Maqedonët_e_lashtë
Maqedonët antik (Античките Македонци, Древни Македонци ose Стари Македонци) janë një popull në kohën e lashtë të Ballkanit. Historia e Herodotit, V 22 Aleksandri I i Maqedonisë në Olimpia “Grekët janë këta pasardhës të Perdikës, siç thonë vetë. Unë personalisht jam në gjendje ta di këtë, por në vazhdim të tregimit tim do të vërtetoj se ata janë grekë. dhe përveç kësaj organizatorët e lojërave të grekëve që zhvillohen në Olimpia e morën këtë vendim. Domethënë, kur Aleksandri vendosi të merrte pjesë në gara dhe zbriti për këtë qëllim, grekët që ishin kundërshtarët e tij në garën rrugore donin ta përjashtonin, duke pretenduar se gara nuk ishte për sportistët barbarë, por për grekët. Dhe Aleksandri, sepse vërtetoi se origjina e tij ishte nga Argos - dhe gjyqtarët pranuan se ai ishte grek - mori pjesë në garën rrugore me një fazë dhe përfundoi në të njëjtën kohë me të parën.. Thukydides, nga ana tjetër, është disi më informativ në ç’ështjen. Ai në veçanti dallon qartë midis Hellenëve dhe Maqedonasve kur thekson se rraca Maqedone përfshin shumë fise të tjera veç këtyre afër Grekëve të bregdetit Aegean, rajon të cilin Maqedonët e zaptuan nga Thrakët dhe Grekët pas largimit Persian nga Europa në 479. Historiani e quan rajonin e pushtuar ‘Maqedoni e Poshtme’, që ai e dallon nga ‘Maqedonia proper’ ose e vërteta, por është i paqartë në lidhje me vendodhjen e saj. Mirëpo, ne kemi burime të tjera që specifikojnë atdheun origjinal Maqedon, dhe pothuajse të gjitha bien dakord se ai shtrihej në ç’farë është sot Shqipëria qëndrore dhe Republika Maqedone perëndimore, atëherë banuar tërësisht nga Shqip-folës. Si i tillë ai kufizohej nga Adriatiku në perëndim, Epirotët në jug, ‘Illyri proprie dicti’ në veri dhe Paeonianët në lindje.Rajoni ishte i pasur në minerale, i dendur me pyje për gjueti dhe toka pjellore për bujqësi dhe blegtori. Vendbanimi tij i vazhdueshëm që nga kohët Neolitike dëshmon për rëndësinë ekonomike dhe politike të zones, duke lidhur Adriatikun dhe Danubin me tokat e Egjeut dhe Azia Minore. Por duke qenë i një madhësie të gjerë dhe terreni të thyer rrallë ndodhte që fiset përbërës të tij të vinin nën një qeverisje qëndrore, por kur ata e arrinin këtë ata bënin epokën. Kjo ndodhi së pari gjatë Erës së Bronxit kur Bryges bashkuan fiset e përçarë Shqiptarë jugor në një konfederaci feudale që shërbeu për avancimin e tyre në Azi në atë kohë. Për së dyti, në fund të shekullit të gjashtë kur invazioni Persian kërcënonte lirinë e Shqiptarëve jugor. Sipas Strabo, ishte merita e të ashtuquajturve Argeadae që çoi në krijimin e asaj që njihet Maqedoni historike. Këta ishin fillimisht shtëpia mbretërore e Orestaeve Epirot të cilët udhëhiqnin një rajon të gjerë nga Gjiri Vlorës deri në Pindus, por më pas, me anë të martesave dhe aleancave politike, ajo u bë Familja e Madhe mbretërore në Shqipëri, sidomos kur Desaretaet (Dexari) e Korçës, atëherë klasifikuar si Epirotë përmes lidhjes me Orestae, u bashkuan me Enkelaet e lumit Drin dhe Pirustaet e Pollogut, me qendër Alorus (Tetovë), të cilët sëbashku zotëronin minierat më të pasura në rajon- Damastion në afërsi të Doberus (Dibër). Këtyre fiseve Pliny u shton edhe Parthinus në luginën e Shkumbinit, duke nënkuptuar se Arbri në veri të tyre ishte gjithashtu pjesë e konfederacisë Argeadae. Ky fis okuponte rajonet që banoheshin njëherë nga Bryges antik, dhe ka gjasë janë i njëjti popull, emrat duke qenë të ngjashëm-Arbroi/ Arbrus me Brygoi/Bryks. Të gjithë fiset e lartpërmendur ishin pjesë e Besëlidhjes Shqiptare në Mesjetë nën udhëheqjen e Gjergj Kastriotit, njohur si Aleksandër Bej, ‘princ i Maqedonisë dhe Epirit’, jo pa arsye meqë ai pretendonte prejardhje nga mbretët e hershëm Maqedon dhe mbante me krenari përkrenaren e tyre mbretërore në kokë.