Piromancia
anë të zjarrit. rëndësisë së zjarrit në shoqëri në parahistori dhe rëndësisë së tij të vazhdueshme brenda civilizimeve, ka mjaft të ngjarë që piromancia të ishte një nga format e hershme të fallit, që lindi në mënyrë të pavarur në shumë civilizime në të gjithë botën. Në pjesën më të madhe të Kulturës Perëndimore, zjarri shpesh shoqërohej me një zot, ose respektohej si një zot vetë. Zjarri shoqërohej me një qenie të gjallë - ai hante, merrte frymë, rritej, prishej dhe vdiq - si në fetë perëndimore ashtu edhe në ato jo-perëndimore. Zjarri ishte aq themelor për përvojën njerëzore, saqë vazhdonte në mendjet e njerëzimit si një element i afërt me natyrën. Euroazi ishin menduar të dalin me ritualeve të lashta Zoroastrian rreth përdorimit të zjarrit në tempujt dhe në altarë. Zoroastrianët e lashtë besojnë se zjarri ka qenë "fryma më e shenjtë" nga e cila lindi e gjithë jeta, dhe u përdor si një ikonë qendrore në shumë rituale. Në Dhjatën e Vjetër, zjarri shpesh shoqërohej me ndërhyrjen hyjnore; me shkurret që digjen duke udhëhequr vendimin e Moisiut dhe kolonën e zjarrit që udhëzon izraelitët në shkretëtirë. Edhe djegia e Sodomës dhe Gomorës u realizua përmes ndëshkimit hyjnor. Legjendat Greke për origjinën e zjarrit flasin për rëndësinë e zjarrit për të ndarë njerëzit nga kafshët. Për shumë grekë të lashtë, zjarri ishte një element i perëndishëm i dhuruar nga forcat më të larta; dhënë njerëzimit nga Titan Prometeu. Thuhet se në shoqërinë greke, virgjëreshat në tempullin e Athinës në Athinë rregullisht praktikonin piromancën. Alsoshtë gjithashtu e mundshme që pasuesit e Hefestit, perëndisë greke të zjarrit dhe farkëtarës, të praktikojnë piromancë. Në magjinë e Rilindjes, piromancia u klasifikua si një nga shtatë "artet e ndaluara", së bashku me nekromancën, gjeomancën, aeromancën, hidromancën, chiromancy (palmistry) dhe skapulimancën. Ritualet e zjarrit në Azinë Lindore më së shpeshti vërtiteshin rreth eshtrave të kafshëve. Në Kinën e lashtë, Japonia, dhe Tibet, eshtrat nga shpatull kafshëve (shpatullën e eshtrave) do të hidhet në zjarre, dhe të çara do të interpretohet të hyjnore të ardhmen. Në Japoni, në mënyrë specifike, predhat e breshkave do të përdoren gjithashtu si një teknikë e parashikimit ritualistik. Në Tibet një hamendje e tillë u përdor për të kuptuar fenomenet natyrore përndryshe të pashpjegueshme për fshatarët. Llambat duke përdorur yndyrë shtazore shpesh digjeshin nga popujt e lashtë tibetianë, dhe tymi dhe flakët interpretoheshin si udhëzim i forcave natyrore. piromancës është ajo në të cilën hyjnuesi vëzhgon flakët, nga një zjarr flijues, një qiri ose një burim tjetër i flakës, dhe interpreton format që ai ose ajo sheh brenda tyre. Ekzistojnë disa variacione në piromancë, megjithatë, disa prej të cilave janë si më poshtë: Alomancia, parashikimi me kripë, një lloj i të cilave përfshin hedhjen e kripës në një Botanomanci zjarri, parashikimin e parave nga djegia e bimëve Capnomancën, parashikimin nga tymi; tymi i lehtë dhe i hollë që ngrihej drejt ishte një ogur i mirë; përndryshe, një e keqe. Shkakomomancë, hamendje me djegie (jo specifike për objektin e djegur) Dafnomanci (gjithashtu, Empyromancy), hamendje me djegie të gjetheve të dafinës Osteomancë, hamendje duke përdorur kocka, një lloj i të cilave përfshin ngrohjen për të prodhuar çarje Plastromancën, hamendje duke përdorur plastronët e breshkave; në Kinë, kjo bëhej duke ngrohur gropa të gdhendura në to. Scapulimancy, hamendje nga scapulae; në Azi dhe Amerikën e Veriut, kjo u bë në mënyrë piromantike. Sideromancë, hamendje duke djegur kashtë me hekur.