cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Panonia
right|thumb|250px|Perandoria romake në kohen e sundimit Adrianit (sundoi gjat viteve117-138) thumb|250px Panonia (Latin: Pannonia) ishte një nga provincat më të mëdha romake; shtrihet në hapsirën e kufizuar nga veriu dhe lindja me lumin Danub,në perëndim me kufirin e mbretërisë kelte Norikum, ndërsa ne jug me Dalmacinë, gjegjësishtë është shtrirë në teritorin e Hungarisë së sotme dhe në nji pjesë të Austrisë, Kroacisë, Serbisë, Sllovenisë, Sllovakisë dhe Bosnjës dhe Hercegovinës
Etimologjia
Konsiderohet se emri Panoni rrjedh nga gjuha ilire, nga “Pen” e cila përdoret në fjalët, “këneta”, “mocale”, “lagësht”.
Kantoni Pouancé
Kantoni Pouancé (frëngjisht: Canton de Pouancé) është një kanton në departamentin Maine-et-Loire, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Pouancé. Ka sipërfaqe 247.65km2 dhe popullsi 10340 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Pouancé aktualisht përbëhet nga 14 komuna.
Trëndelina
Trëndelina (’trigonella corniculata L.’) është një bimë që arrin deri në 1.5m. Lulja e saj ka ngjyrë të verdhë të çelët. Trëndelina është një bimë mjekësore shumë e njohur për aromën e saj dhe vlerat kuruese.
Lista e ambasadorëve të Shqipërisë në Poloni
Kjo është lista e Ambasadorëve shqiptarë që kanë përfaqësuar Shqipërinë në Poloni:
William Faulkner
William Faulkner u lind në New Albany, Misisipi, më 25 shtator 1897. U pagëzua me emrin e stërgjyshit të tij: kolonel, hero i Luftës Civile, shkrimtar. Shumë shpejt familja u vendos në Oksford, qytet në Misisipin e Veriut, ku ndoqi shkollën publiku, po nuk arriti të diplomohej.
Veç sipërmarrjeve të herëpashershme në Holiud, pjesën tjetër të jetës e kaloi në qytetin ku u rrit, më pak se dyzet milje larg vendlindjes.
Marion County (Texas)
Marion County është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Genc Plumbi
Genc Musa Plumbi, lindi më 28 Nentor 1976 në Tiranë. Shkollën fillore dhe atë 8-vjeçare e mbaroi në Tiranë. Nga viti 1992-1994 vazhdoi mesimin në shkollen "El-Furkan" në Damask, Siri. Nga viti 1994-1996 punoi si thirrës dhe përkthyes pranë shoqatës saudite "Wamy" në qytezën Poliçan, në jug të Shqipërisë.
Ne vitet 1996-1998 vazhdoi studimet në Institutin e Gjuhes Arabe në Universitetin Islamik "El-Imam Muhamed bin Saud" në Rijad me rezultate shumë të mira dhe më pas vazhdoi studimet universitare në Fakultetin e Sheriatit, dega e Ekonimisë Islame dhe Shkencave te Manaxhimit nga viti 1998-2002. Më pas punoi si përgjegjes i sektorit të jetimëve pranë shoqatës "Ringjallja e trashëgimisë islame" nga viti 2002 deri 2005 dhe ka kontribuar si anëtar i redaksisë së revistës AlbIslam. Mbanë mësime të rregullta në disa nga xhamitë e Tiranës. Ai eshte perkthyesi i shume librave ne gjuhen shqipe, si “Kitab Et-Teuhid”, “Sëmundja dhe Ilaçi”, “Gjuetia e meditimeve”, ”Kamata, lufta me Allahun” etj.
Aktualisht kryen detyren e Drejtorit Ekzekutiv prane Lidhjes se Hoxhallareve te Shqiperise.
Dokumenti
Dokumenti (nga lat.: documentum = dëshmi, vërtetim, certifikatë, letërnjoftim; nga docere = arsej, mësoj) është një letër e shtypur ose e shkruar që jep përshkrime të hollësishme njoftuese për dikë ose diçka.
Dokumenti është edhe një :
Cigare "Jubile - 30 vjet PPSH"
Cigare "Jubile - 30 vjet PPSH" cigare të prodhimit shqiptar të shitura në tregun e Shqipërisë.
Save the children
Fondi i Save the Children, i njohur zakonisht si Save the Children, është një organizatë jo-qeveritare ndërkombëtare që promovon të drejtat e fëmijëve, siguron lehtësim dhe ndihmon mbështetje të fëmijëve në vendet në zhvillim. Ajo është themeluar në Britani të Madhe në vitin 1919 për të përmirësuar jetën e fëmijëve nëpërmjet edukimit të mirë, kujdes shëndetësor, dhe mundësive ekonomike, si dhe sigurimin e ndihmës emergjente në fatkeqësitë natyrore, lufterave, dhe konflikteve tjera.Përveç organizatës në Mbretërinë e Bashkuar, ka 30 Save the Childrentjera kombëtare organizatat e fëmijëve që janë anëtarë të Save the Children International, një rrjet global i organizatave jofitimprurëse mbështetëse të partnerëve lokal në mbi 120 vende të botës. Save the Children promovon ndryshimet e politikave për të fituar më shumë të drejta për të rinjtë në veçanti nga zbatimi Deklaratës së OKB-së për të Drejtat e Fëmijës. Anëtarët e Aleancës koordinojnë përpjekjet e ndihmës emergjente, duke ndihmuar për të mbrojtur fëmijët nga efektet e luftës dhe dhunës. Save the Children ka status të përgjithshëm konsultativ me Këshillin Ekonomik të Kombeve të Bashkuara dhe Këshillit Social. Save the Children Fund u themelua në Londër, Angli, më 15 prill 1919 nga Eglantyne Jebb dhe motra e saj Dorothy Buxton si një përpjekje për të lehtësuar urinë e fëmijëve në Gjermani dhe Austro-Hungari gjatë bllokimit të Aleatëve të Gjermanisë të Luftës së Parë Botërore i cili vazhdoi pas armëpushimit.
Origjina
Save the Children Fund u themelua në Londër, Angli, më 15 prill 1919 nga Eglantyne Jebb dhe motra e saj Dorothy Buxton si një përpjekje për të lehtësuar urinë e fëmijëve në Gjermani dhe Austro-Hungari gjatë bllokimit të Aleatëve të Gjermanisë të Luftës së Parë Botërore i cili vazhdoi pas armëpushimit. The Fight the Famine Council ka filluar herët në 1919 në mënyrë për të vënë presion politik mbi qeverinë britanike për t'i dhënë fund bllokadës, takimi i parë që është mbajtur në shtëpinë e Catherine Courtney,në 15 Cheyne Walk. Megjithatë, më 15 prill, 1919 motrat arriten ta ndajnë veten nga politikat e Këshillit duke krijuar një "Save the Children Fund"të veçantë.Në maj të 1919 Fondi është themeluar publikisht në një takim në Royal Albert Hall të Londrës, në mënyrë që të "sigurojë ndihmë për fëmijët që vuajnë pasojat e luftës" dhe të mbledhë para për ndihmë emergjente për fëmijët që vuajnë nga mungesa e ushqimeve dhe urnizimeve  gjatë kohës së luftës. Në dhjetor të 1919 Papa Benedikti XV shpalli publikisht mbështetjen e tij për Save the Children, dhe deklaroi 28 dhjetorin si 'Dita e të pafajshmëve' në mënyrë për të mbledhur donacione Dega e parë u hap në Fife, Skoci në vitin 1919. Një e ngjashme, Radda Barnen (që do të thotë "Save the Children"), u themelua më vonë atë vit në Suedi, dhe së bashku me një numër të organizatave të tjera, ata themeluan unionin Save the Children në Gjenevë me datën 6 janar 1920. Jebb ndërtoi marrëdhënie të shkëlqyera me organizata të tjera me bazë në Gjenevë, duke përfshirë Kryqin e Kuq të cilët mbështeten themelet Ndërkombëtare Save-së. Jebb përdori shumë teknika në mbledhjen e fondeve terren-thyer, duke e bërë Save Children bamirësen e parë në Mbretërinë e Bashkuar për të përdorur reklama gjatësi-faqesh në gazeta. Jebb kontraktoi mjekët, avokatët dhe profesionistët e tjerë në mënyrë që të kurdisin fushata reklamimi në masë. Në vitin 1920, Save the Children filloi sponsorizimin individual të fëmijëve si një mënyrë për t'u angazhuar më shumë donatorë. Deri në fund të vitit, Save the Children ngriti ekuivalentin në rreth 8.000.000 £ në të holla e sotme.
Uria Ruse
Në gusht të 1921, Save the Children nga Britania e Madhe kishte ngritur mbi 1.000.000 £, dhe kushtet për fëmijët në Evropën Qendrore ishin përmirësuar për shkak të përpjekjeve të tyre. Megjithatë, uria Ruse e vitit 1921 e bëri Jebb të kuptojë se Save the Children duhet të jetë një organizatë e përhershme dhe se të drejtat e fëmijëve vazhdimisht duhet të jenë të mbrojtura. Misioni i tyre është ndryshuar në këtë mënyrë për "një përpjekje ndërkombëtare për të ruajtur jetën e fëmijëve kudo që janë të kërcënuar nga kushtet e vështirësive ekonomike dhe ankthi".
Nga viti 1921 në 1923, Save the Children krijoi fushata për shtyp, filma propagandistike dhe qendra e të ushqyerit në Rusi dhe në Turqi për të ushqyer dhe edukuar mijëra refugjatëve. Ata filluan të punojnë me disa organizata të tjera të tilla si “Famine” Fondi i Ndihmës rus dhe Nansen cila rezultoi në njohjen nga ana e Lidhjeve të Kombeve. Edhe pse Rusia u mbyll në masë të madhe për në lehtësim dhe ndihmë ndërkombëtare, Save the Children bindi autoritetet sovjetike të kene terren te caktuar Në shtëpi, Daily Express kritikoi punën e Fondit, duke mohuar peshën e situatës dhe duke pretenduar se ato duhet të ndihmojnë njerëzit e tyre para se të ndihmojnë Rusinë. Bamirësia u përgjigj me rritjen e publicitet it në lidhje me urinë, duke treguar imazhet e fëmijëve të uritur dhe varret masive. Fushata e apelit te fituar kombëtar, përfundimisht lejoi organizatën në statutin SS Torcello jashtë  Rusisë me 600 ton vlerë të ndihmave  humanitare. Mbi 157 milionë racione janë dhënë jashtë, duke kursyer rreth 300.000 fëmijë. Save the Children ka mbyllur programin e saj rus të ushqyerit në verën e vitit 1923 dhe lejoi organizatën për të arritur legjitimitetin ndërkombëtar
Lufta e dytë Botërore
Në fund të Luftës së  Dytë Botërore, imazhet e fëmijëve të kequshqyer dhe të sëmurë u zhvilluan në të gjithë Evropën. Jebb dhe motra e saj ka punuar për të fituar simpatinë e publikut në mënyrë që të nxjerrë mbështetje. Stafi I Save The Children ishin ndër të parët në zonat e çliruara pas Luftës së Dytë Botërore, duke punuar me fëmijët e refugjatëve dhe persona të zhvendosur në ish-Evropën e pushtuar, duke përfshirë të mbijetuarit e kampeve  te përqëndrimit. Në të njëjtën kohë, të punojnë në Mbretërinë e Bashkuar dhe te fokusohen  në përmirësimin e rritjes se kushteve për fëmijë deri në qytetet e shkatërruara nga bombardimet dhe të përballen me ndërprerje të mëdha në jetën familjare.
= Deklarata e të Drejtave të Fëmijëve =
Konventa mbi të Drejtat e Fëmijës
Pas mizorisë se Luftës së Dytë Botërore, OKB miratoi Deklaratën Universale të të Drejtave të Njeriut në vitin 1948. Megjithatë, shumë njerëz mendonin të drejtat e fëmijëve të cilat duhet të adresohen në detaje të mëtejshme me një dokument të veçantë.
Në nëntor 1959 Asambleja e Përgjithshme e OKB ndryshoi kriteret fillestare te Jebb-së në mënyrë që të prodhojnë  Deklaratën për të Drejtat e Fëmijës. Ky ishte nga dhjetë parimeve jo-detyruese për shtetet për të ndjekur në mënyrë që të punojnë në interesin më të mirë të fëmijës. Megjithatë, kjo deklaratë 1959 nuk ishte e detyrueshme ligjërisht dhe ishte vetëm një deklaratë e parimeve të përgjithshme Në vitin 1989, megjithatë, ai u miratua nga Asambleja e Përgjithshme e OKB-së. Më 2 shtator 1990 u bë e drejta ndërkombëtare.
Kombëtarja angleze e futbollit
Historia
thumb|right|[[Anglia ne Kupën e Botës 2006.]]
Stadiumi
me kapacitet me te madh te ulsev
Skuadra aktuale
23 lojtarët e mëposhtëm u emëruan në skuadrën përfundimtare për finalen 2019 të Ligës Kombëtare të UEFA-s..
Zerynthia polyxena
thumb
Flatrat e përparme të verdha me shumë njolla - shirita të zi, buzës anësore me shirit të zi të dhëmbëzuar, anës së poshtme dhe me njolla të kuqe.
Flatrat e pasme të verdha me njolla të zeza dhe të kuqe, buzës anësore me shirit të zi të dhëmbëzuar, anës së poshtme shiriti është i kuq. Hapësira e flatrave varion nga 44 - 60 mm. Takohet në mjedise barishtore e shkurreta të cilat karakterizohen nga lagështia.
Historiku i fshatit "Shalë:" Komuna Lipjanit
Historik i shkurtër për fshatin Shalë të Drenicës I.
Marrëveshja e Hudejbijes
Marrëveshja e Hudejbijes (Arabisht: صلح الحديبية) ishte një marrëveshjes mes profetit Muhamed, duke përfaqësuar shtetin e Medinës dhe fisit Kurejsh të Mekës. Kjo marrëveshje ndihmoi që t'i ul tensionet mes dy qyteteve, duke pohuar 10 vite paqe dhe autorizuan ndjekësit e Muhammedit të kthehen vitin tjetër në Mekë dhe ta bëjnë umren, kjo është bërë e njohur si Pelegrinazhi i Parë.
Marrëveshja
Marrëveshja u nënshkrua nga Ali ibn Ebi Talib. Deklarata e traktatit ishte si më poshtë: “Në emrin tënd, O Zot! Ky është marrëveshja e paqes ndërmjet Muhamed Ibn Abdullahut dhe Suhejl ibn Amr. Ata kanë rënë dakord të lejojnë që armët e tyre të pushojnë për dhjetë vjet. Gjatë kësaj kohe secila palë duhet të jetë e sigurt dhe as të dëmtojë tjetrën; asnjë dëm sekret nuk do të shkaktohet, por ndershmëria dhe nderi do të mbizotërojnë mes tyre. Kushdo që në Arabinë dëshiron të hyjë në një marrëveshje apo besëlidhje me Muhammedin, mund ta bëjë këtë, dhe kushdo që dëshiron të hyjë në një marrëveshje apo besëlidhje me Kurejshit, mund ta bëjë këtë. Dhe nëse një Kurejshitë vjen pa lejen e kujdestarit të tij ndaj Muhammedit, ai do t'i dorëzohet Kurejshit; por nëse, nga ana tjetër, një nga njerëzit e Muhamedit i vjen Kurejshit, ai nuk do t'i dorëzohet Muhammedit. Këtë vit, Muhamedi, me shokët e tij, duhet të tërhiqet nga Meka, por vitin e ardhshëm ai mund të vijë në Mekë dhe të qëndrojë për tre ditë, pa armët e tyre, përveç atyre të një udhërrëfyesi, shpatat që mbeten në millet e tyre.”
Historiku i fshatit "Shalë:" Komuna Lipjanit
Të vrarët gjatë luftës së viteve 1998/1999
Me 29 korrik 1998 vritët Haxhi Karpuzi para derës së shtepisë nga granata.Pas luftës familja dhe qytetarët e Shalës në varrezat e fshatit aty edhe pushon trupi tij ia ngritën një lapidar në shenjë nderimi. Me 28 gusht 1998 Vehbi Shamolli ra nga granata në grykën e Shalës. Pas luftës familja ia ngritën pllkën përkujtimor në varrezat e fshatit dhe ndërtojnë ambulantën familjare shendetësor e që mban edhe emirin e tij. Me 18 prill 1999 në Makofc vritët Tafil Osmani.Pas lufte emëri i tij është i skalitur në pllakën përkujtimore të martirëve të kombit në fshatin Makofc e ku pushon edhe trupi i tij në varrezat martirëve në këtë fshat. Me 19 prill 1999 në Hallaq vritët Selim Selimi. Pas lufte emëri i tij skalitët në pllakën përkujtimore të martirëve të kombit në Hallaq dhe po ashtu trupi i tij pushon në varrezat e martirëve të kombit në Hallaq. Me 27 prill 1999 në fshatin Nikaj vritët ushtari i UÇK-së Shaqir Beqir Hoxha. Shaqa në një luftë të pabarabartë me shkije plagosët rëndë dhe shokëve iu thotë që të terhiqën e vetë lufton deri në frymën e fundit, duke ra trimërisht në fushën e nderit. Trupi i dëshmorit të kombit pushon i qetë në varrezat e dëshmorëve në Kleçkë. Pas lufte iu është ngritur pllaka perkujtimore në vendin e ramjës në Nikaj në shenjë respekti dhe nderimi, e po ashtu edhe një rrugë në Shalë është pagëzuar me emirn e tij. Me 01 qershor 1999 pikërisht në Ditën Ndërkombëtar të Fëmijëve nga predhat e minahedhësit, të hudhura nga dora kriminele serbe vritët në grykën e Shalës nxënësi i shkollës fillore Uran Liman Amërllahu(9 vjeçar). Trupi i tij pushon në varrezat e fshatit dhe pas lufte nxënësit dhe punëtorët e shkollës fillore në shenjë nderimi dhe respekti ia kanë ngritur një pllakë përkujtimore në vendin ku është vra,ndërsa familja ia ngritë një pllakë përkujtimore në varrezat e fshatit ku pas lufte u bë rivarrimi nga familja.
Dëmët e shkaktuara nga lufta e viteve 1998/1999
Fshati ynë digjët,demolohët dhe plaqkitët nga paramilitarët, policia dhe ushtria serbe. Me 24-25 gusht të vitit 1998 dhe me 03,04,05 prill 1999.nga paramilitarët, policia dhe ushtria serbe u dogjën: 198 shtëpi tërësisht,56 pjesërisht dhe 148 demolohën pra gjithësejt 402 shtëpi. 62 oda, 48 pleme, 87 shtalla, 63 hambare, 23 kosha, 31 garazha, 19 fllanika, 12 shitore, 3 sallona frizer, 5 traktora, 1 autobus, 2 kamiona,2 kumbaja,3 makinë mjellëse 2 multikultivatorë dhe 1 mulli i ujit.Objekte shoqërore:të djegura Zyra e vendit, shkolla fillore, (busti i deshmorit Idriz Ajeti i demoluar) kooperativa bujqësore, xhamia pjesërisht e djegur dhe varrezat e lagjës Drenica të djegura dhe disa pllaka te varrezave të dëmtuara,shkolla e mesme e granatuar dhe e demoluar, 2 trafa elektrike dhe pjesërisht rrjetiti elektrik i demoluar.U vranë dhe dogjen 114 kafshë,32 copa bletë, mbi 100 koteca e mbi 2000 copa pula, ndërsa u dogjën 64 tona miell, 48 tona grurë, 30 tona misër dhe pjesërisht pemtë e të mjellurat në ara u shkatërruan. Fshati i djegur i demoluar dhe granatuar rreth 70%. Pas përfundimit të luftës vdesin këta qytetarë, që ishin ushtarë të UÇK-së, pjesëmarrës të luftës apo aktivist në funksione të ndryshme në fshat.
Shala pas përfundimit të luftës
Pas përfundimit të luftës, me 12 dhe 13 qershor 1999, populli i Shalës me ushtrët e UÇK-së u kthynë fitimtarë në fshat, për ta vazhduar jetën dhe për ta ndertuar vendin dhe ardhmërinë e brezave, gjithëmonë duke nderuar e respektuar gjakun e derdhur për liri e pavarësi. Lufta përfundoi,por pasojat e luftës vazhduan sepse shumë vende ishin të minuara. Ushtarët e UÇK-së filluan pastrimin e terenit e po ashtu edhe trupat e KFOR-it, mrëpo ishte e pa mundur që të pastrohej e tërë zona e luftës për një kohë të shkurtër. Me 04.07.1999 nga minat e vendosura nga ushtria dhe policia e Serbisë, në hyrje të Shalës të vendi i quajtur “Ura e Ali Regjës”, binë në mina tre qyterarë të Shalës. Në këtë vend në anën tjetër të urës në mina binë edhe disa kafshë. Me vite të tëra do të kemi pasoja nga minat sepse është e pa mundur të kontrollohët e tërë zona e minuar gjatë luftës. Mesimi filloi në tenda në oborrin e shkollës duke mbajtur edhe mesimin e humbur nga prilli përshkak të luftës. Për vendosjën e kontinjerëve lëshojnë pronën e tyre qytetarët Qamil dhe Shyqeri Mejzinolli ku mësimi mbahet deri në ndertimin e objektit te ri mesimor. Përurimi i objektit te ri mësimor bëhet në vitin 2001. Në ndertimin e shtëpijave ndihëmoi shoqata humanitare Capanamur nga Gjermania.U ndërtuan shumica e shtëpijave, ku për vlërsimin e dëmeve të shkaktuara gjatë luftës u përcaktua një komision i caktuar nga fshati.Disa qytetarë nuk kanë marrë materjal ndërtimor por kanë ble vetë materjalin dhe kanë ndërtuar apo meremetuar shtëpijat e tyre. Objektin e shkollës fillore e ndërtoi shoqata qeveritare CDC nga Zvicra, objektin e shkollës së mesme USAID-i nga SHBA-ja, zyrën e vendit me bibliotekë të fshatit komuna e Lipjanit, ujësjellsin OXFAM-i me participimin e qytetarëve dhe të komunës së Lipjanit, kanalizimin komuna e Lipjanit,rrugën Magurë-Shalë-Kleçkë dhe sheshin Rambuje në Shalë Ministria e Transportit e Republikës së Kosovës. Firma private punuese “Eurokos” nga Shala me pronarë vëllëzrit Shamolli ndërtoi:Ambulanten shendetsore familjare, rrethojën e shkollës fillore dhe të mesme, në shkollën fillore fushën e sportit futboll i vogël( në asfalt) pastrimin e lumit, meremetimin e xhamisë dhe Sahatkullën në qendër të fshatit. Qytetarët e Shalës iu janë mirënjohës për kontributinë që po dhanë në ndertimin e fshatit. Dita-ditës Shala me një standart familjar dhe një infrastrukturë të rregulluar po e merrë pamjën e një qytetëze. Tanimë gjeneratat e sotme e shijuan pavarësinë e Republikes se Kosoves ndërsa gjeneratat e ardhme duhët angazhuar që në një mënyrë apo tjetër të jetësojnë amanetin e heronjëve, dëshmorëve dhe martirëve të kombit për bashkim kombëtar.
Të vdekurit e pas luftës
Pas luftës me 28.03.2003 prej pasojave të luftës vdesë Zenel Amërllahu, ushtarë i UÇK-së. Zeneli ishte pjesëmarrës i thyerjës së kufirit shqiptaro-shqiptar pra i betejës së Kosharës. Per shpetimin e tij u dergua per sherim edhe ne Shqiperi por vdekja ishte e pamshirsheme. Trupi i tij pushon në varrezat e fshatit në Shalë. Me 01.01.2005 në një aksident komunikacioni vdes ushtari i UÇK-së Driton Grantolli. Toni me 02.04.1999 gjatë luftës në vezhgim të terenit në Blinajë, me shokun i tij Haradin Bajrami binë në mina të armikut dhe plagosën. Toni i plagosur shkon dhe kërkon ndihmë, vinë shokët dhe i bartin deri në ambulantën ushtarak në Shalë. Toni shpëton ndërsa Haradini ishte ma shumë i plagosur dhe kishte derdhur shumë gjak, nuk mundi të mbijetoj prandaj pas dy orëve vdesë. Trupi i dëshmorit të kombit Haradin Bajrami pushon në varrezat e dëshmorëve në Kleçkë.Pas lufte,në shenjë nderimi dhe respekti bashkëkombasit, shoktë dhe familja ia ngritin një lapidar në hyrje të fhshatit Rreze. Dritonit në vendin e vdekjës i ngritët një pllakë përkujtimore ndërsa trupi i tij pushon në varrezat e fshatit Shalë. Me 11.02.2005 vdes arsimtari Islam Hetemi, kryetari i fshatit Shalë dhe aktivist i dalluar e po ashtu edhe pjesëmarrës i pajtimeve të gjagjeve e ngatërresave. Trupi i tij pushon në varrezat e fshatit Shalë. Familja në shenjë nderimi ia ngritin një pllakë përkujtimore. Me 23.10. 2005 vdes Bajram Shala, i burgosur politik, aktivist i pajtimit te gjagjëve dhe ngatërresave si dhe pjesëtar i UÇK-së.Bajrushi, i cili me këtë emër njihët në popull, punoi në sektorin civil ushtarak,sektorin për marrëdhënje ndërnjerëzore në Shalë.Po ashtu duhët theksuar se Bajrushi me 20 qytetarë të tjerë të Shalës niset për në Shqipëri për armatim.Dy ditë qendrojnë në Junik,por kufiri ishte i bllokuar nga forcat serbe,andaj me urdhërin e Imer Alushanit kthehën në Shalë. Trupi i tij pushon në varrezat e fshatit Shalë. Familja në shenjë nderimi ia ngritën një pllakë përkujtimore. Me 10.04.2007 vdes pjesëtari i UÇK-së Ramadan Mejzinolli i cili gjatë luftës punoi në kuzhinë. Ramadani pas luftës ishte edhe pjesëtar i TMK-së. Vdekja e gjenë si ushtar i TMK-së.Varrimi i tij u bë me nderime ushtarake në Shalë. Trupi i tij pushon në varrezat e fshatit.
Dëshmorët dhe heronjtë e Shalës në vite
Qytetarët e Shalës që ranë për atdhe, në luftërat e zhvilluara për liri, nëpër shekuj: Në luftën që zhvillohët në “Pleme të vogël”, me këtë emër njihët në popull kjo luftë e zhvilluar në kohën e Perandorisë Osmane, mbetët i vramë Hasan Karpuzi. Me 1912 në mbrojtje të kufirit në Merdar, mbetët i vramë Ramadan Hoxha. Me 1917 në luftën e Kerçovës që zhvillohët kundra pushtetit bullgarë marrinë pjesë dhjetëra qytetarë.Që nga ajo ditë nuk dihët për fatin e disa qytetarëve shaljan të cilët konsiderohën të zhdukur,e këta janë:Halit Bajram Grantolli,Rizah Kadriolli,Zenel Karpuzi dhe Hysen Ademi. Për të vramit e tjerë nuk kam të dhëna. Pjesëmarrës të luftës së dytë botërore,vritën këta qytetarë shaljan: 1.Me 1943 në luftën e Prapashticës(luftë që zhvillohët kundra bugarëve) muarrën pjesë edhe luftetarët e kësaj treve.Në këtë luftë u vra Nuredin Sherifi i cili edhe u varros nga bashkëkombasit e Shalës në fshatin Prapashticë ,në oborrin e xhamisë. 2.Hafir Shamolli me 1936 vritet ne Subotice. 3.Sherif Grantolli me 1945 ne Serbi. 2..Beg Karpuzi me 1944 vritët në Srem të Vojvodinës 3.Xhavit Mejzinolli 1944 vritët në Baçko Pallankë. 4.Bajram Hoxha me 1944 vritët në Vojvodinë. 5.Me 1944 në Blinajë në luftë me partizan vritët Arif Dani-Amërllahu. 6.Avdullah Drenica i inkuadruar në Brigadën e pestë të Shqipërisë,vritët nga fashistët me 1945 në Novi Varosh. 7.Me 1945 në Drenicë vritët Shyqeri Shala. 8.Me 1945 Hysen Hoxha vritët në Llap. Hysen Kovaçica pranon të dorëzohët, por gjatë daljës nga shpella, serbët shtinë në drejtim të tij dhe ai shtinë në drejtim të tyre dhe kështu pa dashje vritët Hysen Hoxha. 9.Xhafë Shala pas përfundimit të luftës vdesë nga Tifoja në Beograd. 10.Me 1946 Ibrahim Banushi arrestohët dhe nga ajo kohë është i zhdukur dhe nga ajo ditë nuk i dihët as varri. 11.Me 1945 Banush Hoxha arrestohët, denohet me 20 vite burg nga komunistët.Vdesë nga torturat e ushtruara nga UDB-ja në burgun e Nishit, ku edhe është i varrosur. 12.Me 1945 arrestohët Tafil Mejzinolli denohët me 20 vite burg nga komunistët. Nga torturat e ushtruara nga UDB-ja vdesë në burgun e Nishit ,ku edhe është edhe i varrosur. Gjatë luftës së viteve 1998/1999 vritën këta qytetarë shaljan: 1.Me 26 korrik 1998.para shtëpisë së tij nga granatat vritët Haxhi Karpuzi. 2.Me 28 gusht 1998. në grykën e Shalës nga granatat ra Vehbi Shamolli. 3.Me 18 prill 1999.në Makofc nga paramilitarët vritët Tafil Osmani.. 4.Me 19.prill 1999.në Hallaq nga paramilitarët vritët Selim Selimi. 5.Me 27.prill 1999. në lagjën Plakaj të fshatit Nikaj, ushtari i UÇK-së Shaqir Beqir Hoxha,vritët në një betejë të zhvilluar në mes të një grupi të ushtarëve të UÇK-së dhe policisë dhe ushtrisë së Serbisë.. 6.Me 01 qershor 1999 në grykën e Shalës nga predhat e minahedhësit vritët nxënësi 9 vjeçar Uran Liman Amërllahu.
Arsimimi
Fillët e para të shkollimit në Shalë datojnë që nga viti 1923 në mejtep në gjuhën turke dhe arabe, dhe mësimi zhvillohej me karakter fetar. Në vitin 1930 u ndërtua objekti shkollor në Shalë, tokën e dhuruan Banush Hoxha dhe Jetë Shamolli, ndërsa bartjën e materjalit ndërtimor dhe punën fizike e bëjnë qytetarët e Shalës me rrethinë. Me vendimin e komunës së atëhershme 1332 konstituohet shkolla e plotë fillore ku në vitin shkollor 1936/1937 shkolla numëronte 114 nxënës dhe mësimi zhvillohej në Gjuhën serbo-kroate. Mësimi në Gjuhën shqipe fillon në vitet 40–të. Në vitin 1942, sipas mësuesit Luigj Nikolla, i cili na shkruan se: "Me urdhërin e Ministrisë së Arsimit të Tiranës, u emërova mësues në Sedllar, ku zëvendësova mësuesin e nderuar Bajram Nura nga Gjakova. Në këtë shkollë ishin pesë klasë të fillorës dhe Sami Mejzinolli ishte kujdestar, zëvendës mësues.Inspektoriati i Arsimit ishte në Prishtinë,nën udhëheqjën e Kolë Kosmaqit nga Shkodra. "Në vitin 1956 pushteti totalitar komunist, e mbyll shkollën shqipe në Shalë, ku nxënësit u shpërndahen për ti vazhduar mësimet në Komaran dhe Shtime e disa prej tyre në pamundësi ekonomike edhe ndërprenë shkollimin. Filluan protestat e qytetarëve të cilat ishin të zëshme dhe të pandërprera, andaj pushteti u detyrua që në në vitin 1958 të rihapte përseri shkollën në Shalë. Me rritjen e numrit të nxënësve u paraqitë nevoja e një objekti tjetër shkollor andaj në vitin 1959 u adaptua objekti i kooperativës bujqësore. Në vitin 1968 zgjerohët objekti shkollor duke e renovuar edhe një aneks të kooperativës bujqësore. Me 05.04.1999, nga forcat serbe objekti shkollor digjet. Pas luftës, Shoqata qeveritare SDC nga Zvicra e ndërton objektin e sotëm shkollor dhe përurimi u bë në vitin 2001. Në vitin 1990 fillon punën edhe shkolla e mesme në Shalë. Gjatë luftës objekti granatohët andaj edhe u shtrua nevoja e ndërtimit të një objekti të ri. Në vitin 2003, shoqata qeviritare USAID-i nga SHBA-ës,e ndërton objektin e ri të shkollës së mesme. Mësues i parë nga Shala ishte Fetah Jashari, ndërsa mësuese e parë ishte Hasime Hoxha-Shala dhe Teuta Shala-Metaj.Fetah Jashari ishte i perndjekur nga serbët përshkak të veprimtarisë së tij patriotike atdhetare. Ai sillte fshehurazi nga Shkupi, abetare e libra në Gjuhën shqipe, ku ua shpërndante fshehurazi qytetarëve të besuar të Drenicës dhe ua mësonte alfabetin shqip. Veprimtaria e tij zbulohët nga serbët andaj edhe në vitin 1938 emigroi në Shqipëri. Gjatë luftës së dytë botërore kthehet në Kosovë. Pas përfundimit të luftës prapë ishte i përndjekur nga komunistët andaj u detyrua të emigroi prapë për në Shqipëri dhe atje jetoi deri në vitin 1985. Në këtë vit kthehët në vendlindje dhe jeton vitët e fundit të jetës.
Martin County (Texas)
Martin County është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Riza Gruda
Riza Gruda, është profesor i gjeografisë, deputet nga radhët e PAD-it në Kuvendin e parë shum partiak në Serbi.
Cigare "Leka"
Cigare "Leka" cigare të prodhimit shqiptar të shitura në tregun e Shqipërisë.
Paligradi
Paligrad, (Палиград/Paligrad) ёshtё fshat nё komunën e Zelenikovës, Maqedoni.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 303 banorë nga të cilët 302 ishin Shqiptarë dhe 1 Boshnjak.
Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles
Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles është një film i vitit, bazuar në romanin Interview with the Vampire shkruar nga Anne Rice në vitin. Filmi u drejtua nga Neil Jordan. Ndër pjestarët e kastit mund të përmenden Tom Cruise, Brad Pitt, Antonio Banderas, Kirsten Dunst. Film pati sukses në kinema duke arritur mbi 223 milion$ në të gjithë botën.
Florjan Nuri
Florjan Nuri ka lindur në Berat, më 31 mars 1978. Ka kryer studimet për Financë – Kontabilitet (shkollë e mesme) dhe Administrim Biznesi pranë Fakultetit Ekonomik të Tiranës. Ka kryer studimet Master pranë Universitetit të Bolonjës në periudhën 2001-2002 për Inovacion, Ndryshim dhe Zhvillim, me fokus ekonomitë në tranzicion dhe zhvillim.
Është angazhuar për një periudhë kohore në shtypin e shkruar ditor me artikuj të natyrës sociale dhe sportive. Ka punuar si konsulent lokal me Bankën Botërore për çështje të shërbimit social. Ka punuar me Co-Plan, Instituti për Zhvillimin e Habitatit, si koordinator dhe më pas menaxher programi për çështje të qeverisjes së mirë urbane pranë Bashkisë së Fieritdhe Elbasanit, për hartimin dhe zbatimin e planeve rregulluese, planeve lokale të zhvillimit ekonomik, studimeve mjedisore, sistemit GIS, etj.
Parqet kombëtare në Shqipëri
Parku Kombëtar “Dajti : Parku natyror i Dajtit
''Dajti Ndodhet në lindje të kryeqytetit të Shqipërisë dhe ka një sipërfaqe prej 3300 ha. Ai ndodhet në pjesën lindore të fushës se gjerë të Tiranës 26 km në lindje të Tiranës dhe 50 km larg nga aeroporti “Nënë Tereza”.''
Florjan Nuri
Gjithashtu, ka organizuar tryeza debati me përfaqësues lokalë në kuadër të zgjedhjeve lokale të vitit 2003 për Qarkun e Korçës.
Parqet kombëtare në Shqipëri
Parku Kombëtar “Dajti : Parku natyror i Dajtit
thumb
Florjan Nuri
Në vitin 2006-2007 ka punuar në Këshillin e Ministrave, si koordinator pranë Departamentit të Bashkërendimit të Strategjive dhe Koordinimit të Ndihmës së Huaj, ku ka koordinuar me ministri të linjës në hartimin e strategjive sektoriale dhe ndërsektoriale si dhe në hartimin e Strategjisë Kombëtare për Zhvillim dhe Integrim (SKZHI) 2007-2013.
Prej qershorit 2007 deri në tetor 2009 ka mbajtur pozicionin e Sekretarit të Përgjithshëm në Ministrinë e Brendshme, dhe më pas, nga tetori 2009 deri në fund të korrikut 2011 ka mbuluar detyrën e Sekretarit të Përgjithshëm në Ministrinë e Drejtësisë. Nga gushti 2011 – korrik 2012 ka kryer përsëri detyrën e Sekretarit të Përgjithshëm në Ministrinë e Brendshme.
Parqet kombëtare në Shqipëri
Parku Kombëtar “Dajti : Parku natyror i Dajtit
''dhe ai i shkurreve mesdhetare (600–100 m). 2 Kati i dushqeve qe perbehet nga nenkati i dushqeve dhe ai i makjeve te cilët rriten ne lartësinë 1000–1200 m dhe zene 17 % te bimesise totale te malësisë sepse pjesa është e dëmtuar nga ndërtimi pa kritet i fushave dhe pronave. 3 Kati i ahut dhe haloreve ndodhen ne lartësinë 1200–1500 m dhe përbehen nga pishat, ahu dhe aloret. Jane bime me kercell drusor prandaj i durojnë klimës se ftohte qe ka. Përhapja me e madhe e tyre është pjesa jug-lindore - lindore. Kullotat Alpine te cilat ndodhen mbi 1500 m ne lartësinë e malit te kaptines dhe atij te zylit. ao zene 76 % te mjeisit ekologjik. Ky park është një zonë shumë e frekuentuar nga pushuesit ditor. Ai konsiderohet "Ballkoni natyror i Tiranës". Ai ofron mundësi akomodimi për pushuesit. Aty mund te shkohet me teleferik, udhëtim i cili ofron një eksperience te veçante.''
Florjan Nuri
Zoti Nuri është autor i disa publikimeve, studimeve në fushën e decentralizimit, zhvillimit rajonal dhe qeverisjes së mirë urbane si dhe ka ndjekur disa kurse trajnimi në fushën e administrimit publik, menaxhimit dhe komunikimit brenda dhe jashtë vendit.
Ka punuar si Drejtor i Kabinetit të Presidentit të Republikës Bujar Nishani dhe prej dhjetorit te vitit 2014 punon si Sekretar i Pergjithshem ne Institucionin e Presidentit te Republikes.
Parqet kombëtare në Shqipëri
Parku Kombëtar “Lugina e Valbonës
''- Lugina e Valbones është një nga mrekullite e paperseritshme te natyrës Alpine Shqiptare. Kjo lugine ndodhet ne pjesen me veriore te vendit ne lindje te masivit malor te Alpeve qe perfshihet nga rrethi i Tropojes. Lugina e Valbones nis nga Qafa e Valbones ne perendim dhe perfundon ne luginen e Drinit ne jugperendim, shume prane diges se hidrocentralit te Fierzes. Gjatesia e saj nga Qafa e Valbones deri ne lumin Drin eshte 50,6 kilometra. Lugina e Valbones eshte zona turistike me e vizituar ne rrethin e Tropojes, madje nga me te vizituarat ne Alpet shqiptare. Kjo zone me bukuri te rralla eshte e preferuar jo vetem nga turistet vendas por edhe nga turistet e huaj, te cilet parapelqejne te njihen edhe me zakonet apo traditat e fshatrave me veriore te vendit.- Ka vlera te medha turistike dhe rekreative te cilat ndërthuren me nje biodiversitet me rendesi kombetare dhe nderkombetare. Fshati Valbone shtrihet ne lartesine 820 m.''
Parku Kombëtar “Thethi”
''Ka një sipërfaqe prej 2630 ha dhe ndodhet në Alpet e Shqipërisë, pranë Bjeshkëve të Nëmura. Ai ndodhet në një distancë 70 km larg qytetit të Shkodrës dhe përshkohet nga lumi i Shales, me një prurje prej rreth 1000-1300 l/s dhe është i pasur me troftën e malit. Një pikë mjaft piktoreske dhe mahnitëse është Ujëvara e Grunasit. Për tu vlerësuar është prania e drurit relikt të lisit. Ky përfaqëson zonën më të populluar të vendit me rrëqebull (linx linx) i cili konsiderohet specia e rrezikuar''Ka parqe te rrezikuara per lek si mali i tomorrit te fiksi
Parku Kombëtar “Lura: Parku Kombëtar i Lurës
''Ka një sipërfaqe prej 1280 ha dhe shtrihet në faqen lindore të Masivit "Kurora e Lurës". Mjaft piktoreske këtu janë 14 liqenet akullnajore të Lurës. Në dimër sipërfaqet e tyre ngrijnë. Ndërsa në pjesën jugore të parkut ndodhet "Fusha e Pelave" që ofron pamje shumë çlodhëse, pasi ka bimësi të larmishme me lule shumëngjyrëshe të rrethuara nga drurë shekullorë halorë. Në këtë park ka mundësi të mëdha për zhvillimin e ekoturizmit.''
Parku Kombetar “Mali i Tomorrit”
''Ndodhet në Qarkun e Beratit dhe Elbasanit në rrethet Berat, Skrapar e Gramsh. Siperfaqja aktuale eshte 24,723.1 ha. Park me vlera të larta të biodiversitetit dhe i pasur për nga endemizmat dhe subendemizmat. Gjendet ahu, rrobulli e pisha e zezë, kullota subalpine dhe alpine. Park malor shumë i rëndësishme dhe i rëndësishëm për gjitarët e mëdhenj si ariu (Ursus arctos), ujku (Canis lupus), shpendë grabitqarë të ditës dhe natës etj,. Përveç vlerave shkencore dhe ekonomike e natyrore parku ofron vlera të mëdha peizazhore, estetike, shlodhëse e turistike, historike e kulturore që garantojne zhvillimin e turizmit ekologjik e kulturor.''
Parku Kombëtar “Divjakë-Karavasta”
''Ka një sipërfaqe prej 1250 ha dhe ndodhet 5 km larg qytetit të Divjakës dhe 40 km larg qytetit të Lushnjes. Ky park është njëkohësisht edhe pjesë e kompleksit Laguna e Karavastasë ndodhet nën mbrojtjen e Konventës Ndërkombëtare të Ramsarit, që nga viti 1994. Ky park përbën një nga ekosistemet më të rëndësishme të gjithë vendit. Kjo sidomos për faunën e pasur ku përfaqësuesi më tipik është pelikani kaçurrel, i cili zë rreth 6,4 % të popullatës botërore. Këtu ndodhet pika perendimore e folezimit te ketij shpendi në Evropë.''
Parku Kombëtar i “Llogorasë”
''Yes it is right. (Gjendet afro 40 km) në juglindje të qytetit të Vlorës, në kufirin hapsinor midis detit Adriatik dhe Jon. Afër Qafës së Llogorasë takohen drurë me forma kurorash mjaft interesante në të cilat ndihet ndikimi i korenteve.''
Në Parkun Kombëtar të Llogorasë ndodhet dhe Fshati Turistik Llogora(, një nga destinacionet turistike më të frekuentuara në Shqiperi.)pusy is very impo
Cigare "Zana"
Cigare "Zana" cigare të prodhimit shqiptar të shitura në tregun e Shqipërisë.
Mason County (Texas)
Mason County është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Hülya Darcan
Hülya Darcan Korel (lindur më 27 prill 1951) është një aktore turke më e njohur për portretizimin e Hayme Hatun, nënës së Ertuğrul, në serialin historik Diriliş: Ertuğrul nga 2014 deri në 2019. Ajo është nëna e aktores Bergüzar Korel dhe vjehrra e Halit Ergençit.
Biografia
Familja e saj është me origjinë shqiptare. Ajo është e diplomuar në shkollën e mesme. Në vitin 1967, në moshën 16-vjeçare, ajo ishte e treta në konkursin e yjeve të kopertinës Ses Mecmuası, një nga revistat e famshme të epokës. Si rezultat, ajo mori një ofertë nga kinemaja. Ajo luajti rolin kryesor me Fikret Hakan, Ekrem Bora dhe Tugay Toksöz në filmin e saj të parë Silahları Ellerinde Öldüler.
Ajo u martua me Tanju Korel, të cilin e takoi në 1971 dhe u martua në 1974. Ata kishin dy fëmijë, Zeynep, e cila lindi në 1977, dhe Bergüzar Korel e lindur në 1982.
Shkëputja nga Bizanti dhe ekspansioni serb në trevat shqiptare
Fundi i pranisë anzhuine dhe shtrirja e depërtimit serb në Shqipëri
Me thyerjen përfundimtare të ushtrive anzhuine në Berat më 1281, Perandoria Bizantine e rivendosi edhe një herë autoritetin e vet në Shqipëri, por kontrolli i saj kufizohej tani në një zonë më të ngushtë në krahasim me fundin e shek. XII. Në krahun verior bizantinët morën Durrësin dhe Krujën, por nuk arritën të shtriheshin më tutje. Atë kohë mbreti serb Stefan Uroshi II Milutin (1282-1321) kishte nisur një mësymje në front të gjerë në gjithë vijën Mat-Ohër. Madje, më 1296 ai mundi të pushtonte përkohësisht edhe Durrësin, ndërkohë që në krahun lindor ushtritë serbe nuk mundën t'i afrohen Oherit, të mbrojtur nga fisniku shqiptar, Progon Skurra. Një mbishkrim mbi murin e kishës së Shën Klementit në Ohër, rindërtuar prej tij në vitin 1295, kujton se Progoni mbante titullin e lartë bizantin të heteriarkut të madh dhe se gruaja e tij, Eudokia, ishte mbesë e perandorit Androniku II Paleolog.
Gjithsesi paqja e arritur më 1299 midis perandorit Androniku II të Bizantit dhe mbretit serb Uroshi II ua njohu serbëve territoret e pushtuara në veri të Durrësit e të Ohrit. Megjithatë, ato vazhduan të jenë një zonë jo e qetë. Nga njëra anë, inkursionet serbe vazhduan edhe paskëtaj në jug të Matit, por, nga ana tjetër, në vitet e para të shek. XIV vihet re një riaktivizim i anzhuinëve të Napolit në Shqipëri. Vërshimi i serbëve në trevën e Durrësit dhe të Arbrit të hershëm prekte edhe interesat e anzhuinëve e të Papatit, të cilët vazhdonin ta konsideronin veten si titullarë të pushtetit laik e fetar në ato treva. Rikthimi i anzhuinëve në Shqipëri u mirëprit edhe nga vetë fisnikëria shqiptare, e cila shpresat e një ndalimi të mësymjes serbe i varte tashmë te bashkëpunimi me botën perëndimore katolike. Në shtator 1304 bashkësia qytetare e Durrësit dhe krerët shqiptarë nga familjet Matrënga, Arianiti, Skurra, Blinishti, Zenebishi, Shpata etj., njohën për kryezot princin Filip të Tarentit, djalin e mbretit Karli II Anzhu. Nga ai çast trashëgimtari i fronit të Napolit mori dhe titujt zot i Mbretërisë së Arbrit dhe despot i Romanisë (Epirit). Në pranverë të vitit 1305 princi Filip i Tarentit zbarkoi me një ushtri në Durrës dhe me ndihmën e vendasve e mori qytetin. Megjithatë, ofensiva e re anzhuine u shua shumë shpejt. Marrëdhëniet e princit të Tarentit me fisnikët shqiptarë u prishën dhe po atë vit ky u kthye në Itali me synim që të vinte përsëri në pranverën e ardhshme me një ushtri më të madhe.
Megjithatë, edhe paskëtaj anzhuinët nuk mundën ta shtrijnë kontrollin e tyre përtej Durrësit. "Vasalët" e tyre shqiptarë nuk mungonin të ngrinin krye dhe të këputnin çdo lidhje me kryezotin e përtejdetit, sa herë që ky kërkonte ta ndërtonte një pushtet real në Durrës dhe në "Mbretërinë e Arbrit". Në pamundësi të realizonin synimet e tyre në Shqipëri, në vitin 1311 anzhuinët e Napolit menduan për një çast t'i ndërronin zotërimet e tyre me Sicilinë. Por titullari i kësaj të fundit, Frederiku i Aragonës, i informuar se anzhuinët nuk zotëronin një pushtet real në Durrës dhe në trevën e Arbrit, nuk e pranoi ofertën, megjithëse këto territore, siç shprehej ai, "ishin shumë të pasura dhe bujare" (que es molt noble e rich).
Në këtë mënyrë, në Durrës dhe në prapashpinën e tij vazhdoi të ruhej edhe paskëtaj një sovranitet gjithnjë e më formal i anzhuinëve. Për bashkësinë qytetare të Durrësit dhe për fisnikërinë feudale të Arbrit, mbajtja e lidhjeve me anzhuinët konsiderohej e dobishme, sidomos tani kur serbët po mësynin gjithnjë e më fort drejt jugut. Midis anzhuinëve dhe serbëve vazhdonin të ekzistonin marrëdhënie aleance, që këta të fundit hë për hë nuk donin t'i prishnin. Në fakt marrëveshja e arritur më 1308 kishte rikonfirmuar zonat e ndikimit anzhuin e serb në Shqipëri edhe për vitet e ardhshme.
Anzhuinët dhe Papati filluan t'u përgjigjen realisht ftesave të aristokracisë shqiptare për t'iu kundërvënë ofensivës serbe në dhjetëvjeçarin e dytë të shek. XIV, kur plasën hapur kundërshtitë serbo-anzhuine mbi sundimin në Shqipëri e në Dalmaci dhe kur u fik çdo shpresë e Romës lidhur me një kthim të mbretërve serbë në fenë katolike.
Aty nga viti 1318 serbët shpërthyen një ofensivë të re në Shqipëri, duke pushtuar Durrësin dhe Arbrin bashkë me Krujën. Atë kohë u krijua një koalicion antiserb i fuqive katolike, të bashkërenduara nga papati, në të cilin kishin një rol të rëndësishëm edhe shqiptarët. Në pranverën e vitit 1319 një numër fisnikësh shqiptarë nga dyert Blinishti, Jonima, Arianiti, Matrënga, Muzaka etj., nëpërmjet peshkopit të Krujës, Andreas, i bënin të ditur papa Johanit XXII se ishin gati "të ngrinin krye dhe të hidhnin tej zgjedhën e mbretit të Rashës (Serbisë)". Ata premtonin gjithashtu të braktisnin ritin ortodoks dhe të përqafonin katolicizmin, duke u ndarë edhe kishtarisht nga pushtuesit serbë.
Si rezultat i kësaj qëndrese të organizuar dhe të bashkërenduar me Papatin dhe me fuqi katolike të Evropës, si Napoli, Hungaria, Kroacia etj., serbët u bllokuan edhe për disa vjet përtej Durrësit dhe krahinës së tij, ku anzhuinët vazhduan të ushtronin një sovranitet përherë e më të vakët.
Shqipëria "bizantine" në gjysmën e parë të shek. XIV. Shkëputja nga Bizanti
Nën presionin serb dhe përballë ujdisë së krerëve shqiptarë me anzhuinët e Napolit, qysh në vitet e para të shek. XIV Perandoria Bizantine u detyrua të braktiste Durrësin, Krujën dhe territoret e tyre, duke mbajtur viset në jug të rrjedhës së lumit Shkumbin. Pushteti bizantin u ruajt pak a shumë në mënyrë të qëndrueshme në trevën që përfshinte viset e Myzeqesë, Vlorës, Beratit, Tomorricës, Këlcyrës, Skraparit, Ohrit, Korçës, Kolonjës e Kosturit. Viset poshtë Vlorës e rrjedhës së Vjosës vazhduan, kur më shumë e kur më pak, të bëjnë pjesë në Despotatin e Artës (Epirit). Territoret e fituara rishtazi në veri të tij, Perandoria Bizantine i organizoi në një njësi të veçantë politiko-administrative, Despotatin e Beratit. Qyteti buzë Osumit, përveçse qendër e rëndësishme strategjike, fitoi tani një profil të plotë edhe përsa i përket zhvillimit ekonomik. Roli i tij u rrit së tepërmi pas shkëputjes të rrugës së vjetër Egnatia nga sfera e sundimit bizantin. Berati u bë pika kulmore e arteries së re që lidhte pellgun e Ohrit me portin e Vlorës, e cila u bë porti kryesor bizantin në Adriatik. Gjatë fundit të shek. XIII dhe gjysmës së parë të shek. XIV, në Vlorë shënohet një lëvizje e pazakonshme mallrash. Kanina vazhdonte të luante edhe tani rolin e një kështjelle në mbrojtje të Vlorës. Por Kanina ishte njëherësh rezidenca e parapëlqyer për aristokracinë e krahinës si dhe qendër peshkopale, së cilës perandor Androniku II Paleologu i rikonfirmoi më 1307 të drejtat dhe privilegjet e vjetra.
Përfaqësues i drejtpërdrejtë i pushtetit bizantin në Despotatin e Beratit ishte qefaliu, që ishte para së gjithash një funksionar ushtarak. Në dokumentet e kohës ai cilësohet si "qefaliu i Beratit", por edhe "qefaliu i Vlorës". Në fakt, edhe rezidenca fikse e tij luhatej midis këtyre dy qendrave, që ishin më të rëndësishmet e despotatit. Me qëllim që qefaliu të mbahej sa më shumë nën kontroll, pushteti qendror e vuri atë nën vartësinë e një funksionari epror, i cili ushtronte pushtet të pakufizuar në despotat. Të tillë "guvernatorë të përgjithshëm" në Despotatin e Beratit dëshmohen që nga viti 1277. Ata zgjidheshin gjithmonë nga rrethi familjar i perandorit dhe mbanin tituj të lartë, si megas dukas, despot, protovestiar. Nëse këta zgjidheshin gjithmonë nga rrethi më i afërt familjar i perandorit, qefalitë ishin shpeshherë përfaqësues të aristokracisë lokale. Shqiptarë ishin, p.sh., qefaliu i parë i Beratit, me emrin Stano (1277), ose Gjon Pikerni (1314). Nivelet më të ulëta të administratës dhe të ushtrisë së despotatit përfaqësoheshin në pjesën dërrmuese nga elementi vendas. Fisnikë nga familjet Matrënga, Skurra, Muzaka, Ganxha, Frëngu etj. përmenden vazhdimisht në jetën politike të Despotatit të Beratit. Por tashmë shumë prej këtyre po e shfrytëzonin postin dhe autoritetin për të ndërtuar pushtetin e tyre të pavarur.
Despotati i Beratit fitonte një rol specifik në kuadrin e Perandorisë Bizantine të shek. XIII-XIV. Përveçse përfaqësonte "portën" e vetme bizantine drejt Perëndimit, ai formonte edhe barrierën kryesore përballë ekspansionit të Serbisë drejt jugut. Por, nga ana tjetër, Despotati i Beratit ishte edhe pikëmbështetja nga ku Perandoria Bizantine ushtronte presion mbi Despotatin fqinjë të Artës (Epirit). Ky vazhdonte të ishte, qysh nga viti 1204, një formacion i pavaruar. Despotët e tij bizantino-italianë nga familjet Engjëlli e Orsini, gjatë gjithë viteve 1270-1330 u përpoqën të ruanin pushtetin e tyre kundrejt perandorëve të Bizantit, të cilët këmbëngulnin ta quanin Despotatin si "tokë të tyre", ndërsa despotët e tij si "vasalë" të perandorëve bizantinë. Për të siguruar mbështetje ndaj presionit bizantin, despoti Niqifori I Engjëlli pranoi, më 1294, të bëhej vasal i anzhuinëve të Napolit. Më 1320, despoti tjetër, Nikolla Orsini, kërkoi t'i vinte tokat e tij nën mbrojtjen e Venedikut, duke njohur këtë për kryezot. Nga ana tjetër, despotët e dobët të Epirit nuk ishin në gjendje të mbyllnin çdo portë dhe të kërkonin ballafaqim me Bizantin. Pothuaj të gjithë ata, pas Mihalit II Engjëll (1230-1268), ishin martuar me princesha nga oborri bizantin.
Sidoqoftë kjo lojë e despotëve të Artës, për ta mbajtur mirë sa me anzhuinët e Napolit, aq edhe me perandorët e Bizantit, shpehherë rezultoi të ishte e rrezikshme. Në vitin 1303 e 1306 anzhuinët u shfaqën me ushtri nën muret e Artës për të kërkuar përmbushjen e detyrimeve që rridhnin nga vasaliteti i despotit Thoma (1296-1318). Po ashtu, në vitin 1314 ushtria dhe flota e Despotatit të Beratit, nën komandën e qefalisë Gjon Pikerni dhe protontinit të Vlorës, Gjergj Ganxha, kryen një inkursion mbi Artën nga toka e nga deti. Disa vjet më vonë, më 1308, Janina bashkë me pjesën më të madhe të Vagenetisë (Çamërisë) iu aneksua Despotatit bizantin të Beratit. Si qeveritar të këtij territori të ri bizantin, perandori Androniku II Paleolog caktoi komandantin shqiptar, Sebastin Skurra.