cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fotosinteza
Cyanobacteria dhe evoluimin e fotosintezës
Edhe pse disa nga hapat në fotosintezë ende nuk janë kuptuar plotësisht, ekuacioni i përgjithshëm fotosintetike ka qenë i njohur që nga shekulli i 19-të. Jan van Helmont filloi kërkimin e procesit në mesin e shekullit të 17-kur me kujdes të matur masën e dheut të shfrytëzuar nga një fabrikë dhe në masë të bimëve si ajo u rrit. Pas vërejtur se në masë dheu ndryshuar shumë pak, ai hypothesized se masa e bimëve në rritje duhet të vijë nga uji, substancë vetëm ai shtoi në fabrikë në vazo. Hipoteza e tij ishte pjesërisht i saktë - sa e masës fituar gjithashtu vjen nga dioksidi i karbonit, si dhe ujë. Megjithatë, kjo ishte një pikë duke sinjalizuar me idenë se pjesa më e madhe e biomasës një bimë vjen nga inputet e fotosintezës, jo vetë tokës. Joseph Priestley, një kimist dhe ministër, zbuloi se, kur ai izolohet një vëllim të ajrit nën një kavanoz përmbysur, dhe dogjën një qiri në të, qiri do digjem shumë shpejt, shumë para se u zhvillua nga dylli. Ai më tej ka zbuluar se një mouse mund ngjashme "plagosë" ajër. Ai pastaj tregoi se ajri që kishin qenë të "plagosur" nga qiri dhe maus mund të restaurohen nga një fabrikë. Në 1778, Jan Ingenhousz, mjek gjykata për Empress austriake, përsëritur eksperimentet Priestley së. Ai zbuloi se ajo ishte ndikimi i diellit në fabrikë që mund të shkaktojnë atë për të ringjallur një mouse në një çështje e orëve. Në 1796, Jean senebier, një pastor zviceran, botanist, dhe natyralist, tregoi se bimët e gjelbra konsumojnë dioksid karboni dhe oksigjen release nën ndikimin e dritës. Shpejt pas kësaj, Nicolas-Théodore de Saussure treguan se rritja në masë të bimëve si ajo rritet nuk mund të jetë për shkak vetëm për marrjen e CO2, por edhe për përfshirjen e ujit. Kështu, reagimi themelor me të cilin fotosinteza është përdorur për të prodhuar ushqim (të tilla si glukozë) është përshkruar. Cornelis Van Niel bëri zbulime të rëndësishme që justifikojnë kimi e fotosintezës. Nga studiuar bakteret purpurt squfur dhe bakteriet e gjelbër ai ishte shkencëtar parë tek demonstrojë se fotosinteza është një dritë-varur reagim Redox, në të cilën hidrogjen redukton dioksid karboni. Robert Emerson zbuluan dy reaksione të lehta me testimin e produktivitetit të bimëve duke përdorur gjatesi vale të ndryshme të dritës. Me të kuqe vetëm, reagimet drita u shtypën. Kur blu dhe të kuqe janë të kombinuara, prodhimi ishte shumë më thelbësor. Kështu, ka pasur dy photosystems, e thithjes deri në 600 nm, gjatesi vale të tjera deri në 700 nm. Ish është i njohur si PSII, kjo e fundit është PSI. PSI përmban klorofil vetëm një, PSII përmban kryesisht klorofil një me pjesën më të madhe b klorofil në dispozicion, në mesin pigment tjetër. Këto përfshijnë phycobilins, të cilat janë pigmente të kuqe dhe blu të algave të kuqe dhe blu, respektivisht, dhe fucoxanthol për algat kafe dhe diatoms. Procesi është më produktive kur thithjen e kuantet janë të barabartë në të dy PSII dhe PSI, duke e siguruar atë energji të dhëna nga kompleksi antenës është i ndarë në mes të PSI dhe sistemit PSII, e cila në fuqitë kthehet photochemistry. [7]
Melvin Calvin punon në laboratorin e tij fotosintezë. Robert Hill menduar se një kompleks i përbërë nga një reaksioneve ndërmjetme në citokromit B6 (tani një plastoquinone), një tjetër është nga f citokromit në një hap në karbohidrate-gjeneruese mekanizmave. Këto janë të lidhura me plastoquinone, i cili kërkon energji për të reduktuar f citokromit sepse është një reductant mjaftueshme. Eksperimente të mëtejshme për të vërtetuar se oksigjenit zhvilluar gjatë fotosintezës së bimëve jeshile erdhi nga uji, janë kryer nga Hill në vitin 1937 dhe 1939. Ai tregoi se chloroplasts izoluara lëshoj oksigjen në praninë e agjentëve të panatyrshme reduktuar si oxalate hekuri, ferricyanide ose benzoquinone pas ekspozimit ndaj dritës. Reagimi Hill është si vijon: 2 + 2 H2O A + (dritë, chloroplasts) → 2 AH2 + O2 ku A është pranuesi elektron. Prandaj, në dritë, pranuesi elektron është reduktuar dhe oksigjeni është evoluar.
500 Franga (1945)
500 Franga Bankënotë e lëshuar në qarkullim nga Banka e Shqipërisë në vitin 1945.
Djemtë e rrugicës me kalldrëm
Djemtë e rrugicës me kalldrëm novelë, me Autore: Lavdie Leka. Viti i botimit: 1976. Faqet e librit 160.
Gjergji
parapamje|250px|Shën Gjergji Dëshmor i math Shen Gjergji ose Shingjergji (rr. 275/280 - 23 prill 303) ishte një ushtar i perandorisë Romake që u bë më vonë dëshmor i krishterimit dhe (sipas Islamit) misionar i myslimanllëkut. U bë i pavdekshëm në tregimin e Shën Gjergjit dhe kuçedrës. Ai është Shenjti mbrojtës i disa vendeve dhe qyteteve, si Anglia, Gjeorgjia, Katalonia dhe Moska, si edhe shumë profesioneve, organizatave dhe të sëmurëve.
Jeta
Edhe Gjergji ndoqi shembullin e të atit në rini, dhe hyri në shërbimin ushtarak. Ai dëshmoi që ishte një ushtar i mirë dhe u ngrit vazhdimisht në rangun ushtarak. Në moshën 28-29 vjeçare ai kishte fituar titullin e Tribunit dhe pastaj atë të Kontit. Këtë kohë Gjergji ishte vendosur në Nikomedia si anëtar i rojës (gardes) vetjake të perandorit romak Dioklecianit (qeverisi 284-305).
Në vitin 303, Diokleciani nxori një urdhër që lejonte përndjekjen e të krishterëve në të gjithë Perandorinë. Çezari i tij, Galeriusi, mendohet të jetë përgjegjës për këtë vendim dhe do të vazhdonte përndjekjen edhe gjatë qeverisjes së tij (305-311). Gjergji u dhuroi të varfërve të gjithë pasurinë e tij. Në Armina (Armenia) ai organizoi dhe udhëhoqi bashkësinë e krishtere të Urmit (Urumiah) si edhe vizitoi Britaninë në njërën prej fushatave perandorake.
Gjergji u urdhërua nga Galeriusi të merrte pjesë në përndjekje por në vend të kësaj ai tregoi se ishte vete i krishtere dhe e qortoi vendimin perandorak. Diokleciani u zemërua aq shumë saqë urdhëroi kapjen dhe torturimin e këtij tradhtari dhe vrasjen e tij.
Gojëdhëna
parapamje|200px|Një ikonë e Shën Gjergjit parapamje|300px|Shën Gjergji vret kuçedrën Emri i Shën Gjergjit është i lidhur ngushtë me eliminimin e dragoit. Për këtë dragua thuhen shumë gjera. Disa thonë se ishte një bishë nga anët e Lindjes dhe kishte shpellën afër burimit të vetëm të një qyteti të madh dhe pengonte njerëzit të merrnin ujë. Thuhet se dragoi ndodhej në krahinën e Atalisë në qytetin e Allajas. Mbret aty ishte Selviou, një kundërshtar i të krishterëve.
Dragoi për shumë vite me radhë tmerronte qytetin, duke e detyruar ti jipnin ushqime por edhe njerëz, fëmijë, dhe vajza të reja. Shumë burra të qytetit u munduan ta vrisnin por asnjëri nga ata nuk ja arriti. Shpella e tij ndodhej përtej një liqeni, dhe dragoi jetonte brenda një vendi që ngjante kënetë. Erë e keqe përhapej në të gjithë vendin përreth. Ndërsa fryma e tij, e nxehtë dhe e pisët helmonte çdonjëri që ju afronte. Zgjidhja që kishte propozuar mbreti i zonës, kur banorët u drejtuan tek ai, ishte se çdo familje duhet të jepte një fëmi për dragoin, në mënyrë që të ishte vazhdimisht i ngopur dhe në këtë mënyrë qyteti nuk do të ishte në rrezik nga sulmet e papritura të dragoit. Kështu filluan çdo ditë një familje sakrifikonte një fëmi për dragoin, me zemër të rëndë, pasi të gjitha përpjekjet e tjera kishin dështuar. Një dite erdhi dhe radha e bijës së mbretit për të vajtur për tu sakrifikuar.
E zbukuruar ashtu siç i kishte hije një princeshe, u nis për të takuar vdekjen, ndërsa i ati po përgatiste anijen mbretërore që do të përshkonte liqenin që ndante qytetin nga shpella e dragoit, dhe një turmë e madhe njerëzish e ndiqnin nga pas, duke e shoqëruar në udhëtimin e tij të fundit. E vetme do të shkonte të takonte dragoin, dhe kur arriti jashtë shpellës së tij, shikoi një oficer të ri duke ardhur drejt saj mbi kalë. E pyeti se çfarë bënte atje e vetme ? Princesha ju përgjigj se po priste dragoin që ta gëlltiste në këmbim me qetësinë e qytetarëve të tjerë. Shën Gjergji atëherë, pasi kërkoi ndihmen e Zotit u hodh në luftë kundër dragoit dhe arriti ta mundte atë. E nxori jashtë shpellës së tij dhe e tërhoqi zvarrë deri në sheshin e qytetit. Aty pasi deklaroi se arriti të burgoste dragoin me ndihmën e Zotit, dhe kërkoi nga të gjithë të pranishmit të ndiqnin besimin e tij, vret dragoin dhe shpëton banorët nga rreziku i zhdukjes. Në këmbim për këtë të mirë që bëri, mbreti i dha vajzën e tij për grua.
Miti i Shën Gjergjit është një mit mijëravjeçar që ekziston në shumë mitologji dhe shumë fe në të gjithë botën. Kështu ekziston miti i lashtë grek për çlirimin e Andromedës nga Perseu, Apoloni që vret gjarprin, miti i Zigfridit në mitologjinë gjermane, Uicilopocli tek Azteket që vret gjarprin që nxjerr flakë nga goja, etj. parapamje|Shen Gjergji mund Dragoin Dragoi është një simbol mbarëbotëror. Kombinon gjarprin dhe zogun, lëndën materiale dhe shpirtin njëkohësisht. Në lindje quhet i dobishëm, ndërsa në Perëndim mori kuptimin e ligësisë dhe shkatërrimit, kuptim të cilin ka marrë dhe në këtë mit. Dragoi këtu ruan burimin me ujë, simbol i diturisë brendësore dhe i pavdekshmërisë, burimi i jetës.
Beteja me dragoin simbolizon vështirësitë që ekzistojnë për të arritur dikush të fitojë frutet e dijes brendësore. Vrasja e dragoit është përplasja brendësore midis dritës dhe errësirës. është njeriu që lufton për të mundur natyrën e tij të erret dhe arrin Vetëzotërim. Shpëtimi i princeshës nga dragoi simbolizon çlirimin e fuqive të pastra shpirtërore si rezultat i eliminimit të fuqive negative. Simbolizon çlirimin e Shpirtit që përgatitet të ëelltitet nga pasionet inferiore dhe dëshirat.
I gjithë ky mit simbolizon procedurën e luftës së brendshme që çdonjëri që kërkon të përmirësohet si njeri, të bëhet më virtuoz dhe i Vetëdijshëm në mënyrë që Shpirti dhe trupi i tij të bashkëpunojnë si një njësi e vetme.
943
Mbi vitin 943.
Memorial i Andon Zako Çajupit në Kuç
Një monument kushtuar Andon Zako Çajupit, një prej përfaqësuesve të shquar të Rilindjes Kombëtare, ndodhet në fshatin Kuç të Vlorës. Kuçi është një prej fshatrave të njohur të Shqipërisë për kontributin e shquar në lëvizjet kombëtare dhe çlirimin e vendit. Memoriali i ngritur për Andon Zako Çajupin është vendosur në nderim të vlerësimeve që i ka bërë Çajupi natyrës dhe historisë së këtij fshati më se 100 vjet më parë, i frymëzuar nga vizita që ai bëri në Kuç. Mendohet se Çajupi e vizitoi zonën e Kuçit, Kurveleshit dhe fshatrat e Rrëzës në verën e vitit 1887, kur ai ishte në moshën 21-vjeçare. Ndërsa 64 vargjet e kushtuara kësaj zone janë shkruar në vitin 1903 dhe janë pjesë e veprës së tij “Baba Musa Lakuriq”, e cila u botua pas vdekjes së autorit. Memoriali është një masiv shkëmbi i shkëputur në afërsi të vendlindjes së Çajupit, i dërguar për përpunim në një ndërmarrje gurpunuese në Fushë–Krujë dhe, më pas, është transportuar drejt fshatit Kuç. Shkëmbi është me përmasa 12 metër katrorë (faqja ballore është 4 x 3 metra) dhe peshon 35 tonë. Mbi shkëmb është vendosur një pllakë e madhe mermeri me përmasa 2,5 x 2 metra në formën e një libri të hapur, ku dukshëm janë gdhendur 64 vargjet që Çajupi i kushtoi Kuçit, natyrës dhe historisë së tij. Mbi libër, në një pllakë të veçantë mermeri është gdhendur një grafikë e portretit të poetit të madh, Çajupit, ndërsa në një pllakë tjetër është veçuar data kur Çajupi e vizitoi Kuçin dhe zonat përreth. Ideja për vendosjen e këtij memoriali ka qenë e z. Fatmir Toçi, origjina e familjes e të cilit është nga ky fshat, i cili, së bashku me biznesmenin Edi Leli dhe drejtorin e qendrës kulturore “Jeronim” në Vlorë, Gentian Hoxhaj, kanë mundësuar realizimin e tij.
Gjergji
Gojëdhëna
Dragoi në këtë mit simbolizon ligësinë, të gjitha dobësitë dhe defektet njerëzore. Princesha e burgosur simbolizon botën psikologjike të njeriut që jeton në errësirën e shpellës së Platonit dhe në një moment të caktuar del në dritën e vërtetë. Për të arritur të shkëputet nga Dragoi – defektet, nevojitet një betejë brendësore. Heroi, Shën Gjergji, simbolizon Botën Shpirtërore, të mirën, forcën pozitive, që simbolizon diellin, botën e vërtetë të dritës që na thotë Platoni. parapamje|Triumfi i Shen Gjergjit
Shpirti është ai që vendos ndërgjegjen – vetëdijen dhe bën njeriun të fillojë rrugën brendësore, apo udhën filozofike siç quhej nga traditat e qytetërimeve të lashtë. Një procedurë që transformon njeriun e thjeshtë në një hero, në një njeri të vetëdijshëm dhe te dobishëm si për veten ashtu edhe për kolektivin që ka përreth.
Shën Albani
Shën Alban (latinisht: Albanus) nderohet si martiri i parë i krishterë britanik i regjistruar, për këtë arsye ai konsiderohet të jetë protomartiri britanik. Së bashku me shokët e tij shenjtorë Julius dhe Aaron, Albani është një nga tre martirët e emëruar të regjistruar në një datë të hershme nga Britania romake (" Amphibalus " ishte emri që iu dha shumë më vonë priftit që thuhej se kishte mbrojtur). Ai tradicionalisht besohet se i është prerë koka në Verulamium ( Sent Albans moderne) diku gjatë shekullit të 3-të ose 4-të, dhe kulti i tij është kremtuar atje që nga kohërat e lashta.
Hagjiografia
Albani jetonte në Britaninë Romake, por pak dihet për përkatësitë e tij fetare, statusin socio-ekonomik ose shtetësinë. Sipas versionit më të përpunuar të përrallës që gjendet në Historinë Kishtare të Popullit Anglez të Bedes, në shekullin e 3-të ose të 4-të (shih polemikën e datës më poshtë), të krishterët filluan të vuanin "persekutim mizor" dhe Albani jetonte në Verulamium. Megjithatë, Gildas thotë se ai e kapërceu Thamesin përpara martirizimit të tij, kështu që disa autorë e vendosin vendbanimin dhe martirizimin e tij në ose afër Londrës. Të dy pajtohen se Albani takoi një prift të krishterë që ikte nga persekutorët dhe e strehoi në shtëpinë e tij për disa ditë. Prifti, i cili më vonë u quajt Amfibalus, që do të thotë "mantel" në latinisht, lutej dhe "mbante vigjilent" ditë e natë, dhe Albanit i bëri aq përshtypje besimi dhe devotshmëria e priftit, saqë e pa veten duke e imituar atë dhe shpejt u konvertua në krishterim. . Më në fund, në veshët e një "princi të pafytyrë" pa emër, se Albani po e strehonte priftin. Princi dha urdhër që ushtarët romakë të bënin një kontroll të rreptë në shtëpinë e Albanit. Ndërsa erdhën për të kapur priftin, Albani veshi mantelin dhe rrobat e priftit dhe u paraqit para ushtarëve në vend të të ftuarit.
Albani u soll para një gjykatësi, i cili pikërisht atëherë ndodhi që qëndronte në altar, duke ofruar flijime për "djajtë" (referenca e Bedes për perënditë pagane). Kur gjykatësi dëgjoi se Albani ishte ofruar në vend të priftit, u tërbua që Albani do të strehonte një person që "përçmonte dhe blasfemonte perënditë" dhe, ndërsa Albani ishte dorëzuar në vend të të krishterit, Albani u dënua të duronte të gjitha dënimet që do t'i jepeshin priftit, nëse ai nuk do të zbatonte ritet pagane të fesë së tyre. Albani nuk pranoi dhe deklaroi: "Unë adhuroj dhe adhuroj Zotin e vërtetë dhe të gjallë që krijoi të gjitha gjërat". (Fjalët përdoren ende në lutje në Abacinë e Shën Albanit). Gjyqtari i tërbuar urdhëroi që Albanin ta fshikullonin, duke menduar se një fshikullim do t'i trondiste qëndrueshmërinë e zemrës, por këto mundime Albani i duroi me durim dhe gëzim. Kur gjykatësi e kuptoi se torturat nuk do t'i lëkundnin besimin, dha urdhër që Albanit t'i prisnin kokën. majtas|parapamje|247x247px| Xhami me njolla në Katedralen St Albans në Angli, që tregon vdekjen e Shën Albanit Albani u çua në ekzekutim dhe ai erdhi në një lumë me rrjedhje të shpejtë që nuk mund të kalohej (besohet se ishte Lumi Ver ). Kishte një urë, por një turmë banorësh kureshtarë të qytetit që dëshironin të shikonin ekzekutimin e kishin bllokuar aq shumë urën sa që pala e ekzekutimit nuk mund të kalonte. I mbushur me një dëshirë të zjarrtë për të arritur shpejt në martirizim, Albani ngriti sytë drejt qiellit dhe lumi u tha, duke e lejuar Albanin dhe robëruesit e tij të kalonin në tokë të thatë. Xhelati i habitur hodhi shpatën dhe ra në këmbët e Albanit, i prekur nga frymëzimi hyjnor dhe duke u lutur që ose të vuante me Albanin ose të ekzekutohej për të.
Xhelatët e tjerë hezituan të merrnin shpatën e tij dhe ndërkohë, Albani dhe ata shkuan rreth 500 hapa në një kodër me pjerrësi të lehtë, të mbuluar plotësisht me lloj-lloj lulesh të egra dhe me pamje nga një fushë e bukur. (Bede vëren se ishte një vend mjaft i bukur për t'u pasuruar dhe shenjtëruar nga gjaku i një martiri. ) djathtas|parapamje|200x200px| Martirizimi i Shën Albanit, nga një dorëshkrim i shekullit të 13-të, i shkruar dhe i ilustruar nga Matthew Paris, tani në Bibliotekën e Kolegjit Trinity, Dublin; vini re se sytë e xhelatit i bien nga koka Kur Albani arriti në majën e kodrës, filloi të kishte etje dhe iu lut Zotit që t'i jepte ujë. Në këmbët e tij doli menjëherë një pranverë. Aty iu pre koka, si dhe koka e ushtarit të parë romak, i cili u konvertua për mrekulli dhe refuzoi ta ekzekutonte. Mirëpo, menjëherë pas dorëzimit të goditjes fatale, xhelatit të dytë i dolën sytë nga koka dhe i ranë përtokë bashkë me kokën e Albanit, në mënyrë që ky xhelati i dytë të mos gëzohej për vdekjen e Albanit.
Në legjendat e mëvonshme, koka e Albanit u rrotullua tatëpjetë pas ekzekutimit të tij dhe një pus doli aty ku u ndal. Me të dëgjuar për mrekullitë, gjykatësi i habitur urdhëroi që të pushonin persekutimet e mëtejshme dhe ai filloi të nderonte vdekjen e shenjtorit.
JPEG
JPEG është një teknikë për të ngjeshur imazhin. Akronimi është Joint Photographic Experts Group, grupi profesional që zhvilloi JPEG-un standard. Në vitin 1986, ky komision u formua për të zhvilluar një mënyrë për të ngjeshur imazhet. Vini re se kjo ka qenë përpara praktikave të zakonshme si uebi, blogu, emaili dhe faqet e internetit të kompanive, ku të gjitha përfitojnë nga imazhet e vogla, por qëllimi fillestar ishte për të ndihmuar profesionistët dhe amatorët e fotografisë, të cilëve u nevojitej ruajtja e skedarëve të mëdhenj me fotografi.
Formati i dosjes për një JPEG është ose Exif (imazhe të shkëmbyeshme) ose JFIF (JPEG shkëmbimi i formatit të skedarëve), por nuk është e zakonshme të bësh dallime mes tyre, ato janë të njohur vetëm si JPEG. Në ditët e para të internetit, formatet e zakonshme të skedarëve të përdorur ishin GIF, por si PNG-ja, ky format kufizon numrin e ngjyrave (quajtur ‘indeks’), kështu që JPEG filloi të pëlqehej më shumë nga njerëzit. JPEG punon duke organizuar një imazh në blloqe pikselësh 8 x 8 dhe thjeshtimin e të dhënave në bllok. Ka një shkallë, kështu që mund të vendosni sa cilësi dëshironi të humbni në mënyrë që të tkurret madhësia e skedarit dhe 60% thuhet të jetë një mesatare e kënaqshme.
Për shkak të procesit si JPEG ngjesh skedarët, është përdorur shpesh me foto, por jo me imazhe me shkrime ose linja. Çdo herë që hapni një skedar JPEG dhe e ruani imazhin humbet cilësia për shkak të ngjeshjes. Nuk ka dallim mes skedarëve që mbarojnë me. jpg dhe. jpeg.
Referime
https://web.archive.org/web/20150329045147/http://krokodili.al/e-dini-cfare-eshte-jpeg/
Shën Albani
Hagjiografia
Vendet
Vendndodhja
Ndërsa është e sigurt se kulti kushtuar Shën Albanit është krijuar në Verulamium dhe martirizimi i tij pretendohet të ketë ndodhur gjithashtu atje, burimet janë të paqarta se ku u ekzekutua në të vërtetë. As De Laude Sanctorum i Victricius-it dhe as Passio Albani nuk përmendin se ku u martirizua, përveçse në Britani. Në Vita Germani, Germanus viziton varrin e Albanit dhe prek pikat e gjakut të tij ende në tokë, por teksti nuk e përmend vendndodhjen e varrit. Vetëm Gildas, Albani u lidh me Verulamin.
Historiciteti
Shën Albani u konsiderua prej kohësh si një shenjtor martir i vërtetë, protomartiri i Britanisë, dhe për pjesën më të madhe të polemikave të shekullit të 20-të u përqëndrua në datën e martirizimit të tij (shih më tej 'Polemika e takimit ', më lart). Megjithatë, kohët e fundit, disa studiues kanë marrë një pikëpamje më skeptike për historikun e tij. Sipas Robin Lane Fox, jo vetëm data e Shën Albanit është e diskutueshme, por edhe ekzistenca e tij.
Në vitin 2008, historiani Ian Wood propozoi se Albani ishte një 'shpikje' e Germanus of Auxerre. Germanus vizitoi Britaninë në vitin 429, siç dihet nga përmendja pothuajse bashkëkohore nga Prosper of Aquitaine. Kronika e tij, në hyrjen për vitin 429 (botuar më 433), thotë:
Ndërkohë, u regjistrua në Vita Germani ("Jeta e Shën Gjermanit të Auxerre"), shkruar ndoshta diku midis viteve 450 dhe 485 nga Konstanti i Lionit, se ai, së bashku me kolegun e tij peshkop Lupus, kishin vulosur herezinë. të Pellazgizmit në Britani, vizitoi varrin e Shën Albanit:
Dëshmori Alban përmendet edhe një herë në kuadrin e kthimit të Germanusit, në det:
Vita Germani konsiderohej prej kohësh si burimi më i hershëm për martirin Alban, por kërkimet e fundit nga Richard Sharpe kanë sugjeruar se versioni më i hershëm i Passio Albani (historia zyrtare e martirizimit të shenjtorit) mund të jetë edhe më i hershëm ( shih më poshtë dhe Burimet). Argumenti i Wood bazohej pjesërisht në idenë se emri Albanus sugjeron Albion si emri më i vjetër për Britaninë, por për të, emri Alban sugjeronte thjesht 'burrin nga Albion' në vend të një 'personifikimi' aktual të ishullit dhe të tij. njerëzit. Është gjithsesi një pjesë e asaj që i sugjeroi Wood-it se “është Germanus ai që i vë emrin Albanit”. Kjo, nga ana tjetër, e inkurajoi atë në përfundimin e tij: "Historia e martirizimit të shenjtorit duket se i është zbuluar ose shpikur nga Germanus në kontekstin e misionit të tij antipellazg" dhe në një artikull të mëvonshëm "Alban. Prandaj, mund të jetë 'zbuluar' nga peshkopi i Auxerre".
Argumenti është pranuar, për shembull, nga Michael Garcia por është kundërshtuar nga, për shembull, profesor Nick Higham, i cili, në një artikull të shkruar në 2014, vuri në dukje se meqenëse Germanus solli relike të shenjtorëve kontinental me vete, të cilin, siç tregon Passio, ai e depoziton në varrin e Shën Albanit, ndërsa heq pak dhe të njollosur me gjak për ta marrë përsëri në Gali, ai duhet ta ketë ditur që në fillim se do të bënte një vizitë në qendrën e kultit të Shën Albanit, si pjesë të fushatës së tij kundër herezisë pellazge. Mbi këtë bazë ai shprehet: "Kjo do të kishte kuptim të mirë për sa i përket misionit të tij, duke pretenduar kultin më të famshëm të Britanisë për katolicizmin". Prandaj, ai argumenton kundër përfundimit të Woods dhe Garcia se martiri Alban ishte i panjohur përpara se të shpikohej nga Germanus.
Çelësi i argumentit është një pasazh në versionin T të Passio që Sharpe ka argumentuar bindshëm se përfaqëson një 'ndërhyrje' në tekstin më origjinal E. Të gjitha versionet ekzistuese të Passio përmendin (pasi përshkruajnë historinë e martirizimit të shenjtorit) vizitën e Germanusit në varrin e Shën Albanit. Versioni E, i ndjekur në thelb nga versioni T, thotë (në përkthimin e Sharpe):
por e interpoluar në këtë pikë vetëm në versionin T është
pas së cilës versioni T në thelb ndjek përsëri versionin E:
Nga pasazhi i ndërthurur është e mundur të nxirret përfundimi se emri i martirit ishte i panjohur përpara se t'i zbulohej Germanusit, qoftë në një vegim që ai kishte për martirin gjatë udhëtimit të tij në det ose në ëndrrën që pa në bazilikë. Është gjithashtu e mundur të konkludohet se ishte thjesht akta, ose 'histori e martirizimit', e një figure tashmë të njohur që iu zbulua Germanusit. Aktat u shkruan më pas me tituj (përkthyer më lart si 'pllaka'): që ndoshta është gdhendur në muret e një kishe me ilustrime. Kjo mund të ketë qenë ose në një kishë në Auxerre (qyteti i lindjes së gjermanit në Gali) siç argumentohet nga Sharpe dhe Wood, ose në Britani. Nëse kjo e fundit është rasti, duke u ekspozuar në publik, ata mund të kenë shërbyer për të dhënë një version përfundimtar të martirizimit të shenjtorit, i cili nuk mund të kundërshtohej ose riinterpretohet (për shembull duke shtuar tema 'pellazge') sido që të jetë, është argumentuar nga Sharpe dhe Wood se këto akta të shkruara me titull ishin në të vërtetë versioni origjinal, shumë i thjeshtë dhe i shkurtër, i parë i Passio Albani që ka ardhur në 'E' dhe versionet e mëvonshme është shumë e mundur, por, natyrisht, mjaft e paprovueshme, por duket qartë se Passio e ka origjinën nga rrethi i Germanus në Auxerre. Me kalimin e kohës, gjithnjë e më shumë detaje dhe ngjarje të mrekullueshme iu shtuan rrëfimit versionin e tij më të detajuar në shekullin e 8-të, në Historinë Kishtare të Popullit Anglez të Bede-s.
Vendndodhja e varrit të Shën Albanit që ka vizituar Germanus mendohet më shpesh të ketë qenë Verulamium, tani Shën Albans. Kjo është mbi bazën e asaj që është në fakt përmendja më e hershme e martirit Alban në një burim indigjen britanik, në De Excidio et Conquestu Britanniae shkruar ndoshta në çerekun e dytë të shekullit të pestë, nga autori britanik Gildas. Si pjesë e rrëfimit të tij të shkurtër historik, ai përshkruan persekutimin e të krishterëve në Britani, të cilin ai e identifikon si pjesë e persekutimit të Dioklecianit, duke shtuar në fund të një pasazhi për "varret e tyre dhe vendet ku ata vuajtën": "I referohem Shën Albani i Verulamit ( Verolamiensem ), Aaron dhe Iulius, qytetarë të Caerleon ( Legionum Urbis ) dhe të tjerë të të dy gjinive, të cilët në vende të ndryshme shfaqën shpirtin më të lartë në vijën e betejës së Krishtit". ( De Excidio 10)
Vendndodhja e Verulamium mbështetet nga fakti se topografia e Passio mund të përputhet gjerësisht, nëse jo saktësisht, me atë të Verulamium, dhe Bede përshkruan një kult të rëndësishëm të Shën Albanit atje, të paktën në fillim të shekullit të tetë. . Megjithatë, disa dyshime inkurajohen nga fakti se në rrëfimin e tij për martirizimin e Albans-it, Gildas ( De Excidio 11) e përshkruan martirin teksa kalonte Tamizën për në vendin e tij të ekzekutimit (në Verulamium / St Alban's ekziston vetëm Lumi Ver shumë më i vogël), të cilin disa e kanë marrë si tregues se martirizimi aktual (ose versioni më origjinal i tregimit për të) ndodhej në Londinium.
Vendet
Nderimi
Albani kujtohet në Kishën e Anglisë me një Festival të Vogël më 22 Qershor dhe ai vazhdon të nderohet në Komunitetet Anglikane, Katolike Romake dhe Ortodokse Lindore. Bashkësia e Shën Albanit dhe Shën Sergjit është emërtuar edhe pjesërisht pas Albanit.
Çdo vit, gjatë fundjavës më të afërt me festën e tij, Katedralja e Shën Albanit pret "Pelegrinazhin e Albanit", me kukulla të mëdha që risjellin ngjarjet e martirizimit të Albanit rreth qytetit të Shën Albanit.
Përveç abacisë së tij, kishat në Angli kushtuar Shën Albanit përfshijnë ish- Shën Albanin, Wood Street në qytetin e Londrës, Kishën e Shën Albanit në Holborn në Londrën qendrore, ato në periferi të Londrës të Teddington, Croydon, Cheam dhe Ilford, një në Westcliff-on-Sea në Essex, të tjerë në Hull dhe Withernwick në East Riding të Yorkshire, një në Swaythling, Southampton, një në Northampton, një në një periferi të Norwich, një në Bristol, një në Tattenhall, Cheshire dhe një tjetër në Macclesfield. Cheshire. Ekziston edhe St Alban's, West Leigh afër Havant në Hampshire dhe Kisha e Famullisë së Shën Alban Martirit të Highgate, Birmingham (përfshirë Akademinë e Ark St Alban ). dhe Kisha e Shën Alban Martirit, Cowley, Oxford. Më në fund, një kishë i është kushtuar Shën Albanit në fshatin Earsdon, Northumberland, i cili është më i afërti me Ishullin e Shenjtë të Bedes. Ekziston gjithashtu një famulli dhe kishë e Shën Albans në Splott, Cardiff.
Shën Albani është shenjtori mbrojtës i Kishës Katolike Liberale në mbarë botën.
Jashtë Britanisë
Kishat, festivalet dhe vendet kushtuar Shën Albanit jashtë Britanisë përfshijnë si më poshtë: parapamje| Kisha Anglikane e Shën Albanit në [[Kopenhaga|Kopenhagë, Danimarkë]]
Australia
Vendet
Kanadaja
Alberta
British Columbia
Nju Brunswick
Newfoundland
Skocia e re
Ontario
Ishulli Princ Eduard
Saskatchewan
Quebec
Vendet
Danimarka
Kisha e Shën Albanit në Kopenhagë, Danimarkë, e cila është e vetmja kishë anglikane e qytetit. Ajo u ndërtua sipas projektit të Sir Arthur Blomfield dhe u shenjtërua në 1887. Lidhja me Danimarkën daton që në mesjetë ku në Odense u ndërtua një kishë kushtuar Shën Albanit. Me sa duket, reliket e shenjtorit ishin sjellë këtu, ndoshta qysh në shekullin e nëntë. Ishte në atë kishë që mbreti Kanute IV i Danimarkës (Saint Canute) u vra në 1086. Kisha origjinale nuk ekziston më, por kisha famullitare katolike romake e Odense, Kisha e Shën Albanit, u shenjtërua në vitin 1908.
Franca
Vendet
Zelanda e Re
Vendet
Afrika e Jugut
Vendet
Zvicra
St.-Alban-Kirche (Basel) me paraardhës sakralë që datojnë në 1083
Shtetet e Bashkuara
St. Albans është emri i një komuniteti në lagjen Queens në New York City. Në 1899, një vit pasi Queens u bë pjesë e qytetit të Nju Jorkut, zyra e re postare për 600 banorët u emërua St. Emri kishte qenë në përdorim për zonën të paktën që nga viti 1894 për emrin e distriktit shkollor, dhe stacioni LIRR u emërua St. Albans kur u hap në 1898. Një hartë e vitit 1909 tregon gjithashtu një Avenue St Albans dhe një Vend St Albans në zonë.
Në vitin 1972, një kishëz me emrin e Shën Albanit u ngrit dhe më vonë u shenjtërua në zonën ujëmbledhëse Sabino të Tusson, Arizona. Kapela dhe kongregacioni më vonë u bënë Kisha dhe Famullia e Shën Albanit. Pikërisht në këtë kishë u shugurua prifti i dytë femër anglikane dhe prifti i parë femër në Arizona.
Në vitin 1928, në kampusin e Universitetit Shtetëror të Luizianës në Baton Rouge, Luiziana, u krijua Kapela e Shën Albanit, një kishë episkopale.
Pas disa ndryshimeve të emrit, St. Albans është emri i një komuniteti në perëndim të Charleston, Virxhinia Perëndimore, kryeqyteti i shtetit.
Vendet
– Hoover, Alabama – Stuttgart, Arkansas – Catalina Foothills, Arizona – Wickenburg, Arizona – Tucson, Arizona – Yucaipa, Kaliforni – Los Anxhelos, Kaliforni – El Cajon, Kaliforni – Arcata, Kaliforni – Albany, Kaliforni – Windsor, Kolorado – Hartford, Connecticut – Wilmington, Delaware – St. Pete Beach, Florida – Auburndale, Florida – Andrews, Florida – Augusta, Georgia – Monroe, Georgia – Chicago, Illinois – Indianapolis, Indiana – Fort Wayne, Indiana – Spirit Lake, Iowa – Davenport, Iowa – Monroe, Luiziana – Cape Elizabeth, Maine – Glen Burnie, Maryland – Salisbury, Maryland – Edina, Minnesota – Minneapolis, Minnesota – Bay City, Michigan – Manistique, Michigan – Warren County, Mississippi – Cape Elizabeth, Maine, New Bruns Jersey – Oakland, New Jersey – McCook, Nebraska – Syracuse, New York – Staten Island, New York – Brooklyn, New York – Littleton, North Carolina – Hickory, North Carolina – Davidson, North Carolina – Albany, Oregon – Deschutes County, Oregon – Tillamook, Oregon – Sheshi Newtown, Pensilvani – Whitfield, Pennsylvania – Middle Valley, Tennessee – El Paso, Texas – Austin, Texas – Arlington, Texas – Hubbard, Texas – Houston, Texas – Waco, Texas – Travis County, Texas – Annandale, Virginia – dy në Uashington, DC – Edmonds, Uashington – Washakie County, Wyoming – Superior, Wisconsin – Sussex, Wisconsin – Spooner, Wisconsin – Maricopa County, Arizona – Peoria, Arizona – Los Banos, California – Harford County, Maryland – Arlington, Teksas – Tacoma, Uashington
Poemë e pambaruar
Poemë e pambaruar Autori: Dhimitër S. Shuteriqi. Viti i botimit: 1972. Faqet e librit 133.
944
Mbi vitin 944.
Varigoci
{{Infobox KS vendbanim
|CoordAddon                      =
Varigoc është një vendbanim në komunën e Lipjanit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Varigos.Simbas gojdhënave të këti fshati thuhet se kishin ardhur nga Budakova dy vëllezër dhe nga këta dy vëllezër janë formuar dy mahallatë që tashmë egzistojnë
Tatimi i jashtëzakonshëm
Tatimi i Jashtëzakonshëm është një dekretligj i vitit 1946 që përcaktoi së të gjitha kompanitë tregtare shqiptare duhej të paguanin në tatim ekstra prej 30 % të fitimeve të realizuara në periudhën e pushtimit të vendit nga Italia dhe Gjermania 1939-1944.
Sipas një vendimi të Gjykatës Kushtetuese të vitit 2000, ky dekretligj është ende në fuqi. Tatimi i jashtëzakonshëm u përdor për të mbushur arkën e shtetit të ri komunist nga njëra anë dhe për të ulur fuqinë financiare të klasës së pronareve dhe tregtareve të paraluftës në kuadër të përpjekjeve për vendosjen e monopolit politik të komunisteve. Më anë të Tatimit të Jashtëzakonshëm, qeveria e kohës sekuestroi pronat e qytetareve në një numër të madh rastesh kur kompanitë tregtare nuk qenë në gjendje të shlyenin faturat e reja.
Tregime (Fatos Kongoli)
Tregime me Autor: Fatos Kongoli. Viti i botimit: 1978. Faqet e librit 250.
Shpresa Berisha
Shpresa Berisha është këngëtare nga Kosova e muzikës popullore qytetare shqiptare. E lindur në Suharekë. Ka të kryer Fakultetin juridik. Është femra e parë shqiptare në Suharekë që punoi si gjykatëse. Një kohë jetoi në perëndim. Tani është avokate.
Veprimtaria muzikore
Disa nga këngët e njohura të interpretuara nga Shpresa Berisha përfshijnë :
Kantoni Pampelonne
Kantoni Pampelonne (frëngjisht: Canton de Pampelonne) është një kanton në departamentin Tarn, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Pampelonne. Ka sipërfaqe 162.22km2 dhe popullsi 3656 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Pampelonne aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
945
Mbi vitin 945.
Kongresi Botëror i Telefonave
Kongresi Botëror i Telefonave është shfaqja më e madhe në botën e teknologjisë. Shumë nga kompanitë më të njohura nxjerrin për herë të parë telefonat inteligjentë dhe tabletët, për të cilët do të flitet gjatë gjithë vitit.
Kongresi i vitit 2013 hapet të hënën në datë 24 në Barcelonë, por disa ngjarje janë rezervuar edhe për të dielën para hapjes, po ashtu dhe lajmërimet, që do të bëhen gjatë kongresit, janë rezervuar kohë më parë.
Kompania Huawei do të nxjerrë dy tabletë, orën inteligjente si dhe pasardhësin e brezit të telefonave Ascend, Ascend P7.
Kompania HTC do të nxjerrë HTC One, me emrin e koduar M8, por nuk është akoma e qartë nëse do të zbulohet një telefon i ri, apo do të dalë një model i ri i një prej telefonave që kanë dalë më parë.
Kompania LG do të nxjerrë telefonin inteligjent LG G Pro 2, telefonin G2 Mini, ndërsa në mars do të nxjerrë telefonin G3.
Kompania Nokia ka rezervuar datat për të nxjerrë telefonin Nokia X, i cili flitet se do të jetë telefoni i parë Android i cili nuk do të ketë Google.
Kompania Samsung do të nxjerrë Samsung Galaxy S5, dhe pritet që ta bëj të hënën. Flitet gjithashtu për Galaxy Gear 2, dhe një model të ri i orës inteligjente.
Kompania Sony do të nxjerrë Sony Xperia Z1 dhe telefonin Sony Sirius me ekran 5 inç.
Santiago de Cuba
Santiago de Cuba (Santiago e Kubës) është qyteti i dytë më i madh në Kubë dhe kryeqyteti i provincës Santiago de Cuba. Qyteti ka 492.891 banorë (censusi 2010).
Historia
Santiago u themelua më 25 korrik 1515 nga Diego Velázquez de Cuéllar. Nga 1523 deri më 1556 ka qenë kryeqyteti i Kubës dhe baza kryesore e Armadës spanjolle në Karaibe. Aty pranë është edhe porti mbërrites për anijet e skllevërve nga Afrika Perëndimore. Ende sot këtu pjesa më e madhe e popullsisë është me prejardhje afrikane.
Për të mbrojtur qytetin nga bregdeti në vitin 1637 rreth 10 km në jug-perëndim të qytetit u ndërtua kështjella San Pedro de la Roca. Kjo kështjellë njihet kryesisht me emrin Castillo del Morro dhe u njoh nga UNESCO si pjesë përbërëse e Trashëgimisë kulturore botërore. <!-- Prägenden Einfluss auf die gesellschaftlichen, wirtschaftlichen und kulturellen Eigenheiten der Stadt hatte die Einwanderungswelle französischer Siedler und ihrer Sklaven aus Haiti infolge der Haitianischen Revolution ab 1791. Am sichtbarsten war dieser französische Einfluss lange im unmittelbar südlich des kolonialen Altstadtkerns gelegenen Stadtviertel Tivolí, das während dieser Einwanderungswelle entstand.
1862 wurde in Santiago de Cuba die Destillerie Bacardí & Ca. von dem aus Sitges (Spanien) stammenden „Don“ Facundo Bacardí Massó (1814–1887) gegründet, das international bekannteste und erfolgreichste kubanische Wirtschaftsunternehmen.
In (und bei) Santiago de Cuba wurden im Sommer 1898 die entscheidenden und abschließenden Gefechte geführt, die im Rahmen des Spanisch-Amerikanischen Krieges zum Ende der spanischen Kolonialherrschaft über Kuba führten: Die Schlacht am Hügel von San Juan außerhalb der östlichen Stadtgrenze sowie wenige Tage später die Seeschlacht vor Santiago de Cuba. Seit 1868 war der Santiago umgebende Osten der Insel das Zentrum der bewaffneten kubanischen Unabhängigkeitsbewegung gewesen.
Zur Zeit der Diktatur von Fulgencio Batista nahm der bewaffnete Kampf, durch eine Gruppe um den jungen Rechtsanwalt Fidel Castro, in Santiago mit dem Sturm auf die Moncada-Kaserne am 26.Juli 1953 seinen Anfang. Während der benachbarte Gebirgszug Sierra Maestra ab 1956 zum Kerngebiet für den Guerillakrieg gegen die staatlichen Streitkräfte wurde, war Santiago de Cuba gleichzeitig das Zentrum des von Frank País angeführten zivilen Widerstands. Am 1. Januar 1959 verkündete Fidel Castro in Santiago de Cuba den Sieg der kubanischen Revolution, nachdem das Militär nach Batistas Flucht aus dem Land die Stadt kampflos der Rebellenarmee übergeben hatte.
Am 1. Januar 1984 verlieh Staatspräsident Fidel Castro der Stadt Santiago für die besonderen Verdienste ihrer Bürger um die Revolution als einziger Stadt Kubas den Ehrentitel „Heldenstadt der Republik Kuba“.
Das offizielle Motto der Stadt, das Teil des Stadtwappens ist, lautet: „Gestern rebellisch, heute gastfreundlich, immer heldenhaft“. Das historische, aus der spanischen Kolonialzeit stammende Stadtwappen trug das Motto: „Sehr ehrwürdig und sehr loyal“.
Südlich der Stadt befindet sich der internationale Flughafen Santiago de Cuba.
Am 25. Oktober 2012 richtete der Hurrikan Sandy im gesamten Stadtgebiet und Umland Santiagos große Schäden an.-->
Parku natyror (Parque) Baconao
Parku natyror u pranua me 1987 nga UNESCO në listne e rezervateve të biohemisferës.
Birra Brauhaus
Birrat Brauhaus prodhohen dhe shërbehen të freskëta në restorant Brauhaus, Shallvare, Tiranë duke ndjekur metodat dhe recetat tradicionale bavareze të gërshtuara me teknologji moderne nga Vjena.
Vllandoraqi
Vllandoraq (greqisht: Βαλανιδοράχη/Valanidhorákhi) është fshat në qarkun i Prevezës, Greqi.
Vepra letrare 6 (Shevqet Musaraj)
Vepra letrare 6, Autori: Shevqet Musaraj. Viti i botimit: 1979. Faqet e librit 495.
Kursi i këmbimit
Kursi i këmbimit është një koncept ekonomik që paraqet çmimin e një monedhe të caktuar kundrejt një monedhe tjetër. Kursi i këmbimit mund të jetë fiks ose i lirë.
Hopârta
Hopârta është një komunë në qarkun Alba në Rumani. Ka një popullsi prej 1.237 banorësh dhe sipërfaqe 61,48 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 5 fshatrave: Hopârta, Silivaş, Şpălnaca, Turdaş, Vama Seacă.
946
Mbi vitin 946.
Vepra letrare 4 (Shevqet Musaraj)
Vepra letrare 4, Autori: Shevqet Musaraj. Viti i botimit: 1979. Faqet e librit 400.
947
Mbi vitin 947.
Kodër-Mulliri
Kodër-Mulliri është një fshat në komunën Shëngjin në rrethin e Lezhës të Shqipërisë.
Vogaçica
Vogaçicë është një vendbanim në komunën e Lipjanit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Grykas dhe Vukgjin.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1937
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Agjencia Hapësinore Evropiane
parapamje|300px|Kryeqendra e Agjencisë Hapësinore Evropiane në Paris. Agjencia Evropiane Hapësinore - AHE, (ang. European Space Agency, ESA) është një organizatë ndërqeveritare evropiane kushtuar kërkimit të hapësirës. Ajo u themelua në vitin 1974 me qëllim përmirësimin e bashkërenditjes së veprimtarive të fluturimeve hapësinore, dhe ka në gjirin e saj 22 shtete anëtare evropiane. Kryeqendra e saj gjendet në Paris. AHE ka një personel prej rreth 1900 vetash me një buxhet vjetor afro 2.9 miliardë euro në vitin 2007.
Shtëpia e bardhë mbi vijë
Shtëpia e bardhë mbi vijë Autori: Seit Bushati. Viti i botimit: 1975. Faqet e librit 190.
Agjencia Hapësinore Evropiane
Misionet shkencore të AHE-së bazohen në QEKHT në Noordwijk, Vendet e Ulëta, misionet Tokë Vëzhguese në IEKH në Fraskati, Itali, Misonet Kontrolluese të AHE-së (QEOH) në Darmshtadi, Gjermani, dhe Qendra Evropiane e Astronautëve (QEA), që stërvit austronautët për misionet e ardhëshme gjendet në Këln, Gjermani.
Drejtor i përgjithshëm i AHE-së që nga viti 2003 është Zhan Zhak Dorden.
Financimi
per financen e kesaj gjeje merret shqiptari me iniciale H.I.
Abedin Dino
Xhelal Abidin Dino (Celal Abidin Dino; Stamboll, 23 mars 1913 - Paris, 7 dhjetor 1994) ka qenë piktor dhe karikaturist i shquar turk me prejardhje shqiptare nga Çamëria. I jetuar mes Stambollit, Gjenevës, Parisit, në Turqi ka qenë një nga themeluesit e “Grupit D” në Stamboll, që vlerësohet si fillimi i avangardës në pikturën turke. Pas një qëndrimi dyvjeçar në Moskë, më 1938 u vendos në Paris ku jetoi e krijoi deri në fund të jetës.
Në kryeqendrën franceze Dinos iu krijua mundësia të punojë dhe të ekspozojë për disa kohë pranë dy prej mjeshtërve më të shquar të pikturës botërore Pablo Picasso, Mark Chagall dhe, në vitin 1955, hapi ekspozitën e parë vetiake në Paris. Përveç Francës tablotë e Abidinit u ekspozuan në Nju Jork, Amsterdam, Cyrihu, Kaliforni, Moskë, Venedik, Romë, Stamboll, Athinë, Danimarkë, etj., dhe asnjëherë në Tiranë. Në një nga enciklopeditë e pikturës franceze A. Dino cilësohet si një nga avangardistët e pikturës së shekullit të XX-të në Paris.
Nga Dinollarët kanë dalë edhe dy piktorë të tjerë të shquar në Turqi, Arif Dino (vëllai i Abidinit) i cili jetoi dhe krijoi në Stamboll dhe në Paris, si dhe Ali Dino (1890-1938), një nga piktorët më të njohur në Greqinë e viteve ’30-të.
Biografia
U lind më 23 Mars 1913 në Stamboll, i pesti nga fëmijët e Rasih beut dhe Safete Gazi Turhanit, pas Arifit, Aliut, Ahmetit dhe motrës Lejlasë. I ati ishte i biri i Abedin Pashës, zyrtar i lartë i Perandorisë Osmane, dhe vetë ishte drejtor i investimeve publike (tr. “Divanı Muhasebat Reisi”); ndërsa e ëma ka qenë shumë e dhënë pas muzikës, pikturës dhe letërsisë. Në shtator të 1913 familja e tij u vendos në Gjenevë. Pas Luftës së Parë Botërore kaluan në Paris dhe më 1925 u kthyen në Stamboll përmes Korfuzit.
Nisi shkollën në Robert College, por e la pasi i ndërruan jetë prindërit për të siguruar jetesën me kaligrafinë, pikturën dhe karikaturat. Vizatimet e tij të para të botuara dolën te gazeta Yarin dhe revista Artist. Gjatë këtyre viteve i dizenjoi ballinën dhe i pajisi me ilustrime vëllimet me poezi "Sesini Kaybeden Şehir" (sq. Qyteti që humbi zërin e vet, 1931) dhe "Bir Ölü Evi" (Shtëpia e të vdekurve, 1932) të lirikut Nâzım Hikmet. Më 1933 ai dhe 5 piktorë të rinjë inovativ e themeluan “Group D”, e cila ka mbajtur shumë ekzivita të punës së tyre.
Më 1933 drejtori sovjetik Sergei Jutkeviç, i cili e kishte bërë një film për Ankaranë, e ftoi Dinon te studiot Lenfil në Leningrad dhe me inkurajimin e Ataturkut Dino pranoi. Në Leningrad ai punoi si dizajnues i peizazheve dhe si asistent regjisor në plot studio filmike dhe e ka bërë regjinë e një filmit të quajtur “Miners” në Moskë, Kiev dhe Odesa. Shkurt pas kthimit në Turqi, ai shkoi në Paris, ku punoi prej 1937 deri më 1939. Atje takoi shumë artistë të njohur si Gertrude Stein, Tristan Tzara dhe Picasso-n.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore ai bëri vizatime të inspiruara prej konfliktit, por trajtimi i tij i subjekteve politike gjatë kohës së luftës ka shkaktuar pakënaqësi dhe më 1941 komanda e ligjit ushtarak të Stambollit e kanë dëbuar atë dhe vëllaun e tij në Anadollinë juglindore, ku gjyshi i tyre kishte qenë kryetar. Këto vite dëbimi kanë qenë shumë produktive për Dinon. Përderisa gruaja e tij Gyzin Dino ka jep mësim gjuhën frënge tek shkolla e mesme Adana, ai punonte për gazetën vendore, TurkSozu. Ai shkruante artikuj dhe bënte vizatime që e ilustronin jetën e vështirë dhe kushtet e unës së punëtorëve agrikultural në regjion. Këtu e shkruajti ai dramën “Bald” dhe “Heirs” dhe filloi të bënte skulptura. Më 1951 atij i është lejuar ta lë Turqinë, kështuqë ai së pari shkoi në Romë, Itali, ku qëndroi nëntë muaj para se të zhvendosej në Paris më 1952.
Ditët e Parisit
Çifti së pari u vendosën në një studio apartment në katin më të lartë të apartmanit të Max Ernst pastaj më vonë në një banesë të vogël në L’Eure. Për 8 vjetë prej 1954 Abedin Dino morri pjesë ne ekzibitat “Salon de Mai” në Paris, përderisa Guzin Dino prodhoi programe për radion franceze, ka dhënë mësim turqisht ne Departamentin e Gjuhëve Orientale të Sorbonne dhe ka bërë përkthime franceze të literaturës turke.
948
Mbi vitin 948.
Abedin Dino
Mjeshtër i vizatimi
Abedin Dino ka qenë i interesuar në gjithëçka që ka qenë e gjallë. Ai i ka pasur dy tema të preferuara: duart dhe lulet. Në një libër me vizatime të vogla, të cilin e bëri për gruan e tij Guzin Dino, vërehen shenja të vogla të dashurisë dhe sensit të solidaritetit. I quajtur “Guzin’s Abidins”, ky libër përmban vizatime dhe ese të bëra nga Abedin Dino.
Emri i tij përmendet në shumë galeri dhe muze të ndryshëm, në poema, në tekstë të këngëve ose në një libër. Ai jo vetëm që është njëri ndër pionerët e pikturës moderne turke, ai gjithashtu ka prodhuar shumë vepra në fusha të ndryshme si karikaturë, skulpturë, qeramikë, kinema dhe literaturë. Dino vdiq më 7 dhjetor 1993 në spitalin Villejuif në Paris. Trupi i tij shtrihet në varrezat Asiyan në Stamboll.
Kupa e Republikës 1985-86
Statistika të Kupës së Republikës në sezonin 1985-86.
Ky ishte edicioni i 34të i Kupës në Shqipëri. Nisi në gusht, 1985 me Turin e Parë dhe përfundoi në maj, 1986 me ndeshjen Finale.
KF Flamurtari ishin fitues në fuqi, pasi fituan Kupën e tyre te 1rë edicionin e fundit. Kupa u fitua nga KF Tirana. Ndeshjet u luajtën me sistem dy takimesh eliminatore. Nëse rezultati i përgjithshëm i të dyja ndeshjeve ishte i barabartë, fituesi vendosej me kohë shtesë dhe më pas nga gjuajtjet e penalltive. Fituesit e Kupës kualifikohen për në turin e 1rë të edicionit 1986-87 të Kupës UEFA.
Sezoni i kaluar: 1984-85. Sezoni i rradhës: 1986-87.
Turi i 1rë
Ndeshjet u luajtën në gusht & shtator, 1985. FK Flamurtari kalon direkt në turin tjetër si fitues në fuqi.
Turi i 2të
Ndeshjet u luajtën në janar, 1986.
Cerek Finalet
Ndeshjet u luajtën në 1986. Marrin pjesë 8 fituesit e turit të mëparshëm.
Gjysmë Finalet
Ndeshjet u luajtën në 1986. Marrin pjesë 4 fituesit e turit të mëparshëm.
Finale
Ndeshja u luajt në maj, 1986. Marrin pjesë 2 fituesit e turit të mëparshëm.
Feudalizmi
Feudalizem- Sistem politik i mesjetes
Feudalizmi ishte sistemi politik i mesjetes se mesjtes dhe mesjeta ishte sistemi politik i mesjetes se mesjetes.Pra feudalizmi ishte sistemi politik i mesjetes. By:SaFletKyTrapi
Vepra letrare 2 (Shevqet Musaraj)
Vepra letrare 2, Autori: Shevqet Musaraj. Viti i botimit: 1979. Faqet e librit 430.
Aco Stojkov
Aco Stojkov (Maqedonisht: Ацо Стојков, lindur më 29 Prill 1983 në Strumica) është një futbollistë maqedonas i cili luan me klubin shqiptar Skënderbeu Korçë në Kategorinë Superiore dhe me kombëtaren maqedonase si sulmues.
Charlotte's Web
Charlotte's Web është një libri amerikan i vitit 1952 nga E. B. White.