cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mary Geoise
Historia
Tetë vjet më parë, Reverie u zhvillua në Mary Geoise për të diskutuar ngritjen e revolucionarit Monkey D. Dragon. Takimi ishte i dukshëm për një takim midis sundimtarit Drum Wapol dhe princeshës së Alabastës Nefertari Vivi i cili do të ndikonte në shokun e tij të ushtarit Drum Dalton në realizimin e natyrës së vërtetë të mbretit të tij.
Historiografia e shkencës
Përmbledhje
Sa i përket paraqitjes së qartë të historiografisë së shkencës, ajo datohet zakonisht në fillim të viteve gjashtëdhjetë të shekullit XX. Kështu, për shembull, në vitin 1965, Gerd Buchdahl thekson mes tjerash "Një Revolucion në Historiografinë e Shkencës" duke iu referuar studimeve inovative të Thomas Kuhn dhe Joseph Agassi. Ai sugjeroi që të dy këta studiues kishin përuruar disiplinën shkencore të njohur si historiografia e shkencës, madje duke bërë dallimin e qartë midis historisë së shkencës dhe historiografisë së shkencës, ata kishin argumentuar se pikëpamjet historiografike ndikojnë shumë në shkrimin e historisë së shkencës.
Disiplina në fjalë sot përfshin një larmi fushash interdisiplinare të studimit akademik, duke filluar nga ato tradicionale të historisë, sociologjisë dhe filozofisë, bashkë me një varg fushash të tjera si ligji, arkitektura dhe letërsia.
Qebaptorë
parapamje|Qebapxhiu në [[Bergamo, Itali]] Qebaptorë, pas Luftës së Dytë Botërore, Bajram Namoni mbante një punëtori private, kurse Rexdhep Murati mbante punëtorinë e hotelit. Që të dyja në rrugën kryesore të qytetit.
Aid Beadini
Aid Beadini është futbollist profesionist nga Maqedonia e Veriut i cili aktualisht luan për skuadrën nga Liga e tretë e futbollit maqedonas, Besa.
Kalaja e Selos
Kalaja e Selos është një monument i trashëgimisë kulturore në Selo, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "1886 10.06.1973".
Përshkrimi
Ky fortifikim gjendet në një kodër shkëmbore, rreth 500m në perëndim të fshatit Selo. Muret, rreth 3.30m të gjerë, janë të mbushur me gurë e çakëll, faqja e jashtme e tyre është e papërpunuar, si rrjedhim i formacioneve gëlqerore lokale. Muri përforcohet prej dy kullash. Kalaja ngrihet në një terren shumë të thyer malor dhe është pothuajse e paarritshme për vizitorët. Pjerrësia e madhe e kodrës dhe faktorë të tjerë, agjentë atmosferikë si reshjet e shiut apo erozioni kanë bërë që ndër vite, blloqe gurësh të murit të rrëzohen dhe thyhen.
Kotorri i Sipërm
Kotorr i Sipërm (greqisht: Άνω Υδρούσσα/Áno Idhroúsa) është fshat në qarkun i Follorinës, Greqi. Përpara vitit 1928, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Άνω Κόττορι/Áno Kóttori.
Demografia
Në vitin 1905 sipas Dimiter Micev fshati kishte 216 bullgare ortodokse dhe 120 shqiptarë te krishtere.
Çmimi Bravo
parapamje|djathtas|220px|[[Luis Nazário de Lima|Ronaldo është i vetmi futbollist që e ka fituar këtë çmim dy herë, respektivisht në vitet 1997 dhe 1998.]]
Çmimi Bravo është një çmim i përvitshëm i cili jepet nga revista italiane Guerin Sportivo për lojtarin e ri evropian më mbreslënës. Fituesi i parë i çmimit ishte anglezi Jimmy Case. Deri në vitin 1992, vetëm lojtarët nën-23 vjeç që merrnin pjesë në një nga tre kompeticionet evropiane (UEFA Liga e Kampioneve, Kupa UEFA dhe Kupa UEFA e Fituesve të Kupës) mund të zgjidheshin për të fituar çmimin. Që nga viti 1992, çdo lojtar nën-21 vjeç nga çdo ligë evropiane mund të zgjidhet.
Fituesit zgjidhen për sezonin vjeshtë-pranverë, dhe jo për vitin kalendarik.
Amine Gülşe
Amine Gülşe (lindi më 30 prill 1993) është aktore dhe modele suedezo-turke. Ajo u bë Miss Universe Turkey 2014 dhe përfaqësoi vendin e saj në Miss World 2014, duke mos arritur në finale.
Jeta e hershme
Nëna e Amines është nga Izmiri, Turqi dhe babai i saj është nga Kirkuk, Irak. Ajo ka një vëlla me emrin Şahan Gülşe. Ajo lindi në Göteborg, dhe u rrit në Angered, Suedi.
Ajo tashmë jeton në Stamboll ku punon si aktore dhe modele. Në vitin 2015, ajo luajti në serialin turk Asla Vazgeçmem.
Podcast
parapamje|Adam Cirry, një nga pionerët e podcast-eve Një podcast është një formë e medias digjitale që përbëhet nga një seri episodesh në format primar audio (mund të bashkangjitet edhe me video, radio digjitale, PDF, ose ePub), që i jep mundësinë e abonimit dhe shkarkimit të episodeve të ndryshme nëpërmjet internetit duke përdorur teknikën 'syndication' ose duke transmetuar në internet në një kompjuter ose pajisje të lëvizshme. Pra podcast eshte nje koleksion i fajllave te mediave digjitale te cilat publikohen ne menyre episodike dhe pastaj shperndahen.Termi podcast është një ndërlidhje midis "iPod" dhe "transmetim" (broadcast). Podcast-et në format audio kanë karakter të përafërt me programet radiofonike amatore.
The Merriam Webster Tenth International Collegiate përkufizon "podcast" si "një program (i muzikës ose i bashkëbisedimit) të vendosur në dispozicion të publikut në format dixhital për shkarkim automatik nga internet-i".
David Attenborough
Sir David Attenborough Frederick ( shqiptimi IPA /ætənbrə / ; lindur më 8 maj 1926) është një transmetues anglez dhe historian i natyrës. Ai është më i njohur për shkrimin dhe prezentimin, në bashkëpunim me Njësinë e Historisë Natyrore të BBC, të nëntë serive dokumentare të historisë natyrore që formojnë koleksionin <i id="mwHA">Jeta</i> që së bashku përbëjnë një studim gjithëpërfshirës të jetës së kafshëve dhe bimëve në Tokë. Ai është një ish menaxher i vjetër në BBC, që ka shërbyer si kontrollues i BBC Two dhe drejtor i programimit për Televizionin BBC në vitet 1960 dhe 1970. Ai është i vetmi person që ka fituar BAFTA për programet në formatet bardh e zi, me ngjyra, HD, 3D dhe 4K. Në 2018 dhe 2019, ai mori çmimet Primetime Emmy për Narratorin e shquar.
Jeta e hershme dhe familja
Attenborough u lind në Isleworth, Middlesex (tani pjesë e Londrës perëndimore), dhe u rrit në College House në kampusin e Kolegjit Universitar, Leicester, ku babai i tij, Frederick, ishte drejtor. Ai është fëmija i mesëm i tre djemve jetë-gjatë; vëllai i tij i madh, Richard, ishte një aktor dhe regjisor që vdiq në 2014, dhe vëllai i tij i vogël, John i cili vdiq në vitin 2012, ishte një ekzekutiv në prodhuesin italian të makinave Alfa Romeo. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, përmes një rrjeti vullnetar britanik të njohur si Lëvizja e Fëmijëve të Refugjatëve, prindërit e tij u kujdesën edhe për dy vajza hebreje refugjate nga Evropa.
Attenborough e kaloi fëmijërinë e tij duke mbledhur fosile, gurë dhe ekzemplarë natyrorë. Ai mori inkurajim në moshën shtatë vjeç, kurJacquetta Hawkes admiroi "muzeun" e tij. Disa vjet më vonë, një nga motrat e tij të birësuara i dha një copë qelibari që përmbante krijesa parahistorike; rreth pesëdhjetë vjet më vonë, do të ishte në fokusin e programit të tij Machine Amber Time .
Attenborough u arsimua në Shkollën e Gjuhës për Djem Wyggestonnë Leicester dhe më pas fitoi një bursë në Clare College, Kembrixh në 1945, ku studioi gjeologji dhe zoologji dhe mori një diplomë në shkencat natyrore. Në 1947, ai u thirr për shërbim kombëtar në Marinën Mbretërore dhe kaloi dy vjet i stacionuar në Uellsin e Veriut dhe Firth of Forth.
Më 1950, Attenborough u martua me Jane Elizabeth Ebsworth Oriel; ajo vdiq në 1997. Çifti kishte dy fëmijë, Robert dhe Susan. Robert është një pedagog në bioantropologji për Shkollën e Arkeologjisë dhe Antropologjisë në Universitetin Kombëtar Australian në Canberra. Susan është një ish drejtore e shkollës fillore.
Vitet e para në BBC
Pas largimit të Marinës, Attenborough mori një pozicion duke redaktuar librat shkollorë të shkencës për fëmijë për një kompani botuese. Ai shpejt u zhgënjye me punën dhe në 1950 aplikoi për një punë si një prodhues bisedash në radio me BBC. Edhe pse ai ishte refuzuar për këtë punë, CV e tij më vonë tërhoqi interesin e Mary Adams, kreut të departamentit të bisedimeve (transmetimit faktik) të shërbimit televiziv të BBC-së.
Clearwater, Florida
Clearwater, Florida (City of Clearwater) është një qytet në qarkun Pinellas të shtetit federal Florida, SHBA. Në Clearwater, Florida jetojnë 107685 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 101.6 km2 dhe lartësi mbidetare prej 9 m (30 ft).
Dokumentimi dhe Qendra Kulturore e Romëve
Qendra e Dokumentimit dhe Kulturës së Romëve dhe Romëve Gjermanë  u krijua në Heidelberg, Gjermani, në fillim të viteve 1990, si  përkujtimore për Sintit dhe Romët që u vranë nga Partia Nacional Socialiste. Pas disa viteve të punës shtesë për mbledhjen e historive nga viktimat, kryerjen e kërkimeve dhe konvertimin, kompleksi i ndërtesës u hap ceremonialisht për publikun në 16 Mars 1997 dhe u mbështet nga pjesëmarrja e shumë të mbijetuarve. Është ekspozita e parë e përhershme në botë mbi gjenocidin e kryer mbi Romët nga nazistët. Qendra e dokumentacionit ka tre nivele dhe mbulon një sipërfaqe prej gati 700 metrash katrorë, dhe ndjek historitë e persekutimit të Romëve nën Nacional Socializmin. Institucioni mbikëqyret nga Këshilli Qendror i Sintit Gjerman dhe Rom, i mbështetur nga qyteti i Heidelberg, dhe është përfitues i fondeve speciale nga Qeveria Federale Gjermane dhe toka e Baden-Württemberg.
Përshkrim
Niveli i parë i ekspozitës është krijuar për të shfaqur jetën e përditshme të pakicës në një kat, dhe në katin e dytë aparatin e persekutimit dhe terrorin. Arkitekti i Gjermanisë Lindore të qendrës, Dieter Quast, bëri qëllimisht këtë ndarje si hapësinore ashtu edhe në vetë ekspozitën. Në të njëjtën kohë, ato janë të lidhura me njëra-tjetrën në një mënyrë që të krijojë një tension të vazhdueshëm, i cili jo vetëm që i sfidon vizitorët të reflektojnë në mënyrë kritike në dokumentet e prodhuara nga autorët e veprës, por gjithashtu i nxit ata të tregojnë mirëkuptim empatik për viktimat.
Të tre pjesët e ndërtesës historike të rindërtuar në Oberen Fauken Pelz u ndërtuan të gjitha rreth oborrit të saj me pamje nga lindja. Në anën jugore u shtua një seksion i ri mbi qemerin historik të bodrumit për të shërbyer si holl dhe hyrje kryesore e ekspozitës. Nën këtë janë disa salla prezantimesh dhe ligjëratash. E dyta është një depo e shekullit të 18-të që ishte pajisur për ekspozitën e dokumentarit. Papafingoja e magazinës shërbente si shteg përkujtimor nëpër pjesën e fundit të ekspozitës. Së fundmi, seksioni verior u ndërtua fillimisht rreth vitit 1900, dhe dikur ishte teatri dhe restoranti "Zum Faulen Pelz". Ai u shndërrua në zyrën e administratës si të Qendrës së Dokumentacionit dhe Kulturës ashtu edhe të Zentralrat Deutscher Sinti dhe Romëve.
Një nga detyrat e qendrës është të dokumentojë historinë 600-vjeçare të Romëve në Gjermani, por fokusi kryesor i saj mbeten aktet e gjenocidit të kryera nga Nacional Socialistët: akte që u shtypën nga vetëdija publike për disa dekada. Prandaj, që kur u themelua, qendra i ka dhënë përparësi intervistimit të viktimave të Holokaustit të mbijetuara dhe ruajtjes së kujtimeve të tyre në video kaseta. Përveç kryerjes së hulumtimeve të gjera të arkivave brenda dhe jashtë vendit, stafi i qendrës mbledh sistematikisht dëshmi personale nga të mbijetuarit dhe të afërmit e tyre. Fotografitë e vjetra familjare kanë një interes të veçantë në këtë drejtim, pasi fotografitë shërbejnë si një medium për të treguar se si u shkatërruan jeta e viktimave të panumërta.
Një pjesë tjetër e punës së qendrës është prezantimi i kontributeve kulturore të minoritetit Rom në fushat e letërsisë, arteve figurative dhe muzikës, duke ndihmuar kështu në prishjen e stereotipave. Për këtë qëllim, Qendra organizon konferenca dhe seminare së bashku me ekspertë nga Gjermania dhe vendet e tjera. Çdo pranverë dhe vjeshtë, ai drejton një program të ngjarjeve publike që përfshin leksione, ekspozita, filma, koncerte dhe ekskursione.
Edukimi për romët
Në vitin 1990, Organizata për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë (OSBE) njohu pozicionin e prekshëm të Romëve dhe Sinteve (romëve në Gjermani) në lidhje me urrejtjen racore dhe etnike, ksenofobinë dhe diskriminimin. Që atëherë OSBE-ja është zotuar të promovojë të drejtat e njeriut të Romëve dhe integrimin e tyre në shoqëri. Shtetet pjesëmarrëse të OSBE-së janë zotuar të promovojnë përkujtimin dhe edukimin në lidhje me këtë dhe gjenocidet e tjera. Ata janë zotuar gjithashtu të ndërmarrin masa efektive për të eleminuar diskriminimin ndaj Romëve dhe për të rritur njohjen e tyre publike. Për të përkujtuar 70 vjetorin e përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, ODIHR ( Zyra për Institucione Demokratike dhe të Drejtat e Njeriut ) publikoi raportin Mësimdhënia në lidhje me dhe Përkujtimin e Gjenocidit të Romëve dhe Sinti .
Në këtë raport, 34 nga 57 Shtetet pjesëmarrëse të OSBE-së iu përgjigjën pyetësorit të ODIHR-it mbi mësimin dhe përkujtimin e gjenocidit të Romëve. Përgjigjet tregojnë një nivel të përgjithshëm të ndërgjegjësimit se Romët ishin viktima të gjenocidit gjatë Luftës së Dytë Botërore, por shumë njerëz nuk e dinin se në çfarë masë ishin persekutuar. 20 vende (59%) nga 34 Shtetet pjesëmarrëse raportuan se gjenocidi i Romëve mësohet të paktën me një nivel arsimor. Nëntë vende (26.5 %) thanë se disa informacione në lidhje me gjenocidin rom sigurohen ose janë në dispozicion për t'u mësuar nga mësuesit që në arsimin fillor. Shumica e të anketuarve, gjithsej 19 (56 përqind) treguan se mësohet në nivelin e mesëm. Kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se një mësim u kushtohet romëve, por që informacioni në lidhje me persekutimin dhe gjenocidin nga nazistët është ose mund të përfshihet brenda kurrikulës kryesore. Për shembull, katër shtete pjesëmarrëse vunë në dukje se ndërsa gjenocidi i Romëvenuk përmendet qartë në librat shkollorë, mësuesit mund të zgjedhin të përfshijnë informacione të tilla ndërsa japin mësime për Luftën e Dytë Botërore, Holokaustin ose totalitarizmin, megjithëse nuk mund të kërkohet në mënyrë rigoroze.
Kur shtetet u pyetën se cila ditë specifike përkujton gjenocidin rom, 12 vende (35%) u përgjigjën se viktimat e gjenocidit rom përkujtohen në 27 janar, Dita Ndërkombëtare e Përkujtimit të Holokaustit. Shtatë vende treguan se viktimat përkujtohen në 2 Gusht, ditën rreth 23,000 Romë u mblodhën dhe u larguan nga SS dhe u dërguan në Auschwitz. Gjashtë vende (18 %) treguan data të tjera të ndryshme përkujtimore. Katërmbëdhjetë Shtete pjesëmarrëse (41%) që iu përgjigjën pyetësorit të ODIHR-it ofruan informacion mbi vendet përkujtimore që janë caktuar nga qeveria. Një i anketuar iu referua Këshillit Qendror të Sinti dhe Romëve Gjermanë (Zentralrat Deutscher Sinti und Roma) si një burim i rëndësishëm për të hyrë në informacione të mëtejshme dhe për të mësuar më shumë rreth kampeve, memorialeve dhe ngjarjeve përkujtimore në të gjithë Evropën, kjo përfshinte Qendrën e Dokumentimit dhe Kulturës së Romëve dhe Romëve Gjermanë.
Çmimi Evropian për të Drejtat Civile të Romëve
Çmimi Evropian për të Drejtat Civile të Romëve, i cili u dhurua nga Fondacioni Manfred Lautenschläger dhe u krijua me rastin e 10 vjetorit të themelimit të Dokumentacionit dhe Qendrës Kulturore të Romëve në nëntor 2007, dhënë për herë të parë në dhjetor 2008. Çmimi mbështet përpjekjet politike dhe sociale për mbrojtjen e qëndrueshme të njerëzve të prekur nga diskriminimi, në mënyrë që t'u mundësojë atyre të bëjnë një jetë të pavarur. Çmimi nderon individë, grupe ose institucione kryesisht nga shumica, të cilët përballen me përgjegjësinë historike dhe kanë qenë shembullorë në thirrjen për një përmirësim të situatës së të drejtave të njeriut dhe të Romëve.
Theravada
Në perspektivën Theravada, qëllimi kryesor është të arrish zgjuarsi dhe të shpëtosh nga rindërtimi nëpërmjet praktikës së Njëjtësisë së Dhammës (nepërtojshmërisë së gjërave) dhe praktikimit të meditacionit Vipassana (vëzhgimi i dukurive të vërteta).
Budizmi Theravada vë theksin kryesisht në arritjen individuale të zgjuarsisë dhe praktikat tradicionale. Budizmi Mahayana përqendrohet në mëshirën universale dhe idealin e Bodhisattvas për të ndihmuar të tjerët. Ndërsa Budizmi Vajrayana përdor praktika të veçanta dhe rituale për të arritur zgjuarsinë më shpejt. Të gjitha këto shkolla kanë të njëjtin qëllim kryesor: të ndihmojnë qeniet të arrinin zgjuarsi dhe të shpëtojnë nga cikli i rinisë.
Budizmi Theravada feja zyrtare e Sri Lankës, Myanmarit dhe Kamboxhias, dhe feja mbizotëruese në Laos dhe Tajlandë.
Pāli Tipiṭaka
parapamje|240x240px| Kopjet para-moderne të Tipiṭaka u ruajtën në dorëshkrime me gjethe palme, shumica e të cilave nuk i kanë mbijetuar klimës së lagësht të Azisë Jugore dhe Azisë Juglindore. Budizmi Theravada ka koleksionin e tij të mësimtarëve kryesorë të teksteve të shenjta, i njohur si "Tipitaka" në gjuhën Pali. Tipitaka, që do të thotë "Tre koshë", përbëhet nga tre seksione kryesore:
Këto tekste të shenjta janë thelbësore për mësimet dhe praktikën e Budizmit Theravada
Dallimet kryesore doktrinore me traditat e tjera budiste
Budizmi Theravada dallon nga Budizmi Vajrayana dhe Mahayana në disa aspekte. Budizmi Theravada nuk ka një qasje të thellë të miteve dhe figurave teiste. Përkundrazi, theravadistët shohin Buda si një person që ka arritur zgjuarsinë përmes vetëpërkushtimit dhe praktikës së meditacionit, dhe jo si një qenie të shenjtë ose hyjnore. Në kundërshtim, Budizmi Vajrayana dhe Mahayana kanë një ndikim më të madh të miteve, simboleve dhe figurave teiste.
Budizmi Mahayana, i njohur edhe si "Shkolla e Madhe", thekson idealin e Bodhisattvas - qenie që kanë arritur zgjuarsi, por lëvizin përsëri nëpër ciklin e rinës për të ndihmuar të tjerët të arrinin zgjuarsinë. Mahayana nxit idenë e përgjegjësisë universale, gjenerozitetin dhe mëshirën ndaj të gjithë qenieve. Kjo shkollë synon arritjen e Buddhës për të gjithë dhe shtrirjen e mëshirës për të ndihmuar të gjitha qeniet në rrugën drejt zgjuarsisë.
Shkolla Vajrayana thekson rolin e guruve dhe praktikat rituale të komplikuara për arritjen e zgjuarsisë në kohë relativisht të shkurtër. Mahayana, ndërkohë, synon përmbushjen universale të mëshirës dhe arritjen e zgjuarsisë për të gjitha qeniet, duke vlerësuar konceptin e Bodhisattvas, qenie që synojnë të ndihmojnë të tjerët në rrugën drejt zgjuarsisë. Ndërsa Theravada vë theksin kryesisht në praktikën dhe arritjen individuale të zgjuarsisë, Vajrayana dhe Mahayana ndajnë një përqendrim më të thellë në mëshirën universale dhe arritjen kolektive të zgjuarsisë.
Skandali Susurluk
Skandali Susurluk (Turqisht: Susurluk kazası) ishte një skandal që përfshin marrëdhëniet e ngushta midis qeverisë turke, forcave të armatosura dhe krimit të organizuar. Ajo u zhvillua gjatë pikut të konfliktit kurdo-turk, në mesin e viteve 1990. Marrëdhënia erdhi në ekzistencë pasi Këshilli i Sigurisë Kombëtare (MGK) shtroi nevojën për marshimin e burimeve të kombit për të luftuar Partinë e Punëtorëve të Kurdistanit (PKK).
Skandali u shfaq me një përplasje kamionë me makinë në 3 nëntor 1996, afër Susurluk, në provincën e Balëkesir. Viktimat përfshinin nënkryetarin e Departamentit të Policisë së Stambollit, një anëtar i Parlamentit dhe Abdullah Çatlı, drejtuesi i Ujqërit gri (i cili ishte një vrasës i kontratës në listën e kuqe të Interpolit).
Shteti ishte angazhuar në një konflikt të përshkallëzuar me intensitet të ulët me PKK që nga viti 1984. Konflikti arriti kulmin kur PKK planifikoi të shpallte pavarësinë e tyre deri në vitin 1994. Drejt fundit të 1992, një debat i ashpër në NSC për mënyrën se si të vazhdohej ishte duke u zhvilluar. Presidenti Turgut Özal dhe gjenerali Eşref Bitlis favorizuan një zgjidhje jo ushtarake. Sidoqoftë, të dy vdiqën në vitin 1993. Vdekja e Bitlisit, i cili ishte Komandanti i Përgjithshëm i Xhandarmërisë Turke në atë kohë, në një rrëzim aeroplan mbetet ende i diskutueshëm. Në të njëjtin vit, NSC përcaktoi një fushatë të koordinuar të operacioneve të zeza duke përdorur forca speciale. Dega turke e Operacionit “Gladio”, "Counter-Guerrilla", kontribuoi shumë nga këto forca speciale.
Zëvendëskryeministri Tansu Çiller ngarkoi me forcë policinë, më pas nën udhëheqjen e Mehmet Ağar, me prishjen e PKK-së dhe vrasjen e liderit të saj, Abdullah Oxhalan. Njësia policore përgjegjëse për këtë punë ishte Departamenti i Operacioneve Speciale. Mori pjesë edhe Abdullah Çatlı. Kjo shkaktoi komplot në Organizatën Kombëtare e Inteligjencës (MİT), e cila më parë kishte llogaritur në Çatlı për të ndërmarrë hakmarrje kundër organizatës militante armene, ASALA. Sidomos i shqetësuar ishte Mehmet Eymür i Departamentit të Operacioneve / Kundër-Terrorizmit të MİT, i cili kishte dallime të pakonkurueshme me Ağar. Skandali është përshkruar më keq si "beteja e dy Mehmeteve".
Saint-Laurent-du-Verdon
Saint-Laurent-du-Verdon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Laurent-du-Verdon ka një popullsi prej 88 banorë dhe sipërfaqe 8.89 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Skandali Susurluk
Autoritetet turke kishin pohuar se ata oficerë të sigurimit, politikanë dhe autoritete të tjera që kishin qenë të përfshirë në trafik droge fillimisht ishin punësuar për të parandaluar mafien turke dhe PKK që të përfitonin nga llojet e tjera të aktiviteteve të pretenduara të paligjshme, të tilla si kontrabanda e drogës, por këto fraksione u kapën biznesi dhe luftoi se kush do të zinte vendin e vet. Eksperti i inteligjencës Mahir Kaynak e përshkroi kampin e policisë si "pro-evropian", dhe kampin MİT si "pro-amerikan". Autoritetet kapën miliarda dollarë fitime nga kontrabanda e drogës. Kjo veprimtari e paligjshme nga ana e shtetit ishte pjesërisht e motivuar, ose të paktën e justifikuar si e tillë, nga dhjetëra miliarda dollarë në humbje të tregtisë me Irakun për shkak të Luftës së Gjirit. Për ta parë këtë në perspektivë, tregtia turke e heroinës, e cila në atë kohë ishte 50 miliardë dollarë, tejkaloi buxhetin e shtetit prej 48 miliardë dollarë.
Edhe pse Ağar dhe Çiller dhanë dorëheqjen pas skandalit, askush nuk mori dënime ndëshkuese. Ağar u rizgjodh përfundimisht në Parlament (si një drejtues i Partisë së Rrugës së Vërtetë, DYP) dhe i vetmi i mbijetuar i rrëzimit, kryeplaku Sedat Bucak, u la i lirë.
Vrasja e Uğur Mumcu
Uğur Mumcu ishte një gazetar turk hetues për të përditshmen Cumhuriyet. Në artikullin e tij të 8 janarit Cumhuriyet, të titulluar Ültimatom, Mumcu theksoi me ngulm se ai së shpejti do të zbulojë në një libër të ri lidhjet midis nacionalistëve kurdë dhe disa organizatave të inteligjencës (d.m.th., Abdullah Oxhalan dhe Organizatës Kombëtare të Inteligjencës). Në mëngjesin e 24 janarit 1993, Mumcu u largua nga shtëpia e tij dhe u vra nga një bombë plastike C-4 kur filloi makinën e tij, një Renault 12. Ekzistojnë hipoteza të shumta se kush ishte përgjegjës për vrasjen e tij. Duke pasur parasysh lidhjet e ndryshme (në nivelin organizativ dhe personal) midis shtetit të thellë turk dhe forcave të armatosura turke, Counter-Guerilla, forcave kurde dhe CIA dhe Mossad, hipotezat nuk janë domosdoshmërisht reciproke ekskluzive, veçanërisht pasi Mumcu po hetonte disa nga këto lidhje.
Vrasja e spiunit iranian
Sipas Eymür, Susurluk u vu në lëvizje nga vrasja e lidhur me lëndët narkotike të dy kurdëve, Askar Simitko dhe Lazım Esmaeili në vitin 1995. Simitko dhe Esmaeili ishin nishan që punonin për MİT brenda SAVAMA. Sidoqoftë, MİT nuk ishte në dijeni të kontrabandës së tyre të drogës, e cila rezultoi në vdekjen e tyre për shkak të mos pagimit të një "haraçi".
Vrasja e Ömer Lütfü Topal
Mbreti i kazinosë Ömer Lütfü Topal u vra më 28 korrik. Ai kishte dënime për kontrabandë droge dhe u quajt "mbreti i kazinosë" për sipërmarrjet e lojërave të fatit që i bënë fatin e tij të mëvonshëm, i cili arriti në rreth 1 miliard dollarë në kohën e vrasjes së tij.
Topalit iu dha gjithashtu një mbulim i gjatë në raportin e Bordit të Inspektimit. Autori i saj, Kutlu Savaş, ka shkruar se Topal do të ishte bërë një mbret i drogës që përbën një kërcënim për qeverinë nëse nuk ndalet. Në vitin 1995, ai bëri përpjekje të caktuara për të marrë përsipër menaxhimin e disa hoteleve dhe kazinove në Ashgabat në Turkmenistan.
Përplasja me makinë
Skandali filloi pasi një Mercedes 600 SEL në pronësi të deputetit Sedat Bucak u përplas me një kamion afër Çatalceviz, Susurluk në provincën Balëkesir në Turqi. Përplasja ndodhi në 3 nëntor 1996 rreth orës 19:25. Ishte një atentat i një numri individësh që udhëtonin së bashku; një nga katër viktimat që i mbijetoi përplasjes. Abdullah Çatlı, një ish militant ultra-djathtas i kërkuar nga policia për vrasje të shumta dhe trafik droge; Huseyin Kocadağ, një zyrtar i lartë i policisë; dhe mbretëresha e bukurisë Gonca Us (e dashura e Çatlı) u vranë. Vetë Bucak shpëtoi me një këmbë të thyer dhe kafkë të thyer. Viktimat e përplasjes, plus Ministri i Brendshëm, Mehmet Ağar, kishin qëndruar në Hotelin Onura në Kuşadası.
Ağar fillimisht mohoi çdo lidhje, por nën presionin e mediave dhe opozitës politike dha dorëheqjen në 8 nëntor. Pasardhësja e tij, Meral Akşener, njoftoi se ajo kishte shkarkuar Shefin e Policisë në Stamboll Kemal Yazcıoğlu, kreun e Departamentit të Sigurisë së Policisë Hanefi Avcı dhe disa anëtarë të forcave speciale të policisë.
Pasojat
Dhjetë vjet pas skandalit, një bandë tjetër e quajtur "Ergenekon" u zbulua dhe u gjykua. Kryetari i komisionit të Susurluk, Mehmet Elkatmış, tha që të dy organizatat ishin identike përveç në emër. Një nga figurat kryesore të saj, Tuncay Güney, doli të ishte në varësi të Eymürit. Nënkryetari i Departamentit të Operacioneve Speciale İbrahim Şahin u arrestua në janar 2009. Tre harta në posedimin e tij çuan në rikuperimin e armëve të shumta nga arkat e shpërndara të armëve në Ankara. Ata rezultuan se nuk ishin armët e humbura nga Susurluk.
Oxhalan e shmangu vrasjen pasi një reporter televiziv, Yalçın Küçük, publikoi planin në kanalin televiziv të PKK, MED TV. Küçük u ndalua gjithashtu në hetimin e Ergenekon.
Komuna e Tuzit
Komuna e Tuzit (mal. Општина Тузи, Opština Tuzi) është një komunë e Malit të Zi. Qendra e komunës është Tuzi.
Gjeografia
Komuna e Tuzit gjendet në lindje të Malit të Zi, e kufizuar në perëndim nga Komuna e Podgoricës dhe në lindje nga Shqipëria.
Popullsia
Në kohën e regjistrimit të fundit malazez, i cili u krye në vitin 2011, komuna nuk ekzistonte ende në formën e saj te sotme. Duke zbatuar ndarjen territoriale që vlen sot, popullsia është 11,422, duke përfshirë 7,831 (68,56%) shqiptarë si grup etnik shumicë. Gjithashtu në komunë jetojnë 1137 malazez (9,99%), 1050 boshnjakë (9,23%), 702 myslimanë etnikë (6,17%), 244 [serbë (2.15%) dhe 111 Romë (0.98%).
Vendbanimet
Komuna e Tuzit përfshin 42 vendbanime:
Historia
Tuzi është është komunë me të drejta të plota në Mal të Zi. Është themeluar më, 1 shtator 2018, kur u shkëput nga Komuna e Podgoricës. Zgjedhjet lokale Tuz 2019 u mbajtën më datë 3 mars, ku nga rezultatet paraprake, numrin më të madh të këshilltarëve e ka koalicioni Forumi shqiptar ASH-LDSH-UDSH me 16 të tillë, ndërsa PSD 10 të tillë, Partia Boshjake 4 të tillë, Socialdemokratët 1 të tillë dhe Demokratët e Malit të Zi 1 të tillë. Pritet që së shpejti të formohet pushteti i ri në Tuz.
Demografia
Sipas censusit të popullsisë së vitit 2011, në komunë jetonin 11 422 banorë. Shumica e popullisë ishin shqiptarë, që përbënin 68.5% të popullsisë, pas vijnë malazezët me 9,9%, boshnjakët me 9,2%, myslimanët me 6,1% dhe serbët me 2.1%.
Shqipëria : udhëtim në Shqipërinë e vitit 1902
Shqipëria : udhëtim në Shqipërinë e vitit 1902 libër me autor Ugo Ojetti dhe Virgjil Muçi (përkth. nga origj.). Botuar në Tiranë nga IDK, në vitin 2015. Faqe 156.
Kotorri i Poshtëm
Kotorr i Poshtëm (greqisht: Υδρούσσα/Idhroúsa) është fshat në qarkun i Follorinës, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Κάτω Κόττορι/Káto Kóttori.
Shqipëria në shifra 2013
Shqipëria në shifra 2013 libër me autorë kolektivë nga Instituti i Statistikave. Botuar në Tiranë nga INSTAT, në vitin 2014. Faqe 58.
Varri monumental dhe ujëmbledhësi (Jurgucat)
Varri monumental dhe ujëmbledhësi (Jurgucat) është një monument i trashëgimisë kulturore në Jorgucat, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "48410.09.2010".
Klasifikimi Standard Ndërkombëtar i Profesioneve
Klasifikimi Standart Ndërkombëtar i Profesioneve (International Standard Classification of Occupations - ISCO) është një strukturë klasifikimi e Organizatës Ndërkombëtare të Punës (ILO) për organizimin e informacionit mbi punën dhe vendet e punës. Është pjesë e familjes ndërkombëtare të klasifikimeve ekonomike dhe sociale të Kombeve të Bashkuara. Versioni aktual, i njohur si ISCO-08, u botua në vitin 2008 dhe është përsëritja e katërt, pas ISCO-58, ISCO-68 dhe ISCO-88.
ILO përshkruan qëllimin e klasifikimit ISCO si: "një mjet për organizimin e vendeve të punës në një komplet grupesh të përcaktuara qartë sipas detyrave të ndërmarra në punë. Ai ka për qëllim përdorimin në aplikacione statistikore dhe në një shumëllojshmëri të aplikacioneve të orientuara nga klientët. Aplikimet e orientuara nga klientët përfshijnë përputhjen e punëkërkuesve me vendet e lira të punës, menaxhimin e migrimit afatshkurtër ose afatgjatë të punëtorëve midis vendeve dhe zhvillimin e programeve dhe udhëzimeve të formimit profesional." ISCO është baza për shumë klasifikime të okupimit kombëtar, si dhe aplikime në fusha specifike, siç është raportimi i informacionit për mësimdhënie, bujqësi dhe informacion të fuqisë punëtore të kujdesit shëndetësor. Rishikimi ISCO-08 pritet të jetë standardi për informacionin e punës në të gjithë botën gjatë dekadës së ardhshme, për shembull siç aplikohet në të dhënat hyrëse nga Raundi Global i Regjistrimeve Kombëtare të Popullsisë.
Struktura ISCO-08
ISCO-08 ndan vendet e punës në 10 grupe kryesore:
Grupi kryesor 1
Menaxherët
Grupi kryesor 2
Profesionistët
Grupi kryesor 3
Teknikë dhe profesionistë të asociuar
Grupi kryesor 4
Punëtorët e ndihmës
Grupi kryesor 5
Punonjësit e shërbimit dhe shitjes
Grupi kryesor 7
Punëtorët artizanal
Grupi kryesor 10
Pushtimet e forcave të armatosura
Shqiptarët në Suedi
Shqiptarët (suedisht: Albaner) në Suedi përbëjnë një komunitet prej rreth 50,000 njerëzve. Shumica janë mërgimtarë nga Kosova dhe Shqipëria.
Organizatat
Albanska Riksförbundet Iliria (sq. Lidhja e Shoqatave Shqiptare Iliria në Suedi) është një organizatë shqiptare në qytetin suedez Borlänge. Kjo organizatë është demokratike dhe jo-fetare. Qëllimi i saj është të punoj me shqiptarët në Suedi dhe t'i integroj ata në shoqërinë suedeze.
Sporti
Albanska Fotbolls Föreningen (shk. Albanska FF) është një skuadër shqiptare e futbollit në Suedi.
Media
Radio Dituria është një radio stacion shqiptar i vendosur në Borås. Ky radio stacion përfaqëson kulturën dhe traditën shqiptare.
Gintoki Sakata
Gintoki Sakata (坂田 銀時, Sakata Gintoki) është një personazh fiktiv dhe protagonisti kryesor i serisë Gintama krijuar nga Hideaki Sorachi. Ai është themeluesi dhe presidenti i Yorozuya, si dhe një samurai shumë i aftë, që ka luftuar në Luftën e Joui në të kaluarën. Gjatë luftës, ai u bë i njohur si Shiroyasha (fjalë për fjalë do të thotë "Yaksha e Bardhë") një lloj demonësh në Budizëm dhe Hinduizëm për shkak të shpatës së tij të fuqishme dhe pamjes së bardhë demonike.
Ai është prezantuar si një ish-samurai rebel që jeton në një version të trilluar të Japonisë së viteve 1860 pasi u pushtua dhe u shndërrua nga të huajt. Gintoki dikur luftoi pushtuesit e huaj, deri sa e kuptoi mungesën e sensit për ta bërë këtë, duke e çuar tek ai duke zgjedhur që në vend të kësaj të sigurojë jetesën si një person me profesion të lirë për të marrë me qira në Edo së bashku me miqtë e tij Shinpachi Shimura dhe Kagura në mënyrë që të paguante qiranë mujore. Në të gjithë serialin, zbulohen më shumë detaje rreth së kaluarës së Gintokit, duke e bërë atë të takonte ish-miqtë si armiq. Si personazhi kryesor, Gintoki është shfaqur në pjesën më të madhe të episodeve të animes, si dhe në media të tjera që lidhen me ekskluzivitetin, përfshirë filmin dhe të gjitha lojërat spin-off video dhe video animacionet origjinale.
Sorachi krijoi personazhin pas sugjerimeve të redaktuesve të tij për të pasur samurai me flokë argjendi. Ai fillimisht do të bazohej në Hijikata Toshizō, zv.kapiten nga forcat speciale Shinsengumi. Sidoqoftë, Sorachi e ndërroi mendjen pasi nuk donte që personazhi kryesor të punonte në një organizatë dhe rimodeloi më tej modelin e tij në atë aktual.
Karakteri i Gintokit ka marrë përgjigje kritike dhe publikime të ndryshme për manga, anime dhe media të tjera. Ndërsa pritja e Gintokit ka qenë pozitive, shkrimtarët kanë kritikuar gjithashtu karakterizimin e tij në disa sezone (story arc). Kur ai një herë paradizoi një politikan japonez në vitin 2016, kompania që qëndron pas manga, Shueisha, shprehu presion, si dhe të qeshura. Gintoki gjithashtu ka mbetur shumë i njohur tek tifozët e Gintama, duke u renditur i pari në të gjitha sondazhet e popullaritetit.
Personaliteti
E kaluara e Gintokit vazhdon të ndikojë se kush është dhe si vepron. Ai pranoi në Umibozu në episodin 42 se ai beson se të kesh një familje të dashur është gjithçka për të cilën dikush vërtet ka nevojë në jetë, për shkak të mungesës së një familje gjatë fëmijërisë së tij. Ai është shumë i respektueshëm për kujtesën e mësuesit të tij Yoshida Shouyou për shkak të veprimeve të tij (arrestimi i mësuesit të tij është një nga arsyet kryesore që ai iu bashkua Luftës Joui. Tjetra ishte për të mbrojtur miqtë e tij, të cilët gjithashtu iu bashkuan luftës). Kur Jiraia e quajti veten si mësues të Tsukuyo dhe megjithatë e dëmtoi atë si emocionalisht, ashtu edhe fizikisht, ideali i tij për atë që një mësues duhej të rezultonte që Gintoki të zemërohej dhe të nxirrte zemërimin e tij mbi Jiraia.
Pamundësia e tij për të mbrojtur shumë miq të tij në Luftën e Joui ende e përhumb atë, veçanërisht fajin dërrmues dhe keqardhje që e konsumoi kur Tendoshu e detyroi atë të ekzekutonte mësuesin e vet para Takasugi dhe Katsura. Si rezultat, ai është shumë mbrojtës ndaj miqve të tij të tanishëm dhe ka shumë pak vlerë për jetën e tij. Kjo pakujdesi mund të shihet në atë se si Gintoki mund të lërojë nëpër ushtri pa u lodhur, apatik ndaj plagëve të rënda që ai pëson ndërsa ulë armiqtë e tij. Ai i tha Kawakami Bansai se arsyeja e vetme që ai luftoi në Luftën e Joui ishte të mbronte miqtë e tij dhe jo vendin e tij ose mënyrën e samurait. Tregimet më komike e përshkruajnë Gintoki si një frikacak, duke u përpjekur të linte pas shumë miqve të tij për të shpëtuar jetën e tij. Sidoqoftë, ai është i gatshëm të rrezikojë jetën e tij për këdo dhe ai tregohet se është jashtëzakonisht i kujdesshëm ndaj miqve të tij, dhe ka vrarë anëtarët Naraku, terroristët dhe Amanto për t'i mbrojtur ata. Ai është shumë i frikësuar nga fantazmat, por zakonisht do ta mohojë ekzistencën e tyre në mënyrë që të mos duket si frikacak. Frika e tij për të mbinatyrshme ndahet nga Hijikata dhe zakonisht rezulton në disa ndërveprime komike midis të dyve.
Ai e do alkoolin, por toleranca e tij për hir nuk është e lartë. Në një moment, tendenca e tij për të vepruar si një idiot i plotë ndërsa u shkatërrua plotësisht rezultoi që personazhet kryesore femra Otose, Shimura Tae, Kyuubei, Sarutobi Ayame dhe Tsukuyo vendosën ta mësojnë atë një mësim duke luajtur një shaka mbi të së bashku me Zenzou. Megjithëse disa personazhe femra kanë shfaqur një interes për Gintoki, siç janë Shimura Tae, Sarutobi Ayame dhe Tsukuyo, tregohet se shumica e dashurisë së tyre është e pakonkurueshme. Sidoqoftë, ai ka një shtypje të madhe ndaj vajzës së motit, Ketsuno Ana, dhe një herë deklaroi se dëshironte të martohej me të (ndoshta për shkak të buzëqeshjes së saj). Ndërsa Gintoki nuk duket se kujdeset për asnjë prej grave që ai njeh, ai prapë emocionohet kur sheh gra të bukura të rastit, për shembull, kur spiunonte gratë në një pishinë të mbyllur me dylbi dhe u emocionua super deri sa e zbuloi gruaja që ai kishte marrë një qejf ishte Tsukuyo. Pasi e kuptoi këtë ai humbi të gjithë interesin, duke komentuar se si ajo është një "terminator i dehur". Ai gjithashtu u emocionua kur pa një vajzë me "shaka të mëdha" që nuk e kuptuan se vajza ishte në të vërtetë Kyuubei. Sipas Tama, Gintoki është mjaft sadist, shumë si Okita Sougo. Kjo ndoshta mund të shpjegojë pse Sougo ndjen një lidhje të caktuar me të ndërsa i drejtohet Gintoki si "Danna" ("shef"). Kjo mund të tregohet pasi ai gjithmonë keqtrajton Sarutobi, Katsura dhe Hijikata është mënyra të ndryshme ekstreme dhe tendencat e tij për të lënë me lehtësi në momente të caktuara të cilat mund të çojnë në një ndëshkim dhe vdekje të dikujt, në të cilin ai mund të trajtojë me lehtësi dhe madje ta shijojë atë. Ai në të vërtetë ka disa njohuri mbi lojërat e caktuara paraprake sadiste dhe abuzive të shfaqura në të gjithë serialin, pasi ai punëson prostituta për Shinpachi dhe Sarutobi për obsesionin e tij. Ai pranon se është një sadist, duke pëlqyer që e shihte Ketsuno Ana (të cilit ai e ka të shtypur) duke u abuzuar dhe tendencën e tij për të abuzuar me këdo të cilit i janë bashkuar.
Pavarësisht ose për shkak të të gjitha këtyre tipareve, Gintoki posedon një karizëm të jashtëzakonshëm dhe ka grumbulluar një grup mjaft të madh miqsh. Kur është e nevojshme, ai është në gjendje të transmetojë fjalë mençurie dhe mund t'i bëjë ata që janë rreth tij të ndjehen shumë më të gjallë edhe me shaka dhe deklaratat e tij të papërshtatshme. Kjo aftësi i ka dhënë atij aleatët, miqtë dhe madje edhe armiqtë e shumë besnikë. Siç theksoi Hinowa, ai ishte në gjendje të prekte Tsukuyo (i cili zakonisht është një grua me vdekje serioze dhe me gjak të ftohtë) dhe madje bëri miqësi me Shogun, megjithë situatën gjithmonë duke rezultuar më pak se ideal sa herë që kjo e fundit do të ishte përreth.
Aftësitë
Bëmat e Gintokit janë shumë të gjera, duke qenë një veteran në Luftën e Joui. Lojtari i tij i fuqishëm dhe varg i aftësive i dha atij pseudonimin "Shiroyasha" ("demon i bardhë"). Ai është i aftë të kthejë valën e çdo beteje, duke u quajtur "Ace" nga Katsura dhe Takasugi. Ai mundi Amanton dhe vrau shumë persona të rangut të lartë, madje edhe ata që janë në status legjendar (si enma dhe ogre). Ai është gjithashtu mjaft i fortë për të mposhtur kundërshtarët që konsiderohen më të fortë në klasën e tyre përkatëse. Sidoqoftë, dobësia e tij më e madhe është tërbimi / zemërimi i tij. Pavarësisht se bëhet më i shpejtë dhe më i fortë, ai është një përgjegjës, qëllimi i vetëm i të cilit është të vrasë armikun e tij, duke çuar në armiq që janë të barabartë ose më të fortë se ai për ta mposhtur ose mbajtur atë, siç ishte rasti me Oboro, Jirochou, dhe ndërveprimet e tij të mëvonshme me Utsuro.
Raggedy Rawney
The Raggedy Rawney është film drama britanik i vitit 1988 me protagonistë Bob Hoskins, Dexter Fletcher, Zoe Nathenson dhe Zoë Wanamaker. Historia flet për një dezertor të ri të ushtrisë (Fletcher) në një kohë dhe vend të papërcaktuar, i cili maskohet si një grua e çmendur dhe bashkohet me një karvan cigan nomad. Filmi përfshin temat e shkatërrimit të luftës, kulturën e popullit Rom dhe lidhjet e krijuara nga dashuria dhe familja. Filmi ishte gjithashtu bashkë-shkruar dhe drejtuar nga Bob Hoskins. Muzikanti Ian Dury ka një rol të vogël si një personazh i quajtur Weazel. Filmi shënoi debutimin e Hoskins si regjisor.
Filmi u shfaq në seksionin Un Certain оглед në Festivalin e Filmit në Kanë në 1988.
Komploti
Filmi përqendrohet rreth karakterit të Tomit, një rekrut i ri ushtrie në një kohë dhe një vend pa emër (me sa duket Lufta e Dytë Botërore) i cili dezerton pasi një breshëri artilerie vret rreshterin e tij. Ai është i tronditur dhe strehohet te një karvan cigan udhëtues, i udhëhequr nga Darky ( Hoskins ). Ndër anëtarët kryesorë të klanit janë djali i paaftë mendërisht i Darky, Simon, nëna e Simon Elle (Wanamaker) e cila mban inat ndaj Darky dhe vajza e vetme e Darky, Jessie (Nathenson), e cila formon një lidhje romantike me Tomin, përfundimisht duke mbetur shtatzënë nga ai. Në mënyrë që të shmangte arrestimin dhe ekzekutimin nga ushtria, Tom maskohet si një "i papërpunuar", i përshkruar në film si një lloj çmendurie "magjike", e cila (në kulturën cigane) është në gjendje të shohë të ardhmen dhe mund të kontrollojë kafshët. I frikësuar në fillim, Darky miqësohet me "rawney", duke menduar që ai ose ajo të jetë fat i mirë, por së shpejti Darky zbulohet të jetë një udhëheqës me të meta, i paaftë për të mbrojtur klanin e tij nga lufta dhe i rrethuar nga trazirat familjare që përkeqësohen nga prania e Tomit. Gjatë gjithë filmit, ushtria dhe oficeri pjesërisht i verbër është një kërcënim, duke kërcënuar jetën e ciganëve dhe ata që i shoqërojnë ata. Në një finale lëvizëse, ushtria cakton klanin cigan, të cilët arrijnë t'i mbajnë me pushkë dhe pistoleta të pakta aq kohë sa t'u mundësojnë anëtarëve të rinj të klanit, përfshirë Tomin dhe Xhesin, të shpëtojnë, me koston e jetës së tyre.
Gintoki Sakata
Aftësitë
Ai gjithashtu është i mjaft i mirë në përdorimin e shumë llojeve të armëve, nga naginata dhe kunai deri në senbon dhe lëndë plasëse, me gjasë për shkak të stërvitjes së tij si një samurai dhe kohës së kaluar në fushën e betejës. Ai është në gjendje të përfshijë përdorimin e pothuajse çdo gjëje që gjen në një luftë.
Unioni i bashkësive islame shqiptare në Gjermani
Unioni i bashkësive islame shqiptare në Gjermani (shk. UBISHGJ, gjermanisht: Union der Islamisch Albanischen Zentren in Deutschland, shk. UIAZD) është organizata amë e myslimanëve shqiptarë në Gjermani, e themeluar në vitin 1993.
Unioni është pjesë e Këshillit qendror të myslimanëve në Gjermani dhe anëtar i Shurasë së Hamburgut, ndërsa selia e unionit është në Hamburg.
Kupa e botës dhe Shqipëria : nga Montevideo 1930-në Brazil 2014 : historia e vetme shqiptare e kampionateve botërore
Kupa e botës dhe Shqipëria : nga Montevideo 1930-në Brazil 2014 : historia e vetme shqiptare e kampionateve botërore libër me autor Besnik Dizdari. Botuar në Tiranë nga "Kumi", në vitin 2015. Faqe 214.
Shqipëria në pallat
Shqipëria në pallat : publicistikë me autore Valbona Sulçe. Botuar në Tiranë nga "Dudaj", në vitin 2015. Faqet e librit 208.
Rezervat strikt natyror
Rezervat strikt natyror (kategoria IUCN - Ia) ose zonë e natyrës së egër (kategoria IUCN - Ib) është kategoria më e lartë e zonave të mbrojtura të natyrës nga Komisioni Botëror për Zonat e Mbrojtura (WCPA), një organ i cili është pjesë e Bashkimit Ndërkombëtar për Ruajtjen e Natyrës (IUCN). Këto zona të kategorisë I janë zonat natyrore më të mbrojtura.
Qëllimi
Përdorimi dhe ndërhyrja në këto zona kontrollohen rreptësisht. Si rezultat, rezervat e strikte të natyrës shpesh formojnë zona themelore, me zona të natyrës së egër/shkretëtirës që veprojnë si një zonë tampon, e ngjashme me konceptin e përdorur për parqet kombëtare (kategoria IUCN II), por edhe për vendet e trashëgimisë botërore të UNESCO-s.
Gejdar Dzhemal
Geydar Dzhahidovich Dzhemal (Rusisht: Гейда́р Джахи́дович Джема́ль, Azerbajxhanisht: Heydər Cahid oğlu Camal, 10 qershor 1947 – 5 dhjetor 2016) ishte revolucionist, filozof, poet dhe aktivist politikë.
Biografia
Gjyshi i Geydarit, Shapovalov ishte zëvendësi i parë i ministrit të kulturës së Bashkimit Sovjetik, Irina Shapovalova lindi Geydarin kur i kishte 18 vjetë, menjëhere pas kësaj u divorcua me babain azerbajxhan. Martesa e saj e dytë ishte me një ushtarë detar dhe së bashku shkuan në Estoni (atëhere kishte emrin Republika Socialiste Sovjetike e Estonisë). Më vonë, Irina u martua me burrin e tretë dhe ajo u kthye në Moskë. Geydar u rrit me gjyshërit e tij.
Më 1965, pas përfundimit të shkollës dhe me ndihmën e gjyshit e tij, Geydar hyri në Instituti i Gjuhës Orientale në Universitetin e Moskës. Ai vdiq më 5 dhjetor 2016 në moshën 69 vjeçare.
Carmen (1984 film)
Carmen është film francez-italian i vitit 1984 i drejtuar nga Francesco Rosi. Është version filmik i operës Carmen të Bizet. Julia Migenes luan në rolin kryesor, Plácido Domingo si Don José, Ruggero Raimondi si Escamillo dhe Faith Esham si Micaela. Lorin Maazel drejton Orchester National de France.
Filmi u shfaq premierë në Francë në 14 Mars 1984 dhe në SHBA në 20 Shtator të atij viti. Në vitin 1985, filmi u nominua për Çmimin Golden Globe për Filmin më të Mirë të Huaj.
Prodhimi
Rosi zgjodhi 1875 për periudhën dhe filmoi tërësisht në vendet në Andaluzi, duke përdorur Rondën dhe Carmona dhe vetë Seviljën për të simuluar Seviljen e asaj epoke. Ai punoi me bashkëpunëtorin e tij të vjetër, kinematografin Pasqualino De Santis dhe me Enrico Job duke mbikëqyrur skenat dhe kostumet. Rosi pranoi ilustrimet e Gustave Dore për Baron Charles Davillier si burim kryesor për dizajn vizual. Ai besoi se Bizet, i cili nuk e vizitoi kurrë Spanjën, u udhëhoq nga këto gravura dhe shkrepi skena në disa nga vendet e sakta që Doré vizatoi. majtas|parapamje|250x250px| Bullring në [[Ronda, një nga vendet e xhirimeve për Carmen]]
Pritja kritike
Pauline Kael rishikon filmin në mënyrë të favorshme në koleksionin e saj të rishikimeve të filmave, State of the Art :"Gamina me fre, Julia Migenes-Johnson, Carmen është lavdia kryesore e prodhimit. Strukturat e saj, flokët e saj të errët, të çrregullt dhe - disponueshmëria e saj seksuale - tërheqin Don José dhe e çmendin atë. Carmen, e cila është besnike ndaj instinkteve të saj, përfaqëson gjithçka që ai përpiqet të shtypë. Por pasi ai ka braktisur Ushtrinë dhe ka humbur respektimin që do të thoshte gjithçka për të, ai mendon se ajo i detyrohet përkushtimit të tij gjatë gjithë jetës. Gabimi i Carmen ishte në të menduarit se ajo mund ta merrte atë si një të dashur me kushtet e saj."
Media shtëpiake
Në fund të vitit 2011 filmi u publikua në të dy DVD-të e rregullta, të përmirësuara në mënyrë anamorfike të Rajonit 1, dhe në Blu-ray.
Évergnicourt
Évergnicourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Évergnicourt ka një popullsi prej 580 banorë dhe sipërfaqe 9.15 km², me një dendësi prej 63 banor/km².
Harvey Korman
Harvey Korman lindi më 15 Shkurt, 1927 në Chicago, Illinois si Harvey Herschel Korman dhe vdiq më 29 Maj, 2008 në Los Angeles, Kalifornia. Ishte një komedian dhe aktor amerikan, ndër më të mirët e të gjitha kohërave.
Manastiri i Shën Mëhillit, Buzovik, Viti
Manastiri i Shën Mëhillit në Buzovik, komuna e Vitisë, Kosovë, i takon shekullit të XIV, sipas IKMMK Prishtinë, nr.: E.K. 02-175/63.