cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Falsiteti
Falsiteti është një argument që përdor arsyetim i gabuar. Falsitetet rrjedhin nga gabimet logjike qoftë në strukturën e një argumentit apo në përmbajtjen e saj. Argumenti mund të jenë të gabuar nëse përfundimi i tij është i vërtetë apo jo. Falsitete mund t'i perkasin llojet e mëposhtme: formale, joformale, dhe matematikore. Një gabim që buron nga një formë e dobët logjike quhet nganjëherë falsiteti formal apo thjesht një argument i pavlefshëm. Një falsiteti joformal është një gabim në arsyetimin se nuk vjen nga forma të pahijshme logjike. Argumentet në shkelje të falsiteta joformale mund të jenë formalisht i vlefshëm, por ende gabuar logjikisht.
Aco Stojkov
Karriera me klube
Stojkov më parë ka luajtur me shokun e kombëtares së tij Goran Pandev te F.C. Internazionale Milano Primavera gjatë sezonit 2001–02 ku fitoi titullin e të rinjëve. Ai më pas u huazua në skuadra të niveleve të ulta në Itali për të marrë më shumë eksperiencë por dështoi të impresionojë Interin që e largoi pasi kontrata skadoi. Që nga ajo kohë ai ka luajtur në Poloni, Belgjikë, Serbi, Hungari, Zvicër, Iran dhe Shqipëri. Ai u bashkua me Partizanin Beogradit në verën e vitit 2006 duke luajtur me ta në pjesën e parë të sezonit 2006–07. Pavarësisht se nuk luajti asnjë ndeshje në ligë, ai luajti një ndeshje në Kupën Serbe.
Falsiteti
Falsitete e pandehjes (joformale) dështojnë për të vërtetuar përfundimin, duke supozuar konkluzionin në prova.
Falsitete e konkluzionit të dobët (joformale) dështojnë për të vërtetuar përfundimin e argumentit nga dëshmi të pamjaftueshme.
Aco Stojkov
Skënderbeu
Më 12 janar 2015, Stojkov u transferua te klubi shqiptar Skënderbeu duke firmosur një kontratë një vjeçare. Ai mori fanellën me numrin 77 dhe deklaroi se arsyeja se pse firmosi me Skënderbeun ishte për shkak se klubi ishte "kampion i Shqipërisë, ishte i "organizuar" dhe "i mirë".
Falsiteti
Falsitete e shpërqëndrimit (joformale) dështojnë për të vërtetuar përfundimin me prova jorelevante, si emocione.
Aco Stojkov
Skënderbeu
Stojkov bëri debutimin e tij me klubin më 31 janar 2015 duke luajtur në nëntë minutat e fundit si zëvëndësuesi i Dhiego Martinsit në barazimin pa gola kundër Laçit në shtëpi. Dy javë më vonë ai zhvilloi ndeshjen e parë si titullar duke luajtur 75 minuta në fitoren 1–0 kundër Apolonisë, ku ishte ai që shënoi golin e fitores në minutën e 27të me një gjuajtje brënda zonës. Sulmuesi lavdëroi mesfushorin Gerhard Progni që dhuroi asistin e golit, duke thënë se ishte meritë e tij.
Më 8 mars, ai u tregua sërisht vendimtar për skuadrën duke shënuar golin e vetëm të fitores 0–1 kundër Flamurtarit; maqedonasi realizoi në minutën e 51të duke mposhtur portierin Klodian Xhelilaj me një parabël. Kjo ishte fitorja e parë e Skënderbeut në Vlorë pas 39 vitesh. Një muaj më vonë, në ndeshjen e rëndësishme kundër Partizanit, një prej rivalëve për titull, Stojkov e nisi si titullar dhe shënoi golin e katërt të skuadrës në fitoren 5–2 në shtëpi.
Frederik Ndoci
Frederik Ndoci (Frederik Doci lindi në Shkodër në 9 shkurt 1960), u diplomua në 1977, në shkollën e mesme artistike "Prekë Jakova", për instrumentin Oboe. Gjithashtu zotëron edhe instrumenta të tjerë : fizarmonikën, pianon e kitarën.
Falsiteti
Disa falsitete kryhen qëllimisht për të manipuluar apo të bindin me mashtrim, dhe të tjerët pa dashje për shkak të pakujdesisë ose injorancës.
Aco Stojkov
Skënderbeu
Stojkov e mbylli sezonin me 13 paraqitje në Kategorinë Superiore dhe me tre gola, me Skënderbeun e cila u kurorëzua kampione për të pestën herë rresht, duke vendosur një rekord në futbollin shqiptar. Ai gjithashtu zhvilloi edhe katër paraqitje në Kupën e Shqipërisë, duke mos shënuar gol, me Skënderbeun që u eleminua në gjysmë-finale. Pas mbarimit të sezonit, ai dhe drejtuesit e klubit prishën kontratën.
Karriera ndërkombëtare
Ai ka përfaqsuar Maqedoninë në të gjitha nivelet e moshave përpara se të debutonte me kombëtaren e parë në vitin 2002.
Frederik Ndoci
Studimet e larta i kreu në Akademinë e Arteve të Bukura në Tiranë, për dramaturgji.
Qysh në fëmijëri ka marrë pjesë në të gjithë festivalet lokale e kombëtare për fëmijë, si solist, në interpretime të vlerësuara me çmime kombëtare dhe lokale:
Gjatë periudhës së shkollës u aktivizua me grupet artistike të Shtëpisë së Pionierit dhe më pas, të Klubit të Rinisë "Heronjtë e Vigut" duke marrë pjesë në shfaqjet artistike dhe kënduar me sukses në skenat e Shkodrës.
Fiton kinoprovën në Tiranë, për filmin "Nga mesi i errësirës", në kinostudion "Shqipëria e Re" por për shkak të biografisë politike nuk pranohet.
Gjatë viteve te shkollës së mesme artistike "Prenk Jakova", u aktivizua me orkestrën e Estradës së Shkodrës dhe në orkestrën Simfonike (Filarmonike) të Shkodrës, duke marrë pjesë në të gjithë koncertet e organizuara. Po ashtu u angazhua edhe nëpër grupe private (orkestrinat e vogla) në aktivitetet e shkollave të mesme të qytetit, të Institutit Pedagogjik si dhe nëpër festa familjare të qytetarëve të Shkodrës. Kjo e ndihmoi të thellojë njohjen me folklorin dhe pafundësinë e bukurisë së këngës popullore e qytetare shkodrane në veçanti, dhe të asaj shqiptare në përgjithësi.
Pas përfundimit të shkollës së mesme (1977) caktohet për të kryer stazhin në Kombinatin e Drurit, pastaj në ndërmarrjen e Zooteknisë, ku jep kontribut të spikatur në ngritjen e grupit artistik të saj. Me këtë grup fiton flamurin e konkurrimit midis grupeve artistike të ndërmarrjeve të qytetit të Shkodrës.
Gjatë studimeve në Akademinë e Arteve, në Tiranë punoi në Teatrin e Operas dhe Baletit si u aktivizua me grupin "Na bashkoi Kënga Popullore", si solist dhe instrumentist, duke debutuar në skenat e gjithë Shqipërisë.
Në vitet 1978-1982 fiton dy çmime në "Dekadat e majit". Në vitin 1981 fiton kinoprovën për aktor në filmin "Në çdo stinë" të regjisorit Viktor Gjika (për rolin e kitaristit).
Mbas këtyre interpretimeve të suksesshme, vjen një periudhë e zymtë dhe e dhimbshme për jetën e aktorit, këngëtarit dhe instrumentistit Frederik Ndoci. Një letër anonime e akuzonte si "agjent i CIA-s, të KGB-së, të UDB-sëe, të Vatikanit etj." dhe si pasojë dënohet nga ligjet e diktaturës në fuqi. TV shqiptar ndalon çdo transmetim të interpretimeve të tij, filmike e muzikore.
Pas kryerjes së dënimit, rinis punën në Burrel për disa muaj dhe më pas transferohet si aktor në Estradën e Shkodrës, ku menjëherë spikat cilësia e lartë e interpretimeve, duke pasur vlerësime pozitive edhe nga shtypi i kohës.
Vitet 1983-1984 shënojnë një kthesë të re në jetën e artistit Frederik Ndocit. Ai merr pjesë në filmin "Fundi i një gjakmarrjeje" të regjisorit Rikard Ljarja. Filmi fiton çmim dhe roli i luajtur nga Frederiku aktor, vlerësohet nga shtypi dhe publiku i kinemasë. Shkëputja për një kohë nga veprimtaria artistike e estradës së Shkodrës, për shkak të filmit i shkakton sërish probleme me "hijen e persekutimit" që e ndjek dhe për këtë arsye dënohet sërish me gjashtë muaj punë të rëndë fizike në riedukim.
Ndërkohë role të reja në filmat shqiptarë pasurojnë biografinë e tij artistike :
Gjuha sanskrite
Gjuha sanskrite ose sanskritishtja është një nga gjuhët më të lashta indo-evropiane. Ne ditët e sotme, ajo është e shënuar si një nga 22 gjuhët e Indisë dhe është një gjuhë zyrtare e shtetit të Uttarakhand, një shtet ne pjesën veriore Indisë.
Frederik Ndoci
Në fundin e viteve '80, një takim me kantautorin e mirënjohur Ardit Gjebrea (shok i festivaleve të pionierit) bëhet vendimtar për rikthimin e artistit në skenën e TV shqiptar, në Festivalin e Pranverës 1986, me këngën "Pranvera do lule shumë" të prezantuar nga Rita Ndoci.
Gjuha sanskrite
Sanskritishtja është një gjuhë e Indisë së lashtë me një histori të dokumentuar prej rreth 3500 vitesh. Është gjuha kryesore liturgjike e hinduizmit; gjuha mbizotëruese e shumicës së veprave të filozofisë hindu, si edhe e disa prej teksteve kryesore të Budizmit dhe Jainizmit. Sanskritishtja, në variantet dhe dialektet e saj të ndryshme, ishte gjuha standarte (lingua franca) e Indisë së lashtë dhe asaj mesjetare. Në fillim të mijëvjeçarit të parë të erës sonë, bashkë me Budizmin dhe Hinduizmin, sanskritishtja shtegtoi në Azinë Juglindore, në disa pjesë të Azisë Lindore dhe të Azisë Qendrore duke dalë si një gjuhë e kulturës së lartë dhe e elitave lokale në këto rajone.
Frederik Ndoci
Këngët kryesore ndër vite janë :
Gjuha sanskrite
Sanskritishtja është një gjuhë e vjetër indo-ariane. Si një nga anëtaret më të vjetra të dokumentuara të familjes indo-evropiane të gjuhëve, sanskritishtja mban një pozicion të rëndësishëm në studimet indo-evropiane. Ajo lidhet me greqishten dhe latinishten, si dhe me gjuhën hitite, luviane, avestane të vjetër dhe shumë gjuhë të tjera të zhdukura me rëndësi historike në Evropë, Azinë Perëndimore dhe Azinë Qendrore. Ajo e gjurmon prejardhjen e saj në gjuhën proto-indo-ariane, proto-indo-iraniane dhe në gjuhët proto-indo-europiane.
Frederik Ndoci
Në vitet 1990 transferohet në Itali dhe pas disa muajve i paraqitet publikut në një koncert me grupin e studentëve, të cilëve u mësonte kitarën. Sukses ishte i padiskutueshëm dhe më pas vjen një koncert prej 5 orësh, para qytetarëve të provincës. Aktivizohet me grupet e ndryshme si "Le rose Rosse" (Piacenza), "La pagina d'album" (Bergamo), me të cilët regjistron kasetën dhe CD-në e parë : "Di tutto di piu'".
The Rescuers
The Rescuers është një film i animuar amerikan i vitit nga regjisori Wolfgang Reitherman, John Lounsbery, dhe Art Stevens. Filmi u lëshua nga studio e Disney dhe u shfaq për herë të parë në SHBA më 22 qershor 1977. Një vazhdim i filmit, The Rescuers Down Under u shfaq ne.
Frederik Ndoci
Kjo paraqitje i dha mundësi të përgatiste shumë shpejt Albumin CD të dytë "Sono Gitano", këngët "Malaguegna" dhe "Caminito", të të cilit qëndruan si sigla të programit TV "Canta Italia", për më se gjashtë muaj.
Gjuha sanskrite
Sanskritishtja gjurmohet (zbulohet) në mijëvjeçarin e dytë pr.e.s në një formë të njohur si Sanskritishtja Vedike, me Rigveda-n si tekstin më të hershëm të mbijetuar. Një formë gramatike më e rafinuar dhe e standartizuar e quajtur Sanskritja klasike u shfaq në mesin e mijëvjeçarit të parë pr.e.s. Gjuha sanskrite, megjithëse jo domosdoshmërisht Sanskrite Klasike, është gjuha rrënjësore e shumë gjuhëve prakrite. Shembujt përfshijnë një numër të madh gjuhësh bashkëkohore të Indisë Veriore siç janë hindishtja, marathishtja, bengalishtja, punjabishtja dhe nepalishtja.
Frederik Ndoci
Gjatë qëndrimit në Itali, debutoi me sukses në mjaft skena, diskoteka, nëpër festa në sheshet e provincës së Piacenza (Bergamo), por edhe ne skenat e veriut dhe te qendrës së Italisë. Dha mbi 26 koncerte çdo muaj edhe në Zvicër (Lugano), në Francë (Nicë), në Montekarlo, me një numër total në rreth 300 koncerte në vit.
Gjuha sanskrite
Organizmi i literaturës sanskrite përfshin një traditë të pasur të teksteve filozofike dhe fetare, si dhe poezinë, muzikën, dramën, tekstet shkencore, teknike etj. Në epokën e lashtë, krijimet në sanskritisht u transmetuan me gojë me anë të metodave memorizuese të një kompleksiteti të jashtëzakonshëm, me rreptësi dhe besnikëri. Mbishkrimet më të hershme të njohura në sanskritisht janë rreth shekullit të parë pr.e.s, ndonëse të pakëta, ato janë zbuluar në Ayodhya dhe Ghosundi-Hathibada. Tekstet sanskrite që datojnë në mijëvjeçarin e parë të erës sonë janë shkruar me shkrimin Brahmi, shkrimin Nāgarī, me shkrimet historike të Indisë së Jugut dhe derivatet e tyre. Sanskritishtja është një nga 22 gjuhët zyrtare të Indisë. Ajo vazhdon të përdoret gjerësisht si një gjuhë ceremonish dhe ritualesh në hinduizëm dhe në disa praktika budiste siç janë himnet dhe psalmet (këngët fetare).
Frederik Ndoci
Në fund të viteve '90 transferohet në Amerikë, ku realizon Albumin CD : "Frederik & Friends". Në 2005, në New York, ku jeton me këngëtaren Aida Caci, realizon në studion diskografike "Blue November Records" albumin "Canterina".
Çmimi i Parë në Festivali i 28-të i Këngës në RTSH 1989 bashke me këngëtarët Manjola Nallbani dhe motrën e tij Juli Ndoci. Përsëri çmimi i parë në 2006 në Festivali i 45-të i Këngës në RTSH, për këngën "Balada e gurit" nën shoqërimin e zërit melodioz të Aida Cacaj (Ndoci). Me këtë këngë, prezantoi Shqipërinë në festivalin evropian të këngës "Eurovision Song Contest 2007" në Helsinki, Finlandë me këngën Hear my plea, por nuk hyn në finale, duke u renditur e 17-ta.
Aktualisht është duke përgatitur së bashku me humoristin dhe gazetarin Ismet Drishti spektaklin "Tefa Show", nën kujdesin dhe produksionin e 24 NEWS TV.
Ndër projektet e shumta të Frederik Ndocit është edhe botimi i një përmbledhje me poezi, me titullin provizor "Zërat e shpirtit", me rreth 100 poezi, të gjitha të shkruara në emigrimin e gjatë të këngëtarit nëpër botë. Kjo është hera e parë, që këngëtari Ndoci, del para publikut edhe në një profil tjetër, në atë të poetit. Në poezitë e tij, ai flet për tematika që shtrihen në fusha dhe prekin probleme të ndryshme, që nga politika, problemet sociale, braktisja, dashuria etj. Është mendimi dhe reflektimi, që e ka shoqëruar nëpër rrugët e tij në botë, që nga toka e parë e huaj ku emigroi - Spanja - deri tek "Toka e Premtuar e Lirisë- Amerika. Gjithashtu, përshkruan mbresa udhëtimesh në vende të tjera evropiane, ku dha koncerte apo vizitoi mrekullitë e natyrës së tyre.
Parimi i D'Alembertit
thumb|right|[[Jean d'Alembert]] Parimi i D'Alembertit, ose Parimi i D'Alembert-Lagranzhit, është një teoremë themelore e mekanikës klasike. Ai mban emrin e zbuluesit të tij, fizikanit dhe matematikanit francez Jean le Rond d'Alembert. Parimi pohon se shuma e diferencës së forcave që veprojnë në një sistem dhe derivatit kohor të impulsit të vetë sistemit përgjatë një zhvendosje virtuale në përputhje me kufizimet të sistemit, është e barabartë me zero. Parimi i D'Alembertit shprehet me ekuacionin :
ku,
Kjo është analogja dinamike me parimin e punës virtuale për forcat e aplikuara në një sistem statik dhe në fakt është më e përgjithshme se principi i Hamiltonit, duke shmangur kufizimin holonomik të sistemeve. Një kufizim holonomik varet vetëm nga koordinatat dhe koha. Ai nuk varet nga shpejtësitë. Nëse termat negative në nxitime janë të njohur si forca inerciale, pohimi i parimit D'Alembert është puna e përgjithshme virtuale e forcave të zbatuara plus forcat inerciale zhduket për zhvendosjet e kthyeshme.
Ky ekuacion mbi quhet shpesh parimi i D'Alembertit, por ishte shkruar për herë të parë në këtë formë variacionale nga Joseph Louis Lagrange. Kontributi i D'Alembertit ishte për të treguar se në tërësinë e një sistemi dinamik forcat e kufizimeve zhduken. Kjo do të thotë se forcat e përgjithshme nuk duhet të përfshijnë forcat kufizuese.
Transpozicioni (matematikë)
Transpozicioni është një funksion i cili ua ndërron vendin dy elementeve të bashkësisë në kuadër të një permutacioni ndërsa elementet tjera i le të pandryshuara. Le të jetë dhënë një bashkësi e fundme , atëherë  transpozicion  i  X është  permutacioni f, i tillë që ekzistojnë indeksat i, jpër të cilët vlen ,dhe  dhe  për indeksat tjerë k.
Nëse, atëherë funksioni \sigma i dhënë me
është transpozicion.
Vetitë
Çdo permutacion mund të shprehet si prodhim i transpozicioneve kështuqë transpozicionet janë gjeneratorë të grupit të permutacioneve.
Një nga rezultatet kryesore për grupet e permutacioneve tregon se çdo permutacion mund të paraqitet si prodhim i një numri tek transpoziconesh ose një numri çift permutacionesh dhe numri i transpoziciooneve e përkufizon edhe paritetin e permutacionit.
Shih edhe
Transposition
New Kent County
New Kent County është një nga  qarqet në shtetin federal Virginia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
It's All About You
It's All About You (Shqip:Gjithçka është rreth teje) është një këngë ritmike e cila e sjell nga Juliana Pasha. Juliana mori pjesë 3 herë në festival dhe kjo ishte hera e parë për të si fituese. Kënga është e shkruar nga Ardit Gjebrea dhe Pirro Çako, Ardit Gjebrea gjithashtu edhe ka kompozuar këngën. Kënga është kënduar në 3 netët e Festivalin e 48-të të Këngës apo Fest 48. Më 26 dhjetor Juliana në natën e dueteve e ndau këtë këngën me Soni Malaj.Ndërsa më 27 dhjetor në natën finale Juliana fito me 133 pikë.
"It's All About You" u përkthye nga kënga "Nuk mundem pa ty" më 5 shkurt, 2010. Kjo këngë do jetë një ndër këngët që do performojë në gjysëm-finalet e Festivalin Evropian të Këngës 2010 që do mbahet në Oslo të Norvegjisë.
Ernest Borgnine
Ernest Borgnine, (24 janar 1917.-2012), është aktor amerikan, fitues i Çmimit Oscar, Globit të artë dhe BAFTA.
Jeta e hershme
Borgnine është ilindur si Ermes Effron Borgnino në Hamden,të Connecticut, si fëmijë i Anne dhe Charlesa B. Borgninit, të cilët emigruan në SHBA nga Modene e Italisë. Prindërit e tij u ndanë kur i kishte vetëm dy vjet, ndërsa ky bashkë me nënën shkojnë të jetojnë në Itali, por pesë vite më vonë kthehen në qytetin e lindjes, ku edhe u shkollua.
Borgnine më 1935., pas përfundimit të shkollës së mesme, i bashkohet marinës amerikane. Lëshohet më 1941., po përsëri i bashkohet kur SHBA hynë në Luftën e dytë botrore dhe shërben deri më 1945. (gjithsej dhjetë vjetë).
Kariera e aktrimit
Pas pesë viteve pa punë, Borgnine regjistrohet në Randall School of Drama në Hartfordu, Connecticut. Pas diplomimit fillon aktrimin në Barter Theatreu në Abingdon, të Virginias. Roli i tij i pare ishte i zotëri Callera në Menaxheri i qelqtë i Tennessee Williamsit. Më 1949 debyton në Broadway në hit dramën Harvey.
Më 1951 shpërngulet në Los Angeles, ku arritë suksese të një pasnjëshme në karierën e tij filmike.
Jeta private
Borgnine është i martuar katër herë.
Qeni Rokstar
Qeni Rokstar (Rock Dog) është një film animuar, bazuar në romanin grafik Tibetan Rock Dog nga Zheng Jun. Prodhuar nga Huayi Tencent Entertainment Company për Summit Premiere me prodhim animim nga Mandoo Pictures, lëshuar më 8 korrik 2016 në Kina dhe më 24 shkurt 2017 në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Kantoni Béziers-3
Kantoni Béziers-3 (frëngjisht: Canton de Béziers-3) është një kanton në departamentin Hérault, rajonin Languedoc-Roussillon në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Béziers. Ka sipërfaqe 101km2 dhe popullsi 31110 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Béziers-3 aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Kursi fiks i këmbimit
Kursi fiks i këmbimit valutor është një politike monetare e zbatuar në Shqipëri që nga viti 1939 deri në vitin 1992. Ai nënkupton gjerësisht monopolin e autoritetit mbikëqyrës në këmbimin valutor, ndonëse ekzistojnë mjete të tjera zëvendësuese për këtë monopol. Kursi fiks përdoret nga qeveritë me synimin e stabilizimit te parasë së vendit, në rastin e Shqipërisë, lekut, dhe menaxhimit efikas të deformimeve që mund të vijnë nga luhatshmëria e flukseve hyrëse dhe dalëse të valutës.
Kursi fiks i këmbimit u vendos në Shqipëri pas pushtimit italian në vitin 1939, ku u përcaktua edhe monopoli i Bankës Kombëtare të Shqipërisë ne këmbimin valutor. Monopoli dhe kursi fiks krijuan kushtet për një treg të fuqishëm informal të këmbimit valutor.
Monopoli i Bankës së Shtetit Shqiptar mbi këmbimin valutor u konfirmua në vitin 1946 nga qeveria e re komuniste.
Ibrahim Kaduku
Haxhì Ibrahim Kaduku (Shkodër, 5 gusht 1869 - 23 maj 1949) ka qenë  'alim, arsimtar dhe patriot shqiptar. I dekoruar me urdhrin "Naim Frashëri të Klasit I” me këtë motivacion: "Klerik që iu kushtua tërë jetën çështjes së lartë të edukimit fetar dhe atdhetar të popullit, i devotshmërisë së lartë, i formimit intelektual, mësues dhe edukator i nderuar".
Biografia
U lind në Shkodër më 5 gusht 1869, djali i dytë i Ismailit, nga pesë djemtë që kishte. Vëllai i madh Haxhi Hafiz Dr. Hasan Kaduku, lindur më 1865, u diplomua në Stamboll si mjek stomatolog, por me shpalljen e pavarësisë kthehet në Shqipëri dhe është kështu i pari dentist me shkollë në Shqipëri.
Në vogëlinë e tij ndihmonte të atin në veprimtarinë tregtare. Më pas shkoi për studime në Stamboll, në Medresenë dhe Universitetin e famshëm Fatih, për shkencat Islame, studime të cilat i përfundoi me rezultate të shkëlqyera në vitin 1893. Për rezultatet shembullore, për opinionin pozitiv të formuar në personelin pedagogjik e në drejtuesit e fakultetit, për aftësitë intelektuale që manifestoi gjatë shkollës së lartë, u ndal atje si profesor në universitet dhe u caktua si pedagog i gjuhës osmane dhe arabe. Më tej u caktua që t’i jepte këto lëndë në Akademinë Ushtarake të kryeqytetit të atëhershëm, në Stamboll.
Haxhi Ibrahimi krahas osmanishtes dhe arabishtes, ai zotëronte edhe gjuhët perëndimore, si frëngjishten dhe italishten.
Në vitin 1905 kthehet në Shkodër, ku martohet dhe ushtron detyrën e imamit, të mësuesit të Besimit në mejtepe (mektebe) dhe në shkollat shtetërore si në atë Ryzhdije. Kurse në vitet 1913-1914 ishte mësues në shkollën e Parrucës, e cila drejtohej nga personaliteti i kohës, Hafiz Abaz Golemi.
Në këtë veprimtari Haxhi Ibrahimi u radhit në anën e popullit arsimdashës, që vlerësonte shkollën, mësuesin laik e fetar, që dëshiron zhvillim e përparim. Nga viti 1914-1924, për një periudhë afro 10 vjeçare shkoi përsëri në Turqi, ku punoi gjithnjë si profesor në shkollat e larta të përmendura, si për lëndët e gjuhës turke ashtu edhe për lëndët teologjike. Me një punë të kujdesshme autoriteti i rritej gjithnjë e më dukshëm, ai shfaqte përsëri aftësitë e shkencore, pedagogjike, teologjike e metodike.
949
Mbi vitin 949.
Ibrahim Kaduku
Biografia
Në Shkodër flitej, diskutohej dhe kërkohej hapja e një medreseje të re, si një domosdoshmëri për të plotësuar kërkesat e kohës dhe nevojat e të ardhmes. Kjo medrese u hap në vitin shkollor 1925-1926 nga Hafiz Ibrahim Kaduku, i cili qe drejtori i parë. Medreseja e Re ishte vazhdimi i traditës për shkollat e këtij profili në Shkodër, i asaj të lagjes Qafë të Bushatlinjve që në shekull XVIII e pastaj të pasardhëses së saj, të asaj të Pazarit, që u quajt edhe Medreseja e Epërme e që gjithnjë funksiononte.
Medreseja e Re u konceptua, u organizua, u administrua dhe u drejtua si shkollë moderne, me programe, me tekste e mësues shqiptarë. Dokumentacioni i kësaj shkolle qe tepër i rregullt, amzë, regjistra, orar, dëftesa e karakteristika nxënësish. Shkolla pati lokal të përshtatshëm e me orenditë e nevojshme. Kuadri qe i plotë me drejtor, mësues të lëndëve të kulturës së përgjithshme e fetare dhe me mësues kujdestarë. Struktura e vitit shkollor ishte me tremujor. Kjo shkollë punonte me një plan mësimor të studiuar, që përmbani mbi 20 lëndë. Nga analiza e këtij plani mësimor rezulton se lëndët e kulturës së përgjithshme përfshinin shkenca shoqërore. si: këndim, gramatikë, hartim, drejtshkrim, bukurshkrim. histori-gjeografi e logjikë, ndërsa shkencat natyrore, lëndë si: aritmetikë, gjeometri, botanikë, shkencë (kimi, fizikë). Përveç këtyre, në planin mësimor si lëndë fetare mësoheshin, Kur'an, besim e moral dhe si gjuhë të huaja mësoheshin arabishtja e frëngjishtja. Së bashku me këto lëndë në këtë shkollë mësoheshin edhe lëndë të tilla, si: gjimnastika, vizatimi, puna e dorës, muzika e higjiena. Në dëftesat e nxënësve ishte nota edhe për sjellje e zell. Nga dëftesat kuptohet se gjuha arabe mësohej me nënndarje, si lexim gramatikë. Në aspektin fetar gërshetohej ana teorike me atë praktike në shkollë e në faltore dhe në veprimtari të ndryshme me karakter përkujtimor e festiv.
Ky parashtrim i planit mësimor na lejon të vëmë në dukje se raportet e gruplëndëve ishin të arsyeshme c të rregullta, se nxënësit merrnin kulturë të përgjithshme. Në veprimtarinë e tij si drejtor shkolle, Haxhi Ibrahimi u ndikua nga teoria pedagogjike e didaktike e njohur Gazaliut, të cilën ia përshtatën kushteve të shkollës. Më pas Medreseja e Epërme u bashkua në Medresenë e Re, ku në vitet shkollore 1926-27 deri në fund të vitit shkollor 1928-29, Haxhi Ibrahim Kaduku, qe mësues i lëndëve fetare dhe i gjuhë arabe në Medresenë e Re, ku gjithnjë dha ndihmesën e vet të papërtuar për konsolidimin e shkollës dhe për përgatitjen e duhur të nxënësve.
Më 1929 të gjitha medresetë e qarqeve të Shqipërisë u mbyllën në bazë të vendimit të Kongresit III Mysliman të Shqipërisë, ku në Statutin e miratuar në këtë kongres, në kreun X, në nenet 55-57 thuhej se "do të ketë një institut në qendrën e Komunitetit me emër "Medrese e Përgjithshme" (në Tiranë), e cila përfshin kategoritë e mësimeve fillore e të mesme... Medresetë e qarqeve suprimohen dhe vakfet e tyne bahen t'ardhuna të Komunitetit".
Pas kësaj Haxhi Ibrahimi emërohet me dekret të Kryesisë të Këshillit të Naltë të Sheriatit myfti në Kavajë. Myftiu i përgjithshëm në dekretin në fjalë shprehej: "Pres prej Z. s'Uej besnikri dhe zell në detyrë, shërbime të drejta, me ndërgjegje të pastër fetare e kombëtare për xhemaati Islamijen në Shqypni'". Në këtë detyrë të rëndësishme ai punoi derisa vdiq. Ndërkohë, në këtë funksion punoi edhe në Vlorë. Për një periudhë gati 20-vjeçare ai u shqua si drejtues, si organizator, si teolog, si propagandist, si studiues, si përkthyes e si punonjës shkencor, krahas detyrës si myfti.
Në radhë të parë ai u mor me plotësimin e organikave të imamëve e të myezinëve, me caktimin e nëpunësve, me inventarizimin e pasurisë së Vakufıt, me administrimin e mirë të buxhetit, me thirrjen e popullit për të kryer ritet fetare e për të zbatuar detyrimet bazë të fesë, me caktimin e mësuesve të besimit për nxënësit e shkollave fillore shtetërore, në realizimin e bursave etj. Me përkushtimin që e karakterizonte, ai shpejt e përmirësoi gjendjen, xhamitë tërhiqnin gjithnjë e më shumë besimtarë. Ai u bë shumë popullor me predikimet e tij ditët e xhuma e me rastin e festave. Duke njohur mirë psikologjinë e popullit, duke qenë një teolog i përgatitur, duke pasur një horizont të gjerë kulturor, e duke pasur përvojë në komunikimin me njerëzit, trajtonte tema interesante të ditës, shqetësuese, për të cilat njerëzit bënin pyetje e kërkonin përgjigje. Haxhi Ibrahimi punonte me popullin tema si: "Shtyllat e besimit", "E mira dhe e keqja", "Dituria e injoranca", "Fjala dhe vepra", "Prindërit dhe fëmijët", "Veset dhe virtytet", "Feja dhe ateizmi", "Liria dhe robëria", etj. Këto tema me karakter të përhershëm e të përjetshëm, mbushnin boshllëkun edukimin shpirtëror të masave. Bisedat me popullin e rininë Haxhi Ibrahimi i bënte tërheqëse, me material të bollshëm, me citime Kur'ani e hadithe profetike, me fakte të ilustruara nga jeta e përditshme, me një metodikë të qartë, në formë tregimi, të cilat bënin shumë efekt tek dëgjuesit.
Në vitin 1940 për autoritetin e erudicionin e tij u zgjodh nënkryetar i Këshillit të Ulemave të Shqipërisë dhe kryetar i komisionit të përkthimit të Kur’anit në gjuhën shqipe. Në të bënin pjesë studiues të njohur të kohës, si Haki Sharofi, Hasan Tahsini e Junuz Bulaj. Ky komision kreu një punë tepër të dobishme për besimtarët islamë.
Haxhi Ibrahimi gjithnjë qe profesor, myderriz. Statuti i Komunitetit Mysliman lejonte që vaizët, myderrizët e funksionarët e tjerë të njohur prej Komunitetit mund t'u jepnin mësime fetare atyre qe dëshironin, pas pëlqimit të marrë prej superiorit të qarkut të vet. Në këtë mënyrë, ai mësonte të rinjtë për t’u përgatitur si kuadro të ardhshëm fetarë.
Një gjest tjetër atdhetar i tij, u shfaq më 7 prillit 1939, ku u ftua për të marrë pjesë në pritjen e italianëve. Ai këtë e kundërshtoi me këmbëngulje, duke i shprehur që pushtuesi nuk pritej me lule e brohoritje. Si gjatë pushtimit, ashtu edhe më vonë pas çlirimit, gjatë monizmit nuk bëri asnjë deklaratë në favor të tyre. Ai me ndërgjegje ishte në opozitë të plotë me ta, ishte për Shqipërinë c lirë nga pushtuesit, ishte për lirinë e besimit në një shtet demokratik shqiptar.
Edhe në rrethanat e frenimit të veprimtarive fetare nga ana e shtetit ateist, H. Ibrahimi nuk e pushoi kurrë punën e tij të devotshme për propagandimin e fesë islame, për kryerjen e riteve në faltore, në shtëpi, etj. Ai me fjalën dhe veprën e tij qe një shembull i bukur i njeriut të përkushtuar ndaj problemeve të fesë, qe një model i kujtuar me nderim c vlerësim të veçantë.
Ne këtë kuadër duhet vënë në dukje bindja, qëndrimi dhe veprimtaria e tij e pandërprerë për harmoninë ndërfetare. Ai nuk linte rast pa shfrytëzuar për të folur mc njerëzit, me të rinjtë, që ata shoqëroheshin, të bashkëpunonin, të miqësoheshin, të duheshin dhe të jetonin së bashku me mirëkuptim, me tolerancë, si njerëz të një gjaku, të një gjuhe, të një vendi, si njerëz mc interesa, histori dhe me perspektiva të përbashkëta.
H. lbrahimi ka punuar jo vetëm në qytete të ndryshme të Shqipërisë, por ka jetuar e punuar edhe në vende të huaja, si: në Turqi, në Arabinë Saudite e në Egjipt. Në këto vende ai ka mësuar, është ngritur në pikëpamje kulturore dhe fetare, ka fituar përvojë, të cilën e ka sjellë dhe c ka përdorur në Shqipëri, duke ia përshtatur kushteve e rrethanave të vendit, por në të njëjtën kohë ka krijuar në ato vende një opinion të mirë për vendin tonë, ka bërë miq të Shqipërisë, me cilësitë e tij të bukura ka paraqitur veçoritë pozitive të popullit tonë.
H. Ibrahim Kaduku ka qenë 7 herë në Haxh, duke u bërë kështu Haxhi 7 herë. Gjatë këtyre udhëtimeve, ai është ndalur në Kajro të Egjiptit, ku ka pasur takime pune me rektorin e Universitetit të "El-Ezherit, Muhamed Mustafa Kl Meragi. H. Ibrahimi, herë vetëm e herë me delegacione nga Shqipëria ka shkëmbyer mendime për punën mësimore c teologjike, ka përfituar nga përvoja shekullore e këtij Universiteti dhe nga drejtuesit c tij, ka siguruar ndihmë për literaturë për bursa, për organizim c drejtim të punës etj. Takime të H. Hafiz Ibrahim Kadukut mc rektorin e Universitetit u bënë jehonë vlerësuese edhe shtypi arab me shkrime nderuese, me fotografi, ku shprehte ndjenja miqësie e bashkëpunimi për mysafirët nga Shqipëria. Kulmi i vlerësimit të tij në këtë universitet ka qenë ftesa për të mbajtur ligjërata në fakultetin teologjik, ku Haxhi Ibrahimi paraqiste me kompetencë erudicionin c tij filozofik, teologjik, kulturor e gjuhësor.
Gjatë qëndrimit të tij në Egjipt ai ishte vizitor i përhershëm i bibliotekave të pasura të këtij vendi, ku gjente materiale të nevojshme shkencore, filozofike, teologjike, kulturore, gjuhësore, që ishin ushqim i vazhdueshëm për të si njeri i dijes e i fesë.
Në Egjipt Haxhi Ibrahimi ka qëndruar në vitet 1937, 1939 c 1941 për periudha të caktuara. Këto qëndrime, përveç takimeve i shfrytëzoi edhe për specializim personal duke u diplomuar pranë Universitetit të "El-Ezherit", si dhe për të bërë botime. Këtu ai botoi një libër mc përmbajtje filozofike-fetare në gjuhën arabe, të titulluar "Masa e gjurmëve të të mirave dhe ndryshimet", i cili u recensionuar nga Muhamed el Tahir ibni Ashuri, Myfti i Tunizit, që e çmoi lart për përmbajtjen e për vlerat edukative si një dijetar me famë botërore.
Vlerësime të larta për H. Ibrahim Kadukun bëri nëpunësi i Ministrisë së Punëve të Jashtme të Egjiptit, Abdulhafidh Mahmud Besjuni, i cili shkroi për të një broshurë te veçantë të titulluar "I nderuari, bujari, zotëria jonë dijetar Ibrahim Kaduku, myftia i Shqipërisë". Në hyrje të kësaj broshure autori thekson se e shkroi këtë libër në kujtim të humbjes së dijetarit Ibrahim Kaduku. Ai vë në dukje se takimi e njohja me të në vitin 1939 ishte "prej kohërave më të mira të jetës sime", e çmon atë si pasqyrë për shokët, që mc formimin, sjelljet e veprimet është model për t'u ndjekur. Në vazhdim ai paraqet disa nga cilësitë më kryesore të tij, të cilat i shprehu kështu: "Ishte bashkuar te ai madhnia, mundi fetar, ishte i shprehur nga dituritë logjike, kulturore dhe gjuhësore". Në përshkrimin e karakteristikave të tij ai vazhdoi: "Ishte dijetar, veprimtar. Ligjërimet i kishte ndikuese, fjalimet të kuptueshme, thirrës i sinqertë, myfti i ndershëm, kishte njohuri të shkëlqyeshme, ishte i sinqertë, praktikonte diturinë në vepra... Emri i tij u bë i përhershëm nëpër fletët e historisë. E meritoi një respekt të ndershëm, të naltë dhe një vend të lavdërueshëm prej Allahut, Zotit lë botërave".
Vdekja e Haxhi Ibrahim Kadukut më 23 maj 1949, krijoi një boshllëk të ndjeshëm në kuadrot intelektualë islamë shqiptarë, sepse ai qe një figurë shumëplanëshe, me potencial të fuqishëm filozofik, kulturor e shpirtëror, një mësues i përgatitur, një drejtues i aftë, me përvojë të madhe e mc autoritet të merituar, një personalitet i njohur në gjithë vendin e jashtë tij.
Në kujtesën e qytetarëve të Shkodrës, Kavajës, Vlorës e Tiranës, ku ai jetoi e punoi duke kryer detyra të ndryshme arsimore e fetare, është gjithmonë i pranishëm me nderim të veçantë. Ish-nxënësit e mejtepeve, të shkollave fillore shtetërore dhe të medresesë që e kanë pasur mësues, profesor e drejtor, tregonin për të episode të paharruara. Ata nuk gjenin fjalë për të shprehur përshtypjet, mbresat c kujtimet pozitive për të. Ata, në vend që të thonin kam mësuar në Medresenë e Re, shpreheshin "Kam mësuar në Medresenë e Kadukut", "Kam pasur drejtor të parë të famshmin Ibrahim Kadukun". "Babai im ka pasur myderiz për gjuhën arabe e për mësimet fetare të nderuarin H. Ibrahim Kadukun", etj.
H. Ibrahim Kaduku ka meritë të veçantë për propagandimin e fesë në qytetin e Kavajës, ku për një kohë të gjatë ushtroi detyrën e myftiut. Shumë qytetarë kavajas c kujtojnë për virtytet e tij, për thellësinë e përgatitjes fetare, për aftësinë predikuese e komunikuese, për kontributin e tij në edukimin fetar të tyre. Ai këtu fitoi një popullaritet të gjerë, një dashuri të veçantë, një nderim të rrallë, një autoritet të madh. Ky qëndrim ndaj tij ishte rezultat i përkushtimit, i punës, i shembullit dhe i rezultateve të veprimtarisë së tij. Një tregues i vogël, por kuptimplotë i këtij vlerësimi është korrespondenca në revistën "Kultura Islame" me titullin "Si u festua Mevludi në Kavajë", ku në to, mes të tjerash thuhej: “Të gjithë së bashku me buzëqeshje, grumbuj-grumbuj drejtoheshin për në zyrën e N/Myftinisë së ktushme, ku mbas pak tue pas në krye prijsin e vet, Hirësinë e Tij H. I. Kadukun, N/Kryetar i Komunitetit Mysliman të Shqipnisë, që mbante "Lihjei-Seadetin", mc hapa të ngadaltë si shej nderimi, tue marrun "Teqbir", hyn në Xhamin e Vjetër, ku edhe do t'u bante ceremonija. Faltorja ishte e zbukuruemc me shum flamuj Kombëtar dhe me gjith se e madhe, ishte shum e vogël karshi besnikve, të cilët mbasi kishin mbushur faltoren mbrenda bashk me oborrin përpara, shumica mbeten përjashta... ma të shumtat pjesë do të mirreshin prej djelmoshave të rij... Po të thush mbarë rinija Islame e ktij qyteti kishin vu në krah nga nji kordon të gjelbërt. Kjo shejë binte në sy ma fort nga të vjetrit, të cilët pa mejtue ma gjatë, c kujtonin këtë rini jo adapt!... U çue Hirsija c tij Kaduku dhe me zanin e tij të ambël e atnorë foli gjatë mbi jetën e Reformatorit të Madh, Hz. Muhamedit A.S. si nji babë i ktij populli. Hirsija Kaduku dha disa kshilla dhe ndërmjet të tjerave tha: "Na, o vllazën të dashtun do ta lamë këtë jetë... por rinija, pasardhësja jonë, ka me na zavendësue.  Prandaj në doni t'a shifni sa ma naltë, në nivelin fetar këtë rini, çmonie, donie dhe përkraheni pa pushim..."
Edhe Hafiz Sabri Koçi ka qenë një nga ata studentë, që gjatë praktikës nëpër xhami, nxiteshin që të kërkonin ndihmën e dijetarëve më kompetentë. Kështu p. sh., ai shkonte për t'u këshilluar me profesorin e nderuar, Haxhi Ibrahim Kadukun. Tek ai gjente një pritje të veçantë. Profesori jo vetëm i jepte shpjegimet e duhura, por i dha edhe libra për të studiuar.
Roli i kësaj përgatitjeje solide dukej fare qartë në nivelin e lartë të ligjëratave, në lehtësinë për të cituar ajetet e Kur'anit, haditheve, apo të poetëve më të shquar të botës Islame, në komentet dhe argumentet bindëse, në aftësitë për t'u orientuar në problemet që shtronte jeta.
Vitet e fundit Haxhi Ibrahim Kaduku ka pasur nderime dhe vlerësime të shumta të merituara. Kështu në vitin 1995, një grup dijetarësh, edukatorësh dhe hoxhallarësh të famshëm të Shkodrës, e një ndër ta edhe Haxhi Ibrahim Kaduku, një intelektual i shquar arsimor, fetar dhe kulturor është dekoruar nga Presidenti i atëhershëm Sali Berisha, me urdhrin "Naim Frashëri të Klasit I” me këtë motivacion : "Klerik që iu kushtua tërë jetën çështjes së lartë të edukimit fetar dhe atdhetar të popullit, i devotshmërisë së lartë, i formimit intelektual, mesues dhe edukator i nderuar.
Isra dhe Mi'raxhi
parapamje|Quajtur në Kuran "Mesxhidi al-Aksa", al-Aksa konsiderohet si vendi i tretë më i shenjtë në Islam, pas [[Meka|Mekës dhe Medinës.]]
Isra dhe Mi'raxhi (الإسراء والمعراج‎) janë dy pjesët e Udhëtimit Mbrëmësor që sipas Islamit, Muhammedi ⟨a.s⟩ ndërmori brenda një nate rreth vitit 621. Është përshkruar si një udhëtim ndo fizik ndo edhe shpirtëror. Një përshkrim i shpejtë i udhëtimit gjendet në suren al-Isra'ë në Kuran, dhe detaje të tjera vijnë nga hadithet.
Tregimi kumton për një udhëtim kaluar atit të mrekullt Burak drejt "xhamisë më të largët". Tek xhamia, Muhammedi ⟨a.s⟩ i priu profetëve të tjerë në falje. Më tej u ngjit ndë qiej tek Mi'raxhi ku takoi profetë të ndryshëm në secilin qiell. Pas traditës, muslimanët e identifikuan xhaminë si një vend në botën fizike, Mesxhidi Aksa (xhamia më e largëta) në Jeruzalem dhe përkujtimi i këtij udhëtimi përbën një sebep të veçantë në kalendarin islam.
Në Kuran
Ajeti i parë i sures al-Isra'ë, që është kreu i 17 i Kuranit, e përshkruan shkurtimisht këtë udhëtim. Ka gjithashtu ca të dhëna në suren en-Nexhm, që studjues të caktuar mëtojnë se përshkruan ngjarjen."Pa të meta është Lartmadhëria e Atij, që robin e Vet e kaloi në një pjesë të natës prej Mesxhidi Haramit gjer në Mesxhidi Aksa, rrethinën e së cilës Ne e kemi bekuar, (ia bëmë këtë udhëtim) për t'ia treguar atij disa nga argumentet Tona. Vërtetë Ai është Dëgjuesi dhe Vështruesi i çdo gjëje."
Xhamia el-Aksa
Vendi të cilit Kurani i referohet si "Xhamia më e largët" në suren el Isra, historikisht konsiderohet të jetë i njëjti vend ku ndodhet sot xhamia el-Aksa në Kuds.
950
Mbi vitin 950.
Gjeografia e Sllovakisë
Sllovakia ndodhet në pjesën qendrore të  Evropës, në jug të Polonisë. Sipërfaqja e përgjithshme e Sllovaki së është 48.845 km2, shtrihet rreth koordinatave gjeografike 48 40 V, 19 30 L dhe 48.800 km2 të kësaj sipërfaqeje janë tokë ndërsa 45 km2 ujë.
Vija kufitare e Sllovakisë është 1.524 km që e ndajnë atë nga Austria (91 km), Republika Çeke (215 km), Polonia (444 km) dhe Ukraina (97 km).
Klima e Sllovakisë në përgjithësi e ndryshueshme e ftohtë. Në verë majën temperatura të ulëta për këtë stinë, ndërsa dimri është diçka më i lagësht se në Kosovë.
Pjesa më e madhe e relievit në qendër të Sllovakisë dhe veri është terren i vrazhdë malorë (katunde), ndërsa pjesa jugore përbëhet nga rrafshnaltat. Pika më e ultë e relievit (94 m) gjendet përgjatë lumit Bodrok dhe ajo më e lara në lartësi mbidetare prej 2,655 metrave në vendin e quajtur Gërlahovski (ang. : Gerlachovsky Stit).
Si pasurit natyrore të këtij vendi llogariten : qymyri i kaftë dhe ligniti, ca rezerva hekuri, bakri dhe mangalli, kripa si the toka e punueshme.
Buxheti i Republikës së Shqipërisë
Buxheti i Republikës së Shqipërisë është mjeti kombëtar i përdorimit të të ardhurave dhe shpenzimeve të shtetit. Ai përbëhet nga buxheti i qeverisë qëndrore dhe buxhetet e qeverive vendore, të cilat paraqiten në Tabelat e Buxhetit të Konsoliduar. Dokumenti hartohet nga Ministria e Financave dhe miratohet në formë ligji çdo vit në Kuvendin e Shqipërisë.
Vrella (Lipjan)
Vrellë është një vendbanim në komunën e Lipjanit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Gurrë.
Lalm-Lukaj
Lalm-Lukaj është një fshat në komunën Kolsh në rrethin e Lezhës të Shqipërisë.
Prince George County
Prince George County është një nga  qarqet në shtetin federal Virginia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Dëbora
thumb|Dëborë në [[Graz Austri 2005.]] thumb|Zonat që mbulohen me dëborë me ndërrimin e [[stina|Stinëve]]
Dëbora (ose bora) është reshje atmosferike në formë kristalesh uji të ngrirë që bien në tokë në trajtë flokësh të bardha dëbore.
Dëbora formohet kur avujt e ujit që gjenden në shtresat e larta të atmosferës në një temperaturë nën 0 °C ngrin dhe bie në tokë kur temperatura e sipërfaqes është më e vogël se 2 °C dhe, në shtresat e ndërmjetme nuk gjenden temperatura më të larta se 0 °C, përndryshe dëbora shkrihet dhe bëhet llohë ose shi. Dëbora bie zakonisht në stinën e dimrit por, ka raste të rralla që bie edhe në stinë të tjera.
Bora formohet nga sublimimi i ngadalshëm i avujve të ujit në natyrë, kur temperatura e ajrit është nën 0°C.
Fjollat e borës përbëhen nga kristale gjashtëkëndëshe, që nuk janë të njëjta me njëra-tjetrën, pra secila fjollë ka formë unike.
borë më së shumti bie bë pjesën veriore të planetit tonë.
Edhe tek ne kemi reshje të dëborës. parapamje|Foto nga: Amar Krasniqi
Giuseppe Leonardo Albanese
Giuseppe Leonardo Albanese (Noci, 30 janar 1759 – Napoli, 28 nëntor 1799) ishte një patriot dhe oficer italian, midis njëzet e pesë anëtarëve të qeverisë së përkohshme të Republikës Napolitane. Ai ishte një nga pesë anëtarët e Komisionit Ekzekutiv, në të cilin luajti një rol të spikatur; ai mbajti për pak kohë postet e Ministrit të Luftës, Ministrit të Marinës dhe Ministrit të Punëve të Jashtme. Me fitoren e forcave sanfediste dhe përfundimin e Republikës, ai u dënua me varje. .
Biografia
Ai lindi më 30 janar 1759 në Noci, universitas della Terra di Bari, djali i mjekut në utroque iure dhe arkëtarit mbretëror don Pietro Antonio dhe Maria Solome di Putignano, eksponent i një prej familjeve më të pasura dhe më të shquara të vendit, pronar i një trashëgimie të madhe toke dhe fermash të shumta. Në aktet noteriale, familja mban emrin "Castriota", për shkak të prejardhjes së lavdëruar nga princi shqiptar Giorgio Castriota Scanderbeg, një hero shqiptar i shekullit të 15-të.
Pasi kaloi fëmijërinë në qytetin e tij të lindjes, jetim (babai i tij vdiq në 1770) dhe nën kujdesin e vëllait të tij, ai u transferua në Napoli ku studioi në seminarin arkipeshkvnor. Në të njëzetat e hershme, pasi kishte ndërprerë studimet juridike, iu afrua ideve të iluminizmit dhe reformatorëve evropianë. Ai ndoqi juristin Mario Pagano, mjekun Domenico Cirillo, trajnim në shkollën reformuese të Antonio Genovesi dhe Gaetano Filangieri (trashëgimtarë të traditës antikuriale të Pietro Giannone ). Në Napoli, shqiptarët filluan të kuptojnë ndryshimet dhe risitë që Revolucioni Francez kishte rrezatuar në të gjithë Evropën. Vlerësues i atyre parimeve të lirisë, barazisë dhe vëllazërisë që kishin hyrë me forcë edhe në Itali.
Ai iu bashkua Frimasonerisë Napolitane në një moshë shumë të re, besnik ndaj Lozhës së Parë të Madhe të Anglisë, duke u bërë një dashnor i mendimit masoneri. Pas mbërritjes në Napoli të Friederich Münter ( 1785 ), eksponent i Urdhrit të Iluminatit të Bavarisë, me të cilin krijoi një lidhje të ngushtë, Albanese ndoqi gjurmët e tyre, duke mohuar anëtarësimin në lozhën e Londrës. Kështu, së bashku me eksponentë të tjerë të muraturës napolitane, lindi lozha e ndriçuar La Philantropia, ku Albanese ishte mbikëqyrësi i parë dhe mjeshtër i nderuar Pagano.
Ai tani është një eksponent aktiv i qarqeve iluministe napolitane. Në perëndim të diellit është absolutizmi i ndritur i Ferdinandit IV, i iniciuar tashmë nga babai i tij Karli III dhe i ministrit të tij Bernardo Tanucci (ky i fundit gjithashtu në marrëdhëniet me Filangerin dhe Paganon).
Kantoni Albi-Centre
Kantoni Albi-Centre (frëngjisht: Canton d'Albi-Centre) është një kanton në departamentin Tarn, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Albi. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 11772 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Albi-Centre aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Giuseppe Leonardo Albanese
Biografia
Me shpërthimin e revolucionit ( 1789 ) në Francë u krijua një klimë alarmi në Mbretëri. Sovrani vendos të godasë qarqet e Masonëve dhe Iluminizmit duke filluar nga viti 1792. Ardhja në Napoli e admiralit francez Latouche-Tréville përfshin një proces radikalizimi dhe acarimi të agjitacioneve masonike-progresive.
Albanese, një oficer i truprojës së sovranit, ndjek nga afër faktet dhe njeh mjedisin mbretëror (në fakt, ai jeton në Via Toledo, shumë afër Pallatit Mbretëror ). Truproja mbretërore bëhet në fakt një vatër e trazirave jakobine. Albanese aderon në Shoqërinë Patriotike Napolitane të kryesuar nga Carlo Lauberg (lindur në 1793 pasi mbreti Louis u gijotinua në Francë në janar), një organizatë e modeluar sipas klubeve jakobine të Marsejës. Në fund të shekullit të tetëmbëdhjetë ai ishte një udhëheqës i lartë i lëvizjes napolitane Jakobine, objektivat e së cilës ishin përmbysja e monarkisë dhe vendosja e një qeverie demokratike.
Revolucioni
Lëvizja revolucionare u përhap në të gjithë gadishullin dhe midis 1796 dhe 1798 u ngritën republika të ndryshme. Ferdinand IV sulmon Republikën Romake në 1798, por francezët kundërsulmojnë dhe ia dalin të pushtojnë Mbretërinë e Napolit.
Në vitin 1798 në Napoli u formua një komitet qendror revolucionar, anëtar i të cilit ishte Albanese, me qëllim që të bashkërendonte agjitacionet revolucionare me lëvizjet e trupave franceze.
Pas fitores ushtarake të arritur mbi trupat Burbon të komanduara nga gjenerali Karl Mack në betejën e Civita Castellana, më 23 janar 1799, trupat franceze të komanduara nga gjenerali Jean Étienne Championnet hynë në Napoli dhe morën kontrollin e tij me marrjen e Castel Sant'Elmo. familja mbretërore tashmë ka ikur në Palermo në dhjetor). Dy ditë më parë në Sant'Elmo patriotët kishin shpallur Republikën Napolitane ose Partenopiane.
Pasi theu rezistencën e lazarëve besnikë ndaj Burbonëve, Championnet konfirmoi shpalljen e Republikës me ligjin e vitit të 4-të të shiut VII (23 janar 1799 ).
Përvoja e qeverisë
Më 27 janar, qeveria e përkohshme merr detyrën në Pallatin Kombëtar (ish-mbretëror) me dhënien e drejtpërdrejtë të Championnet. Albanese u thirr për t'u bashkuar me qeverinë e përkohshme të Republikës, e përbërë nga njëzet e pesë anëtarë, dhe fillimisht luajti një rol të rëndësishëm në Komitetin Legjislativ (ose Komisionin Legjislativ) me Pagano, Domenico Forges Davanzati dhe Giuseppe Logoteta. Ai ishte promotori i miratimit të masës që çoi në shtypjen e angazhimeve të besimit, të shpallur më 10 shkurt 1799 (22 viti VII me shi) dhe ishte autori i ligjit feudal (më radikal se propozimi i moderuar i Paganos), fillimisht kundërshtoi nga Macdonald (i cili mori drejtimin nga Championnet i shkarkuar më 25 shkurt) në versionin e erës së 17-të (7 mars), i miratuar përfundimisht nga komisioneri Abrial në lulen e 6-të (25 prill) që shtyp feudalizmin krejtësisht.
Pas reformës institucionale të 25 germile (14 prill) të dëshiruar nga Abrial e cila çon në ndarjen e ekzekutivit (Commissione escutiva) nga legjislativi (Commissione Legjislativa), Albanese u bë një nga pesë anëtarët e Komisionit Ekzekutiv (kabineti i qeverisë). ), në të cilën luajti një rol të spikatur; për një kohë të shkurtër ai mbajti postet e Ministrit të Luftës, Marinës dhe Punëve të Jashtme (në vend të Gabriele Manthoné ) . Në këtë pozicion si anëtar i qeverisë, ai negocioi me francezët për çështjen e kontributeve të kërkuara nga Drejtoria dhe menaxhimin e trashëgimisë mbretërore. Ai bashkëpunoi (në mënyrë indirekte, pasi tani ishte jashtë komisionit të legjislacionit) në hartimin e projekt Kushtetutës.