cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Domatja qershi
Kultivarët
Domatja e papërcaktuar hibride e qershisë së diellit është e njohur për bimët e saj të fuqishme me prodhim të hershëm dhe frutat me ngjyra portokalli.
Roland Schütt
Fritiof Roland Schütt (18 prill 1913 - 10 nëntor 2005) ishte shkrimtarë suedezë. Ai ishte djali i Fritiofit dhe Zipës. Nëna e tij Zipa ishte ruso-hebre. Babai i tij Fritiof ka përhapur literaturë socialiste. Vëllai i tij Bertil Schütt ishte shkrimtarë.
Preixana
Preixana është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Urgell, të provincës Lleida, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Preixana
Refik Jahja
Refiku Jahja ka lindur në Lisec të Tetovës më 10 tetor 1937. Ishte anëtar i Klubit të Skijimit “Luboteni” në Tetovë. Ishte kampion i shumëfishtë i Maqedonisë, i pionerëve nga viti 1946-1951, kampion i të rinjve nga viti 1951-1955 dhe kampion i seniorëve nga viti 1955-1966.
Në Kampionatin e ish-Jugosllavisë në Jahorinë (Sarajevë, Bosnjë dhe Hercegovinë, 1954) fitoi vendin e parë në sllallom për të rinjtë, kurse në Kranjska Gora (Slloveni, 1955) fitoi vendin e tretë. Me përfaqësuesen e Jugosllavisë garoi disa herë. Ai është zgjedhur si sportisti më i mirë i Maqedonisë në vitin 1954 dhe është fitues i shumë medaljeve dhe mirënjohjeve.
Atentati i Sarajevës
parapamje|Atentati i Sarajevës parapamje|Arkduk Franz Ferdinand i Austrisë parapamje|Sofie, Dukesha e Hohenberg Atentati i Sarajevës është vrasja e Arkidukës Franz Ferdinand i Austrisë, trashëgimtari i supozuar i fronit austro-hungarez, dhe gruas së tij, Sofie, Dukesha e Hohenberg, më 28 qershor 1914 nga studenti serbo bosnjan Gavrilo Princip. Ata u qëlluan nga një distancë e afërt ndërsa po kalonin nëpër Sarajevë, kryeqyteti provincial i Bosnje-Hercegovinës, i aneksuar zyrtarisht nga Austro-Hungaria në vitin 1908.
Përmbledhje
Gavrillo Princip ishte pjesë e një grupi prej gjashtë atentatorësh bosnjanë së bashku me Muhamed Mehmedbashiq, Vaso Čubrilović, Nedeljko Čabrinović, Cvjetko Popoviq dhe Trifko Grabezh të koordinuar nga Danilo Iliq; të gjithë përveç njërit ishin serbë të Bosnjës dhe anëtarë të një grupi revolucionar studentor që më vonë u bë i njohur si Bosnja e Re. Objektivi politik i vrasjes ishte lirimi i Bosnjës dhe Hercegovinës nga sundimi austro-hungarez dhe krijimi i një shteti të përbashkët sllav jugor ("jugosllav"). Vrasja përshpejtoi krizën e korrikut, e cila çoi në shpalljen e luftës nga Austro-Hungaria ndaj Serbisë dhe fillimin e Luftës së Parë Botërore.
Ekipi i atentatit u ndihmua nga Dora e Zezë, një grup sekret nacionalist serb; Mbështetja erdhi nga Dragutin Dimitrijeviq, në atë kohë shefi i seksionit të inteligjencës ushtarake të shtabit të përgjithshëm serb, si dhe nga majori Vojislav Tankosiq dhe Rade Malobabiq, një agjent i inteligjencës serbe. Tankosiç u dha atentatorëve bomba dhe pistoleta dhe i trajnoi ata në përdorimin e tyre. Vrasësve iu dha akses në të njëjtin rrjet klandestin të kasafortave dhe agjentëve që Malobabić përdori për infiltrimin e armëve dhe operativëve në Austro-Hungari.
Vrasësit dhe anëtarët kryesorë të rrjetit klandestin u gjykuan në Sarajevë në tetor 1914. Në total, njëzet e pesë persona u paditën. Të gjashtë atentatorët, përveç Mehmedbashiqit, ishin nën njëzet në kohën e atentatit; ndërsa grupi dominohej nga serbët e Bosnjës, katër nga të paditurit ishin kroatë të Bosnjës, dhe të gjithë ishin shtetas austro-hungarezë, asnjë nga Serbia. Principi u shpall fajtor për vrasje dhe tradhti të lartë; shumë i ri për t'u ekzekutuar, ai u dënua me njëzet vjet burg, ndërsa katër sulmuesit e tjerë morën gjithashtu dënime me burg. Pesë nga të burgosurit më të vjetër u dënuan me varje.
Anëtarët e Dorës së Zezë u arrestuan dhe u gjykuan para një gjykate serbe në Selanik në vitin 1917 me akuza të sajuara për tradhti të lartë; Dora e Zezë u shpërbë dhe tre nga drejtuesit e saj u ekzekutuan. Pjesa më e madhe e asaj që dihet për atentatet vjen nga këto dy gjyqe dhe të dhënat përkatëse. Trashëgimia e Principit u rivlerësua pas shpërbërjes së Jugosllavisë dhe opinioni publik për të në shtetet pasardhëse është kryesisht i ndarë sipas linjave etnike.
Marques Batista de Abreu
Marques Batista de Abreu (lindur më 12 Shkurt 1973) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 13 ndeshje.
Kinemaja italiane
djathtas|parapamje| Hyrja në studion e filmit Cinecitta Kinemaja italiane ka qenë aktive që nga koha e vëllezërve Lumiere. Filmat e parë datojnë që nga viti 1896 dhe u bënë në qytetet kryesore të gadishullit. Këto eksperimente të shkurtra menjëherë plotësuan kuriozitetin e klasës popullore, duke inkurajuar operatorët të prodhonin filma të rinj derisa të vendosnin bazat për lindjen e një industrie të vërtetë filmi. Në vitet e para të shekullit XX, zhvillohet kinemaja e heshtur e cila do të ketë meritën të nxjerrë në pah yjet e shumtë italianë dhe që do të gjejë një prapambetje në fund të Luftës së Parë Botërore.
Në vitet tridhjetë, me ardhjen e zërit dhe lindjen e Cinecittà, kinemaja italiane përjetoi faza të reja të prodhimit, nën kontrollin politik dhe financiar të regjimit fashist. Një sezon i ri zhvillohet në fund të Luftës së Dytë Botërore me lindjen e kinemasë neorealiste e cila arrin një konsensus të gjerë të audienca dhe kritikëve gjatë gjithë periudhës së pasluftës. Nga mesi i viteve pesëdhjetë deri në fund të viteve shtatëdhjetë, falë kinemasë autor, komedisë italiane dhe shumë zhanreve të tjera, kinemaja italiane arrin një pozitë me prestigj të madh si në shkallë vendi ashtu edhe jashtë saj. Që nga vitet tetëdhjetë, për shkak të faktorëve të shumtë, prodhimi italian po kalon një krizë të thellë që nuk ka penguar prodhimin e filmave cilësorë, të vlerësuar dhe vlerësuar në të gjithë botën.
Dokumentarët e parë
djathtas|parapamje| Një kornizë nga dokumentari më i vjetër italian ende i dukshëm që portretizon [[Leoni XIII|Papa Leo XIII]] Kornizat e para të shtypura në film dhe të prodhuara në Itali janë dokumentarë që zgjasin disa minuta kushtuar mbretërve, perandorëve, papëve dhe paraqitjeve të dritave të disa qyteteve. Operatori i parë me rëndësi historike është Vittorio Calcina, autor i filmave të shkurtër si në dokumentar ashtu edhe në atë të subjektit. Ndër "pikëpamjet" e tij më të famshme duhet të përmendim rinisjen e vizitës në Monza të Mbretit Umberto I dhe Mbretëreshës Margherita të Savojës, pushkatuar në komision për vëllezërit Lumiere. I tij është gjithashtu dokumentari më i vjetër italian ende i dukshëm: Shenjtëria e Tij Papa Leo XIII (1896), një pamje e shkurtër e Papës Leo XIII në Kopshtet e Vatikanit.
Kinemaja komike
Vendi ideal ku zhanri komik gjen pohim të gjerë është padyshim teatri ku, midis viteve tridhjetë dhe dyzet, zhvillohen shkolla të shumta avanspektrale (Avanspettacolo) që shohin midis radhëve të tyre aktorë komik të klasit të parë si Carlo Dapporto, Gilberto Govi, Nino Taranto, dhe Antonio De Curtis  (Totò). Ky i fundit është përgjegjës për zhvendosjen dhe integrimin e këtij produkti artistik. Totò ka filluar që nga teatri (me mbi 50 tituj) deri te kinemaja (me 97 filma) dhe televizioni (me 9 telefilma dhe pasazhe të ndryshme reklamuese). Filmat e tij janë ende shumë të suksesshëm sot, dhe disa nga linjat e tij janë bërë perifrazime që kanë hyrë në gjuhën e përbashkët.
Nëse përjashtojmë Oskarin për Roberto Benigni, të dy artistët (Roberto dhe Totò) janë aktorët e vetëm komikë në Itali që kanë mburrur çmime të prestigjit të madh ndërkombëtar. Totò mori dy përmendje speciale në Festivalin e Filmit në Kanë, Luani i Artë për arritjet jetës (1992) dhe Leopardi i Nderit në Festivalin e Filmit në Locarno (2000).
Kinemaja e animuar
Megjithëse Italia nuk ka një traditë të madhe në fushën e kinemasë së animuar, me kalimin e kohës disa autorë janë treguar të denjë për vëmendje. Pioneri i karikaturës italiane ishte Francesco Guido, i njohur më mirë si Gibba. Menjëherë pas përfundimit të luftës, ai prodhoi filmin e parë të animuar me gjatësi të mesme të kinemasë sonë me titull L'ultimo sciuscià (1946), i cili merr tema tipike të neoralizmit dhe në dekadën vijuese filmat me metrazh të gjatë Rompicollo dhe unë picchiatelli, në bashkëpunim me Antonio Attanasi. Në vitet shtatëdhjetë, pas shumë dokumentarëve të animuar, vetë Gibba do të kthehet në filmin Përrallën e xhunglës (1974). Gjithashtu interesante janë kontributet e piktorit dhe stilistit Emanuele Luzzati i cili, pas disa filmave të shkurtër të vlefshëm, bëri në 1976 një nga kryeveprat e animacionit italian: Flauti Magjik, bazuar në operën homonime të Mozart.
Melodrama sentimentale
djathtas|parapamje| Yvonne Sanson dhe Armedeo Nazzari në një foto nga filmi Torna (1953), Midis mesit të dyzetave dhe mesit të viteve pesëdhjetë zhvillohet trendi i melodramave popullore, i quajtur lotim. Krahasuar me dramat sentimentale të periudhës fashiste, melodramat e xhiruara pas Luftës së Dytë Botërore karakterizohen nga mjedise më realiste, të banuara nga një borgjezi e vogël në agimin e bumit ekonomik. Komplotet janë ndërtuar rreth çifteve të reja të bashkuara nga dashuria, por të ndara nga klasat shoqërore të cilave u përkasin, me theks të veçantë në vuajtjet, mashtrimet, ngacmimet, shantazhet dhe heqjen dorë që personazhet (veçanërisht femrat) janë të detyruar të vuajnë. Melodramat vlerësohen pak nga kritikët, por suksesi i publikut është i jashtëzakonshëm.
Filma muzikorë
Kinemaja italiane është pothuajse e huaj për Zhanrin muzikor i cili në të kundërtën ka pasur tërheqje të gjerë në Shtetet e Bashkuara dhe vendet e tjera të Evropës. Ndër filmat e paktë italianë që i atribuohen zhanrit, mund të përmendim Carosello napoletano (1953). Filmi është një version kinematografik i shfaqjes me të njëjtin emër, i sjellë sukses në shumë vende jashtë shtetit.
Trillime shkencore
Megjithëse nuk mbahet mend shumë, kinemaja italiane ka qenë në gjendje të shprehë trungun e saj të trillimeve shkencore edhe pse e bërë në një mënyrë shumë më artizanale sesa ajo e Hollivudit, nga e cila ka mbetur kryesisht në tërheqje. Ndër regjisorët e parë që provuan forcat e tyre në zhanër janë Paolo Heusch me Vdekja vjen nga hapësira (1958) dhe Riccardo Freda me Caltiki , përbindëshi i pavdekur(1959).
Mister, thriller dhe tmerr
Kategoritë e thriller-itdhe tmerrit, marrin një rëndësi të madhe, të cilat në Itali kanë patur, që nga vitet gjashtëdhjetë, një sukses të konsiderueshëm, që zgjasin të lumtur për të paktën tre dekada. Regjisorët italianë të cilët kanë marrë pjesë në këto prodhime kanë qenë një burim frymëzimi për një mori të kineastëve ndërkombëtarë, përfshirë Brian De Palma, Tim Burton dhe Quentin Tarantino.
Policia
Një lloj tjetër suksesi i prodhuar në Itali midis mesit të viteve gjashtëdhjetë dhe fillimit të viteve tetëdhjetë, është e ashtuquajtura polici italiane në të cilën trajtohen histori të policëve me metoda joortodokse, ndonjëherë jo aq të ndryshme nga ato të antagonistëve të tyre. Këto figura janë duke u ndeshur me kriminelë, terroristë dhe organizata kriminale dhe veprojnë në sfondin e qyteteve kryesore italiane si Roma, Milano, Napoli, Torino, Palermo, Genova dhe të tjerët. Protagonistët e këtyre filmave me metrazh të gjatë mund të jenë edhe qytetarë të zakonshëm, shpesh viktima të episodeve kriminale të cilët, ballafaquar me joefikasitetin dhe ngadalësinë e drejtësisë, veprojnë në vetmi, duke u bërë një lloj hakmarrësish që luftojnë kundër krimit.
Filmat në fjalë, plot aksion dhe dhunë, kanë referenca të qarta për lajmet e krimit. Nuk duhet të harrojmë se këto operacione u ndikuan nga klima e ngushtë e formuar gjatë viteve shtatëdhjetë (periudha në të cilën trendi arriti kulmin), e karakterizuar nga vitet e plumbit. Në këtë kontekst, përhapja e historisë detektive ka gjeneruar një ndikim të fortë në publik, duke bërë që regjisorët e shumtë të marrin rrugën e kinemasë së zhanrit. Përkundrazi, kritika synon, që në fillim, të zvogëlojë shtrirjen e fenomenit, si dhe cilësinë artistike të këtyre produkteve, duke denigruar në mënyrë të qartë përmbajtjen e tyre; shpesh të markuara si indiferente apo edhe përmbysëse.
Autorë të tjerë
Në të njëjtën kohë, regjisorë të tjerë bëjnë debutimin e tyre në heshtje, por janë të destinuar të lënë gjurmë më të qëndrueshme në vitet në vijim. Marco Tullio Giordana i cili së bashku me Renjen e engjëjve rebelë (1981) vijon të hetojnë botën e së majtës ekstreme në periudhën e tërbimit. Në vitet në vijim ai u kthye në kinema vetëm herë pas here, duke iu përkushtuar filmave shoqërorë veçanërisht Pasolini nje krim italian(1996).
Komedi
Komedia gradualisht rifillon pjesën e saj, rishikuar gjithashtu me tema dhe stile bashkëkohore. Në gjysmën e parë të viteve nëntëdhjetë, humoristi toskan Alessandro Benvenuti mori miratimin, me Benvenuti në casa Gori(1990), Massimo Troisi, me Mendoja se ishte dashuri ''... në vend të kësaj ishte nje koncert'' (1991),
Banesa e Ramadan Kantos
Banesa e Ramadan Kantos është një monument i trashëgimisë kulturore në Xerje, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "266/1" më "16.02.1979".
Rrethi i kujtesës
Filmi "Rrethi i kujtesës" prodhim i vitit 1987. Regjia: Esat Musliu, Skenari: Roland Gjoza, Esat Musliu, Producent: Shqipëria e Re, Muzika: Maksim Shehu.
Përmbajtja e filmit
Një sirenë alarmi po ushton. Gruaja e sëmurë bërtet: Rrethi! Rrethi! Hiqmani rrethin! Doktori mbetet i habitur. Është një rast i veçantë. Margarita Begolli, protagonistja e filmit, kthehet në Shqipëri pas 25 vjetësh me kujtesën e humbur. Cila është enigma? Dihet se regjimi është fajtor i kësaj, më saktë gjermanët nazistët. Ata e shfrytëzuan Margaritën për eksperimentet e tyre jo njerëzore. Mbesa e saj dëshiron të zbolujë çfarë e mundon kaq shumë hallën e saj. Përse drita është një armike e saj? Gjatë kësaj kohe, Margarita e merr veten, me anë të dashurisë dhe shpresës që e rrethon...
Kilovat-Orë
Një kilovat-orë (simboli i njësisë: kW⋅h ose kWh) është një njësi energjie: një kilovat fuqi për një orë, që rrjedhë nga Sistemi SI. Është e barabartë me 3.6 megaxhaules (MJ). Kilovat-orët janë një njësi e zakonshme faturimi për energjinë elektrike që u shpërndahet konsumatorëve nga shërbimet elektrike.
Shiko edhe
Vati (watt)
Premià de Dalt
Premià de Dalt është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Maresme, të provincës Barcelona, në Katalonia. Premià de Dalt ka 9944 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 6.5 km2.
Lidhje të jashtme
Premià de Dalt
Saint-Eugène, Aisne
Saint-Eugène është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Saint-Eugène ka një popullsi prej 249 banorë dhe sipërfaqe 6.75 km², me një dendësi prej 37 banor/km².
Kalaja e Kakaçit
Kalaja e Kakaçit është një monument i trashëgimisë kulturore në Kakaç, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "6" më "15.01.1963".
Shtatorja e Ismail Qemalit në Vlorë
shtatorja e Ismail Qemalit në Vlorë është përuruar me rastin e 100-vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë.
shtatorja e bronxtë, një investim i Bashkisë Vlorë, është e lartë shtatë metra e 20 centimetra, nga të cilat tre metra bazamenti dhe katër metra e 20 centimetra skulptura, ndërsa peshon 3 ton. Vepër e skulptorëve Zeqir Alizoti dhe Pëllumb Halili.
Mazinho Oliveira
Mazinho Oliveira (lindur më 26 Dhjetor 1965) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 10 ndeshje.
Arvid Spånberg
thumb|Arvid gjatë lojërave olimpike 1908 Arvid Fredrik "Sparven" Spångberg (3 prill 1890 – 11 maj 1959) ishte zhytës suedezë. Ai e përfaqësoi vendin e tij në lojërat olimpike 1908. Ai e fitoi medaljen e bronzët në zhytjen e 10 metrave.
Lokalitet arkeologjik në Kaçanikun e Vjetër
Lokalitet arkeologjik në Kaçanikun e Vjetër është një monument i trashëgimisë kulturore në Kaçanik i Vjetër, Kaçanik, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Kalaja e Klocës
Kalaja e Klocës është një monument i trashëgimisë kulturore në Klocë, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "6" më "15.01.1963".
Jinchūriki
Jinchūriki (人柱力, fjalë për fjalë: Fuqia e Sakrificës Njerëzore) janë njerëz që kanë Bishat me bisht të vulosur brenda tyre. Ata shfaqin fuqi të jashtëzakonshme për shkak të rezervave të jashtëzakonshme të çakrave që posedojnë. Jinchuriket që kanë arritur të kontrrollojn çakrat e bishave me bishta kane qene: Madara Uchiha, Hashirama Senju, Mizukagia i trete (Jagura), Naruto Uzumaki, Killer bee, Sasuke Uchiha, Minato Namikaze dhe Obito Uchiha.
Historia
Një mijëvjeçar më parë, bota u terrorizua nga një përbindësh i egër, i njohur si Dhjetë Bishti. Përfundimisht, përmes përpjekjeve të kombinuara të vëllezërve binjakë, Hagoromo dhe Hamura Ōtsutsuki, Dhjetë Bishti u mposhtën dhe u vulosën brenda Hagoromo, duke u bërë jinchūriki i saj. Gjatë udhëtimeve të tij, Hagoromo përdori fuqinë e Dhjetë Bishtit për të kryer shumë vepra të mëdha dhe për të promovuar paqen gjatë jetës së tij, duke bërë që ai të nderohej si "Mjeshtri i Gjashtë Shtigjeve". Kah fundi i jetës së tij, Hagoromo, duke e ditur Dhjetë Bishti do të lëshohej përsëri në botë, kur ai vdiq, ndau çakrat e tij në nëntë qenie të gjalla të quajtura bishat me bisht.
Megjithëse njerëzimi me shekuj do të shfrytëzonte bishat me bisht si burim pushteti, nuk do të ndodhte pas vendosjes së fshatrave të fshehura që praktika e krijimit të jinchūriki të rifillohej. Fshatrat e rinj të fshehur, secila me bishat e tyre, filluan të vulosin bishat në fshatarë të zgjedhur: në Konohagakure kjo u bë për të mbrojtur fshatin nga bishat e tij, Nëntë Bishti; në Sunagakure, aftësitë që shfaqën në jinchūriki e tyre u studiuan në mënyrë që jo-jinchūriki të mund t'i përsëriste ato; sidoqoftë, më shpesh sesa jo, jinchūriki ishte menduar të ishte asgjë më shumë se potencial ushtarak, me pak kujdes për jinchūriki apo edhe bishën e bishtuar.
Për shkak të vështirësive të përfshira kur mësoni të kontrolloni një bishë me bisht dhe historinë që bisha mund të ketë me vete një fshat, jinchūriki shpesh urrehen dhe strucohen nga fshatarët e tyre, duke u trajtuar si jo më ndryshe se bisha që ato përmbajnë. Anëtarët e Akatsuki raportojnë se fshatrat shpesh janë të lumtur të heqin qafe jinchūriki e tyre. Sidoqoftë, për shkak se një jinchūriki është një pasuri kaq e vlefshme, nuk është në interesin e fshatit t'i lërë ata të kapen ose të shndërrohen në nëntë të zhdukur. Për të forcuar lidhjen e jinchūriki me fshatin, është traditë që ata të jenë të lidhur me Kage të fshatit të tyre: për shembull, Killer B është vëllai i Raikage të Katërt dhe Gaara është djali i Kazekage të Katërt.
Ndërsa shumë jinchūriki vërtet përjetojnë vështirësi në jetën e tyre të hershme, ose keqtrajtohen nga shumica e fshatit, ose vdesin në përpjekjet e tyre të dështuara për të kontrolluar bishat e tyre të bishtit, disa janë në gjendje të fitojnë respekt dhe njohje si brenda fshatit të tyre, ashtu edhe në botën më të gjerë: Gaara dhe Yagura Karatachi bëhen Kage të fshatrave të tyre, ndërsa Killer B, Yugito Nii dhe Naruto Uzumaki vlerësohen si heronj dhe ikonë të fshatrave të tyre, me Naruto gjithashtu duke u bërë Kage përfundimisht. Pesëmbëdhjetë vjet pas Luftës së Katërt Botërore Shinobi, Naruto dhe Killer B ishin dy jinchūriki të vetëm.
Afrim Qendro
Ka kryer studimet e larta në Universitetin Politeknik të Tiranës duke u diplomuar nga Fakulteti i Inxhinierisë Mekanike për degën e Transportit. Më tej, Qëndro ka kryer edhe studimet në Fakultetin e Inxhinierisë së Ndërtimit ku është diplomuar në degën Infrastrukturë dhe Transport. Ai mban titullin Master në planifikimin e sistemeve të transportit, menaxhimin e trafikut dhe sigurinë rrugore.
Funksione zyrtare
Afrim Qëndro ka një eksperincë të gjatë në administratën shtetërore. Karriera e tij ka nisur që në vitin 1994 si officer në Drejtorinë e Policisë së Rrethit Gjirokastër deri në vitin 1997. Më pas, ka mbajtur detyrën e Shefit të qarkullimit rrugor pranë kesaj Drejtorie deri në vitin 1998. Drejtuesit të Kartotekës të Policisë Rrugore Tiranë deri në 1999. Në periudhën 1999-2000, Qëndro ka punuar në sektorin privat si konsulent/inxhinier.
Qëndro ka ushtruar detyra të ndryshme edhe në Bashkinë e Tiranës, nga funksioni i Drejtorit të Drejtorisë së Përgjithshme Nr.1 të Qytetit (2001-2007), Kryeinspektor i Inspektoratit Ndërtimor e Urbanistik (2007-2010) dhe Drejtor i Drejtorisë së Rrjeteve Inxhinierike (2010-2011)
Jinchūriki
Vulosja
Ekzistojnë disa mënyra në të cilat një bishë me bisht mund të hiqet nga jinchūriki i saj. Nëse jinchūriki humb kontrollin e bishës ose nëse vula lejohet të dobësohet sa duhet, bisha do të lëshohet. Për jinchriki femra, vulat janë më të dobëtat gjatë lindjes së fëmijëve, për shkak të ushqimit të fëmijës në bark, duke marrë përparësi mbi përforcimin e vulës. Si e tillë, një ninxhë tjetër kërkohet për të mbajtur vulën të paprekur gjatë lindjes së fëmijëve dhe për ta rikthyer atë në fuqi të plotë më pas. Akatsuki përdor Teknika e Vulosjes: Nëntë Dragonj Fantazmë për të nxjerrë bishat dhe t'i vulosin ato brenda Statujës Demonike për përdorim në të ardhmen.
Afrim Qendro
Funksione zyrtare
Ai ka ushtruar detyrën e Nën/Kryetarit të Bashkisë së Vlorës (2020-2021) ndërsa më herët ka mbajtur funksione të larta drejtuese në Autoritetin Rrugor Shqiptar, mes të cilave edhe Drejtor i Përgjithshëm i këtij institucioni (2013-2019).
Jinchūriki
Vulosja
Në mënyrë tipike, heqja e një bishe do të shkaktojë vdekje të menjëhershme për një jinchūriki. Sidoqoftë, dy jinchūriki nga fisi Uzumaki janë treguar se i mbijetojnë heqjes fillestare të bishës së tyre, por ato lihen të dobësuar rëndë dhe përfundimisht do të vdisnin. Nëse një jinchūriki është në gjendje të mbajë ose të marrë disa nga çakra e kafshëve të tyre, kjo gjithashtu do t'i lejojë ata të mbijetojnë. Jinchūriki i Dhjetë Bishtit mund të mbijetojë largimin e saj për sa kohë që Statuja Demonike mbetet brenda tyre, megjithëse ato do të paralizohen plotësisht për një kohë. Jinchūriki i rimishëruar mund të "mbijetojë" heqjen e bishës së tyre pasi ata tashmë janë të vdekur, por ata mund të humbasin vetëdijen në këtë proces.
Afrim Qendro
Funksione zyrtare
Gjatë karrierës së tij, Qëndro ka kryer trajnime në shumë organizma brenda dhe jashtë vendit me fokus infrastrukturën dhe transportin. Gjatë viteve 2003-2008 ai ka qenë anëtar i Bordit Drejtues të Agjencisë së Kombeve të Bashkuara për anti-trafikimin (IOM) dhe anëtar i Bordit Drejtues të Organizatës UNI.
Jinchūriki
Aftësitë
Një jinchūriki ka qasje në rezervat masive të çakrës së bishës së tyre. Shumica e jinchūriki mësojnë se si të qasen në këtë çakër më vete dhe ta marrin atë me forcë, por ata gjithashtu mund të formojnë një simbiozë me bishën e tyre të bishtuar dhe të marrin vetëm atë çfarë çakre u ofrohet atyre. Një bishë madje mund t'i japë çakër jinchūriki të tij pa e ditur ata, ose të provojë dhe të ushtrojë kontrollin mbi jinchūriki, ose thjesht për të mbrojtur jinchūriki dhe, duke e zgjatur, vetë. Nëse një jinchūriki ndan një marrëdhënie të mirë me bishën e tyre, ata mund të kenë bishën në fjalë për t'i ndihmuar ata të anullojnë një teknikë të iluzionit për ta.
Përveç rezervave të çakrave, jinchūriki fitojnë aftësi unike për bishën përkatëse. Ndërsa jinchūriki shndërrohen në ngjashmërinë e bishave të tyre të bishtit, kjo rrit më tej fuqinë e aftësive të tyre. Nëse ata janë në gjendje të mbijetojnë nga heqja e bishës së tyre, ata ende do të kenë qasje në ato aftësi.
Kontrollimi
Jinchūriki kanë potencialin për të kontrolluar fuqinë e bishave të tyre, por kërkojnë trajnim intensiv dhe forcë vullneti të plotë në mënyrë që ta përdorin atë si duhet. Sipas Gerotora, sa herë që jinchūriki nxjerr një sasi të caktuar të çakrës së bishave, psikika e vetë bishës do të shkrihet së bashku me të, e cila zakonisht përfshin një luftë të brendshme midis tyre pasi jinchūriki shkon më thellë në format e tyre të bishave. Nëse një jinchūriki do të jepte plotësisht ndikimin e saj, vula do të prishet dhe bisha do të lëshohet. Që jinchūriki të ketë një kontroll të plotë, ata duhet të gjejnë diçka për të mbushur boshllëkun e vetmisë brenda zemrave të tyre për t'u dhënë atyre forcë.
Jinchūriki që kanë zbutur bishën e tyre mund ta thërrasin atë jashtë trupit të tyre ndërsa ruajnë sa duhet çakra e bishës së tyre për të shmangur vuajtjet e efekteve të vdekjes ose gjendjes kritike që vjen me një ekstraktim të bishtit të bishtit për të luftuar në emër të tyre. Më pas, bisha ose duhet të zbulohet ose të thirret përsëri në jinchūriki.
Lista e jinchūriki
Shukaku
Matatabi
Isobu
Son Gokū
Kokuō
Saiken
Chōmei
Gyūki
Kurama
Pseudo-jinchūriki
Në anime, kur dikush ka pasur çakrën e bishës të vulosur në vetvete, por jo vetë bisha, ai person konsiderohet si një pseudo-jinchūriki. Një shembull i kësaj është Sora dhe Hōichi.
Alcione Dias Nazareth
Alcione Dias Nazareth (lindi më 21 Nëntor të vitit 1947 në São Luís, Brazil), i njohur si A Marrom, është këngëtare dhe kompozitori brazilian.
Ajo është pjesë e Shkollës Samba Mangueira, i Rio de Janeiro.
Dimitar Kovaçevski
Dimitar Kovaçevski ( Maqedonas: Dimitar Kovaçevski ,  ; i lindur më 24 korrik 1974) është një politikan dhe ekonomist maqedonas që shërben si kryeministër i Maqedonisë së Veriut që nga 16 janari 2022. Anëtar i Lidhjes Social Demokrate të Maqedonisë (LSDM), Kovaçevski më parë ka shërbyer si zëvendësministër i financave nga viti 2020 d eri në emërimin e tij si kryeministër në vitin 2022 pas dorëheqjes së kryeministrit të mëparshëm.
Sfondi
Kovaçevski ka lindur në Kumanovë. Ai është djali i Sllobodan Kovaçevskit, kryetar i komunës së Kumanovës nga viti 2000 deri në vitin 2005 dhe ambasador i Republikës së Maqedonisë në Mal të Zi pas vendosjes së marrëdhënieve diplomatike mes dy vendeve në vitin 2006. Shkollën e mesme e kreu në Waterville, Minesota, Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Në vitin 1998 u diplomua në Fakultetin Ekonomik në Sh. Kiril dhe Metodius në Shkup dhe kreu studimet e masterit në të njëjtin Fakultet në vitin 2003. Në vitin 2008 përfundoi studimet e doktoraturës për ekonomi në Fakultetin Ekonomik të Universitetit të Malit të Zi.
Në vitin 2018, Kovaçevski bashkëthemeloi një kompani private, e cila hapi fabrikën e parë vendase për prodhimin e moduleve fotovoltaike në Maqedoninë e Veriut.
Është anëtar i Lidhjes Socialdemokrate të Maqedonisë që nga viti 1994.
Karriera politike
Pas zgjedhjeve parlamentare të vitit 2020 në Maqedoninë e Veriut, Kovaçevski u emërua zëvendësministër i Financave në qeverinë e dytë të Zoran Zaev. Parlamenti e zgjodhi atë në këtë detyrë më 23 shtator 2020. majtas|parapamje| Kovaçevski në nënshkrimin e samitit të [[Zona Mini Shengen|Ballkanit të Hapur në Tiranë, Shqipëri, 21 dhjetor 2021]] Zaevi njoftoi dorëheqjen e tij si kryeministër dhe lider i LSDM- së pas humbjes në zgjedhjet vendore të vitit 2021. Kjo shkaktoi paqendrueshmëri në shumicën e brishtë qeverisëse, e cila megjithatë i mbijetoi shtytjes së opozitës së udhëhequr nga VMRO-DPMNE për votim mosbesimi. Më pas, qeveria e Zaevit forcoi shumicën e saj në parlament duke fituar mbështetjen e katër deputetëve të tjerë nga Alternativa, e cila deri atëherë ishte në opozitë. Kovaçevski e shoqëroi Zaevin gjatë negociatave me Alternativën, e cila lançoi emrin e tij si pasardhësi më i mundshëm i Zaevit. djathtas|parapamje| Kovaçevski (majtas) dhe presidenti [[Stevo Pendarovski (djathtas) me anëtarët e kabinetit të Kovaçevskit, 17 janar 2022]] Pasi Zaev zyrtarisht dha dorëheqjen si president i LSDM-së, Kovaçevski fitoi zgjedhjet e brendshme partiake më 12 dhjetor 2021, duke lënë dy kandidatët e tjerë shumë prapa me vota dhe duke e pasuar Zaevin si lider të partisë. Ai u betua më 16 janar 2022.
Vaksina kundër lisë
Vaksina kundër lisë është vaksina e parë e krijuar kundër një sëmundje ngjitëse. Në 1796, mjeku britanik Eduard Jenner demonstroi se një infeksion me virusin relativisht të butë të lisë së lopëve i jepte imunitet kundër virusit vdekjeprurës të lisë. Lija e lopës shërbeu si një vaksinë natyrale derisa u shfaq vaksina moderne kundër lisë në shekullin e 20-të. Nga viti 1958 deri në vitin 1977, Organizata Botërore e Shëndetësisë (OBSH) kreu një fushatë globale vaksinimi që zhduku linë, duke e bërë atë të vetmen sëmundje njerëzore që çrrënjoset. Megjithëse vaksinimi rutinë i lisë nuk kryhet më në publikun e gjerë, vaksina ende po prodhohet për t'u mbrojtur kundër bioterrorizmit, luftës biologjike dhe lisë së majmunëve.
Termi vaksinë rrjedh nga fjala latine për lopë, duke pasqyruar origjinën e vaksinimit të lisë. Edward Jenner iu referua lisë së lopës si variolae vaccinae (lija e lopës). Origjina e vaksinës së lisë u bë e errët me kalimin e kohës, veçanërisht pasi Louis Pasteur zhvilloi teknika laboratorike për krijimin e vaksinave në shekullin e 19-të. Allan Watt Downie demonstroi në vitin 1939 se vaksina moderne e lisë ishte serologjikisht e dallueshme nga lija e lopës dhe vaccinia u njoh më pas si një specie e veçantë virale. Sekuenca e gjenomit të plotë ka zbuluar se vaccinia është më e lidhur me linë e kuajve dhe llojet e lisë së lopëve që gjenden në Britaninë e Madhe janë më së paku të lidhura me vaccinia.
Statika
Ekuilibri labil është kur trupin nëse e nxjerrim nga pozita ekuilibruese nuk kthehet më në ekuilibër d.m.th., është jo i qëndrueshëm. Në këtë rast energjia potenciale është maksimale. Ekuilibri stabil është kur trupin që e nxjerrim nga pozita ekuilibruese ai kthehet prapë në ekuilibër d.m.th., është i qëndrueshëm. Këtu energjia potenciale është minimale. Kurse ekuilibri indiferent është kur trupi mbështetet në pozitën e tij ekuilibruese. Energjia potenciale në këtë rast është konstante.
Preixens
Preixens është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Noguera, të provincës Lleida, në Katalonia. Preixens ka 478 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 28.9 km2.
Lidhje të jashtme
Preixens
Tela për violinë
Intërpretojnë: Agim Qirjaqi, Ilia Shyti, Pavlina Mani, Met Bega, Vilson Gjoçaj, Andon Qesari, Alfred Bualoti, Melpomeni Çobani, Dario Llukaçi, Anastas Kristofori.
Përmbajtja e filmit
Andoni një violinist i ri po studion seriozisht për konkursin e pranimit në Akademinë e Arteve të Bukura. Por Kozmai i ati i cili mendon se i biri nuk mund ta fitojë konkursin pa ndërhyrje lëshon alarmin dhe mobilizon të gjithë miqtë dhe të afërmit. Muço kryetari i komisionit nuk është në gjëndje të gjykojë me mendje të kthjellët dhe e shfryn të gjithë zemërimin tek violinisti i ri i talentuar.
Aktorët
Muçoja kryetari i komisionit
Francilly-Selency
Francilly-Selency është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Francilly-Selency ka një popullsi prej 429 banorë dhe sipërfaqe 5.43 km², me një dendësi prej 79 banor/km².
Historia e Indisë
Historia e Indisë
India është djepi i një ndër civilizimeve më të përparuara në botë. Ngritjet dhe zbritjet e Perandorive në këtë vend janë bërë shumë më para se në Evropë. Mongolët ishin të parët që e pushtuan Indinë. Portugezët ishin Evropianët e parë që arritën në Indi, Vasco De Gama në vitin 1498 arriti në brigjet e Kerala's, dhe Portugezët arritën të sundojnë tregtinë Portugali-Indi.
Pushtimi Anglez
Në vitin 1612 Anglezët kolonialist, filluan fazën e pushtimit duke hapur një Qendër Tregtare në Indi. Më pas më 1640 u hap Qendra Tregtare në Madras, më 1668 në Bombaj dhe në vitin 1690 në Kalkutë. Ndërsa Qendra Tregtare e parë Franceze në Indi është formuar në Pondicherry.
Në vitin 1803 i gjithë rajoni i Indisë ishte nën pushtimin Angle, përveç Punjab'it. Anglezët vazhduan traditën Mongole të qeverisjes, dhe vazhduan Ideologjinë Mongole, që Indinë e shihnin vetëm si vend "që fitohet para". Dhe bazuar në këtë parim kultura dhe tradita Hinduse nuk ishin të rëndësishëm për ta. Për Anglezët ishin të rëndësishëm se si skllevërit Indiane e kryenin detyrat e tyre që u përcaktoheshin nga Anglezët.
Po ashtu, Anlgezët krijuan Partinë e Kongresit, për të bërë të mundur që Indianët të bëjnë qeverisjen e vendit. Por Partia e Kongresit luajti rol në rritjen e rezistencës anti-imperialiste, dhe u shëndrua në një strukturë revolucionare.
Mahatma Gandhi
parapamje|[[Mahatma Gandhi]] Mahatma Gandhi (Gujarati: મોહનદાસ કરમચંદ ગાંધી) lindi më 2 tetor 1869, dhe vdiq më 30 janar 1948. Është prijësi politik dhe shpirtëror të Indisë, dhe lëvizjes çlirimtare të Indisë. Në vitin 1915 u kthye në Indi nga Afrika e Jugut. Ishte simpatizues i lëvizjeve çlirimtare që ishin përhapur në këto vite. Formoi rezistencën kundër anglezëve pasi anglezët në Amritsar mblodhën civilët dhe e masakruan ato. Ka përdorur rezistencë pasive. Ka korrur sukses vetëm e vetëm duke bojkotuar shpërndarjen e padrejtë të kripës, dhe duke bojkotuar produktet e tekstilit anglez. Nëse nuk do të ishte parimi i Gandhit " Krijimi i Unitetit Pa Përdorimin e Forcës", atëherë lufta e pavarësisë vetëm do të realizohej me gjakderdhje tē pa parashikuar.
Pavarësia
Me përfundimin e Luftës së Dytë Botërore u saktësua Pavarësimi i Indisë. Por, Partia e Kongresit refuzoi njohjen e Unitetit Islamik në Indi, dhe nuk e pranoi idenë e tyre për krijimin e një shteti të Pavarur të Pakistanit. Lideri i Unitetit Islamik Ali Cinnah përfaqësonte minoritetin mysliman në Indi që ishin tejet të dëshpëruar, ndërsa lideri i Partisë së Kongresit Mahatma Gandhi reflektonte mendimet e shumicës Hindu. Cinnah kishte qëndrimin pa kompromis "India ose do të ndahet në dy, ose do të shkatërrohet tërësisht". Me këtë qëndrim të fortë nuk i mbetën shumë gjëra Anglezëve dhe Partisë së Kongresit për të bërë. Në fillim të vitit 1946 qindra njerëz të të dyja paleve vriteshin, u bënin masakra dhe shteti me shpejtësi shkonte në një luftë civile. Me shpalljen e "Dita e veprimeve të drejtpërdrejtë" nga ana e Unitetit Islamik në gusht të vitit 1946, në Kalkutë u bë masakra etnike kundër adhuruesve të besimit Hindu. Menjëherë pas kësaj Hindu't filluan hakmarrjen. Anglezët me të parë që nuk do të munden të ndalojnë ngjarjet që ndodhnin, vendosën të largohen nga India. Në qershor të vitit 1948 India fitoi Pavarësinë.
Mirandinha
Mirandinha (lindur më 2 Korrik 1959) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 4 ndeshje.
Ura në fshatin Gopesh
Ura në fshatin Gopesh është një monument i trashëgimisë kulturore në Gopesh, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "1886" më "10.06.1973".
Premià de Mar
Premià de Mar është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Maresme, të provincës Barcelona, në Katalonia. Premià de Mar ka 27590 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 1.97 km2.
Lidhje të jashtme
Premià de Mar
Kalaja e Kuçit të Zi
Kalaja e Kucit të Zi është një monument i trashëgimisë kulturore në Kuç i Zi, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkeologji", i miratuar me numër "1886" më "10.06.1973".
Moacir Rodrigues Santos
Moacir Rodrigues Santos (lindur më 21 Mars 1970) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 5 ndeshje.
Gjuha kopte
parapamje|Pllak me mbishkrim në koptisht Koptishtja ose koptikja egjyptiane, është fazë e fundit e gjuhës egjiptiane, një gjuhë veriore afrikano-aziatike e folur në Egjipt të paktën deri në shekullin e XVII-të si gjuhë zyrtare. Gjuha egjyptiane filloi të shkruhet në shekullin e I të e.sonë me alfabetin koptik, që ishte një adaptim i alfabetit grek, të cilit i ishin shtuar gjashtë ose shtatë shenja nga demotik-ja, që përfshinin tingujt e gjuhës egjyptiane që ajo greke i nuk kishte.
Koptishtja ka disa dialekte të dallueshme, ku më të shquar e të cilave janë Sahidik, me origjinë nga Egjypti i Epërm dhe Bohairik me origjinë nga delta perëndimore e Nilit në Egjyptin e Poshtëm.
Koptikja dhe Demotikja janë të lidhura ngushtë gramtikisht me gjuhën egjyptjane të vonë, e cila shkruhej me hieroglifet egjyptiane. Koptishtja lulëzoi si gjuhë letrare nga shekulli i II deri në të XIII-tin, ndërsa dialekti bohairik i saj vazhdon të jetë një gjuhë liturgjike për Kishën Ortodokse Koptike të Aleksandrisë. Ajo u zëvendësua nga gjuha arbo-egjyptiane si një gjuhë e folur në fillim të periudhës moderne, por përpjektjet për ta rivitalizuar atë janë bërë që në shekullin e XIX-të.
parapamje|Mbishkrim i shekullit V-VI me liturgji në koptisht nga Egjypti i Epërm
Arkitektura e Maharashtras
Arkitekturën e Maharashtras konsiderohet si dhuratë e viswa-brahminëve të traktave tradicionale Vastu shastra. Maharashtra në Indi është e famshme për arkitekturën e shpellave të saj dhe atë të skalitur në shkëmb të saj. Thuhet se varietetet e hasura në Maharashtra janë më të gjera se shpellat dhe arkitektura e skalitur në shkëmb që gjendet në Egjipt, Asiri, Persi dhe Greqi. Murgjit budistë ishin të parët që filluan të ndërtojnë shpella të tilla që në shekullin e II p.e.s., në kërkim të një mjedisi të qetë dhe paqësor për meditimin, duke i ndërtuar këto shpella në faqet e kodrave.
Maharashtra është shteti i tretë më i madh në Indi. Është e njohur si vendi i shenjtëve, arsimtarëve dhe revolucionarëve, të shquar mes të cilëve janë Mahadev Govind Ranade, Swatantraveer Savarkari, Savitribai Phule, Bal Gangadhar Tilak dhe shumë të tjerë. Ajo ka një histori të gjatë të shenjtëve Marathi të lëvizjes fetare Varakari që përfshin shenjtë si Dnyaneshwari, Namdevi, Chokhamela, Eknathi dhe Tukarami që formojnë një nga bazat e Kulturës së Maharashtras ose Kulturës Marathi. Maharashtra është gjithashtu e njohur për kulturën e saj purogami që përkthehet si kultura reformiste ose përparimtare që u nis nga shenjtët e vjetër të drejtuar nga Mahatma Phule, Shahu Maharaji, Dr. B. R. Ambedkari në kohët moderne. Maharashtra ka pasur ndikim të madh mbi botën e mbretit Shivaji të shekullit të XVII të Mbretërisë Maratha dhe konceptin e tij të Hindavi Swarajya që përkthehet vetë-qeverisja e popullit. Shteti i Maharashtras përfshin kultura të shumë fishta, duke përfshirë kulturat e lidhura me Hinduizmin, Islamin, Budizmin, Sikizmin, Krishterimin etj. Perënditë Ganesha dhe Vitthal janë hyjnitë e adhuruara tradicionalisht nga hindutë e Maharashtras. Maharashtra është e ndarë në rajone të ndryshme; Marathwada, Vidarbha, Khandesh, Konkan, etj. dhe çdo rajon ka identitetin e tij kulturor në formën e dialekteve të ndryshme të gjuhës Marathi, këngët folklorike, ushqimin dhe etninë.
Lashtësia
Ndërtesa më e vjetër në shtetin e Maharashtrës janë rrënojat e Vakatakas në Mansar.
Peizazhet
Duke qëndruar si dëshmitare të heshtura të historisë janë 350 fortesa të veçuara në Maharashtra. Maharashtra ka një numër të madh fortesash kodrinore, fushore dhe detare. Fortesat kanë luajtur një rol të rëndësishëm në historinë e Maharashtras që nga koha e sunduesve Peshëa. Disa nga fortesat më të rëndësishme në Maharashtra janë Raigadi, Vijaydurgu, Pratapgadi, Sinhagadi. Shumica e fortesave në Maharashtra gjenden përgjatë rajonit bregdetar të Konkanit. Të rrahura nga valët e detit, të fshikulluara nga rrëketë e shiut të Dekanit, ose të përcëlluara në diellin përvëlues, qëndrojnë ledhet imponuese dhe muret e rrënuara, si përkujtueset e fundit të kohëve të luftërave në Maharashtra. Askund në vend nuk do të hasej një shumësi dhe varietet i tillë i fortesave. Të vendosura mbi një ishull, si në Murud-Janjira ose duke ruajtur detet si në Bassein, ose midis kodrave Sahyadri, si në Raigad, muret zig zage të të cilit dhe bastionet e rrumbullakta qëndrojnë si një skeptër dhe kurorë midis kodrave. Shumica e fortesave në Maharashtra ndodhen kodra ose pranë detit të lidhura me luftëtarin e madh maratha, Shivaji dhe një ndërtues po kaq i madh fortesash. Për më tepër, këto fortesa u trajtuan si qyteza të vogla, siç është Panhala, që tashmë është një vendqëndrim kodrinor. Koncepti i qytetit-fortesë ishte, megjithatë, veçori jo vetëm e Shivajit. Portugezët që erdhën në Indi si tregëtarë dhe misionarë, ndërtuan brenda një shekulli të ardhjes së tyre Bassein, një qytet-kopësht për të rivalizuar me një qytet evropian. Sot, këto fortesa të thara nga dielli, shiu dhe britanikët jo vetëm dëshmuan që ndryshuan kohët, por u dhanë atyre formë dhe brenda mureve të tyre pulsojnë rrahjet e zemrës së historisë". Poshtë janë disa aeroplanë të fortesave Maratha, të marra me helikopter nga Uddhav Thackeray, të ekspozuara përgjatë vendit.
Arkitektura koloniale
Bombeji pa shumë monumente Viktoriane dhe Art Deco të ndërtuara gjatë sundimit të Perandorisë Britanike.
Arkitektura Gotike
Arkitektura e tanishme e Bombejit u zhvillua nëpërmjet britanikëve në shekullin e XVIII dhe fillimi i shekullit të XIX. Fillimisht u ndërtua në stilin Neoklasik të arktitekturës, por pastaj u shfaq një stil i ri, që pasqyronte modën moderne evropiane: Arkitektura Gotike dhe Neogotike. Ku stili klasik ka një prani të përpiktë monokromatike, stili gotik është ekspresiv, i shkëputur nga sipërfaqet e ngjyrave të gjalla, të zbukuruara me elemente të skalitura narrative, që konsistonin në kundraforte mbajtëse ajrore, dritare me kube dhe xhama të pikturuara. Në fillim, për shkak të lirisë së madhe të hapësirës që marrin, ndërtesat gotike shërbenin vetëm si kisha, si ndërtesat fetare të ndërtuara në shekullin e XI. Megjithatë, së shpejti u shfaq një nevojë për salla publike, godina parlamentare, rezidenca dhe periudha gotike qe zgjidhja e këtyre kërkesave. Arkitektët indianë e analizuan këtë stil dhe e vunë në punë atë në lidhje me klimën dhe planet dhe ndjeshmëritë shoqërore. Ky stil, përzierja e stilit gotik me stilet bashkëkohorë, është çfarë u bë i njohur si “Gotiku i Bombajit”. Sipas shkrimtarit Jan Morris, "Bombaji është një nga qytetet më karakteristike Viktoriane në botë, që paraqet të gjithë ekstravagancën e eklektizmit Viktorian". Ndikimi Britanik mbi ndërtesat e qytetit është i dukshëm nga periudha koloniale. Megjithatë, veçoritë arkitekturore përfshijnë një gamë ndikimesh evropiane si frontonet trekëndore gjermane, çatitë holandeze, punimin zvicerian të drurit, harqet Romanikë dhe kanatat e dritareve Tudor shpesh të shkrira me veçori tradicionale Indiane. Godina e Bashkisë së Bombejit u ndërtua gjatë periudhës midis viteve 1820 dhe 1835, nga koloneli Thomas Cowper. Biblioteka e Universitetit të Bombejit dhe Kulla Rajabai, Kolegji i Saint Xavierit, Sekretariati, Zyra Telegrafike dhe Terminali Chhatrapati Shivaji janë gjithashtu shembuj të rafinuar të arkitekturës gotike në qytet.
Kulla Rajabai
Kulla Rajabai në Bombejin Jugor është e vendosur në kufijtë e kampusit të Universitetit të Bombejit. Ajo u projektua nga arkitekti anglez Sir George Gilbert Scott dhe u modelua sipas Kullës së Big Benit, kulla e orës së godinës së parlamentit të Mbretërisë së Bashkuar në Londër. Guri i themeleve u vendos më 1 mars 1869 dhe ndërtimi përfundoi në nëntorin e vitit 1878. Kulla qëndron në një lartësi prej 85 m dhe në atë kohë ishte ndërtesa më e lartë në Indi. Kulla shkrin stilet Veneciane dhe Gotike. U ndërtua prej guri i vërdhem kurla i disponueshëm në vend dhe me xham të pikturuar. Kati përdhes ka dy dhoma anësore, secila me përmasa 17 × 8.5 m. Kulla formon një verandë 2.4 m2 dhe një vestibul me shkallë spirale prej 2.6 m2. Kulla, mbi verandë, ka një formë katrore deri te galeria në majë të nivelit të parë që është një një lartësi prej 20.7 m nga toka. Forma ndryshon nga katrore në tetëkëndore dhe lartësia nga galeria deri në majë të kullës është 36 m dhe niveli i tretë në krye të majëzës është 28.7 m, duke e bërë kështu lartësinë tërësore 85 metra.
Arkitektura Indo-Saraçene
Arkitektura Indo-Saraçene u zhvillua në gjysmën e dytë të shekullit të XIX, duke kombinuar Arkitekturën Indo-Islamike dhe Arkitekturën Hindu me kubetë, harqet, xhamat e pikturuar, majëzat dhe minaret e saj karakteristike. Porta e Indisë dhe Chhatrapati Shivaji Maharaj Vastu Sangrahalaya janë shembuj të mirë të këtij stili arkitekturor në qytet.
Porta e Indisë
Porta e Indisë është një nga monumentet kryesore në qytet, e vendosur në zonën Apollo Bunder në Bombejin e jugut. Ajo është një hark i veçantë 26 m i lartë i ndërtuar nga bazalti i verdhë dhe e përforcuar me beton. Shumë elemente të harkut janë marrë nga stilet arkitekturore myslimane të Guxharatit të shekullit të XVI, kolonat janë marrë nga dizajni i tempujve hindu dhe dizajni i dritareve të Portës janë marrë nga Arkitektura Indo-Islamike. Porta e Indisë u ndërtua për të përkujtuar vizitën e mbretit George V dhe mbretëreshës Maria në Bombej, para Delhi Durbarit, në dhjetor të vitit 1911. Guri i themeleve u vendos më 31 mars 1911, nga guvernatori i Bombejit Sir George Sydenham Clarke dhe projekti përfundimtar i George Wittet u përcaktua në gushtin e vitit 1914. Themelet u përfunduan në vitin 1920 ndërsa i gjithë ndërtimi përfundoi në vitin 1924. Ndërtesa mori emrin Porta e Indisë pasi në periudhën koloniale evropianët hynin në Indi nëpërmjet këtij vendi, për shkak se normalisht ishte gjëja e parë që ata do të shihnin kur të hynin në vend.
Art Deco
Periudha Art Deco fillon në vitin 1910 kur Art Nouveau doli nga moda. Simetria lineare e Art decos ishte një largim i shquar nga ndjekja e lakoreve organike asimetrike të paraardhësit të tij, stilit Art Nouveau. Art Deco është një stil eklektik dhe dizajnuesit mernin frymëzim nga shumë burime. Artifaktet nga Egjipti dhe Greqia e lashtë, Meso-Amerika, Afrika, Japonia dhe Kina që qenë të gjitha ndikuese. Kubizmi, Orfizmi, Futurizmi dhe Konstruktivizmi mundësuan një gjuhë abstrakte dhe gjeometrike që u përvetësua shpejtë në stilin Art Deco dhe stilet e larta të traditës evropiane vazhduan të ofrojnë frymëzim. Art Deco kishte një ndikim të pashoq në Amerikë, veçanërisht në Manhattan. Qiellgërvishtësit, si Chrysler Building në New York, u bënë ikona të stilit të ri, ndërsa xhazi u bë muzika e qytetit. Popullariteti i filmave të Hollywood-it ndihmuan shumë në promovimin e Art Deco-s në një audiencë ndërkombëtare të përbotshme.