cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kantoni Remiremont
Kantoni Remiremont (frëngjisht: Canton de Remiremont) është një kanton në departamentin Vosges, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Remiremont. Ka sipërfaqe 278.19km2 dhe popullsi 33045 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Remiremont aktualisht përbëhet nga 16 komuna.
Rëmbec
Rëmbeci është një fshat në komunën Pojan në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Shkolla normale e Zarës
Shkolla normale e Zarës (kroatisht: Normalna škola u Zadru) ka qenë një institucion arsimor që është themeluar në vitin 1816 në qytetin e Zarës në Kroaci me qëllim të përgatitjes profesionale të mësimdhënësve.
Vështrim
Shkolla normale e Zarës ka qenë institucioni i parë arsimor ku u përgatitën mësuesit shqiptarë, fillimisht në gjuhë të huaj e më vonë, nga viti 1901 edhe në gjuhën shqipe është themeluar në Arbnesh të Zarës (sot në Kroaci). Kjo shkollë ka funksionuar deri në vitin 1921 kur është suprimuar nga italianët. Ligjërues në këtë shkollë kanë qenë Pashk Bardhi, Gjergj Fishta, Mati Logoreci, Shtjefën Gjeçovi, Josip Rela, etj. Disa nga nxënësit e kësaj shkolle kanë punuar si mësues të shkollave shqipe në Mitrovicë me rrethinë, në vitet 1916 - 1918 e po ashtu edhe në vise tjera shqiptare.
Bradu
Bradu është një komunë në qarkun Argeş në Rumani. Ka një popullsi prej 6.294 banorësh dhe sipërfaqe 40,31 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 3 fshatrave: Bradu de Jos, Bradu de Sus dhe Geamana.
Xhizja
Xhizja ose xhizje (arabisht جزية = ǧizya = ″taksë për frymë, tribut″) quhet taksa e caktuar për të mbrojturit jo-myslimanë (dhimmi-t) nën sundimin islam.
Xhizja në kuran dhe në ekzegjezën e kuranit
Vjelja e kësaj takse nga popullsia e nënshtruar jo-myslimane, kur për ta bëhej fjalë për pjesëtarë të feve të librave (ahl al-kitab), d.m.th. çifutë dhe të krishterë, bazohet në kuran:
Në këtë varg të kuranit, i cili, sipas shkrimeve përputhëse me njëra-tjetrën të ekzegjezës së kuranit (tafsir-i) (ndër to at-Tabari, Ibn Kathir-i, el-Zamahshari etj.) është krijuar në sfondin historik të fushatave të Muhamedit kundra Perandorisë Bizantine dhe aleatëve të saj arabë në veri të Gadishullit Arabik të vitit 629, janë bazuar interpretimet juridike të literaturës ligjore të fundit të shekullit të 7-të dhe fillimit të shekullit të 8-të. Niveli i kësaj takse varej nga sasia e pronës së taksapaguesit duke qenë kështu jo taksë kolektive.
Xhizja në të drejtën islame
Jurisprudenca islame e trajton temën e xhizjes në kapitujt e xhihadit dhe në shkrimet mbi të drejtën e luftës, ku të drejtat dhe detyrat e jo-myslimanëve përcaktohen hollësisht duke u nisur vetëm nga këndvështrimi islam. Nëpërmjet pagimit të kësaj takse ata shndërroheshin në „të mbrojtur“, që gëzonin nën pushtetin mysliman mbrojtjen e jetës dhe të pronës (sasia e të cilës vendosej nga e drejta islame) si dhe të drejtën e ushtrimit të lirë të riteve fetare, e cila gjithashtu u nënshtrohej kufizimeve të ligjeve islame në fuqi.
Ligjet më të vjetra mbi tatimin e jo-myslimanëve, të cilat e kanë origjinën në kohën e omajjadëve dhe janë të lidhura me emra autorësh si al-Auzāʿī, Ebu Hanife, Malik ibn Anas-i dhe esh-Shafii, janë trashëguar në veprën e at-Tabari-t „Teoritë kontroverse (të diskutueshme) të teologëve juridikë“.
Të detyruar për pagimin e kësaj takse ishin meshkujt e rritur, të shëndoshë psiqikisht dhe fizikisht. Gratë, fëmijët dhe lypësit si dhe murgjit e manastireve të varfër ishin të liruar nga xhizje. Taksa duhej paguar në të holla ose me ato prodhime në natyrë që janë të lejuara nga ligjet islame. Vargu i mësipërm i kuranit është për shumë përfaqësues të drejtimeve juridike islame (madhab-it) një nga provat e shumta për sundimin dhe epërsinë e fesë islame mbi të nënshtruarit jo-myslimanë në perandorinë islame. Niveli i kësaj takse ndryshonte sipas rajonit dhe epokës së perandorisë islame. Lirimi i taksapaguesve nga xhizje ka qenë e mundur vetëm nëpërmjet konvertimit (ndërrimit të fesë) në fenë islame. Por kjo nuk ishte barrë për jo-myslimanet sepse ata ishin të liruar nga zeqati ndryshe nga myslimanët, po ashtu edhe nga sadakaja.
Format e tatimeve për jo-myslimanët
Se ç'rëndësi të madhe ka pasur kjo formë tatimi për sistemin shtetëror islam dhe për fikh-in e tregojnë analizat e hollësishme të juristit Ibn Kayyim al-Xhauzija (1292-1350) në librin e tij të rëndësishëm me titullin أحكام أهل الذمة = ahkam ahl al-dhimma = Aḥkām ahl al-ḏimma = detyrime ligjore për të mbrojturit, ku ai e përshkruan në mënyrë përmbledhëse çështjen e xhizje-s në mbi 160 faqe.
Format e tatimit kanë qenë të ndryshme: a) taksa në rajonet e nënshtruara me anë të kontratës së paqes (sulh) si psh. kontrata e Muhamedit me të krishterët e Naxhranit përgjatë udhës në shkretëtirë ndërmjet Mekkës dhe Jemenit, b) taksa në rajonet e nënshtruara me forcë (ʿanva), popullsia e të cilave nuk u ishte dorëzuar vetë myslimanëve. Sasinë dhe nivelin e taksave të formës së përmendur së fundi e kanë pasur në dorën vetëm autoritetet myslimane.
Legjitimiteti i tatimit
Legjitimiteti i vjeljes së këtyre taksave është diskutuar hollësisht dhe në mënyrë kontroverse (polemike) nga teologët juridikë islamë. Mendimet e tyre përputhen në atë se legjitimiteti i taksës për frymë bazohet si në kuran (në suren 9, vargu 29 të përmendur më lart) ashtu edhe në sunna-n e Muhamedit dhe udhëzimet e tij. Teologët juridikë (si psh. ash-Shafii) kanë qenë të mendimit se forma e kësaj takse është një simbol i përulësisë së atyre që nuk e pranojnë doktrinën e fesë islame: „...deri sa të paguajnë me dorën e vet tribut pa bërë fjalë!“
Juristët e mëvonshëm e shihnin vjeljen e xhizje-s si nxitje për hyrjen në „rrugën e drejtë“ të atyre, të cilët ishin të detyruar të zgjidhnin, ose të pranonin fenë islame, ose të ngulin këmbë në "pafesinë" e tyre (kufr). Në fund të fundit kjo taksë konsiderohej (pavarësisht nga kushtet në të cilat ajo vendosej) si burim i sigurt të ardhurash për shtetin islam: „Ajo është një lloj poshtërimi për ta (jo-myslimanët) dhe ndihmë (financiare) për ne“. Në konceptimin bashkëkohor të kësaj politike fiskale (taksash) të historisë islame thuhet: „Të ardhurat vetë nuk janë kryesore për legjitimimin e xhizje-s. Kryesore është shumë më tepër nënshtrimi i të mbrojturve (ahl al-dhimma) ndaj sundimit të myslimanëve, për të jetuar pranë tyre që të njohin përparësitë e fesë islame dhe drejtësinë e myslimanëve në mënyrë që këto përparësi të bëhen për ta prova bindëse për të braktisur pafesinë (kufr) dhe për të pranuar fenë islame.“
Xhizja në Perandorinë Osmane
Sistemi i xhizje-s ka ekzistuar në Perandorinë Osmane deri në kohën e Luftës së Krimesë duke u zëvendësuar me anë të خط همايون = hatt-ı hümâyûn = dorëshkrimit kryezot të 18 shkurtit 1856 me taksën e lirimit ushtarak (osmanisht بدل عسکری = bedel-i askerî). Pas revolucionit të Atatürk-ut xhizje u hoq përfundimisht; që atëherë kryejnë në Turqi edhe të krishterët shërbimin ushtarak.
Historia e lëvizjes së majtë në Shqipëri dhe e themelimit të PKSH-së (1878 - 1941)
Historia e lëvizjes së majtë në Shqipëri dhe e themelimit të PKSH-së : 1878-1941 : vështrim historik me një shtojcë dokumentare me Autor Kristo Frashëri. Botuar nga "Ilar" Tiranë, 2006. Faqet e librit 471.
Nezir Nebihi
Që nga adoleshenca do shquhej për trimëri, por edhe për një urrejtje fortë të madhe ndaj Qetnikëve serb të cilët historikisht u kishin shkaktuar shumë dhembje e plagë popullsisë Shqiptare të Kosovës. Nezir Nebihi ishte komandant i Ushtria Çlirimtare e Kosovës (UÇK)
Edvan Bakaj
Edvan Bakaj (lindur më 9 tetor 1987) është një futbollist shqiptar i cili luan me klubin shqiptar KF Tirana në Kategorinë Superiore si portier.
Nezir Nebihi
Nezir Nebihi- Plisi, do organizonte një sërë aksionesh në zonat për rreth fshatit Vajnikë ku ai bashkë me bashkëpunëtoret e tij do shndërrohej në një tmerr për armikun, në të gjitha këto aksione do t'u prijë vetë ushtarëve të tij dhe djemtë e tij do i vendoste në vijën e parë te fronit, duke thënë se me i dashur se evladi është veç Vatani, dhe se për Vatan duhet më sakrifku edhe evladin, ku ishte edhe udhëheqes në betejën Përleshje në Burojë.
Edvan Bakaj
Rumania
Pas rekomandimit të kushuririt të tij, Elis Bakaj, Edvani shkoi në një provë te skuadra e promovuar në Liga II, Alro Slatina. Në fillim u besua se ishte një provë e pasuksesshme pasi ai nuk impresionoi në ndeshjet miqësore. Megjithatë, më 15 korrik 2011, ai firmosi një kontratë dhe u bashkua me kushuririn dhe ish shokun e skuadrës Elis Bakaj në Rumani.
Rikthimi në Shqipëri
Më 4 maj 2014, Bakaj shënoi golin e parë si futbollist profesionist në fitoren shkatrrimtare 6–0 kundër Kastriotit në ndeshjen e javës së 22 gjatë sezonit 2013–14 me Laçin. Në fund të sezonit ai u largua nga skuadra duke firmosur një kontratë dy vjeçare me Tiranën.
Laufen
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Aramam
Albumi "Aramam" është lëshuar në vitin 2004 nga këngëtari dhe artisti i madh İbrahim Tatlıses. Ky album i mban 16 këngë të rezervuara.
Yves saint lauren
parapamje|Logo e monogramit vertikal YSL Yves Saint Laurent SAS i njohur edhe si Saint Laurent dhe YSL, është një shtëpi franceze e modës luksoze e themeluar në vitin 1962 nga Yves Saint Laurent dhe partneri i tij, Pierre Bergé. Kompania është e specializuar në haute couture, gati për t'u veshur, aksesorë lëkure dhe këpucë. Linja e saj kozmetike, YSL Beauty, është në pronësi të L'Oréal.
Historia
Marka eponymous u krijua në vitin 1962 nga dizajneri Yves Saint Laurent dhe partneri i tij, Pierre Bergé. Logot e markës u projektuan në vitin 1963 nga A. M. Cassandre. Gjatë viteve 1960 dhe 1970, YSL popullarizoi pamjen beatnik, xhaketa safari, pantallona të ngushta, dhe çizme të larta në kofshë. Në vitin 1966, YSL debutoi Le Smoking, një kostum smoking për gratë. Në një përpjekje për të demokratizuar modën, YSL filloi të prodhonte gati-për-veshur në vitin 1966, me nisjen e saj të Rive Gauche, dhe konsiderohet të jetë i pari që popullarizon konceptin. YSL dizajnet shpesh kanë ndikuar nga veshjet tradicionale kineze, si dhe tema nga Pop Art, Ballets Russes, dhe Picasso. Saint Laurent ka meritën për fillimin e stilit të gjerë, të veshur me shpatulla në vitin 1978, që do të vazhdonte të karakterizonte modën e viteve 1980. e Saint Laurent përfshinin Loulou de La Falaise, Betty Catroux, Talitha Pol-Getty dhe Catherine Deneuve.
Marka u zgjerua në vitet 1980, dhe në fillim të viteve 1990, me parfumet e burrave dhe grave, dhe linjën e saj kozmetike në vitin 1978. Megjithatë, deri në vitin 1992, fitimet e kompanisë ishin në rënie dhe çmimi i aksioneve të saj kishte rënë. vitin 11, Saint Laurent iu shit kompanisë farmaceutike Sanofi. parapamje|Modele me fustane koktejl (A/W 1965) nga Yves Saint Laurent frymëzuar nga arti Piet Mondrian, 1966 Në vitin 1997, Pierre Bergé emëroi Hedi Slimane si drejtor koleksionesh dhe arti dhe rinisi Rive Gauche Homme. u nis dy vjet më vonë për të drejtuar veshjen e burrave couture në Dior Homme. parapamje|Fustan YSL "Hommage à Piet Mondrian" (A/W 1965) në të majtë, me frymëzim Kompozimi në të kuqe, blu dhe të bardhë II nga Piet Mondrian në të djathtë Në vitin 1999, Kering bleu YSL dhe punësoi Tom Ford për të projektuar koleksionin e mrekullueshëm gati për t'u veshur, ndërsa vetë Yves Saint Laurent do të dizajnonte koleksionin e haute couture. Dizajnet nga Tom Ford Për YSL u zgjodhën Fustani i Vitit nga Muzeu i Modës në 2001 dhe 2004. parapamje|Fustani Yves Saint Laurent (A/W 1981) i frymëzuar nga La Blouse Roumaine e Matisse (1940) Në vitin 2002, pas vitesh të tëra me shëndet të dobët, abuzim me drogën, depresion, alkoolizëm dhe kritika ndaj modeleve YSL, Saint Laurent mbylli ndarjen couture të YSL. "Chanel liroi gratë, dhe Saint Laurent u dha atyre pushtet," Pierre Bergé u citua, duke reflektuar në karrierën e tij dhe ndikimin në modë, "Unë krijova gardërobën e gruas bashkëkohore." Në vitin 2004, Tom Ford u largua nga kompania dhe Stefano Pilati, një dizajner me origjinë italiane u bë drejtor kreativ. Yves Saint Laurent vdiq nga kanceri i trurit në vitin 2008. Vitet në vijim u provuan të jenë të turbullta për kompaninë, me dyqaneT YSL mbyllur në tregjet kyçe amerikane të San Francisco dhe New York (duke përfshirë vendndodhjen e kompanisë Madison Avenue, dyqanin e saj të parë ndonjëherë në Shtetet e Bashkuara). Në janar 2010, boutique e saj Chicago në Oak Street gjithashtu u mbyll.
Në vitin 2012, Kering njoftoi se Hedi Slimane zëvendësoi Stefano Pilati si drejtor kreativ për YSL. Slimane ka punuar më parë me Dior Homme deri në vitin 2007. Në vitin 2015, Slimane njoftoi se do të ringjallte linjën couture të Yves Saint Laurent. Në vitin 2016, Slimane u largua nga Saint Laurent dhe Anthony Vaccarello u emërua drejtor kreativ, një pozitë që ai ende e mban që nga gushti i vitit 2022.
Pavarësisht se Slimane më parë punonte me shtëpinë, pati polemika pas emërimit të tij, veçanërisht pas njoftimit se linja e gati-veshjes do të riemërohej "Saint Laurent" (duke rënë "Yves" nga emri i saj). "Yves Saint Laurent" dhe logoja e monogramit vertikal YSL do të mbetej për aksesorët dhe linjën e saj të kozmetikës në pronësi të L'Oréal. Slimane u frymëzua për ndryshimin e emrit nga linja e gati-veshjes Rive Gauche kur lansoi për herë të parë, "Saint Laurent Rive Gauche". parisien Colette filloi të shiste këmisha me linjën "Ain't Laurent without Yves." Saint Laurent kërkoi që dyqani të ndalonte shitjen e këmishave (gjë që e bëri në dyqanin e saj online). Në tetor 24, Colette mori një letër nga YSL duke e akuzuar atë për shitjen e produkteve të falsifikuara që dëmtuan seriozisht markën. Pas akuzës, Saint Laurent anulloi porosinë e Colette për Koleksionin e Saj të Pranverës 2013, pavarësisht colette stocking markën që nga viti 2014.
Në prill të vitit 2016, Anthony Vaccarello u emërua drejtor kreativ. vitin 27, Vaccarello zgjodhi Charlotte Gainsbourg, vajzën e Serge Gainsbourg dhe Jane Birkin, si fytyrë të fushatës A/W 2017. Në vitin, Saint Laurent lansoi markën e saj të stilit të jetesës Rive Droite, në të cilën mallrat ekskluzive, sendet e koleksionit dhe përvojat e kuruara janë vënë në dispozicion në Paris dhe Los Angeles. vitin 28, Rive Droite debutoi te ride, një koleksion në bashkëpunim me Super2019, i përbërë nga një biçikletë elektrike, skateboards, dhe surfboards, dhe Live Sessions, një platformë për muzikantët në rritje për të performuar për një audiencë dixhitale.
Bullaj (Marec) 21 prill 1999
Në njërën nga ofensivat me 18 prill 1999 në Gollap në përleshje me forcat ushtarake e policore armike, ndeshen me Brigadën 153 të UÇK-së, Brigada udhëhiqej nga Komandant Adem Shehu nga Shqipëria dhe krahu i djathtë i tij komandanti për moral dhe politikë i shëndritshmi Isa Kastrati.
Në vije të parë me shumë shokë bashkëluftëtarë ishte edhe Isë Kelmendi, pak me larg edhe Sokol Sopi, Afrim Vitia e shumë bashkëluftëtarë të tjerë, Isë Kelmendi lidhur me betejën në fjalë thotë :
"Dy ditë luftuam pa ndërprerë me Isa Kastratin dhe bashkëluftëtarët e tjerë në vijën e pare të frontit por të madhit Isa Kastratit as qerpiku i syrit s’i luante e me një heroizëm te pashoq qëndroj si një burrë që nuk dinte kurrë mpapa të shkonte, zëri dhe fjala i kumbonin deri në qiell bashkë me krismat, morali i tij i pazëvendësueshëm dhe tregonte kjartë se Liria e Kosovës kishte marrë rrugën që Isa Kastrati e kishte kërkuar plot një jetë".
Në mbrëmjen e së martës së 20 prillit 1999, në frontin e Vitisë në Marec u plagosën rëndë Sokol Sopi e Afrim Vitia, me një urgjencë u tërhoqën nga vija e frontit dhe u sollën në shtëpinë e Bajram Vitisë, të nesërmen në mëngjesin e të mërkurës me 21 prill 1999 nën breshërinë e fuqishme të granatave çetnike i tërhjek Isa Kastrati dy të plagosurit në spitalin e improvizuar të "Skifterave”në Zllash, ishin nën përkujdesje të Doktoreshës Teuta Hadri deri në orët e pasditës por në mungesë të mjeteve Doktoresha nuk mundi të bënte më shumë dhe për të shpëtuar ata duhej dërguar në Llap në spital ushtarak.
Roggenburg
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Bullaj (Marec) 21 prill 1999
Mblodhi fuqinë dhe lëshon zërin nën dhimbjen e hidhur të plagëve Sokol Sopi: vetëm me Bacën Isë do ta mirrja këtë rrugë, kështu shprehet edhe Afrim Vitia duke iu drejtuar Isa Kastratit me një buzëqeshje: "Do të na dërgosh baca Isë ?"
Ishin kta zërat e krenarisë së maleve tona dhe vendoset që në mbrëmje të nisen për në LLAP.
Me 21 prill 1999 (e mërkurë) para mbrëmjes nisen dy (2) xhipa dhe një kombi me ushtarë të plagosur, në xhipin që e drejtonte Isa Kastrati ishin dy ushtarët e plagosur Sokol Sopi dhe Afrim Vitia.
Gjatë udhëtimit dhe rrugës tejet të dëmtuar si pasojë kombi ngelë në baltë me çrast xhipi i dytë fillon tërhekjen e tij, gjendja shëndetësore e dy të plagosurve Sokol Sopi dhe Afrimi Vitia po keqësohej dhe Isa Kastrati vazhdon rrugën dhe papritur bëhet një ngatërrim i rrugës në një kryqëzorë dhe se në vend që të merrte drejtimin e Prapashticës, niset kah "bullajt" lagje në Marec dhe si pasojë bie në pritë të forcave ushtarake çetniko-serbe.
Rov
Rovi është një fshat në komunën Pojan në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Bullaj (Marec) 21 prill 1999
Pas alarmimit të forcave armike me të shtëna, Isa Kastrati ia del që t’i nxjerr nga xhipi dy të plagosurit dhe më pastaj për të vazhduar luftën me forcat çetnike.
Bazuar në deklaratat e fshatarëve të lagjës aty ishte bërë luftë heroike dhe shumë e rreptë, luftë tejet e pabarabartë ngase Isa Kastrati ishte vetëm. Zhvillonte luftë ballore dhe në afërsi deri në 10 m, në saje të gjurmeve, ishte dëshmija se kishin mbetur 5 policë të vrarë.
Isa Kastrati bie heroikisht ndërsa më pastaj vriten edhe dy të plagosurit, Afrim Vitia dhe Sokol Sopi, nga resistenca dhe humbjet që bishat çetnike psuan në këtë luftë me Isa Kastratin, sikur s’i besonin as armëve të veta dhe në trupin e pajetë të Isës në shenjë revolte dhe dëshpërimi kishin shti breshëri plumbash ndërkaq në kokë ishte i goditur edhe me Kazmë. Ra për të mos vdekur kurrë. Rrënja e Isa Kastratit Sokol Sopit dhe Afrim Vitisë ishte humbje e madhe për UÇK-në dhe mbarë Kosovën.
Të dhënat
Agimi.com,"Dëshmorët nuk vdesin kurr",autor Ramadan S. Latifaj
Perlat Sula
Pas përfundimit te Shkollës se Mesme Ushtarake “Skëndërbej”, ne vitet (1963–1967) dhe 1 vit praktike si ushtar pranë Korpusit të 7-të të Këmbësorisë, përfundon me rezultate shume te mira Shkollën e Bashkuar të Oficerëve (1968-1970).
Karrierën e tij ushtarake e nis si oficer zbulimi me trupa në Shkollën e Radiozbulimit, në përbërje të Drejtorisë së Zbulimit Ushtarak (1970–1974). Në vitet (1975–1977) emërohet pedagog në Shkollën e Bashkuar të Oficerëve dhe në Shkollën e Radiozbulimit.
Me mbarimin e studimeve ne Akademinë e Mbrojtjes te Shtabit te Përgjithshëm ne vitet (1977-1979) i ngarkohen detyra te rëndësishme pranë Shtabit te Përgjithshëm si :
Me eksperiencën e tij operacionale dhe të lidershipit ushtarak strategjik, Gjeneral major Perlat Sula, ka pasur një veprimtari të gjerë në komanda e shtabe ne nivele të ndryshme : - Këshilltar Ushtarak i Ministrit të Mbrojtjes (shtator 1994 – gusht 1995) - Komandant i Forcave të Mbrojtjes Ajrore (Aviacionit dhe Mbrojtjes Kundërajrore), në dy periudha (gusht 1995 – korrik 1996 dhe shtator 1997 – gusht 2000) - Komandant i Komandës se Doktrinës dhe Stërvitjes (shtator 2001 - qershor 2006).
Në kuadrin e detyrave të mësipërme, është marrë në mënyrë të gjithanshme me përpunimin dhe zbatimin e problemeve të riorganizimit dhe përsosjes strukturore të Forcave të Armatosura, në procesin e transformimeve të saj, veçanërisht në vitët (1980 – 1990),(1992 – 1996) dhe (1997– 2006). Nëpërmjet artikujve, analizave dhe studimeve, ka shprehur qëndrime, vlerësime dhe pikëpamje për një sërë çështjesh me karakter politiko-ushtarak, për gatishmërinë dhe stërvitjen luftarake të Forcave të Armatosura.
Ai ka ndjekur kurse, seminare, simpoziume dhe veprimtari të ndryshme stërvitore, të organizuara nga specialistë civilo-ushtarakë të ushtrisë amerikane dhe të ushtrive të tjera të NATO-s pranë Shtabit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura dhe ne njësitë ku ai ka drejtuar e punuar. Veprimtari të tilla ai ka ndjekur edhe në disa ushtri të vendëve të NATO-s.
Gradat
Është i martuar me Engjëllushe SULA dhe kane tre vajza. Hobi i tij është sporti i gjuetisë.
Ripushtimi i Kosovës : shtator 1944 - korrik 1945
Ripushtimi i Kosovës : shtator 1944 - korrik 1945 me Autor Lefter Nasi. Botuar nga Akademia e Shkencave e Republikës së Shqipërisë, Instituti i Historisë. Tiranë, 1994. Faqet e librit 236.
Gjergj Ndreca
Gjergj Ndreca Ish- i burgosuri politik, është dënuar në vitin 1984 me 15 vjet burg për tentativë arratisjeje (largimi nga Shqipëria). Dënimin e ka kryer në burgjet më të egra të kohës së komunizmit në Burrel, në Burgun e Spaçit dhe në fund në Qafe Bar, ku dhe u lirua me rënien e komunizmit. Gjergj Ndreca pas daljes nga burgu krijoi familje dhe ka katër fëmije. Ai ka marrë pjesë në shumë protesta të ish-të përndjekurve politikë, që kanë kërkuar të drejtat e tyre si dhe dëmshpërblimin për vuajtjet që u ka shkaktuar në mënyrë të padrejtë diktatura komuniste shqiptare.
Florenc Bufasi
Florenc Bufasi është mbrojtës i KF Partizani, skuadër tek e cila luan që nga sezoni 2006-2007. Ai ka luajtur edhe për Partizani U19 dhe është nje lojtar i dalë nga Akademia Partizani.
Manjevc
Fshati Manjevc është fshat malor,fshat i cili është në përbërjen e komunës se Kamenicë-s (Kamenica). Ky fshat ka filluar te jetë i banuar qe nga viti 1950 e këtej. Popullsia filloi te shtohej me shpërnguljen e fshatrave të tjera përreth,shpernguljet ishin per shkaqe natyrore pasi qe fshati Manjevc ishte fshat ku mund te kultivoheshin gjerat elementare per jete si p.sh drithëri,patatet si dhe pemë e perime te tjera.
Popullsia e fshatit u shperngulën me dhunë dhe u dëbuan nga shtëpitë e tyre nga forcat Serbe gjatë luftës së fundit në Kosovë (Lufta në Kosovë). Fshati para shpërnguljes përbëhej nga 35 deri në 40 shtëpi,mirëpo tani është fshat i pabanuar sepse fshati gjindet ne vijën kufitare mes Kosovës dhe Serbisë dhe aty gjinden forcat paramilitare Serbe te cilat e kontrollojne ate pjese te Kosoves vazhdimisht e poashtu e thyejne integritetin territorial te Kosoves duke hyre vazhdimisht ne territorin e Kosoves (Republika e Kosovës). Policia e Kosoves dhe komuna e Kamenices nuk ofrojne asnje lloj sigurie dhe mbrojtjeje per personat te cilet kane tokat dhe shtepite e tyre ne fshatin Manjevc e keshtu eshte i pamundur kthimi ne fshat i fshatareve te debuar nga tokat e veta.
Prej familjeve te cilat kane banuar ne fshatin Manjevc dallojme familjet Bajrami,Dervishi,Selmani,Xhemaili,Ymeri e familje te tjera.
Pushtimi gjerman i Danimarkës (1940)
Rëndësia strategjike e Danimarkës për Gjermaninë ishte e kufizuar. Qëllimi kryesor i pushtimit ishte të përdorte Danimarkën si një terren për operacionet kundër Norvegjisë dhe të siguronte linja furnizimi për forcat që do të vendoseshin atje. Një rrjet i gjerë sistemesh radarësh u ndërtua në Danimarkë për të zbuluar bombarduesit britanikë të nisur drejt Gjermanisë.
Sulmi ndaj Danimarkës ishte një shkelje e paktit të mossulmimit që Danimarka kishte nënshkruar me Gjermaninë më pak se një vit më parë. Plani fillestar ishte të shtynte Danimarkën të pranonte që forcat tokësore, detare dhe ajrore gjermane të mund të përdornin bazat daneze, por Adolf Hitleri më pas kërkoi që Norvegjia dhe Danimarka të pushtoheshin.
Forcat ushtarake të Danimarkës ishin inferiore në numër dhe pajisje, dhe pas një beteje të shkurtër u detyruan të dorëzoheshin. Pas më pak se dy orësh luftë, kryeministri danez i kohës Thorvald Stauning i dha fund kundërshtimit ndaj sulmit gjerman, nga frika se gjermanët do të bombardonin Kopenhagenin, siç kishin bërë me Varshavën gjatë pushtimit të Polonisë në shtator 1939. Për shkak të vështirësive në komunikim, disa forca daneze vazhduan të luftojnë, por pas dy orësh të tjera, e gjithë rezistenca ishte ndalur.lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/81/German_invasion_of_Denmark_%281940%29.svg/300px-German_invasion_of_Denmark_%281940%29.svg.png|parapamje|214x214px| Harta që tregon planet gjermane të pushtimitFushata ushtarake zgjati rreth gjashtë orë. Pushtimi gjerman i Danimarkës ishte një nga operacionet më të shkurtra ushtarake të Luftës së Dytë Botërore.
Sfondi
Sulmi ndaj Danimarkës ishte pjesë e Operacionit Weserübung Süd, plani i Gjermanisë për pushtimin e Norvegjisë. Qëllimi i tij kryesor ishte sigurimi i mineralit të hekurit që transportohej nga Narvik. Për të kapur Norvegjinë, gjermanët duhej të kontrollonin portin jashtë Alborg -ut në Jutlandën veriore. Komanda e lartë e Kriegsmarine miratoi pushtimin e Danimarkës për të shtrirë rrjetin gjerman të mbrojtjes detare drejt veriut, duke e bërë më të vështirë për anijet britanike që të kalojnë nga veriu kur sulmojnë anijet në Atlantik. Fjordet e Norvegjisë gjithashtu siguruan baza të shkëlqyera për nëndetëset gjermane në Atlantikun e Veriut. Gjermanët e paraqitën pushtimin si një akt mbrojtjeje kundër një sulmi të supozuar të afërt nga Mbretëria e Bashkuar.
Plani gjerman i sulmit
Komanda e Lartë Gjermane planifikoi një sulm të kombinuar në Danimarkë për të nënshtruar vendin sa më shpejt që të ishte e mundur. Sulmi do të përfshinte një sulm ajror në pistat ajrore të Alborgut, një ulje të papritur të këmbësorisë nga trupat ndihmëse detare në Kopenhagë dhe një sulm të njëkohshëm tokësor në të gjithë gadishullin e Jutlandit. Më 4 prill, admirali Wilhelm Canaris, i përfshirë në rezistencën gjermane ndaj nazizmit, paralajmëroi danezët për një pushtim të afërt.
Megjithëse Ushtria Daneze u paralajmërua për sulmin, asaj iu mohua leja për të vendosur ose përgatitur pozicione mbrojtëse pasi qeveria daneze nuk donte t'u jepte gjermanëve ndonjë provokim për veprimet e tyre. Vetëm njësi të vogla dhe të shpërndara të rojes kufitare dhe elementëve të divizionit Jutland ishin në dispozicion për të përballuar pushtimin tokësor. Duke besuar se sulmi ishte i pashmangshëm, trupat u vendosën në gatishmëri të plotë në orën 13:30 më 8 prill.
Lufta në Jutland
Kufiri danez u shkel në Sæd, Rens, Padborg dhe Krusaa në orën 04:15 të datës 9. Me trupat e Marinës gjermane që zbarkonin njëkohësisht në Lillebælt, trupat daneze në kufi u ndërprenë në fillim të luftimeve. Alarmi i luftusra në orën 04:17, dhe trupat e para daneze u dërguan në orën 04:35. lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/43/Weser%C3%BCbung-S%C3%BCd_Danes_2.PNG/220px-Weser%C3%BCbung-S%C3%BCd_Danes_2.PNG|parapamje| Këmbësoria daneze e biçikletave më 9 prill 1940 Përplasja e parë midis ushtrisë daneze dhe forcave pushtuese ndodhi në Lundtoftbjerg, ku një togë daneze antitank e armatosur me dy armë 20mm dhe një mitraloz të lehtë, kishte zënë pozicione që mbulonin rrugën. Një kolonë gjermane u shfaq në orën 04:50, dhe topat 20 mm hapën zjarr mbi makinat e blinduara, ndërsa mitralozi shënjestroi motoçiklistët. Një zjarr filloi në një hambar aty pranë, duke mbushur ajrin me tym dhe duke penguar përparimin gjerman. Përfundimisht toga antitank u detyrua të tërhiqej në Aabenraa. Rreth 1.5 km (1 milje) në veri, një togë daneze biçikletash përgatiti mbrojtjen e një ure hekurudhore, por zjarri nga makinat e blinduara dhe avionët luftarakë që përplaseshin i detyruan të tërhiqeshin dhe një e treta e tyre u kapën. Gjermanët humbën dy makina të blinduara dhe tre motoçikleta, ndërsa danezët pësuan një të vdekur dhe një të plagosur.
Shtatë kilometra (milje) në veri të Lundtoftbjerg, një motoçikletë dhe dy toga biçikletash mbërritën në Bjergskov rreth orës 05:00. Nën urdhrat e nënkolonelit S.E. Clausen, trupat daneze të motoçikletave vendosën një bllokim rrugësh me dy armë 20 mm, ndërsa togat e mbetura u përhapën në pyll. Një kolonë gjermane mbërriti në orën 06:30. Tanket e tyre shtynë mënjanë barrikadat e rrugës dhe hapën zjarr. Danezët u përpoqën të arratiseshin me motoçikleta por gjermanët i rrethuan me automjete të blinduara dhe i kapën. Katër ushtarë danezë të tjerë u plagosën, ndërsa një makinë e blinduar gjermane u dëmtua.
Ofensiva qendrore
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/00/Weser%C3%BCbung-S%C3%BCd_Danes.PNG/220px-Weser%C3%BCbung-S%C3%BCd_Danes.PNG|majtas|parapamje| Ushtarët danezë në Aabenraa. Në një përballje midis forcave daneze dhe gjermane në Bredevad, 10 km (6 milje) në veri të kufirit, një pararojë gjermane me katër makina të blinduara iu afrua fshatit. Danezët mbërritën në orën 6:30 të mëngjesit dhe, pa kohë për të ndërtuar një pengesë, u fshehën në një kopsht. Një mitraloz dhe një top 20mm, i drejtuar nga një togë e gjysmë, qëlloi të shtëna paralajmëruese. Kur gjermanët e shpërfillën këtë, danezët hapën zjarr nga 300 metra larg, duke rrëzuar makinën e blinduar me plumb dhe duke vrarë shoferin e saj. Pasoi një përleshje e shkurtër. Danezët rrëzuan tre makina të tjera të blinduara gjermane dhe pësuan katër viktima. Në orën 07:15 një kolonë përforcuese e motorizuar gjermane mbërriti nga Tinglev, duke prerë danezët dhe duke i detyruar ata të dorëzoheshin. Dy danezë u vranë dhe pesë u plagosën.
Luftime dhe përballje të vogla pati dhe në qyeted Rabsted, Aabenraa, dhe Haderslev.
Haderslevi kishte një garnizon prej 225 burrash të Divizionit Jutland nën drejtimin e kolonelit A. Hartz, i cili mbronte si kazermat në qytet ashtu edhe rrugën që të çonin në të. Trupat në qytet u mobilizuan në orën 07:00 me dëgjimin e udhëzimeve të transmetuara nga furgonat me altoparlantë të policisë. Të përforcuar nga njësitë që tërhiqeshin, rreth 400 danezë mbrojtën qytetin. U ngritën tre postblloqe: njëra me vagona hedhëse, dy të tjerat me lëndë druri rezervë.
Rreth orës 07:50 në periferi jugore të Haderslev, një antitank danez me një ekuipazh prej pesë personash sulmoi armaturën gjermane që po afrohej. Dy tanke gjermane u rreshtuan ngjitur me njëri-tjetrin dhe hapën zjarr. Gjermanët hodhën zjarr të fortë. Një ushtar danez u vra dhe dy u plagosën. Luftimet vazhduan për dhjetë minuta derisa u mor urdhri për t'u dorëzuar nga Kopenhageni me telefon. Gjermanët më pas u lejuan të shkonin në Haderslev, por garnizoni danez i vendosur atje nuk kishte marrë urdhrin për t'u dorëzuar dhe qëlloi mbi ta. Dy tanke gjermane dhe një motoçikletë shkuan pa dyshim drejt kazermës, të cilat mbroheshin nga njësia antitank nga Lundtoftbjerg. Ata hapën zjarr, duke vrarë motoçiklistin dhe duke hedhur në erë gjurmët nga një tank, duke e dërguar atë të përplasej në një shtëpi. Sidoqoftë, garnizoni danez kapitulloi në orën 08:15 kur më në fund erdhi urdhri për t'u dorëzuar. Një ushtar danez u vra gjatë mbrojtjes së kazermave, dhe tre civilë u vranë në shkëmbim zjarri.
Krahu perëndimor
Luftimet e para në Jutlandën Perëndimore ndodhën kundër garnizonit Tønder, i cili u dërgua në Abild dhe Sølsted. Në Abild, danezët shkatërruan dy makina të blinduara gjermane të Regjimentit të 11-të të Motorizuar përpara se të tërhiqeshin. Në Sølsted, një njësi daneze antitank e përbërë nga më pak se 50 burra, ngriti një pozicion mbrojtësnë rrugë. Gjatë përplasjes, forcat gjermane kërkuan përforcime nga ajri. Në ndihmë të tyre erdhën tre avionë gjermanë Henschel Hs 126. Ata bombarduan dhe goditën forcat daneze derisa komandanti danez urdhëroi trupat e tij të ktheheshin në Bredebo. Përkundër kësaj, nuk u raportua asnjë viktimë daneze. Kur njerëzit e garnizonit Tønder arritën në Bredebro, urdhri për kapitullim ishte lëshuar dhe luftimet kishin përfunduar.
Pushtimi nga ajri
Rreth orës 05:00, ndodhi sulmi i parë i parashutistëve në histori. 96 parashutistë gjermanë u hodhen nga nëntë avionë transporti Junkers Ju 52 për të siguruar urën Storstrøm, që lidh ishullin Falster me Zelandën (Sjælland) dhe kështjellën bregdetare në ishullin Masnedø. Trupat elitare gjermane prisnin luftime të ashpra rreth kalasë, por për habinë e tyre, vetëm dy civilë dhe një oficer u gjetën brenda. Zbarkimi hapi rrugën për Divizionin e Këmbësorisë për të përparuar drejt Kopenhagës nga toka.
Dy orë më vonë, një togë parashutistësh nga batalioni i 4-të zbarkoi në Aalborg, qyteti kryesor i Jutlandës veriore, për të siguruar objektivin kryesor të operacionit Weserübung Süd : aeroportin në Aalborg. Aeroporti do të përdorej për pushtimin e Norvegjisë. Parashutistët nuk hasën në rezistencë dhe në më pak se një orë avionët gjermanë u ulën atje në një numër të madh. Më shumë se 200 ulje dhe ngritje u regjistruan në ditën e parë, shumica e tyre transportonin trupa dhe karburant.
Zbarkimi detar
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/aa/Bundesarchiv_Bild_101II-MN-1002-07A%2C_Linienschiff_%22Schleswig-Holstein%22.jpg/220px-Bundesarchiv_Bild_101II-MN-1002-07A%2C_Linienschiff_%22Schleswig-Holstein%22.jpg|parapamje| Luftanija gjermane Schleswig-Holstein në Korsør. Për të kapur lidhjet midis Jutlandës dhe Zelandës, Marina Luftarake zbarkoi trupa shtesë nga Divizioni i 198-të i Këmbësorisë në Funen.
Në të njëjtën kohë, trupat e mbështetur nga luftanija Schleswig-Holstein zbarkuan në Korsør dhe Nyborg, duke ndërprerë lidhjet midis Funen dhe Zelandës. Duke mos hasur asnjë rezistencë, trupat në Korsør arritën në Kopenhagë në mesditë.
Pak më parë, në orën 03:55, gjermanët bënë një sulm të befasishëm në Gedser, qytetin më jugor të Danimarkës. Ata përdorën tragetin lokal nga porti gjerman Warnemünde, të cilin e mbushën me trupa ushtarake. Ushtarët u mblodhën në brendësi të tokës dhe ndërprenë linjat telefonike. Forca të blinduara dhe motoçikleta ndoqën dhe u përparuan me shpejtësi dhe kapën urën Storstrøm së bashku me parashutistët.
Rënia Kopenhagës
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/eb/9._April_1940%2C_Langelinie_%287183140305%29.jpg/170px-9._April_1940%2C_Langelinie_%287183140305%29.jpg|majtas|parapamje| Anija Hansestadt Danzig zbarkon në portin e Kopenhagës|261x261px Për të siguruar dorëzimin e shpejtë të Danimarkës, kapja e kryeqytetit u konsiderua thelbësore. Në orën 04:20 anija 2,430 tonëshe Hansestadt Danzig, me një përcjellje nga akullthyesi Stettin dhe dy varka patrullimi, hyri në portin e Kopenhagës duke valëvitur flamuj luftarakë. Komandanti danez i sapoemëruar në Kopenhagë urdhëroi që të qëllohej një e shtënë paralajmëruese, por rekrutët e sapoardhur nuk mundën ta përdornin armën. Pasi zbarkoi një batalion i Këmbësorisë 198 në orën 05:18, forcat gjermane kapën garnizonin prej 70 trupash të Citadelës së Qytetit, që shërbente si seli e Ushtrisë Daneze, pa asnjë të shtënë. Objektivi i tyre i radhës ishte Pallati Amalienborg, rezidenca e familjes mbretërore daneze.
Pallati Amalienborg dhe kapitullimi
Ndryshe nga Norvegjia, Danimarka nuk kishte vargmale ku mund të ngrihej një rezistencë e zgjatur. Qeveria daneze urdhëroi një armëpushim në orën 06:00, dhe zyrtarisht kapitulloi në orën 08:34 në këmbim të ruajtjes së pavarësisë politike në çështjet e brendshme.
Viktimat
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/93/Dead_Danish_Soldier.jpg/220px-Dead_Danish_Soldier.jpg|parapamje| Një ushtar danez shihet i vdekur pranë postbllokut në Haderslev. Për qëllime propagandistike, Komanda e Lartë Gjermane u përpoq ta paraqiste pushtimin e Danimarkës si një pushtim paqësor, që të dukej sikur Danimarka nuk bëri asnjë rezistencë.
Në monografinë e tij të parë, autori Kay Søren Nielsen shprehet se në arkivat e prodhuesit danez të armëve DISA (Sindikata Industriale Daneze), pretendohej se 203 ushtarë gjermanë ishin vrarë në Jutland. Ky numër mbështetet gjithashtu nga dëshmitë e veteranëve dhe dëshmitarëve okularë, duke përfshirë veteranin Frode Jensen, i cili pas përfundimit të betejës, u tha nga gjermanët se ata kishin humbur 18 burra ndërsa njësia e tij kishte pësuar vetëm 2 viktima.
Megjithatë, numri konsiderohet si një ekzagjerim nga shumë historianë.
Në vitin 2015, Revista e Historisë Ushtarake, Krigshistorisk Tidsskrift, botoi një artikull për Kolegjin Mbretëror të Mbrojtjes Daneze (RDDC), në të cilin korrespondenti ushtarak, nënkoloneli Jürgensen HJ (ret.) përmblodhi pikat kyçe në pushtimin gjerman. Ai argumentoi se humbjet aktuale gjermane ishin 2-3 të vrarë dhe 25-30 të plagosur, dhe se ushtria daneze pësoi 16 të vdekur dhe 20 të plagosur të konfirmuar. Viktimat në rezistencën civile nuk janë të sigurta, por jepen si 10 të vdekur dhe 3 të plagosur.
Përveç viktimave në front, disa avionë u rrëzuan ose u dëmtuan, një rimorkiator u mbyt pas një përplasjeje me një anije gjermane dhe luftanija gjermane Schleswig-Holstein u ndal përkohësisht në perëndim të Agersø.
Pasojat
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/67/Danish_Army_Air_Service_Destroyed_Planes.jpg/220px-Danish_Army_Air_Service_Destroyed_Planes.jpg|parapamje| Avion i flotës daneze, i shkatërruar në Værløse.Danezët kapitulluan brenda gjashtë orësh, duke rezultuar në një pushtim të butë, pasi gjermanët nuk ishin të shqetësuar që të linin danezët arianë për të menaxhuar punët e tyre të brendshme. Ushtarët danezë u çarmatosën atë pasdite dhe të kapurit u lejuan të ktheheshin në njësitë e tyre. Të nesërmen, ishulli Bornholm u pushtua pa incidente. Ushtria Mbretërore Daneze u reduktua rëndë pas pushtimit, me vetëm një njësi truprojash prej 3300 trupash të lejuar të qëndronte. Shumë anije tregtare daneze u kapën jashtë vendit pas pushtimit të papritur dhe të shpejtë. Përafërsisht 240 prej këtyre anijeve u përfshinë në marinën tregtare aleate ndërsa anijet ende në portet daneze u shërbenin gjermanëve në transportin e mineralit të hekurit. Një grusht ushtarësh dhe pilotësh danezë u arratisën në Mbretërinë e Bashkuar ose drejtpërdrejt me avion ose nëpërmjet Suedisë neutrale.
Pas raportimit të pushtimit paqësor të Danimarkës, pikëpamjet e aleatëve për Danimarkën ishin përçmuese. Thuhej se një komentator boksi kishte thënë "pa luftuar - si një danez" në lidhje me një nokaut në raundin e parë. Danezët që atëherë kanë adoptuar thënien " Aldrig mere 9 April " ( e pëthyer: Kurrë më 9 Prill ).
Brăduleţ
Brăduleţ është një komunë në qarkun Argeş në Rumani. Ka një popullsi prej 1.918 banorësh dhe sipërfaqe 48,52 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 9 fshatrave: Alunisu, Brădetu, Brăduleţ, Cosaci, Galesu, Piatra, Slămnești, Uleni, Ungureni.
Benin
Qyteti i Beninit është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i shtetit Edo në Nigerinë jugore. Është qyteti i katërt më i madh në Nigeri pas Lagos, Kano dhe Ibadan, me një popullsi totale prej 1,782,000 që nga viti 2021. Ndodhet afërsisht 40 kilometra (25 mi) në veri të lumit Benin dhe 320 kilometra nga rruga në lindje të Lagos. Qyteti i Beninit është qendra e industrisë së gomës në Nigeri, dhe prodhimi i vajit është gjithashtu një industri e rëndësishme.
Ishte qyteti më i rëndësishëm i Mbretërisë së Beninit, i cili lulëzoi gjatë shekullit të 13-të deri në shekullin e 19-të. Ajo kishte marrëdhënie të rëndësishme tregtare me Portugalinë gjatë shekujve të fundit përpara se të shkatërrohej në 1897 nga një sulm ndëshkues britanik. Shumë thesare dhe artefakte, duke përfshirë bronzët e Beninit, u morën nga britanikët, të cilët pasuan fitoren e tyre me një pushtim ushtarak të zonës.
Populli indigjen i qytetit të Beninit është populli Edo (Populli Benin), dhe ata flasin gjuhën Edo dhe gjuhë të tjera Edoid. Njerëzit e qytetit kanë një nga kulturat më të pasura të veshjes në kontinentin afrikan dhe janë të njohur për rruazat e tyre, shenjat e trupit, byzylykët, anketat, punën me rafia dhe bujqësinë e ushqimit të gjellës, delli dhe kasavës.
Requiem për një gjethe
Requiem për një gjethe poezi, me Autor Kolec Traboini. Faqet e librit 250. Viti i botimit: 2005. ISBN 99943-36-00-2
Momotarō
thumb|240px|right|Kukulla e Momotarō Momotarō (桃太郎) është hero në mitologjinë japoneze i cili lindi prej një pjeshke. Momotarō është titull i shumë librave që portretizojnë tregimin e këtij djali.
Historia
thumb|left|Momotarō duke dalur prej pjeshkes Historia e tij daton në periudhën Edo, Momotarō erdhi në Tokë brenda një pjeshke gjigante që u gjet duke lundruar poshtë një lumi, nga një plakë e cila ishte duke larë rrobat. Kur plaka dhe burri i saj provuan ta hapnin pjeshkën, ata gjetën djaloshin brenda saj. Djaloshi ua shpjegon se ai erdhi nga qielli për t'u bërë djali i tyre. Ata emëruan djalin Momotarō, momo (pjeshkë) dhe tarō (djali më i vjetër në famije).
Vite më vonë, Momotaro i la prindërit e tij për të luftuar një grup bandësh Oni (demonët ose viganët) në një ishull të largët. Gjatë rrugës, Momotarō u takua dhe u shoqërua me një qen, majmun dhe fazanin që flisnin, të cilët pranuan ta ndihmonin atë në kërkimin e tij. Në ishull, Momotarō dhe miqtë e tij të kafshëve depërtuan në fortësinë e demonëve dhe rrahën grupin e demonëve derisa u dorëzuan. Momotarō dhe miqtë e tij të rinj u kthyen në shtëpi me thesarin e plaçkitur të demonëve dhe shefin e demonit si rob. Momotarō dhe familja e tij jetuan të qetë që nga ajo kohë.
Versionet
Kjo histori ka disa versione. Disa thojnë që Momotarō doli nga një kuti, pjeshkë bardhë ose pjeshkë të kuq. Sa i përket rritjes së tij, disa thojnë që ai u rrit i fortë, por ishte përtac, i cili flinte gjatë gjithë ditës dhe nuk bënte asgjë. Është e mundur që versioni i Momotarōs si person i mirë është më i famshëm për t'u dhënë mësime fëmijëve. Sot, Momotarō është një nga personazhet më të famshme në Japoni, si një model ideal për fëmijët e vegjël për zemërgjerësinë, trimërinë, fuqinë dhe kujdesin e prindërve të tij.
I rritur, Momotarō vazhdon udhëtimin e tij për të mposhtur demonët kur dëgjon për demonët e Onigashima (ishulli i demonëve). Në disa versione të tregimit, Momotarō u bë vullnetarë për të ndihmuar njerëzit, duke i zmbrapsur demonët, por në disa tregime ai ishte i detyruar nga banorët e qytetit ose të tjerët për të shkuar në udhëtim. Megjithatë, të gjitha tregimet e përshkruajnë Momotarōn duke mposhtur Oni dhe të jetojnë përgjithmonë në lumturi me çiftin e vjetër.
Festivalet
Inuyama mban një festival e quajtur Festivali Momotarō në vendin e shenjtë të Momotaros më 5 maj çdo vit.
Kënga e Momotaros
Fëmijët këndojnë për Momotarō që e quajnë Momotarō-san no Uta (Kënga e Momotaros), ku melodia ishte shkruar nga kompozitori Teiichi Okano.
Pendavinj
Pendavinji është një fshat në komunën Pojan në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Thürnen
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Nëpunës
Një nëpunës është një person i cili është emëruar në një pozicion nga një kompani apo organizatë, por nuk ka një kontratë ose nuk merr pagesa të rregullta mund të jetë një nëpunës. Kjo përfshin: takime strukturore, kompani të tilla të regjistruara si të drejtorëve ose sekretarëve, anëtarët e bordit të strukturave të organeve, ose emërimet kuror
Një nëpunes është një person i cili ka një të veçantë politike apo të biznesit të lidhura me pozitën, të tilla si:
Kantoni Plombières-les-Bains
Kantoni Plombières-les-Bains (frëngjisht: Canton de Plombières-les-Bains) është një kanton në departamentin Vosges, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Plombières-les-Bains. Ka sipërfaqe 156.31km2 dhe popullsi 7282 banorë.
Gianni Rodari
Biografia
Rodari ka lindur në Omegna, një qytet i vogël në Liqenin Orta në provincën e Novaras (Italia Veriore). I ati që punonte si bukëpjekës, vdiq kur Rodari ishte vetëm dhjetë vjeç. Rodari dhe dy vllezërit e tij, Cesare dhe Mario, u rriten nga nena ne fshatin e saj te lindjes, ne provincen e Vareses. After three years at the seminary in Seveso, Rodari received his teacher's diploma at the age of seventeen and began to teach elementary classes in rural schools of the Varese district. He had interest in music (three years of violin lessons) and literature (discovered the works of Nietzsche, Schopenhauer, Lenin and Trotsky which sharpened his critical sense). In 1939, for a short time, Rodari attended the University of Milan.
During World War II, Rodari had a deferrement from the army due to his ill health. Due to his precarious financial situation, he applied for work at the Casa del Fascio and was forced to join the Fascist Party. Traumatized by the loss of his two best friends and his favorite brother Cesare's incarceration in a German concentration camp, Rodari joined the Italian Communist Party in 1944 and participated in the Italian resistance movement.
In 1948, as a journalist for the Communist periodical L'Unità, he began writing books for children. In 1950, the Party installed him as editor of the new weekly children's magazine Il Pioniere in Rome. In 1951, Rodari published his first books, Il Libro delle Filastrocche and Il Romanzo di Cipollino.
In 1952, he traveled for the first time to the USSR, which he frequented thereafter. In 1953, he married Maria Teresa Feretti, who 4 years later gave birth to his daughter, Paola. In 1957, Rodari passed the exam to become a professional journalist.
Rodari spent the years 1966-1969 working intensively on collaborative projects with children. In 1970, Rodari was awarded the Hans Christian Andersen Medal for children's literature, which gained him a wide international reputation as the best modern children's writer in Italian. His works have been translated into numerous languages.
In 1979, after another trip to the USSR, his health, never very robust, declined and his productivity diminished. He died in Rome, during a surgical operation, in 1980.
Veprat
He is perhaps best known for developing the story of Çipolino. The story of Çipolino was popular enough to have a ballet staged in Russia in 1973, composed by Karen Haqaturjan and choreographed by Genrik Aleksandroviç Majorov. Çipolino, or Little Onion, fights the unjust treatment of his fellow vegetable townfolk by the fruit royalty (Prince Lemon and the overly proud Tomato) in the garden kingdom. The main theme is the "struggle of the underclass and the powerful, good versus evil" and the importance of friendship in the face of difficulties.
Matej Krasniqi
Matej Krasniqi (1763 - 1827 ose 1829 ), i njohur edhe si Matthaeus Crasnich ose Matteo Granisch, ishte një klerik katolik shqiptar, që shërbeu si Kryepeshkop i Dioqezës Katolike Romake të Shkupit nga 8 marsi 1816 deri në vitin 1829.
Matej Krasniqi lindi në Prizren më 11 janar 1763. Më 8 mars 1816 u emërua Kryepeshkop i Dicezës së Shkupit dhe u shugurua ipeshkëv më 22 shtator të po këtij viti. Ai vdiq në vitin 1827 ose 1829.
Lista e fëmijve të dheut të Rozhajës
Kjo është lista e fëmijëve të truallit të Rozhajës. Për shkak të pa mundësisë së caktimit të truallit për disa personave si pasojë e ndryshimeve të ndarjes administrative të territorit në këtë listë janë përfshirë persona edhe të anëve të cilat gjatë historisë kanë qenë të njohura nën emrin Rozhaja.
Budeasa
Budeasa është një komunë në qarkun Argeş në Rumani. Ka një popullsi prej 3.931 banorësh dhe është formuar nga bashkimi i 6 fshatrave: Budeasa Mare, Budeasa Mică, Calotești, Gălășești, Rogojina e Valea Mărului.