cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michelle Pfeiffer
2017: Rivendosja e karrierës
Pfeiffer ka deklaruar se mungesa e saj e veprimit gjatë viteve 2000 ishte për shkak të fëmijëve të saj, and now with both her children away at college, she intends to "work a lot". dhe tani me të dy fëmijët e saj larg në kolegj, ajo ka ndërmend të "punojë shumë". [106] Ajo ka komentuar se ajo ndjen se performanca e saj më e mirë është "ende në të" dhe se ajo mendon se kjo është ajo që e mban të shkuarën. Ajo luajti në dramën e pavarur Ku është Kyra? si një grua e ndjeshme dhe e brishtë që humbet nënën e saj dhe "përballet me një krizë në të cilën ajo duhet të gjejë një mjet për mbijetesë, duke fshehur përpjekjet e saj nga dashnorja e saj e re". Filmi u shfaq në Festivalin e Filmit Sundance më 23 janar. [108] Vrasja e filmave që do të ndiqnin do të nxiste mediat të dublojnë rigjallërimin e karrierës së Pfeiffer një "Pfeiffer-sance". The slew of films that would follow would prompt the media to dub Pfeiffer's career resurgence a "Pfeiffer-sance".
Ajo solli rolin e Ruth Madoff për dramën HBO Films The Wizard of Lies, bazuar në librin me të njëjtin emër. Filmi, i drejtuar nga Barry Levinson, e bashkon atë me aktorin Robert De Niro, i cili luajti burrin e saj, financierin e turpëruar Bernard Madoff. Magjistari i Lies u shfaq në HBO më 20 maj 2017, duke mbledhur kritika të favorshme nga kritikët dhe një audiencë prej 1.5 milion shikuesish, shikueshmëria më e madhe e HBO-së për një film në katër vjet. Tolucan Times remarked that Pfeiffer "steals the show as Madoff's wife, Ruth, and is a remarkable lookalike", Tolucan Times vuri në dukje se Pfeiffer "vjedh shfaqjen si gruaja e Madoffit, Ruth, dhe është një lookalike mbresëlënëse", ndërsa Los Angeles Times pohoi: "Si Ruth, Pfeiffer bindshëm portretizon një grua të pamëshiruar të lënë me asgjë krejtësisht- ajo humbi shtëpitë e saj, statusi dhe, më e rëndësishmja, marrëdhënia e saj me bijtë e saj ". Pfeiffer shënoi nominimin e saj të parë Emmy për performancën e saj në kategorinë e aktores mbështetëse të pazgjidhura në një seri ose film të kufizuar. Ajo luajti në filmin e filmit horror psikologjik Darren Aronofsky, Nënë !, përballë Jennifer Lawrence dhe Javier Bardem, i cili u lirua më 15 shtator nga Paramount Pictures. Filmi mori përgjithësisht përshtypje pozitive, edhe pse polarizuese. Performanca e Pfeiffer u vlerësua në mënyrë kritike, me shumë që deklaruan se ishte e denjë për një nominim të Oskarit. [117] Ajo është gjithashtu pjesë e një ansambli të hedhur në përshtatjen e Kenneth Branagh të vrasjes së Agatha Christie në Orient Express. Filmi u lirua më 3 nëntor të vitit 2017. Pfeiffer këndon këngën "Never Forget", e cila luan mbi kreditë mbyllëse të filmit dhe shfaqet në fonetën zyrtare të filmit.
La Bouille
La Bouille është një komunë në Francë. La Bouille bën pjesë në departamentin Seine-Maritime të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 764 banorë dhe sipërfaqe 1,27 km².
Gjeografia
Ajo kufizohet Sahurs në veri, Caumont në veri-perëndim, Saint-Ouen-de-Thouberville në jug-perëndim dhe Moulineaux në jug-lindje.
Bretkosa ujore e Epirit
Bretkosa ujore e Epirit (Pelophylax epeiroticus) është një specie e bretkocë në familje Ranidae. Ajo është gjetur në perëndim të Greqisë, duke përfshirë Kerkyra, dhe zonat jugore të Shqipërisë.
Tirinti
Tirinti (në greqishten e lashtë: Τίρυνς; në greqishten moderne: Τίρυνθα) është një vend arkeologjik mikenas në Argolis në gadishullin e Peloponezit, disa kilometra në veri të Nauplionit. Tirinti ishte një qytet i fortifikuar kodrinor i banuar prej 7 mijë vitesh, që nga para fillimit të Epokës së Bronxit. Arriti kulmin midis viteve 1400 dhe 1200 p.e.s., kur ishte një nga qendrat më të rëndësishme të botës mikenase dhe në veçanti në Argolis. Veçantitë e tij më shquara ishin pallati i tij, tunelet dhe veçanërisht muret e tij ciklopike, që i dhanë qytetit epitetin homerik të "qyteti me mure madhështore". Në kohët e vjetra, qyteti ishte i lidhur me mite rreth Herakliut (Herkulit), me disa burime që e përmendin atë si vendlindjen e tij. Megaroni i famshëm i pallatit të Tirintit ka një holl pritjeje të madh, dhoma kryesore e të cilit ka një fron të vendosur përkundrejt murit të djathtë dhe një vatër qendrore të kufizuar nga katër kolona druri të stilit minoik që shërbenin si mbajtëse për çatinë. Dy nga tre muret e megaronit ishin të bashkangjitur me tempullin arkaik të Herës. Vendi pësoi një rënie në fund të periudhës mikenase dhe ishte plotësisht i shkretë në kohën kur u vizitua nga Pausania në Shekullin e II. Vendii u gërmua nga Heinrich Schliemann në vitet 1884-1885 dhe është subjekt i gërmimeve të vazhdueshme nga German Archaeological Institute at Athens dhe University of Heidelberg. Në vitin 1300 p.e.s. akropoli dhe qyteti i poshtëm kishte një popullsi prej 10,000 banorësh të shtrirë në 20-25 hektarë. Megjithë shkatërrimin e pallatit në 1200 p.e.s. popullsia e qytetit vazhdoi të rritej dhe afër vitit 1150 p.e.s. popullsia ishte 15,000 banorë. Tirinti është njohur së bashku me Mikenën si një nga vendet e Trashëgimisë Botërore të Unesco-s në vitin 1999.
Historia
Tirinti qe i banuar që nga Neoliti (mijëvjeçari i VIIº-IVº p.e.s.), gjë që është konstatuar nëpërmjet mbetjeve të qeramikës. Në mijëvjeçarin e IIIº p.e.s., Periudha e hershme e Epokës së Bronxit, bën pjesë një vendbanim i lulëzuar i Periudhës së Hershme parahelenike që gjendet rreth 15 km në juglindje të Mikenës, në një kodër 300 m të gjatë, 45–100 m të gjerë dhe më shumë se 18  metra e lartë. Periudha e tij e lulëzimit koinçidon me fundin e qytetërimit mikenas, duke nisur nga viti 1600 p.e.s., veçanërisht midis viteve 1400 dhe 1200 p.e.s. Që nga kjo periudhë poshtë oborrit të një pallati mikenas, një strukturë rrethore me diametër 28 metra, që duket se ishte një vend i fortifikuar për strehimin e banorëve të qytetit në kohë lufte dhe/ose rezidenca e një mbreti. Baza e saj ishte e fuqishme dhe ishte ndërtuar nga dy mure koncentrik guri, mes të cilëve kishte të tjerë diagonalë, kështu që trashësia më e madhe arrinte 45 m.
Shqip.com
Gazeta Online Shqip.com është medium i lajmeve dhe zhvillimeve i vendosur me zyrat qendrore në Prishtinë, Kosovë. Shqip.com është në pronësi të shtëpisë mediatike AlbMedia Group. Është themeluar në korrik të vitit 2021, me drejtor Ardian Alaj.
Tirinti
Historia
Çatia e superstrukturës ishte bërë me pllaka të pjekura në zjarr. Banorët e parë grekë, krijuesit e qytetërimit të Periudhës së Mesme Helladike dhe qytetërimi mikenas pas tij, u vendos në Tirint në fillim të Periudhës së Mesme (2000-1600 p.e.s.) megjithëse qyteti rritjen më të madhe e pati gjatë periudhës mikenase. Akropoli ishte ndërtuar në tre faza, e para në fund të Periudhës së Vonë Helladike II (P.V.H. II, 1500-1400 p.e.s.), e dyta në P.V.H. III (1400-1300 p.e.s.) dhe e treta në fund të P.V.H. III B (1300-1200 p.e.s.). Rrënojat e mbetura të akropolit i përkasin fundit të periudhës së tretë. Vetë qyteti e rrethonte akropolin në fushën poshtë. Katastrofa që goditi qendrat mikenase në fund të Epokës së Bronxit e preku edhe Tirintin, megjithëse ka të dhëna se deri në vitin 1050 p.e.s. vazhdoi të ishte i banuar në pjesën e poshtme. Madje ka të dhëna se vazhdoi të ishte i banuar deri në mesin e Shekullit të VIII p.e.s. (pak më vonë në rrënojat e pallatit u ndërtua një tempull i vogël). Në fillim të periudhës klasike Tirinti, si Mikena, u bë një qytet relativisht i parëndësishëm. Herodoti përmend gjithashtu se Tirinti mori pjesë në Betejën e Plateas në vitin 480 p.e.s. me 400 hoplitë. Edhe në rënie, Mikena dhe Tirinti ishin shqetësuese për Argivët, të cilët në propagandën e tyre politike donin të monopolizonin lavdinë e paraardhësve legjendarë. Kur Kleomeni I i Spartës mundi Argivët, skllevërit e tyre zunë Tirintin për shumë vite sipas Herodotit, derisa në vitin 468 p.e.s. ushtria e Argosit shkatërroi plotësisht si Mikenën ashtu dhe Tirintin dhe i zhvendosi - sipas Pausanias - banorët në Argos, për të rritur popullsinë e qytetit, që të rriste kështu fuqinë e saj në zonë. Gjithësesi, një pjesë e popullsisë u strehuan në Epidaur, në Hermione dhe në Halias. Pausania i vizitoi rrënojat e tij në shekullin e dytë duke i kushtuar një pjesë të shkurtër Tirintit Megjithë rëndësinë e tij historike me udhëheqësit e tij mitikë dhe traditat në poezinë epike dhe drama, Tirintit i jepej një rëndësi e vogël. Udhëtarët që vizitonin Greqinë në kërkim të vendeve ku jetuan heronjtë e teksteve antike, nuk e kuptonin domethënien e qytetit.
Somme
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Somme (Pikard: Sonme ; Shqip: Somë) është një departament i Francës, i vendosur në veri të vendit dhe i emërtuar sipas lumit Somë. Është pjesë e rajonit Hauts-de-France. Kishte një popullsi prej 570,559 banorësh në vitin 2019.
Shqip.com
Shqip.com shumë shpejt pas lansimit është shndërruar në një nga mediumet më të lexuara në Kosovë dhe hapësirat shqiptare.
Tirinti
Fushatat e gërmimeve
Akropoli u gërmua për herë të parë nga arkeologu gjerman, Tirs në vitin 1831. Në vitin 1876, Heinrich Schliemann e konsideronte pallatin e Tirintit mesjetar, kështu që ai gati i shkatërroi mbetjet në mënyrë që të gërmonte më thellë në kërkim të thesareve mikenase Gjithësesi, periudha tjetër e gërmimeve u drejtua nga Wilhelm Dörpfeld, drejtor i Institutit Arkeologjik Gjerman dhe këtë herë rrënojat u vlerësuan në mënyrën e duhur. Wilhelm Dörpfeld gërmoi në vend në vitet 1884-1885; midis viteve 1905 dhe 1929 gërmimet u drejtuan nga Dörpfeld, Georg Karo dhe Kurt Müller; në mes të Shekullit të XX Nikolaos Verdelis rehabilitoi një pjesë të fortifikimit që ishte rrënuar; duke nisur nga viti 1967 gërmimet u realizuan përsëri nga Instituti Arkeologjik Gjerman, të drejtuara nga Ulf Jantzen, Jörg Schäfer, Klaus Kilian dhe Joseph Maran.
Somme
Gjeografia
Departamenti Somë është në rajonin Hauts-de-France dhe është i rrethuar nga departamentet : Pas-de-Calais, Nord, Aisne, Oise dhe Seine-Maritime. Në veriperëndim, ajo ka një bregdet në Kanalin Anglez. Lumenjtë kryesorë janë Somme dhe degët e tij ( Avre, Ancre dhe Noye, Authie ) si dhe Bresle.
Qytetet kryesore
Komuna më e populluar është Amiens, prefektura. As of 2019, ka 9 komuna me më shumë se 5000 banorë:
Betejat e Somës
Në fillim të Luftës së Parë Botërore, gjatë Garës për Detin e Shtatorit dhe Nëntorit 1914, Soma u bë vendi i Betejës së Albertit. Beteja ishte një angazhim pesë-ditor midis 25 dhe 29 shtatorit, me Ushtrinë e Dhjetë Franceze që sulmoi Albertin dhe shtynte drejt Bapaume, dhe Ushtria e Gjashtë Gjermane kundërsulmuese përsëri drejt Albertit. Linja u vendos rreth qytetit Thiepval dhe qëndroi atje deri në korrik 1916, kur Beteja e Somës u luftua në dhe rreth të njëjtit terren.
Beteja e Somës ishte një nga betejat më të kushtueshme të Luftës së Parë Botërore, për nga numri i viktimave në ushtri, pasi forcat aleate u përpoqën të depërtonin linjat gjermane përgjatë një fronti 40 km përpara në veri dhe në jug të lumit Somës. Aleatët fillimisht kishin menduar se Soma të ishte vendi i një prej disa sulmeve të mëdha të njëkohshme nga fuqitë aleate kundër Fuqive Qendrore në 1916. Sidoqoftë, përpara se të fillonin këto ofensiva, gjermanët sulmuan së pari, duke përfshirë aleatët në Betejën e Verdunit. Ndërsa kjo betejë u zvarrit, qëllimi i fushatës së Somës (e cila ishte ende në fazën e planifikimit) u zhvendos nga dhënia e një goditjeje vendimtare kundër Gjermanisë në tërheqjen e forcave gjermane nga Verduni dhe lehtësimin e forcave aleate atje. Deri në fund të tij, humbjet në Somë kishin tejkaluar ato në Verdun.
Ndërsa Verdun do të ngulitej thellë në ndërgjegjen kombëtare të Francës për breza me rradhë, Soma do të kishte të njëjtin efekt mbi brezat e britanikëve. Beteja mbahet mend më së miri për ditën e saj të parë, 1 korrik 1916, në të cilën britanikët pësuan 57,420 viktima, duke përfshirë 19,240 të vdekur - dita më e përgjakshme në historinë e Ushtrisë Britanike deri më sot. Sado e tmerrshme të ishte beteja për trupat e Perandorisë Britanike që vuajtën atje, ajo natyrisht preku edhe kombësitë e tjera. Në fund të betejës, britanikët kishin nxjerrë shumë mësime mbi luftën moderne, ndërsa gjermanët kishin pësuar humbje të pazëvendësueshme. Historiani britanik Sir James Edmonds deklaroi, "Nuk është e tepërt të pretendosh se themelet e fitores përfundimtare në Frontin Perëndimor u hodhën nga ofensiva e Somës e vitit 1916".
Për herë të parë, balli i brendshëm në Britani u ekspozua ndaj tmerreve të luftës moderne me publikimin e filmit propagandistik The Battle of the Somme, i cili përdori pamjet e ditëve të para të betejës.
Shqip.com
Medumi është bërë i njohur dhe ka pasur një hyrje të shpejt në tregun medial në Kosovë, pasi menjëherë pas fillimit të funksionimit ka prodhuar një nga hulumtimet më të mëdha në Kosovën e pasluftës “Dosja Inteligjenca e Zhvatjes”.
Përmes këtij hulumtimi nga ekipi i mediumit “n’Shënjestër” janë zbuluar skandale brenda sistemit të Drejtësisë në Kosovë. Pas hulumtimit është shkarkuar drejtori i Agjencisë Shtetërore – Njësisë së Inteligjencës Financiare, Dardan Nuhiu, ka dhënë dorëheqje gjykatës i krimeve të rënda dhe anëtari i Këshillit Gjyqësor të Kosovës, Driton Muharremi dhe ka filluar rast hetimi kundër prokurores së krimeve të rënda në Prishtinë, Shemsije Asllani. “Dosja Inteligjenca e Zhvatjes” ka publikuar pretendimet për gazetarë që prodhojnë lajme me pagesë dhe të porositura.
Menjëherë pas publikimeve të Shqip.com ka filluar edhe një hetim nga Prokuroria Speciale në Kosovë për të hetuar zyrtarët e korruptuar në sistemin e drejtësisë.
Rrugët dhe urat e vjetra në Shqipëri
Rrugët dhe urat e vjetra në Shqipëri libër me autor Valter Shtylla. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 1998. Faqe 240. ISBN 99927-1-013-6
Somme
Betejat e Somës
Soma përjetoi luftë dy herë të tjera, në Betejëm e Parë dhe të Dytë të Somës në vitin 1918.
Demografia
Zhvillimi i popullsisë që nga viti 1801:
Flavius Jovinus
Flavius Jovinus (rreth 310-370 pas Krishtit), ishte një gjeneral romak dhe konsull i Perandorisë Romake Perëndimore. Ai ishte me origjinë galike ose gjermanike, i lindur dhe i varrosur në Durocortorum ( Reims i sotëm).
Adolf Butenandt
thumb|Adolf Butenandt Adolf Friedrich Johann Butenandt (24 mars 1903 – 18 janar 1995) ishte biookimist gjermanë. Ai fitoi Çmimin Nobel për Kimi në vitin 1939 për punën e tij në hormonet seksuale. Ai ishte presidenti i Shoqatës Max Planck nga viti 1960 deri në vitin 1972.
Flavius Jovinus
Ai u emërua Magister equitum në Gali nga perandori Julian. Ai u bë magjistër militum nën perandorin Jovian (363-364), mbajti gradën e tij nën Valentinianin I (364-375) dhe shtyu disa inkursione të alemanëve, si ai i vitit 366 në Scarponna (Dieulouard). Në vitin 367 u bë konsull.
Regjimi juridik i tokës në Shqipëri : vështrim historik
Regjimi juridik i tokës në Shqipëri : vështrim historik libër me autor Paskal Haxhi. Botuar në Tiranë nga "Albin", në vitin 1998. Faqe 96. ISBN 99927-32-06-7
Flavius Jovinus
Biografia
Jovinus u emërua Magister equitum (kreu i kalorësisë) në Gali nga perandori Julian. Kur në 363 perandori Jovian dëshiron ta zëvendësojë atë me një nga njerëzit e tij, Jovinus shpallet (perandor ???) nga legjionet në Gali, por ai refuzon vjollcën dhe qetëson trupat e tij. Një Jovian mirënjohës e rivendos atë si magjister militum (komandant i lartë ushtarak). Në tre raste në vitin 366, ai luftoi me Alemanët që kishin kaluar Rhein : në Scarponna (Dieulouard), në një lumë (me gjasë Moselle ) dhe më në fund në Châlons en Champagne. Në 367 ai u bë konsull i Perandorisë Romake perëndimore së bashku me Lupicinus.
Cakanji
Cakanj (greqisht: Τσακαίοι/Tsakaíoi) është fshat në qarkun i Eubesë, Greqi.
Adolf Butenandt
Biografia
Adolfi lindi në Lehe afër Bremahafen, ai filloi studimet e tij në Universitetin e Marbugut. Për doktorimin e tij të filozofisë, ai u bashkua në grupin e laureatit Adolf Windausit në Universitetin e Göttingenit dhe i përfundoi studimet e tij në kimi në vitin 1927. Për studimin e tij, ai e fitoi Çmimin Nobel për Kimi në vitin 1939 së bashku me Leopold Ružička. Adolfi vdiq në Mynih në vitin 1903 në moshën 91 vjeçare.
Jeta personale
Adolfi ishte i martuar me Erika Ziegner dhe së bashku kishin shtatë fëmijë.
Sandra Morgan
Fillimet e karrierës
Morgan u lind në qytetin Tamworth të New South Wales, në veri-perëndim, para se të rritet në Punchbowl, një periferi në Sydney Perëndimore. Morgan ishte më e madhja e katër fëmijëve, me dy motra dhe një vëlla. Babai i saj Barrington, një hidraulik, pati sukses si një notar në fëmijërinë e tij, por mungesa e objekteve në Australia rurale kufizoi karrierën e tij. Si rezultat, ai u zotua se vajza e tij do të bëhej një kampion kombëtar. Morgan tha se babai i saj "u bë forca ime lëvizëse dhe frymëzuese, jo vetëm që e plotësova ambicien e tij, por e kaloja atë duke u bërë kampion olimpik" Morgan gjithashtu përmendi takimet e saj me medaljen e parë olimpike të Frederick Lane-Australisë në not Kampionja olimpike e atletikës Marjorie Jackson-Nelson si momente kyçe frymëzuese në karrierën e saj.
Jeta personale
Morgan u martua me George Beavis në vitin 1965 dhe ka tre vajza, të gjithë të cilët gëzonin fitoret e notit në nivel shkolle dhe rrethi.
Flavius Jovinus
Biografia
Pasi u konvertua në krishterim, ai lejon të ndërtojë kishën e Saint-Agricole dhe Saint-Vital në vendndodhjen e kishës aktuale të abacisë Saint-Nicaise de Reims. Në këtë kishë ai u varros në vitin 370, në një sarkofag mermeri të bardhë Marmara që e kishte sjellë nga Italia. Sarkofagu me përmasa 1.48 mx 2.85 mx 1.33 m peshon afërsisht 2 tonë metrikë dhe është zbukuruar me një skenë të gjuetisë së luanit dhe një skenë të të vdekurit që përgatitet të largohet. Që nga viti 1958 ndodhet në muzeun e arkeologjisë de Saint-Rémi në Reims. Megjithatë, që nga viti 1880, vërtetimi i varrit për Jovinus është i diskutueshëm.
Ai i atribuohet gjithashtu themelimit të Joigny ( Joviniacum ) dhe Joinville.
Manekin 2
Manekin 2, roman me autore Fatbardha Legisi. Botuar në Tiranë nga "Lilo", në vitin 2001. Libri ka 76 faqe.
Vetmi gruaje
Vetmi gruaje, roman me autore Flutura Açka. Botuar në Tiranë nga "Skanderbeg books", në vitin 2001. Libri ka 110 faqe.
Cirku i heronjve
Cirku i heronjve, roman me autor Viktor Canosinaj. Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2001. Libri ka 102 faqe.
Lipovica (Vllasotincë)
Lipovicë (serbisht: Липовица/Lipovica) është fshat në komunën e Vllasotincës, Serbi.
Ditë e bardhë e fyer
Ditë e bardhë e fyer, roman me autore Elvira Dones. Botuar në Elbasan nga "Sejko", në vitin 2001. Libri ka 322 faqe.
Gradella
Gradella (Gardèla në dialektin e Cremonas) është një fshat me 200 banorë në komunën o në Provincën e Cremonas, të rajonit të Lombardisë në Itali.
Llew Smith
Llewellyn Thomas Smith lindi më 16 prill 1944, ishte politkan i partisë laburiste të Uellsit.
Smith ishte anëtar i parlamentit evropian (MEP në anglisht) nga viti 1984 deri në vitin 1994.
Skllav i Koloseut
Skllav i Koloseut, roman me autor Agim Doda. Botuar në Tiranë nga "Reklama", në vitin 1997. Libri ka 304 faqe.
Xhesika Morden
Xhesika Elizabeth Morden lindi më 29 maj 1968 në Surrey, Angli, është politikane e partisë laburiste britanike, e cila ka qenë anëtare e parlamentit që nga viti 2005.
Karriera politike
Në vitin 1991, Xhesika ka punuar për Huw Eduards dhe mes vitit 1992 dhe 1996, ajo punoi për Llew Smith. Xhesika u zgjodh si kandidate e partisë laburiste në Newport East në vitin 2005. Ajo u zgjodh si femra e parë në Uellsin Jugor.
Ii (Finlandë)
Ii (Iin kunta; Ijo), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Oulu, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Veriore.
Komuna ka një popullsi prej 9,671 banorë (30 qershor 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 2,809.23 kilometra katror (1,084.65 sq mi) prej të cilës 1,256.69 km2 (485.21 sq mi) është uji. Dendësia e popullsisë është 6.23 banorë për kilometër katrorë (16.1/sq mi).
Komuna është një-gjuhësore, finlandisht.
Alberto Angrisano
Alberto Angrisano (Napoli, 28 prill 1963) ësht një dublues italian.
Aşk Bu Mu?
Aşk Bu Mu? (Shqip: Është kjo dashuria?) është një film komedi romantik turke e vitit 2018 me regji të Ömer Uğur.
Përmbledhja
Umut ka qenë një hajdut që kur ishte fëmijë. Ai vazhdimisht kërkon një shans të mahnitshëm dhe gjithashtu dëshiron të gjejë familjen e tij. As ai nuk mund të gjejë.
Gylym është një vajzë e re e vogël që nuk ka probleme gjatë gjithë jetës së saj, e cila ka përfunduar mësimet sipas orarit dhe është vetëm një fazë larg nga fantazitë e saj. Sidoqoftë, para se të bëjë atë hap drejt fantazive të saj, ajo varet dhe bie. Kuptohet se Gylym ka dështim të mëlçisë. Ajo do të vdes nëse nuk ka transplant të mëlçisë.
Fati i Umutit dhe Gylumit bashkohen në këtë pikë. Umut gjeti rastin që kishte pritur për pjesën tjetër të jetës së tij. Por kjo mundësi e tërheq Umutin në situata shumë të vështira dhe e gjen veten në një pozicion që rrezikon jetën e të gjithë të dashurve. Që të dalë nga kjo vorbull, Umuti duhet të marrë vendime shumë serioze.
Deir el-Bahari
Tempulli mortor i Montuhotepit të II
Montuhotepi II, faraoni i Dinastisë së XI që ribashkoi Egjiptin në fillim të Mbretërisë së Mesme. Ai urdhëroi ndërtimin e shumë tempujve, megjithëse pak mbijetojnë deri më sot. E mirëkonservuar është një kapelë funerare që në 2014 u zbulua në Abydos. Shumica e mbetjeve të tempujve të tjerë gjenden gjithashtu në Egjiptin e Sipërm, më saktësisht në Abidos, Asuan,Tod, Armant, Gebelein, El Kab, Karnak dhe Dendera. Në këtë mënyrë, Montuhotepi ndoqi traditën që nisi me gjyshin e tij, Intefi II: ndërtimet mbretërore në tempujt provincialë të Egjiptit të Sipërm filluan nën mbretërimin e Intefit të II dhe vazhduan përgjatë Mbretërisë së Mesme. Megjithatë projekti më ambicioz ndërtues dhe inovativ i Montuhotepit të II mbetet tempulli i tij i madh mortor, i cili është shumë i pazakontë. Tempulli i tij mortor u ndërtua mbi disa nivele në gjirin e madh në Deir el-Bahri, ku hyej nga një rrugë e shtruar 16 metra e gjerë që e lidhte tempullin mortor me tempullin në luginë, që nuk ekziston më. Risitë e shumta arkitektonike të tempullit mortor shënojnë një shkëputje nga tradita e komplekseve piramidale të Mbretërisë së Vjetër dhe paraprirja e Tempujve të Miliona Viteve (Tempujt mortor) të Mbretërisë së Re. Si i tillë, tempulli i Montuhotepit të II ishte sigurisht një burim madhor frymëzimi për tempujt e afërt por 550 vjet më vonë të Hatshepsutit dhe Tutmosit të III. Gjithësesi, risitë më të thella të tempullit të Montuhotepit II nuk janë arkitekturore por fetare. E para, është tempulli më i hershëm mortor ku faraoni nuk është thjesht marrës i ofertave, por mjaft i përfshirë në ceremonitë për zotat (në këtë rast Amon-Ra-hu). E dyta, tempulli e identifikon faraonin me Osirisin, një perëndi që skishte pasur lidhje me kultin mbretëror, që mori rëndësi duke nisur nga Dinastia XI Egjiptiane e më tej. Në të vërtetë, dekorimet dhe statujat mbretërore theksonin aspektin osirian të sovranit të vdekur, një ideologji e dukshme në statujat mortore të faraonëve të mëvonshëm. E fundit, shumica e dekorimit të tempujve është vepër e artizanëve vendorë tebanë. Kjo është dëshmuar nga stili artistik i tempullit që paraqet njerëz me buzë dhe sy të mëdhenj si dhe trupa të hollë. Ndërsa kapelat e rafinuara të grave të Montuhotepit II janë me siguri vepër e artizanëve memfitë që ishin tepër të ndikuar nga standardet dhe konvencionet e Mbretërisë së Vjetër. Ky fenomen i fragmentimit të stileve artistike dallohet sidomos përgjatë Periudhës së Parë të Ndërmjetme dhe është pasoja e drejtpërdrejtë e fragmentimit politik të vendit.
Vendndodhja
Vendndhodhja e tempullit gjendet në rrëpirën shkëmbore të Deir el-Bahrit në bregun perëndimor të Tebës. Zgjedhja e këtij vendi është me siguri e lidhur me prejardhjen tebane të Dinastisë së XI: Paraardhësit e Montuhotepit në fronin teban janë varrosur në varre të afërta. Për më tepër, Montuhotepi mund ta ketë zgjedhur Deir el-Baharin sepse është i lidhur me tempullin e Karnakut, në bregun tjetër të Nilit. Në veçanti, statuja e Amonit sillej përvit në Deir el-Bahri gjatë Festivalit të bukur të luginës, diçka që faraoni mund ta ketë perceptuar si të dobishme për kultin e tij mortor. Rrjedhimisht dhe deri në ndërtimin e Djeser-Djeseru-së rreth pesë shekuj më vonë, tempulli i Montuhotepit të II ishte destinacioni final i barkës së Amonit gjatë festivalit
Zbulimi dhe gërmimet
Në fillim të shekullit të XIX, rrënojat e tempullit të Montuhotepit të II ishin plotësisht të mbuluara detrite. Për rrjedhojë ato ishin të pa dallueshme deri në gjysmën e dytë të shekullit, megjithë gërmimet e mëdha të kryera në tempullin e afërt të Djeser-Djeseru të Hatshepsutit. Kështu, qe vetëm në vitn 1859, që lordi Dufferin dhe asistentët e tij, Dr. Lorange dhe Cyril C. Graham, nisën të gërmojnë këndin jugperëndimor të sallës hipostile të tempullit të Montuhotepit. Duke pastruar masën e madhe të detriteve, ata shpejt zbuluan varrin e plaçkitur të mbretëreshës Tem, një nga gratë e Montuhotepit. Duke kuptuar potencialin e sitit, ata atëherë e punuan gradualisht rrugën e tyre deri te faltorja, ku gjetën altarin prej graniti të Montuhotepit me një paraqitje të Amon-Ra-hut dhe gjetjeve të tjera si varri i Neferu-së TT319. Më në fund, në 1898, Howard Carter zbuloi strehën e fshehtë të Bab el-Hosanit përballë oborrit, ku zbuloi të famshmen statujë të zezë ulur të faraonit. Punimet e tjera gërmuese të rëndësishme morën udhë nga viti 1903 deri në 1907 nën drejtimin e Henri Édouard Naville, i cili punoi aty në emër të Egypt Exploration Fund. Ai ishte i pari që ndërmori një eksplorim sistematik të tempullit. Rreth dhjetë vjet më vonë, midis viteve 1920 dhe 1931, Herbert Eustis Winlock gërmoi më tej tempullin për the Metropolitan Museum of Art. Gjithësesi, rezultatet e tij u publikuan vetëm në formën paraprake të përmbledhjes së raportit. Në fund, nga viti 1967 deri në 1971, Dieter Arnold drejtoi kërkimet mbi sitin në emër të Institutit Arkeologjik Gjerman. Ai i publikoi rezultatet e tij në tre volume.
Ofertat e themeleve
Poshtë katër këndeve të tarracës së tempullit, H. Winlock zbuloi katër gropa të mëdha gjatë gërmimeve të tij në 1921–1922. Këto gropa ishin gërmuar në tokë para ndërtimit të tempullit si rite themelimi. Në të vërtetë, kur H. Winlock i zbuloi, ato përmbanin akoma shumë oferta: një kafkë gjedhi, broka dhe baule të mbushura me fruta, elb dhe bukë si dhe një tullë që mbante emrin e Montuhotepit II. Gërmimet e mëtejshme të gropave të ndërmarra në 1970 nga Dieter Arnold treguan më tepër oferta ushqimore si bukë dhe brinjë lope, por gjithashtu disa objekte bronxi, një skeptër fajence dhe copa pëlhure. Pëlhurat ishin ngjyrosur në të kuqe në cep, shtatë me emrin e Montuhotepit II dhe tre me atë të Intefit të II.
Rruga e shtruar dhe oborri
Njëlloj si komplekset mortore të Mbretërisë së Vjetër, kompleksi mortor i Montuhotepit II përfshinte dy tempuj: Tempulli i lartë i Deir el-Bahrit dhe një tempull në luginë që gjendet pranë Nilit në tokë të kultivuar. Tempulli në luginë ishte i lidhur me tempullin e lartë me një rrugë të shtruar 1.2 km. të gjatë dhe 46 m. të gjerë të pazbuluar. Rruga e shtruar çonte në një kopësht të madh përball tempullit të Deir el-Bahrit. Kopështi ishte i zbukuruar me një shtrat të gjatë drejtkëndor lulesh, me pesëdhjetë e pesë Ficus sycomorus dhe tetë pemë bruke të mbiella në gropat e thella të mbushura me dhe. Ky kopësht prej shumë pak kopshteve të tempujve të dokumentuar arkeologjikisht të Egjiptit të Lashtë që janë njohur mjaft rreth pamjes së tij të rindërtuar. Mirëmbajtja e një kopshti të tillë më shumë se 1 km. që nga Nili deri në shkretëtirën e thatë duhet të ketë kërkuar punën e vazhdueshme të shumë kopështarëve dhe një sistem të mirë vaditjeje. Majtas dhe djathtas rrugës ceremoniale gjendeshish të paktën 22 statuja ulur të Montuhotepit të II duke mbajtur, në anën jugore, kurorën e bardhë të Egjiptit të Sipërm (Hedjeti) dhe në anën veriore kurorën e kuqe të Egjiptit të Poshtëm (Deshreti). Këto me gjasa i janë shtuar tempullit për të celebruar Festivalin Sed të Montuhotepit të II gjatë vitit të tij të 39 në fron. Disa statuja me gurë ranor pa koka gjenden akoma edhe sot në sit. Një tjetër u zbulua në vitin 1921 gjatë gërmimeve të Herbert Winlock-ut dhe tashmë gjendet e ekspozuar në Metropolitan Museum of Art.
Pjesa ballore e tempullit
Në perëndim të rrugës së shtruar është tempulli kryesor, që konsiston në dy pjesë. Pjesa ballore e tempullit i është kushtuar Montu-Ra-hut, një shkrirje e zotit të diellit Ra me zotin teban të luftës Montu, veçanërisht i adhuruar gjatë Dinastisë së XI. Një shkallë e shtrirë sipas aksit qendror të tempullit çonte në tarracën e sipërme. Rruga e pjerrët që është e dukshme edhe sot është ndërtuar në vitin 1905 nga Édouard Naville mbi mbetjet e shkallës zanafillore, që është e dukshme vetëm në dy vende si më e ulta e dy shtresave të veshjes anësore me gurë gëlqerorë. Pjesa ballore lindore e tempullit, në të dy anët e shkallës ngjitëse, konsiston në dy portikë me një një kollonadë me radhë të dyfishta, që e bëjnë tempullin të duket si një varr shkëmbër, varri tradicional i paraardhësit të Montuhotepit të II të Dinastisë së XI. Mbi tarracën e tempullit, një podium 60 m. i gjerë, 43 m. i thellë dhe 5 m. i lartë mbështet sallën e sipërme që përfshin një ambulator dhe ndërtesa qendrore. Ambulatori, i ndarë nga salla e sipërme nga një mur 5 kubit i trashë, përfshinë një tërësi prej 140 kolonash tetëkëndore të radhitura në tre rreshta. Shumicës së këtyre kolonave tashmë u mbetet e dukshme vetëm baza. Oborri i ambulatorit ishte tërësisht i zënë nga ndërtesa qendrore, një ndërtim masiv 22 m i gjerë dhe 11 m. i lartë. Kjo ndërtesë, e gjendur në qendër të kompleksit të tempullit, u gërmua në 1904 dhe 1905 nga Edouard Naville. Ai e rindërtoi atë si një strukturë katrore me në majë një piramidë të vogël, një simbol i kodrës zanafillore që me gjasa i ngjante superstrukturës të varreve mbretërore të Abidosit. Ky rindërtim, i përkrahur nga H. E. Winlock, u kontestua nga Dieter Arnold, i cili argumentoi se, për arsye strukturale, tempulli mund të mos e ketë suportuar peshën e një piramide të vogël. Ndërsa ai propozoi se ndërtesa ishte me çati të sheshtë.
Pjesa e mbrapme e tempullit
Mbrapa ndërtesës qendrore ishte qendra e kultit të faraonit të hyjnizuar. Pjesa e mbrapme e tempullit ishte prerë direkt në rrëpirën shkëmbore dhe konsiston në një oborr të hapur, një sallë me 82 kolona tetëkëndore dhe një kapelë për një statujë të faraonit. Kjo pjesë e tempullit i ishte kushtuar Amonit. Oborri i hapur është i shoqëruar përbri në pjesët veriore dhe jugore nga një rresht prej pesë kolonash dhe në pjesën lindore nga një rrersht i dyfisht me 16 kolona gjithësej. Në qendër të oborrit të hapur qëndron një dromos (shëtitore ceremoniale) i thellë që çonte në varrin mbretëror. Gjetjet arkeologjike në këtë pjesë të tempullit përfshijnë një altar prej guri gëlqeror, një stelë granit dhe gjatë statuja graniti të Senuseretit të III. Në perëndim, oborri çon në sallën hipostile me dhjetë rreshta me nga tetë kolona secili, plus dy kolona shtesë në të dy anët e hyrjes. Salla hipostile ndahet nga oborri nga një mur dhe, duke qenë edhe i lartë, është një rrugë e kalueshme me një shkallë të vogël. Në skajin perëndimor të sallës hipostile qëndron vendi më i shenjtë i tempullit, një faltore kushtuar Montuhotepit dhe Amon-Ra-hut që çon në një tempull të vogël shkëmbor (speos) që bujt një statujë me përmasa më të mëdha se natyrore të faraonit. Vetë faltorja bujt një statujë të Amon-Ra-së dhe ishte e rrethuar në tre nga anët nga mure dhe në te ana e mbetur nga rrëpira shkëmbore. Faqet e brendshme dhe të jashtme të këtyre mureve ishin të dekoruara me mbishkrime të pikturuara dhe paraqitje të faraonëve dhe zotave në alto-reliev. Relievet e mbijetuara tregojnë faraonin e hyjnizuar të rrethuar nga perënditë kryesore të Egjiptit të Sipërm dhe të Poshtëm, Nekhbeti, Seti, Horusi dhe Wadjeti. Zotat e prezantojnë faraonin me tufa degësh palme, simboli i miliona viteve. Ky reliev është një shfaqje e ndryshimit të thellë fetar në ideologjinë mbretërore që nga Mbretëria e Vjetër: Në Mbretërinë e Vjetër, faraoni ishte zotëruesi i kompleksit piramidal, [...] tani ai është reduktuar në një prijës njerëzor që varej nga vullneti i zotave. Pavdekësia e tij nuk është më e vetëvetishme; ajo duhet ti dhurohet atij nga zotat.
Varri mbretëror
Siç u përmend më lartë, oborri i hapur i pjesës së mbrapme të tempullit paraqet një dromos në qendrën e tij. Ky dromos, një korridor i drejt 150 m. i gjatë, të çonte në një dhomë të madhe të nëndheshme 45 m. poshtë oborrit që padyshim është varri i faraonit. Kjo dhomë është tërësisht e veshur me granit të kuq dhe ka një çati me majë. Ajo përmban një kapelë alabastri në formën e një faltoreje Per-ëer të Egjiptit të Sipërm. Kjo kapelë dikur ishte e mbyllur me një derë me dy kanata që tani mungon. Pëmbante një qivur dhe enë me balsame që ka lënë gjurmë në dysheme. Shumica e objekteve të varrit që duhet të kenë qenë depozituar këtu, janë zhdukur prej kohësh si rezultat i plaçkitjes së varrit. Objektet e pakta të mbetura ishin një skeptër, mjaft shigjeta dhe një koleksion medelesh duke përfshirë anije, hambare dhe furra.
Tempulli mortor i Hatshepsutit
Tempulli mortor i mbretëreshës Hatshepsut, Djeser-Djeseru ("I shenjti i të shenjtëve"), gjendet poshtë rrëpirës shkëmbore në Deir el Bahri në bregun perëndimor të Nilit pranë Luginës së Mbretërve në Luksor. Tempulli mortor i është kushtuar perëndisë së diellit Amon-Ra dhe gjendet pranë Tempullit mortor të Montuhotepit të II, që shërbeu si frymëzim dhe më vonë si gurore. Është konsideruar si një nga "monumentet e pakrahasueshme të Egjiptit të Lashtë". Tempulli është vendi ku u masakruan 62 njerëz, kryesisht turist, nga terroristët që morën nën kontroll sitin në 17 nëntor 1997. Akademia Polake e Shkencave në Varshavë është përgjegjëse për studimin dhe restaurimin e tre niveleve të tempullit. Që në vitin 1995, dy nivelet e para ishin pothuajse të përfunduara dhe niveli i sipërm ishte akoma nën rindërtim.
Arkitektura
Senenmuti, këshilltari dhe arkitekti mbretëror, mbikqyri dhe me gjasa projektoi ndërtimin e tempullit. Megjithëse tempulli mortor më i hershëm i Montuhotepit u përdor si model frymëzimi, dy strukturat janë gjithësesi në mënyrë domethënëse të ndryshme në shumë drejtime. Tempulli i Hatshepsutit përdor një tarracë gjatësore me kollonadë që ndryshon nga struktura e qendërzuar e modelit të Montuhotepit – një anomali që mund të jetë shkaktuar nga vendndodhja e shkëputur e dhomës mortore. Ka tre shtresa të tarracuara që arrijnë 35 metra lartësi. Secila prej tarracave është e formuar nga një rresht i dyfishtë kolonash katrore, me përjashtim të këndit veri-perëndimor të tarracës qendrore, që përdor kolona proto-dorike për të strehuar kapelën. Këto tarraca janë të lidhura midis tyre me shkallë të gjata dikur të rrethuara nga kopështe me bimë ekzotike, midis të cilave pemë temjani dhe mirre. Tarracimi i tempullit të Hatshepsutit korrespondon me formën klasike tebane, duke vënë në përdorim pilonët, oborret, sallat hipostile, oborret diellore, kapelat dhe faltoren.
Relievet dhe skulpturat
Skulptura relivore brenda tempullit të Hatshepsutit paraqet mitin e lindjes hyjnore të një faraoni femëror – i pari i llojit të tij. Cikli tekstor dhe piktorik tregon gjithashtu për një ekspeditë në Vendin e Puntit, i quajtur edhe Pwenet ose Pwene nga egjiptianët e lashtë, një vend ekzotik në bregun e Detit të Kuq. Ndërsa statujat dhe zbukurimet që atëherë janë grabitur ose shkatërruar, tempulli dikur bartëte dy statuja të Osirisit, një shëtitore sfinksash ashtu si dhe shumë skulptura të mbretëreshës në poza të ndryshme – në këmbë, ulur ose në gjunjë. Shumë prej këtyre portreteve u shkatërruan me urdhër të thjeshtri i saj, Tutmosi III pas vdekjes së saj, pasi e konsideronte si një uzurpatore.
Pozicionimi astronomik
Aksi kryesor i tempullit është vendosur në një azimut rreth 116½° dhe është drejtuar nga lindja e diellit gjat solstiksit dimëror, që në kohën moderne ndodh rreth 21 ose 22 dhejtorit çdo vit. Drita e diellit depërton përmes murit të mbrapëm të kapelës, para lëvizjes djathtas për të fokusuar një nga statujat e Osirisit që qëndron në anën tjetër të portës në dhomën e dytë. Një tjetër hollësi e këtij pozicionimi krijohet nga një kuti drite, e cila dregon një bllok të dritës së djellit që lëviz ngadal nga aksi qendror i tempullit për të ndriçuar fillimisht zotin Amon-Ra për të ndriçuar pastaj figurën e përgjunjur të Tutmosit të III para në fund të ndriçoi zotin e Nilit Hapi. Për më tepër, për shkak të këndit të rritur të diellit, rreth 41 ditë në të dy anët e solstiksit, drita e diellit është e aftë të depërtoi përmes një kutie të dytë ndriçimi të dhomës më të brendshme. Kjo kapelë kryesisht e brendshme u rinovua dhe zgjerua në periudhën ptolemease dhe ka referenca kultore të Imhotepit, ndërtuesit të Piramidës së shkallëzuar të Djoserit dhe Amenhotepit birit të Hapu-së – mbikqyrësi i punëve të Amenhotepit të III.
Ndikimi historik
Tempulli i Hatshepsutit është konsideruar më përfaqësuesi i arkitekturës klasike egjiptiane. Përfaqësues i arkitekturës mortore të Mbretërisë së Re, ai lartëson faraonin dhe përfshin gjithashtu faltore në nder të zotave të rëndësishëm të botës së përtejme. Ky shënon një pikë kthese në arkitekturën e Egjiptit të Lashtë, i cili braktis gjeometrinë megalitike të Mbretërisë së Vjetër për një tempull që lejonte adhurimin aktiv, duke kërkuar praninë e pjesëmarrësve për ta krijuar madhështinë. Akset lineare të tempullit të Hatshepsutit pasqyrohen në tempujt e mëvonshëm të Mbretërisë së Re. Arkitektura e tempullit origjinal është ndryshuar në mënyrë të konsiderueshme si pasojë e rindërtimit të keq-udhëzuar në fillim të shekullit të XX.
Tempulli mortor i Tutmosit të III
Tempulli mortor i Tutmosit të III është më i vogël se dy të mëparshmit dhe u ndërtua ngjitur me rrëpirën duke u futur midis dy tempujve më të mëdhenj. Tutmosi III ia kushtoi këtë kompleks tempullor Amonit. I zbuluar në vitin 1961 nga një ekip polak dhe besohet se ka qenë përdorur gjatë Festivalit të Bukur të Luginës. Nuk dihet shumë për kompleksin, pasi qe braktisur pasi pësoi rrëshkitje të rënda toke në fundin e Dinastisë së XX. Pas asaj kohe u përdor si burim materiali ndërtimor dhe në periudhën e krishterë u bë siti i një varreze koptike.
Tempulli mortor i Amenhotepit të I
Amenhotepi I ishte faraoni i parë i Egjiptit që e ndau tempullin e tij mortor nga varri i tij, me gjasa në përpjekje për ta mbajtur varrin e tij të sigurt nga plaçkitësit. Ky tempull u vendos në skajin verior të Deir el-Bahrit. Deir el-Bahri duket se kishte një lloj domethënie funerare për Amenhotepin, duke parë se varri teban 358, varri i mbretëreshës së tij, Ahmose-Meritamon, është gjetur gjithashtu aty afër. Tempulli mortor i Amenhotepit të I u shkatërrua gjerësisht për ti hapur rrugë tarracës së poshtme të tempullit mortor të ndërtuar afërsisht 50 vite më vonë nga mbretëresha Hatshepsut, dhe kështu vetëm pak tulla të mbishkruara me emrin e Amenhotepit të I kanë mbetur. Statujat mbretërore brenda tempullit janë lëvizur për në tempullin e afërt mortor të Montuhotepit të II.
Varret mbretërore dhe jo-mbretërore
Një varr i fshehur në rrëpirën shkëmbore në jug të tempujve përmbante një vendstrehim të fshehtë të dyzet mumjeve mbretërore, të zhvendosura këtu nga Lugina e Mbretërve. Trupat janë vendosur këtu nga priftërinjtë e Dinastisë së XXI, shumica me sa duke për të parandaluar përdhosje dhe plaçkitje të mëtejshme. Varri me gjasa qe ndërtuar fillimisht për priftërinjtë e Dinastisë së XXI, me shumë gjasa familjarë të Pinedjemit të II. Në strehimin e fshehtë u gjetën mumjet e Ahmosit të I, së bashku me sovranët e dinastive të XVIII dhe XIX, Amenhotepi I, Tutmosi I, Tutmosi II, Tutmosi III, Ramsesi I, Seti I, Ramsesi II dhe Ramsesi IX. Në një dhomë të veçuar u gjetën Priftërinjtë e lartë të Amonit dhe faraonët Pinedjemi I, Pinedjemi II dhe Siamoni. Më vonë, një strehë me 153 mumie të rivarrosura priftërinjsh u gjetën gjithasthu në një varr të këtij siti. Varret private që i përkasin Mbretërisë së Mesme deri në Periudhën Ptolemease mund të gjenden aty. Dy varre shumë të famshme private gjenden pikërisht në Deir el-Bahari. I pari është ai i Meketre (varri TT280), që përmban shumë modele të pikturuara druri nga Mbretëria e Mesme dhe poçen e parë të njohur me kokë njerëzore. I dyti, varri "i fshehtë" i Senenmutit—arkitekti dhe këshilltari i cili mbikqyri ndërtimin e tempullit të Hatshepsutit—u nis gjithashtu të ndërtohej në këtë kompleks. Varri i Senenmutit u vandalizua që në lashtësi, por disa punime në reliev janë akoma të paprektura. Qe ndërtuar si një varr shumë i madh dhe korridoret e tij janë mbi 92 m. të gjatë. Gjithësesi, ai nuk u përfundua kurr dhe Senenmuti nuk u varros aty. Ai ka një tjetër varr, jo larg nga Deir el-Bahri, ku trupi i tij mund të jetë vendosur, por edhe ai i vandalizuar dhe plaçkitur.
Varri me hartë astronomike i Senenmutit
Varri i Senemutit u zbulua gjatë gërmimeve të viteve 1925-1927 të drejtuara nga Herbert Winlock për ekspeditën egjiptiane të Metropolitan Museum of Art. Zbulimi i varrit tregoi dy panele dekorative me dekorime astronomike të asaj që përmendet si Diagrama Qiellore Egjiptiane. Tavani me dekorime astronomike bashkë me varrin e Senenmutit (varri teban nr. 353), në sitin e Deir el-Bahrit, i përkasin Dinastisë së XVIII të Egjiptit të Lashtë (rreth 1473 p.e.s.). Megjithëse varri qe i pambaruar dhe ka pësuar dëmtime përmes shekujve, tavani tregon informacion të ri rreth astronomisë, kronologjisë, kalendarit, mitologjisë dhe fesë në Egjiptin e Lashtë për shkak të integrimit të gjithë këtyre elementeve si një mjet i lidhjes së botës hyjnore me atë tokësore. Diagrama qiellore, që përfaqëson një kalendar astronomik, konsiston në një panel verior dhe nj jugor që paraqesin yjësitë cirkumpolare në formën e disqeve; secili i ndarë në 24 seksione që sugjerojnë periudhën 24 orëshe, ciklin hënor dhe hyjni të shenjta egjiptiane. Për yjësitë e paraqitura në diagram, e vetmja që mund të identifikohet me siguri është Meskhetyu me Arushën e Madhe për shkak të vështirësisë që ngrihen kur një përpjektje për të përputhur yjësitë e tanishme me piktura të bëra mijëra vite më parë nga egjiptianët e lashtë. Harta në panelin jugor mund të pasqyroi një bashkim planetesh në vitin 1534 p.e.s. rreth gjatësisë qillore të Siriusit. Katër planetet, Jupiteri, Saturni, Mërkuri dhe Afërdita janë relativisht lehtësisht të njohshëm. Planeti i Marsit nuk është përfshirë në grupin në fjalë dhe në pamje të parë duket se mungon në hartë. Gjithësesi, një shpjegim është se Marsi është paraqitur në hartën e the Senenmutit si një barkë boshë në perëndim.
Astronomia egjiptiane konsistonte në identifikimin e trupave qiellore në qiell dhe lidhjes së tyre me hyjnitë që besohej se luanin një rol në mitologjinë praktike dhe në praktikë. Astronomia bart një simbolizëm domethënës për egjiptianët pasi kombinohej me aspekte më tokësore të jetës së përditshme, si punët bujqësore. Paraqitja e detajuar e astronomisë dhe hyjnive ilustron dëshirën e egjiptianëve për të kuptuar qiellin dhe përpjekjen për ta zbatuar atë kuptim te zotat që ata besonin se ndikonin të gjitha aspektet e jetës. Një zonë e madhe varresh jo-mbretërorë në këtë rrethinë i përketë Sheikh Abd el-Qurna-s.
La Motte-du-Caire
La Motte-du-Caire është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. La Motte-du-Caire ka një popullsi prej 537 banorë dhe sipërfaqe 27.27 km², me një dendësi prej 20 banor/km².
Artet skenike
Teatri, muzika, vallëzimi dhe lloje të tjera të shfaqjeve janë të pranishme në të gjitha kulturat njerëzore. Historia e muzikës dhe vallëzimit datojnë që nga kohërat parahistorike ndërsa cirku zë fill të paktën në Egjiptin e Lashtë. Shumë arte skenike interpretohen në mënyrë profesionale. Performanca mund të jetë në objekte të ndërtuara enkas për këtë qëllim, të tilla si teatro dhe shtëpi operash, në skena të hapura në festivale, në skena në tenda ose çadra e deri te cirqet dhe në rrugë.
Shfaqjet e drejtpërdrejta para audiencës janë një formë argëtimi. Zhvillimi i regjistrimit audio dhe video ka lejuar konsumin privat të arteve skenike.
Artet skenike shpesh synojnë të shprehin emocionet dhe ndjenjat e dikujt.
Amant Bariu
Amant Bariu, roman me autor Aleko Likaj. Botuar në Tiranë nga "Reklama", në vitin 2000. Libri ka 64 faqe.
Susanne Stelzenbach
Susanne Stelzenbach (e lindur më 1 janar, 1947) është një pianiste dhe kompozitore nga Gjermania.
Jeta
Susanne Stelzenbach lindi në vitin 1947, në Mohlsdorf.
Weblinks
Susanne Stelzenbach
Një idil i këputur
Një idil i këputur, roman me autor Mirosh Markaj. Botuar në Korçë, në vitin 2000. Libri ka 241 faqe.
Fargniers
Fargniers është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France.
Marrëveshjet e Londrës dhe Cyrihut
parapamje|240px|Nga e majta në të djathtë: Kryeministri grek [[Konstantinos Karamanlis|Karamanlis, Ministri turk i Punëve të Jashtme Zorlu dhe Kryeministri turk Menderes dhe Evangelos Averoff në negociatat në Cyrih, Zvicër]] Marrëveshjet e Londrës dhe Cyrihut (Greqisht: Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου; Turqisht: Zürih ve Londra Antlaşmaları) për kushtetutën e Qipros filluan me një marrëveshje më 19 shkurt 1959 në Lancaster House, Londër, midis Turqisë, Greqisë, Mbretërisë së Bashkuar dhe Qipros udhëheqësit e komunitetit (Kryepeshkopi Makarios III për grekët qipriotë dhe Dr. Fazıl Küçük për turqit qipriotë). Mbi këtë bazë, një kushtetutë u hartua dhe u dakordua së bashku me dy traktate të mëtejshme të Aleancës dhe Garancisë në Cyrih më 11 shkurt 1959.
Pas dështimit të marrëveshjes më 1963 dhe ndarjes de facto ushtarake të Qipros në rajone greko-qipriote dhe turqo-qipriote, rajoni më i madh greko-qipriot, i kontrolluar nga qeveria qipriote, pretendon se kushtetuta e vitit 1960 në thelb mbetet në fuqi, por rajoni turko-qipriot pretendon të jetë ndarë nga Deklarata e Pavarësisë së Republikës Turke të Qipros Veriore më 1983.
Dispozitat kushtetuese
Kushtetuta, e parashikuar në marrëveshje, ndau popullin qipriot në dy bashkësi, bazuar në origjinën etnike. Presidenti do të ishte një greko-qipriot, i zgjedhur nga greko-qipriotët, dhe zëvendës-presidenti një turk-qipriot, i zgjedhur nga turko-qipriotët. Nënkryetarit iu dha e drejta e vetos përfundimtare mbi ligjet e miratuara nga Dhoma e Përfaqësuesve dhe vendimet e Këshillit të Ministrave, i cili përbëhej nga dhjetë ministra, tre prej të cilëve do të ishin turko-qipriotë, të emëruar nga zv.presidenti.
Në Dhomën e Përfaqësuesve, turqit qipriotë u zgjodhën veçmas nga komuniteti i tyre. Dhoma nuk kishte asnjë fuqi për të modifikuar nenet themelore të Kushtetutës në asnjë aspekt, dhe çdo modifikim tjetër kërkonte shumicë të veçantë të dy të tretave të anëtarëve qipriotë grekë dhe qipriotë turq. Çdo modifikim i Ligjit Zgjedhor dhe miratimi i çdo ligji në lidhje me bashkitë ose çdo ligj fiskal kërkonte shumicë të veçantë të anëtarëve qipriot grekë dhe qipriot turk të Dhomës. Kështu që ishte e pamundur që vetëm përfaqësuesit e një komuniteti të miratonin një projektligj të tillë.
Traktati i Garancisë dhe të Aleancës
Së bashku me Marrëveshjet e Cyrihut dhe Londrës, dy traktate të tjera u ra dakord gjithashtu në Cyrih.
Traktati i Garancisë u krijua për të ruajtur konsocializmin bi-komunal dhe shtetin e pavarur të Republikës së Qipros. Qipro dhe fuqitë garantuese (Mbretëria e Bashkuar, Turqia dhe Greqia) premtuan të ndalojnë promovimin e "ose bashkimit të Republikës së Qipros me ndonjë shtet tjetër, ose ndarjen e Ishullit".
Neni katër i Traktatit të Garancisë parashikon, "Për aq sa veprimi i përbashkët nuk mund të provojë i mundur, secila prej tre fuqive garantuese rezervon të drejtën për të ndërmarrë veprime me qëllimin e vetëm të rivendosjes së gjendjes së punëve [dmth. shtet bashkëshoqëror bi-komunal] i krijuar nga ky traktë".