cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rubla ruse
Rubla e katërt (e artë), 7 Mars 1924–1947
Një ridenominim i tretë u bë në 1924 ku një rubël "e artë" kishte vlerën e 50,000 rublave të vjetra. Kjo reformë e pa rublën të lidhur me çervonetin, me vlerë prej 10 rublash. Monedhat filluan të lëshoheshin në 1924, ndërkohë që paratë e letrës u lëshuan për rublën me vlerë nën 10 rubla dhe për çervonetët me denominime me të larta.
Rubla e pestë, 1947–1961
Pas Luftës së Dytë Botërore, qeveria Sovjetike implementoi një ridenominim konfiskues të valutës (dekret i 14 dhjetorit 1947) që të ulë sasinë e parasë në qarkullim. Qëllimi kryesor i këtij ndryshimi ishte të parandalojë fshatarët të cilët kishin akumuluar para kesh duke shitur ushqime në kohën e luftës dhe duke i përdorur ato para duke blerë materiale konsumi pas rekuperimit nga lufta. Rublat e vjetra u rivlerësuan me një të dhjetën e vlerës në shkruar në kartmonedhë. Kjo gjë preku më shumë paratë e letrës në dorë të individëve privatë. Shumat prej 3,000 rublash ose më pak në llogari bankare individuale nuk u rivlerësuan, ndërsa pagat mbetën të njëjtat.
Rubla e gjashtë, 1961–31 dhjetor 1997
Ridenominimi i vitit 1961 ishte një përsëritje e reformës së 1947, me të njëjtat kushte. Rubla Sovjetike e 1961 ishte formalisht e barabartë me 0.987412 gramë ar, por këmbimi për arin nuk ishte kurrë e lejushme për popullsinë e përgjithshme. Me ndarjen e Bashkimit Sovjetik në 1991, rubla mbeti valuta e Federatës Ruse. Një seri e re kartmonedhash u lëshua në emër të Bankës së Rusisë në 1993. Përgjatë periudhës së hiperinflacionit në fillim të viteve 1990, rubla u zhvlerësua në mënyrë të dukshme.
Rubla e shtatë, 1 janar 1998–
Rubla u ridenominua në 1 janar 1998, me një rubël të re të barabartë me 1000 rubla të vjetra. Ridenominimi ishte një hap i pastër psikologjik që nuk i zgjidhi problemet kryesore ekonomike që përballej Ekonomia e Rusisë në atë kohë, dhe valuta u zhverësua sërisht në gusht 1998 pas krizës ekonomike në Rusi. Rubla humbi 70% të vlerës së saj kundër dollarit amerikan në gjashtë muaj gjatë krizës financiare.
Duke llogaritur produktin e të gjitha ridenominimeve, është vërtetuar se rubla para-1921 është e barabartë me 2x10−16 rubla të sotme.
Rubla e parë
Në fillimin e shekullit 19, monedha bakri lëshoheshin për ¼, ½, 1, 2 dhe 5 kopek, argjendi për 5, 10, 25 dhe 50 kopek dhe 1 rubël dhe ari për 5 rubla megjthëse prodhimi i monedhës 10 rubla pushoi në 1806. 20 Kopekët e argjendit dolën në 1820, të ndjekura nga 10 kopekët e bakrit të prodhuara nga 1830 deri 1839, dhe 3 kopekët e bakrit në 1840. Ndërmjet 1828 dhe 1845, u lëshuan rubla platini me vlerë 3, 6 dhe 12 rubla. Në 1860, dolën 15 kopekët e argjendit, duke qënë se përdorej ky denominim (e barabartë me 1 złoty) në Poloni, ndërkohë, në 1869, doli monedha 3 rubla e artë. Në 1886, disa monedha të arta u paraqitën me 5 dhe 10 rubla. Një tjetër prodhim ndodhi edhe në 1897. Përveç rublave me prerje të vogël 5 dhe 10 rubla të arta, u lëshuan rubla të arta me vlerë 7½ dhe 15 rubla vetëm për një vit, pasi ishin me të njëjtat përmasa si 5 dhe 10 rublat e arta. Monedhat e arta u pezulluan në 1911.
Rubla e Konstandinit
Rubla e Konstandinit (Rusisht: константиновский рубль, shqiptohet "konstantinovsky rubl'") është një monedhë e rrallë argjendi e Perandorisë Ruse e cila mban profilin e Dukës së Madh Konstandin Pavloviç, vëllai i perandorëve Aleksandri I dhe Nikolla I. Prodhimi i saj po pregatitej në shtypësen e monedhave të Shën Petersburgut në 1825, por kurrë nuk u shtyp në numër të madh, dhe kurrë nuk u qarkullua në publik. Fakti i ekzistencës u bë i ditur në 1857 në publikime të huaja.
Monedhat pas Luftës Civile
Në 1924, u lëshuan monedha bakri me vlerë 1, 2, 3 dhe 5 kopekë, bashkë me 10, 15 dhe 20 kopekë argjrndi, 1 poltinnik (50 kopekë) dhe 1 rubël. Nga ky emetim e më vonë, monedhat shtypeshin në emrin e BRSS (Bashkimi i Republikave Socialiste Sovjetike). Gjithësesi, monedhat e 1921-1923 u lejuan të qarkullonin. monedha ½ kopek i bakrit gjithashtu u prodhua në 1925. Monedha 1 rubël u lëshua në 1924 dhe prodhimi i poltinnik ndaloi në 1927, ndërkohë që monedha ½ ndaloi në 1928. Në 1926, monedha më të vogla, alumin-bronz zëvendësuan kopekët e mëdhenj prej bakri 1, 2, 3 dhe 5 kopekë. Këto monedha u shkrinë. Në 1931, monedhat e mbetura prej argjendi gjithashtu u zëvendësuan me monedha bakër-nikeli me pamjen e një punëtori me një mburojë. Në 1935, pjesa e prapme e 10, 15, dhe 20 kopekëve u ridizenjua sërish, duke qënë se edhe pjesa tjetër ishte ridizenjuar, duke lënë sloganin "Proletarë të të gjitha vendeve, Bashkohuni!". Edhe emblema e shtetit pësoi disa ndryshime nga 1935 deri 1957. Kjo seri monedhash mbeti në qarkullim deri në reformën monetare të 1947.
Në 1961, valuta u rivlerësua sërish, por kësaj here monedhat u praraqitën me denominim të ri prej 1, 2, 3 dhe 5 kopekë në alumin-bronz, dhe 10, 15, 20 dhe 50 kopekë dhe 1 rubël në bakër-nikel-zink. Monedhat 50 kopek dhe 1 rubël të datuara 1961 kishin cepa të rrafshëta, por duke filluar nga 1964, në cepa u shkruajt denominimi dhe data. Të gjitha monedhat e prodhuara në periudhën 1926-1957 u tërhoqën nga qarkullimi.
Në 1967, një seri përkujtimore me 10, 15, 20, 50 kopekë, dhe 1 rubël u lëshua, duke festuar përvjetorin e 50-të të Revolucionit Rus. Shumë monedha përkujtimore 1 rubë u lëshuan, po ashtu edhe 3 dhe 5 rubla. Duke filluar nga 1991, edhe kopeku edhe rubla mbanin shenjën e prodhuesit (M) për Moskën, dhe (Л) për Leningradin.
Në 1991, monedha të reja u prezantuan me vlerë 10 dhe 50 kopekë, 1, 5 dhe 10 rubla. Monedha 10 kopekë mbeti me çelik të veshur me tunxh, dhe 50 kopekët, 1 dhe 5 rubla ishin me bakër-nikel dhe 10 rubla ishte bimetalike me qëndër alumin-bronz dhe unazë bakër-nikel-zink. Seria paraqet pamjen e Kremlinit në vend të emblemës sovjetike. Gjithësesi, kjo seri monedhash ishte jetëshkurtër pasi Bashkimi Sovjetik pushoi së ekzistuari.
Pas rënies së Bashkimit Sovjetik, Federata Ruse filloi të lëshojë monedhat e reja në 1992 me vlerë 1, 5, 10, 20, 50 dhe 100 rubla. Monedhat paraqesin një shqiponjë me dy koka mbi shkrimin "Банк России." Monedhat 1 dhe 5 rubla u shtypën në çelik të veshur me tunxh, monedhat 10 dhe 20 rubla në bakër-nikel dhe monedhat 50 dhe 100 rubles ishin bimetalike me qëndër alumin-bronz dhe unazë bakër-nikel-zink. Në 1993, u lëshuan 50 rubla prej alumini-bronzi dhe 100 rubla prej bakër-nikel-zinku, dhe materiali për 10 dhe 20 rublat u ndryshua në çelik të veshur me nikel. Në 1995 materiali për 50 rublat u ndryshua në çelik të veshur me tunxh, por monedhat u shtypën me datën 1993. Me vazhdimin e rritjes së inflacionit, monedhat me denominim të ulët u zhdukën nga qarkullimi dhe denominimet e tjera përdoren shumë rrallë.
Rubla e shtatë
Në 1998, u paraqitën këto monedha:
Monedhat 1 dhe 5 kopek përdoren shumë rrallë (sidomos monedha 1 kopek) për shkak të vlerës së tyre të ulët dhe në shumë raste nuk pranohen nga dyqanet dhe individët. Në disa raste, monedha 10 kopek shpërfillet (nuk pranohen nga individët por pranohet në arka ligjore dhe në këmbim valutor).
Të gjitha këto monedha filluan në lëshohen në 1998, përveë faktit që disa prej tyre mbajnë vitin 1997. Denominimet kopek tregojnë Shën Gjergji dhe Dragin, dhe të gjitha denominimet e rublës (përveç atyre përkujtimore bimetalike) tregojnë shqiponjën me dy kokë. Shenjat e stampimit "Л" ose "M" në kopekë dhe logot e stampuesve të Leningradit ose Moskës në rubël. Që prej 2000, shumë monedha bimetalike 10 rubla të qarkullueshme përkujtimore u lëshuan. Këto monedha kanë një element sigurie të veçantë holografik brenda numrit "0" të denominimit 10.
Në 2008, u propozua nga Banka e Rusisë që të tërhiqen monedhat 1 dhe 5 kopek nga qarkullimi dhe të rrumbullakosin të gjitha çmimet në 10 kopekë, megjithëse propozimi nuk është realizuar ende (me karakteristikën "x.99" çmimet llogariten të rrumbullakosura).
Materiali i monedhave 1, 2 dhe 5 rubla u ndryshua nga bakër-nikel-zink dhe veshje bakër-nikeli në çelik të veshur me nikel në vitin 2009. 10 dhe 50 kopekët u ndryshuan nga alumin-bronz në çelik i veshur me tunxh.
Në tetor 2009, një monedhë e re 10 rubla e bërë me çelik të veshur me tunxh u fut në qarkullim, me elemente sigurie optike. Kartmonedha 10 rubla do të duhej të tërhiqej në 2012, por një mungesë e monedhave 10-rubla e detyroi bankën qendrore ta vonojë dhe të vendosë të reja në qarkullim. Monedhat përkujtimore 10 rubla bimetalike do të vazhdojnë të lëshohen.
Një seri monedhash përkujtimore me temë Lojrat Olimpike me vlerë 25 rubla po vazhdon nga 2011. Monedhat e reja do të jenë nga bakër-nikeli. Disa monedha të tjera përkujtimore me prerje më të vogël ekzistojnë në qarkullim, duke treguar ngjarje historike kombëtare dhe përvjetore.
Banka e Rusisë lëshon monedha të tjera përkujtimore jo-qarkulluese nga 1 në 50,000 rubla. Shiko për listën.
Emetimet perandorake
Në 1768, gjatë mbretërimit të Katerinës së Madhe, Banka e Caktimeve u bë institucioni që lëshonte paratë qeveritare të letrës. U hap në Shën Petersburg dhe në Moskë në 1769.
Në 1769, Rublat e Caktuara dolën për 25, 50, 75 dhe 100 rubla, me 5 ruba 10 rubla shtesë në 1787 dhe 200 rubla në 1819. Vlera e rublave të Caktuara ra relativisht me monedhën deri, në 1839, marëdhënia u caktua 1 monedhë ruble = 3½ rubla të caktuara. Në 1840, Banka Tregëtare Shtetërore lëshoi kartmonedha 3, 5, 10, 25, 50 dhe 100 rubla, e ndjekur nga 50 rubla kartmonedhë krediti të Thesarit dhe Bankës Shtetërore të Kredive.
Në 1843, Banka e Caktimeve i ndaloi veprimet, dhe kartmonedhat shtetërore të kreditit (Rusisht: государственные кредитные билеты) u paraqitën me prerje 1, 3, 5, 10, 25, 50 dhe 100 rubla. Këto qarkulluan, në shumë tipe, deri në revolucion, me kartmonedha 500 rubla të shtuara në 1898 dhe 250 dhe 1000 rubla të shtuara në 1917. Në 1915, dy lloje kartmonedhash të vogla këmbimi u lëshuan. Një, e lëshuar nga Thesari, kartmonedha të vogla prej 1, 2, 3, 5 dhe 50 kopekë. Tjetra me prerje 1, 2, 3, 10, 15 dhe 20 kopekë.
Emetimet e Qeverisë Provizore
Në 1917, Qeveria Provizore lëshoi kartmonedha thesari 20 dhe 40 rubla. Këto kartmonedha të njohura si "Kerenski" ose rublat "Kerenski". Qeveria Provizore kishte gjithashtu 25 dhe 100 rubla kartmonedha shtetërore të krediti të shtypura në Sh.B.A. por nuk u lëshuan kurrë.
Emetimet e RSFSR
Në 1918, kartmonedhat shtetërore të kreditit dolën në R.S.F.S.R. me prerje 1, 3, 5, 10, 25, 50, 100, 250, 500, 1,000, 5,000 dhe 10,000 rubla. Këto u ndoqën në 1919 nga kartmonedhat e valutës 1, 2, 3, 15, 20, 60, 100, 250, 500, 1000, 5000 dhe 10,000 rubla. Në 1921, kartmonedhat e valutës me prerje 5, 50, 25,000, 50,000, 100,000, 1,000,000, 5,000,000 dhe 10,000,000 rubla u shtuan.
Rubla e dytë
Vetëm kartmonedhat e valutës u lëshuan në këtë kohë, me prerje 1, 3, 5, 10, 25, 50, 100, 250, 500, 1,000, 5,000 dhe 10,000 rubla.
Rubla e tretë
Si me valutën e mëparshme, vetëm kartmonedhat e valutës u lëshuan, me prerje 50 kopekë, 1, 5, 10, 25, 50, 100, 250, 500, 1,000, 5,000 dhe 10,000 rubla. Në 1924, pikërisht përpara rivlerësimit, paratë e para të letrës u lëshuan në emër të BRSS, me pamjen e emblemës shtetërore me 6 shirita rreth grurit, duke përfaqësuar gjuhët e 4 republikave përfaqësuese të asaj kohe: RSFS e Rusisë, Republika Socialiste Federative Sovjetike e Transkaukazisë (RSS e Armenisë, RSS e Azerbajxhanit, dhe RSS e Gjeorgjisë), RSS e Ukrainës dhe RSS e Bjellorusisë. Ato kishin datën 1923 dhe ishin me prerje 10,000, 15,000, dhe 25,000 rubla.
Rubla e katërt
Në 1924, kartmonedhat e valutës u lëshuan për 1, 3 dhe 5 rubla të arta (рубль золотом). Këto qarkulluan së bashku me çervonetët të lëshuara në 1922 nga Banka e Shtetit me prerje 1, 3, 5 10 dhe 25 çervonetë. Kartmonedhat e Thesarit të Shtetit zëvendësuan kartmonedhat e valutës pas 1928. Në 1938, dolën prerjet 1, 3 dhe 5 rubles, duke mos përdorur fjalën "ari".
Rubla e pestë
Në 1947, kartmonedhat e Thesarit të Shtetit u lëshuan për 1, 3 dhe 5 rublea, bashkë me kartmonedhat e Bankës së Shtetit me prerje 10, 25, 50 dhe 100 rubla.
Rubla e gjashtë
Kartmonedha 1000 rubla nuk u vazhdua si 1 rubël e re.
Rubla e shtatë
Në 1998, u lëshuan këto kartmonedha:
Të ritë e viteve të mi. Koleksioni i pikturave të Lasgush Poradecit
Të ritë e viteve të mi. Koleksioni i pikturave të Lasgush Poradecit Autori: Lasgush Poradeci. Viti i botimit: 2012. Botuar nga "Poradeci". Faqe: 70. ISBN 978-9928-05-084-7
Pretash Zeka
parapamje|Zeka Pretash Zeka Ulaj (1882-1962) lindi në vitin 1882 në fshatin Kojë, krahinë me popullatë shqiptare, afro 15 kilometra larg nga Podgorica, në kohën e përpjekjeve të vazhdueshme të Malësisë së Mbishkodrës për mbrojtjen e të drejtave njerëzore, civile dhe kombëtare, pasi në këto vite ishte vënë në provë ekzistenca e shqiptarëve dhe identiteti i tyre kombëtar.
Pretash Zeka ishte një figurë ushtarake shqiptare në Revoltën Shqiptare të vitit 1911. Ai ishte bajraktar i Kojës së Kuçit në Mal të Zi dhe poashtu u dallua Beteja e Deçiqit, e zhvilluar afër Tuzit në vitin 1911 midis malësorëve shqiptarë dhe trupave osmane të Shefket Turgut Pashës.
Jeta
Pretashi lindi në Kojë (Kuçi), një fshat i banuar nga shqiptarët në Malin e Zi lindor, afër kufirit me Shqipërinë, i dyti më i vjetër nga 11 djemtë e Zek Nika Ulajt. Vëllezërit e tij ndihmuan gjithashtu në mbrojtjen e qytetit të tyre kufitar kundër avancimit të turqve dhe sllavëve në rajonin e Malësisë shqiptare.
U rrit dhe u edukua në familje me ndjenja patriotike, në prehrin e ngrohtë të familjes, e cila respektonte dhe kultivonte kodin moral, nderin, besën, burrërinë, atdhedashurinë, fenë, fisnikërinë dhe virtytet e tjera që i karakterizojnë në përgjithësi malësorët. Duke qëndruar gjithnjë përbri burrave të urtë të Kojës u brumos me normat e kanunit të maleve dhe me atdhedashuri. Ai mori pjesë aktive në luftën për rikthimin e Deçiqit, e cila u zhvillua më 6-8 prill 1911, ku u vranë heroikisht shtatë luftëtarë të çetës së lavdishme të Kojës, të cilëve u prini Dedë Preçi Marashaj, e që janë: Dokë Preçi, Gjeto Gjeka, Gjeto Toma, Kolë Doka, Tomë Uci, Kolë Uci dhe Mark Luca, pasi e hoqën flamurin turk nga Deçiqi. Pretash Zeka, bashkë me luftëtarët e tjerë të Malësisë, të udhëhequr nga heroi i popullit Dedë Gjo'Luli i Traboinit të Hotit, arritën të thyejnë rezistencën osmane dhe të ngritën Flamurin Shqiptar në Bratile të Deçiqit, më 6 prill 1911, pas 442 vitesh okupimi. Pretash Zeka ishte bajraktar i Kojës, titull ky që e trashëgoi nga babai i tij. Kojasit e donin dhe kishin besim të plotë tek ai. Pretashi gëzonte autoritet në Kojë, Triesh, Luhar, Fundna, Hot, Grudë e pjesë tjera të Malësisë. Luftoi trimërisht kundër forcave jugosllave në Luhar dhe Kojë në vitin 1944, ku u vranë 6 malësorë dhe u plagosen 30 të tjerë. Ishte gjithmonë i gatshëm të luftojë për çlirimin e tokave shqiptare, për t'i dalë zot atdheut të vet dhe për të ruajtur gjuhën e ëmbël shqipe. Për jetësimin e këtyre idealeve bashkëpunoi me krerët e Maësisë deri në pleqëri. Pretash Zeka Ulaj vdiq në vitin 1962 në fshatin Kojë.
Historia e qytetërimit shqiptar (Nga kohët e lashta deri në fund të Luftës së Dytë Botërore)
Historia e qytetërimit shqiptar (Nga kohët e lashta deri në fund të Luftës së Dytë Botërore) me Autor Kristo Frashëri. Botuesi: Akademia e Shkencave e Shqipërisë, viti i botimit 2008. Faqet e librit 364. ISBN 978-99956-10-13-5
Kodër Qerre
është një fshat në Shqipëri...
Veleshnja (Berat)
është një fshat në Rrethin e Beratit në Shqipëri.
Lepia
Lepi është një vendbanim në komunën e Graçanicës, Kosovë.
Koeficientët e binomit
Koeficientët e binomit përkufizohen për një numër natyral n dhe për të gjithë numrat natyral k jo më të mëdhenj se n si numri i nënbashkësive me k elemente të një bashkësie me n elemente. Shënojmë (lexohet « n mbi k » ). Duke përdorur faktorielin mund të shënojmë :
Këta numra paraqiten në shumë degë të matematikës : zhvillimi i binomit, zbërthimi në seri të pafundme, numri i kombinacioneve pa përsëritje, kanë zbatim në teorinë e gjasës etj.
Përkufizimi algjebrik
Koeficientët e binomit e plotësojnë relacionin rekurent:
i ciliquhet formula e Pascalit.
Ky relacion na mundëson të formojmë trekëndëshin e Pascalit për vlera të vogla të n :
Binomi i Newtonit
Koeficientët e binomit paraqiten gjatë zbërthimit të fuqisë së ntë të binomit x + y :
Korrespondencë Lasgush Poradesi - Mitrush Kuteli. Vepra IV
'''Korrespondencë Lasgush Poradesi - Mitrush Kuteli. Vepra IV''' Autori: Lasgush Poradeci. Botuar nga "Poradeci". Viti i botimit: 2010. Faqet e librit 210. ISBN 978-99956-34-93-3
Zhupania e Zagorës dhe Krapinës
Zhupania e Zagores dhe Krapinës (Kroatisht: Krapinsko-zagorska županija) gjindet në veriperëndim të Kroacisë me një sipërfaqe prej 1.229 km². ISO 3166-2-Code është. Qendra e Zhupaniës e Zagorës dhe Krapinës dhe qyteti më i madh në këtë zonë ndodhet në qytetin e Krapinës. Zhupania e Zagorës dhe Krapinës ka një popullsi prej 142.432 (2001) banorë 98,4 % Kroatë, 0,3 % Slloven dhe 0,2 % Serbë. Zhupania e Zagorës dhe Krapinës kufizohet në veri dhe në veriperëndim me Slloveninë, në verilindje me Zhupaninë e Varazhdinit, në jug dhe në juglindje me Zagrebinë dhe me Zhupaninë e Zagrebit.
Zhupania e Zagorës dhe Krapinës i përfshin Qytetet Gradovi, Donja Stubica, Klanjec, Krapina, Oroslavje, Pregrada, Zabok dhe Zlatar, gjithashtu Komunat Bedekovčina, Budinščina, Desinić, Đurmanec, Gornja Stubica, Hrašćina, Hum na Sutli, Jesenje, Konjščina, Kraljevec na Sutli, Krapinske Toplice, Kumrovec, Lobor, Mače, Marija Bistrica, Mihovljan, Novi Golubovec, Petrovsko, Radoboj, Stubičke Toplice, Sveti Križ Začretje, Tuhelj, Veliko Trgovišće, Zagorska Sela dhe Zlatar Bistrica. Kryetar është Siniša Hajdaš Dončić.
Marrëveshja e Moncës
Marrëveshja e Moncës (nëntor 1897) ishte një marrëveshje verbale (në Monza të Italisë) midis ministrit të jashtëm të Austro-Hungarisë Goluhovski dhe kryeministrit italian Rudini për ruajtjen e status quo-së në Shqipëri, si dhe në të gjithë Ballkanin. Në qoftë se gjendja ekzistuese nuk do të mund të mbahej më gjatë, ndryshimi në Shqipëri do të bëhej në dy drejtime: ose ajo do të kthehej në një “provincë të privilegjuar” në kuadrin e Perandorisë Osmane, ose do të bëhej një principatë e pavarur, e shkëputur nga Porta e Lartë. Frika se mos Shqipëria binte në dorë të rivales, i shtynte të dy fuqitë të binin në ujdi për të “mos vënë dorë ato vite mbi të”. Në dhjetor 1900-shkurt 1901, marrëveshja e Moncës u fiksua me shkrim midis ministrave të jashtëm të të dy vendeve.
SAB studenti albanesi di brescia
SAB Studenti Albanesi di Brescia - E krijuar ne datën 15 mars 2005 nga kater student shqiptar. Me dëshirën për tu bere pjese e një organizmi me te madh siç është shoqata Albstudent dhe për tu dhëne një ndihme sado te vogël studenteve te sapoardhur, u mendua te krijohej një grup qe do merrej me pas me organizimin e gjithë shoqatës. Ndihma e tyre ka qene dhe është shume e rëndësishme për ne sepse kane qene themeluesit e pare, ata te cilët kane pasur guximin qe te marrin përsipër organizimin e shoqatës.
Qëllimi i krijimit te kësaj shoqate
Ashtu siç u theksua dhe me sipër, objektivi kryesor i shoqatës tone ka qene dhe vazhdon te jete integrimi i studenteve shqiptar ne jetën studentore dhe jemi munduar gjithmonë tju ofrojmë ndihme morale dhe informacione te vazhdueshme se si duhet ta përballojnë universitetin, mënyrën e organizimit te leksioneve, komunikimin me profesorët, dokumentet qe duhet te përgatisin për ti paraqitur ne sekretari etj. Roli i shoqatës tone ka qene i dyfishte. Nga njëra ane jemi munduar te jemi ndërmjetësi i studentit me universitetin dhe institucionet qe e perfeksionojnë atë. Nga ana tjetër jemi munduar te perfeksionojmë ne mënyre sa me dinjitoze kulturën dhe traditën shqiptare.
Kantoni Vannes-Ouest
Kantoni Vannes-Ouest (frëngjisht: Canton de Vannes-Ouest) është një kanton në departamentin Morbihan, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Vannes. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 29644 banorë.
Pilkati (Konicë)
Pilkat (greqisht: ΠληκάτιPlikáti) është një fshat malor në komunën i Konicës, Greqi. Është një nga fshatrat më veriorë të Epirit. Në 2001 popullsia e tij ishte 150. Fshati është i pozicionuar në këmbë të malit Gramoz prej në një lartësi 1,240 m mbi nivelin e detit, në afërsi të kufirit me Shqipërinë. Pilkati tradicionalisht ka qënë i banuar vetëm me popullsi shqiptar dhe shqipja flitet edhe sot e kësaj ditë në këtë fshat. Pilkati është 3 km në veri të Tërnovës, 8 km në perëndim të Denckës, 9 km në juglindje të Ersekës (Shqipëri) dhe 28 km në veri të Konicës.
Historia
Pilkati është një fshat i vjetër, me një kishë që daton prej shekulli 16. Për shkak të mbipopullimit, varfëria dhe bastisje nga shqiptarët myslimanë nga rajoni të afërt Kolonjë (që gjendet sot në Shqipëri) në shekullin 19, shumë prej banorëve të Pilkatit u larguan dhe themeluan fshatra të reja në rajonin të Follorinës si Bellkamen, Negovan, Lehovë dhe më pas në fshatin Kazakllar në rajonin të Larisës.
Miza e ullirit
Miza e ullirit Grup Autorësh. Viti i botimit: 1954. Faqet e librit 50.
Duhanasi
është një fshat në Rrethin e Beratit në Shqipëri.
Energjia atomike dhe shfrytëzimi i saj
Energjia atomike dhe shfrytëzimi i saj Autori: Qevqep Kambo. Viti i botimit: 1958. Faqet e librit 170.
Guardamar del Segura
Guardamar del Segura është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Segura, të provincës Alicante, në Komunitetin e Valencias. Guardamar del Segura ka 16863 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 35.58 km2.
Magjia e shtrigës
Magjia e shtrigës (anglisht: Witchcraft) tradicionalisht nënkupton përdorimin e fuqive magjike ose të mbinatyrshme për të dëmtuar të tjerët. Një praktikues është një shtrigë. Në Evropën mesjetare dhe të hershme moderne, ku lindi termi, shtrigat e akuzuara ishin zakonisht gra që besohej se kishin përdorur magji keqdashëse kundër komunitetit të tyre dhe shpesh kishin komunikuar me qenie të liga. Mendohej se magjia mund të pengohej nga magjia mbrojtëse ose kundër-magjia, e cila mund të sigurohej nga shëruesit dinakë popullorë ose popullorë. Shtrigat e dyshuara gjithashtu u frikësuan, dëbuan, sulmuan ose vranë. Shpesh ata do të ndiqeshin penalisht dhe dënoheshin zyrtarisht, nëse shpalleshin fajtorë ose thjesht besohej se ishin fajtorë. Gjuetitë evropiane të shtrigave dhe gjyqet e shtrigave në periudhën e hershme moderne çuan në dhjetëra mijëra ekzekutime. Në disa rajone, shumë nga të akuzuarit për magji ishin shërues ose mami popullore. Besimi evropian në magji u pakësua gradualisht gjatë dhe pas Epokës së Iluminizmit.
Kulturat bashkëkohore që besojnë në magji dhe të mbinatyrshme shpesh besojnë në magji. Antropologët kanë aplikuar termin "magji" për besime të ngjashme dhe praktika okulte të përshkruara nga shumë kultura jo-evropiane, dhe kulturat që kanë adoptuar gjuhën angleze shpesh i quajnë këto praktika gjithashtu "magji". Ashtu si me njerëzit dinakë në Evropë, komunitetet indigjene që besojnë në ekzistencën e magjisë i përkufizojnë shtrigat si të kundërtën e shëruesve dhe mjekëve të tyre, të cilët kërkohen për mbrojtje kundër magjisë. Gjuetia moderne e shtrigave zhvillohet në pjesë të Afrikës dhe Azisë.
Një teori se magjia ishte një mbijetesë e një feje pagane evropiane (hipoteza e kultit të shtrigave) fitoi popullaritet në fillim të shekullit të 20-të, por është diskredituar. Një teori më e re është se ideja e "magjisë" u zhvillua për të shpjeguar fatkeqësi të çuditshme, të ngjashme me ide të tilla si syri i keq.
Në kulturën bashkëkohore perëndimore, veçanërisht që nga rritja e Wicca-s nga vitet 1950, disa paganë modernë dhe ndjekës të sistemeve të besimit të Epokës së Re mund të vetë-identifikohen si "shtriga" dhe të përdorin termin "magji" për vetë-ndihmën, shërimin ose ritualet e hamendjes. Të tjerë e shmangin termin për shkak të konotacioneve të tij negative.
Will.i.am
William James Adams, Jr. (i lindur më 15 mars, 1975), njihet më shumë me nofkën will.i.am, raper amerikan, këngëshkrues, këngëtar, aktor, dhe producent. Will.i.am u bë edhe më shumë i njohur si themelues i grupit hip hop dhe pop The Black Eyed Peas, me këngëtaren e pop-it Fergie, raperin Taboo dhe apl.de.ap.
Diskografia
Shih edhe : Diskografia prodhuese e Will.i.am
Frankthi
është një fshat në Shqipëri...
Shurupi i Boronices
Pregatitja : 1 kg boronice e grire futet ne një nape (mafez). Pastaj vendoset ne një ene ku janë hedhur 10 litra ujë, 1 kg sheqer. Vendoset ena ne zjarr dhe lihet te zihet për një ore ne temperaturën 70 °C, duke e përzier napën çdo 5 minuta. Hiqet napa pa u ftohur, lëngut i shtohet 5 g limontoz kristal dhe përzihet. Pasi ftohet lëngu, futet ne shishe plastike dhe mbyllen mire. Ruhet ne kushte frigoriferike ne temperaturën 2-5 °C. Afati i përdorimit te këtij shurupi është deri ne 10 dite.
Kryelana me maze
parapamje|Krelanë e shërbyer me antipasta të ndryshme Merret maza hidhet ne furtere,i hidhet dhe pak kos dhe nje sasi uji,hidhet kripe dhe perzihet deri ne vlim.Psheshet buka ne nje sahan,hidhet psheshi pjes pjes ne furtere duke e perzier ne zjarr deri sa psheshi te behet nje mase e zbutur.Hidhet nga furterja ne pjata per tu ngren e nxehte (voket).
Kumbulla Tropojane
Kultivarë me pjekje te vone.
Pema ka rritje te fuqishme, forma e kurorës piramidale me kate, në disa raste paraqet periodicitet, është vetpllenuese, pëlqen pllenim te kryqëzuar, gjen kushte në zonat me klime te freskët, por shkon mire edhe në zonat me klime te ngrohte. Gjethja ka madhësi mesatare, forme vezake dhe e zgjatur. Lulja ka madhësi mesatare, fruit ka madhësi mesatare, forma eliptike e rrumbullakosur në pjesën e majës. Bishti i frutit mesatar. Lëkura është mesatarisht e trashe e lëmuar, me ngjyre blu, mbi lëkure gjendet një shtrese dyllore me ngjyrosje blu. Tuli është i verdhe, konsistenca kompakte, në pjekje zbutet deri në një far mase. Shija e ëmbël e shishme, aromatike, bërthama ndahet plotësisht nga tuli. Piqet në pjesën e trete te muajit gusht e deri në shtator. I përshtatshëm për përpunim industrial si dhe për konsum te freskët. Paraqet qëndrueshmëri te mire në vjelje dhe në transport. Është e përhapur në zonën e Tropojës, Hasit, Kukësit, Dibrës, Shkodrës, Tiranes etj. Meriton përhapje.
Gjuetia e shtrigave
Në gjuhën aktuale, "gjueti shtrigash" në mënyrë metaforike do të thotë një hetim që zakonisht kryhet me shumë publicitet, gjoja për të zbuluar veprimtari subversive, pabesi, e kështu me radhë, por me qëllimin e vërtetë për të frikësuar kundërshtarët politikë. Mund të përfshijë gjithashtu elemente të panikut moral ose histerisë masive.
Kantoni Laguiole
Kantoni Laguiole (frëngjisht: Canton de Laguiole) është një kanton në departamentin Aveyron, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Laguiole. Ka sipërfaqe 186.34km2 dhe popullsi 2509 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Laguiole aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Guardamar de la Safor
Guardamar de la Safor është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Safor, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Guardamar de la Safor ka 362 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 1.1 km2.
Sharri (qytezë)
Dragashi ose Sharri (Cirilik serb: Драгаш, Dragaš), është qytezë dhe komunë që gjendet në Rajonin e Prizrenit të Kosovës. Sipas regjistrimit të popullsisë të vitit 2011, qyteti i Dragashit ka 1,098 banorë, ndërsa komuna ka 34,827 banorë. Emri shqiptar Sharri është një referencë për Malet e Sharrit.
Historia
Dragashi u emërua sipas familjes fisnike mesjetare serbe me të njëjtin emër, e cila i shërbeu Dushanit të Fuqishmit (r. 1331-1355) dhe Uroshit të Dobtit (r. 1355-1371). Nga viti 1877 deri në vitin 1913, Dragashi ishte pjesë e Vilajetit të Kosovës në Perandorinë Osmane. Nga viti 1929 deri në vitin 1941, Dragashi ishte pjesë e Banovinës së Vardarit të Mbretërisë së Jugosllavisë. Nga viti 1941 deri në vitin 1999 Dragashi ishte pjesë e krahinës autonome të Kosovës në kuadër të republikës së Serbisë dhe pjesë e federatës jugosllave.
Komuna e Gorës dhe rajoni i Opojës (i bashkangjitur komunës së Prizrenit) mbetën të ndara gjatë periudhës së Millosheviqit. Gjatë luftës së Kosovës (1999), shqiptarët nga Opoja ikën në Shqipërinë fqinje me makina, kamionë dhe traktorë së bashku me të tjerët në këmbë dhe pas konfliktit u kthyen në shtëpi. Pas luftës, komuna e Gorës me shumicë gorane u bashkua me rajonin e banuar me shqiptarë të Opojës për të formuar komunën e Dragashit nga Misioni i Kombeve të Bashkuara (UNMIK) dhe njësia e re administrative ka një shumicë shqiptare.
Qyteti i Dragashit është qendër rajonale dhe komunale për rajonin e Gorës dhe Opojës të komunës së Dragashit. Pas vitit 1999, Dragashi ka një popullsi të përzier gorane, të cilët jetojnë në lagjen e poshtme dhe shqiptarë në lagjen e sipërme që përbëjnë shumicën e banorëve.
Përveç qytetit multietik të Dragashit, goranët e Kosovës vazhdojnë të jetojnë në fshatra të banuara kryesisht nga komuniteti i tyre në Gorë dhe marrëdhëniet me shqiptarët mbeten të tensionuara. Shqiptarët jetojnë kryesisht në rajonin e Opojës. Martesa e përzier në mes të dy komuniteteve nuk ka me përjashtim të disa familjeve gorane që kanë emigruar në Prizren.
Gjeografia
Territori i komunës së Dragashit shtrihet në gjerësinë gjeografike veriore prej 41 52' 30" deri në 42 09' 03" dhe gjatësisë gjeografike prej 20 35' 39" deri në 20 48' 26". I gjithë territori është i rrethuar nga Malet e Sharrit, pastaj mali i Koritnikut, mali Gjalic dhe Cylen në drejtim të Prizrenit. Vetëm një pjesë e territorit në drejtim të Prizrenit është kodrinore me një pjerrësi relativisht të vogël me të cilën ky territor lidhet me pellgun e Prizrenit dhe përmes Prizrenit me botën.
Ekonomia
Punëdhënësit kryesorë në këtë zonë janë Komuna, Policia e Kosovës dhe kompanitë private si “KUK Commerc”, “Meka” dhe ish-ndërmarrjet shtetërore.
Mollat e Tropojes
Molla Gjyle
Varietet me pjekje te vone. Me origjinë vendi. Pema ka rritje te madhe, është mjaft prodhues. Fruti ka madhësi mesatar deri i madh, forma e rrumbullakët, bishti i frutit mesatarisht i gjate, gropëza e bishtit mesatarisht e thelle dhe mesatarisht e gjere. Gropëza e kupës mesatarisht e thelle dhe e gjere. Lëkura ka ngjyre te verdhe me ngjyrosje në te kuqërremte. Tuli është i bardhe në krem, me konsistencë te shkrifet. Shija e frutit e këndshme me prirje acide, aromatike. Vjelja e frutave behet në tetor, qëndron deri në shkurt. Përdoret për konsum te freskët e përpunim industrial. Është e përhapur kryesisht në zonën e Tropojës.
Sharri (qytezë)
Ekonomia
Të gjitha kompanitë kryesore vendore kanë qenë më parë shtetërore dhe, si kudo në Kosovë, aktualisht janë nën përgjegjësinë e AKM-së. Strategjia origjinale e UNMIK-ut ndaj këtyre ndërmarrjeve publike konsistonte në kryerjen e një procesi të 'komercializimit'. Ky proces besohej se ishte mënyra më e mirë për të ringjallur ndërmarrjet, megjithëse asnjë investitor i huaj nuk vendosi të investonte.
Magura
Magurë është një vendbanim në komunën e Lipjanit, Kosovë.
Sharri (qytezë)
Demografia
Sipas regjistrimit të fundit zyrtar të bërë në vitin 2011, komuna e Dragashit ka 34,827 banorë. Bazuar në vlerësimet e popullsisë nga Agjencia e Statistikave të Kosovës në vitin 2016, komuna ka 34,349 banorë. Popullsia e komunës kryesisht jeton në zonat rurale (97%).
Mollat e Tropojes
Molla Buzgat
Varietet me pjekje te vone. Me origjinë vendi. Pema ka rritje te madhe, është mjaft prodhues. Fruti ka madhësi mesatar deri i madh, forma konike, bishti i frutit i shkurt, gropëza e bishtit mesatarisht e thelle dhe mesatarisht e gjere. Gropëza e e kupës gjysme e hapur. Lëkura ka ngjyre jeshile me ngjyrosje në te kuqërremte. Tuli është i bardhe në te gjelbert, me konsistencë te shkrifet. Shija e frutit e thartë në te ëmbël. Vjelja e frutave behet në tetor, qëndron deri në shkurt. Përdoret për konsum te freskët. Është e përhapur kryesisht në zonën e Tropojës.
Magura
Gjeografia
Etimologjia e toponimit Magurë është me prejardhjen arumune dhe rrjedh nga fjala latine Moγoro domethënë "kodër e vogël", "kodrinë", në shqip Magulë, "kodër", "bregore" dhe në rumanisht Măgură me të njëjtin kuptim.
Mollat e Tropojes
Molla Kuqaloshe
Varietet me pjekje te vone. Me origjinë vendi. Pema ka rritje te madhe, është mjaft prodhues. Fruti ka madhësi mesatar, forma e e frutit e rrumbullakët, bishti i frutit i shkurtër, gropëza e bishtit mesatarisht e thelle dhe mesatarisht e gjere, gropëza e kupës gjysme e hapur. Lëkura ka ngjyre te kuqe në vishnje, tuli është i bardhe, me konsistencë te shkrifet. Shija e frutit e thartë. Vjelja e frutave behet në tetor, qëndron deri në shkurt. Përdoret për konsum te freskët. Është e përhapur kryesisht në zonën e Tropojë.
Sharri (qytezë)
Demografia
Komuna është e ndarë në rajonet e Opojës dhe Gorës. Shumica e goranëve jetojnë në Gorë, ndërsa shumica e shqiptarëve jetojnë në Opojë dhe janë popullsi shumicë e gjithë komunës..
Për shkak të rrethanave gjeopolitike, disa nga goranët vendas me kalimin e kohës janë deklaruar si shqiptarë, maqedonas, boshnjakë, bullgarë myslimanë, serbë, turq dhe myslimanë (kombësi).
Ditë që s'harrohen
Ditë që s'harrohen Autori: Thoma Kacori. Faqet e librit 144.
New Thought: A Practical Spirituality
New Thought: Practical Spiritualism (2003) është libri i tretë i Mary Morrissey, në të cilin ajo mblodhi dhe redaktoi shkrimet e predikuesve të Mendimit të Ri. Libri eksploroi premisën judeo-kristiane se mendimet ndikojnë në perceptimin e realitetit.
Libri u bë një burim kyç për të kuptuar Mendimin e Ri si një lëvizje ndërkombëtare. Institucione të ndryshme kërkimore akademike, duke përfshirë Oxford University Press, i referohen librit New Thought nga Mary Morrissey si një burim kryesor për të kuptuar aspektet sociale dhe fetare të lëvizjes New Thought.
përmbajtja
Libri është i ndarë në pesë pjesë. Pjesa e parë, shëndeti, merret me sëmundjet dhe shërimin. Ai fokusohet në shërimin shpirtëror dhe praktikën e konceptit të unitetit. Ai diskuton fuqinë e kongregacioneve të tilla si kishat, xhamitë dhe sinagogat për të ndihmuar në shërimin e komuniteteve në krizë.
Pjesa e dytë, prosperiteti, fokusohet në vetë-realizimin dhe piramidën e nevojave sipas Abraham Maslow. Ai flet për aspektet shpirtërore të parasë dhe mënyrat e shkëmbimit. Ai diskuton besimet e teologjisë së prosperitetit dhe eksploron rolin e ndërgjegjes.
Pjesa e tretë, Përpjekjet Kreative, diskuton rolet e krijimtarisë dhe frymëzimit, metodat e kontrollit mendor, njohjen dhe mënyrën e zbatimit të koncepteve metafilozofike. Ky seksion diskuton proceset mendore dhe metafizikën e mendjes.
Pjesa e katërt fokusohet në Marrëdhëniet. Ai diskuton afinitetin dhe lidhjen ndërpersonale.
Zhupania e Sisakut dhe Mosllovaçës
Zhupania e Sisakut dhe Mosllovaçës (Kroatisht: Sisačko-moslavačka županija) gjindet në pjesën qendrore të Kroacisë me një sipërfaqje prej 4,468 km². ISO 3166-2-Code është. Qendra e Zhupaninës e Sisakut dhe Mosllovaçës dhe Qyteti më i madh në këtë zonë ndodhet në qytetin e Sisakit. Zhupania e Sisakut dhe Mosllovaçës ka një popullsi prej 185,387 (2001) banorë, 152.196 Kroatë, 21.617 Serbë, 1.137 Boshnjakë, 708 Jevgjit dhe 511 Shqiptarë. Zhupania e Sisakut dhe Mosllovaçës kufizohet në veri me Zhupaninë e Zagrebit, në verilindje me Zhupaninë e Bjellovarit dhe Billogorit, në linjde me Požeško-slavonska županija dhe me Zhupaninë e Brodit dhe Posavinës, në jug me Bosnjë-Hercegovinë dhe në perëndim me Zhupaninë e Karllovcit.
New Thought: A Practical Spirituality
përmbajtja
Pjesa e pestë dhe e fundit trajton Spiritualizmin. Ky seksion eksploron praktikën e njohjes së "shëmbëlltyrës së Zotit" në jetën e përditshme. Ai diskuton besimin në një botë të mbinatyrshme jashtë botës së zakonshme dhe të dukshme, fuqinë e rritjes personale dhe rëndësinë e kërkimit të kuptimit.
Zhupania e Sisakut dhe Mosllovaçës
Zhupania e Sisakut dhe Mosllovaçës i përfshin Qytetet Glina, Hrvatska Kostajnica, Kutina, Novska, Petrinja dhe Sisak, gjithashtu Komunat Donji Kukuruzari, Dvor, Gvozd, Hrvatska Dubica, Jasenovac, Lekenik, Lipovljani, Majur, Martinska Ves, Popovača, Sunja, Topusko dhe Velika Ludina.
New Thought: A Practical Spirituality
Kritika
Menjëherë pas botimit, libri u bë një burim kyç për të kuptuar Mendimin e Ri si një lëvizje ndërkombëtare. Në librin Psikoterapitë Alternative (Psikoterapitë Alternative), autori Jean Mercer iu referua librit New Thought of Morrissey si një burim i rëndësishëm për të kuptuar "marrëdhënien me botën shpirtërore".
Në librin e Jones & Bartlett të vitit 2009, Spiritualism, Health and Healing: An Integrative Approach, autorët Young dhe Koopsen cituan Mendimin e Ri të Morrissey-t si një burim për dallimin midis lëvizjeve të Mendimit të Ri dhe të Epokës së Re : Mendimi i Ri thotë se gabimet tona thirren nga shpirtrat tanë në përvojë, në mënyrë që të mund të mësojmë një mësim që mendohet të na çojë në një pikë zgjimi. Mendimi i Ri është gjithëpërfshirës, jo ekskluziv dhe nderon të gjitha rrugët drejt Zotit [. . . ] Mendimi i Ri nuk është vetëm teologji, por edhe praktikë [. . . ] New Thought beson se ne, nëpërmjet ndihmës së Perëndisë, mund të shërojmë trupin dhe shpirtin tonë (Morrissey, 2002). Libra të tjerë kërkimor, duke përfshirë Gurus of Modern Yoga nga Oxford University Press, i referohen librit të Morrissey-t si një burim kryesor për thellimin e të kuptuarit të lëvizjes së Mendimit të Ri.
Nëpërka
Nëpërka apo Viperidae, janë një familje gjarpërinjsh që gjenden në shumicën e pjesëve të botës, me përjashtim të Antarktidës, Australisë, Havait, Madagaskarit dhe ishujve të tjerë të ndryshëm të izoluar. Ata janë helmues dhe kanë këpurdha të gjata (në krahasim me jo-nëpërkat), të cilat lejojnë depërtimin e thellë dhe injektimin e helmit të tyre. Aktualisht njihen 3 nënfamilje. Ato njihen edhe si viperide. Emri "nëpërkë" rrjedh nga fjala latine vipera, -ae, që do të thotë gjithashtu nepërkë, ndoshta nga vivus ("jeta") dhe parere ("për të lindur"), duke iu referuar tiparit viviparity (lindja e gjallë) e zakonshme tek nepërkat. si shumica e llojeve të Boidae.
Përshkrimi
Të gjitha nëpërkat kanë një palë këpurdhash relativisht të gjata solenoglyfe (të zbrazëta) që përdoren për të injektuar helm nga gjëndrat e vendosura drejt pjesës së pasme të nofullave të sipërme, menjëherë pas syve. Secili prej dy fangëve është në pjesën e përparme të gojës në një kockë të shkurtër nofull që mund të rrotullohet përpara dhe mbrapa. Kur nuk përdoren, këpurdhët palosen prapa në çatinë e gojës dhe mbyllen në një mbështjellës membranor. Ky mekanizëm rrotullues lejon që këpurdha shumë të gjata të mbahen në një gojë relativisht të vogël. Fangat majtas dhe djathtas mund të rrotullohen së bashku ose në mënyrë të pavarur. Gjatë një goditjeje, goja mund të hapet afërsisht 180° dhe maksila rrotullohet përpara, duke i ngritur dhëmbët sa më vonë që të jetë e mundur, në mënyrë që këpurdhët të mos dëmtohen, pasi janë të brishtë. Nofullat mbyllen pas goditjes dhe mbështjellësit muskulor që kapsulojnë gjëndrat e helmit tkurren, duke injektuar helmin ndërsa dhëmbët depërtojnë në objektiv. Ky veprim është shumë i shpejtë; në goditjet mbrojtëse, do të jetë më shumë një goditje me thikë sesa një pickim. Viperidet e përdorin këtë mekanizëm kryesisht për imobilizimin dhe tretjen e gjahut. Para-tretja ndodh pasi helmi përmban proteaza, të cilat degradojnë indet. Së dyti, përdoret për vetëmbrojtje, ndonëse në rastet me jo pre, siç janë njerëzit, mund të japin një pickim të thatë (të mos injektojnë ndonjë helm). Një pickim i thatë i lejon gjarprit të ruajë rezervën e tij të çmuar të helmit, sepse pasi të jetë varfëruar, nevojitet kohë për ta rimbushur atë, duke e lënë gjarpërin të prekshëm. Përveç të qenit në gjendje të japin kafshime të thata, nepërkat mund të injektojnë sasi më të mëdha helmi në objektivat më të mëdhenj të gjahut dhe sasi më të vogla në gjahun e vogël. Kjo shkakton sasinë ideale të tretjes për sasinë më të ulët të helmit.
Pothuajse të gjitha nepërkat kanë luspa të forta, një strukturë trupore me një bisht të shkurtër dhe një kokë në formë trekëndëshi të dallueshme nga qafa, për shkak të vendndodhjes së gjëndrave të helmit. Shumica e tyre kanë bebëza vertikalisht eliptike ose në formë të çarë, të cilat mund të hapen gjerësisht për të mbuluar pjesën më të madhe të syrit ose të mbyllen pothuajse plotësisht, gjë që i ndihmon ata të shohin në një gamë të gjerë nivelesh drite. Në mënyrë tipike, nepërkat janë nate dhe i zënë pritë gjahut të tyre.
Krahasuar me shumë gjarpërinj të tjerë, nepërkat shpesh duken mjaft të ngadalta. Shumica janë ovovivipare: vezët mbahen brenda trupit të nënës dhe të vegjlit dalin të gjallë. Megjithatë, disa vendosin vezë në fole. Në mënyrë tipike, numri i të rinjve në një tufë mbetet konstant, por me rritjen e peshës së nënës, prodhohen vezë më të mëdha, duke prodhuar të vegjël më të mëdhenj.
Heusden
Heusden është një komunë në provincën Brabanta Veriore në Holandë me sipërfaqe 81.18 km² dhe popullsi 42981 banorë. Heusden, Vlijmen e Drunen është kryeqendra e komunës.
Selixa
është një fshat në Shqipëri...
Korrespondencë Lasgush Poradesi - Asdreni. Vepra V
'''Korrespondencë Lasgush Poradesi - Asdreni. Vepra V''' Autori: Lasgush Poradeci. Botuar nga "Poradeci". Viti i botimit: 2012. Faqet e librit 130. ISBN 978-9928-05-085-4
Qulli me tamel
Ne një tenxhere hidhet uji dhe vihet ne zjarr për te vluar. Hiqet nga zjarri merret mielli i misrit i situr dhe hidhet ne ujët e ngrohte duke e përzier deri sa te behet ne forme qulli, hidhet kripe, vendoset përsëri ne zjarr për te vluar për 10 minuta, jo me shumë zjarr. Hiqet nga zjarri dhe hidhet ne tepsi ne një trashësi 2-3 cm. Tepsija vendoset ne një vend te freskët dhe lihet te ftofet nga darka deri ne mjes për 10 ore. Ndahet me një luge gjelle ne pjese pjese. Pastaj i hidhet tamli i ftohte me maze qe ta mbuloje qullin ne tepsi. Pas kësaj është i gatshëm për tu ngrëne.
Majlinda Nana Rama
Majlinda Bedri (Nana) Rama është pedagoge, gazetare, shkrimtare dhe studiuese shqiptare. Ajo konsiderohet si përfaqësuesja më e shquar e brezit të saj letrar dhe një nga emrat e nderuar të letërsisë së sotme shqiptare. Ka shkruar poezi, ese, artikuj shkencorë, studime, kritikë letrare, romane, novela etj. Majlinda Rama është profesoreshë në Universitetin Shtetëror të Arteve në Tiranë e dy lëndëve të rëndësishme, "Kulturë Gjuhe" dhe "Metodat e Kërkimit Shkencor".
Pallati i Kultures "Dardania"
Pallati I Kultures u perurura ne vitin 1977.Ai ka nje infrastrukture qe I ploteson kerkesat e cdo trupe profesioniste ne teater,estrade apo spektakel.Ka nje holle te bollshem dhe komod, salla e shfaqjeve me mbi 400 vende e me llozhe e skene modern, dhoma per actor, garderobe, sale per leksione, sale per ekspozita e veprimtari te tjera massive, mjedise pune per aktore, per muzike, per zyra, per foni salle per koreografi, system ndriçimi komod etj.
Majlinda Nana Rama
Mbi jetën dhe veprën
Si shkrimtare, Majlinda Rama u bë e njohur me romanin “Perandorët”, i cili bëri jehonë të madhe për shkak të tematikës së mprehtë, trajtimit dhe mpleksjes fabulare të shumë elementëve. Ky roman, që i hapi rrugën në letërsi, në pak kohë do të bëhej edhe film në Zvicër.
Stili i veçantë i Majlinda Ramës ra menjëherë në sy të kritikëve e studiuesve më të njohur të kohës, si: Ali Aliu, Nasho Jorgaqi, Jorgo Bulo, Klara Kodra, Agim Vinca e shumë të tjerë, të cilët panë te shkrimtarja e re një talent të spikatur. "...Në Shqipëri, Kadare s’ka për të mbetur i vetëm...", do të shpreheshin për të.
Talenti i saj i gjithanshëm, vjen përmes ngjyrash, situatash, personazhesh, problematikash, në gjini nga më të ndryshmet, nga lirika te epika, nga dashuria te drama, nga drama te tragjedia, të gjitha këto me një kulturë krijuese të adhurueshme.
Në vitin 2019, Majlinda Rama u përfshi në kolanën studimore të akademikut Ali Aliu mbi veprën e autorëve më të mirë bashkëkohorë, në krahë të shkrimtarëve të njohur, Ismail Kadare, Dritëro Agolli, Fatos Arapi, Azem Shkreli, Zija Çela dhe Kim Mehmeti.
Krijimtaria e Majlindës është pritur mirë dhe vlerësuar nga kritika letrare brenda dhe jashtë vendit.
Letërsia e saj është promovuar dhe përkthyer në disa shtete, si: Kosovë, Maqedoni, Mali i Zi, Gjermani, Francë, Zvicër, Austri, Belgjikë, Poloni, Holandë, Hungari, Spanjë etj.
Shtypi i huaj e ka krahasuar me Dostojevskin, A. Çehov e Aleksandër Gribojedov.
Veç karrierës profesionale, Majlinda Rama është e angazhuar në shoqërinë civile, duke u bërë pjesë e shumë forumeve, debateve dhe nismave publike.
Çmime letrare
Majlinda Rama është fituese e shumë çmimeve letrare. Veçojmë disa prej tyre:
Vlerësime mbi autoren
Akademik Ali Aliu: “… Shkrimtarja dhe studiuesja Majlinda Rama mbetet, padyshim, zëri më përfaqësues në letrat shqipe të kësaj gjenerate, e cila po na dëshmon penë të mprehtë, talent dhe kulturë letrare e krijuese… Një romanciere shumë e mirë dhe më së tepërmi e guximshme…Kam lexuar krijime të Majlindës, në poezi dhe prozë dhe të gjitha këto lexime më sollën të qartë Majlindën si krijuese, shumë e re në moshë, por me një talent të rrallë… Dorëshkrimi i saj me studime, “Kritika Letrare”, më befasoi për mirë dhe sinqerisht e parashoh të ardhmen letrare të kësaj autoreje. Një krijuese që gjendet mirë në të gjitha gjinitë. Për këta krijues ka nevojë letërsia shqipe…”.
Akademik Shaban Sinani: "Majlinda Rama nuk vepron si individ, Majlinda Rama vepron si institucion. Është e talentuar, e zonja, për t'u patur zili"
'''Prof.Dr. Nasho Jorgaqi''': “…Majlinda Rama është përfaqësuesja më e shquar e brezit të saj letrar dhe një nga emrat e nderuar të letërsisë së sotme shqiptare… Në një hark kohor, prej disa vitesh, ajo ka arritur t’i japë letërsisë shqiptare një varg veprash shumë të çmuara, në disa gjini. Ajo është romanciere, poete, tregimtare, kritike letrare, shkrimtare, studiuese e letërsisë e publiciste. Talenti i saj i gjithëanshëm, vjen përmes ngjyrash, situatash, personazhesh, problematikash, në gjini nga më të ndryshmet, nga lirika te epika, nga dashuria te drama, nga drama te tragjedia, të gjitha këto me një kulturë krijuese të adhurueshme…Sigurisht, unë nuk e kam të lehtë të prezantoj këtë figurë shumë të çmuar, një nga gratë intelektuale, e vecanërisht, artiste e fjalës, ta paraqes në një kohë kaq të shkurtër, për një vepër të gjerë, të pasur e komplekse".
Pallati Presidencial, Poloni
Pallati Presidencial në Varshavë, Poloni, është versioni më i fundit klasik elegant i një ndërtese që ka ekzistuar që në 1643. Përgjatë viteve, ai është rindërtuar dhe rimodeluar disa herë. Në 175 vitet e para të tij, pallati ishte pronë private e disa familjeve aristokratike. Në 1791 aty banonin autorët dhe avokatët e Kushtetutës së Polonisë, Kushtetuta e Parë Moderne e Kodifikuar e Europës dhe kushtetuta e dytë botërore pas Kushtetutës së ShBA. Pallati u bë një strukturë qeveritare në 1818. Në vitin 1918 ai u bë vendi i Këshillit të Ministrave. Gjatë Luftës II Botërore ai shërbeu si Shtëpia Gjermane e pushtuesve gjermanë. Pas luftës, ai rimori sërish funksionin e vjetër si vendi i Këshillit të Ministrave të Polonisë. Në korrik të 1994 pallati u shpall si rezidenca zyrtare e Presidentit Polak.
Majlinda Nana Rama
Vlerësime mbi autoren
Akademik Dritëro Agolli: “…Hyn tek ato talente, të cilat na bëjnë krenarë! Të uroj krijimtari të mbarë!”.