cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inxhinieria hidraulike e Qytetërimit të Luginës së Indusit
Banja e Madhe e Mohenjo-daro-s
Banja e Madhe e Mohenjo-daro-s mund të jetë e para e llojit të saj në periudhën para-historike. Ky qytet para-historik kishte më shumë se 700 puse dhe shumica e shtëpive të tij kishin të paktën një pus privat. Banja e Madhe në Mohenjo-daro është një nga strukturat më të mirë-njohura mes rrënojave të Qyt. të Lug. së Indusit në Mohenjo-daro në Sindh të Pakistanit. Dëshmitë arkeologjike tregojnë se Banja e Madhe u ndërtua në mijëvjeçarin e III p.e.s., vetëm pak kohë pas ngritjes së bregut të akropolit ku gjendet. U zbulua gjatë gërmimeve arkeologjike të vitit 1926.
Veçoritë
Banja e Madhe në Mohenjo-daro është konsideruar si "ujëmbledhësi më i hershëm publik në botën e lashtë". Ajo është 11.88 metra x 7.01 metra ka një thellësi maksimale prej 2.43 metrash. Dy shkallë të gjera, njëra në veri dhe tjetra në jug, shërbenin si hyrje për në strukturë. Një pirg 1 metër i gjerë dhe 40 centimetra është i pranishëm në fund të këtyre shkallëve. U gjet gjithashtu një vrimë në njërin fund të Banjës që mund të ketë qenë përdorur për ta prurë ujin në të. Dyshemeja e ujëmbledhësit ishte e papërshkueshme nga uji për shkak të tullave të vendosura ngjitur me stuko gipsi dhe muret anësorë ishin të ndërtuar në po këtë mënyrë. Për ta bërë ujëmbledhësin edhe më të papërshkueshëm nga uji, ishte vendosur një shtresë e trashë bitumi përgjatë anëve dhe me gjasa edhe në dysheme. Kolonadat prej tulle u zbuluan në krahët lindor, verior dhe jugor. Kolonat e konservuara kanë cepa me shkallë që mund të ketë mbajtur tabela druri ose korniza. Dy dyer të mëdha të çojnë në kompleks nga jugu dhe hyrjet e tjera ishin nga veriu dhe lindja. Një seri dhomash janë gjetur përgjatë krahut lindor të ndërtesës dhe në një dhomë është një pus që mund të ketë furnizuar një pjesë të ujit të nevojshëm për mbushjen e ujëmbledhësit. Uji i shiut mund të jetë grumbulluar për këtë qëllim, por nuk janë gjetur gryka kanalesh prurës. Ka një pellg të gjatë larës të ndërtuar me tulla të papërshkrueshme nga uji.
Shumica e studiuesve bien dakord se ky ujëmbledhës duhet të ketë qenë përdorur për funksione të veçanta fetare ku uji përdorej për të purifikuar dhe rinovuar mirë-qenien e larësve.
Kolegji i priftërinjve
Përmes rrugës së Banjës së Madhe, ishte një ndërtesë e madhe që kishte mjaft dhoma dhe veranda, me dy palë shkallë që të çonin në katin e sipër dhe në çati; dhe duke konsideruar madhësinë dhe afërsinë me Banjën e Madhe, kjo ndërtesë është përpjekur të emërtohet si shtëmi i priftit/mjaft priftërinjve dhe të etiketohet si "kolegji i priftërinjve".
Dholavira
Dholavira, e gjendur në Gujarat të Indisë kishte një seri ujëmbledhësish dhe puse me shkallë si dhe sistemin e tij të menaxhimit të ujit është quajtur "unik". Dholavira kishte të paktën pesë banja, madhësia e njërës prej tyre është e krahasueshme me Banjën e Madhe të Mohenjo-daro-s.
Nurri
Nurri (Nurri) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 73.67 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 612 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.164 banorë.
Banesa e Llambi Kolovanit
Banesa e Llambi Kolovanit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Në rrugë dolla
Në rrugë dolla : vjersha dhe poema me autor Dritëro Agolli. Shtëpia botuese "Naim Frashëri", Tiranë, 1958. Faqet e librit 100.
Arben Kondi
Arben Kondi shkrimtar, poet e publicist shqiptar.
János Harmatta
János Harmatta (2 tetor 1917 - 24 korrik 2004) ishte një gjuhëtar hungarez. Ai deshifroi ostrakën dhe papiruset parthiane të Dura Europos dhe ishte i pari që deshifroi një mbishkrim të madh baktrian. Ai punoi si profesor në Akademinë Hungareze të Shkencave. Ka dhënë kontribut edhe në fushën e studimeve ilire megjithëse konsideronte se Ilirët kanë jetuar fillimisht në Gjermaninë e Jugut dhe Rajonin Alpin.
Aleksandër Furxhi
Aleksandër Furxhi gazetar shqiptar, drejtues emisioni dhe prezantues lajmesh në TV Vizion Plus.
Naguib el-Rihani
Naguib el-Rihani (21 janar 1889 - 8 qershor 1949) ishte aktor nga Egjipti. Ai u edukua në shkollën franceze "Les Frères" në Kajro. Ai vdiq në moshën 60 vjeçare nga sëmundja e tifos, gjatë filmimit të "Ghazal Al Banat".
Tortellà
Tortellà është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Garrotxa, të provincës Girona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Tortellà
Arma e shkatërrimit në masë
thumb|240px|Harta botërore me simbole të armës së shkatërrimit në masë Një armë e shkatërrimit në masë është një armë bërthamore, radiologjike, kimike, biologjike, ose çdo armë tjetër që mund të vrasë dhe të sjellë dëm të konsiderueshëm për shumë njerëz ose të shkaktojë dëme të mëdha në strukturat e bëra nga njeriu (p.sh. ndërtesat), strukturat natyrore (p.sh., malet), ose biosfera. Fushëveprimi dhe përdorimi i këtij termi ka evoluar dhe është diskutuar, shpesh duke nënshkruar më shumë politikisht sesa teknikisht. Fillimisht e krijuar në lidhje me bombardimet ajrore me eksplozivë kimikë gjatë Luftës së Dytë Botërore, më vonë ka ardhur për t'iu referuar armëve në shkallë të gjerë të teknologjive të tjera, të tilla si luftë kimike, biologjike, radiologjike ose bërthamore.
Armët bërthamore
I vetmi vend që ka përdorur një armë bërthamore në luftë është Shtetet e Bashkuara, të cilat hodhën dy bomba atomike në qytetet japoneze Hiroshima dhe Nagasaki gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Ka tetë vende që kanë deklaruar se posedojnë armë bërthamore dhe dihet që kanë provuar një armë bërthamore, vetëm pesë prej të cilave janë anëtare të NPT. Të tetë janë Kina, Franca, India, Koreja e Veriut, Pakistani, Rusia, Mbretëria e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara. Izraeli konsiderohet nga shumica e analistëve që kanë numra të armëve bërthamore edhe në qindra të ultë, por mban një politikë zyrtare të paqartësisë bërthamore, as duke mohuar dhe konfirmuar statusin e saj bërthamor.
Afrika e Jugut zhvilloi një arsenal të vogël bërthamor në vitet 1980, por shkatërroi ato në fillim të viteve 1990, duke e bërë atë të vetmin vend që tërhoqi plotësisht një arsenal të armëve bërthamore të zhvilluar në mënyrë të pavarur. Bjellorusia, Kazakistani dhe Ukraina trashëguan stoqe të armëve bërthamore pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik, por i hoqën ato në Federatën Ruse.
Vendet ku armët bërthamore janë vendosur përmes marrëveshjeve të ndarjes bërthamore përfshijnë Belgjikën, Gjermaninë, Italinë, Holandën dhe Turqinë.
Armët kimike
Armët kimike janë përdorur në të gjithë botën nga civilizime të ndryshme që nga kohërat e lashta. Në epokën industriale, ato u përdorën gjerësisht nga të dy palët gjatë Luftës së Parë Botërore, dhe nga fuqitë e Boshtit gjatë Luftës së Dytë Botërore (si në betejë ashtu dhe në dhomat e gazit në kampin shfarosës) megjithëse fuqitë aleate gjithashtu i grumbulluan ato. Vendet në Evropën Perëndimore hoqën dorë nga përdorimi i armëve të tilla. Që nga viti 2018, një pjesë e vogël e vendeve kanë njohur inventarët, dhe shumë janë në proces të shkatërrohen në mënyrë të sigurtë nën Konventën e Armëve Kimike. Megjithatë, përhapja dhe përdorimi në zonat e luftës mbetet një shqetësim aktiv, së fundmi përdorimi i armëve kimike në Luftën Civile Siriane.
Banja e Madhe e Mohenjo-daro-s
Banja e Madhe në Mohenjo-daros mund të jetë e para e llojit të saj në periudhën para-historike. Ky qytet para-historik kishte më shumë se 700 puse dhe shumica e shtëpive të tij kishin të paktën një pus privat. Banja e Madhe në Mohenjo-daro është një nga strukturat më të mirë-njohura mes rrënojave të Qyt. të Lug. së Indusit në Mohenjo-daro në Sindh të Pakistanit. Dëshmitë arkeologjike tregojnë se Banja e Madhe u ndërtua në mijëvjeçarin e III p.e.s., vetëm pak kohë pas ngritjes së bregut të akropolit ku gjendet. U zbulua gjatë gërmimeve arkeologjike të vitit 1926.
Veçoritë
Banja e Madhe në Mohenjo-daro është konsideruar si "ujëmbedhësi më i hershëm publik në botën e lashtë". Ajo është 11.88 metra x 7.01 metra ka një thellësi maksimale prej 2.43 metrash. Dy shkallë të gjera, njëra në veri dhe tjetra në jug, shërbenin si hyrje për në strukturë. Një pirg 1 metër i gjerë dhe 40 centimetra është i pranishëm në fund të këtyre shkallëve. U gjet gjithashtu një vrimë në njërin fund të Banjës që mund të ketë qenë përdorur për ta prurë ujin në të. Dyshemeja e ujëmbledhësit ishte e papërshkueshme nga uji për shkak të tullave të vendosura ngjitur me stuko gipsi dhe muret anësorë ishin të ndërtuar në po këtë mënyrë. Për ta bërë ujëmbledhësin edhe më të papërshkueshëm nga uji, ishte vendosur një shtresë e trashë bitumi përgjatë anëve dhe me gjasa edhe në dysheme. Kolonadat prej tulle u zbuluan në krahët lindor, verior dhe jugor. Kolonat e konservuara kanë cepa me shkallë që mund të ketë mbajtur tabela druri ose korniza. Dy dyer të mëdha të çojnë në kompleks nga jugu dhe hyrjet e tjera ishin nga veriu dhe lindja. Një seri dhomash janë gjetur përgjatë krahut lindor të ndërtesës dhe në një dhomë është një pus që mund të ketë furnizuar një pjesë të ujit të nevojshëm për mbushjen e ujëmbledhësit. Uji i shiut mund të jetë grumbulluar për këtë qëllim, por nuk janë gjetur gryka kanalesh prurëse. Ka një pellg të gjatë larës të ndërtuar me tulla të papërshkrueshme nga uji. Shumica e studiuesve bien dakord se ky ujëmbledhës duhet të ketë qenë përdorur për funksione të veçanta fetare ku uji përdorej për të purifikuar dhe rinovuar mirë-qenien e larësve.
Kolegji i priftërinjve
Përmes rrugës së Banjës së Madhe, ishte një ndërtesë e madhe që kishte mjaft dhoma dhe veranda, me dy palë shkallë që të çonin në katin e sipër dhe në çati; dhe duke konsideruar madhësinë dhe afërsinë me Banjën e Madhe, kjo ndërtesë është përpjekur të emërtohet si shtëmi i priftit/mjaft priftërinjve dhe të etiketohet si "kolegji i priftërinjve".
Nuxis
Nuxis (Nùxis, Nùcis) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 61.59 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 196 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.566 banorë.
Banesa e Llazar & Miti Haxhistasës
Banesa e Llazar & Miti Haxhistasës është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "02.06.1961, 15/01/1963".
Anila Dushi
Anila Dushi gazetare shqiptare. Ajo ishte një gazetare e njohur në Shkodër, por edhe në Shqipëri me një karrierë të pasur, ku ka punuar në mediat lokale dhe kombëtare. U nda nga jeta më 10 prill 2021.
Gustaf Kossinna
Gustaf Kossinna (28 shtator 1858 – 20 dhjetor 1931) ishte një filolog dhe arkeolog gjerman, profesor i Arkeologjisë Gjermane në Universitetin e Berlinit. Ishte njëri nga përkrahësit e teorive panilire.
Biografia
Në vitet pas Luftës së Dytë Botërore, teoritë e Kossinnas për arkeologjinë e vendbanimeve u hodhën poshtë gjerësisht si pseudoshkencë. Në qershor 2015, dy studime arkeogjenetike novatore u shfaqën për të konfirmuar disa aspekte kryesore të teorive të Kossinnas mbi arkeologjinë e vendbanimeve dhe migrimet indo-evropiane, në atë që është referuar si Buzëqeshja e Kossinnas. Vlerësimi i dukshëm i teorive të Kossinna në kurriz të teorive të pas Luftës së Dytë Botërore kanë ndezur polemika dhe ankth të fortë në komunitetin arkeologjik.
Kossinna ishte një Mazur i Gjermanizuar  Ai lindi në Tilsit, Prusia Lindore, Mbretëria e Prusisë. Babai i tij ishte mësues në nivelin e shkollës së mesme. Kossinna ndoqi Kothenigliche Litthauische Provinzialschule në Tilsit. Si fëmijë ai mësoi latinishten dhe pianon.
Si student universitar ai u diplomua në një numër universitetesh, duke studiuar filologji klasike dhe më pas gjermanike në universitetet e Göttingenit, Leipzigut, Berlinit dhe Strasburgut. Ai gjithashtu studioi historinë gjermane, historinë lokale dhe historinë e artit. Kossinna u ndikua shumë nga Karl Müllenhoff, i cili e inkurajoi atë të kërkonte origjinën e kulturës indoevropiane dhe gjermanike. Ai gjithashtu ra nën ndikimin e Otto Tischler dhe Friedrich Ratzel.
Kossinna mori doktoratën e tij në Strasburg në 1887 në lëndën e regjistrimeve të hershme të gjuhës franke. Nga viti 1888 deri në 1892 ai punoi si bibliotekist. Gjatë kësaj kohe Kossinna lexoi gjerësisht dhe botoi një numër punimesh shkencore mbi historinë e lashtë të Gjermanisë. Në 1896 idetë e tij u shprehën në ligjëratën e tij "Origjina Para-Historike e Teutonëve në Gjermani".
Në vitin 1902, Kossinna u emërua Profesor i Arkeologjisë Gjermane në Universitetin e Berlinit. Ky pozicion u krijua ekskluzivisht për të. Ndërsa ishte në këtë kapacitet, Kossinna filloi punën për ndërtimin sistematik të institutit universitar në funksion të përmirësimit të studimit dhe mësimit të arkeologjisë parahistorike.
Gjatë gjithë karrierës së tij, Kossinna botoi shumë libra mbi origjinën e popujve gjermanikë, duke themeluar "Shoqërinë Prehistorike Gjermane" për të nxitur interesin dhe kërkimin në këtë temë. Ai u bë arkeologu më i famshëm në botën gjermanishtfolëse dhe ishte i shquar për përdorimin e tij të arkeologjisë për të promovuar pretendimet për një komb të zgjeruar gjerman. Veçanërisht, Kossinna kreu vetëm një gërmim gjatë karrierës së tij, në 1915. Pjesa më e madhe e punës së tij u mbështet në dëshmitë nga raportet e kolegëve dhe artefaktet e muzeut.
Në vitin 1902, Kossinna identifikoi Proto-Indo-Evropianët me kulturën e mallrave me tela, një argument që u përkrahë gjatë dy dekadave në vijim. Sipas Stefan Arvidsson, Kossinna e vendosi atdheun Proto-Indo-Evropian në Schleswig-Holstein. Në studimin e parahistorisë së popujve gjermanikë dhe indoevropianëve të lashtë, Kossinna pa çelësin e parahistorisë së pashkruar të Evropës.
Kryqëzata Albigensiane
Kryqëzata Albigensian ose Kryqëzata Katare ( Frëngjisht: Croisade des albigeois ; Ocitanisht: Crosada dels albigeses ; 1209–1229) ishte një fushatë ushtarake dhe ideologjike e nisur nga Papa Inoçenti III për të eliminuar katarizmin në Languedoc, atë që tani është Franca jugore. Kryqëzata u ndërmorr kryesisht nga kurora franceze dhe fitoi menjëherë një aspekt politik. Ajo rezultoi në një zvogëlim të ndjeshëm të praktikuesve katarë dhe një ridrejtim të Kontesë së Tuluzës me kurorën franceze. Kultura e veçantë rajonale e Languedoc u zvogëlua gjithashtu.
Katarët e patën zanafillën nga një lëvizje reformash antimaterialiste brenda kishave bogomile të Ballkanit, duke bërë thirrje për atë që ata e shihnin si një kthim tek mesazhi i krishterë i përsosmërisë, varfërisë dhe predikimit, të kombinuar me një refuzim të fizikes. Reformat ishin një reagim kundër stilit të jetesës së perceptuar shpesh skandaloze dhe të shthurur të klerit katolik. Teologjia e tyre, gnostike në shumë mënyra, ishte në thelb dualiste. Disa nga praktikat e tyre, veçanërisht besimi i tyre në të keqen e natyrshme të botës fizike, binin ndesh me doktrinat e Mishërimit të Krishtit dhe sakramentet katolike. Kjo çoi në akuza për gnosticizëm dhe tërhoqi zemërimin e institucionit katolik. Ata u bënë të njohur si albigensianët sepse shumë ishin adhurues nga qyteti i Albit dhe zona përreth në shekujt 12 dhe 13.
Midis viteve 1022 dhe 1163, katarët u dënuan nga tetë këshilla të kishës vendore, i fundit prej të cilëve, i mbajtur në Tours, deklaroi se të gjithë Albigenët duhet të futeshin në burg dhe t'u konfiskohej prona. Këshilli i Tretë Lateran i 1179 e përsëriti dënimin. Përpjekjet diplomatike të Inoçentit të III për të zhbërë katarizmin patën pak sukses. Pas vrasjes së legatit të tij Pierre de Castelnau në 1208, dhe duke dyshuar se Rajmondi i VI, Konti i Tuluzës ishte përgjegjës, Inoçenti i III shpalli një kryqëzatë kundër katarëve. Ai i ofroi tokat e heretikëve katarë për çdo fisnik francez që dëshironte të merrte armët.
Nga viti 1209 deri në 1215, kryqtarët patën sukses të madh, duke kapur tokat katare dhe duke shtypur sistematikisht lëvizjen. Nga viti 1215 deri në 1225, një sërë revoltash bënë që shumë prej tokave të rifitoheshin nga katarët. Një kryqëzatë e ripërtërirë rezultoi në rimarrjen e territorit dhe efektivisht e dëboi katarizmin duke e bërë një lëvizje të nëndheshme në 1244. Kryqëzata albigensiane pati një rol në krijimin dhe institucionalizimin e Urdhrit Dominikan dhe Inkuizicionit Mesjetar. Dominikanët e shpallën mesazhin e Kishës dhe e përhapën atë duke predikuar mësimet e Kishës në qytete dhe fshatra për të ndaluar përhapjen e herezive, ndërsa Inkuizicioni hetoi njerëzit që akuzoheshin për mësimin e herezive. Për shkak të këtyre përpjekjeve, të gjitha gjurmët e dallueshme të lëvizjes katare u zhdukën nga mesi i shekullit të 14-të. Disa historianë e konsiderojnë kryqëzatën Albigensiane kundër katarëve një akt gjenocidi.
Besimet dhe praktikat katare
Fjala "Katar" rrjedh nga fjala greke katharos, që do të thotë "i pastër" ose "i dëlirë". E nxjerrë pjesërisht nga format e mëparshme të gnosticizmit, teologjia e katarëve ishte dualiste, një besim në dy parime të barabarta dhe të krahasueshme transcendentale: Zotin, forca e së mirës dhe demiurgu, forca e së keqes. Katarët besonin se bota fizike ishte e keqe dhe u krijua nga ky demiurg, të cilin ata e quanin Rex Mundi (latinisht, "Mbreti i Botës"). Rex Mundi përfshinte gjithçka që ishte trupore, kaotike dhe e fuqishme. Kuptimi katar i Zotit ishte krejtësisht jomishëror: ata e shihnin Zotin si një qenie ose parim të shpirtit të pastër krejtësisht të panjollosur nga njolla e materies. Ai ishte Perëndia i dashurisë, rendit dhe paqes. Jezusi ishte një engjëll me vetëm një trup fantazmë dhe tregimet për të në Dhiatën e Re duheshin kuptuar në mënyrë alegorike. Sipas mësimeve katare, njerëzit fillimisht nuk kishin shpirt. Ata predikonin se Zoti i keq, ose Satani në një version tjetër, ose u dha shpirtra të rinj njerëzve ose përdori shpirtrat e engjëjve të rënë. Kështu, Perëndia u mëshiroi njerëzve dhe u dha atyre shpirtra. Disa katarë besonin në shpërnguljen e shpirtrave, në të cilën shpirti kalonte nga një trup në tjetrin. Pavarësisht nëse ata e bënin këtë apo jo, marrëdhënia seksuale në të gjitha rrethanat ishte një mëkat i rëndë, sepse ajo ose sillte një shpirt të ri në botën e keqe ose përjetësonte ciklin e shpirtrave të bllokuar në trupa të këqij. Autoriteti civil nuk njihej nga katarët, pasi ky ishte sundimi i botës fizike. Prandaj, katarët refuzonin të bënin betimin për besnikëri ose vullnetarisht për shërbimin ushtarak. Doktrina katare kundërshtonte vrasjen e kafshëve dhe konsumimin e mishit.
Katarët hodhën poshtë priftërinë katolike, duke i etiketuar anëtarët e saj, përfshirë edhe papën, të padenjë dhe të korruptuar. Duke mos u pajtuar me konceptin katolik të rolit unik të priftërisë, ata mësonin se kushdo, jo vetëm prifti, mund të shenjtëronte pritësin eukaristik ose të dëgjonte një rrëfim. Megjithatë, kishte burra të zgjedhur midis katarëve për të shërbyer si peshkopë ose dhjakë. Katarët hodhën poshtë dogmën e pranisë së vërtetë të Krishtit në Eukaristi dhe mësimet katolike mbi ekzistencën e Purgatorit.
Sfondi politik dhe kulturor
Nga fillimi i shekullit të 13-të, fuqia e qyteteve në Languedoc po rritej me shpejtësi. Qyteti i Tuluzës ishte qendra kryesore urbane në rajon. Deri në vitin 1209, ajo kishte një popullsi prej 30,000–35,000 njerëzish dhe gëzonte madhësi, pasuri dhe ndikim më të madh se kudo tjetër në Languedoc. Konti i Tuluzës banonte në Château Narbonnais brenda qytetit, por kishte pak kontroll real mbi të. Qytetet e vogla ndërtoheshin duke pasur parasysh mbrojtjen, përgjithësisht me mure të trasha dhe mbi male të larta, shpesh pranë shkëmbinjve. Karakteri i urbanizuar i Languedoc-ut e dallonte atë nga veriu më rural, dhe lejonte më lehtë përzierjen e grupeve të ndryshme të njerëzve. Kjo nxiti një atmosferë të tolerancës krahasuese fetare. Hebrenjtë në Languedoc përjetuan pak diskriminim, siç ishte rasti me disidentët fetarë që u shfaqën në këtë zonë në shekullin e 12-të. Muslimanëve nuk njohën të njëjtin nivel tolerance, por literatura dhe dituria islame u respektuan.
Historiani Joseph Strayer përmbledh ndryshimet kulturore midis Veriut dhe Jugut si më poshtë: "Jugu dhe Veriu i asaj të cilën sot e quajmë Francë, ishin dy shtete të ndyshme në fillim të shekullit të 13-të, po aq të ndryshme sa edhe Franca e Spanja sot. Njerëzit e secilit vend i mospëlqenin dhe mosbesonin njerëzit e tjetrit. Veriorët mendonin se jugorët ishin të padisiplinuar, të përkëdhelur nga luksi, pak të butë, shumë të interesuar në ngjarje sociale, shumë të ndikuar nga njerëz të përbuzshëm si biznesmenët, avokatët dhe çifutët. Jugorët mendonin se veriorët ishin të parafinuar, arrogantë, të pasjellshëm, të pakulturuar dhe agresivë. Klima ishte e tillë sa nëse do të shpërthente një luftë mes dy vendeve ishte e sigurt se do të ishte e gjatë dhe e egër."
Ndikimi
Sipas Eduard Peters, dhuna e Kryqëzatës Albigensiane nuk ishte në përputhje me reformat dhe planet e Inoçentit, i cili theksonte rrëfimin, reformën e klerit dhe të thjeshtëve dhe mësimet baritore për të kundërshtuar herezinë. Peters pohon se dhuna ishte për shkak se kryqëzata ishte nën kontrollin e turmave, sundimtarëve të vegjël dhe peshkopëve vendorë që nuk i mbështetën idetë e Inoçentit. Pasioni i pakontrollueshëm, paragjykues i turmave vendase dhe gjuetarëve të herezive, dhuna e gjykatave laike dhe gjakderdhja e Kryqëzatës Albigensiane ndezën një dëshirë brenda papatit për të zbatuar një kontroll më të madh mbi ndjekjen penale të herezisë. Kjo dëshirë çoi në zhvillimin e procedurave të organizuara ligjore për trajtimin e heretikëve.
Si rezultat i Kryqëzatës Albigensiane, kishte vetëm një numër të vogël të rekrutëve francezë për kryqëzatën e Pestë dhe të Gjashtë. Strayer argumenton se Kryqëzata Albigensiane rriti fuqinë e monarkisë franceze dhe e bëri papatin më të varur prej saj. Kjo përfundimisht do të çonte në Papatin e Avignonit.
Puma (IFV)
__NOINDEX__ parapamje|250x250px|[[Automjeti Luftarak i Këmbësorisë|Automjeti luftarak i këmbësorisë Puma i Bundeswehr-it.]] Puma është një mjet luftarak i këmbësorisë gjerman (IFV) (Schützenpanzer ose shkurt SPz) i projektuar për të zëvendësuar IFV-të e vjetra Marder aktualisht në shërbim me Ushtrinë Gjermane. Prodhimi i grupit të parë prej 350 automjetesh filloi në vitin 2010 dhe përfundoi në gusht 2021. Një grup i dytë prej 229 Puma mori financim. Prodhimi masiv filloi më 6 korrik 2009. Kompanitë përgjegjëse për këtë projekt janë Krauss-Maffei Wegmann dhe Rheinmetall Landsysteme, të cilat krijuan një sipërmarrje të përbashkët, Projekt System Management GmbH (PSM). Puma është një nga IFV-të më të mbrojtura në botë, ndërsa ka ende një raport të lartë fuqie-peshe.
T-14 Armata
parapamje|250x250px|Tanket T-14 Armata gjatë provës së paradës në [[Moska|Moskë 2018.]] T-14 Armata (rusisht: Т-14 «Армата»; emërtimi industrial rusisht: Объект 148, i romanizuar: Ob'yekt 148 ('objekti 148'), është një tank luftarak kryesor rus (MBT) i bazuar në Platformën Luftarake Universale Armata.
Ushtria ruse fillimisht planifikoi të blinte 2.300 T-14 midis 2015-2020. Deri në vitin 2018, prodhimi dhe mungesat fiskale e shtynë këtë deri në vitin 2025, përpara se Rusia të shpallte anulimin e dukshëm të prodhimit kryesor më 30 korrik 2018. Megjithatë, që nga viti 2021, Agjencia shtetërore ruse e mediave TASS pretendoi se Armata pritej të fillonte prodhimin serik në vitin 2022, me dërgimin e një grupi testimi prej 100 në Divizionin e 2-të të pushkëve motorikë Tamanskaya të Gardës që pritet të fillojë në vitin 2022. Tanket janë planifikuar të jenë vetëm transferohet zyrtarisht pas përfundimit të të gjitha testeve shtetërore. Në dhjetor 2021, konglomerati shtetëror rus Rostec deklaroi se prodhimi serik kishte filluar, me "më shumë se 40" tanke Armata që parashikohej t'u dorëzoheshin trupave ruse pas vitit 2023.
Hidroplani
Hidroplani është një aeroplan që mund të qëndrojë mbi ujë. Në vend të rrotave për zbritjen në tokë, ai ka dy notues. Pra, hidroplani është një anije që mund të fluturojë. Hidroplani është një lloj aeroplani i posaçëm që ulet në lumenj, liqene e dete dhe nuk kërkon pista të kushtueshme për të zbritur. Hidroplanët e lehtë vendosen mbi notues, ndërsa ata më të rëndët kanë një fund si ai i anijeve. Megjithatë, më të përshtatshëm për udhëtime janë aeroplanët, të cilët mund të fluturojnë për një kohë të gjatë pa u ndalur.
Shpresa (revistë)
Shpresa revistë e përmuajshme: letrare, artistike e sportive, në gjuhën shqipe me një shtojcë në frëngjisht. U botua në Korçë si organ i Lidhjes së studentëve të Liceut të Korçës. Numri i parë doli në mars 1923 dhe vijoi deri në qershor 1925 (gjithsej .17 numra). .Bashkëpunuan kryesisht nxënësit dhe mësuesit e liceut. Mbajti qëndrim përparimtar, përkrahu Revolucionin demokratik borgjez të qershorit 1924.
Sekret (këngë)
"Sekret" është një këngë e këngëtares dhe kantautores shqiptare Ronela Hajati, e publikuar në mënyrë të pavarur si këngë teke më 2 dhjetor 2021. Është kompozuar dhe shkruar nga vetë Hajati dhe prodhuar nga Marko Polo. Pas fitores në edicionin e 60-të të Festivalit të Këngës në dhjetor 2021, Hajati do ta përfaqësojë Shqipërinë në Festivalin Evropian të Këngës 2022 në Torino, Itali.
Festivali i Këngës
Një video me kartolinë prezantonte performancat e Hajatit duke portretizuar marrëdhënien e saj të ngushtë me të atin, Marash Hajatin, i cili kishte drejtuar transmetuesin kombëtar, RTSH, për disa vite. Gjatë shfaqjeve të saj të frymëzuara nga luftëtaret, Hajati veshi një kostum të zi dhe të artë, i cili përmbante epoleta të guximshme dhe një korse të ngushtë, për të përcjellë forcën e saj. Në skenë, këngëtarja shoqërohej nga kërcimtare të shumta dhe një shumëllojshmëri imazhesh të errëta të shfaqura në sfondin LED. Në finalen e madhe të garës, Hajati u shpall fituese e konkursit dhe përfaqësuesja shqiptare në Eurovizion 2022.
Torino
Festivali Evropian i Këngës 2022 është planifikuar të zhvillohet në PalaOlimpico në Torino, Itali dhe do të përbëhet nga dy gjysmëfinale të mbajtura në datat përkatëse 10 dhe 12 maj dhe finalja e madhe më 14 maj 2022. Sipas rregullave të Eurovizionit, të gjitha vendet pjesëmarrëse, me përjashtim të vendit pritës dhe "Big Five", e përbërë nga, , , dhe , duhet të kualifikohen në një nga dy gjysmëfinalet për të konkurruar për finale; 10 vendet e para nga gjysmëfinalet e tyre përkatëse kalojnë në finalen e madhe.
Personeli
Kredite të përshtatura nga Tidal dhe YouTube.
Challenger 2
parapamje|250x250px|Një tank Challenger 2 që patrullonte jashtë Basrës, Irak, gjatë Operacionit Telic, 2003. FV4034 Challenger 2 (përcaktimi i Ministrisë së Mbrojtjes "CR2") është një tank kryesor beteje (MBT) britanik i gjeneratës së tretë në shërbim me ushtritë e Mbretërisë së Bashkuar dhe Omanit. Është projektuar dhe ndërtuar nga kompania britanike Vickers Defense Systems, e njohur tashmë si BAE Systems Land & Armaments.
Në 1986, Vickers Defense Systems filloi një vazhdimësi të Challenger 1 si një sipërmarrje private. Ministria e Mbrojtjes urdhëroi një prototip në dhjetor 1988. Në qershor 1991, Ministria e Mbrojtjes bëri një porosi për 140 automjete, me 268 të tjera të porositura në 1994. Prodhimi filloi në 1993 dhe tanket e njësisë u dorëzuan në korrik 1994, duke zëvendësuar Challenger 1 Pas një vonese prodhimi, tanku hyri në shërbim me Ushtrinë Britanike në 1998, me dorëzimin e fundit në 2002. Challenger 2 u eksportua gjithashtu në Oman.
Challenger 2 është një ridizajn i gjerë i Challenger 1. Edhe pse trupi dhe komponentët e automobilave duken të ngjashëm, ato janë me një dizajn më të ri se sa për Challenger 1 dhe vetëm rreth 3% e komponentëve janë të këmbyeshëm. Një veçori e njohjes vizuale është streha e blinduar për pamjen termike TOGS: Challenger 2 e ka këtë sipër tytës së armës, Challenger 1 e ka në anën e djathtë të frëngjisë. Rezervuari ka një distancë prej 550 kilometrash dhe shpejtësi maksimale rrugore prej 59 km/o.
Challenger 2 është i pajisur me një armë tanku L30A1 120mm të gjatë 55 kalibër, pasardhësi i armës L11 të përdorur në Chieftain dhe Challenger 1. Në mënyrë unike midis armëve kryesore të tankeve të betejës së NATO-s, L30A1 pushtohet, sepse Ushtria Britanike vazhdon të vendosë një premisë për përdorimin e fishekëve me kokë kungull (HESH) me eksploziv të lartë, përveç fishekëve të sabotave të stabilizuara me pendë shpuese të armaturës. Challenger 2 është gjithashtu i armatosur me një armë zinxhir L94A1 EX-34 7.62mm dhe një mitraloz 7.62mm L37A2 (GPMG). Janë kryer pesëdhjetë fishekë armatimi kryesor dhe 4.200 fishekë me municion 7.62mm.
Challenger 2 ka një ekuipazh prej katër personash. Frëngjia dhe byka mbrohen me armaturën e gjeneratës së dytë Chobham, e njohur edhe si Dorchester. Deri më sot, e vetmja herë kur një tank u shkatërrua gjatë operacioneve ishte nga një tjetër Challenger 2 në një incident miqësor ("blu në blu") në 2003 në Basra, kur tanku i shkatërruar kishte hapur hapjen e tij në momentin e incidentit.
Ajo ka parë shërbim operativ në Bosnje dhe Hercegovinë, Kosovë dhe Irak.
Që nga hyrja në shërbim, përmirësime të ndryshme kanë kërkuar të përmirësojnë mbrojtjen, lëvizshmërinë dhe vdekshmërinë e Challenger 2, më e fundit prej të cilave ishte Programi i Zgjatjes së Jetës (LEP). Në mars 2021, Ushtria Britanike njoftoi planet për të përmirësuar 148 Challenger 2 sipas LEP me synimin për të zgjatur jetën e tij të shërbimit në të paktën 2035. Këto modele të përmirësuara do të njihen si Challenger 3. Nuk është planifikuar të përmirësohen të gjithë Challenger 2, bilanci do të tërhiqet.
Eksperimentimi në njerëz nga Gjermania Naziste
parapamje|240px|Një udhëzues tregon një kavanozë një ushtarit amerikan me organe njerëzore të hequr nga të burgosurit në [[Kampi i përqëndrimit Bukenvaldit|kampin e përqendrimit të Bukenvaldit, 27 maj 1945.]] Eksperimentimi në njerëz nga Gjermania Naziste ishte një seri eksperimentesh mjekësore mbi një numër të madh të burgosurish, përfshirë fëmijë, nga Gjermania Naziste në kampet e saj të përqendrimit në fillim të mesit të viteve 1940, gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe Holokaustit. Popullsia kryesore e synuar përfshinte romët, sinti, polakët, robërit e luftës sovjetik, gjermanët me aftësi të kufizuara dhe hebrenjtë nga e gjithë Evropa.
Mjekët nazistë dhe ndihmësit e tyre detyruan të burgosurit të marrin pjesë; ata nuk ishin vullnetarë dhe nuk u dha asnjë pëlqim për procedurat. Në mënyrë tipike, eksperimentet rezultuan në vdekje, trauma, shpërfytyrim ose paaftësi të përhershme, dhe si të tilla konsiderohen shembuj të torturave mjekësore.
Në Auschwitz dhe kampe të tjera, nën drejtimin e Eduard Wirths, të burgosurit e përzgjedhur iu nënshtruan eksperimenteve të ndryshme të rrezikshme, të cilat u krijuan për të ndihmuar personelin ushtarak gjerman në situata luftarake, zhvillimin e armëve të reja, ndihma në rimëkëmbjen e personelit ushtarak që ishte lënduar, dhe për të çuar përpara ideologjinë raciale naziste. Aribert Heim kreu eksperimente të ngjashme mjekësore në Mauthausen.
Pas luftës, këto krime u gjykuan në atë që u bë e njohur si Gjyqi i Mjekëve, dhe revokimi i abuzimeve të kryera çoi në zhvillimin e Kodit të Nyrëmbergut të etikës mjekësore. Mjekët nazistë në Gjyqin e Mjekëve argumentuan se domosdoshmëria ushtarake justifikoi eksperimentet e tyre torturuese dhe i krahasoi viktimat e tyre me dëmtimin e kolateralit nga bombardimet e Aleatëve. Por kjo mbrojtje, e cila në çdo rast u hodh poshtë nga Tribunali, nuk mund të zbatohet për eksperimentet binjake të Josef Mengele, të cilat u kryen mbi fëmijë dhe nuk kishin asnjë lidhje me domosdoshmërinë ushtarake.
Shpresa (klub demokratik)
Shpresa (1921-1924). Klub demokratik, arsimor, kulturor e politik që ushtroi veprimtarinë e vet në Gjirokastër, kundër "Lidhjes së bejlerëve e agallarëve". Është quajtur edhe klubi i "Opingarëve", meqë kishte për simbol një palë opinga, që personifikonin masat e punonjësve. Organi i vet ishte gazeta Drita që drejtohej nga Veli Hashorva. Kundër bejlerëve çifligarë e agallarëve të Gjirokastrës vepruan edhe grupe të ndryshme demokratike si "Bruci", "Guna", "Vatra". "Shpresa" arriti rezuitate të mira gjatë fushatave të zgjedhjeve për organet e larta të pushtetit më 1921 dhe më 1923. Veprimtarinë e vet antifeudale e përforcoi sidomos gjatë Revolucionit të Qershorit 1924. Me vendosjen e regjimit zogist "Shpresa" ndërpreu veprimtarinë e saj.
Torrox
Torrox është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun La Axarquía, të provincës Málaga, në Andalusia. Torrox ka 16890 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 51 km2.
Lidhje të jashtme
Torrox
Lupin III vs Detektivi Konan
Lupin III vs Detektivi Konan (Japonisht: ルパン三世VS名探偵コナン, Hepburn: Rupan Sansei Vāsasu Meitantei Konan) është një film i animuar crossover japoneze mes serive Lupin III dhe Detektivi Konan. Filmi u transmetua në Nippon TV më 27 mars 2009, Discotek Media lansoi filmin në DVD në Amerikën e Veriut më 27 tetor 2015.
Përmbajtja
Mbretëresha Sakura e mbretërisë evropiane të Vespanisë, vritet ndërsa ishte duke gjuajtur. Të gjitha indikacionet sugjerojnë se ajo u qëllua aksidentalisht nga djali i saj, Princ Gill, i cili menjëherë bën vetëvrasje, i kapërcyer nga faji. Titulli i trashëgimtarit të fronit të Vespanisë i kalon Princeshës Mira, një vajzë që refuzon fronin sepse mendon se ajo nuk është trashëgimtarja e duhur. Ceremonia e kurorëzimit kërcënohet nga një lëvizje popullore në rritje që beson se Princesha Mira është e papërshtatshme për të qeverisur. Duka Keith e bën Daisuke Jigen, ish-trainer i ushtrisë së rregullt të Vespanias, një roje personale të princeshës. Njëkohësisht, Arsène Lupine III arrin në Vespania; plani i tij dhe Jigenit është që të vendosin kurorën për Mbretëreshat e Mbretërisë.
Për të rritur popullaritetin e princeshës, organizohet një udhëtim rreth Japonisë. Një festival mbahet në Grand Hotel West City Tama, në të cilin marrin pjesë Kogoro Mouri dhe Konan Edogawa. Në mbrëmje, Conan ekspozon një përpjekje për të helmuar princeshën. Princesha nuk dëshiron asgjë më shumë sesa të shpëtojë nga gjendja e saj, kështu që në konfuzionin që pason, ajo largohet me vrap. Conan e vëren këtë, dhe e ndjek atë.
Princesha takon Ran Mourin, i cili po kthehet nga orët e mbrëmjes. Ajo vë në dukje një ngjashmëri të çuditshme në pamjen e tyre dhe vendos të tregtojë vende me të. Ran, e veshur si princeshë, kthehet në hotel dhe shpjegon se çfarë ndodhi. Duka Keith, për të shmangur një incident diplomatik me Japoninë, e detyron Ran të vazhdojë të luajë rolin e Mirës. Duka Keith thyen premtimin e tij për ta kthyer Ran pas një konference shtypi në aeroport dhe e sjell atë në Vespania. Conan, i cili vuri re se çfarë po bënte Duka Keith, hip në aeroplan dhe shpëtohet nga hipotermia nga Duka. I dëshpëruar për të shpëtuar vajzën e tij, Kogoro ndihmohet nga Inspektori Megure, i cili thërret një koleg të diplomuar të akademisë së policisë, Koichi Zenigata. Meqenëse është mësuar se Lupin ka udhëtuar në Vespania, Megure rregullon që Kogoro të shoqërojë zyrtarisht Zenigata si ndihmësin e tij për të kapur mjeshtrin e vjedhjes.
Princesha Mira që atëherë është kthyer në Vespania. Fujiko u punësua nga Duka Keith për të hequr princeshën nga jeta në gjykatë për ta bërë atë të ndiejë, të paktën për një kohë, përvojën tipike të adoleshencës, e cila e ndihmoi atë të kapërcente qëndrimin e saj të hershëm cinik, fatalist. Mira, pasi vizitoi vendin ku vdiq i vëllai dhe nëna e saj, vendos të marrë detyrat e saj si mbretëreshë e ardhshme dhe pranon të kthehet në pallat. Lupin më vonë hyn në kasafortën e ndërtesës dhe zbulon se kurora tashmë është vjedhur nga Fujiko. Ai është i detyruar të heqë dorë dhe të ikë nga ndërtesa me ndihmën e Goemon Ishikawa XIII kur ajo rrethohet nga policia pasi të bie një alarm.
Pas takimit me Ran dhe Kogoro, Konan fillon të hetojë vrasjen e Mbretëreshës me ndihmën e pavullnetshme të Jigen. Pasi Conan dhe Kogoro kanë përfunduar hetimin e tyre, Konan përpiqet ta vërë Kogoro në gjumë me një gjilpërë qetësuese, por nuk arrin të godasë Kogoro (i cili në të vërtetë është maskuar Lupin) dhe godet Zenigata në vend të tij, i cili zgjohet përsëri pas vetëm disa sekondash. Lupin zbulon identitetin e tij sekret Konanit dhe ndihmon në zgjidhjen e çështjes duke pretenduar të jetë Kogoro i vërtetë. Së bashku ata zbulojnë të vërtetën: Vrasja e mbretëreshës është vepër e Dukës Gerard Musca Vespaland, vëllait të vetë Mbretëreshës Sakura dhe Kryeministrit të Vespanisë. Gerard gjithashtu kishte vrarë princin, duke e bërë çështjen të dukej se ishte një vrasje-vetëvrasje. Plani i tij ishte të ngjitej vetë në fron dhe të pasurohej nga shitja e mineralit që Mbretëresha e kishte ndaluar të minonte, për shkak të potencialit të saj për t'u përdorur në luftë dhe dashurisë së saj për natyrën, e cila do të shkatërrohej nëse minierat e tepërta do të kishin marrë vend.
Vazhdimi
Një vazhdim i një filmi teatral në specialin televiziv me titull Lupin III vs Detektivi Konan: Filmi u lançua në kinematë japoneze më 7 dhjetor 2013.
Anna Bolena
Anna Bolena është operë tragjike (tragjedia lirica ) në dy akte kompozuar nga Gaetano Donizetti. Felice Romani shkroi libretin italian sipas Ippolito Pindemonte Enrico VIII ossia Anna Bolena dhe Alessandro Pepoli Anna Bolena, të dyja rrëfejnë jetën e Anne Boleyn, e cila kishte qenë bashkëshortja e dytë të Anglisë Mbretit Henry VIII.
Anna Bolena u dha premierë më 26 dhjetor 1830 në Teatro Carcano në Milano, me një "sukses të jashtëzakonshëm". Weinstock thekson se vetëm pas këtij suksesi mësuesi i Donizetti-t, Johann Simon Mayr, "iu drejtua ish-nxënësit të tij si Maestro". Kompozitori kishte filluar "të dalë si një nga tre emrat më të ndritshëm në botën e operës italiane", së bashku me Bellini dhe Rossini. parapamje| Rubini në rolin e Lord Percy në Anna Bolena Pas premierës së shfaqjës në Itali më 1830, Anna Bolena u dha për herë të parë në Londër në Teatrin King's Theatre më 8 korrik 1831. Performanca e saj e parë në SHBA u dha në frëngjisht (si Anne de Boulen ) në New Orleans, në Théâtre d'Orléans më 12 nëntor 1839. Premiera në New York e operës dhe prezantimi i parë italian i veprës në Shtetet e Bashkuara u zhvillua në Shtëpinë e Operës Astor më 7 janar 1850 me dirigjent Max Maretzek dhe Apollonia Bertucca në rolin kryesor. Si duket është paraqitur në Evropë deri më 1850, në 25 qytete dhe më pas përsëri në vitin 1881 në Livorno. Pas ngritjes së verizmit, ajo është inskenuar më rrallë.
Akti 1
Skena e Parë: Nata. Windsor Castle, apartamentet e Mbretëreshës
Jane Seymour hyn për t'iu përgjigjur thirrjës së Mbretëreshës; Anna hyn dhe thekson se njerëzit duken të trishtuar. Mbretëresha i rrëfehet Xhejnit se është e trazuar. Me kërkesën e mbretëreshës, Smeaton luan harpën dhe këndon në përpjekje për të kënaqur njerëzit e pranishëm. Mbretëresha i kërkon nga ai që të ndalojë. E padëgjuar nga ndonjë tjetër, ajo i thotë vetes se hiri i dashurisë së saj të parë ende po digjet, dhe se ajo tani është e pakënaqur në shkëlqimin e saj të kotë. Të gjithë largohen, përveç Xhejnit.
Henry VIII hyn dhe i thotë Xhejnit se së shpejti ajo nuk do të ketë asnjë rivale, se altari është përgatitur për të dhe se ajo do të ketë burrë, skeptër dhe fron. Secila largohet nga një derë tjetër.
Skena Dy: Dita. Rreth Kalasë së Windsor
Olbia
Olbia (Terranòa, Tarranòa) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 383.64 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 15 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 59.885 banorë.
Anna Bolena
Akti 1
Lord Rochefort, vëllai i Annas, befasohet kur takon Lordin Richard Percy, i cili është thirrur përsëri në Angli nga mërgimi , nga Henry VIII. Percy pyet nëse është e vërtetë që Mbretëresha nuk është e lumtur dhe se Mbreti ka ndryshuar. Rochefort përgjigjet se dashuria nuk është kurrë e sigurtë.
Gjuetarët hyjnë. Percy është shqetësuar me mundësinë e ndoshta të takimit me Annan, e cila ishte dashuria e tij e parë. Henry dhe Anna hyjnë dhe shprehin habinë kur e shohin Percy. Henry nuk lejon që Percy të ia puthë dorën asaj, i thotë se Anna i ka potencuar atij për pafajësinë e Percy por ajo ende ka ndjenja për Percy. Henry VIII i thotë Herveyit, një oficerit të mbretit, që të përcjellë fshehurazi çdo hap dhe çdo fjalë të Annas dhe Percy.
Skena tre: Kështjella Windsor, afër apartamenteve të Mbretëreshës
Ragazzi di vita
Ragazzi di vita është një roman nga Pier Paolo Pasolini botuar për të parën herë më 1955 nga Garzanti. Në gjuhën shqipe u botua më 2017 nga Dudaj, përkthyer nga Shpëtim Kelmendi me titullin "Djem jete".
Anna Bolena
Akti 1
Smeaton merr një medalion nga gjoksi i tij që përmban portretin e Anës. Ai e ka vjedhur dhe ka ardhur t'ia kthej. Ai dëgjon një zhurmë dhe fshihet. Anna dhe Rochefort hyjnë në dhomë. Rochefort i kërkon Anna të dëgjojë Percy. Pastaj ai largohet. Smeaton shikon i fshehur, por nuk mund të shpëtojë. Percy hyn. Ai thotë se e sheh që Anna s'është e lumtur. Ajo i thotë që mbreti tani po e mashtron. Percy thotë se ai ende e do atë. Anna i thotë të mos i flasë asaj për dashurinë. Para se të largohej, Percy pyet nëse mund ta shohë përsëri. Ajo thotë jo, ai tërheq shpatën e tij për të goditur me thikë veten dhe Anna bërtet e tmerruar. Smeaton nxiton nga vendi ku fshehej, duke e keqkuptuar situaten me mendimin se Percy po tenton t'a sulmojë Annan dhe i del ballë Percy gati për t'a luftuar. Anna ligështohet dhe Rochefort nxiton brenda. Vetëm atëherë, Henry VIII hyn dhe sheh shpatat e pangopura. Duke thirrur shërbëtorët, ai thotë se këta persona e kanë tradhtuar mbretin e tyre. Smeaton thotë se nuk është e vërtetë dhe lotët hapin tunikën e tij për t’i ofruar gjoksin e tij mbretit për të vrarë nëse gënjen. Medalioni që do të duhej të ishte kthyer fshehurazi ,me portretin e Anës, pikërisht tani i bie nën këmbët e mbretit. Mbreti e rrëmben atë nga toka dhe urdhëron që shkelësit të tërhiqen zvarrë në burgje. Anna i thotë vetës se fati i saj është vulosur.
Ragazzi di vita
Fabula
Ngjarja ndodh në Romën e pasluftës së dytë botërore, në mesin e lagjeve të ndryshme. Protagonistët janë ca adoleshentë që i përkasin shtresës urbane më të ulët shoqërore, që sajohen si të munden, duke u përpjekur të kapin çdo lloj objekti që mund të rishitet: kapanxhat e pusetave, kopertona, tuba e artikujt ushqimorë.
Anna Bolena
Akti 2
Skena Një: Londër. Paradhoma e apartamenteve të Mbretëreshës
Rojet vërejnë se edhe Jane Seymour ka qëndruar larg Annas. Anna hyn me gratë e Oborrit Mbretëror,të cilat i thonë asaj të vendosë besimin e saj në parajsë. Hervey hyn dhe thotë se Këshilli i Kolegëve ka ftuar zonjat të largohen. Zonja largohet me Hervey. Jane paraqitet dhe thotë se Anna mund të shmangë vuajtjen duke e pranuar fajin. Anna thotë se nuk do ta blejë jetën e saj me turpërim. Ajo shpreh mllefin e saj dhe uron që pasardhësja e saj të vë një kurorë me gjemba. Jane pranon se ajo do të jetë pasardhësi. Anna i thotë asaj të largohet, por thotë që vetëm Henry VIII është fajtori. Jane largohet, e mërzitur thellësisht.
Skena Dy: Paradhoma që çon në sallën ku po takohet Këshilli i Kolegëve
Hervey u thotë gjykatësve se Anna është e humbur, sepse Smeaton ka folur dhe ka zbuluar një krim. Hyn Henry VIII, të cilit Hervey i thotë se Smeaton ka rënë në grackë. Henry VIII i thotë Herveyit të vazhdojë ta lejojë Smeaton të besojë se ai i ka shpëtuar jetën Anna-s. Anna dhe Percy janë sjellë në Paradhomë, veçmas. Henry VIII thotë se Anna ka bërë dashuri me Smeaton dhe se ka dëshmitarë. Ai thotë se edhe Anna dhe Percy do të vdesin. Percy thotë se është e shkruar në qiell që ai dhe Anna janë martuar. Ata largohen të përcjellur nga rojet.
Hyn Jane. Ajo thotë se nuk dëshiron të jetë shkaku i vdekjes së Annas. Henry VIII thotë se ajo nuk do ta shpëtojë Anën duke ikur. Hervey hyn dhe thotë se Këshilli ka prishur (divorcuar) martesën mbretërore dhe ka dënuar Anën dhe bashkëpunëtorët e saj me dënim me vdekje. Oborrtarët dhe Jane kërkojnë nga mbreti të jetë i mëshirshëm. Ai u thotë atyre të largohen.
Percy dhe Rochefort janë së bashku në qelinë e tyre. Hervey hyn dhe thotë se mbreti i ka falur. Ata pyesin për Anën. Duke dëgjuar se ajo do të ekzekutohet, ata zgjedhin të ekzekutohen gjithashtu. Ata largohen, të rrethuar nga roje.
Në qelinë e Annas, kori i zonjave komenton çmendurinë dhe pikëllimin e saj. Hyn Anna, ajo imagjinon që është dita e saj e dasmës me mbretin. Atëherë ajo imagjinon që e sheh Percy dhe ajo i kërkon që ta çojë përsëri në shtëpinë e fëmijërisë (Donizetti e përdori temën nga kënga angleze / amerikane Home Sweet Home, si pjesë e Skenës së çmendurisë të Annas për të nënvizuar dëshirën e saj). Percy, Rochefort dhe Smeaton sjellën brenda. Smeaton e hedh veten tek këmbët e Anës dhe thotë se e akuzoi atë me bindjen se ai po i shpëtonte jetën. Në deliriumin e saj, Anna e pyet atë pse nuk po luan lahutën e tij. Dëgjohet tingulli i topave. Anna kthehet në realitet. Asaj i është thënë se Jane dhe Henry VIII po vlerësohen nga popullsia në ditën e tyre të martesës. Anna thotë se nuk kërkon hakmarrje ndaj çiftit të lig. Ajo alivanoset dhe rojet hyjnë për të çuar të burgosurit në bllok. Smeaton, Percy dhe Rochefort thonë se një viktimë tashmë është sakrifikuar.
Grupi A i Kupës së Botës FIFA 2022
Grupi A i Kupës së Botës FIFA 2022 zhvillohet nga 20 deri më 29 nëntor 2022. Grupi përbëhet nga pritësit Katari, Ekuador, Senegali dhe Holanda. Dy skuadrat e para do të kalojnë në fazën e 16-të, ndërsa dy skuadrat e tjera do të eliminohen.
Renditja
Në raundin e 16-të :
Ndeshjet
Të gjitha kohët e listuara janë vendase, AST (UTC+3).
Fillimisht, ndeshja Senegal-Holandë ishte planifikuar të ishte ndeshja hapëse e turneut më 21 nëntor 2022, ora 13:00, ndërsa ndeshja Katar-Ekuadori do të zhvillohej më vonë atë ditë në orën 19:00. Megjithatë, FIFA rregulloi orarin e ndeshjeve më 11 gusht 2022, duke e zhvendosur ndeshjen Katar-Ekuadori në 20 nëntor, ora 19:00, në mënyrë që pritësit të paraqiten në ndeshjen hapëse të turneut. Si rezultat, ndeshja Senegal – Holandë u shty për në orën 19:00 të 21 nëntorit.
Katar vs Ekuador
Të dy skuadrat ishin përballur tre herë me njëra-tjetrën, më e fundit në vitin 2018, një fitore 4–3 për Katarin në një lojë miqësore. Ky ishte takimi i tyre i parë konkurrues. Ekuadori kishte një gol të anuluar në minutat fillestare, por përfundimisht fitoi 2–0 me një dygolësh nga Enner Valencia. Valencia hapi rezultatin në minutën e 16-të me një penallti, e cila shënoi poshtë në këndin e djathtë pasi u rrëzua në zonën e rreptësisë nga portieri i Katarit Saad Al-Sheeb. Ai shënoi golin e dytë në minutën e 31-të me një goditje me kokë në këndin e majtë të rrjetës pas një krosi nga e djathta nga Ángelo Preciado. Ky është i treti radhazi i Kupës së Botës FIFA në të cilin një lojtar shënon dy herë në ndeshjen hapëse, pas Neymar të Brazilit në 2014 dhe Denis Cheryshev të Rusisë në 2018. Kjo ishte gjithashtu hera e parë që u shënua një goditje dënimi si goli i hapjes së një Kupe Botërore FIFA. Katari u bë debutuesi i 14-të që humbi ndeshjen e parë; Përveç kësaj, Katari u bë vendi i parë pritës që humbi ndeshjen e parë në një Kupë Botërore.
<section begin="A1" /><section end="A1" />
Senegal vs Holandë
<section begin="A2" /><section end="A2" />
Katar vs Senegal
Dy skuadrat nuk janë takuar kurrë më parë.
<section begin="A3" /><section end="A3" />