sipërme të spërkatura me gjalpë. Anët e tepërta mbështillen nga brenda, sipërfaqja lyhet me të verdha vezësh dhe piqet.
Mbushja përgatitet në këtë mënyre: vezët rrihen me sheqer derisa të krijohet një masë e fryrë e qëndrueshme. Hidhet pak nga pak mielli i përzier me arra të grira dhe kakao, përzihen me kujdes që brumi të mos bjerë dhe hidhet në tepsi me petët e shtruara.
Për përgatitjen e kompekajit peta e poshtme dhe e sipërme mund të bëhet dhe nga petët e zakonshme të byrekut. Kompekaji i pjekur pritet në copa, ftohet dhe mbi të hidhet shurup i nxehtë.
Beteja e dytë e Oranikut
Beteja e dytë e Oranikut u zhvillua në pranverën e vitit 1456 në fushat e Oranikut në Shqipëri. Moisi Arianit Golemi, mbreti i Dibrës, një nga oficerët e Skënderbeut, e tradhëtoj Skënderbeun duke u bashkuar me osmanët pas humbjes së Beratit. Golemi u largua nga Adrianopoja me një forcë prej 15.000 për të pushtuar Shqipërinë, por u mund shpejt nga forcat më të vogla të Skënderbeut.
Beteja
Forcat turke ishin në dy linja, ku linja e dytë ishte e përbërë nga ushtarë të zgjedhur të cilët ishin në mbështetje të linjës së parë në rastë se do të kishin telashe. Pas këtyre dy linjave ishte Moisiu me rezervat e tij të shqiptarëve, mbase mbështetësit e tij fisnore. Forca e Skënderbeut, e përbërë nga 6.000 kalorës dhe 4.000 këmbësori, ishin të ndarë në tre pjesë me komandantin në krye në pjesën e mesme. Të dyja linjat turke shpejt u thyen nën tronditjen nga sulmi i kalorësisë shqiptare. Moisiu u arratis me rreth një të tretën e ushtrisë së tij.