cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vrasja me gurë
Irani
Aktualisht (dhjetor 2010) janë në Iran 11 persona të dënuar për t'u vrarë me gurë, ndër ta 7 gra. Në Iran është në fuqi prej fundit të vitit 2002 një moratorium për vrasjet me gurë. Iniciativa e atëhershme e parlamentit iranian për heqjen e ligjit të vrasjes me gurë u bllokua nga këshilli i rojeve të kushtetutës. Në shkurt 2003 kreu i drejtësisë, ajatollah Mahmud Hashemi Shahrudi premtoi se vrasja me gurë do të hiqej si formë ekzekutimi. Por kjo kishte vetëm karakter propozues pasi kodi penal deri më sot ende nuk është reformuar.
Prej vitit 2002 sipas të dhënave të Amnesty International janë zbatuar në Iran e pakta shtatë vrasje me gurë. Në vitin 2002 u vranë me gurë e pakta dy persona, në 2006 u vranë me gurë një burrë dhe një grua. Më 5 korrik 2007 u vra me gurë Xhafar Kiani në Aghçe-kand, një fshat afër Takestanit dhe në dhjetor 2008 u vranë dy meshkuj me gurë. Sipas burimeve të tjera thuhet të jenë vrarë gjashtë meshkuj dhe një femër. Një pjesë e krerëve të shtetit iranian kanë planifikuar prej vitit 2008 që të heqin ligjin e vrasjes me gurë.
Në korrik 2010 dy të rinj iranianë iu drejtuan opinionit publik ndërkombëtar në mënyrë që të pengonin vrasjen me gurë që i kanosej të ëmës së tyre Sakineh Mohammadi Ashtiani. Deri më sot nuk e ka anulluar vendimin asnjë gjykatë. Sipas të dhënave të zëdhënëses së komitetit ndërkombëtar kundra vrasjeve me gurë, në nëntor 2010 autoritetet iraniane kanë hapur zyrtarisht rrugën për ekzekutimin e Ashtiani-t (jo detyrimisht me vrasje me gurë). Pas ndërhyrjeve diplomatike ndërkombëtare, ndër të tjara nga ana e ministrit të jashtëm francez, agjencia shtetërore iraniane e shtypit hodhi poshtë më 3 nëntor 2010 „lajmet e medias perëndimore“ duke deklaruar se Ashtiani është aktualisht „shëndoshë“.
Nigeria
Në Nigeri u liruan edhe si pasojë e presionit ndërkombëtar Safiya Hussaini dhe Amina Lawal, të cilat ishin dënuar më 2001 dhe 2002 nga gjyqet e sharia-s me vdekje me vrasje me gurë.
Somalia
Më 27 tetor 2008 forcat islamiste al-shabaab, të cilat kishin vënë nën kontrollin e tyre si pasojë e luftës civile në Somali pjesë të mëdha të vendit duke futur në fuqi sharia-n, vranë me gurë në qytetin jugor somalez port Kismaajo 13-vjeçaren Aisha Ibrahim Duhulow. Kjo vajzë kishte pohuar se ishte përdhunuar nga tre meshkuj duke u dënuar si pasojë më pas për shkelje kurore. Një rast tjetër ndodhi më 6 nëntor 2009. Në qytetin port Merka në jug të Mogadishu-t u dënuan me vdekje me vrasje me gurë një burrë 33-vjeçar dhe shoqja e tij për shkak të shkeljes së kurorës. Vendimi për burrin u ekzekutua ndërsa për gruan pritet së pari lindja.
Umm Seleme
Hind bint Ebi Umeje (هِنْد بِنْت أَبِي أُمَيَّة, Hind ʾibnat ʾAbī ʾUmayya, c. 580 ose 596 –  680 ose 683), më së miri e njohur si Umm Seleme (أُمّ سَلَمَة) ose Hind el-Mahzumije (هِنْد ٱلْمَخْزُومِيَّة Hind al-Makhzūmiyah) ishte një nga gratë e profetit islam Muhamedit.
"Umm Seleme" ishte kunya e saj që dot të thotë, "nëna e Selemes". Ajo ishte një nga shoqërueset më me ndikim të Muhamedit, e njohur kryesisht për të kujtuar hadithe të shumta, ose tregime rreth Muhamedit.
Restaurimi
Restaurimi nënkupton një veprimtari me qëllim të ruajtjes dhe ekspozimit të vlerave të trashëgimisë kulturore.
Probi
Probi emri i plotë i të cilit ishte Marcus Aurelius Probus (230–235 - shtator 282) ishte perandor romak nga 276 deri në 282. Probus ishte një gjeneral aktiv dhe i suksesshëm, si dhe një administrator i ndërgjegjshëm, dhe në mbretërimin e tij gjashtëvjeçar ai siguroi prosperitet për provincat e brendshme, ndërsa u rezistoi pushtimeve të përsëritura të fiseve barbare në pothuajse çdo sektor të kufirit.
Biografia
Probi lindi në vitin 232 në Sirmium ( Sremska Mitrovica e sotme), Panonia Inferior, i biri i një iliri nga Dalmacia. Sipas Kronikës Aleksandriane, ai lindi diku në vitin 232. Historia Augusta jo e besueshme e jep emrin e babait të tij si Maximus dhe pretendon se nëna e tij ishte me status më të lartë se babai i tij, se ai kishte një motër të quajtur Claudia, se ai ishte i lidhur me perandorin Claudius Gothicus, pasuria e tij personale ishte modeste dhe farefisi i tij më i afërt i parëndësishëm. . Përveç nominës së tij më të njohur Aurelius që mund të gjendet në shumicën e mbishkrimeve, papiruseve dhe monedhave, si dhe Equitius të vërtetuara në monedhat e tij nga Ticinum dhe Pseudo- Aurelius Victor, Historia Augusta i jep atij Valerius dhe Malalas Aelius.
Probi hyri në ushtri rreth moshës 25 vjeçare, pasi arriti moshën madhore. Ai u ngrit me shpejtësi nëpër grada, duke fituar vazhdimisht dekorata të larta ushtarake. I emëruar në një moshë shumë të re si tribun ushtarak nga perandori Valerian, në njohje të aftësisë së tij latente, Ai me një fitore të spikatur ndaj Sarmatëve në kufirin ilir. Gjatë viteve kaotike të mbretërimit të Valerianit, Iliria ishte e vetmja provincë, e gjeneruar nga oficerë të tillë si Klaudi, Aureliani dhe Probusi, ku barbarët mbaheshin larg, ndërsa Galia u pushtua nga Frankët, Retia nga Alemanët, Thrakia dhe Mesdheu nga gotët dhe lindja nga Shapuri I. Probi u bë ndër togerët më të lartë të Aurelianit, duke ripushtuar Egjiptin nga Zenobia në 273 pas Krishtit, Perandori Tacit, pas hyrjes në pushtet në vitin 275, emëroi Probusin shefin suprem të lindjes, duke i dhënë atij fuqi të jashtëzakonshme për të siguruar një kufi të rrezikshëm. Megjithëse detajet nuk janë specifikuar, thuhet se ai ka luftuar me sukses pothuajse në çdo kufi të perandorisë, përpara zgjedhjes së tij si perandor nga trupat pas vdekjes së Tacitit në vitin 276, në kampin e tij në Azinë e Vogël.
Disiplina e ushtrisë që Aureliani kishte riparuar u kultivua dhe u zgjerua nën Probus, i cili megjithatë ishte më i turpshëm në praktikën e mizorisë. Një nga parimet e tij ishte të mos lejonte kurrë që ushtarët të rrinin kot dhe t'i punësonte në kohë paqeje në punë të dobishme, si mbjellja e vreshtave në Gali, Panoni dhe rrethe të tjera, për të rifilluar ekonominë në. këto toka të shkatërruara.
Pasi zmbrapsi armiqtë e huaj të perandorisë, Probi u detyrua të përballonte disa revolta të brendshme, por tregoi butësi dhe moderim ndaj të mundurve kudo që ishte e mundur. Në mbretërimin e tij, autoriteti kushtetues i Senatit Romak u ruajt me kujdes dhe perandori fitimtar, i cili e kishte çuar ushtrinë e tij drejt fitores mbi Rhine, u shpreh se ishte i varur nga sanksioni i Senatit.
Pas mposhtjes së gjermanëve, Probi rindërtoi fortifikimet e lashta të perandorit Hadrian midis lumenjve Rin Dhe Danub, duke mbrojtur Agri Decumates, dhe kërkoi nga të mposhturit një haraç të fuqisë njerëzore për të rivendosur provincat e zhvendosura brenda perandorisë dhe për të siguruar mbrojtje të mjaftueshme të kufijve. Pavarësisht popullaritetit të tij të gjerë, Probus u vra në një kryengritje të ushtarëve ndërsa ishte në mes të përgatitjeve për luftën persiane, e cila do të kryhej nën pasardhësin e tij Karus.
Në vitet 279–280, Probi ishte, sipas Zosimus, në Raetia, Ilirikum dhe Lycia, ku ai luftoi kundër vandalëve. Në të njëjtat vite, gjeneralët e Probusit mundën Blemmyes në Egjipt. Ose atëherë, ose gjatë komandës së tij të mëparshme në Egjipt, ai urdhëroi rindërtimin e urave dhe kanaleve përgjatë Nilit, ku ishte përqendruar prodhimi i drithit për Perandorinë.
Probusi ishte i etur të fillonte fushatën e tij lindore, e vonuar nga revoltat në perëndim. Ai u largua nga Roma në vitin 282, duke udhëtuar së pari drejt Sirmiumi t, qytetit të tij të lindjes.
Ekzistojnë rrëfime të ndryshme për vdekjen e Probit. Sipas Joannes Zonaras, komandanti i Gardës Pretoriane Marcus Aurelius Carus ishte shpallur, pak a shumë pa dëshirë, perandor nga trupat e tij.
Probi dërgoi disa trupa kundër uzurpatorit të ri, por kur ato trupa ndryshuan anë dhe mbështetën Carusin, ushtarët e mbetur të Probit e vranë atë në Sirmium (shtator/tetor 282). Sipas burimeve të tjera, megjithatë, Probi u vra nga ushtarë të pakënaqur, të cilët u rebeluan kundër urdhrave të tij për t'u punësuar për qëllime qytetare, si kullimi i kënetave. Thuhet se ushtarët u provokuan kur e dëgjuan atë duke vajtuar për nevojën e një ushtrie të përhershme. Carus u shpall perandor pas vdekjes së Probit dhe u hakmor për vrasjen e paraardhësit të tij.
Sipas trajtimit favorizues të Gibonit (rrëfimi i të cilit rrjedh kryesisht nga Historia Augustane ), Probus ishte i fundit nga perandorët dashamirës kushtetues të Romës. Ndërsa pasardhësi i tij Carus (Imp. 282–284) thjesht përbuzi të kërkonte konfirmimin e titullit të tij nga Senati, pasardhësi i këtij të fundit Diokleciani (Imp. 284–305) mori masa aktive për të minuar autoritetin e tij dhe vendosi natyrën autokratike dhe derivimin hyjnor të fuqia Perandorake. Asnjëherë më, pas reformave të Dioklecianit, Senati Romak nuk do të luante një rol aktiv në menaxhimin e perandorisë. Në sferën ushtarake, fitoret e Probui shënuan vazhdimësinë e perandorëve ilirë luftarakë të filluar nga Klaudi Gotik, i cili rivendosi supremacinë ushtarake të Romës pas disfatës së pësuar gjatë krizës së shekullit të tretë.
Cleja
Cleja është një komunë në qarkun Bacău në Rumani. Ka një popullsi prej 7060 banorësh dhe sipërfaqe 54.56 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 3 fshatrave: Cleja-Klèzse, Somusca-Somosko, Valea Mică-Pakolpatak.
Drita (Baz)
Drita është një fshat në Shqipëri...
Bota press
Bota press gazetë shqiptare, botohet në Kosovë.
Gazetën e ka nxjerrë gazetari z.Bajrush Morina.
= Lidhje të jashtme = http://www.botapress.info/
Zhire Zmajli
Zhire Zmajli, pseudonimi Sokol, lindur më 1927 - burrëneshë, shqiptare nga Kosova.
Pashk Gjeçi
Pashk Gjeçi (Shkodër, 7 shtator 1918 - Tiranë, 21 janar 2010) ka qenë poet, publicist, kritik, arsimtar dhe përkthyes shqiptar. U shqua për përkthimet e veprave të autorëve klasikë, si Komedinë Hyjnore të Dantes, Odisenë e Homerit, pjesën e parë të Faustit të Gëtes si dhe Andromakën e Atalinë e Rasinit.
Biografia
U lind në mëhallën Arra e Madhe në gjirin e një familjeje tregtarësh të vegjël, i biri i Gasprit dhe i Nines (Antonjetës). Pas vdekjes së të atit, Pashku mbeti me të ëmën dhe dy motrat, Nikoletën dhe Margaritën. Pas mbarimit të shkollimit fillor, nisi Kolegjin Saverian gjatë viteve 1930-34.
Me ligjin Ivanaj, shkollat fetare u mbyllën dhe nxënësit kaluan në gjimnazin shtetëror të Shkodrës, 1934-'38. Kishte në klasë nxënës si Arshi Pipa, Lazër Radi, Xhemal Broja, Kolë Ashta dhe në bankë qe me Qemal Stafën - disa prej të cilëve i njihte që nga kolegji i jezuitëve. Nga mësuesit çmonte më shumë Çabejn dhe Pashko Gecin, ky i fundit i jepte mësim greqishten e lashtë dhe latinishten. Gjatë gjimnazit nisi të sprovohej edhe në përkthime, duke filluar me poezitë e Dantes, Petrarkës, Leopardit; por edhe shkruante vetë, krijimet dhe përkthimet e veta i botonte tek "Cirka" me pseudonimin ''Surgens. ''
Në sajë të rezultateve në gjimnaz, ministria e Arsimit i akordoi një gjysëm burse, përmes së cilës nisi Fakultetin e Letërsisë dhe Filozofisë në Romë më 1938, ku do të gjendeshin edhe miqtë e gjimnazit L. Ljarja, Ashta dhe Radi. Vazhdoi përkthimet, poezitë dhe kritikat, të cilat botoheshin në Shqipëri tek të përkohshmet "Cirka", "Shkëndija", "Hylli i Dritës" (ku iu botua edhe një shkrim për Lahutën e Malcís). Më 15 korrik 1942 u diplomua në atë fakultet me rezultate të shkëlqyera, me tezë diplome "Jeta dhe vepra e Dom Ndre Mjedës". I grishur për të punuar asistent-pedagog Gjeçi nuk pranon dhe i nxitur nga Koliqi për të dhënë kontributin e vet në atdhe, u kthye po atë vit.
Ministria e Arsimit e asaj kohe e caktoi në Shkollën e Mesme Femnore në Shkodër, si profesor të letërsisë dhe latinishtes, duke mos i ndërprerë përkthimet që ia niste "Shkëndijës". Pas Çlirimit u transferua në Durrës, ku mori edhe familjen, dhe nisi të jepte mësim në shkollën e qytetit. Zuri shoqëri me Jusuf Vrionin, dhe ishte zgjedhur të kryente funksionin e Kryetarit të Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve për degën e Durrësit.
Më 1954-'58 u caktua si mësues në shkollën tetëvjeçare të Fushë-Krujës, kohë kur ia nisi përkthimit të Komedisë Hyjnore. Pasi ia tregoi sprovat e para mikut të tij Llazar Siliqi dhe duke ia shtjelluar nevojat, ky e këshilloi që t'i niste një letër Enver Hoxhës për kushtet që lypeshin për kryerjen e punës: biblioteka, konsultime. U lejua që të vendosej në Tiranë familjarisht, ku më 1959 nisi punë në gjimnazin "Qemal Stafa" në kryeqytet, si dhe me ndihmën e Siliqit iu botuan në revistën "Nëntori" fragmente të përkthyera nga Ferri i Komedisë, ndërkaq pas një viti Ferri u botua i plotë. Prej bujës së përkthimit që i ishte bërë në gjuhën ruse nga Mikhail Lozinsky (Çmimi "Stalin", 1946) dhe pragut të 700 vjetorit të lindjes së poetit italian, drejtori i shtëpisë botuese Nasho Jorgaqi pasi Noli nuk e kishte pranuar që ta merrte përsipër përkthimin e veprës, iu drejtua Gjeçit. Më 1962 Komedia Hyjnore u botua e plotë në gjuhën shqipe, me parathënie nga Siliqi, përkthim për të cilin iu dha një shpërblim prej 300 mijë lekësh të vjetra. Më 1963 ia nisi përkthimit të Odisesë nga greqishtja e lashtë, duke pasë variantet italisht dhe frëngjisht të veprës, për ta bërë më të gjallë shpenzon gati krejt honoraret e Komedisë për të shkuar në Durrës të kundrojë detin.
Më 1964 u martua me Gjystina Kapedanin dhe së bashku u trashëguan me një vajzë, Antonjetën. Mirëpo kushtet e vështira e shtynë çiftin që të ndahej. Më 1965 vazhdoi si mësues në shkollën e natës në Kombinat si dhe në shkollën e gjuhëve të huaja, më pas e quajtur "Asim Vokshi"; 1968-1972 dha gjuhë latine në Fakultetin e Mjeksisë. Ndërkohë, më 1969 Komedia botohet në Kosovë. Me ndërmjetësinë e mikut Mark Dema, martohet me Nezaqet Gaganin. Me heqjen e latinishtes nga programi mësimor më 1972, nisi punë si korrektor tek shtëpia e librit shkollor deri në daljen në pension në shtator 1978. Më 1976 iu botua përkthimi i Odisesë me parathënie të Myzafer Xhaxhiut.
Me rënien e regjimit komunist dhe ardhjen e viteve 2000' përkthimet e klasikëve që kishte bërë u ribotuan, ndërsa disa përkthime të tjera që i kishin ngelur në dorëshkrim u botuan së pari, vepra si Fausti i Gëtes (pjesa e parë, 2008), Andromaka dhe Atalia e Rasinit (2010). Ndërroi jetë më 21 janar 2010 në apartamentin e tij tek Shallvaret, në Tiranë.
Mirënjohje
Shoqata italiane "Dante Alighieri" në vitet e '70 vlerësoi ndërkombëtarisht shqipërimin e Gjeçit si njërin ndër tre përkthimet më të mira në botë të "Komedisë Hyjnore". Gjeçi u dekorua nga Presidenti Italian Çampi më 2004 me "Ordine della stella, della solidarietà italiana" për përkthimin e Dantes. Laureat edhe i disa çmimeve të tjera kombëtare dhe ndërkombëtare. Për 90-vjetorin e lindjes, Ministria e Turizmit, Kulturës, Rinisë dhe Sporteve e Shqipërisë i akordon Çmimin Kombëtar të përkthimit "Fan Noli", për përkthimin e veprës "Fausti" (Pjesa 1.) të Gëtes.
Senati Çam
Senati Çam është një forum mbi palët që në thelbin e vet punon dhe promovon bashkimin e komunitetit çam. Në situatën e përçarë dhe jo bashkëpunuese në të cilën gjendet komuniteti çam u pa si imediate krijimi i këtij forumi me një qëllim të vetëm: Unifikimin e të gjithë aktorëve dhe faktorëve të Komunitetit tonë. Senati Çam do të jetë forumi më i lartë i përfaqësimit dhe unitetit të komunitetit çam dhe brenda tij do të përfshihen të gjithë individët, grupet, institutet, partitë politike dhe çdo lloj organizmi tjetër në të cilët çamët janë të përfshirë dhe të organizuar. Senati Çam do të ketë si detyrë parësore të vetën koordinimin e të gjitha ideve, zërave dhe përpjekjeve për të qenë sa më të suksesshëm në lobimin për çështjen Çame. Senati Çam do të mandatoj përfaqësuesit e vet sa herë të jetë e nevojshme për ta përfaqësuar në diskutimet për cështjen çame dhe do të thërras në interpelancë të gjithë aktorët dhe faktorët që kane lidhje me çështjen çame. Për të qënë sa më të përfaqësuar dhe rezultativ në zgjedhjet e ardhshme, Senati Çam vendosi: Mandatimin e “Lëvizjes Çame” për marrjen e të gjithave masave për përfaqësimin politik të komuniteti Çam në zgjedhjet e 23 qershorit 2013. Koordinimin e të gjithë aktorëve politik brenda komunitetit Çam me një qëllim të vetëm; për tu përfaqësuar të bashkuar në zgjedhjet e ardhshme elektorale. Senati Çam është i bindur se mungesa e deritanishme e koordinimit mes përfaqësuesve të tij politik ka rezultuar si hapa prapa në rrugën e zgjidhjes të çështjes çame. Me besimin se Lëvizja Çame ka pjekurin, energjinë dhe patriotizmin për përfaqësimin dinjitoz të komunitetit çam i kërkohet që në mënyrë të menjëhershme të angazhohet në plotësimin e detyrave të ngarkuara nga Senati.
Sevastopoli
Sevastopol shkruhet ndonjëherë Sebastopol, është qyteti më i madh në Krime dhe një port i madh në Detin e Zi. Për shkak të vendndodhjes së tij strategjike dhe lundrueshmërisë së porteve të qytetit, Sevastopol ka qenë një port dhe bazë detare e rëndësishme gjatë gjithë historisë së tij. Që nga themelimi i qytetit në 1783, ai ka qenë një bazë kryesore për flotën ruse të Detit të Zi, dhe më parë ishte një qytet i mbyllur gjatë Luftës së Ftohtë. Sipërfaqja e përgjithshme administrative është 864 km2 dhe përfshin një sasi të konsiderueshme toke rurale. Popullsia urbane, e përqendruar kryesisht rreth Gjirit të Sevastopolit, është 479,394, dhe popullsia totale është 547,820.
Sevastopol, së bashku me pjesën tjetër të Krimesë, njihet ndërkombëtarisht si pjesë e Ukrainës dhe sipas kuadrit ligjor ukrainas, është administrativisht një nga dy qytetet me status të veçantë (tjetri është Kievi ). Megjithatë, ajo ka qenë e pushtuar nga Rusia që nga 27 shkurt 2014, përpara se Rusia të aneksonte Krimenë më 18 mars 2014 dhe t'i jepte statusin e një qyteti federal të Rusisë. Si Ukraina ashtu edhe Rusia e konsiderojnë qytetin të ndarë administrativisht nga Republika Autonome e Krimesë dhe Republika e Krimesë, përkatësisht. Popullsia e qytetit ka një shumicë etnike ruse dhe një pakicë të konsiderueshme ukrainas.
Karakteristikat unike detare dhe detare të Sevastopolit kanë qenë baza për një ekonomi të fortë. Qyteti gëzon dimër të butë dhe verë mesatarisht të ngrohtë, karakteristika që e bëjnë atë një vendpushim të njohur bregdetar dhe destinacion turistik, kryesisht për vizitorët nga ish-republikat sovjetike. Qyteti është gjithashtu një qendër e rëndësishme për kërkimin e biologjisë detare. Në veçanti, ushtria ka studiuar dhe trajnuar delfinët në qytet për përdorim ushtarak që nga vitet 1960.
Etimologjia
Emri i Sevastopolis fillimisht u zgjodh në të njëjtën prirje etimologjike si qytetet e tjera në gadishullin e Krimesë; kishte për qëllim të shprehte origjinën e saj të lashtë greke. Është një përbërje e mbiemrit grek, σεβαστός ( sebastós, Byzantine Greekgrek bizantin : [sevasˈtos] ; 'i nderuar') dhe emri πόλις ( pólis, 'qytet'). Σεβαστός është ekuivalenti tradicional grek (shih Sebastian ) i autorit romak Augustus, i dhënë fillimisht perandorit të parë të Perandorisë Romake, Augustit dhe më vonë iu dha si titull pasardhësve të tij.
Megjithë origjinën e tij greke, emri nuk është nga koha e lashtë greke. Qyteti ndoshta është emëruar pas perandoreshës (" Augusta ") Katerina II e Perandorisë Ruse që themeloi Sevastopolin në 1783. Ajo vizitoi qytetin në 1787, e shoqëruar nga Jozefi II, Perandori i Austrisë dhe personalitete të tjera të huaja.
Në perëndim të qytetit, ka rrënoja të ruajtura mirë të qytetit portual të lashtë grek të Chersonesos, i themeluar në shekullin e 5- para Krishtit nga kolonët nga Heraclea Pontica. Ky emër do të thotë "gadishull", duke pasqyruar vendndodhjen e tij të menjëhershme. Nuk lidhet me emrin e lashtë grek për Gadishullin e Krimesë në tërësi: Chersonēsos Taurikē ("gadishulli Taurian ").
Emri i qytetit shkruhet si:
Historia
parapamje| Rrënojat e teatrit antik grek në Chersonesos Taurica
Chersonesus i lashtë
Në shekullin e VI para Krishtit, në zonën e qytetit të sotëm u krijua një koloni greke. Qyteti grek i Chersonesus ka ekzistuar për gati dy mijë vjet, fillimisht si një demokraci e pavarur dhe më vonë si pjesë e Mbretërisë së Bosporës. Në shekujt 13 dhe 14, ajo u pushtua nga Hordhi i Artë disa herë dhe më në fund u braktis plotësisht. Qyteti i sotëm i Sevastopolit nuk ka asnjë lidhje me qytetin antik dhe mesjetar grek, por rrënojat janë një atraksion popullor turistik i vendosur në periferi të qytetit.
Pjesë e Perandorisë Ruse
Sevastopol u themelua në qershor 1783 si bazë për një skuadrilje detare me emrin Akhtiar ( Shkëmbi i Bardhë ), nga Kundëradmirali Thomas MacKenzie (Foma Fomich Makenzi), një skocez vendas në shërbimin rus; menjëherë pasi Rusia aneksoi Khanatin e Krimesë. Pesë vjet më parë, Aleksandër Suvorov urdhëroi që të ndërtoheshin punime tokësore përgjatë portit dhe të vendoseshin trupat ruse atje.
Në shkurt 1784, Katerina e Madhe urdhëroi Grigory Potemkin të ndërtonte një kështjellë atje dhe ta quante atë Sevastopol. Realizimi i planeve fillestare të ndërtimit i ra kapiten Fjodor Ushakov i cili në vitin 1788 u emërua komandant i portit dhe i skuadriljes së Detit të Zi. Qyteti u krijua në bregun perëndimor të Gjirit Jugor i cili degëzohet nga Gjiri më i madh i Sevastopolit. Rrënojat e Chersonesus të lashtë ndodheshin në perëndim. Vendbanimi i sapondërtuar u bë një bazë e rëndësishme detare dhe më vonë një port detar tregtar. Në 1797, sipas një dekreti të lëshuar nga perandori Pali I, bastioni ushtarak u riemërua përsëri Akhtiar. Më në fund, më 29 prill (10 maj), 1826, Senati e ktheu emrin e qytetit në Sevastopol. Në 1803-1864, së bashku me Mykolaiv, qyteti ishte pjesë e Guvernatorit Ushtarak Nikolaev-Sevastopol.
Lufta e Krimesë
Nga viti 1853 deri në 1856, pozicioni strategjik i gadishullit të Krimesë në kontrollin e Detit të Zi bëri që ai të ishte vendi i angazhimeve kryesore të Luftës së Krimesë, ku Rusia humbi nga një aleancë e udhëhequr nga Franca.
Pas një përleshjeje të vogël në Köstence (tani Konstancë ), komandantët aleatë vendosën të sulmojnë Sevastopolin si bazën kryesore detare të Rusisë në Detin e Zi. Pas përgatitjeve të zgjatura, forcat aleate zbarkuan në gadishull në shtator 1854 dhe marshuan në një pikë në jug të Sevastopolit pasi fituan Betejën e Almës më 20 shtator. Rusët kundërsulmuan më 25 tetor në atë që u bë Beteja e Balaclava dhe u zmbrapsën, por forcat e Ushtrisë Britanike u varfëruan seriozisht si rezultat. Një kundërsulm i dytë rus, në Inkerman në nëntor, përfundoi gjithashtu në një ngërç. Fronti u vendos në rrethimin e Sevastopolit, duke përfshirë kushte brutale për trupat nga të dyja anët.
Sevastopol më në fund ra pas njëmbëdhjetë muajsh, pasi francezët kishin sulmuar Fort Malakoff. E izoluar dhe përballë një perspektive të zymtë pushtimi nga Perëndimi nëse lufta vazhdonte, Rusia paditi për paqe në mars 1856. Franca dhe Britania e mirëpritën zhvillimin, për shkak të mospopullaritetit të brendshëm të konfliktit. Traktati i Parisit, i nënshkruar më 30 mars 1856, i dha fund luftës dhe ndaloi Rusinë të vendoste anije luftarake në Detin e Zi. Kjo i pengoi rusët gjatë Luftës Ruso-Turke të 1877–78 dhe si pasojë e atij konflikti, Rusia u zhvendos për të rindërtuar forcën e saj detare dhe fortifikimet në Detin e Zi.
Pjesë e SSR-së së Ukrainës
Gjatë epokës sovjetike, Sevastopoli u bë një i ashtuquajtur " qytet i mbyllur ". Kjo do të thoshte se çdo jorezident duhet të aplikonte tek autoritetet për një leje të përkohshme për të vizituar qytetin.
Më 29 tetor 1948, Presidiumi i Këshillit Suprem të RSFSR-së Ruse nxori një ukaz (urdhër) i cili konfirmoi statusin special të qytetit. Publikimet akademike sovjetike që nga viti 1954, duke përfshirë Enciklopedinë e Madhe Sovjetike, treguan se Sevastopol, Rajoni i Krimesë ishte pjesë e SSR-së së Ukrainës.
Për zgjedhjet parlamentare të Ukrainës më 27 shkurt 1955, Sevastopoli u nda në dy zona zgjedhore, Stalinsky dhe Korabelny (fillimisht kërkoi tre Stalinsky, Korabelny dhe Nakhimovsky). Përfundimisht,  Sevastopol priti dy deputetë të SSR të Ukrainës të zgjedhur në Rada e Verkhovna ,  A. Korovchenko dhe M. Kulakov.
Në vitin 1957, qyteti i Balaklava u përfshi në Sevastopol.
Pjesë e Ukrainës
parapamje| Muzeu i Flotës së Detit të Zi Pas shpalljes së pavarësisë së Ukrainës nga BRSS në 1991, Sevastopol u bë baza kryesore e marinës ukrainase. Si baza kryesore detare e ish- flotës sovjetike të Detit të Zi, ajo ishte një burim tensionesh për marrëdhëniet Rusi-Ukrainë derisa u nënshkrua një marrëveshje qiraje me afat të caktuar në 1997.
Më 10 korrik 1993, parlamenti rus miratoi një rezolutë duke e shpallur Sevastopolin si "qytet federal rus". Në atë kohë, shumë mbështetës të Presidentit Boris Jelcin kishin pushuar së marrë pjesë  puna e parlamentit. Më 20 korrik 1993, Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara denoncoi vendimin e parlamentit rus. Sipas Anatoliy Zlenko, ishte hera e parë që këshilli duhej të shqyrtonte dhe kualifikonte veprimet e një organi legjislativ.
Më 14 prill 1993, Presidiumi i Parlamentit të Krimesë bëri thirrje për krijimin e postit presidencial të Republikës së Krimesë. Një javë më vonë, deputeti rus, Valentin Agafonov, tha se Rusia ishte gati të mbikëqyrte një referendum mbi pavarësinë e Krimesë dhe të përfshinte republikën si një njësi më vete në CIS. Më 28 korrik 1993, një nga drejtuesit e Shoqërisë Ruse të Krimesë, Viktor Prusakov, tha se organizata e tij ishte gati për një kryengritje të armatosur dhe krijimin e administratës ruse të Sevastopolit.
Në shtator, komandanti i flotës së përbashkët ruso-ukrainase të Detit të Zi,, akuzoi Ukrainën për konvertimin e një pjese të flotës së tij dhe kryerjen e një sulmi të armatosur ndaj personelit të tij dhe kërcënoi se do të merrte kundërmasa duke e vënë flotën në gatishmëri. (Në qershor 1992, presidenti rus Yeltsin dhe ai ukrainas Leonid Kravchuk kishin rënë dakord të ndanin ish-flotën sovjetike të Detit të Zi midis Rusisë dhe Ukrainës. Eduard Baltin ishte emëruar komandant i Flotës së Detit të Zi nga Yeltsin dhe Kravchuk më 15 janar 1993. )
Kryebashkiaku i Moskës Yuriy Luzhkov bëri fushatë për të pretenduar  qyteti dhe në dhjetor 1996, Këshilli i Federatës Ruse miratoi zyrtarisht pretendimin, duke kërcënuar negociatat. Për shkak të këtyre pretendimeve revanshiste, Ukraina propozoi një "partneritet special" me NATO-n në janar 1997.
Ish-flota sovjetike e Detit të Zi dhe objektet e saj u ndanë midis flotës ruse të Detit të Zi dhe Forcave Detare të Ukrainës. Të dy marina përdorën disa nga portet dhe kalatat e qytetit, ndërsa të tjerat u çmilitarizuan ose u përdorën nga njëri prej tyre  vendi. Sevastopol mbeti vendndodhja e selisë së flotës ruse të Detit të Zi, dhe Shtabi i Forcave Detare të Ukrainës ishte gjithashtu i vendosur në qytet. Një mosmarrëveshje gjyqësore vazhdoi periodikisht mbi infrastrukturën hidrografike detare si në Sevastopol ashtu edhe në bregdetin e Krimesë (veçanërisht farët e mirëmbajtur historikisht nga Marina Sovjetike dhe Ruse dhe të përdorura gjithashtu për mbështetjen e navigimit civil).
Ashtu si në pjesën tjetër të Krimesë, rusishtja mbeti gjuha mbizotëruese e qytetit, megjithëse pas pavarësisë së Ukrainës pati disa përpjekje për ukrainizimin, me shumë pak sukses. Shoqëria ruse në përgjithësi dhe madje edhe disa përfaqësues të hapur të qeverisë nuk e pranuan kurrë humbjen e Sevastopolit dhe prireshin ta konsideronin atë si të ndarë përkohësisht nga Rusia.
Në korrik 2009, kryetari i këshillit të qytetit të Sevastopolit, Valeriy Saratov ( Partia e Rajoneve ), tha se Ukraina duhet të rrisë shumën e kompensimit që po i paguan qytetit të Sevastopolit për pritjen e Flotës së huaj ruse të Detit të Zi, në vend të kësaj. duke kërkuar një kompensim të tillë nga qeveria ruse dhe Ministria ruse e Mbrojtjes në veçanti.
Shansi gjerman dhe shqiptarët
Shansi gjerman dhe shqiptarët libër me autore: Mimoza Cika – Kelmendi. Shtëpia Botuese "Naimi".
"Libri përmbledh mbi 40 intervista me VIP-at e politikës, duke iu referuar zhvillimeve politike në trekëndëshin Tiranë-Shkup-Prishtinë në raport me Bonin, një nga kryeqendrat e Bashkimit Europian, ku shqiptarët si komb kërkojnë të integrohen. Në libër gjenden një galeri e tërë politike me opinionet dhe gjykimet e tyre, që nga Rugova, Berisha, Thaçi, Ali Ahmeti, Fatos Nano, Ilir Meta, Edi Rama deri tek ekspertë të diplomacisë botërore për Europën e Ballkanin. "Shansi gjerman" nuk është veçse një metaforë për shansin europian, ku Gjermania është një nga shtyllat kryesore. Ndërsa meditoja rreth fatit tim dhe librit njëkohësisht, konstatova se këtij libri nuk duhet t’i mungonin intervistat me dy personazhe të "shansit të humbur" dhe "shansit të realizuar", përkatësisht ish-udhëheqësit të fundit komunist shqiptar, Ramiz Alia, dhe ish-ministrit të Jashtëm gjerman, Hans Dietrich Genscher. Kështu mori formë dhe emër libri im më i ri: "Shansi gjerman dhe shqiptarët", ku përshihen mbi 40 intervista me personalitetet më të larta të politikës e kulturës shqiptare, apo diplomatë e ekspertë të Ballkanit në dekadën e fundit".
Rabë Lajqi
Raba kishte vendosur të veshë teshat e burrit pasi forcat serbe ja kishin vrarë të atin. Vëllau i saj ishte i vogël dhe nuk kishte mundësi që të ishte zot shtëpie.
Në një intervist Raba thoshte se dëshirë e saj ishte që të ishte burr shtëpie dhe se ishte plotësisht si burr. Me rolin e saj që kishte marrë si duket në jeten e saj nuk ishte pajtuar një djaloshë që e kishte penguar atë gjatë prerjes së drunjëve. Që nga dita kur ajo e kishte ndjekur atë djaloshë për shkakë se ai dëshironte ta ndalonte nën pretesksin se "gratë nuk shkojnë për dru", nuk kishte ndonjë bezdisje nga të tjerët.
Në moshen 77-vjeçare pasi që i vëllaji ishte rritur ajo paraqiste dëshirën për martesë por i dukej se ishte vonë për një gjë të till.
Sejfi Vllamasi
Sejfi Vllamasi (Novoselë, 24 shtator 1883 - Fier, 1975) ka qenë veprimtar i çështjes kombëtare para Pavarësisë, deputet dhe veprimtar politik në Shqipëri. La të shkruar kujtimet e veta me titullin Ballafaqime politike në Shqipëri (1899-1942) nën përkujdesjen e historianit Marenglen Verlit. Autori bën përpjekje për t'i paraqitur ngjarjet realisht dhe në shumë raste çmon veprimet e ish-kundërshtarëve të vet. Vllamasi kritikon hapur personalitete si Luigj Gurakuqi dhe grupin e irredentistëve kosovarë.
Jeta
Sejfiu u shkollua në Stamboll ku përmes Xhafer Mbrështanit u njoh me Hoxhë Said Najdenin. Kreu studimet më 1904 në shkollën e mjeksisë veterinare. Më 1905 emërohet veteriner në Manastir, ku njihet me Komitetin Shqiptar të Manastirit. Sheh nga afër trazirat e organizuara nga çetat terroriste bullgare e greke, dhe veprimtarinë batalionit gjurmues (avxhitabori) komanduar prej kapitenit të klasit të parë, Enver beut. Nga mesi i dytë i v. 1906 degdiset në Anadoll për veprimtarinë e tij pranë komitetit, përkatësisht në Sivash e Karahisar deri në korrik 1908.
Pas shpalljes së Kushtetutës vajti në Kolonjë duke takuar gjatë rrugës vëllezërit Topulli, Fehim bej Zavalanin, Sotir Pecin, Telemak e Themistokli Germenjin. Nga kjo periudhë deri më 1914 në Stamboll ka dhënë mësime fizike e kimie në një shkollë dyvjeçare për teknikë të mesëm veterinarë dhe kështu ka qënë në lidhje të ngushtë e të vazhdueshme me Lëvizjen Kombëtare. Ndjek rivalitetin e dy partive në Mexhlisin Osman, “lttihat ve Terekki” “(Bashkim dhe përparim)”, e përbërë prej xhonturqve dhe tjetra parti ishte “Hyrrjet ve ltilaf”, parti e (“Lirive dhe e Marrëveshjes”), anëtarët e së cilës ishin prej të gjithë kombësive që përbënin Perandorinë Otomane.
Në Luftën Ballkanike u mobilizua kryeveteriner i divizionit aktiv nr. 29, të komanduar nga koloneli gjerman Von Matio, i cili figuronte midis oficerëve gjermanë, që kishin ardhur për të organizuar ushtrinë turke të shpartalluar në ndeshjet e para të luftës ballkanike dhe në rast nevoje për ta komanduar. Ky divizion, bashkë me të tjerët, ishte vendosur në frontin e Çatallxhesë për mbrojtjen e Stambollit nga ushtria bullgare, që i ishte afruar 40 kilometra kryeqytetit.
Ishte anëtar i Partisë Popullore të kryesuar nga Fan Noli dhe mori në Lëvizjen e qershorit më 1924, megjithëse më herët kishte qenë mik i ngushtë i mbretit Zog. Mërgoi në Evropë pas fitores nga forcat e Legalitetit.
Pas pushtimit italian, Vllamasi kthehet në Shqipëri dhe emërohet anëtar i Këshillit të Shtetit në vitet 1940-1944. Më 10 maj 1947 u arrestua nga regjimi komunist. U dënua më 14 janar 1948 nga Gjykata Ushtarake e Tiranës për "agjitacion e propagandë kundër pushtetit popullor, i lidhur me grupin anglo-amerikan". Dënimin e vuajti në burgun e Burrelit, prej ku u lirua më 3 maj. Punoi veteriner në thertoren e Fierit, ku dhe vdiq në vitin 1975.
Kantoni Muret
Kantoni Muret (frëngjisht: Canton de Muret) është një kanton në departamentin Haute-Garonne, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Muret. Ka sipërfaqe 167.69km2 dhe popullsi 50856 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Muret aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Zona Shengen
Zona e Shengenit përfshin territoret e 27 vendeve evropiane që kanë zbatuar e Marrëveshjes Shengen e nënshkruar në qytetin e Shengenit, Luksemburg, në vitin 1985. Zona e Shengenit funksionon shumë si një shtet të vetëm për qëllime të udhëtimit ndërkombëtar me kontrollet kufitare për udhëtarët që udhëtojnë në dhe jashtë zonës, por pa kontrollet e brendshme kufitare.
Nëse një pasaportë apo një BE të miratuar karta e identitetit kombëtar është e nevojshme për kontrolle të identitetit të bëhet në aeroporte, hotele, apo nga policia, varet nga rregullat kombëtare dhe varion midis vendeve. Herë pas here, kontrollet e rregullta kufitare janë përdorur midis vendeve të Shengenit.
Historia
Zona e Shengenit erdhi në ekzistencë më 26 mars 1995 kur të Marrëveshjes së Shengenit, së bashku me konventën e zbatimit të saj ishte zbatuar në pesë nënshkruesit origjinal: Belgjika, Franca, Gjermania, Luksemburgu, Holanda, së bashku me Portugalinë dhe Spanjën. Italia dhe Austria u bashkua gjatë vitit 1997. Me Traktatin e Amsterdamit, marrëveshja u bë pjesë e acquis communautaire të BE-së në 1999. Pas pranimit të Greqisë në 2000, vendet e përbërë nga Bashkimi Nordik Pasaporta - Danimarkë, Finlandë, Suedi, si dhe jo anëtare të BE Islanda dhe Norvegjia - e ndjekur në vitin 2001.
Në vitin 2007, nëntë shtete - Republika Çeke, Estonia, Hungaria, Letonia, Lituania, Malta, Polonia, Sllovakia dhe Sllovenia -. Që u bashkuan me BE tre vjet më parë u bashkua me zonën Zvicra u bë anëtari më i ri Zona e Shengenit (dhe e treta jo-anëtare të BE-së) kur ai u bashkua në 12 dhjetor 2008.
Musa Nushi
Musa (Muharrem) Nushi. -U lind në Pejë më 25.11.1935 në një familje të mesme punëtore.
Arsimimi deriuniversitar
Arsimin fillor (me gjysmëmaturën katërklasëshe) e mori në vendlindje; shkollën normale e filloi në Pejë (klasën e parë e të dytë), klasën e tretë e kreu në Gjakovë, ndërsa klasën e katërt e të pestë (si dhe maturën) i kreu në Prizren në vitin 1959. Ishte kjo gjenerata e parë e normalistëve shqiptarë (me mësim në gjuhën shqipe) me sistemin pesëvjeçar.
Për shkak të kushteve ekonomike jo të volitshme nuk pati mundësi të studiojë në ndonjë fakultet dhe, si bursist i Komunës së Pejës,u emërua mësimdhënës i lëndëve: Gjuhë frënge dhe Edukatë muzikore në Shkollën Fillore në Raushiq të Pejës në vitin shkollor 1959/60, ku shërbeu vetëm shtatë muaj, meqë e morën në shërbimin ushtarak.
Arsimimi universitar
Pas shërbimit ushtarak punoi pesë vjet mësimdhënës i gjuhës shqipe (atëherë i pakualifikuar për këtë lëndë) në shkollën fillore "Ramiz Sadiku" në Pejë. Me këtë rast, pa shkëputje nga puna, u regjistrua në Fakultetin Filologjik (atëherë: Filozofik), në Degën e Gjuhës dhe të Letërsisë Shqipe në Prishtinë dhe u diplomua më 1966.
Përvoja pedagogjike
Si mësimdhënës i dalluar u emërua këshilltar arsimor për lëndën: Gjuhë dhe letërsi shqipe në Entin Ndërkomunal Arsimor-Pedagogjik me seli në Pejë për komunat: Pejë, Deçan, Klinë dhe Burim (ish-Istog). Dhjetë vjet punoi si këshilltar i arsimit, ku pati rast të njihet me shumë arsimtarë, me njohuritë e këtyre arsimtarëve, me kushtet e punës dhe me vështirësitë që ata hasnin në procesin mësimor. Organizimi i seminareve dhe kunsultimet lidhur me reformat në arsim si dhe udhëzimet lidhur me zbatimin e rregullave të drejtshrimit të gjuhës shqipe, ishin preokupim i tij i përhershëm. Risi e këshilltarëve ishin edhe planet orientuese, planet operuese, d.m.th. planet e shkoqitura mësimore për një muaj, një javë dhe për një ditë me njësi të shënuara mësimore. Ishin këto dhe të tjera aktivitete që e mbanin të fortë këtë këshilltar të arsimit prej vitit 1966 gjer në vitin 1975, kur, pasi konkurroi, u emërua pedagog - profesor në shkollën e lartë pedagogjike "Bajram Curri" në Gjakovë, në fillim për lëndën:
Të gjitha këto lëndë i ka ligjëruar në shkollën e lartë pedagogjike "Bajram Curri" dhe në Fakultetin e Edukimit në Gjakovë që nga viti 1975. Punën në Fakultetin e Edukimit nuk e ka ndërprerë akoma (2007, por tani si i pensionuar, punon si profesor bashkëpunëtor.
Musai ishte mjaft i angazhuar në procesin mësimor si dhe në trajtimin e Shumë çështjeve gjuhësore. Ai ishte i pranishëm me punime gjuhësore në të përditshmet tona, në shtypin periodik, në revistën "Shkëndija" si dhe ka marrë pjesë në tubime shkencore me kumtesa nga gjuhësia shqiptare, sidomos në sesionet shkencore të Seminareve Ndërkombëtare për Gjuhën,Letërsinë dhe Kulturën Shqiptare, ku mori pjesë me shumë kumtesa. Po i cekim vetëm disa: Elementet e gegërishtes në gjuhën e njësuar shqipe - vlera të konsiderueshme gjuhësore në "Seminari Ndërkombëtar për Gjuhën, Letërsinë dhe Kulturën Shqiptare" (2011), Prishtinë 2002; Për disa interpretime të diskutueshme në sistemin foljor, në SNG!lLKSH (21/2), Prishtinë 2003 etj. Me kumtesën "Kontributi i rilindësve në kodifikimin e gjuhës shqipe" ka marrë pjesë në Konferencën shkencore të 100-vjetorit të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, mbajtur më 1978 dhe botuar me të njëjtin titull në vëllimin e dytë, në Prishtinë më 1981. Në sesionin shkencor të Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Kosovës, që u mbajt më 1996 dhe që u botua në përmbledhjen e kumtesave me titullin "Letërsia shqipe dhe gjuha letrare" në Prishtinë më 1998, figuron edhe kumtesa e Musait: Fonema n(r) në funksion të tingullit bukurtingëllues (antihiatizues)
Shih edhe
Edmond Beqiri
Universiteti i Prishtinës
Gratë e Muhamedit
Trembëdhjetë gra u martuan me profetin islam Muhamed. Myslimanët përdorin termin Umm el-Mu'minin (arabisht: أم ٱلْمُؤْمِنِين‎) që do të thotë Nëna e Besimtarëve, dukshëm para ose pasi iu referohen atyre si shenjë respekti, një term që rrjedh nga Kurani 33:6.
Në moshën 25-vjeçare, Muhamedi u martua me gruan e tij të parë, të venë Hatixhe bint Huvejlid. Kjo martesë zgjati 25 vjet. Pas vdekjes së saj në vitin 619 të es, ai u martua me gjithsej 12 gra gjatë viteve të mbetura të jetës së tij. Nga këto gra, dy i lindën fëmijë: Hatixheja dhe Maria el-Kibtije. Të gjitha gratë e Muhamedit ishin të veja ose ishin divorcuar, me përjashtim të Aishesë.
Qëllimet
Muhamedi u martua për herë të parë në moshën 25 vjeçare me Hatixhen. Ai mbeti i martuar në mënyrë monogame me të edhe për 25 vjet të tjera deri në vdekjen e saj, pas së cilës ai besohet të ketë pasur disa gra për arsyet e shpjeguara më poshtë. Me përjashtim të Aishes, Muhamedi u martua vetëm me të veja, të divorcuara ose robër.
Watt deklaron se të gjitha martesat e Muhamedit kishin aspektin politik të forcimit të marrëdhënieve miqësore dhe bazoheshin në zakonin arab. Esposito thekson se disa nga martesat e Muhamedit kishin për qëllim sigurimin e mjeteve të jetesës për të vejat. Ai vuri në dukje se rimartesa ishte e vështirë për të vejat në një shoqëri që theksonte martesat e virgjëra. F.E. Peters thotë se është e vështirë të bëhen përgjithësime për martesat e Muhamedit: shumë prej tyre ishin politike, disa të dhembshur dhe disa ndoshta çështje të zemrës. John Victor Tolan shkruan se martesat e Muhamedit kryesisht tentojnë të krijojnë aleanca politike.
Qëllimet e martesave të Muhamedit janë përshkruar si:
Në kulturën arabe, martesa lidhej në përputhje me nevojat më të mëdha të fisit dhe bazohej në nevojën për të krijuar aleanca brenda fisit dhe me fiset e tjera. Virgjëria në kohën e martesës së parë theksohej si nder fisnor.
"Gjatë gjithë viteve të rinisë së tij, Muhamedi u martua vetëm me një grua, edhe pse seksualiteti i mashkullit është në kulmin e tij gjatë kësaj periudhe. Edhe pse ai jetonte në shoqërinë ku jetonte, ku martesa në shumësi konsiderohej rregull i përgjithshëm, dhe divorci ishte shumë i lehtë - ai u martua vetëm me një grua, megjithëse ajo ishte më e madhe se ai. Ai ishte një bashkëshort besnik për të për njëzet e pesë vjet dhe nuk u martua me një grua tjetër, përveç pas vdekjes së saj. Ai në atë kohë ishte pesëdhjetë vjeç. Më pas ai u martua me secilën nga gratë e tij për një qëllim shoqëror ose politik; ashtu që ai dëshironte të nderonte gratë e devotshme, ose donte besnikërinë e disa fiseve në mënyrë që Islami të përhapej në mesin e tyre. Ai ishte një njeri jo një zot. Për më tepër, ai mori përsipër përgjegjësitë financiare të familjes së tij të madhe, pa pasur burime të mëdha. Ai ishte i drejtë dhe i drejtë ndaj të gjithëve dhe nuk bënte fare dallim mes tyre. Ai ndoqi praktikën e profetëve të mëparshëm, të cilët askush nuk e kundërshtoi martesën e tyre në shumësi. A është arsyeja pse njerëzit kundërshtojnë martesën shumëfish të Muhamedit fakti që ne i dimë detajet e vogla të jetës së tij dhe dimë kaq pak detaje nga jeta e Profetëve para tij?'."
- Laura Veccia Vaglieri Orientalistja italiane në librin e saj Një interpretim i Islamit
"Vetë Mahometi, pas gjithë asaj që mund të thuhet për të, nuk ishte një burrë sensual. Ne do të gabojmë gjerësisht nëse e konsiderojmë këtë njeri si një vullnetar të zakonshëm, i synuar kryesisht në kënaqësitë e ulëta, jo për kënaqësitë e çdo lloji."
- Thomas Carlyle në librin e tij Mbi heronjtë, adhurimin e heroit & heroin në histori
Jeta familjare
Muhamedi dhe familja e tij jetonin në shtëpi të vogla ngjitur me xhaminë në Medine. Secila prej tyre ishte gjashtë deri në shtatë hapësira të gjera (1.7 metra) dhe dhjetë hapje të gjata (2.3 metra). Lartësia e tavanit ishte ajo e një njeriu mesatar në këmbë. Batanijet u përdorën si perde për të mbrojtur dyert. Sipas një tregimi nga Enes bin Malik, "Profeti i vizitonte të gjitha gratë e tij në një raund, gjatë ditës dhe natës dhe ato ishin njëmbëdhjetë në numër." E pyeta Enesin: "A kishte fuqi Profeti për këtë?" Enesi u përgjigj: "Ne thoshim se Profetit iu dha forca prej tridhjetë (burrash)." Dhe Sa'id tha nga Katade se Enesi i kishte treguar atij vetëm për nëntë gra (jo njëmbëdhjetë)."
Edhe pse gratë e Muhamedit kishin një status të veçantë si Nëna e Besimtarëve, ai nuk i lejoi ato të përdornin statusin e tij si profet për të marrë trajtim të veçantë në publik.
Konfederata e Sindikatave të Shqipërisë
Konfederata e Sindikatave të Shqipërisë (KSSH) u themelua më 5 qershor 1991 në Tiranë. Është organizata sindikale më e madhe dhe më e organizuara në Shqipëri.
Coloneşti (Bacău)
Coloneşti (Bacău) është një komunë në qarkun Bacău në Rumani. Ka një popullsi prej 2229 banorësh dhe sipërfaqe 44.68 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 6 fshatrave: Călini, Coloneşti, Sâu Nou, Spria, Valea Mare, Zapodia.
Universiteti i Elbasanit "Aleksandër Xhuvani"
Universiteti i Elbasanit “Aleksandër Xhuvani” është vazhdim i Institutit të Lartë Pedagogjik “Aleksandër Xhuvani”, themeluar në 1971. Në fillimet e tij Instituti i Lartë Pedagogjik përbëhej nga këto degë : Me vendim të Këshillit të Ministrave Nr. 44, më 12 nëntor, 1991, Institutit të Lartë Pedagogjik iu dha Statusi i Universitetit. Në Universitetin e Elbasanit shkollohen qindra mësues nga pjesë të ndryshme të Shqipërisë. Ai luan një rol të rëndësishëm edhe në kualifikimin e mësuesve. Shërben gjithashtu edhe si qendër kërkimore për studentët dhe pedagogët e Universitetit.
Më 1991 kur Instituti i Lartë mori statusin e lartë të Universitetit, ai përbëhej nga tre Fakultete të ndarë në pesë degë : Në vitin 1992 u hap dega e gjuhës dhe kulturës gjermane. Në vitin 1994 u hap dega e gjuhës dhe kulturës angleze. Në vitin 1995 u hapën degët e jurisprudencës, ekonomikut dhe mësuesve për kopshtet. Në shtator të vitit 1998 filloi dega e frengjishtes.
Sot, Universiteti i Elbasanit numëron rreth 3500 studentë në sistemin me frekuentim të plotë dhe 4500 studentë në sistemin pa shkëputje nga puna. Më parë funksiononte edhe sistemi i korrespodencës, që tani është mbyllur. Përmendim Rektorët ndër vite si: Dr. Vasil Kamami, Dr. Hysen Shabanaj, Prof.Dr. Agron Tato, Prof.Dr. Mehmet Çeliku, Prof.Dr. Teuta Dilo, [https://www.janidode.info Prof.Dr. Jani Dode], Prof.Dr. Liman Varoshi, Prof.Dr. Skënder Topi.
Struktura
Universiteti Elbasanit është një institucion kombëtar për mësimdhënie dhe shkencë dhe varet nga Ministria e Arsimit dhe Kërkimeve Shkencore.
Senati i Universitetit të Elbasanit është një organ i zgjedhur që merr vendime për problemet më të rëndësishme në fushën e mësimdhënies, kërkimit shkencor si dhe administrim- financës.
Rektori përgjigjet për drejtimin shkencor, pedagogjik e financiar. Ai është kryetar i Senatit.
Fakultetet e Universitetit të Elbasanit janë ndarje shkencore dhe mësimdhënëse që mbulojnë punën shkencore dhe arsimore.
Këshilli Shkencor i Fakultetit është organ i zgjedhur që merr vendime për problemet më të rëndësishme të Fakultettit në fushën e mësimdhënies dhe kërkimit shkencor.
Dekani i Fakultetit drejton dhe kontrollon punën mësimore dhe shkencore të Fakultetit.
Departamenti është njësia bazë mësimore dhe shkencore në të cilin marrin pjesë lektorët dhe asistent-lektorët.
Organizimi i studimit
Çdo student ka të drejtën e studimit këtu me dhe pa shkëputje nga puna. Çdo student që ka marrë dëftesën e shkollës së mesme (ose dëftesë ekuivalente me të) në Republikën e Shqipërisë ka të drejtë të futet në provimet e pranimit dhe të konkurimit.
Ky konkurim bazohet në njohuritë dhe rezultatet e arsimit parauniversitar në fushën e zgjedhur sipas degës specifike.
Lehtësitë akademike
Si nevoja të domosdoshme për ristrukturimin e Universitetit të Elbasanit u ngritën Qendra e Kompjuterit, Qendra e Medias dhe Qendra e Edukimit në Distancë. Një kontribut të vyer për këto qendra kanë dhënë institucione të ndryshme universitare perëndimore si pjesë e programit TEMPUS, fondacionet SOROS dhe të tjera institucione perëndimore që kanë vendosur lidhje dypalëshe. Gjatë krizës së pranverës 1997 këto struktura u dëmtuan seriozisht.
1. Qendra e Kompjuterit dhe Medias.
2. Biblioteka
3. Qendra e Studimit dhe Mësimit në Distancë.
4. Qendra e informimit studentor. Është krijuar në vitin 2001, dhe ka krijuar filialet e veta në gjitha Fakultetet e universitetit. Në ngritjen e kësaj qendre ka kontribuar Fondacioni SOROS dhe Fondacioni Hollandez.