cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SAGEM
Teknologjia e lartë e viteve 1980
Edhe pse SAGEM mbeti kryesisht një kontraktor i mbrojtjes,kompania u zgjerua edhe në sektorin e telekomunikacioneve dhe u bë prodhuesi i dytë në botë për këtë lëmi. Deri në vitet 1980 një lloj i ri i produkteve komunikuese u shfaqeshën në treg, duke kërcënuar pozicionin e SAGEM. Makina e faksit, edhe pse ende e kufizuar kryesisht për bizneset, premtoi që të bëhet një aplikim familjar nga fillimi i viteve 1990. Kapur në befasi, shumica e komunitetit elektronik Evropian, duke përfshirë kompani të rëndësishme të tilla si Alcatel dhe Siemens, e gjeti vetën jo të rrezikuar nga rivalët aziatikë si Matsushita,Samsung dhe Canon. Në vend se të përpiqen të hyjnë në konkurs për tregun e makinave të faksit, akoma të etur për të ruajtur pozicionin e tregut ndërtuar përmes shitjeve të tij teleks, SAGEM mori një qasje të ndryshme nga ajo e konkurrentëve të mëdhenj të saj evropian. Duke u gjendur e rrezikuar në zhvillimin e teknologjisë për prodhimin e makinave të veta të faksit, veçanërisht duke pasur parasysh koston e lartë të zhvillimit të gjeneratës së parë të teknologjisë, SAGEM hyri në një marrëveshje të shpërndarjes me Murata të Japonisë.
Lideri i teknologjisë së lartë në vitet 1990
Faurre kishte kapur menjëherë rëndësinë e makinave të reja faksimile dhe nevojën e SAGEM për të konkurruar në këtë arenë të re. Në të njëjtën kohë të klimës politike, Bashkimi Sovjetik ka futur liri të reja për tu përgatitur për rënien e buxhetit deri në fund të dekadës dhe në fund të epokës së buxheteve të mbrojtjes duke e vendosur SAGEM në pozitën e parë. Makina e re ka ndihmuar SAGEM për tu rritur në radhët e botës së prodhuesve kryesorë të makinave faksimile duke mundësuar që kompania të udhëheqë me tregun evropian në fillim të viteve 1990. Kompania gjithashtu ka zgjeruar gamën e produkteve. Në vitin 1991, SAGEM ka ndihmuar përsëri në revolucionin e tregut në makinat e faksit, por për konsumatorët individual. Gjenerata e re e makinave, që shiten në dyqane u bë gjithashtu një pjesë e rëndësishme e një lëvizjeje në rritje.
Degët kryesore: CR Sagem; morpho Inc (Shtetet e Bashkuara) SAGEM, Sagem Inc (Shtetet e Bashkuara); Industries SFIM, Minerve Sci; AVIAC, CERME; REOSC. Konkurrentët kryesor: Alcatel; biometrike Digital Inc; Corporation Nokia, Teknologjia Pace Micro PLC; GmbH Robert Bosch, Siemens AG, Tyco International Ltd.
Sagem-Aviacioni
Profili i biznesit: Sagem Avionics, Inc, i specializuar në aviacion për avion civil dhe ushtarak është i bazuar në fushën Dallas metro, Teksas. Shtrirja e saj e biznesit përfshinë mbështetje teknike, Zyrtari Komunal për Kthim (mirëmbajtje, riparim) shërbimet për marketing dhe shitje të produkteve të Sagem, duke përfshirë sistemet e integruara, komponentet e kontrollit të fluturimit, gjendje sistemet e avionit të monitorimit dhe operacionet e fluturimit software të sigurimit të cilësisë.
Ronaldinho
200px|thumb|Ronaldinho me [[Kombëtarja braziliane e futbollit|Kombëtaren Braziliane.]]
Ronaldo de Assis Moreira (lindi më 21 mars 1980) i njohur si Ronaldinho, është një ish-futbollitë brazilian. Në Brazil ai emërohet për shkak të prejardhjës nga Rio Grande do Sul Ronaldinho Gaúcho, për të dalluar nga kolegu i tij më i vjetër Ronaldo. Ai më së shumti ka luajtur për klubet evropiane Paris Saint-Germain, Barcelona dhe A.C. Milan dhe poashtu në kombëtaren braziliane.
Ronaldinho filloi te luaj ne kategoritë e reja te Gremios nga mosha 12 vjeçare. Debutoi si lojtar profesionist në vitin 1997, hyri ne fushë ne vend te vëllaut te tij, Roberto Moreira një idol i tifozëve të Gremios. Me vonë Roberto u bë menaxher i vëllaut të tij Ronaldinhos. Pas Mundialit nën-17 vjeç, shum ekipe luftuan për ta pasur në radhet e veta, p.sh. PSV i Holandës. Po ashtu edhe Barcelona por presidenti i Barces Josep Llius Nunez dhe treneri Holandez Louis Van Gaal anuluan transferimin e tij.
Pikerisht kunder ketij ekipi humbi finalen e Kupes se Frances ne 2003. Në dy vite e gjysmë në Francë, mundi të fitojë vetëm Kupën e Intertos me Parisin. Pas problemeve që i pat me trenerin Luis Fernandez mori vendim qe mos të luaj më për ketë klub, kështu Barcelona e meerr në radhet e veta për 30 milion euro. Debutoi për Barcen ne vitin 2003 kunder Athletic Bilbaos.
Në sezonin e tij të parë me Barcelonën doli nënkampion i La Liges pas Valencias dhe para Real Madridit e Deportivo La CoRunas. Në ketë sezon shenoi 14 gola në 32 ndeshje në La Liga. Shumë shpejt u bë një ndër idolët më të mëdhenj në Barcelonë,dhe në gjithë Spanjën. Në dy sezonat e ardhshme Barca shpallet kampion i La Liges me Ronadinhon si Lider, po ashtu fiton edhe Champion Ligen në 2005.
Në nivelin personal ka fituar çmimin Topi i Artë nga revista France Football. Po ashtu u zgjodh lojtari më i mirë i vitit nga FIFA dy herë.
Një ndër ndeshjet me të bujshme të tij ishte ajo kundër Real Madridit, simpatizuesit e Realit e duartrokitën atë, pasi i magjepsi me golat e tij.
Në 17 korrik të vitit 2008, nënshkroi kontratë tre vjeçare me klubin italian AC Milan pas një marrëveshje me Barcelonen për €21m (£16.7m). Zgjodhi numrin 80 ne fanelën e tij vitin kur ka lindur.
Në nivelin ndërkombëtar, Ronaldinho ka luajtur 97 ndeshje me kombëtaren braziliane, duke shënuar 33 gola dhe ka përfaqësuar vendin e tij në dy Kampionatin e Botës së Futbollit.
Kariera e hershme
Karriera e Ronaldinhos filloi me kulbin Grêmio të rinisë nën trajnerin Celso Roth, i cili e luante vetëm si shkak i presionit që shkaktonin tifozët. Debutimin e parë senior e bëri në vitin 1998 në Copa Libertadores. Në vitin 2001, klubi londinez Arsenal F.C. shprehi interes për të blerë Ronaldinhon, por blerja pësoi një kolaps pasi që nuk mundi të marrë leje për punë, sepse ai ishte lojtar prej një shteti jo në Bashkimin Evropian dhe që nuk kishte lujatur ndeshje të mjaftueshme ndërkombëtare. Konsideroi të luajë si i huazuar në Scottish Premier League në klubin St Mirren F.C., gjë që nuk ndodhi për shkak të përfshirjes së tij në një skandal me pasaportë falco në Brazil. Në fund të fundit Ronaldinho nënshkroi një kontratë 5-vjeçare me Paris Saint-Germain FC.
Gjatë sezonit 2001-02, menaxheri i PSG Luis Fernandez pretendoi se Ronaldinho ishte më i fokusuar në jetën e natës Pariziene se sa futbollin, dhe u ankua se pushimet e tij në Brazil asnjëher nuk mbaronin në kohën e përcaktuar. Në vitin 2003, më pak se dy vite në PSG, Ronaldinho bëri të qartë se ai donte të largohet pasi që PSG dështoj të kualifikohet në ndonjë kompeticion evropian.
FC Barcelona
parapamje|lartdjathtas|Ronaldinho në 2004.
Fillimisht, kryetari i FC Barcelona Joan Laporta ka premtuar ta sjellë David Beckham, por pas transferimit të tij te Real Madrid, Barcelona hyri në konkurrencë për te marrë shërbimet e Ronaldinho dhe tejkaloj Manchester United për nënshkrimin e tij në një transferim prej 32.250.000 €. [15] Ai debutoi në një miqësore kunder Milanit në stadiumin RFK në Uashington, DC, duke shënuar një gol në fitoren 2-0. Pasi vuajti nga lëndimet gjatë gjysmës së parë të sezonit 2003/2004, ai u kthye dhe e ndihmoi barcelonen te pefungoje sezonin ne vendin e dyte ne LALIGA.
Ronaldinjo fitoi titullin e tij të parë të la-liga ne sezonin 2004-05, dhe u emërua me qmimin FIFA World Player i Vitit më 20 dhjetor 2004. Në vitin 2005, Ronaldinho mori çmimin e dytë rresht si FIFA Lojtari i Vitit të Botës, duke mposhtur Frank Lampard dhe ish-shokun e tij ne skuader Samuel Eto'o. Më 8 mars 2005, Barcelona u eliminua nga Liga UEFA Champions League nga Chelsea ne fazën e nokautit në raundin e parë, Ronaldinho shenoi te dy golat ne humbjen 4:2, njeri nga dy golat u cilesua si me te miret e ati sezoni. Me kontratën e tij e cila do i skadonte ne vitin 2008, Ronaldinho iu ofrua një zgjerim deri në 2014 që do të përfitonte  £ 85 milion gjatë atyre 9 vjetëve, por ai e refuzoi atë. Në shtator të 2005 ai nënshkroi një kontratë dy-vjeçare "që përmbante një klauzole - kush dëshironte te transferonte Ronaldihon duhej te i paguante Barcelones plot 85 milion funte për të.
AC Milan
Pas 2 viteve jo te sukseshme te FC Barcelona ai u transferua ne A.C. Milan per 21 milion euro. Pasi që numrin 10 ne skuadren e Ac Milanit e mbante Clarence Seedorf ai mori numrin 80 sepse ai ishte i lindur ne vitin 1980. Golin e tij te pare per AC Milanin ai e shënoi ne derbin e qytetit kunder Inter Milan ne fitoren e Milanit 1-0 me 28 shtator. Pastaj ai shënoi edhe kundër S.C. Braga ne fazën e grupeve ne kupen e Uefas me 6 nentor. Ai e permbylli sesonin e tij te pare te Ac Milan me 10 gola ne 32 paraqitje gjithsejt.
Sezoni i dytë i Ronaldinhos nuk filloi me një shënim të lartë, megjithëse ai filloi pothuajse çdo ndeshje para se të gjendet përsëri në stol. Pas një kohe, Ronaldinho e rizbulonte formën e tij dhe ishte padyshim lojtari më i mirë i Milanit në sezonin. Ai ndryshoi rolin e tij nga një mesfushor sulmues në një krah të majtë, një rol më të njohur.
Më 10 janar 2010, ai shënoi dy gola kundër Juventusit në ndeshjen mysafire ku përfundoi me rezultat 3-0. Më 16 shkurt, Ronaldinho luajti për herë të parë kundër klubit anglezë Manchester United në Ligën e Kampionëve në San Siro. Ai shënoi golë në minutat e hershme të ndeshjes, por Milani humbi pasi Paul Scholes shënoi një golë dhe dy gola nga Wayne Rooney.
Ronaldinho përfundoi sezonin si ndihmës i liderit të Serie A, duke luajtur 76 ndeshje dhe 20 gola të shënuara.
Flamengo
Ronaldinho u bashkua me klubin Flamengo më 11 janar 2011 me një kontratë që do të përfundoj më 2014. Ai u përshëndet nga 20,000 tifozë në zbulimin e klubit të ri më 13 janar 2011.
Ronaldinho shënoi golën e tij të parë për Flamengon më 6 shkurt 2011 kundër Boavista SC. Më 27 shkurt 2011, ai shënoi golë pë Flamengon nga gjuatja e lirë për ta mposhtur Boavistën 1–0 dhe për ta fituar Taça Guanabara për herë të parë. Mê 31 maj 2012, kontrata e tij me Flamengon u anulua, pasi ai mungoi disa ditë.
Atlético Mineiro
Ronaldinho u zhvendos në klubin Atlético Mineiro më 4 qershor 2012 me kontratë gjashtë muajshe, katër ditë pasi u largua nga Flamengo. Ai morri numrin 49 duke i referuar ditëlindjes së nënës së tij, pasi numri i tij i preferuar 10 ishte caktuar Guilherme në sezonin 2012.
Ronaldinho bëri debutimin e tij për Galon më 9 qershor 2012, duke luajtur për 90 minuta si mysafire kundër Palmeiras, dhe shënoi golën e parë për klubin më 23 qershor 2012 kundër Náutico, prej penalltisë. Atlético Mineiro përfundoi në vendin e dytë në 2012 Brasileirão dhe u kualifikua në Copa Libertadores 2013. Ronaldinho fitoi çmimin Topi i Artë, u zgjodh lojtari më i mirë në ligë.
Vitin e ardshëm, Ronaldinho ndihmoi Atlético për të fituar Campeonato Mineiro 2013 dhe çoi klubin në titullin e parë të Copa Libertadores 2013. Në Kampionatin Botëror 2013 e mbajtur në Maroku, Atlético humbi 3-1 nga Raja Casablanca në gjysmë-finale, Ronaldinho shënoi golë nga goditja e lirë. Ai rinënshkroi kontratën me Atlético në janar 2014. Pas fitores në Recopa Sudamericana 2014, Ronaldinho u largua nga klubi në korrik, duke arritur në një marrëveshje për ta anuluar kontratën me pëlqimin e përbashkët.
Querétaro
Më 5 shtator 2014, Ronaldinho nënshkroi kontratë me klubin meksikan Querétaro. Ronaldinho bëri debutimin për Querétaro në ndeshjen kundër Tigres UANL ku humbi një goditje në penallti. Sidoqoftë, në ndeshjen kundër Guadalajara, ai pati një lojë të bukur, duke i dhënë mundësi Camilo Sanvezzo për të shënuar golë dhe poashtu ai shënoi nga një goditje në penallti. Më 30 tetor 2014, ai shënoi golë nga goditja e lirë kundër Atlas gjatë ndeshjes mysafire në Estadio Jalisco.
Fluminense
Më 11 korrik 2015, Ronaldinho njoftoi kthimin tij në Brazil dhe nënshkroi kontratë 18 muajshe për Fluminense. por më 28 shtator, Ronaldinho arriti një marrëveshje të përbashkët me klubin për të përfunduar marrëveshjen. Ai bëri nëntë paraqitje gjatë dy muajve të tij në klub, duke mos lënë përshtypje dhe duke u kritikuar shumë nga tifozët.
Largimi nga futbolli
Më 16 janar 2018, Ronaldinho konfirmoi largimin e tij nga futbolli nëpërmjet agjentit/vëllaut të tij: "Ai ka ndalur, është përfunduar. Le të bëjmë diçka mjaft të madhe dhe të këndshme pas Kampionatit Botëror 2018, ndoshta në gusht." Ai u largua si një nga shtatë lojtarë që fitoi Kampionatin Botëror të Futbollit, Ligën e Kampionëve dhe Ballon d'Or.
Ronaldinho u paraqit në ceremoninë përmbyllëse të Kampionatit Botëror 2018 në Stadiumin Luzhniki në Moskë më 15 korrik duke peformuar në këngën e Aida Garifullina me daulle afrikane.
Bronx
Bronx është një lagje e madhe fam-keqe njujorkeze e cila banohet prej shumë kombesh, siç janë italianët, irlandezët, zezakët, hispanikët, indianët, kinezët, çifutet si dhe shumë të tjerë.
Është kryesisht e njohur për vendee e saja turistike ku gjenet kopshti zoologjik (Bronx Zoo), kopshti botanink (New York Botanical Garden), City Island, Arthur Avenue (lagjja italiane), Riverdale, Pelham Bay Park, Fodham Road, e të tjera.
Kimi Räikkönen
Kimi-Matias Räikkönen ( Finlandisht: [ˈkimi ˈmɑtiɑs ˈræikːønen]; lindur më 17 tetor 1979), me pseudonimin Iceman (sq: Njeriu u akullt) është një pilot garash finlandez i cili aktualisht garon në Formula Një për Alfa Romeo Racing. Ai fitoi titullin botëror të vitit 2007 në sezonin e parë me Ferrarin. Pas nëntë sezonesh në Formula Një, Räikkönen u largua dhe garoi në Kampionatin Botëror të Rallyt (sezonet 2010 dhe 2011), para se të rikthehej sërisht në Formula Një para fillimit të sezonit 2012. Përveç titullit të tij, Räikkönen ka përfunduar i dyti edhe në sezonet 2003 dhe 2005 dhe i treti në sezonet 2008, 2012 dhe 2018. Para fillimit të sezonit 2019, Räikkönen ka fituar 21 gara, duke qënë pilot finalndez i Formula Një me më shumë gara të fituara. Ai është piloti i vetëm që ka fituar një garë me makinë të pajisur me motorr V10, V8 dhe hibrid V6.
Räikkönen hyri një Formula Një si një pilot kryesor i Sauber-Petronas në sezonin 2001; ai kishte garuar vetëm 23 herë para se të bashkohej në Formula Një. Ai u bashkua me McLaren Mercedes për sezonin 2002, dhe u bë një kandidat për titullin kampion, duke përfunduar si ndjekës mbrapa Michael Schumacher në sezonin 2003 dhe Fernando Alonso në sezonin 2005. Në vitin 2007, ai kaloi te Scuderia Ferrari si dhe fitoi titullin botëror me vetëm një pikë diferencë ndaj pilotëve të McLaren, Lewis Hamilton dhe Fernando Alonso. Një vit më pas, ai barazoi për herë të dytë rekordin e xhirove më të shpejta në një sezon.
Räikkönen u largua nga Ferrari pas përfundimit të sezonit 2009, duke fituar vetëm një garë pasi makina nuk ishte konkuruese. Në rikthimin e tij në Formula Një, ai garoi për Lotus në sezonet 2012 dhe 2013. Më 11 shtator 2013, Ferrari zyrtarizoi rikthimin e Räikkönen në një kontratë dy-vjeçare që do të niste në fillim të sezonit 2014. Kontrata më pas u zgjat deri në përfundim të sezonit 2018. Räikkönen qëndroi katër vite pa fituar që nga rikthimi i tij te Ferrari; ai e theu këtë rekord negativ në Çmimin e madh të Shteteve të Bashkuara 2018, duke qënë fitorja e parë pas 113 garave dhe e para me Ferrarin që nga viti 2007. Pavarësisht se nuk fitoi për katër vite, Räikkönen përfundoi rregullisht në katër vendet e para të renditjes gjatë periudhës së tij të dytë te Ferrari. Räikkönen e përfundoi karrierën e tij tetë-vjeçare me Ferrarin me një vend të tretë në sezonin 2018.
Në shtator 2018, Scuderia Ferrari lajmëroi se Räikkönen do të largohet në përfundim të sezonit 2018; ky lajmërim u pasua nga një mesazh i shkurtër i Sauber Alfa Romeo, ekip i lidhur me Ferrarin, që lajmëroi se Räikkönen kishte firmosur për dy vite. Ai shkëmbeu vendet me Charles Leclerc, i cili kaloi te Ferrari.
Biografia
Kimi Räikkönen ka një sërë suksesesh në garime me vetura duke përfshie dhe rradhitjen si i dyti në Formula Super A garimin Evropian në moshën 10 (dhjetë) vjeçare. Në vitin 2001 përmes ekipit Sauber ai bëhet pjestarë i garave në Formula 1.
Rezultatet e garimeve
Për më shumë rreth ngjyrave në tabelën e mëposhtme shih këtu : (Sqarim i tabelës)
Lundërza e detit
parapamje|Lundërza e detit Vidra e detit (Enhydra lutris) është kafshë ujore që jeton në brigjet veriore të oqeanit Paqësor. Pjesëtarët e rritur peshojnë nga 14 deri në 45 kg dhe janë pjesëtarët më të mëdhenj të familjes së kunadheve (Mustelidët), por në të njëjtën kohë janë gjitarët më të vegjël që jetojnë në det. Si shumica e gjitarëve të detit, mund të dalë edhe në tokë, por është në gjendje të jetojë ekskluzivisht në ujë.
Kantoni Foix-Rural
Kantoni Foix-Rural (frëngjisht: Canton de Foix-Rural) është një kanton në departamentin Ariège, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Montgaillard. Ka sipërfaqe 280.77km2 dhe popullsi 10640 banorë.
Turizmi në Elbasan
Rreth 5 km larg qytetit të Elbasanit, në fshatin Llixhë, ndodhen llixhat termale, shumë të njohura në vendin tonë për vlerat e larta kurative ndaj sëmundjeve të ndryshme reumatizmale etj. Gjithashtu 20 km larg qytetit ndodhet fshati malor i Gjinarit në komunën e Shpatit.
Rrapi i Bezistanit
Ndodhet në qendër të qytetit. Emërtimi i tij lidhet me tregun e mbyllur, i quajtur bezistan, thumb|right|250px|RRapi Bezistanit bërthamë e rëndësishme tregtare, ndërtuar në shek. XVII, që përfshinte një numër të konsiderueshëm dyqanesh. Historikisht ka shërbyer si pikë referimi për ngjarjet historike, arsimore e kulturore të Elbasanit.
Të gjitha këto janë pasqyrë e së kaluarës së tyre historike-shoqërore dhe thelbi i ndërgjegjes qytetare për të sotmen dhe të ardhmen e zhvillimit, në hapësirën kombëtare.
Rrapi i Vojvodës
Rrapi 700 vjeçar, i shpallur “monument kulture” dhe i pagëzuar me emrin Vojvoda, ndodhet në të dalë të qytetit, në pjesën lindore të tij. Komandanti ushtarak, mëkëmbës në perandorinë Osmane, Vojvoda, në kohën e lirë qetësohej dhe pushonte pikërisht tek ky rrap, prandaj dhe ka marrë emrin e tij, thonë gojëdhënat në qytet. Rrapi shërbente gjithashtu edhe si pikë takimi e drejtimi për karvanët që vinin nga vise të ndryshme të perandorisë osmane. Rrapi ka një një pamje madhështore. Sipas gojëdhënave ai duhet të jetë 700 vjeçar, por mund të jetë edhe më shumë se kaq. Edhe pse për disa vite ai u la në harresë dhe asnjë nuk kujdesej për të, vitet e fundit rrapi sërish mori pamjen e dikurshme. Ish-kryetari i bashkisë, Ardian Turku, rrethoi rrapin, për ta ruajtur atë nga dëmtimet dhe për të ruajtur vlerat që ai ka pasur. Shumë poezi, këngë i janë kënduar këtij rrapi nga këngëtarë të njohur elbasanas.
Rrëzë tij ndodhej edhe një çezmë me ujë të ftohtë, e cila ka ekzistuar deri para vitit 1990, që shërbente për shumë kalimtarë nga rrethe të tjera si Korça, Erseka, apo edhe nga Tirana, të cilët ndalonin pikërisht këtu për të pirë ujë tek çezma e rrapit. Por mbasi u shpall monument kulture mbas viteve 1990 çezma u prish, por edhe pa të bukuria e rrapit vazhdon të jetë tepër fisnike dhe madhështore. Shumë të rinj e të reja lenë takimin pikërisht pranë rrapit, për të shkuar më pas në parkun “Rinia”, i cili ndodhet përballë tij. Ky rrap me emrin Vojvodë, pret çdo ditë me qindra qytetarë, të cilët kohët e fundit edhe kujdesen për të.
Kështjella Skampis
Qyteti i Elbasanit ka kështjellën e Skampis. Ajo përfaqëson një Castrum Statum, qendër e një legjoni romak. Si të gjitha kampet ushtarake romake edhe ky i skampis është ndërtuar sipas një plani orthogonal, i pëcaktuar nga kryqëzimi në kënd të drejtë i dy rrugëve: decumanus në dretimin P-L dhecardo në drejtimin V-J. kjo gjë ka përcaktuar dhe planimetrinë e saj. Kështjella ka formën e një katërkëndëshi kënddrejtë në përmasa 308 x 348 mdrejtuar në anët më të ngushta në drejtim VL-JP. Është e qarkuar nga një hendek 3m i thellë që mbushej me ujë nga përroi i Zaranikës. Ajo ka 4 hyrje që ndodhen në mes të cdo kurtine të cilat mbrohen nga kulla. Kështjella është epajisur me 26 kulla. Në katër qoshet e saj ndodhen kulla në formë freskoreje. Dytë tjera janë kulla hyrje dhe ndodhennë pjesën fundore të rrugës Cardo. Ato kanë planimetr katërkëndëshe ndersa njëzet të tjerat kanë formën e shkronjës U. Kullat janë plotësisht të dala jashtë murit rrethues, vetëm katër prej tyre që mbrojnë hyrjet e rrugës decumanus dalin përgjysmë jashtë murit rrethues. Të gjitha kullat e kështjellës pavarësisht nga forma e tyre dalin 8-9 m larg murit dhe gjenden 40-50 m larg njëra-tjetrës. Përbërja e murit rrethues tregon për tri periudha kryesorendërtimi, që janë : Muri i periudhës së vonë romake gjendet kudo në nivelin e poshtëm të kështjellës dhe përshkon gjithë planimetrinë e saj. Ngrihet mbi themelin e kështjellës dhe ruhet në lartësinë maksimale deri në 5 m. Trashesia e murit rrethues është 3 m.  Ndërtimet e realizuara në teknikën e njohur opus mixstum, pëtrdorimi i brezit të tullave shërben si një lidhje e vërtetë ndërmjet dy faqeve të murit dhe bërthamës. Midis këtyre tri elementëve të ndryshëm sigurohet një lidhje e qëndrrueshme.
Mendohet se lartësia e plotë e murit rrethues deri në shtegun e rojes ka qenë rreth 9 m. Pjesa e sipërme ka qenë e pajisur me shtegun e rojes, me një platformë tëqarkullimit, vëzhgimit, mbrojtjes dhe me një parapet. Ky i fundit e ka trashësinë rreth 0,70 m dhe përbëhet nga gjoksmburoja dhe hapësira goditëse. Lartësia e parapetit varet nga këndi i goditjes dhe me ndërtimet romake ai ka qenërreth 2 m.
Me krijimin e sistemit të ri administrative dhe ushtarak bizantin, një pjesë e mirë e territoreve që ishin pranë qytetit Skampis dhe rrugës Egnatia përfshihen në themën e Durrësit. Këto territore u përfshinë ne organizimin e ri administrative kishtar dhe u përkisnin peshkopatave të Durrësit, Kunavisë-Kandavisë, Cernikos-Cermenikës.
Materiali arkeologjik i zbuluar në kështjellën e Skampis për periudhat e shek VII-XV dëshmon për një rënie të theksuar të jetës në shekujt e parë dhe një rigjallërim i saj deri në prag të pushtimit osman. Në këtë periudjhë, në këtë rajon ndeshen rrënoja të shumta të monumenteve kristiane në zonën e Shpatit Cermenikës, Kërrabës, Dumresë e Sulovës. Të dhënat dhe analiza në lidhje me të gjitha fortifikimet në Gadishullin e Ballkanit dhe më gjerë përcaktojnë që kështjella e Skampisit është ndërtuar në kohën e perandorit romak Diklecian në v. 284-305 e.s. Sxtudimet arkeologjike dëshmojnë për një ndërprerje tëjetës në këtë qendër pas betejës së Adrianopolit në v. 378 dhe dyndjes së fiseve vizigote drejt pjesës perëndimore të Gadishullit Ballkanik.
Gjatë periudhës ndërmjet dy dyndjeve të njëpasnjëshme të fiseve gote mendohet se Skampisi si rezultat i zhvilimit ekomomik që bazohej në stabilitetin e Perandorisë Romake, u shndërrua në në qytet dhe u bë njëkohësisht qendër e rëndësishme ekonomike dhe qendër peshkopale.
Nëkohën e sundimit të perandorëve Anastas dhe Justiniani i parë, ka një stabilitet të jetës në krahinë. Pothuajse është vendosur siguria, ndihet një rritje ekonomike, e cila shihet në marrëdhëniet tregtare në këtë periudhë me Mesdheun Lindor dhe më pak me Afrikën Veriore.
Kështjella Skampis duhet të ketë qenë mjaft e dëmtuar në kohën e perandorit Justinian (527-565) kur ajo rindërtohet për faktin që Pokopi i Cezaresë cilësohet si ndërtim i mirëfilltë. Në këtë kohë Kështjella ka pësuar riparime me karakter të përgjithshëm që vihen re edhe fundshekullin XX në disa trakte muresh.
Gërmimet arkeologjike të kryeranë territorin e saj nxorrën në dritë pjesën veriore të atriumit të një bazilike të epokës paleokristiane. Mbi dyshemenë e atriumit u gjetën disa elementë arkitektonikë paleokristianë. Zhvillimi i jetës në qytetin e Skampis dhe në zonën rreth tij do të pësojë një goditje të fortë në fillim të shekullit të VII në kohën e dyndjeve të tjera, kësaj radhe nga avarosllavët.
Kulla monumentale e orës
Karakteristike e qyteteve shqiptare, në krahasim me qendrat e tjera urbane të Perandorisë Osmane, ishte prania në mjediset e tyre urbane që nga mesi i shek. XVI, i kullave të posacme në të cilat kishte orë për matjen e kohës. Përgjatë shek. XVII ishin pajisur me të tilla objekte pothuaj të gjitha qendrat qytetare, si Prizreni, Berati, Shkodra, Prishtina, Peja, kruja dhe Elbasani. Idenë për ndërtimin e tyre e kishin sjellë tregtarët vendas, në kontakte të shpeshta me qytetet evropiane. Ata sollën prej andej edhe mekanizmat kohëmatës, për të cilët ndërtuan kulla të posacme në sheshet e pazareve apo në vende pranë tyre të zgjedhura, që kulla të bëhej elemt mbizotërues i siluetës së qytetit. Në Elbasan si vend për ngritjen e saj u pëlqye kulla e hyrjes së kalasë pranë xhamisë së Fatiut, të cilën Evlija Çelebiu e cilëson shumë të bukur dhe që funksiononte shumë mirë. Në formën e saj të hershme ky sahat qytetar nuk njihet, madje në të njëjtin vend vërtetohet që janë ngritur radhazi tre të tillë, njëri i përkohshëm me strukturë druri dhe i fundit që njohim, sic thuhet në mbishkrim, u ngrit me mirësinë e banorëve të qytetit në vitin 1899. Kulla ngrihet në lartësinë me trek ate funksionale, me planimetri katrore 4,3 m x 4,3 m. Në ballin nga qyteti ndodhet porta e hyrjes, mbi harkun e së cilës është shkruar historiku i ndërtimit të saj. Teksti i mbishkrimit është : “Mbreti i botës Abdylhamiti bujar/në hijen e hirit të tij u ngrit sahati i hijshëm/burrat me sedër të Elbasanit patën mirësinë/dhe ngjallën këtë kohëtregues të bukur dhe zemërledhatues/shumë u përpoq, u kujdesua dhe u interesua Aqif beu/Zoti i dhshtë si shpërblim gjithë të mirat e kësaj bote/kur tingëllon, me zërin e tij njofton për bukuri kohën e saktë/ në mënyrë të përsosur nga të katër anët tregon minutat/meqë zotëron intuitën e vjershëtorit tuaj/o Refit vitin e ndërtimit ttij/ë ndërtuan në fillim të vitit 1315.
Artistikisht Kulla e Orës së Elbasanit është një gjetje origjinale në propocionet dhe në trajtimin dekorativ të strukturave të jashtme.
Namazgjaja
Në fundin e shek. XV, quteti i Elbasanit mori një shtrirje të fherë jashtë mureve të kalasë, duke arritur përgjatë një shekulli përmasat e një qyteti të madh të kohës. Varoshi ndahej në 18 lagje të banuara nga qytetarë të besimit islam e 10 lagje me banorë të krishterë. Në qytet dalloj ndër të tjerë edhe Namazgjaja, një shesh lëndine i rrethuar me 60 selvi të larta. Me drejtimin nga kibla, ajo kishte të theksuar nikenë, mihrabin dhe shkallaren e minberit të realizuar me strukturë guri. Reth e rrotull një bordurë prej guri dhe kangjella druri qarkonte sipërfaqen e namazgjasë në të katër anët.
Kjo N. ishte në përmasa të mëdha dhe mendohet se ajo vinte e para ndaj të gjitha të tjerave të ndërtuara në Shqipëri.
Bazilika e Klosit
Në fshatin Klos të Sulovës në rrugën që kalon pranë kalasë antike të Qafës gjenden rrënojat e një bazilike. B. K. është trenefëshe në arkada mbi pilastra drejtëkëndëshe. Gjatë ekzistencës së saj bazilika ka pësuar trasformime. Mendohet se është ndërtuar në shek. XIII- XIV dhe përbën një dëshmi me rëndësi, si ndërtim në një zonë fshatare.
Bazilika në Tepe
Bazilika në Tepe të Elbasanit ndodhet në ullishtat e qytetit shumë pranë tij, ç’ka tregon se bazilika i takon varrezës së Skampisit. Është e drejtuar nga lindja. Ajo u gjet me mure që ruhen pak mbi tokën U përkiste disa fazave ndërtimore. Faza e parë e ndërtimit paraqet një bazilikë me tri mjedise të formuara nga dy kolona. Muret mbi të cilët mbështetet, janë ndërtuar me gurë dhe breza 3-4 rradhësh tulle. Lartësia e plotë e murit ka qenë 5,5 m. Në fazën e dytë në kishë u bënë një sërë transformimesh, për t’ia përshtatur më mirë përdorimit si kishë varrezash, funksionin që mund të ketë pasur që në fillim. Këto ndryshime lidhen me futjen Brenda saj, në nefin verior, të dy varreve me qemer tullash. Dyshemeja e kishës në këtë kohë ndahet nga rrugët me pllaka shtuf në 4 panele mozaiku, dy nga dy, simetrie kryesisht me motive bimore e gjeometrike.
Me rrënimin nga tërmetet, mundet që në v. 518 kisha, nuk rindërtohet më, sepse Skampis kishte katedralen e Shën Pjetrit, që përmendet në dokumente dhe se në këtë kohë lejohej varrimi Brenda kalave. Nga ky monument ndërtuar brenda kalasë janë gjetur kapitele e kolona dritaresh.
Muzeu historik
Muzeu etnografik në Elbasan, është i vetmi i mbetur pas prishjes dhe tjetërsimit të muzeve të tjera. Ky objekt me vlera arkitektonike dhe historike brenda mureve ka një pasuri të vyer të kulturës popullore të kësaj treve, mes të cilave spikasin punime dhe elementë nga rreth 80 lloj zeje.
Në dhomat e godinës dykatëshe të muzeut, përmes objekteve pasqyrohet mënyra e jetesës së kësaj zone, mobilimet, veshjet, etj. Janë renditur dhomat në mënyrën sesi ato funksiononin duke të dhënë imazhin e një shtëpie të vjetër elbasanase, duke përfshirë gjithçka. Muzeu Etnografik u krijua në vitin 1986 në shtëpinë e Sejdinëve e cila ishte ruajtur si monument tradite edhe pse pronarët e saj ishin cilësuar "armiq të popullit". Jo shumë larg sheshit të Bezistanit në qendër të qytetit kjo shtëpi është restauruar së fundi. Është një ndërtesë karakteristike me çardak, e veçantë në llojin e saj në trevën e Elbasanit, ajo është përcaktuar si simbol i shtëpive elbasanase. Në planin arkitekturor, banesa e ndërtuar në vitin 1870 ngjan me shtëpitë karakteristike të Beratit dhe Shkodrës, por ka shumë elementë që e bëjnë unike.
Kati i parë i banesës, dikur magazinë për prodhimet bujqësore të familjes Sejdini, përbëhet nga tre dhoma dhe një sallon, në të cilat tani paraqiten vlerat e traditës popullore, por edhe dokumente historike me vlerë. Dhoma e punimit të leshit, dhoma e metaleve si dhe dhoma e tabakëve kanë zënë vend në këtë kat, duke i krijuar mundësi vizitorit që të njihet me kulturën dhe traditën vendase. Kati i dytë i muzeut përbëhet nga një korridor i madh, dhoma e punës së vajzave, dhoma e grave, dhoma e burrave dhe dhoma e nuses. Në numrin e madh të zejeve, që pasqyrohen në këtë muze, përmenden punimet e shajakpunuesve, qeleshepunuesve, kazazëve, punimet e opingarëve, e saraçëve, punimet e zilexhinjve, armëtarëve, argjendarëve, çibukçinjve, samarxhinjve, mullinjtë primitivë të vajit, si dhe guri mortor i legjionarit Mark Sabitis, monumenti që vërteton arkeologjikisht vendndodhjen e Skampis. Punonjësit e muzeut etnografik, shprehen se zejtaria në qytetin e Elbasanit nisi të zhvillohej në gjysmën e parë të shekullit të XVII-të.
Gjithçka që ruhet në muze transmeton një mozaik të pasur vlerash, që pasqyrojnë tiparet etnografike të krahinës. Të gjitha këto janë realizuar me copa të kushtueshme, zbukuruar me motive vendase të thurura me gajtane dhe tel argjendi ose ari. Sipas tyre, kostumet e burrave dhe të grave që dalloheshin për bukurinë dhe elegancën çmoheshin shumë nga të huajt. Një dolloman apo xhybe e kategorisë së parë, që përdorej nga aristokracia, e punuar me copë kadife të kuqe të importuar, tregtohej përkundrejt një shumë të madhe. Në gjysmën e dytë të shekullit të XIX në punimin e kostumeve kombëtare përmenden mjeshtërit elbasanas Hasan Dilja, Tahir Kryemadhi etj. Ka ende familje që trashëgojnë zejet e vjetra, por pak prej tyre arrijnë ti realizojnë punimet ashtu siç bënin të parët e tyre. Mosrritja e krimbit të mëndafshit, humbja e tezgjahut apo edhe futja e teknologjisë kanë bërë që gjithçka të jetë tepër të vështirë për tu realizuar.
Zbulimet e fundit
Në Elbasan tashmë janë identifikuar 5 bazilika paleokristiane. Bazilika e pestë është zbuluar jashtë kalasë, në jug të saj. Mozaiku është polikromi i ndarë në panele në të cilat janë realizuar skena biblike. Në panelin tjetër, i cili nuk është zbuluar plotësisht mendohet se është realizuar kopshti i Edenit. Qyteti i Elbasanit është një nga qytetet më të vjetra shqiptare me një qendër historike, siç është kalaja, por dhe me territore përreth që fshehin pasuri të natyrës arkeologjike, që hedhin dritë mbi identitetin e këtij qyteti, kulturën dhe historinë e tij. Qyteti "Skampa", është themeluar nga Romanët gjatë rrugës Egnatia në shekullin e dytë para Krishtit. Vendet në kala duken sikur kanë origjinë nga termet bizantine, impianti urbanistik tepër në rregull.
Monumentet natyrore
Zona e Elbasanit shquhet për potencialin turistik të saj, falë pozitës gjegrafike të favorshme, larmisë së mikroklimës, pasurive të shumta ujore, larmisë së formave të relievit, të shoqëruara me një botë të pasur bimore e shtazore. Për fat turizmi në zonën e Elbasanit ka shumë pika karakteristike tradicionale. Disa prej tyre janë Rrapi i Mansit, Kroi i Kalit, Ulliri i Qejfit, Burimi i Bankes, Gurra e Labinotit, Tuneli i Mirakës etj. Por mbi të gjitha veçohen për turizmin liqenete Dumresë, Llixhat e Elbasanit, Gjinari e Busheku. Si kudo turizmi edhe në zonën e Elbasanit përbën një sektor të rëndësishëm jo vetëm për vlerën ekonomike, por edhe për atë kulturore e historike.
“Ulliri i Qejfit”, tempulli i dashurisë së qytetit
Rrapi i Mansit, Kroi i Kalit, Burimi i Bankës, Gurra e Labinotit, Tuneli i Mirakës, Ulliri i Qejfit… Janë këto disa nga zonat turistike të Elbasanit, qytet në Shqipërinë e Mesme, që të tërheqin jo vetëm për bukuritë që ofrojnë, por edhe për emrat e veçantë, të vendosur në shekuj nga vetë vizitorët. Mes tyre spikat ‘Ulliri i qejfit’, ose ‘Ullini i qejfit’ siç e quajnë në dialekt elbasanllinjtë. Është një vend që ndodhet në majë të kurorës së gjelbër, në hyrje të Elbasanit dhe nga kjo pikë qyteti mund të shihet në pëllëmbë të dorës. Por jo vetëm kaq..
Historia e ‘Ullirit të qejfit’
Janë më shumë se 20000 hektarë ullinj që krijojnë kurorën e gjelbër të qytetit të Elbasanit. Kultivimi i këtij druri është pasion i elbasanllinjve, jo vetëm se ulliri është një pemë që gjelbëron në çdo stinë, por edhe se frutet e tij janë mjaft të ushqyeshme dhe kurative. Në fund të kësaj kurore, ndodhet një pemë ulliri e veçuar nga të tjerat, e rrethuar nga një lëndinë e vogël. Pranë këtij ulliri ndodhet dhe një çezmë, e ndërtuar në vitin 1900 nga kalajasi Pal Shuteriqi. Kjo pemë prej mëse një shekull e gjysmë njihet me emrin ‘Ulliri i qejfit’. Etnologu i njohur elbasanas, Thanas Meksi, thotë se “është quajtuar kështu pasi nga kjo pikë Elbasani shihej në pëllëmbë të dorës dhe panorama që të shfaqej ishte vetëm gjelbërim. Nga ky vend shihej ullishta gjithandej, deri afër Petreshit dhe ajo që të ofrohej ishte vërtetë e mrekullueshme”. Duke vijuar shpjegimin e tij lidhur me këtë emër, etnologu Meksi shtoi se “atje njerëzit shkonin për qejf, për të parë nga lart qytetin e tyre, për t’u freskuar nga ajo çezmë dhe më pas uleshin së bashku, drekonin dhe diskutonin për probleme të ndryshme”. Pikëpjekja e tyre, vijon etnologu Meksi, kishte një emër ‘Ulliri i qejfit’, pasi atje shkonin veç për qejf. Edhe këngëtari i njohur elbasanas, Isuf Myzyri, shkonte shpesh atje me miqtë dhe grupin popullor. Shoqëria e Shuteriqve dhe e Xhufkave të kalasë, frekuentonin këtë pikë turistike çdo fundjavë, ndërsa poetë të ndryshëm, ndër të cilët përmenden Nexhip Ejupi e Milianov Kallupi i kanë kushtuar vargje “Ullirit të qejfit’. ‘Ulliri i qejfit’ vijon etnologu elbasan, është tempulli kryesor ku shprehet dashuria për qytetin. “Kurora e ullirit nënkupton për banorët mirësi, paqe e mbarësi”, shprehet ai. Kryebashkiaku i Elbasanit, Qazim Sejdini, një frekuentues i rregullt i kësaj pike, kujton momente nga fëmijëria e tij. “Shkonim gjithnjë atje lart. Prindërit e mi kishin një dëshirë të madhe të shijonin atë natyrë të qetë e të pastër”, vijon ai. “Kam shëtitur në shumë vende përgjatë këtyre viteve, por ai ulli dhe ajo lëndinë e vogël, mbetet ndër më të bukurit”, shprehet kryebashkiaku Sejdini. Tashmë ‘Ulliri i qejfit’ nuk vizitohet si dikur. “Ky vend kaq i mrekullueshëm ka nevojë për investim. Çezma, e cila ka më shumë se një shekull që është ndërtuar, duhet restauruar”,
Busheku i mbushur me me burime të ftohta ujore
Banorët e Elbasanit e quajnë veten me fat që natyra u ka dhuruar një pasuri natyrore si ajo e Bushekut, një zonë e mbushur me rrepe shekullore dhe me burime të ftohta ujore. Vetëm 9 km larg qytetit të Elbasanit, Busheku, një nga pikat historike e turistike më të veçanta të këtij rajoni, vazhdon të jetë një nga vendet më të preferuara tradicionalisht nga elbasanasit, pavarësisht mungesës së investimeve që më së shumti janë privuar nga problemet e pronësisë. Vendasit të thonë se, së pari duhet të investohet në rehabilitimin e pak kilometrave rrugë, por edhe në ngritjen e godinave akomoduese, të cilat do të rrisnin numrin e turistëve vendas dhe të huaj. Pavarësisht problemeve, përpjeket në këtë drejtim kanë nisur. Një biznesmen elbasanas ka ndërtuar së fundi një kompleks pishine në Bushek, i cili çdo fundjavë tejmbushet nga pushuesit. Vendasit shprehen të bindur se nuk do të jetë e largët dita që pika turistike e Bushekut do të kthehet në një perlë të vërtetë të turizmit shqiptar.
Busheku, probleme me pronësinë
Busheku ndodhet në jug të qytetit të Elbasanit, në luginën e Shkumbinit, në të majtë të rrjedhës së tij, në fshatin Shushicë, të komunës me të njëjtin emër. Është një pikë turistike, me burime të shumta ujore, ku veçohet një burim karstik me prurje 70 litra në sekondë, qe del rrëzë një shkëmbi gjigand. Rruga nga Elbasani deri në segmentin rrugor Kryqëzimi i Cërrikut është rikonstruktuar totalisht me iniciativën e ish-kreut të Bashkisë së Elbasanit, Ardian Turku. Më pas rruga paraqet probleme, për shkak të mungesës së investimeve, por që gjithsesi nuk i pengon banorët e zonës dhe rretheve të tjera që ta kalojnë fundjavën në këtë pikë turistike. Ndërkaq, Busheku 'përjeton' problemet e pronësisë. Në prag të përmbysjes së sistemit komunist, aty filloi të ndërtohej një kompleks gjigand, i cili nuk arriti të përfundonte. Ajo pjesë që u ngrit me shumë mundim jo vetëm që u shkatërrua, por edhe u shoqërua me konflikte pa fund lidhur me pronësinë e tokës. Probleme me pronësinë kanë lindur dhe në disa pika të tjera të zonës së Bushekut, duke penguar kësisoj dhe investimet.
Krasta
Krasta eshte nje nga kodrat me te medha te qytetit me siperfaqe rreth 150 ha. Ndodhet ne lindje te Elbasanit dhe eshte e mbuluar me gjelberim te larte halor (pishe, bredh, dellenje, cetrus). Kodra luan rol mbrojtes ndaj erozionit dhe ne te perplasen ererat e forta te lindjes. Edhe pse nuk renditet ne parqet e qytetit, Krasta ka karakter rekreativ dhe perdoret nga qytetaret si park periferik. Ka nje rruge (kalim jo i shtruar) e cila sherben si itinerar natyror/rekreativ dhe nje rrruge per sherbimet e ushtrise  meqenese ne kete koder ndodhej zona ushtarake dhe tunelet e mbajtjes se armatimit te rende. Gjithashtu ne pjesen veriore te kodres ndodhet dhe depoja e ujit te pijshem qe furnizon qytetin e Elbasanit. Ne pjesen lindore te Krastes ndodhet nje gurore per nxjerrjen e gureve te ndertimit, e cila e ka demtuar si gjelberimin ashtu edhe strukturat shkembore duke shkaktuar rreshqitjen e kesaj pjese dhe duke prishur gjelberimin natyror.
Gjinari
Eshtë një pikë malore në rrrethin e Elbasanit, e cila ndodhet në krahinën e Shpatit. Pika malore gjendet në lartesine e 1.200 metrave mbi nivelin e detit. Zona është e mbuluar me pyjet e pishave dhe halorëve të tjerë. Mbi Gjinar ngrihen shpate të tjera që arrijnë një lartesi prej 1.800 metrash.
Kjo është një zone klimaterike dhe gjithashtu e përshtatshme për ushtrimin e sportit të skive, eksursioneve etj.
Ndoc Nikaj
Ndoc Nikaj (Shkodër, 9 mars 1864 ose 15 qershor 1865 - Burgu i Shkodrës, 16 janar 1951) ka qenë klerik katolik, prozator dhe botues, babai i prozës gege, i quajtur edhe babai i romanit shqip.  Vepra e tij Historia e Shcypniis ch’ me fillesë e deri më kohë kur ra në dorë të turkut mbahet e para sprovë e historiografisë shqiptare në gjuhën shqipe. Bashkëpunoi me "Albania"-n e Faik Konicës, botoi të përkohshmen Koha që më pas ndërroi emrin dhe u bë Bashkimi;  ku përveç publicistikës, botoi 28-30 vëllime veprash origjinale ose të përkthyera me përmbajtje të ndryshme.
Biografia
U lind në Shkodër i treti ndër tetë fëmijët e Gjokës të Shtjefën Jak Nikajt dhe Ages së Gjon Gulit. I ati ishte tabak, zanat që merrej me ngjyrosje penjsh e shajaku malësorësh. I ati kishte marrë pjesë në luftën ruso-turke. Sipas regjistrit të pagëzimit shënohet se Nikaj leu më 9 mars 1864.
Nikaj i vogël mësimet fillestare i kreu te françeskanët, kurse në moshë 13 vjeç hyri te jezuitët në Kolegjin Papnor në Shkodër të cilat i përfundoi më sukses duke u bërë meshtar më 1888, kur edhe shkruen Vakinat e scêites kisc. Pas shugurimit si ndihmës-famullitar, për 2 vjet shërbeu në Shkodër, mandej në famullinë e Shkrelit, Dajçit, Bregut të Bunës, Pentarit, Sheldisë, etj. Në bashkëpunim me abatin e Mirditës Preng Doçin, qe pjesë e nismës së themelimit të Lidhjes së mshehtë më 1892 me qëllim përhapjen e idesë kombëtare. Më 1899 u bë një nga anëtarët themelues të shoqërisë "Bashkimi", të abatit Doçi dhe përdori ndër botimet e veta alfabetin e kësaj shoqërie. Vetë si botues, Nikaj e nisi karierën duke themeluar më 1 janar 1910 gazetën e përjavshme Koha, ndër të parat gazeta politike në Shqipëni. Vitin pasues e ndali botimin e gazetës sepse filloi të merrej me shfrytëzimin e pyjeve. Në ditarin e Dodajt gjendet e shkruar:
Kjo gazetë me katër faqe në shqip botonte artikuj për politikën, çështjet shoqërore, kulturën, letërsinë dhe ekonominë, dhe vazhdoi kështu deri afër vitit 1912. Në pranverën e vitit 1913 Nikaj themeloi një gazetë tjetër, Besa Shqyptare, që dilte dy deri katër herë në javë gjer më 1921. Aty botohej edhe ndonjë artikull gjermanisht e italisht. Pas një periudhe të shkurtër, nga 29 korriku 1915 po kjo gazetë pati emrin Zani i Shkodërs. Përveç punës për nxjerrje gazetash, Nikaj kishte edhe firmën e vet të vogël botuese Shtypshkroja Nikaj, të themeluar më 1909, ku u botuan shumë nga veprat e tij dhe të të tjerëve. Këtu ai shtypi libra këndimi në gjuhën shqipe, revista periodike si Hylli i Dritës dhe dhjetëra vepra të tjera. Ndonëse firma botuese nuk i dilte me fitim financiar, biznesmeni Nikaj dinte si të kompensonte humbjen me fitime në fusha të tjera më të leverdisshme si ato të tregtisë së lëndës së drurit apo të armëve. Pas Luftës së Parë Botërore, pasi kishte dhënë një ndihmë të madhe në themelimin e shumë gazetave shqiptare, Nikaj iu kthye më fort shkrimeve dhe botoi libra shkollorë, libra fetarë për kishat, si dhe ndonjë prozë letrare. Ishte drejtues i dy shtypshkronjave. Më 1921 u arrestua dhe bëri dyzetegjashtë ditë burg në Tiranë, për arsye që nuk dihen. Mbas shpalljes së Pavarësisë dhe të vendosjes së qeverisë shqiptare, Nikaj nuk desh të mirrej me veprimtari politike, prandaj qortonte gjithë klerikët që mirreshin me atë punë.
Pas çlirimit, Nikaj qe pjesë e presidiumit të mbledhjes që themeloi Lidhjen e Shkrimtarëve. Pas një viti u arrestua nga autoritetet e regjimit më 9 shtator, në moshën tetëdhjetedyvjeçare, dhe vdiq në burgun e Shkodrës pesë vjet më vonë, në janar 1951.
Vepra
Sipas Hamdi Bushatit, Nikaj botoi 28 vëllime me përmbajtje të larmishme. Sipas periodizimit të Pipës, bën pjesën ndër autorët klerikë të romanticizmit shkodran të viteve 1881-1924. Në vëllimin Historia e letërsisë shqipe (1959) përshkruhej «më i madhi autor i prozës tregimtare si dhe romanceri më pjellor i letërsisë shqipe para Luftës së Dytë Botërore», duke u mjaftuar me kaq dhe duke i ribotuar pakçka.  Nëpër botimet e tij, qofshin ato artikuj publicistik, përkthime apo vepra autoriale, ka përdorur edhe pseudonimet Nakdomonici, N. Monici, N. N., N. D. N.
Si pararendës i prozës në gjuhën shqipe, qëndron kronologjikisht para prozatorëve si Grameno, Milto S. Gurra, Foqion Postolit, Filip Papajanit, Mid'hat Frashërit, dhe Koliqit.
Prozë
Kur ishte ende xhakon në seminar "qiti në giuhë shqyptare" Vakinat e scêites kisc, të cilën mundi ta botojë në shtypshkronjën e Propagandës Fide në Romë më 1888 me ndihmën e prelatit Pjetër Dodmasej, të cilit edhe ia kishte kushtuar. Vëllim të cilin e ribotoi në Shkodër më 1914 me titullin T'nollmet e kishës: Ç'me kohë t'vjetra e deri m'tashmet. Më 1892 iu botua në Shkodër novela hagjiografike Marzia o ksctenimi n'filles t'vet të cilën e shkroi gjatë kohës që ishte famullitar në Shkrel, sipas titullit, i cilësuar si përkthim i lirë nga italishtja. Më 1902 i mbështetur nga Don Aladro Kastrioti, botoi në Bruksel vëllimet Historija e Shqypnis si dhe,  i nxitur nga konsulli autro-hungarez Ippen, përkthimin nga italishtja Historia e Turkís, që shërbeu si tekst shkollor.  U njoh si romancieri më i hershëm shqiptar por ai u hodh poshtë nga historia komuniste e letërsisë shqipe. I njohur edhe si Nagdo Monici kryesisht prej kontributit publicistik tek “Albania” e Konicës, njihet edhe për romanin historik Shkodra e rrethueme, botuar më 1913.
Nikaj ka lënë shtatë romane të pabotuara.
Përktheu edhe romanin e parë të Hygoit Han Island, por pas 1924 nuk botoi më gjë të shkruar prej tij.
Botues
Më 1 janar 1910 botoi numrin e parë të së përkohshmes "Koha", të cilën në numrin e saj të dytë e botoi me emrin e ndryshuar "Bashkimi" që u botua deri në fund të vitit 1911. Në pranverë të 1913 themeloi një gazetë tjetër, «Besa Shqyptare», që doli dy deri në katër herë në javë, gjer në vitin 1921. Për një periudhë të shkurtër, nga 29 korriku 1915, po kjo gazetë u botua me titullin «Zani i Shkodrës».
Perandori
parapamje|240px|[[Xhingis Han ishte themeluesi dhe perandori i perandorisë më të madhe tokësore në histori, Perandorisë Mongole. Mbretërimi i tij si perandor zgjati nga 1206 deri në 1227 dhe ai konsiderohet të jetë një nga pushtuesit më të mëdhenj të të gjitha kohërave.]] Perandori është një monark, dhe zakonisht sunduesi sovran i një perandorie ose një lloji tjetër të mbretërisë perandorake. Perandorët zakonisht njihen si me një nder dhe gradë më të lartë se mbretërit. Në Evropë, titulli i perandorit është përdorur që nga Mesjeta, i konsideruar në ato kohë i barabartë ose pothuajse i barabartë në dinjitet me atë të Papës për shkak të pozitës së këtij të fundit si kreu i dukshëm i Kishës dhe udhëheqësi shpirtëror i pjesës katolike të Evropës Perëndimore. Perandori i Japonisë është monarku i vetëm që mbretëron sot, titulli i të cilit përkthehet si "perandor".
Hancock County (Mississippi)
Hancock County është një nga  qarqet në shtetin federal Mississippi të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Daktiloskopia
Daktiloskopia nendeg e Kriminalistikes ,kryesisht bazimi i rrethanave te krimit nepermjet shenjave te gishtrinjeve ,njollave te gjakut,fijeve te flokut dhe shum elementeve tjera ku mund te manipulohet ne laburatore me to ,kryesisht perberjet e provave studiohen ne menyre reciproke me teknologjin ligjore te ekspertizes ,po ashtu ,kto shqyrtohen ne menyre ligjore nga ekipi i Specializuar per kontrollimin e vendit te ngjarjes dhe grumbullimin e provave te caktuara..
Michael Jackson
Majkëll Xhozef Xhekson (Michael Joseph Jackson), lindi më 29 gusht 1958, Gary, Indiana - vdiq më 25 qershor 2009, Los Anxhelos, Kaliforni. Ishte muzikant, këngëtar, autor, producent, kompozitor, koreograf, prodhues, kercimtar amerikan,aktor. I pagëzuar si Mbreti i Popit, apo siç kanë dëshirë ta quajnë adhuruesit e kësaj muzike, King of Pop, ai njiihet si një nga artistët më të mëdhenj të të gjitha kohërave. Kontributet e Xheksonit në muzikë, kërcim, modë, e kanë bërë atë një figurë globale në kulturën botërore për më shumë se katër dekada.