cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pokahontas (film 1995)
Pokahontas është një film dramë historik muzikor i animuar amerikan i vitit 1995 i bazuar në jetën e gruas Powhatan Pokahontas dhe ardhjen e kolonëve anglezë nga kompania Virginia. Filmi romantizon takimin e Pokahontasit me John Smith dhe shpëtimin e saj legjendar të jetës së tij. Filmi u prodhua nga Walt Disney Feature Animation dhe u publikua nga Walt Disney Pictures më 10 qershor 1995. Është filmi i 33-të artistik i animuar i Disney dhe filmi i gjashtë i prodhuar dhe lëshuar gjatë periudhës së njohur si Rilindja e Disney.
Pokahontas mori reagime të ndryshme, të cilët vlerësuan animacionin, performancat zanore dhe muzikën e tij, por kritikuan historinë e tij me mungesën e fokusit në tonin. Pasaktësitë historike të filmit dhe ngjyrimet racore morën përgjigje të polarizuara. Pocahontas fitoi mbi 346 milionë dollarë në arkë. Filmi mori dy çmime Oscar për këngën më të mirë muzikore ose komedie për Menken dhe këngën më të mirë origjinale për "Colors of the Wind". Sipas kritikëve, Pokahontas ka ndikuar në filmat e mëvonshëm.
Përmbajtja
Në vitin 1607, Susan Constant lundron nga Londra në Botën e Re, duke transportuar kolonë anglezë nga kompania Virginia. Gjatë rrugës, Susan Constant kapet në një stuhi të Atlantikut të Veriut dhe kapiteni John Smith, i cili ëndërron për aventura, shpëton Tomasin, një shok të ri dhe të papërvojë të ekuipazhit, nga mbytja. Teksa i afrohen Botës së Re, kolonët, përfshirë John, flasin për aventura, gjetjen e arit, luftimin e "injunëve" dhe potencialisht vendosjen në tokën e re.
Në fisin Powhatan në Tsenacommacah, Virxhinia, Pokahontas, vajza e bukur e shefit Powhatan, ka frikë se mund të martohet me Kocoum, një luftëtare e guximshme të cilën ajo e sheh si shumë serioz për personalitetin e saj të lirë. Powhatan i jep Pokahontas gjerdanin e nënës së saj si dhuratë. Pokahontas, së bashku me miqtë e saj, rakunin Meeko dhe kolibrin Flit, vizitojnë gjyshen Shelgun, një pemë shelgu që flet shpirtëror, dhe flet për një ëndërr që përfshin një shigjetë rrotulluese dhe konfuzionin e saj në lidhje me rrugën e saj në jetë. Më pas, gjyshja Willow njofton Pokahontasin për anglezët që po arrinin.
Udhëheqësi i babëzitur i udhëtimit, Guvernatori Ratcliffe, i cili kërkon arin si pjesë e planit të tij për t'i sjellë atij pasuri dhe status, ka ndërtuar Jamestown në një pyll dhe menjëherë i kërkon anëtarët e ekuipazhit të gërmojnë për ar. John niset për të eksploruar shkretëtirën dhe takon Pokahontasin. Në fillim ai thjesht e dëgjon atë të bëjë zhurma realiste amerikane vendase, por gjyshja Shelgu i jep atij aftësinë për ta dëgjuar të flasë. Ata lidhen shpejt, të magjepsur nga botët e njëri-tjetrit dhe përfundojnë duke rënë në dashuri, pavarësisht urdhrave të Powhatan për të qëndruar larg anglezëve pasi Kocoum dhe luftëtarët e tjerë i fusin në një luftë. Ndërkohë, Meeko takohet me Persin, arkivolin e përkëdhelur të Ratcliffe, dhe bëhet fatkeqësia e ekzistencës së tij. Kur Gjoni i thotë Pokahontasit se njerëzit e tij dhe ai janë këtu për të gjetur ar, ajo i thotë se nuk ka ari. Pokahontas prezanton Xhonin me gjyshen Shelgu dhe shmang anëtarët e tjerë të ekuipazhit, Ben dhe Lon, duke e kërkuar atë, por shoqja më e mirë e Pokahontas, Nakoma, zbulon marrëdhënien e saj me John dhe paralajmëron Kokumin. Ratcliffe mëson gjithashtu për takimet e John me Pokahontasin dhe me zemërim e paralajmëron John që të mos kursejë çdo vendas që ai e sheh si tradhti.
Më vonë, John dhe Pokahontas takohen me gjyshen Shelgu dhe planifikojnë të sjellin paqen midis kolonëve dhe fisit. John dhe Pokahontas ndajnë një puthje, ndërsa Kocoum dhe Thomas, të dërguar nga të dyja palët për të spiunuar njëri-tjetrin, dëshmojnë nga larg. I indinjuar, Kocoum sulmon dhe tenton të vrasë John, por Thomas ndërhyn duke qëlluar dhe vrarë Kocoum, i cili tërheq gjerdanin e Pocahontas-it ndërsa ai rrëzohet, duke e shkatërruar atë. Gjoni urdhëron Tomasin të largohet para se anëtarët e fisit të mbërrijnë, të kapin John dhe të marrin trupin e Kocoum. I tërbuar nga vdekja e Kocoum-it, Powhatan me zemërim qorton Pokahontasin që u largua nga fshati dhe u shpall luftë anglezëve, duke filluar me ekzekutimin e John në agim.
Thomas arrin në Jamestown të ​​sigurt gjatë natës dhe paralajmëron kolonët anglezë për kapjen e John. Ratcliffe më pas mbledh njerëzit e tij për të luftuar, duke e përdorur këtë si një justifikim për të asgjësuar fisin dhe për të gjetur arin e tyre inekzistent. Po atë natë, Powhatan gjithashtu urdhëron njerëzit e tij të përgatiten për betejë. Një Pokahontas i dëshpëruar viziton gjyshen Shelgu, ku Meeko i jep busullën e Gjonit. Pokahontas kupton se shigjeta nga busulla e Gjonit është e njëjta shigjetë rrotulluese nga ëndrra e saj, e cila të çon në fatin e saj. Vjen mëngjesi dhe Powhatan dhe fisi i tij e tërheqin John në një shkëmb me pamje nga një vend për ekzekutim. Ndërkohë, Ratcliffe i çon kolonistët e armatosur në shkëmb për të luftuar luftëtarët e Powhatan. Ashtu si Powhatan është gati për të ekzekutuar Gjonin, Pokahontas ndërhyn dhe më në fund e bind atë që t'i japë fund luftimeve midis dy grupeve dhe t'i kursejë jetën Gjonit. Të dyja palët ulen dhe John lirohet, por kur Ratklifi i palëkundur urdhëron njerëzit e tij të sulmojnë, ata refuzojnë. Për shkak të tradhtisë së Ratcliffe, ai gjuan musket e tij në Powhatan, por John e merr vetë goditjen dhe plagoset. Të dëshpëruar, kolonët kthehen kundër Ratcliffe dhe e ndalojnë atë për lëndimin e shokut të tyre.
Gjoni është rifituar nga fisi, por duhet të kthehet në Angli që plagët e tij të shërohen plotësisht. Ratcliffe gjithashtu dërgohet përsëri në Angli për t'u përballur me dënimin për krimet e tij kundër vendbanimit. John i kërkon Pokahontas të vijë me të, por ajo zgjedh të qëndrojë me fisin e saj për të ndihmuar në ruajtjen e paqes. Meeko dhe Percy, tani miq, i japin Pocahontas gjerdanin e nënës së saj, plotësisht të rregulluar. John largohet pa Pokahontas, por me bekimin e Powhatan-it për t'u kthyer sa herë që ai dëshiron. Filmi përfundon me Pokahontasin që qëndron në majë të një shkëmbi, duke parë anijen që transportonte John të largohej.
Dublimi
Tre aktorë në film janë përfshirë në projekte të tjera të lidhura me Pokahontas. Gordon Tootoosis veproi si Shefi Powhatan në Pocahontas: The Legend (1995). Christian Bale dhe Irene Bedard do të portretizonin nënën e John Rolfe dhe Pocahontas, respektivisht, në The New World (2005) të Terrence Malick.
Pterosauri
Pterosaurët (nga greqishtja pteron dhe sauros, që do të thotë "hardhuca me krahë") ishin zvarranikë fluturues të klades së zhdukur ose rendit Pterosauria. Ata ekzistuan gjatë pjesës më të madhe të Mesozoikut: nga Triasiku i vonshëm deri në fund të Kretaceut (228 deri 66 milion vjet më parë ). Pterosaurët janë vetebrorë më të hershëm që dihet se kanë evoluar fluturimin e mundësuar. Krahët e tyre u formuan nga një membranë e lëkurës, muskujve dhe indeve të tjera që shtrihen nga kyçet e këmbëve në një gisht të katërt të zgjatur në mënyrë dramatike.
Pterosaurët shpesh referohen nga media popullore ose publiku i gjerë si "dinozaurët fluturues", por dinozaurët përcaktohen si pasardhësit e paraardhësit të fundit të përbashkët të Saurischia dhe Ornithischia, i cili përjashton pterosaurët. Sidoqoftë, pterosaurët janë më të lidhur me zogjtë dhe dinozaurët e tjerë sesa me krokodilët ose ndonjë zvarranik tjetër, megjithëse nuk janë paraardhës të zogjve.
Pterosaurët kishin një larmi stilesh jetese. Tradicionalisht shihet si peshk-ngrënës, grupi tani kuptohet të ketë përfshirë gjuetarë të kafshëve të tokës, insektivatorë, ngrënës të frutave dhe madje edhe grabitqarë të pterosaurëve të tjerë. Ato riprodhohen nga vezët, disa fosile të të cilave janë zbuluar.
Çeçenët
Çeçenët (çeçenisht: Нохчий Noxçiy; çeçenishte e vjetër: Нахчой Naxçoy) janë një grup etnik kaukazian që i takon popujve vajnahe me prejardhje nga rajoni i Kaukazit verior të Evropës lindore. Ata i referohen vetëvetes si vajnahë (që do të thotë "populli ynë" në çeçenisht) ose nohçij (njëjës nohçi, nahçuo ose nahtçe). Çeçenët dhe popujt ingushë njihen kolektivisht si vajnahë. Sot, shumica e çeçenëve jeton në Republikën Çeçene, një njësi administative e Federatës Ruse. 93,5 % e banorëve të republikës janë çeçenë etnikë. Populli çeçen u dëbua nga trojet e veta prej regjimit të Stalinit dhe nuk u la të kthehet deri më 1957. Gjithashtu, luftërat e fundit kanë qenë të tmerrshme për popullsinë vendase. Çeçenët flasin gjuhën e tyre çeçene, pjesë e familjes së gjuhëve të Kaukazit Verilindor. Çeçenishtja gëzon përdorim të barabartë me rusishten sipas ligjit, që sanksionon alfabetin cirilik me gjithë papërshtatshmërinë e tij ndaj ndërtimit dhe tingujve të kësaj gjuhe.
Prejardhja e fjalës çeçen
Fjala "çeçen" të parë herë haset në burime arabe të shekullit VIII. Sipas traditës popullore, termi rus "çeçen" vjen nga emri i fshatit Çeçen-Aul. Fjala "çeçen", megjithëatë, haset në burime ruse qysh në vitin 1692 dhe rusët me shumë mundësi e kanë marrë nga gjuha kabardiane "shashan".
Përhapja
Çeçenët janë kryesisht banorë të Çeçenisë, Rusi. Ka gjithashtu popullata të rëndëishme çeçene në pjesë të tjera të Rusisë (si në Dagestan, Ingusheti dhe Moskë).
Gjuhësia teorike
Gjuhësia teorike është një term në gjuhësi, i cili, si termi përkatës gjuhësi e përgjithshme, mund të kuptohet në mënyra të ndryshme. Të dyja mund të merren si referencë ndaj teorisë së gjuhës, ose degës së gjuhësisë që hulumton në natyrën e gjuhës dhe kërkon t'u përgjigjet pyetjeve themelore se çfarë është gjuha, ose cila është baza e përbashkët e të gjitha gjuhëve. Qëllimi i gjuhësisë teorike mund të jetë edhe ndërtimi i një kuadri të përgjithshëm teorik për përshkrimin e gjuhës.
Një përdorim tjetër i termit varet nga organizimi i gjuhësisë në nënfusha të ndryshme. Termi gjuhësi teorike zakonisht përballet me gjuhësinë e aplikuar. Kjo perspektivë nënkupton që një profesionist i gjuhës aspirante, p.sh. një student mësues, duhet së pari të mësojë teorinë, dmth., vetitë e sistemit gjuhësor, ose atë që Ferdinand de Saussure e quajti gjuhësi të brendshme. Kjo pasohet nga praktika, apo studime në fushën e aplikuar. Dikotomia nuk është plotësisht pa problem, sepse pedagogjia gjuhësore, teknologjia gjuhësore dhe aspekte të tjera të gjuhësisë së aplikuar përfshijnë edhe teorinë.
Në mënyrë të ngjashme, termi gjuhësi e përgjithshme përdoret për të dalluar gjuhësinë bazë nga llojet e tjera të studimit. Megjithatë, për shkak se gjuhësia e kolegjit dhe universitetit shpërndahet kryesisht me institutet dhe departamentet e një numri relativisht të vogël të gjuhëve kombëtare, disa universitete më të mëdha ofrojnë gjithashtu kurse dhe programe kërkimore në 'gjuhësinë e përgjithshme' të cilat mund të mbulojnë gjuhët ekzotike dhe të pakicave, studime ndërgjuhësore dhe tema të tjera të ndryshme jashtë fushëveprimit të departamenteve kryesore filologjike.
Fushat e gjuhësisë teorike
Kur koncepti i gjuhësisë teorike merret se i referohet gjuhësisë bazë ose të brendshme, nënkupton studimin e pjesëve të sistemit gjuhësor. Kjo tradicionalisht do të thotë fonologji, morfologji, sintaksë dhe semantikë. Pragmatika dhe diskursi mund të përfshihen gjithashtu; përcaktimi i kufijve ndryshon ndërmjet institucioneve. Për më tepër, përkufizimi i Saussure-it për gjuhësinë e përgjithshme përbëhet nga dikotomia e gjuhësisë sinkronike dhe diakronike, duke përfshirë kështu gjuhësinë historike si një çështje thelbësore.
Teoritë gjuhësore
Ekzistojnë korniza të ndryshme të teorisë gjuhësore, të cilat përfshijnë një teori të përgjithshme të gjuhës dhe një teori të përgjithshme të përshkrimit gjuhësor. Qasjet aktuale humaniste përfshijnë teoritë brenda gjuhësisë strukturale dhe gjuhësisë funksionale. Gjuhësia evolucionare përfshin korniza të ndryshme të gramatikës gjenerative dhe gjuhësisë kognitive.
Pocahontas II: Journey to a New World
Pocahontas II: Journey to a New World (Shqip: Pokahontas II: Udhëtim në një Botë të Re) është një vazhdim amerikan i vitit 1998, videofilm, i filmit të Disney të vitit 1995, Pokahontas. Ndërsa filmi i parë trajtonte takimin e saj me John Smith dhe ardhjen e kolonëve britanikë në Jamestown, vazhdimi përqendrohet në udhëtimin e Pokahontas në Angli me John Rolfe për të negociuar për paqen midis dy kombeve, megjithëse vdekja e saj është hequr nga fundi i filmit.
Përmbajtja
Në Londër, John Smith i zë pritë një grup ushtarësh me një urdhër për arrestimin e tij dhe supozohet i vdekur në ballafaqimin që pasoi; Guvernatori Ratcliffe e ka gënjyer Mbretin James (duke qenë një mik personal i mbretit) dhe e ka inkuadruar Smithin si tradhtar nga filmi i parë në një komplot për të shpallur luftë kundër fisit Powhatan dhe për të marrë arin që ai ende beson se ata e zotërojnë, të gjithë. duke iu shmangur dënimit për krimet e veta. Për të parandaluar luftën, Mbreti dërgon një diplomat të ri, John Rolfe, për të sjellë shefin Powhatan në Angli për negociata. Në Botën e Re, Pokahontas, vajza e Powhatanit, mban zi për vdekjen e John Smith, por përfundimisht është në gjendje të vazhdojë përpara. John Rolfe mbërrin së shpejti, i përshëndetur nga civilë anglezë (të cilët deri tani janë vendosur në Jamestown) dhe një Pokahontas kurioze. Rolfe përfundimisht flet me Powhatan, por ai refuzon ta shoqërojë atë në Angli, kështu që Pokahontas shkon në vend të babait të saj, duke besuar se ajo mund të sjellë paqen midis dy kombeve. Powhatan dërgon një truproje, Uttamatomakkin (Uti) për të shoqëruar Pokahontasin. Rolfe dhe Pocahontas kanë një fillim të vështirë, por gradualisht ngrohen me njëri-tjetrin.
Në Angli, Rolfe largohet me Pokahontas në rezidencën e tij dhe takohet me Mbretin James dhe Mbretëreshën Anne, por James refuzon të takohet me Pokahontas pavarësisht lutjeve të Rolfe. Në vend të kësaj, sipas sugjerimit të Ratcliffe, James fton Rolfe dhe Pokahontas në një top të ardhshëm dhe i premton se nëse Pokahontas i bën përshtypje duke vepruar "i civilizuar", ai do të parandalojë që armada të lundrojë në Jamestown, por nëse ajo nuk e bën, ai do të shpallë luftë. Duke ditur se Ratcliffe manipuloi qëllimisht Mbretin, Rolfe dhe shërbëtorja e tij, zonja Jenkins, e edukojnë Pokahontasin në mënyrat e etikës britanike për ta përgatitur atë. Në ballo, Pokahontas fiton Mbretin dhe Mbretëreshën me lajka dhe pothuajse arrin të parandalojë luftën, por një karrem i ariut i organizuar nga Ratcliffe dhe i shijuar shumë nga fisnikëria snob, e zemëron Pokahontasin dhe ajo e akuzon hapur Mbretin për sjellje të egër. Me Ratcliffe duke i pëshpëritur në vesh, James i zemëruar urdhëron Pokahontas dhe Uti të burgosen në Kullën e Londrës dhe i shpall luftë fisit Powhatan.
Në shtëpinë e tij, një Rolfe i dëshpëruar i afrohet një i huaji me kapuç, i cili e ndihmon atë të thyejë Pokahontasin dhe Utin nga kulla dhe t'i çojë në një han, ku burri zbulon se është John Smith. Smith i lutet Pokahontasit të qëndrojë i fshehur me të, por ajo merr këshillën e Rolfit dhe vendos të përpiqet të ndalojë luftën për herë të fundit. Ajo përballet hapur me Mbretin në pallat dhe zbulon Smithin, duke dëshmuar kështu se Ratcliffe kishte gënjyer gjatë gjithë kohës. Duke kuptuar tradhtinë e Ratcliffe, James dërgon një batalion (midis tyre Pocahontas, Smith, Rolfe, Uti dhe miqtë e tyre kafshë) për të ndaluar armadën dhe për të ndaluar Ratcliffe. Ata janë të suksesshëm në ndalimin e anijeve përpara se të lundrojnë, por Ratcliffe refuzon të heqë dorë dhe përpiqet të vrasë Pokahontasin. Smith shfaqet dhe lufton me Ratcliffe një për një derisa Ratcliffe nxjerr një armë, por para se të mund të qëllojë, Rolfe e godet atë në bord me direkun e anijes. Ratcliffe kthehet në port, ku ai arrestohet nga Mbreti.
Smith merr një falje mbretërore dhe anijen e tij nga Mbreti si shenjë faljeje. Ndërkohë, Pocahontas dhe Rolfe shfaqen në prag të pranimit se e duan njëri-tjetrin. Përpara se të munden, Smith shfaqet dhe i lutet Pokahontasit që ta shoqërojë në udhëtimet e tij të reja nëpër botë, por Pokahontas zgjedh ndryshe dhe ajo dhe Smith ndahen si miq. Ndërsa Pocahontas më vonë përgatitet të kthehet në Jamestown, ajo gjen Rolfe duke e pritur atë në anije, pasi kishte zgjedhur të shkonte dhe të jetonte me të në Jamestown (me Uti që mbetet në Londër në vend të tij). Ata puthen ndërsa anija lundron drejt perëndimit të diellit.
Qyteti i rrumbullakët i Bagdadit
Qyteti i rrumbullakët i Bagdadit (Qyteti Al-Mansur, i quajtur edhe: qyteti i paqes) ishte një qytet i lashtë në Bagdad, Irak që u ndërtua në vitet 762-767 pas Krishtit. sot ka vetëm disa mbetje të qytetit të lashtë të Al Mansurit.
Shtëpia e Llukan Qorrit (Milto Nushi)
Shtëpia e Llukan Qorrit (milto Nushi) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Operacioni Shpata
Operacioni Shpata ishte një operacion i lëshuar nga Serbia për mposhtjen e largimin e UÇPMB nga Serbia Jugore. Me kërkesën nga qeveria Jugosllave për ndërhyrjen në zonën neutrale fillon dhe operacioni. Pas Betejës së Lucanes, Operacioni zyrtarisht filloi. Beteja e fundit me shkallë të lartë ishte Beteja e Rahovicës.
Mejtepi i Haxhi Ymerit
Mejtepi i Haxhi Ymerit është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Historiku
Mejtepi i Haxhi Ymerit është objekt në kuadër të kompleksit të Xhamisë së Haxhi Ymerit dhe siç tregon emri gjendet në mëhallën e Haxhi Ymerit. Objekti është i vendosur përballë hyrjes së xhamisë. Në funksionin primar të tij mejtepi shërbente për edukimin e nxënësve në mësimin fetar (mysliman), por më vonë ai u përdor për veprimtari të ndryshme si shtypshkronjë, ndërsa gjatë viteve ’90, aty është mbajtur mësimi nga nxënësit e shkollave të mesme. Objekti i mejtepit zhvillohet në dy etazhe. Në përdhese në vite kemi pasur disa intervenime joprofesionale siç është zgjerimi i hapjeve me qëllim ndriçimi të hapësirës së përdheses. Objekti është ndërtuar nga materiali gurë dhe qerpiçë. Në pjesën jugore, nga xhamia, kemi një dalje anëcaku prej 60 cm, i cili me kohë në mes ka pësuar një devijim të dukshëm, dhe mbi të një rend dritaresh, 7 hapje. Si në objektin e xhamisë ashtu edhe mejtepin e karakterizon streha e gjatë mbi 1.30 m, që është në dukjen origjinale të saj e pa mbuluar. Konstruksioni ndërkatësh është nga trarëzat e drurit, me dysheme nga dërrasat dhe tavan të dekoruar. Edhe streha në pjesën perëndimore, nga rrugica, ka pësuar një deformim. Ndërrimi i destinimit ka bërë që në objekt të ketë intervenime joprofesionale që e dëmtuan objektin. Në vitin 2014 janë kryer punime konservuese – restauruese në objektin e mejtepit, si në enterier ashtu edhe në eksterier. Duke e ruajtur origjinalitetin e këtij objekti, me përjashtim të hapjeve në përdhese, që kanë ngelur të rikthehen në gjendjen origjinale në një fazë tjetër të intervenimit.
Lista e fushave të energjisë së ripërtëritshme sipas shteteve
Kjo është një Listë e fushave të energjisë së ripërtëritshme sipas shteteve. Lista i referohet në përgjithësi burimeve të ripërtëritshme, si edhe energjisë diellore, energjia e erës, energjia gjeotermike, biokarburantet, dhe hidroenergjia. Që nga viti 2013, Kina, Gjermania dhe Japonia, tre prej katër ekonomive më të mëdha botërore, si dhe India, gjenerojnë më shumë energji elektrike nga burimet e ripërtëritshme se sa nga energjia bërthamore.
Mihail Bulgakov
Jeta e hershme
Mikhail Bulgakov lindi me 15 maj 1891 në Kiev, të Perandorisë Ruse, në një familje ruse. Ishte njëri nga shtatë fëmijët (më i madhi nga tre vëllezërit) e Afanasiy Ivanovich Bulgakov — një anëtar i Këshillit të Shtetit, profesor asistent në Akademinë Teologjike të Kievit, një eseist dhe mendimtar i shquar ortodoks rus, si dhe përkthyes i teksteve fetare. Nëna e tij ishte Varvara Mikhailovna Bulgakova (lindur Pokrovskaja), një ish-mësuese. Të dy gjyshërit e tij ishin klerikë të Kishës Ortodokse Ruse. Afanasij Bulgakov ka lindur në Oblastin Briansk, Rusi, ku babai i tij shërbente si prift, dhe u shpërngul në Kiev për të studiuar në akademi. Varvara Bulgakova kishte lindur në Karachev, Rusi. Sipas Edythe C. Haber, në "vërejtjet biografike" të Bulgakovit, ky deklaroi se ajo kishte prejardhje tartare, gjë që ndikoi në disa nga veprat e tij. Megjithatë, kjo nuk përmendet askund në veprat e Bulgakovit, pra burimi i i këtij pretendimi mbetet i paqartë. Që nga fëmijëria Bulgakovin e kishte tërhequr teatri. Në shtëpi, ai shkruante komedi, të cilat vëllezërit dhe motrat e tij i luanin.
Në vitin 1901 Bulgakovi u regjistrua në Gjimnazin e Parë të Kievit, ku nisi të interesohej për letërsinë ruse dhe evropiane (shkrimtarët e tij të preferuar në atë kohë ishin Gogoli, Pushkini, Dostojevski, Saltykov-Shçedrin, dhe Dikensi), teatrin dhe operën. Mësuesit e gjimnazit ushtruan një ndikim të madh në formimin e shijes së tij letrare. Pas vdekjes së të atit të tij, më 1907, nëna e Mikhailit, e cila ishte e mirë-arsimuar dhe jashtëzakonisht e zellshme, mori përgjegjësinë për edukimin e tij. Pas kryerjes së Gjimnazit më 1909, Bulgakov hyri në Fakultetin e Mjekësisë të Universitetit të Kievit, të cilin e mbaroi me lavdërim të veçantë. Më pas ai u punësua si mjek në Spitalin Ushtarak të Kievit.
Në vitin 1913, Bulgakovi u martua me Tatiana Lappa. Pas shpërthimi të Luftës së Parë Botërore, ai u lajmërua vullnetar tek Kryqi e Kuq dhe u dërgua drejt e në front, ku u plagos të paktën dy herë. Vuajtjet e Bulgakovin nga këto plagë kishte efekte të dëmshme afatgjata. Për të pushuar dhimbjen kronike, sidomos në bark, ai e injektonte veten me morfinë. Gjatë vitit të ardhshëm varësia e tij u rrit. Në vitin 1918, ai hoqi dorë nga morfina dhe nuk e përdori më kurrë. «Morfinë», libër i botuar më 1926, flet për atë periudhë të vështirë të tij.
Në vitin 1916, Bulgakovi diplomoi në Departamentin e Mjekësisë të Universitetit të Kievit dhe pasi shërbeu një kohë si kirurg në spitalin Çernovtsi u emërua mjek lokal në krahinën e Smolenskut. Jeta e tij në atë periudhë është e përshkruar në veprën Blloku i shënimeve të një mjeku provincial. Në shtator të vitit 1917 Bulgakov u zhvendos në spitalin në Vyazma, afër Smolenskut. Në shkurt 1918, ai u kthye në Kiev, Ukrainë, ku ai hapi një praktikë private në shtëpinë e tij në Andreyevsky Descent, nr.13. Këtu ai jetoi gjatë Luftës Civile Ruse dhe aty përjetoi dhjetë grushtshtete. Qeveritë e njëpasnjëshme e morën mjekun e ri në shërbim të tyre, ndërsa dy vëllezërit e tij ishin shërbenin në Ushtrinë e Bardhë kundër Bolshevikëve.
Në shkurt 1919 ai u mobilizua si mjek ushtarak në Ushtrinë Popullore të Ukrainës dhe u dërgua në Kaukazin Verior. Atje u sëmur rëndë nga tifoja dhe mezi shpëtoi. Në Kaukaz filloi punën si gazetar, por kur ai dhe të tjerët u ftuan të kthehen si mjekë, nga qeveria franceze dhe gjermane, Bulgakovit nuk iu lejua të largohet nga Rusia për shkak të tifos. Kjo ishte hera e fundit që ai e pa familjen e tij, pas luftës civile dhe krijimit të sovjetëve, pjesa më e madhe e të afërmve të tij mërguan në Paris.
Krijimtaria
Pas sëmundjes Bulgakovi hoqi dorë nga karriera e mjekut për atë të shkrimtarit. Në autobiografinë e tij, ai kujton se si filloi të shkruajë: "Në vitin 1919, kur isha duke udhëtuar natën me tren shkrova një tregim. Në qytetin ku treni u ndal, e çova tregimin te një botues i gazetës i cili e botoi". Libri i tij i parë ishte një almanak me fejtone, i quajtur Perspektiva të ardhshme, i cili u shkrua dhe u botua po atë vit. Në dhjetor 1919 Bulgakov u shpërngul në Vladikavkaz. Ai shkroi dy drama, Vetëmbrojtja dhe Vëllezërit Turbin, të cilat u vunë në skenë në teatrin e qytetit duke shënuar sukses të madh.
Pas udhëtimit nëpër Kaukaz, Bulgakov u nis për Moskë, me qëllim që "të mbetem këtu përgjithnjë". Gjetja e punës në kryeqytet ishte e vështirë, por ai u emërua sekretar i seksionit letrar të Glavpolitprosvet (Komitetit Qendror i Republikës për Edukim Politik). Në shtator 1921 Bulgakov dhe gruaja e tij u vendosën pranë Pellgjeve të Patrikut, në rrugën Bolshaja Sadovaja, nr.10 (tani pranë metrosë Majakovskaja). Për të siguruar jetesën, ai filloi të punonte si korrespondent dhe shkrues fejtonesh për gazetat Gudok, Krasnaia Panorama dhe Nakanune, me seli në Berlin. Për almanakun Nedra, ai shkroi Diaboliad, «Vezët fatale» (1924), dhe «Zemra e qenit» (1925), vepra që e kombinojnë satirën e hidhur me elemente të fantashkencës dhe të cilat trajtonin fatin e shkencëtarit dhe keqpërdorimin e zbulimit të tij. Tiparet më të rëndësishme të satirës së Bulgakovit, si përzierja e shkathët e elementeve fantastike dhe realiste, situatat groteske, dhe një preokupim me çështje të rëndësishme etike, tashmë e kishin marrë formën, e këto karakteristika u zhvilluan më tej në romanin e tij më të njohur.
Kur një nga drejtorët e teatrove të Moskës kritikoi rëndë Bulgakovin, vetë Stalini e mbrojti atë, duke thënë se një shkrimtar i kalibrit të Bulgakov ishte mbi "fjalët e Partisë" si "e majtë" dhe "e djathtë". Stalini i gjeti atij punë në një teatër të vogël moskovit, më pas në Teatrin e Artit në Moskë (MAT). Me 5 tetor 1926, në MAT u dha premiera e shfaqjes « Ditët e Turbinëve», e cila vazhdonte temën e «Rojat e Bardha» (mbi fatin e intelektualëve rusë dhe oficerëve të Ushtrisë Cariste të përfshirë në revolucion dhe në luftën civile). Stalinit i pëlqeu shumë dhe thuhet se e pa atë të paktën 15 herë.
«Ivan Vasilieviç», «Ditët e Fundit (Pushkin)», dhe «Don Kishoti» u ndaluan. Premiera e shfaqjes tjetër, «Molieri (Kabala e Hipokritëvë)», në të cilën Bulgakov zhytet "Parisin përrallor të shekullit të XVII-të", mori vlerësime të këqija nga Pravda dhe u tërhoq nga repertori i teatrit. Në vitin 1928, «Banesa e Zojkës» dhe «Ishulli i Purpurt » u vunë në skenë në Moskë, të dyja komeditë publiku i priti me entuziazëm të madh, por kritikët përsëri u dhanë vlerësime të këqija. Në mars 1929 karriera e Bulgakovit u shkatërrua kur cenzura zyrtare ndaloi botimin e cilësdo prej veprave të tij.
I dëshpëruar, Bulgakovi fillimisht i shkroi një letër personale Stalinit (korrik 1929), pastaj me 28 mars 1930, i shkroi letër qeverisë sovjetike. Ai kërkoi leje për të mërguar në qoftë se Bashkimit Sovjetik nuk do t'i hynte më në punë si shkrimtar. Në autobiografinë e tij, Bulgakov pretendon t'i ketë shkruar Stalinit i shtyrë nga dëshpërimi dhe ankthi mendor, pa pasur asnjëherë si qëllim ta dërgonte letrën. Ai mori një thirrje telefonike direkt nga udhëheqësi sovjetik, i cili e pyeti shkrimtarin nëse ai me të vërtetë dëshironte të largohej nga Bashkimi Sovjetik. Bulgakov u përgjigj se shkrimtari rus s'mund të rronte jashtë atdheut. Stalini i dha leje për të vazhduar punën në Teatrin e Artit. Me 10 maj 1930, ai iu ri-bashkua teatrit, si asistent i regjisorit. Më vonë ai përshtati për skenë veprën e Gogolit «Frymë të vdekura».
Në vitin 1932, Bulgakov u martua për herë të tretë. Ai mori për grua Jelena Shilovskaja, e cila do të shërbente si frymëzim për personazhin e Margaritës në romanin e tij më të shquar, të cilin nisi ta shkruante në vitin 1928. Gjatë dekadës së fundit të jetës së tij, Buglakov vazhdoi punën në romanin Mjeshtri dhe Margarita, shkroi drama, vepra kritike, tregime dhe bëri disa përkthime dhe dramatizime të romaneve. Shumë prej tyre nuk u botuan, të tjera u bënë "copë e grimë" nga kritikët. Një pjesë e konsiderueshme nga vepra e tij (që tallej me sistemin sovjetik) mbeti në sirtarë për disa dekada. Megjithë punën e tij të re, projektet në të cilat punonte ai në teatër shpesh ndaloheshin, dhe ai ishte i tendosur dhe i palumtur.
Vitet e fundit
Në fund të viteve 1930ta ai iu bashkua Teatrit Bolshoi si libretist dhe konsulent. Ai u largua pasi kuptoi që asnjëra nga veprat e tij nuk do të vihej në skenë aty. Mbrojtja e Stalini e shpëtoi Bulgakovin prej arrestimit dhe ekzekutimit, megjithatë ai s'arrinte dot t'i botonte veprat e tij. Romanet dhe dramat e tij më pas u ndaluan dhe për të dytën herë karriera e Bulgakovit si dramaturg u shkatërrua. Kur shfaqja e tij e fundit Batum (1939), një portretizim miklues i ditëve të hershme revolucionare të Stalinit u ndalua para provave,, Bulgakov kërkoi leje për t'u larguar nga vendi, por autoritetet nuk pranuan. parapamje|Varri i Mikhail Bulgakov dhe Jelena Bulgakova. Bulgakovi shëndetlig ia përkushtoi vitet e fundit të jetës atij që e quante romani i "muzgut". Vitet 1937-1939 ishin për Bulgakovin të vështira pasi bënte kthesa të forta nga periudhat e shkurtra të optimizimit, kur besonte se publikimi i kryeveprës së tij ishte ende i mundur, në kriza të depresionit, kur i dukej se nuk kishte më asnjë shpresë. Më 15 qershor 1938, kur dorëshkrimi ishte afër përfundimit, Bulgakovi shkruante në një letër drejtuar gruas së tij:"'Para meje janë 327 faqe dorëshkrim (rreth 22 kapituj). Më e rëndësishmja mbetet redaktimi, dhe ky do të jetë i vështirë, unë do të duhet t'i kushtoj vëmendje të veçantë imtësirave. Ndoshta edhe të ri-shkruaj ca gjëra... Ti më pyet 'Cila është e ardhmja e tij ' ? S'e di. Ndoshta, ti do ta ndrysh dorëshkrimin në sirtar, pranë dramave të mia të 'vrara', dhe herë pas here ai do të jetë në mendimet e tua. Pastaj prapë, ti s'e di të ardhmen. Unë tashmë e kam bërë gjykimin tim për librin dhe mendoj se ai me të vërtetë e meriton të fshihet në errësirën e një sënduku...'"Më 1939, Mikhail Bulgakov organizoi një lexim privat të romanit Mjeshtri dhe Margarita për rrethin e miqve të ngushtë. Jelena Bulgakova kujton 30 vjet më vonë, "Kur atë natë ai më në fund mbaroi së lexuari, tha:" Mirë, nesër do ia çoj romanin botuesit! "dhe të gjithë heshtën", "...Të gjithë rrinin të paralizuar. Çdo gjë po i llahtariste. P. (P. A. Markov-, në krye të sektorit të letërsisë në MAT) më vonë, tek dera, u përpoq të ma shpjegojë i frikësuar, se përpjekja për ta botuar romanin do të shkaktonte gjëra të tmerrshme", shkruante ajo në ditarin e saj (14 maj 1939).
Në muajin e fundit të jetës së tij, miqtë dhe të afërmit ishin vazhdimisht duke i bërë rojë pranë shtratit. Me 10 mars 1940, në ditëlindjen e 49të, Mikhail Afanasjeviç Bulgakov dha shpirt. Me 11 mars, u mbajt një ceremoni varrimi në ndërtesën e Lidhjes së Shkrimtarëve Sovjetikë. Para varrimit, skulptori moskovit S. D. Merkurov ia hoqi nga fytyra maskën e vdekjes. Mikhail Bulgakov ndërroi jetë nga nefroskleroza (një çrregullim i trashëgruar i veshkave). Ai u varros në varrezat Novodeviçi në Moskë.
Veprat e hershme
Gjatë jetës së tij, Bulgakov njihej më së shumti për shfaqjet e tij për Teatrin e Artit në Moskë. Dihet që Stalinit i pëlqente shfaqja «Ditët e Turbinëve» (Дни Турбиных) ( 1926), që bazohej në romanin e Bulgakovit «Rojat e Bardha». Dramatizimi i jetës së Molierit në «Kabali i hipokritëve» (Кабала святош, 1936) shfaqet edhe në ditët e sotme në Teatrin e Artit në Moskë. Edhe pas ndalimit të disa dramave nga teatrot, Bulgakovi shkroi një komedi për vizitën e Ivanit të Tmerrshëm në Moskën e vitit 1930. Drama e tij «Batum (1939) mbi vitet e rinisë së Stalinit u ndalua nga vetë kryeministri.
Bulgakov filloi të shkruante prozë me «Rojat e Bardha»(Белая гвардия) (1924, botuar pjesërisht më 1925, botimi i plotë në vitet 1927-1929, në Paris) – një roman për jetën e familjes së një oficeri të Ushtrisë së Bardhë në Kiev, gjatë luftës civile. Në mesin e viteve 1920, ai nisi t'i admironte veprat e H. G. Wells dhe shkroi disa vepra me elemente të fantashkencës, mes të cilave veçohet «Vezët Fatale»(Роковые яйца) (1924) dhe «Zemra e qenit»(Собачье сердце) (1925). Ai synonte t'i përmblidhte tregimet e tij të mesit të viteve të 20-ta që bazoheshin në punën e tij si mjek në vitet 1916-1918 në një përmbledhje me titull «Shënime të një mjeku të ri» (Записки юного врача), por vdiq para se t'i botonte.
«Vezët fatale» flet për njëfarë profesor Persikov i cili, duke eksperimentuar me vezë, zbulon një rreze të kuqe e cila përshpejton rritjen e organizmave të gjallë. Në të njëjtën kohë, një sëmundje i përfshin pulat e Moskës, duke mbytur shumicën prej tyre, dhe për të rregulluar situatën, qeveria sovjetike e përdor rrezen e kuqe në një fermë. Për shkak të një ngatërrese në dërgesat e vezëve, Profesorit i vijnë dërgesat me vezët e pulave kurse fermave shtetërore sovjetike dërgesat me vezët e strucëve, gjarpërinjve dhe krokodilëve, të cilat i kishte porositur profesori. Gabimi nuk zbulohet deri sa vezët prodhojnë përbindësha gjigandë të cilët bëjnë kërdi në periferi të Moskës duke vrarë shumicën e punëtorëve në fermë. Makineria propagandistike i kthehet Persikovit, duke e deformuar natyrën e tij në të njëjtën mënyrë si manipulime e tij "të çiltra" krijuan përbindëshat.
Zemra e qenit flet për një profesor që implanton testikujt e njeriut dhe një gjëndër të hipofizës në një qen të quajtur Sharik. Me kalimin e kohs qeni bëhet gjithnjë e më njerëzor, duke rezultuar në kaos. Ky rrëfim mund të lexohet si një satirë kritike e nihilizmit liberal dhe mentalitetit komunist.
Gjuha kapadokiane greke
Kapadokishtja, i njohur gjithashtu si Greqishtja Kapadokiane ose Azia e Vogël Greke, është një gjuhë e përzier e folur në Kapadokia (Turqia Qendrore). Gjuha fillimisht u dallua nga grekët mesjetarë të Perandorisë Bizantine pas turmës Seljuq Turk në Betejën e Manzikertit në 1071. Si rezultat i shkëmbimit të popullsisë midis Greqisë dhe Turqisë në vitet 1920, të gjithë grekët kapadokian u detyruan të emigronin në Greqi ku ata u zhvendosën në vende të ndryshme, kryesisht në Greqinë Qendrore dhe Veriore. Kapadokianet u zhvendosën shpejt në gjuhën standarde greke dhe gjuha e tyre mendohej të ishte zhdukur që nga vitet 1960. Në qershor 2005, Mark Janse (Universiteti i Ghent) dhe Dimitris Papazachariou (Universiteti i Patras) zbuluan Cappadocians në Greqinë Qendrore dhe Veriore të cilët ende mund të flasin gjuhën e tyre rrjedhshëm. Shumë prej tyre janë folës të moshës së mesme, të gjeneratës së tretë që marrin një qëndrim shumë pozitiv ndaj gjuhës, në krahasim me prindërit dhe gjyshërit e tyre.
Tigri Indokinez
Tigri Indokinez (Panthera tigris tigris) është një nënlloj tigri që jeton në Mianmar, Tajlandë, Lao PDR, Vietnam, Kamboxhia dhe ne Kinen jugperëndimore. Ajo është renditur si i rrezikuar në Listën e Kuqe të BNRN-së që nga viti 2008, pasi popullsia ka rënë seriozisht dhe po i afrohet pragut për të rrezikuarat kritike. Sipas vitit 2011, popullsia konsiderohej të përbëhej nga 342 individë. Njësia më e madhe e popullsisë mbijeton në Tailandë, e vlerësuar në 189 deri në 252 individë. Ka 85 individë në Myanmar, dhe vetëm 20 tigra Indokinez mbeten në Vietnam. Konsiderohet i zhdukur në Kamboxhia.
Taksonomia
Panthera tigris corbetti ishte emri shkencor i propozuar nga Vratislav Mazák në 1968 bazuar në ngjyrosjen e lëkurës, modelin e shënjimit dhe dimensionet e kafkës. U emërua për nder të Jim Corbett.
Në vitin 2017, Task Force për Klasifikimin e Maceve të Grupit të Specializuar të Maceve rishikoi taksonominë e ngordhur, dhe tani njeh popullsitë e tigrit të Azisë kontinentale Jugore dhe Juglindore, si pjesë e specieve nominale Panthera tigris tigris. Sidoqoftë, rezultatet e një studimi gjenetik të botuar në vitin 2018 mbështetën gjashtë kadje monofletike bazuar në analizën e sekuencave të të gjithë gjenomit të 32 ekzemplarëve tigër. Shembujt nga me Malajzinë dhe Indokinën dukeshin se ishin të dallueshme nga popullsitë e tjera kontinentale aziatike, duke mbështetur kështu konceptin e gjashtë subspecieve të gjalla.
Popullsia e tigrit në gadishull të Malajzisë njihet si tigri Malajan.
Shperndarja dhe Habitati
Tigri indokinez është shpërndarë në Myanmar, Tajlandë dhe Laos. Nuk është regjistruar në Vietnam që nga viti 1997. Të dhënat e disponueshme sugjerojnë se nuk ka më tigra të shumimit të mbetur në Kamboxhi, Vietnam dhe Kinë.
Në Myanmar, prania e tigërve u konfirmua në Luginën Hukawng, Tamanthi Rezervën e Kafshëve të egra dhe në dy zona të vogla në Rajonin Tanintharyi. Tenasserim Hills është një zonë e rëndësishme, por pyjet janë korrur atje.Në vitin 2015, tigrat u regjistruan nga kurthe kamerash për herë të parë në pyjet kodrinore të shtetit shtetëror Karen.
Më shumë se gjysma e popullsisë totale mbijeton në Kompleksin Pyjor Perëndimor në Tajlandë, veçanërisht në zonën e Shenjtërores së Huai Kha Khaeng Sanctuary. Ky habitat përbëhet nga pyje me lagështi tropikale dhe subtropikale me lagështi. Në Mars 2017, një popullatë mbarështuese e tigërve u zbulua në një park kombëtar në rajonin lindor. Ky zbulim u pa si 'mrekullues', veçanërisht pasi mendohej se tigrat Thai u mbijetuan vetëm në rajonin perëndimor
Rezultatet e një studimi filogjeografik duke përdorur 134 mostra nga tigrat në të gjithë gamën globale sugjerojnë që kufiri historik i shpërndarjes veriperëndimore të tigrit indokinez është rajoni në pellgun e Chittagong Hills dhe Brahmaputra të lumit, duke kufizuar vargun historik të tigrit bengalez. Tigrat u regjistruan në Pakke Tiger Reserve dhe Parkun Kombëtar Namdapha në Arunachal Pradesh.
Tigri indokinez jeton në pyje, kullota , male dhe kodra. Preferon habitatet kryesisht të pyllëzuara si pyjet tropikale të shiut, pyjet me gjelbërim të përhershëm , pyjet gjetherënëse , pyjet me gjethe të thata tropikale dhe subtropikale Shifrat e mësipërme u mblodhën gjatë një takimi të Forumit Ndërkombëtar të Tigrit ("Samiti i Tigrit"), i cili u mbajt në Shën Petersburg të Rusisë, më 21-224 nëntor 2010. Pjesëmarrësit përfshinin përfaqësues të 13 vendeve të gamës së tigrave.
Karakteristikat
parapamje|Tigri i ri indokinez Kafka e tigrit indokinez është më e vogël se e tigrit të Bengalit ; koloracioni tokësor është më i errët me vija të vetme më të shkurtra dhe të ngushta.Në madhësinë e trupit, është më i vogël se tigrat e Bengalit dhe Siberisë. Meshkujt variojnë në madhësi nga 255 deri në 285 cm (100 deri 112 in) dhe në peshë nga 150 deri në 195 kg (331 në 430 lb). Femrat variojnë në madhësi nga 230 në 255 cm (91 deri 100 in) dhe në peshë nga 100 deri 130 kg (220 deri 290 lb).
Ekologjia dhe sjellja
Tigri indokinez është një kafshë e vetmuar. Për shkak të sjelljes së pakapshme të saj është e vështirë të respektohet dhe të studiohet, kështu që ka pak njohuri për sjelljen e tyre.
Tigrat indoneze ushqehen zakonishte me drerin e eger, derrin e egër, bufalo dhe me elefanta te rinj. Megjithatë, në pjesën më të madhe të Azisë Juglindore popullatat e mëdha të kafshëve janë varfëruar seriozisht për shkak të gjuetisë ilegale te tigrave, duke rezultuar në të ashtuquajturin "sindromë boshe" - domethenë një pyll që duket i paprekur, por ku shumica e kafshëve të egra është eliminuar. Disa lloje kafshesh, të tilla si Kouprey dhe Deer Schomburgk, janë të zhdukura, dhe dreri, Dreri i egër, dhe bualli i egër janë të pranishëm vetëm në disa popuj relik. Në habitatet e tilla, tigrat janë të detyruar të qëndrojnë në gjahu më të vogël, siç janë dreri i egër, derri e egër, druri (Nje lloj kafshe) dhe peshqit. Gjahu i vogël në vetvete është mezi i mjaftueshëm për të plotësuar kërkesat e energjisë të një mishngrënës të madh si tigri dhe është i pamjaftueshëm për riprodhimin e tigrit. Ky faktor, në kombinimin me drejtimin e drejtpërdrejtë të tigrave për mjekësinë tradicionale kineze, është kontribuesi kryesor në rënien e tigrave Indokineze gjatë gjithë rangut të saj.
Riprodhimi
Tigrat indokinezë çiftëzohen gjatë gjithë vitit, por më shpesh gjatë muajit nëntor deri në fillim të prillit. Pas një periudhe shtatzënie 3.5 muajsh, afërsisht 103 ditë, një tigër femër indokinez është e aftë të lindë shtatë këlyshë. Sidoqoftë, mesatarisht një femër do të lindë vetëm tre. Këlyshët tigër indokinezë lindin me sy dhe veshë të mbyllur derisa të fillojnë të hapen dhe të funksionojnë vetëm disa ditë pas lindjes. Gjatë vitit të parë të jetës ekziston një normë e vdekshmërisë 35%, dhe 73% e atyre shfaqjeve të vdekshmërisë foshnjore janë e gjithë pjella. Vdekshmëria e foshnjave të tigrave indokinez shpesh është rezultat i zjarrit, përmbytjes dhe infantilidës. Qysh prej 18 muajsh për disa por deri në 28 muaj për të tjerët, këlyshët tigra indokinez do të shkëputen nga nënat e tyre dhe do të fillojnë të gjuajnë dhe të jetojnë vetë. Femrat e nënspecieve arrijnë pjekurinë seksuale në moshën 3.5 vjeç, ndërsa duhen meshkujt deri në 5 vjet për të arritur pjekurinë seksuale.
Verdaches
Verdaches është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Verdaches ka një popullsi prej 61 banorë dhe sipërfaqe 22.92 km², me një dendësi prej 3 banor/km².
Tigri Indokinez
Riprodhimi
Jetëgjatësia e tyre mund të shkojë nga mosha 15 deri në 26 vjeç në varësi të faktorëve si kushtet e jetesës dhe nëse janë të egër apo në robëri. Për shkak të numrit të tyre të zvogëluar, tigrat indokinezë dihet se hyjnë në gji, duke çiftëzuar me anëtarët e familjes së afërt në dispozicion.
Kërcënimet
Kërcënimi kryesor për tigrat indokinezë është njerëzimi. Njerëzit gjuajnë tigrat indokinezë për të përdorur pjesët e trupit të tyre për zbukurime dhe ilaçe të ndryshme tradicionale Lindore. Tigrat indokinezë po përballen gjithashtu me humbjen e habitatit. Njerëzit po shkelin habitatet e tyre natyrore, po zhvillojnë, copëzojnë dhe shkatërrojnë tokën. Në Tajvan, një palë sy tigri, për të cilët besohet se luftojnë epilepsinë dhe malarinë, mund të shesin për 170 dollarë. Në Seul, kocka humerus me pluhur tigri, e cila besohet se trajton ulcerat, reumatizmin dhe tifon, shet për 1,450 dollarë për kile. Në Kinë, tregtia dhe përdorimi i pjesëve të tigërve u ndalua në vitin 1993, por kjo nuk ka ndalur gjuetarët që mund të fitojnë sa 50,000 dollarë nga shitja e pjesëve të një tigri të vetëm në tregun e zi. Me një prirje në rritje në vendet ku pjesët e tigërve vlerësohen aq shumë, kërkesa është e lartë.
E vendosur në shtetin Kachin të Myanmar, Lugina e Hukaung është rezerva më e madhe në botë e tigërve dhe është shtëpia e popullsisë së mbetur të tigërve të Myanmarit. Që nga viti 2006, pronari i pasur i Korporatës Yuzana Htay Myint së bashku me autoritetet lokale ka shpronësuar më shumë se 200,000 hektarë tokë (81,000 ha) tokë nga më shumë se 600 familje në luginë. Pjesa më e madhe e pemëve janë prerë dhe toka është shndërruar në plantacione. Disa nga tokat e marra nga Korporata Yazana ishin konsideruar si korridore të tranzitit të tigërve. Këto janë zona të tokës që supozohej të ishin lënë të paprekur nga zhvillimi në mënyrë që të lejojnë tigrat indokinez të rajonit të udhëtojnë midis xhepave të mbrojtura të tokës rezervë. Lufta Civile Burmese ka qenë një konflikt i vazhdueshëm brenda vendit të Myanmarit që nga viti 1948. Për shkak të kryengritjes rebele ripërtërirë në vitin 2011 nga Ushtria e Pavarësisë Kachintë cilët pushtojnë një pjesë të Luginës së Hukaung, kërcënimet e huaja nga shkatërrimi nuk kanë qenë në gjendje të hyjnë me siguri në rajon. Jo vetëm që të huajt janë të kufizuar nga hyrja në rajon, por edhe personeli i rezervimit. Midis njerëzve indigjenë, veçanërisht të varfëruar, tigri indokinez është një burim i vlefshëm. Për shkak të rrezikut të konfliktit civil, stafi i rezervimit ka pasur një kohë të vështirë për të mbrojtur tigrat nga popullsia vendase. Në fillim të janarit 2013, zërat për një armëpushim midis qeverisë dhe forcave rebele filluan të qarkullojnë. Udhëheqësit e vendit besuan se një rezolutë mund të ishte arritur që në tetor 2013. Duke mos qenë në gjendje të vendosnin veten si një forcë mbrojtëse në rajon, ekziston shqetësimi se gjuetarët e huaj do të fillojnë të lëvizin përsëri në rajonin së shpejti për të qenë paqësor para stafi i rezervimit
Pavarësisht se është e paligjshme, tregtia e pjesëve të tigërve në tregun e zi u siguron shumë gjuetarëve të ardhurve të konsiderueshme. Ndërsa është një profesion i paligjshëm dhe i vrazhdë, shumë gjuetarë bëjnë atë që bëjnë sepse janë të varfëruar dhe kanë mundësi të kufizuara për të marrë një të ardhur të konsiderueshme dhe të qëndrueshme përndryshe.
Pasojat
Përgjatë të gjitha ekosistemeve që ata banojnë, tigrat janë një grabitqar kryesor. Kur një grabitqar i lartë është në rënie ose madje është hequr plotësisht nga një ekosistem, ka pasoja të rënda që zvogëlohen përmes rrjetit ushqimor dhe prishin funksionimin e duhur të një ekosistemi. Ata kontrollojnë rritjen e popullsisë dhe rënien dhe rrisin larminë e specieve.
Në robëri
Nga të gjitha speciet e tigërve, tigri indokinez është më pak i përfaqësuar në robëri dhe jo pjesë e një programi të koordinuar të mbarështimit. Që nga viti 2007, 14 individë u njohën si tigra indokinezë bazuar në analizën gjenetike të 105 tigërve të robëruar në 14 vende.
Kontribuesi i National Geographic Society News Watch Jordan Schaul shkroi:
Para përcaktimit të nënspecieve Malajze kishte rreth 60 tigra indokinez në kopshtin zoologjik aziatik, evropian dhe në Amerikën e Veriut. Sot ka më pak se një grusht. Kopshtet zoologjike janë të angazhuar për të ruajtur integritetin gjenetik të nënspecieve që ekzistojnë në natyrë.
Vid Pečjak
Vid Pečjak [víd pečják] 7 janar 1929, Lublana - 27 shkurt 2016, Bled ishte një psikolog i shquar slloven.
Iggy Pop
Vlerësime
Në vitin 2010, The Stooges u vlerësuan nga Rock dhe Roll Hall of Fame.
Diskografia
Kjo është diskografia e studio-albumeve të Iggy Pop:
Me grupin The Stooges
Me James Williamson
Solo
Shtëpia e Lluko Korobocaj
Shtëpia e Lluko Korobocaj (g. është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri . Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Etologjia
Etologjia (greqisht: ήθος: ethos - zakon, natyrë, karakter + λογος: logos - shkencë, njohuri, mësim) është fushë akademike e cila merret me studimin sjelljes në aspektin biologjik (biologjia e sjelljes), d.m.th. etologjia është një shkencë biologjike që studjon sjelljen e kafshëve dhe njerëzve. Fokusi i etologjisë është sjellja në kushte natyrore, ndërsa biheviorizmi përqëndrohet në studimin e natyrës, modeleve dhe përgjigjeve specifike të sjelljeve në rrethanat e paracaktuara në kushtet laboratorike. Metodologjia themelore e etologjinë merrë parasysh nevojën e përgjigjeve analitike në disa pyetje themelore, të tilla si:
Në fillim të shekullit XXI, një vëmendje e veçantë është përqendruar në studimin e sjelljes dhe komunikimit në mes të kafshëve dhe njeriut dhe emocionet përkatëse, "kultura" animale, të mësuarit dhe sjellja seksuale. Janë duke u zhvilluar edhe fusha tjera të reja të etologjisë, të tilla si, p.sh. neuroetologjia, por është i sigurt edhe fillimi i hulumtimit mbi sjelljen e organizmave joanimal, të tilla si p.sh. jeta e bimëve.
Far Breton
parapamje|Far Breton Far Breton (gjithashtu Breton Far ; Breton: Farz forn) është një tortë ose ëmbëlsirë tradicionale nga rajoni i Bretanjës në Francë. Baza e saj është e ngjashme në përbërje me brumin e rrahur clafoutis : një krem me vezë dhe qumësht të stilit flan me miell të shtuar. Kumbullat e thata ose rrushi i thatë janë shtesa të zakonshme. Receta të shumta të gatshme në faqet e internetit të njohura sugjerojnë njomjen e frutave të thata në alkool; kjo nuk është praktikë tradicionale, megjithatë është një variant interesant. Far Breton siç shërbehet në Bretanjë shpesh gatuhet në një pamje shumë më të "djegur" sesa tregojnë recetat në internet; pjesa e sipërme e kremës duket pothuajse e nxirë dhe jo në ngjyrë kafe të artë.
Qyteti metropolitan i Kaljarit
Qyteti metropolitan i Kaljarit (italisht:Città metropolitana di Cagliari) është një qytet metropolitan italian i rajonit Sardenja. Ai zëvendësoi provincën e Kaljarit në vitin 2016.
Kay-Uwe Ziegler
Kay-Uwe Ziegler (lindur më 27 tetor 1963) është një politikane gjermane për partinë gjermane AfD dhe që nga viti 2021 anëtare e Bundestagut.
Jeta dhe politika
Ziegler ka lindur në vitin 1963 në qytetin Eisenach, në atë kohë Gjermania Lindore. Ziegler u zgjodh drejtpërdrejt në Bundestag në vitin 2021.