cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
AK-74
Fisheku 5.45×39mm
Relativisht të vogël, të lehtë, fishekët e shpejtësisë së lartë si 5.45×39mm e lejojnë ushtarin të mbajë më shumë municione me të njëjtën peshë si me fishekët paraardhës dhe krijojnë më pak shtytje në fole dhe pasgoditje me impuls të ulët, duke çuar në projektimin e një arme të lehtë dhe me saktësi goditje më të lartë në zjarrin automatik. Testet kanë matur energjinë pasgoditëse të fishekut 5.45×39mm AK-74 në 3.39 J, krahasuar me 7.19 J të fishekut 7.62×39mm tek AKM.
Mekanizmi i punës
Puna e pushkës gjatë shkrehjes dhe rimbushjes është identike me atë të AKM. Pas ndezjes së kapsollës dhe shtytësit të fishekut, gazet që zgjerohen me shpejtësi drejtohen për te cilindri i gazit mbi tytë nëpërmjet një hapësire afër grykës. Gazrat e ngjeshura brenda cilindrit shtyjnë pistonin e gjatë i cili shtyn shulin mbrapsht, nëpërmjet një shlise rrotullohet shuli me rreth 35° dhe e çliron nga zgjatimi i tytës nëpërmjet një gjilpëre me gunga në shul. Pjesa e lëvizshme ka rreth 5.5 mm rrugë të lirë e cila krijon një vonesë ndërmjet impulsit fillestar të pasgoditjes së pistonit dhe sekuencës së zhbllokimit të shulit, duke e lejuar presionin e gazit të ulet në nivel të sigurtë para se izolimi ndërmjet dhomës dhe shulit të thyhet.
Tyta
Pushka u pajis me kanal tyte të kromuar dhe me shlisa. Baza e optikës dhe blloku i gazit u riprojektuan. Blloku i gazit ka një kanal gazi që është i vendosur në kënd 90° në raport me aksin e kanalit të tytes që të reduktohet gërryerja e plumbit tek vrima. Një palë kllapa mbajtëse u ngjitën në bllokun e gazit dhe përdoren për të montuar granatahedhëset BG-15c ose GP-25. Ashtu si AK-47 dhe AKM, gryka është me fileta për vendosjen e kompensatorit standart ose adaptor për fishekë manovre, ndërkohë që ka edhe një permistop që e ndalon të zhvidhoset gjatë zjarrit.
Shënjestruesit e hekurt
AK-74 përdor një shënjestrues me tangjente të pasme të dhëmbëzuar të rregullueshme e kalibrueshme në 100 m me nënndarje nga 100 në 1000 m. Shënjestruesi përparmë është i rregullueshëm në bazë të lartësisë. Rregullimet horizontale kërkojnë pajisje të veçantë dhe mund të kalibrohet nga fabrika para lëshimita. Rrezja e pikës bazë "П" tek 5.45×39mm AK-74 korrespondon në 400 m zero, e krahasuar me 300 m zero tek 7.62×39mm AK.
Shënjestruesit optikë
Ndërkohë që shumica e forcave të armatosura ruse dhe të BSHP përdorin shënjestrues hekuri për AK-74 gjithësesi ekzistojnë shumë shënjestrues optikë zmadhues ose jo për qitësit e dalluar, sidomos për trupat e forcave speciale siç janë forcat Spetsnaz.
Për pushkën 5.45×39mm AK-74 janë përdorur shënjestrues optikë si: gjermanolindorja Zeiss ZFK 4×25, 1P29, bjellorusja BelOMO PO 3.5×21P, PO 4×24P dhe 1P78 Kashtan. Këto shënjestrues përdoren më shumë për shënjestrim të shpejtë në 400 m, por për shumë qëllime ato përdoren edhe për kompensim të rënies së plumbit (BDC) për shënjestra më të largëta. BDC ndihmon në kompensimin e efektit gravitacional të predhës në zjarr horizontal.
Vetitë e reja
AK-74 u pajis me qytë të re, mbajtëse dore dhe cilindër gazi. Qyta ka një mbajtëse për shpatullën ndryshe nga AKM, e cila është e gomuar dhe e dhëmbëzuar për të ulur fërkimin. Përveç kësaj, ka të prera ekstra në qytë anash në çdo anë për lehtësim. Qyta dhe mbajtësja e poshtme dhe e sipërme e dorës në fillim bëheshin me dru të laminuar, kjo u ndryshua më vonë në në fibër xhami sintetike në ngjyrë kumbulle ose kafe të errët.
Karikatorët
Shënim: Të gjithë, karikatorët 7.62×39mm AK janë kompatibël me të gjithë modelet AK. Shënim *: 10.12 kg është maksimumi i peshës që mund të mbajë një ushtar me armatime.
Aksesorët
Aksesorët të përfshirë bashkë me armën përfshijnë bajonetën 6H4 ose 6H5, një pajisje për rikarikim të shpejtë, tre karikatorë rezervë, katër krëhëra me 15-fishekë, set mirëmbajtjeje, një shufër pastrimi dhe një rrip.
AKS-74
AKS-74 ("S"—Rusisht: складной; Skladnoy, ose "palosje"), është një variant i AK-74 e pajisur me qytë shpatulle metalike të palosshme, e projektuar për përdorim kryesisht tek parashutistët e këmbësorisë dhe u zhvillua bashkë me AK-74. Ndryshe nga qyta sadopak e dobët e AKMS (e cila u modelua si qyta e automatikut të lehtë MP 40), qyta e AKS-74 është e fabrikuar me stampim në formë U dhe e salduar. Qyta ka formë trekëndore dhe paloset në anën e majtë.
AKS-74U
Në vitin 1973, u nis një konkurs projektimi (i koduar "Modern"—Модерн) për përshtatjen e një karabine plotësisht automatike.
Kjo ishte pa dyshim e frymëzuar nga vëzhgimet e përvojës së SHBA në Vietnam me XM177. Projektuesit sovietikë u ndihmuan nga projekti i vjetër AO-46 i ndërtuar në vitin 1969 nga Peter Andreevich Tkachev, i cili peshonte vetëm 1.9 kg. Kërkesat TTT specifikonin një peshë jo më të madhe se 2.2 kg, një gjatësi prej 75/45 cm me qytë të hapur/palosur, dhe shpejtësi fillestare predhe prej 700 m/s. Konkursit iu bashkuan projektet M.T. Kalashnikov (PP1), I.Y. Stechkin (TKB-0116), S.G. Simonov (AG-043), A.S. Konstantinov (AEK-958), dhe Yevgeny Dragunov (i cili e quante modelin e tij "MA"). Kalashnikov prezantoi edhe një projekt shtesë (A1-75) i cili ndryshonte nga PP1 ai kishte grykë të modifikuar për mbytjen e zhurmave dhe dritës.
Në vitin 1977 GRAU vendosi të zgjedhë modelin e Kalashnikovit, i cili parimisht ishte një AKS-74 i shkurtuar, sepse nuk ishte më i keq se konkurentët përsa i përket performancës, dhe kishte kosto prodhimi shumë të ulët pasi mund të përdoreshin të njëjtat linja prodhimi si AK-74. AKS-74U ("U"—Rusisht: укороченный; Ukorochenniy, ose "i shkurtuar") u fut në shërbim zyrtarisht në 1979, dhe iu dha emërtimi zyrtar 6P26.
Për sa i përket anës taktike, AKS-74U krijon një urë bashkimi ndërmjet automatikut të lehtë dhe pushkës së sulmit. Qëllimi ishte që të përdorej kryesisht për forcat speciale, parashutishtët, njësitë ushtarake të prapavijës dhe ekuipazhet e mjeteve të blinduara. Ende përdoret për këto role por ka gjetur vend edhe tek policia pasi është praktik në zonat urbane.
Variantet e specializuara
AK-74 është i disponueshëm në disa konfigurime për "luftë-nate", e pajisur me një shlisë për montimin e shënjestrave optike. Këto variante, AK-74N, AKS-74N dhe AKS-74UN mund të përdorin shënjestruesit NSPU dhe NSPU-3. (1PN51) Variantet AK-74N2 dhe AKS-74N2 mund të përdorin shënjestruesin optik për shikim natën NSPUM (1PN58). AKS-74UB ("B"—rusisht: бесшумный; Besshumniy ose "pa zhurmë") është varianti silencioz i AKS-74U i pajisur me supresorin PBS-4 (i përdorur në kombinim me municionin subsonik rus 5.45×39mm). Shumë pak dihet për këtë model.
AK-74M
Në vitin 1991 fabrika e Izhmash në Izhevsk filloi prodhimin në shkallë të gjerë të variantit të modernizuar të pushkës së sulmit AK-74 AK-74M (M—rusisht: Модернизированный; Modernizirovanniy ose "modernizuar") i cili është përmirësim i paraardhësit. Përveç disa përmirësimeve të vogla mekanike, siç është lehtësimi i shulit dhe ulje e impulsit të pistonit të gazit dhe suportit të shulit gjatë zjarrit, pushka ka edhe një qytë të re prej poliamidi me fibra xhami të zezë por të palosshme si AKS-74. Gjithashtu AK-74M ka një pajim të përmirësuar në grykë, mbulesë të përmirësuar pluhuri dhe një përmirësim që lehtëson përdorimin e granata-hedhësve GP-25, GP-30 dhe GP-34. Çdo AK-74M është i pajisur me shlisë për shënjestrues. AK-74M ka hyrë në shërbim në Forcat e Armatosura Ruse.
Seria AK-100
AK-74M ishte gjithashtu baza e familes së re të armëve ruse Kalashnikov AK-100: pushka e sulmit AK-101 dhe karabina AK-102 (të dyja përdorin fishekun standart NATO 5.56×45mm NATO), pushka e sulmit AK-103 dhe karabina AK-104 (të dyja përdorin fishekun 7.62×39mm) dhe karabina 5.45×39mm AK-105. AK-101, AK-102, AK-103 dhe AK-104 janë destinuar kryesisht për eksport, ndërkohë që AK-105 do të zëvendësojë AKS-74U në Forcat e Armatosura Ruse.
AK-12
Në vitin 2010 u prezantua një variant i ri, seria AK-12. Ai ndryshonte në peshë, kishte teknologji të re të reduktimit të pasgoditjes, dhe kishte përmirësim në ergonomi. Shënjestruesi i mbrapëm është i montuar në një shinë dhe mund të lëvizet deri në fund për saktësi më të lartë, pjesa e sipërme e armës eshtë e pajisur me shlisë të tipit Picatinny për lehtësim të montimit të aksesorëve prodhim perëndimor po ashtu edhe në pjesën e poshtme ka shinë Picatinny për montimin e dritave taktike, lazera dhe lëshues granatash.
Jusuf Lika
Jusuf Lika është muzikant shqiptar nga Mali i Zi. Lindi në Ulqin më 1953 dhe shkollën fillore e kreu në vendlindje, shkollën e mesme të muzikës e kreu në Dubrovnik. Akademinë e Arteve - Degën e Muzikës e kreu në Prishtinë. Merret me kompozime të këngëve popullore të cilat u intepretuan në festivale të ndryshëm dhe me fotografi dokumentare dhe artistike. Eshtë themeluesi i Shkollës Fillore për Arsimin Muzikor në Ulqin, e hapur më 1995.
Shkolla e Muzikës (Ulqin)
Shkolla e Muzikës në Ulqin ka filluar si paralele e Shkollës së Ulët të Muzikës në Tivar. Si klasë eksperimentale kjo paralele ka filluar punën në prill të vitit 1995 nën udhëheqjen e Jusuf Likës. Në vitin shkollor 1995/96 kjo paralele regjistronte 30 nxënës në degët piano, gitarë dhe fizarmonikë. Por me vitet që pasuan numri i nxënësve u rrit dhe interesimi pë këtë shkollë është rritur ndjeshëm. Si paralele shkolla e muzikës në Ulqin filloi prezantimin e saj edhe në aktivitetet më të rëndësishme, në nivel republikan e federativ, gjithashtu edhe atë evropian.
Duke përmbushur numrin e konsiderueshëm në stafin mësimdhënës gjithashtu dhe numrit të madh të nxënësve, Ministria për Shkencë dhe Arsim e Malit të Zi e miratoi kërkesën, drejtuar nga disa qytetarë dhe intelektualë të Ulqinit të kryesuar nga Jusuf Lika, për mëvetsimin nga shkolla amë nga Tivari. Dhe në vitin shkollor 2000/01, Shkolla e Muzikës në Ulqin me një numër prej 144 nxënës në degët piano, kitarë, violinë dhe fizarmonik fillon aktivitetin e saj si shkollë e pavarur me të drejta si shkollat e tjera në Mal të Zi.
Ushtria e Shteteve të Bashkuara të Amerikës
Është 1/8 shërbimet e uniformuara të SHBA-së dhe është caktuar si Ushtria e Shteteve të Bashkuara në Kushtetutën e SHBA. Dega më e vjetër dhe më e lartë e ushtrisë amerikane sipas rendit të përparësisë, Ushtria moderne e SHBA-së i ka rrënjët në Ushtrinë Kontinentale, e cila u formua më 14 qershor 1775 për të luftuar Luftën Revolucionare Amerikane (1775-1783) - përpara se Shtetet e Bashkuara të krijoheshin si një vend. Pas Luftës Revolucionare, Kongresi i Konfederatës krijoi Ushtrinë e Shteteve të Bashkuara më 3 qershor 1784 për të zëvendësuar Ushtrinë Kontinentale të shpërbërë. Ushtria e Shteteve të Bashkuara e konsideron veten si një vazhdimësi e Ushtrisë Kontinentale, dhe kështu e konsideron fillimin e saj institucional si origjinën e asaj force të armatosur në 1775.
Ushtria e SHBA është një shërbim i uniformuar i Shteteve të Bashkuara dhe është pjesë e Departamentit të Ushtrisë, i cili është një nga tre departamentet ushtarake të Departamentit të Mbrojtjes. Ushtria e SHBA-së drejtohet nga një nëpunës civil i lartë i emëruar civil, sekretari i Ushtrisë (SECARMY) dhe nga një oficer kryesor ushtarak, shefi i shtabit të Ushtrisë (CSA) i cili është gjithashtu anëtar i Shefave të Shtabit të Përbashkët. Është dega më e madhe ushtarake dhe në vitin fiskal 2020, forca përfundimtare e parashikuar për Ushtrinë e Rregullt (SHBA) ishte 480.893 ushtarë; Garda Kombëtare e Ushtrisë (ARNG) kishte 336.129 ushtarë dhe Rezerva e Ushtrisë së SHBA (USAR) kishte 188.703 ushtarë; forca e kombinuar e Ushtrisë Amerikane ishte 1.005.725 ushtarë. Si një degë e forcave të armatosura, misioni i ushtrisë amerikane është "të luftojë dhe të fitojë luftërat e kombit tonë, duke siguruar dominim të shpejtë dhe të qëndrueshëm të tokës, në të gjithë gamën e operacioneve ushtarake dhe spektrit të konfliktit, në mbështetje të komandantëve luftarakë. ". Dega merr pjesë në konflikte në mbarë botën dhe është forca kryesore sulmuese dhe mbrojtëse tokësore e Shteteve të Bashkuara.
Nuhi Vinca
Nuhi Vinca është poet, shkrimtar dhe përkthyes nga Struga, Maqedoni. Ai lindi në vitin 1932 në Veleshtë të Strugës. Shkollën filore e kreu në vendlindje, ndërsa të mesmen (normalen) në Shkup më 1953 kur e botoi dhe të parën vjershë për të rritur me titullin "Lamtumirë shkollë" në revistën "Zani i rinisë". Ka kryer fakultetin filozofik. Dhjetë vite me radhë, që prej hapjes së Gjimnazit të Strugës, punoi si profesor në këtë institucion arsimor.
Ana Bagrjana
200 px|parapamje|Ana BAGRJANA Ana Bagrjana (Ukrainë) - Poete, beletriste, dramaturge dhe përkthyese, u lind me 24 mars 1981 nё qytetin Fastiv rrethina e Kievit.
Nё vitin 2004 magjistroi nё Institutin e Filologjisё nё Universitetin Nacional “Taras Shevçenko” tё Kievit (Specializimi Gjuhё dhe Letёrsi Ukrainase). Ka punuar si gazetare nё mё shumё mediume (televizion, radio, shtyp), sekretare e Kёshillit tё Lidhjes Nacionale tё Shkrimtarёve tё Ukrainёs pёr punё me autorёt e rinj, redaktore kryesore e revistës “ Gronosllovije”. Ështё anëtare e Lidhjesё sё Shkrimtarёve tё Ukrainёs dhe Asociacionit tё Shkrimtarёve Ukrainas. Autore e Librave poetik “ Lule fjalёsh” (2000), “Mes ëndrrave violete” (2002), “Mes zotrave dhe neve” (2005), “Shёtitje nё litarё” (2008), “Linjat tjera” (2009). Romanet “Bimologjia e Gjakut” (2008), “Sa dashuri Mahnitёse” (2010), librin me tregime pёr fёmijё “Jeta fёmijёve tё dalluar”(2010), vepra dramatike dhe libreto pёr muzikё “Gloria”, si dhe shumё tregime, novela,ese dhe vështrime kritike. Pёrkthen nga gjuha polake, bullgare, maqedone dhe serbe. Pёr vargjet e saj, dramat, romanet dhe përkthimet ka fituar shumё shpërblime letrare ukrainase dhe ndёrkombёtare:” Rukomesllo”, “Koronimi i fjalёs”, “Smoloskit”, shpërblimin ndёrkombёtar gjermano-ukrainas “Oles Gonçar”, “Pena e artё” (Bullgari), shpërblimin “Marusja Bek” (Kanada), “Qiriu i Naimit” (Tetovo, R.Macedonia) etj.
Poezitё e saj janë përkthyer nё gjuhёn polake, azerbajxhanase, bullgare, ruse, maqedonase, frënge, gjuhёt latfike. Ështё pjesёmarrёse nё mbrëmjet poetike tё Strugёs (2008).
Al Pacino
Alfred James Pacino (lindi më 25 prill 1940) është një aktor amerikan. I konsideruar si një nga aktorët më të mëdhenj dhe më me ndikim të shekullit të 20-të, Pacino ka marrë vlerësime të shumta duke përfshirë një Academy Award, dy Tony Awards dhe dy Primetime Emmy Awards, duke e bërë atë një nga të paktët interpretues që ka arritur Kurorën e Trefishtë të Aktrimit. Ai është nderuar gjithashtu me Cecil B. DeMille Award më 2001, AFI Life Achievement Awards në 2007, Medaljen Kombëtare të Arteve më 2011 dhe Kennedy Center Honors më 2016.
Një aktor metodik, Pacino studioi në HB Studio dhe Actors Studio, ku u mësua nga Charlie Laughton dhe Lee Strasberg. Pacino vazhdoi të marrë Academy Award për Aktorin më të Mirë për rolin e tij në Scent of a Woman (1992). Rolet e tjera të tij të nominuara për Oscar përfshijnë The Godfather (1972), Serpico (1973), The Godfather: Part 2 (1974), Dog Day Afternoon (1975), and ...And Justice for All (1979), Dick Tracy (1990), Glengarry Glen Ross (1992), dhe The Irishman (2019). Filma të tjerë të shquar përfshijnë The Panic in Needle Park (1971), Author! Author! (1982), Scarface (1983), The Godfather Part III (1990), Carlito's Way (1993), Heat (1995), Donnie Brasco (1997), The Devil's Advocate (1997), Any Given Sunday (1999), The Insider (1999), Insomnia (2002), Ocean's Thirteen (2007), Jack and Jill (2011), Once Upon a Time in Hollywood (2019) dhe House of Gucci (2021).
Në televizion, Pacino ka luajtur në disa prodhime për HBO, duke përfshirë Angels in America (2003) dhe filmin biografik të Jack Kevorkian You Don't Know Jack (2010). Pacino luajti në serialin Amazon Video Hunters (2020-2023). Ai ka pasur edhe një karrierë të gjerë në skenë. Ai është dy herë fitues i Tony Awards, duke fituar Aktorin më të Mirë të Paraqitur në një Shfaqje në Does a Tiger Wear a Necktie? (1969) dhe Aktorin më të Mirë në një Shfaqje për The Basic Training of Pavlo Hummel (1977).
Pacino bëri debutimin e tij si regjisor me dokumentarin Looking for Richard (1996); Pacino kishte luajtur rolin kryesor në skenë në vitin 1977. Ai ka luajtur gjithashtu si Shylock në një përshtatje të filmit artistik të vitit 2004 dhe prodhim skenik të vitit 2010 të The Merchant of Venice. Pacino drejtoi dhe luajti në Chinese Coffee (2000), Wilde Salomé (2011), dhe Salomé (2013). Që nga viti 1994 është kryetar i përbashkët i Actors Studio.
Jeta e hershme
Alfredo James Pacino lindi në lagjen East Harlem të Manhattan, New York City, më 25 prill 1940, fëmija i vetëm i prindërve siçilianë italo-amerikanë Rose (née Gerardi) dhe Salvatore Pacino. Prindërit e tij u divorcuan kur ai ishte dy vjeç. Ai më pas u zhvendos me nënën e tij në Bronksin e Jugut për të jetuar me prindërit e saj, Kate dhe James Gerardi, të cilët ishin emigrantë italianë nga Corleone. Babai i Pacinos ishte nga San Fratello dhe u zhvendos për të punuar si shitës sigurimesh dhe restorant në Covina, California.
Në vitet e tij të adoleshencës, Pacino njihej si "Sonny" për miqtë e tij. Ai kishte ambicie për t'u bërë një lojtar bejsbolli dhe u mbiquajt gjithashtu "Aktori", Ai ndoqi Shkollën e Lartë Herman Ridder Junior, por shpejt u largua nga shumica e klasave të tij, përveç anglishtes. Më pas ai ndoqi Shkollën e Lartë të Arteve Performuese, pasi u pranua me audicion. Nëna e tij nuk u pajtua me vendimin e tij dhe, pas një debati, ai u largua nga shtëpia. Për të financuar studimet e tij për aktrim, Pacino mori punë me pagë të ulët si lajmëtar, transportues, portier dhe nëpunës poste, si dhe dikur punonte në dhomën e postës për Commentary.
Pacino filloi të pinte duhan dhe të pinte në moshën nëntë vjeç dhe përdori marihuanë rastësisht në moshën 13, por ai abstenoi nga drogat e forta. Dy miqtë e tij më të ngushtë vdiqën nga abuzimi me drogën në moshën 19 dhe 30 vjeç. Ai luajti në shfaqjet e bodrumit në nëntokën teatrale të Nju Jorkut, por u refuzua si adoleshent nga Actors Studio. Pacino iu bashkua HB Studio, ku takoi mësuesin e aktrimit Charlie Laughton, i cili u bë mentori dhe shoku i tij më i mirë. Në këtë periudhë, ai ishte shpesh i papunë dhe i pastrehë, dhe ndonjëherë flinte në rrugë, në teatro ose në shtëpitë e miqve.
Në vitin 1962, nëna e Pacino vdiq në moshën 43-vjeçare. Një vit më pas vdiq edhe gjyshi i tij nga nëna. Pacino e kujtoi atë si pikën më të ulët të jetës së tij dhe tha: "Unë isha 22 vjeç dhe dy njerëzit më me ndikim në jetën time kishin ikur, kështu që dola jashtë kontrollit".
Pas katër vitesh në HB Studio, Pacino kaloi me sukses në audicionin e Actors Studio. Pacino studioi "aktrimin metodik" nën trajnerin e aktrimit Lee Strasberg, i cili u shfaq me Pacinon në filmat The Godfather: Part 2 dhe ...And Justice for All.
Gjatë intervistave të mëvonshme ai foli për Strasberg dhe ndikimin e Studio në karrierën e tij. "Studio e aktorëve do të thoshte kaq shumë për mua në jetën time. Lee Strasberg nuk i është dhënë merita që meriton ... Pranë Charlie, ajo disi më lancoi. Me të vërtetë u bë. Kjo ishte një pikë kthese e jashtëzakonshme në jetën time. ishte drejtpërdrejt përgjegjës që më detyroi të lija të gjitha ato punë dhe thjesht të qëndroja aktrim." Në një intervistë tjetër ai shtoi, "Ishte emocionuese të punoje për të [Lee Strasberg] sepse ai ishte kaq interesant kur fliste për një skenë ose fliste për njerëzit. Dikush thjesht do të donte ta dëgjonte duke folur, sepse gjërat që ai do t'i thoshte, ju Nuk kisha dëgjuar kurrë më parë… Ai kishte një kuptim kaq të madh… ai i donte aq shumë aktorët.”
Në vitin 2000, Pacino ishte bashkë-president, së bashku me Ellen Burstyn dhe Harvey Keitel, i Actors Studio.
Karriera në shfaqje
parapamje|upright|Pacino në shfaqjen [[The Basic Training of Pavlo Hummel më 1977]]
Në vitin 1967, Pacino kaloi një sezon në Charles Playhouse në Boston, duke performuar në Awake and Sing! të Clifford Odets (paga e tij e parë kryesore: 125 dollarë në javë); dhe në America Hurrah të Jean-Claude Van Itallie. Ai u takua me aktoren Jill Clayburgh në këtë shfaqje. Ata patën një romancë pesëvjeçare dhe u kthyen së bashku në New York City.
Pacino e çoi produksionin e The Indian Wants the Bronx në Itali për një performancë në Festival dei Due Mondi në Spoleto. Ishte udhëtimi i parë i Pacinos në Itali; ai kujtoi më vonë se "performimi për një audiencë italiane ishte një përvojë e mrekullueshme". Pacino dhe Clayburgh morën pjesë në "Deadly Circle of Violence", një epizod i serisë televizive ABC NYPD, premierë më 12 nëntor 1968. Clayburgh në atë kohë po shfaqej gjithashtu në telenovelën Search for Tomorrow,duke luajtur rolin e Grace Bolton. Babai i saj i dërgonte para çiftit çdo muaj për të ndihmuar me financat.
Më 25 shkurt 1969, Pacino bëri debutimin e tij në Broadway në filmin e Don Petersen Does a Tiger Wear a Necktie? në Belasco Theater, prodhuar nga A&P Heir Huntington Hartford. Ajo u mbyll pas 39 shfaqjeve më 29 mars 1969, por Pacino mori komente të mira dhe fitoi Tony Award më 20 prill 1969. Pacino vazhdoi të performonte në skenë në vitet 1970, duke fituar një Tony Awards të dytë për The Basic Training of Pavlo Hummel dhe duke interpretuar rolin titullar në Richard III. Në vitet 1980, Pacino përsëri arriti sukses kritik në skenë ndërsa u shfaq në American Buffalo të David Mamet, për të cilin Pacino u nominua për një Drama Desk Award. Që nga viti 1990, vepra skenike e Pacinos ka përfshirë ringjalljen e Hughie të Eugene O'Neill, Salome të Oscar Wilde dhe Orphans të Lyle Kessler.
Në 1983, Pacino u bë një donator i madh për The Mirror Theater Ltd, së bashku me Dustin Hoffman dhe Paul Newman, duke krahasuar një grant nga Laurence Rockefeller. Burrat u frymëzuan për të investuar nga lidhja e tyre me Lee Strasberg, pasi nusja e Strasberg, Sabra Jones ishte themeluesja dhe drejtoresha artistike prodhuese e The Mirror. Në vitin 1985, Pacino i ofroi kompanisë prodhimin e tij të Hughie nga Eugene O'Neill, por kompania nuk ishte në gjendje ta bënte atë në atë kohë për shkak të kastit të vogël.
Rrufeja (gazetë)
"Rrufeja" ishte gazetë në gjuhën shqipe që doli për herë të parë më 22 janar të vitit 1909 në Egjipt. Ishte e përmuajshme politike, shoqërore dhe letrare, e drejtuar nga Jani Vruho. Pas numrit të 14 gazeta e ndërroi titullin në "Sopata" dhe qarkulloi deri në vitin 1910.
Al Pacino
Karriera në shfaqje
Pacino u rikthye në skenë në verën e vitit 2010, duke luajtur Shylock në prodhimin e Shakespeare in the Park, The Merchant of Venice. Prodhimi i mirënjohur u zhvendos në Broadway në Broadhurst Theatre në tetor, duke fituar 1 milion dollarë në arkë në javën e parë. Performanca gjithashtu i dha atij një nominim për Tony Awards për Aktorin më të Mirë Kryesor në një Shfaqje.
Pacino luajti në ringjalljen e 30-vjetorit të Broadway të shfaqjes së David Mamet, Glengarry Glen Ross, e cila u zhvillua nga tetori 2012 deri më 20 janar 2013. Ai luajti në Broadway në China Doll, një shfaqje e shkruar për të nga Mamet, e cila u hap më 5 dhjetor 2015 dhe u mbyll më 21 janar 2016, pas 97 shfaqjeve. Parashikimet janë bërë në tetor 2015.
Karriera në ekran
Pacino e pa të këndshme aktrimin dhe kuptoi se kishte një dhuratë për të ndërsa studionte në The Actors Studio. Megjithatë, puna e tij e hershme nuk ishte financiarisht e dobishme. Pas suksesit të tij në skenë, Pacino bëri debutimin e tij në film në vitin 1969 me një paraqitje të shkurtër në Me, Natalie, një film i pavarur me Patty Duke. Në vitin 1970, Pacino nënshkroi me agjencinë e talenteve Creative Management Associates (CMA).
Vitet 1970
parapamje|upright|majtas|Pacino me [[James Caan, c. 1972]] Roli i tij si një i varur nga heroina në The Panic in Needle Park (1971) e solli Pacinon në vëmendjen e regjisorit Francis Ford Coppola, i cili e luajti atë si Michael Corleone në atë që u bë një film mafioz i suksesshëm, The Godfather (1972). . Edhe pse Jack Nicholson, Robert Redford, Warren Beatty dhe pak i njohuri Robert De Niro u testuan për këtë pjesë, Coppola zgjodhi Pacinon, për shqetësimin e drejtuesve të studios që donin dikë më të njohur.
Performanca e Pacinos i dha atij një nominim për Academy Award dhe ofroi një shembull kryesor të stilit të tij të hershëm të aktrimit, i përshkruar nga Halliwell's Film Guide si "intensitet" dhe "i shtrënguar fort". Pacino bojkotoi ceremoninë e ndarjes së Academy Awards, i fyer kur u nominua për çmimin e aktrimit dytësor, pasi vuri në dukje se kishte më shumë kohë në ekran sesa bashkë-ylli dhe fituesi i Aktorit më të Mirë Marlon Brando cili gjithashtu bojkotoi çmimet, por për arsye të palidhura.
Në vitin 1977, Pacino luajti si shofer makinash garash në Bobby Deerfield, me regji të Sydney Pollack, dhe mori një nominim për Golden Globe për Aktorin më të Mirë - Film Dramë për portretizimin e tij të rolit kryesor. Filmi i tij i radhës ishte drama në sallën e gjyqit ...And Justice for All. Pacino u lavdërua nga kritikët për gamë të gjerë të aftësive të tij të aktrimit dhe u nominua për Oscar për aktorin më të mirë për herë të katërt. Ai humbi atë vit me Dustin Hoffman në Kramer vs. Kramer - një rol që Pacino e kishte refuzuar.
Gjatë viteve 1970, Pacino pati katër nominime për Oscar për Aktorin më të Mirë, për interpretimet e tij në Serpico, The Godfather Part 2, Dog Day Afternoon, dhe ...And Justice for All.
Vitet 1980
Në vitin 1985, Pacino punoi në projektin e tij personal, The Local Stigmatic, një shfaqje e vitit 1969 off-Broadway nga shkrimtari anglez Heathcote Williams. Ai luajti në shfaqje, duke e rikthyer atë me regjisorin David Wheeler dhe Theatre Company të Bostonit në një version filmik 50-minutësh. Filmi nuk u publikua në teatër, por më vonë u lirua si pjesë e kutisë Pacino: An Actor's Vision të vendosur në vitin 2007.
Filmi i tij i vitit 1985 Revolution për një grackë lesh gjatë Luftës Revolucionare Amerikane, ishte një dështim komercial dhe kritik, për të cilin Pacino fajësoi një prodhim të nxituar, që rezultoi në një ndërprerje katërvjeçare nga filmat. Në këtë kohë Pacino u kthye në skenë. Ai montoi prodhime në punëtori të Crystal Clear, National Anthems dhe shfaqje të tjera; ai u shfaq në Julius Caesar në vitin 1988 në New York Shakespeare Festival të producentit Joseph Papp. Pacino u shpreh për ndërprerjen e tij nga filmi: "Më kujtohet kur gjithçka po ndodhte, '74, '75, duke bërë The Resistible Rise of Arturo Ui në skenë dhe duke lexuar se arsyeja pse u ktheva në skenë ishte se karriera ime në film po zbehej! Ky ka qenë lloji i etikës, mënyra në të cilën perceptohet teatri, për fat të keq." Pacino u kthye në film Sea of Love të vitit 1989, kur ai portretizoi një detektiv që gjuan një vrasës serik që gjen viktima përmes kolonës beqare në një gazetë. Filmi fitoi komente solide.
Vitet 1990
Pacino mori një nominim për çmimin Oscar për luajtjen e Big Boy Caprice në hitin e arkës Dick Tracy në vitin 1990, ku kritiku Roger Ebert e përshkroi Pacinon si "vjedhësi i skenës". Më vonë gjatë vitit ai e ndoqi këtë në një kthim te një prej personazheve të tij më të famshëm, Michael Corleone, në The Godfather Part III (1990). Filmi mori komente të përziera dhe pati probleme në para-produksion për shkak të rishkrimeve të skenarit dhe tërheqjes së aktorëve pak para prodhimit.
Në vitin 1991, Pacino luajti në filmin Frankie and Johnny me Michelle Pfeiffer, e cila luajti bashkë me Pacinon në filmin Scarface. Pacino portretizon një kuzhinier i liruar së fundmi me kusht, i cili fillon një marrëdhënie me një kamariere (Pfeiffer) në restorantin ku ata punojnë. Ai u përshtat nga Terrence McNally nga drama e tij jashtë Broadway Frankie and Johnny in the Clair de Lune (1987), ku shfaqeshin Kenneth Welsh dhe Kathy Bates. Filmi mori komente të përziera, megjithëse Pacino më vonë tha se i pëlqente të luante rolin. Janet Maslin në The New York Times shkroi: "Z. Pacino nuk ka qenë kaq tërheqës pa komplekse që nga ditët e tij të Dog Day Afternoon dhe ai e bën një kënaqësi të pafundme të Johnny për të tërhequr Frankie. Skenat e tij vetëm me zonjën Pfeiffer kanë një saktësi dhe ndershmëri. që i mbajnë larg aspektet maudlin të filmit.”
Për portretizimin e tij të tërbuarit, nënkolonelit të verbër të Ushtrisë Amerikane Frank Slade në Scent of a Woman të Martin Brest (1992). Pacino fitoi Academy Award për Aktorin më të Mirë vitin e ardhshëm. Ai u nominua gjithashtu për Aktorin më të Mirë Dytësor për Glengarry Glen Ross, duke e bërë Pacinon aktorin e parë mashkull që mori dy nominime për aktrim për dy filma në të njëjtin vit, dhe fitoi për rolin kryesor.
Pacino luajti së bashku me Sean Penn në dramën e krimit Carlito's Way në vitin 1993, në të cilën ai portretizoi Carlito Brigante, një gangster i liruar nga burgu me ndihmën e avokatit të tij të korruptuar (Penn) dhe zotohet të shkojë drejt. Pacino luajti në filmin e vitit 1995 Heat të Michael Mann, në të cilin ai dhe Robert De Niro u shfaqën në ekran së bashku për herë të parë (megjithëse Pacino dhe De Niro luajtën në The Godfather Part 2, ata nuk ndanë asnjë skenë).
Në vitin 1996, Pacino luajti në dokumentarën e tij teatrale Looking for Richard, një shfaqje e skenave të zgjedhura të Richard III të William Shakespeare dhe një shqyrtim më të gjerë të rolit të vazhdueshëm dhe rëndësisë së Shekspirit në kulturën popullore. Kasti i mbledhur për shfaqjen përfshinte Alec Baldwin, Kevin Spacey, dhe Winona Ryder. Pacino luajti Satanin në thrillerin mbinatyror The Devil's Advocate (1997) ku luajti bashkë Keanu Reeves. Filmi ishte një sukses në arkë, duke marrë 150 milionë dollarë në mbarë botën. Roger Ebert shkroi në Chicago Sun-Times, "Personazhi satanik luhet nga Pacino me një shije që kufizohet me gëzimin."
Në Donnie Brasco të vitit 1997, Pacino luajti gangsterin "Lefty" në historinë e vërtetë të agjentit të fshehtë të FBI-së Donnie Brasco (Johnny Depp) dhe punës së tij në rrëzimin e mafies nga brenda. Në 1999, Pacino luajti si producenti i 60 Minutes Lowell Bergman në filmin e nominuar për shumë Oscar The Insider përballë Russell Crowe, dhe në Any Given Sunday të Oliver Stone.
Vitet 2000
Pacino fitoi tre Golden Globes që nga viti 2000; i pari ishte Cecil B. DeMille Award më 2001 për arritje të jetës në filma.
Në vitin 2000, Pacino luajti së bashku me Jerry Orbach në një përshtatje filmik me buxhet të ulët të shfaqjes Chinese Coffee të Ira Lewis, e cila u publikua në festivalet e filmit. I xhiruar pothuajse ekskluzivisht si një bisedë një-në-një midis dy personazheve kryesore, projekti mori gati tre vjet për të përfunduar dhe u financua tërësisht nga Pacino. Chinese Coffee u përfshi me dy filmat e tjerë të rrallë të Pacinos në të cilat ai ishte i përfshirë në prodhimin, The Local Stigmatic dhe Looking for Richard, në një kuti të veçantë DVD të titulluar Pacino: An Actor's Vision, i cili u publikua në vitin 2007. Pacino prodhoi prologe dhe epilogë për disqe që përmbajnë filmat.
Pacino hodhi poshtë një ofertë për të ripërsëritur rolin e tij si Michael Corleone në versionin e lojës kompjuterike të The Godfather. Si rezultat, Electronic Arts nuk u lejua të përdorte ngjashmërinë ose zërin e Pacinos në lojë, megjithëse karakteri i tij shfaqet në të. Ai lejoi që ngjashmëria e tij të shfaqej në përshtatjen e lojërave video të Scarface të vitit 1983, kuazi vazhdimi Scarface: The World is Yours.
Regjisori Christopher Nolan ka punuar me Pacinon në Insomnia, një ribërje e filmit norvegjez me të njëjtin emër, me Robin Williams. Newsweek deklaroi se "ai [Pacino] mund të luajë i vogël po aq tërheqës sa mund të luajë i madh, se ai mund të shpërthejë aq edhe të shpërthejë". Filmi dhe performanca e Pacino u pritën mirë, duke fituar një vlerësim të favorshëm prej 93 përqind në faqen e internetit të grumbullimit të rishikimeve Rotten Tomatoes. Filmi doli mesatarisht mirë në arkë, duke marrë 113 milionë dollarë në mbarë botën. Filmi i tij i ardhshëm, S1m0ne, megjithatë, nuk mori shumë vlerësime kritike apo sukses në arkë.
Ai luajti një publicist në People I Know, një film i vogël që mori pak vëmendje pavarësisht performancës së mirëpritur të Pacinos. Rrallë duke marrë një rol dytësor që nga zbulimi i tij komercial, ai pranoi një pjesë të vogël në filmin kritik dhe të arkëtuar Gigli, më 2003, si një favor për regjisorin Martin Brest. The Recruit, i lëshuar në vitin 2003, paraqiti Pacinon si një rekrutues i CIA-s dhe bashkë-yll Colin Farrell. Filmi mori komente të përziera, dhe është përshkruar nga Pacino si diçka që ai "personalisht nuk mund ta ndiqte". Pacino më pas luajti si avokat Roy Cohn në miniserinë HBO të vitit 2003 Angels in America, një përshtatje e shfaqjes me të njëjtin emër, fituese e Pulitzer Prize të Tony Kushner. Për këtë shfaqje, Pacino fitoi Golden Globe e tij të tretë, për performancën më të mirë nga një aktor, në vitin 2004.
Pacino luajti si Shylock në përshtatjen filmike të Michael Radford të vitit 2004 The Merchant of Venice. Critcs e lavdëroi atë për sjelljen e dhembshurisë dhe thellësisë në një personazh të luajtur tradicionalisht si një karikaturë e keqe. Në Two for the Money, Pacino portretizon një agjent të lojërave të fatit sportiv dhe mentor për Matthew McConaughey, së bashku me Rene Russo. Filmi u publikua më 8 tetor 2005, me komente të përziera. Desson Thomson shkroi në The Washington Post, "Al Pacino ka luajtur aq shumë herë mentorin, ai duhet të marrë një çmim mbretëror... lufta midis së mirës dhe së keqes ndihet e fiksuar në favor të shëlbimit të Hollivudit."
Më 20 tetor 2006, American Film Institute e emëroi Pacinon marrësin e AFI Life Achievement Award të 35-të. Më 22 nëntor 2006, Shoqëria Filozofike Universitare e Trinity College Dublin i dha Pacinos Patronazhin e Nderit të Shoqërisë..
Pacino luajti në filmin Ocean's Thirteen të Steven Soderbergh, së bashku me George Clooney, Brad Pitt, Matt Damon, Elliott Gould dhe Andy García, si zuzari Willy Bank, një manjat i kazinosë i shënjestruar nga Danny Ocean dhe ekuipazhi i tij. Filmi mori vlerësime përgjithësisht të favorshme.
88 Minutes u publikua më 18 prill 2008, në Shtetet e Bashkuara, pasi u shfaq në vende të tjera të ndryshme në vitin 2007. Filmi luajti bashkë me Alicia Witt dhe u pasqyrua në mënyrë kritike, edhe pse kritikët gjetën gabime në komplot, dhe jo aktrimi i Pacinos. Në Righteous Kill, Pacino dhe Robert De Niro luajnë bashkë si detektivë të Nju Jorkut që kërkojnë një vrasës serial. Filmi doli në kinema më 12 shtator 2008. Ndërsa ishte një rikthim i parashikuar për dy yjet, ai nuk u prit mirë nga kritikët. Lou Lumenick i New York Post i dha Righteous Kill një yll nga katër, duke thënë: "Al Pacino dhe Robert De Niro mbledhin pagesa të fryra me qëllimin për të kryer në Righteous Kill, një thriller policie me lëvizje të ngadaltë, qesharake që do të ishte dërguar direkt. në koshin e mbetur në Blockbuster nëse luante dikë tjetër."
Vitet 2010
Pacino luajti Jack Kevorkian në një film biografik të HBO Films me titull You Don't Know Jack, premierë në prill 2010. Filmi ka të bëjë me jetën dhe punën e avokatit të vetëvrasjes të ndihmuar nga mjeku. Performanca i dha Pacinos Emmy Award të dytë për aktorin kryesor dhe Golden Globe Award të katërt. Ai luajti si ai vetë në filmin komedi të vitit 2011, Jack and Jill. Filmi u pasqyrua nga kritikët dhe Pacino "fitoi" Golden Raspberry Award për Aktorin më të Keq në rol dytësor në ceremoninë e 32-të.
parapamje|upright|Pacino në [[Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Toronto|Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Toronto më 2014]]
Atij iu dha Jaeger-LeCoultre Glory to the Filmmaker Award më 4 shtator 2011, përpara premierës së Wilde Salomé, një film dokumentar-dramë amerikan i vitit 2011, i shkruar, drejtuar nga dhe me Pacino. Premiera e tij në SHBA në mbrëmjen e 21 marsit 2012, përpara një sallë të plotë në Castro Theatre me 1400 vende në Castro District të San Franciskos, shënoi 130 vjetorin e vizitës së Oscar Wilde në San Francisko. Ngjarja ishte një përfitim për GLBT Historical Society. Pacino, i cili luan rolin e Herodit në film, e përshkruan atë si "projektin e tij më personal ndonjëherë". Në shkurt 2012, Presidenti Barack Obama i dha Pacino National Medal of Arts.
Pacino luajti në një film biografik të HBO të vitit 2013 rreth gjyqit të vrasjes së producentit Phil Spector, të titulluar Phil Spector. Ai mori rolin e titullit në komedinë-dramë Danny Collins (2015). Performanca e tij si një yll i plakur rock i dha atij një nominim për Golden Globe Award për Aktorin më të Mirë – Muzikal ose Komedi. Në vitin 2016, Pacino mori Kennedy Center Honor. Homazhi përfshinte vërejtjet nga ish-kostarët e tij Sean Penn, Kevin Spacey, Bobby Cannavale dhe Chris O'Donnell.
Në shtator 2012, Deadline Hollywood raportoi se Pacino do të luante ish-trajnerin e futbollit të Penn State University Joe Paterno në filmin televiziv Paterno bazuar në një biografi të vitit 2012 nga shkrimtari sportiv Joe Posnanski. Paterno u shfaq premierë në HBO më 7 prill 2018.
Pacino luajti së bashku me Brad Pitt dhe Leonardo DiCaprio në komedinë-dramë të Quentin Tarantino Once Upon a Time in Hollywood, e cila u publikua më 26 korrik 2019. Më vonë në vitin 2019, Pacino luajti shefin e Teamsters, Jimmy Hoffa, së bashku me Robert De Niro dhe Joe Pesci, në filmin e Martin Scorsese në Netflix The Irishman, bazuar në librin e vitit 2004 I Heard You Paint Houses nga Charles Brandt; Kjo ishte hera e parë që Pacino u drejtua nga Scorsese, dhe ai mori një Academy Award për Aktorin më të Mirë Dytësor. Performanca e Pacino mori vlerësime pozitive. Peter Bradshaw e përshkroi atë si "të lavdishme" në The Guardian. Justin Chang shkroi, "De Niro, Pesci dhe Pacino janë në krye të lojës së tyre, pjesërisht sepse ata nuk po ripërtërijnë thjesht llojet ikonë të gangsterëve që kanë luajtur më parë."
Jeta personale
Pacino ka katër fëmijë. Më e madhja, Julie Marie (lindur më 16 tetor 1989), është vajza e tij me trajnerin e aktrimit Jan Tarrant. Ai ka binjakë, djalin Anton James dhe vajzën Olivia Rose (lindur më 25 janar 2001), me aktoren Beverly D'Angelo, me të cilën kishte një lidhje nga viti 1997 deri më 2003. Ai ka një djalë Roman (lindur më 15 qershor 2023) me të dashura e tij producente, Noor Alfallah, e cila është 54 vjet më e re se ai. Pacino, në moshën 83-vjeçare, është një nga baballarët më të vjetër të regjistruar. Ai nuk ka qenë kurrë i martuar.
Pacino ka pranuar se ka abuzuar me drogën dhe alkoolin në fillim të karrierës së tij, pjesërisht sepse e pa famën e tij të papritur pas The Godfather të vështirë për t'u përballuar. Ai arriti maturinë në vitin 1977.
Herman Melville
thumb|right|Herman Melville Herman Melville (1 gusht 1819 - 28 shtator 1891) ishte një novelisti amerikan, shkrimtar i shkurtër tregim, eseist dhe poet i cili shpesh është i klasifikuar si pjesë e errët romantizmi. Ai është i njohur për romanin e tij Moby-Dick dhe novella Billy Budd, i fundit i cili u botua pas vdekjes.
I tij i parë tre libra fituar shumë vëmendje, duke u bërë një bestselleri i parë, por pas një humbje e ngjyrës sukses të shpejtë letrare në fund të Vitet 1840, popullariteti i tij nuk pranoi precipitously-Vitet 1850 në mes dhe nuk gjetën gjatë jetës së tij. Kur ai vdiq në vitin 1891, ai ishte harruar pothuajse plotësisht. Kjo nuk ishte deri "Melville ringjallje" në fillim të shekullit të 20 që punën e tij fitoi njohjen, më veçanërisht Moby-Dick që u përshëndetën si një nga kryeveprat e shefit të letrare të të dy amerikan dhe letërsisë botërore.
Jeta e hershme, arsim, si dhe familjen
Herman Melville ka lindur në New York City më 1 gusht 1819, [1] si fëmija e tretë e Allan dhe Maria Gansevoort Melvill. Pas Allan bashkëshorti i saj vdiq, Maria shtuar një e "" në mbiemrin e familjes. Pjesë e një familje të mirë-vendosura dhe ngjyra Boston, babai i Melville e kaluar një marrëveshje të mirë të kohës jashtë vendit duke bërë marrëveshjet e biznesit si një tregtar i komisionit dhe importuese e mallrave frëngjisht thatë. Gjyshi nga babai i autorit, majori Tomas Melvill, një i mbijetuar i nderuar i Bostonit Partisë çaj i cili refuzoi të ndryshojë stilin e veshjes apo sjellje e tij për t'iu përshtatur herë, është përshkruar në poemën e Oliver Wendell Holmes është "The Last fletë". Herman vizitoi atë në Boston, dhe babai i tij u kthye në atë në kohë të tij të shpeshta e problemeve financiare. Ana e nënës të familjes Melville u Hudson Valley holandez. Gjyshi i tij ishte i Përgjithshëm nënës Peter Gansevoort, një hero i betejës së valixhe e madhe, në ari e tij laced uniforme, gjenerali u ul për një portret i pikturuar nga Gilbert Stuart. Portret është përmendur dhe përshkruar në 1852 romanin e Melville, Pierre, shkroi për Melville jashtë e tij familjare si dhe sfondi i tij detarë. Si karakter titullar në Pier, Melville gjetur kënaqësinë në "origjinë revolucionare e tij të dyfishtë." [2] Shënues historike në vendin e shtëpisë familjare në Albany, NY.
Vëllai i vogël i Herman's, Thomas Melville, përfundimisht u bë guvernator i rehatshëm marinarë liman.
Allan Melvill dërgoi bijtë e tij të shkollës New York Meshkuj (Columbia përgatitore Shkolla). Financiarisht tepër i tendosur dhe emocionale të paqëndrueshme, Allan u përpoq që të shërohet nga pengesat e tij duke i zhvendosur familjen e tij në Albany në 1830 dhe shkon në bizneseve lesh. Sipërmarrje të re, megjithatë, ishte i pasuksesshëm: Lufta e 1812 kishte shkatërruar biznese që u përpoq për të shitur jashtë dhe ai u detyrua të shpallte falimentimin. Ai vdiq shpejt pas kësaj, duke i lënë pa para familjes së tij, kur ishte Herman 12. [3] Edhe pse kishte edhe Maria-off-afërmit, ata ishin të shqetësuar me mbrojtjen e trashëgimisë së tyre dhe duke përfituar nga mundësitë e investimeve në vend se zgjidhjen e pasurive të tyre kështu që nëna e familjes Maria do të të jenë më të sigurt.
Melville ndoqi Akademinë Albany nga tetor 1830 deri në tetor të vitin 1831, dhe përsëri nga tetor 1836 në mars 1837, ku ai ka studiuar klasiket. [4]
Jeta punë
Natyrë roving Herman Melville dhe një dëshirë për të mbështetur veten të pavarur për asistencë familjes udhëhequr atë për të kërkuar punë si kontrollor në Erie Canal. Kjo përpjekje dështuar, dhe vëllai i tij ka ndihmuar atë të marrë një punë si një djalë shërbimi në New York anije që shkonte për në Liverpul. Ai bëri udhetimin, dhe u kthye në të njëjtën anije. Redburn: Voyage e parë e tij (1849) është bazuar pjesërisht mbi përvojat e tij për këtë udhëtim. Herman Melville
Tre vjet pas Albany Akademia (1837-1840) ishin zënë kryesisht me shkollë-mësimore, me përjashtim të lundrimi me Liverpulin në 1839. Artikuj anije Pranë fund të 1840 ai edhe një herë ka vendosur të nënshkruajë të. Më 3 janar 1841, ai lundroi nga New Bedford, Massachusetts në gjuetar balenash Acushnet, [5] e cila ishte destinuar për në Oqeanin Paqësor. Ai ishte vonë për të komentuar se jeta e tij filloi atë ditë. Anija lundroi rreth Kepi Horn dhe udhëtoi në Paqësor e Jugut. Melville u largua pak informata të drejtpërdrejta për ngjarjet e këtij 18-muaj dalje në det, megjithëse romanca e tij gjueti balenash, Moby-Dick, ose, The Whale, ndoshta jep shumë fotografi të jetës së Acushnet bord. Melville braktisur the Acushnet në Ishujt Marquesas në korrik 1842. [5] Për tri javë ai ka jetuar në mesin e Typee vendasit, të cilët u thirrën cannibals nga dy grupe të tjera të fiseve në ishull - edhe pse ata trajtohen Melville shumë mirë. Librin e tij Typee ishte romani i parë e Melville. Ai përshkruan një çështje të shkurtër dashuri me një vajzë të bukur amtare, Fayaway, i cili zakonisht "veshur veshje të Edenit" dhe erdhi për të shkurtoj egër i çiltër fisnike në imagjinatën popullore. Ne nuk kemi dëshmi të pavarur, megjithatë, e aktiviteteve aktuale Melville ndër islanders.
Melville nuk duket të jetë i shqetësuar për pasojat nga dezertim i tij nga Acushnet. Ai hipi në një gjuetar balenash lidhur për Hawaii dhe u largua se anijeve në Honolulu. Ndërsa në Honolulu, ai u bë një figurë e diskutueshme për kundërshtimin e tij të fortë për aktivitetet e misionarëve të krishterë që kërkojnë të konvertohet popullsinë vendase. Pas punës si një nëpunës për katër muaj ai u bashkua ekuipazhit të fregatë USS Shtetet e Bashkuara, e cila arriti në Boston, në tetor 1844. Këto përvoja janë përshkruar në Typee, Omoo, and White-xhaketë, të cilat janë botuar si novela, kryesisht për shkak se disa besonin vërtetësinë e tyre.
Melville Typee përfunduar në verën e vitit 1845 edhe pse ai e kishte të vështirë marrjen e të botuar. [6] Kjo u botua përfundimisht në 1846 në Londër, ku ai u bë një bestselleri brenda natës. Botuesin Boston më pas i pranuar syve Omoo paparë. Typee dhe Omoo dha famë Melville gjatë natës si një shkrimtar dhe aventurier dhe ai shpesh argëtuan nga treguar tregime admiruesit e tij. Si shkrimtar dhe redaktor Nathaniel Parker Willis shkroi: "Me puro e tij dhe sytë e tij spanjolle, ai flet Typee dhe Omoo, ashtu si ju gjeni rrjedhën e mendjen e tij i lezetshëm në letër". [6] e novela, megjithatë, nuk prodhojnë mjaftueshëm honorare për atë për të jetuar. Omoo nuk ishte aq e gjallë sa Typee, dhe lexuesit filloi të realizuar Melville nuk ishte vetëm duke prodhuar histori aventurë. Redburn and White-xhaketë kishte asnjë problem gjetjen e botuesve. Mardi ishte një zhgënjim për lexuesit të cilët dëshironin një argëtues dhe fije ekzotik det. [redakto] Martesa dhe më vonë punë
Melville martuar Elizabeth Shaw (e bija e vuri në dukje se juristi Massachusetts dhe drejtësisë Shefi i lartë gjyqësor të shtetit Shaw gjykatë Lemuel) më 4 gusht 1847, dy honeymooned në Kanada. [7] Ata kishin katër fëmijë, dy djem dhe dy vajza. Në 1850 ata blerë Arrowhead, një shtëpi fermë në Pittsfield, Massachusetts, tani një muze. Këtu Melville jetoi për trembëdhjetë vjet, i zënë me shkrim dhe menaxhimin e tij tokën e tij. Ndërkohë që jetojnë në Arrowhead, ai befriended autori Nathaniel Hawthorne, i cili jetonte në Lenox pranë. Melville, një njeri i vetëm intelektual për shumicën e jetës së tij, ishte frymëzuar të jashtëzakonshme dhe i inkurajuar nga marrëdhëniet e tij të re me Hawthorne [8] gjatë periudhës që ai ishte shkruar Moby-Dick (përkushtimin që ajo të Hawthorne [9]), edhe pse miqësia e tyre ishte në hahet vetëm një kohë të shkurtër më vonë, kur ai shkroi Pier atje. Megjithatë, këto vepra nuk ka arritur sukses popullor dhe kritike nga librat e tij më parë. Në të vërtetë, The New York Book Dita më 8 shtator 1852 botoi një sulm helmët në Melville dhe shkrimet e tij të titulluar Herman Melville CRAZY. Pika, të ofruar si një histori e lajmeve, njoftoi, "Një mik kritik, që lexojnë librin e fundit Melville-it, 'paqartësi," midis dy aksidente anije me avull, na tha se ajo dukej të jetë i përbërë nga ravings dhe reveries e çmendur. Ne ishim tronditur disi në vërejtje, por akoma më shumë në të mësuarit, disa ditë pasi që është dashur Melville të vërtetë të çmendur, dhe që miqtë e tij ishin duke marrë masa për të vënë atë nën trajtim. Ne shpresojmë se një nga masat më të hershme do të jetë i vetmuar për të mbajtur atë stringently nga stilolaps dhe penë. "[10] Pas kësaj dhe komente të tjera të ashpër e Pierre nga kritikët, botuesit u bë i kujdesshëm i punës së Melville. Botuesit e tij, Harper Brothers &, hodhi poshtë tij dorëshkrim tjetër, Ishulli i Kryqit e cila ka humbur. Në Ditën imagjinar prill 1857, Melville publikuar se çfarë do të jetë i fundit të plotë të botuar ai roman gjatësi, besimin-Man. Ky roman, subtitruar "maskaradë e tij," ka fituar të përgjithshme brohorit në kohërat moderne, si një eksplorim komplekse dhe misterioze të çështjeve të mashtrimit dhe ndershmëri, identitetin dhe maskaradë, por kur ajo u botua, ka marrë komente duke filluar nga hutuar në akuzues. [11]