cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kroacia e bardhë
Etimologjia
parapamje| Kufiri territorial dhe etnik i kroatëve të bardhë sipas arkeologëve dhe historianëve ukrainas. Epiteti "i bardhë" për kroatët dhe atdheun e tyre Kroacinë, si dhe "i madh" ( megali ) për Kroacinë, është në lidhje me simbolikën e përdorur në kohët e lashta. "E bardha" lidhet me përdorimin e ngjyrave midis popujve euroaziatikë për të treguar drejtimet kardinale. E bardha nënkuptonte "Kroatët perëndimorë/Kroacia", në krahasim me tokat në lindje ku ata kishin jetuar. Epiteti "i madh" ndoshta nënkuptonte "atdheun e vjetër, të lashtë, të dikurshëm" për kroatët e bardhë dhe kroatët e sapoardhur në provincën romake të Dalmacisë. Historiani A. Mayorov thekson se termi "Kroatët e Bardhë" dhe "Kroacia e Bardhë" përkatëse janë terma relativisht të reja që janë aplikuar historikisht pasi kroatët migruan në territore të reja. Sipas De Administrando Imperio ( DAI ) të shekullit të 10-të, kroatët që mbetën të jetonin në tokat e tyre të mëparshme pranë kufijve të Francës u quajtën vetëm kohët e fundit "Kroatë të Bardhë".
Kundërthëniet
Sipas studimeve të shekullit të 21-të, historianët nuk bien dakord për vendndodhjen apo edhe ekzistencën e Kroacisë së Madhe dhe Kroacisë së Bardhë. Studiuesit besojnë se kroatët u zhvendosën gradualisht nga Lindja në Perëndim dhe Jug. Sipas Majorov, në shekullin e 10-të, kroatët etnikë besohet se kanë mbijetuar në komunitetet e mbetura, të shpërndara në Perëndim në Bohemi, me të tjerët në Lindje në Poloni, Sllovaki dhe Ukrainë. Duke pasur parasysh traditën e përdorimit të ngjyrave për drejtimet kardinale, Leontii Voitovych argumentoi se Kroacia e Madhe e përmendur në shekullin e 6-të nuk ekzistonte më në shekullin e 10-të. Termi Kroacia e Bardhë u përdor për t'iu referuar pjesës perëndimore të territorit të saj. Disa studiues si F. Rački, M. Kos, L. Niederle dhe Nada Klaić besonin në ekzistencën e saj, të tjerë si V. Jagić, JB Bury, K. Jireček dhe A. Brückner kanë hedhur poshtë ekzistencën e një të pavarur politikë, ndërsa L. Hauptmann besonte në ekzistencën e saj në kuptimin që Konstandini VII i referohej Dukatit të Bohemisë. Në mënyrë të ngjashme, VV Sedov vuri në dukje se nuk ka asnjë material arkeologjik për të vërtetuar ekzistencën e tij. Megjithatë, kërkimet e fundit arkeologjike të vendeve të shekullit 7-10 në Ukrainën Perëndimore sugjerojnë të kundërtën, se Kroacia e Madhe ka shumë të ngjarë të ishte një proto-shtet policentrik.
Një mosmarrëveshje tjetër ka të bëjë me pikën e referencës gjeografike të "detit" të përmendur në të cilin zbresin pas 30 ditësh, është ai që quhet i errët. Disa studiues besojnë se kjo është një referencë për Detin Baltik, në të cilin njerëzit mund të udhëtojnë në më pak se 15 ditë nga Polonia e Vogël. Të tjerë thonë se është Deti i Zi, në të cilin udhëtimi do të zgjaste rreth 30 ditë nga Prykarpattia (lumi San, Dniester i Epërm dhe qyteti i Przemyśl ). Bizantinët e dinin shumë mirë për Detin e Zi të sotëm, por ata nuk e quanin atë si "i zi" ose "i errët", por me një fjalë që do të thotë "mikpritës" (Εὔξεινος), një eufemizëm për "i pamikpritur". Ata përdorën gjithashtu një term tjetër për fjalën "det" në rastin e saj ("Πόντος" ( Póntos ) dhe jo "θάλασσα" ( Tálassa )). Megjithatë, më e mundshme është një referencë për Detin e Zi, sepse në DAI nuk ka asnjë referencë për Detin Baltik, kapitulli ka informacione që zakonisht gjenden në burimet arabe të shekullit të 10-të si Al-Masudi, Deti i Zi ishte më me interes për tregtarët lindorë dhe Perandoria Bizantine, dhe emri i saj pers "Deti i errët" ( axšaēna- ) ishte tashmë i njohur. Burime të tjera arabo-persiane gjithashtu përshkruajnë një shtet të madh sllav me qytetin Khordab dhjetë ditë larg Peçenegëve, përmes të cilit kalon një lumë (Dniestër) dhe kufizohet nga malet (Karpatet), që vendos kroatët. dhe Kroacia në Prykarpattia.
DAI ka të dhëna të tjera kontradiktore. Edhe pse kroatët përshkruhen se jetonin pranë Frankëve në Perëndim, u tha se ata ishin subjekt i bastisjeve të përsëritura nga peçenegët, të cilët jetonin shumë në lindje të këtij territori. DAI thotë se Peçenegët jetonin në veri të hungarezëve dhe se kroatët kufizoheshin me hungarezët në jug. Këta kapituj dihet se janë bazuar në disa burime arkivore. Łowmiański, Sedov dhe Majorov sugjerojnë se DAI gabimisht iu referua vendndodhjeve dhe migrimeve të popujve të shekullit të 7-të bazuar në vendndodhjen e kroatëve bashkëkohorë në Dukatin e Bohemisë dhe burime të ndryshme kur u përpilua tregimi. Łowmiański kritikoi përdorimin parësor të një burimi nga Jugu ( DAI ) në vend të burimeve nga veriu, gjë që i bën ata më të besueshëm për të përcaktuar vendndodhjen e kroatëve të veriut.
Në kapitullin e 13-të që përshkruan fqinjët hungarezë, frankët në perëndim, peçenegët në veri dhe moravianët në jug, përmendet gjithashtu se "në anën tjetër të maleve, kroatët janë fqinjë me turqit". përmenden peçenegët në veri, ndërsa në shekullin e IV kroatët përmenden si fqinjët jugorë të hungarezëve, tregimi ka një kuptim të paqartë, por me shumë mundësi u referohet kroatëve që jetojnë "në anën tjetër" të maleve Karpate. .
Achenheim
Achenheim është një komunë në Francë. Achenheim bën pjesë në departamentin Bas-Rhin të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 2230 banorë dhe sipërfaqe prej  6.03 km².
Holandezi fluturues
thumb|240px|Holandezi fluturues nga [[Albert Pinkham Ryder]] Holandezi fluturues (Holandisht: De Vliegende Hollander) është një anije legjendare fantazmë që nuk mundet të ndaloj asnjëherë dhe është e dënuar të lundrojë oqeanet përgjithmonë. Miti ka të ngjarë të ketë origjinën nga epoka e artë e shekullit të 17-të të Kompanisë Holandeze të Indisë Lindore (VOC). Versioni më i vjetër ekzistues është datuar në fund të shekullit të 18-të. Pamjet në shekujt 19 dhe 20 raportuan që anija të shkëlqente me dritë fantazmë. Nëse përshëndetet nga një anije tjetër, ekuipazhi i Holandezi fluturues do të përpiqet të dërgojë mesazhe në tokë, ose për njerëz të vdekur. Në detin e oqeanit, pamja e kësaj anije fantazmë është një pjesë e dënimit.
Legjenda u adoptua në shumë filma, letërsi, opera, teatër, video lojëra etj. Disa parqe argëtuese kanë emëruar lojëra zbavitëse bazuar në Flying Dutchman (Holandezi fluturues).
Lodrat edukative
parapamje| Tullat [[Lego inkurajojnë të mësuarit përmes lojës.]] parapamje| Një vajzë me LeapPad Lodrat edukative ose lodrat mësimore janë objekte loje, të krijuara përgjithësisht për fëmijët, të cilat pritet të stimulojnë të mësuarit. Ato shpesh synojnë të përmbushin një qëllim edukativ, si p.sh. ndihma e një fëmije të zhvillojë një aftësi të caktuar ose mësimi i një fëmije për një temë të caktuar. Ata shpesh thjeshtojnë, miniaturizojnë apo edhe modelojnë aktivitetet dhe objektet e përdorura nga të rriturit.
Vështrim
Dallimi qëndron në perceptimin ose realitetin e qëllimit dhe vlerës së lodrës. Një lodër edukative pritet të edukojë. Ai pritet të udhëzojë, promovojë intelektualitetin, zhvillimin emocional ose fizik. Një lodër edukative duhet t'i mësojë një fëmije një temë të caktuar ose të ndihmojë një fëmijë të zhvillojë një aftësi të caktuar. Sot më shumë lodra janë projektuar me edukimin dhe zhvillimin e fëmijës se kurrë më parë.
Termi "lodër edukative" përdoret shpesh në reklamat e lodrave për të promovuar shitjet tek prindërit. Paketimi i shumë lodrave përfshin një tabelë të aftësive dhe përfitimeve që pretendohet se do të përmirësohen nga përdorimi i produktit. Përfitimi aktual zhvillimor i këtyre, në krahasim me një produkt më të lirë, më të thjeshtë ose më lehtësisht të disponueshëm, shpesh nuk është vërtetuar. Në shumë raste, lodrat edukative të bëra vetë mund të jenë po aq efektive sa ato të blera të shtrenjta, për sa kohë që kuptohen çështjet e zhvillimit.
Historia
Lodrat kanë ndryshuar në mënyrë thelbësore gjatë historisë, ashtu si edhe vetë koncepti i fëmijërisë. Në veprën me titull Lodrat si Kulturë (1986), antropologu Brian Sutton Smith diskuton historinë e lodrave dhe thotë se "në mënyra të ndryshme lodrat ndërmjetësojnë këto konflikte kulturore brenda jetës personale të fëmijëve". Lodrat edukative në veçanti priren të pasqyrojnë shqetësimet kulturore të kohës së tyre.
Kërkimet mbi historinë e lodrave dhe përdorimin e tyre priren të fokusohen në kulturat perëndimore, por punë është bërë edhe në Afrikën e Veriut dhe Sahara. Lodrat ose kukullat e bëra prej druri, balte, dylli ose pëlhure mund të jenë lodrat më të hershme të njohura. Arkeologët i kanë gjetur ato në vende nga Egjipti, Greqia dhe Roma, dhe Antonia Fraser thekson universalitetin e tyre.
Kukullat mund të shihen si një "lodër edukative" e hershme, sepse kukullat vepruan si zëvendësues, duke i lejuar fëmijët të mësojnë të kujdesen për foshnjat dhe fëmijët e gjallë. Në mënyrë të ngjashme, harqet dhe shigjetat e lodrave dhe armët e tjera vepruan si zëvendësues për armët e vërteta, duke u mundësuar fëmijëve të zhvillonin aftësitë e nevojshme për gjueti ose për të luftuar.
"Ne shpesh harrojmë se gjatë historisë, fëmijët kanë luajtur me kënaqësi pa lodra dhe kanë prodhuar lodra." Fëmijët improvizuan një gamë të gjerë lodrash dhe lojërash duke përdorur çdo gjë që u vinte në dorë, duke përfshirë gardhe, fuçi, shkopinj, gurë dhe rërë. Të dy fëmijët dhe të rriturit luanin lojëra të tilla si tavëll, zare, shah dhe letra, të cilat ndihmuan në zhvillimin e shkathtësisë manuale, kujtesës dhe strategjisë. Në vitin 1560, Pieter Bruegel Plaku pikturoi Lojërat e Fëmijëve. Ai përshkruan rreth 200 fëmijë në të paktën 75 aktivitete loje. Vetëm disa aktivitete përfshinin lodra të bëra posaçërisht për fëmijë, dhe akoma më pak mund të klasifikohen si "lodra edukative": kukulla, instrumente të thjeshta muzikore dhe një pistoletë uji që përdoret për të qëlluar mbi një zog.
Identifikimi i lodrave specifike që kanë një qëllim të qartë edukues daton në vitet 1700. Në vitin 1693, në Disa mendime në lidhje me edukimin, filozofi liberal John Locke pohoi se lodrat edukative mund të rrisin kënaqësinë e fëmijëve për të mësuar shkronjat e tyre: "Mund të ketë zare dhe lojëra, me shkronjat mbi to për t'u mësuar fëmijëve alfabetin duke luajtur; dhe mund të gjenden njëzet mënyra të tjera, të përshtatshme për temperamentin e tyre të veçantë, për ta bërë këtë lloj mësimi një sport për ta." Ky lloj blloku, një nga lodrat e para në mënyrë eksplicite edukative, shpesh identifikohet si "Blloqet e Locke".
Edukatorja franceze Jeanne-Marie Le Prince de Beaumont mund të jetë shpikësi më i hershëm i enigmës me bashkim pjesësh figure ose "Hartës së Disektuar". Të dhënat tregojnë se ajo përdori një lloj harte druri për t'u mësuar vajzave gjeografinë në vitet 1750. Megjithatë, meqenëse ende nuk ekzistojnë shembuj të hartave të saj, është e pamundur të konfirmohet se ato ishin "të ndara" në copa. Hartografi britanik John Spilsbury në përgjithësi vlerësohet me shpikjen e enigmës së bashkimit ose "hartës së disektuar" në 1766. Ai synonte të ishte një mjet edukativ për gjeografinë.
Dhuratat e Froebelit
djathtas|parapamje| Replika e dhuratave të Fröbel
Qendra e prodhimit të lodrave në vitet 1800 ishte Gjermania, e njohur për mjeshtërinë e saj të shkëlqyer. Midis 1836 dhe 1850, edukatori gjerman Friedrich Wilhelm August Fröbel prezantoi një grup trupash gjeometrike me formë të veçantë të cilat ai i quajti " dhurata " dhe materiale më pak të forta si letra të palosshme të cilat ai i quajti "profesione". Nëpërmjet ndërveprimit me këta manipulues, të pesë shqisat u stimuluan. Ato kishin për qëllim të mbështesnin mësimin e koncepteve të tilla si numri, madhësia, forma, pesha dhe shkaku dhe efekti. Froebel gjithashtu themeloi " Kopshtin e fëmijëve " të parë. Ai ofronte kujdes dhe edukim për fëmijët parashkollorë, prindërit e të cilëve mungonin në punë gjatë ditës.
Deri në vitin 1880, blloqet prej druri të projektuara nga Froebel kishin frymëzuar zhvillimin e blloqeve të gurit të ankorimit (gjermanisht: Anker-Steinbaukasten) prej guri artificial në Gjermani nga vëllezërit Lilienthal. Këto komplete lodrash ndërtimi të hershme kanë mbetur në prodhim pothuajse të vazhdueshëm që atëherë, dhe komponentët modernë janë ende të pajtueshëm me elementët antikë të qëndrueshëm të bërë më shumë se një shekull më parë.
Inxhinieri francez Arthur Good (nën emrin e stilolapsit "Tom Tit") botoi artikuj javor për La Science Amusante, ose Shkencë Argëtuese në revistën franceze L'Illustration. Ato u mblodhën dhe u botuan duke filluar nga viti 1889. Demonstrimet e tij gjeometrike, projektet artizanale dhe eksperimentet e fizikës mund të kryheshin me materiale të përditshme shtëpiake.
Manipuluesit e Montessorit
djathtas|parapamje| Disa nga manipulueset e shumta të [[Maria Montessorit]]
Një gamë e gjerë manipulimesh u prezantua në fillim të shekullit të 20-të nga Maria Montessori. Bazuar në punën e saj në Itali, libri i saj Metoda Montessori u përkthye në anglisht dhe u botua në 1912. Kurrikula e Montessorit u përqendrua kryesisht në të mësuarit taktik dhe perceptues në vitet e hershme dhe bazohej në teoritë e zhvillimit dhe punën me studentët. Ajo theksoi ushtrimet praktike duke përdorur materiale të gatshme si derdhja e orizit ose lidhja e një lidhëse këpucësh. Ajo gjithashtu zhvilloi grupe materialesh ndijore Montessori, manipulues për të mësuar matematikën dhe aftësi dhe koncepte të tjera. Sot, metodat e Montessorit përdoren si në shtëpi ashtu edhe në shkolla, dhe manipulimet e saj janë studiuar gjerësisht. Puna e saj ishte e motivuar fuqishëm nga kushtet e lagjeve të varfëra dhe disavantazhet sociale dhe ekonomike me të cilat përballen gratë e varfra dhe fëmijët e tyre. Metoda Montessori formoi bazën për krijimin e tabelave të lodrave edukative.
Teoritë edukative dhe loja
Ndonëse ndonjëherë përshkruhet si "puna e fëmijëve", loja e fëmijëve mund të shihet si procesi përmes të cilit fëmijët përjetojnë botën, duke praktikuar dhe brendësuar aftësi dhe ide të reja. Përvojat përfshijnë imitim, duke arsyetuar për shkaku dhe efekti, zgjidhja e problemeve, dhe duke u angazhuar në mendimi simbolik." Ndërsa fëmijët rriten dhe mësojnë, repertori i aftësive të cilat ata janë gati zhvillimore për të fituar zgjerohet, duke u bazuar në njohuritë e mëparshme. Loja është e rëndësishme për zhvillimin njohës, emocional dhe shoqëror të fëmijëve.
Lodrat edukative pretendojnë se përmirësojnë zhvillimin intelektual, social, emocional dhe/ose fizik. Kështu, lodrat edukative janë krijuar për të synuar momentet e zhvillimit brenda grupmoshave të përshtatshme. Për të rinjtë e moshës parashkollore, blloqet e thjeshta prej druri mund të jenë një pikënisje e mirë për një fëmijë që të fillojë të kuptojë marrëdhëniet shkakësore, parimet bazë të shkencës (p.sh. nëse një bllok bie nga maja e një strukture, ai do të bjerë derisa një sipërfaqe të ndalojë rënien e saj ), dhe zhvilloni durimin dhe koordinimin rudimentar dorë-sy. Për një fëmijë që shkon drejt shkollës fillore, manipulime të tjera më të sofistikuara mund të ndihmojnë më tej zhvillimin e këtyre aftësive. Lodrat manipuluese të ndërlidhura si Lego ose enigmat sfidojnë fëmijën të përmirësojë koordinimin sy-dorë, durimin dhe të kuptuarit e marrëdhënieve hapësinore. Së fundi, një fëmijë në shkollën fillore mund të përdorë komplete ndërtimi shumë të sofistikuara që përfshijnë pjesë lëvizëse, motorë dhe të tjerë për të ndihmuar në kuptimin e mëtejshëm të funksionimit kompleks të botës. E rëndësishmja, vlera edukative që rrjedh nga fëmija rritet kur lodra edukative është e përshtatshme për moshën.
Fredrik Gulbrandsen
Fredrik Gulbrandsen (lindi më 10 shtator 1992) është futbollistë norvegjezë i cili luan në skuadrën Red Bull Salzburg. Ai luan edhe në kombëtaren norvegjeze. Ai është djali i futbollistit Tom Gulbrandsen.
Bugatti Automobiles
Bugatti Automobiles S.A.S. është prodhues Francez i automobilëve të luksit me performancë të lartë dhe është pjesë e Volkswagen AG, me zyrat kryesore dhe linjën e montimit në Molsheim, Alsace, Francë. Volkswagen e bleu markën e Bugatti në qershor 1998 dhe e konsolidoi si Bugatti Automobiles S.A.S. në 1999.
Bugatti prezantoi disa makina koncept ndërmjet 1998 dhe 2000 para se të fillonte të zhvillonte modelin e parë të prodhimit, Veyron 16.4, duke dorëzuar modelin e parë Veyron një klienti në 2005.
Historia
Nën drejtimin e presidentit Ferdinand Piëch, Volkswagen bleu të drejtën e prodhimit të makinave nën emrin e markës Bugatti në qershor 1998. Kjo erdhi pasi më herët Volkswagen bleu markën Lamborghini (nga dega e VW Audi), fabrikën e Rolls-Royce në Crewe, Mbretëria e Bshkuar, dhe markën Bentley.
Në 22 dhjetor 2000, Volkswagen zyrtarisht krijoi kompaninë Bugatti Automobiles S.A.S., ku ish-shefi motorëve të VW Karl-Heinz Neumann u bë president. Kompania bleu shtëpinë e vitit 1856 Château Saint Jean, shtëpia e Ettore Bugattit në Dorlisheim, afër Molsheim, dhe nisi ta rikonstruktojë që të shërbente selia qëndrore e kompanisë. Fabrika origjinale ishte ende në duart e Snecma, të cilët nuk donin ta shisnin. Në gusht 2000, VW njëftoi se në vend të saj do të ndërtonte një atelier (fabrikë) moderne në jug të Château. Atelier u inaugurua zyrtarisht në 3 shtator 2005.
Projektet e Italdesign Giugiaro
Volkswagen kontraktoi kompaninë Italdesign të Giorgetto Giugiaro që të projektonte një seri makinash koncept që të kthehej lavdia e markës. Modeli i parë, EB 118, ishte një veturë me dy dyer coupé dhe u prezantua në panairin Paris Motor Show në 1998. Bugatti prezantoi edhe konceptet e saj të rinj, EB 218 në 1999 tek Geneva Motor Show dhe 18/3 Chiron në 1999 tek Frankfurt Motor Show (IAA)
Veyron 16.4
Presidenti i atëhershëm i Volkswagen Group Ferdinand Piëch e prezantoi Veyron në vitin 2000 tek Geneva Motor Show. U premtua se ajo do të ishte makina më e shpejtë, me e fuqishmja, dhe më e shtrenjta në histori. Në vend të motorit W18, do të përdorej një motor i stil VR6/WR8 W16. E parë për herë të parë në modelin koncept të vitit 1999 Bentley Hunaudières, W16 do të kishte katër turbokompresorë dhe prodhonte 1001 kuaj fuqi (metrike). Shpejtësia maksimale u premtua të ishte 407 km/h, dhe çmimi do të ishte 1 milionë euro.
Zhvillimi vazhdoi përgjatë vitit 2001 dhe EB 16/4 Veyron u gradua në statusin "koncept i avancuar". Në fund të 2001, Bugatti njoftoi se makina, e quajtur zyrtarisht "Bugatti Veyron 16.4", do të futej në prodhim në 2003. Duke u krenuar me prodhimin e Veyron, fabrika e prodhimit (ku po ashtu edhe porositeshin makinat) quheshte përzemërsisht "Atelier" (punishte artisti).
Piëch retired that year as chairman of the Volkswagen Group and was replaced by Bernd Pischetsrieder. The new chairman promptly sent the Veyron back to the drawing board for major revisions. Neumann was replaced as Bugatti president by Thomas Bscher in December 2003, and substantial modifications were made to the Veyron under the guidance of a former VW engineer, Bugatti Engineering chief Wolfgang Schreiber.
Veyron kushton 1,100,000 € (çmimi neto pa taksa); çmimet ndryshojnë në varësi të kursit të këmbimit dhe taksat vendase (tatimi mbi vlerën e shtuar). Çmimet pë Mbretërinë e Bashkuar ose SHBA ishin mbi 880,000 £, ose rreth 1,400,000 $. Në atrikut të numrit të prillit të revistës Live (revistë javore për meshkuj e The Sunday Times) se klientët janë të lirë të porosisin aksesorë shtesë duke e rritur çmimin deri në koston e një Rolls Royce Phantom. Gjatë një episodi të Top Gear, makina krahasohej me Concorde si arritje teknoligjike.
16C Galibier
Në 2013 u njoftua se makina nuk do të prodhohej kurrë pasi donin të përqëndroheshin në një zëvendësuese të Veyron.
Shiko edhe
Lista e markave të automobilave
Ndikimi i pandemisë COVID-19 te fëmijët
Një përmbledhje sistematike vëren se fëmijët me COVID-19 kanë efekte më të lehta dhe prognoza më të mira sesa të rriturit. Sidoqoftë, fëmijët janë të ndjeshëm ndaj sindromës inflamatore multisistemale, një sëmundje sistemike e rrallë por kërcënuese për jetën që përfshin ethe të vazhdueshme dhe inflamacion ekstrem pas ekspozimit ndaj virusit SARS-CoV-2.
Si një popullatë e prekshme, fëmijët dhe të rinjtë mund të preken nga pandemia e COVID-19 në shumë fusha të tjera, përfshirë arsimin, shëndetin mendor, sigurinë dhe stabilitetin socio-ekonomik; infeksioni i virusit mund të çojë në ndarje ose humbje të familjes së tyre. Ashtu si me shumë kriza të tjera, pandemia e COVID-19 mund të përbëjë dobësitë ekzistuese dhe pabarazitë e përjetuara nga fëmijët.
Arsimi
alt=Two donut pie charts illustrating material presented in the text.|parapamje|302x302px| Grafik i fëmijëve dhe të rinjve jashtë shkollës për shkak të mbylljeve nga COVID-19, dhe të rinjve të klasifikuar si NEET
Mbylljet e shkollave
Në fund të marsit 2020, UNESCO vlerësoi se mbi 89% e popullatës studentore në botë ishte jashtë shkollës ose universitetit për shkak të mbylljeve që synonin zbutjen e përhapjes së COVID-19. Kjo ngriti shqetësime serioze në lidhje me ndikimet sociale, ekonomike dhe arsimore të mbylljes së zgjatur të shkollës mbi studentët. Për më tepër, mbylljet e shkollave ndikojnë në mënyrë disproporcionale tek fëmijët nga familjet me të ardhura të ulëta ose nga pakicat, fëmijët me aftësi të kufizuara dhe gratë e reja, për shkak të pabarazisë në qasjen në arsimin në distancë, shpërndarjes së pabarabartë të rritjes së kujdesit për fëmijët dhe përgjegjësive shtëpiake dhe faktit që shkolla subvencionon programet e vakteve ushqimore dhe vaksinimet janë themeli i kujdesit shëndetësor të fëmijëve për shumë familje. Për shembull, mbylljet e shkollave gjatë shpërthimit të Ebolës 2014–2016 në Afrikën Perëndimore rritën braktisjen e shkollës, normat e punës së fëmijëve, dhunën ndaj fëmijëve dhe shtatzënitë e adoleshentëve.
Ndikimi në jetën studentore
Një studim gjithëpërfshirës global (Aristovnik et al., 2020) ofron njohuri sistematike domethënëse mbi kënaqësinë e studentëve dhe perceptimin e aspekteve të ndryshme të jetës së tyre gjatë valës së parë të pandemisë, duke përfshirë mendimet e tyre për të ardhmen e afërt dhe të largët. Studimi zbuloi se personeli mësimor dhe marrëdhëniet me publikun e universiteteve u ofronin studentëve mbështetjen më të rëndësishme në universitet gjatë pandemisë. Nga ana tjetër, mungesa e aftësive kompjuterike dhe perceptimi i një ngarkese relativisht më të lartë i pengoi studentët të perceptojnë një performancë më të lartë ndërsa u përshtatën me 'normën e re'; përkatësisht, edukimi nga distanca.
Gjatë bllokimit, studentët kryesisht ngritën shqetësime në lidhje me karrierën e tyre të ardhshme profesionale dhe çështjet e studimit dhe ishin kryesisht të mërzitur, të shqetësuar dhe të irrituar. Ata gjithashtu ndryshuan disa nga sjelljet e tyre higjienike të tilla si mbajtja rregullisht e maskave dhe larja e duarve, dhe zakonet e përditshme rutinore si largimi nga shtëpia dhe shtrëngimi i duarve.
Ndërsa roli i spitaleve dhe universiteteve duket të jetë pozitiv, qeveritë dhe bankat nuk i përmbushën pritjet e studentëve gjatë pandemisë.
Ndikimi në shumicën e grupeve në rrezik
Siguria e fëmijëve është në rrezik gjatë pandemisë. Fëmijët që jetojnë në kushte jo-sanitare dhe të mbushura me njerëz janë veçanërisht të rrezikuar. Të rinjtë - veçanërisht gratë e reja, indigjenët, migrantët dhe refugjatët - përballen me ndikime të rritura socio-ekonomike dhe shëndetësore dhe një rrezik në rritje të dhunës me bazë gjinore për shkak të izolimit shoqëror, diskriminimit dhe stresit të shtuar financiar. Ata janë gjithashtu më të prirur për martesat e fëmijëve pasi familjet kërkojnë mënyra për të lehtësuar barrat ekonomike.
Edhe pse raportet e abuzimit të fëmijëve në SH.B.A. ranë me një mesatare prej 40.6% nga prilli 2019 deri në prill të vitit 2020, avokatët e mirëqenies së fëmijëve sugjerojnë që kjo rënie të jetë një artefakt nën-raportues për mbylljen e shkollave dhe qendrave të kujdesit ditor, ku bëhen shumica e raporteve të abuzimit të fëmijëve. Rrjeti Kombëtar i Përdhunimit, Abuzimit dhe Inçestit raportoi në prill të vitit 2020 se për herë të parë, mbi gjysma e viktimave që thirrën për ndihmë Linjën e tyre Kombëtare të Sulmimit Seksual ishin të mitur.
Vaksinat
Që nga 22 shtatori i vitit 2020, asnjë provë vaksine nuk po kryhej tek fëmijët nën moshën 18 vjeç.
Tanushi i Vogël
Tanush Dukagjin (u shqua gjatë viteve 1423–33), i njohur si Tanush i Vogël, ishte një fisnik shqiptar, anëtar i familjes Dukagjini, djali i Pal Dukagjinit (vdiq më 1393). Ai kishte katër vëllezër: Progon (v. 1394), Pal II (v. 1402), Andrea (v. 1416) dhe Gjon Dukagjini (v. 1446).
Në janar të vitit 1423, gjatë Luftës së Dytë Shkodrës, Republika e Venedikut mori me rryshfet dhe fitoi mbi Pamaliotët në Bunë, dhe pastaj pajtoi disa udhëheqës fisnor në ose përreth Zetës: Pastroviqët, Gjon Kastrioti (i cili shtrihej deri në rrethina të Lezhës), Dukagjinët dhe Koja Zaharia. Megjithëse asnjë nga këta nuk u mobilizua ushtarakisht nga Venediku, ata u larguan nga radhët e ushtrisë së Lazareviqit, kështu që u bënë një rrezik potencial për Lazareviqin. Edhe pse admirali venedikas Francesco Bembo u ofroi para Gjon Kastriotit, Dukagjinëve dhe Koja Zaharisë në prill 1423 për t'u bashkuar me forcat venedikase kundër Despotatit Serb, ata nuk pranuan.
Luis Garavito
Luis Alfredo Gavarito (lindur më 25 Janar 1957 është një vrasës serik kolumbian i cili njihet me nofkat si Përbindëshi, i çmenduri, dhe Goofey (gufi) një karakter i filmave vizatimor të Disney, Garavito ka vrarë dhe perdhunar 147 fëjmi të gjinisë mashkullore në Kolumbi gjate viteve 1990 - 1999 por dyshohet se Garavito mund të ketë vrarë 300 femijë, Pas arrestimit në vitin 1999 ai pranoi se kishte vrarë 147 djem të rinje dhe skicoi një hartë sa ishte në burg ku tregonte vendodhjen e trupave të viktimave të tij te cilat shumica janë gjetur por identifikimi i tyre ishte shumē i vështirë pasi trupat e viktimave të tij ishin dekompozuar dhe kthyer ne skelete, Nga mediat lokale Garavito u cilsua si psikopat dhe vrasësi më i keq ne historinë e njerëzimit.
Rinia
Luis Alfredo Gavarito Cubillos ka lindur më 25 Janar të vitit 1957 në Génova,Quindío të Kolumbisë, Ai ishte femija më'i madh familjës a i kishte edhe gjashtë vëllezër të tjerë më të rinj, Ai kishte pasur probleme të shumta në fëmijeri sidomsos nga babai i tij abuziv në gjykatë ai kishte dëshmuar se ishte abuzuar nga babai i tij seksualisht po ashtu ai kishte shenja fizike dhe emocionale të ketij abuzimi, po ashtu ai e cilsonte veten si femije i abuzuar edhe nga disa fqinjë te lagjes sě tij te cilet se bashku me babain e tij Manuel Gavariton e kishin rrahur dhe abuzuar në disa raste dhe për këto shkaqe ai nuk kishte arritur ta perfundonte as shkollën fillore ku kishte kryrer vetëm pesë klasë disa herë ishte ndaluar nga policia për shkak se nuk vijonte mësimin obligativ dhe se kishte shumë mungesa pa arsye, Garavito shumicën e kohës ishte i pa punë dhe i varfër por herë pas herë punonte si shitës në një dyqan si shites dhe ndihmës dhe si shitës ambulant në rrugë ku shiste gjëra të ndryshme per shkak te gjendjes se tij finaciare ai vuante nga alkoholizmi dhe depresioni dhe ishte mbajtur të paktën pesë vite brenda ambienteve te siptalev psikatrike pasi nga depresioni i madh kishte tendeca për vetvrasje
Krimet
Gavarito i kreu vrasjet e në një periudhe kohë kur Kolumbia ishte luftra dhe trazira civile e politike gjatë viteve të 90-dhjeta dhe kjo ishte një nder arsyet që ai nuk u zbulua dhe nuk u kap gati 10 vite.
Nuk dihet koha e sakt se kur filloi të vriste po supozohet se mund të ketë qenë në fillim të viteve 90-dhjeta, Viktimat e tij ishin femijë të varfër nga fshatrat dhe legjet e ndryshme nëpër Kolumbi mosha e tyre ishte nga 8 - 16 vjeç, Gavarito ju afrohej fëmijeve dhe i joshte dhe i gënjente ata me dhurata dhe shuma të vogla parash pasi fitonte besimin e tyre fëmijët i mirrite për një shëtitje të gjatë kur ata lodheshin ai i sulmonte seksualisht duke i dhunuar dhe torturuar ata dhe më pas priste fytin dhe trupat e tyre i coptonte dhe i varroste në varre të cekta, trupat e zbuluar më vonë nga polica me udhezimet e Garavitos në 59 fshatra për reth qyteteve perendimore të Kolumbise dëshmonin se trupat kishin qenë nën ushtirmin e një në torture te gjatë dhe të mundimshme
Nuk dihet saktësisht se sa persona ka vrarë Garavito por sipas prokurorisë Garavito akuzohej se kishte vrarë 138 djem të rinj ndërsa vet Gavarito pranoi sa ka vrarë 147 djem te rinj ndersa sipas deshmive dhe disa provave te treguara nga vetë Gavartio dyshohet se numri i viktmave mund të shkoj deri 300 persona pasi nje pjese e madhe e lokacioneve ku ndodhen trupat e viktimave te tij nuk janë berë kerkimet apo nuk janë gjetur trupat apo nuk është bërë ekzaminimi i mbetjeve mortore.
Garavito nuk kishte problem per t'i gjetur viktimat e tij pasi rrugët në Kolumbi ishin të mbushura me fëmijë të pa strehë dhe të varfër pasi qe dhuna dhe lufta civile ne Kolumbi kishte zhvendosur mbi 1.5 milionë Kolumbian nga shtepitë e tyre.
Sipas disa provave Gavarito dyshohet se ka kryer mbi 11 vrasje edhe në shtetin e Ekuadorit mipro për keto krime u gjykua në Kolumbi pasi Ekuadori hoqi dorë nga ndjekja penale e tij.
Arrestimi dhe gjykimi
Me 22 Prill 1999 Luis Gavarito ishte perpjekur ta perdhunote një dajlë të ri indentitet i tij nuk është bërë i ditur nga policia, Gavarito e kishte mashtruar djalin dhe kishte quar në një fshat afër qytetit Villavicencio ku kishte tentuar ta sulmonte seksualisht por nje\ë fshatar e kishte parë kjo bëri që Gavarito të largohej dhe djali shpetoi duke ikur Gavarito ishte pare edhe nga disa shofër taksie ata njoftuan policen dhe treguan pamjet e slumuesit pas disa kerkimeve ne atë zonë nga policia sipas pershrkimeve te deshmitareve polica e arrestoj Luis Gavariton për tentim vrasje te djalit.
Pas arrestimit Gavarito pranoi se kishte vrare 147 persona por prokuroria konfiromoi akuzat per 138 vrasje në Kolumbi dhe më vone u akuzua edhe per 11 vrajse në Ekuador.
Garavito ishte aryetaur per shkak se kishte ishte abzuar seksualisht ne femijeri dhe se ne shumicen e vrasjeve kishte qane i dehur dhe nuk mund ta kontrollonte veten dhe se vuante nga depresioni dhe kishte shprehur keq ardhje për vrasjet e bëra uke qare para gjykatesit dhe thoshte se ishte udhehequr nga nje qenie hynore.
Gavarito u akuzua nga prokuroria per 172 vrasje të kryera ne Kolumbi dhe Ekuador për keto krime prokuroria kërkoi dënim me 1853 vjet burgim dhe gjykata e denoi, Por pas që Garavito kishte bashkëpunuar me policinë ne gjetjen 114 skeleteve te viktimave te tij dënimi i tij u reduktua ne 22 vjet burgim me mundesi lirimi me kusht për sjellje te mirë kjo gjë shkaktoi shumë reagime ne publik.
Caracol Televisión
Caracol Televisión (Caracol) është një rrjet televiziv kolumbian pa transmetim në pronësi të Caracol Medios, një njësi e Grupo Valorem. Është një nga rrjetet kryesore televizive private në Kolumbi, së bashku me Canal RCN dhe Canal 1. Rrjeti shpërndan dhe prodhon mbi 5000 programe dhe është transmetuar në më shumë se 80 vende.
Repertori
1-Tërësia e pjesëve ose e veprave artistike që vë në skenë ose që luan një teatër, një grup muzikor etj.; tërësia e pjesëve, e veprave ose e roleve që luan një aktor a një muzikant.
2- Tërësia e dukurive ose e sendeve të një fushe, zakonisht të renditura në një mënyrë që të gjenden lehtë.
Achen
Achen është një komunë në Francë. Achen bën pjesë në departamentin Moselle të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 1009 banorë dhe sipërfaqe prej  12.12 km².
Shireta Brahimi
Shireta Brahimi (lindur në RSF Jugosllavi, më 4 tetor 1982) është një futbolliste nga Maqedonia e Veriut e cila luan si lojtare mesfushore. Ajo aktualisht luan për ZFK Nase Taksi në Kampionatin Maqedonas. Në të kaluarën ka luajtur edhe në Champions League me KF Shqiponjat dhe Nase Taksi,  si dhe është një anëtare ekipit të përfaqësueses së Maqedonisë së Veriut.
Big Five (gjueti)
parapamje|300px|Pesë kafshë të mëdha Në Afrikë, pesë kafshët e mëdha të gjahut janë luani, leopardi, rinoceronti (të dy llojet e zi jug-qendror dhe i bardhë jugor), elefanti dhe bualli i Kepit. Termi u shpik nga gjahtarë të gjahut të madh dhe i referohet pesë kafshëve më të vështira në Afrikë për të gjuajtur në këmbë, por tani përdoret gjerësisht edhe nga operatorët turistikë safari.
Pesë kafshët e mëdha paraqiten në kartëmonedhat e randit jugafrikane.
Vendet ku mund të gjenden të gjithë përfshijnë Angolën, Botsvana, Zambia, Uganda, Namibia, Afrika e Jugut, Kenia, Tanzania, Zimbabve, Republika Demokratike e Kongos, Ruanda dhe Malavi.
Ministria e Mbrojtjes (Rusi)
Presidenti i Rusisë është Komandanti i Përgjithshëm i Forcave të Armatosura të Federatës Ruse dhe drejton veprimtarinë e Ministrisë. Ministri i Mbrojtjes ushtron autoritet administrativ dhe operacional mbi forcat e armatosura. Shtabi i Përgjithshëm i Forcave të Armatosura zbaton udhëzimet dhe urdhrat e presidentit dhe të ministrit të mbrojtjes.
Ndërtesa kryesore e ministrisë, e ndërtuar në vitet 1940, ndodhet në sheshin Arbatskaya, pranë rrugës Arbat. Ndërtesa të tjera të ministrisë ndodhen në të gjithë qytetin e Moskës. Organi suprem përgjegjës për menaxhimin dhe mbikëqyrjen e Forcave të Armatosura nga Ministria është Qendra Kombëtare e Menaxhimit të Mbrojtjes, e vendosur në argjinaturën Frunzenskaya dhe përgjegjëse për centralizimin e komandës së Forcave të Armatosura.
Ministri aktual i Mbrojtjes është gjenerali i ushtrisë Sergei Shoigu.
Rinoceronti i zi jug-qendror
Rinoceronti i zi jug-qendror (Diceros bicornis minor) është një nënlloj i rinocerontit të zi. Megjithëse ishte më e shumta nga nënllojet e rinocerontit të zi, ajo përsëri është e rradhitur si e rrezikuar nga lista e kuqe e BNRN. Ashtu si nënllojet e tjera të rinocerontit të zi, ajo ka një buzë prehensile dhe jeton në habitatin e savanës.
Popullsia dhe kërcënimet
Popullsia e rinocerontit të zi jug-qendrore ishte në 9,090 në vitin 1980 por për shkak të një vale të gjuetisë pa leje për bririn e saj numri i tyre u ul në 1,300 në vitin 1995. Në vitin 2001 popullsia ishte 1,651. Kjo është rritur në rreth 2,200 më 2010, me 1,684 në Afrikën e Jugut, 431 në Zimbabve dhe disa ekzemplarë në vendet e tjera. Gjatë 50 viteve të fundit ata kanë përjetuar një rënie prej 90% të numrave. Aktualisht numri është në rritje në përgjithësi, megjithëse zvogëlohet rajonalisht (Zimbabve). Kërcënimet ndaj nënllojeve janë kryesisht gjuetia e paligjshme. Sasia e gjuetisë pa leje është rritur vitet e fundit.
Fernando Santos
thumb|250px|right|Trajneri Fernando Santos
Fernando Santos u lind më 10 Tetor 1954 në Lisbonë, Portugali. Tani ai është trajneri i Kombëtares Portugeze të futbollit. Ai e mori këtë post pas shkarkimit të paraardhësit të tij nga Brazili nga Federata Portugeze e Futbollit
Karriera si futbollist
Fernando Santos gjatë rinisë së tij ishte pjesë e disa klubeve portugeze ku luante si mbrojtës. Klubet ku ai luajti ishin :
Karriera si trajner
Fernando Santos gjatë punës së tij si trajner udhëheqi shumë klube dhe kombëtare si :
Hundgjatët e pemëve
Edhe pse quhet 'hundgjatëte pemës', dhe pavarësisht se është herët të klasifikuara në Insektivora, ata nuk janë të vërteta hundgjat , dhe jo të gjitha speciet jetojnë në pemë.
Midis rendeve të gjitarëve, hundgjatët e pemëve janë të lidhura ngushtë me primatët dhe janë përdorur si një alternativë për primatët në studimet eksperimentale të miopisë, stresit psiko-social dhe hepatitit.
Karakteristikat
Hundgjatët e pemëve janë kafshë të hollë me bisht të gjatë dhe të leshta të butë, gri deri në kuqërremtë. Speciet tokësore priren të jenë më të mëdha se format arboreale dhe të kenë kthetra më të mëdha, të cilat i përdorin për gërmimin e gjahut të insekteve. Ata janë të gjithëpushtetshëm, duke ushqyer insektet, vertebrorët e vegjël, frutat dhe fara. Ata kanë dhëmbë të qenit të imët dhe molarë të pangopur.
Hundgjati i pemës ka një vizion të mirë, i cili është binocular në rastin e specieve më arboreale. Shumica janë të ditës, edhe pse disa janë nate.
Femrat kanë një periudhë shtatzanije prej 45 deri 50 ditësh dhe lindin deri në tre të rinj në foletë e veshur me gjethe të thata brenda shtresave të pemës. Të rinjtë lindin të verbër dhe pa flokë, por janë në gjendje të lënë fole pas rreth një muaji. Gjatë kësaj periudhe, nëna siguron kujdes relativisht të vogël të nënës, duke vizituar të rinjtë e saj vetëm për disa minuta çdo ditë për t'i dhënë gji.Hundgjatët e pemës arrijnë pjekurinë seksuale pas rreth katër muajsh dhe brejnë për shumicën e vitit, pa asnjë sezon të pastër mbarështimi në shumicën e llojeve.
Këto kafshë jetojnë në grupe të vogla familjare, të cilat mbrojnë territorin e tyre nga ndërhyrës. Ata shënojnë territoret e tyre duke përdorur gjëndra të ndryshme parfum ose urinë, në varësi të specieve të veçanta.
Emri Tupaia rrjedh nga tupai, fjala malai për ketrin, dhe u sigurua nga Sir Stamford Raffles.
Hundgjatët e pemëve gjithashtu janë vërejtur me qëllim të ngrënë ushqime të larta në kapsaikin, një sjellje unike midis gjitarëve të ndryshëm nga njerëzit. Një mutacion i vetëm TRPV1 redukton reagimin e tyre të dhimbjes ndaj kapsaikinoidëve, të cilat shkencëtarët besojnë se është një përshtatje evolucionare për të qenë në gjendje të konsumojnë ushqime pikante në habitatet e tyre natyrore.
Klasifikimi
parapamje|Stikioni i Tupait Hundgjatët e pemëve u zhvendosën nga Insektivora në rendin primare për shkak të ngjashmërive të caktuara të brendshme me këtë të fundit (për shembull, ngjashmëritë në anatominë e trurit, të theksuara nga Sir Wilfrid Le Gros Clark ) dhe klasifikohen si një "prosimianprimitive  ". Megjithatë, studimet molekulare filogjeneticke kanë sugjeruar se hundgjatët e pemëve duhet të jepet në të njëjtën gradë ( porosisë ) si primatët dhe, me primatët dhe lemurët fluturues(kolugotët), i përkasin kladës Euarçonta. Sipas këtij klasifikimi, Euarçonta janë motra e Glires ( lagomorfët dhe brejtësve ), dhe të dy grupet janë të kombinuara në kllapa Euarchontoglires. Marrëveshje të tjera të këtyre rendeve u propozuan në të kaluarën. Edhe pse dihet se Skandentia është një nga skeletët më bazal të Euarçontoglire, pozicioni i saktë filogenetik ende nuk është zgjidhur dhe mund të jetë një motër e Glires, Primatomorfa ose Dermoptera ose të gjithë Euarçontoglires të tjera.Studimet e fundit e vendosin Skandentia si motër e Glires, duke zhvlerësuar Euarçonta:
Megjithatë, vendosja alternative e hundgjatëve të pemëve si motër për të dy Glires dhe Primatomorfa nuk mund të përjashtohet.
Rekordi fosilik
Të dhënat fosile të hundgjatëve të pemëve janë të dobëta. Trungu më i vjetër i supozuar, Eodendrogale parva, është nga Eoceni i Mesëm i Henanit , Kina, por identiteti i kësaj kafshe është i pasigurt. Fosile të tjera kanë ardhur nga Myceni i Tajlandës, Pakistani, India dhe Yunnan, Kina, si dhe Plioceni i Indisë. Shumica i përkasin familjes Tupaidae, por disa fosile ende të padeklaruar nga Yunnan mendohet të jenë më afër hunggjatët e pemëve bisht shtypur. Speciet fosile të quajtura përfshijnë Prodendrogale yunnanica, Prodendrogale engesseri , dhe Tupaia storchi nga Yunnan, Tupaia miocenicanga Tajlanda, dhe Palaeotupaia sivalicus nga India.
Achain
Achain është një komunë në Francë. Achain bën pjesë në departamentin Moselle të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 87 banorë dhe sipërfaqe prej  4.79 km².
Mulliri që bluante trëndafilë
Mulliri që bluante trëndafilë, roman me autor Balil Gjini. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2004. Libri ka 120 faqe.
Dhimitër Jonima
Dhimitër Jonima (? – 1409) ishte një fisnik shqiptar nga familja Jonima. Së bashku me fisnikët e tjerë shqiptarë ai përmendet si pjesëmarrës i Betejës së Kosovës në 1389. Ai pësoi një humbje tjetër nga Perandoria Osmane menjëherë pasi forcat Osmane pushtuan Shkodrën në 1393. Pastaj ai veproi si një ndërmjetës midis tyre dhe Marco Barbadigo, burri i Helena Thopia që ishte në atë periudhë në zotërim të kështjellës së Krujës. Në 1402, si një vasal osman, së bashku me fisnikët e tjerë shqiptarë, ai luftoi së bashku me forcat e Bajazidit I në betejën e Ankarasë. Pas disfatës osmane, ai pranoi suzerencën e Republikës Veneciane si vasal të Koja Zaharia. Ai përmendet për herë të fundit në burimet në 1409 dhe supozohet se ka vdekur po atë vit. Pas vdekjes së tij, Gjon Kastrioti mori në zotërim zotërimet e Jonimës, të cilat u bënë pjesë e Principatës së Kastriotit. Anëtarët e tjerë të familjes Jonima përmenden më vonë në rajonin e Shkodrës, megjithatë ata kurrë nuk arritën famën e Dhimitër Jonimës. Edhe shumë kohë pas vdekjes së tij, në 1431, me disfatën e Gjon Kastriotit nga forcat Osmane, tokat e marra prej tij dhe dikur i përkisnin familjes Jonima, u regjistruan nga Osmanët si vilajeti i Dhimitër Jonima.
Shënime
Emri i tij është shkruar "Demetrius Jonima", "Dimitri Jonima", "Dmitar Gonoma" dhe në shqip  Dhimitër Jonima.
Sergei Shoigu
parapamje|Portreti zyrtar i Sergei Shoigu. Sergei Kuzhugetovich Shoigu (lindur më: 21 maj 1955) është një politikan dhe oficer ushtarak rus që ka shërbyer si Ministër i Mbrojtjes i Rusisë që nga viti 2012. Shoigu ka shërbyer si kryetar i Këshillit të Ministrave të Mbrojtjes të Komonuelthit të Shteteve të Pavarura që nga viti 2012.
Shoigu ishte Ministër i Situatave të Emergjencave nga viti 1991 deri në vitin 2012. Ai shërbeu për një kohë të shkurtër si guvernator i Oblastit të Moskës në vitin 2012. Një i besuar dhe aleat i ngushtë i Vladimir Putinit, Shoigu i përket silovikut të rrethit të brendshëm të Putinit.
Gjenerali i dy mbretëreshave
Gjenerali i dy mbretëreshave, roman me autor Xhemal Gora. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2005. Libri ka 248 faqe.
Tom Gulbrandsen
Tom Gulbrandsen (lindi më 5 maj 1964) ishte futbollist norvegjez i cili ka luajtur si mesfushor. Ai ka luajtur edhe në kombëtaren norvegjeze. Ai është i njohur për gjuatjet e gjata.
Heshtja e unit
Heshtja e unit, roman me autor Pajtim Çaushi. Botuar në Sarandë nga "Milosao", në vitin 2004. Libri ka 217 faqe.
Tom Gulbrandsen
Karriera
Gulbrandsen e filloi karrierën në skuadrën Geithus dhe pas kësaj ka luajtur mbi 300 ndeshje për Mjøndalen dhe Lillestrøm. Për shumë sezone ka luajtur në skuadrën Hønefoss BK.
Në fillim të sezonit 2007, ai ka luajtur për skuadrën Mjøndalen IF. Pastaj u kthye në skuadrën Lillestrøm SK.
Ktaegoria:Futbollistë në Hønefoss BK
Chandra Bahadur Dangi
Chandra Bahadur Dangi (30 November 1939 – 3 September 2015) (चन्द्रबहादुर डाँगी, ) është një njeriu me i shkurter regjistruar në histori, matja në 56.6 cm. Dangi ka xhuxhizmi primordial. Ai e theu rekord të Gul Mohammed (1957–97), lartësia e të cilit është 57cm.
Ëndrrat e anijes me vela
Ëndrrat e anijes me vela, roman me autor Viktor Canosinaj. Botuar në Tiranë nga "Konica", në vitin 2004. Libri ka 164 faqe.
Tourrettes-sur-Loup
Tourrettes-sur-Loup është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Tourrettes-sur-Loup ka një popullsi prej 3990 banorë dhe sipërfaqe 29.28 km², me një dendësi prej 136 banor/km².
Rapelang Rabana
parapamje Rapelang Rabana është një shkencëtare e kompjuterave, sipërmarrëse dhe fjalimdhënëse e temës qendrore të një konference. Aktualisht ajo është Themeluese dhe Kryetare e Rekindle Learning, një kompani e teknologjisë së të mësuarit; dhe më parë bashkë-themeloi Yeigo Communications, ofruesin e parë falas VoIP të shërbimeve telefonike të Afrikës së Jugut.
E paraqitur në kopertinën e revistës ForbesAfrica para moshës 30 vjeç, e zgjedhur si një FastCompany Maverick, e cilësuar ndërmarrëse për botën nga Forumi botëror i ndërmarrësisë dhe e zgjedhur si një udhëheqëse e re globale nga Forumi Ekonomik Botëror - Rapelang është një sipërmarrëse e teknologjisë së lavdëruar ndërkombëtarisht.
Rinia dhe edukimi i hershëm
Rapelang lindi në Gaborone, Botsvana. Ajo filloi shkollimin në Gaborone para se të transferohej në Johannesburg dhe të ndiqte shkollën Roedean. Rapelang u diplomua me nderime në Universitetin e Cape Town në 2005 me një diplomë bachelor në Shkencë të Biznesit me një specialitet në Shkenca Kompjuterike. Rapelang u kthye në Universitetin e Cape Town për të mbajtur një fjalim hapës në vitin 2019.
Karierë
Pas mbarimit të universitetit, Rabana bashkë-krijoi aplikacionin mobil VoIP të quajtur Yeigo në 2006. Në vitin 2009, Telfree, një operator i gjeneratës së ardhshme të Afrikës së Jugut, bleu një shumicë të aksioneve në Yeigo. Rabana u emërua si drejtuese e departamentit të Kërkimit dhe Zhvillimit të Telfree, derisa ajo doli nga biznesi në 2012.
Në vitin 2014, Rabana themeloi Rekindle Learning, e cila i fuqizon njerëzit t'i përgjigjen botës në ndryshim të punës përmes përvojave të të mësuarit dixhital. Në Nëntor 2017, Rapelang u emërua Zyrtare Kryesore Dixhitale e BCX ku shërbeu deri në fund të 2018.
Organizatat ndërkombëtare
Rapelang u ftua të bashkohej me Takimin Vjetor të Forumit Ekonomik Botëror 2012 në Davos. Ajo u zgjodh gjithashtu si një Shaper Global më vonë një Udhëheqëse e Re Globale nga Forumi Ekonomik Botëror. Ajo është një Ambasadore dhe Juriste për Vendimet e Samitit Botëror të Kombeve të Bashkuara. Rapelangu dha adresën kryesore në Gartner Symposium 2015, në Cape Town.
Clara Haskil
Clara Haskil (7 Janar 1895 – 7 Dhjetor 1960) ishte një pianiste klasike rumune, e njohur si një përkëthyese e repertorit klasik dhe të hershëm romantik. Ajo u njoh veçanërisht për shfaqjet e saj dhe regjistrimet e Mozartit.
Biografia
Haskil u lind në një familje hebreje sefardike në Bukuresht, Rumani, dhe studioi në Vjenë nën Richard Robert (nxënësit e të cilit përfshinë edhe Rudolf Serkin dhe George Szell) dhe sudioi shkurtimisht me Ferruccio Busoni. Më vonë ajo u zhvendos në Paris, ku studioi me Morpain, nxënësin e Gabriel Fauré Joseph, të cilin ajo e ka përmendur gjithmonë si një prej ndikimeve të saj më të mëdha.
Dmitry Peskov
parapamje|Portreti zyrtar, 2018. Dmitry Sergeyevich Peskov (Rusisht: Dmitrij Sergeevič Peskov, lindur më: 17 tetor 1967) është një diplomat rus dhe sekretar i shtypit i presidentit rus Vladimir Putin.
Ferizaj24
Ferizaj24 është portal i pavarur në gjuhën shqipe, me seli në Ferizaj, i themeluar në fillim të vitit 2018. Ferizaj24 për më shumë se një kohë të gjatë ka arritur të ruajë pa anshmërinë dhe të jetë burim i lajmeve me kredibilitetin më të lartë në qytetin e bukur të Ferizajt.
Nahuatl
Nahuatl (shqiptimi Nahuatl : [ˈnaːwat͡ɬ] ), Azteke, ose meksikanisht është një gjuhë ose, sipas disa përkufizimeve, një grup gjuhësh të familjes së gjuhëve Uto-Aztekase. Varietetet e Nahuatlit fliten nga rreth 1.7 million njerëzit Nahua, shumica e të cilëve jetojnë kryesisht në Meksikën Qendrore dhe kanë një popullsi më të vogël në Shtetet e Bashkuara.
Nahuatli është folur në Meksikën qendrore që nga shekulli i shtatë i erës sonë. Ishte gjuha e Aztekëve / Meksikasve, të cilët dominuan Meksikën qendrore gjatë periudhës së vonë postklasike të historisë mezoamerikane. Gjatë shekujve para pushtimit spanjoll dhe tlashkalan të Perandorisë Azteke, aztekët ishin zgjeruar duke përfshirë një pjesë të madhe të Meksikës qendrore. Ndikimi i tyre bëri që lloji i Nahuatlit që flitej nga banorët e Tenoçtitlanit të bëhej gjuhë prestigji në Mezoamerikë.