cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moda italiane
Roma
majtas|parapamje| Palazzo di Malta, i rrethuar nga dyqane Hermès në Via Condotti, rruga kryesore e pasura e [[Roma|Romës për pazar.]] Roma njihet gjerësisht si një kryeqytet botëror i modës. Edhe pse jo aq i rëndësishëm sa Milano, Roma është qendra e 4-të më e rëndësishme në botë për modën në botë, sipas Global Language Monitor 2009 pas Milanos, New York dhe Paris, dhe duke mundur Londrën. Shtëpitë kryesore të modës luksoze italiane dhe zinxhirët e bizhuterive, të tilla si Valentino, Bulgari, Fendi, Laura Biagiotti, Gattinoni dhe Brioni, për të përmendur vetëm disa, janë me seli ose janë themeluar në qytet. Gjithashtu, etiketa të tjera të mëdha, të tilla si Chanel, Prada, Dolce &amp; Gabbana, Armani dhe Versace kanë dyqane luksoze në Romë, kryesisht përgjatë prestigjiozes dhe pasura të saj Via dei Condotti. Java e Modës në Romë është një vitrinë e rëndësishme globale.
Shfaqje të modës dhe panaire
parapamje|Sofi eliseeva, Milan Fashion Week, 2013 parapamje|Zhanna Romashka, Milan Fashion Week, 2013 parapamje|Vlad Vasilachi, Milano Fashion Week Java e Modës në Milano zhvillohet dy herë në vit pas Javës së Modës në Londër dhe para Javës së Modës në Paris. Scheduledshtë caktuar si e treta nga katër javët më të rëndësishme dhe globale ndërkombëtare të gatshme për veshje të kalendarit gjatë të ashtuquajturit muaj të modës. Datat përcaktohen nga Camera Nazionale della Moda Italiana. Disa nga vendet ku mbahen shfaqjet e modës janë Palazzo Reale, Palazzo Serbelloni, Padiglione Visconti, Spazio delle Cavallerizze në muzeun Leonardo Da Vinci dhe shumë të tjerë. Një platformë tjetër e shquar për koleksionet e burrave dhe projektet e reja në industrinë e modës është Pitti Immagine në Firence në Fortezza da Basso, e mbajtur dy herë në vit disa ditë para javës së modës të burrit milanez.
Angelo Massarelli
Angelo Massarelli ka qene nje peshkop Roman Catholic i Sant’ Agata de’ Goti. Ai është i njohur për mbajtjen e akteve e Council of Trent, të cilat ishin minutat e këshillit, dhe publikuar vetëm 300 vjet pasi u mbajt këshilli.
Mërvoshi
Mërvosh (serbisht: Мрвеш/Mrveš) është fshat në komunën e Bojnikut, Serbi.
Marie Avgeropulos
Marie Avgeropoulos (lindur më 17 qershor 1986) është një aktore dhe modele kanadeze-greke. Ajo njihet më së shumti për rolin e saj si Octavia Blake në serialin televiziv fantastiko-shkencor post-apokaliptik të The CW, The 100 (2014-tani).
Baigts
Baigts është një komunë në Francë. Baigts bën pjesë në departamentin Landes të rajonit Akuitania e Re. Komuna ka një popullsi prej 347 banorë dhe sipërfaqe 11.64 km².
Garibaldi (bataljon)
Batalioni i Garibaldi (Brigada Garibaldi pas prillit të vitit 1937) ishte një njësi në masë të madhe me italianë dhe shqiptarë vullnetarë të Brigadave Ndërkombëtare që luftoi në anën e republikanëve në Luftën Civile Spanjolle nga tetori 1936 në 1938. Ajo ishte emëruar me emrin e Giuseppe Garibaldit, një ushtarak dhe figurë politike italiane e shekullit të nëntëmbëdhjetë.
Bibliografia
Augustin Souchy: Nacht über Spanien, Trotzdem Verlag, Grafenau 1992
Berchidda
Berchidda (Belchìdda, Bilchìdda) është komunë e Italisë në Provinca e Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 201.88 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 290 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.773 banorë.
Lempäälä
Lempäälä (Lempäälän kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Pirkanmaa.
Hapësira kozmike
Hapësira kozmike ose hapësira e jashtme, ose vetëm hapësira, është hapësira që ekziston midis trupave qiellorë, duke përfshirë Tokën. Hapësira kozmike nuk është plotësisht e zbrazët—ajo është një vakum i lartë që përmban dendësi të ulët të grimcave, kryesisht një plazmë hidrogjeni dhe heliumi, si dhe rrezatimi elektromagnetik, fushat magnetike, neutrinot, pluhuri.Hapësira nuk ka një kufi të caktuar, sepse që nga çasti i big bang-ut hapsira zmadhohet dita ditës dhe të gjitha galaktikat largohen prej njëra-tjetrës.
preshui
zbulimi I hapsirës
==Kufiri=Ne hapsiren zbulimet te ndryshme kanë ndodhur te cilat mund t'i gjeni vetem ne Wikipedia
Deshat (mal)
parapamje|djathtas|Mali Deshat Dešat ose Deshat (Maqedonisht: Дешат) është një mal në kufirin midis Shqipërisë dhe Republikës së Maqedonisë. Mali karakterizohet me majat e saj të pjerrëta: Mal dhe Golem Kërçinë dhe Velivar. Pika më e lartë në mal, Velivar, ndodhet në 2,375 m (7,792 ft) mbi nivelin e detit. Majat e tjera të rëndësishme janë: Deli Senica dhe Suva Bara. Deshati gjithashtu ka gryka të thella lumore, pyje madhështore, dhe liqene malore glaciale të vogla. Qyteti më i afërt nga ana shqiptare është Peshkopia dhe nga ana maqedonase është Dibra.
Baigts-de-Béarn
Baigts-de-Béarn është një komunë në Francë. Baigts-de-Béarn bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Akuitania e Re. Komuna ka një popullsi prej 811 banorë dhe sipërfaqe 13.53 km².
Promovimi i Investimeve në Vojvodinë
Historia
Vojvodina Investment Promotion - VIP u themelua nga Parlamenti i Krahinës Autonome të Vojvodinës në vitin 2004. si pjesë e dokumentit strategjik të quajtur "Programi i zhvillimit ekonomik të AP Vojvodina".
Aktiviteti
VIP synon të mundësojë zhvillimin ekonomik përmes lehtësimit të IHD -ve dhe ofrimit të shërbimeve profesionale për kompanitë e huaja që dëshirojnë të investojnë në Vojvodinë. VIP favorizon investimet në agrobiznes, TIK, shërbimet e përbashkëta të biznesit, turizëm, industrinë e automobilave, përpunimin e metaleve, pasuritë e paluajtshme dhe energjinë e rinovueshme. VIP vepron si koordinator ndërmjet investitorëve të huaj dhe autoriteteve dhe rrjeteve vendore. VIP ofron gjithashtu mundësi biznesi në Vojvodinë përmes marketingut të vendndodhjes, dizajnimit të zgjidhjeve të personalizuara për investitorët e huaj, kujdesit të mëtejshëm, avokimit të politikave dhe zhvillimit të inkubatorëve të biznesit.
Vojvodina Investment Promotion është anëtare e Shoqatës Botërore të Agjencive të Promovimit të Investimeve (WAIPA)
Forca ajrore
parapamje|300x300px|Kadetët e Forcave Ajrore dhe të Forcave Hapësinore të SH.B.A Përshëndesin Forca ajrore - është dega ushtarake që kryen kryesisht luftën ajrore, ndryshe nga një ushtri ose marinë. Në mënyrë tipike, forcat ajrore janë përgjegjëse për marrjen e kontrollit të ajrit, kryerjen e misioneve strategjike dhe taktike të bombardimeve dhe ofrimin e mbështetjes për forcat tokësore dhe detare shpesh në formën e zbulimit ajror dhe mbështetjes së ngushtë ajrore.
Forcat ajrore zakonisht përbëhen nga një kombinim i avionëve luftarak, bombarduesve, helikopterëve, avionëve transportues dhe avionë të tjerë.
Disa forca ajrore mund të komandojnë edhe asete të tjera të forcave të mbrojtjes ajrore, siç janë artileria kundërajrore, raketat tokë-ajër, ose rrjetet e paralajmërimit të raketave balistike dhe sistemet mbrojtëse. Disa forca ajrore janë gjithashtu përgjegjëse për operacionet e hapësirës ushtarake dhe raketave balistike ndërkontinentale (ICBM). Disa kombe, kryesisht vende që modeluan ushtritë e tyre sipas linjave sovjetike, kanë ose kanë pasur një forcë të mbrojtjes ajrore e cila është organizuar e ndarë nga forcat e tyre ajrore.
Orana
Oranë (serbisht: Оране/Orane) është fshat në komunën e Bojnikut, Serbi.
Forca ajrore
Aktivitetet e forcave ajrore në kohë paqeje/jo lufte mund të përfshijnë policimin ajror dhe shpëtimin ajror-detar.
Forcat ajrore nuk përbëhen vetëm nga pilotë, por gjithashtu mbështeten në një sasi të konsiderueshme mbështetjeje nga personeli tjetër për të operuar. Logjistika, siguria, inteligjenca, operacionet speciale, mbështetja e hapësirës kibernetike, mirëmbajtja, ngarkuesit e armëve dhe shumë specialitete të tjera kërkohen nga të gjitha forcat ajrore.
Thomas McDonell
Thomas Hunter Campbell McDonell (lindur më 2 maj 1986) është një aktor, muzikant dhe artist amerikan, i njohur më së miri për rolin e tij si Finn Collins në serinë pas apokaliptike të The CW, The 100.
Blerta Basholli
Blerta Basholli (lindur më 1983, Prishtinë, Kosovë) është shkrimtare, regjisore dhe producente kosovare. Basholli ka jetuar më parë në Nju Jork për një periudhë prej katër vitesh, duke e lejuar atë të punojë në një sërë projektesh si studente, ndër të cilët është filmi i saj i shkurtër “Lena and Me” i cili ka fituar çmime në një numër të madh festivalesh ndërkombëtare dhe kosovare. Në vitin 2008 ajo u shpërblye me Deans Fellowship në Film Graduate Program në Tisch School of the Artists, NYU. Së fundmi, filmi i saj debutues artistik "Hive" (2021) ka arritur sukses të madh, duke thyer rekordet e Sundance dhe duke u bërë filmi i parë kosovar që hyn në listën e ngushtë të nominimeve të Oscars.
Jeta personale
Basholli ka përfunduar arsimin e lartë në NYU, New York City, por momentalisht është me bazë në Prishtinë. Ajo është e martuar me Artan Korenicën, fotografin e njohur kosovar, me të cilin ka dy fëmijë.
Karriera
2006-2011: Fillimet
Në vitin 2006 Basholli përfundoi dhe publikoi filmin e saj të parë, dokumentarin “Mirror, mirror...” ("Pasqyrë, pasqyrë..."). Ai vazhdoi të ketë sukses të konsiderueshëm, duke u përzgjedhur në Festivalin e Filmit në Sarajevë 2006; Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Tiranë 2006; Festivalin e Filmit Balkan Black Box 2006, Berlin dhe në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit dhe Videos të Pavarur të Nju Jorkut 2016. Në vitin 2008 ajo publikoi “Gjakova 726”, një film me metrazh të shkurtër që u shfaq në Festivalin e Filmit në Roterdam 2009; Festivalin e Filmit Busho 2009; Dokufest 2009; Toffifest 2009 dhe në Festivalin e Filmit të Grave të Filmmor 2009. Më vonë, në vitin 2011, filmi i shkurtër i Bashollit "Lena and Me" (“Lena dhe Unë”) u shfaq dhe u shpërblye në Festivalin e Filmit të Parë 2011; Dokufest 2011; Festivalin e Filmit dhe Ushqimit në Pogradec 2011; Skena Up 2011; Tirana International FF 2011 dhe Festivalin e Filmit 9/11 2012 (Çmimi për Aktoren më të Mirë).
2021-Tashmë: Njohja në mbarë botën
Filmi i saj më i njohur vjen në vitin 2021 dhe tregon historinë e vërtetë të Fahrije Hotit, sfidën e një gruaje kosovare për të hapur një biznes në një komunitet patriarkal. Filmi quhet “Hive” ("Zgjoi") dhe është filmi i parë artistik i Bashollit. "Hive" theu rekordet e Sundance, ku fitoi Çmimin e Madh të Jurisë, Çmimin e Regjisë dhe Çmimin e Audiencës në Kategorinë e Kinemasë Botërore Dramatike. Nëpërmjet “Hive” Basholli është bërë edhe regjisorja e parë kosovare që ka hyrë në listën e ngushtë të nominimeve për Oscar, në kategorinë e Filmit më të Mirë Ndërkombëtar.
Artagnan
Artagnan është një komunë në Francë. Artagnan bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 489 banorë dhe sipërfaqe 4.94 km².
Baillargues
Baillargues është një komunë në Francë. Baillargues bën pjesë në departamentin Hérault të rajonit Oksitania. Komuna ka një popullsi prej 6054 banorë dhe sipërfaqe 7.68 km².
Mulla Zekë Berdynaj Intelektual, atdhetar e prijës fetar
Mulla Zekë Berdynaj Intelektual, atdhetar e prijës fetar, libër me autor Frashër Demaj, Botuar në Prishtinë nga Instituti i Historisë " Ali Hadri"  në vitin 2016, faqe 250. ISBN 978-9951-409-58-2
Lura Pollozhani
Lura Pollozhani është këshilltare e Kryeministrit të Republikës së Maqedonisë së Veriut për bashkëpunim me organizatat ndërkombëtare. Ajo është gjithashtu kandidate për doktoraturë në Universitetin e Grazit për çështjet e aksesit në shtetësi për grupe të ndryshme.
Karriera
Ajo ka punuar më parë në Universitetin e Gracit dhe në Universitetin e Prishtinës, si dhe në Qendrën Evropiane për të Drejtat e Minoriteteve (ECMI) në Kosovë. Gratë dhe pakicat shpesh mënjanohen në diskutimet publike dhe në vendimmarrje. Për këtë arsye, Lura ka besuar gjithmonë fuqimisht se është e rëndësishme të krijohet një mjedis publik ku zëri i grave dëgjohet, dhe veçanërisht kur ato përballen me sfida shtesë të margjinalizimit për shkak të prejardhjes së tyre minoritare. Pjesëmarrja e grave në jetën publike është thelbësore për shoqërinë në përgjithësi.
Qëllimet e Saj
Rrugëtimi dhe përpjekja e saj është frymëzuese nëpër vende të ndryshme në Maqedoni dhe Kosovë, ku ajo trajnoi grupe të ndryshme për të drejtat e pakicave dhe barazinë gjinore. Në përvojën e saj si trajnere, çështja e barazisë gjinore ka ngritur gjithmonë biseda të gjalla dhe shpesh të nxehta. Shpesh supozohet se barazia gjinore është një temë tabu në shoqëritë tradicionale patriarkale. Megjithatë, ajo që Lura ka gjetur përmes diskutimeve të saj me grupe të ndryshme nuk është se tema është tabu, por mungesa e njerëzve të angazhuar aktivisht në diskutimin e rolit të gruas në sferën publike dhe private, si dhe për të drejtat e tyre. brenda të dyjave. Këto diskutime, ndonëse jo gjithmonë të lehta dhe të këndshme, kanë qenë gjithmonë konstruktive dhe ia vlejnë.
Hulumtimet e Saj
Hulumtimi i saj i deritanishëm është fokusuar në qytetarinë aktiviste dhe lëvizjet sociale në shoqëritë e ndara. Ajo është gjithashtu një aktiviste në Maqedoni dhe ka qenë e përfshirë në iniciativa për të inkurajuar qytetarinë dhe pjesëmarrjen aktive. Interesat e saj kërkimore përfshijnë: qytetarinë, pjesëmarrjen, lëvizjet sociale, shoqëritë e ndara, të rinjtë, të drejtat e pakicave, rajoni i EJL
Modern Family
Modern Family (shqip. Madërn femili - "familja moderne") është serial komedie amerikane krijuar nga Christopher Lloyd dhe Steven Levitan për American Broadcasting Company. Ajo u zhvillua për njëmbëdhjetë sezone, nga 23 shtator 2009 deri në 8 prill të vitit 2020. Ndjek jetën e Jay Pritchett dhe familjes së tij në periferinë e Los Anxhelosit, duke përfshirë gruan e tij të dytë, djalin e saj (nga martesa e kaluar) dhe dy fëmijët e tij të rritur dhe burrat dhe fëmijët e tyre.
Seriali hyri në sezonin e dhjetë më 10 maj 2017, i cili doli në premierë më 26 shtator 2018. Seriali do të filloj sezonin e njëmbëdhjetë dhe të fundit më 5 shkurt 2019, e cila u doli në premierë më 25 shtator 2019. Finalja e serialit u transmetua më 8 prill 2020.
Përmbledhja
Modern Family sillet rreth tre lloje të ndryshme të familjeve (bërthamore, të hapura dhe të gjinisë së njëjtë) që jetojnë në zonën e Los Anxhelosit, të cilët janë të ndërlidhur përmes Jay Pritchett dhe fëmijëve të tij, Claire Dunphy (Pritchett) dhe Mitchell Pritchett. Patriarku Jay është martuar me një grua shumë të re, Gloria Delgado Pritchett, një grua pasionante me të cilën ka një djalë të ri, Fulgencio Joseph "Joe" Pritchett dhe një djalë nga martesa e mëparshme e Gloria, Manuel "Manny" Delgado.
Sheshqeku
Sheshqeku, një ëmbëlsirë tradicionale beratase me krem të bardhë, vezë të rrahur sipër dhe me përbërje të butë kremoze në qendër. Është e preferuar prej shumë njerëzve, ndër ta personalitete të shquara si për shembull Mbreti Zog dhe Mbretëresha Elizabet.
Modern Family
Përmbledhja
Djali i avokatit Jay Mitchell dhe bashkëshorti i tij Cameron Tucker kanë një vajzë të adoptuar, Lily Tucker-Pritchett. Siç sugjeron emri, kjo familje përfaqëson një familje moderne, dhe episodet bazohen në situata komike të cilat shumë familje hasin në jetën reale. Në fund të sezonit 11, ata birësojnë një fëmijë tjetër, një djalë të ri me emrin Rexford.
Leppävirta
Leppävirta (Leppävirran kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Lindore, dhe është pjesë e rajonit Savonia Veriore.
Afërdita Podvorica
Afërdita Podvorica (e lindur më 10 shtator 1978 në Podujevë) është një futbolliste sulmuese shqiptare. Ajo luan për ekipin 1. FFC Turbine Potsdam.
Karriera
Ajo filloi të luante futboll pasi u frymëzua nga babai dhe vëllai i saj. Ajo shkoi në Gjermani dhe u bashkua me Turbine Potsdam në vitin 2005. Pas pesë sezonesh në Potsdam ajo shkoi në Wolfsburg për dy vjet para se të kthehej në Potsdam. Më pas, ajo pësoi disa lëndime dhe luajti kryesisht në ekipin rezervë para se të bashkohej me ekipin e parë në vitin 2005.
Ajo fitoi UEFA women's Cup në vitin 2005, kampionatin gjerman në 2004 dhe 2006 dhe Kupën Gjermane në 2004, 2005 dhe 2006.
Artaise-le-Vivier
Artaise-le-Vivier është një komunë në Francë. Artaise-le-Vivier bën pjesë në departamentin Ardennes të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 59 banorë dhe sipërfaqe 8.47 km².
Besa Shahini
Besa Shahini ka lindur në Prishtinë, në vitin 1982, është politikane shqiptare.
Biografia
Besa Shahini arsimin fillor e mori në Prishtinë. Pasi emigroi në vitin 1999 në Kanada, vazhdoi studimet International Baccalaureate në UWC Pearson College dhe BA në Shkencat Politike në Universitetin e York-ut në Toronto, Kanada. .
Besa Shahini është analiste dhe hulumtuese e çështjeve të integrimit evropian dhe politikave arsimore. Ka punuar në projekte të shoqërisë civile në Kosovës dhe për organizatë të ndryshme ndërkombëtare që kanë për fokus përmirësimin e cilësisë në arsim dhe integrimet evropiane. Deri në verë 2015, ka punuar si analiste me oganizatën me bazë në Berlin, Iniciativa Europiane për Stabilitet (ESI). Ajo herë pasë herë shkruan për gazetat ditore në Kosovë. Znj. Shahini mban titullin Master në Politika Publike nga Shkolla e Qeverisjes Hertie, në Berlin, me bursë të plotë nga Fondacioni Hertie.
Znj. Shahini flet rrjedhshëm anglisht, serbisht dhe njeh gjuhën frënge dhe atë gjermane.
Karin Swanström
Karin Swanström (13 qershor 1873 – 5 korrik 1942) ishte një aktore, producente dhe regjisore suedeze.
Jeta e hershme
Swanström lindi në Norrköping. Dihet pak për jetën e saj private para se ajo të pranohej në shkollën e Teatrit Mbretëror Dramatik në vitin1890 kur ishte shtatëmbëdhjetë vjeç. Aftësia e saj për aktrim u njoh nga interpretimi i saj në dy shfaqje studentore. Në 1892 ajo u largua nga shkolla e Teatrit Dramatik Mbretëror dhe u punësua në Teatrin Mbretëror Dramatik ku qëndroi në ansambël për pesë vjet. Në 1897 Karin Swanström u largua nga teatri Dramatik Mbretëror në Kompaninë Selander, e cila drejtohej nga Hjalmar dhe Concordia Selander, dhe më pas shkoi në Teatrin Suedez të Teatrit në Helsinki në 1899.
Karriera
Kur u kthye në Suedi nga Helsinki në vitin 1904, ajo hap kompaninë e saj teatrore, Karin Swanström Theatre, e cila ishte aktive deri në fillim të viteve 1920. Pas asaj ajo filloi të jepte mësim aktrimi në Stokholm dhe e bëri këtë gjatë viteve 1921-25 ku në të njëjtën kohë filloi të aktronte në filma pa zë me De landsflyktige të Maurtiz Stiller në 1921. Kritikët e filmave e pëlqyen filmin dhe Swanström, njëri prej tyre e cilesoi si  zonja më e bukur e moshës së mesme me rutinën më të madhe skenike që mund të gjesh". Dy vjet pas kësaj, Karin Swanström u bë drejtuese e prodhimit në Bonnierfilm, dhe në të njëjtin vit ajo drejtoi filmin e saj të parë, por ishte për AB Svensk Filmindustri, ose SF.
Boman på utställningen
Pas Boman në Panair, ajo vazhdoi të luante në gjashtë filma pa zë dhe dy prej tyre ishin Saga e Gosta Berling. Nga këta gjashtë filma, vetëm dy janë prodhuar nga Bonnierfilm, kështu që të qenit drejtuese e prodhimit nuk e pengoi atë të merrte punë me studiot konkurruese. Por viti i saj më i ngarkuar ishte 1925. Ajo jo vetëm që mësonte aktrim, por gjithashtu drejtonte dy filma dhe kishte dy filma që dilnin në të njëjtën kohë.
Kalle Utter
Kalle Utter wshtw filmi i dytë i Swanström, në të ajo ishte e vetmja që u vlerësua si regjisore. Në Stokholm filmi u bë një sukses kritik; një kritik në gazetën Arbetaren ku u shkrua se "Nuk kemi dëgjuar kurrë një të qeshur të ngrohtë në një kinema dhe kur mbaroi fotografia duartrokitjet ishin të forta dhe të gjata - një triumf që është i rrallë." Kritiku i famshëm i Stokholmit Robin Hood nuk ishte më pak entuziast ai u shpreh se " Filmi suedez është rehabilituar! Por për ne de Wahl nuk është personazhi kryesor, por – Karin Swanström” Robin Hood e pwrgwzoi Swanström-in për aktrimin e saj, por nuk përmendi se ajo është regjisorja e filmitt..  Ai  nuk ishte i vetmi që i kushtoi vëmendje të veçantë Swanström, Jens Flik nga NDA  shkroi se :Për të përshtatur përvojën e pasur, që ajo sjell nga skena për të trajtuar kërkesat e vetë kinemasë si një formë arti. Ju vetëm mund të shpresoni se znj. Swanström për të ardhmen do të punësohet më shpesh se tani si regjisor, do t'i bënte shumë mirë fotografive tona vendase." I vetmi rishikim plotësishtë negativ  ishte ai se [pse nuk ishte në gjendje të shpjegonte se si aktori kryesor Anders de Wahl ishte kaq i keq në foto dhe si aktor filmi.
Holandezët fluturues ( Flygande Holländren )
Holandezët fluturues pati një pritje të ftohtë kur doli. Hjalmar Bergman shihej si zotërues jo i mirë kur bëhej fjalë për përshtatjen e librit të tij. Kjo histori u konsiderua e zbehtë, rrethanore, e papërqendruar dhe e humbur në përbërje. Disa kritikë e vunë në pah se fotografia ishte më shumë teatrale sesa kinematografike, por një kritik shkroi "Regjia e Karin Swanström ishte për arsye të shpjegueshme që nuk ishte në gjendje të bënte ndonjë mrekulli me këtë skenar të Bergmansk. Flying Dutchmen ishte filmi i parë për Karin Swanström për studion e filmave Skandinavisk,. Swanström ishte gjithashtu kreu i prodhimit për këtë studio.
Në vitin 1926 Karin Swanström:  mori serialin e saj komedik në Oscarsteatern (The Oscars Theatre), Stokholm i cili zgjati nga viti 1926 deri në 1931.
Vajza me bisht ( Flickan i frack )
Vajza me gërshetë është filmi i fundit i Karin Swanström që ka drejtuar ajo, dhe është ndër filmat e saj më të mirë. Por kritikët nuk ishin aq pozitivë, ndiose jo të gjithë ."Shumë e panë filmin si një film veror të lumtur dhe të lehtë dhe të çuditshëm me gëzim." Kishte gjithashtu një ndjenjë që kulmi me përballjen në top nuk ishte aq tronditës sa mendonin se do të ishte, dhe kishte njerëz që mendonin se filmi ishte më i zbehtë në krahasim me librin. Por kritika e vlerësoi Magda Holm, e cila luante rolin kryesor të Katjas, për aktrimin dhe shprehjet e saj.
Epoka e zërit
Pas fillmit Girl in Tails, Swanström vazhdon aktrimin në teatwe dhe filma. Në korrik 1934, ajo punësohet në AB Svensk Filmindustri duke u bërë më pas producente, këshilltare artistike dhe  menaxhere prodhimi. Në këtë rol, dhe me burrin e saj i cili ishte gjithashtu menaxher prodhimi, ata ishin drejtues të prodhimit në AB Svensk Filmindustri nga viti 1934 deri në 1941.
Karin Swanström vdiq në vitin 1942 ,Stokholm, në moshën 69-vjeçare; ajo la pas burrin e saj Stellan Claësson.
Zbrazëtia
parapamje|Pompë për të demonstruar zbrazëtinë Zbrazëtia ose Vakumi është hapësirë pa materie. Fjala rrjedh nga mbiemri latin vacuus për "	i lirë" apo "i zbrazët". Një vlerësim i përafërt të një zbrazëtie të tillë është një rajon me një presion të gaztë shumë më të vogël se presioni atmosferik. Fizikanët shpesh diskutojnë rezultatet ideale të testimit që do të ndodhin në një vakum perfekt, të cilin ata ndonjëherë thjesht e quajnë "vakum" ose hapësirë e lirë, dhe përdorin shprehjen vakum i pjesshëm për t'iu referuar një vakumi aktual të papërsosur, siç mund të ketë në laborator ose në hapësirë. Në fizikën e inxhinierisë dhe të aplikuar, nga ana tjetër, vakumi i referohet çdo hapësire në të cilën presioni është më i ulët se presioni atmosferik. Termi latin in vacuo përdoret për të përshkruar një objekt që është i rrethuar nga një zbrazëtirë.
Cilësia e një vakumi të pjesshëm i referohet asaj se sa afër ai i afrohet një vakumi të përsosur. Gjëra të tjera të barabarta, presioni më i ulët i gazit do të thotë vakum me cilësi të lartë. Për shembull, një pluhurthithës me vakum tipik prodhon thithje të mjaftueshme për të zvogëluar presionin e ajrit me rreth 20%. Vakume me cilësi më të lartë janë të mundshme.Dhomat e vakumit ultra të lartë, të zakonshme në kimikë, fizikë dhe inxhinieri, veprojnë nën një të triliontën (10-12) presion atmosferik (100 nPa), dhe mund të arrijnë rreth 100 grimca/cm3. Hapësira kozmike është një vakum edhe më i lartë, me ekuivalentin e mesatarisht vetëm të disa atomeve të hidrogjenit për metër kub. Sipas të kuptuarit modern, edhe nëse të gjitha materiet mund të hiqen nga një vëllim, ende nuk do të ishte "bosh" për shkak të luhatjeve të vakumit, energjisë së errët, rrezet gama tranzitore, rrezet kozmike, neutrinotet dhe fenomenet e tjera në fizikën kuantike. Në studimin e elektromagnetizmit në shekullin e 19, vakumit mendohej të mbushej me një medium të quajtur aether. Në fizikën moderne të grimcave, gjendja e vakumit konsiderohet si bazë tokësore e një fushe.
Vakumi ka qenë një temë e shpeshtë e debatit filozofik që nga kohërat e lashta greke, por nuk u studiua empirikisht deri në shekullin e 17-të. Evangelista Toriçeli prodhoi vakumin e parë laboratorik në vitin 1643 dhe u zhvilluan teknika të tjera eksperimentale si rezultat i teorive të tij të presionit atmosferik. Një  vakum torricellian është krijuar duke mbushur një enë qelqi të gjatë të mbyllur në një fund me merkur, dhe pastaj duke e kthyer enën në një tas për të përmbajtur merkurin.
Vakumi u bë një vegël e vlefshme industriale në shekullin e 20-të me futjen e poçeve të dritës dhe tubave të vakumit, dhe një rrjet i gjerë i teknologjisë së vakumit që atëherë është bërë i disponueshëm. Zhvillimi i fundit i avionit hapësinor për njerëzit ka rritur interesin për ndikimin e vakumit në shëndetin e njeriut dhe në format e jetës në përgjithësi. djathtas|parapamje|300x300px|Një dhomë e madhe e vakumi
Interpretimi historik
Historikisht, ka pasur shumë mosmarrëveshje nëse një gjë e tillë mund të ekzistojë si vakum. Filozofët e lashtë grekë debatuan për ekzistencën e një vakumi, ose të zbrazëtisë, në kontekstin e atomizmit, i cili paraqiti zbrazëtinë dhe atomin si elementet themelore shpjeguese të fizikës. Pas Platonit, edhe koncepti abstrakt e një zbrazëtie të padukshme ballafaqohej me skepticizëm të konsiderueshëm: nuk mund të kapeshin nga shqisat, nuk mund të siguronte fuqi shpjeguese shtesë përtej volumit fizik me të cilin ishte i përpjesëtuar dhe, sipas përkufizimit, në të vërtetë asgjë fare nuk mund të thuhet të ekzistojë. Aristoteli besonte se asnjë zbrazëti nuk mund të ndodhte natyrshëm, sepse dendësia e vazhdueshme e materialit përreth do të mbushte menjëherë çdo gjë të rrallë që mund të çonte në zbrazëti.
Saraji i Resnjës
parapamje|Saraji në fillim të viteve 1900 Saraji i Resnjës (Resenski Saraj - Ресенски Сарај) është një monument historik neoklasik në Resnjë, të Maqedonisë. Ky objekt ishte ndërtuar në fillim të shekullit XX nga ana e organeve të administratës vendore osmane, më saktë nga beu, Ahmed Nijazi Bej Resnja. Stili arkitektonik i Sarajit është i tillë që e bën atë unike në Maqedoni.
Emri "Saraj" vjen nga gjuha turke Saray e cila ka kuptimin "Pallat". Ndërtesa tani është muze, koloni e qeramikës, galeri, dhe bibliotekë.
Kolonia Qeramike e Resnjës, selia e së cilës ndodhet në Saraj, është një anëtare e Akademisë Ndërkombëtare të Qeramikës në UNESCO.
Legjenda e ndërtimit
Komisioneri i emëruar për ndërtimin e Sarajit të Resnjës, Ahmet Nijazi Beu, si student në një akademi ushtarake në Stamboll dhe një anëtar i lëvizjes rinore, u dërgua në Resnjë, ku më vonë mori një kartolinë me Pallatin e Versajës nga miku i tij nga Parisi. Pas kësaj resnjari i pasur kishte vendosur të ndërtonte një ndërtesë të këndshme, ku ai planifikonte të jetonte. Megjithatë, u vra në vitin 1912, në Vlorë, para se punët në ndërtimin e pallatit të përfundonin.
Nikollë bej Ivanaj
Biografia
Në vitet 1905-08 ai botoi gazetën Shpnesa e Shqypnisë në Dubrovnik, Trieste dhe Romë, duke marrë ndihmë financiare nga anë të ndryshme. Për veprimtarinë e tij si botues Ivanaj arriti të fitonte mbështetjen financiare të Albert Ghicës, një anëtar i familjes fisnike Ghica që mëtonte fronin shqiptar. Ai ishte një nga liderët e Komitetit Kombëtar që u themelua në Podgoricë, në fillim të 1911 dhe ka marrë pjesë në organizimin e kryengritjes shqiptare. Fjalimi e tij mbajtur për Shoqërinë Italiane të Shtypit më 26 janar, 1911 çmohet nga disa burime si "një dokument historik me rëndësi jetike". Ivanaj ishte edhe një nga pjesëmarrësit e Kongresit të Trieshtës të mbajtur në 1913, po atë vit ktheu në Shkodër, ku mori pjesë në klubin Lidhja Kombëtare të formuar rishtazi. Në janar të vitit 1919, filloi botimin e një tjetër gazete Koha e Re në Shkodër  e cila, më 31 janar 1919, botoi lajmin për vdekjen e Ismail Qemalit.
Gjatë Konferencës së Paqes më 1919, përfaqësoi Partinë Politike nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Në vitin 1923 së bashku me kushëririn e tij Mirash Ivanaj, botoi gazetën Bashkimi në Shqipëri, dhe të përjavshmen Republika nga 1923 deri më 1925, po në Shkodër. Gjendej në Paris me mërgimtarët antizogistë kohën kur shkoi Mbreti Zog dhe iu thur atentati dhe pas dëbimit të mërgimtarëve shqiptarë në sajë të atentatit, shkoi në Paris po me antizogistët prillin e atij viti.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Ivanaj botoi një libër autobiografik ''Historija e Shqipëniës së ré. Vuejtjet e veprimet e mija'' në dy pjesë, në vitin 1943 dhe 1945 përkatësisht, ku përqendrohet në rolin e klerit katolik. Pas marrjes së pushtetit nga Fronti Nacional-Çlirimtar, u mor me përkthime dokumentesh nga sllavishtja në shërbim të Institutit të Historisë. Gjithashtu la një vëllim me poezi para se të vdiste më 1951 në Tiranë.
Ai ishte një mason.
Hajrulla Çeku
Hajrullah Çeku (lindur më 1983 në Prizren) është politikan shqiptar nga Kosova, aktualisht ministër i Kulturës, Rinisë dhe Sportit i Republikës së Kosovës. Më parë ka qenë deputet në Kuvendin e Republikës së Kosovës dhe zëvendësministër i Turizmit dhe Mjedisit i Republikës së Shqipërisë.
Jeta
Hajrulla Çeku ka studiuar Shkencë Politike në Universitetin e Prishtinës dhe ka magjistruar në Qeverisje dhe Zhvillim Lokal në Universitetin e Trentos, Itali dhe Universitetin e Regensburgut, Gjermani. Për 15 vjet ka qenë pjesë e shoqërisë civile i angazhuar në çështje të trashëgimisë kulturore, turizmit, planifikimit urban dhe mjedisit. Hajrullau ka qenë i përfshirë në shumë nisma qytetare për mbrojtjen e strukturës urbane të qyteteve të Kosovës, si në Prishtinë, Prizren, Pejë, Mitrovicë, Vushtrri dhe të tjera. Qasja komunitare dhe fuqizimi i grupeve të pambrojtura dhe pa zë kanë qenë shtylla të veprimtarisë së tij.
Përgjatë viteve ka qenë i angazhuar në shumë organizata vendore dhe ndërkombëtare, në mesin e të cilave edhe Fondacioni Trashëgimia Kulturore pa Kufij, Fondacioni i Kosovës për Shoqëri të Hapur, Klubi për Politikë të Jashtme dhe EC Ma Ndryshe. Në cilësi të anëtarit të bordit ka qenë dhe vazhdon të jetë i angazhuar në këto organizata vendore, rajonale dhe ndërkombëtare: Shoqata e Udhërrëfyesve të Kosovës (GUIDEKS), Magazina Kosovo 2.0, Rrjeti Rajonal i Trashëgimisë Kulturore (SEE Heritage, Kotor), Rrjeti Ndërkombëtar i Arkitekturës Tradicionale dhe Urbanizmit (INTBAU, London), Fondacioni Lumbardhi, Platforma Civikos, Forumi Kulturor (Rrjet i organizatave të kulturës në Kosovë), Qendra Kosovare për Rehabilitimin e të Mbijetuarve të Torturës (KRCT).
Një kohë ka shërbyer edhe si anëtar i Këshillit Kosovar të Turizmit, institucion shtetëror këshillëdhenës për politikat e turizmit në Kosovë. Gjithashtu, në cilësinë e ekspertit të jashtëm si pjesë e një ekipi ndërkombëtar ka përkrahur hartimin e politikës nacionale për konservim të integruar të trashëgimisë kulturore në Kosovë. Rishtazi ka shërbyer edhe në qeverinë e Shqipërisë në cilësinë e zëvendës ministrit të turizmit dhe mjedisit. Gjatë kohës së shërbimit në Shqipëri ka qenë drejtues i Task Forcës Kombëtare për menaxhimin e sezonit turistik, si edhe pjesë e Bordeve drejtuese të dy institucioneve të rëndësishme, Agjencisë së Aviacionit Civil dhe Fondit Shqiptar për Zhvillim.
Hajrullau ka pëfunduar disa programe ndërkombëtare të aftësimit në mbrojtjen e trashëgimisë kulturore, të drejtat e njeriut, menaxhimin e turizmit, shkathtësitë e lidershipit në Shtetet e Bashkuara, Maltë, Gjermani, Belgjikë, Kroaci dhe Francë. Ka qenë pjesë e projekteve hulumtuese dhe ka publikuar gjerësisht mbi qeverisjen dhe zhvillimin lokal, menaxhimin e trashëgimisë kulturore, planifikimin urban, aktivizmin dhe zhvillimin e shoqërise civile. Në punën e tij profesionale ka qenë i angazhuar si ekspert i jashtëm nga një numër i organizatave ndërkombëtare, si Swiss Helvetas (Kosovë), National Democratic Institute (NDI Kosovë), United Nations Development Program (UNDP Kosovë), Transparency International (Berlin), CIVICUS, Swedish International Development Agency (SIDA Kosovë), Initiative & Referendum Institute Europe, Regional Rural Development Standing Working Group in South Eastern Europe (Shkup), Council of Europe (Prishtinë), Lieux publics / IN SITU Platform (Francë).
Hajrullau është i martuar me Eli Gashin dhe kanë një vajzë, Mian. Është i lindur në Prizren në vitin 1983. Përveç gjuhës amtare, i flet edhe anglishtën, turqishtën dhe serbishtën.
Grupi i monumenteve në Mahabalipuram
Grupi imonumenteve në Mahabalipuram është një kompleks monumentesh në bregun e Coromandel-it në gjirin e Bengalit, në distriktin Kancheepuram të shtetit indian të Tamil Nadusë, pranë kryeqytetit të këtij të fundit, Chennai. Me afërsisht 40 shenjtore, duke përfshirë relievin më të madh në botë në qiell të hapur, Mahabalipurami u shpall trashëgimi botërore e UNESCO-s në vitin 1984. Këta site të periudhës Pallava përfshijnë: Pancha Rathat me Dharmaraja Rathan, Arjuna Rathan, Bhima Rathan, Draupadi Rathan, Nakula Sahadeva Rathan dhe Ganesha Rathan; mjaft tempuj shpellorë të Mahabalipuramit duke përfshirë Varaha Mandapan, Krishna Mandapan, Mahishasuramardini Mandapan, Panchapandava Mandapan; tempuj strukturorë duke përfshirë tempullin bregdetar dhe tempullin Olakkannesvara; si dhe Zbritjen e Gangut, një nga relievet më të mëdhenj në botë në qiell të hapur. Mahabalipurami është i njohur për madhështinë e tij arkitekturore.
Historia
Një shtrirje e vogël rrugore përballë tempullit Sthalasayana Perumal ka shërbyer si një pikë fundore për shërbimin e autobusave që veprojnë nga Tamil Nadu State Transport Corporation, Villupuram Division, Kancheepuram dhe Metropolitan Transport Corporation, Chennai. Pasagjerët zbresin dhe hipin në këtë pikë ku është ndërtuar një strehë në vitet e fundit me koston e 10 lakh-e të rupisë. Me rritjen e numrit të autobuzëve që qarkullojnë dhe nëpërmjet Mamallapuramit, një hapësirë e konsiderueshme në këtë pikë përdoret për parkimin e autobuzave, që çojnë në një bllokim trafiku gjatë orëve të pikut. Qeveria shtetërore, me rekomandimin nga administrata vendore, propozoi të ndërtohej një terminal i ri autobuzësh në Pooncheri në Rrugën e bregut lindor, një nga fshatrat nën Panchayat-in qytetas të Mamallapuramit dhe i pregatiti një raport të detajtuar të projektit. Por, tregëtarët dhe liderat vendorë politikë e kundërshtuan lëvizjen, duke pohuar se zëvendësimi i vendqëndrimit të autobuzave do të krijonte vështirësi për banorët vendorë pasi do të detyroheshin të ecnin disa km për të arritur destinacionet përkatëse nga terminali i ri. Ndërsa e kundërshtuan lëvizjen për të vendosur një terminal të ri në Pooncheri, demonstruesit sugjeruan se një depozitë përballë rreth-rrotullimit të Karukathammanit në periferi të qytetit të Mamallapuramit mund të mbushet me dhe vendqëndrimi i autobuzave të vendoset aty. Ndërkohë, shqyrtimet treguan se zona e sugjeruar nga tregëtarët dhe politikanët vendorë afër rreth-rrotullimit të Karukathammanit ishte zgjedhur për ndërtimin e një vendqëndrimi autobuzash gjatë fillimit të viteve 1990.
Arkitektura
Monumentet unikë në Mahabalipuram paraqesin një shkrirje fetare, kulturore dhe legjendash të gjitha të lidhura me panteonin hindu. Të gjithë këta monumente të gjendur në brigjet e gjirit të Bengalit janë në stilin ekskluziv të arkitekturës dravidiane, duke përthithur artin dhe kulturën e Tamil Nadu-së. Monumentet janë: Mandapa, të quajtura edhe tempuj shpellorë; Ratha, ose karro; relievi shkëmbor në qiell të hapur që paraqet pendimin e Arjuna-s ndaj Shivës për të marr armën Pashupata; dhe tempujt strukturorë. Arkitektura e tempujve të skalitur në shkëmb, veçanërisht rathat, u bënë model për stilin arkitekturor të tempujve të Indisë së jugut në periudhat pasuese. Veçoritë arkitekturore, veçanërisht të skulpturave u adoptuan gjerësisht në Indinë e jugut dhe në ndërtimin e tempujve në Kamboxhia, Annam dhe Java. Pasardhësit e skulptorëve të këtyre tempujve janë artizanë aktivë dhe të përfshirë në kulturën bashkëkohore të qytetit të Mahabalipuramit.
Mandapat
Mandapat ose shpellat e skalitura në shkëmb janë shenjtore ose tempuj të mbuluar me relieve. Periudha më e hershme e përdorimit të shpellave si tempuj haset në periudhat budiste dhe xhainiste kur këto u gërmuan dhe pastaj u skalitën në shkëmb me dalta dhe çekiçë hekuri. Nga njëmbëdhjetë mandapat ose shpellat e para në Mahabalipuram, më të shquarat janë Varaha Mandapa, Krishna Mandapa, Panchapandava Mandapa dhe Mahishasuramardini Mandapa; të skalitura dhe të dekoruara me panele në stilin Mamalla gjatë periudhës Pallava në shekullin e VII, ku Tempujt shpellorë Adiranchanda janë datuar në periudhën Mahendraverman të shekullit të VII. Mbetjet e dukshme në shpella tregojnë se ato ishin gjithashtu të suvatuara dhe të pikturuara kur u ndërtuan. Një nga relievet më mbresëlënës të skalitur në muret e shpellave është ai i hyjneshës Durga (një formë e hyjneshës Shakti), që vret Mahishasura-n, demoni me kokë bualli. Ky panel me relieve në shpellën e tempullit Mahsisuramardhini është konsideruar një kryevepër e artit indian. Shumë nga shpellat e periudhës Pallava kanë mbetur të papërfunduara.
Relievet shkëmbore
Relievet shkëmbore janë skalitur në shkëmbinjtë ose në popla të veçanta guri. Relievi më i famshëm shkëmbor që shihet në Mahablipuram quhet Zbritja e Gangut (gjithashtu i njohur edhe si Pendimi i Arjuna-s ose Pendimi i Bhagiratha-s), që është përmendur edhe si relievi shkëmbor më i madh në botë në qiell të hapur. Ky reliev është skalitur në dy popla (gurë gjigandë) të mëdha 27 m të gjatë dhe 9 m të lartë me paraqitje të panumërta lavdëruese nga episodet e mitologjisë hindu. Këto i përkasin fillimit ose mesit të shekullit të VII në popla gjigande graniti dhe konsiderohen nga hindutë si "një nga mrekullitë e artit skulpturor indian".
Tempujt strukturor
Tempujt strukturorë u ndërtuan po ashtu nga mbretërit Pallava, por gjatë fillimit të shekullit të VIII gjatë mbretërimit të Rajasimha-s (700-728 i e.s.). Gjenden në brigjet e Oqeanit indian dhe kanë pësuar goditjen e valëve të cunamit. Më i famshmi dhe i shquari nga këto forma tempujsh është kompleksi i tempullit bregdetar që ka dy tempuj të vegjël dhe një të madh të rrethuar brenda një muri të përbërë nga dy rreshta me imazhe të Nandit, vahana (mjeti transportues) i Shivës. Tempulli kryesor është i lartë (ngrihet në një lartësi prej 18.3 m mbi një bazë katrore 15.25 m) dhe është një kullë piramidale e shkallëzuar e vendosur në pesë rradhë. Është e dekoruar me mijëra skulptura kushtuar zotit Shiva. Gjendet edhe një tempull i vogël në një oborr të përparëm origjinal të këtij tempulli. Dy tempujt e tjerë në të njëjtin kompleks janë mbrapa këtij tempulli të madh kryesor, përballë njëri tjetrit dhe janë të njohur si Rajasimhesvara ose Nripatisimha Pallava Vishnugriha dhe Kshatriyasimhesvara. Tempulli i dytë i është kushtuar Shivës ndërsa tempulli i parë ka një imazh të lashtë të shtrirë të Anantashayana Vishnu-t të skalitur në shtratin e lumit të afërt. Muret e tempullit në krahun e mbrapëm janë të skalitur me panele relievesh që paraqesin Shivën, Parvatin dhe djalin e tyre Murugan (ose Skanda). Mandapa përballë Rajasimheshvara-s shtrihet gjatë bazamentit. I gjithë kompleksi i tempujve është i mbuluar nga një prakara (mur i përbërë) me Nandin. Ashtu si dhe Tempulli i bregdetit është i vendosur pranë detit, i prekur nga stuhitë dhe erërat e mbushura me kripë të detit. Përpjekjet e ndërmarra nga ASI si ndërtimi i groyne-ve, trajtim me mur letre të butë dhe plantancione casurina në linjën e bregut që janë metoda zbutëse.
Konservimi
Pasi u ndërpre për rreth 40 vjet, master plani për zbukurimin e Mahabalipuramit u nis përsëri në vitin 2003. Bashkimi i ministrisë së turizmit dhe kulturës po e financon projektin e quajtur "Integrated Development of Mamallapuram". Zona rreth monumenteve u pastrua si dhe u rrethua, u ndërtuan rrugica, parqe, ashtu si dhe heqja e tregëtarëve ambulant abuzuesit. Gjatë shout “Son et lumiere” (shou i dritave dhe tingujve) monumentet ndriçohen gjatë natës. Ndërsa ASI ka vendosur lëndina dhe rrugica rreth monumenteve, Housing and Urban Development Corporation (HUDCO) ka projektuar parqe në të dy krahët e rrugëve për te Tempulli bregdetar dhe Pesë Rathat, dy monumente të rëndësishme. Ka edhe plane të tjera ambicioze, si ndërtimi i rrugicës nga mbrapa Tempullit bredetar dhe Pesë Rathave si dhe konsermimi i më shumë monumenteve.
Provinca e Nuoros
Provinca e Nuoros është një provincë e rajonit Sardenjë, në Itali. Ka një popullsi prej 209.261 (31-7-2018) banorësh dhe një sipërfaqe prej 5.638 km². Dendësia e popullsisë është 37,12 banorë/km². Kryeqëndra e provincës është qyteti Nuoros.
Kupa e Kombeve të Afrikës
Statistikat
alt=|257x257px
Valbona Shujaku
Valbona Shujaku, zëvendësministre e Kulturës në Shqipëri, ka qenë drejtuese e departamentit të Kulturës në kryeqytetin e Kosovës, Prishtinë.
Bailleau-Armenonville
Bailleau-Armenonville është një komunë në Francë. Bailleau-Armenonville bën pjesë në departamentin Eure-et-Loir të rajonit Qendra-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 1352 banorë dhe sipërfaqe 17.46 km².
Piroteknika
Piroteknika degë e teknikës që merret me përgatitjen e lëndëve të ndryshme shpërthyese (fishekzjarre etj.).
Ebu Jusuf Jakub ibn Abdulhak
Ebu Jusuf Jakub ibn Abdulhak (1210-1286) (Arabisht: بو يوسف يعقوب بن عبد الحق) ishte udhëheqës i dinastisë Marinid i Marokos. Ai ishte djali i katërt i themeluesit i dinastisë Marinid Abdulhaku I dhe e pasoi vëllain e tij Ebu Jahja ibn Abdulhak në vitin 1258.
Reçica (Bojnik)
Reçicë (serbisht: Речица/Rečica) është fshat në komunën e Bojnikut, Serbi.
Hiromi Nagasaku
Hiromi Nagasaku është nje këngetare dhe aktore japoneze lindur me 14 Tetor te 1970 ne Namegata ne Japoni. Ajo punon si aktore dhe si kengetare qe prej 1989. Ajo ka qene nje kengetare, pjese e grupit Ribbon. Mark Schilling e ka pershkruar Nagasakun si aktoren me te mire japoneze. Filmi i pare i saj ka qene Doppleganger dhe me pas ka vazhduar me filma te tjere te suksesshem.
Zemheri (serial televiziv)
Zemheri (sq. Acari) është një serial televiziv turk i zhanrit dramë, prodhuar nga Ay Yapım, episodi i parë i të cilit u dha më 15 janar 2020, me regji nga Hilal Saral dhe shkruar nga Sema Ergenekon.
Liperi
Liperi (Liperin kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Lindore, dhe është pjesë e rajonit Karelia Veriore.
Aritzo
Aritzo (Arìtzo) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 75.58 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 796 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.303 banorë.
Artaix
Artaix është një komunë në Francë. Artaix bën pjesë në departamentin Saône-et-Loire të rajonit të Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 354 banorë dhe sipërfaqe 21.41 km².
Le Grand-Quevilly
Le Grand-Quevilly është një komunë në Francë. Le Grand-Quevilly bën pjesë në departamentin Seine-Maritime të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 25273 banorë dhe sipërfaqe 11,11 km².
Gjeografia
Ajo kufizohet Sotteville-lès-Rouen në veri-lindje, Le Petit-Quevilly dhe Rouen në veri, Canteleu në perëndim, Petit-Couronne në jug dhe Saint-Étienne-du-Rouvray në lindje.
Dhelpra korsake
Dhelpra korsake ( Vulpes corsac ), i njohur edhe thjesht si një korsaku, është një dhelpër e mesme që gjendet në stepat , gjysmë-shkretëtirat dhe shkretëtirat në Azinë Qendrore , duke filluar në Mongoli dhe Kinën verilindore. Që nga viti 2004, ajo është klasifikuar si më pak shqetësuese nga IUCN, por popullatat luhaten në mënyrë të konsiderueshme dhe numrat mund të bien dhjetëfish brenda një viti të vetëm.
Njihet gjithashtu si dhelpra e stepës, dhe nganjëherë quhet "dhelpra e rërës", por kjo terminologji është konfuze sepse dy specie të tjera, dhelpra e rërës tibetiane dhe dhelpra e Rupellit , janë gjithashtu të njohura ndonjëherë me këtë emër. Fjala "corsac" rrjedh nga emri rus për kafshën, "korsák" (корса́к), që rrjedh përfundimisht nga "karsak" turqisht.
Pëshkrimi
Dhelpra korsake është një dhelpër me madhësi të mesme, me një kokë dhe trup me gjatësi 45 deri 65 cm (18 deri 26 in), dhe një bisht 19 deri 35 cm (7,5 - 13,8 in) i gjatë. Të rriturit peshojnë nga 1.6 deri në 3.2 kilogram (3.5 deri në 7.1 lb). Ka lesh gri deri në të verdhë mbi pjesën më të madhe të trupit, me nënshartesa më të lehta dhe shenja të zbehta në gojë, mjekër dhe fyt. Gjatë dimrit, palltoja bëhet shumë më e trashë dhe më e butë në cilësi, dhe ka ngjyrë të kaltërosh, me një vijë më të errët që lëshon shpinën.
Për një dhelpër, ajo ka dhëmbë të vegjël dhe një kafkë të gjerë. Një burim pretendon se kjo specie mund të ngjitet në pemë. Raportohet të ketë shikim të fortë dhe dëgjim dhe një ndjenjë akute të erës. Ajo ka një numër gjëndash aromatike, disa prej të cilave prodhojnë erë të athët, edhe pse jo aq ekstreme sa ato që gjenden në disa specie të tjera Vulpes. Gjëndrat gjenden në rajonin anal, mbi bazën e bishtit, dhe në putrat dhe faqet.
Dhelprat korsake raportohet të lehin gjatë gjuetisë ose kur kërcënojnë rivalët dhe të përdorin thirrje me më të larta në tokë, ose thirrje alarmi ose përshëndetje sociale.
Briri
Vegël paramuzikore natyrore popullore e përbërë nga briri i gjedhëve. Shih Bobla
Dhelpra korsake
Gama dhe habitati
Dhelprat korsake jetojnë në stepat dhe gjysëm të Azisë qendrore dhe verilindore. Ato gjenden në të gjithë Kazakistanin, Uzbekistanin dhe Turkmenistanin , dhe përmes të gjitha, përveç rajoneve më veriore të Mongolisë. Në jug, shtrirja e tyre shtrihet në pjesët më veriore të Iranit, Taxhikistanin , Kirgistanin , Afganistanin dhe Kinën , dhe ato gjithashtu mund të gjenden në rajonet fqinje të Rusisë.
Këto dhelpra banojnë nëzona të hapura me bar dhe gjysmë të thara, dhe shmangin bimësi të dendur dhe rajone malore. Shkretëtirat e vërteta me rëra shkundës gjithashtu shmangen, siç janë fushat e dëborës më shumë se rreth 15 cm (6 in) thellë. Dhelprat korsake në përgjithësi qëndrojnë larg larg trazirave njerëzore.
Ekologjia dhe sjellja
majtas|parapamje|Dhelpra korsake në gëzofin e saj veror Si një përshtatje ndaj klimës së thatë në të cilën ata jetojnë, dhelprat korsake kanë nevojë për pak ujë për të mbijetuar, duke marrë pjesën më të madhe të lagështisë që u nevojiten nga ushqimi i tyre. Dietat e tyre përbëhen kryesisht nga insektet dhe brejtësit e vegjël, të tilla si volet, gerbilët , xherboat , hamsterat , dhe ketrat e tokës. Ata gjithashtu mund të hanë pre të mëdha herë pas here, duke përfshirë lepurin dhe pikat, dhe mund të ushqehen edhe me kërma dhe mbeturinat njerëzore. Edhe pse janë kryesisht mishngrënës, ata hanë herë pas here fruta dhe bimë të tjera, veçanërisht kur preja e kafshëve është e pakët. Grabitqarët natyrorë të dhelprave korsake përfshijnë ujqërit, shqiponjat, dhe bufat-shqiponjë.
Dhelprat korsake janë gjuetarë të natës dhe nomadë të stepave. Ata nuk kanë një territor të mbrojtur, dhe ndryshe nga disa dhelpra, ndonjëherë do të formojnë grupe. Për shkak se ata nuk mund të gjuajnë në dëborë të thellë, ata ose do të strehohen në çadrat e tyre gjatë motit të ashpër, ose, në pjesët veriore të zonës së tyre, ata mund të migrojnë deri në 600 km (370 mi) në jug në dimër. Ata janë raportuar të ndjekin tufat e antilopës lokale, duke u mbështetur në to për të ngjeshur borën ndërsa kalojnë.