cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daniel Day-Lewis
Jeta dhe karriera
3. Jill Balcon - lexo Xhill Bellkon: nëna e Dej Lluist, aktore; shqiptimi i filmave My left foot - maj lleft fuut (Këmba ime e majtë); There will be blood - Dher uill bi bllod (Do të ketë gjak); Sunday bloody sunday - Sundej bllodi sundej (E diel, e përgjakshme e diel ka kuptimin: E diel ah e diel);
René Rexhepi
[[Skeda:René Redzepi en la cena de las 14 estrellas Michelín del restaurante Zaldiarán.jpg|parapamje|René Redzepi, kuzhinier dhe bashkë-pronar i Noma]] René Rexhepi (i lindur më 16 dhjetor 1977) është kuzhinier dhe bashkë-pronar i restorantit Noma me dy yje Michelin në lagjen Christianshavn në Kopenhagë të Danimarkës. Restoranti i tij u votua si restoranti më i mirë në botë në në ndarjen e çmimeve San Pellegrino gjatë viteve 2010 dhe 2011.
Rexhepi është shquar për punën e tij për rikrijimin dhe përpunimin e një kuzhine të re Nordike dhe ushqime që karakterohen nga origjinaliteti dhe shijet e pastërta.
Rexhepi është biri i një shqiptari etnik, që emigroi në Danimarkë nga ish-Jugosllavia (sot Republika e Maqedonisë), me nënë daneze.
Ai gjithashtu ishte është vlersuar në vitin 2012 nga revista Time, si një prej njerëzve më me ndikim në botë. Guide Michelin i ka dhënë dy yje restorantit Noma.
Literatura
https://web.archive.org/web/20120405175309/http://shqipmedia.com/portal/rene-rexhepi-kuzhinieri-me-i-mire-i-botes-ne-time/
Saraqinishti
Saraqinishti është një fshat ne komunën e Antigonese ne Gjirokaster.
Saraqinisht nuk eshte vetem nje fshat i thjesht dhe i bukur. Aty do te gjeni Porten e Netit e cila eshte ndertuar para dhe mbas Krishtit, me gedhendje ne gure te cilat kane kuptime te medha edhe sot. Gjithashtu do te gjeni dhe Manastirin e Eremiteve (spilese) i cili ndodhet 2 km larg nga Parku Arkeologjik i Antigonesë, në shpatin e Malit të Lungerisë. Eshtë dëmtuar ndër vite, por nga kompleksi i vjetër rezistuan vetëm dy kisha.
Kisha e Shën Mërisë, e cila është 400 vjet e vjetër, e ndërtuar në shekullin XVI (1635). Kisha është zbukuruar plotësisht me alfresko murale dhe motive biblike. Kisha tjetër është Shen Kolli, e cila ndodhet në një shpellë në shpatin e malit 30 m të lartë nga toka. Kjo shpellë sipas legjendës ka shërbyer si një vend sakrifikimi për Eremitët ku edhe sot gjeni heshtrat e tyre te mbledhura pirg atje, te pa sistemuara fare. Quhet ndryshe ndryshe Shpella e Eremiteve. Rruga për në Manastir është shumë e vështirë, mund të shkoni me makin deri ne njefare vendi pastaj ne kembe. Atëherë duhet të ecni deri në arritjen e destinacionit. Për të shkuar atje, merrni rrugën nga Gjirokastra në Asim Zenel, Saraqinisht dhe më pas në vendin e Manastirit.
NGJ
Çiprian Nika
Çiprian Nika (Shkodër, 19 korrik 1900 - 11 mars 1948) qe frat françeskan, mësues dhe publicist shqiptar. Hapja e procesit dioqezan për lumnimin e tij, u shpall më 10 nëntor të viti 2002, nga prefekti i asokohshëm i Kongregatës për Ungjillëzimin e Popujve, kardinali Kreshencio Sepe, gjatë kremtimit të Eukaristisë, në katedralen e Shkodrës. Lumnimi dhe pranimi si shenjtor ndodhi më 5 nëntor 2016, në sheshin para katedrales së Shën Shtjefnit në Shkodër.
Biografia
U lind në Shkodër me emrin e pagëzimit Dedë, i biri i Mëhill Nikës dhe Prendës së Ali Mirashit nga fshati Celaj i Shoshit. Deda mbetet jetim nga e ëma kur qe pesë vjeç dhe një frat e afroi në Kuvendin e Françeskanëve në qytet. U shqua si nxënës dhe duke pasë thirrjen shpirtërore për meshtar vendosi t'i kushtohej Urdhrit të Sh’Françeskut. Veshi zhgunin e më 16 tetor 1916. më 23 tetor 1917 bëri kushtet e përkohshme; më 16 shtator 1921, kushtet e përjetshme, ndërsa Meshën e parë e kremtoi më 25 korrik 1924.
Përfundoi studimet e Larta Teologjike në Austri dhe më 26 korrik 1924, u shugurua meshtar në Romë, duke marrë emnin Çiprian, në Urdhnin e Fretënve të Vogjël, (O.F.M.). U kthye në Shkodër dhe u emërua profesor në liceun Illyricum. I dhënë pas muzikës, nën drejtimin e Át Martin Gjokës mori pjesë në orkestrën frymore të Françeskanëve që përbëhej prej rreth 40 vetësh, ku i binte flautit.
Më 1939 u ndodh në postin e Provincialit, më 1943 kur u zgjodh P. Mati Prennushi, Nika qe guardian i provincës.
Me hyrjen e regjimit komunist, Nika u arrestua i akuzuar për fshehjen e armëve. Me datën 28 dhetor 1947, Trupi Gjykues dha vëndimin:
Sekretari: T. Tukja, Antarë. B. Beqiri, A. Koroveshi dhe Kryetari Misto Bllaci, d.v. (Firmat).
At Çiprian Nika u pushkatua më 11 mars 1948, në orën 5 të mëngjezit, në Zallin e Kirit, në Shkodër, bashkë me vëllaznit e shokët e gjithë jetës.
Korfuzi
Korfuzi (në greqisht apo Κέρκυρα, Κόρκυρα; në latinisht Corcyra; në turqisht Korfu; në italisht Corfù) është një ishull grek në detin Jon, ndodhet në brigjet e Epirit, në kufirin midis Greqisë dhe Shqipërisë, është e ndarë nga Epiri nga një shkon ngushtë gjerësi 3-25 km. Popullsi prej rreth 110.000 banorë, prej të cilëve rreth 36.000 në kryeqytet, Korfuzin. Si njesi administrative ndodhet ne shtetin grek.
Histori
Qyteti u themelua nën emrin e Corcyra (gr. Kérkyra) në 700 p.e.s. Regjistruar histori si një koloni e Korinthit (733 p.e.s.) dhe ka kaluar disa herë nga një tjetër rregull për shkak të pozitës shumë të favorshme në Mesdhe : lidhura në Romë nga 299 p.e.s., XI u bë e katërt të shekullit bizantine, XI-XII, Norman, pastaj kaloi në Gjenova, në Anjou në 1202-1204 (koha e Crusade 4) erdhi në Venecia, që mbetet pas përfundimit të katërmbëdhjetë në shekullin e tetëmbëdhjetë.
Bizantin
Kalaja S. Angelo. Corfù vazhdoi të bëjë pjesë në Perandorinë Romake të Lindjes dhe të shekullit të tetë është një rrethin e tema e Cephalonia. 876 qytetit u bë selia e peshkopit, një zyrtar nga Patriarkana e Kostandinopojës. Nga shekullit të njëmbëdhjetë, pushtimit norman i Italisë jugore e bëri një ishull nga objektivat kryesore të drejtuesve në Sicili. Robert Guiscard pushtuar atë një herë në 1081, por ndërhyrja e flotës veneciane, thirrur nga perandori Alexius unë, e ishullit të kthehet nën sundimin bizantin. Flota Norman-sicilian, por rimori Korfuzit në 1147, edhe pse për pak kohë, dhe sulme të reja pësoi në 1185, deri në 1197 ajo ra në duart e gjenuez, të udhëhequr nga admirali xhami Leone, i cili e bëri atë një Signoria personale, duke u bërë pastaj akuzë. Në 1204, me ndarjen e Perandorisë Bizantine pas Kryqëzata e katërt, Korfuzit u caktua zyrtarisht të Venecias, e cila vetëm në 1206, por arriti të marrë në posedim të rrëzimit të Numërimi i Leo Glass. Ishulli është i ndarë pastaj në grindjet dhjetë që u caktuan për të sa shumë fisnikët veneciane, me kërkesën e vetme për të paguar një haraç vjetor dhe për të siguruar për mbrojtjen. Ajo ishte, por një periudhë të shkurtër, sepse në 1214 ai kapi Nicephorus Dukas, sundimtari i parë i Epirit, i cili ndërtohet në perëndim të bregdetit, kështjella e Shën Angelo për të mbrojtur Pirates gjenuez dhe mos shqetësojë për rritjen e kushteve të popullit indigjen dhe të klerit ortodoks. Në 1259, megjithatë, duke i dhënë vajzën e tij Elena Manfredi, bir i Frederick II të Swabia, tiran Michael II Dukas i dha atij një prikë të Korfuzit dhe një kalatë e disa në bregdetin shqiptar, duke i dhënë fund dominimit Bizantin.
Sundimi i Anjou - Napoli (1266 - 1386)
Sundimi i Manfredit ishte jetëshkurtër. Në fakt ai u mund dhe u vra në Benevento nga Charles i Anjou, i cili mori si mbretëria e Sicili dhe Napolit. Në Korfuz guvernatori Swabian Chinardo Filipi u përpoq të mbajë më në pushtet duke shpallur veten mbret i ishullit dhe duke e bërë e veja e një të burgosuri i Helen dhe fëmijët e tyre. Me këtë rast tiran Michael II u përpoq të rimarrë qytetin, por përpjekja e tij dështoi dhe në fund të 1266 Mbreti Charles i Anjou ishte në gjendje të marrë në posedim të Korfuzit dhe tokat e tjera shqiptare në tokën që kishte qenë Manfredi. Që formuar atëherë kryeqytet i Korfuzit fusha Angevin dhe Levant në fund të ishullit dhe fusha '300 shqiptarët u bë e drejtë e Filipit Princi i Tarantos, i martuar me gruan e tij të dytë, Katrina e Valois, mbesë e perandorit te fundit latin i Kostandinopojës, trashëguar pretendimet e Courtenay të Konstandinopojës. Që atëherë në ishull ka qenë gjithmonë pjesë e Principata e Tarantos.
Për të qeverisur të ishullit është bërë një kapiten dhe oficerë të mëdha rajonale në vijim dhe ushtarët e frëngjisht dhe italianët, dhe u krye një transformim rrënjësor të shoqërisë Korfuzit duke i dhënë fiefs të baronëve nga Italia dhe Provence, të tilla si kontakt, Capece, Hulot, Hauteville, u ndryshua edhe struktura administrative, por duke e lënë të ishullit si decarchi të tyre në vend të imponuara nga despots Epirit, të gjithë zonën u klasifikuar në katër balivati (Agirù, Orosh, e Mesme dhe Alefchimo). Shkëmbimeve të vazhdueshme me brigjet italiane dhe pastaj mori ishullin e punonjësve të emigracionit shumë dhe zyrtarë të Puglias. Në të njëjtën kohë u përpoq për krijimin e një hierarki e kishave katolike, me krijimin e një kryepeshkop latine e Korfuzit dhe për këtë arsye, qellimi për heqjen e peshkopi ortodoks, zëvendësohet me një hap udhë të thjeshtë, i zgjedhur nga një kolegj të priftërinjve dhe laikët.
Presionet e drejtuesve fetare Angevin krijuar pakënaqësi të konsiderueshme midis Korfuzit dhe kjo, në lidhje me mosmarrëveshjet që ekzistojnë në Napoli në mes të paditësve të ndryshme në fron, Venedikasit, që përfitoi në fund të shekullit të katërmbëdhjetë, fitoi konfliktit me Genoa, kishte filluar një politikë të caktuar të zgjerimit përgjatë shqiptare dhe greke. Në 1386 venedikasve të Korfuzit rrethuar me një ushtri masive të udhëhequr nga i zoti i Padovës, Francesco da Carrara, duke marrë në fund të japin Angevin garnizon dhe përkushtimin e qytetit. Korfuzi për të Republikës i dha privilegje të gjera dhe konfirmimin e të gjitha urdhërave dhe statutet e mëparshme, dhe është e angazhuar veçanërisht të arritjes së një marrëveshje me aristokracisë fuqishme luksoz që dominuar ishull. Blerjes, fillimisht ushtarake, u bë i fundit vetëm në 1402 kur Mbreti i Napolit Ladislas II lihen të gjitha të drejtat e tij në Venecia për 30.000 ducats.
Venecian rregull
Detajet e venecian Korfuzit nuova. Sotto fortesa u qeveris nga një fisniku venecian i cili, nën emrin e Baletit, u emërua për dy vjet dhe i administruar drejtësinë në ishullin me ndihmën e dy këshilltarëve, edhe Venedikut. Krahas tij në çështje ushtarake ishin një inspektor dhe kapiten, kapiten i madh e kështjellës dhe i zoti e vjetër të kështjellës së zile në qytetin e vjetër. Në 1715, pas humbjes së Peloponezit jeni vendosur të Përgjithshëm Superintendent të detit, një senator i emëruar nga ana e Republikës që kishte komanda e lartë e flotës në kohë paqeje dhe të cilit i është dhënë edhe qeveria civile, penale dhe ushtarake të Ishujve Jon. Ai u dërgua në apel të gjitha vendimet e gjykatave dhe rektorë të të punësuarve të cilët tokat në të shekullit të tetëmbëdhjetë ishin, përveç të Korfuzit, në ishujt e Zakynthos, Kefalonia (me Ithaca), Santa Maura (ose Lefkada) dhe Kythira, si dhe të dy rrethet e Prevezës dhe Vonizza përballet bregdetin shqiptar. Qyteti sundohej nga një regjimi aristokratik, duke u lejuar qasje në të dhe, për zyra të mëdha publike vetëm ato familje (pjesërisht zbritur nga frëngjisht lashtë dhe baronëve napolitan) hyri në librin e artë, shkruar në 1572. Organi kryesor i administratës komunale ishte Këshilli i Madh, i cili u takua në vit për të zgjedhur të Këshillit të vogla, të cilët ishin të gjithë të zgjedhur zyrtarët e qytete të ndryshme dhe katër Bailiwicks të rrethit të tij, përveç ishujve të Hapi (Paxos) dhe Antipasso (Antipaxos) dhe qytetet e fortifikuara e Parga dhe të Butrintit, të vendosura në kontinent.
Moderne
Pas një periudhe të shkurtër nën sundimin frëngjisht, dekretohet nga Traktati i Campoformio ai kishte caktuar në Eptaneso përtej alpeve, gjithashtu i quajtur Ishujt e Jonit, Traktati i Parisit i 1815 parashikonte se Korfuzit, gjithmonë së bashku me ishujt e Jonit të cilit i takon, u bë një protektorat Mbretërinë e Bashkuar për të kaluar në Greqi në 1864.
Gjatë Luftës së Parë Botërore, Korfuz shërbeu si një strehë tërhequr të ushtrisë serbe, të cilat u transportuan nga Flota e ishullit aleate.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Korfuz ishte pushtuar ushtrisë italiane në prill 1941. Kjo pune zgjati deri në shtator 1943: Në këtë periudhë, gjithmonë së bashku me ishujt e Jonit, është administruar si një entitet të veçantë në lidhje me Greqinë, me qëllim që të përgatiten për unifikimin e Italisë. Pas dorëzimit të kësaj të fundit, Korfuzit ishte skena e beteje të ashpër mes italianët dhe gjermanët, i cili udhëhoqi masakrën e zyrtarëve italianë, duke përfshirë Lt Pugliese Krishtlindjeve. Pas gjermanët u përpoqën për të kryer të burgosurve italian mbijetuar në Gjermani, portin e Korfuzit, duke përdorur mv Mario Roselli, anija u sulmua më 9 dhe 10 tetor 1943 nga ana e Aleatëve, duke shkaktuar më shumë se 1.300 viktimave dhe e lejimit të njëjtën[1]. Është vlerësuar se 10 prëj 11.000 të burgosurit italiane në ishull, vetëm 2.000 mbijetuar[2].
Që nga viti 1944 ajo u kthye në Greqi dhe tërheq shumë turistë në sajë të klimës së saj të butë dhe bukurinë e oqeanit, mbeturinat vetëm nga krerët shumë janë një pallat mbretëror në epokën klasike, një teatër dhe fortifikimet veneciane të periudhës.
Në Korfuzit, 24 qershor 1641, motër Mari lindi Arcangela Biondini (Giovanni Antonio), e bija e Angela dhe Andrea Biondini lejlek, zëvendës-guvernator i ishullit në emër të Venedikut.
Një amtare e Korfuzit ishte gjithashtu Gjoni Koper, presidenti i parë i Greqisë lirë (1830).
Odisea është identifikuar me Phaeacia.
Trivia
Ne hartat ne gjuhen shqipe te viteve 1925 e deri 1937 është përdorur emri Qorrfuz.
Reagimi Nikolas
alkanet ja hidrokarbure te pa ngopra te cilat ne molekulen e tyre kan vetem 4 atome Pra formula e tyre e perqithshme esht C2H2n-2 e njejt esht edhe edhe formula molekulare C2H2 Emertimi i alkaneve ne menyr sistematike jan te vendosura in,an,ne vetit fizike, ja te ngjajshme me ato te alkeneve tre pefqsuesit e par te seris homologe jan gazet deri te atari i 17 jan lengjet kurse me lart jan ne gjendje argergat te ngur vetit kimike, te alkineve kan ne molekulat e tyre ka lidhje trifishje nermjet 2 atomeve te karbonit ky niher esht perfaqsuesi i vetive kimike te tyre oh see harrova eteni esht perfaqsuesi me i fjesht i alkineve por esht edhe me i rendsishmi
Biokimia mjekësore
Biokimia mjekësore (biokimia e njeriut) ka detyra të shumëfishta. Ajo studion :
Klasifikimi
Biokimia e njeriut ndahet në :
Biokimia statike
Biokimia statike studion substancat kimike që marrin pjesë në ndërtimin e organizmit të njeriut. Ajo studion llojet e substancave kimike, strukturën, vetitë, rëndësinë e tyre në organizëm dhe nevojën e organizmit për to.
Biokimia dinamike
Biokimia dinamike studion ndryshimet kimike dhe energjetike që lajmërohen gjatë metabolizmit: procesin e tretjes, procesin e absorbimit, metabolizmin intermediar (të ndërmjetëm) qelizor, transformimin e energjisë kimike në lloje të tjera të energjisë (në energji termike, elektrike, ose në energji mekanike).
Biokimia klinike
Biokimia klinike studion çrregullimet e përbërjes kimike të qelizave, indeve, lëngjeve trupore, eskreteve (qumështit, urinës etj.) te njeriu.
Me Ritem Do të Vallzoj (këngë)
Me Ritem Do të Vallzoj është një kënge e Eliza Hoxha.
Mierlo
Mierlo është një qytezë në Geldrop-Mierlo, provinca Brabanta Veriore në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi  banorë.
Bejtexhinjtë
I quajtur edhe ashik (dashnor, i djegur pas) ose shaír,  hartuesi i bejtave, bejtaxhiu sipas Pipës është gjegjësi qytetas i rapsodëve të maleve të veriut. Por ndryshe nga këta, bejtaxhiu ishte profesionist dhe mund ta përdorte dhuntinë e tij vjershëruese për të nxjerrë bukën e gojës. Bejtaxhijtë zakonisht vinin nga shtresa qytetëse të ulëta ose të mesme, rastësisht mund ta pranonte mbrojtjen e një zotnie të fuqishëm. Në pjesën më të madhe të kohës ai ishte vox populi, regjistrues i fasta-ve (prapësive) të qytetit të tij si dhe zëdhënës për kritikën popullore.
Historia
Pasi bejtja zuri vend brenda metrikës folklorike dhe u bë pjesë e saj, ajo u përdor për subjekte erotiko-mistike dhe epiko-didaktike nga poetët myslimanë në Shqipërinë Qendrore dhe Jugore, duke ruajtur karakterin e prejardhjes. Ndërsa në veri mori paraqitje më popullore dhe shpesh të pagdhendur, ku më së shumti u përdor për satirat. Krjimtaria e bejtexhinjve ishte e ndikuar fuqishëm nga kultura islame. Bejtari i parë për të cilin dihet se ka shkruar poezi, ka qenë Dervish Hasani nga Krusha e Vogël i pari i një teqeje të tarikatit Halveti në Rahovec, në fundin e shek, XVII. Vargjet e tij kanë mbijetuar pjesërisht ose aspak.
Shek. XVIII
Dëshmia më e hershme e shkrimit të poezive me alfabet arab është poezia me titull Imzot, mos na lërë pa kahve nga Muçi Zade, më 1725. Krijim që përbën njëheri edhe krijimin letrar më të vjetër shkruajtur me dialektin toskë brenda në Shqipëri. Poeti i parë i madh i kësaj letërsie ishte Nezim Frakulla, i cili la një divan duke ruajtur metrikën e modeleve orientale. Mbrojtësit e Nezimit, Sulejman pashë Vërlaci i Elbasanit dhe Ismail pashë Velebishti i Vlorajve, ishin po ashtu bejtarë.
Bashkëkohësi dhe bashkëqytetari i Nezimit, Sulejman Naibi, la po ashtu një divan që u zhduk gjatë Luftës së Dytë Botërore, kësodore nga veprimtaria e tij njihen vetëm ç'ka mbetur nëpër këngë popullore siç është kënga Mahmudeja e stolisurë.
Gjysmën e dytë të shekullit, poetët gjysmë të kultivuar si shkodranët Mollà Dobraçi, Mollà Pata dhe kolonjari Hasan Zyko Kamberi e popullarizuan këtë mënyrë poetike, dhe u përpoqën ta sillnin bejten në ujdi me tetërrokëshin kombëtar. Dy të parët pasuan Kara Mahmud pashën e Bushatllinjve në fushatën e tij kundër Kurt Ahmet pashës, lanë bejte epiko-satirike të situatave të ndryshme të mjedisit qytetar shkodran, si në luftë. Kamberi la vargje një mevlud të shkurtër, ilahi dhe mbi pesëdhjetë poezi me tematika sociale, ku praktikoi edhe satirën.
Shek. XIX
Në shtjellën e përplasjeve mes familjes Jella dhe Toptanve në Tiranë dhe dëmit ekonomik që shkaktonte mosqendrueshmëria e rendit, terziu bejtar Zenel Bastari nga Tirana e thuri në vargjet e titulluara Tirona jonë si msoi. Bejtja Meti i Mlla Rexhepit shënjon shpotitjen që i bëhet nëpunësit dhe mullait imoral përmes një portret satirik. Bashkëkohësi i Bastarit nga Çamëria, Muhamet Kyçyku - që mbahet si autori më i dalluar i kësaj letërsie fillimshekullin e XIX - la një ndër veprat që ka mbijetuar e plotë, Erveheja si dhe Jusufi e Zelihaja. Ndër poetët e tjerë të traditës së shkrimit përmes Elifbasë qenë edhe Tahir efendi Boshnjaku, Et'hem bej Molla, dervishi Tahir Nasibi që themeloi teqenë e Frashërit, si dhe pasuesit e tij,  vëllezërit Dalip dhe Shahin bej Frashëri.
Nga fundi i shekullit XIX në mjedisin shkodran spikasin Osja i Falltores dhe Hila i Files.
Shek. XX
Në Tiranë satirist politik gjatë viteve '20-'30 ka qenë Hafiz Ibrahim Dalliu. Në vijim të traditës së pasur të bejtaxhijve, në Shkodrën e viteve '30 bejtaxhia më i hollë ishte rrobaqepësi Kolë Tivari, i cili gjatë viteve '30 fshikullonte politikën jopopullore të qeverisë ndër bejta që recitoheshin gjatë karnevaleve të Shkodrës. Tjerë bejtaxhij shkodranë që ishin aktivë në vitet '30 ishin: Hamdi Bejtja, anëtar i një tarikati sufi, autor i shumë pamfleteve të cilat ai vetë i shpërndante rrugëve; Pjetër Gjini, i cili botoi shumë histori gazmore me rima në stil popullor, si p.sh. Malcori në Paris; Ndoc Vasija, vargu satirik i të cilit ishte shumë afër poezisë së kultivuar.
Tradita e shkrimit të vargjeve me alfabet arab vazhdoi në Kosovë deri më 1947, ndërsa si rrjedhë krijimtarie deri në vitet 1980.
Trashëgimia
Vjershërimin e tyre përmes bejteve e ushtruan kryesisht në mjedisin qytetar, ndër ahengje. Bejtexhinjtë qenë rapsodë me talent e me forcë krijuese që shkruan një letërsi të re shqiptare të mbështetur në traditën islamike, por edhe një gjuhë letrare të re, sado ende të papërpunuar. Letërsia shqiptare u shkrua me shkrim arab për më se dy shekuj, duke lulëzuar në shek. XVIII dhe gjysmën e parë të shek. XIX pasi u zëvendësua shkallë-shkallë me romantizmin e Lëvizjes Kombëtare, shkruar kryesisht me alfabete të bazës latine. Bejtet gjetën rrugën për tek thesari anonim i folklorit dhe kanë qenë jetë e mot pjesë përbërëse e këtij të fundit. Këngët qytetare shqiptare u ndikuan nga vjershërimi i bejtexhinjve, duke përvetësuar dhe imituar modulet e Lindjes së Mesme, dhe letërsia përkatëse u shkri brenda këtij formacioni letrar.
Elsie çmon si vijuese të kësaj letërsie atë që u zhvillua në mjedisin shpirtëror bektashian. Vepra satirike e fratit françeskan Gjergj Fishta është krejt në sintoni me traditën shkodrane të bejtaxhijve, duke i dhënë përmasë të divulguar letrar.
Aeroporti Frankfurt
Vendndodhja dhe trafiku
Aeroporti Frankfurt: (gjermanisht: Flughafen Frankfurt am Main) është aeroporti ndërkombëtar i qytetit gjerman Frankfurt am Main, dhe njëkohësisht njëri nga shume aeroportet ndërkombëtare të Gjermanisë. Ky aeroport ofron shërbime për transportin civil ajror. Prej këtej mundësohet lidhja me shumë qytete evropiane, si dhe fluturime direkte përtej kontinentit në shumë qytete të botës.
Kantoni Thury-Harcourt
Kantoni Thury-Harcourt (frëngjisht: Canton de Thury-Harcourt) është një kanton në departamentin Calvados, rajonin Basse-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Thury-Harcourt. Ka sipërfaqe 187.93km2 dhe popullsi 9785 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Thury-Harcourt aktualisht përbëhet nga 26 komuna.
Ti Po Shkon (këngë)
Ti Po Shkon eshtë një kënge I Eliza Hoxha.
Riba-roja de Túria
Lidhje të jashtme
Riba-roja de Túria
Divizioni Nr. 6 (Toka e Re dhe Labradori)
'''Divizioni Nr. 6' është një divizion (njësi gjeografiko-statistikore)'' në provincën Newfoundland dhe Labradori, në Kanada. Divizioni ka një sipërfaqe 16237.25 km² dhe popullsi 36208 banorë.
Ajax framework
Ajax framework është një web application framework që ndihmon në zhvillimin e programeve web që përdor Ajax, një teknologji për të ndërtuar faqe rrjeti dinamike në anën e klientit. Të dhënat lexohen nga shërbyesi ose të dërguara shërbyesit nga kërkesat në JavaScript.
Kantoni Nantes-10
Kantoni Nantes-10 (frëngjisht: Canton de Nantes-10) është një kanton në departamentin Loire-Atlantique, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Nantes. Ka sipërfaqe 14.52km2 dhe popullsi 34982 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Nantes-10 aktualisht përbëhet nga 1 + 1 komuna.
Festivali i Korçës
Festivali Folklorik Tipologjik Kombëtar i Sazeve dhe Orkestrave Popullore që mbahet në Korçë, Shqipëri. Është festival i muzikës me saze nga gjithë rrethet e jugut, juglindjes dhe jugpërendimit të Shqipërisë në mënyre të veçantë muzikën e qyteteve si Korça, Vlora, Pogradeci, Përmeti, Berati, Leskoviku,etj.
Monster (località)
Monster është një qytezë në Westland, provinca Hollanda e Jugut në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi  banorë.
Fushëbardha
Fushëbardha është një fshat në komunën Cepo në rrethin e Gjirokastrës të Shqipërisë.
Rrapi i Fushë-Bardhës
Rrapi i Fushëbardhës ndodhet në qendër të fshatit Fushëbardhë të komunës Cepo. Ai ka moshë afërsisht 250-vjeçare dhe një lartësi rreth 26 m, diametër maksimal të trungut prej 200 cm dhe diametër të kurorës rreth 40 metër. Rrapi ka gjendje mesatare vegjetative, me vlerë estetike, didaktikë, turistike, biologjike dhe historike.
Stacioni hekurudhor i Durrësit
Stacioni hekurudhor i Durrësit është stacioni hekurudhor kryesor në Durrës, Shqipëri dhe kryesori i Hekurudhës Shqiptare i hapur më 1949.
Historiku
Durrësi ka pasur qe ne kohe te Zogut një hekurudhe te shkurtër me gjurme te ngushte. Stacioni hekurudhor është i lidhur me qytetet e tjera të Shqipërisë, duke përfshirë Vlorën dhe kryeqytetin Tiranën. Ne vitin... nderohet dhe godina e re e stacionit.
Ajax (programim)
Alax (ose AJAX), shkrim i shpejtë për "Asynchronous JavaScript and XML", është një teknik e zhvillimit web e përdorur për të krijuar programe web (ang. web application) ndërvepruese (ang. interactive). Synimi është të bëj faqet e rrjetit të ndihen më të përgjegjshme në ndërrimin e sasive të vogla e të dhënave me shërbyesin (ang. server) mbrapa skenave, kështu që e gjithë faqja web nuk duhet të rinfreskohet të gjitha herët që përodoruesi kërkon një ndryshim. Kjo duhet për të rritur interaktivitetin me faqen e rrjetit, shpejtësin, funksionalitetet dhe përdorimin.
No. 1 (këngë)
No. 1 eshtë një kënge I Eliza Hoxha.
Mashkullora
Mashkullora është një fshat në komunën Cepo në rrethin e Gjirokastrës të Shqipërisë, afër shpatit të Malit të Gjerë, rreth 7 kilometra në veri të Gjirokastrës dhe banohet nga shqiptarë të besimit ortodoks dhe mysliman.
Historia
Dy lagjet dhe komunitetet e besimeve të ndryshme ndahen nga një përrua. Mendohet se fshati e ka marrë emrin Mashkullorë, sepse pothuajse në të gjitha regjistrimet zyrtare të popullsisë, qysh nga koha e Skënderbeut, numri i banorëve meshkuj në këtë fshat ka qenë më i madh se ai i femrave.
Palokastra
Palokastra është një fshat në komunën Cepo në rrethin e Gjirokastrës të Shqipërisë.
Behu me Trim
Behu me trim eshtë një kënge I Eliza Hoxha.
Anne Boleyn
parapamje|200px|Anne Boleyn Anne Boleyn (1501/1507 – 19 maj 1536) ishte mbretëreshë bashkëshorte e Henrit të VIII të Anglisë. Bashkëshortja e dytë e mbretit Henri VIII dhe nëna e mbretëreshës Elizabeta I e Anglisë. Anne Boleyn është e njohur për ekzekutimin e saj me prerje koke me akuzë për tradhti ndaj bashkëshortit dhe ndaj vendit. Ajo konsiderohet të ketë qenë e pafajshme dhe më vonë është përshëndetur si martire në kulturën protestante angleze. Jeta e saj është pasqyruar në shumë filma, pjesë teatrale, romane, opera etj, duke përfshirë “Ana e një mijë ditëve”, “Tudorët”, “Gjashtë gratë e Henrit VIII”.
Violette Szabo
Violette Szabo (gjatë: Violette Reine Elizabeth Bushell Szabo; (26 qershor 1921 – 5 shkurt 1945) ishte një agjente sekrete e Luftës së Dytë Botërore. Aktivitetet e saj të luftës në Francën e pushtuar janë ekranizuar në filmin “Carve her name with pride”, i bazuar në romanin me të njëjtin titull nga R.J. Minney. Ajo u rekrutua nga SOE dhe mori trajnim intensiv. Ajo u kap nga ushtarët gjermanë në Francë në vitin 1944. U ekzekutua më 5 shkurt 1945 në moshën 23-vjeçare.
Siete Aguas
Siete Aguas është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Hoya de Buñol, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Siete Aguas ka 1427 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 110.6 km2.
Lidhje të jashtme
Siete Aguas
Moordrecht
Moordrecht është një qytezë në Zuidplas, provinca Hollanda e Jugut në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi  banorë.
Festivali i Elbasanit
Festivali Folklorik Tipologjik Kombëtar i këngës Popullore mbarëkombëtare, në Elbasan, Shqipëri, një nga Festivalet Folklorike Tipologjike Kombëtare, është festival i këngëve popullore qytetare mbareshqiptare, që zhvillohet në Elbasan në muajin mars, është një tribunë e këngës popullore qytetare, tek e cila ndërthuren harmonishëm elementet tradicional të trashëguar dhe elementet e rinj të orkestracionit, interpretimit, etj, të cilët i japin asaj freskinë dhe dinamizmin e kohëve që po jetojme.
Festivali përkon edhe me fillimin e stinës së pranverës, e cila siç dihet, festohet në mënyrë karakteristike në qytetin e Elbasanit. Për këtë arsye ky takim i këngës popullore është edhe një element më rëndësi për gjallerimin e jetës kulturore elbasanase. Gjithashtu, në takim secili grup do të shpalosë vlerat artistike të zonës që perfaqëson, dhe juria ndan çmimet në grupet më të talentuara. Më këtë rast dalin në pah dhe vlerat më të spikatura të interpretusve dhe ekzekutuesve më të rinj të këngës popullore qytetare Shqipetare.
Kantoni Pont-l'Évêque
Kantoni Pont-l'Évêque (frëngjisht: Canton de Pont-l'Évêque) është një kanton në departamentin Calvados, rajonin Basse-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Pont-l'Évêque. Ka sipërfaqe 125.64km2 dhe popullsi 10047 banorë.
Beteja e Sybotës
Beteja e Sybotës u zhvillua në vitin 433 para Krishtit midis Korkyrës ( Korfuzi i sotëm) dhe Korintit. Kjo betejë ishte një nga katalizatorët e menjëhershëm për Luftën e Peloponezit.
Historia
Korinthi kishte qenë në mosmarrëveshje me Korkyrën, një koloni e vjetër korintike e cila nuk donte të mbetej më nën ndikimin e Korintit (shih Çështja e Epidamnusit). Corcyra, e cila kishte marinën e tretë më të madhe në Greqi në atë kohë, u bashkua me Athinën, një armik i Korintit (si Korinti ishte aleat me Spartën ). Athina dërgoi dhjetë anije në Korkyra për të përforcuar flotën korkyreane, me udhëzime që të mos luftonin me flotën e Korintit nëse nuk përpiqeshin të zbarkonin në ishull. Ndërkohë, Korinti mblodhi një flotë anijesh nën komandën e Ksenoklidit dhe u përgatit të lundronte për në Korkyra.
Korkyra mblodhi një flotë nën Miciades, Aisimides dhe Eurybatus, të cilët i bënë ishujt Sybota bazën e tyre të operacioneve. Komandantët athinas, Lacedaimonius (djali i Cimonit ), Diotimus dhe Protea, lundruan me ta. Corcyra kishte 110 anije, plus 10 shtesë të siguruara nga Athina, ndërsa Korinthi kishte 150 anije. Kur mbërritën anijet korintike, korcyraeans formuan linjën e tyre të betejës, me athinasit në të djathtë dhe anijet e tyre që përbënin pjesën tjetër të linjës në tre skuadrone. Anijet korinthiane u rreshtuan me Megarianët dhe Ambraciotët në të djathtë, Korintasit në të majtë dhe pjesa tjetër e aleatëve të tyre në qendër. Të dyja palët luftuan me hoplitë në anijet e tyre, së bashku me harkëtarët dhe hedhësit e shtizës, në një mënyrë që Tukididi e quan "të modës së vjetër". Në vend që të përplasnin dhe fundosnin anijet e tjera, të dyja palët u përpoqën të hipnin në anijet e kundërshtarëve të tyre dhe të luftonin atë që në thelb ishte një betejë tokësore në det. Anijet athinase, megjithëse ishin pjesë e linjës, në fillim nuk iu bashkuan betejës, pasi korintasit nuk kishin tentuar të zbarkonin.
Anijet korcyraeane në të majtë shkatërruan krahun e djathtë të Korintit, duke i ndjekur deri në kampin e tyre në bregdet, të cilin më pas e dogjën. Krahu i majtë korintik, megjithatë, ishte më i suksesshëm dhe athinasit u detyruan t'u vinin në ndihmë aleatëve të tyre. Pavarësisht ndërhyrjes së Athinës, korintasit ishin fitimtarë dhe lundruan nëpër rrënojat e anijeve të mposhtura duke vrarë shpesh të mbijetuar në vend që të kapnin robër (përfshirë, megjithëse nuk e dinin, disa nga aleatët e tyre që ishin mundur në krahun e djathtë). Megjithatë, ata nuk i vranë të gjithë dhe kapën një numër të burgosurish.
Korkyraeans dhe athinasit u kthyen në Korkyra për të mbrojtur ishullin, por kur arritën korintasët, ata pothuajse menjëherë u tërhoqën, pasi 20 anije të tjera athinase nën komandën e Glaucon ishin në rrugë. Të nesërmen, anijet e reja athinase kërcënuan një betejë të dytë nëse korintasit do të përpiqeshin të zbarkonin në Korkyra. Korintasit u tërhoqën plotësisht në vend që të rrezikonin një betejë tjetër. Si korintasit, ashtu edhe korkyreasit pretenduan fitoren, korintasit kishin fituar betejën e parë, dhe korintasit kishin shmangur një pushtim korintik të ishullit të tyre.
Menjëherë pas kësaj beteje, athinasit dhe korintasit luftuan përsëri në Betejën e Potidaea, duke çuar në një shpallje zyrtare të luftës nga Sparta.
Xhamia e Mlikës
Xhamia e Mlikës e njohur edhe si Xhamia e Haxhi Huseinit ose Xhamia e Ahmet Agës është një monument i trashëgimisë kulturore që ndodhet në fshatin Mlikë të Komunës së Sharrit (Dragash) dhe konsiderohet se është xhamia e parë dhe më e vjetër jo vetëm në Kosovë por edhe më gjerësisht në këtë pjesë të Ballkanit. Ky është monument "arkitekturorë" i nënkategorisë ansambël dhe i miratuar me numër përkatës 1250. Sipas një mbishkrimi nga ana e jashtme e murit të xhamisë, ndërtimi i saj është bërë në vitin 1289. Megjithatë, xhamia është shkatërruar dhe rindërtuar disa herë.
Historiku
Sipas këshillit të bashkësisë islame në Komunën e Sharrit (Dragash) në vitin 1995, ata morën një dokument zyrtar nga zyra e Myftinisë së qytetit Alepo, në Republikën Arabe të Sirisë, ku thuhet qartë se një familje e quajtur Al-Aga është shpërngulur nga Halepi në territoret e ish-Jugosllavisë, veçanërisht në zonën e njohur si Mlika. Kjo familje, sipas këtij dokumenti, ka filluar të migrojë në vitin 1095 dhe ka vazhduar deri në vitin 1291. Mbishkrimi i cili ndodhet nga ana e jashtme e murit të xhamisë dhe është në gjuhën arabe është përkthyer kështu:
Shqip:"E rindërtoi këtë xhami madhështore, Ahmet Aga në vitin 1822/3 (Hixhri 1238), siç ishte ndërtuar në vitin 1289 (Hixhri 688), dhe tarihi i tha asaj”. Bosnjan: "Dogradio ovu veljelepnu džamiju Ahmed-aga u godini 1822/23 (1238 po Hidžri) kao što je bila sagrađena 1289 (688 po Hidžri), i tarih joj reče."
Kjo xhami shtrihet në pjesën jugore të Kosovës dhe është rindërtuar disa herë gjatë historisë së saj, falë donacioneve vullnetare të komunitetit dhe njerëzve të vullnetit të mirë. Ajo është ende aktive dhe një xhemat mjaft i mirë frekuenton xhaminë veçanërisht gjatë namazit të xhumasë. Sipas këtyre argumenteve, mendohet se ky objekt fetar, pas xhamive të Kërmahallës në Gumulxhine në Bullgari dhe të qytetit Madan (të ndërtuar më 1233) të Bullgarisë Jugore dhe Xhamisë së vjetër në qytetin e Beratit (Xhamia e Kuqe), është prej faltoreve të para Islame në Ballkan.
Acquarossa
Acquarossa është një komunë në kantonin Ticino të Zvicrës.
Kantoni Nantes-11
Kantoni Nantes-11 (frëngjisht: Canton de Nantes-11) është një kanton në departamentin Loire-Atlantique, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Nantes. Ka sipërfaqe 3.23km2 dhe popullsi 17422 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Nantes-11 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Libri Gines
Guinness World Records i njohur nga fillimi i tij në 1955 - 2000 si Libri Gines i Rekordeve dhe në edicionet e mëparshme të SHBA si Libri i Rekordeve Botërore Gines, është një libër referimi i publikuar çdo vit, që përmban një koleksion të rekordeve botërore, arritjet e njeriut dhe ekstremet e botës natyrore. Vetë Libri mban një rekord botëror, si librin më të shitur të të gjitha kohërave me të drejtat e autorit. Libri Gines është gjithashtu një nga librat e vjedhur më shpesh nga bibliotekat publike në Shtetet e Bashkuara. Ekskluziviteti ndërkombëtar ka zgjeruar shtypjen dhe printimin duke përfshijrë seri televizive dhe muzeume. Popullariteti i ekskluzivitetit ka rezultuar se Libri Guinness i Rekordeve Botërore është bërë autoriteti kryesor ndërkombëtar mbi katalogimin dhe verifikimin e një numri të madh të rekordeve botërore - organizatë e cila punëson gjykatësit zyrtarë të rekordeve të autorizuar për të verifikuar vërtetësinë e përcaktimit dhe tejkalimin e të dhënave.
Referime
www.bksh.al
Blenio
është një komunë në kantonin Ticino të Zvicrës.
Festivali i Vlorës
Festivali i Vlorës apo Festivali Folklorik Tipologjik Kombetar i Iso-Polifornisë, në Vlorë, Shqipëri, një nga Festivalet Folklorike Tipologjike Kombëtare, është një festival i cili është kthyer tashme në traditë, një manifestim i fuqishëm i këngës polifornike shqiptare si një nga gjinitë me origjinale autentike muzikore të krijmtarisë popullore. Ky festival ka për qëllim ë paraqesë, nxisë dhe promovojë vlerat dhe arritjet më të mira të kësaj gjinie si dhe të gjallerojë jetën kulturore të trevave ku polifornia është shprehja kryesore e krijmtarisë artistike. Për këtë synohet që në festival, nëpërmjet përzgjedhjes, të vije krijmtaria me cilësore e të gjitha rretheve.
Më datë 25 nëntor 2005, Juria Mbarekombetare e UNESKO-s e shpalli Iso-Polifornine shqiptare “Kryeveper te trashigimnise gojore te njerezimit” mbrojtur nga UNESKO.
Kodra (Cepo)
Kodra është një fshat në komunën Cepo në rrethin e Gjirokastrës të Shqipërisë.
Divizioni Nr. 4 (Toka e Re dhe Labradori)
'''Divizioni Nr. 4' është një divizion (njësi gjeografiko-statistikore)'' në provincën Newfoundland dhe Labradori, në Kanada. Divizioni ka një sipërfaqe 7088.1 km² dhe popullsi 21168 banorë.
Çëpuni
Çëpuni është një fshat në komunën Cepo në rrethin e Gjirokastrës të Shqipërisë.
Qarku Botoşani
Botoşan (Rumanisht: Judeţul Botoşani) është një nga 41 qarqet e Rumanisë. Historikisht qarku ka qenë i shtrirë në rajonin e Moldavisë ndërsa sot gjendet në rajonin Veri-Lindor. Qarku (judeti) ka një sipërfaqe prej 4.986 km² dhe me popullsi të përgjithshme 452.834 banorë. Qarku është i ndarë në 2 bashki, 5 qytete dhe 71 komuna. Kryeqendra e qarkut është qyteti Botoşani.
Demografia
Në vitin 2002, kishte një popullsi prej 452.834 ban. dhe dendësia e popullsisë ishte 91/km2.
Përmbytjet e vitit 2010
Përmbytjet e vitit 2010 shkaktuan në qytetin veri-lindor Dorohoi 6 vdekje. Padi dëme materiale dhe rritje të nivelit të ujit nga 1m deri në 3.3 m (në disa zona).
Bursa
Bursa është një qytet në veriperëndim të Turqisë dhe qendra administrative në Provincën Bursa. Është qyteti i katërt më i populluar në Turqi dhe i dyti më i popullarizuar në Rajonin Marmara. Llogaritet t'i ketë rreth 800.000 shqiptarë.
Ekonomikisht, Bursa është një nga më të rëndësishmit e Turqisë në pasuritë e saj natyrore dhe historike. Arsyeja pse ka objekte historike që i përkasin periudhës së themelimit të Perandorisë Osmane në Bursa është se ajo ishte kryeqyteti i parë i Perandorisë Osmane. Bursa shquhet në rajon me qendrat e saj tregtare, parqet, muzetë dhe pazarin. Qyteti është eksporti i dytë më i madh pas Stambollit.
Historia
Bursa u bë kryeqyteti i parë kryesor i Perandorisë Osmane pas kapjes së tij nga Bizantinët në vitin 1326. Si rezultat, qyteti dëshmoi një sasi të konsiderueshme të rritjes urbane gjatë gjithë shekullit të 14-të. Pasi pushtuan Edrenenë (Adrianopojë) në Trakinë Lindore, osmanllinjtë e kthyen atë në kryeqytetin e ri më 1363, por Bursa mbajti rëndësinë e saj shpirtërore dhe tregtare në Perandorinë Osmane.
Gjatë periudhës osmane, Bursa vazhdoi të ishte burimi i shumicës së produkteve të mëndafshit mbretëror. Përveç prodhimit vendas të mëndafshit, qyteti importoi mëndafsh të papërpunuar nga Irani, dhe herë pas here nga Kina, dhe ishte qendra kryesore e prodhimit për kaftanët, jastëkët, qëndisjet dhe produktet e tjera të mëndafshit për pallatet osmane deri në shekullin e 17-të.
Pas themelimit të Republikës së Turqisë në vitin 1923 nga Mustafa Qemal Ataturku, Bursa u bë një nga qendrat industriale të vendit. Zhvillimi ekonomik i qytetit u pasua nga rritja e popullsisë dhe Bursa u bë qyteti i katërt më i populluar në Turqi.
Qyteti ka qenë tradicionalisht një pol tërheqës dhe ishte një qendër kryesore për refugjatët me prejardhje të ndryshme etnike që emigruan në Anadoll nga Ballkani gjatë humbjes së territoreve osmane në Evropë midis fundit të shekujve 19 dhe fillimit të shekujve 20. Ardhja më e fundit e turqve të Ballkanit ndodhi midis viteve 1940 dhe 1990, kur Republika Popullore e Bullgarisë dëboi afërsisht 150,000 turq bullgarë në Turqi. Rreth një e treta e këtyre 150,000 refugjatëve bullgarë turq u vendosën përfundimisht në Bursa (veçanërisht në lagjen Hürriyet). Me ndërtimin e zonave të reja industriale në periudhën midis viteve 1980 dhe 2000, shumë njerëz nga provincat lindore të Turqisë erdhën dhe u vendosën në Bursa.
Gjeografia
Bursa qëndron në shpatet veriperëndimore të malit Uludağ (i njohur si Olimpi Mysian në antikitetin klasik), në brigjet e lumit Nilüfer, në jug të Rajonit Marmara. Është kryeqyteti i Provincës Bursa, i cili kufizohet me Detin e Marmarës dhe Jalova në veri; Koxhaeli dhe Sakarja në verilindje; Bilexhik në lindje; dhe Qytahia dhe Ballëkesir në jug.
Edukimi
parapamje|Konvikti në [[Universiteti Teknikë i Bursës|Universitetin Teknik të Bursës]] Bursa ka dy universitete publike dhe një universitet privat. Universiteti Uludağ, i themeluar në vitin 1975 në Görükle, është institucioni më i vjetër i arsimit të lartë në qytet. I themeluar së pari si Universiteti Bursa, i riemëruar më pas në Uludağ University në 1982, universiteti ka një student prej 47,000, një nga më të mëdhenjtë në Turqi. Universiteti Teknik i Bursës është universiteti i dytë publik i Bursës dhe është themeluar në vitin 2010, duke filluar arsimin në vitin akademik 2011–2012.
Universiteti i parë privat i Bursës ishte Universiteti Bursa Orhangazi, i cili filloi arsimin në vitin akademik 2012–2013. Sidoqoftë, Universiteti Orhangazi u mbyll nga qeveria turke pas përpjekjes së dështuar të grushtit të shtetit në korrik 2016.
Universiteti i Tregtisë së Stambollit ka hapur programe për të diplomuar në Bursa në vitin 2013.
Binjakëzimet
Bursa binjakëzohet me:
Dashnim Hebibi
'''Dr.sc. Dashnim Hebibi''' (u lind më 12 qershor 1976 në Preshevë), gazetar, publicist shqiptar nga Presheva, ku vetë z. Hebibi, këtë trevë e quan Peonia Dardane.
Dashnim Hebibi, vjenë nga Presheva, një qytet që quhet edhe ndryshe nga vetë Dashnimi si Albania e vogël dhe Peonia Dardane. Si i ri, ka filluar të shkruajë, për këto treva, si për Preshevë, Medvegjë dhe Bujanoc. Në shkollën fillore dhe në ate të mesmen, Dashnimi u dallua, nga nxënësit e tjerë, duke treguar se po lind një yll i gazetarisë për këto treva. Jo rastësisht, Dashnim Hebibi, u quajt yll dhe kështu njihet, sepse e ka dëshmuar veten me shkrime të ndryshme dhe që ka mbaruar fakultetin e gazetarisë në Tiranë, e që është i pari gazetarë i kësaj ane me fakultet të kryer në këtë profesion. Dashnim Hebibi gjatë studimeve në Tiranë ushtroi profesionin e gazetarisë thuajse në të gjitha gazetat e asaj kohe që botoheshin në Shqipëri. Dashnim Hebibi, ka mbaruar edhe disa studime pasdiplomike, si Akademinë Diplomatike dhe Menaxhimin e Krizave në Tiranë dhe me sukses po mbaron edhe magjistraturën në një temë shumë interesante "MEDIAT SHQIPTARE DHE DIPLOMACIA E DIASPORËS 2000-2010", ku me sukses, përfundoi në qershor të vitit 2011 në UEJL. Dashnimi, punoi disa vite redaktor i diasporës në të përditshmen "Bota sot", redaksia në Cyrih, punoi korrespodent në Televizionin e Maqedonisë redaksia në gjuhën shqipe për tre vjetë nga Zvicra. Ka redaktuar dhe recenzuar shumë vepra, gjithmonë si gazetarë i lirë. Të gjithë intelektualët e mirëfilltë, jo të korruptuar, e dinë si në atdhe ashtu edhe në diasporë, se Dashnimi është edhe njëri nga themeluesit e Bibliotekës së parë shqiptare në Zvicër, i cili punoi jo më pak se katër vite për këtë projekt të madh dhe është përshëndetur nga shumë intelektualë. Ishte editor për diasporë i agjencisë së lajmeve INA me seli në Maqedoni, ndërsa tash, është deri më (2010 shkurt) drejtor i Albanian Media Center (Qendrës së vetme mediale në diasporë), drejtor dhe editor i agjencisë së lajmeve www.kosovaere.ch, si dritare informative për diasporën tonë, në bashkëpunim me shumë media tjera, edhe këtu në punonë në cilësinë e gazetarit të lirë.
Dashnimi, ka realizuar shumë intervista me personalitet të ndryshme poliktike si të atdheut ashtu edhe me ata ndërkombëtarë, duke u nisur nga kryeministri Sali Berisha, presideni i ndjerë Dr. Ibrahim Rugova, i ndjeri Azem Hajdari, Fehmi Mujota, Jakup Krasniqi, Ramush Haradinaj, Behgjet Pacolli, Jakup Krasniqi, Lulzim Basha dhe shumë e shumë personalitete, ndërsa me ndërkombëtarë Wesli Klark, Calmy Rey dhe shumë të tjerë. Njihet si ambasador i Kosovës Lindore për Zvicër, sepse është organizatori numër një, për të mirën e këtyre trevave.
Njihet, gjithashtu edhe si intelektual i unitetit, i cili në vitin 2009 në Zvicër, ishte i vetmi intelektual që mblodhi të gjithë subjektet politike shqiptare që veprojnë në Zvicër, si degë dhe disa shoqata humanitare dhe i dërgoi tek ambasadori i shtetit amë Shqipërisë në Bern, z. Mehmet Elezi, të cilin e ka pasur edhe profesor. Në ate takim shumë miqësorë, të gjithë të pranishmit edhe bënë një foto. Dashnim Hebibi, ka mbi dhjetër mirënjohje në diasporë për kontributin e tij të madh që e ka dhënë për integrimin e shoqërisë shqiptare. Dashnimi, ka marrur pjesë në evenimente të ndryshme që kanë pasur të bëjnë me atdheun tonë, si në aspektin politik, kulturorë ashtu edhe në ate sportiv e social. Ishte i vetmi gazetar, që para disa viteve, mori pjesë si gazetarë në Vatikan, me lumturimin e Nënë Terezës, që u takua me Gjon Palin e dytë të ndjerin dhe shumë e shumë personalitete të skenës politike shqiptare, ndërkombëtare dhe atyre fetare.
Dashnimi, thënë shkurt e shqip, është intelektual i kalibrit të lartë. Shkruan publicistikë, komenton ngjarje të ndryshme dhe nuk shpejton në analizat dhe qasjet, por kur lexohen, shihet, se kanë një studim vërtetë të qartë të situatës. Botoi, gazetën e diasporës, AMC Press, Kosova e re, por për shkaqe ekonomike, u desht që të ndërpresë, por pritet që shpejt drita jeshile e këtij gazetari të madh, do të bëjë bum prap me gazetë. Një revistë shqiptare VIP, para një kohe, e përshkruan Dashnim HEBIBIN, si gazetarin më të dalluar në diasporë, i cili për 30 ditë, realizoi mbi 30 intervista edhe ate me personalitetet më me zë dhe temat e këtyre intervistave ishin shumë aktuale dhe ka thyer rekord gazetaresk në diasporë dhe mundemi të themi edhe më gjerë në tokat shqiptare. Ka shkruar edhe disa këngë patriotike për këngëtarët tanë më me zë, si Arif Vladi etj. Dashnim Hebibi ka shtetësinë e Zvicrës, ku për këtë shtet ka shumë respekt. Është apolitikë. Ndihmon edhe TV Diaspora-RTK për edicionin e Zvicrës dhe është gazetarë i lirë dhe apolitikë. Përndryshe njihet edhe si moderator i shkëlqyer, i cili ka realizuar me dhjetëra mbrëmje argëtuese, sportive në diasporë, duke moderuar me një modesti të madh profesionale. Dashnimi, mbaroi me sukses të shkëlqyer Akademinë Ndërkombëtare të Kriminalistikës tek i njohuri Avi Bleier në Tel Aviv të Izraelit. Dashnimi është i martuar dhe jeton e vepron në Zvicër, ku ka edhe tre fëmijë. Në prill të vitit 2011, Dashnim Hebibi, u nominua edhe ambasador i paqes nga “AMBASADOR PËR PAQEN” – “AMBASSADOR FOR PEACE” nga organizata UPF, (Federata e Paqes Universale), një Organizatë me status të veçantë në Këshillin Ekonomik dhe Social të Kombeve të Bashkuara (OKB). Ka punuar edhe redaktorë në redaksinë e revistës dhe agjencisë së lajmeve Dialogplus, me qendër në Cyrih të Zvicrës. Me datë 24.03.2023, doktoroi në shkenca politike në UEJL me një temë interesante, kushtuar kontributit të mërgatës shqiptare për çlirim dhe pavarësi të Kosovës. Ka mirënjohje të shumta nga shoqata e Shkolla Plotësuese Shqipe në Zvicër, Gjermani dhe gjithë europën. Një jetë ia kushtoi diasporës. I ka të botuara 19 libra, disa prej tyre i janë botuar nga qyteti i Zagrebit dhe Rijekës së Kroacisë. Për momentin është drejtor i Institutit Shkencor Helvetik i Europës Juglindore me qendër në Zvicër.
Tituj të veprave
Disa nga veprat janë të përkthyera edhe në gjermanisht, anglisht, italisht dhe frengjisht.
Plesati
Plesati është një fshat në komunën Cepo në rrethin e Gjirokastrës të Shqipërisë.
Lutfi Hoxha
Lutfi Hoxha (lindi me 1 Qershor 1934) eshte nje aktor shqiptar. Në janar 1953 ishte një nga themeluesit e teatrit "Aleksandër Moisiu", në Durrës, ku ai luajti deri në fund të karrierës së tij artistike. Në vitin 1989 ka dalë në pension.
Nikeli
Nikeli është një element kimik me simbolin Ni dhe numrin atomik 28.
Origjina e emrit
Nikeli u zbulua nga Axel Fredrik  Cronsted  në  vitin 1751 në Suedi. Emri nikel vjen nga fjala gjermane kupfernickel e cila do të thotë bakri i djallit. Cronsted mendoi se nga ky mineral niccolit do të përftonte bakër por në fakt mori një mineral ne ngjyrë të bardhë në të hirtë që e quajti nikel për shkak të mineralit nga i cili ishte përftuar.
Ajax
Me fjalën "Ajax" mund të nënkuptohen dy ose më shumë gjëra:
Serra, Valencia
Serra, Valencia është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Camp de Túria, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Serra, Valencia ka 3074 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 57.3 km2.
Lidhje të jashtme
Serra
Ariège
Ariège (oksitanisht:Arièja) është një departament francez në rajonin jugperëndimor të Francës të quajtur Midi-Pyrénées departamenti është emëruar sipas emrit të lumit Ariège.
Kryeqendra e tij është qyteti Foix kurse INSEE dhe kodi i tij Postal është 09.
Semione
është një komunë në kantonin Ticino të Zvicrës.