cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haim Reitan
Biografia
Është anëtar i shoqatës italiane të kardiologjisë dhe i shoqatës së flebologjisë. Deri në vitin 2003 ka punuar si drejtor spitalesh në disa qytete të Italisë, si këshilltar mjeko-ligjor e si kordinator i marrëdhënieve me vendet e Komunitetit Evropian për zhvillimin e mjekësisë e të teknologjisë mjekësore. Gjatë vitit 2004 ka punur si këshilltar për projektet inxhinierike për ndërtimin e spitalit të ri të Bergamos.
Në vitet 2005 – 2006 ka kryer rolin e kordinatorit për zhvillimin e marrëdhënieve midis Italisë e Shqipërisë në fushën e mjekësisë gjë që vazhdon ta kryejë edhe tani me lidhjet e mira që ka krijuar me titullarët e Ministrisë së Shëndetësisë. Për vet natyrën e karakterit të tij si njeri me shpirt misionari idealist, ka ndihmuar dhe vazhdon të ndihmojë shumë persona që kanë nevojë të kurohen në spitalet e Italisë. Ndërkohë vazhdon të drejtojë edhe qendrën e vet shëndetësore në Bergamo të Italisë.
Dr. Haim Reitan zotëron disa gjuhë si hebraisht, italisht, anglisht, frengjisht, turqisht etj. Tani ka dëshirë dhe përpiqet të mësojë edhe gjuhën shqipe. Në sajë të aftësisë prej poligloti dhe eruditi, është angazhuar edhe si këshilltar i disa personaliteteve të shquar politikë si ministra, kryeministra e presidentë në shtete të ndryshme dhe, me punën e tij, ka ndikuar në forcimin e marrëdhënieve të tyre me Italinë e me Izraelin.
Është shquar si diplomat i përkushtuar e largpamës në rolin e konsullit të nderit dhe me mençurinë e vet ka ndikuar në përmirësimin e marrëdhënieve të Italisë e Izraelit veçanërisht me shtete si Shqipëria, Maqedonia, Kosova, Kongo etj.
Si njohës i mirë i politikave dhe i zhvillimit të situatave në Ballkan me ngërçe, konflikte e tensione ndëretnike, Dr. Haim Reitan u është përkushtuar edhe studimeve albanologjike e ballkanologjisë. Ai po jep një kontribut të madh edhe si përkthyes e publicist me botimet e tij në media të ndryshme në botë. Ai është një nga bashkëpunëtorët më të zellshëm të revistës “Krahu i shqiponjës”, organ i OJQ Shoqata Kulturore "Bilal Xhaferri", si dhe i entit publikues  Shtëpia Botuese “Bilal Xhaferri”.
Dr. Haim Reitan është miqësuar edhe me personalitete të politikës shqiptare si Sali Berisha, Sabri Godo, Fatmir Mediu, Edi Rama, Skënder Gjinushi, Hashim Thaçi etj. Një nga projektet e tij është edhe binjakëzimi i disa universiteteve shqiptare me universitetet e vendeve më të zhvilluara perëndimore. Me punën e tij të palodhur si misionar i çështjes shqiptare në botë, ai gëzon edhe respektin e shumë elitave intelektuale në Shqipëri, Kosovë e Maqedoni.
Diplomati dr. Haim Reitan është Kryetar Nderi i Diplomatic Mission Peace And Prosperity.
Shtimja
Shtime (serbisht: Штимље Štimlje) është qytezë në Kosovë e cila hynë në rajonin e Ferizajit.
Gjuha luksemburgeze
Gjuha luksemburgeze (ose gjuha luksemburgishte) është gjuha që flitet nga afërsisht 400 000 folës.
Shtimja
Historia
Që nga koha e bronzit dhe hekurit, Kosova ishte e banuar me protoilirë dhe ilirë, të shpërndarë në kala të shumta dhe vendbanime kodrinore e fushore. Në kohën e sundimit të Perandorisë Romake u zhvillua rrjeti i vendbanimeve urbane dhe i rrugëve, të cilat lidheshin me sistemin rrugor të Perandorisë. Në Kosovë rrjeti i vendbanimeve, gjatë kësaj kohe, u dendësua dukshëm. Numri i kalave iliro-dardane (si ajo mbi Luzhak, B.I.) ishte mjaft i madh. Pas shkatërrimit të shumë kalave iliro-dardane antike (prej luftërave dhe termetit të fortë të vitit 518) u zhvillua sistemi i vendbanimeve në kohën bizantine (shek. IV-XII) dhe mesjetën e hershme serbe (1180-1389).
Vendbanimet e para, fshatrat e kësaj treve, (pra, edhe Shtimja me rrethinë, shën. B.I.) u krijuan shumë herët dhe ishin rezultat i kalimit prej mënyrës nomade të jetës së njerëzve, në mënyrën e jetës në një vendbanim për një kohë të gjatë, pra jetës së ngulitur. Kjo u bë atëherë kur filloi punimi i tokës, zhvillimi i bujqësisë, sidomos lavërtarisë.
Formimi i vendbanimeve u bë, sidomos, në ato pika të caktuara ku njerëzit kishin kushte të volitshme për jetë, pra, me klimë të mirë, me botë të zhvilluar bimore e shtazore, me ujë të bollshëm për vete dhe për shtazë, kullosa të begatshme dhe tokë cilësore për punë.
Shtimja i kishte dhe i ka këto të mira natyrore : lumin në mes, malet dhe tokën pjellore. Prej kohësh, si pamë, kishte edhe rrugën që lidhte Perëndimin me Lindjen dhe anasjelltas. Të gjitha këto bënë që ky vendbanim të ekzistojë që nga kohët më të vjetra. Kur është themeluar Shtimja, nuk disponojmë me burime të sakta historike të kohës. Mund të jetë formuar disa shekuj para se të përmendet në burimet mesjetare serbe e raguziane. Numri kaq i madh i shtëpive të këtij vendbanimi (109) për atë kohë, flet në të mirë të këtij konstatimi.
Edhe disa nga fshatrat e terrenit të Shtimes janë të vjetra dhe kanë pasur emërtimet që i kanë edhe sot, sepse në kohën e mesjetës, toponimet autentike të vendbanimeve, trojeve, fshatrave e qyteteve, u reduktuan deri në minimum. U bë përkthimi i tyre, rëndom i emrave të vendbanimeve dhe fshatrave të vogla, i atyre emrave, kuptimi i të cilëve dihej, ndërsa nuk u përkthyen ata emra, kuptimi i të cilëve kishte humbur për shkak të lashtësisë.
Toponimi STIMNI është, ndoshta, i vjetër sa edhe Ulpiana (Lypjani), Naisuss (Nishi), apo Skup (Shkupi), etj., nuk e ka humbur emërtimin e lashtë. Shtimja është emërtim që nuk përkthehet dhe i cili gjatë shekujve na paraqitet në disa forma, por, për kah ndërtimi strukturor, ishte i ngjashëm me emërtimin e sotëm, SHTIME.
Gjatë periudhave të ndryshme historike është shkruar në shumë forma si : Stimni, Qtimla, Qtimli, Qtimle, Shtimla, Shtimle. Në defterët turq, të vitit 1896, këtë vendbanim e hasim me ndërtim strukturor, Istimije, pastaj, Shtimnja, Shtimlje, Shtimje, Shtime.
Nga krejt kjo që u tha është vështirë të thuhet prerazi dhe të vërtetohet lashtësia e Shtimes, me gjithë ekzistimin e gjurmëve të kulturës materiale nga e kaluara e largët, pa hyrë kazma e arkeologëve, që tani pa frikë do të punonin, do të hulumtonin dhe më në fund do të thoshin fjalën përfundimtare për Shtimen dhe për të kaluarën e saj historike, edhe pse nga diplomat e sundimtarëve të Mesjetës dhe më pastaj të defterëve turq, si do të shohim, gjejmë shënime të vlershme, që përforcojnë konstatimin se Shtimja është venbanim mjaft i moçëm. Se Shtimja hyn ndër vendbanimet më të vjetra të Kosovës, në vijim po japim disa të dhëna dhe burime faktografike nga koha e Mesjetës.
Meqë krisobulat, diplomat, aktdhurimet apo kartat etj., që ishin në përdorim në kohën e Mesjetës dhe gëzonin besim juridik, rëndësia më e madhe e tyre  është se emrat e vendbanimeve dhe  llojeve të tjera të makrotoponimeve përbëjnë një pasqyrë reale të topografisë të një pjese të truallit të sotëm të Kosovës, të dekadës së tretë e të katërt të shekullit XIV atëherë kur edhe Shtimja përmendej në ato dokumente.
Treva e Shtimës ishte banuar që nga koha antike, këtë e vërtetojnë gjurmët e së kaluarsë të gjatë historike me mikrotoponime të pasura, troje të vjetra, gërmadha të kishave iliro-romake, rrugët e vjetra, si ajo Via Ignatia, gjurmët e doganës romake - bizantine - turke në Gryken e Topillës, te Guri i Shtrenjtë, toponimet të vendbanimeve (Gjyteti) në Petrove, (Gjyteti) në Karaqicë, Trolli i Harazit, në Pjetershticë, (i cili si duket, dikur ishte fortifikatë), gjurmët e tumës ilire në Molopolc, në Vojnovc, gjësende të tjera të gjetura gjatë punëve bujqësore e ndërtimore, që datojnë nga kohrat më të vjetra.
Mercedes-Benz SLR McLaren
parapamje|Mercedes-Benz SLR McLaren Roadster
Shtimja
Historia
Shtimja si vendëbanim përmendet në shekullin e XIV.
Mercedes-Benz SLR McLaren
Mercedes-Benz SLR McLaren është një nga makinat më të mira dhe më të shtrenjtat ne botë. Ajo prodhohet ne Gjermani. Kjo makinë në fakt është Mercedes Benz SL të cilën Mercedesi ka kërkuar ndihmë nga McLaren për ta përforcuar këtë makinë. Makina ka një motor me 626 kuaj fuqi, dhe një V8 motor. Kushton 400000 $ dhe arrin ne shpejtësinë 100 Km/h për 3,8 sekonda. Ka vetëm dy dyer të cilat ngrihen larte ne mënyre elektronike dhe ka vetëm dy vende. Ka nje shpejtesi prej 360 km/h
Shtimja
Historia
Pozita e përshtatshme gjeografike, sidomos në grykën e Carralevës dhe atë të Topillës, luajti rol të pazëvendësueshëm në zhvillimin e një sërë betejash. Gjatë vitit 1810 u zhvilluan beteja të rëndësishme kundër forcave osmane nën komandën e Dervish Pashës. Dhe më vonë rreth vitit 1910 Shtimja luajti rol vendimtar kundër forcave xhonturke të cilat komandoheshin nga Shefqet Turgut pasha, gjatë kësaj periudhe u arritën fitore falë pozitës së përshtatshme gjeografike në Grykën e Carralevës dhe komandantit të kryengritësve shqiptarë në rajonin e Shtimës, Isa Boletinit.
Nga gjysma e viti 1988, me ndarjen e re territoriale, u formua Komuna e Shtimes. Ajo u formua si shkak i përshpejtimit të zhvillimit të saj ekonomik, shëndetësor, arsimor, kulturor etj.
Gjeografia
Koordinatat gjeografike te kësaj komunë janë : 42° 26' V dhe 21° 02' L.
Komuna e Shtimes perbene 1,2 për qind të territorit të Kosovës. Rrethe 48,4 % e territorit të komunës është tokë bujqësore. Komuna ka 23 vendbanime duke përfshirë qytetin e Shtimes, prej të cilave 13 shtrihen në pjesën kodrinore - malore, ndërsa 9 prej tyre në pjesën rrafshinore. Shumica e fshatrave të komunës janë të lidhura me qytetin me rrugë të asfaltuara dhe momentalisht vetëm dy rrugë janë të paasfaltuara.
Shtimje është trekëndësh gjeografik që lidhë Prishtinën me Prizrenin, poashtu Shkupin gjegjësisht Ferizajin me Prizrenin dhe anasjelltas. Komuna e Shtimes ka 24 fshatra.
Lumi i cili e ndan qytetin ne dysh quhet Shtimjanka. Ky lum ka pasur edhe emërtime tjera qysh nga pushtimi romak.
Demografia
Rreth 62,5 për qind e popullatës jeton në fshatrat ndërsa në qytetin e Shtimes jetojnë rreth 20.000 banorë.
Kultura
Para masave të dhunëshme serbe të viteve 1990-1999, komuna e Shtimjes dhe para fillimit të luftës serbe ka pasur vetëm bibliotekën komunale, e cila shërbente si bibliotekë kryesore dhe si degë me 7106. Bibliotekisti ka qenë serb dhe librat, kryesisht, kanë qenë në gjuhën serbokroate. Pasi që bibliotekisti i ka zhdukur ato libra, ato që kanë qenë mbetur janë djegur dhe shkatërruar plotësisht. Për pasojë, komuna e Shtimja ka biblotekë e cila është në funksion deri sa të mbarojnë punimet e objektit të ri ku neë të do të vendoset bibloteka
Sporti
Disa prej këtyre ekipeve bëjnë gara në Ligën e Parë dhe të Dytë të Kosovës.
Politika
Kryetar i komunës eshte Naim Ismajli nga radhët e PDK-së.Zv. Kryetar është Fatmir Rashit. Kuvendi i Komunës është konstituua me 26 dhjetor 2007, menjehere pas zgjedhjeve te fundit dhe ka 21 delegate, 11PDK, 3 LDK,3 LDD, 2 AKR, 1 AAK dhe 1 i pavarur. Ne kuader te ekzekutivit funksionojne 6 drejtori : 1. Drejtoria per Administrate te Pergjithshame (drejtor Ekrem Recica) 2. Drejtoria per Financa, Ekonomi dhe Zhvillim (drejtor Sabri Cerkini) 3. Drejtoria per Planifikim Hapesinor dhe Mjedis (drejtor Mehdi Salihu) 4. Drejtoria per Inspektorat (drejtor Bashkim Ahmeti) 5 Drejtoria per Shendetesi dhe Mireqenie Sociale (drejtor Fatmir Emini) 6. Drejtoria per Arsim dhe Kulture (drejtor Liman Pajaziti).
Akti mundësues i vitit 1933
djathtas|parapamje|250x250px| Fjalimi i Hitlerit në Rajhstag që promovonte projektligjin u mbajt në Shtëpinë e Operës Kroll, pas [[Historia e Berlinit|zjarrit të Rajhstagut.]] Akti Mundësues i vitit 1933 ( gjermanisht : Ermächtigungsgesetz ), i titulluar zyrtarisht Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich ( lit.  " Ligji për të korrigjuar shqetësimin e njerëzve dhe Rajhut), ishte një ligj special që i dha kabinetit gjerman dhe kryesisht kancelarit kompetencat për të krijuar dhe zbatuar ligje pa përfshirjen e Parlamentit ose të Presidentit të Republikts. Miratimi i këtij ligji, solli de facto krijimin e Gjermanisë naziste . Në mënyrë kritike, Akti Mundësues i lejoi Kancelarit të anashkalonte sistemin e kontrolleve dhe balancave në qeveri.
Historiku
Pasi u emërua Kancelar i Gjermanisë më 30 janar 1933, Hitleri i kërkoi Presidentit von Hindenburg të shpërndante Rajhstagun. Zgjedhjet e përgjithshme u caktuan për 5 mars 1933. Një takim sekret u mbajt midis Hitlerit dhe disa industrialistëve në rezidencën zyrtare të Hermann Göring në Pallatin Presidencial të Rajhstag, me qëllim financimin e fushatës zgjedhore të Partisë Naziste.
Për t'u çliruar nga kjo varësi, Hitleri i kërkoi kabinetit, në mbledhjen e tij të parë paszgjedhore më 15 mars, të hartonte planin për hartimin e një Akti Mundësues që do t'i jepte kabinetit pushtet legjislativ për katër vjet. Nazistët krijuan Aktin Mundësues për të fituar pushtet të plotë politik pa nevojën e mbështetjes së shumicës në Rajhstagut dhe pa nevojën për të bërë pazare me partnerët e tyre të koalicionit. Regjimi nazist ishte unik në krahasim me bashkëkohësit e tij, më i famshmi ai sovjetik i Jozef Stalinit, sepse Hitleri nuk kërkoi të hartonte një kushtetutë krejtësisht të re, ndërsa Stalini e bëri këtë. Teknikisht Kushtetuta e Vajmarit e vitit 1919 mbeti në fuqi edhe pas Aktit Mundësues, duke humbur fuqinë vetëm në vitin 1945 kur Gjermania u dorëzua në fund të Luftës së Dytë Botërore dhe pushoi së qeni një shtet sovran.
Përgatitjet dhe negociatat
Akti Mundësues lejoi Ministrinë Kombëtare (në thelb kabinetin) të miratonte legjislacionin, duke përfshirë ligjet që devijojnë ose ndryshojnë kushtetutën, pa pëlqimin e Rajhstagut. Për shkak se ky ligj lejonte largime nga kushtetuta, ai vetë u konsiderua një amendament kushtetues. Kështu, kalimi i tij kërkonte mbështetjen e dy të tretave të deputetëve që ishin të pranishëm dhe votonin. Një kuorum prej dy të tretave të të gjithë Rajhstagut u kërkua të ishte i pranishëm për të thirrur projektligjin.
Social Demokratët (SPD) dhe Komunistët (KPD) pritej të votonin kundër ligjit. Qeveria kishte arrestuar tashmë të gjithë deputetët komunistë dhe disa socialdemokratë sipas Dekretit të Zjarrit të Rajhstagut. Nazistët prisnin që partitë që përfaqësonin klasën e mesme, junkerët dhe interesat e biznesit të votonin për masën, pasi ata ishin lodhur nga paqëndrueshmëria e Republikës së Vajmarit dhe nuk do të guxonin të rezistonin.
Hitleri besonte se me votat e anëtarëve të Partisë së Qendrës, ai do të merrte shumicën e nevojshme dy të tretat. Ai negocioi me kryetarin e Partisë së Qendrës, Ludwig Kaas, një prift katolik, duke finalizuar një marrëveshje deri më 22 mars. Kaas ra dakord të mbështeste Aktin në këmbim të garancive për ekzistencën e vazhdueshme të Partisë së Qendrës, mbrojtjen e lirive civile dhe fetare të katolikëve, shkollat fetare dhe mbajtjen e nëpunësve civilë të lidhur me Partinë e Qendrës. Është sugjeruar gjithashtu se disa anëtarë të SPD-së u frikësuan nga prania e nazistëve Sturmabteilung (SA) gjatë gjithë procesit.
Miratimi
Ashtu si me shumicën e ligjeve të miratuara në këtë kohë, edhe Akti Mundësues është mjaft i shkurtër, veçanërisht duke marrë parasysh implikimet e tij. Teksti i plotë, në gjermanisht dhe shqip, vijon: parapamje| Akti (faqe 1) Debati brenda Partisë së Qendrës vazhdoi deri në ditën e votimit, 23 mars 1933, me kryetarin e kësaj partie që mbrojti votimin në favor të aktit, duke iu referuar një garancie të ardhshme me shkrim nga Hitleri, ndërsa ish-kancelari Heinrich Brüning bëri thirrje për një refuzim të Aktit. Shumica e qendrës mbajti anën e Kaas dhe Brüning ra dakord të ruante disiplinën partiake duke votuar për Aktin.
Rajhstagu, i udhëhequr nga presidenti i tij, Hermann Göring, ndryshoi rregullat e tij të procedurës për ta bërë më të lehtë miratimin e projektligjit. Sipas Kushtetutës së Vajmarit, një kuorum prej dy të tretave të të gjithë anëtarëve të Rajhstagut kërkohej të ishte i pranishëm në mënyrë që të miratohej një projekt-amendament kushtetues. Në këtë rast, 432 nga 647 deputetët e Rajhstagut do të duhej të ishin kërkuar normalisht për një kuorum. Megjithatë, Göring e uli kuorumin në 378 duke mos numëruar 81 deputetët e KPD-së. Pavarësisht retorikës kundër komunistëve, nazistët nuk e ndaluan zyrtarisht KPD-në menjëherë. Ata jo vetëm që kishin frikë nga një kryengritje e dhunshme, por shpresonin se prania e KPD-së në fletëvotim do të ulte peshën e votave të SPD-së. Megjithatë, ishte e qartë se deputetët e KPD-së nuk do të lejoheshin kurrë të zinin vendet e tyre, pasi ata u burgosën menjëherë pas Dekretit të Zjarrit. Gjykatat filluan të mbanin qëndrimin se meqenëse komunistët ishin përgjegjës për zjarrin, anëtarësimi në KPD ishte një akt tradhtie. Kështu, për të gjitha qëllimet, KPD-ja u ndalua me ligj nga 6 marsi, një ditë pas zgjedhjeve.
Göring deklaroi gjithashtu se çdo deputet që "mungon pa justifikim" duhet të konsiderohet si i pranishëm, për të kapërcyer pengesat. Duke mos i lënë asgjë rastësisë, nazistët përdorën dispozitat e Dekretit të Zjarrit për të arrestuar disa deputetë të SPD-së. Disa të tjerë u frikdsuanhe ikën në mërgim.
Më vonë atë ditë, Rajhstag u mblodh në rrethana frikësuese, me burra SA që vërshonin brenda dhe jashtë dhomës. Fjalimi i Hitlerit, i cili theksoi rëndësinë e krishterimit në kulturën gjermane, kishte për qëllim veçanërisht të qetësonte ndjeshmërinë e Partisë së Qendrës dhe përfshinte garancitë e kërkuara të Kaas pothuajse fjalë për fjalë. Kaas mbajti një fjalim, duke shprehur mbështetjen e partisë së tij për projekt-ligjin mes "shqetësimeve të lënë mënjanë".
Vetëm kryetari i SPD-së Otto Wels foli kundër ligjit, duke deklaruar se ligji i propozuar nuk mund të "shkatërrojë idetë që janë të përjetshme dhe të pathyeshme".
Në këtë fazë, shumica e deputetëve tashmë e mbështetën projektligjin dhe çdo deputet që mund të kishte hezituar të votonte pro u frikësua nga trupat SA që rrethonin mbledhjen. Në fund, të gjitha partitë përveç SPD-së votuan pro Aktit Mundësues. Me ndalimin e KPD-së dhe 26 deputetë të SPD-së të arrestuar ose të fshehur, rezultati përfundimtar ishte 444 në favor të Aktit Mundësues kundrejt 94 (të gjithë socialdemokratët) që ishin kundër. Reichstag kishte miratuar Aktin Mundësues me mbështetjen e 83% të deputetëve. Seanca u zhvillua në kushte aq frikësuese, saqë edhe të gjithë deputetët e SPD-së të ishin të pranishëm, do të kishte kaluar me 78.7% mbështetje. Po atë ditë në mbrëmje, edhe Dhoma e Lart Re Kuvendit ajhsrat dha miratimin e tij, njëzëri dhe pa diskutim paraprak. Akti u nënshkrua më pas nga Presidenti Hindenburg, Hitleri si Kancelar, Wilhelm Frick si Ministër i Brendshëm, Konstantin von Neurath si Ministër i Jashtëm dhe Lutz Graf Schwerin von Krosigk si Ministër i Financave.
Pasojat
Sipas ligjit, qeveria kishte marrë autoritetin për të miratuar ligje pa pëlqimin ose kontrollin e parlamentit. Këto ligje mund edhe të devijojnë nga Kushtetuta. Akti eliminoi efektivisht Rajhstagun si lojtar aktiv në politikën gjermane edhe pse ekzistenca e tij mbrohej në letër nga Akti Mundësues. Ai u mblodh vetëm në mënyrë sporadike deri në fund të Luftës së Dytë Botërore, nuk mbajti asnjë debat dhe miratoi vetëm disa ligje. Brenda tre muajve nga miratimi i Aktit Mundësues, të gjitha partitë përveç asaj Naziste u ndaluan ose ju bënë presion për t'u shpërbërë. Më 14 korrik u dekretua një ligj që e bëri Partinë Naziste të vetmen parti të lejuar ligjërisht në vend. Me këtë, Hitleri kishte përmbushur atë që kishte premtuar në fjalimet e mëparshme të fushatës: "Unë i vura vetes një qëllim ... t'i fshij këto tridhjetë parti nga Gjermania!"
Gjatë negociatave ndërmjet qeverisë dhe partive politike, u ra dakord që qeveria të informojë partitë e Rajhstagut për masat legjislative të miratuara sipas Aktit Mundësues. Për këtë qëllim, u krijua një komitet pune, i bashkëkryesuar nga Hitleri dhe kryetari i Partisë së Qendrës Kaas. Ky komitet u mblodh vetëm tre herë pa ndonjë ndikim të madh dhe shpejt u kthye në një mekanizëm të vdekur edhe para se të gjitha partitë e tjera të ndaloheshin.
Megjithëse Akti i kishte dhënë zyrtarisht pushtetin legjislativ qeverisë në tërësi, këto kompetenca ushtruan për të gjitha qëllimet dhe qëllimet nga vetë Hitleri. Pas miratimit të tij, nuk pati më diskutime serioze në mbledhjet e kabinetit. Takimet e qeverisë u bënë gjithnjë e më të rralla pas vitit 1934 dhe Kabineti nuk u mblodhë kurrë plotësisht pas vitit 1938.
Për shkak të kujdesit të madh që Hitleri bëri për t'i dhënë diktaturës së tij një pamje të ligjshmërisë, Akti Mundësues u rinovua dy herë, në 1937 dhe 1941. Megjithatë, rinovimi i tij ishte praktikisht i siguruar pasi të gjitha partitë e tjera ishin të ndaluara.
Ironikisht, të paktën dy, dhe ndoshta tre, nga masat e parafundit që mori Hitleri për të konsoliduar pushtetin e tij në 1934, shkelën Aktin Mundësues. Më 14 shkurt 1934, Rajhsrat, që përfaqësonte shtetet, u shfuqizua nga " Ligji për Shfuqizimin e Reichsrat " edhe pse neni 2 i Aktit Mundësues mbronte në mënyrë specifike ekzistencën e Rajhstagut dhe Rajhsratit. Gjithashtu mund të argumentohet se Akti Mundësues ishte shkelur dy javë më parë nga " Ligji për rindërtimin e Rajhut " (30 janar 1934), i cili shpërndau parlamentet e shteteve federale dhe transferoi pushtetet sovrane të shteteve te Rajhu. Neni 2 thoshte se ligjet e miratuara në bazë të Aktit Mundësues nuk mund të preknin institucionet e asnjërës dhomë.
Në gusht, Hindenburg vdiq dhe Hitleri mori kompetencat e presidentit për vete në përputhje me një ligj të miratuar një ditë më parë, një veprim i konfirmuar përmes një referendumi më vonë atë muaj. Neni 2 thoshte se kompetencat e presidentit duhej të mbeteshin "të paprekura", gjë që prej kohësh është interpretuar se ky nen e ndalonte Hitlerin të ngatërronte presidencën. Një amendament i kushtetutës i vitit 1932 e bëri presidentin e Gjykatës së Lartë të Drejtësisë, dhe jo kancelarin, tn parië n radhën e pasardhësit të presidencës. Megjithatë, Akti Mundësues nuk parashikonte mjete juridike për ndonjë shkelje të nenit 2, dhe këto veprime nuk u kundërshtuan kurrë në gjykatë.
Bjellorusi 2–0 Shqipëri (12 Tetor 2010)
Ndeshja e futbollit Bjellorusi - Shqipëri për eliminatoret e Europianit 2012 u luajt në stadiumin “Dinamo” të Minskut më 12 tetor 2010. Bjellorusia fitoi 2-0 kundrër Shqipërisë. Rodionov shënoi në minutën e 10-të, Krivets dyfishoi në minutën e 77-të.
Korendijk
Korendijk është një komunë në provincën Hollanda e Jugut në Holandë me sipërfaqe 100.48 km² dhe popullsi 10887 banorë. Piershil është kryeqendra e komunës.
UEFA Euro 2004
Kampionati Evropian i Futbollit i vitit 2004 i njohur si UEFA Euro 2004 ose vetëm Euro 2004, ishte kampionati UEFA Kampionati Evropian i Futbollit i dymbëdhjetë i organizuar nga UEFA dhe i mbajtur në Portugali nga 12 qershor gjer më 4 korrik. Sikur në dy kampionatet garimet e mëparshme në Angli dhe Holandë/Belgjikë edhe në këtë kampionat në garimin final morë pjesë 16 ekipe të cilat kaluan pëmes ciklit të kualifikimeve i cili filloi në vitin 2002. Ndeshjet u xhvillua në stadiumet e tetë qyteteve: Aveiro, Braga, Coimbra, Guimarães, Faro/Loulé, Leiria, Porto dhe Lisbon.
Gjatë garimit kishte disa surpriza: kombëtarja e gjermane, Iialiane dhe spanjolle u eliminuan gjatë garimit në grupe; mbrojtësja e titullit, kombëtarja frënge e futbollit, u eliminua në çerekfinale nga kombëtarja greke dhe Portugalia arriti gjer në finale duke mundur gjatë garimit kombëtaret eminente si: kombëtarja spanjolle, angleze dhe holandeze. Për herë të parë u paraqitën ekipet e njejta të cilët dhe filluan garimin final (Portugalia : Greqia ) ku nikoqiri (Portugalia) ka humbur që të dy ndeshjet. Fitorja greke ishte akoma më befasuese duke konsideruar që pjesmjarrja e tyre e vetme në garimet finale ishte ajo e vitit 1980, ku ata nuk arritën të fitonin asnjë ndeshje.
Gjatë ceremonisë portugjezët portretizuan një anije duke simbolizuar zbuluesit portugjez të tokave, duke lundruar në det ku u paraqitën flamujt e tëgjitha shteteve pjesmarrëse në garimin final. Aq i madh ishte entuziazmi i grekëve saqë anija u bë simbol i fitores greke duke u emëruar "Anija e Piratëve" (πειρατικό), siç edhe u emërua kombëtarja greke në atë kampionat.
Kualifikimet
Kualifikimet për këtë kamionat filluan në shtatorë të vitit 2002 gjer në nëntor të vitit 2003. Pesëdhjet kombëtare u ndanë në dhjetë grupe me nga pesë kombëtare dhe çdo ekip zhvilloi dy ndeshje me çdo ekip tjetër, me rregullën nikoqir dhe mysafir. Ekipet e radhitura të parat në çdo grupë u kalifikuan automatikisht, kurse ekipet e dyta zhvilluan nga dy ndeshje play-off për të mbetur pesë ekipe që do t'i bashkangjiteshin nikoqirit për garimet finale.
Kombëtaret
Kombëtaret pjesmarrëse në garimet finale:
Gjyqtarët
U zgjodhën gjithsej 12 gjyqtarë për drejtimin e ndeshjeve në Euro 2014:
Skuadrat finaliste
Skuadrat të cilat u kualifikuan për garimin final përsaj skuadrës nikoqire  e cila u kualifikua direkt ishin:
Golashenuesit
Lista e golashënuesve të UEFA Euro 2004:
Goli më i shpejtë
2 minuta: Dmitri Kirichenko (Rusia vs Greqia)
Kantoni Trappes
Kantoni Trappes (frëngjisht: Canton de Trappes) është një kanton në departamentin Yvelines, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Trappes. Ka sipërfaqe 13.47km2 dhe popullsi 28812 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Trappes aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Lista e këngëtarëve dhe grupeve shqiptare
AVI (lexo: Ansambli Vokalo-instrumental) sot të rinjtë e përdorin fjalë tjera për grupet e ndryshme. SH.K.A (lexo: Shoqëria Kulturo-Artistike) Sipas germës së parë të emrit
Lista e aktorëve shqiptarë
Kjo është një listë e aktorëve shqiptarë.
Roseau
Roseasu është kryeqytet dhe qyteti më i madh i Dominikës. Më 2007, qyteti ka pasur 16,582 banorë.
Klima
Roseau ka klimë tropikale. Ku temperatura mesatare e lartë është mes 28 dhe 31 °C, kurse më ulëta është mes 19 dhe 23 °C.
Ditar për çështje ndërkombëtare 4, Enver Hoxha
Ditar për çështje ndërkombëtare 4, me autor Enver Hoxha ky vëllim përmbledh vitet 1966 - 1967. Instituti i studimeve Marksiste - Leniniste pranë K Q të PPSh. Tiranë, 1982.
Përmban periudhat:
- janar - mars 1966 - prill - korrik 1966 - gusht 1966
- shtator - tetor 1966 - nëntor - dhjetor 1966 - janar - mars 1967 - prill - maj 1967 - qershor - 14 korrik 1967 - 20 korrik - shtator 1967 - tetor - dhjetor 1967 - Treguesi tematik i lëndës
- Treguesi i emrave
- Lënda
Bërno
parapamje|Fakulteti i Teknollogjisë dhe Informatikës në Bërno Në Bërno ndodhen selitë e autoritetit gjyqësor të Republikës Çeke. Atje është selia e Gjykatës Kushtetuese, e Gjykatës së Lartë, e Gjykatës së Lartë Administrative, si dhe Zyra e Prokurorit të Lartë Publik. Qyteti është gjithashtu një qendër e rëndësishme administrative. Atje ndodhen zyrat e një numri autoritetesh shtetërore, duke përfshirë edhe Avokatin e Popullit, dhe Zyra për Mbrojtjen e Konkurrencës. Bërno është gjithashtu një qendër e rëndësishme e arsimit të lartë, me 33 fakultete që u përkasin 13 instituteve të arsimit të lartë me rreth 89.000 studentë.
Qendra e Ekspozitave të Bërnos renditet ndër qendrat më të mëdha të ekspozitave në Europë (e 23-ta në botë). Kompleksi u hap në vitin 1928 dhe themeloi traditën e ekspozitave të mëdha dhe panaireve të mbajtura në Bërno. Në Bërno zhvillohen garat e motoçikletave dhe gara të tjera në Pistën Masaryk, një traditë e themeluar në vitin 1930 në të cilin Kampionati Botëror i Garave të Motoçikletave është një nga garat më prestigjioze. Një tjetër traditë kulturore është një konkurs ndërkombëtar i fishekzjarreve, Ignis Brunensis, që zakonisht tërheq dhjetëra mijëra vizitorë të përditshme.
Vendet më të vizituara të qytetit përfshijnë kështjellën Špilberk dhe Kështjellën dhe Katedralen e Shën Pjetrit dhe Palit në kodrën Petrov, dy ndërtesat mesjetare që dominojnë pamjen e qytetit dhe shpesh janë përshkruar si simbolet e tij tradicionalë. Kështjella tjetër e madhe e ruajtur në afërsi të qytetit është Kështjella Veveří pranë Digës së Liqenit Bërno. Kjo kështjellë është vendi i një numri legjendash, si shumë vende të tjera në Bërno. Një tjetër monument arkitektural i Bërno është Villa Tugendhat me arkitekturë funksionaliste, që është përfshirë në listën e Trashëgimisë Botërore të UNESKO-s. Një nga pamjet natyrore afër është Karstika moraviane.
Etimologjia
Etimologjia e emrit Brno është e diskutueshme. Kjo ndoshta vjen nga çekishtja e vjetër brnie (me baltë, moçalore). Prejardhje të tjera mund të jenë nga një folje sllavike brniti (blindoj ose fortifikoj), ose nga gjuha kelte e folur në zonë para se ajo të merrej nga popujt gjermanikë dhe më vonë nga popujt sllavë (kjo teori do ta bënte të përafërt me fjalë të tjera kelte për fjalën kodër, të tilla si fjala uellsiane bryn). Gjatë gjithë historisë së tij, vendasit në Brno gjithashtu i referohet qytetit në gjuhë të tjera, duke përfshirë Brünn në gjermanisht, ברין (Brin) në jidish dhe Bruna në latinisht.
Hisoria
Ultësira e Bërnos ka qenë e banuar që nga kohët parahistorike, por paraardhësi i drejtpërdrejtë i qytetit ishte një vendbanim i fortifikuar i Perandorisë së Madhe të Moravisë, të njohur si Staré Zámky, cila ishte e banuar nga Epoka neolitike deri në fillim të shekullit të 11-të. Në fillim të shekullit të 11-të Bërno u themelua si një kështjellë e një princi jo-qeveritar nga Dinastia e Přemyslidëve, dhe Brno u bë një nga qendrat e Moravisë së bashku me Olomouc dhe Znojmo. Bërno është përmendur së pari në Chronica Boëmorum të Cosmas në vitin 1091, kur mbreti bohem Vratislav II rrethoi vëllain e tij Conrad në kështjellë Bërno.
Në vitin 1641, në mes të Luftës Tridhjetëvjeçare, perandori i Shenjtë romak dhe margravi i Moravisë Ferdinandi III urdhëroi zhvendosjen e përhershme të institucioneve të Moravisë nga Olomouc në Bërno, sepse Kolegji Nordik i Olomoukut e bëri atë një nga objektivat kryesore të sulmeve të trupave suedeze. Në vitin 1642 Olomouc u dorëzua tek ushtria suedeze e cila më pas qëndroi atje për 8 vjet. Ndërkohë, Bërno, si i vetmi qytet Moravian i cili nën udhëheqjen e Jean-Louis Raduit de Souches arriti të mbrohet nga suedezët nën Gjeneralin Lennart Torstenson, ka shërbyer si kryeqyteti i vetëm i shtetit (Margraviati i Moravisë). Pas përfundimit të Luftës Tridhjetëvjeçare (1648), Bërno ruajti statusin e tij si kryeqytet i vetëm. Kjo u konfirmua më vonë nga ana e Perandorit të Shenjtë Romak Joseph II në vitin 1782, dhe përsëri në vitin 1849 nga kushtetuta Moraviane.
Gjatë shekullit të 17-të Kalaja Špilberk u rindërtua si një kështjellë e madhe baroke. Në shekullin e 18-të Bërno u rrethua nga Prusianët në vitin 1742 nën udhëheqjen e Frederikut të Madh. Rrethimi ishte përfundimisht i pasuksesshëm. Në vitin 1777 u themelua peshkopata e Bërnos. Mathias Franz Graf von Chorinsky Freiherr von Ledske ishte Peshkopi i parë.
Shekulli i 19-të
Në vitin 1839 treni i parë mbërriti në Bërno nga Vjena, ky ishte fillimi i transportit hekurudhor në atë që tani është Republika Çeke. Në vitet 1859-1864 fortifikimi qyteti u hoq pothuajse tërësisht. Në vitin 1869 një shërbim karrocave me kuaj të udhëtarëve filloi të operojë në Bërno.
Në dhjetor 1805 Beteja e Austerlitz-it u zhvillua në afërsi të qytetit; beteja njihet edhe si "Beteja e tre perandorëve". Vetë Bërno nuk ishte përfshirë me betejën, por Perandori francez Napoleon Bonaparte kaloi disa netë këtu në atë kohë dhe përsëri në 1809.
Transporti
parapamje|Një nga tramvajat e qytetit Brno ka një Aeroport i quajtur Brno-Turany. Qyteti dhe zonat afër janë lidhur nga trami dhe linja autobuzash.
Butrinti
Butrinti ishte një qytet dhe peshkopatë e lashtë ilire dhe më vonë arbërore. Gjasa janë të ketë qenë i banuar që nga kohërat parahistorike. Butrinti popullohej nga kaonët, më vonë një koloni romake dhe një peshkopatë. Butrinti hyri në rënie në Antikitetin e Vonë, para se të braktisej gjatë Mesjetës, pasi një tërmet i madh përmbyti pjesën më të madhe të qytetit. Në kohët moderne është një vend arkeologjik në qarkun e Vlorës, rreth 14 kilometra në jug të Sarandës dhe afër kufirit grek. Ndodhet në një kodër me pamje nga kanali i Vivarit dhe është pjesë e Parkut Kombëtar të Butrintit. Sot, "Bouthrotum" është një titull katolik latin dhe gjithashtu përmban kalanë e Ali Pashës.[[Butrinti|Parku Kombëtar Arkeologjik i Butrintit ka një sipërfaqe prej 15 hektarësh dhe ndodhet në lartësitë 30-50 metra mbi nivelin e detit. Ai është ngritur në këndin juglindor të gadishullit të Ksamilit. Eshte nje vend arkeologjik në qarkun e Vlorës, rreth 14 kilometra në jug të Sarandës dhe afër kufirit grek. Ndodhet në një kodër me pamje nga kanali i Vivarit dhe është pjesë e Parkut Kombëtar të Butrintit.  Drurët që arrijnë lartësi deri 12 metra, kanë një diametër 60-80 cetrimetra dhe arrijnë moshë maksimale 200-vjeçare. Shpella e Butrintit ndodhet pranë rrugës automobilistike Sarandë-Butrint, rreth 3 kilometra larg nga qyteza e Ksamilit. Shpella vlerësohet e veçantë për nga natyra dhe për pozicionin e saj, është e përmasave të mëdha. Ka një sipërfaqe 110 metra katrorë, ka hapësirë të gjerë me zgjerime nga hyrja e saj dhe është e ruajtur mirë, në gjendje natyrale. Sipas arkeologëve, shpella e Butrintit ka vlera të shumta shkencore.Gjej informacion të mëtejshëm. Kliko këtu www.butrinti.com
Miratues
But u themelua nga Enea. Nga korrespondenca e tij e gjatë me Ciceronin, zbulohen përpjekjet që bëri për të mbrojtur pronat dhe interesat e butrotasve kundër përpjekjeve të Çezarit për vendosjen e një kolonie romake. Gjithashtu Butrinti eshte I njohur sot sepse Luissallamegalluksi I ka shitur fame. Ai eshte I njohur sepse Luis Salla Megalluksi I ka shitur famous
Periudha e lashtë
Butrinti i fortifikuar i kësaj periudhe ka shërbyer si strehë për kolonët dhe qytetarët që banonin në qytet. Gjatë periudhës së luftërave civile, Butrinti përmendet nga Çezari në veprën e tij, si një nga bazat kryesore të furnizimeve dhe pikë strategjike për zotërimin e kanalit të Korfuzit. Kushtet e mira gjeografike dhe klimatike i dhanë një zhvillim të vrullshëm qytetit të Butrintit në shekujt e parë të erës sonë. Për herë të parë Butrinti preu monedha bronzi në kohën e Augustit, ku në njërën prej tyre paraqitet perandori nga një anë e në tjetrëm një ujësjellës. Dëshmi e nivelit të zhvillimit të Butrintit janë edhe rrënojat e monumenteve antike dhe objekteve të ndryshme, të ruajtura nga ajo periudhë. Në fillim të shek. I e. s. u ndërtua ujësjellësi 3 km i gjatë, që furnizonte qytetin me ujë nga burimet e fshatit Xarë afër Butrintit. Në këtë kohë, u rindërtua edhe skena e teatrit. Të shumta ishin ndërtimet publike e shoqërore si banjat dhe tempulli i Asklepit mbi rrënojat e një tempulli më të vjeter. Rreth shek. II e. s. u ndërtua një nymfe, që furnizohej me ujë nga ujësjellësi dhe gjimnazi pranë Portës me Kulla. Dallohen në këtë periudhë një sërë banesash dhe ndërtimesh të ndryshme, ku veçohet një ndërtesë me atrium në qendrën e qytetit pranë teatrit. Gjatë kësaj periudhe, u dendësuan shumë ndërtimet, të cilat shtriheshin deri në buzë të kanalit të Vivarit. Vazhdimësinë e jetës deri në Antikitetin e Vonë e dëshmon materiali arkeologjik i nxjerrë nga gërmimet, ku veçohet shtresa kulturore e shek. lV e. s. Kjo shtresë pasqyron një dendësim ndërtimesh, kurse numri i madh i monedhave të gjetura tregon një intensifikim të zhvillimit të tregtisë. Duke filluar nga shek. lll, Butrinti përmendet në itinerare të ndryshme rrugore me emra si: Buthroto, Buthrotum etj. Në vitin 516, përmendet si qendër peshkopate, kurse në periudhen e Justinianit përmendet nga Hierokli midis 12 qyteteve të Epirit të Vjetër në trajtën Butrytos. Butrinti e ruajti rëndësinë ekonomike edhe në Antikitetin e Vonë, ndoshta edhe për faktin se u prek shumë pak nga sulmet e barbarëve e sidomos të gotëve të Totilës, kur zbarkuan nga Korkyra në Onhezëm në vitin 551. Në Antikitetin e Vonë, Butrinti njohu një periudhë zgjerimi e lulëzimi, gjatë së cilës u realizua rindërtimi i mureve mbrojtëse të dëmtuara gjatë viteve. Monumente që deshmojnë zhvillimin e qytetit në këtë periudhë janë baptisteri dhe dy bazilika paleokristiane. Baptisteri u ndërtua rreth mesit të shek. V dhe përfaqëson traditat më të mira arkitektonike dhe artistike të Butrintit. Bazilika e Akropolit u ndërtua në fundin e shek IV dhe ka qenë e shtruar me mozaikë. Bazilika e Madhe u ndërtua në qytetin e poshtëm në shek. VI dhe është një ndërtim madhështor paleokristian. Fakti që muret e saj janë ruajtur në lartësinë origjinale deri në ditët tona, tregon vazhdimësinë e përdorimit të monumentit deri në shekujt e Mesjetës së Hershme.
Në mesin e shek. III e. s., nën sundimin e perandorit Decis, Butroti përmendet në lidhje me gudinë e Shën Terinit, i cili ishte një i krishterë vendas e që u dënua të copëtohej nga egërsirat në teatrin e qytetit. Kronikat e kohës përshkruajnë faktin që egërsirat u përulën përpara Shën Terinit njësoj si dikur para Danielit. Për këto arsye, Shën Terini hyri shume herët në radhët e shenjtoreve, fakt që dëshmohet, përveç të tjerash, edhe nga paraqitja e tij në një mozaik të shek. V në kishën e Shën Gjergjit në Selanik dhe një afresk në kishën e Shën Thanasit në Pece.
Portreti i Agripës. Mermer. Muzeu Kombëtar. Tiranë. Lartësia 36 cm.
Gjuha malteze
Gjuha malteze ose maltezishtja (maltezisht Malti) i takon degës së gjuhëve perëndimore Maltës. Ajo është gjuha më pak e folur në Bashkimin Evropian dhe renditet ndër gjuhët botërore.
Butrinti
Periudha e lashtë
Butrinti ndodhet në një kep të ulët në bregdetin jugperëndimor të Shqipërisë. Kjo qendër rezulton sipas specialistëve të arkeologjisë, të ketë qenë e banuar së paku që në shek. VII para Krishtit. Ndërkohë, mitet flasin për themelimin e Butrintit nga trojanët e shpërngulur. Sipas specialistëve shqiptarë dhe anglezë të arkeologjisë, rreth shekullit IV, para Krishtit, vendbanimi u fortifikua dhe qyteti u kthye në një qendër kulti dedikuar Asklepit. Periudha mesjetare dokumentohet më e turbullt. Qyteti u përfshi së pari në luftrat për pushtet midis bizantëve e më pas normanëve, anzhuinëve, venedikasve dhe së dyti, në konfliktin midis Venedikut dhe turqve otomanë.
Periudha moderne
Në fillimet e shek. XIX, ai u shndërrua gradualisht në një fshat të vogël peshkatarësh, përreth një fortifikimi venecian, por konturet e monumenteve madhështore të dikurshme flisnin për shuarjen e një shkëlqimi të mëparshëm në këtë qendër urbane ndanë kanalit të Korfuzit. Butrinti, së bashku me Korfuzin, u blenë nga Republika e Venedikut prej mbretërve anzhuinë të Italisë së Jugut në vitin 1386. Atëherë, faza më aktive e qytetit mesjetar ishte shndërruar në një avanpost të fortesave të mëdha në Korfuz. Mbeti pronë e Venedikut për më shume se 400 vjet dhe venedikasit ndërtuan shumë fortifikime ekzistuese, si dhe një kështjellë trekëndore, të rikonstruktuar më pas për qëllime mbrojtjeje dhe kontrolli të kanalit të Vivarit nga Pashai i Janinës, Ali Pashë Tepelena. Me fuqizimin e Perandorisë Otomane, Butrinti mbeti në vijën e parë të frontit të Venedikut. U pushtua në një numër rastesh, por më i shënuari është marrja e tij nga "Sulejmani i Madhërishëm" në vitin 1537.
Objektet më të herëshme janë një çekan guri dhe një bosht i përkasin gjysmës së dytë të mijëvjëcarit të dytë para Krishtit. Eshtë përmendur për herë të parë nga Hekateu: fundi i shek VI p. Kr. Në fillimet e tij futej në bashkësinë e kaonëve më vonë në shtetin e Epirit. Në vitet 1926–1936, italiani Luigi Ugolini kryesoi misionin e gërmimeve në jug të Shqipërisë, Ugolini u përqendrua në Finiq dhe në Butrint ku u zbulua: Baptisieri, teatri, bazilika, statuja dhe objekte të ndryshme me vlerë, banjo publike dhe një numër i madh banesash. Ugolini la një informacion të zgjeruar për vendbanimet në jug të vendit, botoi disa vëllime dy prej këtyre botimeve ju kushtuan Finiqit dhe Butrintit të titulluara (Shqipëria Antike). Në vitin 1936, u ndërprenë gërmimet e Ugolinit, në vitet e mëvonshme ishte Domenico Mustili që kreu disa gërmime, por nuk rezultoi asgjë me vlerë. Nga të dhënat e pakta që rezultojnë për atë periudhë thuhet se Butrinti në shek. III, p. K. u shtri në zonën përreth në anën jugore të kodrës që ndodhej, u ndërtuan në atë periudhë Teatri dhe një tempull grek. Zona përreth Butrintit ka pasur bujqësi të zhvilluar. Tokat përreth Butrintit tërhoqën vëmendjen e romakëvë, të cilët në vitet 40 të shek. I p. K. e kthyen Butrintin në koloni romake. Legjionet e Jul Qezarit zbarkuan në Butrint dhe një pjesë e madhe e pasurisë dhe e popullsisë u romanizua. Në shek. II dhe III u ndërtuan banjo publike u bë rindërtimi i teatrit dhe objekte të tjera. Veprat më me vlerë që u zbulua në teatrin e Butrintit janë: statuja e Apollonit, Perëndesha e Butrintit, disa koka mermeri si ajo e Zeusit, portreti i Agripës, u zbuluan dhe mbishkrime të shumta në latinisht dhe greqisht. Në shek. V, një pjesë e qytetit rindërtohet. Në shek. IV – XIII përmendet si qëndër episkopale.
Në vitet 1080–1085, ishte në duart e normanëve dhe më pas të venecianëve. Në vitet 1300, venecianët bënë fortifikime dhe e mbajtën deri në vitet 1700.
Periudha franceze
Pas viteve 1700, ra në duart e francezëve të Bonapartit dhe më pas në vitet 1798 u mor në zotërimin e Ali Pashë Tepelenës, i cili ndërtoi në vitin 1807 dy kala për t'u mbrojtur nga sulmet e francezëve që vinin nga Korfuzi njëra ndodhet në derdhjen e Kanalit të Vivarit, kaloi në duart e osmanëve deri në periudhën e pavarësisë.
Veçoritë e qytetit të lashtë të Butrintit
Parku Kombëtar Arkeologjik i Butrintit ka një sipërfaqe prej 15 hektarësh dhe ndodhet në lartësitë 30-50 metra mbi nivelin e detit. Ai është ngritur në këndin juglindor të gadishullit të Ksamilit. Ka një pozitë mjaft të mbrojtur natyrore, duke u lagur nga të dyja anët nga liqeni i Butrintit, gjysmë të kripur dhe gjysmë të ëmbël dhe në njërën anë nga kanali i Vivarit. Në përbërjen e tij, gjenden lloje të shumta drurësh me gjelbërim të përhershëm si: dafina, prralli, ilqe, fishekarthi, kullastra, mimoza, si dhe lloje gjetherënës.
Drurët që arrijnë lartësi deri 12 metra, kanë një diametër 60-80 cetrimetra dhe arrijnë moshë maksimale 200-vjeçare. Shpella e Butrintit ndodhet pranë rrugës automobilistike Sarandë-Butrint, rreth 3 kilometra larg nga qyteza e Ksamilit. Shpella vlerësohet e veçantë për nga natyra dhe për pozicionin e saj, është e përmasave të mëdha. Ka një sipërfaqe 110 metra katrorë, ka hapësirë të gjerë me zgjerime nga hyrja e saj dhe është e ruajtur mirë, në gjendje natyrale. Sipas arkeologëve, shpella e Butrintit ka vlera të shumta shkencore.
Ujësjellësi i Butrintit ka një gjatësi prej 3.5 kilometra, lartësi të kanalit 6 metra dhe gjerësi 3.50 metra. Teknikisht është një ndërtim i arritur, ku gjatë trasesë së tij janë ndërtuar shumë vepra arti si: ura e kanale të përforcuara me mure mbajtëse, si dhe puseta dekantimi e kontrolli. Në vitin 1992, gërmimet e ndërmarra në qendrën e qytetit antik të Butrintit nxorën në dritë forumin romak të qytetit.
Ndërtesa me tre dhoma ndodhet në pjesën jugore të Akropolit në perëndim të ndërtesës me Peristil dhe në lindje të dyqaneve romake. Mbishkrimi, i cili datohet në shek. I pas Krishtit, flet për një tempull kushtuar perëndeshës Minerva.
Vjedhjet
parapamje|left|280px|Butrinti me rrënojat e tij
Në fillim të viteve 90, qyteti antik i Butrintit u bë pre e disa vjedhjeve. Më të rrezikuara nga grabitësit dhe trafikantët e vlerave arkeologjike ishin disa koka statujash në mermer dhe disa fonde arkeologjike. Kështu, dy shtatoret e dy perëndive, Artemisës dhe Apollonit, dy objekte me vlera të rralla për kulturën shqiptare, që 11 vjet më parë u dërguan në Greqi nga trafikantët e veprave të artit, u riatdhesuan në shkurt të këtij viti dhe u vendosën në mjediset e muzeut arkeologjik në Butrint, 19 km larg qytetit jugor të Sarandës. Dy veprat e artit, të grabitura nga muzeu arkeologjik i Butrintit, u gjetën në Pire dhe trafikuesit e tyre janë proceduar penalisht sipas ligjit grek. Shtatorja e perëndisë femërore Artemis paraqitet në lëvizje. E punuar me material mermeri dhe teknikë gdhendjeje, sipas specialistëve, ajo i përket kulturës paraqytetare ilire, periudhës helenike, shek. II para Krishtit. Statujës i mungojnë 2 krahët dhe koka. Artemisa u zbulua në vitin 1958, në kodrën e Finiqit dhe u ruajt deri në vitin 1997 në muzeun e Butrintit. Lartësia e saj është 1.25 metra. Ndërsa shtati i Apollonit, i punuar me material mermeri dhe teknikë gdhendjeje, i përket periudhës së shek. II pas Krishtit. Koka është punuar më vete dhe ndodhet në Muzeun e Butrintit. Ajo u gjet nga arkeologu italian Ugolini në Nymfeun (fontana) e Butrintit. Lartësia e saj është 1.38 metra. Historia e grabitjeve të statujave nga Butrinti dhe Finiqi ka nisur në vitin 1991 dhe do të përsëritej në përmasa të tjera në vitin 1997. Certifikatat e objekteve të vjedhura u bënë pjesë e punës së Interpolit, i cili arriti të gjejë vendndodhjen e shumë prej tyre. Në nëntor të vitit 2000, u riatdhesua nga SHBA-ja koka e Livias, gruaja e perandorit Oktavian Augusti, vepër e shekullit I p. e. s., (periudha romake). Kjo falë një kërkimi përreth 1 vit nga Auron Tare, një prej themeluesve të Parkut Kombëtar të Butrintit. Ndërsa në verën e vitit 2003 me insistimin e Ministres së Kulturës, Arta Dade dhe Auron Tare, u mundësua kthimi nga Greqia i skulpturave “Portreti i Germanikut”, “Portreti i Herkulianës” dhe “Portret Vajze”, të cilat ishin vjedhur nga muzeu i Butrintit në vitin 1991. “Portreti i Herkulianës” dhe “Portret Vajze” u gjetën në eksponatet e Muzeut Nacional Arkeologjik të Athinës, ndërsa “Portreti i Germanikut” u gjet në Muzeun Arkeologjik të Janinës. Punonjësit e muzeut të Butrintit thonë se pajisjet e instaluara tashmë në mjediset e këtij muzeu kanë mbyllur çdo mundësi për grabitjen e veprave të artit. Sipas tyre, muzeu i Butrintit ka tashmë aparatura bashkëkohore kontrolli, me kamera dhe sistem alarmi dhe gjenerator që garanton funksionimin e sistemit të vrojtimsinjalizimit "non stop".
parapamje|right|280px|Kokë gruaje e kthyer në Butrint pas grabitjeve në vitet 1991 deri 1997
Legjenda
Ankizi me anijet u nis nga Ambrakia dhe, duke lundruar pranë bregdetit arriti në Butrot, liman i Epirit. Enea në anën tjetër, me ushtarët më të zgjedhur, pas një udhëtimi që zgjati dy ditë, arriti në Dodonë me qëllim që të kërkonte mendimin e perëndisë; këtu gjeti edhe ata trojanë që kishin ikur bashkë me Helenin. Si morën përgjigje hyjnore mbi punën e kolonisë, i dhuruan zotit, bashkë me dhuratat e tjera trojanë edhe kratere bakri, disa nga të cilat ndodhen edhe sot akoma aty me mbishkrime shumë të vjetra, që tregojnë emrat e dhuruesve. Së këtejmi, pastaj arriti tek anijet pas një udhëtimi që zgjati më se katër ditë…
Në fund të viteve 30 të shekullit të kaluar, arkeologu italian Ugolini përmend gojëdhënën mbi zanafillën e largët të Butrintit. Heleni që kishte ardhur në Epir nga Troja, po përgatitej të bënte flijimin ritual pas zbritjes në tokë. Lopa që do t'u flijohej perëndive, e goditur, por jo e vrarë, i shpëtoi nga duart dhe kaloi detin me not. Heleni, duke parë këtu një paralajmërim të perëndive, themeloi një qytet që ia vuri emrin Buthrotos.
Adë
Ada është një fshat në Komunën Frakull në Rrethin e Fierit të Shqipërisë.