cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Princ Vidi
Mbretërimi
parapamje|Wilhelm zu Wied dhe zonja e tij Sofia gjatë mbërritjes në [[Durrësi|Durrës, Shqipëri]] Princi Vilhelm Vidi arriti në Durrës më 7 mars 1914 në orën 3 pasdite. Rrethet patriotike si dhe përkrahësit e tjerë të Vidit nga radhët e çifligarëve e pritën me entuziazëm ardhjen e tij në Shqipëri, me bindjen se ai do të realizonte aspiratat e tyre nacionale e shoqërore. Për kryeqytet të Shqipërisë Princ Vidi zgjodhi pikërisht Durrësin, ku edhe kishte ndikim të fortë Esat Pashë Toptani. Esat Pasha me qëllim që të siguronte një pozitë me rëndësi në kabinetin qeverisës të princ Vidit, zyrtarisht deklaroi se e mirëpret caktimin e tij për princ të Shqipërisë, por fshehurazi vazhdoi tërë kohën, të nxiste lëvizjen për një princ mysliman në vend. Më 17 mars Vidi formoi qeverinë e re shqiptare, në krye me Turhan Pashë Përmetin, një diplomat i vjetër që kishte qenë ambasador i perandorisë Osmane për 25 vjet rresht në Peterburg të Rusisë. Kabinetin e tij qeveritarë e përbënin: 1. Esat Pashë Toptani-Ministër i Luftës dhe i Punëve të Brendshme; 2. Aziz Pashë Vrioni-Ministër i Bujqësisë dhe i Tregtisë; 3. Myfit bej Libohova-Ministër i Drejtësisë dhe i Kultit; 4. Dr. Mehdi bej Frashëri-Ministër i Financave; 5. Hasan Bej Prishtina-Ministër i Postë-Telegrafikeve; 6. Dr. Mihal Turtulli-Ministër i Arsimit; 7. Prenk Bib Doda-Ministër për Punët Botore.
parapamje|majtas|250px|Princ Vidi në fronin e Shqipërisë Regjimi i Vidit u sanksionua nga Statuti Organik i Shqipërisë, (ligji i parë themelor i shtetit shqiptar), i cili u përgadit nga KNK dhe bazohej kryesisht në vendimet themelore të marra nga Konferenca e Ambasadorëve në Londër më 29 korrik 1913. Sipas nenit 1 të këtij Statuti, shqipëria shpallej:”Principatë kushtetuese e pavarur dhe e trashëgueshme”, nën garancinë e Fuqive të Mëdha. Me nenin 2, Fuqitë e Mëdha garantonin gjithashtu tërësinë dhe paprekshmërinë e tokave të Shqipërisë në kufijtë që kishin caktuar ato. Me nenin 3 shteti shqiptar do të ishte asnjanës dhe kjo asnjanësi garantohej po nga Fuqitë e Mëdha. . . Sipas nenit 7 në fronin e Shqipërisë njihej me të drejta sovrane princi Vilhelm Vid, i cili ishte kryetar i administratës civile e ushtarake dhe kishte të drejtë të emronte Këshillin e Ministrave. Organi legjislativ i Shqipërisë ishte Asambleja kombëtare. Gjuhë zyrtare dhe e detyruar në shkolla ishte shqipja. Nga ana administrative, Shqipëria ndahej në 7 sanxhaqe (prefektura), të cilat ndaheshin në kaza (nënprefektura) dhe kazatë në nahije (komuna). Statuti Organik i Shqipërisë caktoi institucionet e larta të shtetit, përbërjen e forcave të armatosura, të administratës, të financave, të drejtësisë, të arsimit. . . dhe garantonte ushtrimin e lirë të veprimtarisë ekonomike, shoqërore e politike.
Me tu vendosur në fronin e Shqipërisë, princ Vidi u përpoq të zgjidhte problemin më urgjent dhe më të ndërlikuar të vendit, atë të largimit të trupave greke nga Shqipëria e jugut dhe të vendosjes së administratës shqiptare në këto vise. Por qysh në fillim ai tregoi se nuk ishte i vendosur të mbronte deri në fund, pa kompromis interesat e shtetit shqiptar. Për të zgjidhur këtë çështje ai hyri në bisedime me qeverinë”vorio-epirote” të shpallur në Gjirokastër. Dhe për këtë qëllim Vidi caktoi si komisar të jashtëzakonshëm për shqipërinë e Jugut oficerin holandez Tomson, i cili kishte ardhur në Shqipëri për të ristrukturuar xhandarmërinë shqiptare. Ky shkoi në Korfuz dhe më 10 mars zhvilloi bisedime me përfaqësuesin e”vorio-epirotëve”, Karapanon. Tomsoni, duke ditur se Fuqitë e Mëdha, KNK dhe vet princ Vidi nuk donin të kishin shumë kokëçarje, u premtoi grekëve disa të”drejta të veçanta”për popullsinë e”Epirit të Veriut”. Kompromisi i Tomsonit ngjalli protesta të ashpra në rrethet patriotike shqiptare. Edhe qeveria e Durrësit/e Turhan Pashës/poashtu nuk e pranoi këtë kompromis, prandaj e shkarkoi Tomsonin nga detyra e komisarit dhe u shpreh kundër çdo lloj autonomie për krahinat e jugut.
Në këto rrethana trupat greke për t´i realizuar planet e veta(pasi ishin tërhequr nga Korça më 1 mars)natën, duke gdhirë 2 prilli 1914 bënë një puç-komplot të armatosur më qëllim të pushtimit të Korçës. Mirëpo xhandarmëria shqiptare nën komandën e majorit holandez G. Sneller dhe korpusi i vullnetarëve me qindra fshatarë nën udhëheqjen e Themistokli Gërmenjit, intervenuan shpejt dhe brenda një kohe të shkurtër e shtypën puçin e komplotistëve grek. Repartet e xhandarmërisë shqiptare pastaj vazhduan marshimin e tyre për të marrë në dorëzim Kolonjën, Leskovikun, Ersekun etj. Dështimi i puçit të Korçës, vendosmëria e forcave shqiptare për të kundërshtuar çdo veprim shovinist e antishqiptar si dhe qëndrimi i ftohtë i Fuqive të Mëdha ndaj planeve aneksioniste greke që shkelnin edhe vendimet e Londrës, e bindën më në fund qeverinë greke dhe Jorgji Zografin, se nuk ishte e lehtë të sigurohej”autonomia”e plotë e krahinave jugore. Prandaj ata fuqive të mëdha u paraqitën kërkesa më të zbutura, duke pranuar tani autonominë e Korçës dhe të Gjirokastrës pa i shkëputur ato nga Shqipëria, por me kusht që të administrohen nga një guvernator me origjinë të huaj, xhandarmëria të formohej nga popullsia vendase nën komandën e oficerëve grekë me origjinë”epirote”. . . etj. Në të vërtet qeveria greke e bëri këtë për të fituar kohë në përpjekjet e tija për pushtimin e Shqipërisë jugore.
Qeveria shqiptare e Durrësit i hodhi poshtë këto kërkesa dhe për më tepër ajo mori vendim që të organizoheshin sa më parë reparte të reja të armatosura për të dëbuar nga krahinat e jugut pushtuesit grekë dhe për të vendosur atje administratën shqiptare. Ndonëse përballë aleancave politike ushtarake evropiane(Antantës dhe Bllokut Qëndror)Greqia mbante ende një qëndrim të papërcaktuar, ajo përkdhelej nga të dya palët, sepse ato lakmonin pozitën e saj strategjike. Më 24 prill 1914 fuqitë e mëdha, e njoftuan Venizellosin se ishin të gatshme t´u bënin lëshime”vorio-epirotëve”dhe se mund të pranonin rishikimin e kufirit greko-shqiptar në favor të Greqisë. E ndodhur nën një presion të gjithanshëm, qeveria shqiptare u detyrua më në fund, më 5 maj, t´ia besonte KNK zgjidhjen e konfliktit shqiptaro-grek. Bisedimet ndërmjet KNK dhe përfaqësuesve”vorio-epirot” u mbajtën në Korfuz.
Ato filluan më 10 maj dhe përfunduan më 17 maj me nënshkrimin e një protokolli, e që u quajt ”protokoli i Korfuzit”. Në këtë protokoll parashikohej që dy prefekturat në jug të Shqipërisë, ajo e Korçës dhe e Gjirokastrës, ndonëse formalisht do të bënin pjesë në shtetin shqiptar, do të kishin një administratë më vete, pothuajse autonome, organizimi i së cilës i lihej në dorë Këshillit Ndërkombëtar të Kontrollit. KNK pranoi gjithashtu edhe kërkesën e Spiromilos për t´i njohur krahinës së Himarës, në një zonë që shtrihej tani në 14 fshatra të bregdetit të Jonit. Meqenëse Italia luftoi energjikisht për arritjen e marrëveshjes së Korfuzit, për shkak të interesave të veta në Vlorë, Venizellua e kënaqi kërkesën e saj, duke i paraqitur parlamentit grek më 18 maj, projektligjin mbi lëshimin e Sazanit shtetit shqiptar dhe ky projektligj u miratua më 27 maj. Protokolli i Korfuzit do të fuqizohej pasi të ratifikohej nga qeveria shqiptare(më 23 qershor 1914) dhe nga qeveria”vorio-epirote” si dhe pasi të miratohej formalisht nga gjashtë fuqitë e mëdha. Njoftimi mbi nënshkrimin e marrëveshjes së Korfuzit e cila ishte plotësisht në kundërshtim me Statutin Organik të Shqipërisë dhe shkelte hapur sovranitetin e shtetit shqiptar, shkaktoi një indinjatë të thellë në tërë Shqipërinë.
Shpërthimi i kryengritjes në Shqipërinë e Mesme
Në këto rrethana gjendja e brendshme e Shqipërisë u ndërlikua shumë edhe nga shpërthimi i kryengritjes së armatosur në Shqipërinë e Mesme, kundër regjimit të Vidit. Në të vërtet kreu i kryengritësve ishte i larmishëm. Në të u rreshtuan ithtarë të ndryshëm si:partizanët e një princi mysliman, antividistët, xhonturqit, panturkistët apo panislamistët siç u quajtën ndryshe, antifeudalët. . . dhe pas këtij koalicioni laraman qëndronin qarqe të huaja serbe, franceze, ruse, greke, turke, italiane. . ., të cilat ishin të interesuar për një gjendje sa më kaotike në Shqipëri. Pra bartësit kryesor të së keqes në Shqipëri në atëkohë qenë reaksioni feudal proserb, pro italian. . . i udhëhequr nga Esat Pashë Toptani, reaksioni grekoman i udhëhequr nga peshkopët grek (Jakovi e Germanos), J. Zografos, Spiromilo etj, reaksioni turkoman i kryesuar nga myftiu i Tiranës Musa Qazimi etj.
Kryengritja e Shqipërisë së Mesme ose e rebelëve, siç u quajt ndryshe, filloi në rrethin e Tiranës. Më 17 maj 1914 u sulmua te ura e Limuthit afër Tiranës batalioni i vullnetarëve tiranas që ishte nisur në drejtim të Durrësit për të shkuar në jug, në frontin kundër shovinistëve grek. Pasi shpartalluan batalionin e vullnetarëve kryengritësit hynë në Tiranë. Të nesërmen grumbuj fshatarësh të armatosur zunë Shijakun dhe iu drejtuan Durrësit, mirëpo në hyrje të qytetit hasën në rezistencë të forcave qeveritare të Vidit. Drejtuesit e kryengritjes me këtë rast dolën hapur kundër princ Vidit dhe kërkuan një princ turk.
Për vendosjen e një princi mysliman prej kohësh angazhohej edhe Esat Pashë Toptani. Esat Pasha edhe pse kishte dy ministri më të rëndësishme në qeverinë e Durrësit, me kohë u shpërndau armë mercenarëve të vet”kinse për t´iu bërë ballë fqinjëve”ndërsa fshehtas propagandonte nëpërmjet njerëzve të vet kundër V. Vidit, duke i këshilluar” me kërkue një mbret prej Stambollit, me qëllim që këto pshtjellime e trazime t´i sillnin fitim për ta shtie në dorë pushtetin”.
Qeveritarët në oborrin e princit në kohën kur po përballeshin me sulmet e kryengritësve, duke menduar se prapa kërkesave të kryengritësve qëndronte Esat Pasha, më 19 maj 1914 organizuan xhandarmërinë e Durrësit dhe e arrestuan atë në shtëpinë e tij. Goditja kundër Toptanit u konsiderua nga Italia si një grusht që i jepej ndikimit të Romës në Shqipëri. Brenda qeverisë dominonte mendimi që Toptani duhej të gjykohej, mirëpo princi atë as nuk e denoi as nuk e nxori të pafajshëm, gjë që u indinjuan shumë besnikët e tij. Pas ndërhyrjes energjike të ministrit italian në Durrës, baronit Alioti, Vidi ia dorëzoi Toptanin legatës italiane e cila e mori me një luftanije dhe e dërgoi në Itali. Para se të largohej nga Shqipëria, Esati do të firmos një premtim se ai nuk do të kthehej më në shqipëri dhe se nuk do të përzihej më në politikën shqiptare ose në intrigat kundër fronit, mirëpo ai nuk do ta mbaj premtimin e dhënë. *Pas largimit të Esatit pasuan ndryshime në qeverin e Vidit. Turhan Pasha mbeti kryeministër; Preng Bib Doda - ministër i punëve të jashtme; Aqif pashë Elbasani - ministër i brendshëm dhe i luftës; Filip Noga - ministër i financave; Dr. Mihal Turtulli - ministër i arsimit, Mithat Frashëri – ministër i punëve botore dhe i Postë-telegrafave dhe Abdi Toptani - ministër i bujqësisë. Largimi i Esat Pashës edhe pse u konsiderua si një fitore e madhe, kryengritja e nisur nuk u ndërpre dot. Zjarri i kryengritjes u përhap edhe në krahinat tjera. Duke shfrytëzuar sukseset e kryengritjes, krerët e saj me 3 qershor 1914 në Shijak organizuan një mbledhje, ku u zgjodh” Këshilli i Parë i Përgjithshëm” me këtë përbërje: Mustafa Ndroqi - kryetar; Xhenabi Adili. - nënkryetar, Musa Qazimi - anëtarë etj, dhe Qamil Haxhi Feza - u emrua komandant i përgjithshëm i kryengritësve. Në këtë mbledhje u miratua edhe një program politik thellësisht fshatar, që iu paraqit përfaqësuesve të Fuqive të Mëdha në KNK. Programi përmbante kërkesa për largimin e princ Vidit;për kthimin e Shqipërisë nën administrimin Turk, ose sjelljen e një princi turk të varur nga Sulltani;për ngritjen e flamurit të Turqisë; për përdorimin e alfabetit turko-arab në gjuhën shqipe (Elifba); zgjedhjen e kryemyftiut të Shqipërisë nga Sheih-ul-Islami i Stambollit etj.
Kryengritësit edhe pas disa përpjekjeve për ta shtirë në dorë Durrësin nuk patën sukses, andaj iu drejtuan qyteteve tjera dhe gjatë muajit qershor shtinë në dorë Kavajën, Krujën, Peqinin dhe Elbasanin. Mbas pushtimit të Elbasanit, - Qermenika, Quksi dhe Mokra, njëra pas tjetrës bashkohen me kryengritësit, kurse në veri ata u shtrinë deri në Milot, buzë lumit Mat. Në fillim të korrikut kryengritësit marshuan drejt jugut dhe brenda pakë ditëve morën Lushnjën, Fierin, Beratin dhe nga lindja arritën deri në Pogradec, ku aty më 11 korrik nënshkruan edhe një marrëveshje të përkohshme me “vorio-epirotët”të cilët ato ditë kishin pushtuar Kolonjën, Korçën, Tepelenën dhe kishin arritur deri në Berat.
Duke e ndjerë rrezikun nga sukseset e kryengritësve, princ Vidi bëri thirrje për ndihma nga të gjitha anët, por vetëm nga veriu mundën të vinin disa forca të pakta, ndërsa Shqipëria e jugut duke qenë përballë ndjekjeve, mizorive e shpërnguljeve nga forcat greke, nuk mundi të jepte ndihmë. Për rrjedhojë, në fund të korrikut 1914 dhe në pragun e shpërthimit të luftës së parë botërore, Shqipëria ishte në gjendje të rëndë politike. Pushteti i qeverisë Shqiptare tashmë ishte kufizuar vetëm në Durrës e në Vlorë-(deri më 1 shtator kur ajo ra në duarë të kryengritësve);në Shqipërinë e Mesme shtrihej pushteti i kryengritësve;viset e jugut ndodheshin nën shtypjen e forcave greke, krahinat e verilindjes nën presionin e vazhdueshëm të serbëve, ndërsa Shkodra ndodhej nën administrimin e forcave ndërkombëtare.
Princ V. Vidi bëri përpjekjen e fundit për të shpëtuar qeverisjen e tij. Ai iu drejtua edhe Fuqive të Mëdha me kërkesën për të zbatuar zotimin që kishin marrë në Konferencën e Londrës për të garantuar bashkarisht pavaresinë dhe sovranitetin e Shqipërisë dhe për këtë qëllim kërkoi formimin prej tyre të një force ndërkombëtare prej 3 mijë vetësh, për të shtypur kryengritjen. Por fuqitë e mëdha duke qenë në konflikt me njëra-tjetrën, premtuan se do të ndihmonin për të shpëtuar vetëm jetën e princit dhe të familjes së tij, por jo edhe intervenimin ushtarak atje.
Në këto rrethana, kur edhe kishte filluar lufta e parë botërore, princ Vidi u detyrua të largohej nga Shqipëria, më 3 shtator 1914 pas gjashtë muaj qëndrimi. Me Vidin u larguan edhe anëtarët e qeverisë së bashku me shumë udhëheqës të lëvizjes patriotike shqiptare, të cilët u vendosën pjesërisht në Shkodër dhe një pjesë kaloi në vende të ndryshme të Evropës.
Dy kabintet qeveritare të krijuara nga Vidi
Lista e dy kabineteve qeverisëse të emëruar nga Princ Vidit.
Qeveria "Përmeti I" - 9 mars 1914 deri më 20 maj 1914
Qeveria "Përmeti II" – 20 maj 1914 deri më 2 shtator 1914
Pas largimit
parapamje|Rrasa e varrit në kishën evangeliste A. B. në [[Bukuresht. Në të cilën është gdhendur Princ Vidi Princ i Shqipërisë]] Aktet ndërkombëtare të viteve 1913-14 edhe pse kishin definuar pozitën neutrale të Shqipërisë dhe garancinë e Fuqive të Mëdha për këtë statut të saj, megjithatë Shqipëria u përfshi në planet ushtarako-strategjike të fuqive ndërluftuese, veçanërisht të Austro-Hungarisë e Italisë dhe të shteteve fqinje, Serbisë, Malit të Zi, Bullgarisë dhe Greqisë, të cilat që nga tetori 1912 nuk rreshtnin për ta coptuar atë.
"Regjenca" e Parë, 1920-1925 Periudha nga Kongresi i Lushnjës që rinjohu formën monarkike të shtetit, deri në rrëzimin e qeverisë së Fan Nolit. Me largimin e Princ Vidit nga Durrësi, për Shqipërinë do të vijojnë 6 vite të gjata lufte, kaosi, rrëmuje, pushtimesh, dhe rreziku për zhdukje nga harta e Ballkanit. Hapin vendimtar për t‘i dhënë fund këtij kaosi dhe rreziku që po bëhej real, e ndërmori Kongresi i Lushnjës, me përfaqësues nga e gjithë Shqipëria. Ndër të tjera, Kongresi vendosi që, duke ruajtur regjimin monarkik, deri në kthimin e Princ Vidit ose vendosjen e një Mbreti tjetër, të krijohej një organ regjence, i quajtur Këshilli i Naltë i Regjencës, që përbëhej nga 4 anëtarë, nga një për secilin komunitet fetar të vendit. Ky sistem vijoi të funksiononte, megjithëse me disa dorëheqje apo ndryshime të parakohshme, deri në janar të vitit 1925. Po ashtu, në këtë kohë vlen të përmendet fushata elektorale dhe zgjedhjet e para parlamentare që u zhvilluan në Shqipëri në pranverën e vitit 1921.
U.S. Route 66
thumb|right|200px thumb|right|200px U.S. Route 66 (E njohur edhe si Route 66, U.S. Highway 66, The Main Street of America (Rruga Kryesore e Amerikës), The Mother Road (Rruga nënë) dhe si Will Rogers Highway. Rruga 66 u promovua më 11 nëntor 1926, dhe po atë vit pasuan dhe shenjat e trafikut . U bë e njohur në kulturën POP nga hiti (Get your kicks on)Route 66 dhe shfaqjes televizive Route 66 në vitet e 60-ta.
Rruga fillon nga Chicago, Illinois, vazhdon në Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona dhe Kaliforni, dhe përfundon në Los Angeles Rruga është e gjatë 2.448 milje apo 3.940 km.
Rruga 66 shërbeu si rrugë kryesore për ata që migruan për në perëndim, veçanarisht gjatë D ust Bowl më 1930.
Vitet 1040
Mbi vitet 1040.
Kantoni Nanterre-Nord
Kantoni Nanterre-Nord (frëngjisht: Canton de Nanterre-Nord) është një kanton në departamentin Hauts-de-Seine, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Nanterre. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 35386 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Nanterre-Nord aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Dita e Evropës
Dita e Evropës festohet më 9 maj të çdo viti. Megjithatë fillimisht 5 maji ishte caktuar nga ana e Këshillit të Evropës për tu festuar si Dita e Evropës dhe atë qysh në vitin 1964.Bashkimi Europian filloi të festonte ditën e vet evropiane më 9 maj në përkujtim të Deklaratës Schumanit të vitit 1950, dhe duke iu referuar asaj si "Dita e Schumanit". Does the EU have a "National" Day?, Për shkak të kundërshtimit kundër adoptimit të simboleve të shtetësisë, miratimi i vitit 1985 i "flamurit evropian" kishte qenë i mundur vetëm duke shmangur përdorimin zyrtar të termit "flamur", në mënyrë që "flamuri evropian" të jetë akoma zyrtarisht "një logo ose emblemë kanë të drejtë të riprodhohen në copa drejtkëndëshe të rrobave ". (Scicluna, 2014, f. 56) Propozimi për ta miratuar zyrtarisht atë si flamurin e BE-së u bë në Traktatin për krijimin e një Kushtetute për Evropën (2004) i cili megjithatë nuk arriti të ratifikohej. Në vend të kësaj, Traktati i Lisbonës (2007) përfshin një aneks të nënshkruar nga gjashtëmbëdhjetë anëtarë, i cili deklaron se flamuri evropian, himni, motoja, monedha, dhe Dita e Evropës "do të vazhdojnë si simbole për të shprehur ndjenjën e bashkësisë së njerëzve në Bashkimi Evropian dhe besnikëria e tyre me të ".
Dita e Evropës është data kur u hodh hapi i parë drejt krijimit të asaj që sot njihet si BE ose Bashkimi Evropian. Ministri i Jashtëm i Francës, Robert Schuman, lexoi për shtypin ndërkombëtar një deklaratë ku i bënte thirrje Francës, Gjermanisë dhe vendeve të tjera evropiane për të bashkuar prodhimet e tyre të qymyrit dhe çelikut që do të ishte “themeli i parë konkret për një Federatë të ardhshme Evropiane”. Vendet të cilave u drejtohej thirrja kishin dalë të rrënuara materialisht dhe moralisht nga konfliktet me njëra tjetrën.Propozimi i Schuman ishte krijimi i një institucioni evropian mbi kombëtar, i cili do të kontrollnte industrinë e prodhimit të qymyrit dhe çelikut, sektor i cili në atë kohë ishte baza e fuqisë ushtarake.
Vite më vonë, në Samitin e Milanos në 1985, krerët e BE-së vendosën që data 9 maj të shpallej dhe festohej si “Dita e Evropës”.
Mollaj (Mallakastër)
Mollaji është një fshat në komunën Hekal në rrethin e Mallakastrës të Shqipërisë.
Kantoni Saint-Amant-Tallende
Kantoni Saint-Amant-Tallende (frëngjisht: Canton de Saint-Amant-Tallende) është një kanton në departamentin Puy-de-Dôme, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Amant-Tallende. Ka sipërfaqe 170.51km2 dhe popullsi 8635 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Amant-Tallende aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
5 p.e.s.
Mbi vitin 5 p.e.s..
João Cancelo
João Pedro Cavaco Cancelo (lindur më 27 maj 1994) është një futbollist profesionist portugez i cili luan për klubin anglez Manchester City dhe kombëtaren portugeze. Pozicioni i tij parësor është mbrojtës i djathtë, por ai mund të luaj edhe si i majtë ose si anësor.
Benfica
Lindur në Barreiro, Qarku Setúbal, Cancelo filloi të luante futboll me klubin lokal Barreirense. Ai u bashkua me të rinjtë e Benficës në vitin 2007 në moshën 13 vjeç, ku ai luajti si Mbrojtës i djathtë dhe i majtë.
Më 28 korrik 2012, Cancelo debutoi me ekipin e parë në një ndeshje miqësore kundër Gil Vicente ku ai luajti si mbrojtës i djathtë për 90 minuta. Pavarësisht se u regjistrua me ekipin B, ai u pa edhe si zëvëndësuesi i mundshëm i uruguajianit Maxi Pereira në ekipin e parë; deri në vitin 2013 ai përfaqësoi edhe ekipin e të rinjëve, dhe më 18 maj të atij viti shënoi dy gola vendimtar në fitoren 2–1 kundër Rio Ave që i dhuroi ekipit kampionatin kombëtar.
Cancelo luajti ndeshjen e parë zyrtare me ekipin kryesor të Benficës më 25 janar 2014, duke hyrë në minutat e fundit të një fitoreje 1–0 në shtëpi kundër Gil Vicente e vlefshme për Taça da Liga, që më vonë u fitua. Paraqitja e tij e parë në Primeira Liga erdhi më 10 maj pasi klubi kishte siguruar kampionatin, duke luajtur si titullar në një humbje 1–2 kundër Portos.
Valencia
Më 20 gusht 2014, Cancelo u bashkua me klubin spanjoll Valencia në një huazim një-vjeçar. Debutimi i tij në La Liga ndodhi më 25 shtator, në një fitore 3–0 kundër Córdobës; ai e përfundoi sezonin e tij të parë me 13 ndeshje në të gjitha kompedicionet.
Më 25 maj 2015, ai firmosi një kontratë të përherëshme me klubin deri më 30 qershor 2021. Valencia pagoi 15 milion € për kartonin e tij. Ai shënoi golin e parë me klubin më 16 shtator në ndeshjen hapëse të UEFA Ligës së Kampioneve të atij sezoni, në një humbje 2–3 në shtëpi kundër Zenit Saint Petersburg. Goli i parë në La Liga erdhi më 20 prill 2016 në një fitore 4–0 kundër Eibar gjithashtu në Stadiumin Mestalla.
Internazionale
Më 22 gusht 2017, Cancelo u bashkua me Interin në një huazim një-vjeçar deri më 30 qershor 2018 me mundësinë për ta bërë transferimin të përherëshëm. Kjo marrëveshje ishte pjesë edhe e një marrëveshje tjetër, që përfshinë francezin Geoffrey Kondogbia, i cili u huazua tek Valencia.
Ai debutoi me klubin katër ditë më vonë, duke zëvëndësuar Antonio Candrevan në minutën e 83të të një fitoreje 3–1 kundër Romës jashtë fushe. Cancelo pësoi një dëmtim në ligamentin e gjumit në në fund të muajit gjatë kohës që ishte me kombëtaren, gjë që e la jashtë fushave për një muaj e gjysëm. Ai u rikthye në aksion më 17 tetor në një fitore 3–2 kundër Milanit në Derby della Madonnina, duke luajtur në 20 minutat e fundit.
Juventus
Më 27 qershor 2018, Cancelo u ble nga klubi tjetër italian Juventus për shifrën e 40.4 milion €; ai firmosi një kontratë pesë-vjeçare. Ai debutoi me klubin më 18 gusht, duke luajtur 90 minuta në fitoren 3–2 ndaj Chievos në ndeshjen hapëse të sezonit.
Manchester City
Më 7 gusht 2019, Cancelo ju bashkua klubit anglez Manchester City në një kontratë gjashtë-vjeçare për 27.4 milion £ plus shërbimet e mbrojtësit Danilo që kaloi te Juventusi. Shuma e këtij transferimi plus kartoni i Danilos arrini vlerën rreth 60 milion £, duke e bërë Cancelon mbrojtësin e djathtë më të shtrenjtë në histori.
Karriera ndërkombëtare
parapamje|djathtas|Cancelo me [[Kombëtarja portugeze nën-19 e futbollit|Portugalia U19 në 2012]] Cancelo luajti me Portugalinë nën-19 në 2012 UEFA Kampionatin Evropian nën-19. Ai pritej të luante edhe në edicionin tjetër, që u mbajt në Lituani.
Me ekipin nën-20, Cancelo luajti në Kupën e Botës 2013 dhe Turnamentin Toulon 2014. Ai luajti ndeshje në këtë të fundit, me ekipin që arriti në raundin e 16-tave.
Cancelo ishte pjesë e ekipin nën-21 që konkuroi në UEFA Kampionatin Evropian 2015. Ai zëvëndësoi mbrojtësin e majtë Raphaël Guerreiro nga mesi i pjesës së dytë të ndeshejs gjysëm-finale kundër Gjermanisë që u mbyll me një fitore 5–0. Në finale, ekipi u mposht nga Suedia.
Në maj 2018, Cancelo ishte pjesë e listës paraprake prej 35 lojtarësh që do luanin në Kupën e Botës 2018, por nuk u përfshi në listën përfundimtare.
Profili i lojtarit
I quajtur si një lojtarë premtues nga mediat, Cancelo njihet më shumë për shpejtësinë e tij, energjinë dhe aftësitë sulmuese, si dhe për aftësitë dribluese, krijueshmërinë dhe krosimet. Ai mund të luaj si mbrojtës dhe anësor në të dyja krahët, pavarësisht se zakonisht luan në të djathtë.
Jeta personale
Në janar 2013, Cancelo u përfshi në një aksident rrugor që vrau mamanë e tij. Ai pësoi dëmtime të vogla.
Golat me kombëtaren
''Redaktuar më 10 tetor 2016. Rezultatet e Portugalisë të listuara të parat, kolonat e golave tregojnë rezultatin pas çdo goli të shënuar nga Cancelo.''
Klube
Benfica
Kombëtarja
Portugal
Treshe (seks)
parapamje|250px|Paraqitje artistike e marrëdhënies treshe Në seksualitetin e njeriut, një treshe është aktivitet seksual që përfshin tre persona në të njëjtën kohë. Edhe pse treshe është më së shumti aplikohet për aktivitete seksuale rastësore që përfshijnë aktivitetin seksual mes tre pjesëmarrës, një treshe gjithashtu mund të praktikohet edhe në marrëdhënie afatgjata, të tilla si polyamoria, ose ménage à trois.
Treshja është një formë e seksit në grup, që përfshin vetëm tre persona. Ajo mund të ndodhi më shpesh në situata private, të tilla si aktiviteti seksual spontan midis tre miqve; por rrallë ndodh midis të panjohurëve, siç është rasti me orgjitë ose festat seksuale.
Pozicione seksuale
Aktiviteti seksual tresh mund të ndodhë në një numër të pozicionesh seksuale; për shembull, pozicionet në vijim:
Siguria
Si me të gjitha format e aktivitetit seksual ku shkëmbehen lëngjet trupore dhe përfshijnë kontaktin e mukozave, një treshe mund të çojë në transmetimin e infeksioneve seksualisht të transmetueshme. Prandaj, praktikimi i seksit të sigurt, ku përdorimi i prezervativit është thelbësor, është i këshillueshëm.
4 p.e.s.
Mbi vitin 4 p.e.s..
Ura e Kamares
parapamje|Ura e Kamares, në lumin Shkumbin parapamje|Detaje nga harku anësor i urës
Ura e Kamares është një urë mbi lumin Shkumbin që ndodhet në fshatin Mirakë të Librazhdit, qarku i Elbasanit, Shqipëri. Ajo është ndërtuar rreth vitit 1600, dhe duhet të jetë projektuar nga artitekti shqiptar Kasem Imari. Ura është strategjike pasi ndodhet në nje degezim të udhës antike Egnatia.
FIFA Lojtari Botëror i Vitit
FIFA Lojtari Botëror i Vitit është një çmim i shoqatës së futbollit i paraqitur çdo vit nga organi drejtues i sportit, FIFA, për lojtarin më të mirë të botës. Çmimi ka për qëllim ringjalljen e FIFA Lojtarit të vitit, i cili u bashkua me Topin e Artë të France Football në vitin 2010 për t'u bërë FIFA Topi i Artë në një partneritet gjashtëvjeçar.
Henrik Gjoka
Henrik Gjoka ose Henrik.S.G (Tiranë, 1952) është një shkrimtar shqiptar, i përndjekur gjatë regjimit komunist, autor i disa romaneve, jeton në Francë.
Hermann Rorschach
Hermann Rorschach (8 nëntor 1884 – 1 prill 1922) u lind në Zürich. Psikiatër dhe psikoanalist froidian është i njohur për testin e njollave të Rorscharit.
Kantoni Le Bény-Bocage
Kantoni Le Bény-Bocage (frëngjisht: Canton du Bény-Bocage) është një kanton në departamentin Calvados, rajonin Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Le Bény-Bocage. Ka sipërfaqe 187.28km2 dhe popullsi 8349 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Le Bény-Bocage aktualisht përbëhet nga 20 komuna.
Bido Ibrahimi
Biografia
Pas vitit 1945, kur Çamëria u masakrua prej bandave shoviniste greke, familja e tij erdhi në Shqipëri dhe u vendos në Durrës. Shkollën fillore dhe tetëvjeçare Bidua i kreu në Durrës. Shkollën e mesme sportive “Vojo Kushi” e kreu në Tiranë.
Në vitin 1957 shkoi në Sevastopol, në Krime, për të studiuar për inxhinieri detare, shkollë të cilën nuk arriti ta përfundonte për shkak të prishjes së marrëdhënieve me Bashkimin Sovjetik.
U kthye në Shqipëri në vitin 1959 dhe filloi punë si mësues fizkulture, fillimisht në Shijak e më vonë në Durrës. Në vitet 1968-1972 mbaroi Institutin e Fizkulturës “Vojo Kushi”. Në vitin 1974 përfundoi edhe Institutin në Shkodër, degën e gjuhës dhe letërsisë shqipe.
Hapat e para si krijues letrar dhe publicist i hodhi që në vitin 1955, me botimin e tregimit “Dita e fitores”. Dëshira e tij ishte të trajtonte tematikat dhe problematikat detare në letërsi dhe ashtu veproi. Dramat e tij “Deti në Stuhi” dhe “Horizonti i kuq” fituan çmime inkurajuese, në vitin 1964, me rastin e 20 vjetorit të çlirimit.
Pas vitit 1990 ka bashkëpunuar rregullisht me shtypin rus, ukrainas e atë shqiptar, ku ka botuar rregullisht skica, tregime, novela e publicistikë. Libri i tij i parë "Valsi i Sevastopolit" u botua në Lecce të Italisë. Për merita letrare e gazetareske, është diplomuar katër herë nga Radio Moska “Gollos Rossi” si dhe nga qyteti i Sevastopolit për novelën “Sevastopolski vals”.
Drama e tij “Të gjallë e të vdekur” konkurroi me sukses në festivalin ndërkombëtar të dramës në qytetin e Kievit. Është bashkëpunëtor i rregullt i shtypit letrar, i revistës “Krahu i shqiponjës” dhe i gazetës “Drita”. Është anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë.
Vitet 1050
Mbi vitet 1050.
31 Gusht
31 gushti është dita e 243-të e kalendarit gregorian (dita e 244-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit kanë mbetur edhe 122 ditë.
Romës
Romësi është një fshat në komunën Hekal në rrethin e Mallakastrës të Shqipërisë.
Lola Anglada
Biografia
Lindi në një familje nga Barcelona me rrënjë në Tianë, ajo studioi në Lla Llotja de Barcelona me Joan Llaveriasin dhe Antoni Utrilloin, i cili e ndihmoi Angladën që të dilte për herë të parë në publik në Sala Pares dhe në revistën e përjavshme ¡Cu-Cut!, ku u publikuan vizatimet e saj. Më vonë, dhe për një periudhë të shkurtër, ajo do të antarësohet në akademinë Francesc d' A. Galí, ku u takua me Joan Miron dhe Cristofol Ricardin, me të cilët më vonë do të kenë lidhje të ngushta shoqërore.
Në fund të Luftës së Parë Botërore, Anglada udhëtoi në Paris falë bursës së qeverisë franceze, në bashkëpunim me disa kompani botuese atje, ku ajo përputhej me Francesk Macian ose me Josep Klasrën. E injektuar nga vlerat demokratike dhe kauza katalunase, ajo organizo kërkesën për amnisti ndaj të akuzuarve pjesëmarrës në Garraf Plot kundër Mbretit Alfonsit III.
Gjatë Luftës Civile Spanjolle, ajo iu bashkua grupit Bashkimi i Përgjithshëm i Punëtorëve dhe bashkëpunoi me Komisariatin e propagandës. Gjatë kësaj kohe ajo botoi veprën mbase më ironike dhe më të njohur Tale: The month of petit tots (Përrlla: Muaji i të gjitha të voglave). Kur përfundoi lufta, ajo u vendos në Tiana, qytet në rajonin Maresme, afër Barcelonës, në fermën e familjes ku ajo vdiq më 12 shtator 1984.
Puna artistike
E shkathët, me teknika të mrekullueshme të vizatimit, me ndjeshmëri të madhe dhe një katalunase e fortë, Lola Anglada konsiderohet ilustruesja e fundit klasike katalunase e shekullit XX dhe njëra prej shkrimtarëve më të rëndësishëm të paraluftës.
Ajo bashkëpunoi me disa revista për fëmijë, përfshirë En Jordi, En Patufet, La Nuri (e themeluar nga vetë Anglada) dhe La Mainada. Karakteri më i njohur i saj ishte El més petit de tots (më i vogli i të gjithëve), një simbol kombëtar katalunas.
Shpërblimet dhe trashëgimia kulturore
Në vitin 1975, ajo u shpërblye me Medal of Cultural Merit nga Diputacio de Barcelona; në vitin 1980 me Medal of the Promotion nga Decorative Arts; dhe në vitin 1981 me Creu de Sant Jordi dhënë nga Generalitat of Catalonia. Ajo ia dha Diputacio de Barcelona –s koleksionin e kukullave të saj, të cilat u vendosën në Muzeun Romanik të Sitges.
E emëruar si vajza e birësuar e Tianës, fshati emëroi edhe shkollën fillore me emër të saj. Ka edhe Institute të Arsimimit Lola Anglada në Badalona, L'Hospitalet de Llobregat, Martorell, en: Esplugues de Llobregat, Vilafranca del Penedès dhe Lloret de Mar.
Në mes viteve 1984 dhe 2003, u dha çmimi Lola Anglada për tregimet e shkutra për vajza dhe djem, nga Caixa de Terrassa dhe Këshilli i Qytetit të Terrasas.
Koleksioni i saj personal ruhet në Photographic Archive of Barcelona.
Haku
Haku (白) është personazh në anime dhe manga Naruto. Ai posedon një kekkei genkai e quajtur Hyōton (stili i akullit), me të cilën ai mund të krijojë dhe manipulojë ujin në gjendje të lëngët dhe të ngurtë. Ai është një ninxhë shumë i talentuar, i cili ka punuar për Zabuza Momochi.
Prapaskena
Haku lindi në një fshat të vogël me dëborë në Tokën e Ujit, një tokë që kishte vuajtur nga lufta jo shumë kohë më parë. Babai dhe nëna e Hakut ishin fermerë të thjeshtë dhe ata jetuan një jetë të qetë. Ata e donin njëri-tjetrin dhe ishin të mirë me fëmijën e tyre. Fatkeqësisht, e gjitha do të ndryshonte. Nëna e Hakut ishte një përdoruese e një kekkei genkai: Stili i Akullir. Ajo e fshehu këtë fakt nga burri i saj, duke shpresuar se dashuria dhe paqja që ndahej në familjen e tyre të vogël do të zgjasnin përgjithmonë. Një ditë, Haku zbuloi aftësinë për të manipuluar ujin. I mahnitur nga kjo, Haku me krenari ia tregoi këtë nënës së tij, e cila ishte tmerruar nga ajo që pa. Ajo e qortoi ashpër dhe e goditi me shuplakë Hakun për shfaqjen e aftësisë së tij, megjithëse ajo i kërkoi falje me lot menjëherë pas tij. Pa e ditur ata, babai i Hakut kishte parë gjithçka nga hijet. Kur babai i Hakut zbuloi se gruaja dhe fëmija i tij kishin një kekkei genkai, ai mblodhi një turmë të vogël fshatarësh. Me lot që i rridhnin në sy, ai vrau gruan e tij. Ai më pas u përpoq të vriste Hakun. Por para se të mundte, Haku përdori stilin e tij të akullit për të krijuar disa thumba të mëdha akulli për të vrarë babanë e tij dhe pjesën tjetër të turmës.
Si jetim, Haku u bë një fëmijë që nuk kërkohej nga askush dhe u detyrua të dilte në rrugët e ftohta dhe të kërkonte nëpër kosha plehrash për copa ushqimesh, madje ndonjëherë duhej të luftonte edhe me qentë e egër që endeshin nëpër rrugë. Me kalimin e kohës, ai u përball me Zabuza Momochi. Zabuza më vonë kërkoi që Haku të bëhej "arma" e tij, që do të thoshte të bëhej një shinobi i përkushtuar për Zabuza. Haku e pranoi me lehtësi këtë rol, për shkak të qëllimit që i dha dhe duke ia kushtuar jetën e tij duke u bërë mjeti përfundimtar për ta përdorur Zabuza. Në anime, me të lënë Tokën e Ujit, Haku dhe Zabuza u takuan me Kimimaron. Haku dukej se simpationte Kimimaron për vetminë e tij dhe mungesën e qëllimit duke parë në sytë e tij. Sidoqoftë, ai u detyrua të vazhdonte të lëvizte nga Zabuza dhe e la Kimimaron. Zabuza më pas stërviti Hakun në mënyrat e shinobit, si dhe çdo teknikë luftarake që ai dinte.
Pjesa I
Haku shfaqet kur Kakashi, Naruto, Sasuke dhe Sakura luftojnë me Zabuzën. Kur Kakashi donte ta vriste Zabuzën erdhi Haku që është një oinon nga fshati i mjegullës dhe pastaj e vrau Zabuzën me senbon. Haku i tregoi Kakashit se Zabuza është i shumë kërkuar dhe Haku e kishte detyrë për ta vrarë. Por ai e gënjeu Kakashin sepse Haku Zabuzën po e ndihmonte qe të bënte gjëra të liga dhe Zabuza nuk kishte vdekur sepse forca e senbon nuk ishte e mjaftueshme për ta vrarë Zabuzën. Pas kësaj Haku e mori Zabuzën. Pastaj Kakashi u shtri për tokë sepse pas atyre luftimeve me Zabuzën nuk ndihej mirë. Në luftimin e dytë Kakashi, Naruto, Sasuke dhe Sakura e panë se Zabuza ishte gjallë dhe se Haku nuk ishte ne anën e tyrë po në anën e Zabuzës. Sasuke dhe Kakashi u habitën shumë sepse Haku i bënte teknikat me një dorë sepse është e pamundur për të gjithë ninxhat për ti bërë teknikat me një dorë përveq Hakut. Me një dorë ai e bëri "Makyō Hyō Shō" ose teknika sekrete, pasqyrat e akullta demonike, këtë teknikë Haku e përdor kundër Sasukes dhe më pas aty vjen edhe Naruto. Haku e vret Sasuken dhe kështu Naruto pushtohet për herë të parë nga Dhelpra me 9 Bishta. Nga kjo teknik që e ka përdorur Haku askush nuk mund të dalë pa vdekur. Edhe teknikat Katon, teknika që manipulojnë zjarrin nuk janë në gjendje të shkrijnë këto akuj. Vetëm Naruto mundet sepse forca e dhelprës me 9 bishta i shkatërron këto akuj. Me kyubin Naruto gati e vret Hakun por kur maska që ka haku thyhet dhe e kupton Naruto se kush është dhe zemërimi që kishtë Naruto u largua. Haku i thotë Narutos që ta vrasë, kur Naruto bëhet gati që ta bënte goditjen përfundimtare Haku largohet sepse donte ta mbronta Zabuzën sepse Kakashi kishte përdorur chidori kundër Zabuzës dhe kështu Haku vdes. Zabuza i vret ninxhat e Gatos dhe nga plagët që i kishte bërë Kakashi vdes edhe Zabuza.
Pjesa II
Në përgatitje të Luftës së Katërt Botërore Shinobi, Haku u rimishërua nga Kabuto Yakushi për të luftuar kundër Forcave Aleate të Shinobi, përpara se të mobilizohej së bashku me Gari, Pakura dhe Toroi. Duke biseduar me Zabuzën, Haku vuri në dukje se situata e tyre ishte e pazakontë, pasi trupi i tij po lëvizte me dëshirën e tij pavarësisht se mendja e tij ishte e qartë.
Në pritë nga Divizioni i Sulmit të Befasuar, Haku shpejt mbrojti veten dhe Zabuzën nga etiketat shpërthyese që mbanin zogjtë e bojës së Sai. Duke gjetur pozicionin e armikut në qiell, Haku krijoi një pasqyrë mbi ta dhe i goditi me senbonin e tij, para se të bashkohej me shinobi tjetër të rimishëruar poshtë. Në mënyrë të pavullnetshme duke sulmuar kundërshtimin e bazuar, Haku u përgjua nga Rock Lee para se të mund të merrte goditjen vdekjeprurëse. Ndërsa Zabuza fliste me Kakashi, ky i fundit zbuloi se Naruto ishte bërë një shinobi i admirueshëm pasi që ata e kishin luftuar atë, ndaj së cilës Haku me kënaqësi vërejti se ai besonte se Naruto vetëm do të vazhdonte të përmirësohej.
Ndërsa Kabuto ua fshiu vetëdijen, Haku u lut me Kakashi që t'i ndalonte përsëri duke deklaruar besimin e tij se ai kishte dështuar si vegël e Zabuza, pasi që ky i fundit ishte gjithashtu i vdekur. Kur Kakashi e kundërshtoi këtë duke deklaruar se ai në të vërtetë kishte patur sukses, që Zabuza vdiq duke u hakmarrë ndaj Hakut sepse me të vërtetë ai e shikonte Hakun si më shumë sesa një mjet të thjeshtë, një Haku i përlotur falenderoi në heshtje Zabuzën ndërsa i fundit i ndërgjegjes së tij u shua. Një Haku pa mend atëherë nisi një sulm, duke vrarë disa shinobi të Divizionit të Tretë, derisa u spraps nga Might Guy dhe Rock Lee.
Pasi gjenerata e mëparshme e Shtatë Ninxhave Shpatarë të Mjegullës janë thirrur në fushën e betejës, Haku u kthye te pasqyrat e tij, ndërsa shpatarët filluan masakrën e tyre të heshtur në fushën e betejës të mbuluar me mjegull. Kabuto më vonë e zhvendosi Hakun për të kapur përpjekjen e Kakashit për të paaftësuar Zabuzën - duke reflektuar se si ai e kishte bllokuar Kakashin në takimin e tyre të parë. Një Haku i impulsuar e mbajti Kakashi akoma në mënyrë që Zabuza të mund të sulmonte; përgjysmimin e Hakut në proces. Ensui Nara më pas e imobilizoi Hakun, duke i dhënë Makit mundësinë për të lidhur dhe vulosur atë dhe Zabuzën pas disfatës së tij.
Më vonë, me lëshimin e teknikës së Rimishërimit të Botës së Papastër, një dritë rrethoi trupin e vulosur të Hakut ndërsa teknika u shpërnda dhe shpirti i tij u kthye në jetën e përtejme.
Terapia e dashurisë
Terapia e dashurisë është vëllimi i tretë me radhë i poetit Nebih Bunjaku.
"Terapia e dashurisë" lexuesin e fut në botën shpirtërore të subjekteve për të zbuluar anën misterioze të artit poetik e për t'u mishëruar me to deri në pafundësi. Ta përjetosh poezinë do të thotë që ndërkohë ta asimilosh në një mënyrë që të thellohesh në ethet poetike që burojnë nga vargjet. Poezia është aktivitet i shpirtit të revoltuar apo të dashuruar e që në veprën e Nebih Bunjakut lexuesi që ka sens poetik i gjen këto dy tipare : dashurinë dhe revoltën ; dashurinë dhe atdheun, dashurinë për femrën, natyrën, ndërsa në anën tjetër hasim revoltën kundër padrejtësive kombëtare, revoltën kundër armikut, revoltën kundër Bllacës, ditëve të golgotës shqiptare etj.
Gjoni (gjeneral)
Gjoni ( latinisht : Ioannes, greqisht : Ίωάννης; "Gjoni Sanguinari", fl. 537–553 ), nipi i rebelit Vitaliani, ishte një gjeneral romak lindor i Ilirikut nën Justinianin e Madh (r. 527–565), i cili ishte aktiv në Luftën Gotike në Itali dhe kundër Gepidëve në Ballkanin Perëndimor. Ai ishte i martuar me Justinën, vajzën e kushëririt të Justinianit, Germanus.
Biografia
Në vitin 537 Gjoni lundroi nga Konstandinopoja për në Itali me 8000 trupa trake për të përforcuar ushtrinë e Belisariusit që u angazhua në Luftën Gotike kundër Ostrogotëve të Mbretit Witiges. Pasi zbarkoi në Taranto, ai arriti në Romë dhe u rrethua nga gotët në dhjetor 537. Ai kishte sjellë me vete njerëz dhe furnizime thelbësore për të vazhduar t'i rezistonte rrethimit për një kohë të gjatë. Në dimrin e 537/538, Belisarius urdhëroi Gjonin, i vendosur për dimër në Picenum, të sulmonte territorin gotik në mënyrë që të shtynte Witiges të heqë rrethimin e Romës. Gjoni arriti shpejt në Rimini, vetëm një ditë marshimi nga kryeqyteti gotik i Ravenës. Witiges u detyrua të largohej nga Roma për t'u kthyer për të mbrojtur kryeqytetin e tij. Gjoni duhej të linte Rimini dhe të shkonte në Romë përpara mbërritjes së ushtrisë gotike, por ai mbeti në qytet. Gotët, të ardhur nga Roma, e vunë nën rrethim brenda Rimini. Belisari nuk lëvizi për të ndihmuar Gjonin. Ishte ardhja e eunukut të Justinianit Narsesi dhe një miku personal i Gjonit që e shpëtoi atë nga rrethimi (mesi i vitit 538).
Kur rivaliteti midis Narses dhe Belisari dhe mosmarrëveshja e tyre për mënyrën e zhvillimit të luftës shkaktoi përçarje në ushtri, Gjoni ra në anën e Narses, duke e ndjekur atë në Emilia, të cilën eunuku synonte ta pushtonte edhe pa autorizimin e Belisarit. Gjoni kontribuoi në pushtimin e Emilias së bashku me mbështetësit e tjerë të Narses, por divizionet e ushtrisë që ishin formuar për shkak të mosmarrëveshjes midis Belisarius dhe Narses kontribuan në rënien e Milanos nga gotët, duke e bindur Justinianin të tërhiqte Narsin dhe të kthente komanda unitare për Belisarius (539).
Pas pushtimit të Ravenës dhe tërheqjes së Belisarit në Kostandinopojë (540), Gjoni mbeti në Itali. Për shkak të një komande unitare pas tërheqjes së Belisarit, gotët ishin në gjendje të rikuperoheshin nën udhëheqjen e mbretit të tyre të ri Totila. Kur ky i fundit mbërriti për të rrethuar Firencen, gjenerali në krye të garnizonit të Firences, Justinus, kërkoi ndihmë nga komandantët perandorakë në Ravena, të cilët ndërhynë me forcë duke e detyruar Totilën të heqë rrethimin duke u tërhequr në drejtim të Mugello, ku ai e shpartalloi ushtrinë perandorake për shkak të lajmit të rremë për vrasjen e Gjonit nga një prej truprojave të saj, gjë që e pushtoi ushtrinë bizantine. Gjoni iku në Romë, ku u strehua dhe qëndroi për dy vitet e ardhshme, deri në vitin 544, kur u zëvendësua nga Bessas me urdhër të Belisarit, i cili ishte kthyer në Itali. Ndërsa ishte në Romë, Gjoni dëboi priftërinjtë arianë, nga frika se ata mund të komplotonin diçka për të mirën e gotëve.
Në 545 ai u dërgua nga Belisari në Kostandinopojë për të kërkuar përforcime, por Gjoni zgjati shumë, duke u martuar me Justinën, të bijën e Germanus. Sipas Historisë Sekrete të Prokopit, Teodora nuk donte që Justina të martohej, kështu që Gjoni, duke u martuar me të, do të kishte tërhequr urrejtjen e perandoreshës, deri në atë pikë sa Gjoni, nga frika se Teodora mund të urdhëronte Antoninën (gruaja e Belisarit) ta vriste., kur u kthye në Itali u kujdes që të mos arrinte Belisarin dhe gruan e tij në Romë. Nga ana tjetër, Gjoni arriti të rimarrë Lucania dhe Bruzio për Perandorinë.
Në vitin 550, kur Narsesi mori komandën e trupave romake, Gjoni u bashkua me të për të balancuar mungesën e përvojës së eunukut të moshuar. Narsesi arriti në Ravenna në verën e vitit 552 dhe brenda një viti ishte në gjendje të thyente rezistencën e mbretit të fundit Ostrogotik, Teia, dhe t'i jepte fund luftës (fundi i 552 ose fillimi i 553).
Në fiksion
Gjoni (John) shfaqet si një personazh në romanin e udhëtimit në kohë Lest Darkness Fall, nga L. Sprague de Camp.
Vitet 1060
Mbi vitet 1060.
Covăsânţ
Covăsânţ është një komunë në qarkun Arad në Rumani. Ka një popullsi prej 2.634 banorësh dhe sipërfaqe 37,54 km2. Komuna është formuar nga vetëm një fshat, Covăsânţi.
Landskrona
Landskrona është një zonë qendrore në Komunën Landskrona dhe qyteza e pestë më e madhe në Skåne, Suedi. E vendosur në brigjet e Øresund, ai posedon një port të shkëlqyer natyror, i cili i ka dhënë qytezës rëndësinë ushtarake dhe më pas komerciale. Tragetet operojnë nga Lankdskrona në ishullin Ven, dhe për shumë vite kishte edhe një lidhje me Kopenhagën.
Landskrona u themelua nga mbreti danez Eriku i Pomeranisë në fillim të shekullit të 15-të dhe një kështjellë u ndërtua në vitet 1540. Pas dhënies së Skanisë nga Danimarka, Landskrona u bë pjesë e Suedisë në vitin 1720. Kalaja dhe sistemi i saj i gjerë i hendekëve vazhduan të kenë rëndësi ushtarake deri në vitet 1700. Popullsia e qytezës u rrit me shpejtësi gjatë revolucionit industrial, dhe kantieri i anijeve Öresundsvarvet funksionoi nga viti 1917 deri më 1983 dhe punësoi deri në 3500 njerëz.
Lionel Messi
Lionel Andres Messi Cuccittini ( Spanjisht: [ljoˈnel anˈdɾes ˈmesi]; lindur më 24 qershor 1987) është një futbollist profesionst argjentinas i cili luan si sulmues për klubin amerikan Inter Miami dhe kombëtaren argjentinase, ku është edhe kapiten.
I konsideruar shpesh si lotjari më i mirë i botës dhe nga shumë si më i miri i të gjitha kohërave,   Messi ka fituar Topin e Artë shtatë herë, një rekord unik, katër prej të cilave rresht si dhe gjashtë Këpuca të Artë Evropiane, një rekord. Ai e ka shpenzuar të gjithë karrierën si profesionist te Barcelona, ka fituar plot 32 trofe, një rekord në klub: ai ka fituar dhjetë La Liga, katër tituj të UEFA Ligës së Kampioneve dhe gjashtë Copa del Rey. Një golashënues prolifik dhe organizator krijues, Messi mban rekordin si golashënuesi më i mirë në La Liga dhe në pesë kampionatet kryesore të Evropës (416), në një sezon të vetëm të La Ligas (50), në një sezon në Evropë (73), në një vit kalendarik (91) dhe në El Clásico. Përveç kësaj, ai ka shënuar tetë hat-trick (tre ose më shumë gola) në Ligën e Kampioneve, një rekord, dhe si ka më shumë asiste në La Liga (166) dhe Copa América (11). Ai ka shënuar 671 gola zyrtar me klubin dhe kombëtaren.
I lindur dhe i rritur në qendër të Argjentinës, Messi u diagnostifikua me mungesë të hormoneve të rritjes. Në moshën 13 vjeç, ai u zhvendos në Spanjë për t'u bashkuar me Barcelonën, që pranoi për të paguar shpenzimet për trajtim mjekësor. Pasi bëri një përparim të shpejtë në skuadrat zinxhir të akademisë së Barcelonës, Messi bëri debutimin e tij zyrtar me ekipin e parë në moshën 17 vjeç në tetor 2004. Pavarësisht se dëmtohej shpesh në fillimet e karrierës, ai u bë një lojtar thelbësor për ekipin brënda tre viteve të ardhshme, duke përfunduar si finalist për çmimet Topi i Artë dhe FIFA Lojtari Botëror i Vitit në vitin 2007, një rezultat që e përsëriti edhe një vit më pas. Fushata e parë pa dëmtime erdhi në sezonin 2008–09, ku ai ndihmoi Barcelonën të fitonte tripletën e parë të futbollit spanjoll. Në moshën 22 vjeç, Messi fitoi Topin e Artë 2009 dhe FIFA Lojtari Botëror i Vitit 2009 me një diferencë rekord votash.