cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shprehje e rregullt
Sekuenca e modelit është një shprehje e cila është e dizajnuar në një gjuhë për të paraqitur shënjestrat e përshkruara në mënyren më fleksibile. Mënyra më e thjesht për të përdorur shprehjet e rregullta do të ishte nëse do të përdorej e njejta fjalë e cila shqiptohet në dy mënyra te ndrsyhme. Gjithashtu edhe wildcard mundet t'i arrijë këto, por wildcard dallojnë nga shprehjet e rregullta sepse wildcard janë më të kufizuar në bazë se çfarë mund të marrin si model.
Shprehjet e rregullta janë shumë të dobishme në informatikë. Sistemtet e ndryshme për të përcaktuar shprehje te rregullta kane evoluar për të siguruar dy standardet themelore për gramatikë dhe sintaksë. Procesori i shprehjeve të rregullta gjindet në disa paisje kërkuese, në dialogjet për kërkim dhe zëvendësim të procesorëve të fjalëve dhe redaktorëve të tekstit.
Fusnota
Fusnotat jane fjalët me prejardhje gjermane e cila e shënon një shënim, me vërejtje në fund të faqes me tekst. Fusnota bën sqarimin shtesë apo udhëzon me sqarime shtesë për pjesën e tekstit e cila është e prezentuar. Në gjuhën shqipe është emër i përgjithshëm i gjinisë femrore.
Shprehje e rregullt
Historia
Shprehjet e rregullta origjinalitetin e kanë nga viti 1956, ku matematicienti Stephen Cole Kleene përshkroi gjuhën e rregullt duke përdorur notacione matematikore të cilat i quajti bashkësi te rregullta. Këto linden në teorinë e shkencave kompjuterike, nënfusha të teorisë automata dhe në përshkrimin dhe klasifikimin e gjuhëve formale. Shprehjet e rregullta u popullarizuan nga viti 1968 për dy përdorime: në modelin e koordinimit në editim të teksteve dhe analiza leksikore në një kompajllues.
Fusnota
Burimi është nga dy fjaë gjermane të renditura: Fuß + Note
Mënyra e radhitjes
Fusnota shënohet në anën e djathtë të fjalës e cila duhet të sqarohet me numër rendor (¹, ², ³, ...) apo me shenja tipografike (*, **, ***, ...) me madhësi për dy pika tipografike (pt), më të vogël se teksti bazë dhe e njejta shenjë përsëritet në fund të faqes bashkë me fjalët apo fjalitë sqaruese.
Shprehje e rregullt
Historia
Sot Shprehjet e rregullta jane të përkrahura gjithandej në gjuhët programuese, në procesim të programit të teksteve, tekst editorëve të avancuar, dhe në disa programe tjera. Përkrahja e shprehjeve të rregullta është edhe pjesë e librarisë standarde të shumë gjuhëve programuese duke e përfshire Java dhe Python, dhe e ndertuar edhe në sintaksen e të tjerave, duke përfshirë Perl dhe ECMAScript.
Impelementimi i shprehjes se rregullt shpesh quhet edhe mekanizmi (engine) i shprehjes së rregult, dhe një numër i librarive janë në dispozicion per tu ripërdorur.
Klasat e karaktereve
Klasat e karaktereve janë koncepti bazë i shprehjeve të rregullta në koordinimin literal. Ajo bën që një sekuencë e vogël të koordinohet me një bashkësi të madhe të karaktereve. P.sh [a-z] mund të qëndroj për alfabet, dhe \d mund të ketë kuptimin e çfarëdo shifre.
Klasët e karaktereve mund te zbatohen ne dy levele POSIX. POSIX standardet definojnë klasën e karaktereve, e cila do të njihet nga procesorët e shprehjeve të rregullta që janë instaluar. Ato definicione janë në tabelën në vijim:
Sistemi i Harmonizuar
Sistemi i Harmonizuar për Përshkrimin dhe Kodifikimin e Mallrave (SH) është një sistem standart kodesh dhe përshkrimesh që shërben si bazë për ndërtimin e një nomenklature tarifore për klasifikimin e produkteve tregtare. Ky sistem është zhvilluar nga Organizata Botërore e Doganave (OBD) (ish Këshilli i Kooperimit Doganor). Në këtë organizatë, me seli ne Bruksel të Belgjikës, marrin pjesë mbi 160 vende.
Sistemi i Harmonizuar është një nomenklature kodesh gjashtë shifrore. Duke mbajtuar atë si bazë, për qëllime doganore, vende të veçanta e kanë krijuar nomenklaturat e tyre të mallrave duke e shtrirë kodifikimin në nivelin e 10 shifrave apo më shumë shifrave. Gati 200 vende, që përfaqesojnë rreth 98% te tregtisë botërore, përdorin SH si bazë për:
Kodet e SH janë rishikuar në vite. Verisoni më i fundit i SH është në fuqi nga 1 janari 2007.
Zhvillimi i sistemeve të klasifikimit
Interesimi për sistemet e klasifikimit të mallrave është shfaqur që nga kohët më të lashta, qëkurse autoritetet e vendeve të zhvilluara në atë kohë filluan të vendosnin taksa mbi mallrat që qarkullonin nëpër territoret e tyre kufitare. Më vonë, me zhvillimin e shoqërive të industrializuara, u bë gjithnjë më e nevojshme njohja edhe e nivelit të kësaj tregtie, madje edhe atëherë kur taksat nuk luajnë ndonjë rol me rëndësi të veçantë.
Sistemet e para të klasifikimit të mallrave padyshim që kanë qenë të një natyre të thjeshtë dhe konsistonin në shumicën e rasteve në ndonjë listë alfabetike të mallrave që i nënshtroheshin një takse të caktuar, ose të mallrave që përjashtoheshin nga ajo taksë. Ndërkohë, me rritjen e numrit të niveleve të taksave dhe të listave të veçanta koreponduese të mallrave, u kuptua se do të ishte më mirë që sistemet e klasifikimit të mallrave të mbështeteshin mbi kritere të tjera, të ndryshme nga ai i klasifikimit sipas nivelit të taksimit. Në këtë mënyrë filluan të zhvilloheshin hap pas hapi sisteme të tjera klasifikimi të mbështetura në kritere që lidheshin gjithnjë e më tepër me natyrën e mallrave.
Nga ana tjetër, me kalimin e kohës, me rritjen e nivelit dhe rëndësisë së tregtisë ndërkombëtare, njerzit filluan të bëhen gjithmonë e më shumë të ndërgjegjshëm për një sërë vështirësish që vinin si rrjedhojë e ndyshimeve në tarifat doganore të vendeve të veçanta. Këto ndryshime përfshinin, ndër të tjera, renditjen apo organizimin e zërave apo kapitujve të nomenklaturave të secilit vend, emërtimet dhe përcaktimet për produkte të ndryshëm, deri dhe parimet themelore klasifikuese mbi të cilat ato sisteme ishin konceptuar. Në disa vende sistemet e klasifikimit ishin ndërtuar në mënyrë gati empirike. Në vende të tjera, këto sisteme edhe pse fillimisht të ndërtuara mbi kritere metodikisht të pranueshme, ndryshoheshin shumë shpesh për tju përshtatur me efektivitet masave të mëvonshme në ndërmarra në politikat tregtare. Gjithnjë e më tepër u bë e qartë se ekzistonte një nevojë e ngutshme për një nomenklaturë doganore standarte, e cila duhej të siguronte:
Sistemet paraardhëse
Përpjekjet për të bërë një nomenklaturë të bërbashkët botërore me qëllim thjeshtëzimin e tregtisë ndërkombëtare zgjatën më shumë se një shekull.
Në këtë kuadër, ndërmjet viteve 1831 dhe 1854, Belgjika i paraqiti statistikat e saj të tregtisë së jashtme të ndara në tre kapituj të përgjithshëm: lëndë të para, prodhime industriale dhe artizanale. Në vitin 1854 ky sistem i la vendin një sistemi të bazuar në renditjen alfabetike të mallrave. Më tej, më 1892 Austro-Hungaria filloi të përdorë një skemë klasifikimi të ngjashme me ato që u përdorën më vonë nga Nomenklatura Statistore e Brukselit e 1913 dhe Projekt Nomenklatura Doganore e Lidhjes së Kombeve e 1931.
Ndërmjet viteve 1853 dhe 1908, u mbajtën një sërë kongresesh të nivelit botëror me qëllim përgatitjen e një nomenklature ndërkombëtare, nga të cilët i pari (Bruksel 1853) mbështeti idenë e uniformizimit të një nomenklature tarifore ndërkombëtare me një nomenklaturë statistikore ndërkombëtare, mbështetur në argumentin se këto dy nomenklatura janë të lidhura në mënyrë që ndryshimet e njerës implikojnë ndryshime të ngjashme tek tjetra. Më 1885 u themelua Instituti Ndërkombëtar i Statistikave për të çuar më tej punën e nisur në kongreset ndërkombëtare të statistikave. Më 1889 u mbajt Kongresi Ndërkombëtar Tregtar ku edhe njëherë u mbështet ideja se ishte në të mirën e të gjithë vendeve që të përdornin klasifikime të krahasueshme dhe fjalorë uniformë termash në tarifat e tyre doganore dhe statistikat zyrtare, ide kjo që u shty edhe më përpara nga Kongresi i Dytë Ndërkombëtar i Dhomave të Tregtisë (Milano 1906).
Në hemisferën tjetër, po më 1889, në Washington, Konferenca e Parë Ndërkombëtare e Shteteve Amerikane rekomandonte miratimin e një nomenklature të përbashkët që i përshkruante mallrat sipas renditjes alfabetike me terma të barazvlefshëm në anglisht, portugalisht dhe spanjisht.
Por më e hershmja nomenklaturë statistikore uniforme e aprovuar ndonjëherë nga ndonjë konventë ndërkombëtare duket se është ajo e dalë nga Konferenca e Dytë Ndërkombëtare mbi Statistikat Tregtare, mbajtur në Bruksel më 1913. Kjo konventë u nënshkrua nga 29 vende më 31 dhjetor 1913. Vetë nomenklatura e dalë nga kjo konventë përbëhej nga 186 zëra të organizuara në pesë grupe: kafshë të gjalla, ushqime dhe pije, lëndë të para dhe materiale në shkallë të ulët përpunimi, produkte të gatëshme, dhe ar e argjend. Ajo shërbeu si bazë për përpilimin e statistikave të para tregtare nga Zyra Ndërkombëtare e Statistikave Tregtare në 1922 dhe u përdor, drejtpërsëdrejti ose jo, për qëllime tarifore nga më shumë se 30 vende.
Në Maj 1927 ideja e një grupi pune të përbashkët për tarifat doganore u mbështet nga rekomandimet e bëra nga Konferenca Ekonomike Botërore mbledhur nën kujdesin e Lidhjes së Kombeve (Lidhja e Kombeve). Një komitet ekspertësh përgatiti në atë kohë një Projekt Nomenklaturë Doganore, versioni i parë i së cilës u përpilua më 1931 dhe u rishikua më 1937.
Kjo nomenklaturë që u njoh edhe me emrin “Nomenklatura e Gjenevës” përmblidhte 991 zëra të organizuar në 96 kapituj, këta të fundit të grupuar në 21 seksione. Pavarësisht se u përdor nga shumë vende si bazë për tarifat e tyre doganore, Nomenklatura e Gjenevës nuk mundi të influencojë aq sa duhet në standartizimin e nomenklaturave doganore. Shkak për mossuksesin e saj ishte dhe kolapsi që pësoi Lidhja e Kombeve në prag të Luftës së Dytë Botërore.
Nomenklatura e Këshillit të Bashkëpunimit Doganor
Nevoja për rindërtim ekonomik dhe dëshira për liri më të madhe tregtare, karakteristika këto të periudhës pas Luftës së Dytë Botërore, krijuan kushte të favorshme për standartizimin e tarifave doganore dhe nevoja për një nomeklaturë ndërkombëtare të përbashkët u bë edhe një herë e dukshme.
Bazuar në Nomenklaturën e Gjenevës, Grupi i Studimit të Bashkimit Doganor Europian, që kishte marrë detyrë përgatitjen e tarifës doganore të përbashkët për përdorim nga të gjitha vendet pjesmarrëse në këtë bashkim, më 1949 përgatiti një nomenklaturë, e cila e riorganizuar, e lidhur dhe e thjeshtëzuar u bë pjesë organike e Konventës së Brukselit mbi Nomenklaturën për Klasifikimin e Mallrave në Tarifat Doganore (15 dhjetor 1950). Kjo konventë u hap për nënshkrim në të njëjtën kohë me Konventën për Themelimin e Këshillit të Bashkëpunimit Doganor (KBD). Fillimisht teksti u njoh si “Nomenklatura (Tarifore) e Brukselit” (NTB) por më 1974 u riquajt “Nomenklatura e Këshillit të Bashkëpunimit Doganor” (NKBD).
Që nga 1955, Këshilli i Bashkëpunimit Doganor ka rekomanduar gjashtë ndryshime në këtë nomenklaturë të cilat pas pranimit nga të të gjitha palët kontraktuese kanë hyrë përkatësisht në fuqi më 1 janar 1965 (tre rekomandimet e para), 1 janar 1972, 1 janar 1978 dhe 1 janar 1988.
Deri më 1987 pesëdhjetë e dy vende ishin palë kontarktuese në Konventën e Nomenklaturës, por në fakt më tepër se 150 vende apo territore e kanë përdorur Nomenklaturën e KBD si bazë për tarifat e tyre doganore. Pjesa më e madhe e vendeve që kanë qenë palë kontraktuese në Konventën e Nomenklaturës sot kanë pranuar Sistemin e Harmonizuar.
Abetarja e mirë
Abetarja e mirë Autore: Afërdita Avdiko. Botuesi: Redona. Viti i botimit: 2012. Faqet e librit 75. ISBN 978-99956-14-72-0
Matematika çdo ditë me ty 4
Matematika çdo ditë me ty 4 Autori: Qako Naqellari. Botuesi: Redona. Viti i botimit: 2008. Faqet e librit 120. ISBN 978-99956-14-20-1
Lista e fëmijve të dheut të Plavës
Kjo është lista e fëmijëve të truallit të Plavës. Për shkak të pa mundësisë së caktimit të truallit për disa personave si pasojë e ndryshimeve të ndarjes administrative të territorit në këtë listë janë përfshirë persona edhe të anëve të cilat gjatë historisë kanë qenë të njohura nën emrin Plava.
Kanali Milena
parapamje|250x250px|Kanali Milena Kanali Milena, i njohur edhe si Porto Milena ose Partamilena, është një kanal i hapur në vitin 1885, sipas projektit të inxhinierit rus të oborrit të Malit të Zi Vladimir Ivanoviq Varmanit, për derdhjen e ujit të liqenit të Zogajve në detin Adriatik.
Histori
Urdhërin për këtë ndërmarrje e dha princi i Malit të Zi, Nikolla I, pas vizitës së parë në Ulqin, kur nga paria e Ulqinit dëgjoi se fëmijët po u vdisnin nga malaria. Kanali u hap në sistetemin zig-zag në një gjatësi prej 4,5 km. Mirëpo, pas hapjes, në vend që të shkonte nga liqeni në det, në të depërtoi uji i detit, për shkak të kriptodepresionit në relacion me nivelin e detit. Në këtë mënyrë ulja e malarjes qe akoma më efektive sasa ajo e planifikuar, pasi uji i liqenit në këtë mënyrë u kripos dhe e bëri të pamundur shumëzimin e mushkonjeve. Numri i vdekjeve nga malaria u pakësua, dhe në shenjë falënderimi vendësit i dhanë kanalit emrin e princeshës së Malit të Zi, Milena Vukotić. Më pas, për shkak të rritjes së nivelit të ujit Bunës, Buna doli nga shtrati, dhe uji vërshoi në fushën e Ulqinit duke zgjeruar kanalin e Milenës gati në dimensionet e sotme dhe me një degë derdhej në det, te kepi i Gjeranës. Kanali i zgjeruar u bë edhe liman natyror për anije të vogla dhe barka. Pas tërheqjes së ujit të Bunës e të Drinit, kanali mbeti si degë lumi e gji deti në baltën e Zogajve, varësisht nga sasia e ujit që vjen ose shkon, ose nga lartësia e baticës dhe e zbaticës.
Kur uji në liqenin e Zogajve ftohet nën ndikimin e erërave të dimrit, atëherë prej tij nisen në drejtim të detit qefujt, levrekët, ngjalat dhe peshqit e tjerë që zihen në kanal me vegla ose objekte të posaçme dhe karakteristike peshkimi kalimera. Emri i këtyre veglave apo objekteve në greqisht do të thotë "mirë dita, me fat", kurse në gjuhën shqipe do të thotë "në kalim merre", mendohet për peshkun. Kjo mënyrë e peshkimit përdoret edhe në lumin Buna. Sot Kanali Milena është një bombë mjedisore dhe pritet një ndërhyrje për pastrimin dhe rigjallërimin e tij.
Në vitin 1972, në Porto Milenë u ngrit restorant mbi ujë "Kalimero," i cili sot nuk ekziston më.
Kolektiviteti përtejdetit
Kolektivitetet përtejdetit (collectivité d'outre-mer ose COM), janë ndarje administrative të rendit të parë të Francës, si rajonet franceze, por kanë një status gjysmë autonom. COM përfshijnë disa ish-|koloni franceze përtejdetit dhe entitete të tjera franceze përtejdetit me një status të veçantë, të cilat të gjitha u bënë COM me reformën kushtetuese më 28 mars 2003. COM-të ndryshojnë nga rajonet përtejdetit dhe departamentet përtejdetit, të cilat kanë të njëjtin status si Franca metropolitane, por ndodhen jashtë Evropës. Si pjesë integrale e Francës, kolektivitetet përtejdetit përfaqësohen në Asamblenë Kombëtare, Senat dhe Këshillin Ekonomik dhe Social dhe mund të votojnë për të zgjedhur anëtarët e Parlamentit Evropian. COM-të e Paqësorit përdorin frangën CFP, një monedhë e lidhur me euron, ndërsa COM-të e Atlantikut përdorin vetë euron. Deri më 31 mars 2011, kishte pesë COM:
Brislach
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Matematika çdo ditë me ty 5
Matematika çdo ditë me ty 5 Autori: Qako Naqellari. Botuesi: Redona. Viti i botimit: 2008. Faqet e librit 120. ISBN 978-99956-14-68-3
Prralla Kombëtare
"Prralla Kombëtare" (Vëllimi i Parë) Mbledhë prej gojës së popullit me Autor At Donat Kurti. Shtëpia botuese "Botimet Françeskane" Shkodër, viti i botimit 2005. Faqet e librit 170. ISBN 99943-696-2-8
"Prralla Kombëtare II" Vëllimi i Dytë, mbledhë prej gojës së popullit me Autor At Donat Kurti. Shtëpia botuese "Botime Françeskane" Shkodër, viti i botimit 2005. Faqet e librit 170. ISBN 99943-696-1-X
Beleţi-Negreşti
Beleţi-Negreşti është një komunë në qarkun Argeş në Rumani. Ka një popullsi prej 1.853 banorësh dhe sipërfaqe 49,00 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 4 fshatrave: Beleți, Lențea, Negrești dhe Zgripcești.
Matematika çdo ditë me ty 1
Matematika çdo ditë me ty 1 Autori: Qako Naqellari. Botuesi: Redona. Viti i botimit: 2008. Faqet e librit 80. ISBN 978-99956-14-16-4
Panariti (Korçë)
Panariti është një fshat në komunën Vithkuq në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Lista e fëmijve të dheut të Medvegjës
Kjo është lista e fëmijëve të truallit të Medvegjës. Për shkak të pa mundësisë së caktimit të truallit për disa personave si pasojë e ndryshimeve të ndarjes administrative të territorit në këtë listë janë përfshirë persona edhe të anëve të cilat gjatë historisë kanë qenë të njohura nën emrin Medvegja.
Ngjyra
thumb|right|Rrethi i ngjyrave|260px
Esat Myftari
Esat Myftari lindur më 16 qershor 1940 në Pejë Kosovë. Diplomat karriere, përkthyes, publiçist dhe studjues politolog i mardhënieve ndërkombtare. Ish deputet në Kuvendi i Shqipërisë me ndërrimin e sistemit politik në Shqipëri. Esat Myftari është babai i dy fëmijëve dhe kryefamiljar i përkushtuar. Autor i monografisë dedikuar familjarit të tij Emrush Myftari.
Blauen
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Matematika çdo ditë me ty 3
Matematika çdo ditë me ty 3 Autori: Qako Naqellari. Botuesi: Redona. Viti i botimit: 2008. Faqet e librit 128. ISBN 978-99956-14-18-8
Dimonca
Gjeografia
Fshati ndodhet në perëndim të qendrës komunale Kratovë në zonën Sredorek. Në jug të Dimoncës, linja hekurudhore nga Kumanovе kalon në kufirin maqedono-bullgar në Gjueshevë. Kriva Reka rrjedh në të njëjtin drejtim.
Demografia
Në shekullin XIX, Dimonca ishte çdo fshat në Kratovë Caza. Sipas statistikave të Vasil Kërçov ("Etnologjia dhe Statistikat e Maqedonisë") që nga viti 1900 Dimonci ka 147 banorë, të gjithë maqedonasit janë të krishterë.
Në fillim të shekullit të 20-të, fshati ishte nën epërsinë e Ekzakatit të Bullgarisë. Sipas të dhënave të sekretarit ekzarkist Dimitar Mishev ("La Macédoine et sa Population Chrétienne") në vitin 1905 në Dimonca ka 144 maqedonas.
Shtylla (Korçë)
Shtylla është një fshat në komunën Vithkuq në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Matematika (6)
Matematika (6) Autori: Qako Naqellari. Botuesi: PEGI. Viti i botimit: 2007. Faqet e librit 180. ISBN 978-99956-28-02-4
Mënishtja e Shqipërisë
Mënishtja e Shqipërisë ( lat. Cistus albanicus) është shkurre e familjes mënishtore (cistaceae) me kërcell rreth 30 cm me gjethe eliptike pa bisht.
Burg im Leimental
Burg im Leimental është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Çemerica
Çemerica është një fshat në komunën Vithkuq në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Berevoeşti
Berevoeşti është një komunë në qarkun Argeş në Rumani. Ka një popullsi prej 3.491 banorësh dhe sipërfaqe 102,00 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 4 fshatrave: Berevoeşti, Bratia, Gămăceşti, Oţelu.
Orges Shehi
Orges Shehi (lindur më 20 shtator 1977) është një futbollist shqiptar i cili luan me skuadrën shqiptare KF Tirana në Kategorinë Superiore dhe me kombëtaren shqiptare.
Kantoni Évron
Kantoni Évron (frëngjisht: Canton d'Évron) është një kanton në departamentin Mayenne, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Évron. Ka sipërfaqe 228.2km2 dhe popullsi 12970 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Évron aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Dittingen
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Radio Dukagjini
Radio Dukagjini është një radio stacion kosovar i themeluar më 16 shtator 1999, që shërben rajonin e Kosovës përmes frekuencave kombëtare.
Historiku
Radio stacioni u themelua më 16 shtator 1999, duke filluar me 17 orë program nga ora 08:00 në mëngjes deri në orën 01:00 në mesnatë. Tani ka 19 orë program muzikoro-fojor 06.00 deri në orën 01 eventualisht 02
Frekuencat
Frekuenca e parë e emetimit si radio lokale – 106.3 Frekuencat si radio nacionale: 105.1 / 99.7 / 94.5 dhe 92.7
Lloji i programeve
50% Program Muzikorë 15% Programe informative, kontaktuese, laljme si dhe kyçjet në BBC, DW dhe FREE EUROPE 25% Programe zbavitëse dhe show programe dhe 10% Program komercial
Organizimi
Programi i Radio Dukagjinit është i organizuar në këto sektore Redaksia e programeve informative Redaksia e programeve zbavitëse Redaksia e programeve muzikore Teknika Redaksia e marketingut dhe administrata
Bashkimi i Rinisë së Punës së Shqipërisë
170px|parapamje|djathtas|Logoja Bashkimi i Rinisë së Punës së Shqipërisë ishte organizatë rinore e Partisë së Punës së Shqipërisë. U themelua gjatë Kongresit të Unifikimit, që synonte bashkimin e dy organizatave të themeluara dhe drejtuara nga PPSH: Rinia Komuniste dhe Bashkimi i Rinisë Antifashiste Shqiptare. Si datë themelimi për BRPSH-në u caktua ajo e themelimit të Rinisë Komuniste, 23 nëntor 1942. Zyrtarisht BRPSH-ja cilësohej si "forca më e madhe revolucionare e fuqisë së pashtershme" dhe një "rezervë e fortë luftuese e partisë". Ajo kishte një rol kyç në indoktrinimin politik të fëmijëve dhe të rinjve në Shqipërinë socialiste. Organizata ishte e lidhur me Frontin Demokratik.
Anëtarësia
Mbi 200.000 anëtarë të grupit ishin të moshës 15-25 vjeçare. Grupi ishte përgjegjëse për kontrollin e të gjitha organizatave të Pionerëve të cilat përfshinin fëmijët 7-14 vjeç, për zbatimin e direktivave të partisë në mesin e të rinjve, si dhe për mobilizimin e brigadve të punës vullnetare për të punuar në projekte të veçanta ekonomike. Anëtarësimi në kë këtë grup ishte një parakusht për ata që aspironin për një karrierë në parti apo aparatin shtetëror.
Pojan (Korçë)
Pojani eshte nje fshat nen administrimin e Bashkise Maliq. Pojani eshte nje fshat i lashte qe daton egzistent qe ne kohen e Ilirise. Pojani eshte nja nga te paktet fshatra ne Shqiperi qe ende i ruan traditat dhe kulturat e trasheguara nga Iliria dhe Shqiperia mëmë.
Flutura Meta (Kraja)
Flutura Meta (Kraja) lindi në Shkodër. Ndoqi studimet ne Fakultetin Ekonomik, në Universitetin e Tiranës. Në vitin 1975 u pranua si anëtare e Partise së Punës së Shqipërisë dhe në vitin 1977 u bë komuniste. Gjatë ndryshimeve pluraliste nuk u përfshi në asnjë parti tjetër. Aktualisht është kandidate për deputete në Qarkun e Elbasanit në emër të Partisë së Punës së Shqipërisë, në zgjedhjet e 23 qershorit 2013.
Zheleznica
Zheleznica është një fshat në pjesën verilindore të Maqedonisë, në Komunën e Kratovës, në afërsi të qytetit të Kratovës.
Kantoni Darney
Kantoni Darney (frëngjisht: Canton de Darney) është një kanton në departamentin Vosges, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Darney. Ka sipërfaqe 215.52km2 dhe popullsi 4960 banorë.
Pal Mëlyshi
Pal Mëlyshi (Serrisht, 15 prill 1926 - Ujë-Lurth, 12 prill 1950) ka qenë veprimtar i LANÇ-it, partizan me çetën Pukë-Mirditë dhe oficer i Sigurimit me pseudonimin "Furtuna".
Kantoni Darney
Përbërja aktuale
Kantoni Darney aktualisht përbëhet nga 21 komuna.
Pal Mëlyshi
Biografia
Pal Mëlyshi, me pseudonimin “Furtuna”, ishte një nga agjentët më të mirë të Sigurimit të Shtetit. Ai ishte një komunist i flaktë, edhe pse babai i tij ishte detyruar të arratisej pse nuk i përkrahte idetë komuniste. U fut në Sigurim në shtator të vitit 1949 dhe qëndroi deri sa u vra në vitin 1950.
Rodney Sneijder
Rodney Sneijder (lindur më 31 Mars 1991) është një futbollist hollandez i cili luan me klubin hollandez Almere City në Eerste Divisie si mesfushor. Ai është vëllai më i vogël i futbollistit të Galatasaray Wesley Sneijder dhe të Jeffrey Sneijder.
Lubanishti
Lubanisht, (Љубаништа/Ljubaništa) është fshat në komunën e Ohrit, Maqedoni.
Stacioni hekurudhor i Tiranës
Stacioni hekurudhor i Tiranës është nyja qendrore hekurudhore e Tiranës. Hekurudha është e lidhur me qytetet e tjera të Shqipërisë, duke përfshirë Vlorën dhe Durrësin. Stacioni hekurudhor thuhej se nuk kishte asnjë zyrë të bagazheve. Më 2 shtator 2013, stacioni u mbyll për transportin e pasagjerëve dhe mallrave dhe u shkatërrua për të bërë vend për një bulevard të ri që çon mbi zonën e stacionit në veri. Do të krijohet një rreth tërësisht i ri. Si rezultat, stacioni i Tiranës u zhvendos në Vlorë në vitin 2013 dhe më pas në stacionin e rinovuar të Kasharit në maj të vitit 2015. Linja aktuale Kashar-Tiranë rreth 10 km në gjatësi u zëvendësua me një shërbim të autobusit.
Në rrethin veriperëndimor të Tiranës, Laprakë do të ndërtohet një stacion i ri, i cili është planifikuar si një terminal shumë funksional për hekurudhën, tramvogjen dhe autobusin. Deri në hapjen e saj, transporti hekurudhor midis Tiranës dhe Kasharit mbetet i mbyllur. Një terminal i ri në periferi të Tiranës në Kashar u përurua si pjesë e një restaurimi të HSH-së në maj 2015 që shërbente në Tiranë.
Ndodhitë e çuditshme të Mirosh Guximtarit
Ndodhitë e çuditshme të Mirosh Guximtarit roman, Autori: Sokol Jakova. Botuesi: Redona. Viti i botimit: 2005. Faqet e librit 160. ISBN 99943-669-9-8
Nicola Legrottaglie
Nicola Legrottaglie i lindur më 20 tetor 1976 në Colle Gioia, Itali është një futbollist italian i cili luan për AC Milan, si një mbrojtës qendror.
Legrottaglie, është një nga futbollistët më fetare italiane, duke cituar Biblën si librin e tij të preferuar, të cilën ai kredi me ka ndihmuar atë të rizbulojnë gëzimin e të jetuarit dhe të dashurisë për njeriun shokët e tij. Ai ka dalë me forcë kundër homoseksualitetit, duke e quajtur atë një "mëkat".
Të dhënat:
Karrierën e Rinisë: Karrierën e lartë: Kombëtarja:
Thoma Noti
Thoma Polo Noti Lindur më 17 gusht 1930
U lind në Labovën e vogël, në Gjirokastër, më 17 gusht 1930. Pas shkollës 8-vjeçare, ndoqi mësimet në Shkollën Bujqësore të Kavajës. Këtu, së bashku me shokë të tjerë, u lidhën me çetën e Pezës. Natën, morën armët në postën e afërt dhe ua dhanë partizanëve të rinj...Me kthimin në fshat, pasi shkolla u mbyll nga lufta, kontribuan, bashkë me moshatarët, për propagandimin në ndihmë të çetave partizane. Familja gëzon Statusin e Dëshmorit: shtëpinë ia dogjën gjermano-ballistët në Operacionin e Dimrit 1943-1944 dhe vëllai i tij i madh ra dëshmor.
Ka punuar dy vjet në gazetën "Puna" dhe, pas daljes oficer, 15 vjet në gazetën "Luftëtari". Ka shërbyer në Drejtorinë Politike të Ushtrisë, më 1974-1975. Pas kësaj, transferohet në korpusin e Shkodrës, ku shërben dy vjet si zëvendës sekretar i Komitetit të Partisë. Më 1982-1986 kthehet në Ministrinë e Mbrojtjes Popullore, me detyrën zëvendës drejtor i kulturës dhe i propagandës. Ka botuar 13 libra letrarë dhe publicistikë. Është kryeredaktor i gazetës "Odria".
Rrëmbimi i Tanushës
Rrëmbimi i Tanushës roman, Autori: Anton Papleka. Botuesi: Redona. Viti i botimit: 2007. Faqet e librit 100. ISBN 99943-655-0-9
Zwingen
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Prokura
Prokura është një dokument i bërë në prezencë të noterës që do të thotë një person autorizon një person tjetër që të kryejë një veprim të caktuar juridik sikur të jetë vetë prezent.
Bogaţi
Bogaţi është një komunë në qarkun Argeş në Rumani. Ka një popullsi prej 4.681 banorësh dhe sipërfaqe 70,40 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 8 fshatrave: Bîrloi, Bogaţi, Bojoci, Chiteşti, Dumbrava, Glîmbocel-Deal, Glîmbocelu, Suseni.
Teatri Evropian i Rilindjes
parapamje|[[Viktor Karpaçi, Historitë e Sant'Orsola-s, (hollësi) Compagno della Calza]] Edhe teatri rilindas kaloi nga Teocentrizmi te Antropocentrizmi, me vepra më natyraliste, nga aspekti historik, me synim që ti pasqyronin gjërat ashtu siç janë. Kërkohej rikuperimi i realitetit, i jetës në lëvizje, i figurës njerëzore në hapësirë, në të tre përmasat, duke krijuar hapësira për efektet iluzioniste, si trompe-l'œil. Lindën parimet teatrore të bazuara në tre njësi (aksioni, hapësira dhe koha), të marra nga Poetika e Aristotelit, teori e futur nga Lodovico Castelvetro. Si dramaturgët kryesorë u shquan Niccolò Machiavelli, Pietro Aretino, Bartolomé Torres Naharro, Lope de Rueda dhe Fernando de Rojas, me veprën e tij të madhe La Celestina (1499). Në Angli u krijua Teatri elisabetian, me autorë si Christopher Marlowe, Ben Jonson, Thomas Kyd dhe, veçanërisht, William Shakespeare, gjeni i madh universal i letërsisë (Romeo dhe Zhuljeta, 1597; Hamleti, 1603; Otello, 1603; Makbethi, 1606).
Rilindja qe Koha e artë e teatrit, qoftë në Itali ashtu edhe pranë oborreve të tjera evropiane. Rizbulimi i teksteve klasike greke e latine krijoi një shumësim dhe përhapje të spektakleve teatrorë që bënë të tejkalohej, edhe pse në kohë të ndryshme, në fillim në Itali se sa në pjesën tjetër të Evropës, Paraqitjet e Shenjta klasike të përhapura tashmë që nga fillimi i Mesjetës.
Shumë intelektual rizbuluan tekstet klasike dhe i aktualizuan, si në rastin e La Mandragola (1518) e Niccolò Machiavelli-t dhe La Calandria (1513) e Bernardo Dovizi da Bibbiena.
Teatri rilindas pati një zhvillim të fortë falë edhe zbatimit të risive piktorike dhe arkitektonike. Prespektiva dhe rindërtimi i teatrit sipas shembullit të atyre greko-romakë, janë në themel të ndërtimit të të famshmit Teatro Olimpico i Andrea Palladio-s.
Në Firence, në fund të shekullit të XVI, u hodhën themelet për një formë të re spektakli: Melodrama që në Itali pati midis autorëve të parë Claudio Monteverdi-n. Fillimisht u bë fjalë për intermexot midis akteve të komedisë, që në vazhdim morën gjithmonë e më shumë hapësirë në skenë deri sa u bënë një formë autonome paraqitjeje, më parë e quajtur recitar cantando dhe që u zhvillua deri në krijimin e operave të mirëfillta autonome.
Teatri rilindas në Itali
parapamje|Kopertina e La Mandragola e Niccolò Machiavelli-t Rilindja qe koha e artë e komedisë italiane, edhe falë rekuperimit dhe përkthimit në të folura të ndryshme vulgare, nga ana e humanistëve të teksteve të shumta klasike greke dhe latine (qoftë tekste teatrale si komeditë e Plautit dhe Terencit si dhe tragjeditë e Senekës ashtu dhe vepra teorike si Poetika e Aristotelit, e përkthyer për herë të parë në italisht nga humanisti Giorgio Valla në 1498). Gjinitë e shpalosura dhe paraqitura ishin komedia, tragjedia, drama pastorale dhe, vetëm në fund të periudhës, melodrama, të cilat patën një ndikim të rëndësishëm në teatrin evropian të kësaj periudhe. Por u vazhdua edhe me traditën mesjetare të shfaqjeve të shenjta që patën eksponentë të shumtë edhe përgjatë Rilindjes.
Komedia
Një nga komediografët më përfaqësues të Rilindjes ishte Niccolò Machiavelli; sekretari fiorentin kishte shkruar një nga komeditë më të rëndësishme të kësaj periudhe, La mandragola (1518), e karakterizuar nga një ngarkesë ekspresive dhe nga një limfë krijuese vështirësisht të arritshme, e frymëzuar nga referime satirike ndaj realitetit të përditshëm të personazheve dhe jo më domosdosshmërisht të lidhur gjinitë e traditës klasike.
Kardinali Bernardo Dovizi da Bibbiena shkroi një komedi unike por shembull për shijen e periudhës: La Calandria (1513), e para në absolut (sipas prologut të atribuar Baldassarre Castigliones) shkruar në italisht që nuk rridhte nga një tekst pararendës grek ose latin. Midis shumëve që iu futën kompozimit të teksteve teatrale mund të përmenden eruditët Donato Giannotti (Il Vecchio Amoroso e vitit 1536), Annibal Caro (Gli Straccioni e vitit 1543) dhe fisniku sienezë Alessandro Piccolomini (Amor costante e vitit 1536).
Firencia
Midis komediografëve të parë shumë ishin fiorentinë, duke nisur nga Agnolo Poliziano me L'Orfeo (1480), një komedi me natyrë pastoralo-mitologjike. Por në shekullin pasues u afermuan si profesionistë të vërtetë të komedisë Anton Francesco Grazzini i quajtur Il Lasca, Giovan Battista Cini, Giovan Battista Gelli, Giovanni Maria Cecchi, Benedetto Varchi dhe Raffaello Borghini si dhe i riu Lorenzino de' Medici që shkroi një komedi të vetme, L'Aridosia (1536) para se të vritej nga vrasësit e paguar nga Granduka Cosimo I de' Medici për vrasjen e kushëririt, Alessandro de' Medici, duka i Firences.
Komeditë në oborret italiane
Një vend të veçantë zënë Pietro Aretino, Ludovico Ariosto dhe Ruzante, që qenë të gjithë intelektual në shërbim të oborreve. Për oborrin este-ns të Ferraras, Ariosto, veç Orlando furioso, do të shkruante komedi zbavitëse me origjinë plautine si La Cassaria (1508) dhe La Lena (1528). parapamje|326x326px|Andrea Palladio dhe Vincenzo Scamozzi, Teatri Olimpik, [[Vicenza|majtas]]
Roma e papëve
Në Romën e Leonit të X do të shquhej Pietro Aretino me pasquinate-t e tija por edhe me komedi si La Cortigiana (1525), në të cilën do të dhunonte shumë konvencione gjuhësore dhe skenike. Në Romë teatri u rizbulua dhe, për herë të parë, i garantuar nga papët, që shikonin mundësinë e instrumentalizimit për qëllime politike. Teatri rilindas në Romë nuk pati përfaqësues njëlloj si në oborret e tjera italiane, me një përjashtim të vetëm të Francesco Belo-s që shkroi Il pedante (1529) dhe i sipërpërmenduri Annibal Caro (por me origjinë nga Civitanova Marche, por gjatë gjithë kohës në Romë në shërbim të familjes Farneze). Kërshëri: midis pjesëve të rralla që kanë si skenar Romën e papëve, në fakt për të qenë të saktë, Romën e Jubileut të vitit 1525, është për tu shënuar komedia më e rëndësishme e Rilindjes teatrale kroate dhe në përgjithësi sllave: “Dundo Maroje” (Padroni ose Xha Maro-ja), e shkruar në 1550 nga raguzani Marin Držić, i quajtur edhe Marino Darsa (1508-1567).
Farsa cavaiola
Farsa cavaiola qe një gjini e sukseshme letrare dialektore, pjesëmarrëse e «sezonit të fundit të madh të teatrit komik të shek. të XVI [...] që lulëzoi në Napoli dhe përreth tij», i lidhur mbi të gjitha me emrin e Vincenzo Braca-s. Gjinia duhet të ketë njohur një lulëzim të madh midis fundit të shekullit të XV dhe shekullit të XVI, por për këtë prodhimtari të rëndësishme, në harkun e një shekulli e gjysëmka mbijetuar shumë pak.
Gjinia përqëndrohej në arketipin e farsesk të cavaiuolo-s, dmth. një injorant dhe kryeplak i marr cavezë (me një fjalë një banor i qytetit të Cava de' Tirreni), i imagjinuar nga qytetarët salernitanë në ashpërsinë e dialektit të tij dhe në trajtat më të trasha e karikaturale : shembuj të tillë janë Farza de lo Mastro de scola dhe Farza de la Maestra e Vincenzo Braca-s, ku karakteri i cavaiolo-s bëhet arketipi i «banorit të trash të klasës së ulët».
Midis frasave të mbijetuara, të vetmet më të hershme se ato të Vincenzo Braca-s janë Cartello di sfida cavajola dhe Ricevuta dell'Imperatore, që i përkasin fillimit të shekullit të XV, të dyja të mbetura me autorë anonimë. Ricevuta dell'Imperatore (anonime, por për disa mund ti atribuohet Braca-s) është më e vjetra midis farsave cavaiole , i referohet në mënyrë tallëse pritjes së ofruar Karlit të V në Cava, ku kaloi duke u kthyer nga Tunizi në 1535.
Botimi i vetëm teatral profesionist i farsave cavajole në periudhën bashkëkohore është ajo e prodhuar nga Centro studi sul Teatro Medioevale e Rinascimentale, drejtuar nga Federico Doglio, që doli në skenë në Teatro Valle të Romës në 1986 me përshtatjen dhe regjinë e Giuseppe Rocca-s.
Farsa cavaiola në kontekstin letrarë rilindas
'Farsa cavaiola' qe një nga «momentet kryesore të historisë së farsës në Italinë e Rilindjes», përkrahë lindjes së shfaqjeve të tjera letrare si Strascino-ja sieneze (më e hershme se Congrega dei Rozzi), commedia venedikase e bufonëve Zuan Polo dhe Domenico Tajacalze, dhe mariazzi padovanë të Ruzante-s. Më herët edhe Andrea Calmo qe një frenkuentues i gjinisë mariazzo sa që komedia e tij La Rhodiana iu atribua Ruzante-s deri në kohët e fundit. Përkundrejt këtyre manifestimeve, gjithësesi, ekspresiviteti i gjallë gjuhësor, vepra e Braca-s, paraqitet me përtherje thelbësore macchietistiche, me karakter më lokal dhe campanilistico. Gjerësia më e vogël e horizontit satirik, për shembull, nuk i lejonte Vincenzo Braca-s të arrinte në nivelet mprehtësisë së arritur nga Ruzante.
Komeditë në dialektin venet
Një rast i veçantë është përfaqësuar nga figura dhe vepra e Angelo Beolco i quajtur Ruzante nga emri i fshatarit padovan protagonist i veprave të tij. Veçantia e teatrit të Ruzante-s, paraprinë me disa vite veprën e Andrea Calmo-s, ishte futja në teatrin italian, që deri atëherë kishte përdorur gjuhën vulgare fiorentine, përdorimin e dialektit. Ruzante punonte në oborrin padovan të Alvise Cornaro-s i cili ndërtoi një skenografi apostafat në vilën e tij në Padova që u quajt Loggia e Odeo Cornaro ose Loggia del Falconetto nga emri i arkitektit Giovanni Maria Falconetto që e ideoi, hapësirë e përzgjedhur për paraqitjen e komedive të Ruzante-s si Betìa (1525) dhe Anconitana (1535) për të përmendur më të famshmet mes komedive të Beolco-s.
Viteve 1535 dhe 1537 i përket një komedi shembullore në dialektin venecian, me një titull të pangatërrueshëm: La Venexiana që edhe pse me autor anonim tregon maturinë e teatrit të qytetit të [[Venediku],t deri atëherë i lidhur me autorë të brendatokës.
Në rastin e Ruzante-s dialekti me të cilin shprehej dramaturgjia e tij ishte ai padovan i fshatrave venete të shekullit të XVI: tingujt onomatopeikë me gjuhë të vështirë qenë me frymëzim, në distancën e shumë shekujve, për artistët bashkëkohorë si Dario Fo, që mori frymëzim pikërisht nga gjuha e Ruzante-s për grammelot-in e tij.
Teatri në dialekt filloi të zhvillohej në këtë periudhë me Commedia dell'Arte, maskat e tij, si Arlecchino bergamask (që pastaj do të merte si gjuhë dialektin venecian), Pulcinella napoletane me krijimet e saj mimike dhe gjestuale dhe Pantaleone, tregëtari i vjetër venedikas midis më të famshmeve. Frekuentues të tjerë të teatrit veneto-padovan qenë piaçentini Girolamo Parabosco dhe Ludovico Dolce që shkroi dy komedi dhe dy tragjedi.
Kthesa e komedisë
parapamje|left|Giovanni di Bernardo Rucellai Komedia e shekullit të XVI pësoi një kthesë në 1582, kur në Paris u publikuan Candelaio-ja i Giordano Bruno-s, i pasur me karakteristika anomale dhe trasgresive.
Fisniku peruxhin Sforza Oddi (1540-1611) me komeditë e tij: L'Erofilomachia ovvero il duello d'Amore e d'Amicitia (1572), I Morti vivi (1580) dhe La Prigione d'amore (1580), ofron panoramën e kontaminimeve midis teatrit fundit të shekullit të XVI dhe atij të profesionistëve që po afermohej pranë oborreve italiane dhe franceze, ndërthurja është kaq e dukshme sa në tekstet e tij kishte tashmë personazhe të zakonshëm për publikun e Commedia dell'arte si 'Zanni' dhe kapitenët 'spacconi'.
Shfaqja në teatër e diletantëve fisnikë, të maskave të Commedia dell'arte, që te Sforza Oddi pa një pararendës, do të bëhej një gjini e mirëfilltë e quajtur Commedia ridicolosa dhe në Gjashtëqintën dhe Shtatëqintën do të kishte edhe një plate të gjerë në teatrot e drejtuara nga Akademitë.
Diletantë fisnikë dhe aktorë profesionistë
Këta tekste teatrale luheshin nga diletantë të rinj, si Compagnie della calza e finsnikëve venedikasë për të cilët punonin Ruzante-ja dhe Aretino-ja, Congrega dei Rozzi dhe Accademia degli Intronati e Sienas, për të cilën punoi, midis të tjerëve, i lart-përmeduri Alessandro Piccolomini ose La Confraternita fiorentinase si Compagnia del Vangelista apo, përsëri në Firence, shoqëritë e fisnikëve diletantë, imitim i 'Compagnie della calza' venedikase, si ajo della Cazzuola dhe Compagnia del Paiuolo. Profesionaliteti i aktorit nuk njihej, megjithëse profesioni ekzistonte tashmë që nga koha e giocolieri të shesheve dhe bufonët e oborrit, por u zhvillua, me kalimin e kohës me përparime të rëndësishme nga këndvështrimi i artit dramatik dhe të interpretimit të tekstit, si dhe pregatitjes skenike, shpenzime në ngarkim të kompanive shëtitëse që u afermuan nga mesi i shekullit të XVI (dëshmia e parë e një kompanie me aktorë profesionistë përmendet në një akt noterial të vitit 1545 ) deri në gjithë shekullin pasues me Commedia dell'arte.
Shfaqja e shenjtë rilindase
Përgjatë Rilindjes prodhimtaria e teatrit të shenjtë, që vinte nga shfaqja e shenjtë me origjinë mesjetare, nuk u ndërpre por pati një lulëzim të rëndësishëm që trajtoi temat fetare edhe në oborret italiane midis shekullit të XV dhe shekullit të XVI. Edhe pse e përhapur në të gjithë Evropën kjo gjini u afermua kryesisht në Firence me praninë e autorëve të rëndësishëm si Feo Belcari dhe Lorenzo de' Medici në shekullin e XV dhe me Giovanni Maria Cecchi-n në shekullin e XVI.
Megjithatë shumica e shfaqjeve të shenjta rilindase mbeti një formë anonime si/c ishte e zakonshme gjatë Mesjetës. Kështu mbetën anonim autorët (apo autori) e Ascensione-s, interpretuar në kishën e 'Santa Maria del Carmine' në Firence dhe ajo e Annunciazione-s në kishën fiorentine të 'San Felice in Piazza' të vëna në skenë për Këshillin e Bazelit, Ferraras dhe të Firences (1438-1439) dhe projektuar nga Filippo Brunelleschi në rolin e pazakontë të skenografit, siç dëshmohet nga Giorgio Vasari te Jeta e po këtij arkitekti.
Këto shfaqje shkruheshin për vëllazëritë fiorentinase të të rinjve, më e shquara qe Rappresentazione dei Santi Giovanni e Paolo e shkruar nga Lorenci i Mrekullueshëm në 1491 për hyrjen e të birit Piero në 'Compagnia del Vangelista' dhe e interpretuar në oborrin e 'Convento della Trinità Vecchia' ose konventi i 'San Giusto alle mura', i kthyer në vazhdim në Teatro di Via dell'Acqua. Për vetë 'Compagnia il Cecchi', gati një shekull më vonë në 1589, shkroi L'Esaltazione della Croce; si dëshmi se edhe në fundin e Rilindjes kjo gjini e shenjtë ishte akoma vitale dhe e pëlqyer nga populli dhe oborri mediçeas.
Mima
Nëse nga një anë lindja e komedisë rilindase lejoi zhvillimin e një forme autonome të prozës teatrale, nga ana tjetër tradita 'giullare' dhe e 'guitto-ve' nuk humbi, duke u lejuar vazhdimësinë falë bufonëve të oborrit mimistëve. Punët e tyre nuk u frymëzuan në ndonjë mënyrë nga tradita latine, duke u dalluar kështu nga format e spektaklit bashkëkohës dhe duke paraqitur module që pjesërisht do të shkonin te Commedia dell'Arte. Megjithatë është e gabuar të konsiderosh bufonatat dhe burleskat si ana tjetër e letërsisë teatrale të zgjedhur: temat e giullare-ve dhe të mimistëve të Katërqintës janë të njëjtat e pararendësve të tyre, të mbyllur në një skenografi modeste dhe të shkurtër, në të cilën temat e qytetit u konfrontuan me ato fshatare, që bëhet pika e referimit të 'burla-s' dhe të 'beffeggio-s'.
Teatri hebraik në Mantova
Një veçanti e teatrit rilindas qe prania e një figure si ajo e manovanit Leone de' Sommi, me besim Judaik realizoi, për llogari të dukës së Mantovas, teatrin e Compagnia degli ebrei nga viti 1579 deri në 1587, duke hartuar ai vetë një dramë, të titulluar Magen Nashìm, që provokoi skandal midis rabinëve italianë të Pesëqintës, që e akuzuan se përdori gjuhën e paraardhësve për zbavitjen e princave gentili (dmth. jo hebrej). Pas Kundërreformës ky lloj teatri nuk do të ishte më i mundur.
Lindja e melodramës
parapamje|Bernardo Buontalenti, skenografia e një Intermezzo e La Pellegrina (1589)|274x274px
Në pallatin fiorentin të Giovanni de' Bardi-t u bashkua një grup intelektualësh që mori emrinë Camerata dei Bardi. Duke kërkuar të risillnin tipologjinë antike të recitar cantando atribuar teatrit klasik grek, bënë të lindëte ai stil që më vonë do të afermohej përgjatë shekujve pasues falë gjenialitetit të autorëve të kalibrit të Claudio Monteverdit, Metastasio-s deri te opera e madhe e Tetëqintës së Giuseppe Verdit dhe Giacomo Puccini-t.
Eksperimentuesit e parë të camerata-s fiorentine, të lindur rreth vitit 1573, ishin Jacopo Peri, Giulio Caccini, Vincenzo Galilei (i ati i Galileo Galilei-t), Emilio de' Cavalieri, Jacopo Corsi dhe poeti Ottavio Rinuccini që shkroi libretet e parë.
Në 1589, me vënien në skenë, në Teatro degli Uffizi të Firences, të komedisë Intermedi della Pellegrina të sienezit Girolamo Bargagli, anëtarët e Camerata-s u thirrën për të bërë muzikat e Intermezzo-ve të komedisë që qenë zbatimet e para praktike të teorisë muzikore të 'recitar-cantando-s' dhe lindjes së melodramës. Intermezzo-t e Pellegrina-s patën një jehonë të gjerë për skenën e ndërtuar nga arkitekti-piktor-skenograf Bernardo Buontalenti që me këtë vepër parapriu skenografitë e mëdha dhe komplekse të teatrit barok italian.
Hapësirat e reja interpretuese
parapamje|left|Proskena e Teatro Olimpico në [[Vicenza|384x384px]]
Në fillim të Katërqintës shfaqjet ndodhnin në vende private si kopështe, oborre të konventeve dhe sallone të pallateve të dekoruar për shfaqjet si në rastin e Salone dei Cinquecento në Palazzo della Signoria në Firence përshtatur si teatër nga Giorgio Vasari. Me rivënien në skenë të teksteve greko-latine u nis të ndërtoheshin hapësira të posaçme për të mbajtur skenografitë, ndonjëherë edhe shumë komplekse: në këtë periudhë u ndërtuan hapësira të reja teatrale, duke filluar nga 'Loggia e Odeo Cornaro-s' e njohur edhe si 'Loggia del Falconetto' e Padovas. Por shembulli më bujshëm i zbatimit skenografik rilindas qe Teatro Olimpico i Andrea Palladios, në Vicenza, që akoma edhe sot konservon skenografinë origjinale çinkueçenteske të Vincenzo Scamozzi-t për Edipin mbret të Sofokliut, vepër me të cilën u inaugurua teatri në 1585. Në vazhdim, në 1590, përsëri Scamozzi-t Gonzaga-t i besuan ndërtimin e një tjetër teatri për Palazzo Ducale-n e Sabbioneta-s që mori emrin Teatro all'Antica.
Në Romë falë tejaktivit Pomponio Leto, të prirur për rizbulimin e teatrit latin, Foro Romano dhe Castel Sant'Angelo u bënë vendet e parazgjedhura për shfaqjet, të shpalosura vetëm gjatë festave dhe celebrimeve; pikërisht në Castel Sant'Angelo mbijeton një oborr në formë teatri i përdorur gjatë kohëve të papa Aleksandri i VI dhe akoma më tepër hedonisti papa Leoni i X.
Rizbulimi dhe vlerësimi i lashtësisë klasike nga ana e humanistëve lejoi studimin e veprave që kishin të bënin me teatrin jo vetëm nga këndvështrimin dramaturgjik (në 1425 Nicolò Cusano zbuloi, për shembull, nëntë komedi të Plautit) por edhe nga këndvështrimi arkitektonik: arkitektë, piktorë dhe traktatistë si Sebastiano Serlio që përshtati si teatër të Pesëqintës modelet klasike greko-romke të skenografive: comica, tragica dhe pastorale, ndarje më tresh që u respektua në veprat e teatrit të Rilindjes. Skenografitë komplekse me Girolamo Genga-n, Baldassarre Peruzzi-n dhe Pellegrino da San Danielen (në mjedisin ferrarezë) patën përfaqësuesit e tyre më të mirë. Ndërsa traktatistët si Leon Battista Alberti dhe vetë Serlio-ja e kërkuan frymëzimin te Vitruvi në aspektet teatrale të traktatit të tij mbi arkitekturën romake.
Teatri rilindas i Mbretërisë së Bashkuar
parapamje|left|Swan Theatre i [[Londra|Londrës së vitit 1596|282x282px]]