cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lajçiqi
Demografia
Në këtë fshat kanë jetuar familjet: Lipovicët, Robelët (Bushatë), Huruglicët, Mihocët, Dakët, Bunjakët (Dinovit) Bajralitë, Mehukët, Zuzakët, Gagicët, Mellovët, Klaiqët, Vranocët dhe Hashanët. Rreth vitit 1878 këtu erdhës nga Toplica (Sërbia jugore e sotme) familjet: Bunjakët, Mihocët, Lipovicët, Surdullët, Vraanocët, Robellët (Ratkocerë), Gagicët dhe Huruglicët. Të theksojmë këtu, se disa familje të ardhura nga Serbia këtu u vendosën bri familjeve të të njejtës lozë, që këtu ishin më parë. Për shkak të kushteve të vështira ekonomike dhe pasigurisë familje nga ky fshat janë shpërngullur në Turqi, Shqipëri, Gjilan, Prishtinë, Dardanë, fshatin Softaj komuna e Ferizajit, Kumanovë, ne fshatin Krush te komunes e Velesit dhe ne Shkup.
Fshati Lajçiq ka qenë i banuar qysh herët këtë e dëshmojnë varrezat që konsiderohen se janë të lashta. Varrezat më të mëdhaja janë në pjesën qendrore të fshatit po ashtu gati se në çdo mëhallë ka varreza më të vogla. Në varrezat qendrore ka mbishkrime të ndryshme siç është mbishkrimi i një varri në gjuhën persishte ku shkruan: Ali i biri i Mehmet Dakut që konsiderohet se është i lashtë mbi 300 vite. Banorët më të vjetër të fshatit konsiderohet se janë me mbiemër Daku siç janë edhe Bunjakët, Robellët, ndërsa Mellovët, Lipovicët, Xuxët, Klaiqët, Mehukët, Mihovcët, Huruglicët, Redenicët etj. Konsiderohet se në fshat janë ardhur nga fshatrat e Toplicës siç janë Huruglica, Mihovci, Lipociva, Klaiqi, Dragobuzhda etj. Fshati Lajçiq ka disa mëhalle në pjesën veriore janë familjet Daku që ndahen në disa mëhalle siç janë mëhalla e Ramovitëve, Ukovitët, Sylovitët, Rahimovitët, Cenakët, si dhe Xuxët që jetojnë në pjesën e sipërme të fshatit. Në pjesën qendrore të fshatit jeton mëhalla e Dinoviteve (Bunjakët) ndërsa në pjesën veriore të Lajçiqit janë të shtrirë Robellët, Mellovët, Xuxët, Lipovicët, Mihovcët, Klaiqët, Radecët, karakteristika ishte dhe Pjesa ku e quanim Ygdyl që fillonte nga mahalla e Lipovicve dhe Mihovcve dhe shkonte deri te Radecët dhe dhe ne pjesen e fundit dilet në Karoll ku dhe ishte kufiri serb aty në karoll ishin ende gjurmët e ushtarve osmanë dhe po te hulumtohen germimet arkeologjike mendohet se do të gjenden dhe gjurmët e ushtrisë osmane dhe ushtrive tjera që e kishin rujtur kufirin me Kosoven etj. Tani një numër i madh i fshatarëve janë shpërngulur në qytetin e Kamenicës, Gjilanit, Prishtinës, etj. Po ashtu një numër i konsiderueshëm i banoreve janë të shpërngulur në Turqi, Shqipëri. Një numër i konsiderueshëm janë duke jetuar dhe punuar në shtetet e perëndimit. Fshati Lajçiq në vitet e 40 kishte mejtepin ku mësimet i ligjëronte hoxha i fshatit, Hoxhë Zeqir Alidaku (Daku, Murati) më vonë ky mejtep ishte shndërruar në shkollë tani kjo shkollë është katër klasëshe. Popullata këtij fshati është shkolluar aq sa i kanë lejuar kushtet ekonomike.
Një numër i këtyre banoreve kanë të kryer fakultet, shkolla të larta etj. Si dhe shkolla të tjera superiore që japin një kontribut të çmueshëm në zhvillimin e vendit në përgjithësi, fshatin Lajçiq e përshkon rruga kryesore që e lidhë Desivojcën me qendrat kryesore të komunës siç janë: Shipashnica, Rogana, Kamenica dhe Gjilani. Po ashtu fshati ka edhe rrugë të tjera që lidhin mëhallë në mes veti. Fshati për shkak të pozitës gjeostrategjike në të kaluarën kishte përjetuar luftërat e ashpra që ishin zhvilluar në brezin kufitar siç ishte lufta e Kikës, Velegllavës, ku pushtuesit serb, e bullgar kishin ushtruar dhunë, kishin vrarë shumë fshatar e kishin djegur shtëpitë. Një numër i konsiderueshëm i fshatareve kishte qenë pjesëtar aktiv në mbrojtje të kufirit Kosovë-Serbi.
Ekonomia
Në fshatin Lajçiq në të kaluarën ishin të ndërtuar shumë mullinj që fshataret bluanin misrin për të yshqyër familjet e tyre. Mullinjtë e fshatit ishin : mulliri i Robit, mulliri i Dinoviteve,mulliri i Islam Bajres, mulliri i Sadikut etj. Në malet e fshatit Lajçiq që janë gjethëranese janë më tepër ahishtë por edhe bung po ashtu ka edhe një sasi të konsiderueshme të Shelgjeve, Qarrit, Shkozes, Kreckit, Paja, Frasherit, Blini etj. Pemëtaria - fshati Lajçiq është i njohur për peme të mira sidomos molla, dardha, kumbulla, qershitë etj. Në fshatin Lajçiq edhe fauna është e pasur dhe janë prezent lepujt, derri i egër, ujku, dhelprat kitri, disa herë është vërejtur edhe kaprolli por më rralle edhe shpezët egra janë prezentë në sasi të konsiderueshme. Fshati Lajçiq ka kushte ideale për zhvillimin e turizmit si atij dimëror edhe atij veror ajri është shumë i pastër. Tani fshati është pak i banueshëm mirëpo ka shenja se fshatarët kanë filluar të kthehen sërish në fshatin e tyre, sidomos gjatë stinës së verës.
Oberems
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Jeronishtë
Jeronishtë është një fshat në Komunën Zavalinë në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Aventurat e Nils Holgersson (anime)
Aventurat e Nils Holgersson (origjinali në japonisht ニルスのふしぎな旅 Nirusu no Fushigi na Tabi) është një serial anime, i prodhuar në vitin 1980 nga Studio Pierrot bazuar në librin e shkrimtares suedeze Selma Lagerlof, e cila botoi librin me të njëjtin titull në dy pjesë në vitet 1906 dhe 1907.
Këtu tregohen aventurat e djaloshit Nils nga Suedia dhe me shoqet e tij, patat. Në këtë mënyrë tregohen qartë edhe probleme sociale që ka Suedia. Ai udhëton në shumë vende, dhe trajton probleme që ka vendi, siç është për shembull sëmundjet që kanë fëmijët nga kushtet e këqija higjienike, etj.
Filmi pati si regjisor Hisayuki Toriumi dhe Mamoru Oshii, dhe u transmetua për herë të parë në Japoni në televizionin NHK më 8 janar 1980, ndërsa në Shqipëri është transmetuar nga TVSH gjatë viteve '90, në mënyrë ilegale (të pa licencuar) [ref. 1].
Historia
Historia ka në qendër Nils Hongersonin katërmbëdhjetë vjeçar, cili jeton në një fermë tipike suedeze së bashku me prindërit e tij. Nilsit i pëlqen ta kalojë kohën e lirë duke ngacmuar kafshët e fermës dhe kjo zgjat deri sa ai përballet me një gishtëzo që i inatosur nga arroganca dhe sjellja e keqe e Nilsit e kthen atë në një gishtëzo me aftësinë për të folur me kafshët. Kafshët e fermës janë të xhindosur me Nilsin tek marrin lajmin se Nilsi tashmë nuk mund t’i dëmtojë më ata.
Për t’i shpëtuar hakmarrjes së tyre, Nilsi niset me patën me emrin Martin i cili dëshiron të shtegtojë me një grup patash të egra. Ata bashkohen me grupin e Akkas dhe 52 seritë në vazhdim ndjekin aventurat e tyre gjatë shtegtimit me Nilsin si të ftuar.
Seriali në shumicën e serive i qëndron besnik librit origjinal, duke bërë devijime të vogla në seri të ndryshme dhe në disa personazhe. Si përfundim personazhi kryesor kthehet pranë gjirit të familjes së tij i ndryshuar për më së miri.
Şöbiyet
parapamje|240px|Şöbiyet me akullore turke [[dondurma sipër]] Şöbiyet është një ëmbëlsirë turke e ngjashme me bakllavanë. Mbushet me një krem, i cili bëhet nga qumështi dhe semolina, si dhe arrora (walnut ose fëstëk). Ka një të butë, por me kore nga jashtë dhe kremoze brenda.
Naumi i Ohrit
Naum i Ohrit (lindi rreth 830 - 910) ) ishte shenjtor i krishterë i Kishës Lindore. Ka themeluar manastirin e dëgjuar që mban emrin e tij dhe që sot gjendet në kufirin shqiptaro-maqedon, në brigjet e Liqenit të Ohrit. Kulti i tij u përhap në gjysmën e parë të shek. XVIII me lulëzimin e Voskopojës dhe formimin e Kryepeshkopatës së Ohrit. I mvishen shumë mrekulli dhe manastiri i tij konsiderohej si vend me shpresë shërimi për sëmundje. Kremton më 23 dhjetor
Soprano
Soprano është fjalë që përdoret në muzikë për të treguar një zë femërorë me një regjistër më akut. Me të njetën emër njihet edhe këngëtarja e cila ka atë zë.
Essequibo (Koloni)
Ajo është quajtur si lumi Essequibo, kolonia ndodhet në rajonin e lumit.
Gjuhë të vdekura
Gjuhë të vdekura janë disa gjuhë të shkruara dhe të folura në historinë e njerëzimit e të cilat kanë arritur një zhvillim të lartë në disa fusha të gjuhës dhe thesari i fjalëve të tyre është rritur në atë masë sa që nga shumica e folësve të saj nuk është kuptuar. Si pasojë e këtyre zhvillimeve kanë mbetur vetëm si gjuhë të shkruara dhe kuptohen nga një pjesë e vogël e njerëzimit. Zakonisht kjo pjesë e njerëzimit janë studiues të atyre gjuhëve. Ndërsa thesari i fjalorit të këtyre gjuhëve huazohet nga gjuhët e reja të folura dhe të shkruara, si dhe nga shkenca. Gjuhë të tilla në Evropë, janë greqishtja dhe latinishtja.
Gjuha arabe
Gjuha arabe (اللُّغَةُ العَرَبِيَّةُ) është një gjuhë semitike.
Megjithëse zakonisht flitet për arabishten si gjuhë, në të vërtetë bëhet fjalë për një familje gjuhësh ose vazhdimësi dialektesh që shtrihet nga brigjet e Oqeanit Atlantik në perëndim, deri në Gjirin Persik në lindje, nga Sudani e Somalia në jug, deri në Siri e Irak në veri. Organizata Ndërkombëtare e Standardizimit (ISO) u cakton kode të ndryshme këtyre dialekteve, që nga ana gjuhësore dallohen ndërmjet tyre më shumë se gjuhët serbo-kroate (serbishtja, kroatishtja, gjuha boshnjake, gjuha malazeze). Megjithatë, dallimet janë kryesisht në shqiptim dhe gjuha e shkruar është pak a shumë e njëjtë kudo.
Arabishtja është gjuha e Islamit. Për këtë arsye ka depërtuar në kombe dhe kultura në gjithë skajet e botës. Me kalifatet e njëpasnjëshme, veçanërisht atë Umajad, arabishtja u shtri përtej djepit të saj, Gadishulli Arabik, në gjithë Afrikën Veriore deri në Spanjë nga njëra anë dhe përtej Persisë, në Pakistan e Afganistan nga ana tjetër.
Këto perandori më një shtrirje të jashtëzakonshme, së bashku me rëndësinë e fesë islame bënë që edhe gjuhë jo arabe, si Persishtja në Iran, Dari, Pashto, Urdu në Afganistan, Pakistan e Indi të përdorin shkrimin arab (forma Jawi përdoret në gjuhët e Malajzisë dhe Bruneit). Madje edhe gjuhët e bregut lindor të Afrikës adoptuan këtë alfabet, falë kryesisht tregtisë të Oqeanit Indian.
Arabishtja është një nga gjashtë gjuhët zyrtare e OKB-së.
Partia Socialdemokrate e Malit të Zi
Partia Social Demokrate e Malit të Zi ose thjesht Partia Socialdemokrate, shkurt. SDP është një parti politike nacionaliste dhe socialdemokrate në Mal të Zi. Është e vetmja parti në Mal të Zi që ka anëtarësim të plotë në Internacionalen Socialiste. Nga viti 1998 deri në ndarjen e koalicionit 2016, ishte një partner i vogël koalicioni i Partisë Demokratike të Socialistëve, që e udhëhoqi Malin e Zi nga futja e sistemit shumëpartiak deri në zgjedhjet parlamentare malazeze të vitit 2020.
Historia
Kur politikat e Partisë Demokratike të Socialistëve të Malit të Zi (DPS) në pushtet u kthyen drejt qëllimit të pavarësisë së plotë të Malit të Zi, DPS dhe SDP filluan të punojnë ngushtë së bashku për të arritur këtë qëllim. Aleanca me DPS-në dhe Gjukanoviçin përpara zgjedhjeve parlamentare të 1998-ës i lejoi SDP-së të hynte në parlament për herë të parë në historinë e saj. Që nga zgjedhjet e vitit 1998, SDP ka vazhduar të jetë një partner i vogël koalicioni i DPS-së dhe një pjesë e çdo qeverie malazeze midis 1998 dhe 2015. Qëllimi i rivendosjes së pavarësisë së Malit të Zi u arrit pas fitores në referendumin e mbajtur më 21 maj 2006. Presidenti aktual i SDP-së dhe kryetar i Parlamentit të Malit të Zi nga viti 2003 deri në vitin 2016, Ranko Krivokapiq, shpalli zyrtarisht pavarësinë e Malit të Zi më 3 qershor 2006.
Pas zhvendosjes së partisë drejt një kursi politik më kritik dhe të pavarur, në vjeshtën e vitit 2015 fraksioni pro-DPS i SDP-së formoi një parti të re të quajtur Social Demokratët e Malit të Zi (SD). Më 22 janar 2016, SDP u largua zyrtarisht nga koalicioni qeverisës me DPS-në dhe shpalli mbështetjen e saj për një votë mosbesimi ndaj qeverisë së Milo Gjukanoviqit më 25 janar 2016. Në zgjedhjet e ardhshme parlamentare 2016, SDP kandidoi në mënyrë të pavarur për herë të parë që nga viti 1996 dhe ruajti statusin e saj parlamentar, duke fituar 5.23% të votave.
Në zgjedhjet presidenciale të vitit 2018, SDP emëroi deputeten e saj Draginja Vuksanović, e cila ishte kandidatja e parë presidenciale femër në historinë e Malit të Zi. Vuksanović përfundoi i treti, duke fituar 8.2% të votave. Më 29 qershor 2019, pas dorëheqjes së Krivokapiqit, Vuksanović u zgjodh presidente e re e Partisë, duke e bërë atë të vetmen presidente femër të një partie politike malazeze, në atë kohë. Me këtë rast, ish-presidenti Krivokapiq është shpallur president nderi.
Kuzhina turke
parapamje|Ushqim nga Turqia përfshirë [[börek dhe sarma]] Kuzhina turke (Turqisht: Türk mutfağı) është kuzhina kombëtare e Turqisë, e cila është trashëgimtare e kuzhinës osmane. Kuzhina turke nga ana e saj ka ndikuar në ato dhe kuzhinat e tjera fqinje, duke përfshirë ato të Evropës Juglindore (Ballkani), Evropës Qendrore dhe Evropës Perëndimore.
Historia e shtetit
Parahistoria e shtetit është shoqëria farefisnore. Krijimi i shteteve është rezultat i një procesi historik dhe sociologjik. Kur shoqëria farefisnore nuk ishte më kurrsesi në gjendje të rregullojë marrëdhëniet e reja që ishin krijuar, u bë hapi i fundit në drejtim të formimit të shtetit. Njerëzit që e kanë përjetuar këtë kapërcim cilësor, nuk kanë qenë të vetëdijshëm se nga parahistoria kanë hyrë në histori, nga fundi i periudhës së shkallës së barbarizmit në fillim të qytetrimit, nga organizimi farefisnor shoqëror në organizm shtetëror. Në fillim shteti mbante në vetvete mbeturina të shumta të sisitemit farefisnor. Mirëpo, pasi u formua, ai e përshpejoi likuidimin e këtyre mbeturinave, duke afirmuar sistemin e ri.
Kuzhina turke
Kuzhina turke ndryshon në të gjithë vendin. Gatimi i Stambollit, Bursës, Izmirit dhe pjesës tjetër të rajonit të Anadollit trashëgon shumë elementë të kuzhinierisë së oborrit osman, duke përfshirë përdorimin e moderuar të erëzave, një preferencë për oriz mbi bulgur, kofte dhe një disponueshmëri më të gjerë të zierjeve me perime (türlü), patëllxhan, dollma të mbushura dhe peshk. Kuzhina e Rajonit të Detit të Zi përdor gjerësisht peshkun, veçanërisht açugen e Detit të Zi (hamsi) dhe përfshin enët e misrit. Kuzhina e juglindjes (p.sh. Urfa, Gaziantep, Adıyaman dhe Adana) është e famshme për shumëllojshmërinë e kebabëve, mezeve dhe ëmbëlsirave me bazë brumi si bakllava, şöbiyet, kadayıf dhe künefe.
Historia e shtetit
Shteti në shoqërin skllavopronare
Shtetet e para janë formuar në periudhën e formacionit shoqëror-ekonomik skllavopronar në mileniumin IV para e. sonë dhe kanë zgjatur gjer në shekullin V të e.s. Në këtë periudhë kohore janë formuar shumë shtete, ndërsa shumë sish edhe janë shkatërruar. Shtetet skllavopronare në përgjithësi, në fazën e krijimit e të zhvillimit të tyre, në fazën e organizimit të brendshëm specifik, ndaheshin në dy grupe kryesore: shtete më të lashta - despotitë lindore dhe shetet më të reja - shtete antike.
Kuzhina turke
Në pjesët perëndimore të Turqisë, ku pemët e ullirit rriten me bollëk, vaji i ullirit është lloji kryesor i vajit që përdoret për gatim. Kuzhinat e rajoneve të Egjeut, Marmarasë dhe Mesdheut janë të pasura me perime, barishte dhe peshk. Anadolli Qendrore ka shumë specialitete të famshme, si keşkek, mantı (veçanërisht nga Kayseri) dhe gözleme.
Historia e shtetit
Shteti në shoqërin skllavopronare
Paralelisht me një varg specificitetesh shtete skllavopronare kanë edhe shumë veçori të përbashkëta. Në bazë të veçorive, mund të konkludohet se kalimi prej relikteve të sistemit farefisnorë në shtete skllavpronare ishte një ndër periudhat më të gjata që filloi në parahistori dhe hyri në histori. Krijimi i këtyre shteteve së pari në qytete-shtete të vogla e mandej në shtete të mëdha zgjaste me shekuj. Zhdukja dhe krijimi i shtetve janë proces historik dhe sociologjik, në të cilin mbizotrojnë më tepër faktorët faktikë se sa ata juridikë. Nga shumë studiues janë konfirmuar tri kushte themelore për ekzistimin e shtetit: territori i caktuar, popullsia e përhershëme dhe pushteti sovran. Me humbjen e cilido nga këto tri kushte themelore të përmendura shteti zhduket.
Kuzhina turke
Specialitetet shpesh emërtohen për vende dhe mund t'i referohen stileve të ndryshme të përgatitjes. Për shembull, Urfa kebap është më pak pikant dhe më i trashë se Adana kebap. Megjithëse ushqimet me bazë mishi si kebabët janë të zakonshëm në kuzhinën turke jashtë vendit, vaktet në Turqi përqendrohen kryesisht rreth orizit, perimeve dhe bukës.
Historia e shtetit
Shteti në shoqërin skllavopronare
Këto rrejdha të periudhave kohore që nga shtete skllavopronare për lindjen dhe zhdukjen e shtetit janë përcjellë që nga lashtësia deri në ditë e sotme. Natyrisht, në ditët e sotme, përpos faktorëve të cekur më sipër - luan rol edhe faktori juridik (në mënyrë më të theksuar në krahasim me periudhat e lashta) përmes nxjerrjes së normave më të prefeksionuara juriike (kushtetutave, ligjeve dhe akteve tjera nënligjore shtetërore dhe ndërkombëtare). Këto atribute juridike me kodifikimin e tyre përforcuan akoma ekzistimin e shtetit juridik apo ligjor.
Leuk
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Piranja
Piranja bën pjesë në familjen Characidae, rendi Characiformë, peshk i ujërave të ëmbla që banon në lumenjtë e Amerikës së Jugut. Në Venezuelë, i quajnë caribe. Janë të njohur për dhëmbët e tyre të mprehtë dhe për oreksin e pangopur për mish.
Përhapja
Piranjat gjenden në pellgun e Amazonës, në Orinoko, në lumenjtë e Guajanës, në lumenjtë Paraná-Paraguaj, dhe në sistemin e lumit São Francisco. Disa lloje të piranjës kanë përhapje të gjerë gjeografike, përtej baseneve kryesore të përmendura më lart, ndërsa të tjerët kanë shpërndarje më të kufizuar.
Përshkrimi
Piranjat janë zakonisht rreth 14–26 cm të gjata, edhe pse disa mostra janë raportuar të jetë deri në 43 cm të gjata.
Llojet Serrasalmus, Pristobrycon, Pygocentrus dhe Pygopristis njihen lehtë nga dhëmbët e tyre unikë. Të gjitha Piranjat kanë një rresht të vetëm me dhëmbë të mprehtë në të dyja nofullat. Dhëmbët janë të mbushur dhe të ndërthurur ngushtë, përdoren për shpim të shpejtë dhe prerës.
Dhëmbët në përgjithësi janë trekëndorë dhe të sheshtë si teh në profil. Lloje të tjera piranjash i kanë dhëmbët pesëkëndorë ose të vendosur në dy rradhë.
Lidhja me njerëzit
parapamje|220px|Duke peshkuar piranja në lumin Ucayali Dhëmbët e piranjave përdoren shpesh për të bërë mjete dhe armë nga popullsia indigjene. Piranjat përdoren edhe si ushqim. Në qoftë se një piranja zihet nga grepat e peshkatarëve ajo mund të sulmohet nga ndonjë piranja tjetër.
Në dekadat e fundit mostra të thata piranjash tregtohen si suvenire turistike. Piranjat herë pas here kafshojnë dhe nganjëherë plagosin plazhistë dhe notarë. Por kjo ndodh shumë rrallë as sa kafshimi nga piranjat konsiderohet mq tepër si një akt pakujdesie. Ato shpesh janë një ngatërresë për peshkatarët pasi u vjedhin karremin, sakatojnë prenë e kapur me karrem, shkaktojnë dëme në rrjeta dhe pajisje të tjera.
Disa specie piranje tregtohen për tu mbajtur në akuariume. Kjo gjë është e paligjshme në shumë pjesë të Shteteve të Bashkuara.
Piranja më e zakonshme e akuariumit është Pygocentrus nattereri, piranja bark-kuqe. Këshillohet që piranjat të mos mbahen kurrë në çift pasi do të sulmonin njëra tjetrën, mund të mbahen teke ose në grupe me 3 ose më tepët piranja. Shpesh gjenden individë me një sy të humbur për shkak të një sulmi të mëparshm. Piranjat ka të ngjarë të bëhen të kanibale mbi të tjerët në grupin e tyre, nëse kanë mungesa në ushqim.
Otto Skorzeny
Aktiviteti luftarak
U anetaresua në partinë naziste austriake në 1930 dhe tetë vite më vonë që pro lidhjes mes Austrisë dhe Rajhut të Trete. Në 1939 arriti në Berlin dhe u përpoq në fillim të hynte në Ushtarake. Duke qene i papërzgjedhshëm, për arsye moshe, në shërbim si pilot gjuetie (rol për të cilin kishte aspirata), braktisi ëndrrat e tij aeronautike dhe hyri në "Leibstandarte Adolf Hitler", duke kaluar vitin më pas në divizionin "Das Reich". Pasi luftoi në Holande e më pas në Francë, në 1941 u transferua në Fronti Oriental, nga i cili u riatdhesua në dhjetor 1942.
Në shërbimet sekrete gjermane
Në prill të 1943 u destinua në zyrën VI (Skuadra e Mbrojtjes) të RSHA, me detyrën për të organizuar një njësi të vogël komandoje (Grupi i Gjuetisë, Friedenthaler Jagdverbände) me detyre zhvillimin e sjelljes në aksione lufte bazuar në modelin e komandove angleze, e që më pas duhet tu bashkohej reparteve që ekzistonin Brandenburg i Abwehr: misionet e para ne Lindjen e Mesme dhe në Rusi, gjithsesi, dështuan.
Lirimi i Musolinit
thumb|vendi i burgimit te Duces ne Campo Imperatore
thumb|Pamje e kalimit malor per ne Campo Imperatore
thumb|Lirimi i Duces ne Gran Sasso
thumb|nje tjeter imazh i lirimit te Duces ne Gran Sasso
Pas 25 korrikut 1943, Skorzeny u dërgua në Itali nga Himmler me detyrën e bashkëpunimit me gjeneralin Kurt Student, të cilit Hitler i kish besuar detyrën e drejtimit të Operacionit Eiche / Ahu (pra kërkimi i vendit në të cilin Musolini mbahej i burgosur dhe ta lironin). Sipas një rryme mendimi Skorzeny nuk pati ndonjë merite të madhe në lirimin e Musolinit, meqenëse detyrat e tij përfunduan në momentin kur u zbulua burgu i duces në Gran Sasso, i cili u mor me force nga parashutistet. Zyrtarisht ai mori pjesë në operacion (kryer në 12 shtator pikërisht nga parashutistet e Fallschirmjäger-Bataljon), si vëzhgues. Sipas një pikëpamjeje tjetër të fakteve, në të kundërt, Skorzeny pati merite te plote për suksesin e operacionit pasi pati idenë që të merrnin me vete gjeneralin Soleti i cili, u njoh nga karabinierët që mbronin fortesën në Gran Sasso dhe iu kërkoi atyre të mos qëllonin, gjë që mundësoi lirimin e përsosur të duces që në mënyre të pabesueshme ndodhi pa shkëmbim zjarri dhe pa shkrepjen as dhe një armë të vetme. Në fakt Skorzeny arriti të prezantohej tek Musolini për ta lajmëruar që me urdhër të Hitlerit gjermanet kishin ardhur ta lironin pa u përballur me asnjë reagim nga ana e italianeve, krejtësisht të çorientuar nga prania e gjeneralit të karabinierëve Soleti, të cilin kur e pa vete Musolini, i afruar tek dritarja, tha : "Mos qëlloni, nuk e shihni qe gjithçka është ne rregull ? Është një gjeneral italian !".
Gjithsesi Skorzeny shfrytëzoi në maksimum rastin për ti dhëne rendësi vetes : insistoi deri me kërcënime për t'u ngjitur në aparatin e lehte Fieseler Storch që duhej të çonte Musolinin në aeroportin e Praktika Deti, dhe që aty në Gjermani ; Storch-i (aparat fluturues kontrolli që mban vetëm dy persona) rrezikoi shumë duke u ngritur në ajër nga një rrugë në zbritje e shkurtër me peshën e rende të pilotit, të Musolinit trupmadh dhe të kollosit Skorzeny. Gjithsesi oficeri i SS-ve arriti të ishte i pranishëm në të gjitha fotot që iu bënë diktatorit menjëherë pas lirimit dhe, fale tyre, propaganda e Goebbels e ngriti në një fushate përhapjeje të gjere që e bëri protagonistin e operacionit ndaj gjeneralit Student, komandant i parashutisteve. I ngritur në detyre grada në SS-Sturmbannführer dhe dekoruar me Kryqi i Kaloresit, Skorzenyt iu besua komandoja e seksionit S (Operazione Speciale) të Skuadrës se Mbrojtjes.
Operacione te tjera Komandoje
thumb|left|300px|Skorzeny ne frontin e [[Oderit ne shkurt 1945.]] Në prill 1944 bashkëpunoi me Himmlerin në planifikimin e operacionit, që më pas dështoi, kryer nga ' SS- Batalioni - Fallschirmjäger 500 për kapjen e Titos. Arriti të dilte serish në pah si pasoje e dështimit të atentat të von Stauffenberg ndaj Hitler më 20 korrik 1944, kur organizoi një njësi speciale të SS-ve që në Berlin filloi represionin.
Në tetor, me një tjetër manovër, grabiti në Budapest djalin e mbretit të Hungarisë, admiralin Horthy, duke pushtuar selinë e mbretërisë hungareze dhe duke penguar këtë te fundit të nënshkruante një marrëveshje për armëpushim me forcat sovjetike. Për këtë sukses më 22 tetor, në Rastenburg, u ngrit në detyrën e Komandant major i SS-ve, SS-Obersturmbannführer dhe i ngarkuar me detyra në operacionin Wacht am Rhein (Roja në Ren) Ofensiva e Ardeneve, për pushtimin e urave Amay, Huy dhe Ardenne, në lumin Mosa (Operacioni Greif), me një njësi të organizuar dhe drejtuar nga ai vete, Panzerbrigada 150, që përmbante në rangjet e veta edhe ushtare gjermane në uniforme amerikane të rekrutuar nga rangjet e marinës tregtare, të cilët dinin të flisnin gjuhenAngleze me theksin dhe të folurën Yankee.
Kapja dhe procesi
U kap në maj të 1945 nga amerikanet, por më pas u lirua nga akuzat në (1947) për krime lufte. Procesi i aleateve e bazonte akuzën ndaj tij kryesisht mbi përdorimin e paligjshëm në luftë të uniformave armike gjatë Operacionit Greif. Mbrojtja u bazua mbi nevojën e përdorimit të uniformave të armikut për t'iu afruar këtij të fundit, dhe hedhjen e këtyre pas përdorimit dhe fillimit të luftimit.
Në mbështetje të kësaj, u vërtetua që një gjë e tillë ishte kryer edhe nga aleatet : ne Hungari ishin zëne rob oficere britanike me uniforma gjermane dhe nuk ishin pushkatuar, dhe të njehjen gjë kishin bere amerikanet në Aachen.
Mbi përdorimin e maskimeve dhe kartave të identitetit të armikut nga ana e amerikaneve dëshmoi në proces edhe një oficer anglez, komandanti Forrest Yeo-Thomas, me një gejst kalorësiak të kryer rrallehere pas luftës : një anglez që vinte të dëshmonte pro një gjermani, një ish-armik, kjo gjë i dha gjallëri të madhe procesit dhe një tension të dukshëm gjithë zhvillimit të tij. Thomas pohoi në fakt që anglezet jo vetëm kishin përdorur maskime uniformash por edhe distinktivë të armikut, armët e armikut, dokumente të rreme, gjithçka me një qellim : fitimi i luftës dhe, tekstualisht, "eliminimi i njeri-tjetrit".
Skorzeny u çlirua nga akuzat dhe, edhe pse formalisht u mbajt ne Austri, u arratis kollaj ne Spanja, e qeverisur në atë kohe nga caudillo Francisco Franco, të cilin Skorzeny e mbështeste.
Aktiviteti pas vitit 1947
Supozohet se Skorzeny ka marre pjesë aktive në organizimin e arratisjes se ish ushtareve të SS-ve nga Gjermania brenda të ashtuquajturës organizate Merimanga, e ngjashme në objektiva me organizaten Odessa, por sigurisht meqenëse organizata vete kishte natyre sekrete njihen vetëm të dhëna të pjesshme.
Sipas disa dëshmive (nder të cilat ajo e Adriano Montit, bashkëpunëtore i Junio Valerio Borghese në grushtin e shtetit) ka qene dhe promovues i organizatës Geleme, një degë e shërbimeve sekret gjermane gjatë luftës, e futur më vonë nder organizatat e inteligjencës në mbështetje të CIA-s. I ka përmendur vete Montit emrin e Giulio Andreottit si "garant politico" i grushtit të shtetit në Borghese.
Kantoni Valenciennes-Sud
Kantoni Valenciennes-Sud (frëngjisht: Canton de Valenciennes-Sud) është një kanton në departamentin Nord, rajonin Nord-Pas-de-Calais në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Valenciennes. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 48008 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Valenciennes-Sud aktualisht përbëhet nga 16 komuna.
Den Hoorn (Texel)
Den Hoorn është një qytezë në Texel, provinca Hollanda e Veriut në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi 2.741 banorë.
Selma Lagerlöf
Selma Ottilia Lovisa Lagerlöf (Östra Ämtervik, 20 nëntor 1858 - Mårbacka, 16 mars 1940)ishte një shkrimtare suedeze, si dhe mësuese. Ajo publikoi romanin e saj te pare Gösta Berling's Saga në moshën 33 vjeçare.
Është fituese e Çmimit Nobel për Letërsi në vitin 1909, njëherit femra e parë që fiton këtë çmim për punën e vet letrare. Në vitin 1914 bëhet anëtarja e parë e akademisë Suedeze, trupë e cila e ndanë shpërblimin e përmendur.
Vitet e hershme
Selma Ottilia Lovisa Lagerlöf lindi më 20 nëntor 1858 në Mårbacka,Värmland, Mbretëritë e Suedisë dhe Norvegjisë. Lagerlöf ishte e bija e Erik Gustaf Lagerlöf, një toger në Regjimentin Mbretëror Värmland, dhe Louise Lagerlöf (e mbiquajtur Wallroth. Lagerlöf ishte fëmija i pestë i çiftit nga gjashtë. Ajo lindi me një dëmtim të kofshës, i cili u shkaktua nga shkëputja në nyjen e ijeve. Në moshën tre vjeç e gjysmë, një sëmundje e la të çalë në të dyja këmbët, megjithëse më vonë u shërua.
Djathi i bardhë i deles
parapamje|250px|Djathtë deleje në bukë
Djathi i bardhë i deles është produkt i prodhuar nga qumështi i deles.
Përbërësit
Për përgatitjen e 1 kg djathtë nevojiten :
Selma Lagerlöf
Vitet e hershme
Ajo ishte një fëmijë i qetë, serioz, me një dashuri të thellë për të lexuarit. Ajo shkroi poezi, por nuk botoi asgjë deri më vonë në jetë. Gjyshja e ndihmoi në rritjen e saj, duke treguar shpesh histori përrallash dhe fantazish. Duke u rritur, ajo ishte e thjeshtë dhe paksa e çalë, dhe një tregim thoshte se bredhjet e Margarethe dhe Elisabet në Sagën e Gösta Berling mund të ishin fantazitë kompensuese të autorit. Ajo u shkollua në shtëpi pasi sistemi i arsimit të detyrueshëm Volksschule ende nuk ishte zhvilluar plotësisht. Ajo studioi anglisht dhe frëngjisht. Pasi lexoi Osceola nga Thomas Mayne Reid në moshën shtatë vjeçare, ajo vendosi se do të bëhej shkrimtare kur të rritej.
Në vitin 1868, në moshën 10-vjeçare, Selma filloi të lexonte Biblën. Në këtë kohë, babai i saj ishte shumë i sëmurë dhe ajo shpresonte që Zoti ta shëronte nëse lexonte Biblën nga fillimi në tjetrin. Babai i saj jetoi edhe 17 vjet të tjera. Në këtë mënyrë, Lagerlöf u mësua me gjuhën e Shkrimit.
Shitja e Mårbacka në 1884 pati një ndikim serioz në zhvillimin e saj. Babai i Selmës thuhet se ka qenë i alkoolizuar, diçka që ajo e diskutonte rrallë. Babai i saj nuk donte që Selma të vazhdonte shkollimin e saj apo të mbetej e përfshirë në lëvizjen e grave.Më vonë në jetë, ajo do të blinte përsëri pronën e babait të saj me paratë që mori për çmimin Nobel.Lagerlöf jetoi atje për pjesën tjetër të jetës së saj.Ajo gjithashtu përfundoi studimet në Seminarin Mbretëror për t'u bërë mësuese në të njëjtin vit kur i vdiq i ati.
Në jetën e saj të hershme ajo supozohet se ishte në marrëdhënie shumë të mira me Lovisa Larsson.
Karriera e mësimdhënies
Lagerlöf studioi në Högre lärarinneseminariet në Stokholm nga 1882 deri në 1885. Ajo punoi si mësuese e shkollës së vendit në një shkollë të mesme për vajza në Landskrona nga 1885 deri në 189 duke permiresuar vetite e saj rrëfimtare. Ajo kishte një talent për të kapur vëmëndjen e fëmijëve duke i thënë histori për shtetet e ndryshme që ishin duke studiuar ose duke i thënë histori teJjezusit dhe e dishepujve të tij. Në këtë periudhë ajo jetonte me hallën e saj Lovisa Lagerlöf.
Nëpërmjet studimeve të saj në Akademinë Mbretërore të Trajnimit Superior të Grave në Stokholm, Lagerlöf reagoi kundër realizmit të shkrimtarëve bashkëkohorë në gjuhën suedeze si August Strindberg. Ajo filloi romanin e saj të parë, Gösta Berling's Saga, ndërsa punonte si mësuese në Landskrona. Pushimi i saj i parë si shkrimtare erdhi kur dorëzoi kapitujt e parë në një konkurs letrar në revistën Idun dhe fitoi një kontratë botimi për të gjithë librin. Në fillim, shkrimi i saj mori vetëm vlerësime të buta nga kritikët. Pasi një kritik mashkull popullor, Georg Brandes, i dha komente pozitive për përkthimin danez, popullariteti i saj u rrit. Ajo mori mbështetje financiare nga Fredrika Limnell, e cila dëshironte t'i mundësonte asaj të përqendrohej në shkrimet e saj.
Karriera letrare
Një vizitë në vitin 1900 në Koloninë Amerikane në Jerusalem u bë frymëzim për librin e Lagerlöf me atë emër. Familja mbretërore dhe Akademia Suedeze i dhanë asaj mbështetje të konsiderueshme financiare për të vazhduar pasionin e saj. Jerusalemi u vlerësua gjithashtu nga kritikët, të cilët filluan ta krahasojnë atë me Homerin dhe Shekspirin, kështu që ajo u bë një figurë e njohur si në Suedi ashtu edhe jashtë saj.Në vitin 1895, ajo hoqi dorë nga mësimi për t'iu përkushtuar shkrimit të saj. Me ndihmën e të ardhurave nga Saga e Gösta Berling dhe një bursë dhe grant, ajo bëri dy udhëtime, të cilat ishin kryesisht të dobishme në sigurimin e materialit për romanin e saj të ardhshëm. Me Elkanin, ajo udhëtoi në Itali dhe udhëtoi gjithashtu në Palestinë dhe pjesë të tjera të Lindjes. Në Itali, një legjendë e figurës së fëmijës së Krishtit që ishte zëvendësuar me një version të rremë, frymëzoi romanin e Lagerlöfit Antikrists mirakler (Mrekullitë e Antikrishtit). I vendosur në Siçili, romani eksploron ndërveprimin midis sistemeve morale të krishtera dhe socialiste. Megjithatë, shumica e tregimeve të Lagerlöf-it u vendosën në Värmland.
Në vitin 1902, Lagerlöf iu kërkua nga Shoqata Kombëtare e Mësuesve të shkruante një libër gjeografie për fëmijë. Ajo shkroi Nils Holgerssons underbara resa genom Sverige (Aventurat e mrekullueshme të Nilsit), një roman për një djalë nga pjesa më jugore e Suedisë, i cili ishte tkurrur në madhësinë e një gishti të madh dhe që udhëtoi mbi shpinën e një pate në të gjithë vendin. . Lagerlöf përzier faktet historike dhe gjeografike për provincat e Suedisë me përrallën e aventurave të djalit derisa ai arriti të kthehej në shtëpi dhe u rikthye në madhësinë e tij normale.[7] Romani është një nga librat më të njohur të Lagerlöf-it dhe është përkthyer në më shumë se 30 gjuhë.
Selma Lagerlöf ishte një mike e shkrimtares gjermano-hebreje Nelly Sachs. Pak para vdekjes së saj në 1940, Lagerlöf ndërhyri në familjen mbretërore suedeze për të siguruar lirimin e nënës së moshuar të Sachs dhe Sachs nga Gjermania naziste, në fluturimin e fundit nga Gjermania në Suedi dhe azilin e tyre të përjetshëm në Stokholm.
Lufta italo - greke, diktatorë e kuislingë
Lufta italo - greke, diktatorë e kuislingë libër historik me Autor Arben Puto. Shtëpia botuese: Toena. Viti i botimit 2011. Faqet e librit 408. ISBN 978-99943-1-762-2
PARATHËNIE
Lufta italo-greke (tetor 1940 - prill 1941) nuk ka gjetur një pasqyrim të përshtatshëm në historiografi. Ka pasur kryesisht trajtesa në marzh të ngjarjeve. Në botimin e fundit të Historisë së Popullit Shqiptar, vëll. IV, Tiranë, 2008, është prekur anësisht, si një episod në vorbullën që përfshiu Ballkanin gjatë Luftës II Botërore.
Lufta italo-greke është edhe pjesë e historisë së Shqipërisë gjatë konfliktit që i vuri zjarrin Evropës. Në të vërtetë, në këto ngjarje Shqipëria është përfshirë drejtpërsëdrejti. Përveçse viktimë e agresionit italian, ajo ra viktimë edhe e luftës midis Italisë dhe Greqisë. Kjo shtron nevojën që lufta italo-greke të trajtohet edhe në një këndvështrim shqiptar. Sulmi nisi nga territori shqiptar dhe Shqipëria u bë shesh lufte.
Mussolini krekosej dhe shpallte me të madhe se ushtria italiane do të mposhtte shpejt e shpejt çdo rezistencë dhe do ta okuponte gjithë Greqinë brenda dy-tri javëve.
Ndodhi e kundërta. Ushtria italiane pësoi disfatë dhe u detyrua të tërhiqej. Prej fundit të tetorit 1940 kur filloi lufta dhe deri nga fundi i dhjetorit 1940, e më tej, deri në prill 1941, trupat greke zunë një pjesë të konsiderueshme të territorit shqiptar, përfshirë Korçën dhe Gjirokastrën. Për pasojë, Shqipëria pas okupacionit italian po vihej edhe nën okupacionin grek, që do t'i kushtonte veçanërisht jugut.
Mussolini i turpëruar kërkoi ndihmën e Hitlerit dhe me një operacion të kombinuar, forcat italo-gjermane e mposhtën Greqinë në fund të prillit 1941. Në zhvillimin e mëtejshëm të ngjarjeve vendi do të njohë edhe okupacionin gjerman pas kapitullimit të Italisë në shtator 1943.
Një aspekt tjetër, jo më pak i rëndësishëm, i viteve të okupacionit të huaj është veprimtaria e klasës politike që u vu në shërbim të okupatorit. Duke u rreshtuar në anën e agresorit, ata e bënë Shqipërinë, nga një vend viktimë e agresionit në një palë ndërluftuese, pjesëmarrëse në sulmin kundër Greqisë në krah të Italisë. Ata e vunë vendin, me akte zyrtare, në gjendje lufte me Greqinë, akte që, veç firmës së mbretit Viktor Emanuel III, mbanin edhe firmën e kryeministrave kuislingë. Madje, jo vetëm kundër Greqisë, por edhe gjithë shteteve me të cilat Italia do të ishte në luftë. Paradoksalisht Shqipëria do të jetë në luftë edhe me Fuqitë e Mëdha të Koalicionit Antifashist: Britaninë e Madhe, SHBA-në dhe BS-në.
Dihet se qeveritë kuislinge, bashkëpunëtore të okupatorit, ishin një fenomen i përhapur në Evropë. Ato u formuan në të gjitha vendet që u okupuan nga Gjermania hitleriane. Të gjitha e përligjnin kolaboracionizmin me qëllim që t'u kursenin popujve vuajtjet dhe dëmet që do të shkaktonte okupacioni i huaj.
Nga ana e saj, qeveria kuislinge shqiptare bashkëpunimin me okupatorin, qoftë italian e gjerman, e quante një okazion të rrallë që i jepej kombit shqiptar për të ndrequr padrejtësitë e së kaluarës dhe për të realizuar ëndrrën e unitetit kombëtar.
Në fakt, pas mposhtjes së Jugosllavisë dhe Greqisë nga ushtritë italo-gjermane, Kosova dhe Çamëria iu bashkuan Shqipërisë. U krijua "Shqipëria e madhe". Ky ishte iluzion. Ky ishte thjesht një zgjerim i territorit nën kontrollin e pushtuesit. Veç asaj, kufijtë nuk mund të ndryshohen dhe të caktohen në kohë lufte, aq më tepër nga Fuqitë e Boshtit që i pret disfata përfundimtare. Në të kundërtën, kolaboracionizmi do të krijojë një rrezik serioz për integritetin territorial të shtetit shqiptar të pavarur. Do të bëhet e qartë në Konferencën e Paqes, në mbarim të luftës, se çfarë dëmi kanë bërë. Greqia do të kërkojë Vorio-Epirin, sepse Shqipëria ishte në gjendje lufte me të dhe tani, si shtet fashist, palë në agresionin kundër Greqisë, do të paguante pasojat. kolaboracionizmi do të jetë baza e platformës së delegacionit grek në Konferencën e Paqes. Veprimtaria e qeverive kuislinge nën okupacionin italian dhe gjerman do të jetë objekt i një kapitulli më vete.
Qëndrimin e saj qeveria greke do ta tregojë edhe gjatë okupacionit disamujor të Jugut. Zhvillimi i ngjarjeve në front nuk hyn në këndvështrimin e punimit. Por nuk do të lihet mënjanë sjellja e trupave greke në trojet e okupuara. Popullsia lokale do të vuajë pasojat. Do ta pësojë rëndë popullsia çame që do të shpërngulet në masë nga vatrat e saj.
Vëllimi përfshin edhe Shtojcën ku renditen materiale të ndryshme: akte zyrtare, dokumente, artikuj, fjalime, ligjërata që janë një plotësim i problematikës së trajtuar në tekst. Ato do të japin një ide më të plotë të situatës dhe të sjelljes antikombëtare të krerëve të regjimit.
Në përfundim të punës për këtë monografi, e ndiej për detyrë t'i shpreh falënderimet më të përzemërta prof. Nasho Jorgaqit, për ndihmën e madhe që më ka dhënë me vërejtje e sugjerime që e kanë pasuruar punimin. Kam pasur rast të provoj edhe një herë njohuritë e gjera dhe përvojën e gjatë në të gjitha fushat e albanologjisë, veçanërisht të historisë.
Shpreh gjithashtu mirënjohjen time ndaj gazetarëve miq Artan Lame e Ben Andoni, që dhanë një ndihmë të çmueshme për pajisjen e librit me materiale ilustruese.
PASQYRA E LËNDËS
KREU I
KREU IV - LUFTA
'''KREU V - OKUPACIONI GREK. VORIO-EPIRI'''
KREU VI - KRIZA E QEVERISË KUISLINGE
KREU VIII - KOLABORACIONIZMI NDRYSHE
KREU IX - SHQIPËRIA NË KONFERENCAT E PASLUFTËS
Leukerbad
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Distrikti rajonal Fraser Valley
Distrikti rajonal Fraser Valley është një distrikt rajonal në Provincën Kolumbia Britanike, Kanada. Distrikti rajonal ka një sipërfaqe 13346.94 km² dhe popullsi 257031 banorë. Chilliwack është kryeqëndra e distriktit.
Kantoni Mâcon-Nord
Kantoni Mâcon-Nord (frëngjisht: Canton de Mâcon-Nord) është një kanton në departamentin Saône-et-Loire, rajonin Bourgogne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Mâcon. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Serbia Qendrore
thumb|240px|Harta e Serbisë Qendrore Serbia Qendrore (Serbisht: Централна Србија / Centralna Srbija) është pjesë e Serbisë që ndodhet jashtë provincave të Vojvodinës në veri dhe territorit të kontestuar të Kosovës (Kosova dhe Metohia) në jug. Serbia Qendrore nuk është një ndarje administrative e Serbisë si e tillë, dhe nuk ka ndonjë formë të administrimit të veçantë.
Në përgjithësi, Serbia Qendrore është thelbi historik i Serbisë moderne, që kur u shfaq nga Revolucioni serb (1804-17) dhe luftërat pasuese kundër Perandorisë Osmane. Në shekullin pasues, Serbia gradualisht u zgjerua në jug, duke fituar Serbinë e Jugut, Kosovën, Sanxhakun dhe Vardarin e Maqedonisë dhe në vitin 1918 - pas bashkimit dhe aneksimit të Malit të Zi dhe bashkimit të zonave Austro-Hungareze të mbetura nga Danubi dhe Sava (Vojvodina) u bashkua me territore të tjera sllave të Jugut në Mbretërinë e Jugosllavisë. Kufijtë e tanishëm të Serbisë Qendrore u përcaktuan pas Luftës së Dytë Botërore, kur Serbia u bë republikë brenda RSF Jugosllavisë, me Kosovën dhe Vojvodinën si krahinat autonome.
Disa rajone gjeografikale që ndodhen në Serbinë Qendrore janë: Shumadia, Mačva, Timočka Krajina, Lugina e Moravës, Podunavlje, Posavina, Podrinje, Zlatibor dhe Rashka.
Demografia
Grupet etnike teë Serbisë Qendrore sipas regjistrimit më 2011:
Në vitin 2011, shumica e komunave të Serbisë Qendrore kishte më shumë serbë, tre komunat (Novi Pazar, Tutini, dhe Senica) kishin më shumë boshnjakë, dy komunat (Bujanovci dhe Presheva) kishin më shumë shqiptarë dhe dy komunat (Bosilegrad dhe Dimitrovgrad) kishin më shumë bullgarë.
Nezhan
Nezhan është një fshat në Komunën Zavalinë në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë. Eshte nje nder fshatrat me te bukur te zones se Shpatit.
Eshte fshat me tradita dhe vlera te medha kulturore. Ky fshat njihet per kulturen e vecante por sidomos per mikpritjen nga banoret e zones.
Fshati nezhan karakterizohet nga relievi kodrinor-malor. Numri i popullesise se ketij fshati ka ardhur duke u ulur per shkak te levizjeve te banoreve brenda dhe jashte vendit. Eshte zone nga e cila prodhohen shume produkte bujqesore. Veshja tradicionale e ketij fshati eshte mjaft e vecante dhe me vlera te medha kulturore. Banoret e ketij fshati i perkasin besimit te krishtere. Ne kete fshat ndodhet edhe nje rezervuar i cili i shton edhe me shume bukurine ketij vendi. Per te mos harruar dhe kishen "Ngjallja e zotit Krisht "( Kishë ortodoksie lindore )ne te cilen festohen shume festa nga banoret e zones dhe nje prej tyre eshte festa e pashkeve.
Pjadhuli
Pjadhul (greqisht: Πηγαδούλια/Pigadhoúlia) është fshat në qarkun i Çamërisë, Greqi.
Gjeografia
Nga veriu Pjadhul kufizohet me Picarin, nga jugu me Dolanin, nga lindja me Sklavin, e Sollopinë dhe nga perëndimi me lumin Kalama.
Toponimet të fshatit Pjadhul:
Demografia
Familjet në fshatin Galbaq:(Para Luftës së Dytë Botërore)
Bejdatë, Beçéj, Idritzénj (sot me banim në Turqi), Jupénj, Lazénj, Pirushé, (nga Piro), Rushanénj dhe myslimanë. Ndërsa: Baçenj, Çojénj, Dhimitrénj, Mandellàtë, Nashénj, Tashénj, Tolàtë, Stavrénj, Shanénj, Sholinj dhe Zisénj janë të krishterë.
Lista e lagunave në Shqipëri
Shqipëria ka 4 laguna kryesore. Ato renditen si më poshtë:
Lista e lagunave në Shqipëri
Laguna të tjera përfshijnë Laguna e Vilunit, Laguna Kunë-Vain-Tale dhe Laguna e Orikumit.
Inden
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
NBA sezoni 2007-08
ishte sezoni i organizuar nga National Basketball Association, sezoni filloi më  dhe mbaroi më. Liga përbëhej nga ekipe dhe secila duhej zhvilluar  ndeshje gjatë sezonit të rregullt. udhëheqësit e konferencave u kualifikuan për në Playoff të këtij sezoni.
Guttet-Feschel
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Shën Barthélemy
right|30px
Shën Barthélemy (Frëngjisht: Saint-Barthélemy), zyrtarisht Kolektiva e Shën Barthélemy, është një kolektivë përtej detit e Francës. Gjithashtu njihet me emrin Shën Barth në Frëngjisht, ose St. Barts në Anglisht, kolektiva është një ndër katër teritorret e Ishujve Leeward në Karaibe që përbëjnë Indiet Perëndimore Franceze, dhe është e vetmja që historikisht ka qenë një koloni Suedeze.
Zgafella
Zgafella hapsirë brenda minierës për të mbajtur të hapët mjetet apo veprimatrin e minatorëve. Mbahet e hapur me elemente mbajtës nga druri, hekuri, metalet e lehta, betoni, mure të ndërtuara apo kombinim ë këtyre elementeve. Zgafella nuk është në gjendje që të mbajë gjithnjë shtypjen e malit por duhet të shërbej për periudhë të caktuar kohore.
Burrishtë
Burrishtë është një fshat në Komunën Zavalinë në Rrethin e Elbasanit të Shqipërisë.
Veziri i Madh
parapamje|Nishani i sadrazemllëkut Kryeveziri, Veziri i madh (turqishtja osmane: وزیر اعظم‎ Vezir-i Azzam "Veziri i lartë") apo Sadrazemi (Sadrazam) ishte ministri udhëheqës i Perandorisë Osmane që nga fillimi i egzistimit të Perandorisë Osmane.
Sadrazemi ishte ruajtësi i vulës dhe zëvendësi i Sulltanit, shpesh edhe i plotfuqishmi i vërtet i perandorisë. Veziri i Madh mund të ishte me çfarëdo prejardhje, dhe gjithashtu edhe me prejardhje shqiptare, ku numrojmë 34 kryeministra (Vezir të Mëdhenjë) me përkatsi shqiptare.
Vepra
Vepra është akti që kryen ndokush me një qëllim të caktuar, veprim; punë të mirë, të keqe etj.
Në përgjthësi
Prodhimi a përfundimi i veprimtarisë e i punës së një njeriu. të një grupi njezish ose të një populli; punë apo veprimtari që bëhet nga dikush në dobi të masave të gjëra të popullit.
Në krijimtari
Krijim në fushën e artit, të letërsisë, të shkencës etj., libri që përbënë këtë krijim.
Përmbledhje e krijimtarisë
Tërsia e atyre që ka krijuar dikush në fushën e artit, të letërsisë, të shkencës etj.; Krijimtaria e dikujt. P.sh.:
Objeke
Ndërtes a grup ndërtesash, uzinë, rrugë, hekurudha a ndërtim tjetër së bashku me pajijet, që bëhet për të plotësuar nevojat ekonomike, shoqërore, kulturore etj.; diçka që ngrihet a që ndërtohet për këto qëllime.
Qeramica
Qeramicë (greqisht: Κεραμίτσα/Keramítsa) është fshat në qarkun i Çamërisë, Greqi.
Alba
parapamje|right|300px|Kurorëzimi i Mbretit Aleksandër III në Skoci, më 13 korrik 1249.
Alba është emri gaelik skocez për territorin e Skocisë, dhe në të kaluarën u referohej edhe Britanisë së Madhe në tërësi. Gjithashtu, në historiografinë angleze, përdoret për t'iu referuar qytetarisë së Piktëve dhe Skocezëve të bashkuar në shekullin IX, përpara se të zhvillohej në Mbretërinë e Skocisë në mesjetën e vonë. Ky emër ka lidhje me emrat në gjuhën irlandeze gaelike Alba dhe mankse Nalbin, dy gjuhët e tjera keltike goidelike, si edhe emrat në gjuhët keltike britanike, Alban (kornisht) dhe Yr Alban (uellsisht). Këto emra lidhen, dhe kanë rrjedhje nga emri grek të lashtë për Britaninë, Albion.
Etimologjia
Termi fillimisht shfaqet në tekstet klasike si Ἀλβίων (Albíōn) në shkrimet e Ptolemeut në greqisht, dhe më vonë si Albion në dokumentet latine. Historikisht, termi i referohet Britanisë së Madhe në tërësi, dhe bazohet në një rrënj indo-evropiane për ngjyrën e bardhë. Pastaj ky emër u përdor për mbretërinë e Piktëve, një popull i lashtë keltik në Skoci.
Me kalimin e kohës, ky emër nganjëherë u rilatinizua në periudhën e mesjetës si "Albania" (është e paqartë nëse mund të ketë të njëjtën prejardhje me eksonimin "Albania" që përdoret për Shqipërinë). Pikërisht nga ky emër marrin emrat Albany, kryeqyteti i shtetit amerikan të Nju Jorkut dhe qyteti Albany në Australi.
Përdorimi modern
BBC Alba, një kanal televiziv që transmetohet kryesisht në gjuhën skoceze (gaelike), u lançua në shtator 2008.
Kantoni Sillé-le-Guillaume
Kantoni Sillé-le-Guillaume (frëngjisht: Canton de Sillé-le-Guillaume) është një kanton në departamentin Sarthe, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Sillé-le-Guillaume. Ka sipërfaqe 205.27km2 dhe popullsi 7542 banorë.