cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gjuha e urrejtjes
Komentimi
Disa aktivistë dhe studiues kanë kritikuar praktikën e kufizimit të gjuhës së urrejtjes. Aktivistja për liritë civile Nadine Strossen thotë se, ndërsa përpjekjet për të censuruar gjuhën e urrejtjes kanë për qëllim mbrojtjen e më të cenuarve, ato janë të paefektshme dhe mund të kenë efektin e kundërt: të pafavorizuara dhe pakicat etnike të akuzohen për shkelje të ligjeve kundër gjuhës së urrejtjes. Kim Holmes, nënkryetare e fondacionit konservator Heritage dhe një kritike e teorisë së gjuhës së urrejtjes, ka argumentuar se ajo "supozon keqbesim nga ana e njerëzve, pavarësisht nga qëllimet e tyre të deklaruara" dhe se "zhduk përgjegjësinë etike të individit". Rebecca Ruth Gould, profesoreshë e Letërsisë Islame dhe Krahasuese në Universitetin e Birminghamit, argumenton se ligjet kundër gjuhës së urrejtjes përbëjnë diskriminim të këndvështrimit (i cili është i ndaluar nga Amendamenti i Parë në Shtetet e Bashkuara) pasi sistemi ligjor ndëshkon disa pikëpamje, por jo të tjerat. Studiues të tjerë, si Gideon Elford, argumentojnë në vend të kësaj se "përderisa rregullimi i gjuhës së urrejtjes synon pasojat e fjalës që janë të lidhura në mënyrë kontigjente me thelbin e asaj që shprehet, atëherë ajo është pikëpamja diskriminuese vetëm në një kuptim indirekt". John Bennett argumenton se kufizimi i gjuhës së urrejtjes mbështetet në baza të dyshimta konceptuale dhe empirike dhe të kujton përpjekjet e regjimeve totalitare për të kontrolluar mendimet e qytetarëve të tyre.
Michael Conklin argumenton se ka përfitime pozitive nga gjuha e urrejtjes që shpesh anashkalohen. Ai pretendon se lejimi i gjuhës së urrejtjes ofron një pamje më të saktë të gjendjes njerëzore, ofron mundësi për të ndryshuar mendjet e njerëzve dhe identifikon disa njerëz që mund të kenë nevojë të shmangen në rrethana të caktuara. Sipas një studimi të kërkimit psikologjik, një shkallë e lartë e psikopatisë është "një parashikues domethënës" për përfshirjen në aktivitetin e urrejtjes në internet, ndërsa asnjë nga 7 faktorët e tjerë potencialë të ekzaminuar nuk u gjet se kishte një fuqi parashikuese statistikisht domethënëse.
Filozofi politik Jeffrey W. Howard e konsideron inkuadrimin popullor të gjuhës së urrejtjes si "fjala e lirë kundrejt vlerave të tjera politike" si një keqkarakterizimi. Ai i referohet këtij si "modeli balancues" dhe thotë se ai kërkon të peshojë përfitimin e fjalës së lirë kundrejt vlerave të tjera si dinjiteti dhe barazia për grupet historikisht të margjinalizuara. Në vend të kësaj, ai beson se thelbi i debatit duhet të jetë nëse liria e shprehjes përfshin apo jo gjuhën e urrejtjes. Hulumtimet tregojnë se kur njerëzit mbështesin censurimin e gjuhës së urrejtjes, ata motivohen më shumë nga shqetësimet për efektet që fjalimi ka tek të tjerët sesa nga efektet e tij mbi veten e tyre. Gratë kanë disi më shumë gjasa se burrat për të mbështetur censurimin e gjuhës së urrejtjes për shkak të dëmtimit më të madh të perceptuar të gjuhës së urrejtjes, që disa studiues besojnë se mund të jetë për shkak të dallimeve gjinore në ndjeshmëri ndaj objektivave të gjuhës së urrejtjes.
Bârsa
Bârsa është një komunë në qarkun Arad në Rumani. Ka një popullsi prej 1,920 banorësh dhe sipërfaqe 51.47 km2. Komuna është formuar nga bshkimi i 4 fshatrave: Aldeşti, Bârsa, Hodiş, Voivodeni.
Kojota
Kojota është qen-si, me rërë rozë, me veshët ngritur. Ai bredh gjerësisht në të gjithë territorin e tij, gjueti, pushimi dhe gjumi kudo që ai është të kënaqur, që jetojnë në një çerdhe vetëm kur rritin te vegjlit.
Kojotat bashkëshortor zakonisht për jetën dhe rritja zhvillohet midis janarit dhe marsit. Periudhë shtatzënësi është 63 ditë dhe një barelë në vit 1-12 pups (mesatarisht 4-5), është i lindur dhe rritur në një çerdhe ose plasë rock. Të vegjlitjanë lindur të verbër, por me qime, dhe do të kujdeset për 5 to7 javë. Ata fillojnë të largohen më në 3 javë, por është 6 javë para se të fillojnë të vërtetë për të drejtuar me prindërit e tyre dhe ata të gjithë braktisin den. Nëse ju shikoni një grup prej 3-6 kojota, ajo është më e mundshme një palë mated dhe të rinjtë e tyre të vitit, ose ndoshta një grup shokë pjellë. kojotat nuk kanë paketa të mëdha si disa ujq nuk. Jetëgjatësia e tyre të mundshme në të egra është rreth 13 vjet dhe në robëri është 15-20 vjet. Kojotat komunikojnë duke përdorur parfum dhe gjuhën e trupit si dhe shqiptim. Ata nuk bëjnë kafshët mirë.
304 p.e.s.
Mbi vitin 304 p.e.s..
Historia e shkencës
Historia e shkencës është studimi i zhvillimit historik të kuptimit të njeriut për botën natyrore. Deri në fundin e shekullit XX, historia e shkencës, sidomos e shkencave fizike e biologjike, është parë si një tregues që shfaq triumfin e teorive të vërteta mbi ato false. Shkenca u portretizua si një dimension madhor në përparimin e qytetërimit. Në dekadat e fundit, pikëpamjet postmoderniste, të ndikuara jashtëmase nga vepra e Thomas Kuhn, Struktura e Revolucioneve Shkencore Rimja(1962), historia është parë më shumë si përleshja e sistemeve të ndryshme konceptuale për superioritet intelektual në një sferë më të gjerë ku përfshihen temat intelektuale, kulturore, ekonomike dhe politike, të gjitha këto jashtë shkencës së pastër. Vëmendje e re po tregohet për shkencën jashtë kontekstit të Evropës Perëndimore.
Hyrje
Shkenca është tërësia e dijeve empirike, teorike dhe praktike rreth botës natyrore, të prodhuara nga kërkuesit të cilët përdorin metodën shkencore, (që i vë sidomos rëndësi vëzhgimit), shpjegimit shkencor dhe parashikimit të fenomeneve natyrore nëpërmjet eksperimenteve. Duke pasur parasysh dualitetin e shkencës si dije objektive dhe si konstrukt njerëzor, historiografia e saktë e shkencës duhet të bazohet si në historinë intelektuale, ashtu edhe në historinë shoqërore.
Gjurmimi i saktë i prejardhjes së shkencës është i mundur përmes shumë teksteve të rëndësishme që i kanë mbijetuar botës klasike. Megjithatë, fjala shkencëtar është relativisht e re — për herë të parë e thënë nga William Whewell në shekullin XIX. Më përpara, njerëzit që hetonin natyrën quheshin filozofë natyrorë.
Ndërsa hetimet empirike të botës natyrore janë përshkruar qysh në antikitetin klasik (si p.sh, Talesi, Aristoteli dhe të tjerë), dhe metoda shkencore ka qenë e përdorur qysh në Mesjetë (p.sh,Ibn al-Haytham, Abū Rayhān al-Bīrūnī dhe Roger Bacon), ngritja e shkencës moderne gjurmohet në Epokën e Hershme Moderne, gjatë së cilës ai që quhet Revolucioni Shkencor ndodhi në Evropën e shekujve të 16-të dhe 17-të.
Metoda shkencore konsiderohet kaq themelore për shkencën modern saqë disa - sidomos filozofët e shkencës dhe shkencëtarët  - i  konsiderojnë hetimet e hershme të natyrës si para-shkencore. Tradicionalisht, historianët e shkencës e kanë përkufizuar shkencën megjithë ato hetime.
Kulturat e hershme
Në kohërat parahistorike, këshillat dhe dijet kaloheshin brez pas brezi gojë më gojë. Për shembull, përdorimi i misrit për bujqësi datohet 9000 vjet më parë në Meksikën Jugore, përpara zhvillimit të sistemeve shkrimore. Ngjashmërisht, provat arkeologjike tregojnë për zhvillimin e dijeve astronomike në shoqëri analfabete.
Zhvillimi i shkrimit mundësoi ruajtjen dhe transmetimin e dijes përmes brezave me besim shumë të madh. Kombinuar me zhvillimin e bujqësisë, që çoi tepricën e ushqimeve, u bë e mundur për qytetërimet e hershme që të zhvilloheshin, sepse tani mund të merreshin me detyra të tjera përveç mbijetesës.
Shumë qytetërime të lashta mblodhën informacione astronomike në një mënyrë sistematikë me anë të vëzhgimeve të thjeshta. Megjithëse ata nuk kishin njohuri për strukturën fizike të planetëve dhe yjeve, shumë shpjegime teorike u propozuan. Fakte bazë rreth fiziologjisë njerëzore njiheshin në disa vende he alkimia praktikohej në disa qytetërime. Vëzhgim i konsiderueshëm u bë edhe në fushën e florës dhe faunës.
Shkenca në Lindjen e Lashtë
Nga fillimet e tyre në Sumer (Iraku i sotëm) rreth 3500 para Krishtit, mesopotamasit filluan përpjekjet për të ruajtur të dhëna mbi vëzhgime mbi botën me shumë të dhëna numerike në to. Por vëzhgimet dhe matjet e tyre u përdorën dukshëm për qëllime praktike sesa për ligje shkencore. Një shembull konkret i Teoremës së Pitagorës është regjistruar, aq herët sa shekulli I 18-të para Krishtit: tablet mesopotamase me shkrim kuneiform Plimpton 322 na tregon për treshet pitagoreane (3,4,5) (5,12,13)..., të datuara në 1900 para Krishtit, mundësisht një mijëvjeçar përpara Pitagorës, por nuk ekzistonte një formulim abstract si ai i Teoremës së Pitagorës.
Në astronominë babilonase, janë lënë shumë shënime mbi lëvizjen e yjeve, planetëve e hënës dhe janë lënë në mijëra tabletë balte. Edhe sot, periudhat astronomike të identifikuara nga shkencëtarët mesopotamas përdoren gjerësisht sot në kalendarët perëndimorë: viti diellor, muaji hënor, java me shtatë ditë. Duke përdorur këto të dhëna ata zhvilluan metoda aritmetike për të llogaritur gjatësinë e ditës në rrjedhën e një viti të tërë dhe për të parashikuar shfaqjen dhe zhdukjen e Hënës e planetëve dhe eklipset e Diellit dhe Hënës. Vetëm disa prej emrave të astronomëve dihen, si Kidinnu, një astronom dhe matematikan shaldeas. Vlerat e përcaktuara nga Kiddinu për vitin diellor janë akoma të përdorura në kalendarët e sotëm. Astronomia babilonase ishte "përpjekja e parë dhe mjaft e suksesshme për t’I dhënë një përshkrim matematik fenomeneve natyrore." Sipas historianit A. Aaboe, "të gjitha degët e tjera të astronomisë shkencore, në botën helenistike, në Indi, në botën islamike dhe në perëndim varen nga astronomia babilonase."
Zhvillime domethënëse në Egjiptin lashtë përfshijnë astronominë, matematikën dhe mjekësinë. Gjeometria e tyre qe e nevojshme për të ruajtur dhe vëzhguar përmasat dhe formën e tokave, të cilat përmbyteshin çdo vit nga lumi I Nilit. Trekëndëshi I drejtë me brinjë 3,4 dhe 5 dhe të tjera rregulla shërbyen për paraqitjen e strukturave rectilinear dhe për arkitekturën e Egjiptit. Egjipti gjithashtu ishte qendra e kërkimit alkimik për shumicën e Mesdheut. Papirusi i Edëin Smith është një nga dokumentet e parë mjekësorë që ekziston akoma dhe ndoshta dokumenti i parë që përpiqet të analizojë dhe përshkruajë trurin: mund të shihet si fillimi I neuroshkencës moderne. Megjithatë, ndërsa mjekësia egjiptiane kishte disa praktika efektive, nuk ishte pa praktika joefektive dhe të dëmshme. Historianët e mjekësisë besojnë se farmakologjia egjiptiane e lashtë, p.sh, ishte krejtësisht joefektive. Edhe pa këto, mund të themi se mjekësia egjiptiane kishte këto hapa për trajtimin e sëmundjeve: ekzaminim, diagnozë, trajtim dhe prognozë, gjë që është paralele me metodën bazë empirike të shkencës dhe sipas G. E. R. Lloyd pati një rol domethënës në zhvillimin e kësaj metode. Papirusi Ebers (rreth 1550 para Krishtit) gjithashtu përmban prova për përdorimin e metodës empirike.
Provinca e Foxhës
Provinca e Foxhës (italisht Provincia di Foggia) është një krahinë italiane e Pulias me një popullsi prej 639.869 banorësh. Ajo është provinca e dytë më e madhe e Italisë, mbulon një sipërfaqe prej 6.965 km ² dhe përfshin 61 komuna. Provinca e Foxhës ka si kryeqendër qytetin e Foxhës, popullsia e të cilit përbën një të katërtën e të gjithë krahinës në tërësi.
Provinca e Foxhës kufizohet në perëndim me Provincën e Kampobasos (Rajoni i Molises) dhe  Provincën e Beneventos (Rajoni i Kampanias), në jug me Provincën e Avelinos (Rajoni i Kampanias) dhe Provincën e Potencës (Rajoni i Bazilikatës), në jug-lindje me Provincën e Barletta-Andria-Tranit dhe në lindje laget nga Deti Adriatik. Në territorin e provincës bën pjesë edhe arqipelagu i Ishujve Tremiti.
Timothy C. May
Timothy C. MAy, i njohur më mirë si  'Tim May' , është një shkrimtar teknik dhe politik amerikan, dhe një inxhinier elektronik dhe shkencëtar në kompaninë Intel. Ai doli në pension në 2003.
Shkrime mbi kriptografiney dhe privatësinë
May ishte anëtar themelues dhe një nga kontribuesit më voluminoze në listën e postimeve elektronike Cypherpunks. Ai shkroi gjerësisht rreth kriptografisë dhe privatësisë nga 1990 deri në 2003.
May shkroi pyetësorin me tematikë cypberpunk, "Cyphernomicon" (duke përfshirë një pjesë të tij të mëparshme të titulluar "Manifesti Kripto Anarkist"), dhe eseja e tij "True Nyms and Crypto Anarchy" është përfshirë në një ribotim të romanit True Names nga Vernor Vinge. Në 2001 vepra e tij u botua në librin Cripto Anarchy, Cyberstates, and Pirate Utopias.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1866
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Masmedia
Masmedia, mjete të komunikimit masiv drejtuar turmave (masave), ndryshe "aparatë" që organizojnë proçeset e prodhimit dhe të shpërndarjes së njoftimit (informacionit) dhe atë të imagjinatës. Janë mjete të komunikimit në përmasa të mëdha nganjëherë cituar edhe me termin anglisht, mass media ose thjeshtë media. Janë mjetet nëpërmjet të cilëve bëhet e mundur shpërndarja e dijes drejt një pluraliteti marrësish ose shfrytëzuesish (populli = massa) informacioni pa dallim.
Sprehja rrjedh nga bashkimi i termit Anglez mass me fjalën latine medium, shumës media. Qoftë "medium" si dhe "media" asimilohen më se miri edhe ne gjuhën shqipe. Medium u zgjodh për shkak se gjuha angleze nuk zotërron një term me kuptim te dyfishtë të fjales "mjet" (si vegël) diçka (në këtë rast) ndërmjet autorit të mesazhit dhe marrësit.
Mjetet
Mjetet e komunikimit masiv janë:
Në qoftëse përcaktojmë me fjalën "media" mjetet nëpërmjet të cilëve ndodhin proçeset e ndërmjetësimeve simbolike në nje komunitet të caktur shfrytëzuesish (të mediave), atëherë mund të pohojmë që mjeti (apo vegla) në pronësi të njeriut ka qenë, në kohërat e lashtësisë, trrupi i tijë i aftë për tu shprehur nëpërmjet gjesteve dhe tingujve. Kurse guri me të cilin njeriu i lashtë vizatonte mbi murë ka qenë "medium" i parë i jashtëm (sepse i brendshëm eshtë trupi ynë). Në vijim, zakonet e trashëguara gojarisht nga babai birit zuri fill një mekanizëm evolutiv që përcaktoi si media kryesore trre mjetet e njoftimit: teksti i shkruar, shëmbëlltyrat, tingujt.
Historiku
Për disa, masmediat e para (siç i kuptojmë sot) janë librat që egzistojnë prej shumë kohësh. Megjithatë shpërhapja e masmediave si fenomen egzaltues i përket shekullit të njëzetë. Në këtë periudhë u përhap mendimi që njoftimi duhej të vinte në të njëjtën kohë kur ai ndodh. Dmth. për të marë njoftimin brenda një brezi kohe shumë të shkurtër, gati sa të mos njehsohej koha e vërshimit të mesazhit, drejt receptimit të tijë. Pionjerë si: vëllezërit lumierë, fotografi Muybridge, të cilët dhanë hofin e parë të mediumit të kinemasë, apo italianët Nikola Tesla, Guglielmo Marconi, kanadesi Reginald Fessenden që me kërkimet e tyre mbi valët elektromagnetike sollën lindjen e kodit mors dhe si përfundim radion e parë më 23 dhjetor 1900 dhe që më pas do ta ndjekë shpikja e televizorit i cili do të jetë një nga mediumet më domethënes dhe influencues në shoqëri. Në rrjellën e shekullit të njëzetë zhvillimi dhe përhapja e gjerë e masmediave ndodhi falë progresit shkencor dhe teknollogjik. Në fakt mediat, mirëqë janë mjete për qarkullimin e njoftimit, janë edhe objekte teknollogjike me të cilët shfrytëzuesi mund të ndërveprojë. Për disa media siç është televizioni ndërveprimi nuk është i mundur. Në këtë lloj komunikimi shfrytëzuesi gjendet pasiv sepse nuk ka mundësinë të ndërveprojë me komunikuesin ngaqë njoftimi është njëdrejtimësh. Masmediat historikisht kanë qenë edhe janë pre e çensurës dhe shfrytëzimit, për propagandë dhe manipulim të opinionit të masave, nga regjime dhe diktatura. Shkëmbimi i lirë dhe pa asnjë pengesë i informacionit është një nga të drejtat themelore: e drejta për të qenë "i njoftuar" dhe e drejta "për të njoftuar".
Mediat dhe demokracia
Nga debatimet e shumta, kohët e fundit, është përhapur idea që në një shoqëri demokratike duhet të jenë të pranishme mjete të pavarura të njoftimit. Me qëllim që të informojnë qytetarët mbi argumente të cilat i përkasin qeverive apo ente ndërmarrjesh dhe institucionale. Kjo bëhet sepse qytetarët edhe pse kanë të drejtën e votës nuk do të ishin, ndryshe, të aftë ta ushtronin me një zgjedhje të ditur ku në të cilën duhet të pasqyrohen interesat dhe opinionet e tyre të vërteta. Simbas kësaj optike, në caqet e principeve themeluese të demokracive liberale, ose ndarja e fuqive, përtej egzekutivit, juridikut apo legjislativit, roli i medjave dhe i burimeve të njoftimit për qytetarët do të konsiderohej si fuqija e katërt duke e bërë autonome nga të tjerat. Kjo është e pamundur përderisa në një sistem demokratik medjat përbëjnë një nga fuqitë më influencuse në politikë dhe në ekonomi.
Problematikat e masmediave
Në rrjedhën e viteve janë prodhuar një mori studimesh përsa i përket kërkimeve të efekteve që shkaktojnë medjat. Akoma sot ekspertët ndahen, sipas një definicioni të Umberto Eco, midis "apokaliptikëve" (për të cilët medjat kanë një aftësi thelbesore që është shkatërruese në krahasim me socializimin e zakonshëm) dhe "të integruarit" (të anuar më shumë në të konsiderojnë përfundimet pozitive dhe të kontrrollueshme të socializimit ndërmjet medjave).
Duhet, megjithatë, të kujtojmë që medjat për nga struktura e tyre modifikojnë thellësisht perceptimin e realitetit dhe të kulturës, sipas principit të Marshall Mcluhan ku "medium is the mesage" (mjeti është mesazhi). Sëfundi, meqë një aspekt shumë i rëndësishëm i komunikimit masiv është prodhimi në seri të mesazheve si "mall" (që shitet), i jepet një rëndësi e madhe studimit të strategjive nga të cilat prodhohen dhe shpërndahen keto "mallra" veçanërisht kur qëllimi i këtyre mesazheve (të kodifikuara që mbartin qëllimime të fshehta nga të cilat është e vështirë të shpëtosh) është të influencojnë idetë dhe sjelljet e marrësve që ti bindin për qëllimet e tyre. Mund të marim si shëmbull atë që ndoll në komunikimin politik dhe të publicitetit.
LLOJET E TYRE
llojet e mediave ?
303 p.e.s.
Mbi vitin 303 p.e.s..
Cimabue
"Credette Cimabue nella pittura tener lo campo, ed ora ha Giotto il grido, si che la fama di colui è scura"
- Dante Alighieri
Siç e tregon dhe ky pasazh i Komedisë Hyjnore të Dante Alighieri-t, Cimabue konsiderohej piktori më i shquar i kohës, por nxënësi i tij, Giotto di Bondone do ta tejkalonte, duke ia errësuar famën.
Për të ka njoftime që nga viti 1272, Dante e përmend si më të madhin e gjeneratës para asaj të Giotto-s, paralelisht me poetin Guido Guinizelli dhe miniaturisitin Oderisi da Gubbio. Sipas Lorenzo Ghiberti-t dhe Librit të Antonio Billi-t që në të njëjtën kohë mjeshtri dhe zbuluesi i Giotto-s. Vasari e tregoi si piktorin e parë që u shkëput nga "ashpërsia e pahijshme dhe e zakonshme e [...] manierës greke", duke arritur parimin e vizatimit realist "alla latina".
Por Cimabue-s i përket një hap themelor në tranzicionin nga figurat hieratike dhe të idealizuara (të traditës bizantine) drejt subjekteve të vërteta, të pajisur me njerzorësi dhe emocione, që do të ishin në bazë të pikturës italiane dhe perëndimore. Qe një piktor me aftësi të madhe rinovuese (të mendosh mënyrën me të cilën e bëri dramatik si kurr më parë Kryqëzimin në Assisi, apo pjerrësinë e pabesueshme të Kryqëzimit të Santa Croce-s), që edhe pse pa u shkëputur kurr nga mënyrat e mirëfillta bizantine, i çoi në rezultate të jashtëzakonshme, një hap nga risia e shfaqur në skulpturë nga Nicola Pisano dhe në pikturë më pas nga Giotto.
Studime të fundit kanë treguar si në të vërtetë rinovimi i sjellë nga Cimabue nuk qe edhe aq i izoluar në kontekstin europian, pasi vetë piktura bizantine shfaqte shenja evoluimi drejt një përvijimi më të madh të volumit dhe një dialog më të mirë me shikuesin. Për shembull afresket e manastirit të Sopoćani-t, të datuara 1265, vërehen figura tashmë pa kontur ku sfumaturat e rafinuara vënë në pah rrumbullakësinë volumetrike. Nga ana tjetër vetë Vasari, të cilit i detyrohet shumë atribuimi i Cimabue-s si nismëtar i rilindjes së pikturës italiane, pohon se ai pati "mjeshtra grekë".
Biografia
Dokumenti i Romës, i datuar më 8 qershor 1272 regjistron dëshminë e parë të piktorit mbi patronazhin që kardinali Ottobono Fieschi mori nëpërmjet caktimit të papa Gregorit të X të një manastiri murgeshash të San Damiano-s që me atë rast, iu rikushtua Sant'Agostino-s dhe për Rregullin e Sant'Agostino-s. Në Romë duhet të ketë njohur artin klasik dhe shkollën vendore.
Rindërtimi i kronologjisë së veprave i bazuar te të dhënat stilistike nga analizat e fundit dhe rigoroze të Luciano Bellosi-t e vendos artistin në punë në Firence, Pizë dhe Bolonjë në fund të viteve shtatëdhjetë dhe në fillim të dhjetëvjeçarit pasardhës. Në këtë periudhë duhet të ketë realizuar, midis veprave të tjera, kryqëzimin e Santa Croce-s, Madhështinë (Maesta) e Luvrit dhe mozaikët e pagëzimores së Firences.
Vitet tetëdhjetë duhet të kenë qenë vitet e popullaritetit maksimal të artistit, me ngarkimin për të dekoruar transetto-n e absidës së Bazilikës së sipërme të Shën Françeskut, sipërmarrje e realizuar afërsisht midis viteve 1288 dhe 1292. Që në vitet nëntëdhjetë ylli i tij duhet të ketë filluar të errësohej nga ai i nxënësit të tij, Giotto siç e kujton pasazhi dantesk. Pati megjithatë hapësirë për një vepër të famshme si Madhështia (Maesta) e Santa Trinita-s.
Siç u përmend, më 1 dhe 5 nëntor 1301 ishte në Pizë, ku firmosi realizimin e një Madhështie të madhe me histori të shenjta për spitalin e kishës së Santa Chiara-s, për tu realizuar në bashkëpunim me lukezin Giovanni di Apparecchiato, i mbiquajtur "Nuchulus": vepër e humbur ose e pa realizuar kurr për shkak të vdekjes së artistit. Më 19 mars 1302 në fakt, vetëm katër muaj më pas, një dokument fiorentin flet për "trashëgimtarët" e Cimabue-s rreth një shtëpie pranë famullisë së San Maurizio-s në Fiesole. Më 4 korrik të atij viti në thesarin e Pizës dorëzohen disa objekte (dorezat prej hekuri, një mbulesë tavoline dhe të tjera) që i përkisnin piktorit, që kështu duhet të kishte vdekur ndërsa ndiqte një punim për Katedralen e Pizës, apo kartonat për mozaikun në kubenë absidale.
Kryqëzimi i Arezzo-s
Me shumë gjasa formimi i tij zhvillohet në Firence, mes mjeshtrave të kulturës bizantine. Që me Kryqëzimin e Arezzo-s të kishës së San Domenico-s në Arezzo, të datuar rreth vitit 1270, shënoi një shkëputje nga stili bizantin.
Ngjashmëria me modelin xhuntesk shpjegohet edhe me një kërkesë të drejtëpërdrejtë të të domenikanëve aretinas, duke qenë një nga kryqëzimet e Giunta-s i konservuar në kishën kryesore të urdhërit, bazilika e San Domenico-s në Bolonjë.
Një tjetër risi përkundrejt modelit qe përdorimi vijëzimeve të arta (agemina) në rrobën që mbulon trupin e Krishtit apo në veshjet e dy vajtuesve, një motiv i dalë nga ikonat bizantine.
Kryqëzimi i Santa Croce-s
Pak pas udhëtimit në Romë në vitin 1272, në fund të viteve shtatëdhjetë, realizoi Kryqëzimin për kishën fiorentine të Santa Croce-s, sot gjysëm i shkatërruar për shkak të përmbytjeve të Firences në 1966. Kjo vepër paraqitet me pamje të ngjashme me Kryqëzimin aretinas, por në një analizë më të kujdeshme stili piktorik është shumë i ndryshuar.
I lartë tre metra e 90 është një kryqëzim madhështor, me pozimin e Krishtit akoma më të harkuar, ku figura e tërë është akoma më e rëndë dhe varet poshtë i tërhequr nga vetë pesha, me një harkim ekoma më të theksuar që e tejkalon cepin e kryqit.
Por është mbi të gjitha përvijimi piktorik brishtësisht i sfumuar që paraqet një revolucion, me një natyralizëm prekës (ndoshta i frymëzuar edhe nga veprat e Nicola Pisano-s) dhe pa ato penelatat e forta grafike që vërehen në kryqëzimin aretinas. Në ndryshim nga ai paraardhës në Kryqëzimin aretin-as trupi nuk është ndarë në zona të brendashkruara dhe mirë dalluara sikur të ishin pjesë të një armature të ndarshme: kalimet midis zonave të ndryshme të trupit ndodh gjithmonë me kalime graduale, modulime dritëhijësore të sfumuara, kurr të qarta. Drita tani është llogaritur dhe modeluar me volumin e dritëhijeve realiste: ngjyrat e hapura të barkut të kthyer drejt një burimi hipotetik drite, për shembull, nuk janë të njëjta me ato të brinjve dhe supeve, me zgjuarsi të paraqitura si të ndriçuara me një kënd tjetër ndriçimi. Kjo lejon ti japësh volumetri gjithë figurës dhe pjesëve të veçanta të trupit, duke i pajisur muskujt me një fuqi dukshmëri, siç nga ana tjetër kishte ndodhur në kryqëzimin paraardhës, por me ndryshimin se i mëparshmi kishte realizëm më të madh.
Trivia
Termi trivia është gjerëshisht i përdorshëm, që drejtohet tek informacioneve të parëndësishme, por mundët edhe të drejtohet tek dijes thjeshtë apo elementare. Me ketë term kuptohen edhe sende të thjeshta, parëndësishme, por interesante.
Cimabue
Kryqëzimi i Santa Croce-s
Tejkalohen edhe shumë mbetje nga arti bizantin, si ndarja e qartë midis muskujve të krahut dhe parakrahut, tashmë të shkrirë që në bërryla.
Trivia
Culture générale सामान्य ज्ञान
Cimabue
Kryqëzimi i Santa Croce-s
Një shembull i vërtetë i virtuozizmit është edhe përvijimi i rrobës së butë, brishtësisht transparente. Pas shekujsh ngjyrash të ashpra pastoze Cimabue qe kështu i pari që hodhi sfumatura të buta.
Madhështia e Luvrit
Cimabue edhe në ikonografinë tradicionale të Madonës me Fëmijën vendosi një kanon të ri me të cilin duhej të mateshin piktorët pasardhës, mbi të gjitha Giotto-ja.
Afër vitit 1280 realizoi Madonën me Fëmijën apo Madhështinë'' e Luvri-t, të prejardhur nga kisha e Shën Françeskut në Pizë. Në këtë vepër është rritur madhështia, nëpërmjet një fushe të gjerë përreth Madonës (të mendohet Madonna e Bordone-s së Coppo di Marcovaldo-s), dhe më i mirë është përvijimi natyral, edhe pse pa lëshime nga sentimentalizmit (Madona dhe fëmija nuk shikohen dhe duartë e tyre nuk preken). Froni është vizatuar me një aksonometri intuitive dhe kështu me një pozicionim të saktë në hapësirë, edhe pse mbetet pak e thellë dhe engjëjt janë vendosur ritmikisht përreth hyjnisë sipas skemave të përpikta ritmi dhe simetrie, duke injoruar një pozicionim real në hapësirë, në fakt ngrihen njëri mbi tjetrin (jo njëri pas tjetrit).
Ripohohet piktoricizmi tipik i kryqëzimeve që lejon artikulimin e dritëhijeve në mënyrë të butë, të sfumuar dhe realiste. Shumë trajta arkaizante zhduken në këtë vepër, si ajo e ndarjes së thellë, në formë kunje, në pikën ku qerpiku takon bazën e hundës, që gjejmë akoma te Virgjëresha vajtuese qoftë të Kryqëzimit të Arezzo-s (afërsisht 1270) ashtu edhe te Kryqëzimi i Santa Croce-s (pak më i hershëm se viti 1280). Apo edhe vijat e bardha të mbivendosura mbi buzën e sipërme që prodhonin një "efekt dyzues" dhe që e gjejmë akoma te dy veprat paraardhëse. Zhduket edhe parmaku karakteristik që nisej nga cepi i syrit dhe që përshkonte gjithë faqen, që Cimabue kishte trashëguar nga Kryqëzimi bolonjez i San Domenico-s së Giunta Pisano-s.
Shumë fine është mënyra me të cilën rrobat mbështjellin trupin e figurave, mbi të gjitha të Madonës, që krijon një volum real fizik. Nuk është përdorur agemina (vijëzimet e arta).
Kjo palë pati një jehonë të menjëhershme, e marr për shembull afër vitit 1285 nga sienezi Duccio di Buoninsegna, te Madonna Rucellai e tij aristokratike – vepër që për një kohë të gjatë gabimisht iu atribua Cimabue-s -, fillimisht në Santa Maria Novella dhe sot në Uffizi.
Vitet '80 të dyqintës
Në këtë periudhë vendoset një sërë veprash me vendndodhje të ndryshme: veç Madhështisë së përmendur të Luvrit (afërsisht 1280), Fshikullimin e Frick Collection, Madhështia e vogël me dy engjëj në National Gallery of London (të dyja afër vitit 1280), mozaikët për pagëzimoren e Firences (dy skenat e fundit të jetës së Pagëzorit dhe skenat e para të Zanafillës), Madhështia e Santa Maria dei Servi-t'' në Bolonjë (afërsisht 1281-1285) dhe Madona e Castelfiorentino-s në Pinakotekën e Castelfiorentino-s, ndoshta në bashkëpunim me Giotto-n (afërsisht 1283-1284).
Veprat e Assisi-t
Nuk është e qartë se në cilin papat punoi Cimabue në Assisi, me gjasa brenda atij të papa Nikollës së IV, në 1288-1292. Mbërritja e Cimabue-s në kantierin e madh shënoi hyrjen në porositjen prestigjoze papnore të artistëve fiorentinë dhe zgjedhja e mjeshtrit u diktua gati me siguri nga fama që kishte fituar në Romë në 1272, edhe pse veprat e Cimabue-s në periudhën romane nuk njihen.
Në transetto-n e djathtë të bazilikës së poshtme, afreskoi Madhështinë e Assisi-t (Madona me Fëmijën në fron, katër engjëj dhe shën Françesku), pikturë dukshmërisht e shkurtuar nga ana e majtë ku sulpozohet se qe i pranishëm Shën Antoni i Padova-s i njëjtë me Varfanjakun e Assisi-t. Afresku, në fakt u kornizua disa dekada më pas nga mjeshtrat xhoteskë që afreskonin pjesën tjetër të transetto-s. Vepra ka qenë objekt i ripunimeve të rënda të ndodhura në periudhat më të vonshme. Shën Françesku që shfaqet ësthë i ngjashëm me atë të portretizuar në një tablo të Cimabue-s të konservuar në Museo di Santa Maria degli Angeli. Autenticiteti i kësaj tabloje të fundit (të identifikuar nga Longhi) ka qenë objekt kundërshishë të ndezuara me gjasa të shkaktuara edhe nga veçantitë e saj teknike. Në veçanti ajo është pa shtresën e zakonshme përgatitëse në allçi, si dhe pa kampiturë. Punimet pregatitëse, veçanrisht i pari, qe pothuajse i pa munguar në pikturën mesjetare në tablo. Mbi bazën e këtyre rrethanave ndonjë ka hamendësuar se mund të bëhet fjalë për një të rreme moderne. Së fundmi gjithësesi ka pajtuar autenticitetin e tablosë me këto mungesa teknike Luciano Bellosi (2004), duke shpjeguar se tabloja në fjalë ka qenë krijuar fillimisht për tu vendosur në varrin e parë të Shën Françeskut, destinacion që do ta bënte të papërshtatshme parapregatitjen e tablosë.
Lista e përvjetoreve historike
'''Ngjarje të shënuara për kombin shqiptar. '''
Cimabue
Veprat e Assisi-t
Ndoshta qe piktërisht për shkak të cilësisë së lartë piktorike të afreskut të Bazilikës së poshtme që Cimabue u caktua për të realizuar pikturat në absidën dhe transetto-n e bazilikës së sipërme të Shën Françeskut, në po ato vite që ndoshta mjeshtrit roman po fillonin të afreskonin pjesën e sipërme të navatës.
Skena më interesante është ajo e Kryqëzimit në transetto-n e majtë, ku figurat e shumta poshtë me gjestet e tyre shpirtvrara bëjnë të përputhen linjat e forcës drejt kryqëzimit, rreth të cilit shpalosej një radhë engjëjsh. Dramaciteti gati patetik i paraqitjes konsiderohet pika kulmore e reflektimit françeskan mbi temën e Kryqit në sensin dramatik.
Madhështia e Santa Trinita
Në kishën e Santa Trinita në Firence ishte konservuar një tjetër Madhështi e Cimabue-s, tashmë e konservuar në Uffizi, nga e cila nuk dihet data, por i caktohet një momenti më të vonë, midis viteve 1290 dhe 1300. Risia kryesore e kësaj pale është sensi më i madh tripërmasor i fronit të Marias, që krijon një skenë të mirëfilltë poshtë cilës hapet një lloj llozhe që nga një efekt iluziv shfaqet në qendër si esedër: këtu gjenden të vendosur bustet e Jeremia, Abrahamit, Davidit dhe Izaias që duken sikur dalin në një hapësirë të përcaktuar në mënyrë realistike. Të prirur për tu pozicionuar më në thellësi janë edhe figurat e engjëjve anash fronit.
Shprehjet janë edhe më të ëmbla, si te mozaiku i Katedrales së Pizës, për të cilin mendohet se vepra mund vendoset në një periudhë në të cilën Giotto ishte tashmë aktiv dhe risitë e tija ndikonin edhe vetë mjeshtrin.
Vitet e fundit në Pizë
Nga 2 shtatori 1301 deri më 19 shkurti 1302, viti i vdekjes, qe në Piza ku realizoi mozaikun absidal të katedrales së Pizës: nga i cili mbetet vetëm figura e Krishtit në fron midis Virgjëreshës dhe Shën Gjon Ungjillorit, e përdorur nga kritika moderne për rindërtimin e katalogut të tij: bëhet fjalë për veprën e vetme të Cimabue-s për të cilën është i mundur një atribuim i bazuar në burime dokumentare të sigurta.
Së fundi piktorit i është atribuar një diptik, i formuar nga dy tablo me Madonën në fron me Fëmijën dhe shenjtë dhe Fshikullimi, conservate rispettivamente alla National Gallery of London dhe në Frick Collection të New York-ut.
Vepra
Atribuimi dhe kronologjia e veprave të listuara këtu ndjek analizat e fundit dhe rigoroze të Luciano Bellosi-t
left|thumb|424x424px|Krishti në Madhështi, Katedralja e Pizës
Kantoni Canisy
Kantoni Canisy (frëngjisht: Canton de Canisy) është një kanton në departamentin Manche, rajonin Basse-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Canisy. Ka sipërfaqe 106.18km2 dhe popullsi 7046 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Canisy aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
La Matanza de Acentejo
La Matanza de Acentejo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Tenerife, të provincës Santa Cruz de Tenerife, në Ishujt Kanare. La Matanza de Acentejo ka 8944 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 14.11 km2.
Lidhje të jashtme
La Matanza de Acentejo
Vincent Ferrer
Fëmijëria
Për një periodë prej tre vjetësh, ai lexoi Biblën dhe gradualisht e memorizoi atë. Ai publikoi një traktat në Supozimet Dialektike dhe në 1379 arriti të bëhej prift në Kishën Katolike në Barcelonë. Përfundimisht u bë Master i Teologjisë së Shenjtë dhe u autorizua nga Urdhri për të dhënë mësime mbi filozofinë. Ai u dërgua në Universitetin e Lleidës në Kataloni pasi doktoroi në teologji.
Vincent Ferreri përshkruhet si njeri me lartësi mesatare, me ballë të lartë dhe karakteristika të dallueshme. Kishte flokë të drejta, sy të errët. Ai kishte zë të fortë dhe të fuqishëm, me raste të butë, tingëllues dhe të gjallë.
Skizma Perëndimore
Përçarja (skizma) Perëndimore e ndau krishterimin në mes të dy, pastaj tri, papëve. Klemnti VII jetoi në Avignon në Francë, Urban VI në Romë. Vincenti ishte i bindur se zgjedhja e Ubanit VI ishte e pavlefshme sepse Katerina e Sienës ishte e përkushtuar si mbështetëse e papës së Romës. Në shërbim të Kardinalit të Lunës, Vincenti punoi për të bindur spanjollët që ta përkrahnin Klementin. Pas vdekjes së Klementit, Kardinali i Lunës u zgjodh në Avignon dhe u bë Benedikti XIII.
Fermeri ishte besnik ndaj Avignon Benediktit XIII, i njohur ndryshe si “Papa Luna” në Kastilje dhe Aragon. Ai punoi për Benediktin XIII si apostull pendimi dhe Master i Pallatit të Shenjtë. Megjithëkëtë, Vincenti e nxiti Benediktin XIII t’i japë fund skizmës. Por Benedikti XIII nuk dha dorëheqje si të gjithë kandidatët e tjerë pasi u betuan në mbledhjen e fshehtë, pavarësisht se humbi mbështetjen e Mbretit Francez dhe pothuajse të gjithë kardinalëve. Pas një periudhe të gjatë të dhënies së premtimeve boshe, Vincenti hoqi dorë nga mbështetja e Benediktit XIII i ndikuar nga Mbreti Ferdinand i Kastiljës. Vincent Ferreri, më vonë, pohoi se Skizma e Madhe ka shkaktuar tek ai një efekt dëshpërimi dhe se ai ka dhënë sëmundjen e rëndë në moshën dyzet vjeçare.
Shpërblimet fetare dhe misionet e tij
Për më se 21 vjet ai u ngarkua të udhëtonte në Angli, Skoci, Irlandë, Aragoni, Kastilje, Francë, Zvicër dhe Itali, duke predikuar Gospelin dhe duke u marrë me konvertimin e njerëzve. Shumë biografë besojnë se ai fliste vetëm gjuhën e Valencës por atij iu dha dhurata e gjuhëve.
Ai predikoi tek Shën Koleta dhe murgeshat e saj. Ishte po kjo që i tregoi Ferrerit se do të vdiste në Francë. Shumë i sëmurë për tu kthyer në Spanjë, ai vdiq në Bretanjë. Peshkatarët bretonë ende i luten atij për ndihmë në stuhi. Në Spanjë ai është mbrojtës i jetimoreve.
Konvertimi i hebrenjve dhe kundërshtitë
Vincenti u ngarkua me detyrë për konvertimin e shumë hebrenjve në krishterim, shpesh pa kuptim të qartë; për shembull, ai duhej t’ua vështirësonte jetën atyre deri sa të konvertoheshin dhe të kenë kuvende përkushtimi të ngjashme me kishat, në bazë të autoritetit të tyre. Një i konvertuar i tij, mësues hebre me emrin Solomon ha-Levi, u bë Peshkop i Kartagjenës dhe më vonë kryepeshkop i Burgos. Vincenti ka kontribuar kundër semitizmit në Spanjë, si dhuna e shoqëruar nga vizitat e tij nëpër komunitetet hebraike. Ai shpalli ligje të ndryshme kundër çifutëve duke i përjashtuar ata nga tregtia me të krishterët, punësoi të krishterë, ua ndryshoi vendbanimet apo ua preu mjekrën dhe flokët.
Ka burime të ndryshme në lidhje me arritjen e Vincentit në konvertimin e një faltoreje çifute (sinagoge) në Toledo të Spanjës, brenda Kishës Shën Maria e Blancës. Sipas një burimi, ai u predikoi turmave gjë që solli trazirat në ndarjen e sinagogës dhe transformimin e saj në kishë në vitin 1391. Sipas një burimi tjetër, ai konvertoi hebrenjtë e qytetit të cilët pastaj e kthyen sinagogën në kishë pasi përqafuan besimin e krishterë, por ky burim na jep vitin 1411. Në bazë të një burimi të tretë, ekzistojnë dy ngjarje të ndryshme, njëra në Valencë në vitin 1391 dhe tjetra më vonë në Toledo, ku në njërin vend ai shtypi kryengritjet e hebrenjve ndërsa në tjetrin çaktivizoi përndjekjet ndaj tyre.
Vincent Ferreri po ashtu mori pjesë në Grindjen e Tortosës duke konvertuar hebrenj.
Jeta politike
Vincet Ferreri ndërhyri gjatë një krize politike në vendin e tij, e cila rezultoi në Marrëveshjen e Kaspit sipas së cilës Kurora e Aragonit iu dha një princi kastilian, Ferdinandit të Antekuerës
Vdekja dhe trashëgimia
Vincenti vdiq më 5 prill 1419 në Vanes të Bretanjës, në moshën 69 vjeçare dhe u varros në Katedralen e Vanesës. Ai u shenjtërua nga Papa Kalikstusi III më 3 qershor 1455. Dita e tij festohet me 5 prill.
Abacia e parë pas skizmës, një institut fetar i papës, i ndërtuar më 1979, u emërua Shën Vincent Ferrer, për nder të tij.
Po ashtu, skulptura në nderim të Shën Vincent Ferrerit, janë ngritur në Spanjë, Itali dhe në Francë.
Shtutica
Shtuticë është një vendbanim në komunën e Drenasit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Sukë.
Shkencat e Tokës
Shkencat e Tokës janë të gjitha shkencat të cilat në mënyrë direke apo indirekte kanë të bëjnë me studimin e strukturës së tokës.
Disa nga Shkencat e Tokës janë:
Fraza
Fraza (greqishtja φράση, phrássi - fjalia, shprehja, kthesa, krahasoj Strofa) emërohet në gjuhësim përgjithësisht elementi fjalisë, që vetëm mbyllur munden të zhvendosen. Është njësia më e madhe fonetike që paraqitet e njësuar nga ana intonacionare dhe kumtuese. Fraza mund të përbëhet nga një e më shumë sintagma. Ajo përfshihet midis dy pauzave të gjata, si : Ai, duke ecur, mendonte shumë gjëra.
Kantoni Limoges-Centre
Kantoni Limoges-Centre (frëngjisht: Canton de Limoges-Centre) është një kanton në departamentin Haute-Vienne, rajonin Limousin në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Limoges. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 7884 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Limoges-Centre aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Livadhari
Livadhar (greqisht: Λιβαδαρίου/Livadharíon) është fshat në qarkun i Prevezës, Greqi.
Gjeografia
Nga veriu Livadhari kufizohet me Murin, nga jugu me Shënedjellën, nga lindja me Koronopullin dhe nga perëndimi me Agjinë.
Toponimet të fshatit Livadhar:(Kjo nuk është një listë e plotë të toponimeve për këtë fshat. Për më shumë informacion, shih shënimin më poshtë)
Demografia
Familjet në fshatin Livadhar:
Cicërit, Kardhanët, Nikollerit, Vasilërit etj.
Feti Vogli
Kapiten Feti Vogli (23 mars 1981 - 20 shkurt 2012), lindur në fshatin Baldushk të rrethit të Tiranës. Pas mbarimit të Akademisë Ushtarake në specialitetin Artileri Tokësore, u bë pjesë e Forcave të Armatosura, me detyrë komandant Toge në Brigadën e Stërvitjes të Bazës, Bunavi. Pas kryerjes me sukses të kursit Bazë të Forcave Speciale më 16 korrik 2005 është bërë pjesë e Batalionit të Forcave Speciale me detyrë Komandant Grupi. Nga data 1 qershor 2010 kryente detyrën e komandantit të Grupit të Parë Special në kompaninë e Aksioneve Speciale Ujore. Kapiten Feti Vogli ishte një ushtarak karriere i shkëlqyer dhe si rezultat i arritjeve në detyrë është dekoruar disa herë me medalje të ndryshme si:
Medalja e Karrierës në vitin 2007 nga komandanti i Forcës së Bashkuar.
Medalje për shërbime të Shquara nga ministri i Mbrojtjes në vitin 2010.
Nga data 16 janar 2012 u dërgua me mision luftarak "EAGLE 4" në përbërje të Batalionit të Forcave Speciale në Kandahar të Afganistanit. U vra në krye të detyrës gjatë shërbimit të tij në një mision paqësor në Kandahar të Afganistanit në 20 shkurt 2012.
Zefirini
Papa Zefirini ( l. ?, Roma - v. 20 dhjetor 217, ) ishte papa i 15 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 199 dhe deri më 20 dhjetor 217. Paraardhës i tij ishte Papa Viktori I, ndërsa pasardhësi Papa Kalisti I.
When Love Takes Over
When Love Takes Over është një këngë Dance nga DJ-i francez David Guetta nga albumi i tij i katërt One Love. Kënga është e bërë në bashkëpunim me vokalisten Kelly Rowland e cila ka shkruar tekstin me The Nerwo Twins.
Lista e këngëve dhe formatet
CD single (Released 2002)
Aleksandër Peçi (ushtarak)
Nëntetar Aleksandër Jak Peçi, ka lindur me 26 shtator 1988, në fshatin Lekbibaj të Tropojës dhe banues në Bathore, Tiranë. Pasi mbaroi shkollën e mesme në Bathore, është titulluar ushtarak aktiv me gradën profesionist i parë, në Repartin Ushtarak Nr. 1001. Pas kryerjes me sukses të Kursit Bazë të Forcave Speciale, më datën16.01.2011, është bërë pjesë e Batalionit të Forcave Speciale, me detyrë specialist armatimi në Grupin e Parë Special të Kompanisë së Aksioneve Special Ujore në Batalionin e Forcave Speciale. Nga data 16.01.2012, nëntetar Peci është dërguar me mision luftarak “Eagle-4”, në përbërje të Batalionit të Forcave Speciale në Kandahar, Afganistan.
William H. Macy
William Hall Macy Jr. (lindur më 13 Mars, 1950) është një aktor Amerikan.Karriera e tij është bazuar më shumë në role të vogla dhe tëpavarura,megjithse ai është shfaqur edhe në filma me aksion.Macy e ka pershkruar veten si "tip amerikani i mesem".
Macy ka fituar dy Emmy Awards dhe katër Screen Actors Guild Awards,si dhe ka qënë nominuar për një Academy Award si aktori më i mirë në rol mbështetës.Që nga 2011,ai ka luajtur Frank Gallagher,personazhin kryesorë në spektaklin e përshtatur Shameless.Macy dhe aktorja Felicity Huffman janë të martuar që nga viti 1997.
Fëmijëria
Macy lindi në Miami,Florida dhe u rrit në Georgia dhe Maryland.I ati, William Hall Macy Sr (1922-2007) u nderua me medaljen Distinguished Flying Cross dhe një Air Medal për pilotimin e një bombarduesi B-17 Flying Fortress gjatë Luftës së Dyte Boterore; ai më vonë drejtoj një firmë ndërtimi në Atlanta,Georgia, dhe punoj për Dun & Bradstreet para se të merrte përsipër një agjensi sigurimesh në Cumberland,Maryland kur Macy ishte 9 vjeç.E ëma e tij,Lois (1920-2001),ishte një grua e ve e cila u njoh me të atin e Macy-it pasi burri i saj i parë vdiq në 1943;Macy e ka pershkruar atë si një "Southern belle".
Sexy Bitch
Është një këngë Electro-house nga DJ-i francez David Guetta në bashkëpunim me R&B këngëtarin Akon.
Just a Little More Love (kënga)
"Just a Little More Love" është një këngë house e vitit 2001, e performuar nga DJ francez David Guetta. Është kënga debutuese e Guetta-s dhe që paraqitet në albumin debutues me të njëjtin emër Just a Little More Love. Kënga është regjistruar në vetëm 30 minuta. Janë dy versione të këngës Just a Little More Love : versioni orgjinal: "Just a Little More Love (Elektro Edit)" dhe versioni remix: "Just a Little More Love (Wally Lopez Remix Edit)" që merr pjesë në MoS: Clubbers Guide 2004 dhe është pjesë e muzikës së filmit The Football Factory.
Video e muzikës
Është një videoclip për "Just a Little More Love" ku është pjesmarrës David Guetta.
Burimi
http://www.discogs.com/David-Guetta-feat-Chris-Willis-Just-A-Little-More-Love/master/91031
http://www.songfacts.com/detail.php?id=17889
302 p.e.s.
Mbi vitin 302 p.e.s..
Bârzava
Bârzava është një komunë në qarkun Arad në Rumani. Ka një popullsi prej 2.859 banorësh dhe sipërfaqe 256,43 km2. Komuna është formuar nga bshkimi i 8 fshatrave: Bătuţa, Bârzava, Căpruţa, Dumbrăviţa, Groşii Noi, Lalaşinţ, Monoroştia, Slatina de Mureş.
Historia
thumb|200px|left| image_skyline nga Bârzava Kjo komunë përmendet për herë të parë në vitin 1471.
Pjetër Pepa
Pjetër Pepa (Shkodër, 18 dhjetor 1942 - 23 mars 2014) ka qenë stomatolog, diplomat dhe përtëritës i mbamendjes njerëzore për krimet e komunizmit në Shqipëri.
Biografia
U lind në Shkodër, ku ka kryer mësimet fillore e të mesme. Në vitet 1960-1965 ka kryer me rezultate të larta Fakultetin e Mjekësisë, dega Stomatologji. Është emëruar mjek stomatolog në klinikën e qytetit të Shkodrës, më 16 gusht 1965. Është angazhuar në sesionet e para shkencore në shkallë qarku dhe republike të zhvilluara që në vitin 1967, në qytetin e lindjes Shkodër, e më pas në rrethet e tjera të Shqipërisë, Elbasan, Gjirokastër, Durrës, Korçë etj., por posaçërisht në ato të fakultetit në kryeqytet, Tiranë. Botimet e para propagandistike e shkencore i ka filluar që në vitin 1966, në revistat periodike të kohës si, “ Shëndeti “, “Shëndetësia Popullore” , “Buletini i Shkencave Mjekësore” , “Buletini Stomatologjik”( pas vitit 1973) , etj., dhe më pas, në organet e shtypit të përditshëm e periodik, duke botuar edhe artikuj të karakterit historik, kulturor etj. Në vitet 1969-‘70 ka shërbyer në zonën e thellë malore të Dukagjinit, ku ka vazhduar të mbledhë materiale dhe të botojë tema shkencore, përkthime e botime të ndryshme. Në vitin 1972 ka kryer kursin 3 mujor të kualifikimit në Universitetin Shtetëror Tiranë, gjatë të cilit ka dhënë në fakultetin e Histori- Filologjisë, me rezultate të mira, provimet pasuniversitare në gjuhët italisht, frëngjisht, rusisht, pajisur me certifikatat përkatëse (më vonë ka përvetësuar edhe gjermanishten).
Në vitin 1974 është specializuar pranë Katedrës së Stomatologjisë për Ortodonti. Problemet e stomatologjisë së fëmijëve, epidemiologjia e sëmundjeve stomatologjike dhe problemet e organizimit të Sanacionit të planifikuar, zbulimit dhe mjekimit të këtyre sëmundjeve tek ata, kanë qenë objekt i disa dekadave pune organizative, mjekuese e shkencore. Në funksion të këtij misioni, kanë shërbyer edhe foto-ekspozitat, broshurat, konkurset stomatologjike, diafilmat, posterat etj., të përgatitura gjatë kësaj periudhe 45-vjeçare, kontribut ky në shërbim të ngritjes së kulturës shëndetësore të masave, posaçërisht nxënësve e fëmijëve. Për afro dhjetë vjet, ka drejtuar Repartin e Shërbimit të Fëmijëve, në qytetin e Shkodrës, dhe në periudha të ndryshme kohe, ka qenë anëtar i kryesisë së Shoqatës së Mjekëve të këtij rrethi, si dhe anëtar i Kolegjiumit të Stomatologjisë pranë Ministrisë së Shëndetësisë.
Mbas viteve ’90, ka ndjekë në vazhdimësi edhe aktivitetet shkencore jashtë vendit si në Maqedoni-( Strugë, Tetovë ), Serbi-( Beograd), Turqi - ( Kushadac) etj. Në vitin 1992 ka mbrojtur disertacionin për gradën “Doktor i Shkencave”. Për periudha të ndryshme kohe ka dhënë mësim në Universitetin Shtetëror të Tiranës dhe në disa universitete private. Ka drejtuar disa herë, si udhëheqës shkencor, oponent etj., mbrojtjen e diplomave dhe të titujve “Doktor i Shkencave” për studentët dhe mjekët e rinj në Universitetin Shtetëror të Tiranës, sot me grada shkencore. Konsiderohet si një ndër organizatorët e parë të Reparteve të Pedodontisë (fëmijëve) dhe të Shërbimit të Sanacionit të planifikuar të tyre në shkallë rrethi dhe republike.
301 p.e.s.
Mbi vitin 301 p.e.s..
Pjetër Pepa
Biografia
Në periudhën 1990–1996 është angazhuar në proceset demokratike, duke u zgjedhur deputet i Kuvendit Popullor për dy legjislatura radhazi. Ka kryer detyrën e ambasadorit të Shqipërisë pranë Selisë së Shenjtë, në Vatikan gjatë vitit 1997.