cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rezervati i Tigrave në Kanë
Rezervati i Tigrave në Kanë, i quajtur edhe Parku Kombëtar i Kanës, është një nga rezervat e tigrave të Indisë dhe parku më i madh kombëtar i Madhya Pradesh, shtet në zemër të Indisë. Zona e sotme Kanha ndahet në dy faltore, Hallon dhe Banjar, respektivisht 250 dhe 300 km2. Parku kombëtar i u krijua më 1 qershor 1955 dhe në vitin 1973 u bë Rezerva Tiger Kanha. Sot ajo shtrihet në një sipërfaqe prej 940 km2 në të dy rrethet Mandla dhe Balaghat. Së bashku me një zonë tampon përreth 1,067 km2 dhe fqinjët 110 km2 Phen Sanctuary ajo formon Rezervë Tiger Kanha. Kjo e bën parkun më të madh kombëtar në Indinë Qendrore. Rezervati i tigrave në Kanë u rendit në mesin e 10 Vendeve të Famshëm për Turistët.
Parku ka një popullsi të konsiderueshme të tigrave Bengalez, leopardëve Indianë, arinjve të vegjël, dhe qenve të egër indianë. Pylli i përshkruar në romanin e famshëm nga Rudyard Kipling, Libri i xhunglës bazohet në këtë xhungël duke përfshirë edhe këtë rezervë. Tigri Bengalez përfshihet në këtë libër si Shere Khan. Është gjithashtu rezerva e parë e tigrit në Indi që zyrtarisht të futë një nuskë, "Bhoorsingh Barasingha".
Flora
Rezervati i tigrave në Kanë është shtëpia e mbi 1000 llojeve të bimëve lulëzuar. Pylli i fushës është një përzierje e pemës së kripës (Shorea robusta) dhe pemëve të tjera të përziera pyjore, të ndërthurura me livadhe. Pyjet e malësisë janë me lagështi tropikale të thatë dhe të natyrës krejtësisht të ndryshme me bambu (Dendrocalamus strictus) në shpatet. Një pemë fantazmë shumë e mirë në kërkim (Davidia involucrata) mund të shihet edhe në pyllin e dendur.
Rezervati ka shumë lloje të barit të regjistruara në Kana disa prej të cilave janë të rëndësishme për mbijetesën e disa kafshëve. Zonat e dendura të pyllëzuara me mbulesë të mirë të kurorës kanë lloje të bollshme të alpinistëve, shkurreve dhe bimëve që lulëzojnë në vatër. Bimët ujore në liqene të shumta janë rreshti i jetës për speciet migratore dhe ligatinore të zogjve.
Fauna
Rezervati i tigrave në Kanë ka lloje të tigrave, leopardëve, qenve të egër, maceve të egra, dhelprave dhe çakejve. Në mesin e llojeve të drerëve (Cervus duavcelli branderi) është krenaria e vendit, pasi është e vetmja nëngrup i drerëve në Indi, përveç Drerit të madh të Sundarbans. Kafsha është përshtatur në tokë të vështirë, ndryshe nga drerët e moçalit të veriut që jetojnë në moçalet e kënetës. Rezerva ka qenë instrumentale në shpëtimin e drerit nga zhdukja.
Kafshë të tjera të zakonshme të shquara në park përfshijnë drerir e njollosur, Dreri sambar dhe antilopa me katër brirë. Kjo e fundit mund të shihet në ngjitjen Bamni Dadar. Kohët e fundit, dreri i egër është zbuluar edhe në rezervën e tigrit.
Dreri bardhë e zi janë bërë shumë të rralla në mënyrë të pashpjegueshme. Ata u zhdukën plotësisht, por u ripranuan kohët e fundit brenda një zone të rrethuar në park. Nilgai ende mund të shihet pranë Portës së Sarahit, ndërsa ujku indian që zakonisht shihet shpesh në Moça është një pamje e rrallë tani. Higjiena me shirita dhe ariu i vogël shihen herë pas here. Langurët dhe derrat e egër janë të zakonshëm, por majmuni i botës së re është parë më rrallë.
Rezerva sjell rreth 300 specie zogjsh dhe zogjtë më të zakonshëm janë ibis i zi, bleta, bagëtia e egër, parakeet me lulëzim, hurmë me pemë, drongos, çaji i zakonshëm, shqiponja e gjarpërinjve të kreshtë, hornbill gri, rul indian, më i vogël adjutant, gërmadhat e vogla, gërmadhat më të vogla, minivets, pied bri, qukapiku, pëllumb, flycatchers parajsë, mynas, peafowl indian, junglefowl kuqe, redwattled mbathje, steppa shqiponjë, flycatcher tickell, buzzard me sy të bardhë, fantail i bardhë, shrikes druri dhe warblers në mesin e shumë më tepër.
Zvarranikët si pitoni indianë, kobra, kravi, gjarpërinjtë dhe gjarpërinjtë e barit janë kafshë nate, dhe prandaj rrallë shihet. Ka shumë lloje të breshkave, si dhe amfibë që gjenden në ose pranë trupave të ujit.
Kanha dhe Satpura Parku Kombëtar duke qenë pjesë e Gondwana, tani i njohur si një rezervë tigrash, dikur ishte sunduar nga elefantët indianë të egër.
Ekosistemi
Një studim i vlerësimit ekonomik i Rezervatit të tigrave në Kanë, vlerëson se rezerva e tigrit siguron përfitime rrjedhëse me vlerë 16.5 miliardë rupje (0.80 lakh / hektar) në vit. Shërbimet e rëndësishme të ekosistemit nga rezerva e tigrave përfshijnë mbrojtjen e gjeneve (12.41 miliardë vjet), sigurimin e ujit në rajonet e rrymës (558 milion) dhe sigurimin e ushqimit në zonat buferike (546 milionë). Shërbime të tjera përfshinin vlerën rekreative (384 milion), sigurimin e habitatit dhe refugisë për kafshë të egra (319 milionë) dhe sekuestrimin e karbonit (219 milion).
Abdul-Rahman al-Sa'di
Shejh ʿAbd al-Raḥmān ibn Nāṣir al-Siʿdī (arabisht: الشيخ عبد الرحمن بن ناصر السعدي), gjithashtu i njohur si al-Siʿdī (7 shtator 1889 - 24 janar 1957) ishte një dijetar islam dhe gjithashtu një mësues dhe autor nga Arabia Saudite. Ai ka shkruar më shumë se 40 libra në disa fusha të ndryshme, duke përfshirë tefsirin, fikhun dhe akidenë. al-Sa'di ishte një figurë me ndikim në fushën e tefsirit dhe libri i tij i tefsirit me titull Taysir al-Kareem al-Rahman është përshkruar si një nga tefsirët më të njohur të shkruar nga dijetarët modernë selefistë. Ai shërbeu si imam, hatib dhe drejtor i shkollës së trajnimit fetar, al-Ma'had al-'Ilmi, në Unejze.
Jeta e hershme
Abdul-Rahman al-Sa'di lindi në qytetin Unejze, el-Kasim, Arabia Saudite më 7 shtator 1889. Babai i tij, Nasir al-Sa'di, ishte imam dhe predikues në një xhami në Unejze. Nëna e tij, Fatimah bint Abdullah al-'Uthaymeen, vdiq kur ai ishte katër vjeç, ndërsa babai i tij vdiq kur ai ishte shtatë vjeç. Fillimisht për të u kujdes gruaja e dytë e babait të tij dhe më vonë u transferua në kujdestarinë e vëllait të tij më të madh, Hamad ibn Nasir al-Sa'di. Ai e përfundoi mësimin përmendësh të Kuranit në moshën njëmbëdhjetë vjeç dhe më pas ndoqi arsimin fetar nga dijetarët e lokalitetit të tij. Në vitet e adoleshencës, shokët e tij studentë filluan t'i referoheshin atij për ndihmë në studimet e tyre.
Mësuesit
Me secilin nga mësuesit e tij fillor, ai studioi fushat e tyre përkatëse të ekspertizës, pasi ibn Shibl, ibn A'idh, al-Tuwayjiri and Salih ibn Uthman ishin secili ekspertë në fikh dhe usul el-fikh; ibn Uadi dhe ibn Xhasiri ishin ekspertë në tefsir, hadith dhe shkenca të hadithit; el-Nesaiu ishte specialist në el-teuhid; dhe el-Shinkiti dhe el-Mani' ishin ekspertë në gjuhën arabe.
Mësuesit e al-Sa'di kishin studiuar në një sërë rajonesh të ndryshme duke përfshirë Hixhazin, Egjiptin, Irakun, Sirinë, Indinë dhe Mauritaninë. Në këtë mënyrë, al-Sa'di u ekspozua ndaj një numri burimesh të ndryshme të njohurive jashtë rajonit të tij të Nexhdit, pa pasur nevojë të udhëtonte.
Nga mësuesit e tij, el-Sa'di studioi më së shumti nën shejh Salih ibn Uthman Aal al-Qadhi (gjykatës i Unejzes dhe imam i xhamisë së saj) dhe mbeti student i rregullt i tij deri në vdekjen e al-Qadhi në vitin 1932/1351H.
al-Sa'di studioi nën shejh Muhamed el-Emin el-Shinkiti kur el-Shinkiti erdhi për të dhënë mësim në Unejze në vitin 1911/1330H.
al-Sa'di gjithashtu tregoi interes të madh për shkrimet e Ibn Tejmijes dhe Ibn el-Kajjimit dhe u ndikua dukshëm nga veprat e tyre.
Studentë të shquar
parapamje|Xhamia e Unejzes, sot quhet "Xhamia Bin Uthejmin" al-Sa'di mësoi të paktën 35 studentë të cilët vazhduan të bëhen imamë, katebë, gjykatës ose mësues. Një enciklopedi biografike e dijetarëve të rajonit të Nexhdit renditi 140 studentë të tij. Dy nga studentët e tij më të famshëm ishin Shejh Muhamed ibn Salih el-Uthejmin dhe Shejh Abdullah Akili. el-Sa'di caktoi el-Uthejminin për të marrë përsipër rolin e tij si mësues dhe hatib i xhamisë jami pas vdekjes së tij.
Reputacioni i al-Sa'di si mësues dhe autor tërhoqi studentë jo vetëm nga rajoni i Kasimit, por edhe nga një sërë rajonesh të tjera. Ai merrte rregullisht dhe u përgjigjej letrave që kërkonin fetava nga vendet e tjera të Gadishullit Arabik dhe nënkontinentit Indian. Një vëllim i madh i fetavave të al-Sa'di-t, i cili ishte dhënë në letrat e tij dhe korrespondencat e huaja, u përpilua pas vdekjes dhe u botua në kohën e al-Fatawa al-Sa'diyyah.. Ndikimi dhe popullariteti i Al-Sa'di gjatë jetës së tij i është atribuar pjesërisht përqafimit të tij të hershëm të teknologjive të reja për përhapjen e njohurive fetare.
Sëmundja dhe vdekja
Në vitin 1950/1371H, al-Sa'di filloi të vuante nga problemet shëndetësore të lidhura me presionin e gjakut dhe aterosklerozën. Me të dëgjuar për problemet e tij shëndetësore, Mbreti Saud dërgoi dy mjekë me avionin e tij personal për të marrë pjesë te shejh al-Sa'di. Mjekët rekomanduan që ai të kërkonte trajtim të mëtejshëm në Liban, ku e shoqëruan për një qëndrim njëmujor në vitin 1953/1373 hixhri. Gjatë kësaj kohe ai u shërua, por u këshillua të adoptonte një mënyrë jetese më pak të lodhshme. Pas kthimit në Unejze, ai rifilloi punën e tij të rregullt si imam, mësues, katib dhe autor. el-Sa'di ndërroi jetë nga të njëjtat probleme shëndetësore në vitin 1957/1376H.
L. Frank Baum
Fëmijëria dhe jeta e hershme
Baum lindi në Chittenango, New York, në vitin 1856 në një familje të devotshme metodiste. Ai kishte prejardhjen gjermane, skoceze-irlandeze dhe angleze. Ai ishte i shtati nga nëntë fëmijët e Cynthia Ann (née Stanton) dhe Benjamin Ward Baum, vetëm pesë prej të cilëve mbijetuan në moshën e rritur. "Lyman" ishte emri i vëllait të babait të tij, por ai gjithmonë nuk e pëlqeu atë dhe preferoi emrin e tij të mesëm "Frank".
parapamje|left|Baumi i ri në [[Akademia Ushtarake Peekskill|Akademinë Ushtarake Peekskill]]
Babai i tij pati sukses në shumë biznese, duke përfshirë bërjen e fuçive, shpimin e naftës në Pensilvani dhe pasuri të paluajtshme. Baum u rrit në pasurinë e gjerë të prindërve të tij të quajtur Rose Lawn, të cilin me dashuri e kujtoi si një lloj parajse. Rose Lawn ishte vendosur në Mattydale, New York. Frank ishte një fëmijë me ëndërr, shëndetlig, i kujdesshëm në shtëpi me vëllezërit e motrat e tij. Që në moshën 12 vjeç, ai kaloi dy vite të mjerueshme në Akademinë Ushtarake Peekskill, por pasi ishte disiplinuar ashpër për ëndërrimin e ditës, ai pati një sulm të mundshëm psikogjenik në zemër dhe u lejua të kthehej në shtëpi.
Baum filloi të shkruante herët në jetë, ndoshta i nxitur nga babai i tij duke i blerë një [[Makina e shtypit|shtypshkronjë të lirë. Ai gjithmonë kishte qenë afër vëllait të tij të vogël Henry (Harry) Clay Baum, i cili ndihmoi në prodhimin e The Rose Lawn Home Journal. Vëllezërit botuan disa revista, duke përfshirë reklamat nga bizneset lokale, të cilat ua dhanë falas familjes dhe miqve. Në moshën 17-vjeçare, Baum themeloi një revistë të dytë amatore të quajtur The Stamp Collector, shtypi një pamflet 11-faqesh të quajtur Complete Stamp Dealers' Director të Baumit, dhe filloi një tregti vulash me miqtë.
Baum kishte një aftësi për të qenë në qendër të vëmendjes së argëtimit në shtëpi, përfshirë edhe gjatë kohërave të vështirësive financiare. Shitja e tij e fishekzjarreve e bëri 4 korrikun të paharrueshëm. Krishtlindjet ishin edhe më festive. Baum ishte veshur si Babadimri për familjen. Babai i tij do të vendoste pemën e Krishtlindjes pas një perdeje në sallon e përparme, në mënyrë që Baum të fliste me të gjithë ndërsa ai dekoronte pemën pa njerëz që arrinin ta shihnin. Ai e mbajti këtë traditë tërë jetën.
Teatri
Baum u fut në infatimin e tij të jetës - dhe duke u larguar nga suksesi financiar - me teatrin. Një kompani teatrale lokale e hodhi poshtë për të rimbushur stokun e tyre të kostumeve me premtimin e roleve drejtuese që vijnë në rrugën e tij. I zhgënjyer, Baum u largua nga teatri - përkohësisht - dhe shkoi të punojë si nëpunës në kompaninë e mallrave të thata të kunatit të tij në Syracuse. Kjo përvojë mund të ketë ndikuar në tregimin e tij "Vetëvrasja e Kiaros", botuar së pari në revistën letrare Elefanti i Bardhë. Një koleg i tij një ditë u gjet i mbyllur në një dhomë dyqan i vdekur, ndoshta nga vetëvrasja.
Baum nuk mund të qëndronte kurrë larg skenës. Ai interpretoi në shfaqje nën emrat skenik të Louis F. Baum dhe George Brooks. Në vitin 1880, babai i tij e ndërtoi atë një teatër në Richburg, New York, dhe Baum u nis për të shkruar shfaqje dhe për të mbledhur një kompani për të vepruar në to. The Maid of Arran dëshmoi një sukses modest, një melodramë me këngë të bazuara në romanin e William Black, A Princess of Thule. Baum shkroi dramën dhe kompozoi këngë për të (duke e bërë atë një muzik prototipik, pasi këngët e saj lidhen me narracionin), dhe veproi në rolin kryesor. Halla e tij Katharine Gray ishte themeluesi i Shkollës Oratory të Syracuse, dhe Baum reklamoi shërbimet e tij në katalogun e saj për të mësuar teatër, duke përfshirë biznesin në skenë, duke shkruar lojëra, regjinë, përkthimin (frëngjisht, gjermanisht dhe italisht), rishikimin dhe opereta.
Më 9 nëntor 1882, Baum u martua me Maud Gage, një vajzë e Matilda Joslyn Gage, një aktiviste e votimit të grave dhe feministe. Ndërsa Baum ishte duke turneuar me The Maid of Arran, teatrin në Richburg e kapi zjarri gjatë një prodhimi të dramave të sallonit me titull ironi të Baumit, duke shkatërruar teatrin, si dhe kopjet e vetme të njohura të shumë prej skenareve të Baum.
Shkrimet
Në vitin 1897, ai shkroi dhe botoi Nëna Patë në Prose, një koleksion të vjershave të Nënës Patë të shkruara si histori proze dhe ilustruar nga Maxfield Parrish. Nëna Patë ishte një sukses i moderuar dhe i lejoi Baumit të hiqte dorë nga puna e tij e shitjes (e cila kishte ndikuar negativisht në shëndetin e tij). Në vitin 1899, Baum u bashkua me ilustruesin W. W. Denslow për të botuar Father Goose, His Book, një përmbledhje me poezi të pakuptimta. Libri ishte një sukses, duke u bërë libri më i shitur për fëmijë i vitit.
Në vitin 1900, Baum dhe Denslow (me të cilët ai ndau të drejtat e autorit) botoi Magjistari i mrekullueshëm i Ozit për një vlerësim kritik dhe sukses financiar. Libri ishte më i shituri për fëmijë për dy vjet pas botimit të tij fillestar. Baum vazhdoi të shkruante trembëdhjetë romane të tjera bazuar në vendet dhe njerëzit e Tokës së Ozit.
Vdekja
Më 5 maj 1919, Baum pësoi një goditje në tru. Të nesërmen ai rrëshqiti në gjendje kome, por u zgjua shkurtimisht dhe i tha fjalët e tij të fundit për gruan e tij, "Tani ne mund t'i kapërcejmë rërat që po ndryshojnë. Frank vdiq më 6 maj 1919. Ai u varros në Varrezat e Forest Lawn Memorial Park të Glendale.
Libri i tij i fundit i Ozit, Glinda of Oz, u botua më 10 korrik 1920, një vit pas vdekjes së tij. Seria e Ozit u vazhdua shumë kohë pas vdekjes së tij nga autorë të tjerë, veçanërisht Ruth Plumly Thompson, i cili shkroi njëzet e një libra shtesë.
Beaumont, Meurthe-et-Moselle
Beaumont është një komunë në Francë. Beaumont bën pjesë në departamentin Meurthe-et-Moselle të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 70 banorë dhe sipërfaqe 3.11 km².
Ryota Tsuzuki
(lindur më 18 Prill 1978) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 6 ndeshje.
Arsimi ligjor
Edukimi ligjor është edukimi i individëve të cilët synojnë të bëhen profesionistë ligjorë apo që thjesht dëshirojnë të përdorin njohuritë e tyre ligjore në fusha të tjera, të lidhura me ligjin (të tilla si politika, ose akademia) ose në fushën e biznesit. Ai përfshin:
Mëndesha
parapamje|[[Luigji XIV si foshnjë me infermieren e tij Longuet de la Giraudière]] Një mëndeshë është një grua që ushqen me gji dhe kujdeset për fëmijën e tjetrit. Mëndeshat punësohen nëse nëna vdes, ose nëse ajo nuk është në gjendje ose zgjedh të mos e ushqejë vetë fëmijën. Fëmijët që ushqehen me gji mund të njihen si "vëllezër e motra qumështi" dhe në disa kultura, familjet janë të lidhura nga një marrëdhënie e veçantë farefisnore me qumësht. Mëndesha ekzistonte në kulturat në mbarë botën deri në shpikjen e qumështit të formulës së besueshme në shekullin e 20-të. Praktika ka bërë një rikthim të vogël në shekullin e 21-të.
Arsyjet
Një mëndeshë mund të ndihmojë kur një nënë nuk është në gjendje ose nuk dëshiron të ushqejë me gji fëmijën e saj. Përpara zhvillimit të formulës për foshnjat në shekullin e 20-të, ushqyerja me gji nga mëndesha mund të shpëtonte jetën e një foshnjeje.
Ka shumë arsye pse një nënë nuk është në gjendje të prodhojë mjaftueshëm qumësht gjiri, ose në disa raste të prodhojë fare laktat. Për shembull, ajo mund të ketë një sëmundje kronike ose akute, dhe ose vetë sëmundja, ose trajtimi për të, redukton ose ndalon qumështin e saj. Kjo mungesë e laktacionit mund të jetë e përkohshme ose e përhershme.
Kishte një nevojë më të madhe për mëndeshat kur shkalla e braktisjes së foshnjave dhe vdekjes së nënës, gjatë dhe menjëherë pas lindjes, ishin të larta. Kishte një disponueshmëri të njëkohshme të grave në laktacion, foshnjat e të cilave kishin vdekur.
Disa gra zgjodhën të mos ushqeheshin me gji për arsye shoqërore. Për gratë e klasës së lartë, ushqyerja me gji konsiderohej jo modë, në kuptimin që jo vetëm që i pengonte të vishnin veshjet në modë të kohës së tyre, por mendohej se u prishte edhe figurat. Punësimi i një infermiereje ishte më pak i kushtueshëm sesa të punësoje dikë tjetër për të ndihmuar në drejtimin e biznesit familjar dhe/ose për t'u kujdesur për detyrat e familjes familjare në vendin e tyre. Disa gra zgjodhën të punësonin mëndesha thjesht për të shpëtuar nga puna e kufizuar dhe që kërkon shumë kohë të ushqyerjes me gji. Mëndeshat janë përdorur gjithashtu kur një nënë nuk mund të prodhojë mjaftueshëm qumësht gjiri.
Nxjerrja e qumështit
Gabrielle Palmer, autore e The Politics of Breastfeeding thotë:
Praktikat historike dhe kulturore
Mëndesha është një praktikë e lashtë, e zakonshme për shumë kultura. Ajo ka qenë e lidhur me klasën shoqërore, ku monarkitë, aristokracia, fisnikëria ose klasat e larta i ushqenin fëmijët e tyre me gji për të mirën e shëndetit të fëmijës, dhe ndonjëherë me shpresën për të mbetur përsëri shtatzënë shpejt. Ushqyerja ekskluzive me gji pengon ovulimin në disa gra (amenorrea laktacionale). Gratë e varfra, veçanërisht ato që vuanin nga stigma e lindjes së një fëmije jashtëmartesore, ndonjëherë duhej t'ia jepnin foshnjën e tyre përkohësisht një mëndeshe, ose përgjithmonë në një familje tjetër. Vetë gruaja mund të bëhet infermiere e një familjeje më të pasur, ndërkohë që përdor një pjesë të pagës së saj për të paguar infermieren e fëmijës së saj. Që nga koha romake e deri në ditët e sotme, filozofët dhe mendimtarët kanë mbajtur qëndrimin se lidhja e rëndësishme emocionale midis nënës dhe fëmijës kërcënohet nga prania e një infermiereje të lagur.
Roma e lashtë
Në Romën e lashtë, familjet e pasura do të kishin pasur mëndesha (latinisht nutrices, njëjës nutrix) midis skllevërit dhe grave të lira, por disa gra romake ishin infermiere me profesion, dhe Digest i ligjit romak madje i referohet një mosmarrëveshje pagash për shërbimet e mëndeshës (nutricia). Gratë e klasës punëtore ose skllevërit mund t'i kenë foshnjat e tyre me gji, dhe gjinekologu grek i epokës romake Soranus ofron këshilla të hollësishme se si të zgjidhni një mëndeshë. Mbishkrime të tilla si përkushtimet fetare dhe epitafe tregojnë se një nutrix do të ishte krenare për profesionin e saj.[22] Njëra madje regjistron një nutritor lactaneus, një "infermiere qumështi" mashkull, i cili supozohet se përdorte një shishe.
Rëndësia e mëndeshës për kulturën e lashtë romake tregohet nga miti themelues i Remit dhe Romulit, të cilët u braktisën si foshnje, por u ushqyen nga ujkonja, siç portretizohet në skulpturën e famshme të bronzit të Ujkut Kapitolinë. Perëndeshë Rumina u thirr midis hyjnive të tjera të lindjes dhe zhvillimit të fëmijëve për të nxitur rrjedhën e qumështit të gjirit.
Boletini (Zveçan)
Njerëz të rëndësishëm
Ishte Isa Boletini, i cili ishte një ndër patriotët më të shquar , në kombin shqiptarë , i cili luftoi kundër osmanëve dhe forcave serbo-malazeze. Morri pjesë, në deklaratën e pavarsisë së Shqipërisë.
Artakolli i Çyçavicës
Artakolli i Çyçavicës i njohur ndryshe edhe si Artakolli i Vushtrrisë apo Rrezja e Çyçavicës është një trevë (krahinë) kodrinoro malore e Kosovës. Kufiri Jugor i Artakollit, është Guri i Plakës te Grabovci, përkatësisht rruga hekurudhore Prishtinë - Pejë, kurse kufiri Verior është te Vaganica. Kufiri Perëndimor i Artakollit është kurrizi i Çyçavices, i cili e ndan Artakollin nga Drenica kurse kufiri lindor është lumi Sitnicë. Krahina ose Ana e Artakollit ka rreth 30 fshatra ose vendbanime, me popullsi kryesisht shqiptare siq janë:
Manjola Begolli
Manjola Begolli është një aktore shqiptare. Interpretoi në filmin Dy herë mat.
Xhemaili
Xhemaili është mbiemri i personave në vijim:
Bortigali
Bortigali (Bortigàle) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 67.33 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 510 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.341 banorë.
Rikako Kobayashi
Rikako Kobayashi (小林 里歌子) është një futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 12 ndeshje dhe ka shënuar 4 gola.
Taganskaya (Linja Tagansko-Krasnopresnenskaya)
Taganskaya (Rusisht: Таганская) është një stacion metroje në Moskë në rrethin Tagansky, Central Okrug Administrative, Moskë. Ajo është në linjën Tagansko-Krasnopresnenskaya, mes stacioneve Kitay-gorod dhe Proletarskaya. Taganskaya u hap në vitin 1966 si pjesë e fillimit rrezes së Zdanivsky (tani Tagansky). Dekorimi i stacionit është i rrallë dhe ende elegant për dizenjimin funksional të 1960.
Ledio Xhoxhi
__NOINDEX__
Ledio Xhoxhi ka lindur në Tiranë në vitin 1976.
=== Pas përfundimit të studimeve të larta në fushën e historisë pranë Fakultetit të Historisë dhe të Filologjisë, Universiteti i Tiranës, si edhe pas përfundimit të studimeve post-universitare për Master në Histori, pranë Universitetit të Tiranës, Ledio Xhoxhi ka një përvojë shumë vjeçare në fushën e kulturës, duke punuar në Muzeun Historik Kombëtar të Tiranës në Shqipëri. ===
=== Gjithashtu, Ledio Xhoxhi ka kryer një sërë trajnimesh dhe kualfikimesh. Mund të përmend njërin me temë “Forcimi dhe Përditësimi i Kapaciteteve Profesionale për Aktorët Publikë në Fushën e Turizmit Kulturor”, pranë Shkollës Amerikane të Shqipërisë “Enterprise”, Tiranë. ===
=== Në vitin 2020, Ledio Xhoxhi u certifikua si “Interpretues Turistik i Certifikuar” (CIG), program trajnimi professional nga Organizata Europiane për Interpretimin e Trashëgimisë “Interpret Europe”. Aftësitë e përfituara nga ky trajnim ishin parimet e interpretimit, teknikat për t’i bërë programet të qëllimshme, të këndshme dhe tematike, domethënëse dhe të paharrueshme. Aftësi të tjera ishin shkathtësitë e prezantimit dhe komunikimit, gjithashtu mjetet për të folur, për të angazhuar audiencën dhe maksimizuar vëmendjen e kujtesën e vizitorit. ===
Shikoni dhe
https://xhoxhi.wordpress.com/
Balham, Ardennes
Balham është një komunë në Francë. Balham bën pjesë në departamentin Ardennes të rajonit Champagne-Ardenne. Komuna ka një popullsi prej 135 banorë dhe sipërfaqe 1.77 km².
Tatsuya Tanaka
(lindur më 27 Nëntor 1982) është një futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 16 ndeshje dhe ka shënuar 3 gola.
Bora (roman)
Bora, roman me autor Stavri Pone. Botuar në Tiranë nga "Grafon", në vitin 2007. Libri ka 482 faqe.
Cardedu
Cardedu (Cardèdu) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 33.39 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 19 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.909 banorë.
Lisi i Honit
Lisi i Honit, roman me autor Ndue Lleshaj. Botuar në Tiranë nga "Geer", në vitin 2007. Libri ka 267 faqe.
Kampionati Kosovar i Shahut
Kampionati Kosovar i Shahut është një ngjarje sportive e cila organizohet nga Federata e Shahut e Kosovës, e që është themeluar në vitin 1990 ndërsa në Federatën Botërore të Shahut - FIDE u anëtarësua në vitin 2016. Me përjashtim të një ndërhyrje në vitin 1998, turneu zhvillohet çdo vit që nga viti 1991.
Gryka e Carralevës
Gryka e Carralevës është një trevë e vogël kodrinoro malore e Kosovës. Për nga pozita gjeografike, është e ngjajshme me Grykën e Kaçanikut sepse, edhe fshatrat e kësaj krahine të vogël etnografike, shtrihen përgjatë Grykës së Caralevës dhe në shpatet e këtyre maleve. Edhe Gryka e Caralevës ka hyrë në historinë tonë kombëtare dhe në poezinë popullore, ashtu sikurse ajo e Kaçanikut, për heroizmin e masave të gjera të popullit në luftërat për liri. Këto fshatra janë mjaft pasive, sepse në këtë grykë te ngushtë nuk ka tokë pjellore, kështu që popullsia merret më tepër me blegtori, dhe me shitjen e drurit. Shumë nga banorët janë shpërngulur në vise të tjera më pjellore, kanë gjetur punë në qytete të vendit ose në botën e jashtme. Disa fshatra merren edhe me prodhimin e gëlqeres ose të qymyrit të drurit. Caraleva, si tërësi gjeografike dhe etnografike, shtrihet në luginën e ngushtë të lumit që mban po këtë emër, prej Qafës së Dulës në prendim e deri afër lokalitetit Shtimje në lindje, prej ku fillon Fusha e Kosovës.
Jun Endo
Jun Endo (遠藤 純) është një futbolliste japoneze.
Metamorfoza e një brezi të humbur
Metamorfoza e një brezi të humbur, roman me autor Henrik S.G. Botuar në Tiranë nga "Ombra GVG", në vitin 2007. Libri ka 558 faqe.
Jun Endo
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 12 ndeshje.
Lugu i Drinit
Lugu i Drinit është një trevë etnografiko - gjeografike e Kosovës e cila fillon prej fshatit Ozdrim, afër Ilixhës së Pejës, nga të dy anët e Drinit të Bardhë, deri në lokalitetin Klinë në lindje.
Rrugë të ndryshme
Rrugë të ndryshme, roman nga Pavlina Kristo. Botuar në Pogradec nga "DIJA Poradeci", në vitin 2007. Libri ka 188 faqe.
Shuhei Terada
(lindur më 23 Qershor 1975) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 6 ndeshje.
Singly
Singly është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Singly ka një popullsi prej 133 banorë dhe sipërfaqe 9.92 km², me një dendësi prej 13 banor/km².
Hasan Kurti
Hasan Kurti (1933-2018) ishte një mjek shqiptar, me profesion radiolog dhe autor librash.
Jetëshkrimi
Hasan Qamil Kurti lindi në 6 maj të vitit 1933 në Elbasan. Ai mbeti jetim që kur ishte fëmijë dhe në moshën 7-vjeçare, për shkak të varfërisë ekstreme, largohet nga shtëpia për të shërbyer në një familje. U detyrua të bëjë punë të rënda bujqësore, me lodhje dhe mundim.
Fëmijëria e jetuar mes varfërisë dhe sëmundjeve zgjoi tek Hasan Kurti dëshirën për t’u bërë mjek e për të ndihmuar më të dobëtit e të pafatët. I jepet e drejta e studimit dhe më vonë fiton bursën për në Politeknikumin Mjekësor në Tiranë.
Pas mbarimit të shkollës së mesme, në korrik 1954, doktor Hasani emërohet në Qendrën Sanitare, shef i Epidemiologjisë në Elbasan. Emërimi në punën e re koinçidon me përhapjen e epidemisë së kollës së mirë e, më vonë, me epideminë e fruthit - morbilli. Për të punuar atij i duhej të shkonte në zonën e Shpatit: në Gjinar dhe në Zavalinë apo në zona të tjera duke ecur për shumë orë në këmbë në kushtet e mungesës së rrugës automobilistike.
Pas përfundimit të Fakultetit, në shtator të vitit 1962 fillon zyrtarisht punën pranë Kombinatit të Drurit në Elbasan dhe më pas në Qendrën Sanitare në sektorin Epidemiologjik. Në shtator të vitit 1964 shkon në Tiranë për t’u specializuar në Rontgen Diagnostikë Radiologji. Pas përfundimit të specializimit fillon punën si mjek radiolog në Spitalin Civil në Elbasan.
Në 7 shkurt 1965 martohet me Sherife Mezini, që punonte në Bankën e Shqipërisë në Tiranë. Nga kjo martesë lindin tre vajza.
Pas shumë vitesh pune në spital transferohet në ambulancën e qytetit të Elbasanit, ku ushtron profesionin e mjekut radiolog në kushte të vështira, me orare të tejzgjatura, me një numër të madh njerëzish e me radiacion të lartë të rrezeve rontgen. U dallua për pasion, përgjegjësi dhe përkushtim, i gatshëm për të shkuar në çdo orë të natës në spital e për t’iu gjendur pranë pacientëve në situatë kritike.
Del në pension në vitin 1993. Në qershor 1995 transferohet familjarisht në Tiranë. Në 2006 shpërngulet së bashku me të shoqen në Itali, pranë vajzave.
Ishte lexues i apasionuar i letërsisë klasike dhe moderne duke ia transmetuar këtë dëshirë së bijës, poetes dhe shkrimtares Irma Kurti. Luajti një rol themelor në inkurajimin dhe mbështetjen e krijimtarisë së hershme dhe të mëvonshme të saj.
Pas vdekjes së gruas, Sherife Mezini Kurti, ai i dedikohet dorëshkrimit të jetës dhe kujtimeve të punës si mjek. Në shkurt të vitit 2014 i dorëzoi së bijës, shkrimtares Irma Kurti, ditarin me fragmente nga puna dhe jeta e tij: historinë e një fëmije jetim, të braktisur nga fati, por me vullnet të jashtëzakonshëm për të realizuar ëndrrën për t’u bërë mjek. Romani në gjuhën shqipe “Njeriu që fliste me pemët” i botuar në gjuhën italiane me titullin: “In assenza di parole”(Në mungesë të fjalëve) lindi dhe u bazua pikërisht mbi atë ditar. La pas disa ditare me fakte, mbresa dhe eksperienca të jetës së tij profesionale e private si dhe shënime kritike e komente për libra të shumtë të lexuar ndër vite.
Fragmente nga ditaret e tij janë botuar në gjuhën shqipe, italiane, angleze e franceze në Shqipëri, Kosovë, Itali, Filipine dhe Kamerun.
Mbylli sytë përgjithmonë në 19 prill 2018 në Bergamo të Italisë.
Sami Buzolli
Sami Buzolli është një boksier kosovarë i kategorisë bantam, dy herë nënkampion evropian dhe fitues modales së bronzit në Kupën e Botës në vitin 1982.
Podguri i Prizrenit
Podguri i Prizrenit (serbisht: Призренски Подгор Prizrenski Podgor) është një trevë etnografiko - gjeografike e Kosovës e cila përfshin fshatrat përgjatë rrezës së vargmaleve të Sharrit nga Prizreni deri në Qafe të Dulës.
Këto fshatra gravitojnë në qytetet Prizren dhe Suharekë.
Sainte-Vaubourg
Sainte-Vaubourg është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Sainte-Vaubourg ka një popullsi prej 86 banorë dhe sipërfaqe 6.91 km², me një dendësi prej 12 banor/km².
Kaq shumë gurë u hodhën mbi mua
Kaq shumë gurë u hodhën mbi mua, roman historik me protagonist Halil Aline. Autori Xhafer Martini, botuar në Tiranë : "Dita 2000", në vitin 2007. Libri ka 180 faqe.
Nata e kuajve të bardhë
Nata e kuajve të bardhë, roman me autor Valter File. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2007. Libri ka 184 faqe.
Balignac
Balignac është një komunë në Francë. Balignac bën pjesë në departamentin Tarn-et-Garonne të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 26 banorë dhe sipërfaqe 4.09 km².
Arbus
Arbus (Àrbus) është komunë e Italisë në Provinca e Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 269.12 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 311 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 6.336 banorë.
Armungia
Armungia (Armùngia, Armùnja) është komunë e Italisë në Provinca e Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 54.75 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 366 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 474 banorë.
Kazumichi Takagi
(lindur më 21 Nëntor 1980) është një futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 5 ndeshje.
Balignicourt
Balignicourt është një komunë në Francë. Balignicourt bën pjesë në departamentin Aube të rajonit Champagne-Ardenne. Komuna ka një popullsi prej 77 banorë dhe sipërfaqe 13.06 km².
Geneta e Bourlonit
Geneta e Bourlonit ( Genetta bourloni) është një lloji genete e njohur në pyjet e Guinesë së sipërme. Ёshtë i njohur nga vetëm 29 ekzemplarë zoologjikë në muzeun e historisë natyrore dhe është përshkruar si një lloji i ri Genetta në 2003. Ajo është renditur si lloji i cënuar në listën e kuqe të IUCN pasi popullsia globale vlerësohet në më pak se 10,000 individë të pjekur.
Moeka Minami
Moeka Minami (南 萌華) është një futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 10 ndeshje.
Kriza evropiane e refugjatëve 2015
Kriza europiane e refugjatëve gjatë vitit 2015 pati një periudhë të rritjes së ndjeshme të lëvizjes së refugjatëve dhe emigrantëve drejt Evropës. 1.3 milion njerëz erdhën në kontinent për të kërkuar azil, më së shumti në një vit të vetëm që nga Lufta e Dytë Botërore. Ata ishin kryesisht sirianë, por përfshinin gjithashtu një numër të konsiderueshëm afganësh, nigerianë, pakistanezë, irakenë, eritrejanë, dhe ballkanas. Rritja e azilkërkuesve i është atribuar faktorëve të tillë si përshkallëzimi i luftërave të ndryshme në Lindjen e Mesme dhe dominimi territorial dhe ushtarak i ISIL në rajon, si dhe Libani, Jordania dhe Egjipti nuk pranojnë azilkërkuesit sirianë.
Hyrje
Përgjigjet e qeverive kombëtare ndryshonin shumë. Shumë qeveri të BE-së reaguan duke mbyllur kufijtë e tyre dhe shumica e vendeve refuzuan të pranonin refugjatët që vinin. Gjermania përfundimisht do të pranonte shumicën e refugjatëve pasi qeveria vendosi të pezullojë përkohësisht zbatimin e Rregullores së Dublinit.
Megjithëse Bashkimi Evropian u përpoq të bënte disa reforma, këto përpjekje dështuan kryesisht pasi numri i ardhjeve të refugjatëve u zvogëlua. Reformat e tentuara përfshinin shpërndarjen e refugjatëve midis vendeve anëtare, trajtimin e shkaqeve rrënjësore të emigrimit në vendet e origjinës së migrantëve dhe thjeshtimin e proceseve të dëbimit.
Kriza pati ndikime të rëndësishme politike në Evropë. Publiku shfaqi ankth ndaj fluksit të papritur të emigrantëve, duke shprehur shpesh shqetësime për një rrezik të perceptuar për vlerat evropiane. Polarizimi politik u rrit, besimi në Bashkimin Evropian ra, dhe shumë vende shtrënguan ligjet e tyre për azilin. Partitë populiste të krahut të djathtë kapitalizuan ankthin publik dhe u bënë dukshëm më të njohura në shumë vende. Pati një rritje të protestave në lidhje me emigracionin dhe qarkullimin e teorisë së konspiracionit nacionalist të bardhë të Zëvendësimit të Madh.
Terminologjia
Organizatat e lajmeve dhe burimet akademike përdorin si krizën e migrantëve ashtu edhe krizën e refugjatëve për t'iu referuar ngjarjeve të vitit 2015, ndonjëherë në mënyrë të ndërsjellë. Disa argumentuan se fjala migrant ishte poshtëruese ose e pasaktë në kontekstin e njerëzve që ikin nga lufta dhe persekutimi, sepse kjo nënkupton që shumica po emigrojnë vullnetarisht në vend që të detyrohen të largohen nga shtëpitë e tyre. BBC dhe The Washington Post argumentuan kundër stigmatizimit të fjalës, duke pretenduar se ajo thjesht i referohet kujtdo që lëviz nga një vend në tjetrin. The Guardian tha edhe pse nuk do të këshillonte kundër përdorimit të plotë të fjalës, "'refugjatët', ' njerëzit e zhvendosur ' dhe ' azilkërkuesit ' ... janë terma më të dobishëm dhe më të saktë se një etiketë e tëra si 'migrantë', dhe ne duhet t'i përdorin ato kudo që të jetë e mundur." Al Jazeera, nga ana tjetër, e shmangu shprehimisht termin migrant, duke argumentuar se ishte i pasaktë dhe rrezikonte "t'u jepte peshë atyre që duan vetëm të shohin migrantë ekonomikë ".
Sfondi
Në vitin 2014, vendet anëtare të BE-së numëruan rreth 252,000 "ardhje të parregullta dhe 626,065 kërkesa për azil, numri më i lartë që nga 672,000 aplikimet e pranuara në vazhdën e Luftërave Jugosllave në 1992. Katër vende – Gjermania, Suedia, Italia dhe Franca – morën rreth dy të tretat e kërkesave të BE-së për azil. Suedia, Hungaria dhe Austria ishin ndër përfituesit kryesorë të kërkesave për azil të BE-së për frymë, kur u përshtatën për popullsinë e tyre, me 8.4 azilkërkues për 1000 banorë në Suedi, 4.3 në Hungari dhe 3.2 në Austri. Vendet e BE-së që pritën numrin më të madh të refugjatëve në fund të vitit 2014 ishin Franca (252,000), Gjermania (217,000), Suedia (142,000) dhe Mbretëria e Bashkuar (117,000).
Në vitin 2014, vendet kryesore të origjinës së azilkërkuesve, që përbënin pothuajse gjysmën e totalit, ishin Siria (20%), Afganistani (7%), Kosova (6%), Eritrea (6%) dhe Shqipëria. Shumica kaluan Detin Mesdhe nga Libia. Shkalla e përgjithshme e njohjes së aplikantëve për azil ishte 45 përqind në shkallën e parë dhe 18 përqind në apel edhe pse kishte dallime të mëdha midis shteteve të BE-së, duke filluar nga Hungaria (pranuar 9% e aplikantëve) në Suedi (pranuar 74%).
Ikja nga konfliktet ose persekutimi
Sipas Komisionerit të Lartë të Kombeve të Bashkuara për Refugjatët, shumica e njerëzve që mbërritën në Evropë në 2015 ishin refugjatë që ikën nga lufta dhe persekutimi në vende si Siria, Afganistani, Iraku dhe Eritrea : 84 për qind e mbërritjeve në Detin Mesdhe në 2015 erdhën. nga dhjetë vendet më të mëdha në botë që prodhojnë refugjatë. Luftërat që nxisin krizën e emigrantëve janë Lufta Civile Siriane, Lufta në Irak, Lufta në Afganistan, Lufta në Somali dhe Lufta në Darfur. Refugjatët nga Eritrea, një nga shtetet më represive në botë, ikën nga rekrutimi i pacaktuar ushtarak dhe puna e detyruar.
Më poshtë janë rajonet kryesore të konfliktit që kanë rezultuar në rritjen e azilkërkuesve në rajonin evropian.
Kosova
Migrimi nga Kosova ka ndodhur në faza duke filluar nga gjysma e dytë e shekullit të 20-të. Lufta e Kosovës (shkurt 1998 – qershor 1999) krijoi një valë. Më 19 maj 2011, Kosova themeloi Ministrinë e Diasporës. Kosova gjithashtu themeloi Agjencinë Kosovare të Diasporës (AKD) për të mbështetur emigrantët.
Shkalla e papunësisë në Kosovë në vitin 2014 është vlerësuar në 30%, shumica e të papunëve janë të moshës 15-24. Kjo u reflektua në grupmoshën e emigrantëve, afërsisht 50% e të cilëve ishin të rinj të moshës 15-24 vjeç. Kalimet e paligjshme kufitare të zbuluara në Bashkimin Evropian nga Kosova ishin 22,069 në 2014 dhe 23,793 në 2015. Protestat antiqeveritare të vitit 2015 përkoi me një rritje të numrit të emigrantëve.
Lufta Civile Siriane
Lufta Civile Siriane filloi si përgjigje ndaj protestave të Pranverës Arabe të marsit 2011, e cila shpejt u përshkallëzua në një kryengritje civile. Deri në maj 2011, mijëra njerëz ishin larguar nga vendi dhe kampet e para të refugjatëve u hapën në Turqi. Në mars 2012, UNHCR caktoi një Koordinator Rajonal për Refugjatët Sirianë, duke njohur shqetësimet në rritje që rrethojnë krizën. Ndërsa konflikti u shndërrua në një luftë të plotë civile, fuqitë e jashtme, veçanërisht Irani, Turqia, Shtetet e Bashkuara dhe Rusia financuan dhe armatosën anët e ndryshme të konfliktit dhe ndonjëherë ndërhynë drejtpërdrejt. Deri në mars 2013, numri i përgjithshëm i refugjatëve sirianë arriti në 1,000,000, shumica dërrmuese e të cilëve ishin të zhvendosur brenda Sirisë ose kishin ikur në Turqi ose Liban ; një numër më i vogël kishin kërkuar strehim në Irak dhe Egjipt.
Lufta në Afganistan
Refugjatët afganë përbëjnë popullsinë e dytë më të madhe të refugjatëve në botë. Sipas UNHCR-së, janë pothuajse 2.5 milionë refugjatë të regjistruar nga Afganistani. Shumica e këtyre refugjatëve u larguan nga rajoni për shkak të luftës dhe persekutimit. Shumica janë zhvendosur në Pakistan dhe Iran, megjithëse u bë gjithnjë e më e zakonshme migrimi më në perëndim drejt Bashkimit Evropian. Afganistani u përball me mbi 40 vjet konflikt që daton që nga pushtimi sovjetik në vitin 1979. Që atëherë, kombi u përball me nivele të luhatshme të luftës civile mes trazirave të pafundme. Rritja e numrit të refugjatëve i atribuohet kryesisht pranisë së talebanëve brenda Afganistanit. Tërheqja e tyre në 2001 çoi në kthimin e afro 6 milionë refugjatëve afganë në atdheun e tyre. Megjithatë, pas kryengritjes së talebanëve kundër forcave të udhëhequra nga NATO dhe rënies së Kabulit pasues, afro 2.5 milionë refugjatë u larguan nga Afganistani.
Kryengritja e Boko Haram
Kryengritja e Boko Haram në Nigeri ka rezultuar në vdekjen e 20,000 njerëzve dhe zhvendosur të paktën 2 milionë që nga viti 2009. Rreth 75,000 nigerianë kërkuan azil në Bashkimin Evropian në 2015 dhe 2016, rreth 3 për qind e totalit.
Kulmi i krizës
Në gjysmën e parë të vitit 2015, rreth 230,000 njerëz hynë në BE. Pikat më të zakonshme të hyrjes ishin Italia dhe Greqia. Nga atje, të ardhurit ose aplikuan për azil drejtpërdrejt ose tentuan të udhëtonin në vendet e Evropës Veriore dhe Perëndimore, kryesisht duke udhëtuar përmes Ballkanit dhe duke u rihyrë në Bashkimin Eevropian përmes Hungarisë ose Kroacisë.
Hungarisë i kërkohej nga ligji i BE-së që t'i regjistronte ata si azilkërkues dhe u përpoq t'i pengonte ata të udhëtonin në vende të tjera të BE-së. Në të njëjtën kohë, kryeministri hungarez Viktor Orbán filloi të përdorte frikën nga imigracioni si një çështje e fushatës së brendshme politike dhe deklaroi kundërshtimin e tij të ashpër ndaj pranimit afatgjatë të ndonjë refugjati. Deri në gusht 2015, Hungaria strehoi rreth 150,000 refugjatë në kampe të improvizuara. Shumica kishin pak dëshirë për të qëndruar në Hungari; për shkak të qëndrimit jo mirëpritës të qeverisë, kushteve të mjera në kampe dhe perspektivës së tyre të dobët për t'u lejuar të qëndrojnë.
Më 21 gusht 2015, Zyra Federale Gjermane për Migracionin dhe Refugjatët ishte e mbingarkuar. Kjo i atribuohej masës së madhe të kërkesave për azil, kompleksitetit të natyrshëm për të përcaktuar nëse aplikantët kishin kërkuar më parë azil në një vend tjetër të BE-së dhe se pothuajse të gjitha kërkesat për azil nga sirianë po pranoheshin gjithsesi.
Për shkak të mungesës së kapacitetit të tyre për të përpunuar aplikimet, zyra gjermane pezulloi Rregulloren e Dublinit për Sirianët. Duke e interpretuar këtë që do të thotë se Gjermania do të fillonte të pranonte një numër më të madh refugjatësh, shumë emigrantë u përpoqën të arrinin në Gjermani nga Hungaria dhe Evropa Juglindore. Ata u pritën me një pritje të ngrohtë nga turmat gjermane.
Shtator-Nëntor 2015: kulmi i krizës
parapamje| Refugjatët në stacionin e trenit Westbahnhof të Vjenës, 5 shtator 2015 Më 1 shtator, qeveria hungareze mbylli trafikun hekurudhor dalës nga stacioni Keleti i Budapestit, të cilin shumë refugjatë po e përdornin për të udhëtuar drejt Austrisë dhe Gjermanisë. Brenda pak ditësh, një grumbullim masiv njerëzish ishte formuar në stacion. Më 4 shtator, disa mijëra u nisën për të bërë 150 km rrugë drejt Austrisë në këmbë, në atë moment qeveria hungareze u zbut dhe nuk u përpoq më t'i ndalonte. Në një përpjekje për të detyruar qeverinë austriake dhe gjermane, Hungaria lëshoi me qira autobusë për në kufirin austriak si për ata që ecnin ashtu edhe për ata që kishin qëndruar në stacion. Të pavullnetshme për të përdorur dhunën për t'i mbajtur ata jashtë dhe duke u përballur me një krizë të mundshme humanitare nëse numri i madh do të zbehej në Hungari për një kohë të pacaktuar, Gjermania dhe Austria së bashku njoftuan më 4 shtator se do të lejonin emigrantët në kufijtë e tyre dhe aplikoni për azil. Në të gjithë Gjermaninë, turmat u formuan në stacionet e trenit për të duartrokitur dhe për të mirëpritur të ardhurit.
Në tre muajt në vijim, rreth 550,000 njerëz hynë në Gjermani për të aplikuar për azil, rreth gjysma e totalit për të gjithë vitin. Megjithëse nën presionin e politikanëve konservatorë, qeveria gjermane refuzoi të vendoste një kufi të sipërm për numrin e kërkesave për azil që do të pranonte, me Angela Merkel që argumentoi se " e drejta themelore për të kërkuar strehim ...nga ferri i luftës nuk njeh kufi. " Ajo deklaroi në mënyrë të famshme besimin e saj se Gjermania mund të përballonte situatën me " wir schaffen das " (përafërsisht "ne mund ta menaxhojmë këtë"). Kjo frazë u bë shpejt një simbol i politikës së qeverisë së saj për refugjatët.
Mbyllja kaotike e kufijve në Evropën Qendrore
Brenda dhjetë ditëve nga vendimi i Gjermanisë për të pranuar refugjatët në Hungari, fluksi i papritur kishte pushtuar shumë nga qendrat kryesore të përpunimit dhe strehimit të refugjatëve në Gjermani dhe vendi filloi të vendoste kontrolle kufitare dhe t'i lejonte njerëzit të paraqisnin kërkesat për azil drejtpërdrejt në austriak. kufiri. Megjithëse Austria pranoi gjithashtu disa azilkërkues, për një kohë vendi u bë efektivisht një qendër shpërndarjeje në Gjermani, duke ngadalësuar dhe rregulluar kalimin e tyre në Gjermani dhe duke siguruar strehim të përkohshëm, ushqim dhe kujdes shëndetësor. Në disa ditë, Austria pranoi deri në 10,000 emigrantë të vendosur në Gjermani që vinin nga Sllovenia dhe Hungaria.
Vendosja e kontrolleve kufitare nga Gjermania pati një efekt domino në vendet në juglindje të Gjermanisë, pasi Austria dhe Sllovakia vendosën me sukses kontrollet e tyre kufitare. Hungaria mbylli tërësisht kufirin e saj me Serbinë me një gardh që kishte qenë në ndërtim prej disa muajsh, duke i detyruar emigrantët të kalonin përmes Kroacisë dhe Sllovenisë. Kroacia u përpoq t'i detyronte ata të kthehen në Hungari, e cila u përgjigj me forcë ushtarake. Udhëheqësit kroatë dhe hungarezë fajësuan njëri-tjetrin për situatën dhe u angazhuan në një diskutim të ashpër rreth asaj se çfarë të bënin me dhjetëra mijëra njerëz të bllokuar. Tre ditë më vonë, Kroacia mbylli gjithashtu kufirin e saj me Serbinë për të mos u shndërruar në një vend tranzit. Sllovenia i mbajti kufijtë e saj të hapur, megjithëse e kufizoi fluksin e njerëzve, duke rezultuar në përplasje të dhunshme herë pas here me policinë.
Në tetor, Hungaria mbylli gjithashtu kufirin e saj me Kroacinë, duke e bërë Slloveninë të vetmen rrugë të mbetur për të arritur në Austri dhe Gjermani. Kroacia rihapi kufirin e saj me Serbinë dhe së bashku me Slloveninë filloi të lejonte emigrantët të kalonin, duke siguruar autobusë dhe strehim të përkohshëm gjatë rrugës. Sllovenia vendosi një kufi prej 2,500 personash në ditë, i cili fillimisht bllokoi mijëra emigrantë në Kroaci, Serbi dhe Maqedoninë e Veriut. Në nëntor, Sllovenia filloi ngritjen e gardheve të përkohshme përgjatë kufirit për të drejtuar fluksin e njerëzve në vendkalimet zyrtare kufitare. Disa vende, si Hungaria, Sllovenia dhe Austria, autorizuan ushtritë e tyre për të siguruar kufijtë e tyre ose për të zmbrapsur emigrantët; disa miratuan legjislacion posaçërisht për t'u dhënë forcave të armatosura më shumë kompetenca.
Zyrtarët e BE-së përgjithësisht reaguan me ankth për mbylljen e kufijve, duke paralajmëruar se ato minonin besimin reciprok dhe lirinë e lëvizjes mbi të cilën u themelua blloku dhe rrezikonin të ktheheshin në një rregullim të kontrolleve të kushtueshme kufitare dhe mosbesimit të para viteve 1990. Komisioni Evropian i paralajmëroi anëtarët e Bashkimit Evropian kundër hapave që bien ndesh me traktatet e BE-së dhe u kërkoi anëtarëve si Hungaria të gjejnë mënyra të tjera për të përballuar një fluks refugjatësh dhe emigrantësh.
Kushtet e banimit
Pas inspektimit të një kampi refugjatësh në Traiskirchen, Austri, në gusht 2015, Amnesty International vuri në dukje se banorët po merrnin kujdes të pamjaftueshëm mjekësor dhe pretendoi se Austria "po shkelte të drejtat e njeriut".