cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mohenjo-daro
Rizbulimi dhe gërmimet
Rrënojat e qytetit mbetën të padokumentuara rreth 3,700 vjet deri sa R. D. Banerji, një zyrtar i Archaeological Survey of India, vizitoi sitin në vitet 1919–1920, duke identifikuar stupa-n budiste (150–500 të e.s.) dhe duke gjetur një gur stralli krruajtës që e bindi atë për lashtësinë e sitit. Kjo çoi në gërmime në shkallë të gjerë të Mohenjo-daros të drejtuara nga Kashinath Narayan Dikshit në vitet 1924–1925 dhe nga John Marshall në vitet 1925–1926. Në vitet 1930, gërmime të rëndësishme u ndërmorën në sit nën drejtimin e Marshall, D. K. Dikshitar dhe Ernest Mackay. Gërmime të mëtejshme u kryen në vitin 1945 nga Ahmad Hasan Dani dhe Mortimer Wheeler. Seria e fundit e rëndësishme e gërmimeve u krye në vitet 1964-1965 nga Dr. George F. Dales. Pas vitit 1965 gërmimet u ndaluan për shkak të dëmtimeve klimaterike të strukturave të ekspozuara dhe vetëm projektet u lejuan në sit gërmimet shpëtuese, vëzhgimet sipërfaqësore dhe projektet konservuese. Gjithësesi, në vitet 1980, grupe studimi gjermane dhe italiane të drejtuara nga Dr. Michael Jansen dhe Dr. Maurizio Tosi përdorën teknika arkeologjike më pak invazive, si dokumentimi arkitekturor, studime sipërfaqësore dhe analiza lokalizuese, për të mbledhur informacione të mëtejshme rreth Mohenjo-daro-s. Një studim i ndërmarë në vitin 2015 nga National Fund of Pakistan për Mohenjo-daron zbuloi se siti është më i madh se zona e nxjerr në dritë.
Arkitektura dhe infrastruktura urbane
Mohenjo-daro ka një planimetri të bazuar në rrjet rrugësh të ndërtesave drejtëvizore. Shumica ishin ndërtuar me tulla të pjekura dhe llaç; disa përfshinin tulla të thara në diell dhe superstruktura druri. Shtrirja e sitit të Mohenjo-daros është vlerësuar rreth 300 hektarë. Oxford Handbook of Cities in World History ofron një vlerësim të "dobët" për një maksimum popullsie prej rreth 40,000. Madhësia e dukshme e qytetit dhe pajisja e tij me ndërtesa publike dhe lehtësi, sugjerojnë një nivel të lartë të organizimit shoqëror. Qyteti është i ndarë në dy pjesë, i ashtu-quajturi akropol dhe qyteti i poshtëm. Akropoli – një pirg tullash rreth 12 m i lartë – është mësuar se mbështeste banjat publike, një strukturë e madhe rezidenciale e projektuar për të mbajtur rreth 5,000 banorë dhe dy ansamble të mëdhenj sallash. Qyteti kishte një treg qendror, me një pus të madh qendror. Familjet e veçanta ose grupe familjesh e mernin ujin e tyre nga puse më të vegjël. Shkarkimi i ujit ishte i kanalizuar në kanalizime të mbuluara që shtriheshin përgjatë rrugëve kryesore. Disa shtëpi, me gjasa ato të banorëve më të shquar, përfshinin dhoma që duket se vendoseshin anash për larje dhe një ndërtesë kishte një furrë nëntokësore (të njohur si në hipokaust), me gjasa për nxehjen e ujit të banjës. Shumica e shtëpive kishin oborre të brendshme, me dyer që hapeshin në rrugicat anësore. Disa ndërtesa kishin dy kate. Në vitin 1950, Sir Mortimer Wheeler identifikoi një ndërtesë të madhe në Mohenjo-daro si një "Hambar i Madh". Disa mure ndarës në superstrukturën e tij masive prej druri dukej se ishin ndarje për depozitimin e grurit, të plotësuara me hapje ajrimi për të tharë grurin. Sipas Wheeler, qerret duhet të kenë prurë grurë nga fushat bujqësore dhe e shkarkonin atë drejtëpërdrejtë në ndarjet e depozitimit të grurit. Gjithësesi, Jonathan Mark Kenoyer vërejti mungesën tërësore të dëshmive për grurë në "hambarë", e cila, argumentoi ai, mund të quhet kështu më mirë një "Sallë e madhe" me funksion të panjohur. Afër "Hambarit të Madh" është një banjë publike e madhe dhe e sofistikuar, shpesh e quajtur Banja e Madhe e Mohenjo-daro-s. Nga një oborr me kolonadë, shkallët zbresin në ujëmbledhësin e ndërtuar me tulla, që ishte i papërshkueshëm nga uji me një shtresë bitumi. Pellgu ishte 12 m i gjatë, 7 m i gjerë dhe 2.4 m i thellë. Mund të ketë qenë përdorur për purifikim fetar. Ndërtesa të tjera të mëdha përfshijnë një "Sallon me shtylla", i menduar për të qenë një sallë mbledhjeje ose diçka e tillë dhe i ashtu-quajturi "Salloni i Kolegjit", një kompleks ndërtesash që përfshinte 78 dhoma, që mendohet se ka qenë një rezidencë për priftërinjtë.
Mohenjo-daro nuk kishte mure rrethuese të qytetit, por ishte i fortifikuar me kulla rojash në perëndim të vendbanimit kryesor dhe fortifikime mbrojtëse në jug. Duke konsideruar këto fortifikime dhe strukturën e qyteteve kryesore të Luginës së Indusit si Harapa, është konkluduar se Mohenjo-daro ishte një qendër administrative. Si Harapa ashtu dhe Mohenjo-daro ndajnë relativisht të njëjtin model arkitekturor dhe përgjithësisht nuk ishin të fortifikuara rëndë si sitet e tjera të Luginës së Indusit. Është e dukshme nga modelet identike të gjithë qyteteve të Qyt. të Lug. së Indusit se ishin si tip qendrash politike ose administrative, por shtrirja dhe funksioni i një qendre administrative mbetet i paqartë. Mohenjo-daro u shkatërrua dhe u ndërtua të paktën shtatë herë. Çdo herë, qyteti i ri ndërtohej drejtëpërdrejtë në krye të më të vjetrit. Shkaku i shkatërrimeve mendohet se ka qenë vërshimi i ujërave të Lumit Indus.
Banja e Madhe e Mohenjo-daro-s
Banja e Madhe e Mohenjo-daro-s mund të jetë e para e llojit të saj në periudhën para-historike. Ky qytet para-historik kishte më shumë se 700 puse dhe shumica e shtëpive të tij kishin të paktën një pus privat. Banja e Madhe në Mohenjo-daro është një nga strukturat më të mirë-njohura mes rrënojave të Qyt të Lug së Indusit në Mohenjo-daro në Sindhi të Pakistanit. Dëshmitë arkeologjike tregojnë se Banja e Madhe u ndërtua në mijëvjeçarin e III p.e.s., vetëm pak kohë pas ngritjes së bregut të akropolit ku gjendet. U zbulua gjatë gërmimeve arkeologjike të vitit 1926.
Veçoritë
Banja e Madhe në Mohenjo-daro është konsideruar si "ujëmbledhësi më i hershëm publik në botën e lashtë". Ajo është 11.88 metra x 7.01 metra ka një thellësi maksimale prej 2.43 metrash. Dy shkallë të gjera, njëra në veri dhe tjetra në jug, shërbenin si hyrje për në strukturë. Një pirg 1 metër i gjerë dhe 40 centimetra është i pranishëm në fund të këtyre shkallëve. U gjet gjithashtu një vrimë në njërin fund të Banjës që mund të ketë qenë përdorur për ta prurë ujin në të. Dyshemeja e ujëmbledhësit ishte e papërshkueshme nga uji për shkak të tullave të vendosura ngjitur me stuko gipsi dhe muret anësorë ishin të ndërtuar në po këtë mënyrë. Për ta bërë ujëmbledhësin edhe më të papërshkueshëm nga uji, ishte vendosur një shtresë e trashë bitumi përgjatë anëve dhe me gjasa edhe në dysheme. Kolonadat prej tulle u zbuluan në krahët lindor, verior dhe jugor. Kolonat e konservuara kanë cepa me shkallë që mund të ketë mbajtur tabela druri ose korniza. Dy dyer të mëdha të çojnë në kompleks nga jugu dhe hyrjet e tjera ishin nga veriu dhe lindja. Një seri dhomash janë gjetur përgjatë krahut lindor të ndërtesës dhe në një dhomë është një pus që mund të ketë furnizuar një pjesë të ujit të nevojshëm për mbushjen e ujëmbledhësit. Uji i shiut mund të jetë grumbulluar për këtë qëllim, por nuk janë gjetur gryka kanalesh prurëse. Ka një pellg të gjatë larës të ndërtuar me tulla të papërshkrueshme nga uji. Shumica e studiuesve bien dakord se ky ujëmbledhës duhet të ketë qenë përdorur për funksione të veçanta fetare ku uji përdorej për të purifikuar dhe rinovuar mirë-qenien e larësve.
Kolegji i priftërinjve
Përmes rrugës së Banjës së Madhe, ishte një ndërtesë e madhe që kishte mjaft dhoma dhe veranda, me dy palë shkallë që të çonin në katin e sipër dhe në çati; dhe duke konsideruar madhësinë dhe afërsinë me Banjën e Madhe, kjo ndërtesë është përpjekur të emërtohet si shtëmi i priftit/mjaft priftërinjve dhe të etiketohet si "kolegji i priftërinjve".
Artifakte të shquara
Objekte të shumta të gjetura në gërmime përfshijnë figura të ulura dhe në këmbë, vegla bakri dhe guri, vula të gdhendura, shkallë peshimi dhe pesha, stoli ari dhe diaspri si dhe lodra fëmijësh. Shumë objekte të rëndësishme nga Mohenjo-daro janë konservuar në Muzeun Kombëtar të Indisë në Delhi dhe në Muzeun Kombëtar të Pakistanit në Karaçi. Në vitin 1939, një koleksion përfaqësues artifaktesh të gërmuara në sit u transferua në British Museum nga drejtori i përgjithshëm i Archaeological Survey of India.
Vajza kërcimtare
Një statujëz bronxi e etiketuar si "Vajza kërcimtare", 10.5 cm e lartë dhe rreth 4,500 vjeçare, u gjet në 'zonën HR' të Mohenjo-daros në vitin 1926. Në vitin 1973, arkeologu britanik Mortimer Wheeler e përshkroi atë si statujëzën e tij të para-pëlqyer:"'Ajo është rreth pesëmbëdhjetë vjeçe duhet menduar, jo më shumë, por ajo qëndron me byzylyk në krahët e saj dhe asgjë tjetër. Një vajzë e përsosur, për momentin, përsosmërisht konfidente në veten e saj dhe te bota. Nuk ka asgjë tjetër si ajo, mendoj, në botë'."
John Marshall, një tjetër arkeolog në Mohenjo-daro, e përshkoi figurën si "një vajzë e re, dora e saj në mes në një posturë gjysëm të shkujdesur dhe këmbët lehtësisht të nxjerra përpara sikur ndjek ritmin e muzikës me këmbët e saj". Arkeologu Gregory Possehl tha për statujëzën se "Në mund të mos jemi të sigurt se ajo ishte një kërcimtare, por ajo ishte mirë në atë që bënte dhe çfarë dinte". Statujëza çoi në dy zbulime të rëndësishme rreth qytetërimit: së pari, se ata zotëronin përzierjen e metalit, farkëtimin dhe metoda të tjera të sofistikuara të përpunimit të metalit dhe së dyti se zbavitja, veçanërisht kërcimi, ishte pjesë e kulturës.
Prifti-mbret
Në vitin 1927, një figurë e ulur mashkullore në gurë të but u gjet në një ndërtesë me zbukurime të pazakonta qeramike dhe një nike muri. Megjithëse nuk ka dëshmi se prifti apo monarku drejtonte Mohenjo-daron, arkeologët e etiketuan këtë figurë dinjitari një "Prift-mbret". Skulptura është 17.5 cm e gjatë dhe paraqet një burrë me mjekër me fashë ose rrip rreth kokës së tij, një shirit krahu dhe një mante të dekoruar me motive tërfili që fillimisht ishin të ngjyrosur me pigment të kuq. Dy skajet e fashos së varen në shpinë. Floku është krehur me kujdes në drejtimin e mbrapëm të kokës por nuk është e pranishme ndonjë lidhje. Pjesa e mbrapme e sheshtë e kokës mund të ketë pasur një lidhje të gdhendur veçmas, ose mund të ketë mbajtur një kurorë më të sofistikuar me brirë ose pendë. Dy vrima tepër të stilizuara poshtë veshëve sugjerojnë një varëse ose zbukurime të tjera të kokës ishin të vendosura në të. Supi i majtë më mantelin e dekoruar me tërfil, me dizajnë me rreth të dyfishtë dhe rreth të vetëm që fillimisht ishin të ngjyrosur me pigment të kuq. Vrimat e shpuara në qendër të çdo rrethi tregojnë se ata ishin bërë me një shpim të veçantë dhe pastaj të përfunduara me një daltë. Sytë janë thellësisht të skalitur dhe mund të kenë pasur zbukurime. Buza e sipërme është e ruajtur dhe një mjekër e shkurtër e mirë-mbajtur kornizon fytyrën.
Emblema Pashupati
Një vulë apo emblemë e zbuluar në sit mban imazhin e një figure të ulur këmbëkryq dhe me gjasa itifalik i rrethuar nga kafshë. Figura është interpretuar nga disa studiues si një yogi dhe nga të tjerë si një "proto-Shiva" me tre kokë si "Padroni i kafshëve".
Varsja me shtatë fije
Sir Mortimer Wheeler ishte veçanërisht i magjepsur me këtë artefakt, që ai besonte se ishte të paktën 4,500 vjeçar. Varsja ka një mbërtheckë në formë S-je me shtatë fije, secila mbi 1,2 m e gjatë, me pjesë të çmuara si rruaza që lidheshin me çdo krahë të "S" me filigran. Secila fije ka midis 220 deri në 230 pjesëza shumë-faqëshe dhe ka rreth 1,600 pjesëza në tërësi. Varsja peshon rreth 250 gramë e gjitha dhe aktualisht mbahet në një koleksion privat në Indi.
Konservimi dhe gjendja aktuale
Puna konservuaese për Mohenjo-daron u pezullua në dhjetorin e vitit 1996 pasi financimi nga qeveria e Pakistanit dhe organizatat ndërkombëtare ndaloi. Puna për konservimin e sitit rifilloi në prillin e vitit 1997, duke përdorur fonde të mundësuara nga UNESCO (United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization). Plani 20-vjetësh i financimit ofronte 10 milion $ për të mbrojtur sitin dhe strukturat e mbajtura në këmbë nga përmbytjet. Në vitin 2011, përgjegjësia për rajtjen e sitit u transferua te qeveria e Sindhit. Aktualisht siti është i kërcënuar nga kripshmëria e ujërave tokësore dhe restaurimi i papërshtatshëm. Shumë mure tashmë janë rrëzuar, ndërsa të tjerë janë duke u shkërrmoqur nga fundi. Në vitin 2012, arkeologët pakistanezë paralajmëruan se, pa masa të përmirësuar konservimi, siti mund të zhduket rreth vitit 2030. Siti i Mohenjo-daro-s u kërcënua edhe më tepër në janar të vitit 2014, kur Bilawal Bhutto Zardari e zgjodhi sitin për ceremoninë organizuese të Festivalit Sindh. Duke bërë kështu, qeveria e Partisë së Popullit të Pakistanit e ekspozoi sitin ndaj operacioneve mekanike, duke përfshirë gërmime dhe shpime. Arkeologët me Farzand Masih-un, kreun e Departamentit të Arkeologjisë në Universitetin e Punjabit, paralajmëruan kundër pregatitjeve duke pohuar se ky lloj aktiviteti ishte i ndaluar nga "Antiquity Act". "Ju nuk mund të as të ngulni një gozhdë në sitin arkeologjik", tha ai. Më 31 janar 2014, u hap një çështje në Gjykatën e Lartë të Sindhit për të ndaluar qeverinë e Sindhit nga vazhdimi i planit të eventit.
Villacidro
Villacidro (Biddade Cidru, Biddexìdru) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 183.48 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 267 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 14.076 banorë.
Ariu panda
Ariu panda ose shkurt panda, është një gjitarë që bën ´pjesë në familjen Ursidae. Karakterizohet nga njolla të mëdha e të zeza rreth syve, mbi veshë dhe nëpër trupin e tij të rrumbullakët. Megjithëse i përket rendit Carnivora, ariu panda është një gjellëngrënës, me gjethe bambu që përbëjnë më shumë se 99% të dietës së saj. Arinjtë panda më të egra herë pas here do të hanë barëra të tjerë, zhardhokë të egër, apo edhe mish në formë zogjsh, brejtësish ose karkalecash. Në robëri, ata mund të marrin mjaltë, vezë, peshk, jams, gjethe shkurresh, portokall ose banane së bashku me ushqim të përgatitur posaçërisht.
Ariu panda jeton në disa vargmale në Kinën qendrore, kryesisht në Sichuan, por edhe në Shaanxi dhe Gansu fqinje. Si rezultat i bujqësisë, shpyllëzimeve dhe zhvillimeve të tjera, ariu panda është dëbuar nga zonat e ultësirës ku ka jetuar dikur, dhe është një specie e cënuar e ruajtjes. Një raport i vitit 2007 tregoi 239 panda që jetonin në robëri brenda Kinës dhe 27 të tjera jashtë vendit. Deri në dhjetor 2014, 49 panda jetuan në robëri jashtë Kinës, duke jetuar në 18 kopshte zoologjike në 13 vende të ndryshme.
Ariu panda njihet si simbol i Fondit Botëror të Kafshëve të Egra dhe ishte një nga pesë Fuwa për Lojërat Olimpike Verore 2008 në Pekin. Dhuratat në formën e pandave për kopshtet zoologjike janë përdorur si një mënyrë që Kina të përmirësojë marrëdhëniet e saj me shtetet në botën perëndimore.
Vepra e Musinesë : krijimtaria letrare dhe joletrare e Musine Kokalarit
Vepra e Musinesë : krijimtaria letrare dhe joletrare e Musine Kokalarit. Libër nga Meliza Krasniqi, rec.Sali Bashota, Gëzim Aliu, red. Abdurrahman Maxhuni. Botuar në Prishtinë në vitin 2019 nga Instituti Albanologjik. Libri ka 286 faqe. ISBN 9789951240819
Shtëpia e Koli Nacos
Shtëpia e Koli Nacos është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Universiteti i Kielit
Universiteti i Kielit (gjermanisht: Christian-Albrechts-Universität zu Kiel, CAU) është një universitet në qytetin Kiel, Gjermani. Ai u themelua në vitin 1665 si Akademia Holsatorum Chiloniensis nga Christian Albert, Duka e Holstein-Gottorp dhe sot ka rreth 26,000 studentë. Është universiteti më i madh, më i vjetër dhe më prestigjioz në shtetin e Schleswig-Holstein. Deri në vitet 1864/66, ai jo vetëm që ishte universiteti më verior në Gjermani, por në të njëjtën kohë, universiteti i dytë më i madh i Danimarkës. Fakulteti, studentët dhe studiues të Universitetit të Kielit kanë fituar 12 Çmime Nobel. Universiteti i Kielit është anëtar i Universiteteve Gjermane për Përsosmëri dhe Iniciativë që nga viti 2006. I njohur botërisht Instituti i Kielit për Ekonomi Botërore është gjithashtu i lidhur me Universitetin e Kielit.
Historiku
djathtas|parapamje|Duka Christian Albrecht Universiteti i Kielit u themelua nën emrin e Christian Alberta më 5 tetor 1665 nga Christian Albrechts, Dukë i Holstein-Gottorpit. Qytetarët e Kielit, fillimisht ishin mjaft skeptikë në lidhje me fluksin e studentëve. Ishin kryetarët e qytetit, ata, të cilët kishin parashikuar avantazhet ekonomike të një universiteti në qytet, dhe Kiel kështu u bë qyteti me universitetin më verior në Perandorinë e Shenjtë Romake.
Fakultetet
parapamje|Pamje ajrore e kampusit universitar të Kielit
Debati mes të rinjve dhe të vjetërve në vitet ’30-të
__NOINDEX__
Saint-Georges-de-Mons
Saint-Georges-de-Mons është një komunë në departamentin e Puy-de-Dôme në rajonin e Auvergne-Rhône-Alpes ne Francën qëndrore.
Emiranda Beka
Emiranda Beka, e lindur më 03  qershor 1995 në Mitrovicë, është një artiste që në vepra paraqet koreografitë dhe antinomitë ngjyrore nga një konflikt dramatik ku përplaset realiteti me ëndrra, qirinj të përthyer me plot vijëzime herë metaforash e herë figurinash që janë të paravendosura sikur në veprat e Modilian dhe nëpër ikonat bizantine. Ajo jeton dhe punon në Prishtinë. Veprat e saj janë shitur për shuma të konsiderueshme parash duke ndihmuar nëpër evente të ndryshme – DownSindromeKosovo, kauzat për t’i ndihmuar personat nga termetet në Shqipëri dhe në Turqi. Emiranda Beka diplomoi për pikturë në vitin 2017 me 3 tetor në Fakultetin e Arteve në Universitetin e Prishtinës në klasën e profesoreshë Zake Prelvukaj. Në vitin 2019 më 16 prill mbrojti temën e masterit me titull “Motivet shqiptare dhe ndikimi i ngjyrave si elemente të artit gjithashtu me notën 10.0 në klasën e profesor Xhevdet Pantinës në arte vizuele/pikturë. Ajo punoi si profesoreshë që nga mosha 21 vjeçare në një nga akademitë prestigjioze të arteve në Prishtinë deri në vitin 2019. Beka në një studio simbolike krijoi artin e saj të vecantë duke realizuar ekspozita në Kosovë e po ashtu edhe në galeri të shteteve tjera. Kritikë të artit theksojnë se tek punimet e Emirandes, gjejnë figurat e njeriut me përmasa që duket si një rizbulim arti, një qasje ndryshe, që shpreh këndelljën, paqen, butësinë dhe mbi të gjitha të bukurën artistike.
Puna
Emiranda Beka  u bë e njohur në mesin e viteve 2017 - 2018 si pjesë e një brezi artistësh që eksploruan kuptimin e artit në një epokë të ngopur me media. Ajo fitoi njohje në vitet 2017 në media duke ngritur në një nivel të lartë me artistët me të famshëm shqiptarë që gjinden jasht shtetit të Kosovës.
Krijimtaria
Emirande Beka që nga viti 2006, filloi si e vogël të pikturojë në shkollë dhe t’ju vlerësohet talenti nga arsimtarët e shkollës fillore, poashtu nga viti 2008 filloi të përfaqësojë shkollën në gara të ndryshme. Në vitin 2009 përfaqësoi shkollën me punimet e saj edhe jasht Kosovës në drejtimin e pikturës dhe grafikës ku u bazua kryesisht në frymën e artit kosovar. Më pas filloi në Gjimnaz 2010/2014 të kontribuojë për artin në qytetin e saj, dhe në muzeun e Prishtinës. Një ndikim në veprat e saj janë ciklet "FUTURE” në Galerinë e Ministrisë në Prishtinë. Bëhet fjalë për një gërshetim mes stilit të saj në këto kontura dydimenzionale dhe tridimenzionale ku paraqitet surealja dhe realja, ku i vogli kujdeset për të rriturin, ndjeshmëria dhe pandjeshmëria e njerëzve të shekujve të ardhëm, njerëz që bartin vendlindjen e tye me kerrocë kudo që shkojnë nga malli për atdheun, vajzën e cila e sheh me llupë të ardhen e saj e të tjera e të tjera. Thënë thjesht, veprat e Emirande Beka shprehin zjarrin e mbrendshëm te artistes e që në dukje jep përshtypjen e qetësisë, heshtjes, me pak fjalë vetminë ekzistencializmin dikund edhe përhumbjen e personazheve në pikturë.
Punime te hershme
Ndërmjet viteve 2008 dhe 2009, Beka punoi katër vepra arti të veçanta, të cilat më vonë i quajti vepra të hershme. Nga viti 2008 ajo ishte e inspiruar nga Van Gogh ku punimet e saj kishin dy kahje; me ngjyra të ndezura, piktura me shumë me luledielli me vazo të ndryshme dhe po me ngjyra të errëta duke paraqitur qiellin e zymtë natën.
Fashion/Mode
Përpos pikturave poetike dhe të veçanta, artistja kishteedhe idenë e të dukurit të veçantë si femër, por jo vetëm për vetëm, por për të gjitha femrat që e duan të bukurën e veçantë. Ideja e saj ishte zbukurimi i getave të punuara me detaje shoqëruese, e që nuk është më një risi në botën e modës, por t’i çosh ato në një dimension tjetër, sa përrallor aq dhe futurist, është tjetër gjë. Emiranda Beka, e cila duke patur një sy piktoreje ka ditur t’i japi këtyre aksesorëve kaq femëror nota avangardë. “E krijova këtë koleksion për të gjitha ato femra, të cilat duan të ndihen mirë me veshjet e tyre e në të njëjtën kohë të ndihen të veçanta. Punimet me dorë jo çdo kush i mbanë dhe jo çdo kush mund t’i kombinojë, ndaj dhe unë kam disenjuar disa të tilla në mënyrë që çdo femër të gjej veten në njërin nga koleksionet e getave. Ideja avangardë i ka ardhur duke menduar të bëj diçka të jashtëzakonshme, më ndryshe se herët e tjera. Avangardë janë njerëz ose vepra që janë eksperimentale ose inovativ, veçanërisht në lidhje me modën, artin, stilin e jetës ose kulturën, duke shtyrë kufijtë e të pazakontë. Kur veshja është disenjuar në një mënyrë të pazakontë (ndoshta në mënyrë të çuditshme), ajo zakonisht tërheq më shumë vëmendje nga të famshëm dhe shtypi.” – thotë ajo. Emiranda Beka ka filluar të stilojë me rrobe të ndryshme, si me geta, fustane, bluza, kapela etj. në vitin 2018, ka lancuar koleksionin Pranverë – Verë. Getat I ka zbukuruar me gurë shkëlqyes, lule, rruaza, të cilat kanë bërë bujë në tërë botën. Ajo është stiliste e re që premton shumë në të ardhmen.
Ekspozitat
Emiranda Beka filloi karrierën që e vogël në klasë të tetë, ka përfaqsuar shkollën në ekspozita të ndryshme, ka fituar çmimin e parë nga "Evropianët e rinj të Kosovës" më 2009, ku piktura e saj u dërgua tek presidentët e asaj kohe. Pas kësaj filloi të merrte pjesë në organizata të tjera "Të rinjtë e rinisë "(KKZ)"; Fushata kundër drogës "(2013)"; “Mbajtja e vendit të pastër "(2014), "Mbajtja e ujit të pastër" në Kosovë dhe statistikat e realizimit në vitin 2013; në vitin 2015 merr pjesë në ekspozitën “ Në mbështetje të artistëve të rinj” “Kosova dheu im ,” Pranvera” “ Dita e Europë “ Nëna Tereza” “The last”, 2016 “ Valentines Day “ ,“Spring” Dedicated to the birth of mother Thereza” Souls color “December Love”. Gjithashtu piktorja Emiranda ka përfaqësuar Kosovën në Bienalen e Berlinit në vitin (2016)” dhe ka marrë pjesë në Bienalen e Venedikut në Itali (2017). Emiranda Beka, më 23 nëntor ka hapë ekspozitën e saj personale në Galerinë e Ministrisë së Kulturës “Qafa”, shkruan KultPlus. “Ndërmjet të pamundurës dhe të paarritshmes”, është ekspozita e kuruar nga Ilir Muharremi, ndërsa financuar nga MKRS.
Referime
7 Perditshmeria e njerezve permes punimeve te Emiranda Beka
Andrea Muzaka I
thumb Andrea Muzaka I (i njohur edhe si Andrew Musachi dhe Ndrea II Muzaka vdiq në vitin 1319) ishte një princ shqiptar i familjes Muzaka dhe sundimtar i Principatës së Beratit.
Biografia
Andrea Muzaka rridhte nga familja fisnike Muzaka, të cilët ishin shumë të pasur në Shqipërinë e Jugut. Në vitin 1279, i afërmi i tij Gjon Muzaka, si aleat i perandorit bizantin Mihail VIII Palaiologu, luftoi përpjekjet ekspansioniste të Karlit Anzhu I, i cili më 1272 themeloi Mbretërinë e Arbërisë - Regnum Albaniae me kryeqendër në Durrës dhe zonat përreth qytetit port të rëndësishëm të Durrësit. (Dyrrachion). Andrea Muzaka de facto u bë vasal i Karlit, i cili i dha titullin "Marshall i Shqipërisë"
Pasi anzhuinët u dëbuan kryesisht nga Arbëria (1281) nga një koalicion forcash shqiptare të ndihmuar edhe nga bizantinët, Andrea Muzaka vendosi de facto një sundim territorial të pavarur, i cili më vonë përfshiu zonën e Myzeqesë në perëndim të Beratit midis Devollit dhe Vjosës. Meqenëse ai kishte titullin e lartë sebastokrator (oborrtar), me sa duket u njoh zyrtarisht nga perandori Androniku II si guvernator i Shqipërisë së Mesme. Në aleancë me bizantinët, Muzaka u bëri ballë edhe serbëve të cilët nën Mbretin Stefan Uroshi II Milutin sulmuan Shqipërinë nga veriu. Nga viti 1335, nipi i tij Andrea Muzaka II zgjeroi ndjeshëm sundimin e familjes në Shqipërinë e Mesme
Pasardhësit
parapamje|[[Kalaja e Beratit shërbeu si kryeqytet i familjes Muzaka]] Andrea Muzaka I. kishte dy djem:
Teodor Muzaka I, protosebastos që jetoi në fund të shekullit XIII / fillim të shekullit XIV, (i mbiquajtur flokëgjati)
Matëranga ose Mentulo, Kont i Klisanisë
Manosque
Manosque është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Manosque ka një popullsi prej 22412 banorë dhe sipërfaqe 56.73 km², me një dendësi prej 395 banor/km².
Vrasja e indiferencës
Vrasja e indiferencës libër me autor Ismet Aliu, red. Anton Pashku. Botuar në Prishtinë në vitin 1990 nga "Rilindja". Libri ka 84 faqe.
Shënime: Tregime dhe novela.
Meridiani i Grinuçit
Meridiani i Grinuiçit është meridian i cili shfrytëzohet për përcaktimin si referencë ndërkombtare për përcaktimin e gjatësisë gjeografike.
Meridiani i Griniçit merret si “meridiani zero:, gjegjësisht meridiani cili definohet si 0 i gjatësisë gjeografike. Ai kalon nëpër opservatiumin e Griniçit, nëpër vendin me të njejtin emër në afërsi të Londrës. Meridiani më i largët nga Griniçi (180) paraqet kufirin në mes Hemisferës Perëndimore me atë Lindore.
Shtëpia e Koli Priftit
Shtëpia e Koli Priftit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Provinca Sevilla
Seville është një provincë e komunitetit autonom Andalusia, në Spanjë. Seville ka një popullsi prej 1917097 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 14042 km2.
Portrete të anatemuarish
Portrete të anatemuarish libër me autor Enver Zhinipotoku, red. Ismet Aliu. Botuar në Prishtinë në vitin 2010 nga "Ura". Libri ka 322 faqe. ISBN 9789951512190
Villagrande Strisaili
Villagrande Strisaili (Biddamànna Strisàili) është një komunë në Itali në provincën Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 210.35 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 700 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 3.248 banorë.
Kambrai
Cambrai (sq. Kambrai;  ; Picard: Kimbré   ; Hollandisht: Kamerijk), më parë Cambray  është një qytet në departamentin Veri dhe në rajonin Hauts-de-France mbi lumin Scheldt, i cili njihet në vend si lumi Escaut.
SH.B. Rrjedha
Rrjedha vepron edhe si Shtëpi Botuese me seli në Gjilan, Kosovë e cila funksionon në kuadër të KGA (Klubit "Rrjedha", pas vitit 1990 shpejt pas rënies së monizmit me një vizion për të vazhduar përhapjen e kulturës shqiptare në një kohë të historisë së re të Republikës Kosovës, kur popullata e saj ishte e magjepsur me veprat e botimet e reja. parapamje|Logo [[SH.B. Rrjedha]]
Shtëpia botuese Rrjedha
Shtëpia botuese Rrjedha është edicion i Klubit të Artistëve, shkrimtarëve dhe gazetarëve "Rrjedha" në Gjilan. Editon Këshilli botues:Biser Mehmeti, shkrimtar, kritik letrar, Nijazi Ramadani,letrar, publicist, Jahi Jahiu, dramaturg, edicioni për fëmijë dhe të rinj editohet nga Avdush Canaj, shkrimtar, si dhe në seksione dhe biblioteka tjera. Rrjedha si edicion i pavarur, mjet arkivorë, informativ dhe kulturorë. Dhe nuk i përket asnjë spektri politike, por nuk është as apolitike, as (jo)fetare apo ndonjë pro(ant)grupi tjetër etnik. As nuk financohet nga askush tjetër pos nga ekipi i pavarur SH.B. Rrjedha|Klubit të Artistëve, Shkrimtarëve dhe Gazetarëve ka faqen elektronike botuese: Botuesi SH.B. Rrjedha qëndron libri, botimi dhe dashuria për të plotesuar e pasuruar kulturen e kerkesat e lexuesit, nga njerëz me aftësi organizative dhe fusha e veprimtarive të organizuara prej kah ka ardhur dhe eshte zgjeruar rrjeti i saj. Që prej fillimeve të saj, një ndër synimet kryesore Botuese e SH.B. Rrjedha ka qenë përmbushja e qëllimit për të cilin është krijuar, pra të ndihmojë dhe inkurajojë botimin dhe tregtimin e librit shqip në nivel të lartë e cilësor, si një ndihmesë me vlerë në kulturën kombëtare shqiptare. Botuesi SH.B. Rrjedha si prioritet kryesor të kanë vendosur afirmimin e librit shqip në vendin tonë. Janë mbi dhjetra autor i mbi treqind e tridhjetë librave me studime për letërsinë dhe kritikë letrare, prozë artistike, tregime, romane dhe drama, publicistikë e shkrime polemike. Janë botuar recensione, vështrime, artikuj, sprova, trajtesa e studime në revista shkencore e letrare, duke trajtuar në to çështje të veçanta të letërsisë shqipe dhe të krijimtarisë letrare në përgjithësi. Disa punime dhe vepra janë përkthyer
Historia
Info~edicion "Rrjedha" SHB "Rrjedha"( Shtëpia botuese, "Rrjedha"), po ecën mbarë nga fillimi i vitit 2001, kur është "datëlindja e saj e dytë" apo “ringjallja e saj" e rifillimit të punës së saj, ku botohen vepra nga më të ndryshme. Shtëpia botuese "Rrjedha"• Rrjedha me botimet e veta:
Lidhjet e jashtme
^ •* [1] |Botimet [2] |rrjedhashqiptare
Teqja e Sheh Nakisë
Teqja e Sheh Nakisë është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Presja
Presja është shenjë pikësimi që tregon një pushim të shkurtër dhe ndan një fjalë, një grup fjalësh ose një a më shumë fjali.
Warner Bros. Television Studios
Warner Bros. Television u themelua më 21 mars, 1955 është prodhim i Warner Bros. Pictures, vetë pjesë e Time Warner.
Harapa
Harapa (shqiptimi panjabi: ɦəɽəppaː; urdu: ہڑپّہا) është një sit arkeologjik në Punjab, në Pakistan, rreth 24 km në perëndim të Sahiwalit. Siti e ka marë emrin nga fshati modern i gjendur pranë ish rrjedhës së Lumit Ravi. Fshati aktual i Harapa-s është 6 km nga siti i lashtë. Megjithëse Harapa moderne ka një stacion hekurudhor të trashëguar nga periudha e sundimit britanik, sot është veç një qytet i vogël në kryqëzm të rrugëve me 15,000 banorë. Siti i qytetit të lashtë përmban rrënoja të një qyteti të fortifikuar të Epokës së Bronxit, që ishte pjesë e Kulturës së Varrezës H dhe Qyt. të Lug. së Indusit, i përqëndruar në në rajonin e Sindhit dhe të Punjabit. Qyteti besohet se ka pasur deri në 23,500 rezidentë dhe zinte rreth 150 ha me shtëpi të bëra me baltë në shtrirjen e tij më të madhe gjatë fazës së Maturisë Harapase (2600–1900 p.e.s.), që është konsideruar i madh për kohën e tij. Si konvencion arkeologjik të emërtimit të një qytetërimi të hershëm të panjohur nga siti i tij i parë i gërmuar, Qytetërimi i Luginës së Indusit quhet gjithashtu Qytetërimi Harapas. Qyteti i lashtë i Harapa-s ishte dëmtuar rëndë gjatë sundimit britanik, kur tullat nga rrënojat u përdorën si çakull për ndërtimin e Hekurudhës Lahore-Multan. Në vitin 2005, një skemë kontroverse parku lojrash në sit u braktis kur ndërtuesit nxorën në sipërfaqe shumë artifakte arkeologjike gjatë fazave të hershme të punimeve. Një lutje nga arkeologu pakistanez Ahmad Hasan Dani drejtuar Ministrisë së Kulturës së Pakistanit çoi në resturimin e sitit.
Historia
Qytetërimi i Luginës së Indusit (i njohur gjithashtu edhe si Kultura Harapase) i ka rrënjët e tij më të hershme në kultura si ajo e Mehrgarh, afërsisht në vitin 6000 p.e.s.. Dy qytetet më të mëdha, Mohenjo-daro and Harapa, u shfaqën rreth vitit 2600 p.e.s. përgjatë luginës së Lumit Indus në rajonin e Punjabit dhe Sindhit. Qytetërimi, me një sistem të mundshëm shkrimi, qendra urbane dhe struktura të ndryshme shoqërore dhe sistem ekonomik, u rizbulua në vitet 1920 pas gërmimeve në Mohenjo-daro në Sindh afër Larkanas dhe Harapa, në perëndim të Punjabit në jug të Lahores. Një numër sitesh të tjerë që shtriheshin nga kodrat në këmbët e Himalajave në lindje të Punjabit, në Indi në veri, deri në Gujarat në jug dhe lindje si dhe deri në Balukistanin pakistanez në perëndim janë zbuluar gjithashtu si dhe studiuar. Megjithëse siti arkeologjik në Harapa u dëmtua në vitin 1857 kur inxhinierët e ndërtimit të hekurudhës Lahore-Multan (si pjesë rrjetit hekurudhor të Sindit dhe Punjabit), përdorën tullat nga rrënojat e Harapa-s shtrimin e çakull, gjithësesi u gjentën një shumësi artifaktesh. Tullat e zbuluara ishin të bëra me rërë të kuqe, baltë, gure dhe ishin të pjekura në temperatura shumë të larta.
Kultura dhe ekonomia
Qyt. i Lug. së Indusit ishte kryesisht një kulturë urbane e mbështetur në tepricat e prodhimit bujqësore dhe në tregti, kjo e fundit përfshin tregtinë me Sumerinë në Mesopotaminë e jugut. Si Mohenjo-Daro ashtu dhe Harapa janë të karakterizuara përgjithësisht nga pasja e "lagjeve të diferencuara banimi, shtëpi me tulla me çati të sheshta dhe qendra të fortifikuara administrative ose fetare". Megjithëse ngjashmëri të tilla i dhanë udhë debateve për ekzistencën e një sistemi të standardizuar të planimetrisë dhe planifikimit urban, ngjashmëritë janë gjerësisht për shkak të pranisë së një tipi gjysëm-ortogonal të planimetrisë urbane dhe një krahasimi të planimetrive të Mohenjo-daros dhe Harapa-s tregon se ato në fakt janë të renditura në një mënyrë mjaft të ndryshme. Peshat dhe masat e Qyt. të Lug. së Indusit, nga ana tjetër, ishin shumë të standardizuara dhe konform një seti gradësh të shkallëzuara. Emblema apo vula dalluese përdoreshin, midis të tjerave, ndoshta për identifikimin e pronave dhe trasportimin e mallrave. Megjithëse bakri dhe bronxi përdoreshin, hekuri nuk kish hyr akoma në përdorim. "Pambuku endej dhe ngjyrosej për bërjen e veshjeve; kultivohej gruri, orizi dhe një larmi perimesh dhe frutash; dhe një numë kafshësh, duke përfshirë gjedhin brahman (Bos taurus indicus), ishin zbutur," ashtu si dhe "gjelat për luftim". Qeramika e punuar në rrotë—disa nga të cilat të zbukuruara me kafshë dhe motife gjeometrike—janë gjetur me shumicë në të gjithë sitet kryesore të Q.L. së Indusit. Një administrim i centralizuar për secilin qytet, megjithëse jo i gjithë qytetërimi, është konkluduar nga uniformiteti kulturor i zbuluar; gjithësesi, mbetet e paqartë nëse autoriteti mbahej nga një oligarki tregëtare. Harapasit kishin ndoshta rrugë tregëtare përgjatë Lumit Indus që shkonin deri në Gjirin Persik, Mesopotami dhe Egjipt. Disa nga gjërat më të çmuar të tregëtuara ishin karneliani dhe lapis lazuli. Ajo që është e qartë është se shoqëria harapase nuk ishte plotësisht paqësore, e treguar nga skeletet njerëzore, me raportin më të lartë të dëmtimit të gjetur në para-historinë e Azisë së jugut (15.5%). Analizat paleopatologjike tregojnë se lebroza dhe turbekulozi ishin të pranishme në Harapa, me mbizotërimin e të dy sëmundjeve dhe traumave në skeletet nga Zona G (një skelet gjendet në jug-lindje të mureve të qytetit). Për më tepër, raporti i traumave kranio-faciale dhe infektimet rritet përgjatë kohës, duke treguar se qytetërimi u shkatërrua nëpërmjet sëmundjeve dhe dëmtimeve. Bioarkeologët që ekzaminuan mbetjet kanë sugjeruar se dëshmitë e kombinuara për diferenca në trajtimin mortor dhe epidemiologjik tregojnë se disa individë dhe komunitete në Harapa ishin të përjashtuar nga aksesi në burimet bazë si shëndeti dhe siguria, një veçori bazë e shoqërive hierarkike nëpër botë.
Arkeologjia
Gërmuesit e sitit kanë propozuar kronologjinë në vazhdim për banimin e Harapa-s:
Artifaktet më elegante dhe më të errëta të zbuluara janë emblemat ose vulat e vogla katrore prej steatiti të gdhendura me figura njerëzore ose motive kafshësh. Një numër i madh emblemash janë gjetur në site si Mohenjo-daro dhe Harapa. Shumë kanë mbishkrime piktografike përgjithësisht të konsideruara si një formë shkrimi. Megjithë përpjekjet e filologjistëve nga gjithë anët e botës dhe megjithë përdorimin e analizave moderne kriptografike, shenjat mbeten të pa-deshifruara. Është gjithashtu e panjohur nëse ato pasqyrojnë ndonjë gjuhë proto-dravidike ose ndonjë tjetër gjuhë jo-vedike. Atribuimi i ikonografisë dhe epigrafisë së Qyt. të Lug. së Indusit me kulturat e njohura historikisht është skajshmërisht problematike, pjesërisht për shkak të rrallësisë mjaftë të madhe të dëshmive të tilla arkeologjike, ashtu si dhe projektimi i shqetësimeve politike moderne të Azisë së jugut në gjetjet arkeologjike të rajonit. Kjo është veçanërisht e dukshme në interpretimet rrënjësisht të ndryshme të kulturës materiale harapase, siç shihet si nga studiuesit pakistanezë dhe indianë. Në shkurt të vitit 2006 një mësues në fshatin Sembian-Kandiyur në Tamil Nadu zbuloi një gur me një mbishkrim të vlerësuar si mbi 3,500 vjeçar. epigrafisti indian Iravatham Mahadevan konkludoi se katër shenjat ishin të shkrimit të Q.L.I. dhe e quajti gjetjen "zbulimin më të madh arkeologjik të një shekulli në Tamil Nadu". Bazuar në këtë dëshmi ai vazhdonte të sugjeronte se gjuha e përdorur në Luginën e Indusit ishte me origjinë dravidiane. Gjithësesi, mungesa e një Epoke Bronxi në Indinë e Jugut, kontraston me njohuritë teknikave të punimit të bronxit në kulturat e Luginës së Indusit, vë në pikëpyetje vlefshmërinë e kësaj hipoteze.
Simbole të hershme të ngjashme me shkrimin e Q.L.I.
Tableta balte dhe guri të zbuluara në Harapa, të cilat u datuan nëpërmjet karbonit midis viteve 3300–3200 p.e.s., përmbajnë forma tridenti dhe shenja si lule. "Është një pikëpyetje e madhe nëse në mund ta quajmë atë që është gjetur si një shkrim të vërtetë, por ne kemi gjetur simbole që kanë ngjashmëri me atë që do të bëhej skripti Indus" tha Dr. Richard Meadow i Universitetit të Harvardit, drejtor i Harappa Archeological Research Project. Ky shkrim primitive është vendosur lehtësisht më herët se shkrimet primitive të sumerëve në Mesopotami, të datuar rreth 3100 p.e.s. Këto shenja kanë ngjashmëri me atë që më vonë u bë Skripti Indus.
Harapasit janë kategorizua në Haplogrupin L-M20.
Kaçaku i ferrës : dramë
Kaçaku i ferrës : dramë, me autor Ramadan Haziri, red. Ismet Aliu. Botuar në Ferizaj në vitin 2010 nga "Ura". Libri ka 117 faqe. ISBN 9789951592017
Moustiers-Sainte-Marie
Moustiers-Sainte-Marie është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Moustiers-Sainte-Marie ka një popullsi prej 684 banorë dhe sipërfaqe 87.97 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Kalorësit e mjegullës
Kalorësit e mjegullës : roman me autor Ramadan Haziri, red. Ismet Aliu. Botuar në Ferizaj në vitin 2006 nga "Zgjimi". Libri ka (Pj. 1), 134 faqe.
Shënime: Kalorësit e mjegullës, pjesa 2, ka 139 faqe dhe është botuar në vitin 2006 në Ferizaj nga "Zgjimi".
Kalorësit e mjegullës, pjesa 3, ka 129 faqe dhe është botuar në vitin 2006 në Ferizaj nga "Zgjimi".
Villamar
Villamar (Mara Arbarèi) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 38.53 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 108 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.727 banorë.
Artmotion
Artmotion SH.P.K. është një kompani kosovare që shërben internetin dhe televizionin kabllor. E themeluar në vitin 2004, nga viti 2008 ka filluar me ofrimin e shërbimeve të internetit në Kosovë, kurse nga viti 2011 ofron edhe shërbime të televizionit kabllor. Artmotion ka një ndër rrjetet më të avancuara në Kosovë, dhe ofron shërbime të internetit përmes fibrit optik, rrjetit koaksial dhe rrjetit mikrovalor në të gjithë territorin e Kosovës. Është një nga katër operatorët e licensuar për nyje ndërkombëtare KOS-IX. Artmotion është i licensuar nga ARKEP dhe KPM për ofrimin e shërbimeve të internetit, televizionit kabllor dhe IPTV. Drejtori ekzekutiv i kompanisë është Kushtrim Gojani.
Artmotion në vitin 2018 ka filluar me operimin e platformës televizive vetanake (deri më tani posedon 16 kanale televizive vetanake) dhe dalëngadal po nis dominimin në tregun kosovar përshkak të programacionit sportiv, argëtues dhe poashtu lidhjeve të ngushta me televizionin Klan Kosova dhe inkuadrimit e kanaleve sportive të Arena Sport.
Në vitin 2022, Artmotion njoftoi që do të fillonte marrëveshje me kompaninë mediatike shqiptare DigitAlb, për t'i sjellur kanalet e platformës së saj (duke përfshirë Top Channel) në Kosovë. Kjo vjen pasi DigitAlb ndërpreu kontratën e vet me Ipkon.
Platforma në 2022 ka bashkuar programacionin me platformën Kujtesa, duke kombinuar kanalet televizive dhe duke blerë së bashku licensat e ligave sportive. Ajo gjithashtu prodhon emisionin Big Brother VIP Kosova përmes një bashkëpunimi me .
Kampionate sportive
Në vitin 2018 kompania nisi me transmetimet e basketbollit vendor nga Superliga, Liga e Parë, Liga e Femrave, Ligat e të rinjëve dhe kombëtarja. Pas basketbollit vendor në platformë u shtuan edhe garat rally me vetura si dhe futbolli argjentinas dhe Kupa e Gjermanisë, si dhe liga të ndryshme nga hendbolli, volejbolli, atletika dhe noti.
Muajt në vazhdim sollën në Artmotion edhe garat e shpejtësisë në Formula 1 dhe Moto GP si dhe Judon e kikboksin që erdhi me Enfusion dhe One Championship, para se më pas të arriheshin edhe të drejtat nga liga më e rëndësishme e basketbollit në botë, NBA dhe poashtu ABA Liga Rajonale. Artmotion gjatë kësaj kohe poashtu bëri të ditur se ka blerë të drejtat e UEFA Ligës së Kampionëve, Europa League dhe Conference League duke nisur nga sezoni 2021/22.
Fillimi i sezonit 2020/21 në këtë platformë nisi me Superligën e Kosovës në Futboll teksa ndeshja e parë e transmetuar ishte Trepça - Arbëria. Në muajin tetor platformës iu bashkua edhe Bundesliga, duke vijuar me hyrjen në esport me Counter Strike: Global Offensive.
Me të përfunduar stinori 2020/21 në verën e vitit 2021, Artmotion bëri zyrtare edhe blerjen e të drejtave të La Ligas dhe Ligue 1 e më pas poashtu platformës përmes kanaleve Arena Sport iu bashkangjit edhe Serie A italiane.
Komentatorë sportivë
Kjo listë përfshin komentatorë të rregulltë. Në raste ka komentatorë të përkohshëm që përcjellin garat e Formula 1, NBA dhe CS:GO.
Piratëria
Artmotion ka një stancë publike kundër piratërisë. Në vitin 2019, Artmotion iu drejtua Autoritetit të Mediave Audiovizive duke iu ankuar që platforma Tibo në Shqipëri po i bënte piratëri. Sipas saj, Tibo transmetonte RTK-në, Klan Kosovën, Radio Televizionin Dukagjini, dhe televizionin maqedonas Alsat pa leje. Artmotion pretendoi që ajo i pati të drejtat ekskluzive për shpërndarjen dhe transmetimin e tyre. DigitAlb dhe Tibo u njoftuan nga AMA që nga 1 nëntor 2019 nuk do t'i kishin të drejtat e transmetimit për ato kanale. Në maj 2020, kjo ankesë iu zgjat edhe kanaleve të 21 Media-s - RTV21 dhe TV 21 Maqedoni. Përmes Gazetës Shqip (që ndan të njëjtën kompani prind si DigitAlb), DigitAlb e deklaroi këtë ide si lajm të rremë, duke thënë se i pati shkëputur lidhjet me disa prej televizioneve në fjalë përpara ankesës.
Ndërkohë Tibo, që ka pasur probleme ligjore me DigitAlb-in që disa vite, e konsideroi Artmotion-in si aleat në shtyrje të qëllimeve të tij - meqë konstatoi se për shumicën e kanaleve që u emërtuan si "pa leje" i ka të drejtat përmes DigitAlb-it. Kontrata dhjetëvjeçare mes Tibo-s dhe DigitAlb-it u parapa që t'i përfitonte të drejtat, me DigitAlb-in si nënlicensues i kanaleve në pyetje (përveç Alsat-it). Gjithashtu konstatoi që marrëveshja për transmetimin e Alsat-it u nënshkrua me Alsat-in personalisht. Tibo gjithashtu deklaroi që i përmbahej kërkesës, duke i dhënë një kohë tranzitore pas shkëputjes së kontratës.
Vitin tjetër, operatori kosovar TelKos priti shkëputjen e marrëveshjeve me T7, Dukagjinin, Kanal10 dhe Alsat dhe ndalimin e njëkohshëm të sinjalit, si pasojë e kalimit të të drejtave tek Artmotion. Me \ë ndodhur kjo, Klan Kosova pretendoi që TelKos "nuk ka treguar gatishmëri" për të bërë marrëveshje, dhe se pati provuar për "tre muaj e fundit". Një gjë të tillë korroboruan edhe T7, Dukagjini dhe Kanal10. Në një komunikatë përmes Koha.net, TelKos e quajti këtë veprim "tejet tendencioz dhe me prapaskenë diskriminuese me qëllim për të dëmtuar imazhin e kompanisë". Me blerjen e licensës së kanaleve vendore në 2021, TelKos i riktheu kanalet e lartpërmendura, por përfitoi edhe kanalet ekskluzive të plaformës Artmotion, duke sygjeruar që blerja e kanaleve vetanake ishin kushti për të rikthyer T7, Dukagjinin, Kanal10 dhe Alsat në shërbimin kabllor.
Shtëpia e Koli Qyrana
Shtëpia e Koli Qyrana është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Imazhi i vëllait në sytë e motrës
Imazhi i vëllait në sytë e motrës : roman me autor Ramadan Haziri, përg. Ismet Aliu. Botuar në Prishtinë në vitin 2010 nga "Ura". Libri ka 192 faqe. ISBN 9789951512176
Shënime: Botimi i 2-të i plotësuar.
Teqja e Babës Ali
Teqja e Babës Ali është një teqe e tarikatit Shazeli dhe një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Blekinge Fotbollförbund
Blekinge Fotbollförbund (Shoqata e Futbollit Blekinge) u themelua më 25 mars 1917, është një nga 24 organizatat distrikte në Shoqatën e Futbollit Suedezë.
Ramadan Bigza
Ramadan Bigza gazetar shqiptar, ka lindur më 21 mars 1952.
Blekinge Fotbollförbund
Anëtarët e Klubit
Shoqata ka 63 anëtarë të klubit. Klubet e mëposhtme janë të lidhura me Blekinge FF:
Ramadan Bigza
Ramadan Bigza ishte një gazetar i njohur sportiv në Shqipëri dhe Greqi, si dhe redaktor në disa gazeta shqiptare në Greqi. Ka shërbyer në gazetën “Jeta e re”, në Radio Shkodra, "Sporti Shqiptar" dhe gazetat shqiptare në Athinë “Gazeta e Athinës”, dhe vitet e fundit në “Albania Press”, si kryeredaktor. U nda nga jeta në Athinë më 28 maj 2016.
Kisha e Shën Palit dhe Shën Pjetrit
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Kisha e Shën Palit dhe Shën Pjetrit është një kishë katolike dhe monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë.
Gjakova kishte një traditë fetare katolike, e cila lulëzoi në kohën e kryepeshkopit të Dioqezës së Shkupit, Gjon Nikollë Kazazit. Katolicia në Gjakovë daton që në mesjetë, por gjatë periudhave të ndryshme të sundimit osman numri i katolikëve u zvogëlua dhe, për rrjedhojë, famullia e saj shpesh pushoi së funksionuari. Ardhja e elementit katolik shqiptar nga Malësia rezultoi me rinovimin e kishës së vjetër të Shën Pjetrit në Gjakovë në vitin 1703, ndërsa në vitin 1851 u rinovua famullia e Gjakovës. Kisha e parë famullitare në Gjakovë ka qenë në Çabrat dhe më pas në Lagjen Katolike. Ajo iu kushtua Shën Palit dhe Shën Pjetrit. Në luftën e vitit 1999 u shkatërrua plotësisht. Një katedrale e re u ndërtua në të njëjtin vend.
Historia
Kisha e Shën Palit dhe Shën Pjetrit është një kishë katolike dhe monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë.
Gjakova kishte një traditë fetare katolike, e cila lulëzoi në kohën e Gjon Nikollë Kazazit, arqipeshkvit të Dioçezës së Shkupit. Por gjatë periudhave të ndryshme numri i katolikëve zvoglohej dhe, si rrjedhojë, famullia e saj shpesh pushonte së vepruari. Ardhja e elementit shqiptar katolik nga Malësia rezultoi me pertëritjën e kishës së Shën Pjetrit në Gjakovë më 1703, ndërsa më 1851 ripërtëritët famullia e Gjakovës. Kisha e parë famullitare në Gjakovë ishte në Çabrat e, pastaj, në Lagjën Katolike. Ajo iu kishte kushtuar Shën Palit dhe Shën Pjetrit. Në luftën e vitit 1999 u shkatërrua tërësisht. Në të njejtin vend u ndërtua katedralja e re.
Provinca Soria
Soria është një provincë e komunitetit autonom Castile dhe León, në Spanjë. Soria ka një popullsi prej 95101 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 10,303 km2.
Shtëpia e Koli Salepit
Shtëpia e Koli Salepit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Në anën tjetër të pasqyrës
Në anën tjetër të pasqyrës : roman me autor Ismet Aliu, red. Ramadan Musliu. Botuar në Ferizaj në vitin 2010 nga "Ura". Libri ka 152 faqe. ISBN 9789951592000
Të mbijetosh gjëmën
Të mbijetosh gjëmën : roman me autor Ramadan Haziri, red. Ismet Aliu. Botuar në Ferizaj në vitin 2012 "Ura". Libri ka 175 faqe. ISBN 9789951592031