cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rimishërimi
Jainizmi, Hinduizmi dhe Budizmi i hershëm
Tekstet e jainizmit të lashtë që kanë mbijetuar në epokën moderne janë post-Mahavira, gjasa nga shekujt e fundit të mijëvjeçarit të parë dhe gjerësisht përmendin rilindjen dhe doktrinat karma. Filozofia Jaina supozon se shpirti (Jiva në Jainizëm, Atman në Hinduizëm) ekziston dhe është i përjetshëm, duke kaluar nëpër cikle të transmigrimit dhe rilindjes. Pas vdekjes, rimishërimi në një trup të ri pohohet të jetë i menjëhershëm në tekstet e hershme Jaina. Në varësi të karmës së akumuluar, rilindja ndodh në një formë më të lartë ose më të ulët trupore, qoftë në qiell, në ferr apo në botën tokësore. Asnjë formë trupore nuk është e përhershme: të gjithë vdesin dhe reinkarnohen/rimishërohen më tej. Çlirimi (kevalya) nga rimishërimi është i mundur, megjithatë, duke hequr dhe duke i dhënë fund akumulimeve karmike shpirtit të vet. Nga fazat e hershme të Jainizmit, një qenie njerëzore u konsiderua si qenie më e lartë e vdekshme, me potencial për të arritur çlirimin, veçanërisht nëpërmjet asketizmit.
Tekstet e hershme budiste diskutojnë mbi rilindjen si pjesë e doktrinës së Saṃsāra. Kjo pohon se natyra e ekzistencës është një "ciklin e ngarkuar me vuajtje të jetës, vdekjes dhe rilindjes, pa fillim dhe pa fund". Gjithashtu i referohet si rrota e ekzistencës (Bhavacakra), shpesh përmendet në tekstet budiste me termin punarbhava (rilindja, ri-bërja). Çlirimi nga ky cikël ekzistencial, Nirvana, është themeli dhe qëllimi më i rëndësishëm i budizmit. Tekste budiste gjithashtu pohojnë se një person i ditur njeh lindjet e tij të mëparshme, një njohuri të arritur nëpërmjet niveleve të larta të përqendrimit meditues. Budizmi tibetian flet për vdekjen, bardo (një gjendje e ndërmjetme), dhe rilindja në tekste si Tibetan Book of the Dead. Ndërsa Nirvana mësohet si qëllimi përfundimtar në Budizmin e Theravadin dhe është esencial për Budizmin Mahajana, shumica e budistëve laikë bashkëkohorë përqendrohen në akumulimin e karma të mirë dhe marrjen e meritës për të arritur një rimishërim më të mirë në jetën e ardhshme.
Në traditat e hershme budiste, kozmologjia Saṃsāra përbëhej nga pesë fusha, përmes të cilave rrota e ekzistencës bënte ciklin. Kjo përfshinte ferrin (niraya), fantazmat e uritura (pretas), kafshët (tiryak), njerëzit (manushya), dhe perënditë (devas, qiellor). Në traditat e fundit budiste, kjo listë u rrit në një listë me gjashtë fusha të rilindjes, duke shtuar gjysmëperëndi (asuras).
Arsyetimi
Shtresat më të hershme të tekstit Vedik përfshijnë konceptin e jetës, pasuar nga një jetë e përtejme në qiell dhe ferr bazuar në virtytet kumulative (merita) ose veset (demerit). Megjithatë, Rishis Vedik i lashtë sfidoi këtë ide të jetës së përjetshme si të thjeshtë, sepse njerëzit nuk jetojnë një jetë të barabartë morale ose imorale. Midis jetëve përgjithësisht të virtytshme, disa janë më virtuoze; ndërsa e keqja gjithashtu ka shkallë dhe tekstet pohojnë se do të ishte e padrejtë për njerëzit, me shkallë të ndryshme të virtyteve ose veseve, të përfundonin në qiell ose në ferr, ose/dhe në mënyrë jo-proporcionale pavarësisht se sa të virtytshëm apo këqija jetët e tyre ishin. Ata prezantuan idenë e një jete të përtejme në qiell ose në ferr në proporcion me meritën, dhe kur kjo mbaron, kthehet dhe rilind. Kjo ide shfaqet në tekstet e lashta dhe mesjetare, si cikli i jetës, vdekjes, rilindjes dhe ribashkimit, siç është pjesa 6:31 e Mahabharata dhe seksioni 6.10 i Devi Bhagavata Purana.
Krahasimi
Tekstet e hershme të budizmit, hinduizmit dhe jainizmit ndajnë konceptet dhe terminologjinë që lidhen me rimishërimin. Ata gjithashtu theksojnë praktika të ngjashme të virtytshme dhe karma të nevojshme për çlirimin dhe çfarë ndikon në rilindjet e ardhshme. Për shembull, të tre diskutojnë virtyte të ndryshme - ndonjëherë të grupuara si Yamas dhe Niyamas – siç janë jo-dhunë, vërtetësi, jo-vjedhje, jo-pronësi, dhembshuri për të gjitha qeniet e gjalla, bamirësia dhe shumë të tjera.
Budizmi, Hinduizmi dhe Jainizmi nuk pajtohen në supozimet dhe teoritë e tyre rreth rilindjes. Hinduizmi mbështetet në supozimin e tij themelor se "shpirti, ekziston në vetvete" (Atman, attā), në kontrast me supozimin budist se "nuk ka shpirt, ska vetvete" (Anatta, anatman). Traditat Hinduse e konsiderojnë shpirtin si thelbin e pandryshueshëm të përjetshëm të një qenieje të gjallë dhe atë që udhëton nëpër reinkarnacione/rimishërime deri sa të arrijë vetëdijen. Budizmi, përkundrazi, pohon një teori rilindjeje pa Vetvete dhe e konsideron realizimin e jo-Vetvetes ose të zbrazëtisë si Nirvana (nibbana). Pra, budizmi dhe hinduizmi kanë një pikëpamje shumë të ndryshme nëse ekziston vetvetja ose shpirt, i cili ndikon detajet e teorive të tyre të rilindjes përkatëse.
Doktrina e rimishërimit në jainizëm ndryshon nga ajo në budizëm, edhe pse të dyja janë tradita jo-theiste Sramana. Jainizmi, përkundër budizmit, pranon supozimin themelor se shpirti ekziston (Jiva) dhe pohon se ky shpirt është i përfshirë në mekanizmin e rilindjes. Më tej, jainizmi e konsideron asketizmin si një mjet të rëndësishëm për çlirimin shpirtëror që përfundon gjithë rimishërimin, ndërkohë që budizmi nuk e mbështet.
Greqia e hershme
Diskutimi i hershëm grek i konceptit gjithashtu daton në shekullin e 6-të pes. Një mendimtar i hershëm grek që njihet të ketë konsideruar rilindjen është Pherecydes i Syros-it (f.540 pes). Bashkëkohori i tij më i ri, Pitaga (rr. 570 – rr. 495 pes ),, eksponenti i parë i tij i famshëm, krijoi shoqëri për përhapjen e konceptit. Platoni (428 / 427-348 / 347 pes) paraqiti tregimet e rimishërimit në veprat e tij, veçanërisht në Miti i Er.
Autoritetet nuk kanë rënë dakord se si nocioni u ngrit në Greqi: nganjëherë është thënë se Pitagora ka qenë nxënës i is said to have been Pherecydes, nganjëherë e ka prezantuar atë me doktrinën e Orfizmit, një fe trake që do të ishte e rëndësishme në përhapjen e rimishërimit, ose të ketë sjellë mësimin nga India. Në Phaedo, Platoni thotë për mësuesin e tij Sokratin, para vdekjes së tij, "Unë jam i bindur se vërtet ka një gjë të tillë si të jetosh përsëri dhe se jeta buron nga vdekja." Megjithatë Ksenofoni nuk e përmend Sokratin si besimtar në rimishërimin dhe Platoni mund të ketë sistemuar mendimin e Sokratit me konceptet që ai mori drejtpërdrejt nga Pitagorianizmi ose Orfizmi.
Antikiteti klasik
Feja orfike, e cila jepte mësime mbi rimishërimin, rreth shekullit VI para Krishtit, u organizua në shkolla misterioze në Eleusis dhe gjetkë, dhe prodhoi një literaturë të bollshme. Orfeu, themeluesi i tij legjendar, thuhet se ka mësuar se shpirti i pavdekshëm synon lirinë ndërsa trupi e mban atë të burgosur. Rrota e lindjes rrotullohet, shpirti ndryshon midis lirisë dhe robërisë në rrethin e gjerë të domosdoshmërisë. Orfeu shpalli nevojën e hirit të perëndive, Dionisi në veçanti, dhe të vetë-pastrimit derisa shpirti ka përfunduar ngjitjen spirale të fatit për të jetuar përgjithmonë.
Keltët
Në shekullin e 1 para Krishtit, Aleksandër Korneli Polyristor shkroi:
"Doktrina Pitagoriane mbizotëron në mesin e mësimeve të Gaulëve se shpirtrat e njerëzve janë të pavdekshëm dhe se pas një numri të caktuar vitesh ata do të hyjnë në një trup tjetër."
Julius Caesar regjistroi se druidët e Gaulëve, Britania dhe Irlanda kishin metempsikozën si një nga doktrinat e tyre kryesore:
"Pika kryesore e doktrinës së tyre është se shpirti nuk vdes dhe se pas vdekjes kalon nga një trup në tjetrin ... objekti kryesor i të gjithë arsimimit është, sipas mendimit të tyre, që t'i bindë dijetarët e tyre me një besim të fortë në pathyeshmërinë e shpirtit njerëzor, i cili, sipas besimit të tyre, thjesht kalon në vdekje nga një banesë në tjetrën; sepse vetëm nga një doktrinë e tillë, thonë ata, që vjedh vdekjen e të gjitha tmerret e tij, mund të zhvillohet forma më e lartë e guximit njerëzor."
Judaizmi
Besimi në rimishërim kishte ekzistuar së pari në mesin e mistikëve hebrenj në Botën e Lashtë, mes të cilave shpjegime të ndryshme jepen për jetën e përtejme, edhe pse me një besim universal në një shpirt të pavdekshëm. Sot, rimishërimi është një besim ezoterik brenda shumë rrymave të judaizmit modern. Kabala (misticizmi hebraik), jep mësime të një besimi në gilgul, transmigrimin e shpirtrave dhe kështu besimi në rimishërim është universal në judaizmin hasidik, i cili e konsideron Kabalin si të shenjtë dhe autoritar, dhe gjithashtu konsiderohet si një besim ezoterik në Judaizmin modern ortodoks. Në judaizëm, Zohari, botuar fillimisht në shekullin e 13-të, diskuton për rimishërimin gjerësisht, veçanërisht në pjesën e Torahit "Balak". Vepra më gjithëpërfshirëse kabaliste në rimishërimin, Shaar HaGilgulim, u shkrua nga Chaim Vital, bazuar në mësimet e mentorit të tij, kabalisti i shekullit të 16-të Isaac Luria, i cili u tha se njihte jetët e kaluara të secilit person përmes aftësitë e tij gjysmë-profetike. Shembulli i shekullit të 18-të, Rabbi Elijah, i njohur si Vilna Gaon (Elijah i Vilna), shkroi një koment mbi Librin biblik të Jonait si një alegori të rimishërimit.
Praktika e konvertimit në judaizëm nganjëherë kuptohet brenda judaizmit ortodoks në aspektin e rimishërimit. Sipas kësaj shkolle të mendimit në judaizëm, kur jo hebrenjtë lëshohen në judaizëm, kjo është për shkak se ata kishin qenë hebrenj në një jetë të mëparshme. Shpirtrat e tillë mund të "enden nëpër kombe" përmes jetës së shumëfishtë, derisa të gjejnë rrugën e tyre drejt judaizmit, duke përfshirë edhe gjetjen e vetes të lindur në një familje jo-hebre me një "paraardhës të humbur" hebre.
Taoizmi
Dokumentet taoiste që në fillim të dinastisë Han pretenduan se Lao Tzu u shfaq në tokë si persona të ndryshëm në kohë të ndryshme duke filluar në epokën legjendare të Tre Sovranëve dhe Pesë Perandorëve. Chuang Tzu (rreth shekullit të 3të ) thotë: "Lindja nuk është fillimi, vdekja nuk është fundi. Ka ekzistencë pa kufizime; ekziston vazhdimësia pa një pikënisje. Ekzistenca pa kufizim është Hapësira. Vazhdimi pa një pikënisje është Koha. Ka lindje, ka vdekje, ka rrjedhje jashtë, ka hyrje brenda."
Budizmi
Sipas shkrimeve të ndryshme budiste, Gautama Buddha besonte në ekzistencën e një jetë të përtejme në një botë tjetër dhe në rimishërim,
"Meqë në të vërtetë ka një botë tjetër (çdo botë tjetër nga ajo e sotme njerëzore, domethënë sfera të rilindjes së ndryshme), ai që mban mendimin se 'nuk ka botë tjetër' ka pikëpamje të gabuar ..."
- Buddha, Majjhima Nikaya i.402, Apannaka Sutta
Buda gjithashtu pohoi se karma ndikon në rilindjen dhe se ciklet e lindjeve dhe vdekjeve të përsëritura janë të pafundme. Para lindjes së Budës, dijetarët e lashtë indianë kishin zhvilluar teori konkurruese të jetës së përtejme, duke përfshirë shkollën materialiste siç ishte Charvaka, që tregonte se vdekja është fundi, nuk ka jetë të përtejme, as shpirt, as rilindje, karma dhe ata e përshkruan vdekjen si një gjendje ku një qenie e gjallë është tërësisht e asgjësuar, e tretur. Buda e hodhi poshtë këtë teori, miratoi teoritë alternative ekzistuese mbi rilindjen, duke kritikuar shkollat materialiste që mohonin rilindjen dhe karma, thotë Damien Keown. Besime të tilla janë të papërshtatshme dhe të rrezikshme, thotë Buda, sepse pikëpamjet e tilla asgjësuese nxitnin papërgjegjshmërinë morale dhe hedonizmin material; ai lidhi përgjegjësinë morale me rilindjen.
Steve Wozniak
Steve Wozniak (i lindur më 11 gusht 1950) është i famshëm për zhvillimin e Apple 1 dhe Apple 2 dhe njihet si truri prapa kompanisë Apple. Në vitin 1976 ai bashkë me Steve Jobs zhvilluan hardëare, bord qarku dhe sistemin e operimit për kompjuterin e parë Apple. Pas tij, Wozniak zhvilloi kompjuterin e parë personal me grafikë me ngjyra me gjuhën Integer BASIC dhe kjo pajisje mori emrin Apple 2.
Rimishërimi
Budizmi
Buda prezantoi konceptin se nuk ka vetvete të përhershëm (shpirt), dhe ky koncept qendror në budizëm quhet anattā. MTraditat kryesore bashkëkohore budiste si traditat Theravada, Mahayana dhe Vajrayana pranojnë mësimet e Budës. Këto mësime pohojnë se ka rilindje, nuk ka vetë të përhershëm dhe nuk ka asnjë ātman (shpirt) të pakalueshëm që lëviz nga jeta në tjetrën dhe i lidh këto jetë së bashku, ka këmbëngulje, që të gjitha gjërat përbërëse siç janë qeniet e gjalla janë agregatet të shpërndahen në vdekje, duke u rimishëruar. Ciklet e rilindjes vazhdojnë pafund, thotë Budizmi dhe është burim i Dukkha (vuajtjes, dhimbjes), por ky reinkarnim dhe cikli Dukkha mund të ndalet përmes nirvana-s. Doktrina anattā e budizmit është një kontrast me Hinduizmin, ky i fundit që pohon se "shpirti ekziston, është i përfshirë në rilindje, dhe përmes këtij shpirti gjithçka është e lidhur".
Steve Wozniak
Për disa kohë pas shkëputjes nga Apple, Steve ëozniak jepte mësim në një shkollë fillore për lëndën e kompjuterikës. Në vitin 2006 ai boton autobiografinë e tij "iWoz: From Computer Geek to Cult Icon (Nga entuziast kompjuteri në ikonë kulti). Tani ai punon si Krye Shkencëtar për Fusion-io.
Rimishërimi
Budizmi
Traditat e ndryshme brenda budizmit kanë ofruar teori të ndryshme për atë që rimishërohet dhe se si ndodh rimishërimi. Një teori sugjeron që ajo të ndodhë nëpërmjet ndërgjegjes (Pali: samvattanika-viññana) ose rrjedhës së ndërgjegjes  (Pali: viññana-sotam, Sanskrit:  vijñāna-srotām, vijñāna-santāna, ose citta-santāna) pas vdekjes, e cila rimishërohet bashkësi të re. Ky proces, thekson këtë teori, është i ngjashëm me flakën e një qiri të vdekur që ndez një tjetër. Ndërgjegjja në qenien e sapolindur nuk është as e njëjtë as e krejtësisht e ndryshme nga ajo e të vdekurit, por të dyja formojnë një vazhdimësi apo rrjedhë shkakësore në këtë teori budiste. Transmigrimi është i ndikuar nga e kaluara e karma-s (kamma). Shkaku kryesor i rilindjes, thotë Budizmi, është qëndrimi i ndërgjegjes në injorancë (Pali: avijja, Sanskrit: avidya) për natyrën e realitetit dhe kur kjo injorancë çrrënjoset, rilindja pushon.
Traditat budiste gjithashtu ndryshojnë në detajet e tyre mekanike për rilindjen. Budistë Theravada pohojnë se rilindja është e menjëhershme ndërkohë që shkollat tibetiane mbajnë nocionin e një bardo (gjendje e ndërmjetme) që mund të zgjasë deri në 49 ditë. Koncepti i rilindjes bardo të budizmit tibetian, së bashku me yidam, u zhvillua në mënyrë të pavarur në Tibet pa ndikim indian dhe përfshin 42 perëndi paqësore dhe 58 perëndi të zemëruara. Këto ide çuan në hartime mekanike mbi karma dhe çfarë forme të rilindjes merr pas vdekjes, të diskutuara në tekste si Libri tibetian i të vdekurve (The Tibetan Book of the Dead). Traditat kryesore budiste pranojnë se rimishërimi i një qenie varet nga karma e kaluar dhe merita (demerit) e akumuluar dhe se ka gjashtë sfera të ekzistencës, në të cilat mund të ndodhë rilindja pas çdo vdekjeje.
Brenda Zenit japonez, rimishërimi pranohet nga disa, por refuzohet nga të tjerët. Një dallim mund të nxirret mes "zenit popullor", si në Zenin e praktikuar nga laikët e devotshëm, dhe "Zenit filozofik". Zeni popullor në përgjithësi i pranon elementët e ndryshme të mbinatyrshme të budizmit, si rilindja. Megjithatë, Zeni filozofik, vë më shumë theks në momentin aktual.
Disa shkolla konkludojnë se karma vazhdon të ekzistojë dhe t'i përmbahet personit derisa të dalë nga pasojat e saj. Për shkollën Sautrantika, çdo veprim "parfumon" individin ose "mbjell një farë" që më vonë mbin. Budizmi tibetian thekson gjendjen e mendjes në kohën e vdekjes. Të vdesësh me një mendje të qetë do të nxisë një farë të virtytshme dhe një rilindje fatlume; një mendje e shqetësuar do të nxisë një farë jo virtuoze dhe një rilindje fatkeqe.
Hinduizmi
Trupi vdes, pohon traditat Hindu, por jo shpirti, të cilin ata supozojnë të jetë realiteti, pathyeshmëria dhe lumturia e përjetshme Çdo gjë dhe gjithë ekzistenca besohet të jetë e lidhur dhe ciklike në Hinduizëm, të gjitha qeniet e gjalla janë të përbëra nga dy gjëra, shpirti dhe trupi (ose materia). Ātman nuk ndryshon dhe nuk mund të ndryshojë nga natyra e tij e lindur në besimin Hindu. Në të kundërt, trupi dhe personaliteti, mund të ndryshojnë, vazhdimisht ndryshojnë, lind dhe vdes. Karma e tanishme ndikon në rrethanat e ardhshme në këtë jetë, si edhe në format dhe në sferat e jetës të ardhshme. Qëllimi dhe veprimet e mira të çojnë në një të ardhme të mirë, qëllime dhe veprime të këqija të çojnë në një të ardhme të keqe, duke ndikuar në atë se si rimishërohet, në këndvështrimin hindu të ekzistencës.
Hulumtimi i rimishërimit
Psikiatëri Ian Stevenson, nga Universiteti i Virginias, hulumtoi shumë raporte të fëmijëve të vegjël që pretendonin të kujtonin një jetë të kaluar. Ai kreu më shumë se 2.500 studime rastesh gjatë një periudhe prej 40 vjetësh dhe botoi dymbëdhjetë libra, përfshirë "Njëzet raste që sugjeronin rimishërimin" (Twenty Cases Suggestive of Reincarnation) dhe "Ku rimishërimi dhe biologjia ndërpriten" (Where Reincarnation and Biology Intersect). Stevenson dokumentonte metodologjikisht deklaratat e secilit fëmijë dhe më pas identifikoi personin e vdekur me të cilin ishte identifikuar fëmija dhe verifikoi faktet e jetës së personit të vdekur që përputhej me kujtesën e fëmijës. Ai po ashtu përputhi shenjat e lindjes dhe defektet e lindjes me plagët dhe gërvishtjet e të vdekurit, të verifikuara nga të dhënat mjekësore si fotografitë e autopsisë, në Rimishërimin dhe Biologjinë (Reincarnation and Biology).
Stevensoni kërkoi prova që hedhin poshtë dhe shpjegime alternative për raportet dhe besonte se metodat e tij të rrepta përjashtonin të gjitha shpjegimet "normale" të mundshme për kujtimet e fëmijës. Megjithatë, një shumicë dërmuese e rasteve të raportuara të rimishërimit nga Stevenson filluan në shoqëritë lindore, ku fetë dominante shpesh e lejojnë konceptin e rimishërimit. Duke ndjekur këtë lloj kritikash, Stevenson botoi një libër mbi "Rastet evropiane të tipit rimishërimit"(European Cases of the Reincarnation Type). Njerëz të tjerë që kanë ndërmarrë kërkime rimishërimi përfshijnë Jim B. Tucker, Antonia Mills, Satwant Pasricha, Godwin Samararatne, dhe Erlendur Haraldsson.
Skeptikët si Paul Edwards kanë analizuar shumë prej këtyre raporteve dhe i kanë quajtur ato qesharake, duke sugjeruar gjithashtu se pretendimet për dëshmi për rimishërim kanë origjinën nga mendimi selektiv dhe nga kujtimet e rreme që shpesh rezultojnë nga sistemi i besimit dhe frika bazë, dhe kështu nuk mund të llogaritet si dëshmi empirike. Carl Sagan iu referua shembujve me sa duket nga hetimet e Stevenson në librin e tij The Demon-Haunted World si një shembull i të dhënave empirike të mbledhura me kujdes, megjithëse ai e refuzoi rimishërimin si një shpjegim parsimonal për tregimet. Sam Harris përmendi veprat e Stevensonit në librin e tij "Fundi i Besimit"(The End of Faith) si pjesë e një trupi të dhënash që duket se vërteton realitetin e dukurive psikike.
Stevenson pretendonte se kishte një numër të vogël rastesh që sugjeronin prova të xenoglossy. Këto përfshirë kur një subjekt nën hipnozë mund të bisedonte me njerëzit që flisnin gjuhën e huaj, por që nuk ishin aftë të lexonin fjalë të huaja. Sarah Thomason, një linguist në Universitetin e Miçiganit, i ri-analizoi këto raste, duke konkluduar se "provat gjuhësore janë shumë të dobëta për të siguruar mbështetje për pretendimet e xenoglossy"."
Kundërshtimet ndaj pretendimeve të rimishërimit përfshijnë faktet që shumica dërrmuese e njerëzve nuk e kujtojnë jetën e mëparshme dhe nuk ka një mekanizëm të njohur për shkencën moderne që do t'i mundësonte një personaliteti të mbijetonte vdekjen dhe udhëtimin në një trup tjetër. Studiuesit e tillë si Stevenson kanë pranuar këto kufizime.
Rimishërimi në botën perëndimore
Gjatë dekadave të fundit, shumë njerëz në perëndim kanë zhvilluar një interes në rimishërimin Studimet e fundit kanë treguar se disa perëndimorë pranojnë idenë e rimishërimit duke përfshirë disa njerëz bashkëkohorë të cilët ishin nga familjet katolike, Neopaganët modernë, pasuesit e spiritizmit, teozofistët dhe studentët e filozofive ezoterike siç është Kabala dhe Krishtërimi gnostik dhe ezoterik si dhe pasuesit e feve indiane. Të dhënat e sondazhit demografik nga 1999-2002 tregojnë një pakicë të konsiderueshme të njerëzve nga Evropa dhe Amerika, ku ekziston liria e arsyeshme e mendimit dhe qasja në ide, por nuk ka traditë të veçantë të rimishërimit bashkëkohor, besojnë se kishim një jetë para se të lindnim, do të mbijetojmë vdekjen dhe do të lindim përsëri fizikisht. Mesatarja për vendet nordike është 22%. Besimi në rimishërim është veçanërisht i lartë në vendet baltike, ku Lituania ka shifrën më të lartë për të gjithë Evropën, 44%. Shifra më e ulët është në Gjermaninë Lindore, 12%. Në Rusi, rreth një e treta beson në rimishërimin. Efekti i ideve komuniste anti-fetare mbi besimet e popullsisë së Evropës Lindore duket se ka qenë mjaft e dobët, nëse ka pas, me përjashtim të dukshëm të Gjermaninë Lindore. Në përgjithësi, 22% e të anketuarve në Evropën Perëndimore besojnë në rimishërimin. Sipas një sondazhi të Gallup 2005, 20 përqind e të rriturve të SHBA besojnë në rimishërimin. Sondazhet e fundit nga Grupi Barna, një organizatë jofitimprurëse kërkimore e krishterë, kanë gjetur se një e katërta e të krishterëve të SHBA, duke përfshirë 10 për qind të të gjithë të krishterëve të lindur përsëri (të ri-pagëzuar), e përqafojnë idenë.
Skeptiku Carl Sagan i kërkoi Dalai Lamës atë se çfarë ai do të bënte nëse një parim themelor i fesë së tij (rimishërimi) u do të kundërshtohej përfundimisht nga shkenca. Dalai Lama u përgjigj: "Nëse shkenca mund të mohojë rimishërimin, budizmi tibetian do të braktisë rimishërimin ... por do të jetë shumë e vështirë të mohohet rimishërimi."
Ian Stevenson ka raportuar se besimi në rimishërim mbahen (me ndryshime në detaje) nga përkrahësit e pothuajse të gjitha feve kryesore përveç krishtërimit dhe islamit. Përveç kësaj, midis 20 dhe 30 për qind e personave në vendet perëndimore, të cilët mund të jenë të krishterë formalisht, gjithashtu besojnë në rimishërim.
Një studim i vitit 1999 nga Walter dhe Waterhouse shqyrtoi të dhënat e mëparshme mbi nivelin e besimit të rimishërimit dhe kryente një grup prej 30 intervistash të thella në Britani mes njerëzve që nuk i përkisnin një feje dhe që mbështesnin rimishërimin. Autorët raportuan se anketat kanë gjetur se një e pesta deri në një të katërtën e evropianëve kanë njëfarë besimi në rimishërimin, me rezultate të ngjashme që gjenden në SHBA. Në grupin e intervistuar, besimi në ekzistencën e këtij fenomeni u shfaq i pavarur nga mosha e tyre, ose nga lloji i fesë që u përkisnin këtyre njerëzve, ku shumica ishin të krishterë. Besimet e këtij grupi gjithashtu nuk duken se përmbajnë më shumë se zakonisht idetë e "epokës së re" (të definuar gjerësisht) dhe autorët interpretuan idetë e tyre mbi rimishërimin si "një mënyrë për të trajtuar çështjet e vuajtjes", por vunë në dukje se kjo dukej sikur kjo kishte pak ndikim në jetën e tyre private.
Waterhouse gjithashtu botoi një diskutim të hollësishëm të besimeve të shprehura në intervistat. Ajo vuri në dukje se ndonëse shumica e njerëzve "e mbajnë besimin e tyre në rimishërim mjaft lehtë" dhe ishin të paqartë në detajet e ideve të tyre, përvojat personale si kujtimet e kaluara dhe përvojat pranë vdekjes kishin ndikuar tek shumica e besimtarëve, edhe pse vetëm disa kishin përvojë të drejtpërdrejtë të këtyre fenomeneve. Waterhouse analizoi ndikimet e raporteve të dorës së dytë mbi besimin në rimishërim, duke shkruar se shumica e njerëzve në anketë kishin dëgjuar raportet e njerëzve të tjerë të jetëve të kaluara nga hipnoza e regresionit dhe ëndrrat dhe e kanë gjetur këtë interesante, ndjenja se "duhet të ketë diçka në të" nëse njerëzit e tjerë kanë pasur përvoja të tilla.
Çmimi i madh i Belgjikës 2007
F1 Belgjika për vitin 2007 ishte Formula 1 gara e katërmbëdhjetë e sezonit F1 2007. Kjo garë u zhvillua në fundjavën mes 14-16 shtatorit në Circuit de Spa-Francorchamps, Spa, Belgjikë.
Akoma në listën e pilotëve për Kampion të vitit 2007 udhëheq debituesi i sezonit Lewis Hamilton, por vetëm me 3 pikë dallim nga kolegu i ekipit Fernando Alonso.
Ferrari udhëheq në listën e konstruktorëve me 57 pikë para ekipit BMW Sauber pasiqë ekipi McLaren u ndëshkua për shkak të spiunimeve dhe iu larguan tëgjitha pikët kampionale të vitit 2007.
Cumberland County (North Carolina)
Cumberland është një nga 100 Countet në shtetin federal North Carolina në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Çmimi i madh i Belgjikës 2007
Rezultatet e kualifikimit
Në kualifikime morën pjesë 22 pilotë nga të cilët 2 u ndëshkuan me lëvizje prapa përshka të ndërrimit të motorëve të veturave ë tyre para fillimi të garës.
Ndëshkimet e pilotëve
* Robert Kubica u ndëshkua me 10 pozita për shkak të ndërrimit të motorit para garës.
** Giancarlo Fisichella filloi i fundit për shkak të ndërrimeve të motorit para garës.
Viruset në sistemet Mac OS X
Ndërkohë që ende numri është më i vogël në krahasim me platforma si ëindoës apo Android, viruse ekzistojnë edhe për sistemet Mac. Në 3 vitet e fundit, ESET Malware Research Lab (Laboratori i Kërkimit të Viruseve i ESET) ka zbuluar dhe identifikuar shumë familje virusesh për Mac, me pikësynim parësor serinë e sistemeve të operimit Mac OS X. Ndër ta, më aktivi dhe më i zakonshmi është Flashback Trojan.
Nuk ka asnjë sistem operimi që të jetë 100% i sigurt ndaj viruseve, e këtu përfshihen edhe sistemet Mac, edhe pse ata vijnë me më shumë elementë sigurie apo aplikacione mbrojtjeje që krijojnë një mbrojtje me shumë shtresa. Viruset e para në Max OS X shfaqen që në vitin 2004 me Opener(Renepo). Në vitin 2006 zbulohet Leap A dhe që atëherë janë shtuar me ritëm më të madh. Edhe pse viruset e ëindoës nuk janë një rrezik real i Mac, produktet e Apple mund të shërbejnë si bartës, duke qënë se sistemi i sigurisë Mac nuk i zbulon dot sepse nuk e shohin si problem.
Për të marrë një dokument përsa i përket listës së viruseve për OS X, mund të kontaktoni stafin e AlbanianTech me një email. Më poshtë është një përshkrim i shkurtër i virusit të parë dhe i atij më të dëmshmit. Amphimix ishte emri i virusit të parë dhe emri ishte i tillë për shkak të konceptit të një file MP3. Virusi vinte i maskuar si një këngë e formatit MP3. Rëndësia e këtij ishte sinkronizimi në kohë dhe aktivizohej vetëm në një kohë të caktuar. Gjithsesi, ai nuk është vënë re ndonjëherë si i pakontrolluar. Flashback konsiderohet si më i madhi botnet (lloj virusi) i zbuluar deri tani në sistemet Mac. Ai ishte virus që funksiononte duke shkarkuar viruse të tjera nga interneti. Fillimisht (dhe më së shumti) përdorej nëpërmjet social engineering (metodë hack-imi) për të shkarkuar dhe instaluar viruset e tjerë. Përdoruesi mashtrohej për shkak se gjatë procesit ai shfaqte një pamje standarde dhe profesionale që shfaqin zakonisht programet kur instalohen. Pas instalimit, ai fillonte një komunikim me serverin në distancë duke transmetuar të dhëna si adresa MAC, versioni i sistemit, UUID, e më shumë.
E drejta civile
E drejta civile është një degë kryesore e ligjit, e cila i rregullon marrëdhëniet e subjekteve të drejtësisë (personave juridik dhe privat) ligjërisht (por jo ekonomikisht) të barabartë në mes vetë. Emërtimi e drejtë civile (nga Ius Civilë) ose e drejte qytetare përdorën shpesh si sinonim për të drejtën privatë, por në fakt përfshijnë vetëm një pjesë të së njëjetës.
E drejta privatë qëndron në shkencën e së drejtës pranë të drejtës publike, në të cilën bën pjesë edhe e drejta penale. Ajo parasheh, në krahasim më të drejtën publikë, një liri të vullnetit e cila buron nga autonomia privatë dhe e cila i mundëson secilit të hyj në marrëdhënie juridikë (ose të mos hyj në marrëdhënie juridikë) më të tjerët. Kjo liri mund të kufizohet nga disa faktorë real, si p.sh. përmes monopolit ose edhe fuqisë ekonomikë të subjektit juridik. Pavarësisht asaj, ajo është imanentë për të drejtën privatë, pasiqë ajo lejon formësimin e së drejtës privatë pa ndikim shtetëror. Një nga format më të rëndësishme të së drejtës privatë është Kontrata.
E drejta private degëzohet në :
Në të drejtën civilë janë të vendosura rregullat mbi Personat, Sendet dhe Obligacionet (të drejtat e detyrimeve) e drejta private e posaçme, e cila shpesh përmblidhet më të drejtën ekonomikë sëbashku, është e rregulluar sidomos të drejtën tregtarë, të drejtën e punës, të drejtën e qirasë dhe në fusha të tjera - shumë të detajuara - të së drejtës.
Sistematizimi sipas sistemit të Pandekteve
Sistematizimi sipas sistemit të pandekteve e ndanë të drejtën civilë në pesë fusha (gjegjësisht në gjashtë fusha, nëse rregullohet e drejta e personave si e veçante) : pjesa e përgjithshme (zakonisht e bashkuar më të drejtën e personave), të drejtën e detyrimeve, të drejtën sendorë, të drejtën trashëgimorë dhe të drejtën familjare. Këtë skemë e përcjellin kodifikimet pandektore, e para së gjithash Kodi civil gjerman (BGB) si dhe shkencat e së drejtës në hapësirën e së drejtës gjermane (Gjermani, Austri)
Sistematizimi sipas sistemit të institucioneve
Sistematizimi sipas sistemit të institucioneve, i cili është emërtuar sipas së kryeveprës së juristit klasik romak Gaiusit, është ndarje sipas të drejtës romake, e cila është pranuar në valën e madhe të kodifikimeve - Kodi civil francez (Code civil), kodi i përgjithshëm civil austriak (ABGB)
Ndarja bëhet kryesisht në këtë mënyrë:
Kodi i përgjithshëm civil austriak (ABGB) e ndjek poashtu këtë skemë, por pa përfshi të drejtën e procedurës :
Privatrecht Shkenca e së drejtës në Austri këtë ndarje e sheh si historikë dhe e klasifikon të drejtën civilë sipas sistemit pandekt. Sistemi i institucioneve shërben vetëm si orientim i brendshëm për kodin civil gjatë punës praktikë më ligjin, si dhe në rast nevojë për raste të interpretimit më të lehtë.
Edukatës qytetare, madje edhe mësimet sociale apo edukatës qytetare, që nga fillim të viteve 1960 në shkollat ​​e përgjithshme të arsimit në Republikën Federale të Gjermanisë ka nisur subjekt mësimdhënies, shoqërinë, sistemin politik dhe të sistemit ekonomik dhe juridik të Republikës Federale nën perspektiva sociologjike, politike shkencore, ekonomike dhe ligjore mësoj dhe duhet të kontribuojë në edukimin politik të nxënësve. Në shkollat ​​e mesme të Austrisë dhe zakonisht edhe në Zvicër subjekti është e kombinuar me mësimin e historisë dhe për këtë arsye zakonisht është, historia dhe studimeve shoqërore. Përveç sfond historik dhe procesin aktual politik është diskutuar. Kjo shkrirje është edhe gjithashtu e zakonshme në shumë vende të tjera perëndimore. Në shkollat ​​fillore subjekti është i integruar në lëndët shoqërore dhe shkencore
Gjermani
Në shkollën fillore, edukata qytetare është një të ashtuquajtur perspektivë në lëndët shoqërore dhe shkencore. Në të shkollave të mesme të studimeve shoqërore si pjesë e historisë dhe gjeografisë të kompetencave të shkencës social, dhe duhet të dokumentohet në shumë shtete dy apo katër vjet e gjysmë. Emrat dhe përmbajtja e lëndës " edukata qytetare " janë të ndryshme në varësi të krahinës, përmbajtja e mësipërme mësimore të mbuluar në çdo vend nga temat e mëposhtme : ( nga 2007 ) Baden -Württemberg : Studime Sociale, në shkollën e lartë në kombinim objektin e ekonomisë gjeografia qytetaria ( GWG ) , por në nivelin e kursit (11/ 12) subjekt të veçantë , në shkollën e mesme në kombinim objektin e gjeografisë Ekonomisë qytetaria (EEC) në Shkollën fillore Historia / studime të mëparshme shoqërore , tani në kombinimin e subjektit të botës për herë të kompanisë ( CI ) dhe gjithashtu në kombinim objektin e ekonomisë - punë - shëndetësor ( tundin ) , një subjekt në ekonominë e saj , ka vetëm një ndarje tendencë në rrjedhën e gjimnazit Bavaria : Studime Sociale, Ekonomi dhe Ligji Berlin : Historia / studimeve shoqërore ( klasat 7-10 ), shkenca politike , shkenca sociale , ekonomi ( formë gjashtë ) [ 1 ] ; përcaktim për vitin 2005: Shkenca Politike Botërore ( rob lufte ) Brandenburg : Edukimi politik ( pjesërisht edhe në kombinimin e subjekteve studimeve sociale në klasa 5 dhe 6 ), ekonomisë ( shkolla e mesme ) Bremen : Administrim Biznesi, politika , jurisprudenca , sociologji Hamburg : qytetaria, Politikë / Shoqëria / Ekonomi ( PGW ) Hesse : Politika dhe Ekonomia ( Powi ), jurisprudencë , ekonomi ( shkolla i mesëm i lartë ) Mecklenburg - Vorpommern : Studime Sociale Saksonia e Ulët : Administrim Biznesi, politika , politika / ekonomi , jurisprudencë North Rhine - Westphalia : Teoria sociale, politika ekonomike , shkencat sociale , ligji Rheinland-Pfalz : studimeve shoqërore ( histori dhe gjeografi, së bashku me studimet e specializuara sociale ) , studimet shoqërore Saarland : Politika ( në fazën kualifikuese : me aksione fikse histori ) Saksoni : Studime Sociale, në shkollën e lartë në kombinim objektin e edukatës qytetare / Arsimim Ligjor / Ekonomi ( GRW ) , në shkollën e mesme në kombinim objektin e edukatës qytetare / Arsimim Ligjor ( GR ) Saksoni - Anhalt : Studime Sociale, Studime Ligjore , Administrim Biznesi Schleswig - Holstein : Ekonomi / Politika ( BG : Studimet Sociale = Histori, Politikë dhe Shoqëria ) Thuringia : qytetaria, Ekonomi dhe Ligji Austria [ Edit ]
Në Austri, nuk kasubjekt mësimi " qytetaria " , por në gjuhën e folur shpesh të referuara si " histori ". Për shkak të shkollave relativisht të larta me Komunitetit ose studime sociale është mësuar në lidhje me historinë. Shkolla fillore [ Edit ] Në shkollën fillore austriake ( shkollës fillore ), të ashtuquajturat studime sociale është i përfshirë drejtpërdrejt në studimet shoqërore ,histori trajtohen tjetër edhe temave të shkencave natyrore dhe ngjarjet botërore. Në këtë temë, nxënësit mësojnë disa të sistemit politik dhe të qytetarëve të rëndësishme. Shkollat ​​e arsimit të lartë [ Edit ] Në shkollën kryesore dhe të shkollës së mesme, nuk është subjekt i " edukatës qytetare " vetëm në kombinim me mësimin e historisë. Subjekti është, " Historia, Studime Sociale dhe Arsimit politike " ose thjeshtuar si ose " Historisë dhe Studime Sociale " në gjuhën e folur si " historia " do të thotë. Theksi është në të mësuarit nga prejardhje historike dhe ngjarjet (aktuale) politike.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1945
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Krusheva
Krushevë është qytet në jugperëndim të Maqedonisë së Veriut si dhe qendër e Komunës së Krushevës.
Gjeografia
Krusheva ndodhet në veri të Manastirit. Ky qytet ka lartësinë më të madhe mbidetare në Maqedoninë e Veriut - rreth 1350 m.
Demografia
Qyteti është i banur me shumicë popullatë maqedonase si dhe me Vllehë, ndersa është i rrethuar me fshatra shqiptare të kësaj Komune si Norova, Alldançja, Presilla etj.
Sipas vitit 2002 vetë qyteti i Krushevës ka 5330 banorë.
Targat e automjeteve të Kosovës
thumb|Targa të Kosovës thumb|170px|Targa të Jugosllavisë, PZ = Prizren thumb|Grafika e tregues të ri|alt=07106DA Targë të Kosovës janë zakonisht të bardhë dhe të tregojnë me germa të zeza. Në krye dhe në fund është një linjë dritë blu, nuk ka lidhje të dalë në vitin e shkrimit të parë dritë blu. Kombinimi aktual përbëhet nga tre shifra, e ndjekur nga një vizë ndarëse të Kosovës dhe letter KS for. Pas një dash të mëtejshëm ndjekur përsëri nga tre shifra. Nga kombinimi i ndonjë përfundim të tjera mund të për origjinën e saktë të automjetit mund të nxirren. Ndonjëherë shenjat për të penguar jozyrtare blu me flamurin e Kosovës janë shtuar. Automjete Policia ka targa me shkronja të kuqe. Forcat e sigurisë në Kosovë kanë targa të veçanta duke letters KSF. Për makinat bujqësore në sfond është i gjelbër, bardhë germë.
Deri në fund të luftës në Kosovë në 1999 numrin e targave Kososvo jugosllave janë lëshuar. Ishin nën administrimin e Kombeve të Bashkuara nga 30 shtator të atij viti, flamuri i tanishëm, i cili duhet të shërbejë si një i parë futur të përkohshme. Pas vendit mbi 17 Shkurt 2008 deklaroi pavarësinë e saj nga Serbia, duhet një notë të re në 2010 të futen. Shenjat janë në përputhje me euro-Kennzeichen shirit blu në anën e majtë me letters RKS (për Republikën e Kosovës). Një numër dy shifra është nën provincën e duhur para se të arrijë kulmin e xhaketë kosovarë e armëve të shfaqet në shenjë. Ai është pasuar nga tre shifra dhe dy shkronja si një numër serial vijues. Në enklavat serbe dhe shkurtesave të Serbisë janë përdorur.
Vlefshmëria
Targa të Kosovës kanë qenë të vlefshme vetëm në Kosovë, janë të njohura në Shqipëri, Maqedoni dhe Mal të Zi. Targat e reja të Kosovës tanimë do të jenë ndërkombëtare. Në anën e majtë të targave është një shirit blu, me tre shkronja mbi të RKS që d.m.th Republika e Kosovës pastaj janë dy numra që paraqesin komunën më të madhe në atë regjion, pastaj është emblema e Republikës së Kosovës vazhdon me tre numra të tjerë dhe krejt në fund përfundon me dy shkronja.
Kantoni Ticino
Kantoni Tiçino është një nga 26 kantonet e Zvicrës me kryeqendrën Bellinzonan. Ndarja tradicionale e tij bëhet midis rajoneve Sopraceneri dhe Sottoceneri, respektivisht në veri dhe në jug të Malit Ceneri.
Targat e automjeteve të Kosovës
Simboli
Më poshtë tregohen simbolet e reja të targave të Kosovës. D.m.th inicialet 01 janë për Prishtinë. Pra inicialet janë varësisht nga komuna më e madhe.
Kantoni Ticino
Tiçino është kantoni më jugor i Zvicrës. Është një nga tre kantonet e mëdhenj malorë jugorë, së bashku me Valë' dhe Graaubyndenin. Megjithatë në ndryshim nga kantonet e tjera, ai shtrihet pothuajse i gjithi në jug të Alpeve dhe nuk ka qasje natyrore në Pllajën Zviceriane. Në veriperëndim kufizohet me kantonin Valë', në veri me kantonin Uri dhe me kantonin Graaubynden në verilindje. Kantoni gjithashtu ka kufizohet me Italinë, duke mbartur gjithashtu një enklavë të sajën.
I emërtuar sipas lumit Tiçino, më i gjati në kanton, është kantoni i vetëm ku gjuha e vetme zyrtare është ajo italiane dhe përfaqëson copëzën italishtfolëse të Zvicrës së bashku me pjesën jugore të kantonit Graaubynden. Qyteti i tij më i madh është Lugano ndërsa dy qendra të tjera janë Bellinzona dhe Locarno. Së fundmi kantoni është kthyer në një atraksion turistik madhor për Zvicrën, i dalluar nga pjesa tjetër e vendit prej klimës së ngrohtë dhe kulturës e gastronomisë meridionale.
Tokat që i përkasin kantonit u aneksuan nga disa qytete italiane në shekullin e XV-të nga forca zviceriane në fushatat e fundit transalpine të Konfederatës së Vjetër Zviceriane.
Gjeografia
Tiçino është kantoni më jugor i Zvicrës.
Popullsia
Në vitin 2019, 70% e popullësisë ishte katolike. Më tej degët e tjera të krishtërimit zinin 10%(ndër to Kisha e Reformuar Zvicerane 4%), 2% ishin muslimanë dhe 1% aderonte në një fe tjetër.
Gjuha zyrtare dhe ajo që përdoret për komunikimet e shkruara është italishtja. Megjithëse është shumë e ngjashme me italishten standarde, italishtja zvicerane paraqet vështirësi për italianët prej ndikimit të frëngjishtes dhe gjermanishtes të cilat kanë huazuar fjalë në të.
Megjithëse italishtja dominon, rrjedhshmëria në gjermanisht ose gjermanishten zvicerane merret ndonjëherë si aftësi e rëndësishme për tu patur në aplikimet e punës, pavarësisht sferës së jetës.
Ekonomia
Punonjësit e sektorit tretësor zënë 76.5% të punonjësve tiçinezë, krahasuar me mesataren zvicerane 67.1%. Paga mediane mujore bruto e sektorit privat në vitin 2012 ishte 5,091 franga (5,580$), poshtë mesatares kombëtare të 6,118 frangave (6,703$). Megjithatë për shkak të kostos më të ulët të jetesës dhe taksimit më të ulët, të ardhurat e harxhueshme janë të larta. GDP për frymë ishte 82,438 franka në vitin 2014, e shtata më e lartë në Zvicër. Tiçino numërohet is një nga rajonet më të begata të Zvicrës dhe Evropës.
Lugano është qëndra e tretë më e madhe e bankave në Zvicër pas Zyrihut dhe Gjenevës. Industria bankare ka 8,400 punonjës dhe gjeneron 17% të produktit kantonal bruto.
Transporti
Gotthard është një kalim malor në Zvicrën Qëndrore dhe Tiçino që nga shekulli i 13-të. Disa tunele poshtë Gotthardit lidhin kantonin me Zvicrën Veriore: i pari që u hap ishte Tuneli Hekurudhor Gotthard në vitin 1882,duke zëvëndësuar rrugën e shtegut, i cili lidh Airolon me Goeschenin në Kantonin Uri. Një tunel rrugor 17 km i quajtur Tuneli Rrugor Gotthard u hap në 1980. Një tunel i dytë hekurudhor, Tuneli Bazë Gotthard u hap më 1 Qershor 2016. Tuneli i ri është tuneli më i gjatë në botë duke e shkurtuar kohën e udhëtimit mes Zyrihut dhe Luganos deri në 1 ore e 40 minuta.
Aeroporti i Luganos pret rreth 200,000 mbërritje në vit.
Currituck County
Currituck është një nga 100 Countet në shtetin federal North Carolina në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Kantoni Satillieu
Kantoni Satillieu (frëngjisht: Canton de Satillieu) është një kanton në departamentin Ardèche, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Satillieu. Ka sipërfaqe 172.33km2 dhe popullsi 7839 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Satillieu aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Selçuk Yöntem
Selçuk Yöntem (lindi më 3 korrik, 1953 në Stamboll) është aktor turk. Babai i tij dhe nëna e tij janë nga Erzurumi. Selçuku është poashtu moderator i emisionit "Kush do të bëhet milioner?".
Kupa e Republikës 1960
Statistika të Kupës së Republikës në sezonin 1960.
Ky ishte edicioni i 11të i Kupës në Shqipëri. Nisi në Pranverë, 1960 me Turin e Parë dhe përfundoi në maj, 1960 me ndeshjet Finale.
KF Partizani ishin fitues në fuqi, pasi fituan Kupën e tyre te 4të edicionin e fundit. Kupa u fitua nga KS Dinamo. Ndeshjet u luajtën me sistem dy takimesh eliminatore. Nëse rezultati ishte i barabartë në të dy ndeshjet, fituesi vendosej me goditje këndi.
Sezoni i kaluar: 1958. Sezoni i rradhës: 1961.
Turi i 1rë
Ndeshjet u luajtën në Mars, 1960*
Turi i 2të
Ndeshjet u luajtën në Mars, 1960.
Cerek Finalet
Ndeshjet u luajtën në 1960. Marrin pjesë 8 fituesit e turit të mëparshëm.
Gjysmë Finalet
Ndeshjet u luajtën në 1960. Marrin pjesë 4 fituesit e turit të mëparshëm.
Finale
Ndeshjet u luajtën në maj, 1960. Marrin pjesë 2 fituesit e turit të mëparshëm.
Lufta e Peloponezit
Lufta e Peloponezit midis Athinës dhe perandorisë së saj, kundër Lidhjes së Peloponezit, ku Sparta e udhëhiqte. Një luftë e pandërprerë, nga 431 në 404 p e s dhe përfundoi me fitoren e Spartanëve. Historianët e ndajnë luftën në tri faza: e para, faza Archidamica, Sparta kryente sulme të vazhdueshme kundër Atikës, ndërsa Athina po përdorte flotën e saj të fuqishme për të goditur brigjet e Peloponezit. Kjo periudhë e luftimeve përfundoi në 421 p.e.s me nënshkrimin e Paqes në Nicias, por ndërprerja e luftës zgjati pak. Në 415 pes, daton në ekspeditë athinase në Sicili, ngjarje shkatërruese për forcat e Deljan Lidhjes shumë të rinovojë kontrastin midis dy entiteteve greke që konkurruan për hegjemoni. Në 413 pes Ajo hap fazën Deceleica, karakterizuar nga synimin për të nxitur lëvizjet spartan të rebelimit në mes të forcave të nënshtruar në Athinë; Kjo strategji, së bashku me ndihmën financiare nga Persisë dhe disa gabime strategjike nga ana e Athinës, solli në 404 pes në fitore të Peloponezit League, pas betejës detare të Aegospotami.
Burime
(Gute Übersetzungen, aber ohne Kommentar.) me vite e fundit vdiqen te gjithe \.....
Literaturë dytësore
(Detaillierte und quellennahe Darstellung der letzten Kriegsjahre.) (Knapper Überblick) (Hanson, ein angesehener Militärhistoriker, beschreibt vor allem, mit welchen Mitteln der Krieg ausgetragen wurde.) (Wahrscheinlich die beste Gesamtdarstellung. Kagan hat ebenfalls ein vierbändiges Standardwerk zum Peloponnesischen Krieg verfasst, wobei dieses Buch eine für das breitere Publikum geschriebene Darstellung ist, allerdings auf hohem Niveau.) (Erster Band von Kagans Tetralogie zum Krieg, die bereits als Standardwerk gilt.) (Detaillierte Darstellung des attischen Seereiches, einschließlich des Peloponnesischen Kriegs.) (Intelligente und kompakte Darstellung, die zugleich die zentralen Forschungsmeinungen gut verständlich darstellt.) (Sehr gute Zusammenfassung über die Bedingungen, die zum Ausbruch des Krieges führten, allerdings mit einer anti-spartanischen Haltung.) (Hervorragende Detailstudie zur Entstehung der Hegemonie Athens. Dort auch zahlreiche Verweise auf die moderne Forschungsliteratur.) (Knappe Zusammenfassung)
Dita e Shën Valentinit
Shën Valentini është një shenjtor i njohur, që ka jetuar në shekullin e tretë në Romë, i cili përkujtohet në datën 14 shkurt. Ai është lidhur që nga mesjeta me simbolin e dashurisë së sinqertë. Asgjë nuk dihet me siguri për të, përveç faktit që quhej Shën Valentin dhe se vdiq më 14 shkurt në rrugën “Flaminia” në veri të Romës. Sot Dita e Shën Valentinit është një ditë feste në komunitetin e besimit anglikan dhe në atë protestant. Kisha ortodokse e feston ditën e priftit Shën Valentin më 6 korrik, ndërsa ditën e martirit Shën Valentin më 30 korrik. Dita e Shën Valentinit festohet në shumë vende të botës edhe pse është një ditë pune. Kjo ditë u lidh fillimisht me dashurinë nga vargjet e Xhefri Kaucer në mesjetë, kohë kur lulëzoi tradita e romancës. Simbolet e ditëve të sotme për Shën Valentinin janë zemrat, pëllumbat dhe engjëlli Kupid. Në shekullin e 19-ë, dedikimet për Shën Valentinin jepeshin përmes kartolinave, të cilat u bënë shumë popullore.
Historia
Shumë martirë të krishterë quheshin Valentin. Valentinët e martirizuar më 14 shkurt janë Valentini i Romës dhe Valentini i Ternit. I pari ishte një prift në Romë, i cili u martirizua në vitin 269 pas Krishtit dhe u varros në rrugën “Flaminia”. Në bazilikën “Santa Maria in Cosmedin” gjendet e ekspozuar kafka e Shën Valentinit së bashku me një kurorë me lule. Relike të tjera të tij gjenden në bazilikën “Santa Prassede” dhe në kishën “Carmelite” në Dublin të Irlandës. Valentini i Ternit u bë peshkop në Interamna (Terni i sotëm), në vitin 197 pas Krishtit dhe thuhet se është martirizuar gjatë persekutimeve të perandorit Aurelian. Ai është varrosur gjithashtu në rrugën “Flaminia”, por në një vend të ndryshëm nga ai i Valentinit të Romës. Reliket e tij gjenden në bazilikën “Saint Valentine” në Terni. Enciklopedia katolike përmend gjithashtu një shenjtor tjetër të quajtur Valentin, i cili përmendet në martirizimet e hershme të datës 14 shkurt. Ai u bë martir në Afrikë bashkë me disa të tjerë, por nuk dihen më shumë fakte rreth tij.