Politika_Libri_i_Dytë_(Aristoteli)
I gjithë sistemi i qeverisjes nuk ka tendencë të jetë as demokraci, as oligarki, por diçka në një mes mes tyre, e cila zakonisht quhet politikë, dhe përbëhet nga ushtarë të armatosur rëndë. Tani, nëse ai do të synonte të krijonte një kushtetutë që do t'i përshtatej numrit më të madh të shteteve, kishte shumë të drejtë, por jo nëse donte të thoshte se kjo formë kushtetuese i afrohej shtetit të tij të parë ose ideal; sepse shumë do të preferonin qeverinë Lacedaemonian, ose, ndoshta, ndonjë qeveri tjetër më aristokratike. Disa, me të vërtetë, thonë se kushtetuta më e mirë është një ndërthurje e të gjitha formave ekzistuese, dhe ata e lavdërojnë Lacedaemonianin sepse përbëhet nga oligarkia, monarkia dhe demokracia, mbreti që formon monarkinë dhe këshilli i pleqve oligarkia ndërsa elementi demokratik përfaqësohet nga eforët; sepse Ephors janë zgjedhur nga njerëzit. Sidoqoftë, të tjerët, deklarojnë se Eporati është një tirani dhe e gjejnë elementin e demokracisë në vaktet e zakonshme dhe zakonet e jetës së përditshme. Në Ligje thuhet se kushtetuta më e mirë përbëhet nga demokracia dhe tirania, të cilat ose nuk janë aspak kushtetuta, ose janë më të këqijat nga të gjitha. Por ata janë më afër së vërtetës që kombinojnë shumë forma; sepse kushtetuta është më e mirë e cila përbëhet nga elementë më të shumtë. Kushtetuta e propozuar në Ligje nuk ka aspak element monarkie; nuk është asgjë tjetër përveç oligarkisë dhe demokracisë, që anon më shumë nga oligarkia. Kjo shihet në mënyrën e emërimit të gjyqtarëve; sepse megjithëse emërimi i tyre me short nga ata që janë zgjedhur tashmë kombinon të dy elementët, mënyrën në të cilën të pasurit detyrohen me ligj të marrin pjesë në asamble dhe të votojnë për magjistratët ose të kryejnë detyra të tjera politike, ndërsa pjesa tjetër mund të bëjë si atyre u pëlqen dhe përpjekja për të pasur një numër më të madh të magjistratëve të emëruar nga klasat më të pasura dhe oficerët më të lartë të zgjedhur nga ata që kanë të ardhurat më të mëdha, të dyja këto janë tipare oligarkike. Parimi oligarkik mbizotëron gjithashtu në zgjedhjen e këshillit, sepse të gjithë janë të detyruar të zgjedhin, por detyrimi shtrihet vetëm në zgjedhjen nga klasa e parë, dhe e një numri të barabartë nga klasa e dytë dhe nga klasa e tretë, por jo në këtë rast të fundit për të gjithë votuesit, por për ata të tre klasave të para; dhe përzgjedhja e kandidatëve nga klasa e katërt është e detyrueshme vetëm në klasën e parë dhe të dytë. Pastaj, nga personat e zgjedhur në këtë mënyrë, ai thotë se duhet të ketë një numër të barabartë të secilës klasë të zgjedhur. Kështu, një epërsi do t'u jepet një lloji më të mirë të njerëzve, të cilët kanë të ardhura më të mëdha, sepse shumë prej klasave të ulëta, duke mos qenë të detyruar nuk do të votojnë. Këto konsiderata, dhe të tjerat që do të paraqiten kur të vijë koha për të shqyrtuar politika të ngjashme, priren të tregojnë se shtete si Platoni nuk duhet të përbëhen nga demokracia dhe monarkia. Ekziston gjithashtu një rrezik në zgjedhjen e magjistratëve nga një organ që zgjidhen vetë; sepse, nëse një numër i vogël zgjedhin të kombinohen, zgjedhjet do të shkojnë gjithmonë siç dëshirojnë. E tillë është kushtetuta e cila përshkruhet në Ligje.