cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pensilvania
Komunat
Ekziston një përjashtim nga llojet e komunave në Pensilvani: Bloomsburg u inkorporua si qytet në 1870 dhe është, zyrtarisht, i vetmi qytet në shtet. Në vitin 1975, McCandless Township miratoi një statut të rregullimit të shtëpisë nën emrin "Qyteza e McCandless", por ligjërisht është ende një vendbanim i klasit të parë.
Gjithsej 56 qytete, 958 lagje, 93 qyteza të klasit të parë, 1,454 qyteza të klasit të dytë dhe një qytet (Bloomsburg) është 2,562 komuna.
Feja
Sipas vitit 2012, 40% e njerëzve në Pennyslvania janë fetarë, ndërsa 32% janë të pa fe.
Joan Miro
Joan Miro { Joan Miró i Ferrà } (20 prill 1893 – 25 dhjetor 1983) ishte piktor, skulptor dhe qeramikist spanjoll-katalunas i lindur në Barcelonë. Muzeu i dedikuar punës së tij, Fundació Joan Miró, u themelua nga qyteti i tij i lindjes, Barcelona, në vitin 1975 si dhe Fundació Pilar i Joan Mirón në qytetin ku jetoi, Palma, majorca në vitin 1981.
Duke fituar duartrokitje ndërkombëtare, puna e tij u interpretua si surrealiste, një kuti për mendjen e nënndërgjegjshme, një rikrijim fëmijëror, dhe një shfaqje e krenarisë katalunase. Në një numër intervistash të viteve të 1930-ta, Miro shprehu mospërfillje për metodat konvencionale të pikturimit si rrugë për përkrahjen e shoqërisë borgjeze, dhe dha deklaratën e famshme “vrasja e pikturës” në favor tronditës për prishjen e elementeve vizuale të pikturës.
Biografia
I lindur në një familje argjendtarësh dhe orë-ndreqësisht, ai u rrit në lagjen Gothic Quarter të Barcelonës. Babai i tij ishte Miquel Miró Adzerias ndërsa nëna quhej Dolors Ferrà. Ai filloi klasën e vizatimit në moshën shtatë vjeçare në një shkollë private në Carrer del Regomir 13, shtëpi e madhe mesjetare. Në vitin 1907 ai u regjistrua në akademinë e arteve të bukura në La Llotja, duke e tronditur babain e tij. Ai studioi në Qendrën e Artistëve të Shën Llucit dhe pati shfaqjen e parë të vetën në vitin 1918 në Galerinë Dalmau, ku puna e tij u tall dhe u dëmtua. I frymëzuar nga kubizmi dhe ekspozitat surrealiste nga jashtë vendit, Miro u tërhoq në drejtim të komunitetit të artit që ishte mbledhur në Montparnase dhe në vitin 1920 u zhvendos në Paris, por vazhdoi t’i kalonte verat e tij në Kataluni.
Karriera
Miro fillimisht shkoi në një shkollë biznesi si edhe shkolla e artit. Ai filloi karrierën e tij si klerik kur ishte adoleshent, edhe pse ai e braktisi komplet boten e biznesit për art pasi kaloi nëpër një krizë nervore. Arti i tij i hershme, i ndikuar nga ekspozitat e favuizmit dhe kubizmit në Barcelonë, ai u frymëzua nga van Gogu dhe Paul Cézanne. Ngjashmëria e punës së Miros me atë të brezit të ndërmjetëm para-përparimtar ka bërë që studiuesit ta pagëzojnë këtë periudhë si periudha Fauviste Katalunase.
Disa vite pas ekspozitës së vitit 1918 të Miros, ai u vendos në Paris ku përfundoi një numër pikturash që i kishte filluar në shtëpinë verore të prindërve të tij në Mont-roig del Camp. Një pikturë e tij, Ferma, shfaq një ndryshim drejt stilit individual të pikturimit dhe disa kualiteteve kombëtare. Ernest Heminguej, i cili më vonë e bleu veprën, krahasoi kompozicionin artistik me Uliksin e Xhejms Xhoisit dhe e përshkroi atë me fjalët "në të është çdo ndjenjë që mund të kesh për Spanjën kur ju jeni atje dhe gjithçka që ju ndjeni kur nuk jeni atje dhe nuk mund të shkoi atje. Asnjë tjetër nuk do të ishte në gjendje t'i pikturonte këto dy gjëra të kundërta". Çdo vit Miro kthehej në Mont-roig dhe zbulonte simoblizmin dhe kombëtarizmin që do t'i ngjitet atij në karrierë. Peisazh katalunas (Gjuetari) dhe Fusha e punuar, dy veprat e para të Miros të klasifikuara si surrealiste, përmbajnë gjuhën simbolike që do të dominonte në dekadën pasues.
Në vitin 1924, Miro iu bashkua grupit surrealist. Punimet simbolike dhe poetike natyrore të Miros, me dualitetin dhe kontradiktat e natyrshme në to, përshtaten mirë me përmbajtjen surrealiste të grupit të tij. Pjesa më e madhe e punës së Miros e humbi nevojën e fokusit kaotik që e kishte përcaktuar punën e tij deri tani dhe procesi i pikturimit brenda punës së tij në mënyrë që të refuzojë kornizën që ia kishin dhënë pikturat tradicionale. Ky qëndrim ndaj pikturës u tregua vetvetiu kur Miro, në vitin 1924, kur iu referua punës së tij me "x" në letrën dërguar shokut të tij poet Michel Leiris. Pikturat që erdhën gjatë kësaj periudhe u njohën si pikturat e ëndrrave të Miros.
Miro nuk u largua plotësisht nga subjekti. Pavarësisht nga teknikat automatike surreliste që ai i përdori gjerësisht në vitet e 1920-ta, skicat tregojnë se puna e tij ishte shpesh rezultat i një procesi metodik. Puna e Miros rrallë zhytet në mos-objektiv, mbajtjen e një simbolike, gjuhën skematike. Kjo ndoshta ishte më e spikatura në seritë Koka e Fshatarit Katalunas e përsëritura të vitit 1924 dhe 1925. Në vitin 1926 ai bashkëpunoi me Max Ernst në dizajnimin për sipërmarrësin e baletit Sergei Diaghilev. Me ndihmën e Miros, Ernst u bë pionier i teknikës Grattage, në të cilën ai punoi me mistri pigmentin mbi pikturat e tij.
Miro u kthye të një formë më përfaqësuese e pikturimit me Brendësia Holandeze e vitit 1928. Hartuar pas veprave të Hendrik Martenszoon Sorgh dhe Jan Steen të para si riprodhim i kartolinave, pikturat zbulojnë ndikimin e një udhëtimin nëpër Holandë të bërë nga një artist. Këto piktura shfaqin më shumë të përbashkëta me Fushën e punuar ose Karnevali i Hartekuinit sesa me pikturat e ëndrrave të bëra disa vite më herët.
Miro u martua me Pilar Juncosa në Palma (majorka) më 12 tetor 1929; vajza e tyre Dolors u lind më 17 korrik 1931. Në vitin 1931, Pierre Matisse hapi një galeri të arteve në New York. Galeria Pierre Matisse (e cila ekzistoi deri në vdekjen e Matiseit në vitin 1989) u bë ndikim i artit modern në Amerikë. Që nga fillimi Matise e përfaqësoi Joan Miron dhe e përfshiu punën e tij në tregun e Shteteve të Bashkuara nga ekspozitat e herëpashershme të punimeve të Miros në New York.
Deri në shpërthimin e Luftës Civile Spanjolle, Miro rëndom kthehej në Spanjë gjatë verave. Pasi lufta filloi, ai nuk kishte mundësi të kthehej në shtëpi. Ndryshe nga bashkëkohësit e tij surrealist, Miro preferonte të qëndronte larg nga politika në punën e tij. Ndonëse pati një sens kombëtar (katalunas) në peisazhet e tij të para surrealiste dhe Koka e fshatarit katalunas, qeveria spanjolle republikane e kishte porositur që të vizatonte afreskun Korrwsi për pavijonin e republikës spanjolle për Ekspozitwn e Parisit, kur puna e Miros mori kuptim politik.
Në vitin 1939, me pushtimin gjerman të Francës së afërt, Miro zhvendoset në Varengeville në Narmandi dhe me 20 maj të vitit pasues, pasi gjermanët pushtuan PArisin, ai shkoi në Spanjë (që tani kontrollohej nga Francesko Franko) për zgjatjen e rregullave të regjimit të Vichy-t. Në Varengeville, Palma dhe Mont-roig, në mes viteve 1940 dhe 1941, Miro krijoi 23 seri me ngjyra, Constellations. Duke u rrotulluar rreth simbolizmit rrethor, Constellations fitoi lëvdatën e artistit nga André Breton, i cili 17 vjet më vonë shkroi një seri poemash, të emërtuara dhe të frymëzuara nga seria e Miros. Tiparet e kësaj pune treguan për zhvendosjen e fokusit tek subjektet si femra, zogjtë, dhe hëna, që do të dominojnë në ikonografinë e tij për pjesën më të madhe të karrierës.
Shuzo Takiguchi publikoi monografinë e parë të Miros në 1940. Në vitet 1948 - 1949 Miro jetoi në Barcelonë dhe bëri vizita të herëpashershme në Paris që të punonte në teknika pikturimi në Mourlot Studios dhe në Atelier Lacourie. Ai zhvilloi një lidhje të afërt me Fernand Mourlot dhe që rezultoi në prodhimin e mbi 1000 botimeve të ndryshme litografike.
Në vitin 1959, Andre Bretoni kërkoi nga Miro që ta prezantonte Spanjën në ekspozitën Homazhe surrealizmit pranë Enrique Tábara, Salvador Dali dhe Eugenio Granell. Miro krijoi një seri skulpturash dhe qeramikash për kopsht të Fondation Maeght në Saint-Paul-de-Vence, Francë, e cila u kompletua në vitin 1964.
Në vitin 1974, Miro krijoi një tapiceri për World Trade Center në New York bashkë me artistin katalunas Josep Royo. Ai fillimisht refuzoi që ta bënte tapicerinë, pastaj ai e mësoi zejen nga Royo dhe të dy artistët prodhuan disa punime bashkë. Tapiceria e tij për World Treade Center u shfaq për disa vite në ndërtesën e World Trade Center. Ajo ishte vepra më e shtrenjtë e artit e humbur gjatë sulmit të 11 shtatorit.
Në vitin 1977, Miro dhe Royo përfunduan një tapiceri për ekspozitën në Galerinë Kombëtare në Uashington, SHBA.
Në vitin 1981, vepra e Miros The Sun, the Moon and One Star (Dielli, Hëna dhe Një Yll) - që më vonë u emërua Miró's Chicago - u zbulua. Kjo skulpturë e madhe e përzier është e vendosur në qendër të zonën e Loop-it në Çikago, në rrugë nga një tjetër skulpturë e madhe publike, Chicago Picasso. Miro krijoi një model bronzi të The Sun, the Moon and One Star në vitin 1967. Kjo tani ndodhet në Milwaukee Art Museum.
Favuizmi i hershëm
Punimet e tij të hershme përfshijnë Portrait of Vincent Nubiola (1917), Siurana - the Path, Nord-Sud (1917) dhe Painting of Toledo. Këto punime tregojnë ndikimin e Paul Cézanne dhe i mbushin pikturat me sipërfaqe me ngjyra dhe një trajtim më piktorik sesa stili i vështirë i punimeve të tij të mëpasshme. Në Nord-Sud, një gazetë letrare me atë emër shfaqet, një pajisje kompozicionale e zakonshme në kompozimet kubiste, por gjithashtu një referencë për interesat letrare dhe para-përparimtare të piktorit.
Realizmi magjik
Duke filluar në vitin 1920, Miro zhvilloi një stil mjaft preciz, duke mbledhur çdo element në izolim dhe detal dhe duke bërë rregullimin e tyre të përgjithshëm. Këto punime, përfshirë House with Palm Tree (1918), Nude with a Mirror (1919), dhe The Table - Still Life with Rabbit (1920), tregojnë qartë ndikimin e kubizmit, edhe pse në një rrugë të përmbajtur, duke e aplikuar vetëm në subjekte proporcionale. Për shembull, The Farmer's Wife (Gruaja e Fermerit) (1922-23), është realiste, por disa janë stilizuar dhe deformuar, si trajtimi i shputës së gruas, të cilat janë të zgjeruara dhe të rrafshuara.
Kulminacioni i këtij stili ishte Ferma (1921-22). Përqeindrimi në çdo element si me rëndësi të njëjtë ishte një hap drejt prodhimit të një shenjë pikture për secilin element. Në sfond është dhënë një rrafsh ose model i fushave të thjeshta, duke theksuar ndarjen e figurës dhe të tokës, të cilat do të bëhen të rëndësishme në stilin e tij të pjekur.
Miro bëri disa përpjekje për ta promovuar këtë punë, por kolegët e tij surrealist e panë si shumë realist dhe me sa duket konvencionale, dhe kështu ai iu kthye një trajtimi më të qartë surrealist.
Surrealizmi i hershëm
Në vitin 1922, Miro hulumtoi surrealizmin abstrakt, të shumëngjyrshëm në të pakëtën një pikturë. Nga vera e vitit 1926 në Mont-roig, Miro filloi pikturimin e pikturave me shenja abstrakte, më tepër sesa përfaqësimi i realizmit të përdorur të Ferma, ku janë mbizotëruese. Në The Tilled Field, Catalan Landscape (The Hunter) dhe Pastoral (1923–24) këto fusha ose vija (të shumtat të zeza ose me ngjyra të forta) paraqesin subjekte, nganjëherë mjaft të fshehta. Për Catalan Landscape (The hunter), Miro paraqiti një gjuetar në kombinim me shenjat: një trekëndësh për kokën, vija të dredhura për mustaqet, vija këndore për trupit. Pra ky punim është një kod që më vonë Miro jep një shpjegim të qartë për shenjat që ka përdorur.
Gjuha e pikturave surrealiste
Në mes të viteve të 1920-ta Miro zhvilloi gjuhën e shenjave të pikturës që do të jetë në qendër të pjesës tjetër të karrierës së tij. Në Harlequin’s Carnival (1924-25), është një vazhdimësi e qartë e vijave të filluara tek The Tilled Field. Por në veprat pasuese si The Happiness of Loving My Brunette (1925) dhe Painting (Fratellini)(1927), ka shumë më pak shifra të dukshme, dhe ato që kanë mbetur janë të thjeshtuara.
Anton Çehovi
parapamje|150px|Portret i Çehovit të ri me rroba kombëtare Anton Pavlloviç Çehovi ( <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">/ ˈ tʃ ɛ k ɔː f, - ɒ f <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">/ ; rusisht: Анто́н Па́влович Че́хов , shqiptuar  <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ɐnˈton ˈpavləvʲɪtɕ ˈtɕɛxəf] ; 29 janar 1860 – 15 korrik 1904)  ishte fizikan, dramaturg dhe autor rus i cili konsiderohet ndër shkrimtarët më të mëdhenj i tregimeve të shkurtra. Karriera e tij si dramaturg përfshin katër vepra klasike dhe tregime të shkurtra, të cilat janë vlerësuar maksimalisht nga shkrimtarët dhe kritikët. Çehovi kreu praktikën për doktor medicinal jashtë karrierës së tijː "Mjekësia është gruaja ime e ligjshme", ka thënë ai, "dhe letërsia është e dashura ime". Bashkë me Henrik Ibsenin dhe August Strindbergun, Çehovi referohet si një nga tri figurat themelore në lindjen e hershme të modernizmit në teatër.
Joan Miro
Librat e artistit
Miro krijoi mbi 250 libra të ilustruara. Këto njihen si Livres d’Artiste (Librat e Artistit). Një punë e tillë u publikua në vitin 1974, me kërkesë të vejushës së poetit francez Robert Desnos, e titulluar Les pénalités de l'enfer ou les nouvelles Hébrides (Ndëshkimet e ferrit ose Hebridet e reja). Ajo ishte një set i përbër nga 25 litografi, pesë në të zezë dhe të tjerat me ngjyra.
Anton Çehovi
Çehovi hoqi dorë nga teatri pas çastit të marrjes së shkatërrimit të veprës Pulëbardha në vitin 1896, por vepra u gjallërua për të bërë bujë në vitin 1898 nga Teatri i Moskës Constantin Stanislavski, e cila më pas prodhoi edhe veprën tjetër të Çehovit Xha Vanja dhe dha premierë dy dramat e tij të fundit Tre Motrat dhe Kopshti i qershive. Këto katër vepra paraqesin një sfidë për aktorët ashtu edhe për audiencën, sepse në vend të veprimeve konvencionale Çehovi ofron një "teatër të humorit" dhe "një përmbytje të jetës në tekst".
Joan Miro
Librat e artistit
Në vitin 2006 libri u shfaq në Joan Miró, Illustrated Books në Muzeun e Artit Vero Beach. Një kritik tha “është një grupim veçanërisht i fuqishëm, jo vetëm për imazhet e pasura por gjithashtu për histori pas krijimit të librit. Litografitë janë të gjata, vertikale të ngushta dhe derisa shfaqen forma të njohura të Miros, ka një theks të pazakontë në cilësi.” Kritiku vazhdon “Unë isha tërhequr në çast nga këto katër printime, në një emocion të shëndetshëm, që është në kontrast me sipërfaqet e ftohta të punimeve të Miros. Mprehtësia e tyre është edhe më e madhe, mendoj unë, kur ju i lexoni ato ashtu siç duhet. Artisti u takua dhe u bë shok me Desnosi, mbase shkrimtari më i dashur surrealist dhe më me ndikim, në vitin 1925, dhe pas shumë kohe, ata realizuan një bashkëpunim në livre d’artiste. Këto realizime ishin mbajtur për shkak të Luftës Spanjolle Civile dhe Luftës së Dytë Botërore. Kritika e guximshme e këtyre të fundit e qoi Desnosin në burg në Aushvicit dhe vdiq në moshën 45 vjeçare pak pasi u lirua në vitin 1945. Afërsisht tri dekaa ma vonë, me sugjerimin e vjeushës së tij, Miro e nxori manuskriptin e ilustruar të poetit. Ajo ishte vepra e tij e parë në prozë, e cila ishte shkruar në Maroko në vitin 1922 por që mbeti e papublikuar deri në këtë bashkëpunim të pasvdekjes.”
Anton Çehovi
Çehovi e pati tregimin e tij të parë vetëm për përfitime financiare, por me rritjen e ambicies artistike, ai bëri inovacione formale të cilat kanë ndikuar në evolucionin e tregimeve të shkurtra moderne. Ai nuk kërkoi falje për vështirësitë që paraqiste për lexuesit, duke insistuar se roli i një artisti ishte të bënte pyetje, jo të jepte përgjigjje.
Joan Miro
Stilet dhe zhvillimet
Në Paris, nën ndikimin e poetëve dhe shkrimtarëve, ai zhvilloi stilin e tij unik: forma organike dhe aeroplanë të rrafshuar të vizatuar me një linjë të mprehtë. Mendohet në përgjithësi si një Surrealist për shkak të interesave të tij në automatikë dhe përdorimin e simboleve seksuale (për shembull, forma vezake me linjat të valëzuara që burojnë prej tyre), stili i Miros u ndikua në shkallë të ndryshme nga Surealizëm dhe Dada, por ai kundërshtoi anëtarësimin në çdo lëvizje artistike në vitet e luftërave evropiane. André Bretoni e përshkruan atë si "më e Surrealist se të gjithë ne." Miró rrëfeu për krijimin e një nga veprat e tij më të famshme, Harlequin's Carnival, nën rrethana të ngjashme:
Anton Çehovi
Fëmijëria
parapamje|majtas|Shtëpia e lindjes së Anton Çehovitparapamje|150px|Çehovi i ri në vitin 1882parapamje|Gjimnazi Taganrog Boys në fund të shekullit të 19-të. Kryqi në majë nuk është më prezentparapamje|Çehovi i ri (majtas) me vëllain Nikolai në vitin 1882parapamje|Familja Çehov dhe shokët në vitin 1890. (Rreshti lart, nga mjatas djathas) Ivan, Aleksandër, Babai; (rreshti i dytë) shok i panjohur, Lika Mizinova, Masha, Nënë, Serjozha Kiselev; (rreshti i fundit) Misha, Antonparapamje|majtas|Dukja klasike e Çehovitː syza pa bishta, kapelë dhe kravatë e lidhurparapamje|Melihovo, tani muzeparapamje|Anton Çehov në vitin 1893parapamje|majtas|150px|Osip Braz: "Portrait of Anton Chekhov"parapamje|Çehovi me [[Leon Tolstoi|Leo Tolstoy në Jalta, 1900]]parapamje|majtas|150px|Çehov dhe Olga, 1901, në muajin e tyre të mjaltit.Anton Çehovi lindi në ditën e Shën Antonit të Madh, 29 janar 1860, i treti nga gjashtë fëmijët e mbijetuar, në Taganrog, port i Detit Azov në Rusinë lindore. Babai i tij, Pavell Jegoroviç Çehov, i biri i një ish-skllavi, ishte nga një fshat Vilhovatka afër Kobeliaky (Rajoni Poltava në Ukrainën e sotme) dhe udhëheqte një ushqimore. Drejtor i korit të famullisë, ortodoks i devotshëm dhe baba fizikisht abuzues, Pavell Çehovi është parë nga historianët si model për shumë portrete të djalit të tij të hipokrizisë. Nëna e Çehovit, Jevgenija, ishte rrëfimtare e shkëlqyer e cila i argëtonte fëmijët me tregime nga udhëtimet e saj me babain tregtar rrobash nëpër gjithë Rusinë. "Talentin tonë e morëm nga babai," kujton Çehovi, "por shpirtin nga nëna". Në moshën madhore, Çehovi e kritikoi trajtimin e vëllait të tij, Aleksandrit ndaj gruas dhe fëmijëve të vet duk i kujtuar atij tiraninë e Pavellit: "Më lejoni t'ju pyes, nëse ju kujtohet se ishte despotizmi dhe gënjeshtra ato që shkatërruan rininë e nënës sate. Despotizmi dhe gënjeshtra gjymtuan fëmijërinë tonë që është e pështirë dhe e frikshme për ta menduar. Mos harroni tmerrin dhe neverinë që kemi ndier në ato raste, kur babai nga zemërimi në darkë hidhte më shumë kripë në supë dhe e quante nënën tonë budallaqe".
Joan Miro
Stilet dhe zhvillimet
"Si mendoj unë për vizatimet e mia dhe idetë e mia për pikturë? E pra unë shkoi në shtëpi në studion time në Paris Rue Blomet gjatë natës, shkoj në shtrat, dhe nganjëherë nuk kam ndonjë darkë. Kur u shtriva,unë pashë gjëra, dhe i qita ato në një fletore. Unë pashë forma në tavan ...'"
Anton Çehovi
Fëmijëria
Çehovi shkoi në shkollën greke në Taganrog dhe në gjimnazin Taganrog (i cili u riemërua më pas sipas Çehovit), ku ai ishte mbajtur poshtë për një vit në moshën pesëmbëdhjetëvjeçare për dështimin në një provim në Greqishten e Lashtë. Ai këndoi në manastirin ortodoks grek dhe në korin e babait të tij. Në një letër të vitit 1892, ai përdori fjalën "vuajtje" për të përshkruar fëmijërinë e tij dhe kujton:
Joan Miro
Stilet dhe zhvillimet
Origjina surrealiste e Miros e evoluar nga "shtypja", si gjithë surrealistët spanjoll dhe puna magjike realiste, veçanërisht për shkak të etnisë së tij katalane, e cila ishte objekt i persekutimit të veçantë nga regjimi Frankos. Gjithashtu, Joan Miró ishte në dijeni të artit Haitian Vodou dhe fesë Kuban Santeria nëpër udhëtimet e tij para se të shkojnë në robëri. Kjo çoi në nënshkrimin e stilit të tij.
Anton Çehovi
Fëmijëria
Ai u bë ateist më vonë.
Joan Miro
Stili eksperimental
Joan Miró ishte ndër artistët e parë që zhvilloi vizatimin automatik si një mënyrë për të ndrequr teknikat e mëparshme të vendosura në pikturë, dhe në këtë mënyrë, me André Masson, përfaqësuan fillimin e Surealizmit si një lëvizje e artit. Megjithatë, Miró ka zgjedhur që të bëhet një anëtar zyrtar i Surrealizmit për të qenë i lirë për të eksperimentuar me stile të tjera artistike, pa kompromentuar pozitën e tij brenda grupit. Ai ndoqi interesat e tij në botën e artit, duke filluar nga vizatimi automatik dhe surrealizmit, te ekspresionizmi, abstraksioni, dhe fushës me ngjyra. Piktura katër-dimensionale ishte një lloj teorik i pikturës që Miró e propozoi, në të cilën pikturë u kapërcye piktura dydimensionale dhe madje edhe tre-dimensionale e skulpturës.
Anton Çehovi
Fëmijëria
Në vitin 1876, babai i Çehovit falimentoi, pasi shpenzoi financat e tij duke ndërtuar një shtëpi të re. Për të evituar burgun e borxhlinjve ai shkoi në Moskë, ku dy djemtë e tij të mëdhenj, Aleksandri dhe Nikolai, ndiqnin universitetin. Familja jetonte në varfëri në Moskë, nëna e Çehovit ishte fizikisht dhe emocionalisht e thyer nga eksperienca. Çehovi u la pas për të shitur mallin e familjes dhe të mbaronte shkollën.
Joan Miro
Stili eksperimental
Shprehja shpesh e cituar e Miros për vrasjen e pikturës rrjedh nga një antipati e artit borgjez, që ai besonte se ishte përdorur si një mënyrë për të promovuar propagandë dhe identitetin kulturor midis të pasurve. Në mënyrë të veçantë, Miró iu përgjigj kubizmit. Ai citohet të ketë thënë "Unë do të thyejnë kitarën e tyre," duke iu referuar pikturës së Pikasos, me qëllim për të sulmuar popullaritetin dhe përvetësimin e artit të Pikasos nga politika.
Anton Çehovi
Fëmijëria
Çehovi mbeti në Taganrog 3 vite më shumë, në konvikt me një burrë të quajtuar Selivanov i cili, si Lopakhini në The Cherry Orchard, ka shpëtuar familjen për çmimin e shtëpisë së tyre. Çehovit iu desh të paguante vet për edukimin e tij, të cilin e menaxhonte nga mësimet private, kapja dhe shitja e zogjve dhe shitja e skicave të shkurtra për gazeta, në mesin e punëve të tjera. Ai dërgonte çdo rubël që mund të ndante te familja e tij në Moskë, me letra gazmore për t'i gëzuar ata. Gjatë kësaj kohe, ai lexoi gjerësisht dhe analitikisht, përfshirë Servantesin, Turgenevin, Gonçarovin, and Shopenaurein,  dhe shkroi një dramë të plotë komike, Fatherless, të cilën vëllai i tij Aleksandri e hodhi poshtë si "një e pafalshme përmes një trillimi teveqel." Çehovi pati po ashtu afera dashurie, një nga të cilat me gruan e mësuesit.
Joan Miro
Stili eksperimental
"'Spektakli i qiellit më pushton mua. Unë jam i pushtuar kur shoh, në një qiell të madh, gjysmën e hënës, ose diellin. Atje, në pikturat e mia, format të vogël në hapësira të mëdha boshe. Hapësira bosh, horizonti bosh, fusha bosh - çdo gjë që është zhveshur gjithmonë më ka lënë shumë mbresa'. - Joan Miró, 1958, cituar në Artistët e Shekullit XX në Art."
Anton Çehovi
Fëmijëria
Në vitin 1879, Çehovi përfundoi shkollimin dhe iu bashkua familjes në Moskë, duke u pranuar në shkollën e mjekësisë në I.M. Sechenov First Moscow State Medical University.
Joan Miro
Stili eksperimental
Në një intervistë me biografin Walter Wrben, Miró shprehu mospëlqimin e tij për kritikët e artit, duke thënë se ata "janë më të shqetësuar me të qenit filozofë sesa me çdo gjë tjetër. Ata formojnë një opinion e pastaj shohim në veprën e artit. Piktura thjesht shërben si një mantel në të cilën përfundon sistemi i tyre i dobët filozofik.
Anton Çehovi
Shkrimet e hershme
Çehovi ishte përgjegjës për të gjithë familjen. Për t'i mbështetur ata dhe për të paguar tarifat e shkollimit të vet, ai shkruante skeçe dhe skica të shkurtra humori çdo ditë që kishin të bënin me përditshmërinë ruse, shumë nën pseudonimi si  "Antosha Chekhonte" (Антоша Чехонте) dhe "Njeriu pa asnjë mërzi" (Человек без селезенки). Këto gradualisht i sollën një reputacion si kronikues satirik i jetës së rrugëve të Rusisë dhe nga viti 1882 ai po shkruante për Oskolki (Fragments), në pronësi nga Nikolaj Lejkin, një nga publikuesit kryesor të kohës. Toni i Çehovit ishte më i ashpër në këtë fazë sesa ai i zakonshmi.
Joan Miro
Stili eksperimental
Në dekadat e fundit të jetës së tij Miró përshpejtoi punën e tij në media të ndryshme, duke prodhuar qindra qeramika, përfshirë Murin e Hënës dhe Murin e Diellit në ndërtesën e UNESCO-s në Paris. Ai gjithashtu bëri pikturat e përkohshme në dritare (në qelq) për një ekspozitë. Në vitet e fundit të jetës së tij Miró shkroi idetë e tij radikale dhe më pak të njohura, duke eksploruar mundësitë e skulpturës të gazit dhe pikturën katër-dimensionale.
Anton Çehovi
Shkrimet e hershme
Në vitin 1884, Çehovi u kualifikua si fizikan, të cilin ai e konsideronte si profesion tipik përmes të cilit bëri pak para dhe trajtoi ngarkesë e lirë të shkretë.
Joan Miro
Ekspozitat
Gjatë gjithë viteve të 1960-ta, Miro ishte një artist i paraqitur në shumë shfaqje të Maeght Foundation që po ashtu përfshinte punime nga Marc Chagall, Giacometti, Brach, Cesar, Ubac, dhe Tal-Coat.
Anton Çehovi
Shkrimet e hershme
Në vitin 1884 dhe 1885, Çehovi e gjeti veten duke u kollur me gjak dhe në vitin 1886 sulmi u përkeqësua, por ai nuk i tregoi familjes dhe shokëve për tuberkulozin e tij. Ai i rrëfeu Lejkinit, "Jam i frikësuar ta paraqes vetveten te kolegët e mi." Ai vazhdoi të shkruante për disa javë periodikisht, duke fituar para të mjaftueshme që ta lëvizte familjen në një akomodimim më të mirë progresivisht.
Joan Miro
Ekspozitat
Retrospektiva të mëdha të përkushtuara Miros në moshën e tij të pleqërisë në qytete si Nju Jorku (1972), Londra (1972), Sanit-Paul-de-Vence (1973) dhe Parisi (1974) ishin një tregues i mirë i duartrokitjeve ndërkombëtare që ishin rritur në mënyrë të vazhdueshme gjatë gjysmës së shekullit të kaluar; retrospektivat kryesore u bën pasvdekjes së tij. Ndryshimet politike në vendin e tij udhëhoqën në vitin 1978 ekspozitën e parë të plotë me piktura dhe punime grafike, në Museo Español de Arte Contemporáneo në Madrid. Në vitin 1993, viti i njëqind vjetorit të lindjes së tij, u mbajtën disa ekspozita, ndër të cilat më të spikaturat ishin nga Fundació Pilar i Joan Miró, në Barcelonë, Muzeu i Artit Modern në Nju Jork, Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía në Madrid dhe Galerie Lelong në Paris. Në vitin 2011, një tjetër retrospektivë u mbajt në Tate Modern në Londër dhe udhëtoi tek Fondacioni Joan Miro dhe Galeria Kombëtare e Artit, Uashington, D. C.
Anton Çehovi
Shkrimet e hershme
Në vitin 1886 ai u ftua të shkruante për një nga gazetat më të famshme në St.Petersburg, Novoje Vremja (Kohërat e reja), në pronësi dhe e reduktuar nga baroni milioner Alexey Suvorin, i cili pagoi një normë për linjë të dyfishtë të Lejkin dhe i lejoi Çehovit hapësirë të trefishtë. Suvorin u bë shok i mirë për Çehovin, mbase më i afërti.
Joan Miro
Ekspozitat
Lista e ekspozitave:
Anton Çehovi
Shkrimet e hershme
Shpejt, Çehovi filloi të tërhiqte vëmendje. 64-vjeçari Dmitri Grigoroviç, një shkrimtar i famshëm rus i atyre kohëve, i shkroi Çehovit pas leximit të tregimit të tij të shkurtër The Huntsman se "Ti ke talent të vërtetë, talent që të vë në rangun e parë ndër shkrimtarët e gjeneratës së re." Ai e këshilloi Çehovin të shkruante ngadalë, më pak, dhe të përqendrohej në cilësinë e shkrimeve.
Joan Miro
Trashëgimia kulturore dhe ndikimi
Miro kishte një ndikim të rëndësishëm në artin e fundshekullit XX, në veçanti te artistët abstrakt-ekspresionist si Motherwell, Calder, Gorky, Pollock, Matta dhe Rothko, ndërsa mënyra e tij lirike dhe fushat e ngjyrosura në pikturat e tij ishin paraardhëse për artistë si Frankenthaler, Olitski dhe Louis dhe të tjerë. Puna e tij po ashtu ndikoi tek dizajnerët modernë përfshirë Paul Randin dhe Lucienne Day dhe ndikoi edhe tek piktorët bashkëkohor si Julian Hatton.
Anton Çehovi
Shkrimet e hershme
Çehovi u përgjigj se letra e ka goditur atë "si një vetëtimë" dhe rrëfeu: "Unë kam shkruar tregimet e mia në atë mënyrë si shkruajnë reporterët për zjarrin, mekanikisht, me ndërgjegje, duke mos u kujdesur as për veten as për lexuesin." Pranimi ka mundësi të mos i ketë shërbyer Çehovit, pasi dorëshkrimet e hershme tregojnë se ai shkroi me kujdes të madh dhe me rishikime vazhdimisht. Këshilla e Grigoroviç megjithatë e frymëzoi më seriozisht ambicien artistike të 27-vjeçarit. Në vitin 1887, me një tërheqje të vogël të Grigoroviç, koleksioni i tregimeve të shkurtra At Dusk (V Sumerkakh) i solli Çehovit Pushkin Prize "për produksionin letrar më të mirë të dalluar për vlerat e larta artistike."
Joan Miro
Vlerësimi
Në vitin 1954 atij iu dha çmimi Venice Biennale për punime të printuara,në vitin 1958 Guggenheim International Award, dhe në vitin 1980 ai mori Medaljen e Artë për Arte të Bukura nga Mbreti Juan Karlosi I i Spanjës.
Anton Çehovi
Pikat kthesë
Në vitin 1887, i rraskapitur nga puna jashtë orarit dhe shëndetlig, Çehovi bëri një udhëtim për në Ukrainë, i cili e rizgjoi atë në bukurinë e stepës. Në kthimin e tij, ai filloi novelën të gjatësisë së shkurtër The Steppe, të cilën ai e quajti "diçka shumë e rastësishme dhe mjaft origjinale" dhe e cila u publikua eventualisht në Severny Vestnik (The Northern Herald). Në një rrëfim që shjellon me mendime proceset e personazheve, Çehovi evokon një udhëtim shezlong rreth stepës përmes syrit të një djaloshi të ri i dërguar të jetonte larg shtëpisë, dhe shokëve të tij, një prift dhe një tregtar. The Steppe u quajt si "fjalori i poetikës së Çehovit", dhe paraqet një avantazh të dukshëm për Çehovin, duke ekspozuar shumë nga kualiteti i fiksionit të pjekur të tij dhe duke i sjellë atij publikim në gazeta letrare më shumë se në gazeta.
Joan Miro
Vlerësimi
Në vitin 1981, këshilli i qytetit të Palmës themeloi Fundació Pilar i Joan Miró a Mallorca, e pozicionuar në katër studiot që Miro i kishte dhuruar me qëllim.
Kolagjene
Një përzgjedhje kolagjene mund të gjindet këtu Webseite
Anton Çehovi
Sahalin
Në vitin 1890, Çehovi ndërmori një udhëtim me tren, me karrocë të tërhequr me kalë, drejt rrjedhës së lumit në Lindjen e Largët të Rusisë dhe katorga, ose kolonia penale në ishullin Sahalin, veriu i Japonisë, ku ai kaloi 3 muaj duke intervistuar mijëra të dënuar dhe kolonë për një regjistrim. Letrat e Çehovit të shkruara gjatë udhëtimit dy muaj e gjysmë për në Sahalin konsiderohen ndër më të mirat. Vërejtjet e tij dërguar motrës së vet në lidhje me Tomskin ishin bërë të njohur.
Banorët e Tomskit më vonë iu kundërpërgjigjën duke ngritur një statujë tallëse të Çehovit.
Joan Miro
Galeria
</Gallery>
Anton Çehovi
Melikhovo
Në vitin 1892, Çehovi bleu një pronë të vogël në Melihovo, rreth 40 milje në jug të Moskës, ku jetoi me familjen e tij deri në vitin 1899. "Është mirë të jesh zotëri, " bënte shaka ai me shokun e tij Ivan Leontjev (i cili shkroi pjesë humoristike nën pseudonimin Shqeglov),  por ai mori përgjegjësitë e tij seriozisht dhe shpejt u bë i dobishëm për fshatarët lokal. Ashtu si organizimit të asistencës për viktimat nga zia dhe kolera e vitit 1892, ai ndërtoi tri shkolla, një stacion zjarrfikësish, dhe një klinikë dhe dha shërbimet e tij mjekësore për fshatarët deri në disa milje larg, pavarësisht rishfaqjes së tuberkulozit të tij.
Jalta
Në mars të vitit 1897, Çehovi i mbijetoi një hemorragjie të madhe të mushkërive derisa u vizitua në Moskë. Me vështirësi të mëdha ai u bind të shtrohej në klinikë, ku doktorët e diagnostikuan tuberkulozin në pjesën e sipërme të mushkërive të tij dhe urdhëruan një ndryshim në jetën e tij.
Pas vdekjes së babait të tij në vitin 1898, Çehov bleu një tokë periferi të Yaltës dhe ndërtoi një villë, në të cilën u zhvendos me motrën dhe nënën vitin pasues. Ai mbolli pemë dhe lule, mbajti qen dhe lejlekë antigone dhe pranonte miq si Leo Tolstoj dhe Maksim Gorki, Çehovi ishte gjithmonë i lirë për ta lënë "Siberinë e tij të nxehtë" për Moskën ose për udhëtime. Ai u zotua të zhvendosej në Taganrog menjëherë sapo të instalohej uji atje. Në Jalta ai kompletoi dy drama për Teatrin e Artit, duke kompozuar me vështirësi të mëdha sesa në ditët kur ai "shkruante qetësisht, në mënyrën që ha petulla tani." Ai morën nga një vit secila Three Sisters dhe The Cherry Orchard.
Më 25 maj 1901, Çehovi u martua me Olga Knipper shpejt për shkak të tmerrit të tij për dasma. Ajo ishte ish-protegée dhe nganjëherë e dashura e Nemirovich-Danchenko të cilët u takuan së pari në provat për The Seagull. Deri në atë pikë, Çehovi, i njohur si "beqari më i pakapshëm letrar i Rusisë", kishte preferuar të kalonte ndërlidhjet dhe vizitat e bordellove gjatë angazhimit.
Në Jalta, Çehovi shkroi një nga tregimet e tij më të famshme The Lady with the Dog (njohur edhe me titullin Lady with Lapdog),  që përshkruan atë se çka së pari shihet si ndërlidhje shkaktore në mes të një burri të martuar dhe një gruaje të martuar në Jalta. Nuk pritet asgjë e qëndrueshme nga takimi, por ata e gjejnë veten të tërhequr përsëri me njëri-tjetrin, duke rrezikuar sigurinë e jetës së tyre familjare.
Vdekja
Në maj të vitit 1904, Çehovi ishte i sëmurë rëndë me tuberkuloz. Mihail Çehov kujton se "secili që e pa në mënyrë sekrete mendonte se fundi nuk ishte larg, por ai ishte më afër fundit, shihej ta realizonte më pak". Më 3 qershor, ai u vendos me Olgën në qytetin gjerman të Badenweiler në Black Forest, prej ku ai shkroi letra të gëzueshme nga ana e jashtme motrës së tij Masha, duke i përshkruar ushqimin dhe mjedisin dhe duke e siguruar motrën dhe nënën se ai do të bëhej më mirë. Në letrën e tij të fundit, ai shkruante për veshjet e grave gjermane.
Vdekja e Çehovit u bë një nga "një nga ngjarjet më të mëdha të historisë së letërsisë," ritreguar, qëndisur, dhe fiksionalizuar shumë herë në tregimin e shkurtër "Errand" nga Raymond Carver. Në vitin 1908, Olga shkroi këtë nga çastet e fundit të burrit të saj:
Trupi i Çehovit u transportua në Moskë në një hekurudhë të ngrirë të destinuar për molusqe, detaj që e ofendoi Gorkin. Disa mijëra vajtues ndoqën procesionin e varrimit të një Gjenerali Keller gabimisht, në shoqërim të një grupi ushtarakësh. Çehovi u varros afër babait të tij në varrezën "Novodevichy Cemetery".
Trashëgimia
Pak muaj para se të vdiste, Çehovi i tha shkrimtarit Ivan Bunin se ai mendonte se punimet e tij do të lexoheshin për shtatë vjet. "Pse shtatë?" pyeti Bunini. "Mirë, shtatë e gjysmë", iu përgjigj Çehovi. "Kjo nuk është keq. Unë kam gjashtë vite për t'i jetuar". Gjithmonë modest, Çehovi vështirë se e imagjinoi reputacionin pas vdekjes së tij. Ovacionet për dramë The Cherry Orchard në vitin pas vdekjes së tij treguan se sa shumë është rritur në dashurinë e publikut rus. Deri atëherë ai ishte i dyti më i famshëm në letërsi vetëm për Tolstoin, që e mbajti atë gjashtë vjet, por pas vdekjes së tij, fama e Çehovit shpejt u përhap larg. Përkthimet e Constance Garnett i dhanë atij lexues anglezë dhe admirimin e shkrimtarëve si James Joyce, Virginia Woolf dhe Katherine Mansfield. Shqetësimet që rrethojnë ngjashmërinë në mes të tregimit të Mansfield The Child Who Was Tired dhe tregimit të Çehovit Sleepy janë të përmbledhura në veprën e William H. New Reading Mansfield and Metaphors of Reform  Kritiku rus D.S. Mirsky, i cili jetoi në Angli, sqaroi se popullariteti i Çehovit në atë vend nga "kompletimi i pazakontë i refuzimit të asaj që ne e quajmë vlera heroike." Në Rusi, drama e Çehovit doli jashtë mode pas revolucionit, por u inkorporua më vonë në kriteret sovjetike. Karakteri Lopakhin, për shembull, u kthyer në hero i rendit të ri, duke marrë sëpatë në drurin e qershisë.
Një nga të huajt e parë që lavdëroi dramat e Çehovit ishte George Bernard Shaw, i cili e mbititulloi veprën e tij Heartbreak House "Një fantazi në kuptim rus të temës angleze," dhe vuri në pah ngjashmëritë në mes të gjendjes së vështirë të klasës së ulët britaneze dhe homologëve të tyre rus të përshkruar nga Çehovit siː "të njëjtit njerëz të mirë, e njëjta kotësi e plotë."
Në Shtetet e Bashkuara, reputacioni i Çehovit filloi të rritej dukshë më vonë, pjesërisht përmes ndikimit të sistemit të Stanislavskit për aktrim, me nocion të subtekstit: "Çehovi shpesh e shpreh mendimet e veta jo në fjalime," shkroi Stanislavski, "por në pauzat në mes të rreshtave ose në përgjigjet përbërëse të një fjale të vetme ... karakteret shpesh ndihen dhe mendojnë jo në rreshtat që ata flasin." Grupi i teatrit, veçanërisht, zhvilloi qasjen subteksuatle të dramës, përfshirë gjeneratën e dramaturgëve amerikanë, skenaristëve, dhe aktorëve, përfshirë Clifford Odets, Elia Kazan dhe në veçanti Lee Strasberg. Në anën tjetër Studioja e Aktorëve të Strasbergut dhe qasja aktruese "Method" ndikuan shumë aktorë, përfshirë Marlon Brando dhe Robert De Niro, edhe pse deri atëherë tradita e Çehovit mund të ishte shtrembëruar nga një preokupim me realizëm. Në vitin 1981, dramaturgu Tennessee Williams adaptoi The Seagull si The Notebook of Trigorin. Një nga nipërit e Antoni, Mihail Çehov do të kontribonte shumë në teatrin modern, veçanërisht nga metodat unike të aktrimit që e diferencojnë nga Stanislavski.
Ernest Hemingway, një tjetër shkrimtar i ndikuar nga Çehovi, ishte më qejfprishur: "Çehovi shkroi rreth gjashtë tregime të mira. Por ai ishte shkrimtar amator." Edhe Vladimir Nabokov një herë u ankua për "përzierje e tmerrshme të prozave, epiteteve të gatshme, përsëritjeve" të Çehovit. Por po ashtu deklaroit veprën The Lady with the Dog "si një nga tregimet më të mira të shkruara ndonjëherë", pavarësisht seksizmit të dukshëm dhe marrëdhënieve problematike ndërmjet karaktereve, dhe e përshkruan Çehovin si shkrues "në mënyrë që një person lidhet me një nga gjërat më të rëndësishme në jetë e tij, ngadalë dhe akoma pa asnjë thyerje, në një zë dukshëm të ulët."
Për shkrimtarin William Boyd, përparimi i Çehovit ishte të braktiste atë që William Gerhardie e quante "ngjarje komplote" për diçka më të "mjegulluar, ndërhyrë, copëtuar ose të ngatërruar ndryshe nga jeta."
Virginia Woolf pohoi unikalitetin kualitativ të tregimit të Çehovit në The Common Reader (1925). Ndërsa profesori i letërsisë bashkëkohor në Universitetin Princeton, Michael Goldman, e prezantoi pikëpamjen e vet në definimin e kualitetit të pakuptueshëm të komedive të Çehovit duke deklaruar: ""Duke mësuar se Çehovi është komik... Çehovi është komik në një mënyrë speciale, paradoksale. Dramat e tij varen, ashtu si edhe komeditë, nga vitaliteti i aktorëve për ta bërë të pëlqyeshme çka në të kundërten do të ishte në mënyrë të sikletshme e dhimbshme - fjalët e papërshtatshme, lidhjet e humbura, proçkat, pengesat, sjelljet djaloshare – por si pjesë e një patosi të thellë; pengesat nuk janë rënie, por të mbushura me energji, shpërbërje këndshme e qëllimit.""
Një karakter i përshkruar në dramën njëaktëshe të Tennessee Williams The Lady of Lankspur Lotion e cila i referohet si "Shkrimtari" në skriptë, quhet Anton Pavlovich Chekov.
Alan Twigg, editori dhe publikuesi kryesor i BC Bookworld  në  Vancouver, një nga librat kryesorë të rishikimit të revistave në Kanada, shkruan: ""Dikush mund të argumentojë se Anton Çehovi është i dytë shkrimtar më i famshëm në planet. Vetëm Shekspiri e kalon Çehovin në terma të adaptimit të filmave të punës së tyre, duke u bazuar në databazën e filmave IMDb. ... Në përgjithësi ne dimë më pak mbi Çehovin sesa që dimë mbi Shekspirin misterioz.""
Lidhjet e jashtme
Puna
Rostro 1990
1. shoqërinë tradicionale 2. Parakushtet për të marrë-off 3. Ngritje 4. Drive deri në maturim 5. Mosha e konsumit në masë të Lartë
Rostow pohon se vendet e kalojnë nëpër secilën nga këto faza në mënyrë të drejtë linear, dhe vendosur nga disa kushte që janë të ngjarë të ndodhë në investimet, konsumi dhe trendet sociale në çdo shtet. Jo të gjitha kushtet janë të caktuara për të ndodhin në çdo fazë, megjithatë, si dhe fazat e tranzicionit dhe periudha mund të ndodhin në të ndryshme gjatë nga vendi në vend, dhe madje edhe nga rajoni në rajon. [2]
model Rostow është një nga modelet më të structuralist e rritjes ekonomike, veçanërisht në krahasim me 'prapambetja' modelin e zhvilluar nga Alexander Gerschenkron. Të dy modelet nuk janë domosdoshmërisht reciprokisht ekskluzive, megjithatë, si dhe shumë vende të duket që duhet të ndiqni të dy modeleve në vend në mënyrë adekuate.
* 1 Korniza teorike * 2 Fazat o 2,1 Shoqëritë tradicionale o 2,2 Parakushtet për të marrë-off o 2,3 Merrni-off o 2,4 Drive për pjekurinë 2,5 o Mosha e konsumit masiv të Lartë * 3 Kritika të Modeli * 4 Lidhje të jashtme * 5 leximit të mëtejshme
[Redakto] Korniza teorike
model Rostow është pasardhësi nga shkolla liberale të ekonomisë, duke theksuar efikasitetin e koncepteve moderne të tregtisë së lirë dhe idetë e Adam Smith. Ai gjithashtu mohon argumentet Lista Friedrich-së se vendet e varur nga eksportues të lëndëve të para mund të "mbërthyer në", dhe të jetë i paaftë për të diversifikuar, në të cilat shtetet Rostow është model që vendet mund të kenë nevojë të varet nga një eksportet e disa lëndë e parë për të financuar zhvillimin e prodhimit të sektorëve që nuk janë ende të konkurrencës superiore në fazat e hershme të marrë-off. Në këtë mënyrë, modeli Rostow e nuk e mohon John Maynard Keynes në se ajo lejon për një shkallë të kontrollit të qeverisë mbi zhvillimin e brendshëm të mos e pranuar në përgjithësi nga disa avokatë të flaktë të tregtisë së lirë. Edhe pse empirike në kohë, Rostow nuk është e lirë të diskursit normative. Si një supozim themelor, Rostow beson se vendet e duan për modernizimin e si ai e përshkruan modernizimin, dhe që do të shoqërisë miratimin e normave materialist të rritjes ekonomike. [Redakto] Fazat [Redakto] Shoqatave Tradicionale
shoqëritë tradicionale janë shënuar me të kuptuarit e tyre të para-Njutonit dhe përdorimin e teknologjisë. Këto janë shoqëritë të cilat kanë të kuptuarit para-shkencore të Gadgets, dhe besoj se zotat apo shpirtërore të lehtësojë prokurimin e mallrave, në vend se njeriu dhe zotësi e tij. Normat e rritjes ekonomike janë krejtësisht të mungon në këto shoqëri. [Redakto Parakushtet] do të marrë-off
Parakushtet për të marrë-off janë, të Rostow, se shoqëria fillon kryerjen e vetë të arsimit laik, që mundëson një shkallë të mobilizimit të kapitalit, sidomos nëpërmjet krijimit të bankave dhe të monedhës, që një sipërmarrës forma të klasës, dhe se koncepti laik e prodhimit zhvillon, me vetëm disa sektorë të zhvilluar në këtë pikë. Kjo çon në një ngritje në dhjetë për pesëdhjetë vjet. Në këtë fazë, ka një funksion të kufizuar të prodhimit, dhe për këtë arsye një prodhim të kufizuar. Ka teknika të kufizuara ekonomike në dispozicion dhe këto kufizime të krijojë një kufi në atë që mund të prodhohen. [Redakto] Merrni-off
Merrni-off pastaj ndodh kur rritjen e sektorit të udhëhequr bëhet e zakonshme dhe të shoqërisë është i shtyrë më shumë nga proceset ekonomike se traditat. Në këtë pikë, normat e rritjes ekonomike janë të përcaktuara mirë. Në diskutimin e marrë-off, Rostow është një adoptuesit vuri në dukje në fillim të tranzicionit termi "", e cila është për të përshkruar kalimin e një tradicionale për një ekonomi moderne. Pas ngritjes, një vend do të marrë për aq kohë sa fifty to njëqind vjet për të arritur pjekurinë. Globalisht, kjo fazë ka ndodhur gjatë revolucionit industrial. [Redakto] Drive për pjekurinë
Makinë deri në maturim i referohet nevojës për ekonominë e vetë për të diversifikuar. Sektorët e ekonomisë të cilat çojnë në fillim të fillojnë në nivel jashtë, ndërsa sektorët e tjerë të fillojnë të ngrihet. Ky diversitet çon në normat e reduktuar në masë të madhe të varfërisë dhe standardet në rritje të jetesës, si shoqëri nuk ka më nevojë për sakrificën e rehati e saj për të mbështetur disa sektorë. [Redakto] Mosha e konsumit masiv të Lartë
I shënim të veçantë është fakti se "Rostow e moshës së Lartë Mass konsumit" mbështjellësin me (të ndodhura më parë) Daniel Bell hypothesized "Post-Industriale Shoqëria." Bell dhe modelet e Rostovian kolektivisht bëjnë me dije se maturimit ekonomik sjell në mënyrë të pashmangshme të rritjes punë e cila mund të pasohet me përshkallëzimin e pagave në sektorin e mesme ekonomike (prodhimit), e cila është pasuar pastaj nga një rritje dramatike në sektorin terciar ekonomik (tregti dhe shërbime). Në modelin e Bell, sektori terciar ekonomik rritet në epërsi, duke përfshirë ndoshta 65-75 për qind të punësimit në një ekonomi të dhënë. Maturimit pastaj mund të sjellë, mbi deindustrialization si lajmërojme prodhuesit për tregje më të lira të punës, dhe deindustrialization mund, nga ana tjetër, destabilizojë sektorin terciar. Sugjerim është se ekonomitë e pjekur mund të destabilizojnë dhe të ciklit pa dyshim prapa-dhe-me radhë midis fazat e fundit të fazës Rostovian-Bell zhvillimore si ata ribalancim vetë, me kalimin e kohës, dhe ri-evoluojnë bazën e tyre ekonomike. [Redakto] Kritika e Modeli
1: Rostow është 'historike në kuptimin që në fund rezultati është i njohur në fillim dhe rrjedh nga gjeografia historike e shoqëri të zhvilluar.
2: Rostow është mekanike në kuptimin motori themelor i ndryshimit nuk është i ditur dhe për këtë arsye i fazave të bëhet pak më shumë se një sistem classificatory bazuar në të dhënat nga vendi i zhvilluar.
3: Modeli i tij është i bazuar në historinë amerikane dhe evropiane dhe që aspirojnë të normës amerikan i konsumit në masë të lartë.
4: modeli e tij paraqet një manifest "jo-komuniste", ose mund të themi një "manifest kapitaliste".
Teza Rostow është i njëanshëm ndaj një model perëndimor të modernizimit, por në kohën e Rostow ekonomive vetëm e pjekur të botës ishin në perëndim, dhe nuk ka ekonomi të kontrolluar kanë qenë në epokën "e konsumit në masë të lartë." Modeli i de-thekson dallimet në mes të sektorëve në shoqëritë kapitaliste vs komuniste, por duket se prej natyrës njohin që modernizimi mund të arrihet në mënyra të ndryshme në lloje të ndryshme të ekonomive.
Më paaftësi Supozimi se Rostow është akuzuar është duke u përpjekur të përshtaten progresit ekonomik në një sistem linear. Kjo pagesë është e saktë në shumë vende të bëjë që fillon të rreme, të arrijnë një shkallë të tranzicionit dhe pastaj shqip prapa, ose siç është rasti në Rusi bashkëkohore, shqip mbrapa nga konsumimi në masë të lartë (ose pothuajse) për një vend në tranzicion. Në anën tjetër, analizat Rostow duket të theksoj sukses sepse është duke u përpjekur për të shpjeguar sukses. Për Rostow, në qoftë se një vend mund të jetë një disiplinuar, investitor uncorrupt në vetvete, mund të krijojë norma të caktuara në shoqërinë e saj dhe organizmi, dhe mund të identifikojë sektorët ku ka disa lloj avantazh, ajo mund të hyjë në tranzicion dhe përfundimisht arrijnë modernitetit. Rostow do të tregojnë për një dështim në një nga këto kushte si një shkak për linearity jo.Ç ]
Një problem tjetër që puna Rostow ka është se ajo e konsideron më së shumti vende të mëdha: vende me një popullsi të madhe (Japoni), me burime natyrore në dispozicion vetëm në kohën e duhur në historinë e saj (të qymyrit në vendet Veriore Europiane), ose me një masë e madhe e tokës ( Argjentinë). Ai ka pak për të thënë dhe në të vërtetë ofron pak shpresë për vendet e vogla, të tilla si Ruanda, të cilat nuk kanë avantazhe të tilla. Teoria e Neo-liberale ekonomike të Rostow, dhe shumë të tjerë, nuk ofrojnë shpresë për pjesën më të madhe të botës që pjekurisë ekonomike po vjen dhe mosha e konsumit në masë të lartë është afër. Por kjo nuk të lënë një lloj 'të ardhmen zymtë meathook për outliers, të cilat nuk kanë burime, vullnet politik, ose mbështetjen e jashtëm për t'u bërë konkurrues. [3] (Shih teori varësisë)'[[Media:Shembull.ogg]]Tekst i pjerrët'
[[Kategoria:Ŵŵ Titulli i lidhjes
Lec Shllaku
Lec Shllaku (Shkodër, 3 nëntor 1921 - 5 gusht 2007) ka qenë aktor dhe regjisor i shquar shqiptar, “Artisti i popullit”.