cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rendet arkitekturorë
Karakteristika të përbashkëta
Ndërsa rendet janë më lehtësisht të identifikueshëm nga kapitelet e tyre, rendet organizonin gjithashtu formën, proporcionet, detajet dhe marrdhëniet e kolonave, trabeacionit, frontonit dhe stilobatit. Rendet e ndryshëm u zbatuan në gjithë gamën e ndërtesave dhe monumenteve. Trungu i kolonës dhe baza varjojnë gjithashtu me rendin dhe ndonjëherë është i artikuluar me hulli vertikale. Trungu është më i gjerë në fund sesa në majë, për shkak të të fryrës (entasis), që duke filluar nga një e treta e lartësisë, e bënë në mënyrë të pa vërejtshme kolonën lehtësisht më të holl në krye. Secili nga stilet ka një trabeacion të tijin, që konsistonte në arkitrarin, frizën dhe kornizën. Rendi arkitektonik bazohet në raportin e proporcioneve: bazohet në një sistem rregullash (kanonesh) që vendos raportet proporcionalë midis çdo pjese të veçantë të tempullit grek me çdo pjesë tjetër të tempullit. Këta raporte proporcionale bazohen te moduli (nga latinishtja modus, masë) që jepet nga diametri i kolonës pranë bazës. Rendet arkitektonikë, të lirë (me kolona apo shtylla) ose të ngjitura në një mur (me gjysëm-kolona ose lezena), janë të përbëra nga elemente mbështetëse vertikale (p.sh. kolona) dhe nga një element horizontal (trabeacioni). Kapiteli qendron në një trung. Ai ka një funksion peshë-mbajtës, që e përqendron peshën e trabeacionit në kolonë, por më së pari shërben për qëllime estetike. Qafa ësthë vazhdimi i trungut, por është vizualisht i ndarë nga një ose shumë hulli horizontale. Modanatura qëndron në krye të qafës. Është një bllok i rrumbullakët që fryhet drejt majës për të mbajtur abakun, që është një katror ose në formë blloku që nga ana e tij mban trabeacionin. Trabeacioni konsiston në tre shtresa horizontale, të gjitha të ndara në mënyrë të dukshme nga njëra tjetra duke përdorur modanatura ose fasha. Në veprat romake dhe post-rilindase, trabeacioni mund të mbahet nga kolona në kolonë në formën e një harku që e kalon peshën te kolonat, duke mbajtur ndarjet e saj dhe zbukurimet skulpturore, nëse ka. Nga ana e saj kolona përbëhet nga elemente të ndryshme: (kapiteli, trungu, baza) dhe kështu edhe trabeacioni (korniza, friza, arkitrari). Ka shumë emra për pjesët e shumta të rendeve. Kryesisht sipas tipit të kapitelit, rendet veçohen në: dorik, jonik, eolik dhe korintik, në Greqi, me shtimin e tuskanit dhe të përbërit në Romë.
Historia
Kodifikimi i parë i rendeve arkietktonike që na ka ardhur është ai i traktatit "De architectura" të Vitruvit që i kushtoi një pjesë të rëndësishme përshkrimit të tre rendeve kryesore greke (dorik, jonik, korintik). Këta rende në fakt janë zhvilluar në arkitekturën greke: ai dorik dhe jonik duke filluar nga zanafilla e tyre, në momentin e realizimeve të para prej guri, duke u përhapur që nga shekulli i VI p.e.s., me një mbizotërim të rendit dorik në greqinë kontinentale dhe në kolonitë e Magna Graecia-s dhe të jonikut dhe eolikut (i rrallë, për shembull tempulli i Neandria-s dhe tempulli i Larisa-s) në qytetet greke të Azisë së Vogël, në Turqinë e sotme. Rendi dorik u zhvillua në Greqinë kontinentale dhe u përhap në Magna Graecia (në Itali). Ishte stabilizuar në mënyrë të qëndrueshme dhe të mirë-përcaktuar në karakteristikat e tij në kohën e ndërtimit të Tempullit të Herës në Olimpia, rreth vitit 600 p.e.s.. Rendit jonik bashkë-ekzistonte me atë dorik, duke u parapëlqyer nga qytetet greke të Jonisë, në Azinë e Vogël dhe në ishujt e Egjeut ku u zhvillua edhe një rend pak i njohur i ngjashëm me atë jonik. Nuk arritën një formë të përcaktuar qartë deri në mes të shek. të V p.e.s. Tempujt e hershëm jonikë të Azisë së Vogël ishin veçanërisht ambiciozë në shkallë, si Tempulli i Artemidës në Efes. Rendi korintik ishte një variant me dekorime të pasura që nuk u zhvillua deri në periudhën helenistike dhe duke mbajtur shumë karakteristika të atij jonik. U bë tepër popullor nga romakët. Shembulli i parë i kapitelit korintik nga ana tjetër i përket shekullit të IV p.e.s. në Tempullin e Apollonit në Bassae. Sipas Mark Vitruv Pollionit krijuesi i tij qe arkitekti Kalimak, që duke shëtitur pa një kanistër të depozituar si ofertë në një varr të një të reje dhe të mbuluar nga një pllakë katërkëndëshe, rreth të cilës ishte rritur një bimë akantusi (Acanthus), nga e cila u frymëzua për skemën dekoruese të kapitelit të ri. Këtyre tre rendeve, Vitruvi ju shtoi, me një përshkrim të përgjithshëm, rendin tuskan që e konsideronte autokton të Italisë, por që në të vërtetë përfaqëson një variant vendor të rendit dorik.
Rendi jonik
Rendi jonik zunë fill në Greqinë lindore, ku zanafilla e tij ndërthuret rendin e ngjashëm por pak të njohur eolik. Dallohet nga kolonat më të zgjatura, hullizat me një bazë të madhe dhe dy spërdredhje në ekinin e kapitelit. Vetë ekini është i dekoruar me një motiv me vezë dhe maja shigjetash. Trungu i kolonës jonike ka katër hulliza më tepër se ai dorik (në total 24 hulliza). Baza jonike ka dy modanatura konvekse të quajtura toruse që janë të ndara nga një ‘‘skotia’’. Kolona jonike ka gjithashtu entasis (një fryrje në një të tretën e trungu). Kolona jonike është sa nëntë diametra të fundit të trungut. Vetë trungu është tetë diamtra i lartë. Arkitrari i trabeacionit zakonisht konsiston në tre fasha të shkallëzuara. Friza nuk ka triglife dhe metopa si ajo dorike. Ndonjëherë friza ka një zbukurim të vazhduar siç janë figurat e skalitura.
Rendi korintik
Shkrimtari romak Vitruvi konsideronte si krijues të rendit korintik Kalimakun, një skulptor grek i Shekullit të V p.e.s.. Ndërtesa më e vjetër e njohur e ndërtuar sipas këtij rendi është Monumenti i Lisikratit në Athinë, i ndërtuar midis viteve 335 dhe 334 p.e.s.. Rendi korintik është rendi më zbukurues, i karakterizuar nga një kolonë e zgjatur elegante me hulliza që ka një kapitel të dekoruar me dy radhë gjethesh akantusi dhe katër spërdredhje. Zakonisht konsiderohet si më eleganti i rendeve arkitekturore. Kolona e rendit korintik ka 24 hulliza. Kolona zakonisht është sa dhjetë diametra e lartë.
Rendi eolik
Rendi eolik ishte një rend i hershëm i arkitekturës greke. Ai ka ngjashmëri të madhe me rendin më të njohur jonik, por dallon nga kapiteli, ku një palmetë del midis dy spërdredhjeve të jashtme, në vend të jetë i lidhur horizontalisht nga një formë në krye të kapitelit. Shumë shembuj të këtij rendi shfaqin detaje më të thjeshta krahasuar me rendin jonik. Rendi eolik doli nga përdorimi në fund të periudhës arkaike në Greqi.
Rendet romake
Romakët adoptuan gjithë rendet greke dhe zhvilluan gjithashtu dy rende të tyret, thelbësisht modifikime të rendeve greke. Gjithësesi, ishte vetëm gjatë Rilindjes që u emërtuan dhe formalizuan si Rendi tuskan dhe Rendi i përbërë, përkatësisht më i thjeshti dhe më i dekoruari i rendeve. Romakët krijuan gjithashtu edhe rendin e mbivendosur, që ishte mbivendosja e rendeve të ndryshme në katet e njëpasnjëshme të një ndërtese. Rendet më të rënda vendoseshin në fund, ndërsa më të lehtit në krye. Kjo nënkupton se rendi dorik vendosej në katin përdhes, rendi jonik përdorej në katet e mesit, ndërsa rendi korintik ose i përbërë përdorej në katet e sipërm.
Rendi tuskan
Rendi tuskan ka një dizajnë shumë të thjeshtë, me një trung të lëmuar dhe kapitele, baza dhe friza të thjeshta. Është një përshtatje e thjeshtëzuar e rendit dorik. Rendi tuskan karakterizohet nga një trung pa hulliza dhe një kapitel që konsiston në një ekin dhe një abakus. Në proporcione është i ngjashëm me rendin dorik, por në tërësi është në mënyrë domethënëse më i thjeshtë. Kolona zakonisht është sa shtatë diametra e lartë. Krahasuar me rendet e tjerë, rendi tuskan duket me solidi.
Rendi i përbërë
Rendi i përbërë është një rend i përzier, që kombinon spërdredhjet e rendit jonik me gjethnajën e rendit korintik. Deri gjatë Rilindjes nuk renditej mes rendeve të veçanta, por konsiderohej si një formë e vonë romake e rendit korintik. Kolona e rendit të përbërë është zakonisht sa dhjetë diametra e lartë.
Zhvillimi historik i rendeve
Arkitektura e Rilindjes pa rinovimin e interesit për burimet e literaturës mbi kulturën e lashtë greko-romake dhe zhvillimin pjellor të një arkitekture të re të bazuar në parimet klasike. Traktati De architectura i teoricienit, arkitektit dhe inxhinierit romak Mark Vitruv Pollioni, është vepra e vetme mbi arkitekturën klasike greko-romake që ka mbijetuar. I rizbuluar në shekullin e XI, Vitruvi u lartësua menjëherë si një autoritet referues mbi arkitekturën. Gjithësesi, në tekstin e tij fjala rend nuk gjendet. Për të përshkruar katër llojet e kollonave (ai përmend vetëm ato: tuskane, dorike, jonike dhe korintike) ai përdori, në fakt, fjalë të ndryshme si: genus (gjini), mos (zakon, modë, mënyrë), opera (vepër, punim). Termi rend, ashtu si dhe idea e ridefinimit të kanonit nisi të qarkulloi në Romë, në fillim të shekullit të XVI, me gjasa gjatë studimeve të tekstit të Vitruvit të drejtuara dhe ndara nga Baldassare Peruzzi, Filippo Brunelleschi, Leon Battista Alberti, Michelangelo Buonarroti, Donato Bramante dhe Antonio da Sangallo i Riu.
Që në këtë kohë përcaktimi i kanonit qe një përpjekje kolektive që përfshiu mjaft gjenerat arkitektësh evropian, nga periudhat e Rilindjes dhe Barokut, duke i bazuar teoritë e tyre në studimin e shkrimeve të Vitruvit dhe vëzhgimi i rrënojave romake (rrënojat greke u bënë të disponueshme kryesisht pas pavarësisë së Greqisë). Ajo që ju shtua ishin rregullat për përdorimin e rendeve arkitekturore dhe proporcionet e sakta të tyre deri në hollësitë më të vogla. Komentarë mbi përvetësimin e rendeve për tempujt kushtuar hyjnive të veçanta (Vitruvi I.2.5) u përpunuan nga teoricienët e Rilindjes, ku ai dorik u karakterizua nga fortësia burrërore, joniku si femëror dhe korintiku si vajzëror. Arkitektët e Rilindjes, duke filluar me Leon Battista Albertin dhe më pas me Michelangelo Buonarrotin krijuan Rendin gjigand. Rendi gjigand karakterizohet nga kolona që lartosohen në dy ose më shumë kate.
Përcaktimi i Vignola-s për konceptin e "rendit"
Duke ndjekur shembullin e Vitruvit dhe pesë librat e Regole generali di architettura sopra le cinque maniere degli edifici të Sebastiano Serlios, të publikuar për herë të parë në vitin 1537, Giacomo Barozzi da Vignola krijoi një libër rregullash që ishte jo vetëm më praktik se traktatet e mëparshme, por ishte gjithashtu përdorues dhe sistemues në mënyrë konsistente i termit rend për të përcaktuar pesë llojet e ndryshme të kolonave të trashëguara nga lashtësia. Një publikim i parë i ilustrimeve të ndryshme, si fleta të veçanta, u shfaq në Romë në vitin 1562, me titullin: Regola delli Cinque Ordini di Architettura (Rregulli i pesë rendeve të arkitekturës. Siç pohon David Watkin, libri i Vignola-s "ishte një histori mahnitëse publikime prej mbi 500 botimesh në 400 vite në dhejetë gjuhë të ndryshme, italisht, hollandisht, anglisht, flamandisht, frëngjisht, gjermanisht, portugalisht, rusisht, spanjisht dhe suedisht gjatë të cilave ai u bë ndoshta libri më ndikues i të gjitha kohërave". Libri konsiston thjeshtësisht në një hyrje të ndjekur nga 32 ilustrime me shpjegime, duke theksuar sistemin e proporcioneve me të gjitha hollësitë e të pesë rendeve. Sipas Christof Thoenes, eksperti kryesor i traktateve të arkitekturës së Rilindjes, "në përputhje me shembullin e Vitruvit, Vignola zgjodhi një “modul” të barabart me një gjysëm-diametër që është në bazë të sistemit. Gjithë përmasat e tjera janë të shprehura në fragmente ose shumëfisha të këtij moduli. Rezultati është një model matematik dhe me ndihmën e tij secili rend, me përmasa harmonike, mund të adoptohet lehtësisht në çdo lartësi të dhënë, të një façate ose interiori. Nga ky këndvështrim, Regola e Vignola-s është një arritje e rëndësishme intelektuale". Në Amerikë, The American Builder's Companion, i shkruar në fillim të shekullit të XIX nga arkitekti Asher Benjamin, ndikoi shumë ndërtues në shtetet lindore, veçanërisht ata që zhvilluan atë që do të bëhej e njohur si Stili Federal i Arkitekturës. Ri-interpretimi i fundit amerikan i Regola-s së Vignola-s, u botu në vitin 1904 nga William Robert Ware. Shkëputja nga moda klasike erdhi në fillim me Revivalin gotik, pastaj me zhvillimin e modernizmit gjatë shekullit të XIX. Bauhausi promovoi funksionalizmin e pastërt, pa zbukurime të tepërta dhe që u bë një nga karakteristikat e Arkitekturës moderne. Ka gjithësesi disa përjashtime. Arkitektura post moderne futi një përdorim ironik të rendeve si një referencë kulturore, e shkëputur nga rregullat strikte të kompozimit. Nga ana tjetër, pak praktikues si psh. Quinlan Terry punojnë akoma në një gjuhë tradicionale të arkitekturës klasike.
Rendet e rastësishëm
Mjaft rende, zakonisht të bazuar në rendit rendin e përbërë dhe që variojnë vetëm në dizajnin e kapiteleve, janë krijuar nën frymëzimin e rasteve specifike, por nuk përdoreshin përsëri. Kështu ata mund të konsiderohen si një-përdorimësh ose të rastësishëm. Vëllai i Robert Adam, James ishte në Romë në vitin 1762, duke vizatuar antikitetet nën drejtimin e Charles-Louis Clérisseau; ai shpiku një Rend britanik, vizatimi i të cilit gjendet në Avery Architectural and Fine Arts Library në Columbia University. Adami publikoi një gravurë të tij. Në kapitelin e tij luani dhe një-brirëshi heraldik zënë vendin e sperdredhjeve të përbëra, një konceptim bizantino-romanik, por i shprehur në terma ë realizmit neo-klasik. Në vitin 1789 George Dance shpiku një Rend amonit, një variant i jonikut duke zëvendësuar spërdredhjet me format fosile të amonitit për Shakespeare Gallery e John Boydell-it në Pall Mall, Londër. Në Shtetet e Bashkuara Benjamin Latrobe, arkitekti i ndërtesës së Capitol-it në Washington DC, projektoi një seri rendesh amerikanë me motive vegjetale. Më i famshëm është rendi me kallinj misri, që është realizuar nga Giuseppe Franzoni dhe u përdor në Vestibulin me kube të vogël të Gjykatës Supreme. Vetëm Gjykata Supreme i mbijetuar nga zjarri i 24 gushtit të vitit 1814, pothuajse e padëmtuar. Me rivendosjen e paqes, Latrobe projektoi një rend amerikan që zëvendësonte gjethet e akantusit me ato të duhanit, për të cilin ai ia dërgoi skicën Thomas Jeffersonit në një letër më 5 nëntor 1816. Ai u inkurajua të dërgonte një model të tij, që mbeti në Monticello. Në vitet 1830 Alexander Jackson Davis e admiroi atë mjat për të bërë një vizatim të tij. Në 1809 Latrobe krijoi një rend të dytë amerikan, duke përdorur lulet e manjolas të futur brenda profilit të modanaturës klasike, siç e tregojnë vizatimet e tij. Synohej të përdorej për "kolonat e sipërme në galerinë e hyrjes së Dhomës së Senatit".
Edwin Lutyens, i cili nga viti 1912 vendosi New Delhin si kryeqytetin e ri të qeverisë së Perandorisë britanike në Indi, projektoi një Rend Delhi që kishte një kapitel që paraqiste një fashë kurrizesh vertikalë me zile të varura në çdo kënd si një zëvendësim për spërdredhjet. Projekti i tij për pallatin qendror të qytetit të ri, Viceroy's House, tani rezidenca presidenciale (Rashtrapati Bhavan), ishte një integrim tërësor i elementeve të Arkitekturës indiane në një ndërtesë me forma dhe proporcione klasike, dhe e përdori gjerësisht këtë rend. Rendi Delhi ri-shfaqet në disa ndërtesa të mëvonshme të Lutyens-it duke përfshirë ‘‘Campion Hall’’ në Oxford. Të gjitha rendet e rastësishme shprehin "arkitekturën folëse" (architecture parlante) që mësohej në shkollat e Parisit, më qartësisht nga Étienne-Louis Boullée, në të cilat detajet skulpturore të arkitekturës klasike vendoseshin, për të folur simbolikisht, për të shprehur më mirë synimin e strukturës dhe zbukuronin kuptimin e saj vizual me përshtatje specifike. Kjo ide u mor fortësisht në trajnimin e Beaux-Arts architecture, rreth viteve 1875-1915.
Pëllumb Bitri
Pëllumb Jani Bitri, ka lindur në vitin 1928 në një familje të thjeshtë elbasanase. Pas çlirimit të vendit, Prof. Pëllumbi u diplomua në mjekësi dhe në filozofi në Bashkimin Sovjetik. Në vitin 1954, ai u kthye në atdhe dhe u emërua shefi i katedrës së Anatomisë Patologjike, që e drejtoi për shume vite me radhë dhe me nivel të lartë, duke krijuar shkollën shqiptare të Anatomisë Patologjike, ku u formuan profesionalisht me dhjetra specialistë dhe me dhjetra mijëra studentë. Prof. Pëllumb Bitri është autori i tekstit “Patologjia Morfologjike”, teksti i parё historik i Fakultetit tё Mjekёsisё. Në kohën kur u botua ky libër voluminoz, ai ishte 38 vjeç; i ri në moshë, por me formim dhe përvojë tё pasur profesionale dhe shkencore. Prof. Pëllumb Bitri është personaliteti publik, intelektuali i shquar, patrioti i çështjes tonë kombëtare. Prof. Pëllumb Bitri mbetet simbol i pedagogut, që me dinjitet dhe aftësi profesionale e shkencore kontribuoi në edukimin dhe formimin profesional të dhjetra mijëra mjekëve, në veçanti me botimin e shumë teksteve universitare, të monografive dhe studimeve shkencore. Prof. Dr. Pëllumb Bitri është personifikim i intelektualit, që me kurajo ndoqi rrugën e së vërtetës, të progresit social, kulturor dhe shkencor të shoqërisë shqiptare, duke u bërë protagonist dinjitoz i saj. Ai gjithë jetën luftoi dhe punoi për një mjekësi të fortë, shkencore e të zhvilluar në nivelet bashkëkohore, duke u renditur ndër figurat e shquara të historisë, të kulturës dhe të shkencës shqiptare. Trashëgimia profesionale, shkencore dhe kulturore e Prof. Pëllumbit është një thesar me vlera të veçanta për kombin tonë. Kontributet në fushën e mjekësisë, të pedagogjisë dhe të shkencës, janë vlerësuar dhe nderuar me çmime kombëtare, me urdhra dhe dekorata të shumta, që shprehin qartë vlerat e larta shkencore të veprave që ai krijoi. Këto aftësi ai i vuri në dispozicion të shoqërisë shqiptare nëpërmjet veprave të tij, me studimet e shumta të botuara dhe të prezantuara në konferenca e kongrese kombëtare dhe ndërkombëtare. Njëzet vjet më parë ai emigroi familjarisht në Spanjë, ku jetoi e punoi në Bilbao. Dhe në Spanjë, Profesor Pëllumbit ia vlerësuan aftësitë e tij pedagogjike dhe shkencore dhe e pranuan si pedagog në Fakultetin e Mjekësisë të Universitetit Publik De Pais Vasco, ku dha leksione dhe drejtoi seminare me studentët. Për aftësitë e tij të shquara didaktike dhe shkencore, Prof. Pëllumb Bitri u zgjodh anëtar i Këshillit Shkencor të Fakultetit. U nda nga jeta më 13 nëntor 2016, në qytetin e Bilbaos, në Spanjë.
Pitoni mbretërorë
Pitoni mbretërorë (Python Regius) është një pitoni specie amtare për Perëndimore dhe Qendrore Afrikës, ku ajo jeton në kullotat, shkurre dhe pyje të hapura. Më parë ajo ishte e shënuar si shqetësimi më i vogël në Listën e Kuqe të BRBN për shkak të shpërndarjes së saj të gjerë. Përkundër këtij faktori, popullsia e pitonit është në rënie dhe e kombinuar me kërcënimet duke gjuajtur për mishin e tij dhe për tregtinë ndërkombëtare të kafshëve shtëpiake, është bërë një specie pranë kërcënimit. Ky shtrëngues jo-helmues është më i vogli nga pitonët afrikanë, duke u rritur në një gjatësi maksimale prej 182 cm. Emri "pitoni i topit" i referohet tendencës së tij për t'u përkulur në një top kur stresohet ose frikësohet.
Shpërndarja dhe habitati
Pitoni mbretërorë është vendas në Afrikën Nën Sahariane perëndimore nga Senegali, Mali, Guinea-Bissau, Guinea, Sierra Leone, Liberia, Bregu i Fildishtë, Gana, Benini dhe Nigeria përmes Kamerunit, Çadit dhe Republikës Qendrore të Afrikës në Sudan dhe Ugandë. Preferon kullotat, savanat dhe zonat me pyje të pakta.
Sjellja dhe ekologjia
Kjo specie tokësore është e njohur për strategjinë e saj mbrojtëse që përfshin mbështjelljen në një top të ngushtë kur kërcënohet, me kokën dhe qafën e saj të vendosur në mes. Në këtë gjendje, ajo fjalë për fjalë mund të rrotullohet. Tërheqjet e preferuara përfshijnë strofkat e gjitarëve dhe vende të tjera të fshehjes nëntokësore, ku edhe estetizohen. Në robëri, ata konsiderohen kafshë shtëpiake të mira, me madhësinë e tyre relativisht të vogël dhe natyrën e qetë duke i bërë ato të lehta për tu trajtuar. Meshkujt priren të shfaqin më shumë sjellje gjysmë-arboreale, ndërsa femrat priren drejt sjelljeve tokësore.
Lana (ulna)
Ulna esht asht çift që gjendet ne pjesen mediale dhe ka trupin me dy anësi ne extremita superioris dallohet dy zgjatime :
Pitoni mbretërorë
Dietë
Dieta e pitonit mbretërorë në natyrë përbëhet kryesisht nga gjitarë të vegjël si brejtës, hundëgjatë dhe zogj. Pitonët mbretërorë të rinj me top më pak se 70 cm pre kryesisht mbi zogjtë e vegjël. Pitonët mbretërorë më të gjatë se 100 cm pre kryesisht mbi gjitarët e vegjël. Meshkujt prenë më shpesh zogjtë, dhe femrat më shpesh gjitarët. Preja e brejtësve përfshin minjtë e grumbulluar nga Gambia, minjtë e zinj, minjtë me hundë grykë, minjtë e ashpër dhe minjtë e barit me shirita.
Lana (ulna)
Procesus coronoideus
Pitoni mbretërorë
Riprodhimi
parapamje| Vezët e pythonit të inkubuar. Femrat janë vezore dhe vendosin tre deri në 11 vezë mjaft të mëdha, prej lëkure. Vezët çelin pas 55 deri në 60 ditë. Pitonët e rinj meshkuj arrijnë pjekurinë seksuale në 11-18 muaj, dhe femrat në 20-36 muaj. Mosha është vetëm një faktor në përcaktimin e pjekurisë seksuale dhe aftësisë për tu shumuar; pesha është faktori i dytë. Meshkujt shumohen në 600 g ose më shumë, por në robëri shpesh nuk edukohen deri në moshën 800 g, edhe pse në robëri, disa meshkuj dihet se fillojnë të mbarështohen në 300-400 g. Femrat rriten në të egra me peshë deri në 800 g edhe pse 1200 g ose më shumë në peshë është më e zakonshme; në robëri, mbarështuesit në përgjithësi presin derisa të jenë jo më pak se 1500 g. Kujdesi prindëror i vezëve përfundon sapo çelin, dhe femra i lë pasardhësit të kujdesen për veten e tyre.
Lana (ulna)
Procesus olecranon
skaji i poshtëm (ex,inerior) i ulnes përbehet nga koka dhe procesus styloideus.
Banesa e familjes Manushi dhe Pali
Banesa e familjes Manushi dhe Pali është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Durrësit, në qarkun e Durrësit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "''308, 24.05.2006'".
Vejle
Velje është qytet në Danimarkë. Sipas 1 janarit 2016, Velje ka pasur 54,862 banorë, duke bërë qyteti i nëntë më i madh.
Romette
Romette është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur.
Prishja sovjetiko-shqiptare
Sipas nje burimi te sigurt shqiperia me krye Enver Hoxhen i kerkoi bashkimit sovjetik ndihme pasi kishin mbetur keq por nuk e tregonin atehere. bashkimi sovjetik nuk pranoi dhe Enver Hoxha i dha fund maredhenies me sovjetiket.
Federata Evropiane e Minigolfit
Federata Evropiane e Minigolfit (European Minigolf Sport Federation) është organizatë ombrellë e lojtarëve të minigolfit në të gjithë Evropën. Anëtarët e saj janë federatat kombëtare të sportit të minigolfit. Organi suprem i saj është konferenca e delegatëve anëtarë e cila mbahet çdo 2 vjet.
Banesa e Hajdar Sejdinit
Banesa e Hajdar Sejdinit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar me numër "6 më 15.01.1963".
Çalıkuşu (serial)
Çalıkuşu është një serial turk dramë e vitit 2013 e transmetuar në Kanal D që bazohet në romanin me të njëjtin emër të Reşat Nuri Güntekin, botuar në vitin 1922 dhe luan aktorët Burak Özçivit dhe Fahriye Evcen.
Përmbajtja
Kur Feride mëson se Kamran është në një lidhje me një grua të re, ajo përpiqet ta lëndojë atë. Sidoqoftë, ndërsa zhvillohet historia, Feride dhe Kamran kuptojnë dashurinë e tyre. Ata fejohen por Feride largohet nga Kamrani një natë para dasmës së tyre, kur zbulon se ai ka qenë jobesnik ndaj saj. Pas kësaj, Feride lë gjithçka pas dhe arratiset nga Stambolli. Si mësuese e shkollës, Feride përpiqet të fillojë një jetë të re, por kurrë nuk e harron dashurinë e saj të parë.
Në këtë histori, ju do të eksploroni jetën e vështirë të një mësuese të re të shkollës.
Dworp
Dworp (frëngjisht: Tourneppe) është një qytezë në provincën belge të Brabantit Flamand dhe një nën-komunë e Beersel. Dworp ishte një komunë e pavarur deri në fund të vitit 1976. Dworp ka një sipërfaqe prej 10 km2 dhe kishte 5519 banorë më 2005.
Friar Park (rezidence)
parapamje|Detaj i kulmit të lozhës së ulët të rezidences Friar Park është një rezidencë neo-Gotike viktoriane me rreth 30 dhoma në Henley-on-Thames, Angli, e ndërtuar në vitin 1889. Fillimisht ishte në pronësi të avokatit të Sir Frank Crisp dhe u ble në janar  të vitit 1970 nga muzikanti George Harrison. Zona përfshin rreth 62 hektarë (25 hektarë). Karakteristikat përfshijnë shpella, shpella, pasazhe nëntokësore, një mori xhuxhash kopshtesh dhe një kopsht shkëmbor Alpin me një model në shkallë të Matterhorn. Megjithëse raportet e thashethemeve dhe tabloideve shpesh pretendojnë se ndërtesa ka 120 dhoma, kjo u mohua nga pronari aktual, Olivia Harrison, ndërsa fliste për NPR Fresh Air në Mars 2004, në të cilën kohë ajo sqaroi se numri ishte diku rreth 30.
Përmbledhje
Shtëpia kryesore është e shënuar Shkalla II në Listën e Trashëgimisë Kombëtare, dhe kopshtet e rezidencës janë renditur gjithashtu në shkallën II në regjistrin e parqeve dhe kopshteve historike. Përveç shtëpisë kryesore, lozha e poshtme, lozha e mesme dhe lozha e epërme janë të gjitha gjithashtu të renditura individualisht në shkallën II. Muret e hyrjes dhe kalatat e kozhës së poshtme, dhe kalatat e murit me shina dhe portat e lozhës së mesme renditen gjithashtu në shkallën II.
Që nga fillimi i viteve 1970, prona është bërë sinonim i ish-studios së Beatle, i njohur si FPSHOT (d.m.th., "Friar Park Studio, Henley-On-Thames"). Biografi i Harrison Alan Clayson e ka përshkruar pasurinë e Parkut Friar si "si sinonim me emrin e tij si të mbretëreshës me kështjellën Windsor".
Harrison vendosi të gjithë pronën si kolateral në mënyrë që të financonte filmin e ekipit komedi Monty Python "Jeta e Brian" pasi mbështetësit e tyre origjinal, EMI, u tërhoqën në minutën e fundit. Si një tifoz i madh i Pythons, Harrison thjesht donte të shihte filmin - diçka që shoku i tij Eric Idle shpesh e ka përshkruar si "bileta më e shtrenjtë e kinemasë në historinë e filmit".
Historia
Pasuria e rezidencës Friar Park ishte në pronësi të Sir Frank Crisp nga 1889 deri në vdekjen e tij në vitn 1919. Prona u shit më pas në një ankand te Sir Percival David. Pas divorcit të tyre, Lady David u zhvendos në Vilën e Coachman në cepin Jugperëndimor të pronës kur pjesa tjetër e pasurisë u dhurua për përdorimin e murgeshave që i përkisnin rendit të Salesians të Don Boskos. Murgeshat drejtuan një shkollë lokale në Henley, shkolla e Zemrës së Shenjtë, por nga fundi i viteve 1960 rezidenca ishte në gjendje të keqe dhe pritej të shkatërrohej.
George Harrison dhe FPSHOT
Në fillim të vitit 1972, Harrison instaloi një studio regjistrimi me bazë kasetë me 16 këngë në një suitë mysafirësh, e cila në një fazë ishte më e lartë se ajo në Abbey Road Studios të EMI. Nga viti 1974, struktura ishte bërë selia e regjistrimit për kompaninë e tij, Dark Horse Records. Albumi mbulon për projektet që Harrison regjistroi atje zakonisht përmenden "F.P.S.H.O.T." - ose Friar Park Studio, Henley-on-Thames. Këto përfshijnë pjesën më të madhe të albumeve të tij, nga 1973's Living in the Material World e tutje; mes tyre, Dark Horse, Thirty Three & 1/3, George Harrison, Cloud Nine dhe Brainwashed.
Përveç albumeve solo të Harrison, overdubs për dy publikimet e Traveling Wilburys dhe regjistrimi dhe xhirimi i projektit Anthology të The Beatles 1995 u regjistruan gjithashtu në Friar Park Studio Henley-on-Thames. Në vitin 1996, Harrison regjistroi dhe prodhoi albumin e vlerësuar kritikisht Chants of India për Ravi Shankar në FPSHOT. Intervistat me familjen dhe miqtë për dokumentarë pas vdekjes të tilla si Koncerti për George për 2003, dalja në DVD e Koncertit 2005 për Bangladeshin, dhe George Harrison i Martin Scorsese: Të jetosh në botën materiale në 2011 u kryen të gjitha në FPSHOT ose vetëm në katin e poshtëm në pjesën kryesore të shtëpia
Përveç regjistrimeve nga Harrison ose artistëve që ai prodhoi, studioja u përdor gjithashtu nga Shakespears Sister për të regjistruar albumin e tyre 1992 Hormonally Yours.
Kopshtet
Duke shkruar "I, Me, Mine", Derek Taylor ditët e blerjes së Friar Park nga Harrison: "ishtë një ëndërr në një kodër dhe erdhi, jo rastësisht, te njeriu i duhur në kohën e duhur".
Parku Friar ka kopshte të gjera dhe karakteristika uji të dizenjuara nga Henry Ernest Milner për Crisp, duke përfshirë një shpellë dhe gurë vetëm nën sipërfaqen e pellgut (duke siguruar një iluzion duke ecur mbi ujë). Parku gjithashtu përfshin një kopje gur ranor të Matterhorn që pasqyron sensin e humorit të Crisp, midis statujës është një murg që mban një tigan me vrima në të, dhe një pllakë me leximin "Dy Friars të Shenjtë". Në vitin kur Harrison dhe gruaja e tij e parë, Pattie Boyd, u transferuan, ai u fotografua mes katër gnomave të kopshtit të vendosura në lëndinën kryesore për kopertinën e All Things Must Pass, dhe përsëri me babanë e tij Harry gjashtë vjet më vonë, me foton që shfaqej brenda mbulesa e portës së tridhjetë e tre dhe 1/3.
Harrison përjetësoi ndërtesën madhështore dhe rrethinat e saj në këngën e tij të vitit 1976 "Crackerbox Palace", e cila ishte pseudonimi i tij për rezidencën (pas shtëpisë së Lord Buckley në Kaliforni). Kënga "Të gjitha gjërat duhet të kalojnë" Ballad of Sir Frankie Crisp (Let It Roll) "ishte frymëzuar nga historia e Friar Park, dhe tekstet e këngëve të mëvonshme të tilla si" Ding Dong, Ding Dong "dhe" The Answer's at the End "citojnë drejtpërdrejt nga gdhendjet e shumta përreth pronës. Videoklipet e tij me humor për llojet e tilla si "Ding Dong, Ding Dong", "True Love" dhe "Crackerbox Palace" u xhiruan të gjitha brenda kopshteve dhe ambienteve të Parkut Friar, siç ishin edhe kopertinat e albumeve për disa nga FPSHOT Veprat e Dark Horse - The Splinter's The Place I Love dhe albumi Ravi Shankar's Music Festival nga India është më i dukshmi.
Harrison dhe gruaja e tij e dytë Olivia restauruan kopshtet. Deri në vdekjen e tij në nëntor 2001, ai donte të kujdesej për ta personalisht - një aktivitet që një gazetar vizitues i Rolling Stone në 1987 e konsideroi një "argëtim të vendosur jo-rok-yll-ish" - dhe midis mbajtësve të arsyes ishin vëllezërit e tij më të vjetër Peter dhe Harry. Djali i George, Dhani më vonë do të kujtojë për dokumentarin Scorsese: "Ai do të kopshtonte natën deri në mesnatë. Ai do të ishte atje duke hedhur sytë sepse mund të shihte, në mesnatë, dritën e hënës dhe hijet, dhe kjo ishte mënyra e tij për të mos duke parë barërat e këqija ose papërsosmëritë që do ta mundonin atë gjatë ditës ... " Duke folur për qetësinë që ndjeu në Friar Park, Harrison një herë tha:" Ndonjëherë ndjehem sikur jam në të vërtetë në një planet të gabuar, dhe është e mrekullueshme kur jam në kopshtin tim. Por në momentin që dal nga porta mendoj: 'Çfarë dreqin po bëj këtu?' "
Shqetësimet e sigurisë
Gjatë kohës së Crisp në Friar Park, terrenet ishin rregullisht të hapura për publikun. Pas vrasjes së John Lennon, shokut të grupit Beatles të Harrison, në dhjetor 1980, portat u kyçën dhe veçoritë e sigurisë si gardhe dhe kamera video u instaluan. Pavarësisht nga këto masa, një ndërhyrës, Michael Abram, hyri në banesë në orët e para të 30 dhjetorit 1999, duke sulmuar Harrison dhe gruan e tij Olivia, duke e lënë atë me pesë plagë me thikë dhe një mushkëri të shpuar. Në vitin 2009, tetë vjet pas vdekjes së Harrison, Olivia fitoi të drejtën për të vendosur një gardh të përhershëm për mbrojtjen e saj, për të cilën disa nga fqinjët kundërshtuan, nga shqetësimi se macet e tyre mund të lëndoheshin nga skajet e mprehta të telit rrethues.
Referime
Bibliografia
Flensburg
Flensburgu është qyteti më verior në Gjermani, vetëm 7 km larg kufirit të Gjermanisë me Danimarkën. Qyteti shtrihet në të dy anët e Fjordit të Flensburgut, duke e bërë kështu të përshtatshëm për industrinë e ndërtimit të anijeve. Qyteti nuk u prek nga bombardimet e Luftës së II Botërore, duke shpëtuar arkitekturën e vjetër të qytetit. Qyteti ishte gjithashtu selia e fundit e qeverisë naziste në maj të 1945-ës, të udhëhequr nga Karl Dönitz. Në Flensburg gjendet gjithashtu Universiteti i Flensburgut.
Panairi
parapamje|300x300px| Stenda e [[IBM gjatë CeBIT 2010 në Hanover Fairground, terreni më i madh i ekspozues në botë, në Hanover, Gjermani ]] Panairi (i tregtisë, ekspozitës, apo expo) është një lloj tregu, pazari a ekspozitë e madhe ku paraqiten e shiten mallra të ndryshme (industriale, bujqësore, etj.), zakonisht për disa ditë me radhë. Një treg i tillë në të kaluarën organizohej një herë në vit në disa qytete a fshatra të mëdha me rastin e një feste të caktuar fetare, e ku kishte edhe këngë, valle e argëtime të ndryshme ndërsa kishte pjesëmarrës edhe prej shteteve a krahinave të ndryshme dhe ku mund të lidheshin marrëveshje për blerjen e shitjen e tyre.
Përmbledhje
Panairi paraqet një ekspozitë të organizuar në mënyrë që kompanitë në një vend të veçantë të industrisë, bujqësisë, etj. mund të shfaqin dhe të demonstrojnë produktet dhe shërbimet e tyre të fundit, të takohen me partnerët e industrisë dhe të konsumatorëve, të njihen me aktivitetet e rivalëve, dhe të shqyrtojnë tendencat dhe mundësitë tregtare të kohëve të fundit. Për ndryshim nga panairet e konsumatorëve, vetëm disa panaire tregtare janë të hapura për publikun, ndërsa në të tjerat mund të marrin pjesë vetëm përfaqësuesit e ndërmarrjeve (anëtarët e tregtisë, p.sh. profesionistët) dhe anëtarët e shtypit, prandaj ekspozimet tregtare të këtij lloji klasifikohen ose "publike" ose "vetëm tregtare". Disa panaire janë hibride të të dy llojeve; një shembull i tillë është Panairi i Librit në Frankfurt, i cili për tri ditë ka karakter tregtar ndërsa për dy ditët e fundit është i hapur për publikun e gjerë. Ato mbahen në baza të vazhdueshme në pothuajse të gjitha tregjet dhe normalisht tërheqin kompani nga e gjithë bota. Për shembull, në SH.B.A., aktualisht ka mbi 10,000 panaire tregtare që mbahen çdo vit, duke krijuar edhe disa drejtori në internet për të ndihmuar organizatorët, të pranishmit dhe tregtarët që të identifikojnë ngjarjet e duhura.
Rëndësia dhe organizimi
Panairet tregtare luajnë role të rëndësishme në marketing, si dhe në rrjetëzimin e biznesit në sektorët e tregut që i përdorin ato. Njerëzit do të kërkojnë të takojnë njerëz dhe kompani në nivelin e tyre në zinxhirin e furnizimit, si dhe furnizuesit e mundshëm dhe blerësit e mundshëm.
Në përgjithësi do të duhej të ketë një dysheme qendrore tregtare me stendat ku njerëzit shfaqin mallrat ose shërbimet e tyre, dhe gjatë gjithë ditës do të ketë seminare në arsimin e vazhdueshëm për çështje të rëndësishme lidhur me industrinë, si dhe praktikat më të mira, tendencat dhe rregullimet. Do të duhet të ketë gjithashtu edhe disa shujta (vakte) të përbashkëta me folësit kryesorë, dhe ngjarje sociale në mbrëmje. Stendat shkojnë nga tabela të thjeshta deri në konstruksione të përpunuara.
Panairet shpesh përfshijnë një investim të konsiderueshëm në kohë dhe para nga kompanitë pjesëmarrëse. Planifikimi përfshin rregullimin e takimeve me të pranishmit e tjerë paraprakisht dhe burimet për të ndjekur më tej mundësitë që krijohen në panair. Kostot përfshijnë qira në hapësirë, dizajnimin e kabinave dhe organizimin e prezentimeve tregtare, të telekomunikacionit, udhëtimit, akomodimit dhe literaturës promovuese si dhe artikujve për t'u dhënë të pranishmëve.
Banesa e Hajrie Skiles
Banesa e Hajrie Skiles është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture / Urbanistike", i miratuar me numër "6 më 15.01.1963".
William Chittick
William C. Chittick (lindur më 1943) është një filozof, shkrimtar, përkthyes dhe interpretues i teksteve klasike të filozofisë dhe mistikës islame. Është i njohur për punën e tij mbi Rumiun dhe Ibn Arabiun dhe ka shkruar gjerësisht për shkollën e Ibn Arabiut, filozofinë dhe kozmologjinë islame.
Biografia
I lindur në Milford, Connecticut, Chittick përfundoi baçelorin në Kolegjin e Wooster në Ohio, dhe pastaj të shkoi për të përfunduar një doktoraturë mbi letërsinë perse Universitetin e Teheranit nën mbikëqyrjen e Seyyed Hossein Nasr në vitin 1974. Ai mësoi krahsimtari ndërfetare në Universitetin Teknik Aryamehr në Teheran dhe la Irani n para revolucionit. Chittick aktualisht është Profesor i Studimeve Aziatike dhe Aziatiko-Amerikane në Universitetin e Stony Broty.
Sebastian Brant
thumb|240px|Sebastian Brant Sebastian Brant (1458 – 10 maj 1521) ishte humanist dhe satirik gjerman. Ai është i njohur për satirën e tij Das Narrenschiff (Anija e Budallenjve).
Banesa ku lindi Aleksander Moisiu
Banesa ku lindi Aleksander Moisiu është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Durrësit, në qarkun e Durrësit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "''1886, 10.06.1973'".
Sebastian Brant
Biografia
Ai përfundimisht hyri në Universitetin e Bazelit në vitin 1475, fillimisht duke studiuar filozofinë dhe pastaj duke u transferuar në shkollën e juridikut. Prej vitit 1484 filloi të jepte mësim në universitet dhe përfundoi doktoraturën e tij në vitin 1489. Në vitin 1485 ai u martua me Elisabeth Bürg, bijën e një thikëpunuesi në qytet. Elisabeth i lindi shtatë fëmijë. I prirur për djalin e tij më të madh Onophrius që të bëhej humanist, ai i mësoi latinisht në djep dhe e regjistroi atë në universitet në moshën shtatë vjeçare.
Ai filloi përkthimin e veprës së tij dhe të poezive latine të të tjerëve në gjermanisht, duke i botuar ato përmes shtypit të mikut të tij Johann Bergmann, nga i cili u shfaq vepra e tij më e njohur gjermane, Das Narrenschiff, popullaritetin dhe ndikimi i të cilave nuk u kufizua vetëm në Gjermani. Në këtë alegori, autori rreh dobësitë dhe veset e kohës së tij. Është një punë episodike në të cilën një anije e ngarkuar dhe e drejtuar nga budallenjtë shkon në parajsën e budallenjve të Narragonisë. Këtu ai krijon Shën Grobian, të cilin ai e imagjinon të jetë shenjt mbrojtës i njerëzve vulgarë dhe të trashë.
Komuna Alingsås
Komuna Alingsås (Alingsås kommun) është komunë në qarkun Västra Götaland në perëndim të Suedisë. Komuna u formua në vitin 1974.
Llokvica (Prizren)
Llokvicë është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë. Ndodhet 9 kilometra larg qytetit ne drejtim te parkut nacional te Sharrit. Ne mes te fshatit ndodhet nje kishe ortodokse dhe eshte vend i banuar kryesisht me boshnjakë.
Kombëtarja hungareze e vaterpolos së grave
Kombëtarja hungareze e vaterpolos së grave përfaqëson Hungarinë në garat ndërkombëtare të vaterpolos për gra. Ekipi është një nga skuadrat kryesore në Evropë që nga fillimi i viteve 1990, duke mbajtur titullin e botës në Kampionatin Botëror të Aquatics më 1994 në Romë, Itali.
Skuadra aktuale
Procesverbali për Kampionatin Evropian të Ujërve me Polo të Grave 2020.
Shefi i trajnerit: Attila Bíró
Valdoule
Valdoule është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Valdoule ka një popullsi prej 206 banorë dhe sipërfaqe 58.51 km², me një dendësi prej 4 banor/km².
Lucien Schaeffer
Lucien Schaeffer (6 qershor 1928 – 29 dhjetor 2016) ishte futbollistë francezë i cili luante si portier. Ai ka luajtur edhe në skuadrën franceze në Lojërat olimpike verore 1948.
Banesa e Jorgji (Lef) Kushtes
Banesa e Jorgji (lef) Kushtes është një monument i trashëgimisë kulturore në Jorenisht - Shpat, rrethi i Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar me numër "266/1 më 16.02.1979".
Druidizmi
Druidizmi është një lëvizje moderne shpirtërore ose fetare që promovon kultivimin e marrëdhënieve të ndershme me peizazhet fizike, florën, faunën dhe popujt e ndryshëm të botës, si dhe me hyjnitë e natyrës dhe shpirtrat e natyrës dhe të vendit. Besimet teologjike midis Druidëve modernë janë të ndryshme; megjithatë, të gjithë Druidët modernë nderojnë thelbin hyjnor të natyrës.
Përmbledhje
Ndërsa ka variacione të rëndësishme ndërrajonale dhe ndërgrupore në praktikën moderne të Druidizmit, Druidët anembanë globit bashkohen nga një grup thelbësor praktikash të përbashkëta shpirtërore dhe devocionale: meditimi; lutje/bisedë me hyjnitë dhe shpirtrat; përdorimi i metodave ekstra-shqisore për të kërkuar urtësi dhe udhëzim; përdorimi i kornizave shpirtërore të bazuara në natyrë për të strukturuar praktikat dhe ritualet devocionale; dhe një praktikë e rregullt e lidhjes së natyrës dhe punës së kujdestarisë mjedisore.
Duke u nisur nga lëvizja romantiste e shekullit të 18-të në Britani, e cila lavdëroi popujt e lashtë kelt të epokës së hekurit, neo-Druidët e hershëm synuan të imitonin priftërinjtë e epokës së hekurit, të cilët njiheshin gjithashtu si druidë. Në atë kohë, dihej pak informacion i saktë për këta priftërinj të lashtë, dhe lëvizja moderne Druidike nuk ka asnjë lidhje të drejtpërdrejtë me ta, pavarësisht pretendimeve të kundërta të bëra nga disa Druidë modernë.
Në fund të shekullit të 18-të, Druidët modernë zhvilluan organizata vëllazërore të modeluara në Frimasonerinë që përdorën figurën romantike të Druidëve dhe Bardëve Britanikë si simbole të spiritualitetit indigjen të Britanisë parahistorike. Disa nga këto grupe ishin thjesht vëllazërore dhe kulturore, si më i vjetri që ka mbetur, Urdhri i Lashtë i Druidëve i themeluar në 1781, duke krijuar tradita nga imagjinata kombëtare e Britanisë. Të tjerët, në fillim të shekullit të 20-të, u bashkuan me lëvizjet bashkëkohore si lëvizja e kulturës fizike dhe naturizmi. Që nga vitet 1980, disa grupe moderne druide kanë adoptuar metodologji të ngjashme me ato të paganizmit rindërtues kelt në një përpjekje për të krijuar një praktikë më të saktë historikisht. Megjithatë, ka ende polemika se sa shumë ngjashmëri mund të ketë ose jo Druidizmi modern me druidët e epokës së hekurit.
Deri në vitin 2020, Druidizmi modern ishte përhapur në 34 kombe, në 6 kontinente, dhe kishte zënë rrënjë në 17 biome të ndryshme. Rëndësia që Druidët modern i atribuonin gjuhës dhe kulturës kelte, rreth vitit 2020, ndryshonte në varësi të mjediseve fizike dhe kulturore në të cilat jetonte individi Druidē. Deri në vitin 2020, afërsisht 92% e Druidëve në botë jetonin jashtë Ishujve Britanikë.
Bazuar në të dhënat e regjistrimit të 2011-2013 nga Britania, Kanadaja, Australia, Zelanda e Re dhe Irlanda, dhe të dhënat e Raportit ARIS 2008 nga Shtetet e Bashkuara, popullsia e Druidëve që banonin në kombet anglofone u vlerësua në 59,299. Popullsia aktuale globale e Druidëve ka të ngjarë të tejkalojë ndjeshëm këtë numër, pasi shumë vende me Druidë rezidentë nuk lejojnë ekzistencën e Druidëve brenda instrumenteve të tyre të regjistrimit. Sondazhet e besimit pagan gjithashtu ka të ngjarë të nënvlerësojnë Druidët, pasi vetëm 63% e Druidëve në botë identifikohen me njërën nga kategoritë Pagane ose neopagane. Përveç kësaj, 74% e Druidëve në botë raportojnë se kanë shqetësime të rëndësishme për privatësinë dhe sigurinë, për shkak të diskriminimit dhe persekutimit brenda komuniteteve të tyre lokale, dhe kështu ka të ngjarë të nën-raportohen në të dhënat e regjistrimit që ekzistojnë.
Ndërsa Druidët modern është përhapur me shpejtësi në të gjithë globin, Druidët nuk prozelitizojnë, dhe 74% e Druidëve të botës punojnë në mënyrë aktive për t'i mbajtur praktikat e tyre shpirtërore private.
Banesa e Ikbale Bumcit
Banesa e Ikbale Bumcit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar me numër "1886 më 10.06.1973".
Boubiers
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Boubiers (Shqip: Buba) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Gorishka (rajon)
djathtas|parapamje|300x300px| Pozita e rajonit Gorishka në hartën e Sllovenisë Rajoni i Gorishkës ( sllovenisht : Goriška regija ) është një nga 12 rajonet statistikore në Slloveni. Selia e rajonit është Nova Gorica.
Flora Karavia
Talia Flora-Karavia ( Greqisht  , 1871-1960) ishte një artiste greke dhe anëtare e shkollës së Mynihut, e cila ishte e njohur për skicat e saj të ushtarëve në luftë.
Jeta
Talia Flora ka lindur në vitin 1871 në Siatista, Maqedonin Perëndimore. Në vitin 1874 ajo u zhvendos me familjen e saj në Stamboll. Ka marrë një bursë për studimet e kryera nga 1883 në 1888 në shkollën për vajza Zappeion. Pas diplomimit ajo punoi si mësuese për një vit. Vendosi të studiojë pikturën dhe më 1895 u zhvendos në Mynih ku punoi me Georgios Jakobides (1853-1932) dhe Nikolaos Gyzis (1842-1901). Si një grua ajo nuk ishte në gjendje të merrte pjesë në Akademinë e Arteve të Bukura në Mynih, por në vend të kësaj mori kurse dizajni dhe pikture në një shkollë private. Ajo studioi së bashku me artistë si Nikolaos Vokos (1859-1902), Paul Nauen (1859-1932), Anton Azbe (1862-1905) dhe Walter Thor (1870-1929). Ajo u rikthye në Stamboll në 1898, pastaj u kthye sërisht në Mynih në vitin 1900.
Flora udhëtoi në qytete të ndryshme në Evropë. Në vitin 1906 ajo organizoi një ekspozitë së bashku me Sofia Laskaridou në Athinë. Gjatë vizitës në Egjipt në vitin 1907 ajo u martua me gazetarin Nicholas Karavia. Ajo e bëri Alexandrinën shtëpinë e saj për tridhjetë vitet e ardhshme. Ajo themeloi dhe drejtoi një shkollë të artit atje. Gjatë Luftërave Ballkanike të 1912-13 ajo vendosi të ndiqte trupat greke si korrespondente për gazetën Alexandria të drejtuar nga bashkëshorti i saj. Vizatimet e saj regjistruan jetën e trupave, refugjatëve dhe viktimave në një stil thuajse mbreslënës. Ato u botuan në librin e vitit 1936 Përshtypjet e luftës 1912-1913 në Maqedoni dhe Epir. Ajo gjithashtu regjistroi fushatën e Azisë së Vogël të vitit 1921 dhe Frontin Shqiptar gjatë Luftës greko-italiane të viteve 1940-41.
Në 1940 Flora Karavia u zhvendos në Greqi, ku jetoi për pjesën e mbetur të jetës së saj. Ajo vdiq në Athinë në vitin 1960.
Puna
Puna e Talia Flora-Karavia përfshin një gamë të gjerë temash, duke përfshirë portrete, peizazhe, pamje të gjalla, skena zanore dhe ilustrime librash. Në fillim ajo ndoqi rregullat konservatore të Akademisë, por më vonë i adoptoi konceptet nga Impressionismi dhe Plein boja.
Muzeu i Luftës së Athinës ka një koleksion të madh të vizatimeve dhe pasteleve me bojëra uji nga Flora-Karavia nga Luftërat Ballkanike dhe lufta greke në Azinë e Vogël në vitin 1921. Skica përshkruan fushatën në Emin Aga në shkurt 1913, një spital i improvizuar në Filipiada, larjen e kuajve, furrat portative të bukës, Mbreti Konstandin I i Greqisë dhe stafit të tij e kështu me radhë.
Rreth 70 prej skicave të saj të luftës u blen nga artist në vitin 1957 dhe dhuroi për Galerinë e Arteve Komunale të Janinës.
Gorenjska (rajon)
djathtas|parapamje|300x300px| Pozita e rajonit Gorenjska në hartën e Sllovenisë Rajoni Gorenjska (Gorenjska regija) është një nga 12 rajonet statistikore në Slloveni. Selia e rajonit është qyteti i Kranjit.
Ilirska Bistrica
parapamje parapamje Bistrica ilire ose më saktë Lumbardhi ilir (Ilirska Bistrica (e theksuar [iˈliːɾska ˈbiːstɾitsa]; Illyrisch Feistritz; Villa del Nevoso, para vitit 1927: Bisterza) është një qytet në rajonin jugperëndimor të Sllovenisë të njohur si Rajoni Primorsko Notranjska ose Karniola e Brendshme, në Slloveni. Ajo është e selia administrative e Komunës së Bistricës ilire (Ilirska Bistrica).
Bouconvillers
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ilirska Bistrica
Emri Ilirska Bistrica do të thotë 'Bistrica Ilire' ose 'Lumbardhi ilir', dhe ka origjinën e vet gjatë kohës së Perandorisë Austriake, kur kjo zonë ishte pjesë e Mbretërisë së Ilirisë, një njësi administrative mes viteve 1816 dhe 1849. Mbiemri Ilirska (Illyrisch) i është shtuar emrit të vjetër Bistrica (Feistritz - e që do të thotë Lumbardh) për ta dalluar atë nga qytetet e tjera në Perandori me mbiemrin Bistrica, të tilla si Sllovenska Bistrica ose Banská Bystrica në kohën moderne në Sllovaki.
Bouconvillers
Bouconvillers (Shqip: Bukonvijeri) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.