cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beaulieu, Côte-d'Or
Beaulieu është një komunë në Francë. Beaulieu bën pjesë në departamentin Côte-d'Or të rajonit Bourgogne. Komuna ka një popullsi prej 29 banorë dhe sipërfaqe 6.6 km².
Deux-Sèvres
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Deux-Sèvres (Shqip: Dyserva) është një departament francez. Deux-Sèvres fjalë për fjalë do të thotë "dy (lumenjtë) Sevre": Sèvre Nantaise dhe Sèvre Niortaise janë dy lumenj që kanë burimet e tyre në departament. Kishte një popullsi prej 374,878 banorësh në 2019.
Në histori
Dyserva ishte një nga 83 departamentet origjinale të krijuara gjatë Revolucionit Francez më 4 mars 1790. Tokat përbërëse kishin qenë pjesë e provincës së lashtë të Poitou.
Kufijtë e departamentit u ndryshuan në vitin 1973 kur banorët e komunës së vogël Puy-Saint-Bonnet u lidhën zyrtarisht me komunën ngjitur me rritje të shpejtë, Cholet, e cila ndodhet në departamentin fqinj të Maine-et-Loire. Për të parandaluar që komunat e lidhura të administroheshin në departamente të veçanta, Puy-Saint-Bonnet u transferua në Maine-et-Loire.
Gjeografia dhe ekonomia
Departamenti mbetet rural: 3/4 e zonës përbëhet nga tokë arë. Gruri dhe tërshëra janë produktet kryesore të kultivuara, si dhe patatet, mollët dhe arrat. Niorti është qendra për rritjen e perimeve dhe angjelikës. Një pjesë e panxharit rritet në rrethin e Mellesë. Vreshtat janë të shumta në veri dhe ka disa në jug.
Dyserva është e njohur për mbarështimin e bagëtive, mushkave dhe kuajve. Raca e gjedhëve Parthenais është emëruar pas qytetit të Parthenay në veri të departamentit. Gjithashtu, prodhimet e qumështit prodhohen në sasi të konsiderueshme (gjalpë në Échiré dhe djathë dhie.
Tekstilet dhe prodhimi i këpucëve, mobiljet, mekanika, automobila ( Heuliez dhe Irisbus ), kimia ( Rhodia në Melle), industria ushqimore dhe paketimi i ushqimit janë industritë kryesore jashtë kryeqytetit.
Shkalla e papunësisë në Dyservë është shumë e ulët (më pak se 5%) veçanërisht në veriperëndim, ku shumë kompani të vogla dhe të mesme po zhvillohen me shpejtësi.
Qytetet kryesore
Komuna më e populluar është Niort, prefektura. Që nga viti 2019, ka 4 komuna me më shumë se 10,000 banorë:
Transporti
Niorti në jug të departamentit lidhet me Parisin dhe Bordonë me autostradën A10, me Nantën nga A83, me La Rochelle dhe Puatjerin nga N11. Një tjetër rrugë e rëndësishme në veri të departamentit është Route Nationale</i> 149 (RN149), e cila shkon afërsisht lindje-perëndim nga Bressuire në Poitiers, duke kaluar rreth periferisë së komunës Parthenay. Ky seksion i RN149 është pjesë e rrugës evropiane E62 nga Nanta në Gjenovë. Rruga fillimisht shkonte nga Nanta, por është anashkaluar në faza të ndryshme nga karrexhata e re e dyfishtë RN249. Seksioni i vjetër nga Nanta në Bressuire është riemërtuar ose ulur në D149.
Departamenti ka dy stacione hekurudhore në rrugën TGV midis Parisit dhe La Rochelle (Niort dhe Saint-Maixent ), me një udhëtim nga Niort në Paris që zgjat 2orë 15 minuta. Ai shërbehet gjithashtu nga disa rrugë hekurudhore rajonale TER Nouvelle-Aquitaine, duke përfshirë një rrugë nga Poitiers nëpërmjet Niort në La Rochelle, një rrugë nga Niort në Saintes dhe një rrugë nga Tours në Thouars dhe Bressuire.
Naoki Sakai
(lindur më 2 Gusht 1975) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Hisashi Kurosaki
(lindur më 8 Maj 1968) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 24 ndeshje dhe ka shënuar 4 gola.
Pentakoron
Pentakoron is an alternate spelling of pentachoron, meaning 5-cell.https://en.wikipedia.org/wiki/5-cell
Beaulieu, Haute-Loire
Beaulieu është një komunë në Francë. Beaulieu bën pjesë në departamentin Haute-Loire të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 916 banorë (regjistrimi 2009) dhe sipërfaqe 22.27 km².
Japonez
Japonez ose japonezë mund të referohet tek :
Oxhaku
parapamje|Oxhaku i hapur modern Oxhaku ose mangalli është një strukturë e bërë prej tullash, guri ose metali e projektuar për të mbajtur zjarrin. Kaminat përdoren për ambientin relaksues që krijojnë dhe për ngrohjen e një dhome. Zjarrit moderne ndryshojnë në efikasitetin e nxehtësisë, në varësi të dizajnit.
Historikisht, ato janë përdorur për ngrohjen e një banese, gatim dhe ngrohjen e ujit për lavanderi dhe përdorime shtëpiake. Zjarri mbahet në një kuti zjarri ose gropë zjarri; një kamish ose një kanal tjetër tymi lejon që gazi i shkarkimit të dalë. Një oxhak mund të ketë si më poshtë: një themel, një vatër, një kuti zjarri, një mantel, një vinç oxhak (përdoret në oxhaqet e kuzhinës dhe larjes së rrobave), një grilë, një arkitrarë, një shufër arkitrare, një mburojë, një damper, një dhomë tymi, një fyt, një kanal tymi dhe një filtër oxhak ose pas djegës.
Në pjesën e jashtme, shpesh ka një kurorë me tulla me korbela, në të cilën rrjedhat e tullave që dalin veprojnë si një rrjedhë pikuese për të parandaluar që uji i shiut të rrjedhë nëpër muret e jashtme. Një kapak, kapuç ose qefin shërben për të mbajtur ujin e shiut jashtë pjesës së jashtme të oxhakut; shiu në oxhak është një problem shumë më i madh në oxhaqet e veshur me pllaka tymi të papërshkueshëm ose veshje metalike sesa me oxhakun tradicional të muraturës, i cili thith të gjithë, përveç shiut më të dhunshëm. Disa oxhaqe kanë një ndalues ​​shkëndijash të inkorporuar në kurorë ose kapak.
Llojet e oxhaqeve
Zjarrit e muraturës dhe të parafabrikuara mund të ushqehen nga:
Efektet mjedisore
Djegia e çdo karburanti hidrokarbur lëshon dioksid karboni dhe avujt e ujit. Emetimet e tjera, si oksidet e azotit dhe oksidet e sulfurit, mund të jenë të dëmshme për mjedisin.
Shkalla e Mohs-it për fortësinë e mineraleve
Përdorimi
Përkundër mungesës së saktësisë, shkalla e Mohs-it është shumë e rëndësishme për gjeologët, të cilët e përdorin atë për të identifikuar afërsisht mineralet duke përdorur gërvishtjen. Shkalla e Mohs-it për fortësinë e mineraleve mund të gjenden lehtësisht në referencën e të dhëna.
Fortësia e Mohs-it mund të jetë e dobishme në bluarje. Pasi ajo lejon vlerësimin se cili material do të bluante më mirë produktin, fortësinë e të cilit ne njohim.
Mineralet
Shkalla e Mohs-it është në fakt shkallë rendore. Ku për shembull, Korundi (9) është dy herë më i fortë se sa topazi (8), por diamanti (10) është katër herë më i fortë se sa korundi. Tabela e mëposhtme tregon krahasimin me fortësinë absolute të matur nga një sklerometër, sëbashku me imazhet e mineraleve.
Substancat me fortësi të ndërmjetme
Në tabelën e mëposhtme përfshihen substanca e tjera shtesë që mund të bien në mes të niveleve së vendosura nga Mohs-i:
Krahasimi me shkallën e fortësisë së Vickers-it
Krahasimi ndërmjet shkallës së fortësisë së Mohs-it dhe Vickers-it:
Krahasimi ndërmjet shkallës së fortësisë së Mohs-it dhe Knoop-it
500 px|i_kornizuar|qendër|Krahasimi ndërmjet shkallës së fortësisë së mineraleve të Mohs-it dhe Knoop-it
Decibeli
Decibeli (Simboli: dB) është një njësi matëse relative e barabartë me një të dhjetën e bel (B). Ai shpreh raportin e dy vlerave të një sasie fuqie ose rrënjë-fuqie në një shkallë logaritmike. Dy sinjale, nivelet e të cilëve ndryshojnë me një decibel kanë një raport fuqie prej 101/10 (afërsisht 1,26) ose raportin e fuqisë rrënjësore prej 10 1⁄20 (afërsisht 1,12).
Njësia shpreh një ndryshim relativ ose një vlerë absolute. Në rastin e fundit, vlera numerike shpreh raportin e një vlere me një vlerë referencë fikse; kur përdoret në këtë mënyrë, simboli i njësisë shpesh fiksohet me kode shkronjash që tregojnë vlerën e referencës. Për shembull, për vlerën e referencës prej 1 volt, një prapashtesë e zakonshme është "V" (p.sh., "20 dBV").
Përkufizimi i decibelit e ka origjinën në matjen e humbjes dhe fuqisë së transmetimit në telefoninë e fillimit të shekullit të 20-të në Sistemin Bell në Shtetet e Bashkuara. Beli u emërua për nder të Alexander Graham Bell, por bel përdoret rrallë. Në vend të kësaj, decibeli përdoret për një larmi të gjerë matjesh në shkencë dhe inxhinieri, më së shumti në akustikë, elektronikë dhe teorinë e kontrollit. Në elektronikë, përfitimet e amplifikatorëve, dobësimi i sinjaleve dhe raportet sinjal-zhurmë shpesh shprehen në decibel.
Artigues, Hautes-Pyrénées
Artigues është një komunë në Francë. Artigues bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 24 banorë dhe sipërfaqe 1.46 km².
Takuya Takagi
(lindur më 12 Nëntor 1967) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 44 ndeshje dhe ka shënuar 27 gola.
Irfan Lubijankiq
Irfan Ljubijankić (26 nëntor 1952 – 28 maj 1995) është kirurg i fytyrës, kompozitor, politikanë dhe diplomat boshnjak. Ai ishte ministër i punëve të jashtme nga viti 1993 deri në ditën kur u vra gjatë Luftës në Bosnje dhe Hercegovinë në vitin 1995.
Biografia
Ljubijankić diplomoi në Universitetin e Mjekësisë së Universitetit së Beogradit dhe u bë doktor i specializuar në mjekimin e veshëve, hundëve dhe fytit.
Vdekja
Ljubijankić vdiq më 28 maj 1995 kur helikopteri i tij u qëllua nga një raketë në Cetingrad, qytet kroat afër kufirit me Bosnjën e cila u mbajt nga rebelët serb të asaj kohe. Gjashtë personat tjerë që ishin me të gjithashtu vdiqën. Ai u varros më 8 qershor 1995 në Bihaç.
Ljubijankić ishte i martuar dhe kishte dy fëmijë.
Kuvendi i Junikut
Kuvendi i Junikut u mbajt më 21-25 maj 1912 në Junik. Udhëheqësit e forcave kryengritëse ndien nevojën e bashkërendimit dhe organizimit të kryengritjes në shkallë kombëtare, prandaj i drejtuan një thirrje popullit shqiptar për tu bashkuar nën drejtimin e një komiteti të vetëm kombëtar. Ministri i brendshëm turk deklaroi në parlament se " kryengritësit shqiptarë po u krijonin udhëheqësve të tyre mundësinë për të mbajtur lirisht kuvendin në Junik". Kuvendi u mblodh në Junik më 21-25 maj 1912 me nismën e Hasan Prishtinës dhe në të morën pjesë 250 delegatë nga Vilajeti i Kosovës, sanxhakët e Dibrës, të Shkodrës dhe të Elbasanit. Falë përpjekjeve të Hasan Prishtinës, Bajram Currit dhe Isa Boletinit u paralizuan veprimet e elementëve turkomanë në radhët e lëvizjes. Shumica e pjesëmarrësve të Kuvendit vendosën të vazhdohej kryengritja e armatosur, kësodore u lidh besa dhe u vendos të ndërmerrej një kryengritje e përgjithshme.
Kuvendi miratoi programin politik i cili përmbante kërkesa për autonominë e Shqipërisë, vendosjen e administratës shqiptare, caktimin e gjuhës shqipe me alfabet kombëtar si gjuhë zyrtare, ngritjen e flamurit shqiptar në gjithë vendin dhe garancinë e Fuqive të Mëdha për plotësimin e këtyre kërkesave.
Margot Fonteyn
Dame Margot Fonteyn de Arias, DBE (18 maj 1919 - 21 shkurt 1991), ishte një balerinë angleze. Ajo konsiderohet si një nga kërcimtaret më të mëdha të baletit klasik të të gjitha kohërave. Ajo kaloi gjithë karrierën e saj si një balerin me The Royal Ballet, eventualisht duke u emëruar Prima Ballerina Assoluta e kompanisë nga Queen Elizabeth II.
Jeta
Fonteyn lindi me emrin Margaret Evelyn Hookham më 18 maj 1919 në Reigate, Surrey nga një baba britanik dhe nënë gjysëm-irlandeze gjysëm-braziliane. Babai i nënës së saj ishte Antonio Fontes, një industrialist brazilian. Në fillimet e hershme të karrierës Margaret transformoj "Fontes" në "Fonteyn" (një mbiemër që vëllai i saj e përshtati) dhe emri Margaret në Margot. Në mesin e familjes të babait kishte njerëz në letërsi dhe muzikë, por babai i sa ishte inxhinier.
Në moshën katër vjeç, nëna e saj e regjistroj në kursin e baletit me vëllain e saj më të madh. Më moshën 8 vjeç, Margot bëri një udhëtim të gjatë për në Kinë me nenën dhe babain e saj, që ishin punësuar në një kompani duhani atje; vëllai i saj Felix mbati në Britani dhe vazhdoi shkollën e tij. Për gjashtë vite Margot jetoi Tientsin, pastaj Shanghai, ku ajo studioj baletin me mësuesin George Goncharov, një emigrant nga rus. Nëna e saj e solli atë në Londër kur ajo ishte 14 vjeç, për të vazhduar karrierën në balet. Duke vazhduar të punojë në Shanghai, babai i saj ishte internuar gjatë Luftës së II botërore nga pushtuesit japonez.
Titanoboa
Titanoboa (fjalë-për-fjalë: bolla titanike) është një gjini e zhdukur e boidëve gjigantë, familje që përfshin të gjithë bollat dhe anakondat, gjarpër që jetoi në atë që tani është La Guajira në Kolumbinë verilindore gjatë intervaleve të mesme dhe të vona të Paleocenit. Titanoboa u zbulua për herë të parë në vitet 2000 nga studentë nga Universiteti i Floridës dhe Instituti i Kërkimeve Tropikale Smithsonian, duke rikuperuar mbi 186 fosile të Titanoboas nga vendi. Ai nuk u emërua deri në vitin 2009 në revistën Nature, duke u quajtur Titanoboa cerrejonensis, gjarpri më i madh i gjetur ndonjëherë. Fillimisht njihej nga rruazat dhe brinjët thjesht kraharore, por ekspeditat e mëvonshme mblodhën pjesë të kafkës dhe dhëmbëve. Titanoboa është në nënfamiljen Boinae, duke qenë më i lidhur me kockat e tjera ekzistuese nga Madagaskari dhe Paqësori.
Ata mund të rriten deri në 12.8 m, ndoshta edhe 14.3 m të gjata dhe të arrijnë një masë trupore prej 730-1.135 kg. Zbulimi i Titanoboa cerrejonensis bëri që ai të zëvendësonte mbajtësin e mëparshëm të rekordeve, Gigantophis garstini, i cili njihet nga Eoceni i Egjiptit. Ky gjarpër evoluoi pas zhdukjes së të gjithë dinosaurëve jo-zogj, duke qenë një nga zvarranikët më të mëdhenj që u zhvillua pas ngjarjes së Zhdukjes Kretake-Paleogjen. Rruazat e saj janë shumë të forta dhe të gjera, me një formë pesëkëndëshi në pamjen e përparme, si në anëtarët e tjerë të Boinae. Edhe pse fillimisht mendohej se ishte një grabitqar kulminant, zbulimi i kockave të kafkës zbuloi se ishte më se e mundshme e specializuar në gjuajtjen e peshqve.
Rruga Shtetërore 1
thumb|Tabela SH1 Rruga Shtetërore 1 (SH1) quhet rruga ndërurbane kryesore midis Tiranës dhe kufirit në Han të Hotit. Ajo ka një gjatësi prej 125 km. SH1 është pjesë e Autostradës Adriatiko-Joniane.
Shkencëtar biomjekësor
Një shkencëtar biomjekësor është një shkencëtar i trajnuar në biologji, veçanërisht në kontekstin e shkencave laboratorike mjekësore ose mjekësisë laboratorike. Këta shkencëtarë punojnë për të fituar njohuri mbi parimet kryesore se si funksionon trupi i njeriut dhe për të gjetur mënyra të reja për të kuruar ose trajtuar sëmundjen duke zhvilluar mjete të avancuara diagnostikuese ose strategji të reja terapeutike. Hulumtimi i shkencëtarëve biomjekësorë quhet kërkimi biomjekësor.
Përshkrimi
Aktivitetet specifike të shkencëtarit biomjekësor mund të ndryshojnë në pjesë të ndryshme të botës dhe ndryshojnë me nivelin e arsimimit. Në përgjithësi, shkencëtarët biomjekësorë kryejnë kërkime në një mjedis laboratorik, duke përdorur organizmat e gjallë si modele për të kryer eksperimente. Këto mund të përfshijnë qeliza të kultivuara njerëzore ose shtazore të rritura jashtë të gjithë organizmit, kafshë të vogla si mizat, krimbat, peshqit, minjtë dhe minjtë e murrmë, ose, rrallë, kafshë dhe primatë më të mëdhenj. Shkencëtarët biomjekësorë mund të punojnë gjithashtu drejtpërdrejt me ekzemplarë të indeve njerëzore për të kryer eksperimente, si dhe për të marrë pjesë në kërkime klinike.
Niveli i arsimimit
Shkencëtarët biomjekësorë zakonisht marrin një diplomë bachelor të shkencës dhe zakonisht marrin studime pasuniversitare që çojnë në një diplomë, master ose doktoraturë. Kjo diplomë është e nevojshme për pozicionet e fakultetit në institucionet akademike, si dhe pozicionet e shkencëtarëve të lartë në shumicën e kompanive. Disa shkencëtarë biomjekësorë kanë gjithashtu një diplomë mjekësore (MD, DO, PharmD, Doktor i Shkencave Laboratorike Mjekësore[MLSD], MBBS, etj.) përveç një diplome akademike.
Akademikë
Kjo kategori përfshin pozicionet e fakulteteve të mandatuar në universitete, kolegje, institute kërkimore jofitimprurëse dhe nganjëherë spitale. Këto pozicione zakonisht ofrojnë më shumë liri intelektuale dhe i japin studiuesit më shumë liri në drejtimin dhe përmbajtjen e kërkimit. Shkencëtarët në mjediset akademike, përveç kryerjes së eksperimenteve, do të marrin pjesë gjithashtu në konferenca shkencore, do të konkurrojnë për financimin e granteve kërkimore, do të publikojnë punime shkencore dhe do të japin mësim.
Rrugët e karrierës jo tradicionale
Vitet e fundit, më shumë shkencëtarë biomjekësorë kanë ndjekur karriera ku nevojiten arsim dhe përvojë të avancuar në kërkimin biomjekësor jashtë kërkimit tradicional laboratorik. Këto fusha përfshijnë ligjin e patentave, konsultimin, politikat publike dhe gazetarinë shkencore. Arsyeja kryesore e rritjes në këto fusha është se vitet e fundit ka më pak pozicione në kërkimet tradicionale akademike në krahasim me numrin e kërkuesve; afërsisht 15-20% e shkencëtarëve të jetës së doktoraturës do të marrin një pozicion në drejtimin e qëndrimit ose një pozicion drejtuesi laboratori në industri.
Arsimi
Programet e diplomimit të shkencave biomjekësore mbahen në institucionet akademike dhe shkollat ​​mjekësore në mbarë botën, dhe disa programe të diplomimit biomjekësor administrohen së bashku nga një institucion akademik dhe një biznes, spital ose institut i pavarur kërkimi. Ndërsa studentët e diplomuar historikisht të përkushtuar ndaj një specialiteti të caktuar kërkimor, si biologjia molekulare, biokimia, gjenetika ose biologjia zhvillimore, tendenca e fundit (veçanërisht në Shtetet e Bashkuara) është të ofrohen programe ndërdisiplinore që nuk specializohen dhe në vend të kësaj synojnë të përfshijnë një edukimi në disiplina të shumta biologjike.
Fillimisht, studentët e diplomuar zakonisht rrotullohen nëpër laboratorët e disa studiuesve të fakultetit, pas së cilës studenti angazhohet të bashkohet me një laborator të caktuar për pjesën e mbetur të arsimit të tij ose të saj. Koha e mbetur shpenzohet për të kryer kërkime origjinale nën drejtimin e hetuesit kryesor për të përfunduar dhe botuar një disertacion. Ndryshe nga shkollat universitare dhe ato profesionale, nuk ka një periudhë të caktuar kohore për arsimin pasuniversitar. Studentët diplomohen pasi të ketë përfunduar një projekt tezë me një fushë të rëndësishme për të justifikuar shkrimin e disertacionit të tyre, një pikë që përcaktohet nga hetuesi kryesor i studentit si dhe nga komiteti këshillues i fakultetit të tij ose të saj. Koha mesatare deri në diplomim mund të ndryshojë ndërmjet institucioneve, por shumica e programeve mesatarisht janë rreth 5-6 vjet.
Shkencëtarët biomjekësorë zakonisht studiojnë në diploma universitare që janë të përqendruara në shkencat biologjike, të tilla si gjenetika, imunologjia, biokimia, mikrobiologjia, zoologjia, biofizika, etj.
Birmingham Boys
Birmingham Boys (të njohur edhe si Brummagem Boys ose Brum Boys)ishin një bandë rrugësh, fuqia e së cilës shtrihej nga Anglia e Veriut në botën e krimit të Londrës, midis viteve 1910 dhe 1930. Ata humbën kontrollin e garave juglindore ndaj bandës Sabini. Në kohët moderne ata fituan njohje për shkak të serisë televizive Peaky Blinders.
Prejardhja
William "Billy" Kimber, i lindur më 1882 në Summer Lane, Aston në Birmingham, ishte kreu i Birmingham Boys. Me bandat në Uttoxeter dhe Leeds ai kontrollonte pistë garash në Midlands dhe në Veri. Për disa vite Kimber ishte ndoshta bosi më i madh i krimit të organizuar në MB. Ai ngriti një bazë dytësore në Islington, Londrën Veriore për t'u përqendruar në pistat e garave në jug të Anglisë, duke u bashkuar me shefin e bandës londineze Charles 'Wag' McDonald.
Kimber formoi aleanca me organizata më të vogla si Hoxton Gang dhe Elephant and Castle Mob. Tani në pistë garash në Jug-Lindje, një grup që Brummies filluan të prenë ishin librat hebrenj nga East End i Londrës, të cilët iu drejtuan shefit lokal të krimit Edward Emmanuel, i cili nga ana e tij rekrutoi bandën italiane Sabini si mbrojtje.
Në mars 1921, Brummagems i zunë pritë Sabinit në Greenford Park Trotting Track. Disa ditë më vonë, Kimber u gjet i qëlluar dhe i rrahur në Kings Cross, Londër, pasi kishte shkuar për të vizituar Sabinin. Dhuna u përshkallëzua, por Sabini fitoi dorën e sipërme kur 23 djem nga Birmingham u mbyllën pas "Betejës Rrugore Epsom". Në tetor 1940, Kimber ishte presidenti i Shoqatës së Bookmakers Devon dhe Cornwall. William Kimber vdiq 63, në vitin 1945, pas një sëmundjeje të zgjatur, në Shtëpinë e të Moshuarve Mount Stuart, Torquay.
Në kulturën popullore
Në serinë televizive të BBC Peaky Blinders një version i trilluar i Billy Kimber u portretizua nga Charlie Creed-Miles.
Rruga Shtetërore 2
thumb|Tabela SH2 Rruga Shtetërore 2 (SH2) quhet rruga ndërurbane kryesore midis Tiranës dhe Durrësit. Ajo ka një gjatësi prej 33 km. SH2 është pjesë e Korridorit VIII.
Filipin
Filipin ose filipinë mund të referohet tek:
Despotati i Epirit
Despotati i Epirit ishte njëri nga shtetet pasuese shqiptare te Perandorisë Bizantine që u themelua pas Kryqëzatës së Katërt më 1204 themeluar nga një rremb i familjes së aristokracisë bizantine Angelos.thumb|Despotanti i Epirit 1252-1315
Masakiyo Maezono
(lindur më 29 Tetor 1973) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 19 ndeshje dhe ka shënuar 4 gola.
Myfit Mushi
Myfit Mushi, ka qenë një nga përkthyesit kryesorë zyrtar i delegacionit të PPSH të kryesuar nga Enver Hoxha në mbledhjen e 81 partive komuniste në Moskë në vitin 1960.
Tigri (kthjellim)
Tigri është një kafshë e gjinisë Panthera.
Tigri gjithashtu mund t'i referohet:
Financieri rebel i Përmetit
Financieri rebel i Përmetit roman me autor Mustafa Fezga. Botuar në Tiranë nga "Pegi" në vitin 2012. Faqet e librit 230.
Serbifikimi
parapamje|250x250px| Harta "Territoret e banuara nga serbët" shtypur në Beograd më 1848, me para të qeverisë serbe.  Në këtë hartë Maqedonia, pjesë të Serbisë së sotme juglindore dhe pjesë të Kosovës  ndodhen jashtë kufijve të popullit serb. Serbizimi njohur gjithashtu si Serbifikimi  , србизација / srbizacija ose посрбљавање / posrbljavanje ; сърбизация sərbizacija ose посръбчване, posrəbčvane ; srbizacija, posrbljavanje ; србизација ; serbificarea ) është përhapja e kulturës, popullit dhe gjuhës serbe nëpërmjet integrimit ose asimilimit.
Maqedonia (rajon)
Uglesha Mërnjavçeviq, despoti serb i shekullit të katërmbëdhjetë që sundoi shumë nga Maqedonia në emër të perandorit serb Stefan Uroshit V, u përpoq të serbizonte komunitetin e murgjëve të malit Athos.
Bosnja dhe Hercegovina
Historianët serbë në historiografinë e tyre për të demonstruar karakterin serb të Bosnjës dhe Hercegovinës kanë cituar se pas nënshtrimit të rajonit ndaj juridiksionit të Patriarkanës Ortodokse Serbe, u serbizua pjesa më e madhe e territorit.
Rajonet e Timokut dhe Moravës
majtas|parapamje|250x250px| Harta etnike e Turqisë Europiane nga Guillaume Lejean (1861), e lavdëruar nga autori serb Čedomilj Mijatović . Dhjetra harta etnografike të nxjerra nga studiuesit evropianë, arriti në përfundimin se deri në fund të shekullit të 19-të sllavët nga sot Serbia Lindore dhe Maqedonia u konsideruan si bullgarë. Burimet historike tregojnë se para shekullit të 19-të dhe ngritjes së nacionalizmit në Perandorinë Osmane shumica e ortodoksëve të zakonshëm në Ballkan kishin një ide të paqartë për identitetin e tyre etnik. Fshatarët lokalë që flisnin sllavisht ishin mësuar të identifikohesin në bazë të aspektit fetar, lokalitetit dhe pushtimit të tyre. Pasi u krijuan shtetet kombëtare, fshatarët u indoktrinuan nëpër shkolla ushtarake, Kishën zyrtare dhe shtypin qeveritar. Ishte nëpërmjet këtyre instrumenteve të administratës shtetërore, që një identitet kombëtar erdhi në një zhvillim të vërtetë dhe të shpejtë.
Kryengritjet serbe që shpërthyen mes viteve 1804 dhe 1815 i sollën Serbisë autonomi në kuadër të Perandorisë Osmane, e cila me kohë evoluoi drejt pavarësisë faktike, mes viteve 1835 dhe 1867. Në këtë periudhë ekzistonin dy territore etno-gjuhësore në tranzicion ndërmjet serbëve dhe bullgarëve. I pari i bullgarëve në tranzicion, midis Nishit dhe Sofjes dhe një i dytë i serbëve të përkohshëm , midis Nishit dhe Beogradit. Në atë kohë zonat në perëndim të Beogradit u konsideruan të lirë nga ndikimi etno-gjuhësor bullgar dhe si i tillë e motivuan reformatorin gjuhësor serb Vuk Karadžić për të përdorur dialektet e Hercegovina për standardizimin e tij serb.
"Outlands Perëndimore"
djathtas|parapamje|318x318px| Territoret i dhanë Jugosllavisë nga Bullgaria sipas Traktatit të Neuilly të vitit 1920. Serbizimi i detyroi nacionalistët serbë rivendosjen e serbëve në Kosovë dhe kufizimin e pozitës demografike të favorshme që mbaheshin shqiptarët. Në Serbi gjatë viteve 1990 veprat e Vaso Çubriloviqit, një shkrimtar nacionalist serb u bënë të njohura dhe përmbajtja e saj që daton nga vitet 1930 bëri thirrje për zhvendosjen e shqiptarëve nëpërmjet rivendosjes masive. Në vitin 1995, një udhëheqës serb Vojisllav Sheshel theksoi në një botim serb Velika Srbija një memorandum të ngjashëm me atë të Çubriloviqit që kërkoi Serbizimin e Kosovës përmes dhunës kundër shqiptarëve dhe udhëheqjes së tyre që synonte t'i diskretizonte ata brenda opinionit perëndimor. Pas temave të ngjashme, parlamenti i Serbisë më 11 janar 1995 miratoi Dekretin për Kolonizimin e Kosovës të Republikës Federale të Jugosllavisë. Ai përmendi përfitimet e qeverisë për serbët që dëshironin të shkonin dhe jetonin në Kosovë me hua për të ndërtuar shtëpi apo për të blerë banesa të tjera dhe për të ofruar tokë të lirë. Pak serbë morën ofertën për shkak të situatës së përkeqësuar në Kosovë në atë kohë.
Beaulieu, Indre
Beaulieu është një komunë në Francë. Beaulieu bën pjesë në departamentin Indre të rajonit Centre. Komuna ka një popullsi prej 82 banorë dhe sipërfaqe 7.48 km².
Seeyamangalami
Seeyamangalami (në gjuhën tamile சீயமங்கலம்) është një fshat në talukun Vandavasi në ditstriktin e Tiruvannamalait në shtetin jugor indian Tamil Nadu. Aktiviteti kryesor i banorëve që jetojnë në këtë fshat është bujqësia. Sipas censusit të vitit 2011 ai kishte një popullsi prej 1665 banorësh. Vendi është i njohur për Tempullin Avanibhajana Pallaveshwaram.
Etimologjia
Emri "Seeyamangalam" mund të ketë evoluar nga emri më i vjetër i këtij fshati "Simhavishnu Chathurvedhi mangalam" (në gjuhën tamile சிம்ம விஷ்ணு சதுர்வேதிமங்கலம்) i emërtuar sipas mbretit Pallava, Simhavishnu, babai i Mahendravarmanit. Një tjetër mundësi është ai mund të ketë rrjedhur nga emri "Simhamangalam" (në gjuhën tamile சிம்மமங்கலம்) i emërtuar sipas mbretit Pallava, Narasimhavarmani I.
Vendndodhja
Seeyamangalami është i vendosur 25 kilometra në jug-perëndim të Vandavasit, 21 km në jug-lindje të Chettupattusë dhe 63 km në veri-lindje të qendrës së distriktit në Tiruvannamalai.
Transporti
Nga Vandavasi, autobusat qytetas për në Gingee dhe për në Magamaai Thirumeni shkojnë përmes Seeyamangalamit. Përmes Seeyamangalamit shkon gjithashtu edhe një autobus privat nga Desuri për në Gingee. Megjithatë, shpeshtësia e autobusave për në këtë fshat është e ulët. Një opsion i mirë për të shkuar aty është marrja me qera e makinave nga Desuri.
Rreth fshatit
Fshati i Seeyamangalamit ka një trashëgimi më shumë se 1500 vjeçare. Ai ka dy tempuj të rëndësishëm shpellorë të skalitur në shkëmb, tempullin e skalitur në shkëmb të Shivës nga shekulli i VII dhe tempullin xhainist të skalitur në shkëmb të shekullit të IX. Acharya dhe filozofi i famshëm budist Dignaga (sheulli i VI i e.s.) besohet se ka lindur në Seeyamangalam.
Mbishkrimet xhainiste
Në këtë kodër janë gjetur dy mbishkrime. I pari shihet pranë relieveve skulpturore (në krahun e djathtë të Mahaviras) dhe është gdhendur në shkrimin Grantha në gjuhën sanskrite. Është një përzierje proze dhe poezie. Ai shpjegon se Rajamalla vendosi dy tempuj për Jinarajan në Vidyadri (kodra) në vitin Saka 815 (viti 892-893 i e.s.). Ai shpjegon gjithashtu Arunkal-anvayan (shkollën e murgjëve xhainistë), që u zbukuruan nga pontifikët e shquar, që kishin kapërcyer me sukses shtrirjen e gjerë të detit të diturisë së të gjithë shkencave, që i përkasin Nandi Sangas së Jinendra Sangas. Megjithëse mbishkrime përmend dy tempuj, i dyti nuk është gjetur akoma. Mbishkrimi i dytë që u gdhend në shkrimet tamile (pjesa tamile është në prozë) dhe Grantha (pjesa sanskrite është në poezi), gjendet në fundin e kodrës në krahun verior të tempullit. Pjesa sanskrite shpjegon lartësimin e Arunkal-anvayan që i përket Nandi Sangas së Dravida Sangas. Pjesa tamile regjistron se Vajranandhi-Yogindrari, dishepulli i Gunaviradevarit që ishte Mandalacharya i Arunkal-anvayas bëri që të ndërtoheshin një palë shkallë. Këto shkallë janë akoma në gjendje të mirë. Rajamalla II kishte ndërtuar një tjetër tempull xhainist të skalitur në shkëmb në Vallimalai të distriktit të Vellores po gjatë shekullit të IX. Kjo ka çuar në përfundimin se disa pjesë të Tamil Nadusë veriore ishin nën sundimin e mbretit të Dinastisë Perëndimore Ganga, Rajamalla II.
Indian
Indian ose indianë mund të referohet për:
Sindikalizmi
parapamje|250x250px| Demonstrata nga sindikata argjentinase FORA në vitin 1915 Sindikalizmi është një rrymë revolucionare brenda lëvizjes punëtore që kërkon të bashkojë punëtorët sipas industrisë dhe të avancojë kërkesat e tyre përmes grevave me qëllimin përfundimtar për të marrë kontrollin mbi mjetet e prodhimit dhe ekonominë në përgjithësi. Zhvilluar në sindikatat franceze të punës gjatë fundit të shekullit të 19-të, lëvizjet sindikaliste ishin më mbizotërueset në mesin e lëvizjes socialiste gjatë periudhës ndërmjet dy luftërave që i parapriu shpërthimit të Luftës së Dytë Botërore.
Organizatat kryesore sindikaliste përfshinin Konfederatën e Përgjithshme të Punës në Francë, Konfederatën Kombëtare të Punës (CNT) në Spanjë, Unionin Sindikalist Italian (USI), Unionin e Punëtorëve të Lirë të Gjermanisë dhe Federatën Rajonale të Punëtorëve Argjentinas. Edhe pse ata nuk e konsideronin veten si sindikalistë, Punëtorët Industrialë të Botës, Unioni Irlandez i Transportit dhe Punëtorëve të Përgjithshëm dhe Unioni i Madh Kanadez konsiderohen nga shumica e historianëve se i përkasin kësaj rryme.
Një numër organizatash sindikaliste ishin dhe janë edhe sot e kësaj dite të lidhura në Shoqatën Ndërkombëtare të Punëtorëve, por disa nga organizatat anëtare të saj u larguan për në Konfederatën Ndërkombëtare të Punës (ICL-CIT), e formuar në vitin 2018.
Terminologjia
Shumë studiues, duke përfshirë Ralph Darlington, Marcel van der Linden dhe Wayne Thorpe, e aplikojnë termin sindikalizëm për një numër organizatash ose rrymash brenda lëvizjes punëtore që nuk u identifikuan si sindikaliste. Ata e aplikojnë etiketën për një sindikalist të madh ose sindikalist industrial në Amerikën e Veriut dhe Australi, larkinistë në Irlandë dhe grupe që identifikohen si industrialistë revolucionarë, sindikalistë revolucionarë, anarko-sindikalistë ose këshilltarë. Kjo përfshin Punëtorët Industrialë të Botës (IWW) në Shtetet e Bashkuara, për shembull, të cilët pretendonin se sindikalizmi i tij industrial ishte "një lloj organizimi revolucionar i punës më i lartë se ai i propozuar nga sindikalistët". Van der Linden dhe Thorpe përdorin sindikalizmin për t'iu referuar "të gjitha organizatave revolucionare, me veprim të drejtpërdrejtë". Darlington propozon që sindikalizmi të përkufizohet si "sindikalizëm revolucionar". [note 2] Ai dhe van der Linden argumentojnë se është e justifikuar të grupohen së bashku një gamë kaq të gjerë organizatash, sepse mënyrat e tyre të ngjashme të veprimit ose praktikës i tejkalojnë dallimet e tyre ideologjike. [6]
Të tjerë, si Larry Peterson dhe Erik Olssen, nuk pajtohen me këtë përkufizim të gjerë. Sipas Olssen, ky kuptim ka një "prirje për të mjegulluar dallimet midis unionizmit industrial, sindikalizmit dhe socializmit revolucionar". Peterson jep një përkufizim më kufizues të sindikalizmit bazuar në pesë kritere:
Ky përkufizim përjashton IWW-në dhe Unionin e Madh Kanadez (OBU), i cili kërkonte të bashkonte të gjithë punëtorët në një organizatë të përgjithshme. Peterson propozon kategorinë më të gjerë të unionizmit industrial revolucionar për të përfshirë sindikalizmin, grupe si IWW dhe OBU, dhe të tjerë.
Arbëria nën Perandorinë Bullgare
Një ndër arsyet kryesore të krijimit të Temës së Durrësit në gjysmën e parë të shek. IX kishte qenë përballimi i presionit sllav, përkatësisht i atij Bullgar. Që nga fundi i shek. VII, nga shkrirja e fiseve sllave dhe atyre bullgare (me origjinë turke), u krijua midis Danubit e maleve Ballkan shteti i parë ballkanik sllav, Mbretëria Bullgare, e cila shumë shpejt u bë një rrezik i madh për Perandorinë Bizantine. Aty nga mesi i shek. IX shteti bullgar i kishte shtrirë kufijtë e tij në Maqedoni dhe, nën mbretin Boris (852-879), përfshiu edhe brezin midis lumit Devoll e Vjosë. Kështjellat e Devollit dhe e Pulkeropolit (Beratit) u bënë baza të pushtetit bullgar në këto anë. Në vitin 864 Borisi përqafoi së bashku me popullin e vet, fenë e krishterë, duke marrë emrin Mihal. Feja e re i dha kohezionin e duhur shtetit sllavo-bullgar dhe i lejoi atij shtrirjen e mëtejshme në territoret bizantine. Në kohën e Simeonit (894-927), Bullgaria arriti shtrirjen e saj më të gjerë. Me përjashtim të Durrësit e të Shkodrës, Simeoni pushtoi krejt viset në Shqipërinë Qendrore e të Poshtme. Në jug ai mori Vlorën e një pjesë të mirë të Temës së Nikopojës. Në vitin 913 perandori bizantin Konstandini VII u detyrua t'i njihte Simeonit titullin Perandor i Bullgarisë dhe të martohej me një vajzë të carit bullgar. Ndërkohë prej vitesh Perandoria Bizantine ishte e detyruar t'u paguante bullgarëve një haraç të përvitshëm.
Por paqja bullgaro-bizantine nuk vazhdoi gjatë. Në vitet që ndoqën ushtritë e Simeonit sulmuan Durrësin dhe shkretuan rrethinat e tij. Më 918 bullgarët u shtynë në jug nëpër Temën e Nikopojës dhe mbërritën në Gjirin e Korintit. Gjithsesi ëndrra e car Simeonit, për të krijuar një perandori bullgare në vend të asaj bizantine, përfundoi me vdekjen e papritur të tij më 27 maj 927. Trashëgimtarët e tij, Pjetri e Borisi, nuk ishin në lartësinë e Simeonit dhe u detyruan të njihnin, kush më shumë e kush më pak, sovranitetin bizantin.
Pushtimi bullgar la shenja të dukshme edhe në trevat shqiptare, sidomos në korridorin që zgjatej nëpër luginën e lumit Devoll e deri në bregdet, ku ai vazhdoi të ruhet deri në fillimet e shek. XI. Në krye të krahinave të veçanta këtu u vunë bujarë bullgarë, të cilët shpeshherë sollën me vete njerëzit e tyre, përfshirë edhe klerikë bullgarë, që ndihmuan për depërtimin e një kulture sllavo-bizantine në këto treva. Në gjysmën e dytë të shek. IX në zonën e Ohrit, Korçës, Devollit, Beratit zhvilloi aktivitetin e tij misionar Klementi i Ohrit, dishepull i Cirilit e Metodit, i cili punoi për vite me radhë për hapjen e shkollave e të kishave sllave. Nga kjo kohë trevat midis rrjedhës së Devollit e të Vjosës u përfshinë në ndikimin kishtar e kulturor të Ohrit, të cilin bullgarët e kthyen në qendër të Patriarkatit të pavarur bullgar. Me pushtimin bullgar të shek. IX-X lidhet edhe lulëzimi i disa qendrave të rëndësishme ushtarako-administrative e kishtare, siç ishin Devolli, Glavinica (Ballshi) etj. Në bazilikën madhështore të Ballshit u gjet në fillimet e shek. XX edhe një mbishkrim i gdhendur, që kujtonte kthimin e Boris-Mihalit dhe të popullit bullgar në fenë e krishterë më 864.
Pas disa dekadash nënshtrimi ndaj Perandorisë Bizantine, si rezultat i një kryengritjeje antibizantine që pati për epiqendër Maqedoninë, në fronin bullgar erdhi car Samueli (976-1014). Nën sundimin e tij, qendra e shtetit bullgar u zhvendos nga lindja, Preslavi, në Prespë e në Ohër. Në këtë kuadër trevat shqiptare morën një rëndësi të dorës së parë dhe u përfshinë për së afërmi në konfliktin e gjatë midis Samuelit dhe Perandorisë Bizantine. Car Samueli bashkoi nën sundimin e tij krejt Maqedoninë deri në Selanik, trevën e vjetër bullgare midis Danubit dhe vargmaleve Ballkan, si dhe Thesalinë, Temat e Nikopojës e të Durrësit, si dhe Dioklenë e Rashën në Veri. Nën sundimin e tij u rimëkëmb Patriarkati i pavarur Bullgar, i cili vendosi përfundimisht selinë në Ohër, kryeqendra e Samuelit.
Dëshmitë historike tregojnë se car Samueli nuk synoi të sjellë një përmbysje në strukturat administrativo-ushtarake të trevave shqiptare të pushtuara prej tij. Kështu, në Diokle, ai la në pushtet princin Gjon Vladimir, të cilit për më tepër i ofroi dorën e vajzës së tij, Kozarës. Në Durrës, pas vitit 997, Samueli nuk i preku privilegjet dhe pushtetin e parisë së qytetit, që përfaqësohej nga familja e fuqishme e Krisilëve. Gjon Krisili, proteuon i qytetit, e kishte favorizuar kalimin e qytetit në duart e Samuelit. Aleanca e carit bullgar me Krisilët e parinë durrsake u vulos edhe me martesën e tij me të bijën e Gjon Krisilit. Në trevën e Vlorës e të Beratit, Samueli ia besoi komandën pinjollit të një familjeje fisnike vendase, Elinagër Frëngut. Po kështu veproi në Devoll, Kolonjë, Vageneti e gjetkë. Shtrirja e pushtetit të Samuelit në këto vende u lehtësua edhe për faktin se ai zbatoi një sistem të ri detyrimesh ndaj fshatarësisë, i cili mbështetej mbi kontributet në natyrë e në lehtësira të tjera. Kundërshtar i car Samuelit, që në fillim të sundimit të tij, ishte perandori i ri bizantin, Bazili II, i mbiquajtur Bullgarovrasësi, (976-1025). Përpjekja e parë serioze e tij për të goditur perandorinë e Samuelit përfundoi me disfatë më 986 në afërsi të Sofjes (Serdika). Pas kësaj, perandor Bazili II kërkoi të gjejë aleatë në vetë trevat e pushtuara nga cari bullgar. Në vitin 1001 shpërtheu kundërofensiva e madhe bizantine e Bazilit II.
Në vitin 1004 Shkupi u kthye në duart e bizantinëve e pas një viti, si rezultat i një marrëveshjeje të fshehtë me proteuonin Gjon Krisili, edhe Durrësi iu dorëzua perandorit Bazili II. Qeveritari i vënë aty nga Samueli, Torona, dhëndër i carit bullgar, u arratis në oborrin bizantin. Me anë premtimesh e të marrëveshjeve paraprake, Bazili II arriti të bëjë për vete edhe qeveritarë e fisnikë të tjerë lokalë në Berat e në Devoll. Pak nga pak rrethi u shtrëngua rrotull Ohrit, kryeqendrës së Samuelit. Në qershor 1014, Bazili II i shkaktoi një disfatë të rëndë ushtrisë bullgare në ngushticat e malit Belashik, në rrjedhën e sipërme të Strumës. Rreth 15,000 luftëtarë të Samuelit u zunë robë. Vetë Samueli i shpëtoi me vështirësi kapjes dhe u strehua në kështjellën e Përlepit. Bazili II urdhëroi të verbohen robërit bullgarë dhe t'i dërgoheshin carit të tyre në Përlep. Pamja makabër e kësaj ushtrie të verbër e tmerroi Samuelin që vdiq në vend (6 tetor 1014).
Vdekja e Samuelit shoqëroi edhe shpërbërjen e perandorisë ballkanike të tij. Ivan Vladislavi (1015-1018) u përpoq të vendoste përsëri hegjemoninë bullgare në provincat perëndimore të Dioklesë, Durrësit e të Nikopojës. Por, në shkurt të vitit 1018, gjatë një sulmi mbi Durrës, cari i fundit i Perandorisë Bullgare mbeti i vrarë. Pas kësaj, Bazili hyri triumfues në Ohër, ndërkohë që ushtria e tij i shuajti vatrat e fundit të qëndresës bullgare në lartësitë e Tomorrit, në Vlorë e në Thesali. Pavarësisht nga egërsia me të cilën Bazili II asgjësoi Perandorinë Bullgare ndaj vendeve e popullsive, që futi përsëri nën sundimin bizantin, ai ndoqi një politikë të matur. Kështu, ai la këtu në fuqi edhe paskëtaj sistemin e detyrimeve në natyrë, të vendosur gjatë sundimit bullgar. Bujqit edhe paskëtaj i detyroheshin shtetit një mod grurë, një mod miell dhe një shtambë verë. Patriarkati i Ohrit vërtet u ul prej tij në shkallën e kryepeshkopatës, por edhe kështu Bazili II i njohu kësaj një sërë privilegjesh që kisha e Ohrit i kishte fituar në kohën e sundimit bullgar. Po kështu nuk u prek juridiksioni i kryepeshkopatës së Ohrit, e cila me gjithë protestat e kryepeshkopatave fqinje, veçanërisht asaj të Durrësit, vazhdoi të ketë në varësi mjaft peshkopata që s'kishin qenë sufragane të sajat dhe që ishin bërë të tilla nën sundimin bullgar. Këto të fundit perandori Bazili II i pajisi me toka e bujq me anë diplomash të veçanta. Me toka, privilegje, tituj dhe me ofiqe Bazili II pajisi edhe ata krerë shqiptarë, që gjatë luftërave me Samuelin kishin qëndruar në krah të tij. Njërit prej tyre, patricit David Arianiti, që llogaritej ndër komandatët më të shquar të tij në betejat me bullgarët, perandori i besoi postin e rëndësishëm e delikat të strategut të Temës së porsakrijuar të Shkupit. Kjo Temë së bashku me Temën tjetër të Paradunavit (Bullgari) kishin për detyrë të kontrollonin territoret e mbretërisë së dikurshme bullgare dhe të shtypnin që në embrion çdo përpjekje të re për shkëputje nga Bizanti.
Në krye të Temës së Durrësit, pikëmbështetja kryesore e bizantinëve në bregdetin Adriatik, u vu një dukë, njëlloj si në Temën e Selanikut, gjë që nënvizonte rëndësinë e veçantë të saj. Po kështu u veprua më vonë edhe me Temën e Shkupit.
Karli I Anzhu
thumb|280px|Karli I Anzhu Karli I Anzhu (1226/1227 - 7 janar 1285) ishte anëtar i dinastisë Kapetjane dhe themelues i derës së dytë të Anzhuve. Ai ishte udhëheqës i Mbretërisë Anzhuine dhe themelues i mbretërisë së Arbërisë. Përpos që tashëgoi pjesë të territoreve normane dhe ato të Hohenshtaufëve në Arbëri, trashëgoi edhe idenë e pushtimit të tyre. Kësisoj, pas shumë përpjekshesh, bindi edhe feudalët arbërorë dhe shpalli REGNUM ALBANIA me qendër Durrësin dhe e bëri veten mbret të saj. Kjo mbretëri fillimisht zotërone një hapësirë të vogël territoriale, por më vonë territori i saj u zgjerua ndjeshëm.
Tom Holland
Thomas Stanley Holland (lindur më 1 qershor 1996) është një aktor anglez. Vlerësimet e tij përfshijnë një çmim të Akademisë Britanike të Filmit dhe tre çmime Saturn.
Kongresi i Përmetit - Kongres i popullit në fuqi
Kongresi i Përmetit - Kongres i popullit në fuqi libër i botuar në Tiranë nga shtëpia botuese "8 Nëntori" në vitin 1979. Faqet e librit 226.
Kongresi antifashist nacional-çlirimtar i Përmetit (24 maj 1944)
Kongresi antifashist nacional-çlirimtar i Përmetit (24 maj 1944) Botuar në Tiranë në vitin 1959. Faqet e librit 42.
Plani strategjik ndërvendor i Luginës së Vjosës : rrethi i Përmetit
Plani strategjik ndërvendor i Luginës së Vjosës : rrethi i Përmetit = Inter-local strategic plan of the Vjosa Valley : Përmet district me autorë Enea Hoti, Rrezearta Ago dhe redaktor Silvana Malaj. Botuar në Tiranë nga "Albdesign" në vitin 2012. Faqet e librit 208. Materiali është në dy gjuhë në kurriz të njëra-tjetrës.
Indonezian
Indonezian ose indonezianë mund të referohet tek:
Grupi Koha
Grupi Koha SH.P.K. (stilizuar edhe si Grupi KOHA) është një kompani mediale me seli në Prishtinë, Kosovë. Kompania është e kyçur në industrinë televizive, shtypit, dhe botimit të librave. Ajo u themelua në vitin 2000 nga publicisti Veton Surroi, pas së cilës fazë iu kalua pronësia motrës së tij Flaka Surroit.
Hiroshige Yanagimoto
(lindur më 15 Tetor 1972) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 30 ndeshje.
Tiflopedagogjia
Tiflopedagogjia është një subdisiplinë e pedagogjisë speciale cila merret me edukimin, arsimimin, trajnimin, përshtatjen sociale dhe integrimin në shoqëri të fëmijëve me dëmtime vizuale (shikim të dëmtuar).
Valdivia
Valdivia është qytet dhe komunë në jug të Kilit. Qyteti u emërua pas themeluesit të saj Pedro de Valdivia. Që nga tetori 2007, Valdivia është kryeqytet i rajonit Los Ríos dhe poashtu është kryeqyteti i Provincës së Valdivisë.
Surdopedagogjia
Surdopedagogjia është subdisiplinë e pedagogjisë speciale e cila merret me edukimin, arsimimin, trajnimin, përshtatjen sociale dhe integrimin në shoqëri të fëmijëve me dëgjim të dëmtuar (fëmijët me vështirësi në dëgjim).
Valdivia
Në vitin 1960, Valdivia u dëmtua nga një tërmet më i fuqishëm e regjistruar ndonjëhere me 9,5 shkallë. Mbeturinat dhe ndërtesat e shkatërruara nga tërmeti ende mund të gjenden në zonat periferike. Përveç kësaj, rrëshqitja e tokës dhe sedimentet kanë rezultuar në sfida komplekse navigimi në lumenjtë lokalë dhe në disa zona, rrënojat e ndërtesave janë të dukshme nga uji.
Demografia
Sipas regjistrimit më 2002, komuna e Valdivisë kishte një sipërfaqe prej 1015,6 km 2 dhe 140,559 banorë (68,510 meshkuj dhe 72,049 femra). Nga këto, 129,952 (92,5%) jetonin në zonat urbane dhe 10,607 (7.5%) në zonat rurale. Ndërmjet regjistrimeve të viteve 1992 dhe 2002, popullsia u rrit me 15.1% (18.391 persona).
Klima
Gjatë muajve të verës (dhjetor janar dhe shkurt), temperatura mesatare është 17 °C, kur në dimër zbret temperatura në 8.5 °C. Reshjet mesatare vjetore janë 2,500 milimetra (100 in), të shpërndara gjatë vitit, por kryesisht midis marsit dhe tetorit. Hera e fundit që ka ra borë në Valdivia ishte në korrik 2007.
Turizmi
Valdivia është zonë turistike, sidomos në stinën e verës ku aktivitete të ndryshme të kënaquara bëhen si “Java Valdivian” (Spanjisht: Semana Valdiviana). Shumë zona natyrale si Parku Oncol dhe qyteza e Corral së bashku me Balneario de Niebla janë të famshme për kala spanjolle të ndërtuar gjatë epokës së kolonizmit.
Edukimi
Universiteti më i madh dhe më i vjetër është Universiteti Austral i Kilit e themeluar më 7 shtator 1954. Që nga liberalizmi i edukimit të lartë në Kili gjatë viteve 1980, universitete themeluan kampuse në Valdivia.
Erik Erikson
Erik Homburger Erikson (lindur Erik Salomonsen ; 15 qershor 1902 - 12 maj 1994) ishte një psikolog zhvillimi dhe psikoanalist gjermano-amerikan i njohur për teorinë e tij mbi zhvillimin psikologjik të qenieve njerëzore. Ai shpiku frazën krizë identiteti.
Pavarësisht se i mungonte një diplomë universitare, Erikson shërbeu si profesor në institucione të shquara, duke përfshirë Harvard, Universitetin e Kalifornisë, Berkeley, dhe Yale. Një rishikim i anketës së Psikologjisë së Përgjithshme, botuar në 2002, e rendit Erikson si psikologun e 12-të më të shquar të shekullit të 20-të.
Jetëshkrimi
Erik Erikson ka lindur në Frankfurt, Gjermani. Babai i vërtetë i Eriksson, me origjinë daneze, la nënën e tij Karla para se ai të lindte. Nëna e Karlës, me origjinë hebreje, e rriti atë në mënyrë të pavarur për tre vitet e para. Më pas ajo u martua me doktor Theodor Homberger dhe u transferua në Karlsruhe në Gjermaninë jugore. Nëna dhe njerku i mbajtën sekret detajet e lindjes së tij për shumë vite. Në shkollën fillore, ai u tall për pamjen e tij nordike, dhe në shkollë të mesme për origjinën e tij hebreje. Biografët e tij besojnë se pikërisht kjo është arsyeja e interesimit të tij për krizën e identitetit.
Pas mbarimit të shkollës së mesme, ai vazhdoi shkollimin në Vjenë me Anna Freud. Pas përfundimit të trajnimit të tij psikoanalitik, ai mori një certifikatë nga Shoqëria Psikoanalitike Vjeneze. Në atë kohë ai u takua me Joan Serson, me të cilën kishte tre fëmijë.
Salih Mustafa
Salih Mustafa (lindur më 1 janar 1972) është një ish-komandant i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK). Ai ishte paditur për krime lufte nga Dhomat e Specializuara të Kosovës. Aktakuza e ngarkon Mustafën me "paraburgim arbitrar... trajtim mizor... torturë... dhe vrasje" të civilëve në vitin 1999, në veçanti urdhërimin e të burgosurve që të torturohen në një kamp internimi në Zllash. Gjyqi i Mustafës filloi më 15 shtator 2021 dhe është i pari që dëgjohet nga Dhomat e Specializuara të Kosovës. Prokurorët thanë se dëshmitarët do të dëshmonin në gjyq se Mustafa i ka torturuar ose urdhëruar torturimin e tyre.
Erik Erikson
Jetëshkrimi
Pasi nazistët erdhën në pushtet, ai u largua nga Vjena dhe shkoi në Kopenhagë dhe më pas në Boston. Në SHBA, ku iu ofrua një pozicion në Shkollën Mjekësore të Harvardit, ai filloi një praktikë private psikoanalitike.