Historia_e_Murit_të_Madh_Kinez
Dinastia Qin (221–206 p.e.s.)
Në vitin 221 p.e.s., Shteti Qin përfundoi pushtimin e tij ndaj shteteve të tjera ndërluftuese dhe e bashkoi Kinën nën sundimin e Qin Shi Huang, perandori i parë i Kinës. Këto pushtime, të kombinuara me reformat legale të filluara nga Shang Yang në shek. e IV p.e.s., e shndërruan Kinën nga një konfederatë e lirshme shtetesh feudale në një perandori autokrate. Me shndërrimin, Dinasia Qin u bë e aftë të përdorte një numër shumë të madh punëtorësh për tu përdorur në punët publike sesa mbretëritë e mëparshme feudale. Gjithashtu, pasi u arrit bashkimi, Dinastia Qin e gjeti veten në zotërim të një ushtrie të madhe profesioniste pa pasur më armiq të brendshëm për të luftuar dhe kështu duhej të gjente një përdorim të ri për ta. Së shpejti pas pushtimeve, në vitin 215 p.e.s., perandori dërgoi gjeneralin e famshëm Meng Tian në rajonin Ordos për ti përzënë nomadët Xiongnu të vendosur aty, të cilët ishin ngritur përtej shteteve të rëna margjinale përgjatë kufirit verior. Fushata Qin kundër Xiongnu-ve ishte me natyrë parandaluese, pasi në këtë kohë nuk kishte kërcënime nomade për tu përballur; synimi i saj ishte të aneksonte territoret ambige të Ordosit dhe të përcaktonte qartësisht kufijtë veriorë Qin. Pasi Xiongnu-të u larguan, Meng Tiani futi 30,000 familje kolone për të kolonizuar territoret e sapo-pushtuara. Konfigurimet e mureve u ndryshuan për të pasqyruar kufijtë e rinj nën Dinastinë Qin. Gjenerali Meng Tian ngriti mure përtej rrafshnaltës së Lumit të Verdhë, duke lidhur në mënyrë efektive muret kufitare Qin, Zhao dhe Yan. Paralelisht me ndërtimin e murit kufitar shkatërroheshin muret brenda Kinës që ishin përdorur për të ndarë shtetet ndërluftuese nga njëri tjetri — në kundërshtim me muret e jashtme, që ishin ndërtuar për të stabilizuar Kinën e sapo bashkuar, muret e brendshme kërcënonin unitetin e perandorisë. Në vitet në vazhdim të vitit 214 p.e.s., Qin Shi Huang urdhëroi fortifikime të reja për tu ndërtuar përgjatë Lumit të Verdhë në perëndim të Rajonit Ordos ndërsa puna vazhdonte në veri. Kjo vepër u përfundua me gjasa rreth vitit 212 p.e.s., e sinjalizuar nga turi perandorak i inspektimit të Qin Shi Huang dhe ndërtimi i Rrugës Direkte (直道) që lidhte kryeqytetin Xianyang me rajonin Ordos. Rezultati ishte një seri e gjatë muresh që shkonin nga Gansu deri në bregdetin e Mançurisë. Detajtet e ndërtimit nuk gjenden në historitë zyrtare, por mund të konkludohet se kushtet e ndërtimit ishin bërë veçanërisht të vështira nga shtrirjet e gjata të maleve dhe ato gjysëm-shkretëtire që përshkonin Murin e Madh, popullsia e rrallë e kësaj zone dhe klima e akullt dimrore. Megjithëse muret ishin dhe i ngjeshur, në këtë mënyrë pjesa kryesore e materialit ndërtimor mund të gjendej në vend, transportimi i furnizimeve shtesë dhe punëtorëve mbeti e vështirë për arsyet e përmendura më sipër. Sinologu Derk Bodde te libri The Cambridge History of China pohon se "për çdo njeri të cilin Meng Tiani mund të fuste në punë në këtë situatë ndërtimi, duhet të jenë nevojitur dyzina për të ndërtuar rrugët afruese dhe për të transportuar furnizimet". Kjo mbështetet nga përshkrimi që shtetari Han, Zhufu Yan i bën projektit të Qin Shi Huangut në Ordos në vitin 128 p.e.s.: "... toka ishte e njelmët dhe e thatë, të mbjellat mund të mos bëhen në të. ... Në këtë kohë, të rinjtë e caktuar detyroheshin të barteshin në varka dhe lundra të ngarkuara ti shtynin në drejtim të rrjedhës për të mbështetur një furnizim të qëndrueshëm me ushqime në front. ... Duke nisur nga pika e nisjes një njeri dhe kafsha e tij mund të bartnin tridhjetë zhong (rreth 176 kg.) ushqime furnizuese, rreth kohës së mbërritjes në destinacion, ata mezi dërgonin një pikul ose dan (rreth 29 kg.) furnizim. ... Kur popullsia u rraskapit ata filluan të rralloheshin dhe tia përvidheshin. Jetimët, shëndetligët, të vetë dhe të moshuarit ishin duke u përpjekur në mënyrë të dëshpëruar për tu shmangur nga gjendja e tyre dezertuese dhe vdiqën në rrugëtim duke u vërtitur larg shtëpive të tyre. Njerëzit filluan të revoltoheshin." Vendbanimi i veriut vazhdoi deri në vdekjen e Qin Shi Huang-ut në vitin 210 p.e.s., në të cilin Meng Tiani ishte urdhëruar të vetvritej në një konspiracion pasues. Përpara vetvrasjes, Meng Tiani shprehu keqardhje për muret e tij: "Duke nisur në Lintao dhe duke arritur në Liaodong, ndërtova mure dhe gërmova hendeqe për më shumë se dhjetë mijë li; ishte e paevitueshme që të thyeja gjendjen shpirtërore të tokës përgjatë rrugës? Atëherë ky ishte faji im". Vendbanimi i Meng Tianit në veri u braktis dhe nomadët Xiongnu u rikthyen në rrafshnaltën Ordos pasi perandoria Qin u përfshi nga rebelimi për shkak të pakënaqësisë popullore. Owen Lattimore konkludon se i gjithë projekti bazohej në pushtetin ushtarak për përforcuar bujqësinë në një tokë më të përshtatshme për blegtorinë, duke rezultuar në "paradoksin anti-historik duke provuar dy forma reciproke eskluzive të zhvillimit njëkohsisht" që ishte i dënuar të dështonte.