cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dušanka Sifnios
Teatri kombëtar
Dy rolet e saj më të suksesshme në këtë periudhë janë Giselle nga Adolphe Adam, si dhe “The Girls in the Miraculous” nga Béla Viktor János Bartók. Kjo pjesë u kurua nën koreografinë e Parlic në 1957, teksa Giselle “u ringjall” në Beograd nga Lavrovsky dhe kjo përbën një pikë kthesë në karrierën e Sifnios. Ajo e performoi këtë rol 177 herë në Teatrin Kombëtar si dhe mori pjesë në një tur intensiv në Evropë: Venecia, Edinburg, Vjenë, Florencë, Zyrih, Berlin dhe Paris, me Giselle e cila u shndërrua në një sukses të madh në Teatrin Bolshevik në Moskë.
Karriera ndërkombëtare
Në 1958 ajo u zhvendos në Paris dhe u kthye në një pjesëtare të trupës së baletit të Milorad Mišković dhe më pas në trupën e baletit europian në Romë në 1959.
Boléro dhe baleti i shekullit 20
Në 1960 në Romë ajo u pikas nga Maurice Béjart dhe u bë pjesë e trupës së baletit si dhe muza e tij. Posaçërisht për të, Maurice kreu koreografinë “Ravel Bolero”, e cila konsiderohet sot si një ndër kryeveprat e baletit modern. Premiera e saj ishte në 10 janar 1961, ku balerina Sifnios vallëzon sipër tavolinës, ku rrethohet nga djem që qëndrojnë të ulur, të cilët më pas bashkohen në vallëzim, duke kulmuar me bashkimin e të gjithë balerinëve në tavolinë. Në këtë mënyrë Sifnios u bë e famshme në të gjithë botën. Pas saj, ky rol u interpretua prej Maya Plisetskaya, Sylvie Guillem, Grazia Galante dhe në versionin mashkullor nga Jorge Donn. Gjithashtu daljet e saj ishin dhe në televizion ku u shfaq baleti “La Boutique fantasque” nga Gioachino Antonio Rossini/ Ottorino Respighi, si dhe në shfaqjet “The Blue Danube” nga Johann Strauss 2 si dhe “The Tales of Hoffmann” nga Jacques Offenbach (për televizionin e Bavarisë) si dhe në filmin “Bolero”.
Karriera e mëvonshme
Sifnios punoi në mënyrë të pavarur si balerinë pas 1970, por ajo vijoi të punonte herë pas here në trupin e baletit të teatrit. Ajo doli në pension në moshën 47 vjeçare. Në fillim të viteve 2000 ajo bashkëpunoi në koreografinë e dhjetërave pjesë baleti në Beograd. Ajo publikoi një autobiografi "Beleške slavne balerine" në 2013 (Shënime nga një balerinë e njohur) edhe pse ajo rrëfeu në një intervistë se nuk e quan veten balerinë por si një grua të thjeshtë që di të vallëzojë.
Çmime
Ajo mori çmimin për arritjen profesionale, titullin më të lartë të dhënë prej “Shoqatës së balerinëve në Serbi” në 1998. Opera"Madlenianum" e ka emëruar një prej sallave të saj me emrin e balerinës, në nder të saj. Kjo sallë shërben si vend pune për balerinët e rinj.
Stili
Që në fillim të karrierës së saj ajo shfaqi talent të veçantë, duke shprehur një komandim të mirë të teknikave të baletit, ëmbëlsi dhe zhdërvjelltësi në mënyrën se si performonte edhe pjesët më të ndërlikuara të koreografisë. Vallëzimi i saj karakterizohej prej sigurisë në teknikë, bukuri në linja dhe sharmin hipnotizues. Më vonë ajo performoi kryesisht repertorin e baletit modernist, por gradualisht krijoi individualitetin artistik, që poseidonte impulsivitet që i jepte fuqi fizike krijimeve të saj. Në provën e parë për pjesën “Bolero”, balerinës iu kërkua të hiqte këpucët. Ajo vijoi të perfomojë pa pasur këpucët të mbathura, duke marrë në këtë mënyrë nofkën “balerina këmbëzbathur”.
Asnières-sous-Bois
Asnières-sous-Bois është një komunë në Francë. Asnières-sous-Bois bën pjesë në departamentin Yonne të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 143 banorë dhe sipërfaqe 17.95 km².
Istoria kronografike e qarkut Korches që në luftë e Ballkanit gjer më sot
Istoria kronografike e qarkut Korches që në luftë e Ballkanit gjer më sot me autor Petro D. Harizi. Botuar në Boston nga Shtypshkronja Shqiptare "Sotir Nika", në vitin 1919.
Arsimi në Kolonjë dhe Leskovik
Arsimi në Kolonjë dhe Leskovik libër me autor Andon Stajo. Botuar në Tiranë nga "Ada", në vitin 2002. Faqet e librit 294. ISBN 99927-656-2-3
Lodi, New York
Lodi, New York është një qytet në qarkun Seneca County të shtetit federal New York, SHBA.
Leskoviku në vitet e zjarrta të luftës për liri : (prill 1939-nëntor 1944)
Leskoviku në vitet e zjarrta të luftës për liri : (prill 1939-nëntor 1944) libër me autorë Gaqo Nesho, Ilo Manushi, Janaq Lilo dhe Vaskë Çifligu (red.). Botuar në Tiranë nga "Pegi", në vitin 2009. Faqet e librit 340.
Saint-Trivier-de-Courtes
Saint-Trivier-de-Courtes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Saint-Trivier-de-Courtes ka një popullsi prej 1091 banorë dhe sipërfaqe 16.53 km², me një dendësi prej 66 banor/km².
Leskoviku djep patriotizmi e kulture : (nga lashtësia deri më 1960)
Leskoviku djep patriotizmi e kulture : (nga lashtësia deri më 1960) libër me autor Apostol Kotani dhe Margarita Konda (red.). Botuar në Tiranë, në vitin 2001. Faqet e librit 206.
Le Nouvion-en-Thiérache
Le Nouvion-en-Thiérache është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Le Nouvion-en-Thiérache ka një popullsi prej 2792 banorë dhe sipërfaqe 48.42 km², me një dendësi prej 58 banor/km².
Aromë Leskoviku
Aromë Leskoviku libër me autor Llazar Llazari dhe redaktor Jorgji Qirjako. Botuar në Tiranë nga "Junvil", në vitin 2015. Faqet e librit 192.
Mançë
Mança është departament në rajonin e Normandisë, Francë.
Toskëria : Kolonja dhe Leskoviku : zakone, ceremoni, rite
Toskëria : Kolonja dhe Leskoviku : zakone, ceremoni, rite libër me autor Bardhyl Prifti dhe Mitro Kuli (red.). Botuar në Tiranë nga "Vllamasi", në vitin 2010. Faqet e librit 397.
Mançë
Historia
Manche është një nga 83 departamente që u formuan gjatë Revolucionit francez më 4 mars 1970. Kryeqyteti i saj ishte Coutances deri në vitin 1796, dhe e rifilloi rolin pas Luftës së Dytë Botërore për shkak të shkatërrimit pothuajse të plotë të Saint-Lô gjatë Betejës së Normandisë. Kur Saint-Lô u rindërtua, u bë pësëri kryeqytet.
Klima
Klima është oqeanike, me dimër të butë ku temperaturat mund të bie nën zero për disa ditë. Temperaturat gjatë verë janë rreth 20 °C, mundë të arrijnë deri 30 °C herë pas here.
Reshjet janë të konsiderueshme, dhe ndryshojnë shumë në rajon, midis 700mm në bregdet dhe 1300mm në zonën qendrore jugore. Temperaturat e detit mund të jenë shumë të këndshme për të notuar mes korrikut dhe tetorit.
Asnières-sur-Blour
Asnières-sur-Blour është një komunë në Francë. Asnières-sur-Blour bën pjesë në departamentin Vienne të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 207 banorë dhe sipërfaqe 32.49 km².
Revolucioni rumun
Pas Luftës së Dytë Botërore, Rumania u vendos nën sferën e ndikimit sovjetik në vitin 1947 me zbatimin e sundimit komunist. Kur Rumania u shkëput nga ndikimi sovjetik në prill 1964, Nikolai Çaushesku u bë udhëheqësi i vendit vitin e ardhshëm. Nën sundimin e tij, Rumania përjetoi një zbehje të shkurtër të shtypjes së brendshme që çoi në një imazh pozitiv si në vend ashtu edhe në Perëndim. Megjithatë, represioni u intensifikua përsëri në vitet 1970. Mes tensioneve në fund të viteve 1980, protestat e hershme ndodhën në qytetin e Timișoara në mes të dhjetorit nga ana e pakicës hungareze në përgjigje të një përpjekjeje të qeverisë për të dëbuar pastorin e Kishës së Reformuar Hungareze László Tőkés. Si përgjigje, rumunët kërkuan deponimin e Çausheskut dhe ndryshimin e qeverisë në dritën e ngjarjeve të ngjashme të fundit në vendet fqinje. Forca e kudondodhur e policisë sekrete e vendit, Securitate, e cila ishte njëkohësisht një nga më të mëdhatë në Bllokun Lindor dhe për dekada kishte qenë shtypësi kryesor i mospajtimit popullor, duke shuar shpesh dhe dhunshëm mosmarrëveshjet politike, përfundimisht u tregua i paaftë për të ndalur atë që po afrohej dhe më pas revoltë shumë fatale dhe e suksesshme.
Sëmundja sociale dhe ekonomike ishte e pranishme në Republikën Socialiste të Rumanisë për mjaft kohë, veçanërisht gjatë viteve të kursimit të viteve 1980. Masat rreptësie u projektuan pjesërisht nga Çaushesku për të shlyer borxhet e jashtme të vendit. Menjëherë pas një fjalimi publik të dështuar nga Çaushesku në kryeqytetin Bukuresht që u transmetua për miliona rumunë në televizionin shtetëror, anëtarët e radhës të ushtrisë kaluan, pothuajse unanimisht, nga mbështetja e diktatorit në mbështetjen e protestuesve. Trazirat, dhuna në rrugë dhe vrasjet në disa qytete rumune gjatë afërsisht një jave e bënë udhëheqësin rumun të largohej nga kryeqyteti më 22 dhjetor me gruan e tij, Elenën. Shmangia e kapjes duke u larguar me nxitim me helikopter e portretizoi çiftin si të arratisur dhe gjithashtu si fajtor akute për krimet e akuzuara. Të kapur në Târgoviște, ata u gjykuan nga një gjykatë ushtarake me akuza për gjenocid, dëmtim të ekonomisë kombëtare dhe shpërdorim të pushtetit për të kryer veprime ushtarake kundër popullit rumun. Ata u dënuan për të gjitha akuzat, u dënuan me vdekje dhe u ekzekutuan menjëherë në ditën e Krishtlindjes 1989 dhe ishin njerëzit e fundit që u dënuan me vdekje dhe u ekzekutuan në Rumani, pasi dënimi me vdekje u hoq menjëherë pas. Për disa ditë pas arratisjes së Çausheskut, u zhvilluan luftime serioze dhe beteja rrugësh midis ushtarëve revolucionarë dhe të tjerëve të Sigurimit pro Çausheskut, të cilët ishin luftëtarë të aftë. Spitalet në Bukuresht trajtonin deri në mijëra civilë. Pas një ultimatumi, shumë anëtarë të Securitate u dorëzuan më 29 dhjetor me sigurinë se nuk do të gjykoheshin.
Rumania e sotme është shpalosur në hijen e Çausheskut së bashku me të kaluarën e saj komuniste dhe largimin e saj të trazuar prej saj. Pasi u rrëzua Çaushesku, Fronti i Shpëtimit Kombëtar (FSN) mori shpejt pushtetin, duke premtuar zgjedhje të lira dhe të ndershme brenda pesë muajve. E zgjedhur me shumicë majin e ardhshëm, FSN-ja u rikonstituua si parti politike, instaloi një sërë reformash ekonomike dhe demokratike, me ndryshime të mëtejshme të politikave sociale që u zbatuan nga qeveritë e mëvonshme.
Principata e Gjirokastrës
Principata e Gjirokastrës (1386–1418) ishte një principatë shqiptare e krijuar nga Xhin Zenevishi në vitin 1386, që përfshin zonën përreth Gjirokastrës (jugu i sotshëm i Shqipërisë). Ajo ishte pushtuar nga Osmanët në vitin 1414, por Zenevishi ishte në gjendje të grumbulloj popullatën vendase dhe të rimarrë mbretërinë e tij para se në fund të mposhtet nga Osmanët në vitin 1418.
Krijimi
Në 1380, Xhin Zenevishi ishte emëruar sebastokrator dhe prefekti i Çamërisë pranë Delvinës. Ai ishte gjithashtu i sundimtari i Pyrgo dhe Sayada. Ai u dorëzua para turqve pas pushtimit të parë dhe u dha të birin e tij si një peng të dërgohej në Edrene në oborrin e Sulltanit. Biri i tij u konvertua në Islam dhe u bë i njohur si Hamza Beu, një ushtarak udhëheqës. Menjëherë pas Betejës në Savra në vitin 1385 dhe dorëzimi i tij tek Otomanët, Gjon bëri kryengritje dhe mori kalanë e Gjirokastrës, i inkurajuar pa dyshim nga sulmi në Janinës nga Shqiptarët e Acarnanias. Në vitin 1386 ai zyrtarisht mori titullin e Princit të Gjirokastrës, një post që ai e mbajti deri në prishjen e principatës së tij.
Uji mineral i Leskovikut : studim eksperimental në veprimtarinë sekretore të stomakut
Uji mineral i Leskovikut : studim eksperimental në veprimtarinë sekretore të stomakut libër (Dispensë.- Bibliogr.) me autor Sezai Braho dhe redaktor Petrit Kokalari. Botuar në Tiranë nga Universiteti i Tiranës, në vitin 1983. Faqe 89.
Tite Kubo
Noriaki Kubo (Japonisht: 久保 宣章) ndryshe i njohur si Tite Kubo (Japonisht: 久保 帯人) lindi më 26 qershor 1977, është mangaka. Manga i tij më i njohur është Bleach, i cila u shit mbi 82 milionë kopje sipas vitit 2013.
Biografia
Tite Kubo lindi më 26 qershor 1977 në Hiroshima, ku babai i tij ishte antarë i këshillit të qytetit. Pas leximit të mangës Saint Seiya, Kubo vendosi të bëhej mangaka Zombiepowder ishte manga e tij e parë e cila u publikua në vitin 1999 dhe përfundoi me 27 kapituj në vitin 2000.
Manga e tij e radhës, Bleach, e cila bëhet fjalë për një adoleshent i cili bëhet Korrës i shpirtrave (Shinigami) i cili lufton kundër shpirtrave të rrezikshme (Hollow), filloi në vitin 2001. Kubo kishte plan që ky manga të mos vazhdojë më shumë se pesë. Akira Toriyama i cili e shkroi mangën Dragon Ball e pa historinë dhe i shënoi Kubos. Bleach ka realizuar 686 kapituj, e cilua u publikua Weekly Shōnen Jump prej 20 gushti 2001 deri më 22 gusht 2016. Seriali i animuar u transmetua prej 25 tetorit 2004 deri më 27 mars 2012.
Flakët e vatrës : folklor nga krahina e Kolonjës dhe Leskovikut
Flakët e vatrës : folklor nga krahina e Kolonjës dhe Leskovikut libër nga Dhori Qiriazi (mblodhi). Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2002. Faqet e librit 328. ISBN 99927-1-578-2
Kanunore e Shoqërisë Arësimtare dhe Mirëbërëse së Krahinës së Leskovikut “Jano Vreto”
Kanunore e Shoqërisë Arësimtare dhe Mirëbërëse së Krahinës së Leskovikut “Jano Vreto” broshurë botuar në Mass nga Arthenon Printing Co., në vitin 1919. Faqe 12.
Llixhat e Leskovikut (libër)
Llixhat e Leskovikut libër me autor Kujtim Qenami. Botuar në Tiranë nga "Vllamasi", në vitin 2013. Faqet e librit 108.
Asnières-sur-Nouère
Asnières-sur-Nouère është një komunë në Francë. Asnières-sur-Nouère bën pjesë në departamentin Charente të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 1103 banorë dhe sipërfaqe 21.17 km².
Lowville, New York
Lowville, New York është një qytet në qarkun Lewis të shtetit federal New York, SHBA. Në Lowville, New York jetojnë 4982 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (38.1 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej (1240 ft).
Lista e grupeve të caktuara terroriste
Disa qeveri kombëtare dhe dy organizata ndërkombëtare kanë krijuar lista të organizatave që ata i caktojnë si terroriste. Lista e mëposhtme e grupeve të përcaktuara terroriste liston grupet e përcaktuara si terroriste nga qeveritë aktuale dhe të mëparshme kombëtare dhe organizatat ndërqeveritare. Emërtime të tilla shpesh kanë pasur një efekt të rëndësishëm në aktivitetet e grupeve. Shumë organizata që janë cilësuar si terroriste kanë mohuar përdorimin e terrorizmit si një taktikë ushtarake për të arritur qëllimet e tyre dhe nuk ka konsensus ndërkombëtar për përkufizimin ligjor të terrorizmit. Disa organizata kanë pjesë ose përbërës të shumtë, një ose më shumë prej të cilëve mund të cilësohen si terroriste, ndërsa të tjerat jo.
Ky listim nuk përfshin individë të palidhur të akuzuar për terrorizëm, i cili konsiderohet terrorizëm i ujqërve të vetmuar. Kjo listë përjashton gjithashtu grupet që mund të konsiderohen gjerësisht terroriste, por që nuk janë zyrtarisht të përcaktuara kështu sipas kritereve të specifikuara më sipër.
Askos (Enë qeramike)
parapamje|200x200px|Një askos jashtëzakonisht i madh, [[Muzeu i Luvrit|Luvër.]] Askos (në greshtjen e lashtë ἀσκός "tub"; shumës: ἀσκοί - askoi) është emri i vendosur në terminologjinë moderne, për një lloji të lashtë ene qeramike greke, e përdorur për të hedhur sasi të vogla lëngjeve, të tilla si vaji. Ajo është e njohur për formën e sheshtë dhe nga lëfyti në një ose në të dy skajet, e që mund të përdoret gjithashtu si vegje. Ata ishin zakonisht të pikturuar, si vazot dhe përdoreshin kryesisht për mbajtjen e vajrave dhe për mbushjen e llambave me vaj.
Saint-Laurent-sur-Saône
Saint-Laurent-sur-Saône është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Saint-Laurent-sur-Saône ka një popullsi prej 1781 banorë dhe sipërfaqe 0.53 km², me një dendësi prej 3360 banor/km².
Asnières-sur-Saône
Asnières-sur-Saône është një komunë në Francë. Asnières-sur-Saône bën pjesë në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 73 banorë dhe sipërfaqe 4.7 km².
Brahimaj
Brahimaj është mbiemri i personave në vijim:
Watford F.C.
Watford Football Club është klubi futbollistik i qytetit të Watford, Angli. U formua në vitin 1878.
Jekaterinburgu
Klima
Dimri zgjat gjashtë muaj, nga muaji tetor deri në muajin prill. Temperaturat mund të zbres deri në −45 °C. Vera është e shkurt, moti është i nxehtë për 65-70 ditë. Temperatura mesatare është +18 °C.
Demografia
Krahasuar me shekullin 20 që ka pasur shumë banorë, në shekullin 21 popullsia ka filluar të rritet më ngadalë.
Caen
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Caen (Normandisht: Kaem; Shqip: Kaeni) është një komunë 15 km nga bregu veri-perëndimor i Francës. Është prefektura e departmentit Calvados. Vetë qyteti ka 105,512 banorë (deri në 2018), ndërkohë që zona urbane funksionale ka 470,000, duke e bërë Kaenin të dytën në Normandi për këtë të fundit dhe e 19-ta në Francë. Është komuna e tretë më e madhe në Francë pas Le Havre dhe Rouen.
Ndodhet 200 km në veriperëndim të Parisit, i lidhur me jugun e Anglisë me rrugën e tragetit Caen ( Ouistreham ) në Portsmouth përmes Kanalit Anglez. I ndodhur disa milje larg bregut, plazhet e uljes, vendpushimet e zhurmshme të Deauville dhe Cabourg, si dhe nga Zvicra Normane dhe Pays d'Auge, Kaeni shpesh konsiderohet arketipi i Normandisë.
Kaeni është i njohur për ndërtesat e tij historike të ndërtuara gjatë mbretërimit të Uilliam Pushtuesit, i cili u varros atje, dhe për Betejën e Kaenit, luftime të rënda që u zhvilluan në dhe rreth Caen gjatë Betejës së Normandisë në 1944, duke shkatërruar pjesën më të madhe të qytetit. . Qyteti tani e ka ruajtur kujtesën duke ngritur një memorial dhe një muze kushtuar paqes, Memorial de Caen.
Transporti publik
parapamje| Tramvaji aktual i Kaenit u hap në vitin 2019.
Hekurudhor
parapamje| Stacioni hekurudhor Caen qendër|parapamje|800x800px| Horizonti i Kaenit përballë kishës së Shën Pjetrit . Foto e marrë nga Kështjella e Kaenit - Prill 2007.
Josse, Landes
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Feillens
Feillens është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Feillens ka një popullsi prej 3186 banorë dhe sipërfaqe 14.91 km², me një dendësi prej 214 banor/km².
Josse, Landes
Josse (Ocitanisht: Jòssa ; Shqip: Josa  ) është një komunë në departamentin Landak në Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.
Sissonne
Sissonne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Sissonne ka një popullsi prej 2072 banorë dhe sipërfaqe 53.53 km², me një dendësi prej 39 banor/km².
Siest
Siest (Ocitanisht: Sièst ; Shqip: Siesta) është një komunë në departamentin Landak në Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.
Skënder Begeja
Skënder Begeja (lindi më 5 shkurt 1924) ishte futbollist shqiptarë i cili ka lujatur si sulmues. Ai morri pjesë 4 herë në kombëtaren shqiptare. Ai ka studiuar në gjimnazin Qemal Stafa në Tiranë.
Sali Bajram Krasniqi
Sali Bajram Krasniqi (1919-1987) ishte një artist dhe kompozitor folklorik shqiptar nga Kosova, duke kompozuar mbi 500 këngë. Për shkak të varfërisë së kohës, Krasniqi nuk ishte në gjendje të shkruante këngët dhe t'i memorizonte ato, gjë që në atë kohë ishte shumë e pazakontë. Së bashku me Feriz Krasniqin, ata shkruajtën dhe transkriptojnë shumë këngë, në veçanti këngën e Oso Kuka, e cila para se të ishte dëgjuar vetëm në versionin e Gjergj Fishta nga Lahuta e Malcis kënduar nga lahuta. Instrumentet e tyre ishin instrumenti tradicional shqiptar i Callgi, ose Sharkia, dhe çifteli më primitiv.
Salih Bajrami ka lindur në Llashka, Drink, në komunën e Malishevës. Tashmë si një 6 vjeçar, ai pushoi në gjunjët e tij, ndërsa ai luajti gjatë gjithë netë në shtëpitë e njerëzve dhe në dasma. Babai i tij ishte shqiptari i parë nga Kosova për të përdorur Sharkinë për folklorin shqiptar. Salim Bajrami krijoi termin "Këngët e Oxhakut" dhe iu referua këngëve të folklorit që këndoheshin në shtëpitë shqiptare afër zjarrit, që shërbeu një qëllimi arsimor dhe patriotik. Së bashku me Feriz Krasniqin, kënduan për 20 vjet. Në vitin 1966, ata fituan konkursin e folklorit jugosllav të mbajtur në Angli. Salim Bajrami dhe Feriz Krasniqi kanë mbrojtur dhe ruajtur historinë e shqiptarëve kosovarë dhe për shkak të mungesës së arsimit në atë kohë, kanë mbajtur njerëzit të azhurnuar dhe të arsimuar se çfarë po ndodhte në zona të ndryshme ku jetonin shqiptarët. Ata gjithashtu përbënin këngë të shqiptarëve në Shqipëri, katolikë dhe myslimanë, për vepra heroike që as vetë shqiptarët nuk kishin dëgjuar. Në vitin 1987, Sali Bajrami u dekorua me titullin e "Heroit Folklorik Shqiptar".
Dhënia e viteve 1950, kur partia nacionaliste e Aleksandër Rankoviqit kishte ndikime në Jugosllavi, Salih Bajrami u arrestua nga njerëz Rankoviç duke e akuzuar atë për të qenë një irredentist për të kënduar këngë patriotike. Ai ishte rrahur rëndë dhe kur u lirua ai kurrë nuk u bë përsëri i njëjtë. Ata ishin të parët që shkruanin këngë të Lidhjes së Prizrenit, duke kënduar për Ali Pashën e Gusinjve, Haxhi Zekën, Ymer Prizrenin, Bajram Currin dhe Hasan Prishtinën. Ata gjithashtu shkruan këngë rreth romancës, e cila në atë kohë konsiderohej tabu. Për shkak të këtij fakti, ata duhej të maskonin këngët e tyre për të mos i ofenduar të moshuarit. Sali Bajrami vdiq në vitin 1987 dhe u vlerësua shumë nga Anton Cetta, aktivist shqiptar katolik i cili ndali gjakmarrjet në Kosovë në vitet '90. Cetta qëndroi me të deri në vdekjen e tij. Një nga këngët më të famshme të shkruar ishte kënga e Oso Kukës, e shkruar nga Gjergj Fishta në epikën e tij "Lahuta e Malsis". Ata ishin të parët që përkthyen dhe rishkruajnë historinë që Fishta kishte shkruar në një lloj shumë të vështirë shqip. Feriz Krasniqi u gjet i vdekur në të parën gjatë luftës në Kosovë. Ai vdiq nga paniku ndërsa po ikte nga forcat serbe.
Saint-Rémy-Blanzy
Saint-Rémy-Blanzy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Saint-Rémy-Blanzy ka një popullsi prej 217 banorë dhe sipërfaqe 13.99 km², me një dendësi prej 16 banor/km².
Juljan Tauland
parapamje
Biografia
Julian Taulandi banon në Francë, në Studion N°16 në Qytezën e Artistëve”Van Gogh” në qytetin e Auvers-sur-Oise (Regjioni i Parisit), qyteti, djep i impresionismit dhe postimpresionismit. Krijimi i tij hulumton veçanërisht nocionet e vëzhgimit të hapësires në art dhe të dialektikës të imazheve. Menjëhërë pas ardhjes në Paris ne 1993, Julian Tauland krijon miqësi me piktorin Shqipëtar Valdet Hamidin. Bashkëpunon dhe banon një vit në studion e Vadetit në Fontenay(qytet afër Parisit). Bashkëpunimi me piktorin Valdet Hamidi do të ketë një rëndesi të veçantë për jetën e tij ne Francë. Në studion të Valdetit njihet me personalitete të inteligjencës Shqipëtare në Paris si Ismail Kadarenë, Ehat Musën, Izet Currin, Remzi Pernaska e të tjerë. Në studion e Valdetit do të jetë një formim i pergjithshëm në art dhe historinë e artit. Zbulon pikturën e Expresionizmit Abstrakt, pikturën e grupit COBRA, pikturën e shkollës Jugosllave, Dado dhe Velishkoviç.
Në Auvers-sur-Oise Julian Tauland krijon miqësi me Guillaume Van Beverloo Corneille, piktor bashkëthemelues i grupit COBRA. Kjo miqësi dhe bashkëpunim do te ndikojnë thellësisht karierën e tij artistike. Në 2010, në Studion e Villiers Adamit pas vdekjes të mjeshtërit COBRA Guillaume Corneille, familja e tij i dhuron Julian Taulandit materialin, penelat, ngjyrat dhe tablotë të pa mbaruara. Në 2015 Julian Taulandi me një grup artistësh internacionalë do te themelojnë në Auvers-sur-oise groupin GRAPS (Grup Artistësh Plastician), Shoqatë Kulturore sipas ligjit 1901 ne France. Julian Taulandi është gjithashtu Presidenti i Shoqates GRAPS. Hankande
Në 2001, në 2003, në 2006 dhe në 2015 vepra të Julian Taulandit shiten në ankand në Hôtel Drouot në Paris. Në vitin 2008 vendoset në një Studio për Artistë në Auvers-sur-Oise në Qytezën Van Gogh ( regjioni i Parisit).
Përvetësime të Veprave
- Fondi i artit modern dhe kontemporen i Muzeut Charles-François DAUBIGNY, Auvers-sur-Oise  https://museedaubigny.com.
- Fondi i artit komunal i qytetit te Bois-Colombes, Paris, France.
Referime
https://web.archive.org/web/20191029042623/http://www.chateau-auvers.fr/fr/auvers-julian-tauland-lart-present-2/ https://www.juliantauland.com/ http://juliantauland.blogspot.al/
https://www.artmajeur.com/en/art-gallery/gallery/tauland/1315624 http://www.saatchiart.com/JulianTALAND
Blloshmi
Blloshmi është mbiemri i personave në vijim:
Rennes
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Rennes (Breton: Roazhon   [ˈrwɑːõn] ; Gallo : Resnn ; Latinisht: Condate Redonum ; Shqip: Rena/Renesi) është një qytet në lindje të Bretanjës në Francën veriperëndimore në bashkimin e lumenjve Ille dhe Vilaine. Rennes është prefektura e rajonit të Britanisë, si dhe departamentit Ille-et-Vilaine. Në vitin 2017, zona urbane kishte një popullsi prej 357,327 banorësh, dhe zona më e madhe metropolitane kishte 739,974 banorë.
Historia e Renesit shkon prapa më shumë se 2000 vjet në një kohë kur ishte një fshat i vogël gal i quajtur Condate. Së bashku me Vannes dhe Nantes, ai ishte një nga qytetet kryesore të Dukatit të lashtë të Bretanjës. Nga fillimi i shekullit të XVI-të deri në Revolucionin Francez, Rena ishte një qytet parlamentar, administrativ dhe garnizon i provincës historike të Britanisë në Mbretërinë e Francës, siç dëshmohet nga Pallati i Parlamentit të shekullit të 17-të. Renesi luajti një rol të rëndësishëm në Revoltën e Letrës së Stampuar ( Revolta e timbrés së letrës ) në 1675. Pas zjarrit shkatërrues të vitit 1720, qendra mesjetare prej druri e qytetit u rindërtua pjesërisht në gur. Duke mbetur kryesisht me karakter rural deri në Luftën e Dytë Botërore, Renesi iu nënshtrua një zhvillimi të vrullshëm në shekullin e njëzetë.
Që nga vitet 1950, Rennes është rritur në rëndësi nëpërmjet mbathjes rurale dhe zhvillimit industrial modern, pjesërisht në sektorin e automobilave. Qyteti zhvilloi plane të gjera ndërtimi për të akomoduar mbi 200,000 banorë shtesë. Gjatë viteve 1980, Rena u bë një nga qendrat kryesore në industrinë e telekomunikacionit dhe teknologjisë së lartë. Tani është një qendër e rëndësishme e risisë dixhitale në Francë. Në vitin 2002, Rena u bë qyteti më i vogël në botë me një linjë metroje.
Çika e Tërbaçit
Çika e Tërbaçit gazetë e Shoqërisë Kulturore - Atdhetare "Tërbaçi". Periodike e pavarur, drejtues Albert Habazaj.
Shih edhe
Fterra jonë
Rennes
Administrata
djathtas|parapamje| lagjet e Renës
Gjuhët
parapamje| Flamuri i Bretanjës Në Bretanjë fliten dy gjuhë rajonale: Bretonisht dhe Gallo. Në dhe rreth Renës, flitej tradicionalisht Gallo, por bretonishtja është folur gjithmonë nga emigrantët nga pjesa perëndimore e rajonit.
Në ditët e sotme, gjuha Bretone mësohet në dy shkolla Diwan, disa shkolla dygjuhëshe publike dhe katolike, në kurse të mbrëmjes dhe në universitet.
Komuna nisi një plan gjuhësor përmes Ya d'ar brezhoneg më 24 janar 2008.
Në vitin 2008, 2,87% e fëmijëve të shkollave fillore ishin të regjistruar në shkollat fillore dygjuhëshe dhe numri i nxënësve të regjistruar në këto shkolla është në rritje të vazhdueshme.
Ushqimi lokal
parapamje| Musht dhe galetë me vezë, proshutë dhe djathë Specialitetet nga Rena përfshijnë:
Shumë specialitete të tjera bretone (ushqime deti, qumësht, perime, djathë, mish) shihen në Marché des Lices, një treg javor që mbahet çdo të shtunë në mëngjes (një nga tregjet më të mëdha në Francë).
Marathon, New York
Marathon, New York (Town of Marathon) është një qytet në qarkun Cortland të shtetit federal New York, SHBA. Në Marathon, New York jetojnë 1967 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 30.5 banor/km2. Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (25.07 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 406 m (1332 ft).
Jasseron
Jasseron është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Jasseron ka një popullsi prej 1682 banorë dhe sipërfaqe 18.93 km², me një dendësi prej 89 banor/km².
Asnières-sur-Vègre
Asnières-sur-Vègre është një komunë në Francë. Asnières-sur-Vègre bën pjesë në departamentin Sarthe të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 423 banorë dhe sipërfaqe 12.64 km².
Estrées, Aisne
Estrées është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Estrées ka një popullsi prej 416 banorë dhe sipërfaqe 7.04 km², me një dendësi prej 59 banor/km².
Uza, Landes
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Uza (Ocitanisht: Husar ; Shqip: Hisari ) është një komunë në departamentin Landak në Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.
Mayfield, New York
Mayfield, New York (Town of Mayfield) është një qytet në qarkun Fulton të shtetit federal New York, SHBA. Në Mayfield, New York jetojnë 6495 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (64.7 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 255 m (837 ft).
Louer
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Louer (Ocitanisht: Loèr ; Shqip: Lori) është një komunë në departamentin Landes në Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.
Groveland, New York
Groveland, New York (Groveland, New York) është një qytet në qarkun Livingston të shtetit federal New York, SHBA. Në Groveland, New York jetojnë 3249 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 103.3 km2 (39.9 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 321 m (1053 ft).
Abu Mena
Abu Mena (gjithashtu e shqiptuar si Abu Mina ; ابو مينا ) ka qenë një qytet, kompleks manastir një qendër pelegrinazhi krishtere në Egjiptin e antikitetit të vonë, rreth  45 km në jugperëndim të Aleksandrisë. Mbetjet e tij u caktuan si vend i trashëgimisë botërore në vitin 1979. Ka shumë pak mbetje, por themelet e ndërtesave më të mëdha, si bazilika e madhe, janë lehtësisht të dallueshme.
Përpjekjet e fundit në bujqësi në këtë zonë kanë çuar në një rritje të ndjeshme të nivelit të ujit, i cili ka ndikuar që një numër të ndërtesave të vendit të trashëgimisë të shemben ose të bëhen të paqëndrueshme. Vendi u shtua në listën e vendeve të trashëgimisë botërore në rrezik në vitin 2001. Autoritetet u detyruan të vendosnin rërë në bazat e ndërtesave që janë më të rrezikuara.
Historia
Menas i Aleksandrisë u martirizua në fund të shekullit të III-të ose në fillim të shekullit të IV. Të dhëna të ndryshëm të shekullit të 5-të dhe më vonë japin versione paksa të ndryshme të varrimit të tij dhe themelimin e mëvonshëm të kishës së tij. Elementet thelbësore janë që trupi i tij është marrë nga Aleksandria në një deve, e cila u çua në shkretëtirë përtej liqenit Mareotis. Në një moment, deveja nuk pranoi të vazhdonte të ecë, pavarësisht nga të gjitha përpjekjet për ta shtyrë atë. Kjo u mor si shenjë e vullnetit hyjnor, dhe pjesëtarët e trupit e varrosën në atë vend.
150px|parapamje|majtas|Krishti dhe një Abat i Menas në një ikonë egjiptiane të shekullit të VI-të Shumica e versioneve tregojnë se vendi i varrit u harrua deri në zbulimin e mrekullueshëm të një bariu lokal.
Fjala e fuqive shëruese të bariut përhapet me shpejtësi. Synaxarium përshkruan Konstandini I ia dërgoj vajzën e sëmurë bariut që të shërohet, dhe e krediton atë me gjetjen e trupit Menas, pas së cilës Konstandini urdhëroi ndërtimin e një kishe në vend (Disa versione të ngjarjes zëvendësojnë Konstandin me perandorin Zeno të shekullit të 5-të, por arkeologët kanë datuar themelet origjinale në fund të shekullit të 4-të). Nga fundi i shekullit të 4-të, ishte një vend i rëndësishëm pelegrinazhi për të krishterët që kërkonin shërim dhe mrekulli të tjera.
Shishet Menas janë një lloj i veçantë i ampullave të vogla terrakote të shitura për pelegrinët si kontejnerë për ujë të shenjtë ose vaj të shenjtë që gjenden gjerësisht në mes të Mesdheut Perëndimor, që datojnë përafërsisht nga një shekull e gjysmë para pushtimit musliman. Ata janë bërë me çmim të lirë, por kanë impresionuar me imazhet e shenjtorit që kanë rëndësi në studimin e ikonografisë; supozohet se janë bërë rreth qytetit.
Gjatë mbretërimit të Arcadiusit, kryepeshkopi vendës vuri re se turmat ishin të mëdha për kishën e vogël. Ai i shkroi perandorit lindor, i cili urdhëroi një zgjerim të madh të objekteve, e para nga tre zgjerimet kryesore të kishës, të cilat përfundimisht do të zhvilloheshin. Në fund të periudhës së vonë të antikitetit, Abu Mena ishte bërë vendi kryesor i pelegrinazhit në Egjipt.
Gërmimet arkeologjike
Vendi për herë të parë u gërmua nga viti 1905 deri më 1907. Këto përpjekje zbuluan një kishë të madhe bazilike, një kishë ngjitur e cila ndoshta kishte strehuar mbetjet e shënjtorit, dhe banjot romake.
Një gërmim më i gjatë i mëvonshëm nga Instituti Arkeologjik Gjerman mbaroi në vitin 1998. Gërmimet më të fundit zbuluan një konvikt të madh për pelegrinët e varfër, me krahë të veçantë për burrat dhe për gratë dhe fëmijët. Një kompleks në jug të bazilikës së madhe kishte të ngjarë të jetë vend-qëndrimi i hegoumenos, ose abatit. Gërmimet sugjerojnë se xenodocheion i madh, një zonë pritëse për pelegrinët, fillimisht mund të ketë qenë një varrezë. Një pagëzimor, ngjitur me vendin e kishës fillestare, duket se ka kaluar nëpër të paktën tri faza të zhvillimit. Gjithashtu u zbulua një kompleks për shtypjen e verës, duke përfshirë edhe dhomat e magazinimit nëntokësor, që datojnë në shekujt VI dhe VII.
Kërcënimet
Abu Mena u shtua në listën e Trashëgimive Botërore në Rrezik të UNESCO në 2001 për shkak të kërcënimit të rritjes së nivelit të ujit. Toka e argjilit që rrethon vendin bëhet e paqëndrueshme kur laget dhe ka çuar në rrëzimin e cisternave dhe strukturave të tjera rreth qytetit të lashtë.
Albreht Dyrer
Albrecht Dürer (21 maj 1471 – 6 prill 1528) ishte një piktor dhe teoricien i Rilindjes Gjermane. I lindur në Nuremberg, Düreri arriti të krijonte reputacionin e tij dhe të ndikonte në Evropë që kur ishte ende në të njëzetat. Ai ishte në komunikim me artistët e mëdhenj italian të kohës së tij, duke përfshirë Raffaello-n, Giovanni Bellini-n dhe Leonardo da Vinçin, dhe nga viti 1512 ishte nën mbrojtje e perandorit Maximilian I. Konsiderohet si eksponenti më i madh i pikturës së Rilindjes gjermane. Në Venecia artisti hyri në kontakte me mjediset neoplatonike, të cilat e çuan drejt veprave me karakter ezoterik. Shembulli klasik këtyre veprave është ajo me titull Melencolia I, e realizuar në 1514, ku shfaqen simbologji të shumta hermetike.
Prejardhja
thumb|Prerje në dru e [[Stema|stemës së tij, e cila paraqet një derë si një lojë me emrin e tij, si dhe bustin me krahë te një mauri.|majtas|347x347px]] Albrecht Dürer, i treti i tetë fëmijëve, lindi argjendari me të njëjtin emër, i quajtur "i Vjetri" dhe gruaja e tij, Barbara Holper. Nga vëllezërit dhe motrat, vetëm dy të tjerë e arritën moshën madhore: Endres dhe Hans Dyrer, që qe gjithashtu piktor i oborrit të Sigismundit të I të Polonisë në Krakovë.
I ati ishte me origjinë nga Hungaria, nga ku ishte trasferuar në moshën 28 vjeçare për të përfunduar formimin nëpërmjet Gjermanisë dhe Flandrës; familja e tij nga ana tjetër duhej të ishte me origjinë saksone, por prej kohësh e trasferuar në Transilvani, në fakt gjyshi i Dürerit, Anton, kishte lindur në një familje fshatarësh dhe blegtorësh në Ajtós dhe i trasferuar në moshë të re në Gyula, pranë Gran Varadino (Oradea e sotme në Rumani); Anton qe artizani i parë i familjes, i ndjekur nga Albrechti i Vjetër dhe nipi i tij Unger (kushëri i Dyrerit)
Albrechti i Vjetër shfaqet në një list arkibuzierësh dhe harkierësh të qytetit të Nurembergut që shtatëmbëdhjetë vjeç; pas disa udhëtimesh formimi në Vendet e Ulta, u vendos përfundimisht në Nuremberg, ku hyri në punishten e Hieronymus Holper, dhe më vonë, tashmë dyzet vjeç të martohej me të bijën pesëmbëdhjetëvjeçare, Barbara. Martesa, e kryer më 8 qershor 1467, i garantoi qytetarinë nurembergase dhe, pas derdhjes së një shume prej dhjetë fiorinësh, cilësimin "mjeshtër", që i hapte portat e botës së mbyllur dhe të pasur me privilegje të korporatave. I Vlerësuar dhe në mirëqenie, por jo i pasur, Albrechti i Vjetër vdiq më 20 shtator 1502: dy vite më vonë e veja gjendej plotësisht në skamje dhe meret në ngarkim nga i biri Albrecht.
Ekzistojnë dy portrete të babait të Dyrerit, një në "Galleria degli Uffizi" dhe tjetri në "National Gallery of London", veç një vizatimi me majë argjendi përgjithësisht të konsideruar autentik; nga e ëma mbetet një tablo në Nyrëmberg dhe një vizatim me karbonçin në 1514, kur gruaja ishte gjashtëdhjetë e tre vjeçe.
Në punishten atërore
I riu Dürer frekuentoi për disa vite shkollën dhe, duke u shfaqur i pajisur me talent që i vogël, hyri si praktikant në punishten e të atit, siç kishte bërë vëllai i madh Enders që vazhdoi traditën artizanale të argjendarit. Në atë periudhë Düreri duhet të jetë familjarizuar me teknikat e gdhendjes (inçizimit) të metaleve, që më tej i shfrytëzoi për punimet e tij të famshme me bulino dhe acquaforte. Për më tepër i ati duhet ti ketë trasmetuar kultin për mjeshtrat e mëdhenj flamand, si Jan van Eyck dhe Rogier van der Weyden.
Dëshmia e parë e talentit të tij të jashtëzakonshëm është Autoportreti trembëdhjetë vjeçar i vitit 1484, një vizatim me majë argjendi konservuar në muzeun Albertina të Vjenës. Kjo vepër, që qe realizuar para pasqyrës kur Düreri ishte vetëm trembëdhjetë vjeç, nuk është sigurisht pa gabime, edhe se teknika e vështirë nuk i lejonte korrigjime. Megjithatë, ky portretizim rinor është konsideruar autoportreti i parë i artit evropian që paraqitet si autonom, dmth. si vepër më vete.
Ky autoportret, që ishte paraprirë nga tentativa vizatuese për të cilat ka dëshmi të sigurta, për më tepër tregon tashmë drejtimin esencial të prodhimtarisë pasuese të Dürerit: aktiviteti portretizues. Është një fakt akoma shumë pak i mar parasysh: jo vetëm Düreri ka pikturuar, vizatuar dhe gdhendur portrete të shumta deri në vitet e fundit të jetës së tij, por që nga fillimi i dhjetë vjeçarit të dytë të shekullit të XVI edhe kuadrot e tija fetare shfaqin në përmasa gjithmonë në rritje një karakter portretisti.
Në punishten e Wolgemut-it
Në moshën gjashtëmbëdhjetë vjeçare, kur sapo kishte kryer formimin fillestar, i deklaroi të atit se do të parapëlqente të bëhej një piktor. Por meqë nuk qe e mundur ta bënte praktikën te Colmar-i i largët, pranë Martin Schongauer-it i njohur dhe vlerësuar në gjithë Evropën si piktor dhe inçizor në bakër, i ati e vendosi te punishtja dy hapa nga shtëpia, pranë Michael Wolgemut, piktori dhe ksilografisti më i madh aktiv në ato vite në Nuremberg. Wolgemut ishte vazhduesi i Hans Peydenwurff-it (përveç trashëgimit të punishtes, ishte martuar edhe me të venë e tij), stili i të cilit, i filtruar, la gjurmë edhe në prodhimtarinë rinore të Dürerit. Mjeshtra të tjerë që patën ndikim mbi artistin e ri qenë Martin Schongauer, misteriozi Mjeshtri i Librit të shtëpisë, ndoshta holandez, autor i një serie të famshme në puntasecca.
Nga kjo periudhë Düreri ruajti një kujtim të mirë; më shumë se njëzet vjet më vonë, në 1516, pikturoi një portret të mësuesit të tij, tre vite para vdekjes së tij, ku dallohet respekti dhe simpatia e vjetër përkundrejt figurës së tij njerëzore.
Zhvendosjet e para
parapamje|Portreti i Albrecht Dürer i Vjetri, (rreth vitit 1490)|majtas|325x325px Në pranëverën e vitit 1490, i riu Dürer nisi të udhëtonte nëpër botë për të thelluar njohuritë e tij. Vepra e parë piktorike e konservuar e artistit të ri (ndoshta është edhe punimi i tij për provimin final të formimit profesional) janë dy piktura në tablo me portretet e prindërve, të nisur ndoshta para se të nisej. Portreti i Albrecht Dürerit të Vjetër sot gjendet në Galleria degli Uffizi, ndërsa ai i Barbara Holper u zbulua në vitin 1979 në Nuremberg.
«Kur përfundova formimin artistik, babai im më bëri të udhëtoja. Mungova katër vite, derisa babai im më thirri. U nisa pas Pashkës së vitit 1490 dhe u ktheva në shtëpi më 1494, pas Epifanisë». Udhëtimi i gjatë i ndërmarr nga i riu e çoi në fillim në veri, përtej Këlnit, me gjasa deri në Haarlem. Nuk mundi të shtyhej deri në Gand dhe në Bruges, qendrat më të rëndësishme të pikturës flamande, pasi kudo mbretëronin luftra dhe kryengritje. Nga ana tjetër qëndrimi i Dürerit në këtë rajon vehet re vetëm në veprat e vona, në të cilat pasqyrohet me raste ikonografia e pikturës vendore, në veçanti ajo e Geertgen tot Sint Jans dhe Dieric Bouts.
Përgjatë udhëtimit mendohet se i riu duhej të punonte për tu mbajtur, dhe është e mundur që të jetë shtyrë të vizitonte ato qendra ku ishte më e lehtë të gjeje angazhim në fushat ku kishte familjaritet. Etapat e para duhet megjithatë të kenë qenë qytetet renanse, ku ekzistonte një shtypshkronjë ektive me librat me ilustrime ksilografike.
Nga aty, pas rreth një viti e gjysëm, u zhvendos drejt jugut, në kërkim të Martin Schongauer-it, nga i cili do të dëshironte të mësonte finesat e teknikës së inçizionit në bakërr. Por kur Düreri arriti në Colmar, gjatë vitit 1492, mjeshtri i vlerësuar tashmë kishte vdekur prej një viti. Vëllezrit e të vdekurit, piktori Ludwig dhe argjendarët Kaspar dhe Paul Schongauer, e pritën miqësisht dhe me këshillën e tyre piktori i ri u drejtua për në Bazel, ku jetonte një tjetër vëlla i tyre, argjendari Georg Schoungauer, parapamje|Ballina për Letrat e shën Jeronimit, 1492|357x357pxPeriudhës së udhëtimeve i përket me gjasa piktura e vogël Krishti në vuajtje.
Në Bazel
Në Bazel punoi për një kohë si ilustrator, për librashtypësit erudit të kalibrit të Bergmann von Olpe dhe Johann Amerbach, i prezantuar në mjediset botuese me gjasa me rekomandimin e kumbarit të tij, Anton Koberger, që në Nuremberg drejtonte shtypshkronjën dhe shtëpinë botuese më të madhe në Evropë.
Midis shumë ksilografive që vizatoi në atë periudhë, një punim i parë prove qe frontespizio për botimin e Letrave të shën Jeronimit të dala më 8 gusht 1492 me tipografinë e Nikolaus Kessler (blloku orgjinal, i firmosur nga artisti, gjendet akoma edhe sot në Bazel). Vepra, me hollësi të shumta, ka një përvijim të dallueshëm të sipërfaqeve famë tipove të ndryshme të vijëzimit.
Me të marr besimin e librashtypësve vendor, punoi për ilustrimin e dy veprave me përmbajtje moralizuese, atëherë shumë të vlerësuara, Anija e të marrëve, e humanistit Sebastian Brant, të shfaqur në vitin 1493, dhe Kalorësi i Turnit]]. Vazhdoi një seri tjetër inçizionesh për ilustrimin e Komedive të Terenci-t (më pas e pa shtypur, por blloqet e të cilës janë pak a shumë të plota në muzeun e Bazelit), ku artisti tregon tashmë një origjinalitet, një saktësi dhe efikasitet narrativ në skenat që e vendosnin në një nivel vendosmërisht më të lartë se artistët e tjerë aktiv në treg.
Edhe Autoportreti me lule Eryngiumi, i konservuar në Paris dhe i datuar në 1493, qe nisur me siguri gjatë qëndrimit në Bazel. Në imazh, fillimisht të pikturuar në pergamenë, artisti i ri paraqitet me veshje të modës, në ngjyrë ardezie, me të cilën krijon kontrontast me bordin e kuq të hapur të berretës. Lulja simbolike e Eryngiumit, një lloj gjëmbaçi, që ai e mban në dorën e djathtë, së bashku me nënshkrimin e vendosur në pjesën e sipërme të pikturës "My sach die gat als es oben schtat" ("Gjërat e mia ecin siç është vendosur lart"), duke shfaqur besimin e tij te Krishti.
Në Strasburg
Afër fundit të vitit 1493 artisti u nis për në Strasburg, qendër e rëndësishme tregëtare dhe botuese. Këtu rregulloi një ksilografi për frontespizio-n e botimit të veprave filozofike të Jean Gerson-it, ku shkrimtari është paraqitur si një pelegrin që, duke u ndihmuar me një bastun dhe i shoqëruar nga një kone (qenë me përmasa të vogla), pregatitet të kapërcejë një peizazh të larmishëm, në sfond një luginë e gjerë. Pasuria e kompozimit dhe harmonia e përgjithshme e veprës, megjithëse gdhendësi që bëri modelin nuk e realizoi plotësisht vizatimin e artistit, tregojnë maturimin e shpejtë të stilit të artistit, tashmë i nisur drejt realizimit të kryeveprave të veta. parapamje|Shtëpia e Dyrerit në [[Nyrëmberg|345x345px]]Në Strasburg ndoshta realizoi Vdekjen e shën Domenikut, për një konvent femëror në Colmar.
Rikthimi në Nyrëmberg (1494)
Gjatë Pashkëve të vitit 1494 i ati e thirri Dürerin në Nyrëmberg, për ta martuar, në festën e Pentekostës, Agnes Frey-n, gruaja që i kishte paracaktuar, bija e një bakërpunuesi të lidhur me të fuqishmit e qytetit. Martesa u bë më 7 korrik 1494 dhe të sapomartuarit shkuan të jetonin në shtëpinë e Albrechtit. Diferencat e theksuara kulturore si dhe temperamenti nuk e bënë martesën të lumtur. Gruaja shpresonte ndoshta të çonte një jetë të rehatshme në qytetin e vetë pranë një artizani, ndërsa Düreri kishte aspirata të tjera, të lidhura me udhëtime dhe perspektiva gjithmonë të reja. Në një periudhë afër martesës datohet vizatimi që artisti e nënshkroi në cep "mein Agnes", Agnesa ime, ku duket nusja e re në pozë të menduar, ndoshta pak mendjemadhe, që në portretet e ardhshme trasformohet në pamjen e një borgjezeje të kënaqur, me sfumaturë "lehtësisht keqdashëse". Çifti nuk pati fëmijë, siç ndodh edhe me dy vëllezërit e Dürerit, prandaj familja u zhduk me gjeneratën e tyre. Ëillibald Pirckheimer, miku i artistit, arriti deri aty sa të akuzonte frohtësinë e të shoqes si shkakun e vdekjes së parakohshme të artistit.
Në muajt e verës së vitit 1494 ai përshkoi dhe vizatoi rrethinat e qytetit të tij të lindjes. Rezultati këtyre shëtitjeve janë një sasi pikturash në akuarel, medis të cilave Mulliri (Trotszich Mull). Akuareli tregon një peizazh në perëndim të Nyrëmberg, me lumin e vogël Pegnitz, që rrjedh përmes qytetit. Vizatuesi ishte në këmbë në bregun verior dhe shikon drejt jugut, përtej Pegnitz-it, ku horizonti kufizohet me majat e maleve pranë Schwabachut. Pemët në plan të parë në të majtë i përkasin parkut Hallerëiesen. Shtëpitë me trarë të thurur në të dy anët e lumit, të vizatuara me saktësi të skajshme, përbënin bërthamën e "lagjes industriale", pasi strehonin punishte ku punohej metali duke përdorur Pegnitz-in si burim energjie. Kështu, për shembull, në shtëpitë në plan të parë djathtas përpunohej metali me ndihmën e energjisë hidrike, një proces që ishte zhvilluar në Nuremberg rreth vitit 1450, që e kishte kthyer në qendrën e punimit të metalit Gjermani: gjithë kjo mund të ishte realizuar në hekur ose në bakër, nga agiet në majë të instrumenteve të sakta të vlerësuara në gjithë Evropën, deri te armaturat, topat dhe monumentet në bronx, prodhoheshin këtu.
Ky akuarel është një nga imazhet e para të artit evropian tërësisht përkushtuar peizazhit, por vendoset në një dimension akoma mesjetar: në fakt, ndërtimet e veçanta dhe grupet e pemëve nuk janë vizatuar në perspektivë, por njëra mbi tjetrën. Nga ligjet e perspektivës i riu Dürer, në atë kohë, nuk kishte dëgjuar akoma të flitej.
Ndoshta në të njëjtën periudhë, Dürer ndërmori provat e para si inçizor në bakër. Disa vite më vonë do të krijonte moton: "Një piktor i mirë, brenda, është plot me figura". Kjo tepri idesh për imazhet përbëri me gjasa motivin që iu afrua grafikës: vetëm te ajo, në fakt, ai mund ti jepte formë fantazive të veta pa u penguar nga dëshirat e porositësve. Dhe, nga çasti që ky prodhim i lirë nga kufizimet, përfaqësoi për të edhe një sukses financiar, e dobishmja u bashkua me të pëlqyeshmen.
Udhëtimi i parë në Itali (1494-1495)
Me gjasa në Bazel, në rrethin e humanistëve dhe botuesve, i riu Dürer, inteligjent dhe i etur për të mësuar, kishte dëgjuar të flitej për herë të parë për botën intelektuale italiane dhe për atë klimë kulturore në të cilën, që pothuaj prej një shekulli, zbuloimi i botës antike kishte ndikuar në mënyrë përcaktuese, qoftë letërsinë, ashtu edhe artin. Shumë vite më vonë, Dürer do të përkthente me termin gjerman "Wiedererëachung" konceptin e "Rilindjes" i krijuar nga Françesko Petrarka në kohën e tij. Kjo konfermon se ai ishte plotësisht i ndërgjegjshëm për rëndësinë e atij procesi historik.
Në fundin e verës së vitit 1494, në Nuremberg shpërtheu një nga ato epidemi të zakonshme për epokën, që përgjithësisht konsideroheshin murtajë. Sistemi më i mirë i mbrojtjes kundër infektimit, më i sigurti midis atyre të këshilluara nga mjekët, ishte të braktisje rajonin e goditur. Düreri shfrytëzoi rastin për të shkuar në njohje të "artit të ri" në tokën e tij të origjinës, duke mos u shqetësuar shumë për lënien vetëm të gruas në shtëpi. U nis për në Venecia, duke ndjekur me gjasa udhëtimin e një tregëtari nga Nurembergu.