cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beteja e Kosovës
Beteja e Kosovës
Depërtimi i vrullshëm i osmanëve në Ballkan tronditi elitën politike drejtuese shqiptare dhe atë të vendeve fqinje. Të ndodhur përballë një armiku të përbashkët, princërit, mbretërit e fisnikët serbë (Llazari, Vuk Brankoviq), bullgarë, shqiptarë e rumunë i fashitën mosmarrëveshjet dhe grindjet e tyre dhe krijuan një koalicion antiosman. Në të bënin pjesë personalitete të shquara shqiptarë si Gjergji II Balsha, Teodor Muzaka, Gjon Kastrioti, Dhimitër Jonima, Andrea Gropa etj. Këta, më forca të bashkuara, moren pjesë në betejën që u zhvillua në afërsi të Prishtinës, më 28 qershor 1389. Në këtë betejë të përgjakshme dhe të pabarabartë që u zhvillua ndërmjet 20.000 ushtarëve osmanë dhe 20.000 luftëtarëve ballkanas u shqua luftëtari shqiptar Millosh Nikolla Kopili, i cili arriti të vriste Sulltan Sulltan Murad I.
Pasojat
Megjithëkëtë ballkanasit pësuan ylli disfatë të rendë dhe kjo i hapi rrugën sulltanit pasardhës, Bajazitit I, për pushtime të reja në Ballkan. Gjatë sundimit të tij, osmanët arritën të vendoseshin diku përkohësisht e diku përgjithmonë në viset e tjera shqiptare, që nga Shkodra e Kruja dhe deri në rajonet e Korçës e të Përmetit.
Në Shqipëri u krijua kështu një situatë e rëndë në të gjitha fushat e jetës shoqërore. Vendi pësoi një copëzim të madh politik. Prijësit e shumtë shqiptarë, duke qenë ushtarakisht të pafuqishëm, përgjithësisht hynë në vasalitetin e sulltanëve dhe nxituan të lidheshin më vende të tjera. Duke përfituar nga një situatë e tillë dhe në marrëveshje me prijësit vendas ose edhe më presion, Venediku arriti t’u merrte atyre qytetet bregdetare, që nga gjiri i Kotorrit, e deri në atë të Artës, si Buduan, Tivarin, Ulqinin, Shkodrën (bashkë me rrethinat e saj, Drishtin e Dejën), Lezhën, Durrësin, Butrintin, Pargën etj., që ishin edhe qendra shumë të rëndësishme tregtare e shkëmbimi me viset e brendshme të vendit. Pas disfatës që pësoi ushtria e sulltan Bajazitit në betejën e Ankarasë më 1403 prej trupave mongole të Timurlengut, përkohësisht zotërinjtë shqiptarë i forcuan pozitat e tyre dhe në jetën politike të vendit dolën në plan të parë familje të tilla si Balshajt, Gojçinët (Çernojeviçët), Dukagjinët, Zahariajt, Spanët, Stres-Balshajt, në Shqipërinë e Veriut; Kastriotët, Topiajt, Arianitët, Muzakajt e Gropajt, në Shqipërinë Qendrore; Shpatajt, Zenebishët; në Shqipërinë e Jugut etj. Sapo erdhi në pushtet sulltan Mehmeti I (1413-1421) mori masa energjike për rivendosjen e zgjerimin e pushtimit osman dhe gjatë viteve 1415-1417 ushtritë e tij pushtuan njërën pas tjetrës kështjellat e rëndësishme, si Krujën, Beratin, Kaninën e Gjirokastrën.
Citat
parapamje|Komemoracioni e heronjtë në [[Serbia|Serbi]] Gjon Muzaka (nga vepra e tij “GJENEALOGJI E FAMILIES MUZAKA” 1510) ''... E pastaj Murati iu vërsul Serbisë e Bullgarisë, por Llazari, despoti i Serbisë, Markoja, mbreti i Bullgarisë, Teodor Muzaka, trashëgimtari i dytë i Shtëpisë sonë, e bashkë me të sundimtarë të tjerë të Shqipërisë, u ndeshën më osmanët. Aty u thyhen të krishterët e mbeti i vrarë edhe Teodori ynë, që kishte sjellë më vete një ushtri shqiptare. Po aty u zu rob Llazari i Serbisë që më vonë osmanët e vranë. Paskëtaj filluan luftërat e paprera të osmanëve në Shqipëri, në të cilat humbën jetën aq shumë bujarë e luftëtarë trima.'' Sipas legjendës popullore: “Miloshi ka pas lindur në Kopiliqin e Epërm, por më vonë është vendosur në Kopiliqin e Poshtëm”. Pleqtë e Drenicës tregojnë se “Milosh Kopiliqi â kanë prej ktuhit” (Drenicës). Ata vënë një vijë të qartë demarkacioni: “Car Lazari â kanë i serbëve, Milosh Kopiliqi i yni”; “Milosh Kopiliqi â kanë më i madhi kreshnik i shqiptarëve në luftën e Kosovës”. Në Kopiliq të Poshtëm ka vende që quhen: “Te trolli i Miloshit”, “Veneshta e Miloshit”, “Te kisha e Miloshit” etj. Në Sallabajë gjendet “Vorri i Milosh Kopiliqit”. “Miloshi e mbante ushtrinë në pyjet e Çiçavicës e të Kukës” (pyje të Drenicës). “Car Lazari… venin e tij e ka pas kah Kraleva dhe jo në Kosove
Forca detare
parapamje|djathtas|[[Armada spanjolle duke luftuar marinën angleze në Betejën e Gravelines më 1588]] parapamje|djathtas|Marina britanike dhe daneze në [[Vija e betejës|vijën e betejës në Betejën e Kopenhagës (1801)]] Një marina ose forca detare është dega e forcave të armatosura të një kombi të caktuar kryesisht për luftën detare dhe amfibe; gjegjësisht, operacionet luftarake nga liqeni, lumi, bregdeti ose nga oqeani dhe funksionet përkatëse. Ai përfshin çdo gjë të kryer nga anijet sipërfaqësore, anijet amfibe, nëndetëset dhe aviacionin detar, si dhe mbështetje ndihmëse, komunikime, trajnime dhe fusha të tjera. Roli sulmues strategjik i një marine është projeksioni i forcës në zona përtej brigjeve të një vendi (për shembull, për të mbrojtur korsit detare, për të penguar ose përballur piraterinë, trupat e trageteve ose për të sulmuar marina, porte ose instalime të tjera në breg). Qëllimi strategjik mbrojtës i një marine është të pengojë projeksionin e forcës në det nga armiqtë. Detyra strategjike e marinës gjithashtu mund të përfshijë parandalimin bërthamor duke përdorur raketa balistike të lëshuara nga nëndetëse. Operacionet detare mund të ndahen gjerësisht midis aplikimeve të lumit dhe litoral (marina me ujë kafe), aplikacionet e oqeanit të hapur (marina me ujë blu) dhe diçka në mes (marina me ujë të gjelbër), megjithëse këto dallime kanë të bëjnë më shumë me shtrirjen strategjike sesa taktike. ose divizioni operativ.
Operacionet
Një marinë zakonisht operon nga një ose më shumë baza detare. Baza është një port që është i specializuar në operacionet detare dhe shpesh përfshin strehim, një depo municionesh, doke për anijet dhe objekte të ndryshme riparimi. Gjatë kohës së luftës, bazat e përkohshme mund të ndërtohen në afërsi të vendeve strategjike, pasi është e dobishme përsa i përket patrullimit dhe mbajtjes së stacioneve. Kombet me forca detare historikisht të forta e kanë parë të favorshme marrjen e të drejtave bazë në vende të tjera në fusha me interes strategjik.
Anijet e marinës mund të veprojnë në mënyrë të pavarur ose me një grup, i cili mund të jetë një skuadrilje e vogël i anijeve të krahasueshme, ose një flotë më e madhe detare e anijeve të ndryshme të specializuara. Komandanti i një flote udhëton me anijen komanduese, e cila është zakonisht anija më e fuqishme në grup. Para se të shpiket radio, komandat nga flamuri komunikoheshin me anë të flamujve. Gjatë natës, llambat sinjalizuese mund të përdoren për një qëllim të ngjashëm. Më vonë këto u zëvendësuan nga transmetuesi i radios, ose drita ndezëse kur ishte e nevojshme heshtja e radios.
Një "marine e ujit blu" është projektuar për të operuar larg ujërave bregdetare të vendit të saj. Këto janë anije të afta të mbajnë stacion për periudha të gjata kohore në thellësi të oqeanit dhe do të kenë një bisht të gjatë logjistik për mbështetjen e tyre. Shumë prej tyre janë gjithashtu me energji bërthamore për të kursyer nevojën për të furnizuar me karburant. Në të kundërt, një "marine e ujit kafe" operon në periferinë bregdetare dhe përgjatë rrugëve ujore të brendshme, ku anijet më të mëdha detare që shkojnë në oqean nuk mund të hyjnë lehtësisht. Fuqitë rajonale mund të mbajnë një "marine e ujit gjelbër" si një mjet për projeksionin e lokalizuar të forcës. Marina me ujë blu mund të kërkojnë anije të specializuara, të tilla si minahedhës, kur operojnë në rajonet bregdetare përgjatë bregdetit.
Tradita
Një traditë bazë është që të gjitha anijet e ngarkuara në një marinë referohen si anije dhe jo anije (vessel), me përjashtim të destrojeve dhe nëndetëseve, të cilat njihen si varka. Parashtesa në emrin e një anijeje tregon se ajo është një anije komisioni.
Një traditë e rëndësishme në bordin e anijeve detare të disa kombeve ka qenë kambana e anijes. Kjo është përdorur historikisht për të shënuar kalimin e kohës, si pajisje paralajmëruese në mjegull të dendur dhe për alarme dhe ceremoni.
Kapiteni i anijes dhe më shumë oficerë të lartë janë "tiposur" në bordin e anijes duke përdorur një thirrje Boatswain.
Në Shtetet e Bashkuara, First Navy Jack është një flamur që ka fjalët, "Don't Tread on Me" (shqip: Mos më shkel mbi mua) në flamur.
Sipas traditës angleze, anijet janë referuar si "ajo". Megjithatë, për një kohë të gjatë u konsiderua si fat i keq të lejoheshin gratë të lundronin në bordin e anijeve detare. Për ta bërë këtë do të shkaktonte një stuhi të tmerrshme që do të shkatërronte anijen. Të vetmet gra që u mirëpritën në bord ishin figura të montuara në skajin e anijes.
Gjuajtja e një përshëndetjeje me top çarmatos pjesërisht anijen, kështu që gjuajtja e një topi pa arsye luftarake tregoi respekt dhe besim. Me evoluimin e traditës, numri i topave të gjuajtur u bë një tregues i gradës së zyrtarit që përshëndetej.
Anija
Historikisht, anijet e marinës ishin të destinuara kryesisht për luftë. Ato ishin krijuar për t'i bërë ballë dëmtimeve dhe për të shkaktuar të njëjtat, por mbanin vetëm municione dhe furnizime për udhëtimin (në vend të ngarkesave tregtare). Shpesh, anije të tjera që nuk ishin ndërtuar posaçërisht për luftë, të tilla si galeonët ose anijet tregtare të armatosura në Luftën e Dytë Botërore, mbanin armatim. Në kohët më të fundit, anijet e marinës janë bërë më të specializuara dhe kanë përfshirë anije furnizimi, transportues trupash, anije riparimi, cisterna nafte dhe anije të tjera mbështetëse logjistike, si dhe anije luftarake.
Anijet luftarake moderne të marinës përgjithësisht ndahen në shtatë kategori kryesore: aeroplanmbajtësja, kryqëzor, destrojer, fregata, korveta, nëndetësja dhe anije sulmuese amfibe. Ekzistojnë gjithashtu anije mbështetëse dhe ndihmëse, duke përfshirë naftëtarin, minahedhësin, varkën patrulluese, anije e kërkimit dhe tenderin hidrografik dhe oqeanografik. Gjatë epokës së lundrimit, kategoritë e anijeve u ndanë në anije të linjës, fregatë dhe sloop-of-war.
Emrat e anijeve detare zakonisht parashtesohen nga një shkurtim që tregon marinën kombëtare në të cilën ato shërbejnë. Për një listë të parashtesave të përdorura me emrat e anijeve shihni prefiksin e anijes.
Sot, anijet janë dukshëm më të shpejta se në vitet e kaluara, falë sistemeve shtytëse shumë të përmirësuara. Gjithashtu, efikasiteti i motorëve është përmirësuar, për sa i përket karburantit, dhe sa marinarë nevojiten për t'i përdorur ato. Në Luftën e Dytë Botërore, anijet kishin nevojë të furnizoheshin me karburant shumë shpesh. Megjithatë, sot anijet mund të shkojnë në udhëtime shumë të gjata pa karburant. Gjithashtu, në Luftën e Dytë Botërore, dhoma e motorit kishte nevojë për rreth një duzinë marinarë për të punuar motorët e shumtë, megjithatë, sot nevojiten vetëm rreth 4-5 (në varësi të klasës së anijes). Sot, grupet sulmuese detare në misione më të gjata ndiqen gjithmonë nga një sërë anijesh mbështetëse dhe rimbushëse që i furnizojnë me çdo gjë, nga karburantet dhe municionet, deri te trajtimi mjekësor dhe shërbimet postare. Kjo lejon që grupet e goditjes dhe anijet luftarake të qëndrojnë në det për disa muaj në të njëjtën kohë.
Varkat
Forcat detare përdorin shumë lloje varkash, duke filluar nga varkat 2,7 m deri te mjetet e zbarkimit 41 m. Ato mundësohen nga motorë me naftë, motorë benzine jashtë bordit ose avionë uji. Shumica e anijeve janë të ndërtuara prej alumini, tekstil me fije qelqi ose çeliku. Përdoren gjithashtu varka të fryra me byk të ngurtë.
Varkat patrulluese përdoren për patrullimin e zonave bregdetare, liqeneve dhe lumenjve të mëdhenj.
Anijet zbarkuese janë projektuar për të transportuar trupa, automjete ose ngarkesë nga anija në breg në kushte luftarake, për t'u shkarkuar, për t'u tërhequr nga plazhi dhe për t'u kthyer në anije. Ata janë të ashpër, me motorë të fuqishëm dhe zakonisht të armatosur. Ka shumë lloje në marinat e sotme duke përfshirë hovercraft. Ata zakonisht do të kenë një platformë hark që funksionon me energji elektrike, një pus mallrash dhe struktura të pasme që strehojnë dhomat e motorëve, shtëpitë e pilotëve dhe ndarjet e magazinimit. Këto varka ndonjëherë transportohen nga anije më të mëdha.
Anijet e operacioneve speciale janë mjete me shpejtësi të lartë që përdoren për futjen dhe nxjerrjen e personelit të forcave speciale dhe disa mund të jenë të transportueshme (dhe të vendosura) nga ajri.
Varkat e përdorura në role jo luftarake përfshijnë varkat e shpëtimit, varkat postare, varkat e transportit të linjës, varkat me vozë, varkat e shpëtimit të avionëve, rrëshqitësit e silurëve, anijet për asgjësimin e mjeteve shpërthyese, varkat e shërbimeve, varkat e zhytjes, objektivat dhe varkat e punës. Varkat përdoren gjithashtu për punën e anketimit, kujdesin e zhytësve dhe operacionet e minave. Varkat për transportimin e ngarkesave dhe personelit njihen ndonjëherë si lëshime, koncerte, maune ose varka festash në breg.
Njësitë
Forcat detare zakonisht organizohen në njësi bazuar në numrin e anijeve të përfshira, një anije e vetme është njësia më e vogël operacionale. Anijet mund të kombinohen në skuadrile ose flotilla, të cilat mund të formohen në flota. Madhësia më e madhe e njësisë mund të jetë e gjithë Marina ose Admiraliteti.
Një forcë detyre mund të mblidhet duke përdorur anije nga flota të ndryshme për një detyrë operacionale.
Personeli
parapamje|290px|Oficerët e [[Marina indoneziane|marinës indoneziane]] Pavarësisht pranimit të tyre në shumë fusha të shërbimit detar, marinarët femra nuk u lejuan të shërbenin në bordin e nëndetëseve amerikane derisa Marina e SHBA-së hoqi ndalimin në prill 2010. Arsyet kryesore të cituara historikisht nga Marina e SHBA-së ishin udhëtimet e zgjatura të detyrës dhe kushtet e ngushta që nuk ofrojnë pothuajse asnjë privatësi. Marina Mbretërore e Mbretërisë së Bashkuar ka pasur kufizime të ngjashme. Australia, Kanadaja, Norvegjia dhe Spanja hapën më parë shërbimin e nëndetëseve për gratë marinare.
Këmbësoria detare
Këmbësoria detare, e njohur zakonisht si marinsat, është një kategori e këmbësorisë që është pjesë e forcave detare të një shteti dhe kryen role në tokë dhe në det, duke përfshirë operacionet amfibe, si dhe role të tjera, detare. Ata kryejnë edhe detyra të tjera, duke përfshirë luftën tokësore, të ndara nga operacionet detare.
Gjatë epokës së perandorisë romake, forcat detare përfshinin legjionarë detarë për aksionet e abordazhit. Këto ishin trupa të trajnuara kryesisht në luftën tokësore dhe nuk kishin nevojë të ishin të aftë për të menaxhuar një anije. Shumë më vonë, gjatë epokës së lundrimit, një përbërës i marinsave shërbeu një rol të ngjashëm, duke qenë ushtarë me anije, të cilët u përdorën ose gjatë aksioneve të hipjes, si gjuajtës të mprehtë ose në bastisje përgjatë vijave bregdetare.
Infantería de Marina spanjolle u formua më 1537, duke e bërë atë forcën më të vjetër detare aktuale në botë. Marinsat Mbretërore britanike kombinohen si një forcë e bazuar në anije dhe gjithashtu janë të trajnuar posaçërisht në operacionet dhe taktikat e stilit komando, duke vepruar në disa raste veçmas nga pjesa tjetër e Marinës Mbretërore. Marinsat Mbretërorë kanë gjithashtu njësinë e tyre të forcave speciale.
Në shumicën e vendeve, forca detare është një pjesë integrale e marinës, por ka variacione të tilla si Troupes de marine franceze që në fakt është pjesë e ushtrisë franceze. Trupat e Marinës së Shteteve të Bashkuara janë një shërbim i veçantë i armatosur brenda Departamentit të Marinës së Shteteve të Bashkuara, me strukturën e vet drejtuese.
Aviacioni detar
Aviacioni detar është aplikimi i fuqisë ajrore ushtarake nga marina, qoftë nga luftanijet që hipin në avionë, qoftë nga bazat tokësore.
Në Luftën e Parë Botërore, disa marina përdorën avionë lundrues dhe varka fluturuese - kryesisht për scouting. Nga Lufta e Dytë Botërore, aeroplanmbajtëset mund të mbanin aeroplanë bombardues të aftë për të sulmuar objektivat detarë dhe tokësorë, si dhe avionë luftarakë për mbrojtje. Që nga Lufta e Dytë Botërore, helikopterët janë hipur në anije më të vogla në role të tilla si lufta kundër nëndetëseve dhe transporti. Disa marina kanë operuar gjithashtu avionë me bazë tokësore në role të tilla si patrullimi detar dhe trajnimi.
Forcat e aviacionit detar kryejnë kryesisht role detare në det. Sidoqoftë, ato përdoren gjithashtu në një sërë rolesh të tjera.
Hermann Neubacher
Hermann Neubacher ishte përfaqësuesi i Ribbentropit për Europën Juglindore dhe përfaqësues i Hitlerit në Ballkan për çështjet ekonomike.
Jeta
Herman Nojbaheri (1893-1960), ishte anëtar i hershëm i Partisë Nacional-Socialiste të Austrisë, ka qenë kryebashkiak i Vjenës (mars 1938 – dhjetor 1940) dhe më pas i është bashkuar forcave gjermane të shërbimit të jashtëm si specialist në çështjet ekonomike për Evropën Juglindore. Ai veproi në Rumani, Bullgari, Greqi (tetor 1942) dhe përfundimisht në Beograd në gusht 1943 si i dërguar i veçantë i Zyrës së Jashtme gjermane për Evropën Juglindore. Nga 11 shtatori i 1943-shit, pas rënies së Italisë, ai u emërua dhe përgjegjës për Shqipërinë dhe punoi ngushtë me Vermahtin deri në kapitullimin e Gjermanisë në 1945-ën. Në 1946-ën, Nojbaheri u arrestua nga amerikanët dhe u dërgua në Beograd, ku në 1951-shin, u dënua me burgim si kriminel lufte meqenëse mbështeti forcat gjermane si diplomat dhe ekonomist. Ai u lirua në nëntor 1952 kur dhe u kthye në Austri. Nojbaheri është autor i librit “Sonderauftrag Südost, 1940-45” (Misioni special Juglindje, 1940-45) Gotingen, 1956, në të cilin jep me hollësi veprimtarinë e tij të rangut të lartë për llogari të Gjermanisë nacional-socialiste në Ballkan.
Lidhje web
https://web.archive.org/web/20120828145435/http://www.gazetatema.net/web/2012/07/17/i-derguari-i-hitlerit-ne-shqiperi-balli-nuk-na-quante-armiq-shqiperine-e-pushtuam-per-nevoja-ushtarake/
Banka e Shqipërisë
Banka e Shqipërisë është banka qendrore e Republikës së Shqipërisë. Ky status sanksionohet në nenin 161 të Kushtetutës dhe me ligjin nr. 8269, datë 27.12.1997 "Për Bankën e Shqipërisë", i cili përcakton objektivat, detyrat, marrëdhëniet me sistemin bankar dhe me shtetin, organizimin dhe drejtimin, pronësinë mbi kapitalin, pasqyrat financiare dhe shpërndarjen e fitimit. Banka qendrore është autoriteti monetar që harton e zbaton politikën monetare dhe kryen funksione të tjera të rendesishme për ekonominë.
Sistemi Bankar në Shqipëri, ashtu si edhe në ekonomitë e tjera, është organizuar në dy nivele: në bankat e nivelit të dytë (ose bankat tregëtare; këto janë bankat që ne njohim nga përditshmëria jonë) dhe një bankë qendrore (Banka e Shqipërisë). Sistemi bankar në Shqipëri është zhvilluar vonë dhe ka pasur luhatjet e tij që lidhen me zhvillimet ekonomke dhe shoqërore.
Historia
Banka e Shqipërisë u krijua gjatë procesit të tranzicionit me kalimin në sistemin bankar me dy nivele dhe me krijimin e hapësirës së nevojshme ligjore për një bankë qëndrore, e cila u zyrtarizua me miratimin e ligjit nr.7559 "Për Bankën e Shqipërisë", datë 22 prill 1992. Rishikimet e mëvonshme që iu bënë këtij ligji u hartuan sipas modeleve të vendeve perëndimore dhe rekomandimeve të organizmave ndërkombëtarë.
Banka e Shqipërisë ështe bankë me kapital tërësisht shtetëror dhe përgjigjet përpara Kuvendit të Republikës së Shqipërisë. Ajo mban, në përputhje me ligjin “Për kontabilitetin” dhe standardet ndërkombëtare, llogari dhe regjistra, që në çdo kohë duhet të pasqyrojnë në mënyrë të saktë gjendjen financiare të Bankës së Shqipërisë.
Në cilësinë e autoritetit monetar e mbikëqyrës të vendit, Banka e Shqipërisë gëzon të gjitha funksionet e mirëfillta të një banke qendrore klasike:
Banka e Shqipërisë drejtohet nga Këshilli Mbikëqyrës, i cili kryesohet nga Guvernatori. Brenda kompetencave të përcaktuara me ligj, ajo është e pavarur nga çdo pushtet tjetër për realizimin e objektivit kryesor të veprimtarisë së saj, si dhe në ushtrimin e detyrave të ngarkuara. Çdo subjekt është i detyruar të respektojë pavarësinë e Bankës së Shqipërisë, të mos kërkojë të influencojë te ndonjë anëtar i Këshillit Mbikëqyrës për të cënuar detyrimet e tij ndaj Bankës së Shqipërisë, si dhe të mos ndërhyjë në veprimtaritë e Bankës së Shqipërisë.
Banka e Shqipërisë e ka qendrën në Tiranë. Ajo ka 5 degë në rrethet Shkodër, Elbasan, Gjirokastër, Korçë, Lushnjë.
Ky insitucion nuk jetoi gjatë për vetë kushtet politike të kohës dhe për shkak të fillimit të Luftës së Parë Botërore. Njohur me emrin Banka Kombëtare e Shqipërisë ajo e filloi veprimtarinë e saj në vitin 1925.
Historia e Bankës së Shqipërisë dhe e sistemit monetar e të kreditit në Shqipëri është historia e përpjekjeve që i paraprijnë krijimit të institucionit të bankës qendrore (1863-1924), krijimit të Bankës Kombëtare të Shqipërisë (1925-1944), kalimit në Bankën e Shtetit Shqiptar (1944-1992) e cila kishte njëkohësisht atributet e një banke tregtare dhe ato të një banke qendrore, për të përfunduar në sistemin me dy nivele me Bankën e Shqipërisë (që prej 1992), e cila përmbush nevojat e plota të një banke qendrore.
Ndërtesa
Godina e Bankës së Shqipërisë ka përfunduar së ndërtuari në vitin 1936. Stili i saj arkitektonik i përket rrymës së "Racionalizmit", rrymë e cila lulëzoi në gjysmën e parë të shekullit XX në Evropë. Projekti i godinës është realizuar nga arkitekti i njohur italian i asaj periudhe, Vitorio Marpurgo.
Ky stil shquhet për volumet e mëdha dhe linjat e forta në fasada. Kryesisht ai është aplikuar në ndërtimet shtetërore me karakter zyrtar, me qëllim që të shprehte forcën e qeverive të asaj kohe dhe është përdorur në shumë vende te Evropës Perëndimore. Në këtë këndvështrim, edhe godina e Bankës së Shqipërisë bën pjesë në ndërtimet më të spikatura të asaj kohe në llojin e vet, rrymës racionaliste.
Në projektidenë e saj, godina është konceptuar me planimetri shumëkëndëshe dhe ndarë nga ana funksionale në dy pjesë, në korpusin qendror, që do të kryente funksionin përfaqësues të bankës dhe në pjesën operative të saj. Kjo e fundit do të ndërtohej në të dy krahët anësore të pasme të korpusit kryesor. Kjo pjesë do të ndërtohej në vitet '40-të, por, për arsye të Luftës së Dytë Botërore, nuk u realizua ndërtimi i saj.
Korpusi qendror i saj është i ndërtuar në formën e një harku, i detyruar nga pozicioni i saj në sheshin kryesor të qytetit. Hyrja e saj kryesore është realizuar nga një portal madhështor, që përfshin të gjithë lartësinë e fasadës dhe i mbështetur në kolona të forta, si dhe e zbukuruar me relieve murale ne argjile te pjekur ne ngjyrën karakteristike te saj qe ne kompleks i jep një paraqitje shume dinjitoze godinës. Krahas godinës se bankës me te dy pjesët e saj, kompleksi ishte parashikuar te plotësohej edhe me pallatin e banimit për punonjësit e bankës. Edhe ky objekt ishte në stil arkitektonik të njëjtë me bankën dhe ishte parashikuar te ndërtohej afër bankës, përbri godinës se Parlamentit shqiptar të viteve '30-te, sot Teatri i Kukullave.
Vendbanimet palafite
parapamje|Qyteti i Yawnghwe në Liqenin Inle, Mianmar. Shtëpitë palafite janë struktura të ngritura mbi grumbuj shtyllash (zakonisht prej druri) në sipërfaqen e tokës ose të ujit. Ato janë të ndërtuara kryesisht si një mënyrë mbrojtje ndaj përmbytjeve dhe gjithashtu mbajnë larg kafshët e rrezikshme. Zona me hije e këtyre shtëpive mund të përdoret si mjedis pune ose për të ruajtur produktet.gjithashtu kete material e Kane perdorur dhe njerezit e lashte qe Kane ndertuar shtepite ose kasollet e tyre Ku jetonin me grupe 30-69 vete te SE njejtes gjini
Historia
majtas|parapamje|250x250px|Rikonstruksion i shtëpive palafite të periudhës së Bronzit në Liqenin Constance, Pfahlbaumuseum Unteruhldingen, Gjermani. parapamje|Fshati Lacustrine i ngritur në Liqenin e Zyrihut, Zvicër. majtas|parapamje|Muzeu i hapur në Ohër, ku është rindërtuar një vendbanim palafit Në periudhën e Neolitit dhe të Bronzit, vendbanimet palafite ishin të zakonshme në zonën e Alpeve dhe Pianura Padana (Terramare). Mbetje të tyre janë gjetur edhe në kënetat e Lubjanës në Slloveni dhe në liqenet Mondsee dhe Attersee të Austrisë së Sipërme. .Arkeologët e hershëm si Ferdinand Keller mendonin se ato formonin ishuj artificialë, një llojë si kranogset Irlandeze dhe Skoceze, por sot është e qartë se shumica e këtyre vendbanimeve janë të vendosura në brigjet e liqeneve dhe ishin përmbytur më vonë. Vendbanime palafite të rindërtuara gjenden si muze të hapur në Unteruhldingen dhe Zyri (Pfahlbauland), Liqenin e Orid në Ohër etj. Në qershor 2011, vendbanimet palafite prehistorike në gjashtë shtete Alpine u vendosën si Trashëgimi Botërore e UNESCO. Ndrësa në Skandinav i  grumbull banesash palafite të njohura si Alvastra janë gërmuar në Suedi. parapamje|Shumë prej ndërtesave në Halibut Cove, Alaska janë shtëpi palafite Sipas të dhënave arkeologjike, shtëpitë palafite ishin një normë arkitekturore në ishujtë Karolinë dhe Mikronezi dhe ato janë ende të pranishëm në Oqeani edhe sot. Sot, vendbanimet palafite janë ende të zakonshme në pjesë të brigjeve të Mushkonjës në verilindje të Nikaraguas, në veri të Brazilit, Azinë Jug-Lindore, Papua Guinea e Re dhe Afrikën Perëndimore. Në Alpe, struktura të ngjashme, të njohur si raskarde, janë ende në përdorim si hambar. Edhe në Angli, hambarët janë të vendosur në platforma guri, të ngjashme me hunjtë e shtëpive palafite, për të parandaluar minjtë që të marrin grurin. ""Hambarët palafit"  janë gjithashtu karakteristikë edhe në Afrikën Perëndimore, në Malinke, Mali dhe Guinea.
Herodoti ka përshkruar në Historitë e tij, banesat e banorëve të liqenit në Paeonia dhe se si ato ishin ndërtuar.
Vera Farmiga
Vera Ann Farmiga (/fɑːrˈmiːɡə/ far-MEEG-ə; lindur më 6 Gusht 1973) është një aktore Amerikane. Ajo filloi karrierën e saj profesionale të aktrimit në skenë në produksionin origjinal të Broadway të Taking Sides (1996). Ajo bëri debutimin e saj në televizion në serialin aventureske fantastike të Fox Roar (1997), dhe debutimin e saj në filmin artistik në filmin dramatik-thriller Return to Paradise (1998). Zbulimi i Farmigës erdhi në vitin 2004 me rolin e saj kryesor si një e varur nga droga në dramën Down to the Bone. Ajo mori vlerësime të mëtejshme për filmin dramatik Nothing But the Truth (2008) dhe fitoi vlerësimin e kritikëve për luajtjen në komedinë-dramë të vitit 2009 Up in the Air, për të cilën u nominua për Çmimin e Akademisë Oskar për Aktoren më të Mirë dytësore.
Farmiga bëri debutimin e saj regjisorial në vitin 2011 me filmin dramatik të mirënjohur Higher Ground, në të cilin ajo gjithashtu pati një rol kryesor. Më pas ajo u bë e njohur për portretizimin e hetuesit paranormale Lorraine Warren në filmat e Conjuring Universe The Conjuring (2013), The Conjuring 2 (2016), Annabelle Comes Home (2019) dhe The Conjuring: The Devil Made Me Do It (2021). Ajo gjithashtu pati role kryesore në thrillerin politik Kandidati Mançurian (2004), dramën kriminale The Departed (2006), dramën historike Djaloshi me pizhame me vija (2008), thrillerin fantastiko-shkencor Kodi Burim (2011), aksion thriller Safe House (2012), drama ligjore The Judge (2014), drama biografike The Front Runner (2018), filmi përbindësh Godzilla: King of the Monsters (2019) dhe shfaqja e superheronjve Hawkeye (2021).
Nga viti 2013 deri në 2017, Farmiga luajti si Norma Louise Bates në serialin dramatik A&E Bates Motel, i cili i dha asaj një nominim për çmimin Primetime Emmy.
Batalioni Antonio Gramshi
Hyrje
Një vend të dukshëm dhe të posaçëm, në historinë e formacioneve ushtarake dhe luftarake shqiptare, zënë edhe formacionet me luftëtarë të huaj, që u krijuan gjatë viteve të Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare në Shqipëri. Ato u bënë pjesë e denjë e formacioneve të Ushtrisë NÇ Shqiptare. Këtu është fjala për ato formacione luftarake të huaja, që u formuan në ecurinë e luftës, me ish-ushtarakë italianë, pas kapitullimit të ushtrisë fashiste italiane, si dhe me ish-ushtarakë të tjerë të huaj, që dezertuan nga ushtria naziste gjermane, në Shqipëri.
Këto formacione, me veprimtarinë e tyre luftarake shpesh herë të spikatur, e merituan nderin dhe respektin e popullit shqiptar, kundër të cilit regjimet e tyre fashiste i kishin dërguar për të luftuar. Për këto arsye dhe motive populli shqiptar i futi ata përjetësisht në historinë e tij. Kjo është mjaft e rëndësishme për çdo luftëtar e sidomos për ata që luftojnë dhe derdhin gjakun e tyre për lirinë e një kombi apo të një vendi tjetër.
Kjo dukuri është një nga më të spikaturat, më të veçantat dhe më interesantet në historinë e Luftës Antifashiste dhe të Ushtrisë NÇ Shqiptare. Ajo nisi me ardhjen e ish-ushtarakëve pushtues, tashmë të kapitulluar e të dezertuar dhe me rreshtimin e tyre në radhët e formacioneve luftarake antifashiste shqiptare, për të luftuar kundër armiqve tashmë të përbashkët naziste. Ardhja e tyre ka nisur madje qysh herët, në fillimet e LANÇ-it në Shqipëri, qysh në kohën e formimit të formacioneve të vegjël, të shkallës taktike, kur ende nuk ishte formuar Ushtria NÇ Shqiptare. Por, kuptohet se ato përbënin në atë kohë një numër të pakët ushtarakësh të veçuar, kryesisht italianë të dezertuar nga repartet apo nga njësitë e tyre, të cilët meqenëse e urrenin fashizmin dhe luftën, iu bashkuan çetave dhe batalioneve partizane shqiptare. Sipas të dhënave, numri i tyre deri para kapitullimit të ushtrisë fashiste italiane, kapte shifrën 122 veta. Dalëngadalë ardhja e tyre u shndërrua në një fenomen me përmasa më të mëdha, më të dukshme, sidomos pas 8 shtatorit të vitit 1943, kur Italia fashiste kapitulloi pa kushte. Sipas të dhënave të asaj kohe, një masë mjaft e madhe, prej afro 15. 000 ushtarakësh, kryesisht ushtarë, por edhe shumë nënoficerë dhe oficerë, iu dorëzuan forcave të UNÇ-së dhe komandave të vendit. Ata ishin ushtarakë që vinin kryesisht nga nënrepartet dhe nga repartet e divizioneve italiane të këmbësorisë "Firence", "Parma", "Perugia", por edhe nga divizioni i blinduar "Brennero", nga divizioni "Arezzo", si dhe nga reparte ose nënreparte të tjerë të mëvetësuar.
Dorezimi te partizanet
Me qëllim që të sistemonte dhe që të mirëdrejtonte veprimtarinë e formacioneve (nënreparteve, reparteve apo njësive) të ushtrisë së kapitulluar fashiste italiane në Shqipëri, më 8 shtator 1943, Shtabi i Përgjithshëm i UNÇ-së shqiptare vendosi të hynte në lidhje dhe të bashkëpunonte me ushtarakët italianë, për t'i vënë mbi baza organizative prurjet e tyre. Ishte menduar që, pasi të organizohej mirë puna, atëhere t'u bëhej thirrje forcave të kapitulluara italiane në Shqipëri, me qëllim grumbullimi dhe organizimi ushtarak dhe luftarak pranë strukturave të UNÇ-së ose përreth një komande italiane të posaçme në territorin shqiptar.
Në vijim të konkretizimit të këtij qëllimi, sipas një vendimi të posaçëm, në tetor 1943, në afërsi të Tiranës, në fshatin Arbanë, u formua një komandë ushtarake italiane, me ish-ushtarakë të lartë, të cilët shprehen vendosmërinë dhe gatishmërinë e tyre për të organizuar dhe drejtuar ushtarakët italianë që ndodheshin në territorin shqiptar. Komanda e ngriti qendrën në fshatin Arbanë, duke u emërtuar Komanda Aleate e Trupave Italiane të Malit (KATIM). Në krye të saj u vu ish-komandanti i divizionit italian "Arezzo", në Shqipëri, gjenerali Arnaldo Azzi (Acci).
Komanda Aleate e Trupave Italianë të Malit, synonte që, së pari të organizohej vet me strukturat përkatëse të saj, ndërkohë që ajo lëshoi disa thirrje drejtuar gjithë ushtarakëve italiane të kapitulluar në Shqipëri. Por fatkeqësisht kjo komandë nuk arriti të organizohej dhe nuk mundi të shtrihej pranë shtabeve partizane të qarqeve. Në se organizimi do të ishte realizuar, atëherë kjo komandë do t'i a kishte dalë që të bënte lidhjen dhe organizimin e këtyre elementeve luftarake si një forcë e rëndësishme në luftën kundër pushtuesëve nazistë, e cila do të kishte qënë një ndihmese e madhe për luftën çlirimtare të popullit shqiptar. Sidoqoftë komanda e mësipërme shfaqi dhe dëshmoi dëshirën dhe angazhimin e saj për të vënë në anën e luftës së popullit shqiptar gjithë përkushtimin e mundshëm dhe forcat e pjesëtarëve të ish-ushtrisë italiane të kapitulluar në Shqipëri. Ushtarakët progresistë të ish-ushtrisë pushtuese, këtë veprim e bënin në shënjë respekti ndaj popullit shqiptar dhe luftës së tij të drejtë kundër nazizmit. Ata e vlerësonin shumë sjelljen bujare të këtij populli, që ndonëse i goditur dhe i masakruar për disa vite nga ushtria pushtuese fashiste italiane, u shtriu dorën e miqësisë dhe u hapi dyert e mikpritjes në një çast tepër të vështirë dhe delikat, duke ndarë bukën dhe strehën me ta dhe duke i fshehur e shpëtuar shpesh nga hakmarrja naziste! Tani, në këmbim të kësaj zemërgjërësie, ka mbetur proverbiale një shprehje e gjeneral Azzit, i cili, duke pohuar këtë të vërtetë të madhe, ka thënë: "U jemi mirënjohës popullit dhe partizanëve shqiptarë, që shpëtuan dhe strehuan me mijëra ushtarë të mij, bij të popullit italian. Unë dhe populli italian nuk do ta harrojmë këtë bujari. Unë, deri sa të vdes do të jem mik i popullit shqiptar".
Luftëtarë të kombësive të tjera
Pjesën më të madhe të ushtarakëve të huaj, që vepronin në radhët e formacioneve të UNÇ-së, sigurisht që e zinin ish-ushtarakët italianë. Por në rrjedhën e luftës e, ndonëse në pjesën e fundit të saj, në formacionet luftarake shqiptare hynë edhe përfaqësuesit e disa nacionaliteteve të tjera, që vinin pas dezertimit nga radhet e ushtrisë naziste në Shqipëri. Kështu, pranë këtyre formacioneve u shfaqën edhe ish-ushtarë të dezertuar nga forcat naziste në Shqipëri, por që ishin kryesisht me origjinë armene, ruse, bjelloruse, çeke, turkmene, franceze, austriake dhe, madje edhe gjermane.
Kryetarët e Durrësit
Kjo është lista e Kryetarëve të Bashkisë së Durrësit
Katovica
Katovica (polonisht  [], çek. Katovice) është kryeqyteti të Województwo śląskie. Me rreth 320.000 banorë është qytetit më i madhi i provincës, rreth 70 km veriperëndim nga Kraków në Górny Śląsk dhe formon qendrën një regjionit metropole, në atë gati 3,5 milion njerzi jetojnë.
Riggisberg
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
2015
Ngjarje
U krijua unioni Euro-Aziatik.
Lista e NBA trajnerëve kryesorë
Kjo është lista e National Basketball Association trajnerëve kryesorë e ofruar oficialisht më 22 qershor, 2006):
Kantoni Monêtier-les-Bains
Kantoni Monêtier-les-Bains (frëngjisht: Canton du Monêtier-les-Bains) është një kanton në departamentin Hautes-Alpes, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Le Monêtier-les-Bains. Ka sipërfaqe 159.17km2 dhe popullsi 3554 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Monêtier-les-Bains aktualisht përbëhet nga 3 komuna.
Rubigen
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Intriga
Mundo de fieras, (sq. Intriga)' është telenovelë meksikane e shfaqur në vitin 2006 më regji nga Édgar Ramírez dhe Alberto Díaz, shkrimtare Liliana Abud dhe adaptuar nga Julián Aguilar.
Aktorët dhe rolet
Nje version i ri i kesaj telenovele u prodhua ne vitin 2015 nga Televisa. Ne kete version, titulli eshte "Pasion dhe Pushtet" dhe ka si aktore kryesore Susana Gonzales, Jorge Salinas dhe Fernando Colunga.
Dobrusha (Skrapar)
Dobrushë është një fshat në Rrethin e Skraparit në Shqipëri.
Qiqra
Qiqra (Cicer arietinum) është një fasule e ngrënshme e familjes Fabaceae, nënfamiljes Faboideae. Qiqrat kanë përmbajtje të lartë në proteina dhe janë një nga perimet më të hershme të kultivuara, mbetje 7500-vjeçare janë gjetur në Lindjen e Mesme.
Futurama
Futurama është një seri e animuar amerikane nga Matt Groening. Seria u transmetua në gjuhën shqipe e dubluar nga DigitAlb.
Përmbajtja
Philip J. Fry është një puntor i një picerisë në New York, pasi që e merr ai një porosi, shkon Fry te një labor për të sjell picën te I.C.Wiener, pasi që e vëren qe u zajabatë, ulet ai në karrik për të pushua, karrika ia nis të levizë dhe ai bjen në kapsulën, dhe ngrihët prej 31 dhjetor 1999 dhe zgjohët 31 dhjetor 2999 dhe shoqërohët nga Bender (Robot) dhe Leela (Mutant).
Historia
Ky film serik u prodhua nga FOX-i (20th Century Fox) dhe filloi të emitohet që nga viti 1999 deri 2003 në FOX.
Comedy Central & DVD
Në tetor 2005 njoftoi Comedy Central që prej do të fillon të prodhon epizoda të reja qe do të shfaqen në atë program.
Është edhe njoftuar që një film për DVD do të prodhohet me titullin Futurama: Bender's Big Score, që do të del në shitje në krishtlindjen.
Tupolev Tu-160
__NOINDEX__ parapamje|Tupolev Tu-160 Aleksandr Novikov në fluturim mbi Rusi, maj 2014. Tupolev Tu-160 (rusisht: Belyj Lebeď, lit. 'Mjellma e bardhë'; emri raportues i NATO-s: Blackjack) është një bombardues i rëndë strategjik supersonik, me krahë të ndryshueshëm, i projektuar nga Byroja e Dizajnit Tupolev. në Bashkimin Sovjetik në vitet 1970. Është avioni ushtarak supersonik më i madh dhe më i rëndë Mach 2+ i ndërtuar ndonjëherë dhe i dyti pas XB-70 Valkyrie eksperimentale në gjatësinë e përgjithshme dhe shpejtësinë maksimale. Që nga viti 2022, ai është avioni luftarak më i madh dhe më i rëndë, bombarduesi më i shpejtë në përdorim dhe avioni më i madh dhe më i rëndë me krahë të ndryshueshëm të fluturuar ndonjëherë.
Që nga fillimi i viteve 2000, flota aktive ka qenë subjekt i disa përmirësimeve, duke u fokusuar kryesisht në sisteme të ndryshme elektronike. Programi i modernizimit Tu-160M të modeleve ekzistuese filloi me avionin e parë të përditësuar të dorëzuar në dhjetor 2014. Planet e shpallura në 2015 kërkonin dorëzimin e 50 Tu-160M të ndërtuara të reja si dhe përmirësimin e 16 avionëve ekzistues. [Nevojitet citimi i plotë] Në janar 2022, TU-160M i parë i ndërtuar në seri bëri një fluturim provë, me dy të planifikuar për dorëzim në 2022 nga 10 sipas porosisë.
Borxhliu
Përmbajtja
Një burrë merr borxh një shumë të madhe lekësh nga 3 persona për të bërë tregëti vezësh, mirë po nuk i ecën biznesi dhe e gjithë maunia e vezëve prishet. Kështu qe ai hyn në borxh më të tre, dhe i shet të gjitha çfarë ka dhe ngel pa asgjë.
Rüeggisberg
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Murad bej Toptani
Murad bej Toptani (1866 - 1918) qe atdhetar, nënshkrues i Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë, poet dhe skulptor shqiptar. Zotëronte disa gjuhë të huaja si frëngjisht, turqisht, arabisht, gjermanisht dhe italisht. Krijimet e tij janë përmbledhur në vëllimin, “Vjersha e Murat Toptanit”, ndërkohë që në Galerinë e Arteve në Tiranë ruhet një bust i Skënderbeut, i realizuar prej tij në vitin 1917, si dhe një karikaturë me akuarel “Premtimet e Anglisë”.
Jeta
U lind në Aká (sot Akyaka, Turqi) më 13 korrik, i biri i Said Sermedin bej Toptani dhe Hanifesë, vajza e luftëtarit nga Kaukazi Ahmet Pedis Kartajit. I ati i tij, duke qenë prej oxhakut me ndikim të Toptanve dhe prej veprimtarive nacionaliste, ishte internuar ku dhe u njoh me vjehrrin e tij të internuar për po të njëjtën arsye.
Në 1878 ai u regjistrua në shkollën “Madamë Fyres”. Në atë shkollë studionte dhe Asije Frashëri, vajza e Sherif Frashërit, vëllait të madh të Frasherllinjve, e cila më vonë, u bë bashkëshortja e tij. Asija kishte mbetur jetime dhe u rrit nga xhaxhai, Naimi, dhe kjo është arsyeja pse njihej si vajza e madhe e Naimit ose pse e quajnë Murad bej Toptanin si dhëndrin e poetit të madh. Në 1884 Murad Toptani i vazhdoi studimet në shkollën “Sulltanie” (Gallata Saraj), ku mori një kulturë që u reflektua më vonë në gjithë veprimtarinë e tij të larmishme artistike. Në mbarim të shkollës ai zotëronte disa gjuhë të huaja: frëngjisht, osmanisht, arabisht dhe persisht. Pas vitit 1895, Murat Toptani u vendos pothuaj përfundimisht në qytetin e Tiranës, origjinës së tij.
Në 28 tetor 1897, Murad Toptani u arrestua nga Porta e Lartë. Të gjitha gazetat shqiptare të kohës, të cilat dilnin, sigurisht, jashtë trojeve shqiptare, lajmëruan për një gjë me rëndësi që kishte ndodhur “ato ditë” në Shqipëri. Gjëja me rëndësi ishte arrestimi i Murad bej Toptanit nga Porta e Lartë. Konsulli austriak në Dardanele i shkroi, në 4 mars 1898, konsullit austriak në Shkodër se Murad Toptani, bashkë me Marka Gjonin dhe të tjerë gjendej i burgosur në Dardanele. Ai dyshonte se ata mbaheshin aty, dhe ende nuk ishin nisur diku tjetër, me ndonjë urdhër nga Stambolli. Aty i mbanin të izoluar, “nuk i lënë që të takohen me njeri”. Në 10 prill, ai i shkroi sërish kolegut në Shkodër për fatin e të burgosurve shqiptarë. Sipas tij, autoritetet e Dardaneleve kishin marrë një urdhër nga ministri i Punëve të Brendshme për t’i dërguar shqiptarët në internim, Murad bej Toptanin në Tripoli (Libia e sotme) dhe kajmekamin Marka Gjoni në Mosul (Irakun e sotëm). Nisja do të bëhej me vaporin e Mahsusasë. Dhe një detaj që flet sa shumë ishte Murad Beu në vëmendjen e austriakëve: “familjarët e Murad Beut janë të dëshpëruar”. Konsulli austriak i Dardaneleve, në 12 maj 1898, duket se ka një shpjegim më konkret për ngjarjen, që mendohet se është një sqarim i autoriteteve osmane për ambasadën austriake: “Arrestimi i Murad Beut nga Tirana ka qenë i arsyetuar me faktin se bënte korrespodencë revolucionare me Dervish Beun nga Elbasani, i cili tash gjendet në arrati dhe me persona të tjerë dhe bënte çdo lloj axhitacioni subversiv, sikurse është provuar me letrat që kanë rënë në dorë të autoriteve mbretërore”. Murad Beu u arratis nga internimi në Tripoli dhe u hodh në Itali bashkë me Baba Ahmetin e Koshtenit dhe një tjetër. Në Itali, Murad bej Toptani lëvizi nga një qytet në tjetrin, në kolonitë shqiptare të atjeshme, ku vazhdonte propagandën për çështjen kombëtare. Në tetor 1898 u gjend në Bruksel dhe prej andej, së bashku me Faik Konicën, shkoi në Bukuresht. Murad Toptani është ndër të paktët shqiptarë të shquar, për të cilin ka shkruar, më shumë se njëherë, vetëm fjalë të mira dhe Faik Konica. Sipas tij, Murad Beu ishte “patriot i zjarrtë, mjaft inteligjent… urren sllavët dhe ka simpati për Austrinë”. “Albania” e Konicës shkroi disa herë për Murad Toptanin dhe ai botoi aty disa vjersha.
Gazërat
Karakteristikë për të gjitha gazët është se ato nuk kanë formë as vëllim konstant, por molekulat e tyre shpërndahen ne tërë hapësiren (enën) në të cilën gjenden. Forca tërheqese mes molekulave te gazërave shpesh jan të vogla ose te papërfillshme, si rrjedhoj e kësaj lëvizja e molekulave të gazërave është kaotëike e cila njihet me emrin lëvizja e Braunit. Gjatë lëvizjes se molekulave të gazërave, ato shpesh ndeshen me njëra-tjetren ose me murin e enës në të cilën gjenden. Numri i ndeshjeve të molekulave të gazit me muret e enës paraqet presionin e atij gazi.
Murad bej Toptani
Vepra
“Do të ishte një gjë me interes t’i mblidhte njeriu vizatimet bërë prej Muradit dhe t’i botonte”, – shkroi Mid’hat Frashëri në 1924. Kjo s’ka ndodhur as gati një shekull më vonë. Një bust të Skënderbeut e ka punuar në Napoli më 1898, një në Tiranë në 1917. Më vonë, bustin e Tiranës e riprodhoi në bronz mjeshtri i skulpturës monumentale Odhise Paskali. Busti i gruas së tij, Asijes, është një nga punimet e tij më cilësore artistikisht, dhe ndër të paktat vepra të tij – figurative apo letrare, që nuk ishte politike. Karikatura e Murad Toptanit, e titulluar “Premtimet e Anglisë”, është një krijimet e tij më të mprehta. Dy kalorës, me vështrimin përpara, shkojnë drejt fatalitetit shaluar mbi kuaj, kapistallët e të cilëve i tërheq një skelet njeriu nga thellësia e greminës.
Në Arkivin Qendror të Shtetit, në Tiranë, gjendet një fletë broshure, fleta 14, e cila lartëson veprën patriotike të Murad bej Toptanit. Dokumenti është në gjuhën osmane, në shqip gjendet jo përkthimi, për një shpjegim për përmbajtjen: “Fleta ka një karakter poezije në prozë, ku naltëson veprat patriotike të Murad beut, tue i thanë se ti edhe me të vra me tradhti e me tortura, nuk do të vdesësh, ti me idealin e liris në zemër e me ndjenjat e sakrificës ashtu dhe me vullnetin patriotik do të mbetesh i pavdekshëm e të tjera”. Përcaktimi i këtij teksti anonim duket se është i saktë, veprimtaria patriotike, më shumë se gjithçka tjetër, ka mundësi të rezultojë më jetëgjati në histori. Përpjekjet për çështjen e kombit shqiptar atij i kushtuan vuajtje e dhimbje, iu desh të kalonte prova të shumta e të bënte sakrifica me çmim të lartë, por, në fund, firma në dokumentin e pavarësisë, në 28 nëntor 1912, i hapi portat e përjetësisë.
Echt-Susteren
Echt-Susteren është një komunë në provincën Limburgu në Holandë me sipërfaqe 104.6 km² dhe popullsi 32196 banorë. Echt është kryeqendra e bashkisë.
Krystian Ochman
Jeta e hershme
Ochman lindi në Melrose, Masaçusets në një familje polake. Ai filloi të merrte mësime këndimi në vitet e gjimnazit dhe më vonë luajti rolin e princit në një produksion muzikor të Hirushes. Ochman u diplomua në shkollën e mesme Thomas Sprigg Wootton në Rockville, Maryland në 2017. Pas diplomimit të shkollës së mesme, ai filloi të studionte në Akademinë e Muzikës Karol Szymanowski në Katowice.
2020–2021: The Voice of Poland dhe Ochman
Në vitin 2020, ai kaloi në audicionin e sezonit të njëmbëdhjetë të The Voice of Poland me këngën "Beneath Your Beautiful" nga Labrinth dhe Emeli Sandé, duke marrë kthim të karriges nga Michał Szpak dhe Edyta Górniak. Ai iu bashkua ekipit të Michał Szpak dhe fitoi shfaqjen më 5 dhjetor 2020. Pas konkursit, ai nënshkroi një kontratë me Universal Music Polska. Kënga e tij e parë, "Światłocienie", u interpretua në The Voice of Poland në fund të 2020. Kënga u certifikua e artë në Poloni më 4 prill 2021. Ai publikoi albumin e tij debutues të vetëtitulluar në studio, Ochman, më 19 nëntor 2021. Albumi arriti kulmin në numrin 5 në listat e Polonisë më 3 mars 2022.
2022-tani: Eurovizioni
Në fillim të vitit 2022, Telewizja Polska (TVP) njoftoi se do të garonte në finalen kombëtare të Polonisë, Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję, me këngën "River". Kënga u shkrua nga vetë Ochman së bashku me Ashley Hicklin, Adam Wiśniewski dhe Mikołaj Trybulec. Më 19 shkurt 2022, ai fitoi finalen kombëtare dhe do ta përfaqësojë Poloninë në Festivalin Evropian të Këngës 2022 në Torino.
Jeta personale
Ochman është nipi i tenorit polak Wiesław Ochman.
Ai është një shtetas i dyfishtë i Polonisë dhe i Shteteve të Bashkuara. Ai aktualisht banon në Katovicë dhe Varshavë.
Kur lindi Partia
Libri i parë né serinë e kujtimeve të shokut Enver Hoxha për periudhën e Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare. Materialet e këtij libri, të shkruara gjatë viteve 1975-1976, u kushtohen luftës dhe përpjekjeve të komunistëve shqiptarë për krijimin e Partisë Komuniste tè Shqipërisë, kurorëzimit të këtyre përpjekjeve më 8 nëntor 1941 dhe ngjarjeve kryesore të jetës dhe tè veprimtarisë sé Partisë Komuniste të Shqipërisë gjatë viteve të Luftës Nacionalçlirimtare.
Eneida, poemë ukrainase
parapamje|456x456px| Botimi i parë i Eneidës nga Kotliarevski, 1798. Eneida ( Енеїда, ukrainisht "Aeneid") është një poemë burleske ukrainase, e shkruar nga Ivan Kotliarevski në 1798-n. Kjo poemë parodizuese dhe heroike konsiderohet vepra e parë letrare e botuar në gjuhën moderne ukrainase. Megjithëse ukrainishtja ishte një gjuhë e përditshme për miliona njerëz në Ukrainë, ajo u dekurajua nga përdorimi letrar në zonën e kontrolluar nga Perandoria ruse.
Eneida parodizon Eneidën e Virgjilit, ku Kotliarevski i transformoi heronjtë trojanë në kozakë zaporozhianë. Kritikët besojnë se ajo u shkrua në dritën e shkatërrimit të Host Zaporozhian me urdhër të Katerinës së Madhe. Poema u shkrua gjatë formimit të romantizmit dhe nacionalizmit në Evropë. Në atë kohë, një pjesë e elitës ukrainase ishte pushtuar nga nostalgjia për shtetin kozak, i cili u likuidua nga Rusia në vitet 1775-1786.
Tri pjesët e para të poemës u botuan në vitin 1798 në Shën Petersburg, pa dijeninë e autorit. Ajo u botua e plotë pas vdekjes së Kotliarevskit në 1842-shin.