cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Këngëtar playback
Azinë Jugore
Në Bollywood, këngët e filmit lansohen para se filmi të jetë i disponueshëm, kështu muzika i frymëzon ata të shohin filmin. Në vitin 2011, Asha Bhosle u njoh nga Rekordet Botërore Guinness si artistja me shumë regjistrime në historinë e muzikës. Që nga viti 1947, ajo ka regjistruar deri në 11,000 këngë.
Gjuha Çitimaça
parapamje Çitimaça është një gjuhë izoluar e folur historikisht nga populli Çitimaça e Luizianës, Shtetet e Bashkuara. Ajo u zhduk në vitin 1940 me vdekjen e folësit të fundit të rrjedhshëm, Delphine Ducloux.
Megjithëse nuk flitet më, ajo është mjaft e dokumentuar në punën e hershme të shekullit të 20-të (kryesisht të pabotuar) të gjuhëtarëve Morris Swadesh dhe John R. Swanton. Swadesh në veçanti shkroi një gramatikë të plotë dhe fjalor, dhe mblodhi tekste të shumta nga dy folësit e fundit, edhe pse asnjë nga këto nuk është botuar.
Kohët e fundit Çitimaça është propozuar që të jetë i lidhur me, apo një anëtar i, familjes hipotetike të gjuhës Totozoquean. Një propozim më herët, më spekulativ, sugjeroi një afrim me grupin hipotetik të gjuhëve të Gjirit.
Klasifikimi
Chitimacha konsiderohet si një gjuhë e izoluar. Megjithatë, Swanton u përpoq ta grupojë atë me izolate të tjera nga Shtetet e Bashkuara të Jugut, tunica, natchez dhe atakapa, dhe më tej me gjuhët muskogiane. Ky vizion vazhdoi në veprat e Swadeshit dhe Haasit. Ky i fundit i jep kësaj familje gjuhësh emrin "Gjuhët e Gjirit". Ky propozim nuk arriti të imponojë veten midis gjuhëtarëve.
Gjuha Çimariko
parapamje Çimariko është një gjuhë e izoluar e zhdukur që flitet më parë në veri të Trinity County, Kaliforni, nga banorët e disa komuniteteve të pavarura. Ndërsa zona e përgjithshme e pretenduar nga këto komunitete ishte shumë e vogël, Golla (2011: 87-89) beson se ka dëshmi se janë njohur tre dialekte lokale: Trinity River Chimariko, folur përgjatë lumit Trinity nga goja e South Fork në Salyer në rrjedhën e sipërme si Big Bar, me një fshat kryesor në Burnt Ranch; South Fork Chimariko, folur rreth kryqëzimit të South Fork dhe Hayfork Creek, me një fshat kryesor në Hyampom; dhe New River Chimariko, folur përgjatë lumit të Ri në shpatet jugore të Alpeve të Trinitetit, me një fshat kryesor në Denny.
Marrëdhëniet gjenetike
Propozimet që lidhin Chimariko me gjuhë të tjera në versione të ndryshme të familjes hipotetike Hokan janë avancuar. Roland Dixon sugjeroi një marrëdhënie midis Chimariko dhe familjeve Shastan dhe Palaihnihan. Klasifikimi i famshëm i 1929 i grupit Edward Sapir u grupua me Chimariko me Shastan, Palaihnihan, Pomoan dhe gjuhët Karuk dhe Yana në një nën-grupim Hokan të njohur si Hokan Veriore. Është sugjeruar një familje Kahi e përbërë nga Chimariko, Shastan, Palaihnihan dhe Karuk (duke u shfaqur edhe brenda 1929 Veriut Hokan Sapir). Shumica e specialistëve aktualisht gjejnë që këto marrëdhënie të mos jenë të nënvlerësuara, dhe të konsiderojnë Chimariko të mbetet më mirë konsideruar një izoluar.
Bellebrune
Bellebrune është një komunë në Francë. Bellebrunebën pjesë në departamentin Pas-de-Calais të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 342 banorë dhe sipërfaqe 5.32 km².
Baratier
Baratier është një komunë në Francë. Baratier bën pjesë në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 511 banorë dhe sipërfaqe 15.99 km².
Gjuha Cuitlatec
Cuitlatec ose Cuitlateco është një gjuhë e zhdukur e Meksikës, e folur më parë nga një popull indigjen i njohur si Cuitlatec.
Klasifikimi
Cuitlatec nuk është kategorizuar bindshëm se i përket ndonjë familjeje gjuhësore. Mendohet të jetë gjuhë e izoluar. Në klasifikimin e tyre të diskutueshëm të gjuhëve indigjene të Amerikës, Greenberg dhe Ruhlen përfshijnë Cuitlatec në një familje të zgjeruar të gjuhës Chibchan, së bashku me një shumëllojshmëri të gjuhëve të tjera mesoamerikane dhe të Amerikës Jugore. Hernández sugjeron një lidhje të mundshme me gjuhët Uto-Aztecan.
Shpërndarja gjeografike dhe historia
Cuitlateco u fliste në shtetin meksikan të Guerrero. Deri në vitin 1930, gjuha mbijetoi vetëm në San Miguel Totolapan. Folësi i fundit i gjuhës, Juana Can, besohet të ketë vdekur në vitet 1960
Sadullah Bajrami
Biografia
Sadullah Bajrami lindi nê vitin 1973 në Kumanovë, Maqedonia e Veriut. U rrit në fshatin Opajë, kështu që e përfundojë shkollën fillore me suksese. Pas shkollës së fillore, e morri guximin dhe qysh prej moshës 15 vjeqar e la familjën e tij dhe të afërmit e tij dhe udhtojë në Turqi në qytetin Bursa, ku atje kishte disa nga të afërmit që jetonin dhe punonin atje. Duke mos kaluar një kohë e gjatë dhe njëkohësisht duke e kërkuar, diturinë e shëndoshë për ta mësuar një ndër temave më interesante dhe ajo është feja islame, e bëri plan të vazhdojë dhe të udhtojë në Sham. Atje Sadullah Bajrami si djalë i ri fillojë të mësojë gjuhën arabe derisa u kyq në Shkollën e quajtur "El-Furkan" pastaj kaloi te shkolla e njohur me emrin “El-Emenije” për shkak të kuadrit të lartë të mësim dhënësve që posedonte kjo shkollë e cila ishte për tokët arabe një shkollë e mesme e cila zgjatë 7 vite të plota dhe me një kategori të lartë, pastaj prapë kthehet në shkollën "El-Furkan" ku dhe aty kreu shkollën e mesme, ngase diploma e kësaj shkolle atë kohë ishte më e njohur dhe më e pranuar në univerzitete të ndryshme. Pas kësaj ia mundësoi Allahu i madhërishëm të regjistrohet në Univerzitetin e el-Ez’herit, duke pasur parasysh se universiteti është një ndër më të vjetra në botë. Atje fillojë studimet në fakultetin e quajtur Usulud-din (Bazat e fesë) ku pas dy viteve përcaktohet në studijimin dhe specializimin e shkencës së hadithit. Pasi që sistemi i univerzitetit e kishte që vitin e katërt të përfundohet në kryeqytetin e Egjiptit, Kajro, dhe qendrën e Univerzitetit El-Ez’her, kalojë nga Siria për në qytetin Kairo. Posa fillojë të adaptohet Sadullah Bajrami në qytetin me 23 milion banorë e cila është një metropolë në botë qysh nga historia e vjetër, e perfundojë edhe fakultetitn e Usuludinit degën e hadithit. Pasi që më ishte i pjekur apo me disa vite provojë në drejtimin e tij, u regjistrua në univerzitetin e hapur amerikan (emërtimi vjen pasi që është themeluar në Amerikë) në Kairo për ta vazhduar karierën e tij si student apo hoxhë në kategorinë Master. Prej që ka dalur Sadullah Bajrami dhe deri tek ky moment vetëm se kishte kaluar një kohë e gjatë, që ky si student kishte dalur për ta studjojë fenë islame dhe ka arritur deri më tani vetëm ta mbrojë temën e tij të magjistraturës, ku i ka shkruajtur një libër 300 faqe rreth besimit e 3 gjeneratave të para të islamit!
Sadullah Bajrami është babë i katër fëmijëve, është ligjerues i rregullt në Xhaminë Abdulkadër Arnauti dhe aktivist në kontributin e shpjegimit të fesë islame në vende të ndryshme. Hoxha ka mbajtur shumë ligjërata, prej tyre shumë janë inçizuar, kurse numri i Pyetje-Përgjigjeve të mbajtura në radio, internet, tribuna etj., arrin në 10.000 (ashtu di unë, ka mundësi të ketë më shumë), të inçizuara janë ndoshta gjysma e tyre!
Pedagogjia ekologjike
Pedagogjia ekologjike ose ekopedagogjia e njohur edhe si pedagogjia mjedisore është një disiplinë e re e pedagogjisë së aplikuar e cila, qëllimin dhe detyrat e saj i mbështet në edukimin mjedisor. Ajo ndërton dhe zhvillon një sistem të ndërgjegjësimit mjedisor në fushën e mbrojtjes së mjedisit duke përvetësuar njohuri, duke zhvilluar sjellje dhe duke përmirësuar vazhdimisht marrëdhëniet e njeriut me mjedisin sa më të shëndetshëm natyror dhe shoqëror. Ajo gjithashtu inkurajon kujdesin për edukimin mjedisor si në aspektin individual ashtu edhe në aspektin social, kujdesi për cilësinë e jetës, në varësi të sistemit të njohurive, përmbajtjes ekologjike, qëndrimeve dhe vlerave të fëmijëve, të rinjve dhe të rriturve ndaj mjedisit. Pedagogjia ekologjike kërkon të studiojë shkencërisht dhe të inkurajojë praktikisht veprimtarinë edukative të prindërve, arsimtarëve dhe mësuesve mbi parimet e treguesve ekologjikë të shkencës natyrore dhe ndërvarësisë shoqërore dhe sociale në sjelljen ekologjike. Vlerat e këtij veprimi pedagogjik praktiko-metodik mbi zhvillimin e kulturës së plotë ekologjike të njeriut janë rezultat i zhvillimit të shumëanshëm të veprimtarisë edukative dhe arsimore ekologjike dhe si e tillë ajo paraqet njërën nga fushat themelore të pedagogjisë dhe ekologjisë. Pedagogjia ekologjike paraqet një urë lidhëse në mes të shkencës së pedagogjisë dhe shkencës së ekologjisë. Në paraqitjen dhe zhvillimin e pedagogjisë ekologjike një kontribut të konsiderueshëm e ka dhënë edhe pedagogjia kritike, si një organ i praktikës edukative dhe arsimore të ndikuar nga filozofi dhe edukatori brazilian Paulo Freire. .
Në kuadër të qëllimeve të ekopedagogjisë është realizimi i formave kulturore të njohjes të bazuara në koncepte normative siç janë qëndrueshmëria, globalizmi dhe biofilia (d.m.th. dashuria ndaj të gjitha formave të jetës).
Mbretëria e Holandës
Mbretëria e Holandës (Holandisht: Koninkrijk der Nederlanden; shqiptohet ˈkoːnɪŋkrɛiɡ dɛr ˈneːdərlɑndə(n)) e njohur zakonisht si thjesht Holanda, është një shtet sovran dhe monarki kushtetuese me 98% të territorit dhe popullsisë së saj në Evropën Perëndimore dhe me disa territore të vogla ishujsh të Indisë Perëndimore në Karaibe (në grupet e Ishujve Leeward dhe Antilet Leeward).
Katër pjesët e Mbretërisë - Aruba, Curaçao, Holanda metropolitane dhe Sint Maarten - janë vende përbërëse (landen në holandisht) dhe marrin pjesë në bazë të barazisë si partnerë në Mbretëri. Sidoqoftë, në praktikë, shumica e çështjeve të Mbretërisë administrohen nga Holanda - e cila përfshin afërsisht 98% të sipërfaqes dhe popullsisë së Mbretërisë - në emër të të gjithë Mbretërisë. Si pasojë, Aruba, Curaçao dhe Sint Maarten janë të varur nga Holanda për çështje si politika e jashtme dhe mbrojtja, por janë autonome në një farë mase, me parlamentet e tyre.
Pjesa dërrmuese e sipërfaqes së tokës së vendit përbërës të Holandës është në Evropë, ndërsa tre komunat e saj speciale (Bonaire, Sint Eustatius dhe Saba) janë të vendosura në Karaibe, ashtu si edhe tre vendet e tjera përbërëse.
Gjeografia
parapamje|400px|Harta e ishujve të [[Karaibet Holandeze|Karaibeve Holandeze, e gjithë pjesa e Mbretërisë së Holandës. Aruba, Curaçao dhe Sint Maarten janë vende të ndara përbërëse brenda Mbretërisë, kurse Bonaire, Sint Eustatius, dhe Saba janë pjesë të vendit përbërës të Holandës.]] Mbretëria e Holandës mbulon një sipërfaqe të përgjithshme prej 42,531 km2; dhe një sipërfaqe toke prej 34,467 km2. Mbretëria e Holandës ka kufij tokësorë me Belgjikën, Gjermaninë (të dyja në Holandën Evropiane) dhe Francën (në Shën Martini).
Rreth një e katërta e Holandës shtrihet nën nivelin e detit, pasi shumë tokë është rimarrë nga deti. Diga u ngritën për të mbrojtur tokën nga përmbytjet. Më parë, pika më e lartë e Holandës ishte Vaalserberg në Limburg në vetëm 322.7 m, por me reformën kushtetuese të 10 tetorit 2010 kjo ndryshoi pasi Saba u bë pjesë e Holandës si një bashki e veçantë, dhe Mali Scenery zuri vendin e Vaalserberg.
Pjesët e Karaibeve të Mbretërisë përbëhen nga dy zona me origjinë të ndryshme gjeografike. Ishujt Leeward (Saba, Sint Eustatius dhe Sint Maarten) janë të gjithë me origjinë vullkanike dhe kodrinore, duke lënë pak terren të përshtatshëm për bujqësi. Antilet Leeward (Aruba, Bonaire dhe Curaçao) mungojnë kryesisht në aktivitetin vullkanik: harku i ishullit ndodh përgjatë skajit jugor të deformuar të Pllakës së Karaibeve dhe u formua nga nënshtrimi i pllakës nën Pllakën e Amerikës së Jugut.
Ishujt e Karaibeve kanë një klimë tropikale, me mot të ngrohtë gjatë gjithë vitit. Ishujt Leeward janë subjekt i uraganeve në muajt e verës. Pjesa evropiane e Holandës ka një klimë të moderuar detare, me verë të ftohtë dhe dimër të butë.
Omnipotent Government
Omnipotent Government: The Rise of the Total State and Total War është një libër nga ekonomisti i shkollës Austriake të Ekonomisë, Ludwig von Mises, botuar së pari në vitin 1944 nga Yale University Press. Libri është një nga shkrimet me më ndikim në fushën e mendimit Libertarian dhe kritikë e ideologjisë statiste dhe socializmit - ku ekzaminohet rritja në fuqi e Nazizmit, marrë si shembull. Libri e trajton Nazizmin (nacional-socializmin) si një lloj teorie socialiste ortodokse. Njëkohësisht libri ofron një kritikë të intervencionizmit ekonomik, planifikimit qëndror, të shtetit të welfare-it dhe qeverisë botërore, duke denoncuar trendet e Aleatëve Perëndimorë drejt shtetit totalitar.
Libri u bë publik online falas për publikun e gjerë nga Instituti Ludwig von Mises në vitin 2004.
John Hawkes
John Hawkes, lindur si John Clendennin Talbot Burne Hawkes, Jr. (17 gusht 1925 - 15 maj 1998), ishte një romancier postmodern amerikan, i njohur për intensitetin e punës së tij, i cili pezulloi disa kufizime tradicionale të trillimeve narrative.
Biografia
I lindur në Stamford, Connecticut, Hawkes u arsimua në Kolegjin Harvard, ku studentë të tjerë ishin edhe John Ashbery, Frank O'Hara dhe Robert Creeley. Megjithëse ai botoi romanin e tij të parë, Kanibali, në 1949, ishte Thika e Gëlqeres ( 1961 ) ajo që e bëri të njohur. Thuhet se Thomas Pynchon e kishte admiruar romanin. Romani i tij i dytë, The Beetle Leg ( 1951 ), një perëndim tepër surrealist i vendosur në një peizazh të Montanës, u shikua nga shumë kritikë si një nga romanet historikë të letërsisë amerikane të shekullit XX.
Hawkes mori frymëzim nga Vladimir Nabokov dhe e konsideroi veten një ndjekës të autorit translingual ruso-amerikan. Tregimi i Nabokov "Shenja dhe Simbole" ishte në listën e leximit për studentët e shkrimit të Hawkes në Brown University. "Një shkrimtar që na mbështet vërtet dhe shumë është Vladimir Nabokov," tha Hawkes në një intervistë të vitit 1964.
Hawkes dha mësim anglisht në Harvard nga 1955 në 1958 dhe anglisht dhe shkrim krijues në Brown University nga 1958 deri në pensionimin e tij në 1988. Ndër studentët e tij në Harvard dhe Brown ishin Rick Moody, Jeffrey Eugenides, Christine Lehner Hewitt, Jade D Benson/Denice Joan Deitch, Alex Londres, William Melvin Kelley, Marilynne Robinson, Ross McElwee, dhe Maxim D. Shrayer.
Hawkes vdiq në Providence, Rhode Island ; letrat e tij ruhen në Universitetin Brown.
Mbretëria e Egjiptit
Mbretëria e Egjiptit (arabisht: المملكة المصرية, romanizuar: Al-Mamlaka Al-Miṣreyya, fjalë për fjalë. 'Mbretëria Egjiptiane') ishte forma ligjore e shtetit egjiptian gjatë periudhës së fundit të mbretërimit të dinastisë Muhamed Ali, nga njohja e Mbretërisë së Bashkuar të pavarësisë së Egjiptit më 1922 deri në shfuqizimin e monarkisë së Egjiptit dhe Sudanit më 1953 pas Revolucionit Egjiptian të vitit 1952. Deri në Traktatin Anglo-Egjiptian të vitit 1936, Mbretëria ishte vetëm nominalisht e pavarur, pasi Mbretëria e Bashkuar ruante kontrollin e marrëdhënieve të jashtme, komunikimit, ushtrisë dhe Sudanit. Zyrtarisht, Sudani qeverisej si një bashkëpronësi e dy shteteve, megjithatë, në realitet, fuqia e vërtetë në Sudan ishte e Mbretërisë së Bashkuar. Midis 1936 dhe 1952, Mbretëria e Bashkuar vazhdoi të ruajë praninë e saj ushtarake dhe këshilltarët e saj politikë në një nivel të reduktuar.
Statusi ligjor i Egjiptit ishte shumë i ndërlikuar, për shkak të shkëputjes së tij de facto nga Perandoria Osmane më 1805, pushtimit të tij nga Britania më 1882 dhe ringritjes së Sulltanatit të Egjiptit (të shkatërruar nga osmanët në 1517) si një protektorat britanik në vitin 1914. Në përputhje me ndryshimin e statusit nga sulltanat në mbretëri, titulli i Sulltanit në fuqi, Fuad I, u ndryshua nga Sulltani i Egjiptit në Mbreti i Egjiptit. Gjatë gjithë ekzistencës së Mbretërisë, Sudani u bashkua zyrtarisht me Egjiptin. Megjithatë, autoriteti aktual egjiptian në Sudan ishte kryesisht nominal për shkak të rolit të Mbretërisë së Bashkuar si fuqia dominuese në Sudanin anglo-egjiptian. Siç kishte ndodhur gjatë Hidivllëkut të Egjiptit dhe Sulltanatit të Egjiptit, monarku egjiptian u cilësua si sovran i "Egjipti dhe Sudani".
Gjatë mbretërimit të Mbretit Fuad, monarkia luftoi me Partinë Wafd, një organizatë politike nacionaliste me bazë të gjerë që kundërshtonte fuqimisht ndikimin britanik në Egjipt, dhe me vetë britanikët, të cilët ishin të vendosur të ruanin kontrollin e tyre mbi Kanalin e Suezit. Forca të tjera politike që u shfaqën në këtë periudhë përfshinin Partinë Komuniste (1925) dhe Vëllazërinë Myslimane (1928), e cila përfundimisht u bë një forcë e fuqishme politike dhe fetare.
Veshjet papnore
Veshjet papnore, të referuara edhe si veshje peshkopale, janë veshjet liturgjike të veshura nga peshkopët (dhe me koncesion disa prelatë të tjerë) në kishat katolike, ortodokse lindore, ortodokse orientale, anglikane dhe disa kisha luterane, përveç veshjeve të zakonshme priftërore për kremtimin e meshës, sakramente të tjera, sakramentale dhe orë kanonike. Veshjet papnore vishen vetëm kur kremtojmë ose kryesojmë funksionet liturgjike. Si të tilla, veshjet nuk duhet të ngatërrohen me veshjen e korit, të cilat vishen kur marrin pjesë në funksionet liturgjike, por nuk festojnë apo kryesojnë.
Krishterimi Perëndimor
Pajisjet papnore përfshijnë:
Një kryepeshkop metropolitan gjithashtu vesh një pallium brenda provincës së tij kishtare, pasi e ka marrë atë nga Papa. Pas marrjes së tij, ai ka të drejtë të mbajë një kryq kryepeshkopal (me dy shufra në vend të njërit).
Sot peshkopët rrallë përdorin pajisjet e mëposhtme, përveç nëse kremtojnë Meshën Solemne Papnore në formën e saj para vitit 1970:
Këto artikuj nuk përmenden më as në Caeremoniale Episcoporum, i cili gjithashtu ka lënë jashtë përshkrimin që botimet e mëparshme i kanë dhënë veshjeve të kalit të peshkopit.
Gjatë kremtimit të Meshës, peshkopi vishet me alb, stola dhe chasuble, në mënyrën e bërë nga priftërinjtë. Caeremoniale Episcoporum rekomandon, por nuk e imponon, që në festimet solemne ai duhet të veshë edhe një dalmatik, i cili mund të jetë gjithmonë i bardhë, nën chasuble, veçanërisht kur administron sakramentin e urdhrave të shenjtë, bekon një abat ose abate dhe kushtimi i një kishe ose një altari. Një tunikë u mbajt gjithashtu derisa letra apostolike Ministeria quaedam e 15 gushtit 1972, dekretoi që, duke filluar nga 1 janari 1973, funksionet që në Kishën Latine i ishin caktuar nëndhjakut duhet të kryheshin nga shërbëtorët e themeluar (jo anëtarë të klerit) të njohur si lektorë dhe acolyte.
Në çdo kremtim liturgjik, qoftë i veshur me chasuble (për meshë) ose cope, peshkopi mund të mbajë gjithashtu një mitre, kryq kraharor, unazë kishtare dhe solideo. Ai gjithashtu mund të mbajë kryqin nëse festimi është brenda dioqezës së tij ose nëse është duke festuar solemnisht diku tjetër me pëlqimin e peshkopit vendas. Nëse disa peshkopë marrin pjesë në të njëjtën festë, vetëm peshkopi kryesues e mban kryqin.
Klerikët e ritit latin, përveç peshkopëve, veçanërisht të gjithë ata që janë abat ose prefektë apostolik ose të zakonshëm të një ordinariati personal, mund të veshin sende papnore. Mitri, kryqi dhe unaza i dhurohen një abati me bekimin e tij dhe kryqi i kraharorit është pjesë e zakonshme e një zakoni abbatial. Ka kufizime se ku dhe kur abatët mund të mbajnë pontifikatë, për shembull vetëm brenda manastirit të tij. Praktika e dhënies së lejes speciale për klerikët e tjerë (p.sh. niveli më i lartë i monsinjorit) për të veshur sende të tilla si shenjë nderi është zhdukur pothuajse; megjithatë, ende praktikohet për ordinarët e një ordinariati personal.
Krishterimi Lindor
Në kishat katolike ortodokse lindore dhe bizantine, peshkopët përdorin veshjet e mëposhtme (të veshura mbi sticharion priftëror, epimanikia and epitrachelion) dhe mjetet:
Veshja dalluese e një peshkopi është omoforion. Ekzistojnë dy lloje të omoforisë, "Omofori i Madh" i cili vishet në momente të caktuara gjatë Liturgjisë Hyjnore dhe në Doksologjinë e Madhe në Vigjiljen e Gjithë Natës, dhe "Omofori i Vogël" që vishet në raste të tjera (vini re se sticharion vishen vetëm në Liturgji, ndërsa epimanikia dhe epitrachelion mbahen gjithmonë gjatë veshjes).
Sakkos zakonisht vishet vetëm kur peshkopi është duke kremtuar Liturgjinë Hyjnore, ose gjatë Doksologjisë së Madhe në Vigjiljen e Gjithë Natës. Në shërbesat e tjera, ose kur "kryeson", por nuk shërben në Liturgji, ai do të veshë Mantya, një pelerinë me një tren të gjatë dhe shirita të kuq dhe të bardhë ("lumenj") që kalojnë anash.
Sa herë që bekon, peshkopi qëndron mbi një orletz ("qilim shqiponje") dhe në momente të caktuara bekon duke përdorur dikirion dhe trikirion. Dikirioni është një shandan me dy qirinj që simbolizojnë dogmën e dy natyrave të Krishtit dhe trikirioni ka tre qirinj që simbolizojnë Trinitetin.
Peshkopët lindorë zakonisht nuk përdorin një unazë kishtare; në vend të kësaj, kleri i ulët dhe besimtarët puthin dorën e djathtë të peshkopit në shenjë respekti.
Ashtu si në ritin latin, peshkopi vendas i prezanton një hegumen (abat) me kryqin e tij. Abati zakonisht mban një kryq kraharor prej ari dhe mund t'i jepet e drejta për të veshur një mitra. Një kryeprift mund t'i jepet gjithashtu një kryq gjoksi ari. Arkimandritët dhe protopresbiterët mbajnë kryqe gjoksi dhe mitra me xhevahire. Epigonacioni dhe/ose nabrednnik mund të vishen nga këta anëtarë të klerit, ose madje mund të jepen vetë si shenja nderi për priftërinjtë e shquar. E drejta për të mbajtur një kryq gjoksi ose mitre mund t'u jepet klerikëve të tjerë (të ulët) si shenjë nderi për shkak të ndonjë arritjeje ose përkushtimi të jashtëzakonshëm.
Bellechassagne
Bellechassagne është një komunë në Francë. Bellechassagnebën pjesë në departamentin Corrèze të rajonit Limousin. Komuna ka një popullsi prej 73 banorë dhe sipërfaqe 13.34 km².
Nakkila
Nakkila (Nakkilan kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Satakunta.
Stephen Trigg
Stephen Trigg ( rreth 1744) - 19 gusht 1782) ishte një pionier dhe ushtar amerikan nga Virxhinia . Ai u vra dhjetë muaj pas kapitullimit te Cornwallis ne Yourktown në një nga betejat e fundit të Revolucionit Amerikan teksa drejtonte milicinë e Qarkut Lincoln në Betejen e Blue Licks, Kentucky.
Biri i William dhe Mary (Johns) Trigg, ai kryesisht punoi si një nepunes publik dhe oficer i milicise gjatë viteve të para të kufijve të qarqeve kufitare të Virxhinias jugperëndimore, që përfshinte atëherë Kentucky. Mendohej se ishte nje nga njerezit me te pasur ne kufi. Trigg ishte një delegat i cili morri pjese konventat e para revolucionare të Virxhinias dhe ishte anëtar i Komiteti i Sigurise Fincastle që hartoi Rezolutat Fincastle, një pararendës i Deklaratës së Pavarësisë të miratuar nga Kongresi i Dyte Kontinental në 4 korrik 1776. Ai u zgjodh gjithashtu në Shtepine e Delegateve te Virgjinias.
Trigg u thirr në Komisionin e Gjykatës së Tokës në Virxhinia në 1779, i akuzuar për ndarjen ilegale e titujve të tokës në Kentaki. Ai më pas u transferua në Kentaki vetë. Në 1782, një grup agresiv i Indianëve Shawnee udhëhequr nga oficerë Britanikë dhe Lojaliste sulmuan Stacioni Bryan, por u dëbuan. Divizionet e milicisë Kentucky më pas ndoqën pushtuesit e arratisur. Trigg komandoi gjysmën e burrave, ndërsa Daniel Boone drejtoi tjetrin. Milicia kalorsiake kaluan sulmuesit, por pylltari me përvojë Boone paralajmëroi se dukej si një kurth. Duke injoruar paralajmërimin e Boone, milicia marshoi përtej lumit në Blue Licks, vetëm për ta gjetur veten në një pritë indiane. Trigg dhe shumë të tjerë, përfshirë djalin e tij e vogël të Boone, u vranë në betejën. Trupi i Trigg më vonë u gjet i shqyer ne copa.
Qarku Trigg, Kentaki, morri emrin në kujtim të Stephen Trigg.
Jeta e hershme dhe familja
Trigg ishte ndjali i William Trigg (1716–1773) dhe Mary (Johns) Trigg (1720–1773), familja e të cilëve ishte e shquar në kufirin e Virxhinias. Babai i tij shërbeu si gjykatës i Gjykates se Kancelarise dhe Gjykatës së Qarkut Bedford. Trigg kishte katër vëllezër, William, John, Abram dhe Daniel, të cilët ishin kishin marre pjese në Luftën Revolucionare. Dy nga vëllezërit, Xhoni dhe Abrami, më vonë do të përfaqësonin Virgjinian nëKongresin Amerikan. Stephen Trigg u martua me Mary Christian, vajza e një pioniereje tjetër të Virxhinias, Israel Christian. Trigg jetoi pjesën e pare të jetës së tij në jugperëndim të Virxhinias ku dmenaxhoi një tavernë në Botetourt County.
Trigg dhe gruaja e tij kishin tre djem dhe dy vajza. Vajza e tij Mary u martua me gjeneralin David Logan dhe ishte nëna e Stephen Trigg Logan, i cili do të shërbente në Legjislacionin shteteror te Illinois dhe do të bëhej partner legjislativ Abraham Lincoln në Springfield, Illinois.
!!
!! (Një pikëçuditje e dyfishtë, Karakteri U + 203C) mund t'i referohet:
Shiko edhe
Pikëçuditsja
Beaumont-les-Nonains
Beaumont-les-Nonains është një komunë në Francë. Beaumont-les-Nonains bën pjesë në departamentin Oise të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 352 banorë dhe sipërfaqe 9.53 km².
Novy-Chevrières
Novy-Chevrières është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Novy-Chevrières ka një popullsi prej 649 banorë dhe sipërfaqe 17.2 km², me një dendësi prej 38 banor/km².
Goce
është një fshat në Bashkinë Maliq në rrethin e Korçës në Shqipëri.
Mali Shëndëlli
Mali Shëndëlli është një mal në jug të Shqipërisë, pjesë e vargmalit Shëndëlli-Lunxhëri-Bureto.
The Blood Oranges (roman)
The Blood Oranges - Portokallet e Gjakut është një roman i shkrimtarit amerikan John Hawkes i vitit 1971. Romani i përket një trilogjie, së bashku me Vdekjen, Gjumin, & Udhëtarin dhe Travestin. Romani zhvillohet në një version të trilluar të Ilirisë.
Webster Schott, duke shkruar në Jetë, iu referua romanit si "... poezia që kalon si trillim, intelektualizmi që dyfishohet si ëndërrim seksual". Vepra është ekranizuar edhe si film me titullin The Blood Oranges.
Thanas Klara
Thanas Klara (Αθανάσιος Κλάρας, 27 gusht, 1905 – 16 qershor 1945), i njohur më shumë me nom de guerre Ares apo Aris Velouchiotis (Άρης Βελουχιώτης), ishte nje nga udhëheqësit më te shquar dhe kryenismetari i Ushtrisë Çlirimtare Popullore greke (ELAS), dega ushtarake, e Frontit te Çlirimit Kombetar (EAM), e cila është kryesore për organizimin e rezistencës në pushtuar Greqinë nga 1942 deri 1945.Thanas Klara u emërua udhëheqës ushtarak i ELAS.
Vitet e hershme
Thanas Klara i lindur në Lamia, Greqi në vitin 1905, në një familje qytetare. Babai i tij ishte një avokat i njohur në kete fushë. Fillimisht Klara studioi gazetari, por më vonë mori pjesë dhe u diplomua ne Shkollën Geoponic ne Larisa. U nis për në Athinë, ku ai bëri punë të ndryshme, ka marrë pjesë në majta dhe antimilitary lëvizjes dhe më vonë u bë anëtar i Partisë Komuniste të Greqisë (KKE). Gjatë viteve 1920 dhe ' 30, ai ishte burgosur disa herë për vepra të ndryshme.
Ai u bë redaktor në komunist Rizospastis dhe shkroi disa artikuj për socialiste revolucionit. Në 1931, në një artikull të Klaras shkaktuar ndërhyrjen e autoriteteve, i cili e mbylli gazetën dhe të vazhdojë në gjyq, redaktorët. Gazeta ishte e ribotoi si Neos Rizospastis.
Gjatë Ioannis Metaxas diktaturës (1936-1941), ai u arrestua për së tij komuniste, të ideve dhe të burgosen në Aegina burg, ku ai ishte torturuar. Megjithatë, gjatë gjyqit të tij ai arriti të shpëtuar, por ishte arrestuar sërish në vitin 1939 dhe të dërgohet në një burg në Korfuz. Ai qëndroi i burgosur deri nënshkrimit të një "deklaratë të kërkesës për shpronësim të KKE dhe të ideologjinë komuniste", një shumë poshtëruese që veprojnë për një komunist në atë kohë.
Lufta e dytë botërore
Gjatë Luftës së dytë Botërore, ai ishte hartuar si oficer rezervë i Hellenic Ushtri por për shkak të indisciplined sjellje ishte e degraduar dhe e ka dërguar për të shërbyer si një trupor e një disiplinore skuadra e Artileri në shqip para (1940-1941) kundër ushtria italiane, derisa gjermane të pushtimit në prill 1941 dhe Greqisë pasuese të dorëzohen dhe profesion.
Pas Gjermanisë fyese fushatës në Bashkimin Sovjetik, Partisë Komuniste greke championed krijimin e Nacional Çlirimtare Para (EAM), dhe Klaras ishte dërguar në Greqinë Qendrore (greke Roumeli) për të vlerësuar potencialin për zhvillimin e një guerile të lëvizjes kundër pushtimit të forcave. E tij propozimet u miratuan nga partia, dhe në janar 1942, Klaras lëvizur në male për të filluar ngritjen e grupeve guerile.
Në paraqitjen e parë e partizanët e organizuar nga Klaras ka ndodhur më 7 qershor 1942 në fshatin Domnista në Evrytania në Greqinë Qendrore. Atje ai e paraqet veten si të Madh e Artileri (për të fituar ekstra prestigj në mesin e fshatarëve) me nom de guerre e Aris Velouchiotis (nga Ares greke perëndia e luftës, dhe Velouchi, një lokal malit) dhe shpalli ekzistencën e greke të Njerëzve të Ushtrisë Çlirimtare (ELAS). Fillimisht, ai e mbledhura gjithashtu tradicionale lokale të malit të gjallë banditë, në mënyrë që të krijojë një grup i vogël ekspertësh në luftën guerile. Velouchiotis si një udhëheqës aplikuar steely dhe disiplinën arritur të kenë nën komandat e tij një numër të konsiderueshëm të guerillas. Duke filluar me vetëm 15 burra, ELAS " pushteti më në fund i përbërë deri në 50,000 guerillas.
Bellechaume
Bellechaume është një komunë në Francë. Bellechaumebën pjesë në departamentin Yonne të rajonit Bourgogne. Komuna ka një popullsi prej 472 banorë dhe sipërfaqe 24.51 km².
Thanas Klara
Lufta e dytë botërore
Shkatërrimin e Gorgopotamos milo ishte për të të jetë e fundit operacion ku komunizmit ndikuar ELAS organizata luftoi krah greke Republikane rezistencë të forcave, të tilla si EKKAs'5/42 Evzones Regiment (ushtarake krahun e EKKA) dhe EOEA (Grupet Kombëtare greke Guerillas, Ethnikes Omades Ellinon Antarton, ushtarake krahun e EDES). Por, pavarësisht nënshkrimit të një marrëveshje në korrik të vitit 1943 në mes të tri kryesore të Rezistencës grupe (EAM/ELAS, EDES dhe EKKA) për të bashkëpunuar dhe për ta nënshtruar veten e tyre Aleate Lindjen e Mesme të Lartë nën Komandën e Përgjithshme Wilson ("Kombëtare Grupe të Marrëveshjes"), në fushën politike, e mosbesimit të ndërsjellë midis EAM dhe grupet e tjera u përshkallëzua. EAM-ELAS ishte deri tani dominuese politike dhe forca ushtarake në Greqi, dhe EDES dhe EKKA, së bashku me Britanikët dhe qeveria greke në mërgim, kishte frikë se pas pashmangshme gjermane tërheqjes, do të përpiqen për të dominuar të vendit dhe për të krijuar një sovjetike regjimin E çara në fund të fundit çoi në një luftë civile, në fund të 1943 dhe në fillim të vitit 1944, në të cilën ELAS sulmuar EDES, EOEA dhe shkatërruar EKKAs'5/42 Evzones Regiment, ekzekutimin e liderit të saj Col. Dimitrios Psarros.
Çlirimi dhe dëbimi nga e Partisë Komuniste
Në tetor të vitit 1944, kur Nazistët evakuuar Greqi, ELAS ishte fuqi dominuese në shumicën e greke qytetet, përveç Athinës, ndërsa EAM ka ngritur qeverinë e vet, PEEA.
Velouchiotis kaluar nga Greqinë Qendrore të Peloponesse të qartë rajon nga të Sigurisë drejtoni batalionet, dhe i dha disa beteja kundër tyre.
Britanike, me njësitë e greke të Ushtrisë, u ul në Greqi (Operacion Manna) dhe një qeveri e re u formua nën Georgios Papandreou, lideri i greke e Unitetit Kombëtar të Qeverisë, e cila është themeluar pas Traktateve të Libanit dhe Caserta.
Gjatë Dekemvriana ngjarjet në Athinë, ai ishte dërguar nga Partia për të Epirit, ku sulmoi forcat e Zervas' EDES.
Kur Varkiza marrëveshje u nënshkrua në fund të Dekemvriana luftimet midis EAM forcave qeveritare dhe/forcat Britanike në Athinë, ai me furi refuzuan të pajtohen në lidhje me marrëveshjen si një tradhëti e guerillas. Komunist i Partisë Nikos Zachariadis, i cili ndërkohë e kishte kthyer nga Dachau, si pasojë e akuzonin për pabesi, për të qenë një "të dyshimtë dhe aventurierë element" dhe e pasqyrojnë atë si një anëtar i KKE. Partisë Komuniste ishte gjithmonë e dyshimtë e Klaras' veprimet që ai ishte një anëtar i thjeshtë, dhe madje edhe kur u themelua ELAS, pjesërisht shkaku i tij nacionaliste dhe të folurit e tij të dobët në karakter.
Vdekja
Velouchiotis lëvizur prapë në malet e Greqinë Qendrore, në mënyrë që të fillojë një kryengritje (shih grek të Luftës Civile) kundër qeverisë së re dhe Britanike aleatët, të cilët i ndihmuan ata (duke i konsideruar ata edhe më keq se Gjermanët). Ai ishte raportuar se kanë denoncuar e shitur-nga Britanik në Varkiza Marrëveshje për të hedhur poshtë Kombëtar të Rezistencës të armëve; veçanërisht në lëvizje ishte pamja e tij elite massed Mavroskoufides (i Zi Berets) haptazi të zi. Ai ishte outmanoeuvred nga udhëheqja e KKE dhe të vendosur për të lënë Greqinë, ai në mënyrë të përsëritur kërkuar leje nga partia për të lejohet të largohet, por i është refuzuar.
Qëllimi i tij ishte për të krijuar një të re ELAS dhe një Kombëtare të Pavarësisë Para (MEA). Edhe pse shumica e shokëve të tij, të braktisur atë, ai ishte raportuar të ketë vazhduar të kryejë edhe aktivitete deri në qershor të vitit 1945. Ai ishte denoncuar nga KKE Komitetit Qendror dhe gjithnjë e më shumë të izoluar, derisa ai ishte në pritë e tij njësi në malin e Agrafa (disa thonë se ai ishte ngritur apo edhe të tradhëtuar nga KKE kontaktet) nga grupe paramilitare, të kontrolluar nga qeveria e Athinës. Edhe pse shumë anëtarët e Sigurisë drejtoni batalionet dhe organizimi X (udhëheqës i fundit ishte Kolonel, në të njëjtën kohë, Georgios Grivas), janë rrumbullakuar deri dhe të mbajtur në burg, shumica e oficerëve të tyre ishin të lejuar të bashkohen e re greke e forcave të policisë, të organizuar nga British.
Aris dhe të dytë të tij në komandë, Giannis Aggeletos (nom de guerre Leon Javellas), ishin të izoluar nga njësi kryesore dhe më në fund ai kishte kryer vetëvrasje tij me shok, ose nga një granatë dore, ose nga një plumb, në të njëjtën ditë mësoi se ishte denoncuar nga ana e partisë komuniste.
Thashethemet duan atë të "bëjë vetëvrasje me komandant i tij Javellas kur mendimet e tij ishin që nuk ka më të mirë për të ardhmen e tij revolucionit".
E kufomave të Velouchiotis dhe Javellas ishin më pas decapitated, dhe kokat e shfaqur (një praktikë e prewar greke Shtetit dhe të Policisë për të zakonshme malit banditë), i varur nga një llambë të postoni në sheshin qendror të qytetit të Trikala.
Kur Britanik të Punës të anëtarëve të qeverisë e Parlamentit kundërshtuar për barbarity e operacionit, ata morën përgjigje se ekran ishte në përputhje me një "të lashta greke të luftës porosi".
Pas rehabilitimit në Greqi e EAM/ELAS dhe më pas e partisë Komuniste tv (pas përfundimit të greqisht juntës ushtarake), kap rrjetin dhe statujat e Aris Velouchiotis janë ngritur në qytetin e tij të lindjes,; kohët e fundit KKE lëvizur diskrete për Velouchiotis' rehabilitimit, pas të kthehet në dëbimin e KKE e kohës së luftës udhëheqës (i cili e kishte denoncuar atë), Nikos Zachariadis.
Marrëdhënia me Zervas
Nuk eshte rastesi qe te dy liderët e Rezistencës greke ishin kushërinj të e largët. Kriminieli dhe genocisti i cameve Napoleon Zerva ishte pasardhës nga fisi famshem Suliot Zervades, të cilët pas shkatërrimit të Sulit nga Osmanët iku në Aitoloakarnania, ndërsa Klara nga nëna ishte e Suliote prejardhje nga një familje e lidhur me Zervades. Megjithatë, masakruesi i cameve [Napoleon Zerva]] kurrë nuk e ishte parë me Klaren para takimit të tyre të parë gjatë Rezistencës epokë.
Trashëgimia
Velouchiotis është një nga më të diskutueshme në shifrat e moderne greke historisë. Personaliteti i tij dhe veprimi ishte mythologised gjatë jetës së tij dhe pas vdekjes së tij. Mbështetësit e konsiderojnë atë si një simbol i rezistencës greke kundër pushteteve okupuese, themeluesi dhe krijuesi më të mëdha guerile të ushtrisë në të historisë greke (ELAS) dhe një hero i komuniste të shkaktojë. Kritikët e shohin atë si një kryesit e mizorive dhe vrasjet kundër rurale njerëzit të cilët janë perceptuar si kundërshtarët e komunizmit; një bazë nxitësi i Terrorit të Kuq.C. M. Woodhouse, "Lufta për Greqinë, 1941-1949", ISBN 1-85065-487-51-85065-487-5, fq. 4-5. Në kujtimet e tij ai e vlerëson aftësitë e tij ushtarake. Megjithatë, ai ishte një njeri i fortë komunist dhe patriotike të besimeve. Ai ishte veçanërisht i ashpër, për Grekët, të cilët kanë kërkuar bashkëpunim me forcat okupuese, me shokët e tij që e ka shkelur të organizuar në disiplinë, dhe njerëzit, të cilët kanë kërkuar Britanik ndihmë dhe përfshirjen në greqisht politikë, sepse ai konsiderohet Britanike dhe një kërcënim për komunist dhe patriotike shkak të Rezistencës.
Shiprage
Šiprage është bashkësia lokale në komunën e Kotor Varosh (Kotor Varoš), kryeqyteti i Bosnjës, që ndodhet rreth 60 kilometra në Banja Luka.
Gjatë luftës në Bosnjë (1992-95), forcat serbe (para)ushtarake dhe policore vranë dhe dëbuan civilët boshnjakë. Një nga 18 kampet për boshnjakët në komunën e Kotor Varoš ishte në stacionin policor (MUP) Šiprage.
Demografia
+ Zonë Šiprage
Pandemia e COVID-19
parapamje|Harta e animuar e rasteve të konfirmuara të koronavirusit që përhapet nga 12 janari 2020. Koronavirusi i përcaktuar si SARS-COV-2, u identifikua së pari në Wuhan, kryeqytetin e provincës Hubei të Kinës, pasi te njerëzit filluan të paraqiteshin pneumoni pa një arsye të qartë dhe për të cilat vaksinat ose trajtimet ekzistuese nuk ishin efektive. Virusi ka treguar prova të transmetimit nga njeriu te njeriu, dhe shkalla e transmetimit të tij (shkalla e infeksionit) zuri të përshkallëzohej në mesin e janarit të vitit 2020, me disa vende në Evropë, Amerikën e Veriut dhe Azinë e Paqësorit. Periudha e inkubacionit (koha nga ekspozimi në zhvillimin e simptomave) të virusit është midis dy dhe dhjetë ditë dhe mbetet të përcaktohet nëse është ngjitës gjatë kësaj kohe. Simptomat përfshijnë ethe, kollitje dhe vështirësi në frymëmarrje, dhe mund të jetë fatale.
Që nga 30 janari 2020, afërsisht 8 287 raste janë konfirmuar, përfshirë këtu çdo pjesë të krahinës Wuhan të Kinës. Vdekja e parë e konfirmuar nga infeksioni koronavirus ndodhi më 9 janar dhe që atëherë 378 112 vdekje janë konfirmuar. Studimet epidemiologjike vlerësojnë se një numër më i madh njerëzish mund të jenë infektuar, por që konsiderohen të pazbuluar. Transmetimi i parë lokal i virusit jashtë Kinës ndodhi në Vietnam nga babai te djali i tij, ndërsa transmetimi i parë lokal që nuk përfshinte familje ndodhi në Bavari, Gjermani në 22 janar kur një bavarez kontraktoi sëmundjen nga një vizitor kinez biznesi në një takim në Gjermani.
Në përgjigje të kësaj situate, qytete me një popullsi të kombinuar mbi 57 milionë njerëz, duke përfshirë Wuhan dhe 15 qytete përreth provincës Hubei janë vendosur nën bllokadë të plotë ose të pjesshme, duke përfshirë ndërprerjen e të gjitha lidhjeve të transportit publik urban dhe të jashtëm me tren, ajror dhe autobusë të distancave të gjata. Shumë ngjarje të Vitit të Ri dhe organizime turistike janë mbyllur nga frika e transmetimit, përfshirë Qytetin e Ndaluar në Pekin, panairet tradicionale dhe tubime të tjera festive. Hong Kong gjithashtu ngriti nivelin e tij të përgjegjësisë ndaj sëmundjes infektive në nivelin më të lartë duke shpallur emergjencë, mbylli shkollat e saj deri në mes të shkurtit dhe anuloi festimet e Vitit të Ri.
Një numër vendesh kanë ofruar këshillat e tyre të udhëtimit duke paralajmëruar udhëtimet në provincën Wuhan dhe Hubei. Udhëtarëve të cilët kanë vizituar pjesën kontinentale të Kinës u është kërkuar të monitorojnë shëndetin e tyre për të paktën dy javë dhe të kontaktojnë ofruesin e tyre të kujdesit shëndetësor për të raportuar ndonjë simptomë të virusit. Kushdo që dyshon në ndodnjë vatër virusi, këshillohet të veshë një maskë mbrojtëse dhe të kërkojë këshilla mjekësore duke thirrur një mjek në vend se të vizitojë direkt një klinikë personalisht. Disa hotele kanë siguruar kthime dhe anulime pa tarifa për rezervime në Kinë ose nga njerëz nga Kina. Aeroportet dhe stacionet e trenave kanë realizuar kontrolle të temperaturës, deklarata shëndetësore dhe sinjalizim informacioni në përpjekje për të identifikuar bartësit e virusit.
Shkencëtarët kinezë ishin në gjendje të izolojnë shpejt një paraqitje të koronavirusit të ri, me sekuencën gjenetike që u vihet në dispozicion laboratorëve në të gjithë botën për të zhvilluar në mënyrë të pavarur teste PCR që mund të konfirmojnë infeksionin në një person. Nga 41 personat e parë të konfirmuar me PCR në kohë reale dhe sekuencat e gjeneratës tjetër që janë infektuar, dy të tretat u zbuluan se kishin një lidhje me Tregun me shumicë të detit Huanan, i cili gjithashtu shiste kafshë të gjalla. Anëtari i shtatë i familjes koronavirus i aftë për të infektuar njerëzit, sekuenca e gjenomit të vitit 2019-nCoV është raportuar të jetë prej 75- deri në 80 për qind identik me SARS-CoV, dhe më shumë se 85-përqind të ngjashëm me disa koronaviruse bat. Nëse ky virus është i të njëjtës ashpërsi apo vdekshmëri si SARSi është ende e paqartë.
Në Mars 2020, kompanitë që i përkasin Sistema ndanë rreth 1 miliard rubla për luftën kundër koronavirusit, pjesa më e madhe e të cilave u shpenzua për zhvillimin e testeve për të zbuluar infeksionin, si dhe për prodhimin e pajisjeve mbrojtëse dhe antiseptikëve.
Parandalimi
Për të zvogëluar mundësitë për t'u infektuar, organizatat shëndetësore kanë rekomanduar shmangjen e kontaktin të afërt me persona të sëmurë, larjen shpesh të duarve me sapun dhe ujë mos prekjen e syve, hundës ose gojës me duar të palara si dhe praktikimi i higjenës së mirë të frymëmarrjes.
Ato që mund të jenë të infektuar këshillohen të qëndrojnë në shtëpi dhe të marrin kujdes mjekësor, të telefonojnë përpara se të vizitojnë një ofrues të kujdesit shëndetësor, të veshin një maskë fytyre (sidomos në publik), të mbulojnë kollën dhe teshtitjet me një shami, të lajnë rregullisht duart me sapun dhe ujë, si dhe të shmangin ndarjen e sendeve personale shtëpiake.
Aktualisht nuk ekziston asnjë vaksinë.
Një numër qeverish këshillojnë kundër të gjitha udhëtimeve jo të rëndësishme në vende dhe zona të prekura nga virusi. Qeveria e Hong Kongut paralajmëroi këdo që udhëtonte jashtë qytetit të mos prekte kafshët; të mos hante mish nga kafshët e vrara për gjuati; dhe të shmangnin vizitat në tregjet e lagështa, tregjet e gjalla të shpendëve dhe fermat. Nuk ka ende asnjë provë, që kafshët shtëpiake si qeni ose macja, mund të infektohen.
Larja e duarve
Larja e duarve rekomandohet për të parandaluar përhapjen e koronavirusit. CDC rekomandon që individët:
Tigri Maltez
Tigri Maltez, ose tigri blu, është një morfë e raportuar por e paprovuar e një tigri, i raportuar kryesisht në Provincën Fujian të Kinës. Thuhet të ketë lesh të kaltër me vija të errëta. Shumica e tigrave Maltezë janë raportuar se kanë qenë të popullatës së Kinës Jugore. Tigri i Kinës Jugore sot është i rrezikuar në mënyrë kritike, për shkak të përdorimit të tyre ilegal dhe të vazhdueshëm në mjekësinë tradicionale kineze dhe "aleli blu" mund të jetë tërësisht i zhdukur. Tigrat blu gjithashtu janë raportuar në Kore.
Termi "Maltez" vjen nga terminologjia e maces shtëpiake për lesh blu, dhe i referohet ngjyrës së zezë të ngjyrave. Shumë mace me ngjyrim të tillë janë të pranishëm në Maltë, të cilat mund të kenë krijuar përdorimin e mbiemrit në këtë kontekst.
Kërkimet
Rreth vitit 1910, Harry Caldwell, një misionar amerikan dhe një gjuetar i madh, deklaroi se kishte parë dhe gjuajtur një tigër blu jashtë Fuzhuotës. Kërkimi i tij është botuar në librin e tij Tigri Blu (1924), dhe nga shokët e tij të gjuetisë Roy Chapman Andrews në Kampet dhe shtigjet e tij në Kinë (1925, kapitulli VII). Caldwell citon kështu:
"Shenjat e bishës janë jashtëzakonisht të bukura. Ngjyra e terrenit është e një hije delikate të maltit, duke u ndryshuar në dritën e hirit të gri-blu në nëntokë. Shiritat janë të përcaktuara mirë dhe si ato të tigrit të zakonshëm të verdhë."
Një raport më i fundit, i dhënë vjen nga djali i një ushtari të ushtrisë Amerikane i cili shërbeu në Kore gjatë Luftës së Koresë. Njeriu pohoi që babai i tij pa një tigër blu në malet afër asaj që tani është Zona e Demilitarizuar. Tigrat blu gjithashtu janë raportuar nga Burma.
Tigri i zi ishte gjithashtu i konsideruar gjatë si mitik, por disa kanë provuar se tigrat pseudo-melanistic ose hypermelanic ekzistojnë. Ata nuk janë krejtësisht të zinj, por kanë gjurmë të dendura dhe të gjera që pjesërisht errësojnë ngjyrën e portokallit të sfondit.
Gjuha Çerokee
Çerokee (Cherokee: ᏣᎳᎩ ᎦᏬᏂᎯᏍᏗ, translit. Tsalagi Gawonihisdi) është një gjuhë Irokuese e folur nga populli Cherokee  .Është e vetmja gjuhë jugore iroko-gjuhësore dhe dallon shumë nga gjuhët tjera irokuese. Cherokee është një gjuhë polysynthetic dhe përdor një sistem unik shkrimor të shkrimit.
Rritja e numrit të të rinjve Cherokee po rinovohet me interes në traditat, historinë dhe gjuhën e paraardhësve të tyre. Cherokee është një prej gjuhëve më të vështira për folësit e gjuhës amtare.Kjo është pjesërisht për shkak të natyrës polysynthetic të gjuhës,që do të thotë se fjalët përbëhen nga shumë pjesë. Fjalët janë ndërtuar për të përcjellë një pohim, kontekstin e tij dhe një mori konotacionesh rreth folësit, veprimit dhe objektit të veprimit. Kompleksiteti i gjuhës Cherokee është më së miri i ekspozuar në folje, të cilat përbëjnë rreth 75% të gjuhës, në krahasim me vetëm 25% të gjuhës angleze.Foljet duhet të përmbajnë së paku një prefiks pronominal, një rrënjë folje, një sugjerim aspekti dhe një sufiks modal.
Klasifikimi
Cherokee është një gjuhë Iroquoian dhe e vetmja gjuhë jugore Iroquoiane e folur sot. Gjuhëtarët besojnë se njerëzit Cherokee migruan në juglindje nga rajoni i Liqeneve të Madh rreth tre mijë vjet më parë, duke sjellë me vete gjuhën e tyre. Megjithë ndarjen gjeografike prej tre mijë vjetësh, gjuha Cherokee sot ende tregon disa ngjashmëri me gjuhët që fliten rreth Liqeneve të Mëdha, si Mohawk, Onondaga, Seneca dhe Tuscarora.
Disa studiues (të tillë si Thomas Whyte) kanë sugjeruar se atdheu i gjuhës proto-iroquoiane banon në Appalachia. Whyte pohon, bazuar në studimet gjuhësore dhe molekulare, se folësit protohokopian morën pjesë në shkëmbimet kulturore dhe ekonomike përgjatë aksit veri-jug të Maleve Appalachian. Divergjenca e Iroquoian Jugore (që Cherokee është dega e vetme e njohur) nga gjuhët Iroquoiane Veriore ka ndodhur përafërsisht 4,000-3,000 vjet më parë, pasi popujt folës proto-iukopianë të Late Archaic u bënë më të ulur me ardhjen e hortikulturës, avancimin e teknologjive lithike dhe lindja e kompleksitetit social në pyjet e Lindjes. Në mijëvjeçarët pasues, Iroquoian Veriore dhe Iroquoian Jugore do të ndaheshin nga popujt e ndryshëm të Algonquin dhe Siouan si praktika gjuhësore, fetare, sociale dhe teknologjike nga Algonquini në veri dhe në lindje dhe Siouanët në perëndim nga Lugina e Ohajos do të vinin për t'u praktikuar nga popujt në rajonin e Chesapeake, si dhe pjesë të Carolinas.
Renuar Locaj
Renuar Locaj lindur në Prill të 1982 është fotograf Shqiptar, i njohur kryesisht për fotografinë e bukurisë dhe të modës. Që prej vitit 2008 punon si fotograf kombëtar dhe ndërkombëtar.