cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atomi sipas Radhërfordit
Numri Z quhet numër atomik. Ai tregon numrin e protoneve në bërthamë si dhe numrin e elektroneve që lëvizin rreth bërthamës. Ai është karakteristike shumë e rëndësishme e atomit.
Literaturë
Kimia 10:Prof.Dr E.Andoni, Prof.Dr K.Koci.
Ishujt Azore
thumb|300px|Ishujt Azore Ishujt Azore paraqesin grupin e nëntë ishujve më të mëdhenj dhe disa tjerë të vegjël në oqeanin Atlantik, 1500 km larg bregdetit portugez. Në pikëpamje administrative janë ishuj të Portugalisë, të ndarë në tri grupe si departamente të veçanta tejdetare portugeze.
Azoret janë ishuj vullkanik me origjinë, malore ( 2300 m) të cilët ngritën nga pragu nënujor i Atlantikut verior. Ishulli më i madh këtu është Sao Miguel ( 747 Km2 ), madje, Tercera (396 km2), Sao Jorge (238 km2), Faja ( 172 km2), Flores (143 km2), dhe më të vegjël: Santa Maria, Graziosa Corve, si dhe disa të tjerë. Të gjithë ishujt e Azoreve shtrihen më afër Evropës se sa Afrikës, edhe pse njihen si ishuj afrikan. Lëvizjet tektonike në ishujt azorik manifestohen shumë shpesh me tërmete për shkak se shtrihen në zonën e gjallë tektonike atlantike. Veçoritë klimatike janë me origjinë subtropikale oqeanike, respektivisht me temperatura mesatare vjetore prej 21 gradë C dhe sasi të reshjeve prej 800-1000 mm, të cilat mundësojnë rritjen e pyjeve në zonat bregdetare dhe të çufrajave( takijeve ) në latësi.
Popullsia paraqet një racë meleze e krijuar prej portugezëve, maorëve, zezakëve edhe flamanëve, të cilët, natyrisht, përdorin gjuhën portugeze si gjuhë zyrtare. Popullsia e vendit më tepër merret me bujqësi, me rritjen e cerealieve (sidomos misër dhe grurë), madje, me perime (më shumë me groshë), banane, duhan, çaj, panxhar sheqeri, patate dhe hardhi. Kështu p.sh. në ishullin Sao Miguel më shpesh rriten bananet (40.000 t.), hardhia në Pico e Sao Miguel (8000 ha dhe prodhimi 135. 000 hl venë dhe 21.000 t. rrush. Shpatet e maleve dhe fushat bregdetare mundësojnë edhe rritjen e kafshëve shtëpiake. Një pjesë e popullsisë bregdetare merret me gjueti të peshkut për arsye të pasurisë së madhe me peshq të kësaj ane të Atlantikut. Popullsia e ishujve Pico dhe Fajal merren me gjueti të balenave, vajin e së cilave e eksportojnë. Për shkak të dallimeve të mëdha sociale një pjesë e popullsisë së Azoreve emigron në Evropë si fuqi punëtore. Në ishullin Santa Matria është ndërtuar aeroporti modern Villa Sao Porto.
FC Bayern München II
Bayern München II (Bayern München Amateure që nga viti 2005) është skuadra e rezervave të skuadrës profesioniste gjermane Bayern München. Në sezonin 2010-11 ata luajtën në 3. Liga, duke u kualifikuar për sezonin e inaugurues në vitin 2008, kjo ligë konsiderohet si liga e tretë më e rëndësishme në futbollin në Gjermani (liga më e lartë e arritur ndonjëherë nga një skuadër rezervash) — ata luajn në Regionalliga Süd që nga themelimi në vitin 1994 e deri në vitin 2008, ku ata u kualifikuan në 3. Liga. Ata kanë fituar kampionatin Regionalliga Süd në vitin 2004. Në sezonin 2010-11, Bayern II e përfundoi kampionatin 3. Liga në vendin e fundit duke u rikthyuer sërisht në Regionalliga.
Stadiumi
Bayern II i luan ndeshjen në stadiumin, i cili ishte stadiumi i skuadrës së parë deri në hapjen e stadiumit Olympic Stadium (München) në vitin 1972. Në sezonin 2012-13, Bayern II lëvizi në stadiumin Sportpark Heimstetten, që është stadiumi i SV Heimstetten, shkaktuar nga rinovimin e Stadion Grünwalder.
Skuadra aktuale
Redaktuar më 20 gusht 2013
Historia e trajnerëve
parapamje|djathtas|150px|[[Hermann Gerland që ka shpenzuar 3 sezone si trajner me Bayern München II.]] Trajnerët nga viti 1970 e në vazhdim:
Ish–lojtarët
Lojtarët më poshtë gjatë karrerës së tyre kanë luajtur me skuadrën e parë dhe me skuadrën e rezervave.
Kullë (Sukth)
Kulla voton Igli Cara Kullë është një fshat në Bashkinë Sukth në Rrethin e Durrësit të Shqipërisë.
Obersteckholz
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Kthimi i Mid'hat Frashërit
Kthimi i Mid'hat Frashërit Autori: Uran Butka. Faqet e librit 430.
Ishujt Medeira
Ishujt Madeira paraqesin grupin e ishujve vullkanik të krijuar prej fundit të oqeanit Atlantik, afër bregdetit veriperendimor afrikan. Ishujt Madeira gjenden nën administrimin portugez si distrikt tejdetar.
Via Salaria
Sipas shume gjasave nis nga Roma (nga Porta Salae e Aurelian Walls) te Castrum Truentinum (Porto d'Ascoli) ne Adriatic coast - një distance prej 242 km. The road also passed through Reate (Rieti) and Asculum (Ascoli Piceno). Via Salaria e merr emrin e saj nga fjala latine per fjalen "kripe", since it was the route by which the Sabines came to fetch salt from the marshes at the mouth of the Tiber, një rrugët e lashta të kripës in Evrope. Disa historiane e konsiderojnë Salaria dhe tregtisë me kripë të ketë qenë origjina e vendbanimit të Romës. Disa disa mbetje ende ekzistojnë nga pjesët malore të rrugës. Një rrugë moderne me këtë emër, pjesë e autostradës SS4, kalon 51 km nga Roma për në Osteria Nuova.
Urat romake
Ka ende mbetje te disa urave romake perçegjatë rrugës, përfshi këtu edhe Ponte del Gran Caso, Ponte della Scutella, Ponte d’Arli, Ponte di Quintodecimo, Ponte Romano (Acquasanta), Ponte Salario dhe Ponte Sambuco.
Ishujt Kanare
thumb|300px|Ishujt Kanare Ishujt Kanare (sp. Islas Canarias) janë nën administrimin spanjol. Emri vjen nga fjala latine Canis, që do të thotë qen. Kanë një sipërfaqe prej 7.273 km2. Kryeqendrat administrative janë Santa Cruz de Tenerife në ishullin Tenerife dhe Las Palmas në ishullin Gran Kanaria. Paraqesin një urë tokësore në mes Europës dhe Afrikës perëndimore. Bota antike greke mendonte që Kanaret janë si mbeturinë e Atlantidës, tokës së përmbysur në oqeanin Atlantik nga tërmeti i madh që ka ndodhur diku para 9000 vjetësh.
Vetitë fizike
Ishujt dhe kryeqytetet e tyre janë:
• Tenerife (kryeq.Santa Cruz de Tenerife);
• Gran Canaria (kryeq. Las Palmas de Gran Canaria);
• Lanzarote (kryeq.Arrecife);
• La Gomera (kryeq.San Sebastián de La Gomera);
• El Hierro (kryeq.Valverde);
• Fuerteventura kryeq.Puerto del Rosario).
Ishulli më i afert është 108 km larg bregdetit të Afrikës veriperëndimore. Vullkani Teid në Tenerife është maja më e lartë në Spanjë, dhe i treti vullkan në botë. Klima është e butë dhe shumë e thatë.
3 Lekë
3 Lekë është kartëmonedhë e emetuar nga Banka e Shqipërisë në vitin 1964.
Gjallori
Gjallori Autori: Ibrahim Kadriu. Faqet e librit 162.
Taronina
Taronina është nje male shume i bukur,dhe atje ndodhet fshat i Zhepov me 360 familje  Kelcyre, Permet, Gjirokastrës të Shqipërisë.
Gjeografia
Fshati ndodhet rruges per ne Zhulati dhe eshte e asfaltuar.
Hyria
Origjina
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/da/MONETA_ORIA_ERCOLE.jpg/150px-MONETA_ORIA_ERCOLE.jpg|parapamje|Monedha hyriane, periudha romake, D: koka me lëkurë leonine; R: vetëtima Nuk dihet saktë se kush ishin themeluesit e qytetit, ishin fiset ilire apo ato antike greke. Qyteti ishte themeluar në mijëvjeçarin e dytë p.e.s. (sipas Herodotit, themelues ishin banorët me prejardhje nga Kreta), duke u kthyer nga fushata fatkeqe në Sicili, për të gjetur disa vende në Anën Perëndimore mesapiane duke i dhënë jetë një procesi protourban. Me kalimin e kohës qyteti është bërë qendër e rëndësishme e fisit ilir të mesapëve. Qendra mesapiane ka qenë shpesh në luftë me polisin fqinjë të Tarantit me fate të përziera.
Sundimi romak
Pas paraqitjes së Republikës Romake qendra mesapiane u privua nga të gjitha të drejtat politike dhe u reduktua në një bashki të nënshtruar ndaj Romës. Vetëm në vitin 90 p.e.s. të drejtat politike u shtrinë për të gjithë banorët e gadishullit. Duke qenë i mbingarkuar dhe i shkatërruar gjatë Pushtimeve barbare ngadal ia lëshoi vendin qytetit mesjetar të njohur si Uriah.
5 Lekë
5 Lekë është kartëmonedhë e emetuar nga Banka e Shqipërisë në vitin 1964.
Pobrati
Gjeografia
Fshati Pobrat ndodhet ne zonen kodrinore dhe ka nje klime mesatare
Ekonomia
Ekonomia e fshatit mbahet nga blegtoria dhe bujqesia.Zona eshte e njohur edhe per prodhimin e ullirit.
Arsimi
Shkolla e Pobratit është shkolla 9 vjecare "Tre Deshmorët".
Abruco
Abruco (Abruzzo) është një nga 20 rajonet e Italisë me një sipërfaqe prej 10,763 km katrorë dhe një popullsi prej 1.3 milionësh. Ai është i ndarë në katër provinca: Kieti, Akuila, Peskara dhe Teramo. Kufiri i saj perëndimor shtrihet 80 km në lindje të Romës. Abruco kufizohet me rajonin e Markes në veri, Lacios në perëndim dhe veri-perëndim, Molizes në jug dhe detit Adriatik në lindje. Gjeografikisht, Abruco është i ndarë në një zonë malore në perëndim, e cila përfshin masivët më të lartë të maleve Apenine, si Gran Sasso d'Italia dhe Maiella, dhe një zonë bregdetare në lindje me plazhe në detin Adriatik.
Gjeografia
Gjeografikisht, Abruzzo është pjesë e Italisë Qendrore, që shtrihet nga zemra e Apeninet deri në Detin Adriatik, dhe përfshin kryesisht tokë malore dhe të egër. Toka malore është e pushtuar nga një pllajë e madhe, duke përfshirë Gran Sasso, në 2912 metra majën më të lartë të Apenineve dhe Mali Majella në 2793 metra. Vija bregdetare Adriatik karakterizohet nga plazhe të gjata me rërë në veri dhe plazhe me guralecë në jug. Abruco është i njohur për peizazhet dhe mjedisin natyror, parqet dhe rezervatet natyrore, zonat karakteristike të kodrave të pasura me vreshta dhe ullishte. Shumë plazhe janë vlerësuar me statusin "Plazhi me flamur blu".
Klima
Në Abruzzo ka dy zona klimatike. Rripi bregdetar dhe kodrat nën-Apenine kanë një klimë dukshëm të ndryshme nga ajo e brendësisë malore. Zonat bregdetare kanë një klimë Mesdhetare me verë të nxehtë të thatë dhe dimër të butë. Zonat kodrinore në brendësi kanë një klimë nënblitorale me temperatura që ulen në mënyrë progresive me rritjen e lartësisë. Reshjet ndikohen fuqishëm edhe nga prania e vargmaleve të Apenineve. Reshjet janë të shumta në shpatet e orientuara nga perëndimi, dhe më të ulëta në shpatet lindore dhe lindore. Bregdeti i Adriatikut është i mbrojtur nga reshjet nga efekti pengues i krijuar nga Apeninet. Reshjet minimale vjetore gjenden në disa lugina të brendshme, të mbrojtura nga vargmalet malore, si Peligna ose Tirino (Ofena, Capestrano), ku vetëm 500 milimetra u regjistruan. Reshjet përgjatë bregdetit pothuajse gjithmonë nuk bien nën 600 milimetra. Teramo ka relativisht më pak reshje (rreth 800 milimetra) sesa Chieti, ndërsa Ortona, Vasto dhe Costa dei Trabocchi kanë relativisht më pak reshje. Reshjet më të larta ndodhin në zonat malore në kufi me Lacio; ata janë veçanërisht të prekshëm ndaj trazirave Atlantike. Rreth 1500 në 2000 milimetra të reshjeve janë tipike.
Historia
Në u 2009 bë një tërmet 5.9 of IX MCS
Demografia
Në këtë rajon jetojnë rreth 1.3 milion banorë.
Shiko edhe
42.36611°N, 12.39444°W
Marke
Marke është krahinë në pjesën lindore të Apenineve Qendrore në Itali.
Gjeografia
thumb|left|300px|Provincat e Markes
Gjuetari i balonave
Gjuetari i balonave është romani i parë nga shkrimtari afgano-amerikan Khaled Hosseini. I botuar në vitin 2003, tregon për jetën e Amirit, një djalë nga Kabuli, shoku i ngushtë i të cilit është Hasani, djali i shërbëtorit të babait të tij që është hazara. Ngjarja është e vendosur në një sfond të ngjarjeve të trazuara, që nga rënia e Mbretërisë së Afganistanit, luftës sovietike në Afganistan, eksodit të refugjatëve në Pakistan dhe Shtetet e Bashkuara, dhe ngritjen e regjimit të Talibanëve.
Hosseini e konsideronte Gjuetarin e balonave si një histori mes ati e biri, duke theksuar aspektet familjare të rrëfimit, një element që vazhdoi ta përdorë në shkrimet e mëvonshme. Motivi i ndjenjës së fajit është element i rëndësishëm i romanit. Skenë kryesore është një akt dhune ndaj Hasanit që Amiri dështon ta ndalojë. Pjesa tjetër e librit ka në qendër përpjekjet e Amirit për të shlyer fajin për këtë mëkat duke shpëtuar djalin e Hasanit pas dy dekadash.
Gjuetari i balonave  ishte bestselleri numër një i New York Times për mbi dy vjet, me më shumë se shtatë milion kopje të shitura në Shtetet e Bashkuara. Kritikat ishin në përgjithësi pozitive, edhe pse disa pjesë të tregimit nxitën polemika në Afganistan. Romani është përshtatur edhe në film në vitin 2007.
Krijimi dhe botimi
Khaled Hosseini punoi si mjek internist në një spital në Mountain View, California për disa vite para se të publikonte Gjuetari i balonave. Në vitin 1999, ai mësoi përmes lajmeve se Talibanët kishin ndaluar fluturimin e balonave në Afganistan, dhe kjo ishte mizore për të sepse ai ishte rritur me këtë sport derisa jetonte në Afganistan. Ai u motivua të shkruante një histori të shkurtë prej 25 faqesh për dy djem që fluturonin balona në Kabul. Ai e rigjeti shkrimin në garazhën e tij në vitin 2001 dhe filloi t’a zgjerojë për ta bërë roman pas sugjerimit të një shoku të tij. Sipas Hosseini-t, tregimi u bë "më i errët" sesa ai kishte menduar. Redaktorja e tij, Cindy Spiegel, "e ndihmoi atë ta ripunoi pjesën e tretë të shkrimit", çka ajo e përshkruan si shumë të zakonshme për romanin e parë.
Sikurse edhe romanet pasardhëse të Hossein-it, Gjuetari i balonave është shumë kohor dhe fokusohet në marrëdhëniet e prindërve me fëmijët. Pjesa tjetër ishte e paqëllimshme; Hosseini zhvilloi motivin në procesin e shkrimit. Ai më vonë zbuloi se ai shpesh vizatonte ngjarjen para se të shkruante. Për shembull ai nuk kishte vendosur t’i bënte Amirin dhe Hasanin vëllezër derisa "e skicoi atë".
Sikurse Amiri, personazhi i romanit, Hosseini ka lindur në Afganistan dhe e la vendin e tij shumë i ri, duke mos u kthyer deri në vitin 2003. Kështu ai shpesh është pyetur se sa është libri autobiografik. Ai u përgjigj se një pjesë e tij është e dukshme që ka elemente autobiografike" Ai e kishte lënë vendin e tij pas pushtimit sovjetik, dhe e shoqëronte një ndjenjë faji: "Sa herë që dëgjoi lajme për Afganistanin reagimi im është si fajtor. Shumë nga shokët e fëmijërisë kanë kaluar kohë të vështira. Njëri ka vdekur në një kamion karburanti duke u përojekur të arratiset nga Afganistani. Ai ishte një nga fëmijët me të cilët u rrita duke fluturuar balonat." Sidoqoftë ai thekson se ngjarja është e trilluar. Më vonë, kur po shkruante romanin e dytë, Një mijë diej vezullues, Hosseini u shpreh i lumtur që personazhet kryesore janë femra dhe kështu "duhet t’i vë fund pyetjes për autobiografi një herë e përgjithmonë".
Gjuetari i balonave, u botua më 29 maj, 2003. Hosseini mori një vit pushim nga praktikimi i mjekësisë për të promovuar librin,dhënë autografe,mbajtur fjalime në ngjarje të ndryshme, dhe mbledhur fonde për Afganistanin. Libri origjinal është shkruar në gjuhën angleze, dhe më vonë është përkthyer në 42 gjuhë për t’u botuar në 38 vende.
Pjesa I
Amiri, një djalë i pasur Pashtun, dhe Hasani, një Hazara që është djali i Aliut, shërbëtorit të babait të Amirit, kalojnë ditët duke luftuar me balona në qytetin e atëhershëm paqësor të Kabulit. Hasani është "gjuetar i balonave" për Amirin dhe është shumë i zoti; ai e di se ku do të bie balona pa e shikuar atë. Babai i Amirit, një tregtar i pasur të cilin Amiri e thërret Baba, i do të dy djemtë, por shpesh është kritik ndaj Amirit, pasi e konsideron të dobët dhe pa kurajë. Amir gjen një figurë atërore te Rahim Khani, shoku i ngushtë i Babës, i cili e kupton dhe e përkrahë në dëshirën e tij për të shkruar.
Asefi, një djalë më i madh i njohur si i dhunshëm, e përqesh Amirin për shoqërimin me një Hazara, që sipas tij është racë inferiore. Një ditë ai do ta sulmojë Amirin e një grusht të hekurt, por Hasani e mbron Amirin, duke kërcënuar Asefin se do ta godas në sy më llastikun e tij. Asefi tërhiqet por premton se do të hakmerret.
Amiri fillon të besojë se do t’a kishte më të lehtë sikur të mos ishte Hasani në shtëpinë e tij, prandaj ai vendos disa para nën jastëkun e Hasanit me shpresën se Baba do ta largojë. Hasani i pyetur nga Baba nëse kishte vjedhur paratë, pranon edhe pse në të vërtetë nuk e kishte bërë. Edhe pse Baba beson se "nuk ka veprim më të keq se vjedhja", ai e fal Hasanin. Sidoqoftë Aliu dhe Hasani largohen përkundër përpjekjeve të Babës për t’i bindur të qëndrojnë. Amiri lirohet nga të përkujtuarit e përditshëm të dobësisë dhe tradhëtisë së tij, por vazhdon të jetojë në hijen e tyre.
Pjesa II
Në vitin 1979, pesë vite më vonë, ndodh ndërhyrja e Bashkimit Sovjetik në Afganistan. Amiri dhe Baba arratisen për në Peshavar, Pakistan, dhe më pas në Kaliforni, ku vendosen në një apartament të shkatërruar. Baba fillon të punojë në një stacion karburanti. Amiri i përkushtohet shkrimit dhe ndonjëherë e ndihmon të atin që të shes në tregun e vjetërsirave. Atje Amiri takon refugjatë të tjerë në mesin e të cilëve edhe Soraja Taherin dhe familjen e saj. Baba diagnostifikohet me kancer por është akoma i aftë që t’i bëjë një shërbim të fundit: i kërkon babait të Sorajës lejen që të martohet me Amirin. Ai pajtohet dhe pak pas martesës së tyre Baba vdes. Amiri dhe Soraja kanë një martesë të lumtur, por nuk mund të bëjnë fëmijë.
Amiri fillon një karrierë të suksesshme si shkrimtar. Pesëmbëdhjetë vjet pas martesës, Amiri pranon një telefonatë nga Rahim Khani, i cili po vdiste, dhe i kërkon të shkojë në Peshavar. Në fund të telefonatës ai i thotë Amirit, "Ka një mënyrë për t’u bërë pësëri i mirë ."Kështu Amiri shkon.
Pjesa III
Nga Rahim Khani, Amiri mëson se Aliu ishte vrarë nga një minë dhe se Hasani dhe gruaja e tij ishin vrarë pasi Hasani kishte refuzuar që të linte në duart e Talibanëve shtëpinë e Babës në Kabul. Rahim Khani pastaj i tregon Amirit se Aliu ishte steril dhe nuk ishte babai biologjik i Hasanit. Hasani ishte në fakt djali i Babës dhe vëlla i Amirit. Në fund, i thotë Amirit se arsyeja pse kishte kërkuar të vinte në Pakistan ishte për të shpëtuar Sohrabin, djalin e Hasanit, nga një jetimore në Kabul.
Amiri, i shoqëruar nga Faridi, një taksist Afgan dhe veteran i luftës me Sovjetikët, vihet në kërkim të Sohrabit. Ata mësojnë se një zyrtar Taliban vjen shpesh në jetimore, sjell para, dhe zakonisht merr një fëmijë me vete. Një ndër ta kishte qenë edhe Sohrabi dhe drejtori i tregon Amirit si ta gjejë, kurse Faridi cakton një takim në shtëpinë e tij.
Amiri takohen me njeriun, i cili në fakt është Asefi. Sohrabi mbahej në shtëpi, ku abuzohet. Asefi pranon t’a lirojë me kusht që të rrahë Amirin. Sohrabi ndërhyn duke e qëlluar Asefin në sy me llastikun e tij, duke përmbushur kërcënimin e Hasanit që e kishte bërë para disa viteve.
Amiri i tregon Sohrabit se dëshiron t’a dërgojë në Amerikë dhe mundësisht t’a adoptojë. Mirëpo autoritetet amerikane kërkojnë prova se Sohrabi është jetim. Amiri i thotë Sohrabit se mund t’i duhet që përkohësisht të thyejë premtimin e tij për të mos e dërguar në jetimore, dhe Sohrabi tenton të vetëvritet. Amiri arrin ta marrë me vete në Shtetet e Bashkuara. Pas adoptimit, Sohrabi refuzon të komunikojë me Amirin dhe Sorajën derisa Amiri i rikujton Hasanin dhe balonat dhe tregon disa nga lëvizjet e Hasanit. Në fund, Sohrabi buzëqeshë, dhe Amiri vrapon që të gjuajë balonën për Sohrabin, duke thënë, "Për ty, edhe një mijë herë."
Kritikat
Libri filloi të shfaqet në listat best seller në shtator të vitit 2004 dhe arriti pozitën e parë në New York Times best seller në mars të vitit 2005, duke ruajtur pozitën në listë për dy vite. Deri në botimin e romanit të tretë të Khaled Hosseinit, mbi shtatë milion kopje u shitën në Shtetet e Bashkuara. Libri mori çmimin Jugafrikan Boeke Prize në vitin 2004.
Haarlemmerliede en Spaarnwoude
Haarlemmerliede en Spaarnwoude është një komunë në provincën Holanda e Veriut në Holandë me sipërfaqe 21.08 km² dhe popullsi 5404 banorë. Halfweg është kryeqendra e komunës.
Rruga Flaminia
thumb|right|400 px|Route of the Via Flaminia; the purple route indicates the Via Flaminia nova. Rruga Flamina ka qene një rrugë romake që fillonte nga Roma për në Ariminum (Rimini), dhe ishte rruga me e rëndësishme për në veri.
Gjuetari i balonave
Kritikat
Sarah Smith nga The Guardian vlerëson se romani filloi mirë por filloi të ngec në fund. Ajo ndjeu se Hosseini ishte shumë i fokusuar në shlyerjen e plotë të fajit të personazhit në Pjesën e tretë dhe kështu krijoi shumë rastësi jo reale që i mundësuan Amirit të zhbëj gabimet e të kaluarës.
Film
Katër vite pas botimit të, Gjuetari i balonave u adaptua si film me aktorë kryesorë Khalid Abdalla si Amiri, Homayoun Ershadi si Baba, dhe Ahmad Khan Mahmoodzada si Hasani. Fillimisht ishte parashikuar premiera e filmit në nëntor të vitit 2007, por data e lëshimit u shty për gjashtë javë për të larguar fëmijët afganë që luanin në film nga vendi pasi morën kërcënime. Me regji të Marc Forster dhe skenar të David Benioff, filmi mori disa shpërblime dhe ishte i nominuar për një Academy Award, BAFTA Film Award, dhe Critics Choice Award në vitin 2008. Derisa kritikat ishin në përgjithësi pozitive, me vlerësim mjaft të mirë të Entertainment Weekly, përshkrimi i tensioneve etnike dhe skena e përdhunimit ngjalli zemërim në Afganistan. Hangama Anwari, komisionere për të drejtat e fëmijëve për Komisionin e Pavarur për të Drejtat e Njeriut në Afganistan, komentoi, "Ata nuk duhet të luajnë me jetët dhe sigurinë e njerëzve. Populli Hazara do ta marrë këtë si ofendim."
Hosseini ishte befasuar nga polemikat e shkaktuara nga skena e përdhunimit, por besonte se skena ishte e nevojshme për të "ruajtur integritetin" e ngjarjes.
10 Lekë
10 Lekë është kartëmonedhë e emetuar nga Banka e Shqipërisë në vitin 1964.
Farfurima e shpirtit
Farfurima e shpirtit poezi, Autori: Alma Alpina Begaj. Botuar në Tiranë : Vllamasi, 2011. Faqet e librit 110.
Ishulli Mauricius
thumb|right|300px| pozita gjeografike Ishulli Mauricius është ishull në oqeanin Indian. Mauriciusi është vend në kuadër të së cilit janë edhe ishujt: Rodrigez, Kargados, Karahos dhe Agalega. Ky vend krejtësisht ka një sip. prej 2.045 km2, dhe numri i popullsisë sillet rreth 1 milion banorë. Kryeqytet i këtij vendi është Prt Luis me reth 200 000 banorë.
PPSH Dokumenta kryesore V
Përmbajtja e librit: - Parathënie
- Vendim i KQ të PPSH mbi inisiativën patriotike të punonjësve të administratës për të kaluar në prodhim
- Letër e KQ të PPSH drejtuar KQ të Partisë Punëtore të Bashkuar Poloneze me anën e së cilës demaskohet qëndrimi antimarksist i revizionistëve hrushovianë ndaj çështjes vietnameze
- Letër e hapur e KQ të PPSH drejtuar komunistëve, punonjësve, ushtarëve dhe oficerëve të vendit tonë
- Vendim i Byrosë Politike të KQ të PPSH mbi disa çështje për forcimin e mëtejshëm të demokracisë kooperativiste - Raport i mbajtur në Kongresin V të PPSH nga sekretari i parë i KQ të PPSH shoku Enver Hoxha "Mbi veprimtarinë e KQ të PPSH-së" (I-II) - Raport i mbajtur në Kongresin V të PPSH nga sekretari i parë i KQ të PPSH shoku Enver Hoxha "Mbi veprimtarinë e KQ të PPSH-së" (III-V)
- Direktivat e Kongresit V të PPSH mbi planin e katërt pesëvjeçar të zhvillimit ekonomik e kultural të RPSH për vitet 1966-1970
- Përshëndetje e KQ të PPSH drejtuar BRPSH me rastin e 25-vjetorit të themelimit
- Letër e KQ të PPSH drejtuar komiteteve të partisë të rretheve "Mbi luftën kundër fesë, paragjykimeve e zakoneve fetare"
- Vendim i Byrosë Politike të KQ të PPSH "Mbi disa masa për organizimin më të mirë të pjesëmarrjes së punonjësve të punës mendore drejtpërdrejt në punën prodhuese"
Perlat (Sukth)
Perlat është një fshat në Bashkinë Sukth në Rrethin e Durrësit të Shqipërisë.
PPSH Dokumenta kryesore V
- Raport i Byrosë Politike të KQ të PPSH "Mbi thellimin e mëtejshëm të luftës për emancipimin e plotë të gruas dhe rritjen e rolit të saj në shoqërinë socialiste" - Raport i Byrosë Politike të KQ të PPSH "Mbi përfundimet e arritura dhe masat që duhen marrë për përhapjen e eksperiencës së përparuar dhe të eksperimentimit shkencor në bujqësi"
- Vendim i Plenumit të KQ të PPSH "Mbi punën e bërë dhe masat që duhen marrë për shfrytëzimin e plotë të aftësive prodhuese në ..."
- Vendim i Plenumit të KQ të PPSH "Mbi elektrifikimin e krejt fshatrave të vendit deri më 8 nëntor 1971..."
- Deklaratë e KQ të PPSH dhe e Këshillit të Ministrave të RPSH mbi agresionin e revizionistëve sovjetikë dhe të satelitëve të tyre kundër RS të Çekosllovakisë dhe popullit çekosllovak
- "Mbi gjendjen aktuale ndërkombëtare"
- "Mbi denoncimin e Traktatit të Varshavës nga RP e Shqipërisë" - Raport i Byrosë Politike të KQ të PPSH "Mbi thellimin e revolucionit socialist nëpërmjet zhvillimit të luftës klasore dhe zbatimit të vijës së masave"
- Përshëndetje e KQ të PPSH drejtuar shokut Enver Hoxha me rastin e 60-vjetorit të ditëlindjes
- Vendim i KQ të PPSH mbi studimin e historisë së PPSH
- Raport i Byrosë Politike të KQ të PPSH "Mbi plotësimin e planit dhe të buxhetit të shtetit për vitin 1968 dhe ..."
- Vendim i e KQ të PPSH dhe e Këshillit të Ministrave të RPSH për ta shpallur vitin 1969 vit jubilar të 25-vjetorit të çlirimit të atdheut e të fitores së revolucionit popullor
- Vendim i KQ të PPSH mbi kremtimin e 100-vjetorit të ditëlindjes së V. I. Leninit - Raport i Byrosë Politike të KQ të PPSH "Mbi konkluzionet e diskutimit popullor për revolucionarizimin e mëtejshëm të shkollës sonë" - Orientime të Byrosë Politike të KQ të PPSH "Mbi aktivizimin dhe edukimin e mëtejshëm të pensionistëve dhe të invalidëve"
- Vendim i KQ të PPSH dhe i Këshillit të Ministrave të RPSH "Mbi uljen e çmimeve të shitjes me pakicë të disa mallrave të përdorimit të gjerë, mbi disa masa tjera favorizuese për kooperativat bujqësore..."
- Vendim i Plenumit të KQ të PPSH "Mbi punën e organizatave të partisë, të masave dhe organeve ekonomike e shtetërore për rritjen e mëtejshme të rendimentit dhe forcimin e disiplinës proletare në punë"
- Përshëndetje e KQ të PPSH drejtuar shkrimtarëve dhe artistëve me rastin e 25-vjtorit të themelimit të Lidhjes së Shkrimtarëve dhe të Artistëve të Shqipërisë
- Komunikatë e KQ të PPSH mbi përfundimin para afatit të elektrifikimit të të gjitha fshatrave të vendit tonë
- Treguesi i lëndës
Kantoni Saint-Sernin-sur-Rance
Kantoni Saint-Sernin-sur-Rance (frëngjisht: Canton de Saint-Sernin-sur-Rance) është një kanton në departamentin Aveyron, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Sernin-sur-Rance. Ka sipërfaqe 274.58km2 dhe popullsi 3403 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Sernin-sur-Rance aktualisht përbëhet nga 14 komuna.
Hullive artistike
Hullive artistike vështrime, Autori: Bilall Maliqi. Botuar në Gjilan : Kurora, 2011. Faqet e librit 115.
Ishulli Shën Elena
thumb|right|300px| pozita gjeografike Ishulli Shën Elena (Saint Helena) është ishull i cili shtrihet në gjysmën jugore të oqeanit Atlantik, 1930 km larg bregdetit të Afrikës Jugperëndimore. Është ishull vullkanik, i cili ka një sipërfaqe prej 122 km², ku jetojnë rreth 5.200 banorë. Ka rëndësi strategjike detare. Kryeqendra administrative është Xhemstaun (2000 banorë). Shën Elena ka rreth 32% popullsi urbane. Njihet në histori si vend i konfinimit të Napoleon Bonapartës, ku e ka edhe varrin (tani shtëpia e tij është muze). Shën Elena është si ishull strategjik i Britanisë së Madhe. Nën administrimin të Shën Elenës janë edhe ishujt Asensipn (1100 km në veriperëndim) me sipërfaqe prej 88 km2 dhe Tristan na Kunja (104 km²) me disa ishuj të vegjël, afër tij: Diego Alvares (93 km²), Inçestibile, etj.
Kolonitë italiane në Shqipëri
Kolonistët italianë në Shqipëri ishin italianët që pas pushtimit italian të Mbretërisë së Shqipërisë në 1939, u transferuan në mënyrë që të "italianizonin" Shqipërinë. Disa mbërritën këtu që pas Luftës së Parë Botërore. Marrëveshja e kolonizimit të Shqipërisë u aprovua nga kryeministri kukull fashist Shefqet Vërlaci. Në total u vensoën rreth 11,000 kolonë në vitin 1939 dhe 22.000 punëtorë italianë. Pas rënies së Italisë në Luftën e dytë botërore ata u rikthyen në Itali. Ata pak që mbetën nën regjimin komunist të Enver Hoxhës u larguan (me pasardhësit e tyre) në Itali në vitin 1992 dhe sot përfaqësohen nga shoqata "ANCIFRA". Momenti i largimit të italianëve nga Shqipëria është subjekt i romanit Qyteti i fundit nga Petro Marko i shkruar në vitin 1960.
Historia
Shqipëria që nga periudha e Rilindjes kishte pasur rëndësi strategjike për Italinë, kur Republika e Venedikut kontrollonte disa zona të bregdetit shqiptar (të quajtura Shqipëria veneciane). Përveç kësaj, në Italinë jugore ndodheshin komunitete të mëdha shqip folëse, të cilat u vendosën atje pas pushtimit osman të Shqipërisë gjatë epokës së Skënderbeut, të cilët e përkrahnin një bashkim të mundshëm të Shqipërisë dhe Italisë.
Në fund të shekullit XIX, strategët e marinës italiane shënjestruan portin e Vlorës dhe ishullin e Sazanit në hyrje të Gjirit të Vlorës. Porti do ti jepte Italisë kontrollin në hyrje të detit Adriatik. Gjithashtu, Shqipëria do të mund ti ofronte Italisë një pozitë të favorshme në Ballkan. Para Luftës së Parë Botërore, Italia dhe Austro-Hungaria luajtën një rol themelor në krijimin e një shteti të pavarur shqiptar. Në shpërthimin e luftës në vitin 1915, Italia shfrytëzoi mundësinë për të pushtuar gjysmën jugore të Shqipërisë, për të parandaluar austro-hungarezët nga pushtimi i kësaj zone. Ky sukses i italianëve nuk zgjati shumë, pasi menjëherë pas luftës Italia pati problemeve të brendshme, rezistenca shqiptare që kundërshtonte pushtimin dhe presioni nga presidenti i Shteteve të Bashkuara Woodrow Wilson, bëri që Italia të detyrohej të tërhiqej në vitin 1920. Megjitahtë Italia mbajti ishullin e Sazanit, përballë Vlorës.
Kur Benito Musolini mori pushtetin në Itali, ai iu rikthye interesit në lidhje me Shqipërinë. Italia filloi depërtimin në ekonominë e Shqipërisë në vitin 1925, kur Shqipëria ra dakord për ta lejuar atë të shfrytëzojë burimet e saj minerale. Kjo u pasua nga Traktati i Parë të Tiranës në vitin 1926 dhe Traktatit të Dytë i Tiranës në vitin 1927, sipas të cilit Italia dhe Shqipëria hynë në një aleanca mbrojtëse ushtarake.. Kreditë italiane subvencionuan qeverinë dhe ekonominë shqiptare. Gjithashtu instruktorë të ushtrisë italiane erdhën për të trajnuar ushtrinë shqiptare. Ideja e ngulimeve të kolonëve italianë u inkurajua dhe si pasojë 300 kolonët e parë u vendosën në Shqipëri.
Pavarësisht këtij ndikimi të fortë italian, Mbreti Zog i Shqipërisë, refuzoi ti dorëzohej krejtësisht ndaj presionit italian. Në vitin 1931, ai haptazi refuzoi të rinovojë Paktin e Tiranës të viti 1926.
Italia fashiste gjatë viteve 1930 e rriti presionin mbi Shqipërinë dhe më 7 prill 1939, pesë muaj para fillimit të Luftës së Dytë Botërore, e pushtoi Shqipërinë,. Më 9 prill 1939 familja mbretërore e braktisi Shqipërinë dhe u arratis në Greqi, ndërsa shqiptarët të organizuar vullnetarisht arritën të rezistojnë për pak kohë. Me thyerjen e rezistencës Shqipëria ra nën varësinë italiane. Vendi ballkanik u bë pjesë e perandorisë italiane dhe u kthye në një protektorat italian, i ngjashëm me protektorat gjermane të Bohemisë dhe Moravisë, për faktin se Shqipëria mbetej një territor autonom i Italisë i projektuar për tu kolonizuar dhe italianizuar në mënyrë përfundimtare.
Nga prilli i vitit 1939, marrëdhëniet e jashtme të Shqipërisë, doganat, si dhe burimet natyrore u vunë nën kontrollin e drejtpërdrejtë të Italisë. Të gjitha burimet e naftës në Shqipëri i kaluan kompanisë Agip, kompania shtetërore e naftës në Itali.
Partia Fashiste Shqiptare (parti kukull) u bë partia udhëheqëse e vendit dhe fashistët shqiptarë, si kryeministri kukull Shefqet Vërlaci, i lejuan qytetarët italianë të vendosen në Shqipëri, të kenë tokën e tyre në mënyrë që gradualisht ta transformonin atë në tokë italiane. Vërlaci  miratoi bashkimin e mundshëm administrativ të Shqipërisë dhe Italisë, sepse ai donte mbështetjen italiane për bashkimin e Kosovës, Çamërisë dhe territoreve të tjera "irredentiste shqiptare", krijimin i Shqipërisë së Madhe.
Qytetarët italianë u vendosen në Shqipëri, u lejuan të kenë tokën e tyre në mënyrë që gradualisht ta transformonin atë në tokë italiane.
. Por në nëntor 1941 ata filluan të përballen me manifestime që e kundërshtonin ngulimin e italianëve dhe me rezistencë të shqiptarëve, të organizuar kryesisht nga Partia Komuniste e Enver Hoxhës.
Kolonët italianë
Italianët e ​​parë që kolonizuan Shqipërinë ishin familje peshkatarësh nga Pulia, të cilët në vitin 1918, u transferuan në ishullin e Sazanit, përballë Vlorës. Ishulli, nga fundi i Luftës së Parë Botërore deri në 1947 ishte zyrtarisht pjesë e Italisë.
Në vitin 1926, qeveria italiane, në marrëveshje me autoritetet shqiptare, dërgoi 300 kolonistë italiane në Kamëz, për të promovuar zhvillimin bujqësor.
Shumica e italianëve ishin fermerë nga komunitetet arbëreshe në Italinë jugore. Ata fillimisht patën sukses dhe krijuan kompaninë Ente industria agraria albanese dhe një shkollë bujqësore, por regjimi i Mbretit Zog i dëboi në vitin 1931, nga frika e zgjerimit të ndikimit italian në shoqërinë dhe politikën shqiptare.
Pas pushtimit të Shqipërisë në prill 1939, Musolini dërgoi afro 11,000 kolonë italiane në Shqipëri. Shumica e tyre ishin nga rajoni i Venetos dhe Sicilisë. Ata u vendosën kryesisht në zonat e Durrësit, Vlorës, Shkodrës, Porto Palermo, Elbasanit dhe Sarandës. Ata ishin kolonët e parë e një grupi të madh të italianëve që do të transferoheshin në Shqipëri.
Shumica e kolonëve të vitit 1939 ishin të regjistruar në të ashtuquajturën Milicia shqiptare. Kjo ishte një organizatë fashiste paramilitare shqiptare, pjesë e Këmishëzinjve. Më vonë edhe shqiptarët u rekrutuan në këtë grup. Selia e organizatës ishte në Tiranë dhe përbëhej nga katër legjione në Tiranë, Korçë, Vlorë dhe Shkodër. Milicia shqiptare u shpërbë në vitin 1943, pas rënies së Italisë në Luftën e Dytë Botërore.
Asnjë kolon italian nuk qëndroi në Shqipëri. Ata pak që mbetën nën regjimin komunist të Enver Hoxhës u larguan (me pasardhësit e tyre) në Itali në vitin 1992, dhe sot përfaqësohen nga shoqata "ANCIFRA".
Rugova (rajon)
parapamje|300px|Pamje e Bjeshkëve të Rugovës nga Peja parapamje|300px|Shpella e Radavcit parapamje|Shpellë në Bogë, Rugovë. |alt= Rugova (serbisht: Ругова Rugova) është trevë malore në Veri-Perëndim të qytetit të Pejës, në Kosovë. Është regjioni i tretë i Bjeshkëve të Nemuna, të njohura ndryshe si Alpet Shqiptare. Në vitin 2013 u shpall Park Kombëtar nga Kuvendi i Republikës së Kosovës.
Rugova është e pasur me forma të shumta si shpellat, ujëvarat, liqenet glaciale, majat e larta, tunelet etj. maja më e lartë është Hajla (2403 m) por rëndësi dhe interes paraqet edhe Qafa e Qyqes nga e cila mund të soditet i tërë qyteti i Pejës. Nga Guri i Kuq (1522 m) shihen si në pëllëmbë të dorës: Gjeravica, trekufiri Boriqe, maja e Mariashit,maja e Hekurave, Shkëlzeni dhe Liqeni i Plavës. Volujaku është po ashtu një maje e lartë (2014 m).
Në kilometrin e katërt gjendet via ferrata apo “Rruga e Hekurt” e vetmja në Ballkan. Rugova ofron kushte për jetesë megjithëse numri i banorëve ka rënë vitet e fundit.
Etimologjia
Emërtimi “Rugovë” ka për bazë fjalën “rrugë” pasi nëpër të kanë kaluar rrugë të rëndësishme. Nëpër Rugovë ka kaluar e vetmja rrugë që lidhte Shqipërinë me Malin e Zi). Emërtimi më i vjetër në këtë trevë ndeshet në vitin 1292, ku fjala “Shtupel” tregonte dy fshatrat e sotëm: Shtupeqin e Madh dhe Shtupeqin e Vogël. Domethënia e kësaj ka të bëjë me punën që bënin banorët e këtij vendi, pra “stëp” paraqet njeriun që merret me bërjen e djathit apo bulmetit.
Të gjitha emërtimet në Rugovë kanë shpjegime në bazë të gjuhës shqipe. P.sh. fshati “Dugaivë” ka për bazë “dukën”, “Kuqishta” është emërtuar për shkak të gurëve e shkëmbinjëve të kuq që gjenden në këtë zonë, “Reka e Allagës” sipas një agai nga Rozhaja që i kishte aty pronat e veta si dhe “Stankaj” nga Stank Nika që ishte një njeri mjaft i njohur. Megjithëkëtë, përherë ka pasur tendenca që këtyre toponimeve tu jepen kuptime sllave, duke pasur parasysh konfliktin mes dy popujve, serbëve dhe shqiptarëve. Emërtimi në Rugovë është bërë në bazë të disa veçorive: Rugova pasurohet me toponime të reja gjatë gjithë kohës. P.sh. disa nga toponimet e reja janë: Kodra e Shkollës, Lëndina e Shkollës etj.
Gjeografia
parapamje|Guri i Kuq.|alt= Rugova ndodhet në gjerësi gjeografike 42°44’N 20°3’E, në largësi nga Prishtina prej 93 km. Ajo përfshin një territor me sipërfaqe prej 20330 ha. Ka shtrirje Lindja-Perëndim me gjatësi prej 23 km. Gjendet në mes të maleve Hajla, Shtedim, Lumbardh dhe Kopranik. Lumi Lumbardh e ndan në dy pjesë duke krijuar luginë e më pas gjatë rrjedhës kanionin e thellë.
85% e territorit të përgjithshëm e përfshijnë pyjet ndërsa 15% kullotat alpine. Relievi është i thyer, me shpate gëlqerore të thikta e gryka të thella e të ngushta erozive. Faqet e malit janë me pjerrtësi 15°-30° por ka raste kur arrin 45°-90°.Është e përbërë nga forma të ndryshme e të shumta karstike si shpellat, tunelet natyrore, ujëvarat, liqenet glaciale etj. Treva e Rugovës është e ndarë në 13 fshatra (Shtupeqi i Vogël, Shtupeqi i Madh, Reka e Allagës, Drelaj, Pepiq, Malaj, Kuqishtë, Dugaivë, Haxhaj, Stankaj, Bogë, Shkrel dhe Koshutan) dhe pesë lagje të vogla (Llaz, Bollpaç, Pecaj, Ujëmirë, Dreshaj). Fshatrat gjenden në largësi nga njëri-tjetri 2–7 km.
Nëpër Rugovë kalojnë rrugë të rëndësishme: Lugu i Shkodrës lidh Rugovën me Tropojën dhe Shkodrën, Qafa e Çakorrit çon në Plavë e Guci, Qafa e Dasmorëve e lidh me Rozhajën dhe Qafa e Hajlës me Dacaj e Husaj.
Klima
Treva e Rugovës ka klimë të lagësht kontinentale me ndikim malor, verë të shkurtër dhe të nxehtë ndërsa dimër të gjatë e të ashpër. Pranvera është e vonë dhe temperatura ndryshon brenda ditës. Orët me diell nuk janë të gjata. Si rezultat i konfrontimit të rrymave të nxehta e të lagështa detare me ato kontinentale janë reshjet e shumta. Maksimalja e reshjeve është në muajin dhjetor (372.6 mm) ndërsa ato vjetore shkojnë deri në (1336 mm). Minimalja mujore është në korrik (0.3 mm) ndërsa vjetore (540.6 mm).
Dëbora është e pranishme deri në gusht, madje në vitet e ’90-ta ka pasur rënie edhe në gusht. Lartësia e saj shkon prej 30 cm deri në 2 m.
Temperatura mesatare në pranvera është 4.4 °C – 7.5 °C, në verë 10.6 °C – 17.2 °C, në vjeshtë 5.2 °C dhe në dimër -10 °C deri në -15 °C.
Flora
Regjioni i Rugovës karakterizohet nga një larmi habitatesh, si: livadhe e kullota subalpine e alpine, shkurre e shkurreta, pyll qarri, ahu e halorë, kodrina, gropa e shpate, përrenj e gryka, zallishte e çakëllishte dhe ujë lumi,gurrash e pusesh, shpella,kthina e gropa karstike, toka gjysmë të lagështa, pothuaj të thata e gëlqerore, acide me ngjyrë të purpurt, te kuqe e të zezë, me gropa, brigje e lugaja, masive shkëmbinjsh e gurë të derdhur.
Kjo shumëllojshmëri habitatesh të le të mendosh për një bimësi me diversitet të lartë.
Bimësia e regjionit të Rugovës është e pranishme si në Europën Qendrore në lartësitë e mëdha ,por edhe bimë që janë karakteristike për Ballkanin dhe vetëm për këtë regjion. Në regjionin e Rugovës dallojmë 4 zona bimore(ahu, dushku, breu dhe kullota alpine):
Zona e dushkut
Kjo zonë shtrihet në lartesinë 800-1000m dhe është mjaft e pasur. Kjo zonë zë kryesisht pjesën e poshtme te regjionit përfaqësohet nga Dudi(Morus), Ahu (quercus) dhe Qarri. Po ashtu mund të gjejmë: Mëlleza(ostrya carpinifolia), Shkoza(carpinus orientalis), Krekëza(acer monspensulanum),Frasheri (Fraxinus) etj. Bimësia barishtore përbëhet prej Tërfilit (Clover), Vjollcës(Violet), Flokëzi, Makthi(Melilotus), Zhabinat etj.
Zona e ahut
Shtrihet mbi zonën e dushkut ne lartësinë 1000-1600m por mund të gjendet edhe në zonat më të vogla. Pylli i ahut përbën një pyll të degraduar,ku vërehen prerje masive për shfrytëzim si lëndë e pare dhe për ngrohje. Ky pyll është i ri, me drunj të hollë e të gjatë dhe në formë shkurresh. Pyjet e ahut formojnë hije të fortë,prandaj bimësia e ultë është e rrallë duke favorizuar rritjen e kërpudhave që pëlqejnë këtë habitat.
Zona e pyllit halorë
Në pjesën e sipërme të ahut takohet rrobulli, i cili arrin lartësinë e përhapjes deri ne 2200m lartësi mbidetare duke shënuar kufirin më të lartë të bimësisë drunore. Këto pyje janë të pastra dhe përbëhen nga breu i bardhë, pisha e zezë, arneni, bredhi i zi etj. Pyjet halorë janë të dendura, ndërsa mbulesa bimore përbëhet nga bimësi kserofile e preferuar për rritjen e kërpudhave. Bimët barishtore janë: Fiershqipja, Flokëzi i alpeve, narcissi, dredhëza, boronica, manaferra etj.
Zona e kullotave alpine
Karakteristikë për këtë zonë është mungesa e pyllit. Kjo zonë përbëhet kryesisht nga bimë barishtore e shkurret. Speciet me kryesore janë:
Tipet e bimësisë:
Campanula foliosa është një bimë shumëvjecare e livadheve subalpine dhe rrëzave pyjore. Në regjionin e Rugovës është konstatuar në Neqinat.
Phyteuma pseudorbiculare është barishte shumëvjeçare e kullotave alpine. Në Rugovë gjendet në majen e Rusolisë.
Fauna
Regjioni i Rugovës përbën kompleks habitatesh të përshtatshme për praninë e madhe të organizmave të gjallë. Në regjion rezulton një faunë e pasur si për nga diversiteti, shtrirja dhe llojet e rralla e të rrezikuara në shkallë kombëtare e ndërkombëtare. Rëndësi të madhe për Rugovën dhe jetën në Rugovë, kanë kafshët si: delet, kuajt, gomarët etj.
Insekte të regjionit të Rugovës janë:
Peshq të mundshëm janë:
Hidrografia
Regjioni përbëhet nga një rrjet i dendur ujor. Edhe pse toka e përbërë nga shkëmbinj gëlqeror nuk favorizon praninë e ujit, në të janë pllakat silikate që mundësojnë praninë e ujit të bollshëm.
Në anën jugore të regjionit, ndodhen Liqeni glacial i Kuqishtës (1900 m) i mbushur me ujë të freskët gjatë gjithë stinëve dhe Liqeni i Drelajve ( 1800m), që thahet gjatë verës së nxehtë. Njihen edhe liqene të tjerë në anën veriore të regjionit, por të paqëndrueshëm.
Burimi në fshatin Haxhaj dhe tjetri në rrëzë të majës së Jelenkut takohen në Kuqishtë duke krijuar lumin Lumbardh që është ujëmbledhësi kryesor.
Në kilometrin e gjashtë ndodhet ujëvara e gjatë 25m që buron në shkëmb e derdhet në lum.
’’’Në anën veriore të këtij lumi dallojmë rrjedhat:’’’
Këta përrenj janë të rrëmbyeshëm sidomos gjatë shirave në pranverë, gjatë vjeshtës dhe në fund të dimrit ku vërehet edhe prurje e madhe e rërës dhe gërryerjeve të shtratit. Të gjitha këto prrocka, shena dhe puse janë të pijshëm sidomos në fillim të qarkullimit të tyre. Kjo prani e ujit në zonë është një potencial i mirë për zhvillimin e qendrave turistike dhe e favorshme për gjithë sportet në çdo stinë.
Speleologjia
Ne rajonin e Rugovës, shpellat janë të pranishme pothuajse kudo megjithëse këto shpella janë pak të hulumtuara. Shumë shpesh këto shpella u bënë strehë për të përndjekurit politikë, jo vetëm rugovas por shqiptarë nga të gjitha trevat. Edhe pse studiuesit nuk ia kanë kushtuar vëmendjen e duhur, vendasit kanë shkruar romane për këto shpella. Disa nga shpellat më të mëdha janë: ‘’’Shpella e Karamakazit’’’ (kilometri i tretë), ‘’’Shpella e Gurrës së Rutës’’’ (Drelaj), ‘’’Shpella e Madhe’’’ dhe ‘’’Shpella e Radavcit’’’ në Veri-Lindje të Rugovës. Shpella e Radavcit është shpella që është hulumtuar më së shumti dhe njëherësh më e madhja. Në thellësi prej 30–40 m përbëhet prej korridoreve ku është gjetur ujë, ndërsa më në thellësi janë tre liqene të vegjël. Në këtë shpellë flitet si legjende se është gjetur femuri i këmbës së njeriut i cili vlerësohet të ketë qenë i gjatë 2.40 m si dhe një qyp me vëllim prej 80-100L. Në këtë vend mund të strehohen rreth 30,000 veta, kaq sa kishte qyteti i Pejës në atë kohë.
Morfometria
Në kohën e akullnajave, Alpet Shqiptare ishin të mbuluara me akull deri në Vermosh, edhe Bjeshkët e Nemuna si pjesë e tyre. Regjioni i Rugovës ishte i mbuluar ishte i mbuluar me një trashësi akulli me shumë se në malet e tjera të Kosovës, andaj këtu kemi një përhapje shumë më të madhe të formave glaciale, sidomos në kreshtat e maleve janë formuar liqene glacial si Liqeni i Kuqishtës, Liqeni i Drelajve etj. Një pjesë e mirë e akullnajave ishte lëshuar deri në Lumin Mbushtria, rrjedha e Lumbardhit dhe Ibri në Rozhajë, duke shtresuar horizonte të trasha morenave. Akullnaja e Pejës ka qenë e gjatë 25 km, e cila ka formuar Grykën e Rugovës, duke fundërruar sasi të madhe materiali të morenës prej 260 m, që përbënte morenën më të madhe në Ballkan.
Rugova, po ashtu, është pre e rreziqeve natyrore si rrëshqitjeve të tokës, shkarje të dheut e shkëmbinjve, por edhe ndonjë shembjeje të lehtë. Në kilometrin e nëntë ndodhet pjesa aktive prej nga niset orteku, nga Bjeshka e Lumbardhit, me shpejtësi të madhe kalon lumin Mbushtra dhe bllokon rrugën në lartësi 6–8 m dëborë. Ndërkaq në kilometrin e 15-të gjendet orteku periodik. Në vitin 1982, si pasojë e shpyllëzimit, në fshatin Koshutan bie ortek shumë i madh, me ç’rast humben jetën 11 banorë.
Historia e hershme
Ballkani ka qenë i banuar shumë herët, që nga parahistoria. Po ashtu, ka shenja që edhe Rugova të ketë qenë e populluar qysh nga koha kur njerëzit jetonin nëpër shpella. Më së miri këtë e vërteton femuri i këmbës së njeriut i gjetur në Shpellën e Radavcit por edhe një vizatim në gur që mendohet të jetë qysh nga koha e pellazgëve. Si një krahinë etnografike, pasi nuk është studiuar aq sa duhet nga shkencat si arkeologjia, më së miri historinë e hershme e ndeshim në gojëdhënat e këtij vendi.
Mesjeta dhe koha e Perandorisë Osmane
Dokumentet zyrtare për Rugovën i takojnë shekullit të XIII por kjo trevë u popullua masivisht vetëm dy shekuj më pas. Pas pushtimit të Ballkanit nga P. Osmane (1389) Rugova njihet si pjesë e Sanxhakut të Shkodrës ndërsa nga shek XVI i takon Sanxhakut të Dukagjinit. Me ndarjen e re administrative që u bë në shek XIX kjo zonë i takon Vilajetit të Kosovës.
Më 1638, Perandoria Osmane dërgon në Rugovë një armatë prej 15000 ushtarësh. Kjo fushatë doli e pasuksesshme pasi shpejt osmanët u detyruan të mbrapsen. 11 vite më pas, më 1649, kelmendasit sulmojnë kështjellën e Medunit dhe për tri ditë e pushtojnë atë duke fituar autonomi më të madhe. Luftimet do të rifillojnë në vitin 1700 kur Porta e Lartë e ngarkon Pashain e Pejës që ta nënshtrojë Rugovën me ç'rast nga Rugova në Peshter shpërngulen 274 familje.
Luftën kundër Perandorisë Osmane rugovasit e mbështeten duke marrë pjesë në luftën austro-turke më 1737-1739. Por, kontributin më të madh e dhanë në Lëvizjen Kombëtare.
Kimi Ga Yo
Kimi ga Yo ose "Mbretëria Perandorake" është himni zyrtar i Japonisë. Ky himn është një nga himnet nacionale më të shkurtër që përdoret sot në botë. Lirika (fjalët) janë bazuar mbi një poemë Uaka (Waka) e shkruar ne Periudhën Heian, ndërsa muzika është kompozuar më vonë në Kohën Meiji.