Arkitektura_Indo-Saraçene
Karakteristikat
Dizajnet Indo-Saraçenikë u futën nga qeveria koloniale britanike, duke përfshirë ndjeshmëri estetike të evropiane, arkitektët e tëcilëve përfshinë me zgjuarsi elemente vendore të "Ekzotizmit Aziatik", ndërsa zbatonin risitë e tyre inxhinierike duke mbështetur ndërtime të tilla të rafinuara, si në Indi ashtu dhe jashtë saj, shembujt të të cilës mund të gjenden edhe sot në ndërtesat publike, private dhe qeveritare. Ndërtesat publike dhe qeveritare ishin shpesh të realizuara qëllimisht në një shkallë madhështore, duke pasqyruar dhe ndjekur një nocion të patundshmërisë dhe pathyeshmërisë së Perandorisë Britanike. Përsëri, strukturat e këtij lloj dizajni, veçanërisht në ato të ndërtuara në Indi dhe Angli, ishin ndërtuar në përputhje me standardet e përparuara britanike të inxhinierisë strukturore të viteve 1800, që përfshinë infrastruktura të përbëra nga hekuri, çeliku dhe betoni (risia e çimentos përforcuese dhe elementeve të parafabrikuara me çimento, të përforcuara me shufra hekuri dhe/ose çeliku, u zhvilluan shumë më vonë); e njëjta gjë mund të thuhet për strukturat e ngjashme të ndërtuara diku tjetër, duke përdorur të njëjtin stil dizajni, nga arkitektët vendorë, që do të ndërtonin në Evropën kontinentale dhe në Amerika: popullariteti i arkitekturës Indo-Saraçene lulëzoi për një shtrirje kohore prej rreth 30 vjetësh. E shquar, gjithashtu, është se britanikët, në fakt evropianët në përgjithësi, kishin ushqyer gjatë një shije për estetikën e tillë të dizajnit “Ekzotik Aziatik”, siç duket në stilin inovativ Indo-Saraçen dhe gjithashtu në shijen e tyre për kinezërirat dhe japonezizmat. I mbështetur nga imagjinata e artizanëve mjeshtëror të disiplinave të ndryshme, ekzotizmi e zgjati vetëveten përgjatë një shtrese të gjerë britanikësh, evropianësh dhe amerikanësh. Adoptimi i risive të tilla të dizajnit u përhap dhe përcaktoi drejtimin estetik të projekteve madhore arkitekturore, duke e shprehur vetëveten te Baroku, Arkitektura Regency dhe dizajnet e periudhave përtej. Sot, që përhapja e dizajnit ekzotik aziatik mbetet dëshmi në shumë ndërtesa qeveritare dhe rezidenciale të punuara në iniciativat e kryeveprave të shekujve të XVI, XVII dhe të XVIII; fillimisht u kontribua shumë nga Perandoria Veneciane e tregëtisë detare dhe në mënyrë mahnitëse e pasur, ekzistenca e të cilës u shtri afërsisht në një mijëvjeçar dhe Arkitektura Gotike e të cilës përfshiu një shumësi të elementeve ekzotike aziatike, si Harku Mauritan në dritaret e saj, i lidhur më vonë me "dritaret e haremit". Përgjithësisht, fantazia e pangopshme për ekzotizmin aziatik i plotësoi ato periudha të hershme, trashëgimtare në shprehjen e tyre paralele të kinkalerive, në mënyrë të ngjashme, paratha në këtë përiudhë të vonë të mahnitjes koloniale britanike me lluksin ekzotik të gjetur në dizajnin e mjedisit vendor indian, karakteristikat e të cilit përfshinin listën në vazhdim të elementeve të dizajnit dhe motiveve (shpesh paralelisht dhe në zgjerim të stilit ekzistues zbukurues të hershëm venecian Gotiko-Mauritan, i njohur edhe si Arkitektura Gotike Veneciane): Propozuesit kryesor të këtij stili arkitekturor ishin: Robert Fellowes Chisholm, Charles Mant, Henry Irwin, William Emerson, George Wittet dhe Frederick William Stevens, bashkë me profesinit dhe artizanë të shumtë mjeshtëror përmes Evropës dhe Amerikave. Strukturat e ndërtuara në stilin Indo-Saraçen në Indi dhe disa vende të afërta ishin kryesisht ndërtesa madhështore publike, si kulla e orës dhe gjykatat. Në mënyrë të ngjashme, kolegjet bashkiake dhe qeveritare bashkë me godinat e bashkive të ndërtuara në këtë stil janë midis strukturave më të vlerësuara dhe të shtrenjta në ditët e sotme, në vetë Britaninë, për shembull, pavjoni mbretëror i mbretit George IV në Brighton, (që dy herë gjatë jetës së tij është kërcënuar të shembet, i denigruar nga disa si një “pavjon karnavalesk” dhe i mospërfillur nga të tjerët si “një çmenduri arkitekturore ose dizajn inferior”) dhe gjetkë, këto janë të rralla dhe përgjithësisht të vogla (megjithëse ndonjëherë siç u përmen në shkallë madhështore), struktura rezidenciale që paraqesin këtë stil kolonial janë shumë të çmuara dhe të shtrenjta nga komunitetet në të cilat ato ekzistojnë si me pamje disi "magjike". Tipikishn në Indi, fshatrat, qytezat dhe qytetet do të shpenzonin shuma të konsiderueshme në ndërtimin e ndërtesave të tilla të "arkitekturës etnike vendore" kur planet projektoheshin për ndërtimin e stacioneve hekurudhore vendore, muzeumeve dhe galerive të arteve. Kostua e përfshirë në ndërtimin e godinave të këtij stili ishte e lartë, duke përfshirë të gjithë veçoritë e tyre tradicionale dhe moderne, zbukurimet dhe dekorimet e hollësishme, mjeshtria e artizanëve vendorë (skalitja e gurit dhe gdhendja e drurit, ashtu si dhe punimet zbukuruese në gurë) dhe disponibiliteti i materialeve ndërtuese të kërkuara, kështu stili u realizua vetëm në ndërtesat e shkallës madhështore. Megjithatë me raste struktura rezidenciale të këtij lloji, (janë ndërtuar pjesërisht ose tërësisht me elemente/motive dizajni Indo-Saraçen) shfaqen mjaft shpesh dhe godina të tilla janë shtrenjtuar dhe çmuar më shumë se kurdorherë nga vendasit dhe të huajt për bukurinë e tyre të harlisur. E dukshme në një njësi primare të një kompleksi ose ndonjë ndërtesë e jashtme, godina të tilla rezidenciale që do të kishin praninë e një strukture Indo-Saraçene, janë akoma për tu parë, përgjithësisht ku në shembujt e kaosit urban; shpesh ato janë për tu gjetur në lagjet ekskluzive (ose të rrethuara, nga qiellgërvishtës kolosal, në zonat e urbanizuara së fundmi përmes këtyre strukturave “techno” shoqëroro-ekonomike revolucionare që shënojnë historinë e dekadave të fundit të Indisë) dhe shpesh konsiderohen si "mini-pallate". Zakonisht, faktorët e formimit të tyre janë: shtëpia qytetase, krahët dhe portikët. Për më tepër, më shpesh të para janë realizimet e vogla të stilit Indo-Saraçen, të ndërtuara fillimisht për buxhete më të ulëta, duke e gjetur shprehjen e tyre romantike në pavjonet e jashtme të kopshteve të qetë, përmes botës; veçanërisht në Indi … dhe Angli.