cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kombëtarja argjentinase nën-20 e futbollit
Shumë nga lojtarët kryesorë të Argjentinës kaluan në radhët e ekipeve të të rinjve, përfshirë Sergio Agüero, Pablo Aimar, Nicolás Burdisso, Esteban Cambiasso, elngel Di María, Ramón Díaz, Fernando Gago, Diego Maradona, Jorge Burruchaga, Javier Mascherano, Lionel Messi,  Román Riquelme, Oscar Ruggeri, Gabriel Calderón, Sergio Goycochea, Sergio Romero, Maxi Rodríguez, Luis Islas, Luciano Galletti, Juan Pablo Sorín, Franco Costanzo, Walter Samuel, Javier Saviola, Jorge Borelli, Leonardo Biagini, Leonardo Biagini,  Lamela, Éver Banega, Manuel Lanzini dhe Pablo Piatti, ndër të tjerë.
Varri i Haxhi Zekës
Varri i Haxhi Zekës është një monument i trashëgimisë kulturore në Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 02 - 496/76.
Muhamedi: Trashëgimia e një Profeti
Muhamedi: Trashëgimia e një Profeti (Anglisht: Muhammad: Legacy of a Prophet) është një film dokumentar PBS për jetën e profetit Muhammed bazuar në të dhënat historike dhe në historitë e muslimanëve të gjallë amerikanë që e quajnë Muhamedin të Dërguarin e Zotit. Është prodhuar në vitin 2002 nga Alex Kronemer dhe Michael Wolfe i Unity Productions Foundation dhe Kikim Media.
Përmbajtja
Filmi merr shikuesit jo vetëm në shkretëtirën arabe dhe vendet e lashta të Lindjes së Mesme, ku shpaloset historia e Muhamedit, por edhe në shtëpitë, xhamitë dhe vendet e punës të disa prej 7 milion muslimanëve të vlerësuar të Amerikës, për të zbuluar mënyrat e shumta në të cilat ndjekin shembullin e Muhamedit. Studiuesit mbi Islamin ofrojnë kontekst historik dhe perspektivë kritike.
Shpërndarja
Dokumentari fillimisht u transmetua në mbarë vendin më 18 dhjetor 2002 në PBS dhe që prej asaj kohe është ritransmetuar në mbi 600 stacione PBS individuale. Pamja e Shteteve të Bashkuara vlerësohet të jetë mbi 10 milion. Dokumentari u transmetua në të gjithë botën në shumë gjuhë në National Geographic International në dhjetor 2003 dhe në shumë vende të tjera.
Filmi është përdorur në bashkësi, shkolla, universitete, kongregacione fetare dhe organizata qytetare në të gjithë Shtetet e Bashkuara për të rritur kuptimin e amerikanëve për myslimanët dhe Islamin. Udhëzuesit për të lehtësuar diskutimet mbi temat e filmit janë në dispozicion përmes 20,000 në projektin Dialogues dhe projektit Islam. DVD i filmit u ribotua më 2011 dhe përfshin udhëzuesin e dialogut dhe planet mësimore që mësuesit të përdorin filmin në klasë.
Ilir Nallbani
Ilir Nallbani (i lindur më 11 Korrik 1982) është një mesfushor që luan për KF Besën Pejë. Pasi ai u pensionua nga futbolli u zgjodh kryetrajner i KF Besës pas largimit të Arbnor Morinës.
Fonema
Një fonemë është një nga njësitë e zërit (ose gjest në rastin e gjuhëve të shenjave) që dallojnë një fjalë nga një tjetër në një gjuhë të caktuar.Fonologjia studion fonemat,për të ndertuar dhe dalluar njesii të kuptimshme të gjuhës.
Çeshmja e Suhodolllit
Çeshmja e Suhodolllit ndodhet pranë rrugës së asfaltuar që lidh fshatrat Suhodoll i Muhaxherëve dhe Gushavc, Vinarc etj. Është një gurrë me sasi të bollshme uji me dy gypa të vendosura pranë njëri-tjetrit.
Hamam Xhamia
Hamam Xhamija është një monument i trashëgimisë kulturore në Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 02551/77.
Hamam Xhamia është ndërtuar rreth vitit 1587. Ajo gjendet në pjesën e vjetër të qytetit në lagjen e “Haxhi Zekës”, afër Hamamit të Haxhi beut dhe ndërtesës së Shkollës së parë shqipe në Pejë. Xhamia hyn në radhën e monumenteve të vjetra historike të trashëgimisë kulturore, jo vetëm për qytetin e Pejës por tërë Kosovës. Xhamia njihet me emrin Bulla Zade Hasan. Është djegur në vitin 1890, si dhe gjatë Luftës së Parë Botërore, dhe pas 5 viteve është rindërtuar. Në oborrin e xhamisë ekzistojnë një numër i varrezave të cilat i takojnë periudhave të ndryshme kohore. Xhamia në hyrje ka pasur hajatin, në anën e djathtë ka të vendosura krojet për abdes. Xhamia në brendësi ka sallën e lutjeve, mahfilin, mimberin dhe derën e hyrjes në minare. Minarja është punuar nga guri i gdhendur dhe është me 12 kënde ku janë 12 harqe. Sipërfaqja totale është 285 m2. Çardaku (hyrja) është shtuar më vonë. Xhamia ka pësuar transformime gjatë rindërtimit dhe nuk e ka pamjen fillestare. Objekti ambientohet me objektet përreth. Është djegur dhe gjatë luftës së fundit në Kosovë më 1999. Kurse është restauruar gjatë vitit 2001. Xhamia shtrihet në referencat kadastrale 736 me nr. 473 në hartën nr. 33,14, me një shtrirje prej: 17.50 X 14.00 m.
Konventa e Kongresit të Berlinit (1878)
Kongresi i Berlinit u hap më 13 qershor 1878, me rend dite rishikimin e Traktatit të Shën-Stefanit. Në të morën pjesë 6 Fuqitë e Mëdha të Evropës: Gjermania, Anglia, Franca, Rusia, Austro-Hungaria dhe Italia. Sipas procedurës së vendosur paraprakisht, vendimet do të merreshin njëzëri. Punimet e Kongresit të Berlinit i drejtoi kancelari gjerman, Otto Bismark.
Konventa e Kongresit të Berlinit (1878) dokument
Në emër të Zotit të Plotëfuqishëm,
Shkëlqesia e Tij, Mbreti Gjerman i Prusisë, Shkëlqesia e Tij, Perandori i Austrisë, Mbreti i Bohmen-it dhe Mbreti Apostolik i Hungarisë, Presidenti i Republikës Franceze, Mbretëresha e Britanisë së Madhe dhe Irlandës, Perandoresha e Indisë, Mbreti i Italisë, Mbreti i Osmanëve, të ndikuar nga dëshira për të kthyer rregullin dhe sigurinë në Evropë, sipas udhëzimeve të Marrëveshjes së Parisit, të datës 30 Mars 1856, dhe për të mbyllur çështjet e hapura, të cilat kanë ngelur të tilla, si shkak i zhvillimeve të fundit në orient dhe përgjatë luftës së fundit, edhe pse disa të rregulluara me Marrëveshjen e Shën Stefanit, është parë e arsyeshme të mblidhen të gjitha Fuqitë e Mëdha dhe palët e prekura, që të nënshkruhet kjo marrëveshje për të dhënë lehtësime në zgjidhjen e këtyre kontesteve.
Artikulli 1.
Bullgaria shpallet një mbretëri autonome tribut-paguese ndaj Shkëlqesisë së Tij Sulltanit të Madhërishëm, ajo do ketë një udhëheqje të krishterë dhe një milici kombëtare.
Artikulli 2.
Mbretëria e Bullgarisë do të përfshijë këto territore/toka:
Kufiri në Veri do të shtrihet deri në shtratin e djathtë të Danubit, deri në kufirin e mëhershëm të Serbisë, deri tek pikat e para-caktuara nga Komisioni, në Lindje deri tek Silistria dhe nga aty në Jug deri tek Deti i Zi në Mangalia, e cila do t’i bashkohet territorit të Rumanisë. Deti i Zi përbën kufirin Lindor të Bullgarisë. Në Jug kufiri ngritet nga bashkimi i lumit tek fshatrat Hodzakioj, Selam-Kioj, Aivadsik, Kulibe, Sudzuluk nëpër rrugën malore lart, drejt Belibes dhe Kemhalik në veri nga Hadzimahale pranë Deli Kamczik, 2. 5 km përmbi Cengei, deri sa të arrihet Kamm, ndërmjet Tekenelikut dhe Aidosbredzas tek pikat nëpërmjet Karnabad Balkan, Prisevica Balkan, Kazan Balkan, në verë, deri në Kotel dhe pastaj deri në Demir Kapu. Vija kalon përmes rrugës kryesore të Ballkanit, e cila vazhdohet deri në Majën e Kosice-s.
Aty e ndalon Kamm-in e Balkanit, vazhdon në Jug deri në fshatrat Pirtop dhe Dizanci, ku e para i takon Bullgarisë, ndërsa kjo e dyta Rumelisë Lindore, deri në lumin Tuzlu Dere, poshtë lumit deri në bashkimin me lumin Topolnica, ashtu që këta dy lumenj vazhdojnë bashkimin me lumin Smovskio Dere tek fshatrat Petricevë, ku kalojnë pranë Rumelisë Lindore, territor dylimetërsh, që i takon kësaj të fundit. Pastaj ngritet lart nga lumi Smovskio Dere dhe Kamenica, në Jug-Perëndim tek Maja e Voinjakut bëhet kthimi nga pika 875, për të arritur tek kufiri austriak.
Vija kufitare kalon në vijë të drejtë shtratin e sipërm të lumit Ichtiman Dere dhe ndërmjet Bodina dhe Karaula, për të kaluar tek shtrati i lumit Isker dhe Marica, pastaj duke ndarë Camurli dhe Hadzilar-in ne atë vijë ndërmjet Majave të Velina Mogila dhe Shalës 531, Zmailica vrh, Sumnatica dhe e arrinë kufirin administrativ të Sandjak-ut, nga Sofia ndërmjet Sivri Tas dhe Cadir Tepes. Nga Cadir Tepe kufiri vazhdon në drejtim të Jug-Perëndimit, në vijën e lumit, ndërmjet shtratit të Mesta Karasu, në njërën anë dhe Struma Karasu, në anen tjetër, përmbi Kamm-it të bjeshkëve të Rhodope-s, të emërtuara Demir Kapu, Iskoftepe, Kadimesar Balkan dhe Aji Geduk, deri në Kapetnik Balkan, dhe kështu bashkohet me vijën administrative kufitare të Sanxhakut dhe Sofjes. Nga Kapetnik Balkani poshtë vazhdon kufiri ndërmjet lumenjve Thalern i Rilskas dhe Bistricës dhe vazhdon bjeshkëve të Vodenikës, për të vazhduar në lugun e Strumas, në bashkimin e këtyre dy lumenjve të fundit me Rilskan. Fshati Barakli, në Turqi, mbetet në territorin bullgar.
Kufiri vazhdon në drejtimin jugor, nga fshatrat Jelesnica, lart, për të arritur në vijën më të shpejtë tek ‘zinxhiri’ i Maleve të Golemit dhe Majën e Gitkës dhe pastaj për të vazhduar kufirin e vjetër administrativ të Sanxhakut të Sofjes, mirëpo shtratin e lumit Suha ia lë territorit turk. Nga Maja e Gitkës, kufiri perëndimor vazhdon nga bjeshket Crni Vërh, ndërmjet bjeshkëve të Karvena Jabukës, duke kaluar kufirin administrativ të Sanxhakut të Sofjes, ku pjesët e sipërme të shtratit të lumit Egrisu dhe Lepnika vazhdojnë me vijën e njëjtë në Kamin e Babinës dhe mbarojnë tek bjeshkët e Crni Vërhut. Nga bjeshkët e Crni Vërhut, vazhdon kufiri nëpërmjet vijës lumore ndërmjet Strumës dhe Moravës, deri tek Maja e Streserit, Vilogolos dhe maleve Mesid, dhe arrin në Gacina, Crna Trava, Darkovsda dhe Dranica Plana, pastaj vazhdon nga Descani Kladanec, në vijën lumore të Sukoëa-s dhe Moravës, drejt në Stol dhe bie poshtë për 1000 metra, në Veriperëndim të fshatit Sagusa, rrugës së Sofjes, për në Pirot. Prapë vazhdon në vijë të drejtë, nga malet e Vidliçit, dhe nga aty në Majën Radocina, në vijë të Kodza Balkan lart, me ç’rast fshatin Doikinci ia lë Serbisë dhe fshatin Senakos Bullgarisë.
Nga Maja e Radocinës vazhdon kufiri në Perëndim, drejt Kammit të Balkanit, nëpër Ciprovec Balkan dhe Stara Planina, deri në kufirin e vjetër lindor të mbretërisë së Serbisë, tek Kulla Smiljova Cuka, dhe nga aty afër vijës së vjetër kufitare të Danubit, për të arritur tek Rakovica. Ky kufi do të vendoset menjëherë nga një Komision Europian dhe do të hyjë në fuqi menjëherë, duke u nënshkruar nga fuqitë e mëdha pjesëmarrëse. Këtu është vendosur që:
1. Komisioni i lartëcekur do të ndërmarrë të gjithë hapat e nevojshëm që lartmadhërinë e tij Sulltanin e Madhërishëm ta lejojë t’i mbrojë kufijtë e Rumelisë-Lindore si dhe
2. Në perimetër prej 10 km përreth Samakovës nuk lejohet të ngriten mure mbrojtëse.
Artikulli 3.
Artikulli 4.
Sipas takimit së mbajtur në Tirnovo, ndërmjet udhëheqësve bullgarë, është vendosur që udhëheqësit e vendit të rregullojnë çështjen e oborrit mbretëror. Në ato vende ku bashkëjetojnë bullgarët me turq, rumunë, grekë ose popuj të tjerë, ateherë interesat dhe të drejtat e atyre popujve do të përfaqësohen nga të zgjedhurit e tyre, të cilët do të jenë përgjegjës për ata pastaj.
Artikulli 5.
Rregullat e mëposhtme do të paracaktojnë të drejtën publike ne Bullgari: Dallimet fetare dhe bindjet fetare nuk kanë të drejtë asnjëherë të bëhen shkas për ndonjë diskriminim të mundshëm të besimeve të ndryshme. Dallimet fetare nuk kanë të drejtë t‘ia mohojnë askujt të drejtën e pjesëmarrjes në jetën publike, qytetare dhe qasjen në punët publike dhe private të Bullgarisë. Të gjithë do të kenë të drejtën e shprehjes së kulturave dhe feve të tyre personale, si bullgarët ashtu edhe të huajt. Asnjë nga dallimet fetare nuk ka të drejte të bëhet shkas për fyerjen apo diskriminimin e udhëheqësve fetarë të tyre.
Artikulli 6.
Administrimi i Përkohshëm i Bullgarisë, deri në rregullimin e plotë të brendshëm të saj, do të bëhet nga një mbret rus. Një komisioner otoman, i caktuar nga sulltani si dhe komisionerët tjerë të caktuar nga nënshkruesit e këtij vendimi, do të jenë të obliguar të mbikqyrin dhe asistojnë punën e mbretit rus gjatë udhëheqjes së tij të përkohëshme të Bullgarisë. Në rast të mospajtimit ndërmjet këtyre palëve, atëherë vota e shumicës do të përcaktojë se si të veprohet tutje, në ndonjë vendim apo mospajtim të mundshëm. Në rast të mospajtimit te komisionerit rus dhe atij otoman, komisionerqt e palëve të tjera nënshkruese të kësaj konvente do të jenë të obliguar të gjejnë një zgjidhje në një takim të tyre në Konstatinopojë.
Artikulli 7.
Administrimi i Përkohshëm nuk guxon të zgjasë më shumë se nëntë muaj nga momenti i nënshkrimit të kësaj konvente dhe hyrjes së saj në fuqi. Nga momenti i vënies të kushtetutës dhe rregullave të brendshme të Bullgarisë, do të bëhen menjëherë zgjedhjet për të zgjedhur mbretin bullgar. Sapo të marrë postin mbreti i zgjedhur, mbreteria do të kalojë në autonominë e saj të plotë.
Kontratat mbi tregtinë dhe tregtinë apo udhëtimin detar, si dhe të gjitha marrëveshjet tjera, të cilat janë lidhur ndërmjet fuqive të mëdha dhe Portës së Lartë (sulltanit), do t‘i kalohen Bullgarisë dhe do të mbesin të plotëfuqishme. Ato nuk kanë të drejtë të ndryshohen pa vendimin e fuqive të mëdha. Asnjë pikë kufitare nuk guxon të mbyllet për kalimin e mallrave nga mbretëritë tjera si dhe tregtimi i tyre do të bëhet në baraspeshe të plotë me të gjitha mbretëritë tjera, pa asnjë dallim. Imunitetet dhe privilegjet e paracaktuara për nëpunësit dhe shërbyesit tjerë do të vlejnë ashtu siç janë caktuar më parë, deri në ndonjë revokim nga palet pjesëmarrëse të kësaj konvente.
Artikulli 9.
Shuma e pagesës së kontributeve nga Bullgaria ndaj Portës së Lartë do të bëhet nëpërmjet bankës së paracaktuar pas mbarimit të vitit të parë të hyrjes në fuqi të kësaj konvente. Ky kontribut do të përcaktohet sipas vlerës mesatare të vendit/rajonit që ka mbretëria. Pasi që Bullgaria duhet të përmbushë një pjesë të borxhit të Perandorisë Osmane, ajo do të konsiderohet apo merret në konsideratë gjatë përcaktimit të shumës së kontributit që duhet të paguajë Bullgaria ndaj Portës së Lartë.
Artikulli 10.
Bullgaria, nga dita e nënshkrimit të kësaj konvente, do të marrë përsipër obligimet/borxhet e Portës së Lartë ndaj Rustschuk-Varnaer Kompanisë së Hekurudhave për të paguar obligimet e mëhershme ndaj tyre si dhe do të lidhin marrëveshje ndërmjet kompanisë në fjalë, Portës së Lartë dhe udhëheqjes së Bullgarisë. Mbretëria e Bullgarisë, po ashtu do të marrë përsipër pjesën e vet të obligimeve ndaj Austro-Hungarisë dhe kompanisë në fjalë, për shpenzimet e krijuara për shtrirjen e vijës hekurudhore në pjesën evropiane të Turqisë. Marrëveshjet për t‘i rregulluar këto obligime do të lidhen ndërmjet Austro-Hungarisë, Portës së Lartë, Serbisë dhe Mbretërisë së Bullgarisë, pas nënshkrimit të kësaj konvente.
Artikulli 11.
Ushtria osmane nuk ka të drejtë qëndrimi më tutje në Bullgari, të gjitha kalatë dhe objektet tjera ushtarake duhet të lirohen nën shpenzimet e Bullgarisë, brenda një viti, ose më herët. Porta e Lartë mbanë të drejtën për të menaxhuar me materialet dhe mjetet ushtarake që ka në Bullgari dhe të cilat kanë mbetur pas 31 janarit në Bullgari, në kalatë e Schumlas dhe Varnas.
Artikulli 12.
Pronarët e patundshmërive, mund të posedojnë apo mbajnë pronën e tyre në mbretëri, nëse atë e mirëmbajnë dhe menaxhojnë personat përgjegjës apo palët e treta. Një komision turko-bullgar është i obliguar që brenda periudhën dyvjeçare të rregullojë të gjitha çështjet e ndërlidhura me pronat apo të mirat shtetrore dhe përdorimit të tyre, si dhe janë të obliguar për pagesa ndaj Portës së Lartë, nëse ka interesa private. Familjarët e oborrit mbretëror të Bullgarisë, të cilët udhëtojnë në vende të tjera të Perandorisë Osmane, iu nënshtrohen ligjeve dhe rregullave osmane.
Artikulli 13.
Në Jug të Ballkanit do të krijohet një provincë, e cila do të mbajë emrin e Rumelisë Lindore dhe e cila do t‘i nënshtrohet drejtpërdrejt autoritetit të plotë të Lartmadhërisë së tij Sulltanit të Madhërishëm, mirëpo me një autonomi administrative. Ajo do të ketë një guvernator të krishter.
Artikulli 14.
Rumelia Lindore në Veri dhe në Veriperëndim, do të kufizohet me Bullgarinë dhe do të kalojë në këto vija: nga Deti i Zi e tutje vija kufitare ngritet përgjate kufizimit të lumenjve, afër fshatrave Hodzakioj, Selam Kioj, Aivadsik, Kulibe, Sudzuluk në rrugën malore lart nëpërmjet lugut të Deli Kamçikut, në jug, pranë Belibesë dhe Kemhalikut dhe në veri deri në Deli Kamcik, 2,5 kilometra përmbi Cengein. Pastaj arrin tek Kammi, ndërmjet Tekenlikut dhe Aidos-Bredzas tek pikat aty, dhe të njëjtën vijë e përcjellë nëpërmjet Karnabad Ballkanit, në veri nga Koteli deri tek Demir Kapua. Vazhdon nëpërmjet ‘zinxhirit kryesor’ të Ballkanit dhe përfundon në Majën e Kosicas. Në këo pika e kalon kufirin perëndimor të Rumelisë Lindore, kundrejt Kammit të Ballkanit, shkon në drejtim jugor ndërmjet fshatrave Pirtop dhe Duzanci, nga të cilat e para i takon Bullgarisë dhe e dyta Rumelisë Lindore, deri në kryqëzimin e lumenjve Tuzlu Dere me Topalnica. Pastaj vazhdon këtë vijë kufitare me Smovskio Deren dhe Kamenicën, për t’u drejtuar Majës së Voinjakut dhe për të arritur te pika 875 e kufirit austriak. Vija kufitare ndan në vijë të drejtë shtratin e lumit Ichtigam Dere dhe vazhdon ndërmjet Bogdina dhe Karaula, për të arritur shtratin e Isker-it dhe Maricas, pastaj drejt Camurlit dhe Hadzilarit, e ndjekë atë vijë deri tek Maja Velina Mogila, dhe Shales 531, Zmailica Vrh, Sumnatica dhe e arrin kufirin administrativ të Sanxhakut të Sofjes, ndërmjet Sivri Tas dhe Cadir Tepes. Kufiri i Rumalisë Lindore ndahet nga ai i Bullgarisë në Majën e Cadir Tepes, dhe pastaj vazhdon poshtë ndërmjet shtratit të lumit Marica dhe lumenjve Mesta dhe Karasu, dhe merr drejtimin jugor drejt Kammit dhe drejt bjeshkëve të Despoto Dagh, pastaj drejt Kruschoëa.
Nga Maja e Kruschoëas kufiri vazhdon drejt vijës së paraparë me Marrëveshjen e Shën Stefanos drejt ‘zinxhirit ballkanik’ (Kara Ballkan) dhe bjeshkëve Kulaghy-Dagh, Eschek-Tschepellu, Karakolas dhe Ischiklar, nga aty vazhdon drejt juglindjes për në lumin Arda nëpërmjet rrugëve malore deri sa të arrihen fshatrat Adacali dhe pikat kufitare aty. Fshati i fundit në fjalë mbetet territor turk. Nga ato pika vazhdohet në Bestepe Dagh dhe pastaj poshtë deri tek Maritza pesë kilometra përfundi pikave të Urës së Mustafa Paschas pastaj vazhdohet në drejtim të veriut ndërmjet lumenjve Demirhali Dere dhe lumenjve të vegjël Maritza deri në Kudeler Bair. Nga aty në lindje drejt Sakar Bair dhe nga aty vazhdon në lugun e Tundzas drejt Bujuk Derben, afër Soudzakut, në veri. Nga Bujuk Derbend mbyllet pastaj vija kufitare në lumenjtë Tundza në veri dhe Maritza, në jug, deri në Majën e Kaibilarit. Kjo e fundit mbetet brenda kufirit të Rumelisë Lindore. Në Lindje nga Almali, ndërmjet shtratit të lumenjve të ndryshëm deri tek derdhja në Detin e Zi, pranë fshatrave Belevrin dhe Alatli, vazhdon nga veriu tek Karanliku dhe pastaj Vosna dhe Zuvaku, përgjatë lumenjve Duka dhe Karagac-Su, dhe pastaj arrin në derdhjen e tyre në Detin e zi.
Artikulli 15.
Lartmadheria e tij Sulltani i Madhërishëm, ka të drejtën që mbrojtjen e tokave dhe ujërave të veta ta bëjë duke ngritur fortesa të murosura si dhe vendosje të trupave ushtarake aty. Rendi dhe ligji në Rumeline Lindore do të mbahet nga një xhandarmëri e brendshme dhe milicia vendore. Bashkimi i këtyre dy forcave mbrojtese do të bëhet ndërmjet oficerëve të emëruar nga vetë sulltani, sipas tipareve vendore dhe numrit të banorëve dhe religjionit përkatës të rajoneve. Sulltani merr përsipër që të mos stacionojë Bschibozuksa apo Tscherkessa në pikat mbrojtëse kufitare. Trupat për këtë qëllim nuk kanë të drejtë të strehohen tek popullsia vendëse. Në rast të kalimit nëpërmjet Rumelisë Lindore, trupat e Sulltanit nuk kanë të drejtë të strehohen aty.
Artikulli 16.
Guvernatori Gjeneral ka të drejtën t‘i thërrasë trupat osmane në rast se rrezikohet stabiliteti i brendshëm apo i jashtem i krahinës autonome. Në këtë rast Porta e Lartë është e obliguar t‘i njoftojë fuqitë e mëdha (nënshkruesit e kësaj marrëveshjeje) mbi një vendim të tillë, përmes komisionerit të tyre në Konstatinopojë.
Artikulli 17.
Guvernatori gjeneneral i Rumelisë Lindore është i emëruar për një periudhë pesë-vjeçare nga Porta e Lartë, në pajtim me Fuqitë e Mëdha. Artikulli 18.
Menjeherë pas hyrjes në fuqi të kësaj kontrate, do të krijohet një Komision Europian për të mbikqyrë procesin e mbarëvajtjes së Portës së Lartë me organizimin e brendshëm të Rumelisë Lindore. Ky Komision duhet brenda afatit prej tre muajve të vendosë autoritetin dhe fuqinë e guvernatorit gjeneral, udhëheqësit të administratës, financave dhe drejtësisë, në përputhje me rregullimin e brendshëm të Rumelisë Lindore.
Komisioni për këtë qëllim duhet të përdorë ligjet e ndryshme të vilajeteve, të cilat janë të vendosura gjatë Konferencës së Tetë të Konstatinopojës. Tërësia e ligjeve për Rumelinë Lindore do të botohet dhe do të krijojë një pikënisje të krahinës, dhe ato ligje duhet të aprovohen nga Porta e Lartë si dhe t‘iu kumtohen pastaj fuqive të mëdha.
Artikulli 19.
Komisioni Evropianm në pajtueshmëri me Portën e Lartë duhet të administrojë me financat e Krahinës Autonome deri në vënien e tërësishme të udhëheqjes se re të krahinës.
Artikulli 20.
Të gjitha marrëveshjet, traktatet apo kontratat të cilat janë nënshkruar apo pritet të nënshkruhen ndërmjet fuqive të mëdha dhe Portës së Lartë do të jenë valide dhe do të aplikohen edhe në Rumelinë Lindore.
Të gjitha obligimet dhe të drejtat mbi rrjetin e hekurudhave në Rumelinë Lindore do t‘i mbesin Portës së Lartë.
Artikulli 22.
Prezenca ushtarake ruse në Bullgari dhe Rumelinë Lindore do të përbëhet nga ushtria këmbësore dhe nga kalorësit, të cilet nuk bën të tejkalojnë shifrën prej 50. 000 ushtarësh në total. Shpenzimet për ushtarët në vendin e tyre janë të vetë vendeve të cilat janë të ‘pushtuara’. Ushtria nuk do të mbajë komunikimin me Rusinë vetëm përmes Rumanisë, mirëpo edhe përmes Detit të Zi, në portet e Varnas dhe Burgas, me ç’rast ushtria ka të drejtë të ndërtimit të depove të tyre përgjatë kohës së qëndrimit të tyre në shtetin respektiv. Prania e lartëcekur ushtarake e trupave ruse në Bullgari dhe Rumeli Lindore nuk do të tejkalojë periudhën 9-mujore, nga data e nënshkrimit të kësaj konvente. Mbretëria ruse obligohet që të japë një periudhë shtesë 3-mujore të qëndrimit të ushtarëve të tyre përmes kalimit nga Rumania, që të lejohet largimi komplet i ushtarëve rusë nga vendet e lartëcekura.
Artikulli 23.
Porta e Lartë (osmane) obligohet që në ishullin Kreta të kthej rregullin e vitit 1868 dhe ta vë në funksion atë me ndryshimet e nevojshme në të. Porta e Lartë do të krijojë komisione të caktuara, të cilat do të sigurojnë përfaqësimin e elementit vendor në ishull dhe të implementohen rregullat e reja të shtuara në secilën pjesë të ishullit. Të dalat nga ky aktivitet pune nga komisionerët, duhet t‘i prezentohen Portës së Lartë, e kjo e fundit pastaj do t‘i rishikojë dhe do ta konsultojë edhe një herë komisionin e caktuar evropian për Rumelinë Lindore, para se t‘i fusë ato në fuqi.
Artikulli 24.
Në rast se Porta e Lartë dhe Greqia nuk mund të gjejne mirëkuptim për implementimin e 13 protokolleve të dala nga Kongresi i Berlinit mbi kufijtë e Rumelisë Lindore, atëherë Gjermania, Austro-Hungaria, Franca, Britania e Madhe, Italia dhe Rusia do të ofrojnë ndihmën/asistencën e nevojshme për gjetjen e një zgjidhjeje adekuate.
Artikulli 25.
Krahinat e Bosnjë-Hercegovinës do të pushtohen nga Austro-Hungaria. Meqë Austro-Hungaria nuk ka interes të udhëheqë me Sanxhakun e Novi-Pazarit, pasi që kjo pjesë shtrihet ndërmjet Sërbise dhe Malit të Zi, me të do të administrojë Perandoria Osmane. Për të siguruar të drejtat e secilit vend në këtë territor Austro-Hungaria do të ketë të drejtën të vendosë pika ushtarake dhe tregtare përgjatë kësaj vije dhe Vilajetit të Bosnjës, që të sigurojë tregtinë dhe lëvizjen e lirë. Në këtë drejtim Austro-Hungaria dhe Turqia mbajnë të drejtën individuale për sigurimin e vijave tregtare.
Artikulli 26.
Pavarësia e Malit të Zi do të njihet nga Porta e Lartë dhe nga të gjitha vendet tjera të cilat nuk e kanë njohur ende pavarësinë e këtij vendi.
Missy-aux-Bois
Missy-aux-Bois është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Missy-aux-Bois ka një popullsi prej 114 banorë dhe sipërfaqe 3.04 km², me një dendësi prej 38 banor/km².
Lufta e parë romako-maqedonase
Lufta e parë romako maqedonase (214–205 p.e.s.) u zhvillua nga Republika Romake dhe aleatt e saj (pas vitit 211 p.e.s.) me Lidhjen Etolike dhe Attalus I të Pergamonit, kundër Filipit V të Maqedonisë, njëkohësisht me Luftën e Dytë Punike (218–201 p.e.s.) kundër Kartagjenës. Nuk pati angazhime vendimtare dhe lufta përfundoi në ngërç.
Gjatë luftës, Maqedonia u përpoq të fitonte kontrollin mbi disa pjesë të Ilirisë dhe Greqisë, por pa sukses. Zakonisht mendohet se këto përleshje në lindje e penguan Maqedoninë të ndihmonte gjeneralin kartagjenas Hannibali në luftën me Romën. Paqja e Fenikisë (205 p.e.s.) i dha fund zyrtarisht kësaj lufte.
Agresioni i Filipit V kundër Ilirisë
Koha të cilën Skerdilaidi e kishte zgjedhur për t’i rikthyer shtetit ilir Dasaretinë nuk ishte aspak e përshtatshme. Filipi sapo ishte çliruar nga lufta në Greqi dhe nuk kishte asnjë vështirësi për t’u drejtuar kundër tij. Aq më tepër që kjo ndërmarrje përputhej edhe me planin e tij të madh për të dalë në brigjet e Adriatikut prej nga ëndërronte të hidhej në Itali. Me një fushatë të shpejtë ai pushtoi qytetet rreth liqenit Lyhnid dhe ato të Dasaretisë, deri në Antipatrea.
I vendosur në ndërmarrjen e tij, Filipi e zgjeroi vitin tjetër ndërhyrjen në Iliri, duke iu drejtuar asaj këtë radhë nga deti. Pasi ndërtoi në skelat e Maqedonisë 100 anije, në verë të vitit 216 doli në ishujt e Jonit. Kur u sigurua se flota romake ishte larg, lundroi për në brigjet e Ilirisë. Në planin e tij ishte pushtimi i Apolonisë, të cilën e mendonte si bazën më të përshtatshme për aksionin e tij të ardhshëm. Por, kur iu afrua grykës së Aosit, mori papritur, lajmin se anijet romake ishin drejtuar për në Apoloni. Pa sqaruar ende fuqinë e kundërshtarit, flota maqedone u tërhoq në panik. Skerdilaidi që e kishte ndjerë rrezikun e një sulmi nga deti ua kishte bërë të ditur këtë gjë romakëve dhe kishte kërkuar ndihmën e tyre. Në përgjigje të kësaj kërkese romakët shkëputën nga flota e tyre e Sicilisë 10 anije pesërremëshe dhe i dërguan në Apoloni. Ishte kjo skuadër e vogël që shkaktoi panik te maqedonët dhe dështimin e tyre.
Pasojat e kësaj ngjarjeje qenë edhe më serioze. I kërcënuar nga Maqedonia, sundimtari ilir qe detyruar të kthehej me fytyrë nga Roma, pasi kishte luftuar kaq vjet për të shpëtuar prej saj. Me agresionin kundër Ilirisë, Filipi kishte bërë një hap fatal për vetë fatin e Maqedonisë dhe të Ballkanit në tërësi: kishte bërë që interesat e sundimtarit ilir të përputheshin detyrimisht me ato të Republikës. Që nga kjo kohë Skerdilaidi do të vepronte si aleat i Romës, duke i dhënë politikës së shtetit të tij një kurs të ri që do të ndiqej për rreth katër dekada me radhë.
Drejtimi që kishin marrë punët qysh prej vitit 217 u përcaktua edhe më qartë pas fitores së Hanibalit në Kanë. Në vitin 215 Filipi dhe Hanibali përfunduan një traktat aleance sipas të cilit zotoheshin të ndihmonin njëri-tjetrin në luftën kundër Romës. Në traktat nuk përfilleshin aspak interesat e shtetit ilir. Klauzola sipas së cilës romakët nuk duhet të mbeteshin “zotër të Korkyrës, as të Apolonisë e Epidamnit, as të Farit, as të parthinëve dhe Dimales, as të Amantisë”, i njihte praktikisht Maqedonisë të drejtën e sundimit në Iliri. Po të pranojmë se përfundimi i një aleance midis Kartagjenës dhe Maqedonisë ishte objekt bisedimesh qysh prej kohës së Dozonit dhe se qe vonuar për shkak të pavendosmërisë së Filipit, atëherë në dritën e klauzolës së sipërme ka arsye të mendohet se lakmitë e Maqedonisë kanë qenë prej kohësh një shqetësim për Ilirinë dhe mbase kanë pasur edhe ato ndikimin e tyre në marrëdhëniet midis Skerdilaidit e Filipit.
Duke përcaktuar sferat e interesave marrëveshja përcaktonte edhe zonat e veprimeve ushtarake. Në frymën e marrëveshjes të dyja palët ndërmorën në vitin 214 veprime të përbashkëta në Itali dhe Iliri. Ndërsa Hanibali sulmoi Tarentin, Filipi u drejtua sërishmi kundër qyteteve bregdetare të Ilirisë. Me një flotë prej 120 lembesh u fut në Aos dhe provoi të merrte Apoloninë, por shpejt u bind se kjo nuk ishte një punë e lehtë. Atëherë papritmas u drejtua kundër Orikut, të cilin e pushtoi me sulmin e parë, sepse nuk ishte aq i mbrojtur. Ndërkaq mbante të ngujuar Apoloninë dhe shpresonte ta merrte me qetësi, duke menduar se romakët nuk do të ishin në gjendje ta shqetësonin në operacionet e tij. Por ndodhi e kundërta. Reagimi i romakëve qe i menjëhershëm: një flotë prej 50 anijesh pesërremëshe u nis nga Brindisi dhe pushtoi Orikun që Filipi e kishte lënë në duart e një garnizoni të vogël. Pastaj pa u vonuar forcat romake u gjendën në Apoloni, ku hynë natën pa u diktuar. Këndej së bashku me forcat e qytetit, sulmuan në befasi kampin e Filipit, të cilin e gjetën krejt të pambrojtur. Afër 3 000 maqedonë mbetën në fushën e betejës ose u zunë robër. Mbreti provoi të ikte nga deti, por si e gjeti grykën e lumit të mbyllur nga flota romake, dogji anijet e veta dhe u tërhoq nga toka për në Maqedoni me mbeturinat e ushtrisë.
Dështimi para mureve të Apolonisë i tregoi Filipit se plani për daljen në brigjet e Adriatikut dhe kalimi në Itali nuk ishte një punë e lehtë. Në të dy vitet që pasuan ai e ndryshoi drejtimin e sulmit të tij: nënshtroi atintanët, parthinët bashkë me qytetin e tyre Dimalin dhe u fut në tokat e ardianëve, duke u shtyrë në veri deri në Lis. Mendimi se atij iu nënshtrua edhe Skodra, madje se u shtri deri përtej lumit Narona, nuk qëndrojnë dhe kanë gjetur pak përkrahje. Veprimet e dy viteve të fundit dëshmojnë për një strategji të re politike-ushtarake të Filipit, që synonte të zgjeronte pushtimet në Iliri. Marrja e Lisit, megjithëse i siguroi një dalje në det, nuk mund të lidhet me planin e vjetër të kalimit në Itali. Qyteti ishte shumë larg brigjeve të përtejme të Adriatikut dhe sa kohë që Dyrrahu dhe Apolonia ishin në duart e romakëve, çdo kalim përmes detit ishte i paracaktuar të dështonte. Duket më e besueshme që Filipi të jetë interesuar në këto çaste në radhë të parë për vendosjen e një sundimi të shëndoshë në Iliri me perspektivën e dëbimit të plotë të romakëve prej këndej, kurse plani i kalimit në Itali të ketë ardhur duke u zbehur. Pushtimet e tij ishin padyshim një rezultat me rëndësi: ato ngushtuan shumë zotërimet romake në Iliri dhe duke hyrë si pykë midis tyre dhe shtetit ilir, e ndanë këtë të fundit prej romakëve.
Koalicioni antimaqedon
Në qoftë se më 213 dhe 212 Filipi i kishte duart e lira në Iliri, më vonë punët ndryshuan. Me marrjen e Syrakuzës dhe të Kapuas (212-211), romakët filluan të shijojnë frytet e para të epërsisë së armëve të tyre mbi Hanibalin. Pas kësaj ata riaktivizuan politikën e tyre në lindje: më 211 përfunduan një aleancë me etolët, në të cilën tërhoqën më vonë edhe disa shtete të tjera greke, Atalin e Pergamit si dhe shtetin ilir, të përfaqësuar nga Skerdilaidi dhe i biri i tij Pleurati. Duke shfrytëzuar me kujdes armiqësitë e popujve të ndryshëm ndaj politikës pushtuese të Filipit, romakët arritën kështu të krijojnë në Ballkan një koalicion të fuqishëm antimaqedon, që ua lehtësoi shumë peshën e luftës përtej Adriatikut.
Filipi u njoftua për aleancën në Pela ku ishte duke dimëruar. Duke ditur se gjendja e krijuar në Greqi do ta tërhiqte plotësisht andej, ai vendosi të siguronte më parë shpinën e mbretërisë nga rreziku ilir; ndërmori papritur një ekspeditë kundër tokave të Orikut dhe Apolonisë dhe shkretoi viset fqinje të Ilirisë me Maqedoninë, me qëllim që të linte pas frikë dhe terror. Në pranverë iu kthye Greqisë, por aleatët ia kishin marrë iniciativën dhe duke e goditur në shumë anë e detyruan të vihet në pozita mbrojtëse. Në 209 Filipi i mbante ende tokat e pushtuara në Iliri, sepse në bisedimet për paqe, që u zhvilluan midis tij dhe etolëve në Falaia dhe pastaj në Aigon, mbretit iu kërkua t’u kthejë romakëve Atintaninë dhe Skerdilaidit ardiejtë, pra pushtimet e tij më veriore. Bisedimet dështuan dhe problemi në këtë rrugë nuk gjeti zgjidhje. Por, po këtë vit, Skerdilaidin e gjejmë në Etoli duke luftuar kundër maqedonëve dhe një vit më vonë, më 208, midis panikut që kishte kapur aleatët e Maqedonisë në Greqi, Filipit i erdhi lajmi shqetësues nga mbretëria: “Skerdilaidi dhe Pleurati ishin vënë në marshim”. Hollësitë rreth këtij sulmi ilir dhe rezultatet e tij nuk dihen, por fakti që ky marshim kishte ngjallur shqetësime në Maqedoni tregon se sundimtarët ilirë kishin zbritur thellë në jug dhe si pasojë i kishin dëbuar forcat maqedone të paktën nga pushtimet e tyre veriore, Lisi dhe tokat e ardiejve.
Ndryshe nga këto përfundime, vitet 207 dhe 206 shënojnë një rënie të luftës kundër mbretit maqedon. Romakët që deri atëherë kishin luftuar kundër Filipit me forca të pakta, u tërhoqën nga fusha e betejës, duke menduar se ia kishin arritur qëllimit të tyre për të larguar Filipin nga ndërhyrja në perëndim. Shembullin e tyre e ndoqi dhe Atali, i thirrur në atdhe për nevoja të mbretërisë. Pesha e luftës mbeti kështu mbi aleatët ballkanikë. Duke shfrytëzuar këtë gjendje, Filipi përqendroi goditjen mbi etolët dhe më 206 i detyroi ata të bëjnë paqe të veçantë.
Çaji arab
thumb|240px|Dy gota të çajit arab Çaj arab (Arabisht: شاي عربي‎, translit. šāy ʿarabiyy) është një çaj i popullarizuar në botën arabe. Çaji zakonisht i'u shërbehen mysafirëve, kolegëve të biznesit gjatë takimit ose ndonjë ngjarje shoqërore dhe është pirë nga arab me shekuj. Konsiderohet të jetë pije e shëndetshme sepse uji i vluar vret shumë bakterie dhe virusa që përndryshe do të mund të shkaktonte sëmundje, dhe disa pretendojnë se ofrojnë avantazhe mjekësore shtesë.
Lufta e parë romako-maqedonase
Koalicioni antimaqedon
Në këto rrethana romakët u detyruan të dërgojnë me të shpejtë forca në Iliri. Në pranverë të vitit 205 zbritën në Dyrrah me 10 000 këmbësorë dhe 1 000 kalorës me 35 anije. Sapo mësuan ardhjen e romakëve, parthinët dhe popuj të tjerë fqinjë u ngritën kundër maqedonëve. Duke pushtuar pa vështirësi tokat e tyre, romakët arritën në Dimale, të cilin e rrethuan. Ndërkohë ata dërguan një pjesë të forcave të tyre me 15 anije në Etoli me shpresë se mund të prishnin paqen.
Çaji arab
Çaji në botën arabe është zakonisht një përzierje e fortë e errët, e ngjashme me të ashtuquajturin "çaj mëngjesi" shërbyer në pjesë të tjera të botës. Shpesh përzihet me sheqer dhe shërbehet në gota të gjata, ajo gjithashtu mund të bëhet me nenexhik ose kardamom. Në Jemen, çaji i zi krijohet në ujë dhe qumësht.
Shoqëria arabe
Çaji është një pije e rëndësishme në botën arabe dhe zakonisht shërbehet me mëngjes, pas drekës dhe me darkë. Për arabët, çaji tregon mikpritje, dhe shërbehet në mënyrë tipike për mysafirët. Është gjithashtu e zakonshme për arabët të pijnë çaj me hurma, të cilat veprojnë si një sheqer. Ajo i detyrohet popullaritetit të saj me natyrën e saj shoqërore; çaji është një nga aspektet më të rëndësishme të mikpritjes dhe etikës së biznesit në kulturën arabe. E rëndësishmja, nuk duhet të refuzojë çajin kur ofrohet, sepse mund të konsiderohet i pasjellshëm.
Lufta e parë romako-maqedonase
Koalicioni antimaqedon
Këtu në Apoloni të dyja palët, nën ndikimin e disa rrethanave, shprehën dëshirën për të mos e vazhduar më tej luftën. Gjendja në Itali kishte ndryshuar; Hanibali kishte pësuar humbje të rënda në Itali dhe aleanca me të kishte humbur çdo kuptim për Filipin. Edhe romakët e ndienin veten të lodhur nga lufta e gjatë me Kartagjenën. Të dyja palët ishin të prirura për një paqe ose të paktën për një armëpushim të gjatë. Epirotët u vunë në rolin e ndërmjetësit dhe Foinike, kryeqyteti i tyre, u bë qendër e bisedimeve. Paqja u vendos dhe sipas kushteve të marrëveshjes, romakëve u njihej e drejta mbi parthinët e Dimalen dhe dy qytete të vogla pranë tij, kurse Filipi mbante Atintaninë dhe, kuptohet, Dasaretinë. Midis aleatëve të Romës është përfshirë edhe sundimtari i shtetit ilir, Pleurati, i cili tani përmendet pa të atin, Skerdilaidin. Në marrëveshje nuk thuhet shprehimisht cilat qenë të drejtat që i njiheshin atij. Paqja, pa dyshim, i jepte fund gjendjes së luftës midis mbretit ilir dhe Maqedonisë ndërsa çështje territoriale, të pazgjidhura midis tyre, me sa duket, nuk kishte. Fakti që në bisedimet e Foinikes nuk bëhet fjalë më për Lisin dhe ardianët tregon se çështja kishte gjetur zgjidhje që më parë, mbase që në vitet 209 ose 208.
Konventa e Kongresit të Berlinit (1878)
Artikulli 27.
Fuqitë e Mëdha janë dakorduar mbi këto parime: Në Mal të Zi, nuk ka të drejtë asnjëherë që dallimet e shprehura fetare dhe besimet e ndryshme të jenë shkas për diskriminin e të tjerëve dhe përjashtimin e tyre nga shoqëria apo distancimin nga ta. Të gjithë do të kenë të drejta të barabarta për qasje në skenën publike, financiare dhe juridike të vendit.
Artikulli 28.
Kufijtë e rinj tq Malit tq Zi, do të jenë këta: Vija kufitare tek Ilinobrdo, në veri të Klobukut, vazhdon poshtë për tek Trebinjcica nga Grançareva, e cila i mbetet Hercegovinës dhe pastaj vazhdon lumit lart, deri nq një kilometër poshtë Cepelicës dhe pikave të saj, dhe nga aty arrinë tek vija më e shkurtër në shtratin e Trebinjçicës. Pastaj vazhdon kundrejt Pilatovës, fshatit që i mbetet Malit të Zi, në drejtim të veriut, duke mbajtur një distancë prej 6 km të rruges Bilek-Korito-Gaçko, e deri te bjeshkët e Sominës dhe Çurilës, pastaj vazhdon në lindje nga Vratkoviçi, fshat që i mbetet Hercegovinës, deri në bjeshkët e Orlines. Nga kjo pikë, vazhdohet me kufirin në Ravnë, e cila i mbetet Malit të Zi, në drejtim të verilindjes, ku kalon Majën e Lebersnikut dhe Vollujakës, dhe pastaj në vijën më të shkurtër vazhdon tek Piva e kalon atë dhe arrin në Crkvicë dhe Nedvinë, pastaj tek Tara. Nga kjo pikë, vazhdohet nga Tara, lart, deri te Mojkovaçi, e nga aty deri te para-bjeshkët e Siskojezerës (Liqenit të Siskos), nga këtu mbyllet pika e vjetër kufitare deri tek fshati Sekular. Nga ky vend vazhdon pika e re në drejtim të Maleve të Mokrës, dhe fshati Mokra i mbetet Malit të Zi. Kështu arrin pikën 2166 të Austro-Hungarisë, me ç’rast arrin ‘zinxhirin kryesor’ dhe vijën ndarëse ujore ndërmjet Limit dhe Drinit dhe, në anën tjetër, tek Cievna (Zem). Kështu mbyllet kufiri ndërmjet fiseve Kuçi e Drekaloviç, në njërën anë dhe Kuçka-Krajna, në anën tjetër, si dhe fiseve Klementi (Kelmendi) dhe Gruda, në tjetrën anë, deri në Podgoricë. Nga aty vazhdon drejt tek Plavnica, te fiset Klementi (Kelmendi), Gruda dhe Hoti, të cilat mbesin në Shqipëri.
Nga ajo pikë, vazhdohet përmes pikës prerëse në liqenin e ishujve Gorica-Topal, deri tek pjesa e ndarjes lumore ndërmjet Meguredit dhe Kalimedit, me ç’rast Mrkoviqi i mbetet Malit të Zi dhe kështu arrinë në Detin Adriatik, te Kruçi. Në jugperëndim, vija kufitare vazhdon te fshatrat Susana dhe Zubci, deri në majën më të lartë të juglindjes, në vijën kufitare të Malit të Zi, në Malet e Vërsutës.
Antivari (Tivari) dhe pjesa bregdetare i bashkohet Malit të Zi nën këto kushte: tokat e pushtuara në jug të këtij vendi, deri në kufirin e caktuar të Bojanës dhe Dulçinjës (përfshirë këtë të fundit) do t‘i kthehen Turqisë. Fshati Spicë, deri në kufirin verior, do t’i mbetet Dalmacisë. Mali i Zi do të ketë të drejtën e plotë të lëvizjes së anijeve në lumin Bojanë (Buna), mirëpo, nuk lejohet ngritja e kalave përgjatë këtij lumi, përveç atyre të nevojshme për mbrojtjen e vendit lokal të Scutarit (Shkodrës), të cilat nuk guxojnë të tejkalojnë vijën prej 6 km nga ky vend. Mali i Zi nuk ka të drejtë të ketë luftë-anije dhe as flamur lufte për anije. Porti i Antivari-it (Tivarit) dhe të gjitha ujerët e Malit të Zi do të jenë të mbyllura për të gjitha luftë-anijet e shteteve të tjera.
Të gjitha kalatë e vendosura përgjatë pikës ndërmjet liqenit dhe detit do të rrënohen dhe aty nuk bën të ndërtohen të reja. Policia detare dhe shëndetsore përgjatë bregdetit të do mbahet nga Austro-Hungaria dhe do të ketë vetëm armatim të lehtë. Mali i Zi obligohet të pranojë rregullat bregdetare të Dalmacisë, të cilat janë në fuqi. Në anën tjetër Austro-Hungaria obligohet që t‘ia ofrojë mbrojtjen konsulore flamurit tregtar të Malit të Zi. Mali i Zi obligohet që të merret vesh me Austro-Hungarinë që përgjatë vijës së re kufitare të ndërtojë rrugë dhe hekurudha dhe t‘i mirëmbajë ato. Do të sigurojë liri të plotë të qarkullimit përgjatë atyre rrugëve.
Artikulli 30.
Personat të cilët posedojnë ose dëshirojnë të posedojnë prona të paluajtshme në Mal të Zi mund t‘i kenë ato duke e siguruar menaxhimin e tyre përmes palëve të treta brenda vendit.
Askush nuk ka të drejtë të shpronësohet nga prona e vet, përveç në rast të ndonjë vendimi juridik apo nevojës ligjore. Një komision turko-malazez duhet të themelohet dhe të rregullojë të gjitha çështjet e hapura brenda një afati prej 3 vitesh, mbi përdorimin e të mirave të përbashkëta/publike dhe çështjeve të tjera shtetrore, si dhe të mbulojë obligimet e Portës së Lartë, të krijuara për Malin e Zi.
Artikulli 31.
Mbretëria e Malit të Zi, do të diskutojë me Portën e Lartë për vendosjen e marrëdhënieve diplomatike me Perandorinë Osmane në Konstatinopojë dhe vendet tjera me interes të përbashkët.
Hamami i Gjilanit
Hamami ishte një nga objektet profane të kulturës orientale me vlerë arkitektonike në Gjilan.Hamami,si ndërtim klasik I arkitektures islamike shqiptare,u ndërtua në Mëhallen e Bejlerëve nga Gjinollët,menjëherë pas vendosjes së tyre në këtë hapësire .Edhe pse na mungojnë të dhënat për kohën e themelimit të tij,bazuar në praktiken e traditës islame-orientale,me themelimin e qytetit si vendbanim urban,njëherësg lind nevoja për themelimin e këtij objekti .Banjat,për nga mënyra e shfytëzimit,vendi I ndërtimit,skema kompozicionale ,madhësia dhe trajtat e tyre,ndahen në publike dhe private,përkatësisht shtëpiake-familjare. Hamami I Gjilanit I ishte dedikuar familjes feudale Gjinolli dhe mupër këtë edhe është quajtur hamami I Haremit.Në kujtesën e popullit ,ky hamam ka mbetur edhe si “hamami I Hyrës”,apo hamami,I cili nuk funksionon.Sa jemi të njoftuar,Hyra ishte një grua nga fshati Përlepnice e martuar në Gjilan dhe ishte mirëmbajtëse e fundit ne këtë hamam.
Kohën e skatë të ngrutjes nuk ia dimë,as karakteristikat e detajuara arkitektonike të objektit,sepse ai mjaft herët ishte lënë pas dore,per t’u rrënuar më vonë.Në dokumente për herë të parë Hamamin e hasim në sallnamen(vjetarin) e Vilajetit të Prizrenit për vitin 1873/1874,ku krahas objekteve të tjera arkitektonike profane e sakrale të Gjilanit,flitet edhe për Hamamin,por pa të dhëna të hollësishme për të. .
Konventa e Kongresit të Berlinit (1878)
Malazezët, të cilët udhëtojnë për në Perandorinë Osmane, do t‘iu binden ligjeve dhe rregullave të Portës së Lartë dhe rregullave ndërkombëtare për qendrime në vende të tjera.
Sardeatët
Sardeatët ishin një fis ilir të cilët jetonin në zonën e Bosnjës veriperëndimore. Sipas Plini Plakut, pjestarët e Sardeates civitas shtriheshin në atë që është tani Bosanski Petrovac dhe Drvar, në juglindje të Japodëve. Sardeatët ishin pjesë e konventës Salonitane, kishin 52 dekurie, gjë që sipas disa vlerësimeve, kishte rreth 7.800-10.400 banorë, ndërsa sipas Mesihovicit rreth 13,000 banorë.
Konventa e Kongresit të Berlinit (1878)
Artikulli 32.
Trupat ushtarake malazeze janë të obliguara që brenda afatit 20-ditor nga dita e nënshkrimit të kësaj konvente të lirojnë çdo vend të pushtuar, i cili nuk hyn brenda kufijve të rinj të caktuar nga kjo marrëveshje.
Sardeatët
Sot dihet se fqinjët e tyre ishin Dalmatët në jug / jugperëndim, Japodët në perëndim dhe Mezejët në veri / verilindje.
Konventa e Kongresit të Berlinit (1878)
Trupat osmane, gjithashtu, duhet t‘ua lirojnë trupave malazeze territoret e caktuara me kufijtë e rinj të Malit të Zi brenda afatit të lartëcekur, mirëpo do t‘iu ipet afat shtesë prej dy javësh për të larguar materialet e luftës dhe vendet e ‘forta’ apo të palëvizshme, që t‘u lirohet vendi trupave malazeze.
Artikulli 33.
Pasi që Mali i Zi obligohet t‘i përmbushë borxhet/obligimet e Portës së Lartë për territoret e reja të marra, përfaqësuesit e fuqive të mëdha do të takohen në Konstatinopojë, për të diskutuar dhe arritur zbritjen e kësaj shume në një shumë më të vogël për t’iu paguar Perandorisë Osmane.
Artikulli 34.
Fuqitë e mëdha do ta njohin Mbretërinë e Serbisë, sipas pikave dhe kritereve të bashkëngjitura në vazhdim të kësaj konvente.
Artikulli 35.
Serbia do t‘i ketë kufijtë e rinj, sikur se më poshtë:
Kufiri i ri shtrihet përgjatë kufirit të vjetër në rrugën malore të Drinit, deri në bashkimin e tij me Savën, përgjatë Mali Zvornikut dhe Skhar te cilat i mbesin Mbretërisë Serbe dhe vazhdon deri në Kopaonik, përgjatë kufirit të vjetër serb, deri në Majën e Kanilugut.