cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rinoceronti i bardhë verior
Qendra Ol Pejeta
Ata të dy i përkasin kopshtit zoologjik Dvůr Králové në Republikën Çeke, por jetojnë në qendrën Ol Pejeta  në Kenia, Afrikë. Ata mbërritën në konservator pas një udhëtimi në rrugë dhe në rrugë më 20 dhjetor 2009,  së bashku me dy rinocront të bardh verior nga kopshtin zoologjik Dvůr Králové, Suni dhe Sudan. Megjithatë, Suni, një mashkull i lindur në kopshtin zoologjik Dvůr Králové në vitin 1980, vdiq nga shkaqe natyrore në qendrën Ol Pejeta në 2014. Sudani, kapur në të egër në 1975, vdiq më 19 mars 2018.
Pas transportit, të katër rinocerontët ishin nën vëzhgim të vazhdueshëm nga specialistët dhe stafi, dhe jetonin në boma të ndërtuara posaçërisht, me qasje në një zonë me 400 × 400 metra sipërfaqe, duke u lejuar atyre të aklimatizonin në mjedisin e tyre të ri. Për të parandaluar çdo plagë të panevojshme që mund të shkaktojnë mbi njëri-tjetrin, ndërsa bashkëveprojmë në zonën e tyre të rrethuar, dhe për t'u dhënë brirët e tyre një mundësi që të rigjenerojë një formë natyrore (si brirët e tyre e para ishte rritur kërrusur nga shumë fërkim në robëri ).Kjo gjithashtu i bëri ata më pak të ndjeshëm ndaj gjuetisë që çonte speciet e tyre në afërsi të zhdukjes. Në vend të brirëve të tyre, janë instaluar transmetuesit e radios për të mundësuar monitorimin më të afërt të vendndodhjes së tyre. Ata janë të mbrojtur çdo ditë nga rojet e armatosura.
Që nga maji i vitit 2010, Sudani, rinoceronti i bardh verior u zhvendos nga mbajtëset fillestar deri në një rrethim shumë më të madh prej rreth 700 hektarësh (2.8 km 2 ). Atje ai qe në mesin e shumë kafshëve afrikane, duke përfshirë disa rinoceront të bardh jugor femra dhe shumë tufa kafshëve. Më 26 tetor 2011, femrat u përfshinë në mbylljen më të madhe. Për shkak se Najin ishte tepër mbrojtës ndaj vajzës së saj Fatu për t'u çiftëzuar, një prej tyre u kthye përsëri e u mbyll dy javë më vonë.
Në fund të vitit 2015, shkencëtarët nga Instituti Leibniz për Kërkimin e Zoologjike dhe të Zonave të Vogla,, Tiergarten Schönbrunn dhe Dvůr Králové Zoo zhvilluan një plan për riprodhimin e rinocerontit të bardh verior duke përdorur gametet natyrore të rinocerontit të gjallë dhe qelizat burimore pluripotente. Më pas, në të ardhmen, mund të jetë e mundur që në mënyrë specifike të pjekin qelizat specifike si neuronet dhe qelizat e muskujve, në mënyrë të ngjashme në të cilën Katsuhiko Hayashi ka rritur minj nga qelizat e thjeshta të lëkurës. ADN-ja e një duzine rinocerontësh   të bardh verior është ruajtur në bankat gjenetike në Berlin dhe San Diego.
Popullata e egër
Rinoceronti i bardh verior ( Ceratotherium simum cottoni ) dikur varionte nga pjesët e Ugandës veriperëndimore, Sudanit jugor , pjesës lindore të Republikës  se Afrikës Qendrore  dhe Republikës Demokratike Verilindore të Kongos. Shtrirja e tyre mund të shtrihej deri në perëndim si Liqeni Çad, në Çad dhe në Kamerun.
Parku Kombëtar i Garamba
Popullsia e fundit e njohur e mbijetuar e rinocerontëve të egra të bardh verior ishte në Parkun Kombëtar të Garamba, Republika Demokratike e Kongos (RDK).
Në janar 2005, qeveria e RDK miratoi një plan dy pjesësh për pesë rinoceront të bardh verior që do të zhvendoseshin nga Parku Kombëtar i Garamba në një vend të shenjtë të kafshëve të egra në Kenia. Pjesa e dytë kryen qeverinë dhe partnerët e saj ndërkombëtarë për të rritur përpjekjet e ruajtjes në Garamba, kështu që rinocerontët e bardh verior mund të kthehen kur është e sigurt përsëri. Megjithatë, nuk u ndodh translokimi.
Në gusht të vitit 2005, studimet tokësore dhe ajrore të kryera nën drejtimin e Fondacionit Afrikan të Parkut dhe Grupit Specialist të Afrikës Rhino (ARSG) kishin gjetur vetëm katër kafshë, një mashkull të rritur dhe një grup prej një mashkulli të rritur dhe dy femra të rritur. Ata ishin rinocerontët e fundit të egra të bardh verior, sipas Fondit Botëror për Natyrën.
Në qershor të vitit 2008, është raportuar se speciet mund të jenë zhdukur në të egër, meqë nuk ka pasur asnjë shikim të këtyre katër individëve të njohur që nga viti 2006, ose të shenjave të tyre që nga viti 2007, pavarësisht nga kërkimet intensive sistematike tokësore dhe ajrore në 2008. Një rinoceront është gjetur. Më 28 nëntor 2009, dy pilotë të helikopterëve rusë raportuan se kishin parë rinocerontë në Sudanin jugor. Supozohet se të tre rinocerontët që ishin parë i përkisnin subspecies rinoceront i bardhë jugor, pasi rinoceronti i zi nuk kishte jetuar në zonë për një kohë të gjatë dhe rinocerontët të bardh jugor nuk ka jetuar kurrë në Sudanin jugor. Sidoqoftë, që nga gushti i vitit 2011, nuk është raportuar asnjë zbulim tjetër, dhe kjo popullsi konsiderohet se është zhdukur.
Popullata në robëri
Në fillim të vitit 2015, popullsia  rinocerontit të bardh verior përbëhej nga vetëm dy kafshë të mbajtura në dy institucione zoologjike: në Shtetet e Bashkuara ( San Diego Zoo Safari Park ) dhe në Republikën Çeke ( Dvůr Králové Zoo ). Megjithatë, të dy ata vdiqën më vonë në të njëjtin vit, dhe asnjë kopsht zoologjik në botë nuk ka ndonjë rinoceront të bardh verior më. parapamje|Një rinoceront i bardhë verior me një bri të ngjashëm me [[Einiosaurus në kopshtin zoologjik Dvůr Králové]]
Kopshti zoologjik Dvůr Králové
Në vitin 1975, kopshtin zoologjik Dvůr Králové, që ndodhej në Dvůr Králové nad Labem , Republika Çeke , mori gjashtë rinoceront të bardh verior nga Sudani dhe, në vitet e mëvonshme, dy të tjerë nga kopshtet angleze. Një rinoceront nga një kopsht zoologjik anglez mbërriti shtatzënë. Kopshtin zoologjik Dvůr Králové është i vetmi në botë ku rinocerontët e bardh verior lindën pasardhës, me viçin e fundit që lindi në vitin 2000;  popullsia e tanishme botërore përbëhet nga pasardhësit e tyre të përbashkët.
Ish banorët përfshijnë:
Dvur Králové Zoo dërgoi Suni, Sudan dhe dy femra, të cilat janë ende gjallë, në Ruajtjen Ol Pejeta në Kenia më 19 dhjetor 2009  në një përpjekje të përbashkët nga kopshtin zoologjik Fauna dhe Flora International,  Lewa , dhe Shërbimi përjetën e egër Kenia. Duke shpresuar për të stimuluar oreksin seksual të rinocerontit, kopshtin zoologjik vendosën t'i dërgonin përsëri në habitatin e tyre natyror në Kenia. Marrëveshja me qeverinë keniane pret që rinocerontët të mos kthehen kurrë në Republikën Çeke.
Kopshti zoologjik safari San Diego Zoo
Kopshti zoologjik safari San Diego në San Diego, Kaliforni , kishte tetë rinoceront të bardh verior tëegër të kapur.
Ish banorët përfshijnë:
Parku i kafshëve të egra të San Diegos siguroi spermën e Angalifu për rinocerontët femra në kopshtin zoologjik Dvůr Králové, por përpjekjet e inseminimit ishin të pasuksesshme. Të vetmet kafshë riprodhuese të kësaj nënspecie janë transportuar në qendrën Ol Pejeta në Kenia.
Në vitin 2016, u raportua se shkencëtarët po studionin alternativat (të tilla si fekondimi artificial, fekondimi in vitro dhe transferimi i embrionit) për të zhvilluar embrionet e rinocerontëve të bardha\ të veriut dhe implantimin e tyre në rinocerontit të bardh jugor femra në San Diego Zoo.
Taksonomia
Duke ndjekur konceptin e llojeve të filogeneteve, hulumtimet e fundit kanë sugjeruar se rinocerontët e bardhë veriorë mund të jenë një specie krejtësisht e ndryshme, në vend se një nëngrup i rinocerontëve të bardhë, në të cilin rast emri i saktë shkencor për të parën është Ceratotherium cottoni. Dallimet e dallueshme morfologjike dhe gjenetike sugjerojnë se dy speciet e propozuara janë ndarë për të paktën një milion vjet. Megjithatë, rezultatet e hulumtimit nuk u pranuan universalisht nga shkencëtarë të botës.
Yoko Ono
Yoko Ono ka lindur më 18 shkurt 1933, është një artiste japoneze multimediale, këngëtare, kompozitore dhe aktiviste e paqes, e njohur gjithashtu për punën e saj në artin e shfaqjes dhe filmat. Ajo performon në anglisht dhe japonisht. Ajo është e njohur si gruaja e dytë dhe e veja e këngëtarit dhe kompozitorit John Lennon të Beatles.
Misleshova
Misleshovë,(Мислешево/Misleševo) është fshat në komunën e Strugës, Maqedoni.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 3507 banorë.
Suela Mëhilli
Suela Mëhilli (e lindur më 28 janar 1994 në Vlorë, Shqipëri ) është një skiatore alpine nga Shqipëria. Ajo konkurrojnë për Shqipërinë në vitin 2014 në Lojërat Olimpike Dimërore në garën "giant slalom" dhe u rendit e 65-ta. Ajo gjithashtu u bë atletja e parë që përfaqësuar vendin në Lojërat Olimpike Dimërore.
Beausoleil
Beausoleil është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Beausoleil ka një popullsi prej 13279 banorë dhe sipërfaqe 2.79 km², me një dendësi prej 4759 banor/km².
Utbe ibn Gazvan
Utbe ibn Gazvan (Arabisht: عتبة بن غزوان) ishte një nga sahabët e Muhammedit. Ai ishte sahabiu i shtatë i cili e pranoi Islamin dhe bëri hixhret në Abisini, por u kthye me Muhammedin në Mekë para se të bëjnë hixhretin e dytë Medine.
Gjatë kalifatit të Omerit, ai komandoi 2,000 ushtarë kundër Ubullahut e cila zgjati nga qershori deri në shtator të vitin 635. Utbe u emërua si guvernator i Basrës, Irak. Në vitin 639, ai shkoi në Hejaz për ta bërë haxhin dhe për të kërkuar nga Omeri që ta largojë nga pozita e tij si guvernator, por Omeri refuzoi. Gjatë kthimit për në Basra, Utbe u rrëzua nga deveja dhe vdiq.
The Hunchback of Notre Dame (film i 1996)
Hunchback of Notre Dame është një film dramë muzikor i animuar në amerikën e vitit 1996 i prodhuar nga Walt Disney Feature Animation dhe i publikuar nga Walt Disney Pictures. Ështe filmi i 34-të artistik i animuar i Disney-t dhe i shtati i prodhuar gjatë Rilindjes së Disney-t, ai është bazuar në romanin e vitit 1831 me të njëjtin emër nga Viktor Hugo. Filmi u drejtua nga Gary Trousdale dhe Kirk Wise dhe u prodhua nga Don Hahn, nga një skenar i shkruar nga Tab Murphy, Irene Mecchi, Jonathan Roberts dhe ekipi i shkrimtarëve të Bob Tzudiker dhe Noni White. Me zërat e Tom Hulce, Demi Moore, Tony Jay dhe Kevin Kline, filmi ndjek Kuazimodon rënësin e kambanave i cili eshte i deformuar dhe i mbyllur i  Katedrales së Parisit  dhe dëshirat e tij për të eksploruar botën e jashtme dhe për t'u pranuar nga shoqëria, kundër dëshirave të babait të tij birësuesit mizor, puritan Klod Frolo i cili gjithashtu dëshiron të shfarosë popullsinë rome të Parisit.
Ky film konsiderohet të jetë një nga filmat më të errët të animuar të Disney për shkak të temës së tij të pjekur si vrasja e fëmijëve, epshi, mallkimi, antiziganizmi, gjenocidi dhe mëkati, pavarësisht ndryshimeve të bëra nga materiali burimor ose origjinal me qëllim që të siguronin një vlerësim G nga MPAA. Partitura muzikore u shkrua nga Alan Menken, me këngë të shkruara nga Menken dhe tekstshkruesi Stephen Schwartz,i cili kishte bashkëpunuar edhe me parë në Pocahontas (1995). Dyshja më vonë bashkëpunoi edhe në Enchanted të 2007-ës.
Ibën Kethiri
Punët
Ibën Kethiri shkroi një komentim të famshëm të Kuranit i cili quhet Tafsīr al-Qurʾān al-ʿaẓīm. Dijetari i Egjiptit, Ahmed Muhamed Shakir rekdatoi tefsirin e Ibën Kethirit si Umdat at-Tafsir në pesë vëllime i cili u botua gjatë viteve 1956–1958.
Al-Jami (الجامع) është një koleksion i madh i teksteve të hadithit të destinuara për përdorim enciklopedike. Kjo është një listë e alfabetizuar e shokëve të profetit, duke rindërtuar zinxhirin e autoritetit për çdo hadith.
Al-Bidāya wa-n-nihāya (البداية والنهاية) që domethënë "fillimi dhe fundi" është një nga punimet më të njohura në historinë Islame nga Ibën Kethiri. Ibën Kethiri poashtu shkroi al-Sira al-Nabawiyya, për jetën e Muhammedit dhe Qisas al-Anbiya ("Historia e profetëve").
Polaroid (filmi)
Polaroid është një film i vitit 2019 i zhanrit horror me regji të Lars Klevberg, bazuar në filmin e shkurtër të vitit 2015 me të njëjtin titull.
Skenari
Miket Sarah (Madelaine Petsch) dhe Linda (Erika Prevost) po kalojnë kutinë e kujtimeve të nënës së Sarës dhe vijnë në një kamera të vjetër Polaroid. Linda merr një fotografi nga Sara për ta testuar atë. Atë natë, Sara njofton se fotografia ka një figurë të fshehtë që qëndron prapa saj. Ajo dëgjon zhurma të frikshme që vijnë nga papafingoja. Pastaj ajo vritet nga një entitet i panjohur.
Në ditët e sotme, nxënësja e ndrojtur e shkollës së mesme Bërd (Kathryn Prescott) po përfundon zhvendosjen e saj në një dyqan lokal antik, kur bashkëpunëtori i saj dhe admiruesi i panjohur Tajler (Davi Santos) i jep asaj një kamerë të vjetër Polaroid nga një shitje garazhesh. Kamera, duke qenë në interes të Bërdit, ka inicialet "RJS" të gdhendur në të. Tajleri këmbëngul që Bërd ta testojë kamerën duke kapur një fotografi të tij. Në shtëpi, Bërd vëren një figurë të çuditshme në fotografinë e Tajlerit.
Më vonë atë natë, Bërd me dëshirë shkon dhe takohet me miqtë e saj të tjerë Mina (Priscilla Quintana), i dashuri i Minas, Dejvin (Keenan Tracy), zonja Averi (Katie Stevens) dhe nxënësi i shkollës së mesme Konori (Tyler Young). Ndërkohë, ndërsa Tajler po mbyllet në dyqanin antik, ai takohet me një fat të përgjakshëm kur subjekti e sulmon dhe e vret atë.
Në parti, Mina këmbëngul në një foto të grupit. Bërd ofron për të marrë foton për ta. Ajo përdor kamerën e saj Polaroid për të marrë fotografinë e grupit (me Kejsin duke e fotobombuar atë në bezdi të Minas). Averi i frustruar ecën në to duke kuptuar se morën një fotografi pa të. Ajo kap kamerën e Polaroid të Bërd dhe e merr me veturë. Parti përfundon kur Sheriff Pembrok (Mitch Pileggi) i kërkon Bërdit të vijë në stacion dhe i thotë asaj se Tajler dyshohet se është vrarë. Në shtëpi, Bërdi e tronditur ngushëllohet nga nëna e saj (Shauna MacDonald). Ndërsa Bërd zhvendoset përmes fotografive të marra më herët, ajo e sheh foton e Tajlerit të pastër nga errësira e errët, por ai u transferua misteriozisht në foton e Averit.
Në shtëpinë e saj, gjatë ndreqjes së dekoratave të partisë, Averi vritet kur njësia e kapërcen qafën e saj. Mëngjesi erdhi dhe Kejsi i tregon Bërdit për Averin. Ajo merr një vështrim të fundit në foto dhe hija në foton e Averit u zhduk, pasi u transferua në foton e shokëve të saj. Me frikë, përpiqet të shkatërrojë kamerën pa asnjë dobi. Në shkollë, Bërd përpiqet të paralajmërojë miqtë e saj për një rrezik të afërt, duke lidhur ngjarjet e vdekjeve të Tajlerit dhe Averit me fotot e tyre nga kamera Polaroid. Devini fshin teorinë e Bërdit dhe përpiqet të shkatërrojë fotografinë duke e djegur atë me çakmakët e tij. Papritmas, ndërsa fotografia digjet, dora e Minas shpërthen në flakë. Bird ndalon dëmtimin e mëtejshëm kur ajo e shuan zjarrin në figurë ndërsa riparon misteriozisht vetveten.
Ndërsa Devini dhe Kejsi shoqërojnë Minan në njësinë e djegur të spitalit, Bërdi dhe Konori kthehen në dyqanin antik për të marrë aksesorët e kamerës me shpresën për të gjetur të dhëna, pasi ka kuptuar se kamera është një provë zyrtare e skenës së krimit kur ajo gjen një shenjë prove. Ata gjithashtu zbulojnë se kamera ishte në pronësi të një mësuesi fotografie Roland Joseph Sable (RJS) (Rhys Bevam John) në vitet e tyre të shkollës më parë. Ai u akuzua për torturimin e katër nxënësve dhe vrasjen e tre prej tyre gjatë marrjes së fotografive maniakale. Një nga robërit ikën dhe Roland është vrarë nga policia në proces. Pas marrjes së suksesshme të sendeve në dyqanin antik, Bërdi sulmohet nga njësia, të cilën ajo e përshkruan si diçka që sillet si një fotografi (është e ndjeshme dhe bëhet e shtrembëruar me nxehtësi, siç dëshmon kur ngrohësi në dukje dëmton entitetin që i lejon asaj të ikë). Pyetjet e Bërdit përse u ndoqën shumë dhe pas rishikimit të fotografisë së grupit, Tajleri thekson se reflektimi i saj shihet në sfondin e fotografisë, që përfshin atë në mallkimin. Para se Bërd të paralajmërojë Devin se Mina mund të jetë në rrezik, Devin gjen trupin e vdekur të Minas që varet në dhomën e saj të spitalit.
Në një darkë, Devin fajëson Bërdin për vdekjen Minas dhe përpiqet të marrë një pamje të saj me kamerën (si një kërcënim për të kuptuar se kush është tjetër). Në luftën pasuese, Devin është goditur aksidentalisht me kamerën, ndërsa hija transferon në foton e tij, duke treguar se është i ardhshmi. Devin tenton të kërcënojë Bërdin edhe më shumë, por Kejsi e shpëton atë kur ajo godet fotografinë e Devin me një laps, duke e plagosur atë në jetën reale. Të gjitha këto shkaqe bëjnë që Devin të godas aksidentalisht një polic duke u përpjekur ta ndalojë atë. Kjo shkakton që Devin të mbetej nga Sheriff Pembrok. Bërdi dhe Konori përpiqen të bindin Sherif Pembrok se Devin është në rrezik për të mos përdorur asnjë dobi. Miqtë e mbetur marrin gjërat në duart e tyre. Ndërsa bën më shumë kërkime, Kejsi e kupton se gruaja e Rolandit është ende gjallë. Në objektin e ndalimit, Devin është vrarë në qelinë e tij nga njësia.
Bërdi zbulon se mbijetuesi i fundit është Sherif Pembrok i cili i ka ndjekur ata në shkollë. Në një përpjekje për të ndaluar njësinë nga vrasja e tyre, Konori merr një pamje të Sheriff Pembrok. Pembrok pastaj zbulon se Roland ishte rebelimi i vërtetë i Rebekas, duke e sulmuar seksualisht si një adoleshente. Të katër studentët, përfshirë atë, ishin miqtë e Rebecca duke u përpjekur për të paralajmëruar atë për veprimet e babait të saj, duke gjetur pamjet e saj lakuriq në posedim të tij. Duke u frikësuar se publiku do ta dijë, Roland i rrëmben katër studentët për të fshehur të vërtetën duke nxitur Rebeka të vrasë veten me frikë. Ndërsa e vërteta është zbuluar, njësia shfaqet dhe thyen foton e Pembrok në gjysmë, duke e vrarë atë në proces. Kejsi është plagosur rëndë në një lojë të mace dhe miut me entitetin. Bërdi e ruan duke e fshehur në dhomën e dushit, duke i kthyer të gjitha dushet e nxehta. Njësia fillon të dëmtojë Konorin, por Bërd merr një pamje nga vetja, duke bërë që njësia të lirojë Konorin dhe të ndjekë pas saj. Ndërsa entiteti dhe Bërdi vijnë në një konfrontim përfundimtar në dhomën e errët të shkollës, Bërdi më në fund merr një pamje të entitetit në formë të plotë të trupit me kamerën. Ajo e thyen foton me duart e saj, duke e privuar përkohësisht entitetin. Bërdi pastaj e djeg foton me një çakmak pasi njësia e avullon në ajër të hollë. Bërdi, Konori dhe Kejsi bashkohen, me Kejsin duke bërë shaka se ajo nuk do të fotobombojë kurrë më. Filmi mbaron me Bërdin duke e marrë kamerën dhe duke e hedhur atë në një lumë.
Xhafer bin Ebu Talibi
parapamje|[[Bukurshkrimi|Kaligrafia e Xhaferit]] Xhafer ibn Ebi Talib ishte një nga sahabët dhe kushëriri i Muhammedit.
Jeta
Xhaferi ishte djali i tretë i Ebu Talib ibn Abdylmutalibit dhe Fatime bint Esedit. Vëllezërit e tij ishin Talibi, Akili, Aliu dhe Tuljak. dhe motrat e tij ishin Fakhitah, Jumanah dhe Rejte.
Ai ishte i martuar me Esma bint Umejs, e cila e pranoi islamin në vitin 614-615. Ata kishin tre fëmijë; Abdullahu, Muhammedi dhe Auni.
Vdekja
Në vitin 629, Muhammedi përgatiti një ushtri për t'u përballur me Bizantinët në Siri, sepse guvernatori i Bizantinëve e vrau një nga emisarët e tij. Ai e emëroi Zejd ibn Harithen si komandantë i ushtrisë dhe tha: "Nëse Zejdi vritet ose lëndohet, Xhaferi do ta marrë pozitën si komandantë. Nëse Xhaferi vritet ose lëndohet, Abdullah ibn Rawahah do ta marrë pozitën si komandantë. Nëse Abdullahu vritet ose lëndohet, atëhere myslimanë do ta emërojnë veten e tyre si komandant."
Kur Myslimanët u përballen me Bizantinët në Muta, ku ata ishin më pakë ushtarë. Zejd ibn Harithe ishte i pari i cili u vra në betejë, atëhere Xhaferi u bë komandantë. Ai hipi në kalin e tij dhe bërtiti duke thënë: "Sa i mrekullueshme është Xheneti aq po afrohet! Sa të këndëshme janë pijet e saj! Dënimi për Bizantinë nuk është e largët!"
Xhaferi luftoi derisa të dy krahët e tij u prenë, por përfundimisht ai u vra. Trupi i Xhaferi u godit 72 herë mes shpatullave të tij, ku u godit edhe prej shpatës dhe prej shtizës.
Kur i erdhi lajmi për vdekjen e tij tek Muhammedi, ai filloi të qajë. Ai më vonë tha se Xhebraili i erdhi atij dhe i tha: "Xhaferi ishte ushtarë guximtarë. Zoti i ka jepur atij jetë të përjetshëm dhe në vend të krahëve që i'u prenë gjatë luftës, Zoti i'a ka jepur një palë krahë".
E veja e Xhaferit, Esma thotë: I dërguari i Zotit erdhi tek unë dhe më pyeti: "ku janë fëmijët e Xhaferit?" I'a solla fëmijët dhe ai i përqafoi dhe filloi të qajë, e pyeta: "O i dërguar i Zotit, A ke dëgjuar diçka për Xhaferin?" ai m'u përgjigj: "Po, ai ka vdekur". Dhe unë fillova të qajë dhe një grua erdhi dhe më tha: "O Esma, mos fol fjalë të pahijshëm". Djali i saj Abdullahu i tha: "O Esma, a nuk je e kënaqur? Me të vërtetë, Zoti i'a ka jepur Xhaferit dy krahë që ai mund të fluturojë në Xhenet!" Muhammedi i tha vajzës së tij Fatimes: "Përgatitë ushqim për familjen e Xhaferit se ata janë të shqetësuar sot."
Sibylle Schefczik
Sibylle Schefczik (e lindur më 1 janar, 2000) është një pianiste nga Austria.
Jeta
Sibylle Schefczik lindi në vitin 2000, në Salzburg.
Silke-Thora Matthies
Silke-Thora Matthies (e lindur më 1960) është një akademike dhe pianiste nga Gjermania.
Jeta
Silke-Thora Matthies lindi në vitin 1960, në Gütersloh.
Toska (Strugë)
Toskë, (Тоска/Toska) është fshat në komunën e Strugës, Maqedoni.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 0 banorë.
Juraj Kucka
Juraj Kucka (lindur më 26 Shkurt 1987) është një lojtar profesionist sllovak i cili luan si mesfushor në Turqi per klubin Trabzonspor dhe Kombëtarja sllovake e futbollit. Ai është mbiquajtur  Kuco .
Kerem Bürsin
Kerem Bürsin (lindur më 4 qershor 1987) është një aktor turk, i njohur për serialet televizive Güneşi Beklerken (2013−2014) dhe Şeref Meselesi (2014−2015).
Jeta dhe karriera
Bürsin ka jetuar në vende të shumta duke përfshirë Skocinë, Indonezinë, Emiratet e Bashkuara Arabe, Turqinë, Malajzinë dhe SH.B.A. Në vitin 1999, në moshën 12 vjeç ai u transferua me familjen e tij në Shtetet e Bashkuara. Ai u diplomua në departamentin e komunikimeve të marketingut të Kolegjit Emerson dhe mori mësime aktrimi ndërsa ishte në universitet. Ai u zgjodh si aktori më i mirë i teatrit në një konkurs në shkollën e mesme në SHBA. Para se të bëhej aktor, ai punonte si shofer.
Bürsin më parë ishte shfaqur në filmat televizivë amerikanë përfshirë Sharktopus në 2010. Më 9 shtator 2013, ai u shfaq në aplikacionin komercial të Line për mesazhet sociale. Bürsin u bë i njohur me rolin e tij si "Kerem Sayer" në Güneşi Beklerken të Kanal D dhe portretizoi binjakun e deformuar të personazhit të quajtur "Güneş Sayer" në episodin e fundit të serisë. Në filmin e Çagan Irmak, Unutursam Fısılda luajti rolin e një muzikanti të quajtur Erhan. Në 2016 ai ishte marka e Mavi Jeans së bashku me ish të dashurën e tij Serenay Sarıkaya. Bürsin ndjek të dy prodhimet Hollywood-Turke dhe preferon të përdorë gjuhët Angleze dhe Turke në aktrim. Ai gjithashtu ka fituar çmimin Aktori më i Mirë Ndërkombëtar i Seulit.
Aktualisht Bürsin po luan rolin kryesor "Serkan Bolat" në Sen Çal Kapımı (Ju trokitni në derën time) përkrah Hande Erçel. Seriali është prodhuar nga MF Yapim, drejtuar nga Yusuf Pirhasan (1), Ender Mıhlar (1), Altan Dönmez (2-) dhe skenari i saj është shkruar nga Ayşe Üner Kutlu. Premiera u shfaq në FOX më 8 korrik 2020 duke marrë vlerësime pozitive dhe vlerësime të larta. I lidhur me Hande Erçel
Jeta Ime (autobiografia e Bill Klintonit)
Jeta Ime (Anglisht: My Life) është një autobiografi shkruar nga ish-presidenti amerikan Bill Klinton, botuar më 22 qershor 2004 nga Knopf Publishing Group. Klinton kaloi rreth dy vite e gjysmë në libër. Ai mblodhi materiale për katër muaj, shkroi një skicë, dhe kaloi dy vjet e dy muaj duke shkruar librin. Redaktori i librit ishte Justin Cooper. "E kam shkruar atë për një kohë të gjatë, kam hedhur boshllëqe për kërkime, ai do të bëjë hulumtimin, do ta vërë në kompjuter, do ta shtypte, dhe pastaj do ta redaktonim", tha Klinton. "Çdo faqe në këtë libër ka kaluar ndoshta diku midis tre dhe nëntë herë". Drafti origjinal për librin ishte shkruar krejtësisht në kohë të gjatë. "[Kishte] 22 fletore të mëdha dhe të trasha."
Rreth librit
Jeta ime e Presidentit Bill Klinton është portreti jashtëzakonisht i sinqertë i presidentit të 42-të të SHBA-së, një udhëheqës global i cili vendosi në fillim të jetës për t'i kushtuar dhuratat e tij intelektuale dhe politike, dhe kapacitetin e tij të jashtëzakonshëm për punë të vështirë, për t'i shërbyer publikut.
Ajo na tregon ecurinë e një amerikan të shquar, i cili përmes energjive dhe përpjekjeve të tij të mëdha e bëri udhëtimin e pamundur nga Hope, Arkansas, në Shtëpinë e Bardhë - një udhëtim i nxitur nga një interes i zjarrtë në procesin politik që manifestohej në çdo fazën e jetës së tij: në kolegj, duke punuar si praktikant për senatorin William Fulbright; në Oksford, duke u bërë pjesë e lëvizjes protestuese të Luftës së Vietnamit; në Shkollën Juridike të Yale, duke bërë fushatë në nivelin bazë për kandidatët demokratë; mbrapa në Arkansas, duke kandiduar për Kongres, avokat i përgjithshëm dhe guvernator.
Ne e shohim karrierën e tij të formësuar nga vendosmëria e tij e vendosur për të përmirësuar jetën e bashkëqytetarëve të tij, një angazhim të pafalshëm ndaj të drejtave civile dhe një kuptim të jashtëzakonshëm të praktikave të jetës politike.
Ne arrijmë të kuptojmë presionet emocionale të të rinjve të tij të lindur pas vdekjes së babait të tij; e kapur në marrëdhëniet jofunksionale midis nënës së tij të ngulitur, të ushqyer dhe njerku i tij abuziv, të cilin kurrë nuk pushoi së dashuri dhe emri i të cilit e mori; tërhequr për Hillary Rodham shkëlqyer, bindëse, të cilin ai ishte i vendosur për t'u martuar; të përkushtuar me pasion, që nga fillimet e saj, tek vajza e tyre, Chelsea dhe në gjithë përvojën e atësisë; ngadalë dhe me dhimbje filluan të kuptonin se si mohimi i hershëm i dhimbjes e çoi atë në disa herë në sjellje të dëmshme të sjelljes.
Libri i presidentit Klinton është gjithashtu një përmbledhje më e hollësishme, dhe më e nuancuar e një presidencie të shkruar ndonjëherë - duke përfshirë jo vetëm pikat dhe krizat e larta, por mënyra se si funksionon presidenca: bombardimet e përditshme të problemeve, personaliteteve, konflikteve, pengesat, arritjet.
Kjo është një testament për ndikimin pozitiv në Amerikë dhe në botën e punës së tij dhe të idealeve të tij.
Është llogaria e një presidenti nën sulmin e bashkërenduar dhe të paepur të orkestruar nga armiqtë e tij në të djathtën e djathtë dhe si mbijetoi dhe mbizotëronte.
Është një thesar i momenteve të kapura gjallë, mes tyre:
• Djali dhjetëvjeçar i shikuar konventat politike kombëtare në televizionin e ri (dhe të parë) të familjes së tij.
• Kandidati i ri që kërkon vota në kodrat Arkansas dhe shikuesi lokal i cili i thotë atij, "Kushdo që do të bënte fushatë në një birrë të përbashkët në Joiner në mesnatë, të shtunën, meriton të mbajë një kuti. . . . Ju do të fitoni këtu. Por kjo do të jetë vendi i vetëm i mallkuar që fitoni në këtë qark. "(Ai kishte të drejtë në të dyja akuzat.)
• Udhëtimi me kalërim i fushatës së vitit 1992.
• Shkëmbimet jashtëzakonisht të sinqerta me Newt Gingrich dhe Bob Dole.
• Manipulimi delikat ishte i nevojshëm për të bindur Rabinin dhe Arafatin që të shtrëngonin duart për kamerën duke e mbajtur Arafatin nga puthjet e Rabinit.
• Kostoja, publike dhe private, e skandalit që kërcënoi presidencën.
Bugatti
Automobiles Ettore Bugatti ishte një prodhues Francez makinash të performancës së lartë, themeluar në vitin 1909 në qytetin e atëhershëm Gjerman Molsheim, Alsace nga Italiani Ettore Bugatti. Makinat Bugatti njiheshin për bukurinë e dizenjimit (Ettore Bugatti vinte nga një familje artistësh dhe e konsideronte veten si artist edhe konstruktor) dhe për shumë fitoret e tyre në gara. Bugattit më të famshme përfshijnë makinat Type 35 Grand Prix, Type 41 "Royale", Type 57 "Atlantic" dhe makina sportive Type 55.
Çağan Efe Ak
Çağan Efe Ak (l. 6 qershor 2007, Stamboll ) është një aktor turk.
Karriera
Çağan Efe Ak, i cili u shfaq para kamerave me reklama për herë të parë, më vonë u shfaq në serialin televiziv Bir Gün Bir Çocuk dhe Muhteşem Yüzyıl Kösem. Pas kësaj, Çağan Efe Ak, i cili luajti në Güldüy Güldüy Show Çocuk dhe filma të ndryshëm, aktualisht po luan rolin kryesor në serialin televiziv Tozkoparan İskender, transmetuar në TRT1.
Bugatti
Nën drejtimin e Ettore Bugatti
Themeluesi Ettore Bugatti lindi në Milano, Itali, dhe kompania e automobilëve që mban emrin e tij u themelua në vitin 1909 në Molsheim në rajonin Alsace, rajon i cili atëherë ishte pjesë e Perandorisë Gjermane nga 1871 deri në 1919. Kompania njihej për nivelin e lartë të detajeve inxhinierike në automobilët e saj, dhe për mënyrën artistike në të cilën projekti zbatohej, për shkak të natyrës artistike të familjes së Ettores (babai i tij, Carlo Bugatti (1856–1940), ishte një dizenjues i rëndësishëm i mobiljeve dhe stolive).
Lufta e parë dhe pasojat
Gjatë luftës Ettore Bugatti u dëbua, në fillim në Milano dhe më pas në Paris, por sapo armiqësitë u mbyllën ai u rikthye tek fabrika e tij në Molsheim. Më pak se katër muaj nga formalizimi i Konferncës së Versajës për transferimin e Alsaces nga Gjermania në Francë, Bugatti pati mundësinë, në momentin e fundit, të kishte një vend tek Paris Motor Show në tetor 1919. Ai shfaqi tre vetura të lehta, të gjitha të bazuara tek ekivalentët e para luftës, dhe secila e pajisur me të njëjtin motor 1,368 cc me 4 cilindra OHC (boshti me gunga mbi cilindra) me 4 valvula për cilindër. Më e vogla nga të treja ishte "Tipi 13" me trup për gara (e ndërtuar nga vetë Bugatti) dhe duke përdorur një shasi 200 cm të gjatë nga rrota në rrotë. Të tjerat ishin "Tipi 22" dhe "Tipi 23" me gjatësi shasie respektivisht 225 dhe 240 cm nga rrota në rrotë.
Sukseset në gara
Kompania gëzoi sukses të madh në garat e para GP: në vitin 1929 një makinë në pronësi private Bugatti fitoi garën e parë Monaco Grand Prix. Suksesi i garave arriti kulmin me pilotin Jean-Pierre Wimille i cili fitoi garën 24 orë Le Mans 2 herë (në 1937 me Robert Benoist dhe 1939 me Pierre Veyron).
Makinat Bugatti ishin jashtëzakonisht të suksesshme në gara. E vogla Bugatti Type 10 kapi të katër vendet e para që në garën e saj të parë. Modeli i vitit 1924 Bugatti Type 35 është ndoshta makina më e suksesshme e garave e të gjitha kohërave, me mbi 2,000 fitore. Tipi 35 u zhvillua nga Bugatti dhe kryeinxhinieri dhe piloti i garave Jean Chassagne i cili e pilotonte vetë në garën e parë të saj në Grand Prix në 1924 në Lion. Bugatti korrte fitore tek Targa Florio për 5 vite rresht nga 1925 deri në 1929. Louis Chiron kishte më shumë podiume mes makinave Bugatti, dhe prej tij në ringjalljen e markës Bugatti Automobiles S.A.S. modeli koncept i vitit 1999 Bugatti 18/3 Chiron iu vu emri i tij. Por ishte suksesi i fundit i garave në Le Mans që ishte më i kujtuari për Jean Pierre Wimille dhe Pierre Veyron të cilët fituan në garën e vitit 1939 me vetëm 1 makinë dhe me resurse të varfra.
Garat me avionë
Në vitet 1930, Ettore Bugatti u përfshi në krijimin e një avioni sportiv garash, me shpresën se do të mundte gjermanët në Çmimin e Deutsch de la Meurthe. Ai do të ishte modeli Bugatti 100P, i cili nuk fluturoi kurrë. U projektua nga inxhinieri belg Louis de Monge i cili i kishte përdorur më parë motorët Bugatti Brescia në avionin "Tip 7.5".
Lokomotiva
Ettore Bugatti po ashtu projektoi një lokomotivë me pasagjerë moderne të suksesshme, Autorail (Autorail Bugatti).
Një tragjedi familjare
Vdekja e djalit të Ettore Bugatti, Jean Bugatti, në 11 gusht 1939 shënoi një pikë kthese në të ardhmen e kompanisë. Jean vdiq duke provuar një model të dizenjuar plotësisht nga vetë ai një Tip 57S afër fabrikës së Molsheim, në përpjekje për tu shmangur nga një çiklist i dehur në rrugën e mbyllur.
Pas luftës së dytë botërore
Lufta e dytë botërore e la fabrikën e Molsheim në rrënoja dhe kompania e humbi kontrollin e pronës. Gjatë luftës, Bugatti planifikoi një fabrikë të re në Levallois, një periferi në veriperëndim të Parisit. Pas lufte, Bugatti projektoi dhe planifikoi të ndërtojë një seri makinash të reja, duke përfshirë Tipin 73 (makinë rruge) dhe Tipin 73C (makinë me 1 ulëse garash), por gjithësej Bugatti ndërtoi vetëm pesë makina Tip 73.
Zhvillimi i një makine me motor me superçarxher 375 cc ndaloi kur Ettore Bugatti vdiq në 21 gusht 1947. Pas vdekjes së Ettore Bugatti, biznesi mori të tatëpjetën dhe bëri shfaqjen e fundit si biznes më vete në panairin e Paris Motor Show në tetor 1952.
Pas një rënie të gjatë, kompania origjinale e Ettore Bugatti pushoi së ekzistuari në vitin 1952.
Projektimi
Bugattit vihen re për dizenjon e tyre. Blloqet e motorëve gdhendeshin me dorë që të sigurohej një sipërfaqe aq të rrafshët në mënyrë që guarnicionet nuk kishin nevojë për izolues, shumë nga sipërfaqet e hapësirës së motorit kishin të gdhendura motive të tipit Guilloché (motive përsëritëse), dhe telat e sigurisë ishin të lidhura në çdo fashetë në motive tepër ekzakte. Në vend që të sustat të kapeshin me bulona në aks siç bënte çdo prodhues tjetër, akset e Bugattit ishtin farkëtuar në mënyrë të tillë që susta të kalonte me kujdes në një hapësirë në aks të llogaritur me kujdes, një zgjidhje shumë elegante që kërkonte më pak pjesë. E famshme ishte mënyra se si ai i përshkruante makinat e konkurentit të tij kryesor Bentley si "kamionët më të shpejtë në botë" për përqëndrimin në fortësi. Sipas Bugattit, "pesha ishte armiku".
Përpjekjet për rigjallërim
Kompania u përpoq të rikthehej nën drejtimin e Roland Bugatti në mes të viteve 1950 me makinën e garave me motor në mes të shasisë Tip 251. Projektuar me ndihmën e Gioacchino Colombo, makina dështoi në arritjen e pritshmërive dhe përpjekjet e kompanisë për prodhimin e automobilëve u ndërprenë.
Në vitet 1960, Virgil Exner projektoi një Bugatti si pjesë e projektit të tij "makinat e rigjallëruara". Një version për panair u ndërtua nga Ghia duke përdorur shasinë e fundit të mbetur nga modeli Bugatti Type 101, dhe u shfaq në panairin e vitit 1965 Turin Motor Show. Financat nuk po ecnin mirë, dhe Exner e zhvendosi vëmendjen e tij në rigjallërimin e makinave Stutz.
Bugatti vazhdonte të prodhonte pjesë avionësh dhe u shit tek Hispano-Suiza, gjithashtu një ish prodhues makinash e shëndërruar në furnizues avionësh, në vitin 1963. Snecma mori kontrollin e Hispano-Suiza në 1968. Pas blerjes edhe të Messier, Snecma e shkriu Messier dhe Bugattin bashkë duke krijuar Messier-Bugatti në 1977.
Bugatti Automobili S.p.A. (1987–1995)
Sipërmarrësi Italian Romano Artioli bleu markën Bugatti në vitin 1987, dhe themeloi kompaninë si Bugatti Automobili S.p.A.. Artioli punësoi arkitektin Giampaolo Benedini që të projektonte fabrikën e cila u ndërtua në Campogalliano, Modena Itali. Ndërtimi i fabrikës nisi në 1988, bashkë me zhvillimin e modelit të parë, dhe u inaugurua dy vjet më vonë në 1990.
Në vitin 1989 planet për një rigjallërim të Bugatti u prezantuan nga Paolo Stanzani dhe Marcello Gandini, projektues të Lamborghini Miura dhe Lamborghini Countach. Makina e parë që hyri në prodhim ishte Bugatti EB110 GT. Ajo kishte një shasi me polimere të përforcuara me fibra karboni, një motor 60° V12, 3.5-litërsh, 5-valvula për cilindër, katër turbokompresorë, kuti shpejtësie me 6 marshe, dhe të katër rrotat aktive.
Projektuesi i famshëm i makinave të garave Mauro Forghieri shërbeu si drejtor teknik t Bugatti nga viti 1992 deri në 1994.
Në 27 gusht 1993, nëpërmjet kompanisë sëtij aksionere, ACBN Holdings S.A. e Luksemburgut, Romano Artioli bleu Lotus Cars nga General Motors. Planet ishin që aksionet e Bugatti të listoheshin në bursat ndërkombëtare.
Ndoshta pronari më i famshëm i një Bugatti EB110 ishte 7 herë kampioni i Formula 1 Michael Schumacher i cili bleu një EB110 në 1994. Schumacher e shiti EB110-ën e tij, e cila ishte riparuar pas një përplasje të ashpër në 1994, tek Modena Motorsport, një servis Ferrari dhe garazh pregatitor garash në Gjermani.
Në kohën kur EB110 u hodh në treg, ekonomitë e Amerikës Veriore dhe Europës ishin në rënie. Kushtet e këqia ekonomike e detyruan kompaninë të dështonte dhe prodhimi ndaloi në shtator 1995. Një model specifik për tregun amerikan i quajtur "Bugatti America" ishte në fazën pregatitore kur kompania pezulloi veprimtatinë.
Likujduesit e Bugattit e shitën kompaninë Lotus Cars tek kompania malajziane Proton. Firma gjermane Dauer Racing bleu liçensën e EB110 dhe pjesët e mbetura stok në vitin 1997 në mënyrë që të prodhonte edhe dhjetë makina të tjera EB110 SS. Këto pesë versione SS të EB110 u rafinuan shkëlqyeshëm nga Dauer. Fabrika në Campogalliano iu shit një kompanie që prodhonte mobilje, e cila falimentoi para se të fillonte punën në fabrikë, duke e lënë ndërtesën bosh. Pasi Dauer ndaloi së prodhuari makina në 2011, kompania gjermane Toscana-Motors GmbH bleu pjesët e mbetura stok të mbetura nga Dauer.
Bugatti Automobiles S.A.S. (1998–sot)
Volkswagen AG bleu markën Bugatti në vitin 1998.
Bugatti Automobiles S.A.S. punësoi Giorgetto Giugiaro i ItalDesign që të prodhontë makinën e parë koncept të Bugatti Automobiles, modelin EB118, një veturë që debutoi në panairin e vitit 1998 Paris Auto Show. Koncepti EB118 kishte një motor W-18 me 408 kW (555 kf) fuqi. Pas shfaqjes në Paris, koncepti EB118 u shfaq sërish në vitin 1999 tek Geneva Auto Show dhe Tokyo Motor Show.
Bugatti prezantoi edhe konceptet e saj të rinj, EB 218 në 1999 tek Geneva Motor Show dhe 18/3 Chiron në 1999 tek Frankfurt Motor Show (IAA).
Silvia Eisenstein
Silvia Eisenstein (5 janar, 1917 - 13 gusht 1986) ishte një pianiste dhe kompozitore nga Venezuela.
Jeta
Silvia Eisenstein lindi në vitin 1917, në Buenos Aires.Vdiq më 13 gusht 1986, në Karakas
Ruwaished
Ruwaished (الرويشد) është një qytet në governoratin Mafraq në Jordani.
Banksy
parapamje|djathtas|Teksti në shqip: Një komb nën përgjimin e kamerave Banksy është një artist anglez anonim në fushën e graffiti-t, aktivist politik dhe drejtor filmash. Veprat e tij janë plot me komente politike dhe elemente sociale dhe janë paraqitur në rrugë, mure, dhe ura të qyteteve në të gjithë botën. Banksy u zhvillua si artist gradualisht nga e ashtuquajtura skena e Bristol, ku artisë nga zhanre të ndryshme bashkëpunojnë mes artistëve dhe muzikantëve. Vëzhguesit kanë vënë në dukje se stili i tij është i ngjashëm me Blek le Rat, i cili filloi të punojë me teknikën stencil në vitin 1981 në Paris. Banksy ka deklaruar se ai ishte i frymëzuar nga "3D", një artist grafiti i cili më vonë u bë anëtar themelues i Massive Attack, një grup muzikor nga qyteti Britanik Bristol. Ekzistojnë gjithashtu spekulime se artisti zviceran Maître de Casson mund të jetë Banksy. Maître de Casson e mohon këtë në faqen e tij të internetit.
Exit Through the Gift Shop
'Exit Through the Gift Shop: A Film Banksy' është një film nga Banksy që tregon historinë e Thierry Guetta, një emigrant francez në Los Angeles, dhe obsesionin e tij me artin e rrugës (street art). Gjatë dokumentarit pamja dhe zëri i Banksy-t janë jo të qarta për të ruajtur anonimitetin e tij. Filmi kishte premierë në Festivalin e Filmit Sundance 2010 më 24 janar 2010. Muzika e dokumentarit është nga Geoff Barrow dhe përfshin këngën e Richard Hawley "Tonight the streets are ours". Filmi është nominuar për çmimin Oskar për filmin më të mirë dokumentar.
Sinem Altan
Jeta
Sinem Altan lindi në vitin 1985, në Ankara.
Lidhje të jashtme
Sinem Altan
Nevil Dede
Nevil Thanas Dede (10 janar 1975) është trajner në skuadrën KF Tirana dhe ish-futbollist. Ai ka luajtur në KF Tirana nga viti 1994 deri në vitin 2008, përveç vitit 2004-2006, pasi që ai ka luajtur në skuadrën KF Elbasani. Poashtu në një vit, Nevili ka luajtur për skuadrën Guangzhou R&F F.C. në Kinë. Në vitin 1995, ai ka luajtur në kombëtaren shqiptare.
Cap-d'Ail
Cap-d'Ail është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Cap-d'Ail ka një popullsi prej 4606 banorë dhe sipërfaqe 2.04 km², me një dendësi prej 2258 banor/km².
Himni Akathist
djathtas|parapamje|395x395px| Himni Akathist (ose Himni i kënduar në këmbë), një ikonë ruse e shekullit të 14-të. Shën Mëria duket në qendër, ndërsa secila prej ikonave të vogla periferike ka të bëjë me rrëfimin e njërës prej 24 "shtëpive" të Himnit Akathist. Himni Akathist zakonisht quhet çdo himn i krishterë ortodoks i kënduar nga besimtarët e krishterë duke qëndruar në këmbë. Sidoqoftë, ekziston një himn (" Kontakio ") i Kishës Lindore për nder të Virgjëreshës Mëri a, i njohur si Gjenerali Ngadhënjimtar, i cili këndohet nëpër kisha e manastire në pesë të Premtat e para të Kreshmës, katër pjesët e para dhe tërësi e pestë. Ai është një himn që përbëhet nga një proimion (parathënie) dhe 24 oikose (kthesa) në një akrostish alfabetik grek, nga shkronja A në Ω (secili oikos ("shtëpi") fillon me shkronjën përkatëse greke sipas radhës).
Himni Akathist konsiderohet si një kryevepër e himnografisë bizantine. Shtë shkruar mbi rregullat e homotonisë, izosilabike dhe pjesërisht të rimës. Gjuha e tij është serioze dhe poetike dhe pasurohet me mjaft epitete dhe shumë figura të tuera letrare (antiteza, metafora, etj.). Tema e tij është lavdërimi i humanizimit të Zotit nëpërmjet Virgjëreshës Mëria, i cili bëhet me shumë shprehje gëzimi dhe gëzimi, ku ata i japin atij një ton triumfues.
Emërtimi
Ky himn quhet Akathist ("Akathistos") nga qëndrimi i drejtë, të cilin besimtarët e mbanin gjatë këndimit të tij. Të gjithë besimtarët e këndonin Himnin Akathist ndërsa ishin në këmbë, nën rrethanat që konsiderohet se është kënduar për herë të parë, ndërsa kongregacioni e përcillte duke qe4ndruar ishte në këmbë edhe shpurën e festës së Ungjillëzimit, me të cilën u lidh himni. majtas|parapamje|304x304px| Ikona e lëvizshme e Virgjëreshës së Vlahernës, bartur nga Kryqtarët në Shën Markun e [[Venediku|Venecias më 1204]]
Historia
Më 8 gusht, Kostandinopoja u shpëtua nga kërcënimi më i madh në historinë e saj të deriatëhershme. Njerëzit, duke dashur të festonin shpëtimin e tyre, që ia atribuonin ndihmës së Shën Mërisë, u mblodhën në Kishën e Shën Mërisë së Vlahernës. Pastaj, sipas traditës, turma i këndoi Shën Mërisë të ashtuquajturin "Him Akathist" duke qëndruar në këmbë, me kushtimin τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ (Gjeneralit Ngadhënjimtar).
Sidoqoftë, sipas burimeve të tjera historike, Himni Akathist është i lidhur me ngjarje të tjera të ngjashme, të tilla si rrethimet dhe shpëtimi i Konstandinopojës kundër Perandorëve Konstandini Pogonatit (673), Leon Izaurit (717-718) dhe Mihailit III (860). Duke pasur parasysh kushtet historike të atëhershme (mosmarrëveshja ikonoklastike, etj.), nuk konsiderohet e pamundur që Tradita ta ketë ndryshuar realitetin historik, si rezultat i së cilës bëhet shumë e vështirë të thuhet me siguri se cili ishte konteksti historik i krijimit të Himnit. parapamje|398x398px| Virgjëresha e Akathistit, ikonë ruse e shekullit të 18-të. Virgjëresha Mëria paraqitet e ulur në fron, me Jezuin që ri mbi të. Ajo është e rrethuar nga profetë, të cilët mbajnë ilitarë me profecitë e tyre për Mishërimin. Në anët e ikonës origjinale përshkruhen ngjarje nga jeta e Virgjëreshës Mëria
Kompozitori
Edhe pse është e padiskutueshme që himni këndohej si një ode falënderimi për Gjeneralin ngadhënjimtar të shtetit bizantin, megjithatë problemi i kompozimit të Kontakionit të Himnit Akathist mbetet edhe sot e kësaj dite një nga problemet më të rëndësishme dhe më të vështira filologjike, pasi studiuesit jo vetëm që nuk kanë përfunduar se kush, kur dhe pse e kompozoi këtë himn, por mendimet e tyre gjithashtu ndryshojnë shumë.
Sidoqoftë, tradita i atribuon Himnin Akathist himnshkruesit të madh bizantin të shekullit të 6-të, Romanos Melodistit. Kjo pikëpamje mbështetet nga shumë studiues (P. F. Krypiakiewicz, F. Doelger, H.-G. Beck, E. Wellesz, P. Maas, S. Efstratiadis), të cilët konsiderojnë se shprehjet e himnit, përsosmëria e tij e përgjithshme poetike dhe plotësia e tij dogmatike mund të çojnë vetëm tek Romanos. Një studiues tjetër, J. Grosdidier de Matons, konsideron se një strofë (kontakion) e Romanosit ndjek muzikën dhe masën e parë të oikosit (shtëpisë) së Himnit Akathist (" Ἄγγελος πρωτοστάτης ..."), që sipas tij do të thotë se Romanosi të paktën e dinte (nëse nuk e shkroi vetë) Himnin. Më në fund, në një kodik të shekullit të 13-të ka një shënim të mëvonshëm, nga shekulli i 16-të, i cili përmend Romanosin si poet të Himnit.
Sidoqoftë, kjo pikëpamje kundërshtohet nga shumë studiues që gjejnë në strukturën, stilin dhe përmbajtjen e saj shumë elemente pas periudhës së Romanos Melodistit. Në një kuptim, himni u këndua në verë, në festën e Fjetjes së Hyjlindëses dhe ndoshta më vonë u bart në të Shtunën e javës së 5-të të Kreshmës, mbase nga murgjit ikonofilë të Studios. Kështu, ai iu afrua festës së Ungjillëzimit. Por është e mundur që në këtë bartje, përsëri për arsye që lidhen me Ikonoklazmën, historia e Synaksaristit është ndryshuar, dhe nga 728, kur perandor ishte ikonoklasti Leon Izauri III, ai u bart më 626, në vitet e Heraklionit, i cili luftoi persët për të rimarrë Kryqin e Shenjtë. majtas|parapamje|409x409px| "Hyjlindësja Lutëse", një ikonë ruse e shekullit të 13-të, e pikturuar sipas ikonës e famshme të Shën Mërisë së Vlahernës Është e sigurt, megjithatë, se në secilën ode të Kanonit të Himnit Akathist, eirmoset (tropari i parë) janë vepër e Ioannis Damaskinos it, ndërsa troparët e tjerë janë të Josif Himnshkruesit.
Gjatë procesionit së Përshëndetjeve, së pari këndohet Kanoni, me nëntë ode.
Në secilën ode, pas eirmosi, ka 4 ose 5 troparë, të cilët bëjnë një varg "Përmbajtës gëzimi, duhet të gëzohesh vetëm; Josif". Troparët janë të Josif himnshkruesit.
Lidhja Botërore e Myslimanëve
Lidhja Botërore e Myslimanëve (Arabisht: رابطة العالم الإسلامي) është organizatë jo-qeveritare bazuar në Mekë, Arabia Saudite që përhap mësimet islame. Organizata jo-qeveritare u financua nga qeveria arabe prej fillimit të saj më 1962, me këtë kontribut u rrit deri rreth 13 milionë dollarë më 1980.
Abdallah Ben Abdel Mohsen et-Turki është Sekretari i Përgjithshëm. Organizata përhap fenë islame, duke inkurajuar Davetin dhe konvertimin e jo-myslimanëve, dhe promovon apologjetikë kundër kritikave të Islamit.
Historia
Lidhja Botërore e Myslimanëve u themelua gjatë një takimit të Koferencës Gjenerale Islamike, e cila u mbajtë në Mekë më 14 Dhul-Hixhe 1381 (18 maj 1962).