cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kultura e Kroacisë
Kuzhina
Kuzhina Kroate është heterogjene dhe për këtë arsye është e njohur si "kuzhinë e rajoneve". Rrënjët e saj moderne datojnë që nga peridha proto-Sllave dhe antike dhe dallimet në përzgjedhjen e produkteve ushqimore dhe format e gatimit janë më të dukshme në mes të atyre në kontinent dhe atyre në rajonet bregdetare. Kuzhina e kontinentit është më e karakterizuar nga kontaktet e hershme proto-Sllave dhe e kohëve të fundit me porosi më të famshme gastronomike të sotme, hungareze, Vjeneze dhe turke, ndërsa rajoni bregdetar mban ndikimet greke, Romake dhe Ilire, si dhe më vonë kuzhina Mesdhetare, duke përfshirë italishten dhe frëngjishten
Një trup i madh i librave dëshmon për nivelin e lartë të kulturës gastronomike në Kroaci, e cila në termet Evropiane trajtohet me ushqim në të kaluarën e largët, të tilla si Gazophylacium nga Belostenec, një fjalor latino-Kajkavian që daton nga 1740 që i ka paraprirë një fjalor i ngjashëm frëngjisht. Ka edhe letërsi Beletristic nga Marulić, Hektorović, Držić dhe shkrimtarë të tjerë, poshtë në punën me shkrim nga Ivan Bierling në 1813 përmbajnë receta për përgatitjen e 554 pjatave të ndryshme (përkthyer nga gjermanishtja origjinale), dhe i cili konsiderohet të jetë i pari libër i ushqimit kroat.
Sporti
Që nga pavarësia, Kroacia ka qenë një vend mjaft i suksesshëm i sportit. Ekipet më të njohura sportive kanë qenë shoqata e futbollit (futbolli). Federata Kroate e Futbollit (kroatisht: Hrvatski nogometni savez ), me më shumë se 118,000 lojtarë të regjistruar, është shoqata më e madhe sportive në vend.
Tuni Papuçiu
Tuni Papuçiu ka lindur më 23 mars 1922 në qytetin e Fierit. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, të mesmen dhe studimet e larta në Tiranë. Që nga shtatori i vitit 1943 e deri në çlirimin e Shqipërisë, ishte inkuadruar në Zonën e Parë Operative të Vlorës. Menjëherë pas çlirimit, iu përkushtua gazetarisë. Nxori dhe drejtoi në Sevaster të Vlorës gazetën "Përpjekja e rinisë". Veprimtarinë gazetareske e vijoi në Tiranë në gazetën "Sporti" (1945), si kryeredaktor i saj, duke qenë përkrah Andon Mazrekut në Ballkaniadën e vitit 1946. Më pas, deri në 1959 punoi natën "si i freskët" në gazetë. Që prej vitit 1959 deri sa u nda nga jeta, drejtoi të përdyjavshmen letrare dhe artistike të ilustruar, revistën "Fatosi". Vdiq papritmas në Shkodër, më 3 qershor 1975. Një rruge në qytetin e tij të lindjes, Fieri, i është vënë emri i tij. Është dekoruar disa herë për veprimtarinë e tij letrare dhe publicistike. Trashëgimia publicistike dhe letrare e Tuni Papuçiut është në koleksionet e medias së shkruar të viteve 40-70, si dhe në botimet letrare për shkollat. Ndërsa disa prej krijimeve të tij letrare për fëmijë janë botuar ndër të tjera tek vëllimet "Midis shelgjesh buzë lumit", "Një sirtar i veçantë", "Supa dhe karamelet" etj. Krijimet e tij përmbajnë vjersha, tregime, skeçe, gazmore, pjesë teatrale, tekste këngësh për fëmijë dhe qindra e qindra artikuj në shtypin shqiptar. Për vite me radhë, në Festivalet mbarëkombëtare të Këngës për Fëmijë, organizuar në Shkodër, ka fituar çmimet e para për tekstet e këngëve, të kompozuara nga autorë të tillë si Çesk Zadeja, Tonin Harapi, Avni Mula, Tish Daija, Pjetër Gaci, etj Veprimtaria e tij letrare është përfshirë edhe në Fjalorin enciklopedik "Gazetarë dhe publicistë shqiptarë", hartuar nga prof. dr. Hamit Boriçi dhe botuar nga "Unioni i Gazetarëve Profesionistë të Veriut (UGPV), "Figura të shquara të rrethit të Fierit", si dhe tek "Lexikon" me titull "Shkrimtarët shqiptarë për fëmijë" (1872-1995) hartuar nga prof. Odhise K. Grillo.
Kantoni Saint-André-1
Kantoni Saint-André-1 (frëngjisht: Canton de Saint-André-1) është një kanton në departamentin La Réunion, rajonin La Réunion në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Denis. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 14104 banorë.
Individi
Individi është një person apo një objekt specifik. Individualiteti është gjendja apo cilësia e të qenit një individ, veçanërisht e të qenit një person i ndarë nga persona të tjerë dhe të zotëruarit e nevojave dhe qëllimeve personale. Koncepti i individit është tepër i rëndësishëm në fusha si biologjia, ligji dhe filozofia.
Biologji
Në biologji dhe në filozofinë e biologjisë, pyeta se çfarë apo se si përkufizohet një individ është ngushtësisht e lidhur me pyetjen se çfarë është një organizëm, megjithëse ka pasur fare pak punime të kushtuara ndaj nocionit biologjik të individit. Në fushën biologjike, njësi individuale, apo "njësi e seleksionit", mund të konsiderohen edhe gjenet apo gjenomet.
Filozofi
Objektivizmi, një sistem filozofik i zhvilluar nga Ayn Rand, e konsideron çdo njeri si të pavarur, si entitet sovran që zotëron të drejta të patjetërsueshme mbi jetën e vet, të drejta që burojnë nga natyra e tij/saj si një qenie racionale.
Objektivizmi (dhe individualizmi) argumentojnë se një shoqëri e civilizuar, apo çdo lloj forme asocimi, bashkëpunimi dhe ekzistenca paqësore mes individëve, mund të eksitojë dhe arrihet vetëm mbi bazat e të njohurit dhe të pranuarit të të drejtave individuale të patjetërsueshme - dhe se një një grup nuk ka të drejta të tjera përpos të drejtave që zotërojnë individët anëtarë të grupit.
Më tej argumentohet se, meqënëse vetëm një individ mashkull ose femër mund të zotërojë të drejta, shprehja të "drejta individuale" është një term redundant dhe se shprehja "të drejta kolektive" është një kontradiktë në vetvete. Të drejtat e një individi nuk janë subjekt i votimit të publikut ; një shumicë nuk ka asnjë të drejtë të mohojë të drejtat e një individi apo një pakice. Funksioni politik i të drejtave të patjetërsueshme është pikërisht mbrojtja e pakicave, përfshirë individin, nga shtypja e shumicave, në çdo formë u paraqitshin këto të fundit.
Mihnaf ibn Sulejm
Ishte shok i profetit Muhamed.
Foradada
Foradada është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun La Noguera, të provincës Lleida, në Katalonia. Foradada ka 189 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 28.6 km2.
Jefferson County (West Virginia)
Jefferson County është një nga  qarqet në shtetin federal West Virginia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Philipp Lahm
Philipp Lahm (lindiur më 11 nëntor 1983) në Mynih të Gjermanisë. Aktualisht luan si mbrojtës i Bajernit të Munihut. Është konsideruar si një nga mbrojtësit më të mire në botë që pas Botërorit 2006. Shquhet për qetësinë, aftësitë dribluese dhe precizive. Edhe pse gjuan me të djathtën, është i afte të luajë në të dy krahët. Që nga 2009, trajneri Van Gaal e ka vendosur të luajë nË krah të djathtë, pranë Arjen Robben.
Info. i përgjithshëm
Lahm ka luajtur për Stuttgartin dhe Bajernin e Munihut në Bundeslige, si dhe për Gjermaninë në Euro 2004, 2008 dhe Botërorin 2006, 2010. Shënoi golin e parë të Botërorin e 2006 që u zhvillua në Gjermani.
Ameba
250px|parapamje|Ameba Ameba jeton në ujrat tokësorë, në këneta, në kanale, në ujëra amull. Ajo është përshtatur aq mirë me këtë mjedis, saqë po të futet në ujin e detit, ajo ngordh menjëherë.
Philipp Lahm
Karriera e hershme
Lahm u shndërrua në futbollist profesionist me të rinjte e Bajernit të Mynihut. Iu bashkua skuadres ne moshen 11 vjec pas kerkeses se trajnerit të te rinjve, Jan Pienta, i cili e kishte vezhguar ndersa luante me skuadren e Gernit ne Mynih. Qe ne ate moshe ra ne sy për talentin e tij. Nje nga trajneret e të rinjve dikur ka thene: ‘Nese Philipp Lahm nuk ia del të luajë ne Bundeslige, ateherë s’ka për t’ia dale asnje lojtar tjeter’. Ka fituar dy herë A-Junior Bundesliga; herën e dyte si kapiten si dhe u be pjese e amatoreve ne moshen 17-vjecare. Ish trajneri i tij Herman Gerland e konsideron Lahm si lojtarin me të talentuar qe ka pasur ndonjeherë. Ishte ai qe e beri kapiten me skuadren e amatoreve gjate sezonit të dyte. Gjate rinise se tij, Lahm ka luajtur si mbrojtes ne mesfushe ose si mesfushor i djathtë. Meqenese mesfusha e Bajernit ishte e ndertuar mire gjate viteve 2003-04, Lahm u huazua nga Stuttgart për sezonin 2003 – 2004 dhe 2004 – 2005.
Ameba
Ameba e zakonshme nuk ka formë të caktuar Në çdo moment në pjesët e ndryshme të trupit të saj dalin zgjatime të protoplazmës, të cilat quhen pseudopode (këmbë të rreme), që formohen nga protoplazma. Ameba lëviz me anë të këtyre këmbëve. Në ndërkohë disa këmbë zhduken, kurse të tjerat krijohen vazhdimisht dhe kështu ameba zvarritet shumë ngadalë.
Philipp Lahm
VfB Stuttgart
Fillimisht nenshkroi kontratën si rezerve e Andreas Hinkel (mbrojtes i djathtë), por trajneri Felix Magath e levizi ne pozicione të ndryshme dhe perfundimisht mori rolin e mbrojtesit të majtë. Debutimin e parë ne Bundeslige e beri ne diten e parë të sezonit 2003 – 2004 kunder Hansa Rostock, kur zëvendësoi ne minuten e 76’ mesfushorin Meissner. Ndeshja e parë prej 90 min të plota ka qene kunder Dortmundit. Qe ateherë u be lojtar i rregullt i ndeshjeve të Stuttgartit. Debutimin e parë ne Champions League, si pjese e 11-shes fillestare e ka bere ne ndeshjen me Manchester United, 29 shtator 2003 (edhe pse sezonin e kaluar zëvendësoi ne fund për Bajernin ne ndeshjen kunder RC Lens). Gjate 2003 – 2004, Lahm luajti ne 31 ndeshje ne Bundeslige dhe 7 ndeshje ne Champions League. U rendit i dyti ne listen e ‘Futbollistit Gjerman të Vitit’.
Ameba
Ndërtimi
Trupi i amebës së zakonshme përbëhet nga një qelizë e vetme. Është në formë të një mase protoplazmatike, në brendi të së cilës ndodhen bërthama me formë të rrumbullakët, vakuola ekskretuese (tajitëse) dhe vakuola e tretjes.
Ameba merr frymë, është e ndieshme dhe shumohet. Në ujërat amullë ndodhen me shumicë alga njëqelizore dhe baktere, të cilat njëherazi përbëjnë ushqimin e amebës. Gjahun ajo e kap në fillim me anë të pseudopodeve e pastaj e fut brenda në protoplazëm. Më vonë përreth algës ose bakterit të futur brenda grumbullohet një lëng tretës. Në këtë mënyrë formohet vakuola e tretjes, ku tretet ushqimi dhe thithet nga protoplazma. Mbeturinat e patretura që paraqesin lëndë të panevojshme grumbullohen në vakuolën e taitjes. Kjo vakuolë kohë pas kohe tkurret, duke nxjerrë jashtë ujin së bashku me lëndët e panevojshme. Frymëmarrjen ameba e bën me tërë sipërfaqen e trupit. Për të vërtetuar bëjmë këtë provë: po të hedhim pak kripë në pikën e ujit, ku ndodhet ameba, kur kripa shpërndahet në gjithë ujin, do të vërejmë se ameba do të mbledhë, shkallë-shkallë, pseudopodet e do të bëhet në formë topthi.
Philipp Lahm
Bayern Munich
Ne korrik 2005, Lahm u rikthye të Bajerni. Megjithate, demtimi i disa muajve me parë e detyroi të mungonte ne ndeshjet e para. Ne fund të nentorit u rikthye ne fushe, ne ndeshjen kunder Bielefeldit. Gjithsej luajti ne 20 ndeshje.
Ameba
Shumimi
Ameba shumohet me anë të ndarjes direkte binare sepse i takon tipit qelizor eukariot. Në fillim trupi i amebës zgjatet, pastaj ndahet hajgare po boj bërthama në dy pjesë dhe në fund ndahet edhe protoplazma. Kështu nga një ameba bëhen dy ameba bija.
Cisti
Në qoftë se keqësohen kushtet e jetesës në ambientin ku jeton ameba, ajo merr formë të rrumbullakët dhe mbështillet me një mbështjellës që quhet cist (kist). Në këtë gjendje ajo qëndron derisa të përmirësohen kushtet për jetesë. Kur krijohen kushtet e volitshme, ameba del nga cisti dhe vazhdon jetën.
Philipp Lahm
Bayern Munich
Gjate 2007 – 2008 Bajerni bleu mbrojtesin e majtë Marcell Jansen dhe Lahm supozohej të kalonte ne të djathtë. për shkak të demtimeve (si të tij, ashtu edhe të Jansen), vazhdoi të luante ne të majtë deri ne fund të sezonit, edhe pse deshironte qe ne disa raste të luante ne të djathtë. Gjate gjithe sezonit u perhapen fjale se ne 2008 Lahm do të largohej nga Bajerni për t’u bashkuar me Barcelonen dhe se tranferta ishte pothuajse e sigurt. Por, ne 16 maj 2008, Bajerni dhe Lahm nenshkruan nje kontratë të re qe do të zgjaste deri ne qershor 2012. Si arsye të qendrimit ishin marredheniet e mira dhe diskutimi i suksesshem me menaxherin Uli Hoeness dhe trajnerin e ri Jürgen Klinsmann. Po ashtu edhe deshira për të mos nisur gjithcka nga fillimi prane ndonje klubi tjeter.
Ne sezonin e 2009 – 2010, nen drejtimin e Louis van Gaal, Lahm arriti me ne fund të luante ne pozicionin e tij të preferuar si mbrojtes i majtë. Pas disa veshtiresive ne fillim të sezonit, Lahm shkelqeu me performancen e tij duke krijuar nje dyshe perfekte se bashku me hollandezin Robben. Shenoi 1 gol dhe asistoi ne 12 të tjera. Po ashtu u zgjodh edhe zv. Kapiten i skuadres. Luajti ne të gjitha ndeshjet e Bajernit dhe pothuajse ne të gjithe 90 minutshin.
Ameba
Ameba e dizenterisë
250px|parapamje|Ameba e dizenterisë Disa lloje të amebave jetojnë në zorrët e njeriut dhe të kafshëve. Do të përmendim amebën e dizenterisë. Ameba e dizenterisë i përngjan amebës së zakonshme, por është më e vogël. Mirëpo kjo amebë është shumë e rrezikshme dhe shkakton sëmundjen e rëndë - dizenterinë, e cila manifestohet me jashtëqitje të shpeshta me gjakderdhje. Njeriu infektohet duke përdorur ushqimin, në të cilën ka ciste të kësaj ameba, ose duke pirë ujë nga burimet e pakontrolluara.
Mbrojtja nga ameba e dizenterisë
Veçanërisht duhet të kemi kujdes në pastrimin e duarve, të perimeve, të pemëve etj. Në rast se paraqitet kjo epidemi, patjetër duhet të vlohet uji i pijshëm dhe të merren masa të tjera mbrojtëse.
Philipp Lahm
Karriera nderkombetare
Lahm mungoi rreth 1 vit me Kombeataren (2005 – 2006) për shkak të demtimeve qe pesoi ate periudhe. për ate arsye, humbi Kupen e Konfederatave 2005. Megjithate, menjeherë pas rikthimit hyri direkt ne 11-shen e parë. Edhe pse vrau berrylin ne nje ndeshje miqesore pak para Boterorit 2006 dhe iu desh të mbante nje mbrojtese ne krahun e majtë, Klinsmann e shihte ende si lojtarin kryesor të mbrojtjes. Shenoi golin e parë të Boterorit 2006 ne Gjermani, kunder Kosta Rikes; nje gol i gjuajtur me kemben e djathtë direkt e ne cepin e djathtë të portes. Ishte i vetmi lojtar gjerman qe luajti të gjithe 690 minutat ne ate Boteror, si dhe u perfshi ne ‘Mastercard All Star Team 2006’.
Ne Boterorin e 2010, Lahm ishte serisht lojtari qe luajti ne të gjitha minutat e ndeshjeve të Gjermanise. për shkak të mungeses se kapitenit Ballack, rolin e tij e mori persiper Lahm. Ne 13 qershor 2010, me rolin e kapitenit ne ndeshjen e parë të Gjermanise kunder Australise, u be zyrtarisht kapiteni me i ri i Kombetares ne historine gjermane të Kupes se Botes.
Lahm u kandidua nga FIFA si ne 2006, ashtu edhe ne 2007, për ‘Futbollistin e Vitit’. Ne 2006 ishte perkrah bashkekombesave të tjere, Michael Ballack, Miroslav Klose dhe Jens Lehmann, por cmimin e mori italiani Fabio Cannavaro. Gjithesesi, u zgjodh si mbrojtes i majtë për ‘Skuadren e Vitit’ nga UEFA dhe u rendit i dyti ne po të njejten kandidim vitin e ardhshem, duke humbur me me pak se 1% të votave kundrejt Abidal. Sidoqofte, ne 2008 u zgjodh serisht. Lahm ka qene kandidat për ‘Skuadren e Vitit’ nga UEFA ne 2004, 2006, 2007, 2008, 2009, perkrah Michael Ballack, lojtarit gjerman me të kandiduar ne kategorine e mesiperme, dhe i dyti gjerman qe kandidohet me teper se njeherë.
Jeta personale
Lahm merret jashtëzakonisht shumë me bamiresi dhe ka marre pjese ne plot fushata dhe evente bamiresie. Ne qershor 2007, FIFA njoftoi se Lahm dhe Owen Hargreaves do të vizitonin Afriken e Jugut për të dhene mbeshtjetjen e tyre për Boterorin e 2010. Edhe pse Hargreaves nuk arriti të udhetonte për shkak të nje demtimi, Lahm dhe kolegu i tij i skuadres, Piotr Trochowski, ia dolen jo vetem të vizitonin organizatoret e Boterorit por edhe ‘SOS Children’s Village’ dhe ‘Kick-AIDS’.
Lahm ka themeluar nje fondacion të vetin, Philipp Lahm-Stiftung, për të ndihmuar femijet e paprivilegjuar dhe njekohesisht, është ambasadori zyrtar i ‘FIFA for SOS Children’s Villages’. për me teper, ka qene edhe ambasaor i Dites Nderkombetare të SIDE-s ne 2007, 2008, 2009. Lahm ka marre pjese edhe ne fushaten ‘Bündnis für Kinder’, kunder dhunes ndaj femijeve.
Per kontributin e shquar kunder intolerances dhe homofobise ne sport (vecanerisht ne futboll), i është dhene cmimi ‘Tolerantia-Preis’ ne 20 shtator 2008.
Ne 8 nentor 2009, Lahm iu dha gjoba me e larte ne historine e Bajernit të Mynihut (mbi 25 000€) për intervisten e paautorizuar qe dha ne ‘Süddeutsche Zeitung’). Ne interviste, kritikonte politiken e transfertave të klubit, planifikimin e strategjise se lojes dhe mungesen e filozofise se ndeshjeve nga ana e Bajernit. Keto fjale nxiten reagime të ndryshme jo vetem ne Gjermani, por edhe me gjere, nje pjese e se cilave ishin të mendimit se Lahm duhet ti kishte mbajtur opinionet e tij për vete, ndersa pjesa tjeter e lavderonin për sinqeritetin. Pavaresisht ketij fakti, asgje nuk ndryshoi ne pozicionin e tij si lojtar prane Bajernit.
Philipp u martua me Claudia Schattenberg ne periferine Aying të Mynihut, vetem 4 dite pasi Gjermania mori vendin e trete ne Boterorin 2010. Dasma ishte teper private, për vete faktin se asnje nga koleget e skuadres nuk mori pjese.
589
Mbi vitin 589.
590
Mbi vitin 590.
Lincoln County (West Virginia)
Lincoln County është një nga  qarqet në shtetin federal West Virginia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Dustin Hoffman
Dustin Lee Hoffman lindi më 8 gusht 1937 në Los Angeles, Kaliforni, ShBA. Është një aktor amerikan, ka fituar dy herë Oskarin.
Xena: Warrior Princess
Xena: Warrior Princess ishte një serial që është prodhuar në Renaissance Pictures nga "USA Network". Seria filoi më 1995 dhe mbaroi më 2001.
592
Mbi vitin 592.
Sensori i temperatures KTY 11
Sensori i temperatures KTY 11
Velleman-kit K6001
Është një pllakë elektronike, e cila shfrytëzohet si qark përcjellës për matjen e temperatures nga sensori KTY 11. Karakteristikat e përgjithshme të kësaj pllake janë: Brezi i temperatures: -40oC deri 150oC Modulimi i gjerësis së pulsit: 200μs/oC Gjerësia e pulsit e gjeneruar: - në -40oC : 2ms (+/-500μs e rregullueshme) - në 150oC : 40ms (+/-2500μs e rregullueshme) Lineariteti prej -10oC deri 50oC : më i mirë se 0.5% I testuar deri në 50m (distanca në mes sensorit dhe pllakës) Tensioni furnizues: 12VDC (+/-2V)/20mA max. Dimensionet e pllakës: 45 x 47mm
Ajo përbëhet nga këto komponente:
Sensorin KTY 11
Senzor temperature. Rezistor silikoni i varur nga temperatura me koeficient pozitiv të temperatures, ka paketim miniaturë nga plastika për një konstantë kohore termike të vogël, përgjigjie të shpejtë, besueshmëri të lartë. Tensioni maksimal i operimit është Vopmax=25V Rryma maksimale e operimit është Iopmax=5mA Brezi i temperaturës T= - 50 … +150oC
Qarku KA3524 (IC1)
Eshtë një rregullator i gjerësis së pulsit. Kjo paisje përmban një rregullator tensioni 5V i aftë të furnizoj deri në 50mA në qark të jashtëm, një amplifikator kontrolle, një oscilator, një modulues të gjerësis së pulsit, një flip-flop ndarës faze, dy tranzistorë dhe qarqe për limitim të rrymës dhe fikje të këtij qarku.
Disa nga karakteristikat nominale të këtij qaku janë:
Tensioni i furnizimit VCC=40V Rryma dalëse referente IREF=50mA Rryma dalëse (ҫdo dalje) IO=100mA Rryma mbushëse e oscilatorit (pini 6 ose 7) ICHG(OSC)=5mA Humbjet e fuqisë (TA=25oC) PD=1000 mW Temperatura e operimit TPOR= 0 deri 70oC.
Rregullatori i tensionit i KA3524 është një rregullator i brendshëm që jep një dalje nominale 5 volt, e cila shfrytëzohet si tension referent ashtu edhe si burim i rregulluar për të gjitha qarqet e brendshme të kontrollës dhe taimingut.
Oscilatori i KA3524
Shfrytëzon një rezistor të jashtëm RT (në rastin tonë është rezistori R1 i lidhur në seri me trimerin RV2) për të fituar një rrymë konstante të mbushjes për një kondensator të jashtëm CT (në rastin tonë kondensatori C3).
Do të kemi një tension linear ramp në këtë kondensator, i cili tension shfrytëzohet edhe si tension referent për komperatorin (krahasuesin e KA3524).
Rryma mbushëse është e barabart me 3.6V/RT dhe duhet të mbahet brenda brezit 30μA deri 2mA (1.8K<RT<100K). Gjithashtu vlera e CT duhet të ketë kufizime pasi që koha e zbrazjes së kondensatorit CT përcakton gjerësin e pulsit dalës të oscilatorit.
Ky pulës shfrytëzohet ndër të tjera edhe si pulës që ndal dy daljet e oscilatorit në mënyrë që të evitohet mundësia që të dy daljet të jenë aktive në të njejtën kohë. Perioda e oscilatorit është përafërsisht t=RTCT.
Amplifikatori i gabimit në rastin tonë nuk merret parasysh pasi që pini 9 i qarkut të KA3524 shfrytëzohet si hyrje.
Multiturn trimmers
Janë trimera potenciometrik, përbëhen nga elementi rezistiv në sakje të të cilit kemi pinat 1 dhe 3 të trimerit dhe pini 2 është i lidhur me “wiper-in” i cili rrëshqet mbi elementin rezistues duke ndryshuar rezistencën. Brezi standard i rezistencës së trimerave është nga 50Ω deri 2MΩ, toleranca e rezistencës është ±10%.
Në pllakën e K6001 i kemi tre trimera: RV1=1KΩ (OFFSET) ky shfrytëzohet për vendosje në zero të senzorit (kalibrimin e tij), RV2=200KΩ (ZERO) ky shfrytëzohet për kalibrimin në zero shkallë të senzorit, RV3=5KΩ (GAIN) ky shfrytëzohet për kalibrimin e temperatures maksimale.
Terminalet lidhëse
Janë terminalet ku lidhet senzori (hyrjet)dhe lexohen daljet.
MATJET
Para se të fillojnë matjet duhet që t’i marim dy tela me gjatësi 5 cm dhe t’i zgjasim këmbëzat e senzorit, kjo është e nevojshme pasi që pllaka e K6001 nuk është e dëshirueshme të jetë afër vendit ku bëhen matje në temperaturë si 0oC apo 100oC, sepse kjo mund të ndikoj në rezultatin përfundimtar dalës duke na dhënë dalje të gabuar. Në fillim lidhim qarkun (pllakën) K6001 në burimin e tensionit 12VDC dhe e lëm të “nxehet” 10 minuta para se të filloj rregullimi! Lidhim senzorin KTY11 (ose KT81-22) me pikat ku shkruan SENSOR në pllakën K6001, shih Fig.3, polariteti nuk ka rëndësi. Lidhim një multimetër digjital në mes telave lidhës të R2 dhe R7. Lidhim burimin 12VDC ne pikat +VS dhe –VS të pllakës K6001.
VËREJTJE: të keni kujdes mos t’a prekni pllakën gjatë kalibrimit dhe matjeve sepse kjo mund të shkaktoj zhurma në dalje. Mbushim një enë me kube akulli dhe presim deri sa të shkrihet dhe të bëhet ujë akulli. Fusim senzorin në ujin e akullit. Perkujdesuni që telat lidhës të senzorit mos t’a prekin ujin. Tani rregullojmë trimerin RV1 (OFFSET), ashtu që multimetri të tregon 0V dhe duhet pritur deri sa ky tregim të bëhet stabil.
Tani mund të fillojmë matjet e temperaturës duke lidhur multimetrin me telat që janë të lidhur në pikat e pllakës ku shkruan OUT. Ne kemi bërë matjet në këtë mënyrë: në fillim kemi bërë matje për temperaturë 0oC dhe kemi vazhduar duke ngrohur ujin në enën në të cilën gjendej dhe vazhdimisht kemi matur temperaturën me një termometer dhe për disa temperatura kemi lexuar vlerat e tensionit në multimetër.
Gjithashtu për temperaturë dhome kemi lexuar formën e sinjalit në osciloskop në disa pika të pllakës. Pikat në të cilat kemi lexuar formën e sinjalit në pllakën K6001 janë: Dalja, Pini 3 i qarkut KA3524 i cili paraqet daljen e osciloskopit të KA3524,
593
Mbi vitin 593.
Kantoni Poissons
Kantoni Poissons (frëngjisht: Canton de Poissons) është një kanton në departamentin Haute-Marne, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Poissons. Ka sipërfaqe 212.08km2 dhe popullsi 1975 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Poissons aktualisht përbëhet nga 18 komuna.
Font-rubí
Font-rubí është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Penedès, të provincës Barcelona, në Katalonia.
Letonia
Republika e Letonisë (letonisht: Latvijas Republika) eshte nje vend ne zonen baltike ne Evropen Veriore. Qe prej pavaresise se saj, Letonia eshte quajtur si nje prej vendeve baltike. Kufizohet nga Estonia ne veri, Lituania ne jug, Rusia ne lindje dhe Bjellorusia ne juglindje dhe ndan nje kufi detar me Suedine ne perendim. Letonia ka 1,957,200 banore dhe nje territor prej 64,589 km katror.
Pas shekujve te sundimeve Suedeze, Polako-Lituaneze dhe ruse, nje sundim i kryer nga aristokracia gjermane baltike, Republika e Letonise u shpall me 18 nentor 1918 kur u shkeput dhe deklaroi pavaresine pasLuftes se Parë Botërore. Megjithate, ne vitet 1930-ta vendi filloi te behej gjithnje e me shume autokratik pas grushtit te shtetit te 1934 nen Kārlis Ulmanis. Pavaresia de facto e vendit u nderpre ne fillim te Luftes se Dytë Botërore duke filluar me pushtimin sovjetik, me pas ate nazist te vitit 1941 dhe me pas ri-pushtimin sovjetik me 1944, duke formuar Republiken Socialiste Sovjetike te Letonise per 45 vitet e ardhshme.
I ashtuquajturi Revolucioni i Kengeve, duke filluar nga 1987, kerkonte clirim nga sundimi sovjetik dhe denonte menyren e paligjshme te marrjes se pushtetit nga regjimi Komunist. Perfundoi me Deklaraten e Restaurimit te Pavaresise te Republikes se Letonise me 4 maj 1990, dhe duke restauruar de facto pavaresine me 21 gusht 1991. Letonia eshte nje shtet sovran demokratik, republike parlamentare dhe nje vend shume i zhvilluar sipas Indeksit te zhvillimit njerëzor. Kryeqyteti i saj Riga sherbeu si kryeqyteti europian i kultures me 2014. Letonishtja eshte gjuha zyrtare. Letonia eshte nje shtet unitar i ndare ne 119 njesi administrative, nga te cilat 110 jane bashki dhe 9 jane qytete. Letonezet dhe Livonianet jane banoret autoktone te Letonise. Letonishtja dhe lituanishtja jane te vetmet gjuhe te mbijetuara nga Gjuhet baltike.
Pavaresisht sundimit te huaj prej shekullit te 13-te deri ne te 20-in, kombi letonez e ka ruajtur identitetin neper breza nepermjet gjuhes dhe tradites muzikore. Megjithate, si pasoje e sundimit rus (1710-1918) dhe me vone te pushtimit sovjetik, Letonia ka ne perberje nje numer ta madh rusesh etnik (26.9%), disa prej te cileve (14.1% e banoreve te Letonise) nuk kane marre shtetesine, duke i lene pa shtetesi fare. Deri ne Luften e Dytë Botërore, Letonia kishte nje numer te konsiderueshem minoritetesh gjermane dhe hebreje. Letonia eshte historikisht kryesisht Protestante Luteraniste, pervec fese Latgale ne juglindje, e cila ka qene historikisht kryesisht Katolike Romane. Popullata ruse eshte kryesisht e krishtere Ortodokse.
Letonia eshte anetare e Bashkimit Evropian, Eurozones, NATO, Këshillit te Evropës, OKB, Keshillit te Vendeve te Detit Baltik, FMN, Teteshja nordike-baltike, Bankes Nordike per Investime, Organizata per Bashkepunim Ekonomik dhe Zhvillim (OECD), OSBE dhe OBT. Per vitin 2014 vendi u rendit i 46-i ne Indeksin e zhvillimit njerëzor dhe si nje vend me te ardhura te larta me 1 korrik 2014. Nje anetare e plote e Eurozones, perdor euron si monedhe kombetare qe prej 1 janarit 2014.
Logan County (West Virginia)
Logan County është një nga  qarqet në shtetin federal West Virginia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Letonia
Historia
Rreth vitit 3000 pr.K. paraardhesit proto-baltike te letonezve u vendosen ne bregun lindor te Detit Baltik. Baltet vendosen rruge tregtare me Romen dhe Bizantin, duke tregtuar qelibarin vendas per metale te cmuara. Ne vitin 900 p.K. kater fise te vecueshme baltike banonin ne Letoni: Kuronet, Latgalet, Selonet dhe Semigalianet (ne letonisht: kurši, latgaļi, sēļi dhe zemgaļi) si dhe fisi fin i Livoneve (lībieši) te cilet flisnin nje gjuhe Fine. Ne shekullin e 12-te ne territorin e Letonise kishte 14 toka me sunduesit e tyre: Vanema, Ventava, Bandava, Piemare, Duvzare, Ceklis, Megava, Pilsāts, Upmale, Sēlija, Koknese, Jersika, Tālava dhe Adzele.
Periudha Mesjetare
Edhe pse popullsia vendase kishte kontakte me boten e jashtme prej shekujsh, ata u bene me te integruar ne sistemin socio-politik te europes ne shekullin e 12-te. Misionaret e pare, te derguar nga Papa, lundruan ne lumin Daugava ne fund te shekullit te 12-te, duke kerkuar konvertime. Popullsia vendase sidoqofte, nuk u konvertua ne Krishtërim aq lehte sa c'kishte shpresuar Papa. Kryqezatore gjermane u derguan, ose sic ka me shume gjasa, shkuan vete ashtu sic njiheshin qe benin. Shen Meinhard i Segeberg arriti ne Ikšķile me 1184, duke udhetuar me tregtare ne Livoni, ne nje mision Katolik per te konvertuar popullaten nga besimet e tyre pagane. Papa Celesti III kishte therritur nje kryqezate kunder paganeve ne Europen Veriore me 1193. Kur menyra paqesore e konvertimit deshtoi, Meinhard planifikoi qe t'i konvertonte paganet me force.
Ne fillim te shekullit te 13-te, gjermanet sundonin pjese te medha te Letonise se sotme. Bashke me Estonine jugore, keto zona te pushtuara formuan shtetin kryqetar qe u njoh si Terra Mariana apo Livonia. Me 1282, Riga, dhe me vone qytetet e Cēsis, Limbaži, Koknese dhe Valmiera u bene pjese e Liges Hansatike. Riga u be nje pike e rendesishme e tregtise lindje-perendim dhe krijoi lidhje te forta kulturore me europen perendimore.
Reformacioni dhe sundimi Polako-Lituanez
Pas luftes Livoneze (1558-1583), Livonia (Letonia) ra nen sundimin polako-lituanez. Pjesa jugore e Estonise dhe pjesa veriore e Letonise iu dhane Dukatit te Madh te Lituanise dhe formuan Dukatin e Livonise (Ducatus Livoniae Ultradunensis). Gotthard Kettler, Mjeshtri i fundit i Urdhrit te Livonise, formoi Dukatin e Kurlandit dhe Semigalise. Edhe pse dukati ishte vasal i Polonise, ruajti nje grade te konsiderueshme autonomie dhe perjetoi nje epoke te arte ne shekullin e 16-te.
Ne shekullin e 17-te dhe fillim-shekullin e 18-te, Komonuellthi Polako-Lituanez, Suedia, Rusia luftonin per supremaci ne Baltikun lindor. Pas luftes Polako-Suedeze, Livonia veriore (duke perfshire Vidzemen) u vendos nen sundimin suedez. Riga u be kryeqyteti i Livonise suedeze dhe qyteti me i madh ne Perandorine Suedeze. Luftimet vazhduan here pas here midis Suedise dhe Polonise deri ne Paktin e Altmarkut ne 1629. Ne Letoni, periudha suedeze pergjithesisht mbahet mend si pozitive; bujk-roberia u lehtesua, nje rrjet shkollash u vendos per fshataresine, dhe fuqia e baroneve lokal u ul.
Disa ndryshime te rendesishme kulturore ndodhen gjate kesaj periudhe. Nen sundim suedez dhe me se shumti gjerman, Letonia perendimore u kthye ne Luteraniste si shumice. Fiset e lashta te Kuroneve, Semigalianeve, Seloneve, Liveve dhe Latgaleve veriore u asimiluan per te formuar popullsine letoneze, qe fliste nje gjuhe te njesuar, ate letoneze. Pergjate shekujve, megjithate, nje shtet letonez nuk ishte formuar, pra kufijte dhe se kush duhej te bente pjese ne ate shtet ishte e papercaktuar. Nderkohe, mjaft e izoluar nga pjesa tjeter e Letonise, Latgalet e jugut u kthyen ne Katolike nen influencen polake/jezuite. Dialekti vendas mbeti i dalluar edhe pse huazoi shume fjale Polake dhe Ruse.
Letonia në Perandorinë Ruse (1795-1917)
Kapitullimi i Estonise dhe Livonise ne vitin 1710 dhe Traktati i Nystadit, qe i dhane fund Luftes se Madhe Veriore ne 1721 i dha Vidzemen rusise. Zona e Latgales mbeti pjese e Komonuellthit Polako-Lituanez deri me 1772, kur u be pjese e Rusise. Dukati i Kurlandit dhe Semigalise u be province autonome ruse ne 1795, duke bere qe e gjithe Letonia e sotme te ishte pjese e Perandorise Ruse. Qe te tre provincat e Baltikut ruajten ligjet vendase, gjermanishten si gjuhe zyrtare dhe parlamentin e tyre, Landtagun.
Gjate Luftes se Madhe Veriore (1700-1721), deri ne 40% te letonezve vdiqen nga uria dhe semundjet. Gjysma e banoreve te Riges vdiqen prej murtajes ne 1710-1711.
Kantoni Mont-de-Marsan-Sud
Kantoni Mont-de-Marsan-Sud (frëngjisht: Canton de Mont-de-Marsan-Sud) është një kanton në departamentin Landes, rajonin Nouvelle-Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Mont-de-Marsan. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 31785 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Mont-de-Marsan-Sud aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Letonia
Letonia në Perandorinë Ruse (1795-1917)
Gjate shekullit te 19-te, struktura shoqerore ndryshoi rrenjesisht. Nje klase fermeresh te pavarur u formua pasi reformat lejuan fshataret te ri-blinin tokat e tyre, edhe pse perseri shume fshatare pa toke mbeten. Gjithashtu u zhvillua nje proletariat urban ne rritje dhe nje borgjezi letoneze gjithnje e me influenciale. Levizja e Letonezve te Rinj (letonisht: Jaunlatvieši) shtroi themelet per nacionalizmin qe nga mesi i shekullit, ku shume nga drejtuesit e te cilit kerkonin mbeshtetjen e Sllavofileve kundrejt rendit shoqeror qe dominohej nga gjermanet. Rritja e perdorimit te gjuhes letoneze ne literature dhe shoqeri u njoh si Zgjimi i Pare Kombetar. Rusifikimi filloi ne Latgale pasi polaket drejtuan Kryengritjen e Janarit me 1863: kjo u shpernda ne pjesen tjeter te Letonise nga vitet 1880. Letonezet e Rinj u eklipsuan gjeresisht nga Rryma e Re, nje levizje e gjere politike dhe shoqerore majtiste, ne vitet 1890. Pakenaqesia popullore shpertheu ne Revolucionin Rus te 1905, i cili mori karakter nacionalist ne provincat Baltike.
Gjate ketyre dy shekujve Letonia perjetoi nje bum ekonomik dhe te ndertimit - portet u zgjeruan (Riga u be porti me i madh ne Perandorine Ruse), u ndertuan hekurudha; fabrika te reja, banka, dhe nje Universitet u krijuan; shume ndertesa banimi, publike (teatre dhe muzeume) u ndertuan. Disa nga bulevardet e Riges dhe disa lagje jashte Qytetit te Vjeter datojne nga kjo periudhe.
Deklarimi i pavarësisë
Lufta e pavaresise qe ndoqi ishte pjese e nje periudhe pergjithesisht kaotike te luftrave civile dhe per kufij ne Europen Lindore. Ne pranveren e 1919, kishte tre qeveri: qeveria e perkohshme e Kārlis Ulmanis, qe mbeshtetej nga Keshilli i Popullit te Letonise; Qeveria Sovjetike Letoneze e drejtuar nga Pēteris Stučka, e mbeshtetur nga Ushtria e Kuqe; dhe qeveria e perkohshme e drejtuar nga  Andrievs Niedra e mbeshtetur nga  Baltische Landeswehr (Ushtria Territoriale Baltike) si dhe njesiti Divizioni i Hekurit i Freikorpave gjermane.
Forcat estoneze dhe letoneze i mposhten gjermanet ne Betejen e Wenden ne qershor 1919, dhe nje sulm madhor nga nje force kryesisht gjermane-Ushtria Vullnetare Ruse e Perendimit-nen Pavel Bermondt-Avalov u perballua me sukses ne nentor. Letonia lindore u spastrua nga forcat e Ushtrise se Kuqe nga trupat letoneze dhe polake ne fillim te vitit 1920.
Nje asamble kushtetuese e zgjedhur lirisht u mblodh me 1 maj 1920, dhe miratoi nje kushtetute liberale (Satversme) ne shkurt 1922. Kushtetuta u pezullua pjeserisht nga Kārlis Ulmanis pas grushtit te tij te shtetit ne 1934 por u ri-konfirmua ne 1990. Kjo kushtetute eshte akoma ne fuqi ne Letoni sot (me disa ndryshime). Me pjesen me te madhe te bazes industriale te Letonise te evakuuar ne brendesi te Rusise ne 1915, reforma radikale agrare ishte pikepyetja kryesore politike ne shtetin e ri. Ne 1897, 61.2% e popullsise rurale nuk kishte toke; ne 1936 kjo perqindje ishte ulur ne 18%.
Letonia gjatë Luftës së Dytë Botërore
Heret ne mengjesin e 24 gushtit 1939, Bashkimi Sovjetik dhe Gjermania naziste nenshkruan nje pakt 10 vjecar qe premtonte mos-sulmimin ndaj njera-tjetres, pakt ky i njohur ndryshe si Pakti Molotov-Ribbentrop. Pakti permbante nje protokoll sekret te zbuluar vetem pas luftes, sipas se cilit shtetet e europes veriore dhe asaj lindore do te ndaheshin ne sfera influence gjermane dhe sovjetike. Ne veri, Letonia, Finlanda dhe Estonia ishin caktuar ne sferen sovjetike. Nje jave me vone, ne 1 shtator 1939 Gjermania dhe nje jave me vone ne 17 shtator, Bashkimi Sovjetik, pushtuan Polonine.
Pas permbylljes se paktit Molotov-Ribbentrop, shumica e gjermaneve baltike u larguan nga Letonia me marreveshje te qeverive te Ulmanis dhe asaj gjermane nen programin Heim ins Reich (politike e jashtme e ndjekur nga Hitleri me qellim zhvendosjen e gjermaneve etnik brenda territoreve te kontrolluara nga Gjermania Naziste). Ne total 50,000 gjermane baltik u larguan deri ne afatin qe ishte dhjetori i vitit 1939, 1,600 qendruan per te mbyllur bizneset ose pune qe mund te kishin mbetur dhe 13,000 zgjodhen te qendronin ne Letoni. Shume nga ata qe mbeten u larguan per ne Gjermani ne veren e 1940, kur u ra dakord per nje skeme te dyte zhvendosjeje. Ata qe u aprovuan sipas kritereve racore u vendosen kryesisht ne Poloni, ata perfituan toke dhe biznese ne kembim te parave qe kishin perftuar nga shitja e aseteve te meparshme.
Me 5 tetor 1939, Letonia u detyrua te pranonte nje pakt "ndihme te ndersjelle" me Bashkimin Sovjetik, duke i dhene atyre te drejte per te stacionuar 25,000 deri ne 30,000 trupa ne territorin letonez. Administratoret shteteror u zevendesuan me ato sovjetike. Zgjedhje u mbajten me vetem nje kandidat qe ishte pro-sovjetik per shume pozicione te ndryshme. Asambleja popullore qe rrjedhoi nga keto zgjedhje menjehere kerkoi futjen e Letonise ne Bashkimin Sovjetik, gje e cila u pranua. Me pas ne Letoni u vendos nje qeveri kukull nen drejtimin e Augusts Kirhenšteins. Bashkimi Sovjetik e perfshiu Letonine me 5 gusht 1940 si Republika Socialiste e Letonise.
Sovjetiket i trajtuan ashper armiqte - para Operacionit Barbarossa, ne me pak se nje vit te pakten 34,250 letoneze u vrane ose u debuan. Shumica u debuan ne Siberi ku vdekjet arrinin deri ne 40%, me oficeret e ushtrise letoneze qe vriteshin ne vend.
Me 22 qershor 1941 trupat gjermane sulmuan ato sovjetike si pjese e Operacionit Barbarossa. Disa kryengritje spontane te letonezeve kunder Ushtrise se Kuqe ndihmuan gjermanet. Me 29 qershor ata arriten ne Riga dhe me trupat sovjetike te vrara, zena rob ose ne terheqje, ne fillim te korrikut Letonia ishte nen kontrollin e forcave gjermane. Pushtimi u ndoq menjehere nga trupat SS te cilet do te vepronin ne perputhje me ate qe quhej Generalplan Ost (Masterplani per lindjen, ishte plani i qeverise naziste per spastrimin etnik dhe kolonizimin ne shkalle te gjere te europes qendrore dhe lindore) i cili kerkonte qe popullsia e Letonise te pergjysmohej.
Nen pushtimin gjerman, Letonia administrohej si pjese e Reichskommissariat Ostland (organizim politiko-territorial). Njesite paramilitaresh dhe policesh me kohe te pjesshme u formuan dhe moren pjese ne Holokaust dhe krime te tjera. 30,000 hebrenj u qelluan ne Letoni gjate vjeshtes se 1941. 30,000 hebrenj te tjere nga geto e Riges u vrane ne pyllin Rumbula ne nentor dhe dhjetor 1941 per te ulur mbipopullimin ne geto dhe per te bere me shume vend per hebrenjte qe silleshin nga Gjermania dhe perendimi. Kishte nje nderprerje te luftimeve, pervec veprimtarive partizane, deri pas rrethimit te Leningradit qe perfundoi me janar 1944 kur trupat sovjetike perparuan, duke u futur ne Letoni ne korrik dhe duke marre Rigen me 13 tetor 1944.
Me shume se 200,000 qytetare letoneze u vrane gjate Luftes se Dyte Boterore, duke perfshire rreth 75,000 cifute letoneze te vrare gjate pushtimit nazist. Ushtaret letoneze luftuan ne emer te te dy aneve gjate luftes por me se shumti me anen gjermane me 140,000 burra ne Legjionin Letonez te Waffen-SS, Divizioni 308 Letonez i pushkeve u formua nga Ushtria e Kuqe ne 1944. Me raste, sidomos ne 1944, trupat letoneze te te dy kraheve luftuan kunder njeri-tjetrit.
Periudha sovjetike (1940-41, 1944-1991)
Ne 1944, kur perparimi ushtarak sovjetik arriti ne Letoni, luftime te ashpra u kryen midis trupave gjermane dhe sovjetike, qe perfunduan me humbjen e gjermaneve. Pergjate luftes te dyja forcat pushtuese rekrutuan letoneze ne ushtrite e tyre, duke shtuar humbjet e burimeve njerezore. Ne 1944, nje pjese e territorit letonez u vendos perseri nen kontrollin sovjetik. Sovjetiket menjehere filluan te ri-vendosnin sistemin e tyre. Pas dorezimit te gjermaneve, u be e qarte qe forcat sovjetike do te qendronin, dhe partizanet nacionale letoneze, te bashkuar dhe nga disa qe bashkepunuan me gjermanet, filluan te luftonin kunder pushtuesit te ri. Diku midis 120,000 dhe 300,000 letonezeve iu larguan frikes se Ushtrise se Kuqe duke u arratisur ne Gjermani ose Suedi. Shumica e burimeve numerojne 200,000 deri ne 250,000 refugjate te largoheshin nga Letonia, ndoshta me 80,000 deri ne 100,000 prej tyre te ri-kapur prej sovjetikeve ose te rikthyer nga Perendimi. Sovjetiket e ri-pushtuan vendin ne 1944-45 dhe deportime te metejshme zune vend teksa vendi u kolektivizua dhe sovjetizua.
Me 25 mars 1949 43,000 banore rural ("kulakë") dhe patriote letoneze ("nacionalistë") u deportuan ne Siberi gjate nje operacioni te gjere te quajtur Operacioni Priboi qe u zhvillua ne tre shtete baltike, i cili ishte planifikuar me kujdes dhe aprovuar ne Moske qe me 29 janar 1949. Ky operacion dha efektin e deshiruar duke ulur veprimtarine partizane anti-sovjetike. Midis 136,000 dhe 190,000 letoneze, ne varesi te burimeve, u burgosen ose u deportuan ne kampe perqendrimi sovjetike (gulagë) gjate viteve te pas-luftes, nga 1945 deri ne 1952. Disa arriten t'i shmangeshin arrestimit dhe iu bashkuan partizaneve.
Ne periudhen e pas-luftes, Letonia u detyrua te adoptonte metodat sovjetike te bujqesise. Zonat rurale u kolektivizuan. Nje program i gjere per te imponuar dygjuhesine ne Letoni, duke kufizuar perdorimin e letonishtes ne perdorime zyrtare dhe duke inkurajuar perdorimin e rusishtes ne vend te saj, filloi. Te gjitha shkolllat e minoriteteve (cifute, polake, bjelloruse, estoneze, lituaneze) u mbyllen duke lene vetem dy gjuhe neper shkolla: letonishten dhe rusishten. Nje fluks punetoresh, personeli ushtarak, administratoresh dhe vartesve te tyre filluan te mberrijne ne Letoni nga Rusia dhe republika te tjera sovjetike. Ne 1959 rreth 400,000 persona kishin ardhur nga republikat e tjera sovjetike dhe popullsia vendase kishte rene ne 62%.
Meqe Letonia kishte ruajtur nje infrastrukture te mire dhe specialiste te arsimuar, Moska vendosi qe te bazonte disa prej prodhimtarive te tyre me te perparuara ne Letoni. Industri te reja u krijuan, duke perfshire nje fabrike makinerish (autobusesh) ne Jelgava, fabrika elektro-teknike ne Riga, fabrika kimike ne Daugavpils, Valmiera dhe Olaine-- dhe disa impiante perpunimi ushqimore dhe te naftes. Letonia prodhoi trena,anije, minibuse, motocikleta, telefone, radio, motorre elektrik dhe me djegie te brendshme, tekstile, mobilie, veshje, canta dhe valixhe, kepuce, instrumente muzikore, ora dhe nje liste te gjate me produkte te tjera. Letonia kishte industrine e saj te filmit dhe fabriken e prodhimit te disqeve muzikore. Megjithate, nuk kishte mjaftueshem njerez per te punuar ne fabrikat e reja. Per te ruajtur dhe zgjeruar prodhimin industrial, punetore te afte po migronin nga i gjithe Bashkimi Sovjetik, duke ulur proporcionin e letonezeve etnik ne vend. Popullsia e Letonise arriti pikun ne vitin 1990 ne 2.7 milion njerez.
Ne fund te 2018, Arkiva Kombëtare e Letonisë publikoi një indeks alfabetik të 10,000 personave te rekrutuar si agjente ose informatore nga KGB-ja sovjetike. 'Publikimi qe pasoi dy dekada debati publik dhe miratimin e nje ligji te vecante, zbuloi emrat, pseudonimet, vendlindjet dhe te dhena te tjera per agjentet aktive ose te dale ne pension te KGB-se ne vitin 1991, viti kur Letonia fitoi pavaresine nga Bashkimi Sovjetik'.
Restaurimi i pavarësisë në 1991
I ashtuquajturi Sovietiku Suprem i BRSS (trupë legjislative) miratoi një rezolutë për pushtimin e vendeve baltike, në të cilën deklaroi pushtimin si "jo në përputhje me ligjin" dhe "jo në përputhje me vullnetin e popullit sovjetik". Kandidatët e Frontit Popullor të Letonisë fituan një mazhorancë prej 2/3 në Këshillin Suprem gjatë zgjedhjeve demokratike të marsit 1990. Më 4 maj 1990 Këshilli Suprem miratoi Deklaratën e Restaurimit të Pavarësisë së Republikës së Letonisë dhe RSS Letoneze u riemërua si Republika e Letonisë.
Megjithatë, pushteti qëndror në Moskë vazhdoi ta konsideronte Letoninë si republikë sovjetike në 1990 dhe 1991. Në janar 1991, forcat politike dhe ushtarake sovjetike u përpoqën së koti për të rrëzuar qeverinë letoneze. Ata vendosën një Komitet të Shpëtimit Kombëtar për të uzurpuar funksionet qeveritare. Gjatë periudhës së tranzicionit, Moska ruajti shumë autoritete të shtetit qendror sovjetik në Letoni.
Ligjet e gjuhës dhe qytetarisë janë kundërshtuar nga shumë rusofonë. Qytetaria nuk iu dha automatikisht ish qytetarëve sovjetikë që u vendosën gjatë pushtimit sovjetik, apo fëmijëve të tyre. Fëmijët e jo-letonezëve pas rivendosjes së pavarësisë e kanë të garantuar qytetarinë letoneze. Rreth 72% e qytetarëve letonezë janë letonezë, ndërsa 20% janë rusë; më pak se 1% e atyre pa asnjë qytetari janë letonezë ndërsa 71% janë rusë. Qeveria denacionalizoi pronën private të konfiskuar nga sovjetikët, duke e kthyer apo kompensuar pronarët, dhe privatizoi shumicën e industrive shtetërore, duke risjellë në qarkullim monedhën e para-luftës. Edhe pse përjetoi një tranzicion të vështirë drejt ekonomisë liberale dhe riorientimi drejt europës perëndimore, Letonia është një nga ekonomitë me rritjen më të shpejtë në Bashkimin Europian. Në 2014, Riga ishte kryeqyteti europian i kulturës, euro u bë monedhë kombëtare dhe një letonez u bë zv. President i Komisionit Europian. Ngjarje të mëdha europiane janë festuar në Riga, si Eurovizioni 2003 dhe Çmimet Europiane të Filmit 2014. Më 1 korrik 2016, Letonia u bë anëtare e Organizatës për Bashkëpunim Ekonomik dhe Zhvillim (OECD).
Marrëdhëniet e jashtme
Letonia është anëtare e OKB, Bashkimit Europian, Këshillit të Europës, NATO, Organizata per Bashkepunim Ekonomik dhe Zhvillim (OECD), OSBE, FMN dhe OBT. Gjithashtu është anëtare e Këshillit të Vendeve Baltike dhe Bankës Nordike të Investimeve. Ishte anëtare e Ligës së Kombeve (1921-1946). Letonia është pjesë e zonës Schengen dhe iu bashkua Eurozonës më 1 janar 2014.
Letonia ka vendosur lidhje diplomatike me 158 vende. Ka 44 misione diplomatike dhe ka 34 ambasada dhe 9 perfaqësi të përhershme jashtë vendit. Në kryeqytetin Riga, gjenden 37 ambasada të huaja dhe 11 organizata ndërkombëtare. Letonia mban një institucion të BE-së, Trupi i Rregullatorëve Europianë për Komunikimin Elektronik (BEREC).
Prioritetet e politikës së jashtme letoneze përfshijnë bashkëpunimin e vendeve përgjatë Detit Baltik, integrimin europian, përfshirje aktive në organizata ndërkombëtare, kontributi në strukturat europiane dhe transatlantike të mbrojtjes dhe sigurisë, pjesëmarrje në operacione civile dhe ushtarake paqeruajtëse, dhe bashkëpunim për zhvillim, sidomos fuqizimi i stabilitetit dhe demokracisë në vendet e partneritetit lindor të BE-së.
Që prej fillimit të viteve 1990, Letonia është aktivizuar në bashkëpunimin trepalësh me fqinjët e saj Lituaninë dhe Estoninë, dhe bashkëpunim baltiko-nordik me vendet nordike. Këshilli Baltik është forumi i përbashkët i Asamblesë Baltike ndërparlamentare dhe Këshillit Baltik të Ministrave ndërqeveritar. Tetëshja nordike-baltike është bashkëpunimi i qeverive të Danimarkës, Estonisë, Finlandës, Suedisë, Norvegjisë, Islandës, Letonisë, dhe Lituanisë. Gjashtëshja nordike-baltike, që përbëhet nga vende nordike-baltike që janë anëtare të BE, shërben për takime në lidhje me problematika të lidhura me BE-në. Bashkëpunimi ndërparlamentar i Asamblesë Baltike dhe Këshillit Nordik u nënshkrua në 1992 dhe që nga 2006 mbahen takime vjetore dhe po ashtu takime të  rregullta në nivele të tjera. Bashkëpunimi i përbashkët nordik-baltik përfshin programin arsimor NordPlus si dhe programe të tjera në fusha të ndryshme. Këshilli i Ministrave Nordik ka një zyrë në Riga.