cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Korça franceze
Në shkurt 1917 Divizioni 76 i Këmbësorisë, që ishte dërguar në Shqipëri, e shpëtoi nga goditjet e artilerisë austriake rrugën për në Sarande dhe beri te mundur lidhjen e forcave franceze me ato italiane. Gjate muajit gusht në frontin shqiptar u ndërmorën veprime te rëndësishme luftarake, që i dhanë mundësi njësive franceze te godasin fort armikun, që kishte bere pak punime mbrojtëse. Mësymja franceze solli marrjen e Pogradecit, në buze te Liqenit te Ohrit. Pas kësaj vijuan një sere mësymjesh fitimtare deri në dorëzimin dhe armëpushimin e Bullgarisë me 30 shtator 1918. Me pas trupat franceze depërtuan deri në Elbasan. Ndërkaq, gjate gjithë kësaj kohe, në prapavije vazhdonte organizimi i administratës. Marrëveshjet e arritura pas armëpushimit me Gjermaninë e lanë në vend pushtimin francez, i cili vazhdoi po në te njëjtat kushte. Unë nuk i di arsyet që çuan në ketë vendim. Nga sa kishin deklaruar vete qeveritaret e saj, dilte që Franca nuk kishte asnjë interes në Shqipëri. Madje sipas udhëzimeve që merrte komandanti i Trevave Shqiptare te Administruara nga Franca, ai nuk kishte te drejte as që te shtrinte me tej ndikimin tone tregtar dhe kulturor. Madje u ndalua edhe hapja e një liceu francez. Ku ishte çështja, pra? Qe te kujdeseshim për ambiciet e Venizellosit, i cili vazhdonte te kërkonte gjithnjë Korçën dhe Epirin e Veriut? Por kjo detyre ishte e pamundur që te kryhej, aq me tepër se roli që kishte luajtur pa dashje Administrata Franceze e Trevave Shqiptare ishte kryekëput fare i kundërt. Ajo ia ruajti ketë treve Shqipërisë dhe i dha qeverise se re shqiptare kuadrot e para, për te cilat kishte aq nevoje.
Roli i administratave te përkohshme franceze u ndie edhe në Kotor, në Shkodër, në Trakinë Perëndimore.
Studimi i kushteve në te cilat u krye administrimi i Trevave Shqiptare, përveçse na bën te njohur përfundimet e shkëlqyera që arritën aty një grusht francezesh, që për me tepër nuk kishin as forca te shumta ushtarake, mund te na tregoje njëkohësisht se sa besim mund te kemi tek një Shqipëri e pavarur. Organizimi i përgjithshëm i Trevave Shqiptare te Administruara nga Franca fillonte me një hierarki te caktuar. Në krye ishte një Komandant i Trevave, i cili e kishte selinë në Korçë, me një administratë qendrore fare te vogël. Nen urdhrat e tij ishin tre Administratore Krahinash, çdonjëri nga te cilët kishte një autonomi te madhe administrative, urdhëronte mbi drejtuesit e shërbimeve te ndryshme dhe kishte një buxhet te vetin. Pas armëpushimit detyrën e Komandantit te Trevave Shqiptare dhe atë te Administratorit te Krahinës se Korçës e kryente i njëjti oficer.
Krahina e Korçës e kishte ruajtur deri diku organizimin që përligjte dokumenti i pare administrativ i saj, pra protokolli i kolonelit Dekua. Megjithatë Ke dOrseit i dukej siku ky dokument kishte një natyre si tepër përfundimtare. Dhe kështu, me 16 shkurt 1918, duke përfituar edhe nga largimi i gjeneralit Seraj, i cili nuk ishte me aty që te mbronte veprën e tij, me një urdhër te gjeneralit Sale [Salles] protokolli në fjale u shfuqizua. Mirëpo në te vërtete ndryshuan vetëm emërtimet e organeve administrative, sepse asgjë tjetër nuk ndryshoi. Administratori i Territorit [ose shqip Qeveritari Delegat] ndihmohej nga një Këshill Konsultativ Parisë [që me pare, sipas protokollit Dekua, ishte Këshilli i Administrimit] si dhe nga disa drejtore te emëruar prej tij për financat, arsimin, policinë, punët botore, ndihmën shoqërore. Veç tyre ishin emëruar edhe disa zëvendësdrejtore për postat, pyjet, doganat, te cilët vareshin nga Drejtoria e Financave. Prej Qeveritarit Delegat varej edhe Komandanti i Trupave Shqiptare.
... vijon ...
Elez Kadria
Elez Kadria është aktor dhe regjisor shqiptar.
Korça franceze
Edhe organizimi i Krahinës se Pogradecit ishte pak a shume i njëjte.
Elez Kadria
Elez Kadria ka lindur në 6 maj të vitit 1941 në qytetin e Shkodrës. Pas mbarimit të studimeve të larta Shkollën e Lartë për Aktor "Aleksandër Moisiu" pranë Teatrit Popullor (sot Teatri Kombëtar) fillon në vitin 1965 punë si aktor në Teatrin "Migjeni" të qytetit të Shkodrës. Roli i tij i parë në kinematografi do të jetë roli i Fatosit në filmin "Detyrë e posaçme" në vitin 1963. Ka interperetuar gjithsej në 10 filma artistikë dhe televizivë. Vepra më e fundit regjisoriale e regjisorit Elez Kadria është regjia e komedisë “Milioner pa asnjë kacidhe” e Dionis Bubanit të vënë në skenë në Teatrin e këtij qyteti në datën 12 nëntor 2005.
Kinematografi
Korça franceze
Ndërkaq organizimi i krahinës se trete, pra i zonës asnjanëse shqiptaro?greke në token greke ishte shume me i thjeshte.
Elez Kadria
1984 -- Koha nuk pret (Film TV)....................Abdullah Varoshi (Miku)
Korça franceze
Krahinat ishin ndare në rrethe. Drejtoret e shërbimeve dhe kryetaret e rretheve ishin pa dallim ose oficere franceze, ose civile shqiptare. Kështu drejtori i financave, që ishte shqiptar, mbeti në detyrën e tij pa lëvizur qysh nga fillimi e deri në përfundimin e administrimit francez. Shihet pra se kishte pak hallka administrative, autonomi te madhe dhe ndarje te veçanta, çdonjëra prej te cilave kishte një shkalle te ndryshme zhvillimi. Krahina e Pogradecit, në pjesën me te madhe nuk kishte paguar asnjë here taksa gjate pushtimit turk. Dhe me 22 qershor kur mbaroi detyra e administrimit francez, shihej se aty ishte bere një punë e madhe. Buxheti nga disa dhjetëra mijëra franca, kishte kaluar në tre milionë franga. Te gjitha krahinat ishin administruar me rregull dhe paguanin tatime. Administrata kishte bashkëpunuar edhe me përpjekjet që bënte Ushtria Franceze për hapjen e rrugëve. Si pasoje Shqipërisë i mbeten rrugët e mëdha, në te cilat mund te kalonin automjetet, si rruga nga Korça deri në Sarande, që mirëmbahej pjesërisht nga italianet, si dhe rruga tjetër nga Korça në Follorinë, e ndërtuar tërësisht nga francezet dhe që përdorej për shërbimin postar me automjete. U ndërtua edhe rruga automobilistike nga Korça në Pogradec, pa përmendur këtu rrugët e ndërtuara thjesht për nevojat ushtarake. Veç këtyre u mirëmbajt edhe një rrjet i tere udhësh për karvanët e kuajve dhe te mushkave, që lidhte te tere fshatrat e krahinave. U ngrit edhe shërbimi i ujerave, u ndërtuan mjaft ura, u meremetuan ndërtesat publike që ishin lene pas dore.
Elez Kadria
1984 -- Militanti......................................majori Ndrec Kola,Komandanti i Xhandarmërisë
Korça franceze
U ngrit edhe një rrjet telefonik, që lidhte me Korçën te gjitha rrethet. Ky rrjet lidhej edhe me rrjetin kryesor telefonik te Vlorës. Drejtoria e Punëve Botore mori nga ushtria franceze materiale te shumta për punimet e mëdha te spastrimit dhe te përmirësimit ujor, që filluan te kryhen. Gjykatat e Korçës dhe te Pogradecit shqyrtonin çështje te se drejtës civile dhe penale. Ajo e Korçës merrej edhe me çështje krimesh, sepse moratoriumi i shpallur me 1912 kishte pushuar se vepruari. Por këtij organizimi gjyqësor i mungonte një Gjykate Apeli, sepse, për fat te keq nga qendra asnjëherë nuk u dha leja për ngritjen e saj. Pranë këtyre gjykatave u organizua edhe një kolegj avokatesh dhe gjate dhënies se vendimeve ishin gjithnjë te pranishëm oficere franceze. Ndërkaq puna për përshtatjen e Kodit Civil Francez dhe Kodit Egjiptian me kushtet e veçanta te Shqipërisë, kishte bere te mundur që gjykimet te jene te paanshme dhe te mbështetura në ligj. Dhe kjo gjë pëlqehej dhe vlerësohej shume në një vend te tille si Shqipëria, ku njerëzit ishin mësuar deri në atë kohe me gjykime arbitrare. Ndërkaq, edhe fale hartave te bukura, që kishte përpiluar Shërbimi Gjeografik i Armatës se Lindjes, filloi puna dhe u be e mundur që te kryhet studimi shkencor i burimeve natyrore dhe i mundësive ekonomike që kishte Treva Shqiptare e Administruar nga Franca. Se fundi u morën masat e para kundër asaj fatkeqësie te madhe te vendeve ballkanike, që është shpyllëzimi. Dhe ashtu siç duhej te behej, vëmendja kryesore dhe përpjekjet e administratës franceze u përqendruan te tri veprat që duheshin kryer pa humbur fare kohe.
Elez Kadria
1983 -- Fundi i një gjakmarrje.....................Dani
Korça franceze
Këto ishin : regjistrimi i popullsisë civile, hapja e shkollave dhe ndihma shoqërore. Dhe kryerja e këtyre detyrave u lehtësua pikesepari nga ushtria franceze. Kështu Intendenca Ushtarake siguroi farën e nevojshme për mbjelljet e para dhe për shpërndarjen e tyre te menjëhershme. Shërbimi i Nozullimit regjistroi dhe pajisi me kartat përkatëse te tere banoret. Dhe qysh nga viti i dyte i administrimit francez, fale edhe përpjekjeve te palodhura që u bene për te zhvilluar bujqësinë, Treva Shqiptare e Administruar nga Franca mundi te veteushqehej dhe tokat djerre që punoi ushtria franceze i lejuan te shlyente paradhënien. Në Korçë u krijuan disa depo, për te shmangur grumbullimin e farërave dhe mandej shitjen e tyre me çmime shume te larta nga spekulatoret, siç kishte ngjare shpesh me pare dhe quhej si diçka e zakonshme në këto vise. Qysh nga koha e regjimit xhonturk në Korçë ishin hapur disa shkolla shqipe. Por nga ankesat e vazhdueshme te Patriarkanes Ekumenike te Stambollit, ato u përndoqën qysh në fillim nga qeveria turke. Dhe sapo greket hynë dhe morën fuqinë në Korçë, një nga veprimet e para te tyre ishte mbyllja e këtyre shkollave.
Elez Kadria
1983 -- Gracka.......................................Qamil Borodina
Korça franceze
Në vendet ballkanike gjithnjë ka qene zhvilluar një lufte e ashpër për shkollimin. Dhe përfundimi i pare i saj është se shkollat e huaja aty ndiqen nga shume pak nxënës. Treva Shqiptare e Administruar nga Franca, ashtu si tere Shqipëria, kishte mbetur pa arsim fillor shqip. Administrata franceze hapi dyqind shkolla shqipe, pothuajse një në çdo fshat. Shkollat e Korçës dhe te Pogradecit ishin te një shkalle me te larte. Në to mësohej gjuha shqipe, si dhe ajo frëngjishte, përdorimi i se cilës ishte përhapur vetvetiu ngapak kudo. Dhe që te kurorëzohej kjo vepër duhej te ishte hapur një Lice në Korçë. Mirëpo ministria përkatëse franceze, nga frika se mos shkaktonim pakënaqësinë e grekeve, nuk e dha lejen, madje edhe për te hapur një Lice francez. Ndihma shoqërore u organizua duke pasur si shembull Marokun, pra me ndihmën e mjekeve ushtarake. U ngritën spitale, infermieri dhe grupe shëndetësore te lëvizshme që punonin edhe në malësitë. Nepunesit e Administratës se Trevave Shqiptare, ishin te gjithë oficere me përvoje që kishin punuar në Administratën e Çështjeve Vendore në Marok, ose në Algjeri dhe prandaj e dinin mire se crendesi kishte puna e tyre. Veç kësaj u be një regjistrim i plote i vendasve dhe i dokumentave që duheshin shpërndare. Nga ana tjetër u ngritën dispanseri dhe çerdhe fëmijësh fale punës se Komisionit për Shqipërinë te Kryqit te Kuq Amerikan.
Elez Kadria
1982 -- Besa e kuqe .............................Pjetër Ukakuqi,Kryetari i Komunës
Korça franceze
Por, përfundimi me i shkëlqyer që u arrit ishte se kur Administrata Franceze u largua nga Trevat Shqiptare, la në arke dy milionë e gjysem franga. Ky parashtrim i arritjeve mund te duket sikur është një vetëlavdërim feminor. Por duhet te kemi parasysh se ishte vetëm një grusht administratoresh franceze, që u ngarkua te drejtoje një treve prej 150 000 banoresh, te përbëre kryesisht nga vise malore, te cilat edhe në kohen e Turqisë nuk qene te nënshtruara plotësisht. Dhe në ketë treve u vendos rendi dhe mbretëroi siguria e plote. Veç kësaj vepra që kryen francezet i dha mundësi qeverise se re shqiptare që ta shfrytëzoje dhe ta përhape gjerësisht përvojën e organizimit administrative te Trevave Shqiptare te Administruara nga Franca, si dhe te përdore burimet e para që ajo kishte grumbulluar. Për me tepër, administrata franceze i la qeverise shqiptare mjaft njerëz, te cilëve tanimë u kishte hipur dëshira për te mësuar dhe për te vene në jete mënyrën e punës dhe te administrimit perëndimor. Batalioni shqiptar, që kishte marre pjesë me lavdi në mësymjet franceze, i dha ushtrisë shqiptare disa oficere te shkëlqyer, që ishin formuar në shkollën franceze. Madje njëri prej tyre ishte nderuar me Legjionin e Nderit. Shume nga shqiptaret kërkonin nga në me shume se kaq. Ata e qortojnë se tepërmi administrimin francez në Shqipëri që nuk zbatoi projektin e kolonelit Dekua për te krijuar një Republike Shqiptare. Por duhet te kemi parasysh vështirësitë e mëdha që ndeshte ajo në veprimtarinë e saj.
Reichswehr
Reichswehr (fjalë për fjalë Reich [Forcat] Mbrojtës) ishte emri zyrtar i forcave të armatosura gjermane nga viti 1919 deri në 1935, gjatë Republikës së Vajmarit dhe viteve të para të Rajhut të Tretë. Pasi Gjermania u mund në Luftën e Parë Botërore dhe Ushtria Perandorake Gjermane (Reichsheer) u shpërbë për t'u riformuar në një ushtri në kohë paqeje, në mars 1919 u formua një Reichswehr provizor. Sipas kushteve të Traktatit të Versajës të vitit 1919, ushtria gjermane e rindërtuar ishte subjekt i kufizimeve të rënda. Pasi u plotësuan kufizimet, formimi zyrtar i Reichswehr u bë më 1 janar 1921. Reichswehr vazhdoi të ekzistonte me atë emër deri në shpalljen e Adolf Hitlerit në vitin 1935 të "rivendosjes së sovranitetit ushtarak", në të cilën pikë u bë pjesë e Wehrmacht i ri.
Në dukje 'apolitike', Reichswehr veproi si një shtet brenda një shteti dhe udhëheqja e tij ishte një faktor i rëndësishëm i fuqisë politike në Republikën e Vajmarit. Reichswehr nganjëherë mbështeti formën demokratike të qeverisjes, siç bëri në Paktin Ebert-Groener kur u zotua për besnikërinë e tij ndaj Republikës, dhe nganjëherë mbështeti forcat antidemokratike përmes 'Reichswehr i Zi', grupeve ilegale paraushtarake që sponsorizoi në kundërshtim të Traktatit të Versajës. Reichswehr e shihte veten si një ushtri me kuadro që do të ruante ekspertizën e ushtrisë së vjetër perandorake dhe do të përbënte bazën për riarmatimin.
Elez Kadria
1982 -- Shokët.......................................Gjon Vusha
1979 -- Ditët që sollën pranverën (Film TV)......Kapobanda
1977 -- Një udhëtim i vështirë....................Sekretari i Partisë
1966 -- Oshëtimë në bregdet......................Maliqi
Lincoln County (Wisconsin)
Lincoln County është një nga  qarqet në shtetin federal Wisconsin të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Elez Kadria
1963 -- Detyrë e posaçme .........................Fatosi
Korça franceze
Pushtimi ynë shihej me sy shume te keq nga italianet, te cilët mendonin se në kishin qëllime tepër ambicioze dhe se pengonim politiken e tyre te zgjerimit në Shqipëri. Ndërkaq ndodhen disa ngjarje te vogla dhe për te ardhur keq. Dhe autoritetet italiane në Shqipëri nuk munguan asnjëherë që te na quanin si agjente te thjeshte te grekeve ose te serbeve. Sidoqoftë duhet thëne se kryeministri grek Venizellos ishte duke fituar një ndikim gjithnjë e me te madh, si në Paris, ashtu edhe në Komandën e Armatës Franceze te Lindjes në Selanik. Te gjitha qarkoret që vinin na porosisnin që në te mbanim një asnjanësi te rrepte si ndaj grekeve, ashtu edhe ndaj shqiptareve, si dhe te shtypnim shfaqjet nacionaliste. Mirëpo në Korçë nuk kishte fare greke. Ndërkaq komandanti i Armatës Franceze në Lindje urdhëroi rihapjen e shkollave greke te Korçës dhe mandej flamuri i Skënderbeut, i cili ishte ngritur me madhështi në vitin 1916, u ul me urdhër.
Dhe në gusht 1919 komanda greke arriti që te marre lejen për te zëvendësuar trupat franceze në Korçë. Gjithçka ishte gati për ketë operacion ushtarak, por ai deshtoi vajtueshëm, sepse para se te arrinin greket, që njiheshin mire se cilët ishin, tere popullsia u shpërngul dhe me fshatra te tera u nis drejt Vlorës.
Greket u detyruan te hiqnin dore nga ekspedita e tyre, por si hakmarrje vazhduan fushatën e tyre te zakonshme me shpifje dhe lajme te rrema kundër administratës franceze. Në qershor 1920 u përsërit e njëjta gjendje, si afro një vit me pare. Njësia e vogël franceze mori urdhër që te niset për tu kthyer në atdhe. Ndërkaq administratoret do te qëndronin në detyre deri në një urdhër te dyte. Atëherë nga Follorina u nis një divizion grek me synimin që te përpiqej edhe një here te arrinte përpjekjen e dështuar te muajit gusht 1919. Por ketë radhe trupat greke u gjeten përballe mobilizimit te përgjithshëm te shqiptareve. Në Korçë u dynden njësi ushtarake dhe vullnetare nga te kater anët e Shqipërisë. Në qytet u ngrit flamuri kombëtar shqiptar, me gjithë kundërshtimin e komandantit francez. Gjendja u acarua. Ndërkaq disa nga në, që kishim arritur tanimë te fitonim besimin e shqiptareve dhe që nuk pengoheshim nga disiplina ushtarake, arritëm te merreshim vesh me mbrojtësit e viseve te Korçës. Dhe fatmirësisht kjo u be në kohen e duhur, sepse ndryshe ushtaret e paket franceze që gjendeshin në Korçë do te kishin rene në mes te dy zjarreve. Këta ushtare qene te detyruar te ndërhynin në krah te grekeve, për te cilët ata nuk kishin asnjë ndjenje shoqërie ushtarake, nga shkaku i kujtimeve te hidhura, që nuk ishin te pakta. Dhe do tu duhej te përplaseshin me ata shqiptare, te cilët kishin qene bashkëpunëtoret tanë gjate tre vjetëve dhe shokët tanë te luftës gjate mësymjeve te ashpra, dhe te cilët kishin arritur te fitonin zemrën e çdo francezi që i njihte. Kësisoj garnizoni i vockël francez arriti te tërhiqej para se te fillonin luftimet. Mirëpo në te vërtete gjithçka mbaroi si në gushtin e një viti me pare. Pararoja greke zbrazi disa pushke dhe mandej qëndroi në vend. Filluan bisedimet për te cilat u be ndërmjetës metropoliti grek i Korçës. Palet u morën vesh që te pranonin vendimin e Fuqive te Mëdha. Në fillim te vitit 1920, në çastet kur po mblidhej Kongresi i Lushnjes, te gjitha shpresat e shqiptareve ishin drejtuar nga Franca, e cila në ketë gjendje mund te kishte fituar një ndikim mbizotërues në Shqipëri. Por në na penguan nevojat e politikes sonë te jashtme, si dhe dëshira për te ruajtur miqësitë e mëparshme ballkanike. Dhe ai pak ndikim që në arritëm te fitonim, tani është mënjanuar nga tere ndikimet e afërta, që kane gjetur një gjuhe te përbashkët, te paktën kundër nesh.
Sidoqoftë ky pushtim i shkurtër solli si përfundim që ta beje te njohur dhe te dashur Shqipërinë për ata pak franceze, që i shërbyen asaj. Ai, në te njëjtën kohe, na tregoi se po te pranojmë te drejtën që ka populli shqiptar për te jetuar dhe jo nevojën për ta quajtur atë si një popullsi te egër dhe te prapambetur, e cila i behet pengese zhvillimit te kulturës në Gadishullin Ballkanik, atëherë Shqipëria në një kohe te shkurtër dhe me ndihmën mirëdashëse te disa Perëndimorëve, mund ta jetoje fare bukur jetën e saj.
Kantoni Pézenas
Kantoni Pézenas (frëngjisht: Canton de Pézenas) është një kanton në departamentin Hérault, rajonin Languedoc-Roussillon në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Pézenas. Ka sipërfaqe 93.16km2 dhe popullsi 16141 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Pézenas aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Kacagjeli
Kacagjeli është milingonë e madhe me ngjyrë të kuqe të errët, kaposh.
Në popull përdoret thënia Kapagjelë për persona që ngrejnë zërin si gjeli dhe mburren para tjerëve.
Kritika ndaj Muhamedit
Kritika ndaj Muhamedit kane ekzistuar që nga shekulli i 7, kur Muhamedi përçmohej nga bashkëkohësit e tij Arabe jo-myslimane për predikimin e monoteizmit, martesat e tij te shumta, dhe ekspeditat e përgjithshme ushtarake. Gjatë mesjetës ai u demonizua shpesh në Evrope dhe për polemikave të tjera jo-myslimane. Në kohët moderne, kritika janë marrë edhe me sinqeritetin e tij në pretenduarit se ai qe një profet dhe ligjet qe ai krijoi, të tilla si ato ne lidhje me skllavërinë. parapamje|200px|Kjo gdhendje 1508 nga artisti në holandisht [[Lukas van Leyden ilustron një legjendë për Mohammedin që qarkullonte në Evropë, gjatë periudhës mesjetare, sipas një artikull te 1908 nga New York Times e cila ribotoi këtë imazh, "shtyp i famshëm i vitit 1508, është një ilustrim për historinë e profetit Muhamed dhe Priftit Sergius. Mohammed, në bashkëpunim me shokun i tij Sergius, piu shumë verë dhe ra në gjumë. Para se te zgjohej një ushtar vrau Sergius dhe vendosi shpatën në dorën e Muhamedit.  Kur profeti u zgjua ushtari dhe shokët e tij i thane atij se ai qe i dehur, ndërsa kishte vrarë murgun. Prandaj Muhamedi  ndaloi pirjen e verës me pasuesit e tij.]]
Kritika jo-myslimane e Muhammedit
parapamje|majtas|200px|Ky ilustrim është marrë nga La vie de Mahomet, nga M. Prideaux, botuar në 1699. Ajo tregon se Muhamedi mban një shpatë dhe një hënë ndërsa po shkel në një botë, një kryq, dhe Dhjetë Urdhërimet.
Te krishterët mesjetare
Te krishterëts ishin gjithashtu shpesh indiferente ndaj Muhammedit, me daljen e disa deshmive shumë kritike të jetës së tij. Disa raporte mbi jetën e Muhamedit dhe vdekjen e tij përfshijnë pretendimet e qarkulluar nga shkrimtarë të krishterë se Muhamedi vdiq ndërsa qe i dehur, apo u vra nga derrat. Këto tregime dhe mendime ishin të qarkulluara me dijen se Islami ndalon si alkolin ashtu edhe mishin e derrit. Karikaturat te tilla te Muhammedit jepen në mënyrë të zgjatur për veprat e letërsisë dhe poezisë. Tek Infernoja e Dante's, Muhamedi dhe Aliu janë portretizuar në Ferr, në torturat të ndryshme te tmerrshme dhe dënimet për mëkatet e tyre të përçarjes dhe mbjelljeve te mosmarrëveshjeve. Islami gjate mesjetës besohej gjerësisht se ishte një herezi për të krishterët. Në vepra të tjera, ai është përshkruar si një kardinal "renegat i Kishës Katolike që ka vendosur të nisë fenë e tije të rremë". Një përshkrim më pak polemik ndodh në shekullin e 13-të Estoire del Shën Gral, librin e parë të madh te ciklit Arturian, Lancelot-Grail. Këtu, Muhammedi është portretizuar si një profet i vërtetë i dërguar nga Perëndia për të sjellë Krishtërimin në Lindjen e Mesme pagane, por, krenaria e tij shkakton që ai të ndryshojë dëshirat e Zotit dhe ai mashtron pasuesit e tij, edhe pse feja e tij është parë si shumë me e lartë se paganizmi.
Luteranismi Ungjillor
Shkrimtarët Luteran regjistruan ide si polemizuese ashtu edhe historike rreth Muhamedit. Martin Lutheri i referohet Muhamedit si "një fëmijë djallit dhe i pari i lindur i shejtanit". Heinrich Knaust në 1542 shkruan se prindërit e Muhamedit e linden atë në periferi të Mekës. Pas vdekjes së babait të tij, ai jetonte me nënën e tij dhe gjyshin. Kur arriti pjekurinë, ai pa se njerëzit nuk mund të vendosin nëse do të ndjekin Krishterimi, Jahudizmi, ose Arianizmin. Pra, duke përdorur një profeci astrologjike se ai do të fillojë një fe të re, ai vendosi së bashku pjesë te shkrimeve të krishtera dhe çifute. Këto ai i kishte mësuar nga një murg egjiptian dhe heretik i quajtur Sergius. Qëllimi i tij ishte për të bërë një ligj i cili mund të bënte te mundur qe si të krishterët ashtue edhe çifutët t'i nënshtroheshin atij.
Racionalizmi
Gottfried Leibniz, ndërsa e lavdëron Muhammedin dhe pasuesit e tij për përhapjen e monoteizmit dhe "heqjen e supersticione pagane" në tokat e largëta ku Krishterimi nuk ishte vendosur, vlerësoi se besimi tek Muhamedi, Zoroastera, Brahma, ose Gautama Buda nuk është aq i denjë sa besimi tek Moisiu dhe Jezusi.
Volteri
Muhamedin (frëngjisht: fanatisme Le ou Mahomet nga Prophete, fjalë për fjalë fanatizmi, ose Mahomet Pejgamberit) është një pesë-akt tragjedi i shkruar në 1736 nga dramaturgu dhe filozof frëng Volter. Ajo ka marrë punën e saj në debutimin Lille më 25 prill 1741.
Pjesa është një studim i fanatizmit fetar dhe vetë-shërbimit si dhe manipulimit te masave e bazuar në një episod mbi biografinë tradicionale te Muhamedit në të cilën ai urdhëron vrasjen e kritikëve te tij. Voltaire e përshkroi pjesen si "shkruar në kundërshtim me themeluesin e një sekti të rreme dhe barbar të cilit mund ti kushtoj më shumë drejtësi me një satirë për mizorite dhe gabimet e një profet të rremë".
Skolaret e krishterë te shekullit te 20
Dijetari Uilliam Montgomeri Watt thotë se nuk ka bazë solide për të parë dijetarëve perëndimor të shekullit 19 që karakteri i Muhamedit kishte rënë pas Muhamedi shkoi ne Medinë. Ai argumenton se "në të dy periudhat si ne Meke dhe në Medinë bashkëkohësit e Muhamedit shikuar atë si një njeri te mirë dhe te drejtë, dhe në sytë e historisë ai është një reformator moral dhe social."
Jerry Falwell dhe bashkëkohësit
Në shekullin e 20 jo dijetarët ndonjëherë kane pikëpamje shume më shumë kritike. Në vitin 2002 kreu i kishës Ungjillore Kristiane Jerry Falwell e ka quajtur Muhammedin "një terrorist," edhe pse ai më vonë kërkoi falje për këtë koment, duke thënë se ai kishte bërë një gabim kur i përgjigjej një "pyetje të ngarkuar dhe te diskutueshëm ." Kritikuesit bashkëkohore kanë kritikuar Muhamedin për predikimin e besimeve që janë të papajtueshme me demokracinë, shkrimtarja holandeze feministe Ayaan Hirsi Ali e ka quajtur atë një tiran dhe një "njeri i zvetënuar". Historiani amerikan Daniel Tuboe shikon Muhamed si një politikan, duke deklaruar se "për shkak se Muhamedi krijoi një bashkësi të re,nje  fe  "raison d'être" e te ciles ishte  për të plotësuar nevojat politike të pasuesit të tij."
Leksioni Regensberg
Adresa Regensberg është një leksioni i dhënë më 12 shtator të vitit 2006 nga Papa Benedikti XVI në Universitetin e Regensburg në Gjermani. Papa kishte shërbyer më parë si profesor i teologjisë në universitet, dhe leksionin e tij ishte titulluar "Besimi, Arsyeja dhe Universiteti - Kujtime dhe Refleksione". Leksion të përfshira në citat nga Papa jepen në vijim :
"Tregome cfare Muhammad solli që është e re dhe atje ju do të gjeni vetëm gjëra të keqija dhe çnjerëzore, të tilla si komandën e tij për të përhapur me shpatë besimi qe ai predikoi"
Kalimin në fillim u shfaq në "Dialogu Me Një Persian Disa, Mouterizes te denjë, në Anakarane e Galatisë", shkruar në 1391 si një shprehje e pikëpamjeve te perandorit bizantin Manuel Paleologu i Dyte, një nga sundimtarët e fundit te krishterë para rënies se Kostandinopojës gjate Perandorisë Osmane myslimane, për çështje të tilla si konvertimin e detyruar, luftrat e shenjta, dhe marrëdhëniet ndërmjet besimit dhe arsyes.
Martesat e Muhamedit
Një nga kritikat popullore historike të Muhammedit në Perëndim ka qenë martesat e tij polygame, sipas historianit amerikan Xhon Esposito. Esposito shton se ne kulturat semite në përgjithësi lejohet poligamia (për shembull, praktika e saj mund të gjenden në Judaizmin biblik dhe postbiblical) ; ai ishte veçanërisht një praktikë e zakonshme në mesin e arabëve, sidomos mes parisë dhe udhëheqësve. Myslimanët kanë theksuar shpesh se Muhamedi u martua me Khadija (një e ve mosha e të cilës vlerësohet të ketë qenë 40 studiues besojnë se ajo mund të ketë qënë rreth 29 në bazë të numrit të fëmijëve qe ajo i lindi Muhamedi), kur ai ishte 25 vjeç, dhe mbeti ne lidhje monogame me te për më shumë se 25 viteve deri sa ajo vdiq. Megjithatë, shikime jo fetare në këtë drejtim janë ato se Khadija ishte një e ve me pasuri shumë te madhe për Muhammedin, e cila financonte grupin i tij fetar dhe fakti qëndron se të qendruarit i pabesë rreth saj do ti kushtojë shtrenjtë atij. Esposito vlerëson se shumica e njëmbëdhjetë martesave te Muhamedit kishin motive politike dhe sociale. Ishte bërë zakon për shefat arabe për të përdorur martesën për të çimentuar aleanca politike, duke përforcuar faktin se Islami ishte një vazhdim i moshës se padrejtësive të vjetra arabe me një emërtim të ri, dhe martesat përsëri për të vejat ishin të vështira në një shoqëri që theksonte martesat e virgjëra.
Aisha
Nga shekulli i 20 e me vone, një pikë e përbashkët e diskutueshme ka qenë martesa e Muhamedit me Aisha, i cili ishte e gjashtë apo e shtatë në kohën e martesës së saj, dhe e nënta kur martesa qe perfunduar. name="Spellberg"/>  ((Buhariu  Historiani amerikan Denise Spellberg thotë se "këto referenca specifike për moshën e nuses kane  përforcuar para Aishja statusin dhe, pa dyshim, virgjërinë e saj. "
Mosha e Aisha është e përmendur nga disa kritikë, të cilët kanë denoncuar Muhamedin për marrëdhënie seksuale me të. Pastori amerikan Baptist Jerry Vines e quajti atë një demon "pedofil te pushtuar ". Colin Turner, profesor i gjuhës persishte dhe historise Islame, thekson se martesa e Muhammedit, në kontekstin e saj historik, nuk do të kishte qenë konsideruar te paktën e pahijshme. Martesat te tilla midis një burri të moshuar dhe një vajzë te re ishin të zakonshme midis beduineve. Turner më tej shkruan se arabët në shekullin e 7 ishin te prirur për të arritur moshën e rritur në një moshë më parë, dhe beson se marrëdhënie seksuale nuk ishte nisur deri sa Aisha në adoleshencë e hershme.
Zejneb bint Xhahsh
Shumica pajtohen se ketu ajo flet për Zejneb, gruaja Zeid së, të cilin Muhamedi e pa veshur me një këmishë nate me një vel mbi fytyrën e saj kur ai shkoi tek Zejd një ditë të caktuar të biznesit. Ajo ishte e drejtë, dhe pamja fizike e saj ishte e përsosur midis grave të Kurejsh, kështu që ai ishte magjepsur nga bukuria e saj. Atëherë ai tha : "Falënderimi i qoftë atij, që ndryshon zemrat !" dhe u largua dhe u martua më vonë të saj. Kështu që askush nuk e konsideron këtë martese tabu midis ndjekësve të tij. Ai tha se :
<i> "Kur e the ti atë që Zoti e ka bekuar dhe të ishe e favorizuar:" Mbaje bashkëshorten tënde me veten tënde dhe ki frikë nga Perëndia, dhe ti ishe fshehur brenda vetë asaj që Perëndia duhet të zbulojë, duke iu trembur njerëz të tjerë, dhe Zoti ka të drejtë më të mirë për ty të kini frikë prej Tij. E kur Zejd kishte kryer atë që ai e do e saj, atëherë Ne i dha asaj në martesë për ty, kështu që nuk duhet të jetë ndonjë defekt në besimtarët, duke prekur gratë e djalit të adoptuar të tyre, kur ata kishin kryer atë që do të prej tyre, dhe urdhërimi i Perëndisë duhet të kryhet. "</ i> - Sure el-Ahzab 33:37,
793
Mbi vitin 793. Viti 793 (DCCXCIII) ishte një vit i zakonshëm duke filluar të Martën (lidhja do të shfaqë kalendarin e plotë) të kalendarit Julian. Emërtimi 793 për këtë vit është përdorur që nga periudha e hershme mesjetare, kur epoka e kalendarit Anno Domini u bë metoda mbizotëruese në Evropë për emërtimin e viteve.
Kritika ndaj Muhamedit
Fiset çifute të Medinës
Muhammedi është kritikuar shpesh në Perëndim për trajtimin e tij e fiseve çifute të Medinës. Marokeni Abdelhamid Assassi autor shkruan : "Së pari, Muhammedi përdori lutjen në drejtim të Jerusalemit, me qëllim që të kërkojë simpatinë dhe mbështetjen e hebrenjve në Gadishullin, që kishte peshë te madhe ekonomike dhe sociale ne ate kohe. Pastaj ai e drejtoi lutjen nga çifutët tregetare dhe tek fiset e paganëve, në mënyrë që të mblidhte fiset arabe për predikimin e tij. Për këtë arsye ai më vonë morri hakmarrje mbi hebrenjtë duke i përzënë ata, urdheruar therjen e tyre, plaçkitjen e tyre, dhe duke marrë si bashkëshorte gratë e tyre." Fazlur Rahman kundërshton atë që ai e sheh si ekzagjerim te rolit të hebrenjve ne Medina për zhvillimin e Islamit. Ai pohon se ndryshimi origjinal ne drejtim të lutjes nga Qabeja në Jerusalem me siguri nuk mndej të ndodhë në ardhjen e Muhammedit në Medinë në mënyrë që të mund të interpretohet si një përpjekje për të tërhequr hebrenjte. Rrahman argumenton se ndryshimi më i mundshëm ka ndodhur kur myslimanët, si rezultat i persekutimit, nuk u lejuan të shkojnë në Taraweeh për adhurim : arsye treguar në Kuran ishte për të theksuar dallimin në mes myslimanëve dhe idhujtarët. Nëse ideja ishte për të mbajtur Jeruzalemin si Kible përgjithmonë, Rrahman thotë Jeruzalemi mund të ketë qenë distancuar nga pohimet fetare çifute (të ngjashme me atë që Kur'ani e bëri në lidhje me figurat fetare si Musai dhe Ibrahimi).
Muhammedi është kritikuar edhe për vdekjen e njerëzve të Benu Qurayza, një fis çifut i Medinës. Fisi u akuzua se ishte angazhuar në marrëveshjeve të ndryshme tradhetuese me armiqtë rreth në Medine Beteja e Hendekut në 627. Ibn Ishaq shkruan se Muhamedi miratoi prerjen e kokës te disa 600-900 individëve, të cilët u dorëzuan pa kushte pas një rrethimi që zgjati disa javë. (Po ashtu shih Buhari ((Buhariu-USC | 5 | 59 | 362))) (Yusuf Ali vë në dukje se' Kurani ' diskuton këtë betejë në vargjet ((Kur'an-USC-varg | 33 | 10 | 27 }}). gra dhe fëmijë u shiten në skllavëri. Sipas Norman Stillman, incidenti nuk mund të gjykohet nga standardet e sotme morale. Duke cituar LiP. 20:13-14 si një shembull, Stillman shton se masakra e meshkujve të rritur dhe nënshtrim të femrave dhe fëmijëve, edhe pse e hidhur, ishte praktikë e zakonshme në të gjithë botën e lashtë. Sipas Rudi Paret, opinioni publik i kundërt ishte një pikë shqetësuese më shumë për Muhamedin kur ai kishte disa moskuptime me pasonjesit e tij gjatë një rrethimi pas këtij incidenti. Esposito gjithashtu argumenton se në kohën e Muhamedit tradhtarët u ekzekutuan duke pretenduar situata të ngjashme në Bibël. Esposito thotë se motivimi Muhamedi ishte politik më tepër se racor apo teologjik, ai ishte duke u përpjekur për të vendosur dominimin dhe sundimin mysliman në Arabi
Një disa dijetarëve myslimanë, të tilla si W. Bush N. Arafatit dhe Barakat Ahmed, kanë kundërshtuar historine e incidentit. Ahmedi, arsyeton se vetëm krerët e fiseve u vranë. Arafatit argumentuar se Ibn Ishaq kishte mbledhur informacione nga pasardhësit e Judenjve Qurayza, i cili prodhoi fakte të prodhuara per hollësitë e incidentit. Watt tregon se argumentet e Arafatit "nuk jane krejtësisht bindëse." Ajo cka eshte e qarte qe se Muhammedi qe vetem nje sundues me motivacione politike per bashkimin e fiseve arabe. Fiset cifute ishin nje pengese ne realizimin e planit te tij per formimin e nje perandorie te dominuar nga arabet.
Pronësia e robërve
Skllavëria në kohën e Muhamedit u pranua gjerësisht në të gjithë botën. Edhe pse Muhammedi u perpoq shume për të ndaluar praktikën, ai ka treguar simpati të madhe për skllavërit dhe ka inkurajuar pasuesit e tij të lirojne sklleverit tyre. Muhamedi kishte vendosur një shembull vetveten, kur ai liroi një rob i quajtur Zejd ibn Harithe. Zejdi më vonë u bë një shok i besuar Muhamedit. Një biografi e hershme lidhet me Muhamedin qe ka thënë se "ai (Zejd b. Harithah) ishte një mik i dashur për mua e të gjithë njerëzit."
Rodney Stark argumenton se "problemi themelor i cile ndesh teologët myslimane vis-à-vis me moralin e skllavërisë është seMuhamedi kishte blerë, shitur, kapur, dhe kishte në pronësi skllevër." Edhe pse ai nuk e pranon se Muhamedi "këshillonte që robërit të trajtohen mirë," tha se Islami ne kontrast me krishterimin, duke lënë të kuptohet se teologët e krishterë nuk do të kishte qenë në gjendje të "perhapim mesazhin e tyre rreth pranimit biblik te skllavërisë" nëse Jezusi kishte në pronësi skllevër ashtu sic bëri Muhamedi.
Disa orientalistė perëndimore dhe evangjelistët te krishterë kane kritikuar Muhamedin i cile me sa duket ka pasur një fëmijë (Ibrahim, i cili vdiq në foshnjëri) nga një vajzë skllave e quajtur Maria ose Mariyah, i cili ishte një dhuratë nga sundimtari Bizantin i Egjiptit. Myslimanët e njohin ate si gruaja e Pejgamberit dhe prandaj emri "Nëna e besimtarëve". Orientalistė perëndimore megjithatë pretendojnë se Muhamedi nuk u martua me te, sepse ajo nuk donte të konvertonte tek Islami. Megjithate, në Islam një grua nuk duhet të konvertohet në mënyrë që një mysliman ta martoje.
Gjendja psikologjike dhe mjekësore
Muhammedi nuk është raportuar të ketë pasur konfiskime misterioze në momentet e frymëzimit. Welch, një dijetar i studimeve islamike, në Enciklopedia e Islamit pohon se përshkrimet grafike te gjendjes së Muhamedit në këto momente mund të konsiderohet si e vërtetë, pasi ato nuk ka të ngjarë të qenë shpikur nga myslimanët me vonë. Sipas Welch, këto konfiskimet duhet të ketë qenë prova më bindëse për origjinën mbinjerëzore te Muhammedit dhe frymëzimin për njerëzit rreth tij. Te tjerët kane miratuar shpjegime alternative për këto konfiskime dhe deklarojne se ai ishte i pushtuar, një falltor, ose një magjistar. Welch shton se ajo qe mbetet e paqartë eshte nëse Muhamedi kishte përvoja të tillë para se ai filloi të shihte veten si një profet dhe nëse po, sa kohë kishte ai të ketë përvoja të tilla.
Sipas Temkin, cilësimin e parë tëkonfiskimeve epileptike te Muhammedit vjen nga shekulli i 8 historian bizantin Theophanis i cili shkruan se gruaja e Muhamedit ishte shumë e dëshpëruar që ajo, duke qenë me origjinë fisnike, ishte lidhur me një njeri të tillë, i cili ishte jo vetëm i dobët, por edhe epileptik "". Në Mesjetë, perceptimi i përgjithshëm i atyre që vuanin nga epilepsia ishte një njeri i papastër dhe i pashërueshëm i cili mund të jetë pushtuar nga Djalli. Armiqësite politike mes Islamit dhe Krishterimit kontribuan për vazhdimin e akuzës të epilepsise gjatë gjithë mesjetës. Në 1967, ministri i krishterë, i dha Arqidhiakonit Humphrey Prideux përshkrimin e mëposhtëm te vizioneve të Muhamedit : "Ai pretendoi për të marrë të gjitha argumentet e tij nga Engjëlli Gabriel, dhe se ai u dërgua nga Perëndia i tyre me qëllim për ti ofruar atij. Dhe ndërsa ai ishte subjekt i sëmundjes-në rënie, sa herë që i përshtatet ishte mbi të, ai pretendoi të jetë ne një ekstazë, dhe se engjëlli Gabriel u vinte nga Perëndia me disa mesazhe tek ai."
Disa orientalistė moderne perëndimore kane një pamje skeptike të Muhamedit. Prideux, Frank R. Freemon thotë se ai, mendon se Muhamedi kishte "kontroll te vetëdijshëm mbi kursin e parashikimeve dhe mund të pretendonte të ishte në një ekstazë fetare. Epilepsine ai e sheh si të lidhura me simulim". . Gjatë shekullit të nëntëmbëdhjetë, meqenese Islami nuk ishte më një kërcënim politik apo ushtarak ndaj shoqërisë perëndimore, dhe perceptimet e epilepsise ndryshuan, stigma teologjike dhe morale me epilepsine u hoq, epilepsia tani shihej si një çrregullim mjekësore. Orientalisti shekullit të nëntëmbëdhjetë, D. S. Margoliouth pohon se Muhamedi ka vuajtur nga sëmundja e tokës dhe herë pas here edhe e ka falsifikuar atë për efekt. Epileptiku më i famshm i shekullit 19, Fyodor Dostoevsky (d.1881) shkroi se sulmet epileptik kanë një cilësi frymëzues, ai tha se ato janë "të një lartësimi të lartë të subjektivitetit emocional" në të cilën koha qëndron ende. Dostoevski deklaroi se sulmet e tij ishin të ngjashme me ato të Muhammedit: "Ndoshta ajo ishte një çast të tillë, që Muhamedi epileptik fliste kur ai tha se kishte vizituar të gjitha vendet e vendbanimit të All-llahut, brenda një kohe me të shkurtër se sa ajo qe i merr nje shtambë të plotë të ujit të zbrazët veten. "Në një ese që diskuton pikëpamjet e psikologjisë Muhamedit, Franc Bul (1903) është thënë se ka vërejtur se" natyra histerike gjen vështirësi të jashtëzakonshme dhe shpesh paaftësia e plotë për të dallouar të rremen nga e vërtetë ", dhe për këtë kanë menduar të jetë" rruga më e sigurt për të interpretuar papajtueshmëritë e çuditshme në jetën e Pejgamberit. " Në të njëjtën Duncan Macdonald ese Zi (1911) është kredituar me mendimin se "hetimi i frytshëm i  jetës së Profetit (duhet) të vazhdojë mbi supozimin se ai ishte krejtësisht një rast patologjik".
Studiues modern perëndimor të Islamit kanë kundërshtuar diagnozen e epilepsise. Tor Andrae hedh poshtë idenë se gjendja ei frymëzuar është patologjike atribuar atë në një teori shkencore te cekët dhe te nxituar duke argumentuar se ata të cilët konsiderojnë Muhammedi epileptik duhet të konsiderojë të gjitha llojet e gjysmë-i vetëdijshëm dhe ekstazë-si shtete, humbje të rastit të ndërgjegjes, dhe kushte të ngjashme si sulme epileptik. Andrae shkruan se "nese epilepsi është për të treguar vetëm ato sulme të rënda që përfshijnë pasoja serioze për shëndetin fizik dhe mendor, atëherë deklaratë se Muhammed vuajtur nga sëmundja e tokës duhet të refuzohet kategorikisht." Caesar Farah sugjeron që "shpifje nese rezultoi nga pasion i shekullit të 19-me teoritë shkencore sipërfaqësore të psikologjisë mjekësore." NëEnciklopedia e Islamit, thekson se akuza të tilla ishin një tipar tipik i polemikave te krishterë mesjetar evropiane. Maxime Rodinson thotë se ajo është më e mundshme se kushtet e Muhamedit ishte në thelb te njëjtë me atë lloj te gjetur në mistikëve shumë më tepër se sa sëmundja e tokës. Fazlur Rahman kundërshton përshtatjet epileptike për arsyet e mëposhtme: Kushtet e Muhamedit fillon me karrierën e tij në moshën 40 vjeç, sipas traditës konfiskimet janë ''pa ndryshim ' 'nuk lidhur me shpalljen dhe ndodhin vetë. Së fundi, një shoqëri e sofistikuar si Meka ose Medina do të kishte identifikuar në mënyrë të qartë dhe definitivisht epilepsine. Uilliam Montgomeri Watt gjithashtu nuk është dakord me diagnozën e epilepsise, duke thënë se "ka arsye të vërtetë për të parë një të tillë si dicka te përpunuar. ", Ai thotë se "epilepsia çon në degjenerim fizike dhe mendore, dhe nuk kishte shenja te tilla tek Muhamedi." Më pas, ai shkon më tej dhe thekson se Muhamedi ishte psiqikisht i shëndoshë në përgjithësi: "Ai (Muhamedi) ishte i qartë në zotërim të plotë te fakulteteve të tij në fund të jetës së tij." Watt përfundon duke u shprehur "Është e pabesueshme që një person që i nënshtrohet epilepsise, apo histerise, apo edhe i përshtatet ne menyre te papërmbajtshëme emocioneve, mund të ketë qenë udhëheqës aktiv i ekspeditave ushtarake, ose udhëzues largpamës të një qyteti-shteti dhe një rrjeti e komuniteti fetar, por gjithë këtë e dimë Muhammedin të ketë qenë."
Frank R. Freemon (1976) mendon se arsyet e mësipërmete cilat jepen nga biografet moderne e Muhamedit në refuzimin e epilepsi vijnë nga keqkuptimet e përhapur në lidhje me llojet e ndryshme të epilepsise. Në diagnozën diferenciale te tij, ai hedh poshtë hallucinacionet skizofrenike, Freemon e bën këtë për dy arsye: Nuk mund të justifikojë fillimin e shpejtë, gati konvulsiv te këtyre. Për më tepër, pa bindje personale te realitetit të vizioneve të tij, Muhamedi nuk mund të ketë bindur pasuesit e tij të mprehtë. Sipas Freemon, "Shumë nga këto parashikon ndodhur gjatë shumë gjatë një periudhe kohore për të sugjeruar se sulmet e rastit ishemike, dhe pa deficite neurologic jashtë sferës psikike u vunë re. ", hypoglycemia , labyrinthitis, sëmundja e Ménière, ose e veshit të brendshëm. . Në fund, Freemon argumenton se nëse dikush do të detyruar për të bërë një diagnozë per kapjen psikomotorike epilepsie e përkohshëme e lobit do të jetë më i fortë, edhe pse mungesa jonë shkencore si dhe të njohurive historike e bën të pamundur vendimin e qartë. Freemon citon dëshmi mbështetëse dhe përkundër kësaj diagnoze. Në fund, Freemon pohon se një diagnozë mjekësore nuk duhet të injorojë mesazhin moral te Muhamedit për shkak se ajo është po aq e mundshme, ndoshta më shumë të ngjarë, sepse Perëndia komunikon me një person në një gjendje anormale te mendjes. Nga një mysliman pikëpamje, Freemon thotë gjendja mendore e Muhammed në kohën e shpalljes të shtetit ishte unike dhe prandaj nuk është e përshtatshme për t'u diskutuar ne menyre mjekësore ose shkencore. Në reagimin e nenit Freemon së, GM. S. Megahed, një neurolog mysliman ka kritikuar kete artikull duke argumentuar se nuk ka shpjegim shkencor për shumë fenomene fetare, dhe që nëse mesazhi Muhammedi është një rezultat i kapjeve e psikomotorike, atëherë në të njëjtën bazë Moisiut dhe porosite e Jezusit do të jetë rezultat i kapjet psikomotorike. Në përgjigje, Freemon i atribuon reagime të tilla negative në lidhje me artikullin e tij për idetë e gabuara të përgjithshme në lidhje me epilepsine si një kusht negativ. Freemon tha se ai ka në plan të shkruajë një artikull mbi magjitë frymëzues të Shen Pavlit, por ekzistenca e keqkuptimeve të tilla ka shkaktuar që ai ta anulloje atë.
Pikepamje jo-fetare
Fillim i Shekullit te 19-të dhe fillim i shekullit të 20-të
Ka studentë të tjerë që kanë shkruar në mënyrë kritike rreth Muhammedit të cilët nuk ishin të motivuara nga besimi i Krishterë i tyre dhe as ndonjë besimi tjetër fetar. William Muir, një dijetar i shekullit 19, si shumë studentë të tjerë të shekullit 19-të e ndan jetën e Muhamedit në dy periudha - Meka dhe Medina. Ai pohon se "në periudhën ne Mekë jeta e Muhamedit mund të thuhet me siguri se nuk mbaron me motive personale ose të padenja", gjate kësaj kohe ai pikturohet si një njeri me besim të mirë dhe një reformator i vërtetë. Megjithatë, që gjithcka u ndryshua pas hixhrit, sipas Muir. "Ka në Medinë fuqi të përkohshme, sherre, dhe vetë-kënaqje te përziera epshe te ndryshme, gjera qe u bene objekt i madh i jetës së Profetit." Nga kjo pikë e tutje, ai e akuzon Muhammedin me prodhimin e "mesazheve nga qielli", me qëllim për të justifikuar një epsh për gratë dhe raprezaljeve kundër armiqve, ndër mëkatet tjera. D. S. Margoliouth, një tjetër dijetar i shekullit të 19, e sheh Muhamedin si një sharlatan i cili mashtroi pasuesit e tij me teknikat si ato të përdorura nga sharlatanet mashtrues te sotm. Ai ka shprehur mendimin se Muhammedi ka falsifikuar sinqeritetin e tij fetar, duke luajtur një pjesë si një njeri  i dërguar nga Zoti, dhe duke e përshtatur shfaqjen e tij për të krijuar një iluzion të spiritualitetit. Margoliouth është veçanërisht kritike mbi karakterin e Muhammedit siç zbulohet në Ibn Ishaq's Biografia e famshme, të cilën ai e mban si te veçantë, sepse myslimanët nuk mund te diskretitojne atë si shkrimet e një armiku:
"Në mënyrë për të fituar skajet e tij ai (Muhammedi) largohet nga temat qe ai i konsideron jo te leverdishme, dhe ai e miraton krime të ngjashme në pjesën e pasueseve te tij, kur ushtrohej në interes të tij. Ai mori fitime maksimale nga kalorësit e Mekes, por rrallë kerkon me si ... Për çka ai e bën ai është i përgatitur për t'u vetëdeklaruar autorizim të shprehur të hyjnisë. Është, megjithatë, e pamundur për të gjetur ndonjë doktrinë që ai nuk është i përgatitur të braktisë në mënyrë që të siguroje një qëllim politik."
Në fund të shekullit të 20
Sipas të Watt dhe Richard Bell, shkrimtarët te kohëve të fundit, kanë kundërshtuar në përgjithësi idenë se Muhamedi ka mashtruar me qëllim pasuesit e tij, duke argumentuar se Muhamedi "është absolutisht i sinqertë dhe ka vepruar me besim të plotë të mirë". Historianë modern laike në përgjithësi nuk bien dakort për të adresuar çështjen nëse mesazhet e raportuara te Muhamedit që ishin shpallur atij nga "ndjenja hyjnore, ndjenja kolektive në funksionimin e tij, ose nga ndonjë burim hyjnor", por ata e pranojnë se materiali ardhur nga "përtej  mendjes se vetëdijshëm." Watt thotë se nuk ka sinqeritet, cka do të thotë drejtpërdrejt korrektësi: Në kushte bashkëkohore , Muhamedi mund të ketë gabuar për zbulesën hyjnore te tij pa ndjenja. Uilliam Montgomeri Watt thote:
((cquote | Vetëm një besim të thellë në veten dhe misionin e tij shpjegon gatishmërinë e Muhamedit për të duruar vështirësi dhe persekutimit gjatë periudhës ne Meke kur nga një perspektive laike parësore nuk kishte asnjë perspektivë për sukses. Pa sinqeritet si mundet ai te kete fituar edhe besnikëri dhe përkushtim të njerëzve me karakter të fortë dhe të drejtë si Ebu Bekr dhe Umer? ... Nuk është kështu një rast të fortë për rastin se Muhamedi ishte i sinqertë. Nëse në disa drejtime ai ishte gabim, gabimet e tij nuk ishin për shkak të qëllimshme të gënjyer ose .... pikë e rëndësishme është se mesazhi nuk ishte produkt i mendjes së vetëdijshëm te Muhammedit. Ai besonte se ai mund të dallonte lehtë në mes të menduarit e tij dhe këtyre argumentave. Sinqeritetin e tij në këtë besim duhet të pranohet nga historiani modern, për këtë e bën të besueshme vetëm zhvillimin e një feje të madhe. Pyetje të mëtejshme, megjithatë, nëse mesazhet pa ndjenja erdhi nga Muhamedi, apo funksionimin e kolektivit të pandërgjegjshme në atë, ose nga një burim hyjnor, është jashtë kompetencave të historianit.