cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luigj Gurakuqi
Shpallja e Pavarësisë
Në qeverinë e dalë nga Kongresi i Durrësit ku përfaqësoi Shkodrën dhe Mirditën, u emërua zëvendës i dr. Turtullit në ministrinë e Arsimit të kabinetit Përmeti. Që në mbledhjen e parë të Kongresit, më 1918, L.Gurakuqi "âsht kundër që në një mbledhje kombëtare të përmenden fjalët toskë e gegë dhe të krishtenë e mysliman", kërkon që fjalë të tilla të jenë të ndaluara dhe shton se "...çështja e lirisë dhe e nderimit të feve në Shqipni duhet të zgjidhet mbas formulës: "Feja e lirë në shtet të lirë". I ngarkuar nga kjo qeveri si anëtar i delegacionit të saj në Konferencën e Paqes në Paris ku qendroi 15 muaj. Çdo shkresë e përdorur nga delegacioni u shkrua nga duart e tij e të Mustafa Merlikës.
Kongresi i Lushnjes
Me mbështetjen e hapur të klerit katolik, më 1921-1924 u zgjodh deputet i Shkodrës në Këshillin Kombëtar.
Më 5 mars 1924 u sëmur rëndë nga një grip i fortë që e mbërtheu afro një muaj në shtrat. Shtypi i dha vëmendje të veçantë, aq sa Avni Rustemi i thoshte Dom Shantojës "Opozita po pushon: Kemi Gurakuqin e sëmurë". Në përpjekjen e mesit të prillit për një kabinet koalicioni sa më të gjerë, Gurakuqit dhe Fahri Gjilanit i ofrohen dy poste në qeverinë Vërlaci, prej ku dha dorëheqjen më 14 maj.
==== Ndihmesa në debatin e zhvillimit ekonomik të Shqipërisë ====
Lëvizja e qershorit dhe ministër në kabinetin Noli
Vetëm pas një hezitimi e kundërshtimi të fortë të pohuar nga të gjithë bashkëkohësit, Gurakuqi mori pjesë në Komitetin revolucionar që çoi drejt Lëvizjes së qershorit, dhe iu caktua armatosja e kaçakëve të Nikaj-Mërturit. Në qeverinë Noli të dalur pas Lëvizjes së qershorit, u emërua ministër i Financave. Mori pjesë në Konferencën e Gjenevës krahas Nolit më 1924.
Për veprimtarinë e tij si ministër po prapë shkruajti Vinjau:
Mërgimi dhe vdekja
Pas triumfit të legalitetit shkoi në Itali. Më 7 janar 1925 përfaqësuesi sovjetik në Vienë lajmëronte zëvendëskomisarin të punëve me jashtë Litvinov, se Gurakuqi ishte dakord për bashkimin në një front opozitar me ndihmën e tyre. Çka më vonë do të ishte Konare-ja. Qeveria Noli akuzohej për grabitjen e thesarit të shtetit, por Gurakuqi ngarkoi Xhemal beg Bushatin t'i dorëzonte Shefqet Dibrës, inspektor i financave i dërguar nga qeveria e Zogut, të paprekur arkën e shtetit.
Mbrëmjen e 2 marsit 1925, në restorantin e hotelit "Cavour", Gurakuqi po darkonte me dy miq të tij dhe gruan e njërit prej tyre: Riza Dani me bashkëshorten Makbule dhe vëllai i tij Dan Hasani. Kërkoi leje prej tyre duke thënë: do t'shkoj tek Sotiri, mbâsi i kam premtue nji kukull vajzes së tij." Duke dalur nga restoranti i hotelit u pa me Balto Stamollën, i cili i zbrazi tri plumba. Në xhepat e shqyer të ish-Ministrit të financave policia italiane gjeti vetëm 350 lira. Nisi të hante një herë në ditë me të dalë refugjat.
Kuestura lajmëroi koloninë shqiptare që ceremonia nuk mund të zhvillohej në qytet, por vetëm brenda mureve të varrezës. Drejt Barit rendën refugjatë shqiptarë prej gjithkah. U mbajtën fjalime prej bashkëshortes së Sotir Gjikës, zonjës Lilli Quarta, Ll. Fundos, B. Valterit etj. Miku i tij, Hasan Prishtina, mbi varrin e tij do të shprehej: "Flej i qetë Gurakuq, shpagen tânde do ta marrim me përparimin e Shqipniës."
Riatdhesimi
Në çastet e përgatitjes së varrimit, miku i afërt i Gurakuqit, Gjon Kamsi ruajti veshjen me të cilën ishte veshur kur u vra. Më 27 nëntor 1957 qeveria komuniste që në dukje mbështeste Lëvizjen e Qershorit, solli në Shkodër eshtrat e tij të cilat u rivarrosën te varrezat e dëshmorëve. Regjimi komunist i dha titullin Hero i Popullit.
Veprat
parapamje|Abetare nga Gurakuqi (Lek Gruda), Bukuresht, 1906 I përpirë nga fryma e Lidhjes së Prizrenit dhe idetë nacionaliste vjershën e parë e ka shkruar 13 vjeç. Nis shkrimet me pseudonimet Marosh Ujka, Jakin Shkodra, Lek Gruda, Pjetri dhe Pali, Hamidi. Me veprën Vargënimi n'gjuhë shqype me nji fjalorth shqyp-frengjisht n'marim botuar në Napoli më 1906, bëri të parën përpjekje të suksesshme për kodifikimin e metrikës së poezisë shqiptare. Po atë vit botoi në Bukuresht librin Abetar i vogël shqyp mas abevet t'Bashkimit e t'Stambollit me tregime n'dy dhialektet e në Napoli Fjalorth Shqyp-Frengjisht e Frengjisht-Shqyp i fjalëve të reja etj.
Sa i përket vokacionit të tij të gjuhës shqipe, Atë Justin Rrota «gjuhën shqype e njofti mâ mirë e mâ këthelltë se çdo shqyptár». I dha shkollës shqipe, si autor e bashkautor, 8 tekste mësimore me një vëllim prej 738 faqesh. Ka merita të shquara në zhvillimin e gjuhës letrare shqipe, në përpunimin e gjuhës letrare dhe në njësimin e shqipes së shkruar, në stabilizimin e drejtshkrimit, në pasurimin e fjalorit, në çështjet e leksikologjisë, terminologjisë e të gramatologjisë. Gurakuqi është tekstologu më i shquar shqiptar i fillimit të shekullit tone. Parashtroi në parlamentin shqiptar ide dhe mendime për politikën arsimore dhe rrugën që duhet të ndiqte shkolla shqiptare.
Sipas një shkrimi përkujtimor nga Harapi, interesat kulturore të Gurakuqit shtriheshin nga kultura klasike romake e latine, historia e vendit dhe ajo botërore, arkeologjinë, shkencat ekonomike e financiare, trashëgiminë pedagogjike kombëtare dhe europiane.Zotëronte latinishten, italishten, turqishten dhe frëngjishten, njihte greqishten e gjermanishten, ka të ngjarë edhe anglishten dhe kishte një kujtesë të çuditshme.
Është ndër hartuesit kryesorë të programit arsimor e kulturor të levizjes kombëtare për autonomi, liri e pavarësi. Në këtë kuadër ai ishte njohësi dhe propaganduesi më i mirë i traditave të popullit tonë, i traditave kulturore e patriotike, i traditës gojore e shkrimore dhe i psikologjisë së popullit shqiptar.
Si krijues Gurakuqi pati marrëdhënie të shkëlqyera me elitën intelektuale të vendit. Disa nga veprat e krijimet e veta Gurakuqi ia kushtoi Gjergj Fishtës, Prenk Doçit, Hilë Mosit e Mati Logorecit. Por edhe Gurakuqit i drejtohen mjaft dedikime e përkushtime nga Filip Shiroka, Hilë Mosi vazhdon ta quajë bylbyl në tingëllimin që i kushton, "S'kndôn bylbyli". Gjergj Fishta i dedikon atij vepren "Pika e voeset".
Trashëgimia
Me Konicën nuk shkonte mirë që në kohën e Kongresit të Durrësit, gjë të cilën ia fali as pas vrasjes së Gurakuqit, duke shkruar më 12 nentor 1925 “Luigj Gurakuqi ishte njeri pa patriotizëm dhe pa ndërgjegje, armik i bashkimit kombëtar dhe i kuptimit modern të shtetit, intrigant, prapanik dhe i errët”.
Miqtë e tij do ta kujtonin në mënyra të veçanta, Noli do t'i kushtonte poezinë elegjiake me titull "Syrgjyn vdekur", ndoshta më e ndjera ndër poezitë shqiptare. Në publicistikë kanë shkruajtur për të P. Harapi, P. Shllaku, S. Vinjau, F. Fishta e Dom L. Shantoja.
Miku i tij, piktori dhe fotografi Kel Kodheli, i kushtoi një kompozim në vaj mbi karton, në përmasat 55 me 78 cm, që ka fiksuar kthimin në Shkodër të Gurakuqit pas shpalljes së kushtetutës osmane me 2 korrik 1908. Pas zbarkimit te moloja e qytetit, anës pajtonit, të cilit në çast turma që shtyhej t'i dilte para, ia ka shmprehur kalin, për të tërhequr vetë shtagat e për të çuar Luigjin gjer në Milet-bahçe. Piktura u ekspozua në shtëpinë e Gurakuqve kur shndërrua në shtëpi muze më 19 shkurt 1964.
Anastas Kostandini
Anastas Kostandini, i mbiquajtur Taso, është një piktor, mozaist, vizatues, grafist, ilustrator i mirënjohur shqiptar, lindur në 29 korrik 1954 në Pogradec.
Në 1978 diplomohet në Akademinë e Arteve të bukura në Tiranë për art monumental. Eshtë një nga bashkë autorët e mozaikut "Shqipëria", në fasadën e Muzeut kombëtar historik në Tiranë, përfunduar në 1981.
parapamje
Barkanesh
Barkanesh është një fshat në Bashkinë Krujë në Rrethin e Krujës të Shqipërisë.
Valsi i hënës
Valsi i hënës Autori: Teodor Laço. Botuesi: Toena. Faqet e librit 380.
Në këtë vëllim janë përmbledhur krijime të shkruara që në hapat e parë të autorit e deri në ditët tona. Një hark kohor, ku mjeshtëria e tregimtarit, në vazhdën e traditës më të mirë të letërsisë shqipe, vjen përherë duke u bërë më solide, më e pasur dhe më origjinale stilistikisht. Në këto tregime edhe tiparet më njerëzore, marrin formën e një simbolike që flet shumë, duke u bërë zëdhënëse, jo vetëm e një periudhe, por edhe e një të vërtete të madhe shoqërore e shpirtërore, që i kapërcen kohët.
Sumeri
parapamje|250px|Qytete të rëndësishme mesopotame. Sumer (/ suːmər /, në gjuhën sumere: kig̃ir, shkruar: 𒆠𒂗𒄀 ki-en-gi dhe 𒆠𒂗𒂠 ki-en-ĝir15, nga ki = tokë, en = zot/ëri, gir = i ditur, i qytetëruar, d.m.th. "toka e zotërinjve të qytetëruar") është qytetërimi më i hershëm i njohur në rajonin historik të Mesopotamisë jugore, Iraku jugor i sotëm, gjatë epokave Kaloriku dhe Bronzit të Hershëm dhe një nga qytetërimet e para në botë së bashku me Egjiptin e Lashtë dhe Luginën e Indus-it. Duke jetuar përgjatë luginave të Tigërit dhe Eufratit, fermerët sumerianë ishin në gjendje të rritnin një bollëk drithi dhe kultura të tjera, teprica e të cilave u mundësoi atyre të vendoseshin në një vend. Protokollimi prehistorik daton para 3000 para Krishtit. Tekstet më të hershme, nga c. 3300 pes, vijnë nga qytetet e Uruk dhe Jemdet Nasr; shkrimi i hershëm kuneiform doli rreth vitit 3000 pes. Historianët modernë kanë sugjeruar se Sumeri ishte i pari i vendosur në mënyrë të përhershme në mes të shek. 5500 dhe 4000 para Krishtit nga një popull i Azisë Perëndimore që foli gjuhën sumeriane (duke treguar emrat e qyteteve, lumenjve, profesioneve bazë, etj., Si dëshmi), një izolim gjuhë agglutinative. Këta njerëz parahistorikë tani quhen "proto-Eufratanët" ose "Ubaidët" dhe janë teorizuar të kenë evoluar nga kultura Samarra e Mesopotamisë veriore. Ubaidët, megjithëse nuk përmenden kurrë nga vetë Sumerët, supozohen nga studiuesit e ditëve të sotme që të jenë forca e parë civilizuese në Sumer. Ata i kulluan kënetat për bujqësinë, tregtinë e zhvilluar dhe industritë e themeluara, përfshirë gërshetimin, punimet prej lëkure, punimet metalike, muratët dhe qeramikat.
Disa studiues kundërshtojnë idenë e një gjuhe Proto-Eufratane ose një gjuhe substrate; ata mendojnë se gjuha sumere fillimisht mund të jetë ajo e popullsisë së gjuetisë dhe peshkimit që jetonte në bregdetin dhe në rajonin litoral të Arabisë Lindore dhe ishte pjesë e kulturës bifurke arabe. Të dhënat e besueshme historike fillojnë shumë më vonë; nuk ka asnjë në Sumer të asnjë lloji që ka qenë i datuar para Enmebaragesit (shekulli i 26-të pes). Juris Zarins beson se Sumerët jetonin përgjatë bregdetit të Arabisë Lindore, rajonin e sotëm Persik të Gjirit, përpara se të përmbyteshin në fund të periudhës së akullnajës.
Historia
Sumeri do të jetë qytetërimi i parë në Mesopotami jugore. Qytetet e tij (Eridu, Kish, Lagash, Nipur, Ur dhe Uruk) ndodheshin pranë lumit Eufrat. Qytetërimi sumerian lulëzonte në mijëvjeçarin e tretë. Tekstet me të vjetra datohen nga 3100, Ka paralele të qarta ndërmjet literaturës sumeriane dhe lëndës biblike në librin e Zanafillës 1-11. Me kalimin e kohës, gjuha sumeriane (e cila është unike) vdiq, por përjetoi vetëm si gjuhë sakrale. Para se Abrahami të largohej nga Sumeri, amorasit kishin pushtuar vendin.
Prejardhja e sumerëve
Prejardhja e sumerëve është e panjohur, por një gjë është e sigurt, qe ata nuk bëjnë pjese ne familjen semitike. Mendohet qe sumeret te kenë ardhur nga lindja e Indisë ose Iranit të lashte dhe se ata ishin pushtues. Gjetjet arkeologjike dëshmojnë një vazhdimësi te pandërprere kulturore te sumereve, qe nga koha e ubaidëve (5200-4500 p.e.s.) në ngulime te Mesopotamisë se jugut.
Sumeret qe u nguluan ne pjesën pjellore te Eufratit dhe Tigrit filluan te merren me bujqësi dhe përsosnin sistemin e ujitjes se tokës.
Montesa, Valencia
Montesa, Valencia është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Costera, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Montesa, Valencia ka 1425 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 48.1 km2.
Sumeri
Zhdukja e qytetërimit sumer
Sumerët u zhdukën (pra, humbën identitetin e tyre kombëtar ose u përvetësuan) nga pushtimi i trojeve të tyre nga amoritët. Ngritja e Babilonisë, në mijëvjeçarin e 3 p.e.s. shënon përfundimisht zhdukjen e qytetërimit sumer.
Teknologjia
Sumerët që në vitin 2500 p.e.s. kishin gjetur metodën e përfitimit të Sapunit. Metodë e cila edhe në ditët tona gjen zbatim.
Fräschels
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Ansambli Kombëtar i Këngëve dhe Valleve "Shota"
Ansambli Kombëtar i Këngëve dhe Valleve "Shota", i njohur shkurt si Ansambli "Shota" ose AKKV "Shota", me qendër në Prishtinë është përfaqësues i folklorit të Kosoves në arenën e folklorit ndërkombëtar.
Oegstgeest
Oegstgeest është një komunë në provincën Hollanda e Jugut në Holandë me sipërfaqe 7.75 km² dhe popullsi 22622 banorë. Oegstgeest është kryeqendra e komunës.
Kantoni Saint-Pierre-d'Irube
Kantoni Saint-Pierre-d'Irube (frëngjisht: Canton de Saint-Pierre-d'Irube) është një kanton në departamentin Pyrénées-Atlantiques, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Pierre-d'Irube. Ka sipërfaqe 71km2 dhe popullsi 15433 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Pierre-d'Irube aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Edith González
Edith González  lindur më 10 dhjetor 1964 në Monterrey, Meksika. Është një aktore meksikane.
Bujar Arizi
Bujar Arizi piktor shqiptar, jeton dhe punon në Greqi.
Orllani
Orllan është një vendbanim në komunën e Besianës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Gallab.
Shoqëria Kulturo Artistike Hajdar Dushi
Shoqëria Kulturo Artistike Hajdar Dushi me qendër në Gjakovë, ishte përfaqësuese e muzikës folkloristike dhe asaj te lehte te regjionit te Gjakovës.
Edith González
Ajo është e gjate 1.67 m. Nderpret rolin e saj Marisa ne Mujer de Madera sepse ishte shtatzene. Ne 17 gusht 2004 lind vajzen e saj Costanza, qe e ka me politikanin meksikan Santiago Creel. Ajo ka luajtur qe e vogel, dhe ne shume telenovela, por ajo qe e beri shume te famshme ka qene "Corazon Salvaje" (sq. Zemer e eger) (1993).
Brugg
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Gela
Gela (72.384 banore) është një qytet në jug të Italisë, Sicili. Kjo ishte një koloni greke, e themeluar në vitin 689 para Krishtit nga njerëz të cilët erdhën nga ishulli i Rodosit dhe Kretë. Ajo u shkatërrua në 282 para Krishtit nga Mamertines, një ushtri e ushtarëve mercenarë në shërbim të Sirakuzë.
Galmiz
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës. thumb|majtas|250px|Galmiz
Brret
Brret është një fshat në Bashkinë Krujë në Rrethin e Krujës të Shqipërisë.
Muzeu i Pullës Shqiptare
Muzeu i Pullës Shqiptare Ndodhet në Tiranë në rrugën “Reshit Çollaku” mbas Drejtorisë së Postë – Telekomunikacioneve, në varësine e të cilës ndodhet. Muzeu është ngritur në kuadër të 90 – vjetorit të krijimit të pullës së parë shqiptare në maj 1913. Në këtë muze ruhet kjo pullë si dhe pjesë nga koleksionet e 2.850 lloje pullash të emetuara në Shqipëri prej 600 serive të ndryshme. Këtu gjendet edhe pulla e parë e shtypur në Shqipëri në vitin 1957.
Rruga e Dibrës ose Brodway
Rruga e Dibrës ose Brodway tregime të zgjedhura, Autori: Kostandin Dhamo. Botuesi: Toena. Faqet e librit 192.
Në euromaxin e letërsisë shqipe, përmbledhja me tregimet "Rruga e Dibrës" ose Broadway e shkrimtarit Konstandin Dhamo, përbën pavijonin narrativ me shqiptare; me personazhe e mjedise shqiptare të djeshme e prezente, me ide e filozofi të kohës.
Amir Hoxha
Amir Hoxha është këngëtarë italian, kushëriri i Ana Oxes. Ka origjine shqiptare, tani jeton dhe punon në Itali. Lindi në 14 prill 1974 në Tiranë. Ai ka hyrë me sukses në tregun italian, me një CD të ri me titullin "Una cosa da poco".
Rruga e Dibrës ose Brodway
Dhamo tregon, por nuk përpiqet të ndikojë me dhunë në veprimet, bëmat, mendimet, shijet, bindjet e personazheve apo të lexuesit; nuk e imponon lexuesin që të pranojë idetë, shijet, bindjet, qëndrimet e veta ndaj botës, jetës.
Ai e lë të lirë lexuesin që të ndalet aty ku i pëlqen, të dëgjojë ato që i duken më domethënëse e kumbuese, të aprovojë e disaprovojë, të kalojë me indiferentizëm zonat që atij i duken me pak interes. Dhamo gjithçka e jep reale, natyrshëm. Ai nuk ndreq me artin e tij, por emancipon, iluminon, të ndriçon rrugën, nuk të pajis me këmbë.
Salomé
Salomé ishte telenovelë mesikane të vitit me Edith González si protagonistja Salomé. Në Kosovë u transmetua kjo telenovelë në RTV21, ndersa ne Shqipëri nga Vizion+.
Hekuran Miraka
Hekuran Miraka, u lind më 17 tetor 1966 në Gramsh. Është diplomuar për Gjuhë-Letërsi në Elbasan në vitin 1989. Fillon punën mësues në shkollat e qytetit të Gramshit. Anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Anëtar i Klubit të Shkrimtarëve Shqiptarë në Botë “Drita”. Jeton familjarisht në New York të SHBA.
Ka botuar këta libra:
“Pëllumbat e egër”-Poezi.
“Helena është nga Sulova”-Poezi. “Sulti për vete dhe të tjerët”-studime.
“Fronti pa emër”-Novelë.
“Lirika”-Poezi.
Leidi Shqiponja
Leidi Shqiponja, është lindur më 20. 06. 1962 në Gramësh. Diplomuar për gjuhë-letërsi shqipe në Universitetin e Tiranës në vitin 1985. Ka punuar mësuese për 12 vjet në shkollën 9 vjeçare “Rilindja » në Gramsh dhe që nga viti 1998 punoi drejtoreshë e Qendrës Kulturore, po në këtë qytet. Është marrë me krijimtari letrare që në moshë të vogël. Shkruan vazhdimisht shkrime për sektorin e kulturës në gazetën lokale të Gramshit etj. Ka marrë pjesë disa herë me tekste këngësh në Festivalin Kombëtar të këngës në RTSH. Ka shkruar mbi 100 tekste këngësh për fëmijë dhe për të rritur.
Ka botuar librat me poezi:
“Qiejt kundrejt”,
“Ku janë engjëjt?”
“Bisedë me diellin” (vjersha për fëmijë)
“Kërcimi i zambakëve” (haik)
Picrragë
Picrragë është një fshat në Bashkinë Krujë në Rrethin e Krujës të Shqipërisë.
Kantoni Châlons-en-Champagne-2
Kantoni Châlons-en-Champagne-2 (frëngjisht: Canton de Châlons-en-Champagne-2) është një kanton në departamentin Marne, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Châlons-en-Champagne. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Châlons-en-Champagne-2 aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Torino
Torino është një qytet italian me reth 883.000 banorë (2017), kryeqendër e Provincës së Torinos dhe e rajonit Piemonte. Qyteti mbulon një sipërfaqe prej 130,34 kilometra katrorë, zona urbane e cila përfshin qytetet pranë kryeqendrës shtrihet në 1127 km², duke krijuar kështu një zonë të vërtetë metropolitane, prej 1.700.000 banorësh. Qyteti i katërt italian për nga popullsia pas Romës, Milanos dhe Napolit, qyteti është qendra e tretë ekonomike e vendit dhe qyteti i tretë më i madh i vendit për nga sipërfaqja. Kryeqyteti i parë i Italisë 1861-1865, është qendra kryesore akademike, e kulturës, turizmit dhe shkencës në vend. Është kryeqyteti i industrisë italiane të makinave, dhe një qendër e rëndësishme botimesh, e telekomunikacionit, filmit, verës, ushqimit, projektimit dhe sportit.
Periudha e Lashtë
Ka të dhëna të vendbanimeve në zonën e Torinos, që nga shekulli i tretë, që i referohen një apo më shumë fshatrave të një popullsie Celto-Liguriane të njohur me emrin e Taurini që zotëronte gjithashtu luginat e Suza dhe Lanzo. Sipas disa burimeve, një nga këto vendbanime (Taurasia) do të pengonte Marshimin e Hannibalit në sulmin e tij në Romë, përmes Alpeve, duke rezistuar për tri ditë.
Origjina e qytetit ende mund të ndiqet në fortesat e ndërtuara gjatë Luftrave galike të Jul Çezarit. Në vitin 28 para Krishtit është ndërtuar si një koloni nën emrin e Julia Augusta Taurinorum, prej nga do të vinte më vonë emri i sotëm: Torino. Në 312, në vazhdimësi të pushtetit perandorak, u zhvillua jo shumë larg Beteja e Torinos midis trupave të Maxentius dhe atyre të Konstandinit i cili më pas doli fitues.
Rrëfim vetmie
Rrëfim vetmie tregime të zgjedhura, Autori: Mihal Hanxhari. Botuesi: Toena. Faqet e librit 196.
Torino
Periudha Mesjetare
Pas rënies së Perandorisë Romake Torinua ra nën kontrollin e ostrogotëve, të lombardëve dhe të frankëve të Karlit të Madh.
Montitxelvo
Montitxelvo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vall d'Albaida, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Montitxelvo ka 626 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 8.2 km2.
Torino
Periudha Mesjetare
Në vitin 940 u themelua Marka e Torinos, e kontrolluar nga e ashtuquajtura dinastia e Arduinikës që, nëpërmjet martesës së Adelaides së Suzës, dhe Odo, të birit të Umberto Biancamanos (themelues i Shtëpisë së Savojës), e solli qytetin nën ndikimin e Dinastisë së Savojës.
Pas ngjarjeve të ndryshme, që do të ndodhnin në shekujt e mëvonshëm edhe pas zgjedhjes së qytetit një qytet i lirë, Torino u përfshi më në fund në zotërimet e Savojës.
Periudha Pasmesjetare
Në 1559, pas Paqes së Cateau-Cambresis, qyteti u bë kryeqytet i Dukatit të Savojës, dhe u pajis me mure moderne dhe një fortesë pesëkëndëshe.
Gjatë shekullit të shtatëmbëdhjetë qyteti u zgjerua me pushtimin nga Dukati të Astit, Monferratos dhe një dalje në det, duke dalë nga perimetri i mureve romake.
Në 1706 erdhi Rrethimi i Torinos nga trupat franko-spanjolle. Qyteti dhe ushtria Piemonteze rezistuan dhe e kundërshtuan rrethimin për njëqind e shtatëmbëdhjetë ditë.
Në 1713 dukët e Savojës morën titullin e mbretit, më parë Sicilia dhe pastaj Sardenjë. Torino u bë kryeqyteti de facto e mbretërisë me pak më shumë se gjashtëmbëdhjetë mijë banorë.
Periudha Bashkëkohore
Kongresi i Vienës dhe Restaurimit dha Piemontes Xhenovën dhe gjithë Ligurian (atëherë Republika e Xhenovës), duke hedhur kështu, edhe pse pa qëllim, bazat e procesit që do të çonte në pak më shumë se pesëdhjetë vjet në bashkimin e Italisë. Torino ishte kryeqyteti i parë i shtetit të ri të bashkuar nga 1861 në 1865, pastaj kryeqytet u bë Firence dhe, që nga viti 1870, Roma.
Hyrja në luftë në Luftën e I Botërore (1915-1918) shënoi keqësimin e jetesës së njerëzve. Në 1919-20 u shfaqën konflikte të mprehta sociale (i ashtuquajturi Biennio Rosso (Dyvjeçari i Kuq)), i nxitur nga një rritje të mprehtë e çmimeve. Shumë fabrika, kryesisht FIAT, u pushtuan nga punëtorët të cilët vazhduan, në disa raste, prodhimin vetë.
Në vitin 1922, me Marshimin mbi Romë, Fashizmi erdhi në pushtet. Kjo periudhë u karakterizua nga sulme të shumta skuadriste kundër kundërshtarëve politikë. Në qytet ngjarja famëkeqe, e njohur si masakra e Torinos, që filloi më 18 dhjetor 1922 dhe shkaktoi vdekjen e 11 anti-fashistëve dhe djegin e Dhomës së punës së qytetit, u organizua nga fashistët të udhëhequr nga Piero Brandimarte.
Pas hyrjes në luftë të Italisë në 10 qershor 1940, Torino, duke qënë qendër industriale krzesore, u bombardua disa herë nga Aleatët. Sulmi i parë u zhvillua më 11 qershor 1940, i fundit në vitin 1945 dhe intensiteti maksimal u arrit në vitin 1943) . Në vitin 1943 në Torino filloi vala e sulmeve në industritë e mëdha që përfshinin pothuajse tërë Italinë veriore, dhe shënoi rifillimin e lëvizjes anti-fashist. Pas 8 shtatorit, Torino u pushtua nga trupat naziste dhe republikine që kryen masakra të shumta, ekzekutime dhe dëbime. Gjithashtu në qytet ishin aktivë edhe grupe partizane dhe grupe të veprimit patriotik.
Më 25 prill 1945 Komiteti i Çlirimit Kombëtar shpalli urdhërin e kryengritjes së përgjithshme, si dhe së bashku me partizanët mori kontrollin e qytetit duke i dhënë fund pushtimit nazist. Disa ditë më vonë, më 3 maj, erdhë edhe trupat e parë aleate.
Pas Luftës së Dytë Botërore Torino ishte simbol i rritjes ekonomike të Italisë, dhe tërhoqi qindra mijëra emigrantë nga pjesa jugore e Italisë për shkak të kërkesave për fuqi punëtore në uzinat e automobilave (rreth gjysmë milioni në njëzet vjet nga 1951 në 1971). Në vitin 1974 popullsia e qytetit arriti 1.2 milionë banorë. Numri i emigrantëve ishte aq i madh sa që kryetari i atëhershëm i bashkisë Diego Novelli e quajti Torinon "qyteti i tretë më i madh në jug të Italisë, pas Napolit dhe Palermos për nga popullsia."
Në shkurt të vitit 2006 qyteti priti Lojrat XX Olimpike Dimërore. Me atë rast, u përurua metroja e parë në Torino.
Gempenach
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës. thumb|left|250px|Gempenach
Diga Atatürk
parapamje|Diga Atatürk Diga Atatürk (turqisht: Atatürk Barajı), fillimisht Diga Karababa, është diga e tretë më e madhe në botë dhe është një digë e zonës e mbushur me shkëmbinj me një bërthamë qendrore në lumin Eufrat në kufi me Provincën Adıyaman dhe Provincën Şanlıurfa në Rajonin e Anadollit Juglindor të Turqisë.
E ndërtuar si për të prodhuar energji elektrike ashtu edhe për të vaditur fushat në rajon, ai u riemërua për nder të Mustafa Kemal Atatürk (1881–1938), themeluesit të Republikës Turke. Ndërtimi filloi në vitin 1983 dhe përfundoi në vitin 1990. Diga dhe hidrocentrali, që hynë në shërbim pas përfundimit të mbushjes së rezervuarit në vitin 1992, operohen nga Punimet Hidraulike Shtetërore (DSİ). Rezervuari i krijuar pas digës, i quajtur Rezervuari Atatürk (turqisht: Atatürk Baraj Gölü), është i treti më i madhi në Turqi.
Brampton (Kanada)
Brampton është një qytet në Komuna rajonale Peel, provinca Ontario, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 266.71 km² dhe popullsi 433806 banorë.
Diga Atatürk
Diga ndodhet 23 km në veriperëndim të Bozova, Provinca Şanlıurfa, në rrugën shtetërore D-875 nga Bozova në Adıyaman. Pjesa qendrore e 22 digave në Eufrat dhe Tigris, të cilat përbëjnë projektin e integruar, shumë-sektorial, të Anadollit Juglindor. Diga Atatürk, një nga pesë digat operative në Eufrat që nga viti 2008, u parapri nga digat Keban dhe Karakaya në rrjedhën e sipërme dhe pasuan nga digat Birecik dhe Karkamış në rrjedhën e poshtme. Dy diga të tjera në lumë janë në ndërtim e sipër.
Argjinatura e digës është 169 m e lartë dhe 1,820 m e gjatë. Hidrocentrali (HEPP) ka një fuqi totale të instaluar prej 2,400 MW dhe prodhon 8,900 GW·h energji elektrike në vit. Kostoja totale e projektit të digës ishte rreth US$1,250,000,000.
Diga u përshkrua në anën e pasme të kartëmonedhave turke një milion lira të viteve 1995-2005 dhe të kartëmonedhës së re 1 lire të viteve 2005-2009.
Oirschot
Oirschot është një komunë në provincën Brabanta Veriore në Holandë me sipërfaqe 102.85 km² dhe popullsi 17749 banorë. Oirschot është kryeqendra e komunës.
Historia e matematikës shqiptare
Histori e shkurtër e matematikës shqiptare
Në këtë listë kriteret e përzgjedhjes janë : 'Paraqitja e punës së tyre në MathSciNet ose Zentralblatt MATH' . Këto janë organe të Shoqatës së Matematikanëve Amerikanë dhe Shoqatës së Matematikanëve Evropianë. Këto shoqata kanë "Mathematical Reviews servers" ku komentohet mbi çdo artikull ose libër që botohet në matematikë.
Silvana Qose
Silvana Qose e nis jetën më 25. 02. 1980 në Kuçovë. Ka mbaruar shkollën e mesme në vitin 1998. Ka mbaruar Universitetin A. Xhuvani dega gjuhë-letërsi në Elbasan. Ka punuar si Gazetare pranë “Kuçova Tv” për gati dy vjet. Ka ushtruar profesionin e mësueses në rrethinat e qytetit të Kuçovës. Ka qenë ANIMATORJA e parë e së pares QENDËR RINORE që është hapur në Kuçovë. Më pas ka punuar, për dy vjet, si përgjegjëse e Bibliotekës së Qendrës Kulturore Kuçovë, sot me emrin "FENIKS". Ka qenë prezantuese e të gjitha veprimtarive që ka organizuar kjo qendër per dy vjet rresht. Ka mbaruar dhe shkollën 2-vjeçare për "BIBLIOTEKONOMI" pranë Bibliotekës Kombëtare-Tiranë, në vitet 2004-2006. Në vitin 1999 ka qenë për një periudhë të shkurtër, korrespondente e Gazetës "SHEKULLI" për Kuçovën.
Ka botuar:
Historia e matematikës shqiptare
Histori e shkurtër e matematikës shqiptare
Në listë përveç se matematikanë kas edhe persona puna kryesore e të cilëve është statistika ose informatika. Ata janë përfshirë në këtë listë sepse puna e tyre është e lidhur me matematikën.
Silvana Qose
“Magjia e gënjeshtërt e jetës”-Novelë, 1999.
“Aromë hidhërimi”-Roman, 2002.
Historia e matematikës shqiptare
Histori e shkurtër e matematikës shqiptare
Më së fundi nga kjo listë është e qartë gjendja e dhimbshme e matematikes shqiptare. Duke marrë gjithë pjesëtarët e kësaj liste sëbashku, përsëri ne do formonim vetëm një departament të dobët matematike. Le të shpresojmë se brezi që vjen pas nesh do t’a shpjerë matematikën shqiptare atje ku e meriton.
Lidhje të jashtme
গণিত
Kantoni Sompuis
Kantoni Sompuis (frëngjisht: Canton de Sompuis) është një kanton në departamentin Marne, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Sompuis. Ka sipërfaqe 309.89km2 dhe popullsi 2155 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Sompuis aktualisht përbëhet nga 13 komuna.
Liqenet e Kosovës
thumb|220px|Liqenet e Kosovës Liqenet e Kosovës luajnë një rol shumë të madh për popullin kosovar. Këtu vlen të përmendet rëndësia e tyre si ujësjellës, freskimin, peshkimi dhe relaksimin e njerëzve gjatë stinëve të ngrohta. Disa prej tyre janë liqene artificiale dhe disa janë liqene natyrorë.
Bruto prodhimi vendor për kokë banori
Bruto prodhimi vendor për kokë banori / shkurt: BPV për kokë banori është një indikator ekonomik i cili tregon vlerën e Bruto prodhimit vendor pjesëtuar me numrin e banorëve të një ekonomie.
Greng
Greng është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Arrameras
Arrameras është një fshat në Bashkinë Fushë-Krujë në Rrethin e Krujës të Shqipërisë.
Skupica (Sul)
Skupicë (greqisht: Άγιος Γεώργιος/Áyios Yeóryios) është fshat në qarkun i Çamërisë, Greqi. Përpara vitit 1955, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Σκουπίτσα/Skoupítsa.
Gjeografia
Nga veriu Skupica kufizohet me Njihorin, nga jugu me Grykën, nga lindja me Selanin dhe nga perëndimi me Kolishtatin e Shëmrizën.
Toponimet të fshatit Skupicë:(Para Luftës së Dytë Botërore)
Demografia
Familjet në fshatin Skupicë:(Para Luftës së Dytë Botërore)
Arifërit, Brahenj, Kushenj (të ardhur nga Kurtesi), Selimenj, Sulejmanenj.
Njeriu jeshil
Njeriu jeshil tregime të zgjedhura, Autori: Moikom Zeqo. Botuesi: Toena. Faqet e librit 252.
Pas 40 vjetëve krijimtarie shumëformëshe, cilësore dhe të pandërprerë, poeti, shkrimtari dhe studiuesi i njohur Moikom Zeqo shfaqet me përmbledhjen e tregimeve të zgjedhura, që në llojin e vet është unike në prozën moderne shqipe, sidomos të dekadës së fundit.
Mjeshtër i vërtetë, kapricoz i rrëfimit dhe i përshkrimeve me një gjuhë ritmike, që rrjedh lirshëm, pa pengesa artificiale, si një ujëvarë e vrullshme. Zeqo modelon botën e tij, të shpalosur me ambicie dhe humanizëm. Subjektet e tij janë reale dhe trancedentale, janë tregime të shpirtit, përrallore, ekzistenciale dhe mistike. Ky libër pasuron dukshëm opusin e prozës së shkurtër.
Kuzhina rome
Kuzhina rome, e quajtur ndonjëherë me tallje "ushqim cigan", është kuzhina e popullit etnik rom. Nuk ka një "kuzhinë rome" specifike; ndryshon dhe ndikohet nga vendet përkatëse ku ata kanë jetuar shpesh prej shekujsh. Prandaj, është i ndikuar nga kuzhina evropiane edhe pse populli rom e ka origjinën nga India. Gatimi i tyre përfshin ndikime indiane dhe të Azisë Jugore, por është gjithashtu shumë e ngjashme me kuzhinën hungareze, hebraike, kuzhinën e Evropës Lindore dhe kuzhinën rumune. Kuzhina e popullit rom mysliman është gjithashtu e ndikuar nga kuzhina ballkanike dhe ajo turke.
Vështrim i përgjithshëm
parapamje| [[Fatányéros|Cigánypecsenye]] Pjatat rome zakonisht bëhen të nxehta dhe pikante me përdorimin e erëzave, të tilla si paprika, hudhra dhe specat zile. Patatet janë gjithashtu një element kryesor në dietën e tyre. Një ëmbëlsirë tradicionale rome është pirogo. Receta përbëhet nga vezë, rrush të thatë, arra, ananas, sheqer, gjalpë, petë me vezë dhe gjizë. Një tjetër pjatë tradicionale e gatuar nga romët është sarma, salmaja ose sodmay, e cila bëhet nga lakra e mbushur me mish dhe oriz. Romët konsumojnë gatime të përbëra nga speca të mbushura, veçanërisht në festa dhe raste të veçanta. Romët gatuajnë gjithashtu pufe (të bëra nga mielli i skuqur), xaritsa (bukë misri i skuqur), bogacha (bukë e pjekur) dhe xaimoko (një vakt i përbërë nga mish lepuri). Ata i shërbejnë ushqimet e tyre me kafa (kafe) dhe chao (çaj) me sheqer dhe qumësht ose limon. Në Maribor, Slloveni, ekziston një restorant rom i quajtur Romani Kafenava. Disa romë shëtitës evropianë gatuajnë iriq të zier.
Kantoni Accous
Kantoni Accous (frëngjisht: Canton d'Accous) është një kanton në departamentin Pyrénées-Atlantiques, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Accous. Ka sipërfaqe 489km2 dhe popullsi 2749 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Accous aktualisht përbëhet nga 13 komuna.
Purgatori
thumb|200px|Ilustrim per [[Komedia hyjnore|Purgatorin e Dantes nga Gustav Dor.]] Purgatori (nga lat. purgatorium = pastrim) sipas doktrinës së kishës katolike, është një gjendje e nevojshme por e dhimbshme e pastrimit nëpër të cilin duhet të kalojnë ata shpirtëra të njerzve të vdekur, që megjithse janë në "Hirin e Perëndisë në çastin e vdekjes, nuk janë plotësisht të pastër, por atyre u është siguruar shpëtimi i amshuar dhe hyrja në parajsë pas pastrimit. Ata duhet të vuajnë për të shpërblyer Drejtësinë Hyjnore, që të hyjnë në parajsë dhe shijojnë praninë e fytyrës së Perëndisë.
Purgatori nuk është një ndëshkim hyjnor mizor: përkundrazi, ai është frut i dashurisë së pafundme të Perëndisë. Në purgator vuajtja qëndron në atë, që i vdekuri në të vërtetë e ndjen praninë dhe dashurinë e përkryer të Perëndisë, por për shkak të mëkateve të tij nuk ndihet i denjë për këtë dashuri. Pikërisht kjo shkakton dhimbjen e madhe - shpirti pastrohet nga faji i tij i fundit nëpërmjet pendesës së tij. Në fakt, në teologjinë katolike, një shpirt i papërsosur nuk do të mundte të qëndronte përballë Perëndisë pa vuajtur pamasë për mjerimin e vet, prandaj purgatori është një gjendje e domosdoshme në lumninë e shpirtërave mëkatare, edhe pse ndodhen në hirin hyjnor.
Mesha apo lutjet e të gjallëve, veçanërisht në kohën e përkujtimit të të vdekurit, ndihmojnë që kjo kohë të shkurtohet.
Shtjefën Gjeçovi
Shtjefën Gjeçovi, lindur Hilë Gjeçovi (Janjevë, 3 tetor 1873 - Zym, 14 tetor 1929) ka qenë frat françeskan, arsimtar, mbledhës folklori, arkeolog dhe publicist shqiptar. U shqua për punën kërkimore të mbledhjes së traditave dhe mënyrës së jetesës të shqiptarëve të veriut dhe veçanërisht për kodifikimin e përmbledhjeve të lëndës kanunore. Veprimtaria e tij mbuloi gjithashtu përpjekjet e kohës për afrimin e Kishës Katolike me Uniatizmin dhe Kishën Ortodokse shqiptare.
Biografia
thumb|left|300px|Shtëpia e Gjeçovëve, Janjevë. U lind në Janjevë të vilajetin e Prizrenit, i biri i Mati Gjeçovit dhe Prendës, i pagëzuar me emrin Hilë; prejardhjen e hershme farefisi i tij e kishte nga Kryeziu i Pukës. Prindët e dërguan më 1884 në kolegjin françeskan të Troshanit, në Vilajetin e Shkodrës, ku mori mësimet e para të rrugës së meshtarisë. Më 1888 përfundoi mësimet dhe u nis më 16 gusht në kuvendin e Fojnicës për vitin e rishtarisë. Vijoi studimet në Derventë dhe Banja Luka, përfundoi studimet në institutin françeskan të Kreshevës së bashku me Pashk Bardhin. U urdhërua meshtar më 1896, kur meshoi së pari në Troshan dhe hyri në radhët e françeskanëve.
U caktua fillimisht famullitar në Zllakuqan, më tej përafërsisht nga viti 1899 e deri më 1905 në Laç-Sebaste. Përgjatë vitit akademik 1905/06, më 19 dhjetor 1905, zëvendësoi kolegun e vet Bardhin në shkollën e Borgo-Erizzo. U kthye në atdhe, ku vjeshtën e 1906 mori pjesë në një kuvend të bajrakut të Kurbinit. Nga maji i 1907 dhe deri më 1915 u caktua famullitar në Gomsiqe, më 1916-1917 në Theth dhe 1919-1921 në Rubik. Bashkëpunoi si korrespondent me Komisinë Letrare të Shkodrës për materiale të vjelura nga goja e popullit. U përpoq që t'u jepte mësime të gjuhës shqipe bashkësisë së Thethit dhe Prekalit.
Më 1920 u caktua famullitar në Vlorën e pushtuar nga italianët, i pambështetur nga kapelani ushtarak italian, u prit dhe u ndihmua nga Dom Mark Vasa. Më 1921 banoi në Shkodër, më 7 qershor 1923 u emërua sekretar i Provincës Françeskane. Më 1926 u caktua famullitar në Zym të Hasit, asokohe pjesë e Mbretërisë Jugosllave. Qe pjesë e një komiteti për pengimin e shpërnguljes së shqiptarëve. Ngaqë nuk e ndërpreu as mësimdhënien e shqipes pas mbylljes së atyre pak shkollave nga autoritetet jugosllave, as punën e tij për mbledhjen e folklorit dhe ekspeditave arkeologjike, i irritoi autoritetet jugosllave dhe e vranë në në Kodër Rrezina më 14, apo sipas burimeve tjera, ose 23 tetor 1929. Vrasja e tij u pa edhe si rast i fanatizmit të ortodoksisë serbe ndaj katolikëve.
Trupi iu bart nga sivëllau i tij françeskan Lorenc Mitroviq përbrinjë dëshmorit tjetër të atdheut, Luigj Paliq.
thumb|left|200px|Shtjefën Gjeçovi, grafikë nga Fishta.
Vepra dhe mirënjohje
Paralelisht me shërbimin meshtarak, ai mblodhi traditat e Shqipërisë Veriore, rrafshit të Mirditës dhe Alpeve Shqiptare, poezinë popullore të malësive, zakonet e të drejtës popullore dhe lëndë etnografike. I raportoi rregullisht kërkimet e tij duke botuar materiale etnografike, arkeologjike dhe histori lokale nëpër të përkohshme të ndryshme të kohës. Ka qenë i pari folklorist shqiptar që ndërmori punë kërkimore në terren sipas kritereve metodologjike të kohës. Përvoja e tij zë fill në periudhën studentore në Bosnie me një punim historik mbi Arqipeshkvinë e Tivarit bashkëautor me sivëllaun Lovro Mihaçeviq, duke punuar të paktën gjashtëmbëdhjetë faqet e para me titullin në latinisht Metropolis Antibarensis. Botimet e para të Gjeçovit janë dymbëdhjetë poezi tek "Albania" e Konicës me emër pende Lkêni i Hasit.
Kanuni
Puna më e rëndësishme e jetës së tij qe përmbledhja e kodit zakonor shqiptar, botimi i të cilit u titullua Kanuni i Lekë Dukagjinit. Mbledhjet e para të kanunit i botoi në vitet 1898-1899 po tek "Albania" e Konicës më 1897-1898 dhe më pas tek "Hylli i Dritës" ndër vitet 1913-1924. Përmbledhja e plotë me 1,263 nene, të renduara në 12 kapituj, u botua nga françeskanët së pari më 1933 vetëm pas vdekjes së tij. Metoda se si u bë mbledhja nuk është bërë e ditur, edhe nëse ka patur një pyetësor, nuk është ruajtur.
Përralla, dramaturgji, proza, përkthime
Shkruajti dramat Dashtunija e atdheut më 1901, Kushtrimi asé Mark Kuli Kryeqitas 1903, Shqiptari ngadhënjyes 1904, Princi i dy Dibrave asé Mojs Golemi 1904; Shqiptari ngadhënjyes, 1904; Katër të lumtun, asé Edipi i Shqipnis, 1926; një pjesë prej të cilave ende në dorëshkrim që gjenden në ASH.
Shqipëroi dramat ''Atil Reguli. Dramë me trii pamje të Metastasit më 1905, botuar më 1912; Vajza e Orleansit asé e Lumja Joana D'Ark nga A.F. Bergamo, botuar më 1915; Shna Ndou i Padues'' i N. Dal-Gal, botuar më 1912.
Shkruan po ashtu edhe novelat, Mnera e Prezës 1902 dhe Rrafgime 1903. La pa botuar përkthime të sentencave të Sokratit, të romanit polak shumë të lexuar Quo vadis (1916) të Shenkieviçit dhe pjesëve nga 'Scritti su Parga ' të poetit neoklasik italian Ugo Foskolo. Përveç kësaj, Gjeçovi na ka lënë si trashëgim gjithsej tridhjetë e tetë vepra origjinale ende të pabotuara, ndër to shtatë pjesë teatrore dhe disa tregime. Pa llogaritur artikujt e shumtë Përralla popullore (1903), Doke dekësh (1907), Rrnesa e kombit shqiptar nder malcina (Gomsiqe, 1908), Doke darsmore në kanu (1910-1911), Vajtorëja (1917-1920). Një pjesë e dorëshkrimeve humbën me vdekjen e tij.
Arkeologjia
Sa i përket shkrimeve arkeologjik, veçohet shkrimi Trashigime thrako-ilirjane botuar po te "Hylli" më 1924. Sipas ditarit të Shuteriqit, më 1924 së bashku me Simon Shuteriqin zbuluan këmbanën e Sopotit të Bërzeshtës. Në Ekspozitën Misionare Botërore të Françeskanëve të hapur më 1925 në Vatikan, Provinca Françeskane Shqiptare u përfaqësua me elemente nga koleksioni arkeologjik i Gjeçovit. Koleksioni i tij u organizua më tej si muze në mjediset e kuvendit françeskan në Shkodër.
Jessica Simpson
Jessica Ann Simpson lindi më 10 korrik 1980 në Abilene, Texas. Është një aktore dhe këngtare amerikane.
Odjila
Odjila (serbisht cirilik : Ођила, serbisht latinisht : Ođila) është një grup muzikor serb dhe ish- jugosllav. Është themeluar në vitin 1983. Ajo që ata luajnë zakonisht quhet muzika cigane, e cila është muzika tradicionale e popullit rom të Evropës Lindore. Fjala Odjila është një përbërje e dy fjalëve në gjuhën rome: Odji (oђи) që do të thotë "shpirt" dhe djila (ђила) që do të thotë "këngë"
Historia
Odjila u themelua në tetor 1983 nga Igor Dunjić-Zveržhanovski dhe Slobodan Simonović, të cilët për herë të parë performuan si duet. Atyre pothuajse menjëherë iu bashkuan Davorka Bosnić dhe Sanja Uzelac, dhe më pas nga Boris Nikolić në 1986, Andrej Stefanović në 1988 dhe Nikola Diklić në 1989.
Grupi botoi pesë albume. Albumi i tyre i tretë, i quajtur "Odjila − muzika iz filmova" (Odjila - Muzika e Filmit), shfaqi muzikën nga filmat në të cilët ata morën pjesë - qoftë si muzikantë apo aktorë. Ndër këta filma janë Ana e errët e diellit - me Brad Pitt në një nga rolet e para kryesore në karrierën e tij), Drugi čovek (Njeriu i dytë), Osmi dan u nedelji (Tetë dita e javës - Davorka Bosnić duke luajtur roli kryesor) etj. Ata gjithashtu morën pjesë në shfaqjen teatrale Letimo, srešćemo se (Ne fluturojmë, do të takohemi) me regji të Stevo Žigon, si aktorë dhe këngëtarë.
Odjila ishte grupi i parë i muzikës popullore që pati një koncert në sallën Kolarac në Beograd, dhe grupi i parë që luajti në teatrin e Mariborit, që kur u themelua në fund të shekullit të 19-të. Ata gëzonin popullaritet të madh në ish- Jugosllavi, ku performuan në të gjithë vendin. Ata përfaqësonin Jugosllavinë në Festivalin Botëror të Muzikës Cigane në Londër në 1988.
Në vitin 1990 disa anëtarë u larguan nga grupi, me fillimin e luftërave Jugosllave. Dunjić-Zveržhanovski u nis për në Holandë, ndërsa Uzelac, Simonović, Nikolić dhe Stefanović formuan një grup të ri të quajtur Romano 4, duke vazhduar të luanin muzikë rome nga Evropa Lindore si dhe muzikën e tyre.
Në vitin 1991, Odjila vazhdon jetën e saj. Davorka Bosnic dhe Nikola Diklic formuan një formacion të ri. U krijua një projekt i quajtur “ Ciganska Fantazija ” (Fantazi cigane), ku përfshihej kori, ansambël harqesh, aktorë dhe artistë, nën udhëheqjen muzikore të Nikollës. Kryeministri u zhvillua në Sallën e Koncerteve Kolarac në Beograd dhe SNP në Novi Sad. Më vonë në vitin 1994, ata publikuan një album studio me të njëjtin titull, me autor dhe prodhuar nga Nikola Dikliç.
Në vitin 1995 Dasha dhe Nikola u shpërngulën në Romë, Itali, dhe me një formacion ndërkombëtar, Odjila ka performuar me sukses në festivale, salla koncertesh dhe shfaqje televizive, Teatro Ghione - Romë, Festivali Effeto Venezia - Livorno, Festivali LENT - Maribor, Universalhall - Shkup, për të përmendur vetëm disa, deri në vitin 1999, kur ky formacion u ndal. Nikolla vazhdoi karrierën e tij artistike në Itali dhe Danimarkë.
Stili muzikor
Odjila e përkufizon stilin e tyre si muzikë cigane, bazuar në traditën e Teatrit Romen nga Moska dhe muzikën e filmave legjendar jugosllavë dhe të huaj që kanë të bëjnë me romët, si Ciganët janë gjetur pranë qiellit. Në festivale ndërkombëtare ata shpesh shpalleshin gabimisht si një grup rom nga Moska. Kur u pyet për muzikën e tyre, Davorka Bosnić e përshkroi grupin me fjalët e mëposhtme:
"Me çfarë jemi të ngjashëm? Telajo piktori… Hëna, e mbërthyer në kurorën e plepit… Një tokë që dridhet nga forca e llavës që vjen… Përkëdhelje e butë e një ere të ngrohtë… Një prekje e butë e diçkaje të njohur, e një palme… Një vajtim dhe një klithmë, një lutje dhe një shi… Në baltë mbi këpucë dhe një fëmijë në bark… Në gjëmim të luanëve të uritur… Kuaj të egër, të shfrenuar dhe të lirë… Dritë në errësirë… Një rrugë e gjatë dhe një pako e mbartur në zemër”."
Haut-Vully
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Fushë-Krujë (fshat)
Fushë-Krujë është një fshat në Bashkinë Fushë-Krujë në Rrethin e Krujës të Shqipërisë.
Pakashtica e Epërme
Pakashticë e Epërme është një vendbanim në komunën e Besianës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Albonë e Epërme. Në Pakashticën e Epërme jetojnë shqiptarët vendas dhe disa familje serbe.Në mesin e shqiptarëve ndeshen famije muhaxhire që e përbëjnë shumicën e popullatës së fshatit në fjalë .Prej familjeve muhaxhireve,pra janë vendosur këtu janë
Montroi
Montroi është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Ribera Alta, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Montroi ka 2720 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 31.4 km2.
The Three Stooges
The Three Stooges janë një grup komikësh, që kanë vepruar gjysmën e dytë të shekullit XX.
Dora e shtetit
Dora e shtetit tregime të zgjedhura, Autori: Uran Butka. Botuesi: Toena. Faqet e librit 270.
The Three Stooges
i_kornizuar|djathtas|Interpretuesit më të njohur të The Three Stooges, prej majtas: Moe, Curly dhe Larry Personi kryesorë i Three Stooges ka qenë Moe Howard. Ai dhe dy komedian tjerë e ka formuar ketë ansambël.
Dora e shtetit
Nuk e ndaja dot: doja shpirtëzimin e tij, apo atë vetë. Gjithsesi, në thellësinë e qenies sime ndieja një dhimbje përvëluese, që rritej dhe as e pengoja, as e nxirrja dot. Ishte një zjarr që digjej ngadalë si prushi nën hi. U bëra e heshtur dhe ëndërrimtare.
E përfytyroja herë si një shqiponjë me krahë të thyer, herë si një bard të hajthshëm, të zbehtë si fytyra e hënës, me sy të zinj e të trishtë, si netët e dimrit. Ndërkohë, s’e kisha parë kurrë. Një ditë pata ndjesinë se ai ishte afër, fare afër meje fizikisht. M’u bë sikur kishte ardhur enkas për mua, sikur e prekja, flisja, ia dëgjoja zërin kumbues.
Fuqia punëtore
Fuqia punëtore nënkupton pjesën e shoqërisë e cila është e aftë për punë. Sipas klasifikimit të Bashkimit Evropian çdo person i cili në kohën e hulumtimit është mes 15 dhe 64 vjeçar (përjashtuar personat që janë joaktiv si nxënësit, studentët, invalidët, etj.) bëjnë pjesë në fuqinë punëtore.
Parno Graszt
Parno Graszt është një ansambël muzikor rom (d.m.th "Gypsy") nga Paszab, Hungari i themeluar në 1987. "Parno Grast" do të thotë "kalë i bardhë" në gjuhën rome, me "graszt" duke përdorur ortografinë hungareze 'sz' për 's'. Në kulturën rome e bardha është simbol i pastërtisë dhe kali simbol i lirisë. Albumi i tyre debutues Hit the piano arriti në numrin 7 në tabelën botërore të muzikës në Evropë në tetor 2002. Televizioni hungarez dhe BBC prodhuan në vitin 2004 një dokumentar muzikor për Parno Graszt. Pas albumit të tyre të dytë, Járom az utam (2004), Parno Graszt u votua në top 10 si "artisti më i mirë i vitit", 2005, nga revista muzikore zvicerane Vibrations. Në vitin 2016, ata konkurruan në A Dal, përzgjedhja përfundimtare kombëtare për Hungarinë në Eurovision Song Contest me këngën Már nem szédülök dhe arritën në finale.
Gjergj Vlashi
Gjergj Vlashi (Durrës, 18 korrik 1928 - 4 tetor 2020) ka qenë regjisor, shkrimtar dhe përkthyes shqiptar. Ka qenë për disa vite si pedagog i jashtëm në Institutin e Lartë të Arteve në Tiranë. Ka marrë pjesë me trupën e Durrësit në shumë festivale, duke fituar disa çmime të para. Gjithashtu ai është autor i librit "Si vihet në skenë një shfaqje estradë" dhe i shumë artikujve e studimeve për estradën dhe teatrin. Krahas punës si regjisor ka zhvilluar një veprimtari të dendur letrare, si shkrimtar dhe përkthyes. Është nderuar nga presidenti i Shqipërisë Bujar Nishani me Urdhërin “Nderi i Kombit”.
Biografia
Gjergj Vlashi ka lindur në Durrës më 18 korrik të vitit 1928. Shkollën fillore dhe të mesme e ka kryer në qytetin e tij të lindjes dhe në Itali.. Që në moshe të re është marrë me teatrín amator dhe debutoi në disa shfaqje si "Nën gështenjat e Pragës', "Prefekti", "Çani hoxhë", etj. Më 1953 është emëruar regjisor në klubin detar “Mujo Ulqinaku”.