cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kv Theranda
Federata e Volejejbollit të Kosovës
Volejbolli në Kosovë u shfaq në vitn 1936 në gjimnazet në: Prishtinë, Prizeren ,Pejë dhe në  shoqëritë e “Sokoleve”. Më 8 tetor të vitit 1948 në Kosovë u themelua Këshilli iniciator për lojrat sportive   (Volejboll,basketboll dhe hendboll) dhe u formuan  disa Seksione për Volejboll –në Prishtinë   “Proleteri” dhe “Poleti” ,në Pejë “Buduqnost”,në Mitrovicë “Trepça”, në Ferizaj “Borac”,në Prizeren “Metohia”,në Gjilan “C.Zvezda” dhe në Gjakovë “Brastvo”. Më 24-28 tetor 1948 në Prishtinë,u organizua Kampionati i parë në Volejboll me 6 (gjashtë)ekipe. Më 20 Mars 1949 u mbajt Kuvendi themelues i këshillit të Volejbollit për Kosovë. Më 31 janar 1951 kanë ekzistue 9 seksione dhe një Klub I Volejbollit në Kosovë. Kampionati i pare më masovik në Kosovë u mbajt në vitin 1956,në të cilin morrën pjesë 22 ekipe. Në çdo dy vite në kuadër të lojrave të Shkollave të mesme të Kosovës organizoheshin edhe garat në Volejboll. Gjatë Historikut, Volejbolli në Kosovë pati batica dhe zbatica e veta. Në vitin 1958 në Prishtinë ka qenë organizue turneu i parë kualifikues për ligen unike të Serbisë, ku edhe ekipi I Prishtinës u kualifikua për  rangun më të lartë në atë kohë në Sërbi. Prej vitit 1960 në Kosovë egzistojnë 2 (dy) liga të  volejbollit për meshkuj. Ekipi i volejbollit Prishtina prej vitit 1958 bënë gara në ligen Unike të Serbisë dhe më pastaj është anëtare e liges së dytë Federative. Në Kampionatin e viteve 196/1967 ,4(katër) ekipe nga Kosova marrin pjesë në ligen e dytë Federative (jugu) të ish  Jugosllavisë. Gjerë më vitin 1990 ekipi KV.Prishtina-Elektroekonomia – 4(Katër) herëmorri pjesë në kualifikime për të hyrë në ligen   e parë të jugosllavisë,dhe gjithnjë për një njiansë të vogël nuk ia arrinte qëllimit. Garat në konkurencën e femrave, për here të parë në formë lige janë organizuar në vitin 1975. Ekipi i volejbollit “Universiteti” nga Prishtina – femrat ishte ekipi i parë që bëhët anëtare e ligës së dytë Federative të ish Jugosllavisë. Kryatar i pare i FVK-ës të sapo themeluar ishte delegati nga Gjakova, z. Honi Hoxha, kurse anëtar tjerë ishin z. Ismajl Hyseni, Shefki Mustafa,Rexhep Zaskoku ( tani të ndjerë)Xhavit Mustafa, Fejzullah Ademi, Xhevdet Buqani,Hajrush Fazliu, etj.
Sukseset
Kampion i Kosovës Fitues i Kupës së Kosovës Pjesmarrës i katër Superkupave Kombëtare Fitues i shumë Turneve
Arben Beli
U
Akropoli (Athinë)
Ndërsa ka të dhëna se kodra ishte e banuar qysh në mijëvjecarin e katërt p.e.s, ishte Perikli u (rreth 495–429 p.e.s) në shekullin e pestë para Krishtit, i cili koordinoi ndërtimin e tanishëm më të rëndësishëm të sitit, duke përfshirë Parthenonin, Propilaja, Erekteionin dhe Tempulli i Athinës Nike. Parthenoni dhe ndërtesat e tjera u dëmtuan rëndë gjatë rrethimit të vitit 1687 nga Venecianët gjatë Luftës së Moresë kur baruti që ruhej në Parthenon u godit nga një top dhe shpërtheu.
Historia
djathtas|parapamje| Akropoli i Athinës siç shihet nga mali Likabetus. Kodra e Nimfave e pyllëzuar është gjysmë e dukshme në të djathtë, dhe Kodra Filopapos në të majtë, menjëherë pas. Monumenti i Filopapos qëndron aty ku në sfondin e largët bregdeti i [[Peloponezi|Peloponezit takon ujërat e Gjirit Saronik . ]]
Ngulimet e hershme
Akropoli ndodhet në një shkëmb të ngritur në majë që ngrihet 150 m    mbi nivelin e detit në qytetin e Athinës, me një sipërfaqe prej rreth 3 ha. Ndërsa artifaktet më të hershme datojnë në epokën e Neolitit të Mesëm, ka patur banesa të dokumentuara në Atikë që nga periudha e hershme e neolitit (mijëvjeçari i 6-të para Krishtit). majtas|parapamje| Luftëtari i veshur me një helmetë prej derri, nga një varr mikenas në Akropolin e Athinës, shekulli 14-13 para Krishtit. Mendohet se një pallat Mikenas ngrihej mbi kodër gjatë fundit të bronzit. Asgjë prej këtij megaroni nuk mbijeton, përveç, me siguri, një kolonë themelore e vetme guri gëlqerore dhe copa të disa shkallëve me gur ranor. Menjëherë pasi u ndërtua pallati, u ndërtua një mur qarkor masiv i Ciklopisë, i gjatë 760 metra, i lartë deri në 10 metra, dhe që varion nga 3,5 deri në 6 metra i trashë. Ky mur do të shërbente si mbrojtja kryesore për akropolin deri në shekullin e 5-të. Muri përbëhej nga dy parapete të ndërtuara me blloqe të mëdha guri dhe të çimentuara me një llaç dheu të quajtur emplekton (Greqisht: ἔμπλεκτον). Muri përdor konvencione tipike mikenase në atë që pasoi konturin natyror të terrenit dhe porta e tij, e cila ishte në drejtim të jugut. Homeri supozohet se i referohet këtij fortifikimi kur ai përmend "Shtëpinë e fortë e Erekteusit " ( Odisea 7.81). Pak para shekullit të 13 para Krishtit, një tërmet shkaktoi një çarje pranë skajit verilindor të Akropolit. Kjo çarje shtrihej rreth 35 metra në një shtrat argjilor të butë në të cilin u gërmua një pus. U ndërtuan shkallë dhe pusi shërbeu si një burim i paçmuar dhe i mbrojtur i ujit të pijshëm gjatë kohës së rrethimit për një pjesë të periudhës Mikeniane.
Akropoli Arkaik
parapamje| Akropoli Primitiv me Pelargicon dhe tempullin e Vjetër të Athinës. parapamje| Ngrehinë e supozuar e tempullit të vjetër të Athinës. E ndërtuar rreth vitit 525 para Krishtit, ajo qëndronte midis Partenonit dhe Erekteumit. Fragmente të skulpturave në faqet e saj gjenden në Muzeun e Akropolit. Pak dihet për pamjen arkitektonike të Akropolit deri në epokën Arkaike. Gjatë shekujve VII-VI p.e.s, vëndi zotërohej nga Kiloni dhe dy herë nga Pesistrati ; secila prej këtyre ishin përpjekje të drejtuara për kapjen e pushtetit politik me grusht shteti. Përveç Hekatompedonit të përmendur më vonë, Pesistrati ndërtoi gjithashtu një portë hyrëse ose Propilaea. Një mur me nëntë porta, Eneapiloni, ishte ndërtuar rreth kodrës së akropolit që përfshinte edhe burimin më të madh të ujit, Klepsidra, në këmbën veriperëndimore.
Një tempull për Athinën Polias, hyjnia mbrojtëse e qytetit, u ngrit midis 570-550 para Krishtit. Kjo ndërtesë gëlqerore Dorike, nga e cila mbijetojnë shumë relike, përmendet si Hekatompedon (Greqisht për "njëqind këmbë"), Ur-Parthenon (gjermanisht për "Parthenon origjinal" ose "Parthenon primitiv"), H-Arkitekturë ose tempull Bluebeard, pas skulpturës pedimental tre-trupësh të gjarprit njeri, mjekrat e të cilit ishin pikturuar me blu të errët. Nëse ky tempull zëvendësoi një të vjetër, apo thjesht një zonë të shenjtë ose altar, nuk dihet. Me sa duket, Hekatompedoni u ndërtua aty ku qëndron Parthenoni. majtas|parapamje| Shkatërrimi i Akropolit nga ushtritë e Kseresi I, gjatë pushtimit të dytë pers të Greqisë, 480-479 para Krishtit Midis 529-520 p.e.s, një tempull i mëhershëm u ndërtua nga Peisistati, Tempulli i Vjetër i Athinës, që zakonisht quhet Arkhaios Neōs (ἀρχαῖος νεώς, "tempulli i lashtë"). Ky tempull i Athinasë Polias u ndërtua mbi themelet e Dörpfeld, midis Erektonit dhe Parthenonit që ende mbahet më këmbë. Arkhaios Neōs u shkatërrua si pjesë e pushtimit Akeemenid të Athinës gjatë pushtimit të Dytë Pers të Greqisë më 480-479 p.e.s; megjithatë, tempulli u rikonstruktuar ndoshta gjatë 454 p.e.s, kur thesari i Lidhjes së Deliosit u transferua në opistodomin e tij. Tempulli mund të jetë djegur gjatë 406/405 p.e.s, pasi Ksenofoni përmend se tempulli i vjetër i Athinës ishte në flakë. Pausania nuk e përmend në veprën Përshkrimi i Greqisë në shekullin II pas Krishtit.
Rreth vitit 500 p.e.s, Hekatompedoni u shëmb për t'i bërë vend një ndërtesë të re madhështore, "Parthenoni i Vjetër " (shpesh i referuar si Pre-Partenoni, "Parthenoni i hershëm"). Për këtë arsye, Athinasit vendosën të ndalojnë ndërtimin e tempullit Olimpion, i cili ishte i mbështetur nga tirani Pisistrati dhe bijtë e tij e në vend të tij, përdori gurët gëlqerorë nga Pireu të destinuar për Olimpionin për të ndërtuar Partenon e Vjetër. Për të akomoduar tempullin e ri, pjesa jugore u pastrua, u nivelua duke vendosur rreth 8,000 blloqe gëlqerorësh dy-tonësh, një themel deri në 11 m i thellë në disa pika dhe pjesa tjetër u mbush me tokë e fiksuar nga muri mbajtës. Sidoqoftë, pas Betejës fitimtare të Maratonës në 490 p.e.s, plani u rishikua dhe në vend të gurit u përdor mermer. Pjesa gëlqerore e ndërtesës quhet Pre-Parthenon I dhe pjesa me mermer si Pre-Parthenon II. Në 485 p.e.s, ndërtimi ngeci për të kursyer burime ndërsa Kseres u bë mbret i Persisë dhe lufta dukej në horizont. Parthenoni i Vjetër ishte akoma në ndërtim e sipër kur Persët pushtuan dhe shkarkuan qytetin në 480 p.e.s. Ndërtesa u dogj dhe u plaçkit, së bashku me tempullin e lashtë dhe praktikisht gjithçka tjetër në shkëmb. Pas krizës Perse, Athinasit përdorën shumë pjesë arkitektonike të tempullit të papërfunduar (kollona, triglife, metope, etj.) në murin mbrojtës në pjesën veriore të Akropolit, ku shërbyen si një "përmendore lufte" e spikatur ku ende mund të shihen edhe sot. Zona e shkatërruar u pastrua nga mbetjet. Statuja, objektet e kultit dhe objekte arkitektonike të papërdorshme u varrosën në mënyrë ceremoniale në disa gropa thellësisht të gërmuara në kodër, duke shërbyer në mënyrë të përshtatshme si një mbushje për pllajën artificiale të krijuar rreth Partenonit klasik. Kjo hapësirë e quajtur " Perserschutt " ishte depozita më e pasur arkeologjike e gërmuar në Akropol nga vitin 1890.
Programi i ndërtimit të Perikliut
majtas|parapamje| Partenoni, siç shihet nga veriu-perëndimi. Pas fitores në Eurimedon gjatë 468 p.e.s, Simoni dhe Themistokliu urdhëruan rindërtimin e mureve jugore dhe veriore të Akropolit. Shumica e tempujve kryesorë, përfshirë Partenonin, u rindërtuan me urdhër të Perikliut gjatë të ashtuquajturës Epoka e Artë e Athinës (460–430 p.e.s). Fidia, një skulptor athinas, Iktinus dhe Kallikrati, dy arkitektë të famshëm, ishin përgjegjës për rindërtimin.
Gjatë vitit 437 p.e.s, Mnesikleu filloi ndërtimin e Propileas, një portë monumentale në skajin perëndimor të Akropolit me kolonat Dorike prej mermerit Pentelik, e ndërtuar pjesërisht mbi propilenë e vjetër të Pesistratit. Kolonada pothuajse përfunduan më 432 p.e.s dhe kishin dy krahë, atë verior të zbukuruar me piktura nga Polignoti. Në të njëjtën kohë, në jug të Propileas, filloi ndërtimi i tempullit të vogël të stilit jonik kushtuar Athinasë Nike me mermer Pentelik. Pas një ndërprerje të shkaktuar nga Lufta e Peloponezit, tempulli u përfundua gjatë kohës së paqes së Nicias, midis 421-409 p.e.s. parapamje| Erekteum Ndërtimi i tempullit elegant të Erektumit në mermer Pentelik (421-406 p.e.s.) ishte në përputhje me një plan kompleks i cili merrte parasysh terrenin jashtëzakonisht të pabarabartë dhe nevojën për të anashkaluar disa faltore në zonë. Hyrja, përballë lindjes, është e veshur me gjashtë kolona Jonike. Në mënyrë të pazakontë, tempulli ka dy hyrje, njëra në cepin veriperëndimor të veshur nga kolonat Jonike, tjetra, në jug-perëndim, e mbështetur nga figura të mëdha femërore ose Kariatida. Pjesa lindore e tempullit i dedikohej Athinasë, ndërsa pjesa perëndimore, i shërbente kultit të mbretit arkaik Poseidon-Erektus dhe strehë e altarëve të Hefestit dhe Vutit, vëllai i Erektusit. Dihet pak për planin origjinal të brendshëm i cili u shkatërrua nga zjarri gjatë shekullit të parë para Krishtit dhe është rindërtuar disa herë.
Në të njëjtën periudhë nisi ndërtimi i faltoreve dhe tempujve duke përfshirë tempujt e Athinasë Polias, Poseidonit, Erektumi, Cecropi, Herse, Pandrosos dhe Aglauros me Portikun e Vashave ose Kariatida. Midis tempullit të Athinës Nike dhe Parthenonit, ndodhej Shenjtërorja e Artemisës (ose Brauroneion), perëndeshë e përfaqësuar si arushë që adhurohej në demën e Brauronit. Sipas Pausanias, një statujë prej druri ose ksoanon dhe një statujë mermeri e perëndeshës Artemisë e bërë nga Praksiteli gjatë shekullit të IV p.e.s gjendeshin në shenjtërore. parapamje| [[Propilaea|Propilea ]] Prapa Propileas, mbizotëronte statuja gjigande bronzi nga Fidia e Athinasë Promakos ("Athena që lufton në vijën e përparme"), e ndërtuar midis 450-448 p.e.s. Baza ishte 1.50 m e lartë, ndërsa lartësia totale e statujës ishte 9 m. Perëndesha mbajte një heshtë, maja e praruar e së cilës reflektonte dhe të shihej nga ekuipazhet në anijet që mblidheshin në Kepin Sounion, si dhe kishte një mburojë gjigande në anën e majtë, zbukuruar me pamje të luftës midis Centaurit dhe Lapitit. Monumente të tjerë që nuk kanë lënë pothuajse asgjë të dukshme për ditët e sotme janë Kalkoteka, Pandroseioni, Shenjtërorja e Pandionit, altari i Athinasë, Shenjtërorja e Zeusit Polieus dhe nga kohërat romake, tempulli rrethor i Augustit dhe Romës.
Periudha helenistike dhe romake
parapamje| Modelim 3-D i Akropolit në 165 pas Krishtit (klikoni për të rrotulluar) Gjatë periudhës helenistike dhe romake, shumë prej ndërtesave ekzistuese në zonën e Akropolit u riparuan, për shkak të dëmtimit nga vjetërsia, dhe herë pas here, të luftës. U ngritën monumente për mbretërit e huaj, veçanërisht ato të dinastisë Atalide të Pergamon Atalos II (përballë qoshes VP të Partenonit), dhe Eumenes II, përpara Propilaias. Më vonë gjatë Perandorisë së hershme Romake këto monumente iu dedikuan përkatësisht Augustit ose Klaudit (e pasigurt) dhe Agripës. Eumenes ishte gjithashtu përgjegjës për ndërtimin e stoas në shpatin jugor, e ngjashme më atë nga Atalos në Agorën më poshtë.
Gjatë periudhës Julio-Klaudiane, Tempulli i Romës dhe Augustit, një ndërtesë e vogël, e rrumbullakët, rreth 23 metra larg Partenonit, do të ishte ndërtimi i fundit i rëndësishëm antik në majën e shkëmbit. Rreth të njëjtës kohë, në shpatin verior, në një shpellë ngjitur me atë kushtuar Panit që nga periudha klasike, u themelua një vend i shenjtë, kushtuar Apollonit. Gjatë vitit 161 pas Krishtit, në shpatin jugor, romaku Herod Atikus ndërtuan amfiteatrin e tij të madh ose Odeonin. U shkatërrua nga Herulianët pushtues një shekull më vonë, por u rindërtua gjatë viteve 1950.
Gjatë shekullit III, nën kërcënimin nga një pushtim prej Herulianëve, u bënë riparime në muret e Akropolit dhe "Porta Beulé " u ndërtua për të kufizuar hyrjen përpara Propileias, duke e kthyer kështu Akropolin për t'u përdorur si kështjellë.
Periudha Bizantine, Latine dhe Osmane
majtas|parapamje| Depërtimi i rrethimit venecian në Akropolin e Athinës gjatë vitit 1687. Gjatë periudhës bizantine, Partenoni u përdor si kishë, kushtuar Virgjëreshës Mari. Gjatë Dukatit Latin të Athinës, Akropoli funksiononte si qendër administrative e qytetit, me Partenonin si katedralen e tij, dhe Propilaia si pjesë e Pallatit Dukal. U shtua një kullë e madhe, " Frankopirgos ", e rrënuar gjatë shekullit të XIX.
Pas pushtimit osman të Greqisë, Partenoni u përdor si seli e garnizonit të ushtrisë turke, dhe Erekteumi u shndërrua në Harem private të Guvernatorit. Ndërtesat e Akropolit pësuan dëme të konsiderueshme gjatë rrethimit të vitit 1687 nga venedikasit në Luftën e Moresë. Partenoni, i cili ishte duke u përdorur si magazinë baruti, u goditën me armë artilerie dhe u dëmtua rëndë. parapamje| Rindërtimi i idealizuar i Akropolit dhe Areios Pagos në Athinë, Leo von Klenze, 1846. Gjatë viteve të mëpasme, Akropoli ishte një vend i zhurmshëm me aktivitetit njerëzor me shumë struktura Bizantine, Franke dhe Osmane. Karakteristika mbizotëruese gjatë periudhës Osmane ishte një xhami brenda Parthenonit, e kompletuar me një minare.
Pas pavarësisë, shumica e tipareve që datojnë nga periudha Bizantine, Franke dhe Osmane u pastruan nga siti në përpjekje për t'a rikthyer monumentin në formën e tij origjinale, të "pastruar" nga të gjitha shtesat e mëvonshme.
Ribera d'Ondara
Ribera d'Ondara është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Segarra, të provincës Lleida, në Katalonia.
Akropoli (Athinë)
Mbetjet arkeologjike
Të gjitha objektet e lashta me vlerë ndodhen në Muzeun e Akropolit, i cili gjendet në shpatin jugor të të njëjtit shkëmb, 280 metra larg Parthenonit.
Ribera d'Ondara
Lidhje të jashtme
Ribera d'Ondara
Akropoli (Athinë)
Projekti i Restaurimit të Akropolit
djathtas|parapamje| Pamje në lindje drejt Akropolit në ndërtim gjatë verës 2014. Projekti filloi gjatë vitit 1975 por që nga viti 2017 ai pothuajse ka ndalur. Qëllimi i restaurimit ishte të kthejë shkatërrimin gjatë shekujve, ndotjes, dëmet si pasojë e përdorimit ushtarak dhe restaurimet e gabuara të së kaluarës. Projekti përfshiu grumbullimin dhe identifikimin e të gjitha fragmenteve prej guri, madje edhe copave më të vogla, nga Akropoli dhe shpatet e tij dhe u bë përpjekja për të rivendosur sa më shumë që të ishte e mundur duke përdorur materialin origjinal ( anastilosis ), e hera herës me pjesë të rindërtuara me mermer të nga mali Pentelikus. I gjithë restaurimi është bërë duke përdorur shufra titani dhe është projektuar të jetë plotësisht i kthyeshëm, në rast se ekspertët e ardhshëm vendosin të ndryshojnë gjërat. U përdorën një kombinim i teknologjisë moderne të përparuar, hulumtim i gjerë dhe rigjenerim të teknikave antike.
Kolonat e Parthenonit, të shkatërruara kryesisht nga bombardimet veneciane gjatë shekullit XVII, ishin rivendosur më herët, por shumica në vëndin e gabur e vetëm tani u bë i mundur korrigjimi. Çatia dhe dyshemeja e Propilaeas ishin restauruar pjesërisht, me pjesë të çatisë të bëra prej mermeri të ri dhe zbukuruar me me dekorime blu dhe prej ari, si në origjinal. Restaurimi i tempullit të Athinës Nike u përfundua në vitin 2010.
Janë restauruar gjithsej 2,675 tonë grupime arkitekturore, me 686 gurë të grumbulluar nga fragmente origjinale, 905 të arnuar me mermer të ri dhe 186 pjesë të bëra tërësisht nga mermer të ri. Janë përdorur gjithsej 530 metra kub mermer të ri Pentelic.
Montselgues
Montselgues është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Montselgues ka një popullsi prej 93 banorë dhe sipërfaqe 35.87 km², me një dendësi prej 3 banor/km².
Akropoli (Athinë)
Rëndësia kulturore
Brenda traditës së mëvonshme të Qytetërimit Perëndimor dhe ringjalljes klasike, Akropoli, që të paktën nga mesi i shekullit të XVII e tutje, është quajtur shpesh si një simbol kryesor i trashëgimisë Greke dhe i lavdisë së Greqisë Klasike.
Squalius illyricus
Squalius illyricus është një specie peshqish me rreze rreze në familjen Cyprinidae. Ai banon në ujërat karstike të Shqipërisë, Bosnjë-Hercegovinës dhe Kroacisë. Habitatet e tij natyrore janë lumenjtë dhe zonat e depozitimit të ujit. Kërcënohet nga humbja e habitatit.
Burica
Buricë është një vendbanim në komunën e Besianës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Burim.
Zelegozhdi
Zelegozhd (greqisht: Πεντάβρυσο/Pentávriso) është fshat në qarkun i Kosturit, Greqi. Përpara vitit 1928, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Ζελιγκόσδη/Zeligkósdi.
Dommiers
Dommiers është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Dommiers ka një popullsi prej 290 banorë dhe sipërfaqe 7.24 km², me një dendësi prej 40 banor/km².
Organizata për Bashkëpunim dhe Zhvillim Ekonomik
Organizata për Bashkëpunim dhe Zhvillim Ekonomik (Organisation for Economic Co-operation and Development, OECD) ishte pasardhëse apo trashëguese e Organizatës për Bashkëpunim Ekonomik Evropian (OECC) e cila ishte themeluar në vitin 1948 me seli në Paris, ku 18 vende evropiane ishin anëtarë të kësaj organizate.
Roli i OSCC
Roli kryesor i OECC-së ishte zhvillimi i bashëpunimit ekonomik ndërmjet vendeve anëtarë duke realizuar planin Marshall i cili kishte ardhë si ndihmë nga amerikanët në Evropën e pas Luftës së Dytë Botërore në mënyrë që të rindërtohet dhe të stabilizohet ekonomia e shkatërruar. Pas përfundimit të këtij misioni, detyrë tjetër e OECC-së ishte edhe liberalizimi i tregtisë evropiane duke eleminuar gradualisht barrierat doganore si dhe  multilateralizmi i pagesave evopiane.
Themelimi i OECD
Si pasardhëse e OECC-së, OECD-ja u themelua në vitin 1960, e cila sot ka 24 anëtar, ku 18 anëtar janë të OECC duke përfshirë edhe
Arsyet e themelimit te OECD
Dy arsyet kryesore për themelimin e OECD ishin:
Kanako Ito
Kanako Ito (伊藤 香菜子) është një futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 13 ndeshje dhe ka shënuar 3 gola.
Chanéac
Chanéac është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Chanéac ka një popullsi prej 264 banorë dhe sipërfaqe 15.73 km², me një dendësi prej 17 banor/km².
Kopshtet Mogule
Kopshtet Mogule janë një grup kopshtesh të ndërtuar nga Perandoria Mogule në stilin arkitekturor persian. Ky stil ishte i ndikuar shumë nga kopshtet persiane, veçanërisht nga struktura e çarbagut. Përdorimi domethënës i planimetrive drejtvizore janë bërë brenda rrethimeve me mure. Disa nga veçoritë tipike përfshijnë pellgjet, krojet dhe kanalet brenda kopështeve.
Historia
Themeluesi i Perandorisë Mogule, Baburi, e përshkruan tipin e tij të parapëlqyer të kopshtit si një charbagh. Ata përdorin termin bāgh, baug, bageecha ose bagicha për kopësht. Kjo fjalë zhvilloi një kuptim të ri në Indi, siç e shpjegon Baburi; India nuk kishte rrjedha të shpejta rrëkesh të kërkuara për çarbagun e Azisë Qendrore. Kopshti i Agras, tani i njohur si Ram Bagh, mendohet se ka qenë çarbagu i parë. India, Bangladeshi dhe Pakistani kanë një numër kopshtesh Mogule që dallojnë nga pararendësit e tyre të Azisë Qendrore përkundrejt gjeometrisë tepër të disiplinuar. Referime të hershme tekstuale rreth kopshteve Mogule gjenden në kujtimet dhe biografitë e perandorëve Mogulë, duke përfshirë ato të Baburit, Humayunit dhe Akbarit. Referime të mëvonshme gjenden nga "The accounts of India" të shkruara nga udhëtarë të ndryshëm evropianë (Bernier për shembull). Studimi i parë serioz historik i kopshteve Mogule u shkrua nga Constance Villiers-Stuart, me titullin Gardens of the Great Mughals (1913). Burri i saj ishte një kolonel në Ushtrinë Britanike në Indi. Kjo i dha asaj një rrjet të mirë kontaktesh dhe një mundësi për të udhëtuar. Gjatë qëndrimit të tyre në Kopshtet e Pinjores, Villiers-Stuart pati gjithashtu mundësinë të mirëmbante drejtpërdrejtë një kopësht të rëndësishëm Mogul. Libri i saj i referohej dizajnit të një kopshti të planifikuar në Government House në New Delhi (tani i njohur si Rashtrapati Bhavani). Ajo u konsultua nga Edwin Lutyens dhe kjo mund të ketë ndikuar zgjedhjen e saj të stilit Mogul për këtë projekt. Studime të fundit mbi historinë e kopshteve Mogule janë zhvilluar nën drejtimin e mbarë të Dumbarton Oaks (duke përfshirë Mughal Gardens: Sources, Places, Representations, and Prospects të redaktuar nga L. Wescoat Jr. Dhe Joachim Wolschke-Bulmahn) dhe Smithsonian Institution. Disa shembuj kopshtesh Mogule janë Kopshtet Shalimar në Lahore, Fortesa e Lalbaghut në Dhaka dhe Shalimar Baghu në Srinagar.
Nga fillimi i Perandorisë Mogule, ndërtimi i kopshteve ishte një kalim kohe i dashur për perandorët. Baburi, mbreti i parë pushtues Mogul, kishte kopshte të ndëddrtuar në Lahore dhe Dholpur. Humayuni, djali i tij, nuk duket se kishte shumë kohë për ndërtimin—ai ishte i zënë duke pretenduar dhe duke rritur mbretërinë—por ai është i njohur se ka shpenzuar një pjesë të madhe të kohës në kopshtet e babait të tij. Akbari ndërtoi mjaft kopshte fillimisht në Delhi, pastaj në Agra, kryeqyteti i ri i Akbarit. Këto prireshin të ishin kopshte pranë lumenjve në vend se kopshte të fortesave që kishin ndërtuar pararendësit e tyre. Duke i ndërtuar përballë lumenjve në vend se kopshte fortesash ndikuan në mënyrë të konsiderueshme arkitekturën kopështare të mëvonshme Mogule. Pasardhësi i Akbarit, Jahangiri, nuk ndërtoi aq shumë, por ai ndihmoi të krijoheshin kopshtet e famshme Shalimar dhe ishte i njohur pr dashurinë e tij të madhe për lulet. Në fakt, udhëtimet e tij në Kashmir besohet se kanë filluar një modë për dizajnet natyrore dhe të mbushur me lule. Djali i Jahangirit, Shah Jahani, shënoi kulmin e arkitekturës kopështare Mogule dhe dizajnit floreal. Ai është i famshëm për ndërtimin e Taxh Mahalit, një monument mortor parajsor në kujtim të gruas së tij të parapëlqyer, Mumtaz Mahalit. Ai është gjithatu krijuesi i Fortesës së Kuqe në Delhi që përmban Mahtab Baghun, një kopësht nate që u mbush me xhazmina që lulëzonin natën dhe lule të tjera. Pavjonet brenda janë të veshura me mermer të bardhë për të ndriçuar në dritën e hënës. Kjo dhe mermeri i Taxh Mahalit janë të zbukuruar me gurë gjysëm të çmuar që paraqesin motive natyrore floreale, ku më të rëndësishmet janë tulipanët, që Shah Jahani adoptoi si një simbol personal.
Dizajni dhe simbolizmi
Dizajni i kopshteve Mogule rrjedh më së pari nga kopshtet mesjetare islamike, megjithëse ka ndikime nomade që vijnë nga paraardhësit turko-mongolë të Mogulëve. Julie Scott Meisami e përshkruan kopshtin mesjetar islamik si “një hortus conclusus, i rrethuar me mure dhe i mborjtur nga bota e jashtme; brenda, dizajni i tij ishte në mënyrë të përpiktë formal dhe hapësira e tij e brendshme ishte e mbushur me ato elemente që njeriu gjente më të pëlqyeshme në natyrë. Veçoritë e tij thelbësore përfshinin ujin e rrjedhshëm (ndoshta elementi më i rëndësishëm) dhe një pellg për të pasqyruar bukurinë e qiellit dhe kopshtit; pemë të llojeve të ndryshme, disa për të mundësuar thjeshtë hije, ndërsa të tjerat për të prodhuar fruta; lule me ngjyra dhe aroma të ëmbla; bar, zakonisht që rritej vetë nën pemë; zogj për të mbushur kopshtin me këngë; i gjithi i freskuar nga një fllad i këndshëm. Kopshti mund të përfshijë një kodër të ngritur në qendër, reminishencë e malit në qendër të universit në përshkrimet kozmologjike dhe shpesh të kurorëzuar nga një pavjon ose pallat”. Elementet turko-mongole të kopshteve Mogule janë më së pari të lidhura me përfshirjen e tendave dhe tapeteve që pasqyrojnë rrënjët nëmade. Tendat tregonin statusin në këto shoqëri, kështu që pasuria dhe pushteti ishin të paraqitura nëpërmjet pasurisë së realizimit ashtu si dhe nga madhësia dhe numri. Mogulët ishin të obsesionuar me simbolikën dhe e përfshinë atë në kopshtet e tyre në shumë mënyra. Referimet Kuranore standarde për parajsën ishin për arkitekturën, planimetrinë dhe në zgjedhjen e jetës bimore; por referencat më shekullore, duke përfshirë domethëniet numerologjike dhe zodiakale të lidhura me historinë e familjes ose domethënie të tjera kulturore, ishin shpesh të drejtë vendosura. Numrat tetë dhe nëntë konsideroheshin fatmbarë nga mogulët dhe mund të gjenden në numrin e tarracave ose arkitekturën kopshtare si pishinat tetëkëndore.
Neil Patrick Harris
Neil Patrick Harris (lindur më 15 qershor 1973) është një aktor, komedian, regjisor, filantrop, magjistar dhe këngëtar amerikan. Ai është i njohur kryesisht për rolet e tij në komedi në televizion dhe rolet e tij dramatike dhe muzikore në skenë. Në televizion, ai është i njohur për interpretimin e personazhit titullar në Doogie Howser, MD (1989–1993), Barney Stinson në How I Met Your Mother (2005–2014, për të cilën ai ishte nominuar në katër Emmy Awards), dhe Count Olaf në A Series of Unfortunate Events (2017–2019).
Harris është i njohur gjithashtu për rolin e tij si personazhi i titullit në muziklin e Joss Whedon, Dr. Horrible's Sing-Along Blog (2008) dhe një version fiktiv të vetvetes në serinë e filmit Harold & Kumar (2004–2011). Filmat e tjerë të tij përfshijnë Starship Troopers (1997), Beastly (2011), The Smurfs (2011), The Smurfs 2 (2013), A Million Ways to Die in the West (2014), dhe Gone Girl (2014). Në vitin 2014, ai luajti në rolin e titullit në Hedwig dhe Angry Inch në Broadway, për të cilin e fitoi Çmimin Tony 2014 për Aktorin kryesor më të mirë në një mjuzikël.
Harris ka pritur Çmimet Tony më 2009, 2011, 2012 dhe 2013, për të cilat fitoi katër klasë speciale Emmy Awards. Ai gjithashtu priti Çmimet Primetime Emmy në vitin 2009 dhe 2013, dhe priti Academy Awards më 2015, duke e bërë atë njeriun e parë haptazi homoseksual që priti Academy Awards.
Harris u emërua një nga 100 njerëzit më me ndikim të revistës Time në vitin 2010. Ai është i martuar me David Burtka. Në vitin 2010, ata patën binjakë me anë të surrogacisë.
Jeta e hershme
Harris lindi në Albuquerque, New Mexico dhe u rrit në Ruidoso, New Mexico, me vëllain e tij më të madh dhe prindërit e tyre, Sheila Gail (née Scott; lindi 1946) dhe Ronald Gene Harris (lindur më 1946). Prindërit e tij ishin avokatë dhe gjithashtu drejtonin një restorant. Ai ndoqi shkollën e mesme La Cueva në Albuquerque, duke u diplomuar me nderime të larta më 1991.
Film
djathtas|parapamje| Harris në Con Comic 2008 në [[San Diego, California ]] Harris filloi karrierën e tij si aktor për fëmijë dhe u zbulua nga dramaturgu Mark Medoff në një kamp dramash në Las Cruces, New Mexico. Medoff më vonë e hodhi atë në filmin dramatik të vitit 1988 Clara's Heart, duke interpretuar Whoopi Goldberg dhe duke u bazuar në romanin me të njëjtin emër nga Joseph Olshan. Clara's Heart i fitoi Harris një nominim për Çmimin Golden Globe. Në të njëjtin vit, ai luajti në Purple People Eater, një fantazi e fëmijëve.
Më 22 shkurt 2015, Harris mbajti 87-të çmimet e Akademisë; ishte hera e tij e parë që organizoi ceremoninë dhe hera e parë që një burrë homoseksual i hapur priti çmimet Academy.
Në tetor 2019 u njoftua që Harris do të luante në pjesën e katërt të serisë The Matrix.
Televizion
majtas|parapamje| Neil Patrick Harris në Time 100 Gala në vitin 2010 Nga 2005 deri më 2014, Harris luajti Barney Stinson, serial, në sitcom ansambël CBS How I Met Your Mother. Roli i fitoi atij nominimet Emmy çdo vit nga 2007 deri më 2010.
Magji
parapamje| Harris kryen një mashtrim kartoni më 2019 Harris është një adhurues i magjisë, si personazhi i tij në How I Met Your Mother. Karakteri i tij në American Horror Story: Freak Show ishte gjithashtu një magjistar. Karakteri i Harris ' Glee performoi gjithashtu magji. Ai më parë shërbeu si President i Bordit të Drejtorëve të Kalasë Magjike të Hollivudit. Harris fitoi Çmimin Magic Louis në Tannen më 2006 dhe priti Çmimet Botërore Magjike të 2008 më 11 tetor 2008. Për më tepër, Harris dhe partneri David Burtka ishin mysafirë nderi për një episod të Top Chef Masters që u zhvillua në Kalanë Magjike.
Integrim
Integrim është akti i të bashkuarit të komponentëve të vegjël në një sistem të vetëm, i cili funksionon si një i tërë. Në një kontekst të tillë, integrimi i referohet rezultatit përfundimtar të një procesi që synon të bashkojë nënsisteme të ndryshme, në mënyrë që të dhënat e përfshira të secilit prej tyre të jenë pjesë e sistemit gjithpërfshirës të së tërës.
Tipet kryesore të integrimit mund të përmendim:
1. Integrimi rajonal
Integrimi rajonal është procesi gjatë të cilit vendet fqinje arrijnë në një marrëveshje bashkëpunimi rajonal, të rregulluar dhe të kontrolluar nga marrëveshje ligjore e institucione të përbashkëta. Në procesin e integrimit rajonal, shtetet bien dakort të bashkëpunojnë për të nënshkruar dhe realizuar marrëveshje bashkëpunimi në fusha të ndryshme, si: ekonomi, arsim, kulturë, teknologji, mbrojtjen e mjedisit etj. me synim e përgjithshëm ruajtjen e paqes dhe stabilitetit në rajon. Zakonisht, integrimi rajonal fillon me integrimin ekonomik e më pas përfshin dhe integrimin politik. Rast i tillë është krijimi i Bashkimit Europian.
Me pak fjalë, integrimi rajonal është bashkimi i shteteve individuale brenda një rajoni në një tërësi më të madhe. Shkalla e integrimit varet nga vullneti dhe angazhimi i shteteve të pavarura sovrane për të ndarë sovranitetin e tyre.
2.Integrimi ekonomik
Integrimi ekonomik është unifikimi i politikave ekonomike midis shteteve të ndryshme, të ndalimit të pjesshëm ose të plotë të kufizimeve doganore në tregti, që mundësojnë lëvizjen e lirë dhe të shpejtë të mallrave. Këto kufizime mund të jenë tarifat (taksat e vendosura mbi importet në një vend), kuotat (një kufi në sasinë e një produkti që mund të importohet) dhe kufizimet kufitare. Një shembull i tillë është Marrëveshja e Tregtisë së Lirë e Amerikës së Veriut (NAFTA), në të cilën përfshihet SHBA, Kanadaja, Meksika, e cila redukton barrierat tregtare midis këtyre vendeve. Një hap i mëtejshëm në procesin e integrimit ekonomik mund të jetë përdorimi i një monedhe të përbashkët, politika monetare të përbashkëta, ekzistenca e një banke të përbashkët etj. Shembull i një integrimi të tillë është Bashkimi Europian, që në të gjitha shtetet që janë pjesë e saj përdoret euro si monedhë e përbashkët e tyre.
3. Integrimi politik
Integrimi politik është procesi gjatë të cilit vende të ndryshme, ndërkohë që ekonomitë e tyre bashkëpunuese integrohen plotësisht në një treg të vetëm, hartojnë politika të përbashkëta në fushën sociale (arsim, shëndetësi, mjedis etj.) dhe krijojnë dhe institucione të përbashkëta politike.
5. Integrimi teknologjik
Integrimi teknologjik, në kontekstin e teknologjisë së informacionit, kërkon që kompanitë të ndërtojnë një strukturë të personalizuar aplikacionesh për të kombinuar hardueret, softueret dhe komunikimet e tjera të reja ose ekzistuese.
References:
[1] Haas, Ernst B. (1971) ‘The Study of Regional Integration: Reflections on the Joy and Anguish of Pretheorizing’, pp. 3-44 in Leon N. Lindberg and Stuart A. Scheingold (eds.), Regional Integration: Theory and Research. Cambridge, MA: Harvard University Press.
[2] Richard A., Victor N., (1997). "Rethinking Assimilation Theory for a Neë Era of Immigration". International Migration Revieë. 31, 4 (4): 826–874 . doi:10.1177/019791839703100403. PMID 12293207. S2CID 41839076.
[4] ''Sayedy, Sayed (May 11, 2021). "what role does intercultural communication play in migration?" [welche Rolle spielt interkulturelle Kommunikation in der Migration?]. sayedy.com. Munich, Germany. Retrieved October 29, 2021.''
Reformat e Ataturkut
Reformat e Ataturkut (turqisht: Atatürk İnkılâpları) ishin një seri ndryshimesh politike, ligjore, fetare, kulturore, sociale dhe ekonomike, të dizajnuara për të kthyer Republikën e re të Turqisë në një shtet-komb laik, modern, të zbatuara nën udhëheqjen e Mustafa Kemal Atatürk në përputhje me ideologjinë qemaliste. Partia e tij politike, Partia Republikane Popullore (CHP) e drejtonte Turqinë si një shtet njëpartiak, i zbatoi këto reforma duke filluar nga viti 1923. Me vdekjen e Ataturkut, pasardhësi i tij Ismet Inony, vazhdoi sundimin njëpartiak dhe reformat e stilit kemalist derisa CHP humbi kundër Partisë Demokratike në zgjedhjet e dyta, vërtet shumëpartiake të Turqisë në vitin 1950. parapamje|380x380px|Harta e Turqisë në vitin 1927 e cila u publikua para reformës së alfabetit
Në qendër të reformave ishte besimi se shoqëria turke duhej të "perëndimorezohej" (modernizimi i arritur duke adoptuar kulturën perëndimore në fusha të tilla si politika (reformat politike), ekonomia (reformat ekonomike), stili i jetesës (reformat sociale), ligji (reformat ligjore), alfabeti (reformat arsimore) etj.) si politikisht ashtu edhe kulturalisht për të përparuar. Reformat përfshinin një sërë ndryshimesh themelore institucionale që i dhanë fund shumë traditave dhe ndoqën një program të planifikuar me kujdes për të zbërthyer sistemin kompleks që ishte zhvilluar gjatë shekujve të mëparshëm.
Reformat filluan me modernizimin e kushtetutës, duke përfshirë miratimin e Kushtetutës së re të vitit 1924 për të zëvendësuar Kushtetutën e vitit 1921 dhe përshtatjen e ligjeve dhe jurisprudencës evropiane me nevojat e republikës së re. Kjo u pasua nga një laicizëm dhe modernizim i plotë i administratës, me fokus të veçantë në sistemin arsimor.
Elementet e sistemit politik të vizionuar nga Reformat e Ataturkut u zhvilluan në faza, por deri në vitin 1935, kur pjesa e fundit e reformave të Ataturkut hoqi referimin për Islamin në Kushtetutë; Turqia u bë një republikë laike dhe demokratike, republikë që e merr sovranitetin e saj nga populli. Sovraniteti turk i takon kombit turk, i cili delegon vullnetin e tij në një parlament njëdhomësh të zgjedhur (pozicioni në 1935), Asambleja e Madhe Kombëtare Turke. Preambula thirret gjithashtu në parimet e nacionalizmit, të përcaktuara si "mirëqenia materiale dhe shpirtërore e Republikës" (pozicioni në 1935). Natyra bazë e republikës është laïcité, barazia sociale, barazia para ligjit, dhe pandashmëria e republikës dhe e kombit turk." Kështu, ajo synon të themelojë një shtet-komb unitar (pozicioni më 1935) me ndarje të pushteteve bazuar në parimet e demokracisë laike.
Historikisht, reformat e Ataturkut pasojnë periudhën e Tanzimatit ("riorganizimit") të Perandorisë Osmane, që filloi në vitin 1839 dhe përfundoi me Epokën e Parë Kushtetuese në vitin 1876, regjimi autoritar i Abdyl Hamiti II nga 1878-1908 që futi reforma të mëdha në arsim dhe burokracia, si dhe përvoja e Perandorisë Osmane në pluralizmin e zgjatur politik dhe sundimin e ligjit nga xhonturqit gjatë Epokën e Dytë Kushtetuese nga viti 1908 deri më 1913, dhe përpjekjet e ndryshme për të laicizuar modernizimin e perandorisë në shtet një partiak të Komitetit të Bashkimit dhe Përparimit nga 1913–1918.
Bashkimi kombëtar
Qëllimi i reformave të Ataturkut ishte ruajtja e pavarësisë së Turqisë nga sundimi i drejtpërdrejtë i forcave të jashtme (vendet perëndimore). Procesi nuk ishte utopik (në kuptimin që nuk është ideja e një lideri se si duhet të jetë një shoqëri e përsosur, por është një forcë bashkuese e një kombi), në atë që Ataturku bashkoi shumicën myslimane turke nga 1919 deri në 1922 në Luftën për Pavarësi Turke dhe dëbimi i forcave të huaja që pushtuan atë që Lëvizja Kombëtare Turke e konsideronte si atdheun turk. Ai shpirt luftarak u bë forca bashkuese që krijoi identitetin e një shteti të ri dhe në vitin 1923 u nënshkrua Traktati i Lozanës, duke i dhënë fund Perandorisë Osmane dhe duke njohur ndërkombëtarisht Republikën e sapothemeluar të Turqisë. Nga viti 1923 deri në vitin 1938, u krijuan një sërë reformash radikale politike dhe sociale. Ata transformuan Turqinë dhe futën në një epokë të re modernizimi, duke përfshirë barazinë civile dhe politike për minoritetet sektare dhe gratë.
Reformimi i Islamit
Perandoria Osmane ishte një shtet islamik në të cilin kreu i shtetit, sulltani, mbante edhe postin e kalifit. Sistemi shoqëror ishte i organizuar rreth strukturës së miletit. Struktura e miletit lejoi një shkallë të madhe vazhdimësie fetare, kulturore dhe etnike në të gjithë shoqërinë, por në të njëjtën kohë lejoi që ideologjia fetare të përfshihej në sistemin administrativ, ekonomik dhe politik. Dikush mund ta përkufizojë këtë mënyrë jetese si islamizëm: "besimi se Islami duhet të udhëheqë jetën shoqërore dhe politike si dhe jetën personale".
Ishin dy seksione të grupit elitar në krye të diskutimeve për të ardhmen. Këta ishin “reformistët islamikë” dhe “perëndimorët”. Shumë qëllime bazë ishin të përbashkëta për të dy grupet. Disa intelektualë laikë, madje edhe disa mendimtarë myslimanë të prirur për reforma, pranuan pikëpamjen se përparimi shoqëror në Evropë kishte ndjekur reformimin protestant, siç shprehet në Histoire de la civilisation en Europe (1828) të François Guizot. Mendimtarët myslimanë të prirur për reforma arritën në përfundimin nga përvoja luterane se reforma e Islamit ishte e domosdoshme. Abdullah Xhevdet, İsmail Fenni Ertuğrul dhe Kılıçzâde İsmail Hakkı (İsmail Hakkı Kılıçoğlu), të cilët ishin mendimtarë perëndimorë, e morën frymëzimin e tyre më tepër nga margjinalizimi i mëvonshëm i fesë në shoqëritë evropiane. Për ta, një fe e reformuar kishte vetëm një rol të përkohshëm për të luajtur si instrument për modernizimin e shoqërisë, pas së cilës ajo do të lihej mënjanë (nga jeta publike dhe do të kufizohej në jetën personale). Sulmi i gjithanshëm ndaj Islamit në një shoqëri kryesisht myslimane ishte i pamend. Një version i rikonfiguruar i Islamit mund të zgjidhet për të shërbyer si një mjet për përparim dhe ndriçim. Arritja e Ataturkut ishte përforcimi i bazës së përbashkët dhe vendosja e vendit në një rrugë të shpejtë reformash.
Krijimi i një Islami modern të reformuar ishte qëllimi kryesor i Republikës së re Turke. Këto reforma synonin gjithashtu uljen e ndikimit të kulturës arabe dhe islame në shoqërinë turke, për kulturën evropiane. Si rezultat i kësaj reforme u ul edhe regjistrimi i studentëve në Fakultetin e Teologjisë në Universitetin e Stambollit.
Behajdin Allaqi
Behajdin Allaqi (ka lindur më 7 prill 1963 në Prizren - i zhdukur nga 11 Qeshori i vitit 1998) ishte veprimtar dhe intelektual Shqiptar i çështjes kombëtare gjatë viteve të 80-dhjeta dhe 90-dhjeta, dhe i cili së bashku me Fadil Vatën, Afrim Zhitinë ishin udhëheqësit e lëvizjes ilegale për çlirim që njihej me emrin Lëvizja për Republikën e Kosovës Behajdin Allaqi ka qenë edhe pjestar i UÇK-së ku dhe morri pjesë në Luftën e Kosovës ku dhe zhduket në mënyrë shumë misterioze
Më 17 shkurt 2015 figura e Behajdin Allaqit dekorohet me urdhërin Hero i Kosovës nga presidentja Atifete Jahjaga
Biografi e shkurtër
Behajdini lindi në Prizren në një familje të shquar me tradita atdhetare, shkollën fillore dhe atë të mesmen e kreu në vendin e tij të lindjes, si djalosh i ri në shkollën e mesme revoltohet gjithnjë e më shumë nga padrejtësit e regjimit serb që po i bëheshin popullatës shqipëtare gjatë vitve 80', gjendja e vështirë e shqiptarëve të Kosovë e shtyn që në vitin 1981 të merr pjesë në demostrata dule shkruar parrulla Kosova Republike në qytet dhe në fshatërat e Prizrenit, për këtë veprim arrestohet nga angjentet e UDB-s por në mungesë të provave lihet i lirë nën vëzhgim.
Po në vitin 1981 Behajdini regjistron Fakultetin Filizofik - Dega për Filozofi në Universitetin e Prishtinës të cilat i përfundon me sukses në vitin 1986 me nota të larta. Pas studimeve Behajdini lidhet me lëvizjen ilegale për çlirimin e Kosovës, ai takohet me shumë personazhe të njohura si Fazli Veliu i cili ishte edhe udhëheqës i LPK-s në Zvicër në atë kohë.
Në vitin 1986 Behajdin Allaqi punësohet si profesor i sociologjisë në Gjimnazin e Prizrenit ku së bashku me profesor Xhemajli Berishën angazhohet në veprimtari në lëvizjen për çlirimin e Kosovës dhe pikërisht në këtë kohë ai takohet me studentin dhe veprimtarin e shquar Fadi Vatën qe ishte edhe një nga udhëqesit e LPRK-s në Kosovë dhe Behajdini kyçet në kryesinë e LPRK-s dhe caktohet kryetar i kësaj lëvizje në Prizren dhe pas një konference të LPRK-s ai njoftohet edhe me Afrim Zhitinë, një nga anëtarët më të hershëm të lëvizjes ilegale i cili më pas ra dëshmor heroikisht se bashku me shokun e tij Fahri Fazliun në vitin 1989 ne Prishtinë
Pas vrasjes së Afrim Zhitisë dhe vdekjes në burg të Fadi Vatës e gjithë barra drejtuese LPRK-së bie në supet e profesor Allaqit i cili me ndihmën e shumë njerëzve këtë lëvizje e fuqizon në tërë Kosovën.
Gjatë viteve 1992-1994 ai lidhet edhe me kolosin e çështjes politike Shqiptare Ukshin Hotin ku kishte përkrahur disa ide të Ukshinit të cilat ishin të përbashkëta, Behajdin Allaqi në vitin 1991 kishte theskuar që LPRK të jetë organizate politiko-ushtarak e cila duhet të organizohet si forcë e armatosur.
Në vitin 1993 Behajdin ishte dënuar me 2 vite burg për shkak të bindjeve politike dhe pas lirmit nga burgu në vitin 1996 deri në vitin 1998 punoi në Gjimnazin e Prizrenit por me fillimin e luftës së Kosovës në shkurtin e vitit 1998, Behajdini ishte një ndër të parët që ju bashkangjit celulave të para të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në zonën e pashtrikut ku dhe më 11 qershor te vitit 1998 në afërsi të Drenasit ku ishte së bashku me disa pjesëtar të shtabit të UÇK-s i humb kontaktet dhe nga ajo ditë nuk dihet asgjë për të.
Megjithatë sot nuk dihet së në cilin vend ra heroikisht Behajdin Myrteza Allaqi thuhet se personi i fundit qe ka qenë me të ka qenë Presidenti aktual i Kosovës Hashim Thaçi, sot ende varri i tij nuk dihet se ku është.
Lidhje te jashtme
https://www.youtube.com/watch?v=oDFbWNkmRyc
Hans dhe Sophie Scholl
parapamje|Varri i Scholl Hans dhe Sophie Scholl, shpesh të referuara në gjermanisht si die Geschwister Scholl (vëllezërit e motrat Scholl), ishin një vëlla dhe motër që ishin anëtarë të Trëndafilit të Bardhë, një grup studentësh në Mynih që ishte aktiv në lëvizjen rezistente jo të dhunshme në Gjermaninë naziste, veçanërisht në shpërndarjen e fletushkave kundër luftës dhe diktaturës së Adolf Hitlerit. Në Gjermaninë e pasluftës, Hans dhe Sophie Scholl njihen si simbole të lëvizjes së rezistencës së krishterë gjermane kundër regjimit totalitar nazist.
Biografia
Gjashtë vëllezër dhe motrat e Magdalene Müller dhe Robert Scholl ishin: Inge (1917–1998), Hans (1918–1943), Elisabeth (1920–2020), Sophie (1921–1943), Werner Scholl (1922–1944) dhe Thilde Scholl (1925–1926), familja e të cilëve jetonte në Vyrtembergu, në qytetet Forchtenberg (deri më 1930), Ludwigsburg (1930–1932) and Ulm (1932–).
Më 18 shkurt 1943, dy nga vëllezërit e motrat, Hans dhe Sophie Scholl, po shpërndanin fletushka në Universitetin Ludwig Maximilian të Mynihut, kur u kapën nga kujdestari, Jakob Schmid, i cili informoi Gestapon. Nga 22 shkurt 1943, ata ishin dënuar me vdekje nga Gjykata Popullore, e udhëhequr nga Gjykatësi-Presidenti Roland Freisler dhe u ekzekutuan me gijotinë në të njëjtën ditë në Burgun Stadelheim. Varri i tyre është në varrezat ngjitur Perlacher Forst (numri i varrit 73-1-18/19).
Në nderim të kujtimeve të tyre, shumë sheshe, rrugë, shkolla u emëruan pas tyre, përfshirë çmimin për letërsi Geschwister-Scholl-Preis.
Elva Margariti
parapamje|Nënshkrim Elva Margariti (Tiranë, 14 qershor 1980) është ministre e Kulturës në Republikën e Shqipërisë.
Në vitin 2008, znj. Margariti përfundoi me vlerësimin maksimal studimet universitare (Master Shkencor) për Arkitekturë në Universitetin e Firenciës, Itali, në fushën e projektimit, rikualifikimit e rijetëzimit të hapësirave të ndërtuara dhe bio-arkitekturës. Në vitin akademik 2004-2005, eksperiencat e saj studimore në fushën e projektimit, sipas principeve të bio-arkitekturës, u thelluan në Finlandë, në Tampere University of Technology. Në vitin e mëvonshëm 2006, u pasuruan në fushën e rijetëzimit të trashëgimisë kulturore nëpërmjet ruajtjes së teknikave tradicionale, në Tongji University of Technology të Shangait. Po atë vit u përfshi në ekipin për projektimin dhe organizimin e ekspozitës “Cultural Heritage Preservation Rehabilitation and Reuse. The Tuscan Tradition”, në Urban Planning Exhibition Hall të Shangait.
Pas aprovimit të komisionit ekzaminues në provimin e shtetit italian për ushtrimin e profesionit, znj. Margariti u licencua pranë Urdhrit të Arkitektit në Firence (2008). Ka një eksperiencë relativisht të gjatë si profesioniste e lirë në fusha të ndryshme të arkitekturës dhe planifikimit e zhvillimit urban, dhe si bashkëpunëtore e disa studiove të projektimit si në Itali, ashtu edhe në Shqipëri. Prej vitit 2009 bashkëpunon me studio projektimi e asiston firma zbatuese në Firence, për projektet e ndriçimit për arkitekturën dhe jetësimin e tyre. Eksperiencat në këtë fushë kanë kulmuar me ekspozitën “Lo stile dello Zar” (2009) në Museo del Tessuto në Prato të Italisë dhe në ekspozitën permanente në Museo di Storia della Scienza “Galileo Galilei” në Firence (2010).
Prej vitit 2015, për një periudhë 3 vjeçare, znj. Margariti mbulon rolin e koordinatores didaktike për programin e studimit Master Shkencor në arkitekturë” dhe programit të studimit Bachelor në inxhinieri ndërtimi e mjedisi, pranë Universitetit Katolik “Zoja e Këshillit të Mirë”, në bashkëpunim me Universitetin e Firences.
Prej qershorit 2018, znj. Margariti mbajti detyrën e Këshilltares për Territorin dhe Koordinatores Kombëtare për Programin e Integruar për Zhvillimin Rural (Programi 100 Fshatrat) pranë Kryeministrit të Shqipërisë.