cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henri Bergson
Mardhenia e Henri Bergson me Pragmantizmin
Këto vërejtje, që u botuan në librin e James A Universi Pluralist më 1909, nxitën shumë lexues anglezë dhe amerikanë që të hetonin filozofinë e Bergson për veten e tyre, por asnjë përkthim anglisht i punës së madhe të Bergson nuk ishte shfaqur ende. James, megjithatë, inkurajoi dhe ndihmoi Arthur Mitchell në përgatitjen e një përkthimi në anglisht të Creative Evolution. Në gusht të vitit 1910, Jakovi vdiq. Ishte qëllimi i tij, sikur të kishte jetuar për të parë përfundimin e përkthimit, për ta prezantuar atë në publikun e lexuar në anglisht nga një notë prefatory e vlerësimit. Në vitin e ardhshëm, përkthimi u përfundua dhe ende ishte një interes i madh për Bergsonin dhe punën e tij. Me rastësi, në të njëjtin vit (1911), Bergson shkroi një parathënie prej gjashtëmbëdhjetë faqesh me titull E Vërteta dhe Realiteti për përkthimin francez të librit të James, Pragmatizëm. Në të, ai shprehu vlerësimin e dashamirshëm të punës së James, së bashku me disa rezerva të rëndësishme.
Sistemi i klasifikimit të bibliotekave suedeze
Sistemi i klasifikimit të bibliotekave suedeze, (suedisht: Klassifikationssystem för svenska bibliotek), ose sistemi SAB ( SAB-systemet ) është një sistem klasifikimi bibliotekar për përdorim në shumë biblioteka publike, shkollore dhe kërkimore në Suedi.
Përmbledhje
Ky sistem klasifikon kryesisht librat, por përdoret gjithashtu për media të tjera, si regjistrimet audio dhe video. Botimi i parë i sistemit doli në vitin 1921 dhe bazohej në klasifikimin që përdorej në katalogët e aderimit të bibliotekave shkencore të asaj kohe. Shkurtesa 'SAB' është për "Sveriges Allmänna Biblioteksförening" ( shoqata e bibliotekave publike të Suedisë ). SAB u bashkua me Svenska bibliotekariesamfundet ( shoqata suedeze e bibliotekarëve ) për të formuar sot Svensk Biblioteksförening ( shoqata suedeze e bibliotekave ).
Sistemi SAB rishikohet rregullisht për të ndjekur zhvillimet në fusha të reja lëndore. Komiteti për sistemet e klasifikimit për bibliotekat suedeze — një pjesë e Svensk Biblioteksförening — shpall ndryshimet, korrigjimet dhe shënimet e përdorimit. Rishikimet më të mëdha mund të shkaktojnë ndryshime në të gjithë sistemin dhe një version i ri i sistemit të klasifikimit publikohet. Rishikimi i fundit, i teti filloi në 2002 dhe u vu në përdorim në vjeshtën e 2006.
Si bibliotekat kërkimore (nëpërmjet Bibliotekës Kombëtare të Suedisë ) dhe bibliotekat publike vendosën në fund të vitit 2008 të rekomandojnë një kalim në sistemin Dewey Decimal. Arsyeja kryesore e tranzicionit të bibliotekave kërkimore është thjeshtimi: pjesë të mëdha të literaturës kërkimore tashmë janë klasifikuar në këtë sistem. Për bibliotekat publike shqetësimi është që të kenë të njëjtin sistem klasifikimi në të gjithë vendin. Një kursim i konsiderueshëm do të gëzonin të dyja palët duke mos pasur nevojë të mbanin një sistem të veçantë klasifikimi kombëtar.
Struktura
SAB është ndërtuar në një strukturë peme, ku çdo subjekt individual ka një shenjë. Një shenjë është një kod i një ose më shumë shkronjave dhe ndonjëherë simbole të tjera, të cilat së bashku përfaqësojnë një kategori të caktuar lëndore. Shkronja e parë, me shkronja të mëdha, tregon një fushë të përgjithshme lëndore (p.sh C për fenë ). Shkronjat e vogla shtesë pas shkronjës fillestare tregojnë lëndë më të specializuara (p.sh Cg për teologjinë praktike dhe Cge për kateketikën . Në parim, nuk ka kufi se sa nënkategori mund të formohen në këtë mënyrë.
Klasat kryesore të SAB
Klasat kryesore të SAB janë
Elfriede Jelinek
Elfriede Jelinek (1946- ) Shkrimtare avangardiste e suksesshme si dhe me prirje për të krijuar skandale Elfriede Jelinek konsiderohet si autorja më e rëndësishme e gjuhës gjermane të gjeneratës moderne. Romani i saj i shtatë Pianistja, u përkthye në shum gjuhë dhe u adaptua për film. Më vitin 2004 morri Çmimin Nobel për Letërsi dhe po aty hapi një skandal të ri kurr u shpreh se nuk ka dëshirë që nobelizimi i saj të reflektoj në dobi të vendit të vet. Jelinek lindi më 1946 në Mürzzuschlag të Austrisë kurse fëmininë e saj e kaloi në Vienë. Shkollimin e filloi në një institut fetar ku mësoi dansin klasik dhe gjuhën frenge. Më ndikim dhe nismë të mëmës së vet, ajo filloi të mësoj violinën, organon dhe pianon. Në moshën 19 vjeçe bie në depresion nga frika se do ta dëshproj mëmën e vet me dobësitë e saja muzikore.
E vragosur nga babai, i cili ra i sëmurë psiqikisht (ai vdes në një spital psiqiatrik) dhe nga mëma katolike shum autoritare, Jelinek i rreket letërsisë për të shprehur revoltën e saj ndaj autoritarizmës. Romanin e saj të parë e publikon më 1970 kurse sukseset ndërkombëtare filluan me Pianistja (1983) dhe Lust. (1990) Përveç romaneve ajo shkroi edhe pjesë për teatër, sqenarë për film, televizion, radio dhe disa poema. Është fituese e disa çmimeve prestigjioze për letërsi si : Çmimi Heinrich-Böll (1986) dhe Çmimi Heinrich Heine (2002). Përpos kësaj, ajo u muar edhe me përkthime të autorëve: Thomas Pynchon, Georges Feydeau, Eugène Labiche e të tjerë.
Brienzwiler
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Shqipëria dhe SHBA në arkivat e Uashingtonit
Shqipëria dhe SHBA në arkivat e Uashingtonit Gjinia: Histori. Autori: Haris Silajxhiç. Shqipëroi: Xhelal Fejza. Shtëpia botuese: "Dituria". Viti i botimit 1999. Faqet e librit 272. ISBN 978-99927-31-38-9
Mbi librin
Libri "Shqipëria dhe SHBA në arkivat e Uashingtonit" na jep një pasqyrë të gjerë e dokumentare të marrëdhënieve të SHBA me Shqipërinë që nga fillimet e shekullit të kaluar. Në vëllim, përfshihen momentet dhe vëmendjet kryesore të këtyre raporteve si psh. puna e Kryqit të Kuq Amerikan, Shkolla Teknike e Tiranës, qëndrimi amerikan gjatë Konferencës së Paqes në Paris, marrëdhëniet me fqinjët, kompanitë amerikane të naftës në Shqipëri, raportet me Mbretërinë Shqiptare deri në prag të fillimit të Luftës ll Botërore etj.
Në këtë libër, autori nënvizon punën këmbëngulëse të atdhetarëve shqiptarë për ta rreshtuar vendin e tyre në krah të palës së fituar, si dhe krijimin e miqve të Shqipërisë. Silajxhiçi i kushton vëmendje edhe ndikimit të shoqërisë "Vatra" mbi delegacionin amerikan në Konferencën e Paqes dhe rrjedhimisht qëndrimit amerikan për këtë çështje.
Shërbimi Gjeologjik Shqiptar
Shërbimi Gjeologjik Shqiptar (SHGJSH) është institucion publik i financuar nga buxheti i shtetit i cili ka për qëllim grumbullimin dhe studimin e të dhënave në territorin e Republikës së Shqipërisë në fushën e gjeoshkencave.
Historia
thumb|200px|Pamje e Drejtorisë së Përgjithshme të SHGJSH. Foto: Sokol MarkuStudimet gjeologjike në Shqipëri kanë filluar që në shekullin e 19-të, nga gjeologë të huaj, kryesisht francezë, austriakë e italianë. Ndër më të shquarit mund të përmendim Franz Baron von Nopsca (hungarez), Ernst Nowack (çeko-austriak), Herman Wetters (austriak) Stanisllav Zuber (Polak), A. Marteli (italian), Jaques Bourcard (francez). Të gjithë këta hartuan harta gjeologjike të shqipërisë në shkallë të ndryshme
Më pas rinisin studimet me krijimin e Shërbimit Gjeologjik Shqiptar në vitin 1952, institucion i cili e mbajti këtë emër deri në vitin 1992 kur u shndërruan në GjeoAlba Sh.a., por edhe kjo strukturë u reformua përsëri me ligjin Ligjin Nr. 8366 për SHGJSH, me të cilin, institucioni, përsëri u njoh me emërtimin tradicional. Sot Shërbimi Gjeologjik Shqiptar, ka kaluar nëpërmjet një sërë reformimesh, të cilat synojnë të krijojnë një strukturë sa më të aftë e moderne, që ti përshatet sa më mirë nevojave aktuale. Prej datës 1 prill 2007 Shërbimi Gjeologjik Shqiptar është anëtar i EuroGeoSurveys, Shoqatës së Shërbimeve Gjeologjike Europiane.
thumb|200px|Harta Gjeologjike e Shqipërise, shk. 1:200 000, viti 2002Gjatë kësaj periudhe janë prodhuar një sërë hartash, shumica e të cilave të pabotuara. Ndër hartat e botuara mund të përmendim
Po kështu në shkallë 1:200 000 janë publikuar edhe Harta Hidrogjeologjike e Shqipërisë, Harta Tektonike e Shqipërisë, Harta Metalogjenike e Shqipërisë.
Të gjitha këto janë përmbledhje e rëndësishme e punës dhjetëravjeçare të kryer nga gjeologët shqiptarë dhe përbëjnë një kontribut të rëndësishëm në fushën e gjeoskencave ne nivel kombëtar e ndërkombëtar.
Drejtori i Pergjithshem
Drejtori i Përgjithshëm i Shërbimit Gjeologjik Shqiptar, kryen drejtimin administrativ të këtij institucioni. Ai është person me autoritet shkencor dhe me përvojë pune në Shërbimin Gjeologjik Shqiptar.
Drejtuesi i parë i Zyrës Gjeologjike themeluar nga shteti shqiptar më 1922 ishte Dr. Ernst Nowack (në periudhën 1922-1929), ndërsa Drejtori i parë i përgjithshëm i institucionit të emërtuar Shërbimi Gjeologjik Shqiptar ishte Prof. Zihni Sinojmeri (periudha 1952-1955)
Funksionimi
Nga drejtoritë e SHGJSH të cilat funksionojnë sipas strukturës organizative të miratuar, kryhet studimi i gjeologjisë, burimeve ujore, minerale, kryhen analiza të ndryshme në laboratorët e tij, etj. Drejtoritë janë të vendosura në Tiranë dhe në rrethe.
Vendodhja dhe organizimi i struktures
Drejtoria e Përgjithëshme e Shërbimit Gjeologjik Shqiptar ka qenë i vendosur në Tiranë, në adresën Rruga e Kavajës, Nr 153.Ndërsa në vitin 2015 është transferuar në adresën: Rruga "Myslym Keta" Ish-Instituti Gjeografik i Ushtrisë Tiranë. Albania
Därligen
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Kantoni Guilvinec
Kantoni Guilvinec (frëngjisht: Canton de Guilvinec) është një kanton në departamentin Finistère, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Guilvinec. Ka sipërfaqe 57.85km2 dhe popullsi 18528 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Guilvinec aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Berjahu
Berjah është një vendbanim në komunën e Gjakovës, Kosovë.
Abuxha
parapamje|250px|Abuja Abuja është kryeqytet i Nigerisë. Ai është i vendosur në qendër të Nigeriasë në territorin Capital Federal (FCT). Abuja është një qytet i planifikuar, i cili është ndërtuar kryesisht në vitet 1980 dhe u bë zyrtarisht kryeqytetit i Nigeriasë më 12 dhjetor 1991, duke zëvendësuar rolin e kryeqytetit Lagos. Sipas regjistrimit të 2006, Capital Federal Territorit ka një popullsi prej 778.567 banorë.
Abuja është e përbërë nga Aso Rock, një bllok guri 400-metër i lëmuar nga erozioni dhe ujit. Kompleksi presidencial, Asambleja Kombëtare, Gjykata e Lartë dhe shumë institucione të qytetit shtrihen në jug të shkëmbit. "Aso" që do të thotë "fitimtar" në gjuhën vendase i cili është zëvëndësuar nga Asokoro ("populli i fitores").
Binjakëzime
🇧🇷 Brasília, Brazil.
Boxtel
Boxtel është një komunë në provincën Brabanta Veriore në Holandë me sipërfaqe 64.77 km² dhe popullsi 30300 banorë. Boxtel është kryeqendra e bashkisë.
Gadmen
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Kantoni Saint-Étienne-les-Orgues
Kantoni Saint-Étienne-les-Orgues (frëngjisht: Canton de Saint-Étienne-les-Orgues) është një kanton në departamentin Alpes-de-Haute-Provence, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Étienne-les-Orgues. Ka sipërfaqe 201.63km2 dhe popullsi 2729 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Étienne-les-Orgues aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Arra e kokosit
parapamje parapamje|Arra e kokosit Arra e kokosit është shumë e dobishme si një kozmetike natyrore. Vaji i kokosit ka veti anti-plakjeje dhe antioksidante, gjithashtu, mbron edhe lëkurën nga radikalet e lira. Përthithet lehtë nga lëkura dhe e ushqen pasi ka përmbajtje të lartë vitamine E, mineralesh etj. Që të kujdeseni dhe ta mbani sa më të pastër lëkurën tuaj përdorni një lugë gjelle me vaj kokosi. Për pesë minuta, bëni masazh të lehtë, rrethorë dhe në vazhdim bëni shpëlarje të fytyrës me ujë të vakët (jo të nxehtë). Nëse e ndjeni fyrtyrën të “tërhequr”, atëherë aplikoni një shtresë të trashë gjalpë kokosi për 15 minuta. Mos harroni ta hiqni me ujë të ngrohtë. Në qoftë se doni të reduktoni imazhin e rrudhave të theksuara, përzieni 5 g vaj kokosi me dy pika vaji esencial patchouli. Aplikojeni me kujdes mbi rrudha çdo mbrëmje dhe bëni masazh të lehtë derisa të përthithet nga lëkura. Për të gjithë ju që problematizoheni me aknet, mund të pëtrdorni 5 g vaj kokosi bashkë me 2 pika vaj esencial tea tree, provojeni dhe do t’ju çlirojë. Vaji i arrës së kokosit është shumë i dobishëm për sëmundjet e këurës dhe alergjitë. Për ju që mund të shfaqni ndonjë skuqje të lëkurës, përzieni 5 g vaj kokosi me 2 pika vaj esencial geranium dhe përdoreni në nivel lokal. Në rast djegieje ose prerjeje në ndonjë pjesë të trupit përdorni të njëjtët përbërës në të njëjtat masa.
Albières
Albières është një komunë në Francë. Albières bën pjesë në departamentin Aude të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 98 banorë dhe sipërfaqe prej 17.25 km².
John Dewey
John Dewey (20 tetor 1859 - 1 qershor 1952) ishte një filozof, psikolog, pedagog dhe reformator arsimor amerikan idetë e të cilit kanë pasur ndikim në arsimin dhe reformat sociale. Ai ishte një nga studiuesit më të shquar amerikanë në gjysmën e parë të shekullit të XX-të.
Murteza Peza
parapamje|Shtatorja e Myrteza Pezas Gazetari dhe shkrimtari Myrteza Peza u lind më 19 dhjetor të vitit 1919 në Elbasan. Pas kryerjes së shkollës normale në vendlindjen e tij, Myrteza Peza shkon në Firencë, Itali për studime, por lufta e dytë botërore ndërpret studimet e tij. Më vonë shpërngulet në Maqedoni, ku punon si mësues në disa fshatra dhe në qytetin e Gostivarit. Në fillim të vitit 1946 emërohet redaktor i emisioneve në gjuhën shqipe pranë radio Shkupit që pas 7 muajsh të emërohet redaktor përgjegjës dhe drejtor i gazetës "Flaka e Vëllazërimit" në të cilin post mbetet deri nga mesi i vitit 1962.
John Dewey
Tema më e rëndësishme e veprave të Dewey ishte besimi i tij i thellë në demokraci, qoftë në arsim, komunikim, gazetari dhe politikë. Siç deklaroi vetë Dewey në vitin 1888, ndërsa ishte ende në Universitetin e Miçiganit, "Demokracia dhe ideali i vetëm etik, përfundimtar i njerëzimit janë për mendjen time sinonime". Dewey konsideronte se dy elementët themelorë – shkollat dhe shoqëria civile – janë temat kryesore që kanë nevojë për vëmendje dhe rindërtim për të inkurajuar inteligjencën dhe pluralitetin eksperimental. Ai pohonte se demokracia e plotë duhet të arrihet jo vetëm duke zgjeruar të drejtën e votës, por edhe duke siguruar që të ekzistojë një opinion publik plotësisht i formuar, i realizuar nga komunikimi mes qytetarëve, ekspertëve dhe politikanëve, ku këta të fundit janë përgjegjës për politikat që realizojnë.
Murteza Peza
Në vitin 1962 themelon revistën për cështje letraro-shkencore "Jehona" të cilën si drejtor e udhëheq deri në vitin 1968. Nga mesi i vitit 1968 kalon në Radio Shkup që të organizojë dhe të udhëheqë programet në gjuhën shqipe dhe turke.
John Dewey
Dewey ishte një nga figurat kryesore të lidhura me filozofinë e pragmatizmit dhe konsiderohet si një nga baballarët e psikologjisë funksionale. Vepra e tij me titull "The Reflex Arc Concept in Psychology", botuar në vitin 1896, konsiderohet si vepra e parë e madhe në shkollën funksionaliste të psikologjisë (Chicago). Vepra tjetër me titull Rishikim i Psikologjisë së Përgjithshme, botuar në vitin 2002, e renditi Dewey si psikologun e 93-të më të cituar të shekullit të XX-të.
Murteza Peza
Që nga viti 1942, Murteza Peza është marur me letërsi; ai është autor i pesë dramave, tre romaneve, 150 novelave, mbi 150 humoreskave dhe satirave.
John Dewey
Dewey ishte gjithashtu një reformator i madh arsimor i shekullit XX-të. Një intelektual i njohur publik, ai ishte zëri kryesor i arsimit dhe pedagogjisë progresive dhe liberalizmit. Gjersa ishte profesor në Universitetin e Çikagos, ai themeloi Shkollën Laboratorike të Universitetit të Çikagos, ku nisi të aplikonte dhe testonte idetë e tij progresive mbi metodën pedagogjike. Megjithëse Dewey njihet më së miri për botimet e tij rreth arsimit, ai gjithashtu trajtoi edhe shumë tema të tjera, duke përfshirë epistemologjinë, metafizikën, estetikën, artin, logjikën, teorinë sociale dhe etikën.
Murteza Peza
Për skenarin e filmit "Uka i bjeshkëve të nemuna" ka marur shpërblimin Dreri i artë në festivalin filmik jugosllav që mbahej në Pulë të Kroacisë dhe është fitues i cmimit më të lartë për gazetarë në Maqedoni "Kërste Petkov Misirkov". Vdiq më 1 dhjetor të vitit 1981.
John Dewey
Biografia
John Dewey lindi në Burlington, Vermont, në një familje modeste. Ai ishte njëri nga katër djemtë e Archibald Sprague Dewey dhe Lucina Artemisia Rich Dewey. Djali i tyre i dytë u quajt gjithashtu John, por ai vdiq në një aksident më 17 janar 1859. John Dewey i dytë lindi më 20 tetor 1859, dyzet javë pas vdekjes së vëllait të tij më të madh. Ashtu si vëllai i tij më i madh, i mbijetuar, Davis Rich Dewey, ai ndoqi Universitetin e Vermontit, ku u inicua në Delta Psi dhe u diplomua në Phi Beta Kappa në vitin 1879.
Një profesor i rëndësishëm i Deweyt në Universitetin e Vermontit ishte Henry Augustus Pearson Torrey (H.A.P. Torrey), nipi i ish-presidentit të Universitetit të Vermontit, Joseph Torrey. Dewey studioi privatisht me Torrey në kohën midis diplomimit të tij në Vermont dhe regjistrimit të tij në Universitetin Johns Hopkins. parapamje| Një pullë 30-centëshe e SHBA-së që tregon John Dewey (21 tetor 1968) Pas dy vjetësh si mësimdhënës i shkollës së mesme në Oil City, Pensilvani, dhe një vit si mësues i shkollës fillore në qytetin e vogël të Charlotte, Vermont, Dewey vendosi që ai nuk ishte i përshtatshëm për të dhënë mësim në shkollën fillore ose të mesme. Pasi studioi me George Sylvester Morris, Charles Sanders Peirce, Herbert Baxter Adams dhe G. Stanley Hall, Dewey mori gradën Ph.D. nga Shkolla e Arteve dhe Shkencave në Universitetin Johns Hopkins. Në vitin 1884, ai pranoi një pozicion fakulteti në Universitetin e Miçiganit (1884–88 dhe 1889–94) me ndihmën e George Sylvester Morris. Disertacioni i tij i pabotuar dhe tashmë i humbur titullohej "Psikologjia e Kantit".
Në vitin 1894, Dewey u bashkua me Universitetin e Çikagos i cili sapo ishte themeluar (1894–1904), ku zhvilloi besimin e tij në Empirizmin racional, duke u lidhur me filozofinë pragmatike të sapo shfaqur. Koha e tij në Universitetin e Çikagos rezultoi në katër ese të titulluara kolektivisht Mendimi dhe lënda e tij, të cilat u botuan me vepra të mbledhura nga kolegët e tij në Çikago nën titullin kolektiv Studime në teorinë logjike (1904).
Gjatë kësaj kohe Dewey gjithashtu inicioi Shkollën Laboratorike të Universitetit të Çikagos, ku ai ishte në gjendje të popullarizonte besimin e tij pedagogjik gjë që siguroi material për veprën e tij të parë të madhe mbi arsimin, Shkolla dhe Shoqëria (1899). Mosmarrëveshjet me administratën përfundimisht shkaktuan dorëheqjen e tij nga universiteti dhe shpejt pas kësaj ai u zhvendos në Bregun Lindor. Në vitin 1899, Dewey u zgjodh president i Shoqatës Amerikane të Psikologjisë (APA). Nga viti 1904 deri në pensionimin e tij në vitin 1930 ai ishte profesor i filozofisë në Universitetin e Kolumbisë.
Në vitin 1905 Dewey u bë president i Shoqatës Amerikane të Filozofisë. Ai ishte gjithashtu anëtar i Federatës Amerikane të Mësuesve. Së bashku me historianët Charles A. Beard dhe James Harvey Robinson, dhe ekonomistin Thorstein Veblen, Dewey është një nga themeluesit e Shkollës së Re.
Ndërsa secila prej këtyre veprave fokusohet në një temë të veçantë filozofike, Dewey përfshiu temat e tij kryesore në veprën me titull Përvoja dhe Natyra. Megjithatë, i pakënaqur me përgjigjen ndaj botimit të parë (1925), për botimin e dytë (1929) ai rishkruan kapitullin e parë dhe shton një Parathënie në të cilën ai deklaronte se libri paraqet atë që ne tani do ta quajmë një paradigmë e re (kuhniane): "Unë nuk jam përpjekur në këtë vëllim për një pajtim midis të resë dhe të vjetrës" [E&N:4] thot ai mes tjerash dhe vazhdon me pakrahasueshmërinë Kuhniane:
Spirulina
Elemente ushqyese
Spirulina përmban mjaft elemente antioksidante që veprojnë pozitivisht në rinovimin e qelizave, pra edhe në luftimin e plakjes. Përmban gjithashtu aminoacide që përmirësojnë funksionimin e sistemin nervor. Spirulina pastron gjakun, mëlçinë dhe veshkat për shkak të vetive detoksifikuese që ka, dhe forcon sistemin imunitar. Disa nga elementet e pasur të Spirulinës janë : vitamina A, B, B12, C, E dhe Q10. Gjithashtu, përmban hekur, një element thelbësor për trupin e njeriut madje dhe në sasi të madhe. Mjafton të thuhet se Spirulina përmban 58 herë më shumë hekur nga ç’përmban spinaqi. Elemente të tjera të rëndësishme që përmban janë : magnezi, kaliumi, zinku dhe seleni. Spirulina ka efekt imunofuqizues dhe vlerësohet maksimalisht nga mjekët popullorë dhe dentistët për përçueshmërinë e Amalgamit. Kjo është kryesisht e rëndësishme për çiftet që dëshirojnë të bëhen prindër. Spirulina mund të lidhë materiet e dëmshme në mënyrë të veçantë, p.sh : metalet e rënda siç është Kadmiumi. Spirulina përmban substanca që inhibojnë lirimin aktiv të Histaminës nga granulat e mastrocive. Spirulina mund të aplikohet edhe tek osteoporoza, pasi përmban shumë kalcium. Pothuajse gjysma e grave mbi 45 vjeç vuajnë nga osteoporoza. Spirulina përmban mbi 60 % të një proteine të tretur lehtë që lufton osteoporozën në organizëm. Nëpërmjet spirulinës mund të trajtohen në mënyrë të suksesshme edhe pezmatimi, gripi, neurodetermati dhe aknet. Hulumtime të ndryshme kanë treguar se efektet pozitive që posedon spirulina janë mjaft impresionuese. Disa nga llojet e sëmundjeve të cilat mund të trajtohen me spirulinë janë : diabeti, anemia, pankreati akut, ulçera peptike, ciroza e mëlçisë, katarakta, sëmundja e pleqërisë, alergjia, humbja e leukociteve, stresi, koliosteroli i lartë, problemet me prostatën, problemet me fshikëzën urinare etj.
John Dewey
Biografia
'Për shumë njerëz, lidhja e dy fjalëve ['përvojë' dhe 'natyrë'] do të duket si të flasësh për një katror të rrumbullakët' por 'nuk di asnjë rrugë me anë të së cilës argumenti dialektik mund t'i përgjigjet kundërshtimeve të tilla. Ato lindin nga shoqërimi me fjalë dhe nuk mund të trajtohen në mënyrë argumentuese'. Më poshtë mund të interpretohet tani si përshkrim i një procesi të konvertimit Kuhnian:  'Mund të shpresojmë që gjatë gjithë diskutimit të zbulohen kuptimet [të reja] që i janë bashkangjitur "përvojës" dhe "natyrës", dhe kështu prodhojnë në mënyrë të pakuptimtë, nëse dikush është me fat, një ndryshim në domethëniet e bashkangjitura më parë atyre' [të gjitha E&N:10].
Spirulina
Si përdoret
Spirulina mund të blihet në forma të ndryshme, më e zakonshmja është ajo në pluhur, të cilën mund ta tresni në lëngje frutash, në sallatra etj, me këtë mënyrë përveç dobive që ka ju ofron edhe një shije unike në gotën ose pjatën tuaj. Ia vlen të theksohet se kur përdoret në gatim nuk duhet të piqet në temperatura të larta, pasi shkatërrohen shumë elemente ushqyese që përmban, prandaj do të ishte e rekomandueshme të përdoret gjithmonë në fund. Për të kuptuar vlerën e Spirulinës është e mjaftueshme të shihni se sa industri farmaceutike përgatisin tableta Spirulina si plotësuese ushqimi, ose në formë pilule, akoma edhe shurupi.
John Dewey
Biografia
Duke reflektuar mbi ndikimin e tij të jashtëzakonshëm në mendimin e shekullit të XX-të, Hilda Neatby shkroi mes tjerash "Djui ka qenë për kohën tonë ashtu siç ishte Aristoteli për mesjetën e mëvonshme, jo një filozof, por filozof".
Shërbimi Postar i Shteteve të Bashkuara e nderoi Deweyn me një pullë postare të serisë amerikane të shquar 30¢ në vitin 1968.
Dewey u martua me Alice Chipman në vitin 1886 menjëherë pasi Chipman diplomoi me tezën e saj të doktoraturës nga Universiteti i Miçiganit. Të dy kishin gjashtë fëmijë: Frederick Archibald Dewey, Evelyn Riggs Dewey, Morris (i cili vdiq i ri), Gordon Chipman Dewey, Lucy Alice Chipman Dewey dhe Jane Mary Dewey. Alice Chipman vdiq në vitin 1927 në moshën 68-vjeçare; E dobësuar nga një rast i malaries të kontraktuar gjatë një udhëtimi në Turqi në vitin 1924 dhe një atak në zemër gjatë një udhëtimi në Mexico City në vitin 1926, ajo vdiq nga tromboza cerebrale më 13 korrik 1927.
Dewey u martua për herë të dytë me Estelle Roberta Lowitz Grant, "një mike dhe shoqëruese e gjatë për disa vite para martesës së tyre" më 11 dhjetor 1946. Me këshillën e Robertës, çifti adoptoi dy fëmijë, Lewis (ndryshuar në John, Jr.) dhe Shirley.
John Dewey vdiq nga pneumonia më 1 qershor të vitit 1952, në shtëpinë e tij në qytetin e Nju Jorkut pas shumë vitesh sëmundjeje dhe u dogj të nesërmen.
Vizita në Kinë dhe Japoni
Në vitin 1919, Dewey dhe gruaja e tij udhëtuan në Japoni me leje sabatike. Megjithëse Dewey dhe gruaja e tij u pritën mirë nga populli i Japonisë gjatë këtij udhëtimi, Dewey ishte gjithashtu kritik ndaj sistemit qeverisës të vendit dhe pohoi se rruga e kombit drejt demokracisë ishte "ambicioze, por e dobët në shumë aspekte në të cilat konkurrentët e saj janë të fortë". Ai gjithashtu paralajmëroi se “testi i vërtetë nuk ka ardhur ende. Por nëse bota nominalisht demokratike duhet t'u kthehet profesioneve të shqiptuara kaq me bollëk gjatë ditëve të luftës, tronditja do të jetë e madhe dhe burokracia dhe militarizmi mund të kthehen."
Gjatë udhëtimit të tij në Japoni, Dewey u ftua nga Universiteti i Pekinit për të vizituar Kinën, ndoshta me urdhër të ish-studentëve të tij, Hu Shih dhe Chiang Monlin. Dewey dhe gruaja e tij Alice mbërritën në Shanghai më 30 prill 1919, vetëm disa ditë përpara se demonstruesit studentë të dilnin në rrugët e Pekinit për të protestuar kundër vendimit të aleatëve në Paris për t'i dhënë Japonisë territoret e kontrolluara nga gjermanët në provincën Shandong. Demonstratat e tyre më 4 maj e emocionuan dhe i dhanë energji Dewey, dhe ai përfundoi duke qëndruar në Kinë për dy vjet, duke u larguar në korrik 1921.
Në këto dy vjet, Dewey dha rreth 200 leksione për audiencën kineze dhe shkroi artikuj pothuajse mujorë për amerikanët në The New Republic dhe revista të tjera. I vetëdijshëm për ekspansionizmin japonez në Kinë dhe tërheqjen e bolshevizmit tek disa kinezë, Dewey mbrojti që amerikanët mbështesin transformimin e Kinës dhe se kinezët e bazojnë këtë transformim në arsim dhe reforma sociale, jo në revolucion. Qindra dhe ndonjëherë mijëra njerëz ndoqën ligjëratat, të cilat u interpretuan nga Hu Shih. Për këto audienca, Dewey përfaqësonte "Z. Demokraci" dhe "Z. Shkencë", dy personifikime që ata menduan të përfaqësonin vlerat moderne dhe e përshëndetën atë si "Konfuci i dytë". Leksionet e tij humbën në atë kohë, por janë rizbuluar dhe botuar në 2015.
Dewey u kërkoi kinezëve të mos importonin asnjë model arsimor perëndimor. Ai u rekomandoi edukatorëve të tillë si Tao Xingzhi, që ata të përdorin pragmatizmin për të krijuar sistemin e tyre shkollor model në nivel kombëtar. Megjithatë, qeveria kombëtare ishte e dobët dhe provincat kontrolloheshin kryesisht nga komandantët e luftës, kështu që sugjerimet e tij u vlerësuan në nivel kombëtar, por nuk u zbatuan. Megjithatë, kishte disa zbatime në nivel lokal. Idetë e Dewey patën ndikim në Hong Kong dhe në Tajvan pasi qeveria nacionaliste iku atje. Në pjesën më të madhe të Kinës, studiuesit konfucianë kontrolluan sistemin arsimor lokal përpara vitit 1949 dhe ata thjesht injoruan Dewey dhe idetë perëndimore. Në Kinën marksiste dhe maoiste, idetë e Dewey u denoncuan sistematikisht.
Vizita në Afrikën Jugore
Dewey dhe vajza e tij Jane shkuan në Afrikën e Jugut në korrik 1934, me ftesë të Konferencës Botërore të Bursës së Arsimit të Ri në Cape Town dhe Johannesburg, ku ai mbajti disa fjalime. Konferenca u hap nga Ministri i Arsimit të Afrikës së Jugut Jan Hofmeyr dhe zëvendëskryeministri Jan Smuts. Folësit e tjerë në konferencë përfshinin Max Eiselen dhe Hendrik Verwoerd, i cili më vonë do të bëhej kryeministër i qeverisë nacionaliste që prezantoi Aparteidin.
Shpenzimet e Dewey janë paguar nga Fondacioni Carnegie. Ai udhëtoi gjithashtu në Durban, Pretoria dhe Victoria Falls në atë që atëherë ishte Rodezia (tani Zimbabve) pastaj vizitoi shkollat, ku foli me nxënës dhe u dha leksione administratorëve dhe mësuesve. Në gusht 1934, Dewey pranoi një diplomë nderi nga Universiteti i Witwatersrand. Qeveritë vetëm me të bardhët i hodhën poshtë idetë e Dewey si tepër laike. Megjithatë, zezakët dhe mbështetësit e tyre të bardhë ishin më të hapur.
Pikëpamjet mbi arsimin
John Dewey është më i njohur për kontributin e tij në atë që njihet si arsimi progresiv. Edukimi progresiv është thjesht një shkollë mendimi që thekson rëndësinë e veprimit për të mësuarit. Qeniet njerëzore, sipas Dewey, mësojnë më së miri përmes një metode 'praktike'. Kjo e pozicionon Dewey në filozofinë arsimore të bazuar në pragmatizëm.
Pragmatistët mendojnë se realiteti duhet përjetuar për t'u kuptuar. Kjo tregon se, në këndvështrimin arsimor të Dewey, nxënësit duhet të ndërveprojnë me mjedisin e tyre në mënyrë që të përshtaten dhe të mësojnë. Dewey besonte se i njëjti parim zbatohej për instruktorët dhe se mësuesit dhe nxënësit duhej të mësonin së bashku. Qasja e tij në klasë bazohej në idetë demokratike, të cilat i inkurajonin studentët të flisnin.
Psikologjia funksionale
Në Universitetin e Miçiganit, Dewey botoi dy librat e tij të parë, Psikologjia (1887) dhe Esetë e reja të Leibniz në lidhje me kuptimin njerëzor (1888), të cilët shprehnin përkushtimin e hershëm të Dewey ndaj neohegelianizmit britanik. Në Psikologji, Dewey u përpoq për një sintezë midis idealizmit dhe shkencës eksperimentale.
Ndërsa ishte ende profesor i filozofisë në Michigan, Dewey dhe kolegët e tij të rinj, James Hayden Tufts dhe George Herbert Mead, së bashku me studentin e tij James Rowland Angell, të gjithë të ndikuar fuqishëm nga botimi i fundit i Parimeve të Psikologjisë së William James (1890), filluan të riformulonin psikologjinë, duke vënë theksin te mjedisi social mbi aktivitetin e mendjes dhe sjelljes sesa psikologjinë fiziologjike të Wilhelm Wundt dhe ndjekësve të tij.
Në vitin 1894, Dewey ishte bashkuar me Tufts, me të cilin më vonë do të shkruante veprën "Etika" (Ethics -1908) në Universitetin e themeluar së fundmi të Çikagos dhe ftoi Mead dhe Angell që ta ndiqnin atë, katër burrat që përbënin bazën e të ashtuquajturit "Grupi i Çikagos" në psikologji.
Stili i tyre i ri i psikologjisë, i quajtur më vonë psikologjia funksionale, kishte një theks praktik në veprim dhe zbatim. Në artikullin e Dewey "Koncepti i harkut refleks në psikologji", i cili u shfaq në veprën me titull Rishikimi Psikologjik në vitin 1896, ai arsyeton kundër kuptimit tradicional të stimulit-përgjigje të harkut refleks në favor të një llogarie "rrethore" në të cilën çfarë shërben si "stimul" dhe çfarë pasi "përgjigja" varet nga mënyra se si dikush e konsideron situatën dhe mbron natyrën unitare të qarkut motorik ndijor. Ndërsa ai nuk e mohon ekzistencën e stimulit, ndjesisë dhe përgjigjes, ai nuk u pajtua se ato ishin ngjarje të ndara, të krahasuara që ndodhnin si hallka në një zinxhir. Ai zhvilloi idenë se ekziston një koordinim me të cilin stimulimi pasurohet nga rezultatet e përvojave të mëparshme. Përgjigja modulohet nga përvoja ndijore.
Dewey u zgjodh president i Shoqatës Amerikane të Psikologjisë në vitin 1899.
Dewey gjithashtu shprehu interes për punën në psikologjinë e perceptimit vizual të kryer nga profesori i kërkimit Dartmouth Adelbert Ames Jr. Megjithatë, ai kishte probleme të mëdha me dëgjimin, sepse dihet se Dewey nuk mund të dallonte zërat muzikorë - me fjalë të tjera ishte një amuzikë.
Pragmatizmi, instrumentalizmi, konsekuencializmi
Dewey ndonjëherë i referohej filozofisë së tij si instrumentalizëm dhe jo si pragmatizëm, dhe do të kishte njohur ngjashmërinë e këtyre dy shkollave me shkollën më të re të quajtur konsekuencializëm. Në disa fraza që prezantojnë një libër që ai shkroi më vonë në jetë, që synonte të ndihmonte në parandalimin e një lloj kritike endacake të veprës bazuar në polemikat për shkak të dallimeve në shkollat që ai përdorte ndonjëherë, ai përcaktoi në të njëjtën kohë me shkurtësi të saktë kriterin. të vlefshmërisë së përbashkët për këto tre shkolla, të cilave u mungojnë përkufizimet e dakorduara:
Por në interpretimin e duhur të fjalës "pragmatike", përkatësisht funksioni i pasojave si teste të nevojshme të vlefshmërisë së propozimeve, me kusht që këto pasoja të jenë krijuar në mënyrë operative dhe të jenë të tilla që të zgjidhin problemin specifik që evokon operacionet, teksti që vijon është tërësisht pragmatik.
Shqetësimi i tij për përcaktimin e saktë e çoi atë në një analizë të hollësishme të përdorimit të pakujdesshëm të fjalëve, të raportuar në Knowing and the Known në 1949.
Epistemologjia
Problemi i terminologjisë në fushat e epistemologjisë dhe logjikës i detyrohet pjesërisht, sipas Dewey dhe Bentley, përdorimit joefikas dhe të pasaktë të fjalëve dhe koncepteve që pasqyrojnë tre nivele historike të organizimit dhe prezantimit. Sipas rendit të paraqitjes kronologjike, këto janë:
Një sërë karakterizimesh të transaksioneve tregojnë një gamë të gjerë të konsideratave të përfshira.
Logjika dhe metoda
parapamje| Varri i Dewey dhe gruas së tij në një kthinë në anën veriore të Kapelës Ira Allen në Burlington, Vermont . Varri i vetëm në kampusin e Universitetit të Vermontit Dewey sheh paradoks në teorinë logjike bashkëkohore. Lënda e përafërt fiton marrëveshje të përgjithshme dhe përparim, ndërsa lënda përfundimtare e logjikës gjeneron polemika të pandërprera. Me fjalë të tjera, ai sfidon logjikët e sigurt për t'iu përgjigjur pyetjes të së vërtetës së operatorëve logjikë. A funksionojnë ato thjesht si abstraksione (p.sh., matematika e pastër) apo lidhen në një farë mënyre thelbësore me objektet e tyre, dhe për këtë arsye i ndryshojnë ose i nxjerrin në dritë?
Pozitivizmi logjik gjithashtu figuronte në mendimin e Dewey. Për lëvizjen ai shkroi se ajo "shmang përdorimin e "propozimeve" dhe "termave", duke zëvendësuar "fjalitë" dhe "fjalët". ("General Theory of Propositions", në veprën Logic: The Theory of Inquiry). Ai e mirëpret këtë ndryshim të referentëve "për aq sa i kushton vëmendje strukturës simbolike dhe përmbajtjes së propozimeve". Megjithatë, ai regjistron një ankesë të vogël kundër përdorimit të "fjalisë" dhe "fjalëve" në atë që pa interpretim të kujdesshëm, akti ose procesi i transpozimit "ngushton në mënyrë të padrejtë hapësirën e simboleve dhe gjuhës, pasi nuk është zakon të trajtohen gjestet dhe diagramet (harta, plane, etj.) si fjalë ose fjali." Me fjalë të tjera, fjalitë dhe fjalët, të konsideruara veçmas, nuk zbulojnë qëllimin, i cili mund të nxirret ose "të gjykohet vetëm me anë të kontekstit".
Megjithatë, Dewey nuk ishte krejtësisht kundër prirjeve logjike moderne; Në të vërtetë, mangësitë në logjikën tradicionale që ai shprehte shpresën për tendencat për t'u zgjidhur, zënë të gjithë pjesën e parë të të njëjtit libër. Në lidhje me logjikën tradicionale, ai thotë atje:
''Logjika aristoteliane, e cila ende kalon nominalisht aktuale, është një logjikë e bazuar në idenë se objektet cilësore janë ekzistenciale në kuptimin më të plotë. Mbajtja e parimeve logjike të bazuara në këtë koncept, së bashku me pranimin e teorive të ekzistencës dhe njohurive të bazuara në një konceptim të kundërt, nuk është, për të thënë të paktën, përçuese për qartësi - një konsideratë që ka një lidhje të mirë me dualizmin ekzistues midis tradicionales dhe logjikat më të reja relacionale.''
Estetika
Arti si përvojë (1934) është shkrimi kryesor i Dewey mbi estetikën.
Është, në përputhje me vendin e tij në traditën pragmatiste që thekson komunitetin, një studim i objektit individual të artit si i ngulitur në (dhe i pandashëm nga) përvojat e një kulture lokale. Në botimin origjinal të ilustruar, Dewey u tërhoq nga koleksioni i artit modern dhe kulturave botërore të mbledhur nga Albert C. Barnes në Fondacionin Barnes, idetë e të cilit mbi zbatimin e artit në mënyrën e të jetuarit u ndikuan nga shkrimet e Dewey. Dewey bëri art duke shkruar poezi, por ai e konsideronte veten thellësisht jo muzikor: një nga studentët e tij e përshkroi Dewey si "alergjik ndaj muzikës". Barnes u ndikua veçanërisht nga Demokracia dhe Edukimi (1916) dhe më pas ndoqi seminarin e Dewey mbi filozofinë politike në Universitetin e Kolumbisë në semestrin e vjeshtës të vitit 1918.
Mbi filantropinë, gratë dhe demokracinë
Dewey themeloi Shkollën Laboratorike të Universitetit të Çikagos, mbështeti organizatat arsimore dhe mbështeti shtëpitë e vendbanimeve veçanërisht Jane Addams 'Hull House.
Nëpërmjet punës së tij në Hull House duke shërbyer në bordin e saj të parë, Dewey ishte jo vetëm një aktivist për kauzën, por edhe një partner që punonte për t'i shërbyer komunitetit të madh të emigrantëve të Çikagos dhe të drejtës së votës së grave. Dewey përjetoi mungesën e arsimimit të fëmijëve ndërsa kontribuonte në klasë në Hull House. Aty ai përjetoi edhe mungesën e arsimimit dhe aftësive të grave emigrante. Stengel argumenton:
Kjo ndihmoi për të formuar kuptimin e tij për veprimin njerëzor dhe unitetin e përvojës njerëzore.
Dewey besonte se vendi i një gruaje në shoqëri përcaktohej nga mjedisi i saj dhe jo vetëm biologjia e saj. Për femrat ai thotë: "ju mendoni shumë për femrat sa i përket seksit. Mendoni për ta si individë njerëzorë për një kohë, duke braktisur kualifikimin seksual dhe nuk do të jeni aq të sigurt për disa nga përgjithësimet tuaja për atë që duhet dhe nuk duhet të bëjnë". Mbështetja e John Dewey ndihmoi në rritjen e mbështetjes dhe popullaritetit të Shtëpisë së Jane Addams dhe shtëpive të tjera gjithashtu. Me rritjen e mbështetjes, përfshirja e komunitetit u rrit, si dhe mbështetja për lëvizjen e votës së grave.
Siç argumentohet zakonisht nga kritikët më të mëdhenj të Dewey, ai nuk ishte në gjendje të dilte me strategji në mënyrë që të përmbushte idetë e tij që do të çonin në një demokraci të suksesshme, sistem arsimor dhe një lëvizje të suksesshme të votës së grave. Duke ditur se besimet, zakonet dhe praktikat tradicionale duheshin ekzaminuar për të gjetur se çfarë funksiononte dhe çfarë duhej përmirësuar, ajo nuk u bë kurrë në mënyrë sistematike. "Dewey u bë gjithnjë e më i vetëdijshëm për pengesat e paraqitura nga fuqia e rrënjosur dhe vigjilent ndaj ndërlikimit të problemeve me të cilat përballen kulturat moderne". Me kompleksin e shoqërisë në atë kohë, Dewey u kritikua për mungesën e përpjekjeve të tij në rregullimin e problemeve.
Mbi arsimin dhe edukimin e mësuesve
Teoritë edukative të Dewey u prezantuan në shkrimin me titull My Pedagogic Creed (1897), The Primary-Education Fetich (1898), The School and Society (1900), The Child and the Curriculum (1902), Democracy and Education (1916), Schools of Tomorrow (1915) me Evelyn Dewey, dhe Experience and Education (1938). Në këto shkrime përsëriten disa tema. Dewey vazhdimisht argumenton se edukimi dhe të nxënit janë procese sociale dhe ndërvepruese, dhe kështu shkolla në vetvete është një institucion social përmes të cilit mund dhe duhet të ndodhë reforma sociale. Përveç kësaj, ai besonte se studentët lulëzojnë në një mjedis ku ata lejohen të përjetojnë dhe ndërveprojnë me kurrikulën dhe të gjithë studentët duhet të kenë mundësinë të marrin pjesë në mësimin e tyre.
Përveçse i ndihmon studentët të kuptojnë potencialin e tyre të plotë, Dewey vazhdon të pranojë se arsimi dhe shkollimi janë instrumental në krijimin e ndryshimeve dhe reformave sociale. Ai vëren se "edukimi është një rregullim i procesit të pjesëmarrjes në vetëdijen shoqërore; dhe se rregullimi i veprimtarisë individuale mbi bazën e kësaj ndërgjegjeje shoqërore është e vetmja metodë e sigurt e rindërtimit shoqëror".
Përveç ideve të tij lidhur me atë se çfarë është edukimi dhe çfarë efekti duhet të ketë ai në shoqëri, Dewey gjithashtu kishte nocione specifike në lidhje me mënyrën sesi edukimi duhet të zhvillohet brenda klasës. Në veprën The Child and the Curriculum (1902), Dewey diskuton dy shkolla kryesore konfliktuale të mendimit në lidhje me pedagogjinë arsimore. E para është e përqendruar në kurrikulën dhe fokusohet pothuajse vetëm në lëndën që do të mësohet. Dewey argumenton se e meta kryesore në këtë metodologji është pasiviteti i nxënësit (studentit); brenda këtij kuadri të veçantë, "fëmija është thjesht qenia e papjekur që duhet pjekur; ai është qenia sipërfaqësore që duhet thelluar" (1902, f. 13). Ai argumenton se në mënyrë që edukimi të jetë sa më efektiv, përmbajtja duhet të prezantohet në një mënyrë që t'i lejojë studentit të ndërlidhë informacionin me përvojat e mëparshme, duke thelluar kështu lidhjen me këtë njohuri të re.
Për të korrigjuar këtë dilemë, Dewey mbrojti një strukturë arsimore që vendos një ekuilibër midis dhënies së njohurive duke marrë gjithashtu parasysh interesat dhe përvojat e studentit. Ai vëren se “fëmija dhe kurrikula janë thjesht dy kufij që përcaktojnë një proces të vetëm. Ashtu si dy pika përcaktojnë një vijë të drejtë, ashtu edhe këndvështrimi aktual i fëmijës dhe faktet dhe të vërtetat e studimeve përcaktojnë udhëzimin" (Dewey, 1902, f. 16).
Dewey jo vetëm që riimagjinoi mënyrën se si duhet të zhvillohet procesi mësimor, por edhe rolin që mësuesi duhet të luajë brenda këtij procesi. Gjatë gjithë historisë së shkollimit amerikan, qëllimi i arsimit ka qenë të trajnojë studentët për punë duke i ofruar studentit një grup të kufizuar aftësish dhe informacioni për të bërë një punë të caktuar. Punimet e John Dewey ofrojnë shembujt më të frytshëm se si kjo pikëpamje e kufizuar profesionale e arsimit është zbatuar si në sistemin arsimor publik K-12 ashtu edhe në shkollat e trajnimit të mësuesve, të cilët u përpoqën të prodhonin shpejt mësues të aftë dhe praktikë me një grup të kufizuar aftësish mësimore dhe specifike për disiplinën e nevojshme për të përmbushur nevojat e punëdhënësit dhe kërkesat e fuqisë punëtore.
Në veprën me titull Shkolla dhe Shoqëria (Dewey, 1899) dhe Demokracia e Arsimit (Dewey, 1916), Dewey pretendon se në vend që t'i përgatisin qytetarët për pjesëmarrje etike në shoqëri, shkollat kultivojnë nxënës pasivë nëpërmjet këmbënguljes për zotërimin e fakteve dhe disiplinimin e trupave. Në vend që t'i përgatisin studentët që të jenë qenie reflektuese, autonome dhe etike të afta për të arritur te të vërtetat shoqërore përmes ligjërimit kritik dhe ndërsubjektiv, shkollat i përgatisin studentët për pajtueshmëri të urtë me punën autoritare dhe strukturat politike, dekurajojnë ndjekjen e kërkimeve individuale dhe komunale dhe perceptojnë mësimin e lartë. si monopol i institucionit të arsimit (Dewey, 1899; 1916).
Për Dewey dhe ndjekësit e tij filozofikë, edukimi mbyt autonominë individuale kur nxënësve u mësohet se dija transmetohet në një drejtim, nga eksperti te nxënësi. Dewey jo vetëm që riimagjinoi mënyrën se si duhet të zhvillohet procesi mësimor, por edhe rolin që mësuesi duhet të luajë brenda këtij procesi. Për Dewey, "Gjëja e nevojshme është përmirësimi i arsimit, jo thjesht duke nxjerrë mësues që mund të bëjnë më mirë gjërat që nuk janë të nevojshme për t'u bërë, por më tepër duke ndryshuar konceptin e asaj që përbën arsimin" (Dewey, 1904, f. 18).
Kualifikimet e Deweyt për mësimdhënien - një dashuri e natyrshme për të punuar me fëmijët e vegjël, një prirje e natyrshme për të pyetur rreth lëndëve, metodave dhe çështjeve të tjera sociale që lidhen me profesionin, dhe një dëshirë për të ndarë këtë njohuri të fituar me të tjerët - nuk janë një grup i jashtëm i shfaqjes së aftësive mekanike. Përkundrazi, ato mund të shihen si parime ose zakone të brendshme të cilat "funksionojnë automatikisht, në mënyrë të pandërgjegjshme" (Dewey, 1904, f. 15). Duke iu kthyer eseve dhe fjalimeve publike të Dewey në lidhje me profesionin e mësuesit, të ndjekur nga analiza e tij për mësuesin si person dhe profesionist, si dhe bindjet e tij në lidhje me përgjegjësitë e programeve të edukimit të mësuesve për të kultivuar atributet e trajtuara, edukatorët e mësuesve mund të fillojnë të riimagjinojnë mësuesin e suksesshëm të klasës parashikonte Dewey.
Mbi gazetarinë
Që nga mesi i viteve 1980, idetë e Dewey kanë përjetuar ringjallje si një burim kryesor frymëzimi për lëvizjen e gazetarisë publike. Përkufizimi i Dewey për "publikun", siç përshkruhet në veprën me titull Publiku dhe problemet e tij, ka implikime të thella për rëndësinë e gazetarisë në shoqëri. Siç sugjerohet nga titulli i librit, shqetësimi i tij ishte marrëdhënia transaksionale midis publikut dhe problemeve. Gjithashtu e nënkuptuar në emrin e saj, gazetaria publike kërkon të orientojë komunikimin larg hegjemonisë së elitës, korporatave drejt një sfere publike qytetare. "Publiku" i gazetarëve publikë është publiku i Dewey."
Dewey i jep një përkufizim konkret formimit të një publiku. Publiku janë grupe spontane qytetarësh që ndajnë efektet indirekte të një veprimi të caktuar. Kushdo që preket nga pasojat indirekte të një veprimi specifik do të ndajë automatikisht një interes të përbashkët në kontrollin e këtyre pasojave, p.sh., zgjidhjen e një problemi të përbashkët. Meqenëse çdo veprim gjeneron pasoja të padëshiruara, publiku vazhdimisht shfaqet, mbivendoset dhe shpërbëhet.
Në veprën Publiku dhe problemet e tij, Dewey paraqet një përgënjeshtrim ndaj traktatit të Walter Lippmann mbi rolin e gazetarisë në demokraci. Modeli i Lippmann ishte një model bazë transmetimi në të cilin gazetarët merrnin informacionin që u jepej nga ekspertët dhe elitat, e ripaketonin atë informacion në terma të thjeshtë dhe ia transmetonin informacionin publikut, roli i të cilit ishte të reagonte emocionalisht ndaj lajmeve. Në modelin e tij, Lippmann supozonte se publiku ishte i paaftë për të menduar apo vepruar, dhe se i gjithë mendimi dhe veprimi duhet t'u liheshin ekspertëve dhe elitave.
Dewey thot gjithashtu se gazetaria duhet të përputhet me këtë ideal duke ndryshuar theksin e saj nga veprimet ose ndodhitë (zgjedhja e një fituesi të një situate të caktuar) në alternativa, zgjedhje, pasoja dhe kushte, në mënyrë që të nxisë bisedën dhe të përmirësojë gjenerimin e njohurive. Gazetaria nuk do të prodhonte thjesht një produkt statik që tregonte atë që kishte ndodhur tashmë, por lajmi do të ishte në një gjendje të vazhdueshme evoluimi si vlerë e shtuar e publikut duke gjeneruar njohuri. “Audienca” do të përfundonte, duke u zëvendësuar nga qytetarë dhe bashkëpunëtorë që në thelb do të ishin përdorues, duke bërë më shumë me lajmin sesa thjesht ta lexonin. Në lidhje me përpjekjen e tij për të ndryshuar gazetarinë, ai shkroi në veprën me titull Publiku dhe problemet e tij : "Derisa Shoqëria e Madhe të shndërrohet në një Komunitet të Madh, Publiku do të mbetet në eklips. Vetëm komunikimi mund të krijojë një komunitet të madh" (Dewey, f. 142).
Dewey besonte se komunikimi krijon një komunitet të madh dhe qytetarët që marrin pjesë në mënyrë aktive në jetën publike kontribuojnë në atë komunitet. Vetëdija e qartë e një jete komunale, në të gjitha implikimet e saj, përbën idenë e demokracisë. (Publiku dhe problemet e tij, f. 149). Ky Komunitet i Madh mund të ndodhë vetëm me "ndërkomunikim falas dhe të plotë". (fq. 211) Komunikimi mund të kuptohet si gazetari.