cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Florand Loca
Biografia
Florand Loca eshte colorist shqiptar.Lindi ne lezhe më 10 Shtator të vitit 1996,pas disa vitesh shperngulet bashke me familjen ne Tirane.Mbaroi shkollen profesionale per TIK (Teknologji Informacioni dhe komunikimi). Filloj pune si grafist, Editor ne RTV ORA NEWS dhe vazhdon punen aktualisht tek TV KLAN.
Kush e hëngri akulloren?
Kush e hëngri akulloren? vjersha dhe poema humoristike me autor Tasim Gjokutaj. Botuar në Tiranë në vitin 1997 nga Shtëpia botuese "Toena". Libri ka 127 faqe.
Prapësitë e Poku Çamarrokut
Prapësitë e Poku Çamarrokut poemë humoristike me autor Tasim Gjokutaj. Botuar në Tiranë në vitin 1998 nga Shtëpia botuese "Toena". Libri ka 16 faqe.
Jandun
Jandun është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Jandun ka një popullsi prej 282 banorë dhe sipërfaqe 12.78 km², me një dendësi prej 22 banor/km².
Vajza që u bë...bletë
Vajza që u bë...bletë përrallë në vargje : (sipas një legjende) me autor Tasim Gjokutaj. Botuar në Tiranë në vitin 2000 nga Shtëpia botuese "Toena". Libri ka 16 faqe. ISBN 9992712414
Fatmir Dalladaku
Fatmir Dalladaku është kirurgu i parë kardiovaskular nga Kosova i njohur edhe për operacionet e para në zemër të hapur në Kosovë, si dhe për punën pro-bono me pacientët nga Kosova, Shqipëria dhe Maqedonia. Si pasojë e masave të dhunshme të instaluara në Kosovë në fillim të viteve të 90-ta, pas përfundimit të subspecializimit në Berlin, RF e Gjermanisë, u punësua po aty, pasiqë nuk iu mundësua vazhdimi i veprimtarisë profesionale në Kosovë.
Karriera e hershme
Fatmir Dalladaku u lind më 5 dhjetor të vitit 1953. Pas përfundimit të gjimnazit, i regjistroi studimet në Fakultetin e Mjekësisë të Universitetit të Prishtinës, ku edhe diplomoi në vitin 1979. Vazhdoi studimet postdiplomike dhe magjistroi në Fakultetin e Mjekësisë të Universitetit të Zagrebit në Kroaci, nën udheheqjen e Prof. Dr. Ivo Despot dhe Prof. Dr. Josip Sokolic. Mes viteve 1979 dhe 1982, Dalladaku punoi në një numër ambulancash mjekësore në gjithë Kosovën, si dhe në Shtëpinë e Shëndetit në Prishtinë. Më pas vazhdoi specializimin në klinikat e Fakultetit të Mjekësisë në Prishtinë nën udhëheqjen e Prof. Dr. Velibor Moracic dhe Prof. Dr. Gazmend Shaqiri. Në periudhën 1985-1986, përfundoi specializimin nga kirurgjia e përgjithshme në klinikën Ozren Novosel dhe KBC Rebro në Zagreb, nën udhëheqjen e Prof. Dr. Mladen Stulhoffer dhe Prof. Josip Sokolic.
Periudha në Gjermani
Në vitin 1989, Dalladaku fitoi bursën e senatorit të Berlinit Perëndimor për të vazhduar subspecializimin nga kirurgjia kardiovaskulare pranë Deutsches Herzzentrum në Berlin të Gjermanisë Perëndimore, ku mentor e kishte Prof. Dr. Roland Hetzer. Plani fillestar i Dalladakut ishte që të kthehej në Kosovë pas përfundimit të subspecializimit, dhe që së bashku me kolegët e tij nga Departamenti i Kirurgjisë Vaskulare ta themelojne klinikën shumë të nevojshme të kirurgjisë së zemrës pranë Fakultetin të Mjekësisë të Universitetit të Prishtinës. Megjithate, si pasojë e heqjes së autonomisë së Kosovës në vitin 1989 dhe zhvillimeve politike që pasuan, ky plan nuk arriti të jetësohet asnjëherë. Me ngritjen e tensioneve politike në Kosovë, në vitin 1991, shumica dërrmuese e profesorëve dhe mjekëve shqiptarë në Universitetin e Prishtinës u larguan nga puna. Me leje të strukturave të sapokrijuara paralele të Fakultetit të Mjekësisë të Universitetit të Prishtinës, Dalladaku e pranoi ofertën për punësim si mjek specialist në Deutsches Herzzentrum në Berlin. Dalladaku bëri operimin e parë në zemër të hapur në vitin 1990 gjatë qëndrimit në Berlin, dhe që nga ajo kohë, ka bërë më shumë se 4000 ndërhyrje të tilla kirurgjike.
Në vitin 1994, së bashku me një grup kolegësh nga Berlini dhe Heidelbergu, Dalladaku bashkëthemeloi klinikën Deutsches Herzzentrum në Lahr-Schwarzwald të Gjermanisë, ku edhe vazhdon të jetë i angazhuar si kryemjek (Oberarzt).
Ai u kthye në Prishtinë në vitin 2003 për të bërë operacionet e para në zemër të hapur në Kosovë. Mes viteve 2004 dhe 2008 ishte poashtu i angazhuar si ligjërues në Fakultetin e Mjekësisë në Prishtinë. Është autor dhe koautor i punimeve të shumta si dhe pjesëmarrës në shumë kongrese dhe simpoziume mjekësore nacionale dhe ndërkombëtare.
Operacioni i parë në zemër të hapur në Kosovë
parapamje|Dr. Dalladaku dhe ekipi i tij gjatë operacionit të parë në zemër të hapur në Kosovë Në maj të vitit 2003, Dr. Dalladaku erdhi me ekipin e vet nga Gjermania për të bërë dy operacionet e para “bypass” në zemër të hapur në Kosovë. Përveç diagnostifikimit falas të pacientëve të bëra në Klinikën Kardiologjike të Fakultetit të Mjekësisë në Tiranë disa ditë para operacioneve, ai poashtu e organizoi transportin e pajisjeve të nevojshme mjekësore nga Gjermania në Kosovë, përfshirë makinat ekstrakorporale dhe pompat intraaortale. Pas katër ditësh udhëtimi dhe komplikimeve të shumta burokratike gjatë rrugës, më 23 maj, pajisjet teknike arritën në Prishtinë nën përcjelljen e kolegut të Dalladakut, Michael Rothe. Ditën e nesërme, më 24 maj, dy pacientë të moshës 67 (A.Gj.) dhe 51 vjeçare (E.D.), iu nënshtruan ndërhyrjeve kirurgjike të cilat u kryen në sallën e saporenovuar të operacionit në Klinikën e Gjinekologjisë të Qendrës Klinike Universitare të Kosovës (QKUK). Operimet u kryen falas, pasiqë të gjitha shpenzimet u mbuluan nga klinika Herzzentrum Lahr/Schwarzwald, FD Company, ish-biznesi i familjes Dalladaku në atë kohë, dhe agjencioni Eurokoha. Edhe pse operimet u kryen pa asnjë komplikim, trupat gjermane të KFOR-it të stacionuara në Kosovë ishin të gatshme t’i transportonin në çdo kohë dy pacientët nga Kosova në Gjermani në rast nevoje.
Ekipi mjekësor i përbërë nga Dr. Andre Gille (anesteziolog), Ass. Dr. Petra Gehle (asistente), Michael Rothe (kardioteknik), dhe Jens Kubsdella (instrumentalist), si dhe ekipi i kujdesit intenziv i përbërë nga Dr. Armin Lehmann, Gabrielle Herrmann, Katja Vogel, Christoph Wehler, dhe Michael Fellhauer u kthye në Gjermani një javë pas përfundimit të suksesshëm të operimeve. Përderisa pajisjet mjekësore u kthyen në Gjermani, Dalladaku mbeti në Kosovë edhe nje kohe pas operimeve me qëllim të mbikqyrjes së trajtimit të mëtejmë të pacientëve nga kolegët vendas. Ai poashtu e mbikqyri procesin e dhënies donacion të të gjitha medikamenteve të pashfrytëzuara dhe materialit harxhues (gjithsej 18 valixhe të mëdha alumini) të sjellura nga Gjermania, klinikave të ndryshme të QKUK-së.
Jeta personale
Dalladaku është i martuar me piktoren dhe ligjeruesen e artit Bukurije Oseku-Dalladakun dhe ka dy fëmijë. Ai momentalisht jeton në Lahr/Schwarzwald të RF Gjermanisë dhe punon në MediClin Herzzentrum Lahr/Baden.
Derrkuci që bëri dush
Derrkuci që bëri dush libër me autor Tasim Gjokutaj. Botuar në Tiranë në vitin 2000 nga Shtëpia botuese "Toena". Libri ka 16 faqe. ISBN 9992712422
Baupte
Baupte është një komunë në Francë. Baupte bën pjesë në departamentin Manche të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 454 banorë dhe sipërfaqe 2.29 km².
Organizata Ndërkombëtare e Studentëve Gjeodetë
Organizata Ndërkombëtare e Studentëve Gjeodetë (ose ndryshe IGSO) është një organizatë ndërkombëtare, e pavarur, jo politike dhe jofitimprurëse drejtuar nga dhe për studentët gjeodetë dhe të rinjtë gjeodetë.
Qëllimet
Qëllimet e IGSO janë:
Këto qëllime krijohen dhe realizohen në International Geodetic Students Meeting (IGSM) dhe nga Asambleja e Përgjithshme.
Struktura
Anëtarët e IGSO janë shoqatat e universiteteve të përfaqësuar nga studentët gjeodetë.
IGSO përbëhet nga këto institucione:
Struktura e IGSO dhe realizimi i IGSM 2004 u prezantuan në takimin e ISPRS në 2006.
Takimet dhe Aktivitetet
Jedes Jahr organisiert die IGSO ein International Geodetic Students Meeting (IGSM). Diese Treffen bieten den Studierenden die Möglichkeit, Erfahrungen untereinander auszutauschen. Da die Treffen jedes Jahr in einem anderen Land stattfinden, bieten sie auch die Gelegenheit, neue Kulturen und Gewohnheiten kennenzulernen.
Cdo vit IGSO organizon një takim ndërkombëtar me studentët gjeodetë (IGSM) në vende të ndryshme. Këto takime lejojnë studentët që të shkëmbejnë eksperiencat e tyre gjeodezike dhe të njohin kulturën dhe zakonet e vendeve të ndryshme.
Historiku
Takimet në të kaluarën dhe të ardhmen :
Partnerët
IGSO është një organizatë partnere me International Federetion of Surveyors (FIG). .
Rungaja
Rungaja është mal në jugperëndim të rrethit të Korçës me lartësi 1945 m. Kufizohet me pellgun e Kolonjës në juglindje dhe luginën e rrjedhjes së sipërme të Osumit në jugperëndim. Ka pamjen e një kubeje me forma të shumta karstike dhe akullnajore (cirqe, lugje e morena). Në pjesën veriperëndimore të Rungajës buron një nga degët e lumit Osum. Në periferi të tij ka pyje ahu, halorësh e dushku, ndërsa në pjesën e sipërme ka kullota alpine.
Salers
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Është i famshëm për djathrat Cantal dhe Salers me emërtimin e origjinës së kontrolluar (AOC). Është i famshëm edhe për racën e gjedhëve Salers që e ka origjinën në këtë komunë.
Varrezat shqiptare në Selanik
Bashkësia shqiptare që për shekuj pat jetuar dhe punuar në qytetin e Selanikut kishte varrezat e tyre në një kodër. Por në vitet 1982-1986 qeveria greke e asaj kohe urdhëroi që të zhdukeshin varrezat shqiptare dhe mbi ato varre të ndërtohej një lagje me banorë të gjallë. Sot, ajo lagje quhet “Triandria”...
Në varrezat shqiptare në Selanik ka pasur varrin edhe ish-kryeministri i Shqipërisë Hasan Bej Prishtina, eshtrat e të cilit u kthyen në Shqipëri në vitin 1976. Janë të vetmet eshtra që nuk i zhdukën grekët gjatë prishjes së varrezës shqiptare. Po kështu një dokument për ekzistencën dikur të varrezës së shqiptarëve në lagjen Triandria është botuar në Gazeta e Athinës në shtator të vitit 2002, ku Shahin Qenan Mesareja nipi i gjeneralit turk me kombësi shqiptare Hasan Tahsin Pasha deklaron se varri i Hasan Tahsin Pashës ka qenë në varrezat shqiptare në Triandria në Selanik, të cilat janë zhdukur.
Referimet
Ngjarjet më të bujshme të shqiptarëve të Selanikut. Arben Llalla (Rilindasi 21.07.2013).
Çfarë fshihet pas ndërtimit të varrezave të luftës italo-greke ? Arben Llalla (MAPO 23 Shkurt 2016).
Bisedë me një dallëndyshe
Bisedë me një dallëndyshe libër me autor Tasim Gjokutaj. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga Shtëpia botuese "Toena". Libri ka 12 faqe. ISBN 9992717297
Dhelpra dhe Baloshi
Dhelpra dhe Baloshi libër me autor Tasim Gjokutaj. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga Shtëpia botuese "Toena". Libri ka 12 faqe. ISBN 9992717343
Kisha e Shën Sofisë, Ohër
300px|parapamje|djathtas|Kisha e Shën Sofisë në Ohër parapamje|Kisha Shën Sofia në Ohër parapamje|220x220px|Afreske në Kishën e Shën Sofisë.
Kisha e Shën Sofisë (Црква Света Софија, Crkva Sveta Sofija) është një kishë e cila ndodhet në qytetin e Ohrit, në Maqedoninë e Veriut. Kisha është një nga monumentet më të rëndësishme të Maqedonisë, në fushën e arkitekturës dhe të artit që nga mesjeta.
Historiku
Kisha ishte ndërtuar gjatë Perandorisë së Parë Bullgare, pas konvertimit në Krishterim. Sipas disa burimeve ajo është ndërtuar gjatë sundimit të Knjaz Boris I (852 – 889).
Një detaj nga kisha është përshkruar në anën e kundërt të kartëmonedhës së Maqedonisë prej 1000 denarësh, të lëshuar në vitin 1996 dhe 2003.
Lidhje të jashtme
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Kisha_e_Sh%C3%ABn_Sofis%C3%AB%2C_Oh%C3%ABr&params=41_06_43.52_N_20_47_38.81_E_region:MK_type:landmark <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 41°06′43.52″N 20°47′38.81″E  ﻿ / ﻿ <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">41.1120889°V 20.7941139°L ﻿ / 41.1120889; 20.7941139   ]
Castelnaud-la-Chapelle
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Castelnaud-la-Chapelle (Ocitanisht: Castelnòu e La Capèla ; Shqip: Kastelriu dhe Kapela) është një komunë në departamentin Dordonjë në Nouvelle-Aquitaine.
Château de Castelnaud-la-Chapelle ndodhet në komunë.
Gjeografia
Lumi Céou rrjedh në veri përmes pjesës perëndimore të komunës, më pas derdhet në Dordonjë, e cila formon të gjithë kufirin verior të komunës.
Fshati ndodhet mbi bashkimin e dy lumenjve.
Arkitektura e Bengalit
Arkitektura e rajonit të Bengalit përfshin shtetin e Bangladeshit dhe shtetin indian të Bengalit Perëndimor. Ajo ka shumë monumente arkitekturore dhe rrënoja të lashta.
Perandoria Pala
Perandoria Pala ishte një dinasti budiste në zotërim të Bengalit nga shekull i VIII deri në shekullin e XII. Dinastia Pala krijoi një formë të veçantë të artit budist të njohur si "Shkolla Pala e Artit Skulpturor". Strukturat gjigante të Vikramshila Viharës, Odantpuri Viharës dhe Jagaddal Viharës ishin kryevepra të Dinastisë Pala. Këto struktura kolosale u shkatërruan nga forcat e Bakhtiar Khiljit. Somapura Mahavihara, një krijim i Dharmapalas në Paharpur të Bangladeshit është Vihara më e madhe budiste në nënkontinentin indian dhe ka qenë përshkruara si një "kënaqësi per sytë e botë". UNESCO e ka shpallur atë një Monument të Trashëgimisë Botërore në vitin 1985. Stili arkitekturor Pala u ndoq përgjatë gjithë Azisë Jug-Lindore dhe Kinës, Japonisë dhe Tibetit. Rajoni i Bengalit me të drejtë ka fituar emrin "Zonja e Lindjes". Dr. Stella Kramrisch thotë: "Arti i Biharit dhe Bengalit ushtroi një ndikim të gjatë mbi atë të Nepalit, Burmas, Sri Lankas dhe Javas". Dhimani dhe Vittpala ishin dy skulptorë të shquar të Perandorisë Pala. Rreth Somapura Mahaviharas, Mr. J.C. French thotë me pikëllim se: "Për kërkimin e Piramidave të Egjiptit shpenzohen miliona dollarë çdo vit. Por kemi shpenzuar vetëm një përqind të asaj shume parash për gërmimin e Somapura Mahaviharas, kush e di se çfarë zbulime të jashtëzakonshme do të ishin bërë".
Keci që s'bëri detyrat
Keci që s'bëri detyrat tregim në vargje me autor Tasim Gjokutaj. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga Shtëpia botuese "Toena". Libri ka 12 faqe. ISBN 9992717300
Arkitektura e Bengalit
Arkitektura mortore e Bengalit
Arkitektura mortore është një tip ndërtesash të ngritura mbi varre. Varret e shtrira në Bengal janë të pakët në numër por tregojnë larmi domethënëse dhe adoptim interesant të formëave tradicionale islamike sipas shijeve dhe kërkesave rajonale. Si në vendet myslimane, urdhëresat e haditeve për të praktikuar taswiyat al-quburin, që është, ta nivelosh varrin sipas terrenit rrethues, nuk e e ndalon ngritjen e një varri sipër nivelit të terrenit, ngritja e cenotafeve prej tullash ose gurësh, ose ndërtesa mauzoleumësh monumental në Bengal. Mbetjet arkitekturore dhe epigrafike të periudhave para-Mogule dhe Mogule kishin tre grupe vend-varrimesh për banorët – pushtuesit dhe fisnikëria, shenjtët dhe luftëtarët ghazi (fitimtarë të luftërave fetare). Fjala arabe qabr përdoret për të treguar një varr; fjala bengali samadhi për një varr dhe termi persian mazar është një emërtim nderimi për varrin e një personi të rangut të lartë. Varret e shenjtëve dhe ghazive, kur ishin të lidhur me komplekset e dargahut, quhet me termin e kuptueshëm dargah; termi persian astana për një varr të shenjtë nuk është i zakonshëm në Bengal. Mbishkrimet mortore përmbajnë terma të tillë si maqbara, tyrbe, qabr, gunbad, rawza. Varret në Bengal mund të klasifikohen në dy periudha kronologjike: Sulltanati ose para-Mogule dhe Mogule.
Varret e Sulltanatit ose para-Mogule
Si në ndërtesat e tjera myslimane në Bengal, shijet dhe teknikat vendore bengaleze janë më të theksuara në varret para-Mogule, ndërsa parapëlqimi për stilin kozmopolitan Mogul mbizotëron strukturat mortore Mogule. Pavarësisht numrit të vogël të mbijetuar të mbishkrimeve të shkëputura mortore, një studim sistematik i arkitekturës mortore në Bengal i bazuar mbi sekuencën historike është bërë i vështirë për shkak se shumica e varreve në gjendjen aktuale janë pa mbishkrime që të shënojnë emrat e të vdekurve ose datat e ndërtimit të varreve. Traditat vendore shpesh bazohen mbi hipotezën e një varri, megjithëse dëshmi të brendshme të tërthorta në teknikën dhe stilin e ndërtimin ofrojnë një bazë të fortë për caktimin e autenticitetit të një vendvarrimi.
Varret Mogule
Varret ekzistuese Mogule janë më të shumtë në numër sesa varret e Sulltanatit dhe tregojnë një larmi më të madhe formash duke shumëzuar stilet pararendëse. Ata janë ndërtuar veçmas, shpesh në afërsi të xhamive, ose brenda një rrethimi me mure që formojnë një kompleks të vogël bashkë me një xhami, ose në komplekse më të mëdha ndërtesash fetare dhe pallatore të vendosura brenda kopshteve të fortifikuara, psh.: varret e Bibi Parit në Fortesën e Lalbaghut (Dhaka) dhe Anwar Shahid (Burdwan). Varret tetëkëndorë u shfaqën për herë të parë në Bengal gjatë periudhës Mogule. Kubeja mori pamjen e saj të jashtme konvencionale duke patur një kornizë të drejtë. Një grup varresh i tipit kube në Dhaka atribuar anëtarëve femërorë të shtëpiakeve të Nawab Shaista Khanit janë shembuj të mrekullueshëm strukturash mortore. Varret Mogule janë zakonisht të ngritur mbi platforma por ndonjëherë me panele nikesh të verbëra. Përveç formës së saj bazë si një kub me kupolë, gjatë periudhës mogule kubeja mori dy forma të mëtejshme, të përbëra nga bashkangjitje:
Arkitektura tempullore prej terrakote
Megjithëse ka një mori dëshmishë të ngulimeve njerëzore në Bengal që nga kohët parahistorike ka një mungesë pikëlluese të dëshmive arkeologjike. Kjo për shkak të strukturës së tokës së Bengalit. Bashkësia e përhapur në rrafshirën aluvionale e gjithë rajonit të lumenjve të fuqishëm të Gangut dhe Brahmaputras është e ndjeshme ndaj përmbytjeve dhe modelit të rezultues të paqëndrueshëm gjeomgrafik. Të vetmet rajone disi të paprekura nga përmbytjet janë Chota Nagpuri perëndimor dhe kurrizet e Himalajeve të lindjes dhe veriut. Kjo strukturë tokësore është pasqyruar në materialin e zgjedhur ndërtues nga projektuesit e tempujve bengalezë. Tempujt kryesisht prej terrakote me dekorime sipërfaqësore të rafinuara dhe mbishkrime në alfabetet nagari. Struktura e çatisë ka qenë prekur gjithashtu nga përmbytjet e rënda të deltës së lumit Gang dhe Terai që provojnë gjatë musoneve, është lakuar efektivisht në shumicën e rasteve për tu shkarkur nga ngarkesa e sasisë së madhe të ujit sa më shpej që është e mundur dhe kështu duke rritur jetëgjatësinë e strukturës. Dëshmitë arkitekturore përgjithësisht kanë qenë formuar nga Periudha e Perandoris Gupta e në vazhdim. Ka pasur zbulime së fundmi të pllakave prej terrakote nga kohët e Chandraketugarhut dhe Mahasthangarhut që hedhin dritë të mëtejshme mbi stilet arkitekturore të periudhave Shunga dhe Gupta. Përveç ndikimit Palavi dhe Phamsana mbi stilin arkitekturor është gjithashtu ngushtësisht e lidhur me stilin Bhanja të tempujve nga distrikti Mayurbhanj i Orrisas. Por tempujt e Bengalit Jugor janë një veçanti për shkak të stilit të çative aq të pashembullta dhe të lidhura ngushtësisht me ndërtesat e stilit tradicional të mbuluara me kashtë orizi të Bengalit rural. Bishnupuri në distriktin jugor të Bankuras së Bengalit perëndimor ka një seri tempujsh të tillë që janë ndërtuar nga Dinastia Malla, janë shembuj të këtij stili. Shumcia e këtyre tempujve janë të mbuluar në sipërfaqen e jashtme me relieve terrakote që përmbajnë një mori materialesh shekullore që i bëjnë këta të rëndësishëm për të rindërtuar strukturën shoqërore nga këto kohë. Strukturat tempullore përmbajnë çati të pjerrëta piramidale që informalisht quhen chala. Për shembull, një çati e pjerrët piramidale me një strukturë piramidale tetë-faqëshe me të ashtu quajturën "ath chala" ose fjalë për fjalë çatia me tetë faqe. Shpesh, ka më shumë se një kullë në ndërtesën e tempullit. Këto janë ndërtuar prej lateriti dhe tulle duke i lënë ato nën mëshirën e kushteve të ashpra atmosferike të Bengalit Jugor. Tempulli Dakshineswar Kali është një nga shembujt e stilit Bhanja, ndërsa tempujt të mëtejshëm të vegjël të Shivës përgjatë bregut të lumit janë shembuj të stilit të çatisë së Bengalit Jugor megjithëse në përmasa shumë më të vogla.
Stilet arkitekturore 'bungalow'
Zanafilla e bungalowt i ka rrënjët e saj në rajonin e Bengalit. Termi baṅgalo, që do të thotë "bengaleze" dhe i përdorur për një "shtëpi në Stilin Bengalez". Shtëpi të tilla ishin tradicionalisht shumë të vogla, vetëm një katëshe ose dhe të shkëputura dhe kishin një verandë të gjerë u adoptuan nga britanikët, që i përdorën ato si shtëpi për administratën koloniale në verë vend-pushimet verore në rajonin e Himalajave dhe grupet e qyteteve jashtë Indisë. Stili i shtëpive Bungalow është shumë popullor në Bengalin rural. Në zonat rurale të Bangladeshit, shpesh quhen “Bangla Ghar” (shtëpi të stilit bengal). Materiali kryesor ndërtimor i përdorur në kohët moderne janë fletat e rrudhosura të çelikut. Më parë ato ndërtoheshin me dru, bambu dhe një lloj kashte të quajtur “Khar”. Khari përdorej në çatitë e shtëpisë Bungalow dhe e mbanin shtëpinë të freskët gjët ditëve të nxehta të verës. Një tjetër material për shtëpitë Bungalow ishin dhe pllakat prej balte të kuqe.
Seraincourt
Seraincourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Seraincourt ka një popullsi prej 256 banorë dhe sipërfaqe 16.2 km², me një dendësi prej 16 banor/km².
Cornudella de Montsant
Cornudella de Montsant është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Priorat, të provincës Tarragona, në Komunitetin Katalonia. Cornudella de Montsant ka 1015 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 63.5 km2.
Letërsia për fëmijë : tekst mësimor për studentët e degëve të Ciklit të Ulët dhe të Edukimit Parashkollor
Letërsia për fëmijë : tekst mësimor për studentët e degëve të Ciklit të Ulët dhe të Edukimit Parashkollor, me autor Tasim Gjokutaj. Botuar në Tiranë në vitin 1997 nga Shtëpia botuese "Toena". Libri ka Pj.1, 132 faqe.
Neufmaison
Neufmaison është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Neufmaison ka një popullsi prej 57 banorë dhe sipërfaqe 7.06 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Lidhje të jashtme
Neufmaison Neufmaison
Muzeu Nobel
parapamje|280x280px| Hyrja e muzeut, 2009 Muzeu Nobel (Nobelmuseet) ndodhet në ish-ndërtesën e Bursës (Börshuset) në anën veriore të sheshit Stortorget në Gamla Stan, qyteti i vjetër në Stokholm qendror, Suedi. (Akademia Suedeze dhe Biblioteka Nobel janë gjithashtu në të njëjtën ndërtesë.) Muzeu Nobel tregon informacione rreth Çmimit Nobel dhe fituesve të Nobelit, si dhe informacione rreth themeluesit të çmimit, Alfred Nobel (1833-1896). Ekspozita e përhershme e muzeut përfshin shumë objekte të dhuruara nga lauratët e çmimit Nobel, të paraqitura së bashku me histori të jetës personale.
Historia
parapamje| Muzeu Nobel në Stokholm Muzeu Nobel u hap në pranverën e vitit 2001 për 100 vjetorin e Çmimit Nobel.
Sipas manifestit të muzeut, synimet janë që të jenë një kujtim "reflektues dhe largpamës dhe shpirtëror i laureatëve të Nobelit dhe arritjeve të tyre, si dhe të Çmimit Nobel dhe Alfred Nobel." Për të arritur këto qëllime, muzeu ofron ekspozita, filma, shfaqje teatri dhe debate në lidhje me shkencën. Ekspozitat në muze shfaqin laureatë të shquar të Nobelit si Marie Curie, Nelson Mandela dhe Winston Churchill.
S'duron iriqi një gjilpërë
S'duron iriqi një gjilpërë vjersha për fëmijë me autor Tasim Gjokutaj. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga Shtëpia botuese "Toena". Libri ka 12 faqe. ISBN 9992717327
Baurech
Baurech është një komunë në Francë. Baurech bën pjesë në departamentin Gironde të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 771 banorë dhe sipërfaqe 7.68 km².
Anila Denaj
Është diplomuar për Menaxhim Financiar dhe Bankar në vitin 1995 në Universitetin e Tiranës dhe ka më shumë se 22 vjet përvojë pune. Në shtator 2018, znj. Denaj u emërua Drejtore e Përgjithshme e Fondit të Sigurimit të Detyrueshëm Shëndetësor (FSDKSH) në Shqipëri. Më herët, znj. Denaj ka qenë anëtare e Bordit të Këshillit Administrativ të FSDKSH-së, anëtare e Bordit të Fondit Shqiptar të Sigurimeve Shoqërore dhe anëtare e Bordit Mbikëqyrës së Kompanisë së Sigurimeve INSIG SH.A. Për një periudhë tre vjeçare, znj. Denaj ka qenë Anëtare e Bordit të Autoritetit të Komunikimit Elektronik dhe Postar në Shqipëri (A.K.E.P). Përgjatë periudhës tetor 2013 – janar 2015 ka mbajtur detyrën e Drejtorit të Përgjithshëm në Ministrinë e Financave, me fokus kryesor mbikëqyrjen e operacioneve në Departamentin e Financave, Legjislacionit dhe Menaxhimit të Pronës Shtetërore, në menaxhimin e teknologjisë së informacionit, Departamentit të Administratës dhe të Burimeve Njerëzore. Znj. Denaj ka punuar për 12 vjet në ProCredit Holding Gmbh/ IPC Consulting Gmbh, duke mbajtur pozicione të ndryshme drejtuese në bankat e Grupit ProCredit në: Salvador, Bolivi, Ekuador, Rumani dhe Mozambik. Eksperiencën e saj në këtë fushë e ka nisur në bankën FEFAD, më vonë të quajtur ProCredit. Në këtë aktivitet, ajo ka mbajtur pozicionin Zëvendësdrejtore e Përgjithshme e bankës. Znj. Denaj ka bashkëpunuar me Shkollën e Administratës Publike (ASPA) që nga viti 2014, si lektore me kohë të pjesshme në fushën e menaxhimit të burimeve njerëzore.
Shpëlarja e trurit
Shpëlarja e trurit (e njohur edhe si kontrolli i mendjes, menticidi, bindja përmes shtrëngimit, kontrolli i mendimit, reforma e mendimit apo riedukimi i detyruar) është koncepti që mendja e njeriut mund të ndryshohet ose kontrollohet nga disa teknika psikologjike. Thuhet se larja e trurit redukton aftësinë e subjektit për të menduar në mënyrë kritike ose të pavarur, për të lejuar futjen e mendimeve dhe ideve të reja, të padëshiruara në mendjet e tyre, si dhe për të ndryshuar qëndrimet, vlerat dhe besimet e tyre.
Lapland (Suedi)
Lapland, e njohur me emrin suedez Lappland (Samishtja veriore: Sápmi, Finlandisht: Lappi) është provincë në veri të Suedisë. Kufizohet në perëndim me Norvegjinë, në verilindje me Finlandën, në lindje me Norrbotten, në juglindje me Västerbotten dhe në jug me Ångermanland dhe Jämtland.
Shpëlarja e trurit
Termi "shpëlarje truri" u përdor për herë të parë në anglisht nga Edward Hunter në vitin 1950 për të përshkruar se si qeveria kineze dukej se i detyronte njerëzit të bashkëpunonin me ta gjatë Luftës së Koresë. Hulumtimet mbi konceptin kanë shqyrtuar gjithashtu Gjermaninë naziste, disa raste kriminale në Shtetet e Bashkuara dhe veprimet e trafikantëve të qenieve njerëzore. Në fund të viteve 1960 dhe 1970, eksperimentet MKUltra të CIA-s dështuan pa asnjë përdorim operacional të subjekteve. Pasoi debati shkencor dhe ligjor, si dhe vëmendja e medias, për mundësinë e larjes së trurit si një faktor kur përdorej dietilamid i acidit lisergjik (LSD), ose në shndërrimin e njerëzve në grupe që konsiderohen si kulte.
Lapland (Suedi)
Lapland përbën rreth një të katërtën e sipërfaqes së Suedisë dhe është gjithashtu provinca më e madhe e Suedisë. Provinca është e ndarë midis qarqeve Västerbotten dhe Norrbotten, me përjashtim të një pjese të vogël në jugperëndim që është pjesë e Qarkut Jämtland. Shumë shkrimtarë, piktorë dhe artistë janë frymëzuar nga Lapland, përfshirë Ernst Didring. Lapland është gjithashtu emri i një krahine finlandeze, e cila fillimisht përbëhej nga pjesa e Laplandës që përfundoi në Finlandë pas paqes së Fredrikshamn në vitin 1809.
Shpëlarja e trurit
Koncepti i larjes së trurit tani nuk pranohet përgjithësisht si një fakt shkencor. Në fjalimin e rastësishëm, "shpëlarja e trurit" dhe forma e saj foljore "shpëlarje truri", përdoren në mënyrë figurative për të përshkruar përdorimin e propagandës për të bindur ose për të lëkundur opinionin publik.
Lapland (Suedi)
Administrimi
Qytetarët me prejardhje Sami kanë të drejtë të kandidojnë dhe të votojnë në zgjedhjet për Parlamentin Sámi, që është rasti me samët kudo në Suedi. Gjuha sami ka një status zyrtar të pakicës në Komuna Kiruna, Komuna e Gällivare, Komuna Jokkmokk dhe Komuna Arjeplog.
Komunat e mëposhtme kanë selitë në Lapland:
Gjeografia
E vendosur në Suedi, Lapland është e njohur për përmbajtjen e Rezervatit Natyror Vindelfjällen, një nga rezervatet më të mëdha natyrore në Suedi. Pjesë të tjera të Laplandës janë emëruar një Vend i Trashëgimisë Botërore i UNESCO-s, zona e Laponisë dhe provinca përmban disa nga parqe kombëtare më të vjetra dhe më spektakolare të Evropës veriore.
Klima
Lappland ka klimë polare. Në stinën e dimrit, temperatura mund të ulet deri nën -40 °C, por temperatura e mesme në janar është −10 dhe −15 °C. Në verë, Lapland pavarësisht vendndodhjes së saj të veriut ka motin mjaft të ngrohtë me deri në 25-30 gradë.
La Roque-Gageac
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
La Roque-Gageac (Ocitanisht: La Ròca de Gajac ; Shqip: Roka-Gazhaku ) është një komunë në departamentin Dordonjë në Akuitaninë e Re, Franca jugperëndimore.
I vendosur mbi lumin Dordonjë, fshati është anëtar i shoqatës Les Plus Beaux Villages de France ("Fshatrat më të bukur të Francës").
Ish njëherë...një frikacak
Ish njëherë...një frikacak libër me autor Tasim Gjokutaj. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga Shtëpia botuese "Toena". Libri ka 12 faqe. ISBN 9992717335
Elizabeth Follansbee
Elizabeth Ann Follansbee (9 dhjetor 1839 - 22 gusht 1917) ishte një mjeke amerikane, gruaja e parë në fakultetin mjekësor në Kaliforni.
Jeta e herëshme
Elizabeth Ann Follansbee ka lindur në Pittston, Maine, ose ndoshta në Dorchester, Massachusetts, vajza e një kapiten deti. Ajo ishte mbesa e madhe e Roger Sherman, një nënshkrues i Deklaratës së Pavarësisë. Ajo ndoqi shkollën mjekësore në Universitetin e Kalifornisë, një nga vetëm dy studentë femra të regjistruara atje në 1875. Duke u përballur me rezistencë të madhe, ajo u largua pas një viti dhe vazhdoi studimet e saj mjekësore në Universitetin e Miçiganit, para se të përfundonte studimet në vitin 1877, Kolegji Mjekësor i Pensilvanisë.
Karriera
Follansbee u kthye në Kaliforni. Së bashku me Charlotte Blake Brown dhe disa mjekë të tjerë femra, ajo bashkë-themeloi Spitalin e Grave dhe Fëmijëve të San Franciskos. Për arsye shëndetësore ajo u shpërngul në Los Anxhelos më 1883, ku ajo ishte gruaja e parë e pranuar si anëtare e Shoqatës Mjekësore të Los Anxhelos. Ajo mësoi pediatri dhe kryesoi departamentin e pediatrisë në Universitetin e Kalifornisë Jugore, "gruaja e parë e anëtarit të fakultetit të mjekësisë në Kaliforni". Ajo organizoi për femrat të diplomuara të shkollave mjekësore të shkollës të bëjnë ptaktikë në Spitalin e Fëmijëve të San Franciskos.
Ajo ishte një redaktore ndihmëse e The California Medical and Surgical Reporter kur filloi në vitin 1905. Për dy vjet, ajo ndau një praktikë të vogël në pediatri me Rose Talbot Bullard, një mjek tjetër në Los Angeles. Ajo ishte gjithashtu mjek në telefon në shtëpinë e Florence for Erring Girls në vitet 1890. Kur Charlotte Blake Brown vdiq në vitin 1904, Follansbee shkroi kolonelin e saj të kolegjit për një revistë profesionale.
Jeta personale
Follansbee vdiq në vitin 1917, në moshën 77 vjeç, në Los Anxhelos. Në vitin 1919, komuniteti Cabrillo të vajzave të Revolucionit Amerikan mblodhen para për të krijuar një shtrat spitalor të fëmijëve në kujtim të Follansbee.
A e dini ç' tha Artani ?
A e dini ç' tha Artani ? libër për fëmijë me autor Tasim Gjokutaj. Botuar në Tiranë në vitin 1978. Libri ka 8 faqe me ilustrime.
Son
Son është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Son ka një popullsi prej 92 banorë dhe sipërfaqe 9.03 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Lidhje të jashtme
Son Son
Pula, kokoshi dhe tre zogjtë verdhoshë
Pula, kokoshi dhe tre zogjtë verdhoshë libër me autor Tasim Gjokutaj. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga Shtëpia botuese "Toena". Libri ka 12 faqe. ISBN 9992717319
Dimri vullkanik
Një dimër vullkanik është një ulje e temperaturave globale e shkaktuar nga pikat e acidit sulfurik që errësojnë Diellin dhe ngrenë albedon e Tokës (duke rritur reflektimin e rrezatimit diellor) pas një shpërthimi vullkanik të madh, të pasur me squfur, veçanërisht shpërthyes. Efektet klimatike varen kryesisht nga sasia e injektimit të SO2 dhe H2S në stratosferë ku ato reagojnë me OH dhe H2O për të formuar H2SO4 në një shkallë jave, dhe aerosolet H2SO4 që rezultojnë prodhojnë efektin dominues rrezatues. Aerosolet stratosferike vullkanike ftohin sipërfaqen duke reflektuar rrezatimin diellor dhe ngrohin stratosferën duke thithur rrezatimin tokësor për disa vite. Për më tepër, tendenca e ftohjes mund të zgjerohet më tej nga mekanizmat e reagimit atmosferë-akulli-oqean. Këto reagime mund të vazhdojnë të ruajnë klimën e ftohtë shumë kohë pasi aerosolet vullkanike të jenë shpërndarë.
Arbëreshët në Zarë
Arbëreshët (në dialektin arbërisht të gjuhës shqipe: Arbëneshë), të njohur edhe si arbanasit (kroatisht: Arbanasi), janë një bashkësi me prejardhje shqiptare në trevën e Zarës së Kroacisë, që flasin dialektin arbërisht të gegërishtes. Emërimi Arbanas është dhe toponimi i vendbanimit të parë arbëresh në rajon, që sot është periferi e Zarës. Përveç arbëreshëve në Kroaci jetojnë edhe shqiptarë që mërguan atje në kohën moderne si punëtorë sezonalë, refugjatë lufte ose sportistë, kryesisht nga trevat shqiptarë nën ish-Jugosllavi.
Përhapja
Sot, bashkësia e arbëreshëve është e shpërndarë nëpër Kroaci. Vendbanimet e tyre të para ishin Arbanasi i Zarës dhe disa fshatra rreth Zarës, përkatësisht Zemunik, Dračevac, Crno, Ploča, etj. Fshati Arbanas e morri emrin nga themeluesit e tij, shqiptarët. Arbëreshët dihet se janë vendosur në këto zonën gjatë dy periudhave të ndryshme të mërgimeve; e para në vitin 1655 dhe e dyta në votet 1726–1733. Këta banorë thuhej se ishin pjesë e fisit të Kastriotëve, një nga fiset e shumta të shqiptarëve të veriut.
Historia
Origjina e arbëreshëve të Zarës është nga treva e Krajës, gjëgjësisht nga fshatrat Brisk, Shestan, Ljare dhe Podë, sot pjesë e Komunës së Tivarit në Malin e Zi. Si pasojë e pushtimit osman të trevave shqiptare, kjo popullsi mërgoi në atë që sot është Kroaci në dy periudha të ndryshme: e para në vitin 1655 për në Pullë, Istër dhe e dyta në vitet 1726–27 dhe 1733, për në trevën e Zarës, kjo e fundit e planifikuar dhe mbështetur nga kryepeshkopi i Zarës Vicko Zmajević dhe Republika e Venedikut.
Emërimi kroat për arbëreshët e Zarës është Arbanasi (Арбанаси), që është një etnonim i vjetër që sllavët e jugut e përdornin për shqiptarët, e që daton nga mesjeta. Barančić 2008, p. 551. "Možemo reći da svi na neki način pripadamo nekoj vrsti etničke kategorije, a često i više nego jednoj. Kao primjer navodim slučaj zadarskih Arbanasa. Da bismo shvatili Arbanase i problem njihova etnojezičnog (etničkog i jezičnog) identiteta, potrebno je ići u povijest njihova doseljenja koje seže u početak 18. st., tj. točnije: razdoblje od prve seobe 1726., razdoblje druge seobe od 1733., pa sve do 1754. godine koja se smatra završnom godinom njihova doseljenja. Svi su se doselili iz tri sela s područja Skadarskog jezera - Briske, Šestana i Livara. Bježeći od Turaka, kuge i ostalih nevolja, generalni providur Nicola Erizzo II dozvolio im je da se nasele u područje današnjih Arbanasa i Zemunika. Jedan dio stanovništva u Zemuniku se asimilirao s ondašnjim stanovništvom zaboravivši svoj jezik. To su npr. današnji Prenđe, Šestani, Ćurkovići, Paleke itd. Drugi dio stanovništva je nastojao zadržati svoj etnički i jezični identitet tijekom ovih 280 godina. Dana 10. svibnja 2006. godine obilježena je 280. obljetnica njihova dolaska u predgrađe grada Zadra. Nije bilo lako, osobito u samom početku, jer nisu imali svoju crkvu, škole itd., pa je jedini način održavanja njihova identiteta i jezika bio usmenim putem. We can say that all in some way belong to a kind of ethnic category, and often more than one. As an example, I cite the case of Zadar Arbanasi. To understand the problem of the Albanians and their ethnolinguistic (ethnic and linguistic) identity, it is necessary to go into the history of their immigration that goes back to the beginning of the 18th century., etc more precisely: the period from the first migration of 1726, the period of the second migration of 1733, and until 1754, which is considered to be the final year of their immigration. All they moved from three villages from the area of Lake Scutari - Briska, Šestan and Livara. Fleeing from the Ottomans, plague and other troubles, the general provider Nicola Erizzo II allowed them to settle in the area of today's Arbanasa and Zemunik. One part of the population in Zemunik became assimilated with the local population, forgetting their language. These are for example, today's Prenda, Šestani, Ćurkovići, Paleke etc. The second part of the population tried to maintain their ethnic and linguistic identity during these 280 years. On May 10, 2006 marked the 280th anniversary of their arrival in the suburb of Zadar. It was not easy, especially in the beginning, because they did not have their own church, school, etc., and is the only way to maintain their identity and language was verbally."
Lutfi Çejku
Lutfi Çejku (15 maj 1929 - mars 2012) ishte një shkrimtar, i lindur në fshatin Lusen, Kukës. Ishte një ndër personalitetet më të shquara te historisë së Lumës dhe Prizrenit.
Jonuz Kuçuku
Jonuz Kuçuku autor shqiptar, ka botuar: "Konispoli. Historik i shkurtër dhe kujtime"; "Koha e provave të mëdha. Lufta antifashiste dhe ngjarje historike në trevën e Çamërisë", "Epiri dhe Thesprotia në shekuj". Ka botuar edhe shumë artikuj në gazeta e revista të ndryshme për çështje kombëtare si dhe monografi për atdhetarë të shquar të Çamërisë. Ka përgatitur edhe mjaft zëra botuar në Fjalorin Enciklopedik Shqiptar, në tre volumet 2008-2009 për figura të Çamërisë.
Eqrem Beci
Eqrem Beci lindi në Shkodër më 1929, ku mbaroi shkollën e mesme. U diplomua inxhinier për shpim-shfrytëzimin e vendburimeve të naftës e gazit në Institutin e Naftës e Gazit në Bukuresht, më 1953. Është ndër kuadrot e parë të lartë të kësaj fushe. Në periudhën 1953-1971 punoi në industrinë e naftës, duke qenë ndër drejtuesit kryesorë teknikë të saj. Me veprimtarinë intensive operative dhe studimore ka dhënë një kontribut me vlerë në zhvillimin e këtij sektori. Është autor e bashkautor i mjaft studimeve dhe i zbatimit të metodave të shfrytëzimit dhe intensifikimit të nxjerrjes së naftës e gazit. Ka kryer mjaft udhëtime studimore në Rumani e Hungari.
Anija hapësinore robotike
djathtas|parapamje|250x250px| Interpretimi i një artisti të anijes hapësinore MESSENGER në Merkur Një anije kozmike robotike është një anije hapësinore pa ekuipazh, zakonisht nën kontroll telerobotik. Një anije kozmike robotike e krijuar për të bërë matje kërkimore shkencore shpesh quhet sondë hapësinore. Shumë misione në hapësirë janë më të përshtatshme me operacione telerobotike sesa  me ekuipazh, për shkak të kostos dhe faktorët e rrezikut më të ulët. Për më tepër, disa destinacione planetare si Venera ose afërsia e Jupiterit janë tepër armiqësore për mbijetesën njerëzore, duke pasur parasysh teknologjinë aktuale. Planetët e jashtëm si Saturni, Urani dhe Neptuni janë shumë të largëta për tu arritur me teknologjinë aktuale me anije me ekuipazh, kështu që sondat telerobotike janë mënyra e vetme për t’i eksploruar ato.
Shumë satelitë artificialë janë anije kozmike robotike, siç janë shumë tokësorë dhe roverë.
Historia
parapamje| Një kopje e Sputnik 1 në Muzeun Kombëtar të Ajrit dhe Hapësirës në SH.B.A. parapamje| Një kopje e Explorer 1 Anija e parë hapësinore robotik u nis nga Bashkimi Sovjetik (BRSS) më 22 korrik 1951, një fluturim suborbital që mbante dy qen Dezik dhe Tsygan. Katër fluturime të tjera të tilla u bënë gjatë vjeshtës së vitit 1951.
Sateliti i parë artificial, Sputnik 1, u vu në një orbitë 215 by të Tokës nga BRSS më 4 tetor 1957. Më 3 nëntor 1957, BRSS e leshoj në orbitë Sputnik 2. Peshonte 113 kg, Sputnik 2 barti kafshën e parë të gjallë në orbitë, qenin Laika. Meqenëse sateliti nuk ishte projektuar për të shkëputur nga faza e sipërme e automjetit të tij të lëshimit, masa totale në orbitë ishte 508.3 kg.
Në një garë të ngushtë me Sovjetikët, Shtetet e Bashkuara filluan satelitin e saj të parë artificial, Explorer 1, në orbitën 193 by më 31 janar 1958. Explorer I ishte 80.75 in i gjatë, me cilindër me diametër 6.00 in që peshonte 30.8 lb, në krahasim me Sputnik 1, 58 cm sferë e cila peshonte 83.6 kg. Explorer 1 mbarte sensorë të cilët konfirmuan ekzistencën e rripave Van Allen, një zbulim i madh shkencor në atë kohë, ndërsa Sputnik 1 nuk kishte sensorë shkencorë. Më 17 Mars 1958, SH.B.A. leshoi në orbitë satelitin e dytë të saj, Vanguard 1, e cila ishte me madhësinë e një grejpfrut, dhe mbetet në orbitën 360 by sipas të dhënave deri në vitin 2016.
Hunawihr
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> majtas|parapamje| Kisha e fortifikuar e Hunavirit siç shihet nga vreshti poshtë saj. Hunawihr (Hunaweier : Alzasisht: Hunawihr ; Shqip: Hunaviri ) është një komunl në departamentin Haut-Rhin në Grand Est.
Fshati është anëtar i shoqatës Les Plus Beaux Villages de France ("Fshatrat më të bukur të Francës").
Muzeu Kombëtar Suedez
parapamje
Nationalmuseum ose Muzeu Kombëtar Suedez (ose Muzeu Kombëtar i Arteve të Bukura ) është galeria kombëtare e Suedisë, e vendosur në gadishullin Blasieholmen në Stokholmin qendror.
Historia
Ndërtesa e tanishme, e ndërtuar midis viteve 1844 dhe 1866, ishte frymëzuar nga arkitektura e Rilindjes Italiane e Veriut. Është modeli i arkitektit gjerman Friedrich August Stüler, i cili gjithashtu projektoi Muzeun Neues në Berlin. Ekteriori relativisht i mbyllur, përveç hyrjes qendrore, nuk jep asnjë shenjë të brendshme të gjerë ku mbizotëron fluturimi i madh i shkallëve që çon deri në galeritë më të larta.
Muzeu u zgjerua në vitin 1961 për të akomoduar punëtoritë e muzeut. Restoranti i tanishëm u krijua në vitin 1996. Ndërtesa e muzeut u mbyll për rinovim në vitin 2013 dhe u rihap në 13 tetor 2018. Riparimi 132 milion dollarë u përpoq të vinte në treg më shumë koleksionin e muzeut dhe të përputhej me sigurinë, aksesueshmërinë, sigurinë nga zjarri dhe kontrollin e klimës së një institucioni modern.
Koleksionet
Koleksioni i muzeut përbëhet nga rreth gjysmë milioni piktura nga Mesjeta deri në vitet 1900, një koleksion i shquar i Rembrandt dhe piktorëve të tjerë holandezë të shekullit të 17-të, dhe një koleksion i artikujve prej porcelani, piktura, skulptura, si dhe arti modern. Muzeu gjithashtu ka një bibliotekë arti, të hapur për publikun dhe akademikët.
Saint-Léon-sur-Vézère
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Saint-Léon-sur-Vézère (, fjalë për fjalë Saint-Léon mbi Vézère ; Ocitanisht: Sent Leu de Vesera : Shqip: Shën Leoni mbi Vezerë ) është një komunë në departamentin Dordonjë në Akuitaninë e Re në Francën jugperëndimore.
Afrim Vokshi
Afrim Vokshi (1930-2019) është inxhinier i ndërtimtarisë dhe profesor universiteti.
Operation Fortune: Ruse de Guerre
Operation Fortune: Ruse de Guerre është një film komedi aksion spiun i vitit 2023 me regji të Guy Ritchie dhe shkruar nga Ritchie, Ivan Atkinson dhe Marn Davies. Në film luajnë Jason Statham, Aubrey Plaza, Josh Hartnett, Cary Elwes, Bugzy Malone dhe Hugh Grant. Filmi flet për një spiun, Orson Fortune (Statham), i cili duhet të marrë një pajisje të vjedhur të teknologjisë së lartë përpara se një tregtar armësh t'ia shesë atë ofertuesit më të lartë.
Afrim Vokshi
Biografia
Afrim Vokshi lindi në Tiranë. Kreu shkollimin fillor dhe të mesëm në Tiranë dhe Prishtinë ndërsa studimet në Fakultetin e Ndërtimtarisë në Universitetin e Beogradit. Në fillim punoi në Shkup e më pas si projektues i strukturave në Tetovë, Gostivar "Mavrovë" dhe në Shkup “Pellagonia". Studimet pasuniversitare i kreu në Universitetin e Shkupit (1971). Në vitin 1976 u specializua në fushën e konstruksioneve metalike në Universitetin Politeknik në Temishvar, në Rumani, ndërsa disertacionin e mbrojti në Fakultetin Teknik të Universitetit të Prishtinës (UP) në vitin 1979. Nga viti 1969 ishte ligjërues në Fakultetin Teknik të UP-së, më vonë merr titujt docent dhe profesor inordinar, kurse më 1986 u zgjodh profesor ordinar. Botoi tekstin Universitar "Konstruksionet e ndërtesave metalike" (1986). Fushat kryesore të studimeve të tij ishin: ndërtesat metalike, mbajtësit hapësinorë dhe urat metalike. Që nga themelimi i Universitetit Shtetëror të Tetovës ishte i angazhuar në punë pedagogjike-mësimore. Është autor i shumë punimeve shkencore dhe ka marrë pjesë në kongrese, simpoziume dhe konferenca shkencore e profesionale.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
parapamje|djathtas|260px|Kortezhi i varrimit të Titos thumbnail|250px|[[Shtëpia e Luleve (mauzoleum)|Shtëpinë e Luleve, mauzoleumi i Titos.]] thumbnail|250px|Varri i Titos. thumbnail|250px|Varri i Titos. Varrimi i Josip Broz Titos, Presidenti i Jugosllavisë dhe Kryetari i Lidhjes së Komunistëve të Jugosllavisë, u mbajt më 8 maj 1980, katër ditë pas vdekjes së tij më 4 maj. Varrimi i tij tërhoqi shumë shtetarë nga e gjithë bota, nga vendet perëndimore, lindore dhe të paangazhuara. Të pranishmit përfshinin katër mbretër, gjashtë princa, 22 kryeministra, 31 presidentë dhe 47 ministra të punëve të jashtme. Gjithsej, 128 vende nga 154 anëtarët e OKB-së në atë kohë ishin të përfaqësuara. Të pranishëm ishin edhe delegatë nga shtatë organizata shumëpalëshe, gjashtë lëvizje dhe 40 parti politike.
Operation Fortune: Ruse de Guerre
Operation Fortune: Ruse de Guerre u shfaq në teatër në territoret ndërkombëtare më 4 janar 2023 dhe në teatër në Shtetet e Bashkuara më 3 mars. Është planifikuar të dalë në mënyrë dixhitale në Amazon Prime Video në Mbretërinë e Bashkuar më 7 prill.
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Tito ishte sëmurë gjithnjë e më shumë gjatë gjithë vitit 1979. Më 7 janar dhe përsëri më 11 janar 1980, Tito u pranua në Qendrën Mjekësore Universitare në Lubjanë, kryeqyteti i RS së Sllovenisë, me probleme qarkullimi në këmbë. Këmba e tij e majtë u amputua menjëherë më pas për shkak të bllokimeve të arterieve dhe ai vdiq nga gangrena në Qendrën Mjekësore të Lubjanës më 4 maj 1980 në orën 15:05 pasdite, tre ditë para ditëlindjes së tij të 88-të. Plavi voz, treni personal i Titos, e solli trupin e tij në Beograd ku u shtri në ndërtesën e Parlamentit Federal deri në varrim.
Duke qenë se Tito ishte parë si figura qendrore bashkuese e kombeve të ndryshme kulturore, fetare dhe gjatë kohërave etnikisht antagoniste të Jugosllavisë, vdekja e tij konsiderohet të jetë një nga katalizatorët kryesorë për shpërbërjen dhe shkatërrimin e shtetit jugosllav një dekadë më vonë.
Thugny-Trugny
Thugny-Trugny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Thugny-Trugny ka një popullsi prej 241 banorë dhe sipërfaqe 13.41 km², me një dendësi prej 18 banor/km².
Vdekja dhe varrimi shtetëror i Josip Broz Tito
Sëmundja
Në vitin 1979, shëndeti i Titos kishte rënë me shpejtësi, kryesisht për shkak të një emboli arteriale në këmbën e majtë. Kjo emboli ishte një ndërlikim i diabetit të tij, të cilin e kishte prej shumë vitesh. Në atë vit, ai mori pjesë në Konferencën e Havanës të Lëvizjes së Jo-Angazhimeve dhe e kaloi natën e Vitit të Ri në rezidencën e tij në Karađorđevo. Gjatë gjithë ngjarjes televizive, Tito qëndroi ulur teksa shkëmbente përshëndetjet, duke shkaktuar shqetësim tek audienca. Gjatë kësaj kohe Vila Srna u ndërtua për t'u përdorur pranë Morović në rast të shërimit të tij.