cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universiteti i Elbasanit "Aleksandër Xhuvani"
Lehtësitë akademike
5. Revistat. Universiteti i Elbasanit ka revistën e tij shkencore të titulluar “Buletini Shkencor i UE-së” ku botohen artikuj shkencorë të stafit akademik. Ne UE del në mënyrë periodike gazeta “Studenti”.
6. Qendra e fotokopjimit të materialeve. Studentët dhe stafi i Universitetit të Elbasanit mund të fotokopjojnë materiale mësimore më cilësi të lartë dhe me kushte favorizuese.
7. Dega mësimore, sekretaritë e fakultetit dhe zyra e informacionit.
Sot, Universiteti ka pesë Fakultete dhe një Shkollë të Lartë:
1.Fakulteti i Shkencave të Natyrës ka këto Departamente:
Këto departamente organizojnë mësimdhënien në degë si:
2.Fakulteti i Shkencave Ekonomike ka këto departamente:
Këto departamente mbulojnë degët e mëposhtme: Bachelor ne: Master profesional ne: si dhe Master i Shkencave ne:
3.Fakulteti i Shkencave Humane ka këto departamente:
Departamentet mbulojnë veprimtarinë mësimore në katër degë, si
4.Fakulteti i Gjuhëve të Huaja ka këto departamentet:
Këto departamente mbulojnë veprimtarinë mësimore në degët e mëposhtme:
5.'''Fakulteti i Mësuesisë për Kl. I –IV dhe parashkollorë''' ka këto departamente: Këto departamente mbulojnë veprimtarinë mësimore në dy degë:
6.Fakulteti i Shkencave Sociale
7. Fakulteti i Infermierisë
Stafi akademik
Stafi akademik i Universitetit përbëhet nga 245 pedagogë dhe asistentë pedagogë efektivë, nga të cilët 8 janë profesorë, 12 asistentë profesorë; 20 doktorë; 20 mastera; 70 pedagogë; 17 asistentë pedagogë. Universiteti ka edhe 44 lektorë të jashtëm, nga të cilët 2 janë profesorë; 3 asistentë profesorë; 3 doktorë; 20 pedagogë; 16 asistentë pedagogë.
Kërkimi Shkencor
Kërkimet shkencore në Universitetin e Elbasanit janë në zhvillime në departamente të ndryshme, që përbëjnë njësitë shkencore. Në çdo departament ka dy seksione: një seksion në të cilin pedagogët i kanë shtrirë kërkimet e tyre në procesin e mësimdhënies, fizikë, matematikë, kimi, biologji, gjuhë shqipe dhe e huaj, letërsi, histori dhe gjeografi. Një seksion tjetër i departamentit përbëhet nga një grup pedagogësh që janë realisht kërkues shkencorë si p.sh. në shkencat eksperimentale : kimi, biologji, studimet në gjuhën shqipe, gjeografi, histori, etj.
Qendra e Kërkimeve Albanologjike dhe Ballkanike
Realizon studime në fushën e albanologjisë dhe ballkanistikës.
Laboratori i Kërkimeve Shkencore
Ky laborator kryen kërkime shkencore në fushën e shkencave të aplikuara dhe në fushën e analizave të materialeve për të tretë. Ky laborator është i liçensuar nga Drejtoria e Përgjithshme e Standardizimeve pranë Këshillit të Ministrave.
Lëndë djegëse
parapamje| Zjarri i drurit në një oxhak Një lëndë djegëse është një substancë kimike, energjia e ruajtur e së cilës mund të konvertohet me djegie në energji të përdorshme.
Klasifikimi i lëndëve djegëse
Karburantet ndahen sipas kritereve të ndryshme, siç janë gjendja e tyre e grumbullimit në lëndë djegëse të ngurta, të lëngëta dhe të gazta. Varësisht nga origjina, bëhet një dallim midis lëndëve djegëse natyrale, të rafinuara ose sintetike. Karburantet mund të jenë organike, të tilla si nafta, gazi natyror, qymyri ose inorganike, si hidrogjeni ose monoksidi i karbonit.
Varësisht nga lloji i lëshimit të energjisë, karburantet ndahen në lëndët djegëse kimike që çlirojnë energjinë termike përmes oksidimit dhe karburanteve elektrokimike që përdoren, për shembull, në qelizat e karburantit për të gjeneruar energji elektrike.
Cilësia e karburantit përshkruhet nga vlera kalorifike ose vlera kalorifike. Vlera kalorifike gjithashtu merr parasysh përdorimin e nxehtësisë së kondensimit të ujit të përfshirë në gazin e djegies si avull (shfrytëzimi i vlerës kalorifike ). Për karburantet absolutisht të thata që nuk përmbajnë hidrogjen të lidhur kimikisht, vlera e tyre kalorifike dhe vlera kalorifike janë identike.
Lëndët djegëse fosile janë prodhuar kryesisht nga proceset e gjata, shpesh miliona vjet bio dhe gjeokimike. Lëndët djegëse të ngurta u nënshtrohen një coalification, akumulimin e karbonit në shtresa organike mbyllur nga shtresat e tokës. Dy hapat kryesore të koalicionit janë kalimi nga materia organike, të cilat zakonisht përbëheshin nga lloje bimore më të larta, të tilla si drurë apo fidane, deri te thëngjilli i kaftë dhe kalimi i mëtejshëm i qymyrit kafe në qymyr të fortë. Origjina e naftës mendohet të jetë kafshë dhe bimë më të ulëta të detit. Të gjitha rezervat ekzistuese të karburantit quhen burime. Këto janë të ndara në burime të dyshuara dhe të provuara. Burimet e provuara vazhdojnë të ndahen në burime të degradueshme dhe me sa duket jo-degradable. Nëse çmimi teknik i një burimi është i siguruar, ky burim quhet një rezervë. Përmbajtja e energjisë e lëndëve djegëse fosile të forta shpesh jepet në të ashtuquajturat njësi të qymyrit të rëndë (SKE).
Materialet e para të rinovueshme tani dallohen nga këto, të cilat janë burime të ripërtëritshme të rregullta ( lëndë djegëse biogjenike si druri, biokarburantet , biogazi ).
Karburantet bërthamore, të tilla si uraniumi i pasuruar dhe plutoniumi , të cilat nga fission bërthamore ose deuterium dhe tritium , të cilat mund të lëshojnë energji nga bashkimi bërthamor , gjithashtu nuk janë në mesin e karburanteve fosile.
Gjendja fizike dhe përdorimi
parapamje| Djegia [[Gazi natyror|e gazit natyror ]] Karburantet përdoren në të tre shtetet klasike të grumbullimit (të ngurta, të lëngëta dhe të gazta ). Ato janë furnizuar për përdorime të ndryshme.
çmimet e karburantit
parapamje| antracit Çmimi i tregut botëror për karburantet ndryshon për shkak të shumë faktorëve. Matur kundrejt njësisë së qymyrit të fortë, çmimi luhatet në periudhën 1970 - 2004:
Çmimet për karburantet kryesore kanë një ndikim të ndjeshëm në ekonomitë kombëtare. Çmimet e larta, për shembull, mund të përbëjnë inflacionin ekzistues.
kërkesa e karburantit
Përcaktimi i kërkesës për karburant është i nevojshëm për të përcaktuar sasinë e porosive ose të magazinimit, për të vlerësuar kostot e konsumit dhe për të bërë llogaritjet krahasuese me bartësit e tjerë të energjisë ose teknologjitë. Kjo vlen edhe për ekonominë në tërësi, si dhe për një fabrikë të vetme djegëse ose konsumator, qoftë fiks apo celular.
Ndër të tjera, kërkesa e karburantit varet nga: performanca e sistemit, efikasiteti, koha e rrjedhjes, lloji i karburantit dhe faktorë të veçantë si kontrolli dhe rregullimi.
Gjendja kombëtar
Shumica e karburanteve të përdorura në Gjermani duhet të importohen. Kjo vlen kryesisht për lëndët djegëse të lëngëta dhe të gazta, pasi Evropa Qendrore ka shumë pak burime vetanake në këtë fushë. Nga ana tjetër, lëndët djegëse natyrale janë duke u promovuar si burime minerale në këtë zonë gjeografike, me subvencione për të mbështetur kostot e subvencioneve, për të mbajtur konkurrencën e brendshme me çmimet e paguara në tregun botëror.
Sigurimi i karburanteve nga burimet e rinovueshme ( lëndët djegëse biogjenike ) po bëhet gjithnjë e më e rëndësishme për sektorët e energjisë dhe transportit. Në vitin 2009, 5.5  Përqindja e energjisë finale të kërkuar në Gjermani nga karburantet biogjenike (si bioenergjia ). Ato përbëjnë rreth dy të tretat e energjisë së rinovueshme (10.1  Për qind). Pjesa më e madhe e bioenergjisë është nxehtësia. Megjithatë, potenciali i përgjithshëm i bioenergjisë në Gjermani është i kufizuar, kështu që vetëm një pjesë e kërkesës për energji mund të mbulohet nga ajo.
Shpella e Titos në Dërvar
djathtas|parapamje|217x217px| Shpella e Titos në Drvar djathtas|parapamje|150x150px| Tito me anëtarët e Shtabit Suprem përballë shpellës në Drvar, maj 1944. Shpella e Titos në Dërvar është një shpellë në Drvar ku në fillim të vitit 1944, në Drvarin e atëhershëm të çliruar ishte Shtabi Suprem i UNÇ-së dhe POJ-së, i kryesuar nga Marshalli Josip Broz Tito. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Marshalli Tito përdori disa shpella për strehim: një shpellë në fshatin Bogovići (Pale), një shpellë afër fshatit Plahovići (Kladanj), Zabrđanska pećina ( Glavatičevo ). Duke qenë e vetmja shpellë në Drvar, për shkak të natyrës dramatike të ngjarjeve (zbarkimi gjerman, qëndrimi i Shtabit Suprem), ai është rregulluar si pjesë e një muzeu ushtarak.
Morfologjia
Shpella e Titos ndodhet në shpatin e kodrës së Gradinës, rreth 23 metra mbi shtratin e lumit Unac. Ndodhet vetëm 1 km nga qendra e qytezës. Dimensionet aktuale të hyrjes së shpellës janë 6 m të gjera dhe 7 m të larta dhe janë rezultat i zgjerimit artificial për vendosjen e kazermave. Përpara shpellës ndodhet një pllajë e niveluar me gjatësi të përgjithshme 18 m, mbi të cilën janë vendosur dy baraka 12 dhe 4 m të gjata dhe 5 m të gjerë. Në vazhdim shpella përbëhet nga një kanal horizontal 16 m i gjatë, 4 m i lartë dhe 2,5-4 m i gjerë. Në fund të këtij korridori ndodhet një derë hekuri e instaluar në vitin 1938 gjatë eksplorimit të shpellës për furnizim me ujë. Përgjatë kësaj pjese të kanalit janë vendosur dërrasa për shikim më të lehtë të shpellës. Gjatësia totale e shpellës është 85 m. Në vazhdim, kanali i shpellës zbret në një kaskadë dhe përfundon me një liqen sifon në fund). Diferenca në lartësi nga porta e hekurt në sipërfaqen e liqenit të sifonit është 53 m. Gjatë periudhave me shi, uji në liqenin në fund mund të ngrihet deri në dalje të shpellës, kur del nga uji në formën e një ujëvare 12 m të lartë.
Historia
Udhëheqja ushtarake dhe politike. Lëvizja çlirimtare e popullit - Shtabi suprem NOV I POJ, Komiteti qendror i CPY, Presidenca E AVNOJ, Komiteti kombëtar për çlirimin E Jugosllavisë dhe të tjerët antifashiste institucionet janë: 6. Janar 1944. vitet kaluan nga Jajce u Drvar, e cila më pas u bë qendra e territorit të çliruar Jugosllavia.
Me ardhjen e kryesisë së PKSH-së në Drvar, në shpellë u ndërtua një barakë për nevojat e Shtabit Suprem të NOV-së dhe POJ-së. Edhe pse Josip Broz Tito ndodhej në një fshat në afërsi të Drvarit, ai, si komandant suprem i NOV dhe POJ, shumë shpesh qëndronte në shpellë, ku takohej me përfaqësuesit e misioneve ushtarake aleate, të cilat po qëndronin asokohe në Dërvar.
Në fillim të vitit 1944 Komanda e Lartë Gjermane përgatiti një operacion, të quajtur " Kërcimi i Konjiqit ", qëllimi kryesor i të cilit ishte heqja ose kapja e Shtabit Suprem të NOV dhe POJ dhe kështu të përfitonin një avantazh strategjik derisa njësitë e NOV dhe POJ të mund të shkatërroheshin plotësisht. . Për ditën e sulmit, gjermanët morën ditën e ditëlindjes së Titos, 25 maj, duke pritur të kapnin partizanët të papërgatitur.
Mbrëmjen para festimit të ditëlindjes së tij, më 24 maj, Tito qëndroi natën në Drvar, kështu që fillimi i zbarkimit gjerman e gjeti në një shpellë. Nga ora 7:30 e mëngjesit deri në orën 7 të mëngjesit të 25 majit 1944, Drvari u bombardua rëndë nga pesë skuadrilje armike, e ndjekur nga avionët e transportit që hodhën valën e parë të 314 parashutistëve gjermanë. Në valën tjetër u ulën aeroplanët e mallrave, kështu që në të dyja valët u lëshuan gjithsej 730 gliderë.
Shpella ishte nën zjarr të vazhdueshëm nga parashutistët gjermanë dhe rezistenca ndaj sulmeve ajrore gjermane është siguruar nga pjesë të Batalionit Mbështetës të Shtabit Suprem të NOVJ-së dhe një togë tankesh të Korpusit të Parë Proletar, nga pozicioni në Shobiça glavica dhe përballë shpellës. Tito dhe anëtarët e Shtabit Suprem arritën të dilnin nga shpella rreth orës 12 të mesditës dhe të niseshin drejt Atashevacit. Nga ku më vonë u transferuan nga Kupreshko polje, dhe pastaj me avion sovjetik, në Bari.
Muzeu 25 maj
Peizazhi kulturor në të cilin ndodhet sot Muzeu i 25 Majit në Drvar është një kompleks memorial që lidhet me të ashtuquajturën Ofensiva e shtatë e armikut. Kompleksi përfshin: godinën kryesore të Muzeut “25. maj”, vila e Titos, ndërtesa ku u krijua OZNA (Departamenti i Mbrojtjes së Popullit) dhe zona e shpellës së Titos. Që nga themelimi i tij në vitin 1945, muzeu ka punuar në mbledhjen, përpunimin dhe prezantimin e materialeve që lidhen me Luftën e Dytë Botërore. Aktiviteti i Muzeut është i rëndësishëm për studimin e historisë antifashiste në Bosnje dhe Hercegovinë, por edhe në rajon. Në Jugosllavinë socialiste, Drvari ishte një atraksion turistik, i vizituar çdo vit nga 200,000 turistë.
Edhe pse shumica e ekspozitave të muzeut (7000) janë vjedhur, shkatërruar dhe djegur gjatë luftës së fundit (1992-1995), vendi ku ndodhet ka një rëndësi të madhe simbolike dhe historike. Në fillim të luftës në Bosnje dhe Hercegovinë, shpella u shkatërrua në vitin 1992. dhe rinovuar në vitin 2006. me ndihmën e Agjencisë Amerikane për Zhvillim Ndërkombëtar. Ajo u rihap për vizitorët më 25 maj 2006, në gjashtëdhjetë e dy vjetorin e zbarkimit në Drvar.
Partia Demokratike (Mali i Zi)
Partia Demokratike është parti politike shqiptare me qendër në Ulqin, Mali i Zi. Partia është krijuar më 24 dhjetor 2011, nga bashkimi i anëtarëve të degës së Anës së Malit të Unionit Demokratik të Shqiptarëve dhe një pjesë të anëtarlve të Partisë së Prosperitetit Demokratik, si dhe grupimit Aleanca e Re. Fatmir Gjeka është kryetari i parë dhe kryetari aktual i kësaj partie.
San Marino
Republika e San Marinos e njohur edhe si Republika e Qetë e San Marinos apo San Marino (italisht: Repubblica di San Marino, Serenissima Repubblica di San Marino) është një shtet në pjesën jugore të Evropës, është plotësisht i rrethuar nga Italia. Republika buzë Adriatikut, në të cilën ndodhet kalaja "La Guaita" është një ndër republikat më të vjetra të rruzullit, me një histori të lashtë që prekë vitin 301. San Marino është qytet-shtet, ajo përbëhet nga nëntë vendbanime (njësi administrative).edhe dul prej shpis veq kur hini fap
Historia
Pavarësia e Republikës ka origjinë antike, kështu që konsiderohet se San Marino është republika më e vjetër në botë. Tradita gjurmët e themelimit të saj në 3 shtator 301 pas Krishtit, kur Shën Marini, një murator dalmat ishullin Rab i ikur prej persekutimit kundër të krishterëve të perandorit romak Dioklecianit krijuar një komunitet të vogël të krishterë, mbi malin Titano, më i lartë të shtatë kodrave mbi të cilat qëndron Republika. Pronari i zonës, një zonjë e pasur nga Rimini i dhuruaoj tokën komunitetit të vogël të malit Titano, i cili bëri thirrje në kujtim të themeluesit ta quaj "Toka e Shën Marinos", i cili para se të vdiste, sipas legjendës i tregon pasuesve të tij fjalën në vijim: (Latinisht « Relinquo vos liberos ab utroque homine » në shqip « Mos u varë nga askush » ]]
Rilindja
Gjendja e kishës, nga Papa Nikolla IV, e njohu si shtet në vitin 1291. Në 1320 ai u bashkua me republikës Kalaja e Kishës së Re. Në 1351, pas peshkopi i Shën Leon dhe Montefeltro ishte liruar nga bonot feudale, San Marino u bë një komunë e lirë. Territorin mbetën të kufizuara në malin Titano deri 1463, kur Republika u bashkuan më koalicionin dhe mundën Zotëin Sigismund Pandolfo Malatesta e Riminit. Si shpërblim, Papa Piu II i dha San Marinos qytetet e Fiorentino, Montegiardino dhe Serravalle. Në të njëjtin vit, qyteti Faetano kërkoi të aneksoj nga Republika. Më pas, kufijtë e shtetit nuk u ndryshuan. Nga viti 1000, vetë qeverisja i ishte besuar kuvendit të gjithë kryetarëve të familjeve, të quajtur Arengo, Arengo kishte të gjitha pushtetet, legjislativ, ekzekutiv dhe gjyqësor, se dora e parë ishte në duart e zotit kryemurg feudal. Megjithatë, rritja e madhësisë së komunitetit bën të detyruar një vendim për një organ kaq të gjerë: Kështu, në shekullin e trembëdhjetë u krijuan takimet politike (Këshilli i LX dhe Këshillit të dymbëdhjetët). Në 1243 u vendos figura e Regjent ishin kapitenët që kryenin detyrat e krerëve të shtetit. Zgjedhur nga Arengo, vrapon në ekzekutiv dhe gjyqësor. Ligjet e para datojnë që nga 1263. Në shekullin e pesëmbëdhjetë u krijua dhe Këshilli i Përgjithshëm, i përbërë nga 60 anëtarë nga Arengo, të cilat janë deleguar kompetencat e Kuvendit. Organet e reja gradualisht absorbohet më të nga e drejta Arengo.
Era Moderne
Në 8 tetor 1600 u shpall kushtetuta e parë me shkrim, Kushtetuta e Republicae Sancti Marini, që janë ende bazë të burimeve të së drejtës në San Marino, së bashku me ligjet elektorale të vitet '30. Si rezultat, ne jemi dëshmitarë të një procesi të përkeqësimit të institucioneve: Këshilli i Përgjithshëm, i lirë nga çdo formë kontrolli, bëhet një instrument për të arritur interesat e një numri të pakët të familjeve fisnike. Në fillim të shekullit të shtatëmbëdhjetë hynë në një marrëveshje me mbrojtjen e shtetit nga Kisha. Pavarësinë e shtetit të vogël ka qenë e rrezikuar disa herë në të gjithë historinë e saj, San Marino ka pësuar tre profesione të shkurtra ushtarake. Në 1503 Cesare Borgia sulmoj republikën për disa muaj deri në vdekjen e tij. Më vonë, në 1739, përpiqet të aneksohet nga kardinali Alberoni, nuk arriti me ndërhyrjen e fuqive të kohës, nga mosbindja civile dhe protestat e para e Papa Klementi XII. Pushtimi i fundit i vendit ka ndodhur në vitin 1944 duke tërhequr trupat gjermane dhe më vonë nga aleatët, të cilët pushtuan atë për disa javë. Shteti u njoh nga Franca e Napoleonit në 1797 dhe vende të tjera evropiane në Kongresin e Vjenës në 1815. Është thënë se në mënyrë për të treguar mirënjohjen e saj, Napoleoni i ka ofruar të n San Marinos të zgjeroj kufijtë e sajë për në detë, por ata refuzuan dhe kjo i lejoj Republikës të mos trajtohet si aleate e Francës në Kongresin e Vjenës.
Politika
Politika e Shtetit
Njësitë administrative
San Marino ka nëntë qytete të cilat njihen si njësi administrative dhe që vendasit i quajnë kështjella (italisht: castelli). Qytetet e San Marinos janë: thumb|200px|left|Njësitë administrative në San Marino
Gjeografia
Sipërfaqja e përgjithshme e San Marinos është 61.2 km2, shtrihet rreth koordinatave gjeografike 43 46 V, 12 25 L.
Vija kufitare e San Marinos është 39 km e cila krijon kështu një oazë në Italin qendrore.
Klima e San Marinos është lagësht subtropikale me dimër të butë gjerë të ftoftë dhe verë të nxehtë me diell.
Relievi i San Marinos përshkruhet nga malet. Pika më e ultë e relievit (55m) gjendet në vendin e quajtur Torrente Ausa ndërsa ajo më e larta në lartësi mbidetare prej 755 metrave në majën Monte Titano.
Ekonomia
Ekonomia e shtetit San Marino
Demografia
Demografia e shtetit
Zina
Zina në Kuran
Kurani e cilëson zina-n si „diçka e pështirë, një veprim i ndyrë“ (sure 17:32). Sure 4 përcakton numrin e dëshmitarëve (katër meshkuj) që duhen si provë për të. Dënimi i caktuar aty për gratë me mbylljen e përjetëshme në shtëpi ose deri në një zgjidhje hyjnore vlen si i abroguar (i shfuqizuar) me anë të sures 24, vargu 2. Në të thuhet:
Zina në synet
Ndryshe nga kurani, thëniet dhe veprat e trashëguara të profetit Muhamed, sunna, flasin për vrasjen me gurë si dënim për zina-n. Aty thuhet se Muhamedi në një rast e dënoi burrin me fshikullim dhe dëbim (internim) ndërsa gruan urdhëroi ta vrasin me gurë. Trashëgimi të tjera flasin për një varg për vrasjen me gurë, që thuhet se ka qenë pjesë e kuranit.
Zina në të drejtën islamike
E drejta islamike bën dallim gjatë përcaktimit të masës së dënimit ndërmjet personave që janë muḥsan ose jo. Për muḥsan është fjala në ligj kur një person është në moshën e pjekurisë dhe i vetëdijshëm. Gjithashtu ai nuk duhet të jetë skllav dhe duhet të ketë pasur më parë marrëdhënie seksuale martesore. Për personat që i përmbushin këto kushte parashikohet vrasja me gurë për zina-n. Personave që nuk janë muḥsan, u jepen 100 rrahje me fshikull dhe dëbohen për një vit. Për skllevërit, kjo kohë si dhe numri i fshikullimeve (darb) përgjysmohet.
Për marrëdhëniet homoseksuale drejtimet juridike kanë rregulla të ndryshme. Shafi'itët dhe hanbalitët bëjnë dallim ndërmjet partnerëve aktivë dhe pasivë. Drejtimi juridik hanafit parashikon të ashtuquajturin dënimin taʿzīr, i cili i lihet në dorë gjykatësit. Drejtimet e tjera juridike përcaktojnë si dënime vrasjen me gurë, fshikullimin ose internimin.
Mendime devijuese
Teologu turk nga Ankaraja Yaşar Nuri Öztürk e hedh poshtë si jo-islamik dënimin me vrasjen me gurë për zina-n duke thënë se kurani nuk parashikon një dënim të tillë, ndërsa profeti e ka zbatuar këtë dënim në bazë të dhjatës së vjetër vetëm për hebrenjtë (çifutët) që i ishin kërkuar këshillë për këtë rast.
Shën Luçia
Shën Luçia është një shtet ishull në pjesën lindore të Detit të Karaibeve në kufi me Oqeanin Atlantik.
Pjesë e Antileve të Vogla, ajo ndodhet në veri / verilindje të ishullit të Saint Vincent, në veriperëndim të Barbadosit dhe në jug të Martinikës. Ajo ka një sipërfaqe prej 617 km2 (238,23 sq mi) dhe një popullsi prej 174,000 banorësh (2010). Kryeqyteti i Shën Luçias është Castries. Ishulli është vendlindja e dy fituesve të Çmimit Nobel, Arthur Lewis dhe Derek Walcott.
Shën Luçia është emërtuar pas Shën Luçias së Sirakuzës nga francezët, kolonizatorët e parë evropiane. Ata nënshkruan një marrëveshje me popullin vendas Carib në vitin 1660. Anglia mori kontrollin e ishullit nga 1663 deri në 1667, në vitet që pasuan, ajo ishte në luftë me Francën 14 herë dhe sundimi i ishullit ndryshoi shpesh (shtatë herë francezët dhe shtatë herë britanikët). Në 1814, Britanikët morën kontrollin përfundimtar të ishullit. Për shkak se kaloi aq shpesh midis kontrollit britanik dhe francez, Shën Luçia njihet edhe si "Helena e Indeve Perëndimore".
Shën Luçia ka një sistem ligjor në bazë të ligjit të zakonshëm britanik. Sistemi gjyqësor është i pavarur dhe kryen në përgjithësi gjykime të drejta publike.
Qeverisja përfaqësuese filloi në 1924. Nga 1958 deri në 1962 ishulli ishte anëtar i Federatës së Indeve Perëndimore. Së fundi, më 22 shkurt 1979, Shën Luçia u bë shtet i pavarur i Komonuelthit. Shteti e përkujton këtë çdo vit me një festë publike. Shën Luçia është gjithashtu një anëtar i Vendeve Frankofone.
Politika
Politika e Shtetit
Njësitë administrative
Ishulli është i ndarë në 11-të njësi administrarive të quajtura kuorter (anglisht:Quarter). Këto njësi janë:
Gjeografia
Qytete më të rëndësishme të Republikës Santa Lucia janë:
Gjeografia e shtetit
Demografia
Demografia e shtetit
Kiselica
Me këtë emër gjenden këto vendbanime:
Njësia administrative Bushat
Komuna Bushat është një komunë në rrethin e Shkodrës në Shqipëri.
Zall-Gjoçaj
Zall-Gjoçaj është një fshat në Shqipëri...
Kantoni Montignac
Përbërja aktuale
Kantoni Montignac aktualisht përbëhet nga 14 komuna.
Qoftja
Qoftja (në jug edhe qofteja, Dibër qifte) është mish i grirë i bërë kimë me pak qepë të prera, miell ose tul buke dhe erëza që ngjeshet dhe ndahet në formën e petullave apo suxhukut.
ERSTE Fondacioni
ERSTE Fondacioni (gjerm. DIE ERSTE Österreichische Spar-Casse Privatstiftung apo ERSTE Stiftung) është Fondacion i kursimores më të madhe austriake. Është themeluar në vitin 2003, në themelet e kursimores së parë austriake (Erste Österreichische Spar-Casse), e cila është themeluar në vitin 1819. Si fondacion i kursimores private austriake, e përkushtuar për të mirën e përgjithshme të shoqërisë. Përveç kësaj, ka edhe rol të posaçëm si aksionari më i madh individual i Erste Grupit. ERSTE Fondacioni përdor profitin nga aksionet e veta në mënyrë që të mbështesë zhvillimin e shoqërisë në Evropën qendrore dhe juglindore.
Misioni i Fondacionit
ERSTE Fondacioni është aktive në Evropën qendrore dhe juglindore. Misioni i saj është themeluar në idenë e kursimores së shekullit të XIX. Ajo përkrahë pjesëmarrjen shoqërore dhe aktivizmin e shoqërisë civile; synon shoqërimin e njerëzve dhe bartjen e njohurive rreth historisë së afërme të regjionit e cila ka duruar ndryshime dramatike nga viti 1989. Si Fondacion aktiv, zhvillon projekte vetjake në kuadër të tre programeve : Zhvillimi Shoqërorë, Kultura dhe Evropa.
Kultura
Programi i cili ka të bëjë me kulturën kryesisht është aktiv në projektet ndërkombëtare, rajonale, duke përfshirë hulumtimet të cilat fokusohen në artet vizuale prej viteve 1960-ta deri sot. Kultura konsiderohet si fuqi nxitëse e shoqërisë demokratike, duke iu falënderuar aftësive të veta që të krijojë lidhje midis rajoneve të ndryshme gjuhësore dhe gjeografike. Puna me strategjitë e ndryshme artistike krijon hapësirë për eksperimentimin në temë të utopive dhe për propozimet jashtë kufijve të realizueshmërisë së politikës së përditshme, si dhe për hulumtimin e mundësisë së qasjeve të ndryshme artistike. Duke iu falënderuar kësaj, programi kulturor promovon projektet e pavarura dhe ato të cilat radhiten në sektorin e kulturës, duke i ofruar atyre përkrahjen në resurse dhe përmes kontakteve ndërkufitare të cilat realizohen përmes institucioneve shtetërore, në mënyrë që të realizohet e ashtuquajtura dyndje e trurit.
Evropa
Fondacioni promovon procesin e integrimit evropian duke ofruar platformën për shkëmbimin e ideve, njohurive dhe iniciativave. Evropianët trimërohen të jetojnë në pajtim me vlerat e përbashkëta, që të shkëmbejnë lirë idetë, të punojnë bashkërisht dhe të mësojnë njëri nga tjetri. Projektet kryesisht kanë të bëjnë me themelimin e kulturës së gjallë të dialogut. Në rrethin në të cilin insistohet në dallimet e ndërsjella, njerëzve duhet të i mundësohet që të shijojnë solidaritetin, lidhshmërinë dhe bashkëpunimin. Projektet parashohin realitetin e Evropës së bashkuar dhe bartin potencialin e bashkësisë, posaçërisht në ato vende në të cilat, në këtë moment, ende nuk është mundësuar zbatimi i programeve të BE-së.
Në qendër të vëmendjes është puna me njerëzit e rinj, programet për gazetarë dhe debatet rreth ardhmërisë së Evropës.
Social banking dhe përfshirja financiare
Meqenëse paraqet fondacionin e kursimores, Fondacioni ERSTE i është përkushtuar idesë së kursimores shoqërore nga shekulli XIX. Për këtë arsye i ashtuquajturi sociali bankarë social banking dhe përfshirja financiare paraqesin tema kyçe në kuadër të programit me emërimin Zhvillimi ekonomik. Projektet më të njohura të kësaj fushe janë:
Çmimi i Fondacionit ERSTE për integrime shoqërore
Për çdo dy vite, duke filluar nga viti 2007, Çmimi i Fondacionit ERSTE për integrime shoqërore, për projektet të cilat inkurajojnë integrimin shoqërorë, ndan njerëz në bashkësitë lokale. Gjatë konkursit publik, zgjidhen 30 fitues në mesin e gati 1000 projekteve të paraqitura nga 12 shtete (konkursi nga viti 2011) të cilët fitojnë çmimet në para në shumë totale prej 610.000 euro. Përveç kësaj, organizatave joqeveritare të cilat fitojnë njohjen publike i ofrohet falas PR përkrahja për punë në projekte, si dhe qasja në rrjetin ndërkombëtarë të OJQ. Ceremonitë e ndarjes së çmimeve deri më tani janë mbajtur në Lubjanë (2007), Bukuresht (2009) dhe Pragë (2011).
Nagrada za kulturu i teoriju “Igor Zabel”
Fondacioni ERSTE në vitin 2008. ka themeluar Çmimin për kulturë dhe teori ”Igor Zabel”. Në këtë mënyrë është përkrahur veprimi historianëve të artit dhe teoricienëve në rajonin e Evropës qendrore dhe lindore dhe paraqiten njohuritë mbi artin dhe kulturën përmes inkurajimit të grumbullimit dhe shkëmbimit të njohurive në fushën e kulturës midis "lindjes" dhe "perëndimit". Çmimi është emëruar sipas autorit slloven, kritikut artistik dhe përgjegjësit, Igor Zabel (1958–2005), përgjegjësit të lartë të Galerisë bashkëkohore nga Lubjana, i cili ishte meritorë për themelimin e lidhjeve kulturore midis Evropës lindore dhe perëndimore.
Historiku
Rrënjët e Fondacionit datojnë nga shekulli XIX. Kursimorja e parë austriake “Erste österreichische Spar-Casse” është themeluar në vitin 1819. Si rezultat i amendamentit në Ligjin austriak mbi kursimoret, “Erste österreichische Spar-Casse” në vitin 1993. është ndarë në bankë operuese (Erste Bank AG) dhe holding kompani (DIE ERSTE österreichische Spar-CasseAnteilsverwaltungssparkasse, shkurtimisht: AVS). Erste Banka, e cila i është bashkëngjitur GiroCredit Bank AG der Sparkassen, ka dalë në bursë në vitin 1997. dhe në këtë mënyrë AVS është bërë aksionari më i madh i i kompanisë e cila prej atëherë është listuar në bursën e Vjenës. AVS në vitin 2003. formalisht është transformuar në DIE ERSTE österreichische Spar-Casse Privatstiftung, shkurtimisht: ERSTE Stiftung (ERSTE Fondacioni), e cila pas dy viteve filloi punën.
Projekti i parë i madh ka përfshirë Zweite Wiener Vereins- Sparcasse, gjegjësisht Zweite Sparkasse, e cila është themeluar në vitin 2006. dhe rrjetin e Akademisë së shkollave centrale evropiane (aces), e cila është themeluar në të njëjtin vit. Në vitin 2007. është bërë ndarja e parë e Çmimit të Fondacionit ERSTE për integrim shoqërorë në Lubjanë dhe hapja e konkursit të parë për bursat Ballkanike për gazetarinë e jashtëzakonshme. Çmimi për kulturë dhe histori “Igor Zabel” dhe themelimi i organizatës good.bee kanë ndodhur në vitin 2008. Në vitin 2009. stacionet televizive ORF dhe 3sat të parat kanë emituar TV serinë e parë dokumentare "Ballkan Ekspres (Kthimi në Evropë)", kurse Çmimi i Fondacioni ERSTE pr integrime shoqërore është ndarë për herë të dytë, në ceremoninë e mbajtur në Bukuresht. Projektin më të madh të deritanishëm nga fusha e kulturës e ka paraqitur ekspozitura (Gender Check), e hapur në muzeun e Vjenës MUMOK, në vitin 2010. Në të njëjtin vit, Turneu i ndërmarrësisë shoqërore me Mohammad Yunusin ka vizituar gjashtë shtetet e Evropës lindore, me qëllim që të paraqitet koncepti i ndërmarrësisë shoqërore si formë e aktivitetit të qëndrueshëm ekonomik, në Vjenë, Bratislavë, Budapest, Prag, Bukuresh dh Beograd. Në të njëjtin vit, Çmimi për kulturë dhe teori “Igor Zabel” i është ndarë historianit polonez të kulturës, Pjotër Pjotrovskit, në Barcelonë. Në vitin 2011, çmimi i Fondacionit ERSTE për integrime shoqërore, në ciklin vet të tretë, është ndarë në Prage për 34 projekte nga 12 shtete.
Statusi ligjor
Fondacioni ERSTE është fondacion i kursimores private, siç është definuar në Ligjin austriak mbi kursimoret.
Bordi
Organet e Fondacionit i përbëjnë Bordi drejtues, Bordet mbikëqyrës dhe Asociacioni. Asociacioni i kursimoreve private, i themeluar në vitin 1819, i cili ka mbi 100 anëtarë, bën zgjedhjen e anëtarëve të Bordit mbikëqyrës dhe bën emërimin e kryetarit të bordit. Bordo mbikëqyrës emëron anëtarët e Bordit drejtues dhe kontrollon punën e administratës së Fondacionit. Bordi drejtues udhëheq punën e Fondacionit dhe merr vendime mbi shpërndarjen e mjeteve për projekte financiare, me ndihmën e Bordit këshillëdhënës i cili është i përbërë nga ekspertët ndërkombëtarë.
Të punësuarit, buxheti dhe projektet
Fondacioni ERSTE në vitin 2012. ka përafërsisht 35 të punësuar. Fondacioni për financimin e projekteve ka miratuar mjete në shumë totale me vlerë prej 40 milion euro, në periudhën prej themelimit të saj në vitin 2003. deri në fund të vitit 2010. Gjatë kësaj periudhe, numri i përgjithshëm i projekteve të cilat i ka zbatuar/apo përkrahur Fondacioni ERSTE është 548, kurse prej tyre 110 kanë qenë të paraqitura në konkurse. Përafërsisht 80 % të buxhetit vjetor te Fondacionit ERSTE investohet në projekte të cilat kanë filluar në kuadër të tre programeve : Shoqëria, Kultura dhe Evropa. Mbetja prej 20 % të mjeteve përbëhet nga grantet e miratuara për organizatat jofitimprurëse, për financimin e projekteve të tyre.
Biblioteka e ERSTE Fondacionit
Është themeluar në vitin 2007, Biblioteka e Fondacionit ERSTE grumbullon literaturën e lëshuar kryesisht në gjuhën angleze dhe gjermane. Përmban përafërsisht 5000 tituj dhe 35 revista periodike (2012). Temat përfshijnë fushat e arteve, teorisë së medieve dhe historisë, pakicave dhe barazive gjinore, teorisë së kulturës dhe politikës kulturore, zhvillimit ekonomik dhe politik, sipërmarrjes shoqërore dhe bankare, risive në fondacione, filantropisë, demografisë, migracioneve, edukimit dhe përkujtimeve. Gjeografikisht, koleksioni është fokusuar në rajoni e Evropës qendrore dhe juglindore. Biblioteka është hapur për publikun. Koleksioni mundet të shihet në hapësirat e Fondacionit, në termin të caktuar.
Twiggs County
Twiggs County është një nga  qarqet në shtetin federal Georgia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Walker County (Georgia)
Walker County është një nga  qarqet në shtetin federal Georgia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Walton County (Georgia)
Walton County është një nga  qarqet në shtetin federal Georgia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kronika kulturore nga Shkupi
Kronika kulturore nga Shkupi është një reportazhë nga kultura per zhvillimet e fundit nga kultura te shqiptareve në Maqedoni. Redaktor dhe udhehqes i emisionit Nehat Islami, regjjisor Skender Kuli.
Prodhimi RTB - programi shqip, 30min.16mm B/Z
Muzika klasike në Kosovë
Muzika klasike eshte arti muzikes qe prodhohet ose qe ka rrenjetne muziken tradicionale.
Kompozitoret me te shquar te muzikes klasike ishin:bethowen,moxart,antonio Muzika klasike e shqiptareve eshte krijuar nga palok kurti(1860-1920)”krijoj marrshin e bashkimit shqipetar”
Histori
Para zhvillimeve profesionale të muzikës klasike në Kosovë kishte aktivitete të ndryshme amatore të cilat do të ishin paraprirje për zhvillimet e mëtutjeshme, siç ishin aktivitetet e orkestrës frymore "Bashkimi" në Shkup, orkestra frymore e Gjakovës e udhëhequr nga Palok Kurti, shkolla me konvikt "Kosova" në Krumë, banda e fanfareve "Kosova" në Kukës dhe kisha katolike shqiptare në Prizren.
Radiostacioni i parë që u hap në Prizren më 1945 ishte njashtu i rëndësishëm për arsye se muzika klasike për një kohë të gjatë ishte e lidhur ngushtë me institucionet.
Nismat e para
Muzika klasike në Kosovë i pa zhvillimet e para në vitet 1940 me veprimtarinë krijuese të kompozitorëve shqiptarë te Kosovës. Kjo është poashtu edhe koha kur u formuan kori dhe orkestra kamertale e shoqërisë kulturoro-artistike Agimi. më 1944 dhe hapja e shkollës së parë të muzikës në Prizren më 1948.
Veprimtaria krijuese e muzikës klasike në Kosovë fillimisht ishte me vepra korale akapela që ishin përpunime të materialeve të muzikës folklorike. Megjithëse disa nga këto vepra korale ishin origjinale, ato bazoheshin në tema nga folklori.
Pas shkollës së parë ne Prizren më 1948, pasoi dhe një shkollë tjetër në Prishtinë më 1948.
Artet marciale
parapamje|[[Ginga - lloj arti luftarak]]
Sportet luftarake janë shkathtësi apo arte luftarake, që shpesh i hasim të quhen "Arte marciale" (apo "Martial Arts"), të cilat kanë kaluar nëpër procesin e modifikimit, të fisnikërimit dhe të humanizimit, me ç'rast elementet apo teknikat e luftimit janë vënë në korniza të frymës dhe të parimeve sportive.
Ndryshimi në mes te sporteve luftarake dhe shkathtësive luftarake (apo të mbrojtjes) qëndron në faktin se shkathtësitë luftarake janë shkathtësi, apo variante shkathtësish që nuk kanë kaluar procesin e transformimit në sporte. Për këtë arsye, te shkathtësitë luftarake, apo shkathtësitë e mbrojtjes nuk mbahen dhe nuk mund të mbahen gara sportive, siç është për shembuill rasti me Jiu-jitsun, Hapkidon apo me ndonjë shkathtësi tjetër të këtij lloji.
Teknikat e arteve marciale vijne ne forma dhe madhesi te ndryshme. Ne menyre te thjeshte teknikat e arteve marccialem mund ti ndajme ne teknikat pa arme ne te cilat praktikuesi nuk perdor arme, perveq pjeset e tij te trupit, dhe ne teknikat me arme: thika, shkopinj, shpata etj.
Teknikat pa arme te arteve marciale janë:
- teknikat e goditjeve me dore dhe kembe - teknikat e hedhjes, levave, mbytjeve etj.
Teknikat e goditjeve
Karakterizohen si goditje fizike me secilen pjese te trupi. Goditjet janë te menduara për te shkaktuar dhimbje, lendim ose vdekje tek kundershtari. Teknikat e goitjeve perfshijne pothuajse te jitha pjeset e trupit ku forca mund lehte te perqendrohet. Te goditjet me dore përfshihen keto pjese te trupit: balli i grushtit, shpina e grushtit, majet e gishtave, tehu i dores,beryli etj te goditjet me kembe përfshihen molleza e shputes,thembra, tehu i shputes,gjuri etj. Ne varesi te arteve marciale perdorimi i ketyre pjeseve është i ndryshueshem. Artet marciale janë menyra me e mire për te kontrolluar gjendjen e brendshme dhe te meson disiplinen ne jet
Intro
Në muzikë, intro (sq: hyrje) është një kalim ose seksion që hap një lëvizje ose një copë e ndarë.
Në seri televizive flitet për muzikën apo klipin në fillim.
Kantoni Cazères
Kantoni Cazères (frëngjisht: Canton de Cazères) është një kanton në departamentin Haute-Garonne, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Cazères. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 11867 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Cazères aktualisht përbëhet nga 16 komuna.
Dukagjini (Derjan)
Dukagjini është një fshat në Shqipëri...
Zagaraç
Në Gornji Zagarač, i cili përbëhet nga 3 zona, janë fshatrat kryesore
Donji Zagaraç quhej edhe Jednoško Polje, Jednoše ose Polje me zonat e Prvopoljinës me Osoj, dhe Prisoje dhe Podnopoljina ose Podnopolje me Osoj, Prisoje dhe Polje.
Ware County
Ware County është një nga  qarqet në shtetin federal Georgia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Pjetër Damiani
parapamje|Vita Beati Romualdi Shën Pjetër Damiani (lat. Petrus de Honestis dhe Petrus Damianus) (1007, Ravena Itali - 21/22 shkurt, Faenca, Itali) ishte një murg katolik e më vonë peshkop dhe kardinal i kishës katolike, e cila e nderon atë si shenjt dhe e ka shpallur mësues të saj në vtin 1823.
Muzeu
Muzetë janë institucione joprofitabile dhe të hapura pёr publikun që tё hulumtojnë, konservojnë, mbledhin, komunikojnë dhe ekspozojnë trashёgiminё e luajtshme për qëllime tё studimit, tё edukimit dhe tё shijimit nё shërbim tё shoqёrisё dhe tё zhvillimit të saj.
Pjetër Damiani
Jeta
Pjetër Damiani ishte një reformator dhe moralist i kishës së kohës së tij, autor shkrimesh të rëndësishme liturgjike, teologjike dhe morale.
Emrin Damianus ose Damiani e mori prej vëllait të tij më të madh Damianus, i cili u kujdes për të në vegjëlinë e tij. Pjetri studio artet e lira dhe drejtësi në Ravena, Faenca dhe Parma, dhe fitoi famë si mësues i retorikës.
Kategoria e Parë 1982-83
Statistika të Kategorisë së Parë në sezonin 1982-83.
Ky ishte Kampionati i 47-të i Shqipërisë. Nisi më 22 gusht, 1982 dhe përfundoi më 29 maj, 1983.
Djali
parapamje|Fëmijë [[Palestinez ]] Djali është krijese mashkullore njerëzore e moshës së re, e kundërta e vajzës që është krijesë njerëzore femërore e moshës së re. Vitet në të cilat djali kalon në burrë dallon varësisht nga shoqëria. Afërsisht kalimi i djalit në burrë ndodh rreth viteve të tetëmbëdhjeta të jetës, në kohën e adoleshencës
Çmimi Nobel
<references group="Për fizikë" />thumb|300px|Medajoni i Çmimit Nobel|alt=Joseph and I Çmimi Nobel është mirënjohje që ju ndahet nga Shoqëria Nobel, shkencëtarëve dhe personave që kontribojnë në shkencë dhe zhvillimin kulturor të njerëzimit.
= Lëmitë e ndarjes së Çmimit Nobel =
Çmimi Nobel në fizikë për vitin 2006 i është ndarë fizikantëve amerikanë Xhon Mather dhe Xhorxh Smoot për kontributin e tyre në shpjegimin e pranisë së rrezatimit të lashtë kozmik në univers.
Peshkatari
Peshkatari është personi i cili gjuan peshk me mjete dhe pajisje të lejuara në bazë të lejes për peshkim sportiv-rekreativ;
Kosturi
Me këtë fjalë identifikohen disa artikuj:
Njësia administrative Bubullimë
Komuna Bubullime është një komunë në Shqipëri.
Deflogistizimi
Teoria e flogistonit është një ipotesë e zëvendësuar e shekullit të XVII nga mjeku Gjerman Georg Ernst Stahl (1660-1734) në lidhje me prapavijën e të djegurit.
Kjo teori ka thënë se të gjitha materialet djegëse përmbajnë flogiston, një substancë pa ngjyrë, erë, shije apo peshë, qe ka tiparet e nxehtësisë. Flogistoni suposohej se lirohej prej materialit nga djegia. Përveç këtij të parit, edhe Johann Joachim Becher (1635-1681) e përdori fjalën flogiston si karakteristikë për dheun e zi i cili mund te djeget.
Disa të dhëna për ketë teori : Kur kviku nxehet deri pak nën 500 °C krijohet një substancë e kuqe qe është quajtur "për se" sepse krijohej "prej vetvetiu". Besohej se "për se" ishte kwik pa flogiston, (për se + flogiston = kvik). Kur Joseph Priestley temperaturën e substancës se kuqe e nxiti mbi 500 °C, u lirua një gaz (air vital) qe i bëri qirat te zgjasin me gjatë, dhe mijët jetojshin më gjatë ne një "dhomë" të mbyllur me ajër te deflogistonuar.
Teoria e flogistonit më në fund u rrëzua nga Antoine Lavoisier me anë të përshkrimit te ligjit të mbajtjes së masës: masa e kondensuar e substancës së kuqe peshonte me shumë se sasia origjinale e kvikut. Kjo u shpjegua prej zbulimit të gazit "air vital" nga Joseph Priestley.
Në fakt ishte Hg (Kwik) që me O2 (air vital; gazi i oksigjenit) reagonte nën 500 °C (2 Hg(l) + O2(g) → 2 HgO(s)), e kjo tegon atë mbi 500 °C (ndarja e oksidit të Kvikut, 2 HgO(s) → 2 Hg(l) + O2(g).
Sabahudin Komoni
Z. Sabahudin Komoni lindi më 27.11.1941 në Gjakovë;
Arsimimi
Prof.dr. Sabahudin Komoni gjimnazin e kreu, më 1961, në Prishtinë si dhe Fakultetin Ekonomik, më 1965, në gjuhën serbokroate. Studimet Pasdiplomike i kreu në Fakultetin Ekonomik të Universitetin të Shkupit-Drejtimin e Financave-Problemet Monetare-Kreditore. Në shkurt të vitit 1970 e mori titullin e magjistrit të shkencave ekonomike. Në vitin 1979 e mbrojti punimin e doktoratës, me titull: "Sistemet Monetare Ndërkombëtare-Mekanizmi, Kriza dhe Reforma" në Fakultetin Ekonomik të Universitetit të Shkupit. Ka bërë specializime plotësuese në Shkup, Bullgari, Shqipëri, Hungari.
Karriera pedagogjike
Në shtator të vitit 1967 është pranuar asistent në lëndën e Financave në Fakultetin Ekonomik të Prishtinës. Në vitin 1970 është zgjedhur ligjërues i lëndës së Financave, në vitin 1973 është zgjedhur docent për të njëjtën lëndë. Më 1980 është zgjedhur occupationesor inordinar, kurse më 1985 e gjer më sot është profesor ordinar për lëndën Financa.
Tekstet dhe publikimet universitare
Është autor i tekstit universitar "Financat", të botuar në vitin 1976, dhe i monografisë "Medjunarodni monetarni sistem", Prishtinë, 1981 dhe Sistemi Monetar Ndërkombëtar-Mekanizmi, Kriza dhe Reforma, Prishtinë, 1996. Publikime profesionale dhe shkencore ka të botuara në "Economia" Modernization of Banking System, New York, 1996 Publiship Company, etj. dhe në Akademinë e Shkencave dhe të Arteve të Kosovës: "Kosova-Strategjia e zhvillimit".
Shih edhe
Universiteti i Vizionit Evropian
Shoqata e peshkatarëve
Shoqata e peshkatarëve, në Kosovë shpesh shoqata e peshkatarëve sportiv-rekreativ (shkurtuar Sh.p.s.r), bashkim i peshkatarëve të regjistruar që merren me peshkim sportiv-rekreativ;
Wikimania
Wikimania është një konferencë ndërkombëtare vjetore për përdoruesit e projekteve wiki të cilat mbikëqyren nga Fondacioni Wikimedia (siç është Wikipedia dhe projektet e tjera simotra). Temat e prezantimeve dhe diskutimeve kanë të bëjnë me projektet e fondacionit Wikimedia, wikit e tjerë, njohuri falas dhe përmbajtje e lirë.
Lista e fotografëve shqiptarë
Kjo është lista e fotografëve shqiptarë:
Evangelos Kofos
Evangelos Kofos (Ευάγγελος Κωφός, 1934, Edessa, Maqedonia e Egjeut, Greqi) është një historian grek që ka diplomuar në Kolegjin Anatolia të Selanikut në vitin 1952.
Biografia
Gjyshi i tij, Evangjelos Ant. Kofou, kishte qenë një plak i zgjedhur i Këshillit të Komunitetit Grek në Edessa të atëhershme nën kontrollin osman, përgjegjës për shkollat greke të rajonit. Një brez më vonë, babai i tij, Andonis Ev. Kofou, ishte organizuar në Rezistencën në Edessa gjatë pushtimit gjerman, deri në arrestimin dhe burgosjen e tij në vitin 1943 në një kamp burgu famëkeq në Selanik. Si rezultat, familja u zhvendos në qytetin e lindjes së nënës (Anna Avaropoulou Kofou), Selanik.
Evangelos Kofos ka qenë Këshilltar Special për Çështjet e Ballkanit në Fondacionin Helen për Politikën Evropiane dhe të Jashtme, Athinë, Greqi.
Ai mbante titullin akademi të doktoraturës në histori nga Birkbeck College, Universiteti i Londrës (1993), një master në marrëdhëniet ndërkombëtare nga Universiteti Georgetown, Washington DC (1959) dhe një B.Sc. në gazetari nga Universiteti Ohio, Athinë, Ohio (1955). Kofos ishte anëtar i disa shoqërive akademike dhe shërbeu për shumë vite si këshilltar special për çështjet e Ballkanit në Ministrinë e Punëve të Jashtme në Athinë. Ai është gjithashtu autor i një sërë librash dhe esesh mbi çështjet greke dhe ballkanike.
Në vitin 1999, Presidenti i Republikës së Greqisë, Konstantin Stefanopulos, e dekoroi atë me Kryqin e Artë të Urdhrit të Feniksit për shërbimet e tij dhe gjithë punën meritore. Dhjetë vjet më vonë, në vitin 2010, Akademia e Athinës i dha atij Çmimin e saj për tërësinë e veprës së tij shkencore.
Vepra
Dy nga librat e tij, Greece and the Eastern Crisis, 1875-1878, (Thessaloniki 1975 në anglisht. Athinë, 2001 në greqisht) dhe Historia e çështjes maqedonase në shekujt 19 dhe 20 [në greqisht, 1993, e pabotuar],) kanë marrë çmime të Akademisë së Athinës. Libri i tij i mëparshëm, Nacionalizmi dhe Komunizmi në Maqedoni, (Thessaloniki, 1964, ribotuar me ese shtesë, Nju Jork, 1993) është konsideruar si një vepër pioniere për një çështje të diskutueshme ballkanike.
Në vitet e fundit ai ka qenë i angazhuar me projekte që kanë të bëjnë me çështjen e Kosovës dhe Maqedonisë. Në vitin 1998, ai bashkë-redaktoi me Thanos Veremis librin Kosova, duke shmangur një luftë tjetër ballkanike (Athinë, ELIAMEP) dhe më pas botoi librin e tij Kosova dhe Bashkimi Shqiptar; Barra e së kaluarës, ankthi i së ardhmes (Athinë, 1998, greqisht). Në vitin 2005, ai bashkë-redaktoi me Vlasis Vlasidis librin Athinë-Shkup: Një simbiozë e pakëndshme, 1995-2002 (Athinë, ELIAMEP, në anglisht) dhe në vitin 2008 bashkë-redaktoi me Ioannis Stefanidis dhe Vlasis Vlasidis një vëllim të ri, Taftotites sto Chrono. Diepistimonikes Prosengisies ("Identitetet maqedonase në kohë. Përqasje ndërdisiplinore"), Selanik, Athinë, botues Patakis, 2008.
Luani i Afrikës Jugore
Luani i Afrikës Jugore është një popullatë e Panthera leo melanochaita në Afrikën Jugore. Gjatë shekullit të 20-të, popullatat e luanit në këtë pjesë të Afrikës u fragmentuan dhe u prishën në disa shtrirje të vendeve për shkak të humbjes së habitatit dhe bazës së gjahut, gjuetisë dhe vrasjes së luanëve për të mbrojtur kafshët dhe jetën njerëzore. Në vitin 2005, u hartua Strategjia e Konservimit të Luanit për Afrikën Jugore dhe Lindore. Sot, popullatat e luanit janë të qëndrueshme vetëm në komplekset e zonave të mbrojtura të mëdha. Në zonat e mbrojtura të menaxhuara në mënyrë intensive në Botsvanë, në Namibi, në Afrikën Jugore dhe në Zimbabve, popullatat janë rritur që nga kthesa e këtij shekulli.