cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shtiza
Shtiza është përdorur gjatë historisë njerëzore si mjet gjuetie dhe peshkimi dhe si armë. Së bashku me shkopin, thikën dhe sëpatën, është një nga mjetet më të hershme dhe më të rëndësishme të zhvilluara nga njerëzit e hershëm. Si armë, ajo mund të përdoret me një ose dy duar. Është përdorur pothuajse në çdo konflikt deri në epokën moderne, ku edhe atëherë vazhdon në formën e bajonetës së fiksuar në një armë të gjatë dhe është ndoshta arma më e përdorur në histori.
Mbretëresha Geraldinë
Jetëshkrimi
E mbetur jetime qysh në moshë të vogël, nën përkujdesjen e gjyshërve Aponny, Kontesha Geraldinë u dërgua në një shkollë angleze në Menton të Francës. Më pas gjyshërit e Saj Aponny, e dërguan në kolegjin “Sacred Heart” të Pressbaum, afër Vjenës në Austri, ku mbaroi fakultetin e shkencave shoqërore dhe financiare. Kontesha Geraldinë iu përkushtua me gjithë shpirt stenografisë, sociologjisë, historisë dhe letërsisë. Një ndihmesë në edukimin e saj dha edhe biblioteka e familjes, e cila ishte shumë e pasur, me rreth 30.000 libra. Për shumë kohë, Kontesha Geraldinë, për shkak të zotërimit të dijeve enciklopedike dhe gjuhëve të huaja të shumta, mbuloi detyrën e kryecicerones pranë Muzeut Kombëtar të Hungarisë, post të cilin më vone ia kaloi pasardhëses së saj nga Budapesti Meghan Milo.
Aktiviteti
parapamje|300px|[[Mbreti Zogu I me Mbretëreshën Geraldinë]] Mbretëresha e Shqiptarëve Geraldina, gjatë periudhës së shkurtër të qëndrimit në Shqipëri, u impenjua maksimalisht për rritjen e mirëqenies së popullit shqiptar, sidomos të shtresave në nevojë. MSM kontriboi për ngritjen dhe funksionimin e institucioneve në shërbim të shtresave në nevojë, si spitalet, azilet dhe jetimoret. Vizitat e shpeshta që bënte në këto ambiente, ishin “vizita pune” për të. MSM u impenjua totalisht edhe për promovimin dhe jetësimin e të drejtave të grave, si dhe për mundësitë e emancipimit të tyre.
MSM punoi shumë për të ndihmuar në përmirësimin e shërbimit spitalor në Shqipëri, dhe dha një ndihmesë të madhe për ngritjen dhe funksionimin e spitalit Ushtarak në Tiranë. Ajo solli nga Austria një numër të madh mjekësh për drejtimin e Spitalit Ushtarak. MSM kontriboi në ngritjen e maternitetit të parë shqiptar në Tiranë. Një nga projektet që mbahet mend edhe nga bashkëkohës të asaj periudhe, është mobilizimi dhe ngritja e fushëveprimit të Kryqit të Kuq shqiptar. Gjithashtu, Mbretëresha Geraldinë mundësoi hapjen e edicionit të parë emetues radiofonik në Radio Tirana.
Prioritet i punës së Saj ishte emancipimi i shoqërisë shqiptare në përgjithësi, për ngritjen e vetëdijes së saj dhe në veçanti emancipimi i pjesës rurale të popullsisë. Përveç përkushtimit të Saj në të mirë të popullit shqiptar, MSM Geraldinë gjente kohë të përkujdesej për mbarëvajtjen e Familjes së Saj, sikundër ishte ndikimi për një edukim sa më cilësor të trashëgimtarit të Fronit Mbretëror.
Gjuha Nihali
Gjuha ka një numër shumë të madh të fjalëve të pranuara nga gjuhët fqinje, me 60-70% me sa duket të marra nga Korku (25% e fjalorit dhe shumica e morfologjisë së saj), nga gjuhët Dravidian dhe nga Marathi, por shumica e fjalorit kryesor nuk mund të jenë të lidhura me to ose gjuhë të tjera, të tilla si numrat dhe fjalët për "gjakun" dhe "vezën". Studiuesit thonë se më pak se 25% e fjalorit origjinal të gjuhës përdoret sot. Nuk ka më asnjë folës monolingual të mbijetuar të gjuhës. Ata të aftë në Nihalin modernë kanë gjasa të flasin varietetet e Hindit, Marathit ose Korkut.
Franciscus Kuiper ishte i pari që sugjeroi se mund të mos ketë lidhje me ndonjë gjuhë tjetër indiane, me fjalorin jo-Korku, jo-Dravidian, që është mbetja e një popullsi të mëparshme në Indi. Megjithatë, ai nuk përjashtoi që mund të ishte një gjuhë Munda, si Korku. Projekti i Gjuhëve të Rrezikuara nënkupton një marrëdhënie me Kusunda, Ainu dhe gjuhët Andamanese, si pjesë e hipotezës Indo-Pacific të Joseph Greenberg. Korku, me Nihalin folur shpesh për të parandaluar Korku nga të kuptuarit e tyre. Nihali origjinale ishin punëtorë të varfër, të cilët shërbyen si punëtorë bujqësorë për komunitete të ndryshme nga ato të tyre. Kuiper sugjeroi që dallimet gjithashtu mund të jenë argot, të tilla si një hile e vjedhurazi. [5]
Norman Zide përshkroi situatën në këtë mënyrë: Huazimet e Nihalit janë shumë më të mëdha sesa në shembuj të tillë të teksteve shkollore të blerjes së jashtme të rëndë si shqiptarë. Duket se krahasohet më shumë në këtë drejtim [sic] me disa nga dialektet më të "thyera" të Ciganëve, siç janë ato të folura në Shtetet e Bashkuara dhe në Evropën Perëndimore. Historia e kohëve të fundit e Nihalis përfshin një masakër të organizuar nga një nga sundimtarët në zonë në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë, kjo me sa duket në përgjigje të trazirave të tyre gjithnjë e më shkatërruese. Që atëherë, grupi i dhjetimit në madhësi --- ka funksionuar kryesisht si grabitës dhe hajdutë, me bashkëpunëtorët e jashtëm tradicionalë që hoqën mallrat e vjedhura. Grupi ka qenë prej kohësh gjuhë shumëgjuhësh dhe përdor Nihalin si një gjuhë më pak ose më pak të fshehtë e cila nuk u zbulohet zakonisht të huajve. Hetuesit e mëparshëm që u përpoqën të mësonin gjuhën, me sa duket, refuzuan ose mashtruan qëllimisht.
Supozimet e Kuiper-it rrjedhin nga fakti që disa grupe të klasit të ulët në Indi kishin gjuhë sekrete për të fshehur komunikimin nga grupet e larta të klasës së lartë. Sot, disa folës Korku refuzojnë të pranojnë Nihalin dhe të përshkruajnë shfaqjen e Nihalit në komunitetin e tyre si një shqetësim civil.
Agjencia e Inteligjencës (Maqedoni e Veriut)
Agjencia për Inteligjencë e Republikës së Maqedonisë së Veriut (maqedonisht: Агенција за разузнавање Agencija za razuznavanje) u krijua si organ i veçantë i administratës shtetërore sipas Ligjit për Agjencinë për Inteligjencë të miratuar në prill të vitit 1995.
Kontrolli Civil mbi Agjencinë
Kuvendi i Maqedonisë së Veriut mbikëqyr punën e Agjencisë përmes një komisioni përkatës. Komisioni i paraqet raport Kuvendit të Maqedonisë së Veriut për aktivitetin e kryer më së shumti një herë në vit. Komisioni para dorëzimit të raportit është i obliguar që të njëjtin t'ia komunikojë drejtorit të Agjencisë.
Kampi i refugjatëve në Moria
djathtas|parapamje| Moria në 2017 Kampi i Refugjatëve Mória, ose thjesht "Mória", u themelua në janar 2013 dhe shërbeu si kampi më i madh i refugjatëve në Evropë derisa u dogj në shtator 2020. Ndodhej jashtë fshatit Moria ( Greek , Mória ) pranë Mytilene në ishullin Lesbos. I mbyllur me tela me gjemba dhe një gardh me zinxhir, kampi ushtarak shërbeu si një "pika e nxehtë" e Bashkimit Evropian. Ai u përshkrua nga Human Rights Watch si një burg në ajër të hapur.
Historia
Në gusht 2018, ai u quajt nga koordinatori në terren i Mjekëve pa Kufij si "kampi më i keq i refugjatëve në tokë", siç raportohet nga BBC. "Nuk e kam parë kurrë nivelin e vuajtjes që po dëshmojmë këtu çdo ditë", thotë Luca Fontana, koordinator i MSF Lesbos (7'42). Kampi u ndërtua për të akomoduar rreth 3,000 njerëz, megjithatë kishte rreth 20,000 njerëz që jetonin në kamp në verën e vitit 2020, mes të cilëve 6,000 deri në 7,000 ishin fëmijë nën moshën 18 vjeç
Për shkak të mbipopullimit, kampi u zgjerua në një ullishte aty pranë, e njohur si "xhungla e Morias", ku dhomat e banimit ishin të improvizuara, zakonisht të bëra nga paleta dhe tarps. Emigrantët prenë rreth 5,000 pemë ulliri, disa prej tyre shekullore, për t'i përdorur si dru zjarri. Banorët e fshatit aty pranë Moria janë ankuar për rritje të kriminalitetit, duke përfshirë vjedhjet, vandalizmin dhe plaçkitjen e shtëpive.
I vizituar në vitin 2019, kampi u përshkrua si një " kamp përqendrimi në tokën evropiane" nga Jean Ziegler, nënkryetar i komitetit të ekspertëve që këshillojnë Këshillin e OKB-së për të Drejtat e Njeriut. Papa Françesku gjithashtu iu referua kampit si një kamp përqendrimi.
Më 30 shtator 2019, një zjarr në kamp vrau një grua afgane e cila ishte gruaja e burrit që do të kryente goditjet me thikë në Qendrën Ismaili të Lisbonës në vitin 2023. Më 8 shtator 2020, një zjarr dëmtoi keq kampin e më shumë se 12,000 azilkërkuesve. Më 10 shtator, tre anije greke u dërguan për të ndihmuar në strehimin e emigrantëve. Në atë kohë, kampi u shkatërrua pothuajse plotësisht. Shumica e refugjatëve mbetën të pastrehë në rrugë. Gjatë protestave që kërkonin evakuimin e tyre, policia greke hodhi gaz lotsjellës ndaj tyre.
Qeveria greke pohon se zjarret u ndezën qëllimisht nga migrantët që protestonin se kampi ishte mbyllur për shkak të një shpërthimi të COVID-19 midis migrantëve në kamp. Më 16 shtator 2020, katër burra afganë u akuzuan zyrtarisht për zjarrvënie me dyshimin se kishin ndezur zjarrin. Dy emigrantë të tjerë, të dy të moshës 17 vjeç, nën moshën e përgjegjësisë penale të plotë të të rriturve në Greqi, dyshohet se u përfshinë gjithashtu në ndezjen e zjarrit dhe u mbajtën në paraburgimin e policisë në kontinent. Avokatët mbrojtës deklaruan se gjykimi i mëposhtëm kishte "shkelje të mëdha procedurale" duke përfshirë përkthime jo të plota, dhe se dënimi bazohej kryesisht në dëshminë e një dëshmitari që nuk mori pjesë. Një hetim nga Forensic Architecture bazuar në fotot dhe videot e përhapjes së zjarrit zbuloi se kishte më shumë gjasa të ishte nisur nga furnizime të improvizuara me energji elektrike në mes të banesave të ndezshme si tenda në një mjedis të nxehtë dhe të thatë dhe u përhap nga era. Kjo u vërtetua nga një raport nga departamenti i zjarrfikësve në Lesbos.
Pas mbylljes së kampit të Morias, në Kara Tepe u ngrit me shpejtësi një objekt i përkohshëm. Një qendër më e organizuar e mbyllur e pritjes për refugjatët dhe azilkërkuesit u miratua të ndërtohej nga qeveria greke me miratimin e BE-së pasi zjarri shkatërroi kampin e Morias. Ai do të vendoset në zonën e Vastrias (afër fshatit Nees Kydonies ) në veri-lindje të Lesbos dhe do të përfundojë deri në verën e vitit 2022.
Dashuria e Besarës
Dashuria e Besarës, roman me autor Ilirjan Sadikaj. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2008. Libri ka 94 faqe.
Nëse më do fort
Nëse më do fort është një këngë e këngëtares Shqiptaro-Amerikane Bleona Qereti. Kënga u publikua dhe doli në shitje në Janar të vitit 2000. Kënga është pjesë e albumit me të njëjtin emër që doli në treg në vitin 2000.
I braktisuri
I braktisuri, roman me autor Robert Martiko. Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2008. Libri ka 126 faqe.
Belmont-d'Azergues
Belmont-d'Azergues është një komunë në Francë. Belmont-d'Azerguesbën pjesë në departamentin Rhône]] të rajonit [[Rhône-Alpes]]. Komuna ka një popullsi prej 641 banorë dhe sipërfaqe 1.51 km².
Qarku Nérac
Qarku Nérac është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Lot-et-Garonne.
Agjencia e Sigurisë dhe Inteligjencës (Kroaci)
Drejtori i SOA-s emërohet ose shkarkohet me vendim të përbashkët të Presidentit dhe Kryeministrit.
Barisis-aux-Bois
Barisis-aux-Bois është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Barisis-aux-Bois ka një popullsi prej 739 banorë dhe sipërfaqe 15.11 km², me një dendësi prej 49 banor/km².
Moiry
Moiry është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Moiry ka një popullsi prej 174 banorë dhe sipërfaqe 3.91 km², me një dendësi prej 45 banor/km².
Galieni
Publius Licinius Egnatius Gallienus (/ˌɡæliɛnəs/,. C 218 – Shtator 268) ishte perandor romak me babain e tij Valerian nga 253 në 260 dhe vetëm nga 260 në 268. Ai sundoi gjatë Krizës së Shekullit të Tretë që gati se shkaktoi shembjen e perandorisë. Ai fitoi një numër fitoresh ushtarake kundër uzurpatorëve dhe fiseve gjermane, por nuk ishte në gjendje të parandalonte shkëputjen e provincave të rëndësishme. Mbretërimi i tij 15-vjeçar ishte më i gjati në gjysmë shekulli.
I lindur në një familje të pasur dhe tradicionale senatoriale, Gallienus ishte djali i Valerian dhe Mariniana. Valeriani u bë Perandor në Shtator 253 dhe senati Romak e ngriti Gallienus në radhët e Cezarit dhe Augustit. Valeriani ndau perandorinë midis tij dhe djalit të tij, me Valerianin që sundonte në lindje dhe djalin e tij në perëndim. Gallienus mundi uzurpator Ingenuus në 258 dhe shkatërruan një Alemanni ushtri në Mediolanum në 259.
Humbja dhe kapja e Valerianit në Edessa në 260 nga Perandoria Sasaniane e hodhi Perandorinë Romake në kaosin e luftës civile. Kontrolli i të gjithë perandorisë kaloi te Gallienus. Ai mundi uzurpatorët lindorë Macrianus Major dhe Lucius Mussius Aemilianus në 261–262 por nuk arriti të ndalojë formimin e Perandorisë Galike të shkëputur nën gjeneralin Postumus. Aureolus, një tjetër uzurpator, e shpalli veten perandor në Mediolanum në 268, por u mund jashtë qytetit nga Gallienus dhe u rrethua brenda. Ndërsa rrethimi po vazhdonte, Gallienus u vra me thikë për vdekje nga oficeri Cecropius si pjesë e një komploti.
Ngrihu në pushtet
majtas|parapamje| Busti i Cornelia Salonina Data e saktë e lindjes së Gallienus është e panjohur. Kronisti grek i shekullit të 6-të John Malalas dhe Epitome de Caesaribus raportojnë se ai ishte rreth 50 vjeç në kohën kur vdiq, që do të thotë se ai lindi rreth vitit 218. Ai ishte djali i Perandorit Valerian dhe Mariniana, të cilët mund të kenë qenë të rangut senator, ndoshta bija e Egnatius Victor Marinianus, dhe vëllai i tij ishte Valerianus Minor. Mbishkrimet në monedha e lidhin atë me Faleriin në Etruria, i cili mund të ketë qenë vendlindja e tij; ka dhënë shumë mbishkrime në lidhje me familjen e nënës së tij, Egnatii. Gallienus u martua me Cornelia Salonina rreth dhjetë vjet para ardhjes së tij në fron. Ajo ishte nënë e tre princërve: Valerian II, i cili vdiq në 258; Saloninus, i cili u emërua bashkë-perandor, por u vra në 260 nga ushtria e gjeneralit Postumus; dhe Marinianus, i cili u vra në 268, pak pasi babai i tij u vra. Mbesa e Gallienus mund të ketë qenë Basila e Romës, të cilës iu pre koka për besimin e saj të krishterë nën mbretërinë e Valerianit.
Mbretërimi i hershëm dhe revolta e Ingenuus
parapamje| Gallienus përshkruhet në një [[Vula|vulë plumbi. Legjenda: GALLIENVS PF AVG.]] Gallienus pjesën më të madhe të kohës e kaloi në provincat e zonës së Rinit ( Germania Inferior, Germania Superior, Raetia dhe Noricum ), megjithëse pothuajse me siguri vizitoi zonën e Danubit dhe Illyricum në vitet 253-258. Sipas Eutropius dhe Aurelius Victor, ai ishte veçanërisht energjik dhe i suksesshëm në parandalimin e pushtuesve nga sulmet në provincat gjermane dhe Galinë, pavarësisht nga dobësia e shkaktuar nga marshimi i Valerianit në Itali kundër Aemilianus në 253. Sipas provave numizmatike, ai duket se ka fituar shumë fitore atje, dhe një fitore në Roman Dacia gjithashtu mund të datohet në atë periudhë. Edhe tradita armiqësore latine i atribuon sukses në këtë kohë.
Në 255 ose 257, Gallienus u bë përsëri Konsull, duke sugjeruar që ai të vizitonte për pak kohë Romën në ato raste, megjithëse asnjë rekord nuk mbijetoi. Gjatë qëndrimit të tij në Danub (Drinkwater sugjeron në 255 ose 256), ai shpalli djalin e tij të madh Valerian II Cezarin dhe kështu trashëgimtar zyrtar të vetvetes dhe Valerian I; djali ndoshta u bashkua me Gallienus në fushatë në atë kohë dhe kur Gallienus u zhvendos në perëndim në provincat e Rinit në 257, ai mbeti prapa në Danub si personifikimi i autoritetit Perandorak.
Diku midis 258 dhe 260 (data e saktë është e paqartë), ndërsa Valerian ishte i hutuar me pushtimin e vazhdueshëm të Shapur I në Lindje, dhe Gallienus ishte i preokupuar me problemet e tij në Perëndim, Ingenuus, guvernator i të paktën një nga provincat Pannonian, përfitoi dhe u deklarua perandor. Valerian II me sa duket kishte vdekur në Danub, ka shumë të ngjarë në vitin 258. Zanafilla mund të ketë qenë përgjegjëse për atë katastrofë. Përndryshe, disfata dhe kapja e Valerianit në betejën e Edessa mund të ketë qenë shkas për revoltat pasuese të Ingenuus, Regalianus dhe Postumus. Në çdo rast, Gallienus reagoi me shumë shpejtësi. Ai e la djalin e tij Saloninus si cezar në Këln, nën mbikëqyrjen e Albanus (ose Silvanus) dhe udhëheqjen ushtarake të Postumus. Ai më pas kaloi me ngut Ballkanin, duke marrë me vete trupat e reja të kalorësisë ( komitat ) nën komandën e Aureolus dhe mundi Ingenuus në Mursa ose Sirmium. Fitorja duhet t'i atribuohet kryesisht kalorësisë dhe komandantit të saj të shkëlqyer. Ingenuus u vra nga rojet e tij ose u vetëvra duke u mbytur vetë pas rënies së kryeqytetit të tij, Sirmium.
Pushtimi i Alemanit
Një pushtim i madh nga Alemanët dhe fiset e tjera gjermane ndodhi midis viteve 258 dhe 260 (është e vështirë të përcaktohet data e saktë e këtyre ngjarjeve), ndoshta për shkak të vakumit të lënë nga tërheqja e trupave që mbështesnin Gallienus në fushatën kundër Ingenuus. Franks depërtuan në Rhine të poshtëm, duke pushtuar Galinë, disa arritën deri në Spanjën e Jugut, duke shkarkuar Tarraco (Tarragona moderne). Alemanët pushtuan, ndoshta përmes Agri Decumates (një zonë midis Rhine e sipërme dhe Danubit të sipërm), gjasë e ndjekur nga Juthungi. Pasi shkatërruan Germaninë Superiore dhe Raetian (pjesë të Francës Jugore dhe Zvicrës), ata hynë në Itali, pushtimi i parë i gadishullit Italian, përveç rajoneve të tij më të largëta veriore, që nga Hanibali 500 vjet më parë. Kur pushtuesit arritën në periferi të Romës, ata u zmbrapsën nga një ushtri e improvizuar e mbledhur nga Senati, e përbërë nga trupa lokale (ndoshta roje pretoriane) dhe më e forta e popullsisë civile. Në tërheqjen e tyre përmes Italisë veriore, ata u kapën dhe u mundën në betejën e Mediolanum (afër Milanos së sotme) nga ushtria e Gallienus, e cila kishte përparuar nga Galia, ose nga Ballkani pasi u mor me Frankët. Beteja e Mediolanum ishte vendimtare dhe Alemanët nuk e shqetësuan perandorinë për dhjetë vitet e ardhshme. Juthungi arriti të kalonte Alpet me sendet e tyre me vlerë dhe robërit nga Italia. Një historian në shekullin e 19-të sugjeroi që iniciativa e Senatit shkaktoi xhelozi dhe dyshim nga Gallienus, duke kontribuar kështu në përjashtimin e tij të senatorëve nga komandat ushtarake.
Revolta e Regalianus
djathtas|parapamje| Antoninianus i Regalianus. Legjenda: PUN. CPC REGALIANVS PF AVG. Rreth të njëjtës kohë, Regalianus, i cili mbante disa komanda në Ballkan, u shpall perandor. Arsyet për këtë janë të paqarta dhe Historia Augusta (pothuajse burimi i vetëm për këto ngjarje) nuk ofron një histori të besueshme. Është e mundur se konfiskimi mund t'i atribuohet pakënaqësisë së provincialeve civilë dhe ushtarakë, të cilët mendonin se mbrojtja e krahinës po neglizhohej.
Regalianus mbajti pushtetin për rreth gjashtë muaj dhe lëshoi monedha që mbanin imazhin e tij. Pas disa sukseseve kundër Sarmatians, revolta e tij përfundoi kur Roxolani pushtoi Pannonia dhe vrau Regalianus në marrjen e qytetit Sirmiumin. Ekziston një sugjerim që Gallienus ftoi Roxolani të sulmonte Regalianus, por historianë të tjerë e hedhin poshtë akuzën. Sugjerohet gjithashtu që pushtimi u kontrollua më në fund nga Gallienus afër Veronës dhe se ai drejtoi restaurimin e provincës, ndoshta personalisht.
Kapja e Valerianit, revolta e Macrianus
majtas|parapamje| Një reliev i Perandorit Valerian që qëndronte në sfond dhe mbahej i kapur nga Shapur I u gjet në Naqsh-e Rustam, [[Shirazi|Shiraz, Iran . Njeriu i gjunjëzuar është ndoshta Filipi arab .]] Në Lindje, Valerian u përball me probleme serioze. Bandat e " Scythai " filluan një sulm detar të Pontus, në pjesën veriore të Azisë së Vogël. Pasi shkatërruan provincën, ata u zhvendosën në jug në Kapadokia. Një ushtri romake nga Antiokia, nën valerianin, u përpoq t'i kapte por nuk arriti. Sipas Zosimus, kjo ushtri u infektua nga një murtajë që e dobësoi atë rëndë. Në atë gjendje, kësaj ushtrie iu desh të zmbrapste një pushtim të ri në provincën e Mesopotamisë nga Shapur I, sundimtari i Perandorisë Sasanide. Pushtimi ndodhi ndoshta në pranverën e hershme të vitit 260.
Ushtria romake u mund në betejën e Edessa dhe Valerian u zu rob. Ushtria e Shapurit bastisi Kilikinë dhe Kapadokinë (në Turqinë e sotme), duke shkatërruar, siç pretendojnë mbishkrimet e Shapur, 36 qytete. U desh një tubim nga një oficer i quajtur Callistus (Balista), një zyrtar fiskal i quajtur Fulvius Macrianus, mbetjet e ushtrisë romake në lindje dhe Odenathus dhe kalorësit e tij Palmyrene për ta kthyer anën kundër Shapur. Sasanidët u dëbuan mbrapa, por Macrianus shpalli dy djemtë e tij Quietus dhe Macrianus (nganjëherë shkruar gabimisht Macrinus) si perandorë. Monedhat e prera për ta në qytetet kryesore të Lindjes tregojnë njohjen e uzurpimit. Të dy Macriani u larguan nga Quietus, Ballista dhe, me sa duket, Odenathus për t'u marrë me persianët ndërsa ata pushtuan Evropën me një ushtri prej 30,000 burrash, sipas Historia Augusta. Në fillim ata nuk hasën në asnjë kundërshtim.
Legjionet Pannoniane u bashkuan me pushtuesit, duke qenë të zemëruar me mungesën e Gallienus. Ai dërgoi komandantin e tij të suksesshëm Aureolus kundër rebelëve, dhe beteja vendimtare u zhvillua në pranverë ose në fillim të verës të 261, me shumë gjasa në Illyricum, megjithëse Zonaras e vendos atë në Pannonia. Sidoqoftë, ushtria e uzurpatorëve u mund dhe u dorëzua, dhe dy udhëheqësit e tyre u vranë.
Pas betejës, rebelimi i Postumus tashmë kishte filluar, kështu që Gallienus nuk kishte kohë të merrej me pjesën tjetër të uzurpatorëve, përkatësisht Balista dhe Quietus. Ai erdhi në një marrëveshje me Odenathus, i cili sapo ishte kthyer nga ekspedita e tij fitimtare Persiane. Odenathus mori titullin dux Romanorum dhe rrethoi uzurpatorët, të cilët ishin të vendosur në Emesa. Përfundimisht, njerëzit e Emesë vranë Quietus, dhe Odenathus arrestoi dhe ekzekutoi Balista rreth nëntorit 261.
Revolta e Postumus
djathtas|parapamje| Antoninianus i Postumus. Legjenda: PUN. C. POSTVMVS PF AVG. Pas disfatës në Edessa, Gallienus humbi kontrollin mbi provincat e Britanisë, Spanjës, pjesëve të Gjermanisë dhe një pjese të madhe të Galisë kur një gjeneral tjetër, Postumus, deklaroi mbretërinë e tij (zakonisht e njohur sot si Perandoria Galike). Revolta përkoi pjesërisht me atë të Macrianus në Lindje. Gallienus kishte marrë mbi vete djalin e tij Saloninus dhe kujdestarin e tij, Silvanus, në Këln më 258. Postumus, një gjeneral në komandën e trupave në brigjet e Rinit, mundi disa sulmues dhe zotëroi plaçkën e tyre. Në vend që t'ua kthente pronarëve origjinal, ai preferoi ta shpërndajë midis ushtarëve të tij. Kur lajmi për këtë arriti në Silvanus, ai kërkoi që t'ia dërgonin plaçkat. Postumus bëri një paraqitje të nënshtrimit, por ushtarët e tij kryengritën dhe e shpallën atë perandor. Nën komandën e tij, ata rrethuan Këlnin dhe pas disa javësh mbrojtësit e qytetit hapën portat dhe i dorëzuan Saloninus dhe Silvanus Postumus, të cilët i vranë. Takimi i këtyre ngjarjeve ishte prej kohësh i pasigurt, por një mbishkrim i zbuluar në 1992 në Augsburg tregon se Postumus ishte shpallur perandor deri në 260 shtator. Postumus pretendoi konsullën për vete dhe një nga bashkëpunëtorët e tij, Honoratianus, por sipas DS Potter, ai kurrë nuk u përpoq të ulte Gallienus ose të pushtonte Italinë.
Me të marrë lajmin për vrasjen e djalit të tij, Gallienus filloi mbledhjen e forcave për t'u përballur me Postumus. Pushtimi i Macrianit e detyroi atë të dërgonte Aureolin me një forcë të madhe për t'iu kundërvënë atyre, megjithatë, duke e lënë me trupa të pamjaftueshme për të luftuar Postumusin. Pas disa disfatave fillestare, ushtria e Aureolus, pasi kishte mundur Macriani, u bashkua përsëri me të dhe Postumus u dëbua. Aureolus iu besua ndjekja dhe qëllimisht lejoi Postumus të shpëtonte dhe të mblidhte forca të reja. Gallienus u kthye në vitin 263 ose 265 dhe rrethoi Postumusin në një qytet Galik pa emër. Gjatë rrethimit, Gallienus u plagos rëndë nga një shigjetë dhe iu desh të linte fushën. Ngecja vazhdoi deri në vdekjen e tij të mëvonshme, dhe Perandoria Galike mbeti e pavarur deri në vitin 274. parapamje| Aureus i Gallienus, i prerë në Mediolanum (Milano), datë 262
Revolta e Aemilianus
Në 262, nenexhiku në Aleksandri filloi përsëri të lëshonte monedha për Gallienus, duke demonstruar se Egjipti ishte kthyer në kontrollin e tij pasi shtypi revoltën e Macrianit. Në pranverën e vitit 262, qyteti u zhyt në trazira civile si rezultat i një revolte të re. Rebeli kësaj here ishte prefekti i Egjiptit, Lucius Mussius Aemilianus, i cili tashmë i kishte dhënë mbështetje revoltës së Macrianit. Letërkëmbimi i peshkopit Dionisi i Aleksandrisë jep një koment mbi sfondin e pushtimit, luftës civile, murtajës dhe urisë që karakterizoi këtë epokë.
Duke e ditur se nuk kishte mundësi të humbiste kontrollin e hambareve thelbësore egjiptiane, Gallienus dërgoi gjeneralin e tij Teodotin kundër Aemilianus, ndoshta nga një ekspeditë detare. Beteja vendimtare ndoshta u zhvillua afër Tebës dhe rezultati ishte një humbje e qartë e Aemilianus. Pas kësaj, Gallienus u bë Konsull tre herë të tjera në 262, 264 dhe 266.
Cospeito
Cospeito është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Terra Chá, të provincës Lugo, në Galicia. Cospeito ka 5275 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 144.9 km2.
Galieni
Pushtimet heruliane, revolta e Aureolit, komploti dhe vdekja
Në vitet 267–269, Gotët dhe barbarët e tjerë pushtuan perandorinë në një numër të madh. Burimet janë jashtëzakonisht të hutuara në datimin e këtyre pushtimeve, pjesëmarrësve dhe synimeve të tyre. Historianët modernë nuk janë në gjendje as të dallojnë me siguri nëse kishte dy ose më shumë nga këto dyndje ose një të vetme të zgjatur. Duket se, në fillim, një ekspeditë e madhe detare u drejtua nga Heruli duke filluar nga veriu i Detit të Zi dhe duke çuar në shkatërrimin e shumë qyteteve të Greqisë (mes tyre, Athina dhe Sparta). Pastaj një ushtri tjetër, madje edhe më e madhe e pushtuesve filloi një pushtim të dytë detar të perandorisë. Romakët mundën barbarët e parë në det. Më pas ushtria e Galienus fitoi një betejë në Traki dhe perandori ndoqi pushtuesit. Sipas disa historianëve, ai ishte udhëheqësi i ushtrisë që fitoi Betejën e madhe të Naissus, ndërsa shumica beson se fitorja duhet t'i atribuohet pasardhësit të tij, Klaudit II.
Në 268, në disa kohë para ose shpejt pas betejës së Naissus, autoriteti i Gallienus u sfidua nga Aureolus, komandanti i kalorësisë i vendosur në Mediolanum (Milano), i cili supozohej të mbikqyrte Postumus. Në vend të kësaj, ai veproi si deputet i Postumus deri në ditët e fundit të revoltës së tij, kur ai duket se kishte kërkuar fronin për vete. Beteja vendimtare u zhvillua në atë që tani është Pontirolo Nuovo afër Milanos; Aureolus u mposht qartë dhe u kthye përsëri në Milano. Gallienus rrethoi qytetin por u vra gjatë rrethimit. Ka llogari të ndryshme për vrasjen, por burimet pajtohen se shumica e zyrtarëve të Gallienus e donin atë të vdekur. Sipas Historia Augusta, një burim jo i besueshëm i përpiluar shumë kohë pas ngjarjeve që përshkruan, një komplot u drejtua nga komandanti i rojes Aurelius Heraclianus dhe Lucius Aurelius Marcianus. Roli i Marcianus në komplot nuk është konfirmuar nga ndonjë burim tjetër antik.
Cecropius, komandanti i Dalmatëve, përhapi lajmin se forcat e Aureolus po largoheshin nga qyteti, dhe Gallienus e la çadrën e tij pa truprojën e tij, për t'u goditur nga Cecropius. Një version ka Claudius të zgjedhur si perandor nga komplotistët, një tjetër të zgjedhur nga Gallienus në shtratin e tij të vdekjes; Historia Augusta ishte e interesuar të vërtetonte zbritjen e dinastisë Konstantiniane nga Klaudi dhe kjo mund të shpjegojë tregimet e saj, të cilat nuk përfshijnë Klaudin në vrasje. Burimet e tjera ( Zosimus i 40 dhe Zonaras xii.25) raportojnë se komploti u organizua nga Heraclianus, Claudius dhe Aurelian.
Sipas Aurelius Victor dhe Zonaras, duke dëgjuar lajmin se Gallienus kishte vdekur, Senati në Romë urdhëroi ekzekutimin e familjes së tij (përfshirë vëllain e tij Valerianus dhe djalin Marinianus) dhe mbështetësit e tyre, pak para se të merrte një mesazh nga Klaudi për të kursyer jetën e tyre dhe hyjnizoi paraardhësin e tij.
Varri i Gallienus mendohet të jetë vendosur në jug të Romës, në miljen e IX-të të Via Appia. parapamje| Harku i Gallienus në Romë, 262 – kushtuar, në vend se të ndërtuar nga, Gallienus.
Trashëgimi
Gallienus nuk u trajtua në mënyrë të favorshme nga historianët e lashtë, pjesërisht për shkak të shkëputjes së Galisë dhe Palmirës dhe paaftësisë së tij për t'i fituar përsëri; në kohën e vdekjes së Gallienus, Palmyra ishte ende nominalisht besnikë ndaj Romës, por, nën udhëheqjen e Odaenathus, ishte i pavarur në pothuajse çdo aspekt tjetër. Palmyra do të ndahej zyrtarisht pas vdekjes së Odaenathus dhe ngritjes së të vesë së tij Zenobia. Vetëm në kohën e sundimit të Aurelianit, disa vjet më vonë, provincat e shkëputura u kthyen me të vërtetë në shtresat romake. Sipas studiuesit modern Pat Southern, disa historianë tani e shohin Gallienus në një dritë më pozitive. Gallienus prodhoi disa reforma të dobishme.
Rreth 40 monedha ari të rralla të Gallienus janë zbuluar si pjesë e Thesarit Lava në Korsikë, Francë, në vitet 1980.
Reformat ushtarake
Ai kontribuoi në historinë ushtarake si i pari që porositi kryesisht njësitë e kalorësisë, Komitatat, që mund të dërgoheshin kudo në Perandori me një rend të shkurtër. Kjo reformë krijoi padyshim një precedent për perandorët e ardhshëm Dioklecian dhe Konstandin I. Biografi Aurelius Victor raporton se Gallienus u ndaloi senatorëve të bëhen komandantë ushtarakë. Kjo politikë minoi fuqinë senatoriale, ndërsa komandantët më të besueshëm të kuajve u ngritën në sy. Sipas pikëpamjes së Jugut, këto reforma dhe rënia e ndikimit senatorial jo vetëm që ndihmuan Aurelianin për të shpëtuar Perandorinë, por ato gjithashtu e bëjnë Gallienus një nga perandorët më përgjegjës për krijimin e Dominimit, së bashku me Septimius Severus, Diokleciani dhe Konstantini I.
Filma
Gallienus u luajt nga Franco Cobianchi në filmin Gladiator Magnificent më 1964.
Kurbatka e bukur
Kurbatka e bukur, roman me autor Hysen Kobellari. Botuar në Tiranë nga "Uegen", në vitin 2008. Libri ka 202 faqe.
Difuzioni
alt=difuzioni|parapamje|Difuzion Mbushni nje gotë me ujë dhe hidhni një pikë bojë. Në fillim boja do të jetë e lokalizuar në një nga pjesët e gotës, por pak e nga pak ajo fillon të përhapet në të gjithë gotën.
Vjen nje çast që ngjyra behët e njëtrajtshme në të gjithë hapesirën e lëngshme të gotës.Molekulat e bojës lëvizin nga vendi me perqendrim më të lartë në një vend me përqendrim më të vogël. Edhe kur futni qesen e çajit në një filxhan me ujë të ngrohtë ndodh e njëjta gjë. Ngjyra e çajit përhapet dalëngadale në të gjithë filxhanin, derisa bëhet e njëjta ngjyrë.
Dukuria e shpërndarjes së molekukave nga një vend me përqëndrim më të lartë në një vend me përqëndrim më të ulet quhet shperndarje ose difuzion. - Kur molekulat janë të shpërndara gjithëkund njëlloj themi se eshte arritur gjendja e ekulibrit.
Neuville-lès-This
Neuville-lès-This është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Neuville-lès-This ka një popullsi prej 368 banorë dhe sipërfaqe 7.74 km², me një dendësi prej 48 banor/km².
Barizey
Barizey është një komunë në Francë. Barizey bën pjesë në departamentin Saône-et-Loire të rajonit Bourgogne. Komuna ka një popullsi prej 132 banorë dhe sipërfaqe 5.58 km².
Vetëm e imja
Vetëm e imja, një roman i dhimbshëm dashurie me autor Avni Elezi. Botuar në Tiranë nga "Linddita AE", në vitin 2008. Libri ka 108 faqe.
Belmont-de-la-Loire
Belmont-de-la-Loire është një komunë në Francë. Belmont-de-la-Loirebën pjesë në departamentin Loire të rajonit Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 1515 banorë dhe sipërfaqe 23.71 km².
Armiku i shtetit (roman)
Armiku i shtetit, roman me autor Stavri Pone. Botuar në Tiranë nga "Grafon", në vitin 2008. Libri ka 511 faqe.
Dëshmorët e lirisë
Dëshmorët e lirisë, romancë historike me autor Llambi Dardha. Botuar në Korçë nga Shtypshkronja "Peppo & Marko", në vitin 1933. Libri ka 180 faqe.
Drejtoria e Përgjithshme për Sigurinë e Jashtme (Francë)
parapamje|300x300px|Logo e Drejtorisë së Përgjithshme të Sigurisë së Jashtme Drejtoria e Përgjithshme për Sigurinë e Jashtme (DGSE) është agjencia e huaj e inteligjencës franceze, ekuivalente me MI6 britanike dhe CIA amerikane, e krijuar më 2 prill 1982. DGSE mbron sigurinë kombëtare franceze nëpërmjet mbledhjes së informacionit dhe kryerja e operacioneve paraushtarake dhe kundërzbulimit jashtë vendit, si dhe spiunazhi ekonomik. Ajo ka selinë në rrethin e 20-të të Parisit.
DGSE operon nën drejtimin e Ministrisë Franceze të Forcave të Armatosura dhe punon së bashku me homologun e saj vendas, DGSI (Drejtoria e Përgjithshme për Sigurinë e Brendshme). Ashtu si ne shumicën e agjencive të tjera të inteligjencës, detajet e operacioneve dhe organizimit të saj janë shumë të klasifikuara dhe nuk bëhen publike.
DGSE ndjek një sistem të cilit i referohet si LEDA. Këto janë komponentë thelbësorë të aktiviteteve që lidhen me etikën dhe menaxhimin e punës së inteligjencës dhe në bashkëpunim me agjentët, autoritetet dhe partnerët.
Hajmalia
parapamje|244x244px|Hajmali e Karlit të Madh, gjithashtu një relikuare, thuhet se iu gjet në trup kur u hap varri i tij. Një hajmali është çdo objekt i atribuar me fuqi fetare ose magjike që synon të mbrojë, shërojë ose dëmtojë individët për të cilët janë krijuar. Talismanët janë shpesh objekte portative që barten mbi dikë në mënyra të ndryshme, por gjithashtu mund të instalohen përgjithmonë në arkitekturë. Hajmalitë janë të lidhura ngushtë me amuletë, duke përmbushur shumë nga të njëjtat role, por një ndryshim kryesor është në formën dhe materialitetin e tyre, me hajmalitë që shpesh marrin formën e objekteve (p.sh. veshje, armë ose pergamenë) të cilat janë të gdhendura me tekste magjike.
Talismanët janë përdorur në shumë qytetërime gjatë historisë, me lidhje me praktikat astrologjike, shkencore dhe fetare; por teoria rreth përgatitjes dhe përdorimit ka ndryshuar në disa kultura me teori më të fundit, të epokës së re, talismanike. Talismanët përdoren për një gamë të gjerë funksionesh, të tilla si: mbrojtja personale e mbajtësit, të dashurve ose sendeve, ndihma në pjellorinë dhe ndihma për prodhimin e të korrave.
Referime
__PATP__
Kthimi i Skënderbeut në Krujë
Kthimi i Skënderbeut në Krujë, romancë historike me autor Llambi Dardha. Botuar në Korçë nga Shtypshkronja "Peppo & Marko", në vitin 1929. Libri ka 243 faqe.
Beaunotte
Beaunotte është një komunë në Francë. Beaunotte bën pjesë në departamentin Côte-d'Or të rajonit Bourgogne. Komuna ka një popullsi prej 21 banorë dhe sipërfaqe 8.5 km².
Belmont-lès-Darney
Belmont-lès-Darney është një komunë në Francë. Belmont-lès-Darneybën pjesë në departamentin Vosges të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 122 banorë dhe sipërfaqe 3.99 km².
Unaza e prangosur
Unaza e prangosur, roman nga Vilhelme Haxhiraj (Vranari). Botuar në Tiranë nga "Extra", në vitin 2008. Libri ka 261 faqe.
Rezoluta 68/262 e Asamblesë së Përgjithëshme të Kombeve të Bashkuara
Rezoluta 68/262 e Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara u miratua më 27 mars 2014 në sesionin e gjashtëdhjetë e tetë të Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara në përgjigje të aneksimit rus të Krimesë dhe titullohet "Integriteti territorial i Ukrainës". Rezoluta jo-detyruese, e cila u mbështet nga 100 shtete anëtare të Kombeve të Bashkuara, pohoi angazhimin e Asamblesë së Përgjithshme për integritetin territorial të Ukrainës brenda kufijve të saj të njohur ndërkombëtarisht dhe theksoi pavlefshmërinë e Referendumit të vitit 2014 të Krimesë. Njëmbëdhjetë shtete votuan kundër rezolutës, 58 abstenuan, dhe 24 shtete nuk morën pjesë në votim.
Rezoluta u prezantua nga Kanadaja, Kosta Rika, Gjermania, Lituania, Polonia dhe Ukraina. Miratimi i rezolutës u parapri nga përpjekjet e pasuksesshme të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, që zhvilloi shtatë seanca për të adresuar krizën e Krimesë dhe që u ndeshën me veton e Rusisë.
Floriani
Marcus Annius Florianus (vdiq më 276), i njohur gjithashtu si Floriani, ishte perandor Romak nga vdekja e gjysmë vëllait të tij, Perandorit Tacitus, në korrik të 276 deri në vrasjen e tij në shtator të po atij viti.
Gjysmë vëllai i Florianit, Taciti u shpall perandor në fund të vitit 275, pas vdekjes së papritur të Perandorit Aurelian. Pasi që Taciti vdiq vitin e ardhshëm, gjoja u vra si pasojë e një komploti ushtarak, Floriani e shpalli veten perandor, me njohjen e Senatit Romak dhe një pjese të madhe të perandorisë. Sidoqoftë, perandorit të ri së shpejti iu desh të merrej me revoltën e Probusit, i cili u ngrit menjëherë pasi Florianus u ngjit në fron, me mbështetjen e provincave të Egjiptit, Sirisë, Palestinës dhe Fenikisë. Probusi përfitoi nga terreni i Portave të Cilicianit dhe klima e nxehtë e zonës, në të cilën ushtria e Florianus nuk ishte mësuar, për të hequr dorë nga morali i tyre. Ushtria e Florianit u ngrit kundër tij dhe e vrau.
Historia
parapamje| Antoninianus i Tacitusit. Legjenda: Perandori Caesar Marcus CLavdius TACITVS AVGustus. Në fund të vitit 275, gjysmë vëllai i nënës së Florianus, Tacitus, u shpall Perandor Romak, pas vdekjes së papritur të Perandorit Aurelian. Menjëherë pas kësaj, Taciti e caktoi Florianusin si prefekt pretorian. Atëherë Taciti urdhëroi Florianusin që të drejtonte trupat në Panoni, me qëllim që të zmbrapste sulmet në Gotë, në territorin Romak. Pasi Taciti vdiq, papritmas në korrik të vitit 276, gjoja si pasojë e një komploti ushtarak, Florianus shpejt e shpalli veten perandor dhe u njoh si i tillë nga Senati Romak dhe provincat perëndimore. Florianus vazhdoi më tej fushatën kundër Gotëve, duke fituar një fitore të madhe përpara se t'i mbërrinin lajmet për revoltën e Probusit, i cili kishte shërbyer me sukses si komandant nën drejtimin e Aurelianit dhe Tacitit. Revolta e Probit u mbështet nga provincat e Egjiptit, Sirisë, Palestinës dhe Fenikisë.
Engjëll i prangosur!
Engjëll i prangosur!, roman nga Mynyr Zyka. Botuar në Vlorë nga "Triptik", në vitin 2008. Libri ka 190 faqe.
Barjac, Ariège
Barjac është një komunë në Francë. Barjac bën pjesë në departamentin Ariège të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 38 banorë dhe sipërfaqe 2.78 km².
Principata e Zetës
djathtas|parapamje|Principata e Zetës në fund të shekullit XIV Principata e Zetës (serbisht: Кнежевина Зета Kneževina Zeta) është një emër historiografik për një principatë të mesjetës së vonë e vendosur në pjesët jugore të Malit të Zi modern dhe pjesët veriore të Shqipërisë moderne, rreth liqenit të Shkodrës.
U sundua nga familjet e Balshiqit, Lazareviqit, Brankoviqit dhe Crnojeviqit në vazhdimësi nga gjysma e dytë e shekullit të 14-të deri në pushtimin osman në fund të shekullit të 15-të. Më parë, i njëjti rajon i Zetës ishte një tokë e kurorës serbe, e cila ishte bërë vetëqeverisëse pas rënies së Perandorisë Serbe, kur familja Balshiq krijoi një principatë rajonale, diku pas vitit 1360.
Veleia
parapamje| Zona arkeologjike dhe Antiquarium i Veleia - MIBAC Veleia, një qytet antik i Aemilia, Itali, i vendosur rreth 15 km në jug të Placentisë. Përmendet nga Plini në mesin e qyteteve të rajonit të tetë, megjithëse Veleiatët ishin etnikë Ligurianë. Banorët e saj, në regjistrimin e Vespasianit, u gjetën të shquar për jetëgjatësinë e tyre. Asgjë më tej nuk dihej për të deri në 1747, kur disa bujq gjetën të famshmen Tabula alimentaria, tani në Muzeun Arkeologjik Kombëtar të Parmës. Kjo, pllaka më e madhe e gdhendur prej bronzi e lashtësisë (1.3 m me 2.8 m) përmban listën e pasurive në territoret e Veleia, Libarna, Placentia, Parma dhe Luca, në të cilat Trajani kishte caktuar para vitit 102 të erës 72,000 sesterces dhe më pas 1,044,000 sesterces në një lidhje hipotekore për dyzet e gjashtë pasuri. Vlera totale e të cilave llogaritej në mbi 13,000,000 sesterces (130,000 ~), interesi mbi të cilin 5% do të shërbente për mbështetjen e 266 djemve dhe 6 vajzave, e para që merrte 16, e dyta 12 sesterces në muaj.
Gërmimet filluan në vend në vitin 1760 dhe në fillim ishin të suksesshme; forumi dhe bazilika, termat dhe amfiteatri dhe shtëpitë private me shumë statuja (dymbëdhjetë prej mermeri nga bazilika dhe një kokë bronzi e Hadrianit ) dhe mbishkrime u zbuluan. Janë gjetur gjithashtu edhe varre djegieje para-romake, me objekte prej bronzi dhe hekuri pa ndonjë vlerë të madhe. Por gërmimet e mëvonshme të cilat u kryen në intervale deri në 1876 kanë dhënë rezultate më pak të frytshme. Monumenti më i vjetër i datuar është një pllakë bronzi me një pjesë të tekstit të Lex Rubria de Gallia cisalpina të vitit 49 pes i cili merrej me administrimin e drejtësisë në Cisalpine Gaul në lidhje me shtrirjen ndaj tij të privilegjeve të franshizës romake, një mbishkrim më i fundit i vitit 276 er. Shumica e objekteve të gjetura gjenden në muzeun në Parma.
Si dhe kur Veleia u braktis është e pasigurt: pikëpamja e përhapur më parë se ajo u shkatërrua nga një rrëshqitje, u provua të ishte gabim nga gërmimet e vitit 1876.
Wadelincourt
Wadelincourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Wadelincourt ka një popullsi prej 520 banorë dhe sipërfaqe 4.22 km², me një dendësi prej 123 banor/km².
E parathëna
E parathëna, roman me autor Bedri Myftari. Botuar në Tiranë nga "Morava", në vitin 2008. Libri ka 247 faqe.
Saimir Maloku
Arrestimi gjatë komunizmit
Në 13 maj 1976 Saimiri u akuzua për “agjitacion dhe propagandë kundër pushtetit popullor" gjatë sistemit komunist në Shqipëri, pasi policia përgjoi shtëpinë e tij. Saimiri ndërtoi përmes dijeve të tij teknike një pajisje (e ashtuquajtura "kanaçe) për të konvertuar sinjale UHF nga televizioni "Rai" i Italisë, në mënyrë që të ndiqeshin dhe në Shqipëri. Vendosja e këaj pajisjeje në hyrje të aparateve televizive mundësonte marrjen e sinjaleve televizive të jashtme.
Në atë periudhë ndalohej të ndiqeshin programe apo kanale të huaja. Pjesën më të madhe të dënimit Saimiri e kaloi në kampin politik të minierës së Spaçit. I njëjti urdhër-arrest ishte lëshuar edhe për të atin, Reshit Maloku por Sigurimi i shtetit e anulloi arrestimin e këtij të fundit për shkak të gjendjes së rënduar shëndetësore.
Hapja e dosjes dhe AIDSSH
Në 12 korrik 2018 Autoriteti për Informimin mbi Dokumentet e ish-Sigurimit të Shtetit(AIDSSH) bëri të mundur për Saimirin aksesimin ndaj dosjeve dhe gjetjeve arkivore të mbajtura nga ish-përndjekësit.
Belmont-sur-Buttant
Belmont-sur-Buttant është një komunë në Francë. Belmont-sur-Buttantbën pjesë në departamentin Vosges të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 277 banorë dhe sipërfaqe 8.46 km².
Tri hije në Bruksel
Tri hije në Bruksel, roman me autor Qerim Pllana. Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1994. Libri ka 133 faqe.
Giuseppe Piazzi
Giuseppe Piazzi (lindur në Ponte in Valtellina më 16 korrik 1746 - vdiq në Napoli më 22 korrik 1826) ishte një priftërinj dhe astronom italian. Është i famshëm për zbulimin e asteroidit Ceres në vitin 1801.
Legjenda e dasmës
Legjenda e dasmës, roman me autor Qerim Pllana. Botuar në Prishtinë, në vitin 1992. Libri ka 94 faqe.
Drejtor
Nëpunës i emëruar, që ka për detyrë të organizojë e të drejtojë punën e një ndërmarrjeje a të një institucioni të veçantë ose të një institucioni administrativ qendror a të një ndarjeje kryesore në një ministri etj. Drejtori i përgjithshëm. Drejtori i fabrikës (i uzinës, i ndërmarrjes, i kantierit, i bankës, i postës, i institutit, i shkollës, i konviktit). Drejtori i doganave (i centraleve elektrike). E emëruan drejtor. E thirri drejtori. Me lejen (me urdhrin) e drejtorit.
Burimi
http://www.fjalori.shkenca.org/
Mëkatet e vetmisë
Mëkatet e vetmisë, roman me autor Xhevat Mustafa. Botuar në Prishtinë nga "ATV Media", në vitin 2008. Libri ka 293 faqe.
Twice (grupi muzikorë)
Twice është grup muzikor i vajzave koreane e formuar nga JYP Entertainment. Grupi përbën nëntë anëtar: Nayeon, Jeongyeon, Momo, Sana, Jihyo, Mina, Dahyun, Chaeyoung, dhe Tzuyu. Grupi u formua nën programin televiziv Sixteen (2015) dhe debutoi më 20 tetor 2015, me shfaqjen e zgjeruar (EP) The Story Begins.
Twice fituan famë në vend më 2016 me këngën e tyre "Cheer Up", e cila u rendit në vendin e parë në Gaon Digital Chart, u bë kënga më e mirë e vitit dhe fitoi "Kënga e vitit" në Melon Music Awards dhe Mnet Asian Music Awards. Kënga e tyre e radhës, "TT", nga EP e tyre e tretë Twicecoaster: Lane 1, kryesoi listat e Gaon për katër javë rresht. EP ishte albumi më i shitur i grupeve koreane të vajzave të vitit 2016. Brenda 19 muajve pas debutimit, Twice kishte shitur tashmë mbi 1.2 milionë njësi nga katër EP-të e tyre dhe albumi special. Që nga dhjetori 2020, grupi ka shitur mbi 10 milionë albume kumulative në Korenë e Jugut dhe Japoni, duke u bërë grupi më i shitur i vajzave K-Pop të të gjitha kohërave.
Grupi debutoi në Japoni më 28 qershor 2017, nën drejtimin e Warner Music Japan, me publikimin e një albumi përmbledhës të titulluar #Twice''. . Albumi u rendit në vendin e dytë në Oricon Albums Chart me shitjet më të larta të albumeve të javës së parë nga një artist K-pop në Japoni në dy vjet. Ajo u pasua nga publikimi i tekjes maxi së parë japoneze të Twice të titulluar "One More Time" në tetor. Twice u bë grupi i parë i vajzave koreane që fitoi një certifikatë platini nga Recording Industry Association of Japan (RIAJ) si për një album ashtu edhe për tekje CD në të njëjtin vit. Twice u renditën i treti në kategorinë e Artistëve më të mirë të Renditjeve të fundvitit 2017 të Billboard Japan dhe në vitin 2019, ato u bënë grupi i parë i vajzave koreane që nisi një turne japonez me kube.
Twice është akti i parë femër korean që kryeson njëkohësisht si listat e World Albums të Billboard dhe World Digital Song Sales me publikimin e albumit të tyre të parë në studio Twicetagram dhe këngës kryesore "Likey" më 2017. Me publikimin e këngës së tyre "Feel Special" më 2019, Twice u bë akti i tretë femër korean që futet në Canadian Hot 100. Pas nënshkrimit me Republic Records për promovimet amerikane si pjesë e një partneriteti me JYP Entertainment, grupi ka hyrë në Billboard 200 amerikane me More & More dhe Eyes Wide Open më 2020 dhe Taste of Love and Formula of Love: O+T=<3 më 2021. Kënga e tyre e parë zyrtare në gjuhën angleze, ""The Feels"", u bë kënga e tyre e parë që hyri në Billboard Hot 100 në SHBA dhe UK Singles Chart, duke arritur kulmin në pozicionet e 83-të dhe të 80-të të tabelave, respektivisht. Ata janë quajtur "Grupi i Vajzave të Kombit" të radhës dhe koreografia e tyre e pikës—përfshirë "Cheer Up" (2016), "TT" (2016), "Signal" (2017), dhe "What Is Love?" (2018)-u bënë çmenduri kërcimi dhe meme virale të imituara nga shumë të famshëm.
Filmografia
Reality shows
Një skenar për Entin
Një skenar për Entin, roman me autore Vera Vasia. Botuar në Tiranë nga "Marin Barleti", në vitin 2008. Libri ka 93 faqe.
Shqipëri 1 - 0 Francë (miqësore 13 qershor 2015)
Ndeshja miqësore e futbollit Shqipëri - Francë u luajt në Elbasan më 13 qershor 2015 në stadiumin "Elbasan Arena". Shqipëria fitoi 1-0 ndaj Francës me një gol nga Ergys Kaçe.
U zhdukën bashkë me krismën
U zhdukën bashkë me krismën, roman me autor Qerim Pllana. Botuar në Prishtinë, në vitin 1995. Libri ka 175 faqe.
Marrëzia e madhe : (ose Dashuri e habitshme në kohë të rrezikshme)
Marrëzia e madhe : (ose Dashuri e habitshme në kohë të rrezikshme), roman me autor Vullnet Mato. Botuar në Tiranë nga "Bota shqiptare", në vitin 2008. Libri ka 260 faqe.
Barjac, Gard
Barjac është një komunë në Francë. Barjac bën pjesë në departamentin Gard të rajonit Languedoc-Roussillon. Komuna ka një popullsi prej 1530 banorë dhe sipërfaqe 42.72 km².
Pello
Pello (Pellon kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Lapland, dhe është pjesë e rajonit Lapland.