cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shtërmeni
Shkozeti
Shkozeti i lashte sot është i banuar nga pak familje (Mema, Mashi,Voci, dhe Bardhi) te cilat janë vendosur rreth viteve 1930-1990 ne atë pjese ku rreth shekullit 17 - 18-te banonin familjet e para te Shkozetit te cilat u shpërngulen drejt një vend tjetër, vend i cili hipotezohet te jete shkozeti i sotëm i Durrësit.
Kolë Kamsi
Kolë Kamsi (Shkodër, 23 shtator 1886 - Tiranë, 25 shkurt 1960) ka qenë arsimtar, folklorist, tekstolog, përkthyes, fabulist e publicist shqiptar.
Biografia
Lindi në Shkodër më 23 shtator 1886 në gjirin e një familjeje qytetare, i biri i Palokë Kamsit. Kola ndoqi shkollën fillore e të mesme duke marrë diplomën në Shkollën Teknike Tregtare italiane në qytetin e lindjes. I vijoi, pra, me 1904 studimet në Kolegjin e Shën Adrianit, duke kryer me 1907 shkollën normale. Po atë vit u emërua mësues i gjuhës shqipe në Shkollën e Vlorës. Më 1915-1916 kur çelet shkolla fillore për djem në Vlorë drejtor u emërua Kolë Kamsi. Mësues u caktuan: Jani Minga, Thoma Papano, Halim Xhelo. Duke parë se shkolla shqipe vuante për shkak të mungesës së teksteve për shkollën fillore, Kamsi iu përvesh punës dhe Brenda katër vitesh hartoi tri vepra për shkollën fillore. Kamsi qe anëtar dhe veprimtar i klubit "Labëria".
Dha mësime gjuhe shqipe së bashku me Jani Mingën, në kursin e shkurtër pedagogjik për përgatitjen e mësuesve shqiptarë, që do të jepnin mësim në 44 shkollat e hapura në krahinat e Vlorës e të Gjirokastrës.
Më 1920 Kamsi ishte në Shkodër në shkollën qytetëse të françeskanëve dhe me hapjen e gjimnazit të shtetit u punësua si mësues i gjuhës shqipe (1922-23). Më 1924 qe drejtor i shkollës fillore «Teuta» po në vendlindje. Më 1925 u çel në Korçë një kurs pedagogjik për mësuesit e qytetit dhe të qarkut. Drejtor dhe mësimdhënës u emërua Kamsi. Më 1926 qe drejtor i konviktit të Ujit të Ftohtë, pas një viti u caktua drejtor i Institutit Tregtar po në Vlorë. Sipas autobiografisë intervistuese të Petro Markos, Kamsi ishte "i heshtur, por punëtor i madh. Ai na bënte gjuhësi, gramatikë, lexim, hartim. E them me plot gojën se na e mësoi shqipen mirë: gramatikën, poetët tanë, historinë e shkrimit të shqipes dhe kulturën tonë."
Më 1928 u kthye në Gjimnazin e Shkodrës. Më 1936 u emërua drejtor i institutit femëror “Donika Kastrioti”, po në vendlindje.
Pas pushtimit italian emërtohet drejtor i institutit femëror të emërtuar rishtazi «Nana e Skanderbegut» në maj të 1939 duke zëvendësuar Sotir Papahriston. Qe anëtar i Institutit të Studimeve Shqiptare themeluar më 1940 dhe po atë vit punoi në Komisionin Teknik të teksteve pranë Ministrisë së Arsimit së bashku me Aleksandër Xhuvanin dhe Eqerem Çabejn. Më 1942 rikthehet në Gjimnazin e Shkodrës tashmë si drejtor.
Me hyrjen e regjimit komunist punoi në Institutin e Shkencave në Tiranë që nga 1948, vijuesi i Institutit i të cilit ishte anëtar që më 1940. U delegua me cilësinë e folkloristit pastaj në qytetin e lindjes, në gjimnazin “29 nëntori” dhe në shkollën pedagogjike “Shejnaze Juka”, me riorganizimin e Institutit të Shkencave më 1955 u emërua "kandidat i shkencave". Më 1957 u emërua pedagog i folklorit në Institutin e Lartë Pedagogjik Dyvjeçar të Shkodrës.
Nderime
Me dekretin nr. 2544 datë 19.10.1957, u dekorua me Urdhrin e Flamurit, me motivacion për kontributin e vlefshëm në edukimin e brezave të rinjtë gjatë 50 vjetëve punë të rregullt e të pandërprerë në sektorin e arsimit. Njëkohësisht me dekretin nr. 459 të datës 13.02.1993, Presidenti Sali Berisha i dha Z. Kolë Palok Kamsi titullin “Mësues I Popullit” me motivacion:" Mësues i fillimeve të arsimit kombëtar shqiptar, studiues i pasionuar i gjuhës dhe historisë, i kulturës dhe traditave kombëtare, botues veprash dhe artikujsh shkencorë, shembull qytetarie, shpirt demokratik e përparimtar".
Vepra
Gjatë vjetëve të Luftës së parë Botërore boton disa libra për shkollat fillore (abetaren «Jeta e ré» që pati dy botime e nji botim të tretë të përgatitun, por të pabotuem; «Mësime përmbi natyrën» e antologjinë «Lulet e mendimit»). Në fushën e gjuhësisë ai u dallua me veprën “Manual praktik i gjuhës shqipe”, shkruar italisht-shqip mbi strukturën gramatikore të gjuhës shqipe. Me rëndësi është dhe bashkëpunimi i tij në “Fjalorin italisht-shqip” të Kordinjanos. Të vlefshme janë dy monografitë e tij “Jeta dhe veprat e Frang Bardhit” dhe “Disa vërejtje gjuhësore mbi veprën e Pashko Babit”. Për institutin e Studimeve, më 1948-n, Kamsi redaktoi veprën “Material leksikor”, të mbledhur në rrethin e Gjakovës nga Murat Paci, ish-nxënës i Gjimnazit të Shtetit të Shkodrës që u vra nga fashistët në vitin 1943.
Metehu
Meteh, (malazezisht: Метех/Meteh) është vendbanim në Komunën e Plavës në Mal të Zi.
Julia Gjika
Julia Gjika u lind më 11 korrik 1949 në qytetin e Gjirokastrës. Ka kryer  gjimnazin "Ajet Xhindole" në Berat. Studimet e larta i kreu në Tiranë ne degën e Financës (Akademia Ushtarake) dhe ka ndjekur me korrespondencë pranë Universitetit në Fakultetin Histori Filologji degën Gjuhë-Letërsi Shqipe. Ka punuar si redaktore në revistën 10 korriku e më vonë shefe finance në reparte të ndryshme ushtarake në Korçë dhe në Tiranë. Qysh herët u dashurua me poezinë, që zë vendin kryesor në krijimtarinë e saj, shumë prej të cilave i ka botuar në organe të ndryshme. Në duart e lexueseve janë vëllimet poetike Ditëlindje (1971) dhe Ku Gjej Poezinë (1978). Në vitin 1996 u vendos në SHBA, ku vazhdon të jetojë së bashku me familjen e vet. Krahas punës për të mbijetuar në këtë vend ka vijuar të shkruajë e të botojë poezi, portrete e kronika në gazetën shqiptaro-amerikane “Iliria” dhe organe të tjera. Libri i saj Muzg: Vëllim Poetik u botua ne 2008.
Toskërishtja veriore
Toskërishtja veriore flitet në rrethet e Beratit, të Fierit, të Skraparit, të Pogradecit, të Korçës, të Kolonjës, në ato zona të rretheve të Përmetit e të Tepelenës që ndodhen në krahun e djathtë të Vjosës dhe në Vlorë e në fshatrat veriore e verilindore të saj, kufiri në këtë anë arrinë pak më në jug të qytetit të Vlorës.
Velçan (Gorë)
Velçani është një fshat në komunën Gorë në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Murina
Murinë, (malazezisht: Мурино/Murino) është vendbanim në Komunën e Plavës në Mal të Zi.
Kolibara
Kolibarë, (Колибари/Kolibari) ёshtё fshat nё Komunën e Zajazit, Maqedoni.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 747 banorë nga të cilët 742 ishin Shqiptarë, 1 Serb, dhe 4 të tjerë.
Irhabi007
Irhabi është një fjalë arabe. Kuptimi i saj në shqip është Terroristi. Pas emrit Irhabi007 (d.m.th. Terroristi007) fshihej Younis Tsoulis, lindur në 1983, i biri i Bachir Tsouli, nëndrejtori i zyrës turistike të Marokut në Londër.
Aktiviteti
Irhabi007 u shfaq për herë të parë në faqet e internetit me propagandë fundamentalist islamike në fund të vitit 2003. Ai pretendonte se njihte me saktësi mënyrën se si funksiononte interneti dhe sistemet e sigurisë së internetit. Ai shpeshherë mburrej për aftësitë e tia në hacking, vjedhjen e informacionit (hyrjen në sistemet kompjuterike pa të drejtë) dhe cracking, aftësia për të depërtuar në programet kompjuterike të mbrojtura. Ai deklaronte se ishte në gjendje të mësonte këdo si të operonte në internet dhe të mos zbulohej. Irhabi007 përdorte si gjuhë të parë anglishten dhe shkruante dobët në gjuhën arabe.
Shumë shpejt ai do të tërhiqte vëmendjen e punonjësve të shërbimeve të sigurimit dhe ekspertëve të internetit.
Irhabi007 përdorte disa mënyra për të përhapur propagandën fondamentaliste. Mënyra e parë ishte thyerja e serverave WWW të pambrojtur dhe përdormi i File Transfer Protocol (FTP), një protokoll për transferimin e fileve nëpërmjet internetit për të afishuar file me përmbajtje fondamentaliste. Kjo teknikë bënte të mundur që kushdo të mund të shfrytëzonte me lehtësi filet që Irhabi007 kishte vendosur në serverat e infiltruar. Mes fileve që ai shpërndau në këtë mënyrë ishin video të udhëheqjes së lartë të Al-Qaidas, duke përfshirë Osama bin Laden, Ayman al Zawahiri dhe Abu Musab al Zarqawi.
Irhabi007 përdorte po ashtu edhe shërbimet falas WWW, shumica e të cilëve ishin të vendosur në SHBA, për të krijuar faqe të reja në WWW. Për shkak të gjerësisë së kufizuar të brezit të të dhënave (sasia dhe shpejtësia e transmetimit të të dhënave), e cila ofrohet nga shërbimet falas në WWW, Irhabi007 i përdorte ato për të afishuar vetëm adresat e fileve (materialeve) të vendosur në servera të tjerë, duke përfshirë faqe të ndryshme FTP, të cilat ai kishte mundur ti infiltronte.
Shumica e adresave në internet që ai krijoi ishin variante të emrit të tij si përdorues, si për shembull "erhabi", "007irhabi", and "irhaby007", ai i emërtoi dy nga faqet e tjera me emrat "alqa3edah" (si Al Qaeda) dhe "deadzionists". Vizitorët në këto faqe kishin mundësi që të merrnin informacion mbi manuale video dhe audio për prodhim armësh si dhe materiale propagandistike të Al Qaedas, duke përfshirë video të qytetarëve të SHBA duke u ekzekutuar në Irak
Shërbimet me cilësi të lartë në internet janë të rezervuar për klientët me pagesë. Për këtë arsye, në verën e vitit 2005.
Irhabi007 filloi të vjedhë identitetin dhe informacionin mbi kartat e kreditit të qytetarëve të ndryshëm. Një nga faqet në internet që ai krijoi në këtë mënyrë e quajti "alerhaab". Ai deklaroi se kjo faqe përdorej nga një grup terrorrist, por në regjistrimin e faqes ai përdori identitetin dhe të dhënat e një gruaje britanike me banim në Londër. Sigurisht që ajo nuk kishte asnjë dijeni për këtë faqe. Kjo faqe mund të lidhet me Irhabi007 sepse adresa e e-malit e përdorur gjatë regjistrimit i përkiste një adrese të përdorur nga Irhabi007. Ai përdori po të njëjtin mashtrim edhe shumë herë të tjera. Për shembull "irhaab007" ishte regjistruar në emrin e një anëtari të Rezervës së Ushtrisë së SHBA, me banim në Pennsylvania.
Në korrik 2004, Irhabi007 filloi të ndiqet nga FBI, mbasi ai arriti të infiltrojë një server FTP të Departamentit të Rrugave dhe Transportit të shtetit Arkansas dhe e përdori atë për të shpërndarë mesazhe të Al Qaedas. Videot që ai shpërndau përfshinin edhe pamjet nga sulmet e grupeve fundamentaliste islame në Arabinë Saudite kundër banesave të punëtorëve të huaj në nëntor 2003.
Në gusht 2004, Irhabi007 filloi të ndiqet edhe nga policia austriake sepse ai shpërndau një hartë të një garazhi nëntokë në Vjenë. Rreth kësaj kohe, shërbimet e sigurimit në SHBA dhe Mbretërinë e Bashkuar arritën të përcaktojnë se Irhabi007 vepronte diku në Angli
Me gjithë aktivitetin e dendur, ishte e pamundur të zbulohej identiteti i vërtetë i Irhabi007. Identiteti i tij u zbulua mbas arrestimit të dy të rinjve në Sarajeva, Bosnja, në 19 tetor 2005.
Arrestimi
Në 19 tetor 2005, policia boshnjake arrestoi Mirsad Bektasevic, 19 vjeç, me origjinë nga Bosnia por me banim dhe nënshtetësi suedeze dhe Cesur Abdulkadir, 18 vjeç, me kombësi turke, sepse dyshohej se ata po përgatisnin një aksion terrorist. Gjatë kontrollit të banesës atyre iu gjet një brez bombe vetëvrasjeje, eksplozivë, armë zjarri dhe pajisje të tjera ushtarake. Në një kasetë audio të gjetur në apartament paraqiten dy vetë duke deklaruar se ata do të kryejnë një sakrificë në emër të zotit. Maskat e gjetura në apartament janë të njëjta me ato të përdorura në video.
Bektasevic kishte një telefon celular në të cilin u gjet edhe numri i telefonit i Younis Tsouli. Policia angleze vendosi që ta arrestonte 3 ditë më vonë, me 21 tetor 2005. Në momentin e arrestimit në shtëpinë e tij, Tsouli u kap duke punuar në një faqe me titullin "Ti Vëri një Bombë". Ai kishte në përdorim një kompjuter të fuqishëm dhe 750 GB informacion në harddisk. Për njohuri, një DVD ka rreth 4,7 GB.
Po gjatë këtij aksioni u arrestuan edhe Waseem Mughal, 22, dhe Tariq Al-Daour, 19. Të tre janë të akuzuar sipas Ligjit Kundër Terrorizmit të Mbretërisë së Bashkuar, për 10 vepra penale, duke përfshirë planifikim vrasjeje, planifikim për përdorimin e lëndëve plasëse etj.
Tsouli është i akuzuar edhe për mbajtjen dhe ruajtjen e manualit për prodhimin e bombave, vendosjes së bombave në automjete dhe brezave të vetëvrasjes.
Informacioni që u gjet në kompjuter i bindi hetuesat se Tsouli është i famshmi Irhabi007.
Poli i Jugut
Poli i Jugut, i njohur gjithashtu si Poli i Jugut Gjeografik ose Poli i Jugut Tokësor, është një nga dy pikat ku aksi i rrotullimit të Tokës kryqëzon sipërfaqen e saj. Është pika më jugore në sipërfaqen e Tokës dhe shtrihet në anën e kundërt të Tokës nga Polin e Veriut.
I ndodhur në kontinentin e Antarktidës, është vendi i Stacionit amerikan Amundsen-Scott South Pole, i cili është themeluar në vitin 1956 dhe ka qenë vazhdimisht i stafit që nga ai vit. Poli i Jugut Gjeografik është i ndryshëm nga Poli Magnetik i Jugut, pozicioni i të cilit është përcaktuar bazuar në fushën magnetike të Tokës. Poli i Jugut është në qendër të hemisferës jugore.
Zajazi
Zajaz, (Зајас/Zajas) është qytezë në komunën e Kërçovës, Maqedoni.
Gjeografia
Zajazi është një krahinë në vetë, e madhe dhe krenare që graviton një popullsi etnogjene, që shtrihet në veriperëndim të Kërçovës, jugperëndim të Gostivarit, dhe në lindje të Dibrës së Madhe.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 4712 banorë nga të cilët 4682 ishin Shqiptarë, 4 Maqedonas, 4 Serbe dhe 22 të tjerë.
Banorët e Zajazit janë 97% me besim musliman sunni.
Kultura
SH.K.A"KRENARIA E ZAJAZIT"
SH.K.A "KRENARIA E ZAJAZIT" filloi aktivitete kulturore me Nentore te vitit 2012. Shfaqja e pare: manifestimi i 100 vjetorit te pavarsise se shtetit Shqipetar ne Zajaz Teqe.
Aktivitetet e deritanishme:
1. Manifestimi i 100 vjetorit te pavarsise se shtetit Shqipetar ne Zajaz Teqe
2. Manifestimi i dites se pavaresise se Kosoves i mbajtur me 17 Shkurt 2013 ne Pallatin e kultures, Kercove
3. Pjesemarrje aktive ne programin "Oda Kercovare" e organizuar nga RTV Gurra
Ushtrimet udhehiqen nga koreografet Tasim Useini dhe Liridona Useini. Grupi momentalisht numeron 16 antare me tendenca per rritjen e numirt. Ushtrimet mbahen 3 here ne javet duke perfeshire 4 ore per cdo dite, ne Zajaz.
Qellimi: Ruajtja e melosit burimor Kercovar dhe folklorit te pasur shqipetar.
Synimet: Pjesemarrje neper koncerte, manifestime kulturore dhe ahengje te ndryshme familjare ku do te mundohemi qe sa me denjesisht te prezentojme traditen tone.
Motivi: TE KENDOJME DHE VALLEZOJME SHQIP! --46.217.95.22 17 prill 2013 00:50 (CEST)--46.217.95.22 17 prill 2013 00:50 (CEST)
Këngët e kaçakeve
Në këto këngë ndeshim edhe shumë vargje liriko-epike, ngandonjëherë edhe krejtësisht lirike. Një lirizëm i dukshëm ekziston edhe në përshkrimet e personifikuara si "Mali i kaçakut", "Kroj i kaçakut", "Shpellë e kaçakut" etj.
Momentet specifike nga jeta familjare janë motive më të rëndësishme në këto këngë popullore. Kënga e Sulltanës së Qafës është një këngë mjaft simpatike, për shkak të pjesëmarrjes së vajzës së re gjatë një konflikti me komitat e Brodit, për të i ndihmuar babait dhe bashkëfshatarëve. Është kjo bija Sulltana, e cila po kështu i ndihmon babait si burrat. Një natë, në vitin 1913, hordhitë serbe e bullgare, të udhëhequra nga krimineli Mikajl i Brodit, që në popull njihet si Vojvoda i Brodit, hynë në fshatin shqiptare Qafe të Gostivarit dhe bisha të egra vranë e masakruan popullsinë e pafajshme.
Fshataret të paarmatosura, të zëne në gjumë, nuk mund t`u përballonin sulmeve barbare të këtyre çetave mizore. Ndermjet tymit e zjarrit, këta gjakpirës, gostitshin me gjakun e shqiptarit, duke shfry mërinë sidomos mbi shtëpinë e Mazllam Qafa, që ishte një nga luftëtaret më të denje për realizimin e idealeve kombëtare në këto anë. Mazllami, që kishte luftuar trimërisht në radhët e para, prej dritareve të shtëpisë së tij e vijonte zjarrin dhe qëndroje burrërisht deri sa pati fishekë. Ndërkohë, i mashtruar, ra në duart e armikut dhe në oborrin e shtëpisë së tij u vra mizorisht, në praninë e së bijës pesëmbëdhjetëvjeçare, te cilën armiqtë e detyruan të shikonte se si i masakrohej i ati.
Sulltan, pasi arriti disi të shpëtoje prej duarve mizore, iku në shtëpi, mori një palë gërshëre për qethjen e dhenve dhe me të në doreiu sul armiqve. Dy i vrau, ndërsa një tjetër e plagosi rende. Dhe të tjerët do të i kishte shtrirë për tokë, po të mos e kishin rrezuar me plumba revolveri.
Sulltana ishte një nga vashat më të bukura të kësaj anë, prandaj cubat kishin vendosur t`ia jepnin njërit prej shokëve të tyre për të bere me të një nane serbe. E hodhën në një grope bashke me të vrarët e tjerë, por më parë i hoqën prej qafe një varg me xhevahire, duke ia lëne në dorë gërshërët gjakmarese.
Mbe këtë ngjarje të tmerrshme, vjeshtari i popullit ka qëndisur një elegji që nuk ka shoqen dhe që në zemrat tona tingëllon me zë hyjnor.
________________________________________
Kënga për Kalosh Danin ka një rendësi të madhe për historinë e lëvizjes sonë kombëtare, sidomos për trevën e Kerçovës.
Kjo këngë i ka kaluar kufijtë kërçovare dhe ka marre përmasa me të gjera, spese dhe veprimtaria e vete Kaloshit nuk ka qen e kufizuar vetëm në trevën e Kërçoves : Pos në Kërçovë edhe në Dibër, ceta e Kaloshit qysh nga viti 1919 vepronte në një territore të gjere në Maqedoni, saqë në veri arrinet deri në Shkup.
Përvec se në Maqedoninë Perëndimore, kjo cete vepronte edhe në territorin e shtetit shqiptare, si për shembull në Lure, në Tiranë e tjerë.
Kaloshi ka pasur lidhje edhe me Prizrenin, me njëfarë Sali Aga të cilin e ka pasur mik të ngushte dhe shume here ka qene në konak tek ai.
Ceta e Kaloshit kishte ithtare dhe përkrahje në me shume treva, si për shembull në Dibër të Epërme, në Gollberde, në rrethien e Galicnikut.
Kënga e Kalosh Danit
Nga këngët popullore, por edhe nga rrëfimet në terren, del se vrasësit ishin disa persona nga Dibra, të ndihmuar nga vojvoda i Brodit, po ai i njëjti që masakroje Qafen e Sulltanës Kreshnike.
Prapa kësaj vrasjeje nuk qëndronte vetëm dora e pushtetit të atëhershëm serb, por në këtë vrasje duket se me e shumti i kishte përzier duart pushteti i Afmet Zogut, i cili në atë kohë u angazhua mjafte për shkatërrimin e Lëvizjes Kaçake, me këtë rast shpeshherë thirrte Kaloshqe që të dorëzoje armët, por ky kurrë nuk e beri një gjë të tillë, sepse ishte i vetëdijshëm së Zogu ka për qëllim të përforcoje absolutizimin e tij.
Historia
Zajazi njehë në periudhën turke, Mehmed Begun e Kollarës, Hasan Brahaj, Nezir Koxhën, ky i fundit, një veteran i pashoq i dy periudhave : turke e serbe. Osman Gjini, Murat Dulla dhe Sefer Hysë Zajazi, që ky i fundit është një ndër imazhet më të dalluara në Kërçovë, që luftoi turqit dhe komitat bullgarë më 1903 në Betejën e Karbunicës, ku mbeti edhe dëshmor. Ali Drogomishti - Ali Beqir Ala si prijës i Kërçovës, që kishte zënë armët për të mbrojtur nderin e atdheut. Ky luftëtar është veteran i vitit 1912, kur po shpaloste flamurin 500 vjeçar të fatosit tonë të të gjithë kohëve - Skënderbeut. Sulltana Legjendare, heroina e Gostivarit dhe e Kërçovës, e cila i la namë historisë kombëtare në Qafën e martizuar (1913), për të cilët kam përgatitur disa faqe të tëra, ku do të përmblidhen në një vëllim të veçantë.
Kaluan ato kohëra të errëta ; filloi lufta e dytë. Këtë radhë populli shqiptar i kësaj ane do të duhej të ishte më i pjekur, dhe ai me të madhe tregoi një pjekuri të jashtë - zakonshme. Për fat të keq, po bëhej një propagandë e tmerrshme : luftë antifashiste, antinaziste, ku mandej do të siguroheshin të drejtat etnike - legjitime të popujve të pushtuar : "pritë gomar të bij barë". Kështu lindën parulla, ideologji pa logjikë për të ardhmen mjeruese të popullit tonë. Atë botë, përsëri vegjëlia rroku armët, drejtoi masën, i tregoi rrugën popullit, historinë qindvjeçare të sunduesve sllavë, dhe mos besimi ndaj tyre, se ata ndërrojnë politikë e fjalë si tu dojë interesi i tyre. Prap Zajazi lindi njerëz të peshuar, jo me arsim dhe edukatë por me një përvojë të gjatë e të hidhur. Ngjarjet e shëmtuara të vitit 1913 nuk kishin të harruar ; tre bunarët në Zajaz, ende s'ishin tharë nga gjaku i vëllezërve, baballarëve, gjyshërve. Të internuarit gjatë lëvizjeve kaçake në Zajaz e gjetkë, ende s'ishin kthyer në vatrat e tyre. Me padyshim ata kishin vdekur në vetminë e tyre nën qiellin hapësinor në Orizar dhe vende të tjera të mallkuara bullgare të Maqedonisë lindore pa u mbuluar ndër varre. Si të mundte që ky popull aq i vuajtur të harronte ato kohëra të vrazhda, ato shtrëngata që varruan popullin tok kreshnik. Si mund të hiqeshin nga mendja ato burra që me një guximtari të pashoqe të asgjësojnë komunat serbe, duke shpresuar se një ditë do të hynë nën administratën shqiptare. Ata burra viganë u zhdukën në Osllomej, në Rashtan, në Midincë, në Zajaz etj. Si mund të harrohen ngjarjet e Qafës, Sopit, Breqanit, këta dy të fundit të zhdukur fare nga harta gjeografike. Si mund të shkilet mbi gjakun dhe trupin e Sulltanës legjendare, dhe, sot t'i shtrijmë dorën e pajtimit, serbëve, maqedonasve sllavë, për të luftuar gjermanët apo italianët. Ishte e pamundur !
Pas kapitullimit të Italisë fashiste, në Kërçovë si veprimtar të "nacionalçlirimtares" për Maqedoni kishin dërguar një far togeri Ymer Domni, në popull njihej si Ymer Luma. Ymer Luma ka qenë një burrë i shkathët, gojmbarë, dhe kishte veti të mira për të zgjidhë disa probleme, ngatërresa që ekzistonin ndër shqiptarë të këtij vendi, që kishin mbet si trashëgim i mbrapshtë dhe mjerues.
Në Zajaz, Ymer Luma mbledhë parinë e vendit, dhe me të madhe u shpjegon qëllimet e tija, rrolin e "luftës nacionalçlirimtare", dhe, bashkëpunimi me arradhët partizane maqedonas. Aty për aty i hasi sharra në gozhdë. Mefahil Shehu, një prijës, që më vonë në krye të Ballit të Kombit ; shkurt ia preu : "Na si popull i kombit të shtrenjtë shqiptar duam të bashkojmë hutat me Shqiptarët e Shqipërisë Politike kundër sllavo-maqedonas, armiqve tonë shekullor, ndërsa gjermanët si kanë ardhur ashtu edhe do të shkojnë. Gjermanët as në luftën e parë dhe as tani s'kanë për t'na vrarë.  Por, ata që na kanë vrarë dhe do na vrasin janë maqedonët, dhe këtë radhë, siç duket se edhe ju të Shqipërisë së Vjetër do të jeni në krahë të tyre.  Na po luftojmë për t'ia bashkuar këta pjesë Shqipërisë, dhe ju na bëni kryq për të mbetur ndër këto "shkje" përgjithmonë.  Na duam Shqipërinë etnike, kurse ju, jeni kundër kauzës kombëtare". Ymer Luma mbeti me gisht në gojë, i cili mbas mbarimit të luftës deklaron : "Na u thaftë goja që mësuam mbrapshtë këtë popull krenar me aq prirje luftarake e kreshnike, ku pa ndihmën tonë qoftë fizike dhe politike, ata luftuan partizanët maqedonas edhe për gjashtë muaj të tjera, mbasi gjermanët ishin larguar nga Kërçova, për derisa hyri dhe u erdhi në ndihmë Brigada e 18-të Shqiptaro-Partizane, arradhës partizane maqedone. Cetat vullnetare të Ballit Kombëtar të Kërçovës, që nuk deshin të luftonin kundër gjakut shqiptar, me një injorancë kundër vetvetes, mjerisht lëshuan armët për dhe, pos komandantëve.  Kështuqë, 400 vullnetarë, djem të rijë u pushkatuan në "Telat e Gostivarit", u mbytën në Xhaminë e Zajazit, dhe ata që shpëtuan, i dërguan në "Frontin e Sremit", atje mbetën pa nam e nishan.
Shqiptarët e Maqedonisë (Yllirridës) formuan cetat e tyre me vullnetarë, aty mbas shkatërrimit të Jugosllavisë kraliste. Ndër ata që i dhanë puls luftës së ardhshme, që do tu prijë me dinjitet vullnetarëve shqiptarë të Ballit Kombëtar të Kërçovës ; në skenë u dukë kryekreshniku i Zajazit, Mefahil Shehu.
Mefahil Shehu lindi në Teqe Mëhallë të Zajazit, më 1897, i cili ishte i pari në Kërçovë që përqafoi flamurin kombëtar, dhe me atë flamur ndjekë komunistat maqedono-shqiptarë, këmba këmbës, për deri sa ra po nën atë flamur në fillim të vitit 1945. Ai si gjithmonë këshillonte turmën që mos ndjekin parulla partizanie sepse, do të dëmtojnë lëvizjen e tyre, ballin e Ballit Kombëtar. Sllavët kurrë se kanë mbajtur fjalën, prandaj hiquni profkave sllavo-komuniste, u thonte trimi. Propaganda proruse, propagandat e çdo llojit, bënte çmos që vullnetarët e Ballit Kombëtar, atdhetarët e zellshëm të tërhiqen nga ballina e luftës kombëtare, siç ishte inkuadruar Xhemë Hasa dhe Mefahil Shehu. Propagando fallse, propagando mjeruese së gjoja dëbojmë gjkermanët dhe pastaj territoret të përcaktohen simbas kriterit etnik, për të cilën gjë nuk ishte nënshkruar asnjë dokument ndërkombëtar. Mefahili thonte me plotëbindje : Fjalët e Shkjaut nuk i han Shqiptari i mençur. Xhema dhe Mefahili, nuk pajtohen aspak me këto parulla, prandaj edhe nuk gabohen dhe ishin të bindur se me këto parulla partizanie maqedono-serbe komuniste, gatuhej maja për vdekje dhe u përgaditnin varret shqiptarëve siç ua kishin bërë tërë kohën, gjatë sundimit të tyre.
Zoti Stjepan Gjurekoviq, një shkrimtar e historian kroat, autor i romanit "Bijt' e Shqipeve", thotë se propaganda komuniste jugosllave kishte për qëllim që të tjerët (Shqiptarët) të vdesin për serbët, siç u vranë e lanë kockat partizanët e Enver Hoxhës në frontin e Sremit kundër gjermanëve, duke i nxjerrë shqiptarët në vijën e parë të zjarrit. Mefahili dhe Xhema i paramendonin këto marifete jugosllave, serbe, dhe humnerën për luftëtarët shqiptarë, prandaj ata kurrë s'u bashkëngjitën pallavrave të tyre. Mefahili luftoi partizanët e Svetozar Vukmanoviq Tempos, që udhëhiqte arradhët maqedone në Kërçovë, Maqedoni. Për derisa Mefahili ishte i gjallë, Tempoja nuk bëhej i gjallë, por fshihej si mini fushor. Ai u printe vullnetarëve betejë pas beteje, duke pasur krahë të djathtë dhe instruktor ushtarak Xhemën ; kurrë su largua nga ballina e luftës. Ai u priu vullnetarëve Ballëllor në Majën e Malit Bukoq, ku shkatrroi deri në një brigadat partizane maqedone ; dërrmoi cetat maqedone të Galishnikut ; puqi pushkë në Berikovë, Tuhinë, Kastriot, Garanë ; eliminoi cetat armike të Kopackës ; ngadhnjeu në Betejën e Kalasë së Kërçovës, dhe vendosi djemtë - burrat e vendit në kazermat ushtarake.
Atje poshtë nën kala baheshin luftime të ashpëra. Cetat armike janë të shtrënguar që të tërhiqen në jug të qytetit. Nga zhurmat e pushkëve dhe mitralezave buçiste qyteti sikur po binin daullet-lodrat e mëdha të Kërçovës, e jo se po bëhej një luftë e hatashme, një luftë për vdekje a liri ! Ata ishin trimat e Halim Mangupit. Atje kah mesi i qytetit, në xhaminë e madhe, ku minareja po dukej nga çdo kënd të qytetit, sikur të ishte oxhaku i ndonjë fabrike moderne ; një ndër trimat me zë të Zajazit, dora e djathtë e kryekomanarit, Mefahil Shehut ; pararoja e luftës nacionaliste, Begzat Vuli, u ngjitet shkallëve të xhamisë, dhe u bërtet luftëtarëve me zërin e tij si vetëtima, që përçohej kënd më kënd : "Përpara vllazën ! Me dorë, me dorë ! Përqafoni fitoren, Kërçova është e juaja, kjo është Shypneja që kemi ëndërruar !"
Po flas vetëm për trimëritë e Kërçovës dhe të Gostivarit. Sikur të kishin luftuar e të ishin të organizuar jo më shumë se këto dy vende, pjesët tjera të Shqipërisë etnike, mendoj se çdo qytet shqiptar, qoftë i Shqipërisë Politike dhe asaj etnike, me siguri që luftën do ta kishim fituar, dhe sot do të ishim të bashkuar. E keqja po e ndjek popullin tonë mbrenda këtyre 90 vjetëve. Serbët komunista gjetën menden qysh në ditët e hershme për t'i dhënë dritë një kombi që në luftërat ballkanike e copëtuan dhe e refuzuan si komb e si popull (fjala është për shtetin dhe kombin maqedon), për t'iu kundërvënë interesave shqiptare. Nga ana tjetër, komunistat shqiptar duke besuar komunizmin ndërkombëtar, se gjetën dot mendjen për të punuar nën rogoz, për të bashkuar kombin e tyre, të cilën e humbën po n'ato lufta ballkanike, dhe tashmë pritën minutën e fundit së çfarë sihariqi do tu jepte "internacionalisti i madh i Ballkanit" shoku Tito. Për ndryshe, kishin shpallur luftë vëllavrasje, e cila shkonte në dobi të tjetërkujt.
Sot kudo po ndihet ndër trojet tona për luftën e humbur, për trojet e humbura. Por populli shqiptar i Maqedonisë nuk humbi dot besimin tek martirët që u flijuan gjatë luftës së dytë. "Pra, Xhemë Has Gostivari dhe Mefahil Zajazi, bashkuan gurrat e pastërta të lumenjve të ndërgjegjes kombëtare, të cilat u derdhën në lumin e madh të revolucionit popullor shqiptar". "Kurrë e kurrës mos u besoni përrallave të shkjeve, sepse ata gjithmonë në besë na i kanë ngul thikën mbas shpine, prandaj çdo premtim (nxotje) ata bëjnë, kinse për barazinë dhe të drejtat njerëzore e kombëtare (për t'ia arrirë qëllimeve të tyre të kësaj lufte të kobshme) janë fjalë boshe - fjalë shkjau" - Mefahil Zajazi.
Ndjenjat kombëtare tek Shqiptarët e Maqedonisë, nuk janë shuar, ndër turmat popullore gjithmonë ka qenë e gjallë - dëshmojnë faktet historike, këngët - epika ! janë burimi, gurra e dokumentuar që gjallëron në gjakun e tyre arbëror. Pra, baballarët e tyre kanë vepruar ashtu si dijtën, dhe si veprimtar kanë qenë gjithmonë në vazhdën e asaj veprimtarie. Tashmë në Maqedoni jemi një milion ! Fatkeqësisht armiqtë tanë, qofshin të huaj apo të tanë, kanë qenë të pashpirt që edhe sot e kësaj dite bëjnë të njëjtat trumbetime kundra bashkimit tonë, njësimit tonë kombëtar, që e kanë mbytur dhe po e mbytin zërin e shqiptarit.
Fryma e luftës çlirimtare të cetave vullnetare të komandant M. Sheut dhe Xh. Hasit, që humbën davanë për 60 vjet, sot ato kreshnkë në fjalë frymëzojnë ndjenjën kombëtare të populli tonë, që të jenë më të vendosur për ardhmërinë e fateve të tyre.
Shih edhe
"Mefahil Shehu - Zajazi dhe Xhemë Has Gostivari bashkuan gurrat e pastërta të lumenjve të ndërgjegjes kombëtare, të cilat u derdhën në Lumin e Madh të Revolucionit të Popullit Shqiptar".
Shkurtimisht do të orvatem për të dhënë të vërtetën historike mbi Zajazin e Kërçovës. Në këtë shkrim do t'i lejë anësh, për tjetër herë, Kreshnikët e periudhës turke, dhe ish mbretërisë jugosllave. Do të përqendrohem vetëm për Luftën e Dytë Botërore.
Vili Kamsi
Willy Kamsi (Bari, 17 dhjetor 1926 - Shkodër, 24 janar 2017) ka qenë arsimtar, bibliograf, publicist, albanolog dhe diplomat shqiptar.
Jeta
U lind në Bari, djali i vetëm i Gjonit të Palokë Kamsit dhe Rozës së Pjetër Daragjatit. Të vendosur në qendrën puljeze nga pjesëmarrja e të atit në Lëvizjen e Qershorit. U pagëzua në Bazilikën e Shën Pjetrit në Romë, ku jetonin gjyshërit e tij amësor. Ndoqi shkollimin fillor dhe atë të mesëm në qytetin e lindjes, pranë Institutit "Di Cagno Abbrescia" të drejtuar nga etërit jezuitë. Shtëpia e tij në Bari ishte një votër e ngrohtë për patriotë dhe politikanë shqiptarë, aty u përshkuan: Luigj Gurakuqi, At Gjergj Fishta, mons. Bumçi, dom Lazër Shantoja, Mustafa Kruja, Bahri Omari, Sotir Gjika, Xhevat Kortsha e shumë të tjerë.
Willy u rrit në mërgim, prej nga erdhi në Shqipëri në kulmin e Luftës së Dytë Botnore, në qershor të vitit 1943. Prej 1943 gjer më 1946 nuk ndoqi shkollim në Shqipëri dhe vetëm më 1946 u regjistrua, për të marrë diplomën e pjekurisë më 1946. Më 1944 u angazhua në bibliotekën e Institutit të Studimeve Shqiptare, drejtor i të cilës qe Filip Fishta që e ndihmoi të përvijonte një formim albanologjik megjithëse fort i ri. Edhe pse i ati, Gjoni, nuk ishte marrë gjatë luftës me politikë, familja e tij në qershor të vitit 1953 dëbohet prej Tiranës dhe detyrohen të shkojnë në Shkodër.
Punoi si bibliotekist në Institutit të Lartë Pedagogjik në Shkodër më 1954. Vitin tjetër punësohet në zyrën teknike të Komitetit të Shkodrës, punë në të cilën qe për afro 9 vjet, deri më 1963, kur u emërua përgjegjës i bibliotekës së Institutit të Lartë Pedagogjik. Prej 1963 e deri më 1990 drejtoi këtë bibliotekë duke e pajisur me rreth 120 mijë vëllime, libra dhe të përkohshme. Ndër punët e vyera formoi prej së pari sektorin e albanologjisë me botime të blera kryesisht prej familjeve shkodrane. Sektor i cili mbahet si njëri prej më të mirëve në Shqipëri, pas Bibliotekës Kombëtare në Tiranë. Ndërkohë ndoqi studimet e larta duke u diplomuar më 1975 për Histori dhe Gjeografi.
Një prej miqve të tij më të mëdhenj, Át Viktor Volaj; ish-sekretar personal i Át Anton Harapit dhe komentues i Fishtës - çmonte tek Kamsi mendjen e tij logjike dhe kujtesën mirandoliane që i jepnin vlerë kërkimeve të tija të censhme në lëmin e historisë mesjetare. U muar part time me rindërtimin e bibliotekës "Át Zef Valentini S.J." të Institutit të Lartë Filozofik dhe Teologjik në Shkodër. Mori pjesë ndër konferenca, simpoziume, takime shkencore që u zhvilluan në Shqipëri dhe veçanërisht në Shkodër.
Ndërroi jetë më 24 janar 2017 në shtëpinë e tij në Shkodër, duke pasë pranë të motrën Milën.
Kontributet kulturore
Krahas punës ndër biblioteka Willy Kamsi është marrë edhe me studime historike dhe bibliografike. Ka botuar një seri artikujsh, ka përkthyer vepra dhe ka disa punime të gatshme për botim.
Mbas rënjes së komunizmit, në vitin 1993 me dekret nga Presidenti i vendit Sali Berisha ai u emërua prej qeverisë demokratike ambasador i parë i Republikës shqiptare pranë Selisë së Shenjtë. Letrat kredenciale ia paraqiti Papës Gjon Pali II më 25 prill 1993, tri ditë para ardhjes së tij në Shqipëri. E kreu atë detyrë deri në dhjetor të vitit 1996, vit në të cilin kaloi në pension.
Willy Kamsi jeton në Shkodër i përkushtuar i tëri mbas botimit të disa veprave të randësishme siç është treguesi i plotë i revistave «Hylli i Dritës», «Leka», «Albania» e Konicës, «Shêjzat» si edhe i disa materialeve me rëndësi historike, siç janë «Ditari» historik i Shuk Gurakuqit, «Kujtimet» e Gjon Kamsit, një përmbledhje të studimeve të veta me karakter historik. Merret dhe me histori, monumente e arkeologji, me gjuhë shqipe, sidomos me etimologji të toponomastikës historike e fusha të tjera shkencore. Kohët e fundit ka dorëzuar në shtyp përkthimin e veprës së Át Jak Marlekajt, profesor për shumë dekada në Universitetin e Barit, «Pjetër Bogdani dhe Shqipnia e kohës së tij» të pajisun me treguesin e plotë të emnave.
Nderime
I janë dhënë tri dekorata: Medalja «Naim Frashëri» për merita pune në punën bibliotekare (1987), Kalorës i Kryqit të Madh të Urdhërit të Shën Gregorit të Madh (1995) dhënë nga Papa Gjon Pali II, mbas dy vjetëve shërbimi diplomatik; dhe Kalorës i Urdhërit të Yllit të Solidaritetit Italian, prej Presidentit të Republikës së Italisë Carlo Azeglio Ciampi më 2005.
Gegërishtja veriore
Në të folmet e nëndialektit verior të gegërishtes ê-ja shqiptohet e hapët /ê/ (vêna/ fêmen),ë-ja e patheksuar nuk shqiptohet edhe në rrokje fundore që mbyllet nga një bashkëtingëllore josonante: babs ‘‘babës’’, thast ‘‘thasët’’, ndërsa, kur në këtë polite ndodhet pranë një bashkëtingëllore sonante, shqiptohet e e hapët /e/: i åmel, båben, shumica e të folmeve të këtij nëndialekti nuk e kanë ciftin e fonemave bashkëtingellor qiellzor q,gj; ndërsa në gegërishten veriore salimi i (h-së) në (f) është një ndërtim fonemash, që ndodh rregullisht kur (h-ja) vjen para (t-së), (i ftohtë> i ftoft), në gegërishten jugore kjo dukuri është shtrirë edhe në raste të tjera, ku nuk është e kushtëzuar fonetikisht, d.m.th. është vetëm një tipar dallues etimologjik, nuk lidhet me funksionin e fonemave –(njof ‘‘njoh’’, nifem ‘‘ndihmë’’ etj.), një kategori e caktuar foljesh me bashkëtingellore dalin në mbaresë vetore në vetën e parë njejës të dëftores së tashme (kapi, goditi), folje me zanore të tipit ha, fle etj, në shumicën e të folmeve zgjedhohen sipas foljeve të tipit punoj: haj, flên veta e dytë dhe veta e tretë njejës, hajm, flêejm veta e parë shumës, hajn, flêejn veta e tretë shumës, foljet e mënyrës lidhore koha e tashme veta e tretë njejës për nga forma dalin njësoj me ato të vetës së tretë shumës: ai t lidhin, ai t presin, ai t lajn, ai t hajn.
Elvis Kotorri
Elvis Kotorri (lindur më 30 prill 1979 në Elbasan) është një futbollist shqiptarë i cili luan me klubin shqiptar KF Elbasani në Kategorinë Superiore si portier.
Karriera
Më 15 mars 2014, Kotorri shënoi Golin e parë për sezonin 2013–14 me penallti në fitoren 1–0 kundër Tomorit. Gjatë sezonit 2013–14 me Elbasanin, ai ishte zgjedhja e parë e portë verdheblu duke luajtur 27 ndeshje gjatë sezonit, me Elbasanin e cila fitoi Kategorinë e Parë, duke e mbyllur me 60 pikë, katër më shumë se Apolonia.
Më 23 gusht 2014, Kotorri debutoi në Kategorinë Superiore me Elbasanin për sezonin 2014–15 në ndeshjen e javës së parë kundër Skënderbeut, duke luajtur 90 minuta në humbjen 1–0 në Qemal Stafa.
Kantoni Ramerupt
Kantoni Ramerupt (frëngjisht: Canton de Ramerupt) është një kanton në departamentin Aube, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Ramerupt. Ka sipërfaqe 328.57km2 dhe popullsi 3700 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Ramerupt aktualisht përbëhet nga 24 komuna.
Kalatë e Shqipërisë
{{Faqe e palidhur|data=shtator 2012
Kështjellat e Shqipërisë
''Ndërtime të mëdha mbrojtëse, të përbëra nga mure rrethuese të forta me kulla të larta dhe nga ndërtesa e mjedise të brendshme të nevojshme për jetesë e për t’u mbrojtur në rast lufte. Kështjellat e para në trojet shqiptare janë ngritur qysh në neolitin e vonë, rreth viteve 2800-2700 para lindjes së Krishtit. Në periudhën e bronxit, por sidomos në periudhën e hershme të hekurit ato patën përhapje më të gjerë. Njihen disa kështjella ilire si Rozafa në Shkodër, Kështjella e Beratit, Lis, Bylis, Amanti, Butrint, Antigonë etj. Më pas, në shek. IV-VI të erës së re u ngritën kështjella edhe në zonat e ulëta dhe në vende strategjike si Kështjella e Durrësit, Kështjella e Gjirokastrës, Kështjella e Elbasanit e më vonë edhe Kështjella e Krujës. Edhe në mesjetë e deri në shek. XIX u ngritën dhe u rindërtuan shumë kështjella saqë ato i gjen tashmë në shumë zona të trojeve shqiptare. Këto kështjella janë një pasuri e madhe për kombin shqiptar. Ato tregojne për lashtësinë e tij në Ballkan, për artin e të ndërtuarit dhe për qendresën e tij në shekuj kundër armiqve që i janë kanosur. Kështjellat kanë vlera të mëdha kulturore dhe turistike.''
Kështjella e Beratit (Antipatrea)
''Kështjellë e lashtë në Berati e ngritur në kodrën shkëmbore të qytetit, në lartësi 185-187 metra, në anë të lumit Osum. Ka qenë vendbanim protourban, i shek. VII-V para Lindjes Krishtit. I përkiste fisit ilir të Desaretëve. Si pike e rëndësishme u shndërrua në qytet kështjelle me mure të lartë që përfshijne një sipërfaqe prej rreth 10 hektaresh. Përmendet (216 para lindjes së Krishtit) me emrin e lashtë Antipatrea, kur u muar nga Skardilajdi gjatë luftimet maqedono-romake. Perandori bizantin Teodori II (408-450) e përforcoi dhe I vuri emrin Pulheriopolis. Nga romakët u quajt edhe me emrin Albanorum oppidum (Fortesa e Arbërve). Në shek. XIV ishte qendër e principatës së Muzakajve. U pushtua nga osmaneët më 1417. U shti në dorë nga Ali Pashë Tepelena më 1809, që ia përforcoi muret. Për madhështinë dhe objektet që ka, tërheq shumë vizitorë.''
Kështjella e Durrësit
''Kështjellë e mesjetës së hershme në jugperëndimore të gadishullit të Durrësit. U ndërtua në shek. V-VI. Gjatë periudhes së perandorit Anastasi I të Bizantit që ishte nga Iliria dhe që kishte lindur në këtë qytet. Muret rrethues shtriheshin në 3.5 km dhe kishin 4 kulla me lartësi rreth 18 metra. Ruhen rreth 500 metra mure rrethuese. Në hyrjen e saj gjendej statuja prej bronxi e një kalorësi (sipas përshkrimit të historianes Ana Komneni). Në vitet 1274-1280 Anzhuinët rindërtuan akropolin dhe ngritën lartësinë e mureve të kullave. Karl dhe Gjergj Topia në shek. XIV këtu patën selinë e tyre. Kështjella u pushtua nga osmanët më 1501, të cilët, pas një viti ,ndërtuan një mur ndarës, duke e zvogëluar së tepërmi atë dhe duke e kthyer në një kështjellë granzion.''
Kështjella e Gjirokastrës
''Kështjella që ngrihet në një kodër të Gjirokastrës dhe që ruhet relativisht në gjendje të mirë. Nga gërmimet gjologjike del që të jetë e ngritur qysh në shek IV, por që ka marrë trajte më të plotë më pas, deri ne shek. VI. Etapa e parë e ndërtimit të saj ka përfunduar nga gjysma e dytë e shek. XIII. Më 1336, kështjella përmendet me emrin Argyrokastro. Ka qenë qendër e fedalëve shqiptarë Zenebishë (shek. XIV) dhe më pas u përfshi nën despotatin e Epirit. Pas një rrethimi të gjatë u pushtua nga osmanët më 1417. Në kohën e Ali Pashë Tepelena-ës kështjella pati një periudhe të dytë rindërtimi (1811-1812) dhe mori pamjen që ka sot. Në këtë pëeriudhë u ngrit edhe ujësjellësi, 10 km I gjatë që e sillte ujin nga Mali I Sopotit dhe e kalonte në disa hare të larta. Roli mbojtës i kështjellës ra në fillim të këtij shekulli. Ka tri hyrje kryesore dhe një të vogël dhe 7 kulla me lartëesi deri në 30 metra. Kjo kështjellë është një thesar I kulturës shqiptare, tërheq shumë vizitorë.''
Kështjella e Krujës
''Kështjellë e ngritur në një kodër shkëmbore e me faqe të thepisura në anën Jug-Lindore të qytetit të Krujës. Sipas të dhënave arkeologjike kodra ka qenë e banuar që në shek. V-VI. Ka qenë e lidhur me Durrësin, që sinjalizonin dhe mbronin njëri – tjetrin. Me emrin e sotëm kështjella dhe Kruja përmenden që në shek. IX. Në shek. XIII iu bënë disa rregullime nga Karli I Anzhu. Në shek. XIII-XIV ishte qendra e shteti të Arbërit dhe Karl Tropia e bëri kryeqendër të zotërimeve të veta. Kështjella e Krujës u bë fortesa e qëndresës heroike të shqiptarëve dhe prijsit të tyre të madh Skëndërebeut. Forma e kështjellës është eliptike, 804 metra e gjatë dhe zë 2.25 ha. Në muret rrethuese ngrihen 9 kulla. Porta kryesore gjendet në anën veriore dhe ka një korridor të gjatë. Në anën Jug-Perëndimore ka një dalje të vogël me tunel që të çonte te krojet në oborrin e fortifikuar. U dëmtua rëndë nga tërmeti I vitit 1617 dhe nga forcat osmane në vitin 1832. Nga gërmimet e bëra pranë kullës së sahatit ruhen rrënojat e një ndërtese kulti të krishterë. Në një kullë të anës perëndimore gjendet një faltore bektashiane që njihet si Teqeja e Dollmës, ndërtuar më 1789, e pikturuar me arabeska. Brenda mureve të kështjellës është ngritur Muzeu i Gjergj Kastriotit – Skënderbeu''
Kështjella e Shkodrës (Rozafa)
''Kështjella e Shkodrës nga vendasit thirret me emrin Rozafa. Ngrihet mbi një kodër shkëmbore në perëndim të qytetit, midis lumenjëve Drin dhe Bunë. Muret e saj rrethojnë 9 hektarë tokë. Hyrjen kryesore e ka nga verilindja. Njihet si qendër e fortifikuar qysh në periudhën e mbretit ilir Gent. Historiani Tit Livi e quan si “vendi më i fortë i labeatëve”. Me emrin Rozafa del që nga shek. VI. Sipas legjendës, në muret e saj u muros e gjallë Rozafa, nusja e vëllait më të vogël, e njërit nga tre vëllëzërit që e ngritën këtë kështjellë. Në bazë të legjendës është mbajtja e fjalës së dhënë dhe flirti për hir të së ardhmes. Kështjella ka qenë simbol i qëndresës. Në periudha të ndryshme historike ka qenë edhe nën bizantinët, sllavët e më pas nën pushtuesit osmanë. Në shek XIV u zotërua nga Balshajt, ndërsa familja e Bushatasve aty pat ngritur pallatin e saj. Në përgjithësi Rozafa ruhet mirë dhe tërheq turistë e vizitorë të ndryshëm.''
Bamir Topi
Bamir Myrteza Topi, lindi më 24 prill të vitit 1957 në Tiranë, është politikan shqiptar dhe ish-president i Shqipërisë. Është i martuar me Teuta Topin dhe ka dy vajza, Nada Topi e Etida Topi. Edhe pse i njohur si politikan karriere, per nje fare kohe ai ka qene dhe president i KF Tirana.
Edukimi
Pas përufndimit të ciklit shkollor me rezultate të larta, z. Topi ka punuar fillimisht në Petrelë të Tiranës dhe nga viti 1984 në Institutin Shkencor të Kërkimeve Veterinare. Në vitet 1987-1990 ai kryen studimet pasuniversitare në Itali në fushën e Biologjisë molekulare, studime që i përfundon me marrjen e gradës Doktor i Shkencave. Pas kthimit nga Italia ai emërohet Drejtor i Institutit të Sigurisë Ushqimore dhe të Veterinarisë, pozicion që e mban deri në fund të vitit 1995. Krahas punës si kërkues shkencor, Bamir Topi ka kryer dhe një aktivitet të ngjeshur akademik, në përgatitjen e programeve mësimore të Lëndës së Toksikologjisë dhe Farmakologjisë për studentët dhe pasuniversitarët e Fakultetit të Mjekësisë Veterinare si dhe ka qenë edhe lektor i këtyre lëndëve për një periudhë gati dhjetë vjeçare. Për arsye të këtij aktiviteti si dhe botimeve të shumta shkencore dhe pedagogjike Z. Bamir Topi fiton titullin Profesor në vitin 1995.
Aktiviteti politik
parapamje|300px|Bamir Topi gjatë një ceremonie zyrtare Aktiviteti politik i Bamir Topit daton që me fillimet e lëvizjes demokratike në vitin 1990. Në vitin 1996 zgjidhet për herë të parë deputet i Kuvendit të Shqipërisë dhe emërohet Ministër i Bujqësisë dhe Ushqimit deri në vitin 1997 kur Partia Demokratike kalon në opozitë. Në tri Legjislatura është zgjedhur deputet i Kuvendit të Shqipërisë nga radhët e Partisë Demokratike të Shqipërisë. Dy herë është zgjedhur kryetar i Grupit Parlamentar të PD-së. Në dy mandate është zgjedhur nënkryetar i PD-së. Gjatë gjithë aktivitetit të tij politik dhe publik, Z. Topi ka spikatur duke u vlerësuar gjërësisht si një politikan me profil të moderuar, mjaft aktiv në zgjidhjen e krizave politike mes pozitës e opozitës dhe protagonist i marrëveshjeve politike e i nismave të ndryshme parlamentare. Në vitin 2007, gjatë negociatave për zgjedhjen e presidentit me konsensus midis pozitës dhe opozitës, Bamir Topi nuk pranoi që emri i tij të diskutohej në këto negociata. . Më 20 korrik 2007 pas katër raundesh votimi Bamir Topi u zgjodh President i Shqipërisë.
Kantoni Vauvillers
Kantoni Vauvillers (frëngjisht: Canton de Vauvillers) është një kanton në departamentin Haute-Saône, rajonin Franche-Comté në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Vauvillers. Ka sipërfaqe 199.08km2 dhe popullsi 3874 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Vauvillers aktualisht përbëhet nga 23 komuna.
Mesmal
Mesmali është një fshat në komunën Gorë në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Marjan Dema
Marjan Dema është matematikan shqiptar nga Kosova.
Dema ka filluar karrierën në Departamentin e Matematikës të FSHMN-së në vitin 1980. Në vitet e nëntëdhjeta është transferuar në Fakultetin Ekonomik, ku ka ushtruar edhe detyrën e prodekanit, ndërsa me të shpërthyer lufta në Kosovë, është larguar me familje në SHBA ku ka qëndruar deri në vitin 2005. Atëherë është kthyer për një kohë në Departamentin e Matematikës, ndërsa në vitin 2007 ka vazhduar karrierën në FIEK. Po atë vit është zgjedhur prorektor i Universitetit të Prishtinës, në kohën kur rektor ka qenë Enver Hasani. Në periudhën 2009-2012 shërbeu si anëtar i Këshillit Drejtues të Universitetit të Prishtinës.
Në mars 2016 ai u emërua rektor i Universitetit të Prishtinës. Menjëherë pas marrjes së detyrës së rektorit, ai u pajtua me vendimin e Gjykatës Themelore në Prishtinë për t'i paguar 69 profesorë, shumë prej tyre figura të larta qeveritare, anipse nuk i mbanin orët me rregull.
Roli në Procesin kundër Enver Hasanit
Më vonë, Enver Hasani e akuzoi Marjan Demën për dëshmi të rreme si dhe e denoncoi në Prokurori për korrupsion në rastin e një kontrate për furnizime me vlerë mbi 600 mijë euro. Denoncimi ende nuk ka marrë epilog gjyqësor.
Bujar Kapexhiu
Bujar Kapexhiu (Lindur më 22 mars 1944 në Tiranë) është regjisor, skenarist, karikaturist dhe aktor i mirënjohur shqiptar.
Dueli i heshtur
“Shumë njerëz mendojnë se unë jam ndëshkuar nga vetë personazhi i Bepinit”. Kështu e nis rrëfimin e tij Bujar Kapexhiu. Nëse i rikthehemi kujtesës dhe ndalojmë në vitin 1967, vit kur Kapexhiu interpretoi rolin e tij të parë në kinema, atë të një të riu të pakënaqur, që kërkon të arratiset përtej detit, para syve na del një personazh mjaft interesant, i vërtetë, me “look” perëndimor dhe ide kundrarevolucionare. Një rol shumë impresionues, në kohën kur ishim mësuar të shihnim heronj të realizmit socialist, të fortë, të paepur, me bindje të pastra... Aq mirë është mishëruar ky rol sa të duket që vetë Bujari ka qenë i tillë, njëri prej atyre njerëzve që donin të kapërcenin kufirin.