cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James Harden
Jeta personale
Ai filloi ta rrisë mjekrrën në vitin 2009, pasi që u bë tepër dembel për ta rruajtur.
Pellgu i Preshevës
Pellgu i Preshevës përfshin, me përjashtim të rrjedhës në grykë, të gjithë pellgun e lumit Moravica e Preshevës. Ndryshe nga Arilka ose Goliska Moravica dhe Sokobanjska Moravica, lumi Moravica e luginës së Moravës Jugore korrespondon me termin Moravica e Preshevës. Pellgu i këtij lumi është i njohur edhe si pellgu i Moravicës së Preshevës.
Baseni është i kufizuar morfologjikisht në pjesën më të madhe nga një buzë asimetrike me diferenca të mëdha lartësie; në perëndim ndodhet mali i Karadakut me maja mbi 1000 metra (Ostrovica 1164 m, Majat 1047 m), dhe në lindje mali Rujen (Rujan) me majën më të spikatur Blizanci prej 875 metrash. Mesatarisht i zgjatur dhe i drejtë, në drejtim të maleve përreth, dhe kryesisht me masën e rrafshuar kristalin-shpërthyese të Karadagut, pellgu i Preshevës lidhet me pellgun e Bujanocit të pellgut të Vranjsko-Bujanocit në veri, i shkurtër dhe lehtësisht. Gryka e kalueshme e Lavosojit (rreth 470 m), dhe Pellgu i Kumanovës në jug dhe e famshmja povia e Preshevës (rreth 460 m).
Nikica Korubin
Nikica Korubin (Никица Корубин; e lindur më 22.5.1976, në Shkup) është një politikane maqedonase nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Nikica Korubin kandidoj si pjesë e PLD-së dhe u zgjodh deputete e legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Ivana Tufegxhiq
Ivana Tufegxhiq (Ивана Туфегџиќ; e lindur më 11.2.1993, në Shkup) është një politikane maqedonase nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Ivana Tufegxhiq kandidoj i pavarur dhe u zgjodh deputete e legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Proza popullore e Drenicës
Proza popullore e Drenicës me autor Halil Kajtazi, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë nga "Rozafa".
Suvejlih
Suwaylih është një qytet në governoratin Amman në Jordani.
Proza popullore e Drenicës
Shënime: Libër (Kolanë). Folklori shqiptar, mendjemprehtësia dhe humori, anekdota.
Ky titull përbëhet nga:
Gojëdhëna, kallëzime dhe anekdota. Botuar në vitin 2007 me 378 faqe. ISBN 9789951021234
Fjalë të urta, mallkime, urime, shprehje, betime. Botuar në vitin 2010 me 373 faqe. ISBN 9789951021876
Anne Queffélec
Anne Queffélec (e lindur më 17 janar, 1948) është një pianiste nga Franca.
Jeta
Anne Queffélec lindi në vitin 1948, në Parisi.
Levent Sülün
Levent Sülün (lindi më 8 nëntor 1975) është aktor turk.
Saint-Martin-Vésubie
Saint-Martin-Vésubie është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Martin-Vésubie ka një popullsi prej 1368 banorë dhe sipërfaqe 97.13 km², me një dendësi prej 14 banor/km².
Vera Kerstens
Vera Kerstens (e lindur në vitin 1987) është një pianiste nga.
Referimet
Vera Kerstens
Sytë e vetmisë
Sytë e vetmisë libër me autor Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2010 nga "Rozafa". Libri ka 77 faqe. ISBN 9789951022026
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
El Alamejn
El Alamejn (Arabisht: العلمين) është qytet në veri të Egjiptit. Ndodhet në detin mesdhe, ndodhet 106 kilometra në perëndim të Aleksandrisë dhe 240 kilometra në veriperëndim të Kajros.
Historia
El Alamejn është i njohur për dy beteja gjatë luftës së dytë botërore:
Tempulli i librit : (Biblioteka në kujtesën time)
Tempulli i librit: (Biblioteka në kujtesën time). Libër me autor Bedri Hysa, krye/red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2009 nga Biblioteka Kombëtare dhe Universitare e Kosovës. Libri ka 105 faqe dhe me ilustrime e nota muzikore. ISBN 9789951130394
Shënime: Bibliotekonomia, biblioteka publike, biblioteka Kombëtare, Historia.
Lulja e zemrës
Lulja e zemrës : roman me autor Mujë S. Berisha, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2010 nga "Rozafa". Libri ka 253 faqe. ISBN 9789951022033
La Bollène-Vésubie
La Bollène-Vésubie është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. La Bollène-Vésubie ka një popullsi prej 543 banorë dhe sipërfaqe 35.57 km², me një dendësi prej 15 banor/km².
Kozma Etoliani
Kozma Etoliani, ndonjëherë Kosma Etolian ose Patrokosma "At Kosmai" (greqisht: Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, Kosmas Etolos; i lindur midis 1700 dhe 1714 - vdiq 1779), ishte një murg në Kishën Ortodokse Greke. Ai njihet si një nga krijuesit e lëvizjeve fetare të shekullit të njëzetë në Greqi. Ai shquhet edhe për profecitë e tij.
Moravica e Preshevës
Moravica e Preshevës është një lumë që ndodhet në Luginën e Preshevës dhe ka një sipërfaqe ujëmbledhëse prej rreth 10 km². Lumi rrjedh nëpër qytetin e Preshevës dhe derdhet në lumin Moravica afër fshatit Zhuince. Gjatësia e lumit është rreth 15 km. Sipas ekspertëve prurja e ujit është rreth 25-30 lit/sek.
Kozma Etoliani
Shën Kozmai, "I barabartë me Apostujt", u shpall zyrtarisht Shenjt nga Kisha Ortodokse e Kostandinopojës më 20 prill 1961 nën mandatin e Patriarkut Ekumenik Athenagoras. Dita e festës së tij festohet më 24 gusht, datë e martirizimit të tij.
Biografia
Kosmas ka lindur në fshatin grek Mega Dendron pranë qytetit të Thermo në rajonin e Etolisë. Ai studioi greqisht dhe teologji përpara se të bëhej murg pas një udhëtimi në Malin Athos, ku ndoqi edhe Akademinë Teologjike lokale.
Moravica e Preshevës
Lumi mbi qytetin e Preshevës rrjedh nëpër një grykë të ngushtë, ndërsa masivet malore janë të mbushura me bimësi të dendur pyjore. Baza gjeologjike është e përbërë nga sedimente gëlqerore dhe janë regjistruar edhe pjesë të bigrës. Vetë lumi rrjedh nëpër terren që ka një rënie veçanërisht të pjerrët prej rreth 28%. Megjithatë, falë mbulimit të terrenit me bimësi, nuk u konstatua shfaqja e erozionit intensiv.
Lumi Moravica, i cili fillon të quhet me atë emër poshtë stacionit hekurudhor të Preshevës, nga pika e lumenjve Norçana dhe Presheva, burimet e të cilit janë në Karadak, për shkak të një rënieje shumë të lehtë (rreth 1.15 m për 1 km). shpesh vërshon dhe rrjedha e tij në disa vende pothuajse e pacaktuar. Kjo është arsyeja pse rrafshi i saj i përmbytjes është shumë i gjerë dhe përmbytjet e tij janë të gjata. Për shkak të migrimeve të shpeshta të përroit, zona e bllokuar nga përmbytjet në pjesën qendrore të pellgut mbush pjesën më të madhe të fundit të tij. Në rrjedhën e sipërme nga Ura Rajinack, ajo shtrihet për 4–5 km.
Kozma Etoliani
Biografia
Mbi gjashtëmbëdhjetë vjet, Kosmas themeloi shumë shkolla kishtare në fshatra dhe qytete. Ai u bëri thirrje të krishterëve të themelojnë shkolla dhe të mësojnë greqishten biblike koine, në mënyrë që ata të kuptojnë më mirë Shkrimet dhe në përgjithësi të edukohen.
Pas Revoltës së Orlovit të vitit 1770 në Peloponez (e cila u provokua nga vëllezërit Orlov me mbështetjen e Katerinës II të Perandorisë Ruse ), Kosmas filloi të predikonte në atë që sot është Shqipëria e Jugut, atëherë nën sundimin e Ahmet Kurtit. Pasha, qeveritar i Pashalikut të Beratit.
Predikimet e tij kishin ngjallur kundërshtimin e të pasurve dhe të fuqishmëve dhe të tjerëve që e ndjenin pozitën e tyre të kërcënuar, si për shembull kotsampasidët ("pleqtë e fshatit" grekë, fuqia dhe ndikimi i të cilëve ishte i lidhur me pushtetin osman).
Kosmasi u pa me dyshim edhe nga zyrtarët e Republikës së Venedikut, atëherë në fazat e fundit të rënies, e cila sundonte pjesë të territorit ku ai ishte aktiv. Për shembull, në 1779 thuhet se ai vizitoi qytetin e Prevezës të sunduar nga venecianë dhe themeloi atje një shkollë greke, e cila do të ishte e vetmja shkollë e qytetit gjatë shekullit të 18-të – një akt që autoritetet veneciane mund ta kishin konsideruar si minim sundimi i tyre. Dyshimet e venecianëve vërtetohen në raportet e spiunazhit për Kosmasin, të ruajtura në arkivat veneciane. Në të kundërt, Kosmas kishte mbështetje të konsiderueshme nga të krishterët e tjerë dhe madje edhe nga disa turq.
Në predikimet e tij, Kosmas shpesh u referohet negativisht hebrenjve. Megjithatë, në një nga predikimet e tij ai deklaroi konkretisht se: "Ata që u bëjnë keq të krishterëve, hebrenjve apo turqve (mund t'u referohen muslimanëve në përgjithësi) do të shpërblehen për padrejtësinë që kanë bërë".
Një efekt i predikimit të tij ishte transferimi i mbajtjes së pazarit (panairit) javor nga e diela në të shtunën, gjë që u solli humbje ekonomike hebrenjve – të ndaluar nga feja e tyre që të angazhoheshin në biznes ditën e Shabatit. Disa studiues besojnë se për këtë arsye, hebrenjtë në Epir ishin të përfshirë në dënimin e tij nga autoritetet osmane.
I akuzuar si agjent rus, ai u kap nga autoritetet osmane. Më 24 gusht 1779, ai u ekzekutua në Kolkondas, rrethi i Fierit, pranë grykëderdhjes së lumit Seman (në Shqipërinë e sotme). Nuk kishte asnjë akuzë formale kundër tij, as nuk u vu në gjyq përpara se të ekzekutohej - duke çuar në teori të ndryshme, të vazhdueshme deri më sot, se kush mund ta kishte kërkuar vdekjen e tij.
Trashëgimia
Në vitin 1813, Ali Pasha, sundimtari de fakto i pavarur shqiptar mysliman i Epirit Osman, i Shqipërisë së Jugut dhe Maqedonisë, dhe armik i Sulltanit, ndërtoi një kishë pranë vendit të ekzekutimit të Kosmas, në të cilën u vendosën eshtrat e Kosmas. Ali Pasha shkoi deri aty sa kishte caktuar një datë festimi për nder të Kosmasit. Disa muslimanë të tjerë nuk e pëlqyen që Ali Pasha t'i jepte shumë nder një giaouri, të cilës pashai thuhet se u përgjigj: "Më sillni një musliman si ai, unë do t'i puthja këmbët". . Nga shkrimtarë të ndryshëm francezë dhe anglezë të kohës së tij ai njihej si mik dhe mbështetës  për At Kosmas.
Ka shumë tekste popullore fetare që i atribuohen Shën Kozmait. Më të njohurit janë pesë "Didaches" dhe "Profecitë". Një tregim thoshte se ai profetizoi bashkimin e Greqisë dhe Epirit. Megjithatë, nuk ka mbijetuar asnjë dorëshkrim origjinal i këtyre teksteve të shkruar personalisht nga Shën Kosmai dhe asnjë nuk mund të datohet me siguri. Shkrimet e tij njihen vetëm nga transkriptimet e dorës së dytë ose të tretë. Besohet se këto tekste janë të bazuara në predikimet e Kosmas, por janë shkruar dhe kopjuar kryesisht pas vdekjes së tij.
Rruzullimi i zjarrit
Rruzullimi i zjarrit : proza poetike, me autor Sali Bashota. Botuar në Tiranë në vitin 2011 nga "Ombra GVG". Libri ka 198 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789928060105
Teknologjia dhe shoqëria
Teknologjia është një koncept i gjerë që merret me aplikimin e njohurive për veglat dhe profesionet, në funksion të kontrollimit dhe përshtatjes së rrethanave në ambientin jetësor në përputhje me nevojat e tij. Një definicion i saktë për termin "Teknologji", sidoqoftë, nuk ekziston; "teknologjia" mund t'i referohet objekteve materiale që përdoren nga. njeriu, siç janë makinat, harduerët ose enët, por  mund të përfshijë edhe tema më të gjëra, përfshirë sistemet, metodat e organizimit, dhe teknikat. Ky term mund të aplikohet në përgjithësi ose në kategori specifike si p.sh: "teknologjia e konstruktimit", "teknologjia mjekësore", ose "teknologjinë e përkryer" (state-of-the-art).​
Shoqëria
=== Një shoqëri është një grup individësh të përfshirë në një bashkëveprim të vazhdueshëm shoqëror ose një grupi të madh shoqëror që ndan të njëjtin territor gjeografik ose social, zakonisht i nënshtrohet të njëjtit autoritet politik dhe pritjeve kulturore dominuese. Shoqëritë karakterizohen nga modelet e marrëdhënieve (marrëdhëniet shoqërore) midis individëve që ndajnë një kulturë dhe institucione të veçantë; një shoqëri e caktuar mund të përshkruhet si shuma e përgjithshme e këtyre marrëdhënieve midis përbërësit të saj të anëtarëve. Në shkencat shoqërore, një shoqëri më e madhe shpesh tregon modelet e shtresimit ose dominancës në nëngrupet.​ ===
Miniera e Strezocës
Miniera e Strezocës është një nga minierat më të mëdha të magnezitit në Kosovë. Miniera gjendet në Fushë Kosovë në rrethin e Prishtinës. Miniera ka rezerva që arrijnë në 3.66 milion ton xehe me klasifikim 40.49% magnezit dhe 9.29% silicë, duke rezultuar kështu 1,482,000 ton magnezit dhe 340,000 ton silicë.
Kristaq Zografi
parapamje|Kristaki efendi Zografi Kristaki Efendi Zografi (1820 – 19 gusht 1898) ishte një bankier osmano grek, dashamirës i arsimit dhe një nga personalitetet e shquara të komunitetit grek të Kostandinopojës (Stambolli i sotëm).
Kohë të serta
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Kristaq Zografi
Biografia
Pas zjarrit të Peras në 1870, Zoğrafos bleu Teatrin Naum të dëmtuar dhe e rindërtoi atë si ajo që tani është Çiçek Pasajı.
Zografi njihej si argjendari personal i Sulltan Muradit V. Pas grushtit të shtetit të suksesshëm kundër Sulltan Abdülaziz-it, atij iu besua koleksioni i bizhuterive të sulltanit pasi supozohej se nuk do të merrte vlerën e tij të vërtetë në Kostandinopojë. Zografos u dërgua në Francë për ta shitur dhe nuk u kthye më në qytet.
Filantropia
Ai ofroi shuma të mëdha parash për ngritjen e dy shkollave të mesme në Kostandinopojë: njëra në Beyoğlu (Pera), tjetra një shkollë për vajza në Yeniköy në Bosfor. Të dy u quajtën Liceu Zographeion në kujtim të tij. Ai gjithashtu sponsorizoi rindërtimin e një biblioteke greke në qytet dhe dha dhurime prej 1000 frangash për universitetet e Mynihut dhe Parisit për çmime në fushat e letërsisë dhe historisë greke.
Zonja Tirana (roman)
Zonja Tirana : (një histori e vërtetë) roman me autore Anxhela R. Peza. Botuar në Tiranë nga "Natyra", në vitin 2017. Faqet e librit 210.
Pigmenët
parapamje|Pigmenët Baka duke performuar një valle tradicionale, [[Kameruni|Kamerun.]] Një pigmen është një anëtar i një grupi etnik të dalluar nga shtati i shkurtër; antropologët përcaktojë si pigmen anëtarët e grupeve ku burrat e rritur arrijne një gjatësi mesatare më pak se 150 cm (4 metra 11 inç) i gjatë. Anëtarët e grupeve me gjatësi mesatare pak më të lartë njihen si "pigmoidë".
Kristaq Zografi
Filantropia
Në vendlindje ai themeloi një tjetër Kolegj Zographeion, ku maturantët dhe femrat u bënë mësues të gjuhës greke. Zografos ofroi gjithashtu bursa vjetore për 60 studentë (30 femra dhe 30 meshkuj) nga familje të varfra për të mbuluar shpenzimet e tyre të jetesës gjatë kohës që studionin.
Louis de Rougemont
thumb|240px|Një karikaturë e vitit 1898 komentuar mbi ekspozimin e Rougemont Louis De Rougemont (12 nëntor 1847 – 9 qershor 1921) ishte eksplorues zviceran i cili pretendonte se ka pasur aventura në Australasia.
Kristaq Zografi
Filantropia
Grante të tjera shkuan në seminarin Halki të Patriarkanës në Heybeliada (Halki). Në shenjë mirënjohjeje iu dha Kryqi i Artë i Patriarkut Ekumenik Joakim II.
Pigmenët
Termi është më së shumti i lidhur me popuj të Afrikës Qëndrore si Aka, Efé dhe Mbuti. Nëse termi pigmen përdoret për një grup njerëzish me një lartësi mesatare më pak se 1.55 metra (5 këmbët 1 inch), atëherë pigmenë ka gjithashtu në Australi, Tajlandë, Malajzi, Ishujt Andaman, Indonezi, Filipine, Papua Guinea e Re, Bolivi, dhe Brazil, duke përfshirë edhe disa popuj Negritos të Azisë Juglindore.
Kristaq Zografi
Filantropia
Djali i tij Georgios Christakis-Zografos u bë një diplomat, politikan dhe kreu i Republikës Autonome të Vorio Epirit (1914).
Trashëgimia
parapamje|Hyrja kryesore e Çiçek Pasaj (Cité de Péra) në Avenue İstiklal Nën regjimin komunist në Shqipëri (1945–1992), Zografos dhe djali i tij u etiketuan 'armiq të shtetit'. Kushdo nga vendlindja e tij që mbante emrin Zografos, qofshin të afërm apo jo, gjithashtu persekutohej. Por pas vitit 1992 situata ndryshoi dhe sot shkolla Zographeion në Qestorat është rinovuar dhe rihapur si muze.
Louis de Rougemont
Biografia
"De Rougemont" lindi Henri Louis Grin në vitin 1847 në Gressy, Vaud, Zvicër. Ai u largua nga shtëpia në moshën gjashtëmbëdhjetë vjeç. Ai u bë këmbyes i aktores Fanny Kemble, shërbëtor i një bankieri zviceran de Mieville në 1870 dhe një shërbëtor për Guvernatorin e Australisë Perëndimore, Sir William Robinson. Në punën e fundit ai zgjati më pak se një vit.
Ai u përpoq sipërmarrje të ndryshme me shumë pak sukses. Ai punoi si mjek, një "fotograf shpirtëror" dhe një shpikës. Ai gjithashtu u martua dhe braktisi një grua në Australi.
Në vitin 1898 ai filloi të shkruante për aventurat e tij të shpikura në revistën britanike "The Wide World Magazine" nën emrin Louis De Rougemont. Ai përshkroi shfrytëzimet e tij të dyshuara në kërkim të perlave dhe arit në Guinenë e Re dhe pohoi se kishte kaluar tridhjetë vjet që jetonte me Australianët vendës në periferi. Ai pretendonte se fisi me të cilin ai kishte jetuar e kishte adhuruar atë si një perëndi. Ai gjithashtu deklaroi se kishte hasur në ekspeditën e Gibsonit të vitit 1874.
Për shembull, lexuesit e ndryshëm shprehën mosbesimin në tregimet e tij, për shembull, duke pretenduar se askush nuk mund të ngasë një breshkë. Fakti që ai nuk mund të vendoste udhëtimet e tij në një hartë ngjalli dyshime. Argumentet e lexuesve në faqet e Daily Chronicle dhe gazetave të tjera në Londër vazhduan për muaj të tërë.
Rougemont iu nënshtrua ekzaminimit nga Shoqëria Mbretërore Gjeografike. Ai pretendoi se nuk mund të specifikonte saktësisht se ku kishte qenë, sepse ai kishte nënshkruar një marrëveshje pa zbulim me një sindikatë që donte të shfrytëzonte arin që kishte gjetur në zonë. Ai gjithashtu nuk pranoi të fliste për gjuhët aborigjene që ai supozohej se mësonte. Ende mbështetësit e tij vazhdonin të gjenin precedentë për shfrytëzimet e tij.
Grin u përpoq të mbrojë veten duke shkruar një letër në Daily Chronicle, duke përdorur emrin e tij origjinal, në të cilën ai shprehu shqetësimin e tij se dikush do ta ngatërronte atë me Louis De Rougemont. Kronika e përditshme ishte shumë e gatshme të botonte letrën. Wide World Magazine shfrytëzon situatën dhe përgatiti një çështje të dyfishtë të Krishtlindjeve. Shitjet e të dy gazeve u rritën shumë. De Rougemont u zhduk nga pamja.
Gjatë vitit 1899 Grin udhëtoi në Afrikën e Jugut si një atraksion muzikor, "gënjeshtari më i mirë në Tokë". Në një turne të ngjashëm të Australisë në vitin 1901 ai u fishkëllye nga skena. Në korrik 1906, ai u shfaq në Hipodromin e Londrës dhe tregoi me sukses aftësitë e tij për breshkën e breshkave. Gjatë Luftës së Parë Botërore ai u rishfaq si një shpikësi i një zëvendësuesi të padobishëm të mishit. Ai vdiq si një njeri i varfër në Londër më 9 qershor 1921.
Serpil Tamur
Serpil Tamur (lindi më 19 maj 1944) është aktore turke. Është e njohur për aktrimin e saj në Lugina e Ujqërve Kurthi me rolin Nëna Nazife.
Tafilah
Tafilah (مدينة الطفيلة) është një qytet në governoratin Tafilah në Jordani.
Sonja Mirakovska
Sonja Mirakovska (Соња Мираковска; e lindur më 12.9.1963, në Berovë) është një politikane maqedonase nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Sonja Mirakovska kandidoj si pjesë e PRSD-së dhe u zgjodh deputete e legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Java e bibliotekës në Kosovë : 12-16 prill 2011
Java e bibliotekës në Kosovë : 12-16 prill 2011 = Library week in Kosova : 12-16 april 2011 / kryered. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2012 nga Biblioteka Kombëtare dhe Universitare e Kosovës. Libri ka 161 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789951130448
Shënime: Biblioteka, konferenca.
Terry Winter Owens
Terry Winter Owens ( 1941 - 31 korrik 2007) ishte një pianiste dhe kompozitore nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Jeta
Terry Winter Owens lindi në vitin 1941, në New York.Vdiq më 31 korrik 2007
Irena Stefoska
Irena Stefoska (Ирена Стефоска; e lindur më 16.9.1967, në Shkup) është një politikane maqedonase nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Irena Stefoska kandidoj i pavarur dhe u zgjodh deputete e legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Wanda Orlikowski
Biografija
Orlikowski mori B.Comm e saj nga Universiteti i Witwatersrand në 1977, një M.Comm nga i njëjti universitet ne 1982, dhe nj Ph.D nga Universiteti i Shkollës së Biznesit Stern e New York ne 1989.
Ajo ka shërbyer si një Profesionist Njëvjecare e Sistemeve të Informacionit në Shkollën e Ekonomisë dhe Shkencave Politike në Londër, dhe ishte një profesor vizitues në Shkollën e Biznesit Gjyqtar në Universitetin e Kembrixhit. Ajo është aktualishtë Alfred P. Sloan profesor i teknologjisë së informacionit dhe studiues is Organizates së Shkollës së Menaxhimit në MIT Sloan.
Orlikowski ka shërbyer si kryeredaktor i Shkencës së Organizatës,dhe aktualisht shërben në bordet redaktuese të Informacionit dhe Organizatës dhe Shkencës së Organizatës.
Puna
Studimet e Orlikowskit shqyrton marrëdhëniet midis teknologjis dhe organizimet në kohë, me theksime në strukturën e organizimit,normat kultuore,fushat e komunikimit dhe puna praktike. Ajo është e njohur për punën e saj në studimin e zbatimit dhe përdorimit të teknologjive brenda organizatave duke u bazuar në Teorinë e Strukturimit të Giddens.
Orlikowski ka shkruar shumë në lidhje për përdorimin e teknologjive të komunikimit elektronik, duke bashkëpunuar me profesorin e komunikimit JoAnne Yates në Shkollën e Menaxhimit të MIT Sloan.Gjithashtu ka shkruar letra mbi metodologjinë e kërkimit dhe punimi i saj në 1991 me Jack Baroudi në Sistemet e Informacionit është përmendur shumë. Puna e saj e fundit shqyrton praktikat sociomaterale që rrjedhin në mediat sociale.
Studimet strukturore të teknologjisë dhe organizatave
Studimet strukturore të teknologjisë dhe organizatat e sigurimit shumë nga studimet shoqërore të veprimtarisë. Fillimisht duke argumentuar në lidhje me mua "dualitetit të teknologjisë", Orlikowski argumenton për një kuptim të praktikës për ndërveprimit rekursiv në mesin e më shumë dhe krijues me kalimin e krijimit. Orlikowski (2000) argumenton që strukturat e paraqitura më shumë për.
përdorimin e përdorimit të shërbimit, duke sugjeruar që përdoruesit nuk mund të bëjnë më shumë mundësi për të gjetur, pasi ato miratohen më mirë për të praktikuar. Zbatimi i teknologjisë në praktikë ose riprodhojnë kushtetuese strukturuese ose prodhojnë ndryshime që mund të keni në strukturën transformimin.
Bazuar në një disa studime të teknologjive bashkëpunuese (grupet e grupeve), Orlikowski dallon të paktën tre lloje të zbatimit të prodhuar në kushte të ndryshme, duke prodhuar pasoja të ndryshme që lidhen me angazhimin e njerëzve në praktikën e teknologjis.
Mënyra të reja të trajtimit të materialitetit në kërkimin organizativ
Në punën e fundit, Orlikowski argumenton mënyrat kryesore për të trajtuar materialitetin në studimin organizativ janë konkretisht problematikë dhe propozon një alternative që paraqet materialitetin si përbërës të jetës së përditshme. Kjo vepër bazohet në realizmin agumentor të Karen Barad dhe iden e sociomaterialitetit të ndikuar nga puna e Lucy Suchman dhe Annemarie Mol.
Në punën bashkë-autore, Orlikowski dhe Susan Scott të shkollës ekonomike në Londer argumentojnë për një fokus në praktikat sociomateriale brenda studimeve të sistemit organizativ dhe të informacionit. Kjo pranon që të gjitha praktikat janë gjithëmonë dhe kudo sociomateriale, dhe se kjo sociomaterialitet është përbërës i nivelit dhe mundësive të organizimit të përditshëm.
Dhënie
Orlikowski fitoi Ingmimi i qëndrueshëm i ndikimit nga konferenca e ACM CSCW ne 2015 dhe nga letra e saj "duke mesuar nga shënimet:çështje organizative në zbatimin e grupeve kompjuterike"
FK Banga
Futbolo klubas Banga, FK Banga është klub futbollistik nga Gargždai, Lituani që është krijuar në qershor të vitit 1966 (2006). Stadiumi i stadiumi "Centrinis".
Sukseset
A lyga (D1)
Lojtarët
Përditësuar më 2023-06-23
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
(fra FK Žalgiris) (fra FA Šiauliai)
Orë xhepi
parapamje|djathtas|Një orë xhepi ari me [[Kapaku|kapak dhe zinxhir]] Një orë xhepi është një orë që është bërë për t'u mbajtur në xhep.
Ato ishin lloji më i zakonshëm i orëve që nga zhvillimi i tyre në shekullin e 16-të derisa orët e dorës u bënë të njohura pas Luftës së Parë Botërore, gjatë së cilës një dizajn kalimtar, orët hendeku, u përdorën nga ushtria. Orët e xhepit në përgjithësi kanë një zinxhir të bashkangjitur për t'i lejuar ato të fiksohen në një jelek, xhaketë ose rrip dhe për të parandaluar rënien e tyre. Orët montoheshin gjithashtu në një rrip të shkurtër lëkure ose një fustan, kur një zinxhir i gjatë do të kishte qenë i rëndë ose me gjasë të kapte gjërat. Ky fob mund të sigurojë gjithashtu një përplasje mbrojtëse mbi fytyrën dhe kristalin e tyre. Orët e grave ishin normalisht të kësaj forme, me një fletë ore që ishte më shumë dekorative sesa mbrojtëse. Zinxhirët ishin zbukuruar shpesh me një varëse argjendi ose smalti, shpesh duke mbajtur krahët e ndonjë klubi ose shoqërie, e cila nga shoqërimi u bë e njohur edhe si një fob. Veglat në dukje praktike si çelësi i mbështjelljes së orës, kutia vesta ose prerësja e purove u shfaqën gjithashtu në zinxhirët e orëve, megjithëse zakonisht në një stil tepër të dekoruar. Të zakonshme janë gjithashtu fiksuesit e projektuar për t'u futur në një vrimë butonash dhe për t'u veshur në një xhaketë ose jelek, ky lloj shpesh lidhet dhe emërtohet pas përcjellësve të trenave.
Një referencë e hershme për orën e xhepit është në një letër në nëntor 1462 nga orëpunuesi italian Bartholomew Manfredi drejtuar Marchese di Mantova Federico Gonzaga, ku ai i ofron atij një "orë xhepi" më të mirë se ajo që i përket Dukës së Modenës. Nga fundi i shekullit të 15-të, orët e drejtuara nga susta u shfaqën në Itali dhe në Gjermani. Peter Henlein, një mjeshtër bravandreqës i Nyrëmbergut, prodhonte rregullisht orë xhepi deri në vitin 1526. Më pas, prodhimi i orëve të xhepit u përhap në të gjithë Evropën me përparimin e shekullit të 16-të. Orët e hershme kishin vetëm një akrep orësh, akrepa e minutave u shfaq në fund të shekullit të 17-të.
Hendrik Verwoerd
parapamje|Hendrik Verwoerd Hendrik Frensch Verwoerd ( [fərˈvuːrt] ; 8 shtator 1901 – 6 shtator 1966), i njohur gjithashtu si H. F. Verwoerd, ishte një politikan afrikano-jugor, një studiues i psikologjisë së aplikuar dhe sociologjisë, dhe kryeredaktor i gazetës Die Transvaler. Ai konsiderohet gjerësisht si arkitekti i Aparteidit. Verwoerd luajti një rol të rëndësishëm duke ideuar nga ana shoqërore aparteidin, sistemin e vendit të ndarjes racore të institucionalizuar dhe supremacisë së bardhë, dhe zbatimin e politikave të tij si Ministër i Çështjeve Vendore (1950-1958) dhe më pas si kryeministër (1958-1966). Për më tepër, Verwoerd luajti një rol jetik për të ndihmuar Partinë Kombëtare të vinte në pushtet në 1948, duke shërbyer si strateg politik dhe propagandist i saj, duke u bërë lider partie me marrjen e postit të kryeministrit. Ai ishte kryeministri i fundit i Unionit të Afrikës së Jugut, nga viti 1958 deri në vitin 1961, kur shpalli themelimin e Republikës së Afrikës së Jugut, duke mbetur kryeministër i saj deri në vrasjen e tij në 1966.
Verwoerd ishte një lider autoritar, social-konservator dhe një nacionalist afrikaner. Ai ishte anëtar i Afrikaner Broederbond (Afrikaans: Vllazëria), një organizatë sekrete e bardhë dhe kalviniste e përkushtuar për të avancuar interesat e " volkut " afrikaner, dhe protestoi kundër shpalljes së luftës nga Afrika e Jugut ndaj Gjermanisë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Pas fitores zgjedhore nacionaliste në vitin 1948, Verwoerd mori poste të larta në qeveri dhe pati një ndikim të fortë në shoqërinë e Afrikës së Jugut.
Verwoerd u bë kryeministër në vitin 1958. Dëshira e tij për të siguruar dominimin e të bardhëve dhe veçanërisht afrikanerve në Afrikën e Jugut, duke përjashtuar shumicën jo të bardhë, ishte një arsye kryesore e mbështetjes së tij për një republikë. Prandaj Verwoerd e zgjeroi shumë aparteidin. Kur u përpoq të justifikonte aparteidin para audiencës ndërkombëtare, ai e quajti atë si një politikë të "fqinjësisë së mirë", duke deklaruar se meqenëse racat dhe kulturat e ndryshme kanë besime dhe vlera të ndryshme, ato mund të arrijnë potencialin e tyre të plotë vetëm nëse jetojnë dhe zhvillohen veçmas njëra-tjetrës. Ai deklaroi se pakica e bardhë duhej të mbrohej nga shumica jo e bardhë duke ndjekur një "politikë të zhvillimit të veçantë" dhe duke e mbajtur pushtetin në duart e të bardhëve.
Verwoerd shtypi rëndë kundërshtimin ndaj aparteidit gjatë mandatit të tij si kryeministër. Ai urdhëroi ndalimin dhe burgosjen e dhjetëra mijëra njerëzve dhe internimin e mijëra të tjerëve, ndërsa në të njëjtën kohë fuqizoi, modernizoi dhe zgjeroi forcat e sigurisë së shtetit (policia dhe ushtria). Ai ndaloi organizatat e zezakëve si Kongresi Kombëtar Afrikan dhe Kongresi Pan Afrikanist, dhe nën sundimin e tij u dha verdikti për burgimin e përjetshëm të Nelson Mandelës për sabotim. Afrika e Jugut e Verwoerd kishte një nga popullsitë më të larta të burgjeve në botë dhe pa një numër të madh ekzekutimesh dhe fshikullimesh. Nga mesi i viteve 1960, qeveria e Verwoerd-it në një masë të madhe kishte shuar rezistencën e brendshme civile ndaj aparteidit duke përdorur fuqi të jashtëzakonshme legjislative, ligje drakoniane, frikësim psikologjik dhe përpjekjet e pamëshirshme të aparatit të sigurisë së shtetit të bardhë.
Megjithëse Aparteidi filloi në vitin 1948 me marrjen e postit nga DF Malan, roli i Verwoerd në zgjerimin dhe forcimin ligjërisht të sistemit, duke përfshirë arsyetimet e tij teorike dhe kundërshtimin ndaj formës së kufizuar të integrimit të njohur si baasskap, kanë bërë që ai të cilësohet si “Arkitekti i Aparteidit”. Veprimet e tij nxitën miratimin e Rezolutës 1761 të Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara, që dënoi aparteidin, dhe përfundimisht çoi në izolimin ndërkombëtar të Afrikës së Jugut dhe sanksionet ekonomike. Më 6 shtator 1966, Verwoerd u godit disa herë me thikë nga ndihmësi parlamentar Dimitri Tsafendas. Ai vdiq pak më vonë, dhe Tsafendas u burgos deri në vdekjen e tij në 1999.
Jeta e hershme
parapamje| Familja Verwoerd në 1908. Nga e majta në të djathtë : Wilhelmus, Hendrik, Lucie, Len dhe Anje. Hendrik Frensch Verwoerd lindi në Amsterdam të Holandës më 8 shtator 1901. Verwoerd ishte kryeminstri i vetëm i Afrikës së Jugut me origjinë të huaj. Ai ishte fëmija i dytë i Anje Hendriks Strik (1873-1940) dhe Wilhelmus Johannes Verwoerd (1874-1961). Vëllai i tij më i madh ishte Leendert (Len) Verwoerd (1899-1986) dhe motra e tij më e vogël, e vetmja e lindur në Afrikën e Jugut, ishte Hendrika Johanna Lucretia (Lucie) Verwoerd (1908-1959). Babai i tij ishte një tregtar dhe një njeri thellësisht fetar, i cili vendosi të transferoheshe së bashku me familjen e tij në Afrikën e Jugut në vitin 1903 për shkak të simpatisë së tij ndaj kombit afrikaner në fillimin e Luftës së Dytë Boere. Verwoerd ndoqi një shkollë fillore luterane në Wynberg, Cape Town. Nga fundi i vitit 1912, familja Verwoerd u zhvendos në Bulawayo, Rodezia, ku babai i tij u bë ndihmës ungjilltar në Kishën e Reformuar Hollandeze. Verwoerd ndoqi shkollën e mesme Milton, ku iu dha Bursa Beit, e krijuar nga manjati i diamanteve dhe financuesi Alfred Beit. Verwoerd mori notën më të lartë në lëndën e letërsisë angleze në Rodezi. parapamje| Fëmijët Verwoerd në Wynberg, Cape Town, në 1908 ose 1909. Nga e majta në të djathtë : Len, Lucie dhe Hendrik. Në vitin 1917, familja u kthye në Afrikën e Jugut pasi kongregacioni në Bulawayo kishte emëruar një ministër të dytë feje. Babai i tij zuri një pozicion në kishën e Brandfort, Shteti i Lirë i Oranjes. Për shkak të epidemisë mbarëbotërore të gripit spanjoll, Verwoerdi i ri i dha provimet e tij të maturës vetëm në shkurt 1919, duke arritur pozicionin e parë në Shtetin e Lirë të Oranjes dhe të pestin në vend. parapamje| Këshilli Studentor i Universitetit Stellenbosch në 1923. Verwoerd ndodhet në rreshtin e mesëm, i treti nga e djathta. Verwoerd studioi në Universitetin Stellenbosch, ku ai u konsiderua si një akademik i shkëlqyer i shkencave shoqërore dhe u pretendua gjerësisht se ai zotëronte një kujtesë fotografike. Verwoerd fliste rrjedhshëm gjuhën afrikanere, holandeze, angleze dhe gjermane. Ai mori diplomën e tij BA të dalluar në Sociologji, Psikologji dhe Filozofi, dhe më pas përfundoi Masterin cum Laude. Më pas ai përfundoi doktoraturën në Psikologji në vitin 1925 në Universitetin Stellenbosch. Teza e doktoraturës së Verwoerd-it me mbi treqind faqe e titulluar "Die Afstomping van die Gemoedsaandoeninge" (Afrikaans: mpirja e emocionit) u konsiderua në atë kohë si një arritje akademike monumentale në fushën e Psikologjisë së Aplikuar në Afrikën e Jugut.
Për shkak të punës së ndërmarrë nga Verwoerd në tezën e doktoraturës, atij iu dhanë dy bursa për kërkime post-doktorale jashtë vendit - një nga Abe Bailey Trust për të studiuar në Universitetin e Oksfordit, Angli dhe një tjetër për të vazhduar studimet në Gjermani. Ai zgjodhi këtë të fundit, pasi Verwoerd donte të vazhdonte kërkimet e tij nën një numër profesorësh të njohur të psikologjisë dhe filozofisë gjermane të kohës, dhe potencialisht prej pikëpamjeve të tij anti-britanike në atë kohë. Verwoerd u largua drejt Gjermanisë në vitin 1926 dhe vazhdoi kërkimet e tij në lëmin e psikologjisë dhe sociologjisë në Universitetet e Hamburgut, Berlinit dhe Lajpcigut. Në Hamburg ai studioi nën udhëheqësin William Stern, në Berlin nën Wolfgang Köhler dhe Otto Lipmann, dhe në Lajpcig nën Felix Krueger. Shumica e këtyre profesorëve nuk u lejuan më të jepnin mësim pasi nazistët erdhën në pushtet në 1933. Pretendimet se Verwoerd studioi eugjenikën gjatë qëndrimit të tij në vend dhe më vonë e bazoi politikën e tij të aparteidit mbi ideologjinë naziste, janë ende çështje të hapura të cilat ende nën vlerësim nga studiuesit. Kritikët mëtojnë se gjatë kësaj periudhe, eugjenika zakonisht mësohej në fakultetet mjekësore. Christoph Marx pohon se Verwoerd mbajti një distancë të dukshme nga teoritë eugjenike dhe teknologjitë sociale raciste, duke theksuar ndikimet mjedisore dhe jo aftësitë trashëgimore.
E fejuara e Verwoerdit, Betsie Schoombie, u bashkua me të në Gjermani dhe ata u martuan në Hamburg më 7 janar 1927. Më vonë atë vit, ai vazhdoi studimet në Mbretërinë e Bashkuar, dhe më pas u zhvendos në Shtetet e Bashkuara. Shënimet e leksioneve dhe memorandumet e tij në Universitetin Stellenbosch theksonin se nuk kishte dallime biologjike midis grupeve të mëdha racore dhe arriti në përfundimin se "ky nuk ishte në të vërtetë një faktor në zhvillimin e një qytetërimi më të lartë nga raca kaukaziane".
Kthimi në Afrikën e Jugut
parapamje| Verwoerd në 1924 Verwoerd u kthye me gruan e tij në Afrikën e Jugut në vitin 1928 dhe u emërua në katedrën e Psikologjisë së Aplikuar dhe Teknikës Psiko në Universitetin e Stelenboshit ku, gjashtë vjet më vonë, ai u bë Profesor i Sociologjisë dhe Punës Sociale. Gjatë Depresionit të Madh, Verwoerd u bë aktiv në punën sociale në mesin e të varfërve të bardhë të Afrikës së Jugut. Ai i kushtoi shumë vëmendje punës së mirëqenies dhe shpesh këshillohej nga organizatat e mirëqenies, ndërkohë që shërbente nëpër komitete të shumta.
Politika afrikaans nga viti 1910 deri në 1948 ishte e ndarë midis "liberalëve" si Jan Smuts, i cili argumentonte pro-pajtimit me Britaninë kundër "ekstremistëve" që shprehnin ndjenja anti-britanike për shkak të Luftës së Boerëve. Si "liberalët" dhe "ekstremistët" besonin se Afrika e Jugut ishte një "vend i të bardhëve", megjithëse këta të fundit ishin më të përkushtuar ndaj supremacisë së bardhë. Verwoerd i përkiste fraksionit anti-britanik në politikën afrikaanse, i cili dëshironte të mbante distancë të theksuar nga Britania.
Në vitin 1936, Verwoerd, së bashku me një grup profesorësh të Universitetit Stellenbosch, protestuan kundër imigrimit të hebrenjve gjermanë në Afrikën e Jugut, të cilët po përpiqeshin ti shpëtonin persekutimit nazist. Përpjekjet e tij në fushën e mirëqenies kombëtare e tërhoqën atë në politikë dhe në vitin 1936 iu ofrua redaktimi i parë i Die Transvaler, një pozicion të cilin ai e mori në 1937, me përgjegjësinë e shtuar për të ndihmuar në rindërtimin e Partisë Kombëtare në Transvaal.
Die Transvaler ishte një botim që mbështeste aspiratat e nacionalizmit afrikaner, të drejtat bujqësore dhe të punës. Duke kombinuar republikanizmin, populizmin dhe proteksionizmin, gazeta ndihmoi "për të forcuar ndjenjat e shumicës së afrikano-jugorëve, se ndryshimet në sistemin socio-ekonomik ishin me nevojë jetike". Me fillimin e Luftës së Dytë Botërore në shtator të vitit 1939, Verwoerd protestoi kundër rolit të Afrikës së Jugut në konflikt kur vendi i shpalli luftë Gjermanisë, duke mbajtur anën e ish-fuqisë së saj koloniale, Mbretërisë së Bashkuar.
Shërbimi shtetëror
parapamje| Hendrik Verwoerd në 1945 Zgjedhjet e përgjithshme të Afrikës së Jugut të vitit 1948 u mbajtën më 26 maj 1948 dhe rezultuan në fitoren e tyre nga Partia Nacionaliste së bashku me Partinë Afrikaner. Partia Herenigde Nasionale e Malan (HNP) lidhi një pakt zgjedhor me Partinë Afrikaner në 1947. Ata fituan zgjedhjet me një shumicë shumë të ngushtë prej pesë vendesh në Parlament, megjithëse morën vetëm 40 për qind të mbështetjes së votuesve. Kjo për shkak të ngarkesës së zonave elektorale në qytete, gjë që ishte në avantazh të zonave rurale. Kështu, nëntë deputetët e Partisë Afrikaner bënë të mundur që HNP e Malan të formonte një qeveri koalicioni me Partinë Afrikaner të Klasie Havenga. Të dyja partitë u bashkuan në vitin 1951 nën emrin Partia Kombëtare, megjithëse Havenga nuk ishte i kënaqur me politikën e PK-së për të hequr votuesit me ngjyrë nga lista e votuesve të përbashkët.
Duke kandiduar me platformën e vetëvendosjes dhe aparteidit siç u quajt për herë të parë, kryeministri Daniel Malan dhe partia e tij përfituan prej mbështetjes së tyre mes zgjedhësve ruralë, duke mundur gjeneralin Jan Christiaan Smuts dhe Partinë e tij të Bashkuar. Gjenerali Smuts humbi ulësen e tij në Standerton. Shumica e liderëve të partisë ranë dakord se politikat nacionaliste ishin përgjegjëse për fitoren e Partisë Kombëtare. Për të çimentuar më tej politikat e tyre nacionaliste, Daniel Malan bëri thirrje për zbatim më të rreptë të caktimit të vendeve të punës duke mbrojtur të drejtat e klasës punëtore të bardhë dhe të drejtat e punëtorëve të bardhë për tu organizuar në sindikatat e tyre të punës jashtë kontrollit të kompanisë.
Ndër ligjet që u hartuan dhe miratuan gjatë kohës së Verwoerd-it si ministër për çështjet vendase ishin Akti i Regjistrimit të Popullsisë dhe Akti i Zonave të Grupit në 1950, Akti i Kalimit të Ligjeve i 1952 dhe Akti i Rezervimit të Komoditeteve të Veçanta i 1953. Verwoerd shkroi Aktin e Arsimit Bantu, i cili do të kishte një efekt të dëmshëm në aftësinë e zezakëve të Afrikës së Jugut për t'u arsimuar. Vetë Verwoerd vuri në dukje se qëllimi i këtij akti ishte të siguronte se zezakët do të kishin arsim të mjaftueshëm aq sa për të qenë të pakualifikuar.
Akti i Arsimit Bantu siguroi që afrikano-jugorët me ngjyrë të kishin vetëm minimumin e arsimit, duke ngulitur kështu rolin e zezakëve në ekonominë e aparteidit. Pas këtij akti, për shkak të kufizimiz të mundësive të arsimit, ata do të mund të shërbenin vetëm si burim i lirë i punës së pakualifikuar. Në qershor 1954, Verwoerd në një fjalim tha: "Një bantu duhet të udhëhiqet për t'i shërbyer komunitetit të tij në të gjitha aspektet. Nuk ka vend për të në komunitetin evropian mbi nivelin e formave të caktuara të punës. Megjithatë, brenda komunitetit të tij, të gjitha dyert janë të hapura.”
Një grua e zezë afrikano-jugore që punoi si aktiviste kundër aparteidit, Nomavenda Mathiane, kritikoi veçanërisht Verwoerd-in për Aktin e Arsimit Bantu të vitit 1953, i cili bëri që brezat e afrikano-jugorëve të zinj të vuanin një arsimim inferior, duke thënë: "Pasi të bardhët kishin marrë toka, pasi njerëzit e bardhë na kishin varfëruar në Afrikën e Jugut, e vetmja rrugëdalje nga varfëria ishte përmes arsimit. Dhe atij i erdhi ideja për të na dhënë një arsim inferior.”
Kryeministër
parapamje| Kabineti i parë Verwoerd në 1958. Përpara (nga e majta në të djathtë) : Eben Dönges, Paul Sauer, Hendrik Verwoerd, EG Jansen, CR Swart dhe Eric Louw . Mbrapa (nga e majta në të djathtë) : [[J. J. Serfontein|JJ Serfontein, MDC de Wet, AJR van Rhijn, Jan de Klerk, Ben Schoeman, PK Le Roux, Frans Erasmus dhe Tom Naudé .]] Kryeministri Daniel Malan njoftoi tërheqjen e tij nga politika pas suksesit të Partisë Kombëtare në zgjedhjet e vitit 1953. Në debatin e pasuesit që priu daljen në pension të Malan në 1954, NC Havenga dhe JG Strijdom ishin pasardhës të mundshëm. Turqit e Rinj të Transvaalit morën epërsinë dhe kështu JG Strijdom u zgjodh si udhëheqësi i ri i Partisë Kombëtare, i cili pasoi Malanin si Kryeministër.
Verwoerd fitoi shkallë-shkallë popullaritet me elektoratin afrikaner dhe vazhdoi të zgjeronte mbështetjen e tij politike. Me fitoren dërrmuese në zonën e tij zgjedhore në zgjedhjet e vitit 1958 dhe vdekjen pak më pas të kryeministrit JG Strijdom, Verwoerd u emërua së bashku me Eben Dönges dhe CR Swart nga Shteti i Lirë i Oranjes si kandidatë për të kryesuar partinë. Verwoerd mori më shumë vota në raundin e dytë dhe kështu pasoi Strijdom si Kryeministër.
Aparteidi
Në kohën kur PK erdhi në pushtet në 1948, kishte dallime mes grupeve në parti për zbatimin e ndarjes racore sistematike. Fraksioni më i madh, baasskap, favorizonte ndarjen, por gjithashtu favorizonte pjesëmarrjen e afrikanëve të zinj në ekonomi për sa kohë që puna e zezë mund të kontrollohej për të çuar përpara përfitimet ekonomike të afrikanerve. Një fraksion i dytë ishin "puristët", të cilët besonin në "ndarjen vertikale", në të cilën zezakët dhe të bardhët do të ndaheshin tërësisht, me zezakët brenda rezervave vendase, me struktura të veçanta politike dhe ekonomike, të cilat, ata besonin, se do të shkaktonin shkurtime të rënda dhe dhimbje afatgjatë për ekonominë jugafrikane, por gjithashtu do të çonte në pavarësinë e Afrikës së Jugut të bardhë nga puna e zezakëve në planin afatgjatë. Verwoerd i përkiste një fraksioni të tretë, që simpatizonte puristët, por lejonte përdorimin e punës së zezë, duke zbatuar qëllimin purist të ndarjes vertikale.
Vizioni i Verwoerd-it për një Afrikë të Jugut të ndarë në etno-shtete të shumta i shkonte përshtat inteligjencës afrikane me mendje reformuese dhe ai siguroi një kornizë më koherente filozofike dhe morale për politikat raciste të Partisë Kombëtare, duke siguruar gjithashtu një shtresë respekti intelektual ndaj politikës së papërpunuar baasskap. Verwoerd ndjeu se situata politike e Afrikës së Jugut ksihte mbetur në vend gjatë shekullit të kaluar dhe bëri thirrje për reforma.
Nën Kryesinë e Verwoerd-it, u prezantuan aktet e mëposhtme legjislative në lidhje me aparteidin:
Republika
Krijimi i një republike ishte një nga synimet afatgjata të Partisë Kombëtare që kur erdhi fillimisht në pushtet në 1948. Në janar 1960, Verwoerd njoftoi se do të thirrej një referendum për ti dhënë drejtim çështjes republikane, objektivi i së cilës ishte një republikë brenda Komonuelthit. Dy javë më vonë, Harold Macmillan, atëherë kryeministër britanik, vizitoi Afrikën e Jugut.
Në një fjalim për të dy dhomat e Parlamentit, Macmillan mbajti fjalimin e tij të famshëm "Erërat e Ndryshimit" (Winds of Change). Fjalimi, i cili kritikonte në mënyrë të pashpallur (implicite) aparteidin, së bashku me kritikat mbarëbotërore pas masakrës së Sharpevilit, krijuan një mëndësi rrethimi në Afrikën e Jugut. Verwoerd e shfrytëzoi këtë për ti dhënë shtysë qëndrimit të tij pro-republikan, duke e paraqitur Elizabeth II si sundimtare të një fuqie armiqësore.
Verwoerd siguroi gjithashtu që media e Afrikës së Jugut ti jepte një mbulim të gjërë prishjes së shoqërisë në RD të Kongos në verën e vitit 1960 pas pavarësisë nga Belgjika, si një shembull të "tmerrit" që sipas atij do të kaplonte Afrikën e Jugut nëse do ti jepej fund aparteidit. Ai më pas e lidhi situatën e Kongos me kritikat e aparteidit në Britani, duke argumentuar se "tmerret" kongoleze ishin ato që qeveria britanike kishte për qëllim t'u shkaktonte afrikano-jugorëve të bardhë (nëpërmjet kundërshtimit të tyre ndaj aparteidit), duke ndezur flakët e anglofobisë.
Për të forcuar mbështetjen për një republikë, mosha e votimit për të bardhët u ul nga 21 në 18 vjeç, duke futur më shumë folës të rinj afrikaans, të cilët kishin më shumë gjasa të favorizonin një republikë, dhe e drejta e votës u zgjerua për të bardhët në Afrikën Jugperëndimore, shumica e të cilëve flisnin gjermanisht ose afrikaans. Kjo u bë edhe pse anglezët e Afrikës së Jugut ishin më të paktë në numër se afrikanerët. Shumica dërrmuese e anglezëve të Afrikës së Jugut ishin kundër republikës së Afrikës së Jugut dhe ishin ende besnikë ndaj Kurorës Britanike, veçanërisht në Natal, ku ndjenjat anti-republikane dhe separatiste ishin shumë të forta.
Referendumi i Afrikës së Jugut të vitit 1960 u pranua nga Parlamenti. Në mars 1961 në Konferencën e Kryeministrave të Komonuelthit të vitit 1961 në Londër, Verwoerd braktisi një përpjekje që Afrika e Jugut të bëhej një republikë brenda Komonuelthit, e cila ishte e nevojshme duke pasur parasysh synimin për të shpallur një republikë pas një rezolute të sponsorizuar nga Jawaharlal Nehru i Indisë dhe John Diefenbaker i Kanadasë duke deklaruar se racizmi ishte i papajtueshëm me anëtarësimin në Komonuelth. Verwoerd braktisi aplikimin për t'iu bashkuar Commonwealth pasi rezoluta indo-kanadeze u pranua kryesisht nga votat e kombeve jo të bardha (Kanadaja ishte i vetmi vend me shumicë të bardhë që votoi për rezolutën) dhe u largua nga konferenca. Për shumë afrikano-jugorë të bardhë, veçanërisht ata me origjinë britanike, largimi nga Commonwealth futi një ndjenjë të caktuar psikologjike të izolimit pasi Afrika e Jugut la një klub të cilit i përkiste që nga viti 1910 dhe ku kishte qenë një anëtare e shquar. Republika e Afrikës së Jugut hyri në qënësi më 31 maj 1961, në përvjetorin e nënshkrimit të Traktatit të Vereenigingut që solli fundin e Luftës së Dytë Boer në 1902 dhe themelimit të Unionit të Afrikës së Jugut në vitin 1910. Verwoerdi anglofob e caktoi shpalljen e një republike në të njëjtën ditë me përvjetorin e Traktatit të Vereenigingut si një formë hakmarrjeje për humbjen e Republikës Transvaalit dhe Shtetit të Lirë të Oranjes në Luftën e Boerëve. Guvernatori i fundit i Përgjithshëm, Charles Robberts Swart, mori detyrën si Presidenti i parë i Shtetit.
Forcimi i sistemit
Në vitin 1961, Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së Dag Hammarskjöld vizitoi Afrikën e Jugut ku nuk mundi të arrinte një marrëveshje me kryeministrin Verwoerd. Më 6 nëntor 1962, Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara miratoi Rezolutën 1761, duke dënuar politikat e aparteidit të Afrikës së Jugut. Më 7 gusht 1963, Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara miratoi Rezolutën 181 duke bërë thirrje për një embargo vullnetare të armëve kundër Afrikës së Jugut, dhe në të njëjtin vit, u krijua një Komitet i Posaçëm Kundër Aparteidit për të inkurajuar dhe mbikëqyrur planet e veprimit kundër autoriteteve.
Që nga viti 1964, SHBA dhe Britania e Madhe ndërprenë tregtinë e tyre të armëve me Afrikën e Jugut. Sanksionet ekonomike kundër Afrikës së Jugut gjithashtu u debatuan shpesh në OKB si një mënyrë efektive për të ushtruar presion mbi qeverinë e aparteidit. Në vitin 1962, Asambleja e Përgjithshme e OKB-së kërkoi që anëtarët e saj të ndërpresin lidhjet politike, fiskale dhe të transportit me Afrikën e Jugut.