cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laguna e Patokut
Fauna
Në aspektin administrativ, Kompleksi Ligatinor i Patokut i përket Komunës se Fushe–Kuqes me 5 fshatrat: Adriatik, Patok, Gorre, Gurrëz dhe Fushë-Kuqe. Ajo ka një popullsi prej 7600 banore me një densitet prej 206 banore/km². Karakteristikat e saj natyrore ndihmojnë zhvillimin tradicional te zonës nëpërmjet bujqësisë, peshkimit dhe turizmit.
Komuna e Fushe–Kuqes ka potencial te larte energjetik dhe temperature te përshtatshme për shume bime bujqësore. Një avantazh tjetër është sasia e madhe e ujërave te ëmbla. Bujqësia ka një fond gjenetik te pasur. Bujqësia tradicionale bazohet kryesisht tek drithërat, patatet, fasule, shalqi, vreshta etj. Ekziston gjithashtu një tradite e vjetër në mbarështimin e bagëtive, veçanërisht te deleve dhe kuajve.
Peshkimi është një tjetër përparësi për zhvillimin e zonës. Bregdeti, laguna dhe 2 lumenjtë krijojnë kushte te përshtatshme natyrore për zhvillimin e peshkimit me interes te madh ekonomik. Kompleksi i Patokut karakterizohet nga një shumëllojshmëri e peshqve. Pozicioni gjeografik i kësaj zone lehtëson komunikimin me tregjet e shitjes, gjë që përben një tjetër faktor për perspektiven e mire te zhvillimit te peshkimit.
Turizmi ekologjik
Turizmi ekologjik është një nga potencialet me te rëndësishme për zhvillimin e zonës. Karakteristikat e saj natyrore me llojshmërinë e larte te habitateve (det, lagune, pyll, lumenj, toke bujqësore), biodiversitetin e pasur me shume grupe te florës dhe faunës, ekzistencën e bujqësisë dhe peshkimit tradicional janë faktorë kryesore për zhvillimin e eko-turizmit. Pozicioni i kësaj zone pranë Tiranes dhe rrugëve nacionale e lehtëson ardhjen e turisteve, nëse do te përmirësohej infrastruktura e kësaj zone në një te ardhme te afërt.
Teoria mbi kërkesën
Kërkesat e shpenzuesve shtëpiake
Kërkesat e shpenzuesve shtëpiake, për një produkt varren kryesisht nga këta tre faktorë.
qkërkesa = f ( ç1, ç2, ..., çn, y, N )
343 p.e.s.
Mbi vitin 343 p.e.s..
Rajko Nahtigal
Rajko Nahtigal (14 prill 1877, Novo mesto - 29 mars 1958, Ljubljanë) ka qenë sllavolog, filolog, gjuhëtar dhe akademik slloven. Ka dhënë kontribut edhe në fushën e albanologjisë.
Nahtigal ishte dekani i parë i Fakultetit të Arteve në Lubjanë, presidenti i parë i Akademisë së Shkencave dhe Arteve në Lubjanë dhe për një vit rektor i Universitetit të Lubjanës. Studiues i gjuhës dhe shkrim-leximit të vjetër sllav, historisë së gjuhëve sllave, letërsisë së vjetër ruse dhe gjuhës ruse. Ai ishte një studiues i mirënjohur i librit të lutjeve të folmes sllave të kishës së vjetër (1941/42) dhe Poemës epike të vjetër ruse për Marshimin e Igorit (1954). Libri i tij Gjuhët sllave është ende një nga burimet e besueshme për filologjinë sllave.
Biografia
Babai i tij Rajmund Nachtigall ishte profesor dhe filolog i shkollës së mesme. Nga viti 1895, Rajko studioi filologjinë sllave dhe klasike dhe studimet indoevropiane në Fakultetin e Arteve të Universitetit të Vjenës nën drejtimin e Vatroslav Jagić, ku mori doktoraturën në vitin 1901. Ndoqi leksione nga sllavistët Jagić, Václav Vondrák e të tjerë. Me kërkesën e Jagiqit, ai kaloi dy vjet duke studiuar në Rusi ( Moskë dhe Shën Petersburg ) me gjuhëtarë të famshëm rusë dhe studiues sllavë Alexei Shakhmatov, Filip Fortunatov, Yevgeny Korsh, Roman Brandt dhe të tjerë. Atje mori pjesë në punën e Komisionit Sllav të Shoqërisë Arkeologjike Perandorake të Moskës dhe në themelimin e Komisionit Dialektologjik të Moskës.
Në vjeshtën e vitit 1902 u kthye në Vjenë, ku filloi të jepte leksione ruse në Institutin e Gjuhëve Orientale. Ai gjithashtu ligjëroi në Akademinë e atëhershme të Eksportit të Vjenës. Në vitin 1913, pas Karel Štrekl -it, u zgjodh profesor i asociuar i filologjisë sllave me respekt të veçantë për sllovenishten në Graz. Këtu ai gjithashtu hulumtoi në mënyrë aktive historinë e gjuhës sllovene dhe botoi një vepër mbi monumentet e Brezhices.
Në pranverën e vitit 1917, me kërkesë të një grupi shkrimtarësh shqiptarë, shkoi në Shkodër dhe Elbasan, ku ndihmoi në formimin e gjuhës letrare shqipe. Në të njëjtin vit u zgjodh profesor ordinar në Universitetin e Gracit. Në vitin 1918, së bashku me Fran Ramovshin, sekretar i Komisionit për Themelimin e Universitetit Slloven, mori pjesë në përgatitjet për organizimin e tij. Atë vit u zgjodh profesor ordinar i filologjisë sllave në Universitetin e Lubjanës. Ai ishte gjithashtu dekani i parë i Fakultetit të Arteve (1919–20), drejtues i seminarit për filologji sllave (nga viti 1919 deri në pensionimin e tij më 1953, kur u bë drejtues nderi) dhe 1927/28 rektor i Universitetit të Lubjanës. Ai ishte (i vetmi) president i Shoqërisë Shkencore për Shkenca Humane në Lubjanë (1921-39), kur u themelua SAZU (më pas AZU në Lubjanë në vitin 1938) ai u bë anëtar i rregullt i saj dhe u emërua presidenti i parë (1939- 42) kryetar i klasës për shkencat historiko-gjeografike, filozofike dhe filologjisë (1945-49). Atij i atribuohet gjithashtu themelimi i botimeve shkencore, Revistës së Gjuhës, Letërsisë dhe Historisë Sllovene, Revistës Sllave, Filologut të Sllovenisë Jugore dhe Disertacioneve të Shoqatës Shkencore për Shkencat Humane.
Nahtigal u mor me çështje të sllavishtes së vjetër kishtare, rusishtës së vjetër dhe moderne, gjuhësisë sllave krahasuese dhe historisë së filologjisë sllave. Në fushën e sllavishtes së vjetër kishtare, janë të rëndësishme diskutimet e tij për origjinën e alfabetit glagolitik, për çështje individuale të pazgjidhura fonetike, morfologjike, leksikore dhe tekstologjike. Ai e fitoi pjesën më të madhe të meritave të tij shkencore përmes një botimi kritik të foljes euchology Sinai, në të cilin ai hodhi dritë të re mbi shumë vende të errëta në tekst në një koment të gjerë filologjik me krahasime të shumta. Në periudhën e Gracit dhe në Lubjanë (1915-1924), ai diskutoi për monumentet e Brezices, të cilat datojnë që nga sllavishtja kishtare shekullore, dhe kështu nxiti një interes të ripërtërirë për to. Krahasuar me trajtimet e mëparshme fonetike dhe morfologjike të gjuhëve sllave, ai i lidhi më afër dukuritë dhe, me mbështetjen e sllavishtes së vjetër kishtare, vëzhgoi zhvillimin e tyre në gjuhët individuale sllave. Në vitin 1946 ai botoi një libër shkencor popullor mbi gjuhën ruse, i destinuar kryesisht për studentët. Botimi i epikës së vjetër ruse Slovo o polku Igoŕevě (1954) pati një ndikim ndërkombëtar, në të cilin ai e rindërtoi tekstin në gjuhën ideale ruse të vjetër të shekullit të 12-të dhe propozoi një kuptim të ri të disa pjesëve të paqarta të tekstit. Arritjet e tij kërkimore në historinë e filologjisë sllave janë të rëndësishme; ai prezantoi disa personalitete qendrore ( Jernej Kopitar, Fran Miklošič, Vatroslav Jagić, Matija Murko ), botoi 2 libra me shkrime të Kopitarit dhe shpjegoi pikëpamjet e tij për filologjinë sllave në veprën me titull Hyrje në filologjinë sllave (1949). Vepra qendrore e Nahtigalit në gjuhësinë krahasuese sllave janë: Gjuhët sllave (1938, 1952 2 ), të cilat u përkthyen në gjermanisht (1961) dhe rusisht (1963). Në vitet e fundit të jetës së tij, ai reagoi në mënyrë polemike ndaj situatës në gjuhësinë ruse ( Marrizem ).
Nahtigal ishte anëtar i Akademisë Mbretërore Serbe në Beograd, Akademisë Jugosllave të Shkencave dhe Arteve në Zagreb dhe Slovanský ústav, e themeluar në 1922 në Pragë.
Kontributi në albanologji
Interesimi i Nachtigalit për gjuhën shqipe rezultoi me publikimin e disa studimeve dhe botimeve të rëndësishme për gjuhën shqipe dhe historinë e saj, si: “Die Bildung der Possessivpronomina im Albanischen und ihre bisherige falsche Auffassung”(“Posta e Shqypniës”, Shkodër, 28 Prill 1917, 3-4) ( Ndërtimi i përemrave pronor në gjuhën shqipe dhe konceptet e tyre të gabuara deri më tani); “Die Frage einer einheitlichen albanischen Schriftsprache“ (Graz, 1917); (Çështja e unifikimit të shkrimit të gjuhës shqipe) “O elbasanskem pismu in pismenstvu na njem” (Arhiv za arbanasku starinu, jezik in etnologiju I, Beograd, 1923); (Mbi historinë e alfabetit të Elbasanit).
Urdhri "Ylli partizan"
Urdhri "Ylli Partizan" u jepet oficerëve aktivë dhe rezervistë të Ushtrisë Popullore, të Ministrisë së Punëve të Brendshme dhe të Forcave Vullnetare të Vetëmbrojtjes Popullore, njësive, reparteve dhe nënreparteve ushtarake për merita të veçanta politiko-luftarake dhe për udhëheqje me heroizëm e mbarësi, të njësive, reparteve dhe nënreparteve ushtarake në kohë lufte.
Urdhri "Ylli Partizan" ka tri klasa: I, II, III.
Warren County (Iowa)
Warren County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Neuchâtel
Nojshatel, (frengjisht: Neuchâtel), është qytet në Zvicër.
342 p.e.s.
Mbi vitin 342 p.e.s..
Sinti
''Ky artikull është për popullin rom. Për instrumentin elektronik, shih Sintisajzeri.''
parapamje| Njerëzit Sinti në Provincën Rhein, Gjermani 1935. Sinti (gjithashtu sinta ose sinte; m. nj. sinto ; fem. nj. sintesa) janë një popull rom në Evropën Qendrore që numëron rreth 200,000 njerëz. Ata ishin tradicionalisht shëtitës, por sot vetëm një përqindje e vogël e sintive mbeten jo statik. Në kohët e mëparshme, ata shpesh jetonin në periferi të komuniteteve. Sintit e Evropës Qendrore (kryesisht Gjermania) janë të lidhur ngushtë me grupin e njohur si manouche në Francë. Ata flasin varietetin Sinti-Manouche të romishtes, e cila shfaq ndikim të fortë gjerman. Ndërsa njerëzit nga Sindhi u përmendën në vitin 1100 nga kronisti arab Meidani, është e paqartë nëse njerëzit sindhi janë paraardhësit e Sintit të ditëve të sotme. Sintit janë një grup etno-gjuhësor që është një nga diasporat më të vjetra të nënkontinentit indian në Evropë.
Emri
Origjina e emrit është e diskutueshme. Studiuesi Jan Kochanowski, dhe shumë sinti vetë, besuan se ai rrjedh nga Sindhi, emri i një populli të Sindhit (një rajon tani në Pakistanin juglindor). Studiuesi Yaron Matras argumentoi se "Sinti" është një term i mëvonshëm në përdorim nga sinti vetëm nga shekulli i 18-të, dhe ka të ngjarë të jetë një huazim evropian. Një studim i fundit nga studiues estonezë dhe indianë gjeti ngjashmëri gjenetike midis burrave romë evropianë dhe burrave indianë në mostrën e tyre. Gjuhëtari NBG Kazi deklaroi se të gjithë romët janë nga Sindhi.
Disa vende të tjera të mundshme, nga ku rrjedh emri Sinti janë lumi Sindh ose lumi Sind ose lumi Kali Sindh. Ndoshta rrjedh edhe nga Lugina e Sindit ose lumi Indus në sanskritisht i quajtur Sindhu, ose fshati Sinthee. Grupe të tjera Sinti pretendojnë se paraardhësit e tyre janë populli Sindi që erdhën në Evropë shumë më herët dhe shfaqen si sintianë në Sintice tani Sintiki, nga ku rrjedh gjuha e tyre Sintitikes.
Historia
Sinti janë një nëngrup i romëve që gjenden kryesisht në Gjermani. Ata mbërritën në Austri dhe Gjermani në Mesjetën e Vonë si pjesë e emigrimit romë nga nënkontinenti Indian, duke u ndarë përfundimisht në dy grupe: eftavagarja ("Shtatë Karvanët") dhe estraxarja ("nga Austria"). Ata arritën në Gjermani para vitit 1540. Të dy grupet u zgjeruan, eftavagarja në Francë, Portugali dhe Brazil, ku quhen "manuches", dhe estraxarja në Itali dhe Evropën Qendrore, kryesisht ato që tani janë Kroacia, Sllovenia, Hungaria, Rumania, Republika Çeke dhe Sllovakia, duke miratuar përfundimisht emra të ndryshëm rajonalë. Në Itali janë të pranishëm kryesisht në rajonin e Piemontes (ku në piemonte quhen sinto, megjithëse fjala për romët është sìngher, si zingari italiane), me disa komunitete gjithashtu në Veneto dhe Emilia Romagna.
Holokausti
parapamje| Johann Trollmann, një boksier gjerman sinti, 1928 Sintit migruan në Gjermani në fillim të shekullit të 15-të. Megjithë praninë e tyre të gjatë, ata ende konsideroheshin përgjithësisht si lypës dhe hajdutë dhe, deri në vitin 1899, policia mbajti një regjistër qendror për popujt sinti, romë dhe jenish. Nazistët i konsideronin ata racialisht inferiorë (shih Nazizmi dhe raca) dhe i persekutuan në të gjithë Gjermaninë gjatë periudhës naziste – Ligjet e Nurembergut të vitit 1935 shpesh të interpretuar për t'u zbatuar për ta si dhe për hebrenjtë.
Diamandi Trapo
Diamandi Trapo (jetoi rreth viteve 1800) ishte tregtar me prejardhje shqiptare i cili e mbështeste në mënyrë financiare mërgatën e Bukureshtit dhe më gjerë, në angazhimet e tyre pro shqiptare.
Testamenti i Diamandi Trapos që kishte lënë, më vonë u bë mollë sherri në mes të veprimtarëve dhe farë e fesit të tij. Kështu ndër të tjera, shoqëria e studentëve në Bukuresht SHPRESA për shkak të këtij testamenti kishte hyrë në polemikë me tutorin e testamentit, polemikë që kishte filluar në gazetën Albanija që botohej në Beograd e që vazhdoi më tej në gazetat e Bukureshtit.
Kantoni Valognes
Kantoni Valognes (frëngjisht: Canton de Valognes) është një kanton në departamentin Manche, rajonin Basse-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Valognes. Ka sipërfaqe 135.37km2 dhe popullsi 13953 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Valognes aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Poweshiek County
Poweshiek County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
341 p.e.s.
Mbi vitin 341 p.e.s..
Urdhri "Flamuri i kuq i punës"
Urdhri "Flamuri i kuq i punës" u jepet shtetasve, rretheve, qyteteve, fshatrave, organizatave shoqërore, institucioneve, ndërmarrjeve, kooperativave bujqësore, njësive, reparteve e nënreparteve ushtarake dhe grupeve të punonjësve që shquhen në mënyrë të veçantë në përpjekjet për ndërtimin socialist të vendit, për forcimin e aftësisë mbrojtëse të Atdheut, për arritje të mëdha sasiore e cilësore në ekonomi, si në transport, miniera, bujqësi, ndërtim, tregti etj dhe në lëmin e shkencave, të arsimit, artit, kulturës e në fushat e tjera.
Urdhri "Flamuri i kuq i punës" ka dy klasa: I, II.
340 p.e.s.
Mbi vitin 340 p.e.s..
Monroe County (Iowa)
Monroe County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Urdhri "Për mbrojtjen e Atdheut Socialist"
Urdhri "Për mbrojtjen e Atdheut Socialist" u jepet oficerëve, nënoficerëve, ushtarëve, aktivë dhe rezervistë, policëve, njësive, reparteve e nënreparteve të Ushtrisë Popullore, të Ministrisë së Punëve të Brendshme, të Forcave Vullnetare të Vetëmbrojtjes Popullore dhe çdo shtetasi, të cilët, në rast agresioni ose provokacioni në shkallë të gjerë kundër Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë, shquhen për aftësi komandimi, për zbatim të shkëlqyer të detyrës së posaçme ushtarake të ngarkuar, për përdorim të shkëlqyer të teknikës luftarake ose kryejnë vepra të guximshme trimërie e vetëmohimi për zmbrapsjen e sulmeve të armikut.
Urdhri "Për mbrojtjen e Atdheut socialist" ka tri klasa: I, II, III.
Urdhri "Për mbrojtjen e Atdheut socialist" u jepet edhe shtetasve të tjerë që, megjithëse nuk përfshihen n forcat e armatosura, marrin pjesë drejtpërsëdrejti në luftime dhe kryejnë vepra trimërie ose shquhen për ndihmën e rëndësishme që i japin Ushtrisë Popëullore, forcave të Ministrisë së Punëve të Brendshme dhe Forcave Vullnetare të vetëmbrojtjes Popullore në rast lufte e përpjekjesh për mbrojtjen e Atdheut socialist.
Harry Fultz
Harry Fultz (29 dhjetor 1888 – 30 dhjetor 1980) pedagog amerikan i cili mes dy luftërave botërore e ndihmoi edhe arsimin në Shqipëri.
Biografia
Drejtor i pare i saj ishte Harry Fultz, pedagog ne shkollen normale ne Indiana dhe ne Institutin Teknologjik Armur. Ne punen e tij ai udhehiqej nga parimi i edukimit te te tjereve permes shembullit personal. Si pedagog me qartesi e pikepamje te kthjellta teorike, pasi shpjegonte teorine, orientonte zbatimin e saj nga materia me moton:  Hajde ta bejme se bashku.
Mario Brunetti
Biografia
I lindur ne fshatin arbëresh Plataci, megjithatë, banon në Cosenza. Është giornalista professionista e meridionalista. Protagonista della storia politica e sociale del Mezzogiorno dagli anni Cinquanta. Ha dato vita al periodico “Prospettiva socialista”. Ha fondato ed è direttore della rivista “Sinistra Meridionale”. È presidente del Centro Studi di politica ed economia della Calabria (Cespe.Ca). Dirige l’Istituto Mezzogiorno – Mediterraneo (MeMe) - È autore di varie pubblicazioni e saggi sulla “questione meridionale”, sulle politiche internazionali e sul problema delle Minoranze linguistiche in Europa, tra cui
Dirige la collana dell’Istituto Mezzogiorno Mediterraneo e ha curato la pubblicazione dei seguenti testi :
È autore di una ricerca sulle origini calabro-albanesi della famiglia di Antonio Gramsci. Come giornalista ha scritto, tra gli altri, per L'Avanti!, Mondo Nuovo, Il Manifesto, Paese Sera, Realtà albanese e Italia, nonché per numerosi periodici italiani e stranieri. È stato direttore della rivista sui problemi dell'Africa, “Due popoli”.
Profili politik
Seguendo la tradizione familiare, si è iscritto ancora sedicenne, al PSI di cui è stato, poi, dirigente nazionale facendo parte del Comitato Centrale, nel gruppo di opposizione alla linea di Pietro Nenni. È stato dirigente di organizzazioni contadine e bracciantili a livello nazionale. Ha fatto parte del Consiglio Generale della CGI. Ha partecipato attivamente al movimento di lotta per le occupazioni delle terre. Nel 1964, con l’entrata al Governo di Pietro Nenni, è tra i fondatori del Partito Socialista di Unità Proletaria (PSIUP) di cui è stato membro dell’Esecutivo Nazionale e responsabile del settore meridionale. Allo scioglimento del Partito, nel 1972, è tra i promotori del Partito di Unità Proletaria. Con Foa, Pintor, Rossanda, Magri, Ferraris, Miniati, Migone, Russo Spena ed altri, ha dato origine al tentativo sfortunato di unificazione PdUP-Manifesto.
Nel 1980, per segnalare la necessità di una forte unità contro il terrorismo e alla criminalità organizzata, si avvicina al PCI. Al Congresso di Rimini di questo Partito, nel 1991, è tra i promotori del Movimento per la Rifondazione Comunista di cui è stato, successivamente, membro della Direzione Nazionale e responsabile del Dipartimento per il Mezzogiorno. Nel 1998, per impedire l’avvento delle destre al governo, agevola la costituzione del Gruppo dei Comunisti Italiani alla Camera dei Deputati, mantenendo, però, un’autonomia teorica e pratica che lo porta a prendere le distanze dalla scelta strategica del gruppo, opponendosi alla riforma del titolo V della Costituzione che annullava la specificità meridionale. Da questo momento in poi si adopera per l’unità della sinistra a partire dalla ricomposizione delle ragioni comuni che avevano dato vita a Rifondazione Comunista. Ha partecipato alla costituzione della Sinistra Europea.
Detyrat institucionale dhe veprimtaria parlamentare
È stato eletto, giovanissimo, nel Consiglio Comunale di Plataci, paese arbëresh dell’Alta Calabria Jonica, ed è stato eletto Consigliere Comunale nella città di Cosenza dal 1970 al 1980, determinando con il suo voto la costituzione della prima giunta di sinistra. È stato Consigliere della Regione Calabria, dal 1975 al 1980, presentando diversi disegni di legge tra cui la prima proposta di salvaguardia delle minoranze linguistiche. È stato eletto per la prima volta al Parlamento Italiano, col sistema proporzionale e le preferenze, nelle elezioni politiche del 5/6 aprile 1992 nella Circoscrizione Catanzaro - Cosenza- Reggio Calabria.
È stato rieletto al Parlamento nelle elezioni politiche del 1994 nel Collegio uninominale nr.3 della Circoscrizione Calabrese (Corigliano Calabro), con 20.689 voti. Nelle elezioni del 21 aprile 1996 è stato rieletto per la terza volta, come capolista del suo Partito, nella lista proporzionale di “Campania 2” (Benevento, Avellino, Caserta, Salerno). Nella XI legislatura ha fatto parte della Commissione Affari Costituzionali, della Presidenza del Consiglio e dell’Interno, oltre che della Commissione Speciale per l’esame dei progetti di legge concernenti la riforma dell’immunità parlamentare.
È stato relatore di minoranza sulla riforma delle Leggi Elettorali. È stato membro dell’interparlamentare, presieduta da Giulio Andreotti. Nella XII legislatura ha fatto parte, come capogruppo, della Commissione Affari Esteri e Comunitari, oltre che della Commissione d’inchiesta per la politica di cooperazione con i Paesi in via di sviluppo. Ha fatto parte della delegazione parlamentare italiana presso la Conferenza parlamentare Centro Europea. Nella XIII^ legislatura ha fatto parte della Commissione Esteri e della Commissione speciale per le politiche comunitarie, come capogruppo è stato Presidente del Comitato per i Diritti Umani della Camera dei Deputati, partecipando attivamente a numerose iniziative umanitarie in tutto il mondo.
È stato membro della Commissione bicamerale antimafia. È stato membro del Consiglio d’Europa, dell’UEO e dell’OSCE, assolvendo le funzioni di Segretario della delegazione parlamentare italiana. Nel Consiglio d’Europa è stato membro delle seguenti Commissioni: a)Commission pour le respect des obligacions et engagements des Etas membres du Conseil de l’Europe (Commission de suivi) ; b)Commission des migrations, des réfugiés et de la démografhie ; c)Sous – commission des relations avec les pays non-membres. All’UEO è stato membro della commissione difesa.
Mirenjohje nderkombetare
Il 20 luglio 2000 la città di Huntsville in Alabama gli ha conferito la cittadinanza onoraria. Il 20 maggio 2002 il Presidente della Repubblica dell’Albania lo ha insignito della medaglia ”per alti meriti civili”. Dal 3 dicembre 2003 il Ministero degli Affari Esteri italiano ratifica le lettere patenti con cui la Repubblica d’Albania lo nomina Console onorario.
Aktiviteti per pakicat gjuhesore
Ha contribuito all’inserimento nello Statuto Regionale della Calabria, del diritto alla tutela delle minoranze linguistiche regionali, formalizzato nell’art.56 – lettera r. È stato presentatore della prima proposta di legge regionale, negli anni Settanta, di istituzione delle scuole prescolari per la salvaguardia della minoranza arbëreshe. Ha fondato, con altri, nel 1980, la Lega Italiana della Minoranza arbëreshe, di cui è stato Presidente, che ha realizzato importanti scambi culturali con le strutture scientifiche dell’Albania.
Ha pubblicato (in collaborazione con Guagliardi) un vocabolario arbëresh a cui hanno partecipato anche studiosi dell’Università di Tirana. Ha coordinato e pubblicato le seguenti opere, a cui hanno partecipato borsisti, ricercatori e docenti dell’Università della Calabria: “Imparare l’Albanese – Mesoj Gjuhen Shqipe” “Vecchie e nuove Minoranze Culturali” – Definizione di una mappa della presenza e dei beni da salvaguardare – Catalogo ragionato dei dati. “Sussidiario antologico Arberesh” “Chi Dona tramanda” “La diaspora della diaspora” (a cura di Mario Bolognari) FJALOR ITALISHT-SHQIP – Vocabolario italo-albanese (Brunetti-Guagliardi).
Ha presentato, alla Camera dei Deputati, la proposta di legge sulla salvaguardia delle minoranze linguistiche. Alla fine del 1999 il Parlamento Italiano, unificando le proposte, ha approvato la Legge 482/99 di attuazione dell’art. 6 della Costituzione, che si attendeva dall’entrata in vigore della Carta Costituzionale, con la quale si introduce, tra l’altro, l’insegnamento della lingua albanese nelle scuole dell’obbligo dei paesi di origine arbëresh. Nell’ultima legislatura cui ha partecipato, ha presentato alla Camera la proposta di legge per la ratifica della Carta Europea delle lingue regionali e minoritarie.
Faktorët e prodhimit
Ne ekonomi faktoret e prodhimit ndahen ne :
Toka
Përfshin të gjitha burimet që ndodhen në natyrë, ku përfshihen: toka, burime minerale (si qymyr guri, nafta, metalet, etj.), burime në dete dhe lumenj, burime në ajër, sipërfaqet e mbjella, bagëtitë, etj.
Kapitali
Përfshin mjetet e përdorura në prodhimin e mallrave dhe shërbimeve, duke përfshire ndërtesa, makineri, pajisje, teknologji dhe mjetet financiare për blerjen e tyre.
Sipërmarrja
Përmbledh shfrytëzimin dhe përdorimin e faktorëve të mësipërm të prodhimit me aftësitë, mjeshtërite dhe nxitjen për të marrë përsipër rreziqet në zhvillimin e nje ideje biznesi duke marrë persipër rrezikun e humbjes me qëllimin e fitimit. >>REF>> Prof/ass. DR.Qamil Talka-Organizimi dhe dretimi i biznesit
Kantoni Nieul
Kantoni Nieul (frëngjisht: Canton de Nieul) është një kanton në departamentin Haute-Vienne, rajonin Limousin në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Nieul. Ka sipërfaqe 153.95km2 dhe popullsi 9541 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Nieul aktualisht përbëhet nga 6 komuna.
Sitten
parapamje|djathtas (Frëngjisht: Sion [sjɔ̃] ; Gjermanisht: Sitten [ˈzɪtn̩] ; Italisht: Seduno ; Latinisht: Sedunum)është një komunë dhe kryeqyteti i kantonin Valë' të Zvicrës. Në Dhjetor 2020 kishte një popullsi prej 34,978 banorësh.
Sajtet turistike në Sion përfshijnë Bazilikën e Valerës dhe Kështjellën e Tourbillon-it. Sioni ka një aerodrom për përdorim civil dhe ushtarak, i cili shërbën si bazë për misionet ajrore të shpëtimit
Kantoni Ligny-le-Châtel
Kantoni Ligny-le-Châtel (frëngjisht: Canton de Ligny-le-Châtel) është një kanton në departamentin Yonne, rajonin Bourgogne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Ligny-le-Châtel. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Ligny-le-Châtel aktualisht përbëhet nga 12 komuna.
Lumi i vdekur
Po
Lumi i vdekur i shkrimtarit Jakov Xoxa.
Sinopsi
Ngjarjet shtrihen brenda viteve 1928 -1940 të shekullit XX. Rrëfimi i ngjarjes në romanin "Lumi i vdekur" fillon me shpërnguljen e dhunshme të familjes së Pilo Shpiragut nga fshati Grizë dhe mbyllet pas një viti, me shpërnguljen po të kësaj familjeje, tani nga fshati Trokth. Brenda këtij harku kohor janë vendosur një varg ngjarjesh, kryesisht dramatike, me intensitet shkallëzues. Qerrja e ngarkuar me plaçkat e shtëpisë nis rrugën pa ditur ku do të degdiset. Sa për një natë Pilo Shpiragu vendos të strehohet tek hani i Bishtanakës, ku rastësisht ai do të gjejë "shpëtim" te tregtarët e Fierit, të cilët do ta punësojnë në fermën e fshatit Trokth. Në të njëjtën kohë ai do të njihet dhe me familjen kosovare të Sulejman Tafilajt. Të dyja këto takime do të përcaktojnë rrjedhën e mëtejshme të jetës dhe të fatit të familjes Shpiragu. Ngjarja pas takimit në hanin e Bishtanakës do të lejojë degëzimin e rrëfimit dhe të gjurmëve të rrugës së familjes kosovare, por dhe të asaj të fshatarëve të Trokthit, ku kemi një përqëndrim të veçantë rreth historisë së familjes së Koz Dynjasë. Pilo Shpiragu me familjen e vet do të përfundojë në fshatin Trokth dhe do të marrë në dorëzim gjënë e gjallë të tregtarëve fierakë. Fshati nuk e pret mirë familjen e ardhacakut dhe e konsideron si dorë të zgjatur të tregtarëve fierakë, por Pilo Shpiragu përqendrohet i tëri vetëm në një pikë: si ta sigurojë ekzistencën e familjes së vet të mbetur në rrugë. Bota e fshatit të Myzeqesë, pra, shtrihet brenda projektit të gjerë përmes fatit të tri familjeve: të familjes Shpiragu, të dëbuar nga beu i vendit, të asaj kosovare Tafilaj, të dëbuar nga pushtuesi sllav dhe të familjes trokthase të Koz Dynjasë. E para do sprovohet përmes kthesave më të mprehta dramatike, ajo e Kosovës do të sfidohet nga shija dhe ndjenja e ardhacakut, e të huajit, prandaj e nënshtruar do të provojë të përshtatet në kushtet e reja, si dhe familjet e fshatit Trokth të vendosura në luftë të përhershme për t'u mbrojtur dhe për të siguruar ekzistencën. Paralelisht me këto rrjedha dhe e gërshetuar me to do të zhvillohet edhe lidhja intime mes vashës së Shpiragajve me emrin Vita dhe kosovarit Adil. Kjo linjë nga ana e vet ka shijen dhe domethënien e një simbolike.
Pakti mes Pilo Shpiragut dhe tregtarëve të Fierit nuk do të arrijë ta mbushë as rrethin kohor të një viti. Përmbytja simbolike e fshatit nga lumi i përçudnuar solli pasoja tragjike për Shpiragajt, të cilëve dhe ç'ka u mbeti nga gjëja e gjallë do t'ua rrëmbejnë përsëri trëgtarët. Kështu, familja Shpiragaj mbeti në mes të rrugës më e vetmuar dhe më pa asgjë se kurrë më parë. Ballë për ballë me rrezikun për të mbetur pa ekzistencë, që të mbiietojë, Pilo Shpiragu ai vendos t'i bindet përsëri beut dhe të pranojë kërkesat e tij që si viktimë të parë lakmonte Vitën, ai vendos ta punësojë atë kopile në oborrin e beut. Por, shpleksja e narracionit të romanit do të nisë me arratisjen e Vitës dhe të Adilit në male.
Figura e Pilo Shpiragut (dhe e familjes Shpiragaj) është strumbullar që i lidh tërë rrjedhat narrative të romanit. Ky përcaktim kompozicional i autorit ka rezultuar që, edhe pse bëhet fjalë për një nga romanet më voluminose të letërsisë shqiptare, rrjedhat fabulare të tij lidhen përmes një kohezioni të qëndrueshëm, të brendshëm. Edhe atëhere kur rrëfehen "mesele" nga urtia dhe përvoja jetësore e popullit, që në fakt është karakteristike e rrëfimit romanesk të këtij autori, ato, qoftë drejtpërdrejt ose tërthorazi, lidhen dhe kanë të bëjnë me shtratin bosht të ngjarjes së rrëfyer.
Pilo Shpiragu është figurë tek i cili është përqendruar vëmendja e autorit. Dhe, ai, Pilo Shpiragu, është nisur të jetë i përkryer si njeri, që ta ruajë deri në fund pastërtinë, por ligjet e jetës mbi të kanë rënë me tërë brutalitetin dhe në çaste të caktuara e kanë detyruar të lakohet. Megjithatë, Pilo Shpiragun e përjetojmë si figurë që rrezaton domethënie përgjithësuese, si person që shpreh dhe një pjesë të sprovave e të dilemave të kohës së vet. Autori mëton që në tiparet e tij (edhe te Koz Dynjaja) të koncentrohen paragjykimet dhe morali i fshatarëve shqiptare të kohës; përmes tyre ai arrin të realizojë tipizimin letrar për rrethanat e mjedisit shqiptar të asaj kohe. Natyrë energjike dhe me inisiativë Pilo Shpiragu beson se do të arrijë pavarësinë ekonomike të familjes, falë krahëve dhe djersës së vet, duke mos e ndjerë nevojën për solidaritet. Por ky ishte një iluzion. Pilo Shpiragu, këtë nevojë do ta ndjejë vonë.
Edhe figura e familjes kosovare, ajo e Sylejman Tafilajt, në vetvete është bërthamë që mpleks jehona të rëndësishme nga drama e përgjithshme kombëtare. E dëbuar dhunshëm nga pushtuesi serb ajo nuk do të rehatohet në moçalet malarike të Myzeqesë dhe nuk do ta gjejë ngrohtësinë e mjedisit. Fati i familjes së arratisur dhe të dëbuar kosovare do të vazhdojë dhe në epokën e komunizmit shqiptar. Jakov Xoxa i ka vërejtur me mprehtësinë e intuitës krijuese raportet mes fshatarëve të Myzeqesë dhe të Kosovës që në fillim e kanë përjetuar si kundërshtar njëri-tjetrin, si palë që do ta rrezikonte apo vështirësonte ekzistencën e secilit.
Tek romani Lumi i vdekur, krahas rrjedhave spontane të veprimeve të personazheve, qoftë të përcaktuara ato nga shtysat e jashtme ose të brendshme, ndjehet ndërhyrja e autorit, sado e fshehtë qoftë. I tillë duket dhe veprimi i arratisjes së dy të rinjve, i Vitës dhe Adilit. A është ky një veprim i paramenduar si zgjidhje e mundshme, apo vetëm veprim i turbullimit të çastit, që se ka të qartë ecjen, drejtimin, cakun? Sikur ky vendim të ishte vendosur në një kontekst tjetër kohor, bie fjala në fillim të viteve '30, do të dukej plotësisht pa rrugëdalje, si një ikje drejt një horizonti fare të mbyllur. Kurdisjen e zgjidhjes si arratisje nga kurthi, autori e bën duke thirrur në ndihmë një alibi të fortë: arratisja në fund të viteve '30 përputhet me fillimin e një përmbysjeje të madhe historike, përmbysje që do ta sillte dhe që e solli Lufta e Dytë Botërore. Vetëdijshëm apo jo, dy të rinjtë do të gjenden në krahët e kësaj lëvizjeje për ndryshime të mëdha.
Një parim tjetër në praktikën krijuese të Jakov Xoxës është edhe synimi për të rrëfyer bindshëm. Ai që rrëfen, pra tregimtari në emër të autorit, dëshiron ta bindë lexuesin në atë shkallë vërtetësie që nuk është e mundur pa qenë njëherë i bindur vetë, ai që rrëfen. Ky parim tregimtar e kultivon praktikisht sqarimin, arsyetimin, mbështetjen absolute të çdo detaji dhe të çdo veprimi.
Një dimension që romanin e Jakov Xoxës e bën tërheqës, është ndjenja se tërësinë e fabulës e rrëfen një dëshmitar i vërtetë i ngjarjeve dhe se ky tregimtar thotë të vërtetën, di të zgjedhë fjalë e shprehje të vërteta, t'i shqiptojë qetë ato, të nxisë kërshërinë për të dëgjuar e për të ditur " Ç'ndodhi më vonë"; të zgjojë interesim për personazhet. Kështu, Jakov Xoxa në mbështetje të përvojës krijuese realiste dhe të filozofisë jetësore të shpirtit kolektiv, ka artikuluar stilin, shkollën e vet në zhanrin e romanit shqiptar në përgjithësi.
Parku natyror i Dajtit
Shtrirja gjeografike
Dajtit zgjerohet nga rreth 102,7 km² (Anonymous, 1996?) në 293,8 km², dukethumb|right|250px| Parku natyror i Dajtit përfshirë këtu dhe gjithë pellgun ujëmbledhës të Bovillës PK i Dajtit (i zgjeruar) shtrihet :
Flora dhe fauna
Parku i Dajtit dallohet për vlera të larta të biodiversitetit (florë, bimësi dhe faunë), për veçoritë natyrore dhe të peizazhit. Nga flora mund të përmendim maren, dushkun, panjën, ahun, pishën dhe dëllinjën. Fauna është e pasur, me gjitarë si ariu, ujku, çakalli, dhelpra, kunadhja, lepuri i egër, ketri dhe shpendë si thëllëza, pëllumbi i egër, huta, qukapiku, etj.
Monumentet natyrore
Parku ka disa monumente natyrore, si 'Tarraca e vjetër detare' në malin e Dajtit, e formuar nga valët e detit Helvecian (16-11 milionë vjet më parë), Shkalla e Tujanit në luginën e lumit të Tiranës, një kanion prej 1,2 km i gjatë, 20-50 m të gjerë dhe 200-300 m të thellë, me guva dhe shpella karstike, si Shpella e Zezë (Shpella e Pëllumbasit) në grykën e Skoranës, Shpella e Shutresë, Gryka e Skoranës (lumi Erzen), Gryka e Murdhrit (Kërrabë) etj. Përgjatë shkallës së Tujanit kalonte dikur rruga Tiranë-Dibër e Madhe (Fig. 12-8d); e ngjashme me Shkallën e Tujanit është edhe gryka e Zall-Herrit ose e Bovillës (Fig. 12-8a) mbi lumin e Tërkuzës, ku është ndërtuar diga e Ujëmbledhësit përkatës. Zona e Zall Dajtit dhe e Malit me Gropa është e njohur për ujërat natyrore oligominerale, të varfra me kripëra të kalciumit dhe magnezit (Tab. 12-2), me veti të mira kuruese. Dy prej këtyre burimeve, Selita dhe Shemëria, prej vitit 1951 kanë qenë furnizuesi kryesor i qytetit të Tiranës me ujë të pijshëm ; secili burim ka një prurje që luhatet nga 300-700 L/s (shih Tab. 10-2, Emiri et al., Nr. 10 në këtë vëllim). Përmes malit të Dajtit kalon një tunel, i ndërtuar në vitin 1951, që sjell ujërat e këtyre burimeve në Tiranë, duke vënë në punë njëkohësisht edhe një hidrocentral të ndërtuar posaçërisht në rrëzë të malit të Dajtit. Një pjesë e këtyre ujërave ambalazhohen sot edhe në shishe.
Harrison County (Iowa)
Harrison County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Qarku i studentëvet shqiptarë dhe maqedono-rumunë
Qarku i studentëvet shqiptarë dhe maqedono-rumunë (e pasuar më 1902 nga shoqëria Shpresa) ishte një shoqëri kulturore e themeluar në janar të 1889-ës gjegjësisht e shndërrua në mars 1902 në Bukuresht, Rumani. Gjatë viteve '80 të shekullit XVII, kryeqyteti i Rumanisë, gjithnjë e më shumë nga shumë shqiptarë shikohej si qendër zëvendësuese e kryeqytetit të Perandorisë Osmane e cila po ngushtonte rrethin e veprimtarisë pro shqiptare. Me themelimin e disa shoqërive kulturore shqiptare të regjistruara pranë administratës rumune fillon edhe zhvillimi i natyrshëm i konkurrencës ndërmjet këtyre shoqërive. Disa student me vendbanim në Rumani, pikëpamjet e të cilët ishin tjera nga dy blloqet - njëri i financuar nga Anastas Avran Lakçe dhe tjetri nga Nikoll Naço Korça - ata vendosën të mblidheshin dhe të formonin një shoqëri studentore të quajtur Qarku i studentëve shqiptarë dhe maqedono-rumunë. Prej këtyre studentëve në lokalin e vjetër e të vogël, veçohet ASDRENI që u zgjodh nënkryetarë dhe Kristo Dako që u zgjodh sekretarë. Si kryetarë i shoqërisë u zgjodh Pandeli Durmishi ndërsa në komitetn e saj ndër të tjerë merrnin pjesë Vasil Zografi, Filip Papajani, Akile Eftimiu, e të tjerë. Sipas burimeve të më vonshme në krijimin e kësaj shoqërie kishite ndikuar edhe diplomati spanjoll, markez Gjin Alardo Kastrioti i cili supozohet se kishte dhënë 1000 franga.
Kjo ishte një shoqëri e të rinjve mërgimtar dhe të rinjve të lindur në Bukuresht si gjeneratë e dytë e mërgatës. Të rinj me moshë dhe me veprimtarin e tyre e cila sjell risi në lëvizjen pro shqiptare ndër mërgatën në Rumani. Të rinjtë mblidheshin rregullisht nën drejtimin e kryesisë dhe fituan simpatinë e mërgatës të cilët e ndihmuan që të gjenin një vendtubim më të përshtatshëm. Ishin këto ndihma të prindërve të gjeneratës së dytë e, që brengoseshin për humbjen e gjuhës amtare dhe traditave ndër fëmijët e tyre.
Themeluesit e shoqërisë kujdeseshin që nëpërmjet ligjëratave të njihnin anëtarët dhe pjesëmarrësit e saj me të kaluarën shqiptare dhe me përpjektë e shqiptarëve për liri. Ndërsa për ruajtjen e traditës kulturore organizoheshin ballo në kopshte të stolisura me elemente kulturore shqiptare. Është për tu thënë se në këto organizime krah fotografisë së Skënderbeut vendosej edhe fotoja e një spanjolli që e financonte dhe pretendonte të jetë pasardhës i Skënderbeut. Në mbledhjet e kryesisë, ku zakonisht merrnin pjesë edhe anëtarët e komitetit, kuvendohej për çështje të ndryshme të kulturës, letërsisë, folklorit, zakoneve e adeteve dhe historisë shqiptare. Pas kuvendimeve për rekreacion lexoheshin vjersha të poetëve tanë të kohës apo të ndonjërit nga shoqëria.
Një vit më pas fillojnë të nxjerrin gazetën La Renaissance albanaise  (Përlindja shqiptare). Në mars të vitit 1902 kjo shoqëri, shndërrohet në një shoqëri të re të quajtur Shpresa. Kjo gazetë ishte edhe sinjalizues i kryesisë për shtrirjen e shoqatës jo vetëm në Bukuresht por në tërë Rumaninë, ku banonin shqiptarët. Kështu në dhjetorë të vitit 1930-të fillojnë aksionet për jashtë Bukureshtit, si organizimi i ligjëratave në qytetin tjetër të Rumanisë, të mbushur me shqiptar, në Brailë, (një javë më vonë) në Konstancë.
Rrethanat e jetës së mërgimtarëve dhe padrejtësitë që i bëheshin atyre si dhe padrejtësitë ndaj vendlindjes bënin që kjo shoqëri të angazhohej edhe në vijën politike e cila veçohet në drejtim të padrejtësive që bënin pro-grekët nën këmishën e kishës ortodoks ndaj gjuhës shqipe. Pas shtatë viteve të veprimtarisë, për shkaqe financiare mbyllet shoqëria SHPRESA e cila ishte regjistruar pranë administratës rumune pak kohë pas themelimit të saj.
Titulli "Nënë heroinë"
Titulli "Nënë heroinë" u jepet nënave që kanë lindur, rritur dhe edukuar 8 fëmijë e lart me frymën e patriotizmit socialist, me dashurinë për punën, me ndjenjën për të vënë interesin e përgjithshëm mbi atë vetjak, janë aktiviste dhe kanë arritje të mira në punë.
Ky titull u jepet nënave kur fëmijët janë të gjallë dhe më i vogli ka arritur moshën 1 vjeç. Fëmijët që kanë rënë dëshmorë në Luftën Nacionalçlirimtare ose janë zhdukur për këtë shkak dhe që nuk ishin me qëndrim të keq politik, si edhe fëmijët që kanë vdekur në krye të detyrës për interesin e përgjithshëm llogariten sikur të ishin gjallë.
339 p.e.s.
Mbi vitin 339 p.e.s..
Samuel Wilderspin
parapamje| Samuel Wilderspin, 1848 gdhendje nga John Rogers Herbert Samuel Wilderspin (Hornsey, 23 mars 1791, Wakefield - 1866) ishte një edukator anglez i njohur për kontributin e tij pionier në shkollat e foshnjave. Besimi i tij ishte se një fëmijë duhet të inkurajohet të mësojë përmes përvojës dhe të zhvillojë ndjenjat si dhe intelektin. Puna e tij siguroi modelin për shkollat e foshnjave në Evropë dhe Amerikën e Veriut.
Biografia
Wilderspin u lind si një fëmijë i vetëm në rrethin e Hornsey, Londër. Duke qenë i rritur në një shtëpi të krishterë, Wilderspin pretendoi se ai pranoi ekzistencën e një qenieje superiore "një Krijues, një Guvernator dhe Mbrojtës i kësaj bote", jo për shkak të prindërve të tij, por për shkak të vëzhgimit dhe intuitës së tij. Wilderspin u shkollua në shtëpi pjesën më të madhe të fëmijërisë së tij, pasi ai pretendoi se prindërit e tij i mësuan gjithçka dhe i dhanë një themel që ai e vlerësonte me të vërtetë, megjithëse ai gjithashtu pretendoi se "kishte hedhur shumë në burimet e tia, ishte bërë herët një mendimtar dhe gjithashtu trillues". Në moshën shtatë vjeçare, prindërit e inkurajuan atë të ndiqte sistemin arsimor të shkollave publike, duke e inkurajuar më pas të tërhiqej. Wilderspin ishte i destinuar për biznes, megjithatë një sërë ngjarjesh e çuan atë në mësimdhënie dhe për më tepër në fillimin e një sistemi të mësimdhënies. (Sistemi i foshnjave - Samuel Wilderspin).
Wilderspin ishte praktikant si nëpunës në qytetin e Londrës, por më vonë u trajnua në edukimin e foshnjave. Nëpërmjet një kishe të Jeruzalemit të Ri në Londrën jugore, ai takoi James Buchanan, një Owenite i cili kohët e fundit kishte krijuar një shkollë foshnjore në Brewer's Green në Westminster. Me gruan e tij Sarah Anne, Wilderspin drejtoi një shkollë foshnjore në Spitalfields, Londër, nga viti 1820. Kjo shkollë i bëri përshtypje veçanërisht David Stow, i cili e ftoi Wilderspin në Glasgow për të dhënë leksione mbi të.
Trashëgimia
Rreth dy mijë (2000) shkolla u themeluan nga Wilderspin në të gjithë Mbretërinë e Bashkuar (Raport nga Komiteti i Përzgjedhur i Arsimit në Angli dhe Uells, PP (1835) VII f.13). Sidoqoftë, Shkolla Queen Street në Barton-upon-Humber është e vetmja shkollë e njohur e mbijetuar e ndërtuar sipas modeleve të tij. Shkolla përfundoi në vitin 1845, dhe vetë Wilderspin dha mësim në shkollë për disa vjet përpara se të dilte në pension në vitin 1848.
Punimet e tij gjenden në Bibliotekën e Shtëpisë së Senatit, Universiteti i Londrës.
Lulja e kripës
Romani më voluminoz në letërsinë tonë "Lulja e Kripës" (1978) i Jakov Xoxës, shtrirjen e gjerë në jetë e fillon me përshkrimin e atmosferës dhe të njerëzve në koloninë e kripores në afërsi të fshatit Naforë (në bregdet), në vitin 1940. Lidhja e njerëzve me zejen e kripës dhe kripën është njësoj si ajo me tokën, një lidhje jetike ekzistenciale. Natyra dhe bota e njerëzve të Naforës është e pleksur në thellësi me ngjizjen mitologjike të liqenit të kripur të hyrë si bërryl në det. Mbi këtë vizion jetik gërshetohen prirje, konflikte, drama të shumta motivesh dhe karakteresh. Duhet theksuar se romani i tretë dhe i fundit i Jakov Xoxës si realizim artistik ngrihet përsëri në shkallë të romanit të parë, "Lumi i vdekur", kjo dhe për arsye se vendosia e ngjarjes në fillim të viteve '40 i lejon autorit hapësirë krijuese manovrami, për të shmangur pjesërisht frymën e parimeve të realizmit socialist.
Në vëllimin e parë të romanit "Lulja e Kripës", autori i përgatit personazhet e tij për një ngjarje të madhe dhe, sa më pranë saj janë ata, aq më i rreptë është sprovimi i tyre dhe më dramatik përcaktimi.
Në hapin e parë ata të lenë përshtypje të caktuara, të veçanta dhe sa më shpesh që takohemi, aq më me saktësi e ndjejmë zërin e tyre të brendshëm, të veçantë; fillojmë ta ndjejmë përcaktimin e tyre të veçantë. Pas disa qindra faqesh lexuesi nis e ndien rrjedhat e afërta të historisë, por edhe ato më të largëta, shëmbëllyeshëm me natyrën krijuese të romanit "Lumi i vdekur" dhe "Juga e bardhë".
Ky përcaktim dhe profilizim i personazheve nuk arrihet përmes dëshmive të shpejta, por përmes shtrirjes së gjerë epike, që realizohet shkallë-shkallë dhe që merr me vere të gjitha jehonat e mëdha dhe të vogla së bashku.
Kjo vatër qëndrore që përgatitet për degëzime individuale, në degëzimin e parë ngjiz embrionet e tri vatrave të reja fabulare për vëllimin e dytë. Drama më ekspresive gjithësesi është ajo e bashkëshortëve Llabro dhe e Patra Dosarit. Brutaliteti i rrethanave bën që Patra, nga një grua e devotshme deri në përsosmëri shpirtërore të shndërrohet në një shtrigë që e tmerron Naforën me mallkimet e saj për shterpësi. Sikur nga kjo hapësirë epike e shtrirë në këtë vepër madhore të Xoxës, të veçohej vetëm kjo jehonë e personazhit Patra, do të mjaftonte që të ndriçohei fuqishëm një hapësirë shqiptare e Naforës. Por, ndërhyrja flagrante e autorit do të ushtrohet tek vëllezërit Sopi.
Milto Sopi, kryesori i kripores, një intelektual që ka marrë pjesë aktive dhe në ngjarjet e qershorit të vitit 1924, që ka jetuar në qendra të ndryshme të Evropës dhe në Rusi si emigrant komunist, pra intelektual i shkolluar, njësoj si shumë intelektualë të asaj kohe në Evropë me bindje majtiste, kthehet i zhgënjyer në Shqipëri.
Ç'është ky zhgënjim dhe ç'filozofi ka për mbështetje ? Nga debatet e ashpra që zhvillon me të vëllanë, me Petritin, me teknikun e kripores dhe njërin nga figurat kryesore të lëvizjes komuniste në këtë mjedis, del se përcaktimi fillestar i Miltos për idealin e bindjet komuniste nuk paskëshin qenë në përputhje me botën, me kërkesat, me natyrën dhe strukturën e tii shpirtërore. Dhe në vend që kjo linjë e intelektualit të zhgënjyer të zhvillohet në përputhje me bindjet e fundit të tij, autori do të ndërhyjë duke u distancuar dhe duke e nxirë Milton në rrafshin etik. Kështu, ndriçimi i drejtë dhe i gjithanshëm i këtij profili të intelektualit shqiptar të para luftës, në letërsinë tonë vazhdon të presë autorin e vet. Në veprat e rrëfimit epik, zakonisht, krahas rrafshit të drejtpërdrejtë të fabulës, sajohet dhe boshti që lidhet natyrshëm me rrjedhën aktive të narracionit. Prandaj lexuesi ka një përfytyrim të qartë për ecurinë e rrjedhave pasive dhe mund t'i kapë lehtë lidhjet brenda linjave të këputura. Te shkrimtari Jakov Xoxa kjo ligjshmëri e vetvetishme e natyrës krijuese kultivohet dhe ngrihet në parim të fuqishëm shprehës.
Kështu psh. në këtë roman voluminoz linja e personazheve maji dhe Arta, edhe pse shfaqet dhe është e pranishme vetëm në faqet e para dhe të fundit të romanit, kjo linjë ndjehet si prani sugjestive e pashqiptuar gjatë tërë veprës. Ajo depërton si e tillë në vetëdijen e lexuesit, ngulitet fuqishëm gjatë tërë rrëfimit me praninë e rrjedhës së saj në heshtje. E fiksuar që në fillim vetëm përmes disa vijave të shkurtra dhe të fuqishme, linja në fjalë ndihet në një mijë faqet e ardhshme, pa bërë zë. Ajo imponohet njësoj krahas rrjedhave të përcjella këmba këmbës gjatë tërë rrëfimit. Përmes kësaj veçorie krijuese të Xoxës mund të shihet sublimimi mjeshtëror i natyrës së realizmit klasik dhe të realizmit bashkëkohor, ku shquhet dhe talenti i romancierit të madh të letërsisë shqiptare.
Alfabeti grek
Alfabeti grek është alfabeti që u përdorur për të shkruar gjuhën greke që nga Shekulli IX p.e.s..
Nekoci
Nekoc është një vendbanim në komunën e Drenasit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Nekaj dhe Nikaj.
338 p.e.s.
Mbi vitin 338 p.e.s..
Titulli "Mësues i Popullit"
Titulli "Mësues i Popullit" u jepet arsimtarëve që kanë një veprimtari prej më shumë se 15 vjetësh në institucionet arsimore parashkollore, tetëvjeçare, të mesme a të larta dhe shquhen veçanërisht për punë të palodhur në zhvillimin e arsimit popullor, në përparimin e revolucionarizimin e shkollës sonë të re, në edukimin komunist të brezit të ri, në ngritjen e diturisë së popullit dhe për pjesëmarrje të gjallë në ndërtimin e shoqërisë së re në Republikën e Popullore Socialiste të Shqipërisë.
Dubuque County
Dubuque County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Ajetullah Reza Hosseini Nassab
parapamje|Ajatollah Reza Hosseini Nassab
Ajetullah Reza Hosseini Nassab (data e lindjes: 1960), është Imami i Qendrës Islame në Hamburg. President i Federatës Shiite në Kanada, autor i 215 librave dhe themelues i 22 organizatave myslimane.
publikim
Ai është autor i më shumë se 215 botimeve mbi teologjinë islame. Besimet shiite, filozofia, ligji dhe logjika
Organizatat
Ayatollah Hosseini Nassab ka krijuar më shumë se 20 qendra në Kanada, Gjermani dhe Zvicër.