cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orienti
Parahistoria
Që nga shekulli VIII para erës sonë në pjesën e përparme të Orientit krijoheshin kultura të ndryshme nga ana e fshatarëve. Këto kultura veçoheshin në kultivimin e drithërave, kafshëve shtëpiake si dhe shtëpive në formë rrethi e kënd drejta (Jarmo, Jericho, Gjysmëhëna e frytshme, Palestina, Siria, Tell Hasuna). Në shekullin e V-të para e. s. fillojnë të paraqiten prodhime nga qeramika të ngjyrosura (Tell Hasuna) dhe përpunime të bronzit (Çatal Hüyük). Që në nga vitet 3600 p.e.s në disa pjesë të Orientit ishte i njohur prodhimi i enëve e pjatave nga balta, pak pas kësaj në këto anë paraqitet edhe peshorja (sipas standardit në Ur). Përfaqësuesit e kulturës së Ur-it janë Summer-ët ose mërgimtarët nga Irani. Ata u shkrinë me fshatarësinë semite dhe së bashku krijuan kulturën e parë qytetare në jug të Mesopotamisë. Vend gjurmimet më të rëndësishme nga parahistoria në Misir llogaritet të jenë Meimde El-Omari, Tasa dhe Negade, (Kultura Negate)
Të arriturat
Si të arritura krahasuese me rajonet tjera është përfitimi dhe përpunimi, që nga viti 2000 p.e.sonë, i hekuri (në Misir që nga viti 3000 p.e.sonë), bakrit, plumbit dhe zinkut.
Industria e lehtë
Industria e lehtë shprehje treguese për degë të industrisë së të mirave si industria e qeramikave të lëmuar, industria e qelqit, industria përpunimit të drurit e letrës, industria e kartonëve, shtypshkronjat, përpunimi i lëkurës, industria e këpucëve dhe tekstileve.
Në këtë shprehje përfshihen degë të industrisë që nuk hynë në Industria e rëndë.
Lachine
Lachine është një qytet në Montréal, provinca Kebek, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 17.75 km² dhe popullsi 41391 banorë.
Metalet e lehta
Metalet e lehta shprehje me të cilën tregohen metale dhe legura që kanë një dendësinë 3,5 gramë për centimetër kub. Metalet e lehta më të rëndësishme janë Alumini, Magnezi dhe Beriliumi si dhe legurat e tyre. Këto metale para së gjithash shfrytëzohen në industrinë e mjeteve të udhëtimit tokësorë, ajrorë dhe kozmikë. Po ashtu shfrytëzohen në sasi të mëdha edhe për gjë sende (bie fjala orendi).
Artist i popullit
Artist i popullit është një titull nderi në Shqipëri i krijuar në vitin 1960 me ligj të veçantë me synimin : "Me qëllim që të nxitet krijimtaria e artistëve për zhvillimin e mëtejshëm të artit tonë duke krijuar me vepra me vlerë të lartë artistike, të cilat pasqyrojnë të kaluarën heroike të popullit tonë, fitoret e tij historike, punën e tij të lavdishme në ndërtimin e socializmit si dhe të ndihmojnë në edukimin komunist të masave punonjëse, krijohen titujt e nderit në sektorin e arteve". Ligji nr. 3171, Datë 26.10.1960.
Artist i merituar ishte titull i nivelit të dytë kundrejt titullit "Artist i popullit" dhe gjatë tre dekadave të komunizmit iu shpërnda një numri të konsideruar artistësh të fushave të ndryshme. Megjithëse disa prej artistëve që e kanë marrë këtë titull, e vlerësojnë si akt i kontrollit politik mbi cilësinë e artit gjatë kohës së komunizmit, shumë vazhdojnë ta ekspozojnë këtë titull me krenari. Titulli jepej nga Presidiumi i Kuvendit Popullor, (institucioni kolegjial i kohës së komunizmit që është sot i barasvlershëm me Presidentin e Republikës. Titulli Artist i Popullit nuk është fituar më nga askush që nga reforma kushtetuese e vitit 1991, kur Presidiumi i Kuvendit Popullor u zëvendësua me postin e presidentit të Republikës. Përgjithësisht u zëvendësua me titullin 'Mjeshtër i Madh i Punës' me ligjin "PËR DEKORATAT NË REPUBLIKËN E SHQIPËRISË", të vitit 1996. Në vitin 2001, kjo medalje u zëvendësua me medaljen 'Mjeshtër i madh', pas disa protestave kundër përdorimit të termit 'i punës' si togfjalësh me konotacion komunist.
Shih edhe
Me poshtë është një listë me titujt e dekoratave të Republikës së Shqipërisë Presidenti i Republikës jep këto dekorata:
Up
Up (shqip: Lartë) është një film amerikan i animuar me kompjuter i vitit 2009 i prodhuar nga Pixar Animation Studios dhe i publikuar nga Walt Disney Pictures. Filmi u drejtua nga Pete Docter, bashkë-regjisor nga Bob Peterson (në debutimin e tij artistik si regjisor) dhe prodhuar nga Jonas Rivera. Docter dhe Peterson shkruan gjithashtu skenarin dhe historinë e filmit, me Tom McCarthy që bashkë-shkruan këtë të fundit. Në film luajnë zërat e Ed Asner, Christopher Plummer, Jordan Nagai dhe Peterson. Filmi përqendrohet në Carl Fredricksen (Asner), një vejushë e moshuar që udhëton në Amerikën e Jugut me eksploruesin e shkretëtirës Russell (Nagai) për të përmbushur një premtim që Carl i bëri gruas së tij të ndjerë Ellie. Gjatë rrugës, ata takojnë një qen që flet me emrin Dug (Peterson) dhe ndeshen me një zog gjigant të quajtur Kevin, i cili po gjuhet nga eksploruesi Charles Muntz (Plummer), të cilin Carl e kishte idhulluar në fëmijëri.
I titulluar fillimisht Heliums, Docter konceptoi skicën për Up në 2004 bazuar në fantazitë e arratisjes nga jeta kur ajo bëhet shumë irrituese. Ai dhe njëmbëdhjetë artistë të tjerë të Pixar kaluan tre ditë në Venezuelë duke mbledhur kërkime dhe frymëzim. Modelet e personazheve ishin të karikaturuara dhe të stilizuara në mënyrë të konsiderueshme, dhe animatorët u sfiduan me krijimin e rrobave realiste. Kompozitori Michael Giacchino kompozoi partiturën e filmit. Ishte filmi i parë i Pixar që u prezantua në format 3D.
Up debutoi në Festivalin e 62-të të Filmit në Kanë më 13 maj 2009 dhe u publikua në Shtetet e Bashkuara më 29 maj. Filmi mori vlerësime kritike për skenarin, animacionin, personazhet, temat, narrativën, performancën vokale të Asnerit, partiturën muzikore të Giacchino, dhe sekuenca e hapjes. Organizata si Bordi Kombëtar i Rishikimit dhe Instituti Amerikan i Filmit u emëruan Up si një nga dhjetë filmat më të mirë të vitit 2009. Ai fitoi 735.1 milionë dollarë në mbarë botën, duke përfunduar shfaqjen e tij teatrale si filmi i gjashtë me fitimet më të larta të vitit 2009. Up u nominua për pesë çmime në çmimet e 82-të të Akademisë, duke fituar dy dhe mori shumë vlerësime të tjera. Midis tyre, ai u bë filmi i dytë i animuar në histori që mori një nominim për çmimin Oscar për filmin më të mirë, duke humbur përfundimisht nga The Hurt Locker.
Sint-Oedenrode
Sint-Oedenrode është një komunë në provincën Brabanta Veriore në Holandë me sipërfaqe 64.95 km² dhe popullsi 17687 banorë. Sint-Oedenrode është kryeqendra e komunës.
Kantoni Grandvilliers
Kantoni Grandvilliers (frëngjisht: Canton de Grandvilliers) është një kanton në departamentin Oise, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Grandvilliers. Ka sipërfaqe 163.71km2 dhe popullsi 9666 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Grandvilliers aktualisht përbëhet nga 23 komuna.
Vepra (Jul Variboba)
Vepra me Autor: Jul Variboba. Botuesi: Toena. Faqet e librit 320.
Jul Variboba është një dukuri e re në letërsinë arbëreshe, në kulturën shqiptare dhe në kulturën kristiane të shqiptarëve. Vepra e tij mbyllte një epokë dhe shtronte udhën drejt një epoke tjetër në historinë e letërsisë shqipe, shënonte një thyerje dhe, në të njëjtën kohë, një vazhdimësi në procesin e formimit të letërsisë kulte, mohonte diçka nga tradita e mëparshme dhe pohonte gjithçka nga fryma e saj kristiane e humane, flakte lëvozhgën e saj didaskalike dhe kultivonte bërthamën e shpirtit e të virtytit njerëzor kristian.
Ajo u bë kështu një urë kalimi nga letërsia fetare, utilitare, në letërsinë reflekse, që niset nga dogma për t’i dhënë asaj interpretimin artistik të përjetimit emocional, subjektiv të thelbit të saj hyjnor e njerëzor. Ajo nuk është as një katekizëm, as një diskurs teologjik a epos religjioz për historinë e shenjtë, por është një diskurs artistik për dashurinë dhe dhimbjen njerëzore, për metaforën e misterit të mëmësisë virgjërore.
Stegopul
Urani Rumbo patriotja e Rilindjes Komëtare, “Mësuese e Popullit”. U lind në Stegopul në 1884, ku mori mësimet e para. Studimet i vazhdoi në Kurfuz për letërsi. Pas Luftës së Parë Botërore shkon në Gjirokastër ku themeloi shkollën femërore “Koto Hoxhi”. Ditën e hapjes ajo mbajti një fjalë tepër prekëse: “Gëzimi im më i madh është se vendosa në një bankë e krah për krahë vajzën myslimane të Manalatit me atë të Varoshit si motra të pandara nga njëra-tjetra”. Fillimisht ajo caktohet mësuese e gjuhës shqipe në Dhoksat; kështu ajo u rendit midis mësuesve më të nderuar lunxhiotë. Në vitet 1917-18 punon mësuese në Nokovë e Mingul. Që në moshë të re, bëhet anëtare e shoqërisë “Drita” të Gjirokastrës, të formuar në 1908. Më vonë ajo formoi shoqatën “Motërmate” që kish qëllim bashkim-vëllazërimin e grave. Mendimet e saj përparimtare ajo i shfaqi në organet e shtypit që dilnin në Gjirokastër e sidomos në gazetën “Drita” të themeluar në 1920 e të drejtuar nga Veli Harshova, e cila ishte gazeta e parë që griti lart flamurin e lartësimit të gruas. Më 8.8.1920, me nismën e Uranisë e të patrioteve të tjera të shoqatës “Motërmate” organizohet në Gjirokastër e para mbledhje e grave, të cilat kërkonin dritë, arsim e përparim. Urania më 20.11.1920 harton një manifest në emër të grave gjirokastrite dhe e boton. Në të ngrihej problemi i barazisë së burrit me gruan. Në disa raste ajo ka shkruar në shtypin e kohës edhe me pseudonimin “Trumpeta”, siç ishte rasti i një artikulli në ”Drita”, ku ajo ngrihet ashpër kundër robërimit të gruas dhe e përfundoi artikullin me fjalët “Përpara ! Të përpiqemi të realizojmë përparimin!” Përpjekjet për përparimin e gruas po shkonin mbarë dhe në korrik 1924 organizon shoqërinë e grave të quajtur “Përmirësimi” dhe u zgjodh në krye të saj. Ajo përgatiti edhe një statut. Me riorganizimin e “Lidhjes së Mësuesve të Shkollave Fillore” në mars 1924, ajo ishte në komisionin nismëtar dhe u përpoq për mësimin laik, zhvillmin e teatrit, për edukimin kombëtar të fëmijëve sidhe për t’i dhënë ngjyra kombëtare liceut francez të hapur në 1923. Pas disa kohësh nën presionin e kundërshtarëve konservatorë, Urania u largua nga lidhja duke deklaruar se: “Meshëndeni, unë një grua e vetme jam midis jush.” Kundërshtarët donin që ajo të largohej nga Gjirokastra. Pas 18 vjet pune në shkollë ajo transferohet. Urania vdes në vitin 1936. Ajo ka lënë në dorëshkrim veprën “Theoria e Ifijenisë”.
Andon Pano (Ndone) lindi në Stamboll më 23 prill 1921 dhe vdiq më 24 prill 1993, ishte një aktor shqiptar. Pasi mbaroi shkollën fillore, kryen normalen e Elbasanit me prof A. Xhuvanin. Gjatë luftës mori pjesë në radhët e rezistencës dhe është pjesmarrës që në krijimin e teatrit partizan në maj 1944. Pas çlirimit të vendit në 1945 ai ishte ndër të parët që ka marrë pjesë në komisionin për krijimin e Teatrit të Shtetit. Pas specializimit të tij në BS, ai rikthehet sërish në teatrin kombëtar dhe për disa vite rresht interpretoi me mjeshtëri disa role që ishin jo vetëm kulmet e tij, por edhe të vetë teatrtt. Kështu përmendim pjesët: “Tana”, Topazi", "Martesa", "Invadimi","Gjergj Dimitrov", "Halili dhe Hajria", "Tartufi", "Prefekti", "Revizori", "Shtatë Shalianët", etj. Për një periudhë ai ishte edhe drejtuesi i Teatrit Popullor dhe i Teatrit të Kukullave, ku edhe shkruan pjesë për këtë teatër. Laureat i Çmimit të Republikës në 1955, është nderuar me titullin "Artist i Merituar" sidhe me çmime të tjera.
Ioannis Poutetsis (greqisht: Ιωάννης Πουτέτσης, 1878-1912) ishte një udhëheqës revolucionar grek nga rajoni i Epirit, në fillim të shekullit të 20-të.
Ai përdori manastirin e Shën Paraskevi në afërsi të fshatit Pramanta si bazë e operacioneve të tij [3] dhe perplasjet disa luftuan kundër reparteve osmane. Më 26 shtator 1912, grupi i tij u mposht në afërsi Delvine në një betejë kundër grupeve shqiptare dhe një detashment Osmane, dhe u vra Poutetsis.
Kostandin Boshnjaku u lind në Stegopuli, Lunxhëri rajon, Shqipëria Osmane, sot Qarkut Gjirokastër, Shqipëri, në vitin 1888.[1] Ai përfundoi studimet e tij në Institutin Tregtar të Pireut, Greqi. Ai ishte një ekonomist, publicist, dhe diplomat, si dhe një poliglot, duke e ditur greke, e Vjetër greqisht, rusisht, turqisht, anglisht, frëngjisht dhe gjermanisht. Ai ka punuar për shumë vite në Odesë dhe St Peterburgut në bankat franceze dhe ndërkombëtare.[1] Në vitin 1914, qeveria e Princ Vidit vënë atë në krye të Thesarit të shtetit të sapokrijuar shqiptar. Emri i tij shfaqet si bashkë -themelues i Partisë Nacionaliste Shqiptare, Shqiptar : Partia Nacionaliste Shqiptare, një parti e shkurtër jetuar gjatë 1913-1915.[2] E gjithë kjo u ndërpre nga Revolt islamik në Shqipëri, dhe Luftës së Parë Botërore. Kostandin ishte në Rusi gjatë revolucionit të tetorit, ndoshtaintelektualit shqiptar vetëm për të kanë jetuar ngjarjet. Gjatë kësaj kohe, ai e mbajti miqësi me patriotë të tjerë dhe intelektualët shqiptarë, si Fan Noli, Ymer Dishnica, Martin Ivanaj, Halim Xhelo, Sejfulla Malëshova, Asdreni, Faik Konica, etj Konica do të sugjeroja edhe emrin e tij për të Nolit, si kandidat i përshtatet më së miri për rolin e ambasadorit në Greqi. Kostandin sjellë në Shqipëri idetë revolucionare të bolshevizmit, dhe njerëzit nga Kominternit ishin në kontakt me të për krijimin e bazës për përhapjen e qelizave komuniste në vend, edhe pse ai nuk përzihen direkt në ndonjë grup lokal komunist.[3] Pas Revolucionit të qershorit në 1924, Kostandin iku në Austri, duke e lënë Shqipërinë së bashku me personalitete të tjera të shumta politike demokratike. Mbreti Zog gjykata e dënoi atë në vitin 1927 me burgim të përjetshëm, në mungesë. Ai u arrestua në Vjenë në vitin 1929, kinse për implikimin në tentativën për vrasje të dështuar mbi Ahmet Zogut. Reputacioni i tij dhe lidhjet e bëri të mundur për të që të merrni lëshuar, Noli, Anri Barbys, edhe Albert Einstein, ishin disa nga emrat të cilët konkurruan në mbrojtjen e tij. [ 1 ] Ai u kthye në Shqipëri në vitin 1939, duke u bashkuar në anën komuniste të Lëvizjes Nacional Çlirimtare (shqiptare : Lëvizja Nacional Çlirimtare ose Lëvizja Antifashiste Nacional Çlirimtare, Lanc) [4] Pas Luftës së Dytë Botërore , ai u zgjodh deputet në Kuvendin e ri shqiptar , 2 dhjetor 1945, me pas u zgjodhDrejtori i Përgjithshëm i Bankës së Shqipërisë.[5][1] Më 22 dhjetor 1945, ai shkroi një memo të Enver Hoxhës, duke kritikuar masat e forta të qeverisë komuniste ndaj sektorit privat.
Kantoni Claye-Souilly
Kantoni Claye-Souilly (frëngjisht: Canton de Claye-Souilly) është një kanton në departamentin Seine-et-Marne, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Claye-Souilly. Ka sipërfaqe 57.47km2 dhe popullsi 46737 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Claye-Souilly aktualisht përbëhet nga 6 komuna.
Vepra (Gavril Dara i Riu)
Vepra me Autor: Gavril Dara i Riu. Botuesi: Toena. Faqet e librit 456.
Me veprën e tij Gavril Dara hyri në panteonin e njerëzve të shquar të Kombit si një figurë emblematike, si poet i frymëzimit popullor, këngëtar i lirisë së dheut mëmë dhe një nga përfaqësuesit në zë të kulturës së arbëreshëve të Italisë. Romantike për nga frytëzimi, lirike për nga ndjeshmëria poetike, epike për nga narracioni dhe klasike për nga arkitektura e brendshme, poema e De Radës është një dukuri tipologjike e re në poezinë arbëreshe.
Për nga patosi patriotik ajo mbetet sot e kësaj dite "dhjata e bashkimit, flaka e lirisë dhe hallka e dashurisë"për vëllezërit e një gjuhe.
Urmein
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Surja el-Karia
Suretu el-Karia është E Zbritur në  Mekë, pas sures Kurejsh, ajete;11  e radhitur në Kur'an... Kaptina 101.
Përmbajtja
Me emrin e Allahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit të Përgjithshëm. '' 1.Krisma e kijametit. 2.Çka është krisma? 3.Dhe ç'të mësoi ty se ç'është krisma? 4.Ajo është ditë kur njerëzit bëhen si insekte të shpërndara. 5.Dhe kodrat bëhen si leshi i shprishur. 6.E sa i përket atij që i rëndohet peshoja e veprave të tij, 7. Ai është në një jetë të këndshme. 5. Ndërsa, atij që ka peshojën e lehtë të veprave të tij, 9.Vendi i tij do të jetë në Havije. 10. E ç'është ajo që të njoftoi se ç'është ai {Havije}? 11. Është zjarri me nxehtësi shumë të lartë.{El-Kariatu}.
Komente
Tjera të dhëna Kjo sure  e shpallur në Mekë, përshkruan momentin e katastrofës  së përgjithshme dhe ato që të ngjajnë në të, si; ngritja e njerëzve prej varrezave, shpërndarja e tyre, pështjellimi i tyre duke u sjellë sa andejë sa këndej, pa ndonjë  rregull për shkak  të frikës së tyre. Quhet; Suretul Kariati -kaptina e krismës, ngase fjala është për krismën e kijametit.
Shpella e Vanistrës
Shpella e Vanistrës gjendet në rrethin e Gjirokastrës, në këmbët e Malit të Gjerë pranë fshatit me të njejtin emër. Shpella ka gjatësinë 113 m dhe gjerësinë nga 5 deri në 20 m. Dyshemeja ndodhet nën nivelin e hyrjes. Pjesa më e madhe e shpellës është e mbushur me ujë, që formon një liqen të përhershëm me thellësi 30-40 m. Gjatë periudhës së lagët të vitit tërë fundi i shpellës zihet nga ujërat nëntokësore dhe në dimër niveli i ujit ngrihet aq shumë sa që derdhet me rrjedhje të lirë nga gryka e shpellës. Uji i kësaj shpelle shfrytëzohet për të ujitur një pjesë të fushës së Dropullit. Është një ndër shpellat më të mëdha karstike të vendit
Siegfried & Roy
Siegfried & Roy lindi më 13 Qershor, 1939 në Rosenheim, Bavaria, German Reich / 3 tetor, 1944 në Nordenham, Lower Saxony, German Reich – 8 maj, 2020 në Las Vegas, Nevada. Është një aktor dhe komedian. Ata ishin një duo i magjistarëve dhe argëtuesve gjermano-amerikanë, të njohur më së miri për paraqitjet e tyre me luanë të bardhë dhe tigër të bardhë.
Zosimi (historian)
Zosimi (Ζώσιμος ˈZosimos; rreth 490 - 510) ishte një historian bizantin që jetoi në Kostandinopojë gjatë mbretërimit të perandorit romak lindor Anastasi I (491-518). Sipas Fotit, ai ishte një i ardhur dhe mbante detyrën e "avokatit" të thesarit perandorak. Zosimi ishte gjithashtu i njohur për dënimin e refuzimit të Konstandinit ndaj fesë tradicionale politeiste. Në shkrimet e tij gjejmë të dhëna edhe për Ilirinë dhe ilirët.
Historia Nova
Kryevepra e Zosimit Historia Nova (Ἱστορία Νέα, "Historia e Re") është shkruar në greqisht në gjashtë libra. Për periudhën nga viti 238 deri në vitin 270, ai me sa duket përdor shkrimet e Dexippus ; për periudhën nga 270 deri në 404, Eunapius; dhe pas vitit 407, Olimpiodori. Varësia e tij nga burimet bëhet e qartë nga ndryshimi në tonin dhe stilin midis seksioneve Eunapiane dhe Olympiodoran, dhe nga boshllëku i lënë mes tyre. Në seksionin Eunapian, për shembull, ai është pesimist dhe kritik ndaj Stilikos ; në seksionin Olimpiodoran, ai ofron shifra dhe transliterime të sakta nga latinishtja dhe favorizon Stilichon.
Libri i parë skicon shkurtimisht historinë e perandorëve të hershëm romakë nga Augusti te Diokleciani (305); e dyta, e treta dhe e katërta trajtojnë më plotësisht periudhën nga hyrja e Konstanc Klorit dhe Galerius deri në vdekjen e Theodosius I ; e pesta dhe e gjashta mbulojnë periudhën midis 395 dhe 410, kur Priscus Attalus u rrëzua; për këtë periudhë, ai është burimi më i rëndësishëm jo kishtar i mbijetuar. Vepra, e cila shkëputet papritur në verën e vitit 410 në fillim të librit të gjashtë, besohet se është shkruar në vitet 498–518.
Stili karakterizohet nga Fotius si konciz, i qartë dhe i pastër. Objektivi i historianit ishte të jepte shpjegime për rënien e Perandorisë Romake nga pikëpamja pagane. Zosimi është i vetmi burim jo i krishterë për shumë nga ato që ai raporton.
Ndryshe nga Polibi, i cili kishte rrëfyer ngritjen e Perandorisë Romake, Zosimi dokumentoi ngjarjet dhe shkaqet që çuan në rënien e saj. Megjithëse rënia e Perandorisë Romake ishte tema kryesore e Zosimit, ai diskutoi gjithashtu ngjarje që lidhen me historinë persiane dhe greke, ndoshta në imitim të Polibit. Është e qartë se Foti dhe Evagriu nuk kishin më shumë nga veprat e Zosimit sesa ajo që mbijeton sot. Megjithatë, ka të ngjarë që ose një pjesë e veprës të jetë humbur ose, më shumë, Zosimi nuk jetoi për ta përfunduar; sepse nuk mbulon të gjitha fushat që vetë Zosimi na thotë se kishte ndërmend të diskutonte. Nuk duket shumë probabilitet në hamendësimin që murgjit dhe kishtarët e tjerë ia dolën të shtypnin atë pjesë të punës në të cilën ndikimet e liga të trupit të tyre do të prekeshin. Nëse vepra do të lihej kështu e paplotë, kjo rrethanë do të përbënte një pakujdesi të stilit që duket aty-këtu. Mund të duket një vështirësi në shikim të parë, megjithatë, në deklaratën e Fotit, se vepra, në formën në të cilën ai e pa, iu duk si një botim i dytë. Por duket se Fotiu ishte nën një keqkuptim. Në dorëshkrime quhet Historia Nova (në çfarë kuptimi nuk është mjaft i qartë). Kjo ndoshta mund ta ketë mashtruar Fotin. Vetë ai vëren se nuk e kishte parë edicionin e parë.
Ratatouille
Ratatouille është një film komedi-dramë i animuar kompjuterik amerikan i vitit 2007 i prodhuar nga Pixar Animation Studios dhe i publikuar nga Walt Disney Pictures. Filmi i tetë i prodhuar nga Pixar, ai u shkrua dhe u drejtua nga Brad Bird, i cili mori detyrën nga Jan Pinkava në 2005, dhe prodhuar nga Brad Lewis, nga një ide origjinale e Pinkava, e cila u vlerësua për konceptimin e historisë së filmit me Bird dhe Jim. Capobianco. Në film luajnë zërat e Patton Oswalt, Lou Romano, Ian Holm, Janeane Garofalo, Peter O'Toole, Brian Dennehy, Peter Sohn dhe Brad Garrett. Titulli i referohet pjatës franceze ratatouille, e cila shërbehet në fund të filmit, dhe gjithashtu i referohet llojit të personazhit kryesor, një miu. I vendosur në Paris, komploti ndjek një mi të ri Remy (Oswalt) i cili ëndërron të bëhet kuzhinier në restorantin e Auguste Gusteau (Garrett) dhe përpiqet të arrijë qëllimin e tij duke krijuar një aleancë të pamundur me djaloshin e plehrave të restorantit, Alfredo Linguini (Romano).
Zhvillimi për Ratatouille filloi në vitin 2000 kur Pinkava shkroi konceptet origjinale të filmit, megjithëse ai kurrë nuk u emërua zyrtarisht regjisor i filmit. Në vitin 2005, pas largimit të Pinkava nga Pixar për mungesë besimi në zhvillimin e historisë, Zogut iu afrua për të drejtuar filmin dhe për të rishikuar historinë. Bird dhe disa nga anëtarët e ekuipazhit të filmit vizituan gjithashtu Parisin për frymëzim. Për të krijuar animacionin e ushqimit të përdorur në film, ekuipazhi u konsultua me kuzhinierë nga Franca dhe Shtetet e Bashkuara. Lewis u internua në restorantin The French Laundry të Thomas Keller, ku Keller zhvilloi konfit byaldi, një pjatë e përdorur në film. Michael Giacchino kompozoi muzikën e frymëzuar nga Parisi për filmin.
Ratatouille u shfaq premierë më 22 qershor 2007, në Teatrin Kodak në Los Angeles, Kaliforni, me publikimin e tij të përgjithshëm më 29 qershor, në Shtetet e Bashkuara. Filmi u bë një sukses kritik dhe komercial, fitoi 623.7 milionë dollarë, duke përfunduar shfaqjen e tij teatrale si filmi i gjashtë me fitimet më të larta të vitit 2007 dhe filmi i dytë i animuar me fitimet më të larta të vitit (pas Shrek të Tretë) dhe mori një vlerësim të gjerë nga kritikët për skenarin e tij. animacion, humor, aktrim zanor dhe partiturë e Michael Giacchino. Ai gjithashtu fitoi çmimin Oscar për filmin më të mirë të animuar dhe u nominua për disa të tjera, duke përfshirë skenarin më të mirë origjinal. Ratatouille u votua më vonë si një nga 100 filmat më të mëdhenj të shekullit të 21-të nga një sondazh i vitit 2016 i kritikëve ndërkombëtarë të kryer nga BBC.
Baptisteri i Butrintit
Baptisteri i Butrintit është monument i rëndësishëm i periudhës paleokristiane. Përbëhet nga salla e pagëzimit dhe një sallë ndihmëse në veri të saj, të dyja të shtruara me mozaik. Salla e parë është rrethore në plan me diametër 13.50 m, brendashkruar një kuadrati, me dy radhë kolonash graniti. Figurat e mozaikut, kryesisht nga bota e kafshëve, janë vendosur në 69 medalione në shtatë rrathë bashkëqendrorë, që ndërpriten nga dy skena. Salla mendohet të jetë mbuluar me sistem qemeresh e kupolë qendrore mbi kolonat. Është ndërtuar në mesin e shek. VI. Edhe salla tjetër përafërsisht drejtkëndëshe, është e shtruar me mozaik me motive nga bota shtazore e figura gjeometrike. Mozaikët kanë vlera të veçanta artistike dhe zbukurimorja paraqet karakteristika të përbashkëta për një krahinë të gjerë që nga Vjosa deri në Nikopojë.
Sheron Ston
Sharon Vonne Stone (lindi më 10 mars 1958) është një aktore, producente dhe ish-modele amerikane.
Pas modelimit në reklamat televizive dhe reklamat e shtypura, ajo bëri debutimin e saj të filmit si në filmin e Woody Allen Stardust Memories (1980). Pjesa e saj e parë që fliste ishte në filmin horror të Wes Craven, Deadly Blessin (1981), dhe gjatë gjithë viteve 1980, Stone vazhdoi të shfaqej në filma të tillë si Irreconcilable Differences (1984), King Somolon's Mines (1985), Cols Steel (1987), Action Jackson (1988), dhe Above the Law (1988).
Për rolet e saj udhëheqëse në filmat me temë erotike dhe të rritur si Basic Instinct, Silver dhe The Specialist. Stone është shfaqur në kopertinat dhe seancën fotografike të mbi 300 revistave të famshëm dhe modës, gjatë gjithë karrierës së saj aktruese katër dekadesh.
Jeta e hershme
Sharon Vonne Stone lindi në Meadville, Pennsylvania, tek Joseph William Stone II dhe Dorothy Marie (mbiemri i vajzërisë Lawson). Ajo ka një vëlla më të madh, Michael, një motër më të vogël, Kelly, dhe një vëlla më të vogël, Patrick. Ajo ka prejardhje irlandeze. Në vitin 2013 në një intervistë me Conan O'Brien, Stone deklaroi se paraardhësit e saj irlandezë arritën në Shtetet e Bashkuara gjatë urisë së patates. Stone u konsiderua e talentuar në shkollë si fëmijë dhe hyri në klasën e dytë kur ishte 5 vjeç.
Ajo u diplomua në shkollën e mesme në Saegertown, Pennsylvania, në vitin 1975. Ndërsa ndiqte Universitetin Edinboro të Pensilvanisë, Stone fitoi titullin e Miss Crawford County, Pennsylvania dhe ishte një kandidate për Miss Pennsylvania. Një prej gjyqtarëve të faqeve i tha asaj që të linte shkollën dhe të transferohej në New York City për t'u bërë një modele. Në vitin 1977, Stone la Meadville dhe u transferua me një tez në New Jersey. Ajo u nënshkrua nga Agjensia e Modelimit Ford në New York City. Stone e frymëzuar nga Hillary Clinton, u kthye në Universitetin Edinboro për të përfunduar.
Bjørnstjerne Bjørnson
Bjørnstjerne Martinius Bjørnson (Kvikne, 8 dhjetor 1832 – Pariz, 26 prill 1910), ishte shkrimtar dhe politikan norvegjez, fitues i Çmimit Nobel për Letërsi, për vitin 1903.
Vuajtja
Vuajtja, ose dhimbja në një kuptim të gjerë, mund të jetë një përvojë e pakëndshme ose neverie, e lidhur ndoshta me perceptimin e dëmit ose kërcënimin e dëmtimit tek një individ. Vuajtja është elementi bazë që përbën valencën negative të dukurive afektive. E kundërta e vuajtjes është kënaqësia ose lumturia.
Vuajtja shpesh kategorizohet si fizike ose mendore. Mund të vijë në të gjitha shkallët e intensitetit, nga i butë në të patolerueshëm. Faktorët e kohëzgjatjes dhe shpeshtësisë së shfaqjes zakonisht përbëhen nga ato të intensitetit. Qëndrimet ndaj vuajtjes mund të ndryshojnë shumë, tek i sëmuri ose tek njerëzit e tjerë, sipas asaj se sa ajo konsiderohet e shmangshme ose e pashmangshme, e dobishme ose e padobishme, e merituar ose e pamerituar.
Vuajtja ndodh në jetën e qenieve të ndjeshme në mënyra të shumta, shpesh në mënyrë dramatike. Si rezultat, shumë fusha të veprimtarisë njerëzore kanë të bëjnë me disa aspekte të vuajtjes. Këto aspekte mund të përfshijnë natyrën e vuajtjes, proceset e saj, origjinën dhe shkaqet e saj, kuptimin dhe rëndësinë e saj, sjelljet e saj personale, sociale dhe kulturore, mjetet juridike, menaxhimin dhe përdorimet e saj.
Mashkulli
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b7/Mars_symbol.svg/220px-Mars_symbol.svg.png|parapamje| Simboli i perëndisë romake Mars (zot i luftës) përdoret shpesh për të përfaqësuar gjininë mashkull. Ai gjithashtu qëndron për planetin [[Marsi|Mars dhe është simboli alkimik i hekurit .]] Mashkulli (simboli : ♂) është gjini i një organizmi që prodhon gametën (qelizën seksuale) të njohur si spermë, e cila shkrihet me gametën më të madhe femërore,  ose vezën, në procesin e fekondimit.
Përmbledhje
Një organizëm mashkullor nuk mund të riprodhohet seksualisht pa akses në të paktën një vezë nga një femër, por disa organizma mund të riprodhohen si seksualisht ashtu edhe në mënyrë aseksuale. Shumica e gjitarëve meshkuj, duke përfshirë njerëzit meshkuj, kanë një kromozom Y, i cili kodon prodhimin e sasive më të mëdha të testosteronit për të zhvilluar organet riprodhuese mashkullore. Jo të gjitha speciet ndajnë një sistem të përbashkët të përcaktimit të gjinisë. Në shumicën e kafshëve, duke përfshirë njerëzit, gjinia përcaktohet gjenetikisht; megjithatë, specie të tilla si Cymothoa exigua ndryshojnë seksin në varësi të numrit të femrave të pranishme në afërsi.
Tek njerëzit, fjala mashkull mund të përdoret gjithashtu për t'iu referuar gjinisë.
Ekzistenca e gjinive të veçanta ka evoluar në mënyrë të pavarur në kohë të ndryshme dhe në linja të ndryshme, një shembull i evolucionit konvergjent. Modeli i përsëritur është riprodhimi seksual në speciet izogame me dy ose më shumë lloje çiftëzimi me gametë të formës dhe sjelljes identike (por të ndryshme në nivel molekular) me speciet anisogame me gametë të tipit mashkull dhe femër tek speciet oogame në të cilat gameta femër është shumë shumë më e madhe se te mashkulli dhe nuk ka aftësi për të lëvizur. Ekziston një argument i mirë se ky model u nxit nga kufizimet fizike në mekanizmat me të cilët dy gamete bashkohen siç kërkohet për riprodhimin seksual.
Rrjedhimisht, gjinia përcaktohet midis specieve nga lloji i gameteve të prodhuara (p.sh.: spermatozoa kundrejt vezëve) dhe dallimet midis meshkujve dhe femrave në një prejardhje nuk janë gjithmonë parashikuese të dallimeve në një tjetër.
Dimorfizmi mashkull/femër ndërmjet organizmave ose organeve riprodhuese të gjinive të ndryshme nuk kufizohet vetëm tek kafshët; Gametet mashkullore prodhohen nga kitridet, diatomet dhe bimët tokësore, ndër të tjera. Në bimët tokësore, femra dhe mashkulli përcaktojnë jo vetëm organizmat dhe strukturat prodhuese të gameteve femërore dhe mashkullore, por edhe strukturat e sporofiteve që krijojnë bimë mashkullore dhe femërore.
Françesko Laurana
Francesco Laurana, i njohur edhe si Francesco de la Vrana (në gjuhën kroate: Frane Vranjanin) (rreth 1430 – para 12 marsit 1502) ishte nje skulptor dhe medalist dalmatino-italian. Ai konsiderohet njëkohësisht si një artist kroat dhe italian      sculptor. Pati një rol të planit të parë në përhapjen e estetikes rilindase në Napoli, Siçili dhe në Francë. Nuk ekzistojnë prova nëse ka të bëj me Luciano Laurana-n.
Biografia dhe veprat
Laurana lindi në Vrana, pranë Zadarit (ose Zara-s), në Dalmaci. Vrana (Aurana ose Laurana Arauzona, sot në komunën e Poschiane-s) nën qeverisjen veneciane quhej La Vrana, nga gjuha romanse e Vrana-s, mbiemri i përdorur nga Francesco Laurana. Megjithatë në disa dokumente përmendet edhe si Francesco "da Zara" ose "Atzara", ngaqë Vrana është shumë pranë Zara-s. Në atë kohë pjesë e Dalmacisë që ishte nën dominimin e Republikës së Venedikut, por që ishte edhe një zonë me një kulturë të sajën të pasur autonome, pjesërisht trashëguese e lashtësisë romake. Në fakt zona e Vrana-s, qendër e formuar përreth manastirit të dhuruar nga mbreti kroat Zvonimir papa Gregorit të VII, konservonte disa rrënoja romake.
Formimi
Mbi formimin artistik të Francesco Laurana-s të dhënat janë të pakta dhe nuk është kuptuar akoma se çfarë kontributi pati konteksti i origjinës në formimin e tij artistik. Pas një formimi fillestar në Dalmaci me gjasa filloi të punonte në Itali si skulptor udhëtues. Duket i mundshëm një qëndrim i tiji në kantierin e Tempullit Malatestian me Agostino di Duccio-n.
Napoli
Pas formimit artistik te një skulptor, ai filloi karrierën e tij individuale në Napoli, ku ishte një nga skulptorët e skuadrës që realizoi harkun triumfues të Castel Nuovo-s për Alfonso-n V di Aragona-s. Prania e tij në Napoli në 1453 është dokumentuar me siguri në kantierin e Harkut triumfues të Castel Nuovo-s, bashkë me artistë të njohur të epokës: Pere Johan, Paolo Romano dhe Pietro di Martino da Milano, që qe, me shumë gjasa, mësuesi i tij. Pra në atë kohë Francesco-ja ishte një artist i formuar tashmë si dhe i vlerësuar. I kësaj periudhe është Koka e Shenjtit (San Lorenzo?) në terrakotë i konservuar në Museo civico Amedeo Lia në La Spezia.Thirrja në Napoli, themelore për karrierën e tij, mund të jetë paraprirë nga një shquarje e tij në mjedisin Anzhuin: në fakt Dalmacia ishte dalja në det edhe e Mbretërisë së Hungarisë, atëherë e dominuar nga Anzhuinët të afërm me ata të Napolit, që shpesh u drejtoheshin artistëve të zonës. Në Napoli Francesco Laurana nga viti 1453 deri 1458 bashkëpunoi në realizimin e skulpturave për Harkun triumfues të Castel Nuovo-s të ngritur nga Alfonso V d'Aragona, në hyrje të Castel Nuovo-s; i Laurana-s është relievi i Hyrjes triumfuese të Alfonsos në Napoli, që zë frizën në atikun e parë.
Në Francë
Pas vdekjes së Alfonsos (1458), midis viteve 1461 dhe 1466 ai u thirr në Francë në Aix-en-Provence në oborrin e mbretit René I d'Anjou, që i porositi atij një seri me portrete medaljesh në bronx të personazheve të oborrit.
Në Siçili
Rreth vitit 1467 Laurana shkoi në Siçili dhe qëndroi deri në vitin 1471. Sipas disa dëshmive fillimisht qe në Sciacca, me ftesën e kontit Carlo de Luna d'Aragona, ku hapi një punishte me skulptorin lombard Pietro de Bonitate. Laurana dhe de Bonitate qenë të detyruar të largoheshin nga aty për shkak të fyerjeve dhe keqtrajtimeve të pësuara në një mjedis të vështirë dhe armiqësor. Megjithatë dokumentet dhe hamendësimet rreth pranisë së tij në Sciacca, ku ndoshta qëndroi dy herë, janë kontraditore rreth hamendësimit të një qëndrimi të dytë në Francë. Në Sciacca megjithatë mbetën gjurmë mjaft të kufizuara të veprave të tij.
Rreth vitit 1468 u vendos në Palermo, ku rezulton akoma në shoqërinë e Pietro de Bonitate-s, me të cilin qe ngarkuar per te realizuar kishëzën Mastrantonio në kishën e San Francesco-s s'Assisi-t që, me harkun e saj të hyrjes, përfaqësoi një moment thelbësor të futjes së stilit rilindas në Siçili, jo vetëm për skulpturën, por edhe për arkitekturën. Në këtë periudhë punishtja e tij prodhoi vepra të shumta, shpesh nëpërmjet asistentëve, midis të cilave varri i Pietro Speciale-s në kishën e S. Francesco-s në Palermo, Madona me Fëmijën të ndryshme në katedralen e Palermos (1471), në kishën e Santa Maria della Neve po në Palermo, në kishën e Crocifisso-s në Noto, në Museo regionale të Messina-s dhe në chiesa dell'Immacolata-s në Palazzolo Acreide.
Seria e busteve
Por fama e Laurana-s është mbi të gjitha e lidhur me bukurinë e rrallë të busteve të tij fermërorë, me forma skajshmërisht të lëmuara, që të kujtojnë veprat e Piero della Francesca-s dhe Antonello da Messina-s. Mes më të njohurve, Portreti i Eleonora d'Aragona-s (1468), në Palazzo Abatellis në Palermo, Portreti i Battista Sforza-s (rreth vitit 1474) në Museo del Bargello të Firences, Busti i princeshës në Luvër, Bust gruaje ( rreth viteve1470-1480) dhe Portreti i Beatrice d'Aragona-s (rreth vitit 1475) në Frick Collection të New York-ut, Portreti i princeshës napoletane në Staatliche Museen të Berlinit dhe Busti polikrom i Isabella d'Aragona-s (rreth vitit 1487) në Kunsthistorisches Museum të Vjenës.Vepra të ngjashme janë Koka e Zonjës, më e vonë përkundrejt bustit të Eleonorës, dhe Busti djaloshar po në Palazzo Abatellis.
Vitet e fundit
Në 1471 ai u kthye në Napoli ku realizoi skulpturën Virgjëresha në kishëzën e Santa Barbara-s. Në 1474-1477 Laurana shpenzoi tre vjet në Urbino, ku punonte Luciano Laurana, me gjasa i afërm i tiji. Më pas shkoi në Marsejë, ku ndërtoi një kishëzës të vogël në Katedralen e vjetër të Marsejës S. Marie majeure (1475–1481), struktura e parë në Francë që u projektua tërësisht në stilin rilindas. Punishtja e tij në Marsejë krijoi altarin prej mermeri të kishëzës së Shën Lazarit ashtu si dhe Retablo-n e ngjitjes së Kalvarit në Saint-Didier d'Avignon si dhe varret e Giovanni Cossa në Sainte-Marthe de Tarascon dhe Charles du Maine, në Le Mans. Francesco Laurana vdiq në Marsejë ose në Avinjon, në vitin 1502.
Vlerësimi
Ai ishte një nga skulptorët më domethënës dhe kompleks të shekullit të XV — kompleks për shkak të aktivitetit të tij në rrethe të ndryshme kulturore si dhe përvetësimit të ndikimeve të ndryshme. Veprat e tij më të mira dolën nga tradita e punishtes në bashkëpunimin me artistët e tjerë. Bustet e tija portre tregojnë një individualitet krijues që, veçanërisht në shekullin e XIX, konsideroheshin të jashtëzakonshëm. Megjithëse është e vështirë të dokumentosh zhvillimin e tij stilistik, veprat e tija të vona të bëra në Francë tregojnë përvetësimin e realizmit verior, i cili nuk është i pranishëm në veprat e krijuara në Itali. Në vitin 2002, për 500º vjetorin e vdekjes së Francesco Laurana-s, Kroacia i kushtoi një pullë postare në të cilën shfaqet busti i Eleonora d'Aragona-s. Në pullën postare artisti është emërtuar me emrin Frane Vranjanin Laurana.
X2
X2|thumb|right X2 edhe X-Men 2 është një film amerikan të vitit. X2 është sequel të filmit X-Men. Kinofilmi bazonë në Graphic novel God Loves, Man Kills të vitit 1982. X-Men 2 arriti vetëm në ShBA mbi 214 milion dollar box office, gati 50 milion më shumë se pjesa e parë. Filmi vazhdonë në X-Men: The Last Stand.
Historia e filatelisë shqiptare : 100 vjet pulla shqiptare : (1913-2013)
Historia e filatelisë shqiptare : 100 vjet pulla shqiptare : (1913-2013) Autori Thimi Nika. Botuar nga "Mediaprint" Tiranë, 2013. Faqet e librit 420.
Alvaschein
Alvaschein është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Ballabani (Prishtinë)
Ballaban është një vendbanim në komunën e Prishtinës, Kosovë.
Demografia
Sipas regjistrimit të fundit të popullsisë 2011, fshati paska 167 banorë. Të gjithë (100 %) u deklaruan si shqiptarë.
Surja el-Asr
është surja e 103 e radhitur në Kur'an, ka 3 ajete. Mekase.
Ivan Sergejeviç Turgenjev
I shtënguar nga e ëma që donte të shoh birin të ngren dore nga letërsia, hyn në ministrinë e punëve të brendshme por nuk u largua nga shkrimi. I vënë re nga kritika për disa poema (si Parasha), arrijti suksese të vijuese sidomos me Memorjet e gjyatarit. Kjo përmbledhje novelash shënojnë angazhimin e Turgenjevit të ri, i cili nëpërmjet përshkrimeve të sqenave të jetës fshatare, përmend duhet cekur, me kujdes absurditetin e skllavërimit ; absurditet mbi të cilin mundi të gjykoj në sajë të sjelljeve despotike të ëmës së vet ndaj këtyre « frymorëve».
Suksesi i parë, gjithashtu telashet e para. I cenzuruar nga pushteti, shkrimet e tij (që ndikuan në vendimin e carit për pezullimin e skllavërisë) i kushtuan një muaj burg (1852) si dhe tre vjet burg shtëpiak. Inteligjenca ruse pyetet gjithashtu përballë këtij shpirti liberal e i moderuar, në një epokë kurr marrja pozicione politike vëndonte në shënjestër, e opinioni kërkonte literaturë më të angazhuar.
Më 1855, Turgenjevit i lejohet të largohet nga pasuria e tij… I tërhjekur nga Evropa të cilën e kishte vizituar më parë për disa herë, vendoset në fillim në Gjermani e mandej në Francë (ku jetoi gati 32 vjet). Gjatë udhëtime të tija, në vitin 1843, takoi kantautoren Pauline Viardot, e martuar e me fëmijë, në të cilën u dashurua dhe u bë shok e dashnor me të e kurr vdiq nga kanceri, më 3 shtator 1883, dha shpirt i mbështetur në kraharorin e saj.
Në egzil në Evropë, i pranuar ndër qarqe të kultivuara parisiane, Turgenjevi lozi rolin e ambasadorit të kulturës ruse, vend të cilin e bëri të njohur me tablotë e tija të jetës fshatare. Dhe ky lirik i dashuruar në tokën e atdheut, nuk ngeli vetëm përshkrues i Rusisë fshatare edhe i muxhikëve të thjeshtë e të dashnorëve të namur e fushnjanëve të tjerë… Në këtë mënyrë ai krijoi përshkrimin e thjeshtë e të bukur të natyrës që ngjall një ndjenjë të harmonisë dhe begatisë, përshtypje e lumturisë që shpërndahet lexuesit, Turgenjevi ngritet në dëshmitar i kohës së vet, vështrues i klasës së kultivuar ruse që në këtë mes të shek. XIX, gjindej në zhvillim e sipër, klasë e kultivuar « që ishte objekt i observimeve të mia kryesore ». Nga këtu kuptojmë më së miri evoluimin e veprës që ndjek mendimin social, idealist (Rudin) dhe nihilizmin (Etërit dhe fëmijët).
Turgenjevi la një vepër të gjër me tregime, novela, drama dhe romane titujt e të cilëve në origjinal janë
Romanet sipas vitit të daljes (titujt origjinal):
Mont-Joli
Mont-Joli është një qytet në verilindje të provincës së Kebek ut në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe prej 23,93 km² dhe popullësi prej 6568 banorësh. Bën pjesë në qarkun (komunë rajonale-konté) e La Métis-it. Qyteti i ka fillesat në vitin 1868 si stacion në ndërtimin e hekurudhës që do bashkonte provinca të reja që i bashkoheshin Kanadasë, New Brunswick-un dhe Nova Scotia-n, me pjesën tjetër të vendit.
Etnokoreografi (I) 1965-1979
Etnokoreografi (I) 1965-1979 Autori: Ramazan Bogdani. Botuesi: Toena. Faqet e librit 744.
Vëllimi Etnokoreografi I, përfshin lëndën e pasqyruar në një hapësirë 15- vjeçare (1965-1979). Në të shqyrtohen 34 artikuj të mëvetësishëm, si edhe dhjetëra të tjerë në varësi të tyre për nga problematika, por të veçantë për nga specifika. Në këtë libër gërshetohet problematika e koreografisë popullore me atë të artit të kultivuar.
Gjatë një periudhe 42-vjeçare (1965-2007, duke u përfshirë këtu edhe puna e pandërprerë gjatë daljes në pension pas vitit 2004), autori ka shkruar mbi 300 artikuj shkencorë dhe popullarizues nga fusha e koreografisë popullore shqiptare. Lënda në këtë vëllim vjen nga dy drejtime kryesore: së pari, nga artikuj të botuar më parë; së dyti, nga artikuj që shohin dritën e botimit për herë të parë.
Pas realizimit të 12 vëllimeve:
Të njohim vallet tona (1976),
Folklori koreografik i Hasit (1977),
Në truallin e valles popullore (1978),
Shpirti i popullit në valle (1978),
Gjurmime koreografike (1995),
Vallet e Lunxhërisë (1995),
Letërsi folklorike (1996, me bashkautor A. Xhagolli),
Vallëzimi popullor shqiptar-lirika (1997),
Koreografi & art i kultivuar (1998),
Visare Etnokoreografike (2003),
Etnokoreografi kosovare hasjane (2005)
dhe Identitet kulturor-monografi për Kërçovën,Maqedoni
(në proces botimi, me bashkautor A. Xhagolli), autori paraqitet me Kolanë e Botimeve Etnokoreografike.
Kjo kolanë, që do përmbledhë artikuj të përzgjedhur, të botuar ose jo më parë, çelet me Etnokoreografi I, që shënon edhe botimin e 13-të. Lënda vjen nga fusha e koreografisë popullore. Arti koreografik i kultivuar ka qenë, gjithashtu, objekt i një veprimtarie të gjerë krijuese e botuese.
Wolverine
right|thumb|Wolverine Wolverine, lindur si James Howlett dhe shpesh emërohet Logan, është një personazh stripi të Marvel Comics-universit dhe anëtar të X-Men po ashtu edhe të The Avengers. I krijuar prej shkrimtarit Len Wein dhe artistit John Romita Sr, Wolverine pati prezencën e tij të parë në stripin e mirënjohur Incredible Hulk #180-181 (tetor 1974).
Në filmat X-Men (X-Men, X2 dhe X-Men: The Last Stand) Wolverine u paraqit nga Hugh Jackman po ashtu edhe në filmin të ardhshëm Wolverine.
Sittard-Geleen
Sittard-Geleen është një komunë në provincën Limburgu në Holandë me sipërfaqe 80.62 km² dhe popullsi 94756 banorë. Sittard është kryeqendra e komunës.
Teoria nën petkun e fesë
Në kohën e bombardimeve të NATO-s dhe luftës në Kosovë, në spitalin e Gjakovës, ishin strehuar shumë familje shqiptare me shpresë se do të shpetonin nga thikat dhe plumbat e kriminelve serbë.
Hordhitë e tërbuara paramilitare dhe policore serbe, pothuaja çdo ditë vinin dhe bënin provokime të rënda si ndaj personelit mjekësor ashtu dhe familjeve të strehuara. Një ditë, një epror serb, u kërcnua se po e dëgjoj edhe një fjalë shqip aty, do të vriteshin të gjithë.
Që nga fillimi i luftës në Kosovë nuk kisha ndërpre asnjëherë shkuarjet në spital. Edhe pse me reziqe të mëdha, unë vazhdoja marshuten time të rëndomtë, shtepi – spital dhe anasjelltas. Nuk kisha guxim asnjëherë të rrija natën aty. Tërë kohën më parafytyrohej skena e Spitalit në Vukovar dhe masakra që bënë kriminelët serbë aty ndaj personelit dhe pacientëve kroat.
Rastësisht një ditë, në veturën e ndihmës së shpejtë, që ishte e parkuar fare pran, më ra në sy një pamflet i cili mbante memorandumin e Kishës Ortodokse Serbe.
Nga kurreshtja fillova t’a lexoj përmbajtjen e letrës me shpejtësi, ishte frika se mos më dikton dikush nga serbët.
Ajo çka lexova aty ishte rënqethëse. Mes marrëzirave tjera shovene dhe ultranacionaliste, institucioni më i lartë shpirtëror serb, ju bënte thirrje të gjithë serbëve qe të vrasin sa më shumë shqiptarë. Kjo duhej të behej në emër të “zotit” serb, me arsyetim se shqiptarët janë të pa fe dhe ai që është serb i vërtetë nuk guxon të nguron dhe të ketë mëshirë në këtë drejtim.
Çerkezi
Çerkez, (Черкез/Čerkez) ёshtё fshat nё komunën e Kumanovës, Maqedoni. Çerkezi është sot një fshat-lagje i cili graviton ne kuadrin e Komunes se Kumanovës, shtrihet ne pjesën Jug- lindje me qytetin 1.5 nm,në pjesen veriore me fshatin Rramanli 1.8 nm, në pjesen perendimore me Lubidragun 1.0 nm,në pjesen e Jugut me fshatin Llopat 1.7 nm dhe Bedinjë 1.2 nm.Me nje siperfaqe nga 35,55 km² jetojnë 6.310 banorë shqiptarë te vendosur në 900 shtëpi ( sipas logaris sime logaritja e vitit 2007), pra me nje dendesi mesatare prej 177 banorë ne 1 km².
Teoria nën petkun e fesë
Këto ditë, sa më shumë që përmendet zgjidhja dhe definimi i statusit final, e sidomos opsioni i pavarësisë së Kosovës, del në shesh politika hegjemoniste dhe neokolonialiste serbomadhe. Pas një kohe të gjatë heshtjeje, Kisha Ortodokse Serbe filloj sërish aktivitetin dhe propagandën e saj politike.
Deklarata e lëshuar këto dite, nga krerët e kësaj kishe se “ pavarësinë e Kosovës e kuptojmë si okupim ” edhe një herë dëshmon rolin kriminal që ka pasur kjo kishë gjatë një shekulli në raport me Kosovën dhe shqiptarët. Përseri përmendet Kosova si “ djepi shpirteror “ i tyre.
Çerkezi
Është i pasuruar edhe me intelektual, edukator, mësues, arsimtar, profesor, magister, Doktor shkence, mjek, dentist, e teolog.
Teoria nën petkun e fesë
Në këtë fare “djepi” gjatë luftës së fundit në Kosovë, përkundej vet shpirti i Satanës, i cili bëri krimet më makabre ndaj popullatës civile dhe të pa mbrojtur shqiptare.
Çerkezi
Toponimet
Bunari Malokve, nga Miratoca-kompleks arash ku gjendet ky bunar, që kishte hapur njëri i lagjes Malokaj. Çeshma Kadis-burim, që rrjedh nga fjala Kadi(u)- gjykatës në kohën e sundimit osman, që gjykonte sipas sheriatit dhe që kryente funksione civile. Ograde-nga fjala sllave Ograda - rrethojë, kompleks arash që gjendeshin afër fshatit. Hoduti i Rramanlisë-janë ara që gjenden në kufi me fshatin Rramanli. Leksemë turke me kuptimin kufi(ri). Livadhi i Xhamisë-livadhe që kanë qenë afër objektit fetar. Rampa-kompleks arash. nga maqed. (Rampa) - pjesë e përparme e skenës së teatrit, parmak; barierë hekurudhore. Te Llaka-kompleks arash që në të kaluarën kishte qenë vend moçalik. Te Xhadja e Vjetër - vend që e përshkonte rruga e vjetër për Shkup. Toka Zezë - ara që përbëhen nga dheu i zi. Rrushi i Vjetër - vend ku ka pasur vreshta, tani janë bërë ara. Vllashki Rid-kodër dhe zabel, pse është emërtuar kështu nuk dihet. E falenderoj Bajram Muratin qe mi dha disa te dhena por jeni te mir se ardhur dhe mir njohes per rregullimin e kesaj rubrike te gjith ju qe keni argumente konkrete, njeherit kërkoj ndjes e di qe ka leshime, un kam filluar e ju me ndihmoni.
Teoria nën petkun e fesë
Më tej, në këtë deklaratë të lëshuar thuhet: " shteti i Serbisë do të ishte i gatshëm që të sigurojë autonomi të vërtetë dhe thelbësore për Kosovën, për të gjithë njerëzit dhe popujt që jetojnë në të ". Kjo thënje është aq e paturpshme dhe jo humane, është një produkt i nxjerrur nga vetë djalli dhe ka për qëllim mashtrimin e bashkësisë ndërkombëtare, kinse serbët na qenkan mbrojtësit e gjithë popujve që jetojnë në Kosovë. Koha kur këta “mbrojtës” ishin në Kosovë, ishte koha më e ligë që mban mend populli i Kosovës.