cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norvegjia
Historia
Në vitin 1995, mbreti Olav Tryggvason ndërtoi kishën e parë në Norvegji në Moster (Bømlo), dhe filloi konvertimin e norvegjezëve në fenë e krishterë. Pas betejës së Stiklestad-it, në vitin 1030, feja e krishterë u bë fe shtetërore e Mbretërisë së Norvegjisë. Pas një periudhe gati 100 vjeçare me luftë civile, në vitin 1130, mbreti Sverreætten arriti të shtrijë pushtetin e tij në të gjithë Norvegjinë. Mbretëria e Norvegjisë arriti kulmin e fuqisë së saj (në aspektin ushtarak, ekonomik dhe kulturor) gjatë sundimit të mbretit Håkon Håkonssen.
Familja mbretërore norvegjeze u bashkua me familjen mbretërore suedeze në vitin 1319 dhe më pas me atë daneze në vitin 1380. Anëtari i fundit i familjes mbretërore norvegjeze me të drejtë trashëgimi të fronit të Mbretërisë së Norvegjisë vdiq në vitin 1387. Norvegjia u bë pjesë e Bashkimit të Kalmarit (Kalmarunionen) së bashku me Danimarkën dhe Suedinë në vitin 1397. Në vitin 1450, Suedia doli nga bashkimi si mbretëri më vete. Norvegjia vazhdoi bashkëjetesën me Danimarkën në formën e një bashkimi personal të kurorës (Mbreti i Danimarkës ishte gjithashtu edhe mbret i Norvegjisë, por të dy shtetet do të ishin të pavarur në politikën e brendshme). Ky bashkim, i cili zgjati për 434 vjet, filloi të quhet në shekullin e 18-të, si "nata e 400 viteve" sepse Norvegjia ishte gjysma e dobët e bashkimit dhe praktikisht drejtohej nga Kopenhaga. Periudha 1570-1721, u karakterizua nga luftëra shumëvjeçare të Mbretërisë Danezo-Norvegjeze me Mbretërinë e Suedisë dhe nga taksa të larta për të financuar këto luftëra. Me përjashtim të Luftës së Kalmarit, në përfundim të së cilës, në vitin 1613, u përcaktua se territoret e veriut i përkisnin Norvegjisë, të gjitha luftërat e tjera përfunduan me fitoren e Suedisë dhe humbje të territoreve norvegjeze: Bohuslän, Jämtland dhe Härjedalen.
Mbretëria Danezo-Norvegjeze ishte aleate e Napoleon Bonoparten ndërsa Mbretëria e Suedisë lidhi aleancë me Anglinë dhe Prusinë. Mbas disfatës së Napoleon Bonopartit, në paqen e Kiel-it në vitin 1814, Norvegjia iu dha nën sundim si shpërblim lufte Mbretit të Suedisë. Gjatë pranverës së vitit 1814, duke përfituar nga vazhdimi i veprimeve luftarake në Evropë, u mblodh Parlamenti Norvegjez në Eidsvold. Parlamenti miratoi me 17 maj 1814 Kushtetutën e Norvegjisë, "Grunnloven av 1814". E frymëzuar nga kushtetutat e SHBA dhe Francës, kushtetuta norvegjeze ishte tepër liberale për kohën e saj. Mbas një lufte të shkurtër mes Danimarkës/Norvegjisë dhe Suedisë, Norvegjia u bë pjesë e një bashkimi personal të kurorës me Suedinë. Danimarka mbajti sovranitetin mbi Groenlandën, Islandën dhe ishujt Farëje (Færøyene). Këto territore ishin deri në 1814 pjesë e Norvegjisë dhe administroheshin nga Norvegjia.
Pakënaqësia e norvegjezëve për bashkimin me Suedinë erdhi në rritje dhe në vitin 1905, Suedia u detyrua të njohë pavarësinë e Norvegjisë. Norvegjezët e shprehën vullnetin e tyre për shkëputje nga Suedia me një referendum ku vetëm disa qindra vota ishin në favor të bashkimit me Suedinë. Qeveria norvegjeze ia ofroi kurorën e Norvegjisë princit Carl të Danimarkës. Në një referendum të dytë, shumica e norvegjezëve me të drejtë vote përkrahu monarkinë si formë organizimi të shtetit dhe princin Carl si mbret të Norvegjisë. Në kurorëzimin e tij si mbret i Norvegjisë, princi Carl mori emrin Haakon VII. Familja mbretërore norvegjeze i përket, së bashku me familjen mbretërore të Danimarkës, shtëpisë princërore të Gjermanisë veriore Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg (një nga degët e shtëpisë mbretërore Oldenburg).
Norvegjia ishte shtet asnjanës në Luftën e Parë Botërore. Qeveria norvegjeze mendoi të ndiqte parimin e neutralitetit edhe gjatë Luftës së Dytë Botërore. Me 9 prill 1940, Gjermania sulmoi Danimarkën dhe Norvegjinë. Mbas rreth 2 muaj luftimesh, Gjermania arriti të pushtojë të gjithë Norvegjinë. Pushtimi përfundoi me 9 maj 1945 me kapitullimin e forcave gjermane në Norvegji. Përvoja e Luftës së Dytë Botërore dhe frika e ekspansionit sovjetik shkaktuan një ndryshim rrënjësor në politikën e jashtme të Norvegjisë. Norvegjia është një nga shtetet themeluese të NATO-s në vitin 1949. Norvegjia luajti një rol mjaft aktiv në krijimin e Organizatës së Kombeve të Bashkuara në vitin 1945. Norvegjezët kanë votuar 2 herë në referendum për tu bërë pjesë e Bashkimit Evropian, në 1974 dhe 1994. Në të dy referendumet, shumica e votuesve u shpreh kundër pranimit të Norvegjisë në Bashkimin Evropian.
Gjeografia
Sipërfaqja e përgjithshme e Norvegjisë është 324,220 km², shtrihet rreth koordinatave gjeografike 62 00 V, 10 00 L dhe 307,860 km² të kësaj sipërfaqeje janë tokë ndërsa 16,360 km² ujë.
Vija bregdetare e Norvegjisë është 21,925 km e gjatë duke llogaritur këtu tokën amtare (3,419 km) dhe ë gjitha ishujt e mëdha (2,413 km), ishujt e vegjël, ujdhesat dhe siujdhesat që i takojnë asaj (16,093 km). Kufiri tokësorë është 2,551 km i gjatë.
Klima e Norvegjisë është klimë bregdetare oqeanike përgjatë bregdetit dhe kryesisht e ftohtë dhe e lagësht si në dimër dhe në verë.
Pjesa më e madhe e relievit të Norvegjisë është terren i vrazhdë dhe malorë, përgjatë bregdetit është teren i ulët që formon liqene të shumta. Pjesa veriore është e ngrirë gjatë gjithë vitit. Pika më e ultë e relievit gjendet përgjatë bregut të oqeanit ( 0m ) dhe ajo më e larta në lartësi mbidetare prej 2,469 metrave në një vend të quajtur Galdëhopingen ( ang.:Galdhopiggen).
Njësitë administrative
Norvegjia, një shtet jo federal, është e ndarë në 11 qarqe administrative të nivelit të parë (fylke). Qarku administrohet nga kuvendi i qarkut të zgjedhur direkt nga populli. Kuvendi zgjedh Guvernatorin e Qarkut. Përveç kësaj, Mbreti dhe qeveria janë të përfaqësuara në çdo qark nga një fylkesmann, i cili në mënyrë efektive vepron si një guvernator. Si e tillë, Qeveria është e përfaqësuar drejtpërsëdrejti në nivel lokal përmes zyrave të qarkut të guvernatorëve. Qarqet ndahen më tej në 356 bashki të nivelit të dytë (Kommunar), të cilat administrohen nga këshilli bashkiak i zgjedhur drejtpërsëdrejti nga populli. Këshilli Bashkiak kryesohet nga Kryetari i bashkisë dhe një kabinet të vogël ekzekutiv. Kryeqyteti i Oslos konsiderohet edhe si qark edhe si bashki. Qarqet e Norvegjisë janë:
thumb|275px|right|Njësitë administrative në Norvegji 2017
Ekonomia
Norvegjia është një ndër shtetet me të ardhura më të larta për banorë në botë, për shkak të burimeve natyrore të naftës. Një ndër eksportuesit më të mëdhenj të naftës si sasi e përgjithshme dhe për banorë. Të ardhurat nga nafta që nuk përdoren vendosen në një fond që do të përdoret në të ardhmen për pagimin e pensioneve etj. Ky fond është unik në botë, dhe ka sot rreth 375 miliard euro.Ky eshte vendi ku jetohet me mire dhe me te ardhurat me te larta ne bote per person.
Demografia
thumb|300px|Grafiku demografik i Norvegjisë
Norvegjia ka 4.574.560 banorë, mosha mesatare e popullsisë është 38 vite ndersa jetegjatesia eshte 81.9 vjec duke e renditur Norvegjine ne vendin e 17 sipas  Life Expectancy by Country. 100% e popullsisë është e arsimuar. Numri më i madh i Norvegjezëve janë Luterët, 86%, të tjerë katolik dhe protestant 3%, të tjerët janë të papërcaktuar. Janë dy gjuhë zyrtare: bokmål, e ngjashme me gjuhën daneze dhe nynorsk (norvegjeze) e ngjajshme me gjuhët e vjetra. Pakica më e madhe kombëtare autoktone është Laponët, dhe janë rreth 20.000.
Qytetet Norvegjeze nga jugu në veri: Kristiansand - Stavanger - Fredrikstad - Drammen - Oslo (kryeqytet) - Bergen - Hamar - Florø - Ålesund - Trondheim - Mo i Rana - Bodø - Narvik - Harstad - Tromsø - Hammerfest - Vardø
Kultura
Norvegjia ka 4.873.000 banorë, mosha mesatare e popullsisë është 38 vite. 100% e popullsisë është e arsimuar. Numri më i madh i Norvegjezëve janë Luterët, 86%, katolikë dhe protestant 3%, të tjerët janë të papërcaktuar. Në Norvegji ka dy gjuhë zyrtare: bokmåle, e ngjajshme me gjuhën daneze dhe nynorsk (norvegjeze) e ngjajshme me gjuhët e vjetra. Pakica më e madhe kambëtare autoktine janë Laponët, dhe janë rreth 20 000. Kultura e tyre ka qene e vecante. Ata ishin shume te mire dhe naten e kalonin ne kafiteri apo dicka tjeter ata kishin teatre te njohura.
Karin
Qarin (Arabisht: قرين), sipas literaturës Isalme është Xhinë. Qarin në gjuhë shqipe do të thotë 'shoqërues i vazhdueshëm'. Qarin e shty njeriun që të mendojë gjëra të këqija dhe të mos i nënshtrohet Allahut.
Fjala "Qarin" është përmendur edhe në Kur'an:
Në një hadith, Muhammedi thotë: Nuk ka asnjë prej jush që nuk ka një shok (qareen) e caktuar për të nga xhinët. "Ata thanë:" Edhe ti? "Ai tha:" Edhe unë, por Allahu më ka ndihmuar kundër tij, kështu që ai më tregon mua vetëm për të bërë atë që është e mirë.
Laokoonti
Laokoonti (Λαοκόων, Laocoon) - prift i Apollonit në Trojë, hero tragjik i ditës së fundit të luftës së Trojës.Pjese e Eneides te shkruar nga Virgjili. thumb|250px Pasi që akeasve gjatë nëntë vjetë lufte nuk u shkoi për dore ta pushtojnë Trojën me armë, vendosën që ta pushtojnë me dinakëri. Me propozimin e Odiseut, mbretit të Itakës, e ndërtuan një kalë të madh prej drurit dhe në barkun e tij i fshehen luftëtarët më të mirë, kurse kampit të vet ia futën flakën dhe u bënë se po kthehen për në atdhe. Por në detin e hapët i kthyen anijet dhe u fshehën pas ujëdhesës Tened. Kur trojanët e gjetën kalin u befasuan shumë. Disa mendonin se duhet shkatërruar, të tjerët thoshin se duhet të lihet në qetësi, ndërsa të tretët propozonin se kalin duhet futur në qytet. Derisa ziheshin ashtu, dëgjuan thirrjen e ushtarit të lidhur për ndihmë të cilin Odiseu e kishte lënë në kaçubë, në afërsi të kalit. E sollën para mbretit Priam dhe në pytjen e tij përgjegji se quhet Sinon dhe se ka ikur nga elteri në të cilin akeasit donin ta flijonin për kthim fatlum për në atdhe. Në pytjen se çka di për kalin, përgjegji se akeasit e kanë ndërtuar sipas urdhërit të hyjneshës Athena për ta shpërblyer kështu vjedhjen e trupores se saj nga tempulli i Trojës, ndërsa aq i madh është për arsye që trojanët mos të mund ta shtinë brenda në qytet sepse do të mund ta mbronte në vend të trupores së shuguruar të Athenës, kështu që akeasit kur nuk do të mund ta pushtojnë, por përkundrazi, pasardhësit e trojaneve kanë për t'i pushtuar qytetet e fortifikuara të mbretërve akeas.
Derisa trojanët më parë nuk ishin të një mendimi se ç'duhej bërë me kalin pas kësaj përgjigje filluan që së bashku t'i rrënojnë muret sepse kali nuk ka mundur të kalojë, as nën dyert e mëdha Akease.
Vetëm Laokoonti nuk e ka humbur masën e vërtetë të syçeltësisë. Tha se nuk i beson armikut edhe atëherë kur len dhurata dhe propozoi që kali aty për aty të asgjësohet. Mirëpo, fati kishte përcaktuar që Troja duhet të shkatërrohet: andaj zotërat ishin të detyruar që Laokoontit t'ia mbyllin gojën. Kur Laokoonti për propozimin e vet nuk e fitoi asnjë përkrahje e rroku shigjetën dhe u përpoq që vetë ta shkatërrojë kalin. Por në atë çast dolën nga deti i qetë dy gjarpërinj të tmerrshëm. U nisën së pari kah dy djemt e Laokoontit, iu mbështollën rreth trupit dhe filluan t'ua zënë frymën. Laokoonti hoqi dorë prej kalit dhe vrapoi për t'u ndihmuar djemve të vet. Por ata u mbështollën edhe rreth tij. Me mundim dhe i dëshpëruar Laokoonti u përpoq që të shpëtojë shtërgesës vdekjeprurëse. Mirëpo, gjarpërinjtë ishin më të fortë. Si të tërbuar i futen dhëmbët e tyre të helmosur në trupin e tij dhe e mbytën së bashku me djemt e tij. Trojanët e trishtuar nga vdekja e Laokoontit të vetmin shpjegim e gjenin në hakmarrjen e hyjneshës Athena për shkak të përdhosjes së kalit të saj. Prandaj menjëherë e futën kalin në qytetin e tyre. Sinoni natën ua çeli kapakun luftëtarëve të fshehur dhe me flakë ua tregoi depërtimin në mure nëpër të cilat akeasit sulmuan Trojën që brenda vetëm një nate e shndërnian në hi e pluhur.
"Literatura Laokoontiane", objekti i së cilës është kjo kryevepër skulpturale, sot numron qindra libra, artikuj dhe studime. Mirëpo, të gjitha këto, vepra, kryesisht jënë në lidhje tejet të dobët edhe me vetë mitin. Prej tyre le të përmendim të paktën Laokoontin e Lesingut (punimi estetiko-kritik me nëntitull: mbi metodat e arteve figurative dhe të poezisë), të vitit 1776, dhe faktin se në listën e autorëve të këtyre veprave janë emrat sikurse: Montfokon, Winckelmann (Vinkelman), Goethe (Gëte), Schpenhauer (Shopenhauer)... Prej veprave antike, përveç Laokoontit të Vatikanit, të cilën gjatë vitit e vizitojnë përafërsisht një milion njerëz, i njohim vetëm ato me vlerë më të vogël. Megjithatë, kujdes të veçant ka piktura murale pompeane Vdekja e Laokoontit në të ashtuquajturën Shtëpia e Menandrit, e gjetur në vitin 1930. Prej veprave të artistëve të kohës modere po e përmendim të paktën pikturën e Laokoontit të D. Nijmegenit nga gjysma e dytë e shek. XVIII që gjendet në Galerinë Popullore të Pragës dhe skulpturën më të njëjtin emer të Adriaen de Vriesit (Vrizit) për nga koha e viti 1625, kopja e të cilës sot gjendet në parkun e pallatit Walldstein (Valldashtajn) në Pragë. Përpunimi më i rëndësishëm skulptural i këtij motivi prej kohërave antike deri më sot, pa dyshim, është Laokoonti i ditëve tona e Ivan Mestrovic (Meshtroviqit) e vitit 1905 dhe sot gjendet në ateljenë e Ivan Meshtroviqit në Zagreb.
Oberösch
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Lugbunari
Gjeografia
Njihet si lokalitet i bukur me gjelberim, me i bukuri ne rrethinë. Disa nga vendet kryesore ne Lugbunar janë: Kisha Katolike, Aeroporti Ushtarak, etj.
Elimët
Elimët apo te njohur si Elymët apo Elimjanët (gr: Elymoi, lat: Elymi) së bashku me Sikeleret dhe Sikaneret ishin kolonizatorët paragrekë të Sicilisë.
Çiklizmi
Historiku
parapamje|Finishi i Tour de France 2004 prane Champs-Elysées Çiklizmi është një nga sportet më popullore në botë dhe është sporti i parë i madh në përhapjen ndërkombëtare dhe në qoftë se sportet e tjera si, rugby, baseball dhe kriket janë konsideruar si një pjesë integrale e historisë së kohëve të fundit të disa vendeve si Shtetet e Bashkuara, Zelanda e Re dhe Mbretëria e Bashkuar, çiklizmi nuk mund të identifikohet me një komb të veçantë, dhe madje edhe në qoftë se ajo arrin popullaritetin e saj më të madh në Itali, Francë, Holandë dhe Belgjikë, ajo gëzon shumë përkrahje në shumë pjesë të tjera të botës.
Turet e para në çiklizëm
Kanë lindur në gjysmën e dytë të shekullit të nëntëmbëdhjetë dhe tashmë në dekadën e fundit të shekullit të nëntëmbëdhjetë filluan të jenë gara, ato konkurse (shpesh rraskapitëse për kushtet, distancën e udhëtuar dhe rrugë), për te cilat u referua më pas emri "klasike ". Garat e para me etapa u zhvilluar vetem ne fillimin e shekulli XX.
E para garë e regjistruar çiklistike është zhvilluar në 31 maj 1868, në një shtrirje prej 1200 metra në parkun e Saint-Cloud pranë Parisit, ajo u fitua nga James Moore, një anglez që jetonte në Francë. Gara e parë që mbulonte distancën midis dy qyteteve ishte Paris-Rouen, e fituar përsëri nga Moore, i cili arriti të përshkonte distancën prej 123km në 10 orë dhe 40 minuta.
Garat e çiklizmit ne rruge janë ndarë në dy lloje: garat e një-ditore dhe garat me etapa.
Në mesin e garave më të famshme një ditore, e quajtur "klasike", është Milano-Sanremo ku garohet në fund të marsit, turi i Flanders, Paris-Roubaix,Liege-Bastogne-Liege, e cila mbahet në prill, Kupa e Botës së çiklizmit ë rrugë i cila zhvillohet çdo vit në një shtet të ndryshëm dhe në fund të shtatorit dhe turi i Lombardisë, e cila përfundon sezonin në fund të tetorit. parapamje|Stefano Garzelli Garat më të rëndësishme me etapa janë Tour de France, i cili zhvillohet në korrik, Turi i Italisë (Giro d'Italia) që zhvillohet në maj dhe Vuelta e Spanjes që zhvillohet në shtator, këto gara me etapa zgjasin tre javë secila dhe janë me nga 20 -22 etapa.
-Turi i Francës.
I pari Tur i Francës u zhvillua me 5 etapa nga data 31 Maj deri në 5 qershor 1903. Etapat fillonin natën dhe perfundonin të nesërmen pasdite. Fanella e verdhë është tregues i të parit në klasifikimin gjeneral. parapamje|Jan Ullrich Fituesit e Tour de France vitet e fundit:
Viti dhe Fituesi
1991 	Miguel Indurain 	I dyti Gianni Bugno 	I treti Claudio parapamje|Lance Armstrong 1992 	Miguel Indurain 	I dyti Claudio Chiapp. I treti Gianni Bugno parapamje|Alberto Contador 1993 	Miguel Indurain 	I dyti Tony Rominger 	I treti Zenon Jaskula parapamje|Marco Pantani 1994 	Miguel Indurain 	I dyti Piotr Ugrumov 	I treti Marco Pantani
1995 	Miguel Indurain 	I dyti Alex Zulle 	I treti Bjarne Riis
1997 	Jan Ullrich 	       I dyti Rich. Virenque 	I treti Marco Pantani
1998 	Marco Pantani 	       I dyti Jan Ullrich 	I treti Bobby Julich
1999 	Lance Armstrong 	I dyti Alex Zulle 	I treti Fernando Escartín
2000 	Lance Armstrong 	I dyti Jan Ullrich 	I treti Joseba Beloki
2001 	Lance Armstrong 	I dyti Jan Ullrich 	I treti Joseba Beloki
2003 	Lance Armstrong 	I dyti Jan Ullrich 	I treti Aleksandr Vinokurov
2004 	Lance Armstrong 	I dyti Andreas Klöden 	I treti Ivan Basso
2005 	Lance Armstrong 	I dyti Ivan Basso 	I treti Jan Ullrich
2006 	Oscar Pereiro 	I dyti Andreas Kloden 	I treti Carlos Sastre
2007 	Alberto Contador 	I dyti Cadel Evans 	I treti Levi Leipheimer
2008 	Carlos Sastre 	       I dyti Cadel Evans 	I treti Denis Mençov
2009 	Alberto Contador 	I dyti Andy Schleck 	I treti Lance Armstrong
2010 	Alberto Contador 	I dyti Andy Schleck 	I treti Denis Mençov
-Turi i Italisë (Giro d'Italia)
I pari Tur i Italisë u zhvillua në vitin 1909 dhe konkretisht me 13 Maj, ora 2.53.Fituesi i parë ishte Luigi Ganna.
Viti dhe  Fituesi
2000 	Stefano Garzelli
2001 	Gilberto Simoni
2002 	Paolo Savoldelli
2003 	Gilberto Simoni
2004 	Damiano Cunego
2005 	Paolo Savoldelli
2006 	Ivan Basso
2007 	Danilo Di Luca
2008 	Alberto Contador
2009 	Denis Mençov
-Vuelta e Spanjes
Turi i Vueltës është një tur çiklistik 3-javor dhe një prej tre tureve te mëdha "Tours Grand" të Evropës. Gjithashtu është pjesë e kalendarit UCI World Ranking. Turi i parë u zhvillua në vitin 1935, një tur me 14 etapa dhe u përshkuan 3431km. Ky tur u fitua nga belgu Gustaaf Deloor. Vuelta kategorizohet si një tur mjaft i vështirë, dhe me shumë malore siç mund të përmendim Alto de El Angliru në Asturia, nje mal i lartë 1,573 metra me një malore 12.9km me pendencë 23.6% (në Cueña les Cabres) që e bën të njihet si një prej majave më të larta ne Europë.
Fituesit e Vuelta vitet e fundit:
2000 		Heras Heras (ESP) 	Kelme-Costa Blanca
2001 		Casero Casero (ESP) 	Festina
2002 	 	Aitor González (ESP) 	Kelme-Costa Blanca
2003 	 	Roberto Heras (ESP) 	US Postal
2004 	 	Roberto Heras (ESP) 	Liberty Seguros
2005 	 	Denis Menchov (RUS) 	Rabobank
2006 	 	Alexandre Vinokourov(KAZ) Astana
2007 	 	Denis Menchov (RUS) 	Rabobank
2008 	 	Alberto Contador (ESP) 	Astana
2009 	 	Alejandro Valverde (ESP) 	Caisse d'Epargne
2010 	 	Vincenzo Nibali (ITA) 	Liquigas-Doimo
Çiklizmi në Shqipëri
Shënim: Në vitin 1948 u zhvilluan dy rrethe të Shqipërisë. Kurse në vitet 1946, 1949 nuk ka pasur renditje ekipore. Në vitin 1992 Rrethi i Shqipërisë nuk u zhvillua.
Fituesit e Rrethit Çiklistik të Shqipërisë ndër vite:
Cafo bej Ulqini
Mustafa Alibegu i njohur Cafo beg Ulqini (Ulqin, 1893 – Shkodër, 24 dhjetor 1977) ka qenë detar, tregtar dhe atdhetar shqiptar nga Ulqini. Shërbeu si kryetar i Bashkisë së Ulqinit në vitet 1941–45, si dhe deputet i Ulqinit në Parlamentin shqiptar. U zgjodh anëtar Këshillit të Lartë të Regjencës nga parlamenti, pas vdekjes së Regjentit Fuat Dibra. Pas 29 nëntorit 1944 u strehua ndër disa miq të tij dhe u dorëzua në anën shqiptare më 1953. U dënua me 5 vite burgim dhe pastaj jetoi në Shkodër.
Më 18 prill 2016, u dekorua nga Presidenti i Shqipërisë, Bujar Nishani, me titullin “Kalorës i Urdhrit të Skënderbeut”. Sot në Ulqin është një rrugë që mban emrin "Cafo Begu".
Kantoni Pont-Croix
Kantoni Pont-Croix (frëngjisht: Canton de Pont-Croix) është një kanton në departamentin Finistère, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Pont-Croix. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 16498 banorë.
Lumi i Devollit
Lumi Devoll (196 km) buron në këmbë të Gramozit, vazhdon rrjedhën e vet në veri drejt qytetit të Bilishtit, për t’u kthyer më pas në perëndim nëpër grykën midis Malit të Thatë në veri dhe Moravës në jug, ku bashkohet në thellësi me lumin Osum, që buron po nga Gramozi, dhe formojnë së bashku Seman.
Sipërfaqja e ujëmbledhëse është 3.139 km² dhe lartësia mesatare mbi nivelin e detit është rreth 960 m. Prurja mesatare e Devollit është 49,5 m³/s, ushqehet kryesisht nga ujërat sipërfaqësore. Mineralizimi i ujit është 390 mg/l.
Grykën që lidh fushën e Devollit me atë të Korçës, atë të Cangonjit, helenët e vjetër e kanë quajtur (Propilion) me kuptimin “roje e portës”. Mendohet se nga ky emër i vjetër ka ngelur emri i fshatit të sotëm Pilur (Komuna Progër, rrethi i Devollit), në krahun e majtë të rrugës nacionale Bilisht-Korçë.
Röthenbach im Emmental
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Lista e personaliteteve me çrregullim bipolarë
Më posthë është paraqitur lista e njerëzve me famë në botë të cilët gjat jetës së tyre kan pësuar çrregullim bipolarë. Personalitetet janë ndarë sipas profesionit.
De Marne
De Marne është një komunë në provincën Groningen në Holandë me sipërfaqe 240.31 km² dhe popullsi 10519 banorë. Leens është kryeqendra e bashkisë.
Rüderswil
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Marmulli
Marmull është një vendbanim në komunën e Gjakovës, Kosovë.
Kantoni Briançon-Nord
Kantoni Briançon-Nord (frëngjisht: Canton de Briançon-Nord) është një kanton në departamentin Hautes-Alpes, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Briançon. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 4638 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Briançon-Nord aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
Honori I
Papa Honori I ( l. ?, Kampanja - v. 12 tetor 638, Roma) ishte papa i 70 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 27 tetor 625 dhe deri më 12 tetor 638. Paraardhës i tij ishte papa Bonafaci V, ndërsa pasardhësi papa Severini.
The high Road
The High Road është albumi dyte i JoJo's, i cili është realizuar nga Blackground Records në vitin 2006. Albumi është shitur 2,5 milionë herë. Në toplistën e Zvicrës ka arritur vendin e 96, në Amerikë vendin e 3, në Angli vendin e 24 dhe në Gjermani vendin e -.
Radhitja e këngëve poashtu edhe zgjatja e tyre varen nga shtetet. Këngët sipas edicionit evropian.
Rekordet
Joanna Levesque ka thyer një rekord me këngën Too Little Too Late, kënga mbrenda një jave ka dalur prej vendi 66, në topliste, në vendin 3. Shitjet e kësaj këngë kane vendin e 4 ne Angli.
Ligoraq Riza
Ligoraq Riza është një aktor i Teatrit “A.Z.Çajupi” të qytetit të Korçës. Në kinematografi ka luajtur kryesisht role të dyta ose episodikë.
Kinematografi:
1992—Vdekja e burrit...................
1990—Ngjyrat e moshës......
1984—Shokë të një skuadre.........Babai i Arbërit
1982—Dita e parë e emërimit...... Drejtori i minierës
1980—Një shoqe nga fshati......Zambaku, veterineri i kooperativës
1979—Ballë për ballë...............Petja,adjutanti i Zheleznovit
1976—Zonja nga qyteti...........Zambaku, veterineri i kooperativës
Teatër:
“Për mua, Mirjam dhe Sandri” e Aqif Mulliqit
“Trokitje në dëbore” Eshte fitues i cmimit te pare Aleksander Moisiu ne fetivalin kombetar te teatrove ne vitin 1996 me dramen "Opera per dy grosh" si interpretuesi me i mire ne role te dyta dhe fituesi i festivalit kombetar te teatrove"Apollon 2010" me monodramen e Mitrush Kutelit "E madhe eshte gjema e makatit"  eshte cilesuar si nje nga aktoret me te spikatur te teatrit shqiptar.
Perlat Rexhepi
parapamje|Rexhepi Perlat Rexhepi (Vajzë, 25 tetor 1919 - 22 qershor 1942) ka qenë anëtar i Grupit Komunist të të Rinjve dhe themelues i Partisë Komuniste.
Historiografia komuniste e ka fshehur emrin e Perlat Rexhepit nga pjesëmarrësit e ditës së parë të mbledhjeve të themelimit të partisë.
Lidhja e Dytë e Prizrenit
Kuvendi i LSHP II
Kuvendi u mbledh në Prizren, nga data 16 deri më 20 shtator 1943. Në të morën pjesë 45 delegatë të zgjedhur nga Kosova dhe trevat e tjera shqiptare. Kongresin e udhëhoqi Komiteti Ekyekutiv, me në  krye Musa Shehu, i shoqëruar prej: Z.Z, Asllan Boletini, Shefqet Shkupi, Qazim Bllaca, Tahir Zajmi, Pjetër Vuçaj, Sheh Hasnai, Qemajl Balila, Hivzi Meraku, Luk Simoni, Haxhi Fahrija, dhe Sokol Dobroshi.
Kryetari i Këshillit Ekzekutiv Z, Musa Shehu, paraqiti rendin e ditës për t’u zgjedhë Paria e Kongresit që përbërë  prej Kryetarit, dy nënkryetarëve dhe një sekretari. Me votim të fshehtë Z. Musa Shehu zgjidhet Kryetar i kongresit, Z.Aqif Blyta nënkryetar, Rexhep Krasniqi nënkryetar. Ndërsa sekretar i Kongresit u emërua  Z. Bedri Gjinaj.
Teatri i Orikumit
Ngrihet mbi një kodër të ulët shkëmbore, e cila kontrollonte dikur kanalin, që lidhte detin me lagunën. Vëzhgimet dhe kërkimet arkeologjike kanë vërtetuar qenien e një muri rrethues, i cili përmendet edhe nga Çezari. Monumenti më i njohur është teatri, i cili është hapur gjatë gërmimeve arkeologjike të vitit 1958. Shkallaret e tij janë gdhendur në shkëmb, ndërsa orkestra me diametër 10 metra, përbën një rindërtim të periudhës romake. Aty përveç shfaqjeve teatrale zhvilloheshin dhe ndeshje me gladiatorë. Këta ta tregon pareti i lartë i saj. Ka kullesa të mira. Përpara teatrit është gërmuar dhe një altar, i cili lidhet me një tempull ende të pazbuluar, duke lënë të kuptohet se aty shtrihej agoraja e qytetit. Zona e banuar shtrihej mbi teatër; edhe banesat ishin kryesisht të gdhendur mbi shkëmb. Një pjesë e rrugëve, gjithashtu është gdhendur në formë shkallësh. Pjesa më e ruajtur ka gjatësi 17 m, gjerësi 2,4 m dhe ka 27 shkallë. Vendosja paralele e rrugëve dëshmon për zbatimin urbanistik hipodamik. Porti i qytetit siç e përmend Çezari, ka qenë nga ana e lagunës, ku dallohen dhe muret nën nivelin e detit. Kjo dëshmon se gjatë shekujve ka ndodhur ulja e ngadalshme e bregut nën ujë, si edhe mbushja me aluvione e portit. Oriku dhe në kohën romake luajti rolin e një stacioni në rrugën antike të Akrokerauneve. Në periudhën bizantine, siç tregojnë rindërtimet në muret rrethuese, ai u rifortifikua, përmend profesor Neritan Ceka, në librin e tij “Kështjellat ilire”. Në vitin 1958, aty ka gërmuar me sukses Dhimosten Budina. U zbulua teatri i qytetit me shkallaren e gdhendur në shkëmb. Skena e thellë dëshmonte që teatri kishte qenë rindërtuar në periudhën romake dhe ishte përshtatur dhe për gladiatorë. Një mbishkrim greqisht i shekullit të I dëshmonte se punimet ishin paguar nga një romak i pasur nga familja e Atikëve, që njihej si përkrahëse arti. Oriku humbet, por u rindërtua në shekullin e VI m.Kr në kohën e dyndjeve sllave.
Rüdtligen-Alchenflüh
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Minir Dushi
Minir Dushi lindi më 1929 në Gjakovë, ku kreu shkollën fillore. Shkollën e mesme teknike e mbaroi në Nish në vitin 1950.
Biografia
Studioi në Fakultetin e Xehetarisë të Beogradit, ku diplomoi në vitin 1958. Doktoroi po ashtu në Universitetin e Beogradit në vitin 1965 dhe atëherë ishte doktor i parë i shkencave teknike në Kosovë. Pas diplomimit, punoi inxhinier në kombinatin e Trepçës, në minierën e Stantërgut. Që prej diplomimit e derisa u pensionua ka ushtruar funksione të ndryshme, herë në kombinatin e Trepçës, herë në Universitetin e Prishtinës, kurse së fundi ishte anëtar i Kryesisë së KSA të Kosovës. Si punëtor i zhvillimit shkencor në Kosovë, ishte organizator i drejtpërdrejtë, udhëheqës dhe njëri ndër themeluesit e institucioneve shkencore dhe të atyre mësimore-shkencore të Kosovës. Ishte ndër themeluesit e Shkollës së Lartë Teknike në Mitrovicë (1961), të Institutit të Plumbit dhe të Zinkut në Trepçë (1966), të Fakultetit të Xehetarisë dhe të Metalurgjisë (1974) etj.Në vitin 1969 u zgjodh profesor inordinar i Fakultetit Teknik të Prishtinës. Me themelimin e Universitetit të Prishtinës (1970), u zgjodh prorektor i këtij universiteti. Në qershor të vitit 1975 u zgjodh profesor ordinar i FXM në Mitrovicë dhe iu besua funksioni i dekanit, të cilin e ka ushtruar dy mandate. Ishte rektor i Universitetit të Kosovës 1981-1983. Anëtar korrespondent i ASHA të Kosovës u zgjodh që nga themelimi i saj, në vitin 1975, kurse në vitin 1978 u zgjodh anëtar i rregullt. Rreth 5 vjet ishte në krye të Bashkësisë së Institucioneve Shkencore të Kosovës, në institucionin e botimeve shkencore. Nga veprimtaria botuese ka mbi 70 njësi bibliografike: studime, projekte, elaborate, recensione, tekste universitare, botime të veçanta etj. Ka të botuara 8 libra, 5 janë tekste universitare (katër në gjuhën shqipe dhe një në gjuhën serbokroate), të botuara nga Universiteti i Prishtinës, kurse 3 të tjera janë vepra të veçanta të botuara nga ASHA e Kosovës dhe Bashkësia e Institucioneve Shkencore të Kosovës. Për rezultate të arritura në veprimtarinë shkencore, është laureat i shumë shpërblimeve dhe mirënjohjeve shoqërore, ndër të cilat veçojmë Shpërblimin Krahinor të dhjetorit, shpërblimin Nikolla Teslla dhe atë 7 korriku të RS të Serbisë. Është veteran i Luftës Antifashiste LNÇ (nga viti 1943) dhe njëherësh veteran i Arsimit të Kosovës. Në shenjë të jubileut të 25-vjetorit të Universitetit tonë, iu dha titulli i nderit profesor emeritus. Gjithashtu është bartës i shumë mirënjohjeve nga lufta dhe i mirënjohjeve të tjera shoqërore.Ishte redaktor përgjegjës i revistës Kërkime, të cilën qysh nga viti 1980 e boton ASHA e Kosovës, si dhe kryeredaktor i revistës Plumbzinku, të cilën e ka botuar (1968) Instituti i Plumbit dhe i Zinkut. Ka kontribuar shumë jo vetëm për daljen e rregullt të këtyre revistave, por edhe në përmbajtjen shkencore të punimeve. Njëherësh ishte edhe iniciator për nxjerrjen e këtyre revistave, të cilat për nga disiplinat që trajtojnë ishin të vetmet në Kosovë.
Bashkësia Islame e Kosovës
200px|parapamje|djathtas|[[Shenja dalluese e Bashkësis Islame të Kosovës]] Bashkësia Islame e Kosovës është institucion i pavarur i myslimanëve të Kosovës. Kjo bashkësi ka për qëllim organizimin e jetës së myslimanëve në Kosovë në bazë të ligjeve islame, ku nën përgjegjësi të vetë ka xhamitë e Kosovës dhe imamët e këtyre xhamive si dhe medresetë dhe fakultetin e shkencave Islame në Kosovë.
Medreseja e mesme “Alauddin” në Prishtinë
Ka filluar punën në vitin 1951, në kuadër të së cilës veprojnë edhe disa paralele të ndara fizike: ato të djemve në Prizren dhe në Gjilan, dhe të vajzave në Prishtinë e Prizren. Medreseja me të gjitha paralelet e ndara numëron afro 700 nxënës. Që prej themelimit të saj, në Medrese kanë diplomuar mbi 2.000 nxënës. Medreseja për dekada të tëra ka shërbyer si institucioni i vetëm arsimor ku janë shkolluar kuadro nga të gjitha viset shqiptare dhe nga Sanxhaku. Mësimi që nga themelimi është zhvilluar vetëm në gjuhën shqipe.
Medreseja si shkollë e mesme, njihet si ekuivalente nga të gjitha universitete islame kudo nëpër botë, si dhe nga Universitetet e tjera jo islame, në vend dhe në botë. Nga nxënësit e diplomuar nga kjo shkollë, sot ka doktorë shkencash, magjistra, punonjës të ndryshëm shkencorë, teologë, mjekë, inxhinierë etj, të shpërndarë në të katër anët e botës.
Deri më sot Medreseja ka pasur këta drejtorë:
Fakulteti i Studimeve Islame
Duke parë nevojën e madhe për shkollimin e kuadrove me kualifikim superior islam, Kuvendi i Bashkësisë Islame të Kosovës, pas përgatitjeve të duhura të ekspertëve të fushave të ndryshme, me vendim të posaçëm Nr. 443/92 themeloi Fakultetin e Studimeve Islame në Prishtinë, i cili filloi punën në dhjetor të vitit 1992. Ligjëratën e parë nga lënda e Akaidit-apologjetikës islame e ka mbajtur doajeni i publicistikës islame në Kosovë H. Sherif Ahmeti, i cili për tri vjet me radhë ligjëroi lëndën e Akaidit.
Dekan i FSI-së u zgjodh Dr. Rexhep Boja, prodekan Mr. Qemajl Morina kurse sekretar-Sabri Bajgora.
Në vitin akademik 2005/06 pritet të zgjidhen edhe drejtuesit e ri të FSI-së, meqenëse tash edhe kuadri profesional është begatuar me profesorë që posedojnë tituj dhe grada shkencore.
Studentët e FSI-së kanë Shoqatën e tyre studentore, e cila merret me aktivitete të ndryshme, duke organizuar shumë shpesh tribuna shkencore me profesorë të FSI-së dhe të jashtëm. Studentët e FSI-së nxjerrin edhe një revistë të tyre “Zgjimi Islam”.
Në kuadër të FSI-së funksionon edhe biblioteka me disa qindra dorëshkrime të vjetra dhe disa mija tituj fetarë, të cilat vazhdimisht janë në shërbim të ngritjes intelektuale të studentëve. Fakulteti i Studimeve islame është garancia më e mirë për një të ardhme më të ndritshme të Islamit në Kosovë dhe më gjerë. Me aftësitë e përfituara profesionale, të diplomuarit nga FSI-ja mund të kyçen në të gjitha mekanizmat fetare-profesionale, dhe administrativo-juridike në kuadër të BI-së. Prej studentëve të diplomuar tani kemi edhe magjistra, të cilët mësimet i vazhduan në Damask, Kajro, Prishtinë etj.
Objektet fetare të Bashkësisë Islame të Kosovës
Kosova gjendet në një hapësirë gjeografike ku u gërshetuan kultura të ndryshme gjatë historisë. Secili popull që kaloi këtej pari la edhe gjurmët e veta, por pa dyshim, gjurmët më të mëdha në këto hapësira i kanë lënë osmanlinjtë, të cilët ndërtuan xhamia, mektebe, imarete, ura guri e monumente të tjera. Prej xhamive të vjetra që kanë karakter monumental në Kosovës kemi disa sish. Po i përmendim vetëm ato më kryesoret:
Volejbolli
parapamje|Loja e volejbollit Volejbolli eshte sport që luhet me top në të cilën dy ekipe të kundërta garojnë në terenin ku është tërhequr rrjeta në mes. Qëllimi është hedhja e topit në anën e kundërt të rrjetës gjerësisht në fushen e kundërshtarit në atë mënyrë që kundërshtari të mos arrijë ta mbajë topin në ajër dhe mos ta kthejë në fushën e kundërshtarit para se të bjerë në tokë. Loja luhet me tre ose pesë sete, do të thotë me dy sete të fituar. Setet fitohen kur arrihen 25 pikë, por diferenca duhet të jetë me dy pikë. Seti i fundit gjegjësisht i pesti luhet deri në pesëmbëdhjetë pikë. Zakonisht ky lloj sporti luhet në ambiente të mbyllura. Referojnë dy deri në katër gjyqtarë.
Loja e volejbollit luhet në fushë të mbyllur. Fusha e volejbollit përbëhet nga: vija e mesme, vijat fundore dhe ato anësore. Vija e mesme e ndan fushën në dy pjesë të barabarta. Mbi vijën e mesme qëndron rrjeta me lartësi prej 243 cm per meshkujt dhe 224 cm për femrat. Rrjeta është e gjerë 9.5 m dhe e gjatë rreth 2 m. Në pjesën e sipërme të rrjetës është një rryp-pëlhur i qepur me trashësi prej 5 cm si mbështjellës i telit. Teli është i thurrur dhe njëkohësisht shërben për forcimin dhe stabilizimin e lartësis së rrjetës me shtyllat.right|1x1pxVijat e Fushës janë të gjëra rreth 5 cm. Vijat e gjata janë vija anësore e ato më të shkurtrat janë vijat fundore. Vija e mesme,e cila e ndan fushën në dy pjesë të barabarta, është e gjatë si ato fundoret. Tri metra larg vijës së mesme, në anën e majtë dhe të djathtë të fushës, quhen vijat e sulmit. Në vijat fundore të fushës në anën e djathtë të saj gjendet vija e vizatuar me gjatsi 15cm e gjer 5 cm larg vijës ballore 20 cm. Hapësira të cilën e shënojn këto dy vija është 3 metra dhe paraqet vendin e shërbimit.
Loja luhet me tre seta te fituara. Një set duhet të ket më së paku 25 pike. Seti përfundon kur nje ekip më së paku e perfundon atë me dy pike diferencë.Loja luhet me top te butë dhe me peshë prej 260-300 gram, perimetri i të cilit është prej 65-67 cm. Topi i volejbollit ka zakonisht ngjyrën e verdhe me te kalter ose ngjyre te bardhe.
Në lojën e volejbollit përdoren këto elemente kryesore: Dëbimet, pasimet, shërbimet, gjuajtjet, blloqet etj.. Qëndrimet e volejbollistit gjatë aplikimit të elementeve teknike janë të llojllojshme. Secili element me mjeshtrin e volejbollit kërkon qendrimin adekuat, funksional dhe sa më racional, me qëllim që sa më shpejt inkruadohet në situata të ndryshme gjatë lojës.
Kjo lojë luhet me 6 lojtarë në fushë, prej të cileve tre janë lojtarë pranues, dy sulmues dhe një pasues (organizatore). Në këtë lojë nëse topi bie në tokë ekipi kundërshtar fiton piken. Gjithashtu nuk lejohet prekja e rrjetes ngaqe llogaritet pike e kundërshtarit. Shërbimi është gjithashtu një element i rëndësishëm që duhet të jepet nga fundi i fushes apo jashtë vijes fundore. Blloku është bllokim i sulmuesit që zakonisht bëhet nga bllokeret e mesit, të cilat janë të specializuar për bllok, dhe pranimi i tyre është mjaft i dobët dhe për këtë arsye kur ata duhet të hyjnë në pranim, zëvendësohen me libero. Liberot janë lojtarë të specializuar vetëm për pranim dhe bartin dresën ndryshe nga ekipi i tyre, dhe nuk kane të drejte sulmi, shërbimi apo blloku por vetëm pranimi.
All I want is everything
All i want is everything është albumi i trete i këngëtares se mirënjohur JoJo. Albumi ka pasur te dal në tregun amerikan në vitin 2008. Por nuk është dalur, data është shtyer nga firma e produksionit së JoJo's. Pastaj është publikuar, se album do të del në vitin 2009, nuk është dalur, përsëri është shtyer data. JoJo ka kërkuar 500.000 $ nga firma për mos daljen e albumit. Më vonë ka theksuar firma që dote bashkëpunojmë me një tjetër firme të produksionit dhe është mbetur që do të realizohet në vitin 2011. A do të ketë shtyrje përsëri nuk është publikuar.
Kisha e Marmiroit
Kisha e Marmiroit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Arkitektura
Kisha është e tipit kryq i lire me kupolë. Pjesë të tjera të saj janë edhe narteksi dhe tamburi cilindrik. Ndoshta kjo kapelë ka shërbyer si model për ndërtimin e kishës së Manastirit të Shën Mërisë së Zvërnecit. Ajo përbëhet nga 3 hyrje, të cilat i korrespondojnë drejtimeve të veriut, jugut dhe perëndimit. Në anën lindore ndodhet absida e kishës, e cila ndriçohet nga një dritare e vogël.
Mendohet se ky objekt i përkiste dikur një manastiri të vogël. Kjo tezë mbështetet në gjurmimet dhe studimet shumëvjeçare të Institutit te Monumenteve të kulturës në Tirane. Sipas studjuesit Pirro Thomo karakteristike e kishave në formë kryqi me kupolë është se ato ndeshen vetëm në manastire. Ndërsa nga mbikqyrja e vendit vihet re se muret e Narteksit dhe disa të tjera rreth Kishës janë në gjendje të rrënuar. Nga to ruhen deri më sot mbeturinat e një oxhaku, një dritareje dhe disa kamare të cilat menjëherë të krijojnë idenë se ato i përkisnin dikur konakëve të një manastiri.
Ndërtimi
Kisha është e ndërtuar me gurë të papunuar të marrë nga shtrati i përroit aty pranë. Për portat dhe fasadat janë përdorur gurë të punuar të cilët janë marrë nga rrënojat e Orikut antik.
Midis gurëve janë vendosur me llaç edhe copëra tullash dhe tjegullash, duke e përzier teknikën e ndërtimit. Nuk ka dyshim që kisha është ndërtuar gjatë periudhës bizantine diku rreth shekullit të XII. Në vitin 1971 kur Instituti i Monumenteve të kulturës e mori nën kujdesin e tij këtë objekt ai ndodhej në gjendje pothuajse të rrënuar. Nën drejtimin e Prof.Dr. Aleksandër Meksit kisha u rindërtua përsëri në formën dhe trajtat fillestare të saj.
Përshkrim Historik
Ndërkohë që në veri të kishës ndodhet Baza ushtarake detare e Pashalimanit, laguna me të njëjtin emër dhe rrënojat e Orikut. Oriku anti jetoi gjatë shekujve VI p.k. Ai ishte një qytet që lindi si rrjedhoje e proçesit kolonizimit Grek. Përmendet si teatër i luftimeve midis Romakevë gjatë luftërave civile, si qyteti i parë që u pushtua nga Çezari. Gjatë mesjetës ai do të quhet me emrin JERIKO dhe funksionoi si qytet i vogël, i paisur dhe me një port. Në shekullin e XV kur u pushtua nga turqit ai u quajt Pashaliman dhe u shndërrua në bazën kryesore të marinës turke në perëndim të Perandorisë. Ndërkohë që disa kilometra më sipër ndodhet Dukati i ri, i lindur si rezultat i zbritjeve të banorëve nga Dukati i vjetër. Ky i fundit ndodhet në fund të luginës aty ku bashkohen malet e Çikes dhe Lungarës. Pikërisht këtu buron një përrua i rrëmbyer, i cili quhet nga vendasit Lumi i Dukatit.
Pikërisht në këtë fshat kanë mbetur disa gjurmë krishtërimi, siç është një lagje e tij dhe disa toponime. Të tilla janë Qafa e Kishës, qafa e Shën Gjergjit, trapi i Shën Ndreut, Shën Dëlli, etj. Këto emra i përkasin disa prej kishave që kishte ky fshat në qendër dhe përreth tij. Këto objekte nuk ekzistojnë më, ndoshta ato janë braktisur ashtu si dhe kisha e Marmiroit, në kohën kur treva në fjalë u islamizua në shumicën e saj, diku gjatë shekujve të fundit të pushtimit turk.
Në vazhdim të traditës
Ashtu si i gjithë bregdeti i Shqipërisë edhe bregdeti i Vlorës ka qenë i pasur në të kaluarën me objekte të tilla kulti. Këtë gjë e favorizonin edhe mundësitë që ofronte natyra me vendet e veçuara, të mbrojtura dhe të përshtatshme për këtë lloj besimi. Këto fakte përforcohen edhe nga dëshmi nga më interesantet si :
Kështu admirali turk i shekullit XVI Pir Reizi në veprën e tij KITABI BAHRIYE, thotë se në ishullin e Sazanit ndodheshin dy kisha rrënojë. Ndërsa Eqrem Bej Vlora dëshmon se në shekullin e XVII në Sazan ndodhej një fshat i quajtur Shën Koll. Po kështu edhe Sami Frashëri në veprën e tij "Dheshkronja" thotë se, në Sazan ndodheshin 3 manastire. Gjithashtu në veriperëndim të Vlores ndodhet sot manastiri i famshëm i Zvërnecit, që i përket shekullit të XII. Ndërsa në Dhërmi disa kilometra në jug të Llogarasë ndodhen disa manastire të tjerë, ashtu si dhe disa pjesë të Karaburunit ku mund të kenë jetuar murgj të veçuar. Ata mbajnë emra të tillë si: Kepi i Shën Vasilit, maja e Shën Ilisë etj.
Në mungese të emrit
Është e çuditshme se kjo kishë sot nuk e ruan emrin e saj të dikurshëm. Sipas traditës e krishterë çdo objekt kulti ka emrin e tij i cili është marrë nga Panteoni i emrave të Apostujve, Maries, Shenjtorëve dhe Martirëve Kristianë. Këtë gjë e konstatoi studjuesi Austriak Karl Paç, i cili e vizitoi kishën në vitin 1902. Profesori Vjenez vuri re se jo nuk ishte në gjendje të mirë dhe se kleri e kishte braktisur prej kohësh. Por me e çuditshme ishte fakti se vendasit e quanin kisha e Marmiroit ndosha kisha e bardhë "Lat. Marmoreus" (i mermerte), "i bardhë si mermeri", për shkak të ngjyrës së gurëve me të cilët është ndërtuar ajo. Rrethanat e origjinës së këtij emri janë të paqarta. Megjithatë duhet të themi se përreth këtij objekti ndeshim midis toponimeve të ndryshme edhe nga ato të grupit Latin si : Dukat (Lat. Duco) "ngre" "çoj", do të thotë i ngritur, vend i lartë, dhe Orikum, Ravene (Pllaja e Ravenes ne Karaburun) etj.
Një tjetër ide
Po ti "hedhësh një sy" manastireve ortodokse në shqipërinë Jug-Perëndimore vë re se pjesa mbizotëruese e tyre mban emrin e Marias, nënës së Jezusit. Këtë gjë e shohim tek manastiret e Ardenicës (Lushnje), Apolonisë (Fier), Manastirin rrënojë të Ballshit, Manastirin e Zvërnecit, Manastirin e Dhërmiut, etj. Të ndodhur në këto kushte mund të hedhim hipotezën se edhe kisha e këtij manastiri ka mbajtur emrin e Maries ashtu si shumica e simotrave të saj, përgjatë bregdetit nga Shkumbini në Himarë. Ndërkohë që në traditën e krishterë Maria është mbrojtësja e bujqësisë, e cila ushtrohej pikërisht në këtë fushë ngjitur me të cilët u ndërtua dikur edhe ky manastir.
Linja e Abonentit Digjital
thumb|300px|Skemë e linjës së Abonentit Digjital. thumb|300px|Skemë e linjes së Abonentit Digjital me valë. thumb|300px|Linja e Abonentit Digjital. Linja e Abonentit Digjital paraqet një grup teknologjish DSL (nga anglishtja Digital Subscriber Line - Linja e Abonentit Digjital) të cilat bëjnë te mundur transmetimin e sinjalit digjital nëpërmjet rrjetit kabllor metalik. Teknologjitë DSL klasifikohen sipas simetrisë se transmetimit dhe numrit të çiftit kabllor që përdorin: ADSL Lite, ADSL, VDSL, RADSL, SHDSL, HDSL.
Rüegsau
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Landseer
Qene i Evropës kontinentale.
Levitacioni
Levitacioni (nga lat. levo - ngre, apo levis - i lehtë) është ecuria në të cilën një send rri pezull në ajër nga një forcë që kundërshton rëndesën pa u prekur me ndonjë trup. Emërtimi levitacion përdoret shpesh edhe për të treguar një dukuri të hamendësuar të mbinatyrshme në të cilën një njeri apo send ngrihet në ajër pa ndihmën e ndonjë mjeti të dukshëm natyror. Levitacioni poashtu është edhe nje prej numrave të rëndomtë në shfaqjet e iluzionistëve apo magjistarëve.
Në fizikë
Ngritja e sendeve apo qenieve te gjalla eshte e mundeshme nese keto futen ne fusha te fuqishme magnetike duke shfrutezuar vetite e tyre diamagnetike. Me interesant, per shkak te perdorimit te tyre te madh ne fushen e transportit, eshte levitacioni i zbatuar nga fusha magnetike mbi bobina lendesh superpërçuese, ne bazen e se ciles funksionojne trenat magnetike. Edhe pse vetvetiu do te dukej se nje send mund te qendroje pezull me ndihmen e magnetit duke perdorur polet e kunderta te tij dhe duke perftuar shtyrjen, teorema e Ërnshoit tregon qarte qe nuk eshte e mundshme te fitohet nje sistem i qendrueshem. Shume lojra te bazuara mbi shtytjen magnetike perdorin sisteme ne te cilet disa pjese mbesin ne levizje rrotulluese per te rifituar paqendrueshmerine e sistemit.
Meja
Mejë është një vendbanim në komunën e Gjakovës, Kosovë.
Zona e penalltisë
parapamje|Zona e penalltisë me shënjimin e kutisë së penalltisë dhe harkun e penalltisë paralelisht me portën. Kutia më e vogël shpesh quhet kutia 6 jardësh Zona e penalltisë ose kutia prej 18 metrash (e njohur edhe më pak formalisht si kutia e penalltisë ose thjesht kutia) është një zonë e një fushe futbolli. Ai është drejtkëndor dhe shtrihet 16,5 m (18 jard) në secilën anë të portës dhe 16,5 m (18 jard) përpara tij.
Brenda zonës së penalltisë është pika e penalltisë, e cila është 11 m (12 jard) nga vija e portës, drejtpërdrejt në linjë me qendrën e portës.
Një hark penallti (shpesh i quajtur joformalisht "D") ngjitet me zonën e penalltisë dhe e mbyll zonën brenda 9,15 m (10 jard) nga pika e penalltisë. Ai nuk është pjesë e zonës së penalltisë dhe është e rëndësishme vetëm gjatë ekzekutimit të një goditje dënimi, kur ndonjë lojtar brenda harkut gjykohet se është duke shkelur.