cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kuvendi i Podgoricës
Epilogu
Të Gjelbrit, të udhëhequr nga Krsto Zrnov Popović, të mbështetur nga italianët, ndryshuan dëshirën e tyre për të përfshirë një shtet plotësisht të pavarur malazez dhe iu drejtuan rebelimit. Me sloganin "Për të drejtën, nderin dhe lirinë e Malit të Zi", ata ngritën në vigjilje të Krishtlindjeve të 7 janarit 1919 Kryengritjen e Krishtlindjes, me një përpjekje për të rivendosur Malin e Zi të pavarur. Komuniteti ndërkombëtar e kundërshtoi kryengritjen dhe forcat serbe e shuan rebelimin me gjak, duke ngritur rrethimet rebele të Cetinjes dhe Nikshiqit plotësisht të prerë. Kryengritësit kryesisht gjetën amnisti, por një formë e rezistencës së vogël guerile vazhdoi deri në vitin 1926.
Gjatë Konferencës së Paqes në Paris, një përfaqësues i mbretit të Malit të Zi u thirr për të mbajtur një fjalim në të cilin ai protestoi për aneksimin, por për Traktatin e Versajës u thirr vetëm përfaqësuesi i Malit të Zi jugosllav. Në këto dy konferenca, Mbretëria e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve u njoh ndërkombëtarisht, por vetë çështja malazeze u la për t'u zgjidhur më vonë për shkak të një konflikti të përgjakshëm që po përshkallëzohej në Mal të Zi.
Pavarësia e Malit të Zi u njoh nga Fuqitë e Mëdha deri në vitin 1922, pas së cilës të gjitha shtetet pranuan pretendimin jugosllav mbi këtë shtet. Gjatë periudhës 1918–22, aneksimi u mbështet nga Franca, pavarësia nga Italia dhe Britania e Madhe mori rrugën e saj të mesme me raportin e shtypjes rreth metodës së praktikuar nga serbët dhe gjeneralët francezë (në Mal të Zi) Franchet d'Esperey dhe Venal në Mal të Zi.
Trashëgimia
Shteti i Malit të Zi rifitoi pavarësinë në vitin 2006 dhe ngjarja u interpretua si një ndërprerje e asamblesë, duke nisur një polemikë mbi vendimet e tij. Partia e vogël qeverisëse Socialdemokrate e Malit të Zi donte të anulonte zyrtarisht vendimet e Kuvendit të Podgoricës nga Parlamenti i Malit të Zi pas miratimit të Kushtetutës së re në fund të vitit 2007. Kjo u ndesh me një tjetër polemikë, nëse vendimet e Kuvendit të Podgoricës ishin të ligjshme, pasi ato ishin pranuar si vendime shtetërore deri më tani, duke përfshirë kundërshtimin e aktit nga Partia Liberale e Malit të Zi, e cila pohon se heqja e një vendimi do të legjitimonte automatikisht vetveten. . Kryeministri afatgjatë Milo Gjukanoviç i Partisë Demokratike të Socialistëve dominues të Malit të Zi vuri në dukje në ditën e festimit të fitores në referendumin e pavarësisë se populli kishte shfuqizuar vendimet e tij që nga viti 1918.
Tuja
File:Thuja standishii.jpg Thuja (/ θjuːdʒə / THEW-jə) është gjini e drunjëve halorë në Cupressaceae (familja e selvive). Ka pesë lloje në gjini, dy në Amerikën e Veriut dhe tre në Azinë lindore. . . Anëtarët janë të njohur zakonisht si arborvitaes, (nga latinishtja për pemën e jetës) thuja ose cedra.
Përshkrimi
Tujat janë pemë me gjelbërim të përhershëm që rriten nga 10 deri në 200 metra (3.0 deri në 61.0 metra). Fidanët janë të sheshtë. Gjethet janë të gjera 1-10 mm, përveç fidanëve të rinjë, të cilat kanë gjethe të gjilpërë. Gjethet janë të rregulluar në çifte. Konët mashkullor janë të vegjël,të pa dallueshëm dhe janë të vendosura në majat e degëve. Koni femëror fillimisht është i pa dallueshëm, por pastaj rritet në 1-2 cm gjatësi  në moshën 6-8 muajsh;
Pesë speciet në gjininë Thuja janë të vogla për pemët me gjelbërim të përjetshëm me degëzime të rrafshëta. Gjethet janë të rregulluara në grupe të rrafshuara me tifozë me rrëshirë-gjëndra, dhe në mënyrë të kundërt grupohen në 4 radhë. Gjethet e pjekura janë të ndryshme nga gjethet e rinj, me ato në degëzime më të mëdha që kanë majë të mprehtë, të ngritur dhe të lirë. Gjethet në degëzat laterale të rrafshuara janë të mbushura me njerëz në grupe dhe në shkallë të ngjashme dhe palët anësore janë të harkuara. Me përjashtim të T. plicata, gjethet anësore janë më të shkurtra se gjethet e fytyrës (Li et al. 2005). Lule të vetmuara prodhohen në mënyrë terminale. Koni Pollen me 2-6 palë 2-4 polen shkarkuan sporophylls. Ekuta të farës elipsoide, zakonisht 9-14 mm të gjatë, ata pjekin dhe hapin vitin e parë. Lëkura e hollë me drunjë të drurit numëron nga 4-6 palë dhe janë të vazhdueshme dhe mbivendosëse, me një formë të zgjatur, ato gjithashtu janë të bazifikuara. Dy palë qendrore të peshave konike janë pjellore. Koni farë prodhojnë 1 deri në 3 fara për shkallë, fara janë lentikulare në formë dhe në mënyrë të barabartë 2 krahë. Fidanë prodhojnë 2 cotyledons.
Një hibrid midis T. standishi dhe T. plicata është emëruar si kultivuesi Thuja 'Green Giant'.
Një tjetër specie shumë e dallueshme dhe e lidhur vetëm me distancë, e trajtuar më parë si Thuja orientalis, tani trajtohet në një gjini të vet, si Platycladus orientalis. Të afërmit më të ngushtë të Thujës janë Thujopsis dolabrata, e dallueshme në gjethet e trasha dhe konët e tij, dhe Tetraclinis articulata (Greqia θύια, θύα, e klasifikuar më parë në gjini dhe pas së cilës Thuja është quajtur), të dallueshme në gjethjen e saj katrangulare (jo të rrafshuar) kone me katër shkallë të trasha, drurore. Gjinia Thuja, si shumë forma të tjera të konifereve, përfaqësohet nga forma stërgjyshore në shkëmbinjtë kretak të Evropës veriore dhe me avancimin e kohës gjendet migrimi nga veriu në rajonet më jugore, derisa gjatë kohës së Pliocenit ajo u zhduk nga Evropa. Thuja është gjithashtu e njohur në shtretërit e mycenit të Dakotas. .
Uliksi (roman)
Uliksi (Ulysses) është roman nga shkrimtari irlandez James Joyce. Romani, i botuar për herë të parë në vitin 1922, konsiderohet si kryevepra e gjithë shekullit të 20-të dhe gjithashtu një nga romanet më të vështira në gjuhën angleze. Romani ka stil të përkryer eksperimental dhe për këtë arsye merret si shembull kryesor të lëvizjes moderniste letrare. Në këtë vepër ka mijëra aludime dhe referime nga vepra tjera të kanonit perendimor letrar, por më së shumti mund të ngrihen paralele nga poema Odiseja.
Përmbajtja
Vepra ndahet në tre pjesë dhe tetëmbëdhjetë episode, që titullohen sipas episodeve të ndryshme nga Odiseja. Çdo episod ka stilin e vet, si për shembull episodi i 15-të (Cirçe) është e shkruajtur në formë të dramës teatrale. Tregimi bëhet fjalë për Leopold Blum, që shëtitet rreth Dublinit, Molli Blum, gruaja e tij dhe Stefan Dedallus, një mësues që ishte personazhi krysor i një romanit më të hershëm të Joyce-it, Portreti i Artistit në Rini. Episodet më të rëndësishme të romanit janë:
Kritika
Romani ka kritika të përzier nga gjithë bota. Kur u botua për herë të parë, u ndalua në SH.B.A. dhe shtete tjera. Disa intelektualë si Virginia Woolf e quajtën pretendues dhe analfabet, por kishte edhe mbështetës të stilit të romanit si Nabokovi, Hemingueji dhe T.S. Eliot. Joyce vet tha "Në qoftë se nuk ia vlen të lexohet Uliksi, atëherë nuk ia vlen të jetohet jeta".
Dragani
Dragan (greqisht: Πετροχώριον/Petrokhórion) është fshat në qarkun i Ahaisë, Greqi. Përpara vitit 1957, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Δραγάνον/Dragánon.
Mitropolia e Malit të Zi dhe Bregdetare
parapamje|Mitropolia e Malit të Zi dhe Bregdetare (Litorale) Mitropolia e Malit të Zi dhe Bregdetare e Kishës Ortodokse (Митрополија црногорско-приморска православне цркве) është eparkia (dioqeza) më e madhe e Kishës Ortodokse Serbe në Malin e Zi modern. E themeluar në vitin 1219 nga Shën Sava, si Eparkia e Zetës ajo vazhdoi të ekzistojë, pa ndërprerje, deri në kohën e sotme dhe mbeti një nga dioqezat më të shquara të Kishës Ortodokse Serbe. Peshkopi i tanishëm Mitropolitan është Joanikije. Titulli i tij zyrtar është Metropolitan i Malit të Zi dhe Bregdetare (Mитрополит црногорско-приморски). parapamje|Selia në Manastirin e Cetinës
Historia
Eparkia e Zetës u themelua në vitin 1219 nga Sava i dinastisë Nemanjiq, kryepeshkopi i parë i Kishës Ortodokse Serbe autoqefale. Pas marrjes së autoqefalisë nga Patrikana Ekumenike e Kostandinopojës dhe konfirmimit nga Perandori Bizantin, Kryepeshkopi Sava organizoi zonën nën juridiksionin e tij kishtar në nëntë peshkopata. Njëra prej tyre ishte Peshkopia e Zetës (gjysma jugore e Malit të Zi modern dhe pjesa veriore e Shqipërisë moderne). Selia e peshkopëve të Zetës ishte Manastiri i Kryeengjëllit të Shenjtë Mihail në Prevlakë (afër Tivatit modern). Ipeshkvi i parë i Zetës ishte dishepulli i Shën Savës, Ilarion ( fl. 1219).
Pas shpalljes së Patriarkanës Serbe të Pejës në vitin 1346, peshkopata e Zetës ishte në mesin e disa eparkive të ngritura në gradën e nderit të mitropolitit, me vendim të këshillit shtetëror-kishë, të mbajtur në Shkup, dhe të kryesuar nga perandori serb Stefan Dushan.
Pas shpërbërjes së Perandorisë Serbe (1371), rajoni i Zetës udhëhiqej nga Shtëpia e Balshiqëve dhe në vitin 1421 u integrua në Despotatin Serb. Gjatë asaj periudhe, Republika e Venedikut gradualisht pushtoi rajonet bregdetare të Zetës, duke përfshirë qytetet e Kotorrit, Budvës dhe Tivarit dhe Ulqinit. Mitropolia e Zetës u prek drejtpërdrejt nga përparimi venedikas. Në vitin 1452, venedikasit shkatërruan Manastirin e Katedrales në Prevlakë, për të lehtësuar planet e tyre për konvertimin gradual të të krishterëve ortodoksë lindorë nga këto pjesë të bregdetit në besimin katolik romak. Pas kësaj, selia e Mitropolisë u zhvendos disa herë, duke u transferuar midis Manastirit të Shën Markut në Budva, Manastirit të Preçista Krajinska, Manastirit të Shën Nikollës në Vranjina (Liqeni i Shkodrës) dhe Manastirit të Shën Nikollës në Obod (Rijeka Crnojevića). Më në fund, ai u zhvendos në Cetinje, në rajonin e Malit të Zi të Vjetër, ku u ndërtua Manastiri i Cetinjes në vitin 1484, nga princi Ivan Crnojeviq i Zetës.
Duke filluar nga fundi i shekullit të 15-të, rajonet malore të Zetës u bënë të njohura si Crna Gora ( Црна Гора  ), që do të thotë Mali i Zi, pra Mali i Zi. Më 1493, djali dhe pasardhësi i Princit Ivan, Princi Gjuragj Crnojeviq (1490-1496), hapi një shtypshkronjë në Cetinje, të drejtuar nga Hieromonk Makarije, dhe prodhoi librin e parë ndonjëherë që u shtyp midis sllavëve të jugut. Ishte "Cetinje Octoechos", një përkthim serbo-sllavisht nga origjinali greqisht i një libri shërbimi që përdoret edhe sot e kësaj dite në ciklin e përditshëm të shërbesave në Kishën Ortodokse. Në vitin 1496, e gjithë Zeta, përfshirë Malin e Zi, ra në duart e turqve, por Mitropolia mbijetoi.
Pas vitit 1496, Eparkia e Cetinjes (Цетињска епархија), si dhe eparkitë e tjera të Kishës Ortodokse Serbe, vazhduan të ekzistojnë nën sundimin e ri osman. Ajo kishte juridiksion dioqezan mbi Zetën e Vjetër, e njohur tani si Mali i Zi i Vjetër, duke mbajtur selinë e saj në Cetinje. Ajo kishte ndikim shpirtëror mbi territorin midis Bjelopavliqi dhe Podgoricës deri në lumin Bojana. Eparkia përfshinte gjithashtu disa pjesë të Hercegovinës, nga Grahovo në Çevo. Nga viti 1557 deri në vitin 1766, eparkia ishte nën juridiksionin e vazhdueshëm të Patrikanës Serbe të Pejës.
Gjatë shekujve të 16-të dhe të 17-të, peshkopët dhe udhëheqësit lokalë të krishterë udhëhoqën rezistencë të armatosur kundër osmanëve në disa raste, me një farë shkalle suksesi. Megjithëse osmanët sundonin nominalisht sanxhakun e Malit të Zi, malet malazeze nuk u pushtuan kurrë plotësisht. Peshkopët dhe udhëheqësit lokalë shpesh u bashkuan me Republikën e Venedikut. Në fillim të shekullit të 17-të, malazezët luftuan dhe fituan dy beteja të rëndësishme në Ljeshkopolje (1603 dhe 1613), nën udhëheqjen dhe komandën e mitropolitit Rufim Njegush. Kjo ishte hera e parë që mitropoliti udhëhiqte dhe mundte osmanët.
Pasardhësit e tij vazhduan të njëjtën politikë. Mitropolitanëve Sava II Petroviq-Njegosh (1735–1750, 1766-1781) dhe Vasilije Petroviq-Njegosh (1750-1766) duhej të balanconin mes osmanëve, venedikasëve dhe rusëve. Gjatë asaj kohe, mitropolitët e Cetinjës vazhduan të shuguroheshin nga Patriarkët Serbë të Pejës (deri në vitin 1766), dhe më vonë nga Mitropolitët Serbë të Karlovcit në monarkinë e Habsburgëve (deri në 1830). Pas mandatit të shkurtër të Arsenije Plamenac (1781-1784), disa politika të reja u prezantuan nga Mitropoliti Petar I Petrović-Njegoš (1784-1830), i cili nisi procesin e bashkimit midis Malit të Zi të Vjetër dhe rajonit të Brdës. I njëjti proces u përfundua nga pasardhësi i tij Petar II Petrović-Njegoš (1830–1851), i cili mori shenjtërimin nga Sinodi i Shenjtë Rus në 1833,  duke krijuar një praktikë që zgjati deri në 1885. Si reformator i administratës shtetërore, Petari II bëri përgatitjet për ndarjen e pushtetit shpirtëror nga ai laik dhe me vdekjen e tij u zbatua një ndarje e tillë. Pasardhësit e tij u bënë: Princi Danilo Petroviq-Njegosh si sundimtar laik dhe mitropoliti Nikanor Ivanoviç si udhëheqës shpirtëror, mitropoliti i ri i Malit të Zi.
Gjatë mbretërimit të gjatë të princit dhe (nga viti 1910) mbretit Nikolla I Petroviq (1860-1918), i cili ishte një patriot serb, aspiratat politike në rritje të qeverisë së tij përfshinin jo vetëm sigurimin e fronit serb për dinastinë e tij, por edhe rinovimin e Patriarkanës së vjetër serbe të Pejës. Me rastin e ngritjes së Malit të Zi në gradën e Mbretërisë, në vitin 1910, kryeministri i Malit të Zi, Lazar Tomanoviq, deklaroi: Mitropolia e Cetinjës është e vetmja seli peshkopale e Shën Savës që ka qenë i ruajtur pa ndërprerje edhe sot e kësaj dite, dhe si i tillë përfaqëson fronin e ligjshëm dhe një pasardhës të Patriarkanës së Pejës. Aspiratat e tilla u forcuan pas çlirimit të Pejës gjatë zgjerimit të suksesshëm të territorit shtetëror të Malit të Zi në vitin 1912, kur u krijua një eparki tjetër për disa territore të aneksuara që deri atëherë i përkisnin Eparkisë së Rashkës dhe Prizrenit. Rajonet e saj të aneksuara në Mal të Zi u riorganizuan si Eparkia e re e Pejës (1913). Që nga ajo kohë, Sinodi i Shenjtë filloi të funksionojë me kapacitet të plotë, me tre peshkopë.
Pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore (1914–1918), Mbretëria e Malit të Zi u bashkua me Mbretërinë e Serbisë më 26 (13 os) Nëntor 1918, me shpalljen e Kuvendit të sapozgjedhur të Podgoricës dhe menjëherë pas kësaj, më 1 dhjetor të po atij viti, u krijua Mbretëria e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve,  e njohur pas vitit 1929 si Mbretëri të Jugosllavisë. Bashkimi politik dhe kombëtar u krye nën kujdesin e dinastisë Karagjorgjeviç, dhe kështu një rivalitet i gjatë dinastik midis dy familjeve mbretërore, dinastisë Petroviq-Njegosh të Malit të Zi dhe dinastisë Karagjorgjeviç të Serbisë, u zgjidh përfundimisht, pa të ndërsjellë marrëveshje.
Sant Llorenç d'Hortons
Sant Llorenç d'Hortons është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Penedès, të provincës Barcelona, në Katalonia.
Mitropolia e Malit të Zi dhe Bregdetare
Historia
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Jugosllavia u pushtua nga fuqitë e Boshtit në vitin 1941, dhe territori i Malit të Zi u organizua si guvernatori italian i Malit të Zi (1941-1943), i ndjekur nga pushtimi gjerman i Malit të Zi (1943-1944). Mitropolia u prek rëndë gjatë pushtimit dhe gjatë luftës humbën jetën më shumë se njëqind priftërinj dhe klerikë të tjerë nga territori i Malit të Zi. Gjatë asaj kohe, fashisti malazez Sekula Drljeviq u përpoq të krijonte një Mbretëri të pavarur të Malit të Zi, si një shtet satelit i Italisë Fashiste dhe Gjermanisë Naziste, por ai projekt dështoi për shkak të mungesës së mbështetjes nga njerëzit. Përpjekja e tij u sfidua nga Kryengritja e 13 Korrikut në 1941, e cila pati mbështetje nga të dyja anët e spektrit politik. Mitropoliti Joanikije Lipovac bashkëpunoi ngushtë me disa lëvizje të krahut të djathtë dhe gjithashtu u përpoq të ndërmjetësonte me zyrtarët vendas italianë dhe gjermanë në Malin e Zi të pushtuar, duke provokuar kështu armiqësinë e partizanëve jugosllavë të krahut të majtë. Në vitin 1944, kur komunistët jugosllavë morën pushtetin, ai duhej të ikte, por u arrestua dhe u ekzekutua pa gjyq në vitin 1945. Në vitin 2001, ai u shenjtërua si martir i shenjtë nga kisha ortodokse serbe.
Sant Llorenç d'Hortons
Lidhje të jashtme
Sant Llorenç d'Hortons
Mitropolia e Malit të Zi dhe Bregdetare
Historia
Në vitin 1990, Amfilohije Radoviq u zgjodh Mitropoliti i ri i Malit të Zi dhe Bregdetit. Në atë kohë, regjimi komunist në Jugosllavi ishte në kolaps dhe zgjedhjet e para demokratike në Mal të Zi u mbajtën në vitin 1990. Në vitin 1992 u krijua Republika Federale e Jugosllavisë, e përbërë nga Mali i Zi dhe Serbia. Sipas Kushtetutës së Malit të Zi (1992), liria e besimit u rivendos. Ndryshimet politike u pasuan nga një periudhë e ringjalljes së kishës. Numri i priftërinjve, murgjve dhe murgeshave, si dhe numri i besimtarëve u rrit dhe shumë manastire dhe kisha famullitare u rindërtuan dhe u rihapën. Për shembull, nga vetëm 10 manastire aktive me rreth 20 murgj dhe murgesha në vitin 1991, Mali i Zi tani ka 30 manastire aktive me më shumë se 160 murgj dhe murgesha. Numri i famullitarëve u rrit gjithashtu nga 20 në 1991 në më shumë se 60 sot. Në vitin 2001, administrata dioqezane në rajon u riorganizua: disa rajone veriore dhe perëndimore u shkëputën nga Mitropolia dhe në atë territor u krijua Eparkia e re e Budimljes dhe Nikshiqit.
Në pranverën e vitit 2006 u mbajt referendumi i pavarësisë dhe Mali i Zi u bë shtet sovran. Në të njëjtën kohë, Këshilli i Ipeshkvijve të Kishës Ortodokse Serbe vendosi të formojë një Këshill rajonal të Ipeshkvijve për Malin e Zi, i përbërë nga peshkopë që përfaqësojnë dioqezat në territorin e Malit të Zi. Me të njëjtin vendim, Mitropoliti i Malit të Zi dhe Litoral u emërua kryetar i Këshillit rajonal të Ipeshkvijve. Në vjeshtën e vitit 2007, për shkak të sëmundjes dhe moshës së shtyrë të patriarkut serb Pavle Stojçeviq, Mitropoliti Amflohije Radoviq i Malit të Zi u emërua administrator i Fronit Patriarkal, nga Sinodi i Shenjtë i Kishës Ortodokse Serbe. Patriarku i vjetër Pavle vdiq në vitin 2009 dhe Mitropoliti Amfilohije vazhdoi të administronte Fronin Patriarkal deri në zgjedhjen e Patriarkut të ri serb Irinej Gavriloviq në 2010.
Që kur Mali i Zi u bë një vend sovran në vitin 2006, pas një referendumi të ngushtë të pavarësisë, marrëdhëniet midis autoriteteve shtetërore dhe Mitropolitit u bënë gjithnjë e më komplekse. Si një mbështetës i fortë i sindikalizmit serbo-malazez, Mitropoliti Amfilohije shihej si kundërshtar i pavarësisë së saposhpallur malazeze, dhe kështu iu shtua një dimension i ri politik disa mosmarrëveshjeve kishtare. Një nga ato mosmarrëveshje lidhej me pretendimet dhe aktivitetet e një kishe ortodokse malazeze të veçantë, e cila u krijua në 1993 nga një grup nacionalistësh malazezë, por nuk u njoh kurrë si kanonike. Gjatë viteve në vijim, u ngritën mosmarrëveshje të ndryshme, kryesisht mbi çështjen e legjitimitetit historik dhe kanonik dhe të kontrollit efektiv mbi disa objekte dhe prona të kishës.
Në vitin 2019, marrëdhëniet me shtetin u përkeqësuan më tej pasi autoritetet miratuan një legjislacion të ri për organizatat fetare, i cili u interpretua nga Kisha Ortodokse Serbe se synonte konfiskimin e mundshëm të pronave të kishës. Manifestimet publike masive të zgjatura pasuan në mbështetje të Mitropolit që zgjatën deri në zgjedhjet parlamentare në gusht 2020 dhe Partia Demokratike e Socialistëve të Malit të Zi (DPS) humbi pushtetin.
Joci
Joc (serbisht: Јовац/Jovac) është fshat në komunën e Vlladiçin Hanit, Serbi.
Overlord
Overlord është një këngëtar dhe autor këngësh i njohur. Hekuran Sahiti, i njohur si Overlord, ka filluar te merret me muzik qysh si i ri. Tash ka edhe familjen e madhe "The Cannibalz" ku ka shum suksese me kongt e tij edhe me Video Clipet n`bashkpunim me familjen The Cannibalz. Ai eshte edhe producenti i grupit The Cannibalz dhe kenget i kompozon vete, eshte textshkrus, MC, etj. The Cannibalz regjistrimin e muzikave e bojn n`Studion e tyne "Ca1bal Records" ose "Ca1bal Records".
Më datë 25 Shtator 2008, Rascom publikojnë videoklipin "Bounce", në bashkëpunim me Overlord. Me këtë këngë, Rascom marrin pjesë në Zhurma Show 2008 në vitin 2008.
Më datë 20 Shkurt 2010, Rascom publikon videoklipin "Ngom N'beat", në bashkëpunim me Overlord. Videoklipi u prodhua nga Biggy Image.
Më datë 8 Korrik 2012, Diagnose publikon videoklipin "Révolutionnaire", në bashkëpunim me Overlord.
Më datë 2 Prill 2013, Bitonia publikojnë videoklipin "Maturant Jemi", në bashkëpunim me Ernim Ibrahimi & Overlord. Videoklipi u prodhua nga Urban Graphics.
Më datë 3 Korrik 2013, Diagnose publikojnë videoklipin "Original", në bashkëpunim me Niil-B & Overlord.
Më datë 13 Shtator 2013, D.U.D.A. publikojnë videoklipin "Gangland City", në bashkëpunim me Niil-B, Ibi, Zeeroman & Overlord. Teksti u shkrua nga D.U.D.A., Niil-B. Për orkestrimin u kujdes Overlord. Videoklipi u prodhua nga Video Art.
Më datë 20 Mars 2014, Overlord publikon videoklipin "Veshu Zi", në bashkëpunim me Overdose.
OZN (Gjilan)
Njëri ndër objektet karakteristike, për të cilin vlen të flitet, është edhe objekti i OZN-së famëkeqe, ndërtesë në kaat e ndërtuar mes dy luftërave botërore, skaj rrugës së tanishme "Adem Jashari", në të cilën është e vendosur "Teknika Popullore" në Gjilan. Ky objekt, në kohëen e Jugosllavisë Mbretërore ishte seli e Gjykatës së Rrethit të Gjilanit, të formuar në shtator 1934, dhe e Prokurorisë shtetërore. Po këtë rol objekti do ta ketë për një kohë edhe pas Luftës së Dytë Botërore, ku njëherësh ishte e vendosur edhe OZN-a (UDB-a) e Rrethit. Në oborrin mprapa këtij objekti ndodhej burgu, ku në fund të vitit 1944 dhe në fillim të vitit 1945, janë burgosur më se 1.000 shqiptarë të pafajshëm, nga pushteti komunist serb, shumica e të cilëve janë likuiduar pa gjyq dhe në mënyra të ndryshme. Objekti ndodhet përballë postës kryesore të qytetit.
Overlord
Më datë 21 Maj 2014, Noizy publikojnë videoklipin "Zemer", në bashkëpunim me Niil-B & Overlord.
Më datë 31 Maj 2014, Ardita Haliti publikon videoklipin "Mu Afro", në bashkëpunim me Overlord. Videoklipi u prodhua nga Urban Graphics.
Më datë 14 Gusht 2014, Noli Pajaziti publikojnë videoklipin "Ma Ngat", në bashkëpunim me Niil-B & Overlord.
Më datë 22 Gusht 2015, D.U.D.A. publikon videoklipin "Me Neve", në bashkëpunim me Overlord.
Më datë 16 Tetor 2015, Naser Beqiri publikon videoklipin "Per Ty", në bashkëpunim me Overlord.
Më datë 13 Nëntor 2015, Gee Fej publikon videoklipin "Me Ty", në bashkëpunim me Overlord.
Më datë 27 Dhjetor 2016, D.U.D.A. publikojnë videoklipin "Tipa T'ron", në bashkëpunim me Overlord & Kola.
Më datë 20 Shkurt 2017, Double G publikojnë videoklipin "Ghetto", në bashkëpunim me D.U.D.A, Xhino, Overlord & B-Genius. Për orkestrimin u kujdes Alandy. Videoklipi u prodhua nga Max Production.
Përndjekja fetare
Persekutimi fetar është keqtrajtimi sistematik i një individi ose një grupi individësh si përgjigje ndaj besimeve ose përkatësive të tyre fetare ose mungesës së tyre. Tendenca e shoqërive ose grupeve brenda shoqërive për të tjetërsuar ose shtypur nënkultura të ndryshme është një temë e përsëritur në historinë njerëzore. Për më tepër, për shkak se feja e një personi shpesh përcakton moralin e tij/saj, botëkuptimin, vetë-imazhin, qëndrimet ndaj të tjerëve dhe identitetin e përgjithshëm personal në një masë të konsiderueshme, dallimet fetare mund të jenë faktorë të rëndësishëm kulturorë, personalë dhe socialë.
Persekutimi fetar mund të shkaktohet nga fanatizmi fetar (d.m.th. kur anëtarët e një grupi dominues denigrojnë fe të tjera nga të tyret) ose mund të shkaktohet nga shteti kur e sheh një grup të caktuar fetar si kërcënim për interesat ose sigurinë e tij. Në nivel shoqëror, dehumanizimi i një grupi të caktuar fetar mund të çojë lehtësisht në dhunë ose forma të tjera persekutimi. Persekutimi fetar mund të jetë rezultat i rregullimit shoqëror dhe/ose qeveritar. Rregullorja e qeverisë i referohet ligjeve të vendosura nga qeveria për të rregulluar një fe, dhe rregullimi shoqëror është diskriminimi i qytetarëve ndaj një ose më shumë feve. Në të vërtetë, në shumë vende, persekutimi fetar ka rezultuar në aq shumë dhunë sa që konsiderohet si një problem i të drejtave të njeriut. parapamje|Gjatë sundimit nazist, hebrenjtë u detyruan të mbanin yje të verdhë që i identifikonin ata si të tillë. Hebrenjtë janë një grup etno-fetar dhe persekutimi nazist i tyre bazohej në racën e tyre
Spastrimi fetar
"Spastrimi fetar" nganjëherë përdoret për t'iu referuar largimit të një popullsie nga një territor i caktuar bazuar në fenë e tij. Përgjatë antikitetit, spastrimi i popullsisë ishte kryesisht i motivuar nga faktorë ekonomikë dhe politikë, megjithëse faktorët etnikë herë pas here luanin një rol. Gjatë Mesjetës, spastrimi i popullsisë mori një karakter kryesisht fetar. Motivimi fetar humbi shumë nga rëndësia e tij në fillim të epokës moderne, megjithëse deri në shekullin e 18-të armiqësia etnike në Evropë mbeti e shtruar në terma fetarë. Richard Dawkins ka argumentuar se referencat për "spastrimin etnik" në ish-Jugosllavi dhe Irak janë eufemizma për atë që duhet të quhet më saktë spastrim fetar. Sipas Adrian Koopman, përdorimi i gjerë i termit spastrim etnik në raste të tilla sugjeron se në shumë situata ka konfuzion midis përkatësisë etnike dhe fesë.
Përkatësia etnike
Aktet e tjera të dhunës që nuk kryhen gjithmonë kundër adhuruesve të feve të veçanta si lufta, tortura dhe spastrimi etnik, mund të marrin cilësitë e persekutimit fetar kur një ose më shumë nga palët që janë të përfshira në to karakterizohen nga homogjeniteti i tyre fetar. Një shembull i kësaj ndodh kur popullsitë konfliktuale që u përkasin grupeve të ndryshme etnike u përkasin gjithashtu feve ose besimeve të ndryshme. Dallimi ndërmjet identitetit fetar dhe atij etnik ndonjëherë mund të jetë i paqartë; megjithatë, rastet e gjenocidit në shekullin e 20-të nuk mund të shpjegohen plotësisht me citimin e dallimeve fetare. Megjithatë, raste të tilla si dëbimi i shqiptarëve çamë, gjenocidi grek, Gjenocidi Armen dhe sejfo nganjëherë shihen si raste të persekutimit fetar dhe si rezultat, linjat midis dhunës etnike dhe fetare ndonjëherë janë të paqarta.
Që nga periudha e hershme moderne, një numër në rritje i spastrimeve fetare u ndërthurën me elementë etnikë. Meqenëse feja është një shënues i rëndësishëm ose qendror i identitetit etnik, disa konflikte mund të përshkruhen më së miri si "konflikte etno-fetare".
Islamofobia dhe antisemitizmi nazist ofron një shembull tjetër të ndarjes kontestuese midis persekutimit etnik dhe fetar, sepse propaganda naziste tentonte të ndërtonte imazhin e saj të hebrenjve si të një race, ajo de-theksoi hebrenjtë si të përcaktuar nga feja e tyre. Në përputhje me atë që u mësuan në propagandën naziste, autorët e Holokaustit nuk bënë asnjë dallim midis hebrenjve laikë, hebrenjve ateistë, hebrenjve ortodoksë dhe hebrenjve që ishin konvertuar në krishterizëm. Nazistët persekutuan gjithashtu Kishën Katolike Romake në Gjermani dhe Poloni.
Saint-Benoît
Saint-Benoît është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Benoît ka një popullsi prej 132 banorë dhe sipërfaqe 21.03 km², me një dendësi prej 6 banor/km².
Forssa
Forssa (finlandisht: Forssan kaupunki) është qytet në Finlandë, është në regjionin Tavastia Proper. Ky qytet ka 17.438 banorë (30 qershor 2015), ka 254.39 kilometra katrorë (sipërfaqe), dendësia e qytetit është me 70.09 banorë.
Demografia
Që nga viti 1980, demografia e kësaj qyteti ishte:
Kryepeshkopata Ortodokse e Ohrit
Arqipeshkvisë Ortodokse të Ohrit i është refuzuar regjistrimi nga Komisioni Shtetëror i Fesë i Maqedonisë së Veriut me arsyetimin se një grup mund të regjistrohet për çdo rrëfim dhe se emri nuk ishte mjaftueshëm i ndryshëm nga ai i Kishës Ortodokse Maqedonase (KOM).
Kryepeshkopata kërkon trashëgimi nga Kryepeshkopata e Ohrit e Justiniana prima dhe e gjithë Bullgarisë, e themeluar në vitin 1019 nga perandori bizantin Vasili II duke ulur statusin e Patriarkanës autoqefale Bullgare dhe e shfuqizuar në 1767 nga osmanët. Kisha Ortodokse Bullgare pretendon gjithashtu trashëgimi nga Kryepeshkopata e Ohrit e Justiniana prima dhe e gjithë Bullgarisë. Organizata të shumta ndërkombëtare kanë kritikuar autoritetet e Maqedonisë së Veriut për lëvizjet e tyre drejt Kryepeshkopatës Ortodokse të Ohrit dhe Kryepeshkopit Jovan VI, duke ngritur mundësinë e një kërcënimi ndaj lirive fetare.
Krijimi
Në përpjekje për të rivendosur statusin e saj kanonik dhe për të fituar njohjen nga kishat ortodokse lindore, Kisha Ortodokse Maqedonase negocioi me Kishën Ortodokse Serbe, dhe këto negociata çuan në një marrëveshje eventuale të nënshkruar në Nish në qershor 2002, e njohur kështu si Marrëveshja e Nishit. Marrëveshja u nënshkrua nga të gjithë peshkopët e të dy delegacioneve. Mirëpo, ipeshkvijtë e delegacioneve të Kishës Ortodokse Maqedonase u ekspozuan ndaj kritikave të ashpra për nënshkrimin e kësaj marrëveshjeje, dhe megjithëse tentuan ta mbrojnë për një kohë të shkurtër, Sinodi i KOM-it e refuzoi marrëveshjen.
Patriarku serb Pavle më pas thirri të gjithë peshkopët, klerikët, manastiret dhe besimtarët që të hyjnë në unitet liturgjik dhe kanonik me Kishën Ortodokse Serbe. Jovan Vraniškovski, Mitropoliti i Velesit dhe Povardarit, dhe të gjithë priftërinjtë e Velesit ranë dakord që t'i përgjigjen kësaj thirrjeje dhe të gjithë nënshkruan një dokument marrëveshjeje.
Më 23 shtator 2002, Metr. Jovani u emërua ekzark i të gjitha territoreve të Kryedioqezës së Ohrit nga Kuvendi i Kishës Ortodokse Serbe. Më 25 dhjetor 2003 u zgjodh Kryetar i Sinodit të Shenjtë të Ipeshkvijve të Kryepeshkopatës Ortodokse të Ohrit, pas konstituimit të saj.
Më 24 maj 2005, ai u konfirmua nga Patriarku serb Kryepeshkop i Ohrit dhe Mitropoliti i Shkupit në përputhje me Marrëveshjen e Nishit. Në të njëjtën ditë u shpall <i id="mwQA">Tomos</i> Patriarkal dhe i Kuvendit për autonomi të Kryepeshkopatës së Ohrit me Kryepeshkop Jovan si Kryetar i Sinodit të Shenjtë të Ipeshkvijve.
Statusi aktual
Më 15 maj 2022, në seancën e parë të mbledhjes vjetore të Këshillit të Shenjtë të Ipeshkvijve të Kishës Ortodokse Serbe, u miratua dhe u nënshkrua nga të gjithë peshkopët Enciklika me rastin e Festës së Njëqindvjetorit të Rithemelimit të Patriarkanës Serbe të KOS-it, duke përfshirë të katër ipeshkvijtë e OOA. Në seancën e dytë, të mbajtur më 16 maj, Këshilli vendosi të zgjidhë mosmarrëveshjet e ndryshme me Kishën Ortodokse Maqedonase, duke shëruar kështu përçarjen e kahershme. Më 19 maj, në Beograd u mbajt një koncelebrim historik, nga ipeshkvijtë e KOS-it dhe KOS-it, duke përfshirë edhe ipeshkvijtë e OOA-së. Me atë rast kryepeshkopi Jovan (kryetari i OOA) mbajti një fjalim, i cili shprehu mbështetjen e OOA-së për rivendosjen e unitetit kishtar.
Më 24 maj, gjatë vizitës së patriarkut serb Porfir në Shkup, u njoftua vendimi i KOS-it për njohjen e autoqefalisë së KOS-it, ndërsa koncelebrim e mbajtën hierarkët e KOS-it dhe KOS-it, duke përfshirë edhe hierarkët e KOS-it. Me atë rast, Patriarku në fjalën e tij theksoi se Këshilli i Shenjtë i Ipeshkvijve (KOS) i kishte vënë detyrë Sinodit që të zgjidhte të gjitha çështjet e mbetura teknike dhe organizative.
Disa nga çështjet më të rëndësishme organizative kishin të bënin me statusin e ardhshëm të OOA-së, por nuk u njoftuan vendime konkrete për bashkimin e mundshëm organizativ të OOA dhe KOM. Për shkak të atyre rrethanave, hierarkia e OOA nuk mori pjesë në botimin e tomos patriarkal për autoqefalinë e KOM-it, i cili u dorëzua në Beograd, më 5 qershor. Që atëherë, hierarkia e OOA-së nuk ka bërë asnjë deklaratë zyrtare në lidhje me çështjet kryesore që lindin nga raporti midis tomos patriarkal të përmendur dhe tomos më të vjetër konciliar nga viti 2005.
Më 19 qershor, i dërguari i patriarkut Jovan (Ćulibrk), peshkop i Pakracit dhe Sllavonisë, u takua në Shkup me hierarkët e OOA-së me rastin e pesëmbëdhjetë vjetorit të shërbimit ipeshkvnor të peshkopit David (Ninov) të Stobit, por përkundër se, hierarkia e OOA nuk mori pjesë në asnjë ngjarje të organizuar nga KOM-i me rastin e vizitës së Patriarkut serb në Maqedoninë e Veriut, e cila u zhvillua më 20 dhe 21 qershor.
Çështja e integrimit organizativ të ZSHSH-së dhe KOM-it mbetet e pazgjidhur dhe priten vendime të mëtejshme. Më parë, më 10 qershor, ish- kryeministri i Maqedonisë së Veriut, Ljubço Georgievski (në detyrë nga 1998 deri në 2002) deklaroi në një intervistë televizive se Maqedonia e Veriut duhet t'i kërkojë falje kryepeshkopit Jovan (Vraniškovski) për trajtimin e dobët gjatë viteve të kaluara. Çështje të ngjashme në lidhje me kryepeshkopin Jovan janë ngritur nga ish-ministri serb i Kulturës Vladan Vukosavljević (në detyrë nga viti 2016 deri në vitin 2020) në letrën e tij të hapur drejtuar hierarkisë së KOS-it, të datës 22 qershor.
Struktura
Që nga viti 2005, Kryepeshkopata Ortodokse e Ohrit drejtohet nga Kryepeshkopi Jovan VI i Ohrit. Ai kryeson Sinodin e Shenjtë të Hierarkëve të Kryepeshkopatës Ortodokse të Ohrit, i përbërë nga kryepeshkopi dhe 3 peshkopë.
Halit Asllani
parapamje|Halit Asllani (1961-1998) Halit Allani, u lind më 18 mars 1961 në fshatin Brovinë te Rekës së Keqe. U rrit në një familje të madhe fshatare, e cila kryesisht merrej me bujqësi e blegtori. Haliti, shkollën fillore e kreu në Molliq, kurse të mesmen në Ponoshec e Gjakovë. Studioi në Fakultetin Ekonomik në Prishtinë.
Fillimi i luftës në Kosovë, Halitin e kishte gjetur të gatshëm t’i bashkohej rezistencës së armatosur të popullit shqiptar të Kosovës kundër forcave okupuese serbe, të prirë nga Ushtria Çlirimtare e Kosovës. Në fund të prillit ’98, fronti i luftës ishte përhapur edhe në rajonin e fshatrave te Rekës së Keqe, të komunës së Gjakovës. Të ndodhura në brezin kufitar Kosovë - Shqipëri, këto fshatra edhe do të jene cak i sulmeve të pandërprera të forcave serbe. Halit Asllani me shumë bashkëfshatarë të vet, do të vetorganizohen në mbrojtje të fshatit, fillimisht duke bërë roje, natë e ditë. Haliti ishte ndër organizatorët kryesorë të këtij vetorganizimi dhe të kësaj vetëmbrojtje të fshatit. Ofensiva e fund majit e ndërmarrë nga forcat serbe, kundër fshatrave të Deçanit e të Junikut, nuk do të kursejë as fshatrat e Rekës së Keqe.
Flakët e luftës shumë shpejt do t’i afrohen edhe fshatit Brovinë. Në të gdhirë të ditës së premte, më 29 maj 1998, kishin filluar granatime të fuqishme nga shumë pozicione serbe, edhe kundër fshatit të vogël te Brovinës. Këto granatime, Halitin e kishin gjetur duke bërë roje nate në fshat. Me shpejtësi, kishte organizuar evakuimin e popullatës civile për në drejtim të Nivokazit, Dobroshit e fshatrave të tjera më pak të rrezikuara. Në të njëjtën kohë, nga drejtimi i Ponoshecit, fshatit Brovinë ia kishin mërsyer ekspedita ndëshkuese serbe e përberë nga konvoje tankesh, autoblindash e mjete të tjera ushtarako-policore. Haliti bashkë me disa bashkëfshatarë të tij, kishte zënë pozicionet mbrojtëse në hyrje të fshatit.
E madhe, kishte qenë rezistenca e Halit Asllanit në atë ditë të premte maji, i cili ishte përballur me armikun për shumë orë. Në luftimet ballë për ballë, ai, me një heroizëm e shkathtësi të paparë, me zemrën e luanit e me minahedhësin e tij të krahut, ishte vërsulur mbi tanket serbe, duke i shkatërruar apo neutralizuar shumë prej tyre. Haliti, kështu, ishte vënë në mbrojtje të fshatit dhe bashkëfshatarëve të tij, përderisa këta evakuoheshin nga fshati për në zona pak më të sigurta, për t’i ikur kështu barbarisë serbe. Pas disa orë luftimesh të pabarabarta, Haliti plagoset për vdekje, nga një predhë e armikut. Tanimë fshatarët ishin evakuuar nga fshati. Bashkëluftëtarët e tij, arrijnë të tërhiqen së bashku me Halitin e plagosur rëndë, deri në fshatin e afërt, në Nivokaz.
Ashtu siç ishte sypatrembur në betejë, ashtu i patrembur Haliti mbylli sytë përgjithmonë, duke lënë pas vetes amanetin për vazhdimin e luftës deri në çlirimin përfundimtar të Kosovës.
Me 23.01.2020, dëshmori Halit Asllani, me dekret presidencial, u shpall Hero i Kosovës, për trimëri dhe sakrificë për lirinë e Kosovës.
Referime
https://skendernitaj.blogspot.com/2015/01/halit-asllani-ra-heroikisht-ne-mbrojtje.html
https://trimat.al/hero/halit-asllani
https://www.radiokosovaelire.com/halit-asllan-asllani-18-3-1961-29-5-1998/
Kiril Bratanov
Kiril Tsochev Bratanov (5 mars 1911 – 16 tetor 1986) ishte një biolog dhe pionier i shquar bullgar në fushën e imunologjisë së riprodhimit.
Edukimi dhe jeta e hershme
Kiril Bratanov lindi në 5 Mars 1911, në qytetin Lukovit, Bullgari si djali i tretë i Tsocho Bratanov Radkinski, mësues nga Yablanitsa. Vëllai i tij më i madh, Profesori Bratan Bratanov, studioi mjekësi dhe u bë një nga pediatërit më të shquar bullgarë të kohës së tij. Vëllai tjetër, Dimitar Bratanov, studioi për drejtësi dhe shërbeu si diplomat, ambasador dhe anëtar i Asamblesë Kombëtare Bullgare. Për shkak të bindjeve të tij politike si anëtar i Partisë Bullgare Social Demokratike të Punëtorëve, babai, Tsocho Bratanov, kishte vështirësi në sigurimin e një pozicioni mësimor. Familja jetonte në varfëri në një fshat në periferi të Lukovit.
Pas mbarimit të klasës së 6-të në qytetin e tij të lindjes në 1928, Kiril Bratanov u zhvendos në kryeqytetin, Sofje, ku vazhdoi studimet në Shkollën e Dytë të Mesme për Burra ( Втора софийска мъжка гимназия ), duke u diplomuar në 1930. Ai studioi mjekësi veterinare në Universitetin e Sofjes. Pasi mori gradën e doktoraturës në vitin 1935, ai kaloi dy vjet si veteriner në fshatin Dermantsi.
Karriera
Karriera akademike e Bratanov filloi në 1940 kur ai u bë Asistent Profesor në Departamentin e Fiziologjisë dhe Biokimisë në Shkollën e Mjekësisë Veterinare, Universiteti i Sofjes. Midis 1948 dhe 1976, ai ishte Profesor dhe Kryetar i Departamentit të Obstetrikës dhe Mbarështimit Artificial në Shkollën e Zooteknologjisë, Universiteti i Shkencave Bujqësore në Sofje. Kiril Bratanov gjithashtu mbajti poste si President i Universitetit të Shkencave Bujqësore (1956-1962) dhe Nënkryetar i Akademisë Bullgare të Shkencave Bujqësore (1962-1972). Nga 1976 deri në vdekjen e tij në 1986, ai ishte Drejtor i Departamentit të Shkencave Biologjike në Akademinë Bullgare të Shkencave.
Në vitin 1967, ai u bë anëtar i plotë i Akademisë Bullgare të Shkencave ( Akademike). Ai gjithashtu u zgjodh Anëtar Nderi i Akademisë Franceze të Shkencave Veterinare, Akademisë Gjermane të Shkencave Bujqësore, Akademisë Mbretërore Belgjike të Mjekësisë, Akademisë Mbretërore Spanjolle të Shkencave Veterinare, Shoqërisë Italiane të Shkencave Veterinare, dhe Akademisë së Shkencave Bujqësore të Bashkimi Sovjetik.
Midis 1943 dhe 1986, Kiril Bratanov ishte drejtor i Institutit të Biologjisë dhe Imunologjisë së Riprodhimit dhe Zhvillimit të Organizmave në Akademinë Bullgare të Shkencave. Sot Instituti i Biologjisë dhe Imunologjisë së Riprodhimit “Acad. Kiril Bratanov " mban emrin e tij për nder të kontributeve të tij në shkencë.
Stacioni Castres
parapamje| Gare de Castres Castres është një stacion hekurudhor në Castres, Ocitani, Francë. Është në linjën hekurudhore Toulouse-Mazamet. Stacioni shërbehet nga shërbimet TER (vendore) që veprohen nga SNCF. Të gjithë trenat duhet të ndalojnë në stacion pasi ai është një stacion me makinë-në-mbrapa-jashtë.
Banesa e Andromaqi Melkos
Banesa e Andromaqi Melkos është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "266/1" më "16.02.1979".
Termoelementi
Një termoelementi është një pajisje elektronike e përbërë nga dy përçuesve të ndryshme që formojnë kryqëzimet elektrike në temperatura të ndryshme. Një termoelement prodhon një tension varësisht nga temperatura si rezultat i si rezultat i efektit termoelektrik, dhe ky tension mund të interpretohet për të matur temperaturën. Termoelement janë të përdorur gjerësisht nga senzorët e temperaturës.
Lavaur, Tarn
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Kriza e Raketave Kubane
parapamje|Gama relative e Il-28, SS-4 dhe SS-5 bazuar në Kubë në milje detare (NM). Kriza Kubane e Raketave, e njohur edhe si Kriza e Tetorit (e vitit 1962) (Spanjisht: Crisis de Octubre) në Kubë, Kriza e Karaibeve (Rusisht: Karibsky krizis) në Rusi, ose Frika e Raketave, ishte një konfrontim 13-ditor (16 tetor – 29 tetor 1962) midis Shteteve të Bashkuara dhe Bashkimit Sovjetik, i cili u përshkallëzua në një krizë ndërkombëtare kur vendosjet e raketave amerikane në Itali dhe Turqi, reciprokisht nga sovjetiket u vendosën raketa balistike të ngjashme në Kubë. Pavarësisht kornizës së shkurtër kohore, kriza e raketave Kubane mbetet një moment përcaktues në sigurinë kombëtare amerikane dhe përgatitjen e luftës bërthamore. Konfrontimi shpesh konsiderohet si më i afërti, kur Lufta e Ftohtë arriti të përshkallëzohej në një konflikt të shkallës së plotë, luftë bërthamore.
Lavaur, Tarn
Lavaur (Ocitanisht: La Vaur ; Shqip: Lavauri) është një komunë në departamentin Tarn në Francën jugore.
Historia
Lavauri u mor në 1211 nga Simon de Montfort gjatë luftërave të Albigensiane, një monument që shënon vendin ku Dame Giraude de Laurac (Zonja e Lavaurit) u vra, duke u hedhur në një pus dhe u vra me gurë. Qyteti u pushtua gjithashtu disa herë gjatë luftërave fetare të shekullit të 16-të.
Kriza e Raketave Kubane
Gjatë fushatës për zgjedhjet e vitit 1962 në Shtetet e Bashkuara, Shtëpia e Bardhë mohoi akuzat për muaj të tërë dhe injoroi praninë e raketave sovjetike të pozicionuara afërsisht 140 km larg nga Florida. Më vonë, përgatitjet e raketave u konfirmuan kur një aeroplan spiun U-2 i Forcave Ajrore të SHBA-së prodhoi dëshmi të qarta fotografike të R-12 me rreze të mesme veprimi (emri i koduar i NATO-s SS-4) dhe objektet e raketave balistike R-14 me rreze të ndërmjetme (emri i koduar i NATO-s SS-5).
Lavaur, Tarn
Gjeografia
Lavauri qëndron në bregun e majtë të lumit Agout, i cili këtu përshkohet nga një urë hekurudhore dhe një urë e bukur guri e viteve 1770. Ajo shtrihet 36 km në jugperëndim të Albit dhe 32 km në lindje të Tuluzës.
Kriza e Raketave Kubane
Kur kjo iu raportua Presidentit John F. Kennedy, ai më pas thirri një takim të nëntë anëtarëve të Këshillit të Sigurisë Kombëtare dhe pesë këshilltarëve të tjerë kryesorë, në një grup që u bë i njohur si Komiteti Ekzekutiv i Këshillit të Sigurisë Kombëtare (EXCOMM). Gjatë këtij takimi, presidenti Kenedi fillimisht u këshillua të kryente një sulm ajror në tokën kubane me qëllim që të komprometonte furnizimet me raketa sovjetike, e ndjekur nga një pushtim i kontinentit kuban. Pas shqyrtimit të kujdesshëm, Presidenti Kennedy zgjodhi një kurs veprimi më pak agresiv, në mënyrë që të shmangte një shpallje lufte. Pas konsultimit me EXCOMM, Kennedy urdhëroi një "karantinë" detare më 22 tetor për të parandaluar që raketa të tjera të arrinin në Kubë. Duke përdorur termin "karantinë", në vend të "bllokadës" (një akt lufte sipas përkufizimit ligjor), Shtetet e Bashkuara ishin në gjendje të shmangnin implikimet e një gjendje lufte. SHBA njoftoi se nuk do të lejonte dërgimin e armëve sulmuese në Kubë dhe kërkuan që armët tashmë në Kubë të çmontoheshin dhe të ktheheshin në Bashkimin Sovjetik.
Lavaur, Tarn
Pamjet
djathtas|parapamje| Katedralja e Lavaurit Nga viti 1317 deri në Revolucionin Francez Lavauri ishte selia e një peshkopate; Katedralja e Lavaurit, kushtuar Shën Alanit, është ndërtuar për këtë qëllim, e cila daton në shekujt 13, 14 dhe 15, me një kullë tetëkëndëshe. Një kullë e dytë katrore më e vogël përmban një jaquemart (një statujë që godet orët me çekiç) të shekullit të 16-të. Në kopshtin e peshkopëve është statuja e Emmanuelit, comte de Las Cases, një nga shokët e Napoleonit në Shën Helena.
Kriza e Raketave Kubane
Pas disa ditësh negociatash të tensionuara, u arrit një marrëveshje midis Kenedit dhe Hrushovit: publikisht, sovjetikët do të çmontonin armët e tyre sulmuese në Kubë dhe do t'i kthenin ato në Bashkimin Sovjetik, duke iu nënshtruar verifikimit të Kombeve të Bashkuara, në këmbim të një deklarate dhe marrëveshjeje publike të SHBA. për të mos pushtuar më Kubën. Fshehurazi, Shtetet e Bashkuara ranë dakord me sovjetikët se do të çmontonin të gjitha MRBM-të e Jupiterit që ishin vendosur në Turqi kundër Bashkimit Sovjetik. Ka pasur debate nëse në marrëveshje është përfshirë apo jo edhe Italia. Ndërsa sovjetikët çmontuan raketat e tyre, disa bombardues sovjetikë mbetën në Kubë dhe Shtetet e Bashkuara e mbajtën karantinën detare në vend deri më 20 nëntor 1962.
Lavaur, Tarn
Ekonomia
Qyteti kryen distilimin dhe bluarjen e miellit dhe prodhimin e furçave, gipsit dhe këpucëve prej druri.
Kriza e Raketave Kubane
Kur të gjitha raketat sulmuese dhe bombarduesit e lehtë Ilyushin Il-28 u tërhoqën nga Kuba, bllokada u mbyll zyrtarisht më 20 nëntor. Negociatat midis Shteteve të Bashkuara dhe Bashkimit Sovjetik theksuan domosdoshmërinë e një komunikimi të shpejtë, të qartë dhe të drejtpërdrejtë linjë mes dy superfuqive. Si rezultat, u krijua linja telefonike Moskë-Uashington. Një seri marrëveshjesh më vonë reduktuan tensionet SHBA-Sovjetike për disa vite, derisa të dyja palët rifilluan përfundimisht zgjerimin e arsenalit të tyre bërthamor.
Kompromisi e turpëroi Hrushovin dhe Bashkimin Sovjetik, sepse tërheqja e raketave amerikane nga Italia dhe Turqia ishte një marrëveshje e fshehtë midis Kenedit dhe Hrushovit, dhe sovjetikët u panë si tërheqje nga rrethanat që kishin filluar. Rënia e Hrushovit nga pushteti dy vjet më vonë ishte pjesërisht për shkak të turpit të Byrosë Politike Sovjetike si për lëshimet eventuale të Hrushovit ndaj SHBA-së, ashtu edhe për shkak të paaftësisë së tij për të përshpejtuar krizën në radhë të parë. Sipas Dobrynin, udhëheqja e lartë sovjetike e konsideroi rezultatin kubanez si "një goditje për prestigjin e saj në kufi me poshtërimin".
Xumbata
Xumbatë (greqisht: Πηγή/Piyí) është fshat në qarkun i Ahaisë, Greqi. Përpara vitit 1962, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Ζουμπάτα/Zoumbáta.
Shkolla fillore në Shtupec të Vogël
Shkolla fillore në Shtupec të Vogël është një monument i trashëgimisë kulturore në Shtupeci i Vogël, Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Saint-Palais
Saint-Palais është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Palais ka një popullsi prej 174 banorë dhe sipërfaqe 20.3 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Kacapuna
Kacapunë (serbisht: Кацапун/Kacapun) është fshat në komunën e Vlladiçin Hanit, Serbi.
Vehbi Bala
Vehbi Bala (Shkodër, 1923 - Tiranë, 1990) ka qenë arsimtar, poet, profesor, monografist dhe historian i letërsisë shqipe.
Biografia
U lind më 1923 në Shkodër. Studimet e larta i kreu në Tiranë dhe në Bukuresht (Rumani). Qe mësues në gjimnazin e Gjirokastrës dhe të Shkodrës, më pas pedagog i Letërsisë Shqipe në Institutin e Lartë Pedagogjik të Shkodrës si dhe në Universitetin Shtetëror të Tiranës. Mësuesi i Popullit Vehbi Bala vdiq në Tiranë më 1990. U shfaq si poet me vëllimet "Shtigje Drite” 1946, “Vjersha” 1954, "Gjaku i falun" 1955, "Poezia e Rrugës" 1959, "Në rrjedhë të jetës" 1969, "Burim poezie" 1977, "Epigrame" 1979, "Persiatje" 1981, "Vallja e luleve" 1986. Në fushën e studimeve letrare spikati me monografitë "Jeta e Elena Gjikës" 1967, "Fan S. Noli" 1972, "Migjeni" 1974, "Viktor Eftimiu" 1978, "Pashko Vasa" 1979, "Gjergj Fishta. Jeta dhe vepra" 1998 etj.
Saint-Victor
Saint-Victor është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Victor ka një popullsi prej 2097 banorë dhe sipërfaqe 23.22 km², me një dendësi prej 90 banor/km².