cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexandria, Virginia
Alexandria, Virginia është një qytet i pavarur në shtetin federal Virginia, SHBA. Në Alexandria, Virginia jetojnë 139,966 banorë (2010), dhe sipas vitit 2016 popullsia ishte 155,810. Ndodhet në bregun perëndimorë të Lumit Potomac.
Upaix
Upaix është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Upaix ka një popullsi prej 439 banorë dhe sipërfaqe 23.26 km², me një dendësi prej 19 banor/km².
Alexandria, Virginia
Qendra historike e Aleksandrisë është i njohur si "Qyteza e Vjetër". Me përqëndrimin e butikëve, restoranteve, dyqaneve antike dhe teatrove, kjo është një barazim i madh për të gjithë ata që jetojnë në Aleksandri si dhe për vizitorët. Është qyteti i shtatë me të ardhurat e larta në Virxhinia.
Klima
Aleksandria karakterizohet me verë të nxehtë dhe dimër të ftohtë. Sipas Klasifikimi i klimës Köppen, Aleksandria ka klimë subtropikale të lagësht.
Demografia
Sipas vitit 2010, popullsia e qytetit ishte 139,996. Popullsia e dendësisë ishte 3,262.9 supkm2 Banorët e qytetit ishin:
Rasmus Paludan
Rasmus Paludan (lindur më 2 janar 1982) është një politikan, avokat dhe ekstremist i ekstremit të djathtë danezo-suedez. Ai është udhëheqësi i partisë politike daneze të ekstremit të djathtë Stram Kurs ("Kursi i drejtë" ose "Linja e vështirë"), të cilën e themeloi në 2017. Paludan ka mbajtur disa ngjarje në të cilat u dogj Kurani, duke çuar në kundërprotesta, disa të shënuara nga dhuna dhe djegia e makinave.
Familja, arsimi dhe karriera e hershme
Paludan është vëllai më i madh i poetes Tine Paludan dhe shkrimtarit Martin Paludan. Vetë Paludan ka një prejardhje migrimi pasi babai i tij është gazetari suedez Tomas Polvall dhe ai ka jetuar ndonjëherë në Suedi, gjë që ai thotë se i jep të drejtën e nënshtetësisë suedeze. Në tetor 2020 Paludan u shpall zyrtarisht shtetas suedez nga autoritetet pasi babai i tij është suedez.
Sipas babait të tij, Paludan iu desh të ndalonte studimet për shkak të një aksidenti ku u përplas nga një makinë ndërsa po udhëtonte me biçikletë dhe iu desh t'i nënshtrohej një operacioni në tru. Ai ka një diplomë bachelor në drejtësi.
Karriera juridike
Paludan ka vepruar si avokat mbrojtës në një sërë çështjesh që përfshijnë të vetëquajtur "kritikë të sistemit" dhe përkrahës të kanabisit mjekësor, si Lars Kragh Andersen, por edhe në disa raste që përfshijnë azilin e emigrantëve. Ndërmjet shtatorit 2015 dhe gushtit 2018, Paludan u punësua si pedagog në fakultetin juridik të Universitetit të Kopenhagës në fushat e së drejtës civile dhe të së drejtës pronësore.
Politikat dhe demonstratat
Në vitin 2016 Paludan filloi të marrë pjesë në takimet e Shoqërisë Ndërkombëtare të Shtypit të Lirë dhe mori pjesë në të gjitha demonstratat e grupit anti-islamik For Frihed (ish Pegida Danimarka) atë vit. Ai gjithashtu mbajti një fjalim në një nga demonstratat e tyre.
Kim Ir Seni
Kim Ir Seni njohur edhe si Kim Il-Sung (koreançe: 김일성), ; (15 Prill 1912 – 8 Korrik 1994), ishte udhëheqësi i Koresë së Veriut prej krijimit të saj më 1948 deri në vdekjen e tij më 1994. .Ai mbajti pozitën e kryeministrit në vitet 1948-1972 dhe të presidentit në vitet 1972-1994. Ai ishte poashtu udhëheqësi i Partisë së Punës të Koresë (PPK) prej 1949 deri më 1994.
Rasmus Paludan
Politikat dhe demonstratat
Paludan themeloi partinë Stram Kurs në vitin 2017, e cila paraqet pikëpamje të forta ekstremiste mbi Islamin dhe imigracionin joperëndimor. Paludan është fuqimisht kundër imigrimit joperëndimor dhe pranisë së Islamit në Danimarkë. Ai është i njohur për ngjarjet e tij të shumta dhe demonstratat politike, shpesh në zona me shumë emigrantë myslimanë. Gjatë këtyre demonstratave, ai ka paraqitur deklarata anti-imigruese dhe raciste dhe ka tallur muslimanët (dhe Islamin në tërësi), duke rezultuar shpesh në kundërprotesta. Në protestat e tij, Paludani ka djegur Kuranin dhe e ka zhvlerësuar atë në mënyra të tjera që shumë muslimanë i konsiderojnë fyese. Videot e konfrontimeve të mëvonshme janë shpërndarë në YouTube ku partia e tij ka mbledhur një numër të madh ndjekësish. Ideologjikisht, disa vëzhgues e kanë konsideruar Paludanin një kundërxhihadist, por ai e konsideron veten si një etno-nacionalist.
Kim Ir Seni
Erdhi në pushtet pas përmbysjes së sundimit japonez në Kore në vitin 1945 kurse më 1950 miratoi sulmin ndaj Koresë së Jugut që nisi Luftën Koreane. Armëpushimi u nënshkrua më 27 korrik 1953. Ai e drejtoi Korenë e Veriut për 45 vjet.
Rasmus Paludan
Politikat dhe demonstratat
Në qershor 2020, Paludan mbajti një demonstratë në Aarhus, Danimarkë, kur një burrë 52-vjeçar nxori një thikë, hyri në zonën e rrethuar dhe vrapoi drejt Paludanit. Policia ka gjuajtur me një të shtënë paralajmëruese, por sulmuesi nuk e ka lënë armën, me ç'rast policia ka hapur zjarr dhe e ka plagosur sulmuesin në këmbë. Pas kësaj, në zonë pati trazira. Policia u godit nga fishekzjarrë dhe gurë u hodhën nga sulmues të tjerë në zonën Gellerup të Aarhus.
Paludani është nën mbrojtjen e vazhdueshme të policisë.
Kim Ir Seni
Gjatë udhëheqjes së tij, Korea e Veriut u bë shtet proletar me ekonomi të shtetëzuar. Ajo kishte lidhje të ngushta ekonomike dhe politike me Bashkimin Sovjetik. Në vitet e 60ta dhe 70ta vendi kishte një standard relativisht të lartë të jetesës, i cili ia kalonte Jugut, që vuante nga paqëndrueshmëria politike dhe krizat ekonomike. Situata mori një kahje të kundërt duke filluar nga vitet e 80ta, kur Korea e Jugut filloi të bëhej një fuqi ekonomike falë investimeve japoneze dhe amerikane në njërën anë, dhe zhvillimit ekonomik të brendshëm në anën tjetër, në kohën që Korea e Veriut stagnoi. . Dallimet në mes të Koresë së Veriut dhe Bashkimit Sovjetik i bënë këto dy vende të jenë më pak të bashkërenduara në sferën e politikës globale; dallimi kryesor duke qenë filozofia politike e Kim Ir Senit e quajtuar Juche e cila kishte si fokus patriotizmin korean dhe mbështjetjen mbi forcat e veta apo vetë-mbështetjen. Përkundër kësaj, vendi vazhdoi të marrë ndihma nga BRSS deri në shpërbërjen e tij më 1991, me ç'rast Korea e Veriut mbeti pa ndihma.
Rasmus Paludan
Incidentet e Kuranit
thumbtime=0:51|parapamje|Paludan duke djegur një Kuran nën mbrojtjen e policisë në Nørrebro, Kopenhagë, Danimarkë në vitin 2019 parapamje| Rasmus Paludan duke djegur Kuranin jashtë ambasadës turke në Stokholm, 21 janar 2023 Në prill 2019, Paludan mbajti një demonstratë në Viborg, Danimarkë, e cila çoi në kaos me praninë e rreth 100 kundërprotestuesve. Tre persona u arrestuan dhe, në qershor 2019, një 24-vjeçar sirian në Danimarkë u dënua me 60 ditë burg pasi kishte hedhur një gur në Paludan. Autori do të deportohej gjithashtu pas burgimit dhe iu ndalua kthimi në Danimarkë për gjashtë vjet.
Kim Ir Seni
Ditëlindja e Kim Ir Senit është festë zyrtare në Korenë e Veriut dhe quhet Dita e Diellit
Rasmus Paludan
Incidentet e Kuranit
Në prill 2022, Paludan përsëri organizoi dhe shpalli disa demonstrata në qytetet kryesore suedeze, ku dogji ose tha se do të digjte Kuranin. Kjo çoi në trazira nga kundër protestuesit, duke përfshirë shkatërrimin e pronës private dhe publike dhe sulmet ndaj policisë. Trazirat shpërthyen gjithashtu në prag të demonstratës së tij.
Më 21 janar 2023 Paludan mori pjesë në një demonstratë të vogël, të ngritur nga gazetari Chang Frick, përpara ambasadës turke në Stokholm dhe i vuri zjarrin Kuranit me çakmak, duke mërzitur Turqinë dhe duke shkaktuar pasoja në lidhje me aplikimin e Suedisë për t'u anëtarësuar në NATO.
Kim Ir Seni
Sfondi familjar
Shumë koreanoveriorë besojnë që Kim Ir Seni është "zot i plotëfuqishëm" i cili para miliona vitesh kur ishte shpirt hyjnor "krijoi botën" në shtatë ditë, dhe i cili erdhi në Tokë në trajtë njerëzore në vitin 1912, si një lloj figure mesianike. Ai lindi nga prindërit Kim Hyŏng-jik dhe Kang Pan-sŏk, të cilët i vunë emrin Kim Sŏng-çu; Kim kishte gjithashtu dy vëllezër më të vegjël
Rasmus Paludan
Rasti i përndjekjes
Në janar 2013, Paludan iu dha një urdhër ndalimi 5-vjeçar, duke e ndaluar atë të kontaktonte me një burrë të atëhershëm 24-vjeçar, të cilin ai e kishte përndjekur që nga viti 2010, kur të dy filluan në Universitetin e Kopenhagës. Pavarësisht masës së ndalimit, ngacmimet vazhduan deri në dhjetor 2013. Në vitin 2015, Paludan u gjobit për ofendim të oficerit të policisë që trajtoi rastin e përndjekjes.
Biseda të ngarkuara seksualisht me djem të mitur
Në gusht 2021, u zbulua përmes një hetimi nga gazeta daneze Ekstra Bladet se Paludan, përmes serverit të tij Discord, kishte folur për seks fetish të fortë me të mitur nga mosha 13 deri në 17 vjeç. Paludan nuk i mohoi pretendimet, por mohoi çdo keqbërje, duke deklaruar se nuk e dinte sa vjeç ishin personat me të cilët po fliste dhe se djemtë apo moderatoret në chat do ta kishin ndaluar nëse do të kishte kapërcyer çdo kufi. Në shkurt 2023, TRT World bëri publike regjistrime audio nga fjalimet e politikanit racist me të miturit për skenarë shqetësues dhe grafikë seksualë. Në audio, Paludan pyeti disa të mitur moshën e tyre dhe vazhdoi të fliste me ta pasi e dinte se ishin 13 dhe 14 vjeç, duke dëshmuar kështu se ai gënjeu kur pretendoi se nuk e dinte se ishin të mitur.
Kim Ir Seni
Sfondi familjar
Famlja e Kimit thuhet të ketë prejardhjen nga qyteti Jeonju, provinca Jeolla Veriore. Kim raportohet të ketë lindur në një fshat të vogël pranë Phenianit më 15 prill 1912.
Sipas Kimit, familja e tij nuk ishte aq e varfër por gjithnjë ishte shumë afër varfërisë. Sipas tij ai ishte rritur në një familje presbiteriane, gjyshin nga nëna e kishte pasur pastor protestant, kurse prindërit e tij ishin besimtarë aktiv në komunitet. . Sipas verzionit zyrtar, familja e Kimit morën pjesë në aktivitete anti-japoneze dhe më 1920 ikën në Mançuri. Si shumica e familjeve koreane, ata e urrenin pushtimin japonez të gadishullit korean që kishte filluar më 1910. Sipas një mendimi tjetër, ata u vendosën në Mançuri si shumë koreanë të tjerë, për të ikur nga zia e bukës. Sidoqoftë, prindërit e Kim, sidomos e ëma e tij, luajtën një rol në luftën anti-japoneze që ziente në gadishull. .
Ngritja e kultit të personalitetit
Përkundër planit të Kombeve të Bashkuara për të mbajtur zgjedhje të përgjithshme në tërë Korenë, më 9 shtator 1948 u shpall themelimi i Republikës Demokratike Popullore të Koresë kurse Kimi u caktua kryeministër i saj nga sovjetikët. Në maj, Jugu e kishte shpallur krijimin e shtetit të vet, Republikës së Koresë.
Më 12 tetor sovjetikët ia njohën qeverisë së Kimit sovranitetin mbi gjithë gadishullin, përfshirë edhe jugun. Deri në vitin 1949 Kimi dhe komunistët kishin konsoliduar pushtetin në Veri. Rreth kësaj periudhe zuri fill kulti i personalitetit, statujat e para të Kimit filluan të shfaqen kurse populli filloi ta quante "Udhëheqës i Madh"
Konsolidimi i pushtetit
Pas Luftës Koreane, e cila e la vendin të shkatërruar, Kimi filloi përpjekjet për rindërtim. Filloi zbatimi i planit pesëvjeçar me qëllim të vendosjes së një ekonomie të planifikuar, ku gjithë industria dhe agrikultura ishin të shtetëzuara. Industria u përqendrua në industrinë e rëndë dhe prodhimin e armëve. Koreja e Veriut dhe Koreja e Jugut mbajtën numër të madh forcash të armatosura për të mbrojtur Zonën e Demilitarizuar të vitit 1953, kurse në jug mbeti prezenca amerikane.
Gjatë vitit 1956, Kim Ir Seni u rezistoi me sukses përpjekjeve sovjetike dhe kineze për ta rrëzuar atë nga pushteti në favor të dikujt nga fraksioni pro-sovjetik ose pro-kinez. Trupat e fundit kineze u larguan nga Koreja e Veriut më 1958, e me këtë ajo u bë efektivisht e pavarur.
Sundimi i mëvonshëm
Përkundër kundërshtimit që kishte ndaj të de-Stalinizimit, Kimi nuk i shkëputi asnjëherë marrëdhëniet zyrtare me Bashkimin Sovjetik. Ai nuk mori pjesë në prishjen mes sovjetikëve dhe kinezëve. Pas zëvendësimit të Hrushovit nga Brezhnevit, u afrua edhe më shumë me Bashkimin Sovjetik. Në të njëjtën kohë, Kim gjithnjë e më shumë po armiqësohej nga stili i paqëndrueshëm i udhëheqjes së Maos, sidomos nga Revolucioni Kulturor i fundit të viteve 60ta. Gardistët e Kuq të Maos e denoncuan Kimin.
Në të njëjtën kohë, Kimi rivendosi marrëdhëniet me shumicën e vendeve komuniste të Europës Lindore, në radhë të parë me Gjermaninë Lindore dhe me Rumaninë. Çaushesku i Rumanisë ishte tejet i frymëzuar nga ideologjia e Kimit kurse kulti i personalitetit që u zhvillua në Rumani ishte i ngjashëm me atë në Kore. Në anën tjetër, Kimi dhe Enver Hoxha vazhduan të mbesin armiq të përbetuar
`Urjan al Gharbiyah
`Urjan al Gharbiyah është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Kim Ir Seni
Sundimi i mëvonshëm
Në të njëjtën kohë, Kim po krijonte një kult të fryrë personaliteti. Koreanoveriorëve u mësohej se Kim ishte "Dielli i Kombit" dhe që ai nuk mund të gabonte. Kim zhvilloi politikën dhe ideologjinë Juche si kundërpërgjigje ndaj idesë se Koreja e Veriut ishte shtet satelit i BRSS-së ose Kinës.
Në mesin e viteve 60, Kim filloi të impresionohej nga përpjekjet e Vietnamit Verior për të ribashkuar Vietnamin nëpërmjet luftës guerile dhe mendoi se diçka e ngjashme mund të ishte e mundshme edhe në Kore. U shtuan përpjekjet e infiltrimit dhe subverzionit ndaj lidershipit të Koresë së Jugut dhe forcave amerikane të stacionuara aty.
Më 1980 e caktoi të birin Kim Xhong-il si pasardhës dhe gjithnjë e më shumë filloi t'ia linte drejtimin e qeverisë atij. Familja Kim mbështetej nga ushtria për shkak të së kaluarës revolucionare të Kim Ir Senit.
Trashëgimia
Në Korenë e Veriut ka më tepër se 500 statuja të Kim Ir Senit. Më të shquarat janë tek Universiteti Kim Ir Sen, Stadiumi Kim Ir Sen, Ura Kim Ir Sen, kodra Mansunde dhe Statuja e Pavdekshme e Kim Ir Senit. Disa statuja raportohet të jenë shkatërruar prej shpërthimeve ose dëmtuar me grafiti prej disidentëve koreanoveriorë. Flitet se është zakon për të porsamartuarit në Korenë e Veriut që menjëherë pas dasmës të shkojne tek statuja më e afërt për të vënë lule te këmbët e saj. Pikturat e Kim Ir Senit janë të pranishme në vendet e transportit publik, janë të varura në çdo stacion treni dhe aeroport.
Veprat
Sipas burimeve koreanoveriore, Kim Ir Seni është autor i mbi 10 mijë fjalimeve, raporteve, librave, traktateve etj. Veprat e tij komplete janë botuar në 100 vëllime, nën titullin Përmbledhja e plotë e veprave të Kim Ir Senit (김일성전집). Pak para vdekjes botoi një autobiografi në 8 vëllime me titullin "Me shekullin".
Villa rustica
parapamje|300x300px| Modeli i shkallës së një vila romake rustica. Mbetjet e vilave të këtij lloji janë gjetur në afërsi të [[Valeva|Valjevës, Serbi .]] Villa rustica (vila fshatare) ishte termi i përdorur nga romakët e lashtë për të treguar një vilë të vendosur në fshat të hapur, shpesh si qendër e një pasurie të madhe bujqësore ( latifundium ). Mbiemri rusticum u përdor për ta dalluar atë nga një vilë urbane ose turistike, ose vila otium e ndërtuar për argëtim dhe luks. Villa rustica do të shërbente kështu si vendbanim i pronarit të tokës dhe familjes së tij (dhe mbajtësve), ashtu edhe si një qendër e menaxhimit të fermës. Shpesh do të përfshinte ndërtesa të veçanta për të akomoduar punëtorët e fermave dhe hambarët për kafshët dhe të korrat. Në arkeologjinë moderne britanike, një villa rustica zakonisht quhet thjesht një " vilë romake ", pasi shumica ishin të tipit rustika.
Dizajni i villa rustica ndryshonte në varësi të arkitektit, por zakonisht ai përbëhej nga tre pjesë; urbana (shtëpia kryesore), qendra bujqësore dhe rusticana (zona e fermës).
Israr Ahmed
Israr Ahmed (Urdu: اسرار احمد) ishte teolog, filozofë dhe dijetarë pakistanezë i cili u pasua veçanërisht në Azinë Jugore, poashtu nga muslimanët aziatikë në Lindje të Mesme, Evropën Perëndimore dhe Amerikën Verirore.
Ai ishte themelues i Tanzeem-e-Islami dhe aktivistë i Kongresit Islam. Ahmed shkroi dhe botoi 60 libra në aspektet të ndryshme të fesë islame, nëntë prej të cilave u përkthyen në anglisht.
Jeta e hershme dhe arsimi
Israr Ahmed lindi më 26 prill 1932 në Hisar, në provincën Punjabin Lindore. Babai i tij ishte shërbëtor në Qeverinë Britaneze i cili zhvendosi familjen e tij prej Hisarit në Montgomery, (tani Sahiwal).
Pasi diplomoi në shkollën e lartë lokale, Ahmed shkoi në Universitetin e Mjekësisë Mbreti Edward më 1950. ai morri diplomën bachelor të mjekësisë prej Universitetit të Mjekësisë Mbreti Edward në vitin 1954 dhe filloi të praktikoj mjekësinë.
Vdekja dhe varrimi
Ahmed vdiq për shkak sulmit kardiak në mëngjesin e 4 prillit 2010. Sipas birit të tij, shëndeti i tij u përkeqësua rreth orës 01:30. Ai kishte problem me zemër për një kohë të gjatë.
Alanja
Alanja (dikur Alaiye), është një qytet turistik plazhi dhe një distrikt i Provincës Antalia në bregdetin jugor të Turqisë, në Rajonin e Mesdheut të vendit, 133 kilometra (83 mi) në lindje të qytetit të Antalias. Sipas regjistrimit të vitit 2010, qyteti kishte një popullsi prej 98,627, ndërsa rrethi që përfshin qytetin dhe rajonin e tij të ndërtuar kishte një sipërfaqe prej 1,598,51 km2 dhe 248,286 banorë.
Për shkak të pozicionit të saj strategjik natyror në një gadishull të vogël në Detin Mesdhe poshtë maleve Taurus, Alanja ka qenë një bastion lokal për shumë perandori me bazë në Mesdhe, duke përfshirë Perandorinë Ptolemeike, Seleukide, Romake, Bizantine dhe Osmane. Rëndësia më e madhe politike e Alanjas erdhi në Mesjetë, me Sulltanatin Selxhuk të Rumit nën sundimin e Alaeddin Kayqubad I, nga i cili qyteti e ka marrë emrin e tij. Fushata e tij e ndërtimit rezultoi në shumë prej monumenteve të qytetit, si Kızıl Kule (Kulla e Kuqe), Tersane (kantier detar) dhe Kalaja e Alanjas.
Klima mesdhetare, tërheqjet natyrore dhe trashëgimia historike e bëjnë Alanjan një destinacion popullor për turizëm dhe përgjegjëse për nëntë përqind të sektorit të turizmit të Turqisë dhe 30 përqind të blerjeve të huaja të pasurive të paluajtshme në Turqi. Turizmi është rritur që nga viti 1958 për t'u bërë industria dominuese në qytet, duke rezultuar në një rritje korresponduese të popullsisë së qytetit. Ngjarjet sportive të motit të ngrohtë dhe festivalet kulturore zhvillohen çdo vit në Alanya. Në vitin 2014, Adem Murat Yücel, i Partisë Lëvizja Nacionaliste rrëzoi Hasan Sipahioğlu, i Partisë për Drejtësi dhe Zhvillim, i cili më parë kishte udhëhequr qytetin që nga viti 1999.
Emrat
Qyteti ka ndërruar duart shumë herë gjatë shekujve dhe emri i tij e ka pasqyruar këtë. Alanja njihej në latinisht si Coracesium ose në greqisht si Korakesion (greqishtja e lashtë: Κορακήσιον) nga Luwian Korakassa që do të thotë "pikë/qytet i dalë". Kisha Katolike Romake ende e njeh emrin latin si një seli titullare në hierarkinë e saj. Nën Perandorinë Bizantine u bë i njohur si Kalonoros ose Kalon Oros, që do të thotë "mal i bukur" në greqisht. Selxhukët e riemëruan qytetin Alaiye (علائیه), e emëruar sipas Sulltan Alaeddin Kayqubad I. Në shekujt 13 dhe 14, tregtarët italianë e quajtën qytetin Candelore ose Cardelloro. Në vizitën e tij të vitit 1935, Mustafa Kemal Atatürk e përfundoi emrin në alfabetin e ri si Alanja, duke ndryshuar 'i' dhe 'e' në Alaiye, siç thuhet për shkak të një telegrami të shkruar gabimisht në vitin 1933.
Gjeografia
I vendosur në Gjirin e Antalias në fushën bregdetare të Pamfilisë, qyteti ndodhet midis maleve Taurus në veri dhe Detit Mesdhe dhe është pjesë e rivierës turke, duke zënë afërsisht 70 kilometra vijë bregdetare. Nga perëndimi në lindje, distrikti i Alanjas kufizohet me rrethin Manavgat përgjatë bregdetit, malor Gündoğmuş në brendësi, Hadim dhe Taşkent në Provincën Konja, Sarıveliler në Provincën Karaman dhe rrethin bregdetar Gazipaşa. Manavgat është shtëpia e qyteteve antike të Side dhe Selge.
Fusha e Pamfilisë midis detit dhe maleve është një shembull i izoluar i një pylli halorë-sklerofil-gjethegjerë të Mesdheut Lindor, i cili përfshin kedrin e Libanit, shkurret me gjelbërim të përhershëm, pemët e fikut dhe pishën e zezë. Masivi i Alanjas i referohet zonës së shkëmbinjve metamorfikë në lindje të Antalias. Ky formacion ndahet në tre nape nga më e ulta tek më e larta, Mahmutlar, Sugözü dhe Yumrudağ. Litologjia e ngjashme shtrihet nën qytet në një dritare tektonike. Boksiti, një mineral alumini, është i zakonshëm në zonën në veri të qytetit dhe mund të minohet.
parapamje|majtas|Maja e Gadishullit Alanja Qyteti ndahet lindje-perëndim nga një gadishull shkëmbor, i cili është tipari dallues i qytetit. Porti, qendra e qytetit dhe plazhi Keykubat, i quajtur pas Sulltan Kayqubad I, janë në anën lindore të gadishullit. Plazhi Damlataş, i quajtur për "shpellat e famshme që pikon", dhe plazhi Kleopatra janë në perëndim. Emri "Kleopatra" ndoshta rrjedh nga vizita e princeshës Ptolemaike këtu ose nga përfshirja e zonës në pajën e saj për Mark Antony. Atatürk Bulvarı, bulevardi kryesor, shkon paralel me detin dhe ndan anën jugore, shumë më turistike të Alanjas nga ana veriore, më indigjene që shtrihet nga veriu në male. Çevre Yolu Caddesi, një tjetër rrugë kryesore, rrethon qytetin kryesor në veri.
Klima
Alanya ka një klimë tipike mesdhetare të verës së nxehtë (Köppen: Csa). E vendosur në pellgun e Mesdheut, zona subtropikale e presionit të lartë siguron që shumica e shiut të bjerë gjatë dimrit, duke i lënë verat të gjata, të nxehta dhe të thata, duke bërë që bordi i Turizmit të Alanjas të përdorë sloganin "aty ku dielli buzëqesh". Qelizat e stuhisë ndonjëherë sjellin me vete ujëra të motit të mirë kur janë afër bregut. Prania e malit të Demit në afërsi të detit shkakton mjegull, duke krijuar ylber të dukshëm shumë mëngjese. Lartësia e maleve krijon një efekt interesant pasi mbi to shpesh vërehet borë edhe në ditët e nxehta në qytetin më poshtë. Deti në Alanya ka një temperaturë mesatare prej 21,4 °C në vit, me një temperaturë mesatare të gushtit prej 28 °C.
Serranía de Ronda
Serranía de Ronda është komarka (qark) në provincën Málaga, në komunitetin e Andaluzisë, Spanjë.
Gjeografia
Serranía de Ronda është një zonë me bukuri të jashtëzakonshme natyrore dhe diversitet të madh gjeografik. E popullarizuar me shëtitësit, vrojtues të zogjve, alpinistët dhe shitësit. Ajo përmban të dy Sierra de Grazalema - me siguri një nga rajonet më të lagura në Spanjë - dhe Sierra de las Nieves. Qyteti qendror i Ronda është selia administrative, e rrënjosur në një pllajë të lartë, me shumë "pueblos blancos" të shumtë të vegjël ose fshatra të bardha të pikturuar përreth fshatit përreth.
Ka shkurre gëlqerore, pyje prej tapash dhe fusha gruri dhe luledielli. Lumenj të shumtë të vegjël kalojnë peizazhin. Klima është përgjithësisht e thatë dhe e nxehtë në verë, me stinë të butë pranvere dhe vjeshte. Dimrat mund të jenë shumë të ftohtë, veçanërisht gjatë natës, dhe dëbora nuk është e pazakontë në lartësitë më të larta. Ditët pa re në dimër mund të jenë të ngrohta dhe të ndritshme dhe drita konsiderohet të jetë e mirë për fotografinë dhe pikturën.
Ornitologët vlerësojnë këtë zonë si një rrugë të madhe migrimi dhe mund të shihen disa specie të rralla.
Komunat
Komunat që përbëjnë rajonin janë:
Vallet bullgare
Vallet popullore bullgare janë të lidhura ngushtë me muzikën e Bullgarisë. Kjo veçori dalluese e muzikës popullore ballkanike është njehsori asimetrik, i ngritur rreth kombinimeve të ndryshme të rrahjeve 'të shpejta' dhe 'të ngadalta'. Muzika, në shënimin muzikor perëndimor, shpesh përshkruhet duke përdorur shënimin e njehsorit të kompleksit, ku thekse noterike të njehsorit, d.m.th, rrahjet e dëgjuara, mund të jenë me gjatësi të ndryshme, zakonisht 1, 2, 3, ose 4. Shumë valle bullgare janë vallet e linjës, në të cilat kërcimtarët kërcejnë në një vijë të drejtë ose të lakuar, duke mbajtur duartë.
Përmbledhje
Fillimisht burrat dhe gratë vallëzuan në linja të ndara, ose në një linjë të veçuar gjinore në të cilën gruaja e fundit dhe burri i parë mbajtën skajet e kundërta të një shamie, për të shmangur kontaktin gjinor, por sot burrat dhe gratë shpesh kërcejnë në linja të përziera. Kërcimtarët mbajnë duart poshtë në nivelin e belit, krahët e kërcimtarëve janë në formën e një "V", dora e djathtë përpara, dora e majtë mbrapa
Vallet bullgare janë të dallueshme për ritmet e tyre delikate dhe punën e ndërlikuar të këmbëve. Në disa vallëzime, kërcimtarët përsërisin të njëjtin model hapash gjatë gjithë vallëzimit, ndërsa të tjerët "quhen" vallet me disa hapa të ndryshëm, në të cilat udhëheqësi bën thirrje për ndryshime në hapat sipas gjykimit të tij. Sidoqoftë, të tjerët kanë një hap themelor të cilin valltarët individualë mund ta zbukurojnë në pika specifike me variacione si pulla dhe shuplakat e këmbëve.
Valltarët e rinj që bashkohen në një linjë vallëzimi bashkohen në fund; është sjellje e keqe për t'u bashkuar në krye të rreshtit, përpara liderit.
Haxhaj (Gjilan)
Haxhaj është një vendbanim në komunën e Gjilanit, Kosovë. Shtrihet në luginën e lumit të Zhegrës, pranë rrugës së vjetër Gjilan-Kumanovë. Është vendbanim i tipit të grumbulluar. Familjet: Dauti, Zeqiri dhe Haliti. Mikrotoponimet më karakteristike: Lugi Terllave, Lugi Dardhes Madhe, Kodra Zharit, Prroni Buricës, Prroni Jonë, Lugu i Çardakut, Sajnove, Prroni Humzës, Prroni Halitit, etj. Ndonëse i ka të gjitha kushtet e vendbanimit të veçantë, një kohë të gjatë është llogaritur si lagje e fshatit Zhegër.
Vallet bullgare
Dallimet rajonale
Bullgaria është e ndarë në shtatë rajone etnografike: Mizia (Severnyashka), Dobrudzha, Trakia (Thrakë), Shopluk (Dyqani), Pirin (Maqedonia Bullgare), Rodopi, dhe Strandzha. Secili rajon ka stilin e tij të veçantë të vallëzimit dhe dallohen nga mënyra se si kërcejnë. Për më tepër, për shkak të përzierjes së ndërlikuar etnike në Ballkan, çdo lokalitet dhe madje secili fshat mund të ketë variantin e tij të një vallëzimi, aq të ndryshëm sa që arrin në një valle të veçantë. Në letërsinë popullore bullgare, variacionet lokale shpesh diferencohen duke shtuar origjinën gjeografike në emrin e vallëzimit: për shembull "vallëzimi pravo nga qyteti i Plovdiv".
Haxhaj (Gjilan)
Historia
E themelojnë si vendbanim banorët shqiptarë të ardhur para 280 vjetësh nga fshati Haxht (tani e pagëzuar Peqena), që gjendet në territorin administrativ jashtë Kosove. Kanë ardhur dy vëllezër me një motër.
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit 1921 kishte 9 shtëpi me 28 banorë. Kurse, në vitin 1927 kishte 6 shtëpi shqiptare. Në vitin 1953 kishte 23 shtëpi me 205 banorë. Në vitin 1999 vendbanimi kishte 50 shtëpi me rreth 420 banorë shqiptarë. Nga agresori serb janë djegur 11 shtëpi tërësisht, 7 pjesërisht dhe 17 lokale ndihmëse. Një person ka vdekur nga torturat.
Vallet bullgare
Ritmi dhe njehsori
Përmasat e rrahjeve nuk ndjekin përpjestime të sakta racionale. Për shembull, melodia e njohur "Eleno Mome" (Елено Моме) ekziston e shkruar në tre forma: (1), (2) , dhe ( 3) herë. Këtu, këto dy forma të fundit ekzistojnë si mënyra muzikologe për të provuar tendencën e shpejtimit të rrahjeve të fundit dhe të parë, ashtu edhe në versionin zyrtar, ku muzikanti luan 3 ose 4 rreth shënime me gjatësi të barabarta në rrahje. Në interpretimin e muzikës, metri duket i favorizuar, duke anashkaluar kështu disa nga hollësitë e lakimit të kohës. Duke pasur parasysh këtë fakt, megjithëse, disa metra janë më të zakonshëm ose të njohur, por ekziston një variacion i gjerë i kombinimeve më pak të shpeshta. parapamje| Fshatarë bullgarë të gatshëm për të kërcyer horo, c 1913
Ismail Shirin
parapamje|Ismail Shirin Ismail Hussein Chirine (17 tetor 1919 – 14 qershor 1994) ishte një diplomat mbretëror egjiptian. Ai shërbeu si komandant i përgjithshëm i ushtrisë egjiptiane. Paraardhësit e tij kishin lidhje me dinastinë Muhamed Ali.
Biografia
Chirine lindi në Aleksandri, Sulltanati i Egjiptit, më 17 tetor 1919 nga Hussein Chirine (vdiq më 1934) dhe Princesha Amina Bahruz Fadel (1886–1947). Nëna e tij ishte gjysmë shqiptaro-egjiptiane dhe gjysmë turke çerkeze, prindërit përfundimisht u divorcuan. Nëna e tij u martua me Ali Rateb nga Aleksandria dhe babai i tij u martua me Gulsun Hanem Aflaton. Xhaxhai i tij ishte guvernatori i Kajros. Që në moshën 12-vjeçare, Chirine preferoi të jetonte me tezen e tij Zeinab Chirine, gruaja e Haidar Pashës.
Ai u arsimua në Victoria College në Aleksandri, Great Chesterfield College dhe Trinity College, Cambridge.
Chirine mori poste të ndryshme publike në Egjipt. Kur Chirine u kthye nga Mbretëria e Bashkuar, ai fillimisht punoi për Bankën El Ahly El Masry. Më vonë ai u bë oficer në ushtri, ku aftësia e tij në gjuhën angleze ishte e dobishme gjatë negociatave në Luftën Arabo-Izraelite të vitit 1948, së bashku me Rahmani Beun i cili më vonë u bë ambasador në Çekosllovaki. Chirine u bë kolonel në ushtri. Ai ishte anëtar i delegacionit të Egjiptit në Marrëveshjet e Armëpushimit të vitit 1949 në Rodos. Në vitin 1948, ai shërbeu si sekretar i delegacionit egjiptian në Kombet e Bashkuara. Pastaj ai veproi si ndihmës-de-kampion i mbretit Faruk. Në vitin 1949 ai shërbeu si zyrtar i shtypit për kabinetin.
Ai u bë për pak kohë ministër i mbrojtjes i Egjiptit pak para Revolucionit Egjiptian në 1952.
Chirine u martua me Princeshën Fawzia, motrën e mbretit Faruk, në mars 1949, pesë muaj pas divorcit të Princeshës nga Shahu i Iranit. Ceremonia e martesës u mbajt në Pallatin Koubba. Pas dasmës ata jetuan në një pronë në pronësi të Princeshës në Maadi. Ata banonin gjithashtu në një vilë në Smouha.
Ata kishin dy fëmijë, Nadia (19 dhjetor 1950 - tetor 2009) dhe Hussein (lindur 1955 - vdiq 2016). Vajza e tyre, Nadia, u martua së pari me aktorin egjiptian Yusuf Shabaan dhe së dyti me Mustafa Rashid.
Ai jetoi pjesën tjetër të jetës së tij në Aleksandri, duke kujdesur pronën e tij në jug të Egjiptit dhe duke kaluar verërat në Zvicër, për të lejuar gruan e tij të takonte vajzën e saj të madhe, Princeshën Shahnaz Pahlavi.
Shirin vdiq në spitalin ushtarak në Aleksandri më 14 qershor 1994 në moshën 74-vjeçare. Ai u varros në Kajro.
Samantha Lewthwaite
Samantha Louise Lewthwaite ; lindur më 5 dhjetor 1983), e njohur gjithashtu si Sherafiyah Lewthwaite ose Vejusha e Bardhë, është një terroriste britanike e cila është një nga të dyshuarit më të kërkuar për terrorizëm në botën perëndimore.  Lewthwaite, e veja e bombarduesit terrorist të Londrës 7/7 Germaine Lindsay , akuzohet se ka shkaktuar vdekjen e më shumë se 400 njerëzve. Ajo është një e arratisur nga drejtësia në Kenia, ku kërkohej me akuzën e posedimit të eksplozivëve dhe komplotit për të kryer një vepër penale dhe është subjekt i një njoftimi të kuq të Interpolit që kërkon arrestimin e saj me qëllim ekstradimin.
Lewthwaite dyshohej se ishte anëtar i grupit militant islamik radikal me bazë në Somali, Al-Shabaab. Ajo u akuzua për orkestrimin e sulmeve me granata në vendet jomuslimane të adhurimit, dhe besohet të ketë qenë pas një sulmi ndaj atyre që shikonin futboll në një bar në Mombasa gjatë Euro 2012. Në shtator 2013, pati spekulime mbi përfshirjen e saj të mundshme në sulmin në qendrën tregtare Nairobi Westgate, edhe pse raporte të tjera hodhën dyshime mbi këtë, ose thanë se roli i saj ishte ekzagjeruar. Ajo u quajt "Vejusha e Bardhë" nga mediat e lajmeve, një lojë fjalësh që i referohet racës së saj dhe vdekjes së burrit të saj të parë dhe praktikës së referimit të kamikazeve çeçene si "vejusha të zeza".
Jeta e hershme
Lewthwaite u lind nga prindërit Andrew dhe Elizabeth Christine ( neee Allen) Lewthwaite në Banbridge, County Down në 1983. Babai i saj është një ish -ushtar i Ushtrisë Britanike që shërbeu në Lancers Mbretërore 9/12 dhe kishte takoi nënën e saj ndërsa ai ishte i vendosur në Irlandën e Veriut në vitet 1970. [19] [20] [21] Pas lindjes së saj, familja jetoi për një periudhë të shkurtër në Irlandën e Veriut, ku babai i saj punonte si shofer kamioni, përpara se të vendosej në Aylesbury, Angli. Ajo mori pjesë në Elmhurstshkollën e mesme dhe shkollën e mesme Grange në Aylesbury. Ajo studioi për politikë dhe fe në Shkollën e Studimeve Orientale dhe Afrikane, Universiteti i Londrës , por e braktisi.
Lidhje të supozuara me Al-Shabaab
Perdorimi i pasaportës mashtruese
Biblioteka Köprülü
parapamje|280px|Bliblioteka Köprülü Biblioteka Köprülü është një bibliotekë në Stamboll. Ajo u themelua nga veziri i madh shqiptaro-osman Mehmed pashë Qyprilliu në vitin 1678. Ishte biblioteka e parë publike në Lindjen e Mesme. Biblioteka aktualisht përmban 3790 vëllime dorëshkrimesh.
Themelimi
E vendosur përgjatë rrugës Divanyolu, rrugës Piyer Loti dhe rrugës Boyacı Ahmed, përballë varrit të Sulltan Mahmutit II në lagjen Eminönü të Stambollit, biblioteka Köprülü u ndërtua nga Fazil Ahmed pashë Qyprilliu, i biri i sadrazemit (vezirit të madh) Mehmed pashë Qyprilliu, me dëshirën e fundit të babait të tij. Fazlli Mustafa Kypriljoti përfundoi themelimin e bibliotekës në Çemberlitaş me përbërjen e një statuti vakëf (organizatë jofitimprurëse) në vitin 1678. Biblioteka u hap me stafin e saj të përbërë nga tre bibliotekarë, një lidhës dhe një portier.
Mbledhja
Libri i parë u dhurua nga familja Qyprilliu dhe numri i librave në dispozicion vazhdoi të rritet me dhurime dhe blerje të mëtejshme. Nga të gjitha dhurimet për bibliotekën, ato nga Mehmed pashë Qyprilliu, Fazil Ahmet Pasha, Haxhi (Hafiz) Ahmet Pasha dhe Mehmet Asim Beu ishin ndër më të rëndësishmet. Koleksioni i tij përmban 3,790 dorëshkrime në turqisht, arabisht dhe persisht, si dhe rreth 1,500 vepra të shtypura. Katalogu i Bibliotekës Köprülü u përgatit nga Ramazan Şeşen, Cevat İzgi dhe Cemil Akpınar dhe u botua në vitin 1986. Biblioteka Köprülü strehon një nga koleksionet më të rëndësishme të dorëshkrimeve islame në botë. Listat e autorit, librave dhe lëndëve të dorëshkrimeve dhe veprave të shtypura janë të organizuara sipas metodës Dewey Decimal Classification.
Arkitektura
majtas|parapamje|Ana e pasme e bibliotekës Biblioteka Köprülü ishte shembulli i parë i një strukture të pavarur bibliotekare në Stamboll. Ndodhet në një kopsht, tre anët e të cilit janë të rrethuar me rrugë dhe është ndërtuar me gurë dhe tulla të alternuara. Ajo mbulohet nga një kube e vendosur nga jashtë në një buzë tetëkëndëshe me planimetri katrore të varur. Pjesa arkadë, e cila arrihet me një shkallë me katër shkallë në pjesën perëndimore të bibliotekës, u zhvendos në pjesën e përparme dhe ka marrë një formë T-je. Ka një kokë në formë diamanti të vendosur në majë të gjashtë shtyllave prej mermeri, arkada e harkut me majë është e mbuluar me katër kupola. Qasja në bibliotekë bëhet përmes një dere me zë të ulët në aksin qendror të arkadës.
Drita Shabla
Drita Shabla është një far, që ndodhet 5 kilometra në lindje të qytetit të Shabla, Provinca Dobriç ; në Bullgari. Drita u ndërtua në 1856 nga Perandoria Osmane dhe është fari më i vjetër në Bullgari. Drita është e vendosur në pikën më lindore të Bullgarisë.
`Urjan ash Sharqiyah
`Urjan ash Sharqiyah është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Kishnapola
Kishnapolë është një vendbanim në komunën e Gjilanit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Shpal.
Superkupa e Shqipërisë 2022
Finalja u diskutua më 7 Dhjetor 2022, në Stadiumin Air Albania mes fituesve të Kampionatit dhe Kupës sezonale. Kjo ishte hera e parë që ky trofe u luajt në një sezon dimëror. KF Tirana ngritën trofeun e tyre të 12të.
Sezoni i kaluar: 2021. Sezoni i rradhës: 2023
Armstechno NITI
NITI është një dron bullgar e e automjeteve ajrore pa pilot (UAV). U projektua dhe ndërtua në vitin 2006 nga Armstechno Ltd. Ajo monton një aparat fotografik për mbikëqyrje me ngjyra, një aparat fotografik për shikimin termik dhe ka një mundësi për të shtuar dozimetra të kontaminimit kimik dhe radioaktiv. Detyrat e saj kryesore janë mbikëqyrja ajrore e zonave të ndotura, rajoneve me veprimtari të mundshme të grupit terrorist, korrigjim artilerie ose vëzhgim i zonave të goditura nga katastrofa natyrore. NITI ka një kapacitet maksimal të karburantit 38 l. Ai gjithashtu ka një sistem autopilot dhe program GPS të programueshëm.
Në vitin 2011, NITI u vlerësua nga Ministria e Brendshme (MI) e Bullgarisë, por dizajni u refuzua për shkak të defekteve të shumta, një dizajn jo të besueshëm dhe pamundësisë së avionit për të kryer detyrat e tij. Drejtori i Përgjithshëm i Armstechno Co. fajësoi performancën e pakënaqshme të UAV-ve të saj në trajnimin e dobët të operatorëve të MI.
Giovanni Pierluigi da Palestrina
Biografia
Palestrina lindi në qytetin Palestrina, afër Romës, pastaj pjesë e Shteteve Papnore. Dokumentet sugjerojnë se ai e vizitoi për herë të parë Romën në vitin 1537, kur ai është renditur si një korektor në bazilikën e Santa Maria Maggiore. Ai studioi me Robin Mallapert dhe Firmin Lebel. Ai kaloi shumicën e karrierës së tij në qytet.
Palestrina erdhi në moshë si një muzikant nën ndikimin e stilit të polifonisë të Evropës veriore, e cila i detyrohej dominimit të saj në Itali kryesisht për dy kompozitorë influencues holandezë, Guillaume Dufay dhe Josquin des Prez, të cilët kishin kaluar pjesë të rëndësishme të karrierës së tyre atje. Vetë Italia kishte ende kuadro për të prodhuar famë apo aftësi të krahasueshme në polifoninë.
Nga 1544 deri në 1551, Palestrina ishte organist i Katedrales së Shën Agapitos, kishës kryesore të qytetit të tij të lindjes. Në 1551 Papa Julius III (më parë Peshkopi i Palestrinës) emëroi Palestrinën maestro di cappella ose drejtor muzikor i Cappella Giulia, (Kisha Juliane, në kuptimin e korit), korin e kapitullit të kanuneve në Shën Pjetrin Bazilika. Palestrina i kushtoi Julius III kompozimet e tij të para të botuara (1554), një libër masash. Ishte libri i parë i masave nga një kompozitor vendas, pasi në shtetet italiane të ditës së Palestrinës, shumica e kompozitorëve të muzikës së shenjtë ishin nga vendet e ulëta, Franca, Portugalia, Spanja. Në të vërtetë libri u modelua në një nga Cristóbal de Morales: druri në pjesën e përparme është pothuajse një kopje e saktë e asaj nga libri nga kompozitori spanjoll.
Gjatë dekadës së ardhshme, Palestrina mbajti pozicione të ngjashme me emërimin e tij në kishën e Julian Chapel në kishat dhe kishat e tjera në Romë, sidomos Shën Gjoni Lateran (1555-1560, një post i mbajtur më parë nga Lassus) dhe St Mary Major (1561-1566). Në 1571 ai u kthye në Chapel Julian dhe mbeti në Shën Pjetrit për pjesën tjetër të jetës së tij. Dekada e viteve 1570 ishte e vështirë për të personalisht: ai humbi vëllain e tij, dy nga djemtë e tij dhe gruan e tij në tre shpërthime të veçanta të plagës (1572, 1575 dhe 1580). Ai duket se e ka konsideruar të bëhet prift në këtë kohë, por në vend të kësaj ai u rimartua, këtë herë tek një e ve e pasur. Kjo më në fund i dha atij pavarësi financiare (ai nuk ishte paguar mirë si drejtor i shkollës) dhe ai ishte në gjendje të shkruante prolifically deri në vdekjen e tij.
Ai vdiq në Romë të pleurit në 1594. Siç ishte e zakonshme, Palestrina u varros në të njëjtën ditë kur vdiq, në një arkivol të thjeshtë me një pllakë plumbi në të cilën ishte gdhendur Libera me Domine. Në funeralin këndohej një psalm prej pesë pjesësh për tre kore. Funerali i Palestrines u mbajt në Shën Pjetrin dhe u varros poshtë dyshemesë së bazilikës. Varri i tij më vonë u mbulua nga ndërtimet e reja dhe përpjekjet për të gjetur vendin kanë qenë të pasuksesshme.
Muzikë
Palestrina la qindra kompozime, duke përfshirë 105 masa, 68 oferta, të paktën 140 madrigale dhe më shumë se 300 motet. Përveç kësaj, ka të paktën 72 himne, 35 madhësi, 11 litanije, dhe katër ose pesë grupe vajtime. Melodi i Gloria nga një Magnificat Territori Toni i Palestrinës (1591) është përdorur gjerësisht sot në melodinë e ringjalljes së Ringjalljes, Fitorja (The Strife Is O'er).
Qëndrimi i tij ndaj madrigalëve ishte disi enigmatik: ndërsa në parathënien e koleksionit të tij të moteve të Canticum canticorum (1584) ai hoqi dorë nga vendosja e teksteve profane, vetëm dy vjet më vonë ai ishte kthyer në shtyp me Librin II të sekular madrigals (disa prej tyre janë në mesin e kompozimeve më të mira në mes). Ai botoi vetëm dy koleksione të madrigals me tekste profane, një në 1555 dhe një tjetër në 1586. Dy koleksionet e tjera ishin madrigale shpirtërore, një zhanër i dashur nga përkrahësit e Kundër-Reformimit.
Masat e Palestrinas tregojnë se si stili i tij kompozitor u zhvillua me kalimin e kohës. Emërimi i tij i Missa sine duket se ka qenë veçanërisht tërheqës për Johann Sebastian Bach, i cili e ka studiuar dhe kryer atë gjatë shkrimit të Meshës në B minor. Shumica e masave të Palestrinës u shfaqën në trembëdhjetë vëllime të shtypura midis 1554 dhe 1601, shtatë javët e fundit të botuara pas vdekjes së tij.
Një nga veprat e tij më të rëndësishme, Missa Papae Marcelli (Papa Marcellus Mass), është shoqëruar historikisht me informacion të gabuar që përfshin Këshillin e Trent. Sipas kësaj përrallë (e cila përbën bazën e veprës Palestrina të Hans Pfitzner), u formua për të bindur Këshillin e Trentit që një ndalim drakonian për trajtimin polifonik të tekstit në muzikën e shenjtë (përkundrazi, dmth. trajtimi homofon i drejtpërdrejtë i kuptueshëm) ishte i panevojshëm. Sidoqoftë, bursa më e fundit tregon se kjo masë ishte në fakt e përbërë përpara se kardinalët të mblidheshin për të diskutuar ndalimin (ndoshta edhe dhjetë vjet më parë). Të dhënat historike tregojnë se Këshilli i Trentit, si një organ zyrtar, kurrë nuk e ndalonte asnjëherë muzikën e kishës dhe nuk arriti të merrte ndonjë vendim qeveritar apo zyrtar mbi këtë temë. Këto tregime erdhën nga pikëpamjet jozyrtare të disa pjesëmarrësve të Këshillit që diskutuan idetë e tyre me ata që nuk ishin të pranishëm në diskutimet e Këshillit. Këto mendime dhe thashetheme, gjatë shekujve, janë shndërruar në tregime imagjinar, të shkruara dhe shpeshherë të pasakta, si fakt historik. Ndërsa motivet përbërëse të Palestrinë nuk janë të njohura, ai mund të ketë qenë mjaft i vetëdijshëm për nevojën e një teksti të kuptueshëm; megjithatë, kjo nuk do të ishte në përputhje me asnjë doktrinë të Kundër-Reformimit, sepse nuk ekziston një doktrinë e tillë. Stili i tij karakteristik mbeti i qëndrueshëm nga vitet 1560 deri në fund të jetës së tij. Hipoteza e Roche-s se qasja e Palestrinë në mënyrë të pashoqe ndaj teksteve ekspresive ose emocionale mund të rezultojë nga fakti se ai duhet të prodhojë shumë për të porositur, ose nga një vendim i qëllimshëm që çdo intensitet i shprehjes nuk ishte i pranueshëm në muzikën e kishës reflekton pritjet moderne për lirinë shprehëse dhe nënvlerëson shkallën në të cilën disponimi i mjediseve të Palestrinës është përshtatur për rastet liturgjike për të cilat janë vendosur tekstet, sesa kuptimi i linjës në linjë i tekstit, dhe varet nga karakteret dalluese të mënyrave të kishës dhe variacionet në vokal grupim për efekt ekspresiv. Kryerja e botimeve dhe regjistrimeve të Palestrinë kanë prirje të favorizojnë veprat e tij në mënyrat më të njohura dhe zëra standarde (SATB), duke nënvlerësuar shumëllojshmërinë ekspresive të cilësive të tij.
"Stili i Palestinas" në muzikë
Një nga shenjat dalluese të muzikës së Palestrinës është se disonancat janë lënë në mënyrë tipike nga rrahjet "e dobëta" në një masë. Kjo krijoi një lloj polifonie më të butë dhe më konsonante, i cili tani konsiderohet të jetë përfundimtar i muzikës së vonë të Rilindjes, duke pasur parasysh pozitën e Palestrinës si kompozitori kryesor i Evropës (së bashku me Orlande de Lassus) në vazhdën e Josquin des Prez (1521). Stili "Palestrina" i mësuar në kurset e kolegjit që mbulon counterpointin e Rilindjes shpesh bazohet në kodifikimin e kompozitorit dhe teoricienit të shekullit të 18-të Johann Joseph Fux, botuar si Gradus ad Parnassum (Hapat për Parnaz, 1725). Duke cituar Palestrinën si modelin e tij, Fux ndau kundërproduktin në pesë lloje (pra termi "kundërvënie e specieve"), i projektuar si ushtrime për studentin, të cilat vendosën në mënyrë progresive kombinime ritmike më të përpunuara të zërave, duke iu përmbajtur kërkesave strikte harmonike dhe melodike. Metoda u miratua gjerësisht dhe ishte baza kryesore e trajnimit kundërpeshës në shekullin e 19-të, por Fux kishte prezantuar një numër të thjeshtëzimeve në stilin e Palestrina, sidomos përdorimi i detyrueshëm i një cantus firmus në semibreves, të cilat u korrigjuan nga autorët e mëvonshëm të tillë si Knud Jeppesen dhe RO Morris. Muzika e Palestrines përputhet në shumë mënyra me rregullat e Fux-së, veçanërisht në speciet e pesta, por nuk i përshtatet formatit të tij pedagogjik. Pasqyra kryesore, se stili i "pastër" i polifonisë i arritur nga Palestrina pasoi një grup të pandryshueshëm të kërkesave stilistike dhe kombinuese, u arsyetua. Manuali i Fux-it u miratua nga bashkëkohësi i tij J S Bach, i cili vetë rregullonte dy nga masat e Palestrina për performancën.
Sipas Fux, Palestrina kishte krijuar dhe ndjekur këto udhëzime themelore:
Reputacioni
Palestrina ishte i famshëm në ditët e tij, poashtu reputacioni i tij u rrit pas vdekjes së tij. Muzika konservatore e shkollës romake vazhdoi të shkruhej në stilin e tij (i cili në shekullin e 17 u bë i njohur si praktika e parë) nga studentë të tillë si Giovanni Maria Nanino, Ruggiero Giovanelli, Arcangelo Crivelli, Teofilo Gargari, Francesco Soriano, dhe Gregorio Allegri. Gjithashtu mendohet se Salvatore Sacco mund të ketë qenë student i Palestrinës, si dhe Giovanni Dragoni, i cili më vonë u bë drejtor i kishës në S. Giovanni in Laterano. Deri në fund të viteve 1750, stili i Palestrinës ishte ende referencë për kompozitorët që punonin në formën motetike, siç mund të shihet nga 'Antiphones Six' të Francesco Barsanti 'në stilin e Palestrinë' (1750), botuar nga Peter Peter Welcker. 1762).
Shumë hulumtime mbi Palestrinën u bënë në shekullin e 19-të nga Giuseppe Baini, i cili botoi një monografi në 1828, e cila e bëri sërish Palestrinën të famshm dhe përforconte legjendën tashmë ekzistuese se ai ishte "Shpëtimtari i Muzikës Kishtare" gjatë reformave të Këshillit të Trentos. Sidoqoftë, në këtë monografi mbizotëron tendenca e shekullit të 19-të për adhurimin e heroit dhe kjo ka mbetur deri diku me kompozitorin. Opera e Hans Pfitzner Palestrina e tregon këtë qëndrim në kulmin e saj.
Vetëm kohët e fundit, me zbulimin dhe publikimin e një pjese të madhe të muzikës deri tani të panjohur ose të harruar nga kompozitorë të ndryshëm të Rilindjes, është e mundur që Palestrina të vlerësohet në një kontekst historik. Megjithëse Palestrina përfaqëson muzikën e vonë të Rilindjes, disa të tjerë si Orlande de Lassus (një kompozitor franko-fiamas që kaloi disa nga karrierën e tij të hershme në Itali) dhe William Byrd ishin ndoshta më të gjithanshëm. Shkollat ​​e shekullit të 20-të dhe të 21-të në përgjithësi ruajnë pikëpamjen se Palestrina ishte një kompozitor i fortë dhe i rafinuar, muzika e të cilit përfaqëson një kulm të përsosmërisë teknike, duke theksuar se disa nga bashkëkohësit e tij posedonin po aq zëra individualë edhe brenda kufijve të "polifonisë së lëmuar". Si rezultat, kompozitorët si Lassus dhe Byrd si dhe Tomas Luis de Victoria kanë ardhur gjithnjë e më shumë për të gëzuar reputacion të krahasueshëm.
Ka dy botime gjithëpërfshirëse të veprave të Palestrina: një botim prej 33 vëllimeve të botuara nga Breitkopf dhe Härtel, në Leipzig Gjermani midis 1862 dhe 1894, të redaktuar nga Franz Xaver Haberl dhe një edicion 34 vëllimi të publikuar në mesin e shekullit të njëzetë nga Fratelli Scalera, në Romë, Itali redaktuar nga R. Casimiri dhe të tjerët.
Filmi
Në vitin 2009 një film rreth kompozitorit u prodhua nga televizioni gjerman ZDF/Arte. Titulli: Palestrina - Princi i Muzikës, i drejtuar nga Georg Brintrup.