cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kantoni Asfeld
Kantoni Asfeld (frëngjisht: Canton d'Asfeld) është një kanton në departamentin Ardennes, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Asfeld. Ka sipërfaqe 195.18km2 dhe popullsi 5173 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Asfeld aktualisht përbëhet nga 18 komuna.
Lufta e dytë iliro-romake
Lufta e dytë iliro-romake ishte një konflikt i armatosur i zhvilluar midis viteve 220 dhe 219 p.e.s. midis forcave të Republikës Romake dhe forcave ushtarake të Mbretërisë Ilire. Ishte e dyta e Luftërave iliro-romake, një grup konfliktesh që do të arrinin kulmin me aneksimin e Ilirisë në Republikën Romake.
Konteksti
Në vitet menjëherë para konfliktit, romakët ishin të shqetësuar me frenimin e përparimeve të fiseve galike në Etruria (Beteja e Telamanit, 224 p.e.s.) dhe, menjëherë pas kësaj, në pushtimin e Italisë veriore, rajonin e njohur si Gaul Cisalpine. Tensionet me Kartagjenën po rriteshin, veçanërisht pas vitit 221 p.e.s.., kur Aníbal mori komandën e Iberisë Kartagjenase dhe ndodhi që pushtoi ushtarakisht të gjithë rajonin në jug të lumit Ebro.
Casus belli
Dhimitri i Faros, monarku i një mbretërie kliente romake në rajon, vendosi të bashkohej me mbretin maqedonas Antigonus Doson në konfliktin kundër Kleomenes III të Spartës. Ai besonte se në këtë mënyrë do të fitonte mbështetjen e Mbretërisë së fuqishme të Maqedonisë në një kohë kur Roma po e kthente vëmendjen nga konfliktet e tjera.
Prej andej, Dhimitri vazhdoi të sponsorizonte piraterinë në Adriatik, duke plaçkitur dhe shkatërruar disa qytete kliente ilire të Republikës Romake, duke shkelur traktatin që ia kishte siguruar pushtetin një dekadë para përfundimit të Luftës së parë iliro-romake. Ai lundroi me 50 anije përtej ishullit Issa, duke shkatërruar pjesën më të madhe të ishujve Ciklade dhe duke pushtuar qytetin e Pylos ( Navarini moderne), ku kapi pesëdhjetë anije të tjera. Dhimitri më pas vendosi një garnizon të fuqishëm në Dimale (afër Apolonisë moderne, Shqipëri ) pasi eliminoi të gjithë kundërshtarët e tij politikë dhe ia dorëzoi qeverinë aleatëve të tij. 6 000 ushtarë ruanin kryeqytetin e tyre, në ishullin Faro.
Lufta
Romakët, nga ana tjetër, duke kuptuar prosperitetin e Mbretërisë së Maqedonisë, vendosën të mos i linin pa u ndëshkuar këto shkelje të marrëveshjes së vjetër dhe reaguan shpejt për të ndëshkuar Dhimitrin për mosmirënjohjen dhe guximin e tij Thuhet se kur ambasadorët romakë, duke kuptuar se Hanibali po përpiqej me çdo kusht të provokonte një luftë të re, njoftuan Senatin Romak për gjetjet e tyre, senatorët, të përballur me kërcënimin e një konflikti të gjatë, morën të gjitha masat e nevojshme. për të konsoliduar pozicionet romake në lindje, veçanërisht në Iliri, përtej Adriatikut Në vitin 219 p.e.s., Senati ia dorëzoi komandën e flotës konsullit Lucius Aemilius Paulus, i cili pushtoi shpejt bastionet kryesore të armikut, duke filluar nga Dimale, pushtuar në vetëm shtatë ditë , duke shkaktuar konfuzion të madh midis forcave të Demetrit. Fushata përfundoi me pushtimin e ishullit Faros, të cilin Emilio e rrafshoi me tokë.
Hirra
Mjekim
Ajo nuk është vetëm për trupin. Proteina e hirrës është një zinxhir aminoacidesh, e cila ndihmon në përtëritjen e muskujve dhe zhvillimin, që quhet themelimi i Çikagos, bazuar në dietologun David Grotto. Studimet kanë treguar gjithashtu, që ato mund të risin sistemin imunitar, neutralizojnë efektet rrënjësore. Grotto rekomandon shtimin e proteinës së hirrës tek frutat. Është e rekomandueshme që të konsumohet gjatë periudhave gripale, sepse fuqizon sistemin imunitar dhe ndihmon që të largohet gjendja gripale apo gjendjet e të ftohurit.
Lufta e dytë iliro-romake
Lufta
Pas vitit 225 ose pak më vonë vihet re largimi i Demetrit nga miqësia me Romën, që u pasqyrua në veprimet e pavarura të tij. Në vitin 223 ai mori pjesë në invadimin e Peloponezit si aleat i mbretit të Maqedonisë, Antigon Dozonit dhe në vitin pasues forcat ilire të komanduara prej tij luajtën një rol vendimtar në betejën e Selanisë. Këto veprime të Demetrit, megjithëse nuk drejtoheshin haptazi kundër Romës, shprehnin qartë tendencën e tij për t’u shkëputur nga varësia romake dhe preknin me këtë pozitën e Republikës në Iliri.
Për shumë vite me radhë, Roma nuk qe në gjendje të merrte masa kundër Demetrit, por sidoqoftë në vitet e fundit gjendja për të qe bërë më e favorshme. Ajo ishte lehtësuar nga pesha e rëndë e luftës me galët, kurse në Greqi pas vdekjes së Antigon Dozonit ishin riaktivizuar, jo pa nxitjen e saj, armiqtë e Maqedonisë, me shpresën se pasardhësi i tij, Filipi V, për moshën e re nuk do të ishte në gjendje të mbante frenat e vendit.
Ndërsa Demetri po e forconte aleancën me pasardhësin e Dozonit, një e çarë u vërtetua edhe në marrëdhëniet e tij me Skerdilaidin. Ajo u shfaq pas dështimit të sulmit kundër Pylosit, por shkaqet duhen kërkuar më thellë. Skerdilaidi nuk e ndoqi Demetrin në ekspeditën e tij në Iliri. Rrugës u ndal në Naupakt. Këtu, me ndërmjetësinë e mbretit të athamanëve, që e kishte të tijin, ai mori një vendim të papritur: u lidh me etolët dhe i ndihmoi në veprimet e tyre kundër aleatëve të Maqedonisë. Shenja të mospajtimit me politikën e Demetrit ishin shfaqur në Iliri edhe më parë. Forca ilire të kundërta me të kishin sulmuar Maqedoninë në kohën kur Demetri luftonte përkrah Dozonit në Selasi dhe mbreti maqedon qe detyruar të kthehej me të shpejtë për të shpëtuar vendin nga ky rrezik. Edhe më vonë Demetri qe detyruar të merrte masa të rrepta ndaj kundërshtarëve të tij në qytetet e Ilirisë e t’ua jepte pushtetin miqve të besuar. Tani që Skerdilaidi kishte marrë vendim, Filipi V u detyrua të ndërhynte vetë për ta neutralizuar dhe në takimin që pati me të mundi ta bindë që të largohej nga etolët me premtimin se “do ndihmonte për të rregulluar punët e Ilirisë”; megjithëse Skerdilaidi pranoi të lidhte aleancë me Filipin, marrëdhëniet me Maqedoninë nuk gjetën në vitet që pasuan terren të përshtatshëm për t’u zhvilluar e forcuar.
Veprimet e etolëve e kishin detyruar Filipin, nga ana tjetër, t’u shpallte këtyre luftë, por si përgjigje pati një kryengritje të “kleomenistëve”, miq të Etolisë në Spartë. I tërhequr nga ngjarjet në Greqi, Filipi qe detyruar të lërë mënjanë çështjet e Ilirisë dhe Farosiani mbeti i vetmuar përballë Romës.
Gjendja e turbullt në Iliri dhe në Greqi i lejoi senatit të ndërhyjë me forca të armatosura për të rivendosur autoritetin e tronditur në brigjet lindore të Adriatikut. Kjo i duhej Romës edhe për një arsye tjetër të rëndësishme: në perëndim kishin filluar të bëheshin gjithnjë më të qarta shenjat e një konflikti të afërt me Kartagjenën.
Në pranverën e vitit 219 romakët zbritën për të dytën herë me ushtritë e tyre në brigjet e Ilirisë. Këtë radhë ata e drejtuan goditjen kundër pikave më të rëndësishme të mbrojtjes së Demetrit në jug kundër qytetit Dimale, kurse në veri kundër kryeqendrës së tij, Farit. Megjithëse këto dy qendra ishin shumë të fortifikuara dhe me gjithë masat mbrojtëse që kishte marrë Demetri, Dimale nuk i qëndroi sulmit romak veçse një javë. Fari ra gjithashtu shumë shpejt si rezultat i një dredhie taktike të romakëve; konsulli e shkatërroi krejt qytetin. Demetri mundi të shpëtojë duke u larguar fshehurazi me një anije të vogël dhe arriti te Filipi, ku qëndroi deri në fund të jetës së tij si këshilltar i keq i mbretit të Maqedonisë.
Lufta për ribashkimin e shtetit ilir
Lufta e dytë e la shtetin ilir të përçarë dhe në një kaos të brendshëm politik. Ndërsa Pineu u mbeti “besnik” romakëve, Skerdilaidi vepron ende më 218 si aleat i Maqedonisë, duke përkrahur Filipin në ndërmarrjet e tij detare të atij viti. Por i penguar nga komplotet dhe trazirat që i kishin shkaktuar dinastët e qyteteve të Ilirisë, nuk mundi të dërgonte më shumë se 15 anije, baras me gjysmën e atyre që kishte premtuar. Nga ana tjetër, kontingjente ilire, nën komandën e Demetrit vepronin krahas forcave maqedone në Greqi dhe luanin një rol të parëndësishëm në operacionet e mbretit maqedon kundër etolëve dhe aleatëve të tyre.
Gjendja në Iliri ishte shumë e rëndë edhe për shkak të luftës së brendshme, e cila po ziente në qytete prej disa vitesh. Polibi e paraqet këtë si një luftë që zhvillohej në sferat e larta sunduese, midis dinastëve të qyteteve dhe sundimtarëve të lartë të shtetit ilir. Megjithatë nuk ka dyshim se ajo ishte shumë më e ndërlikuar. Në situatën e rëndë që jetonte Iliria, ajo shprehte si kontradiktat në gjirin e shtresës sunduese, ashtu edhe ato midis saj dhe shtresave të tjera të ulëta qytetare. Orientimet promaqedone dhe proromake, si edhe rrymat decentralizuese dhe centralizuese ishin shprehja e jashtme e saj.
Ndërkaq, ndërsa në Greqi vazhdonte me furi lufta midis Maqedonisë dhe Lidhjes Etole, në të cilën qenë tërhequr edhe ilirët përkrah aleatëve të njërës apo tjetrës palë, në perëndim shpërtheu lufta vendimtare midis Romës dhe Kartagjenës, e njohur si Lufta e Dytë Punike. Kontradiktat midis fuqive të mëdha mesdhetare dhe rezultatet e kësaj lufte patën një ndikim të thellë në orientimet politike të fuqive ndërluftuese në Greqi dhe rënduan edhe më shumë gjendjen e Ilirisë. Kështu me gjithë dështimet që kishte pësuar në vitin 217, Roma nuk ngurroi të dërgonte përfaqësues në Iliri për të bërë presion politik me qëllim që të ruante pozitat e saj në brigjet e Adriatikut dhe të mënjanonte një qëndrim eventualisht të kundërt nga ana e Pineut. Ajo nuk la mënjanë edhe Maqedoninë, të cilën e konsideronte si armike potenciale të saj. Të dërguarit e senatit i vunë në dukje Pineut se ishte vonuar në shlyerjen e tributit dhe se po të donte ta shtynte duhej të jepte pengje, kurse Filipit i kërkuan dorëzimin e Demetrit pa përfilluar kështu pozitën e tij të pavarur.
Por rezultatet e luftës me Hanibalin ishin të tilla që nuk mund të mos errësonin këto hapa të senatit. Në Maqedoni ato u pritën me entuziazëm dhe ngjallën një shpresë për largimin e rrezikut romak, i cili qëndronte pezull mbi këtë vend qysh nga lufta e parë iliro-romake. Lajmi i fitores së Hanibalit, pranë liqenit të Trazimenit e bëri më të vendosur Filipin. I nxitur edhe nga Demetri, ai mori aty për aty vendimin të çlirohej nga lufta në Greqi për t’u drejtuar kundër Romës.
Shkakun pse sundimtari ilir, ish-aleat i Maqedonisë, u gjend papritur në luftë me Filipin dhe u prish me të, Polibi e shpjegon në mënyrë të thjeshtëzuar. Ai thotë se Skerdilaidi ishte zemëruar me mbretin maqedon, sepse “nuk i kishte dhënë të hollat që i detyrohej sipas marrëveshjes”. Një shpjegim i tillë nuk mund të jetë bindës edhe në qoftë se ky fakt është i vërtetë; shkaqe më të thella duhej të kenë tronditur marrëdhëniet e tij me Maqedoninë.
Ajo që preokuptonte Skerdilaidin vitet e fundit ishte kapërcimi i vështirësive të brendshme që vinin nga trazirat e dinastëve të qyteteve. Në verën e vitit 217 ai i kishte eleminuar ato me sukses dhe mbase përmes tyre kishte arritur t’i jepte fund përçarjes politike që ekzistonte midis tij, Demetrit dhe Pineut. Nuk ka dyshim se pas kësaj ai u bë sundimtar i vetëm i shtetit ilir dhe është fakt që për Pineun nuk bëhet fjalë më në burimet. Roma duhet të mos i jetë kundërvënë Skerdilaidit, në veprën e tij të ribashkimit, kurse për Maqedoninë kjo nuk mund të thuhet. Përveç premtimeve, Filipi, që përkrahte Demetrin, nuk i kishte dhënë atij asnjë ndihmë konkrete. Shtrirja e pushtetit të Skerdilaidit mbi qytetet e Dasaretisë, që u bashkuan me të vullnetarisht, nuk duhet të jetë mirëpritur në oborrin mbretëror në Pela dhe ka shumë të ngjarë që këtu të ketë zanafillën e vet edhe konflikti i armatosur midis sundimtarit ilir dhe Filipit.
Pasojat
Një disfatë e shpejtë kundër romakëve e detyroi Dhemetrin të kërkonte strehë në oborrin e Filipit V të Maqedonisë, ku kaloi pjesën tjetër të jetës si një nga këshilltarët kryesorë të mbretit. Lucius Aemilius Pali nënshtroi pjesën tjetër të Ilirisë, duke e riorganizuar përsëri përpara se të kthehej në fund të verës. Në Romë, së bashku me Marcus Livy Salinador, ai mori nderin e një triumfi. Romakët dërguan një ambasadë në oborrin maqedonas për të kërkuar kokën e Dhimitrit, por pa rezultat
Gjethja
parapamje|Gjethja Gjethet jane "fabrikat" ku pergatitet ushqimi i bimes. Ajo eshte organ kryesor i cili kryen procese te cilat jan shume te rendesishme,jo vetem per bimen,por dhe per ekzistencen e botes se gjalle. Gjethja është pjese e një bime.Ajo perbehet nga gojezat (stomat).Te cilat jane struktura ne forme fasuleje te vendosura perball njera-tjetres me funksion kalimin e gazeve.Gjethet kane forma te ndryshme.Ato janë pothuajse gjithmone te gjelbra.Formohen nga pjese te kercellit.Ato gjithmone thithin dioksid karboni dhe nxjerrin jashta oksigjen. Gjethja është gjithmone e domosdoshme tek një bime. Ato mund të kenë dellëzim paralel dhe dellëzim rrjetor.Pjeset kryesore te bimes jane: Tën tën tën Si dim se jena drras pranaj kerkojm n wikipedia
Struktura anatomike
Pjeset e gjethes janë:kellefi,bishti, llapa, nervi kryesor dhe nervat anesore (ndryshe enet percuese).Kellefi është pjese e bishtit qe mbeshtetet për kercell ose për dege.Te shume bime barishtore kellefi mbeshtjell tere ndernyjen.Bishti lidh llapen me kercellin.Ajo sherben për mbajtjen e llapes si dhe për percuarjen e ujit dhe te materieve nga kercelli ne gjethe ose anasjelltas. Llapa është pjesa me e rëndësishme për gjethen.
Funksionet
Gjethja kryen procesin e fotosintezes, frymemarrjen e bimes dhe transpirimin e ujit.i thithja e dyoksidit te karbonit dhe nxjerrja e oksigjenit nepemjet gypave percuese te gjethes qe quhen nervura. Ato ndahen ne dy lloje: te thjeshta dhe te perbera. Ato ndodhen ne brendesi te gjetheve e që ndihmojne shume ne funksionin jetesor te gjethes. Kemi shume lloje te ndryshme por ne pergjithesi kane nje funksion te njejte.
Pjeset kryesore
Gjethja ne pikepamje dallohet me tri pjese:Kellefi,bishti,enet percuese dhe llapa. Enet percuese gjenden ne llape, ndryshme quhen nervat anesore. Ato sherbejne per te transportuar ujin ne qelizat e gjethes dhe sherbejne si ind mbeshtetes per te mbajtur gjethen te shtrire.- Si zakonisht gjethet kane periudhe te shkurter te jetes respektivisht një peroidhe vegjetativ ose disa muaj.Te disa bime te cilat jetojne ne rajone te thata dhe te nxehta gjethet vegjetojne vetem disa jave ose disa dite, e pas rënies se tyre fotosinteza kryhet ne kercellin e gjelber. Një kohe me te gjate vegjetojne gjethet e bimeve farezhveshura mesatarish.5 vjet.Megjithate psai qe secilin vit formohen gjethe te reja ,ndërsa te vjetrat gradualisht bien sipas moshes,bimet janë perhere te gjelberta andaj janë te njohura si bime gjithmone te gjelberta. Bimet te te cilat secillin vit u nderrohen gjethet janë bime gjetherenese. Renia masive e gjetheve te bimet njihet si gjethrenie. Gjethet pasi bine ne toke ato shfrytezohen si humus dhe e pasurojne token.
Gjethja i monokotiledoneve
Gjethet kanë githnje nevoj për to sepse nëse gjethi nuk ujitet, bima nuk mund te mbijetojë sepse është e ndjeshme se është e gjalle. Njerëzit duhen të kujdesen për to: ti ujisin, ti hedhin pleh etj. Nëse nuk e bejne këtë keto bime sdo të mbijetojne.
Gjethja i gimnospermeve
gjethet janë 2 llojesh:gjethe vjeshte dhe pranvere:gjethet e veres kanë ngjyrë te gjelbert kurse te vjeshtes kane ngjyrë kafe te çelët. kuriozitete pyjet janë me lagështi sepse gjethet avullojne ujin e tepërt.
Myzejen Zogu
Princesha Myzeje Zogu (1905–1969), ishte një princeshë shqiptare.
Jeta
Ajo ishte e bija e Xhemal pashë Zogollit dhe Sadije Toptanit dhe ishte një nga gjashtë motrat e Mbretit Zog I të Shqipërisë. Kur vëllai i saj u bë monark në vitin 1928, asaj dhe vëllezërve e motrave iu dha statusi i Princit dhe Princeshës Zogu.
Para dasmës mbretërore të mbretit në vitin 1938, tre princeshat më të reja bënë një udhëtim në SHBA, ku u kushtuan shumë vëmendje. Në vitin 1938, kishte zëra se ajo do të martohej me princin Abdul Moneim të Egjiptit, kushëri i mbretit Faruk, por ajo nuk u martua kurrë.
Mërgimi
Ajo u largua nga Shqipëria me pjesën tjetër të familjes mbretërore në vitin 1939 me shpërthimin e Luftës së Dytë Botërore dhe ndoqi ish-monarkun në mërgim në Britaninë e Madhe në vitin 1940. Ajo, si dhe motrat e tjera, përveç Adiles, ndoqën Zogun në Egjipt në vitin 1946. Në vitin 1955, ajo dhe pjesa tjetër e familjes ndoqën Zogun në Francë, ku ai vdiq. Ajo jetoi në Francë me motrat e saj deri në vdekjen e saj.
Gomari
Gomari (Equus africanus asinus) është një anëtar i zbutur i familjes së kuajve, Equidae. Paraardhësi i egër i gomarit është gomari i egër afrikan, E. africanus. Ka më shumë se 40 milion gomarë në botë, kryesisht në vendet e pazhvilluara, ku ato përdoren kryesisht si kafshë tërheqëse ose paketimi. Gomarët që punojnë shpesh shoqërohen me ata që jetojnë në ose nën nivelet e jetesës. Një numër i vogël gomarësh mbahen për shumim ose si kafshë shtëpiake në vendet e zhvilluara.
Karakteristikat
Gomarët ndryshojnë mjaft në madhësi, në varësi të racës dhe menaxhimit. Lartësia në tharjen varion nga 79 deri 160 cm dhe pesha nga 80 në 480 kg. Gomarët që punojnë në vendet më të varfra kanë një jetëgjatësi prej 12 deri në 15 vjet; në vendet më të prosperuara, ata mund të kenë një jetëgjatësi prej 30 deri në 50 vjet.
Gomarët janë përshtatur në tokat margjinale të shkretëtirës. Ndryshe nga kuajt e egër, gomarët e egër në zona të thata janë të vetmuar dhe nuk formojnë haremë. Çdo gomar i rritur krijon një gamë shtëpie; shumimi në një zonë të madhe mund të dominohet nga një krik. Thirrja e fortë ose pëllitja e gomarit, i cili zgjat zakonisht për njëzet sekonda dhe mund të dëgjohet për më shumë se tre kilometra, mund të ndihmojë në mbajtjen e kontaktit me gomarët e tjerë nëpër hapësirat e gjera të shkretëtirës. Gomarët kanë veshë të mëdhenj, të cilët mund të marrin tinguj më të largët dhe mund të ndihmojnë në ftohjen e gjakut të gomarit. Gomarët mund të mbrojnë veten duke kafshuar, goditur me thundrat e përparme ose duke shkelmuar me këmbët e pasme.
Pekmezi
Përdoret në industrinë e verërave për rritjen e përmbajtjes së sheqerit në verërat e desertit, në produktet e sheqerit etj. Në të kaluarën përgatitej e kishte përdorim të gjerë në ekonomitë familjare, sidomos për gatimin e ëmbëlsirave.
Grosshöchstetten
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Qarku Timiş
Timishi (Rumanisht: Judeţul Timiş) është një nga 41 qarqet e Rumanisë. Historikisht qarku ka qenë i shtrirë në rajonin Banat ndërsa sot gjendet në rajonin perëndimor. Qarku (judeti) ka një sipërfaqe prej 8.697 km2 dhe me popullsi të përgjithshme 659.512 banorë. Qarku është i ndarë në 2 bashki, 8 qytete dhe 89 komuna. Kryeqendra e qarkut është qyteti Timishoara.
Ndarja administrative
Qarku Timish ka 2 bashki, 8 qytete; 89 komuna.
Eliza Hoxha Tour (Live Album)
Eliza Hoxha Tour (Live Album) është një Live album i këngëtares shqiptare Eliza Hoxha.
Xherahët
Xherahët kanë qenë njerëz të cilët fitonin përvojë dhe merreshin me mjekimin e plagëve dhe me disa ndërhyrje kirurgjikale të thjeshta. Xherahët shqiptarë të shekullit XVIII-XIX kanë qenë të njohur për aftësitë e tyre dhe mbaheshin si kirurgët më të mirë në Perandorinë Osmane të asaj kohe. Mjeshtërinë e trashëgonin brez pas brezi. Praktikonin sidomos kirurgjinë e plagëve, të thyerjes së kockave, të gurëve të veshkës, të rrugëve urinare, operacionin e hernies etj. Me evoluimin e mjekësisë, veprimtaria e tyre u ndalua me ligj.
Castelló de Rugat
Castelló de Rugat është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vall d'Albaida, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Castelló de Rugat ka 2405 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 19.1 km2.
Libri i kaltër
Libri i kaltër quhej një përmbledhje e Doktrinës së Shenjët Serbe, botuar në Beograd pas ndryshimeve në kushtetuten federative të Jugosllavisë.
Libri i kaltër, ishte i pregatitur nga Akademia e Shkencave dhe Arteve të Serbisë ndërsa për qytetarët, libri filloj të jetë i lirë që nga viti 1977. Me këtë libër doktrina argumentonte shkatërrimin e gjithë të drejtave që Kosova dhe kosovarët shqiptarë kishin fituar nga Kushtetua e tre viteve më parë.
Karl Renner
Karl Renner (14 dhjetor 1870, Untertannowitz, Perandoria Austro-Hungareze, sot Dolní Dujanovice, Moravi, Çeki) - † 31 dhjetor 1950, Vjenë, Austri) ka qenë jurist dhe politikan socialdemokrat austriak. Ai ishte i pari president i Austrisë pas Luftës së Dytë Botërore.
545 p.e.s.
Mbi vitin 545 p.e.s..
544 p.e.s.
Mbi vitin 544 p.e.s..
Guggisberg
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Çmimi Pulitzer
thumb|250px|Joseph Pulitzer
Çmimi Pulitzer është çmim amerikan për fjalën e shkruar të cilin e ndanë Fakulteti i gazetarisë Columbia në Shtetet e Bashkuara të Amerikës për qdo prill. Çmimin e ka themelue Joseph Pulitzer, gazetar amerikan me prejardhje hungareze. Çmimi i parë është ndarë më 4 qershor 1917
César Évora
César Évora lindi në Havana, Kubë në 4 nëntor 1959. Është një aktor që ka luajtur në shumë telenovela meksikane. parapamje|right|250px Ka studiuar për Gjeofizikë, për tju përkushtuar naftës dhe mineraleve, deri sa një ditë vendos të bëj një konkurs për një përzgjedhje të një filmi, ku u përzgjodh midis 500 personave. Dhe në këtë moment qëndroi në Meksiko.
Rrymat detare
Të gjitha rrymat e botës në një hartë të vazhdueshëm oqean|thumb|400px|right
546 p.e.s.
Mbi vitin 546 p.e.s..
Rrymat detare
Rrymat detare janë lëvizjet më të rëndësishme të ujit në oqeanin botëror. Shakaktarët kryesor janë erërat e përhershme, energjia e lëvizjes së thërrmijave të ujit gradualisht nëpërmjet fërkimit përcillen në shtresa më të thella. Pashkak të veprimit të forcës së devijimit, të gjitha rrymat ujore në hemisferën veriore mënjanohen në të djathtë, kurse në atë jugore në të majtë. Rrymat kryesisht përfshijnë shtresën sipërfaqësore të ujit deri n thellësi 200 m dhe rrallëherë deri 300 m.
Rrymast e Adriatikut janë pjesë e sistemit të rrymave të Mesdheut. Nën ndikimin e rrotacionit të Tokës, ato rrotullohen në drejtim të kundërt me akrepat e orës. Duka ardhur nga Mesdheu nëpër detin Jon, nëpër ngushticën e Otrantos, rryma lëviz përgjatë bregdetit të Shqipërisë, dhe kthehet përgjatë bregdetit Italian.
Ferwerderadeel
Ferwerderadeel është një komunë në provincën Friesland në Holandë me sipërfaqe 133.18 km² dhe popullsi 8841 banorë. Ferwerd është kryeqendra e bashkisë.
Pal Gazulli
Pal Gazulli (Paulus de Gazolis, Paulus Gassulus; 1405 - 1470) ka qenë diplomat, kalorës dhe orator raguzan me prejardhje arbërore, ka përfaqësuar interesat e Skënderbeut në republikën e Raguzës. Ka qenë vëllai i domenikanit, humanistit dhe diplomatit Gjon Gazulli.
Më 1442 u bë rector scholarum, dhe quhej magister, prudens et literatus vir që do të thotë se kishte shkollim universitar. Në një dokument tjetër përmendet si dominus, tregues shquarsie. Më 1443 përfaqësonte themeluesin e Hercegovinës, Stefan Vukcic-Kosaca, në Itali, duke blerë armë për të. Pas dhjetë viteve përfaqësonte të birin, Vladislavin. Mes viteve 1453 dhe 1462 ka qenë përfaqësuesi i Skënderbeut në republikën raguzane. Më 1443 u akuzua për dy incidente banale Më 1461 u bë kalorës i mbretërisë kroato-hungareze dhe pas një viti u ngarkua për një mision diplomatik nga Skënderbeu drejt Republikës Venedikase.
Rreth (Xhafzotaj)
Rreth është një fshat në Komunën Xhafzotaj në Rrethin e Durrësit të Shqipërisë.
Häutligen
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
547 p.e.s.
Mbi vitin 547 p.e.s..
Sezoni 1954 në Formula Një
Kampionati botërorë në Formula 1 për vitin 1954 ishte Formula 1 kampionati i 5të botërorë i organizuar nga FIA. Ky kampionat filloi më 17 janar dhe baroi më 24 tetor ku fitues doli Juan Manuel Fangio nga 9 garat e zhvilluara.
Përmbledhje
Pikët në gara iu dhan 5 mbaruesve të garave edhe atë:8, 6, 4, 3, dhe 2, kurse 1 iu dha pilotit për xhiro më të shpejtë. Vetem pesë nga nëntë rezultatete më të mira u llogaritën në këtë sezon. Pikët për pilotët që ndanë një veturë gjat garimit u ndanë përgjysmë pamvarësisht se njëri ka pilotuar më shumë xhiro se tjetri.
Kantoni Belle-Île
Kantoni Belle-Île (frëngjisht: Canton de Belle-Île) është një kanton në departamentin Morbihan, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Le Palais. Ka sipërfaqe 85.63km2 dhe popullsi 5158 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Belle-Île aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
Anglia
Anglia (anglisht: England, /ˈɪŋɡlənd/) është vendi më i madh dhe më i populluar i Mbretërisë së Bashkuar. Ajo ndan kufijtë tokësorë me Uellsin në perëndim dhe Skocinë në veri. Deti i Irlandës shtrihet në veriperëndim të Anglisë dhe Deti Keltik në jugperëndim. Anglia ndahet nga Evropa kontinentale nga Deti i Veriut në lindje dhe Kanali Anglez në jug. Vendi mbulon pesë të tetat e ishullit të Britanisë së Madhe, i cili shtrihet në Atlantikun e Veriut, dhe përfshin mbi 100 ishuj më të vegjël, si Ishujt e Scilly dhe Ishulli i Wight.
Zona që tani quhet Angli u banua për herë të parë nga njerëzit modernë gjatë periudhës së Paleolitit të Sipërm, por merr emrin e saj nga Angles, një nga klanet gjermanike që u vendosën aty në shekullin e 5-të dhe 6-të. Anglia u bë një shtet i bashkuar në shekullin e 10-të dhe ka pasur një ndikim të rëndësishëm kulturor dhe juridik në botën e gjerë që nga Epoka e Zbulimeve, e cila filloi gjatë shekullit të 15-të. Është vendlindja e gjuhës angleze dhe Kishës Anglikane si dhe Ligji anglez formon bazat e sistemeve juridike të shumë shteteve; Londra ishte qendra e Perandorisë Britanike dhe vendlindja e Revolucionit industrial. Anglia ishte shteti i parë në botë që u industrializua. Anglia ishte demokracia e parë parlamentare dhe si pasojë shumë novacione kushtetuese, ekzekutive dhe juridike me prejardhje angleze janë adoptuar nga shumë vende në botë.
Kryeqyteti është Londra, e cila ka zonën më të madhe metropolitane në Mbretërinë e Bashkuar. Popullsia e Anglisë prej 56.3 milionë banorësh përbën 84% të popullsisë së Mbretërisë së Bashkuar, e përqendruar kryesisht rreth Londrës, Juglindjes dhe bashkimeve në Midlands, Veriperëndimores, Verilindores dhe Yorkshire, të cilat secila u zhvillua si kryesore. rajonet industriale gjatë shekullit të 19-të.
Mbretëria e Anglisë – e cila pas vitit 1535 përfshinte Uellsin – pushoi së qeni një shtet sovran më vete më 1 maj 1707, kur Aktet e Bashkimit vunë në fuqi kushtet e rënë dakord në Traktatin e Bashkimit vitin e kaluar, duke rezultuar në një bashkim politik me Mbretërinë e Skocisë për të krijuar Mbretërinë e Britanisë së Madhe. Në vitin 1801, Britania e Madhe u bashkua me Mbretërinë e Irlandës (nëpërmjet një Akti tjetër të Bashkimit) për t'u bërë Mbretëria e Bashkuar e Britanisë së Madhe dhe Irlandës. Në vitin 1922 Shteti i Lirë Irlandez u shkëput nga Mbretëria e Bashkuar, duke çuar në riemërtimin e kësaj të fundit në Mbretërinë e Bashkuar të Britanisë së Madhe dhe Irlandës së Veriut.
Emri
Anglia e ka marrë emrin nga Angles, klan gjermanik që erdhën në Angli në shekullin e 5-tëë dhe 6-të mendohet se kanë ardhur nga krahina jugperëndimore e Anglisë, Danimarka e sotme dhe një pjesë e Gjermanisë veriore. Etimologjia e mëtejshme e emrit të këtij klani mbetet jo e sigurt, edhe pse një teori e famshme thotë se nuk duhet të kërkohet më larg se vetë fjala angle, që i referohet regjionit Holstein.
Emri i Angles-ve ka pasur forma të ndryshme të shkrimit. Aludim i parë i njohur për këta njerëz është versioni i latinizuar Anglii përmendet nga Taciti në kapitullin e 40-të të librit të tij Germania, i shkruar diku rreth 98 AD. Ai nuk jep indikacione precize të vendndodhjes së tyre gjeografike brenda Gjermanisë, por thotë se, së bashku me gjashtë klane të tjera, ata besuan në një perëndeshë të quajtur Nerthus, faltorja e së cilës gjendej në "një ishull në Oqean".
Historiani i shekullit të VIII-të Bede në librin e tij Historia ecclesiastica gentis Anglorum, i referohet popullit anglez si Angelfolc (në anglisht) ose Angli (latinisht).
Historia
Gjatë reformave angleze në shek. XVI, autoriteti i jashtëm i Kishës Katolike Romake në Angli u shemb dhe u zëvendësua me Kishën Anglikane nën Qeverisjen Supreme të mbretit të Anglisë (Henri VIII). Ky reformim dallohet nga të tjerat në Evropë për shkak se shkaqet e tyre ishin në fillim më tepër politike sesa teologjike. Periudha e njohur si Lufta Civile Angleze (1642-1651) pa komplote politike dhe konflikte të armatosura ndërmjet mbështetësve të Parlamentit të Gjatë (Kokërrumbullakët) dhe mbretit Karli I (Rojalistët) në 1642 deri 1645 dhe 1648 deri 1649, e ndjekur nga ajo me mbretin Karli II në 1649 deri 1651. Lufta mbaroi me fitoren e parlamentarëve në betejën e Uorcesterit në 3 shtator 1651. Ajo rezultoi në ekzekutimin e Karlit I, dëbimin e birit të tij Karlit II, zëvendësimin e monarkisë angleze me Komonuelthin Anglez (1649-1653) dhe regjimin personal të Oliver Kromuellit gjatë Protektoratit (1653-1659).
Pas vdekjes së Kromuellit, u tentua një kthim i shkurtër i Komonuelthit i drejtuar nga djali i dobët i Kromuellit para se parlamenti të ftonte Karlin II të kthehej në Angli dhe të rivendoste monarkinë.
Ndonëse shpesh nëpër beteja, Mbretëria Angleze dhe Mbretëria Skoceze janë tërhequr shumë nga njëra-tjetra pas reformave protestante në shek. XVI. Duke ndjekur disa orvatje për bashkimin e mbretërive, një Traktat Bashkimi u arrit në 22 korrik 1706 nga përfaqësues të parlamenteve anglezë dhe skocezë dhe të vëna në punë nga Akti i Bashkimit e cila rezultoi në bashkim politik ndërmjet shteteve me krijimin e Mbretërisë së Bashkuar të Britanisë së Madhe në 1 maj 1707.
Parahistoria
Veglat dhe eshtrat e gjetura në Norfolk dhe Suffolk tregojnë se Homo erectusët kanë jetuar në Angli rreth 700,000 vjet më parë. Gjatë kësaj kohe, Anglia ishte e bashkuar me Evropën kontinentale nëpërmjet një ure të madhe tokësore. Vendi ku tani ndodhet Kanali anglez ishte një lumë i madh që rridhte në drejtim të perëndimit. Kjo zonë ishte shumë pak e populluar gjatë Periudhës së akullnajave, si edhe ishujt e tjerë britanikë. Në rikolonizimin që pasoi, pas periudhës së akullnajave, kërkime gjenetike tregojnë se Anglia e sotme ishte zona e fundit e ishujve britanikë që u ripopullua, rreth 13000 vjet më parë.
Pushtimi Romak
Britania kishte qenë shënjestra e shumë pushtimeve, të planifikuara, nga forcat e Perandorisë Romake. Jul Cezari i Republikës Romake u përpoq të pushtonte dy herë në 55 p.e.s; edhe pse kryesisht i pasuksesshëm, ai arriti të ngrejë një mbret klient nga Trinovantët. Romakët pushtuan Britaninë në vitin 43 e.r gjatë mbretërimit të perandorit Klaudi, duke pushtuar më pas pjesën më të madhe të Britanisë dhe zona u përfshi në Perandorinë Romake si provincë e Britanisë. Si vendet e tjera në fund të perandorisë, Britania ka pasur lidhje tregtare me romakët dhe ndikimi i tyre ekonomik dhe kulturor ishte pjesë e rëndësishme e kohës së hekurit britanik para-romak, sidomos në jug. Me rënien e Perandorisë Romake 400 vjet më vonë, romakët u larguan nga Anglia. Krishterimi do të ketë arritur në Angli qysh në shekullin I e.r me anë të ushtarëve romakë.
Anglo-Saksonët
parapamje|240px|Karficë zbukurimi e gjetur në, Rome.[[Muzeu Britanik.]]
Historia e Anglisë Anglo-Saksone mbulon historinë e mesjetës angleze nga përfundimi i Britanisë Romake dhe themelimit të mbretërive Anglo-Saksone në shekullin e V-të deri në pushtimin nga normanët më 1066.
Dituri fragmentare e Anglisë Anglo-Saksone në shekullin e V-të dhe të VI-të vijnë nga shkrimtari britanik Gildas (shekulli i V-të), Kronika Anglo-Saksone (një histori e popullit anglez e filluar në shekullin e IX-të), jetët e shenjtërve, poezi, zbulime arkeologjike dhe studime të emrave të vendeve.
Rreth vitit 500, Anglia besohet se ishte ndarë në shtatë mbretëri jo të rëndësishme, të njohura si Heptarkia: Northumbria, Mercia, East Anglia, Essex, Kent, Sussex dhe Wessex.
Mbretërit Anglo-Saksone prireshin nga lufta. Aq herët sa në kohën e Ethelbert of Kent, një mbret mund të njihej si Bretwalda ("Lord i Britanikëve"). Ky titull i ra në shekullin e VII-të tek mbretërit e Northumbrias, në shekullin e VII-të tek Mercia dhe në të IX-tin, tek Egbert of Wessex, i cili më 825 i mposhti mercianët në betejën e Elledunit. Në shekullin tjetër familja e tij arriti të sundonte gjithë Anglinë.
Mbretëria Angleze
Fillimisht fjala England, ose Englaland (shqip Anglia) ishte term gjeografik që përdorej për të përshkruar pjesën e Britanisë që ishte e okupuar nga Anglo-Saksonët, dhe jo për të caktuar një vend ose shtet të veçantë. Ajo u bë e bashkuar politikisht nga zmadhimi i Mbretërisë Wessex, mbreti i së cilës Athelstan e solli të gjithë Anglinë nën pushtimin e një mbreti për herë të parë në histori më 927, megjithëse bashkimi nuk u bë i përhershëm deri më 954, kur Eadred i Anglisë mposhti Eric Bloodaxe dhe u bë Mbreti i Anglisë.
Më 1016 Anglia u pushtua nga mbreti danez Knut i Madh, i cili e shndërroi atë në qendrën e tij qeverisëse për perandorinë e tij jetë-shkurtër ku bënin pjesë Danimarka dhe Norvegjia. Më 1042 Anglia u bë përsëri mbretëri e veçantë me ardhjen e mbretit Eduard Rrëfimtari, pasardhës i dinastisë vendase angleze.
Mbretëria e Anglisë, ku bënte pjesë edhe Uellsi, vazhdoi të ekzistonte si një komb i pavarur deri tek Aktet e Bashkimit 1707. Sidoqoftë lidhjet politike të Anglisë u ndryshuan përgjithmonë nga Pushtimi Norman më 1066. Disa qindra vite më vonë Anglia filloi të vinte në plan të parë zmadhimin e territorit në Francë për shkak të mbretërve të Anglisë të cilët përdornin trupat e shumtë të saj për të zmadhuar pronat e tyre personale në Francë duke filluar nga Eduardi III.
Në shek. XIII Uellsi u pushtua nga mbretërit anglezë me anë të forcës. Kjo u zyrtarizua në Statutin e Rudlanit në 1284 dhe Uellsi iu bashkua ligjërisht Mbretërisë së Anglisë. Një epidemi me përmasa katastrofike, Vdekja e Zezë, kapi Anglinë për herë të parë në verën e vitit 1348. Vdekja e Zezë mendohet të ketë vrarë rreth 1/3 ose 2/3 e popullsisë evropiane. Vetëm Anglia humbi 70% të popullsisë së saj, e cila kaloi nga 7 milion në 2 milion në 1400.
Kantoni Carignan
Kantoni Carignan (frëngjisht: Canton de Carignan) është një kanton në departamentin Ardennes, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Carignan. Ka sipërfaqe 202.78km2 dhe popullsi 9821 banorë.
Anglia
Periudha e hershme moderne
Gjatë reformave angleze në shek. XVI, autoriteti i jashtëm i Kishës Katolike Romake në Angli u shemb dhe u zëvendësua me Kishën Anglikane nën Qeverisjen Supreme të mbretit të Anglisë (Henri VIII). Ky reformim dallohet nga të tjerat në Evropë për shkak se shkaqet e tyre ishin në fillim më tepër politike sesa teologjike.
Kantoni Carignan
Përbërja aktuale
Kantoni Carignan aktualisht përbëhet nga 26 komuna.
Anglia
Periudha e hershme moderne
Periudha e njohur si Lufta Civile Angleze (1642-1651) pa komplote politike dhe konflikte të armatosura ndërmjet mbështetësve të Parlamentit të Gjatë (Kokërrumbullakët) dhe mbretit Karli I (Rojalistët) në 1642 deri 1645 dhe 1648 deri 1649, e ndjekur nga ajo me mbretin Karli II në 1649 deri 1651. Lufta mbaroi me fitoren e parlamentarëve në Betejën e Worcesterit në 3 shtator 1651. Ajo rezultoi në ekzekutimin e Karlit I, dëbimin e birit të tij Karlit II, zëvendësimin e monarkisë angleze me Komonuelthin Anglez (1649-1653) dhe regjimin personal të Oliver Cromwell gjatë Protektoratit (1653-1659).
Pas vdekjes së Cromwell, u tentua një kthim i shkurtër i Komonuelthit i drejtuar nga djali i dobët i Cromwell para se parlamenti të ftonte Karlin II të kthehej në Angli dhe të rivendoste monarkinë.
Ndonëse shpesh nëpër beteja, Mbretëria Angleze dhe Mbretëria Skoceze janë tërhequr shumë nga njëra-tjetra pas reformave protestante në shek. XVI. Duke ndjekur disa orvatje për bashkimin e mbretërive, një Traktat Bashkimi u arrit në 22 korrik 1706 nga përfaqësues të parlamenteve anglezë dhe skocezë dhe të vëna në punë nga Akti i Bashkimit e cila rezultoi në bashkim politik ndërmjet shteteve me krijimin e Mbretërisë së Britanisë së Madhe në 1 maj 1707.
Politika
parapamje|upright=1.35|[[Pallati i Westminster, selia e Parlamentit të Mbretërisë së Bashkuar]] Si pjesë e Mbretërisë së Bashkuar, sistemi themelor politik në Angli është një monarki kushtetuese dhe sistem parlamentar. Nuk ka pasur një qeveri të Anglisë që nga viti 1707, kur Aktet e Bashkimit 1707, që vunë në fuqi kushtet e Traktatit të Bashkimit, bashkuan Anglinë dhe Skocinë për të formuar Mbretërinë e Britanisë së Madhe. Para bashkimit Anglia qeverisej nga monarku i saj dhe Parlamenti i Anglisë. Sot Anglia qeveriset drejtpërsëdrejti nga Parlamenti i Mbretërisë së Bashkuar, edhe pse vendet e tjera të Mbretërisë së Bashkuar kanë qeveritë e tyre. Dhoma e Ulët e cila ndodhet në Pallatin e Westminsterit, ka 532 Anëtarë të Parlamentit për zonat zgjedhore në Angli, nga 650 gjithsej.
Sistemi Ligjor
Sistemi ligjor Anglez, i zhvilluar gjatë shekujve, është baza e sistemit ligjor zakonor të përdorur në shumicën e vendeve të Komonuelthit dhe Shtetet e Bashkuara (me përjashtim të Luizianës). Edhe pse është pjesë e Mbretërisë së Bashkuar, sistemi ligjor i gjykatave të Anglisë dhe Uellsit vazhdoi, sipas Traktatit të Bashkimit, si një sistem i veçantë juridik nga ai që përdoret në Skoci.
Ndarjet Administrative
Nënndarjet e Anglisë përbëhen nga katër nivele. Niveli më i lartë i pushtetit vendor janë nëntë rajonet e Anglisë: Verilindore, Veriperëndimore, Yorkshire dhe Humber, East Midlands, West Midlands, Lindja, Juglindore, Jugperëndimore, dhe Londra. Këto u krijuan në vitin 1994 si zyrat qeveritare, të përdorura nga qeveria britanike për të ofruar një gamë të gjerë të politikave dhe programeve rajonale, por nuk ka organe të zgjedhura në këtë nivel, me përjashtim të Londrës dhe në vitin 2011 zyrat rajonale të Qeverisë u hoqën. Kufijtë e njëjtë mbeten në përdorim për zgjedhjen e anëtarëve të Parlamentit Evropian në baza rajonale.
Nën nivelin rajonal, e gjithë Anglia është e ndarë në 48 qarqe ceremoniale. Këto janë përdorur kryesisht si një kuadër referimi gjeografik dhe janë ndryshuar gradualisht që nga mesjeta, dhe disa janë krijuar edhe kohët e fundit si p.sh. në 1974. Secili ka një Lord Lejtnant dhe një Sherif të Lartë. Këto poste janë përdorur për të përfaqësuar monarkinë britanike lokalisht. Pas këtij niveli Anglia është e ndarë edhe në 83 qarqe metropolitane dhe jo-metropolitane. Këto u përgjigjen zonave që përdoren për qëllimet e pushtetit lokal dhe mund të përbëhen nga një distrikt i vetëm ose nga disa të tillë.
Gjeografia
Anglia përbën dy të tretat qendrore dhe jugore të ishullit të Britanisë së Madhe, gjithashtu ka edhe ishuj nga të cilët më i madhi është Ishulli i Wight dhe Ishujt e Sicily. Ndan kufi me Skocinë në veri dhe me Uellsin në perëndim. Anglia është më afër se çdo pjesë tjetër e Britanisë kontinentale me kontinentin evropian. Është e ndarë nga Franca vetëm nga 52 km det. Tuneli i Kanalit, bashkon Anglinë me Evropën kontinentale. Kufiri anglo-francez është në mes të këtij tuneli.
Një pjesë e madhe e Anglisë përbëhet nga kodra, por ka më shumë male në veri me një rrip të maleve të ulëta, Penninet, që ndajnë lindjen me perëndimin. Zonat e tjera me male në veri janë: Regjioni i liqeve, North York Moors dhe Peak District. Linja e përafërt që ndan llojet e relievit shpesh përcaktohet nga vija "Tees-Exe line". Në jug të kësaj vije, ka zona më të mëdha të tokës së rrafshët, përfshirë këtu Anglinë lindore dhe Fens, megjithëse zonat e larta përfshijnë Cotswolds, Chilterns', North Downs, South Downs, Dartmoor dhe Exmoor''.
Limani më i madh natyror në Angli është Poole, në bregdetin jug-qendror. Disa e quajnë limanin më të madh në botë pas Sydney, Australi.
Klima
Anglia ka klimë me mjaft shira gjatë tërë vitit, edhe pse sezonet janë shumë të ndryshueshme në temperaturë. Sidoqoftë, këto temperatura rrallë bien nën −5 °C ose ngrihen mbi 30 °C. Era mbizotëruese fryn nga jugperëndimi, duke sjellë mot të butë dhe të lagët rregullisht nga Oqeani Atlantik në Angli. Është më e thata në lindje dhe më e ngrohta në jug, që është më së afërmi më Evropën kontinentale. Dëbora mund të vijë në dimër dhe në pranverën e hershme, megjithëse nuk është aq e shpeshtë larg vendeve të larta.
Serbobrani
Serbobran është një vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Arbënesh.
549 p.e.s.
Mbi vitin 549 p.e.s..
Herbligen
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Castellón de la Plana
Castellón de la Plana është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Plana Alta, të provincës Castelló, në Komunitetin e Valencias. Castellón de la Plana ka 180204 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 108.78 km2.
550 p.e.s.
Mbi vitin 550 p.e.s..
Lili dhe Endacaku
Lili dhe Endacaku (angleze: Lady and the Tramp) është një film i animuar amerikan i vitit nga regjisori Clyde Geronimi, Wilfred Jackson, dhe Hamilton Luske. Filmi u shpërndarë nga studio Disney dhe shfaqur për herë të parë në ShBA me 22 qershor 1955. Një vazhdim i filmit, Lili dhe Endacaku 2 u shfaq ne.
Iffwil
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Devijimi
Devijimi (lat.Deviacion) dalje jashtë një vijimi b.f. nga vija normal. Kjo shprehje përdoret në disa lëmi shkencore, ku paraqet një kuptim pak a shumë të përkufizuar. Kështu në lëmit shkencore shoqërore si në psikologji, psikiatri, etj. me devijimi kuptojnë veprimet e dalluara nga veprimet e pranuara nga shoqëria në përgjithësi. Në fizikë, zakonisht lëvizjet e treguesit të kompasit që i shmangen polit verior magnetik në drejtim të lindjes ose perëndimit, si pasojë e fushave të vetjake magnetike të makinës lundruesve apo ngase, në të cilat gjendet kompasi.
Devijimi Standard
Devijimi Standard është një tregues i ndryshueshmërisë i cili tregon sesi janë shpërndarë rezultatet rreth mesatares aritmetike. Llogaritet mbi bazën e të gjithë rezultateve dhe jo vetëm mbi bazën e rezultateve më të skajshme.
551 p.e.s.
Mbi vitin 551 p.e.s..
Mezosfera
Mezosfera është shtresë e atmosferës. Ndahet nga stratosfera me shtresën - stratopauza,. Shtrihet në lartësi prej 40 - 80 km, në pjesën e poshtme karakterizohet me rritjen e temperaturës, kurse në pjesët e sipërme ajo zbret.Ajo eshte shtresa me e ftohte e atmosfees. Në mezosferë formohen retë e argjendta.
Vesa
Vesa bënë pjesë në reshjet e ulëta atmosferike. Gjatë netëve të kthjellëta e të qeta dhe të ftohura, vegjetacioni i ulët dhe sipërfaqja tokësore ftohen, avulli i ujit nê kontakt me bimët kondensohet dhe formon vesën. Edhe pse si sasi e vogël e ujit, në viset e thata, vesa ka rëndësi të madhe për kulturat bujqësore.
Shpesh, herët në mëngjes, pemët, barërat dhe bimët e tjera mbulohen nga pikëza të vogla uji. Ato vijnë nga frymëmarrja e bimëve ose nga ajri i pasur me avuj uji, që ftohen dhe bien në formë vese. Nuk duhet ngatërruar vesa me frymëmarrjen e bimëve. Vesa vjen nga dendësimi i avujve te ujit që ka ajri, kur ato ndeshen me tokën e ftohtë ose sendet që ndodhen mbi të. Pikëzat e vesës shfaqen, pra, jo vetëm mbi bimët, por edhe mbi çdo send tjetër, mbi rrugë etj. Kur netët janë të ngrohta, bimët nxjerrin nëpërmjet gjetheve pikëza uji për të ruajtur freskinë. Këto pikëza, të quajtura gabimisht vesë, mbulojnë vetëm gjethet e bimëve dhe jo gjësendet tjera.
552 p.e.s.
Mbi vitin 552 p.e.s..
Ulpiana Aliaj
Ulpiana Aliaj ka lindur në 28 maj 1984 është një soprano shqiptare, e cila prej vitesh jeton në Itali dhe është fituese e disa çmimeve ndërkombëtare. Ka debutuar në shumë teatro në Itali, Gjermani, Spanjë, Zvicër, Austri dhe ka interpretuar rolet Adina “L’elisir d’Amore”, Lauretta “Gianni Schiçhi”, Pamina “Die Zauberflote”, Sophie “Werther”, Donna Fiorilla “Il Turco in Italia”, Gilda “Rigoletto”, Rosina “Il Barbiere di Siviglia” Me role të ndryshme në skenat operistike jashtë Shqipërisë, sopranoja shqiptare  në vitin 2013 u ngjit në skenën e TOB dhe debutoi në “Ein deutches Requiem” nga Johannes Brahms. Kjo vepër vjen u realizua premierë dhe ishte premtuese sepse dhuroi jo pak emocione në publikun e Tiranës. Në intervistat e dhëna për disa gazeta sopranoja Ulpiana Aliaj pohon se jeta e saj artistike larg Shqipërisë nuk ka qenë e lehtë dhe puna e madhe dhe dashuria për profesionin e kanë bërë që ajo të jetë sot në skena të ndryshme të botës,ku permendim Teatro Comunale di Bologna,Royal Opera House Muscat,Teatro di Bolzani,Staatstheatre Nuremberg,Staatstheatre Bolzano etj.
Ciruset
Ciruset (puplore) janë re të cilat u përngjajnë puplave, nuk shkaktojnë hije në tokë. Nëse lëvizin prej perëndimit në lindje paralajmërojnë shiun dhe prishjen e motit. Pasi bëjnë pjesë në retë e larta, përbëhen prej kristaleve të akullit.
Pornografia
Pornografia (shpesh e shkurtuar si "porno") është portretizimi i akteve seksuale, me qëllim kënaqësinë seksuale të shikuesit. Pornografia mund të paraqitet nëpërmjet një shumëllojshmërie mediash, duke përfshirë libra, revista, kartolina, fotografi, skulpturë, vizatim, pikturë, animacion, regjistrim zanor, film, video, dhe lojëra kompjuterike. Termi aplikohet mbi portretizimin e aktit në vend vetë aktit, ndaj teknikisht nuk përfshin performanca të drejtëpërdrejta si shfaqjet seksuale apo striptizmi. Subjektet kryesore të shfaqjeve pornografike janë modelet pornografike, të cilat pozojnë për fotograf erotike, dhe aktorët pornografik që performojnë në filma pornografik.
Klasifikimi
Pornografia mund të dallohet nga erotika, e cila portretizon seksualitetin njerëzor më arspirata të larta artistike, duke u fokusuar edhe në ndjenjat dhe emocionet, ndërsa pornografia përfshin shfaqjen e akteve seksuale në mënyrë sensacionale, me të gjithë fokusin mbi aktin fizik, në mënyrë që të ndjellë epshin e shikuesit.
Pornografia në përgjithësi klasifikohet ose si e butë ose si e fortë. Të dy format e pornografisë në përgjithësi përmbajnë performues të zhveshur. Pornografia e butë në përgjithësi përmban lakuriqësi të plotë ose të pjesshme në situata seksuale, por treguar organet seksualeose penetrimin seksual, ndërsa pornografia e fortë mund të përmbajë pamje ku penetrimi dhe organet seksuale janë të dukshme, duke përfshirë skena seksi të pasimuluar.
Statusi ligjor
majtas|parapamje|360x360px|Hartë statusit ligjor të pornografisë (18+) në botë Statusi ligjor i pornografisë ndryshon gjerësisht nga vendi në vend. Shumica e vendeve lejojnë të paktën disa forma të pornografisë. Në disa vende, pornografia e butë konsiderohet mjaftueshëm e butë për t'u shitur në dyqane të thjeshta apo të tregohet në TV. Nga ana tjetër, pornografia e fortë është zakonisht e rregulluar.
Prodhimi, posedimi dhe shitja e pornografisë ku shfaqen të mitur është i paligjshëm në pothuajse të gjitha vendet e botës, dhe i dënueshëm me burg.
Shumica e vendeve përpiqen ta kufizojnë aksesin e pornografisë nga të miturit, duke vendosur kufizime mbi dyqanet e seksit, kanalet televizive për të rritur dhe masa të tjera. Zakonisht ka një moshë minimale (18+ vjeç) për hyrje në dyqane pornografike, ose për aksesimin e kanaleve erotike në TV ose e faqeve për të rritur në internet.
Shqipëria
Në Shqipëri, prodhimi, shpërndarja, reklamimi, importimi, shitja e botimi i materialeve pornografike në ambientet e të miturve, përbëjnë kundërvajtje penale dhe dënohen me gjobë ose me burgim gjer në dy vjet.
Ndërsa, përdorimi i të miturve për prodhimin e materialeve pornografike, si dhe shpërndarja ose publikimi i tyre në internet apo në forma të tjera, dënohet me burgim nga një deri në pesë vjet dhe me gjobë nga një milion deri në pesë milionë lekë.