cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dialekti i Rekës së Epërme
Fonologjia
Ndryshe nga disa dialekte shqiptare (tipike veriore), ku grupi i zhurmës është kontraktuar në n, në Egjipt, ajo ruhet me fjalë si fshati, nder (nder) dhe vend (vendi). Ashtu si shumica e dialekteve Geg, dialekti i Reka së Epërme ka ruajtur edhe vokalizimin nazal të zanoreve (shpesh një schwa: ë / ə / në shqip standarde) dhe ō, kështu që fjalët si dhëmb, dhëndër dhe këmbë këmbë) janë shqiptuar si dhāmb, dhōndr dhe kōmb. Zëri a (shpesh një schwa: ë në shqip standard) me fjalë si baballak zëvendësohet gjithashtu në kohë për o (dmth. Baballoku) kur në formë të caktuar. Grupi i tingujve mj me fjalë si mjekër dhe mjaltë është evoluar në një tingull të Mekës në Reka Epërme, duke shkaktuar artikulime të mnjekrr dhe mnjalt. Gjithashtu zëri h, i cili në shumicën e dialekteve shqiptare shprehet si një fikativ glottal, është realizuar si një gutur [specifikuar] "e vështirë" në Rekak të Epërm.
Morfologjia dhe Sintaksa
Dialekti i Rekës së Epërme përdor për të krijuar kohën e tij të ardhshme, siç janë dialektet e Toskërishtes, si dhe disa dialekte të tjera të Gegërishtes, përfshirë të gjitha dialektet e Geg-it jugor (dmth. Dialektet e Tiranës dhe Elbasanit), dialektin veri-perëndimor të Shkrelit, dialektet verilindore të rajonet Has dhe Luma, dhe Gegërishtja Veriore të Mirditës.
Përdorimi i gjuhës
Duke filluar në vitet 1950, shqiptarët në Rekën e Epërme u detyruan të dërgonin fëmijët e tyre në shkollë në gjuhën maqedonase me qëllim të asimilimit të tyre. Është raportuar se gjatë asaj periudhe, shumë fëmijë shqiptarë bërtitën kur u kthyen në shtëpi nga shkolla dhe u përpoqën të refuzonin të merrnin pjesë, sepse nuk e kuptonin gjuhën.
Autheuil, Eure-et-Loir
Autheuil është një komunë në Francë. Autheuilbën pjesë në departamentin Eure-et-Loir të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 229 banorë dhe sipërfaqe 16.07 km².
Carles Rexach
Carles Rexach (lindur më 13 Janar 1947) është një ish-futbollist spanjoll.
Rrjedhës së Kokitit
Rrjedhës së Kokitit : poezi, me autor Arben Ibrahimi, red. Kalosh Çeliku. Botuar në Tetovë në vitin 1999 nga "Luma". Libri ka 95 faqe dhe me ilustrime.
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Laura Morante
Laura Morante (lindur më 21 Gusht 1956) është një aktore italiane.
Jeta dhe karriera
Morante ka lindur në Santa Fiora, provinca e Grosseto (Tuskani).
Fillimisht një kërcimtare, Morante e nisi karrierën e saj të aktrimit në skenë në moshën 18 vjeçare, në kompaninë teatrore të Carmelo Bene. Ajo bëri debutin e saj si aktore në Oggetti Smarriti (Sende të humbura)., drejtuar nga Giuseppe Bertolucci.
Morante tërhoqi një vëmendje të konsiderueshme me performancën e saj si zonja Jourdain, me të cilën Molieri, luajtur nga Romain Duris, ra në dashuri, në 2007 Molière. Ajo gjithashtu është zëri i Helen Parr/Vajza elastike në versionin e dubluar italisht të filmit të animuar të Pixar, The Incredibles (Fantastikët). Shumë aktive në Francë, në 2012 Morante bëri debutin e saj si regjizore me një bashkë-produksion francezo-italian Cherry on the Cake, për të cilën u nominuar për David di Donatello për Regjizorja e re më e mirë.
Albion Center, New York
Albion Center, New York është një qytet në qarkun Oswego të shtetit federal New York, SHBA.
Skoçani
Skoçan është një vendbanim në komunën e Vushtrrisë, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Çukas.
Berberi i Seviljës
Berberi i Seviljes ( Il barbiere di Siviglia, ossia L'inutile precauzione      ) është një opera buffa në dy akte të Gioachino Rossini me një libretto italiane të shkruar nga Cesare Sterbini. Me Libretto të bazuar në komedinë franceze të Pierre Beaumarchais, Le Barbier de Séville (1775), premiera e operës së Rossinit (me titull Almaviva, o sia L'inutile precauzione ) u dha më 20 shkurt 1816 në Teatro Argentina, në Romë,  nën projektimin e Angelo Toselli.
Barbieri i Rossini-t ka dëshmuar të jetë një nga kryeveprat më të mëdha të komedisë muzikore dhe ka qenë përshkruar si kryevepra e operës buffe e të gjitha kohërave. Pas dyqind vjetësh, ende mbetet vepër shumë e famshme dhe e dashur për publikun.
Historia e kompozimit
Rossini ishte i mirënjohur për faktin se ishte jashtëzakonisht produktiv, duke përfunduar mesatarisht dy opera në vit për 19 vite rresht, ndonjëherë deri ne 4 opera në vit. Muzikologët besojnë se muzika për Il barbiere di Siviglia ishte e kompozuar për pak më pak se tre javë, edhe pse overtura e saj e  famshme u riciklua në të vërtetë nga dy operat e mëhershme të Rossini-t Aureliano në Palmira dhe Elisabetta, regina d'Inghilterra dhe pra nuk përmban asnjë nga materialet tematike në vetë Il barbiere di Siviglia.
Akti 1
Sheshi para shtëpisë së Bartolos
Figaro afrohet duke kënduar (Aria: " Largo al factotum della città";). Meqenëse Figaro dikur ishte shërbëtor i Kontit, ky i fundit i kërkon atij ndihmë për ta ndihmuar të takonte Rosinën, duke i ofruar para nëse arrin të ketë sukses në këtë detyrë. (Duet: "All'idea di quel metallo"; "Me idenë e atij metali"). Figaro këshillon Kontin të maskohet si një ushtar i dehur, i urdhëruar që të strehohet tek Bartolo në mënyrë që të fitojë hyrjen në shtëpi. Për këtë sugjerim, Figaro shpërblehet shumë.
Skena fillon me kavatinën e Rosinës, "Una voe poco fa" ("Një zë dikur më parë"). (Kjo aria u shkrua fillimisht në çelësin e E dur por nganjëherë është zhvendosur një semiton lart në F dur për sopranot koloraturë, për tu dhënë hapësirë muzikore dhe mundësi për të kënduar kadenca ekstra, pothuajse tradicionale, ndonjëherë duke arritur lart në D3 apo edhe F3 . )
Kur ata të dy largohen, Rosina dhe Figaro hyjnë. Figaro i kërkon Rosinës të shkruajë disa fjalë inkurajuese për Lindoro, të cilat ajo në të vërtetë i ka shkruar tashmë. (Duet: "Dunque io bir ... tu non m'inganni?" ; "Atëherë qenkam unë ... nuk po më mashtron?" ). Edhe pse i befasuar nga Bartolo, Rosina arrin ta mashtrojë, por ai mbetet dyshues. (Aria: "A un dottor della mia sorte"; "Tek një mjek i klasës sime").
Konti Almaviva, i maskuar si ushtar dhe duke pretenduar se është i dehur hyn në shtëpi dhe kërkon që të strehohet aty. Nga frika e një njeriu të dehur, Berta ( shërbyesja e shtëpisë) vrapon drejt Bartolos për t’u mbrojtur. Bartolo i thotë "ushtarit" se ai (Bartolo) ka një përjashtim zyrtar, i cili e shfajëson atë nga kërkesa për të strehuar ushtarë në shtëpinë e tij. Almaviva pretendon të jetë shumë i dehur dhe armiqësor për ta kuptuar dhe e sfidon Bartolom të përleshet me të. Ndërsa Bartolo kërkon në tryezën e tij të rrëmujshme për dokumentin zyrtar që do të vërtetonte përjashtimin e tij, Almaviva i pëshpërit Rosinës se ai është Lindoro në maskim dhe i kalon një letër dashurie. Bartolo kërkon me dyshim të dijë se çfarë ka në copa letre në duart e Rosinës, por ajo e mashtron duke e dorëzuar listën e saj të rrobave. Bartolo dhe Konti argumentojnë me zë të lartë. Hyn Basilio; pastaj Figaro, i cili paralajmëron se zhurma e argumentit po nxit të gjithë lagjen. Më në fund, zhurma tërheq vëmendjen e Oficerit të Rojës dhe trupave të tij, të cilët grumbullohen në dhomë. Bartolo kërkon që Zyrtari të arrestojë "ushtarin e dehur". Zyrtari fillon ta bëjë këtë, por Almaviva në heshtje zbulon identitetin e tij të vërtetë tek Zyrtari, dhe ai (Zyrtari) mbështetet dhe i përkulet atij. Bartolo dhe Basilio mahniten dhe të mistifikuar shtangen ; Figaro qesh i qetë për ta. (Finalja: "Fredda ed immobile, come una statua";). Konfuzioni intensifikohet dhe bën që të gjithë të vuajnë dhimbje koke dhe halucinacione dëgjimore ("Mi par d'esser con la testa in un'orrida fucina; dell'incudini sonore l'importuno strepitar.")
Akti 2
Një dhomë në shtëpinë e Bartolo me piano
Almaviva paraqitet përsëri në shtëpinë e mjekut, këtë herë i maskuar si një prift i cili është poashtu edhe mësues vokal dhe pretendon të jetë zëvendësi i Basilios gjoja të sëmurë, mësuesi i vërtetë vokal i Rosinas. Fillimisht Bartolo dyshon, por lejon që Almaviva të hyjë kur Konti i jep letrën Rosinës. Ai përshkruan planin e tij për të diskredituar Lindoron të cilin ai beson se ishte një nga shërbëtorët e Kontit, me qëllim të ndjekjes së grave për zotërinë e tij. Ndërsa Almaviva pretendon t'i japë Rosinës mësimin në orën e saj të këndimit, Figaro arrin të rruajë Bartolon. Bartolo nuk pajtohet, Figaro arrin të bëjë një skenë të tillë që ai të pajtohet, por me kusht që të mos lërë mësuesin e supozuar të muzikës vetëm me Rosinën, mjeku e ka bërë që Figaro ta rruajë pikërisht atje në dhomën e muzikës. Kur Basilio befas shfaqet, i korruptuar me një çantë të plotë, nga Almaviva dhe bindet të largohet përsëri, shumë diskutabil për pamjën e tij të sëmurë. (Kuintet: "Don Basilio! - Cosa veggo! "). Figaro fillon të rruajë Bartolon, por ai i dëgjon të dashuruarit duke komplotuar dhe me zemërim i largon të gjithë.
Skena kthehet në vendndodhjen e aktit 1, nën shesh. Bartolo urdhëron Basilion që ta përgatisë noterin për martesën me Rosinën. Ai gjithashtu shpjegon komplotin e tij për të arritur mes të dy të dashuruarve. Basilio largohet dhe mbërrin Rosina. Bartolo i tregon Rosinës letrën që ajo i shkruajti "Lindoros", dhe e bind atë se kjo është dëshmi se Lindoro është thjesht një lajkatar i Almavivas dhe është duke luajtur me ndjenjat e saj me urdhër të vet Almavivas. Rosina e beson atë dhe pranon të martohet me Bartolon. .
Gjatë një interludi instrumental, muzika krijon iluzionin e një vetëtime dhe stuhie për të shënuar kalimin e kohës. Konti dhe Figaro ngjiten nëpërmjet shkallëve në ballkon dhe hyjnë në dhomë përmes një dritareje. Rosina i tregon Almaviva letrën dhe e akuzon se e ka mashtruar atë. Almaviva zbulon identitetin e tij dhe të dy pajtohen. Përderisa Almaviva dhe Rosina janë të mahnitur me njëri-tjetrin, Figaro vazhdon t’i nxisë ata të largohen më shpejtë. Dy persona dëgjohen duke iu afruar derës së përparme, të cilët më vonë rezultojnë se janë Basilio dhe noteri. Sidoqoftë, kur Konti, Rosina dhe Figaro përpiqen të largohen me përmes shkallëve, ata zbulojnë se shkallët janë larguar nga aty. Kontrata e martesës kërkon dy dëshmitarë; Figaro është njëri por u duhet edhe një tjetër dëshmitar. . Konti i ofron Basilios një ofertë që ai nuk mund ta refuzojë: zgjedhjen e pranimit të ryshfetit dhe të qenit dëshmitar i martesës së tij ose të marrë dy plumba në kokë (një zgjedhje e thjeshtë, thotë Basilio). Ai dhe Figaro dëshmojnë nënshkrimet për një kontratë martese midis Kontit dhe Rosinës. Bartolo ndesh me të, i shoqëruar nga oficeri dhe burrat e vëzhgimit, por shumë vonë; martesa tashmë është kryer dhe valide. Bartolo i befasuar (i cili ishte ai që kishte hequr shkallën) qetësohet duke u lejuar të mbajë pajën e Rosinës. Opera përmbyllet me një himn për të dashuruarit ("Amor e fede eterna, si vegga in noi regnar!" ( Dashuria dhe besimi përjetësisht mbretërofshin mbi ne)
Vjoleta Luli
Vjoleta Luli është një aktore shqiptare e cila ka luajtur rol kryesor në filmin me metrazh të shkurtër të animuar, Bonboni pelivoni.
= Filmat = Bonboni pelivoni
= Referenca =
Arkitektura e Dinastisë Song
Arkitektura e Dinastisë Song (960–1279) ishte e njohur për pagodat e saj të larta budiste, urat e mëdha prej guri dhe druri, varret luksoze dhe pallatet ekstravagante. Megjithëse literatura mbi arkitekturën ekzistonte që më parë, shkrimet mbi arkitekturën lulëzuan gjatë Dinastisë Song, duke u maturuar në një formë më profesionale që përshkruante përmasat dhe materilet ndërtuese në një mënyrë të përpiktë dhe të organizuar. Përveç shembujve akoma në këmbë, pikturat Song, vizatimet arkitkturore dhe ilustrimet në librat e publikuar ndihmonjë historianët modernë në kuptimin e arkitekturës së kësaj periudhe. Profesionistët e arkitekturës, mjeshtrat e zejtarisë, zdrukthtarët dhe inxhinierët strukturorë nuk e kishin statusin e lartë të dijetarëve-zyrtarë konfucianë gjatë periudhës dinastike. Njohuritë arkitekturore kishin kaluar gojarisht për mijëra vjet, zakonisht nga artizanët te të bijtë. Kishte gjithashtu agjenci qeveritare dhe shkolla për konstruksionin, ndërtimin dhe inxhinierinë. Manualet e ndërtimit të Dinastisë Song ndihmonin jo vetëm pushtet e ndryshme private, por gjithashtu edhe artizanët e angazhuar nga qeveria qendrore.
Qyteti dhe pallatet
Planimetria e kryeqyteteve të lashtë kinezë, si Pekin, kryeqytet i Din. Veriore Song, ndiqnin udhëzimet në Kao Gong Ji, që specifikonte një mur katror të qytetit me mjaft porta në secilën faqe dhe kalime për perandorin. Qyteti i jashtëm i Pekinit të lashtë u ndërtua gjatë mbretërimit të perandorit Shenzong të Dinastisë Song me një plan drejtëkëndor, gati katror në përmasa, rreth 6 km nga veriu në jug dhe 7 km nga perëndimi në lindje. Muri jugor kishte tre porta, me Portën Nanxun në qendër, Portën Chenzhou në lindje dhe Portën Dailou në perëndim. Muret e tjerë kishin katër porta secili: Në murin lindor ishte Porta Dongshui (në skajin jugor), Porta Xinsong, Porta Xinchao Porta e Ujit Veri-Lindje; Në murin perëndimor Porta Xinzheng, Porta Perëndimore e Ujit, Porta Wansheng dhe Porta Guzi; dhe në murin verior Porta Chenqiao (në skajin lindor), Porta Fengqiu, Porta e Jujube-s së Re të Egër dhe Porta Weizhou. Portat në qendër të katër faqeve ishin të rezervuara për perandorin, këto porta kishin kalime të drejta dhe vetëm dy sete dyersh, ndërsa portat e tjera të qytetit kishin kalime zig-zage dhe ishin të ruajtura nga tre sete dyersh.
Piktura e artistit Song, Zhang Zeduan Përgjatë Lumit Gjatë Festivalit Qingming pikturon Portën Dongshui në hollësi: ndërtesa në krye kishte një çati me pesë brinjë me një pjerrësi të vogël sipas stilit të Dinastisë Song, e mbështetur dukshëm nga dy sete kllapash dougong. Montimi i kllapa së ulët qëndronte në portën e qytetit për të formuar një themel prej druri, ndërsa montimi i lartë mbante çatinë, e ngjashme me një dougong të një ndërtese ekzistuese Song, Tempulli i Perëndeshës në Taiyuan. Kjo metodë e përdorimit të montaturave të kllapave për të mbajtur superstrukturën ishte specifikuar në manualin e ndërtimit të Li Jie të shek. të XII Yingzao Fashi si pingzuo (fjalë për fjalë "baza e sheshtë"). Muret e qytetit ishin të ndërtuar me dhe të ngjeshur, një teknikë gjithashtu e detajuar në Yingzao Fashi, vol. III, "Standardet për Hendeqet, Fortesat dhe Muratura": "Themelet: Për çdo chi katror, zbatohen dy dan dhe; në majë të tij qëndron një përzierje tullash dhe tjegullash të thyera si dhe gurë të shkërmoqur, gjithashtu dy dan. Për çdo pesë cun shtresa dheu, dy veta, që qëndrojnë ballë për ballë, duhet të godas gjashtë herë me tokmak, secili duke goditur tre herë në një gjurmë; pastaj godet katër herë në secilën gjurmë, dy veta përsëri duke qëndruar përballë njëri-tjetrit, godasin dy herë secili në të njëjtin vend; pastaj ngjeshet dy herë të tjera, secili duke goditur nga një herë. Duke ndjekur këtë, ngjeshja e sipërfaqes me tokmakë ose ngjeshës me këmbë rastësisht deri edhe jashtë sipërfaqes. Çdo pesë cun shtresë dheu duhet të ngjeshet në tre cun; çdo tre cun shtresë tullash dhe gurësh në një e gjysëm cun."
Muret me dhe të ngjeshur gjatë kësaj kohe ishin konikë: trashësia e murit është më e madhe në bazë dhe zvogëlohet njëtrajtshmërisht me rritjen e lartësisë, siç detajohet në librin e Li Jie. Gjatë Dinastisë Song, qyteti i Pekinit kishte tre rrethime: muri i qytetit të jashtëm, muri i qytetit të brendshëm dhe pallati në qendër. Qyteti i brendshëm ishte drejtëkëndor, me tre dyer në secilin krah. Rrethimi i pallatit ishte gjithashtu drejtëkëndor, me një kullë vrojtimi në secilin prej katër këndev. Kishte katër porta kryesore: Porta Xihua në perëndim, Porta Donghua në lindje, Porta Gongchen në veri dhe Porta Xuande, e njohur edhe si Porta Duan ose Xuandelou, një jug. Porta Xuande kishte pesë dyer me panele, të ngjyrosura me të kuqe me gozhdë të arta; muret e saj ishte të dekoruar në mënyrë luksoze me dragonj, feniksë dhe modele reshë pluskuese për tu përputhur me me trarët e skalitur, mahitë e ngjyrosura dhe çatinë me tjegulla të glazatuara. Kishte edhe dragonj me glazaturë, secili duke kafshuar një skaj të brinjëve të kulmit të çatisë, bishti i tyre i drejtuar nga qielli. Funksioni simbolik i këtyre chi wei ishte i shpjeguar te Yingzao Fashi: "Është një dragua në Detin Lindor, bishti i të cilit (wei) është i ngjashëm me atë të një gjeraqine (chi); ai shkakton valë dhe shira, kështu që njerzit e vendosin imazhin e tij në kulmin e çatisë për të parandaluar zjarrin. Gjithësesi, ata e quajtën gabimisht atë 'bishti i gjeraqinës' (chi wei)."
Duke u shtrirë në drejtim të jugut nga Porta Xuande ishte shëtitorja perandorake, rreth dy qint hapa e gjerë, me korridore perandorake në të dy krahët. Tregtarët hapnin dyqane në korridore deri në vitin 1112, kur u ndaluan. Dy rreshta me gardhe të zinj ishin vendosur në qendër të shëtitores si një barrierë për këmbësorët dhe karrocat. Përgjatë anëve të brendshme të gardheve shtriheshin Hullitë Perandorake me Ujë të kufizuara me tulla, të mbushura me zambakë. Rreth 400 m më në jug nga Porta Xuande, Lumi Bian takohej me shtëtitoren perandorake, që e tejkalonte atë nëpërmjet Urës prej guri Zhou, me balaustra dhe me dysheme të sheshtë. Ky skicim i një shëtitoreje me një urë guri të përshkuar nga një lum u imitua më vonë në Qytetin e Ndaluar. Gjatë pranëverës dhe Verës, pemë të përziera pjeshke, kumbulle, dardhe dhe kajsie zbukuronin brigjet e Lumit Bian me një larmi lulesh.
Urat
Në provincën Fujian, ura të stërmëdha me trarë u ndërtuan gjatë Din. Song. Dis nga këto ishin deri në 1220 m të gjata, me hapje individuale mbi 22 m të gjata; ndërtimi i tyre kërkoi zhvendosjen e gurëve masiv prej 203 tonësh. Asnjë emër inxhinieri nuk është regjistruar ose të shfaqet në mbishkrimet e urave, që japin vetëm emrat e zyrtarëve vendorë që i mbështetën ata dhe mbikqyrën ndërtimin e tyre si dhe riparimin. Gjithësesi, mund të ketë qenë një shkollë inxhinierike në Fujian, e drejtuar nga një inxhinier i shquar i njohur si Cai Xiang (1012–1067), i cili ishte ngritur në pozicionin e prefektit qeveritar në Fujian. Midis viteve 1053 dhe 1059, ai projektoi dhe mbikqyri ndërtimin e Urës së madhe Wanan (dikur e quajtur Ura Luoyang) afër Quanzhou-së (në kufirin e distriktit modern të Luojiang dhe kontesë së Huai'an-it. Kjo urë, një strukturë guri e ngjashme me një numër urash të gjetura në Fujian, qëndron akoma dhe ka këmbë në formën e anijes të lidhura në bazën e tyre duke përdorur ngjitës prej guackash si adeziv. Është 731 m e gjatë, 5 m e gjerë dhe 7 m e lartë. Një tjetër urë e famshme afër Quanzhou-së, Ura Anping, u ndërtua midis viteve 1138 dhe 1151. Shembuj të tjerë të urave Song përfshijnë Urën Guyue, një urë guri me harqe në Yiwu, në provincën Zhejiang. Ura u ndërtua në vitin 1213, vitin e gjashtë të perandorit Ningzong (periudha Jiading) në Dinastinë Jugore Song. Lundrat e periudhës Song përfshijnë Urën Dongjin, 400 m e gjatë, e mund të shihet edhe sot.
Varret e perandorëve Veriorë Song
Varret e mëdha të Songëve veriorë që gjenden në jug-perëndim të qytetit Gongyi në kontenë Gongxian, në provincën Henan, janë rreth njëmijë, duke përfshirë edhe varret individualë për perandorët, perandoreshat, princat, princeshat, bashkëshortet dhe anëtarët e familjes së zgjeruar Song. Kompleksi shtrihet afërsisht 7 km nga lindja në perëndim dhe 8 km nga veriu në jug. Ndërtimi i kompleksit filloi në vitin 963, gjatë mbretërimit të sovranit të parë Song, perandorit Taizu, babai i të cilit është gjithashtu i varrosur në këtë sit. Vetëm perandorët veriorë Song e pa varrosur aty janë perandori Huizong dhe Qinzong, që vdiqën në robëri pas pushtimit të Kinës veriore nga Dinastia Jin (1127-1234) e etnisë Jurchen në vitin 1127. Rrugët ceremoniale të kompleksit të varreve të shtruara me gurë janë qindra skulptura dhe statuja tigrash, deshësh, luanësh, kuajsh me kujdestarë, përbindësha me brirë dhe krijesa mitologjike, zyrtarë të qeverisë, gjeneralë, ambasadorë të jashtëm dhe të tjera të vendosura në një ekspozim të kulturës së Dinastisë Song. Planimetria dhe stili i varreve Song i përngjajnë atyre të gjetura në mbretërinë bashkëkohore Tangut të Din. Perëndimore Xia, që kishin gjithashtu një sit ndihmës varrimi të asociuar me secilin varr. Në qendër të çdo siti varrimi është një varr në formën e një piramide të prerë në majë, secili prej të cilëve dikur i ruajtura një rrethim me katër mure me katër porta qendrore dhe katër kulla këndore. Rreth 100 km nga Gongxiani është Varri Baisha, që përmban "faksimile të përpunuara në tulla të skeleteve prej druri të ndërtimit, nga arkitrarët e derës, shtyllat dhe piedestalet deri te setet e kllapave, që zbukurojnë muret e brendshëm". Varri Baisha ka dy dhoma të mëdha të veçanta me tavanë konikë; një palë shkallë të mëdha që të zbresin në dyert e hyrjes së varrit nëntokësor.
Literatura
Gjatë Dinastisë Song, veprat e mëparshme mbi arkitekturën u sollën në nivele më të sofistikuara përshkrimi, si në Yili Shigong, e shkruar nga Li Ruogui në vitin 1193. Një nga veprat më ezuruese, gjithësesi, ishte e mëhershmja Mu Jing ("Manuali i Punimit të Drurit"), i atribuar Yu Hao-s dhe e shkruar dikur midis viteve 965 dhe 995. Yu Hao ishte përgjegjës për ndërtimin e e një pagode druri kulle në Kaifeng, e cila u shkatërrua nga rrufeja dhe u zëvendësua me Pagodën e Hekurit prej tullash menjëherë më pas. Në këtë kohë, librat mbi arkitekturën konsideroheshin akoma si një arritje e ulët në nivelin e dijeve për shkak të statusit të artizanatit, kështu që Mu Jing as nuk u regjistrua në biliografinë zyrtare të oborrit. Megjithëse vetë libri humbi gjatë historisë, shtetari dhe shkencëtari Shen Kuo shkroi për veprën e Yu Hao-s gjerësisht në librin e tij Esetë e Pishinës së Ëndrrave të vitit 1088, duke lavdëruar atë si një vepër arkitekturore gjeniale, duke thënë se asnjë në këtë kohë nuk mund të riprodhoi një vepër të tillë. Shen Kuo përzgjodhi, mes pasazheve të tjera, një skenë në të cilën Yu Hao jep këshilla për artizanët arkitektë të tjerë rreth pjerrësimit të pajandrave në mënyrë që të mbaj një pagoda kundër erës dhe një pasazh ku Yu Hao përshkruan tre seksionet e një ndërtese, zona sipër binarëve, zona sipër tabanit dhe themelet dhe kështu duke proceduar për të realizuar raporte proporcionale dhe teknika ndërtimi për secilin seksion. Mjaft vite më vonë Li Jie (李誡; 1065–1110) publikoi librin Yingzao Fashi ("Traktat mbi Metodat Arkitekturore" ose "Standardet Shtetërore të Ndërtimit"). Megjithëse libra të ngjashëm u publikuan para tij, si Yingshan Ling ("Rregulli Kombëtar i Ndërtimit") i periudhës së hershme Tang (618–907), Libri i Li Jie-së është manuali teknik më i hershëm në arkitekturën kineze që ka mbijetuar i plotë.
Flamuri i Perandorisë Osmane
Perandoria Osmane përdorte shumë flamuj gjatë historisë së kësaj perandorie. Midis 1793 dhe 1844 anijat e marinës Osmane e përdori flamur të kuq me hënë të bardhë dhe me 8 yje të të bardha. Në vitin 1844 e kanë përdorë me 5 yje. Poashtu Flamuri i Turqisë e përdorë flamurin e Osmanëve të viteve 1844-1923.
Standardet perandorake
Ylli me pesë cepa ka qenë prej vitit 1857. Pas themelimit së republikës së Turqisë në vitin 1923, shteti i Turqisë e përdori flamurin e vitit 1844-së së Perandorisë Osmane. Flamuri i cili u përdorë prej hilafetit së fundit, Abdülmecid II (midis 19 nëntor 1922 - 3 mars 1924) me flamurin të gjelbërt me yll dhe linearin me ngjyrë të bardhë në ovalen e kuqe.
Superkupa e Shqipërisë 2019
Superkupa e Shqipërisë 2019 është edicioni i 26të i këtij evenimenti që nga themelimi në vitin 1989.
Finalja u diskutua më 17 Gusht 2019, në Stadiumin Elbasan Arena mes fituesve të Kampionatit dhe Kupës sezonale. FK Partizani ngritën trofeun e tyre të 2të.
Sezoni i kaluar: 2018. Sezoni i rradhës: 2020
Mangusti xhuxh i zakonshem
Mongozi xhuxh i zakonshëm ( Helogale parvula ), i quajtur gjithashtu mangusta xhuxhe, është  mishngrënës i vogël i Afrikës,i cili i përket familjes së mangustave (Herpestidae). Ёshtë pjesë e gjinisë Helogale dhe si e tillë ka të bëjë me Helogale hirtula.
Anatomia
Mongozi xhuxh i zakonshëme është një mongoz tipik: ai ka një kokë të theksuar të madhe, veshë të vegjël, një bisht të gjatë, gjymtyrë të shkurtra dhe kthetra të gjata. Speciet mund të dallohen nga mongozët e tjerë për nga madhësia e tij. Ёshtë shumë më i vogël se shumica e specieve të tjera (18 deri 28 cm, 210 deri 350 gram); në fakt, është anëtari më i vogël i Afrikës në rendin Karnivora. Leshi i butë është shumë i ndryshueshëm në ngjyrë, duke filluar nga e kuqja e verdhë deri në kafe shumë të errët.
Shpërndarja dhe habitati
Mongozi xhuxh i zakonshëm gjendet kryesisht në kullota të thata, pyje të hapura dhe tokë me shkurre , deri në 2,000 m në lartësi.Ёshtë veçanërisht i zakonshëm në zonat me shumë gurë terminali, vendi i tyre i preferuar i gjumit. Lloji shmang pyjet e dendura dhe shkretëtirat. Mangusta xhuxhe gjithashtu mund të gjendet në rrethinat e vendbanimeve.
Speciet shkojnë nga Lindja në Afrikën Qendrore Jugore, nga Eritrea dhe Etiopia deri në provincat e Limpopo dhe Mpumalanga në Republikën e Afrikës së Jugut.
Nënspeciet
parapamje|Nga rajoni Sabi Sands i Afrikës së Jugut
Sjellja
Mongozi xhuxh i zakonshëm është një kafshë diurnale. Ёshtë një specie shumë shoqërore që jeton në grupe të zgjeruara familjare nga dy deri në tridhjetë kafshë. Ekziston një hierarki e rreptë midis kafshëve të seksit të njëjtë brenda një grupi, të kryesuar nga çifti mbizotërues (normalisht anëtarët më të vjetër). Të gjithë anëtarët e grupit bashkëpunojnë për të ndihmuar në rregullimin e grupit dhe në ruajtjen e grupit nga grabitqarët.
Shkëndija e eshkës
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Mangusti xhuxh i zakonshem
Sjellja
Mongozët e rinj arrijnë pjekurinë seksuale deri në moshën një vjeç, por vonojnë shpërndarjen, me meshkujt që zakonisht emigrojnë (në shoqërinë e vëllezërve të tyre) në 2-3 vjeç. Meshkujt shpërndarës mund të bashkohen me grupe të tjera të krijuara, si vartës ose duke hequr meshkuj rezidentë, ose ata mund të gjejnë grupe të reja me gra shpërndarëse të palidhura. Në të kundërt, femrat normalisht mbeten në grupin e tyre ku kanë lindur, duke u radhitur në pozitën mbizotëruese. Sidoqoftë, ata emigrojnë për të gjetur një grup të ri nëse humbin vendin e tyre në hierarki tek një motër më e vogël.
Mangustat xhuxhe janë territoriale, dhe secili grup përdor një sipërfaqe prej afro 30-60 hektarësh (në varësi të llojit të habitatit). Ata flenë natën në tumat e termitëve të përdorura, megjithëse përdorin herë pas here grumbuj gurësh, pemësh të uritur, etj. Mongozat shënojnë territorin e tyre me sekrecione të gjëndrave anale. Territoret shpesh mbivendosen pak, gjë që mund të çojë në konfrontime midis grupeve të ndryshme, me grupin më të madh që priren të fitojnë. parapamje|Në [[Serengeti|Serenget]] Mangustat xhuxh priren të rriten gjatë sezonit të lagështirës, midis tetorit dhe prillit, duke ngritur deri në tre pjellë. Zakonisht, vetëm femra mbizotëruese e grupit mbetet shtatzënë, dhe ajo është përgjegjëse për 80% të qenve të rritur nga grupi. Nëse kushtet janë të mira, femrat në varësi gjithashtu mund të mbeten shtatzënë, por pjellat e tyre rrallë mbijetojnë. Pas periudhës së gestacionit prej 53 ditësh, lindin 4-6 të rinj. Ata mbeten nën tokë brenda një terreni për 2-3 javët e para. Normalisht një ose më shumë anëtarë të grupit qëndrojnë prapa tek babysit ndërsa grupi shkon duke bërë forazhe. Femrat në varësi shpesh prodhojnë qumësht për të ushqyer këlyshët e femrës dominuese. Në moshën 4 javore, këlyshët fillojnë të shoqërojnë grupin. Të gjithë anëtarët e grupit ndihmojnë për t'i pajisur ato me sende pre deri në moshën 10 javore.
Dieta
Dieta e mongozit xhuxhit të zakonshëm përbëhet nga insektet (kryesisht larvat, termitët , karkalecat dhe kriket ), merimangat , akrepat , hardhucat e vogla , gjarpërinjtë, zogjtë e vegjël dhe brejtësit , dhe plotësohet shumë herë pas here me manaferrat.
I çmendur rreth shtëpisë
I çmendur rreth shtëpisë : poezi, me autor Begzat Rrahmani, red. Kalosh Çeliku. Botuar në Kërçovë në vitin 2002 nga "Feniks". Libri ka 100 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, poezia, bibliografia.
Sammo Hung
Sammo Hung (lindi më 7 janar 1952) gjithashtu i njohur si Hung Kam-bo (洪金寶) është artist marcial, aktor, regjisor dhe producent i filmit nga Hong Kongu. Ai ka qenë koreograf i luftës për aktorët si Jackie Chan.
Hung është një nga figurat kryesore që udhëhoqi lëvizjen Hong Kong New Wave të viteve 1980, ndihmoi në zbulimin e zhanrit të arteve marciale dhe filloi zhanrin jiangshi që është zhanër i hororit. Ai është shumë i besuar për të ndihmuar shumë nga bashkatdhetarët e tij, duke u dhënë atyre fillimin e tyre në industrinë e filmit në Hong Kong, duke i hedhur ato në filmat që ai prodhoi, ose duke u dhënë role në ekipin e prodhimit.
Jeta e hershme
Prindërit e tij ishin artistë në industrinë e filmit. Gjyshja e tij ishte aktore e arteve marciale Chin Tsi-ang dhe gjyshi i tij ishte regjisor i filmit, Hung Chung-Ho.
Hung u bashkua me Akademinë e Dramës së Kinës, Pekin Opera School në Hong Kong, në vitin 1961. Ai u regjistrua për një periudhë shtatëvjeçare, duke filluar në moshën 9 vjeçare, pasi gjyshërit e tij e dëgjuan shkollën nga shokët e tyre. Shkolla e operës udhëhiqej nga Master Yu Jim-yuen dhe siç ishte zakon për të gjithë nxënësit, Hung miratoi emrin e dhënë të mësuesit të tij si emri i familjes së tij ndërsa po ndiqte. Duke u nisur nga emri Yuen Lung, Hung u bë anëtari kryesor i grupit të performancës Seven Fortunes (七 小 福), dhe do të krijonte një rivalitet miqësor me një nga studentët më të vegjël, Yuen Lo. Yuen Lo do të vazhdojë të bëhet superstar ndërkombëtar Jackie Chan. Në moshën 14 vjeç, Hung u zgjodh nga një mësues i cili kishte lidhje me industrinë e filmit në Hong Kong për të kryer stunts në një film. Ky shkurtim i shkurtër në industrinë e shprehur interesin e tij në film dhe ai mori interes të veçantë në funksionimin e kamerave të filmit. Si më i madhi i trupës, Hung do t'i jepte vëllezërve të shkollës së tij të operës paratë e xhepit nga të ardhurat e tij, duke e dashur atë shumë në miqtë e tij të rinj. Pak para se të largohet nga Akademia në moshën 16 vjeçare, Hung pësoi një dëmtim që e linte shtratin e tij për një periudhë të gjatë, gjatë së cilës kohë peshonte peshën e tij. Pas gjetjes së punës në industrinë e filmit si kaskader, atij iu dha një pseudonim pas një karakteri të njohur të karikaturës kineze, Sanmao.
Karriera
Gjatë viteve 1960, Hung u shfaq si fëmijë disa filma për Cathay Organisation dhe Bo Bo Films. Ai debutoi në filmin Education Love në vitin 1961. Në vitin 1962, ai u shfaq së bashku me Jackie Chan në filmin Big and Little Wong Tin Bar pasuar nga roli në The Birth of Yuei Fei, ku ai e portretizoi Yue Fei në moshën 10 vjeç.
Në vitin 1970, ai filloi të punoj me Raymond Chow dhe me kompaninë e filmit Orange Sky Golden Harvest. Ai u angazhua fillimisht për të koreografuar skenat e veprimit për filmin e parë Golden Harvest, The Angry River (1970). Popullariteti i tij shpejt filloi të rritet, dhe për shkak të cilësisë së koreografisë së tij dhe qasjes së disiplinuar ndaj punës së tij, ai përsëri kapi syrin e regjisorit të njohur tajvanezë, Mbretin Hu. Kore koreografoi dy filma të Hu-së, A Touch of Zen (1971) dhe The Fate of Lee Khan (1973).
Në të njëjtin vit, ai filloi të mësoj hapkido nën mësuesin Jin Han-jae.
Gjithashtu në vitin 1973, ai luajti në filmin e Bruce Lee, Enter the Dragon me rolin si luftëtar Shaolin.
Në 1977, Hung u dha rolin e tij të parë në një prodhim të Golden Harvest, në filmin Shaolin Plot. Filmi i tij i ardhshëm, i lëshuar në të njëjtin vit, ishte gjithashtu debutimi i tij drejtor, The Iron-Fisted Monk, një nga komeditë më të hershme të artit luftarak.
Në vitin 1978, Raymond Chow i dha Hungit detyrën e kompletimit të bashkërendimit të luftës për ri-xhirimin e Lojës së Vdekjes, filmi Bruce Lee nuk ishte në gjendje të përfundonte para vdekjes së tij në vitin 1973.
Në vitin 1979, Hung drejtoi filmin e tij të dytë, Enter the Fat Dragon, për H.K. Fong Ming Motion Picture Company, gjithashtu duke luajtur rolin udhëheqës Ah Lung; një personazh që idolizon dhe imiton Bruce Lee. Hung ka implikuar Lee në film dy herë më shumë - në skenën finale të luftës kundër Cynthia Rothrock në Millionaires Express (1986), dhe gjatë gjithë filmit 1990 Lau Kar-wing Skinny Tiger, Fatty Dragon.
Pas suksesit të Jackie Chan me Drunken Master (1978), Hung ishte planifikuar të bënte një film të ngjashëm me karakterin "Beggar So" të Master Drunken të luajtur nga Yuen Siu-tien. Si filmi i tij i madh, filmat e Sammo pritet të tejkalojnë Chan-in në popullaritet. Filmi ishte Magnificent Butcher (1979), i cili Hung drejtoi me Yuen Woo-ping. Megjithatë, gjatë filmimit Yuen Siu Tien vdiq nga një sulm në zemër. Ai u zëvendësua nga Fan Mei Sheng dhe mungesa e Yuen mund të ketë çuar në shitje të ulëta të biletave.
Me rritjen e famës së Hungit, ai përdori ndikimin e tij të sapo gjetur për të ndihmuar ish-shokët e klasës së Akademisë së Dramës në Kinë, si dhe ish-nxënësit e shkollës "rivale", Shkolla e Dramës së Pranverës dhe Vjeshtës. Përveç bashkëpunimeve të rregullta me Chan, të tjerë si Yuen Biao, Yuen Wah, Lam Ching-ying dhe Mang Hoi gjithashtu filluan të bëjnë shfaqje të rregullta në filmat e tij.
Në vitin 1978 dhe 1981, Hung bëri dy filma që përmbajnë shembuj të shkëlqyeshëm të stilit Wing Chun. I pari, Warriors Two ishte roli më i rëndësishëm deri më tani për koreanin Casanova Wong, i cili u bashkua me Hung në luftën përfundimtare. Filmi i dytë ishte The Prodigal Son, në të cilin luftimi i Ching Wing u krye nga Lam Ching-ying.
Në vitin 1983, bashkëpunimi midis triumviratit të Hung, Jackie Chan dhe Yuen Biao filloi me filmin e Chan Project A. Hung, Chan dhe Yuen njiheshin si 'Tre Dragonjtë' dhe aleanca e tyre zgjati 5 vjet. Megjithëse Yuen vazhdoi të shfaqej në filmat e Hung dhe Chan, filmi i fundit deri më sot duke interpretuar të tre ishte Dragons Forever i vitit 1988.
Hung u shfaq në filmin Ip Man 2 (2010). Roli i tij ishte Hung Gar një mjeshtër që sfidoi Ip Man. Në të njëjtin vit, Hung u shfaq gjithashtu në filmin The Legend Is Born: Ip Man. ai luajti rolin si Chan Wah-shun, mësues i arteve marciale Ip Man.
Todi Llupi
Todi është një aktor shqiptar i cili ka marë pjesë në filmat Ardhur nga ëndrrat, Pesha e kohës, Amnistia dhe Para perëndimit të diellit
Rrapi i Bezistanit në Elbasan
parapamje|dhjatas|250px|[[Rrapi Bezistanit]] Rrapi i Bezistanit ndodhet në qendër të qytetit të Elbasanit.
Emërtimi i tij lidhet me tregun e mbyllur, i quajtur bezistan, bërthamë e rëndësishme tregtare, ndërtuar në shekullin XVII, që përfshinte një numër të konsiderueshëm dyqanesh. Historikisht ka shërbyer si pikë referimi për ngjarjet historike, arsimore e kulturore të Elbasanit.
Lhuys
Lhuys është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Lhuys ka një popullsi prej 147 banorë dhe sipërfaqe 4.95 km², me një dendësi prej 30 banor/km².
Fryn një erë
Fryn një erë libër me autor Selim Adili, red. Kalosh Çeliku. Botuar në Shkup në vitin 1994 nga "Asdreni". Libri ka 76 faqe dhe me ilustrime.
Shënime: Letërsia shqipe, letërsia për fëmijë, poezia.
Gjumë në katin e shtatë
Gjumë në katin e shtatë libër me autor Selim Adili, red. Kalosh Çeliku. Botuar në Shkup në vitin 1991, libri ka 64 faqe dhe me ilustrime.
Shënime: Letërsia shqipe, letërsia për fëmijë, poezia.
Përbindëshi i Tokës
Përbindëshi i Tokës (Arabisht: دابة الأرض; Dabbat al-Ardḍ) është një prej shenjave të mëdha i cili do të ndodhë para Ditës së Kijametit. Ky krijesë do të vijë pasi që dielli të lindë nga perëndimi. Ky përbindësh përmendet në Kuran dhe hadith.
Dhe, kur të vie koha që të dënohen ata, Na do të bëjmë që nga Toka të del një kafshë, e cila do t’u thotë atyre se njerëzit nuk u janë bindur argumenteve Tona. (Naml 27:82)
Ky përbindësh përmendet edhe në hadithin e Jami Tirmidhiu, mirëpo ky hadith klasifikohet daif (hadith i dobët).
Transmenton Ebu Hurejre se Muhammedi ka thënë: Do të vijë një përbindësh me të cilin ka unazën e Sulejmanit dhe shkopin e Musës. Fytyra e besimtarit do t'i ndriçohet, ndërsa hunda e pabesimtarëve do t'ju vuloset me unazën e Sulejmanit dhe kur vijnë me ngrënë bukë do t'ju thuhet: "Këtu hani o besimtarë dhe këtu hani o pabesimtarë!"
Ibn Jurayj transmenton se Ibn ez-Zubejri ka pëshkruar se përbindëshi do të jetë: Koka e tij do të jetë si koka e demit, syri i tij do të jetë si syri i derrit, veshët i tij do të jenë si veshët e elefantit, brirët e tij do të jenë si brirët e drerit, qafa e tij do të jetë si qafa e strucit, gjoksi i tij do të jetë si gjoksi i luanit, ngjyra e tij është si ngjyra e tigrit, këmbët e tij do të jenë si këmbët e deves, bishti i tij do të jetë si bishti i miut.
Mirjeta Ngjela
Mirjeta Ngjela e diplomuar në fakultetin e “Shkencave Humane” në degën "Gjuhë Letërsi", në universitetin "Aleksandër Xhuvani" Elbasan. E punësuar nga vitet 1999-2000 në media të ndryshme, në Fier, Elbasan e Tiranë, në median e shkruar dhe atë televizive. Nga viti 2006-2010, bashkëpunim me grupin mediatik "Edisud-News 24", në vitet 2010-2012 bashkepunim me "Abc News", së fundmi drejtuese dhe moderatore e emisionit me përmbajtje sociale dhe investigative "Urbanika" në televizionin "A1 Report".
Kostandin Kotte
Kostandin Kotte (Leusë, 27 janar 1895 - Tiranë, 13 prill 1945) ka qenë diplomat shqiptar dhe ministër i shtetit shqiptar. U dënua me vdekje nga Gjyqi Special me ardhjen në pushtet të komunistëve.
Biografia
U lind më 27 janar 1895 në Leusë të kazasë së Përmetit. Ndoqi kolegjin e Shën Adrianit në Shën Mitër Koronë dhe më 1914-1917 studioi në Itali në degën e inxhinierisë. Më 1921-1922 ishte sekretar i dytë dhe atashe i legatës sonë në Romë. Më 1922-1924 shërbeu sekretar i legjislativit shqiptar.
Përkrahu qeverinë Noli që doli nga Lëvizja e qershorit dhe pas Triumfit të Legalitetit më 24 dhjetor 1924, u largua nga Shqipëria dhe emigroi. Autoritetet jugosllave nuk ia lejuan vendosjen në Dalmaci, dhe deri më 1939 qe emigrant politik antizogist në Itali e Zvicër, ku në Gjenevë kaloi pjesën më të madhe të mërgimit, dhe ku qe redaktor i të përkohshmes Liria Kombëtare.
Në qershor të vitit 1939-1942 punoi drejtor i propagandës në Drejtorinë e Përgjithshme të Shtypit, Propagandës dhe Turizmit. Më 1942 u emërua u emërua ministër sekretar shteti i Ekonomisë Kombëtare duke zëvendësuar Fuat Dibrën, dhe më pas vijoi si funksionar i Ministrisë së Kulturës Popullore. Më 4 janar 1943 hapi gazetën jetëshkurtër Roja Kombëtare.
U arrestua nga komunistët në fund të vitit 1944. Më 13 prill u dënua me vdekje si "kolaboracionist" nga Gjyqi Special dhe u pushkatua.
Dhurata Thanasi
Dhurata Thanasi Daneri punon si Manaxhere e Zhvillimit të Biznesit pranë Fondacionit Shqiptar për Zhvillimin e Kapaciteteve Lokale (ALCDF). Ka punuar për vite me radhë në shumë vende si Ballkan, Evrope, Azi, Afrikë, SHBA. Eksperienca dhe dëshira e saj për artin kulinar janë të lidhur dhe me udhëtimet dhe kërkimet e shumta të saj në këtë drejtim. Pikërisht kjo dëshirë e ka bërë atë të ndajë me lexuesit e Shqiptarja.com recetat dhe gatimet më të mira dhe të shijshme të eksperiencës së saj.
Bridgeville, New York
Bridgeville, New York është një qytet në qarkun Sullivan të shtetit federal New York, SHBA.
Mira Kazhani
Mira Kazhani është gazetare, moderatore në "A1 Report". Gazetarja Kazhani ka nisur të punojë në profesionin e gazetarisë në vitin 2000. Ka bashkëpunuar me rrjete mediatik të ndryshëm si: "Koha Jonë", "News 24", "Klan", "Top Channel".
Stema e Anglisë
Stema e Anglisë është me tre luanë të verdhë dhe me mburojë të kuqe prej mbretërve të Anglisë në fund të shekullit 12-të.
Origjina
Luani është përdorë në shtëpinë e Normandisë në Francë si stemë mbretërore. Mbreti Henry II i Anglisë (1133–1189) e ka përdorë mburojën me luan. Mbreti Richard u thirr si ''zemra e luanit (1189–1119) kishte stemë e parë me luan me tri koka.
Ion Andoni Goikoetxea
Ion Andoni Goikoetxea (lindur më 21 Tetor 1965) është një ish-futbollist spanjoll.
Kombëtarja
Për reprezentacionin spanjoll ka luajtur 36 ndeshje.
Artan Islami
Artan Islami është aktor shqiptar, i cili ka marre pjese në filmin Amnistia.
Autheuil, Orne
Autheuil është një komunë në Francë. Autheuil bën pjesë në departamentin Orne të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 145 banorë dhe sipërfaqe 6.22 km².
Nëpër shekuj e nëpër prita
Nëpër shekuj e nëpër prita libër me autor Selim Adili, red. Kalosh Çeliku. Botuar në Shkup në vitin 1992 nga "Asdreni". Libri ka 106 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Shqipëria në Festivalin Evropian të Këngës 2023
Shqipëria në Eurovizion 2023 në Liverpool të Mbretërisë së Bashkuar merrë pjesë me këngën "Duje" të interpretuar nga Albina dhe Familja Kelmendi. Pjesmarrja e saj u përzgjodh me një votim të veçantë gjatë konkursit kombëtar të përzgjedhjes Festivali i Këngës, i cili u organizua nga Radio Televizioni Shqiptar (RTSH) në dhjetor 2022.
Në gjysmëfinalen e dytë, Shqipëria u kualifikua në finale më 13 maj.
Sfondi
Transmetuesi kombëtar shqiptar, Radio Televizioni Shqiptar (RTSH), transmeton konkursin brenda Shqipërisë dhe organizon Festivali i Këngës si format kombëtar përzgjedhës për konkursin. Pas debutimit të vendit në vitin 2004, RTSH ka përzgjedhur vazhdimisht interpretuesit dhe këngët shqiptare përmes këtij eventi të fundit, i cili ka një konkurs mes artistëve dhe këngëve. Transmetuesi konfirmoi synimin e Shqipërisë për të marrë pjesë në konkursin 2023 më 3 qershor 2022, me Unionin Evropian të Transmetuesve (EBU) duke riafirmuar pjesëmarrjen e vendit më 20 tetor.
Përzgjedhja e artistit
Përfaqësuesja shqiptare në Eurovision 2023 u përzgjodh në edicionin e 61-të të Festivali i Këngës, një konkurs vjetor muzikor në Shqipëri i organizuar nga transmetuesi kombëtar Radio Televizioni Shqiptar (RTSH). Një juri përzgjedh tre këngët më të mira të festivalit dhe jep dy çmime për grupe të reja dhe alternative dhe artistë të njohur, ndërsa një televotim i veçantë zgjodhi hyrjen e Shqipërisë në Eurovizion.
RTSH hapi një periudhë aplikimi për artistët dhe kompozitorët e interesuar për të paraqitur aplikimet e tyre nga data 3 qershor 2022. Lista e përkohshme me 26 artistë u publikua më 27 tetor 2022. Më 20 nëntor 2022, prezantuesja Arbana Osmani konfirmoi përmes rrjeteve sociale se, ndryshe nga vitet e fundit, kur RTSH publikonte këngët konkurruese përpara shfaqjeve, këngët konkurruese në festival nuk do të zbuloheshin deri në konkurs. Në dy gjysmëfinalet e para, të 26 artistët kënduan këngët e tyre, për herë të parë. Në fund të gjysmëfinales së dytë, pesë nga dhjetë konkurrentët e seksionit Artistët e Rinj u përzgjodhën nga një panel anëtarësh jurie, për të kaluar në shfaqjen e katërt dhe të fundit të konkursit. Megjithatë, të 16 konkurrentët e seksionit të artistëve të mëdhenj kaluan në finale pa u zhvilluar paraprakisht asnjë kualifikim.
Finale
Finalja u zhvillua më 22 dhjetor 2022. Gjatë emisionit u ndanë Çmimi i Grupit të Ri ose Alternativ dhe Çmimi i Karrierës. Juria zgjodhi 3 më të preferuarat e saj, me audiencën e vetme që votoi se kush do të përfaqësojë Shqipërinë në Eurovision Song Contest 2023. Votimi ishte i mundur nga Shqipëria dhe Kosova. Elsa Lila me këngën "Evita" doli fituese, ndërsa nënkampionia Albina & Familja Kelmendi me këngën " Duje " doli fituese e përzgjedhjes së veçantë të televotimit dhe u shpall kështu përfaqësuesja e Shqipërisë në Eurovision 2023
Në Eurovizion
Sipas rregullave të Eurovizionit, të gjitha kombet me përjashtim të vendit pritës dhe " Big Five " (Franca, Gjermania, Italia, Spanja dhe Mbretëria e Bashkuar) duhet të kualifikohen në një nga dy gjysmëfinalet në mënyrë që të konkurrojnë për përfundimtar; dhjetë vendet e para nga çdo gjysmëfinale kalojnë në finale. Unioni Evropian i Transmetuesve (EBU) i ndau vendet konkurruese në gjashtë vazo të ndryshme bazuar në modelet e votimit nga garat e mëparshme, me vendet me histori të favorshme votimi të vendosura në të njëjtin grup. Më 31 janar 2023, u mbajt një short i ndarjes, i cili vendosi secilin vend në një nga dy gjysmëfinalet dhe përcaktoi se në cilën gjysmë të shfaqjes do të performonin. Shqipëria është vendosur në gjysmëfinalen e dytë, që do të mbahet më 11 maj 2023 dhe është planifikuar të performojë në gjysmën e dytë të spektaklit.
Pasi u publikuan të gjitha këngët konkurruese për konkursin e vitit 2023, renditja e garës për gjysmëfinalet u vendos nga producentët e shfaqjeve dhe jo përmes një shorti tjetër, në mënyrë që këngë të ngjashme të mos vendoseshin pranë njëra-tjetrës. Shqipëria ishte vendosur të performonte në pozicionin 14, pas hyrjes nga dhe para hyrjes nga.
Në përfundim të spektaklit, Shqipëria u shpall kualifikuese për në finale.
Valbona Sulçe
Valbona Sulçe Gazetare në profesion të lirë që prej 2002 pas një karriere si gazetare televizive 1997-2001. E diplomuar për Gjuhë Letërsi në UT e Tiranës. Përvojë në fushën e marrëdhënieve me publikun dhe arsimin si koordinatore programesh në organizata lokale dhe ndërkombëtare.
Flapper
parapamje|240px|[[Louise Brooks, 1927]] Flappers ishin një gjeneratë e grave të reja perëndimore në vitet 1920 të cilat mbanin funde të shkurtra (vetëm në gju ishte e shkurtër për atë periudhë kohore), flokët shilingë, dëgjuan jazz dhe dëgjuan përbuzjen e tyre për atë që atëherë konsiderohej sjellje e pranueshme. Flappers u panë si jo të respektueshme veshjen e tepërt të përbërjes, pirjen e alkoolit, pirjen e duhanit në publik, ngarjen e automjeteve, trajtimin e seksit në mënyrë të rastësishme dhe përndryshe flakërimin e normave sociale dhe seksuale. Ndërsa automobilët u bënë të disponueshëm flappers fituan lirinë e lëvizjes dhe privatësinë. Flappers janë ikona të Roaring Twenties, trazirave sociale, politike dhe rritjes së shkëmbimit kulturor transatlantik që pasoi mbarimin e Luftës së Parë Botërore, si dhe eksporti i kulturës amerikane të jazz në Evropë. Sidoqoftë, kishte një reagim ndaj kësaj kulture, kryesisht nga njerëz të moshuar, më konservatorë që i përkisnin brezave të ndryshëm. Ata pretenduan se fustanet e flappers ishin 'afër lakuriqësisë', 'mospërfillës', 'të pamatur' dhe të paqena.
Paraqitja e parë e fjalës dhe imazhit të një flapper në Shtetet e Bashkuara erdhi nga filmi popullor i viteve 1920 The Flapper, ku luan Olive Thomas. Ky ishte filmi i parë në Shtetet e Bashkuara që portretizonte stilin e jetës së flappers që së shpejti do të bëhej modë në vitet 1920.
Ndikimet
Një shkak i ndryshimit në sjelljen e grave të reja ishte Lufta e Parë Botërore e cila përfundoi në nëntor 1918. Vdekja e një numri të madh të të rinjve në luftë dhe epidemisë së gripit spanjoll që goditi në vitin 1918 duke vrarë midis 20-40 milion njerëz, frymëzuan të rinjtë një ndjenjë që jeta është e shkurtër dhe mund të përfundojë në çdo moment. Prandaj, gratë e reja donin ta kalonin rininë e tyre duke shijuar jetën dhe lirinë e tyre sesa thjesht të qëndronin në shtëpi dhe të prisnin që një burrë të martohej me ta.