cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nelo Drizari
Biografia
U lind në Drizar të Mallakastrës më 1902, i biri i Hysen Sulës dhe Irenè Metohasanajt. Kur ishte 14 vjeç shkoi drejt Amerikës me të vëllanë.
Saint-Saturnin, Lozère
Saint-Saturnin (Ocitanisht: Sent Adornin ; Shqip: Shën Saturni) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore.
Fontenay-aux-Roses
Fontenay-aux-Roses është komunë në departamentin Hauts-de-Seine, Francë. Ndodhet 10.4 kilometra prej Parisit.
Klima
Muaji më i ftohtë është janari, ku temperatura mesatare është 4.7° C. Muaji më i nxehtë është korriku dhe gushti, ku temperatura mesatare është 20° C.
Aferdita Bajrami
Më datë 20 Nëntor 2004 Aferdita Bajrami publikon videoklipin "Të Premtoj".
Në Nëntor 2005, Aferdita Bajrami merr pjesë në Kënga Magjike 2005 me këngën "S'paske Qenë Naiv".
Më datë 21 Maj 2017, Aferdita Bajrami & Dritan Bajraktari publikojnë videoklipin "Dy Tre Nete".
Më datë 8 Shtator 2018, Aferdita Bajrami publikon videoklipin "Në Këtë Jetë". Ajo rikthehet fuqishëm dhe shumë në formë në projetin e ri. Muzika dhe teksti mbajnë vulën e Arsim Bunjakut, ndërkaq orekstrimi është bërë nga Ardian Kastrati. Videoklipi është punuar nga “Bug Production”.
Saint-Hilaire-du-Bois, Charente-Maritime
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Aferdita Bajrami
Më datë 1 Mars 2019, Aferdita & Mira publikojnë videoklipin "Mos I Mbyll Sytë". Kjo këngë i dedikohet Ibush Bajramit dhe këndohet nga dy vajzat e tij: Afërdita dhe Mira. Afërdita thotë se edhe pse gurbeti i ndau për së gjalli, babai do jetë përjetësisht në zemrat e tyre dhe gjithmonë do e kujtojnë me mall. Videoklipi u prodhua nga kompania BUG Production.
Saint-Hilaire-du-Bois, Charente-Maritime
Saint-Hilaire-du-Bois (Shqip: Shën Hilari i Pyllit) është një komunë në departamentin Charente-Maritime në rajonin Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.
Aferdita Bajrami
Më datë 27 Korrik 2022, Aferdita Bajrami publikon videoklipin "Ku Je Dashni". Muzika e këngës u punua nga Egzon Bajraliu, teksti u shkrua nga Kreshnik Avdiu, ndërsa për orkestrimin u kujdes Nexhat Mujovi (Wirusi). Videoklipi u prodhua nga kompania MAX Production. Follow Aferdita Bajrami on Bandsintown » Dërgo Korrigjime »» Tekstet e Këngëve »
Pjesëmarrja Në Festivale: 2005 - S'paske Qenë NaivKënga Magjike 2005
Dërgo Materiale Lajme Kontaktoni nastomail@gmail.com Privacy Policy Powered by KREO Web Design
W
W është një shkronjë e alfabetit latin, që nuk gjendet në alfabetin e gjuhës shqipe.
Osman Mema
Osman Mema (lindur më 2 korrik 1939) ishte një ish futbollist profesionist shqiptar i cili luante si mesfushor mbrojtës. Ai është një nga lojtarët më të dekoruar në historinë e futbollit shqiptar, duke fituar kampionatin kombëtar tetë herë.
Karriera me klube
Mema, ashtu si pjesa tjetër e të afërmve të tij, ishte një produkt i akademisë së 17 Nëntorit, duke u ngjitur në ekipin e parë në vitin 1958 pasi kishte fituar dy kampionate rresht me të rinjtë. Pas kësaj, ai u thirr për të kryer shërbimin e detyrueshëm ushtarak dhe u bashkua me ekipin e ushtrisë, Partizani. Mema pëjetoi sukses madhor atje, duke luajtur me futbollistë si Refik Resmja dhe Panajot Pano. Ai fitoi kampionatin dy herë rresht si dhe kupën e republikës një herë.
Në vitin 1965, me kërkesë të babait të tij, Mema, i cili në atë kohë ishte lojtari më i paguar i Partizani, bëri një rikthim të bujshëm te 17 Nëntori, me të cilin qëndroi deri në vitin 1971, ku dhe vendosi të mbyllte karrierën. Në rikthimin e tij në ekip, Osmani luajti edhe me vllain e tij Aliun, duke ndihmuar ekipin të fitonte tre kampionate.
Stili i lojës
Në kulmin e tij, Mema shquhej për shkathtësinë, shpejtësinë, rezistencën dhe punën. Ai gjatë karrierës së tij luajti si mesfushor mbrojtës, por gjithsesi ai bënte inkursionet e tij karakteristike drejt sulmit, duke u bërë gjithashtu rrezik për mbrojtjet kundërshtare.
Jeta personale
Osmani ishte pjesë e disnastisë Mema, familje e cila ndër vite ka nxjerrë futbollistë me cilësi. Vëllezërit e tij Haxhi dhe Ali, si dhe nipërit e tij Sulejman dhe Ardian, të cilët janë respektivisht fëmijët e Haxhiut dhe Aliut, ishin futbollistë dhe të gjithë kan luajtur për Tiranën. Ardiani aktualisht është trajner i ekipit.
Vite pas mbylljes së karrierës si futbollist, ai u arrestua edhe nga regjimi komunist.
Hiroyuki Sakashita
(lindur më 6 Maj 1959) është një ish-futbollist japonez.
Tre Musketerët
thumb|240px|"D'Artagnan, Athos, Aramis, dhe Porthos" vizatuar nga [[Maurice Leloir]] Tre Musketerët (Frëngjisht: Les Trois Mousquetaires ) është një roman shkruar më 1844 nga autori francez Alexandre Dumas.
E vendosur midis viteve 1625 dhe 1628, ajo rrëfen aventurat e një të riu të quajtur d'Artagnan (një personazh i bazuar në Charles de Batz de Castelmore d'Artagnan) pasi ai largohet nga shtëpia për të udhëtuar në Paris, duke shpresuar të bashkohet me Musketerët e Gardës. Megjithëse d'Artagnan nuk është në gjendje të bashkohet menjëherë me këtë kufomë elitare, ai është i miqësuar nga tre mushqetarë më të formuar të epokës - Athos, Porthos dhe Aramis, "tre të pandashëm" - dhe bëhet i përfshirë në punët e shtetit dhe në gjyq.
Historia u serializua për herë të parë nga marsi deri në korrik 1844, gjatë Monarkisë së Korrikut, katër vjet para se Revolucioni francez i vitit 1848 themeloi me dhunë Republikën e Dytë.
Historia e d'Artagnan vazhdon në Njëzet Vjet Pas dhe Vicomte e Bragelonne: Dhjetë Vjet më Vonë.
Përmbledhja
Në vitin 1625 në Francë, d'Artagnan (një fisnik i ri i varfër) lë familjen e tij në Gascony dhe udhëton për në Paris për t'u bashkuar me Musketerët e Gardës. Në një shtëpi në Meung-sur-Loire, një burrë i moshuar e përqesh kalin e d'Artagnan. I fyer, d'Artagnan kërkon një duel. Por, shokët e burrit të moshuar në vend të kësaj rrahën d'Artagnan pa vetëdije me një tenxhere gatimi dhe një rrjetë metalike që thyen shpatën e tij. Letra e tij e prezantimit për Monsieur de Tréville, komandantin e Musketerët, është gjithashtu e vjedhur. D'Artagnan vendos të hakmerret ndaj burrit të moshuar, i cili më vonë zbulohet të jetë Comte de Rochefort, një agjent i Kardinalit Richelieu, i cili po kalon urdhra nga Kardinal në spiunin e tij, Lady de Winter, që zakonisht quhet Milady de Winter ose thjesht "Milady".
Në Paris, d'Artagnan viziton Monsieur de Tréville në selinë e Musketerët, por pa letrën, Tréville refuzon me mirësjellje aplikimin e tij. Sidoqoftë, ai shkruan një letër hyrje në një akademi për zotërinj të rinj, të cilat mund ta përgatisin vizitorin e tij për rekrutim në një kohë të mëvonshme. Nga dritarja e Tréville, d'Artagnan e sheh Rochefortin duke kaluar në rrugën poshtë dhe nxiton nga ndërtesa për t'u përballur me të, por duke bërë kështu ai ofendon tre Mushqetarët, Athos, Porthos dhe Aramis, të cilët secili kërkon kënaqësi; d'Artagnan duhet të luftojë një duel me të gjithë ata pasdite. Ndërsa d'Artagnan përgatitet për duelin e parë, ai e kupton që duelet e Athos janë Porthos dhe Aramis, të cilët janë të habitur që Gascon i ri synon t’i sfidoj të gjithë. Ndërsa fillojnë d'Artagnan dhe Athos, rojet e Kardinalit Richelieu shfaqen dhe përpiqen të arrestojnë d'Artagnan dhe tre Mushqetarët për duele të paligjshme. Megjithëse janë më shumë se katër deri në pesë, të katër burrat fitojnë betejën. D'Artagnan plagos rëndë Jussac, një nga oficerët e Kardinalit dhe një luftëtar i njohur. Pasi mësoi këtë, Mbreti Luigji XIII emëron d'Artagnan në shoqërinë e Rojeve të Mbretit të Des Essart dhe i jep dyzet pistole.
D'Artagnan punëson një shërbëtor të quajtur Planchet, gjen banesa dhe i raporton Monsieur des Essart, kompania e të cilit është një regjiment më pak prestigjioz, në të cilin ai do të duhet të shërbejë për dy vjet para se të konsiderohet për Mushqetarë. Pas pak, pronari i tij i flet për rrëmbimin e gruas së tij, Constance Bonacieux. Kur ajo është liruar aktualisht, d'Artagnan bie në dashuri në shikim të parë me të. Ajo punon për Mbretëreshën Anne të Francës, e cila po zhvillon fshehurazi një lidhje me Dukën e Buckingham. Mbreti, Luigji XIII, i dha Mbretëreshës një dhuratë prej diamanti, por ajo ua jep atyre dashnorit të saj si një mbajtës. Kardinali Richelieu, i cili dëshiron luftë midis Francës dhe Anglisë, planifikon të ekspozojë provën dhe të bindë Mbretin të kërkojë që Mbretëresha të veshë diamantet në një festë që Kardinal po e sponsorizon. Constance përpiqet ta dërgojë burrin e saj në Londër për të marrë diamante nga Buckingham, por njeriu në vend të kësaj manipulohet nga Richelieu dhe kështu nuk shkon, kështu që d'Artagnan dhe miqtë e tij ndërhyjnë. Gjatë rrugës për në Angli, ndihmësit e Kardinalit sulmojnë vazhdimisht ata dhe vetëm d'Artagnan dhe Planchet arrijnë në Londër. Para arritjes, d'Artagnan është i detyruar të sulmojë, dhe gati për të vrarë, Comte de Wardes, një mik i Kardinalit, kushëriri i Rochefort dhe i dashuri i Milady. Edhe pse Milady vodhi dy nga karremat e diamantëve, Duka i Buckingham siguron zëvendësime ndërsa vonon kthimin e hajdutit në Paris. Kështu, D'Artagnan është në gjendje të kthejë një seri të plotë të xhevahireve në Mbretëreshën Anne vetëm në kohë për të shpëtuar nderin e saj. Në shenjë mirënjohjeje, ajo i jep një unazë të bukur.
Pas pak, d'Artagnan fillon një aferë me Madame Bonacieux. Duke mbërritur për një detyrë, ai sheh shenja të një lufte dhe zbulon se Rochefort dhe M. Bonacieux, duke vepruar nën urdhërat e Kardinalit, e kanë sulmuar dhe burgosur. D'Artagnan dhe miqtë e tij, të rikuperuar tani nga plagët e tyre, kthehen në Paris. D'Artagnan takohet zyrtarisht me Milady de Winter dhe e njeh atë si një nga agjentët e Kardinalit, por bëhet i mërzitur me të derisa shërbyesja e saj zbulon se Milady është indiferente ndaj tij. Duke hyrë në lagjet e saj në errësirë, ai pretendon të jetë Comte de Wardes dhe takohet me të. Ai gjen një fleur-de-lis të markës mbi supin e Milady, duke e shënuar atë si një kriminele. Duke zbuluar identitetin e tij, Milady përpiqet ta vrasë atë, por d'Artagnan i bezdis asaj. Ai është urdhëruar në Rrethimin e La Rochelle.
Ai informohet se Mbretëresha e ka shpëtuar Constance nga burgu. Në një han, musketerët dëgjojnë Kardinalin duke i kërkuar Miladit të vret Duka i Buckingham, një përkrahës i rebelëve protestantë në La Rochelle i cili ka dërguar trupa për t'i ndihmuar ata. Richelieu i jep asaj një letër që justifikon veprimet e saj si nën urdhërat e vetë Kardinalit, por Athos e merr atë. Të nesërmen në mëngjes, Athos bast se ai, d'Artagnan, Porthos dhe Aramis dhe shërbëtorët e tyre mund të mbajnë në një bastion kështjellën e kapur të Shën Gervais kundër rebelëve për një orë, me qëllim diskutimin e rrjedhës së tyre të ardhshme të veprimit. Ata rezistojnë për një orë e gjysmë para se të tërhiqeshin, duke vrarë gjithsej 22 Rochellese; d'Artagnan është bërë Mushqetarët si rezultat i këtij shkathësie. Ata paralajmërojnë Lord de Winter dhe Dukën e Buckingham. Milady burgoset me të mbërritur në Angli, por ajo josh rojen e saj, Felton (një trillim i John Felton) dhe e bind atë ta lejojë atë të shpëtojë dhe të vrasë vetë Buckingham. Pas kthimit të saj në Francë, Milady fshihet në një manastir ku po qëndron edhe Constance. Constance naiv kap Milady, i cili sheh një shans për hakmarrje ndaj d'Artagnan, dhe helmon fatalisht Constance para d'Artagnan mund ta shpëtojë atë. Mushqetarët arrestojnë Milady para se ajo të arrinte në kardinalin Richelieu. Ata e sjellin një ekzekutues zyrtar, e vënë në gjyq dhe e dënojnë me vdekje. Pas ekzekutimit të saj, të katër miqtë kthehen në Rrethimin e La Rochelle. Comte de Rochefort arreston d'Artagnan dhe e çon në Kardinal. Kur u mor në pyetje për ekzekutimin e Milady, d'Artagnan paraqet letrën e saj të faljes si të tijën. I impresionuar me gatishmërinë e d'Artagnan dhe fshehurazi i lumtur që shpëtoj nga Milady, Kardinal shkatërron letrën dhe shkruan një porosi të re, duke i dhënë bartësit një promovim të togerit në kompaninë Tréville të Musketeers, duke lënë emrin bosh. D'Artagnan ia ofron letrën Athos, Porthos dhe Aramis me radhë, por secili e refuzon atë; Athos sepse është poshtë tij, Porthos sepse po tërhiqet për t'u martuar me zonjën e tij të pasur dhe me Aramis sepse po bashkohet me priftërinë. D'Artagnan, megjithëse i zemëruar dhe plot keqardhje, më në fund merr promovimin që i kishte dëshiruar.
Botimet
Tre Musketerët u përkthye në shqip nga Arlinda Kondi më 2003.
Vilaverd
Vilaverd është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Conca de Barberà, të provincës Tarragona, në Katalonia. Vilaverd ka 494 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 12.62 km2.
James Alexander Robertson
James Alexander Robertson (19 gusht 1873 - 20 mars 1939) ishte një historian, arkivist, përkthyes dhe bibliograf akademik amerikan. Ai shquhet më së shumti për kontributin e tij në historinë dhe historiografinë e Filipineve dhe zotërimeve të tjera të mëparshme territoriale të Mbretërisë së Spanjës së Re.
Jeta
James Alexander Robertson lindi në vitin 1873 në Korri, Pensilvani. Ai ishte i gjashti nga tetë fëmijët e lindur nga prindër kanadezë, të cilët u bënë qytetarë të natyralizuar të SHBA pasi u zhvendosën në Korri në vitin 1866. Babai i tij, John McGregor Robertson, ishte një kontraktor ndërtimi me origjinë nga Verulam, Ontarios, pranë Peterburg. Nëna e tij, Elizabeth Borrowman Robertson, kishte emigruar në Kanada nga Skocia e lindjes si fëmijë.
Nëna e Robertson vdiq kur ai ishte shtatë vjeç. Tre vjet më vonë, së bashku me familjen e tij u transferuan në Klivlend, Ohio, ku James përfundoi arsimin e mesëm.
Në 1892 ai u regjistrua për studime pasuniversitare në Kolegjin Adelbert të Universitetit të Rezervave Perëndimore. Ai u diplomua në studimin e gjuhëve romane, i specializuar në frëngjishten e vjetër dhe u dha gradën e diplomimit në filozofinga Western Reserve në 1896.
Në vitin1902 Robertson u përfshi në përpilimin e një pune masive me shumë vëllime për historinë e Filipineve, e quajtur fillimisht Ishujt Filipine, 1493-1803.
Me përfundimin e projektit të Ishujve Filipine, Robertson shkoi në Institutin Karnegie të Uashingtonit për të punuar në departamentin e tij të kërkimit historik (1909–10). Në vitin 1910 ai u transferua në Manila dhe u bë bibliograf dhe bibliotekar në bibliotekën kombëtare të Filipineve për gjashtë vitet e ardhshme. Gjatë kohës së tij në Filipine Robertson ishte i dobishëm në krijimin e shkencës bibliotekare si një disiplinë për udhëzime në Universitetin e Filipineve.
Robertson u kthye në SH.B.A. dhe Uashington në vitin 1917, duke marrë një pozicion me departamentin federal të tregtisë. Në vitin 1918 Robertson ishte redaktori themelues i "Hispanic American Historical Review" (Rishikim Historik Amerikan Hispanik), një revistë akademike kushtuar historisë së Amerikës latine dhe hispanike. Ai mbeti kryeredaktor i revistës deri në vdekjen e tij.
Montiers
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
James Alexander Robertson
Jeta
Në vitin1923 ai fitoi një pozicion si profesor në universitetin Stetson në DeLand, Florida, dhe dha leksione atje për dhjetë vitet e ardhshme. Në vitin 1935 ai u transferua në Anapolis, Marilend, si arkivist për Sallën e Regjistrave të Arkivit Shtetëror Maryland.
Montiers
Montiers (Shqip: Maljeri) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
James Alexander Robertson
Jeta
Robertson vdiq tre vjet më vonë, më 20 mars të vitit 1939 në Annapolis.
Dhimitër Shpata
Dhimitër Shpata skulptor shqiptar i shekullit të 14-të.
Çaro
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Çaro (Baske: Zaro ; Shqip: Çaro) është një komunë në departamentin Pyrenees-Atlantiques në Francën jugperëndimore.
Ndodhet në ish-provincën e Navarrës së Poshtme.
Buros
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Buros (Ocitanisht: Buròs ; Shqip: Burosi) është një komunë në departamentin Pirenejtë Atlantikë në Akuitaninë e Re, në Francën jugperëndimore.
Préchacq-Josbaig
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Préchacq-Josbaig (Ocitanisht: Preishac de Geusvath; Baskisht: Josibaia; Shqip: Gesvath-Josibaja) është një komunë në departamentin Pyrenees-Atlantiques në Francën jugperëndimore.
Kompleksi i sahatit në Vlorë
Kompleksi Sahati është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr. Vendimi 654, Dt. 09.11.2006".
Përshkrimi
Është ndërtuar në vitin 1918, me interesimin e Ali Asllanit (kryetar bashkie në atë kohë) dhe është financuar nga tregtarët e qytetit. Përveç anës funksionale ka edhe vlera estetike. Merkata dhe sahati është projektuar nga specialistë italiane. Ka shërbyer si pike referimi për qytetin dhe qendrën tregtare. Në këtë objekt është bërë futja e strukturave dhe teknologjive te reja si betoni i armuar dhe lidhëset me çimento. Në vitin 1996 ndërtesa është trajtuar me punime restauruese në mjediset e brendshme dhe fasadat e jashtme. Janë me interes në këtë monument prania e ornamentikës në kornizat dhe rozetat me motive patriotike, nga te cilat dallohen: portreti i Skënderbeut me pamje nga balli i ndërtesës dhe shqiponja dykrenare me pamje nga lindja
Autobiografia e Malcolm X
Autobiografia e Malcolm X u botua në vitin 1965, si rezultat i një bashkëpunimi midis aktivistit për të drejtat e njeriut Malcolm X dhe gazetarit Alex Haley. Haley bashkautoroi autobiografinë bazuar në një seri intervistash të thella që ai kreu midis 1963 dhe vrasjes së Malcolm X më 1965. Autobiografia është një tregim i konvertimit shpirtëror që përshkruan filozofinë e Malcolm X për krenarinë e zezë, nacionalizmin e zi dhe panafrikanizmin. Pasi udhëheqësi u vra, Haley shkroi epilogun e librit. Ai përshkroi procesin e tyre bashkëpunues dhe ngjarjet në fund të jetës së Malcolm X.
Ilia Dashi
Ilia Dashi (Vlorë, 6 prill 1956 - Durrës, 19 korrik 1976) ka qenë marinar mekanik shqiptar që humbi jetë pas shpërthimit të një anijeje në portin e Durrësit, arsye për të cilën u nderua me titullin "Hero i Popullit".
Autobiografia e Malcolm X
Kur u botua Autobiografia, recensionuesi i New York Times e përshkroi atë si një "libër të shkëlqyeshëm, të dhimbshëm, të rëndësishëm". Në vitin 1967, historiani John William Ward shkroi se do të bëhej një autobiografi klasike amerikane. Në vitin 1998, Time e quajti Autobiografia e Malcolm X si një nga dhjetë librat jofiktiv "që kërkuan lexim". James Baldwin dhe Arnold Perl e adaptuan librin si film; Skenari i tyre siguroi materialin burimor për filmin e Spike Lee në vitin 1992, ''Malcolm X.
Haruhisa Hasegawa
(lindur më 14 Prill 1957) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 15 ndeshje dhe ka shënuar 4 gola.
Arrancy-sur-Crusne
Arrancy-sur-Crusne është një komunë në Francë. Arrancy-sur-Crusne bën pjesë në departamentin Meuse të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 463 banorë dhe sipërfaqe 20.16 km².
Rrjeti hekurudhor në Shqipëri
Rrjeti hekurudhor në Shqipëri shërben për transportin e njerëzve dhe mallrave përmes hekurudhës.
Segmenti Vorë—Han i Hotit
Bashkimi Evropian do të ndihmojë financiarisht në rehabilitimin e segmentit Vorë—Han i Hotit. Projekti përfshin rehabilitimin e 120 km linjë hekurudhore dhe 12 stacione hekurudhore për shpejtësi trafiku deri në 120 km/h, vendosjen e sisteme të reja sinjalistike, dhe përmirësime të sigurisë. Linja hekurudhore është pjesë e shtrirjes së rrjetit hekurudhor TEN-T në Ballkanin Perëndimor dhe përbën lidhjen hekurudhore ndërkombëtare të Shqipërisë me rrjetet hekurudhore rajonale dhe të BE-së. Linja e re synon të përmirësojë aksesin dhe do të rrisë ndjeshëm trafikun ndërkombëtar për mallra dhe pasagjerë drejt porteve, terminaleve, kryeqyteteve dhe aeroporteve me hekurudhë.
Linja Tiranë—Durrës
Në vitin 2021 filluan punimet për rehabilitimin e rreth 37 km të linjës Durrës—Tiranë TTP dhe ndërtimin e 5.7 km linjë të re hekurudhore nga Domja deri në aeroportin Nënë Tereza.
Terminali i Transportit Publik (TTP) i Tiranës
Vendndodhja e terminalit të planifikuar ndodhet në kufi të Laprakës me Mëzez-Fushën. Përdoret përkohësisht si terminal autobusash për veriun.
Segmenti Durrës—Rrogozhinë
Në vitin 2022 përfundoi vlerësimi i ndikimit në mjedis e projektit të rehabilitimit të këtij segmenti me një gjatësi prej 33.5 km.
Segmenti Rrogozhinë—Elbasan—Pogradec
Hekurudha nga Rrogozhina në Elbasan është në funksion, kurse pjesa nga Elbasani deri në Pogradec me një gjatësi prej 79 km është jashtë funksionit për shkak të gjendjes së keqe. Segmenti i tërë do të rehabilitohet me mbështetje financiare dhe teknike nga Bashkimi Evropian.
Segmenti Lin—Qafë Thanë
Ky segment 2.8 km i gjatë synon të lidhë rrjetin hekurudhor shqiptar me atë maqedonas, si pjesë e Korridorit Pan-Evropian VIII. Hekurudha e projektuar në pjesën e Maqedonisë së Veriut do të përshkojë Strugën dhe do të lidhet me hekurudhën ekzistuese në Kerçovë për të vazhduar deri në Shkup.
Montgerain
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Sadik Bekteshi
Sadik Bekteshi (Guci, 10 janar 1920 - Tiranë, 12 qershor 2000) ka qenë pjesëmarrës i rezistencës shqiptare gjatë Luftës së Dytë Botërore, komandant i formacioneve partizane, drejtor i Institutit të Kërkimeve Ushtarake.
Biografia
Lindi më 10 janar të vitit 1920 në Guci, i biri i Shabanit dhe Fatimes, më pas u shpërngulën në rrethinat e Shkodrës ku banuan në Fushë Shtoj. Kreu gjimnazin e qytetit. Më 1937 u anëtarësua në Grupin Komunist të Shkodrës. Pas pushtimit italian të Shqipërisë, raportohet ndër pjesëmarrësit e demonstratës së parë antifashiste me studentë dhe konviktorë të Shkodrës me flamurin shqiptar pa sëpatat e liktorit.
Më 27 prill 1943 pasi u realizua Konferenca e parë e Këshillit drejtues të LANÇ në Dobraç të Shkodrës, u caktua ndër anëtarët së bashku me Dom Luigj Picin, Mark Ndojën, etj. Pas mbarimit të luftës, në shkurt 1945, u emërua për pak kohë shef i Kabinetit Ushtarak të Komandës së Përgjithshme. Kreu Akademinë Ushtarake «Frunze» (1945-1950) dhe më pas Akademinë e Shtabit të Përgjithshëm «Voroshilov» (1954-1957) në Moskë. Më 1969-1974 u emërua drejtor i Institutit të Kërkimeve Ushtarake. Në dhjetor të vitit 1974 u përjashtua nga radhët e Ushtrisë dhe nga PPSH dhe më 1975 u internua bashkë me familjen në fshatrat e Beratit. U arrestua më 1982 dhe u dënua me 25 vjet heqje lirie. U lirua më 1990.
Peter Zingraf
Peter Zingraf është një diplomat gjerman. Që prej gushtit 2019 është Ambasador i Republikës Federale të Gjermanisë në Shqipëri.
Jetëshkrim
Mbas mbarimit të shkollës së mesme, Peter Zingraf studioi romanistikë me theks në historinë letrare frënge dhe italiane në Aachen. Ai vazhdoi studimet në Universitetin e Poitiersit në Francë dhe në Universitetin e Firences në Itali, mbasandaj filloi punën si punonjës shkencor në universitetet e Aachenit dhe të Freiburg im Breisgaut.
Zingraf u bë pjesëtar i diplomacisë në vitin 1993 në Bonn. Një vit më pas u shërbye si zyrtar shkëmbimi në Ministrinë e Punëve të Jashtme italiane në Romë. Mbas rikthimit në Zyrën e Jashtme të Gjermanisë, ai mori përsipër punën si zyrtar në departamentin politik. Prej vitit 1996 deri në 1999, punoi në ambasadën gjermane në Varshavë.
Mbas zhvendosjës së Zyrës së Jashtme për në Berlin, Zingraf u vendos atje në Njësinë 604 ("Shkenca dhe Shkollat e Lartë") të Departamentit të Kulturës. 2002, ai shkoi në ambasadën gjermane në Dar es Salaam të Tanzanisë. Nga viti 2005 punoi në departamentin qendror të Zyrës së Jashtme dhe nga viti 2010 në ambasadën gjermane në kryeqytetin irlandez Dublin, ku ishte zëvendës i ambasadorit. Midis 2013 dhe 2016 punonte në departamentin e politikës së jashtme në Zyrën Federale të Presidentit gjerman. U rikthye prapë në departamentin qendror të Zyrës së Jashtme gjatë vitit 2016.
Detyrën e ambasadorit e ka marrë përsipër për herë të parë më 1 gusht 2019 si pasardhës i Susanne Schütz në ambasadën gjermane në Tiranë. Që prej fillimit të marrëdhënieve diplomatike mes Shqipërisë dhe Gjermanisë 1987, Zingraf është ambasadori i 11-të në rradhë të ambasadorëve gjermane në vend.
Rruga e Hebrenjve në Vlorë
Rruga e Hebrenjve në Vlorë është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr. Vendimi 525, Dt. 14.09.2006".
Përshkrimi
Kompleksi i ndërtesave ku komuniteti jeton, përbëhet nga 20 apartamente, në një rrugë të gjatë 46m dhe 4.5m të gjerë. Rruga dikur ishte shtruar me gurë. Në anën e majtë të rrugës ndodhen 9 apartamente të vendosura në ndërtesa dykatëshe me arkitekturë lineare. Ndërtesa daton në fillimet e shekullit XIX dhe ruan vlerat karakteristike të arkitekturës se periudhës. Kati përdhe përdorej për qëllime tregtare, ndërsa kati i pare për banim. Në të djathtë të rrugës, 11 apartamente janë të shpërndarë në një ndërtesë me 3 kate, e ndërtuar gjatë luftës së dytë botërore. Në lidhje me arkitekturën, mbizotëron stili pseudo-eklektik, kjo për shkak të ndërhyrjeve të ndryshme në kohë. Rruga e hebrenjve e restauruar përpara pak vitesh është në gjendje të mire.
Autobusi
parapamje|Autobusët në [[Tirana|Tiranë]] parapamje|Autobusi në [[Prishtina|Prishtinë]] Autobusi është një automjet rrugor i projektuar për transportin publik të shumë udhëtarëve ose pasagjerëve. Autobusët zakonisht kanë një kapacitet prej 50 - 70 udhëtarësh ose pasagjerësh ndërsa ata më të mëdhenj mund të kenë një kapacitet deri në 300 pasagjerë (udhëtarë). Lloji më i zakonshëm i autobusëve zakonisht është me nje kuvertë por që ka edhe lloje të autobusit me ngarkesa më të mëdha p.sh. autobus dykatësh si dhe për ngarkesa më të vogla të njohur si minibusë dhe kombibus. Lloje të tjera të autobusëve janë edhe autobusët shkollorë (shkollës fillore ose të mesme) si dhe autobusët e punëtorëve ose të ndërmarrjeve të ndryshme punuese. Në shumë juridiksione, drejtuesit e autobusëve duhet të kenë edhe një licencë të veçantë përtej licencës zakonshme të shoferit.
Autobusët mund të përdoren për transportin e planifikuar puklik urban dhe ndërurban të autobusëve, marrjen me qira private ose turizëm; autobusë promovues që mund të përdoren edhe për fushata politike si dhe për një gamë të gjerë qëllimesh të tjera që mund të operohen privatisht, duke përfshirë këtu edhe organizimet turistike dhe ekskursionet e ndryshme.
Historiku
parapamje| Një omnibus i hershëm i tërhequr nga kuajt parapamje| Trolejbusi i parë në botë, Berlin 1882 Autobusët e tërhequr nga kuajt u përdorën nga vitet 1820, pasuar nga autobusë me avull në vitet 1830, dhe karroca elektrike në vitin 1882. Autobusët e parë të motorëve me djegie të brendshme, ose autobusët motorikë, u përdorën në vitin 1895. Kohët e fundit, interesi është rritur në autobusët elektrikë hibrid, autobusët elektrikë, si dhe autobusët që mundësohen nga gazi natyral i ngjeshur ose bionaftë. Ndërsa në vitet 2010, prodhimi i autobusëve është globalizuar gjithnjë e më shumë, me të njëjtat modele që shfaqen në të gjithë botën.
Shërbimet e rregullta të autobusëve ndërkombëtarë nga autobusë me avull u përdorën fillimisht në Angli në vitet 1830 nga Walter Hancock dhe nga bashkëpunëtorët e Sir Goldsworthy Gurney, ndër të tjera, duke kryer shërbime të besueshme mbi kushtet e rrugës të cilat ishin shumë të rrezikshme për transportin e tërhequr nga kuajt.
Sallë operacioni
thumb|240px|Brenda sallës operacioni Sallë operacioni është një strukturë brenda një spitali ku operacionet kirurgjikale kryhen në një mjedis aseptik.
Sallat e operacionit janë të bollshme, të lehta për tu pastruar në dhomën e pastrimit dhe të ndriçuara mirë, tipikisht me drita kirurgjikale, dhe mund të kenë ekrane dhe monitorues. Salla operacioni janë përgjithësisht pa dritare dhe kanë temperaturë dhe lagështi të kontrolluar. Mbajtësit specialë të ajrit filtrojnë ajrin dhe mbajnë një presion pak të ngritur. Mbështetja e energjisë elektrike ka sisteme rezervë në rast të zhdukjes. Dhomat furnizohen me thithje të murit, oksigjen dhe ndoshta gazra të tjerë anestezikë. Pajisjet kryesore përbëhen nga tavolina e operacionit dhe karroca e anestezisë. Për më tepër, ka tavolina për të vendosur instrumente. Ka hapësirë ​​ruajtjeje për furnizime të zakonshme kirurgjikale. Ekzistojnë kontejnerë për pajisjet e disponueshme. Jashtë dhomës është një zonë e dedikuar për pastrim që përdoret nga kirurgët, anestezistët, praktikuesit e departamentit operativ dhe infermierët para operacionit. Një dhomë operacioni do të ketë një hartë për t'i mundësuar pastruesit të terminalit të rindërtojë tavolinën e operimit dhe pajisjet në paraqitjen e dëshiruar gjatë pastrimit.
Temperatura
Salla e operimit zakonisht mbahen nën 23 ° C dhe temperatura e dhomës është faktori më kritik për të ndikuar në humbjen e nxehtësisë. Kirurgët veshin shtresa të shumta (fustane kirurgjikale, platforma plumbi) dhe mund të vazhdojnë në një prerje nëse nuk mbahen të freskëta dhe mund të ulin përqendrimin dhe të rritin gabimet. Temperaturat më të larta rritën kërkesën fizike subjektive dhe zhgënjimin e stafit kirurgjikal. Një opsion është ngrohja e pacientit për të parandaluar infeksionet kirurgjike në terren dhe për të mbajtur ekipin kirurgjik të freskët. Ekziston një rritje 3 herë në infeksion për çdo ulje të temperaturës së trupit 1.9 ° C dhe rrezatimi është shkaku kryesor i humbjes së nxehtësisë tek pacientët, dhe konvekcioni (përmes ajrit) është shkaku i dytë i humbjes së nxehtësisë. Në orën e parë është e zakonshme për uljen e temperaturës së pacientit të shëndetshëm 0,5-1,5 ° C pasi anestezia shkakton ulje të shpejtë të temperaturës bazë. Sipas një studimi metoda më efikase e mbajtjes së normotermisë përfshinte përdorimin e mbështjellësve të ngrohtë dhe një batanije për ngrohje. Për më tepër, ngrohja paraprake për tridhjetë minuta mund të parandalojë hipoterminë.
Kirurgët dhe ndihmësit
Njerëzit në sallën e operacionit veshin pajisje personale mbrojtëse për të ndihmuar në parandalimin e baktereve nga infeksioni i prerjes kirurgjikale. Kjo pajisje personale mbrojtëse përfshin si më poshtë:
Kirurgu gjithashtu mund të veshë syze speciale që e ndihmojnë atë të shohë më qartë. Infermierja dhe anesteziologu që qarkullojnë nuk do të veshin një fustan në sallën e operacionit sepse ato nuk janë pjesë e ekipit steril. Ata duhet të mbajnë një distancë prej 12-16 inç nga çdo objekt, person apo fushë sterile.
Modifikimet pas translatimit
Kur palosja e proteinave në gjendjen e pjekur dhe funksionale 3D është e plotë, nuk është domosdoshmërisht fundi i rrugës së maturimit të proteinave. Një proteinë e palosur ende mund t'i nënshtrohet përpunimit të mëtejshëm përmes modifikimeve pas përkthimit. Janë të njohura mbi 200 lloje të modifikimeve pas përkthimit, këto modifikime mund të ndryshojnë aktivitetin e proteinave, aftësinë e proteinës për të bashkëvepruar me proteinat e tjera dhe ku proteina gjendet brenda qelizës p.sh. në bërthamën ose citoplazmën e qelizës. Nëpërmjet modifikimeve pas përkthimit, diversiteti i proteinave të koduara nga gjenomi zgjerohet me 2 deri në 3 rende të madhësisë.
Ekzistojnë disa klasa kryesore të modifikimit pas përkthimit:
Redaktimi i ndarjes
Tregon një modifikim pas përkthimit të proteinës nga ndarja e proteazës, duke ilustruar se lidhjet para-ekzistuese mbahen edhe nëse shkëputet zinxhiri polipeptid.
Ndarja e proteinave është një modifikim i pakthyeshëm pas përkthimit i kryer nga enzimat e njohura si proteaza. Këto proteaza janë shpesh shumë specifike dhe shkaktojnë hidrolizë të një numri të kufizuar lidhjesh peptide brenda proteinës së synuar. Proteina e shkurtuar që rezulton ka një zinxhir polipeptid të ndryshuar me aminoacide të ndryshme në fillim dhe në fund të zinxhirit. Ky modifikim pas përkthimit shpesh ndryshon funksionin e proteinave, proteina mund të çaktivizohet ose aktivizohet nga ndarja dhe mund të shfaqë aktivitete të reja biologjike.
Shtimi i molekulave komplekse
parapamje|344x344px|Ilustron ndryshimin në strukturë midis glikozilimit të lidhur me N dhe të lidhur me O në një zinxhir polipeptid. Modifikimet pas përkthimit mund të përfshijnë molekula më komplekse dhe të mëdha në strukturën e proteinës së palosur. Një shembull i zakonshëm i kësaj është glikozilimi, shtimi i një molekule polisakaride, e cila konsiderohet gjerësisht si modifikimi më i zakonshëm pas përkthimit.
Në glikozilim, një molekulë polisakaride (e njohur si glikan) shtohet në mënyrë kovalente në proteinën e synuar nga enzimat e glikoziltransferazës dhe modifikohet nga glikozidazat në rrjetin endoplazmatik dhe në aparatin Golgi. Glikozilimi mund të ketë një rol kritik në përcaktimin e strukturës përfundimtare, të palosur 3D të proteinës së synuar. Në disa raste glikozilimi është i nevojshëm për palosjen e duhur. Glikozilimi i lidhur me N promovon palosjen e proteinave duke rritur tretshmërinë dhe ndërmjetëson lidhjen e proteinave me kaperonët e proteinave. Kaperonet janë proteina përgjegjëse për palosjen dhe ruajtjen e strukturës së proteinave të tjera. parapamje|221x221px|Tregon formimin e lidhjeve kovalente disulfide si një modifikim pas përkthimit.  Lidhjet disulfide mund të formohen ose brenda një zinxhiri të vetëm polipeptid (majtas) ose midis zinxhirëve polipeptidikë në një kompleks proteinash me shumë nën-njësi (djathtas). Ka gjerësisht dy lloje të glikozilimit, glikozilimi i lidhur me N dhe glikozilimi i lidhur me O. Glikozilimi i lidhur me N fillon në rrjetin endoplazmatik me shtimin e një glikani pararendës. Glikani pararendës modifikohet në aparatin Golgi për të prodhuar glikan komplekse të lidhur në mënyrë kovalente me nitrogjenin në një aminoacid asparagine. Në të kundërt, glikozilimi i lidhur me O është shtimi kovalent i njëpasnjëshëm i sheqernave individuale mbi oksigjenin në aminoacidet serinë dhe treonin brenda strukturës së proteinës së pjekur.
Shumë proteina të prodhuara brenda qelizës sekretohen jashtë qelizës për të funksionuar si proteina jashtëqelizore. Proteinat jashtëqelizore janë të ekspozuara ndaj një sërë kushtesh. Për të stabilizuar strukturën e proteinës 3D, lidhjet kovalente formohen ose brenda proteinës ose midis zinxhirëve të ndryshëm polipeptidikë në strukturën kuaternare. Lloji më i përhapur është një lidhje disulfide (e njohur edhe si urë disulfide). Një lidhje disulfide formohet midis dy aminoacideve cisteinë duke përdorur grupet e tyre kimike të zinxhirit anësor që përmbajnë një atom squfuri, këto grupe kimike njihen si grupe funksionale të tiolit. Lidhjet disulfide veprojnë për të stabilizuar strukturën para-ekzistuese  të proteinës. Lidhjet disulfide formohen në një reaksion oksidimi midis dy grupeve tiol dhe për këtë arsye, kanë nevojë për një mjedis oksidues për të reaguar. Si rezultat, lidhjet disulfide formohen zakonisht në mjedisin oksidues të rrjetës endoplazmatike të katalizuar nga enzimat e quajtura izomeraza disulfide proteinike. Lidhjet disulfide formohen rrallë në citoplazmë pasi është një mjedis reduktues.
Shtimi i grupeve kimike: Metilimi, acetilimi dhe fosforilimin.
Pas përkthimit, grupe të vogla kimike mund të shtohen në aminoacide brenda strukturës së pjekur të proteinave. Shembuj të proceseve që shtojnë grupe kimike në proteinën e synuar përfshijnë metilimin, acetilimin dhe fosforilimin.
Metilimi
Metilimi është shtimi i kthyeshëm i një grupi metil në një aminoacid të katalizuar nga enzimat e metiltransferazës. Metilimi ndodh në të paktën 9 nga 20 aminoacidet e zakonshme, megjithatë, kryesisht ndodh në aminoacidet lizina dhe arginina. Një shembull i një proteine​​që zakonisht metilohet është një histon. Histonet janë proteina që gjenden në bërthamën e qelizës. ADN-ja është e mbështjellë fort rreth histoneve dhe mbahet në vend nga proteinat e tjera dhe ndërveprimet midis ngarkesave negative në ADN dhe ngarkesave pozitive në histon. Një model shumë specifik i metilimit të aminoacideve në proteinat e histonit përdoret për të përcaktuar se cilat rajone të ADN-së janë të plagosur fort dhe të paaftë për t'u transkriptuar dhe cilat rajone janë plagosur lirshëm dhe në gjendje të transkriptohen.
Acetilimi
Rregullimi i bazuar në histon i transkriptimit të ADN-së modifikohet gjithashtu nga acetilimi. Acetilimi është shtimi kovalent i kthyeshëm i një grupi acetil në një aminoacid lizine nga enzima acetiltransferazë. Grupi acetil hiqet nga një molekulë dhuruese e njohur si acetil koenzima A dhe transferohet në proteinën e synuar. Histonet i nënshtrohen acetilimit në mbetjet e tyre të lizinës nga enzimat e njohura si acetiltransferaza e histonit. Efekti i acetilimit është të dobësojë ndërveprimet e ngarkesës ndërmjet histonit dhe ADN-së, duke bërë kështu më shumë gjene në ADN të aksesueshme për transkriptim.
Fosforilimi
Modifikimi përfundimtar, i përhapur i grupit kimik pas përkthimit është fosforilimi. Fosforilimi është shtimi i kthyeshëm, kovalent i një grupi fosfati në aminoacide specifike (serinë, treonin dhe tirozinë) brenda proteinës. Grupi i fosfatit hiqet nga molekula e donatorit ATP nga një proteinë kinazë dhe transferohet në grupin hidroksil  të aminoacidit të synuar, duke prodhuar adenozinë difosfat si një biprodukt. Ky proces mund të rikthehet dhe grupi i fosfatit të hiqet nga enzima e proteinës fosfatazë. Fosforilimi mund të krijojë një zonë lidhëse në proteinën e fosforiluar, e cila i mundëson asaj të ndërveprojë me proteinat e tjera dhe të gjenerojë komplekse të mëdha, shumëproteinike. Përndryshe, fosforilimi mund të ndryshojë nivelin e aktivitetit të proteinave duke ndryshuar aftësinë e proteinës për të lidhur substratin e saj.
Olivier van Noort
Olivier Van Noort (1558- shkurt 1627) një kapiten anijesh tregtare dhe pirat hollandez si dhe personi i parë me prejardhje hollandeze që lundroi rreth botës.
Olivier van Noort lindi në Utreht në vitin 1558.Ai u largua nga Roterdami me 2 korrik të vitit 1598 me katër anije dhe një plan  për të sulmuar zotërimet spanjolle në oqeanin Paqësor dhe për të tregtuar me Kinën dhe Ishujt Spice gjatë luftës tetëdhjetë-vjetore midis Hollandës dhe Spanjës.Anijet e tij ishin të pajisura shumë keq, veçanërisht në armatime dhe ekuipazhet ishin të padisiplinuar.
Sidoqoftë, Van Noort lundroi përmes ngushticës Magelanit dhe zuri rob një numër anijesh (spanjolle dhe të ndryshme) përgjatë bregdetit Paqësor të Amerikës së Jugut. Ai humbi dy anije përgjatë rrugës për shkak të një stuhie, duke përfshirë anijen e tij më të madhe, Hendrick Frederick, e cila ishte shkatërruar në Ternate në ishujt Maluku. Në nëntor dhe dhjetor të vitit 1600, ai krijoi një vend anije për dy varkat e tij me vela, Mauritius dhe Eendracht, në rrethinat e ishullit Korregidor në gjirin Manila në Filipine. Nga atje ai u përfshi në ato që perceptoheshin nga spanjollët si aktivitete piratësh, duke synuar rrugën e lundrimit nga dhe për në Manila. Kjo situatë u përfundua pas luftimit detar të Fortune Island me 14 dhjetor të vitit 1600. Spanjollët humbën anijen e tyre kryesore, galeonin San Antonio (rrënojat e saj do të gjendeshin në vitin 1992 dhezbuloi një thesar në porcelan dhe copa ari), por spanjollët kapën anijen hollandeze Eendracht, duke e bërë pozicionin e van Noort të papërshtatshëm për mbrojtje dhe duke e detyruar atë të tërhiqet nga Filipinet.
Van Noort u kthye në Roterdam përmes asaj që do të bëhej India lindore hollandeze dhe kepi i Shpresës së Mirë në 26 gusht të vitit 1601 me anijen e tij të fundit, Mauritius dhe 45 burra nga 248 i totalit në fillim. Sipërmarrja mezi u prish, por ishte frymëzimi për më shumë ekspedita të tilla. Kompania e bashkuar hollandeze e Indisë lindore u formua disa muaj më vonë.
Vilaür
Vilaür është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Empordà, të provincës Girona, në Katalonia.
Olivier van Noort
Udhëtimi i Van Noort tregohet gjithashtu në librin, "The Golden Keys" (në shqip: Çelësat e Artë),(Doubleday 1956, 1970) nga Hans Koning, një ritregim i trilluar i udhëtimit të van Noort, dhe një udhëtim i mëparshëm i njohur i Gerrit de Veer.
Referimet
<references group="" responsive="1">
Tsutomu Sonobe
(lindur më 29 Mars 1958) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 7 ndeshje.
Rrënojat e Kishës së Shën Ndreut (Himarë)
Rrenojat e Kishës së Shën Ndreut (Himarë) është një monument i trashëgimisë kulturore në Himarë, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Bornos
Bornos është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Sierra de Cádiz, të provincës Cádiz, në Andalusia. Bornos ka 8123 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 54.31 km2.
Saint-Martin-aux-Bois
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Saint-Martin-aux-Bois (Shqip: Shën Martini Ozbua) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Shigemitsu Sudo
(lindur më 2 Prill 1956) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 13 ndeshje.
Leonidha Naçi
Leonidha Naçi (1875-1940) ishte mësues shqiptar i shkollës së parë shqipe në Vlorë, atë të Muradijes, dhe delegat në Kongresin e Manastirit më 1908.
Jeta
Leonidha Naçi lindi ne Vlorë me 1875. Pasi ndoqi studimet në Bukuresht e në Athinë, mendohet se ishte mësues edhe në Korfuz në një shkollë tregtare. Ishte delegat i Vlorës (Labërisë) në Kongresin e Manastirit më 1908. Është interesuar për dorëshkrimin e “Fjalorit të gjuhës shqipe” të Kostandin Kristoforidhit që më 1894, madje ka shkruar (1937) se e kishte në duar, përpara sesa ta merrte për botim Diogjen Haritoja. Më 1928 mori pjesë në një nga mbledhjet për të ngritur sërish “Komisinë letrare” sipas asaj të dhjetë vjetëve më parë në Shkodër.
Emrin e tij e mban sot një rrugë në Vlorë.
Rrapi i Marashit, Prizren
Rrapi i Marashit (Platanus orientalis) është një monument i mbrojtur me ligj me karakter botanik i cili ndodhet në kuadër të Kompleksit të Mahallës së Marashit në qytetin historik të Prizrenit.
Historiku
Rrapi i Marashit ndodhet në lagjen e Marashit në Prizren, në bregun e majtë të Lumëbardhit të Prizrenit. Si i tillë ai është pjesë përbërëse e Kompleksit të Mahallës së Marashit. Në lagjen "Marash" jo larg vendit ku sot gjendet rrapi dikur ishte një teqe. Tani aty vazhdon të jetojë trungu i rrapit që shfrytëzohet si një lloj vendpushimi dhe freskimi për njerëzit. Lidhur me këtë rrap ekzistojnë shumë gojëdhëna e të cilat flasin si për origjinën e tij ashtu edhe për ngjarjet historike që kanë ndodhur aty pranë. Gojëdhëna e cila vazhdon të qëndrojë edhe sot është se atë e mbolli i pari i teqes së dikurshme. Rrapi është vënë nën mbrojtje ligjore në vitin 1959. Supozohet se trungu ka një vjetërsi mbi 400 vjeçare (sipas gojëdhënave mbi 500 vjeçare). Rrapi i Marashit ka lartësinë 20,90 m, me një diametër të kurorës që shkon në 12 m. Rrethi i trungut të tij në bazë është rreth 3 m. Fletët i ka të gjata 13 - 14 cm. Lartësia mbidetare e këtij vendi ku gjindet rrapi është 417 m. Me këto dimensione që ka ai paraqet një raritet të rrallë natyror. Duke marrë parasysh ndjeshmërinë ndaj ndryshimeve të temperaturës, posaçërisht atyre të ulëta, ky lloj tek ne, gjendet vetëm si i kultivuar dhe është mjaftë i rrallë. Njihet po ashtu si njëri prej trungjeve më të vjetra, më dekorative dhe më karakteristike në Kosovë dhe ka rëndësi shkencore (botanike), kulturore, edukative e arsimore, historike, peizazhore, rekreative dhe ekonomike.
Kisha e Shën Kollit (Armen)
Kisha e Shën Kollit është një monument i trashëgimisë kulturore në Armen, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Shaqiri
Shaqiri është mbiemri i personave në vijim:
Vilassar de Mar
Vilassar de Mar është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Maresme, të provincës Barcelona, në Katalonia. Vilassar de Mar ka 19052 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 4.01 km2.
Montlognon
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Montlognon (Shqip: Montlonjoni) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Yoshio Kato
(lindur më 1 Gusht 1957) është një ish-futbollist japonez.
Plainville, Oise
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Yoshio Kato
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 8 ndeshje.
Rrënojat e Kishës së Shën Gjergjit (Brataj)
Rrenojat e Kishës së Shën Gjergjit (Brataj) është një monument i trashëgimisë kulturore në Brataj, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Xhaka
Xhaka është mbiemri i personave në vijim:
Arras-en-Lavedan
Arras-en-Lavedan është një komunë në Francë. Arras-en-Lavedan bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 527 banorë dhe sipërfaqe 24.66 km².
Piceli
Piceli është një majë mali i cili ndodhet në rajonin e njohur si Shala e Bajgorës, në Kosovë. Ai ndodhet në pjesën veriore të vendit, 30 km në veri të Prishtinës. Maja e Picelit është 1 408 metra mbi nivelin e detit. Terreni përreth Picelit është kryesisht malor. Pika tjetër më e lartë në rajon është 1,734 metra mbi nivelin e detit, 4.7 km në veriperëndim të Picelit. Qyteti më i afërt është Mitrovica, 18.1 km në jug-perëndim të Picelit. Rrethinat rreth Picelit janë një mozaik i tokës bujqësore dhe vegjetacionit natyror. Klima në zonë është e lagësht dhe subtropikale. Temperaturat mesatare vjetore janë 10 ° C. Muaji më i ngrohtë është korriku, kur temperatura mesatare është 21 ° C, dhe më i ftohti është janari, me -2 ° C. Mesatarja vjetore e të reshurave është 931 milimetra. Muaji maj ka një mesatare të reshjeve prej 131 mm ndërs gushti, me reshje prej 17 mm.
Nikoleta Heba
Nikoleta Heba (Gazheli) (lindur më 1974, Tiranë) është një violonçeliste shqiptare nga Tirana, Shqipëri.
Vilassar de Dalt
Vilassar de Dalt është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Maresme, të provincës Barcelona, në Katalonia. Vilassar de Dalt ka 8476 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 8.87 km2.
Stetini
Szczecin (gjermanisht: Stettin) është qytet i shtatë më i madh në Poloni. Sipas qershorit 2016, qyteti ka pasur 405,413 banorë.
Diplomacia e mbrojtjes
Në politikën ndërkombëtare, diplomacia e mbrojtjes i referohet ndjekjes së objektivave të politikës së jashtme përmes përdorimit paqësor të burimeve dhe aftësive të mbrojtjes.
Kastriot Nura
thumb Kastriot Nura (i njohur edhe si Xhoki) ka lindur më 9 mars 1960 në Gjakovë. Është një piktor shqiptar që jeton dhe vepron në Oslo të Norvegjisë, ku është pjesë e komunitetit të piktorëve të këtij qyteti. Ai është piktor që i takon stilit surealist.
L'Hôpital-d'Orion
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
L'Hôpital-d'Orion (, fjalë për fjalë L'Hôpital i Orionit ; Ocitanisht: L'Espitau d'Orion) është një komunë në departamentin Pirenejtë Atlantikë në Francën jugperëndimore.
Forcat Tokësore të Serbisë dhe Malit të Zi
parapamje|Stema e Forcave Tokësore të Jugosllavisë, 1992-2003. Forcat Tokësore të Serbisë dhe Malit të Zi (serbo-kroatisht: Копнена Војска Србије и Црнe Горе Kopnena Vojska Srbije i Crne Gore), të njohura si Forcat Tokësore të Republikës Federale të Jugosllavisë (serbo-kroatisht: Копнена Војска Савезнe Републикe Југославијe Vojska Savezne Republike Jugosllavije) nga viti 1992 deri në 2003, ishte dega ushtarake me bazë tokësore e Forcave të Armatosura të Serbisë dhe Malit të Zi. Ajo u formua më 20 maj 1992 nga mbetjet e Forcave Tokësore Jugosllave dhe u shpërbë më 5 qershor 2006 kur u shpërbë Bashkimi Shtetëror i Serbisë dhe Malit të Zi.
Formacionet
Forcat Tokësore përbëheshin nga 3 ushtri, secila e përbërë nga trupa dhe njësi të pavarura. Ushtria e 1-rë ishte e vendosur në Beograd, Ushtria e 2-të në Podgoricë dhe Ushtria e 3-të në Nish.