cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inxhinieri Softuerike
Tradicionalisht, Inxhinieria Softuerike ka qene e përqëndruar kryesisht në programimet kompjuterike me analiza "ad hoc" dhe teknika te projektimit. Çdo sistem softuarik ishte një pjesë e veçantë e punës intelektuale. Këto metoda "ad hoc" ne Inxhinierine Softuerike rezultuan në prodhimin e sistemeve softuerike që nuk i plotësojnë kërkesat e përdoruesit, u realizuan zakonisht mbi buxhetin dhe përtej afatit te percaktuar, dhe ishin jashtëzakonisht të vështira për të mirembajtur dhe përmirësuar. Para vitit 1975 shume organizata softuerike nuk përdoren ndonje teknikë specifike; secili individ punonte sipas metodes se vete. Zhvillim me i madh ishte bere ne mes vitit 1975 dhe 1985 me zhvillimin qe e quanin programim i strukturuar apo paradigmat klasike.
Sipas (Stephen Schach, 2007) në një përpjekje për të gjetur disa zgjidhje organizata të mëdha qeveritare dhe private motivuan zhvillimin e te ashtuquajtur “waterfall” metoda. Kjo metode përcakton përkufizimin formal të kërkesës dhe fazes se analizave, e cila u deshte te kompletohej para se të fillojë një fazë formale e projektimit, e cila nga ana tjeter duhej të përfundojë para fillimit të një faze të zbatimit zyrtar, etj. Megjithate metoda waterfall ishte zakonisht më e perdorur si ad hoc metodat, sistemet të mëdha dhe komplekse softuare ishin ende duke u dorëzuar mbi buxhetin dhe më gjerë, të cilat nuk përmbushin kërkesat e përdoruesve. Kishte disa arsye për këtë. Së pari, metodat waterfall të fokusoheshin në prodhimin e produkteve të punës me tepër se "zhvillimit". Ta themi thjeshtë, për te shkruar një dokumentë nuk është e njëjtë sikur të bëjmë nje inxhinieri të mirë. Së dyti, metodat ëaterfall nuk e mbështesin evolucionin e kërkesave të sistemit të ciklit jetësor të zhvillimit (Life Cycle).
Nikita Hrushçov
parapamje|300px|Nikita Hrushqovi Nikita Sergejeviç Hrushçovi (apo Hrushqov, Ники́та Серге́евич Хрущёв) u lind në Kalinovk më 17 prill 1894, vdiq në Moskë më 11 shtator 1971), ishte një politikan rus, kryetar i BRSS. Pas vdekjes së Stalinit ka qenë kryetar i partisë. Ai pasoi Malenkovin në postin e kryetarit të BRSS.
Jetëshkrimi
Hrushçovi lindi më 15 prill të 1894 në Kalinovka një fshat në Rusi në afërsi të Ukrainës. Prindërit e tij ishin babai Sergej Hrushçov dhe nëna Kesina Hrushçov. Ata ishin fshatarë analfabetë Rusë që merreshin me bageti e bujqësi. Ata kishin edhe një vajzë më të vogël se Hrushçovi, Irna. Hrushçovin prindërit e tij nuk e dërguan në shkollë por e angazhuan me punë të tjera fizike gjatë moshës së adoleshencës në Dombas, një qytet ne lindje të Ukrainës. Hrushçovi duke punuar në Dombas i dërgonte para familjes së tij në fshat.
Prentiss County
Prentiss County është një nga  qarqet në shtetin federal Mississippi të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Nikita Hrushçov
Jetëshkrimi
Me vonë gjatë jetës së tij në Dombas ai u bë një përkrahës i fortë i bolshevizmit gjatë revulucionit Bolshevik. Ai u anëtarësua në Partinë Komuniste pas rënies së carit Nikolla II dhe familjes së tij. Më 1925 pas vdjekes se Leninit ai përforcoi lidhjet me Stalinin duke u bërë një mik i ngushtë i tij. Ai u bë një patriot dhe kontribuoi në Luftën e Dytë Botërore. Ai mori postin e gurvenatorit të Moskës në vitin 1941, në kohën kur në Bashkimin Sovietik po zhvillohej lufta e dytë botërore.
Ai u soll si një shërbëtor i Stalinit sepse ai e kishte marrë postin duke eliminuar disa nga armiqtë e Stalinit. Në mars të vitit 1953 kur Stalini vdiq, Hrushçovi duke eleminuar rivalin e tij për postin Lavrentij Beria arriti të bëhej kryetar i Bashkimit Sovietik, po ashtu edhe kryetar i Partisë Komuniste. Ai drejtoi Bashkimin Sovietik për 11 vite.
Hrushçovi dhe shqiptarët
Nikita Sergejeviç Hrushçovi viziton Shqipërinë në vitet 60.
Kategoria e Parë 1992-93
Statistika të Kategorisë së Parë në sezonin 1992-93.
Oktibbeha County
Oktibbeha County është një nga  qarqet në shtetin federal Mississippi të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Francisko Franko
Franko luftoi një luftë brutale kundër demokracisë, me ndihmën e Hitlerit dhe Musolinit, dhe udhëhoqi një regjim terrori shtetëror dhe trushpëlarjeje kombëtare, përmes mediave të kontrolluara dhe sistemit arsimor të shtetit. Ai konsiderohet shpeshherë si udhëheqësi më i suksesshëm fashist i Evropës, sepse ai arriti të mbijetonte në pushtet deri në vdekjen e tij natyrore.
Biografia
I lindur në Ferrol, Galicia, në një familje ushtarake të klasës së lartë, Franko shërbeu fillimisht në ushtrinë spanjolle si kadet në Akademinë e Këmbësorisë Toledo nga viti 1907 deri në 1910. Ndërsa shërbente në Marok, ai u ngrit në gradë për t'u bërë gjeneral brigade në vitin 1926 në moshën 33-vjeçare, gjë që e bëri atë gjeneralin më të ri në të gjithë Evropën. Dy vjet më vonë, Franko u bë drejtor i Akademisë së Përgjithshme Ushtarake në Zaragoza. Si një konservator dhe monarkist, Frankos i vinte keq për heqjen e monarkisë dhe krijimin e Republikës së Dytë në 1931, dhe u shkatërrua nga mbyllja e akademisë së tij; megjithatë, ai vazhdoi shërbimin e tij në Ushtrinë Republikane.
Ushtria Popullore e Shqipërisë
Ushtria Popullore e Shqipërisë ishte ushtria kombëtare e Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë nga viti 1945 deri në vitin 1991. Ashtu si të gjitha ushtritë e tjera të shteteve komuniste, edhe UPSh-ja i është nënshtruar sundimit të Partisë së Punës të Shqipërisë. Ajo u shpërbë në vitin 1991 dhe ruajti formën e saj aktuale nëpërmjet Forcave të Armatosura Shqiptare. Ajo përbëhej nga Forcat Tokësore, Marina dhe Forcat Ajrore. Milicia e UPSh-së ishte Forca Vullnetare Popullore (FVP), dhe strukturat ushtarake përkatëse përfshijnë Rininë e Shkollës së Armatosur (RSHA) dhe Mbrojtjen Civile të Republikës (MCR).
Francisko Franko
Biografia
Karriera e tij u rrit pasi partisë reaksionare spanjolle e quajtur Konfederata Spanjolle e të Djathtës Autonome (CEDA) dhe Partia Radikale Republikane fituan zgjedhjet e vitit 1933, duke e fuqizuar atë për të udhëhequr shtypjen e kryengritjes së vitit 1934 në Asturias. Franko u ngrit për një kohë të shkurtër në detyrë, duke u bërë shef i shtabit të ushtrisë përpara zgjedhjeve të vitit 1936, të cilat do të sillnin Frontin Popullor të majtë në pushtet. Pas ardhjes së të majtë në pushtet, Franko u dërgua për detyrë në Ishujt Kanarie. Fillimisht ngurrues, ai iu bashkua puçit ushtarak të korrikut 1936, i cili, pasi nuk arriti të merrte Spanjën, shkaktoi nisjen e Luftës Civile Spanjolle.
Ushtria Popullore e Shqipërisë
Historiku
Forca më e madhe me një skemë organizative të qëndrueshme dhe shumë eficente, me formacione sulmuese të disiplinuara, me një ngritje numerike progresive dhe me një Shtabit te Përgjithshëm ishte Ushtria Antifshiste Vullnetare Nacional Clirimtare. Kjo ushtri krijoi 24 Brigada, 8 divizione dhe 3 korparmata afërsisht me 45 000 luftëtarë dhe konsiderohet më e suksesëshmja e ushtrive të pas 1912-s. Në nëntor 1944 bashkë me forcat territoriale ajo arriti deri 70 000 vetë. Kjo shifër përfaqësonte 7% të popullsisë të Shqipërisë në atë periudhë.Pas çlirimit te vendit ajo ju nënshtrua një procesi reduktimi e riorganizim. Më 9 korrik 1945 ajo mori emrin Ushtria Kombetare dhe numri i saj u reduktua në 40 000, në dhjetor në 35 000 ndërsa në 1948 ky numër ra në 27 000 ushtarakë aktiv. Në të njëjtën kohë ajo filloi transformimin në një ushtri të rregullt të kohës së paqes. Struktura organizative esaj përbëhej nga Ministria e Mbrojtjes, Shtabi i Përgjithshëm, FT, FD, FA, FR dhe ato Territoriale.Në vitin 1951 Ushtria krijoi për herë të parë aviacionin ushtarak, në vitin 1953 armën e Kimisë, shërbimin e Komunikimit, Zbulimin etj. FD, tanket, artileria, transporti, logjistika dhe disa shërbime të tjera u riorganizuan.Shqipëria ishte anëtare e Traktatit te Varshavës nga vitet 1950 deri 1968. Ushtria shqiptare u pajis me armatim dhe teknikë nga Bashkimi Sovjetik. Kjo periudhë shënoi fillimet e stërvitjeve të mëdha, si ishte ajo e vitit 1950.Në vitin 1966 sipas udhëzimeve të PPSH me qëllimin e bërjes së ushtrisë më pak të kushtueshme dhe të lidhur me popullin për mos lejimin e krijimit të ë Kastës Ushtarake, u realizua nxjerrja e ushtrisë nga kazermat, heqja e sistemit të gradave dhe shpërndarja e saj ne cdo pjesë të territorit të vendit. Komisari politik u vendos për të përfaqësuar vijën e partise në komandat e të gjitha niveleve të Forcave të Armatosura.Gjate periudhës së Luftës së Ftohtë, në vitet 70 dhe 80, Forcat e Armatosura patën një rritje të madhe numerike duke arritur shifrën  61 000 forca aktive, dhe 450,000 rezerviste dhe një numër i madh i Forcave Vullnetare. Ato u riorganizuan disa herë në njësi të përmasave dhe formave joeficente. Në fund të viteve 80 kishte 22 divizione që përbënin 3 fronte. Bazuar në konceptin e ëmbrojtjes pëllëmbë për pëllëmbëë Ushtria u shpërnda në 2200 pika në të gjithë vendin dhe fortifikimi u kthye në qëllim më vete
Francisko Franko
Aktiviteti gjatë luftës civile spanjolle
Gjatë luftës, ai komandoi ushtrinë koloniale afrikane të Spanjës dhe më vonë, pas vdekjes së pjesës më të madhe të udhëheqjes rebele, u bë lideri i vetëm i fraksionit të tij, duke u emëruar gjeneralisimo dhe kreu i shtetit në vitin 1936. Ai konsolidoi të gjitha partitë nacionaliste në Falangën Spanjolle Tradicionale dhe të Juntës Ofensive Nacional-Sindikaliste, e quajtur shkurtimisht FET y de las JONS (duke krijuar një shtet njëpartiak) dhe zhvilloi një kult personaliteti rreth sundimit të tij duke themeluar Lëvizjen Nacionale. Tre vjet më vonë, nacionalistët shpallën fitoren, e cila zgjati diktaturën e Frankos mbi Spanjën përmes një periudhe represioni kundrejt kundërshtarëve politikë. Përdorimi i punës së detyruar nga diktatura e tij, kampet e përqendrimit dhe ekzekutimet çuan në 30,000 deri në 50,000 vdekje. E kombinuar me vrasjet gjatë luftës, kjo e sjell numrin e vdekjeve të Terrorit të Bardhë në mes 100,000 dhe 200,000 vdekje.
Udhëheqja e Spanjës pas luftës
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ai ruajti neutralitetin spanjoll, por mbështeti Boshtin - anëtarët e të cilit Italia dhe Gjermania e kishin mbështetur gjatë Luftës Civile - duke dëmtuar reputacionin ndërkombëtar të vendit në mënyra të ndryshme. Gjatë fillimit të Luftës së Ftohtë, Franko e nxori Spanjën nga depresioni i saj ekonomik i mesit të shekullit të 20-të përmes politikave teknokratike dhe ekonomikisht liberale, duke udhëhequr një periudhë të rritjes së përshpejtuar të njohur si "mrekullia spanjolle". Në të njëjtën kohë, regjimi i tij kaloi nga një shtet totalitar në një shtet autoritar me pluralizëm të kufizuar. Ai u bë lider në lëvizjen antikomuniste, duke marrë mbështetje nga Perëndimi, veçanërisht nga Shtetet e Bashkuara. Nga viti 1950, kishte mbështetjen e atyre që ishin thjeshtë mirënjohës për rritjen e standarteve të jetesës.
Ushtria Popullore e Shqipërisë
Strategjia
Kjo sa për fillim, pasi strukturat ushtarake e viteve ‘80 lejonte që për 72 orët e para, të mund të viheshin nën armë të paktën 750 mijë njerëz me uniformë jeshile. Por si ishte e organizuar ushtria shqiptare në vitet ’75-’85, gjë që daton dhe me kulmin e fuqisë së saj Ish drejtuesit e lartë të saj kanë dhënë këto shifra:
'       Forcat e Armatosura kishin një efektiv shumë të madh, si aktiv ashtu edhe rezervist. Efektivi përbëhej nga rreth 16.500 oficerë, rreth 9.000 nën/oficerë, rreth 61.000 ushtarë si dhe nga rreth 8.000 civilë. Ndërkohë që rezervistë kishte rreth 450.000 vetë, dhe 230.000 Forca Vullnetare. Këto forca përfshiheshin në 22 Divizione dhe tre Forca që ishin: Mbrojtja Kundër Ajrore, Flota Luftarako-Detare dhe Aviacioni. Ishin 127 Brigada Këmbësorie, Brigada Artilerie dhe Brigada Sulmuese; rreth 1050 tanke, rreth 4.000 gryka zjarri artilerie tokësore; 34 regjimente të artilerisë kundërajrore pa llogaritur artilerinë kundërajrore të Brigadave, etj. Në kufi, mitralozët e rëndë (armët roje), bateritë e gatshme të artilerisë kundërajrore, hapnin zjarr për 2-3 minuta. Për 20-30 minuta, batalionet mitraliere në vijën e kufirit kishin bërë gati për luftim. Po kështu për 15– 20 minuta, artileria tokësore e gatshme kishte hapur zjarr.
Bazat e Betonizuara  Aerodromit të Gjadrit, i tunelizuar                                                                                                                                 Baza e Shëngjinit të Tunelizuar Baza në Porto Palermo Tunelizimi i Uzinës në Poliçan Tunelizimi i Bazës Ajrore në Kuçovë                                                                                                                                                                                                                                                                             ''22 Divizione Mbrojtja Kundër Ajrore (MKA), Flota Luftarako-Detare (FLD) Aviacioni  Efektivi përbëhej nga:
Lidershipi
Komandanti i Përgjithshëm :
Enver Hoxha (8 nëntor 1941 – 11 prill 1985)
Ramiz Alia (13 Prill 1985 – 4 Maj 1991)
Ministrat e Mbrojtjes së Popullit :
Enver Hoxha (22 tetor 1944 – 1 gusht 1953)
Beqir Balluku (1 gusht 1953 – 29 tetor 1974)
Mehmet Shehu (29 tetor 1974 – 26 prill 1980)
Kadri Hazbiu (26 Prill 1980 – 14 Tetor 1982)
Prokop Murra (14 tetor 1982 – 9 korrik 1990)
Kiço Mustaqi (9 korrik 1990 – 12 maj 1991)
Ndriçim Karakaçi (12 maj 1991 – 11 qershor 1991)
Ndriçim Karakaçi (11 qershor 1991 – 18 dhjetor 1991)
Këmbim Informatash
Kuptimi i Fjales “Kembim Informatash “ Informatat këmbehen në mijëra mënyra. Dy persona informatat mund t`i këmbejnë duke biseduar pranë tavolinës apo vendit të punës, me telefon, nëpërmjet të faksit, teleprinterit apo inçizimit në audio apo video kasetë. Informatat publike këmbehen me ndihmën e radiovalëve nëpërmjet të radios, televizionit apo internetit si lajme ditore apo emisione të posaçme, pastaj nëpërmjet të informatorëve të ndryshëm siç janë gazetat, revistat, periodikët, librat etj, etj. Informatat hulumtohen me metoda të ndyshme. P.sh. informatat mbi rrethirën mikroskopike (gjëraqë syri nuk i shef për shkak se janë shumë të imëta) njeriu i merrë me ndihmën e mikroskopit. Informatat nga Galaksitë e ndryshme njeriu i hulumton dhe i merrë me ndimën e teleskopit. Matja e madhësive të ndyshme nga rrethina bëhet me ndihmën e veglave të thjeshta apo të instrumenteve shumë precize e të shtrenjëta. Informatën mbi foshnjën në barkun e nënës e marrim me ndihmën e ultrazërit, informatën mbi gjendjen e kockes të thyer të këmbës apo dorës e marrim me ndihmën e rrezeve rent gene, informatën mbi pozitën strategjike të një objekti interesant e marrim më së miri me ndihmën e dritës lazerike, hulumtimin e botës nënujore dhe të relievit të fundit të detit më së miri e bëjmë me ndihmën e ultrazërit, hulumtimin e atmosferës dhe objekteve në të më së miri e bëjmë me radar etj. etj.Mjetet për regjistrimin e informatave janë të shumëta. Zëri inçizohet me ndihmën e mikrofonit në kasetofon apo diktafon ndërsa pamja inçizohet me ndihmën e kamerës optike etj
Ushtria Popullore e Shqipërisë
Lidershipi
Shefi i Shtabit të Përgjithshëm :
Spiro Moisiu (24 maj 1944 – gusht 1946)
Mehmet Shehu (gusht 1946 – 28 janar 1948)
Beqir Balluku (28 janar 1948 – 1952)
Petrit Dume (1952 – 1954)
Petrit Dume (1956 – Korrik 1974)
Sami Meçollari (korrik 1974 – dhjetor 1974)
Veli Llakaj (1974 – 13 Tetor 1982)
Kiço Mustaqi (13 tetor 1982 – shkurt 1991)
Sekretar i Parë i Partisë së Punës të Shqipërisë është facto de Komandanti i Përgjithshëm i UPSh pavarësisht rolit të kreut të ushtrisë së një kombi tradicionalisht u është dhënë në krye të shtetit apo kreut të qeverisë. Sipas Kushtetutës Shqiptare të vitit 1976, Asambleja Popullore (legjislatura njëdhomëshe) kishte autoritetin përfundimtar për të shpallur gjendjen e jashtëzakonshme ose të luftës. Sipas të njëjtës kushtetutë, zyrës së Sekretarit të Parë iu dha titulli Komandant i Përgjithshëm i UPSh dhe Kryetar i Këshillit të Mbrojtjes. Ministri i mbrojtjes ishte tradicionalisht një nga dy zëvendëskryeministrat dhe anëtar i PPSH Byro politike.
Komponentët
Forca e kombinuar e UPSh deri në vitin 1990 ishte 48,000 trupa, gjysma e të cilëve ishin rekrutë, me mbi 375,000 të përshtatshëm për shërbim.
UPSh kishte strukturën e mëposhtme:
Forcat Tokësore
Dega më e madhe ishin forcat tokësore, të cilat morën tre të katërtat e UPSh. Shumica e pajisjeve të saj ishin armë të vjetra italiane, sovjetike dhe kineze. Brigadave të këmbësorisë u mungonte mekanizimi, duke operuar vetëm rreth 130 automjete të blinduara. Njësitë e ushtrisë ishin të prekshme nga sulmet nga bombarduesit luftarakë modernë. Për shkak se bazohej në modelin fillestar të luftës partizane të këmbësorisë, 75% e forcave të rregullta dhe pothuajse të gjithë anëtarët e rezervave u trajnuan në këmbësori. [12]Në vitet 1980, numri i brigadave të këmbësorisë në forcat tokësore u zvogëlua nga tetë në katër dhe ishte zhvendosur nga njësitë plotësisht të drejtuara në mobilizimin e ushtarëve rezervë. Çdo brigadë këmbësorie përbëhej nga tre batalione këmbësorie dhe një batalion artilerie të pajisur lehtë, ndërsa forcat e blinduara përbëheshin nga një brigadë tankesh. Forcat e artilerisë u rritën nga një në tre regjimente gjatë viteve 1980, me gjashtë batalione artilerie bregdetare që mbaheshin në pikat strategjike përgjatë bregdetit të Detit Adriatik. [13]
Marina
Marina UPSh ishte dega e dytë dhe ishte ekskluzivisht forcat e mbrojtjes bregdetare të vendit. Në vitin 1945, në Durrës u ndërtua një kantier detar për të riparuar anijet e mbetura të Shqipërisë. Në vitin 1954, një njësi varkash me silur u krijua në ishullin Sazan dhe një njësi nëndetëse u krijua në 1958. Në vitet 1960, Baza e Pasha Liman, e cila ishte baza kryesore detare e vendit, [14] u braktis nga sovjetikët, [15] duke dhënë Marina Shqiptare kontroll të plotë të zonës. Forcat Detare numëronin rreth 2,000 burra, me gati gjysmën e tyre rekrutë. Artizanati patrullues përfshinte gjashtë anije të shpejta bregdetare Shanghai-II të prodhuara nga Kina dhe dy të vjetra të klasës sovjetike Kronshtadtanije patrullimi. [16]
Forcat Ajrore
Forca Ajrore e UPSh u themelua në Prill 1952 dhe përbëhej nga 11,000 personel. Misioni i forcave ajrore ishte të sprapsin armikun në kufijtë e vendit dhe të mbrojnë hapësirën ajrore kombëtare. Në vitin 1970, UPSh kaloi nga avionë sovjetikë në kinezë, të cilët shqiptarët do t'i përdornin vetëm për një periudhë të shkurtër kohore para rënies së marrëdhënieve midis Shqipërisë dhe Kinezëve, gjë që si rezultat e bëri mirëmbajtjen edhe më të vështirë pasi UPSh u mbështet në sovjetikët /Specialistët kinezë që kishin më shumë përvojë në teknologjinë ushtarake. Numri i incidenteve vdekjeprurëse ajrore që përfshinin MiG -të e prodhuar nga sovjetikët filloi të rritet pavarësisht përpjekjeve fillestare shqiptare, të cilat morën jetën e 35 pilotëve shqiptarë nga viti 1955 deri në 2005. Karburant avionisepse këto aeroplanë gjithashtu filluan në vend, me përpjekjen e parë në vitin 1961 kur fabrika e Kuçovës prodhoi vajguri speciale për avionët jet të quajtur TSI. Këto përpjekje ishin veçanërisht me cilësi të ulët me karburantin që shkurtoi jetëgjatësinë e motorëve jet. [17] Në 1990, forca ajrore kishte 200 avionë dhe 40 helikopterë, dhe katër avionë transporti Il-14.
Sigurimi
Drejtoria e Sigurimit të Shtetit (Sigurimi) ishte versioni shqip i Sovjetik KGB përgjegjës për sigurinë e shtetit, inteligjencës dhe policisë sekrete. Pavarësisht se ishte një shërbim i pavarur, ai ende kishte lidhje me UPSh. Nga 30,000 oficerët e saj, afërsisht 7,500 prej tyre u caktuan në UPSh. Pararendësi i tij, Divizioni i Mbrojtjes së Popullit, u formua në vitin 1945 nga Haxhi Lleshi si një forcë e brendshme e uniformuar e sigurisë së luftëtarëve të besueshëm të rezistencës. Deri në vitin 1989, divizioni kishte një organizatë prej pesë regjimentesh të mekanizuar të këmbësorisë Me Në të dy ekzistencat e tyre, ata ishin përgjegjës për ekzekutimin dhe burgosjen e më shumë se 600 oficerëve të UPSh dhe neutralizimin e një grushti shteti ushtarak.
Garda Republikane
Garda Republikane e UPSh u krijua pas Luftës së Dytë Botërore si Batalion Special i Shtabit të Përgjithshëm brenda Divizionit të Mbrojtjes së Popullit (DMP). Në vitin 1951, ajo u transferua në Ministrinë e Punëve të Brendshme të Shqipërisë, e cila e ngarkoi atë me sigurimin e sigurisë së zyrtarëve të lartë shtetërorë dhe kryerjen e detyrave publike. Me kalimin e viteve, batalioni dhe në 1976, u bë Regjimenti i Gardës Republikane. Më 4 shkurt 1984 Presidiumi i Asamblesë Popullore i dha "Urdhrin e Flamurit Kombëtar" Regjimentit të Gardës Republikane. Vazhdon në Gardën Republikane moderne.
Forcat Vullnetare të Vetë-Mbrojtjes Popullore
Forcat Vullnetare të Vetë-Mbrojtjes Popullore (FVP) ndihmuan UPSh-në në operacionet luftarake në front. Pas Konferencës së Pezës, çdo fshat i madh pa krijimin e shkëputjeve territoriale. Pas luftës, struktura e tyre u rafinua në UPSh. Të gjithë burrat dhe gratë e afta fizikisht (përveç të rinjve të shkollës ose veteranëve të rinj) morën pjesë për të zgjedhur për t'u bashkuar me këto formacione në baza vullnetare. Ata janë të trajnuar për posedimin e armëve dhe përvetësimin e taktikave të luftës ushtarake dhe partizane. Në vitin 1977 Këshilli i Mbrojtjes miratoi sa më poshtë për FVVP: 11 Brigada (nga të cilat 3 ishin në Tiranë), 1 brigadë në Gjirokastër, Vlorë, Fier, Berat, Elbasan, Durrës, Korçë dhe Shkodër. Kjo bëri që numri i njësive vullnetare të ishte gjithsej 110, duke e rritur numrin e personelit të saj nga 175,000 në 265,512, nga të cilët 39,672 janë burra.
Karakteristikat
Pas Luftës së Dytë Botërore kur regjimi i Enver Hoxhës mori pushtetin, gradat ushtarake u ndryshuan rrënjësisht në pamje dhe në emër. Dizajni origjinal për gradat për UPSh erdhi nga Bashkimi Sovjetik dhe Blloku Lindor. Në maj 1966 gradat ushtarake u shfuqizuan pas kalimit të Splitit Sino-Sovjetik në shembullin kinez. Ashtu si të gjitha degët e tjera të shtetit, ushtria iu nënshtrua kontrollit të Partisë së Punës të Shqipërisë, me të gjithë oficerët e rangut të lartë ushtarak që ishin anëtarë të nivelit të lartë të PPSH. Sistemi politik u forcua përsëri me futjen e komisarëve politikë të ngjashëm me Ushtrinë e Kuqe Sovjetikebrenda ushtrisë për të promovuar një edukim të gjerë politik krahas trajnimit të rregullt ushtarak. Për të rritur më tej kontrollin e tij politik, PPSH zgjeroi sistemin e rekrutimit duke regjistruar personelin e UPSh nga disa zona rurale shqiptare që ishin jashtëzakonisht besnikë ndaj shtetit.
Për sa i përket kulturës, UPSh ndërmori hapa për të dalluar veten nga Ushtria Sovjetike ose Ushtria Çlirimtare Popullore në fund të viteve 1960. Ushtria Popullore përdori një lloj tjetër përshëndetjeje ushtarake për t'i bërë nderime personelit të rangut të lartë. I njohur si Përshëndetja Hoxhaiste, ai përfshin ushtarët që mbështjellin grushtin e djathtë dhe e ngrenë atë në nivelin e shpatullave. [20] Ai zëvendësoi përshëndetjen zogiste, e cila u përdor nga Ushtria Mbretërore Shqiptare nën regjimin e Zogut I të Shqipërisë. Deri në vitet 70, UPSh kishte përdorur një uniformë të plotë të veshjes të ngjashme me atë të PRC dhe BRSS në vitet 1930. Një kapak me kulm e ngjashme me Kinezin Type 65 u përdor gjatë gjithë rrugës për personelin tokësor dhe oficerët detarë deri në 1991, ndërsa kapakët e marinarëve u përdorën nga vlerësimet më të vogla të Marinës.
UPSh ishte kryesisht përgjegjës për mirëmbajtjen e bunkerëve të ndryshëm në Shqipëri që u ndërtuan me urdhër të qeverisë së Hoxhës. Ato u ndërtuan gjatë një periudhe 19 vjeçare nga 1967-1986, me një total prej 173,371 bunkerësh betoni të përfunduar në të gjithë vendin deri në 1983. [21] Ajo përkoi me politikën e Hoxhës për "bunkerizim" ( bunkerizimi ) e cila rezultoi në ndërtimin e bunkerët kudo, duke filluar nga kalimet malore deri në rrugët e qytetit. Ato u ndërtuan në çdo vend strategjikisht të mundshëm, duke filluar nga malet e deri te punimet e brendshme të fshatrave dhe qyteteve. Hoxha e bëri këtë për t'i dhënë UPSh aftësinë për të mbrojtur vendin nga çdo kërcënim i jashtëm, veçanërisht Ushtria Popullore Jugosllave dhe aleancat si p.sh.NATO dhe/ose Pakti i Varshavës, duke paralajmëruar se "Nëse e lëmë vigjilencën tonë qoftë edhe për një moment ose e zvogëlojmë luftën tonë kundër armiqve tanë, ata do të godisnin menjëherë si gjarpri që ju kafshon dhe injekton helmin e tij para se të jeni të vetëdijshëm e saj ". [22]
Koloneli Joseph Zagali, Kryeinxhinieri i Ministrisë së Mbrojtjes të Shqipërisë gjatë periudhës së bunkerizimit, [23] Ishte përgjegjës për krijimin dhe mirëmbajtjen e bunkerëve dhe doli me shumicën e modeleve për strukturat, të cilat të gjitha ishin kryesisht kube- të formësuara. Megjithëse qeveria shpenzoi një shumë të madhe parash për bunkerë të ndryshëm, ajo kishte pak vlerë ushtarake në krahasim me një ushtri profesionale të organizuar, me një komentues që vuri në dukje të metat në projekt duke thënë: "Sa kohë mund të qëndrojë një njeri në çdo bunker ? Si do të furnizonit çdo bunker individual? Si do të komunikonin ata me njëri -tjetrin? ". [24] Ministri i Mbrojtjes dhe anëtar i Byrosë Politike të PPSH Gjeneral Beqir Ballukukritikoi publikisht sistemin në një fjalim të vitit 1974 dhe kundërshtoi nocionin se Shqipëria ishte nën kërcënim nga fqinjët e saj, gjë që rezultoi në akuzën e tij për përpjekje për grusht shteti, arrestim dhe ekzekutim brenda një viti nga ai fjalim.
Hoxha e kishte bazuar të gjithë doktrinën ushtarake të UPS -së në veprimet e rezistencës shqiptare gjatë Luftës së Dytë Botërore [27] dhe faktin se Shqipëria ishte një nga vetëm dy vendet evropiane që u çlirua pa ndërhyrjen e drejtpërdrejtë të trupave të huaja. Ndryshe nga strategjia e partizanëve e bazuar në luftën guerile me bazë malore, UPSh dhe Hoxha si komandant i përgjithshëm synonin të shfrytëzonin vetëm burimet e UPS për të mbrojtur integritetin dhe sovranitetin kombëtar të Shqipërisë "me çdo kusht.
Gjatë periudhës socialiste, shërbimet sekrete spastruan individë dhe alumni të shquar të akademive ushtarake perëndimore, veçanërisht ata në Italinë Fashiste nga 1927–1939, për shkak të pushtimit të Shqipërisë nga ai vend gjatë Luftës së Dytë Botërore. UPSh shpesh dërgonte personel në Bashkimin Sovjetik, veçanërisht Akademinë Ushtarake të Shtabit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura të BRSS në Moskë për të vazhduar një arsim të lartë ushtarak. Pasi shqiptari u tërhoq nga Traktati i Varshavës në 1968, i gjithë personeli i UPSh u kthye në Shqipëri. Të diplomuarit nga këto akademi gjithashtu do të spastrohen, duke përfshirë sa vijon:
Gjenerallejtënant Beqir Balluku, ish -ministër i Mbrojtjes Kundër-admirali Teme Sejko, Komandant i Marinës Shqiptare në vitet 1950. Institucionet arsimore të mëposhtme funksiononin në vend: [9]
Shkolla e Bashkuar e Oficerëve Enver Hoxha, e themeluar në Republikën Socialiste Popullore në 1945 si shkolla kryesore ushtarake në vend [1] (u mbyll në fillim të viteve 1990 për t'u shndërruar në një akademi të arsimit të lartë) [1] Shkolla e Mesme Ushtarake Skënderbeu Akademia Ushtarake Mehmet Shehu ( akademia ushtarako-politike e UPSh) 3 Shkolla për Oficerët Rezervë Shkolla e Oficerëve të Aviacionit, që nga themelimi i saj në 1962 në Vlorë, operonte dy skuadrilje Yak-18 për qëllime trajnimi. [29] Shkolla e Oficerëve Detarë, me qendër në Vlorë , u krijua në vitin 1961.
Pajisjet
Pajisjeve të UPSh-së i kishte munguar modernizimi. Artileria sovjetike dhe kineze në inventarin e forcave tokësore u tërhoq dhe pse jo-vetëlëvizëse. Dikur sovjetikët kishin tentuar të kërcënonin shqiptarët me forcë, me komandantin suprem të forcave të Traktatit të Varshavës dhe ministrin sovjetik të mbrojtjes Andrei Grechko duke i komentuar një delegacioni shqiptar të UPSH-së se nuk do të merrnin pajisje ushtarake të rënë dakord paraprakisht, duke thënë: "Ju jeni vetëm në Pakti i Varshavës për momentin, gjithsesi.”[29]
-TT-33 7,62×25 mm -Pistoletë Makarov 9×18mm –SKS 7.62×39mm – prodhuar në vend si --ASh-56 -AKM – prodhuar në vend si ASh-82 dhe është një kopje e kopjes AKMS të prodhuar nga Norinco -AKS-74U 5.45×39mm – prodhuar në vend si RDW1 dhe RDW2 -Pushkë sulmi tip 56 7.62×39 mm – prodhuar në vend si ASH78-1 "Tip-1" -RPK 7.62×39mm – prodhuar në vend si ASH78-2. Një variant i pushkës qitës është prodhuar gjithashtu dhe është i ngjashëm me ASh78-2, por ka një fushëveprimi dhe njihet si ASh78-3. -Pushkë snajper Dragunov 7.62×54mmR -Mitralozi PK 7.62×54mmR -RPG-7
Transportuesit e personelit të blinduar (APC)
-Bashkimi Sovjetik BTR-40 -Bashkimi Sovjetik BTR-50 -Bashkimi Sovjetik BTR-152 -Automjetet BRDM-1 të Bashkimit Sovjetik -Kina Type 63 (transportues i blinduar i personelit)
Tanke të mesme(Medium Tank)
-Bashkimi Sovjetik T-34 -Bashkimi Sovjetik T-54/T-55
Tanket kryesore të betejës(MBT)
-Tanke kineze të Tipit 59
Tanke të lehta
Artileri vetëlëvizëse
-Bashkimi Sovjetik SU-76
Artileri jo-vetëlëvizëse
-Armë obusi 152 mm e Bashkimit Sovjetik M1937 (ML-20) -Howitzer 152 mm i Bashkimit Sovjetik M1943 (D-1) -Bashkimi Sovjetik top me tërheqje 152 mm M1955 (D-20)[30] -Top me tërheqje në terren 130 mm e Bashkimit Sovjetik M1954 (M-46) -Howitzer 203 mm i Bashkimit Sovjetik M1931 (B-4) -Howitzer 122 mm i Bashkimit Sovjetik M1938 (M-30) -Top fushor kinez Tipi 60 122 mm
Dizajni industrial
parapamje|Karrige nga Charles Eames Dizajn në industri nënkupton formën e jashtme të produktit në tërësi apo të një pjese të produktit i cili rrjedhë nga karakteristikat e produktit, veçanërisht nga forma trajta, ngjyra, teksti dhe materiali i vet produktit.
Si risi dizajni të produktit industrial merret nëse nuk është identik me dizajnin e vënë në dispozicion të publikut para datës së aplikimit për regjistrimin e dizajnit industrial (në tekstin e mëtutjeshëm): aplikacioni për dizajn industrial, gjegjësisht nëse është kërkuar e drejta e përparësisë, para datës së njohjes së përparësisë. Dizajni identik i produktit është nëse karakteristikat e tyre ndryshojnë vetëm në imtësira të pa rëndësishme.
Veçanti të dizajnit merren përshtypja që e lë tek konsumatori ndryshon nga përshtypja që në atë konsumator lë çfarëdo dizajni tjetër që ka qenë në dispozicion të publikut para datës së paraqitjes se aplikacionit për dizajn industrial apo nëse është kërkuar e drejta e përparësisë, para datës së pranimit të drejtës së përparësisë.
Noxubee County
Noxubee County është një nga  qarqet në shtetin federal Mississippi të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kreonioni
Kreonion ishte një qytet i lashtë në rajonin jugor ilir të Dasaretisë, i përmendur nga Polibi në shekullin II para Krishtit në tregimet e Luftërave Ilire dhe Luftërave Maqedonase. Vendndodhja e qytetit antik ende nuk dihet. Ndoshta ndodhej pranë liqenit të Lychnidus (Ohër).
Emin Duraku School
Emin Duraku School - The Emin Duraku School is a school in Tirana, Albania. It was opened in 1957. It is nowed for being one of the best schools in Tirana. It has around 1800 pupils. In the 2008-2009 school it organized a sucessful talent show called "Emin Duraku Talent Show". It was so sucessful that in the 2010-2011 school year was announced another talent show will be organized.
Valmir Nafiu
Valmir Nafiu (i lindur më 23 prill 1994 Tetovë, Maqedoni) është një futbollist me origjinë shqiptare etnike maqedonase.
Klub
Nafiu filloi karrierën e tij në rininë e KF Shkëndija në Maqedoni. Me talentin e tij ai e bëri, ndër të tjera, Ajax Amsterdam, FC Groningen dhe vëmendje FC Barcelona. Për sezonin 2010/11 Nafiu erdhi në moshën 16 vjet për skuadrën e ekipit të parë. Ai erdhi në fillim të sezonit në kualifikueset e Champions League kundër FK Partizanit të Beogradit për përdorim. Në sezonin e tij të parë Nafiu ishte kampion i Maqedonisë dhe fitues Supercup. Pas sezonit Nafiu vendosi në të ardhmen për të luajtur për FC Basel. Që ai nuk ishte ende 18 vjeç, ai nuk mund të plotësoni një ndryshim dhe për këtë arsye ishte ende deri në ditëlindjen e tij të 18-të zyrtarisht e Lojtarit të KF Shkëndija. Fundi qershor 2011 filloi Nafiu për të marrë pjesë në kampin e trajnimit në të mirat e FC Basel në Tegernsee. Që ai ishte në atë kohë nuk ende 18 vjeç, ai nuk mund të nënshkruajë një kontratë me klubin zviceran. Ai u diplomua si një provë lojtar mysafir ndeshjeve dhe turne me A-Rinisë (U-19), duke përfshirë në NextGen Series [2], dhe U-21. Në ditëlindjen e tij të 18-të, ai nënshkroi një kontratë dhe ishte zyrtarisht lojtar i FC Basel. Ai u largua nga klubi pa detyrim aksioneve deri më 31 gusht 2012. Fundi i gusht 2012 Nafiu nisi një gjyq kundër Hamburger SV. Pasi ai përfundoi angazhimin e tij në FC Basel, ai ka luajtur si lojtar i klubit të humb disa lojëra të testimit me pro. Përveç kësaj, ai mori pjesë rregullisht në trajnimin e ekipit të dytë (U-23). Në fund të nëntorit Nafiu ka qenë e angazhuar për U-23. Ai bëri debutimin e tij më 25 nëntor 2012 në humbjen 1-2 në shtëpi kundër SV Meppen gjatë sezonit të plotë në divizionin e katërt Regionalliga Nord. Për sezonin 2013/14 Nafiu lëvizur deri në skuadër të lartë. Por ai nuk ishte në të mirat, madje edhe në U-23 në aksione dhe u largua nga klubi pas kontrata e tij skadon në fund të sezonit.
KF Shkëndija
Kampion i Maqedonisë: 2011
Fituesi i Super Cup maqedonase: 2011
Lidhjet
Valmir Nafiu te dhena ne HSV.de
David Di Michele
David Di Michele (lindur më 6 janar 1976 në Guidoniam Provinca e Romes) është një futbollist italian, i cili luan aktualisht për West Ham United.
Klubi i karrierës
Di Michele filloi karrierën e tij me A.S. Cisco Roma në Itali Serie C1, dhe për ta luajtur nga viti 1993 deri në 1996. Ai pastaj u transferua në US Foggia Calcio në Serie B.
Ai kishte një masë të shkurtër në US Foggia Calcio, duke luajtur vetëm dy sezonet, përpara se të transferohet në Salernitana Calcio 1919. Me Salernitana, ai bëri të tij Serie A debutim, megjithatë në vitin pasues Salernitana u transferohen në Serie B.
Pas dy sezonet me Salernitana në Serie B, ai u transferua në Udinese Calcio për sezonin 2001/2002. Pas sezonit 2001/2002 me Udinese, ai luajti dy sezonet me Reggina Calcio, vetëm për të transferohen mbrapa tek Udinese në 2004/2005. Në sezonin 2005/2006, ai luajti një gjysmë sezonin me Udinese dhe mori pjesë në UEFA Champions League.
Në gjysmë të rrugës përmes sezonit Di Michele e kontratës u shit te US Città di Palermo. Ai e bëri debutimin e tij për Palermos në Serie A në shtëpi një ndeshje kundër Parma FC, në të cilën ai shënoi dy gola në një fitore 4-2. Në fjalën e tij të sezonit 2005/2006, Di Michele luajti 19 ndeshje, duke shënuar shtatë gola.
Në mars 2007, Di Michele u gjet fajtor për paligjshme dhe mori një bast tre muaj nga ndalimi Serie A. Ai gjithashtu ka marrë një gjobë 27,000 $. Bast nuk ishte e paligjshme për lojtarët italian deri në nëntor 2005, por Di Michele, së bashku me tre të tjerë, vënë bets nëpërmjet një bastevënës paligjshme. Megjithatë, ai ishte i lejuar për të luajtur në miqësore dhe për të marrë pjesë në trajnime në mënyrë që të ishte në gjendje të mbajë ndeshje palestër.
Në 5 korrik 2007 Palermos njoftoi se kishte shitur atë për të FC Torino.
Gjatë shtator 2008, pas disa javë thashethemet e lidhte atë me AS Roma, Di Michele të ishte hazuar West Ham United, me një mundësi për të anglisht klub për të bërë marrëveshje të përhershme. Ai e bëri debutimin e tij për West Ham ne humbjen 3-2 të West Bromwich Albion FC në 13 shtator 2008, që vjen si të një zëvendësim për të plagosurit Dean Ashton. Në e tij të dytë për lojë West Ham, në 20 shtator 2008, ai shënoi qëllimet e tij të parë në anglisht të futbollit, dhe proshutë në Perëndim për të fituar në shtëpi 3-1 kundër Newcastle United.
Sulmues
SULMUES m.
SULMUES mb.
Burimi
http://www.fjalori.shkenca.org/
Aleksej Kosigin
Aleksej Nikolajeviç Kosigin (Алексе́й Никола́евич Косы́гин) (20 shkurt, 1904, Shën Petersburg – 18 dhjetor, 1980), politikan Rus dhe Kryeministër i Bashkimit Sovjetik nga 1964 deri në 1980.
Kantoni Villamblard
Kantoni Villamblard (frëngjisht: Canton de Villamblard) është një kanton në departamentin Dordogne, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Villamblard. Ka sipërfaqe 251.16km2 dhe popullsi 5577 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Villamblard aktualisht përbëhet nga 17 komuna.
Festivali i 13-të i Këngës në RTSH
Parathënie
Përmbledhjet, këngët pjesëmarrëse të secilës natë, fituesit, deri në festivalin e 30-të, këtu e kudo që t'i lexoni, janë hedhur nga Jozef Zamputti që i ka të regjistruara direkt nga festivalet. Njëlloj janë rregjistruar nga Jozef Zamputti koncertet "Kur vjen pranvera".
Nata e parë - 27.12.1974
,
Nata e dytë - 28.12.1974
.
Nata finale - 29.12.1974
Në finale dolën 15 këngë sipas kësaj radhe:
Çmimi i tretë
.
Sindikatat në Kosovë
Sindikatat anëtare, kontaktet ndërkombëtare
BSPK-ja lidhet me Konfederatën e Sindikatave Evropiane përmes Këshillit Rajonal Pan-Evropian.
Anëtarët e sindikatave të BSPK-së (në kllapa: numri i anëtarëve, përkatësia në një Federatë të Unionit Global ) : (21,000, EI ); (10,000 EPSU ); (5500 EUROCOP, CESP).
Newton County (Mississippi)
Newton County është një nga  qarqet në shtetin federal Mississippi të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Tonin Guraziu
Tonin Guraziu, 1908-1999. I lindur në Shkodër në një familje tregtarësh, Tonin Guraziu vendoset familjarisht në 1912 në Itali, ku kreu shkollën fillore dhe të mesme.
I mrekulluar nga arti italian dhe nga koncertet pianistike që mundi të ndiqte së bashku me familjen e tij, Tonin Guraziu dha shenjat e para të tаlentit, рёr t’u lidhur kështu me muzikën, në një dashuri të përjetshme, е cila nuk do ta tradhtonte kurrë. Pasi u diplomua në Akademinë Mbretërore të Bolonjës, ku u vlerësua me notën maksimale (30/30), në vitin 1931, ai kthehet në Shqipëri, ku do të nisё dhe serinë e koncerteve të раrа që do të shënonin nisjen e veprimtarisë së brezit të parë të artistëve profesionistë shqiptarë.
E megjithatë skena mbetet mbretëria e tij. Sfidoi vitet e shumta që mbante mbi shpinë, dhe në moshën 88-vjeçare ngjitet në skenën e qytetit të tij të lindjes për të dhënë një koncert të organizuar në përkujtim të 60 vjetorit të " Koncerit të parë me muzikë klasike në historinë e muzikës klasike shqiptare (Shkodër, Mars 1936), kurse në moshën 90 vjeçare ( Prill 1998) përformon me sukses koncertin e tij ( të fundit) në skenën prestigjioze të Teatrit të Opera e Baletit - Tiranë
Magjia e Tefta Tashko Koços
Hera e parë që ndjeu zërin e saj ishte viti 1936. Gjendej në Tiranë, ku Tefta Tashko po jepte një koncert. Ai i rrëfehet ditarit të tij: “Ajo këndonte shumë mirë, ishte elegante dhe e shkollueme në Paris”. Një vit më pas, së bashku me sopranon Tefta Tashko, përformuan një koncert pranë Radio Bari-Itali me rastin e hapjes së panairit "Fiera di Levante". Nê vitin 1938 ata mbajtën një koncert bashkë, në Elbasan. Në fillim të vitit 1939, në prag të pushtimit të Shqipërisë nga fashistët, ata ndërmorën një turne në të gjithë Shqipërinë e Jugut ( Durrës, Kavajë, Fier dhe Vlorë ). Ditarit i rrëfehet vazhdimisht pianisti, e pas këtij turneu nëpër vend, shkruan: “Në Vlonë, publiku ishte ma i ngrohtë”. Këto koncerte në Shqipëri u pasuan nga pjesëmarrja e gjërë e një grupi artistësh në një veprimtari artistike ndërkombëtare, “Maggio Fiorentino”, në maj të vitit 1939, në Firenze.
Krijimet e botuara për herë të parë
Ndonëse për dekada të tëra, pianisti Tonin Guraziu, i diplomuar në Akademinë Filarmonike të Bolonjës, në vitin e largët 1931, ishte pedagog në konservatorin tonë, krijimet e tij pak janë ngjitur në skenë. Janë pjesë pianistike të krijuara me qëllim, për të lënë jashtë tekstet, duke refuzuar në këtë mënyrë t’i këndojë komunizmit.
Pjesët pianistike të kompozuara nga pianisti Guraziu, gjatë periudhës së diktaturës së proletariatit në Shqipëri, për të parën herë botohen në librin “Tonin Guraziu, një jetë në piano” me autor Filip Guraziu, në bashkëpunim me artistët e mirënjohur Robert Radoja dhe Adelina Hoxha në vitin 2007.
Dioda ideale
Dioda është komponenti më i thjeshtë gjysmëpërçues, por luan rol shumë vital në sistemet elektronike. Karakteristikat e diodës mund të krahasohen me ato të një ndërprerësi (ventili) të thjeshtë. Dioda si komponentë gjysmëpërçuese zbatohet në një brez shumë të gjerë, prej sistemeve më të thjeshta gjerë te ato më komplekset. Para se të shqyrtohen konstruksioni dhe karakteristikat e komponentës aktuale, së pari do të analizohet dioda ideale. Dioda ideale është komponentë me dy terminale simboli i së cilës është paraqitur në figur
qendër
Një ndër parametrat më të rëndësishëm të diodës është rezistenca në pikën ose regjionin e punës. Nëse e trajtojmë regjionin e definuar me drejtimin e rrymës id dhe me polaritetin e tensionit vd në Fig.2.1.b, caktohet vlera e rezistencës për polarizim të drejtë, Rf, e definuar sipas ligjit të Ohm-it si
ku Vf është tensioni në diodë dhe If rryma që kalon nëpër diodë. Pra dioda ideale paraqet lidhje të shkurtë për regjionin me polarizim të drejtë (id  0, vd = 0). Nëse tani shqyrtojmë regjionin me tension negativ të zbatuar (kuadranti i tretë) do të kemi
ku Vr është tensioni revers në diodë dhe Ir është rryma reverse nëpër diodë. Kësisoj pra, dioda ideale paraqet qark të hapur në regjionin e mos përcjelljes (vd < 0, id = 0). Në përgjithësi, është relativisht thjeshtë të gjendet regjioni i punës së diodës (regjioni përçues ose jopërçues) me shënimin e kahut të rrymës në bazë të tensionit të zbatuar. Për kahun e rrjedhjes konvencionale të rrymës (kahja e kundërte lëvizjes së elektroneve), nëse rryma e diodës ka kah të njëjtë me atë të shigjetës në simbolin e diodës, dioda punon në regjionin përçues. Kjo është paraqitur në figurat:
qendër|lidhje e shkurt (a)
qendër|qarku i hapur (b)
Regjionet e punës së diodës të determinuara nga polarizimi i tensionit të zbatuar në skajet e saja: (a) regjioni përçues dhe (b) regjioni jopërçues
Organizimi Sindikal i Shqipërisë
Organizimi Sindikal i Shqipërisë dikur ishte një organizim masiv i Partisë së Punës së Shqipërisë gjatë periudhës socialiste që përfaqësonte interesat e klasës punëtore në industri. Ashtu si organizatat e tjera masive, ajo ishte anëtare e Frontit Demokratik.
Historia
Menjëherë pas çlirimit të Shqipërisë nga pushtimi nazist gjerman më 29 nëntor 1944, liderët e pasluftës filluan fushatën për krijimin e një organizate sindikale të pasluftës. Më 11 shkurt 1945, një konferencë kombëtare që mblodhi së bashku përfaqësues të grupeve të ndryshme të punës formoi Këshillin e Përgjithshëm të Përkohshëm të Sindikatave të Punëtorëve të Shqipërisë. Ajo kishte për detyrë të bëhej njëra nga "Shtyllat e Frontit Demokratik dhe pushtetit popullor". [fn 1] Në tetor të po atij viti ajo mbajti Kongresin e Parë Kombëtar në të cilin miratoi emrin Unioni Sindikal i Shqipërisë dhe në Kongresin e Dytë Kombëtar në tetor 1949 ndryshoi emrin në Sindikatat e Shqipërisë. Në kohën e Kongresit të Tretë Kombëtar në gusht 1952, u vu re se ai përbëhej nga Sindikata e punëtorëve në industri, miniera, bujqësi dhe fermave shtetërore, pylltari, transport, administratë, tregti, shëndetësi, arsim dhe kulturë. Gazeta e saj njihej si Puna e cila përmbante "artikuj mbi aspekte të ndryshme nga jeta e klasës punëtore shqiptare, si dhe materiale që shprehnin qëndrimin e Sindikatave të Shqipërisë ndaj problemeve të lëvizjes së punëtorëve ndërkombëtar." Në vitin 1945 ajo u bashkua me Federatën Botërore të Sindikatave, megjithëse pas vitit 1965 de facto pushoi që të marrë pjesë (pavarësisht se nuk u tërhoq zyrtarisht nga organizata) për shkak të përkeqësimit të marrëdhënieve me Bashkimin Sovjetik dhe ndarjen Kino-Sovjetike, megjithëse bëri përmirësimin e marrëdhënieve si rezultat i rivendosjes së marrëdhënieve diplomatike të Shqipërisë me qeverinë sovjetike në vitin 1990.
Kongreset Kombëtare mbaheshin çdo pesë vjet në të cilat zgjidhej një Këshill i Përgjithshëm i cili nga ana e tij zgjidhte një Presidium; Kryetarët e Këshillit të Përgjithshëm ishin Tuk Jakova (1945-1947), Gogo Nushi (1949-1951 dhe përsëri nga 1958-1970), Pilo Peristeri (1951-1958), Rita Marko (1970-1982) dhe Sotir Koçollari (1982-1991).
Disa data të anëtarësimit të BPSh janë si më poshtë:  [fn 2] Në prill të vitit 1991 Koçollari dha dorëheqjen si drejtues i BPSh-së dhe u formua një komitet ekzekutiv i përkohshëm i kryesuar nga Kastriot Muço, i cili në Kongresin e 11-të Kombëtar themeloi Konfederatën e Sindikatave si organizatën pasardhëse jokomuniste të BPSh-së.
Funksione
Roli i sindikatave përcaktohej në nenin 6 të Kodit të Punës të vitit 1966 si më poshtë: “Punëtorët dhe punëmarrësit kanë të drejtë të organizohen në sindikata. Sindikatat e Shqipërisë janë organizata shoqërore të masave. Ato bashkojnë punëtorët dhe punonjësit në baza vullnetare dhe funksionojnë si shkollë e arsimit komunist nën drejtimin e Partisë së Punës të Shqipërisë në përputhje me statutet e saj”. Në nenin 7 thuhet më tej se “të organizuar në sindikata dhe të ndërgjegjshëm për misionin e klasës punëtore për ndërtimin e socializmit, punëtorët dhe punonjësit marrin pjesë në drejtimin e ekonomisë, në hartimin dhe realizimin e planeve shtetërore për zhvillimin ekonomik, në zgjidhjen e problemeve të punës. dhe prodhimit, dhe në aktivitetet kulturore dhe rritjen e mirëqenies së njerëzve. Punëtorët, punonjësit dhe organizatat e tyre sindikale luftojnë për të forcuar disiplinën në shtet dhe në punë për të rritur vazhdimisht prodhimin dhe për të ruajtur pronën shtetërore. Ata kontrollojnë veprimtarinë administrative të ndërmarrjeve, institucioneve dhe organizatave, duke bërë që këto grupe të funksionojnë më mirë, të forcohet pushteti popullor dhe të shmangen teprimet burokratike