cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Mbi disa probleme në fshat - 16 mars
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Fisnik Ismaili
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Nga përshëndetja drejtuar popujve sovjetikë me rastin e ardhjes për vizitë në Moskë - 21 mars
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Fitore Pacolli – Dalipi
Flora Brovina
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Nga përshëndetja drejtuar popujve sovjetikë me rastin e largimit pas vizitës në Moskë - 11 prill
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Frashër Krasniqi
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Nga fjala para popullit të kryeqytetit pas kthimit nga Moska - 11 prill - Mbi zbatimin e vendimeve të Kongresit I të PKSH - 28 prill - Fjala në sesionin VII të legjislaturës së parë - 1 qershor
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Gani Dreshaj
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Mbi punën e ministrisë së bujqësisë - 14 qershor - Fjala para popullit të zonës elktorale nr. 60 - 14 qershor
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Ganimete Musliu
Glauk Konjufca
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Këshilla për shkrimtarët e rinj - 23 qershor
- Telegram dërguar shokut Vasil Kolarov - 3 korrik
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Hajdar BeqaHaxhi
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Mbi gabimet në organizatën e partisë të Lushnjës - 23 korrik
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
ShalaHaxhi Avdyli
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Disa masa për realizimin e planit të naftës - 27 korrik - Mbi realizimin e planit të 6-mujorit të parë - 2 gusht
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
[[Igor SimićI
[[lir Deda
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Letër dërguar oficerëve pensionistë shokëve Riza Kodheli dhe Ahmet Staravecka - 26 gusht
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
[[Imet Rrahmani
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Telegram urimi popullit të Peshkopisë - 31 gusht
- Fjala para ushtarëve të plagosur - 2 shtator
- Telegram ndërtuesve të hekurudhës Kashar-Zona industriale -4 shtator
- Fjala para popullit të shkodrës - 15 shtator - Fjala në Kongresin e unifikimit të rinisë - 16 shtator
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Ismajl Kurteshi
Ismet Beqiri
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Nga fjala para popullit tër Mirditës - 18 shtator
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Jasmina Živković
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Nga fjala para popullit të Lezhës - 18 shtator
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Jelena Bontić
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Nga fjala para popullit në Urën e Zezë - 18 shtator - Mbi vigjilencën revolucionare - 13 tetor
- Telegram urimi shokut Mao Ce Dun - 19 tetor
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Korab Sejdiu
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Fjala në Kongresin e dytë të sindikatave - 23 tetor - Rroftë sa malet partia jonë e dashutr - 8 nëntor
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Kujtim Shala
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Telegram dërguar shokut Çu En Lai - 19 nëntor
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Labinot Tahiri
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Urdhër dite me rastin e 5-vjetorit të çlirimit - 29 nëntor
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Liburn Aliu
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Telegram urimi dërguar J. V. Stalinit - 20 dhjetor
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Lirije Kajtazi
Luljeta Veselaj – Gutaj
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Fjala me rastin e 70-vjetorit të lindje së J. V. Stalinit - 20 dhjetor - Nga fjala mbi gjendjen e bujqësisë - 23 dhjetor
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Lumir Abdixhiku
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Për forcimin e mëtejshëm të situatës së brendshme - 28 dhjetor
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Lutfi Zharku
Vepra 6 (Enver Hoxha)
- Lënda
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Müfera Srbica – Şinik
Memli Krasniqi
Mergim Lushtaku
Mexhide Mjaku – Topalli
Miljana Nikolić
Mimoza Kusari – Lila
Mirjeta Kalludra
Muharrem Nitaj
Nait Hasani
Naser Rugova
Naser Osmani
Ramiz Kelmendi
Rasim Selmanaj
Rexhep Selimi
Saša Milosavljević
Safete Hadërgjonaj
Sala Berisha – Shala
Salih Salihu
Salih Zyba
Sami Kurteshi
Saranda Bogujevci
Slavko Simić
Slobodan Petrović
Srdjan Mitrović
Shemsi Syla
Fituesit e Çmimit Nobel 1928
Fituesit e Çmimit Nobel 1928 është listë në të cilën janë të radhitur fituesit e Çmimit Nobel për këtë vit në të gjitha lëmitë në të cilat dhurohet ky çmim. Gjithashtu janë të radhitur dhe të nominuarit e këtij viti si dhe fakte mbi nomiminmin dhe zgjedhjen e fituesve.
Lista e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, Periudha e gjashtë Legjislative (03.08.2017-)
Shqipe Pantina
Teuta Haxhiu
Teuta Rugova
Time Kadrijaj
Valentina Bunjaku – Rexhepi
Valon Ramadani
Verica Ćeranić
Veton Berisha
Visar Ymeri
Vjosa Osmani – Sadriu
Xhelal Sveçla
Xhevahire Izmaku
Zafir Berisha
Zenun Pajaziti
Zoran Mojsilović
Matanë lumit
Matanë lumit (2011) është një film i zhanerit dramë me regji të Sabir Kanaqi.
Françesk Radi
Françesk Radi (Tiranë, 13 shkurt 1950- 3 prill 2017) ishte këngëtar shqiptar nga Shqipëria. I përket brezit të artistëve të viteve `70 të shekullit XX. I cilёsuar si kantautori i parё shqiptar, ai solli risi nё muzikёn e lehtё moderne shqiptare. Krijimtarija e tij që në fillesat e saj u shkëput nga formatet klasike të trajtimit të këngës së lehtë. Aranzhimi, struktura dhe shtjellimi i saj kanë tipare të qarta pop - rock të modelit anglo - amerikan, por dhe performanca e tij synonte të sillte ndërgjegjësim dhe ndryshime shoqërore. Françesk Radi ishte njëherësh këngëtar - kantautor, kompozitor e instrumentist i shkëlqyer në kitarë, (dashuria për të cilën i lindi në moshën 5 vjeçare), e kitarë bass, kontrabas, piano, mandolinë e instrumente të ndryshme popullore si çifteli, sharki e tё tjera instrumente tё temperuar. Si njohёs i mirё i tyre, i bёri pjesё tё krijimtarisё sё tij muzikore, duke bërë edhe muzik rock me çifteli. Krijimtaria e tij e viteve `71 - `72 u kritikua për shfaqje të huaja dekadente - perëndimore moderniste. Françeskut iu hoq e drejta krijimtarise, skenës, e transmetimit radio - televiziv dhe e larguan nga Tirana. Ai u dërgua për ri-edukim në veri të vendit, në Fushë - Arrëz të rrethit të Pukës. Pë afro dy dekada iu hoq e drejta e pjesëmarjes në festivalin e këngës në Radio - Televizionin Publik Shqiptar, e vetmja medie vizive e kohës. U rikthye në këtë skenë pas vitit 1991, që shënoi edhe rrëzimin e sistemit komunist në Shqipëri. Ai la pas një fond të pasur këngësh të muzikës së lehtë, këngësh popullore të kënduara e të orkestruara prej tij dhe të risjella për kohën nën ritme të moderuara, ndër më të spikaturat. Vlerësohet si kantautori me krijimtarinë më të pasur. Interpretimet e tij janë pjesë e fondit “ Zëra të artë “ të muzikës shqiptare.
Jeta
U lind në Tiranë më 1950, i biri i Balto Radit nga Prizreni dhe Roza Prennushit nga Shkodra. I ati ishte vëllai i Lazër Radi t, ndërsa e ëma ishte e mbesa e Vinçens Prennushit. Kreu Liceun Artistik dhe më pas Akademinë e Arteve, në Tiranë. Pas rikthimit në Tiranë, punoi në orkestrën e Cikut Kombëtar si solist me kitarë bass dhe më 1985, në Estradën e Tiranës, fillimisht si instrumentist me kitarë bass. Vetëm 12 vjet më vonë që nga koha e dënimit, u ngjit sërish në skenën e Varietesë së Tiranës edhe si kantautor. Në vitin 1992 ai ka filluar punë në Radio Tirana si solist, instrumentist, gjatë kësaj kohe ka kompozuar dhe kënduar shumë këngë në festivalet e ndryshme. Në fillimet e tij me krijimtarinë muzikore solli për publikun këngët “Adresa” dhe “Biçikleta”, dhe që nga ai moment Françesk Radi u bë një emër i vlerësuar. Ishin pikërisht këto dy këngët e tij të para të realizuara në vitet ’70, që bënë që krijimtaria e tij artistike të niste rrugëtimin drejt suksesit muzikor. Kënga “Adresa” dhe “Biçikleta” kanë qenë dhe videoklipet e para shqiptare në këngë të xhiruar në vitin 1972. Më pas krijimtaria e tij muzikore do të shënonte sërish një tjetër kulm pas viteve ’90, duke sjellë disa krijime për publikun. Përmendim këtu këngët “Rroku i burgut”, “Humba pranverën”, “Telefonatë zemrash”, “Zemër e lodhur”, “Ky fat na ra”, “Kemi dasmë ‘o” etj, të cilat kanë mbetur në kujtesën e publikut.
Françesk Radi kreu Liceun Artistik për kontrabas. Gjatë kësaj kohe ishte pjesë e formacionit orkestral të Gaspër Çurçisë, por edhe të Robert Radojës e Ferdinand Dedës si kitarist bas. Më pas thelloi studimet për kontrabas në Institutin e Lartë të Arteve, në Tiranë. Për herë të parë u ngjit në skenën e Estradës së Tiranës më 1968, me këngën e Enver Shengjergjit "Ecëm krah për krah". Aty nisi edhe suksesi i tij i parë jo vetëm si instrumentist, po edhe si këngëtar. Publiku e priti shumë ngrohtë pasi për herë të parë në skenë një këngëtar shqiptar shoqëronte veten me kitarë. Në fillimet e tij si kantautor, me krijimtarinë muzikore solli për publikun këngët “Adresa” dhe “Biçikleta”, në vitet 1971-'72. Nga ky moment Françesk Radi u bë një emër i njohur. Pikërisht me këto dy këngë Françesk Radi, do të niste rrugëtimin drejt suksesit muzikor. Kënga “Adresa” ishte pjesmarrëse e festivalit të dytë studentor. Më pas së bashku me këngën “Biçikleta”, do të bëheshin pjesë e konkurimit në anketën muzikore të Radio-Tiranës. Në ciklin e emisioneve "Fituesja e fitueseve" më 1972, të dyja këngët do të shpalleshin fituese. Si të tilla shfaqën interesin e TVSH-së për t'i dhënë audios edhe imazh. Me regji të Ylli Pepos, kamera të Gazmir Shtinos, dhe pjesëmarjen e dy prej vajzave më të bukura të Tiranës në ato vite, Anila Kati dhe Valentina Baxhaku, u realizuan klipet e para shqiptare që patën sukses të jashtzakonshëm. Këto këngë i dhanë sukses Françesk Radit si kantautor. Por të dyja klipet, pak muaj më pas do të cilësoheshin si shfaqje të huaja nga regjimi diktatorial Hoxhist. Nuk u lejua transmetimi i tyre dhe u zhdukën nga arkiva e RTSH-së. ''Sipas personalitetit të kultures shqiptare, dirigjentit "Mjeshtër i madh" Zhani Ciko: “Françesku gjeti menjëherë këndin e tij të disa këngëve më intime, që përshkonin momente të jetës së shpenguar të rinisë dhe futi portretin e tij në muzikën e lehtë shqiptare duke u bërë për mua i pari kantautor, këngë e autor ta themi shqip, i muzikës së lehtë shqiptare, i cili përpunoi shumë gjëra, përpunoi jo vetëm figurën që e kishte të tijën, por përpunoi edhe mënyrën e të kënduarit pa u influencuar në kuptimin e keq të fjalës, por duke marrë nektarin e asaj çfarë ndodhte. Me ato mjete të pakta komunikimi që ishin në atë kohë, Françesku gjeti një mënyrë të vokalizmit të tij që ishte afër vetes së tij dhe e shkëputi nga të tjerët. Kjo është ajo që mua më krijon bindjen se është vërtet i pari në fushën e këtyre kantautorëve të muzikës së lehtë...”( Ref. 1)'' Për regjisorin Ylli Pepo: “Franko ishte një nga ata këngëtarë që bëri revolucion në muzikën shqiptare, sepse zëri i tij, mënyra si këndonte ai, tekstet e tij, pasi ishte kantautor që në fillimet e tij, ishin krejt të veçanta. Pa partishmërinë, pa fjalë të mëdha, pa skematizëm, por thjesht i këndon ndjenjës, ndjenjës së dashurisë, ndjenjës së lirisë, ndjenjës së njeriut që është gjithmonë në kërkim...”Ref. 2 )
Fillim vitet “70 shënojnë kohë kur edhe në Shqipëri u lejua një lloj liberalizmi e kur Radio-Tirana transmetonte edhe muzikë të huaj. Në atë kohë dëgjohej muzikë e mirë. Rinia e Tiranës dëgjonte Hit-Parade, Beatlees-t, Rollingstons, Çelentano, Xhani Morandi, Al Bano, Bobi Solo, Mina, Mirel Mattheië, e gjithë këngëtarët e kohës.
Vet kantautori Françesk Radi është shprehur “...tek rinia shqiptare u krijua një lloj kulture tjetër. Të rinjtë kërkonin një muzikë tjetër se të krahasonin me botën. Pra duhej të bënim diçka tjetër, të ndryshonim pak thelbin e muzikës. Besoj që e arritëm. Në ato vite e arritëm. E arritëm sepse me të vërtetë në vitet '70-'72, ne bëmë muzikë shumë të bukur...”Përmend këtu kompozitorët Kastriot Gjini, Enver Shengjergji, Aleksandër Lalo etj. apo këngëtarët Sherif Merdani, Tonin Tërshana, Ilir Dangëllija, Nevruz Yzeiri, Luan Zhegu, Liljana Kondakçi Justina Aliaj, etj ( Ref. 3 )
Sipas poetit Sadik Bejko: “Françesk Radi ishte një prurje si gjithë këngëtarët e botës kur dolën atëhere në Amerikë, në botë, ishin tipat e kantautorit, një njeri qe ka një individualitet, ka një kitarë në sup, ka një melodi, ka një mesazh për të dhënë, mesazhin e brezit të vet. Hyri si një djalë i cili ishte me veçantitë e tija, djali me kitarë, një këngëtar i ri, këngëtar i kohës, një këngëtar qytetar që sjell një fryme konteporane në muzikën shqiptare....”( Ref. 4 )
Vetë Franko në intervistën për RTSH-në si dhe në atë për Scan tv “ Me Marizën “ dhjetor 2016 ka pohuar: “Erdhi një klimë liberalizmi që të gjithë e ndjenin, dhe hyri dalngadalë. Ajo u bë pjesë e gjithë rinisë së asaj kohe. Mbaj mend kur shkonin në aksion gjimnazet këndonin sipër makinave të zbuluara “Yelloë submarine”. Kam qënë një përfaqësues i atyre viteve, në të cilën rinia e Tiranës më mbanin si model, sepse tek unë shihnin ndoshta diçka tjetër, jo atë kornizën. Edhe ne në atë kohë kemi qenë të rinj. Ndoshta jetuam edhe në një sistem tjetër të vështirë, por ne i gjetëm ato dritaret për të treguar botën e të rinjve, botën e tyre që s'ka regjim në botë që t'ia mbylli dyert dhe dritaret...” ( Ref. 5 ).
Për kompozitorin Aleksandër Lalo: “Franko pamjen e jashtme e kishte nga natyra, djalë simpatik, me atë kitarën, stononte shumë në atë kohë kur duheshin njerëzit  fiks fare...”( Ref. 6 ).
Morfologjia dhe morfometria e luginave në Alpet e Shqipërisë
Morfologjia dhe morfometria e luginave në Alpet e Shqipërisë : monografi, me autor Rifat Talani, red. Agim Shehu. Botuar në Shkodër në vitin 2000 nga "Camaj-Pipa". Libri ka 98 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9992741449
Françesk Radi
Jeta
Po në vitin 1972, Françesk Radi kompozon këngën "Kur dëgjojmë zëra nga bota" kushtuar luftës në Vietnam, me tekst të poetit Sadik Bejko. Kënga u vlerësua, u pranua nga autoritetet përkatëse të RTSH-së, dhe Franko u përfaqësua si kantautor në fesivalin e 11-të të këngës që organizohej nga e vetmja media televizive e kohës.
“Mendova të bëj një këngë proteste në festivalin e 11-të, - ka pohuar Radi në intervistat e ndryshme në median e shkruar dhe atë televizive. - Meqenëse Vietnami ishte pushtuar nga amerikanët, dhe ne ishim në krahë të Vietnamit, Sadik Bejko bëri një tekst të tillë, pak a shumë fabula ishte: një grup të rinjsh që këndojnë me kitarë, kënga e tyre është protestë e luftës në Vietnam...”( Ref. 7 ).
Sipas poetit Sadik Bejko, autor i tekstit “Kur dëgjojmë zëra nga bota...”: “Ata që ishin atëhere shefa në redaksinë e muzikës, Gjon Simoni, e të tjerë vendosën që këngën e Françesk Radit ta pranojnë dhe jo vetëm ta pranojne, por ta vënë këngën e parë, mund ta quaj këngën kopertinë të festivalit të 11-të të këngës në RTSH. Më kujtohet se atëhere qe dhe si orientim. U zgjodh një temë ndërkombëtare, ishte tema e luftës në Vietnam...” ( Ref. 8 ).
Sipas Zhani Cikos, citojmë “Sigurisht që momenti i pabesë i thyerjeve të koncepteve politike që na kishin inspiruar të gjithëve në këtë rrugë të hapjes, solli dhe momentin e diskutimit të tij me egërsi, diskutim që u bë në Lidhjen e Shkrimtarëve dhe të Artistëve për festivalin e 11-të. Atje nuk ishin vetëm direktivat, por më shumë ishin edhe inatet dhe mllefet edhe të njerëzve të cilët nuk pranonin të renë, sidomos kur vinin nga filiza të tilla siç ishte Françesku dhe në një mënyrë shumë të pabesë, mandej edhe muzikantë e paditën atë në mënyrë të tillë që gati dënimi mund të kishte qënë edhe më i rreptë se sa ishte në të vërtetë...”. ( Ref. 9 ).( Citimi është marë nga dokumentari “ Jetë e Trazuar “ kushtuar Françesk Radit, Prill 2018).
Bujar Kapexhiu, regjisor: Një nga pjesëmarrësit e këtij festivali ka qënë edhe Françesku. Me mënyrën e tij të të kënduarit brenda ketij kuadri të të ndërtuarit modern të atij festivali, tingelloi jashtzakonisht   bukur  dhe u prit mjaft mirë. Mirëpo kjo bëri që ne të gjithë, pjesa më e madhe, por edhe Françesku, të pësoj atë që mendonte Partia. Gjithmonë duke e dënuar, duke e larguar nga Tirana, duke e dërguar jashtë në veri që ai të riedukohej. ( Ref. 10 ).
Sulmi ndaj tij kishte nisur që kur ishte student nga kolegët dhe pedagogët e tij duke e akuzuar pë shfaqje të huaja moderniste. Pas kritikave te festivalit 11-të Françesk Radi, 23 vjeç djalë do të dërgohej për riedukim në Fushë-Arrëz. La pas Tiranën, orkestrën ku punonte, suksesin e fituar në rrugën e krijimtarisë, me kurajo për të gjetur edhe atje vetveten.
edagogu i ri i Institutit të Lartë të Arteve, Josif Papagjoni: “Dhe atje të them të drejtën njoha më gjerë, më thellë shpirtin e tij, një shpirt i butë, shumë solidar, njeri i qetë. Dhe nuk më hiqet nga mendja pasi dhe unë kisha pasion muzikën. Dhe ashtu e mbaj mend që mbrëmjeve ndoshta me zë të ulët ai ulte kokën në kitarë, i binte kitarës, humbiste atje bashkë me mua. Në mendje e kam zërin e tij, sidomos, të këngëvë të Çelentanos, të cilat vinin shumë ngrohtë. Dhe me sa duket nëpërmjet kitarës, muzikës, Celentanos dhe gjithe këngëtarëvë të mëdhenj italianë, ai arriti të krijonte atë katarsis të domosdoshëm të vetes së vet por edhe timin e shokëve të tjerë. Nuk e lejonin të dilte në skenë, pasi mendohej që ky ishte një njeri i ndëshkuar, i çuar atje për gabime ose shfaqje liberale në muzikë etj etj...”( Ref. 11 ).
“Shkëputia ime prej disa vitesh jashtë muzikes, jashtë profesionit, ka lënë gjurmë, la gjurmë në atë kohë sepse një muzikanti, një kantautori t'i heqësh të drejtën e profesionit, ka qënë gjë e tmershme. Aty ku isha ishte e vështire të bëja atë që ndieja. Ishte e vështirë që unë të dilja jashtë karakterit tim. Muzika nganjëherë është edhe vulë e kohës, kështu që çdo gjë shkoi edhe me kohën...” ka cituar Radi. ( Ref. 12 ).
Për më shumë se dy dekada ju mohua e drejta të krijonte e këndonte ashtu siç donte shpirti i tij i lirë. Ai përgjohej se mos këndonte gjëra të papëlqyeshme e për çdo gjë denoncohej në polici. Por njerëzit e thjeshtë ishin tjetër gjë nga pushteti. Ata e donin dhe e respektonin muzikantin mes tyre, por edhe ai ata, duke mos u kursyer t'u mësonte të rinjve kitarën e çdo gjë të mirë që zotëronte vetë.
Në Fushë-Arrëz do të njihej dhe me bashkëshorten e tij, gazetaren dhe spikeren e mirënjohur Tefta Radi, nje dashuri që s'do të shuhej kurrë. Sollën në jetë dy fëmijë: Anjezën dhe Baltionin. Franko e jetoi jetën bukur. Ishte shumë familjar dhe motoja e jetës së tij ishte: “Me muzikën dhe familjen i lidhur përjetësisht”.dhe këtu kontribuoi me krijime të ndryshme muzikore në funksion të shfaqjeve. Po ashtu ka muzikuar edhe pjesë të ndryshme teatrale si “Tetë Persona plus” të Ferdinand Radit, komedine e Dari Fo “Kush vjedh një këmbë, ka fat në dashuri”, etj. Në 1995, me mbështetjen e Zhani Cikos, u rikthye në Orkestrën Simfonike të Radio Tiranës, prej nga e kishin larguar, nga big bendi i Gaspër Çurçisë, pa dëshirën e tij në 1973. Punoi plot 22 vjet deri sa doli në pension. Fillimisht si solist instrumentist e më pas si mjeshtër muzikor pranë Orkestrës Simfonike të RTSH-së.
“E rëndësishme është që unë u formova në këtë institucion. Suksesi im në këtë institucion ka qënë, trishtimet e mia, festivalet, anketat, dhe çdo gjë të bukur që unë kam bërë si kantautor, është e lidhur me këtë institucion të bukur” (Françesk Radi). ( Ref. 15 ).
Pas viteve '90 Franko u rikthye në skenën e festivalit të RTSH fuqishëm e me një krijimtari të spikatur. Këngët e Françesk Radit kanë mesazhe, kanë intuitë, kanë notë proteste, kanë muzikë, kanë kompozim, kanë edhe interpretim. Motiv i jetës së tij ishte antikonformizmi.
“Artistët nuk duhet të jenë konformistë, nuk duhet të jenë palë me politikën, nuk duhet të kenë frikë të thonë fjalën e tyre e pse jo, të bëjnë opozitën mbi atë ç'ka ndodh në shoqërinë shqiptare...” (F. Radi).( Ref. 16 ).
Në krijimtarinë muzikore të Françesk Radit shpalosja e notës së protestës për problemet e shoqërisë shqiptare, është tipar dallues. Kjo bën që krijimtaria e tij të jetojë gjatë në historinë e muzikës shqiptare. Përmendim këtu këngët “Rroku i burgut”, “Humba pranverën”, “Telefonatë zemrash”, “Zemër e lodhur”, “Ky fat na ra”, “Kemi dasm-o” etj, të cilat kanë mbetur në kujtesën e publikut dhe në fondin e artë të muzikës së lehtë shqiptare ashtu si dhe krijimet e tij të para, “Adresa”, “Biçikleta” që vazhdojnë të këndohën ende.
Pjesë e krijimtarisë muzikore të Frankos mbetet edhe muzika popullore nga të gjitha trevat shqiptare. Ato u punuan prej tij në orkestracion me qëllim që të këndoheshin nga rinia edhe në disko. Këngët popullore të përpunuara nga Radi, janë nga më interesantet dhe më të bukurat në orkestracion të tilla si “Mora mandolinën”, “Kur me vjen burri nga stani”, “Molla e kuqe”, “Oj zogo”, “Lule bore”, “Gushëbardha si dëbora” “Si dukat i vogël je”, “Hajde lule”, “Dy lule të bardha”, “Tango” “Rrugës trishtuar”, “Kur perëndon dielli majave”, “Kallma cigaren” e shumë e shumë të tjera, brenda tyre dhe këngët qytetare shkodrane apo ato korçare.
Radi është cilësuar edhe si e Çelentano shqiptar. Ai vetë është shprehur: “Unë nuk kam imituar, se shpesh më thonë Çelentano. Normal që unë këngët e Çelentanos i kam kënduar, por ndoshta ka qënë zëri im më afër këtij këngëtari. Dhe gjithmonë më është dukur sikur këngët e këtij personaliteti të muzikës italiane,  janë shkruar edhe për mua, sepse i kisha shumë të lehta për t'i kënduar”.( Ref.34 ).
Në mbasditen e 3 prillit 2017, vdekja do ta rrëmbente parakohe kantautorin Françesk Radi. Ai u godit nga një hemoragji e rëndë cerebrale. U përcoll me nderime nga familiaret e dashur të tij, nga institucioni ku punoi, nga miqtë e shokët, nga fansat e shumtë, nga personalitete të artit, kulturës, por dhe të politikës. Kortezhi i përmortshëm u shoqërua nga tingujt funebër të fanfarës së kryeqytetit.
Monumenti i Françesk Radit ndodhet në Parkun e Liqenit Artificial të Tiranës, përballë amfiteatrit veror.
Referime
Ref 35 nga jetëshkrimi personal i Françesk Radit.
Wilkin County
Wilkin County është një nga  qarqet në shtetin federal Minnesota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Onomatopeja
Onomatopeja vjen nga greqishtja onoma - emër, poieo - bej, krijoj.
Është fjalë tingullimituese ose përshkrim i dukurive a i sendeve, duke shfrytëzuar imitimin e zhurmave e të zërave.
Fjalët paf-puf, bam-bum etj. janë onomatopeike. Fjalët tingullimituese shërbejnë për te pasuruar fjalorin e gjuhës. Fjalët janë formuar nga pasthirrmat ose onomatopetë janë : feshfeshe, feshferime, bubullime, belbëzoj, çange, çuçurit, derderllit, ferferllon, gurgullon, pupthi, etj. Onomatopeja eshte ajo figure letrare qe realizon imitimin nepermjet tingujve te zhurmave te qenieve te gjalla ose te zhurmave te dukurive natyrore:kenga e zogjve(ciu-ciu),trokellima e kuajve(trak-trak),lehja e qenit ( ham-ham ),zhurma e pyllit(fesh-fesh) etj.
Bëjmë sikur... : lirika
Bëjmë sikur... : lirika, me autor Vehbi Skënderi, red. Donika Omari. Botuar në Tiranë në vitin 1995 nga "Elena Gjika". Libri ka 96 faqe.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1819
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Lidhja kimike
Lidhja kimike - kur atomet kombinohen njëri me tjetrin, krijohen si rrjedhim i rishpërndarjes së elektroneve. Kemi tri lloje themelore te lidhjeve kimike : lidhja jonike, lidhja kovalente, lidhja metalike.
1.Lidhja jonike përftohet kur elektronet transferohen nga një llojë atomi në një tjetër. Atomet e njërit nga elementët reagues humbasin elektrone dhe shëndërohen në jone të ngarkuara pozitivish, dhe quhen katione. Atomet e reagusti tjetër marrin elektronet dhe shdërohen ne jone te ngarkuara negativish, dhe quhen anionet.
2.Lidhja kovalente, në të cilën elektronet nuk kalojnë nga një atom në tjetrin, por bëhen të përbashkëta, ose bashkëzotërohet nga të dy atomet që lidhen. Pra lidhja kovalente është lidhja që formohet nga një cift elektronesh(me spine të kundërta) i përbashkët për të dy atomet që lidhen.
3. Lidhja metalike haset vetëm tek metalet dhe aliazhet.
Winona County
Winona County është një nga  qarqet në shtetin federal Minnesota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Lidhja kimike
Aftesia e atomit te një elementi,qe te lidhet me një numer te caktuar atomesh te një elementi tjeret quhet valenca e tij. valenca e një elementi paraqitet me një numer romak i cili shenohet ne kllapa pas emrit te elementit .Valenca e një elementi përcaktohet, duke e krahasuar me valencen e hidrogjenit. hidrogjeni ka valencen (1).Valenca e një elementi eshe numer qe tregon me sa atome te hidrogjenit mund te lidhet një atom, ose sa atome te hidrogjenit mund te zevendesoje një atom i ketij elementi. Aftesia e atomit te një elementi,qe te lidhet me një numer te caktuar atomesh te një elementi tjeret quhet valenca e tij. valenca e një elementi paraqitet me një numer romak i cili shenohet ne kllapa pas emrit te elementit .Valenca e një elementi përcaktohet, duke e krahasuar me valencen e hidrogjenit. hidrogjeni ka valencen (1).Valenca e një elementi eshe numer qe tregon me sa atome te hidrogjenit mund te lidhet një atom, ose sa atome te hidrogjenit mund te zevendesoje një atom i ketij elementi.
Disosimi elektrolik
Me fjalën disosim kuptojmë substancat qe ne tretësire e përqafojnë RR. E ndahen në jonë pozitive {+} dhe negative.{-}
Asonanca
Asonanca (zanoresia) vjen nga latinishtja adsonare - bashketingellon, i pergjigjet nje titulli.
Është rime jo e plote e dy a me shume vargjeve, qe kane te njëjta vetëm zanoret e theksuara dhe zanore te tjera te fjalëve fundore. Ndonëse me rralle, asonanca mund te shfaqet edhe ne zanore te përsëritura brenda vargut. Përdoret për te arritur pëlqim tingullor ose tingëllim te këndshëm.
Shembull :
Shkronjat e pjerrëta përbejnë asonance, sepse zanoret janë te njëjta, ndërsa bashkëtingëlloret ndryshojnë.
Lu Xun
Lu Xun ( Tradicionale: 魯迅, e Thjeshtësuar: 鲁迅, Pinyin: Lǔ Xùn), ishte pseudonimi i Zhou Shuren ( Tradicional: 周樹人, i Thjeshtësuar: 周树人, Pinyin: Zhōu Shùrén) (25 shtator 1881 –19 tetor, 1936) ishte një nga shkrimtarët më të mëdhenj së Kinës së shekullit XX. I konsideruar nga disa si themeluesi i letërsisë moderne kineze, ai shkruante në stilin baihua (白話) dhe në kinezishten klasike.
Punimet e Lu Xun-it u influencuan nga Lëvizja e 4 majit në atë pikë sa që u aklamua nga regjimi komunist mbas 1949.
Uashington D.C.
Uashington D.C. (anglisht Washington D.C.) është kryeqyteti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Më 16 korrik 1790, Kongresi i Shtetet e Bashkuara miratoi krijimin e një distrikti të kryeqytetit siç lejohej nga Kushtetuta amerikane. Distrikti quhet Distrikti i Kolumbias dhe nuk është pjesë e ndonjë prej shteteve amerikane.
Washington, DC, kishte një popullsi prej 617.996 banorë në vitin 2011, duke qënë qyteti i 25-të më i populluar në Shtetet e Bashkuara. Banorë nga rrethinat pranë të Maryland dhe Virginia e rritin popullsinë e qytetit në mbi një milion gjatë ditëve të punës.
Qendrat e të tre degëve të qeverisë federale të Shteteve të Bashkuara janë në Uashington, duke përfshirë edhe Kongresin, Presidentin, dhe Gjykatën Supreme. Uashingtoni është vendi i shumë monumenteve dhe muzrumeve kombëtarë. Në qytet ndodhen 176 ambasada të huaja, si dhe selia e shumë organizatave ndërkombëtare, sindikatave, organizatave jofitimprurëse, grupeve lobuese dhe shoqatave profesionale.
Kryetari i Bashkisë i zgjedhur në nivel lokal dhe këshilli prej 13 anëtarësh të kanë qeverisur Distriktin që nga viti 1973, megjithatë, Kongresi mban autoritetin suprem mbi qytet dhe mund të përmbysë ligjet lokale. Distrikti i Kolumbias ka një delegat pa të drejtë vote në Kongres, por jo Senator. Amendamenti njëzet e tretë i Kushtetutës së Shteteve të Bashkuara, ratifikuar në vitin 1961, i jep Distriktit tre vota elektorale në zgjedhjet presidenciale.
Historia
Një popullsi Algonquian-folëse e njohur si Nacotchtank banonte zonën përreth lumit Anacostia kur evropianët e parë mbërritën në shekullin e 17-të. Megjithatë, Nacotchtankët u zhvendosën kryesisht nga zona në fillim të shekullit të 18-të.
Në "Federalist 43", të botuar 23 janar 1788, James Madison argumentoi se qeveria e re federale do të kishte nevojë për autoritet mbi një kryeqytet kombëtar për të siguruar mirëmbajtjen dhe sigurinë e saj. Pesë vjet më parë, një grup i papaguar ushtarët rrethuan Kongresin, ndërsa anëtarët e tij ishin mbledhur në Filadelfia. I njohur si "Rebelimi i Pensilvanisë i 1783", ngjarja theksoi nevojën për qeverinë kombëtare të mos mbështetej në ndonjë shtet për sigurinë e vet.
Neni Një, Seksioni Tetë i Kushtetutës së Shteteve të Bashkuara, lejonte krijimin e një "Distrikti (që nuk i kalonte dhjetë milje katrore), i shkëputur nga shtete të veçanta dhe me miratimin e Kongresit, të bëhet selia e qeverisë së Shteteve të Bashkuara ". Mirëpo, Kushtetuta nuk përcaktonte një vend për kryeqytetin. Në atë që është e njohur tani si kompromisi i 1790, Madison, Alexander Hamilton, dhe Thomas Jefferson arritën në një marrëveshje që qeveria federale do të paguante borxhet e mbetura të Luftës Revolucionare çdo shteti në shkëmbim për vendosjen e kryeqytetit të ri kombëtar në pjesë jugore të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Themelimi
Më 9 korrik 1790, Kongresi miratoi Aktin e Rezidencës, i cili miratoi krijimin e një kryeqyteti kombëtar në lumin Potomac. Vendndodhja e saktë do të zgjidhej nga presidenti Gjorgj Vashington, i cili nënshkroi projektligjin në ligj më 16 korrik. I krijuar nga toka të dhuruara nga shtetet e Maryland dhe Virginia, forma fillestare e distriktit federal ishte një katror me brinjë 10 milje (16 km), pra me një sipërfaqe prej 100 milje katrore (260 km²).
Kthimi mbrapa dhe Lufta civile
Në 1830, territori jugor i qarkut të Aleksandrisë pati një rënie ekonomike pjesërisht për shkak të lënies pas dore nga Kongresi. Aleksandria ishte një treg i madh në tregtinë amerikane të skllevërve dhe banorët kishin frikë se kundërshtarët e skllavërisë në Kongres do ti jepnin fund skllavërisë në distrikt, duke dëmtuar më tej ekonominë. Aleksandrianët i bënë peticion Virxhinias për të marrë përsëri tokat që kishte dhuruar për të formuar Distrktin. Ky proces njihet si rikthimi. Legjislatura e shtetit votoi në shkurt 1846 për të pranuar kthimin e Aleksandrisë dhe më 9 korrik 1846, Kongresi ra dakord për të kthyer të gjithë territorin që kishte ishin marrë nga Virxhinia. Prandaj, zona aktuale e distriktit përbëhet vetëm nga toka të dhuruara nga Maryland. Duke konfirmuar frikën e aleksandrianëve pro-skllavërisë, Kompromisi i 1850 të nxjerrë jashtë ligjit tregtinë e skllevërve në distrikt, por jo skllavërinë vetë.
Shpërthimi i Luftës Civile Amerikane në vitin 1861 çoi në rritjen e dukshme të popullsisë së distriktit për shkak të zgjerimit të qeverisë federale dhe një fluksi të madh të skllevërve liruar. Presidenti Abraham Lincoln nënshkroi Aktin e Kompensuar të Emancipimit në 1862, e cila i dha fund skllavërisë në Distriktin e Kolumbias dhe liroi rreth 3100 persona të skllavëruar, nëntë muaj para Shpalljes së Emancipimit. Në 1868, Kongresi i dha banorëve meshkuj Afrikano-Amerikanë në Distrikt të drejtën për të votuar në zgjedhjet bashkiake.
Rritja ekonomike dhe zhvillimi urban
Në 1870, popullsia e Distriktit ishte rritur 75% nga regjistrimi i mëparshëm në gati 132.000 banorë. Me gjithë rritjen e qytetit, Uashingtoni ende kishte rrugë të pa asfaltuara dhe i mungonte higjena themelore. Disa anëtarë të Kongresit sugjeruan lëvizjen e kryeqytetit më tej në perëndim, por Presidenti Ulysses S. Grant refuzuoi të marrë në konsideratë një propozim të tillë.
Kongresi miratoi Aktin Organik të 1871, i cili shfuqizoi dokumentet individuale të qyteteve Uashingtonit dhe Xhorxhtoaun, dhe krijoi një qeveri të re territoriale për tërë Distriktin e Kolumbias. Presidenti Grant emëroi Alexander Robey Shepherd në pozitën e guvernatorit në 1873. Shepherd autorizoi projekte të mëdha që modernizuan në masë të madhe Uashingtonin, por që në fund e falimentuan qeverinë e Distriktit. Në vitin 1874, Kongresi zëvendësoi qeverinë territoriale me një Bord Komisionerësh prej tre anëtarësh.
Tramet e parë motorrikë të qytetit filluan shërbimin në vitin 1888 dhe krijuan rritje në zonat përtej kufijve origjinale të Uashingtonit. Plani urban i Uashingtonit u zgjerua në të gjithë Distriktin në dekadat në vijim. Xhorxhtaun u aneksua nga Qyteti i Uashingtonit në vitin 1895. Megjithatë, qyteti kishte kushte të vështira banimi dhe punë publike të sforcuara. Uashingtoni ishte qyteti i parë në SHBA që iu nënshtrua projekteve të rinovimit urban si pjesë e "lëvizjes për qytetin e bukur", në fillim të viteve 1900.
Shpenzimet federale u rritën si rezultat i marrëveshjes së re në vitin 1930 që çoi në ndërtimin e ndërtesave të qeverisë së re, përmendoreve, dhe muzeumeve në Uashington. Lufta e Dytë Botërore rriti më tej veprimtarinë e qeverisë, duke shtuar numrin e punonjësve federalë në kryeqytet. Në 1950, popullsia e Distriktit arriti kulmin e vet me 802.178 banorë.
Të drejtat civile
Amendamenti E njëzet e tretë i Kushtetutës së Shteteve të Bashkuara u ratifikua në vitin 1961, duke i dhënë Distriktit tre vota në Kolegjin Zgjedhor për zgjedhjen e presidentit dhe zëvendëspresidentit, por ende nuk ka përfaqësim votimi në Kongres.
Pas vrasjes së udhëheqësit të të drejtave civile, Dr Martin Luther King, Jr, më 4 prill 1968, në Distrikt shpërthyen trazirat, kryesisht në Rrugën U, Rrugën 14, Rrugën 7, dhe Rrugën H, qendra tregëtare dhe të banimit të afrikano-amerikanëve. Trazirat shpërthyen për tre ditë deri sa më shumë se 13.600 trupa federale ndalën dhunën. Shumë dyqane dhe ndërtesa të tjera u dogjën, rindërtimi nuk përfundoi deri në fund të viteve 1990.
Në vitin 1973, Kongresi miratoi Aktin e Rregullit Vendor të Distriktit të Kolumbias, duke siguruar për një kryetar bashkie dhe një këshill prej 13 aëtarësh të zgjedhur për Distriktin. Në vitin 1975, Walter Uashingtoni u bë kryetari i parë dhe i pari afrikano-amerikan i zgjedhur i Distriktit. Më 11 shtator 2001, terroristët rrëmbyen avionin e American Airlines dhe rrëzuan qëllimisht në Pentagon në Arlington, Virginia. Avioni i United Airlines, që besohet të jenë destinuar për në Uashington, DC, u rrëzua në Pensilvani kur pasagjerët u përpoqën për të rimarrë kontrollin e avionit nga rrëmbyesit.
Ekonomia
Uashingtoni ka një ekonomi në rritje dhe të larmishme, me një përqindje në rritje të vendeve të punës profesionale dhe të shërbimeve të biznesit. Produkti bruto i Distriktit në vitin 2010 ishte 103.3 miliard dollarë, që do ta rendiste atë të 34-in në krahasim me 50 shtetet e SHBA-së. Produkti bruto i Zonës Metropolitane të Uashingtonit ishte 425 miliardë dollarë në vitin 2010, duke e bërë atë ekonominë e katërt më të madhe metropolitane në Shtetet e Bashkuara. Që nga qershori 2011, Zona Metropolitane e Uashingtonit kishte një papunësi prej 6.2%. Distrikti i Kolumbias vetë kishte një papunësi prej 9.8% gjatë periudhës së njëjtë kohore.
Në vitin 2012, punët në qeverinë federale përbënin rreth 29% të vendeve të punës në Uashington, DC. Kjo e ka bërë Uashingtonin të paprekshëm nga rëniet ekonomike kombëtare, sepse qeveria federale vazhdon operacionet edhe gjatë rënieve ekonomike. Shumë organizata të tilla si zyra avokatie, kontraktues të pavarur, organizata jo-fitimprurëse, firma lobuese, sindikata, grupe tregtare të industrisë, si dhe shoqata profesionale i kanë selitë e tyre në DC ose pranë tij, që të jetë afër me qeverinë federale.
Në Uashington ndodhen gati 200 ambasada të huaja dhe organizata ndërkombëtare të tilla si Banka Botërore, Fondi Monetar Ndërkombëtar (FMN), Organizata e Shteteve Amerikane, Banka Ndër-Amerikane për Zhvillim, si dhe Organizata Pan Amerikane e Shëndetësisë. Në vitin 2008, trupat e huaj diplomatikë në Uashington punësonin rreth 10.000 njerëz dhe kanë kontribuar rreth 400 milionë dollarë në vit për ekonominë lokale.
Distrikti ka industri në rritje që nuk lidhen drejtpërdrejt me qeverinë, veçanërisht në fushat e arsimit, financave, politikave publike, dhe kërkimit shkencor. Universiteti i Xhorxhtaun, Universiteti Xhotxh Uashington, Qendra Spitalore e Uashingtonit, Qendra Kombëtare Mjekësore e Fëmijëve dhe Universiteti Howard janë pesë punëdhënësit jo-qeveritare më të mëdhenj në qytet, që nga vitit 2009. Sipas statistikave të përpiluara në vitin 2011, katër nga 500 kompanitë më të mëdha në vend janë me seli në Distrikt.
Vendet historike dhe muzeumet
"National Mall" është një park i madh, i hapur në qendër të qytetit Uashington midis Përkujtimores Linkoln dhe Kongresit Shteteve të Bashkuara (Kapitol). Për nga rëndësia e tij, "National Mall" është shpesh qendër e protestave politike, koncerteve, festivaleve, dhe inaugurimeve presidenciale. Aty ndodhet Monumenti i Uashingtonit dhe Guri i Jeffersonit, Përkujtimorja Kombëtare e Luftës së Dytë Botërore në skajin lindor të Liqenit Reflektues të Përkujtimores Lincoln, Përkujtimorja e Veteranëve të Luftës së Koresë, dhe Përkujtimorja e Veteranëve të Vietnamit.
Në jug të parkut "National Mall", pranë Liqenit artificial Tidal hdodhen rreshta me qershi japoneze, dhurata nga Japonia. Përkujtimorja e Franklin Delano Rooseveltit, Përkujtimorja e George Mason, Përkujtimorja e Xhefersonit, Përkujtimorja e Martin Luther King, Jr., dhe Përkujtimorja e Luftës e Distriktit të Kolumbias janë rrotull liqenit Tidal.
Institucioni Smithsonian është një fondacion arsimor i krijuar nga Kongresi në 1846 që mban shumicën e muzeve dhe galerive zyrtare të vendit në Uashington DC. Qeveria amerikane financon pjesërisht Smithsonian, duke i bërë kështu koleksionet e tij të hapura për publikun pa pagesë. Muzeu më i vizituar nga muzetë Smithsonianë në vitin 2012 ishte Muzeu Kombëtar i Historisë Natyrore në "National Mall". Muzeume dhe galeri të tjera në Institucionin Smithsonian në janë: Muzeu Kombëtar Ajror dhe i Hapësirës, Muzeu Kombëtar i Artit Afrikan, Muzeu Kombëtar i Historisë Amerikane, Muzeu Kombëtar i Indianëve të amerikës, galeritë Sackler dhe Freer, me përqëndrim në artin dhe kulturën aziatike, Muzeu Hirshhorn dhe Kopshti i Skulpturës, Ndërtesa e Arteve dhe Industrive, S. Dillon Ripley Center, dhe Ndërtesa e Institucionit Smithsonian (e njohur edhe si "Kështjella"), e cila shërben si selia e institucionit.
Muzeu Smithsonian i Artit Amerikan dhe Galeria Kombëtare e Portretit ndodhen në Ndërtesën e Zyrës së vjetër për Patentat, në afërsi të lagjes së kinezëve në Uashingtonit. Galeria Renwick është zyrtarisht pjesë e Muzeut Smithsonian të Artit Amerikan, por është në një ndërtesë të veçantë pranë Shtëpisë së Bardhë. Muze dhe galeri të tjera Smithsoniane janë: Muzeu i Komunitetit Anacostia në Uashingtonin juglindor, Muzeu Kombëtar Postar pranë Union Station, dhe Kopshti Zoologjik Kombëtar në Parkun Woodley.
Në Distriktin e Kolumbias ka edhe shumë muzeume private të artit, të cilat kanë koleksione dhe ekspozita të mëdha të hapura për publikun të tilla si Muzeu Kombëtar i Grave në Arte, Galeria Corcoran e Arteve, muzeu më i madh privat në Uashington dhe Koleksioni Phillips në Unazën Dupont, muzeu i parë i artit modern në Shtetet e Bashkuara. Muze të tjera private në Uashington janë Njuzeum, Fondacioni Museum i Rrugës O, Muzeu i Spiunazhit Ndërkombëtar, Muzeu i Shoqërisë National Geographic, dhe Muzeu i Shkencës Marian Koshland. Muzeu Përkujtimor i Holokaustit i Shteteve të Bashkuara pranë "National Mall" ka ekspozita, dokumentacion, dhe objekte të lidhura me Holokaustin.
Artet
Washington DC, është një qendër kombëtare për artet. Në Qendrën John F. Kennedy për Artet ndodhet Orkestra Simfonike Kombëtare, Opera Kombëtare e Uashingtonit, si dhe Baleti i Uashingtonit. Nderimet e Qendrës Kennedy jepen çdo vit për artistët që kanë kontribuar në masë të madhe në jetën kulturore të Shteteve të Bashkuara. Teatri historik i Fordit, ku u vra Presidenti Abraham Linkoln, vazhdon të veprojë si një vend shfaqjesh, si dhe si muze.
Gazermat e Marinsave pranë Kapitol Hill kanë Bandën e Marinsave të Shtetet e Bashkuara. E themeluar në vitin 1798, ajo është organizata më e vjetër muzikore profesionale në vend. Kompozitori i marshit amerikan dhe vendasi nga Uashingtoni John Philip Sousa udhëheoqi Bandën e Marinsave nga 1880 deri më 1892. E themeluar në vitin 1925, Banda Detare e Shtetve të Bashkuara e ka selinë e saj në Oborrin Detar të Uashingtonit dhe jep shfaqje në ngjarjet zyrtare dhe koncerte publike në mbarë qytetin.
Uashingtoni ka një traditë të fortë lokale në teatër. E themeluar në vitin 1950, Skena Arenë ka arritur vëmendjen kombëtare dhe nxiti rritjen e lëvizjes së teatrit të pavarur të qytetit që tani përfshin organizata të tilla si Kompania e Teatrit Shakespeare, Kompania e Teatrit Woolly Mammoth, dhe Teatri Studio. Skena Arenë hapi ndërtesën e saj të sapo rinovuar në zonën jugperëndimore të qytetit në vitin 2010.
Vdekja e Ofelisë
Vdekja e Ofelisë me autor Vehbi Skënderi, zgjodh dhe red. Rrahman Dedaj. Botuar në Prishtinë në vitin 1971 nga "Rilindja". Libri ka 70 faqe.
Los Cerralbos
Los Cerralbos është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Qarku Torrijos, të provincës Toledo, në Castile-La Mancha. Los Cerralbos ka 431 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 40 km2.
Lidhje të jashtme
Los Cerralbos
Fituesit e Çmimit Nobel 1929
Fituesit e Çmimit Nobel 1929 është listë në të cilën janë të radhitur fituesit e Çmimit Nobel për këtë vit në të gjitha lëmitë në të cilat dhurohet ky çmim. Gjithashtu janë të radhitur dhe të nominuarit e këtij viti si dhe fakte mbi nomiminmin dhe zgjedhjen e fituesve.
Kantoni L'Hautil
Kantoni L'Hautil (frëngjisht: Canton de L'Hautil) është një kanton në departamentin Val-d'Oise, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Jouy-le-Moutier. Ka sipërfaqe 26.59km2 dhe popullsi 47112 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni L'Hautil aktualisht përbëhet nga 6 komuna.
Kantoni Villiers-sur-Marne
Kantoni Villiers-sur-Marne (frëngjisht: Canton de Villiers-sur-Marne) është një kanton në departamentin Val-de-Marne, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Villiers-sur-Marne. Ka sipërfaqe 8.65km2 dhe popullsi 43288 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Villiers-sur-Marne aktualisht përbëhet nga 2 komuna.
Dritaret e fjalës
Dritaret e fjalës : poezi, me autor Adem Istrefi, red. Vehbi Skënderi. Botuar në Tiranë në vitin 1972 nga "Naim Frashëri". Libri ka 98 faqe.
Treni i puthjeve
Treni i puthjeve : poezi, me autor Garip Troci, red. Vehbi Skënderi, red. Perikli Jorgoni. Botuar në Tiranë në vitin 2007, libri ka 116 faqe. ISBN 9789994353309
Heinrich Böll
Heinrich Boll ( 21 dhjetor 1917, Cologne -  16 korrik 1985 Kreuzau), ka qenë një shkrimtar gjerman. fitues i Çmimit Nobel për Letërsinë.
Ai ishte ushtar në Luftën e Dytë Botërore, i cili edhe ishte burgosur. Pastaj studioi gjuhën gjermane dhe udhëtoi nëpër Irlandë dhe Bashkimin Sovjetik. Në vitin 1947 u bashkua me "Grupin 47". Ai ishte president i PEN-ës gjermane, ndërsa nga viti 1971, edhe i PEN-shoqatës ghithëpërfshirëse. Ishte edhe ligjërues i poezisë në Frankfurt. Në vitin 1972 ai fitoi Çmimin Nobel për Letërsi.