cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FIFO dhe LIFO metodat e kontabilitetit
LIFO
Në shumicën e grupe të standardeve të kontabilitetit, si p.sh. SNRF, FIFO (ose LIFO) Parimet e vlerësimit janë "në-gjobë" në vartësi të parimit më të lartë të ulët të kostos ose vlerës së tregut.
Lokaliteti parahistorik Rigjeva
Lokaliteti parahistorik Rigjeva është një monument i trashëgimisë kulturore në Gllarevë, Klinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër.
Lokaliteti arkeologjik "Priboj"
Lokaliteti arkeologjik Priboj është një monument i trashëgimisë kulturore në Gërnçarë, Viti, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 03-272/83.
Authumes
Authumes është një komunë në Francë. Authumesbën pjesë në departamentin Saône-et-Loire të rajonit Bourgogne. Komuna ka një popullsi prej 264 banorë dhe sipërfaqe 12.88 km².
Njësia administrative Karinë
Komuna Karinë është një komunë në Shqipëri.
Laerru
Laerru (Laèrru) është komunë e Italisë në Provinca e Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 19.85 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 165 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 906 banorë.
Jean-Paul Vonderburg
Jean-Paul Vonderburg (lindur më 31 Korrik 1964) është një ish-futbollist suedez.
Bova
Ajo vihet në det a në liqen, zakonisht jo shumë larg bregut, si shenjë paralajmëruese ose si mbështetje ku lidhen përkohësisht anijet.
Xhamia në Syriganë
Xhamia në Syriganë është një monument i trashëgimisë kulturore në Syriganë, Skenderaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Saint-André-Lachamp
Saint-André-Lachamp është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-André-Lachamp ka një popullsi prej 151 banorë dhe sipërfaqe 17.09 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Komunikimi joverbal
Komunikimi jo fjalor është një llojë komunikimi ku mendimet, qëllimet, apo ndjenjat janë të shprehura përmes mimikave të fytyrës, qëndrimit të trupit, lëvizjeve të syrit dhe prekjes. Mund të flitet për gjuhën e trupit të kafshëve, por termi zakonisht i referohet njerëzve.
Gjuha e trupit nuk duhet të ngatërrohet me gjuha e shenjave, e cila është si gjuha e shkruar por, që ngërthen në vete një sistem kompleks gramatikor, si dhe është në gjendje të shfaq vetitë themelore që ekzistojnë në të gjitha gjuhët. Gjuha e trupit, në anën tjetër, nuk ka ndonjë gramatikë të veçantë dhe thjeshtë interpretohet, në vend që të ketë kuptim përkatës me lëvizjen, kështu që nuk është një gjuhë si gjuha e shenjave. Në komunitet janë disa marrëveshje rreth sjelljeve te caktuara. Interpretimet e tyre mund te jenë të ndryshme në vende të ndryshme, apo për kultura të ndryshme. Në fakt disa studiues kanë konkluduar se pjesa më e madhe e komunikimit bëhet përmes gjuhës së trupit. Kjo ndihmon për të vendosur marrëdhëniet në mes të dy njerëzve dhe rregullon ndërveprimin e tyre, por mund të mos jetë i qartë. Prandaj, është e rëndësishme për të lexuar saktë gjuhën e trupit për të shmangur keqkuptimin.
Shprehjet e fytyrës
Kombinimi i lëvizjeve të syve, vetullave, buzëve, faqeve ndihmojnë në përcaktimin e humorit (p.sh i lumtur, i trishturar, depresiv, nervoz, etj.).
Disa studime tregojnë se shprehja e fytyrës dhe gjuha e trupit janë në harmoni me njëra tjetrën. Njohja e shprehjes së fytyrës është e ndikuar nga përceptimi fizik. Kjo do të thotë se truri përpunon shprehjen e fytyrës dhe të trupit të njëjtën kohë.
Pozita e trupit
Emocionet mund të vërehen edhe përmes pozitës së trupit. Hulumtimet kanë treguar se pozita e trupit kuptohet më qartë kur një emocion krahasohet me një emocion tjetër. Shembull, një person i zemëruar do te shfaqej dominant mbi tjetrin, dhe pozita e tij/saj shfaqte tendenca afrimi. Duke krahasuar këtë me një person i cili ndihet i frikësuar: ai/ajo do ndjehej i dobët, i nënshtruar dhe pozita e tij do shfaqte tendenca të shmangjes, që është e kundërta e personit të zemëruar.
Pozitat e personit ulur apo të ngritur në këmbë gjithashtu tregojnë emocionet e tij. Personi i cili është i ulur deri në fund të karriges,duke anuar para dhe duke tundur kokën përgjatë bisedës nënkupton se ai/ajo është i hapur, i relaksuar dhe i gatshëm të dëgjoj. Në anën tjetër, personi i cili ka duar dhe këmbë të kryqëzuara duke i luhatur para-prapa nënkupton që ai/ajo po ndihet i paduruar dhe i shkëputur nga diskutimi.
Gjatë diskutimit në këmbë,për një person i cili qëndron duarkryq dhe me këmbë në drejtim të folësit mund të themi se ai / ajo është i vëmendshëm dhe është i interesuar në bisedë. Megjithatë, një ndryshim i vogël në këtë sjellje mund të thotë shumë. Për shembull, në qoftë se i njëjti person ka këmbën e tij / saj te kryqëzuar dhe e vendos të gjithë ekuilibrin e tij / saj në një këmbë, kjo do të thotë se ai është një qëndrim më i rastësishëm.
Gjestet
Gjestet janë lëvizje që bëhen përmes gjymtyrëve të trupit (p.sh. duarve, krahëve, gishtërinjëve, kokës, këmbëve) dhe bëhen në menyrë instikte apo të vetëdijshme. Lëvizja e krahëve mund të ketë disa kuptime. Gjatë një diskutimi, kur personi rri apo ulet me duar të kryqëzuara, ky normalisht nuk është një gjest i mirëpritur. Mund të nënkuptoj se personi nuk e ka mendjen fare aty dhe nuk i intereson biseda e tjetrit. Një tjetër kuptim i saj mund te jetë edhe mungesë e vetëbesimit
Gjestet e gishtave përdoren zakonisht për të ilustruar me shembuj fjalimin e dikujt dhe mirëqenien e personit që po e bën atë. Në disa kultura, drejtimi i gishtit tregues kah personi tjeter konsiderohet i pranueshëm. Megjithatë, ky gjest mund të konsiderohet si agresivë në kultura tjera - Për shembull, personat të cilët i përkasin besimit Hindu, konsiderojnë drejtimin e gishtit tregues kah personi si një gjest ofendues. Në vend të kësaj, ata e drejtojnë gishtin e madh. Gjithashtu, tregimi i gishtit të madh tregon “OK” or “në rregull” në vende të tjera në SHBA, Francë dhe vende Europiane. Dhe i njëjti gjest merret si ofendues për vende siç janë Irani, Bangladeshi dhe Tailanda, dhe është ekuivalente me tregimin e gishtit te mesëm.
Shtrëngimi duarve
Shtrëngimi duarve paraqet ritualet e rregullta të urimeve dhe bëhet zakonisht në takime, gjatë përshëndetjeve, ose pas përfundimit të një marrëveshjeje. Ajo zakonisht tregon nivelin e besueshmërisë dhe nivelit të emocionit. Jane kategorizuar disa stile shtrëngimi duarsh, p.sh ndrydhja e gishtit, tundja e duarve fort, etj. Shtrëngimi i duarve është i pranueshëm në shumë vende. Megjithate, në disa kultura Muslimane, meshkujt nuk duhet të shtrëngojnë duart apo ti prekin duart në asnjë mënyre dhe anasjelltas. Në kulturën Hindu, meshkujt përshendesin femrën duke i vendosur duart në pozitë thuajse janë duke u lutur.
Okulesiksi
Okulesiksi, është nënkategori e gjuhës së trupit, studion lëvizshmërinë e syrit, sjelljen e syrit, vështrimin ngultas, dhe çdo komunikim joverbal që ka të bëjë me sytë. Okulesiksi është një formë e komunikimit joverbal që fokusohet në kuptimin që rrjedh nga lëvizja e syrit. Është gjithashtu e rëndësishme të theksohet se Okulesiksi është i varur nga ana kulturore.Për shembull, në kultura tradicionale, shmangja e kontaktit me sy zakonisht do të thotë mungesë vetëbesimi dhe sinqeriteti. Megjithatë në kultura Latino Amerikane, kontakti direkt me sy nënkupton se je duke e sfiduar personin me te cilin je duke biseduar apo që ke tendeca romantike me të.
Kontakti
Duke u bazuar në gjuhën e trupit, prekja është kuptimi më i zhvilluar që në lindje dhe formulon pikëpamjet tona fillestare rreth botës. Prekja mund të përdoret për argëtim gjatë lojërave, për flirtim, për të shfaqur pushtet dhe për ruajtjen e mardhënieve ndërmjet njerzve sikurse e nënës dhe fëmiut. Prekjet mund të bartin emocione të veçanta. Mungesa e prekjes mund të sinjalizojë zemërim, frikë, pasiguri dhe anasjelltas. Shumë faktorë kontribuojnë edhe në kuptimin e prekjes si psh kohëzgjatja e saj dhe se në cilën pjesë të trupit ndodhë.
Prekja publike mund të shërbejë si një "shenjë" që i tregon të tjerëve se partneri juaj është "i zënë". Kur një çift i mban duart në publik është shenjë se ata janë në lidhje.
Afrueshmëria
Zona personale për interaksion me miq të mirë apo familjar
Zona e shoqërisë për interaksion me të njohur
Zona publike për komunikime në publik
Është e rëndësishme të potencohet se këto "zona" mund të jenë të ndryshme për kultura të ndryshme. Hall theksoi se "Kontakti fizik mund të jetë shumë në rregull për një kulturë, dhe një tabu për një tjetër".
Toni i zërit
Toni i zërit është kombinim i gjuhës së folur dhe gjuhës së trupit. Bërtima, buzëqeshja, ironia ja vendosin një shtresë kuptimi që nuk është as gjuhë e trupit e pastër, e as e folur.
Aplikimi
Në thelb, gjuha e trupit duket si fenomen i pavullnetshëm që tregon shumë sa i përket procesit të komunikimit. Pavarësisht nga kjo, ka pasur raste të caktuara ku përdorimi i gjuhës trupit ka qenë i vetëdijshëm -në të dyja rastet i dobishëm. Ka zbatime të mëdha në marketingun bashkëkohor, në politikë, reklamë dhe në sociologji, madje edhe në fushën e pokerit.
Zbatimi i ligjit
Gjuha e trupit ka gjetur përdorim në fushën e zbatimit të ligjit. Rëndësia e gjuhës së trupit në këtë fushë mund të vërehet në shumë raste të FBI. Anëtarët e zbatimit të ligjit mund të përdorin gjuhën e trupit për të kapur sinjale pashprehura nga të dyshuarit apo edhe viktima, kjo mundëson një gjykim më gjithëpërfshirës të njerëzve. Ana tjetër e gjuhës së trupit është ajo e vetë hetuesit.
Pokeri
Loja e poker nuk ka të bëjë vetëm me aftësinë aktuale e luajtjes së lojës, por edhe me aftësinë e leximit dhe analizimit të gjuhës së trupit të kundërshtarit. Një komponent kyç i pokerit është që të jetë në gjendje të "mashtrojnë" të tjerët. Lojtarët gjithashtu duhet të shikonjnë shenjat se një kundërshtar është duke lozur mirë.
Duna TV
Duna Televízió (Shqip: Danube Television), shkurtuar nga: Duna TV, është një televizion publik në Hungari, i cili u themelua në 1992 për komunitetet hungareze jashtë vendit. Që nga viti 2006, ajo ka transmetuar programet e saj në kanalin e dytë, të quajtur Duna II. Autonomia (shqip Danub II. Autonomia). Duna TV ishte i pari në Hungari që transmetoi programe satelitore dhe që nga viti 2004 ato janë në dispozicion në Amerikën e Veriut dhe Australi.
Kështjella e Lubartit
thumb|300x300px|Hyrja kryesore e Kështjellës së Lartë të Lutskit. Kështjella e Lartë e Lutskit, e njohur si Kështjella e Lubartit, filloi jetën e vet në mes të shekullit të 14-të si një vend i fortifikuar i djalit të Gediminas, Liubartas (Lubart), udhëheqësi i fundit i  Galicia-Volhynia së bashkuar. Është pika referuese e Lutskit, Ukrainë dhe paraqitet në monedhën 200 hryvnia. Një tjetër kështjellë e qytetit, ndërtuar nga familja Czartoryski që ka fillesat në shekullin e 14 tani është një gërmadhë.
Qyteti kivean i Luchesk-ut ka mur të drurtë që nga viti 1075, kur Boleslaw e rrethoi guximshëm për gjashtë muaj. Yury Dolgoruky dështoi në marrjen e Lutsk-ut pas rrethimi gjashtë javësh në vitin 1149. Në vitin 1255, muret e Lutsk-ut u sulmuan nga nipi i Jochit, Kuremsa.
Muret e kështjellës dikur që mbyllnin Katedralen e Shën Gjonit, rezidenca e Dukës së Madh të Lituanisë, dhe një pallat episkopal. Nga këto ndërtesa, vetëm pallati neoklasik i bishopëve qëndron akoma.
Më 2 korrik 1941, 1,160 hebrenj u vran brenda mureve të kështjellës. Nuk ka asnjë monument apo shenjë për këtë tragjedi në kështjellë.
Marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Palestinës
Historia
Marrëdhëniet midis Shqipërisë dhe PLO filluan herët, në mesin e viteve 1960. Që atëherë, zyrtarë të lartë palestinezë e kanë vizituar Shqipërinë. Shqipëria e njohu PLO-në si organizatën e vetme legjitime të popullit palestinez deri në mesin e viteve 1970 dhe ajo u pasua nga hapja e një Përfaqësuesi Diplomatik, rezident në Rumani.
Pas shpalljes së Pavarësisë së Palestinës, Shqipëria e njohu zyrtarisht Shtetin Palestinez më 1988 dhe më 1989 Ambasada e Shtetit të Palestinës, me përfaqësim të plotë diplomatik, u hap zyrtarisht në Shqipëri.
Me hapjen e Ambasadës, marrëdhëniet midis Shqipërisë dhe Palestinës u forcuan edhe më tej nga vizita e Presidentit të atëhershëm palestinez Yasser Arafat në fund të vitit 1996.
Pavarësisht marrëdhënieve të forta historike të Shqipërisë me Izraelin, lidhjet midis dy vendeve kanë mbetur të përzemërta. Shqipëria ishte një nga 41 vendet që abstenoi në votimin për aplikimin e Palestinës për shtetin vëzhgues jo-anëtar të Kombeve të Bashkuara më 29 nëntor 2012.
Në vitin 2015, Shqipëria ishte një nga 119 vendet anëtare të KB (nga 193) që votoi në favor të ngritjes së flamurit palestinez në KB.
Grupi Odds (band)
-
Odds janë një bandë alternative roku kanadeze me seli në Vancouver, Britani Kolumbi. Ata interpretojnë muzikë me një stil popu të fuqishëm. Ata u nominuan për gjashtë çmime Juno në vitet 1990. Që nga 2014, ata janë në labelin e tyre të pestë.
Odds (1987–1999)
Banda u formua në 1987 në Vancouver,Britani Kolumbi,e përbërë nga vokalist-kitarist Craig Northey dhe Steven Drake (Të dy kishin udhëhequr grupe të ndryshme që shfaqeshin në një album përmbledhjeje muzikore në Vancouver,Spotlight '86),basisti Doug Elliott dhe bateristi Paul Brennan.Fillimisht Pat Steward u kërkua të ishte baterist i brendit,por ai nuk pranoi.Anëtarët e bandës pretendojnë se emri erdhi kur Bbrennan e pyeti Drake,në një qytet diku në bregdetin BC,"Cilat janë shanset që ne të shpëtojmë nga koncertet e budallait si kjo?"
Në fund të viteve 1980,grupi luajti deri në katër netë në javë si bandë mbuluese e viteve 1960 dhe 1970 të quajtur Dawn Patrol në klubin e natës Roxy në Vancouver të Veriut,ndërsa luante si Odds gjatë fundjavave dhe financonte regjistrimet e tyre demo në Crosstown Studios në Vancouver të Veriut,duke shpresuar për një pushim.Ata udhëtuan në Los Angeles duke bërë vitrina dhe përfundimisht nënshkruan në Zoo Entertainment.
Në vitin 1991 ata lëshuan albumin e tyre debutues të prodhuar vetë Neopolit,i cili krijoi hitet e radios "Dashuria është subjekti" dhe "Mbreti i grumbullit" (të dy kënduar nga Northey).Këngën e tretë,eksplicite seksuale "Wendy nën Yje" (kënduar nga Drake),nuk arriti të renditej,por tërhoqi vëmendjen e kritikut të muzikës Greil Marcus në librin e tijë Dead Elvis.Pas lëshimit Neopolit,grupi u mor nga Warren Zevon,duke u bërë grupi i tijë turne për albumin e tijë Mr.Bad Example.
Në vitin 1993,Zevon ktheu favorin duke ftuar në albumin Bedbugs të brendit.
beqari kryesor i tijë ishte "Burri Heteroseksual".Videoja për atë këngë përfshinte anëtarët e bendit duke performuar me zvarritje,me Dave Foley,Kevin McDonald dhe Mark McKinney nga The kings in the Hall,vedtë shpesh të njohur për performancat e drag,pasi shaka stereotipike macho në audiencë derisa Foley të shndërrohet në një grua në mënyrë të pashpjegueshme.Tre këngë të tjera u lëshuan nga albumi:"Prishet","Jack Hammer" dhe "Po" (Do të thotë është e vështirë të thuash jo)"."Jack Hammer" përmban një betejë kitare midis Robert Quine (Lou Reed,Richard Hell,Matthew Sweet,etj.) dhe Zevon.
Në vitin 1996 albumi Nest u lëshua.Kënga "Dikush që Është Cool" e menduar fillimisht për një vazhdim të kolonës zanore Friends,ishte kënga e tyre e parë nr 1 në vendlindjen e tyre Kanada,Në SH.B.A,ishte një hit nr 6 në radio AAA,por nuk ishte një hit i zakonshëm i tabelës.Më vonë u përdor gjithashtu si temë titulli për komedinë jetëshkurtër CBS Dashuri Majmuni.Kënga vijuese "Të të çmend" paraqiti një video e cila uu drejtua bashkë me dhe interpretoi Bruce McCulloch nga Fëmijët në Sallë."Asgjë e bukurël" ishte kënga e tretë.
Odds bënë një turne gjerësisht gjatë viteve 1990,duke përfshirë si një akt hapës për The Tragically Hip dhe Barenaked Ladies.Grupi interpretoi deri në vitin 1999,duke titulluar koncertin e fundvitit të Arteve të Qarkut të Arteve atë vit në Universitetin e Britanisë Kolumbi,por nuk lëshoi më albume të reja në studio.
Pauza (1999–2007)
Në Mars të vitit 1999,Northey njoftoi se do të largohej nga banda,megjithëse ai vazhdoi të punonte me Elliott dhe Steward shpesh në vitet pasuese.Anëtarët e brendit ndoqën projekte të tjera pas vitit 1999,duke lëshuar një përmbledhje më të mirë të hiteve/këngëve në vitin 2000,me titull Këngët:en:Singles:_Individually_Wrapped Mbështjellë Individualisht.Një përmbledhje e dytë,The essentials,u botua në 2005.
Më vonë në 1999 Elliott,Steward dhe Northey u bashkuan me organistin Simon Kendall (nga Doug& the Slugs) për të lëshuar një CD të një instrumenti shpirtëror nën monkier Sharkskin.Drake ndoqi punën e tijë të mëparshme duken përzier albumin The Tragically Hip të vitit 1996 albumu Trouble at the Henhouse duke çuar më tej karrierën e tijë si inxhinier regjistrues dhe producent me qendër në Vancouver.
Northey lëshoi një album solo,Giddy up,në 2002 dhe punoi si kompozitor dhe producent për akte të tjera (Përfshirë Roseanne Cash) gjatë gjithë dekadës.Në vitin 2004,ai bashkëpunoi me kitaristin e Gin Blossoms Jesse Valenzuela në albumin Northey Valenzuela.Dyshja regjistroi këngën tematike në sitcom Corner Gas,"Nuk po Zgjatë shumë".Northey,Steward dhe Elliott të gjithë regjistruan dhe bënë turne me Rob Baker të Tragically Hip si grupi Stripper s Union dhe Vazhduan të performonin si Craig Northey Power Trio,përveç se formuan thelbin e grupit rezervë për kitaristin kanadez blues-rock Colin James.
Odds i ri dhe Odds përsëri (2008–2014)
Pasi siguroi të drejtat për emrin e tijë origjinal,grupi fitoi shpërndarjen në SH.B.A përmes rekordit të pavarur të rekordeve Second Motion Records.Një EP i ri,Noise Trade (emëruar për faqene internetit të përdorur për ta shitur atë),që përmban disa klngë nga Cheerleader dhe kopertina melodish nga Points Sticks dhe Art Bergmann u përgatit për publikimin në fillim të vitit 2009.Në fillim të vitit,grupi u shfaq gjithashtusi vetë (me veshje retro të viteve të 50) gjatë një sekuence ëndrrash në sezonin e fundit të serialit televiziv Corner Gas.Grupi vazhdon të performojë rregullisht,kryesisht në festivale dhe ngjarje në të gjithë Kanadanë,duke përfshirë shfaqje të tilla si në trenin e Paqësorit Kanadez 2009 dhe 2010.Gjatë Lojërave Olimpike Dimërore 2010 në Vancouver Shanset ishin "Shtëpia e bandës" në Kanada Hockey House.
Grupi u emërua "band band" i Vancouver Canucks të playoff eve NHL 2010 dhe 2011.Odds interpretuan muzikën tematike në serinë televizive CBC/IFC Fëmijët në SallëVdekja vie në Qytet.
Odds bëbë disa lëshime rekord me gjatësi më të shkurtër në vitet e mëvonshme.Më 21 Shkurt 2013,Odds lëshoi një EP të quajtur "Vendi më i bukurë në Tokë "Ep-të me pesë këngë "Loja në fytyrë" dhe "Festë Festë Festë" ndoqën në 2014.
Marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Japonisë
Marrëdhëniet Shqipëri-Japoni janë marrëdhënie bilaterale midis Shqipërisë dhe Japonisë. Ambasadori i Japonisë në Romë është i akredituar në Shqipëri, ndërsa një Konsullatë Nderi në Tiranë ndihmon interesat japoneze në Shqipëri. Shqipëria ka një ambasadë në Tokio.
Historia
majtas|parapamje| Kryeministri shqiptar [[Sali Berisha (majtas) dhe Kryeministri japonez Yasuo Fukuda në Rezidencën Zyrtare të Kryeministrit në Tokio më 5 shkurt 2008. ]] Marrëdhëniet diplomatike u vendosën në prill të vitit 1922 me njohjen e shtetit të ri të pavarur shqiptar nga Japonia. Më 20 qershor 1930 u nënshkrua Traktati i Parë Tregtar midis dy vendeve. Më 1935 Mbretëria e Shqipërisë hapi Konsullatën e Nderit në Osaka. Pas Luftës së Dytë Botërore marrëdhëniet u ngrinë dhe ato u rivendosën në mars të 1981. Në dhjetor 2005 Ambasada e Republikës së Shqipërisë u hap në Tokio dhe në mars 2016 Qeveria Japoneze miratoi vendimin për hapjen e Ambasadës në Tiranë (hapja zyrtarisht në janar 2017)
Marrëdhëniet ekonomike
Shqipëria e konsideron Japoninë si një nga partnerët më të rëndësishëm tregtarë në Lindjen e Largët. Ata kanë nënshkruar shumë marrëveshje bilaterale, të cilat kryesisht konsistojnë në ndihmën e zhvillimit të ardhshëm të ekonomisë shqiptare
Tregtia e Shqipërisë me Japoninë:
Ndihma për zhvillimin japonez
Ndihma Zyrtare e Zhvillimit të Japonisë për Shqipërinë arrin në 25.278 miliardë jenë në total, ose afërsisht 179 milionë EUR (nga maji 2014)
Marrëveshje të tjera bilaterale
Të dyja vendet kanë nënshkruar më shumë se 15 marrëveshje bilaterale dhe shumica e tyre janë përqendruar në zhvillimin e Ekonomisë së Shqipërisë. Në shtator 2007 u arrit një marrëveshje për heqjen e vizave të pasaportave diplomatike me Japoninë dhe ajo hyri në fuqi më 10.12.2007.
Dilhan Eryurt
Dilhan Eryurt (lindur në 29 nëntor 1926, Izmir, 13 shtator 2012, Ankara) ishte një astrofizikane turke.
Ajo ishte shkencëtare e cila kontribuoi në kërkimin dhe evoluimin e astronomisë.
Në 1961-1973 Eryurt ishte shkencëtarja e parë turke nga Universiteti i Lindjes së Mesme Teknik, e cila fitoi pozicion në NASA si dhe themeloi departamentin në këtë universitet.
Jeta
Ajo lindi në 29 nëntor 1926 në Izmir. Babai i saj ishte Abidin Ege, i cili ishte pjesëtar parlamenti në Këshillin Kombëtar të Turqisë për provinëcn e Denizlit në 1944.
Pak pas ardhjes së babait në Izmir, familja e saj u shpërngul në Stamboll, dhe më pas në Ankara disa vite më vonë. Pasi përfundoi ciklin e ulët shkollor në Ankara, ajo vijoi të shkollohet në gjimnazin e vajzave të Ankarasë. Në gjimnaz ajo kishte interes për matematikën. Për këtë arsye, pas përfundimit të gjimnazit ajo u regjistrua në Universitetin e Stambollit, Departamentin e Matematikës dhe Astronomisë. Ajo ndoqi interesin e saj për degën e astronomisë gjatë studimeve universitare.
Pas diplomimit në Universitetin e Stambollit në 1946, ajo punoi si asistente për dy vite në Tevfik Oktay Kabakçıoğlu, ku iu caktua detyra për të hapur një departament për astronominë në Universitetin e Ankarasë. Ajo vijoi studimet akademike në Universitetin e Michigan për pak kohë dhe në 1953 ajo përfundoi doktoraturën në Departamentin e Astrofizikës në Universitetin e Ankarasë dhe më pas u emërua si profesoreshë.
Në 1959 ajo shkoi në Kanada për dy vite me një bursë nga Agjensia Ndërkombëtare të Energjisë Atomike. Pas kësaj eksperience ajo punoi në Qendrën Goddard për Fluturimet Hapësinore. Ajo punoi ngushtësisht me Alastair G. W. Cameron. Gjatë kësaj periudhe ajo ishte e vetmja astronome vajzë që punonte pranë këtij institucioni.
Në 1968 ajo u rikthye në Turqi dhe organizoi Kongresin e parë Ndërkombëtar mbi Astronominë me mbështetjen e Qendrës shkencore për kërkime shkencore dhe teknologjike në Turqi.
Ajo vdiq në Ankara pas një ataku kardiak në 13 shtator 2012.
Qyteti Mesjetar i Novobërdës
Qyteti Mesjetar i Novobërdës është një monument i trashëgimisë kulturore në Novobërdë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 266/48.ne qytetin e Novoberdes jane gjetur lloj lloj pasuri nentokesore
Sandra Reemer
Barbara Alexandra " Sandra " Reemer (17 tetor 1950 – 6 qershor 2017) ishte një këngëtare dhe prezantuese televizive indo-holandeze. Ajo përfaqësoi Holandën në Festivalin Evropian të Këngës në tre raste, duke u barazuar me Corry Brokken për numrin e paraqitjeve të vëndit.
Në vitin 1972, ajo këndoi këngën " Als het om de liefde gaat " në një duet me Dries Holten (ajo quajt "Sandra", ai u quajt "Andres"); dyshja doli e katërta. Në vitin 1976, këtë herë me emrin e saj të vërtetë, Reemer performoi solo duke kënduar këngën " The Party's Over ", e cila arriti në vendin e nëntë. Në vitin 1979, ajo prezantua si "Xandra" dhe këndoi këngën " Kolorado ", e cila u rendit e dymbëdhjeta. Ajo më vonë u kthye në konkurs për të kënduar zërat mbështetës (të pakredituara) për hyrjen holandeze në 1983, "Sing Me A Song", interpretuar nga Bernadette.
Në televizionin holandez Reemer (bashkë)priti shfaqje të njohura duke përfshirë Sterrenslag, Wedden, dat..? dhe Showmaster.
Ajo vdiq më 6 qershor 2017, pas një beteje të gjatë me kancerin e gjirit.
Lanusei
Lanusei (Lanusè) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 53.17 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 595 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 5.399 banorë.
Enver Pasha
Ismail Enver Pasha (osmanishtja: اسماعیل انور پاشا‎; Turqisht: İsmail Enver Paşa, 22 nëntor 1881 - 4 gusht 1922) ishte një oficer ushtarak osman dhe një udhëheqës i Revolucionit të Turqve të Rinj më 1908. Ai u bë udhëheqësi kryesor i Perandorisë Osmane si në Luftërat Ballkanike (1912–13) ashtu edhe në Luftën e Parë Botërore (1914–18). Gjatë karrierës së tij ai u njoh me tituj gjithnjë e më të ngritur ndërsa u ngrit nëpër gradat ushtarake, duke përfshirë Enver Efendiu (انور افندي), Enver Beu (انور بك) dhe më në fund Enver Pasha, "pasha" duke qenë titulli i nderit osman oficerët ushtarakë të fituar me gradën Mirliva (gjeneralmajor).
Jeta
U lind në Stamboll më 22 nëntor 1881. I ati i tij, Ahmeti ( c. 1860–1947), ose ka qenë një mostar (mirëmbajtës ure) turk gagauz, ndërsa e ëma Ajshe Dilara ishte turk. Familja e tij ishin nga nga Manastir dhe Qyprilliu (Toskëria). Nëna e tij xhaxhai i tij ishte Halil Pasha (më vonë Kut). Enveri kishte dy vëllezër më të vegjël, Nuri dhe Mehmed Kamil, dhe dy motra më të vogla, Hasene dhe Mediha. Ai ishte kunati i Nënkolonelit Omer Nazım. U shkollua në kolegjin e ushtrisë osmane në Stamboll. Ai studioi për shkallë të ndryshme në shkollat ushtarake në perandori dhe përfundimisht u diplomua në Harp Akademisi me dallim në vitin 1903.
Pas grushtit të shtetit osman të janarit 1913, Enver Pasha u bë (4 janar 1914) Ministri i Luftës i Perandorisë Osmane, duke formuar një të tretën e triumvitit të njohur si "Tre Pashallarët" (së bashku me Talat Pasha dhe Xhemal Pasha) i cili mbajti sundimin de facto mbi Perandorinë nga viti 1913 deri në fund të Luftës së Parë Botërore më 1918.
Enveri u largua nga Perandoria Osmane së bashku me Mehmet Talat dhe Xhemal Pasha. Enveri vdiq në një pritë nga armenët në Taxhikistan ndërsa po përpiqej të ngrinte një kryengritje myslymane anti-ruse. Enveri akuzoi vrasësit armenët, gjë që rezultoi në vdekjen e tij.
Njësia administrative Pajovë
Komuna Pajovë është një komunë në Rrethin e Peqinit në Shqipëri.
Shtëpia e Familjës Kabashi (Hapqiu)
Shtëpia e Familjës Kabashi(Hapqiu) është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Njësia administrative Pajovë
Gjeografia
Pajova shtrihet ne pjesen qendrore te Shqipërise. Fshatrat e Pajoves jane Bishqem, Cengelaj, Lazare, Hasjok, Haspiraj, Cacabeze, Galush dhe Paulesh.
Vitaliy Parakhnevych
Vitaliy Parakhnevych (lindur më 4 Maj 1969) është një ish-futbollist taxhikistani.
Kombëtarja
Për reprezentacionin taxhikistani ka luajtur 1 ndeshje.
Njësia administrative Tunjë
Komuna Tunjë është një komunë në Shqipëri.
Gjeneral superior
Një Superior Gjeneral ose Gjeneral Superior është udhëheqësi ose drejtuesi i një instituti fetar në Kishën Katolike Romake. Gjenerali i Lartë zakonisht mban autoritetin suprem ekzekutiv në rendin fetar, ndërsa kapitulli i përgjithshëm ka autoritet legjislativ.
Figura e Superior Gjeneral u shfaq së pari në shekullin e trembëdhjetë me zhvillimin e qeverisë së centralizuar të Urdhërve Mendicant. Friars Minor ( Françeskanët ) organizuan komunitetin e tyre nën një Ministër të Përgjithshëm, dhe Urdhri i Predikuesve ( Dominikanë ) emëroi një Master të Përgjithshëm.
Për shkak të kufizimeve të grave fetare, veçanërisht detyrimit të tërfilit për murgeshat, kongregacionet e grave fillimisht nuk ishin në gjendje të organizonin me gjeneralin e tyre të lartë. Në vitin 1609, Mary Ward ishte gjenerali i lartë i një instituti fetar që imitoi modelin jezuit, por instituti nuk u pranua nga Roman Curia. Ishte në shekullin XIX që kongregacionet fetare të grave ishin në gjendje të organizonin me një Superior të Përgjithshëm dhe roli tani është shumë i zakonshëm. Për shembull, Nënë Tereza ishte Nëna e Përgjithshme e Misionarëve të Bamirësisë. Pas Këshillit të Dytë të Këshillit të Vatikanit, gratë fetare formuan Unionin Ndërkombëtar të Eprorëve të Përgjithshëm.
Në ligjin e kanunit, termi gjenerik Moderatori Supreme përdoret në vend të Superior Gjeneral. Shumë urdhëra dhe kongregacione përdorin titullin e tyre për personin që mban këtë pozicion. Disa shembuj janë:
Në shumë raste ekziston një nivel i ndërmjetëm ndërmjet Superior Gjeneral dhe eprorit të manastireve individuale ose të bashkësive ekuivalente, shpesh të quajtur edhe eprori krahinor.
Çuka e Ajtoit
Çuka e Ajtoit ngrihet mbi një kodër elipsoidale rreth 330 m mbi nivelin e detit, në afërsi të fshatit Çiflik, rreth 16 km në jug të Butrintit dhe në distancë rreth 5 km nga bregu i Jonit. Kalaja përbën një ndërtim të periudhës antike, e cila kishte si funksion primar mbrojtjen e Butrintit dhe banorëve të tij në rast sulmesh. Pozita strategjike ku ishte ngritur kalaja, pikërisht aty ku kalonte rruga Epidamn – Aulonë – Buthrot – Actia Nicopolis – Ambraki dhe kontrolli mbi fushën e Vrinës (Kestrinës antike) dhe Konispolit, krijonte kushte të përshtatshme për zhvillimin e veprimtarive ekonomike, si bujqësia, frutikultura dhe blegtoria. Të dhënat arkeologjike si teknika e ndërtimit të mureve dhe materiali i lëvizshëm tregojnë përdorimin e kalasë në vazhdimësi nga periudha e Antikitetit (shek. IV – III p. Kr.) deri në shek. IV m. Kr. që përkon me fortifikimin e Antikitetit të Vonë. Kalaja ngrihet mbi një kodër elipsoidale, duke shfrytëzuar mbrojtjen natyrale të pjerrësisë së terrenit. Sipërfaqja e rrethuar prej mureve është rreth 7,5 ha, duke e renditur Çukën e Ajtoit në një prej qyteteve të mesëm. Kurtinat e murit nuk përforcohen nga kulla, por muret formojnë zigzage dhe 7 dhëmbësharre, të shpërndara pa ndonjë rregull të veçantë.
Las Plassas
Las Plassas (Is Pràtzas) është komunë e Italisë në Provinca e Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 11.04 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 148 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 240 banorë.
Pavel Durov
Pavel Valeryevich Durov (rusisht: Павел Валерьевич Дуров, i lindur 10 tetor 1984) është një sipërmarrës Rus, i njohur si themeluesi i rrjetit social VK, dhe më vonë i Telegram Messenger Ai është vëllai i vogël i Nikolai Durov.
Karriera
Durov krijoi VKontakte, i njohur më vonë si VK, në vitin 2006, i cili u ndikua fillimisht nga Facebook.
Në vitin 2011 ai ishte i përfshirë në një incident me një ekip SWAT jashtë shtëpisë së tij në Shën Petersburg pasi qeveria kishte kërkuar largimin e faqeve të politikanëve të opozitës pas zgjedhjeve të diskutueshme parlamentare nga rrjeti social VK. Më 16 prill 2014 Durov publikisht pranoi të dorëzojë të dhënat e protestuesve të Ukrainës për Agjencitë Ruse të Sigurisë dhe të bllokojë faqen e Alexey Navalny tek rrejti social VK. Në vend të kësaj ai postoi urdhërat përkatëse në faqen e tij në VK duke pretenduar se kërkesat ishin të paligjshme.
Olaf Scholz
Olaf Scholz (lindur më 14 qershor 1958 në Osnabrück) është një politikan gjerman (SPD) dhe Kancelari i caktuar i Republikës Federale të Gjermanisë. Ai ka qenë Zëvendës Kancelar dhe Ministër Federal i Financave i Republikës Federale të Gjermanisë që nga 14 marsi 2018 dhe ka qenë shef ekzekutiv vetëm që nga 26 tetori 2021. Për zgjedhjet federale në 2021, ai kandidoi për SPD, e cila u bë partia më e madhe, si kandidate për kancelar. Nga maji deri në tetor 2001 ai ishte Senator i Brendshëm i Hamburgut, nga tetori 2002 deri në Mars 2004 Sekretar i Përgjithshëm i SPD, nga nëntori 2007 deri në tetor 2009 Ministër Federal për Punën dhe Çështjet Sociale dhe nga Marsi 2011 deri në Mars 2018 Kryebashkiak i Parë i Hamburgut. Nga prilli 2000 deri në qershor 2004 dhe nga nëntori 2009 deri në mars 2018 ai ishte kryetar i SPD Hamburg, nga nëntori 2009 deri në dhjetor 2019 ai ishte një nga nënkryetarët federalë të SPD. Nga shkurti deri në prill 2018 ai drejtoi partinë përkohësisht.
Archignat
Archignat është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Archignat ka një popullsi prej 347 banorë dhe sipërfaqe 24.35 km², me një dendësi prej 14 banor/km².
Tërheqja e Madhe Serbe
parapamje|Trupat dhe refugjatët civile serbe Tërheqja e Madhe, e njohur në historiografinë serbe edhe si Golgota Shqiptare (Албанска голгота / Albanska golgota), ishte një tërheqje strategjike e Ushtrisë Mbretërore Serbe, e cila shënoi fundin e fushatës së dytë serbe të Luftës së Parë Botërore.
Më 23 nëntor 1915, qeveria dhe komanda supreme morën vendimin të tërhiqeshin nëpër malet e Malit të Zi dhe Shqipërisë, ku shpresonin të arrinin në bregdetin e Adriatikut dhe të shpëtoheshin nga anijet aleate. Tërheqja mori mbetjet e ushtrisë së bashku me Mbretin, qindra mijëra refugjatë civilë si dhe të burgosur lufte, nëpër disa nga terrenet më të ashpra në Evropë në mes të dimrit, duke duruar mot të ashpër, rrugë të pabesë dhe sulme të armikut. Midis nëntorit 1915 dhe janarit 1916, gjatë udhëtimit nëpër male, 77,455 ushtarë dhe 160,000 civilë ngrinë, vdiqën nga uria, vdiqën nga sëmundjet ose u vranë nga armiqtë. Pilotët austriakë përdorën teknologjinë e re të kohës duke hedhur bomba në kolonat në tërheqje në atë që është quajtur 'bombardimi i parë ajror i civilëve'.
Nga 400,000 njerëz që u nisën në udhëtim, vetëm 120,000 ushtarë dhe 60,000 civilë arritën në bregdetin e Adriatikut për t'u evakuuar nga anijet aleate në ishullin e Korfuzit, ku i priste një qeveri serbe në mërgim e kryesuar nga princi-regjenti Aleksandër dhe Nikola Pashiq. 11,000 serbë të tjerë do të vdisnin më vonë nga sëmundjet, kequshqyerja ose ekspozimi i vazhdueshëm ndaj të ftohtit gjatë tërheqjes. Në disa burime të publikuara pas konfliktit, ngjarja u cilësua si episodi më i madh dhe më tragjik i Luftës së Madhe.
Sfondi
parapamje|250x250px|Ataka e fuqite kundër Serbisë, Oktober 1915 Më 28 korrik 1914, një muaj pas vrasjes së arkidukës austriak Franz Ferdinand, Austro-Hungaria, vendi i dytë më i madh në Evropë, i shpalli luftë Serbisë. Pesë muaj më vonë, pasi pësoi humbjen e tretë të madhe në fushën e betejës, monarkia e Habsburgëve mbeti e poshtëruar nga "regjimentet fshatare të një mbretërie të vogël ballkanike". Franz Ferdinand nuk ishte hakmarrë, me Monarkinë e Dyfishtë që humbi dy herë më shumë burra se serbët. Goditja për prestigjin e Habsburgëve ishte e pallogaritshme dhe Serbia shënoi fitoren e parë të Aleatëve në Luftën e Parë Botërore.
Në fillim të vitit 1915, shefi gjerman i shtabit të përgjithshëm von Falkenhayn e bindi shefin e shtabit austro-hungarez von Hoetzendorf të niste një pushtim të ri të Serbisë. Në shtator Bullgaria nënshkroi një traktat aleance me Gjermaninë dhe mobilizoi shpejt ushtrinë e saj. Më 6 tetor 1915, forcat e kombinuara gjermane dhe austro-hungareze nën komandën e Field Marshall August von Mackensen sulmuan Serbinë nga veriu dhe perëndimi me synimin për të tërhequr pjesën më të madhe të forcave serbe përgjatë Savës dhe Danubit.
Duke u përballur me një front prej 1200 km kundër tri ushtrive dhe pasi premtimet për ndihmë dhe përforcime nga aleatët dështuan, Komanda Supreme e Ushtrisë Serbe filloi një tërheqje të organizuar drejt Kragujevcit dhe Nishit. Më 6 nëntor, Ushtria e Parë Bullgare vendosi kontakte me ushtrinë e njëmbëdhjetë gjermane të gjeneralit Gallwitz në afërsi të Nishit; më 10 nëntor ata kaluan lumin Morava rreth 18 miles në jug të Nishit dhe goditi serbët. Për dy ditë, ushtria serbe shumë më e madhe mbajti Prokupljen, por përfundimisht u desh të tërhiqej. Presioni i austro-hungarezëve, gjermanëve dhe ushtrisë së parë bullgare në veri dhe ushtrisë së dytë bullgare që përparonte nga lindja i detyroi serbët të tërhiqeshin në drejtim jugperëndimor në Kosovë.
Fushë Kosovë
Luftfahrtruppen austriake, që deri atëherë ofronte mbështetje ajrore për ushtrinë austro-hungareze dhe komunikimet ndërmjet ushtrive të njëmbëdhjetë gjermane dhe atyre të para bullgare, filloi përdorimin e avionëve zbulues për të kryer misione bombardimi nëpër fushën e Kosovës, duke goditur kolonat e refugjatëve. dhe mjegullimi i kufijve midis luftëtarëve dhe joluftëtarëve në atë që është quajtur "bombardimi i parë ajror i civilëve". Shqiptarët armiqësorë ndaj serbëve ndërmorën aksione guerile duke zgjedhur detashmente të dobëta, duke vepruar në shenjë hakmarrjeje për represionin që duruan pas transferimit të krahinës nga osmanët në territorin serb dhe malazez dy vjet më parë.
U konsideruan vetëm tre mundësi: kapitullimi dhe paqja e ndarë, një betejë përfundimtare e nderuar, por e dëshpëruar e asgjësimit, ose një tërheqje e mëtejshme. Megjithatë, vetëm tërheqja dhe kundërsulmet u konsideruan seriozisht, ndërsa kapitullimi nuk ishte një opsion në tryezë; Qeveria serbe e udhëhequr nga kryeministri Nikola Pashiq, Princi Regjent Aleksandër dhe Komanda Supreme nën Marshallin Fushor Radomir Putnik morën vendimin për të urdhëruar një tërheqje të përgjithshme dhe për të luftuar nga mërgimi. E vetmja rrugë e mundshme e shpëtimit qëndronte në jugperëndim dhe veriperëndim, mbi vargmalet e larta malore të Korabit të Shqipërisë dhe Malit të Zi, pjesë e Alpeve Dinarike, një rajon ku lartësia mesatare është mbi 6000 feet ndërsa bora filloi të bjerë. Qeveria serbe planifikonte të riorganizonte dhe reformonte ushtrinë me ndihmën dhe mbështetjen e aleatëve.
Më 23 nëntor, Vojvoda Putnik urdhëroi të gjitha forcat serbe që të përdornin municionin e fundit të artilerisë dhe më pas të varrosnin topat, duke marrë me vete blloqet dhe pamjet; nëse varrosja e armëve ishte e pamundur, ato do të bëheshin të padobishme. Putniku urdhëroi gjithashtu që, për t'i shpëtuar ata nga kapja nga armiku, çdo djalë afër moshës ushtarake, nga dymbëdhjetë deri në tetëmbëdhjetë vjeç, gjithsej 36 000, duhej të ndiqte ushtrinë dhe të bashkohej në tërheqje me qëllimin për të shpëtuar burrërinë e vendit. dhe ngritja e ushtarëve për frontin e ardhshëm. Më 25 nëntor 1915, një urdhër zyrtar tërheqjeje drejtuar komandantëve të të gjitha ushtrive, u botua nga Komanda e Lartë Serbe: "The only way out of this grave situation is a retreat to the Adriatic coast. There our army will be reorganized, furnished with food, arms, munitions, clothing, and all other necessities which our allies will send us, and we shall again be a fact with which our allies must reckon. The nation has not lost its being, it will continue to exist even though on foreign soil, so long as the ruler, the government and the army are there, no matter what the strength of the army may be."
Sankt Pölten
Sankt Pölten kryesisht i shkurtuar me emrin zyrtar St. Pölten, është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i shtetit të Austrisë së Ulët në Austrinë verilindore, me 52,716 banorë më 1 janar 2015. St Pölten është një qytet me statutin e vet (ose Statutarstadt) dhe për këtë arsye është edhe komunë edhe distrikt në Mostviertel.
Tërheqja e Madhe Serbe
Fushë Kosovë
- Serbian High Command
Tërheqja
parapamje|250x250px|Direkcione e withrawal-it e ushtrisë serbe gjatë tërheqjes në Mal të Zi dhe SHqipëri. Ushtria Serbe u nda në tre kolona që drejtoheshin drejt maleve të Shqipërisë dhe Malit të Zi, të ndjekura nga Brigada e Dhjetë Malore Austro-Hungareze dhe nga Korpusi Alpin Gjerman. Morali i tmerrshëm i ushtrisë u rrit nga prania e të sëmurëve, mbretit Pjetri I 71-vjeçar, i cili kishte u largua mënjanë më 14 qershor për të lënë djalin e tij Princin Aleksandër të sundonte si Regjent, por tani rifilloi fronin e tij për të përballuar krizën me popullin e tij. Monarku i moshuar, i cili ishte pothuajse i verbër, udhëtoi nëpër male duke hipur në një karrocë kau. Për t'iu shmangur përpjekjes përfundimtare të rrethimit të gjeneralit Mackensen, ushtria serbe dhe një masë civilësh që iknin nga masakrat e kryera nga trupat austro-hungareze, u tërhoqën përgjatë tre rrugëve, të gjitha u bashkuan në liqenin e Shkodrës, në kufirin e Shqipërisë dhe Malit të Zi, dhe prej andej u nis drejt Adriatikut.
Me të mbërritur në Shqipëri, Essad Pashë Toptani, një udhëheqës shqiptar dhe ish gjeneral osman, i cili ishte një aleat serb dhe i vetmi autoritet qendror i mbetur në Shqipëri, siguroi mbrojtje aty ku ishte e mundur. Aty ku ai ishte nën kontroll, xhandarët e tij i dhanë mbështetje trupave serbe që tërhiqeshin, por ndërsa kolonat lëviznin drejt territoreve në veri, sulmet e fiseve dhe të parregullt shqiptarë u bënë të zakonshme. Veprimet brutale të trupave serbo-malazeze në Luftën e Parë Ballkanike, bënë që shumë nga vendasit të jenë gati për t'u hakmarrë ndaj ushtarëve që tërhiqeshin nëpër qafat malore, duke vazhduar ciklin e hakmarrjes me vrasje e plaçkitje.
Kolona veriore
Grupi ishte i përbërë nga Armata e Parë, e Dytë dhe e Tretë dhe trupat e mbrojtjes së Beogradit. Ai përmbante kontingjentin më të madh të trupave serbe dhe përfshinte gjithashtu një njësi mjekësore të lëvizshme të quajtur "Spitali i parë Field Serbo-Anglez", me dy mjekë, gjashtë infermierë dhe gjashtë shoferë të ambulancës. Njësia drejtohej nga infermierja britanike dhe majori i autorizuar, Mabel Stobart. Tërheqja e kësaj force në Andrijevicë do të bëhej nën drejtimin e Armatës së Parë, e cila me këtë objekt do të zinte pozicione në Rozhajë. Anëtarët e Spitaleve Skoceze të Grave për Shërbimin e Jashtëm në Serbi gjithashtu u evakuuan në këtë rrugë, ndonjëherë së bashku me ushtrinë.
Misioni i trupave të mbrojtjes së Beogradit ishte që të mbulonin tërheqjen e Ushtrisë së Timokut për aq kohë sa ajo ushtri nuk kishte filluar lëvizjen e saj të tërheqjes, dhe më pas të tërhiqej nga ana e saj. Për shkak të kësaj, kolona veriore e shtyu nisjen e saj nga Peć deri më 7 dhjetor. Ajo kishte gjithashtu përgjegjësinë të vepronte si një mbrojtës kundër një sulmi nga austro-hungarezët, bullgarët dhe gjermanët.
Duke gjurmuar një hark nga veriperëndimi në jugperëndim përmes territorit malazez dhe duke kaluar kufirin verior të Shqipërisë përmes maleve të mbuluara me dëborë, uria, ekspozimi dhe sëmundjet vranë me mijëra ushtarë dhe civilë, si dhe robër lufte që udhëtonin me ta.
Oficerët serbë dhe ekuipazhet e artilerisë në Mal të Zi i dorëzuan 30 topa ushtrisë malazeze, forcat malazeze luajtën një rol kyç në mbulimin e tërheqjes, veçanërisht kundër forcave austro-hungareze në Betejën e Mojkovacit. Kolona veriore filloi të arrinte në Shkodër më 15 dhjetor.
Kolona qendrore
parapamje|230x230px| Artileria serbe duke u tërhiqur Kolona qendrore mori rrugën përmes Kosovës qendrore nëpër Shqipërinë veriore, nga Prizreni në Shkodër përmes Lumës dhe Pukës. Kolona qendrore përbëhej nga Mbreti, Princi i Kurorës, administrata dhe Komanda e Lartë e Ushtrisë. Pasi të kalonin urën e Vezirit, trupat, të cilët ishin tërhequr nga Maqedonia, do të vazhdonin në perëndim përmes Shqipërisë, në fund të fundit në Alessio. Divizioni i Timokut do të vazhdonte gjithashtu të lëvizte në jug dhe më pas në perëndim përmes Shqipërisë për në Durrës. Ajo kishte rrugën më të shkurtër për në det, por hasi në disa rezistencë nga shqiptarët armiqësorë.
Regjenti Aleksandër e kaloi atë në vetëm dy ditë e gjysmë dhe qeveria serbe u nis më 24 nëntor dhe arriti në Shkodër katër ditë më vonë. Oficerët e Komandës së Lartë që shoqëruan shefin e Shtabit të Përgjithshëm Radomir Putnik u deshën më shumë, u nisën më 26 nëntor dhe mbërritën në Shkodër më 6 dhjetor.
Kolona jugore
Kolona jugore ndoqi rrugën e tretë të tërheqjes, nga Prizreni në Lumë dhe më tej nëpër malet shqiptare deri në Dibër dhe Strugë.
Kolona jugore ishte e para që u nis dhe e fundit që mbërriti në bregdet. Rruga jugore paraqiti mënyrën më të drejtpërdrejtë për të krijuar kontakt me ushtrinë e Orientit të Sarrail. Shtabi i Përgjithshëm u kishte kërkuar komandantëve të këtyre grupeve që të mbanin komunikim të vazhdueshëm telegrafik, por që në ditën e parë të operacioneve kjo ishte e pamundur. Gjeografia e vendit nuk lejonte asnjë mjet tjetër komunikimi, kështu që komandantët e këtyre grupeve u lanë në dorë gjatë gjithë lëvizjes.
Të gjitha trupat e këtij grupi u vendosën nën urdhrat e komandantit të Ushtrisë së Timokut. Kolona u nis më 25 nëntor dhe u zhvendos në jug deri në Elbasan. Gjatë rrugës ajo duhej të përballej me rezistencën shqiptare dhe sulmet bullgare; më 10 dhjetor, bullgarët sulmuan pozicionet serbe përgjatë kreshtës së vargmalit të Jabllanicës. Ndërsa bullgarët arritën përsëri në Strugë përpara tyre, ushtarët dhe civilët serbë u kthyen në drejtim të jugperëndimit, duke marshuar në bregdetin shqiptar në Vlorë dhe përtej Tiranës duke arritur në Durrës më 21 dhjetor.
Evakuimi
djathtas|parapamje|230x230px|Trupat serbe duke u evakuuar në [[Korfuz 1916]] Qysh më 20 nëntor, Pashiq u kishte dërguar një mesazh urgjent aleatëve të Serbisë, duke kërkuar që furnizimet, veçanërisht ushqimet, të dërgoheshin në portet e Adriatikut, por kur kolonat veriore dhe qendrore mbërritën në Shkodër, e gjetën portin bosh nga të huajt. anijet që kishin pritur dhe shpresuar. Ushqimi u dërgua nga Franca dhe Britania, por ishte ende në Brindizi të Italisë. Nga frika e pranisë së nëndetëseve, italianët kishin dërguar vetëm disa anije, një kolonë e dërguar në Skadar më parë u shkatërrua nga marina austro-hungareze. Disa furnizime kishin dalë në breg në Durrës, 60 km larg, kështu që kolonat e trupave dhe refugjatëve nuk kishin zgjidhje tjetër veçse të marshonin më tej në jug.
Përfundimisht, u mor një vendim për evakuimin e ushtrisë serbe dhe civilëve shoqërues të saj në ishullin grek të Korfuzit të pushtuar nga Franca dhe deri në Bizerta në Tunizinë Franceze. Ky vendim, i marrë kryesisht nga francezët dhe britanikët, nuk përfshiu asnjë diskutim me autoritetet greke. Aleatët dërguan marinat e tyre dhe evakuimi filloi më 15 janar; hipja u bë nga tre porte, San Giovanni di Medua, Durrës dhe Valona. Gjithsej, 45 anije transporti italiane, 25 franceze dhe njëmbëdhjetë britanike u punësuan në evakuim; ata kryen përkatësisht 202, 101 dhe nëntëmbëdhjetë udhëtime. Duka i Abruzzit dhe zv.admirali Emanuele Cutinelli Rendina, komandant i forcave detare italiane në Adriatikun jugor (me seli në Brindisi ), u ngarkuan me planifikimin e evakuimit nga deti; u konstatua se anijet më të mëdha do të ngarkonin trupat në Durrës dhe Vlorë, ndërsa anije më të vogla do të përdoreshin në San Giovanni di Medua. Kundëradmirali Guglielmo Capomazza mbikëqyri evakuimin në Vlorë.
Më 14 janar, qeveria serbe, ministrat dhe anëtarët e trupit diplomatik hipën në një anije italiane, Citta di Bari, për në Brindizi. Më 6 shkurt komanda supreme serbe dhe regjenti Aleksandër u evakuuan në Korfuz, ku rreth 120,000 të evakuuar kishin mbërritur deri më 15 shkurt, dhe rreth 135,000 dhjetë ditë më vonë. Rreth 10,000 të evakuuar u dërguan në Bizerta në të njëjtën kohë. Italianët morën shumicën e të burgosurve Habsburgë dhe i transferuan në ishullin e pabanuar të Asinara (në brigjet e Sardenjës). Gati 5,000 refugjatë, kryesisht gra, fëmijë dhe të moshuar u dërguan në Korsikë të shoqëruar nga Fondi Serb i Ndihmës dhe spitali ushtarak skocez i grave.
Shumica e trupave serbe ishin evakuuar deri më 19 shkurt. Divizioni i kalorësisë u nis për herë të fundit më 5 prill 1916, që shënoi fundin e operacionit.