cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kampionati anglez
Shih gjithashtu : Lista e menaxherëve të Premier League Menaxherët në Premier League janë të përfshirë në ditën për ditë drejtimin e ekipit, duke përfshirë trajnimin , përzgjedhjen e ekipit , dhe blerjen lojtar. Ndikimi i tyre varion nga club - to- klubit dhe ka të bëjë me pronësinë e klubit dhe marrëdhëniet e menaxherit me tifozët. [ 121 ] Menaxherët duhet të ketë një Pro Licencës UEFA që ështëkualifikimi përfundimtar stërvitje në dispozicion, dhe ndjek. përfundimi i të UEFA- ' B ' dhe Licencat 'a' [ 122 ]UEFA Pro Licenca kërkohet nga çdo person i cili dëshiron për të menaxhuar një klub në Premier League në mënyrë të përhershme ( dmth. më shumë se 12 javë - sasia e kohës një menaxher i pakualifikuar kujdestar i lejohet të marrë kontrollin ). [ 123 ] emërimet kujdestar janë menaxherët që mbushin hendekun mes një largim menaxheriale dhe një emërim të ri. Disa menaxherë kujdestar kanë shkuar për të siguruar një post të përhershëm menaxheriale pas kryerjes edhe një kujdestar ; shembuj përfshijnë Paul Hart në Portsmouth dhe David pleat në Tottenham Hotspur. Më gjatë në detyrë menaxher i ligës ishte Alex Ferguson, i cili ishte në krye të Manchester United nga nëntor 1986 deri në pensionimin e tij në fund të sezonit 2012-13 , që do të thotë se ai ishte menaxher për të gjithë nga 21 sezonet e para të Premier League. Arsène Wenger është tani më gjatë në detyrë menaxher aktual i ligës, duke qenë në krye të Arsenalit në Premier League që nga viti 1996. [ 124 ] Asnjë menaxher angleze ka fituar Premier League, gjashtë menaxherët që kanë fituar titullin përbëjnë dy Scots Alex Ferguson ( Manchester United , 13 fitore ) dhe Kenny Dalglish ( Blackburn Rovers , një fitore ), një francez ( Arsène Wenger , Arsenal , tre fitore ) , një Portuguese ( José Mourinho , Chelsea , dy fitore ) dhe dy italianët ( Carlo Ancelotti , Chelsea , dhe Roberto Mancini , Manchester City, e fituar secila ). [ 125 ] Menaxherët aktuale në Premier League janë : Bust dhe kreu i një njeriu të bardhë me flokë gri. Ai është i veshur me syze dhe një pallto të zezë.
Ish- menaxheri i Manchester United Sir Alex Ferguson ka qenëmenaxher i gjatë që shërbejnë në historinë e Premier League. Emri Club emëruar Franca Arsène Wenger Arsenal 1 tetor 1996 Angli Alan Pardju Newcastle United 9 dhjetor 2010 Angli Sam Allardyce West Ham United 1 qershor 2011 Irlanda e Veriut Brendan Rodgers Liverpool 1 qershor 2012 Skoci Paul Lambert Aston Villa 2 qershor 2012 Republika e Irlandës Chris Hughton Norwich City 7 qershor 2012 Angli Steve Bruce Hull City 8 qershor 2012 Danimarka Michael Laudrup Swansea City 15 qershor 2012 Argjentina Mauricio Pochettino Southampton 18 janar 2013 Wales Mark Hughes Stoke City 30 maj 2013 Portugali José Mourinho Chelsea 3 qershor 2013 Spanjë Roberto Martínez Everton 5 qershor 2013 Kili Manuel Pellegrini Manchester City 14 qershor 2013 Skoci David Moyes Manchester United 1 korrik 2013 Uruguay Gus Poyet Sunderland 8 tetor 2013 Wales Tony Pulis Crystal Palace 23 nëntor 2013 Hollanda René Meulensteen Fulham 1 dhjetor 2013 Angli Tim Sherwood Tottenham Hotspur 23 dhjetor 2013 Lojtaret
trofe
Trofe Premier League, mbajtur nga Vincent Kompany, kapiteni i Manchester City. Trofeui tanishëm Premier League u krijua nga Mbretërore Jewellers Asprey të Londrës. Ajo përbëhet nga një trofe me një kurorë të artë dhe një bazë malakit bazament. Bazament peshon £ 33 ( 15 kg) dhetrofe peshon £ 22 ( 10,0 kg). [ 158 ]trofe dhe bazament janë 76 cm ( 30 in) i gjatë, 43 cm ( 17 in) e gjerë dhe 25 cm ( 9,8 në ) thellë. [ 159 ] Trupi i tij kryesor është të ngurta argjendi i pastër dhe argjendi praruar, ndërsa bazament i saj është bërë nga malakit , një gurë gjysmë të çmuar. Bazament ka një grup të argjendtë rreth e qark tij, mbi të cilat janë të shënuara emrat e klubeve titullin fitues. Ngjyra e gjelbër Malachite është edhe përfaqësues i fushës së gjelbër të luajnë. [ 159 ] Dizajni trofe është i bazuar në heraldry e Tre Luanëve që është i lidhur me futboll anglisht. Dy prej luanëve janë gjetur mbi dorezën në të dyja anët e trofe - i treti është i simbolizuar me kapitenin e titullit fitues ekipin pasi ai ngre trofeun, dhe kurorën e saj të artë , mbi kokën e tij në fund të sezonit [. 160 ] Në vitin 2004, një version special ari i trofe është autorizuar për të përkujtuar Arsenal fituar titullin pa një humbje të vetme. [ 161 ] Lojtar dhe menaxher çmime Përveç trofe e fituesit dhe medalje fituesi individuale dhënë për lojtarët ,Premier League gjithashtu parashikon dhëniene menaxherit mujore e muajit dhe Player të çmimeve Muaji, [ 162 ] , si dhe çmime vjetore për Menaxher të sezonit, [ 163 ] Lojtari i sezonit , [ 164 ] Këpucën e Artë dhe çmimet e Artë doreza. [ 165 ] 10 Seasons Awards Artikulli kryesor : Premier League 10 stinët Awards
Trajnimi Alan Shearer në vitin 2005 Në vitin 2003 ,Premier League festoi dekadë e saj të parë duke mbajtur sezonet Awards 10 : [ 166 ] Ekipet e Dekadës : Në familje : David Seaman, Gary Neville , Tony Adams , Steve Bruce , Stuart Pearce , David Beckham , Paul Ince , Paul Scholes , Ryan Giggs , Alan Shearer , Michael Owen Jashtë : Peter Schmeichel, Dan Petrescu , Jaap Stam , Marcel Desailly , Denis Irwin , Fredrik Ljungberg , Patrick Vieira , Roy Keane , Robert Pires , Thierry Henry , Eric Cantona Gjithsej: Peter Schmeichel, Gary Neville , Tony Adams , Marcel Desailly , Denis Irwin , David Beckham , Patrick Vieira , Paul Scholes , Ryan Giggs , Alan Shearer , Eric Cantona Lojtari i përgjithshëm i Dekadës - Alan Shearer Player vendas i Dekadës - Alan Shearer Player Jashtë i Dekadës - Eric Cantona Qëllimi i Dekadës - David Beckham, 17 gusht 1996 Wimbledon vs Manchester United Ruaj të Dekadës - Peter Schmeichel, 21 dhjetor 1997 Newcastle United vs Manchester United Match i Dekadës - Liverpool 4-3 Newcastle United, 3 prill 1996 Fotografia e Dekadës - Phil Noble ( PA ), 11 shtator 1999, Michael Owen i Liverpool humbasë kundër Manchester United Komentator i Dekadës - Martin Tyler e Sky Sport Citim të Dekadës - " Unë do të duan atë, nëse ne rrahin Love it . ! ", Kevin Keegan , 29 prill 1996 Menaxher i Dekadës - Sir Alex Ferguson Kontributi Outstanding - Alan Shearer Kontributi në Komunitet - Lucas Radebe Shumica Appearances - Gary Speed ​​( 352 ) Portieri me fletët më të pastër - David Seaman ( 130 ) Shumica Appearances Coaching - Sir Alex Ferguson ( 392 ) 10.000 Objektivi th - Les Ferdinand, 15 dhjetor 2001 Tottenham Hotspur vs Fulham Top Goalscorer - Alan Shearer ( 204 ) 20 Seasons Awards Artikulli kryesor : Premier League 20 stinët Awards Në vitin 2012 ,Premier League festoi dekadën e tij të dytë duke mbajtur sezonet Awards e 20 : [ 167 ] Fantasy Ekipi prej 20 Seasons Paneli Choice : Peter Schmeichel, Gary Neville , Tony Adams , Rio Ferdinand , Ashley Cole , Cristiano Ronaldo , Roy Keane , Paul Scholes , Ryan Giggs , Thierry Henry , Alan Shearer Vote Publik: Peter Schmeichel, Gary Neville , Tony Adams , Nemanja Vidic , Ashley Cole , Cristiano Ronaldo , Steven Gerrard , Paul Scholes , Ryan Giggs , Thierry Henry , Alan Shearer Menaxheri më i mirë : Sir Alex Ferguson Më të mirë Player : Ryan Giggs Ekipi më i mirë : 2003-04 Arsenal Sezoni më i mirë : 2011-12 sezon Quote më të paharrueshëm : " . Unë do të duan atë, nëse ne rrahin Love it ! " - Kevin Keegan, 29 prill 1996 Më të mirë Save : Craig Gordon, 18 dhjetor 2010, Sunderland vs Bolton Wanderers Më të mirë Objektivi : Wayne Rooney, 12 shkurt 2011, Manchester United vs Manchester City Match më e mirë: Manchester United 4-3 Manchester City, 20 shtator 2009 Festimi më i mirë Objektivi : Eric Cantona, 21 dhjetor 1996 Manchester United vs Sunderland Shumica Appearances : Ryan Giggs ( 598 ) Top Goalscorer : Alan Shearer ( 260 ) Shumica Sheets Clean : David James ( 173 ) 500 Club : Ryan Giggs, David James , Gary Speed ​​, Frank Lampard , Emile Heskey , dhe Sol Campbell. Klubet e Premier League në konkurrencën ndërkombëtare
Lista e shkrimtarëve shqiptarë: RR
Kjo është lista e shkrimtarëve shqiptarë.
Abdullah Kastrati
Abdullah Kastrati lindi në vitin 1940 në Hogosht, shquhej si veprimtar i denjë dhe simbol i Flamurit Kombëtar, ndërroj jetë në vendlindje me 3 dhjetor 1998 me një dëshirë të madhe që të shoh Kosovën e lirë dhe të pavarur.
Babai i Abdullahut, Haxhi Sylejmani (1916-1996) ishte dëshmitar i gjallë që i shpëtoi masakrës së Tivarit.
Pas një rrugëtimi të gjatë Abdullah Kastrati në mesnatën e 15 tetorit 1968 për herë të parë në Dardanë ngriti dy flamuj shqiptarë në shtëpinë e Rexhep Sadik Gjyrishevcit (anëtar i Komitetit Krahinor e Komunal të kohës) në të cilën po banonte dhe punonte si këpucëtar. Nën roje të të rinjëve flamujt valuan plot katër ditë e katër netë, pas një urdhëri të prerë flamujt largohen, shtëpia ku ata valuan do të rrënohet.
Djali i parë që erdhi në jetë nga çifti bashkëshortor, Abdullah dhe Kumrije Kastrati nga Hogoshti pagëzohet me emrin Flamur.
Elaborati i Çubrilloviqit për shqiptarët
Elaborati i Çubrilloviqit për shqiptarët është një shtjellim i Vasa Qubrilloviqit në shërbim të Doktrinës së shenjtë serbe, i bërë më 1937.
Shih edhe
Elaborati i Çubrilloviqit II për shqiptarët
Zef Hila
Lindur më 23.02.1961 në Barbullush të Vaut të Dejës dhe është diplomuar në degën Juridik të fakultetit të Drejtësisë, Universiteti Luigj Gurakuqi Shkodër. Zgjedhur Kryetar i Komunës së Barbullush, më pas Kryetar i Komunës së Bushatit dhe më pas Kryetar i Bashkisë së Vaut të Dejës. Në zgjedhjet parlamentare të vitit 2021 zgjedhur Deputet në Kuvendin e Shqipërisë. Prioritet ka qënë rritja dhe përmirësimi i shërbimeve publike, dhe gjithmonë në fokus ka qënë përkushtimi ndaj qytetarëve. Për cilësitë e larta njerëzore dhe aftësitë e veçanta menaxhuese dekoruar nga Presidenti i Republikës “Për merita të veçanta civile”, si dhe për përkrahjen e organizatave të bamirësisë dhënë dekorata e 20 vjetorit të Themelimit nga Organizata Shqiptare e Urdhërit të Maltës. Me një eksperiencë të gjatë në qeverisjen vendor ka drejtuar një sërë reformash dhe projektesh zhvillimi. Gjithashtu ka patur angazhime politike si: Anëtar i Këshillit Kombëtar të PD të Shqipërisë, Anëtar i Kryesisë së Degëve të PD Shkodër dhe degës Vau-Dejës, Nënkryetar i degës PD Vau-Dejës, Drejtues fushate dhe Koordinator i PD në Bushat, Bashkia Vau-Dejës.
Çeluga
Çelugë, (malazezisht: Челуга/Čeluga) është vendbanim në Komunën e Tivarit në Mal të Zi.
Programi i Ivo Andriçit për shqiptarët
Programi i Ivo Andriqit për shpërnguljen e shqiptarëve me dhunë është krijuar më 1939 nga Ivo Andriqi dhe ka hyrë në zbatim si pjesë e Doktrinës së shenjt serbe.
Kantoni Saint-Aubin-d'Aubigné
Kantoni Saint-Aubin-d'Aubigné (frëngjisht: Canton de Saint-Aubin-d'Aubigné) është një kanton në departamentin Ille-et-Vilaine, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Aubin-d'Aubigné. Ka sipërfaqe 241km2 dhe popullsi 23321 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Aubin-d'Aubigné aktualisht përbëhet nga 15 komuna.
Hil Curri
Lindur me 01.10.1970 ne Fushe-Arrez. Ka mbaruar arsimin e mesem ne Gjimnazin “70 Vjetori I Pavarsise“ ne Fushe-Arrez dhe arsimin e larte tek Universiteti Bujqesor I Tiranes. Ka patur postin e drejtorit ne UK “SHA” Fushe-Arrez dhe ne Drejtorine e Sherbimeve Pyjore Puke si edhe prej 8 vitesh eshte kryetar I shoqates “Qendra Sociale ne Ndihme te Njerezve ne Nevoje “,shoqate e cila fokusohet ne problemet sociale te komunitetit dhe punon me te gjitha grupmoshat. Hil Curri gjithashtu ka patur postin e Kryetarit te Keshillit Bashkiak Fushe-Arrez.
Hil Curri është bir i familjes Curri në Fushë-Arrëz të përndjekur Politikë gjatë regjimit komunist, një familje “Pishtar i Demokracise” dhe të njohur si pjesëmarrës në Luftra për clirimin e Shqipërisë. Për këtë familje ka dhe një Dokumentar -“Kulla e Currajve plot Histori” dhe një Libër me historine e tyre.
Ski
Ski është një komunë në qarkun Akershus, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 166 km² dhe popullsi 26588 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Kantoni Le Lion-d'Angers
Kantoni Le Lion-d'Angers (frëngjisht: Canton du Lion-d'Angers) ishte një kanton në departamentin Maine-et-Loire, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit ishte Le Lion-d'Angers. Ka sipërfaqe 213.8km2 dhe popullsi 13651 banorë.
Gjeografia
Ajo kufizohet kantoni Châteauneuf-sur-Sarthe në veri-lindje, kantoni Château-Gontier-Est në veri, kantoni Segré në veri-perëndim, kantoni Candé në perëndim, kantoni Le Louroux-Béconnais në jug, kantoni Angers-Nord në jug-lindje dhe kantoni Tiercé në lindje.
Përbërja aktuale
Kantoni Le Lion-d'Angers aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Jetullah Islami
Ai pa dritën më 14 qershore të vitit 1950 ne një familje te varfër por Bujare ne fshatin Dyz, komuna e Besianës.
Vitet 50-ta ishin vite te errëta për shqiptare ku u flijuan shume nacionaliste te përbetuar me flamur dhe ne dekalogun e Ballit Kombëtare për një Shqipëri te shqiptareve.
Shkollën fillore e kreu ne vendlindje kurse te mesmen ne Mitrovice, për te studiuar me vone ne ne universitetin e Kosovës ne Prishtine drejtimin e historisë ku edhe ndoqi studimet pas diplomike ne drejtimin e Kohës se re.
Te flasësh për një njeri si Jeta nuk është e lehte sepse siç thoshte Faik Konica "se për ta vlerësuar një njeri qe merr pjese ne histori duhet ta vlerësosh jo sipas kohës se sotit por simbas kohës kur ai veproj e punoj".
Viti 1968 atë e gjeti si nxënës te vitit te dyte dhe qe atëherë kishte filluar veprimtaria e tije ilegale me shoke takimi i tyre ishte një dyqan rrobaqepësie nga ku fshehurazi bashke me shokun e tije Sadriun. Bartnin dhe shpërndanin posten dhe Flamujt e punuar për shokët.
Gjate asaj kohe ai ishte pjesëmarrës i rregullt i Demonstratave ne Besian Prishtine Mitrovice Ferizaj Vushtrri e gjetke...
Pas përfundimit te shkollës se mesme ai regjistrohet ne Universitetin e Kosovës por se për shkak se kushtet i kishta shume te vështira ai detyrohet qe te filloj punën ne shkollën fillore "Tefik Qanga !" ne Koliq dhe pas një vit ai kthehet për te punuar ne Dyz ku mësoj një histori te mirëfilltë për Brezin qe do te vinte.
Edhe pse grupi i tyre u zbulua dhe Jetullahu u burgos ai kurrë nuk i tregoi as nuk i tradhtoi shokët edhe pse vete u detyrua te vuaj burgun.
Jeta me këtë u përjashtua nga programi mësimore dhe me këtë raste i vetmi qe ishte kundër largimit te tije ishte Ibrahim Sylejmani ne këtë kohe ne trevën e Dyzit Jeta ishte njeriu me i dashur.
Vitet 90 e gjeten ne dy drejtimi ishte shume i angazhuar ne mësim si dhe ne anën politike te tije ai ne këtë kohe ishte kryetare i LDK ne Dyz dhe nënkryetare i LDK dega e Batllavës.
Ai beri një pune te pa lodhshme andaj u zgjodh Drejtore i shkollës fillore Luigj Gurakuqi ne Batllavë por armiku nuk e lente te qete dhe pasi iu ngushtua rrethi ai u detyrua te largohej për ne Prishtine ku u strehua tek Ibrahim Lutolli dhe Ilmi Salihu e pas disa ditësh u largua për ne Shqipëri ne përcjellje te një personi nga Fshati Novqe i Komunës se Bujanovcit. Ne Shqipëri u prit nga Fatmir Toplica edhe ky kishte shkuar ne Shqipëri pasi i takonte grupit te ministrisë se mbrojtjes si edhe vet Jetullah Islami.
Shokët qe patën rastin te rrinë me te e njohin si një njeri te urte njeri te matur dhe shum punëtore. Fillimi i rezistencës se armatosure ne Drenice dhe me vone ne tere Kosovën nuk e lanë te rrinte indiferent por nga këtu morri rrugën për ne jete vizioni vendosshmëria dhe ideali nuk kishin mëdyshje për Jetën ai do te kthehej ne Kosove ne vitin 1998 për tu bere vete pjese e historisë.
Ai diti te shprese energjinë dhe vullnetin e tije ne funksion te lirisë dhe çlirimit kombëtare edhe kure ishte ne balle te LDK e po ashtu edhe ne UCK.
Ai ra për te mos vdekur si ne legjende aty ishte një arre e cila mban ne lëkuren e saje legjendën e 2 qershorit 1999. Ai ra ne betejën e nderit vetëm 10 dite para se ne Kosove te futeshin forcat e NATOS dhe vetëm 12 dite kisht te festonte ditëlindjen e 49 pra Muaji qershore ishte muaji i Lindjes dhe i ri lindjes tende ishte muaji i fitores se madhe ishte Muaji i forcës dhe Kranarisë e ti ishe vet krenaria.
Ne fund te përmendi se tani shkolla Luigj Gurakuqi gjendet ne token qe edhe pse i varfër ai e dha për shkolle gjatë Luftës se thoshte qa me duhet pasurija pa liri e pa dije.
Ai kishte edhe një porosi te vetme Punoni mësoni dhe pajtohuni për atdhe.
Pas vete ka lëne dhe gruan me fëmije.
Lavdi Martirit te Kosoves Jetullah Islami.
Kujtime evakuoi Ejup Krasniqi.
Cërnavoda
Cërnavodë, (Црвена Вода/Crnvena Voda) ёshtё fshat nё komunën e Studeniçanit, Maqedoni.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 46 banorë Shqiptarë.
Antoine Griezmann
Antoine Griezmann ( Frëngjisht : [ɑ̃.twan ɡʁizman]; lindur më 21 Mars 1991) është një futbollist francez i cili luan me klubin katalan FC Barcelona në La Liga dhe me kombëtaren franceze si anësor.
Ai filloi karrierën e tij te Real Sociedad, ku shpenzoi pesë sezone përpara se të transferohej te Atlético për 30 milion € dhe më pas te Barcelona për 120 milion €.
Griezmann ka qënë nje lojtar shum i jasgzakonshem kombëtares të të rinjëve të Francës, duke luajtur me nivelet nën-19, nën-20 dhe nën-21. Në vitin 2010, ai ishte pjesë i skuadrës që fitoi 2010 UEFA Kampionatin Europian nën-19 të Futbollit që u zhvillua pikërisht në Francë. Ai bëri debutimin e tij me kombëtaren franceze në vitin 2014 dhe u zgjodh në edicionin e atij viti të Kupës së Botës.
Jeta e hershme
Griezmann ka lindur në komunën Mâcon të qarkut Saône-et-Loire. Babai i tij Alain, ishte një këshilltar i qytetit, dhe familja e tij i ka rrënjet nga Münster, Gjermani; kjo mbështetet edhe nga mbiemri gjerman. Mamaja e tij Isabelle, një ish pastruese spitali, ka origjinë portugeze, kurse babai i saj Amaro Lopes ka qënë një ish futbollist që ka luajtur për Paços de Ferreira. Amaro Lopes erdhi në Francë me gruan e tij Carolina për të punuar në ndërtim në vitin 1957, ku Isabelle lindi, dhe vdiq në vitin 1992 ku nipi i tij ishte ende foshnje. Si fëmijë, Griezmann zakonisht i kalonte pushimet verore në Paços de Ferreira të Portugalisë.
Griezmann e nisi karrierën me klubin lokal të qytetit të lindjes UF Mâcon. Gjatë kohës që ishte atje, ai bëri disa prova me klube profesioniste me qëllim për të fituar në vënd në njërën prej akademive të tyre, por u refuzua për shkak të përmasave të tij dhe trupit të lehtë. Në vitin 2005, gjatë kohës që ishte në provë te Montpellier, Griezmann luajti në një miqësore kundër akademisë së të rinjëve të Paris Saint-Germain në Paris, duke i lënë mbresa shumë klubeve, përfshirë edhe klubin spanjoll Real Sociedad, që kishte dëruar disa zbulues talentesh. Pas ndeshjes, zyrtarët e klubit i ofruan atij një provë një-javore në San Sebastián, të cilën ai e pranoi, Atij më vonë ju ofrua edhe një javë e dytë qëndrimi në klub. Klubi më pas telefonoi prindërit e tij dhe i ofroi zyrtarisht një kontratë të rinjsh. Prindërit e Griezmann fillimisht ngurruan që të lejonin djalin e tyre të zhvendosej në Spanjë, por më pas ndërruan mëndje pasi morën siguri.
Vitet e para
Kur arriti për herë të parë në Real Sociedad, Griezmann u paraqit me skautin francez të klubit ndërsa ndiqte shkollën përtej kufirit në Bayonne, duke u stërvitur në mbrëmjet në selinë e klubit në San Sebastián.
Organizimi shtetëror dhe jeta politike shqiptare
Tema e Durrësit
Ndonëse mbetej gjithnjë provincë bizantine, Shqipëria i humbi lidhjet e drejtpërdrejta me Perandorinë pas dyndjes e kolonizimit sllav në Ballkan. Strukturat shtetërore-administrative nuk funksiononin më, ndërkohë që në qytete apo jashtë tyre po zhvilloheshin struktura autonome të qeverisjes. Në qendrat e mëdha, si p.sh. në Durrës, fillon e bëhet fjalë për njerëz me ndikim e pushtet, përfaqësues të aristokracisë vendase (arkondët), të cilët luajnë rol gjithnjë e më të dukshëm në zhvillimet politike të vendit. Vetë pushteti bizantin, duke mos qenë në gjendje të vendoste një kontroll të fortë në provincat e tij të skajshme perëndimore, u detyrua të zbatonte këtu forma specifike organizimi e marrëdhëniesh, forma në të cilat elementët lokalë ishin shumë të rëndësishëm. Shembull tipik të këtyre marrëdhënieve të reja përbën në këtë kohë Durrësi dhe treva e tij (Epiri i Ri). Në shek. VII-VIII treva e Durrësit përfaqësonte një arkondat, ku pushteti dhe autoriteti ushtrohej nga arkondët vendas. Këta ishin bartës të autonomisë lokale dhe të vetëqeverisjes. Deri në fillim të shek. IX, Durrësi dhe gjithë prapatoka e tij kaluan një fazë vetëqeverisjeje dhe autonomie. Arkondë të tillë, me atribute pushteti, ndeshen në të njëjtën kohë edhe gjetkë, si në Vageneti (Çamëri), në Kolonjë etj. Zbehja e rrezikut arab, në lindje, dhe keqësimi i situatës në zotërimet bizantine në Ballkanin Perëndimor dhe në Italinë e Jugut, si rezultat i sulmeve të sllavëve e të frankëve, e shtyu Perandorinë Bizantine të kalojë në një organizim të ri administrativ në këto treva, në atë të temave.
Organizimi i ri i temave synonte të konsolidonte forcën ushtarake bizantine nëpërmjet krijimit të një ushtrie që rekrutohej në vend nga radhët e stratiotëve ose bujqve ushtarë, që kishin të drejtën e shfrytëzimit të një parcele toke kundrejt kryerjes së shërbimit ushtarak. Mjaft të dhëna historike provojnë se, në fakt, forcat ushtarake të strategut të Durrësit përfaqësoheshin nga rekrutët vendas (enkoroi dynameis).
Themelimi i Temës së Durrësit bie me siguri në dhjetëvjeçarët e parë të shek. IX. Si terminus ante quem mund të konsiderohet një letër e vitit 826 e patrikut të Konstandinopojës, Teodor Studiti, për kryepeshkopin e Durrësit, Antonin, ku bëhet fjalë pikërisht edhe për një funksionar laik, Thomanë, në atë kohë me detyrën e hipatit e të kartularit në Durrës.
Juridiksioni i Temës së Durrësit shtrihej prej Tivari në veri, në Gjirin e Vlorës në jug e në një thellësi drejt lindjes, që kapte rrjedhën e lumit Drin. Territoret e tjera shqiptare, që dilnin jashtë kuadrit të Temës së Durrësit, u përfshinë në temat fqinje të Nikopojës, që shtrihej në kufijtë e provincës së dikurshme të Epirit të Vjetër, të Selanikut, e cila kishte nën juridiksionin edhe viset e Kosovës e të Maqedonisë Perëndimore, dhe të Dalmacisë. Të gjitha këto tema u krijuan gjatë shek. IX. Vonë, në vitet e para të shek. XI, në viset e Maqedonisë Perëndimore u krijua një temë e re, qendra e së cilës ishte Shkupi.
Tema e Durrësit ishte në qendër të sistemit mbrojtës bizantin në zotërimet e perëndimit. Kjo është arsyeja që, në raste të veçanta, nën urdhrat e strategut të Durrësit viheshin edhe forcat ushtarake të temave fqinje, përfshirë ato të Italisë bizantine. Si rregull, veprimtaria e ushtrisë së temës përmblidhej brenda kufijve të temës përkatëse. Por, në raste të veçanta, ushtria apo reparte të veçanta të ushtrisë së temës dërgoheshin të vepronin edhe në fronte të tjera, siç ndodhte, p.sh. me luftëtarë nga Tema e Durrësit që dërgoheshin të luftonin në Italinë e Jugut.
Një karakteristikë dalluese për temën e Durrësit ishte roli i madh që elementi vendës shqiptar luante në strukturat administrative e ushtarake të saj. Ushtria e temës bazohej në rekrutët vendas. Nga ana tjetër, edhe elementë të aristokracisë vendase luanin një rol të rëndësishëm duke u integruar në sistemin e temës e duke luajtur shpeshherë një rol parësor në drejtimin e saj. Një rol të tillë ka luajtur p.sh. gjatë shek. X-XI familja e Krisilëve nga Durrësi. Pinjollë të saj u nderuan deri me titujt e lartë proteuon apo patric nga pushteti bizantin. Në vitet e fundit të shek. X e në fillimet e shek. XI, fati i vetë qytetit të Durrësit e rrethinës së tij ishte në duart e fisnikut Gjon Krisili, i cili ia dorëzoi një herë qytetin carit Samuel e ca vjet më vonë ia kaloi atë perandorit bizantin Bazili II. Aty nga viti 1040 i biri i Gjonit arriti të emërohej nga perandori bizantin komandant i ushtrisë së Temës së Durrësit dhe i forcave lokale që do të shkonin të shtronin Dioklenë, që kishte ngritur krye kundër sundimit bizantin. Pinjollë nga familje fisnike shqiptare të Temës së Durrësit, si Skurra, Vrana, Arianiti, Muzaka etj., arritën të zinin poste të rëndësishme në administratën e Temës. Madje, ndonjë syresh ngjiti shkallët e karrierës edhe në administratën qendrore.
Autori bizantin i shek. XI, Mihal Ataliati, e ka fjalën pikërisht për trevën e Arbrit kur thotë se marrëdhëniet e shqiptarëve (Albanoi) me pushtetin bizantin ishin ndërtuar mbi bazën e sistemit të izopolitisë. Por nuk përjashtohet që pohimi i tij të vlejë, ku më shumë e ku më pak, edhe për treva të tjera shqiptare. Sistemi i izopolitisë ishte një sistem i privilegjuar marrëdhëniesh të një komuniteti të caktuar me pushtetin bizantin. Në thelb ai përfaqësonte një lloj statusi federimi, që Perandoria Bizantine u akordonte popujve dhe bashkësive të tjera, me të cilat i lidhte feja dhe përbashkësia e interesave. Statusi i izopolitisë iu akordua nga Bizanti për ca kohë edhe Venedikut. Izopolitia nënkuptonte njohjen e një autonomie të gjerë, përjashtimin nga taksat e detyrimet kryesore, si dhe privilegje të tjera. Detyrimi kryesor i parashikuar nga një sistem i tillë kishte të bënte me furnizimin me trupa ushtarake, të drejtuara nga komandantë vendas, që viheshin në dispozicion të strategut bizantin (në rastin tonë të strategut të Durrësit) në rast fushatash ushtarake.
Të përfshira në ushtrinë bizantine, trupat e Arbrit vepronin jo vetëm në Temën e Durrësit, por edhe jashtë saj, si edhe në vende të tjera, Maqedoni, Greqi, Itali etj. Gjithsesi ato përbënin një strukturë të veçantë, që dallohej nga masa tjetër e ushtrisë bizantine. Forca ushtarake, që treva e Arbrit arrinte të nxirrte në shekujt e mesjetës së hershme, përbënte edhe bazën e statusit të veçantë autonom që ai gëzoi në marrëdhëniet me Perandorinë Bizantine.
Lufta kundër ikonave dhe efektet e saj në Shqipëri
Në kohën e sundimit të Leonit III (717-741), Perandoria Bizantine u përfshi nga një konflikt i ashpër i brendshëm fetar. Në thelb të tij qëndronte interpretimi i ndryshëm që i bëhej rolit që kishin imazhet e shenjta (ikonat) kishin në besimin e krishterë. Duke filluar nga koha e Justinianit kulti i ikonave të shenjtorëve (ikonolatria) njohu një përhapje aq të gjerë në kishën bizantine, saqë u kthye në një nga format kryesore të shprehjes së ndjenjës fetare. Kishat e manastiret u mbushën aso kohe me ikona shenjtorësh të çmuara e të kushtueshme, duke u bërë njëherësh tregues i luksit dhe i pasurisë në të cilin notonin kleri dhe institucionet fetare. Një gjë e tillë ushqente pakënaqësi në një masë të gjerë njerëzish të çdo niveli shoqëror, të cilët mendonin se kisha duhej të ishte si në kohën e apostujve, e varfër dhe e virtytshme. Nga ana tjetër, nuk mungonin edhe në vetë gjirin e kishës prirje kundër kultit të ikonave, sipas të cilave një kult i tillë s’kishte asgjë të përbashkët me krishterimin, si fe krejtësisht shpirtërore. Këto prirje ishin më të forta në provincat lindore të Bizantit, tokë gjithnjë pjellore për lëvizje fetare, ku vazhdonin të mbijetonin mbeturina të monofizizmit dhe ku atë kohë po forcohej dhe po shtrihej sekti i pavlikanëve, që luftonte kundër çdo forme kulti fetar.
Më në fund, lufta kundër kultit të ikonave ishte rezultat i ndikimit që ushtronin mbi krishterimin bizantin feja islame dhe ajo hebraike, me të cilat Bizanti ishte në kontakt të vazhdueshëm. Të dyja këto fe janë prerazi kundër çdo forme të riprodhimit në figurë të shenjtorëve të vet. Në këtë mënyrë, lufta kundër kultit të ikonave (ikonoklastia) kishte rrënjë të thella fetare, kulturore e shoqërore.
Perandor Leoni III, duke ndërmarrë hapur betejën kundër kultit të ikonave, synonte në radhë të parë të afirmonte fuqinë e pushtetit qendror mbi pushtetin e pakufizuar të institucioneve fetare si dhe mbi provincat, veçanërisht ato periferike, që jo rastësisht u rreshtuan në krahun e adhuruesve të ikonave. Ikonoklastia ndeshi në kundërshtim të ashpër në provincat bizantine të Italisë e të Ilirikut, që ishin nën juridiksionin kishtar të Papës së Romës. Megjithatë edhe këtu ikonoklastia nuk mungoi të bëjë për vete përkrahësit e vet. Kështu, nga dy letra që teologu i njohur bizantin, Teodor Studiti, i dërgoi në vitet 820, kryepeshkopit të Durrësit, Antonit, dhe një murgu tjetër po nga Durrësi, Dionisit, mësohet se ikonoklastia ishte përqafuar në atë dioqezë edhe nga përfaqësues të klerit rregullar (murgjit), të cilët përgjithësisht qenë kundërshtarët më të rreptë të saj.
Nuk ka prova se lufta e ikonave do të ketë marrë në trevat shqiptare format e ashpra që pati në pjesë të tjera të Perandorisë Bizantine. Megjithatë, në kuadrin e saj ndodhi një ngjarje me rëndësi të madhe për zhvillimet jo vetëm kishtare, por edhe për ato politike në trevat shqiptare. Perandori ikonoklast Leoni III i shkëputi ato nga juridiksioni i Papës së Romës dhe i vuri nën varësinë e drejtpërdrejtë të Patriarkatit të Konstandinopojës (732). Ky hap, i shoqëruar edhe me krijimin, në fillim të shek. IX, të temës bizantine të Durrësit e asaj të Nikopojës, ndikoi së tepërmi në forcimin e kontrollit të pushtetit qendror në këto provinca perëndimore të Perandorisë.
Trevat shqiptare dhe Mbretëria Bullgare (shek. IX-X)
Një ndër arsyet kryesore të krijimit të Temës së Durrësit në gjysmën e parë të shek. IX kishte qenë përballimi i presionit sllav, përkatësisht i atij bullgar. Që nga fundi i shek. VII, nga shkrirja e fiseve sllave dhe atyre bullgare (me origjinë turke), u krijua midis Danubit e maleve Ballkan shteti i parë ballkanik sllav, Mbretëria Bullgare, e cila shumë shpejt u bë një rrezik i madh për Perandorinë Bizantine. Aty nga mesi i shek. IX shteti bullgar i kishte shtrirë kufijtë e tij në Maqedoni dhe, nën mbretin Boris (852-879), përfshiu edhe brezin midis lumit Devoll e Vjosë. Kështjellat e Devollit dhe e Pulkeropolit (Beratit) u bënë baza të pushtetit bullgar në këto anë. Në vitin 864 Borisi përqafoi së bashku me popullin e vet, fenë e krishterë, duke marrë emrin Mihal. Feja e re i dha kohezionin e duhur shtetit sllavo-bullgar dhe i lejoi atij shtrirjen e mëtejshme në territoret bizantine. Në kohën e Simeonit (894-927), Bullgaria arriti shtrirjen e saj më të gjerë. Me përjashtim të Durrësit e të Shkodrës, Simeoni pushtoi krejt viset në Shqipërinë Qendrore e të Poshtme. Në jug ai mori Vlorën e një pjesë të mirë të Temës së Nikopojës. Në vitin 913 perandori bizantin Konstandini VII u detyrua t'i njihte Simeonit titullin “Perandor i Bullgarisë” dhe të martohej me një vajzë të carit bullgar. Ndërkohë prej vitesh Perandoria Bizantine ishte e detyruar t'u paguante bullgarëve një haraç të përvitshëm. Por paqja bullgaro-bizantine nuk vazhdoi gjatë. Në vitet që ndoqën ushtritë e Simeonit sulmuan Durrësin dhe shkretuan rrethinat e tij. Më 918 bullgarët u shtynë në jug nëpër Temën e Nikopojës dhe mbërritën në Gjirin e Korintit.
Pushtimi bullgar la shenja të dukshme edhe në trevat shqiptare, sidomos në korridorin që zgjatej nëpër luginën e lumit Devoll e deri në bregdet, ku ai vazhdoi të ruhet deri në fillimet e shek. XI. Në krye të krahinave të veçanta këtu u vunë bujarë bullgarë, të cilët shpeshherë sollën me vete njerëzit e tyre, përfshirë edhe klerikë bullgarë, që ndihmuan për depërtimin e një kulture sllavo-bizantine në këto treva. Në gjysmën e dytë të shek. IX në zonën e Ohrit, Korçës, Devollit, Beratit zhvilloi aktivitetin e tij misionar Klementi i Ohrit, dishepull i Cirilit e Metodit, i cili punoi për vite me radhë për hapjen e shkollave e të kishave sllave. Nga kjo kohë trevat midis rrjedhës së Devollit e të Vjosës u përfshinë në ndikimin kishtar e kulturor të Ohrit, të cilin bullgarët e kthyen në qendër të Patriarkatit të pavarur bullgar. Me pushtimin bullgar të shek. IX-X lidhet edhe lulëzimi i disa qendrave të rëndësishme ushtarako-administrative e kishtare, siç ishin Devolli, Glavinica (Ballshi) etj. Në bazilikën madhështore të Ballshit u gjet në fillimet e shek. XX edhe një mbishkrim i gdhendur, që kujtonte kthimin e Boris-Mihalit dhe të popullit bullgar në fenë e krishterë më 864.
Pas disa dekadash nënshtrimi ndaj Perandorisë Bizantine, si rezultat i një kryengritjeje antibizantine që pati për epiqendër Maqedoninë, në fronin bullgar erdhi car Samueli (976-1014). Nën sundimin e tij, qendra e shtetit bullgar u zhvendos nga lindja, Preslavi, në Prespë e në Ohër. Në këtë kuadër trevat shqiptare morën një rëndësi të dorës së parë dhe u përfshinë për së afërmi në konfliktin e gjatë midis Samuelit dhe Perandorisë Bizantine. Car Samueli bashkoi nën sundimin e tij krejt Maqedoninë deri në Selanik, trevën e vjetër bullgare midis Danubit dhe vargmaleve Ballkan, si dhe Thesalinë, Temat e Nikopojës e të Durrësit, si dhe Dioklenë e Rashën në Veri. Nën sundimin e tij u rimëkëmb Patriarkati i pavarur bullgar, i cili vendosi përfundimisht selinë në Ohër, kryeqendra e Samuelit.
Dëshmitë historike tregojnë se car Samueli nuk synoi të sjellë një përmbysje në strukturat administrativo-ushtarake të trevave shqiptare të pushtuara prej tij. Kështu, në Diokle, ai la në pushtet princin Gjon Vladimir, të cilit për më tepër i ofroi dorën e vajzës së tij, Kozarës. Në Durrës, pas vitit 997, Samueli nuk i preku privilegjet dhe pushtetin e parisë së qytetit, që përfaqësohej nga familja e fuqishme e Krisilëve. Gjon Krisili, proteuon i qytetit, e kishte favorizuar kalimin e qytetit në duart e Samuelit. Aleanca e carit bullgar me Krisilët e parinë durrsake u vulos edhe me martesën e tij me të bijën e Gjon Krisilit. Në trevën e Vlorës e të Beratit, Samueli ia besoi komandën pinjollit të një familjeje fisnike vendase, Elinagër Frëngut. Po kështu veproi në Devoll, Kolonjë, Vageneti e gjetkë. Shtrirja e pushtetit të Samuelit në këto vende u lehtësua edhe për faktin se ai zbatoi një sistem të ri detyrimesh ndaj fshatarësisë, i cili mbështetej mbi kontributet në natyrë e në lehtësira të tjera.
Kundërshtar i car Samuelit, që në fillim të sundimit të tij, ishte perandori i ri bizantin, Bazili II, i mbiquajtur "Bullgarovrasësi", (976-1025). Përpjekja e parë serioze e tij për të goditur perandorinë e Samuelit përfundoi me disfatë më 986 në afërsi të Sofjes (Serdika). Pas kësaj, perandor Bazili II kërkoi të gjejë aleatë në vetë trevat e pushtuara nga cari bullgar. Në vitin 1001 shpërtheu kundërofensiva e madhe bizantine e Bazilit II.
Vdekja e Samuelit shoqëroi edhe shpërbërjen e perandorisë ballkanike të tij. Ivan Vladislavi (1015-1018) u përpoq të vendoste përsëri hegjemoninë bullgare në provincat perëndimore të Dioklesë, Durrësit e të Nikopojës. Por, në shkurt të vitit 1018, gjatë një sulmi mbi Durrës, cari i fundit i Perandorisë Bullgare mbeti i vrarë. Pas kësaj, Bazili hyri triumfues në Ohër, ndërkohë që ushtria e tij i shuajti vatrat e fundit të qëndresës bullgare në lartësitë e Tomorrit, në Vlorë e në Thesali.
Në krye të Temës së Durrësit, pikëmbështetja kryesore e bizantinëve në bregdetin Adriatik, u vu një dukë, njëlloj si në Temën e Selanikut, gjë që nënvizonte rëndësinë e veçantë të saj. Po kështu u veprua më vonë edhe me Temën e Shkupit.
Kriza e regjimit të temave dhe revoltat e dukëve bizantinë të Durrësit në gjysmën e dytë të shek. XI
Kryengritja e madhe panballkanike e viteve 1040-1041, si dhe ajo e vitit 1073, që patën jehonë të thellë edhe në trevat shqiptare, paralajmëruan një periudhë të tërë trazirash e revoltash, që tronditën nga themelet Perandorinë Bizantine. Krahas lëvizjeve masive fshatare, periudhën 1040-1081 e karakterizojnë edhe një varg rebelimesh ushtarake të nxitura dhe të drejtuara nga komandantët (strategët) e temave të veçanta. Shqipëria e posaçërisht Tema e Durrësit u bë në ato vite një nga pikat më të nxehta të Perandorisë Bizantine.
Këto zhvillime të reja në gjirin e perandorisë Bizantine prekën nga afër Shqipërinë, që ishte vendi klasik i fshatarësisë së lirë dhe i stratiotëve. Ndaj, disa nga kryengritjet ushtarake më të fuqishme të shek. XI patën si teatër kryesor pikërisht trojet shqiptare.
Në vitin 1043 ngriti krye kundër pushtetit qendror Georg Maniaku, komandat bizantin i shquar nga luftimet kundër arabëve dhe normanëve në Sicili dhe Italinë e Jugut. Rritja e autoritetit të Maniakut nuk shihej me sy të mirë nga strategu i ri bizantin i Italisë, Mihal Dokianos, dhe nga vetë perandor Konstantini IX, i cili e shkarkoi atë nga detyra. I mbështetur nga repartet e tij besnike, midis të cilave shquheshin kontingjentet e ardhura nga Arbri, Maniaku dha sinjalin e kryengritjes në Sicili, ku trupat e tij e shpallën perandor. Në krye të tyre ai zbarkoi në Durrës dhe i përkrahur nga vendasit, që iu bashkëngjitën ushtrisë së tij bizantino-shqiptare, iu drejtua Selanikut nëpër Rrugën Mbretërore (Egnacia). Ushtria e kryengritësve përparoi në Maqedoni pa hasur pengesa, derisa në vendin e quajtur Ostrov u ndesh me ushtrinë perandorake. Vrasja aksidentale e Georg Maniakut, në kohën kur fitorja për kryengritësit ishte e sigurt, solli shuarjen e lëvizjes.
Megjithatë, ecuria e kryengritjes së Georg Maniakut tregoi qartë se Shqipëria, e veçanërisht Tema e Durrësit në vendin e Arbrit (Arbanon) ishin kthyer tashmë në një terren pjellor për ngjarje të tilla. Historiani bizantin i shek. XI, Mihal Ataliati, shprehet se në atë kohë shqiptarët, dikur aleatë të Perandorisë Bizantine (symmachioi), u bënë "papritur" kundërshtarë të saj (polemioi). Një zhvillim i tillë në marrëdhëniet e shqiptarëve me Bizantin, posaçërisht i atyre të trevës së Arbrit, nuk vonoi të pasqyrohej edhe në vetë marrëdhëniet e Temës së Durrësit me pushtetin qendror. Me pakënaqësitë e popullsisë shqiptare bashkoheshin shpeshherë edhe vetë dukët e Temës së Durrësit. Këta po shqetësoheshin gjithnjë e më shumë nga rrudhja e vazhdueshme e kompetencave sa në fushën ushtarake aq edhe në atë civile. Në fakt, pas vdekjes së Bazilit II, ushtria bizantine filloi të mbështetej gjithnjë e më shumë në angazhimin e trupave mercenare të dërguara nga qendra, gjë që e dobësonte rolin e ushtrisë së Temës të rekrutuar tek elementi vendas dhe të drejtuar nga strategu i Temës. Nga ana tjetër, edhe kompetencat e strategut të Temës në lëmin e pushtetit civil u rrudhën në favor të nëpunësve, siç ishte gjykatësi i Temës (krites apo pretor), që varej drejtpërsëdrejti nga qendra dhe që tani trajtonte çështjet e administratës civile. Tronditjet e mëdha shoqërore të atij shekulli, si dhe vështirësitë e jashtme në lindje të Perandorisë Bizantine në marrëdhëniet me Perëndimin dhe me turqit selxhukë, kontribuan për të krijuar terrenin e përshtatshëm për kryengritjet e mëdha të strategëve ushtarakë të Durrësit të gjysmës së dytë të shek. XI. Tema e Durrësit u bë në atë kohë njëra nga vatrat kryesore të kryengritjeve ndaj pushtetit qendror bizantin. I pari ndër strategët e Durrësit, që ngriti krye kundër Konstandinopojës, ishte proedri Niqifor Brieni. Ky kishte qenë më përpara strateg i Temës së Shkupit, ku kishte shtypur kryengritjen e vitit 1073. I transferuar në Temën e Durrësit nga mesi i viteve 70, Brieni ishte dalluar në mbrojtjen e kufijve veriorë në luftë me sllavët kroatë si dhe me diokleasit. Njëherësh ai u ballafaqua edhe me sulmet pirateske të anijeve të normanëve të Italisë, të cilët tashmë synonin të shtriheshin drejt Lindjes, në territoret e Perandorisë Bizantine.
Në tetor të vitit 1077, strategu Niqifor Brieni dha sinjalin e kryengritjes kundër perandorit Mihal VII Dukas. Kronistët bizantinë të kohës pohojnë njëzëri se me kryengritësin Niqifor u bashkua popullsia vendase e Temës së Durrësit si dhe mjaft fisnikë vendas, në mes të të cilëve Bazil Kurtiqi nga Arbri. Niqifori e deklaroi të rrëzuar perandorin Mihal dhe, pasi e shpalli veten perandor, iu drejtua Konstandinopojës me një ushtri që rrugës vinte e zmadhohej me vullnetarë të rinj. Në Adrianopojë Brienin e prisnin kryengritës të tjerë të organizuar nga i vëllai, Johani. Por në të dalë të qytetit forcat kryengritëse u ndeshën me ushtrinë perandorake, të cilën tashmë e komandonte Aleks Komneni, një ndër gjeneralët bizantinë më të shquar të të gjitha kohërave. Ushtria kryengritëse u thye dhe mbeturinat e saj u shpërndanë.
I mbështetur nga paria dhe kleri vendas, ku u shqua peshkopi i Devollit, Teodori, ai grumbulloi forca të shumta shqiptaro-bizantine, ku nuk mungonin edhe mercenarë nga perëndimi. Në krye të tyre ai u nis nga Durrësi, kaloi Ohrin dhe iu drejtua qytetit të dytë të Perandorisë, Selanikut. Fillimisht perandori Niqifor III Botoniati u përpoq ta bindte kryengritësin të hiqte dorë nga marshimi mbi kryeqytet, duke i premtuar falje e tituj të rinj finikërie. Baziliaku e refuzoi ofertën dhe kështu u arrit në një betejë të përgjakshme me forcat qeveritare, të cilat i komandonte përsëri Aleks Komneni. Kryengritësit u shpartalluan dhe vetë Baziliaku u çua në pranga në Konstandinopojë.
Kryengritjet e mëdha antibizantine të shek. XI
Megjithatë, si rezultat i kontradiktave që vazhduan të ekzistojnë në gjirin e drejtuesve të kryengritjes edhe pas vrasjes së Tihomirit, lëvizja u shua më shpejt nga çka pritej po të kihen parasysh përmasat e saj. Këtu luajti rolin e vet edhe një djalë i carit bullgar Ivan Vladisllav, Alusiani, që u arratis nga Konstandinopoja ku mbahej rob dhe u bashkua me kryengritësit. Pasi eliminoi Pjetër Dejlanin, Alusiani u vu në krye të kryengritësve. Por pas një beteje të pasuksesshme me trupat perandorake, Alusiani iu dorëzua perandorit bizantin duke shpejtuar kështu edhe fundin e kryengritjes. Megjithatë kryengritja e madhe e vitit 1040-1041 ishte sinjali i parë i fuqishëm i tensioneve shoqërore që do të mbërthenin Perandorinë Bizantine. Në të njëjtën kohë, ajo qe një tregues i hendekut të madh që ishte krijuar ndërkohë midis pushtetit qendror bizantin dhe provincave perëndimore të tij, ku bënin pjesë edhe trevat shqiptare.
Rreth 30 vjet pas kryengritjes së Pjetër Dejlanit, një tjetër lëvizje shpërtheu në Kosovë, nga ku u hap me shpejtësi në viset fqinje. Kryengritësit kërkuan t'i printe princi i Dioklesë, Mihali, i cili dërgoi për këtë qëllim të birin, Konstandin Bodinin. Në Prizren kryengritësit e shpallën Bodinin mbret të tyre. Me Bodinin u bashkua edhe paria e Shkupit me kreun e saj, Gjergj Vojtehu, i cili erdhi vetë në Prizren. Në Prizren kryengritësit thyen keqas edhe forcat e dukës bizantin të Shkupit, që u dërguan kundër tyre. Pas kësaj kryengritësit morën Nishin, Ohrin, Devollin dhe vetëm në Kostur forcat e riorganizuara bizantine mundën të thyenin grupin kryesor të kryengritësve. Pjesa tjetër e kryengritësve, me "mbretin" Bodin, ishte përqendruar në Nish. Në përpjekje për të sulmuar e për të pushtuar Shkupin, forcat e Bodinit u thyen keq nga ushtria bizantine e dërguar me ngut nga perandori bizantin "për të shuar flakën, përpara se ajo të merrte dhenë", siç është shprehur një kronist bizantin, dëshmitar i ngjarjes.
Gjatë betejës Bodini u zu rob dhe u dërgua në Konstandinopojë ku u mbyll në manastirin e Serxhit e të Bakut derisa i ati i tij, Mihali i Dioklesë, organizoi arratisjen e kthimin e tij në atdhe.
Marrëdhëniet e Perandorisë Bizantine me Bodinin e Dioklesë vazhduan edhe më tej të tensionuara. Pas betejës së vitit 1082 në rrethinat e Durrësit, kur Bodini nuk u erdhi në ndihmë ushtrive bizantine të angazhuara në një betejë vendimtare me normanët e Robert Guiskardit, princi i Dioklesë i shfaqi hapur ambicjet për ta shtrirë sundimin e vet sa në viset e Dalmacisë, në veri, aq edhe në territoret e Temës së Durrësit, në jug. Madje, sipas Kronikës së Priftit të Dioklesë, për një periudhë të shkurtër Bodini mundi të pushtojë dhe të mbajë temën në fjalë, së bashku me kryeqendrën e saj, Durrësin (tulit atque obtinuit totam terram Duracinorum et ipsam civitatem Durachium). Perandori bizantin, Aleksi I Komneni, dërgoi atëherë si strateg të Durrësit një kunatin e tij, Johan Duka, i cili rifitoi kontrollin mbi Temën e Durrësit dhe e mbajti Bodinin larg territoreve të saj.
Argjiro Karanxha
Misioni në Durrës
Ai u dërgua në vitin 1091 nga Perandori Aleks Komneni me mision në Durrës, i paisur me dy letra. Njëra ishte për Joan Komnenin Dukën e Durrësit, ndërsa tjetra ishte për parinë e këtij qyteti. Argjiro Karanxha u nis drejt këtij qyteti me qëllim të dyfishtë. Si fillim ai do të dorëzonte letrën e parë, e cila i kërkonte Dukës Joan, që të shkonte në Kostandinopol, për të dhënë shpjegime, pasi dyshohej për veprimtari komplotiste ndaj Perandorit. Qëllimi kryesor i Argjiros ishte ta bindte Dukën Joan, që të kthehej në Kryeqytet dhe vetë të merrte kontrollin e Durrësit. Ndërkohë që letra e dytë me të cilën Perandori e kishte ngarkuar Karanxhasin ishte tepër sekrete. Atë ai do ta përdorte në rast se vërtetohej fakti se Duka Joan ishte vërtet komplotist. Atëherë Argjiro Karanxhas do ta përdorte këtë letër, duke i kërkuar në emër të Perandorit Parisë së Durrësit ndihmë, për të arrestuar Dukën Joan, që ishte njëkohësisht nip i Perandorit. Por në këtë mision u përdor vetëm letra e parë, sepse Joan Komneni u bind nga Argjiroja dhe u nis drejt Perandorit, që ndodhej në Filipol të Bullgarisë. Këtu Perandori e priti dhe pasi u bind se akuzat e përhapura për të nipin ishin të rremë, e nisi përsëri drejt Durrësit ku e "thërriste detyra". Ky ishte njoftimi që na jep në librin e saj Aleksiada historiania bizantine Ana Komnena për misionin e Komandantit Argjiro Karanxhas, i cili u dërgua në Durrës për të marrë drejtimin e kësaj theme në vitin 1091. Argjiro duhet të ketë qëndruar në Durrës për një periudhë të shkurtër pothuajse dy mujore. Për fatin e tij nuk dihet gjë se ç’ndodh më tej.