cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lina Bo Bardi
Karriera në Brazil
Në vitin 1989, në moshën 74 vjeç, Bo Bardi u nderua me ekspozitën e parë të punës së saj në Universitetin e Sao Paolos.
Bo Bardi vdiq në Casa de Vidro më 20 mars të vitit 1992. Kur ajo vdiq, ajo la planin për një Sallon të ri São Paulo dhe një Qendër Kulturore për Vera Cruz.
Shtëpia prej xhami
Pjesa kryesore e shtëpisë është horizontale midis pllakave të betonit të hollë me shtylla të hollë rrethore. Shtyllat janë pilot, që lejon që peizazhi të rrjedhë nën ndërtesë. Brenda, zona kryesore e jetesës është pothuajse tërësisht e hapur, përveç një oborr që lejon që pemët në kopshtin e poshtëm të rriten në zemër të shtëpisë. Në shtëpi ka zona të ndara për funksione të ndryshme, një dhomë ngrënie, një bibliotekë dhe një zonë të ulur rreth fireplace-së, por të gjitha janë të unifikuar nga pikëpamjet e pyjeve nëpër xhami. Në teori, panelet e qelqit rrëshqiten horizontalisht, por nuk ka ballkon për të inkurajuar njerëzit që të dalin jashtë.
Zona e jetesës është vetëm gjysma e shtëpisë. Gjysma tjetër ulet në tokë të ngurtë në majë të kodrës, në anën veriore të dhomës së ndenjes. Një rresht i dhomave të gjumit përballet me një oborr të ngushtë, në anën tjetër të së cilës është muri bosh i krahut të stafit. Vetëm kuzhina kalon ndarjen - një territor i ndarë nga shërbëtorët dhe mësuese, dhe e pajisur me një shumëllojshmëri të mirë-projektuar pajisjet e shpëtimit të punës.
Muzeu i Artit São Paulo
Dizajni themelor i Bo Bardi u përdor për Muzeun e Artit São Paulo (i njohur edhe si "MASP") i cili u ndërtua në vitet 1957-1968. Burri i saj, Pietro Maria Bardi, ishte kurator. Bardis u përfshi në Muzeun pas takimit me gazetarin dhe diplomatin brazilian Assis Chateaubriand.Chateaubriand, me P.M. Inspektimi kuratorial i Bardës fitoi një koleksion të gjerë të artit për MASP, duke përfshirë veprat e artit të Bosch, Mantegna, Titian dhe Goya.
Solar do Unhão
Solar do Unhão është qendra kryesore kulturore e Salvadorit. Ajo u themelua nga Lina Bo Bardi pas një ftese nga guvernatori i Bahia për të drejtuar një muze të artit të ri në Lindjen e Veriut të Brazilit. Bo Bardi wanted this museum to show primitive art from the North East of Brazil, as well as the practical nature of their designs. The design of the museum reflects the culture in Salvador, but also the practicality and beauty of the region. Bo Bardi donte që ky muze të tregonte artin primitiv nga Lindja e Veriut e Brazilit, si dhe natyrën praktike të planeve të tyre. Dizajni i muzeut pasqyron kulturën në Salvador, por edhe praktikën dhe bukurinë e rajonit. [9] Solar do Unhão dikur ishte një fabrikë sheqeri dhe u emërua pas gjyqtarit të gjykatës së lartë të Brazilit të shekullit të 17-të, Pedro Unhão Castelo Branco. [10] Lina Bo Bardi u ngarkua për të rivendosur fabrikën e sheqerit në një muze të artit modern. Ndërtimi zgjati nga 1959-1963. Lina Bo Bardi was commissioned to restore the sugar mill into a museum of modern art. The construction lasted from 1959-1963. Shkallët kontrastin gjeometrinë abstrakte dhe materialitetin tradicional. Lina Bo Bardi është duke bërë homazhe në ndërtesën e shekullit të 17-të, por në të njëjtën kohë duke e përditësuar atë me dizajnet moderne. Qëllimi i saj ishte rivendosja e ndërtesave ekzistuese në mënyra që as nuk pandehnin në nostalgji dhe as konteksti injoruar. Për ta bërë këtë, ajo e la të jashtme koloniale të paprekur dhe shtoi shkallët moderne. Solar do Unhão pasqyron besimin e Bo Bardi që një muze duhet gjithashtu të jetë një vend për edukim. Kur muzeu u ndërtua së pari, mbajti shumë klasa që edukonin vendasit në art dhe histori. Bo Bardi besonte se një muze nuk duhet të jetë mauzole e së kaluarës dhe duhet të jetë një vend aktiv i dijes.
Teatro Oficina
Teatro Oficina u projektua nga Lina Bo Bardi në vitin 1984. Bo Bardi u ngarkua për të kthyer një ndërtesë të zjarrtë në São Paulo në një teatër. Ndërtesa është projektuar për grupin e teatrit me të njëjtin emër të cilët ishin një pjesë e rëndësishme e lëvizjes Tropicalia të fund të viteve 1960. Tropikalët u përpoqën të ndryshonin dhe një mënyrë për të shpëtuar Brazilin nga e kaluara koloniale. Ata përdorën teatrin për të provuar dhe kuptuar trashëgiminë e tyre braziliane. Bo Bardi projekton hapësirën e re pothuajse krejtësisht nga skela e pikturuar. Projektimi i referohet ndërtimit të grupeve në një hapësirë ​​teatrore. Teatri nuk ka vende konvencionale dhe kjo çon në linja të këqija. Kritikat arkitektonike kanë deklaruar se kjo nuk largohet nga përvoja e teatrit, por e rrit me intensitet. Vende të rënda prej druri janë të dizajnuara në një rreth në qendër dhe skena është shumë e ngushtë. Fillimisht, teatri u krijua për drejtorin eksperimental, Zé Celso, i cili ka thënë se ideja e hapësirës erdhi tek ai në një udhëtim acid. Teatri shpesh përdoret nga artistë eksperimentale që punojnë rreth hapësirës. Dizajni i teatrit ka për qëllim të bëjë shikuesin të ndihet sikur ata janë të angazhuar me aktin në skenë.
Dizajni i mobiljeve
Në vitin 1948, ajo themeloi Studio de Arte e Arquitetura Palma me Giancarlo Palanti (1906-77) për të dizajnuar mobilje ekonomike të druve apo plastikës së prodhuar nga Pau Brasil Ltda., Fabrikën e fabrikimit që ata hapën dhe nëpërmjet të cilave ata pajisën São Paulo Selia e parë e Muzeut të Artit. Në vitet 1950, Bardi filloi të projektonte mobilje me korniza metalike me ulëse dhe mbështetëse të veshur me susta. Hartimet e mëvonshme, të tilla si "Cadeira Beira de Estrada" e saj 1967, përbëjnë një estetikë të paepur me thjeshtësi të projektimit dhe reduktimit dhe pangopësinë e materialit.
Shkrimi në Arkitekturën e Qëndrueshme
Në vitin 1958, Lina Bo Bardi botoi një tezë nëntëdhjetë faqesh të destinuara si një traktat ose manifest. Të titulluar "Kontribut hyrëse në mësimin e teorisë arkitekturore", ai u përqendrua në marrëdhëniet mes natyrës, shoqërisë dhe arkitekturës. Ajo e përcaktoi arkitekturën si "një art që duhet të marrë parasysh seriozisht vendin në të cilin ndodh" dhe si "projektimi i njeriut të civilizuar në botë". [5] Lina Bo Bardi besonte se "arkitektura merr frymëzim nga natyra që qeveris dhe i jep materialeve dhe elementeve të domosdoshme për ta formësuar atë në mënyrë harmonike ". Në manifestin Lina Bo Bardi flet për frymëzimet e saj: strukturat organike të Gaudit dhe shtëpitë hemikulare të Frank Lloyd Wright. Teoritë e Bo Bardi janë ilustruar në dizajnet e saj të ndërtimit që theksojnë rëndësinë e ripërdorimit të arkitekturës dhe qëndrueshmërisë.
Shembuj të ndërtesave të qëndrueshme
Shtëpia e qelqtë, e projektuar nga Lina Bo Bardi për vete dhe partnerin e saj, është ndërtuar në rainforest braziliane. Ndërtesa punon rreth mjedisit dhe madje ka ripërpunuar të gjitha pemët që janë hequr gjatë ndërtimit të shtëpisë së saj të re. Lina Bo Bardi përdoret më mirë për riciklimin e ndërtesave të vjetra. Pompéia e SESC është një shembull i një ndërtese që Lina Bo Bardi projekton me materiale të ricikluara. Bo Bardi mori strukturën e vjetër të fabrikës së daulles së Pompéia SESC dhe modernizoi atë pa pasur nevojë të shkatërrojë plotësisht fabrikën. Arkitektura e qëndrueshme e Lina Bo Bardi mendohet të pasqyrojë kulturën në të cilën jetonte. Në Brazil Bo Bardi u rrethua nga rainforest dhe arkitektura e saj pasqyron rëndësinë e natyrës për popullin brazilian. Shumë arkitektë të njohur si Isaac Julien dhe Norman Foster, kanë përmendur Lina Bo Bardi si frymëzim për dizajnet e tyre të qëndrueshme.
Segariu
Segariu (Segarìu) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 16.69 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 129 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.205 banorë.
Erdenet
Erdenet (Mongolisht: Эрдэнэт fjalë për fjalë në shqip "me thesarin") është qyteti i dytë më i madh në Mongoli, me një popullsi prej 97.814 (2017), dhe kryeqyteti i provincës të Orkhon. E vendosur në pjesën veriore të vendit, shtrihet në një luginë midis lumenjve Selenga dhe Orkhon rreth 240 km në veriperëndim të kryeqytetit Ulan Batori.
Qyteti drejton minierën e katërt më të madhe të bakrit në botë. Korporata e Minierave Erdenet është një ndërmarrje e përbashkët mongole-ruse dhe përbën shumicën e të ardhurave të monedhës së vështirë të Mongolisë. Erdenet gërmon 22.23 milion ton xehe në vit, duke prodhuar 126,700 ton bakër dhe 1,954 ton molibden. Miniera përbën 13.5% të PBB-së së Mongolisë dhe 7% të të ardhurave nga taksat. Rreth 8,000 njerëz janë të punësuar në minierë.
Historia
Erdenet, një nga vendbanimet më të reja në Mongoli, u themelua në vitin 1974 në një zonë ku u zbuluan depozita të mëdha bakri në vitet e ’50-ta. Një linjë hekurudhore me një pista me një gjatësi prej 120 km që lidh Erdenet me hekurudhën trans-mongole u përurua më 1977. Në mes të viteve 1980, më shumë se 50% e banorëve ishin rusë që punonin si inxhinierë ose minatorë. Pas rënies së komunizmit sovjetik në vitin 1990, megjithatë, shumica e rusëve u larguan nga Erdenet. Sot, rreth 10% e popullsisë është ruse.
Infrastruktura
Erdenet është i lidhur me Ulan Batorin, kryeqytetin e Mongolisë dhe me qytetet Darkhan dhe Bulgan me një rrugë të asfaltuar dhe është lehtësisht i arritshëm me autobus disa herë në ditë. Distanca në kryeqytet ku ndodhet aeroporti më i afërt arrin në 370 km dhe udhëtimi me makinë zgjat rreth tetë orë. Lidhjet e trenit midis Erdenet dhe Ulan Batori janë më pak të rehatshme pasi ekziston vetëm një tren në ditë që mbulon distancën në 11 orë.
Binjakëzimet
Erdenet binjakëzohet me:
Petraq Damko
Petraq Damko lindi më 29/06/1957 në qytetin e Korçës. Studimet e larta i kreu gjatë viteve 1977-1982 në Universitetin e Tiranës, Fakultetin e Historisë dhe Filologjisë, dega Histori-Gjeografi. Ishte arkeolog dhe studiues i periudhës bizantine nga Korça.
Trento
Trento (Trient) është një qytet italian me 118 714 banorë, kryeqyteti i provincës autonome të Trentos dhe rajonit të Trentino-Tiroli Jugor. Në shekullin e 16-të, qyteti ishte vendndodhja e Këshillit të Trentit. Dikur pjesë e Austrisë dhe Austro-Hungarisë, ajo u aneksua nga Italia në 1919. Trento është qyteti i tretë më i madh në Alpet dhe i dyti më i madh në Tirol.
Shtëpia e Frosina Buhuri
Shtëpia e Frosina Buhuri është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Anne Hidalgo
Ana María "Anne" Hidalgo (lindi më 19 qershor 1959) është politikane spanjolle-franceze që shërben si Kryetare e Parisit që nga viti 2014. Ajo është gruaja e parë që mban këtë postë.
Ajo është anëtare e Partisë Socialiste që nga viti 1994. Më 22 janar 2016, ajo u bë Nënkryetarja e parë e Métropole du Grand Paris.
Familja dhe rinia
Babai i saj ishte elektricist. Ai u martua me rrobaqebëse; ata kanë pasur dy vajza Anna (Anne) dhe Maria (Marie). Sidoqoftë, për shkak vështërsisë ekonomike në Spanjë, prindërit e Hidalgos u imigruan në Francë. Ata u vendosën në Lion më 1961, së bashku me dy vajzat e tij.
Hidalgo u rrit në Vaise, lagje në Lion, duke folur spanjisht me prindërit e saj dhe frëngjisht me motrat e saj. Prindërit e saj janë kthyer në Spanjë tani, ndërsa motra e saj, Marie, menaxhon një kompani në Los Angjelos.
Shkollimi
Hidalgo diplomoi me gradë Master në punën sociale në Universitetin Jean Moulin Lyon 3 para se të përfundoj Diplomën e Studimeve të Avancuar (DEA) në unionizmin social dhe tregtar në Universitetin Paris-Nanterre.
Më 1982, ajo hyri në konkursin kombëtar për Inspektoratin e Punës, duke u rradhitur në të pestin. Në vitin 1984, ajo fitoi postin e saj të parë në Inspection du travail që përfaqëson qarkun e 15-të të Parisit. Ajo u tërhoq nga shërbimi civil në korrik 2011, 52 vjeçe.
Zizur Mayor
Zizur Mayor/Zizur Nagusia ështënjë komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Cuenca de Pamplona, të provincës Navarre, në Navarre. Zizur Mayor/Zizur Nagusia ka 14084 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 5.6 km2.
Bota sekrete e Babadimrit
Përmbledhje
Çdo episod zakonisht fillon duke treguar Santa Claus duke u përgatitur për Krishtlindje dhe duke bërë disa aktivitete të lidhura me Krishtlindjet në punëtorinë e tij. Më pas shfaqen dy zuzarët e përsëritur (Gruzzlebeard dhe partneri i tij Dudley) duke u përpjekur të prishin planin e Santa dhe të shkatërrojnë shpresat e fëmijëve. Dy trollët zakonisht përfundojnë duke e gjetur veten në një kurth që e kanë ndërtuar vetë dhe shfaqja zakonisht përfundon duke treguar se të gjitha gjërat e Babagjyshit përfundojnë mirë.
Shkolla e mesme "Naim Frashëri"
Shkolla e Mesme "Naim Frashëri" është një shkollë e mesme në Shqipëri. Krijimi i saj pasqyron historinë moderne shqiptare. Shkolla e mesme ndodhet në qytetin e Durrësit. Ajo u themelua në 1957-1958 nga qeveria shqiptare. Më shumë se 1430 studentë janë aktualisht studentë ndërsa shkolla ka 45 mësues. Ndërtesa me katër kate ka një numër total prej 30 klasash. Shkolla e mesme e mori emrin nga Naim Frashëri (25 maj 1846 - 20 tetor 1900) i cili ishte një poet dhe shkrimtar shqiptar. Ai ishte një nga figurat më të shquara të Zgjimit Kombëtar Shqiptar ( Rilindja Kombëtar) të shekullit XIX, së bashku me dy vëllezërit e tij Samiun dhe Abdylin. Ai vlerësohet gjerësisht si poeti kombëtar i Shqipërisë. Ai është autor i 22 veprave. Shkolla e Mesme Naim Frashëri u klasifikua si një nga pesë shkollat më të mira në Republikën e Shqipërisë në vitet 2005-2006 dhe është shpërblyer me çmimin Nderi i qytetit të Durrësit.
Bota sekrete e Babadimrit
Babadimri
Santa Claus është Babai i Krishtlindjes. (Gjithashtu protagonisti kryesor i shfaqjes). Ai zotëron një punëtori të madhe në Polin e Veriut me tre kukudhët e tij. Ai zotëron një sajë me renë. Nuk dihet se sa kohë ka që është Babadimër apo sa vjeç është por në episodin "12 punët e Santa Claus" zbulohet se ai ka qenë Santa Claus për të paktën 100 vjet. Gjithashtu në "Konferenca e Krishtlindjeve" ai deklaroi se kishin përfunduar me sukses Konferencën e 451-të vjetore të Krishtlindjeve, ndaj me sa duket ai ka qenë në punë prej kohësh. Ai shfaqet gjithmonë me veshjen klasike të babadimrit; një kostum i kuq, kapele, pantallona dhe çizme të zeza me kopsa të arta.
Thoren
Thoren është e vetmja femër kukudh në punëtori dhe shpesh është shumë e kujdesshme dhe e sjellshme. Ashtu si kukudhët e tjerë, ajo gjithmonë dëshiron që gjërat të shkojnë më mirë për Santa Claus dhe është ajo që kujdeset për sigurinë e të gjithëve. Fuqitë e saj i mundësojnë asaj të fluturojë, të bëhet e padukshme për periudha të shkurtra kohore dhe ajo është në gjendje të përkthejë çdo gjuhë të njohur në planet, përfshirë kafshët. Për shkak se ajo nuk mund t'i mbajë fuqitë e saj për një kohë të gjatë, besohet se ajo është kukudhi i dytë më i vjetër, pranë Jordit.
Guilfi
Guilfi është kukudhi më i gjatë në punëtori dhe është i shkëlqyeshëm me mekanikën. Ai mban një kapele të kuqe dhe vazhdimisht i ka mëngët të përveshur. Ai nuk është diplomuar në nivelin e Mjeshtrit të Elfit si Thoren apo Jordi; prandaj zakonisht lihet në punishte dhe nuk ka fuqi (deri në episodin e fundit ku zhvillon telekinezën). Por Santa Claus merr Guilfin me vete ndonjëherë kur Jordi nuk mund të shkojë, ose shkon në një mision me Jordi dhe Thoren. Ai është ndoshta kukuku më i ri, por edhe mësoi gjuhën ruse pasi shkoi në Kalicagrad me Jordi, Balbo, Thoren dhe Santa Claus.
Jordi
Me sa duket kukudhi më i vjetër për shkak të aftësive të tij të rafinuara magjike, ai është truri i të treve dhe kryesisht i përfshirë me teknologjinë dhe mirëmbajtjen. Ai ka një ndjenjë të fortë përgjegjësie dhe zakonisht nuk është i pakuptimtë, veçanërisht kur bëhet fjalë për Guilfi, megjithatë, ai është treguar gjithashtu se si budalla dhe argëtohet me raste. Ai është gjithmonë i gatshëm të ndihmojë njerëzit, por zakonisht hidhet pa menduar. Ai është më i shkurtri, mban një kapele të kuqe me një pompon dhe këmisha e poshtme e tij është e hapur. Ai ka fuqinë të shndërrohet në çdo kafshë ose objekt të pajetë për çdo periudhë kohe.
Balbo
Balbo është një ari polar që vepron si ndihmësi i Santa. Në një episod zbulohet se Santa e gjeti atë kur humbi në det në një ajsberg dhe u nda nga prindërit e tij. Santa e gjeti dhe e çoi në punëtorinë e tij. Balbo është shumë lozonjar dhe gjithashtu tmerrësisht i ngathët. Ai zakonisht e shikon punëtorinë me Guilfi. Ai është i dashuruar me Thoren.
Gruzzlebeard
Gruzzlebeard (fillimisht i quajtur Père Fouettard në frëngjisht) është antagonisti kryesor dhe fqinji i Santa në serial dhe shpesh përpiqet të prishë planet e tij dhe të prish Krishtlindjet. Ai shfaqet pothuajse në çdo episod duke u përpjekur të prishë planin e Babagjyshit, por në fund, ai shpesh përfundon i mbërthyer në grackën e tij. Ai është një Troll i madh, në dukje thuajse njerëzore me një mjekër të madhe blu "të gërryer" (prandaj emri i tij) dhe një kokë tullac në formë koni. Atij i pëlqen të drejtojë Dudley-n përreth dhe të luajë kitarë (për të cilën ai nuk është shumë i zoti). Ai zakonisht i referohet Babagjyshit si 'Ajo Sap me rroba të kuqe' ose 'Bulbnose', kukudhët si 'The Oafs' dhe renë si 'The Hatracks'. Gruzzlebeard dhe Dudley duken të dy të pavdekshëm dhe pa moshë: të dy nuk janë plakur kur Santa udhëton në vitin 2222, ku Gruzzlebeard është bërë një diktator totalitar futurist në mungesë të Babagjyshit dhe ndihmësve të tij.
Dadli
Dudley është një specie e ndryshme Troll nga Gruzzlebeard (Dudley është një Troll i tmerrshëm, i cili është një kushëri i ngushtë i kukudhëve). Kjo u konfirmua në "The Story of the Trolls" ku për të gjetur se si të mposhtnin një Troll të tmerrshëm, Santa & Elves duhej të pyesnin vetë një Troll të tmerrshëm; në të cilën i hoqën kapelen Dudley-t ndërsa ai ishte në gjumë dhe zbuluan se globi i ngjitur në kokën e tij ishte prej çeliku. Megjithatë, deri në atë episod, nuk kishte asgjë nën kapelën e tij dhe Gruzzlebeard madje e kishte quajtur atë një kukudh në shumë raste (dhe veshët e tij janë më shumë si kukudhë sesa troll) Dudley mund të jetë po aq i poshtër dhe i keq sa Gruzzlebeard. por ai ka një anë të mirë. Ai e ka ndihmuar shpesh Santa (ndoshta vetëm për të shpëtuar prapanicën e tij) dhe shpesh është i ngopur me mënyrën se si Gruzzlebeard e trajton atë. Ashtu si Gruzzlebeard, ai është i pavdekshëm dhe pa moshë.
Dreri verior
Në vend të ekipit tradicional të drerëve të Santa Claus, ka vetëm 3 renë që tërheqin sajën e Santa: Rudolph, babai i tij Donner dhe gjyshi i tij Blitzen. 2 të tjerët nuk kanë role shumë të mëdha; Rudolph mori episodin e tij në shfaqje ku mendoi se askush nuk e donte atë pranë. Ai iku dhe u miqësua me një djalë të ri inuit, megjithëse përfundimisht u ndanë kur Santa erdhi në kërkim të tij.
La Bréole
La Bréole është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. La Bréole ka një popullsi prej 361 banorë dhe sipërfaqe 39.66 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Ladybug & Cat Noir: The Movie
Ladybug & Cat Noir: The Movie (frëngjisht: Miraculous, le film) (i titulluar gjithashtu: Miraculous: Ladybug & Cat Noir, The Movie në disa territore) është një film superhero muzikor 3D i animuar me kompjuter, i shkruar dhe drejtuar nga Jeremy Zag. Është një përshtatje e serialit televiziv të animuar Miraculous: Tales of Ladybug & Cat Noir, dhe ndjek dy adoleshente pariziane, Marinette Dupain-Cheng dhe Adrien Agreste, të cilët shndërrohen në superheronj, respektivisht, Ladybug dhe Cat Noir, për të mbrojtur qytetin nga super zuzarët.
Filmi u njoftua në vitin 2018, por prodhimi filloi në 2019, me konfirmimin se komploti do të eksplorojë origjinën e ekskluzivitetit. Jeremy Zag u konfirmua si regjisor dhe bashkë-skenar me Bettina Lopez Mendoza. Zag shërben gjithashtu si producent përmes ZAG Inc. nën flamurin e The Awakening Production, me ON Animation Studios dhe SND, kjo e fundit gjithashtu shërben si distributore. Është filmi i dytë teatror i bazuar në serinë e animuar TF1 të TF1 pas filmit të vitit 2009, ''Totally Spies! The Movie''. Me një buxhet prej 80 milionë euro, aktualisht është filmi i 2-të më i shtrenjtë francez i realizuar ndonjëherë.
Ladybug & Cat Noir: The Movie do të shfaqet premierë në Grand Rex më 11 qershor 2023 dhe është planifikuar të dalë në Francë më 5 korrik 2023, nga SND. Ndërkombëtarisht, ai do të shfaqet në teatër nga e njëjta datë e tutje në rajone të zgjedhura dhe do të publikohet më 28 korrik 2023 në Netflix në të tjerat.
Prodhimi
Filmi u njoftua për herë të parë nga Jeremy Zag gjatë panelit Miraculous në ComiKon İstanbul më 29 shtator 2018. Filmi fillimisht ishte caktuar të dilte në vitin 2021. Më 5 dhjetor 2018, Zag konfirmoi se komploti i tij do të jetë një përzierje midis një historie origjinë dhe historia e serialit televiziv. Përfundimi i sezonit të katërt dhe të pestë të serialit para filmit ishte një prioritet për studion. Të nesërmen, gjatë një paneli në Comic Con Experience 2018, Zag zbuloi se filmi do të jetë një muzikë muzikore dhe artistike e kompozuar nga ai vetë.
Më 16 maj 2019, gjatë Festivalit të Filmit në Kanë, u konfirmua se filmi do të titullohet Ladybug & Cat Noir Awakening. U zbulua se prodhimi i filmit ishte duke u zhvilluar dhe se filmi cilësohet si një aventurë romantike fantazi. Michael Gracey, regjisori i The Greatest Showman, është konfirmuar gjithashtu se po punon për filmin. Më 5 tetor 2019, një ngacmim i shkurtër i animuar me Ladybug u vendos në Instagramin e Zag. Zag zbuloi disa aspekte të filmit më 8 janar 2020. Më 12 shkurt 2020, u njoftua se Fantawild ishte një nga studiot që ndihmonte në krijimin dhe animimin e filmit. Në Mars 2022, përfundoi montimi i filmit.
Në prill të vitit 2022, u zbulua se filmi u realizua me një buxhet prej 80 milionë euro, duke e bërë atë filmin e dytë më të shtrenjtë francez të realizuar ndonjëherë pas filmit të vitit 2017, Valerian and the City of a Thousand Planets.
Kanidët
Kanidët (nga latinishtja Canidae, kanis ", qen") eshte nje familje biologjik e karnivorave si qen. Një anëtar i kësaj familje quhet kanid.Ka tre nënfamilie që gjenden brenda familjes kanid, të cilat janë zhdukur si Borofaginae dhe Hesperokioninae, dhe ekzistues Kaninae .Kaninaët janë të njohur si kanintët, i cili përfshin qentë e zbutur , ujqërit ,dhelprat dhe specie të tjera ekzistuese dhe të zhdukura.
Kanidët gjenden në të gjitha kontinentet, përveç Antarktidës, pasi kanë mbërritur në mënyrë të pavarur ose shoqëruar me qëniet njerëzore për periudha të zgjatura kohore. Kanidët ndryshojnë në madhësi nga ujku gri me gjatësi 2 metra (6.6 ft) deri tek feneka me gjatësi 24 centimetër (9,4 in). Format trupore të kanidëve janë të ngjashme, zakonisht kanë trupa të gjatë, veshë të drejtë, dhëmbë të përshtatur për plasaritje të eshtrave dhe prerjen e mishit, këmbë të gjata dhe bishta të thekur. Ata janë kryesisht kafshë shoqërore, që jetojnë së bashku në njësi familjare ose grupe të vogla dhe sillen në mënyrë bashkëpunuese. Në disa specie kanidësh,vetëm çifti mbizotrues ka të drejtën e çiftëzimit.Kanidët komunikojnë me sinjale aromë dhe vokalizime. Një kanid, qeni shtëpiak, kohë më parë hyri në një partneritet me njerëzit dhe sot mbetet një nga kafshët shtëpiake më të mbajtura gjerësisht.
Taksonomia
parapamje|Ujku Indian në Velavadar (Parku Kombëtar Blackbuck, Gujarat) Në historinë e mishngrënësve, familja Kanidae përfaqësohet nga dy nënfamiljet e zhdukura të përcaktuara si Hesperokioninae dhe Borofaginae, dhe nënfamilja e gjërë Kaninae. Kjo nënfamilje përfshin të gjitha kanidët e gjalla dhe të afërmit e tyre të zhdukur kohët e fundit. Kanidët një grup dentare monofiletik me marrëdhënie me borofaginët e zhdukur, me të dy grupet të paturit e një bicuspid (dy pika) në të ulët karnasial talonid, i cili jep këtë dhëmb një aftësi shtesë në përçapje. Kjo, së bashku me zhvillimin e një coks të veçantë entokonid dhe zgjerimin e talonidit të molarit të parë të ulët, dhe zmadhimi korrespondues i talonit të molarit të sipërm dhe zvogëlimi i parazilit të tij dallojnë këto kanione të vonshme të Cenozoikut dhe janë dallimet thelbësore që identifikojnë kladën e tyre.
Feliformat si-mace dhe kaniformat si-qen shfaqen brenda Karnivoramorfa rreth 45-42 Mya (milion vjet më parë). Kaniformat përfshinin gjininë si dhelpra Leptocyon, speciet e ndryshme të së cilës ekzistonin nga 34 Mya para se të degëzonin 11.9 Mya në Vulpini (dhelprat) dhe Canini (qentë).
Marrëdhëniet filogjenetike
Brenda Kanidae, rezultatet e analizave të alozizmit dhe kromozomit kanë sugjeruar më parë disa ndarje filogjenetike :
Taksat e ndryshme monotipike përfshijnë dhelprën veshlakuruq ( Otocyon megalotis ), dhelprën gri ( Urocyon cinereoargenteus ) dhe qenin rakun ( Nyctereutes procyonoides ). Analizat e ADN- së tregojnë se tre të parat formojnë kadë monofetike. Kanidët si ujku dhe kanidët e Amerikës së Jugut së bashku formojnë fisin Kanini. dhënat molekulare nënkuptojnë një origjinë të Kanidae të Amerikës së Veriut  rreth 10 Mya dhe një origjinë afrikane të qenve si-ujk ( Canis, Cuon , dhe Lycaon ), me çakejtë janë më bazat e këtij grupi. Klada e Amerikës së Jugut është rrënjosur nga ujku dhe qeni i shkurre, dhe kanidët me dhelpra nga dhelpra fenek dhe dhelpra e Blanfordit. Dhelpra gri dhe dhelpra ishullore janë bazike për kadastrat e tjera; sidoqoftë, kjo diferencë topologjike nuk mbështetet fuqimisht.
Evolucioni
Kanidae sot përfshin një grup të larmishëm prej rreth 34 specieve që variojnë në madhësi nga ujku gri me gjymtyrët e gjata deri tek qeni me këmbë të shkurtra. Kanidet moderne banojnë në pyje, tundra, savananë dhe shkretëtira në të gjitha pjesët tropikale dhe të buta të botës. Marrëdhëniet evolucionare midis specieve janë studiuar në të kaluarën duke përdorur qasje morfologjike, por kohët e fundit, studimet molekulare kanë bërë të mundur hetimin e marrëdhënieve filogjenetikë. Në disa specie, divergjenca gjenetike është shtypur nga niveli i lartë i rrjedhës së gjeneve midis popullsive të ndryshme dhe aty ku speciet janë hibridizuar, ekzistojnë zona të mëdha hibride.
Epoka e Eocenit
Mishngrënësit evoluan nga miacoidët rreth 55 Mya gjatë Paleocenit të vonë. Rreth 5 milion vjet më vonë, mishngrënësit u ndanë në dy ndarje kryesore: kaniformat (si qen) dhe feliformët (si mace). Nga 40 Mya, kishte lindur anëtari i parë i familjes së qenve. I quajtur Prohesperocyon wilsoni, mbetjet e tij të fosilizuara janë gjetur në atë që është tani pjesa jugperëndimore e Teksasit. Karakteristikat kryesore që e identifikojnë atë si një kanid përfshijnë humbjen e molarit të tretë të sipërm (pjesë e një prirje drejt një kafshimi më të qethjes), dhe strukturën e veshit të mesëm i cili ka një bull të zgjeruar(struktura e uritur e kockave që mbron pjesët delikate të veshit). Prohesperocyon ndoshta kishte gjymtyrë pak më të gjatë se paraardhësit e tij, dhe gjithashtu kishte gishtërinj paralelë dhe të ngushtë të cilët ndryshojnë dukshëm nga rregullimet e spërkatura të shifrave tek arinjtë.
Familja e kanidëve së shpejti u nda në tre nënfamilje, secila prej të cilave ndryshoi gjatë Eocenës : Hesperokioninae (rreth 39.74-1515 Mya), Borofaginae (rreth 34–2 Mya), dhe Kaninae (rreth 34–0 Mya). Kanina janë e vetmja nënfamilje që mbijetojnë dhe të gjithë kanidët e ditëve të sotme, duke përfshirë ujqërit, dhelprat, kojotat, çakallët dhe qentë shtëpiak, i përkasin asaj. Anëtarët e secilës nënfamilje treguan një rritje të masës trupore me kohën dhe disa shfaqnin dieta të specializuara hiperkarnivore që i bën ata të prirur për ngrënjene e mishit.
Epoka e Miocenit
Rreth 9-10 Mya gjatë Miocenit vonë, Canis , Urocyon , dhe Vulpes u zgjeruan nga Amerika e Veriut jugperëndimore  . Suksesi i këtyre kaninëve ishte e lidhur me zhvillimin e ulëta e karnasialëve.Rreth 8 Mya, ura tokës e Beringianit lejuan anëtarët e gjinis Eucyon një mjet për të hyrë në Azi dhe ata vazhduan për të kolonizuar Europën.
Epoka e Pliocenit
Gjatë Pliocenit, rreth 4-5 Mya, Canis lepofagu u shfaq në Amerikën e Veriut.Ai ishte i vogël dhe me formën e kojotës. Të tjerët ishin nga karakteristikat e ujkut. C. latrans (kojota) është teorizuar se kanë zbritur nga C. lepofag.
Formimi i Isthmusit të Panamasë, rreth 3 Mya, u bashkua me Amerikën e Jugut në Amerikën e Veriut, duke lejuar kanidët të pushtonin Amerikën e Jugut , ku ata u diversifikuan. Sidoqoftë, paraardhësi më i fundit i zakonshëm i kanidëve të Amerikës së Jugut jetoi në Amerikën e Veriut rreth 4 Mya dhe ka të ngjarë më se kaloi nëpër urën e re toksore Një nga linja rezulton përbëhej nga dhelpra gri ( Urocyon cinereoargentus ) dhe tani i zhdukur ujku i tmerrshëm ( Canis dirus ). Linja tjetër përbëhej nga të ashtuquajturat specie endemike të Amerikës së Jugut; ujkun me krif ( Chrysocyon brachyurus ), qenin me qime të shkurtëra (Atelocynus microtis ), qenin e shkurreve ( Speothos venaticus ), dhelprën gaforrengrënëse ( Cerdocyon hezar ), dhe dhelpra të Amerikës së Jugut ( Lycalopex spp.). Monofonia e këtij grupi është vendosur me mjete molekulare.
Epoka e Pleistocenit
Gjatë Pleistocenit, u shfaq linja e ujkut në Amerikën e Veriut, me Canis edwardii , qartë të identifikueshëm si ujk, dhe u shfaq Canis rufus , ndoshta një pasardhës i drejtpërdrejtë i C. edwardii. Rreth 0.8 Mya, Canis ambrusteri u shfaq në Amerikën e Veriut. Një ujk i madh, u gjet në të gjithë Amerikën Veriore dhe Qendrore dhe përfundimisht u ekzaminua nga pasardhësi i tij, ujku i tmerrshëm, i cili më pas u përhap në Amerikën e Jugut gjatë Pleistocenit të Vonë.
Në vitin 2015, një studim i sekuencave të gjenomit mitokondrial dhe sekuencave bërthamore të tërë gjenomit të kanidëve Afrikane dhe Euroaziatik tregoi se kanidët e gjalla si ujk kanë kolonizuar Afrikën nga Eurasia të paktën pesë herë në të gjithë Pliocenin dhe Pleistocenin, që është në përputhje me provat fosile që sugjerojnë se shumica e diversitetit të faunës kanide afrikane rezultuan nga imigrimi i paraardhësve evrazianë, që ka të ngjarë të përkojnë me lëkundjet klimatike Plio-Pleistocene midis kushteve të thata dhe të lagështa. Kur krahasojmë çakallët e artë të Afrikës dhe Euroazisë, studimi arriti në përfundimin se ekzemplarët afrikanë përfaqësonin një prejardhje monoflektike të veçantë që duhet të njihet si një specie më vete, Canis anthus ( ujku i artë afrikan). Sipas një filogjenie të rrjedhur nga sekuencat bërthamore, çakalli i artë euroaziatik ( Canis aureus ) u largua nga linja e ujkut / kojotës 1.9 Mya, por ujku i artë afrikan u nda 1.3 Mya. Sekuencat e gjenomit mitokondrial treguan se ujku etiopian të jetë larguar nga linja e ujkut / kojotës pak përpara këtyrëve.
Karakteristikat
Kanidët e egër gjenden në çdo kontinent, përveç Antarktidës, dhe banojnë në një gamë të gjerë habitatesh të ndryshme, duke përfshirë shkretëtirat, malet , pyjet dhe kullotat. Ato ndryshojnë në madhësi nga dhelpra fenek, e cila mund të jetë pak 24 cm (9,4 in) në gjatësi dhe peshojnë 0.6 kg (1.3 lb), në ujkun gri, i cili mund të jetë deri në 160 cm (5.2 ft ) e gjatë, dhe mund të peshojë deri në 79 kg (174 lb). Vetëm disa lloje janë arboreale - dhelpra gri, dhelpra e ishullit të lidhur ngushtë dhe qeni rakun zakonisht ngjiten në pemë.
Të gjitha kanidët kanë një formë të ngjashme themelore, siç ilustrohet nga ujku gri, megjithëse gjatësia relative e fytyrave, gjymtyrëve, veshëve dhe bishtit ndryshojnë ndjeshëm midis specieve. Me përjashtimet e qenit të shkurret, qenit rakun dhe disa racave shtëpiake të Canus lupus, kaniët kanë këmbë relativisht të gjata dhe trupa të lirshëm, të përshtatur për të ndjekur pre. Bishtat janë me qime dhe gjatësia dhe cilësia e bishtave ndryshojnë me stinën. Pjesa e fytyrave e kafkës është shumë më e zgjatur se ajo e familjes së maceve.Harqet zygomatike janë të gjerë, ka një tërthor lambdoidal kreshtë në pjesën e pasme të kafkë. Orbitalet kockore rreth syrit nuk formojnë asnjëherë një unazë të plotë dhe demet dëgjimore janë të lëmuara dhe të rrumbullakosura. Femrat kanë tre deri në shtatë palë gji. parapamje|251x251px|Skelet i një çakalli me kurriz të zi ( Canis mesomelas ) në ekspozitë në Muzeun e Osteologjisë Të gjithë kanidët janë shifra digjitale, do të thotë se ecin me gishtat e këmbëve. Maja e hundës është gjithmonë lakuriq, siç janë padët cushioned në thembra të këmbëve. Këto të fundit përbëhen nga një pjesë e vetme pas majës së secilës këmba dhe një jastëk qendror pak a shumë më pak nën rrënjët e shifrave. Flokët rriten midis padëve dhe tek dhelprin Arktik, thembra e këmbës është e dendur e mbuluar me flokë në disa periudha të vitit. Me përjashtim të qenit të egër afrikan me katër shputa ( Lycaon pictus ), pesë gishtërinjë janë këmbëpërballë, por polleksi (gishti i madh) është zvogëluar dhe nuk arrin tokën. Në këmbët e pasme janë katër gishtërinjtë, por në disa qen shtëpiak, një gisht i pestë vestigial, i njohur si klasa e vesës, ndonjëherë është e pranishme, por nuk ka lidhje anatomike me pjesën tjetër të këmbës. Thonjtë pak të lakuar nuk janë tërheqës dhe pak a shumë të butë.
Penisi tek kanidët meshkuj është mbështetur nga një kockë quajtur bakulum. Ai gjithashtu përmban një strukturë në bazën e quajtur bulbus glandis, e cila ndihmon për të krijuar një kravatë copuluese gjatë çiftëzimit, duke i mbyllur kafshët së bashku për deri në një orë. Kanidët e rinj lindin të verbër, me sytë e tyre duke hapur disa javë pas lindjes. Të gjithë kanidët e gjallë (Kaninae) kanë një ligamentit analoge në ligamentet e zverkut përdoret për të mbajtur qëndrimin e kokës dhe qafës me pak ushtrime aktive të muskujve; ky ligament u lejon atyre të kursejnë energji ndërsa bëjnë distanca të gjata pas shtigjeve aromatike me hundën e tyre në tokë. Sidoqoftë, bazuar në detajet skeletore të qafës, të paktën disa nga Borofaginae (siç është Aelurodon ) besohet se i kanë munguar ky ligament.
Dentaria
parapamje|Diagrami i një kafkë ujku me karakteristika kryesore të etiketuara Stomatologjia ka të bëjë me rregullimin e dhëmbëve në gojë, me shërimin e dhëmbëve për dhëmbët e nofullës së sipërme duke përdorur shkronjat e rastit të sipërm I për të treguar incizuesit, C për kanunët , P për premolarët , dhe M për molarët , dhe çështjen e ulët shkronjat i, c, p dhe m për të treguar dhëmbët e mandibuluar. Dhëmbët numërohen duke përdorur njërën anë të gojës dhe nga pjesa e përparme e gojës në pjesën e prapme. Në mishngrënës, premolari i sipërm P4 dhe molari i poshtëm m1 formojnë mishrat që përdoren së bashku në një veprim të ngjashëm me gërshërë për të qethur muskulin dhe tendin e pre.
Kanidët përdorin premolarët e tyre për prerje dhe dërrmim, përveç për premolën e katërt të lartë premolar P4 (karnasionin e sipërm) që përdoret vetëm për prerje. Ata i përdorin molarët e tyre për bluarje, përveç molarit të parë të poshtëm m1 (karnasi i poshtëm) që ka evoluar si për prerje ashtu edhe për bluarje, në varësi të përshtatjes dietike të kandëve. Tek karnasinët e poshtme, trigonidi përdoret për feta dhe talonidi përdoret për bluarje. Raporti midis trigonidit dhe talonidit tregon zakonet diete të një mishngrënësi, me një trigonid më të madhe që tregon një hiperkarnivor dhe një talonid të madhe që tregon një shumë i dhënë pas gjithëçkaje dietë. Për shkak të ndryshueshmërisë së tij të ulët, gjatësia e karnasalit të poshtëm përdoret për të siguruar një vlerësim të madhësisë së trupit të një mishngrënësi.
Shumica e kanidëve kanë 42 dhëmbë, me një formulë dentare të: Qeni i shkurreve ka vetëm një molar të sipërm me dy poshtë, dholja ka dy sipër dhe dy më poshtë dhe dhelpra veshlakuriq ka tre ose katër molarë të sipërm dhe katër të poshtme. Dhëmbët molarë janë të fortë në shumicën e specieve, duke lejuar kafshët të plasin kockat e hapura për të arritur në palcë. Formulat e qumeshtor, ose dhëmbët e fëmijë, në kanidë janë 3.1.33.1.3, molarët mungojnë plotësisht.
Sjellja sociale
parapamje|Dholet duke sulmuan një sambar, Parku Kombëtar Bandipur Pothuajse të gjitha kanidt janë kafshë shoqërore dhe jetojnë së bashku në grupe. Në përgjithësi, ato janë territorjale ose kanë një hapësirë ​​shtëpie dhe flenë në hapësirë ​​të hapur, duke përdorur strofullat vetëm për mbarështim dhe ndonjëherë në mot të keq. Në shumicën e dhelprave dhe në shumicën prej qenve të vërtetë, një palë mashkulli dhe femra punojnë së bashku për të gjuajtur dhe për të rritur të rinjtë e tyre. Ujku gri dhe disa prej kanidëve të tjerë më të mëdhenj jetojnë në grupe më të mëdha të quajtura pako. Qentë e egër afrikanë kanë pako që mund të përbëhen nga 20 deri në 40 kafshë dhe pako me më pak se rreth shtatë individë mund të jenë të paaftë për riprodhim të suksesshëm. Gjuetia në pako ka avantazhin që kafshët më të mëdha pre që mund të vrasin. Disa specie formojnë pako ose jetojnë në grupe të vogla familjare në varësi të rrethanave, përfshirë llojin e ushqimit në dispozicion. Në shumicën e specieve, disa individë jetojnë vetë. Brenda një pakete kanidësh, ekziston një sistem mbizotërimi, në mënyrë që kafshët më e fortë, me përvojë të çojnë paketën. Në shumicën e rasteve, mashkulli dhe femra mbizotëruese janë anëtarët e vetëm të paketave për tu rritur.
Kanidët komunikojnë me njëri-tjetrin me sinjale arome, nga të dhëna vizuale dhe gjeste, dhe nga vokalizime të tilla si lehja, dhe ulërima. Në shumicën e rasteve, grupet kanë një territor shtëpiak nga i cili dëbojnë specifikat e tjera. Territori shënohet duke lënë shenja aromash të urinës, të cilat paralajmërojnë shkelje të individëve. Sjellja sociale ndërmjetësohet gjithashtu nga sekrecione nga gjëndrat në sipërfaqen e sipërme të bishtit afër rrënjës së saj dhe nga gjëndrat anale.
Riprodhimi
parapamje|Një qen i egër nga Sri Lanka ushqen këlyshët e saj Kanidët si grup shfaqin disa tipare riprodhuese që janë të rralla tek gjitarët si një e tërë. Ato janë tipike monogame, sigurojnë kujdesin atëror për pasardhësit e tyre, kanë cikle riprodhuese me faza të gjata proestrale dhe dioestrale dhe kanë një kravatë copuluese gjatë çiftëzimit. Ata gjithashtu mbajnë pasardhësit e të rriturve në grupin shoqëror, duke shtypur aftësinë e këtyre për të rritur ndërsa përdorin kujdesin alloparental që ata mund të ofrojnë për të ndihmuar në rritjen e gjeneratës tjetër të pasardhësve.
Gjatë periudhës proestrale, nivelet e rritura të oestradiolit e bëjnë femrën tërheqëse për mashkullin. Ekziston një rritje e progesteronit gjatë fazës së vezorit dhe femra tani është receptive. Pas kësaj, niveli i oestradiol luhatet dhe ekziston një fazë e gjatë dioestrous gjatë së cilës femra është shtatzënë. Pseudo-shtatzënia ndodh shpesh tek kanidët që kanë ovuluar, por nuk kanë arritur të ngjizen. Një periudhë e anoestrusit vijon shtatëzëninë ose pseudo-shtatzëninë, duke patur vetëm një periudhë vestrale gjatë çdo sezoni të mbarështimit. Kanidët e vegjël dhe të mesme kryesisht kanë një periudhë gestacioni nga 50 deri në 60 ditë, ndërsa speciet më të mëdha mesatarisht 60 deri në 65 ditë. Koha e vitit në të cilën ndodh sezoni i mbarështimit lidhet me gjatësinë e ditës, siç është demonstruar në rastin e disa specieve që janë shndërruar nëpër ekuator në hemisferën tjetër dhe pëson një zhvendosje të fazës gjashtëmujore. Qentë shtëpiak dhe disa kanid të vegjël në robëri mund të vijnë në aestrus më shpesh, ndoshta për shkak se stimuli i fotoperiodit prishet në kushte të ndriçimit artificial.
Madhësia e një pjellore ndryshon, me një nga 16 ose më shumë qenush që lindin. Të rinjtë kanë lindur të vegjël, të verbër dhe të pafuqishëm dhe kërkojnë një periudhë të gjatë kujdesi prindëror. Ato mbahen në një banesë, më shpesh të gërmuara në tokë, për ngrohtësi dhe mbrojtje. Kur të rinjtë fillojnë të hanë ushqim të ngurtë, të dy prindërit, dhe shpesh anëtarët e tjerë të paketave, sjellin ushqim për ta nga gjuetia. Kjo më shpesh vjell nga stomaku i të rriturve. Kur ndodh një përfshirje e tillë e paketave në ushqimin e pjellës, shkalla e suksesit të mbarështimit është më e lartë se sa rasti kur femrat ndahen nga grupi dhe mbrapa qenve të tyre në izolim. Kanidëve të rinj mund të duhen një vit për t’u pjekur dhe për të mësuar aftësitë e nevojshme për të mbijetuar. Në disa specie, siç është qeni i egër afrikan, pasardhësit meshkuj zakonisht mbeten në paketën e lindjes, ndërsa femrat shpërndahen si grup dhe bashkohen me një grup tjetër të vogël të gjinisë së kundërt për të formuar një paketë të re.
Kanidët dhe njerëzit
parapamje|Gjuetia tradicionale e dhelprave angleze Një kanid, qeni shtëpiak, hyri në një partneritet me njerëzit shumë kohë më parë. Qeni ishte specia e parë e zbutur. Procesi arkeologjik tregon se qeni i parë i padiskutueshëm mbetet i varrosur pranë njerëzve 14.700 vjet më parë, me mbetje të diskutueshme që ndodhin 36,000 vjet më parë. Këto data nënkuptojnë se qentë më të hershëm u ngritën në kohën e gjahtarëve-grumbulluesve njerëzorë dhe jo të bujqve.
Fakti që ujqërit janë kafshë grupi me struktura sociale bashkëpunuese mund të ketë qenë arsyeja që marrëdhënia u zhvillua. Njerëzit përfituan nga besnikëria, bashkëpunimi, puna ekipore, gatishmëria dhe aftësitë përcjellëse të kanidëve, ndërsa ujku mund të ketë përfituar nga përdorimi i armëve për të trajtuar prenë më të madhe dhe ndarjen e ushqimit. Njerëzit dhe qentë mund të kenë evoluar së bashku.
Ndër kanidët, vetëm ujku gri ka qenë i njohur gjerësisht si gjuetar i njerëzve. Megjithatë, janë botuar të paktën dy rekorde të kojotave që vranë njerëz, dhe të paktën dy raporte të tjera të çakejve të artë që vrisnin fëmijë. Qeniet njerëzore kanë bllokuar dhe gjuajtur disa lloje kanadeze për leshin e tyre dhe disa, veçanërisht ujku gri, kojotën dhe dhelprën e kuqe, për sport. Kanidët të tillë si dholja tani janë të rrezikuara në të egër për shkak të persekutimit, humbjes së habitatit, një varfërim të specieve të parëndësishme të preve dhe transmetimit të sëmundjeve nga qentë shtëpiak.
Naiad
Në mitologjinë Greke, Naiads (Në Greqishten e lashtë: Ναϊάδες) ishin një lloj nimfe uji (shpirt femëror), e cila drejtonte burimet, puset, përrenj, dhe organe të tjera të ujit të freskët.
Ata janë të ndryshme nga perënditë e lumit, të cilët mishëruan lumenjtë dhe frymërat shumë të lashta që banonin ende në ujërat e kenetave, pellgje dhe Laguna-liqenore, të tilla si Lerna para-Mikeane në Argolis. Naiads ishin të lidhura me ujin e freskët, meqë Oceanids ishin të lidhura me detin(ujin e kripur) dhe Nereids në mënyrë specifike me Mesdheun, por për shkak se grekët mendonin botën e ujërave të gjithë si një sistem, i cili filtrohej nga deti në hapësira të thella të shpellave në tokë, kishim një mbivendosje të historisë. Arethusa, nimfë pranverë, mund të bëjë rrugën e saj përmes flukseve nëntokësore nga Peloponezi, në sipërfaqen e ishullit të Siçilisë.
Emri
Fjala greke është Ναϊάς (Naiás, shqiptohet [na͜a.i.ás]), shumës Ναϊάδες (Naiades, [na͜a.i.ád.es]) Fjala vjen nga νάειν (náein), "rrjedh", ose νᾶμα (Nama ), "ujë i rrjedhshëm". "Naiada" ka disa shqipërime në anglisht: /ˈneɪæd/, /ˈneɪəd/, /ˈnaɪæd/, /ˈnaɪəd/.
Emra të vendeve
Rruga Charles Avenue në New Orleans ishte e njohur më parë si Dryades Street, dhe është paralel me Dryades Street.
Perikli Çuli
Perikli Çuli skulptor shqiptar, është Laureat i Çmimit të Republikës në arte.
Uragani Rita
Ishte nje uragan shum i fuqishem dhe i cili solli shum deme demet e tij ishin te medha shpejtesia e tij 160km/h
Universiteti i Königsbergut
Universiteti i Königsbergut (Albertus-Universität Königsberg ishte është një universitet gjerman i cili ndodhet në Königsberg në Prusinë Lindore. Ai u themelua në vitin 1544 si institucioni i dytë i arsimit të lartë i Reformacionit Protestant (pas Universitetit të Marburgut) nga Duka Alberti i Prusisë, dhe ishte i njohur zakonisht si Albertina.
Pas Luftës së Dytë Botërore, qyteti i Königsbergut ishte transferuar në Bashkimin Sovjetik Marrëveshjes së Potsdamit të vitit 1945, dhe u quajt Kaliningrad në vitin 1946. UniversitetiiAlbertina u mbyll dhe pjesa e mbetur e popullsisë gjermane u dëbua. Sot, Universiteti Federal Imanuel Kanti në Kaliningrad pretendon se vazhdon ta ruaj traditën e Albertinas.
Personalitete të shquara
parapamje|Statuja e [[Immanuel Kant|Emanuel Kantit]] parapamje|Johann Friedrich Herbart
Referime
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Main_Page&params=54_42_50_N_20_30_36_E_region:RU-KGD_type:landmark_source:kolossus-dewiki <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 54°42′50″N 20°30′36″E  ﻿ / ﻿ <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">54.71389°V 20.51000°L ﻿ / 54.71389; 20.51000   ]
Kampobaso
Kampobaso (Campobasso) është një qytet dhe komunë në Italinë e Jugut, kryeqyteti i rajonit të Molise. Ndodhet në pellgun e lartë të lumit Biferno, i rrethuar nga malet Sannio dhe Matese.
Alan Rickman
Alan Rickman Sidney Patrick (21 shkurt 1946 - 14 janar 2016) ishte një aktor dhe regjizor Anglez, i njohur për një sërë rolesh në skenë dhe ekran, shpesh si një antagonist kompleks. Rickman ishte anëtar i Shoqërisë Mbretërore Shakespeare, duke performuar në teatrin modern dhe klasik. Pjesa e parë e madhe e tij televizive erdhi në vitin 1982, por roli i tij më i madh ishte si Vicomte de Valmont në skenën e prodhimit e Les Liaisons Dangereuses në vitin 1985, për të cilat ai ishte i nominuar për një Çmim Tony. Rickman kishte fituar vëmendje më të gjerë për shfaqjet e tij në filmin Die Hard si Hans Gruber dhe Severus Snape në seritë e Harry Potter.
Shtëpia e Gaq Gajda
Shtëpia e Gaq Gajda është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Ziortza-Bolibar
Ziortza-Bolibar ështënjë komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Lea-Artibai, të provincës Biscay, në Baskia. Ziortza-Bolibar ka 395 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 18.5 km2.
Martianus Capella
Martianus Minneus Felix Capella ishte një prozator latin (romak) i antikitetit të vonë (rreth. 410 – 420), njëri nga studiuesit më të hershëm të sistemit të shtatë arteve liberale mbi bazën e të cilave ishte strukturuar sistemi arsimor mesjetar. Vepra e tij e vetme enciklopedike,"Mbi martesën e Filologjisë dhe Merkurit" De nuptiis Philologiae et Mercurii, e njohur edhe si De septem disciplis - "Mbi shtatë disiplinat" është një alegori e përpunuar didaktiko-pedagogjike e shkruar me një përzierje të prozës dhe vargut të hollësishëm.
Jeta
parapamje| Musica, ilustrim nga Gherardo di Giovanni del Fora (shek. 15) djathtas|parapamje| Përfaqësimi i Nabothit për modelin gjeo-heliocentrik astronomik të Martianus Capellas (1573) djathtas|parapamje| Retorica, ilustrim nga Gherardo di Giovanni del Fora (shek. XV) Sipas Cassiodorusit, Martianus ishte lindur në Madaura, -në provincën Romake të Afrikës (tani Souk Ahras, Algjeri). Ai duket se ka punuar si jurist në kartagjenën Romake.
Saint-Pont
Saint-Pont është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Pont ka një popullsi prej 612 banorë dhe sipërfaqe 12.31 km², me një dendësi prej 50 banor/km².
Selegas
Selegas (Sèligas) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 20.39 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 234 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.364 banorë.
Martianus Capella
Jeta
Martianus ishte aktiv gjatë shekullit V, duke shkruar pas plaçkitjes së Romës nga Alariku I në vitin 410, të cilin e përmend, por siç duket para pushtimit të Afrikës së Veriut nga Vandalët në vitin 429.
Krateri hënor Capella është emëruar sipas tij.