Historia_e_Murit_të_Madh_Kinez
Muret e Hershëm
Në vitin 1368, perandori Hongwu (Zhu Yuanzhang, që mbretëroi nga viti 1368 deri në vitin 1398) përmbysi Dinastinë mongole Yuan për të nisur Dinastinë Ming. Mongolët u kthyen në Mongoli, por edhe pas fushatave të shumta, mongolët mbetën problem. Gjatë sundimit të tij të hershëm, Hongwu vendosi "tetë garnizone të jashtme" pranë stepës dhe një linjë të brendshme fortesash më të përshtatshme për tu mbrojtur. Linja e brendshme ishte pararendësja e Murit të Madh Ming. Në vitin 1373, pasi forcat Ming hasën në vështirësi, Hongwu vuri më tepër përparësi te mbrojtja dhe adoptoi sugjerimin e Hua Yunlongut (華雲龍) për të vendsosur garnizone në 130 kalime dhe pika të tjera strategjike në zonën e Pekinit. Në vitet pas vdekjes së Hongëusë në vitin 1398 u vendosën më tepër pozicione u vendosën kullat vrojtimi nga Deti Bohai deri në Pekin dhe më tej në stepat mongole. Këto pozicione, nuk ishin për një mbrojtje lineare por për një mbrojtje rajonale, në të cilën muret nuk u pajisën rëndë dhe taktikat sulmuese mbetën në politikën e përkuljes në atë kohë. Në vitin 1421, kryeqyteti Ming u rivendos nga Nanjingu në jug për në Pekin në veri, pjesërisht për të menaxhuar më mirë situatën mongole. Në këtë mënyrë, mbrojtjet u përqëndruan rreth Pekinit, ku guri filloi të zëvendësoi dheun e ngjeshur në kalimet strategjike. Një mur u ngrit nga shteti Ming në Liaodong për të mbrojtur kolonët han nga një rrezik i mundshëm xhurkeno-mongol nga Oriyanghani rreth vitit 1442. Në vitet 1467-1468, zgjerimi i murit ofroi mbrojtje të mëtejshme për rajonin kundër sulmeve të xhurkenëve Jianzhou në veri-lindje. Ndërkohë, mbrojtjet e jashtme u lëvizën gradualisht në brendësi, duke flijuar kështu një pikëmbështetje vitale në zonën kalimtare të stepës. Megjithë tërheqjen nga stepa, ushtria Ming mbeti në një pozicion të fortë kundër nomadëve deri në Krizën Tumu të vitit 1449, që shkaktoi rrëzimin e sistemit të hershëm Ming të sigurisë. Mbi gjysma e ushtrisë kineze në fushatë u shkatërrua në konflikt, ndërsa mongolët kapën perandorin Zhengtong. Ky shpartallim ushtarak e shkatërroi fuqinë ushtarake kineze që i kishte ndaluar mongolët që nga fillimi i dinastisë dhe bëri që shteti Ming të vendosej në pozicion mbrojtës. Përkeqësimi i pozicionit ushtarak Ming në zonën kalimtare të stepës u dha shtysë inkursioneve nomade në territorin Ming, duke përfshirë rajonin strategjik të Ordosit, në një nivel të paparë që nga themelimi i dinastisë. Pas dekadave lëkundjeje midis një strategjie sulmuese dhe një politike mbrojtëse, u ra dakord që të ndërtoheshin muret e para madhore Ming në Ordos si një kompromis i pranueshëm në vitet 1470. Yu Zijun (余子俊, 1429-1489) në fillim propozoi që të ndërtohej një mur në rajonin Ordos në gushtin e vitit 1471, por perandori dhe oborri nuk e aprovoi planin deri më 20 dhjetor 1472. Fitorja e vitit 1473 në Betejën e Liqenit të Kuq të Kripur (紅鹽池) nga Wang Yue (王越) i pengoi pushtimet mongole gjatë mjaftueshëm që Yu Zijun të përfundonte murin e tij mbrojtës në vitin 1474. Ky mur, një përpjekje e kombinuar midis Yu Zijunit dhe Wang Yue-s, shtrihej nga Hengchengu (橫城) i sotëm në Lingwu (provinca veri-perëndimore Ningxia) deri në qytetin Huamachi (花馬池鎮) në kontenë Yanchi dhe nga aty deri në Qingshuiying (清水營) në Shaanxin veri-lindor, një tërësi prej më shumë se 2000 li-sh (rreth 1100 km) i gjatë. Përgjatë gjatësisë së tij kishte 800 pika të forta, pika rojash, kulla sinjalizimi-zjarri dhe mbrojtje të ndryshme. 40,000 njerëz u listuan në këtë përpjekje, që u përfundua në disa muaj me një kosto prej më shumë se një milion taelë argjendi (pjesë e sistemit kinez të peshave dhe valutës.). Ky sistem mbrojtjeje e provoi vlerën e tij fillestare në vitin 1482, kur një grup i madh inkursorësh mongolë u zunë në kurth brenda linjave të dyfishta të fortifikimeve dhe pësuan shpartallimin nga gjeneralët Ming. Kjo ishte një përligjje e strategjisë së Yu Zijunit për ndërtimin e murit nga njerëzit e zonave kufitare. Nga mesi i shekulli të XVI, Muri i Yu-së në Ordos kishte parë zgjerimin në një sistem të gjerë mbrojtjeje. Ai përmbante dy linja mbrojtjeje: muri i Yu-së, i quajtur "kufiri i madh" (大邊, dàbiān) dhe një "kufi dytësor" (二邊, èrbiān) i ndërtuar nga Yang Yiqingu (楊一清; 1454-1530) mbrapa tij. Duke ndjekur suksesin e mureve në Ordos, Yu Zijun propozoi ndërtimin e një muri të mëtejshëm që do ta shtrinte nga kthesa e Lumit të Verdhë në Ordos deri në Kalimin Sihaiye (四海冶口; në kontenë moderne të Yanqingut) afër kryeqytetit të Pekinit, duke u shtrirë në një distancë prej më shumë se 1300 li-sh (rreth 700 km). Projekti mori aprovimin në vitin 1485, por armiqtë politikë të Yu-së e sulmuan për tejkalimin e kostos dhe e detyruan Yu-në ta skartoi projektin dhe të tërhiqej në të njëjtin vit. Për më shumë se 50 vjet pas dorëheqjes së Yu-së, përplasjet politike e ndalën ndërtimin e mëtejshëm të mureve në një shkallë të përafërt me atë të projektit të Yu-së në Ordos. Megjithatë, ndërtimi i murit vazhdoi pavarësisht politikave të oborrit gjatë kësaj kohe. Muret në Ordos pësuan zgjerime, përpunime dhe riparime deri në shekullin e XVI. Tulla dhe guri filluan të zëvendësonin dheun e ngjeshur si materiale ndërtimi, pasi ato ofronin mbrojtje më të mirë dhe rezistencë. Ky ndryshim i materialit ndërtues i dha shkas një numri bujtjesh për sa i përket logjistikës dhe një rritjeje drastike në kosto. Në vend që të ishte i aftë të bazohej në burimet vendore, projektet ndërtuese tani kërkonin furra tullash, gurore dhe rrugë transportimi për ti dërguar tullat në sitet e punimeve. Gjithashtu, kishin për u mar në punë muratorë pasi fshatarët vendorë ishin të papërshtatshëm për nivelin e sofistikimit që kërkonte ndërtimi me tulla. Puna që fillimisht mund të bëhej nga një njeri në një muaj me dhe tani kërkonte 100 veta për tu bërë me gurë.