cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Renuar Locaj
Biografia
Renuar Locaj ka lindur në Rrëshen, Mirditë. Njohuritë e para mbi artin figurativ, ai i ka përvetësuar nëpërmjet të atit, Lin Loci, piktor i mirënjohur në Shqipëri. Për të vijuar më pas, studimet në Liceun Artistik “Jordan Misja” në vitin 1997 në Tiranë, e më tej studimet e larta në të njëjtën fushë, në Universitetin e Arteve të Bukura. Gjatë kohës që ndiqte studimet, ai ka praktikuar pasionin e tij për të bukurën, duke punuar si fotograf dhe grafik dizajner. Në përfundim të Universitetit, ai pozicionohet si Drejtor Artistik në agjencinë e tij të reklamave. Pa kaluar shumë kohë nga sipërmarrja e tij e suksesshme në fushën e reklamave fillon të punojë në revistat më të famshme të asaj kohe me personazhe publik, modele të famshëm dhe reklama të bizneseve më të mëdha në Shqipëri. Në vitin 2017 fitoi çmimin Gold në kategorinë Press/Performing Arts në konkursin e realizuar nga [Prix de la Photographie, Paris].
Puna e tij
Renuar Locaj ka bashkëpunuar me stilistë, grimues dhe persona të famshëm shqiptarë dhe ndërkombëtarë. Sot ai njihet për balancimin e të thjeshtës dhe të komplikuarës si dhe përkushtimin me pasion për format. Me punën e tij, ai ndan me të gjithë botën imazhe të bukura, të vërteta dhe me karakter të cilat i frymëzojnë të gjithë. Punimet e tij janë të publikuara në media kombëtare dhe ndërkombëtare.
Në portretet që ai fotografon, mund të vësh re që janë fiksuar jo vetëm tiparet e personit që ndodhet përballë kamerës, por edhe ndjenjat e tij. Në punën e tij artistike, ka shumë punime me figura të njohura në shou biznesin Shqiptar. Me 2021 hap ekspozitën me fotografi të zhanrit dokumentues, në Muzeun Historik Kombëtar Shqiptar me fotografi të refugjatëve nga Lindja e Mesme që kalojnë nëpërmjet territorit Shqiptar për në Bashkimin Evropian.
Pessac
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Pessac (Ocitanisht: Peçac ; Shqip: Pesaku) është një komunë në departamentin Gironde në rajonin Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore. Është një anëtar i metropolit të Bordosë, duke qenë periferia e dytë më e madhe e Bordosë dhe ndodhet vetëm në jugperëndim të tij. Pesaku është gjithashtu shtëpia e Universitetit Bordeaux Montaigne dhe Institut d'études politiques de Bordeaux.
Gjeografia
Pjesa perëndimore e komunës është pjesë e pyllit Landes de Bordeaux.
Historia
Në fillim të Luftës së Dytë Botërore (22 qershor 1940), qyteti ishte skena e një ekzekutimi të katërfishtë në poligonin e zjarrit të Verthamonit. Katër militantë komunistë, njëri prej të cilëve, Roger Rambaud, nuk kishte mbushur ende 17 vjeç, ishin ndër të arratisurit nga burgu ushtarak në Paris, u vranë në fshehtësinë më të madhe nga ushtarët e Republikës së Tretë. Ky rast i klasifikuar prej 70 vitesh “Mbrojtja e Fshehtë”, është zbuluar së fundmi nga historiani Jacky Tronel në revistën historike Arkheia.
Veraritë
E vendosur në emërtimin Pessac-Léognan, ka disa kantina, duke përfshirë më të vjetrën nga rajonet e verës në Bordeaux, Château Haut-Brion.
Rrethi i kazinosë
Lagje e ndërtuar në vitet 1900 me një arkitekturë të qytetit rezort.
Transporti
Pessac ndodhet në linjën B të Tramvajit të Bordosë.
Deklarata e Njëanshme e Pavarësisë së Egjiptit
Në vitin 1914, trillimi ligjor i sovranitetit osman përfundoi dhe Sulltanati i Egjiptit (të cilin osmanët e kishin shkatërruar më 1517) u rivendos, por Egjipti nuk ishte ligjërisht i pavarur. Megjithëse Mbretëria e Bashkuar nuk e aneksoi Egjiptin, ajo e bëri sulltanatin e rivendosur një protektorat (një shtet jo pjesë e Perandorisë Britanike, por megjithatë i administruar nga Mbretëria e Bashkuar), duke formalizuar kështu rolin politik dhe ushtarak që kishte ushtruar në Egjipt që nga viti 1882.
Kontrolli i vazhdueshëm i çështjeve egjiptiane nga Mbretëria e Bashkuar shkaktoi Revolucionin Egjiptian të vitit 1919. Më pas, qeveria e Mbretërisë së Bashkuar kërkoi një mjet të negociuar për të zbutur ankesat egjiptiane duke ruajtur praninë e saj ushtarake dhe ndikimin politik në vend. Kur këto negociata dështuan, Mbretëria e Bashkuar veproi në mënyrë të njëanshme për të përfunduar protektoratin dhe për të njohur Egjiptin si një shtet të pavarur. Duke e ndërmarrë këtë veprim në mënyrë të njëanshme, Mbretëria e Bashkuar shmangu marrjen e marrëveshjes me qeverinë egjiptiane dhe në këtë mënyrë i dha vetes kompetenca "të rezervuara" në katër fusha qendrore për qeverisjen e Egjiptit: marrëdhëniet e jashtme, komunikimet, ushtria dhe Sudani, që ishte ligjërisht. një bashkëpronësi e Egjiptit dhe e Mbretërisë së Bashkuar. Këto kompetenca të rezervuara, për të cilat qeveria egjiptiane nuk pranoi, nënkuptonin se ankesat nacionaliste kundër Mbretërisë së Bashkuar vazhdonin dhe do të kontribuonin në shkaqet e Revolucionit Egjiptian të vitit 1952 tre dekada më vonë.
Prapavija
Deklaratës i parapriu një periudhë negociatash jopërfundimtare midis qeverive të Egjiptit dhe Mbretërisë së Bashkuar. Fushat e mosmarrëveshjeve përfshinin pozicionin e Egjiptit për çështjet e protektoratit dhe rolin e tij të ardhshëm në Sudan. Kryeministri egjiptian Adli Jakan Pasha dhe nacionalistët e moderuar egjiptianë arritën të merrnin marrëveshjen e Komisionerit të Lartë Britanik Edmund Allenby për të siguruar çështjen më të përgjithshme të sovranitetit të Egjiptit me synimin që Mbretëria e Bashkuar ta njohë përfundimisht Egjiptin si një shtet të pavarur. Qeveria e koalicionit e kryeministrit britanik Lloyd George dëshironte të ruante protektoratin mbi Egjiptin, megjithatë, Allenby kërcënoi të jepte dorëheqjen. Veprimet e tij e sollën çështjen në diskutim publik dhe çuan në një përgjigje të shpejtë zyrtare: dy javë më vonë u lëshua deklarata.
Megjithëse përmbushi kërkesat e menjëhershme të nacionalistëve egjiptianë për t'i dhënë fund protektoratit, deklarata ishte e pakënaqshme globalisht pasi pavarësia egjiptiane që Britania e Madhe njohu ishte shumë e kufizuar nga klauzola e "pikave të rezervuara". Kjo çoi në presion të vazhdueshëm mbi Mbretërinë e Bashkuar nga nacionalistët egjiptianë për të rinegociuar marrëdhëniet midis dy vendeve. Traktati anglo-egjiptian i vitit 1936 zgjidhi disa nga këto çështje, megjithatë, të tjerat, veçanërisht në lidhje me Sudanin dhe praninë e personelit ushtarak britanik në zonën e Kanalit të Suezit, mbetën.
Teksti
''Teksti i mëposhtëm u botua për herë të parë në vitin 1922. Si rezultat, ai është aktualisht në domenin publik në Shtetet e Bashkuara, si dhe në Mbretërinë e Bashkuar ku e drejta e autorit të kurorës ka skaduar''.
Argosi, Greqi
Argos ( /ɑːr ɡ ɒ s, - ɡ ə s / ;Greqisht : Άργος [ˈArɣos] ; Greqia e lashtë : Ἄργος [árɡos] ) është një qytet në Argolis, Peloponezi, Greqi dhe është një nga qytetet më të vjetra të banuara vazhdimisht në botë. Eshtë qyteti më i madh në Argolis dhe një qendër kryesore për zonën e tij..
Që nga reforma e qeverisjes lokale në vitin 2011 ka qenë pjesë e komunës së Argos-Mykines,e cila është një njësi bashkiake. Njësia komunale ka një sipërfaqe prej 138.138km 2 Eshtë 11 km nga Nafplion, i cili ishte porti i tij historik.Si vendbanim i lashtësisë së madhe, Argos ka qenë i banuar vazhdimisht të paktën si një fshat kryesor deri në 7,000 vitet e kaluara.
Banorët e qytetit të Argosit janë njohur si Argive ( /ɑːr ɡ aɪ v /, /-dʒ aɪ v / ; Ἀργεῖος   ) Sidoqoftë, ky term përdoret gjithashtu për t'u referuar atyre Grekëve të lashtë në përgjithësi që sulmuan qytetin e Trojës gjatë Luftës së Trojës ; termi zbatohet më gjerësisht nga poetë homerik.
Monumente të shumta antike gjenden sot në qytet. Bujqësia është shtylla kryesore e ekonomisë vendore.
Klima
Argosi ka një klimë mesdhetare,verë të nxehtë.Eshtë një nga vendet më të nxehta në Greqi,gjatë verës.
Etimologjia
Emri i qytetit është shumë i lashtë dhe disa teori etimologjike kanë propozuar shpjegime për kuptimin e tij. Teza më e njohur rreth emrit të qytetit është se ka prejardhje nga gjuha pellazge, pra ajo ësht ëpërdorur nga njerëzit që u vendosën për herë të parë në atë zonë, në të cilën fjala Argos do të thoshte "fushë". Përndryshe, emri Argos,lidhet edhe me emrin e mbretit të tretë të qytetit në kohërat antike, i cili e riemërtoi atë me veten e tij, duke zëvendësuar kështu emrin e tij të vjetër Phoronikon Asty (Φορωνικόν Άστυ, "qyteti i Phoroneus "). Besohet gjithashtu se "Argos" është i lidhur me fjalën αργός (argós), që do të thoshte "i bardhë"; ndoshta, kjo kishte të bënte me përshtypjen vizuale të dhënë në fushën argjolike gjatë kohës së korrjes. Sipas Strabonit, emri mund të kishte origjinën edhe nga fjala αγρός "fushë" nga antimetateza e bashkëtingëlloreve. majtas|parapamje| Triobol i Argos, i prerë midis vitit 270 dhe 250 pes. Pjesa e përparme përshkruan pjesën e përparme të një ujku, duke aluduar në [[Apoloni|Apollo Lykeios, perëndinë-mbrojtëse të qytetit. A-ja në të kundërt është thjesht inicial i Argosit. ]] Argosi tradicionalisht konsiderohet të jetë origjina e shtëpisë së lashtë mbretërore maqedonase greke të dinastisë Argead (greqisht: Ἀργεάδαι, Argeádai). Anëtarët më të njohur ishin Filipi II i Maqedonisë dhe Aleksandri i Madh.Si një vendndodhje strategjike me fushën pjellore të Argolis, Argos ishte një bastion i madh gjatë epokës Mikenase. Në kohët klasike, Argosi ishte një rival i fuqishëm i Spartës për mbizotërim gjatë Peloponezit, por përfundimisht ishte shpërngulur në qytetet e tjera Greke pasi mbetën neutral gjatë Luftërave Greko-Persiane. majtas|parapamje| Heraioni i Argosit parapamje| Pamje e teatrit antik parapamje| Peloponezi antik parapamje| Rajonet antike të Peloponezit (Greqia kontinentale jugore). Ka prova të vendosjes së vazhdueshme në zonë duke filluar me një fshat rreth 7000 vjet më parë në neolitin e vonë, të vendosur në këmbët e kodrës së Aspidës. Që nga ajo kohë, Argos ka qenë i banuar vazhdimisht në të njëjtin vend gjeografik. Krijimi i tij i atribuohet Phoroneus, me emrin e tij të parë ka qenë Phoronicon Asty, ose qyteti i Phoroneus. Prania historike e Grekëve Pellazgjikë në zonë mund të dëshmohet në mbetjet gjuhësore që mbijetojnë deri më sot, siç janë vetë emri i qytetit dhe "Larisa", emri i kalasë së qytetit i vendosur në kodër.
Qyteti është i vendosur në një zonë mjaft të favorshme, midis Nemea, Korinth dhe Arcadia. Ai pati përfitime nga afërsia e tij me liqenin Lerna, i cili, në atë kohë, ishte në një distancë prej një kilometri nga fundi jugor i Argos.
Argosi ishte një bastion i madh i kohës Mikenase, dhe së bashku me akropolin fqinjë të Mikenës dhe Tiryns u bë një vendbanim shumë i hershëm për shkak të pozicioneve të tij komanduese në mes të fushës pjellore të Argolis.
Argos Arkaik
Argosi përjetoi periudhën e saj më të madhe të zgjerimit dhe fuqisë nën sundimtarin energjik të shekullit të 7-të para Krishtit të Mbretit Pheidon.Nën sundimin e mbretit Pheidon, Argosi rifitoi pushtet mbi qytetet e Argolidit dhe sfidoidominimin e Spartës në Peloponez.Dominimi spartan mendohet të jetë ndërprerë pas betejës së Hyssiae në vitin 669-668 para Krishtit, në të cilën trupat Argive mundën Spartanët në një betejë hoplit. Gjatë kohës së fuqisë së tij më të madhe, qyteti mburrej me një shkollë skulpturash qeramike dhe bronzi, punëtori qeramike, fabrikë lëkurësh dhe prodhues rrobash. Për më tepër, të paktën 25 celebrime u zhvilluan në qytet, përveç një ekspoziteje të rregullt të produkteve vendore. Një vend i shenjtë kushtuar Herës u gjet gjithashtu në të njëjtin vend ku ndodhet sot manastiri i Panagia Katekrymeni.Pheidoni gjithashtu shtriu ndikimin e Argive në të gjithë Greqinë, duke marrë kontrollin e Lojërave Olimpike larg nga qytetarët e Elisit dhe duke caktuar vetë organizatorin gjatë mbretërimit të tij.
Argosi klasik
Në vitin 494 pes, Argosi pësoi një humbje dërrmuese nga rivali i tij rajonalë, Sparta, në Betejën e Sepeia. Pas kësaj disfate, Herodoti na tregon se qyteti pësoi një formë ngecjeje.Kaosi politik mendohet se ka rezultuar në një tranzicion demokratik në qytet. Argosi nuk mori pjesë në Aleancën Greke kundër Pushtimit Persian të vitit 480 para Krishtit. Kjo rezultoi në një periudhë të izolimit diplomatik, megjithëse ka prova të një aleance Argive me Tegea para vitit 462 para Krishtit.
Në vitin 462 pes, Argosi u bashkua në një aleancë trepalëshe me Athinën dhe Thesalinë.Kjo aleancë ishte disi jofunksionale, megjithatë, dhe Argivesët mendohet se kanë dhënë vetëm kontribute margjinale në aleancë në Betejën e Oenoe dhe Tanagra. Për shembull, vetëm 1.000 hoplitë Argive mendohet se kanë luftuar së bashku me Athinasit në Betejën e Tanagrës. Pas disfatës së aleatëve në Tanagra në vitin 457 pes, aleanca filloi të prishej, duke rezultuar në shpërbërjen e saj në vitin 451 pes.
Argos luajti një rol të vogël në Luftërat Korintiane kundër Spartës dhe për një periudhë të shkurtër kohore konsiderohet bashkimi me Korintin për të formuar një shtet të zgjeruar Argolid. Për një periudhë të shkurtër kohe, të dy polet u bashkuan, por Korinti u rebelua shpejt kundër sundimit Argive dhe Argos u kthye në kufijtë e tij tradicionalë. Pas kësaj, Argosi vazhdoi të mbetet një fuqi e vogël në çështjeve greke.
Argosi i shpëtoi okupimit nga Maqedonia gjatë mbretërimit të Filipit II dhe Aleksandrit të Madh dhe mbeti i padëmtuar gjatë Luftërave të Diadochi, megjithatë në vitin 272 u sulmua nga Pirro i Epirit në Betejën e Argos, në të cilën Pirro u vra.
Demokracia në Argosin Klasik
Argos ishte një demokraci për pjesën më të madhe të periudhës klasike, me vetëm një ndërprerje të shkurtër midis vitit 418 dhe 416. Demokracia u vendos për herë të parë pas një disfate katastrofike nga Spartanët në Betejën e Sepeia në vitin 494. Aq shumë Argivë u vranë në betejë saqë pasoi një revolucion, në të cilin të huajt ishin të përfshirë në shtet për herë të parë.
Demokracia argive përfshinte një Asamble (të quajtur aliaia ), një Këshill ( bola ) dhe një organ tjetër të quajtur 'Të Tetëdhjetët', përgjegjësitë e të cilit janë të paqarta. Magjistrat shërbyen për mandate gjashtëmujore, me disa përjashtime, dhe u audituan në fund të mandatit të tyre. Ekzistojnë disa prova se ostracizmi ishte praktikuar.
Sundimi Romak, Bizantin, Kryqtar, Osman dhe pavarësia
Si pasojë e Kryqëzatës së Katërt, Kryqtarët pushtuan kështjellën e ndërtuar në kodrën Larisa, vendi i akropolit antik, dhe zona u bë pjesë e zotërisë së Argosit dhe Nauplit. Sundimi venecian zgjati deri në vitin1463, kur osmanët pushtuan qytetin.
Në vitin 1397, Osmanët plaçkitën Argosin, duke marrë me vete pjesën më të madhe të popullsisë, për ta shitur si skllevër. Venecianët ripopulluan qytetin dhe rajonin me kolonët shqiptarë, duke u dhënë atyre përjashtime agrare nga taksat. Së bashku me grekët e Argosit, ata furnizuan trupa stratioti për ushtritë e Venecias. Disa historianë e konsiderojnë termin ushtarak francez "argoulet" që rrjedh nga "argetes" grekë, ose banor i Argosit, pasi një numër i madh i stratiotëve francezë vinin nga fusha e Argosit. parapamje| Kisha e Kimisis (Fjetjes) së Virgjëreshës në Neo Ireo Gjatë sundimit Osman, Argosi ishte i ndarë në katër mahala, ose lagje; mahalla greke ( Rûm ), mahala Liepur, mahalla Bekir Efenti dhe mahalla Karamoutza ose Besikler, përkatësisht që korrespondon me atë që tani është pjesa verilindore, veriperëndimore, jugperëndimore dhe juglindore e qytetit. Mahalla greke u quajt "çereku i të pabesëve të qytetit Archos" në dokumentet turke, ndërsa Liepur mahalla (lagja e lepujve) përbëhej kryesisht nga emigrantë shqiptarë dhe familjet me reputacion të mirë. Karamoutza Mahalla ishte shtëpia e turqve më të shquar dhe mburrej me një xhami (kishë modern-ditore e Agios Konstadinos), një varrezë turke të Ali Nakin Bei Serail, banja turke dhe një shkollë turke. majtas|parapamje| Ilustrimi i Argos nga Vincenzo Coronelli, 1688 Me përjashtim të një periudhe të dominimit venecian në vitin 1687–1715, Argosi mbeti në duart osmane deri në fillimin e Luftës Greke të Pavarësisë në vitin 1821, kur familjet e pasura osmane u zhvendosën në Nafplio për shkak të mureve të saj më të forta.
Në atë kohë, si pjesë e kryengritjes së përgjithshme, shumë organe qeverisëse lokale u formuan në pjesë të ndryshme të vendit dhe "Konsullata e Argos" u shpall më 28 Mars 1821, nën Senatin e Peloponezit. Kishte një kryetar të vetëm shteti, Stamatellos Antonopoulos, të quajtur " Konsull ", midis 28 marsit dhe 26 maj 1821.
Më vonë, Argos pranoi autoritetin e Qeverisë së Përkohshme të Asamblesë së Parë Kombëtare në Epidaurus dhe përfundimisht u bë pjesë e Mbretërisë së Greqisë. Me ardhjen e guvernatorit Ioannis Kapodistrias, qyteti iu nënshtrua përpjekjeve të modernizimit. Duke qenë një fshat bujqësor, nevoja për planifikim urban ishte jetësore. Për këtë arsye, më 1828, Kapodistrias emëroi mekanikun Stamatis Voulgaris si krijuesin e një plan-qyteti që do t'i ofronte Argosit rrugë të mëdha, sheshe dhe hapësira publike. Sidoqoftë, të dy Voulgaris dhe, më vonë, planet e arkitektit francez de Borroczun nuk u pritën mirë nga vendasit, me rezultatin që i pari duhej të rishikohej nga Zavos. Në fund të fundit, asnjë nga planet nuk u zbatua plotësisht. Akoma, karakteristikat strukturore të planit të de Borroczun mund të gjenden në qytet sot, megjithë provat e dukshme të paraqitjes para-revolucionare, të tilla si përhapja e paorganizuar urbane e dëshmuar në zonën nga rruga Inachou deri në pikën ku gjurmët hekurudhore mund të gjenden sot.
Mitologjia
Mbretërit mitologjike të Argosit janë: Inachus, Phoroneus, Apis, Argus, Criasus, Phorbas, Triopas, Iasus, Agenor, Crotopus, Sthenelus, Gelanor AKA Pelago, Danaus, Lynceus, Abas, Proetus, Acrisius, Perseu, Megapenthes, Argeus dhe Anaxagoras.
Historia kishtare
Pasiqë Krishterimi u krijua në Argos, peshkopi i parë i dokumentuar në regjistrat ekzistues me shkrim është Genethlius, i cili në 448 AD mori pjesë në sinodin e thirrur nga Kryepeshkopi i Konstandinopojës Flavian për ta rrëzuar Eutyches nga zyra e tij meshtarake dhe shkishtëroi atë. Peshkopi tjetër i Argosit, Onesimus, ishte në Këshillin 451 të Kalcedonit. Pasardhësi i tij, Thales, ishte një nënshkrues i letrës që peshkopët e provincës Romake të Hellasit i dërguan në vitin 458 Perandorit Bizantin Leo I Thrakian për të protestuar në lidhje me vrasjen e Proterius të Aleksandrisë. Peshkopi Ioannes ishte në Këshillin e Tretë të Konstandinopojës në vitin 680 dhe Theotimus në Këshillin Photian të Konstandinopojës (879). Selia lokale është sot Metropoli Ortodoks Grek i Argolis.
Popullatë
Në vitin 700 para Krishtit kishte të paktën 5,000 njerëz që jetonin në qytet. Në shekullin e katërt para Krishtit, qyteti ishte shtëpia e deri në 30,000 njerëzve. Sot, sipas regjistrimit grek të vitit 2011, qyteti ka një popullsi prej 22,085,është qyteti më i madh në Argolis, më i madh se kryeqyteti Nafplio.
Ekonomia
parapamje| Tregu komunal parapamje| Bashkia e vjetër e qytetit në 2002; ndërtuar në vitin 1830, ai shërbeu si selia e qeverisë komunale deri në vitin 2012 Aktiviteti kryesor ekonomik në zonë është bujqësia. Frutat agrume janë kultura mbizotëruese, e ndjekur nga ullinjtë dhe kajsitë. Zona është gjithashtu e famshme për shumëllojshmërinë e saj lokale të pjeprit, pjeprat Argos (ose Argitiko). Ekziston edhe prodhimi i rëndësishëm lokal i produkteve të qumështit, fabrika për përpunimin e frutave.
Star TV
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Star TV është një kanal televiziv turk kombëtar, i themeluar në vitin 1989 dhe lancuar në vitin 1990. Ai është në pronësi të Doğuş Media Group të Ferit Şahenk që nga viti 2011.
Historia
Themeluar nga Cem Uzan dhe Ahmet Özal në 1989 si Magic Box, Star TV është kanali i parë televiziv privat i Turqisë. Kanali filloi provat teknike më 5 maj 1990. Për pak kohë në fillim të viteve 1990, ai u quajt Star Magic Box sepse emri "Star 1" ishte i mbrojtur nga një korporatë tjetër mediatike. Logoja e saj e parë ishte një S me ngjyrë blu me një yll mbi të, përpara se të shndërrohej në të kuqe sa filluan vitet 2000.
Star TV transmetoi për herë të parë në Turqi shumë seriale të njohura botërore. Midis tyre ishin The A-Team, Magnum, PI, Simon & Simon, MacGyver, Days of Our Lives, M*A*S*H, Lassie, Murphy Brown, Perfect Strangers, Dragnet, Charles in Charge, The Jeffersons, Twin Peaks, Married... with Children, The Bold and the Beautiful, General Hospital, All My Children, Santa Barbara, Another World, Dallas, 21 Jump Street, Miami Vice, The Equalizer, Star Trek: The Next Generation, Wiseguy, Leave It to Beaver, Hunter, Who's the Boss?, Gimme a Break!, Murder, She Wrote, Mission: Impossible, Time Trax, Out of This World dhe Airwolf.
Kanali është gjithashtu i pari privat turk që filloi transmetimin digjital në 1999.
Në shkurt 2004, Star TV u sekuestrua nga fondet turke të sigurimit të kursimeve dhe depozitave (TMSF) së bashku me asete të tjera mediatike, duke përfshirë shtatë stacione radiofonike, një gazetë dhe një televizion tjetër të Grupit Uzan, për të mbuluar borxhet ndaj Thesari që rezulton nga marrja në dorëzim e İmar Bankası dhe Adabank. TMSF nxori në ankand Star TV dhe u ble nga Isil Television Broadcasting Corp. i Dogan Media Group, i cili ofroi ofertën më të lartë prej 306.5 milion dollarë në ankand në shtator 2005.
Star TV u shit nga Doğan Holding te Doğuş Media Group më 17 tetor 2011, për 327 milionë dollarë.
Star TV HD
Star TV filloi transmetimin në HD më 29 maj 2009. Është kanali i dytë aktiv HD në Turqi pas Kanal D.
Kanali transmeton edhe në Evropë me emrin Euro Star, me ndryshimin e mostransmetimit live të ndeshjeve së Ligës së Kampionëve. Euro Star ka prodhimet vetanake përveç prodhimeve të Star TV.
Forcat e Mbrojtjes Finlandeze
__NOINDEX__ parapamje|Vula e Forcave të Mbrojtjes Finlandeze. Forcat e Mbrojtjes Finlandeze janë ushtria e Finlandës. Forcat e Mbrojtjes Finlandeze përbëhen nga Ushtria Finlandeze, Marina Finlandeze dhe Forca Ajrore Finlandeze. Në kohë lufte, Roja Kufitare Finlandeze (e cila është njësi e pavarur ushtarake në kohë paqeje) bëhet pjesë e Forcave të Mbrojtjes Finlandeze.
Rekrutimi universal i meshkujve është krijuar, sipas të cilit të gjithë meshkujt shërbejnë për 165, 255 ose 347 ditë, nga viti kur mbushin 18 vjeç deri në vitin kur mbushin 29 vjeç. Ofrohet shërbimi alternativ joushtarak për meshkujt dhe shërbimi vullnetar për femrat.
Finlanda është i vetmi shtet jo-anëtar i Bashkimit Evropian në kufi me Rusinë. Politika zyrtare e Finlandës thotë se një forcë ushtarake e kohës së luftës me një personel prej 280.000 përbën një rezistencë të mjaftueshme. Ushtria përbëhet nga një ushtri shumë e mobile fushore e mbështetur nga njësitë lokale të mbrojtjes. Ushtria mbron territorin kombëtar dhe strategjia e saj ushtarake është përdorimi i terrenit shumë të pyllëzuar dhe liqeneve të shumta për të shkatërruar një agresor, në vend që të përpiqet të mbajë ushtrinë sulmuese në kufi.
Buxheti i mbrojtjes i Finlandës për vitin 2022 është afërsisht 5.8 miliardë €. Shërbimi vullnetar jashtë shtetit është shumë i zakonshëm dhe trupat shërbejnë në mbarë botën në misionet e OKB-së, NATO-s dhe BE-së. Me një arsenal prej 700 topa, 700 mortajash të rënda dhe 100 raketa-hedhës të shumëfishtë, Finlanda ka aftësinë më të madhe të artilerisë në Evropën Perëndimore. Gatishmëria për mbrojtjen e atdheut kundër një armiku superior është në 76%, një nga nivelet më të larta në Evropë.
Forcat e Mbrojtjes Finlandeze bashkëpunojnë ngushtë me Rojet Kufitare Finlandeze. Roja Kufitare Finlandeze ka buxhetin e saj vjetor dhe afatgjatë të investimeve.
Lufta Civile
Pas shpalljes së pavarësisë së Finlandës më 6 dhjetor 1917, Garda Qytetare u shpallën trupat e qeverisë më 25 janar 1918 dhe më pas gjeneral-lejtnant i Ushtrisë Perandorake Ruse C. G. E. Mannerheim u emërua si komandant i përgjithshëm i këtyre forcave të nesërmen. . Luftimet midis Gardës së Bardhë (siç njiheshin zakonisht Garda Qytetare) dhe Gardës së Kuqe kishin shpërthyer tashmë rreth një javë më parë rreth Viipuri, në atë që u bë e njohur si Lufta Civile Finlandeze.
Në luftë, të bardhët fituan kryesisht falë udhëheqjes së gjeneralit Mannerheim dhe udhëheqjes me shembull të mendjes sulmuese të 1,800 finlandezëve Jäger të stërvitur nga gjermanët, të cilët sollën me vete doktrinën taktike gjermane dhe kulturën ushtarake. Vitet e pasluftës u karakterizuan nga Fushatat Vullnetare që përfunduan në vitin 1920 me nënshkrimin e Traktatit të Tartu, i cili i dha fund gjendjes së luftës midis Finlandës dhe Rusisë Sovjetike dhe përcaktoi kufijtë e njohur ndërkombëtarisht të Finlandës.
Vitet ndërmjet luftërave
Pas fitores së Luftës Civile, ushtria finlandeze në kohë paqeje u organizua si tre divizione dhe një brigadë nga oficerë profesionistë gjermanë. Ajo u bë struktura bazë për 20 vitet e ardhshme. Bregdeti ruhej nga fortifikime bregdetare ish cariste dhe anije të marra si çmime lufte. Forca Ajrore ishte formuar tashmë në mars 1918, por mbeti pjesë e Ushtrisë dhe nuk u bë një forcë luftarake plotësisht e pavarur deri në vitin 1928. Garda e Bardhë (Suojeluskunta) luajti një rol kyç në politikën e mbrojtjes finlandeze ndërluftë, pasi ato në thelb shërbyen si forca të milicisë lokale/territoriale, dhe disa kishin gatishmëri dhe trajnim më të lartë për mobilizim të shpejtë.
Qeveria e re vendosi rekrutimin pas Luftës Civile dhe gjithashtu futi një sistem mobilizimi dhe kurse rifreskuese të detyrueshme për rezervistët. Një akademi që ofron trajnim bazë për oficerët (Kadettikoulu) u krijua në 1919, themelimi i një Kolegji të Shtabit të Përgjithshëm (Sotakorkeakoulu) pasoi në 1924 dhe në 1927 u krijua një shkollë trajnimi taktik (Taistelukoulu) për oficerët e nivelit të kompanisë dhe të rinjtë dhe nënoficerët. . Kërkesa për një vit shërbimi të detyrueshëm ishte më e madhe se ajo e vendosur nga çdo vend tjetër skandinav në vitet 1920 dhe 1930, por kundërshtimi politik ndaj shpenzimeve të mbrojtjes e la ushtrinë keq të pajisur për t'i rezistuar një sulmi nga Bashkimi Sovjetik, i vetmi kërcënim sigurie në sytë finlandez.
Lufta e Dytë Botërore
Trupat finlandeze të pajisura me armë antitank Panzerfaust kalojnë pranë një tanku të shkatërruar sovjetik T-34 gjatë Betejës së Tali-Ihantala. Ushtari i plumbit është gjithashtu i armatosur me një Suomi KP/-31.
Finlanda luftoi në luftën e vazhdueshme përkrah Gjermanisë nga viti 1941 deri në vitin 1944. Falë ndihmës naziste-gjermane, ushtria u pajis shumë më mirë dhe periudha e rekrutimit u rrit në dy vjet, duke bërë të mundur formimin e gjashtëmbëdhjetë divizioneve të këmbësorisë. Pasi u vendosën fillimisht në mbrojtje, finlandezët përfituan nga pozicionet e dobësuara sovjetike si pasojë e operacionit Barbarossa, duke rikuperuar me shpejtësi territoret e tyre të humbura dhe duke pushtuar territorin sovjetik në Karelia, pasi u vendosën në pozicione mbrojtëse në dhjetor 1941. Ofensiva sovjetike e qershorit 1944 zhbëu këto përfitime finlandeze dhe, ndërkohë që dështoi në objektivin e saj për të shkatërruar ushtrinë finlandeze dhe për të detyruar Finlandën të dorëzohej pa kushte, e detyroi Finlandën të dilte nga lufta. Finlandezët ishin në gjendje të ruanin pavarësinë e tyre me fitoret kryesore mbrojtëse ndaj Ushtrisë së Kuqe, Beteja e Tali-Ihantala ishte shumë domethënëse.
Këto konflikte që përfshinin Finlandën patën një ndikim të rëndësishëm në forcën moderne të mbrojtjes finlandeze. Ndërsa ushtritë e tjera evropiane kanë reduktuar forcat e tyre, Finlanda ka mbajtur një ushtri të madhe rezervë me bazë rekrutët. Siç thuhej në një raport suedez: "Arsyeja pse FDF zgjodhi të ruante këtë model ndërsa fqinjët e saj nordikë u hodhën në bandën e ekspeditës nuk është e vështirë të shihet. Duke ndarë një kufi 1340 km me Rusinë, nevoja për forca të mëdha tokësore është e vetëshpjegueshme. Për më tepër, kujtimet e Luftës së Dytë Botërore – në të cilën mbi 2 për qind e popullsisë vdiq në dy luftëra brutale me Bashkimin Sovjetik – janë shumë të gjalla në Finlandë”. I njëjti aspekt është theksuar edhe më fort pas pushtimit rus të Ukrainës dhe vendimit të Finlandës për t'u anëtarësuar në NATO. Me thonjëza si; "Pas Luftës së Dytë Botërore, pasi pengoi përparimin e Ushtrisë së Kuqe të fuqishme në Luftën e Dimrit të viteve 1939-40 dhe më pas duke kërkuar të rimarrë territorin që sovjetikët pretenduan përfundimisht, Finlandës iu desh të pranonte neutralitetin e imponuar nga Moska. Por për habinë e pothuajse të gjithëve, ajo ia doli edhe në këtë detyrë degraduese, duke ndërtuar forca të armatosura që ishin shumë të afta dhe u mbështetën energjikisht nga shoqëria civile – ndërkohë që në të njëjtën kohë arriti të mbajë dialogun me Moskën.", "Finlanda ka ende shërbimin e detyrueshëm ushtarak. Finlanda do të të jetë në gjendje të mobilizojë një ushtri prej 280,000 ushtarësh. Kjo është një ushtri mjaft e madhe në Evropën moderne", me pikëpamje të ngjashme që shprehen edhe gjetkë, shpesh duke iu referuar faktit se Finlanda ka mbajtur forcën e saj të armatosur me bazë rekrutësh ose gatishmëri të tjera. -njësi të lidhura, në kontrast me vendet e tjera evropiane që tani duhet të riarmatosen, si Gjermania si shembull. Gjatë ngjarjeve të vitit 2022 e gjithë kjo ka marrë vëmendje edhe ndërkombëtarisht.
Lufta e Ftohtë
Demobilizimi dhe rigrupimi i Forcave të Mbrojtjes Finlandeze u krye në fund të vitit 1944 nën mbikëqyrjen e Komisionit të Kontrollit Aleat të dominuar nga Sovjetik. Pas Traktatit të Parisit në 1947, i cili vendosi kufizime në madhësinë dhe pajisjet e forcave të armatosura dhe kërkonte shpërbërjen e Gardës Qytetare, Finlanda riorganizoi forcat e saj të mbrojtjes. Fakti që kushtet e traktatit të paqes nuk përfshinin ndalime për rezervat ose mobilizimin, bëri të mundur që të mendohej për një institucion adekuat të mbrojtjes brenda kufijve të përcaktuar. Riorganizimi rezultoi me miratimin e brigadës - në vend të divizionit - si formacion standard.
Për dy dekadat e para pas Luftës së Dytë Botërore, Forcat e Mbrojtjes Finlandeze u mbështetën kryesisht në materialet e vjetruara të kohës së luftës. Shpenzimet e mbrojtjes mbetën minimale deri në fillim të viteve 1960. Gjatë kulmit të Luftës së Ftohtë, qeveria finlandeze bëri një përpjekje të vetëdijshme për të rritur aftësinë mbrojtëse. Kjo rezultoi në vënien në punë të disa sistemeve të reja të armëve dhe forcimin e mbrojtjes së Laplandës finlandeze me ngritjen e garnizoneve të reja në zonë. Nga viti 1968 e tutje, qeveria finlandeze miratoi doktrinën e mbrojtjes territoriale, e cila kërkon përdorimin e sipërfaqeve të mëdha tokësore për të vonuar dhe konsumuar një agresor të mundshëm. Doktrina u plotësua me konceptin e mbrojtjes totale që kërkon përdorimin e të gjitha burimeve të shoqërisë për mbrojtjen kombëtare në rast krize. Nga mesi i viteve 1960 e tutje, Forcat e Mbrojtjes Finlandeze filluan gjithashtu të përgatiteshin në mënyrë specifike për të mposhtur një sulm strategjik, llojin që Bashkimi Sovjetik përdori me sukses për të rrëzuar qeverinë e Çekosllovakisë në vitin 1968. Në një konfrontim të gjithanshëm midis dy blloqeve të mëdha, Objektivi finlandez do të kishte qenë të parandalonte çdo inkursion ushtarak në territorin finlandez dhe në këtë mënyrë ta mbante Finlandën jashtë luftës.
Historia e fundit
Rënia e Bashkimit Sovjetik në 1991 nuk e eliminoi kërcënimin ushtarak të perceptuar nga qeveria, por natyra e kërcënimit kishte ndryshuar. Ndërsa koncepti i mbrojtjes totale, territoriale nuk u hoq, planifikimi ushtarak ka lëvizur drejt aftësisë për të parandaluar dhe frustruar një sulm strategjik ndaj rajoneve vitale të vendit.
Fundi i Luftës së Ftohtë lejoi gjithashtu mundësi të reja të cilat më parë do të shiheshin si thyerje të qëndrimit të neutralitetit të Finlandës, si p.sh. pjesëmarrja në Luftën në Afganistan dhe Grupin e Betejës Nordik.
Me ndryshimin në mjedisin e sigurisë evropiane të sjellë nga pushtimi rus i Ukrainës në vitin 2022, zyrtarët e qeverisë finlandeze filluan të shprehnin mbështetje gjithnjë e më të fortë për anëtarësimin në NATO, të mbështetur nga sondazhet që tregojnë një rritje të shpejtë të gatishmërisë së qytetarëve finlandezë për t'u bashkuar me NATO-n. Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s Jens Stoltenberg shprehu mbështetjen e tij në prill 2022 për përfshirjen e Finlandës në aleancën e mbrojtjes Euro-Atlantike dhe deklaroi se vendet anëtare të NATO-s ka të ngjarë të mbështesin me entuziazëm një ofertë të Finlandës për anëtarësim.
Më 11 maj 2022, kryeministri i Mbretërisë së Bashkuar Boris Johnson dhe presidenti finlandez Sauli Niinistö nënshkruan një marrëveshje të re të mbrojtjes reciproke "për të përforcuar sigurinë e tyre dhe për të forcuar mbrojtjen e Evropës Veriore, përballë kërcënimeve të ripërtërira". Kjo ka ndihmuar në adresimin e shqetësimeve brenda Finlandës se vonesa ndërmjet aplikimit dhe pranimit në NATO, kohë gjatë së cilës Finlanda nuk do të ishte ende në gjendje të përdorë Nenin 5 të NATO-s dhe mund të paraqesë një mundësi për një pushtim rus.
Më 12 maj 2022, Presidenti Sauli Niinistö dhe kryeministrja Sanna Marin lëshuan një deklaratë të përbashkët duke mbështetur kërkesën e Finlandës për anëtarësim në NATO, duke thënë "Si një anëtare e NATO-s, Finlanda do të forconte të gjithë aleancën e mbrojtjes. Finlanda duhet të aplikojë për anëtarësim në NATO pa vonesë. " Më 17 maj 2022, Parlamenti i Finlandës votoi me shumicë dërrmuese për të aplikuar për anëtarësim në NATO, me 188 vota pro dhe 8 kundër. Të nesërmen në mëngjes, ambasadori finlandez në NATO, Klaus Korhonen, paraqiti zyrtarisht kërkesën e Finlandës tek Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, Jens Stoltenberg. Në të njëjtën kohë edhe Suedia paraqiti kërkesën e saj.
Më 29 qershor 2022, 30 vende të NATO-s i bënë një ftesë zyrtare Finlandës së bashku me Suedinë për t'u anëtarësuar në NATO. Të dy vendet morën statusin e anëtarëve aspirantë ndërsa morën pjesë në samitin vjetor të NATO-s në Madrid si vende mysafire. Finlanda u bë anëtare e plotë e NATO-s më 4 prill 2023.
E ardhmja
Forcat e Mbrojtjes aktualisht janë duke iu nënshtruar programeve kryesore të prokurimit për të tre degët. Marina është planifikuar të marrë anijet e saj më të mëdha që nga klasa Väinämöinen e epokës së Luftës së Dytë Botërore me klasën e re Pohjanmaa. Forcat Ajrore kanë marrë vendimin për të blerë Lockheed Martin F-35A për të zëvendësuar të gjithë avionët luftarakë McDonnell Douglas F/A-18 Hornet për 10 miliardë euro. Ndërkohë, Ushtria po planifikon të plotësojë mjetet e blinduara të modernizuara Patria Pasi me finlandezin Patria 6×6. Pushka e sulmit standard RK 62 po përmirësohet gjithashtu në një variant të ri. Një sistem i ri raketor i mbrojtjes ajrore në lartësi të madhe u zgjodh në prill 2023, sistemi David's Sling i Rafael.
Organizimi
Forcat finlandeze të mbrojtjes janë nën komandën e Shefit të Mbrojtjes, i cili është drejtpërdrejt në varësi të Presidentit të Republikës për çështjet që lidhen me komandën ushtarake. Vendimet për urdhrat ushtarakë merren nga Presidenti i Republikës në konsultim me Kryeministrin dhe Ministrin e Mbrojtjes.
Përveç Komandës së Mbrojtjes (finlandisht: Pääesikunta, suedisht: Huvudstaben), degët ushtarake janë Ushtria Finlandeze (finlandisht: Maavoimat, suedisht: Armén), Marina Finlandeze (finlandisht: Merivoimat, suedisht: Marinen) dhe Forcat Ajrore Finlandeze ( Finlandisht: Ilmavoimat, suedisht: Flygvapnet). Roja Kufitare (finlandisht: Rajavartiolaitos, suedisht: Gränsbevakningsväsendet) (përfshirë rojen bregdetare) është nën autoritetin e Ministrisë së Brendshme, por mund të përfshihet plotësisht ose pjesërisht në forcat e mbrojtjes kur kërkohet nga gatishmëria e mbrojtjes. Të gjitha detyrat logjistike të Forcave të Mbrojtjes kryhen nga Komanda e Logjistikës së Forcave të Mbrojtjes (finlandisht: Puolustusvoimien logistiikkalaitos), e cila ka tre regjimente logjistike për secilën krahinë ushtarake.
Ushtria është e ndarë në tetë njësi të nivelit të brigadës (finlandisht: joukko-osasto). Nën brigadat, kishte 12 rrethe ushtarake (finlandisht: aluetoimisto), të cilat ishin përgjegjëse për kryerjen e draftit, stërvitjes dhe aktivizimit në kohë krize të rezervistëve dhe për planifikimin dhe ekzekutimin e mbrojtjes territoriale të zonave të tyre. Rrethet ushtarake u shpërbënë në vitin 2014, si një pjesë e kursimeve prej 800 milionë eurosh që Forcat e Mbrojtjes Finlandeze duhej të bënin.
Marina përbëhet nga selia dhe katër njësi të nivelit të brigadës: Flota Bregdetare (finlandisht: Rannikkolaivasto), Brigada Bregdetare (finlandisht: Rannikkoprikaati), Brigada Nyland (finlandisht: Uudenmaan Prikaati, suedisht: Nylands Brigad) dhe Akademia Detare: Merisolu (Finnitakou). . Flota Bregdetare përfshin të gjithë luftëtarët sipërfaqësorë të Marinës, ndërsa Brigada Bregdetare dhe Brigada Nyland trajnojnë trupat bregdetare.
Forcat Ajrore përbëhen nga selia dhe katër njësi të nivelit të brigadës: Komandat Ajrore Satakunta, Lapland dhe Kareliane (finlandisht: lennosto) dhe Akademia e Forcave Ajrore (finlandisht: Ilmasotakoulu). Ata janë përgjegjës për sigurimin e integritetit të hapësirës ajrore finlandeze gjatë paqes dhe për zhvillimin e pavarur të luftës ajrore gjatë një krize.
Stërvitja ushtarake e rezervistëve është kryesisht detyrë e Forcave të Mbrojtjes, por asistohet nga Shoqata Kombëtare e Trajnimit të Mbrojtjes së Finlandës (finlandisht: Maanpoolustuskoulutusyhdistys). Kjo shoqatë u siguron rezervistëve stërvitje ushtarake personale, skuadre, toge dhe kompanie. Shumica e 2000 instruktorëve të shoqatës janë vullnetarë të certifikuar nga Forcat e Mbrojtjes, por kur përdoret materiali i Forcave të Mbrojtjes, trajnimi zhvillohet gjithmonë nën mbikëqyrjen e personelit ushtarak të karrierës. Çdo vit, Forcat e Mbrojtjes i kërkojnë Shoqatës që të kryejë stërvitje të specializuara për rreth 8,500 personel të vendosur në njësitë rezervë, dhe 16,500 rezervistë të tjerë marrin pjesë në kurse ushtarake ku pjesëmarrësit nuk zgjidhen drejtpërdrejt nga Forcat e Mbrojtjes. Legjislacioni në lidhje me shoqatën do të kërkojë që kryetari dhe shumica e anëtarëve të bordit të saj të zgjidhen nga qeveria finlandeze. Anëtarët e tjerë të bordit zgjidhen nga OJQ-të aktive në mbrojtjen kombëtare.
Forcat e Mbrojtjes Finlandeze
Shefi i Mbrojtjes: Gjeneral Timo Kivinen
Komanda e Mbrojtjes
Shefi i Komandës së Mbrojtjes, Gjenera Lejtënant Vesa Virtanen
Zëvendës Shefi i Shtabit, Gjeneral Major Operacional Kari Nisula
Zëvendës Shefi i Shtabit, Gjeneral Major Personeli Rami Saari
Zëvendës Shefi i Shtabit, Gjeneral Major i Strategjisë Janne Jaakkola
Shefi i Inteligjencës Kundëradmirali, Juha Vauhkonen
Shefi i Planifikimit, Gjeneral Brigade Tero Ylitalo
Ndihmës Shefi i Operacioneve të Shtabit, komodori Janne Huusko
Shefi i Komandës së Mbrojtjes së C5, gjeneral brigade Jarmo Vähätiitto
Shefi i Personelit, (J1) Komodori Tuomas Tiilikainen
Kryekirurgu Komodori Mjekësor, Juha-Petri Ruohola
Ushtria
Komandanti i Ushtrisë Finlandeze: Gjeneral Lejtnant Pasi Välimäki
Shefi i Shtabit, Gjeneral Major i Ushtrisë Jukka Jokinen
Shefi i Operacioneve, Komanda e Ushtrisë, Gjeneral Brigade Sami-Antti Takamaa
Komandanti i Brigadës Karelia, gjeneral brigade Jyri Raitasalo
Komandanti i Brigadës Kainuu, gjeneral brigade Manu Tuominen
Komandant i Brigadës Pori, gjeneral brigade Vesa Valtonen
Marina
Komandanti i Marinës, Admirali i dytë Jori Harju
Shefi i Shtabit, Komodori i Marinës Jukka Anteroinen
Forcat Ajrore
Komandanti i Forcave Ajrore, Gjeneral Major Juha-Pekka Keränen
Shefi i Shtabit, Gjeneral Brigade i Forcave Ajrore Timo Herranen
Universiteti i Mbrojtjes Kombëtare
Rektori i Universitetit të Mbrojtjes Kombëtare, Gjeneral Major Mika Kalliomaa
Arsimi në Estoni
Historia e arsimit zyrtar në Estoni daton në shekujt XIII - XIV, kur u themeluan shkollat e para manastirike dhe shkollat e katedraleve. Abetarja e parë në gjuhën estoneze u botua në vitin 1575. Universiteti më i vjetër është Universiteti i Tartu i cili u themelua nga mbreti suedez Gustav Adolfi II në vitin 1632. Në vitin 1919, studimet universitare u mësuan për herë të parë në gjuhën estoneze.
Forcat e Mbrojtjes Finlandeze
Detyrat e veçanta
Përfaqësuesi Ushtarak në BE dhe NATO, gjeneral-lejtnant Kim Jäämeri
Ministria e Mbrojtjes, Drejtor i Njësisë së Mbrojtjes Kombëtare, gjeneral brigade Sami Nurmi
Arsimi në Estoni
Arsimi i sotëm në Estoni është i ndarë në arsimim të përgjithshëm, profesional dhe hobi arsimin. Sistemi arsimor bazohet në katër nivele të cilat përfshijnë arsimin parashkollor, fillor, të mesëm dhe të lartë. Është krijuar një rrjet i gjerë shkollash dhe institucionesh arsimore mbështetëse. Sistemi arsimor estonez përbëhet nga institucione arsimore shtetërore, komunale, publike dhe private. Aktualisht ka 589 shkolla në Estoni.
Arsimi i lartë akademik në Estoni është i ndarë në tre nivele: studime bachelor, studime master dhe doktoratë. Në disa specializime (studime themelore mjekësore, veterinari, farmaci, stomatologji, arkitekturë-inxhinieri dhe një program mësimdhënësish klasorë) nivelet Bachelor dhe Master janë integruar në një njësi. Gjithashtu programi i ashtuquajtur bakalaureusekraad i akorduar para ose në vitin 2002 është ekuivalente me gradat e nivelit Master të akorduar pas implementimit të Procesit të Bolonjës më 1 shtator 2002. Universitetet publike të Estonisë kanë dukshëm më shumë autonomi sesa institucionet e arsimit të lartë të aplikuar. Përveç organizimit të jetës akademike në universitet, ato mund të hartojnë kurrikula të reja, të miratojnë rregulla dhe kushte të pranimit, të aprovojnë buxhetin, të aprovojnë planin e zhvillimit, të zgjedhin rektorin dhe të marrin vendime të kufizuara në çështjet në lidhje me pasuritë. Estonia ka një numër të moderuar të universiteteve publike dhe private. Universitetet më të mëdha publike janë Universiteti Tartu, Universiteti i Teknologjisë në Talin, Universiteti Tallinn, Universiteti Estonez i Shkencave të Jetës, Akademia e Arteve Estoneze, Akademia e Muzikës dhe Teatri Estonez dhe universiteti më i madh privat është Universiteti Ndërkombëtar i Audentëve.
Forcat e Mbrojtjes Finlandeze
Komanda e Logjistikës e Forcave të Mbrojtjes
Shefi i Komandës së Logjistikës së Forcave të Mbrojtjes, gjeneralmajor Jari Mikkonen
Zëvendësdrejtori, Komanda Logjistike, Inxhinier Gjeneral Brigade Juha-Matti Ylitalo
Rekrutimi
Forcat e mbrojtjes finlandeze bazohen në rekrutim universal të meshkujve. Të gjithë burrat mbi 18 vjeç janë të detyruar të shërbejnë ose gjashtë, nëntë ose 12 muaj. Rreth 27,000 rekrutët trajnohen çdo vit. 80% e meshkujve finlandezë përfundojnë shërbimin e tyre. Rekrutët fillimisht marrin trajnimin bazë dhe më pas caktohen në njësi të ndryshme për trajnim special. Privatët që janë trajnuar për detyra që nuk kërkojnë aftësi të veçanta shërbejnë për gjashtë muaj. Në detyra të vështira teknikisht, koha e shërbimit është nëntë, ose në disa raste 12 muaj. Të përzgjedhurit për trajnimin e nënoficerëve (nënoficerëve) ose oficerëve shërbejnë 12 muaj. Me përfundimin e shërbimit, rekrutët marrin gradën ushtarake rezervë, në varësi të formimit dhe arritjeve të tyre. Pas shërbimit ushtarak, rekrutët vendosen në rezervë deri në fund të vitit të 50-të ose të 60-të të jetesës, në varësi të gradës së tyre ushtarake. Gjatë qëndrimit në rezervë, rezervistët janë të detyruar të marrin pjesë në stërvitje rifreskuese ushtarake për një total prej 40, 75 ose 100 ditësh, në varësi të gradës së tyre ushtarake. Për më tepër, të gjithë rezervistët janë përgjegjës për aktivizimin në një situatë ku kërcënimi ushtarak kundër Finlandës është rritur seriozisht, në mobilizim të plotë ose të pjesshëm ose në një fatkeqësi në shkallë të gjerë ose një epidemi virulente. Meshkujt që nuk bëjnë pjesë në rezervë mund të aktivizohen vetëm në rast të mobilizimit të plotë dhe ata personel gradual që kanë mbushur moshën 50 vjeç vetëm me vendim të caktuar parlamentar.
Arsimi në Estoni
Akademia Estoneze e Shkencave është akademi kombëtare e shkencave. Industria e IT e Estonisë në fund të viteve 1950 si qendra të para kompjuterike u krijuan në Tartu dhe Tallinn. Specialistët estonezë kontribuan në zhvillimin e standardeve të inxhinierisë softuerike për ministri të ndryshme të Bashkimit Sovjetik gjatë viteve 1980.
Forcat e Mbrojtjes Finlandeze
Rekrutimi
Shërbimi mund të fillojë pasi të mbushë 18 vjeç. Shërbimi mund të shtyhet për shkak të studimeve, punës apo arsye të tjera personale deri në ditëlindjen e 28-të, por këto arsye nuk sjellin përjashtime. Përveç strehimit, ushqimit, veshjeve dhe kujdesit shëndetësor, rekrutët marrin nga 5 deri në 11.70 euro në ditë, në varësi të kohës që kanë shërbyer. Shteti paguan gjithashtu çdo faturë të qirasë dhe të energjisë elektrike që rekrutët kanë gjatë shërbimit të tyre. Nëse rekrutët kanë familje, ata kanë të drejtë edhe për përfitime. Është e paligjshme shkarkimi i një punonjësi për shkak të shërbimit ushtarak ose për shkak të një ushtrimi ose aktivizimi rifreskues. Femrat vullnetare në shërbimin ushtarak përfitojnë një përfitim të vogël shtesë, sepse pritet të sigurojnë vetë të brendshmet dhe sendet e tjera personale.
Arsimi në Estoni
Në raportin më të fundit të Programit për Vlerësimin Ndërkombëtar të Studentëve (PISA) 2015, sistemi arsimor i Estonisë u rendit i treti në botë dhe më i miri në Evropë.
Arsimi parashkollor
Arsimi dhe edukimi parashkollor u ofrohet fëmijëve midis moshës 3 deri në 7 vjeç në institucione arsimore veçanërisht të dedikuara. Qëllimi kryesor i arsimit në fazat e hershme është të mbështesë fëmijën dhe familjen përmes nxitjes së rritjes dhe zhvillimit duke marrë parasysh individualitetin e tyre. Lehtësitë për arsimin parashkollor sigurohen nga autoritetet lokale me kërkesë të prindërve. Institucionet e arsimit parashkollor ndjekin kurrikulat shtetërore që janë formuluar posaçërisht për qëllimin e tyre. Fëmijëve që kanë kaluar kurrikulën parashkollore do t'u lëshohet një certifikatë që regjistron zhvillimin e fëmijës. Prindërit do ta paraqesin këtë certifikatë në shkollën ku do të regjistrohet fëmija.