cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Buxheti ushtarak
Një buxhet ushtarak (ose shpenzim ushtarak), i njohur gjithashtu si buxhet i mbrojtjes, është shuma e burimeve financiare të dedikuara nga një shtet për ngritjen dhe mirëmbajtjen e forcave të armatosura ose metodave të tjera thelbësore për qëllime të mbrojtjes. Që nga viti 2022, shpenzimet ushtarake globale arritën në 2.3 trilion dollarë. SHBA vazhdoi të kryesojë në shpenzimet ushtarake me 877 miliardë dollarë, më shumë se 10 vendet e ardhshme së bashku.
Financimi i ushtrive
Buxhetet ushtarake shpesh pasqyrojnë se sa fuqishëm një vend percepton gjasat e kërcënimeve kundër tij, ose sasinë e agresionit që dëshiron të sjellë në mendje. Ai gjithashtu jep një ide se sa financim duhet të sigurohet për vitin e ardhshëm fiskal. Madhësia e një buxheti pasqyron gjithashtu aftësinë e vendit për të financuar aktivitetet ushtarake. Faktorët përfshijnë madhësinë e ekonomisë së atij vendi, kërkesat e tjera financiare ndaj atij entiteti dhe gatishmërinë e qeverisë ose njerëzve të atij njësie për të financuar një aktivitet të tillë ushtarak. Në përgjithësi, të përjashtuara nga shpenzimet ushtarake janë shpenzimet për zbatimin e ligjit të brendshëm dhe rehabilitimin e veteranëve me aftësi të kufizuara. Efektet e shpenzimeve ushtarake në ekonominë dhe shoqërinë e një kombi, dhe ajo që përcakton shpenzimet ushtarake, janë çështje të dukshme në shkencën politike dhe ekonominë. Ka gjetje dhe teori të diskutueshme në lidhje me këto tema. Analistët ushtarakë amerikanë sugjerojnë se shpenzimet ushtarake janë një nxitje për ekonomitë lokale. Megjithatë, të tjerët thonë se shpenzimet ushtarake janë një zvarritje në zhvillim.
Globale, rajonale dhe sipas vendeve
Ndër vendet që mbajnë disa nga buxhetet më të mëdha ushtarake në botë, Kina, India, Franca, Gjermania, Japonia, Rusia, Mbretëria e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara shpesh njihen si fuqi të mëdha.
Sipas Institutit Ndërkombëtar të Kërkimit të Paqes në Stokholm, në vitin 2018, shpenzimet totale ushtarake botërore arritën në 1.822 trilion dollarë.
Në vitin 2018, Shtetet e Bashkuara shpenzuan 3.2% të PBB-së së tyre për ushtrinë e tyre, ndërsa Kina 1.9%, Rusia 3.9%, Franca 2.3%, Mbretëria e Bashkuar 1.8%, India 2.4%, Izraeli 4.3%, Koreja e Jugut 2.6% dhe Gjermania shpenzuan 1.2 % e PBB-së së saj në mbrojtje.
Shpenzime historike
Revista Saturday Review në shkurt 1898 përvijoi nivelet e shpenzimeve ushtarake si përqindje e të ardhurave tatimore të shpenzuara nga fuqitë e mëdha të atëhershme për vitin 1897:
Shtetet e Bashkuara: 17%. Shtetet e Bashkuara kanë luhatur për dekada, në varësi të konfliktit të kohës. Rritja e parë në shpenzimet e mbrojtjes, dhe nga ana tjetër, taksat, erdhi në fillim të shekullit të 19-të. Gjatë Luftës së Parë Botërore, Shtetet e Bashkuara shpenzuan 22% të prodhimit të brendshëm bruto, ndërsa në kohë paqeje, qeveria shpenzoi vetëm 1% të Prodhimit të Brendshëm Bruto (PBB). Kjo ndryshoi pas Luftës së Dytë Botërore, pasi qeveria e Shteteve të Bashkuara po përjetonte një frikë të madhe nga zgjerimi i komunizmit dhe për këtë arsye rriti sigurinë në të gjitha frontet. Kjo u mbështet nga amerikanët pasi u solli atyre një ndjenjë sigurie dhe PBB-ja prej 3.6% në të cilën ata po kontribuonin ishte një rënie e madhe nga shumat e mëdha të kapitalit të shpenzuar gjatë Luftës së Dytë Botërore që kaluan 41%, përpara se të uleshin në 10% gjatë të Ftohtë. Lufta dhe për rreth dy dekada të tjera më pas, duke përfshirë Luftën e Vietnamit, përpara se të fillonte të zvogëlohej në vitet 1970 deri në 6%, pastaj 5.5% në 1979 përpara se të fillonte të anonte në mënyrë të qëndrueshme edhe një herë. Megjithatë, pas vitit 2001 dhe sulmeve terroriste të 11 shtatorit, shpenzimet e mbrojtjes u rritën përsëri, duke arritur kulmin në 5.7% në 2010.
Perandoria Ruse: 21%
Republika e Tretë Franceze: 27%
Perandoria Britanike: 39%
Perandoria Gjermane: 43%
Perandoria e Japonisë: 55%
Tano Banushi
Athanas Banushi, njohur si Tano Banushi (Shkodër, 4 Shkurt 1927 - 7 gusht 1993) ka qenë një nga aktorët më në zë i humorit shqiptar, ku spikati në gjininë e estradës. Për meritat e tij në këtë lëmë është dekoruar me titullin Artist i Popullit.
Biografia
U lind në Shkodër më 4 shkurt 1927, i biri i Llukos (vëlla i Ilias, më pas Irine Banushit) dhe Maries, fëmija i parë i këtij çifti. Kur mbushi moshën e shkollës, në shtator të 1934, Tanoja u regjistrua në shkollën fillore mashkullore te Dugajt e reja. Mësues i klasës së parë ishte Rrok Zojzi. Në klasën e dytë shkolla u transferua në Fushë Çelë.
Më 1939-40 Banushi ndoqi Gjimnazin e Shtetit në Shkodër, ku gëlonin ndjesitë kundër pushtuesit dhe më 22 shkurt 1942 mori pjesë në demonstratën e parë, ku u vra edhe Vaso Kadia. Kishte nisur të ushtronte kitarrën dhe merrej me mësimin e këngëve patriotike dhe partizane, kur mblidheshin me shoqëri në bahçet e njëri-tjetrit dhe kryesisht në kopshtin e shtëpisë të Tonin Milotit. Së bashku me shokët e tij Emil Miloti, Vasil Pistoli, Hilë Shahini dhe Gjosho Çarkaxhia, dhe grupe të tjera dhanë më 23 tetor 1943 një shfaqe në Gruemirë, ku e kishte organizuar batalioni "Perlat Rexhepi".
Në qershor të 1945 Banushi kreu klasën e shtatë të gjimnazit të shtetit dhe u përfshi në veprimtarinë e Shtëpisë së Artit dhe Kulturës, krijuar pas hyrjes së komunistëve, më 18 janar 1945. Në ditët e fundvitit shkollor, Kompleksi Filarmonik i BRASH-it pranë Liceut Shtetnor paraqitet me dramën "Dje dhe sot" të shkruar nga prof. Filip Ndocaj. Në këtë dramë, Banushi luajti rolin e Gjinit, shërbëtor i një familjeje shkodrane. Shfaqet e tjera që u zhvilluan në sallonin e shoqërisë "Vllaznia" si "Klasa e shtatë" dhe "Jak, o Jak", ku Tanoja u prezantua si humorist, ishin mbase paroditë e para të përdorura për shfaqe variete. Më 1946 luajti rolin e një të dehuri në dramën "Armiku i Popullit" i Ibsenit. Po atë vit interpretoi në komedinë "Pashuku" të Ndocajt dhe më pas vijoi të përfshihej në veprimtaritë e shumta të klubit "Vasil Shanto" dhe të grupeve artistike të Shtëpisë së Artit e të Kulturës (më vonë Shtëpia e Kulturës dhe e Krijimtarisë Popullore). Pas mbarimit të shkollës së mesme qershorin e 1946, Banushi filloi punë si korrespondent i Radio-Shkodrës dhe po ashtu ishte edhe korrespodent i ATSH-së për Shkodrën. Duke qenë nga aktivistët më të mirë të artit amator të periudhës, në fillim të janarit të 1947 u pranua anëtar partie dhe pas pak kohe u thirr të kryente shërbimin e detyrueshëm ushtarak. Pas një transferimi në Vlorë, u aktivizua edhe në grupet artistike që i drejtonte miku i tij Tish Daija. Pas gati tre vitesh shërbimi ushtarak, në fund të 1949 u emërua korrespondent i Shkodrës për gazetën "Zëri i Popullit". Pas një kohe kaloi instruktor në Komitetin e Rinisë në sektorin e agjitacion-propagandës dhe u emërua drejtor i Klubit të rinisë "Herojtë e Vigut", ku ishte organizator kryesor i mbrëmjeve rinore. Aktivizohej si konferencier në shfaqet e estradës së Klubit të punëtorëve "Vasil Shanto" dhe nuk ndërpreu veprimtarinë artistike, qoftë në korin e Shtëpisë së Kulturës, si instrumentist e humorist në Radio-Shkodra dhe si aktor ndër shfaqet teatrale.
Pas një debati me sekretarin e parë, për dënim e çuan me punë si elektriçist në fabrikën e fermentimit të duhanit dhe e përjashtuan nga partia. Organizoi grupin artistik të estradës së Fermentimit, me të cilin organizoi edhe një turne në fshatrat e Postrribës dhe të Buzëujit. Nuk kaloi shumë dhe e thirrën në Tiranë, ku i kthyen teserën e partisë. Më 1954 Andrea Skanjeti ndërmori të kultivonte gjininë e estradës dhe kërkoi Banushin si konsulent në hartimin e libretit. Atë vit, grupi amator i Shtëpisë së Kulturës shfaqi premierën e parë me titull "Estrada në penxhere", muzikë të përgatitur nga Tonin Harapi e Deto Haxhi dhe drejtues orkestre Zef Lekaj.
Në korrik të 1958 u krijua në Shkodër estrada profesioniste, e përfshirë në kuadrin e teatrit "Migjeni" të porsandërtuar, ku Banushi u emërua aktor profesionist. Më 14 nëntor të po atij viti doli premiera e parë e Estradës së Shkodrës me titullin "Reparti i operacionit të zemrës", ku Tanoja ishte edhe inspektor skene. Më 19 shkurt 1959 u shfaq premiera e dytë "Po ta këndoj kangën me saze", sipas titullit të një kënge shkodrane, libreti u shkrua nga Paulin Sekuj dhe Banushi. Premiera e tretë u dha më 4 qershor të po atij viti, e titulluar "Pastro kopshtin, bahçevan!". Më 1962 estrada nisi turnetë në mbarë Shqipërinë, u dekorua me Urdhërin e Punës të klasit I dhe në njëzet vjetorin e saj më 1978 u dekorua me Urdhërin "Naim Frashëri" të klasit I.
Më 5 shkurt 1986 doli në pension, 4 vjet pasi kishte mbushur moshën e pensionit. Megjithatë, e vijoi veprimtarinë artistike, duke shkruar e botuar edhe skeçe, tregime humoristike e anekdota.
Ndërroi jetë më 7 gusht 1993 pak pas mesnatës i sëmurë prej 6 vitesh nga ceroza.
Nderime
Më 5 mars 1975 iu akordua titulli "Artist i Popullit i Republikës Popullore të Shqipërisë" në Pallatin e Kulturës në Tiranë.
Riumors
Riumors është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Empordà, të provincës Girona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Riumors
Leka Bungo
Ka kryer shkollën e lartë për aktorë “Aleksandër Moisiu” dhe më pas një kurs njëvjecar për regjisurë në Institutin e Lartë të Arteve. Punoi një kohe si regjisor në teatrin “Bylis” të Fierit. Në fund të viteve ’80 u emërua regjisor në Estradën e Shtetit, në të cilën vuri në skenë disa shfaqje, ku u prekën probleme të mprehta sociale të kohës dhe ku satira përbënte elementin e tyre më të pranishëm.
Pas viteve ’90 krijoi në hollin hyrës të godinës së Teatrit Kombëtar, teatrin privat ”Rubairat”, por që shpejt e humbi destinacionin e vet artistik si të tillë, derisa u mbyll më 2001 me rikonstruksionin që iu bë holleve të këtij teatri. Pas vitit 2002, emigroi në SHBA. Perveç punës si regjisor dhe aktor, ka shkruar edhe disa drama dhe skenar filmash, ndër to dramën "Pabesia" si dhe skenarët "Pas fasadës", "Gjuetia e fundit" etj. Në filmin që bëri në 1990 si Bardhyla në filmin Një djalë edhe një vajzë. Ai ishte autor i skenareve për disa filma artistikë.
Kolombo
Kolombo (Sinhala: කොළඹ, Koḷam̆ba; Tamilisht: கொழும்பு, Kozhumpu) është qyteti më i madh sipas popullsisë dhe kryeqyteti komercial në Sri Lanka. Ndodhet në bregun perëndimor të ishullit dhe ngjitur me zonën e Kolombit të Madh që përfshin Sri Jayawardenepura Kotte, kryeqyteti legjislativ i Sri Lanka dhe Dehiwala-Mount Lavinia. Kolombo shpesh quhet kryeqyteti pasi Sri Jayawardenepura Kotte është vetë brenda zonës urbane/periferike të Kolombos. Gjithashtu është kryeqyteti administrativ i Provincës Perëndimore dhe kryeqyteti i Distriktit të Kolombos. Kolombo është një qytet i zënë dhe i gjallë me një përzierje të jetës moderne, ndërtesave koloniale dhe monumenteve.
Miniera e Theknës
Miniera e Theknës është një minierë e madhe që ndodhet në Shqipërinë qendrore në qarkun e Dibrës, 40 km në lindje të kryeqytetit, Tiranë. Thekna përfaqëson një nga rezervat më të mëdha të kromit në Shqipëri dhe një nga më të mëdhatë në Evropë, me rezerva të vlerësuara prej 0.652 milionë ton xehe me klasifikim 38% të krom metalit. Miniera është pjesë e Masivit të Bulqizës, me një zonë 370 km katror e cila ka një trashësi shkëmbi midis 4 km dhe 6 km dhe përmban 65 depozita dhe dukuri të verifikuara të kromit. Depozita është eksploruar në thellësi deri në 1560 m dhe rezervat gjeologjike arrijnë në 12 milion ton, nga të cilat 7.5 milion ton me klasifikim mbi 38% metal krom.
Miniera Thekna filloi të funksionojë në vitin 1959. Ndërmjet viteve 1957 dhe 1959 prodhoi mineral kromi vetëm nga dukuritë. Në vitin 1959 filloi prodhimi nga miniera. Prodhimi total i kombinuar i xehes së kromit nga miniera midis 1959 dhe 2006 arriti në 1,198,000 ton. Niveli më i thellë i minierës është Descenderia Nr.7 e cila arrin një thellësi prej 1560 m. Rezervat e mineralit të kromit të minierës ndahen në dy kategori mbi dhe poshtë Descenderia Nr.7. Rezervat e provuara të xehes që ndodhen mbi Descenderia Nr.7 arrijnë në 652,300 ton xehe me klasifikim 38% krom metal. Rezervat e provuara të xehes që ndodhen nën Descenderia Nr.7 aktualisht nuk janë vlerësuar ose llogaritur, por pritet të jenë të klasifikimit 45% të metalit të kromit. Rezervat totale të minierës arrijnë në 0.652 milion ton xehe të klasifikuar 38% krom metal. Miniera u privatizua në vitin 1999.
Kolombo
Kolombo ishte kryeqyteti i zonave bregdetare të kontrolluara nga portugezët, holandezët dhe britanikët nga vitet 1700 deri në 1815. Prej atëherë deri në vitet 1980 kryeqyteti kombëtar i ishullit ishte Kolombo. Gjatë viteve 1980 u bënë plane për të lëvizur kryeqytetin administrativ në Sri Jayawardenepura Kotte dhe kështu të zhvendoseshin të gjitha institucionet qeveritare nga Kolombo për të hapur rrugën për aktivitetet tregtare. Sot shumë institucione qeveritare ende qëndrojnë në Kolombo.
Emri 'Kolombo', u prezantua për herë të parë nga portugezët në vitin 1505 dhe besohet se rrjedh nga emri klasik sinhala කොලොන් තොට Kolon thota, që do të thotë "port në lumin Kelani".
Gjeografia
Gjeografia e Kolombos është një përzierje toke dhe uji. Qyteti ka shumë kanale dhe, në zemër të qytetit, Liqeni Beira me sipërfaqe prej 65 hektarësh, është një nga monumentet më dalluese të Kolombos dhe u përdor për shekuj nga kolonistët për të mbrojtur qytetin. Mbetet një atraksion turistik, duke pritur regata, dhe ngjarje teatrore në brigjet e saj. Kufiri Verior dhe Veri-Lindor i qytetit të Colombo formohet nga lumi Kelani, i cili takon detin në një pjesë të qytetit të njohur si Modera (mōdara në Sinhala) që do të thotë delta lumore.
Klima
Kolombo përmban një klimë tropikale monsuni nën klasifikimin e klimës Köppen, duke rënë vetëm në një klimë tropikale të pyjeve të shiut. Klima e Kolombos është e nxehtë gjatë gjithë vitit. Nga marsi deri në prill temperatura mesatare e lartë është rreth 31 ° C. Ndryshimi i vetëm i madh i motit ndodh gjatë sezoneve të monsuneve nga prilli në qershor dhe shtatorin në nëntor, kur ndodhin shira të mëdha. Kolombo sheh pak diapazon relativ ditor të temperaturës, megjithëse kjo është më e shënuar në muajt e thatë të dimrit, ku temperaturat minimale mesatarisht 22 ° C. Reshjet e shiut në qytet janë mesatarisht rreth 2,500 milimetra në vit.
Demografia
Kolombo është një qytet multi-fetar, multi-etnik dhe multi-kulturor. Popullsia e Kolmbos është një përzierje e grupeve të shumta etnike, kryesisht sinhalezë. Ekzistojnë gjithashtu komunitete të vogla njerëzish me origjinë kineze, portugeze, holandeze, malajase dhe indiane me origjinë që jetojnë në qytet, si dhe të huaj të shumtë evropianë. Kolombo është qyteti më i populluar në Sri Lanka, me 642,163 njerëz që jetojnë brenda kufijve të qytetit. Në vitin 1866 qyteti kishte një popullsi prej rreth 80,000.
Rruga për në El Dorado
Rruga për në El Dorado (Anglisht: The Road to El Dorado) është një film komedi muzikore aventureske amerikane e vitit 2000 e prodhuar nga DreamWorks Animation dhe lëshuar nga DreamWorks Pictures. Ajo u drejtua nga Eric "Bibo" Bergeron dhe Don Paul (në debutimet e tyre regjisoriale) dhe sekuenca shtesë të drejtuara nga Will Finn dhe David Silverman. Në film interpretojnë Kevin Kline, Kenneth Branagh, Rosie Perez, Armand Assante, dhe Edward James Olmos.
Filmi ndjek dy artistë që, pasi fituan hartën për El Dorado, shpëtojnë nga Spanja. Pasi lanë në breg në Botën e Re, ata përdorin hartën për t'i çuar në qytetin e El Dorado, ku banorët e saj i gabojnë ata si perëndi.
Rruga për në El Dorado u lëshua më 31 mars 2000, për kritika të përziera dhe ishte një dështim në arka, duke fituar 76 milion dollarë në të gjithë botën me një buxhet prodhimi prej rreth 95 milion dollarë.
Përmbajtja
Në 1519 Spanjë, dy artistë, Miguel dhe Tulio, fitojnë një hartë në Qytetin Legjendar të Arit, El Dorado, në një lojë me zare të manipuluar (megjithëse për ironi të fatit e fitojnë hartën në mënyrë të drejtë). Pasi të zbulohet konti i tyre, të dy i shmangen rojeve dhe fshihen brenda tytave, të cilat më pas ngarkohen në një nga anijet që do të drejtohet nga konkistadori Hernan Kortes për Botën e Re. Gjatë udhëtimit, ata kapen si rrugëdalje dhe burgosen, por lirohen dhe marrin një varkë me rresht me ndihmën e kalit të Cortés, Altivo.
Anija e tyre arrin në tokë, ku Miguel fillon të njohë monumentet nga harta, duke i çuar në një shënjues totem pranë një ujëvare që Tulio beson se është një rrugë pa krye. Ndërsa përgatiten të largohen, ata hasin një grua vendase, Chel, që ndiqet nga rojet. Kur rojet shohin Tulio dhe Miguel duke hipur në Altivo siç përshkruhet në totem, ata i shoqërojnë ata dhe Chel në një hyrje të fshehtë prapa rrëzimeve, në El Dorado. Ata sillen te pleqtë e qytetit, shefi i përzemërt Tannabok dhe kryeprifti i lig Tzekel-Kan. Dyshja janë gabuar për perëndi dhe u jepen strehim luksoze, së bashku me akuzën për Chel. Ajo zbulon se të dy po lidhin njerëzit por premton të mbetet e qetë nëse e marrin me vete kur të largohen nga qyteti. Të dy janë të mbushur me dhurata prej ari nga Tannabok, por nuk e pranojnë Tzekel-Kan që përpiqet të sakrifikojë një civil si ritual i perëndive.
Tulio dhe Miguel udhëzojnë Tannabok që të ndërtojë atyre një varkë në mënyrë që ata të mund të largohen nga qyteti me të gjitha dhuratat që u janë dhënë, nën mashtrimin që u duhen përsëri në 'botën tjetër'. Gjatë tre ditëve që do të zgjasë ndërtimi, Miguel eksploron qytetin, dhe Chel afrohet romantikisht me Tulio. Miguel vlerëson jetën e qetë të përqafuar nga qytetarët; deri atëherë, ai rishikon largimin, veçanërisht pasi dëgjoi Tulio që i thoshte Chel se ai do të donte që ajo të vinte me ta në Spanjë, para se të shtonte se do të donte që ajo të vinte me të posaçërisht me të dhe të harronte Miguelin - duke tensionuar marrëdhëniet midis të dyve.
Kur Tzekel-Kan sheh Miguelin duke luajtur një lojë topi me fëmijë, ai këmbëngul se "perënditë" demonstrojnë fuqitë e tyre kundër lojtarëve më të mirë të qytetit në të njëjtën lojë. Tulio dhe Miguel janë të pashoqëruar, por Chel është në gjendje të zëvendësojë topin me një armadillo të quajtur Bibo, duke i lejuar ata të fitojnë raundet deri në atë finale, ku Bibo zëvendësohet me një top të vërtetë, por edhe një herë, të dy me ironi fitojnë ndeshjen në mënyrë të drejtë Miguel kursen ritualin e sakrifikimit të ekipit humbës dhe ndëshkon Tzekel-Kan, për shumë për miratimin e turmës. Tzekel-Kan vëren se Miguel mori një prerje të vogël në lojë dhe e kupton se dyshja nuk janë perëndi, pasi perënditë nuk rrjedhin gjak, prandaj arsyeja për sakrificat. Më pas, Miguel dhe Tulio shijojnë një aheng kur po organizohet për ta, por herët a vonë fillojnë të diskutojnë rreth bisedës së Tulios dhe Chelit dhe dëshirës së Miguelit për të qëndruar. Sidoqoftë, para se të vazhdojnë, Tzekel-Kan sjell në mend një jaguar gjigant prej guri për t'i ndjekur në të gjithë qytetin. Tulio dhe Miguel arrijnë ta mashtrojnë jaguarin, duke bërë që Tzekel-Kan të bjerë në një vorbull gjigante, që mendohet nga vendasit të jetë hyrja e Xibalba, botës shpirtërore. Tzekel-Kan më pas del në xhungël, ku takon Cortés dhe njerëzit e tij. Duke besuar se Cortés është perëndia e vërtetë, Tzekel-Kan ofron që t'i drejtojë ata në El Dorado.
Me anijen të përfunduar, Miguel vendos të qëndrojë në qytet. Ndërsa Tulio dhe Chel hipin në anije, ata shohin tym në horizont dhe e kuptojnë që Cortés është afër. Duke ditur se çfarë do të ndodhë nëse Cortés zbulon qytetin, Tulio sugjeron të përdorni anijen për të ngjitur kolonat shkëmbore nën ujëvarë dhe për të bllokuar hyrjen kryesore të qytetit. Plani ka sukses me qytetarët që tërheqin një statujë në varkë për t'i dhënë asaj shpejtësi të mjaftueshme. Ndërsa statuja fillon të bjerë shumë shpejt, Tulio ka vështirësi në përgatitjen e velës së anijes. Duke hequr dorë nga qëndrimi në qytet, Miguel dhe Altivo hidhen në anije për të shpalosur velat, duke siguruar që anija të pastrojë statujën në kohë. Grupi përplaset me sukses kundër shtyllave, duke shkaktuar një depërtim por duke humbur të gjitha dhuratat e tyre gjatë procesit. Ata fshihen pranë totemit ashtu si mbërrijnë njerëzit e Cortés dhe Tzekel-Kan. Kur ata gjejnë hyrjen të bllokuar, Kortes e indentifikon Tzekel-Kan një gënjeshtar dhe e merr atë rob ndërsa largohen. Tulio dhe Miguel, megjithëse ishin të zhgënjyer që humbën arin (pa dijeni se Altivo ende mban patkonjtë e artë me të cilët ishte pajisur në El Dorado), drejtohen në një drejtim tjetër për një aventurë të re me Chel, me sa duket gjithashtu duke kërkuar një mënyrë për t'u kthyer në Spanjë.
Miniera e Vlahnës
Miniera e Vlahnës është një minierë e madhe që ndodhet në veri të Shqipërisë në qarkun e Bulqizës, 256 km në veri-lindje të kryeqytetit, Tiranë. Vlahna përfaqëson rezervën e dytë më të madhe të kromit në Shqipëri dhe një nga më të mëdhatë në Evropë, me rezerva të vlerësuara prej 2.56 milion ton xehe me klasifikim 29.2% krom metal. Miniera është pjesë e Masivit të Tropojës, një zonë 440 km katror e cila ka një trashësi shkëmbi midis 6 km dhe 8 km dhe përmban 286 depozita dhe dukuri të verifikuara të kromit. Depozita është eksploruar në thellësi deri në 300 m dhe rezervat gjeologjike arrijnë në 6.1 milion ton me klasifikim 26.48% metal krom.
Ace of Base
Ace of Base ishte një nga bandat më të famshme Suedeze e 1990. Me meloditë e tyre duke përzier Pop dhe Dance së bashku me tekstet e tyre tërheqëse ata arritën të arrinin numrin një në të gjithë botën. albumi i tij më i suksesshëm është  Happy Nation  (1993), një nga albumet më të shitur të debutimeve të të gjitha kohërave, dhe u certifikua nëntë herë platin në Shtetet e Bashkuara. Grupi lëshoi ​​katër albume në studio midis 1992 dhe 2002, duke shitur mbi 30 milion kopje në të gjithë botën, duke e bërë atë grupin e tretë më të suksesshëm suedez të të gjitha kohërave, pas ABBA dhe Roxette.
Formimi i tyre origjinal u integrua nga Ulf "Buddha" Ekberg, dhe dy motra dhe një vëlla, Jonas "Joker" Berggren, Malin "Linn" Berggren dhe Jenny Berggren. Pas largimit zyrtar të këngëtares Linn në 2007, grupi kreu një seri koncertesh në Evropë dhe Azi midis 2007 dhe 2009, përpara se Jenny të largohej nga grupi për të nisur karrierën e saj solo. Jonas dhe Ulf rekrutuan dy këngëtare të reja: Clara Hagman dhe Julia Williamson. Formacioni i ri filloi në Shtator 2010 prodhimi i tyre i parë i quajtur "The Golden Ratio".
Në janar 2015 ata lëshuan një rimartim të 4 albumeve të tyre ( The Sign, The Bridge,  Cruel Summer dhe  Da Capo) në të gjithë botën të cilat janë në dispozicion vetëm në formatin e shkarkueshëm. Secili disk ka një udhë shtesë.
Fillimi
"Ace of Base" përbëhet nga vëllezërit Berggren: Jonas Berggren (përbërje, kitarë dhe tastierë), Malin Linn Berggren (zëri, tastiera, kompozicioni) dhe Jenny Berggren (zë, përbërje), përveç Ulf Ekberg (Buda) (përbërja, tastierat, goditja).
Që në moshë të re Berggrenët u përfshinë me muzikë. Përkundër faktit se prindërit e tyre (Göran dhe Birgitta) nuk e praktikonin atë profesionalisht, çdo fundjavë me fëmijët e tyre ata luanin piano dhe krijonin rezultate.
Qëllimi kryesor i Jonas, më i vjetër i Berggrenit, ishte formimi i një bande. Ai kishte studiuar muzikë dhe për këtë arsye kishte ditur të luante shumë instrumente, duke kaluar orë të tëra në dhomën e gjumit të tij duke krijuar melodi dhe duke bërë modele që mbaheshin në skedar në një regjistrues të vogël të mjekut, ndërsa aftësitë muzikore të motrave Berggren ishin formuar në shkollë dhe në shkollë. kori i një kishe në Gothenburg.
Teknike Noir
alt=Ulf, Jenny dhe Jonas pas një koncerti në Finlandë në 2008|parapamje|Ulf, Jenny dhe Jonas pas një koncerti në Finlandë në 2008 Para viteve 1990 Jonas kishte një projekt specifik muzikor; Teknike Noir. Emri është marrë nga një shenjë e klubit të natës që shfaqet në filmin e parë Terminator. Ajo u formua në 1986-1987 dhe fillimisht ishte një treshe e formuar nga Johnny Lindén dhe Nicklas Tränk, së bashku me Jonas Berggren. Në nevojë për një mbështetje shumë më të fortë vokale, Jonas u propozoi motrave të tij që të ishin inputi kryesor në zëra, ata ranë dakord dhe së bashku u mbyllën në bodrumin e shtëpisë për të filluar punën për këngë të reja. Ndërsa Jenny dhe Linn u përfshinë më shumë në grup, muzika mori një tingull më të ndritshëm, më ritmik.
Në vitin 1989 Nicklas Tränk u largua nga grupi për të punuar në TV dhe animacion 3-D, ndërsa Johnny Lindén vendosi të përqëndrohet në karrierën e tij si stilist grafik. Pastaj Jonas, drejtuesi i grupit, filloi të fërkonte shpatullat me disa muzikantë të rinj suedezë, duke tërhequr vëmendjen e tij tek një në veçanti, Ulf Ekberg. Ulf ishte një muzikant i ri amator që kishte një projekt vallëzimi së bashku me një vajzë. Në gusht 1990, Jonas Berggren ishte brenda disa orësh duke luajtur me grupin e tij në një festival shumë të madh të Edinburgh. Në të njëjtin festival, menjëherë në një skenë tjetër, Rolling Stones interpretoi para 100,000 njerëzve, ndërsa grupi Jonas (Tech Noir) performoi në një nga fazat kryesore për 2,000 njerëz. Problemi ishte se njëri prej anëtarëve të grupit pësoi një fobi skenike, nuk ishte në gjendje të merrej me emocione dhe nuk pranoi të luante pak para atij koncerti jashtëzakonisht të rëndësishëm. Kështu Jonas i kërkoi mikut të tij Ulf që ta zëvendësonte. Më parë, Ulf kishte punuar me Jonas si një sesion dhe muzikant regjistrimi në studio, por që nga atëherë të dy kanë punuar së bashku.
Ace of Base është grupi më i suksesshëm në botë.
Në 1997, dokumentari Ace of Base "Historia jonë" lëshoi ​​videoklipe të grupit kur ata luanin Tech Noir në diskotekat lokale në Gothenburg në 1990. Ju mund të shihni një Jonas Berggren të dobët, energjik Ulf Ekberg duke vallëzuar dhe xhiruar, dhe Linn dhe Jenny veshur të njëjtin stil të veshjes dhe flokët (kaçurrelë dhe të zezë) Diçka shumë kurioze pasi Linn ishte parë gjithmonë bjonde.
Ace Of Base
Stili muzikor i Tech Noir ndryshonte gjatë punës së kompozicionit të bërë nga Ulf dhe Jonas. Grupi gjurmoi stilin e tyre muzikor duke përdorur ndikime reggae për t'u përfshirë në ritmin e kërcimit të pop-it. Në fillim të vitit 1991, grupi ndryshoi emrin nga Tech Noir në Ace of Base. Arsyeja ishte sepse njerëzit kishin probleme në shqiptimin dhe shqiptimin e emrit, dhe ishte edhe një grup tjetër në Suedi që e quajti atë.
Ekzistojnë shumë versione se si lindi ky emër i ri, por edhe vetë anëtarët e grupit nuk janë të qarta. Ajo që dihet është se emri është shpikur nga Ulf Ekberg dhe fillimisht ka lindur duke iu referuar akseve në kuvertë - të cilat janë 4 (si anëtarë të grupit) - dhe një tkurrje e fjalës "bodrum" që do të thotë bodrum në Anglisht (vend ku ata kompozuan këngët e tyre të para) deri në  bazë  dhe prej aty lind ACE OF BASE, që në thelb do të thotë  AKSIMI I BAZAVE .
MegaRecords
Pas regjistrimit të demos me këngë origjinale, përfshirë "All That She Wants", grupi shkoi në Stokholm, ku vizituan të gjitha kompanitë kryesore të regjistrimit. Askush nuk tregoi interes. (Jonas më vonë kujtoi se dikush i shpjegoi atij se këngët ishin "shumë të dukshme, shumë të thjeshta"). Nuk funksionoi në vendin e tyre, kështu që grupi vendos të udhëtojë në Kopenhagen, Danimarkë dhe të provojë fatin e tyre atje. Kështu ndodhi që një etiketë e re e quajtur MegaRecords po rekrutonte artistë të rinj dhe pasi dëgjoi demonstratat e suedezëve ata u mahnitën dhe nuk nguruan t'i bënin ata të nënshkruanin një kontratë.
Denniz Pop
Gjatë prodhimit të albumit të parë në Tuff Studios, Ace of Base takon Denniz Pop një prodhues të famshëm suedez, i cili deri në atë kohë kishte punuar me artistë me famë botërore si Dr. Alban. Grupi i dha atij një demo kasetë të "All That She Wants" (e titulluar më parë "Z. Ace"), kjo ishte mbërthyer në radion e makinës së tij për një kohë të gjatë, përtacia e tij për të rregulluar atë mosfunksionim përfitoi Ace Nga Base pasi ishte e vetmja gjë që Denniz mund të dëgjonte gjatë kursit të përditshëm nga shtëpia e tij në studiot Cheiron, ku ai punoi; prodhuesi vendosi të punojë me bandën për një projeksion ndërkombëtar duke prodhuar për momentin vetëm atë demo të cilën ai vendosi të jepte një emër më të përshtatshëm dhe lindi "All That She Wants" për LP.
Beqaret
"Wheel Of Fortune" ishte e vetmja e vetme e lëshuar nga Ace of Base, pritjet u vendosën që ai të futej në tabelë, por single nuk arriti të bëjë tabelat për Danimarkën. Ishte rikthimi i tretë i single-it kur godet radion dhe shijen e publikut, duke u konsoliduar falë faktit që ata regjistruan një video që u vlerësua shumë për thjeshtësinë e ekzekutimit të saj dhe, në të njëjtën kohë, për kompleksitetin e kuptimit të tij. Simboli arriti shpejt numrin 2 në chartet daneze dhe MegaRecords së shpejti vendosën të publikojnë një teke të dytë: "All That She Wants", e cila ishte në rrugën e saj për tu bërë një këngë shumë e njohur dhe do të ishte letra e sigurt që Ace of Base do të luante për ta bërë veten të njohur. Kompania financoi një video dhe beqarja u publikua në gjysmën e parë të 1992, me një strategji të mirë promovuese. Single arriti numrin një në të gjitha renditjet dhe kanalet e televizionit evropian, duke qëndruar për javë me radhë në pozicionet më të larta. Në këtë mënyrë LP Happy Nation është hedhur në të gjithë kontinentin me shitje që tejkaluan pritjet e kompanisë. Fitimet filluan të hynin dhe MegaRecords ishte e lumtur. Ndërkohë në Jug të Evropës Ace of Base theu rekordin me "All That She Wants", video filloi të transmetohet nga MTV. Beqaret “Happy Nation” u konsolidua si numri një në tabelat evropiane.
Arista Records
Ace of Base nuk ishin të njohura në Shtetet e Bashkuara. MegaRecords u përpoq t'i bënte ata të punojnë duke treguar potencialin e madh të grupit, por ata nuk patën sukses. Clive Davis, pronar i Arista Records, një nga kompanitë më të mëdha të regjistrimit në Shtetet e Bashkuara dhe Azinë, ishte me pushime në Evropë duke lundruar në Mesdheun në jahtin e tij, kur ai akordoi në MTV dhe shikoi Ace of Base për herë të parë. Sapo ai zbarkoi në Kopenhagë, ai shkoi në MegaRecords dhe pyeti për të drejtat për një shpërndarje masive në pjesën tjetër të botës së Ace of Base. "All That She Wants" u lëshua së bashku me LP Shenjën nën të drejtat dhe shitjet e Arista u rritën shumë në numrin një në grafikët Billboard. Ace of Base nënshkruan kontratë me Arista Records për të lëshuar një album botëror debutues.
Ndjesia e re suedeze
The Sign është emri i dhënë për albumin debutues të grupit suedez, prodhuar nga Denniz Pop dhe i regjistruar në Cheiron Studios. Shenja është në thelb versioni amerikan i "Happy Nation" me tre këngë të reja: "Don't Turn Around", "The Sign" dhe "Living In Danger", dhe versionet e ristastruar të "Voulez-Vous Danser" dhe "Happy Nation", dhe për Evropën dhe Kanada albumi lëshohet nën emrin Happy Nation US Version, me të njëjtat këngë nga The Sign plus një bonus të quajtur “Hear Me Calling” dhe këngë të tjera nga LP e vjetër, pa marrë në konsideratë rrugën e shkurtër “Dimensioni i thellësisë”, e cila është vetëm një udhë instrumentale.
Happy Nation Happy Dollars
Albumi debutues shiti 23 milion kopje dhe u vulos në Guinness World Record si "Albumi i parë më i shitur në botë". Ace Of Base u kurorëzuan ABBA e re, grupi arriti çmime të shumta në të gjithë botën, për të përmendur disa: 6 World Music Awards, 3 Billboard Awards, 3 çmime në American Music Awards, 2 BMI, disa Grammy Evropë, dhe dy nominime në Amerikën e Veriut Grammy. Më 2 Prill 1994 Ace Of Base thyen tabelat Billboard, duke arritur albumin dhe beqar njëkohësisht në numrin një ("The Sign").
"Don't Turn Around", kopertina e parë e bërë nga grupi, dhe "Living In Danger", vazhdojnë me suksesin e grupit, duke marrë përsëri numrin një në renditjen botërore, albumi tashmë arriti në 8 milion kopje të shitura vetëm në Shtetet e Bashkuara.
Fansat që vrasin
Më 27 Prill 1994, Manuela Behrendt, një fanse e grupit Suedez, dukshëm e mërzitur psikikisht, sulmoi Jenny-in me thikë ndërsa flinte në dhomën e saj. Jenny u zgjua nga një i huaj i cili vuri një thikë në qafë dhe e detyroi të shkonte në dhomën e gjumit të prindërve të saj. Ishin ata që arritën të mbanin vajzën 21-vjeçare gjermane, e cila u arrestua nga policia suedeze me akuzën e dhunimit në shtëpi. Brigitta Wenneber-Berggren, nëna e Jenny, mori një prerje në njërën prej duarve gjatë luftës që bëri me agresorin për të hequr armën. "Fanatiku" nuk mund të vinte këmbë përsëri në Suedi për pesë vjet pas vuajtjes së dënimit me burg.
Kalimi i urës
The Bridge Ishte albumi i dytë nga grupi suedez, një album që përmbledh kompozime nga të katër anëtarët. Ata secili kontribuan në tre kompozime të ngurta dhe albumi u promovua pothuajse kudo në botë.
Falë beqareve "Lucky Love" të publikuara në Shtator 1995, "Beautiful Life" dhe "Never Gonna Say I'm Sorry" në 1996, albumi arriti të shiste më shumë se 5 milion kopje.
Në shkurt 1996 grupi u paraqit në XXXVII Viña del Mar International Song Festival me disa të meta teknike, por arriti të kënaqë publikun.
Linn jashtë vëmendjes
Për vitin 1997 ata u thirrën për të performuar në World Music Awards për të qenë grupi më i shitur Skandinav në botë. Banda interpretoi "Ravine" në skenë, por diçka nuk shkoi. Vetëm Jenny ishte para dhe motra e saj Linn ishte në tastierë duke bërë korët me syze të zeza që mbulonin gjysmën e fytyrës së saj. Linn u hoq nga skena pas performancës dhe që prej asaj kohe nuk është më pjesë e imazhit të grupit. Banda njoftoi se anëtarja bjonde po kapërcen stresin të ashpër.
Lule për një kthim
Gjatë vitit 1998 grupi lëshoi ​​në të gjithë Evropën Flowers albumi i tyre i tretë, i cili përfshin hitin "Life Is A Flower", një sukses në tabelat e kontinentit të vjetër; e ndjekur nga "Cruel Summer", një version i grupit të viteve 80 'Pop Bananarama, një teke që gjithashtu ndihmoi në lansimin e albumit në Amerikë nën emrin e të njëjtit single. Duke u mbështetur në suksesin, grupi regjistron një version të veçantë të versionit së bashku me një Boy-Band Francez të quajtur Alliage, i cili ndihmon për ta bërë beqarin një hit në Francë dhe për të arritur një audiencë më të re që nuk e dinte Ace of Base.
Pas suksesit të regjistruar nga "Life is a Flower" dhe "Cruel Summer", në Evropë "Travel To Romantis", "Always Have, Always Will" dhe "Cecilia" janë lëshuar si beqare që nuk arritën të barazojnë lojën ajrore dhe shitjet nga dy teke të mëparshme. Në Amerikë publikohen dy prerje promovuese (përveç "Cruel Summer") këngët "Kurdo që të jesh afër meje" dhe "Everytime it Rains", të dy kaluan pa u vënë re nga publiku masiv.
Për një kohë grupi vendos të bëjë pushime dhe të rindërtojë jetën e tyre personale, Jonas kthehet në shtëpi me gruan e tij Birthe Haughland dhe dy fëmijët e tyre, Ulf iu përkushtua fërkimit të shpatullave me biznesin e shfaqjes evropiane, ku takoi modelen Johanna Aybar, dhe u martua, Ulf dhe Johanna aktualisht kanë tre fëmijë. Ndërkohë, Jenny dhe burri i saj i tanishëm Jakob Petrén filluan të punojnë për kisha duke bërë muzikë, koncerte bamirësie dhe madje Jenny bashkëpunuan me zë me muzikantë të tjerë nga Evropa.
Akademia e Shkencave (Tiranë)
Akademia e Shkencave (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Godina e akademisë së shkencave është një objekt i ndërtuar gjatë viteve 30’ për të shërbyer si rezidencë e mbretit Zog. Ka një arkitekturë neo-klasike, e zbukuruar me kolona dhe frize. Nga brënda objekti është i dekoruar me ornamenta të denjtë për një mbret.
Naun Kule
Naun Kule, shkrimtar shqiptar, Kryetar i Shoqatës dhe botues i Revistës "Myzeqeja".
Theodor Anton Ippen
Theodor Anton Max Ippen (29 nëntor 1861 – 31 janar 1935) ishte Albanolog dhe diplomat austro-hungarez.
Ippen i përkiste grupit të Albanologëve që i botuan veprat e tyre mbi Shqipërinë nëpërmjet instituteve Austro-Hungareze të finacuar nga shteti, në mënyrë që të krijonin vetëdijen kombëtare te shqiptarët, gjë për të cilën  ai besonte se do të ishte e dobishme për Monarkinë Dualiste.
Theodor Ippen ishte mbështës i ngritjes së shtetit kombtarë të shqiptarëve.
Ai shërbeu si diplomat në Shkodër, Plevlë, Stamboll, Jeruzalem, Athinë dhe Londër. Në këtë të fundit ai shërbeu si këshilltar i ambasadorit të Austro-Hungarisë në Koferencën e Londrës, e cila përfundoi më 29 korrik 1913  me nënshkrimin e traktatit të Londrës dhe vendimin për krijimin e Principatës së Shqipërisë.
Gjatë periudhës midis 1921 dhe 1927, ai ishte anëtar i Komisionit Ndërkombëtar të Danubit.
Shqipëria
parapamje|Theodor Ippen në [[Shkodra|Shkodër i veshur me kostum të Shqipërisë veriore.]] Ippen i përkiste grupit të Albanologëve, veprat e të cilëve janë botuar nga institutet Austro-Hungareze me financim shtetëror. Ai mori pjesë në shkrimin dhe shpërndarjen e historisë së parë të Shqipërisë, botuar në gjuhën shqipe, sepse ai këmbëngulte se krijimi i vetëdijes kombëtare te shqiptarët do të ishte i  dobishëm për Monarkinë Dualiste.
Ippen punoi për formimin e shtet-kombit të pavarur shqiptarë.
Artikujt
Botuar në  'Glasnik Zemaljskog muzeja u Bosni i Hercegovini', within series 'Zbirka povjesti' by Zemaljska štamparija State's printing house në Sarajev, Austro-Hungari:
Split Rock, New York
Split Rock, New York është një qytet në qarkun Onondaga të shtetit federal New York, SHBA.
Harun er-Reshid
Harun el-Rashid (Arabisht: هَارُون الرَشِيد‎ Hārūn Ar-Rašīd, "Aaron i Drejti" ose "Aaroni i Drejtuari"; 17 mars 763 ose shkurt 766 – 24 mars 809) ishte kalifi i pestë abasid. Data e lindjes së tij është e debatuar, me burime të ndryshme që japin data nga 763 deri në 766. Epiteti i tij er-Reshid përkthehet në "Ortodoks", "I Drejti" ose "I Drejtuari". Ai sundoi nga viti 786 deri në vitin 809, i konsideruar tradicionalisht si fillimi i Epokës së Artë Islame.
Haruni krijoi librarinë legjendare Beit el-Hikma ("Shtëpia e Urtësisë") në Bagdad në Irakun e sotëm, dhe gjatë sundimit të tij Bagdadi filloi të lulëzojë si një qendër botërore e dijes, kulturës dhe tregtisë. Gjatë sundimit të tij, familja e Barmakidëve, e cila luajti një rol vendimtar në themelimin e Kalifatit Abasid, ra gradualisht. Në vitin 796, ai e zhvendosi oborrin dhe qeverinë e tij në Rakka në Sirinë e sotme.
Një mision frank erdhi për t'i ofruar miqësi Harunit në vitin 799. Haruni dërgoi dhurata të ndryshme me emisarët në kthimin e tyre në oborrin e Karlit të Madh, duke përfshirë një orë që Karli i Madh dhe grupi i tij e konsideruan si trillim për shkak të tingujve që dilte dhe mashtrimeve që shfaqte çdo herë. Shënohet koha në orë. Pjesë të "Një mijë e një netë" imagjinar janë vendosur në oborrin e Harunit dhe disa nga tregimet e tij përfshijnë vetë Harunin. Jeta dhe gjykata e Harunit kanë qenë objekt i shumë tregimeve të tjera, faktike dhe fiktive.
Jeta e hershme
Harun lindi në Ray, atëherë pjesë e Xhibalit në Kalifatin Abbasid, në provincën e sotme të Tehranit, Iran. Ai ishte djali i el-Mehdi, kalifit të tretë abasid (r. 775–786), dhe gruas së tij el-Haizuran, (një ish-skllave nga Jemeni) e cila ishte një grua me personalitet të fortë dhe që ndikoi shumë në punët e shtetit në mbretërimin e burrit dhe të bijve të saj. Duke u rritur, Haruni studioi histori, gjeografi, retorikë, muzikë, poezi dhe ekonomi. Megjithatë, shumica e kohës së tij iu kushtua zotërimit të hadithit dhe Kuranit. Përveç kësaj, ai iu nënshtrua edukimit fizik të avancuar si muxhahid i ardhshëm, dhe si rezultat, ai ushtrua me lojën e shpatës, gjuajtjen me hark dhe mësoi artin e luftës.
Përpara se të bëhej kalif, në vitin 780 dhe përsëri në vitin 782, Haruni kishte udhëhequr tashmë nominalisht fushata kundër armikut tradicional të Kalifatit, Perandorisë Romake Lindore, të sunduar nga Perandoresha Irene. Ekspedita e fundit ishte një ndërmarrje e madhe, madje arriti në periferitë aziatike të Kostandinopojës. Sipas kronikanit mysliman el-Taberi, bizantinët kishin humbur dhjetëra mijëra ushtarë gjatë fushatës së Harunit dhe Haruni punësoi 20,000 mushka për të mbartur plaçkën. Pas kthimit të tij në mbretërinë abaside, kostoja e një shpate ra në një dirhem dhe çmimi i një kali në një dinar të vetëm bizantin ari.
Bastisjet e Harunit kundër bizantinëve ngritën imazhin e tij politik dhe pasi u kthye, atij iu dha pseudonimi er-Reshid, që do të thotë "I Udhëhequri i Drejtë". Ai u promovua në princin e kurorës dhe iu dha përgjegjësia e qeverisjes së territoreve perëndimore të perandorisë, nga Siria në Azerbajxhan.
Kalifati
Harun u bë kalif në vitin 786 kur ishte në fillim të të njëzetat. Në atë kohë, ai ishte i gjatë, i bukur dhe i hollë, por i fortë, me flokë të valëzuar dhe lëkurë ulliri. Në ditën e pranimit, i lindi djali i tij el-Ma'mun dhe el-Amin pak kohë më vonë: ky i fundit ishte djali i Zubejdës, një mbesë e el-Mansur (themeluesit të qytetit të Bagdadit); kështu që ai mori përparësi ndaj të parës, nëna e të cilit ishte persiane. Pas pranimit të tij, Haruni drejtoi lutjet e së premtes në Xhaminë e Madhe të Bagdadit dhe më pas u ul publikisht ndërsa zyrtarët dhe laikët u rreshtuan njësoj për t'u betuar për besnikëri dhe për të deklaruar lumturinë e tyre për ngjitjen e tij në Emir el-Mu'minin. Ai e filloi mbretërimin e tij duke emëruar ministra shumë të aftë, të cilët vazhduan punën e qeverisë aq mirë sa që e përmirësonin shumë gjendjen e popullit. Haruni e admironte shumë mbretin e lashtë persian Darius dhe, në një farë mase, u përpoq të imitonte sundimin e tij.
Në vitin 796, Haruni e zhvendosi të gjithë oborrin në Rakka në mes të Eufratit, ku kaloi 12 vjet, pjesën më të madhe të mbretërimit të tij. Ai e emëroi juristin hanefi Muhammed esh-Shejbaniu kadi (gjykatës), por e shkarkoi atë në vitin 803. Ai e vizitoi Bagdadin vetëm një herë. Disa arsye mund të kenë ndikuar në vendimin për të kaluar në Raka: afërsia me kufirin bizantin, linjat e shkëlqyera të komunikimit nëpërmjet Eufratit në Bagdad dhe nëpërmjet lumit Balih në veri dhe nëpërmjet Palmirës në Damask, toka e pasur bujqësore dhe avantazhi strategjik. Mbi çdo rebelim që mund të lindë në Siri dhe në zonën e mesme të Eufratit. Ebu el-Faraxh el-Isfahani, në antologjinë e tij të poezive, përshkruan jetën e shkëlqyer në oborrin e tij. Në Rakka, Barmakidët menaxhuan fatin e perandorisë dhe të dy trashëgimtarët, el-Amin dhe e-Ma'mun, u rritën atje. Në një moment oborri mbretëror u zhvendos përsëri në er-Raj, kryeqyteti i Horasanit, ku filologu dhe udhëheqësi i famshëm i shkollës Kufan, el-Kisa'i, shoqëroi kalifin me shoqëruesit e tij. Kur el-Kisa'i u sëmur ndërsa ishte në er-Raj, thuhet se Haruni e vizitonte atë çdo ditë. Duket se esh-Shejbaniu dhe el-Kisa'i vdiqën atje në të njëjtën ditë në vitin 804. Haruni citohet të ketë thënë: "Sot Ligji dhe Gjuha kanë vdekur".
Për administrimin e të gjithë perandorisë, ai u rikthye në mentorin e tij dhe bashkëpunëtorin e tij të gjatë Jahja bin Halid bin Barmak. Reshidi e emëroi atë si vezir të tij me kompetenca të plota ekzekutive dhe, për shtatëmbëdhjetë vjet, Jahja dhe djemtë e tij i shërbyen me besnikëri Reshidit në çdo detyrë që ai u besoi atyre.
Haruni bëri pelegrinazhe në Mekë me deve (2,820 km ose 1,750 mi nga Bagdadi) disa herë, p.sh., 793, 795, 797, 802 dhe e fundit në vitin 803. Taberi e përfundon rrëfimin e tij për mbretërimin e Harunit me këto fjalë: "Është thënë se kur vdiq Harun er-Rashid, kishte nëntëqind milionë tek (dirhemë) në thesarin e shtetit."
Sipas besimit shiit, Haruni e burgosi ​​dhe e helmoi Musa ibn Xhaferin, Imamin e 7-të, në Bagdad.
Nën el-Reshid, çdo qytet kishte forcat e veta të zbatimit të ligjit, të cilët, përveç mbajtjes së rendit, duhej të ekzaminonin tregjet publike për të siguruar, për shembull, se ishin përdorur shkallët dhe masat e duhura; të zbatojë pagesën e borxheve; dhe të ndalojnë aktivitetet e paligjshme si kumari, fajdeja dhe shitja e alkoolit.
Vdekja
Një revoltë e madhe e udhëhequr nga Rafi ibn el-Laith filloi në Semerkand, e cila e detyroi Harun el-Reshid të shpërngulej në Horasan. Ai fillimisht e largoi dhe arrestoi Ali bin Isa bin Mahan, por revolta vazhdoi e pakontrolluar. Haruni e kishte shkarkuar Aliun dhe e kishte zëvendësuar me Harthama ibn A'jan, dhe në vitin 808 marshoi në lindje për t'u marrë me rebelin Rafi ibn el-Laith, por vdiq në mars 809 ndërsa ishte në Tus. Harun al-Rashid u sëmur dhe vdiq shumë shpejt pasi arriti në fshatin Sanabad në Tus dhe u varros në Dar el-Imara, pallati veror i Humejd ibn Kahtaba, guvernatorit abasid të Horasanit. Për shkak të kësaj ngjarje historike, Dar el-Imarah njihej si Mauzoleumi i Harunijeh. Vendndodhja më vonë u bë e njohur si Meshhed ("Vendi i Martirizimit") për shkak të martirizimit të Imam el-Ridha në 818.
Tomoko Suzuki
Tomoko Suzuki (鈴木 智子) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje dhe ka shënuar 2 gola.
Auzouer-en-Touraine
Auzouer-en-Touraine është një komunë në Francë. Auzouer-en-Tourainebën pjesë në departamentin Indre-et-Loire të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 1844 banorë (regjistrimi 2009) dhe sipërfaqe 34.05 km².
Partneriteti i Kosovës me MCC
thumb|Logo e Korporatës Sfidat e Mijëvjeçarit|180x180px Partneriteti i Kosovës me agjencinë qeveritare amerikane Korporata Sfidat e Mijëvjeçarit është themeluar në dhjetor 2015. Në takimin vjetor të kësaj agjencie, Bordi i MCC-së i udhëhequr nga Sekretari i Shtetit, John Kerry, ka përzgjedhur Kosovën për herë të parë për të zhvilluar programin kompakt të ndihmës, program i gjerë investimi mbi 200 milion dollarë.
Procesi i gjerë ndërinstitucional i kualifikimit të Kosovës për fondet e MCC-së është udhehequr nga ish-Presidentja e Republikës së Kosovës, Atifete Jahjaga.
Pas përfundimit të mandatit të Presidentes Jahjaga, zhvillimi i programit të MCC-së i është bartur Qeverisë së Kosovës. Bartja e procesit ka treguar sfidat për aftesinë e qeverisë të përballet me një proces të rëndësishëm duke ndikuar në vonesat në formimin e ekipit nacional të Kosovës për programin 'threshhold' dhe akuzave për politizim të procesit. Në dhjetor 2016, si rezultat i mungesës së arritjes së performancës në indikatorë, Bordi i MCC-së e uli programin për Kosovën për një kategori më poshtë, përkatësisht në programin e 'pragut' apo 'threshold'.
Në korrik 2022, Kosova nënshkruan marrëveshjen e dytë me vlerë prej 236.7 milionë eurosh me Korporatën e Sfidave të Mijëvjeçarit (MCC), për projektin Kompakt për energji.
Marrëdhëniet Kosovë-MCC
Kosova ka bërë përpjeke për të vendosur një partneritet me MCC prej vitit 2010. Pavarësisht përkrahjes së vazhdueshme nga Kongresi amerikan, ky proces ka ngecur për arsye të neglizhencës dhe mungesës së angazhimit të qartë nga Qeveria e Kosovës për të arritur kualifikimin.
Prej shkurtit 2015, Presidentja Atifete Jahjaga ka vendosur si prioritet angazhimin për kualifikimin e Kosovës për fondet e mijëvjeçarit, duke themeluar një grup të punës të udhëhequr nga Zyra e Presidentes, që do të grumbullonin të dhënat dhe do të përmirësonin indikatorët e kërkuar nga MCC.