cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mamiko Noto
* Cafe Kichijoji de (Mitaka Reina) * Futari wa Wasurechau (Shkolla gjëmoj Nigakki e tretë i dhënë fund temë, si Yakumo Tsukamoto, duet me Ami Koshimizu) * Gunslinger Girl: Felicita poca - "Io mi chiamo ..." (Elsa) * Shōjo Jigoku - "Karinui" * Jigoku Shōjo Futakomori - "Aizome" * Shōjo Jigoku Mitsuganae - "Ichinuke" * Jigoku Shōjo II OST - "Këngë Sakura" (Ai Enma) * Ligji i Ueki - MORE (Jerrard Rinko) Mahou Sensei vonshme *: Character Vol.3 Beqar / e - hulumtimit Biblioteka Ayase Club-Yue, Saotome Haruna, Nodoka Miyazaki Mahou Sensei * vonshme: Happy ver ☆ materiale. 6 - Versionesh të hershëm Verore Mahou Sensei * vonshme: Për Shining Ju   * Onmyō Taisenki OST * Shkolla gjëmoj: Yakumo Tsukamoto * Sound Horizon 5 Story CD romak (gjurmët 1, 3, 5, 7, 9, 11) * Witchblade - "Ashita no Te"
[Redakto] Drama CD
* Asobi ni Iku yo! (Aoi Futaba) * Ballada e një Shinigami (Momo) * Shah-mat (Kurumi Asahi) * Getchu Chitose!! (Misaki-chan) * Breaker krom (nr 4) * Dogs: Shenja & kërdi (Nill) *-Drogës Të (Alice) * Pesë Drama CD act.2 (ENVER Komoro) * Godannar (Momoko "Momochie" Momozono) * Haru Natsu Aki Fuyu Drama CD Gyakushū jo-chan Akazukin (Fuyuka Takashima) * Hayate X Blade (Inugami Isuzu) * Ichigo 100% (Aja Tojo) * Ichigo Mashimaro CD Drama (Ana Coppola) * Kamisama nuk Tori IU! (Namu Ōjō) * Kanokon (Kota Oyamada) * Kiss të A-jin! ~ Ōjisama wa Karisuma OTE!? ~ (Nanami Suzuki) * Kotonoha nuk Miko të Kotodama nuk majo të (Tsumugi) * majin Tantei Nōgami neuro (Manami Isomea) * Maria-sama ga Miteru Drama CD (Shimako Todo) * Mushi të Medama të Teddy Bear (Eguriko Gankyū) * Drama ime-HiME CD V.1 (Yukino Kikukawa) * Drama ime-HiME CD V.2 (Yukino Kikukawa) * Drama ime-Otome CD V.2 (Yukino Chrysant) * Pinky: Koha Show # 001 (PK004 "Moe") * Pinky: Koha Show # 002 (PK004 "Moe") * Ringjallja Princesha (Reiri Kamura) * Rozen Maiden Manga Drama CD (Suigintou) * Fabrika kulla 2 Soundtrack Complete (Dorothy) * Basara Sengoku 2 (Oichi) * Sgt. Bretkocë (Angol Mois) * Drama Simoun CD Aa Uruwashi OL nuk Haken, Nazenanda Simoun Kabushiki Gaisha (Rimone) * Hamës shpirtit Vol. 1: Kengaku Tokubetsu Shakaika (Tsubaki Nakatsukasa) Blade * Mbretëreshës (Musha Miko Tomoe) * V.B. Rose (Ichihashi Tsuyu) * World of Narue (Narue Nanase) * Yubisaki Çaj Qumësht (Hidari Morii)
Kantoni La Salvetat-Peyralès
Kantoni La Salvetat-Peyralès (frëngjisht: Canton de Salvetat-Peyralès) është një kanton në departamentin Aveyron, rajonin Occitanie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është La Salvetat-Peyralès. Ka sipërfaqe 118.65km2 dhe popullsi 1899 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni La Salvetat-Peyralès aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Baica (Lipjan)
Baicë është një vendbanim në komunën e Lipjanit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Bajë.
Ilirian Zhupa
Ilirian Zhupa ka lindur në 1957 në Tepelenë. I diplomuar i Institutit Pedagogjik së Shkodrës. Ka punuar si arsimëtar, gazetar e botues dhe ka qënë ish anëtar i degës shqipëtare të Komitetit të Helsinkit për të drejtat e njeriut. Gjithashtu ka qënë dhe botues i gazetës "Populli Po". Në vitin 1994 zoti Zhupa u dënua me 2 muaj burgim nën akuzën e shpifjes kundrejt shërbimit sekret shqipëtar bashkë me 4 gazetarë të tjerë. Zhupa ishte ndër 27 nënshkruesit e peticionit të intelektualëve shqiptarë në 17 qershor 1996, duke protestuar kundër abuzimeve gjatë zgjedhjeve parlamentare në Shqipëri. Nga viti 1997 deri në 2002 ka qënë Konsull I Pergjithshëm në Konsullatën e Republikës Shqipëtare në Janine (Greqi). Nga viti 2002 deri në 2005 ka shërbyer si Konsull i Pergjithshëm në Konsullatën e Republikës Shqipëtare në Selanik (Greqi).
Koroshishti
Koroshisht, (Корошишта/Korošišta) është fshat në komunën e Strugës, Maqedoni. Fshati Koroshisht ndodhet ne verilindje te qytetit te Strugës dhe shtrihet ne fushën e rrethuar nga mbarimi i kodrave te malit Karaorman, në lartësi mbi detare prej 760 m.
Ilirian Zhupa
Aktualisht punon në Ministrinë e Punëve të Jashtme (MPJ) nën kuadrin e Akademisë Dipllomatike.
Disa nga vëllimet e tij me poezi janë: "Diell mbi kaskadë"(1978), "Poezi"(1985),"Mos më pyet ku kam qenë"(1988), "Pema e Endrres"(1990).
Pedro Zerolo
Pedro González Zerolo (lindur në 20 korrik 1960, Caracas- 9 korrik 2015, Madrid) ishte një avokat venezueliano-spanjoll, politikan dhe këshilltar qyteti në Madrid, si dhe pjesëtar i Komitetit të Federatës Ekzekutive të PSOE, ku ai ka mbajtur pozicionin e Sekretarit për Lëvizjet Sociale dhe Bashkëpunime me organizata. Ai ka qenë gjithashtu administrator në Fondacionin IDEAS, pranë Partisë Socialiste Spanjolle.
Koroshishti
Gjeografia
Fshati Koroshishtë ndodhet ne verilindje te qytetit te Struges, shtrihet në mbarim të kodrave te malit Karaorman, ne lartësi mbidetare prej 760 m. Ne lindje kufizohet me fshatin Mesheisht neper te cilën kalon magjistralja Oher-Shkup, në perëndim me fshatin Dollogozhdë, në jug ka fushën pjellore qe kufizohet me fshatrat Volinë dhe Livadhi. Ne veri është mali Karaoramn qe e mbron nga erërat e ftohta te veriut.
Pedro Zerolo
Zerolo ishte një prej aktivistëve LGBT më të rëndësishëm në historinë e Spanjës dhe një prej promovuesve më të mëdhenj të të drejtës së martesës dhe adoptimit të fëmijëve nga çifte homoseksuale në Spanjë. Zerolo është shndërruar në një ikonë midis komunitetit LGBT të Spanjës.
Koroshishti
Gjeografia
Burimi Gllavina nga rreza e krastës shpellore, për jetën e këtij fshati ka rëndësi të veçantë.
Pedro Zerolo
Biografia
Zerolo lindi në Caracas, Venezuelë në një familjë me origjinë nga ishujt Canary, konkretisht nga ishulli me emrin Tenerife. I ati, Pedro González jetoi në azil për shkak të qeverisë Francoist. Pedro González ishte kryetari i parë i San Cristóbal de La Laguna (Tenerife) në kohët e demokracisë dhe njihet gjithashtu edhe si një piktor i famshëm.
Koroshishti
Gjeografia
Sipas institutit për ujera te RM Gllavina eshte burimi qe e zbraz bazenin e ujit prej 27 km2" që gjindet nën fshatrat Koroshisht, Zhepin deri ne Seteli.
Pedro Zerolo
Biografia
Pedro Zerolo vijoi studimet në drejtësi në Universitetin e La Laguna në Tenerife, ku ai shpenzoi fëmijërinë dhe adoleshencën. Pasi mori diplomën, ai u shpërngul në Madrid, ku vijoi studimet.
Koroshishti
Gjeografia
Kete bazen me se tepërmi e zbraz burimi i Zhepinit qe gjindet 15 m më poshtë se burimi Gllavines, kurse mbushet nga burimet shkëmbore nëntokësore te Sateskës.
Themelet e fshatit te vjetër janë vendos ne rrafshinat e "Raveni-it" dhe "Cërckës" pranë burimit "Çeshmja e madhe". Banoret e parë te fshatit ishin blegtorë dhe bujq.
Pedro Zerolo
Biografia
Përmes punës së tij me ligjin dhe politikën, ai u shndërrua në një prej aktivistëve më të njohur në lëvizjen LGBT për legalizimin e martesave brenda gjinisë së njëjtë në Spanjë.
Koroshishti
Gjeografia
Familjet e para kanë qenë
Për emrin e fshatit ekzistojnë dy gojëdhena, e para nga pjellshmëria e tokes "Korr e Shi" dhe e dyta "Korrishte" vend me shkurre.
Demografia
Fshati Koroshishti sipas vitit 2002,kur u mbajt rexhistrimi në Republikën e Maqedonisë ka 1717 banorë,ku 100% janë shqiptarë. Tabela e popullsisë (2002) {| class="wikitable" ! Kombësia !! Banorë !! %
Richard Dawkins
Clinton Richard Dawkins FRS (Fellow of Royal Society- Anëtar i shoqërisë Mbretërore) FRSL (Fellow of Royal Society of Literature- Anëtar i shoqërisë mbretërore për literaturë) është një etnolog, biolog evolucionist dhe autor i shkrimeve për popullarizimin e shkencës nga Britania e Madhe.
Ai ka qenë profesor i Të kuptuarit Publik të Shkencës në universitetin e Oxfordit dhe anëtar i New College në Oxford. Dawkins u bë i njohur me librin e tij të vitit 1976 "The selfish gene" (Gjeni vetjak).
Vepra 44, Enver Hoxha
Vepra 44, me Autor Enver Hoxha, ky vëllim përfshin periudhën qershor 1970 - nëntor 1970. Shtëpia Botuese "8 nëntori" Tiranë, 1985. Faqe 476. Botohet me vendim të Komitetit Qëndror të Partisë së Punës të Shqipërisë.
Përmbajtja:
- Parathënie për vëllimin e 44-të
- Kuptimi teorik e praktik i organizimit të punës - 26 qershor
- Traktati sovjeto-gjerman - komplot i rrezikshëm - 22 gusht - Në sukseset e punës qëndron forca e partisë -26 gusht
- Lufta e Themistokli Gërmenjit frymëzon brezat - 26 gusht
- Rritja e rendimenteve kërkon punë të palodhur - 27 gusht
- Metoda e punës t'u përshtatet detyrave të kohës - 27 gusht - Ty të kemi komunist veteran - 27 gusht
- Nga zemra jemi e do të jemi përherë proletarë - 27 gusht
- Kurrë të mos cenohet diktatura e proletariatit - 27 gusht
- Këtu mësuam shumë gjëra të mira - 28 gusht
- Të jeni edhe agjitatore të zjarrta të partisë - 12 shtator - Në unitetin e plotë parti-popull-pushtet qëndron forca jonë - 18 shtator - Problemeve të peshkimit t'u hyjmë thellë e shkencërisht - 26 shtator
- Nafta e gazi janë nën tokë po gabimet duken sheshit - 26 shtator
- Kudo të ngrihet vigjilenca, gatishmëria të jetë e plotë - 26 shtator
- T'u bëhet luftë intelektualizmit e teknokratizmit - 28 shtator
- Partisë i duhet unitet i vërtetë, jo unitet fals - 28 shtator
- Rritja e prodhimit do gjendje të mirë transporti - 2 tetor
- Ti je një patriot i nderuar, paç pleqëri të bardhë! - 8 tetor
- Atdheu ynë ka ndryshuar si dita me natën - 12 tetor
- Për revolucionin tekniko-shkencor - 13 tetor
- Të punojmë me të gjitha forcat që të realizojmë vepra të reja - 16 tetor
- Çdo gjë ta bëjmë me frymë revolucionare - 16 tetor
- Te popujt arabë është i madh zjarri i luftës për çlirim - 16 tetor
- Partia M-L siguron lirinë e pavarësinë e atdheut - 17 tetor
- Realizimi i planit arrihet me një organizim të përsosur - 19 tetor
- Shkrimtarët e partisë - nxënës e mësues të masave - 22 tetor
- Të analizohet gjendja në ministrinë e mbrojtjes - 26 tetor
- Kodi i ri penal të pasqyrojë si duhet etapën e re - 26 tetor
- Ligjet ekonomike kanë efekt kur zbatohen në jetë - 28 tetor
- Të lidhet ngushtë teoria M-L me praktikën - 8 nëntor
- T'u kundërvëmë taktikat tona taktikave borgjeze - 14 nëntor
- Formë ndërmjetësuese e kooperativave bujqësore - 23 nëntor
- Treguesi i lëndës
- Treguesi i emrave
- Lënda
Monedha e nuses
Monedha e nuses është monedha metalike e cila bartet në dorë nga nusja pas hyrjes në makinën transportuese nga shtëpin e të atit për në shtëpin e dhëndërrit.
Në trojet shqiptare në veri (Gjakovë) nuses i jepet që të mbajë në dorë një monedhë që është e zakonshme në qarkullim. Qëllimi i mbajtjes së monedhës nga ana e nuses është psikologjikë dhe i lidhur ngusht me ceremoninë e dorzimit të nusës nga i ati dasmorëve për në shtëpinë e burrit. Si duket në mesjetë ka qenë traditë që monedha të futet në gojë, ashtu që nusja të ishte e sigurtë që nuk mund të qante me zë dhe të humbte koncentrimin e saj. Mirëpo për shkaqe higjenike edhe pse e kundërshtuar nga gjeneratat e vjetra është bërë një marrëveshje në mes të gjeneratae që monedha e nuses të mbahet vetëm në dorë.
Në këtë rast në disa krahina gjat rrugës nusja e hedh në një lumë rrjedhës, arsyja e hedhjes së monedhës në një lumë rrjedhës është me qëllim që jeta e të rinjëve të posa martuar të rrjedh qetë dhe mirë sikur lumi.
Universiteti Teknik i Talinit
Themeluar më 1918, Universiteti Teknik i Talinit (UTT; Tallinna Tehnikaülikool, me shkurtesë TTÜ) është universiteti i vetëm teknik në Estoni. UTT, në kryeqytetin Tallinn, është institucioni kryesor akademik i vendit në inxhinieri, biznes dhe administratën publike. TUT ka kolegje në Tallinn, Tartu, Kuressaare dhe Kohtla-Järve. Pavarësisht emrave të ngjashëm, Universiteti i Talinit dhe Universiteti Teknik i Talinit janë institucione të veçanta.
Historia
Në fillim të shekullit XX, Estonia njohu një nevojë urgjente në nivel lokal për profesionistë të trajnuar në inxhinieri. Deri atëherë, të rinjtë nga Estonia kanë marrë arsimin e tyre profesional në Shën Petersburg, Gjermani apo Riga. Mundësitë duhej të kërkoheshin tek njerëzit me mendje për inxhinieri që të marrin një arsim Estonez i cili do përshtatej me kushtet dhe nevojat lokale; Estonia ka qenë në proces të themelimit si shtet i pavarur.
Më 17 shtator 1918, Shoqëria e Inxhinieri Estoneze hapi një shkollë estoneze të inxhinieri të quajtur Kurse të Specializuara të Inxhinierisë. Kjo datë ka qenë e njohur si data e themelimit të Universiteti Teknik të Talinit. Programet e ofruara ishin në mekanike, elektrike, inxhinieri ndërtimi dhe hidraulike, ndërtimin e anijeve dhe arkitekturë.
Drejtoria e Përgjithshme për Hulumtim dhe Inovacion
Drejtoria e Përgjithshme për Hulumtim dhe Inovacion, (Directorate-General for Research and Innovation, në anglisht), është një Drejtori e përgjithshme e Komisionit Evropian, e vendosur në Bruksel, dhe është përgjegjëse, veçanërisht, për politikat hulumtuese të Bashkimit Evropian dhe për koordinimin e aktiviteteve hulumtuese. Ajo udhëhiqet nga komisarja Máire Geoghegan-Quinn dhe drejtori i përgjithshëm Robert-Jan Smits.
Misioni
Misioni i Drejtorisë së Përgjithshme evoluon, ashtu siç vazhdon puna në Hapësirën hulumtuese evropiane (HHE). Mund të përmblidhet si më poshtë :
Një nga instrumentet që përdoret për implementimin e kësaj politike janë edhe Programet Kornizë për Hulumtim dhe Zhvillim teknologjik që ndihmon për organizimin dhe përkrahjen financiare të bashkëpunimit ndërmjet universiteteve, qendrave për hulumtim dhe industrive - duke i përfshirë edhe ndërmarrjet e vogla dhe të mesme(NVM).
Struktura
Drejtoritë :
Për realizimin e detyrave të ndryshme, Drejtoria e përgjithshme punon së afërmi me Departamentet e tjera të Komisionit, siç janë Qendra e Përbashkët për Hulumtim, e cila poashtu është nën përgjegjësinë e Komisares Máire Geoghegan-Quinn, Drejtorive të Përgjithshme për shoqëri informatike, Energji dhe Transport, Mjedisin jetësor, Ndërmarrjet etj.
Ragnarök
parapamje|[[Thori dhe gjarpri Midgard (nga Emil Doepler, 1905).]] Në mitologjinë nordike, Ragnarök është një seri ngjarjesh, duke përfshirë një betejë të madhe, që parathotë vdekjen e shumë figurave të mëdha (përfshirë perënditë Odin, Thor, Týr, Freyr, Heimdall dhe Loki), fatkeqësitë natyrore dhe zhytjen e botës në ujë. Pas këtyre ngjarjeve, bota do të ngrihet përsëri, e pastruar dhe pjellore, perënditë e mbijetuara dhe ato që kthehen do të takohen dhe bota do të ripopullohet nga dy njerëz të mbijetuar. Ragnarök është një ngjarje e rëndësishme në mitologjinë norvegjeze dhe ka qenë subjekt i ligjërimit dhe teorisë shkencore në historinë e studimeve gjermanike.
Ngjarja dëshmohet kryesisht në Edda poetike, e përpiluar në shekullin e 13-të nga burime të mëparshme tradicionale, dhe Proza Edda, e shkruar në shekullin e 13-të nga Snorri Sturluson. Në prozën Edda dhe në një poemë të vetme në Edën poetike, ngjarja përmendet si Ragnarøkkr (Skandinavishtja e vjetër për 'Muzgu i perëndive'), një përdorim i popullarizuar nga kompozitori i shekullit të 19-të Richard Wagner me titullin e fundit të operat e tij Der Ring des Nibelungen, Götterdämmerung (1876), që është "Muzgu i perëndive" në gjermanisht.
Akllapi
Akllap është një vendbanim në komunën e Lipjanit, Kosovë.
Gjeografia
Fshati Akllap, është fshati më i thellë malor i komunës së Lipjanit. Po të hyjë njeriu për herë të parë në këtë fshat, do të jetë i fascionuar me mrekullitë që ka ditur t’i krijojë vetëm natyra. Një pjesë e Akllapit, nga malet e Zhegocit dhe të Janjevës, është e rrethuar me drurë të bukur, ndërsa dy anët tjera janë me kullosa, që magjepsin me pamjen e tyre.
Fshati ka rrugën e asfaltuar, shkollën e plotë fillore, dyqan, ujë që të pikë në ballë nga të ftohtit, i cili vjen nga burimet dhe rëniet e tij të lira nga malet.
Demografia
Fshati Akllap i banuar kryesisht më shqiptarë ka diku rreth 200 banorë.
Popullsia
Numri i familjeve që jan shpërngulur nga fshati që nga viti 1999-2012 është: 74 familje me 409 banorë. Numri i familje që momentalisht jetojnë në fshat është: 104 familje me 649 banorë. Një numër jo i vogël i familjeve u shpërngullën nga fshati në Lipjan. Më parë Akllapi ka pasur 104 shtëpi, ky numër sot është përgjysmuar.
Ekonomia
Këtu toka punohet nga banorët që mbetën pa e lëshuar fshatin, ndërsa bujqit zakonisht kultivojnë kulturat buqësore, si grurë dhe misër, mirëpo nuk mungojnë as kulturat tjera, si patatet, lakrat, fasulja… Me një fjalë, të gjitha kulturat kopshtare. Po ashtu, fshati Akllap njihet edhe me kultivimin e shumicës së pemëve.
Historia
Fshati Akllap ka një histori të begatë kulturore e kombëtare, sepse këtu lindën e u rritën atdhetarë të shumtë, siç ishte Rexhep Akllapi. Ndërkaq, gjatë kohës sa gjendej Kosova nën okupimin serb, në Akllap kanë gjetur vend për të zhvilluar veprimtari politike e kombëtare shumë figura të njohura kombëtare. Jo vetëm kaq. Akllapi ka edhe një histori tjetër të vecantë, sepse këtu gjendet një kishë eremite që mendohet se më parë ishte hyrje e minierës, por që u adaptua më vonë si kishë. Hyrjet e tilla të çojnë deri në fshatin Vukoçincë dhe në Janjevën e lashtë. Këta pak banorë, që ende kanë mbetur në Akllap, u shprehën se një ditë jo të largët, pra nisur nga braktisja e fshatit që është duke ndodhur, ky fshat do të mbetet në kujtesën e njerëzve me fjalët: Na ishte një herë këtu një Akllap.
Fshati Akllap gjatë luftës qe djegur thuaja në tërësi nga barbaria serbe, po ashtu patë edhe të vrarë e të lënduar. Në mbrojtje të familjes kur forcat serbe donin ti zinin të gjalle në shtëpin time rreth 20 persona nga dora serbe u vra Ibrahim Gashi i cili ishte duke ardhur të ju tregonte dhe ti tërhiqte nga rreziku.
Gilman Lika
Karriera ne klube
Gilman Lika e filloi karrieren si futbollist ne skuadren KS Vllaznia Shkoder. Debutimin ne Superligen shqiptare e kreu ne fitoren 1-3 me 18 shtator 2005 ndaj skuadres KS Lushnja, ndeshje ne te cilen hyri si zevendesues ne minuten e 89-te. Gjate atij sezoni Lika luajti 28 ndeshje dhe realizoi golin e pare ne nje ndeshje ndaj skuadres KS Dinamo Tirana me 29 prill 2006. Lika hyri si zevendesues ne minuten e 46-te, ndersa golin e realizoi ne minuten e 86-te. Gjate viteve te KS Vllaznia Shkodër ai luajti gjithesej 77 ndeshje dhe shenoi 14 gola ne Superligen shqiptare.
Transferimi ne Turqi
Lika u transferua ne Turqi se bashku me dy nga shoket e tij te skuadra KS Vllaznia Shkoder, Admir Teli-n dhe Xhevahir Sukaj-n tek skuadra turke Hacettepe Spor Kulübü me 4 gusht 2008. Pas nje viti ai u transferua tek Boluspor-i, skuader ne te cilen u aktivizua ne 18 ndeshje dhe ku shenoi gjithesej 6 gola. Sezonin pas transferimit te Boluspor u be pjese e skuadres Diyarbakırspor.
Rikthimi ne Shqipëri
Lika u kthye ne Shqipëri pas dy vitesh e gjysem ne Turqi duke firmosur nje kontrate dy-vjecare me KF Tiranen. Debutimi i tij erdhi me 31 janar 2011 ne derbin me Dinamo Tiranen, ndeshje ne te cilen Lika dha kontributin e tij ne fitoren 2-1.
Karriera ne Kombetare
Ndeshjen debutuese me Kombetaren Shqiptare te Futbollit e realizoi me 19 Nentor 2008 ne nje ndeshje miqesore me Azerbaijan-in. Ai hyri ne minuten e 73-te si zevendesues i Klodian Duro-s. Ndeshjen nderkombetare per komptecion e realizoi ndaj Maltes, ndeshje e cila perfundoi ne barazim pa gola.
Osiris
__NOINDEX__ parapamje|319x319px|Përshkrim i Osiris në një mur të varrit QV66, vendvarrimi i Nefertarit (rreth 1295-1255 p.e.s.) Osiris, (nga egjiptianja: wsjr, romanizuar: ʾsr) është perëndia e pjellorisë, bujqësisë, jetës së përtejme, të vdekurve, ringjalljes, jetës dhe vegjetacionit në fenë e lashtë egjiptiane. Ai përshkruhej në mënyrë klasike si një hyjni me lëkurë të gjelbër me mjekër faraoni, pjesërisht i mbështjellë me mumje në këmbë, i veshur me një kurorë të veçantë atef dhe duke mbajtur një kurorë simbolike dhe flail. Ai ishte një nga të parët që u lidh me mbështjellësin e mumjes. Kur vëllai i tij Set e preu atë në copa pasi e vrau, gruaja e Osiris, Isis, i gjeti të gjitha pjesët dhe e mbështolli trupin e tij, duke i mundësuar atij të kthehej në jetë. Osiris u adhurua gjerësisht deri në rënien e fesë së lashtë egjiptiane gjatë ngritjes së krishterimit në Perandorinë Romake.
Osiris nganjëherë konsiderohej djali më i madh i perëndisë së tokës Geb dhe perëndeshës së qiellit Nut, si dhe si vëlla dhe burri i Isis, dhe vëllai i Set, Nephthys dhe Horus Plakut, ndërsa Horusi i Riu konsiderohej i linduri i tij pas vdekjes. djalin. Përmes sinkretizmit me Iahun, ai ishte gjithashtu një zot i Hënës.
Osiris ishte gjykatësi dhe zot i të vdekurve dhe i botës së krimit, "Zoti i heshtjes" dhe Khenti-Amentiu, që do të thotë "Më kryesorja e perëndimorëve". Në Mbretërinë e Vjetër (2686–2181 para Krishtit) faraoni konsiderohej një bir i perëndisë së diellit Ra, i cili, pas vdekjes së tij, u ngjit për t'u bashkuar me Ra në qiell. Megjithatë, pas përhapjes së kultit të Osirisit, mbretërit e Egjiptit u shoqëruan me Osirisin në vdekje - ndërsa Osiris u ngrit nga të vdekurit, ata do të bashkoheshin me të dhe do të trashëgonin jetën e përjetshme përmes magjisë imituese.
Dëshmia e parë e adhurimit të Osirisit është nga mesi i dinastisë së pestë të Egjiptit (shek. 25 p.e.s.), megjithëse ka të ngjarë që ai të jetë adhuruar shumë më herët; epiteti Khenti-Amentiu daton të paktën në Dinastinë e Parë dhe përdorej gjithashtu si titull faraonik. Shumica e informacionit të disponueshëm për mitin e Osirisit rrjedhin nga aludimet në Tekstet e Piramidës në fund të Dinastisë së Pestë, dokumente të mëvonshme burimore të Mbretërisë së Re si Guri Shabaka dhe "Kontendencat e Horusit dhe Sethit", dhe shumë më vonë, në tregimet të autorëve grekë duke përfshirë Plutarkun dhe Diodorus Siculus.
Disa egjiptologë besojnë se miti i Osiris mund të ketë origjinën nga një ish-sundimtar i gjallë - ndoshta një bari që jetoi në kohët paradinastike (5500-3100 pes) në deltën e Nilit, sundimi i dobishëm i të cilit bëri që ai të nderohej si zot. Veshjet e bariut, kurbetit dhe flailit - dikur shenja e perëndisë së Deltës Andjety, me të cilin Osiris ishte i lidhur - mbështesin këtë teori.
Gjuha liburne
Gjuha liburne i referohet një gjuhe të propozuar të zhdukur që është e mundur të jetë folur nga liburnët e lashtë, të cilët banonn Liburninë, një rajon i përcaktuar ndryshe në Kroacinë jugperëndimore moderne, në kohët klasike. Klasifikimi i gjuhës liburne nuk është përcaktuar qartë; ajo llogaritet si një gjuhë indo-evropiane me një pjesë të konsiderueshme të elementeve paraindo-evropiane nga zona më e gjerë e Mesdheut të lashtë. Për shkak të mungesës së provave, vetë ekzistenca e një 'gjuhe liburne' të veçantë duhet të konsiderohet hipotetike në këtë pikë.
Klasifikimi
Nuk njihen shkrime në gjuhën liburne. Të vetmet mbetje të supozuara gjuhësore liburne janë toponimet liburne dhe disa emra familjarë e personalë në Liburni që supozohet se janë vendas të zonës, në formë të latinizuar nga shekulli 1 p.e.s. Ndryshime më të vogla të gjetura në materialin arkeologjik të zonave më të ngushta në Liburni reflektohen në një farë mase edhe në këto mbetje të pakta gjuhësore. Kjo ka shkaktuar shumë spekulime për gjuhën, por jo siguri shkoencore.
Tipare të përbashkëta nga liburnishtja dhe gjuhët e tjera janë vërejtur në mbetjet, emrat dhe toponimet liburne, që datojnë nga epoka e hekurit dhe fillimi i epokës së përbashkët. Këto janë të pamjaftueshme për një klasifikim të saktë gjuhësor, përveç një treguesi të përgjithshëm se ato kanë një bazë indo-evropiane, por gjithashtu mund të përfshijnë elementë të rëndësishëm nga gjuhët para-indo-evropiane. Kjo duket të jetë gjithashtu rasti në marrëdhëniet e tyre shoqërore, dhe fenomene të tilla ka të ngjarë të lidhen me zhvillimin e tyre të veçantë kulturor, izolimin fizik dhe origjinën e përzier etnike.
Pas studimeve të onomastikës së provincës romake të Dalmacisë, Géza Alföldy ka sugjeruar se Liburnët dhe Histrët i përkisnin zonës së gjuhës venetike. Në veçanti, disa antroponime liburne tregojnë afinitete të forta venetike, disa emra të ngjashëm dhe rrënjë të përbashkëta, si Vols-, Volt- dhe Host- (< PIE *ghos-ti-, "i huaj, mysafir, pritës"). Emrat liburnë dhe venetikë ndonjëherë ndajnë edhe prapashtesa të përbashkëta, si -icus dhe -ocus.
Jürgen Untermann, i cili është fokusuar në onomastikën liburne dhe venetike, konsideron se vetëm liburnët në bregun verilindor të Istrias ishin fort venetikë. Untermann ka sugjeruar tre grupe emrash liburnë: një nga ana strukturore e ngjashme me ato të Venetëve dhe Histrëve; një tjetër i lidhur me Dalmatët, Iapodët dhe ilirët e tjerë në kontinentin në jug të liburnëve, dhe; një grup i tretë emrash që ishin të zakonshëm në të gjithë territorin liburn dhe nuk kishin asnjë lidhje me ato të fqinjëve të tyre.
Emra të tjerë të përveçëm, si ato të hyjnive dhe toponimeve vendase, gjithashtu treguan shpërndarje të ndryshme rajonale. Sipas R. Katiçiq, toponimet liburne, si në strukturë ashtu edhe në formë, shfaqin gjithashtu ndikime të ndryshme, duke përfshirë tipare paraindo -evropiane, indo-evropiane dhe veçori të tjera, thjesht lokale. Katiçiq ka pohuar gjithashtu se toponimet janë shpërndarë veçmas sipas linjave etnike dhe gjuhësore.
S. Čače ka vënë në dukje se nuk mund të përcaktohet nëse liburnishtja lidhej më shumë me grupin e gjuhëve të Adriatikut Verior (Veneti, Histri) apo me gjuhët e japodëve dhe delmatëve, për shkak të mungesës së provave. Ndërsa liburnët ndryshonin ndjeshëm nga Histri dhe Veneti, si kulturalisht ashtu edhe etnikisht, ata janë lidhur me delmatët nga traditat e tyre të varrimit.
Ngjashmëri të tjera toponimike dhe onomastike janë gjetur midis Liburnisë dhe rajoneve të tjera të Ilirisë dhe Azisë së Vogël, veçanërisht Likisë, Lidisë, Karisë, Pisidias, Isaurisë, Pamfilisë, Likaonisë dhe Kilikisë, si dhe ngjashmëri në elementë të organizimit shoqëror, si matriarkati. / gjinekokracia ( gynaikokratia ) dhe organizimi numerik i territorit. Këto janë gjithashtu veçori të rajonit më të gjerë të Adriatikut, veçanërisht Etruria, Messapia dhe Italia jugore. Lidhjet toponimike dhe onomastike me Azinë e Vogël mund të tregojnë gjithashtu një prani liburne midis popujve të detit.
Toponimi i vjetër Liburnum në Liguria mund të lidhë gjithashtu emrin liburn me etruskët, si dhe familjen e propozuar të gjuhës tirseniane.
Liburnët iu nënshtruan romanizimit pasi u pushtuan nga romakët në vitin 35 pes. Gjuha liburne ngadalë u zëvendësua nga latinishtja dhe iu nënshtrua vdekjes së gjuhës - me shumë gjasa gjatë Antikitetit të Vonë. Megjithatë, liburnët ruajtën disa nga traditat e tyre kulturore deri në shekullin e IV të erës sonë, veçanërisht në qytetet më të mëdha - një fakt i vërtetuar nga arkeologjia.
Antroponimet
Emri i vetëm plus formula patronimike e zakonshme tek ilirët është e rrallë te liburnët. Në një rajon ku formula romake me tre emra ( praenomen, nomen gentile, cognomen : Caius Julius Caesar ) u përhap në një datë të hershme, një formulë vendase me dy emra shfaqet në disa variante. Emri personal plus mbiemri gjendet në Liburninë jugore, ndërsa emri personal plus mbiemri plus patronimia gjendet në të gjithë zonën Liburne, për shembull: Avita Suioca Vesclevesis, Velsouna Suioca Vesclevesis f(ilia) , Avita Aquillia L(uci) f(ilia) , Volsouna Oplica Pl(a)etoris f(ilia) , Vendo Verica Triti f(ilius). lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Iron_Age_Italy.svg/310px-Iron_Age_Italy.svg.png|parapamje| Shpërndarja e përafërt e gjuhëve në [[Italia|Italinë e epokës së hekurit gjatë shekullit të gjashtë p.e.s.]]
Liquid Tension Experiment (album)
Liquid Tension Experiment u lëshua më 10 mars nga bendi Liquid Tension Experiment nëpërmes Magna Carta Records. Albumi është shkruar dhe inçizuar brenda një jave.
Paftali
është një fshat në Rrethin e Beratit në Shqipëri.
Arkeologjia në Shqipëri
Arkeologjia në Shqipëri është një fushë studimi e cila ka filluar me zgjimin e interesit për vlerat arkeologjike të Shqipërisë qysh në shek. XIX kur studiues të gjeografisë historike iu kushtuan lokalizimit dhe identifikimit të të dhënave nga burimet antike.
Hyrje
Kështu është i pari që viziton Shqipërinë francezi Pouqueville. Anglezi Martin Leake, nga shëtitja që bëri në Shqipërinë e Jugut deri në Apoloni, botoi një përshkrim të hollësishëm të rrënojave të objekteve arkeologjike që i ranë në sy. Më vonë arkeologu francez L. Heuzey vizitoi Shqipërinë dhe në studimin e tij u ndal kryesisht mbi Durrësin e Apoloninë Në fillim të shek. XX vizitoi Apoloninë dhe rrethinat e Vlorës ballkanologu C. Patsch. Ai është i pari që zbuloi qytetin e Amantias dhe më pas botoi një studim të hollësishëm mbi antikitetet që pa në Bylis, Klos, Berat etj. Gjatë Luftës së parë botërore erdhën në Shqipëri arkeologët austriakë C. Praschniker e A. Schober të cilët filluan kërkimet nga veriu i Shqipërisë në drejtim të jugut dhe i kushtuan vëmendje edhe monumenteve e qendrave arkeologjike ilire
Më 1924 një mision arkeologjik francez, nën drejtimin e Leon Rey, fillon gërmimet sistematike në Apoloni, të cilat vazhduan deri më 1938 dhe rezultatet u botuan në revistën Albania (L. Rey, Albanie, Revue d'archéologie, Paris 1925-1939, në 6 vëllime). Një mision tjetër arkeologjik italian më 1926 filloi gërmimet në qytetin antik të Foinikes dhe më vonë në Butrint. Në fillim misioni u drejtua nga L. Ugolini e më pas nga Markoni e Mustili (L. Ugolini, Albania antica, Roma 1927-1942, 3 vëll.) ; D. Mustili, La civilta preistorica dell'Albania, Roma 1940).
Pas Luftës së dytë botërore deri më 1990 kërkimet e studimet arkeologjike u bënë nga arkeologë shqiptarë. Më 1948 u krijua në Tiranë Muzeu Arkeologjik-Etnografik, më pas u krijua Sektori shkencor i kërkimeve arkeologjike, nga i cili më 1976 u formua Qendra e Studimeve Arkeologjike dhe më 1991 Instituti i Arkeologjisë. Gjatë këtyre viteve veç muzeut qendror arkeologjik dhe pavionit arkeologjik në Muzeun Historik Kombëtar, u ngritën edhe muze të profilit arkeologjik në Durrës, Apoloni, Butrint dhe Korçë, të cilët ruajnë objekte me vlera unikale.
Vitet 1991-1999 përbëjnë një etapë të re për arkeologjinë shqiptare, atë të bashkëpunimit me arkeologë të huaj. Janë realizuar ose vazhdojnë veprimtarinë projekti shqiptaro-grek në Butrint, projekti shqiptaro-amerikan në Shpellën e Konispolit (Sarandë) dhe në zonën Apoloni-Bylis, projekti shqiptaro-francez në Apoloni dhe në vendbanimin prehistorik të Sovjanit (Korçë) dhe projekti shqiptaro-anglez në Butrint. Gjatë vitit 2000 janë duke u hartuar edhe projekte të tjera për kërkime në Durrës, Bylis e qendra të tjera arkeologjike.
Rezultatet e kërkimeve, gërmimeve e studimeve arkeologjike, mëse njëqindvjeçare, të bëra në Shqipëri, mund t'i përmblidhnim në :
Në fushën e prehistorisë. Gjurmët më të hershme të banimit të territorit të Shqipërisë janë zbuluar në Xarë (Sarandë) dhe në Gajtan (Shkodër) të cilat i takojnë epokës së paleolitit (rreth 100.000 vjet më parë). Periudhës së paleolitit të vonë (30.000-10.000) vjet, i takojnë një numër më i madh vendbanimesh (Xarë, Konispol, Shën Marinë, Kryegjatë, Rrëzë Dajti, Gajtan etj) të cilat mbulojnë gjithë territorin e Shqipërisë së sotme.
Gjatë epokës së neolitit (7000-3000 p.e.s) territori i vendit tonë ka qenë shumë më i banuar, gjë që e dëshmojnë me dhjetëra vendbanime të zbuluara, të cilat kanë qenë ngritur në fusha pjellore, në tarraca lumore dhe në shpella. Banesat e tyre ishin kasolle të thjeshta të lyera dhe të shtruara me baltë. Në Dunavec e Maliq janë zbuluar banesa të ngritura mbi hunj (palafite) të cilat kërkonin një teknikë të lartë të ndërtimit të banesave. Por në jetën e banorëve neolitikë vend qendror zinte bujqësia dhe blegtoria si edhe përgatitja e prodhimi i enëve prej balte. Nga fundi i epokës neolitike mjeshtrat e punimit të poçarisë arrijnë të prodhojnë jo vetëm enë cilësore e me forma të shumëllojshme, por edhe me vlera artistike.
Vlerë të veçantë kanë disa enë të pikturuara të gjetura në Dunavec, Cakran e Maliq I të cilat janë të importuara nga kulturat e Diminit në Thesali (Greqi). Ato janë dëshmitë e para të këmbimit midis trevave të vendit tonë me qytetërimet më të përparuara të Evropës Jug-Lindore të epokës neolitike.
Në fillim të epokës së metaleve (mijëvjeçari i tretë p.e.s.) në pjesën perëndimore të Gadishullit Ballkanik ndodhën ndryshime të rëndësishme si rezultat i dyndjes së popujve baritor, indoevropian, të ardhur nga lindja. Një shfaqie e re ishte kulti i varrimit në tuma (Pazhok të Elbasanit, Barçë të Korçës, Piskovë të Përmetit etj). Ky rit varrimi në tuma do të përdoret pa ndërprerje gjatë tërë epokës së bronzit dhe do të bëhet karakteristik për popullsinë ilire të epokës së hekurit. Nga fundi i mijëvjeçarit të dytë dhe gjatë tërë gjysmës së parë të mijëvjeçarit të parë p.e.s., ilirët fillojnë dhe i vendosin vendbanimet e tyre në kodra të ngritura me pozicion dominues mbi zonën përreth, dhe gradualisht (i përforcojnë) i rrethojnë me mure të fuqishme (Gajtan-Shkodër, Tren-Korçë, Kalivo-Sarandë etj).
Në fushën e antikitetit
Deri në shek. VII p.e.s. trevat e ndryshme ilire kishin përparuar pothuajse me të njëjtin ritëm. Midis tyre dalloheshin disa krahina të veçanta si Fusha e Korçës, Mati, Glasinaci (në Bosnjë) etj, të cilat kishin arritur të krijonin një kulturë materiale me nivel më të lartë se të tjerat. Përfshirja e Ilirisë në lëvizjen e gjerë ekonomike-shoqërore mesdhetare, bëri që pas shek. VII p.e.s. të dalin në radhë të parë të zhvillimit trevat jugore ilire - Iliria e Jugut.
Faktor parësor u bënë marrëdhëniet e hershme me botën greke dhe veçanërisht procesi i urbanizimit u përshpejtua me themelimin e kolonive greke në brigjet e Ilirisë. Kështu kolonistë të ardhur nga Korkyra më 627 p.e.s. themeluan Dyrrahun dhe më 588 p.e.s. themeluan Apoloninë.
Durresi
Dyrrahu ose Epidamni, qysh në shek. V p.e.s. kishte punishte të punimit të qeramikës, të metaleve, të pëlhurave e lëkurës, kantier për ndërtimin e anijeve etj. Dëshmi e zhvillimit të tregtisë janë monedhat prej bronzi e argjendi që pret Dyrrahu, kurse për lulëzimin urbanistik të shek. IV p.e.s dëshmon mozaiku i një dyshemeje me gurë lumi, i ashtuquajturi Bukuroshja e Durrësit.
Në vitin 229 p.e.s. Dyrrahu kaloi në vartësi të Romës dhe më vonë u kthye në koloni romake. Në shek. I-III të e.s. përjeton një periudhë lulëzimi, u bë qendër dhe porti kryesor i brigjeve të Adriatikut lindor. Kësaj kohe i takon ndërtimi i amfiteatrit, i termave, bibliotekës, ujësjellësit etj.
Në shek. IV Dyrrahu bie ekonomikisht dhe tërmeti i vitit 345 e.s. e rënon edhe më tej duke e bërë të kthehet në një qendër të vogël tregtare. Pozita e tij gjeografike e bëri Dyrrahun që gjatë shek. V-VI e.s. ai të kthehet në një nga qytetet e rëndësishme të perandorisë bizantine. Në kohën e perandorit Anastas (me origjinë nga Durrësi) u ndërtuan shumë godina të reja, hipodromi dhe tre radhë muresh rrethues shumë të fuqishëm.
Apolonia
Apolonia Qytet antik ndër më të mëdhenjtë në pellgun e Adriatikut dhe më i përmenduri ndër 30 qytetet e tjera me të njëjtin emër të kohës antike. U ngrit mbi një kodër (me dy maja të larta 101 e 103 m mbi nivelin e detit) me një pozicion që zotëron tërë zonën dhe nëpërmjet luginës së lumit Aqos (Vjosë) lidhej me detin Adriatik. Në shekujt e parë të jetës, Apolonia mbante lidhje të ngushta me Korinthin dhe Korkyrën dhe luante rolin e ndërmjetësit në tregtinë e helenëve me ilirët. Në shek. V p.e.s. u bë qendër e zhvilluar ekonomike me punishte të shumta zejtare, zgjeroi marrëdhëniet me botën ilire si edhe me Atikën e më vonë edhe me Magna Grecian (Italinë e Jugut).
Në shek. III-IV qyteti humbet rëndësinë e dikurshme dhe në fillimet e mesjetës Apolonia kthehet në një qendër peshkopale.
Marrëdhëniet e ndërsjellat të qyteteve koloni me interlandin ilir shpejtuan procesin e lindjes dhe zhvillimit të një tog qytetesh ilire. Gjatë shek. IV-II p.e.s. ngrihen qytete si Butrinti, Amantia, Bylisi, Foinike, Antigonea, Dimali, Lisi etj. Ato ishin vendosur mbi maja apo shpate kodrash, me horizont të gjerë shikimi dhe të rrethuara me mure me konstruksione solide me blloqe gurësh të skalitur me forma trapezoidale, poligonale e në një fazë më të zhvilluar me blloqe kuadratikë. Në shek. IV p.e.s. ato ishin kthyer në qendra zejtare e tregtare, kurse rreth mesit të shek. III p.e.s. qyteti ilir ishte formuar me tiparet themelore të një qyteti antik. Hapësira e brendshme e qytetit ishte e organizuar sipas sistemit hipodamik ku agoraja në të cilën ishin vendosur godinat e karakterit politik e shoqëror, kulturor e religjioz (prytaneioni, teatri, shëtitorja, tempujt etj) formonin qendrën e qytetit të ndarë nga pjesa tjetër. Disa shembuj të këtyre ndërtimeve në qytetet ilire e dëshmojnë më së miri nivelin urbanistik të tyre.
Butrint
Në periudhën e vonë antike e mesjetës së hershme Butrinti përjetoi një periudhë lulëzimi. Kësaj kohe i takon ndërtimi i Baptisterit i cili është monumenti më i rëndësishëm i periudhës paleokristiane. Salla e pagëzimit në formë rrethore me diametër 13,50 m është shtruar me mozaikë shumëngjyrësh, me motive nga bota shtazore e figura gjeometrike, të cilat kanë vlerë të veçantë artistike. Salla përshkohet nga dy radhë kolonash granite mbi të cilat kanë qenë mbështetur qemerët e çatia.
Antigonea
Antigonea Qytet i themeluar në shek. III p.e.s. me një mur 4000 m të gjatë, është ndërtuar me një sistem urbanistik të tipit hipodamik, me rrugë të drejta e të kryqëzuara që ndajnë qytetin në insula me gjerësi 200 këmbë dhe në ndarje të tjera më të vogla.
Amantia
Amantia Është e vendosur në faqen e një kodre të lartë dhe kishte të fortifikuar me një mur të gjatë 2200 m, vetëm akropolin. Emri i qytetit për herë të parë përmendet në shek. IV p.e.s. Në shek. III p.e.s. qyteti fuqizohet ekonomikisht dhe arrin të presë monedhat e veta. Këtë e dëshmojnë ndërtimi i tempullit të Afërditës, rrënojat e një teatri dhe veçanërisht ndërtimi i stadiumit, i cili është ruajtur i plotë deri në ditët tona. Stadiumi ka formën tipike të stadiumeve greke me dy krahët e gjata që kufizojnë pistën me gjatësi 184,8 m dhe gjerësi 12,25 m. Njëri krah i shkallares i ndërtuar me blloqe gurësh gëlqerorë ka 17 radhë, kurse krahu tjetër ka 8 radhë.
Bylisi
Bylisi Një nga qytetet më të mëdha ilire u zhvillua në shek. IV p.e.s. si kryeqendër e fisit ilir të bylinëve. Ai kishte një sipërfaqe prej 30ha të rrethuar me mur të mbrojtur nga 7 hyrje e 7 kulla. Në shek. III p.e.s. qyteti u fuqizua ekonomikisht, kohë kur ndërtohet agoraja (qendra e qytetit) prej 4ha, ku ngrihet teatri me rreth 9000 vende, stadiumi, gjimnazi etj. Në shek. I e.s. Bylisi u kthye në koloni romake.
Në shek. IV të e.s. qyteti rrethohet me mure të fuqishme, dhe më pas në shek. V-VI u bë një qendër e rëndësishme peshkopale. Për këtë flet zbulimi i gjashtë bazilikave, dyshemetë e të cilave janë shtruar me mozaikë me motive paleokristiane të një cilësie të lartë.
Finiqi
Finiqi është qytet antik epirot, që ndryshe njihet edhe si Foinike. Territori i Finiqit në antikitet i përkiste zonës së Kaonisë, pjesë e Mbretërisë Epiriote dhe u zgjerua më tej gjatë periudhës Bizantine, ndërsa në jug të qytetit shtrihet liqeni i Butrintit. Burime antike përmendin pasuritë e qytetit, vecanërisht gjatë periudhës helenistike, ndërmjet shekullit të III dhe të II p.e.sonë, ku Finiqi ishte kryeqendra e Lidhjes Epiriote. Në qytetin e Finiqit u nënshkrua edhe fundi i Luftës së Parë Maqedonase, dokumenti mori emrin si “ Paqja e Finiqit”. Sot siti arkeologjik i Finiqit ka statusin e Parkut Kombëtar Arkeologjik.
Albanopoli
Albanopoli qytet ilir, qendër e fisit të Albanëve, që përmendet për herë të parë në mesin e shek. II të e.s. nga Ptolemeu, i cili përcakton dhe koordinatat e shtrirjes së tij. Është lokalizuar me rrënojat e qytetit ilir të Zgërdheshit (në afërsi të Krujës). Emri i qytetit dhe i fisit të albanëve që krijuan atë, u ruajt në mesjetë e deri në ditët tona duke i dhënë emrin gjithë trevës ku shtriheshin Ilirët e Jugut - Albania.
Dekorimi i nuses
thumb|Fustan dasme Sullivan, 1908, (Muzeu Folklor e Peloponezit, Nafplio/2006.6.91). Dekorimi i nuses është term që përfshihen gjitha mjetet dhe veprimet e ndërmarra për të pregatitur nusen që të dalë para dasmorëve dhe dhuratat që i varen në trupin e saj në shtëpinë e burrit.
Arkeologjia në Shqipëri
Selca e Poshtme
Selca Poshtme Në kodrat e fshatit me të njëjtin emër, janë zbuluar rrënojat e një qyteti ilir të shek. IV-III p.e.s. Në shek. III bëhet qendër e krahinës ilire të Dasaretisë. Në këtë kohë gdhenden në shkëmb 4 varre monumentalë princëror, me një arkitekturë të stilit jonik. Në njërin varr është gjetur një inventar shumë i pasur me armë, enë bronzi e balte, zbukurime ari dhe një paftë metalike me skenë mitologjike luftimi.
Dekorimi i nuses
Në dekorimin e nuses nuk hynë çejzi i nuses, por vetëm pjesa që ka të bëjë me veshjen, maskimin dhe dekoracionin e trupit të saj. Si pjesë të këtij dekorimi është edhe dizajnimi i nuses (maskimi), metalikët e nuses (të falurat për nusen).
Arkeologjia në Shqipëri
Arkeologjia
Në qytetet koloni, Dyrrah, Apoloni si edhe në qytetet e tjera të Ilirisë së Jugut si në Butrint, Amantia, Bylis, Antigone etj., krahas degëve të ekonomisë u zhvillua e lulëzoi arti, i cili në fillim zhvillohet i lidhur me traditën e metropoleve (korinthase e korkyrase). Pas shek. V krahas vazhdimit të traditës, arti fiton veçori lokale. Vlera të veçanta artistike kanë punimet në qeramikë. Në shek. IV-III p.e.s. punishtet e Apolonisë e Dyrrahut prodhuan enë me figura të kuqe me tema mitologjike dhe nga jeta e përditshme. Figurinat (terrakotat) e shumta me tema mitologjike e më pas edhe tema nga jeta e përditshme, dallojnë për plastikën e realizimin artistik. Krahas terakotave të shumta janë edhe figurinat prej bronzi, mjaft prej të cilave përbëjnë vepra arti.
Gjatë shek. I-II e.s. në skulpturë përvetësohen tiparet e artit romak. Veçanërisht në skulpturë portreti ndjek realizmin tipik të kohës me një frymë të mbështetur në traditën. Qendra kryesore është Apolonia me portretet e magjistratëve, të Filozofit, të Bilias etj. Portrete cilësore të shek. I-II e.s. kanë dhënë Dyrrahu, Butroti, Foinike etj. Relievi bëhet skematik dhe lidhet me qëllimet praktike të zbukurimit të altareve, sarkofagëve, monumenteve arkitektonike etj.
Mozaiku si gjini e pikturës monumentale dekorative në kohën antike (greko-romake) dhe atë mesjetare të hershme njohu një lulëzim të dukshëm, sidomos në shekujt e parë të e.re. Duke përdorur gurë kubik të zinj ose shumëngjyrësh të vendosur në sfond të bardhë u arrit të realizoheshin figura të ndryshme gjeometrike dhe skena nga mitologjia detare. Shquhet mozaiku polikrom zbuluar në Apoloni, që paraqet Luftën e amazonëve.
Kantoni Cassagnes-Bégonhès
Kantoni Cassagnes-Bégonhès (frëngjisht: Canton de Cassagnes-Bégonhès) është një kanton në departamentin Aveyron, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Cassagnes-Bégonhès. Ka sipërfaqe 206.31km2 dhe popullsi 5622 banorë.
Kurdistani
Kurdistani në përgjithësi përfshin katër zonat e mëposhtme: Turqia juglindore (Kurdistani Verior), Iraku verior (Kurdistani Jugor), Irani veriperëndimor (Kurdistani Lindor) dhe Siria veriore (Kurdistani Perëndimor). Disa përkufizime përfshijnë gjithashtu pjesë të Transkaukazisë jugore. Disa organizata nacionaliste kurde kërkojnë të krijojnë një shtet të pavarur kombëtar të përbërë nga disa ose të gjitha këto zona me shumicë kurde, ndërsa të tjera bëjnë fushatë për autonomi më të madhe brenda kufijve ekzistues kombëtarë.
Historikisht, fjala "Kurdistan" është vërtetuar për herë të parë në kronikat selxhuke të shekullit të 11-të. Ndërkohë që kishte një numër të madh dinastish, emiratesh, principatash dhe krerësh të ndryshëm kurdë të krijuar nga shekulli i 8-të deri në shekullin e 19-të. Administrativisht, shekulli i 20-të pa krijimin e zonave jetëshkurtër të shtetit kurd (1918-1919), Mbretërisë së Kurdistanit (1921-1924), Kurdistansky Uyezd dmth "Kurdistani i Kuq" (1923-1929), Republikës së Araratit ( 1927–1930), dhe Republika e Mahabadit (1946).
Njerëzit
Kurdët janë një popull me origjinë indo-evropiane. Ata flasin një gjuhë iraniane të njohur si kurdisht, dhe përbëjnë shumicën e popullsisë së rajonit. Shumica e banorëve janë myslimanë, por adhuruesit e feve të tjera janë gjithashtu të pranishëm – duke përfshirë jarsanizmin, jazidët, alevitë, krishterët dhe në të kaluarën, jehudët, shumica e të cilëve emigruan në Izrael.
Përgatitje e trahanasë së gatshme (e gatuar)
Në tenxhere shkrijmë gjalpin, hedhim trahananë dhe e skuqim lehtë, hedhim ujin e nxehtë, e përziejmë që të mos bëhet kokrra, shtojmë djathë të thërrmuar ose shëllirë me thërrmija djathi dhe e ziejmë 10 minuta.
Përmeti p.sh. e bën me qepë të skuqura e salcë: disa krahina me cigaridhe të dhjamosura të bagëtive. Trahanaja përgatitet dhe me zierje, pa e kaurdisur, hidhet buka dhe përvëlohet me yndyrë.
Për 4-5 veta :
Kur ka shëllirë hidhet gjysma e sasisë së ujit.
Planet X
Prapavija
Planet X u krijua kur Derek Sherinian vendosi t'i ndiqte dy drejtime. Në njërën anë, ai dëshironte që solo albumet e tij të mëtutjeshme të përfshinin më shumë zhanre muzikore, ndërsa në anën tjetër ai dëshironte që ta krijonte një projekt anësor që do t'i mbetej besnik muzikës së solo albumit të parë Planet X, dhe që do t'i impresiononte anëtarët e tanishëm të bendit Dream Theater. Por pasi vërejti që metabolizmi në mes të tij dhe Virgil Donatit punonte aq mirë, ai vendosi që Planet X ta shndërronte në bend të përhershëm.
Zëri i Planet X rri shumë larg nga këngët që dëgjohen në radio. Virgil Donati njëherë tha, "takti më i huaj muzikor për ne është 4/4". Në çdo kompozim të tyre vërehet ndërrimi i shpeshtë i takteve muzikore. Muzika e tyre është plotësisht instrumentale, përveç disa frazave të folura. Pasi që kompozimi i tyre bazohet në muzikën jazz, shumica e këngëve i kanë pjesët e solove të zgjeruara dhe të ndërprera nga refrenet. Sidoqoftë, në mënyrë zënore ata më së shumti përngjajnë me avant-garde jazz fusion.
Pas albumit të tyre të parë, Universe, ata e inçizuan live albumin Live from Oz gjatë turnesë së tyre në Australi në vitin 2002. Solo albumi i dytë, MoonBabies, u lëshua në fundin e po atij viti. Ky album u miksua dhe u ko-prodhua nga bateristi i famshëm Simon Phillips i cili tha se "Planet X është një bend i cili është duke e luajtur pothuajse të pamundurën". Basistët mysafir që morën pjesë në album ishin Tom Kennedy, Jimmy Johnson, dhe Billy Sheehan.
Në vitin 2004, kitaristi Tony MacAlpine e la bendin për të shkuar në turne me Steve Vai-n. Si zëvendësim erdhi kitaristi Brett Garsed, i cili kishte marrur pjesë edhe në solo albumin e parë të Derek Sherinian. Bashkë me kitaristin e ri, bendi e inçizoi albumin e ri në vitin 2007, Quantum, ku marrin pjesë edhe kitaristi i famshëm Allan Holdsworth, si dhe basistët Jimmy Johnson dhe Rufus Philpot.
Kantoni Rohan
Kantoni Rohan (frëngjisht: Canton de Rohan) është një kanton në departamentin Morbihan, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Rohan. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 8981 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Rohan aktualisht përbëhet nga 7 komuna.