cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uxhaini
Qyteti smart
Qyteti i Ujjainit u përzgjodh nga Qeveria Indiane për programin Smart Cities Mission. Nën këtë mision, Bashkia e Ujjainit duhet të marr pjesë në sfidën e qyteteve smart të Ministrisë së Zhvillimit Urban. Si pjesë e kësaj, Korporata Bashkiake e Ujjainit është duke përgatitur një propozim si qytet smart, i cili do të përfshijë zgjidhje smart bazuar në këshillime që do të zhvillohen me palët e interesuara të qytetit. Bashkia i dërgoi sugjerimet nga qytetarët e Ujjainit për të bërë ‘Ujjaini një qytet smart’. Qytetarët ishin të aftë ti postonin pikëpamjet e tyre që kishin të bënin me shërbimet bazë si furnizimi me ujë, sistemi i kanalizimeve të ujërave të zeza, transporti urban, infrastruktura shoqërore dhe e-qeverisja (qeverisja elektronike).
Qytetar të shquar
Njerëz të shquar që kanë lindur ose kanë jetuar në Ujjian përfshijnë:
• 3
Rreze Abdullahu
Rreze Abdullahu është një shkrimtare dhe aktiviste e të drejtave të grave nga Kosova. Ajo është më së shumti e njohur për ditarin Nuk du luftë, që e mbajti gjatë kohës së luftës në Kosovë kur ishte fëmijë. Ditari është i shkruar në dialektin e saj gegë.
Jeta
Rreze Abdullahu ka lindur në një fshatë Ferizajt ku kreu dhe arsimin fillor. Gjatë kohës në gjimnaz një prej profesorëve të saj e shtynte që të shkruante sa më shumë dhe që të vazhdonte studimet e larta për letërsi, por ajo zgjodhi të vazhdonte studimet për Psikologji në Universitetin e Prishtinës.
Luigi Maria Ugolini
Luigi Maria Ugolini (1895-1936) ishte një arkeolog italian i fillim shekullit të XX.
Biografia
Ugolini lindi në qytetin e vogël të Bertinoros në rajonin e Romanjas në Italisë. Ai ishte një nxënës i shkëlqyer në shkollë dhe pas shërbimit në Luftën e Parë Botërore për Alpinët,  vazhdoi studimet për arkeologji në Universitetin e Bolonjës. Talenti i tij u pikas shpejtë nga figurat kryesore të arkeologjisë italiane, ku me krijimin e qeverisë fashiste në vitin 1924 atij iu ofrua mundësia për të udhëhequr një mision gërmimi në Shqipëri. Hulumtimet e tij çuan atë drejt Finiqit, qytetit antik të Foinikes në afërsi të Butrintit në jug të Shqipërisë, nga gërmimet e të cilit u zbuluan pjesët kryesore të teatrit, sëbashku me një grup statujash fine, baptisterin e antikitetit të vonë dhe shumë monumete të tjera. Në vitin 1931 atij u ofruar mundësia për të punuar në ishullin e Maltës, ku udhëhoqi një projekt gërmimi për disa vite me radhë deri sa vdiq. parapamje|Baptisteri i Butrintit
Martha Crago
Martha Crago CM është Nëndrejtorja e Kërkimit dhe Inovacionit në Universitetin McGill. Ajo është një eksperte e njohur ndërkombëtarisht për përvetësimin e gjuhës, e specializuar në studimin e përvetësimit të gjuhës ndërmjet gjuhëve dhe grupeve të nxënësve. Crago mori një BA në sociologji dhe antropologji nga Universiteti McGill në 1968 dhe një Ph.D. në shkencat e komunikimit dhe çrregullimet nga McGill në 1988. Ajo ishte e punësuar në McGill nga 1971 deri në 2005 dhe në Universitetin e Montrealit nga 2005 në 2007. Ajo ishte Nënkryetare e Kërkimeve në Universitetin Dalhousie nga 2007 deri në pranimin e pozicionit të saj aktual. Ajo ka shërbyer gjithashtu si profesore e ftuar në Institutin Max Planck për Psikolinguistikë nga 2005 në 2006. Ajo u emërua si Anëtare e Urdhrit të Kanadasë në dhjetor 2017.
Jean-Luc Godard
Jean-Luc Godard, lexohet Zhan-Lyk Godar (Paris, 3 dhjetor 1930 - 13 shtator 2022) është një regjisor filmi franko-zviceran, njëri prej autorëve më me influencë në historinë e kinematografisë botërore.
Disa nga filmat e tij të viteve 60, "Pa frymë" (Au bout de souffle), "Të jetosh jetën e saj" (Vivre sa vie), "Përçmimi" (Le mèpris) apo "Pierroti i çmendur" (Pierrot le fou) konsiderohen klasikë të kinemasë.
Godardi ishte ndër regjisorët e kinemasë franceze të viteve gjashtëdhjetë të njohur si La nouvelle vague, "Vala e re" (bashkë me François Truffaut, Éric Rohmer, Claude Chabrol dhe Jacques Rivette, dhe në një grup tjetër, Alain Resnais, Agnès Varda, dhe Jacques Demy, të cilët që revolucionarizuan atë medium.
Jean-Luc Godard ai vdiq në moshën 91-vjeçare më 13 shtator 2022.
"Çdo histori duhet të ketë një fillim, një mes dhe një fund, jo domosdoshmërisht në atë rend."
J.-L. Godard
Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s
parapamje|Flamuri i NATO-s. Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s është shefi civil i Organizatës së Traktatit të Atlantikut të Veriut (NATO). Zyrtari është një diplomat ndërkombëtar përgjegjës për koordinimin e punës së aleancës, udhëheqjen e stafit ndërkombëtar të NATO-s, kryesimin e takimeve të Këshillit të Atlantikut të Veriut dhe të shumicës së komiteteve kryesore të aleancës, me përjashtim të dukshëm të Komitetit Ushtarak të NATO-s, si dhe për të vepruar si zëdhënëse e NATO-s. Sekretari i Përgjithshëm nuk ka një rol komandues ushtarak; Vendimet politike, ushtarake dhe strategjike në fund i përkasin shteteve anëtare. Së bashku me Kryetarin e Komitetit Ushtarak të NATO-s dhe komandantin suprem të aleatëve, zyrtari është një nga zyrtarët kryesorë të NATO-s.
Sekretari aktual i përgjithshëm është ish-kryeministri norvegjez Jens Stoltenberg, i cili mori detyrën më 1 tetor 2014. Misioni i Stoltenberg si sekretar i përgjithshëm u zgjat edhe për një mandat katërvjeçar, që do të thotë se ai do të drejtonte NATO-n deri më 30 shtator 2022. Megjithatë, për shkak pas pushtimit rus të Ukrainës në vitin 2022, mandati i tij u zgjat edhe me një vit tjetër.
Carme Vall Clara
Carme Vall Clara (e lindur në vitin 1955) është një matematikane, profesore dhe politikane nga Spanja.
Gdynia
Gdynia (gjermanisht: Gdingen) është qytet në Poloni dhe port kryesor detar në Gjirin Dancig në jug të bregdetit të Detit Baltik.
Gjatë luftës së dytë botërore
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, qyteti dhe porta detare u okupuan nga ushtria gjermane më 1939 dhe u riemërua me emrin Gotenhafen. Disa 50.000 qytetat polakë të cilët janë sjellur pas vitit 1920 nga qeveria polake, janë dëbuar nga Qeveria Gjenerale. Kaushbianët të cilët ishin të dyshuar për përkrahjen e kauzës polake, u arrestuan dhe u ekzekutuan. Vendi kryesor i ekzekutimit ishte në Piaśnica, ku 12,000 persona u ekzekutuan. Gauleiteri Albert Forster i ka konsideruar Kaushbianët si "çmim i ulët" dhe nuk i ka përkrahur asnjë tentativë për krijimin e nacionalitetin Kaushbian.
Pas luftës së dytë botërore
Më 28 mars 1945, Gotenhafen u pushtua nga sovjetët dhe u riemërua me emrin Gdynia.
Edukimi
Qyteti ka 8 universitete dhe institucione të larta. Shumë studenta nga Gdynia shkojnë në universitetet e Tricity.
François Truffaut
François Truffaut, lexohet Fransua Tryfo (Paris, 6 shkurt 1932 – Neuilly-sur-Seine, 21 tetor 1984) ka qenë regjizor i rëndësishëm francez i pas luftës, njëri nga përfaqësuesit më të rëndësishëm të Valës së re të kinematografisë franceze të viteve gjashtëdhjetë.
I dhënë mbas kinemasë që i vogël, Truffaut bënte pjesë në një grup kritikësh të filmit të mbledhur rreth revistës Cahiers du cinéma (Fletushka e kinemasë). Ata kritikë, Truffaut, Jean-Luc Godard, Éric Rohmer, apo Claude Chabrol, vendosën pastaj të bënin filmat e tyre, duke u kthyer ndër themeluesit e asaj që u quajt La nouvelle vague, Vala e re e kinemasë franceze.
Truffaut nxori në vitin 1959 filmin e parë të tij me metrazh të gjatë, Les 400 coups ("Të nëntëdhjetenëntat"--në frëngjisht "faire les 400 coups" do të thotë "t'i kesh bërë të gjitha (sherret), të nëntëdhjetenëntat"), film emblematik i Valës së re që fliste për për aventurat e një fëmije parizien. Ciklin për atë fëmijë, Antoine Doinel, të luajtur nga aktori Jean-Pierre Léaud, regjisori e vazhdoi me tre filma të tjerë me metrazh të gjatë që nxori deri në vitin 1978.
Truffait pati popullaritet të madh me filmat e tij, por dhe në mendimin e tij kinematografik. Libri i tij me intervista të gjata me regjisorin anglez Alfred Hitchcock është kthyer në një klasik të kritikës së kinemasë.
Chanel Terrero
Jeta e hershme
Chanel lindi në Havana, Kubë, dhe u transferua në Olesa de Montserrat në Katalonjë, Spanjë, në moshën tre vjeçare. Një pjesë e familjes së saj tashmë ishte me origjinë spanjolle nga Katalonja.
Ajo që në moshë të vogël ka ndjekur kurse kënge, aktrimi dhe baleti. Ajo ka studiuar me artistë të rëndësishëm si Víctor Ullate, Coco Comín dhe Glòria Gella. Në moshën gjashtëmbëdhjetë vjeçare ajo filloi karrierën e saj në teatër muzikor.
2010-2020: MTV Europe Music Awards dhe teatri muzikor
Chanel u transferua në Madrid për të filluar karrierën e saj të aktrimit. Gjatë viteve 2010 ajo mori pjesë në muzikale skenike si Mamma Mia!, Flashdance, El guardaespaldas dhe El rey león.
Karriera e saj e aktrimit përfshin role të ndryshme në televizion dhe kinema, në nivel kombëtar dhe ndërkombëtar.
Si balerinë, ajo ka punuar me artistë të ndryshëm. Në vitin 2010, ajo ishte pjesë e performancës së Shakira-s në MTV Europe Music Awards.
Ajo gjithashtu ishte pjesë e grupit të kërcimit në spektaklin spanjoll Tu cara me suena në Antena 3.
2021-2022: Benidorm Fest dhe Festivali Evropian i Këngës 2022
Chanel mori pjesë në kastingjet për prodhimin e skenës spanjolle të West Side Story. Ajo ishte një nga tre finalistët për rolin e Anitës. Ajo gjithashtu ishte mes pesë finalistëve në mbarë botën për të njëjtin rol në versionin filmik të Steven Spielberg të muzikalit, West Side Story.
Ajo mori pjesë në Benidorm Fest në 2022 me këngën e saj debutuese "SloMo". Performanca e saj u koreografia nga Kyle Hanagami, i cili gjithashtu ka punuar me Jennifer Lopez, Britney Spears dhe Blackpink, mes artistëve të tjerë. Ajo fitoi gjysmëfinalen e parë më 26 janar 2022, dhe gjithashtu finalen më 29 janar, duke u bërë pjesëmarrëse spanjolle për Festivalin Evropian të Këngës 2022 në Torino, Itali. Kënga hyri në tabelën spanjolle të hiteve në numrin e trembëdhjetë.
Komiteti Ushtarak i NATO-s
parapamje|Stema e Kryetarit të Komitetit Ushtarak të NATO-s. Komiteti Ushtarak i Organizatës së Traktatit të Atlantikut të Veriut (NATO MC) është organi i NATO-s që përbëhet nga Shefat e Mbrojtjes të shteteve anëtare (CHOD). Këto CHOD kombëtare përfaqësohen rregullisht në MC nga Përfaqësuesit e tyre të Përhershëm Ushtarak (MilRep), të cilët shpesh janë oficerë flamuri me dy ose tre yje. Ashtu si Këshilli, herë pas here Komiteti Ushtarak gjithashtu mblidhet në një nivel më të lartë, përkatësisht në nivelin e Shefave të Mbrojtjes, oficerit ushtarak më të lartë në forcat e armatosura të çdo kombi.
Shtetet anëtare të NATO-s
parapamje|Anëtarët aktualë të NATO-s të theksuara me blu. NATO (Organizata e Traktatit të Atlantikut të Veriut) është një aleancë ushtarake ndërkombëtare që përbëhet nga 30 shtete anëtare nga Evropa dhe Amerika e Veriut. Ai u krijua në nënshkrimin e Traktatit të Atlantikut të Veriut më 4 prill 1949. Neni 5 i traktatit thotë se nëse një sulm i armatosur ndodh kundër njërit prej shteteve anëtare, ai do të konsiderohet si një sulm kundër të gjithë anëtarëve dhe anëtarët e tjerë do të ndihmojnë. anëtari i sulmuar, me forca të armatosura nëse është e nevojshme. Neni 6 i traktatit e kufizon objektin e nenit 5 në ishujt në veri të Tropikut të Kancerit, kontinentin e Amerikës së Veriut dhe Evropës, të gjithë Turqinë dhe Algjerinë Franceze. Si i tillë, një sulm në Hawaii, Puerto Rico, Guiana Franceze, Ceuta ose Melilla, ndër vende të tjera, nuk do të shkaktonte një përgjigje të Nenit 5.
Të gjithë anëtarët kanë ushtri, me përjashtim të Islandës, e cila nuk ka një ushtri tipike (por ka një roje bregdetare dhe një njësi të vogël specialistësh civilë për operacionet e NATO-s). Tre nga anëtarët e NATO-s janë shtete me armë bërthamore: Franca, Mbretëria e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara. NATO ka 12 shtete anëtare themeluese. Tre anëtarë të tjerë u bashkuan midis 1952 dhe 1955 dhe një anëtar i katërt i ri u bashkua në 1982. Pas përfundimit të Luftës së Ftohtë, NATO shtoi 14 anëtarë të tjerë nga 1999 deri në 2020.
NATO aktualisht njeh Bosnje dhe Hercegovinën, Finlandën, Gjeorgjinë, Suedinë dhe Ukrainën si anëtarë aspirantë si pjesë e politikës së tyre të zgjerimit të Dyerve të Hapura.
Hirushja (2015)
Hirushja (titulli origjinal: Cinderella) është një film amerikan, zhanri fantazi romancë, me regji të Kenneth Branagh dhe skenar të Chris Weitz. Filmi është i bazuar në përrallën e njohur nga Charles Perrault dhe i frymëzuar nga filmi i vitit 1950 me të njëjtin titull. U prit mjaft mirë nga kritikët, arkëtoi mbi 543 milionë dollarë në mbarë botën dhe fitoi një çmim Academy për kostumografinë më të mirë.
Përmbajtja
Në film trajtohet historia e Elës, së cilës i vdes e ëma dhe pas pak kohësh i ati martohet përsëri. Për ta mbështetur të atin, Ela e mirëpret njerkën e saj të re dhe dy vajzat e saj Anastasia dhe Drizela, në familje. Por kur babai i Elës vdes papritur, ajo e gjen veten nën mëshirën e një familjeje të re, xheloze e mizore. Ajo detyrohet të punojë si një shërbëtore, e mbuluar nga hiri dhe kështu emërohet Hirushe. Me kalimin e kohës Ela filloi të humbte shpresat, mirëpo krahas keqtrajtimeve, ajo gjithmonë i nderoi fjalët e fundit të nënës së saj "Bëhu kurajoze dhe zemërmirë".
Ela filloi t'i rriste shpresat përsëri, kur pallati mbretëror ftoi të gjitha zonjushat në një ballo, ku ajo mund të takonte princin e saj të kaltër. Fatkeqësisht, njerka e ndalon të shkojë në ballo dhe për t'u siguruar, i'a shqyen fustanin që ajo do të vishte. Por si në të gjitha përrallat e tjera edhe në këtë përrallë ndihma nuk mungon. Një grua zemërmirë me shkopin e saj magjik, i ndryshon Elës jetën përgjithmonë
Muzika
Më 7 qershor, 2013, lajmet konfirmuan se Patrick Doyle do të kompozojë muzikën e filmit, duke u bazuar kryesisht në romancë. Doyle më parë ka bërë muzikën për filma si Hamlet dhe Thor, gjithashtu edhe për filmin nga Pixar, Rebelja. Doyle regjistroi muzikën e filmit me Orkestrën Simfonike të Londrës në Londër.
Dianne P. O'Leary
Dianne P. O'Leary (e lindur më 20 nëntor, 1951) është një matematikane dhe shkencëtare e kompjuterit nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, hulumtimet e se cilës kanë të bëjnë me llogaritjet shkencore, algjebrën lineare kompjuterike dhe historinë e llogaritjeve shkencore. Ajo është një Profesore Universitare e Dalluar e Shkencave Kompjuterike në Universitetin e Maryland, College Park, dhe është autore e librit Scientific Computing with Case Studies(SIAM, 2009).
Jeta
Dianne P. O'Leary lindi në vitin 1951, në Chicago. Ajo studio matematikën në Universitetin Purdue, duke diplomuar në vitin 1972, dhe ndërsa titullin Ph.D. në shkencat kompjuterike e mori në Universitetin Stanford në vitin 1976.
Hajime Moriyasu
(lindur më 23 Gusht 1968) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 35 ndeshje dhe ka shënuar 1 gola.
Lin Chi-ling
220px|thumb|Lin Chi-ling në Festivalin e Modeleve 2009 Lin Chi-ling (lindi më 29 nëntor 1974) është aktore, modele, këngëtare dhe prezantuese tajvaneze.
Jeta e hershme
Babai i Linit, Lin Fan-nan (kinezisht: 林繁男), dhe nëna e saj, Wu Tzu-mei (kinezisht: 吳慈美), që të dytë janë nga Tainan, në jug të Tajvanit. Lin ndoqi shkollën e mesme komunale Zhongzheng në Taipei. Më vonë ajo ndoqi shkollën Peshkop Strachan në Toronto, Ontario, Kanadë, pastaj mori pjesë në Universitetin e Torontos deri më 1997, kur mbaroi studimet e saj bachelor, me diplomë të dyfishtë në historinë e artit perëndimor dhe ekonominë. Pasi diplomoi, ajo u kthye në Tajvan.
Qëndrim Rijani
Qëndrim Rijani është regjisor shqiptar i teatrit, operës dhe filmit. Karriera e tij është e pasur me vepra të huaja e shqiptare të shfaqura në shumë vende të Evropës të cilat janë vlerësuar me shumë çmime nëpër festivale. Shfaqjet e tij karakterizohen nga stili i tij i vrazhdë e i drejtpërdrejtë. Ai është edhe regjisori i operës së parë shqiptare në Maqedoninë e Veriut.
Jeta
Ka lindur më 30 mars 1990 në Kërçovë, Maqedoni. Shkollimin fillor dhe të mesëm i ka kryer në vendlindje. Është diplomuar në degën e regjisë së teatrit në Universitetin e Arteve në Tiranë. Në po të njëjtin universitet ka kryer edhe studimet master - dega: regji teatri dhe spektakli, me temë të mbrojtur: "Kiçi dhe kthetrat e tij". Gjithashtu ka qenë pjesë e disa specializimeve me karakter Workshopi.
Opera
Opera “Skënderbeu” është një ndër veprat më të rëndësishme të Qëndrim Rijanit si regjisor, të cilën e realizoi bashkë me kompozitorin Fatos Lumani dhe libretin Arian Krasniqi. Njoftimi për punën mbi këtë vepër erdhi për herë të parë publikisht në një intervistë në kanalin televiziv Ora News nëntë muaj para premierës së saj. Kjo vepër operistike shënon edhe shfaqjen e operës së parë shqiptare në Maqedoninë e Veriut. Premiera e kësaj vepre historike është shfaqur në Teatrin e Operës dhe Baletit të Maqedonisë në Shkup në datën 23 dhjetor 2019. Ajo është pritur shumë mirë edhe nga ana e publikut, i cili është ngritur në këmbë për të duartrokitur trupën dhe stafin e operës për plot nëntë minuta.
Stili
Ajo që e karakterizon Qëndrim Rijanin është stili i vrazhdë që e përcjell në vepra përmes personazheve. Këta të fundit, në saje të ngarkesës së tyre emocionale dhe natyrës së tyre kaq të drejtpërdrejtë, vijnë nëpërmjet komedisë së zezë me një ashpërsi dalluese nga portretet e teatrit tradicional. Ky stil reflektohet edhe nga dramaturgu i tij i preferuar: Martin McDonagh, prej të cilit ka vënë në skenë tri vepra deri tani, si dhe ka marrë pjesë në një festival teatri kushtuar veprave të këtij autori në Perm të Rusisë.
Çmimet
Këto shfaqje (më sipër) janë vlerësuar me mbi katërdhjetë çmime. Përmes tyre, ai është vlerësuar edhe me tetë çmime personale si regjisor, përfshirë edhe çmimet si Regjisor i vitit në Maqedoni dhe Regjia e vitit në Shqipëri.
Çmimet personale
Përveç çmimeve të shfaqjeve në festivale, Qëndrim Rijani është vlerësuar edhe me këto çmime vjetore për punën e tij si regjisor:
Banati
Banati është një rajon gjeografik dhe historik që shtrihet në Evropën Qendrore dhe Lindore dhe i cili aktualisht është i ndarë midis tre vendeve: pjesa lindore shtrihet në Rumaninë perëndimore (qarqet e Timiș, Caraş-Severin, Arad në jug të lumit Mureş dhe pjesa perëndimore. i Mehedinți); pjesa perëndimore e Banatit është në Serbinë verilindore (kryesisht e përfshirë në Vojvodinë, me përjashtim të një pjese të vogël të përfshirë në Rajonin e Beogradit); dhe një pjesë e vogël veriore shtrihet brenda Hungarisë juglindore ( Congrad-Csanád County).
Diversiteti historik etnik i rajonit u ndikua rëndë nga ngjarjet e Luftës së Dytë Botërore. Sot, Banati është i populluar kryesisht nga rumunë, serbë dhe hungarezë etnikë, por popullata të vogla të grupeve të tjera etnike jetojnë gjithashtu në rajon. Pothuajse të gjithë janë shtetas të Serbisë, Rumanisë ose Hungarisë. parapamje|Banati i [[Vojvodina|Vojvodinës]]
Emri
Gjatë Mesjetës, termi " banate " përcaktoi një krahinë kufitare të udhëhequr nga një guvernator ushtarak, i cili u quajt ban. Provinca të tilla ekzistonin kryesisht në tokat sllave të jugut, hungareze dhe rumune. Në sllavishten e jugut dhe gjuhët e tjera rajonale, termat për "banate" ishin: serbisht – бановина/ banovina, hungarisht – bánság, rumanisht – banat dhe latinisht – banatus. Janë propozuar disa teori për origjinën etimologjike të rajonit "Banat". Një teori e parë pretendon se ajo vjen nga rrënja e një folje që gjendet në disa popuj gjermanikë, përkatësisht ban. Ky term do të thotë "të shpallësh" ose "të proklamosh". Prej andej kaloi në latinishten mesjetare, nën formën bannum, që do të thotë – te popujt frankë, p.sh. – “shpallje”, por edhe rrethin në të cilin shpallja në fjalë do të kishte efekte. Një teori tjetër parashtron origjinën persiane të fjalës "ban"; në persisht ban (بان) do të thotë "mjeshtër". Nga kjo gjuhë, ajo do të ishte marrë nga avarët dhe do të ishte sjellë në Panoni, ku ata sunduan në shekujt 6-8. Një interpretim tjetër lidhet gjithashtu me avarët, sipas të cilit origjina e fjalës "ban" do të vinte nga emri i kaganit të parë të Kaganatit Avar, Bayan I. Këto pikëpamje kundërshtohen nga ata që besojnë se "ban" vjen nga një rrënjë e vjetër proto-indo-evropiane, bha, që do të thotë "të flasësh".
Në kohën e mbretërisë hungareze mesjetare, territori i Banatit modern u shfaq në burimet e shkruara si Temesköz (përmendur për herë të parë në 1374). Emri hungarez i referohej kryesisht zonave fushore midis lumenjve Mureş, Tisza dhe Danub. Emri i saj osman ishte "Eyaleti i Temeşvarit " (më vonë "Ejaleti i Janovas"). Gjatë pushtimit turk, territori i Temesköz-it (Banat) quhej edhe "Rascia" ("vendi i serbëve", 1577). Për rumunët, rajoni njihej edhe si Temișana.
Në periudhën e hershme moderne, kishte dy banata që përfshinin pjesërisht ose tërësisht territorin e asaj që në epokën aktuale quhet Banat: Banati i Lugoj dhe Caransebeş në shekujt 16-17 dhe Banati i Temeswarit në shekujt 18- shekulli i 19-të. Fjala "Banat" pa ndonjë kualifikim tjetër zakonisht i referohet Banate historike të Temeswarit, e cila e fitoi këtë titull pas Traktatit të Passarowitz të vitit 1718. Emri u përdor gjithashtu nga viti 1941 deri në 1944, gjatë pushtimit të Boshtit, për entitetin politik jetëshkurtër (shih: Banat (1941–44)), i cili mbulonte vetëm pjesën e sotme serbe të Banatit historik.
Emri "Banat" është i ngjashëm në gjuhë të ndryshme të rajonit; Romanian Banat, serbo-kroatisht: Банат/ Banat, Hungarian Bánát, Банат, Banat, Grek Vanáto, Sllovak Banát, Turqisht Banat, Банат. Disa nga këto gjuhë do të kishin edhe terma të tjerë, nga kuadri i tyre i referencës, për të përshkruar këtë rajon historik dhe gjeografik.
Qytete të mëdha
Tabela e mëposhtme rendit qytetet në Banat me një popullsi më të madhe se 10,000 (2011). Disa qytete që nuk janë historikisht pjesë e Banatit u zgjeruan në këtë rajon gjatë shekullit të 20-të, kështu që sot disa rrethe shtrihen në Banatin historik: Arad (Aradu Nou), Beograd ( Palilula ) dhe Szeged (Újszeged).
Teknologjia ushtarake
Teknologjia ushtarake është aplikimi i teknologjisë për përdorim në luftë. Ai përfshin llojet e teknologjisë që janë qartësisht në natyrë ushtarake dhe jo civile në aplikim, zakonisht sepse atyre u mungojnë aplikacionet civile të dobishme ose ligjore, ose janë të rrezikshme për t'u përdorur pa trajnimin e duhur ushtarak.
Inxhinieria e armatimit është projektimi, zhvillimi, testimi dhe menaxhimi i ciklit jetësor të armëve dhe sistemeve ushtarake. Ai mbështetet në njohuritë e disa disiplinave tradicionale të inxhinierisë, duke përfshirë inxhinierinë mekanike, inxhinierinë elektrike, mekatronikën, elektro-optikën, inxhinierinë e hapësirës ajrore, inxhinierinë e materialeve dhe inxhinierinë kimike.
Historia
Ky seksion ndahet në zhvillimet e gjera kulturore që prekën teknologjinë ushtarake.
Teknologji e lashtë
Përdorimi i parë i veglave prej guri mund të ketë filluar gjatë periudhës paleolitike. Veglat më të hershme prej guri janë nga vendi i Lomekwi, Turkana, që datojnë 3.3 milion vjet më parë. Veglat prej guri u diversifikuan gjatë periudhës së pleistocenit, e cila përfundoi ~ 12,000 vjet më parë. Dëshmia më e hershme e luftës midis dy grupeve është regjistruar në vendin e Nataruk në Turkana, Kenia, ku prova janë skelete njerëzore me lëndime të mëdha traumatike në kokë, qafë, brinjë, gjunjë dhe duar, duke përfshirë një teh obsidiani të ngulitur në një kafkë. e konfliktit ndër-grupor midis grupeve të gjuetarëve-mbledhësve nomadë 10,000 vjet më parë.
Njerëzit hynë në epokën e bronzit pasi mësuan të shkrinin bakrin në një aliazh me kallaj për të bërë armë. Në Azi, ku xehet e kallajit të bakrit janë të rralla, ky zhvillim u vonua derisa tregtimi i bronzit filloi në mijëvjeçarin e tretë pes. Në rajonet e Lindjes së Mesme dhe Evropës Jugore, epoka e bronzit ndjek periudhën neolitike, por në pjesë të tjera të botës, epoka e bakrit është një kalim nga neoliti në epokën e bronzit. Edhe pse epoka e hekurit në përgjithësi ndjek epokën e bronzit, në disa zona epoka e hekurit ndërhyn drejtpërdrejt në neolitin nga jashtë rajonit, me përjashtim të Afrikës Nën-Sahariane ku ajo u zhvillua në mënyrë të pavarur.
Përdorimi i parë në shkallë të gjerë i armëve prej hekuri filloi në Azinë e Vogël rreth shekullit të 14-të para Krishtit dhe në Evropën Qendrore rreth shekullit të 11-të pes, e ndjekur nga Lindja e Mesme (rreth 1000 pes) dhe India dhe Kina.
Asirianët janë merita për futjen e kalorësisë së kuajve në luftë dhe përdorimin e gjerë të armëve prej hekuri deri në vitin 1100 pes. Asirianët ishin gjithashtu të parët që përdorën shigjeta me majë hekuri.
Teknologjia pas-klasike
parapamje|djathtas|Një illustrim e një katapulte [[trebuchet, siç përshkruhet në Wujing Zongyao.]] Wujing Zongyao (Esencialet e Arteve Ushtarake), shkruar nga Zeng Gongliang, Ding Du dhe të tjerë me urdhër të Perandorit Renzong rreth vitit 1043 gjatë dinastisë Song ilustrojnë fokusin e epokave në avancimin e çështjeve intelektuale dhe teknologjisë ushtarake për shkak të rëndësisë së luftës. midis Song dhe Liao, Jin dhe Yuan në veri të tyre. Libri mbulon tema të strategjisë ushtarake, trajnimit dhe prodhimit dhe punësimit të armatimit të avancuar.
parapamje|djathtas|Një [[Flakahedhësi|flakahedhës kinez nga dorëshkrimi i Wujing Zongyao të vitit 1044 pes, dinastia Song.]]
Përparimet në teknologjinë ushtarake e ndihmuan dinastinë Song në mbrojtjen e saj kundër fqinjëve armiqësorë në veri. Flakahedhësi e gjeti origjinën e tij në Greqinë e epokës bizantine, duke përdorur zjarrin grek (një lëng kimikisht kompleks, shumë i ndezshëm benzine) në një pajisje me një zorrë sifon në shekullin e 7-të. Në vitin 919, pompa e projektorit të sifonit u përdor për të përhapur 'vajin e zjarrtë flakërues' që nuk mund të laget me ujë, siç është regjistruar nga Lin Yu në Wuyue Beishi, prandaj referenca e parë e besueshme kineze për flakëhedhësin që përdor zgjidhjen kimike të zjarrit grek. Lin Yu përmendi gjithashtu se 'vaji i zjarrit flakërues' rrjedh përfundimisht nga një prej kontakteve detare të Kinës në 'detet e jugut', Arabia Dashiguo. Në Betejën e Langshan Jiang në vitin 919, flota detare e Mbretit Wenmu nga Wuyue mundi një ushtri Huainan nga shteti Wu; Suksesi i Wenmu u lehtësua nga përdorimi i 'vajit të zjarrit' ('huoyou') për të djegur flotën e tyre, duke nënkuptuar përdorimin e parë kinez të barutit në një betejë. Kinezët aplikuan përdorimin e shakullave me dy pistoni për të pompuar benzinë nga një cilindër i vetëm (me një goditje lart dhe poshtë), e ndezur në fund nga një shkrepës baruti me djegie të ngadaltë për të ndezur një rrymë flake të vazhdueshme. Kjo pajisje u paraqit në përshkrimin dhe ilustrimin e Dorëshkrim ushtarak Wujing Zongyao i vitit 1044. Në shtypjen e shtetit të Tangut Jugor nga viti 976, forcat e hershme detare Song u përballën me ta në lumin Yangtze në vitin 975. Forcat e Tang jugor u përpoqën të përdornin flakëhedhës kundër marinës Song, por ishin të konsumuar aksidentalisht nga zjarri i tyre, kur erërat e forta hynë në drejtim të tyre.
Megjithëse efektet shkatërruese të barutit u përshkruan në dinastinë e hershme Tang nga një alkimist daoist, zhvillimet më të hershme të tytës së armës dhe topit me predhë u gjetën në fund të Kinës Song. Përshkrimi i parë i artit i 'shtitës së zjarrit' kinez (një kombinim i një flakëhedhësi me zjarr të përkohshëm dhe armë) ishte nga një pikturë murale budiste e Dunhuang, e datës rreth vitit 950.ref name="needham volume 5 part 7 224 225">Needham, Volume 5, Part 7, 224–225. Këto 'shtiza zjarri' u përdorën gjerësisht në fillim të shekullit të 12-të, duke shfaqur shtylla të zbrazëta bambuje si tuba për të ndezur grimcat e rërës (për të verbëruar dhe mbytur), fishekë plumbi, copa metali të mprehtë dhe copa qeramike dhe së fundi me shtytje të mëdha baruti. shigjeta dhe armë raketash. Përfundimisht, bambuja që prishej u zëvendësua me tuba të zbrazët prej gize, dhe po ashtu ndryshoi terminologjia e kësaj arme të re, nga 'shtiza e zjarrit' huo qiang në 'tub zjarri' huo tong. Ky paraardhës i armës u plotësua nga paraardhësi i topit, atë që kinezët e quanin që nga shekulli i 13-të si 'shpërthimi i karikatorit të shumëfishtë plumbash' bai zu lian zhu pao, një tub prej bronzi. ose gize që ishte mbushur me rreth 100 topa plumbi.
Përshkrimi më i hershëm i njohur i një arme është një skulpturë nga një shpellë në Sichuan, që daton në vitin 1128, që portretizon një figurë që mbante një bombardim në formë vazoje, duke gjuajtur flakë dhe një top. Megjithatë, zbulimi më i vjetër arkeologjik ekzistues i një pistolete metalike është nga gërmimi kinez në Heilongjiang, i datës 1288. Kinezët zbuluan gjithashtu potencialin shpërthyes të paketimit të predhave të gropave të topave me barut. I shkruar më vonë nga Jiao Yu në Huolongjing e tij (mesi i shekullit të 14-të), ky dorëshkrim regjistroi një top prej gize të epokës së Këngës, i njohur si 'shpërthimi i bubullimave të reve fluturuese' (fei yun pi-li pao). Në dorëshkrim thuhej se:
Siç u përmend më parë, ndryshimi i terminologjisë për këto armë të reja gjatë periudhës së Song ishte gradual. Topat e hershëm Song në fillim u quajtën në të njëjtën mënyrë si katapulta kineze me trebuchet. Një studiues i mëvonshëm i dinastisë Ming i njohur si Mao Yuanyi do të shpjegonte këtë përdorim të terminologjisë dhe origjinën e vërtetë të topit në tekstin e tij të Wubei Zhi, shkruar në vitin 1628.
Armët
Zhvillimi i shpejtë në teknologjinë ushtarake pati një ndikim dramatik në ushtritë dhe marinat në botën e industrializuar në 1740-1914. Për luftën tokësore, kalorësia u zbeh në rëndësi, ndërsa këmbësoria u transformua nga përdorimi i pushkëve shumë të sakta me ngarkim më të shpejtë dhe përdorimi i pluhurit pa tym. Mitralozët u zhvilluan në vitet 1860 në Evropë. Artileri raketore dhe raketat mysorean, të dyja të pioniere nga muslimani indian Tipu Sultan, u bënë më të fuqishme kur eksplozivët e rinj të lartë (të bazuar në nitroglicerin) arritën gjatë Luftërave Anglo-Mysore dhe francezët prezantuan artileri shumë më të sakta në terren me zjarr të shpejtë. Mbështetja e logjistikës dhe komunikimit për luftën tokësore u përmirësua në mënyrë dramatike me përdorimin e hekurudhave dhe telegrafëve. Industrializimi siguroi një bazë fabrikash që mund të konvertoheshin për të prodhuar municione, si dhe uniforma, tenda, vagona dhe furnizime thelbësore. Objektet mjekësore u zgjeruan dhe u riorganizuan në bazë të spitaleve të përmirësuara dhe krijimit të infermierisë moderne, të tipizuara nga Florence Nightingale në Britani gjatë Luftës së Krimesë të 1854–56.
Detare
Lufta detare u transformua nga shumë risi, më së shumti nga motori me avull i bazuar në qymyr, armët detare me rreze të gjatë veprimi të lartë, forca të blinduara të rënda prej çeliku për luftanijet, minat dhe futja e silurëve, e ndjekur nga varka me silur dhe shkatërrues. Qymyri pas vitit 1900 u zhvendos përfundimisht nga nafta më efikase, por ndërkohë marinat me një shtrirje ndërkombëtare duhej të vareshin nga një rrjet stacionesh thëngjilli për t'u furnizuar me karburant. Perandoria Britanike i siguroi ato me bollëk, ashtu si edhe Perandoria Franceze në një masë më të vogël. Kolegjet e luftës u zhvilluan, pasi teoria ushtarake u bë një specialitet; kadetëve dhe komandantëve të lartë iu mësuan teoritë e Jomini, Clausewitz dhe Mahan dhe u angazhuan në lojëra luftarake në tavolinë. Rreth vitit 1900, u shfaqën inovacione krejtësisht të reja si nëndetëset dhe aeroplanët dhe u përshtatën shpejt me luftën deri në vitin 1914. HMS Dreadnought (1906) britanike inkorporoi aq shumë nga teknologjitë më të fundit në armë, shtytje dhe forca të blinduara, saqë me një goditje bëri gjithçka tjetër. luftanije të vjetruara
Organizimi dhe financa
Mjete të reja financiare u zhvilluan për të financuar kostot në rritje të shpejtë të luftës, të tilla si shitjet e bonove popullore dhe taksat mbi të ardhurat, dhe financimi i qendrave të përhershme kërkimore. Shumë risi të shekullit të 19-të u shpikën dhe u promovuan kryesisht nga individë të vetëm me ekipe të vogla asistentësh, si David Bushnell dhe nëndetësja, John Ericsson dhe luftanija, Hiram Maxim dhe mitralozi, dhe Alfred Nobel dhe eksplozivët e lartë. Nga viti 1900, ushtria filloi të kuptonte se duhej të mbështeteshin shumë më tepër në qendrat kërkimore në shkallë të gjerë, të cilat kishin nevojë për financim nga qeveria. Ata sollën udhëheqës të inovacionit të organizuar si Thomas Edison në SHBA dhe kimistin Fritz Haber i Institutit Kaiser Wilhelm në Gjermani
Partneriteti për Paqe
parapamje|1994 Pullë postare moldave kushtuar "Partneritetit për Paqe". Partneriteti për Paqe (PfP; frëngjisht: Partenariat pour la paix) është një program i Organizatës së Traktatit të Atlantikut të Veriut (NATO) që synon krijimin e besimit midis shteteve anëtare të NATO-s dhe shteteve të tjera kryesisht në Evropë, duke përfshirë shtetet post-sovjetike; 20 shtete janë anëtare. Programi përmban gjashtë fusha bashkëpunimi, të cilat synojnë të ndërtojnë marrëdhënie me partnerët përmes bashkëpunimit ushtarak në ushtri për trajnime, stërvitje, planifikim dhe reagim ndaj fatkeqësive, çështje shkencore dhe mjedisore, profesionalizim, planifikim politikash dhe marrëdhënie me qeverinë civile.
Mes shqetësimeve të sigurisë në Evropën Lindore pas Luftës së Ftohtë dhe shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik, si dhe për shkak të dështimit të Këshillit të Bashkëpunimit të Atlantikut të Veriut (NACC), programi u lançua gjatë samitit në Bruksel, Belgjikë midis 10 dhe 11 janarit. 1994. Në këtë proces, vendet neutrale u përballën gjithashtu me një situatë në të cilën u duhej të rishikonin ruajtjen e neutralitetit ushtarak; Prandaj, vende të tilla si Finlanda, Suedia dhe Austria iu bashkuan aktiviteteve në terren të Partneritetit për Paqe në 1997.
Në dekadën e ardhshme, gjatë viteve 2000, PfP ka bërë përparim të madh. Në vitin 2002, ajo filloi Planin e Veprimit të Partneritetit Individual për t'u ofruar anëtarëve një mundësi për t'u dhënë ndihmë të mëtejshme nga NATO pa pasur nevojë të angazhohen për t'u bërë anëtarë të plotë të NATO-s. Programi gjithashtu ka filluar një iniciativë për arsimin, veçanërisht arsimin ushtarak. Gjatë rrjedhës së krijimit të tij, programi ka pasur vështirësi me financimin për shkak të formimit të anëtarëve në ndryshim të vazhdueshëm.
Beaugas
Beaugas është një komunë në Francë. Beaugas bën pjesë në departamentin Lot-et-Garonne të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 347 banorë dhe sipërfaqe 22.48 km².
Zoti Link (filmi 2019)
Zoti Link është një 2019 British-American stop-motion animuar aventurë komedi film të shkruar dhe drejtuar nga Chris Butler. Isshtë prodhuar nga Laika dhe përfshin zërat e Hugh Jackman, Zoe Saldana, David Walliams, Stephen Fry, Matt Lucas, Timothy Olyphant, Amrita Acharia, Emma Thompson dhe Zach Galifianakis. Komploti ndjek një Sasquatch i cili, me ndihmën e një eksploruesi anglez, udhëton në Himalaje për të takuar kushërinjtë e tij Yeti.
Herakliusi
Herakliu (Greqisht: Ἡράκλειος Herakleios; rreth 575 - 11 shkurt 641) ishte perandor bizantin nga viti 610 deri në vitin 641. Ngritja e tij në pushtet filloi në vitin 608, kur ai dhe babai i tij, Herakliu i Vjetër, ekzarku i Afrikës, udhëhoqën një revoltë kundër uzurpatorit jo-popullor Fokas.
Mbretërimi i Herakliut u shënua nga disa fushata ushtarake. Në vitin kur Herakliu erdhi në pushtet, perandoria u kërcënua në kufij të shumtë. Herakliu menjëherë mori drejtimin e Luftës Bizantine–Sasane të viteve 602–628. Betejat e para të fushatës përfunduan me humbje për Bizantinët; ushtria persiane luftoi drejt Bosforit por Konstandinopoja ishte e mbrojtur nga mure të padepërtueshme dhe një marinë e fortë dhe Herakliu ishte në gjendje të shmangte humbjen totale. Shpejt pasi, ai nisi reformat për të rindërtuar dhe forcuar ushtrinë. Herakliu i dëboi persët nga Azia e Vogël dhe u fut thellë në territorin e tyre, duke i mundur ata vendosmërisht në vitin 627 në Betejën e Ninevehut. Mbreti Persian Khosrow II u përmbys dhe u ekzekutua nga djali i tij Kavad II, i cili shpejt paditi për një traktat paqeje, duke rënë dakord të tërhiqej nga i gjithë territori i pushtuar. Në këtë mënyrë marrëdhëniet paqësore u rivendosën në dy perandoritë e tensionuara thellë.
Herakliu humbi shumë nga tokat e tij të sapo rimarra nga pushtimet myslimane. Duke dalë nga Gadishulli Arabik, myslimanët shpejt pushtuan Perandorinë Sasaneze. Në vitin 634 myslimanët marshuan në Sirinë Romake, duke mundur vëllanë e Herakliut Teodorin. Brenda një periudhe të shkurtër kohe, arabët pushtuan Mesopotaminë, Armeninë dhe Egjiptin.
Herakliu hyri në marrëdhënie diplomatike me kroatët dhe serbët në Ballkan. Ai u përpoq të riparonte skizmën në kishën e krishterë në lidhje me monofizitët, duke promovuar një doktrinë kompromisi të quajtur Monotelitizëm. Kisha e Lindjes (e quajtur zakonisht Nestoriane) ishte gjithashtu e përfshirë në proces. Përfundimisht, ky projekt i unitetit u refuzua nga të gjitha palët e mosmarrëveshjes.
Origjina
Herakliu ishte djali i madh i Herakliut të vjetër dhe Epifanisë, nga një familje me origjinë të mundshme armene nga Kapadokia,[A 1] me prejardhje spekulative Arsacide. Përtej kësaj, ka pak informacion specifik të njohur për prejardhjen e tij. Babai i tij ishte një gjeneral kryesor gjatë luftës së Perandorit Maurice me Bahram Chobin, uzurpator i Perandorisë Sasaneze, gjatë vitit 590. Pas luftës, Maurice caktoi Herakliun e vjetër në pozicionin e Eksarkut të Afrikës.
Revolta kundër Fokasit dhe aderimi
majtas|parapamje| Solidusi i artë i Herakliut dhe babait të tij me rroba konsullore, goditën gjatë revoltës së tyre kundër Fokas Në vitin 608, Herakliu i vjetër hoqi dorë nga besnikëria e tij ndaj Perandorit Fokas, i cili kishte përmbysur Mauricen gjashtë vjet më parë. Rebelët lëshuan monedha që tregonin të dy Heraklit të veshur si konsuj, megjithëse asnjëri prej tyre nuk pretendonte në mënyrë të qartë titullin perandorak në këtë kohë. Kushëriri i ri i Herakliut, Nicetasi, nisi një pushtim tokësor të Egjiptit; deri në vitin 609, ai kishte mundur Bonosin e përgjithshëm të Fokasit dhe kishte siguruar provincën. Ndërkohë, Herakliu më i ri lundroi drejt lindjes me një forcë tjetër përmes Siçilisë dhe Qipros.
Ndërsa iu afrua Konstandinopojës, ai kontaktoi me udhëheqës të shquar dhe planifikoi një sulm për të përmbysur aristokratët në qytet, dhe shumë shpejt organizoi një ceremoni ku ai u kurorëzua dhe u vlerësua si Perandor. Kur arriti në kryeqytet, Eksubitors, një njësi elite e Gardës Perandorake e udhëhequr nga dhëndri i Fokas Priscus, u largua për te Herakliu dhe ai hyri në qytet pa ndonjë rezistencë serioze. Kur Herakliukapi Fokain, ai e pyeti "Si ke qeverisur, i mjeri?" Përgjigja e Fokas - "Dhe a do të sundosh më mirë?" - aq i tërbuar Herakliu saqë i preu kokën Fokasit në vend. Më vonë iu morën organet gjenitale sepse Fokasi kishte përdhunuar gruan e Fotiusit, një politikan i fuqishëm në qytet.
Më 5 tetor 610, Herakliu u kurorëzua për herë të dytë, këtë herë në Kapelën e Shën Stefanit brenda Pallatit të Madh; në të njëjtën kohë ai u martua me Fabia, e cila mori emrin Eudokia. Pas vdekjes së saj në vitin 612, ai u martua me mbesën e tij Martina në vitin 613; kjo martesë e dytë u konsiderua inçestuale dhe ishte shumë jopopullore. Në mbretërimin e dy djemve të Herakliut, Martina përçarëse duhej të bëhej qendra e pushtetit dhe intrigave politike. Megjithë urrejtjen e përhapur për Martinën në Kostandinopojë, Herakliu e çoi atë në fushata me të dhe refuzoi përpjekjet e Patriarkut Sergius për të parandaluar dhe zgjidhur më vonë martesën.
Avantazhi fillestar persian
Gjatë fushatave të tij Ballkanike, Perandori Maurice dhe familja e tij u vranë nga Fokas në nëntor 602 pas një kryengritje. Khosrow II i Perandorisë Sasaneze ishte rikthyer në fronin e tij nga Maurice, dhe ata kishin mbetur aleatë deri në vdekjen e këtij të fundit. Pas kësaj, Khosrow shfrytëzoi rastin për të sulmuar Perandorinë Bizantine dhe për të ripushtuar Mesopotaminë. Khosrow kishte në oborrin e tij një njeri që pretendonte të ishte djali i Maurice Theodosius, dhe Khosrow kërkoi që Bizantinët ta pranojnë këtë Theodosiusin si Perandor. parapamje| Herakliu në 613–616 (mosha 38–41). Lufta fillimisht shkoi në rrugën e persëve, pjesërisht për shkak të shtypjes brutale të Fokasit dhe krizës së trashëgimisë që pasoi ndërsa gjenerali Herakli dërgoi nipin e tij Nicetas për të sulmuar Egjiptin, duke mundësuar djalin e tij Herakliun më të ri të pretendonte fronin në 610. Fokas, një sundimtar jopopullor i cili në burimet historike përshkruhet pa ndryshim si "tiran" (në kuptimin e tij origjinal të fjalës, d.m.th. mbret i paligjshëm nga rregullat e trashëgimisë), përfundimisht u rrëzua nga Herakliu, i cili lundroi në Kostandinopojë nga Kartagjena me një ikonë të vendosur në majën e anijes së tij.
Gjatë dekadës vijuese Persianët ishin në gjendje të pushtonin Palestinën dhe Egjiptin (nga mesi i vitit 621 e gjithë provinca ishte në duart e tyre) dhe të shkatërronin Anadollin, ndërsa avarët dhe sllavët përfituan nga situata për të kapërcyer Ballkanin, duke e çuar Perandorinë në prag të shkatërrimit. Në vitin 613, ushtria persiane mori Damaskun me ndihmën e hebrenjve, pushtoi Jeruzalemin në vitin 614, duke dëmtuar Kishën e Varrit të Shenjtë dhe duke kapur Kryqin e Vërtetë, dhe më pas kapur Egjiptin në 617 ose 618. Kur Sasanianët arritën në Kalkedon në vitin 615, ishte në këtë pikë, sipas Sebeos, që Herakliu kishte rënë dakord të qëndronte poshtë dhe ishte gati për të lejuar që Perandoria Bizantine të bëhej një shtet klient persian, madje duke lejuar Khosrow II të zgjidhte perandorin. Në një letër të dërguar nga ambasadorët e tij, Herakliu pranoi perandorinë Persiane si superiore, e përshkroi veten si "djali i bindur i Khosrow II, një i cili është i etur për të kryer shërbimet e qetësisë tuaj në të gjitha gjërat", dhe madje e quajti Khosrow II "perandori suprem". Megjithatë, Khosrow II refuzoi ofertën e paqes dhe arrestoi ambasadorët e Herakliut.
Me persët në portën e Kostandinopojës, Herakliu mendoi të braktiste qytetin dhe ta zhvendoste kryeqytetin në Kartagjenë, por figura e fuqishme e kishës, Patriarku Sergius e bindi atë të qëndronte. I sigurt pas mureve të Kostandinopojës, Herakliu ishte në gjendje të padisë për paqen në këmbim të një haraç vjetor prej një mijë talenta ari, një mijë talenta argjendi, një mijë rroba mëndafshi, një mijë kuaj dhe një mijë virgjëresha për Mbretin Persian. Paqja e lejoi atë të rindërtonte ushtrinë e Perandorisë duke shkurtuar shpenzimet jo-ushtarake, duke zhvlerësuar monedhën dhe duke u shkrirë, me mbështetjen e Patriarkut Sergi, thesaret e Kishës për të mbledhur fondet e nevojshme për të vazhduar luftën.
Kundër ofensivë dhe ringjallje bizantine
Më 5 Prill 622, Herakliu u largua nga Kostandinopoja, duke ia besuar qytetin Sergjit dhe gjeneralit Bonus si regjentë të djalit të tij. Ai mblodhi forcat e tij në Azinë e Vogël, ndoshta në Bitini dhe pasi e ringjalli moralin e tyre të thyer, ai nisi një kundërsulm të ri, i cili mori karakterin e një lufte të shenjtë; një imazh aheiropoietos i Krishtit u mbajt si një standard ushtarak. Ushtria romake vazhdoi në Armeni, i shkaktoi një disfatë një ushtrie të udhëhequr nga një shef arab aleat persian dhe më pas fitoi një fitore mbi persët nën Shahrbaraz. Herakliu do të qëndronte në fushatë për disa vjet. Më 25 Mars 624 ai përsëri u largua nga Kostandinopoja me gruan e tij, Martina dhe dy fëmijët e tij; pasi festoi Pashkët në Nikomedia më 15 Prill, ai bëri fushatë në Kaukaz, duke fituar një seri fitoresh në Armeni kundër Khosrow dhe gjeneralëve të tij Shahrbarazit, Shahint dhe Shahraplakanit. Në të njëjtin vit Visigothët patën sukses në rimarrjen e Kartagjenës, kryeqytetin e provincës perëndimore Bizantine të Spanjës, duke rezultuar në humbjen e një prej provincave të voglaqë ishin pushtuar nga ushtritë e Justinianit I. Në 626 avarët dhe sllavët të mbështetur nga një ushtri perse e komanduar nga Shahrbarazi, rrethuan Konstandinopojën, por rrethimi përfundoi me dështim (fitorja iu atribuua ikonave të Virgjëreshës të cilat drejtoheshin në procesion nga Sergius rreth mureve të qytet), ndërsa një ushtri e dytë perse nën Shahinin pësoi një humbje tjetër dërrmuese nga vëllai i Herakliut, Teodori. parapamje| Herakliu në 629–632 (i moshës 54–57 vjeç), me djalin e tij Konstandinin. Me shpërbërjen e përpjekjeve Persiane të luftës, Herakliu ishte në gjendje të vinte Gokturkët e Khaganatit Turk Perëndimor, nën Ziebel, i cili pushtoi Transkukazinë Persiane. Herakliu shfrytëzoi përçarjet brenda Perandorisë Persiane, duke e mbajtur Shahrbarazin neutral duke e bindur që Khosrow ishte xhelozuar ndaj tij dhe kishte urdhëruar ekzekutimin e tij. Në fund të vitit 627 ai filloi një ofensivë dimërore në Mesopotami, ku, pavarësisht nga dezertimi i aleatëve të tij turq, ai mundi persianët nën Rhahzadh në Betejën e Nineveh. Duke vazhduar në jug përgjatë Tigrit ai rrëmbeu pallatin e madh të Khosrow në Dastagird dhe u parandalua vetëm të sulmonte Ctesiphon nga shkatërrimi i urave në Kanalin Nahrawan. I diskredituar nga kjo seri fatkeqësish, Khosrow u përmbys dhe u vra në një grusht shteti të udhëhequr nga djali i tij Kavad II, i cili menjëherë paditi për paqe, duke rënë dakord të tërhiqej nga të gjitha territoret e pushtuara. Në 629 Herakliurivendosi Kryqin e Vërtetë në Jeruzalem në një ceremoni madhështore.
Herakliu mori për vete titullin antik persian të "Mbretit të Mbretërve" pas fitores së tij. Më vonë, duke filluar në 629, ai e modeloi veten si Basileus, fjala greke për "sovran", dhe ky titull u përdor nga Perandorët Bizantinë për 800 vitet e ardhshme. Arsyeja që Herakli zgjodhi këtë titull mbi termat e mëparshëm romakë si Augustus, disa studiues ua atribuan origjinës së tij armene.
Lufta kundër arabëve
alt=A map with Muslim-Byzantine troop movements from September 365 to just before the event of the Battle of Yarmouk|majtas|parapamje| Lëvizja e trupave arabo-bizantine nga shtatori 635 deri pak para ngjarjes së betejës së Yarmouk Deri në vitin 629, Profeti islamik Muhamed i kishte bashkuar të gjitha fiset e Gadishullit Arabik, më parë të përçarë për të paraqitur një sfidë serioze ushtarake për Bizantinët ose Persianët. Tani të animuar nga konvertimi i tyre në islam, ata përbënin një nga shtetet më të fuqishme në rajon. Konflikti i parë midis Bizantinëve dhe Myslimanëve ishte Beteja e Mu'tahit në shtator 629. Një forcë e vogël përleshëse myslimane sulmoi provincën e Arabisë në përgjigje të vdekjes së ambasadorit mysliman nga duart e guvernatorit romak Ghassanid, por u zmbrapsën. Për shkak se fejesa ishte një fitore bizantine, nuk kishte asnjë arsye të dukshme për të bërë ndryshime në organizatën ushtarake të rajonit. Gjithashtu, bizantinët kishin pak përvojë në fushën e betejës me arabët, dhe madje edhe më pak me ushtarë të zellshëm të bashkuar nga një profet. Edhe Strategjia e Maurice, një manual i luftës i vlerësuar për larminë e armiqve që mbulon, nuk e përmend luftën kundër Arabëve në asnjë gjatësi.
Vitin tjetër myslimanët filluan një ofensivë në Arabah në jug të Liqenit Tiberias, duke marrë Al Karak. Bastisje të tjera depërtuan në Negev, duke arritur deri në Gaza. Beteja e Yarmouk në vitin 636 rezultoi në një humbje dërrmuese për ushtrinë më të madhe bizantine; brenda tre vjetësh, Levant kishte humbur përsëri. Në kohën e vdekjes së Herakliut në Konstandinopojë, më 11 shkurt 641, pjesa më e madhe e Egjiptit kishte rënë gjithashtu.