cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pablo Casals
Festivalet e Prandes
Në vitin 1952, Kazalzi takoi Marta Istominin, studenten 15 vjeçare nga Puerto-Rikane e cila kishte shkuar në Spanjë për të marrë pjesë në Festival. Kazazi ishte shumë i impresionuar nga ajo dhe e nxiti atë të kthehej në Kolegjin e Muzikës në Nju Jork për të vazhduar studimet. Ai vazhdoi të kryesonte Festivalet e Prandes deri ne vitin 1966.
Puerto Riko
Kazalzi udhëtoi në Puerto Riko në vitin 1955, për inaugurimin vjetor të Festivalin e Kazalzit. Në vitin 1955 Kazalzi u martua për të dytën herë, pas një lidhjeje të gjatë, me Francesca Vidal de Capdevila, e cila vdiq po atë vit. Në vitin 1957, në moshën 80 vjeçare, Kazalzi u martua me 20 vjeçaren Marta Istomin. Thuhet se ai ka hedhur poshtë shqetësimet se martesa e dikujt 60 vjet më i ri mund të jetë e rrezikshme për shëndetin, duke thënë “Unë shoh në këtë mënyrë: Nëse ajo vdes, ajo vdes”. Pablo dhe Marta bënë vendbanimin e tyre të përhershme në qytetin e Keibës dhe jetuan në një shtëpi të quajtur “El Pessebre” (E qëndrueshme). Ai ndikoi në skenën e muzikës së Puerto Rikos, duke themeluar Orkestrën Simfonike të Puerto Rikos në vitin 1958 dhe Konservatorin e Muzikës së Puerto Rikos në vitin 1959.
Gaspar de Bragança
Gaspar de Bragança ( Lisbonë, 8 tetor 1716 - Braga, 18 janar 1789 ) ishte një djalë i paligjshëm i mbretit João V të Portugalisë, nga një marrëdhënie që ai mbajti me një murgeshë, Madalena Máxima da Silva de Miranda Henriques, duke qenë e dyta e të ashtuquajturit djem Palhavã.
Pra një Bragança.
Pablo Casals
Vitet e mëvonshme
Në vitet e ’60-ta, Kazalzi dha shumë leksione mjeshtërore në vende të ndryshme të botës si Gstad, Cermat, Tuskan, Brenkeli dhe Marlboro (ku ai po ashtu dirigjoi dhe regjistroi versionet unike të gjashtë Brandenburg concertos. Disa nga këto leksione u transmetuan në televizion.
Gaspar de Bragança
Në 1758, Infante Dom Gaspar u emërua Kryepeshkop Primat i Bragës, duke pasuar kështu dajën e tij të afërm D. José Carlos de Bragança, vetë një bir bastard i mbretit Pedro II të Portugalisë dhe Francisca Clara da Silva.
Pablo Casals
Vitet e mëvonshme
Në vitin 1961, ai performoi në Shtëpinë e Bardhë me ftesë të Presidentit Kenedi. Kjo performancë ishte regjistruar dhe e nxjerrë si album.
Gaspar de Bragança
Duke mbajtur kështu familjen Bragança në atë titull.
Pablo Casals
Vitet e mëvonshme
Kazalzi ishte po ashtu kompozitor. Mbase vepra e tij më e fuqishme ishte Sardana, për një ansambël violonçlësh, e kompozuar në vitin 1926. Oratorioja e tij El Pessebre u interpretua për herë në parë në Akapultë, Meksikë, më 17 dhjetor 1960. Ai po ashtu e prezantoi atë në Kombet e Bashkuara gjatë përvjetorit të tyre në vitin 1963. Ai u shpall anëtar nderi i Epsilon lota, kapitulli i Simfonisë Fi Mu Alfa në Universitetin Shtetëror të Floridës në vitin 1963. Më vonë, ai u shpërbly nga vëllazëria muzikore me Charles E. Lutton Man of Music Award në vitin 1973.
Një nga kompozimet e tij të fundit ishte “Himni i Kombeve të Bashkuara”. Ai e dirigjoi atë në paraqitjen e parë në një koncert special të Kombeve të Bashkuara më 24 tetor 1971, dy muaj para ditëlindjes së tij të 95-të. Në po atë ditë, Sekretari i Përgjithshëm i Kombeve të Bashkuara, U Tant, e shpërbleu Pau Kazalzin me Medaljen e Paqes së Kombeve të Bashkuara për qëndrimin e tij ndaj paqes, drejtësisë dhe lirisë. Kazalzi pranoi medalje dhe e bëri të famshëm fjalimin e tij Unë jam një katalunas, ku ai tha se Katalunia pati Parlamentin e parë demokratik, shumë kohë para Anglisë.
Kujtimet e Kazalzit u mblodhën nga Albert Kani dhe u publikuan si Joys and Sorrows: Pablo Casals, His Own Story (1970) (Gëzimet dhe hidhërimet: Pablo Kazalzi, historia e tij).
Vdekja
Kazalzi vdiq në vitin 1973 në San Juan, Puerto Rico, në moshën 96 vjeçare dhe u varros në Varrezën Kombëtare të Puerto Rikos. Ai nuk arriti ta shoh rënien e regjimit diktatorial të Frankos por ai u nderua pas vdekjes nga qeveria spanjolle nën Mbretin Juan Karllosi, i cili në vitin 1976, për nder të 100 vjetorit të lindjes së tij, e lëshoi një pullë postare si përkujtimore, e cila përshkruan Kazalzin. Në vitin 1979, eshtrat e tij u varrosën në vendlindjen e tij në El Vendrell, Kataluni. Në vitin 1989, Kazalzi u shpërblye me çmimin Grammy Lifetime Achievement Award.
Trashëgimia kulturore
Gara Ndërkombëtare Violonçelisti Pablo Kazalzi mbahet në Kronberg dhe në Frankfurt, Gjermani, nën ndikimin e Akademisë së Kronbergut, një herë çdo katër vite, duke filluar nga viti 200, për të zbuluar dhe më tëj karrierën e elitës së ardhshme violonçeliste, dhe mbështetet nga Pau Casals Foundation, nën patronazhin e Marta Kazalz Istominit. Një nga çmimet është përdorimi i njërës prej violonçelave të Gofrillerit që ishin në pronësi të Kazalzit. Çmimi i parë iu dha Claudio Bohorquezit, në vitin 2000.
Komediani amerikan Gjorgj Karlini, në intervistën e tij për Archive of American Television, bazohet të Kazalzi për shpjegimin e natyrës së shqetësuar të artistit. Siç thotë Karlini, kur Kazalzi (atëherë 93 vjeç) u pyet se pse ai vazhdonte të praktikonte violonçelin tri orë në ditë, Kazalzi u përgjigj “ ‘Unë po filloj të përmirësohem...’ kjo është gjëja që është në mua. Unë e shoh veten duke u përmirësuar në këtë” vazhdon Karlini.
Vitet 1170
Mbi vitet 1170.
Pablo Casals
Trashëgimia kulturore
Në Puerto Riko, Festivali i Kazalzit festohet çdo vit. Atje ka edhe një muze që i dedikohet jetës së Kazalzit. Më 3 tetor 2009, Sala Sinfonica Pablo Casals, një sallë simfonie e emëruar për nderë të Kazalzit, u themelua në San Juan, Puerto Rico. Ndërtesa 34 milionë dollarëshe, e dizajnuar nga Rodolfo Fernandezi, është ndërtesa e fundit e Qendrës së Arteve të Bukura. Kjo është shtëpia e re e Orkestrës Simfonike të Puerto Rikos.
Në Tokio, Salla e Kazalzit e hapur në vitin 1987 shërben si vend për muzikë qamber. Shkolla Fillore Pablo Kazalzi në Çikago, Illinois është emëruar në nderim të tij.
Këngët e Kazalzit O vos omnes, të kompozuara në vitin 1932, interpretohen shpesh sot.
Kartagjena (qytet)
Kartagjena është një qytet me port detar në Spanjë. Ajo ka 205.374 banorë (shkruajti me: 1 janar 2005) dhe është qyteti i dytë për nga madhësia e popullsisë në regjionin Murcia. Kartagjena gjendet direkt në Detin Mesdhe dhe është një ndër portet më të rëndësishme tregtare të Spanjës, e baza më e madhe marinare në të gjithë Mesdheun. Ky qytet është i lidhur me linjë hekurudhore me qytetin e Murcias.
Persona të njohur
Kartagjena është vendlindja e :
Stanoje Akshiq
Stanoje Akshiq (serbisht: Станоје Аксић Stanoje Akšić, 1921-1970), aktivist dhe luftëtar në Luftës së Dytë Botërore, serb nga Kosova.
Ai lindi në Gushterica e Poshtme. Akshiqi më 18 korrik 1963 u emërua në në postin e Kryetarit të Kuvendit të Krahinës Socialiste Autonome të Kosovës, pas shkarkimit të Dushan Mugoshës. Në këtë postë qëndrojë për 4 vite, deri më 24 qershor 1967, kur në këtë post u emërua Fadil Hoxha.
Forcat e përgjithshme
Forcat e përgjithshme janë të përcaktuara nëpërmjet transformimeve koordinative tek forcat e aplikuara,, mbi një sistem prej n thërrmijash, i. Koncepti gjen përdorim në mekanikën e Lagranzhit, ku luan rolin e konjuguar te koordinatave të përgjithshme.
Duke zbatuar përcaktimin për punën virtuale (diferenciali):
Nga kjo forme, mund te shikojmë se forcat e zbatuara te përgjithshme mund te përcaktohen si
Pra, puna virtuale për shkak te forcave te zbatuara është
Violanta e Hungarisë
Familja
Violanta u lind në Esztergom, vajza e Mbretit Andrea II i Hungarisë dhe Mbretëreshës Bashkëshorte Violanda e Kortenajit. Gjyshërit e saj nga babai ishin Bela III i Hungarisë dhe gruaja e tij e parë Agnesa e Antioqit. Gjyshërit nga nëna ishin Pjetri II i Kortenajit dhe gruaja e tij e dytë Violanta e Flandersit.
Hamilkar Barkas
Hamilkar Barkas (* rreth 270 p.e.s.; † 229 p.e.s. në Hispani) ishte një gjeneralë Kartagjenas me emër të lartë. Jashtë veprimeve të tij ishte bërë i njohur edhe si baba i Hanibalit, sepse Hanibali në Luftën e Dytë Punike veq sa se shkatërroj Perandorinë Romake.
Jeta dhe Karriera
Në fazën e fundit të Luftës së Parë Punike Hamilkar Barkas më 247 p.e.s. u emërua gjeneral i ushtrisë Kartagjenase tokësore në Sicili. Në Sicili forcat Punike qenë afër humbjes së të gjitha territoreve përpos disa pjesë perëndimore të saj. Duke përdorur taktika guerile dhe duke i'u shkaktuar Romakëve humbje të shumta Hamilkar Barkas mundi të ripushtoi disa territore të cilat i kishin humbur më herët. Së fundmi, një fitore e Romakëve në një betejë ushtarako-detare bëri të gjitha fitoret e Hamilkar Barkasit të bëhen të pavlefshme, sepse fitorja e Romakëve i'a këputi rrugët e furnizimit ushtrisë Kartagjenase. Pas kësaj humbje Senati i Kartagos angazhoi gjeneralin e pathyer (Hamilkar Barkasin) me bisedimet e paqes. Kartago u detyrua që ishullin e Sicilisë t'ia lëshoi Romës dhe ti paguaj reparaturat.
Pas Luftës një problem tjetër ishte ushtria e madhe nga mercenarët të cilët është dashur ta demobilizojnë. Kjo përfundojë me një rebelim të mercenarëve, të cilët ishin nga kjo ojkumene, dhe ky rebelim ishte shumë i rrezikshëm sepse mercenarët e Libisë mundën që t'i ngrisin ne kryengritje qytetet e tyre.
Kjo luftë që zgjati nga viti 241 deri 238 p.e.s. rrezikoj ekzistencën e shtetit më shumë se Lufta kundër Romës. Veç pasi që Kartagjenasit humbën disa beteja kundër mercenarëve komanda i'u dha Hamilkar Barkasit, i cili tash duhej të bënte një luftë kundër atyre njerëzve që ai vetë i rekrutoj dhe i komandoj shumë vite rresht. Hamilkar Barkasi mundi që kahun e drejtimit të luftës ta kthejë, dhe kështu i theu qytetet dhe mercenarët e rebeluar.
Në vonë Hamilkar Barkas u bë edhe aktiv në politiken e jashtme. Romakët përdorën dobësitë e Kartagos rreth fundit të luftës kundër etnikojëve, për ta aneksuar më 238 p.e.s. ishullin e Sardenjas, i cili në traktatin e paqes të bërë para 3 vitesh i lihej Kartagos. Ndoshta vendimi i marrë, që të pushtohen territore të reja në Gadishullin Iberik, aty ku Roma nuk kishte treguar interes e dha Hamilkar Barkas. Prej vitit 237 p.e.s. ai pushtoi pjesën jugore dhe lindore të Gadishullit Iberik. Duke marrur miniera të Argjendit dhe ndërtuar qytete tregtare ai mundi që humbjet ti barazoj. Pika qëndrore e Fuqisë Koloniale Punike ishte qyteti Leuke Akra, Alicante e sotme.
Më 229 p.e.s. ra Hamilkar Barkas në një betejë kundër Vetonëve, ndoshta në një kurthë. Dhëndri i tij Hasdrubali e zmadhojë dhe e forcoj pushtetin e Kartagos mbi Gadishullin Iberik.
Thuhet se themelues i qytetit të Barcelonës është Hamilkar Barkas më 230 p.e.s.
Violanta e Hungarisë
Familja
Violanta ishte gjysmë-motra e Ana Marisë, Belës IV, Elizabetës dhe Kolomanit të Galicisë.
Nëna e Violantës vdiq më 1233, kur Violanta ishte 17 vjeçare. Babai i saj u rimartua, me Beatriçen e Estes, dhe pati një djalë të quajtur Stefan.
Martesa
Violanta u martua me Xhejmsin në vitin 1235. Në atë kohë, Xhejmsi kishte një djalë, Alfonsin, me Mbretëreshën Eleanor. Xhejmsi u nda nga Eleanori dhe vendosi të rimartohej. Ai e zgjodhi Violanten.
Xhejmsi dhe Violanta patën dhjetë fëmijë: James and Violant had ten children:
Violanta ishte gjyshja e Mbretit Filipi IV i Francës dhe Qarllsit, Kontit të Valoisit. Qarllsi ishte babai i Filipit VI të Francës.
Aktivieteti Publik
Violanta ishte një grua e talentuar. Afër Xhejmsit I, ajo luajti një rol të rëndësishëm politik në Kurorën (Mbretërinë) e Aragonit. Ajo ishte këshilltarja më e çmuar e mbretit, në të cilin ajo kishte një ndikim të madh.
Ajo ndërhyri me vendosmëri në marrëveshiet ndërkombëtare të rëndësishme si Traktati i Almizrës me Mbretërinë e Kastiljes (1244), e nënshkruar me kusht që Zayyan ibn Mardanish ta dorëzojë qytetin e Valencias, ku ajo hyri triumfalisht me burrin e saj më 9 tetor 1238.
Vdekja dhe varrimi
Ajo vdiq nga ethet duke shkelur në shenjtëroren e Salas, afër Hueskas, në vitin 1251.
Eshtrat e Violantës dhe vajzës së saj, Sançës, janë në Manastirin e Shën Marisë së Valbonës në Vallbona de les Monges, Kataluni.
Ajo zgjodhi të varrosej në manastirin e Valbonës, ndaj të cilit ajo ishte treguar mirëbërëse. Varri i saj, i ndërtuar në murin e së drejtës së altarit është një seriozitet i madh. Varri, i ngritur në dy shtylla të zbukuruara me kryqe individuale të gdhendura me ari, është i sigurtë, me çati dhe gur të bardhë. Stolisja e vetme është një kryq në qendër të kulmit me të njëjtat karakteristika si shtyllat, por më i madh dhe pa ngjyra, tre mantelet me krahë mbretëror të burrit të saj në anën e dukshme në të dy skajet e kutisë.
Eshtrat e Mbretëreshës u zhvendosën në varr në vitin 1275, siç tregohet nga një mbishkrim në anën e kutisë së dukshme( Fuit translata donna | Violán regina | Aragonum | anno 1276 ). violanta është anëtarja e vetme e dinastisë Arpad eshtrat e së cilës nuk janë trazuar.
Burri i saj u rimartua edhe një herë, me Teresa Gil de Vidaure e cila kishte qenë mësuese e tij.
Trashëgimia
Nga shekulli XIX, rrugë të qyteteve të Barcelonës, Zaragozës dhe qytete të tjera të ish-Shtëpisë së Aragonit, i janë dedikuar Violantës së Hungarisë.
Në vitin 2002, qeveria hungareze financoi restaurimin e varrin të saj, me vlerë prej 12.000 euro, por komuniteti i manastirit ndaloi studimin e brendshëm të saj.
Linyola
Linyola është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Pla d'Urgell, të provincës Lleida, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Linyola
Nënprefektura e Ulqinit
Nënprefektura e Ulqinit ishte një njësi administrative e Mbretërisë Shqiptare në vitet 1941–1944.
Historia
Pas kapitullimit të Mbretërisë së Jugosllavisë në vitin 1941, Ulqini ishte nën pushtimine Forcave të Armatosura të Mbretërisë së Italisë. Vittorio Emanuele III, Mbret i Italisë e Shqipërisë dhe Perandor i Etiopisë, më 12 gusht 1941, nënshkroi dekretin për kufijtë e rinj të Mbretërisë Shqiptare. Me këtë dekret Ulqini u bë pjesë e e Tokave të Liruara të Mbretërisë Shqiptare. Sipas Dekretit Mëkëmbësor Nr. 166 të vitit 1942, Nënprefektura e Ulqinit, me qendër në Ulqin, i bashkohet Prefekturës së Shkodrës.
Më 7 nëntor 1943, Ulqini u bombardua nga forcat aleate.
Nënprefektët
Nënprefektët e Ulqinit ishin:
Nënndarjet
Nënprefektura ndahej në një bashki dhe katër komuna:
Kantoni Vic-le-Comte
Kantoni Vic-le-Comte (frëngjisht: Canton de Vic-le-Comte) është një kanton në departamentin Puy-de-Dôme, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Vic-le-Comte. Ka sipërfaqe 143.2km2 dhe popullsi 13569 banorë.
Nënprefektura e Ulqinit
Lagjet dhe fshatrat
Nënprefektura e Ulqinit përfshinte 5 lagje dhe 53 vendbanime:
Popullsia
Nënprefektura e Ulqinit kishte 18,739 banorë sipas regjistrimi të popullsisë të mbajtur në pranverë të vitit 1943.
Feja
Në vitin 1943, në Nënprefekturën e Ulqinit vepronin 78 klerikë, nga të cilët 71 myslimanë, 5 katolikë dhe dy ortodoksë. Myfti i Ulqinit ishte hafiz Hasan Llunji, ndërsa Famullitar i Ulqinit ishte imzot Nikollë Tusha.
Qarku i Vlorës
Qarku i Vlorës është një nga 12 qarqet në Shqipëri dhe ka një sipërfaqje prej 2.706 km². Qarku i Vlorës përfshin bashkitë: Vlorë, Selenicë, Himarë, Sarandë, Konispol, Finiq dhe Delvinë. Qendra e Qarkut të Vlorës ndodhet në qytetin e Vlorës. ISO 3166-2-Code është AL-12. Qarku i Vlorës kufizohet në veri me Qarkun e Fierit, në lindje Qarkun e Gjirokastrës, në jug me Greqinë dhe në jugperëndim deri në perëndim me Detin Adriatik dhe Detin Jon gjatë Bregdetit. Rajoni i Vlorës ka një popullsi prej 181.996 banorësh.
Meteorologjia
Meteorologjia është shkencë, e cila studion të gjitha dukuritë fizike në mbështjellësin ajror rreth Tokës, respektivisht në Atmosferë. Përveç kësaj, metereologjia studion edhe disa dukuri fizike, të cilat zhvillohen në vetë sipërfaqen e tokës, e poashtu edhe në shtresat e sipërme të tokës. Sepse, dukuritë atmosferike nuk ndodhin të izoluara, por janë në lidhje të ngushtë, si në mes veti, ashtu me procese dhe dukuri, të cilat ndodhin në siperfaqen e tokës, në shtresën sipërfaqësore të tokës (deri afro 20-15 m thellësi) dhe në mbështjellsin ajror rreth tokës.
Veprimtaria Hidreometeorologjike në Kosovë ka filluar ne vitin 1922 kur në kufirin shqiptaro-shqiptar në Vërmicë është vendosur një latë (hidrometër) dhe limnigraf në lumin Drini i Bardhë. Po në atë pikë monitoruese datojnë edhe matjet e para klimatologjike. Rrjetat monitoruese janë shtri sipas ujërrjedhave përkatësisht pellgjeve të Kosovës dhe stacionet meteorologjike kanë qenë të shpërndara sipas gjerësisë gjeografike me qëllim të evidentimit dhe saktësimit të elementeve dhe dukurive meteorologjike.
Sparta
Sparta antike ishte një Polis në jug të Peloponezit dhe kryevendi i Lakonisë, edhe kryeqyteti i shtetit Spartan.
Ilaz Kurteshi
Ilaz Kurteshi (1927-2016), aktivist dhe luftëtar i Luftës së Dytë Botërore, shqiptar nga Kosova.
Sparta
Emri
Emri antik i vendit në greqishtën e vjetër standarde ishte (në gjuhën attike) Spártē, në dialektin e vjetër Dorë Spártā; në kohërat klasike Sparta u quajt më së shumti Lakedaimōn. Në mitologjinë greke, Lacedaemoni ishte një bir i Zeusit nga Taygete nimfë.Ai u martua me të bijën e Spartes Eurotas, nga kush lindi e Amyclas, Eurydice, dhe Asine. Ai ishte mbret i vendit i cili i vuri emrin pas vetes, emërtimin e kryeqytetit sipas gruas vet. Ai besohet të ketë ndërtuar shenjtëroren e Charites, i cili qëndronte në mes të Spartes dhe Amyclae, dhe që kanë dhënë atyre emrat e hyjnive Cleta dhe Phaenna.Një vend i shenjtë ishte ngritur në atë në lagjen e Therapne
Historia e Spartes
Sparta gjendet ne Greqin jugore. Sparta ishte nje nder qytetet shtetet me te fuqishme te Heladës (greqia e lashtë). Sparten e udheheqnin dy mbreter. Luftrat me sukses te madh per sparten kunder persis ishin marathon dhe termofile. Sparta sulmoi athinen dhe mori tere pushtetin e Helades kjo luftë u quajt lufta e pelponezit. Por menjëherë u forcua Teba dhe e mundi Sparten duke mori pushtetin. Sparta me vone u pushtua nga Perandoria Romake.
Lidhje të Jashtme
https://web.archive.org/web/20080916233237/http://www.meinebibliothek.de/Texte/html/sparta2.html
Ilaz Kurteshi
Pas një sëmundjeje të rëndë dhe të gjatë, ndërroi jetë në datë 13 shkurt të vitit 2016.
Kantoni Contes
Kantoni Contes (frëngjisht: Canton de Contes) është një kanton në departamentin Alpes-Maritimes, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Contes (Alpes-Maritimes). Ka sipërfaqe 73.84km2 dhe popullsi 16150 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Contes aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Arbëreshët në Greqi
djathtas|parapamje|300px|Hapësira në Greqi nga ku janë raportuar gjuhët e minoriteteve. Greqishtja flitet në gjithë Greqinë Arbëreshët ose arbërorët (në dialektin arbërisht të gjuhës shqipe: Arbëreshë apo Αρbε̰ρεσ̈ε̰), të njohur edhe si arvanitët (greqisht: Αρβανίτες, Arvanítes;), janë një grup i popullsisë në Greqi të cilët tradicionalisht flasin arbërisht, një dialekt të gjuhës shqipe. Ata u vendosën në Greqi gjatë fund të mesjetës dhe ishin element dominant i popullsisë në disa rajone të Peloponezit dhe Atikës deri në shekullin e 19-të. Arbëreshët sot vetë-identifikohen si grekë  prej një procesi të asimilimit, dhe nuk e konsiderojnë veten t'u përkasin Shqipërisë apo të kombit shqiptar. Ata e quajnë veten e tyre si arvanites (në greqisht) dhe Arbëror (në gjuhën e tyre). Komunitetet shqipfolës në Greqinë e veriut nuk janë arvanitas por më tepër çamë dhe toskët, dhe ata e quajnë veten e tyre si shqiptar (i njëjtë emër kombëtar e përdorur nga shqiptarët e Shqipërisë). Arbëreshët nuk e quajnë veten e tyre si shqiptarë. Dialekti arbërisht është në një gjendje të tretur për shkak të ndërrimit të gjuhës në greqisht, migrimit të madh të brendshëm nëpër qytete dhe përzierjes së mëvonshme të popullsisë gjatë shekullit të 20-të.
Historia
Migrimi i arbëreshëve në Greqi filloi në fund të shekullit të 13-të dhe mbaroi rreth vitit 1600, nga një rajon e quajtur Arbëria, e cila ishte pjesë e Despotetit të Epirit dhe i cili sot është rajoni qendror i Shqipërisë moderne. Arbëreshët së pari migruan në Thesali rreth vitit 1325 përmes rrugëve të udhëtimit që kishin shkuar në jug-lindje duke kaluar pellgun e sipërme të lumit Bistricë dhe me anë të Korçës, Kosturit dhe Grebenesë mbërritën në fushë të Thesalisë. Një tjetër pikëpamje mban se kjo migrimi ka ndodhur nga zbritëse jug-perëndim përmes rajonit të Janinës dhe Atolo-Akarnania dhe shkuan prej andej në Thesali.
Çlirimi i Tiranës
Çlirimi i Tiranës ishte një betejë në Shqipëri gjatë Luftës së Dytë Botërore
Arbëreshët në Greqi
Historia
Ne fillim shekullin e XIV, 12.000 Arbëresh jetonin vetem ne Thesali.
Duke vendosur në luginën e Sperqos në 1380-1381, shqiptarët morën leje nga sundimtarët Aragonese të vendosen në Dukatin të Athinës në 1382, për të forcuar aftësinë e mbrojtjes së dukatit kundër pushtimeve të huaja. Burimet bizantine përmendin dukjen të 10.000 shqiptarë në ngushticën e Korintit në vitëve 1404-1405, të cilat u vendosën nga Despotati e Mistras nga despoti Theodor Pallollogu, kundër këshillës së këshilltarëve të tij. Sipas pikëpamjes mbizotëruese, kjo popullsi erdhi nga Thesalia pas pushtimit të saj nga osmanët më 1393. Rreth vitit 1425, venedikasit me premtimet e koncesioneve të taksave dhe masave të tjera e tërhoqën popullatën arbëreshe në Evia jugore. Ky rajon kishte përjetuar rënien demografike për shkak të murtajës dhe ky vend u pa si veçanërisht të favorshme për rivendosje të popullisë sepse ajo ishte afër rajonit Atikës dhe Peloponezit.
Çlirimi i Tiranës
Çlirimi i Tiranës
Forcat e Brigadës VIII përparuan në rrugën e Kavajës dhe morën takim me krahun e djathtë të Brigadës I, duke e ngushtuar edhe më shumë unazën e rrethimit të armikut në qendër të kryeqytetit.
Japigët
parapamje|Kolonitë ilire në pjesën jugore të [[Gadishulli Apenin|Gadishullit Apenin në shekullin VI p.e.s.]]
Çlirimi i Tiranës
Çlirimi i Tiranës
Armiku qëndronte me egërsi në ndërtesat e Ministrive, të Bankave, të Bashkiave dhe tek hotel «London» (ku është ndërtuar Muzeu Historik Kombëtar). Luftimet vijuan shumë të ashpra gjatë gjithë ditës. Natën, duke u gdhirë 17 nëntori, komanda gjermane nuk shikonte asnjë mundësi shpëtimi. Ndërkohë që ishin krijuar të gjitha kushtet për të asgjësuar ose për të kapur rob këto forca, gjermanët, duke përfituar nga errësira e natës, dolën nga rrethimi dhe u grumbulluan në fushën e Aviacionit. Që këtej, pasi u organizuan për marshim, lë­vizën drejt Vorës për në Shkodër. Forcat e fundit gjermane që u tërhoqën nga Tirana u goditën në rrugën Tiranë - Vorë - Laç.
Japigët
Japigët ose iapyges kanë qenë një fis antik ilir, i shpërngulur nga Gadishulli Ballkanik në pjesën jugore të Gadishullit Apenin (sot Italia Jugore) rreth fillimit të mijëvejeçarit të fundit të p.e.r. Ata fillimisht ishin vendosur në Gadishullin e Garganos, pastaj në Pulia (Kalabria antike) dhe për tu vendosur përfundimisht në jug të saj, në hyrjen e Ngushticës së Otrantos. Autorët antik emrin e japygëve e kanë përdorur si emërtim përmbledhës për një varg popullsish: mesapët, salentinët, kalabrët, peucetët (pericezët) dhe daunët, që banonin në Pulia. Shpesh emri i japigëve është ngatërruar me mesapët që u vendosën në këtë krahinë më vonë se japigët, por që shumë shpejt kaluan në epërsi ndaj tyre. thumb|Monedha japige me portretin e Herkulit qyteti japig [[Oria, Italy|Oria]]
Iapyges apo edhe Iapygians sic njihen kjo popullsi protoindoeuropeane e cila pati banuar ne token e Italise Jugore (Apulia Pulia moderne) perpara se te asimiloheshin nga romaket.
Çlirimi i Tiranës
Çlirimi i Tiranës
Në mëngjesin e 17 nëntorit të vitit 1944, pas 19 ditë e netë lufte të ashpër e të pandërprerë, kryeqyteti i Shqipërisë, Tirana, u çlirua. Operacioni mësymës për çlirimin e Tiranës u përgatit dhe u zhvillua në kuadrin e mësymjes së përgjithshme të UNÇSH-së për çlirimin e plotë të Shqipërisë. Ai ishte vijimi dhe kulmi i mësymjes së përgjithshme.
Arbëreshët në Greqi
Historia
Me kalimin e kohës, ky qëndrim i përbashkët ka pasur nga fillimi i luftës greke e Pavarësisë të evolojë në shoqata greko-arbëreshe dhe aleancave që luajti një rol të rëndësishëm në revolucionin grek të 1821. Me formimin e kombeve moderne dhe shteteve kombëtare në Ballkan, arbëreshët kanë ardhur për të konsiderohet si një pjesë përbërëse të kombit grek. Në 1899, përfaqësuesve kryesor të arbëreshëve në Greqi, në mesin e tyre pasardhësit e heronjve të pavarësisë, botua një manifest që bën thirrje fqinjët shqiptar e tyre jashtë Greqisë të bashkohen në krijimin e një shteti të përbashkët shqiptaro-grek. Gjatë shekullit të 20-të, shumë shqiptarë morën pjesë në luftën për Maqedoninë (1903), si Vangjel Koropuli nga Mandra. Në të njëtë shekull të 20-të, pas krijimit të shtetit kombëtar shqiptar, arbëreshët në Greqi kanë ardhur për ta shkëputur veten më shumë nga shqiptarët, duke theksuar në vend të vetë-identifikimin e tyre kombëtar si grekët. Në të njëjtën kohë, ajo është sugjeruar që shumë arbëreshë në dhjetëvjeçarët e mëparshme mbajtur një qëndrim përvetësues, duke çuar në një humbje progresive të gjuhës së tyre tradicionale dhe një zhvendosjen e brezit të ri drejt në gjuhën greke. Tsitsipis. Language change and language death. 1981. f. 110-111. "How closely the official state policy and the popular ideology have interacted and which is their relation historically, is not easy to determine. There is no doubt though that both have reinforced each other and have shaped the general image of Arvanites and their language. Arvanites themselves have been led to adopt the negative attitude toward their speech, as the only means to relax the negative stereotyping. Hamp reports that his 1955-1961 Arvanitika informants had adopted the attitude, a process that this scholar calls “self-deprecation” (personal communication).
Çlirimi i Tiranës
Krimet e luftës nga forcat e UNÇSH-së
Edhe gjatë luftës për çlirimin e Tiranës, partizanët vazhdonin politikën e ekzekutimit të robërve të luftës dhe ushtarëve të plagosur që ishin dorëzuar, që përbënte një shkelje të Konventës së Gjenevës, dhe akt krimesh lufte. “Politika e UNÇSH ndaj gjermanëve të plagosur ishte të mos kishte të tillë. Kështu shumica e gjermanëve që u gjetën të plagosur u vranë pamëshirshëm, pa një pa dy. Burimi thotë se nuk ka parë të jetojë ndonjë gjerman i plagosur. Shumë pak robër u mbajtën nga UNÇSH”. Që para fillimit të sulmit final me datën 11 nëntor, së paku 125 gjermanë u dorëzuan në duart e misionit amerikan në rrethinat e Tiranës dhe më pas iu kaluan partizanëve. Fati i tyre mbrapa asnjëhere nuk u mor vesh. Raportet britanike dhe amerikane të kohës tregojnë për vrasjen e qindra gjermanëve që u gjetën të plagosur nga partizanët, në Spitalin Ushtarak në Tiranë, gjë që përbën krim lufte e që ende dhe sot mbetet një krim i padënuar dhe i pandëshkuar.
Arbëreshët në Greqi
Historia
Hamp (1978: 161-162) then, compares French cultural exclusionism with English oblivious culture and the Greek combination of French exclusionism with British oblivion:
Çlirimi i Tiranës
Fitorja e Luftës Antifashiste Nacional çlirimtare Shqiptare
Çliri­mi i kryeqytetit pati rëndësi të madhe politike e ushtarake. Ai kurorëzoi fitoren e Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare; i shkak­toi humbje të mëdha, e vonoi tërheqjen e forcave gjermane. Njësitë e Korparmatës 1 realizuan me sukses detyrën që u ngarkoi Shtabi i Përgjithshëm i UNÇSH.
Lufta për çlirimin e Tiranës ishte operacioni më i madh i shkallës operativo-strategjike i zhvilluar nga UNÇSH-ja për çlirimin e qyteteve.
Automated Teller Machines
right|parapamje| ATM (Bankomat)
Automatic teller machine (ATM) është një pajisje elektronike që lejo klientët e bankave të bëjnë tërheqjen e të hollave dhe kontrollimin e llogarive bankare në çdo kohë pa ndihmën e ndonjë njeriu në bankë. Shumë ATM u lejojnë njerëzve të depozitojnë para apo çeqe, të transferojnë para madje edhe të blejnë pulla postare.
Rrjeti i ATM-së
Shumica e ATM-ve janë të lidhura me rrjetet ndërbankare, duke mundësuar njerëzve që të marrin depozitet e tyre nga makinat që nuk u takojnë bankave ku ato i kanë llogaritë bankare. Kjo është një përparësi e madhe, sidomos për njerëzit që udhëtojnë: kanë mundësi që të tërheqin paratë në vende ku banka e tij nuk ka degë, madje ka raste kur mund të marrë valutë lokale në një vend të huaj, shpesh me këmbim më të mire sa sa me para në dorë (kesh).
Bankat për të bërë transaksione bazohen në të dhënat e shfrytëzuesit të kartelës apo në ndonjë institucion me anë të komunikimit me rrjetë.
Pagesa për shërbimet e ATM
Në shumicën e vendeve ku përdoren ATM-të pagesat për shërbimet ndahen në dy mënyrë :
Arbëreshët në Greqi
Historia
French culture (and language) is not merely the best – it is there, it is logical, it is French. The pragmatic English view is that if trade is prospering and if law and government are exercising an orderly non-interference, people like the Welsh and the Nepalis are entitled to their funny little habits.. Greek culture is exclusionisitic, tenacious, proud, retrospective. Arvanitika speakers, who are Greek citizens, unflinchingly and happily accept the axioms that Greek is the oldest culture, Greek literature the first,. . and that the Greek language the oldest, the richest (two or more words for every notion), the hardest (even we make mistakes often!), the only one with a true grammar. Why indeed should they persist with a crude tool that does not even have a grammar!" ;f. 113-115. "Informants’ statements reflect, then, the values filtered to them over the years as to how they should speak in order to be more acceptable by the larger society. They are concerned with eliminating the speech markers that most readily reveal their “peasant” or “backward” status. The barber from Kiriaki and his son who is a terminal speaker of the sample offered excellent opportunities for the study of the natural emergence of their attitudes. They are both quite argumentative and an intensive competition is going between them because of the son’s growing up and his questioning of the parental authority. In (6), where the son uses the terms /evjeni̇́stika/ and /shkljiri̇́shtika/ examined above, the discussion is about a young fellow villager who managed to polish his speech style by staying in the city for some time. The son says that “if you see him now, you’ll say this is from the city.” In another context where he criticizes his father’s speech and the atmosphere is very tense, he says: “. . . this is why I keep on telling you to make some effort; but you don’t care. If you go to the city and speak like that, they’ll certainly say that you are a shepherd.” The same message is transmitted by the old man in (3), who expresses his complaint that, whenever he tries to speak to somebody who is “a lawyer,” “a gentleman,” or “a European" (the term European is used all over Greece to refer to “a civilized person”), his speech always includes something which is bastardized. This informant is equally concerned with the impression he conveys to people of the city culture. This is further obvious in a comment he makes that, despite his basterized speech, his behavior has “something” that people do not take him for an Arvanitis. The conversation inference of this statement provides a very strong evidence for the stereotypical view that the Greek society has for Arvanites which causes their anxiety to conform to a more acceptable image. This informant’s reasoning is that, as long as Arvanites are perceived of as being rude and backward, his own behavior has been such that outsiders have not been able to read these features in him.
Automated Teller Machines
Pagesa për shërbimet e ATM
Dallimi i vetëm është në lartësinë e pagesës që secila bankë e përdor për shërbimet e veta.
Vitet 1180
Mbi vitet 1180.
Arbëreshët në Greqi
Historia
The attitude expressed by the middle-aged women from Spata in (13) is along the same lines. She strongly resents seeing younger people speaking Arvanitika in developed areas such as Spata or Villia, now that tourists and foreigners are attracted there.. She mentions that in old times young girls spoke Arvanitika, but now the use of the language is a cosmopolitan milieu which is almost “a second Paris” is unacceptable.
Automated Teller Machines
Hardueri dhe softueri
ATM-të përmbajnë kriptoprocesoret të sigurtë, në përgjithësi me një IBM PC kompatibil në një hapësirë të mbyllur dhe të sigurtë. Siguria e makinës mbështetet kryesisht në integritetin e kriptoprocesorit, softueri i ATM-së punon në një sistem shfrytezimi komod.
Arbëreshët në Greqi
Historia
One powerful factor then, subtracting a great deal of the ideological support that Arvanitika might have among its speakers, is the way they internalize the larger society’s views of their language and habits. This is further reinforced by the association they make of Arvanitika with a past of rough conditions and few opportunities. Another factor specifically related to language is the set of norms or principles pertaining to the proper use of a language. Although these norms focus on the Greek they are largely used by Arvanitika speakers as the yardstick to evaluate their own language. Despite the fact that the only major channel for the transmission of such rules is the school, non-illiterate speakers equally adhere to them because of their exposure to the mass media, and the introduction by younger members of the communities at home. The norms are: a proper language should be pure, written , and have a historical tradition. In terms of all these three principles Arvanitika gains no support whatsoever. It is not written, it is not free from interference, and it has no written historical tradition. Informants have repeatedly asked me if Arvanitika could be written, but as long as they cannot write it they are not willing to credit it with any value. The factor of writing as influencing the maintenance or the decline of a minority language has also been stressed to me by Street (personal communication)." Që prej pavarësisë së, një pozicion i ngurtë zyrtar vazhdoi ishte zhvilluar që mbështeti një parim për "një komb, një gjuhë". Në disa herë, veçanërisht nën regjimin e Jani Metaksës gjatë 1936-1941, institucionet shtetërore greke si ushtria ose tjera, kishin ndjekur një politikë aktivisht të dekurajon dhe të ndalojë përdorimit të arbërishtes. Tsitsipis. Language change and language death. 1981. f. 85-86. "In later periods of modern history, political events reinforced this trend toward the Greek monolingual ideal. During the 1930s strong emphasis was placed on the promotion of the Greek language as a “salvation” formula for the unifying the nation and its aspirations. This was the period of the Metaxás dictatorship (1936), some years before the Italian invasion of Greece. Vakalopoulos observes (1979: 323): Metaxas exercised control on education in a way that left no doubt about the state’s linguistic policy at that time. He sponsored the publication of a “Grammar of the Dēmotikḗ language” and “with this act of his. . . Metaxas emphasized the need to cultivate the long neglected language of the national anthem of Greeks” (Vakalopoulos 1979:384; my translation from Greek). (The national anthem is considered as symbolizing the Greek language par excellence.)
Automated Teller Machines
Hardueri dhe softueri
ATM-të zakonisht lidhen me Procesorin e Transaksioneve me modem nëpërmjet linjës së telefonit ose drejtpërdrejt me një linjë të huazuar. Linja e huazuar është shumë e shtrenjtë, që d.m.th. për makinat që kanë trafik më të vogël do të përdorin modem për lidhjen e tyre. Kjo dilemë mund të zgjidhet ashtuqë ATM-të të përdorin internet të shpejtë, që është më i lire se linja e huazuar. Për ti mbrojtur të dhënat personale dhe financiare përdoret enkriptimi it ë dhënave.
ATM-të lëvizin larg nga përdorimi i (circuit board) çipave elektronik (shumica e të cilëve janë bazuar në arkitekturën Intel 8036) dhe shkojnë kah PC –të me sisteme operative komode si p.sh. Windows 2000 dhe Linux. Ka një shembull që është i njohur në botë : një bankë e madhe në jug të Brazilit që ka zëvendësuar MS-DOS nga ATM-të e tyre me Linux. Disa platforma tjera përfshijnë RMX 86, OS/2 dhe Windows 98 duke i shtuar edhe Java. ATM-të e reja me Microsoft teknologji përdorin Windows XP ose Windows XP embedded. ATm-të duke migruar në përdorimin e sistemeve operative më komode rriten edhe numrat e mesazheve për gabime të njohura si kjo në figure.
Arbëreshët në Greqi
Historia
This period is well-remembered by older and middle-aged Arvanitika informants who unanimously agree that during this time they experienced the strongest discrimination against their language. During the political era the use of Arvanitika in the classroom or on the playground was severely penalized. Similar experiences have been narrated to and reported by other investigators who have worked with various Arvanitika communities in Greece, or who are themselves native speakers of the language as well as linguistic scholars (Tzavaras, personal communication). Trudgill and Tzavaras report (1977:174-175):
Automated Teller Machines
Besueshmëria
ATM-të në përgjithësi janë të besueshëm, por në qoftë se bëjnë gabime klientët mund të ngelen pa para deri në kohën e orarit të punës në Bankë.
Arbëreshët në Greqi
Historia
Some answers (on the part of informants). . . showed that a number of Arvanites had suffered from what they regarded as discrimination, particularly during military service and at school. . . There were reports, for example, that army officers attempted to stop the speaking of Arvanitika, and that Arvanites were given the worst jobs to do. Discrimination of this type, however, appears to have led to a determination on the part of those who have experienced it that their children will not suffer in the same way because they will speak Greek. . . They did have trouble. . . because teachers regarded them as “foreigners” and actively discouraged the speaking of Arvanitika. Many of the informants resented this, particularly where Arvanites were humiliated in front of non-Arvanites in “mixed” schools." Në dhjetëvjeçarët pas Luftës së Dytë Botërore dhe Luftës Civile greke, shumë arbëreshë erdhën nën presion për të braktisur arbërishten në favor të njëgjuhësore të gjuhës kombëtare, dhe veçanërisht dialekti arkaike katharevusa e cila mbeti variantin zyrtar të greqishtes deri 1976. Ka edhe shikime negative stereotipe ndaj arbërishtes dhe arbëreshëve në Greqi prej grekët, Tsitsipis. Language change and language death. 1981. f. 106-110. "In Greece, in addition to the overt attitude of the state, the Arvanitika-speaking element became the target of negative stereotyping at earlier times on the part of their lower social and peasant strata. This stereotyping is encapsulated in those sayings which belong in the Greek folk-tradition. Their careful examination reveals a powerful dimension of the ideology surrounding the Arvanitika world, and sheds light on the present efforts by Arvanites themselves to conform to a more prestigious image.
Automated Teller Machines
Besueshmëria
Nuk janë të gjitha gabimet të lidhur me klientin; ka pasur raste kur makina ka dhëna para pa i zbritur vlerën e tyre nga llogaria e klientit, ose ka dhënë banknota me vlerë më të madhe si rezultat i gabimit të ndodhur gjatë vendosjes së parave në makinën.
Gabime që mund të ndodhin janë:
Siguria
Prodhuesit ATM-ve të mëhershme ishin fokusuar në sigurinë fizike të tyre. Një numër i sulmeve ka rezultuar me tentim për vjedhjen e tërë makinës.
Arbëreshët në Greqi
Historia
Some of the components of the above cited sayings, participate also in other constructions of the Greek verbal culture, not necessarily expressing ethnic clichés but addressing pejorative or derogatory meanings. Thus, the second part of (5) “. . . empty zucchini,” is used generally as a response to something that somebody says and does not make sense to the hearer, or it is not credited with any value and its therefore meaningless. This expression is largely used by modern Greek speakers in the appropriate contexts, although it is semantically opaque to them, functioning as an idiom. Expression (3) “you behave like. . .” is also very common, and yet the ethnic term “Arvanites” is not the necessary complement of the sentence. Every property could be the complement of “you behave like. . .,” such as “. . . a stupid man, “ “. . . a coward, “ “. . . a rich” etc., but the intended meaning is critical. Furikēs classifies (7) as a “traditional saying,” but its meaning is not very clear. It is, nevertheless, alluding to the Arvanitika illiteracy. This scholar considers (8) as a riddle, and the second part of the sentence “. . . the single leg,” attributes a feature of deficiency to Arvanites, while the first “. . . the shadow producing hat” refers to a special kind of hat used in the peasant areas for protection from the sun during the harvest (Dimitrakos 1964:vol. 8). The combination of the two apparently unrelated concepts in the same sentence could be explained on the basis of rhyme considerations, and also as an attempt to correlate the “single legged” (deficient) Arvanites with a peasant context. (Street has suggested to me, on the basis of Turkish parallels that the answer to the riddle should be “Mushroom”.)
Automated Teller Machines
Siguria
Një trend i ri te ATM –të moderne është që në disa vende përdoret një lloj tjetër i ATM të vendosr në markete i cili jep vetëm një faturë në letër të cilën pastaj ia jep shitësit në atë market i cili ti jep paratë. Transakcionet e ATM-ve janë enkriptuar me sistemin DES, por ka edhe procesorë të atillë që kërkojnë një system pak më të sigurtë Triple DES prej 2005.
Ka gjithashtu shumë të ashtuquajtura (“phantom withdrawals“) fantom tërheqje parash prej ATM- ve, që bankat e interpretojnë si keqpërdorim ose mashtrime nga klientët. Shumë ekspertë e spjegojnë këtë dukuri se ndodh si pasojë e aktiviteteve kriminale të njerëzve të pandershëm brenda vetë bankës. Ka pasur raste kur janë vendosur makina të rejshme os tastiera të rrejshme në makinat egzistuese. Kjo është bërë për arsye të marrjes së të dhënave nga klintët si PIN kodi që pastaj të kenë qasje në llogaritë bankare të tyre.
Arbëreshët në Greqi
Historia
The fact that Arvanitika has always been outside the established norm of an acceptable language underlines the kinds of reactions that this researcher has encountered in studying the dynamics of this language. When this author offered a popular article on Arvanitika to one of the Livadhia local newspapers, the mayor of the city reacted critically. He suggested that instead of praising Arvanitika to informants, they should be advised to abandon what is left of this “useless” language which contributes to “their intellectual retardation.”
Automated Teller Machines
Siguria
Bankat thonë se gjithmonë u kanë shërbyer klientëve të cilët janë vjedhur si rezultat i mashtrimeve, d.m.th. ua kthejnë paratë e vjedhura, por ka pasur ankime se bankat e kanë bërë shumë të vështirë kthimin e parave të humbura në këtë mënyrë.
Emërtimi i ATM në vende të ndryshme
ATM –të në botë njihet me emra të ndryshëm. Ja disa nga emërtimet që përdoren për TAM –të në vende të ndryshme :
Arbëreshët në Greqi
Historia
This ethnocentric view, which assesses speakers’ intellectual abilities on the basis of the official status and prestige of the language they speak, emanates from the educational system and the state. It has, nevertheless, influenced the stereotypical linguistic images of both educated and uneducated Greeks. In several conversations Greek monolinguals markedly emphasized the need for only one language “as far as we are all Greeks.” In attempting to carry out field work for this study, this researcher found that the state attitude towards Arvanitika was expressed by the Livadhia education headquarters, which refused permission to interview school children. e cila ka përshpejtuar rënien e gjuhës në dhjetëvjeçarët e fundit.
Demografia
Rajonet me një prani të fortë tradicionale të arbëreshëve janë gjetur kryesisht në një zonë kompakte në Greqi juglindore, domethënë nëpër Atikë (sidomos në Atikë lindore), Beocia jugore, në veri-lindje të Peloponezit, në jug të ishullit Eube, në veriu të ishullit Andros, dhe disa ishuj të Gjirit Saronik që përfshin Kullurin. Në pjesë të kësaj zone ata formuan një shumicë i plotë deri rreth 1900. Në kuadër i Atikës, disa lagje të kryeqytetit Athinë dhe rrethinat e tij ishin banuar nga arbëreshë deri në fund të shekullit të 19-të. Ka edhe vendbanime në disa pjesët e tjera të Peloponezit, dhe në Ftiotis. Nuk ka shifra të besueshme për numrin e arbëreshëve në Greqi sot (nuk ekzistojnë të dhëna zyrtare për etninë në Greqi). Një burim venecian prej mesit të shekullit 15, llogarit se 30.000 shqiptarë jetonin në Peloponez në atë kohë. Në mesin e shekullit 19, Johann Georg von Hahn llogariti numrin e tyre në Greqi të jetë në mes të 173,000 deri në 200,000 njerëz. Shifrat e fundit zyrtare e regjistrimit të popullsisë në dispozicion vijnë nga vitit 1951. Që atëherë, vlerësimet e numrit të arbëreshëve varionin prej 25.000 deri në 200.000 njerëz. E mëposhtme është një përmbledhje e vlerësimeve gjerësisht divergjente (Botsi 2003: 97):
Ashtu si pjesa tjetër e popullsisë greke, arbëreshët kanë emigruar nga fshatrat e tyre në qytete dhe veçanërisht në kryeqytetin Athinë. Kjo ka kontribuar në humbjen e gjuhës në brezat e rinj.
Vetë emërtimi dhe emrat e tjerë të Arbëreshëve
Ka disa pasiguri në çfarë mase termi Αρβανίτες/Arvanítes gjithashtu përfshin grupe të vogla të mbetura popullsisë i krishterë shqipfolës në Epir dhe Maqedoni perëndimore Greke. Ndryshe nga arbëreshët jugore, këto shqipfolësit janë raportuar të përdorin emrin Shqiptar si për veten e tyre dhe për shtetasit shqiptarë, kurse këto komunitete gjithashtu përkrahin një identitet kombëtar grek në ditët e sotme. Fjala Shqiptar është përdorur edhe në disa fshatra të Trakës, ku populli shqipfolës ortodokse emigruan nga malet e Pindit gjatë shekullit 19, dhe ata gjithashtu përdorin emrin Αρβανίτες/Arvanítes duke folur në greqisht dhe Shqiptar në gjuhën shqipe. Për shkak të ngjarjeve së Luftës së Dytë Botërore, emërtimet rajonale të vetës shqiptare si fjala çame janë, si Euromosaic (1996) raporton, kundërshtuar nga shqipfolësit ortodokse në Çamëri (Thesprotia e sotme). Raporti nga GHM (1995) i përfshin shqipfolës të Epirit greke nën termin: Αρβανίτες/Arvanítes, megjithatë ajo vëren se vetë-emërtimi të ndryshëm gjuhësore, nga ana tjetër, vlen termin Αρβανίτες/Arvanítes vetëm për popullatat e zonave kompakte të banimit e arbëreshëve në jug të Greqisë, në përputhje me vetë-identifikimin e këtyre grupeve. Gjuhësisht, Ethnologue identifikon dialekte të sotme e shqipes të Greqisë veri-perëndimore (në Epir dhe fshatrat të Follorinës) me ato të çamëve dhe toskëve, dhe prandaj i klasifikon ato së bashku me gjuhën standarde e shqipes të bazuar prej dialektin toskërisht, më vend të arbërishtes i vërtetë në Greqi jugore. Megjithatë, Ethnologue raporton se në Greqi, varietetet dialektore e shqipes në Epirin greke janë gjithashtu shpesh të përfshirë nën fjalën për gjuhën: Αρβανίτικα/Arvanítika me një kuptim më të gjerë që përfshin të gjitha dialektet e shqipes në Greqi. Gjithashtu dialektet periferike të shqipes në Trakë janë të përfshira në këtë kategori të arvanitikës.