cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Qelbësi Evropian
Ish Bashkimi Sovjetik
Kufiri perëndimor i diapazonit të qelbësit evropian në ish-Bashkimin Sovjetik fillon nga gryka e Danubit në jug afërsisht në veriperëndim të Suoyarvi, në kufirin finlandez në veri. Në Karelia, kufiri i saj verior shtrihet nga pika e mëparshme në drejtim të juglindjes deri në Gjirin Spassk të Liqenit Onega , duke kaluar kështu në drejtim të perëndimit të Karelit perëndimor nga jugu dhe më pas, duke kaluar nëpër këto lartësi nga lindja, papritmas ngjitet drejtpërdrejt në veri duke kaluar në veçanti, afër bregut perëndimor të Segozerit dhe arrin në Rugozer. Nga atje, vija kufitare kthehet në verilindje, duke kaluar Lakhta dhe duke arritur Kem në Detin e Bardhë. Nga Archangelsk, kufiri arrin deri në Mezen , duke arritur kështu vargun më verior të specieve. Nga goja e lumit Mezen, kufiri kthehet papritmas në jug, duke u afruar më afër Mezen e sipërme afër 64 ° lat. Nga atje, kufiri verior i qelbësit vazhdon në lumin Vychegda të sipërm , dhe zbret më tej në jug dhe në Uralet. Vargu lindor i saj duket se shtrihet përgjatë Uraleve, duke përqafuar Sverdlovsk nga perëndimi. Ndoshta mungon në Uralin jugor, ku ndodhet qelbësi i stepës. Kufiri jugor i qelbësit fillon në perëndim të gojës së Danubit dhe shtrihet në lindje përgjatë bregdetit të Detit të Zi duke arritur në grykën e Dneprit, nga i cili lëviz mbrapa nga brigjet e detit Azov dhe, përgjatë tij, shkon në grykën e Donit. Nga goja dhe rrjedhës së poshtme të Don, vargu i saj kalon në rajonin stepës perëndimor dhe Kiskaukasianit të mesëm. Qelbësi evropian mungon nga stepat Saratov të Transvolga, në vend që të ndeshen vetëm në lumenjtë e skajshëm Bolshoy dhe Maly Irgiz. Më tej, kufiri shkon në veri përgjatë lumit Volga. Ёshtë në lindje deri diku në jug në Samara Bend, duke kaluar rreth Obshchy Sirt, duke arritur në Urale në gjerësinë e Magnitogorsk. Gama e qelbësit brenda ish-Bashkimit Sovjetik është zgjeruar në veri. Nga viti 1930-1952, për shembull, qelbësi kolonizoi Karelia veriperëndimore dhe Finlandën Jugore.
Para Luftës së Parë Botërore, Perandoria Ruse prodhoi më shumë se 50% të lëkurave të qelbësave global. ‘’Vjelja’’ e qelbësave në Rusi u rrit ndjeshëm pas Revolucionit të Tetorit, e cila përkoi me rënien e numrit të qelbësave të Evropës Perëndimore. Popullata ruse e qelbësave u ul disi pas Luftës së Dytë Botërore, dhe gjuetia e tyre u dekurajua më pas, pasi qelbësat u njohën për të kufizuar popullsinë e dëmshme të brejtësve.
Sëmundjet dhe parazitët
Qelbësi evropian mund të vuajë nga sëmundje si gripi, ftohja e zakonshme dhe pneumonia. Herë pas here, preket nga tumoret malinje dhe hidrocefalia. Zakonisht ka dhëmbë të thyer dhe, në raste më të rralla, abscese fatale në nofull, kokë dhe qafë. Në Evropën kontinentale, ajo është një bartëse e trichinosis, leptospirosis , toksoplasmosis and adiaspiromycosis. Incidencat e qelbësave që mbartin tërbimin janë të larta në disa zona të lokalizuara.
Ektoparazitët njohur të qelbësave përfshirë specie pleshti të tilla si Ctenocephalides felis, Archaeospylla erinacei, Nosopsyllus fasciatus dhe Paraceras melis. Ixodes hexagonus është ektoparaziti më i zakonshme e qelbësave, e cila është gjetur ndonjëherë në numër të madh në qafë dhe prapa veshëve. Një specie tjetër, më pak e zakonshme për të infektuar qelbësave është I. canisuga. Morri i Trichodectes Jacobi është i njohur edhe për qelbësat.
Parazitë të tjerë  përfshijnë Taenia tenuicollis dhe T. Martis dhe nematodat patens Molineus, Strongyloides papillosus , Capilliaria putorii , Filaroides Martis dhe Skjrabingylus nasicola.
Gjuetia dhe përdorimi i leshit
majtas|parapamje|Lëkura qelbësash në [[Copenhagen]] Gjuetia e qelbësit evropian ishte dikur një sport i preferuar i dalesmenëve të Westmorland dhe Skocezëve, të cilët i gjuanin ato natën në mesinter. Sidoqoftë, shumica e vdekjeve të qelbësave të shkaktuara nga njerëzit kanë qenë aksidentale, pasi kryesisht janë shkaktuar nga kurthe çeliku të vendosura për lepujt. Gjuetia e qelbësave nga drita e hënës ishte gjithashtu një devijim popullor midis nxënësve të shkollës në mesnatë. Deri në mesin e shekullit të 19-të, qelbësat në Britani ishin gjuajtur nga fillimi i shkurtit deri në fund të prillit me grupe të përziera të qenve të gjuetisë në kodrat e Uellsit dhe rëniet e Lakeland, megjithëse zagari-vidër u përdorën në rrethet, vendin kufitar dhe ultësirat Skoceze. John Tucker Edwardes, krijuesi i territorit Sealyham, përdori qelbëst e kapura të egra mashkull për të provuar disponueshmërinë e terrierëve të përvitshëm. Në ish-Bashkimin Sovjetik, qelbësat gjuheshin kryesisht në fund të vjeshtës dhe në fillim të dimrit me armë dhe qen gjuetie, si dhe kurthe të bazës dhe teshtima prej druri. Sidoqoftë, edhe në sezon, gjuetarët rrallë kapin më shumë se 10-15 qelbësa. Lloji nuk përbën një element të rëndësishëm në ish-gjuetinë tregtare Sovjetike, dhe zakonisht kapet vetëm rastësisht.
Qelbësi evropian është një bartës i vlefshëm i leshit, pelteja (fit) e së cilës është më e vlefshme se qelbësat e stepave. Lëkura e saj përdoret kryesisht në prodhimin e xhaketave, pelerinës dhe palltove. Ajo është e përshtatshme veçanërisht mirë për stoli për veshje të grave. Bishti ndonjëherë përdoret për prodhimin e furçave. Një disavantazh i lëkurës së qelbësave, megjithatë, është aroma e tij e pakëndshme, e cila është e vështirë të hiqet. Qelbësat evropian u bujqua për herë të parë për leshin e tij në Britaninë e Madhe gjatë viteve 1920, por u ngrit vetëm në rëndësi ekonomike në Finlandë në 1979. Asnjëherë nuk u bë i njohur në Shtetet e Bashkuara dhe Kanada, për shkak të ligjeve të importit në lidhje me speciet jo-autoktone. Megjithatë, fitoi rëndësi ekonomike në BRSS. parapamje|Qelbësi uellsian në që ushqehen në Qendrën Britanike të Jetë së Egër, Newchapel, Surrey
Për dallim nga bukla e madhe dhe nuselala, qelbësi evropian është i lehtë për tu rritur në robëri. Sipas Aubyn Trevor-Battye, qelbësi evropian është i vështirë për tu zbutur, por është superior ndaj formës së tij të zbutur, ferrit, në minjtë e mashtrimit nga vrimat e tyre për shkak të shkathtësisë së tij më të madhe. Ёshtë i prirur për të vrarë minjtë kontrollueshëm, por mund të tejkalohet lehtësisht. Këlyshët e qelbësave mund të rriten dhe thithen me sukses nga macet nënë. Sipas Fjalorit Uells të Owenit, Gwythelians ( kolonët e hershëm irlandezë në Uellsin verior) i mbanin qelbësat si kafshë shtëpiake. Përpjekjet për të zbutur qelbësin evropian në përgjithësi pengohen nga prirja nervore dhe e pashoqe e të rriturve. Hibridët e gjeneratës së parë midis qelbësave dhe ferretave, të konceptuara për të përmirësuar vijat e gjakut të këtij të fundit, prodhojnë kafshë me personalitete të ngjashme me atë të prindërve të tyre të egër.
Në kulturë
Në Ishujt Britanikë, qelbësat historikisht kanë pasur një reputacion negativ. Referencat për qelbësin në letërsinë e hershme angleze shpesh janë shfytëzuese, zakonisht janë sinonim i prostitutave dhe përgjithësisht njerëz të pamoralshëm, siç është rasti në Shakespeare 's The Merry Women of Windsor : "Nga dera ime, ti shtrigë, ti përqesh, ti bagazhe, ju qelbësa, ju runyon! " Në disa zona rurale, besimi vazhdon që qelbësat përtyp veshët e deleve të fjetura dhe mund të paralizojë ose vrasë burra duke u hedhur mbi ta nga pas dhe duke kafshuar qafën. Sidoqoftë, në disa rajone, besohej gjerësisht midis fermerëve që lejimi i një qelbës të foleja në një kafazet e pulave do të siguronte që kafsha të mos vriste shpendët nga mirënjohja, dhe në vend të kësaj të vriste egërsirat. Rastet në të cilat qelbësat vranë shpendët u atribuoheshin kafshëve që ishin mysafirë në fermat e tjera. Në Uells, qelbësat besohej se migronin në një numër të madh çdo pranverë në bagazhin e madh torfe të Tregaron për të ushqyer me bretkosat e shumimit atje. Kjo u provua më vonë si e pasaktë, pasi klima në Tregaron është shumë e lagësht për qelbësin evropian, dhe nuk mban popullsi të mëdha bretkosë. Krahasuar me mishngrënësit e tjerë britanikë, siç janë vidrat dhe vjedullat, qelbësat ka marrë pak ekspozim në mediat e njohura. Një studim i kryer tek fëmijët e shkollave rurale tregoi se vetëm 3.8% e fëmijëve të anketuar mund të identifikonin qelbësat në fotografi, ndërsa 83.7% identifikuan saktësisht bërthamat.
Forcat e Armatosura Turke
Historia e Forcave të Armatosura Turke filloi me formimin e saj pas rënies së Perandorisë Osmane. Ushtria turke e perceptonte veten si roje të qemalizmit, ideologjisë zyrtare shtetërore, veçanërisht të theksimit të saj te sekularizmi. Pasi u bë anëtare e NATO-s në vitin 1952, Turqia filloi një program gjithëpërfshirës modernizimi për forcat e saj të armatosura. Ushtria turke dërgoi trupa për të luftuar në Luftën Koreane. Nga fundi i viteve 1980, filloi një proces i dytë ristrukturimi. Forcat e Armatosura Turke marrin pjesë në një grup beteje të BE-së nën kontrollin e Këshillit Evropian, grupin e betejës italo-rumune-turke. TAF gjithashtu kontribuon me staf operacional në iniciativën e korpusit shumëkombësh të ushtrisë Eurocorps të BE-së dhe NATO-s.
Forcat e Armatosura Turke janë forca e dytë më e madhe ushtarake në NATO, pas Forcave të Armatosura të SHBA-së, me një forcë të vlerësuar në vitin 2021 prej 895,000 personeli ushtarak dhe paraushtarak.
Turqia është një nga pesë vendet anëtare të NATO-s që janë pjesë e politikës së ndarjes bërthamore të aleancës, së bashku me Belgjikën, Gjermaninë, Italinë dhe Holandën. Gjithsej 90 bomba bërthamore B61 janë pritur në bazën ajrore të Incirlik. 40 prej tyre ndahen për përdorim nga Forcat Ajrore Turke në rast të një konflikti bërthamor, por përdorimi i tyre kërkon miratimin e NATO-s.
Lufta për Pavarësi
Pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore, pas pushtimit të Anadollit nga Fuqitë e Antantës, shumë personel ushtarak osman u arratisën nga Rumelia në Anadoll për t'u bashkuar me Lëvizjen e re Kombëtare Turke (TNM). Gjatë Luftës së Pavarësisë, më 3 maj 1920, Birinxhi ferik Mustafa Fevzi Pasha (Çakmak) u emërua Ministër i Shefit të Shtabit të Përgjithshëm dhe Mirliva Ismet Pasha (Inony) u emërua Ministër i Shefit të Shtabit të Përgjithshëm të qeverisë së Asamblesë së Madhe Kombëtare (GNA). Por më 3 gusht 1921, GNA shkarkoi Ismet Pashën nga posti i Ministrit të Mbrojtjes Kombëtare për shkak të dështimit të tij në Betejën e Afjonkarahisar–Eskishehir dhe më 5 gusht, pak para Betejës së Sakarjas, emëroi kryetarin e GNA Mustafa pashë Qemalin (Atatürk) si komandant i përgjithshëm i Ushtrisë së GNA. TNM fitoi Luftën e Pavarësisë pasi Izmiri u rikthye në 1922 si rezultat i Luftërave Greko-Turke (1919-1922).
Lufta e Dytë Botërore
Pas pushtimit gjerman të Bashkimit Sovjetik, qeveria turke dërgoi një delegacion ushtarak vëzhguesish nën gjeneral-lejtnant Ali Fuat Erden në Gjermani dhe Frontin Lindor. Pas tërheqjes gjermane nga Kaukazi, qeveria turke u afrua më pranë aleatëve dhe Winston Churchill u takua fshehurazi me Ismet Inony në Konferencën e Adanas në stacionin e trenit Yenice në Turqinë jugore më 30 janar 1943, me qëllimin për të bindur Turqinë për t'u bashkuar me luftë në anën e aleatëve. Pak ditë para fillimit të Operacionit Zitadelle në korrik 1943, qeveria turke dërgoi një delegacion ushtarak nën gjeneralin Xhemil Xhahit Tojdemir në Rusi dhe vëzhgoi stërvitjet e Batalionit të 503-të të Panzerëve të Rëndë dhe pajisjet e tij. Por pas dështimit të Operacionit Zitadelle, qeveria turke mori pjesë në Konferencën e Dytë të Kajros në dhjetor 1943, ku Franklin D. Roosevelt, Churchill dhe Inony arritën një marrëveshje për çështjet në lidhje me kontributin e mundshëm të Turqisë për aleatët. Më 23 shkurt 1945, Turqia iu bashkua aleatëve duke i shpallur luftë Gjermanisë dhe Japonisë, pasi u njoftua në Konferencën e Jaltës se vetëm shtetet që ishin zyrtarisht në luftë me Gjermaninë dhe Japoninë deri më 1 mars 1945 do të pranoheshin në Kombet e Bashkuara.
Selma Bajrami
Selma Bajrami (lindur më 4 korrik 1980) është një këngëtare boshnjake me prejardhje shqiptare. Karrierën e saj profesionale të muzikës e filloi kur ishte adoleshente me albumin e saj të parë When There Are No More Tears... Kur më lot nuk do të ketë ... në vitin 1998. Selma Bajrami jeton në Vjenë, Austri.
Jeta e hershme
Selma Bajrami ka lindur në pjesën lindore të Bosnjës në qytetin Tuzlla ndërsa u rrit në afërsi të fshatit Mramor. Babai i saj Fadili (i lindur më 1957) është një shqiptar i Kosovës, i cili u shpërngul në Bosnjë në vitin 1965, nga qyteti i Gjakovës në jugperëndim të Kosovës, ndërsa nëna e saj Enisa (lindur më 1960) është një boshnjake nga Tuzlla. Selma ka një motër e cila quhet Fahira (lindur në vitin 1977) dhe një vëlla, Enisi (lindur më 1984).
Selma Bajrami dhe familjarët e saj Luftën e Bosnjës (1992 - 1995) e kaluan në "zonën e sigurt" të Organizatës së Kombeve të Bashkuara në qytetin e Tuzllës.
Kantoni i Tuzllës
djathtas|parapamje|250x250px|Kantonet e [[Federata e Bosnjës dhe Hercegovinës|Federatës së Bosnje dhe Hercegovinës.]] Kantoni i Tuzllës (boshnjakisht: Tuzlanski kanton ) është kantoni i tretë prej 10 kantoneve të Federatës së Bosnje dhe Hercegovinë, një nga dy entitetet në Bosnjë dhe Hercegovinë. Qendra kantonale është në qytetin Tuzlla.
Komunat
Në Kantonin e Tuzlës përfshihen komunat: Banoviqi, Çeliqi, Doboj East (Doboj Lindje), Gradaçaci, Graçanicë, Klladanji, Kalesija, Llukavac, Sapna, Srebrenik, Teoçaku dhe Zhivinice, si dhe vet qyteti i Tuzllës.
Historia dhe kultura
Kantonin u krijua nga Marrëveshja e Washingtonit në vitin 1994, dhe kufijtë e saj u përcaktuan nga Marrëveshja e Dejtonit në vitin 1995. Kantoni i Tuzllës u quajt Tuzla-Podrinje Kanton deri në shkurt të vitit 1999. Podrinje do të thotë "rajon afër lumit Drina' por perderisa lumi nuk rrjedhë nëpër Kanton, një ndryshim emri ishte i nevojshëm.
Tuzla është qendër e hip hopit në Ballkan për shkak të Edo Maajkas, Frenkiet dhe stacioni i parë i hip-hop-it në Bosnje, ndodhej në Tuzëll, FMJAM. Nga këtu është edhe artisti dhe kitaristi Emir Hot, pianisti Beshliq, accordionisti Emir Vildiq dhe violinistja Selma Dizdareviq. Po nga Tuzlla janë edhe këngëtarët e famshëm Selma Bajrami (këngëtare boshnjake me prejardhje shqiptare) dhe Lepa Brena.
Luigi da Rios
alt=A young man and woman look down from a wall.|djathtas|parapamje| Me pamje nga kanali, Venedikut (1886) Luigi da Rios (1843 - Shkurt 1892) ishte një piktor italian.
Biografia
Ai lindi në Ceneda, Vittorio Veneto. Ai ishte një nxënës në Akademinë e Arteve të Bukura të Venedikut, ku fitoi një numër shpërblimesh. I detyruar në mërgim për të shmangur rekrutimin në ushtritë austriake, ai iku në Firence në maj 1866. Me përfundimin e konfliktit, ai u kthye në Venecia dhe filloi të pikturoj portrete, zhanër dhe tema historike.
Ai ekspozonte shpesh nga 1867 deri në 1882 në ekspozitat vjetore të Venedikut Promotrice di Belle Arti. Ndër veprat e tij janë: Una cameriera, Torquato Tasso, Raffaello dhe la Fornarina, Le donne al pozzo (fitoi çmimin e parë në 1872 në Ekspozitën Rajonale në Treviso), Le illfabet ( ilustruese ), L'orfanella, Una calle a Venezia, dopo la messa, dopo il lavoro, dhe Lettura. Ai gjithashtu ekspozoi në 1881 në Milano, 1887 në Venecia, dhe në Akademinë Mbretërore të Londrës.
Ai pikturonte afreske për Villën Bisacco-Palazzi në Chirignago (1864), në Villa Visconti di Modrone në liqenin e Comos (1866) dhe në kishën famullitare të Chirignago (1878). Ai u emërua akademik i meritës në Akademinë Veneciane dhe anëtar i Shoqatës së Piktorëve të Ujit me Ngjyrë të Brukselit. Ai vdiq në Venedik në 1892.
Daim Lala
Albumet
2008 - Daim Lala - AVANTURISTE
2009 - Daim Lala - LLOKUM ME ARRA
2010 - Daim Lala - NJË KUJTIM ZEMRËN MA KALLI
2011 - Daim Lala & Buqe Rama - JAM SHEIK
2012 - Daim Lala & Buqe Rama - ONE MILION
2013 - Daim Lala & Muharrem Ahmeti - OJ PRISHTINALIKE
2014 - Daim Lala - HAJDE LOÇKË
2015 - Daim Lala - KËNGË DASMASH
2017 - Daim Lala - BOLL MA
2018 - Daim Lala - LOTIN E MSHEFA
2019 - Daim Lala - TA FALA
Kisha e Shën Kollit (Voskopojë)
Kisha e Shën_Kollit në Voskopojë është një kishë ortodokse në qytetin e Voskopojës, afër Korçës, Shqipëri e Jugut, e ndërtuar në 1721. Eshtë monument i trashëgimisë kulturore në Voskopojë, rrethi i Korçës, Shqipëri. . Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "586 e 4874" më "17.03.1948, 23.09.1971".
Përshkrim
Kisha e Shën Kollit është një monument kulture me rëndësi të veçantë kombëtare për vlerat e saj arkitektonike dhe artistike të frymëzuar nga trashëgimia e kultit Bizantin. Monumenti përfaqëson edhe një dëshmi të prekshme të rëndësisë historike të Voskopojës. Kisha e Shën Kollit është përfunduar në 1721. Struktura konsiston në një ndërtim prej guri të tipit bazilikal, me naos me kupolë, narteks dhe hajat. Brendësia e kishës është dekoruar me piktura murale të ekzekutuara nga mjeshtri i shquar David Selenica dhe bashkëpunëtorët e tij Kostandini dhe Kristo. Arti i Davidit dallon për natyrën e tij realiste, siç tregon edhe portreti i dhuruesit por gjithashtu edhe për njohuritë e thella në fushën e teologjisë. Sipas mbishkrimit, piktura ka përfunduar në vitin 1726 dhe kjo u përcaktua në një ekspeditë arkeologjike më 1953. Rreth 24 vjet më vonë, në 1750 (në Perandorinë Osmane), një tjetër atelie e famshme e kohës, ajo e Kostandin dhe Athanas Zografit, u angazhua për të pikturuar hajatin. Kisha është shpallur monument kulture i kategorisë së parë në vitin 1948 për vetë vlerat e saj të mëdha arkitektonike dhe artistike. Kisha e Shën Kollit përfaqëson një ndër monumentet më të rëndësishme të Voskopojës, jo vetëm për sa i përket arkitekturës por gjithashtu edhe cilësisë së pikturës, e cila mban autorësinë e mjeshtrit të shquar David Selenicës dhe të ateliesë së njohur të Athanas Zografit dhe Kostandin Zografit.
Tipat e dramës së sotme shqiptare në Kosovë (1950-1990)
Tipat e dramës së sotme shqiptare në Kosovë (1950-1990) libër me autor Besim Rexhaj dhe Nazmi Rrahmani (red.). Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1994. Faqe 228.
Fatmire Berisha
Fatmire Berisha ishte deputete e Kuvendit të Kosovës nga Grupi Parlamentar i LDK-së në periudhën e shpalljes së Pavarësisë së Kosovës, më 17 Shkurt, 2008. E diplomuar në Fakulteti Filozofik, Departamenti Letërsi e Gjuhë Shqipe, Berisha ishte angazhuar si Profesoreshë në gjimnazin “Frang Bardhi” në Mitrovicë. Ka qenë edhe zv/kryetare në Kuvendin Komunal në Mitrovicë. Përveç gjuhës së saj amtare, Berisha flet dhe gjuhën frënge, angleze dhe serbe.
Vilajeti i Shkodrës
Vilajeti i Shkodrës, ishte një ndarje administrative e nivelit të parë (vilajet) e Perandorisë Osmane që ekzistoi nga viti 1867 deri në 1913, e vendosur në pjesë të asaj që sot është Mali i Zi dhe Shqipëria. Në fund të shekullit të 19-të thuhet se kishte një sipërfaqe prej 13,800 kilometrash katror.
Historia
250px|parapamje|Vilajeti i ShkodrësVilajeti i Shkodrës u krijua në 1867. Sanxhaku i Shkodrës u krijua kur Perandoria Osmane fitoi Shkodrën pas Rrethimit të Shkodrës në 1478–9. Një pjesë e madhe e Principatës së Zetës iu shtua territorit të Sanxhakut të Shkodrës në vitin 1499. Në vitin 1514 ky territor u nda nga sanxhaku i Shkodrës dhe u krijua si sanxhak më vete i Malit të Zi, nën sundimin e Skënderbeu Cërnojeviqit. Kur ai vdiq në vitin 1528, sanxhaku i Malit të Zi u bashkua me sanxhakun e Shkodrës, si njësi unike administrative me një shkallë të caktuar autonomie.
Kulla e Sali Shalës
Kulla e Sali Shalës është një monument i trashëgimisë kulturore në Loxhë, Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Vilajeti i Shkodrës
Historia
Në vitin 1867, sanxhaku i Shkodrës u bashkua me sanxhakun e Shkupit dhe u bë Vilajeti i Shkodrës. Sanxhaqet e saj ishin sanxhaku i Shkodrës, Prizrenit dhe sanxhaku i Dibrës. Në vitin 1877, Prizreni kaloi në Vilajetin e Kosovës dhe Dibra në Vilajetin e Manastirit, ndërsa qyteza e Durrësit (Dıraç) u bë sanxhaku i Durrësit. Pas Luftës Ruso-Turke (1877–1878), komunat e Tivarit, Podgoricës, İşpozit dhe Zhabjakut iu dorëzuan Malit të Zi në 1878. Gjithashtu Ulqini iu dorëzua Malit të Zi në 1881.
Në periudhën e vonë osmane, ndryshe nga zonat e tjera të perandorisë, katolikët shqiptarë në vilajetin e Shkodrës kishin akses në shkollimin në gjuhën shqipe të subvencionuar nga Austro-Hungaria. Kleri katolik vendas u përfshi gjithashtu në zhvillimin e letërsisë shqiptare kryesisht fetare, me qëllim ruajtjen dhe forcimin e besimit katolik romak në rajon. Pjesërisht për shkak të vendndodhjes së të qenit afër kufirit me Malin e Zi, shteti i përjashtoi banorët e qytetit të Shkodrës nga shërbimi i rregullt ushtarak dhe ndryshe nga banorët e tjerë urbanë brenda perandorisë ata paguanin më pak taksa.
Kontrolli osman ekzistonte kryesisht në qendrat e pakta urbane dhe luginat e vilajetit dhe ishte minimal dhe pothuajse inekzistent në male, ku Malisorët (malësorët shqiptarë) jetonin një ekzistencë autonome sipas kanunit (ligjit fisnor) të Lek Dukagjinit. Mosmarrëveshjet do të zgjidheshin përmes ligjit fisnor në kuadrin e hakmarrjes ose gjakmarrjes dhe aktiviteti ishte i përhapur në mesin e malësorëve, ndërsa zyrtarët osmanë e kundërshtuan ashpër këtë praktikë. Nëntëmbëdhjetë për qind e vdekjeve të meshkujve në vilajetin e Shkodrës u shkaktuan nga vrasjet për shkak të hakmarrjes dhe gjakmarrjes gjatë periudhës së vonë osmane. Malësorët i shihnin zyrtarët osmanë si një kërcënim për mënyrën e tyre të jetesës fisnore dhe ua lanë bajraktarëve (prijësve) të merren me sistemin politik osman.
Në planetin shqiptar me emrin Kosovë
Në planetin shqiptar me emrin Kosovë : publicistikë me autor Avdyl Sulaj dhe Ramiz Lushaj (rec.), Kujtim Dashi (red.). Botuar në Tiranë nga "Nacional", në vitin 2015. Faqe 208.
Grizhani
Grizhan është një vendbanim në komunën e Zveçanit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Grishan.
Naim Rrustemi
Naim Rrustemi  ishte deputet i Kuvendit të Kosovës nga radhët e Partisë Demokratike të Kosovës dhe nënshkrues i Deklaratës së Pavarësisë së Kosovës. Ka doktoruar në Londër, në Universitetin Phoenix.
Vilajeti i Shkodrës
Historia
Malisorët (malësorët) jetonin në tre rajone gjeografike brenda sanxhakut të Shkodrës. Malësia e Madhe me pesë fise të mëdha (Hoti, Kelmendi, Shkreli, Kastrati dhe Gruda) e përzier fetarisht katolike-myslimane dhe shtatë fise të vogla; Malësia e Vogël me shtatë fise katolike si Shala, Shoshi, Toplana, Nikaj; dhe Mirdita, e cila ishte gjithashtu një fis i madh i fuqishëm që mund të mobilizonte 5000 trupa të parregullta. Qeveria vlerësoi fuqinë ushtarake të Malisorëve në sanxhakun e Shkodrës duke numëruar mbi 30.000 dhe zyrtarët osmanë ishin të mendimit se malësorët mund ta mposhtnin Malin e Zi vetë me ndihmën e kufizuar shtetërore.
Sanxhaku i Durrësit përmbante fushën pjellore të Zadrimës midis Mirditës dhe lumit Drin. Jeta politike në sanxhak dominohej nga disa pronarë të fuqishëm shqiptarë të tokave, si familja Toptani, të cilët kontrollonin zonën përreth Krujës dhe Tiranës si çiflig personal me prona familjare që arrinin në rreth 123,000 hektarë. Për të mbrojtur interesat ekonomike, bejlerët pronarë tokash në zonë mbanin ushtri të vogla private që numëronin nga 200 deri në 500 burra që shërbenin edhe si truproje gjatë udhëtimit. Në vitet 1880 nga pikëpamja shqiptare sanxhakët e Shkodrës dhe të Durrësit së bashku me gjithë vilajetin e Shkodrës i përkisnin krahinës së Gegënisë. parapamje|Një hartë që tregon ndarjet administrative të Perandorisë Osmane në 1317 [[Kalendari hixhri|Hixhri, 1899 Gregorian, duke përfshirë Vilajetin e Shkodrës dhe sanxhakët e tij.]] Në vitin 1912 dhe në fillim të vitit 1913 u pushtua nga anëtarët e Lidhjes Ballkanike gjatë Luftës së Parë Ballkanike. Në vitin 1914, territori i Vilajetit të Shkodrës u bë pjesë e Principatës së Shqipërisë, e krijuar në bazë të kontratës së paqes të nënshkruar gjatë Konferencës së Londrës në vitin 1913.
Ndarjet administrative
Sanxhakët e Vilajetit:
Demografia
Gjatë viteve 1880, popullsia e vilajetit të Shkodrës varionte nga 200,000 deri në 300,000 njerëz, e ndarë midis dy sanxhakëve të Shkodrës (shumica katolike) dhe Durrësit (shumica myslimane). Shqiptarët ishin etnia kryesore në vilajet që përbënin më shumë se 90 për qind të popullsisë.
Intelektuali osmano-shqiptar Sami Frashëri gjatë viteve 1880 vlerësoi se popullsia e Shkodrës arrinte në 37,000 banorë, që përbëhej nga tre të katërtat myslimanë dhe pjesa tjetër të krishterë të përbërë kryesisht nga katolikë dhe disa qindra ortodoksë.
Vlerësimi i vitit 1874
Sipas vlerësimeve të konsullit rus Ivan Jastrebov, në sanxhakun e Shkodrës kishte 80.000 meshkuj katolikë, 20.000 meshkuj ortodoksë dhe 9.500 meshkuj myslimanë. Shumica e popullsisë fliste gjuhën shqipe. Ai pohoi se ortodoksët dhe një numër myslimanësh flisnin gjuhën serbe.
Vlerësimi i vitit 1912
Një botim nga 21 dhjetori 1912 në revistën belge Ons Volk Ontwaakt (Kombi ynë zgjohet) vlerësonte 185.200 banorë:
Xixëllonjat (film)
Përmbajtja e filmit
Ndërsa ai po pastron shpirtin ,në kujtimet e tij i rikthehet një njeri shumë i vjetër, nga një tregim i së kaluarës së tij, teksa po lutej për falje vetes dhe njerëzve që ka dëmtuar.
Monthurel
Monthurel është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Monthurel ka një popullsi prej 150 banorë dhe sipërfaqe 3.86 km², me një dendësi prej 39 banor/km².
Kosovë është deri te Molla e Kuqe : (monografi për Xhevat Ajvazin)
Kosovë është deri te Molla e Kuqe : (monografi për Xhevat Ajvazin) me autor Hysen Këqiku dhe Ukshin Zajmi (red.), Jonuz Fetahaj (rec.). Botuar në Gjilan nga "Kurora", në vitin 2015. Faqet e librit 324.
Masakrat e klikës Tito në Kosovë, Metohi e Dibër të Madhe
Masakrat e klikës Tito në Kosovë, Metohi e Dibër të Madhe : fakte nga dëshmitarë që i kanë parë me sy shumicën e krimeve të kryera nga titistët në Kosovë, Metohi e Dibër të Madhe Broshurë e botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1952. Faqe 27.
Trakia Lindore
parapamje|Trakia Lindore (blu) në Traki parapamje|Trakia Lindore (blu) në [[Rajoni Marmara|rajonin Marmara]] Trakia Lindore (turqisht: Doğu Trakya; greqisht: Ανατολική Θράκη Anatoliki Thraki; bullgarisht: Източна Тракия Iztoçna Trakija) është pjesa e Turqisë që gjeografikisht është pjesë e Evropës Juglindore. Ai përbën 3% të sipërfaqes së tokës së Turqisë, por përbën 20% të popullsisë së saj totale. Qyteti më i madh i rajonit është Stambolli, i cili shtrihet në Bosfor midis Evropës dhe Azisë. Qyteti kryesor është Edreneja.
Trakia Lindore ka një rëndësi historike pasi ndodhet pranë një korridori të madh tregtar detar dhe përbën atë që ka mbetur nga rajoni dikur i madh osman i Rumelisë. Aktualisht është gjithashtu i një rëndësie specifike gjeostrategjike, sepse korridori detar, i cili përfshin dy ngushtica të ngushta, siguron hyrje në Detin Mesdhe nga Deti i Zi për marinat e pesë vendeve: Rusisë, Ukrainës, Rumanisë, Bullgarisë dhe Gjeorgjisë. Rajoni shërben gjithashtu si një lidhës i ardhshëm i rrjeteve ekzistuese hekurudhore të shpejtësisë së lartë turke, bullgare dhe greke.
Përkufizimi
Trakia Lindore përfshin të gjitha në pjesën lindore të rajonit historik të Trakisë. Zona përfshin të gjitha territoret e provincave turke Edirne, Tekirdağ dhe Kërklareli, si dhe ato territore në kontinentin evropian të provincave Çanakala dhe Stamboll. Kufijtë tokësorë të Trakisë Lindore u përcaktuan me Traktatin e Kostandinopojës (1913) dhe Konventën bullgaro-osmane (1915), dhe u ripohuan me Traktatin e Lozanës.
Klima
Trakia Lindore ka një klimë hibride mesdhetare/klimë subtropikale të lagësht në bregun e Detit Egje dhe në bregun e Detit Marmara, një klimë oqeanike në bregun e Detit të Zi dhe një klimë kontinentale rë lagësht në brendësi. Verat janë të ngrohta deri të nxehta, të lagështa dhe mesatarisht të thata, ndërsa dimrat janë të ftohtë dhe të lagësht dhe ndonjëherë me borë. Klima bregdetare i mban temperaturat relativisht të buta.
Gjeografia
Trakia Lindore ka një sipërfaqe prej 23,764 km2 (3 përqind e sipërfaqes tokësore të Turqisë), pak më e vogël se Sardenja dhe një popullsi prej rreth 16-17 milion njerëz ose rreth 20 përqind e popullsisë totale turke (në 2021); dendësia e popullsisë është rreth 430 njerëz/km2, krahasuar me rreth 80 njerëz/km2 për Turqinë aziatike, e cila quhet edhe Anadoll ose Azia e Vogël. Megjithatë, dendësia është e anuar nga metropoli i Stambollit. Dy kontinentet ndahen nga Dardanelet, Bosfori (i njohur kolektivisht si Ngushticat Turke) dhe Deti Marmara, një rrugë prej rreth 361 km. Pjesa më jugore e Trakisë Lindore quhet gadishulli i Gelibolus. Turqia evropiane kufizohet në perëndim me Greqinë për 212 km dhe në veri me Bullgarinë për 269 km, me Detin Egje në jug-perëndim dhe Detin e Zi në veri-lindje.
Kultura
Banorët e Trakisë Lindore janë turq dhe myslimanë të tjerë ballkanikë që kanë jetuar që nga Perandoria Osmane atje dhe gjithashtu pasardhës të turqve nga Bullgaria dhe Greqia, tatarët krimeas dhe myslimanë të tjerë joturq të Ballkanit që erdhën si muhaxhirë, shumica në lidhje me Konventën për Shkëmbimin e Popullsia greke dhe turke. Aty muzika, ushqimi, bazohet në kulturën ballkanike dhe ndryshon nga kultura anadollake.
Gramoz Abedinaj
Gramoz Abedinaj mësues shqiptar nga Fieri. Ka dhënë kontributin e tij shumëvjeçar e me vlerë në fushën e arsimit në shkollën e Roskovecit. Gramoz Abedinaj vdiq nga COVID-19 në moshën 60 vjeçare më 11 nëntor 2020.
Vrasjet në Kosovë : 1998-1999
Vrasjet në Kosovë : 1998-1999 libër me autor Ilir Ulaj dhe Ismet Salihu (k/red.). Botuar në Prishtinë nga Instituti për Hulumtimin e Krimeve të Luftës, në vitin 2015. V.1, me 322 faqe.
Izvori (Zveçan)
Izvor është një vendbanim në komunën e Zveçanit, Kosovë.
Purizmi
Pas Luftës së Parë Botërore
Le Corbusier dhe Ozenfant ishin krijuesit e Purism. Fernand Léger ishte një bashkëpunëtor parimor. Purizmi ishte një përpjekje për të rivendosur rregullsinë në një Francë të shkatërruar nga lufta pas Luftës së Parë Botërore. Ndryshe nga ajo që ata e shihnin si fragmentim 'dekorativ' të objekteve në Kubizëm, Purizmi propozoi një stil të piktures ku elementët përfaqësoheshin si forma të thjeshtuara të fuqishme me detaje minimale, duke përfshirë teknologjinë dhe makineritë.
Purizmi arriti kulmin në Pavillon de l'Esprit Nouveau (Pavijoni i Shpirtit të Ri) të Le Corbusier, i ndërtuar për Ekspozitën Ndërkombëtare të Arteve Moderne Dekorative dhe Industriale në 1925. Kjo përfshinte punën e kubistëve Juan Gris dhe Jacques Lipchitz. Pas kësaj ekspozite, marrëdhënia midis Le Corbusier dhe Ozenfant u dobësua.
Manifesti i Puristit
Manifesti Purist parashtron rregullat që Ozenfant dhe Le Corbusier krijuan për të qeverisur lëvizjen puriste.
Bazilika në Kodër të Tepes (Elbasan)
Bazilika në Kodër Të Tepes (Elbasan) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "1886 më 10.06.1973".
Izet Abdyli
SHËNIME PËR AUTORIN
Bazilika në Kodër të Tepes (Elbasan)
Ky monument u zbulua nga gërmimet e bëra në vitin 1968-69, ajo zë një sipërfaqe prej 600m2 dhe është një bazilikë paleokristiane e orientuar si zakonisht me abside nga lindja. Ajo ruan disa faza ndërtimesh. Bazilika ka tre nefe të ndara nga dy arkada mbi pilastra e mbuluar me çati me tjegulla mbi kapriata druri. Në secilën nef hyhet me nga një derë nga narteksi i ngushte dhe i gjatë sa tre nefet, në anën veriore dhe jugore të cilat janë dy dhoma të vogla, dy dhoma të tjera pak më të vogla janë në fund të nefeve jugore dhe verior që nuk dihet perse janë përdorur. Më vonë ndërtohet një kapelë varrimi në vendin e ambientit lindorë të nefit verior. Studimi i këtij monumenti është me rëndësi për njohjen e arkitekturës paleokristiane në vendin tonë.
Izet Abdyli
Izet Abdyli u lind më 26 shkurt 1961 në fshatin Dobroshec të Drenasit.
Shkollimi: Shkolla fillore ,,Rilindja” Dobroshec, Gjimnazi ,,Gjergj - Kastrioti Skënderbeu” Gllogoc, Fakulteti Juridik, në  Prishtinë,
Fakulteti Filozofik - Master  i Arkivistikës.
Është prezantuar në shumë antologji poetike, të poetëve shqiptarë.
Gjatë luftës në Kosovë 1998-1999, ka raportuar për QIK-un dhe RTSH, përmes redaksisë së TVP-së, në Prishtinë.
Nga viti 2014, kryetar i Asociacionit të letrarëve dhe artistëve, Art Club ,,Rifat Kukaj” Drenas
Krijimtaria letrare dhe publicistike:
1.  “Fjalë Zemre” poezi, 1995
2.  “Kur vjeshta shkund pikëllimin” poezi, 2005
3.  ,,Ne mes jetës dhe vdekjes-Fletëza ditari lufte”
publicistikë, 2008
4.  ,,Zogu i dritës” poezi për fëmijë, 2012
5.  ,,Ata që panë vdekjen me sy “ (publicistikë),
2014
6.  ,,Farfuri dashurie” poezi, 2015
7.  ,,Magjia e artit dhe fjalës” vështrime dhe
recensione, 2016
8.  ,,Lirinë dikush po e vret” poezi, 2017
9.  ,,Gri” poezi, 2018
10. ,,Fundi i perandorëve” poezi, 2018.
11. ,,Biblioteka, Arkivi dhe Trashëgimia
kulturore” 2019
12 ,,Siari” poezi për fëmijë
13. ,,Rituale të paturpshme", poezi(satira) 2021
14. ,,Shprush kujtimet, poezi 2021
Valencia
Valencia është qyteti i tretë më i madh në Spanjë pas Madridit dhe Barcelonës. Valencia ndodhet në pjesën perëndimore të Detit Mesdhe.
Emri
Emri i qytetit ishte Valentia kur u themelua nga romakët. Gjatë sundimit të muslimanëve në Spanjë, qyteti u quajtë Medina bu-Tarab (Qyteti i kënaqësisë) ose Medina at-Turab (Qyteti i shkretëtirës).
Klima
Janari dhe shkurti janë muajtë më të ftohtë. Gjatë muajit janar, temperaturat arrijnë prej 13 deri 21 °C gjatë ditës, ndërsa gjatë natës arrijnë prej 4 deri 12 °C.
Muaji më i nxehtë është muaji gusht, ku temperaturat arrijnë prej 28–34 °C gjatë ditës, ndërsa gjatë natës arrijnë në 23 °C.
Vilhelmi II
Wilhelmi i II ose William II (Friedrich Wilhelm Viktor Albert; 27 janar 1859 – 4 qershor 1941) ishte perandori i fundit gjerman (Kaiser) dhe Mbret i Prusisë nga 15 qershor 1888 deri në abdikimin e tij më 9 nëntor 1918. Pavarësisht forcimit të pozitës së Perandorisë Gjermane si një fuqi e madhe duke ndërtuar një marinë të fuqishme, deklaratat e tij publike pa takt dhe politika e jashtme e çrregullt antagonizuan shumë komunitetin ndërkombëtar dhe konsiderohen nga shumë njerëz si një nga shkaqet themelore të Luftës së Parë Botërore. Kur përpjekja gjermane e luftës dështoi pas një sërë humbjesh dërrmuese në Frontin Perëndimor në vitin 1918, ai u detyrua të abdikonte, duke shënuar kështu fundin e Perandorisë Gjermane dhe mbretërimit 300-vjeçar të Hohenzollern në Prusi dhe mbretërimit 500-vjeçar në Brandenburg.
Vështrim
Wilhelm kishte lindur gjatë mbretërimit të nipit të tij Frederick William IV të Prusisë, Wilhelm ishte djali i Princit Frederick William dhe Victoria, Princesha Royal. Përmes nënës së tij, ai ishte nipi më i madh i Mbretëreshës Victoria të Mbretërisë së Bashkuar. Në mars 1888, Frederick William u ngjit në fronin gjerman dhe prusian si Frederick III. Frederiku vdiq vetëm 99 ditë më vonë, dhe djali i tij e pasoi atë si Wilhelm II.
Në mars 1890, Wilhelm shkarkoi kancelarin Otto von Bismarck dhe mori kontrollin e drejtpërdrejtë mbi politikat e kombit të tij, duke nisur një "Kurs të Ri" luftarak për të çimentuar statusin e Gjermanisë si një fuqi udhëheqëse botërore. Gjatë mbretërimit të tij, perandoria koloniale gjermane fitoi territore të reja në Kinë dhe Paqësor (si Gjiri Jiaozhou, Ishujt Mariana Veriore dhe Ishujt Karoline) dhe u bë prodhuesi më i madh i Evropës. Megjithatë, Wilhelm shpesh e minoi një përparim të tillë duke bërë deklarata pa takt dhe kërcënuese ndaj vendeve të tjera pa u konsultuar më parë me ministrat e tij. Po kështu, regjimi i tij bëri shumë për t'u larguar nga fuqitë e tjera të mëdha duke inicuar një ngritje masive detare, duke kundërshtuar kontrollin francez të Marokut dhe duke ndërtuar një hekurudhë përmes Bagdadit që sfidonte dominimin e Britanisë në Gjirin Persik. Deri në dekadën e dytë të shekullit të 20-të, Gjermania mund të mbështetej vetëm në kombe dukshëm më të dobëta si Austro-Hungaria dhe Perandoria Osmane në rënie si aleate.
Mbretërimi i Wilhelmit kulmoi me garancinë e Gjermanisë për mbështetjen ushtarake ndaj Austro-Hungarisë gjatë krizës së korrikut 1914, një nga shkaqet e menjëhershme të Luftës së Parë Botërore. Një udhëheqës i dobët i kohës së luftës, Wilhelm ia la pothuajse të gjithë vendimmarrjen në lidhje me strategjinë dhe organizimin e përpjekjeve të luftës në Shtabin e Përgjithshëm të Ushtrisë Gjermane. Deri në gusht 1916, ky delegim i gjerë i pushtetit shkaktoi një diktaturë ushtarake de fakto që dominoi politikën kombëtare për pjesën tjetër të konfliktit. Pavarësisht se doli fitimtare mbi Rusinë dhe fitoi fitime të rëndësishme territoriale në Evropën Lindore, Gjermania u detyrua të hiqte dorë nga të gjitha pushtimet e saj pas një disfate vendimtare në Frontin Perëndimor në vjeshtën e vitit 1918. Duke humbur mbështetjen e ushtrisë së vendit të tij dhe shumë prej subjekteve të tij, Wilhelm u detyrua të abdikonte gjatë Revolucionit Gjerman të 1918-1919. Revolucioni e shndërroi Gjermaninë nga një monarki në një shtet të paqëndrueshëm demokratik të njohur si Republika e Vajmarit. Wilhelm iku në mërgim në Holandë, ku mbeti gjatë pushtimit të saj nga Gjermania naziste në vitin 1940. Ai vdiq atje në vitin 1941.
Historiografia
Tre prirje kanë karakterizuar shkrimet për Wilhelmin. Së pari, shkrimtarët e frymëzuar nga gjykata e konsideruan atë një martir dhe një hero, shpesh duke pranuar në mënyrë jokritike justifikimet e dhëna në kujtimet e vetë Kaiserit. Së dyti, erdhën ata që e gjykuan Wilhelmin si plotësisht të paaftë për të përballuar përgjegjësitë e mëdha të pozitës së tij, një sundimtar shumë i pamatur për t'u marrë me pushtetin. Së treti, pas vitit 1950, studiuesit e mëvonshëm janë përpjekur të kapërcejnë pasionet e fillimit të shekullit të 20-të dhe kanë tentuar një portretizimin objektiv të Wilhelmit dhe sundimit të tij.
Më 8 qershor 1913, një vit para fillimit të Luftës së Madhe, The New York Times botoi një suplement të veçantë kushtuar 25 vjetorit të pranimit të Kaiser. Titulli i banderolës lexonte: "Kaiser, 25 vjet sundimtar, i përshëndetur si kryepaqebërësi". Historia shoqëruese e quajti atë "faktori më i madh për paqen që mund të tregojë koha jonë" dhe i dha meritën Wilhelmit për shpëtimin e shpeshtë të Evropës nga pragu i luftës. Deri në fund të viteve 1950, Gjermania nën Kaizerin e fundit përshkruhej nga shumica e historianëve si një monarki pothuajse absolute. Megjithatë, pjesërisht, ky ishte një mashtrim i qëllimshëm nga nëpunësit civilë gjermanë dhe zyrtarët e zgjedhur. Për shembull, ish-presidenti Theodore Roosevelt besonte se Kaiser kishte kontrollin e politikës së jashtme gjermane, sepse Hermann Speck von Sternburg, ambasadori gjerman në Uashington dhe një mik personal i Roosevelt, i paraqiti Presidentit mesazhe nga kancelari von Bülow sikur të ishin mesazhe nga Kaiser. Historianët e mëvonshëm e minimizuan rolin e tij, duke argumentuar se zyrtarët e lartë mësonin rregullisht të punonin rreth shpinës së Kaiserit. Kohët e fundit, historiani John CG Röhl e ka portretizuar Vilhelmin si figurën kryesore në të kuptuarit e pamaturisë dhe rënies së Gjermanisë Perandorake. Kështu, argumenti ende bëhet se Kaiser luajti një rol të madh në promovimin e politikave të zgjerimit detar dhe kolonialist që shkaktoi përkeqësimin e marrëdhënieve të Gjermanisë me Britaninë para vitit 1914.
Qëndrimi ndaj Islamit
Vilhelmi II ishte në marrëdhënie miqësore me botën myslimane. Ai e përshkroi veten si “mik” i “300 milionë muhamedanëve ”. Pas udhëtimit të tij në Kostandinopojë (të cilën ai e vizitoi tre herë, një rekord i pamposhtur për asnjë monark evropian) në 1898, Wilhelm II i shkroi Nikollës II se, ""Po të kisha ardhur pa asnjë fe, sigurisht që do të isha bërë muhamedan!""
si përgjigje ndaj konkurrencës politike midis sekteve të krishtera për të ndërtuar kisha dhe monumente më të mëdha dhe më madhështore, gjë që i bëri sektet të dukeshin idhujtare dhe i larguan myslimanët nga mesazhi i krishterë. Në një vizitë të bërë në Perandorinë Osmane në tetor të vitit 1898 mes tjerash kishte thënë edhe këtë: ""Më lejoni të siguroj Sulltanin dhe treqind milionë myslimanët. . . Se Perandori Gjerman do të jetë gjithmonë miku i tyre.""
Mbi ngjarjet në Kosovë : artikuj të “Zërit të Popullit” dhe organeve të tjera
Mbi ngjarjet në Kosovë : artikuj të “Zërit të Popullit” dhe organeve të tjera libër i botuar në Tiranë nga "8 Nëntori", në vitin 1981. Faqe 171.
Naser Rugova
Naser Rugova shqiptar nga Kosova, ishte deputet nga Lidhja Demokratike e Dardanisë (LDD) dhe nënshkrues i Deklaratës së Pavarësisë. Ka lindur më 20.10.1970 në Cerrcë, dhe me profesion është mjek-stomatolog.Ka qenë edhe këshilltar i Kryeministrit të Kosovës.Flet gjuhën angleze dhe serbo-kroate.
Referimet
http://www.kuvendikosoves.org/?cid=2,102,930
Kufijtë në dëm të shqiptarëve : (demarkacioni i vijës kufitare Kosovë-Mali i Zi në kontekstin historik, ish-jugosllav dhe të së drejtës ndërkombëtare)
Kufijtë në dëm të shqiptarëve : (demarkacioni i vijës kufitare Kosovë-Mali i Zi në kontekstin historik, ish-jugosllav dhe të së drejtës ndërkombëtare) libër me autor Zejnullah Gruda dhe Flaka Surroi (red.). Botuar në Prishtinë nga "Koha", në vitin 2016. Faqe 152.
Orectolobiformes
Peshkaqenët janë një grup i peshkut elasmobranç që karakterizohen nga një skelet kërmartor. Peshkaqenët modernë klasifikohen brenda mbirendit Selachimorpha (ose Selachii). Megjithatë, termi "peshkaqen" është përdorur edhe për anëtarët e zhdukur të nënklasës Elasmobranchii jashtë Selachimorpha, sikur janë Cladoselache dhe Xenacanthus, gjithashtu edhe Chondrichthyes sikur janë holocephalidët eugenedontidantët.
Psikopatja Jote
= Punuesit e këngës =
"Psikopatja Jote" është një këngë e realizuar nga këngëtarja dhe kantautorja shqiptare e Kosovës Filloreta Raçi (Fifi) dhe reperi shqiptar i Kosovës MC Kresha. Kënga u publikua si një teke përmes Acromax Media GmbH dhe u krijua për pjesëmarrjen e dyshes në Kënga Magjike 2018.
Fifi dhe MC Kresha performuan këngën për herë të parë në edicionin e 20-të të Kënga Magjike më 25 nëntor 2018. Kënga përfundoi e treta në finalen e madhe të Kënga Magjike 2018 me 834 pikë.
Bizeneuille
Bizeneuille është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Bizeneuille ka një popullsi prej 290 banorë dhe sipërfaqe 29.75 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Love (film)
LOVE është një film dramë me regji të Dionis Papadhimitri.
Bartholomew Kuma
Bartholomew Kuma (バーソロミュー・くま Bāsoromyū Kuma) është personazh fiktiv në anime dhe manga One Piece krijuar nga Eiichiro Oda. Ai tani është një nga antarët e Shichibukai, më parë ishte mbret i Mbretërisë Sorbet dhe ish-oficerë i Ushtrisë Revolucionare me një shpërblim prej 296,000,000 beli. Më parë ai ishte i njohur si piratë i dhunshëm, por ai tani është një armë i quajtur “Pacifista”, që u zhvillua nga Vegapunk. Kur Vegapunku përfundoi modifikimet në Kuma, Shichibukai u bë cyborg i parë i kompletuar me një serial PX-0 dhe në një mënyrë figurative vdiq. Tani ai është një skllav i shitur i Fisnikëve të Botës.
Personaliteti
Pavarësisht figurës së tij imponuese dhe reputacionit të tij të kaluar, Bartholomew Kuma është një person shumë i qetë dhe i urtë.
Kur flet, Kuma zakonisht përdor fjalën e synuar në fjali të tij. Ai gjithashtu tenton t'i kërkojë një personi ku do të dëshironin të shkonin për një pushim para se t'i largonte ata me aftësinë e tij të detit, shpesh duke respektuar kërkesën e marrësit, por herë pas here do t'i dërgojë në një vend të zgjedhur prej tij pavarësisht nëse janë apo jo ai mori një përgjigje.
Kuma u tregua si një agjent i shkëlqyer i mashtrimit, duke menaxhuar me sukses manipulimin e Qeverisë Botërore për të zbuluar lidhjen e tij të vërtetë me Ushtrinë Revolucionare për disa vjet, duke arritur të emërohej në pozicionin e Shichibukai (edhe pse duket se ata përfundimisht u bënë mjaft të dyshimtë te Kuma për të komprometuar identitetin e tij si një agjent i dyfishtë dhe ta detyrojë atë të pranojë një lobotomi të përhershme). Pavarësisht se u perceptua si më i përkushtuari i Shichibukai, Kuma ende mbajti mjaft bindjet e tij për të refuzuar me padurim t'i drejtoheshin drejtpërdrejt Marinsave si të rangut të lartë si admirali Kizaru. Ai ishte në përgjithësi i qetë dhe i përbërë në çdo situatë, dhe është delikate në arritjen e qëllimeve të tij (të tilla si të mos zbulimi arsyejeve përse ishte kundër Kapelave prej Kashte, pasi kjo ishte për testimin e fuqisë së tyre dy herë dhe pastaj ndarjen e tyre në të gjithë botën për përgatitjen e ardhshme). Ai gjithashtu tregoi një besnikëri dhe nderim të madh ndaj çështjes së tij në mbrojtjen e "Thousand Sunny" nga një rrjedhë e vazhdueshme e sulmit gjatë dy viteve, duke mos lëvizur as të shërohej nga lëndimet e tij. Aftësitë e tij luftarake demonstrohen gjithashtu me përdorim të ekspertëve, Kuma duke e përdorur atë për shkelje, mbrojtje dhe udhëtim dhe shpesh në pasoja të shpejta të veprimit të mëparshëm.
Sipas Sabo, Kuma ishte një njeri i butë, mirësia e të cilit i dha atij respekt të madh nga revolucionarët e tij të provuar kur ai kursen jetën e Kapelave të Kashtës një herë dhe gjithashtu i shpëtoi ata nga vrasja e Kizarut duke i teleportuar ata në siguri. Nga miqësia e tij me babanë e Luffy, Kuma kërkoi Vegapunķ për të ndihmuar Luffy dhe ekuipazhin e tij për herë të fundit duke mbrojtur anijen e tyre për dy vjet pasi u konvertua plotësisht në një Pacifista.
Megjithatë, për momentin, modifikimet janë përfunduar. Në finalizimin e projektit Pacifista, Kuma (si modeli origjinal dhe i vetmi që ka vetëdije) përfundimisht humbi vullnetin e tij të lirë, personalitetin dhe kujtesën për modifikimet, për të siguruar besueshmërinë e tij dhe shërbime të vazhdueshme drejt Qeverisë Botërore. Në këtë fazë, Kuma ndan të njëjtin inteligjencë të pamenduar të modeleve të tij të Pacifistëve, vetëm duke njohur individët si armiq apo aleatë në Qeverinë Botërore. Doflamingo i referohet personalitetit origjinal si "të vdekur", edhe pse më vonë u zbulua se Kuma dhe Dr. Vegapunk (njeriu përgjegjës për implantet e tij kibernetik) bënë një marrëveshje sekrete për të lejuar që Kuma të kishte një rikthim të përkohshëm duke dhënë mendimi i tij i fundit "i lirë" si mbrojtja e "Thousand Sunny".
Pas çastit, Sentomaru vuri në dukje se Kuma kishte vepruar i çuditshëm që kur kishte humbur vullnetin e lirë. Kjo ishte një rezultat i marrëveshjes së tij me Vegapunk që të kishte formën e tij përfundimtare të mbrojë Thousand Sunny derisa arriti një nga kapelet e kashtës.
Aftësitë
Para modifikimeve të fundit të Pacifistës, Kuma ishte një oficer në Ushtrinë Revolucionare. Si rezultat, ai kishte kontroll mbi anëtarët e saj më të ulët. Megjithatë, ai humbi këtë pushtet kur u bë skllav i plotë i Qeverisë Botërore.
Kuma u tregua shkëlqyeshëm në mashtrim, duke arritur të mashtrojë Qeverinë Botërore për lidhjen e tij të vërtetë me Ushtrinë Revolucionare për disa vjet, si dhe të zgjidhet në pozitën e një Shichibukai.