cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Banoviqi
Lidhje të jashtme
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Banovi%C4%87i&params=44_24_N_18_32_E_region:BA_type:city(26590)_source:dewiki <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 44°24'N 18°32'  / <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">44.400°N 18.533°D / 44.400; 18.533   ]
Montbavin
Montbavin është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Montbavin ka një popullsi prej 48 banorë dhe sipërfaqe 5.44 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Vendbanimi i shqiptarëve në mesjetë
Përmendet për herë të parë në shek.XI. Në fillim emërtimi Arbanon-Albanon shtrihej mbi viset në lindje e në verilindje të Durrësit dhe në perëndim të Ohrit e të Dibrës, duke përfshirë kështu bërthamën fillestare ku gjeografi aleksandrin Ptolemeu, në shek.II vendos fisin ilir Albanoi, nga i cili mesa duket ka marrë emrin treva. Në shek.XI përmendet edhe peshkopata e Arbanonit, qendër e së cilës mendohet të ketë qenë Kruja. Në shek.XIV ky emërtim, duke u përgjithësuar, përfshiu treva të banuara nga shqiptarët që nga Tivari e Prizreni e deri në krahinat e Çamërisë.
Günter Guillaume
parapamje| [[Willy Brandt me Guillaume, 1974]] Günter Guillaume (1 shkurt 1927 – 10 prill 1995) ishte një spiun i Gjermanisë Lindore që mblodhi inteligjenc si agjent për shërbimin sekret të Gjermanisë Lindore, Stasi, në Gjermaninë Perëndimore. Guillaume u bë sekretar i kancelarit të Gjermanisë Perëndimore Willy Brandt dhe zbulimi i tij si spiun në 1973 çoi në dorëheqjen e Brandtit në aferën Guillaume.
Karriera
Në vitin 1956, ai dhe gruaja e tij Christel, gjithashtu një agjente e Stasit, emigruan në Gjermaninë Perëndimore me urdhër të Stasit për të depërtuar dhe spiunuar zyrtarët politikë të Gjermanisë Perëndimore. Duke u ngjitur në hierarkinë e Partisë Socialdemokrate të Gjermanisë, ai u bë një ndihmës i ngushtë i kancelarit gjermanoperëndimor Willy Brandt.
Në vitin 1974, autoritetet gjermano-perëndimore zbuluan se Guillaume po spiunonte për qeverinë e Gjermanisë Lindore. Skandali që vijoi, afera Guillaume, çoi në dorëheqjen e Brandt nga kancelaria. Më 15 dhjetor 1975, Guillaume u dënua me 13 vjet burg për tradhti ; gruaja e tij Christel, deri në tetë vjet. Në vitin 1981, Guillaume u kthye në Gjermaninë Lindore në këmbim të spiunëve perëndimorë të kapur nga Blloku Lindor. Christel, e cila u kthye më herët atë vit, u divorcua nga ai.
Në Gjermaninë Lindore, Guillaume u prit dhe u lavdërua si hero, punoi si trajner spiunësh dhe botoi autobiografinë e tij Die Aussage ("Shpallja") në 1988. Dy vjet më vonë, ai u martua me gruan e tij të dytë, infermieren Elke Bröhl. Guillaume dhe mjeshtri i spiunëve të Gjermanisë Lindore Markus Wolf thanë se rënia e Willy Brandt nuk ishte e qëllimshme dhe se afera ishte ndër gabimet më të mëdha të Stasit. Pas Die Wende dhe ribashkimit gjerman, Gjermania e ribashkuar i dha Guillaume imunitet nga çdo ndjekje e mëtejshme. Ai ishte një dëshmitar mbështetës në gjyqin e Wolf për tradhti kombëtar në vitin 1993.
Sevim Arbana
Sevim Arbana (1951) është një nga aktivistet e para të Lëvizjes Demokratike në Shqipëri dhe themeluese e organizatës "Useful to Albanian Women" (UAW). Ajo është gjithashtu një aktiviste për të drejtat e njeriut që mbështet grupe në nevojë dhe ishte themeluese e lëvizjes për paqe, Gruaja Ura për Paqe dhe Mirëkuptim, në Ballkan.
Biografia
Ajo vjen nga një familje me histori aktivizmi. Në 1939-ën, babai i saj u bashkua me Ushtrinë Çlirimtare e cili luftoi kundër fashistëve nazistë, pastaj u bashkua me Partinë e Legalitetit anti-komunizëm në 1943-shin. Ai vuajti shumë si rezultat të besimeve të tij dhe u burgos si "armik i shtetit" për dhjetë vjet në Shqipërinë e Enver Hoxhës. Sevimi dhe familja e saj u persekutuan nga qeveria. Bashkë me familjen ajo jetoi në vështirësi ekonomike dhe shoqërore, madje dhe vështirësi në dëshirën e saj për të ndjekur shkollën në Shkollën e Arteve në Tiranë. Ajo jeton me moton "një botë tjetër është e mundur" dhe, kur shikon historinë e saj dhe gjërat që ka arritur që atëherë, mund të shohësh mënyrën në të cilën kjo mantra ka ushqyer punën e saj.
Aktivizmi
Gjatë periudhës së tranzicionit të demokracisë, Sevim Arbana ishte një nga aktivistet e para të Lëvizjes Demokratike në Shqipëri. Në vitin 1993, ajo themeloi OJQ-në "Useful to Albanian Women" (UAW). Nën drejtimin e saj, shumë projekte të rëndësishme filluan që të merrnin jetë, duke përfshirë një qendër rehabilitimi për fëmijët e rrugës, një fushatë kundër trafikimit të vajzave dhe grave shqiptare, dhe Klubin e parë të Grave në Shqipëri. Si një aktiviste për të drejtat e njeriut, ajo mbështet gratë e margjinalizuara, fëmijët e varfër dhe të pastrehë dhe të moshuarit. Në 1997-ën, ajo u zgjodh presidente e OJQ-së Forum, OJQ-ja e parë ombrellë në vend. Ndërtimi i një sere nga një OJQ e grave ishte ideja e saj, një ide që solli një mesazh të paqes në kohë lufte. Lulet u dhuruan dhe u shpërndanë si dhurata në koncerte dhe aktivitete. Gjatë luftës në Kosovë, organizata e saj mbështeti 3800 shqiptarë të Kosovës me ushqim, strehim dhe ndihma të tjera humanitare dhe tregoi se gratë dinë të kombinojnë përkushtimin dhe profesionalizmin, thjeshtësinë dhe sinqeritetin në të gjitha veprimet e tyre. Pas përfundimit të luftës në Kosovë, duke bashkëpunuar me sukses me grupe të tjera feministe, Sevim Arbana së bashku me një mik dhe Woman in Black iniciuan Woman Bridge for Peace and Understanding midis grupeve të ndryshme etnike në Serbi, Mal të Zi, Maqedoni, Kosovë dhe Shqipëri.
Godulla e Karavastasë
Godulla e Karavastasë shtrihet ndërmjet grykëderdhjeve të Semanit dhe të Shkumbinit, në perëndim të lagunës së Karavastasë, midis saj e detit Adriatik. Është një lagunë e vogël në formim e sipër, në trajtë pothuajse vezake, me sipërfaqe 8.5 ha. Godulla e Karavastasë ka filluar të formohet në dhjetëvjeçarin e parë të shek.XX (pasi kishte marrë formë të plotë laguna e Karavastasë) nga dy shigjeta bregdetare të krijuara nga grumbullimi i vazhdueshëm i lëndëve të ngurta të Semanit dhe Shkumbinit.
Konaqet e Rifat Beut
Konaqet e Rifat Beut quhen dy shtëpi të periudhës së Rilindjes në qytetin Goce Delçev (Nevrokop), Bullgari. Objektet janë shpallur monument kulture me rëndësi lokale.
Konaqet ndodhen në lagjen e Kosovës në pjesën perëndimore të qytetit ndërsa konsiderohet se janë ndërtuar në shekullin XIX për udhëheqësin e atëhershëm Rifat Beu. Në orët e para të 6 nëntorit 1968, shtëpia u dëmtua rëndë nga zjarri.
Sedat Laçiner
Sedat Laçiner (lindi më 1972) është një specialist akademik turk për Lindjen e Mesme dhe marrëdhëniet ndërkombëtare, me referencë të veçantë për politikën e jashtme turke dhe rektori i Universitetit Çanakkale Onsekiz Mart (COMU).
Që nga viti 2001, ai ka dhënë mësim për marrëdhëniet ndërkombëtare dhe sigurinë ndërkombëtare në Universitetin Çanakkale Onsekiz Mart dhe Institutin e Studimeve të Sigurisë së Akademisë së Kombëtare, në Ankara.
Ai është redaktor i "Gazetës së Studimeve Administrative" dhe "Rishikimi i së Drejtës Ndërkombëtare dhe Politikës", si dhe është një kontribues i rregullt i TRT dhe transmetimeve të tjera televizive dhe radiotelevizive. Ai është gjithashtu kryetar i gazetës së Journal of Turkish Weekly, një kolumnist i rregullt i gazetës së përditshme turke Star dhe Koordinator i Përgjithshëm i Organizatës Ndërkombëtare e Kërkimit Strategjik.
Ai aktualisht është Profesor i Marrëdhënieve Ndërkombëtare dhe këshilltar i Kryesisë së Këshillit të Arsimit të Lartë Turk (YÖK).
Në vitin 2011 ai u emërua president në Universitetin Çanakkale Onsekiz Mart (ÇOMÜ) nga presidenti turk Abdullah Gjyl.
Ai u arrestua në korrik 2016 pas përpjekjes për grusht shteti në Turqi, dhe ai raporton se avokati i shtetit ka kërkuar burgim të përjetshëm.
Lluçkareka
Lluçkarekë është një vendbanim në komunën e Zubin Potokut, Kosovë.
Lherm, Haute-Garonne
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Lherm (Ocitanisht: L'Èrm ; Shqip: Jerm) është një komunë në departamentin Haute-Garonne, rajoni i Ocitanisë,në Francën jugperëndimore.
Mozaiku i Linit
Mozaiku i Linit është monument kulturor i cili ndodhet në Lin, Pogradec , Korçë. Është monument kulturor i mbrojtur me ligj. Ky mozaik u zbulua nga gërmimet në vitin 1969 që janë bërë në Lin të Pogradecit. Gërmimet treguan për një vendbanim ilir, që i përket epokës së hekurit dhe vijnë deri në mesjetën e hershme. Nga mozaikët e zbuluar në këtë vend, bie në sy pasuria nga një dekor i larmishëm zoomorf, bimor e gjeometrik, me vlera të shquara artistike. Mozaikët nga ana artistike ngjajnë me stilin e një trevë të gjerë ballkanike, që përfshinte qytete si Dyrrahu, Stobi, Tesaloniku, etj.
Shpallja si monument kulture
Mozaiku i Linit është shpallur si monument kulture i kategorisë së parë me vendim nr.1886 më datë 10.06.1973, nga Ministria e Arsimit dhe Kulturës, për vlerat e veçanta që ai për trashëgiminë kulturore.
Lodes, Haute-Garonne
Lodes (Ocitanisht: Lòdas ; Shqip: Lodas) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Lirika Matoshi
Lirika Matoshi ( lindur më 1996) është një stiliste kosovare që banon në New York City. Matoshi shquhet për dizajnet e saj femërore.
Jeta personale
Matoshi u rrit në Prishtinë, kryeqytetin e Kosovës. Ajo vjen nga një familje shqiptare me nëntë  fëmijë. Motra e saj e madhe Teuta Matoshi është gjithashtu stiliste.
Karriera
Matoshi u zhvendos në SH.B.A. në vitin 2016 për të ndjekur shkollimin në Institutin e Teknologjisë së Modës. Kur kërkesa e saj u refuzua, ajo vazhdoi të dizajnojë në mënyrë të pavarur nga një studio në Bronx.
Matoshi u bë e njohur në vitin 2017 kur personalizoi një palë geta,duke i zbukuruar ato. Pasi postoi një imazh të getave në faqen e saj personale në Instagram, imazhi u nda nga blogerë të modës dhe Matoshi filloi të shiste versione të getave pasi mori kërkesa për to. Në vitin 2017 një nga modelet e saj u vesh gjithashtu nga këngëtarja Elle King në Grammy Awards.
Në vitin 2020 një tjetër dizajn i Matoshit u bë i njohur. Një fustan i bërë nga një pëlhurë tyli që përmban një model luleshtrydhesh që shkëlqejnë, çoi në një rritje të shitjeve prej 1000% për Matoshin. Vogue e quajti modelin e Matoshit "fustanin e verës".
Kazaja e Shkodrës
ishte një njësi administrative brenda Sanxhakut të Shkodrës që funksionoi gjatë Perandorisë Osmane deri në 1912, me shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë.
Kjo kaza më 1485 ndahej në nahijet e Shkodrës, të Drishtit, të Bregut të Këndejmë (Bregu veri-lindor i liqenit të Shkodrës), të Bregut të Përtejmë (Bregu jug-perëndimor i liqenit të Shkodrës), të Krajnës, të Merkodit, të Maleve të Shestanit dhe të Maleve Mjet (zona e Shëngjinit).
Saligny-sur-Roudon
Saligny-sur-Roudon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saligny-sur-Roudon ka një popullsi prej 708 banorë dhe sipërfaqe 57.77 km², me një dendësi prej 12 banor/km².
Reis (gradë ushtarake)
Reisi (turqishtja osmane: رئيس ra'īs) ishte një gradë ushtarake në Perandorinë Osmane, e ngjashme me atë të një kapiteni detar ose (në Levant) një komodor, që zakonisht i shtohej emrit të oficerit si një epitet gjatë Perandorisë Osmane. Shembujt përfshijnë:
Kjo gradë është gjithashtu një titull thuajse-aristokratik në Liban dhe brigjet e Sirisë që tregojnë një familje të tokës ose të tokave të mëparshme që u betuan për besnikëri ndaj Fahr ed-Din II gjatë aleancës së tyre me Medici në shekullin e 17-të.
Kurtoğlu Hızır Reis
Kurtoğlu Hızır Reis ishte një admiral osman i njohur për ekspeditën e tij detare osmane në ishullin indonezian të Sumatrës në vitin 1569. Kurtoğlu Hızır Reis ishte i biri i admiralit osman Kurtoğlu Muslihiddin Reis, i cili njihej si Curtogoli në Evropë, veçanërisht në Itali, Francë dhe Spanjë.
Sejdi Ali Reis
Sejdi Ali Reis (1498–1563), ishte një admiral dhe lundrues osman. Ai komandoi krahun e majtë të flotës osmane në Betejën Detare të Prevezës në vitin 1538. Më vonë ai u gradua në gradën e admiralit të flotës së flotës osmane në Oqeanin Indian, dhe si të tilla, u ndeshën me forcat portugeze të bazuara në qytetin indian të Goas në disa raste në vitin 1554. Sejdi ishte në gjendje të bashkonte disa vende myslimane në bregdetin e Detit Arabik (të tilla si Mbretëria Makran, Sulltanati Guxharat dhe Sulltanati Adal) kundër portugezëve.
Ai është i famshëm sot për librat e tij të udhëtimit si Mirat ul Memalik (Pasqyra e Vendeve, 1557) i cili përshkruan tokat që ai ka parë gjatë kthimit nga India në Kostandinopojë (Stamboll), dhe librat e tij të lundrimit dhe astronomisë, të tilla si si Mir'ât-ı Kâinât (Pasqyra e Universit) dhe Kitâb Mul Muhit: El Muhit fî İlmi'l Eflâk ve'l Buhûr (Libri i Deteve Rajonale dhe Shkenca e Astronomisë dhe Lundrimit) të cilat përmbajnë informacion mbi lundrimin teknikat, metodat e përcaktimit të drejtimit, llogaritjen e kohës, përdorimin e busullës, informacion mbi yjet, kalendarët e diellit dhe hënës, rrymat e erës dhe detit, si dhe informacionin portolan në lidhje me portet, portet, vendbanimet bregdetare dhe ishujt në rajonet e ndryshme të osmanishtes Perandoria. Librat e tij janë përkthyer në shumë gjuhë, përfshirë anglisht, frëngjisht, italisht, gjermanisht, greqisht, arabisht, persisht, urdu, rusisht dhe bengalisht dhe konsiderohen ndër veprat më të mira letrare që datojnë nga periudha osmane.
Kurtoğlu Hızır Reis
Në vitin 1565, Sulltan Alaaddin i Aceh deklaroi besnikëri ndaj Perandorisë Osmane dhe i dërgoi një kërkesë për ndihmë Sulltanit Osman Sulejmani i Madhërishëm (e cila u mor nga veziri i madh Sokollu Mehmed Pasha për shkak të mungesës së Sulejmanit i cili po shkonte në Betejën e Szigetvár, fushata e tij e fundit ushtarake) për mbrojtjen e tokës së tij nga agresioni portugez. Për shkak të vdekjes së Sulejmanit më 1566, ekspedita detare osmane në Sumatra u dërgua nga djali i tij, Selim II, i cili caktoi Kurtoğlu Hızır Reis me misionin.
Sejdi Ali Reis
Karriera e hershme në Marinën Osmane
Duke filluar nga Rrethimi i Rodosit (1522), Sejdi Ali Reis mori pjesë në çdo fushatë të madhe detare të Marinës Osmane në Detin Mesdhe. Ai komandoi krahun e majtë të flotës osmane të Hajredin Barbarossa Pashës e cila mundi Lidhjen e Shenjtë të Çarls V nën komandën e Andrea Doria në Betejën e Prevezës (1538). Ai gjithashtu komandoi disa anije të flotës së Sinan Pashës dhe Turgut Reis që pushtuan Tripolin në Libi nga Spanja dhe Kalorësit e Maltës në vitin 1551. Ai më vonë mori pjesë në fushatat detare osmane në brigjet perëndimore të Detit Mesdhe.
Kurtoğlu Hızır Reis
Kurtoğlu Hızır Reis, i cili lundroi në oqean më 1568 me marinën e tij prej 22 pjesësh, pajisje ushtarake dhe furnizime të tjera, arriti në ujërat e Aceh në mënyrë të sigurt në 1569. Pas kësaj ekspedite, Perandoria Osmane kishte transferuar sovranitetin e saj në kontinentin e Oqeanisë pas Azisë, Afrikës dhe Evropës. Për më tepër, një shkencëtar shumë i vlefshëm si Abdurrahman Efendi dhe disa marinarë osmanë nuk u kthyen në Turqi dhe qëndruan atje. Për më tepër, shumë myslimanë filluan të praktikojnë fenë e tyre pa presionin e portugezëve.
Sejdi Ali Reis
Karriera e hershme në Marinën Osmane
Sejdi Ali Reis u promovua më pas në radhët e Azepler Kâtibi, Tersâne Kethüdâsı (Komandant i Arsenalit Ushtarak Detar Perandorak Osman) dhe Hassa Donanma Reisi (Komandant i Flotës Qendrore Osmane).
Ali Spahiu (Skrapari)
Ali Spahiu (Skrapari) “Kryekatundar” ose Kryetar i Bashkisë së Vlorës nga 1903-1908. Kishte kryer shkollën e lartë në Stamboll, anëtar i klubit “Bashkimi” Stamboll.
Molas, Haute-Garonne
Molas (Shqip: Molas ; Ocitanisht: Molans) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Gjeografia
Lumi Gesse rrjedh në verilindje përmes pjesës lindore të komunës.
Vajza me pata
Vajza me pata është film i animuar i metrazhit të shkurt për fëmijë, i realizuar me teknikën me kukulla dhe i prodhuar nga kinostudioja Shqipëria e Re më 1975. Është filmi i parë i animuar në shqip. Vajza me pata është përgatitur nën skenarin e Astrit Bishqemit, regjinë e Esat Musliut, me piktor Astrit Totën, ndërsa si operator është angazhuar Faruk Basha. Muzikën e filmit e ka kompozuar Alfons Ballici.
Përmbajtja
Ngjarja zhvillohet në vitet e para të pushtimit fashist. Jeta një vajzë e vogël është e detyruar të ruaj patat e zotit Kasem për të mbijetuar dhe në shtëpinë e zotit Kasem ajo ndjen shtypjen dhe shfrytëzimin. Për Jetën e zgjuar dhe të etur për dije s'ka lodra dhe as abetare siç ka djali i përkëdhelur i zotit Kasem. Me ndihmën e mësuesit, Jeta bëhen anëtarë të grupeve antifashiste së bashku me shokët e saj të varfër Skënderi, Ylli, Petriti etj.
Megjipotoku
Megjipotok është një vendbanim në komunën e Zubin Potokut, Kosovë.
Televizioni në Maqedoninë e Veriut
Televizioni në Maqedoninë e Veriut u prezantua për herë të parë në vitin 1964 ; ai mbetet media më e njohur e lajmeve.
Transmetuesi publik është Radi- Televizioni Maqedonase, i themeluar në vitin 1993. TEKO TV (1989) nga Shtipi është kanali i parë televiziv privat në vend. Kanale të tjera private të njohura janë: Sitel, Kanal 5, Telma, Alfa TV, Alsat-M dhe TV 24 .Shumica e mediave private janë të lidhura me interesat politike ose të biznesit dhe mediat shtetërore priren të mbështesin qeverinë. Rrjetet e transmetimit publik përballen me konkurrencë të ashpër nga stacionet komerciale, të cilat dominojnë vlerësimet. Një raport i sponsorizuar nga Bashkimi Evropian thotë se me një sërë rrjetesh televizive dhe radiofonike, tregu është i mbipopulluar dhe shumë transmetues lokalë po luftojnë për të mbijetuar financiarisht.
Rrapi i Rifat Beut
Rrapi i Rifat Beut është pema më e madhe dhe më e vjetër në qytetin Goce Delçev, Bullgari, një pikë referimi e qytetit. Pranë tij janë Konaqet e Rifat Beut, nga vjen edhe emërtimi i pemës. Rrapi ndodhet në pjesën perëndimore të qytetit, në bregun e majtë të lumit Delçevska, në lagjen e Kosovës.
Sallata (kthjellim)
Sallata mund ti refererohet:
Rrapi i Rifat Beut
Ky trung rrapi shekullor në Goce Delçev është i vjetër rreth 500 vjet. Kurora e tij është 20 - 25 m e lartë dhe ka një perimetër prej rreth 10 m. Ai ka qenë nën mbrojtjen e Ligjit për ruajtjen e natyrës që nga viti 1968.
Nexhip Okaner
Nexhip Okaner (1889 - 28 korrik 1959) ishte një oficer i marinës, futbollist dhe akademik turk. Ai ishte ndër themeluesit kryesorë të klubit të madh turk shumë-sportive Fenerbahçe S.K..
Nexhip Okaner u diplomua në Akademinë Detare Turke në vitin 1907 dhe u bë toger detar. Në vitin 1909 u gradua në gradën toger dhe u soll në Forcat Detare. Ndërmjet viteve 1912-1913, ai mori stërvitjen për silur në Marinën Mbretërore. Kur u kthye në Stamboll, u ngrit në gradën e kapitenit. Ndërmjet viteve 1914-1916 punoi si mësues i minierës. Në vitin 1916, ai studioi për gjashtë javë në Marinën Perandorake Gjermane.
Pasi Nexhip dha dorëheqjen nga ushtria; ishte një profesor i anglishtes në Shkollën e Gjuhëve të Huaja të Universitetit Ege. Ai vdiq në vitin 1959. U varros në Varrezat Kokluca në Bornova të Izmirit.
Kakosi (Fivë)
Kakos (greqisht: Θίσβη/Thísvi) është fshat në qarkun i Beotisë, Greqi. Përpara vitit 1915, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Κακόσι/Kakósi.
Mulliri i Gjikokajve
Mulliri i Gjikokajve është një monument i trashëgimisë kulturore në Deçan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Abas Mezini
Abas Mezini “Kryekatundar” ose Kryetar i Bashkisë së Vlorës nga 1908 – Mars 1909. Familja Mezini është një nga familjet më të vjetra të Vlorës dhe me një aktivitet të shquar patriotik. Në Komisionin përgatitor për shpalljen e Pavarësisë Abas Mezini ishte shumë aktiv, në shtëpinë e tij bëheshin mbledhjet më të rëndësishme. Kryekatundari mbështeti fuqimisht Ismail Qemalin dhe qeverinë e tij. Në të gjitha aktivitetet e kohës merrte pjesë Abas Mezini.
Karlo Taliavini
Biografia
U lind më 18 qershor në Bolonja, i biri i Xhakomo dhe Silvia Albertonit. I ati ishte mësues i historisë së artit dhe dizenjimit, ndërsa e ëma ishte mësuese letërsie.
Mbajti për shumë vjet ligjërata të rregullta në Universitetin e Padovës për gjuhën e për letërsinë shqipe. Ka botuar monografi e artikuj për çështje të dialektologjisë, të leksikologjisë historike, të historisë së gjuhës shqipe dhe të gjuhësisë shqiptare. Ka shkruar vështrime të përgjithshme për shqipen në enciklopedi, përmbledhje e vepra të ndryshme. Me veprën “Shqipja e Dalmacisë” dha një ndihmesë për njohjen e së folmes shqipe të Borgo Ericos (Arbëneshit) afër Zarës. Taliavini hartoi edhe një monografi dialektologjike për “Të folmet shqipe të tipit të gegërishtes lindore”, në të cilën dha një parashtrim përshkrues të të folmeve shqipe të Kosovës dhe Maqedonisë.
How I Met Your Mother (sezoni i 4-t)
Sezoni i katërt i komedisë televizive amerikane How I Met Your Mother u dha premierë më 22 shtator 2008 dhe përfundoi më 18 maj 2009. Ai përbëhej nga 24 episode, secila duke zgjatur afërsisht nga 22 minuta. CBS transmetoi sezonin e katërt mbrëmjeve të së hënës në 8:30 pasdite në Shtetet e Bashkuara. Sezoni i katërt i plotë u lëshua në rajonin 1 DVD më 29 shtator 2009. Në Mbretërinë e Bashkuar u transmetua në E4.
Sezoni i katërt është sezoni i vetëm i How I Met Your Mother që u nominua për çmimin Primetime Emmy për Serialin Komedi të shkëlqyeshëm.
Shikueshmëria në Sh.B.A.
Ky sezon aktualisht është sezoni i dytë më i vlerësuar i How I Met Your Mother përsa i përket shikueshmërisë, me një mesatare prej 9.42 milion shikues. Sidoqoftë, aktualisht është vlerësimi më i lartë për sa i përket demografisë së rëndësishme të të rriturve 18-49, që është ajo që reklamuesit përdorin për të përcaktuar se sa kushton një spot reklamimi prej 30 sekondash. Sezoni 4 mesatarisht ishte 4,0/10 për sa i përket vlerësimit/aksionit në demografinë e të rriturve 18-49.
Cengiz Çandar
Jeta e hershme
Ai përfundoi shkollën e mesme Talas American College in Talas, Kajseri dhe shkollën e lartë tek Tarsus American College në Tarsus, Mersin. Çandar diplomoi në Universitetin e Ankarasë më 1970 dhe morri diplomën Bachelor në shkenca politike dhe marrëdhënie ndërkombëtare.
Karriera
Ai e filloi karrierën e tij si gazetar në vitin 1976 për gazetën Vatan pasi jetoi në Lindjen e Mesme dhe Evropë për shkak të kundërshtimit të tij ndaj regjimit në Turqi pas ndërhyrjes ushtarake në vitin 1971. Duke qenë ekspert në Lindjen e Mesme (Liban dhe Palestinë) dhe Ballkan (Bosnje dhe Hercegovina), Çandar punoi për Agjencinë e Lajmeve Turke dhe për gazetat kryesore turke Cumhuriyet, Hürriyet, Sabah, Referans dhe Güneş si korrespodent lufte. Aktualisht, ai është një kolumnist i vjetër për Radikal. dhe Al-Monitor.
Ai ka dhënë mësim në Istanbul Bilgi University (1997-1999), Istanbul Kültür University (2002-2010), Özyegin University (2011). Ai është një komentues i shpeshtë në lidhje me Turqinë, çështjen kurde dhe çështjet e Lindjes së Mesme në gazeta ndërkombëtare dhe në televizion dhe ligjërata globalisht në universitete duke përfshirë në Universitetin e Harvardit, Bostonit dhe Universitetin e Oksfordit.
Fabrika e letrës në Lezhë
Fabrika e letrës në Lezhë, fabrika shqiptare më e madhe e letrës së shtypshkrimit në vend, e ngritur më 1978.
Prodhon me teknologji të përparuar ietër gazete, letër tipografike, letër për ofset, letër shkrimi, letër vizatimi dhe letër ambalazhi me peshë 45-130 g/m2, nga përpunimi i trupave të pishës, bredhit, plepit dhe ahut. Për të mbrojtur mjedisin nga ndotja dhe për riqarkullimin e lëndëve alkaline etj. ka edhe linjën e përpunimit të ujërave industriale. Fabrika plotëson nevojat e vendit për letra të shtypshkrimit dhe prodhon edhe letra gazete e ambalazhi për eksport.
Pyetja e gjuhës (Maltë)
parapamje| Dokumenti i votimit tregjuhësh për zgjedhjet e anuluara të vitit 1930, me tekst në [[Gjuha angleze|anglisht, italisht dhe maltezisht]] Pyetja e gjuhës ishte polemikë gjuhësore dhe politike në koloninë britanike të Maltës e cila zgjati nga fillimi i shekullit të 19-të deri në mesin e shekujve të 20-të. Filloi si një mosmarrëveshje nëse gjuha mbizotëruese në ishujt duhet të ishte anglishtja ose italishtja dhe mbaroi me gjuhën malteze vendase që u bë një gjuhë zyrtare krahas anglishtes.
Italishtja ishte gjuha e elitës kurse gjuha malteze ishte gjuha që flitej nga njerëzit e thjeshtë. Debati gjuhësor lindi si rezultat i përpjekjeve britanike për të futur anglisht në shoqërinë malteze, dhe ndërkohë gjuha malteze u zhvillua gradualisht dhe u zyrtarizua.
Debati u politizua gjithnjë e më shumë pas viteve 1880 dhe partitë politike u krijuan përgjatë vijave gjuhësore. Ai mbeti një faktor kryesor në politikën malteze deri në Luftën e Dytë Botërore dhe ndikimi i saj në Maltën bashkëkohore mbetet i rëndësishëm.
Sfondi
Gjuha amtare e ishujve, Maltese, është një gjuhë semite e cila evoluoi nga Siculo-Arabisht, dhe historikisht ajo kishte një status më pak prestigjioz se gjuhët e tjera në ishujt. Gjuha malteze ishte kryesisht gjuhë e folur në mesin e njerëzve të thjeshtë dhe nuk u përdor në kontekste zyrtare. Kur Malta ishte pjesë e Mbretërisë së Siçilisë në periudhën mesjetare, gjuhët ose akrolektet më prestigjioze ishin latinishtja dhe gjuha siciliane. Pasi rregulli i Hospitaller u vendos në 1530, italishtja u bë gjuha kryesore e përdorur nga kalorësit e Hospitaller, dhe klasa e mesme malteze më pas miratoi italishten në vend të sicilianes si gjuhën e tyre të preferuar, ndërsa latinishtja vazhdoi të përdorej në kontekstet zyrtare  dhe në arsim.
Pasi Franca dëboi Hospitallers dhe pushtoi Maltën në 1798, u bë një përpjekje për të futur Francezët në shoqërinë Malteze dhe ajo u bë gjuhë zyrtare, por kjo pushoi pasi Franca u dorëzoi Maltën Britanikëve në 1800. Në atë kohë, ishujt u konsideruan nga shumë si pjesë e Italisë, me Komisionerin Civil Britanik Alexander Ball duke iu referuar kryeqytetit të Maltës Valetës si "Qyteti më i qetë në Itali". Gjatë shekullit të 19-të, autoritetet koloniale britanike futën anglisht në ishujt, duke rezultuar në mosmarrëveshje midis atyre që favorizonin anglishten dhe atyre që favorizonin italishten. Kjo mosmarrëveshje u bë e njohur si Pyetja e Gjuhës.
Përpjekjet e hershme (1813–1880)
Përkundër kësaj, një proces më delikat u zhvillua gjatë gjithë shekullit të 19-të. Njohja e gjuhës angleze i siguroi më shumë mundësi punësimi i maltezëve, dhe kjo u bë më e rëndësishme kur tregtia midis Britanisë dhe Maltës u rrit. Autoritetet koloniale vazhduan të promovojnë anglishten por nuk e imponuan me forcë mbi popullatën. Në fund të viteve 1850, njohja e anglishtes dhe italishtes u bënë kërkesa të domosdoshme për t'u bashkuar me shërbimin civil.
Roli i Maltishtes dhe Arabishtes
Fillimisht gjuha malteze nuk luajti një rol të dukshëm në debatin gjuhësor mbi Maltën, pasi nga të gjithë vlerësohej si një dialekt i korruptuar në gjuhën arabe. Në 1822, John Hookham Frere krijoi një karrige të Maltezit në Universitetin e Maltës për Mikiel Anton Vassalli dhe ai sugjeroi që gjuha (e shkruar në të dy shkrimet arabe dhe latine) të mësohej në shkollat fillore, megjithëse u bë pak përparim në këtë drejtim. Zhvillime të rëndësishme në letërsinë malteze filluan në vitet 1820 dhe u rritën pasi liria e shtypit u vendos në 1839. Pamflete, revista, poezi dhe romane u botuan nga shkrimtarë të tillë si Antonan Anton Vassallo dhe Ġużè Muscat Azzopardi. Këto ndryshime çuan në standardizimin e gjuhës malteze dhe ato kontribuan që ajo të njihej si një gjuhë më vete, sesa një dialekt arab.
Në vitet 1840 George Percy Badger mbështeti idenë se arabishtja dhe anglishtja duhet t'i mësoheshin popullatës malteze. Propozimi për të rifutur arabisht nuk arriti të fitojë asnjë mbështetje midis popullit maltez, dhe një grup i quajtur Accademia Filologica Maltese u krijua në opozitë. Kjo promovoi përdorimin e gjuhës malteze në letërsi dhe arsim.
Frika britanike e ndikimit italian dhe francez
parapamje| Armë 100 tonëshe në Rinella Battery, instaluar nga Britanikët në vitet 1880 për t'iu kundërvënë një kërcënimi të mundshëm detar Italian ndaj Maltës Ndërsa Çështja e Gjuhës u ngrit në Maltë, Italia kontinentale po kalonte një proces bashkimi që çoi në krijimin e Mbretërisë së Italisë në 1861. Ndërsa nacionalizmi italian u rrit, një lëvizje e njohur si irredentizëm u krijua dhe argumentoi për përfshirjen e territoreve të ndryshme, përfshirë Maltën në Itali. Kjo lëvizje nuk kishte mbështetje të konsiderueshme në ishujt dhe shumica e njerëzve maltezë që kundërshtuan anglikizimin në mesin e shekullit të 19-të e bënë këtë për arsye kulturore sesa politike. Pavarësisht kësaj, autoritetet koloniale kishin frikë se ndikimet italiane do të çonin në ndjenja irredentiste midis klasave të arsimuara të Maltës.
Në vitet 1860, Franca po zgjeronte ndikimin e saj në Afrikën e Veriut dhe ajo hapi Kanalin e Suezit në 1869, duke alarmuar më tej Britanikët që mendonin se ndikimi i tyre në Mesdhe po sfidohej. Britanikët kishin frikë se francezët mund të ndikonin në klasat e ulëta malteze për shkak të numrit relativisht të madh të emigrantëve maltezë në Afrikën Veriore franceze. Autoritetet britanike menduan se intensifikimi i përpjekjeve të tyre për futjen e gjuhës angleze ishte i domosdoshëm për të siguruar që maltezët të qëndronin besnikë ndaj tyre sesa ndaj fuqive të tjera evropiane, të cilat kontribuan në përshkallëzimin e çështjes së gjuhës nga fundi i viteve 1870 dhe 1880.
Politizimi dhe përshkallëzimi i debatit (1880–1940)
Në 1878, Komisioni Rowsell-Julyan-Keenan u dërgua në Maltë dhe ai publikoi një raport dy vjet më vonë. Patrick Keenan sugjeroi përdorimin e gjuhës malteze si gjuhë mësimore për të lejuar fëmijët të mësojnë anglisht, me arsimin në anglisht. Penrose Julian ishte në favor të futjes së gjuhës angleze brenda administratës, gjykatave dhe heqjes së italishtes, megjithëse ai deklaroi se kjo e fundit nuk duhet të "frenohet me forcë". Ai gjithashtu shoqëroi Italofilët Maltezë me kryengritjen, duke rritur konotacionet politike të debatit gjuhësor. Raportet nga Julian dhe Keenan (së bashku me atë nga Francis Roswell i cili kishte propozuar reforma administrative dhe tatimore) u konsideruan si përpjekje armiqësore ndaj Anglicisë. majtas|parapamje| Pllakë në gjuhën italiane në shtëpinë e Fortunato Mizzi në Valeta . Ajo u instalua në vitet 1950, duke zëvendësuar pllakën origjinale e cila ishte instaluar në 1922 dhe vandalizuar në 1940. Ndërkohë Fortunato Mizzi ngriti Partinë Anti-Reformë në kundërshtim me reformat e propozuara dhe më vonë ajo u bë e njohur si Partia Kombëtare. Partia e konsideronte italishten si një gjuhë të domosdoshme për Maltën dhe ajo promovonte në mënyrë aktive gjuhën, megjithëse Mizzi gjithashtu besonte se anglishtja ishte e rëndësishme për shkak të statusit të ishujve si një koloni britanike. Partia dëshironte një autonomi më të madhe dhe ishte kundër sundimit të vazhdueshëm britanik, dhe autoritetet koloniale bënë përpjekje për të minuar partinë duke rritur numrin e votuesve të regjistruar për të siguruar që anëtarët pro-britanikë mund të zgjidheshin në Këshillin e Qeverisë.
Vitet 1880 u karakterizuan nga zgjedhje të shpeshta dhe dorëheqje brenda Këshillit të Qeverisë, së bashku me disa reforma, duke përfshirë një kushtetutë të re relativisht liberale në 1887. Savona dhe Mizzi bashkëpunuan në kundërshtim me Guvernatorin Lintorn Simmons dhe ata bashkuan shkurtimisht partitë e tyre në Partito Unionista përpara se të ndaheshin përsëri në 1893. Kisha gjithashtu luajti një rol në politikë, me pro-britanikun Pietro Pace që u emërua si Peshkop i Maltës me shpresën për të përmirësuar marrëdhëniet midis Maltës dhe zotërve të tyre kolonialë. Në 1895 Savona themeloi një parti të re të njohur si Partito Popolare, dhe ai u përplas me Anglophile Gerald Strickland, Kryesekretarin e Qeverisë. Në këtë pikë partia e Savonës filloi të botonte një gazetë në italisht, por më vonë ata filluan të promovojnë gjuhën malteze. Pas një incidenti që përfshiu një oficer britanik që refuzoi të nënshkruajë një transkript provash të shkruar në italisht në 1898, përdorimi i anglishtes u vendos në gjykatë në rastet kur ishin përfshirë subjekte britanikë jo-maltezë. Kjo lëvizje u kundërshtua nga Mizzi, i cili udhëtoi në Londër për të kërkuar më shumë autonomi për Maltën. Për shkak të mosmarrëveshjeve të sjella nga Çështja e Gjuhës, kushtetuta e vitit 1887 u zëvendësua nga një autokratike në vitin 1903.
Gerald Strickland u bë figurë e shquar në politikën malteze të fillimit të shekullit 20, duke mbajtur një qëndrim pro-britanik dhe duke promovuar të dyja gjuhët angleze dhe malteze. Fortunato Mizzi vdiq në 1905 dhe djali i tij Enrico Mizzi u bë më vonë udhëheqës i shquar i fraksionit pro-italian. Në vitin 1912, Mizzi më i ri propozoi që Britania duhet t'ia linte Maltën Italisë në mënyrë që të forconte marrëdhëniet midis dy fuqive. Në ndërkohë, njohuria e gjuhës angleze në mesin e popullatës malteze filloi të rritet dhe ajo tejkaloi njohuritë e italishtes për herë të parë në dekadën midis 1901 dhe 1911. Kontaktet midis punëdhënësve britanikë dhe punëtorëve maltezë luajtën një rol në këtë rritje dhe mësimi i gjuhës ishte gjithashtu një nxitje për emigrantët maltezë që kërkonin të shkonin në vendet anglishtfolëse si Britania, Australia ose Shtetet e Bashkuara. Në këtë pikë, më shumë njerëz mund të flasnin anglisht sesa të lexonin ose shkruanin gjuhën. Njohja e gjuhës angleze mbeti më e ulët se ajo e italishtes në mesin e studentëve të mesëm deri në fund të viteve 1930.
Ngritja e fashizmit në Itali dhe Lufta e Dytë Botërore
parapamje| Avionët italianë që bombarduan [[Valeta|Valetën dhe Portin e Madh në Maltë në 1941]] Regjimi fashist në Itali i cili u krijua në 1922, ai rinovoi pretendimet irredentiste mbi Maltën, dhe kjo alarmoi autoritetet britanike dhe çoi në rritjen e tensioneve në Çështjen e Gjuhës. Italia bëri përpjekje për të promovuar kulturën e saj në Maltë, dhe autoritetet britanike e sfiduan këtë duke kufizuar më tej përdorimin e italishtes. Në vitin 1927, njoftimet publike dygjuhëshe dhe emrat e rrugëve u zëvendësuan nga versione vetëm në anglisht. Vetëqeverisja u rivendos në 1931 dhe Nacionalistët fituan zgjedhjet e mbajtura në 1932. Ata u përpoqën të promovonin gjuhën dhe kulturën italiane, përfshirë propagandën fashiste në Maltë, dhe kjo i antagonizoi britanikët, duke çuar në heqjen e kushtetutës së vetëqeverisjes në 1921 në 1933 Përdorimi i italishtes në kontekste zyrtare u ndërpre në këtë pikë edhe pse ai mbeti një gjuhë zyrtare de jure.
Më 21 gusht 1934, gjuha malteze u shpall gjuhë zyrtare së bashku me anglishten dhe italishten. Në praktikë vetëm anglishtja u përdor në administratë dhe njoftime publike, dhe italishtja pushoi së qeni gjuhë zyrtare pas tensioneve të rritura midis Britanisë dhe Italisë për shkak të Krizës së Abisinisë dhe aleancës së Italisë me Gjermaninë Naziste në 1936. Në mesin e viteve 1930, nëpunësit civilë maltezë me simpati pro-italiane filluan të pushoheshin nga puna. Një kushtetutë e re u krijua në 1939 dhe kjo njohu anglishten dhe maltezishten si gjuhët zyrtare të ishujve.
Rezoluta dhe trashëgimia (pas vitit 1940)
Maltës iu dha vetëqeverisja edhe një herë në 1947 dhe në këtë pikë u paraqit e drejta e votimit universal që shënoi fundin e mbajtjes së pushtetit politik të klasës së mesme. Në këtë pikë, ishte e qartë se Pyetja e Gjuhës ishte zgjidhur me italishten duke i lënë vendin anglishtes dhe maltezishtes. Nga vitet 1940 letërsia dhe gramatika malteze ishin të zhvilluara mirë dhe gjuha u përdor në mjediset administrative. Shumica e popullsisë së Maltës nuk e pranuan kurrë italishten si gjuhën e tyre kryesore, dhe megjithëse njohuritë e anglishtes ishin rritur ndjeshëm nuk ishte e mjaftueshme për të zëvendësuar Maltezishten. Brenda klasave të arsimuara kishte një pakicë që shpërfillte rolin e ri të Maltezit, të tillë si profesori JE Debono i cili deklaroi në 1945 se gjuha mund të hiqet pasi prezantimi i saj kishte qenë një qëllim politik për të eleminuar italishten dhe kjo u realizua. majtas|parapamje| Shenjë rreziku dygjuhësh në Comino në Malteze dhe Anglisht Pozicioni i Maltezit u konsolidua pasi arsimi u bë i detyrueshëm në 1946 dhe shumë shkolla të reja u krijuan përreth ishujve. Si Maltezja ashtu edhe Anglishtja mbetën gjuhë zyrtare kur Malta arriti pavarësinë në 1964. Pavarësisht zgjidhjes së saj, Pyetja e Gjuhës mbeti një temë e ndjeshme për disa kohë dhe nuk u studiua akademik deri në vitet 1970.
Ingrid Oliver
Ingrid Oliver ka lindur  ne  25 shkrut 1977  eshtë një aktore dhe komediane britanike,. Ajo është e njohur për rolin e Petronella Osgood, një personazh mbështetës në serialin televiziv të BBC-së Doctor Who.
Karriera
Oliver dhe partnerja e saj e komedisë Lorna Watson u takuan në shkollën e vajzave Tiffin në Kingston upon Thames. Në shtator 2005, Watson dhe Oliver performuan shfaqjen e tyre të parë së bashku në Teatrin Canal Cafe në Londër. Që atëherë ata moren shfaqje të shitura në Edinburgh Festival Fringe, si në 2006 ashtu edhe në 2007.
Oliver ka interpretuar në programe të ndryshme ne radio dhe programe  televizive, duke përfshirë Doc Martin me aktor Martin Clunes, serialin radiofonik të The Penny Dreadfuls (The Penny Dreadfuls Present. ). . Vëllezërit Faversham dhe seritë radiofonike. Ajo luajti rolin e Natalie në "Peep Show" në Channel 4. parapamje|257x257px| Oliver në xhirimet e Doctor Who në [[Kardif|Cardiff në 2014]] Ajo shfaqet në filmin "Angus, Thongs dhe Perfect Snogging "si Miss Stamp, dhe në fillim të vitit 2009 shihet në sitcom Plus One të Channel 4.
Jeta personale
Oliver u lind nga nje nene angleze dhe nje baba gjerman. Gjyshi i oliver ,Eric Gideon, ishte një veteran( i D-Day) i cili vdiq në vitin 2017, para se te merrte legjislacionin e nderit ne france per  sherbim ndaj luftes. Nëna e saj është deputete konservator e Jo Gideon, e cila bë anëtare  e Parlamentit (deputete) për" Stoke-on-Trent Central" në 2019, oliver ka kombesi britanike dhe gjermane.
Realitet i hidhur
Realitet i hidhur, roman me autor Shefki Suli. Botuar në Tiranë, në vitin 1999. Libri ka 139 faqe.
Islami në Kosovë
parapamje|200x200px|[[Xhamia e Sinan Pashës në Prizren]] parapamje|199x199px|Hartë e përhapjes së myslimanëve në Kosovë, 2011 Islami në Kosovë është feja më e përhapur, e cila ka një traditë e gjatë, që daton që ardhja e osmanëve në Ballkan, duke përfshirë dhe Kosovën.
Organizimi
Organizata zyrtare e myslimanëve në Kosovë është Bashkësisë Islame e Kosovës, e udhëhequr nga Kryemyftiu, aktualisht Naim Tërnava.
Kazaja e Tuzit
Kazaja e Tuzit ishte një njësi administrative brenda Sanxhakut të Shkodrës që funksionoi gjatë Perandorisë Osmane deri në 1912, me shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë.
Me kalimin e një pjese të kazasë së Podgoricës, përfshi edhe Podgoricën, nën sundimin e Malit të Zi në vitin 1878, vendet si Gruda, Tuzi, Hoti e Kelmendi, që më parë ishin pjesë e kësaj kazaje mbetën pjesë e Perandorisë Osmane. Kështu me datën 29 mars 1879 u formua kazaja e Grudës me qendër Tuzin. Më 31 korrik 1879 nga emri i kazasë së Grudës merr atë të Tuzit. Kazaja e Tuzit përfshinte fshatrat Dinoshë, Milesh, Rogathë, Dheu i Zi, Vladinë, Matagush, Shipshanik dhe Vranjë, si dhe malësitë e Hotit, Grudës dhe Kastratit.
Kajmakamët
Kajmakamët e kazasë së Tuzit që nga themelimi në vitin 1879 deri në aneksimin e saj nga Mali i Zi në vitin 1912 ishin:
Kazaja e Lezhës
ishte një njësi administrative brenda Sanxhakut të Shkodrës që funksionoi gjatë Perandorisë Osmane deri në 1912, me shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë.
Mbreteria e Artsakes
Mbretëria e Artsakes ( Armenian ) ishte një mbretëri mesjetare e varur Armeniane në territorin e Sirak, Artsakh (e sotme Nagorno-Karabak ), Gardman dhe Gegharkunik. Burime bashkëkohore e quanin atë si Khachen. Shtëpia mbreterore e Khachen ishte një degë kadet e lashtë edinastisë Syunid dhe u emërua Khachen, sipas fortesës se saj kryesore. Mbretëria u shfaq kur Johanes-Senekerim fitoi titullin mbretëror në 1000.
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (July 2015)">citimi i nevojshëm  ] Mbretëria ishte nën protektoratin e mbretërve Bagratuni të Armenisë.
Artsakh i mbajti sundimtarët e tij sovranë, megjithëse në fillim të shekullit të 13-të ata pranuan Gjeorgjinë, me pas shtetin feudal Mongol. Ata e humbën titullin mbretëror pas vrasjes së Hasan-Jalal (1214–1261) nga sundimtari Ilkhanid Arghun, por vazhduan të sundonin Syunikin si një principatë, e cila nga shekulli i 16-të përbëhej nga pesë melikdome armene të Synikut dhe melakdomin e Kashatagh të Syunikit që zgjati deri në fillim të shekullit XIX. Pasardhësit e mbretërve të Syunikit luajtën një rol të spikatur në historinë e Syunikut sa i përket shekullit të 20-të. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (July 2015)">citimi i nevojshëm  ]
Rauf Orbay
Hüseyin Rauf Orbay (27 korrik 1881 – 16 korrik 1964) ishte një oficer marine turk, burrë shteti dhe diplomat me prejardhje abhaziane.
Biografia
Hüseyin Rauf ka lindur në Stamboll në 1881 në një familje abhaziane. Si oficer në Marinën Osmane, ai fitoi famë për veprimet e tij si kapiten i kryqëzorit Hamidiye gjatë Luftës së Parë Ballkanike. Ai ishte Shefi i Shtabit Detar gjatë Luftës së Parë Botërore dhe në tetor 1918 ishte Ministër i Marinës dhe drejtoi delegacionin që nënshkroi armëpushimin e Mudros. Rauf Orbay luajti gjithashtu një rol në ndihmën e Mustafa Kemal Atatürk në një gjyq afër ushtarak gjatë një grindjeje me Xhemal Pashën dhe Enver Pashën. Më 31 tetor 1918, ai nënshkroi armëpushimin e Mudros si Ministër i Marinës, i cili i dha fund pjesëmarrjes së Perandorisë Osmane në Luftën e Parë Botërore. Kur filloi Lufta Çlirimtare Turke, ai dha dorëheqjen nga pozicioni i tij dhe shkoi në Ankara për të bashkëpunuar me Mustafa Kemal Atatürk. Ai u zgjodh si anëtar i komitetit përfaqësues në Kongresin e Erzurumit më 23 korrik 1919. Ai u bashkua me Kongresin e Sivasit si delegat për Sivasin më 4 shtator 1919 dhe u zgjodh nënkryetar.
Kur mbaroi Lufta e Pavarësisë ai u bë Kryeministri i parë i Qeverisë së re të përkohshme të Asamblesë së Madhe Kombëtare më 11 gusht 1922. Në vitin 1924, ai ishte një nga themeluesit e Partisë Republikane Progresive (Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası) me kërkesë të Ataturkut si pjesë e përpjekjes së Ataturkut për të filluar traditën e demokracisë shumëpartiake në Republikën e re, në kundërshtim me Partinë Republikane Popullore të Ataturkut. Kur kjo parti u mbyll në vitin 1925, pasi Ataturku zbuloi se në radhët e saj kishin depërtuar reaksionarë islamë, Rauf shkoi në mërgim në Evropë për 10 vjet. Më vonë ai u pastrua nga të gjitha akuzat dhe u bë deputet i parlamentit turk. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Rauf Orbay ishte ambasadori turk në Londër, duke ndihmuar në mbajtjen e Turqisë jashtë luftës. Ai gjithmonë besonte me vendosmëri në Republikën e Turqisë dhe gjithmonë deklaronte se Mustafa Kemal Ataturku ishte i vetmi person që mund të kishte organizuar dhe udhëhequr transformimin e Perandorisë Osmane të shkatërruar në Turqi moderne.
Ibrahim Avdullahu
Ibrahim Avdullahu “Kryekatundar” ose Kryetar i Bashkisë së Vlorës nga 1912 – 1914. Ka kryer shkollën e lartë për Drejtësi ne Stamboll. Një nga themeluesit e Klubit "Labëria" dhe drejtues i tij, për këtë arsye Ibrahim Avdullahu, Elmas Xhaferi, Muço Sharra, Durro Shaska dhe Ali Beqiri u kapën nga turqit, në vitin 1908 u shpunë në Stamboll dhe rrezikonin dënimin me vdekje. Kur u kthye në atdhe vazhdoi aktivitetin dhe ishte një nga njerëzit më të afërt të Ismail Qemalit. Pas shpalljes së pavarësisë është Kryekatundari i Vlorës. Në mars të 1914 shkon në Francë si përfaqësues i Vlorës për tu këshilluar me Ismail Qemalin. Në 1914 kryeson negociatat me rebelët për të shpëtuar Vlorën nga shkatërrimi. Kryengritësit kërkuan largimin e tij si kryetar i katundarisë. Një nga personalitetet më me influencë në Vlorë. Në vitin 1923 vuri kandidaturën për deputet.
Oô
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Xhamia e Zagrebit
parapamje|Qendra Islame dhe Xhamia e Zagrebit Xhamia e Zagrebit (kroatisht: Zagrebačka džamija) është një xhami në qytetin e Zagrebit, njëkohësisht xhamia më e madhe në Kroaci. Shkolla e Mesme Islame "Dr. Ahmed Smajlović" dhe një qendër kulturore të veprojë brenda xhamisë. Ndërtimi filloi në vitin 1981 dhe përfundoi në vitin 1987.
Në vitin 1983, Emiri i Sharjahut, Sultan bin Mohamed Al-Qasimi, i cili i kishte dhuruar 2.5 milionë dollarë për ndërtimin e xhamisë, vizitoi Bashkësinë Islame në Zagreb.
Dorëshkrimi i Saragozës (film)
Dorëshkrimi Saragossa ( Rękopis znaleziony w Saragossie, "Dorëshkrimi i gjetur në Zaragoza ") është një film polak i vitit 1965 me regji nga Wojciech Has, bazuar në romanin e vitit 1815 " Dorëshkrimi i gjetur në Saragossa" nga Jan Potocki. Vendosur kryesisht në Spanjë, ajo tregon një histori aventureske që përmban elemente gotike, picaresque dhe erotike. Në një shtëpi të shkretë gjatë Luftërave Napoleonike, dy oficerë nga palët kundërshtare gjejnë një dorëshkrim, i cili tregon përrallën e gjyshit të oficerit spanjoll, Alphonso van Worden ( Zbigniew Cybulski ). Van Worden udhëtoi në rajon shumë vite më parë, duke u rrënuar nga shpirtrat e këqij, dhe duke takuar figura të tilla si një kabalist, një sulltan dhe një cigan, të cilët i tregojnë atij histori të mëtejshme, shumë prej të cilave ndërthuren dhe ndërlidhen me njëri-tjetrin.
Filmi ishte një sukses relativ në Poloni dhe pjesë të tjera të Evropës Lindore socialiste pas publikimit të tij. Më vonë arriti gjithashtu një nivel të suksesit kritik në Shtetet e Bashkuara, kur kineastët si Martin Scorsese dhe Francis Ford Coppola e rizbuluan atë dhe inkurajuan përhapjen e tij.
Në sondazhin e vitit 2015 të realizuar nga Muzeu i Kinematografisë Polake në Łódź, Dorëshkrimi Saragossa doli i dyti në listën e filmave më të mëdhenj polakë të të gjitha kohërave.
Përmbledhja
Paraardhësi, Alfonso van Worden ( Zbigniew Cybulski ), shfaqet me dy shërbëtorë, duke kërkuar rrugën më të shkurtër nëpër Bjeshkët e Sierra Morena. Dy burrat e paralajmërojnë atë të mos marrë rrugën që zgjodhi, sepse ajo kalon nëpër territorin e përndjekur nga shpirtrat. Në një han me sa duket braktisur, Venta Quemada, ai është i ftuar për drekë me dy princesha mavritane, Emina ( Iga Cembrzyńska ) dhe Zibelda ( Joanna Jędryka ) në një dhomë të fshehtë të brendshme. Ato informojnë kapitenin se janë kushërirat e tij dhe, si i fundit i linjës Gomelez, ai duhet të martohet me ato të dyja për të siguruar trashëgimtarë. Sidoqoftë, ai duhet të konvertohet në musliman. Ai me shaka i quan fantazma (pavarësisht se u tha shërbëtorëve të tij me trimëri të madhe që fantazmat nuk ekzistojnë). Pastaj ato e joshin atë dhe i japin atij një kupë prej kafke për të pirë.
Ai zgjohet dhe e gjen veten përsëri në një fshat të shkretë, i shtrirë pranë një grumbulli kafkash nën një trekëmbësh. Ai takohet me një prift vetmitar që po përpiqet të shërojë një njeri të pushtuar; ky i fundit tregon historinë e tij, e cila gjithashtu përfshin dy motra dhe një lloj tjetër të dashurisë së ndaluar. Alfonso fle në kishëzën e vendit të vetmuar, duke dëgjuar zëra të çuditshëm natën.
Kur zgjohet dhe niset për rrugë, ai kapet nga Inkuizicioni Spanjoll. Por ai shpëtohet nga dy princeshat, të ndihmuara nga banda e vëllezërve Zoto (dy prej të cilëve ishin shfaqur të vdekur në tokë afër trekëmbëshave). Pas kthimit në dhomën e brendshme, dy princeshat bëhen dashamirëse me Alfonso, por ato ndërpriten nga Shejh Gomelez, i cili e detyron kapitenin të pijë gotën prej kafke në majën e shpatës.