cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rrezet gama
Biologji dhe Mjekësi
Gjatë zbërthimit të izotopit, duke emetuar rreze beta, teprica e energjisë në bërthamë do të emetohet në formë të kuanteve të rrezatimit gama, respektivisht valëve elektromagnetike. Një proces i tillë i zbërthimit radioaktiv e len bërthamën në gjendje të ekscituar, me tepricë të energjisë që zakonisht emetohet shumë shpejt nga bërthama dhe ato izotope nuk mund të shfrytëzohen si emetues gama, ose për shkak të efektit të dëmshëm në inde për të cilin kontribon procesi i zbërthimit beta ose për shkak se lirimi i energjisë së tepërt ndodh shumë shpejt. Përdorimi i këtyre izotopeve klasike gama (131J, 198Au) emetues sot është shumë i kufizuar për shkak të rrezatimit paralel të rrezeve beta. Por, në disa raste bërthama mund të mbetet në një gjendje të ashtuquajtur metastabile dhe izotopi i ri që fitohet (izomeri) pas rrezatimit beta, ka tendencë që këtë tepricë të energjisë ta emetojë në mënyrë graduale, për disa orë, duke mundësuar emetim të pastër gama.
Adel Darwish
Darwishi është aktualisht (që nga viti 2002) korrespondent i lobit të parlamentit me bazë në Galerinë e Shtypit të Dhomës së Komunave, Pallatin e Westminsterit, i specializuar në çështjet e jashtme, veçanërisht në politikën e Lindjes së Mesme; Diplomuar/Pasdiplomuar në Universitetin e Londrës 1965/1966–1967.
Inscriptiones Graecae (Mbishkrimet greke)
Inscriptiones Graecae ( IG ) (në shqip Mbishkrimet greke (MG)), nga llatinishtja mbishkrimet Greke, është një projekt akademik i filluar fillimisht nga Akademia Prusiane e Shkencave, dhe sot vazhdohet nga organizatat e saj pasardhëse, Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Qëllimi i i kësaj nisme është të mbledhë dhe botojë të gjitha mbishkrimet e njohura antike nga interlandi dhe ishujt e Greqisë.
Projekti u hartua si vazhdim i Corpus Inscriptionum Graecarum ( Corpus of Greek Surcriptions, shkurtuar CIG) botuar nga August Böckh midis 1825 dhe 1860, dhe si një paralel me Korpusin Mbishkrimi Latinarum ( Korpusi i Mbishkrimeve Latine ) të themeluar nga Theodor Mommsen në 1847. Nga 1860 deri në 1902, u drejtua nga Adolf Kirchhoff. Ndërsa nga viti 1902 deri më 1931, Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff ishte në drejtimin e projektit; ai riorganizoi dhe rigjeneroje IG (MG), duke e shndërruar atë në një nga seritë më të rëndësishme për botimin e materialit burimor në studimet Klasike.
Pas Luftës së Dytë Botërore, projekti vuajti nga mungesa e mbështetjes financiare dhe motivuese. Ai erdhi në një ndalesë të përkohshme në 1972, por u ringjall nga Akademia e sapoformuar Berlin-Brandenburg në 1994.
Të gjitha tekstet editoriale janë botuar në gjuhën latine, një fakt që herë pas here kritikohet duke pasur parasysh zvogëlimin e përdorimit të kësaj gjuhe dhe përpjekjen shtesë që kërkohet nga redaktorët. Mbishkrimet u botuan pa përkthim, por përkthimet gjermane për të gjitha vëllimet që nga 2012 janë në dispozicion në faqen e internetit të IG.
Sagë mbretërore
Sagë mbretërore, epope me tre romane me autor Shefki Karadaku. Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2004. Libri ka 516 faqe. ISBN 99927-57-72-8
Shënime: Ky vëllim përmban romanin "Rebelimi"
Familja mbretërore
Anëtarët e një famileje mbretërore
Një familje mbretërore zakonisht përfshin bashkëshorten e monarkut mbretërues, bashkëshortët e mbijetuar të një monarku të ndjerë, fëmijët, nipërit dhe mbesat, vëllezërit, motrat dhe kushërinjtë atërore të monarkut mbretërues, si dhe bashkëshortët e tyre. Në disa raste, anëtarësia e familjes mbretërore mund të shtrihet në nipër e mbesa dhe pasardhës më të largët të një monarku. Në monarki të caktuara ku abdikimi vullnetar është normë, siç është Holanda, një familje mbretërore mund të përfshijë gjithashtu një ose më shumë monarkë të mëparshëm. Në raste të caktuara, siç është në Kanada, familja mbretërore përcaktohet nga kush i mban stilet Madhëria dhe Lartësia Mbretërore. Shpesh ka një dallim midis personave të gjakut mbretëror dhe atyre që martohen në familjen mbretërore. Sipas shumicës së sistemeve, vetëm personat në kategorinë e parë janë dinasti, d.m.th., pasardhës të mundshëm të fronit (përveç nëse anëtari i kategorisë së fundit është gjithashtu në përputhje me fronin në vetvete, një dukuri e shpeshtë në familjet mbretërore të cilat shpesh martohen). Kjo nuk vërehet gjithmonë; disa monarki kanë funksionuar nga parimi i jure uxoris.
Për më tepër, të afërm të caktuar të monarkut (me gjak ose martesë) posedojnë privilegje të veçanta dhe i nënshtrohen statuteve, konventave ose ligjit të veçantë. Funksionet e sakta të një familje mbretërore ndryshojnë në varësi të faktit nëse politika në fjalë është një monarki absolute, një monarki kushtetuese, apo diku në mes. Në monarki të caktuara, siç është ajo që gjenden në Arabinë Saudite ose Kuvajt, ose në sisteme politike ku monarku në të vërtetë ushtron pushtetin ekzekutiv, siç është në Jordani, nuk është e rrallë që anëtarët e një familje mbretërore të mbajnë poste të rëndësishme qeveritare ose komanda ushtarake. Sidoqoftë, në shumicën e monarkive kushtetuese, anëtarët e një familje mbretërore kryejnë funksione të caktuara publike, sociale ose ceremoniale, por përmbahen nga çdo përfshirje në politikën zgjedhore ose qeverisjen aktuale të vendit.
Përbërja specifike e familjeve mbretërore ndryshon nga një vend në tjetrin, si dhe titujt dhe stilet mbretërore dhe fisnike të mbajtura nga anëtarët e familjes. Përbërja e familjes mbretërore mund të rregullohet me statut të miratuar nga legjislatura (p.sh. Spanja, Holanda dhe Japonia që nga viti 1947), tradita prerogative dhe e drejta e zakonshme e sovranit (p.sh. Mbretëria e Bashkuar), ose një ligj i shtëpive private (psh, Lihtenshtajni, ish-shtëpitë në pushtet të Bavarisë, Prusisë, Hanoverit, etj.). Statutet publike, dispozitat kushtetuese ose konventat gjithashtu mund të rregullojnë martesat, emrat dhe titujt personalë të anëtarëve të familjes mbretërore. Anëtarët e një familje mbretërore mund ose nuk mund të kenë një mbiemër ose emër dinastik.
Në një monarki kushtetuese, kur monarku vdes, gjithmonë ekziston një ligj ose traditë e trashëgimisë në fron që ose specifikon një formulë për të identifikuar të drejtën e saktë të trashëgimisë midis anëtarëve të familjes në përputhje me fronin ose specifikon një proces me të cilin një familje anëtar është zgjedhur të trashëgojë kurorën. Zakonisht në rastin e mëparshëm, linja e saktë e trashëgimisë trashëgimore midis individëve mbretërorë mund të identifikohet në çdo moment të caktuar gjatë mbretërimit paraprak (p.sh. Mbretëria e Bashkuar, Sark, Nizari Ismailis, Japoni, Balobedus, Suedia, Mbretëria e Beninit) ndërsa në rastin e fundit sovrani tjetër mund të zgjidhet (ose të ndryshohet) vetëm gjatë mbretërimit ose menjëherë pas rrëzimit të monarkut që i paraprin menjëherë (p.sh Kamboxhia, KwaZulu Natal, Buganda, Arabia Saudite, Suazilandi). Disa monarki përdorin një përzierje të këtyre proceseve të përzgjedhjes (Malajzia, Monako, Tonga, Jordania, Maroku), duke parashikuar si një linjë vijimi të identifikueshme, ashtu edhe autorizim për monarkun, dinastinë apo institucion tjetër për të ndryshuar linjën në raste specifike pa ndryshuar ligji i përgjithshëm i trashëgimisë. Disa vende i kanë hequr të drejtat e familjes krejt, si në Francën pas-revolucionare (më në fund në 1870) dhe Rusinë (1917).
Lirikat e maleve
Lirikat e maleve, poezi me autor Ahmet Banushi. Botuar në Tiranë, në vitin 2005. Libri ka 208 faqe.
TikTok
TikTok është një shërbim rrjetesh sociale për shpërndarjen e videove virale e krijuar nga kompania kineze ByteDance, por në shtator të 2020 vendosi që të shiste një pjesë të aksioneve kompanive amerikane Oracle dhe Walmart. Momentalisht aksionerët amerikanë kanë avantazh në vendimmarrje dhe zotërojnë 4 vende në bordin drejtues të TikTok Global, ku të pestin e zotëron ByteDance. Përdoret për të krijuar video muzike të shkurtër, sinkronizim buzësh, vallëzime, komedi dhe talente prej 3 deri në 15 sekonda, dhe video që ripërsëriten prej 3 deri në 60 sekonda. Është një version ndërkombëtar i Douyin që u lëshua fillimisht në tregun kinez në shtator të 2016-ës. Më vonë, TikTok u hodh në treg në 2017-ën për iOS dhe Android në shumicën e tregjeve jashtë Kinës kontinentale ; megjithatë, ajo u bë e disponueshme në të gjithë botën, përfshirë dhe Shtetet e Bashkuara, pasi u bashkua me një tjetër shërbim kinez të mediave sociale Musical.ly më 2 gusht 2018. TikTok dhe Douyin kanë pothuajse të njëjtën ndërfaqe përdorimi, por nuk kanë qasje në përmbajtjen e njëri-tjetrit. Serverët e tyre ndodhen secili në tregun ku aplikacioni përkatës është i disponueshëm. Të dy produktet janë të ngjashme, por veçorit nuk janë identike. Douyin përfshin një veçori të kërkimit në video që mund të kërkojë fytyrën e njerëzve për më shumë video të tyre dhe veçori të tjera të tilla si blerja, prenotimi i hoteleve dhe vlerësimi i etiketimeve gjeografike. Që nga hedhja e tij në treg në 2016-ën, TikTok / Douyin fituan popullaritet me shpejtësi në Azinë Lindore, Azinë Jugore, Azinë Juglindore, Shtetet e Bashkuara, Turqinë, Rusinë dhe në pjesë të tjera të botës. Që nga tetori i vitit 2020, TikTok tejkaloi mbi 2 miliardë shkarkime në celularë në të gjithë botën.
Kalaja e Irmajt
Kalaja e Irmajt është një monument i trashëgimisë kulturore në Tunjë, rrethi i Gramshit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit `Arkitekture`, i miratuar me numër `''586e4874, 17.03.194823.09.1971'`.
Histori dhe përshkrim
Kalaja ndodhet në fshatin Irmaj, 10 km në perëndim të qytetit të Gramshit. Kalaja ndodhet në majën më të lartë (980 m) të krahinës kodrinore prej ku vështrohet nga Apollonia në perëndim, dhe rrjedha e Devollit. Ndërtuar ne vitin 229 p.e.s. kjo kala krijon një fortifikim në formë trapezi me sipërfaqe 0.75 ha.Në një fazë të dytë brendia e kompleksit të hyrjes rindërtohet me ngut me blloqe të ripërdorur. Ndërtimi me rustica, tregon për një ndërhyrje masive dhe urgjente, e cila në bazë të stratigrafisë së gërmimit daton në Shek. II e.s.. Në vitin 1960 janë kryer gërmime arkeologjike. Blloqet prej ranori i janë nënshtruar një alterimi të lehtë. Nuk janë kryer punime restaurimi.
Ogyst Dozon
Ogyst Dozon (1822-1880) ishte ballkanolog dhe albanolog francez. Shërbeu në konsullatat franceze të Janinës, Selanikut etj. Më 1879 botoi veprën “Libër i gjuhës shqipe”. Pjesa e parë e librit përmban përralla, këngë popullore, proverba dhe tekste të tjera të pabotuara më parë.
Pjesa e dytë ka një gramatikë sistematike të shqipes, të bazuar në toskërishten, kryesisht në të folmen e Përmetit. Në një shtojcë përshkruhen edhe tiparet themelore të fonetikës e të morfologjisë së gegërishtes. Në fund të librit jepet një fjalor shqip-frëngjisht me rreth 4000 fjalë.
Më 1881 Ogyst Dozon botoi frëngjisht vëllimin “Përralla shqiptare”. Njohja e kufizuar ka sjellë që autori të nxjerrë edhe përfundime të pasakta për vlerat e folklorit shqiptar.
Kulla dhe Mulliri i Ali Bel Bicajt
Kulla dhe Mulliri i Ali Bel Bicajt është një monument i trashëgimisë kulturore i cili gjendet në fshatin Vrellë të komunës së Burimit.
Historiku
Rreziku i lartë i humbjes se këtij objekti monumental me vlera te lashta kulturore, pozita e tij gjeografike, rëndesia e tij historike dhe kalimi nëpër kohëra të ndryshme të këtij objekti e bëjnë shumë të rëndesishme në ketë rajon dhe më gjerë. Ky objekt është në listen e inventarizimit të trashëgimisë kulturore shumë të rëndesishme në Burim. Kullë-mulliri si objekt i ka shërbyer shumë këtij rajoni për blurje të grurit dhe misrit, ka hye në funksion me anë të ujit. Ishte katërkendshe dhe me një çati katërujorshe.Etazhiteti i mullirit është P+1 i ndërtuar në shek. XX. Kullë - mulliri ka qenë gjithmon mulli në katë dhe i ndërtuar në formë të kullës. Mulliri sherbente për bluarje, ndërsa pjesa tjetër sherbente për banim të pronarve të mullirit si dhe të ndoni nevojtari të rastit. Mulliri me kullë sot është jashtë përdorimit. Mulliri është djegur gjatë vitit 1999, dhe sot ekzistojnë vetëm muret e objektit. Duke parë rëndësin e objektit dhe gjendjen e tij, është kerkuar intervenim emergjent për ruajtjen e këtij objekti me rëndësi. Mulliri është i ndërtuar në ngastren katstrale nr. 70806008 - 251, nga guri dhe druri. Është inkuadruar në listen e monumenteve nën mbrojtje përkohëshme me numrin rendor në listë: 877 dhe në detabazë me numrin: 002560, si monument më randësi të madhe arkitekturore dhe kulturore.
Ajoux
Ajoux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Ajoux ka një popullsi prej 89 banorë dhe sipërfaqe 12.2 km², me një dendësi prej 7 banor/km².
Dhelpra me celular
Dhelpra me celular, fabula me autor Ahmet Banushi. Botuar në Tiranë nga "Ada", në vitin 2009. Libri ka 197 faqe.
Izotopi
Izotopet janë atome të cilat kane numer te njejte atomik Z por qe ndryshojne sipas numrit te mases A quhen IZOTOPE
Luvia
Luvia (Luvian kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Satakunta.
Komuna ka një popullsi prej 3,346 (30 qershor 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 861.20 km katror (332.51 sq mi) prej të cilës 692.13 km2 (267.23 sq mi) është uji. Dendësia e popullsisë është 19.79 banor për kilometër katror (51.3/sq mi).
Pelin Karahan
Vildan Pelin Karahan Güntay (lindur më 6 tetor 1984) është një aktore turke me prejardhje shqiptare dhe prezantuese televizive, më e njohur për portretizimin e saj të Sulltaneshës Mihrimah, vajzës së vetme të Sulltan Sulejmanit në Muhteşem Yüzyıl dhe në Kavak Yelleri (xhirim turk i Dawson Creek).
Teoria e lojërave
Teoria e lojërave është studimi i modeleve matematikore të ndërveprimeve strategjike ndërmjet agjentëve racionalë. Ajo ka aplikime në të gjitha fushat e shkencave sociale, si dhe në logjikë, në shkencën e sistemeve dhe shkencat kompjuterike. Konceptet e teorisë së lojërave përdoren gjerësisht edhe në ekonomi. Metodat tradicionale të teorisë së lojërave trajtonin lojërat me shumë zero me dy persona, në të cilat fitimet ose humbjet e secilit pjesëmarrës balancohen saktësisht nga humbjet dhe fitimet e pjesëmarrësve të tjerë. Në shekullin e 21-të, teoritë e avancuara të lojërave zbatohen në një gamë më të gjerë të marrëdhënieve të sjelljes dhe tani është një term që përfshin shkencën e vendimmarrjes logjike te njerëzit, kafshët, si dhe kompjuterët.
Teoria e lojërave u zhvillua gjerësisht në vitet 1950 nga shumë studiues. Ajo u zbatua në mënyrë eksplicite për evolucionin në vitet 1970, megjithëse zhvillime të ngjashme datojnë të paktën deri në vitet 1930. Teoria e lojërave është njohur gjerësisht si një mjet i rëndësishëm në shumë fusha. Deri në vitiin 2020, me Çmimin Përkujtimor Nobel në Shkencat Ekonomike që u shkoi teoricienëve të lojërave Paul Milgrom dhe Robert B. Wilson, pesëmbëdhjetë teoricienë të lojërave kanë fituar çmimin Nobel për ekonominë. John Maynard Smith-it iu dha Çmimi Crafoord për aplikimin e tij të teorisë evolucionare të lojërave.
Bashkëpunuese / jo-bashkëpunuese
Një lojë është bashkëpunuese nëse lojtarët janë në gjendje të formojnë angazhime që detyrohen t'i zbatojnë prej faktorëve të jashtëm (p.sh. përmes kontratave ligjore). Një lojë është jo-bashkëpunuese nëse lojtarët nuk mund të krijojnë aleanca ose nëse të gjitha marrëveshjet duhet të zbatohen vetë (p.sh. përmes kërcënimeve të besueshme).
Lojërat bashkëpunuese shpesh analizohen përmes kornizës së teorisë së lojërave bashkëpunuese, e cila fokusohet në parashikimin se cilat koalicione do të formohen, veprimet e përbashkëta që ndërmarrin grupet dhe përfitimet kolektive që rezultojnë. Ajo është në kundërshtim me teorinë tradicionale të lojërave jo-bashkëpunuese, e cila fokusohet në parashikimin e veprimeve dhe përfitimeve të lojtarëve individualë dhe në analizimin e ekuilibrave të Nash-it.
Teoria e lojërave bashkëpunuese ofron një qasje të nivelit të lartë pasi përshkruan vetëm strukturën, strategjitë dhe përfitimet e koalicioneve, ndërsa teoria e lojërave jo-bashkëpunuese gjithashtu shikon se si procedurat e negociatave do të ndikojnë në shpërndarjen e përfitimeve brenda secilit koalicion. Meqenëse teoria e lojërave jo-bashkëpunuese është më e përgjithshme, lojërat bashkëpunuese mund të analizohen përmes qasjes së teorisë së lojërave jo-bashkëpunuese (e kundërta nuk vlen) me kusht që të bëhen supozime të mjaftueshme për të përfshirë të gjitha strategjitë e mundshme në dispozicion të lojtarëve për shkak të mundësisë të zbatimit të jashtëm të bashkëpunimit. Ndërsa përdorimi i një teorie të vetme mund të jetë i dëshirueshëm, në shumë raste disponohet informacion i pamjaftueshëm për të modeluar me saktësi procedurat formale të disponueshme gjatë procesit të negociatave strategjike, ose modeli që rezulton do të ishte shumë kompleks për të ofruar një mjet praktik në botën reale. Në raste të tilla, teoria e lojërave bashkëpunuese ofron një qasje të thjeshtuar që lejon analizën e lojës në përgjithësi pa pasur nevojë të bëjë ndonjë supozim në lidhje me fuqitë negociuese.
Simetrike / asimetrike
Një lojë simetrike është një lojë ku përfitimet për të luajtur një strategji të caktuar varen vetëm nga strategjitë e tjera të përdorura, jo nga kush i luan ato. Kjo do të thotë, nëse identitetet e lojtarëve mund të ndryshohen pa ndryshuar përfitimin e strategjive, atëherë një lojë është simetrike. Shumë nga lojërat 2×2 të studiuara zakonisht janë simetrike.
Lojërat asimetrike më të studiuara janë lojërat ku nuk ka grupe identike strategjish për të dy lojtarët. Për shembull, loja ultimatum dhe në mënyrë të ngjashme loja diktatori kanë strategji të ndryshme për secilin lojtar. Megjithatë, është e mundur që një lojë të ketë strategji identike për të dy lojtarët, por të jetë asimetrike. Për shembull, loja e paraqitur në grafikun e këtij seksioni është asimetrike pavarësisht se ka grupe identike strategjish për të dy lojtarët.
Me shumë zero / Me shumë jo-zero
Lojërat me shumë zero (në përgjithësi, lojërat me shumë konstante) janë lojëra në të cilat zgjedhjet nga lojtarët nuk mund të rrisin dhe as të ulin burimet e disponueshme. Në lojërat me shumë zero, përfitimi total shkon për të gjithë lojtarët në një lojë, për çdo kombinim strategjish, gjithmonë shkon në zero (më thjesht, një lojtar përfiton vetëm atë që humbin të tjerët). Pokeri ilustron një lojë me shumë zero (duke shpërfillur fitimin e kazinosë), sepse dikush fiton saktësisht shumën që humbin kundërshtarët e tij. Një shembull i lojës me shumë zero është edhe shahu.
Shumë lojëra të studiuara nga teoricienët e lojërave (përfshirë dilemën e të burgosurit) janë lojëra me shumë jo-zero, sepse rezultati përfundimtar ka rezultate neto më të mëdha ose më të vogla se zero. Thënë më thjesht, në lojërat me shumën jo-zero, një fitim nga një lojtar nuk korrespondon domosdoshmërisht me një humbje nga një tjetër.
Mjekësia nukleare
Mjekësia nukleare është disiplinë e mjkësisë që për objekt studimi ka bërthamën e qëlizës.
Mjekësia nukleare është një nga disiplinat më të reja në mjekësi që merret me aplikimin e izotopeve radioaktive për qëllime diagnostike dhe terapeutike. Për meritat e futjes së izotopeve radioaktive si substanca shënuese ("tracer") në hulumtimet biologjike Georg von Hevesy është shpërblyer me çmimin Nobel në vitin 1943. Sot izotopet radioaktive kanë gjetur përdorim në pothuaj të gjithë lëmenjtë hulumtues dhe klinike në mjekësi. Si një degë multidisiplinare, Mjekësia nukleare kërkon njohjen e bazave të fizikës, kimisë, elektronikës dhe informatikës për kuptimin e drejt të aspekteve të aplikimit të izotopeve.
Mongozi i verdhë
Mongozi i verdhë ose mangusta e verdhë ( Cynictis penicillata ), nganjëherë referuar si Merkati i kuq, është një anëtar i familjes së mangustave. Mesatarisht rreth 1 lb (1/2 kg) në peshë dhe rreth 20 në (500 mm) në gjatësi. Ai jeton në një vend të hapur, nga gjysmë-shkretëtirat deri në kullota në Angola, Botsvana , Afrika e Jugut , Namibia dhe Zimbabve.
Takaonomia
Cynictis penicillata është i vetmi anëtar i gjinisë së saj, por sa më shumë janë përshkruar dymbëdhjetë nënspecie të mongoozës së verdhë.
Anatomia
Në përgjithësi, mangusta e verdhë ka theksime më të lehta në pjesën e poshtme të mjekrës, bishtin me lesh dhe mungesën e plotë të dimorfizmit seksual. Mongozi i verdhë jugorë është më e madhe, kanë lesh të verdhë ose të kuqërremtë, lesh më të gjatë dhe një bisht më të gjatë me majë karakteristike të bardhë. Nënspeciet veriore kanë tendencë në përmasa më të vogla, ngjyrosje gri, një majë gri ose e errët gri në bisht, dhe flokë më të shkurtër më të përshtatshëm për klimën më të nxehtë.
Sjellja dhe ekologjia
Mongozi i verdhë është kryesisht kafshë dite, megjithëse është vërejtur aktivit natën. Duke jetuar në koloni deri në 20 individë në një kompleks të përhershëm të lulëzimit, mongoza e verdhë shpesh bashkëjetojë me ketrat e tokës të Kepit ose surikatët dh ndajë mirëmbajtjen e tuneleve, duke shtuar tunele dhe brazda të rinj sipas nevojës. Sistemi i tunelit ka shumë hyrje, afër të cilave mongozi i verdhë bën strehën e tij.
Mangusta e verdhë është mishngrënës, ushqehet kryesisht me termite , karkaleca dhe kriketa , por edhe me brejtës dhe zogj të vegjël. Në mjediset urbane në Afrikën e Jugut, ai gjithashtu ushqehet midis mbeturinave të ushqimit njerëzor.
Struktura sociale
Struktura shoqërore e mangustës së verdhë është hierarkike, e bazuar në një grup qendror të mbarështimit dhe pasardhësit e tyre më të fundit. Ka edhe të moshuar, ose të afërm të rritur të çiftit qendror. Gama mashkullore ka tendencë të mbivendoset, ndërsa femrat nga çadrat e tjera kanë varg jo të mbivendosur. Mashkulli alfa shënojnë anëtarët e grupit të tij me sekrecione të gjëndrave anale, dhe kufijtë e tij me sekrecione të fytyrës dhe anale, si dhe urinë. Mashkulli alfa gjithashtu fërkon shpinën kundër objekteve të ngritura, duke lënë pas flokët si një shënues vizual të territorit. Një koloni mund të ketë 20-40 anëtarë.
Grabitqarët
Predatorët e mongozës së verdhë janë zogj grabitqarë, gjarpërinjt dhe çakejt. Kur frikësohet, mongozi i verdhë rritet dhe sekretohet nga gjëndrat e tij anale. Ai gjithashtu mund të bërtasë, leh dhe pastërti, megjithëse këto janë përjashtime, pasi mongoza e verdhë zakonisht është e heshtur, dhe komunikon gjendjen shpirtërore dhe statusin përmes lëvizjeve të bishtit.
Riprodhimi
Sezoni i çiftëzimit mongozës së verdhë është midis korrikut dhe shtatorit, dhe lind nën tokë midis Tetorit dhe Dhjetorit, pa materiale për shtratin, në një dhomë të pastër të sistemit të rrëmujave. Zakonisht, dy pasardhës prodhohen për shtatëzani dhe ato zhduken në 10 javë, duke arritur në madhësinë e të rriturve pas 10 muajsh.
Tërbimi
Ekziston shqetësimi për rolin e mongoozës së verdhë si një rezervuar natyral i tërbimit. Shumica e kafshëve të egra afrikane vdesin brenda disa javësh nga infeksioni me tërbimin, por duket se llojet e caktuara gjenetike të mongozës së verdhë mund ta mbajnë atë në mënyrë asimptomatike, por infektive, për vite me rradhë.
Dallimet gjinore në arsimim
djathtas|parapamje|400x400px| Hartë botërore e cila tregon shtetet sipas dallimeve gjinore në shkallë të shkrim-leximit. djathtas|parapamje| Që nga shekulli i 20-të, gjasat që vazjat të ndjekin shkollën dhe kolegjin janë shtuar. Dallimet gjinore në arsim janë një lloj diskriminimi gjinor në sistemin arsimor ndaj burrave dhe grave përgjatë dhe pas rrugëtimit arsimor. Në botë burrat kanë më shumë mundësi të jenë të shkolluar edhe pse gratë kanë treguar rezultate më të larta të shkrim-leximit në shumë vende. Burrat dhe gratë përballen me dallime gjinore kur punojnë për qëllimet e tyre arsimore. Megjithëse burrat dhe gratë mund të kenë të njëjtin nivel arsimor, është më e vështirë për gratë që të kenë pozita më të larta drejtuese,si dhe punësimi në të ardhmen e shqetësimet financiare mund të rriten. Burrat kanë pasur tendencë të ndjekin arsimimin më shumë sesa gratë në të kaluarën, por hendeku gjinor në arsim është përmbysur në dekadat e fundit në shumicën e vendeve perëndimore dhe shumë vende jo-perëndimore.
Pabarazitë arsimore në botë
Pabarazitë me bazë gjinore në arsim në botë, sipas UNESCO-s, përcaktohen kryesisht nga "varfëria, izolimi gjeografik, statusi i minoriteteve, paaftësia, martesat e hershme, shtatzënia dhe dhuna në baza gjinore". Vetëm në Amerikën e Veriut, Amerikën Latine dhe Karaibet vajzat kanë ndoshta edhe më shumë të ngjarë të ndjekin shkollën sesa djemtë. Në pjesën tjetër të botës, më shumë vajza mbeten jashtë shkollës sesa djemtë dhe "gratë përbëjnë dy të tretat e 750 milion të rriturve pa aftësi themelore të shkrim-leximit". Dallimet mes statistikave të regjistrimit të vajzave dhe djemve janë më të mëdhat në Lindjen e Mesme dhe në Afrikën Subsahariane. Dallimet në arritjet arsimore të të rriturve janë më të mëdha se sa dallimet e fëmijëve në shkollë. Kjo pasqyron pabarazitë e të kaluarës në qasjen në arsimim, veçanërisht qasjen në arsimimin e lartë. Dallimet gjinore në arritjet arsimore janë më të mëdha në Azinë Jugore, ku 60.6% e burrave kanë të paktën një arsim të mesëm, krahasuar me 39.8% të grave. Vendet me dallimet më të mëdha mes viteve mesatare të shkollimit mes burrave dhe grave janë Afganistani dhe India. Në Afganistan, meshkujt mesatarisht kanë 6 vite shkollë, krahasuar me 1.9 vite shkolle të femrave
Shtetet e zhvilluara
Në vendet e zhvilluara, gratë nuk janë akoma mjaftueshëm të përfaqësuara në shkencë, teknologji, inxhinieri dhe matematikë. Sipas OECD 71% e burrave të diplomuar në shkencë punojnë si profesionistë në fizikë, matematikë dhe inxhinieri, ku vetëm 43% e grave punojnë si profesioniste. "Më pak se 1 nga 3 të diplomuar të inxhinierisë, dhe më pak se 1 nga 5 të diplomuar të shkencave kompjuterike janë femra" Ky hendek ka mundësi të shkaktohet nga stereotipet dhe dallimet në inkurajim në arsimin fillor dhe të mesëm.
Seksizmi i dytë në arsim
Diskriminimi gjinor ndaj meshkujve ndodh edhe në arsim. Ne mund ta quajmë diskriminimin ndaj meshkujve si "seksizmin e dytë". Seksizmi i dytë nuk ka parë mbështetje apo hulumtim domethënës edhe në mesin e atyre që studiojnë diskriminimin. Seksizmi i dytë në arsim, së bashku me stereotipet e dukshme të roleve gjinore, i bëjnë studentët meshkuj të përballen me më shumë ndëshkim në shkollë sesa studentet femra.
Dallimet gjinore në arsim bazuar në gjininë e mësuesit
Diskriminimi gjinor në arsim ekziston gjithashtu nga dallimi në trajtimin që studentët marrin nga mësuesit meshkuj ose femra. Në Newfoundland, Jim Duffy et al. mësuesit janë parë të kenë pritje më të larta për djemtë në matematikë dhe shkencë, dhe për vajzat; pritshmëri më të larta në gjuhë. Mësuesit gjithashtu kishin një tendencë të lavdëronin studentët që përputhen me normat e pritura gjinore. Studentët vlerësoheshin më shpesh nga mësuesit femra të matematikës sesa mësuesit femra të letërsisë, por lavdërimet jepeshin më shpesh nga mësuesit e letërsisë mashkullore sesa nga mësuesit meshkuj të matematikës. Gjithashtu është zbuluar se kritika drejtohet ndaj studentëve meshkuj dukshëm më shpesh sesa studenteve femra si në letërsi, ashtu edhe në klasat e matematikës, pavarësisht nga gjinia e mësuesit. Sidoqoftë Altermatt sugjeroi që një numër më i madh i ndërveprimeve mësues-student mund t'u drejtohet djemve si rezultat i studentëve djem që janë më aktiv.
Në një studim të bërë nga Paulette B. Taylor, kaseta video që përshkruajnë të njëjtën sjellje të papërshtatshme (përgjimi i lapsit, shqetësimi i të tjerëve dhe qortimet e buta ndaj mësuesit) të 4 studentëve të ndryshëm; Një mashkull dhe femër afrikano-amerikan, dhe një mashkull dhe femër e bardhë. 87 mësues të shërbimit dhe 99 mësues të shërbimit panë kasetat, të cilat gjithashtu ndaheshin në grupe afrikano-amerikane meshkuj dhe femra, si dhe grupe të bardha meshkuj dhe femra pjesëmarrëse në mësues. Më pas pjesëmarrësve iu kërkua të plotësonin një shkallë të vlerësimit të sjelljes me 32 artikuj, duke u përqëndruar në përceptimet individuale të mësuesve për studentët në kasetë video. Analiza zbuloi rëndësinë statistikore në ndryshimet në lidhje me gjininë e mësuesit për perceptimin e studentit femër afrikano-amerikan që shihet si më i mundimshmi. Sidoqoftë, asnjë rëndësi statistikore nuk u gjet në vlerësimet e studentëve në lidhje me prejardhjen etnike të mësuesve, ose ndërveprimin e përkatësisë etnike dhe gjinisë. Mësuesit meshkuj i vlerësuan studentët më lart me më shumë impulsivitet sesa mësueset femra në përgjithësi, megjithatë e vetmja gjetje statistikisht e rëndësishme ishte në vlerësimin e studentëve femra afrikano-amerikane të të gjitha grupeve pjesëmarrëse.
Mënyrat e diskriminimit gjinor në arsim
Diskriminimi gjinor në arsim bëhet ndaj grave në disa mënyra. Së pari, shumë sociologë të arsimit e shohin sistemin arsimor si një institucion të riprodhimit shoqëror dhe kulturor. Modelet ekzistuese të pabarazisë, veçanërisht për pabarazinë gjinore, shtohen brenda shkollave përmes proceseve zyrtare dhe joformale. Në shoqëritë perëndimore, këto procese mund të gjurmohen deri në fazat e të nxënit parashkollor dhe shkollor fillor. Studime të tilla si studimi i May Ling Halim et al., 2013 kanë treguar se fëmijët janë të vetëdijshëm për stereotipet e rolit gjinor që në moshë të re, ata që janë të ekspozuar ndaj niveleve më të larta të medias, si dhe sjelljen stereotip gjinore nga të rriturit e mbajnë më të fortë perceptimin e roleve stereotipike gjinore, pavarësisht nga përkatësia etnike. Në të vërtetë, teoria e skemës gjinore e Sandra Bem identifikon që fëmijët thithin stereotipet gjinore duke vëzhguar sjelljen e njerëzve përreth tyre dhe më pas imitojnë veprimet e atyre që ata gjykojnë se janë të gjinisë së tyre. Kështu, nëse fëmijët arrijnë shenja gjinore nga ndikues mjedisorë, qëndron për arsye se vitet e para të edukimit të një fëmije janë disa nga më formueset për zhvillimin e ideve në lidhje me identitetin gjinor dhe potencialisht mund të jenë përgjegjës për forcimin e nocioneve të dëmshme të pabarazisë në rolet e meshkujve dhe femrave. Jenny Rodgers identifikon që stereotipat gjinorë ekzistojnë në një numër llojesh në klasën fillore, duke përfshirë përgjithësimin e niveleve të arritjeve bazuar në qëndrimet e gjinisë dhe mësuesve ndaj lojave së përshtatshme gjinore.
Kurrikula e fshehur
Në studimin e saj të vitit 1978, Katherine Clarricoates zhvilloi vëzhgime dhe intervista në terren me mësues të shkollës fillore britanike nga një numër shkollash të vendosura në zona rurale dhe urbane të pasura e më pak të pasura. Studimi i saj konfirmon që pohimet e Rodgers rreth stereotipave gjinorë dhe diskriminimit u panë gjerësisht në klasa. Në një shembull nga një prej intervistave, një mësuese pohoi se "lëndë si gjeografia…janë aty ku djemtë dallohen ... ata kanë fakte ndërsa vajzat priren të jenë  më pak të qarta në shumicën e gjërave". Ndërkohë, mësues të tjerë pohuan se "ato (vajzat) nuk e kanë imagjinatën që kanë shumica e djemve" dhe se "Unë mendoj se mund të inspironi djemtë pak më lehtë sesa vajzat ... Vajzat kanë idetë e tyre të caktuara - gjithmonë është '… dhe ne shkuam në shtëpi për çaj' kurse djemtë mund të shkruajnë diçka vërtet interesante… ". Në një intervistë tjetër, një mësues i përceptoi ndryshimet gjinore në sjellje, duke vërejtur "... vajzat duket se janë tipike femërore ndërsa djemtë duken tipik meshkuj ... ju e dini, më agresiv ... ideali i asaj që duhet të jenë meshkujt", ndërsa një tjetër djemt i kategorizoi si më "agresivë, më aventureskë se vajzat". Kur merret parasysh teoria e skemës gjinore të Bem në lidhje me këto thënie, nuk është e vështirë të shohësh se si nxënësit meshkuj dhe femra mund të marrin shenja të ndryshme të sjelljes nga diferencimi dhe përgjithësimi gjinor i mësuesve të tyre, të cilat më pas shfaqen në interesat dhe nivelet arsimore gjinore të arritjes. Clarricoates e cilëson këtë paragjykim si "kurrikulë të fshehur" pasi është e devijuar nga kurrikula zyrtare e cila nuk bën dallim në bazë të gjinisë. Ajo vë në dukje se kjo buron nga bindjet themelore të vetë një mësuesi në lidhje me sjelljen gjinore dhe i bën ata të veprojnë në favor të djemve, por në dëm të vajzave. Kjo në fund të fundit çon në shpalosjen e një profecie vetë-përmbushëse në shfaqjet akademike dhe të sjelljes së studentëve. Duke cituar studimin e Patricia Pivnick të vitit 1974 mbi shkollat fillore amerikane, Clarricoates pohon se:
Kjo analizë nxjerr në pah pengesat gjatë gjithë jetës që "programi mësimor i fshehur" i mësuesve mund të shkaktojë në të dy gjinitë.
Seksizmi gjuhësor
Një element tjetër i "kurrikulës së fshehur" që identifikon Clarricoates është seksizmi gjuhësor. Ajo e përkufizon këtë term si përdorim të qëndrueshëm dhe të pa vetëdijshëm të fjalëve dhe formave gramatikore nga mësuesit që ulin gratë dhe theksojnë epërsinë e supozuar të burrave, jo vetëm në përmbajtjen e mësimit, por edhe në situatat e procedurës disiplinore. Një shembull i kësaj që ajo citon është gjinia e personazheve të kafshëve dhe objekteve. Ajo shprehet se mësuesit, së bashku me prezantuesit dhe personazhet televizive, si dhe materialet kurrikulare, të gjitha u referohen dinosaurëve, pandave, ketrave dhe personazheve matematikorë si "ai", duke u përcjellë fëmijëve të vegjël se këto kafshë vijnë të gjitha vetëm në gjininë mashkullore. Ndërkohë, vetëm figurat amtare të tilla si mollëkuqet, lopët dhe pulat referohen si "ajo". Si rezultat, librat shkollorë, media dhe përmbajtja e kurrikulës u japin studentëve përshtypjen se femrat nuk krijojnë histori e cila kontribuon në supozimin e dëmshëm se femrat nuk mund të ndryshojnë botën, ndërsa burrat po.
Për më tepër, Clarricoates diskuton për seksizmin gjuhësor të natyrshëm në zgjedhjen e mbiemrave të mësuesve kur këshillon ose shpërblen nxënësit e tyre. Ajo vë në dukje se "nëse djemtë largohen nga dora ata konsiderohen si" të zhurmshëm "," të ashpër "," pohues "," aventurierë"", ndërsa vajzat referoheshin si "" të bezdisshme ", " qesharake" dhe "pa kuptimta'". Sipas vëzhgimeve të cekura më parë të Clarricoates, termat e përdorur për djemtë nënkuptojnë sjellje mashkullore pozitive, ndërkohë kategoritë e përdorura për vajzat janë më nënçmuese.  Ky ndryshim në reagimet e mësuesve ndaj sjelljeve të ngjashme përsëri mund të shihet se kontribuon në zhvillimin e sjelljeve stereotipike gjinore tek nxënësit e rinj. Një element tjetër i seksizmit gjuhësor që identifikon Clarrico është ndryshimi në trajtimin e përdorimit të "gjuhës së pahijshme" nga nxënësit meshkuj dhe femra nga mësuesit e tyre; vajzat prireshin të dënoheshin më ashpër në krahasim me djemtë, për shkak të paragjykimeve të pavetëdijshme në lidhje me sjelljen e përshtatshme gjinore. Ndërsa vajzat vlerësoheshin si "jo femërore" për përdorimin e të folurit "të rrugës", i njëjti fjalim i shqiptuar nga homologët e tyre meshkuj u konsiderua si pjesë e sjelljes normale mashkullore, dhe kështu u këshilluan më pak ashpër. Kjo krijon një standard të dyfishtë gjuhësor, i cili përsëri mund të shihet se kontribuon në pabarazitë afatgjata gjinore në sjellje.
Clarricoates përfundon studimin e saj duke vërejtur se ekziston një situatë "kape 22" për nxënëset e reja femra. Nëse një vajzë i përshtatet idealeve institucionale duke mësuar mirë mësimet e saj, duke folur në mënyrë të përshtatshme dhe duke mos e shqetësuar mësuesin, atëherë suksesi i saj minimizohet në krahasim me sjelljen ekuivalente në një nxënës mashkull. Në të vërtetë, ajo vlerësohet si "pasive", ose "e mirë" dhe si "më e vogël" sesa nxënësit e saj meshkuj. Si rezultat, ky përforcim do të nxisë nënshtrimin dhe vetë-amortizimin; cilësi të cilat shoqëria nuk i vlerëson shumë. Sidoqoftë, nëse ajo nuk përputhet, ajo do të këshillohet më ashpër sesa meshkujt dhe gjithashtu do të shikohet në një dritë më negative. Ajo do të konsiderohet si problematike dhe përçarëse për klasën, e cila në fund të fundit mund të ndikojë në performancën e saj akademike dhe perspektivat e karrierës në të ardhmen. Për më tepër, nëse ajo është në gjendje t'i mbijetojë institucionit shkollor si një individ i sigurt dhe i sigurt atëherë ajo do të përballet me shumë sfida në vendin e punës, ku këto karakteristika te gratë shpesh perceptohen si "kryelartë" ose "mbizotëruese".
Dominimi i heteronormativitetit
Rodgers identifikon se një sfidë tjetër ndaj barazisë gjinore në klasën e shkollës fillore është dominimi i heteronormativitetit dhe stereotipeve heteroseksuale. Duke cituar hulumtimin e Guasp, ajo pohon se ligjërimi heteronormativ mbetet ende normë, si në shkolla ashtu edhe në shoqërinë e gjerë perëndimore. Ajo vëren se stereotipet gjinore dhe heteroseksuale janë të lidhura thelbësisht, për shkak të pritjeve që femrat të tërhiqen seksualisht nga meshkujt dhe anasjelltas, si pjesë e performancës së tyre gjinore. Kështu, një nga sfidat kryesore ndaj barazisë gjinore është fshehja e diversitetit seksual nën mbizotërimin e heteronormativitetit. Rodgers identifikon që megjithëse Akti i Reformës në Arsim i vitit 1988 në Mbretërinë e Bashkuar ndihmoi në rritjen e mundësive për diversitetin gjinor duke siguruar që të dy gjinitë të studionin të njëjtat lëndë thelbësore, nga ana tjetër, stereotipet heteroseksuale u përkeqësuan nga kalimi i Seksionit 28 ligji i qeverisjes vendore të vitit 1988, i cili përcaktoi homoseksualitetin "si një marrëdhënie e pretenduar familjare". Kjo shkaktoi një pengesë të konsiderueshme në pranimin e gjerë të homoseksualitetit dhe kështu, përparimin e barazisë gjinore në shkolla. Përkundër shfuqizimit të këtij akti nga 2003, nxënësit më të rrezikuar nga diskriminimi si rezultat i paragjykimeve gjinore në "kurrikulën e fshehur", janë akoma ata që nuk përputhen me stereotipet gjinore dhe heteroseksuale. Në të vërtetë, Rodgers citon këto qasje mësimore si në përputhje me maskulinitetin hegjemonik dhe ia atribuon këtë metodë margjinalizimit të studentëve që nuk përputhen me rolet e tyre stereotipike gjinore.
Një mënyrë tjetër që sistemi arsimor diskriminon ndaj femrave është zgjedhja e lëndëve, veçanërisht në shkollën e mesme. Kjo është e rëndësishme sepse zgjedhja e lëndëve përfaqëson një hapësirë të madhe gjinor në atë lëndë që ndjekin meshkujt dhe femrat, gjë që çon në rrugë të ndryshme arsimore dhe profesionale mes tyre. Për shembull, femrat kanë tendencë të ndjekin më pak kurse të avancuara matematikore dhe shkencore, duke çuar kështu që ato të jenë të keqpregaditura për të ndjekur këto karriera në arsimin e lartë. Kjo më tej mund të shihet në fusha të teknologjisë dhe kompjuterit. majtas|parapamje| Vajzat e shkollës në [[Afganistani|Afganistan]] Normat kulturore mund të jenë gjithashtu një faktor që shkakton diskriminim gjinor në arsim. Për shembull, shoqëria sugjeron që gratë duhet të jenë nëna dhe përgjegjëse për pjesën më të madhe të rritjes së fëmijëve. Prandaj, gratë ndihen të detyruara të ndjekin rrugë arsimore që çojnë në profesione që lejojnë largime të gjata, kështu që ato mund të jenë nëna në shtëpi. Martesat e fëmijëve mund të jenë një faktor tjetër përcaktues për t'i dhënë fund arsimit zyrtar dhe shkallës së shkrim-leximit të grave në pjesë të ndryshme të botës. Sipas hulumtimit të kryer nga UNICEF në 2013, një në tre vajza në të gjithë botën në zhvillim është e martuar para moshës 18 vjeç. Si një praktikë e pranuar në shumë kultura, investimit në arsimimin e vajzës i kushtohet pak rëndësi, ndërsa theksi i është dhënë burrave dhe djemve që të jenë 'mbajtësit e familjes'.
Një kurrikulë e fshehur mund të shtojë më tej diskriminimin në sistemin arsimor. Kurrikula e fshehur është ideja që raca, klasa dhe gjinia të kenë një ndikim në mësimet që jepen në shkolla. Për më tepër, është ideja që disa vlera dhe norma të futen përmes kurrikulës. Për shembull, historia e SHBA shpesh thekson rolet domethënëse që meshkujt e bardhë luajtën në zhvillimin e vendit. Disa programe mësimore madje janë rishkruar për të nxjerrë në pah rolet që luanin meshkujt e bardhë. Një shembull i kësaj do të ishte mënyra se si flitet për luftërat. Programet mësimore mbi Luftën Civile, për shembull, kanë tendencë të theksojnë personazhet kryesorë si Ulysses S. Grant, Robert E. Lee dhe Abraham Lincoln. Ndërsa gratë ose burrat me ngjyrë të tillë si Harriet Tubman si spiun i Unionit, Harriet Beecher Stowe ose Frederick Douglass, minimizohen nga pjesa e tyre në luftë. Një pjesë tjetër është se temat që mësohen janë mashkullore ose femërore. Klasat e dyqaneve dhe shkencat e përparuara shihen si më mashkullore, ndërsa ekonomia e shtëpisë, arti ose shkencat humane shihen si më femërore. Problemi vjen kur studentët marrin trajtim dhe edukim të ndryshëm për shkak të gjinisë ose racës së tyre. Studentët gjithashtu mund të socializohen për rolet e tyre të pritshme të të rriturve përmes parimit të korrespondencës të përcaktuar nga sociologët përfshirë Samuel Bowles dhe Herbert Gintis. Vajzat mund të inkurajohen të mësojnë aftësi të vlerësuara në fushat e dominuara nga femrat, ndërsa djemtë mund të mësojnë aftësi drejtuese për profesionet e mbizotëruara nga meshkujt. Për shembull, ndërsa lëvizin në fazat e mesme dhe pas mesme të arsimit të tyre, djemtë priren të tërheqen më shumë nga lëndët STEM sesa shoqet e tyre të klasës.
Trajtimi diferencial në përfshirjen e prindërve
Zhvillimi i fëmijës në zonat arsimore mund të ndikohet gjithashtu nga trajtimi që një fëmijë merr nga prindërit e tij / saj. Në një studim nga Rebecca Carter, për të cilin nxënësit e shkollës private dhe publike të klasës së 8-të u shikuan duke përdorur Studimin Gjatësor Kombëtar të Arsimit (NELS), një studim i cili siguron shumë detaje në lidhje me përfshirjen e prindërve në arritjet arsimore të fëmijës së tyre. Të dhënat zbuluan se femrat përfshiheshin në diskutime në shkollë me prindërit e tyre më shpesh sesa kolegët meshkuj, megjithatë kur kontrollonin rezultatet e testeve, notat dhe aspiratat arsimore kishte një ulje në madhësinë e efektit gjinor të diskutimeve shkollore, por duke ruajtur ende rëndësinë e tij. Është zbuluar gjithashtu se prindërit janë më të përfshirë me shkollën në emër të djemve të tyre, por përfshirja nuk dihej të ishte thjesht akademike, ose për arsye të sjelljes / jo-akademike. Gjithashtu nuk u gjet asnjë ndryshim në afatet kohore të vendosura në shikimin e televizionit midis meshkujve / femrave pas shkollës. Sidoqoftë, u vu re se femrat kishin më shumë gjasa sesa meshkujt që të kishin më pak kohë për të kaluar me miqtë bazuar në përfshirjen e prindërve, duke reflektuar fsktin që prindërit bëjnë përpjekje më të mëdha për të mbrojtur vajzat e tyre. Të dhënat kanë treguar gjithashtu që frekuentimi i prindërve në ngjarjet shkollore është më i madh për vajzat sesa për djemtë, dhe kur u kontrollua për faktorët akademikë është zbuluar se mbi gjysma e dallimeve gjinore që ishin gjetur shpjegoheshin nga faktorë akademikë, që do të thotë se përfshirja e prindërve në këto ngjarje u ndikua nga performanca akademike e vajzës.
Diskriminimi gjinor në arsim ekziston edhe nga diskriminimi në familje. Prindërit mund të shpenzojnë ndryshe bazuar në gjininë e fëmijëve të tyre që është një trajtim i pabarabartë. Shaleen Khanal studioi shpenzimet që njerëzit shpenzuan për vajzat dhe djemtë në Nepal. Bazuar në hulumtimin e tij, ai zbuloi se prindërit shpenzojnë në arsimim, krahasuar me djemtë, 20% më pak për vajzat, gjë që është shumë e pabarabartë. Diferenca e shpenzimeve duke përfshirë shpenzimet jo të barabarta për tarifën e studentëve, librave shkollore, mjeteve shkollore si çanta shkollore, uniforma dhe shpenzime të tjera të arsimit. Dhe ky lloj diskriminimi po rritet në Nepal. Gjithashtu, prindërit në Nepal janë më të gatshëm të shpenzojnë më shumë para në mënyrë që t'i lënë djemtë të shkojnë në shkollë private për një arsimim më të mirë. Ky fenomen është më i theksuar në zonën rurale të Nepalit, por ka ndodhur edhe në zonat urbane.
Pasojat e diskriminimit seksual në arsim
djathtas|parapamje| Vajzë e shkollës në [[Sri Lanka]] Diskriminimi rezulton në pjesën më të madhe, duke qenë në status të ulët, profesione të stereotipit seksual, i cili pjesërisht është për shkak të dallimeve gjinore në diploma. Ata gjithashtu duhet të durojnë përgjegjësitë kryesore të detyrave të brendshme, edhe pse pjesëmarrja e tyre në fuqinë punëtore është rritur. Diskriminimi seksual në lëndët e shkollës së mesme dhe në kolegj gjithashtu rezulton që gratë të mos jenë të përgatitura ose të kualifikuara për të ndjekur profesione më prestigjioze, me pagë të lartë. Diskriminimi seksual në arsim gjithashtu rezulton që gratë të jenë më pasive, të qeta dhe më pak pohuese, për shkak të efekteve të kurrikulës së fshehur.
Sidoqoftë, në 2005, USA Today njoftoi se "hendeku gjinor i kolegjit" po zgjerohej, duke deklaruar se 57% e studentëve të kolegjit SH.B.A. janë femra. Ky hendek është gradualisht duke u zgjeruar, dhe që nga viti 2014, pothuajse 45% e grave kishin një diplomë bachelor, krahasuar me 32% të burrave me një diplomë bachelor.
Ndërveprimet në klasë gjithashtu mund të kenë pasoja të padukshme. Për shkak se gjinia është diçka që ne mësojmë, ndërveprimet e përditshme formojnë kuptimet tona se si të bëjmë gjininë. Mësuesit dhe personeli në një shkollë fillore mund të përforcojnë role të caktuara gjinore pa menduar. Ndërveprimet e tyre komunikuese mund të veçojnë edhe studentë të tjerë. Për shembull, një mësues mund të thërrasë një ose dy studentë më shumë se të tjerët. Kjo bën që ata që thirren më pak të jenë më pak të sigurt. Një shembull gjinor do të ishte një mësuese që pret që një vajzë të jetë e mirë në ngjyrosje ose një djalë të jetë i mirë në ndërtim. Këto lloj bashkëveprimesh e kufizojnë një student në rolin e veçantë që i është caktuar.
Disa diskriminime gjinore, qofshin ato të qëllimshme ose jo, gjithashtu ndikojnë në pozitat për të cilat mund të përpiqen studentët në të ardhmen. Femrat mund të mos gjejnë interes në shkencë, teknologji, inxhinieri ose matematikë (STEM), sepse ato nuk kanë qenë të ekspozuara ndaj atyre llojeve të klasave. Kjo sepse bashkëveprimet brenda shkollës dhe shoqërisë po i shtyjnë ata drejt klasave më të lehta, më femërore, të tilla si ekonomia në shtëpi ose arti. Ata gjithashtu mund të mos shohin shumë gra të tjera që hyjnë në fushën e STEM. Kjo më pas ul numrin e grave në STEM, duke prodhuar dhe vazhduar më tej këtë cikël. Ky gjithashtu ka një efekt të ngjashëm te meshkujt. Për shkak të ndërveprimeve nga mësuesit, siç është fjala për djemtë që zakonisht nuk gatuajnë, meshkujt mund të kenë më pak të ngjarë të ndjekin karriera të tilla si një kuzhinier, një artist ose një shkrimtar.