cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eurocopter Tiger
Zhvillimi i Tiger filloi gjatë Luftës së Ftohtë dhe fillimisht ishte menduar si një platformë helikopteri antitank për t'u përdorur kundër një pushtimi tokësor sovjetik të Evropës Perëndimore. Gjatë periudhës së tij të zgjatur të zhvillimit, Bashkimi Sovjetik u shemb, duke ndryshuar situatën e sigurisë evropiane. Franca dhe Gjermania zgjodhën të vazhdonin me Tiger, duke e zhvilluar atë si një helikopter sulmues me shumë funksione. Ai arriti gatishmërinë operacionale në vitin 2008.
Tiger është i dalluar sepse është helikopteri i parë tërësisht i zhvilluar në Evropë; edhe modelet më të hershme përfshijnë gjithashtu veçori të tjera të avancuara, si p.sh. një kabinë xhami, teknologji stealth dhe shkathtësi të lartë për të rritur mbijetesën e saj. Variantet e përmirësuara kanë hyrë që atëherë, të pajisura me motorë më të fuqishëm dhe të pajtueshëm me një gamë më të gjerë armësh. Që nga hyrja në shërbim, Tigrat janë përdorur në luftime në Afganistan, Libi dhe Mali.
Qarku Hazebrouck
Qarku Hazebrouck është një qark në Francë.
José Gaspar
José Gaspar, gjithashtu i njohur me nofkën e tij Gasparilla (supozohet se ka jetuar rreth 1756 – 1821) është një pirat spanjoll apokrif, i cili pretendohet se ka bredhur dhe plaçkitur nëpër Gjirin e Meksikës dhe Spanish Main nga baza e tij në Florida Jugperëndimore. Detajet në lidhje me jetën e tij të hershme, motivimet dhe shfrytëzimet piratike ndryshojnë në thënie të ndryshme. Sidoqoftë, tregimet e ndryshme shprehen se ai ishte aktiv gjatë fundit të shekujve 18 dhe fillim të shekujve të 19-të, vitet përkojnë pothuajse saktësisht me periudhën e dytë spanjolle të Florida (1783 - 1821).
Megjithëse pirati Gaspar është një figurë e njohur në folklorin në Florida, nuk ka asnjë dëshmi se ai në të vërtetë ka ekzistuar. Asnjë përmendje e njëkohshme e jetës së tij apo e shfrytëzimeve nuk është gjetur në shkrimet e anijeve spanjolle ose amerikane, procesverbalet gjyqësore ose arkivat e tjera, dhe asnjë artefakte fizike e lidhur me Gaspar nuk është zbuluar në zonën ku ai gjoja vendosi "mbretërinë pirate" të tij. Përmendja më e hershme me shkrim e José Gaspar ishte në një broshurë promovuese të vitit 1900 për Charlotte Harbor dhe Northern Railway, pjesë e sistemit hekurudhor të Henry B. Plant që shkoi në Hotelin Boca Grande të Plantit në ishullin Gasparilla në Charlotte Harbor. Rishikimet vijuese të legjendës bazohen në këtë llogari të parë fantastike, përfshirë përfshirjen aksidentale të Gaspar në një libër të vitit 1923 mbi piratët e vërtetë që ka shkaktuar konfuzion të vazhdueshëm në lidhje me origjinalitetin e tij historik.
Legjenda e José Gaspar festohet në Tampa, Florida gjatë Gasparilla Pirate Festival, i cili u mbajt për herë të parë në vitin 1904.
Aleksandër Severus
Marcus Aurelius Severus Alexander (1 Tetor 208 - 19/22 Mars 235) ishte perandori i fundit Romak nga dinastia Severan, duke sunduar nga viti 222 deri në vitin 235.
José Gaspar
Legjenda
Historia e jetës dhe karrierës së José Gaspar ndryshon në tregime të ndryshme, veçanërisht në lidhje me origjinën e tij. Shumica pajtohen që Gaspar ka lindur në Spanjë rreth vitit 1756, ka shërbyer në Marinën Spanjolle deri sa u kthye në pirateri rreth vitit 1783, dhe e takoi fundin e tij në jug-perëndim të Floridës gjatë një beteje kundër [[Marina e Shteteve të Bashkuara|Marinës së Shteteve të Bashkuara rreth vitit 1821. Sidoqoftë, rrëfimet ndryshojnë shumë në detaje.
Aleksandër Severus
Aleksandri ishte trashëgimtari i kushëririt të tij, Perandorit Elagabalus 18-vjeçar. Kjo e fundit ishte vrarë së bashku me nënën e tij Julia Soaemias nga rojet e tij, të cilët, si shenjë përbuzjeje, mbetjet e tyre u hodhën në lumin Tiber. Aleksandri dhe kushëriri i tij ishin të dy nipër të Julia Maesa, motra e perandores Julia Domna, e cila kishte rregulluar thirrjen e Elagabalus si perandor nga Legjioni i Tretë Gallik. Ishte thashethemi për vdekjen e Aleksandrit që shkaktoi vrasjen e Elagabalus dhe nënës së tij.
José Gaspar
Jeta e hershme
Në disa versione të tregimit, Gaspar filloi jetën si një i ri i trazuar që rrëmbeu një vajzë të re për shpërblesë. E kapur dhe duke pasur parasysh zgjedhjen midis burgut dhe bashkimit të marinës, ai zgjodhi të shkonte në det, ku shërbeu me dallim për disa vjet para se të drejtonte një kryelartësi kundër një kapiteni tiranik dhe të ikte në Florida me një anije të vjedhur.
Aleksandër Severus
Sundimi 13-vjeçar i Aleksandrit ishte mbretërimi më i gjatë i një perandori të vetëm që nga Antoninus Pius. Ai ishte gjithashtu perandori i dytë legal më i ri ndonjëherë Romak gjatë ekzistencës së perandorisë së bashkuar, më i riu Gordian III. Mbretërimi i Aleksandrit në kohën e paqes ishte i begatë. Sidoqoftë, Roma u ballafaqua ushtarakisht me Perandorinë Sasanide në rritje dhe inkursionet në rritje nga fiset e Gjermanisë. Ai arriti të kontrollonte kërcënimin e Sasanidëve. Por kur bëri fushatë kundër fiseve gjermane, Aleksandri u përpoq të sillte paqe duke u përfshirë në diplomaci dhe ryshfet. Kjo tjetërsoi shumë në ushtrinë romake, duke çuar në një komplot që rezultoi në vrasjen e Aleksandrit, nënës së tij Julia Avita Mamaea dhe këshilltarëve të tij. Pas vdekjes së tyre, pasoi pranimi i Maximinus Thrax. Vdekja e Aleksandrit shënoi ngjarjen epokë për Kriza e Shekullit të Tretë - gati 50 vjet luftëra civile, pushtim i huaj dhe kolaps i ekonomisë monetare.
José Gaspar
Jeta e hershme
Versione të tjera të tregimit thonë se Gaspar ishte një fisnik që arriti një gradë të lartë në Marinën Spanjolle Mbretërore dhe u bë këshilltar i mbretit Charles III të Spanjës. Ai ishte i popullarizuar në gjykatë, por kur ndezi një dashnor për një tjetër, zonja e ngathët shqiptoi akuza të rrejshme kundër tij, shpesh thuhej se përfshinte vjedhjen e xhevahireve të kurorës. Duke u përballur padrejtësisht me arrestimin, ai urdhëroi një anije dhe iku, duke u zotuar se do të hakmerrej saktë për vendin e tij.
Aleksandër Severus
Mbretërimi i hershëm
Perandori i ardhshëm Severus Alexander lindi më 1 tetor 208 në Arca Caesarea, Fenikia. Nga emri i tij i lindjes, njihen vetëm dy kognomina, nga burimet letrare: Bassianus (Βασσιανός) sipas historianit Cassius Dio, dhe Alexianus (Αλεξιανός) sipas Herodianit. Duket e mundshme që Bassianus ishte emri i tij i familjes, pasi që disa nga të afërmit e tij u thirrën gjithashtu si të tillë, dhe Alexianus emri i tij i dhënë, i cili më vonë u shndërrua në Aleksandër.
José Gaspar
Jeta e hershme
Në versione të tjera, Gaspar ishte një admiral brilant spanjoll me karakter të diskutueshëm i cili në të vërtetë arriti të vidhte xhevahiret e kurorës. Kur u zbulua vjedhja e tij, ai kapi "anijen e çmimeve të flotës spanjolle" me një grup ndjekësish besnikë dhe braktisi gruan dhe fëmijët e tij për të ikur nëpër Oqeanin Atlantik.
Aleksandër Severus
Mbretërimi i hershëm
Historiani Cassius Dio mendoi se Alexianus ishte djali i Marcus Julius Gessius Marcianus, por Icks e kundërshton këtë, duke thënë se kjo e fundit nuk mund të ishte martuar me nënën e perandorit para vitit 212 dhe se Alexianus duhet të ketë qenë baba nga burri i parë i nënës së tij, i cili është i panjohur emri por i ekzistencës së sigurt.
José Gaspar
Karriera piratike
Në të gjitha versionet, renegati u vendos përgjatë bregdetit virtualisht të pabanuar në jug-perëndim të Floridës Spanjolle rreth vitit 1783 dhe u kthye në pirateri në anijen e tij, që zakonisht quhet Floriblanca. Gaspar themeloi bazën e tij në Ishullin Gasparilla dhe së shpejti ishte frikësimi i Gjirit të Meksikës dhe Spanish Main, duke plaçkitur dhjetëra anije dhe grumbulloi një arkë të madhe thesari në periudhën që përkon me rregullin e dytë spanjoll të Florida. Shumica e të burgosurve meshkuj do të dënoheshin me vdekje ose do të rekrutoheshin si piratë, ndërsa gratë do të merreshin në një ishull aty pranë (i quajtur Captiva Island për këtë arsye), ku ata do të shërbenin si konkubinat e tij, do të bëhen gratë e ekuipazhit të tij pirat, ose do të prisnin shpërblim pagesa nga familjet e tyre.
Aleksandër Severus
Mbretërimi i hershëm
Severus Alexander u bë perandor kur ishte rreth 14 vjeç, duke e bërë atë perandorin më të ri në historinë e Romës, deri në ngjitjen e Gordian III. Gjyshja e Aleksandrit Maesa besonte se ai kishte më shumë potencial për të sunduar dhe për të fituar mbështetje nga Garda Praetoriane sesa nipi i saj tjetër, perandori gjithnjë e më jopopullor Elagabalus. Kështu, për të ruajtur pozicionin e saj, ajo bëri që Elagabalus të adoptojë Aleksandrin e ri dhe më pas të rregullojë vrasjen e Elagabalus, duke siguruar fronin për Aleksandrin. Ushtria romake e përshëndeti Aleksandrin si perandor në 13 Mars 222, duke i dhënë menjëherë titujt e Pater Patriae dhe Pontifex maximus të nesërmen.
José Gaspar
Karriera piratike
Versione të ndryshme të legjendës së Gasparit kanë të bëjnë me episode të ndryshme në karrierën e tij piratike. Një nga më të famshmet përfshin një princeshë spanjolle (ose meksikane, në varësi të versionit) me emrin Useppa që ishte pasagjere në një anije të kapur. Gruaja fisnike hodhi poshtë përparimet e piratit derisa ai kërcënoi se do ta prerë kokën nëse ajo nuk do t'i nënshtrohej epshit të tij. Akoma ajo refuzoi, dhe ai e vrau atë në zemërim (ose alternuar, sepse ekuipazhi i tij kërkoi vdekjen e saj). Gaspar menjëherë u pendua për veprën dhe e morri trupin e saj në një ishull aty pranë, të cilin e quajti Useppa për nder të saj, dhe e varrosi vetë. Disa versione identifikojnë zonjën me Josefa de Mayorga, vajzën e Martín de Mayorga, nënmbreti i Spanjës së Re nga viti 1779 deri më 1782, dhe pretendojnë se emri i ishullit evoloi me kalimin e kohës, megjithëse nuk është gjetur asnjë provë në të dhënat e mbijetuara të Viceroy për të mbështetur pretendimin.
Aleksandër Severus
Mbretërimi i hershëm
Gjatë gjithë jetës së tij, Aleksandri u mbështet shumë në udhëzimet nga gjyshja e tij, Maesa, para vdekjes së saj në 224, dhe nënës, Julia Mamaea. Si adoleshent i ri, i papjekur dhe pa përvojë, Aleksandri dinte pak për qeverinë, luftërat apo rolin e sundimit të një perandorie. Me kalimin e kohës, megjithatë, ushtria erdhi për të admiruar atë që Jasper Burns i referohet si "virtytet e tij të thjeshta dhe sjelljen e moderuar, kaq të ndryshme nga [Elagabalus]".
José Gaspar
Karriera piratike
Në mënyrë të ngjashme, Ishulli Sanibel thuhet se është emëruar nga ndihmësi i Gasparit, Rodrigo Lopez, pas dashnores së tij të cilin e kishte lënë përsëri në Spanjë. Duke u bashkuar me gjendjen e vështirë të mikut të tij, Gaspar përfundimisht i lejoi Lopez të kthehej në shtëpi. Disa versione të legjendës pohojnë se Gaspar i besoi Lopez logun e tij personal, i cili është cituar si një burim informacioni për piratin, megjithëse nuk është prodhuar kurrë.
Air Prishtina
Air Prishtina është një kompani ajrore me seli në Prishtinë, Kosovë. Ajo fluturon nga Prishtina në pjesë të tjera të botës kryesisht në Evropë. Linja ajrore është themeluar në vitin 1981 nga Bexhet Sallahu në Zvicër. Drejtoresha aktuale e kompanisë është vajza e Sallahut, Leyla Ibrahimi-Salahi.
José Gaspar
Karriera piratike
Gaspar është shoqëruar me piratët e tjerë të ndryshëm, si realë dhe jo-realë. Pirati (i vërtetë) i dyshuar Pierre Lafitte është përmendur si një partner i rregullt plaçkitës i Gaspar, me disa versione të tregimit që thotë se Lafitte mezi shpëtoi nga beteja në të cilën u vra Gaspar. Kjo nuk ka të ngjarë, pasi nuk ka të dhëna për Lafitte duke kaluar kohë në bregdetin jugperëndimor të Florida, dhe ai vdiq në Meksikë para vdekjes së supozuar së Gaspar. Gaspar është shoqëruar edhe me Black Caesar dhe "Old King John", piratët e tjerë gjysmë legjendar për të cilët ka pak ose aspak prova historike.
Aleksandër Severus
Arritjet e brendshme
parapamje| Busti i Aleksandër Severus, [[Muzeu i Luvrit|Louvre .]] Nën ndikimin e nënës së tij, Aleksandri bëri shumë për të përmirësuar moralin dhe gjendjen e njerëzve, si dhe për të rritur dinjitetin e shtetit. Ai punësoi juristë të njohur, të tillë si Ulpian, për të mbikëqyrur administrimin e drejtësisë. Këshilltarët e tij ishin burra si senatori dhe historiani Cassius Dio, dhe burimet historike pretenduan se me ndihmën e familjes së tij, ai krijoi një bord të zgjedhur prej 16 senatorësh, megjithëse ky pretendim ndonjëherë diskutohet. Disa studiues kanë hedhur poshtë pikëpamjen e Herodianit se Aleksandri zgjeroi fuqitë senatoriale. Ai gjithashtu krijoi një këshill bashkiak prej 14 personash që ndihmuan prefektin urban në administrimin e punëve të 14 rretheve të Romës. Luksi i tepërt dhe ekstravaganca në oborrin perandorak u zvogëluan, dhe ai rivendosi Banjat e Neronit në 227 ose 229; rrjedhimisht, ato nganjëherë njihen edhe si Banjat e Aleksandrit pas tij. Ai zgjati rezidencën perandorake në Horti Lamiani me ndërtesa të hollësishme dhe krijoi Nymphaeum të Aleksandrit (i njohur si Trofetë e Marius) i cili ende qëndron në Piazza Vittorio Emanuele. Ky ishte burimi i madh që ai ndërtoi në fund të ujësjellësit Aqua Claudia.
Me pranimin e tij, ai uli pastërtinë e argjendit të denarit nga 46.5% në 43% - pesha aktuale e argjendit ra nga 1.41 gram deri në 1.30 gram; megjithatë, në vitin 229 ai rivlerësoi denarin, duke rritur pastërtinë dhe peshën e argjendit në 45% dhe 1.46 gramë. Vitin pasues ai uli sasinë e metaleve bazë në denar ndërsa shtoi më shumë argjend, duke rritur pastërtinë dhe peshën e argjendit përsëri në 50.5% dhe 1.50 gramë Për më tepër, gjatë mbretërimit të tij taksat u lehtësuan; letërsia, arti dhe shkenca u inkurajuan; dhe, për lehtësinë e njerëzve, zyrat e huasë u krijuan për huazimin e parave me një normë interesi të moderuar.
Në çështjet fetare, Aleksandri ruajti një mendje të hapur. Sipas Historia Augusta, ai dëshironte t'i ngrinte një tempull Jezusit por u dekurajua nga priftërinjtë paganë; megjithatë, ky pretendim është i pabesueshëm pasi Historia Augusta konsiderohet e pabesueshme nga historianët, që përmban sasi të konsiderueshme informacioni që është i rremë dhe madje i shpikur, madje zgjatet deri kur është shkruar dhe numri i autorëve nga i cili është shkruar. Ai lejoi të ndërtohej një sinagogë në Romë dhe ai i dha si dhuratë kësaj sinagogë një rrotull të Tevratit të njohur si Rrotulla Severus.
Në çështjet ligjore, Aleksandri bëri shumë për të ndihmuar të drejtat e ushtarëve të tij. Ai konfirmoi se ushtarët mund të përmendnin këdo si trashëgimtarë në vullnetin e tyre, ndërsa civilët kishin kufizime të rrepta se kush mund të bëhej trashëgimtar ose të merrte një trashëgimi. Ai gjithashtu konfirmoi që ushtarët mund të lirojnë skllevërit e tyre në testamentet e tyre, mbrojnë të drejtat e ushtarëve në pronën e tyre kur ishin në fushatë, dhe rikonfirmoi që pasuria e një ushtari të marrë në ose për shkak të shërbimit ushtarak ( peculium i tij kastrense) ) nuk mund të pretendohej nga askush tjetër, madje as nga babai i ushtarit.
Lufta Persiane
Në tërësi, mbretërimi i Aleksandrit ishte i begatë deri në ngritjen e Sasanidëve nën Ardashir I. Në vitin 231 pas Krishtit, Ardeshir pushtoi provincat romake të lindjes, duke kapërcyer Mesopotaminë dhe duke depërtuar ndoshta deri në Siri dhe Kapadoki, duke detyruar nga i riu Aleksandër një përgjigje të fuqishme. Për luftën që pasoi ka llogari të ndryshme. Sipas autoritetit më të detajuar, Herodianit, ushtritë romake pësuan një numër dështimesh dhe disfata poshtëruese, ndërsa sipas Historia Augusta si dhe dërgimit të vetë Aleksandrit në Senatin Romak, ai fitoi fitore të mëdha. Duke e bërë Antiokinë bazën e tij, ai organizoi në vitin 233 një pushtim të trefishtë të Perandorisë Sasaneze ; në krye të trupit kryesor ai vetë përparoi për të rimarrë Mesopotaminë veriore, ndërsa një ushtri tjetër pushtoi Median përmes maleve të Armenisë dhe një e treta përparoi nga jugu në drejtim të Babilonisë. Ushtria më veriore fitoi disa suksese, duke luftuar në territorin malor të favorshëm për këmbësorinë romake, por ushtria jugore u rrethua dhe u shkatërrua nga harkëtarët e aftë të kuajve, dhe vetë Aleksandri u tërhoq pas një fushate të pavendosur, ushtria e tij e mbërthyer nga disiplinimi dhe sëmundjet. Humbje të mëtejshme u pësuan nga ushtria veriore që tërhiqej në të ftohtin e egër të Armenisë ndërsa doli në pension në lagjet e dimrit, për shkak të një dështimi të paaftë për të vendosur linja adekuate furnizimi. Akoma, Mesopotamia u rikthye dhe Ardashir nuk ishte më në gjendje të zgjasë pushtimet e tij, megjithëse djali i tij, Shapur, do të arrinte ndonjë sukses më vonë në shek.
Megjithëse Sasanidët u kontrolluan për kohën, sjellja e ushtrisë Romake tregoi një mungesë të jashtëzakonshme disipline. Në vitin 232, ndodhi një kryengritje në legjionin Sirian, i cili shpalli Taurinus perandor. Aleksandri arriti të shtypte kryengritjen dhe Taurinus u mbyt ndërsa u përpoq të ikte përtej Eufratit. Perandori u kthye në Romë dhe festoi një triumf në 233.
Disiplina ushtarake
Sundimi i Aleksandrit u karakterizua gjithashtu nga një prishje e konsiderueshme e disiplinës ushtarake. Në 228, Garda pretoriane vrau prefektin e tyre, Ulpian, në prani të Aleksandrit. Aleksandri nuk mund ta ndëshkonte haptazi kryesuesin e trazirave dhe në vend të kësaj e largoi atë në postin nominal të nderit në Egjipt dhe më pas në Kretë, ku ai u "largua në heshtje nga rruga", ca kohë pasi entuziazmi ishte zbutur. Ushtarët më pas zhvilluan një betejë tre-ditore kundër popullsisë së Romës dhe kjo betejë përfundoi pasi disa pjesë të qytetit u dogjën.
Dio ishte ndër ata që dha një llogari mjaft kritike të disiplinës ushtarake gjatë kohës, duke thënë se ushtarët do të preferonin thjesht t'i dorëzoheshin armikut. Jepen arsye të ndryshme për këtë çështje; Campbell tregon:"'... rënia e prestigjit të dinastisë Severan, natyra e dobët e vetë Aleksandrit, i cili dukej se nuk ishte ushtar dhe se dominohej plotësisht nga këshillat e nënës së tij, dhe mungesa e suksesit të vërtetë ushtarak në një kohë gjatë së cilës perandoria po vinte nën presion në rritje'."Nga ana tjetër, Herodiani ishte i bindur se "koprracia e perandorit (pjesërisht rezultat i lakmisë së nënës së tij) dhe ngadalësia për të dhuruar dhurues", ishin thelbësore në rënien e disiplinës ushtarake nën Aleksandrin.
Lufta gjermane
Pas luftës persiane, Aleksandri u kthye në Antioki me Origjenin, një nga etërit e kishës së krishterë. Nëna e Aleksandrit, Julia Mamaea, i kërkoi Origenit që ta mësonte Aleksandrit për krishterimin.
Ndërsa Aleksandri ishte duke u arsimuar në doktrinat e krishtera, pjesa veriore e perandorisë së tij po pushtohej nga fiset gjermanike dhe Sarmatiane. Një armik i ri dhe kërcënues filloi të shfaqej direkt pas suksesit të Aleksandrit në luftën persiane. Në vitin 234, barbarët kaluan Rhine dhe Danub, në një luzmë që shkaktoi alarm deri në Romë. Ushtarët që shërbenin nën Aleksandrin, tashmë të demoralizuar pas luftës së tyre të kushtueshme kundër Persianëve, ishin të pakënaqur më tej me perandorin e tyre, kur shtëpitë e tyre u shkatërruan nga pushtuesit barbarë.
Ndërsa fjala për pushtimin u përhap, perandori mori vijën e frontit dhe shkoi në betejë kundër pushtuesve gjermanikë. Romakët u përgatitën shumë për luftën, duke ndërtuar një flotë, për të transportuar të gjithë ushtrinë. Sidoqoftë, në këtë pikë në karrierën e Aleksandrit, ai ende dinte pak për të qenë gjeneral. Për shkak të kësaj, ai shpresonte që thjesht kërcënimi i ushtrive të tij të ishte i mjaftueshëm për të bindur fiset armiqësore të dorëzoheshin. Severus zbatoi një disiplinë të rreptë ushtarake në njerëzit e tij që ndezi një rebelim midis legjioneve të tij. Për shkak të pësimit të humbjeve të mëdha kundër persëve dhe këshillës së nënës së tij, Aleksandri u përpoq të blinte fiset gjermane, në mënyrë që të fitonte kohë.
Ishte ky vendim që rezultoi që legjionarët të shikonin me vëmendje Aleksandrin. Ata e konsideruan atë të pandershëm, dhe kishin frikë se ai ishte i papërshtatshëm për të qenë Perandor. Në këto rrethana, ushtria shpejt kërkoi të zëvendësonte Aleksandrin.
Gaius Julius Verus Maximinus ishte opsioni tjetër më i mirë. Ai ishte një ushtar nga Trakia që kishte një reputacion të artë dhe po punonte shumë për të rritur statusin e tij ushtarak. Ai ishte gjithashtu një njeri me forcë superiore personale, i cili u ngrit në pozicionin e tij të tanishëm, nga një prejardhje fshatare. Me përshëndetjet e Thrakasit erdhi fundi i Dinastisë Severan, dhe, me armiqësinë në rritje të ushtrisë së Severus ndaj tij, rruga për vrasjen e tij u hap.
Vdekja
Aleksandri u detyrua të përballej me armiqtë e tij gjermanë në muajt e parë të vitit 235. Në kohën kur ai dhe nëna e tij mbërritën, situata ishte rregulluar dhe kështu nëna e tij e bindi atë që të shmangte dhunën, përpjekja për të korruptuar ushtrinë gjermane për t'u dorëzuar ishte mënyra më e ndjeshme e veprimit. Sipas historianëve, ishte kjo taktikë e kombinuar me mosnënshtrimin nga njerëzit e tij, që shkatërroi reputacionin dhe popullaritetin e tij. Alexander u vra në këtë mënyrë së bashku me nënën e tij në një rebelim të Legio XXII <i id="mwAQM">Primigenia</i> në Moguntiacum (Mainz), ndërsa në një takim me gjeneralët e tij. Këto atentate i siguruan fronin Maksiminit. Ai vdiq pas një rregulli prej 13 vjet e 9 ditësh.
Gjirafa (kompani)
Gjirafa është web-faqe që si shërbim kryesor ofron motorin e kërkimit për gjetjen e përmbajtjeve shqip nga të gjitha web-faqet shqiptare.
Aleksandër Severus
Vdekja
Lampridius dokumenton dy teori që shtjellojnë vrasjen e Severus. I pari pretendon se pakënaqësia e Mamaea ishte motivi kryesor prapa vrasjes. Sidoqoftë, Lampridius e bën të qartë se ai është më mbështetës i një teorie alternative, se Aleksandri u vra në Sicili (i vendosur në Britani).
Trupi i Aleksandrit u varros së bashku me trupin e nënës së tij Julia Manaea në një mauzole në Romë. Mauzoleumi aktual, i quajtur Monte di Grano, është i treti për nga madhësia në Romë pas atyre të Hadrianit dhe Augustit. Stillshtë ende e dukshme në Piazza dei Tribuni, në zonën Quadraro në Romë, ku i ngjan një tumë të madhe toke. Sarkofagu i madh i gjetur brenda varrit në shekullin e 16-të dhe që përmbante eshtrat e perandorit, është në Muzeun Palazzo dei Conservatori në Romë. Sipas disa burimeve brenda të njëjtit sarkofag në 1582 u gjet një urnë e çmuar qelqi, Portland Vase, aktualisht e ekspozuar në Muzeun Britanik në Londër.
Sormonne
Sormonne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Sormonne ka një popullsi prej 555 banorë dhe sipërfaqe 4.75 km², me një dendësi prej 117 banor/km².
Aleksandër Severus
Trashëgimi
parapamje| Paraqitja e shekullit të 15-të të Severus Aleksandrit Vdekja e Aleksandrit shënoi fundin e dinastisë Severan. Ai ishte i fundit nga perandorët sirianë dhe perandori i parë që u përmbys nga pakënaqësia ushtarake në një shkallë të gjerë. Pas vdekjes së tij politikat e tij ekonomike u hoqën plotësisht, dhe monedha romake u zhvlerësua; kjo sinjalizoi fillimin e periudhës kaotike të njohur si Kriza e Shekullit të Tretë, e cila e çoi perandorinë në prag të kolapsit.
Ndoshta trashëgimia e tij më e prekshme ishte shfaqja në Shekullin e 16-të të 'vazos Barberini'. Kjo gjoja u gjet në mauzoleun e Perandorit Romak Aleksandër Severus dhe familjes së tij në Monte Del Grano. Zbulimi i vazos është përshkruar nga Pietro Santi Bartoli dhe referuar në faqen 28 të një libri mbi Vazon Portland. Pietro Bartoli tregon se vazoja përmbante hirin e Severus Aleksandrit. Sidoqoftë, kjo së bashku me interpretimet e skenave të përshkruara janë burim i teorive të panumërta dhe 'fakteve' të diskutueshme. Vazoja kaloi nëpër duart e Sir William Hamilton Ambasadorit në Oborrin Mbretëror në Napoli dhe më vonë iu shit Dukës dhe Dukeshës së Portland, dhe më pas është njohur si vazo Portland. Pas dëmtimit katastrofik në 1845, kjo vazo (1-25BC) është rindërtuar tre herë dhe banon në Muzeun Britanik. Vazoja e Portland vetë u huazua dhe u kopjua afër nga Josiah Wedgewood i cili duket se ka shtuar një modesti modeste. Vazoja formoi bazën e Jasperware. parapamje| Vazo Portland
Jeta personale
majtas|parapamje|200x200px| Denari i Sallustia Orbiana. Mbishkrimi: SHITJE. BARBIA ORBIANA AVG. Gruaja e tij e parë ishte Sallustia Orbiana, Augusta, me të cilën ai u martua në 225 kur ajo ishte 16 vjeç. Martesa e tyre u rregullua nga nëna e Aleksandrit, Mamaea. Sipas historianit Herodian, sidoqoftë, posa Orbiana mori titullin Augusta, Mamaea u bë gjithnjë e më xheloze dhe e inatosur ndaj gruas së Aleksandrit për shkak të dëshirës së tepërt të Mamaea për të gjithë titujt mbretërorë femra. Aleksandri u divorcua dhe internoi Orbiana në 227, pasi babai i saj, Seius Sallustius, u ekzekutua pasi u akuzua për tradhti.
Sipas Historia Augusta, Aleksandri u martua me Sulpicia Memmia, një anëtare e një prej familjeve më të lashta Patriciane në Romë dhe një vajzë me një burrë me gradë konsullore; gjyshi i saj quhej Catulus. Ajo përmendet si gruaja e tij vetëm në këtë tekst të mëvonshëm, kështu që martesa është vënë në dyshim.
Aleksandri nuk bëri asnjë fëmijë.
Sipas Historia Augusta, një vepër e vonë romake që përmban biografitë e perandorëve dhe të tjerëve dhe që konsiderohet nga studiuesit si një vepër me besueshmëri të dyshimtë historike, Aleksandri lutej çdo mëngjes në kishëzën e tij private. Ai ishte jashtëzakonisht tolerant ndaj hebrenjve dhe të krishterëve. Ai vazhdoi të gjitha privilegjet ndaj hebrenjve gjatë mbretërimit të tij, dhe Historia e Augustit tregon se Aleksandri vendosi imazhe të Abrahamit dhe Jezusit në oratorinë e tij, së bashku me hyjnitë e tjera romake dhe figurat klasike.
Berbiguières
Berbiguières është një komunë në Francë. Berbiguièresbën pjesë në departamentin Dordogne të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 180 banorë dhe sipërfaqe 5.35 km².
Saltvik
Saltvik (Saltviks kommun), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Ishujt Oland, dhe është pjesë e rajonit Ishujt Oland.
Barville, Vosges
Barville është një komunë në Francë. Barville bën pjesë në departamentin Vosges të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 85 banorë dhe sipërfaqe 8.45 km².
Sikorsky UH-60 Black Hawk
parapamje|300x300px|Sikorsky UH-60A Black Hawk (S-70A), Ushtria Amerikane Sikorsky UH-60 Black Hawk është një helikopter ushtarak me katër tehe, me dy motorë, me ngritje mesatare, i prodhuar nga Sikorsky Aircraft. Sikorsky paraqiti dizajnin S-70 për konkursin Utility Taktik të Transportit të Avionëve të Ushtrisë së Shteteve të Bashkuara (UTTAS) në vitin 1972. Ushtria e caktoi prototipin si YUH-60A dhe zgjodhi Black Hawk si fitues të programit në 1976, pas një garimi të fluturimit me Boeing Vertol YUH-61.
I emëruar pas liderit vendas amerikan të luftës Black Hawk, UH-60A hyri në shërbim me Ushtrinë e SHBA në 1979, për të zëvendësuar Bell UH-1 Iroquois si helikopter transportues taktik i Ushtrisë. Kjo u pasua nga vënia në terren e varianteve të luftës elektronike dhe operacioneve speciale të Black Hawk. Janë zhvilluar gjithashtu variante të përmirësuara të shërbimeve UH-60L dhe UH-60M. Versionet e modifikuara janë zhvilluar gjithashtu për Marinën, Forcën Ajrore dhe Rojet Bregdetare të SHBA. Përveç përdorimit të ushtrisë amerikane, familja UH-60 është eksportuar në disa vende. Black Hawks kanë shërbyer në luftime gjatë konflikteve në Grenada, Panama, Irak, Somali, Ballkan, Afganistan dhe zona të tjera në Lindjen e Mesme.
Qarku Orange
Qarku Orange është një qark në Francë.
Berbérust-Lias
Berbérust-Lias është një komunë në Francë. Berbérust-Lias bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 54 banorë dhe sipërfaqe 5.73 km².
Courbevoie
La Défense, një distrikt biznesi që mban ndërtesat më të larta në zonën metropolitane të Parisit, shtrihet në pjesën jugore të Courbevoie (si dhe pjesë të Puteaux dhe Nanterre ).
Emri
Emri Courbevoie në frëngjisht vjen nga latinishtja Curva Via dhe do të thotë "autostradë e lakuar", që mendohet se bën fjalë për një rrugë romake nga Parisi në Normandi që bëri një kthesë të fortë për t'u ngjitur në kodrën mbi të cilën u ndërtua Kurbëvuaja.
Historia
Një urë prej druri u ndërtua duke kaluar Senën drejt Kurbëvuasë me urdhër të mbretit Henry IV, kur në 1606 trajneri i tij mbretëror ra në lumë ndërsa po transportohej me traget. E rindërtuar në gur gjatë shekullit të XVIII, kjo u zëvendësua nga një urë metalike në vitin 1946.
Transporti
Kurbëvuaja shërbehet nga dy stacione në linjën hekurudhore periferike Transilien Paris - Saint-Lazare : Courbevoie dhe Bécon-les-Bruyères. Courbevoie shërbehet gjithashtu nga stacioni Esplanade de La Défense në Linjën 1 të Metrosë së Parisit, në rrethin e biznesit të La Défense.
Ka gjithashtu një numër të madh autobusësh të qytetit që vijnë përmes stacionit të La Défense. parapamje|450x450px| Mbërritja e "la Dorade" në Kurbëvua më 14 dhjetor 1840, 1867 nga Henri Félix Emmanuel Philippoteaux . Château de Malmaison
Ekonomia
Total S.A. e ka selinë në Tour Total në La Défense dhe në Kurbëvua. Areva ka selinë e saj në Tour Areva në Kurbëvua. Saint-Gobain gjithashtu ka selinë e tij në Kurbëvua.
Selia e INPI, zyra e qeverisë franceze për patentat, të drejtat e autorit dhe markat tregtare, ndodhet në Kurbëvua.
Sévigny-la-Forêt
Sévigny-la-Forêt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Sévigny-la-Forêt ka një popullsi prej 262 banorë dhe sipërfaqe 26.13 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Ōtomo no Yakamochi
Ōtomo no Yakamochi (Japonisht: 大伴 家持, 718 – 5 tetor 785) ishte politikan i shquar dhe poetë japonezë në periudhën Nara. Ai lindi në klanin prestigjioz Ōtomo, gjyshi i tij ishte Ōtomo no Yasumaro dhe babai i tij ishte Ōtomo no Tabito. Ōtomo no Sakanoue no Iratsume ishte halla e tij.
Ai konsiderohet të jetë 36 të ashtuquajtur "poetë të pavdekshëm" në literaturën e hershme japoneze.
Jeta politike
Sikur gjyshi dhe babai i tij, Yakamochi ishte politikan i njohur, dhe nga Enryaku u ngrit në pozitën e chūnagon (këshilltar i rangut të dytë), pozita e tij më e lartë burokratike.
Në vitin 740, Yakamochi shkoi në Dazaifu me urdhër të Perandorit Shōmu për të shtypur rebelimin e Fujiwara no Hirotsugu. Në vitin 746, ai u bë guvernator i Provincës Etchū, pozita që zgjati deri në vitin 751. Gjatë kësaj kohe, ai ishte autor i 220 waka. Në vitin 751, ai u ngrit në shōnagon (këshilltar i rangut të tretë). Në vitin 780 ai u promovua në këshilltar. Duke u frikësuar nga dyshimi dhe dëbimi nga kryeqyteti për të ndihmuar në rebelimit të Hikami no Kawatsugu, ai qëndroi i qetë dhe u promovua në chūnagon më 783.
Ai vdiq duke u mbytur në Provincën Mutsu duke marrë pjesë në postin e tij të njëkohshëm si shōgun. Menjëherë pas vdekjes së tij, Fujiwara no Tanetsugu u vra; duke dyshuar se Yakamochi ishte i përfshirë në këtë çështje, varrimi i tij u mohua dhe ai u poshtërua dhe u shfuqizua. Djali i tij u zhvesh nga radhët dhe u detyrua të mbetej në mërgim, dhe vetëm në 806 ai rimori gradën e tij.
Filmi i shkurtër
Film i shkurtër, njohur edhe si film i metrazhit të shkurtër, është çdo film që është aq i shkurtër në kohëzgjatje për të mos u konsideruar një film artistik. Akademia e Arteve dhe Shkencave të Filmit e përkufizon një film të shkurtër si "një film origjinal që ka një kohëzgjatje prej 40 minutash ose më pak, duke përfshirë të gjitha kreditet". Në Shtetet e Bashkuara, filmat e shkurtër në përgjithësi quheshin subjekte të shkurtra nga vitet 1920 deri në vitet 1970 kur kufizoheshin në dy bobina 35 mm ose më pak, dhe filma artistikë për një film me tre ose katër bobina. "Short" ishte një shkurtesë për secilin term.
Termi gjithnjë e më i rrallë i industrisë "subjekt i shkurtër" mbart më shumë një supozim se filmi shfaqet si pjesë e një prezantimi së bashku me një film artistik. Filmat me metrazh të shkurtër shpesh shfaqen në festivale vendore, kombëtare ose ndërkombëtare të filmit dhe bëhen nga kineastë të pavarur ose me buxhet të ulët ose pa buxhet fare. Ato zakonisht financohen nga grante filmash, organizata jofitimprurëse, sponsorë ose fonde personale. Filmat e shkurtër përdoren përgjithësisht për përvojën e industrisë dhe si një platformë për të shfaqur talentin për të siguruar financim për projektet e ardhshme nga investitorë privatë, një kompani prodhimi ose studio filmike. Ato gjithashtu mund të publikohen me filma artistikë, dhe gjithashtu mund të përfshihen si veçori bonus në disa publikime të videove në shtëpi.
Historia
Të gjithë filmat në fillimet e kinemasë ishin shumë të shkurtër, ndonjëherë vetëm një minutë ose më pak. Deri në vitet 1910 kur filmat filluan të zgjasin më shumë se rreth dhjetë minuta. Seti i parë i filmave u prezantua në 1894 dhe ishte përmes pajisjes së Thomas Edisonit të quajtur "kinetoskop". Është bërë vetëm për shikim individual. Filmat me metrazh të shkurtër komedi u prodhuan në një numër të madh krahasuar me filma të gjatë si ai i D. W. Griffith, 1915, The Birth of a Nation. Nga vitet 1920, një biletë bleu një program të larmishëm, duke përfshirë një film kryesor dhe disa vepra mbështetëse nga kategori të tilla si filmi dytësor, komedia e shkurtër, film vizatimor 4–11 minuta, filma eksplorues dhe filma lajmesh.
Komeditë e shkurtra ishin veçanërisht të zakonshme dhe zakonisht vinin në një serial ose seri (siç janë filmat Our Gang, ose daljet e shumta të personazhit Little Tramp të Charlie Chaplinit).
Në vitet 1930, sistemi i shpërndarjes ndryshoi në shumë vende, për shkak të Depresionit të Madh. Në vend që pronari i kinemasë të mblidhte një program sipas zgjedhjes së tyre, studiot shitën një paketë të përqendruar në një element kryesor dhe mbështetës, një film vizatimor dhe pak gjëra të tjera. Me rritjen e funksionit të dyfishtë, pantallonat e shkurtra me dy rrotulla ranë në rënie si kategori tregtare. Hal Roach, për shembull, i zhvendosi Laurel dhe Hardy me kohë të plotë në filma artistikë pas vitit 1935 dhe përgjysmoi filmat e tij të njohur të Bandës Tonë në një rrotull. Nga vitet 1940, ai ishte larguar krejtësisht nga filmat e shkurtër (edhe pse Metro-Goldwyn-Mayer vazhdoi me filmat e shkurtër të Bandës "Our" deri në vitin 1944).
Filmat e mëvonshëm të shkurtër përfshijnë filmat Joe McDoakes të George O'Hanlon dhe punën e animuar të studiove si Walt Disney Productions dhe Warner Bros. Cartoons. Nga mesi i viteve 1950, me ngritjen e televizionit, filmi i shkurtër komercial live-action ishte pothuajse i vdekur, puna e The Three Stooges ishte seria e fundit e madhe me 2-bobinëshe, duke përfunduar në 1959. Filmat me metrazh të shkurtër ishin bërë medium për punën studentore, të pavarur dhe të specializuar.
Filmat e shkurtër të animuar patën një jetë më të gjatë, pjesërisht për shkak të zbatimit të teknikave të animacionit të kufizuar me kosto më të ulët dhe rritjes së animacioneve televizive, të cilat lejuan që filmat e shkurtër të kishin si shfaqje teatrale, ashtu edhe një jetë të përtejme. Warner Bros., një nga më produktivët e epokës së artë, iu nënshtrua disa riorganizimeve në vitet 1960 përpara se të dilte nga biznesi i filmit të shkurtër në vitin 1969 (deri në këtë pikë filmat e shkurtër kishin qenë në repriza televizive për vite me radhë). MGM vazhdoi Tom dhe Jerry-n (së pari me një seri filmash të shkurtër të Evropës Lindore nga Gene Deitch që u pritën mjaft keq, më pas një radhë e filmave më të pëlqyer nga studenti i Warner Bros., Chuck Jones) deri në 1967, dhe Woody Woodpecker zgjati deri në 1972; ekipi krijues pas filmave vizatimorë të viteve 1940 dhe 1950 të MGM formoi Hanna-Barbera Productions në 1957, duke u fokusuar kryesisht në televizion. The Pink Panther ishte seria e fundit e rregullt e shkurtër e filmave vizatimorë teatrale, që filloi në vitin 1964 (dhe kështu kishte kaluar gjithë ekzistencën e saj në epokën e animacionit të kufizuar) dhe përfundoi në 1980. Deri në vitet 1960, tregu për filmat e shkurtër të animuar ishte zhvendosur kryesisht në televizion, me shfaqjet e shkurtra ekzistuese teatrale që po i bashkoheshin televizionit.
Qarku Orthez
Qarku Orthez është një qark në Francë.
Buffalo Bill
William Frederick Cody "Buffalo Bill" (26 shkurt 1846 - 10 janar 1917) ishte një ushtar amerikan, gjahtar bizon, dhe drejtues shfaqjeje. Ai lindi në Le Claire, Territori i Iowas (tani shteti amerikan i Iowa), por ai jetoi për disa vjet në vendlindjen e babait të tij në Toronto Township, Ontario, Kanada, përpara se familja të kthehej në Midwest dhe të vendoset në territorin e Kansas.
Një nga figurat më të famshme dhe të njohura të Perëndimit të Egër, legjenda e Buffalo Bill filloi të përhapet kur ai ishte vetëm 23 vjeç. Pas pak ai filloi të performojë në shfaqje që shfaqin tema dhe episodet e kaubojit nga kufiri dhe Luftërat Indiane. Ai themeloi Buffalo Bill's Wild West më 1883, duke marrë kompaninë e tij të madhe në turne në Shtetet e Bashkuara dhe, duke filluar më 1887, në Britaninë e Madhe dhe Evropën kontinentale.
Buffalo Bill vdiq më 10 janar 1917 nga sëmundja e veshkave. Ai ndërroi jetë i rrethuar nga familja dhe miqtë, në shtëpinë e motrës së tij në Denver. Një ditë para vdekjes, ai mori pagëzimin në Kishën Katolike nga i ati Christopher Walsh. Ai kishte një varrim sipas ritit masonik.
Bo Xilai
parapamje|Bo Xilai ￼Bo Xilai (kinezisht: 薄熙来; pinyin: Bó Xīlái; lindur më 3 korrik 1949), është një ish-politikan kinez dhe i dënuar si kriminel. Ai erdhi në pah gjatë kohës së tij si Kryetar i Komunës së Dalian dhe pastaj guvernatori i Liaoning. Nga viti 2004 deri në nëntor 2007, ai shërbeu si Ministër i Tregtisë. Midis 2007 dhe 2012, ai shërbeu si anëtar i Byrosë Politike dhe Sekretare e Partisë Komuniste e Çongqing, një bashki kryesore e brendshme.
Sastamala
Sastamala (Sastamalan kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Pirkanmaa.
Katër Perandorët
Katër Perandorët (四皇, Yonko) janë piratë shumë të fuqishëm në serialin e animuar One Piece.
Ata nuk janë aleatë dhe as që janë armiq të njëri-tjetrit. Përkundrazi, të katërt preferojnë të mbeten autonom në shumicën e rrethanave. Këta të katër banojnë individualisht brenda gjysmës së dytë të Grand Line (e njohur si "Bota e Re"), duke ushtruar ndikim dhe kontroll mbresëlënës mbi dhjetëra ekuipazhe të tjera pirate dhe ishuj vetëqeverisës. Ata përbëjnë një nga Tre Fuqitë e Mëdha.
Krahasuar me individët dhe grupet antagoniste me të cilët janë përballur më parë Piratët e Kapelës prej Kashte, Perandorët janë një kërcënim shumë më i madh gjatë gjysmës së dytë të serisë One Piece.
Në Betejën e Marinefordit, Mjekërbardhi i Katër Perandorëve, takoi fundin e tij drejt kulmit të Luftës së Samitit. Mjekërrziu, vrasësi i tij, më pas uzurpoi pozicionin e tij brenda vitit të ardhshëm. Shanks, një tjetër anëtar i Katër Perandorëve, arbitroi një armëpushim për t'i dhënë fund luftës së lartpërmendur.
Pas ngjarjes në Ishullin Whole Cake, presidenti i Gazetarisë Botërore, Morgans deklaroi Monkey D. Luffy si “Perandori i Pestë” në mesin e Yonko. Ky artikull u publikua pas ngjarjeve në ishullin Whole Cake dhe se Cavendish dhe Bartolomeo informuan gazetarët në lidhje me Flotën e Madhe të Kapelës prej Kashte e përbërë nga 5640 anëtarë.
Kaido dhe Big Mom u zëvendësuan nga Luffy dhe Buggy si Perandorë pas humbjeve të tyre gjatë bastisjes në Onigashima.
Përmbledhja
Individualisht, Perandorët konsiderohen si piratët më të fuqishëm në botë, me aftësi shkatërruese të fuqishme, të gjithanshme të Frutit të Detit, aftësi të jashtëzakonshme fizike dhe/ose mjeshtëri të plotë të Haki. Shpërblimet e tyre individuale janë ndër më të lartat në botë, me më i ulëti që është 2,247,600,000 beli dhe më i larti (më parë) mbi 5 miliardë. Deri më tani, vetëm tre piratë të njohur - Mbreti i Piratëve dhe kapiteni i Piratëve Roger: Gol D. Roger, kapiteni i Piratëve të Zemrës: "Kirurgu i Vdekjes" Trafalgar Law dhe kapiteni i Piratëve Kid: Eustass "Kapiten" Kid - kanë pasur një shpërblim më të lartë se ajo e një Perandori pa pasur ndonjëherë titullin e një Perandori vetë, me Roger që ka shpërblimin më të lartë të njohur në historinë e botës.
Flota
Ekuipazhi kryesor i Mjekërrbardhit arriti në 1616 burra, dhe ai gjithashtu kishte 43 ekuipazhe vartëse të Botës së Re për ta ndihmuar atë në përpjekjet e tij për të shpëtuar Ace, secili i kryesuar nga një kapiten pirat famëkeq. Ekuipazhi i Big Mom është edhe më i madh, i përbërë nga dhjetëra mijëra ushtarë dhe Homies dhe i udhëhequr nga dhjetëra fëmijë të saj, të rritur më tej nga një numër i panjohur ekuipazhesh vartëse që u martuan me familjen Charlotte. Për më tepër, familja e Big Mom konsiderohet si "familja më e fortë në botë". Ekuipazhi i Kaidos ka qenë mbi 20,000 njerëz, nga të cilët, mbi 500 zotërojnë fuqinë e frutave artificiale SMILE. Kaido më vonë fitoi një shtesë prej 10,000 samurai dhe ninxha nën komandën e tij pasi tradhtoi Kurozumi Orochi si pjesë e planeve të tij për dominimin e botës. Luffy ka de facto komandën e Flotës së Madhe të Kapelës së Kashtës, e cila ka të paktën 5640 anëtarë, shumë prej të cilëve - si përfaqësuesit e 7 ekuipazheve - janë piratë të fuqishëm më vete. Buggy drejton një grup mercenar pirate të njohur me emrin Buggy's Delivery, i cili konsiderohet të jetë një nga organizatat më me ndikim në Nëntokë.
Edhe me sasinë e tyre tashmë të madhe të burimeve dhe vartësve të fortë, Katër Perandorët kërkojnë vazhdimisht të çojnë përpara fuqinë e tyre ushtarake. Kaido përfiton nga mjeshtrit superiorë në Wano për të bërë armë që përndryshe nuk mund të bëheshin, si dhe për të monopolizuar sasi të mëdha frutash artificiale të detit për vartësit e tij për t'i ngrënë. Kaido gjithashtu detyron kapitenët e piratëve të robëruar në punë të rënda në mënyrë që t'u thyejë shpirtrat dhe t'i bëjë ata të nënshtruar. Teach dhe ekuipazhi i tij përdorin metodën e panjohur për të vjedhur frutin e detit pas vdekjes së një personi tjetër, në mënyrë që të fitojnë fuqi të shumta. Big Mom rrit vazhdimisht forcën e ekuipazhit të saj duke krijuar gjithnjë e më shumë Homie dhe duke i martuar dhjetëra fëmijët e saj në organizata të ndryshme të fuqishme për të krijuar një rrjet lidhjesh familjare, duke formuar infrastrukturën e ushtrisë së saj.
Trafalgar Law pretendonte se ekzistojnë vetëm dy metoda për të mbijetuar në Botën e Re; njëra është të bëheni vartës i një Perandori dhe të mbroheni nën ombrellën e sundimit të tyre. Tjetra është të kundërshtojnë vazhdimisht autoritetin e tyre.
Ndikimi
Prandaj, secili nga Katër Perandorët ka një numër të madh territoresh që ata qeverisin brenda Botës së Re. Katër Perandorët ofrojnë mbrojtje për të gjithë ata që banojnë brenda territoreve të tyre, duke i mbajtur kufijtë të sigurt nga çdo fraksion që mund të dëshirojë t'i pushtojë ata. Për shkak të fuqisë së tyre, Katër Perandorët mund të shpallin çdo vendndodhje të zgjedhur si të tyren. Thjesht deklarata është shpesh e mjaftueshme për të detyruar të tjerët, si marinsat ashtu edhe piratët, të njohin dhe respektojnë autoritetin e tyre. Kur Whitebeard deklaroi se ishulli i Njeriut-Peshk i pushtuar nga krimi ishte nën kontrollin e tij, ai menjëherë përfundoi të gjitha sulmet e piratëve në ishull si dhe tregtinë e skllevërve.
Kaido dhe ekuipazhi i tij morën Vendin Wano si territorin e tyre kryesor pasi komplotuan me familjen Kurozumi për të përmbysur shogunatin Kozuki njëzet vjet më parë. Që atëherë, Piratët e Bishave konsoliduan fuqinë e tyre duke monopolizuar burimet e vendit për të prodhuar armë në prodhim masiv për botën e krimit, veçanërisht me Jokerin si ndërmjetësin e tyre kryesor dhe shitësin kryesor në tregtinë SMILE.
Vetë Katër Perandorët janë shtylla kryesore e ndikimit të ekuipazheve të tyre përkatëse në botë, pasi Charlotte Perospero kishte frikë se nëse Big Mom do të vdiste nga një tortë dasme e mundshme e helmuar, ekuipazhi i saj dhe e gjithë perandoria e Totto Land do të shemben. Kur vdiq Mjekërrbardhi, të gjitha vendet që ai deklaroi se ishin territori i tij u hapën menjëherë për sulme dhe për të pushtuar nga perandorët e tjerë, dhe mbetjet e Piratëve të Mjekërbardhit kryesisht u shmangën nga ekuipazhi që uzurpoi turpin e tyre në detin e madh.
Ekuilibri i Tre Fuqive
Është vetëm me përpjekjet e kombinuara të Marinarët dhe Shichibukai, si dhe mosbesimi mes tyre, që e mban nën kontroll fuqinë e tyre. Gjatë Luftës së Samitit të Marinefordit, Marinsat dhe Shichibukai duhej të luftonin së bashku vetëm për të mposhtur një nga Katër Perandorët, Mjekërrbardhin, ekuipazhin e tij dhe aleatët e tyre. Ardhja e një Perandori të dytë, Shanks, dhe ekuipazhi i tij, i dha fund menjëherë armiqësive, duke treguar fuqinë dhe ndikimin që ata kanë pa pasur nevojë të luftojnë.
Vetë Katër Perandorët nuk janë një koalicion si Shichibukai dhe ata ndjekin axhendat e tyre diskrete. Megjithatë, disa nga Perandorët ende kanë synimin për të gjetur një copë dhe për t'u bërë Mbret i Piratëve, ndërsa ish-Perandori Mjekërrbardhë nuk kishte një interes të tillë për ta bërë këtë.
Mundësia që dy ose më shumë nga Katër Perandorët të krijonin një aleancë ishte një kërcënim i mjaftueshëm për të shkaktuar panik Qeverinë Botërore, siç u pa kur u përpoq pa sukses të parandalonte një takim midis Shanks dhe Mjekërbardhë. Qeveria Botërore kishte frikë se dy Perandorët do të bashkoheshin, duke krijuar një kërcënim shumë më imponues që do të prishte ekuilibrin midis Fuqive të Mëdha. Ky skenar i frikshëm përfundimisht u realizua kur perandorët Charlotte Linlin dhe Kaido krijuan një aleancë gjatë Wano Country arc. Një luftë midis dy nga Katër Perandorët konsiderohet një krizë e tmerrshme, pasi përgjimi i përparimit të Kaidou në Mjekër Bardhë nga Shanks i kishte tronditur dhe frikësuar marinsat, duke e vënë qeverinë botërore në një "djersë të ftohtë" siç deklaroi një nga marinsat.
Edhe pse shumë të fuqishëm, ata kanë kërcënime të mundshme nga luftëtarë dhe piratë të rangut më të ulët. Për shembull, thuhet se sapo Elizabello II të ketë mbledhur mjaftueshëm forcë, Mbreti i tij Punch mund të rrëzojë edhe një Perandor, megjithëse kjo mund të jetë thjesht një ekzagjerim.[22] Megjithatë, për shkak të fuqisë së tyre të pamasë, është e nevojshme që fraksionet që synojnë t'i kundërshtojnë ata që së pari të krijojnë një aleancë me fraksionet e tjera në mënyrë që të rrëzojnë çdo anëtar të Katër Perandorëve. Sidoqoftë, edhe me ekuipazhet e piratëve që formojnë aleanca të shumta, shanset për të mposhtur një Perandor janë ende shumë të ulëta. Kur Piratët e Kapelës së Kashtës dhe Piratët e Zemrës formuan një aleancë për të mposhtur Kaidou, Law e informoi Luffy-n se ai besonte se mundësia e tyre për sukses ishte ende vetëm 30%. Kjo aleancë përfundimisht do të rritej në Aleancën masive Ninja-Pirate-Mink-Samurai, e përbërë nga mbi 5000 burra, dhe megjithatë numri i saj ishte ende i zbehtë në krahasim me forcat e kombinuara të Piratëve të Bishave dhe aleatëve të tyre Wano, të cilët ishin 30000 të fortë, rreth gjashtë herë më i madh.
Marrëdhënia midis Katër Perandorëve përshkruhet më së miri si një ngërç me katër drejtime. Për shkak të fuqisë së secilit prej tyre, ata përpiqen të shmangin luftën me njëri-tjetrin pasi kjo do të rezultonte në viktima masive për të dyja palët, duke e lënë fituesin të prekshëm ndaj marinsave ose perandorëve të mbetur. Një shembull është kur Big Mom dhe ekuipazhi i saj përpiqen të pushtojnë Vendin Wano. Kaido urdhëroi me tërbim ekuipazhin e tij të qëllonte anijen e saj nga frika e një lufte të plotë me Big Mom.
Bercenay-en-Othe
Bercenay-en-Othe është një komunë në Francë. Bercenay-en-Othebën pjesë në departamentin Aube të rajonit Champagne-Ardenne. Komuna ka një popullsi prej 389 banorë dhe sipërfaqe 17.85 km².