cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peaches (muzikante)
Jeta personale
Lindur me emrin Merrill Beth Nisker në 1966 në Toronto, Ontario, ajo ndoqi një shkollë private hebraike. Nisker rrëfehet në një intervistë se nuk ka qenë asnjëherë një nxënëse e mirë, pasi ishte më shumë e interesuar në të performuarit artistik.
Familja e saj ishte hebraike, por pavarësisht kësaj ata nuk ishin fetarë. Gjyshërit e saj emigruan drejt Kanadasë prej Polonisë, stërgjyshërit e saj ishin me origjinë nga Ukraina. Në një intervistë për revistën URB, ajo kujton anti-semitizmin që ndeshte kur ishte adoleshente gjatë rrugës kur kthehej nga shkolla, studentë nga shkolla katolike ngjitur e qëllonin atë me gur dhe e ofendonin duke e quajtur “çifute e ndyrë”.
Peaches është një mbështetëse e drogërave psikodelike, transseksualitetit, dhe liberalizmit hiperseksual.
Tematika
Identiteti gjinor është një prej tematikave të muzikës së Peaches, shpesherë duke luajtur me konceptin tradicional  të roleve gjinore. Tekstet dhe performancat e saj muzikore zbehin diferencat gjinore mashkull/femër. Përshembull në kopertinën e albumit "Fatherfucker", Peaches është fotografuar me mjekër.
Influenca
Peaches liston John Waters, Cindy Sherman, Paul McCarthy si dhe filmat "Tron", "Grease", "Liquid Sky" dhe "Phantom of the Paradise" si inspirim për pjesën vizuale të shfaqjeve të saj.
Izaourt
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Histori pa emra
Histori pa emra, roman me autore Mimoza Hysa. Botuar në Tiranë nga "Ombra GVG", në vitin 2007. Libri ka 160 faqe.
Slishani
Slishan (serbisht: Слишане/Slišane) është fshat në komunën e Lebanës, Serbi.
Hegjemonia
Hegjemonia është mbizotërimi politik, ekonomik dhe ushtarak i një shteti mbi shtetet e tjera. Në Greqinë e lashtë (shek. 8 p.e.s. – shek. 6 pas erës sonë), hegjemonia tregonte dominimin politiko-ushtarak të qytet-shtetit hegjemon mbi qytet-shtetet e tjera. Në shekullin e 19-të, hegjemonia nënkuptonte "mbizotërimin ose mbizotërimin shoqëror ose kulturor; mbizotërimin e një grupi brenda një shoqërie ose mjedisi" dhe "një grup ose regjim që ushtron ndikim të padrejtë brenda një shoqërie".
Në teoritë e imperializmit, rendi hegjemonik dikton politikën e brendshme dhe karakterin shoqëror të shteteve vartëse që përbëjnë sferën hegjemonike të ndikimit, qoftë nga një qeveri e brendshme, e sponsorizuar ose nga një qeveri e instaluar e jashtme. Termi hegjemonizëm tregonte mbizotërimin gjeopolitik dhe kulturor të një vendi ndaj vendeve të tjera, p.sh. hegjemonia e Fuqive të Mëdha e vendosur me kolonializmin evropian në Afrikë, Azi dhe Amerikën Latine.
Në filozofinë marksiste, Antonio Gramsci e përkufizoi hegjemoninë kulturore si dominim nga klasa sunduese mbi sistemin e vlerave dhe zakonet e një shoqërie, kështu që perspektiva e klasës sunduese imponohet si botëkuptimi i shoqërisë; Kështu, në marrëdhëniet ndërmjet klasave shoqërore të një shoqërie, termi hegjemonia përshkruan dominimin kulturor të një klase sunduese, e cila detyron nënshtrimin e klasave të tjera shoqërore.
Në Marrëdhëniet Ndërkombëtare, hegjemonia është e vetmja fuqi e madhe në një sistem unipolar. Fuqia e saj ushtarake është e një aftësie të tillë që asnjë shtet tjetër nuk ka mjetet për të luftuar seriozisht kundër tij; fuqia e saj ekonomike është e të njëjtit përmasa dhe është ambicioze dhe e gatshme të vendosë një rend të caktuar në sistemin ndërkombëtar.
Beauficel
Beauficel është një komunë në Francë. Beauficel bën pjesë në departamentin Manche të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 165 banorë dhe sipërfaqe 9.13 km².
Ashigaru
parapamje|220px|Ashigaru të veshura me forca të blinduara dhe [[Kasa (kapelë)|jingasa duke qëlluar tanegashima]] Ashigaru (Japonisht: 足軽) ishin këmbësorë të punësuar nga klasa samurai e Japonisë feudale. Referenca e parë e njohur për ashigaru ishte në shekullin XIV, por ishte gjatë shogunatit Ashikaga (periudha Muromachi) që përdorimi i ashigaru u bë i përhapur nga fraksione të ndryshme ndërluftuese.
Prejardhja
Përpjekjet u bënë në Japoni nga Perandori Tenmu (673–686) për të pasur një ushtri të rekriptuar, por kjo nuk ndodhi, dhe deri në shekullin e 10-të në vend të kësaj Japonia u mbështet tek pronarët e tokave të veçanta për të siguruar burrat për konflikte dhe luftëra. Këta pronarë të tokave që ishin pronarë të kuajve ishin fillimet e klasës së samurajve dhe burrat që punonin tokën për pronarët e tokave u bënë ushtarët e këmbëve të zakonshme gjatë kohërave të luftës. Këta ushtarë këmbë mund të kishin lidhje të gjata dhe besnikëri ndaj pronarëve të tokave, të cilat u kthyen pas shumë brezash.
Samurai që zotëronte tokën, së bashku me ushtarët e këmbëve fshatare, luftuan në shumë luftëra dhe konflikte, përfshirë pushtimet mongole të Japonisë në vitet 1274 dhe 1281. Lufta e vazhdueshme midis shekujve XIV dhe XVI bëri që punësimi i ushtarëve të këmbëve pa besnikëri të veçantë të nevojshme në kohë. Paguar vetëm në plaçkë, këta mercenarë nuk ishin të stërvitur mirë dhe kështu nuk mund të varen gjithnjë në betejë. Këta ushtarë këmbë endacakë u bënë përfundimisht ashigaru.
Armët dhe forca të blinduara
parapamje|220px|[[Tanegashima (armë)|Tanegashima i padekoruar i thjeshtë, ky lloj u përdorë nga ashigaru.]] Ashigaru zakonisht ishte i armatosur me naginata, yari, yumi dhe shpata. Forca të blinduara ashigaru ndryshonin në varësi të periudhës, nga asnjë forca të blinduara deri në forca të blinduara dhe mund të përbëheshin nga kapele konike të quajtura jingasa të bëra prej lëkure ose hekuri të ngurtësuar me llak, cuirasses (dō), helmeta (kabuto), kapuça të blinduar (tatami zukin), mëngë të blinduara (kote), greaves (suneate), dhe cuisses (haidate).
Lufta e periudhës Sengoku kërkonte që të prodhoheshin sasi të mëdha armatimesh për ushtritë gjithnjë në rritje të ashigaru. Cuirasses dhe helmetat e thjeshta të cilësisë së municioneve prodhoheshin në masë duke përfshirë forca të blinduara tatami të cilat mund të paloseshin ose të rrëzoheshin. Armatura tatami bëhej nga pllaka të vogla hekuri drejtkëndëshe ose gjashtëkëndor, të cilat zakonisht lidheshin me njëra-tjetrën me anë të zinxhirit dhe ishin qepur me një mbështetëse të rrobave. Në shekullin e 16-të, ashigaru ishin gjithashtu të armatosur me tanegashima. Banderolat e vogla të quajtura sashimono mund të visheshin në shpinë gjatë betejës për identifikim.
Yoshiaki Sato
(lindur më 19 Qershor 1969) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Vullnetarët shqiptarë në luftën civile spanjolle
lidhje=https://sq.wikipedia.org/wiki/Skeda:Sip%C3%ABr_Petro_Marko,_Sk%C3%ABnder_Luarasi,_Iliaz_Pashaj.jpg|alt=|parapamje|250x250px|[[Petro Marko, Skënder Luarasi, Emrush Myftari; poshtë Mehmet Shehu dhe Iljaz Pashai]]Vullnetarët shqiptarë në luftën civile spanjolle ishin rreth 34 të rinj shqiptarë të cilët bënë pjesë në armatën e 60.000 vullnetarëve ndërkombëtarë nga 53 vende të botës.
Konteksti
Në prill të 1931 pas krizës së madhe ekonomike, forcat e majta fituan zgjedhjet, shpallën Spanjën republikë dhe dëbuan mbretin Alfons XVII. Më 1936 alenca e quajtur Fronti Popullor, i përbërë nga socialistët, republikanët dhe komunistët, fituan zgjedhjet sërish, por këtyre iu vu përballë grupi i djathtë i quajtur "Fallanga Spanjolle" me në krye gjeneralin Franko. Franko u nis nga Afrika Veriore me një numër të madh ushtarësh për të përmbysur qeverinë majtiste të Spanjës dhe kësodore filloi konflikti civil në vend.
Qeveria shqiptare aderoi në projektkonventën franceze për mospërzierje në punët e Spanjës.
Jennifer Taback
Jeta
Jennifer Taback lindi më 3 tetor 1971, në New York City. Jennifer Taback ka studiuar dhe diplomuar në Universitetin e Çikagos.
Korbi (roman)
Korbi, roman me autor Skënder Drini. Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2007. Libri ka 189 faqe.
Gjunjëzimi në Varshavë
Ne Gjermani
djathtas|parapamje| Monumenti Willy Brandt në sheshin Willy Brandt në Varshavë Në të njëjtën ditë, Brandt nënshkroi Traktatin e Varshavës, i cili njohu linjën Oder-Neisse si kufirin përfundimtar gjerman me Poloninë. Të dyja veprimet tërhoqën polemika brenda Gjermanisë, siç bëri Ostpolitik në përgjithësi, e cila mbështetej vetëm nga një shumicë e ngushtë e popullit dhe kishte opozitë brenda vetë Partisë Socialdemokrate të Brandt. Votuesit e saj kishin përfshirë një pjesë të konsiderueshme të të dëbuarve nga territoret ish-gjermane në Poloni, shumica e të cilëve u larguan për të mbështetur partitë konservatore.
Sipas një sondazhi të Der Spiegel të asaj kohe, 48% e të gjithë gjermanëve perëndimor mendonin se Gjunjëzimi (Kniefall) ishte i tepruar, 41% thanë se ishte e përshtatshme dhe 11% nuk kishin asnjë mendim. Fitorja e Brandt në zgjedhjet e ardhshme, në fund të vitit 1972, ishte gjithashtu për shkak të pikëpamjes në rritje midis votuesve se Ostpolitika e Brandt, e simbolizuar nga Gjunjëzimi (Kniefall), dhe politikat e tij reformiste të brendshme po ndihmonin në rritjen e reputacionit ndërkombëtar të Gjermanisë dhe kështu duhej mbështetur. Partia e tij fitoi rezultatin më të mirë të zgjedhjeve federale ndonjëherë.
Ndërkombëtare
parapamje| Memoriali i Heronjve të Getos së Varshavës. Ndërsa në atë kohë reagimet pozitive mund të kenë qenë të kufizuara, shfaqja e tij e përulësisë ishte një hap i vogël, por jetik në tejkalimin e boshllëqeve që kishte lënë Lufta e Dytë Botërore midis Gjermanisë dhe Evropës Lindore. Në terma historikë, Brandt fitoi shumë famë për këtë akt. Ai u emërua Personi i Vitit në Time në vitin 1970, me revistën që theksonte Gjunjëzimin (Kniefall) si një nga arsyet kryesore për njohjen e tij, dhe mendohet të jetë një nga arsyet që ai mori Çmimin Nobel për Paqen në 1971.
Një monument për Willy Brandt u zbulua më 6 dhjetor 2000, në sheshin Willy Brandt në Varshavë (pranë Monumentit të Heronjve të Getos së Varshavës ) në prag të 30-vjetorit të gjestit të tij të famshëm.
Kujtimet e Brandt
Brandt u intervistua në mënyrë të përsëritur për gjestin e gjunjëzimit dhe për motivet e tij. Më vonë ai vuri në dukje se:
Egon Bahr, një dëshmitar okular dhe mik e aleat politik i Brandt prej shumë vitesh, kujtoi në një intervistë të vitit 2010: "E vetmja gjë që ai tha ishte se në atë moment duke u përballur me shiritin, ai mendoi: Nuk mjafton vetëm vendosja e kurorës".
Veprime të ngjashme
Gjatë një vizite në ish- burgun Seodaemun në Seul në gusht 2015, ish- kryeministri japonez Yukio Hatoyama u gjunjëzua para një guri përkujtimor si një shprehje faljeje për krimet japoneze të luftës në Luftën e Dytë Botërore.
Maximum break
thumb|upright=1.45|Maximum break e [[Ronnie O'Sullivan në Kampionatin Botëror 1997 konsiderohet maximum break më i shpejtë në snooker.]] Maximum break ose 147 është vendosja e 15 topave të kuq me 15 të zeza që shënojn 120 pikë, e ndjekur nga të gjashtë ngjyrat për 27 pikë të mëtejshme. Një maximum break vlerësohet si arritja më e lartë e mundshme në një lojë të vetme të snooker.
Maximum break i parë i njohur zyrtarisht u bë nga Joe Davis në një ndeshje ekspozite më 22 janar 1955 në Londër. Në Classic në janar 1982, Steve Davis arriti maksimumin e parë të njohur në konkursin profesional, i cili ishte gjithashtu maksimumi i parë që ndodhi gjatë një ndeshje televizive. Një vit më pas, Cliff Thorburn u bë lojtari i parë që bëri një maksimum në Kampionatin Botëror 1983. Në UK Championship në dhjetor 2013, Mark Selby arriti maximum break të 100-të të njohur në konkurrencën profesionale, ndërsa David Gilbert bëri 147-të në 147 në Ligën e Kampionatit në janar 2019. Ronnie O'Sullivan mban rekordin për maximum break në konkurrencën profesionale, me 15. Ai gjithashtu mban rekordin për maximuk break më të shpejtë konkurrues, në 5 minuta dhe 8 sekonda, të cilin e arriti në Kampionatin Botëror 1997.
Maximum break mbi 147 janë të mundshme kur një kundërshtar shkel dhe largon një top të lirë me të 15 të kuqtë që mbeten ende në tryezë. Kjo ka ndodhur vetëm një herë kur Jamie Burnett bëri një break prej 148 në fazën kualifikuese të UK Championship 2004. Jamie Cope përpiloi një break prej 155 pikë, maximum break më i lartë i mundshëm i topit të lirë, gjatë praktikës në vitin 2005. Alex Higgins thuhet se ka arritur të njëjtin gjë.
Pepe Reina
José Manuel "Pepe" Reina Páez (lindur me 31 gusht 1982) është një futbollist profesionist spanjoll i cili luan si portier për klubin italian Milan dhe kombëtaren spanjolle.
Djali i ish portierit të famshëm të Atlético Madrid dhe Barcelonës, Miguel Reina, Pepe e nisi karrierën e tij me ekipin e të rinjëve të Barcelonës dhe debutoi në La Liga në sezonin 2000–01. Ai firmosi për Villarreal në vitin 2002, duke fituar Kupën Intertoto dy herë. Reina më pas kaloi te Liverpooli, duke debutuar në Superkupën e Evropës 2005, ku ekipi anglez fitoi. Ai u bë menjëherë portieri i parë dhe në sezonin e parë fitoi Kupën FA (ku në finalen kundër West Ham United priti tre penallti në gjuajtjet e penalltive) dhe FA Community Shield. Në vitin 2007, ai luajti me Liverpoolin në finalen e Ligës së Kampioneve 2007, duke bërë të njëjtën gjë që babai i tij bëri në vitin 1974, por Liverpool u mposht nga Milani.
Pas tetë sezonesh si titullar me Liverpoolin, Reina e shpenzoi sezonin 2013–14 në huazim te Napoli, ku ai u bashkua Rafael Benítez, trajneri i cili e mori atë te Liverpooli në vitin 2005. Gjatë kohës së tij te Napoli, ai fitoi Kupën e Italisë në maj 2014.
Peter Diamandis
parapamje
Peter H. Diamandis lindur më 20 maj 1961, është një inxhinier, mjek dhe sipërmarrës i shquar greko-amerikan i njohur keyesisht si themelues dhe President i X Prize Foundation (Fondacionit X Prize), bashkë-themelues dhe Drejtor Ekzekutiv i universitetit Singularity University si edhe si bashkautor i librave bestseller të the New York Times “Begati: E ardhmja është më e bukur se sa e mendoni” (Abundance: The Future Is Better Than You Think ) dhe "GUXIM: Si të guxoni më shumë, të krijoni pasuri e të keni ndikim te fuqishem në botë". (BOLD: How to Go Big, Create Wealth, and Impact the World).. Ai është ish-CEO dhe bashkëpunëtor i Zero Gravity Corporation, themelues dhe nënkryetar i Space Adventures Ltd., themelues dhe President i Rocket Racing League, themelues i International Space University, themelues i Planetary Resources, themelues i Celularity, themelues i Students for the Exploration and Development of Space (Studentët për Kërkimin dhe Zhvillimin e Hapësirës), ​​nënkryetar dhe themelues i Human Longevity, Inc.
Femijëria dhe vitet e rinisë
Diamandis lindi në Bronx, New York. Prindërit e tij, të dy emigrantë grekë, punponin në fushën e mjekësisë. Babai i tij ishte mjek. Që në moshë shumë të re, Diamandis shprehu një interes të veçantë për eksplorimin e hapësirës. Në moshën 8 vjeçare, ai filloi t’u jepte leksione mbi hapësirën ​​familjes dhe shokëve të tij. Në moshën 12 vjeç, Diamandis fitoi vendin e parë në Konkursin Estes Rocket Design Competition për ndërtimin e një sistemi lëshimi të tillë që të lëshonte njëkohësisht tre raketa.
Pasi mbaroi shkollën e mesme Great Neck North High School më 1979, Diamandis ndoqi Hamilton College për vitin e tij të parë të studimeve të larta e më pas u transferua në Institutin e Teknologjisë në Masaçusets (Massachusetts Institute of Technology) ku vazhdoi studimet në  biologji e fizikë. Gjatë vitit të tij të dytë në MIT, më 1980, Diamandis u bë bashkëthemelues i  Students for the Exploration and Development of Space (Studentët për Eksplorimin dhe Zhvillimin e Hapësirës).
Diamandis u diplomua në MIT më 1983 me një diplomë B.Sc. në Gjenetikë Molekulare e vazhdoi më pas sstudimet Master në Departamentin e Mjekësisë të Universitetit të Harvardit (Harvard Medical School). Gjatë vitit të dytë të studimeve ai bashkë-themeloi Fondacionin Space Generation për të promovuar projekte dhe programe që do të ndihmonin " Aktivitetin për Hapësirën" – d.m.th. studimet e brezave të lindur pas Sputnik-ut  për shkëputjen prej tokës.
Gjatë vitit të tij të fundit të studimeve në mjekësi, më 1989, Diamandis ishte Menaxhuer i  Pergjithshëm i International Space University (Universiteti Ndërkombëtar Hapësinor) dhe CEO i International Micro Space, një kompani për lëshimin e mikrosatelitëve.
Në vitin 1986, Diamandis i ndërpreu përkohësisht studimet në mjekëis dhe u kthye në MIT për të ndjekur një Master në Aeronautikë dhe Astronautikë, duke kryer punë kërkimore në Qendrën Hapësinore Johnson të NASA (NASA Johnson Space Center) në Laboratorin Man të Automjeteve të MIT dhe në Institutin Whitehead Biomedical Institute. Pasi përfundoi M.Sc. në MIT, Diamandis u kthye në Harvard dhe përfundoi studimetz Master në Mjekësi.
Karriera
Diamandis ka qenë pjesë e bordeve drejtuese të një numri kompanish gjatë karrierës së tij, duke përfshirë këtu Hyperloop dhe Cogswell Polytechnical College. Ai ka fituar, gjithashtu, disa çmime në fushën e tij, duke përfshirë çmimin ‘"No Boundaries" Innovator of the Year ‘ të The Economist, çmimin ‘Neil Armstrong Award for Aerospace Achievement and Leadership’ (Çmimi Neil Armstrong për Arritje dhe Udhëheqje në Aktivitetin për Hapësirën, Çmimin Botëror të Teknologjisë (the World Technology Award) të paraqitur nga Këshilli Botëror i Teknologjisë, Çmimin Arthur C. Clarke për Inovacion, etj.
International Space University
Në vitin 1987, gjatë vitit të tretë të studimeve në mjekësi, Diamandis (së bashku me Todd Hawley, Walter Anderson dhe Robert Richards) u bë bashkë-themelues i International Space University (Universiteti Ndërkombëtar Hapësinor). Diamandis u emërua Drejtor Menaxhues i  dhe Drejtor i Pëtrgjihtshëm Operacional i universitetit deri në vitin 1989. Sot, ISU ofron një program të Studimeve Hapësinore diplomë të akredituara në dy dretime të Studimeve Hapësinore. Ai është tranformuar në një kampus universitar me vlerë30 milion dollarë e seli në Strassburg, Francë.
parapamje Fondacioni Xprize
Në 1994, Diamandis themeloi Fondacionin X PRIZE (pas dështimit të International MicroSpace Inc dhe pasi lexoi Spirit of St. Louis të  Charles Lindbergh.  Ai është President dhe CEO i fondacionit.
X PRIZE u krijua për të financuar dhe operuar një konkurs nxitës (me vlerë prej 10 milion dollarësh) me qëllim frymëzimin e një brezi të ri anijesh kozmike private pasagjerësh. Çmimi u bë publik më 18 maj 1996 në St. Louis në Missuri ndërkohë që Diamandis nuk kishte burime financiare e as një ekip të mirëfilltë. Përfundimisht çmimi u financua prej Familjes Anousheh dhe Hamid Ansari nëpërmjet një marrëveshjeje sigurimesh dhe kështu u riemërtua Ansari X PRIZE në shenjë mirënjohjeje për ta.
Konkursi prej 10 milion dollarësh tërhoqi 26 ekipe nga shtatë vende të botës dhe u fitua në 4 tetor 2004 prej  Mojave Aerospace Ventures, një ekip i drejtuar nga projektuesi të njohur të aviacionit Burt Rutan dhe i financuar prej bashkëpunëtorit të Microsoft Paul Allen. Aanija fituese, SpaceShipOne, u ngrit në hapësirë ​​dy herë brenda dy javësh (kushti për të fituar konkursin). Fluturimi i parë u bë në 29 shtator 2004 (me pilot Mike Melvill) dhe fluturimi i dytë, ai fitues, u bë në 4 tetor 2004 (me pilot Brian Binnie). SpaceShipOne ishte anija e parë hapësinore e pilotuar joqeveritare në botë dhe tani gjendet e ekspozuar në Muzeun Kombëtar të Hapësirës Ajrore pranë anijes Spirit of St. Louis.
Martin J. Ball
Martin J. Ball është Profesor Nderi i gjuhësisë në Universitetin Bangor në Uells. Deri në gusht të vitit 2017 ishte profesor i Patologjisë së të folurit-gjuhës (Gjuhësi klinike dhe fonetikë) në Universitetin Linköping në Suedi. Ai ka shtetësi të dyfishtë MB-SHBA. Që nga qershori 2019 ai jeton në Cork, Irlandë.
Jeta e hershme
Martin J. Ball lindi në Tywyn, Merionethshire dhe jetoi në Llwyngwril derisa familja e tij u zhvendos në Angli në mesin e viteve 1950. Ai ka një vëlla, një motër më të madhe, Marinë.
Arsimi
Ai ndoqi shkollën Exeter nga 1963 deri në 1970. Nga viti 1970 deri në vitin 1973 ai ishte universitar në Kolegjin Universitar të Uellsit të Veriut (tani Universiteti Bangor ), duke marrë një diplomë BA (Hons) në Anglisht dhe Gjuhësi. Në vitin 1976 ai mori titullin MA në Fonetikë dhe Gjuhësi nga Universiteti Essex. Në vitin 1981 ai mori një certifikatë në gjuhën Uellsisht si gjuhë e dytë nga Universiteti i Uellsit. Ai ishte një student i jashtëm i doktoraturës në University College Cardiff (tani Universiteti i Cardiff-it) nga 1980 deri në 1984, dhe u dha një doktoraturë në 1985. Në vitin 2015 iu dha doktoratura e lartë e D.Litt. nga Universiteti Bangor për një tezë nga botime në fushën e gjuhësisë klinike.
Karriera
Pozicioni i tij i parë ishte për një vit kalendarik më 1977 si asistent lektor i gjuhësisë në Universitetin e Al Fateh në Sebha, Libi. Nga viti 1978 deri në vitin 1986 ai ishte Pedagog i Lartë i Gjuhësisë në Shkollën e Logopedisë në Cardiff, Instituti i Arsimit të Lartë South Glamorgan (tani Universiteti Metropolitan Cardiff). Ai ishte Pedagog i Lartë në Gjuhësi në Politeknikun e Uellsit (tani Universiteti i Uellsit të Jugut) nga 1987 deri në 1991. Në vitin 1991 ai u emërua në një pozicion në Universitetin Ulster, duke u promovuar në Reader në 1994 dhe Profesor në 1997.
Në vitin 1987 ai themeloi dhe redaktoi deri në fund të vitit 2020, revistën e Gjuhësisë dhe Fonetikës Klinike dhe shërbeu si president i Shoqatës Ndërkombëtare të Fonetikës dhe Gjuhësisë Klinike (ICPLA ) midis 2000 dhe 2006. Ai është anëtar nderi i Kolegjit Mbretëror të Terapistëve të të Folurit dhe Gjuhës (Londër), i zgjedhur në vitin 2004. Në vitin 2014, ai u zgjodh anëtar i Shoqërisë së Mësuar të Uellsit.
Profesor Ball ka botuar gjerësisht në fushat e gjuhësisë klinike dhe gjuhësisë kelte, duke përfshirë 35 libra, 50 kapituj librash dhe 100 artikuj në revista.
Nga mesi i viteve shtatëdhjetë, ai ishte një anëtar aktiv i Partisë Liberale GB, por që nga viti 2010 ka qenë anëtar i Plaid Cymru së bashku me anëtarësimin e Cymdeithas yr Iaith Cymraeg dhe Yes Cymru.
Fajdeja
Në shumë shoqëri historike, duke përfshirë shoqëritë e lashta të krishtera, çifute dhe myslymane, fajdeja nënkuptonte se ngarkimi i interesave të çdo lloji konsiderohej i gabuar, ose bëhej i paligjshëm. Gjatë periudhës së Sutras në Indi (shek. VII-II para erës sonë) kishte ligje që ndalonin kastat më të larta të praktikonin fajde. Dënime të ngjashme gjenden në tekstet fetare nga Budizmi, Judaizmi (ribbit në hebraisht), Krishterimi dhe Islami (riba në arabisht). Ndonjëherë, shumë shtete nga Greqia e lashtë deri në Romën e lashtë i kanë nxjerrë jashtë ligjit huadhëniet me çdo interes. Megjithëse Perandoria Romake përfundimisht lejoi hua me norma interesi të kufizuara me kujdes, Kisha Katolike Romake në Evropën mesjetare, si dhe Kishat e Reformuara, e konsideruan tarifimin e interesit në çdo masë si mëkat (si dhe tarifimin për përdorimin e parave, si në një byro këmbimi). Ndalimet fetare për kamatën bazohen në besimin se ngarkimi i interesit për një hua është mëkat.
Cekovica
Cekovicë (serbisht: Цекавица/Cekovica) është fshat në komunën e Lebanës, Serbi.
Jacque, Hautes-Pyrénées
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Jacque (Ocitanisht: Jaca ; Shqip: Xhaka ) është një komunë në departamentin Hautes-Pyrénées në Francën jugperëndimore.
Rita Gjeka
Rita Gjeka ka lindur në Shkodër më 22 maj të vitit 1960. U diplomua në vitin 1979 në shkollen e mesme "Jordan Misja". Studimet e larta i kreu në Akademinë e Arteve të Bukura ku dhe diplomohet në vitin 1985. Ka luajtur në disa role në teatër dhe në film.
Aktualisht është drejtoreshë e teatrit "Migjeni" në Shkodër.
Qyteti i vjetër i Jeruzalemit
parapamje|Pamje e Qytetit të Vjetër dhe Malit të Ullinjve. Qyteti i Vjetër i Jeruzalemit (Hebraishtja: הָעִיר הָעַתִּיקָה, romanized: ha-ir ha-atiqah; Arabisht: البلدة القديمة, romanized: al-Balda al-Qadimah;  fjale-per-fjale.  'Qyteti i Vjetër'). është një zonë e rrethuar me mure prej 0.9 kilometrash katrorë në Jeruzalemin Lindor.
Takahiro Yamada
(lindur më 29 Prill 1972) është një ish-futbollist japonez.
Qyteti i vjetër i Jeruzalemit
Qyteti i Vjetër ndahet tradicionalisht në katër lagje të pabarabarta, përkatësisht: Lagjja Myslimane, Lagjja e Krishterë, Lagjja Armene dhe Lagjja Hebraike. Një zonë e pestë, Mali i Tempullit, i njohur për myslimanët si Haram el-Sharif, është shtëpia e Kupolës së Shkëmbit, Xhamisë el-Aksa dhe dikur ishte vendi i dy tempujve hebrenj. Emërtimet aktuale u prezantuan në shekullin e 19-të. Muret dhe portat aktuale të qytetit të vjetër u ndërtuan nga Perandoria Osmane nga viti 1535 deri në 1542 nën Sulejmanin e Madhërishëm. Qyteti i Vjetër është shtëpia e disa vendeve me rëndësi dhe shenjtëri kyçe për 3 fetë kryesore abrahamike: Mali i Tempullit dhe Muri Perëndimor për Judaizmin, Kisha e Varrit të Shenjtë për Krishtërimin dhe Kupola e Shkëmbit dhe Xhamia el-Aksa për Islamin. Qyteti i Vjetër, së bashku me muret e tij, u shtua në listën e vendeve të trashëgimisë botërore të UNESKO-s në 1981.
Takahiro Yamada
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Qyteti i vjetër i Jeruzalemit
Pavarësisht nga emri i tij, struktura aktuale e qytetit të vjetër të Jeruzalemit është e ndryshme nga ajo e kohëve të lashta. Shumica e arkeologëve besojnë se Qyteti i Davidit, një vend arkeologjik në një shkëmb shkëmbor në jug të Malit të Tempullit, ishte bërthama fillestare e vendbanimit të Jeruzalemit gjatë epokës së bronxit dhe hekurit. Nganjëherë, qyteti i lashtë përhapej në lindje dhe në veri, duke mbuluar malin Sion dhe malin e tempullit. Qyteti i Vjetër, siç përcaktohet nga muret e Sylejmanit, është zhvendosur kështu pak drejt veriut në krahasim me periudhat e mëparshme të historisë së qytetit dhe më i vogël se sa kishte qenë në kulmin e tij, gjatë periudhës së fundit të Tempullit të Dytë. Paraqitja aktuale e qytetit të vjetër është dokumentuar në detaje të rëndësishme, veçanërisht në hartat e vjetra të Jeruzalemit gjatë 1500 viteve të fundit.
Deri në mesin e shekullit të 19-të, i gjithë qyteti i Jeruzalemit (me përjashtim të kompleksit të Varrit të Davidit) ishte i mbyllur brenda mureve të qytetit të vjetër. Largimi nga muret filloi në shekullin e 19-të, kur kufijtë komunalë të qytetit u zgjeruan për të përfshirë fshatrat arabe si Siluan dhe lagjet e reja hebreje si Mishkenot Sha'ananim. Qyteti i Vjetër ra nën kontrollin jordanez pas Luftës Arabo-Izraelite të vitit 1948. Gjatë Luftës Gjashtë Ditore të vitit 1967, Izraeli pushtoi Jeruzalemin Lindor; që atëherë, i gjithë qyteti ka qenë nën kontrollin e Izraelit. Izraeli pohoi në mënyrë të njëanshme në Ligjin e tij të Jeruzalemit të vitit 1980 se i gjithë Jeruzalemi ishte kryeqyteti i Izraelit. Në të drejtën ndërkombëtare Jeruzalemi Lindor përkufizohet si territor i pushtuar nga Izraeli.
Pogromi
parapamje|Trazirat e Hep-Hep në Würzburg, 1819. Në të majtë, dy gra fshatare po sulmojnë një hebre me pirun dhe fshesë. Në të djathtë, një burrë i veshur me syze, bisht dhe një jelek me gjashtë butona, "ndoshta një farmacist ose një mësues shkolle", mban për fyt një hebre dhe është gati ta shtrëngojë me shkop. Shtëpitë po plaçkiten. Një gravurë bashkëkohore nga Johann Michael Voltz. Pogromi (rusisht: погро́м) është një trazirë e dhunshme e nxitur me qëllim të masakrës ose dëbimit të një grupi etnik ose fetar, veçanërisht hebrenjëve. Termi hyri në gjuhën angleze nga rusishtja për të përshkruar sulmet e shekullit të 19-të dhe të 20-të ndaj hebrenjve në Perandorinë Ruse (kryesisht brenda Pale of Settlement). Sulme të ngjashme kundër hebrenjëve që ndodhën gjithashtu në kohë dhe vende të tjera në mënyrë retrospektive u bënë të njohura si pogrome. Ndonjëherë fjala përdoret për të përshkruar sulmet purgative të sanksionuara publikisht kundër grupeve johebreje. Karakteristikat e një pogromi ndryshojnë shumë, në varësi të incidentit specifik, ndonjëherë duke çuar ose duke kulmuar në masakra.
Pogromet e rëndësishme në Perandorinë Ruse përfshinin pogromet e Odesës, pogromin e Varshavës (1881), pogromin e Kishinevit (1903), pogromin e Kievit (1905) dhe pogromin e Białystok (1906). Pas rënies së Perandorisë Ruse në 1917, disa masakër ndodhën në mes të betejave për pushtet në Evropën Lindore, duke përfshirë pogromin Lwów (1918) dhe Pogromin e Kievit (1919).
Pogromi më i rëndësishëm që ndodhi në Gjermaninë naziste ishte Kristallnacht i vitit 1938. Të paktën 91 hebrenjë u vranë, 30.000 të tjerë u arrestuan dhe më pas u burgosën në kampe përqendrimi, 1.000 sinagoga u dogjën dhe mbi 7.000 biznese hebreje u shkatërruan ose u dëmtuan. Pogromet famëkeqe të Luftës së Dytë Botërore përfshinin atë të Farhudit të vitit 1941 në Irak, pogromin e korrikut 1941 në Iasi në Rumani – në të cilin u vranë mbi 13.200 hebrenj – si dhe pogromi Jedwabne në Poloninë e pushtuar nga Gjermania. Pogromet e pas Luftës së Dytë Botërore përfshinin pogromin e Tripolit të vitit 1945, pogromin e Kielces të vitit 1946 dhe pogromin e Alepos të vitit 1947.
Rita Vako
Rita Vakoështë këngëtare shqiptare. Në Dhjetor 1963, Rita Vako merr pjesë në Festivali e 2-të në RTSH me këngën "Flakë e borë".
Në Dhjetor 1963, Rita Vako merr pjesë në Festivali e 2-të në RTSh me këngën "Dy kukulla".
Në Dhjetor 1965, Rita Vako merr pjesë në Festivali e 4-të në RTSH me këngën "Të dua o det".
Islamofobia
Islamofobia është frika, urrejtja ose paragjykimi ndaj fesë islame ose myslimanëve në përgjithësi,  veçanërisht kur shihet si një forcë gjeopolitike ose burim terrorizmit.
Kuptimi i termit vazhdon të debatohet dhe disa e çmojnë atë si problematik. Disa studiues e konsiderojnë Islamofobinë si një formë të ksenofobisë ose racizmit, megjithëse legjitimiteti i këtij përkufizimi është i diskutueshëm. Disa studiues e shohin Islamofobinë dhe racizmin si fenomene pjesërisht të mbivendosura, ndërsa të tjerët e kontestojnë marrëdhënien, kryesisht me arsyetimin se feja nuk është racë. Shkaqet dhe karakteristikat e Islamofobisë janë gjithashtu tema të debatit. Disa komentatorë kanë paraqitur një rritje të islamofobisë që rezulton nga sulmet e 11 shtatorit, ngritja e Shtetit Islamik të Irakut dhe Levantit dhe sulmeve të tjera terroriste në Evropë dhe Shtetet e Bashkuara nga ekstremistët islamikë. Disa e kanë shoqëruar atë me praninë e shtuar të myslimanëve në Shtetet e Bashkuara dhe në Bashkimin Evropian, ndërsa të tjerët e shohin atë si një përgjigje ndaj shfaqjes së një identiteti global mysliman. parapamje|[[Grafiti anti-myslimanë në Tel Aviv-Jafa, Izrael]]
Islamofobia dhe ligjërim publik shqiptar
Në mesin e shqiptarëve islamofobia ka të krahasuar me vende të tjera që kanë shumicë myslimane, e që rrënjët i ka në vetë-orientalizimin e elitës politike në shekullin 19. Në ligjërimin publik shqiptar ky fenomen ka nisur me rënien e diktaturës komuniste dhe me përpjekjen rindërtuese të identitetit të ri shqiptar post-komunist.
Në Shqipëri
Shkrimtari Ismail Kadare me prejardhje nga një familje myslimane gjirokastrite, dhe me paraardhësin nga e ëma bektashiun Hoxhë Dobin duke qenë përfaqësues i rrymës letrare të bejtexhinjve, pasi qe angazhuar që në periudhën e diktaturës komuniste me veprat e tij letrare kundër traditave fetare në frymën e Revolucionit Kulturor, propozoi mos-hapjen e xhamive kur presidenti Ramiz Alia po konsideronte lejimin e lirisë fetare në Shqipëri. Duke e argumentuar se Islami përbën një pengesë në ribashkimin me "familjen evropiane".
Më 1992 u shpreh publikisht "Shqiptarët janë ndër ato popuj që kanë vuajtur njëlloj si prej Komunizmit ashtu edhe prej Islamit." Deklaratë kjo që shkaktoi pakënaqësi dhe si pasojë çoi drejt protestave të zëshme nga diaspora shqiptare në New York. Duke iu bashkuar disa intelektualëve katolikë, ai argumentonte se për të fituar një hapje drejt Evropës Perëndimore, duhej lënë Islami nga popullsia me prejardhje myslimane, e madje edhe të konvertoheshin në të krishterë.
Kleriku i parë i vrarë nga çetat komuniste qe hoxha i Saukut, Selim Brahja, si dhe pushkatimi i 67 ballistëve në Lushnje pati kriter rrethprerjen, e ndër 2169 objektet e kultit që shkatërroi diktatura komuniste, prej të cilave 530 ishin teqe, tyrbe, mekame dhe dergjahe që i përkisnin tarikatit bektashi. 740 xhami u shkatërruan, disa prej të cilave qenë me rëndësi dhe vlerë arkitekturore të tilla si Xhamia Kubelie në Kavajë, Xhamia e Abdurrahman Pashës në Peqin dhe dy xhamitë në Elbasan që ishin të shekullit të 17. Ndër 1,127 ndërtesat islame që ekzistonin para komunizmit, vetëm 50 xhami ngelën, edhe këto në gjendje të rënduar. Ndërsa për intelektualë katolikë si Zef Pllumi komunizmi shqiptar ishte një “fundamentalizëm islamik i veshur me maskën e komunizmit”, ndërsa për Ardian Ndrecën komunizmi shqiptar kishte origjinë islamike dhe kjo tregohet nga armiqësia e veçantë e komunistëve ndaj Kishës katolike.
Lanespède
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Lanespède (Ocitanisht: Lanespeda ; Shqip: Lanspeda) është një komunë në departamentin Hautes-Pyrénées në Francën jugperëndimore.
Vojislav Nikčević
Vojislav Nikçeviq (18 January 1935 – 2 July 2007) ishte një gjuhëtar malazez.
Jeta
Ai ishte më i njohur për punën e tij në promovimin e gjuhës malazeze si gjuhë e veçantë nga serbishtja. Ai ishte anëtar i shquar i Akademisë Dokleane të Shkencave dhe të Arteve dhe ishte drejtor i Institutit për Gjuhën dhe Filologjinë Malazeze.
Pas vdekjes së tij më 2 korrik 2007 në Beograd ai u varros në Cetinje.
Historia e atyre që s'janë
Historia e atyre që s'janë : komedi tragjike. Libër me autor Kasëm Trebeshina, red. Shaip Beqiri. Botuar në Prishtinë në vitin 1995 nga "Gjon Buzuku". Libri ka 64 faqe. ISBN 8677850201
Shënime: Letërsia shqipe, drama.
Bailleval
Bailleval është një komunë në Francë. Baillevalbën pjesë në departamentin Oise të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 1471 banorë dhe sipërfaqe 8.01 km².
Sabotimi
parapamje|Një poster i [[Shtetet e Bashkuara të Amerikës|Shteteve të Bashkuara nga epoka e Luftës së Dytë Botërore që u përdor për të informuar njerëzit se çfarë duhet të bëjnë nëse dyshojnë për sabotim.]] Sabotimi është një veprim i qëllimshëm që synon dobësimin e një politike, përpjekjeje ose organizate përmes përmbysjes, pengimit, përçarjes ose shkatërrimit. Ai që merret me sabotim është sabotator. Diversantët zakonisht përpiqen të fshehin identitetin e tyre për shkak të pasojave të veprimeve të tyre dhe të shmangin thirrjen e kërkesave ligjore dhe organizative për adresimin e sabotimit.
Kroni i Mbretit
Kroni i Mbretit i njohur gjithashtu edhe si Mbreti i Krojeve përkatësisht Kroni Mbret është një monument i trashëgimisë natyrore me karakter hidrologjik i cili ndodhet në fshatin Korroticë të Epërme të Komunës së Drenasit në Drenicë, skaj Rrugës Magjistrale Prishtinë - Pejë.
Legjenda
Lidhur me Kroin Mbret ekzistojnë shumë legjenda dhe gojëdhëna. Sipas njërës prej legjendave ky krua quhet Kroni Mbret në kuptimin Mbreti i Krojeve për shkak të ujit të mjaftueshëm që buron prej tij si dhe vjetërsisë shekullore. Sipas një legjende tjetër thuhet se një herë dhe një kohë një mbret ishte ndalur për të pushuar në vendin që tashmë quhet “Kroi i Mbretit”, ndërkohë kali i tij kishte goditur gurin me këmbë, në të cilin ishte ulur mbreti, dhe nga aty kishte filluar të rrjedhë ujë. Pastaj aty kanë pirë edhe ushtria e mbretit edhe të gjithë të tjerët, dhe nga ajo kohë i ka mbetur emri “Kroi i Mbretit”. Një legjendë e ngjashme thot se “Ka ardhur mbreti këndej me ushtri, dhe kali i tij e ka has gurin, ndërsa mbreti me shpatën e tij e ka goditur gurin nga i cili më pas ka rrjedhë uji.
Siç më thotë nënua plakë
Siç më thotë nënua plakë libër me autore Musine Kokalari, Red. Shaip Beqiri. Botuar në Prishtinë, Zvicër në vitin 1996 nga "Gjon Buzuku". Libri ka 64 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, proza, etnologjia shqiptare.
Beaufin
Beaufin është një komunë në Francë. Beaufin bën pjesë në departamentin Isère të rajonit Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 23 banorë dhe sipërfaqe 6 km².
Arthès
Arthès është një komunë në Francë. Arthès bën pjesë në departamentin Tarn të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 2357 banorë dhe sipërfaqe 10.01 km².
Nora Calderwood
Nora Calderwood (14 mars 1896 – prill 1985) ishte një matematikane dhe akademike skoceze.
Jeta
Calderwood lindi në vitin 1896 në Blairgowrie, Perthshire, në Skoci. Babai i saj Daniel Scott Calderwood ishte drejtor i shkollës publike Blairgowrie. Pastaj familja e saj u shpërngul në Edinburg kur ajo ishte ende e re, pasi babai i saj ishte emëruar drejtor i Shkollës Normale të Kishës së Skocisë.
Karriera akademike
Calderwood ka studiuar dhe është diplomuar në Universitetin e Edinburgut nga viti 1914 deri në 1920, duke fituar një BSc në vitin 1919 dhe një M.A. Lëndët e marra përfshijnë Matematikën, Gjuhën Latine, Filozofinë Natyrore dhe Kiminë.
Rekuiem për veten
Rekuiem për veten : poezi, me autor Shaip Beqiri, Red. Agim Mala. Botuar në Prishtinë, Zvicër në vitin 1997 nga "Gjon Buzuku". Libri ka 161 faqe. ISBN 8677850473
Nora Calderwood
Karriera akademike
Ajo u bashkua me fakultetin e Universitetit të Birminghamit vitin e ardhshëm, duke ligjëruar në matematikë. Megjithatë, shumë shpejtë ajo u kthye në Edinburg për të vazhduar studimet e saj nën matematikanin Alexander Aitken, duke fituar një doktoraturë në matematikë nga Universiteti në vitin 1931 me një tezë të titulluar Hulumtimet në Teorinë e Matricave.
Jeta personale
Calderwood nuk u martua kurrë. Ajo ishte shumë e aftë në piano dhe dha recitale Birmingham.
Rekuiem për veten
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Buca (Lebanë)
Bucë (serbisht: Бувце/Buvce) është fshat në komunën e Lebanës, Serbi.
Dita me hënë e me nuse
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Nederlandse Omroep Stichting
Nederlandse Omroep Stichting (shkurt: NOS; shqip: Fondacioni Holandez i Transmetimit) është një nga organizatat e transmetimit që përbën sistemin e Transmetimit Publik Hollandez. Ai ka një detyrim të veçantë ligjor për të bërë lajme dhe programe sportive për tre kanalet televizive publike holandeze dhe shërbimet e radios publike holandeze.
Beaufort, Haute-Garonne
Beaufort është një komunë në Francë. Beaufort bën pjesë në departamentin Haute-Garonne të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 369 banorë dhe sipërfaqe 8.51 km².
Baillif
Baillif është një komunë në Francë. Baillifbën pjesë në departamentin Guadeloupe të rajonit Guadeloupe. Komuna ka një popullsi prej 5932 banorë dhe sipërfaqe 24.3 km².
The Shining (roman)
The Shining është një roman horror nga autori amerikan Stephen King. Publikuar në vitin 1977, ky është romani i tretë i King dhe libri i tij i parë bestseller. Suksesi i librit e shquajti King si një nga autorët më të mirë të zhanrit horror. Rrethanat dhe personazhet e librit janë ndikuar nga përvojat personale të King, përfshirë vizitën e tij në The Stanley Hotel më 1974 dhe marrjen e vetes nga pija. Romani u përshtat në një film të vitit 1980 me të njëjtin emër dhe më pas u ndoq nga një vazhdim libri, Doctor Sleep, publikuar në vitin 2013.
The Shining vërtitet rreth jetës së Jack Torrance, një shkrimtar ambicioz që po përpiqet të lërë pijen i cili pranon punën e kujdestarit jashtë-sezoni të hotelit historik Overlook në Colorado Rockies. Familja e tij e shoqëron gjatë punës, përfshirë djalin e tij të vogël Danny Torrance, i cili zotëron "rrezatimin (the shining)", një grup aftësish mendore që e lejojnë atë të shikojë të kaluarën tmerruese të hotelit. Shumë shpejt, pasi një stuhi i lë të bllokuar nga bora, fuqitë mbinatyrore të hotelit ndikojnë gjendjen e Jack, duke vendosur në rrezik gruan dhe djalin e tij.
Nazim Gruda
Nazim Gruda ka lindur 11 mars 1957 në Tiranë, Akademik shqiptar. Agronom, profesor, personalitet i bujqësisë e një nga specialistët dhe shkencëtarët më të shquar mbarëshqiptarë në fushën e hortikulturës. Është fitues i Çmimit Radovicka për vitin 2017 nga Akademia e Shkencave të Shqipërisë.
Jetëshkrimi
Në Tiranë përfundoi shkollimin e ulët dhe të mesëm si dhe studimet e larta në Institutin e Lartë Bujqësor, sot Universiteti Bujqësor i Tiranës (UBT). Më pas punoi për dy vjet si agronom. Që nga viti 1984 deri në vitin 1991 punoi në Institutin e Perimeve dhe Patates në Tiranë, fillimisht si bashkëpunëtor shkencor dhe më pas si drejtues i sektorit shkencor të gjethoro-bostanoreve, një prej dy sektorëve studimorë në fushën e perimeve. Në këtë kohë përgatiti dhe mbrojti në Katedrën e Perimeve të UBT-së tezën për shkallën e parë të kualifikimit shkencor “Kandidat i shkencave”. Gradën shkencore “Doktor i shkencave” e mori në Universitetin Teknik të Mynihut në Gjermani, ku pas përfundimit të doktoraturës punoi si post-doc dhe drejtues i grupit shkencor për studime në substratet bimore. Në Universitetin e Humboldit në Berlin ishte drejtues shkencor i Katedrës së Perimeve dhe nën drejtimin e tij u kryen disa projekte kërkimore, të cilat u kurorëzuan me mbrojtjen e tezës së “habilitacionit” dhe kualifikimin  e tij si “Ligjërues universitar” (Docendi facultas). Në Universitetin e Bonit, po në Gjermani, u kualifikua si “Docent” (Legendi venia) dhe më vonë si "Profesor”. Më 2003 hulumtoi si shkencëtar i ftuar i Qendrës së Kërkimeve Teagasc-Kinsealy në Irlandë, më 2004 si “Courtesy Associate Professor” i Universitetit të Floridës, më 2007 si “Research Scholar” i ftuar dhe drejtues i grupit shkencor të substrateve bimore i VirginiaTech në SHBA. Ai është drejtues studimesh studentore dhe ligjërues në pesë universitete të mirënjohura gjermane; në vitin 2015 ishte ligjërues i ftuar i Akademisë së Shkencave Bujqësore Kineze, në vitin 2016 i Universitetit të Zagrebit në Kroaci, në vitin 2017 i Akademisë së Shkencave Kineze të Pekinit, në vitin 2018 i Akademisë së Shkencave Kineze dhe në vitin 2018 e 2019 i Universitetit Bujqësor të Athinës në Greqi.
Anëtar i bordeve drejtuese dhe recensent i disa revistave shkencore dhe ekspert i disa organizatave kombëtare e ndërkombëtare. Për tu përmendur janë Organizata Ndërkombëtare e Ushqimit dhe Bujqësisë (FAO, organizatë e OKB-së), me qendër në Romë, Itali; Komisioni Evropian, me qendër në Bruksel, Belgjikë; Zyra Federale e Ushqimit dhe Bujqësisë, me qendër në Bon, Gjermani, Fondacioni Kërkimor i Afrikës së Jugut, me qendër në Pretoria, Afrikë e Jugut si edhe Agjencia e Kërkimit, Teknologjisë dhe Inovacionit, me qendër në Tiranë, Shqipëri. Anëtar i këshillave shkencore të disa simpoziumeve, konferencave e kongreseve ndërkombëtare. Prof. Dr. Gruda është Kryetar i Grupit të Punës për Europën Juglindore (Chair of Workgroup for Vegetables and Potatoes) dhe zëvendës kryetar i Seksionit të Perimeve, Bimëve Rrënjore dhe Zhardhokore (Division Vegetables, Roots and Tubers) i Shoqatës Botërore të Shkencave të Hortikulturës (International Society for Horticultural Science - ISHS https://www.ishs.org/elections). Bashkëdrejtues i thirrjeve për projekte kërkimore në fushën e Partneritetit të Risive në Bujqësi, dhe Drejtues i thirrjes për projekte kërkimore në fushën e Hortikulturës dixhitale 4.0, Gjermani.
Akad. Gruda është përfaqësues i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë në Unionin e Akademive Europiane për Shkencat e Aplikuara të Bujqësisë, Ushqimit dhe Natyrës (UEAA); një nga dy përfaqësuesit e Akademisë së Shkencave të Shqipërisë në grupin e punës të Federacionit të Akademive Europiane të Shkencave dhe Humaniteteve (ALLEA) në Shkencat Europiane; Kryetar i Grupit të Punës të Organizatës Ndërkombëtare të Ushqimit dhe Bujqësisë (FAO) për prodhimin në serra të Evropës Juglindore dhe anëtar i grupit të punës për Mesdheun; Këshilltar për hortikulturën pranë Ministrisë Federale të Ushqimit dhe Bujqësisë në Gjermani; Anëtar i Bordit Këshillues të Sistemeve të Qarkullimit të Plastikës në Bujqësi, Gjermani; Anëtar i Komitetit të Përhershëm të Programit të Doktorantëve në Sistemin e Bujqësisë së Qëndrueshme dhe Sigurimit të Ushqimit, Universiteti i Napolit, Itali; Profesor dhe anëtar i Bordit Këshillues të Shkencave të Hortikulturës, Instituti Shkencave të Bimëve dhe Konservimit të Resurseve të Universitetit të Bonit, Gjermani.
Nga pena e tij kanë dalë mbi 290 botime shkencore, një pjesë e tyre në revista me impakt faktori, përfshirë edhe 32 libra e krerë librash. Shquhen veprat madhore enciklopedike si botërore, rajonare ashtu edhe shqiptare.
Nderime e mirënjohje
Është nderuar për rezultate të shkëlqyera shkencore me çmimin “Dr.-Heinrich-Baur”, të Universitetit Teknik të Mynihut në Gjermani (2003); “Courtesy Associate Professor” i Universitetit të Floridës (2004);  “Research Scholar” i Virginia Polytechnic Institute and State University, SHBA (2007).
Emri i tij listohet që nga viti 2005 në “Who’s Who in the World”, ndërsa nga Akademia e Shkencave e Shqipërisë ka fituar çmimin kombëtar shkencor” Petrit Radovicka“ (2017). Akademia e Shkencave Kineze e zgjodhi atë si “Shkencëtar i shquar” pas garës mbarëbotërore nga të gjitha shkencat për atë vit (2020); Akademia më e vjetër në botë për bujqësinë, mjedisin dhe ushqimin, “Accademia dei Georgofili” në Itali e zgjodhi anëtar korrespondent (2021) dhe po këtë vit Akademia e Shkencave Bujqësore dhe Pyjore të Rumanisë “Gheorghe Ionescu – Șisești”, Rumani e zgjodhi anëtar nderi.
Akademiku Nazim Gruda ka fituar çmimin “Artikulli më i mirë në hortikulturë 2022” (Best Paper Award, Horticulturae 2022). Shkrimi me temë “The Potential of Introduction of Asian Vegetables in Europe” u shkrua nga studentja e tij dhe ai vetë në vitin 2020.
Disa nga punimet e tij shquhen si pararendëse dhe dritëdhënëse në diskutimet bashkëkohore shkencore si p.sh. të cilësisë së prodhimeve bujqësore dhe të ushqyerit apo të ndryshimeve të klimës, duke u renditur si punime me një indeks citimi shumë të lartë (highly cited) ose në 1% të artikujve shkencorë në “Web of Science”. Edhe në vlerësimin fundit të kryer nga ekspertët e Universitetit të Stanfordit në SHBA 2021, ai hyn në 2% të shkencëtarëve më me ndikim në botë “World’s Top 2% Scientists”.
Librat
parapamje|[[Hortikultura: vështrim enciklopedik]] alt=|parapamje|Ballina e temës së disertacionit https://www.utzverlag.de/catalog/book/31517 Disa krerë e libra të shkruara:
Artikujt shkencorë
Disa nga artikujt shkencorë:
Badr, MA, W.A. El-Tohamy, S.R. Salmanb, N. Gruda 2022. Yield and water use relationships of potato under different timing and severity of water stress. Agricultural Water Management  271(1), 107793.
Ashrostaghi, T., S. Aliniaeifard, A. Shomali, S.  Azizinia, J.A. Koohpalekani, M. Moosavi-Nezhad, N.S. Gruda 2022. Light Intensity: The role player in cucumber response to cold stress. Agronomy 12(1), 201. .
Li, X., J. Dong, N. Gruda, W. Chu, Z. Duan 2021. Does the short-term fluctuation of mineral element concentrations in the closed hydroponic experimental facilities affect the mineral  concentrations in cucumber plants exposed to elevated CO2? Plant and Soil 465(1-2), 125-141. DOI: 10.1007/s11104-021-04993-y
Machado, R.M.A., I. Alves-Pereira, R. Ferreira and N.S. Gruda 2021. Coir an alternative to peat - effects on plant growth, phytochemical accumulation, and antioxidant power of spinach. Horticulturae 7(6), 127;
Hong, J. and N. Gruda 2020. The potential of introduction of Asian vegetables in Europe. Horticulturae 6(3), 38;.
Giménez, A., J.A. Fernández, J.A. Pascual, M. Ros, J. Saez-Tovar, E. Martinez-Sabater, N.S. Gruda, and C. Egea-Gilabert 2020. Promising composts as growing media for the production of baby leaf lettuce in a floating system. Agronomy 10(10), 1540. .