cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yumi Watanabe
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 19 ndeshje dhe ka shënuar 2 gola.
Tomoko Matsunaga
Tomoko Matsunaga (松永 知子) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 13 ndeshje.
100 vjet teatër në Shkodër : 1879-1979
100 vjet teatër në Shkodër : 1879-1979 : kujtime me autor Andrea Skanjeti dhe Marjan Skanjeti (red.), Zef Skanjeti (red.). Botuar në Tiranë nga "Kad", në vitin 2002. Faqet e librit 448. ISBN 99927-782-3-7
Grerëza zhurmuese
Përmbledhje
Shumica e grerëzave janë insekte sociale që formojnë koloni me një mbretëreshë të vetme. Kolonitë janë më të vogla se ato të bletëve të mjaltit, duke përfshirë diku deri në 50 individë në një fole. Grerëzat e gjelbërta janë parazit të përhapur dhe nuk bëjnë fole; mbretëreshat e tyre pushtojnë në mënyrë agresive fole të llojeve të tjera, vrasin mbretëreshat vendore dhe pastaj vendosin vezët e tyre, për të cilat kujdesen punëtorët rezidentë. Grerëzat e kuzhinës më herët ishin klasifikuar si një gjini më vete, por tani zakonisht trajtohen si anëtarë të familjes bombus.
Grerëzat kanë trupa të rrumbullakët të mbuluar me flokë të butë ( grupe të gjatë të degëzuara) të quajtura brumbull, duke i bërë ato të dukshme. Ato kanë ngjyrosje aposematike (paralajmëruese), shpesh të cilat përbëhen nga grupe me ngjyra të kundërta, dhe specie të ndryshme të gungave të një rajoni shpesh ngjajnë me njëra-tjetrën në mimikën e müllerianëve mbrojtës.
Ashtu si të afërmit e tyre, bletët e mjaltit, edhe grerëzat ushqehen me nektar, duke përdorur gjuhët e tyre me flokë të gjatë për të mbledhur lëngun.
Ora e Tokës
Ora e Tokës është një lëvizje në të gjithë botën e organizuar nga Fondi Botëror për Natyrën (WWF). Ngjarja zhvillohet çdo vit duke inkurajuar individët, komunitetet dhe bizneset të fikin dritat elektrike jo thelbësore, për një orë, nga 8:30 deri në 9:30 pasnesër. në një ditë specifike drejt fundit të Marsit, si një simbol i përkushtimit ndaj planetit. Ajo u fillua si një ngjarje pa dritë në Sidnej, Australi, në vitin 2007. Që atëherë, ajo është rritur për të përfshirë më shumë se 7,000 qytete dhe qytete në të gjithë 187 vende dhe territore për të rritur ndërgjegjësimin për konsumin e energjisë dhe efektet në mjedis.
Ndonjëherë, në vitet kur e Shtuna e Shenjtë bie të Shtunën e fundit të Marsit, Ora e Tokës zhvendoset një javë më parë sesa data e saj e zakonshme.
2020 në Shqipëri
Ngjarje nga viti 2020 në Shqipëri.
Ngjarje
Në vazhdim - Pandemia e COVID-19 në Shqipëri
Jas Ram Singh
Nënkoloneli Jas Ram Singh, AC (1 Mars 1935) ishte një oficer në pension i Ushtrisë Indiane dhe marrës i Ashoka Chakra dekorimin ushtarak më të lartë të kohës së paqes në Indi.
Smithson Tennant
Smithson Tennant lindi më 30 nëntor të vitit 1761 në Selby në North Yorkshire, dhe vdiq më 22 shkurt të vitit 1815 në Boulogne. Ishte një kimist anglez.
Jas Ram Singh
Jeta e hershme
Nënkoloneli Jas Ram Singh lindi në 1 Mars 1935 në fshatin Bhabokra në Bulandshahr District of Uttar Pradesh. Babai i tij, Shri Badan Singh ishte një fermer i thjeshtë dhe futi te fëmijët e tij ndershmëri, integritet dhe jetesë të thjeshtë. Në mungesë të hapësirave themelore dhe madje edhe një shkollë fillore në fshatin e tij, nënkoloneli Jas Ram Singh duhej të luftonte në fëmijërinë e tij. Arsimin fillor e kreu në një fshat tjetër, pas së cilës u bashkua me NREC në Khurja për arsimin e lartë.
Karriera ushtarake
Ai u bashkua me ushtrinë si një Signalman. Pasi shërbeu në një numër të Regjimenteve të Sinjalit, ai u zgjodh si instruktor në Trupat Arsimore të Ushtrisë, ku vazhdoi deri në vitin 1963. Në të njëjtin vit, ai u ngarkua si Zyrtar i Komisionerit të Emergjencave nga OTS, Madras në Regjimentin Rajput.
Ylber Ramadani
Ylber Latif Ramadani (lindi më 12 prill 1996) është futbollistë shqiptar i cili luan si mesfushor mbrojtës për klubin danezë Vejle Boldklub dhe për kombëtaren shqiptare.
Ferizaj
Ai filloi karrierën e tij me KF Ferizaj, ku ai bëri 42 paraqitje dhe shënoi 3 gola në sezonin 2013-14.
Prishtina
Në fillim të sezonit 2014–15, Ramadani nënshkroi kontratë për klubin Prishtina ku ai bëri 14 paraqitje dhe shënoi vetëm 1 golë.
Drita
Më 1 gusht 2015, Ramadani nënshkroi kontratë me Dritën. Gjatë pjesës së parë te4 sezonit 2015–16, ai bëri 17 paraqitje në ligë kur më vonë Drita përfundoi në vendin e 10-të.
Partizani Tirana
Në dhjetor të vitit 2015, u raportua se Ramadani u bashkua me klubin shqiptarë Partizani Tirana gjatë transferimit të muajit janar, dhe filloi të trajnohet me klubin para se të nënshkroj kontratë tre vjeçare më 10 janar 2016. Ramadani bëri 42 paraqitje në të gjitha ndeshje dhe kështu ai u emërua Lojtari i Ri më i Mirë në Kategorinë Superiore.
Vejle
Më 14 qershor 2017, klubi danezë Vejle shpalli se futbollisti shqiptarë Ramadani nga Partizani Tirana u transferua në klub për një tarifë prej 200,000 euro. Lojtari ishte prezentë në të njëjtin ditë dhe nënshkroi kontratë katër vjeçare. Më 26 nëntor 2017 Ramadani shënoi golin e tij të parë kundër skuadrës së vendit të dytë Vendsyssel.
Kosovë
Ramadani morri një thirrje nga menaxheri i kombëtares kosovare U19 Ramiz Krasniqi për një ndeshje miqësore kundër Shqipërisë U19 në tetor 2015. Ai luajti në ndeshjen e parë më 13 tetor, duke fituar ndeshjen 2–0.
Ai ishte poashtu pjesë e kombëtares kosovare U21.
Shqipëria
Më 27 gusht 2017, Ramadani morri një thirrje nga trajneri i kombëtares shqiptare U21 Redi Jupi për një ndeshje kualifikuese të Kampionatit Evropian UEFA 2017 kundër Greqisë. Ai debutoi më 10 tetor ndeshjen finale kualifikuese kundër Izraeli ku humbën 4–0.
Ramadani vazhdoi të bëhej pjesë e kombëtares U-21 për ndeshjen kualifikuese të Kampionatit Evropian UEFA 2019 në grupin e dytë, pasi ai u thirr në qershor 2017 për një ndeshje miqësore kundër Francës dhe ndeshjen e hapjes kualifikuese kundër Estonisë. Ai shënoi golin e tij të parë në U-21 në ditën e pestë të ndeshjes kundër Irlandës Veriore.
Ramadani morri një thirrje nga menaxheri i kombëtares shqiptare Christian Panucci për një ndeshje miqësore Turqisë më 13 nëntor 2017. Ai përshkruajti thirrjen e tij të parë si një "ëndërr e bërë realitet". Ramadani debutoi në kombëtaren në një ndeshje miqësore kundër Norvegjisë më 26 mars 2018.
Cazaux-Layrisse
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Cazaux-Layrisse (Ocitanisht: Casau de Lairiça ; Shqip: Kaza-Larisa) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Autrey, Vosges
Autrey është një komunë në Francë. Autrey bën pjesë në departamentin Vosges të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 319 banorë dhe sipërfaqe 17.42 km².
Châteaubourg
Châteaubourg është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Châteaubourg ka një popullsi prej 226 banorë dhe sipërfaqe 4.27 km², me një dendësi prej 53 banor/km².
Skenografia në Shkodër : 1927-1990
Skenografia në Shkodër : 1927-1990 : (studime dhe realizime skenografike) libër me autor Kolec Fishta dhe Klajd Kapinova (red.). Botuar në Shkodër nga "Camaj-Pipa", në vitin 2001. Faqet e librit 228. ISBN 99927-49-45-8
Baresha
Baresha është një këngë popullore shqiptare e kënduar nga Nexhmije Pagarusha me përcjelljen e orkestrës kombëtare të Radios Prishtina dirigjuar nga Isak Muçolli. Incizimi me Rexho Mulliqin si kompozitor dhe Rifat Kukajn si shkrues ka dalë në treg më 1970 në diskun Sytë për ty i kam të njomë dhe u bë një nga këngët më të njohura të Pagarushës.
Teksti
Hej, kam rritë shtatin ndër këto male bashkë me qingja e me dele me bylbyla ndër zabele
Augur
thumb|220px|Një augur që mbajtur një [[Lituus|lituus, shkopi i lakuar që shpesh përdoret si një simbol i ogurit në monedha romake]] Një augur ishte një prift dhe zyrtar në botën klasike romake. Roli i tij kryesor ishte praktika e ogurit: Interpretimi i vullnetit të perëndive duke studiuar fluturimin e zogjve - nëse ata ishin duke fluturuar në grup ose vetëm, çfarë zhurmash ata krijuan ndërsa fluturuan, drejtimi i fluturimit dhe çfarë lloj zogjsh ishin. Kjo njihej si "marrja e kujdesit".
Ceremonia dhe funksioni i augurit ishte thelbësore për çdo ndërmarrje kryesore në shoqërinë romake - publike ose private - përfshirë çështje të luftës, tregtisë dhe fesë. Augurët kërkuan vullnetin hyjnor në lidhje me çdo kurs të veprimit të propozuar që mund të ndikojë në pax, fortuna, dhe salus e Romës (paqe, fat të mirë dhe mirëqenie).
Baresha
Teksti
Mbas kumbones, lojë e gëzime si shqiponja ime
O era lule e bari -o nani nani O ejani shoqe të lozim -o nani nani O fusha në gaz po veshet -o nani nani O lulja bardhë po qeshet -o nani nani O dridhet mali çka u bë? O luajnë bareshat me shumë zë!
Hej, po tingëllojne shumë kumbona po gurgëllon përroni malor naltë në qiell bjeshka me borë
Në bjeshkë dashnia vjen me mall sot një fyell u kall
Ç' yll dallohet në Shkodër ?
Ç' yll dallohet në Shkodër ? libër me autor Hajrulla N. Erseka. Botuar në Tiranë nga Shtypshkronja "Shkodra", në vitin 1937. Faqet e librit 61.
Perandoria Italiane
Perandoria koloniale italiane ( Impero coloniale italiano  ), territoret e Afrikës Lindore të së cilës njiheshin si Perandoria ( L'Impero ) midis viteve 1936 dhe 1941, u themelua në Afrikë në shekullin e 19-të dhe përfshinte kolonitë, protektoratet, koncesionet dhe varësitë e Mbretërisë së Italisë. Në Afrikë, perandoria koloniale përfshinte territoret e Libisë së sotme, Eritresë, Somalisë dhe Etiopisë (tre të fundit u emëruan zyrtarisht "Africa Orientale Italiana", AOI); jashtë Afrikës, Italia zotëronte Ishujt Dodekanezë (pas Luftës Italo-Turke ), Shqipërinë ( 1917–1920 dhe 1939–1943 ) dhe kishte një koncesion në Kinë.
Qeveria fashiste që erdhi në pushtet nën udhëheqjen e diktatorit Benito Musolini pas vitit 1922 u përpoq të rriste përmasat e perandorisë italiane dhe gjithashtu kërkoi të kënaqte pretendimet e irredentistëve italianë. " Kolonizimi demografik " sistematik u inkurajua nga qeveria, dhe deri në vitin 1939, kolonët italianë numëronin 120,000 – 150,000 në Libinë italiane dhe 165,000 në Afrikën Lindore Italiane.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Italia u bashkua me Gjermaninë naziste në vitin 1940 dhe gjithashtu pushtoi Somalilandën Britanike, Egjiptin perëndimor, pjesën më të madhe të Jugosllavisë, Tunizinë, pjesë të Francës jugperëndimore dhe pjesën më të madhe të Greqisë; megjithatë, ajo më pas i humbi ato pushtime dhe kolonitë e saj afrikane ndaj forcave aleate pushtuese deri në vitin 1943. Në vitin 1947, Italia hoqi dorë zyrtarisht nga pretendimet mbi ish-kolonitë e saj. Vetëm territori i Somalisë u shndërrua përfundimisht në një territor të mirëbesimit të OKB-së nën administrimin italian deri në vitin 1960. Pas pavarësisë së Somalisë në vitin 1960, përfundoi periudha 65-vjeçare e imperializmit të Italisë.
Cerny-en-Laonnois
Cerny-en-Laonnois është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Cerny-en-Laonnois ka një popullsi prej 70 banorë dhe sipërfaqe 7.22 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Shabani
Shabani është mbiemri i personave në vijim:
Taeko Kawakatsu
Taeko Kawakatsu (河角 多恵子) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje.
Agen
Agen është një komunë në Francë. Agen bën pjesë në departamentin Lot-et-Garonne të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 33920 banorë dhe sipërfaqe prej  11.49 km².
Artikuj dhe studime kritike për letërsinë e sotme shqipe / red. Dalan Shapllo
Artikuj dhe studime kritike për letërsinë e sotme shqipe Libër me redaktor Dalan Shapllo. Botuar në Tiranë në vitin 1974, Dispensa 2, 255 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, kritika, interpretimi, tekste për shkollat e larta.
Stefania Liberakakis
Stefania Liberakakis (lindur më 17 dhjetor 2002), e njohur thjesht si Stefania, është një këngëtare, aktore, aktore zanore dhe YouTubere greko-holandeze. Ajo është një ish-anëtare e grupit të vajzave Kisses që përfaqësoi Holandën në Festivalin Evropian të Këngës për Fëmijë 2016. Ajo gjithashtu luajti në serialin televiziv holandez Brugklas. Ajo do ta përfaqësojë Greqinë në Festivalin Evropian të Këngës 2020.
Karriera e hershme
Në vitin 2013, Liberakakis ishte një garuese në sezonin e tretë të The Voice Kids në Holandë. Ajo iu bashkua Ekipit Borsato pas audicionit të saj, por u eliminua në raundet e betejës. Ajo pastaj u bashkua me korin e fëmijëve Kinderen voor, Kinderen, të cilën e la pas dy vjetësh.
2016: Festivali Evropian i Këngës për Fëmijë 2016
Në vitin 2016, Liberakakis mbajti audicione për Junior Songfestival, përzgjedhjen holandeze për në Festivalin Evropian të Këngës për Fëmijë. Ajo u zgjodh brenda për të përfaqësuar Holandën në Junior Eurovision 2016 në Valletta si pjesë e grupit të vajzave Kisses. Grupi interpretoi këngën "Kisses and Dancin'" dhe u vendos në vendin e 8-të nga 17.
2020: Festivali Evropian i Këngës 2020
Në fund të vitit 2019, Liberakakis u emërua si një kandidate e mundshme për ta përfaqësuar Greqinë në Festivali Evropian i Këngës 2020 që do të mbahet në Roterdam, Holandë. Më 3 shkurt 2020, u konfirmua nga transmetuesi ERT se ajo me të vërtetë ishte zgjedhur për të pasuar Katerine Duska si përfaqësuesen Greke. Ajo do të interpretojë këngën "Supergirl" në gjysmëfinalen e dytë më 14 maj 2020.
Jeta personale
Familja e Liberakakis është me origjinë nga Sofiku, një fshat afër qytetit të Dimotkës, në njësinë rajonale Evros në Maqedoninë Lindore dhe Thrakë. Ajo aktualisht është në një lidhje me këngëtarin holandez Jannes Heuvelmans, i cili përfaqësoi Holandën në Festivalin Evropian të Këngës për Fëmijë 2017 si pjesë e boyband Fource.
Vela (fis)
Vela janë një fis historik shqiptar dhe rajon fisnor në rrethet e Lezhës dhe Mirditës të Shqipërisë veriore. Është një nga katër bajrakët tradicionalë të Malësisë së Lezhës ( Malësia e Lezhës ), krahas Bulgërit, Kryezezit dhe Manatisë.
Gjeografia
Territori fisnor Vela ndodhet në pellgun e lumit Vela, i cili derdhet në lindje të malit Vela dhe në lumin Fan. Vela kufizohet në jug me territorin fisnor të Kryezezit, në perëndim me territorin fisnor të Manatisë dhe me krahinën e Zadrimës dhe në veri dhe lindje me territorin fisnor të Dibrës në Mirditë. Vendbanimet kryesore të Velës janë Rreja e Velës në lindje të malit të Velës dhe Vela në shpatin perëndimor.
Etimologjia
Fisi Vela e ka marrë emrin nga mali i afërt Vela ( Mali i Velës, 1770 m lartësi).
Historia
Fisi Vela është regjistruar për herë të parë si Monti di Velia në vitin 1621, fisi Vela është bajraku i tretë i Malësisë së Lezhës. Është përmendur si Velia në vitin 1629, Monte di Veglia dhe Veglia në 1641, Vellia në 1694 dhe Veglia në 1866, kur llogaritet të kishte 108 familje. Ata u bashkuan me fisin e Mirditës në vitin 1818 së bashku me fiset e tjera të Malësisë së Lezhës. Në vitin 1905, fisi Vela vlerësohej të kishte 74 familje. Në vitin 1918, fisi Vela u regjistrua zyrtarisht se kishte 130 familje me 840 banorë. Në vitin 1909 kryesia e fisit ishte në Rrejën e Velës dhe titullin Bajraktar e mbante njëfarë Ndue Kolë Toma. Njerëzit e fisit Vela ishin të njohur për guximin e tyre.
Feja
Vela është një fis katolik, ashtu si të gjitha fiset në Mirditë dhe në Malësinë e Lezhës. Kisha të shumta ekzistojnë në territorin fisnor - këto përfshijnë Kishën e Shën Shpëtimtarit ( Kisha e Shën Shelbuemit ) e përmendur për herë të parë në vitin 1636 (edhe pse ndërtesa aktuale daton në fillim të shekullit të njëzetë), Kisha e Shën Venerandës ( Kisha e Shën Prendës ). përmendet për herë të parë në vitin 1629, Kisha e Shën Aleksandrit ( Kisha e Sh'Llezrit ) në majën e malit Vela që vizitohej nga fiset vendase në një pelegrinazh vjetor dhe Kisha e Shën Gjonit ( Kisha e Shën Gjinit ) në jug. të lumit Vela në kodrën e Malung.
Theodor Svedberg
thumb|Theodor Svedberg
The (Theodor) Svedberg lindi më 30 gusht të vitit 1884 në Valbo (afër Gävle) dhe vdiq më 26 shkurt të vitit 1971 në Kopparberg. Ishte një kimist suedez.
Ekoturizmi
“Ekoturizmi bën pjesë në grupin e turizmit alternativ, ku përfshihen të gjitha ato lloje turizmi  që i fokusojnë investimet dhe përpjekjet e tyre në ruajtjen e natyrës, të zonave të pashqetësuara dhe të çdo burimi tjetër për turizmin”. Sipas IUCN-së, Ekoturizmi përkufizohet si:“Udhëtim i përgjegjshëm mjedisor në zona relativisht të pashqetësuara, për të shijuar dhe vlerësuar natyrën (dhe çdo element kulturor), që nxit mbrojtjen e mjedisit, ka ndikim të ulët të vizitorëve dhe siguron përfshirje aktive social-ekonomike të banorëve vendas[ i]”.
Disa përkufizime mbi Ekoturizmin
-       Udhëtim në zona natyrore të pashqetësuara dhe të pandotura, me qëllimin e veçantë për të studiuar, admiruar dhe kënaqur me mjedisin dhe bimët e kafshët e egra, si dhe me çdo manifestim kulturor të zonës përkatëse. Ceballos-Lascuráin (1987, fq. 14)
-       Udhëtim i përgjegjshëm në zonat natyrore, që ruan mjedisin dhe përmirëson mirëqënien e popullsisë vendase. Shoqëria e Ekoturizmit (1991a,b) The Ecotourism Society
-       Turizëm i qëndrueshëm ekologjikisht, që nxit njohurinë, vlerësimin dhe ruajtjen mjedisore e kulturore. Shoqëria Australiane e Ekoturizmit (1992) Ecotourism Association of Australia (1992)
-       Ekoturizmi është turizëm i bazuar në natyrë që përfshin edukimin dhe interpretimin e mjedisit natyror dhe që menaxhohet në mënyrë që të jetë ekologjikisht i qëndrueshëm. Strategjia Kombëtare e Ekoturizmit të Australisë (Allcock et al., 1994) National Ecotourism Strategy of Australia
-       Udhëtim për të shijuar larmishmërinë e magjishme të botës, jetën natyrore dhe kulturën humane të saj, pa shkaktuar dëmtim të ndonjërës prej tyre. Tickell (1994, p. ix)
Dallimet midis Ekoturizmit dhe Turizmit
Ekoturizmi dhe Turizmi janë dy aktivitete të lidhura me zonat natyrore. Pavarësisht se këto terma kanë të njëjtën rrënjë “tur” (nga anglishtja “tour”), që do të thotë “një udhëtim për biznes, kënaqësi ose edukim, i shoqëruar zakonisht me disa ndalesa dhe që përfundon në pikën e nisjes”, si dhe kanë shumë elemente të tjera të përbashkëta, ata gjithashtu ndryshojnë shumë nga njëri-tjetri. Krahasimi i turizmit me ekoturizmin dhe përcaktimi se cili duhet të zhvillohet më shumë në një vend apo rajon varet nga shumë faktorë lokalë dhe ndërkombëtarë. Ajo që e bën më të vështirë është fakti se për asnjërin nga konceptet nuk ka një përkufizim të pranuar ndërkombëtarisht. Është natyra e tyre komplekse dhe ndërveprimi me shumë aktivitete ekonomike dhe shoqërore që ka vënë në vështirësi shumë studiues, të cilët janë përpjekur pa sukses të formulojnë një përkufizim shumë të saktë dhe gjithëpërfshirës për secilin prej tyre. Ekoturizmi hyn në grupin e turizmeve të qëndrueshëm, që kanë në fokus mbrojtjen e natyrës dhe punësimin e popullsisë vendase, ndërsa turizmi është një term më i gjerë dhe përfshin disa lloje brenda tij.
Përfitimet nga Ekoturizmi
Sipas përkufizimit të IUCN-së në 1996, ekoturizmi është një udhëtim i përgjegjshëm ndaj mjedisit. Kjo ndikon që, në zonat ku ai praktikohet, të ruhet gjithçka që është natyrore në gjendjen e saj më të mirë.
Ekoturizmi siguron një përfshirje të dobishme socio-ekonomike për popullsinë vendase. Hulumtimet e kryera në Kenia në vitet 1970 (Thresher 1981), treguan se përfitimet ekonomike të ekoturizmit në zonat natyrore me kafshë të egra tejkaluan shumë gjuetinë – një aktivitet që u ndalua në Kenia në 1977. Zgjerimi i ekoturizmit ka nxitur në mënyrë të pamohueshme zhvillimin e përgjithshëm ekonomik të Kosta Rikës (Costa Rica) me të ardhura nga turizmi që arritën deri në 1.1 miliardë dollarë në vitin 2000 (Departamenti i Shtetit, 2001). Ekoturizmi thekson përfitimin ekonomik të banorëve vendas, duke i trajnuar ata për të marrë pjesë në mënyrë aktive dhe për të punuar si udhërrëfyes për turistët apo shkencëtarët që duan të vizitojnë këto zona të egra natyrore, të ofrojnë produkte tradicionale, akomodim etj. Kjo karakteristikë përbën avantazhin më të madh që ka ekoturizmi në krahasim me format e tjera të turizmit. Nëse banorët vendas përfshihen në menaxhimin e zonave natyrre dhe ato të mbrojtura dhe kanë përfitime nga ky aktivitet, ata kanë më shumë dëshirë që të punojnë për mirëmbajtjen dhe ruajtjen e tyre.
Ekoturizmi, nëse planifikohet dhe praktikohet sipas parimeve të tij kryesore, është një aktivitet që siguron fitim si mjedisor, ashtu edhe ekonomik. Eksperiencat e praktikave të ekoturizmit në mbarë botën, edhe pse disa shumë të suksesshme dhe disa jo, kanë vërtetuar se deri më tani kjo është mënyra më e mirë për të menaxhuar aktivitetet turistike në zonat natyrore dhe ato mbrojtura.
Përfitime të tjera nga Ekoturizmi:
·  Minimizimi i ndikimeve negative në natyrë dhe kulturë që mund të dëmtojnë një destinacion.
·  Edukimi i udhëtarëve për rëndësinë e ruajtjes së natyrës.
·  Inkurajimi i bizneseve lokale për të ofruar shërbime dhe produkte të bazuara në ekoturizëm, sipas parimeve të ndikimit të qëndrueshëm dhe të ulët në mjedis.
·  Sigurimi i të ardhurave direkte për ruajtjen dhe menaxhimin e zonave natyrore dhe të mbrojtura.
·   Zhvillimi i infrastrukturës në harmoni me mjedisin.
Victor Grignard
thumb|Victor Grignard
François Auguste Victor Grignard lindi më 6 maj të vitit 1871 në Cherbourg dhe vdiq më 13 dhjetor të vitit 1935 në Lyon. Ishte një kimist françez. Grignard më vitin 1912 mori çmimin Nobel për Kimi.
Rruga Magjistrale M-9
Rruga Magjistrale M-9 është një rrugë nacionale në Kosovë. Rruga shkon nga kufiri me Malin e Zi përmes Pejës dhe Prishtinës deri në kufirin me Serbinë. Në Malin e Zi rruga vazhdon si M-9 për në Andrijevicë dhe Podgoricë. Në Serbi rruga vazhdon si M9 për në Leskovac dhe Pirot. M-9 është e gjatë 143 kilometra.
Në Balince, Autostrada R7 për në Prizren dhe Tiranë bashkohet me rrugën M-9. Midis kësaj lidhjeje dhe kryeqytetit Prishtina, M9 rruga funksionon si një autostradë. Kjo pjesë është pjesë e Rrugës E851, midis Prishtinës dhe Petrovacit në Mal të Zi.
Champis
Champis është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Champis ka një popullsi prej 601 banorë dhe sipërfaqe 16.34 km², me një dendësi prej 37 banor/km².
Thomas Graham
right|thumb|150px Thomas Graham lindi më 21 dhjetor të vitit 1805 në Glasgow dhe vdiq më 11 shtator të vitit 1869 në Londër. Ishte një kimist dhe fizikan anglez. Ai njihet për punën e tij në dializën dhe difuzionin e gazeve.
Jeta dhe puna
Graham u lind në Glasgou, Skoci. Babai i Grahamit ishte një prodhues i suksesshëm tekstilesh dhe donte që i biri i tij të hynte në Kishën e Skocisë. Por Graham, në kundërshtim me dëshirat e babait, Graham u bë një student në Universitetin e Glasgout në vitin 1819. Atje ai zhvilloi një interes të madh për kiminë dhe e la universitetin pasi mori M.A. (Master of Arts) në vitin 1826. Ai më vonë u bë profesor i kimisë në shumë kolegje, duke përfshirë në Kolegjin Mbretëror të Shkencës dhe Teknologjisë dhe në Universitetin e Londrës.
Graham gjithashtu themeloi Shoqatën Kimike të Londrës më 1841. Më 1866, ai u zgjodh anëtar i jashtëm i Akademisë Mbretërore Suedeze të Shkencave. Pozicioni i tij i fundit ishte si Master of the Mint, ku qëndroi për 15 vjet derisa vdiq. Ai ishte personi i fundit që e mbante atë pozicion.
Puna shkencore
Tomas Graham është i njohur për dy gjëra:
Autrey-le-Vay
Autrey-le-Vay është një komunë në Francë. Autrey-le-Vay bën pjesë në departamentin Haute-Saône të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 63 banorë dhe sipërfaqe 2.79 km².
Maxine Singer
Maxine Frank Singer (e lindur më 15 shkurt të vitit 1931) është një biologe e molekulave amerikane dhe administratore e shkencave. Ajo është e njohur për kontributin e saj në zgjidhjen e kodit gjenetik, rolin e saj në debatet etike dhe rregullatore mbi teknikat e ADN-së rekombinante (përfshirë organizimin e Konferencës Asilomar mbi ADN-në Rekombinant) dhe udhëheqjen e saj të Institucionit Carnegie të Uashingtonit.
Jeta
Këngëtarja ka lindur në New York City. Pas mbarimit të shkollës së mesme publike në Bruklin, ajo u diplomua në kimi (dhe u diplomua në biologji) në Kolegjin Swarthmore. Ajo vazhdoi të fitonte një Ph.D. në vitin 1957 në Universitetin Yale, duke studiuar kimikën e proteinave nën udhëheqjen e Joseph Fruton. Fruton e nxiti atë të specializonte në acidet nukleike dhe më 1956 ajo u bashkua me Laboratorin e Biokimisë së Leon Heppel në Institutet Kombëtare të Shëndetit. Ajo drejtoi grupe të ndryshme kërkimore biokimike si Shefi i Laboratorit të Biokimisë në Institutin Kombëtar të Kancerit midis viteve 1980 dhe 1987.
Në vazhdën e raportit të vitit 1973 për përdorimin e parë të teknikave të ADN-së rekombinant për të futur gjene nga një specie në tjetrën, Singer ishte ndër të parët që tërhoqi vëmendjen ndaj rreziqeve të mundshme të inxhinierisë gjenetike. Ajo ishte një kryesuese e Konferencës Gordon për Acidet Nukleologjike të vitit 1973, ku u diskutuan rreziqet e mundshme të shëndetit publik të teknikës dhe ajo ndihmoi në organizimin e Konferencës Asilomar të vitit 1979 mbi ADN-në Rekombinant që rezultoi me udhëzime për trajtimin e panjohur kryesisht rreziqet e teknikës.
Singer u zgjodh anëtare e Akademisë Amerikane të Arteve dhe Shkencave në vitin 1978. Në vitin 1988, ajo u bë presidentja e Institucionit Carnegie të Uashingtonit, një pozicion që ajo mbajti deri në vitin 2002. Këngëtarja mori Medaljen Kombëtare të Shkencave në vitin 1992 për "arritjet e saj të jashtëzakonshme shkencore dhe shqetësimin e saj të thellë për përgjegjësinë shoqërore të shkencëtarit" dhe ishte gruaja e parë që mori çmimin Vannevar Bush në vitin 1999. . Në vitin 2007, ajo u nderua me Medaljen e Mirëqenies Publike nga Akademia Kombëtare e Shkencave.
Kontributet kërkimore
Këngëtarja ka dhënë kontribute të rëndësishme në fushat e biokimisë dhe biologjisë molekulare. Hulumtimi i saj me Leon Heppel mbi rolin e enzimeve që rregullojnë sintezën e acideve nukleike luajti një rol në ndihmën e Marshall Nirenberg dhe Heinrick Matthaei për të deshifruar kodin gjenetik. Ata studiuan polinukleotid fosforilazë, një enzimë që mund të bashkojë nukleotide individuale në sekuenca RNA të rastësishme. Ata hetonin përbërjet bazë të këtyre polinukleotideve duke përdorur elektroforezë dhe letër kromatografi, gjë që u mundësoi atyre të kuptonin se si enzima katalizoi sintezën e tyre. Këto eksperimente gjithashtu i lejonin ata të krijonin një bibliotekë të fijeve artificiale ARN me sekuenca të përcaktuara, të tilla si një molekulë e përbërë nga vetëm tripletat e uracilit që do të kodonin për fenilalaninë. Këto polinukleotide artificiale ku përdoren nga Nirenberg për të mbështetur hipotezën se ARN luan një rol kyç në sintezën e proteinave duke përdorur informacionin nga ADN. Seksionet specifike të ARN-së që prodhuan Singer ishin përdorur për të përputhur secilin nga njëzet aminoacidet në një triplet nukleotid specifik ARN.
Fakulteti Juridik i Universitetit të Prishtinës
Fakulteti Juridik është njësia akademike në kuadë të Universitetit të Prishtinës. Fakulteti Juridik ofron programet në studime Bachelor në sistemin 4-vjeçar. Ky program është reformuar në vitin 2007 ku nga sistemi 3+2 që kishte filluar si sistem i reformuar nga viti 2001-2016, studimet Bachelor nga viti 2007 kanë kaluar në sistemin 4 vjeçar. Sistemi aktual është  4+1+3, Katër vite studime Bachelor, 1 vit studime Master (LLM) dhe 3 vite studime të Doktoratës.300px|thumb|Fakulteti Juridik (dhe Ekonomik)
Studimet
Fakulteti Juridik ofron programet në studime Bachelor në sistemin 4-vjeçar. Ky program është reformuar në vitin 2007 ku nga sistemi 3+2 që kishte filluar si sistem i reformuar nga viti 2001-2016, studimet bachelor nga viti 2007 kanë kaluar në sistemin 4 vjeçar. Sistemi aktual është 4+1+3, Katër vite studime bachelor, 1 vit studime Master (LLM) dhe 3 vite studime të doktoraturës.
Në studimet Bachelor ofrohen studime në këtë program:
Në studimet Master ofrohen studime në 6 Programe si në vijmë:
Këto programe janë hartuara së bashku me përfaqësuesit e Komisionit Evropian
·        E Drejta Penale;
·        E Drejta Kushtetuese Administrative; dhe
·        E Drejta Financiare.
Dy programet tjera janë hartuar së bashku me përfaqësuesit WUS Austria:
·        E Drejta Civile dhe Pronësore dhe
·        E Drejta Ndërkombëtare.
Ndërsa së fundi, një program është aprovuar në bashkëpunim me përfaqësuesit e USAID-it
·        Kontrata dhe e Drejta Komerciale.
Në studime të doktoratës (Dr.sc) me kohëzgjatje prej 3 viteve në këto drejtime :
Zharovina (Pogon)
Zharovinë (greqisht: Λίμνη/Límni) është fshat në qarkun i Janinës, Greqi. Përpara vitit 1928, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Ζαραβίνα/Zaravína.
Victor Meyer
Victor Meyer lindi më 8 shtator të vitit 1848 në Berlin dhe vdiq më 8 gusht të vitit 1897 në Heidelberg. Ishte një kimist gjerman.
Saint-Just-d'Ardèche
Saint-Just-d'Ardèche është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Just-d'Ardèche ka një popullsi prej 1677 banorë dhe sipërfaqe 10.44 km², me një dendësi prej 161 banor/km².
Arkitektura tamile
Arkitektura Tamile është stili dhe teknika e zhvilluar në rajonet tamile përgjatë mijëra vjetëve. Ajo përfshin shetin e Indisë Jugore të Tamil Nadusë dhe rajonet e minoritetit tamil në Sri Lanka. Arkitektura Tamile i përket kryesisht Stilit Dravidian të Arkitekturës dhe konsiderohet si dhuratë e viswa-brahminëve. Megjithëse arkitektura e tamilakamit të lashtë përfshinte shtëpitë, pallatet dhe ndërtesat publike, ndërtesat e lashta që kanë mbijetuar janë tempujt. Dy koleksione të rëndësishme të këtyre monumenteve të lashta janë njohur nga UNESCO-ja si Vende të Trashëgimisë Botërore. Ata janë Mahabalipurami (600–900) dhe Tempujt e Mëdhenj të Gjallë Chola (848–1280).
Arkitektura shkëmbore Pallava
Dinastia Pallava sundoi nga viti 600 deri në vitin 900 dhe arritjet e tyre më të mëdha arkitekturore janë Grupi i monumenteve në Mahabalipuram dhe në kryeqytetin e tyre Kanchipuram, të vendosura në shtetin e tanishëm indian të Tamil Nadusë.
Shembujt më të hershëm të tempujve në stilin Dravidian i përkasin periudhës Badami Chalukya-Pallava. Shembujt më të heshëm të arkitekturës Pallava janë tempujt shkëmborë që datojnë midis viteve 610–690 dhe tempujt strukturorë midis viteve 690–900. Arritjet më të mëdha të Arkitekturës Pallava janë Tempujt shkëmborë të Mahabalipuramit. Aty janë gjetur sallone me kolona dhe faltore monolitike të njohura si Ratha. Tempujt e heshëm ishin kryesisht të kushtuar për zotin Shiva. Tempulli Kailasanatha i quajtur edhe Rajasimha Pallaveswaram në Kanchipuram, i ndërtuar nga Narasimhavarmani II i njohur edhe si Rajasimha është një shembull i shkëlqyer i tempujve të stilit Pallava. Vlen të përmendet vec/anërisht Tempulli bregdetar i ndërtuar nga Narasimhavarmani II afër Mahabalipuramit që është një pjesë e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s.
Në kundërshtim me përshtypjen popullore rreth perandorisë pasuese Chola që eksperimentoi në ndërtimin e komplekseve të mëdhenj tempullor, ishte dinastia Pallava që në fakt eksperimentoi jo vetëm në krijimin e tempujve të mëdhenj pasi filloi ndërtimin e tempujve shkëmborë pa përdorur llac, tulla etj. Shembujt e shkëlqyer të këtyre tempujve janë Tempujt Thiruppadagam dhe Thiruooragam që kanë imazhe 8.5 dhe 11 m të larta të zotit Vishnu në mishërimin e formave të tij Pandavadhoothar dhe Trivikraman. Në krahasim, Siva Lingamën në Tempujt mbretëror të Dinastisë Chola në Thanjavur dhe Gangaikonda Cholapuram janë 5.2 dhe 5.5 metra të lartë. Duke konsideruar se Tempulli Kanchi Kailasanatha i ndërtuar nga Rajasimha Pallava ishte frymëzimi për Tempullin Brihadeeswara në Thanjavur të Raja Raja Cholas, mund të përfundohet me siguri se sunduesit Pallava ishin mes sunduesve të parë në Indi për të ndërtuar që ndërtuan si komplekse të mëdha tempullore ashtu dhe statuja shumë të mëdha hyjnish dhe idhujsh. Shumë tempuj të Shivës dhe Vishnut në Kanchi të ndërtuar nga sunduesit e mëdhenj Pallava dhe që përfshijnë Rathat dhe Relievin [[Zbritja e Gangut (të quajtur edhe Pendesa e Arjunas) janë shembuj të pakrahasueshëm të Monumenteve të mbrojtur nga UNESCO në Indi. Brezi i vazhdueshëm i tempujt Chola, Pallava dhe Pandiya (bashkë me ata Adigaimanë pranë Karurit dhe Namakkalit), ashtu si dhe trupi tempullor Sethupathy midis Pudukottait dhe Rameswarami, përfaqëson njëtrajtësisht Stilin Arkitekturor Jugor të Indisë që tejkalon c/do formë tjetër arkitekture mbizotëruese midis rrafshirës së Dekanit dhe Kaniyakumarit. E panevoshme të shtohet se në vendin Telugu stili ishte pak a shumë njëtrajtësisht sipas stilit Indiano-Jugor ose Dravidian të arkitekturës.
Arkitektura Pandya
Tempulli Srivilliputtur Andal është simboli zyrtar i Qeverisë së Tamil Nadusë. Thuhet se është ndërtuar nga Periyaazhvari, vjerri i sunduesit, me një c/antë me arë që fitoi në debatet e mbajtura në pallatin e mbretit Pandya, Vallabhadeva.
Simboli parësor i Srivilliputturit është struktura e kullës 12-katëshe kushtuar sunduesit të Srivilliputturit, të njohur si Vatapatrasayee. Kulla e këtij tempulli është 59 metra e lartë dhe është simboli zyrtar i Qeverisë së Tamil Nadusë. Tempuj të tjerë domethënës të arkitekturës Pandya përfshijnë Tempullin e famshëm Meenakshi në Madurai.
Arkitektura Chola
Ndërtimi i tempujve mori shtytje të fortë nga pushtimet dhe gjenia e Adityas I, Parantakas I, Sundara Cholas, Rajaraja Cholas dhe djalit të tij Rajendra Cholas I. Rajendra Chola I ndërtoi Tempullin Rajaraja në Thanjur të emërtuar sipas emrit të tij. Pjekuria dhe madhështia me të cilën u zhvilluan Arkitektura Chola gjeti shprehje në dy tempujt e Tanjavurit dhe Gangaikonda Cholapuramit. Ai e shpalli veten e tij si Gangaikonda. Në një pjesë të vogël të brezit të Kaverit midis Tiruchy-Tanjore-Kumbakonamit, në kulmin e pushtetit të tyre, sunduesit Chola lanë më shumë se 2300 tempuj, me brezin Tiruchy-Thanjavur që kishte më shumë se 1500 tempuj. Tempulli madhështor i Shivës në Thanjavur i ndërtuar nga Raja Rajai I në vitin 1009 ashtu si dhe Tempulli Brihadisvara i Gangaikonda Cholapuramit, të përfunduar rreth vitit 1030, janë të dy përmendore të përshtatshme për arritjet materiale dhe ushtarake të kohës së dy perandorëve Chola. Tempulli më i madh dhe më i lartë në Indinë e kohës së tij, Tanjore Brihadisvara është kulmi i Arkitekturës Indiano-Jugore. Në fakt, dy mbretërit pasues Chola, Raja Rajai II dhe Kulothunga III ndërtuan përkatësisht Tempullin Airavatesvara në Darasuram dhe Tempullin Kampahareswarar Siva në Tribhuvanam, të dy tempujt në rrethinat e Kumbakonamit janë ndërtuar rreth viteve 1160 dhe 1200. Të katërt tempujt u ndërtuan përgjatë një periudhe prej afërsisht 200 vjetësh duke pasqyruar lavdinë, begatinë dhe qëndrueshmërinë e sundimit Chola.
Në kundërshtim me përshtypjen popullore, sunduesit Chola përkrahën ndërtimin e një numri të madh tempujsh që u përhapën përgjatë shumicës së pjesëve të Perandorisë Chola. Këta përfshijnë 40 nga 108 Divya Desamët Vaishnavit nga të cilët 77 gjenden të shpërndarë në shumicën e Indisë Jugore dhe të tjerët në Andhra dhe Indinë Veriore. Në fakt, Tempulli Ranganathaswamy i Srirangamit, që është tempulli më i madh në Indi dhe Tempulli Natarajar në Chidambaram (megjithëse fillimisht i ndërtuar nga Dinastia Pallava me gjasa u mor në zotërim nga Dinastia Chola kur sundonin nga Kanchi) ishin dy nga tempujt më të rëndësishëm të patronizuar dhe zgjeruar nga sunduesit Chola dhe nga koha e mbretit të dytë Chola, Aditya I, këta dy tempuj janë vlerësuar në mbishkrime si tempujt e hyjnive mbrojtëse të mbretërve Chola.
Sigurisht, dy Tempujt Brihadeeswarar në Thanjavur dhe Gangaikonda Cholapuram ashtu si dhe tempuj të tjerë të Shivës, përkatësisht Tempulli Airavatesvara i Darasuramit dhe Tempulli Sarabeswara (Shiva) që është gjithashtu popullor me emrin Tempulli Kampahareswarar në Thirubhuvanam, të dy në rrethinat e Kumbakonamit, ishin tempuj mbretëror të Dinastisë Chola për të përkujtuar pushtimet dhe nënshtrimet e tyre të panumërta të rivalëve të tyre nga pjesët e tjera të Indisë Jugore, Dekan Ilangait ose Sri Lankas dhe rripave Narmada-Mahanadi-Gang. Por perandorët Chola theksuan qasjen e tyre jo të anëmbajtëse ndaj ikonografisë dhe besimit fetar duke e trajtuar hyjnitë tempullore të dy krijimeve të tjera të tyre të pashoqe, përkatësisht Tempullit Ranganathaswamy kushtuar Vishnut në Srirangam dhe Tempullit Nataraja në Chidambaram që faktikisht është shtëpia e të dy hyjnive, Shiva dhe Vishnu (i shtrirë si Govindarajari) për të qenë 'Kuladheivamët' ose hyjnitë e tyre mbrojtëse. Sunduesit Chola parapëlqenin gjithashtu të quanin vetëm këta dy tempuj që bujtin hyjnitë e tyre mbrojtëse si Koil ose 'Tempull', që përfaqësojnë vendet më të rëndësishme të adhurimit për ta, duke nënvizuar barazinë e tyre. Tempujt e sipërpërmendur janë pjesë e Trashëgimisë Botërore të UNESCOs, të emërtuar si Tempujt e Mëdhenj të Gjallë Chola.
Tempulli i Gangaikonda Cholapuramit, krijim i Rajendra Cholas I, ishte ndërtuar me synimin që ti tejkalonte paraardhësit e tij në të gjitha aspektet. I përfunduar rreth vitit 1030, vetëm dy dekada pas tempullit në Thanjavur dhe më së shumti në të njëjtin stil, rafinimi më i madh në pamjen e tij dëshmon gjendjen më të begatë të Perandorisë Chola nën sundimin e Rajendras. Ky tempull ka një Siva linga më të madhe se ajo në Thanjavur, por Vimana e këtij tempulli është më e vogël në lartësi se ajo e Thanjavurit.
Periudha Chola është po ashtu e shquar për skulpturat e saj përgjatë gjithë botës. Midis ekzemplarëve ekzistues në muze përreth botës dhe në tempujt e Indisë Jugore mund të shihen shumë figura të rafinuara të Shivës në forma të larmishme, të Vishnut dhe bashkëshortes së tij Lakshmi ashtu si dhe të shenjtëve shaivit. Megjithëse përgjithësisht sipas konvencioneve ikonografike të vendosura nga tradita e gjatë, skulptorët në shekujt e XI dhe të XII punonin me liri të madhe për të arritur hijeshinë dhe madhështinë klasike. Shembulli më i mirë i kësaj mund të shihet në formën e Kërcimtarit Hyjnor Nataraja.
Koili
Koili (i quajtur edhe Koyil ose Kovil) (që do të thotë: vendqendrimi i zotit ) është termi tamil për një stil të veçantë Tempulli hindu të Arkitekturës Dravidiane. Të dy termat, koyil (në gjuhën tamile: கோயில் – kōyil) dhe kovil (në gjuhën tamile: கோவில் – kōvil) përdoren si sinonime. Në gjuhën tamile kōvil (கோவில்) është fjalë e rrejdhur, sipas rregullave të gramatikës tamile.
Në gjuhën bashkëkohore tamile, termi përdoret gjithashtu për tiu referuar edhe kishave të krishtera. Madje vendet jo fetare të konsideruara të shenjta quhen kovilë nga tamilët, si për shembull faltoret e ndërtuara në përkujtim të Thiruvalluvarit (poet dhe filozof i shekullit të II), ose Tamil Thait (e përkthyer si Nëna Tamil, e nderuar si personifikimi i gjuhës tamile) quhen përkatësisht Thiruvalluvar Koil dhe Tamil Thai Koil.
Në të folurën formale moderne, kovilët referohen si aalayamë nga shumë hindu dhe si devaalayamë nga të krishterët. Ambalam është një tjetër term i përdorur nga besimtarët e murgut tamil të shekullit të XIX Vallalar.
Për shaivitët (sekt hindu), kovilët kryesorë janë Tempulli i Chidambaramit dhe Tempulli Koneswaram ndërsa për vaishnavitët (sekt tjetër hindu), Tempulli Sri Ranganathaswamy në Srirangam dhe Tempulli Tirumala Venkateswara në Tirupati konsiderohen njëlloj të rëndësishëm. Për të krishterët koilët e konsideruar shumë të rëndësishëm janë Arokkiya Madha Koili (Bazilika e Zonjës Sonë të Shëndetit të Mirë) në Velankanni, Santhome Devaalayami (Bazilika e Shën Thomait) në Chennai dhe Poondi Madha Koili (Bazilika e Poondi Madhas) në Thiruvaiyaru.
Koilët në Tamil Nadu dhe kovilët në Sri Lanka kanë histori të gjatë dhe kanë qenë gjithmonë të lidhur me sunduesin e kohës. Shumica e mbretërve përkrahnin ndërtimin e tempujve në mbretëritë e tyre dhe bashkangjisnin ujëmbledhës dhe fshatra për ti administruar. Tempujt jo vetëm që vepronin si vende adhurimi, por edhe si qendra qytetare për popullsinë, duke u ofruar shërbime bashkësive vendore në formën e spitaleve, institucioneve arsimore, sporteve dhe shkollimet artizanale.
Tempujt më të lashtë u ndërtuan prej tullash dhe llaçi. Deri në vitin 700 tempujt ishin kryesisht të llojit të skalitur në shkëmb. Mbretërit Pallava ishin ndërtues të mëdhenj tempujsh në shkëmb. Dinastia Chola (850–1279) la një numër të madh monumentesh të tyre siç është Tempulli Brihadeeswarar në Thanjavur. Sunduesit Chola shtuan shumë mandapa të zbukuruara ose salla tempujsh dhe ndërtuan kulla të mëdha. Stili Pandya (deri në vitin 1350) pa shfaqjen e kullave të stërmëdha, rrethimeve me mure të larta dhe portikë të stërmëdhenj me kulla gopuramë. Stili Vijayanagar (1350–1560) është i famshëm për stërhollimin dhe bukurinë, veçanërisht për kolonat e dekoruara monolitike. Stili Nayak (1600–1750) vihet në pah për shtimin e prakaramëve të mëdhenj (oborre të jashtme) korridoret rrethpërshkruese të shenjtëroreve dhe sallave me kolona.
Vimanat
Vimana (në gjuhën Tamile: விமானம், në gjuhën Kannada: ವಿಮಾನ) është një term për kullën sipër Garbhagrihas ose Sanctum sanctorumit në një Tempull Hindu.
Në Akash (Hindi) / Vannam (Tamil) / Aakasha (Kannada/Sanskrutham), Pushteti i Kolosal me gjithë Grahat duke përfshirë Nathstran i japin Akarshana Sakthi të gjithë njerëzve pa ndonjë shpërblim.
Një Tempull Hindu tipik në Stilin Dravidian mund të ketë gopuramë të shumtë, të ndërtuar në mënyrë tipike në mure të shumë-fishta në radhë rreth faltores kryesore. Muret e tempullit janë zakonisht katrorë me murin më të jashtëm që ka katër gopuramë, në në secilën faqe, të vendosura saktësisth në qendër të secilit mur. Garbhagriha (sanctum sanctorumi ose faltorja qendrore e hyjnisë) dhe çatia e tij lartë janë gjithashtu të quajtura Vimana. Përgjithësisht, këto nuk marin aq domethënie sa gopuramët e jashtëm, me përjashtim të pak tempujve ku çatitë e shenjtërores janë po aq të famshme sa vetë kompleksi i tempullit.
Shembuj të famshëm
Kanaka-sabai (Faza e Artë) në Tempullin Thillai Nataraja në Chidambaram është një shembull i famshëm. Kjo faltore e veçantë është e mbuluar tërësisht me pllaka të arta por është e ndryshme në strukturën e tij dhe në përmasat masive kur krahasohet me shumicën e Vimanave të tjera. Dëshmitë historike tregojnë se gjatë shekullit të IX Parantaka Chola I e themeloi për të mbuluar këtë Vimana me ar zbukurues që ka mbijetuar deri më sot.
Vimana Ananda Nilayame e Tempullit Venkateswara në Tirumala është një shembull i famshëm ku gopurami i faltores kryesore zo një vend shumë të veçantë në historinë dhe identitetin e tempullit.
Tempulli Meenakshi Amman ka dy vimana të arta, e stërmadhja për zotin Shiva dhe e dyta për bashkëshorten e tij Meenakshi.
Vimana e Tempullit Brihadeeswarar në Tanjore është një tjetër shembull i famshëm, me një lartësi shumë të madhe. Kjo formë nuk është shumë e zakonshme.
Gopuramët
Zanafilla e gopuramëve mund të gjurmohet që nga strukturat e mbretërve tamilas të Dinastisë Pallava; dhe nga shekulli i XII, nën sunduesit Pandya, këta portikë u bënë një veçori mbizotëruese e pamjes së jashtme të tempujve, duke hijëzuar shenjtëroren e brendshme që u errësua nga pamja nga madhësia kolosale e gopuramit. Ai e mbizotëron shenjtëroren e brendshme edhe në sasinë e zbukurimeve. Shpesh një faltore ka më shumë se një gopuram. Ato shfaqen edhe në Arkitekturën jashtë Indisë, veçanërisht në Arkitekturën Kmere, si në Angkor Wat.
Një koil mund të ketë gopuramë të shumë-fishtë, të ndërtuar në mënyrë tipike në mure të shumë-fishta në radhë përreth faltores kryesore. Muret e tempullit janë zakonisht katrorë me murin më të jashtëm që ka gopuramë. Garbhagriha dhe çatia e saj (faltorja qendrore e hyjnisë) është quajtur gjithashtu Vimana.
Gopurami zakonisht është drejtkëndor në formë me dyer në nivelin përdhes, shpesh të dekoruara në mënyrë të pasur, që ofrojnë hyrjen te ta. Sipër është gopurami konik, i ndarë në shumë kate që zvogëlohen në madhësi dhe ngushtohen me ngjitjen në lartësi. Zakonisht kulla është e kryesuar nga një çati me një majëz në formë kupole barrele. Forma fillon në mënyrë mjaft modeste në shekullin e X, si në Tempullin Bregdetar në Mahabalipuram, me Tempullin Brihadeeswarar të shekullit të XI në Thanjavur që shënon një hap thelbësor përpara me gopuramë shumë-katësh nga ajo periudhë, shumë më të mëdhenj se ndonjë tjetër i mëparshëm, megjithëse shumë më i vogël se kulla kryesore e tempullit (vimana). Katër gopuramët e Tempullit Thillai Nataraja në Chidambaram janë shembuj të hershëm të rëndësishëm, të nisur në mesin e shekullit të XIII por të përfunduar në një periudhë të gjatë. Gopuramët janë të dekoruar në mënyrë elegante me skulptura dhe relieve të pikturuara me një larmi temash të marra nga Mitologjia Hindu, veçanërisht ato të lidhura me hyjninë kryesore të tempullit ku është vendosur gopurami. Tempulli Sri Ranganathaswamy në Srirangam, në shtetin indian Tamil Nadu është gopurami më i lartë në botë.
Arkitektura e krishterë
Bazilika e Shën Thomait është një bazilikë minore katolike (e ritit latin) në Santhome, në qytetin e Chennait (ish qyteti i Madrasit) në Indi. Ajo u ndërtua në shekullin e XVI nga eksploratorët portugezë dhe u rindërtua përsëri me statusin e katedrales nga britanikët në vitin 1893.
Tempulli i Tenavaramit
Tempulli i Tenavaramit 5.9225°N, 80.58944°W (në gjuhën tamile தென்னாவரம் கோயில்) (historikisht i njohur si Tenavaram Kovil, Tevanthurai Kovil ose Naga-Risa Nila Kovil) ishte një kompleks historik tempullor hindu i vendosur në qytetin port të Tenavaramit, Tevanthurai pranë Galles, në provincën jugore të Sri Lankës. Hyjnia i tij kryesor ishte Tenavarai Nayanari dhe në zenitin e tij ishte një nga komplekset më të shquara hindu në ishull, që përmbante tetë kovile të rëndësishme faltoresh deri në një mijë statuja hyjnishë dhe dy faltore të rëndësishme për Vishnun dhe Shivën. Administrimi dhe mirëmbajtja ishte e drejtuar nga tregëtarët tamil hindu gjatë kohës që Tenavarami ishte një vend popullor pelegrinazhi dhe treg i famshëm.