cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Politika Libri i Parë (Aristoteli)
Kështu, pra, ne kemi konsideruar artin e fitimit të pasurisë i cili është i panevojshëm, dhe pse burrat e duan atë; dhe gjithashtu artin e nevojshëm të fitimit të pasurisë, që kemi parë të jetë ndryshe nga tjetri, dhe të jetë një pjesë e natyrshme e artit të menaxhimit të një shtëpie, që merret me sigurimin e ushqimit, por jo, si lloji i mëparshëm, e pakufizuar, por që ka një kufi.
Pjesa 10
Dhe ne kemi gjetur përgjigjen për pyetjen tonë origjinale, Nëse arti i marrjes së pasurisë është biznesi i menaxherit të një shtëpie dhe i një burri të shtetit apo jo biznesi i tyre? dmth., se pasuria presupozohet prej tyre. Sepse ashtu si shkenca politike nuk i bën njerëzit, por i merr nga natyra dhe i përdor, ashtu edhe natyra u siguron atyre tokë ose det ose të ngjashme si burim ushqimi. Në këtë fazë fillon detyra e menaxherit të një shtëpie, i cili duhet të urdhërojë gjërat që furnizon natyra; ai mund të krahasohet me endësin që nuk duhet të bëjë por të përdorë lesh dhe gjithashtu të dijë se çfarë lloj leshi është i mirë dhe i dobishëm ose i keq dhe jo i dobishëm. Po të ishte ndryshe, do të ishte e vështirë të kuptohej pse arti i marrjes së pasurisë është një pjesë e menaxhimit të një shtëpie dhe arti i mjekësisë jo; sepse me siguri anëtarët e një familje duhet të kenë shëndet ashtu si duhet të kenë jetë ose ndonjë gjë tjetër të nevojshme. Përgjigja është se si nga një pikëpamje i zoti i shtëpisë dhe sundimtari i shtetit duhet të marrin në konsideratë shëndetin, nga një këndvështrim tjetër jo ata por mjeku; kështu që në një mënyrë arti i menaxhimit të shtëpisë, në një mënyrë tjetër arti vartës, duhet të marrë parasysh pasurinë. Por, duke folur në mënyrë rigoroze, siç e kam thënë tashmë, mjetet e jetës duhet të sigurohen paraprakisht nga natyra; sepse biznesi i natyrës është të sigurojë ushqim për atë që ka lindur dhe ushqimi i pasardhësve është gjithmonë ai që mbetet mbi atë nga i cili prodhohet. Prandaj, arti i marrjes së pasurisë nga frutat dhe kafshët është gjithmonë i natyrshëm.
Ka dy lloje të fitimit të pasurisë, siç kam thënë; njëra është pjesë e menaxhimit të familjes, tjetra është tregtia me pakicë: e para e domosdoshme dhe e nderuar, ndërsa ajo që konsiston në shkëmbim censurohet me të drejtë; sepse është e panatyrshme dhe një mënyrë me të cilën njerëzit fitojnë nga njëri-tjetri. Lloji më i urryer, dhe me arsyen më të madhe, është kamata, e cila bën një fitim nga paratë vetë, dhe jo nga objekti natyror i tyre. Për para ishte menduar të përdoren në këmbim, por jo për të rritur me interes. Dhe ky term interes, që do të thotë lindja e parave nga paratë, zbatohet për mbarështimin e parave, sepse pasardhësit i ngjajnë prindit. Prandaj, për mënyrat e marrjes së pasurisë, kjo është më e panatyrshme.
Pjesa 11
Është thënë mjaft për teorinë e fitimit të pasurisë; tani do të vazhdojmë në pjesën praktike. Diskutimi i çështjeve të tilla nuk është i padenjë për filozofinë, por të jesh i angazhuar në to praktikisht është joliberal dhe i çrregullt. Pjesët e dobishme të fitimit të pasurisë janë, së pari, njohuria për bagëtinë - të cilat janë më fitimprurëse, dhe ku, dhe si - si, për shembull, çfarë lloj kuajsh ose delesh apo qe ose ndonjë kafshë tjetër ka më shumë të ngjarë të japë një kthimi Një burrë duhet të dijë se cilët prej tyre paguajnë më mirë se të tjerët, dhe cilët paguajnë më mirë në vende të veçanta, për disa që bëjnë më mirë në një vend dhe disa në një tjetër. Së dyti, blegtori, e cila mund të jetë ose përpunim ose mbjellje, dhe mbajtja e bletëve dhe e peshqve, ose zogjve, ose e ndonjë kafshe që mund të jetë e dobishme për njeriun. Këto janë ndarjet e artit të vërtetë ose të duhur të fitimit të pasurisë dhe vijnë të parët. Nga tjetra, e cila konsiston në shkëmbim, ndarja e parë dhe më e rëndësishme është tregtia (nga të cilat ka tre lloje - sigurimi i një anijeje, transportimi i mallrave, ekspozimi për shitje - këto përsëri ndryshojnë pasi ato janë më të sigurta ose më fitimprurëse ), e dyta është kamata, e treta, shërbimi me qira- e këtij, një lloj është i punësuar në artet mekanike, tjetri në punë të pakualifikuar dhe trupore. Ekziston ende një lloj i tretë i pasurisë që ndërmjetësohet midis kësaj dhe mënyrës së parë ose natyrore e cila është pjesërisht e natyrshme, por gjithashtu ka të bëjë me shkëmbimin, dmth., Industritë që bëjnë fitimin e tyre nga toka dhe nga gjërat që rriten nga toka. të cilat, megjithëse nuk japin fryte, megjithatë janë fitimprurëse; për shembull, prerja e drurit dhe e gjithë minierave. Arti i minierave, me të cilin merren mineralet, ka vetë shumë degë, sepse ka gjëra të ndryshme të gërmuara nga toka. Për disa ndarje të fitimit të pasurisë, tani flas përgjithësisht; një shqyrtim i imët i tyre mund të jetë i dobishëm në praktikë, por do të ishte e lodhshme të flasësh mbi ta në një gjatësi më të madhe tani.
Ato profesione janë vërtet arte në të cilat ka elementin më të vogël të fatit; ato janë më të dobëtat në të cilat trupi është përkeqësuar më shumë, më servilët në të cilët ka përdorimin më të madh të trupit dhe më joliberalet në të cilat ka më pak nevojë për përsosmëri.
Punime janë shkruar mbi këto tema nga persona të ndryshëm; për shembull, nga Chares the Parian dhe Apollodorus the Lemnian, të cilët kanë trajtuar Bërjen e Bimëve, ndërsa të tjerët kanë trajtuar degë të tjera; kushdo që kujdeset për çështje të tilla mund t'u referohet shkrimeve të tyre. Do të ishte mirë të mblidheshin histori të shpërndara për mënyrat se si individët kanë arritur të grumbullojnë një pasuri; sepse e gjithë kjo është e dobishme për personat që vlerësojnë artin e marrjes së pasurisë. Ekziston anekdota e Thales Milesian dhe pajisja e tij financiare, e cila përfshin një parim të zbatimit universal, por i atribuohet atij për shkak të reputacionit të tij për mençuri. Ai u qortua për varfërinë e tij, e cila supozohej se do të tregonte se filozofia nuk ishte e dobishme. Sipas historisë, ai e dinte nga aftësia e tij në yje ndërsa ishte akoma dimër që do të kishte një korrje të madhe të ullinjve në vitin e ardhshëm; kështu që, duke pasur pak para, ai dha depozita për përdorimin e të gjitha ullishtave në Kios dhe Milet, të cilat i punësoi me një çmim të ulët, sepse askush nuk bënte ofertë kundër tij. Kur erdhi koha e korrjes, dhe shumë njerëz kërkoheshin menjëherë dhe papritmas, ai i la jashtë me çdo kusht që i pëlqente dhe bëri një sasi parash. Kështu ai i tregoi botës se filozofët lehtë mund të jenë të pasur nëse u pëlqen, por që ambicia e tyre është e një lloji tjetër. Ai supozohet të ketë dhënë një provë të mrekullueshme të mençurisë së tij, por, siç po thosha, pajisja e tij për marrjen e pasurisë është e zbatimit universal dhe nuk është asgjë tjetër përveç krijimit të një monopoli. Shtë një art që praktikohet shpesh nga qytetet kur ata duan para; ato bëjnë monopolin e dispozitave.
Ishte një burrë nga Siçilia, i cili, pasi kishte depozituar para, bleu një hekur nga minierat e hekurit; më pas, kur tregtarët nga tregjet e tyre të ndryshme erdhën për të blerë, ai ishte shitësi i vetëm, dhe pa rritur shumë çmimin ai fitoi 200 përqind. Të cilën, kur Dionisi e dëgjoi, i tha që mund t’i merrte paratë, por që nuk guxonte të qëndronte në Sirakuzë, sepse mendoi se ai njeri kishte zbuluar një mënyrë për të bërë para që ishte e dëmshme për interesat e tij. Ai bëri të njëjtin zbulim si Thales; ata të dy krijuan për të krijuar një monopol për veten e tyre. Dhe burrat e shtetit gjithashtu duhet t'i dinë këto gjëra; sepse një shtet shpesh ka më shumë nevojë për para dhe pajisje të tilla për t'i siguruar ato si një familje, apo edhe më shumë; prandaj disa njerëz publik i kushtohen plotësisht financave
Për menaxhimin e shtëpisë kemi parë që ekzistojnë tri pjesë - njëra është rregulli i një zotëriu mbi skllevërit, i cili është diskutuar tashmë, një tjetër i babait dhe i treti i një burri. Një burrë dhe baba, ne pamë, sundon mbi gruan dhe fëmijët, të dy falas, por rregulli ndryshon, rregulli që fëmijët e tij të jenë mbretëror, mbi gruan e tij një rregull kushtetues. Sepse megjithëse mund të ketë përjashtime nga rendi i natyrës, mashkulli është nga natyra më i mirë për komandë sesa femra, ashtu si i moshuari dhe i rrituri i plotë është më i lartë se i riu dhe më i papjekuri. Por në shumicën e shteteve kushtetuese qytetarët sundojnë dhe drejtohen nga kthesat, sepse ideja e një shteti kushtetues nënkupton që natyra e qytetarëve është e barabartë dhe nuk ndryshon aspak. Sidoqoftë, kur njëra sundon dhe tjetra qeveriset, ne përpiqemi të krijojmë një ndryshim të formave të jashtme dhe emrave dhe titujve të respektit, të cilat mund të ilustrohen nga thënia e Amasis në lidhje me këmbën e tij. Lidhja e mashkullit me femrën është e këtij lloji, por atje pabarazia është e përhershme. Sundimi i një babai mbi fëmijët e tij është mbretëror, sepse ai sundon si nga dashuria ashtu edhe nga respekti për shkak të moshës, duke ushtruar një lloj pushteti mbretëror. Prandaj Homeri e ka quajtur Zeusin si "babai i perëndive dhe njerëzve", sepse ai është mbreti i të gjithëve. Për një mbret është eprori natyror i nënshtetasve të tij, por ai duhet të jetë i të njëjtit farefis ose i llojit me ta, dhe i tillë është raporti i plakut dhe i riut, i babait dhe i birit.
Pjesa 13
Heshtja është lavdia e një gruaje",
por kjo nuk është njëlloj lavdia e njeriut. Fëmija është i papërsosur, dhe për këtë arsye padyshim që virtyti i tij nuk është i lidhur vetëm me veten e tij, por me njeriun e përsosur dhe me mësuesin e tij, dhe në të njëjtën mënyrë virtyti i skllavit është relativ me një zotëri. Tani kemi përcaktuar se një skllav është i dobishëm për nevojat e jetës, dhe për këtë arsye ai padyshim që do të kërkojë vetëm aq shumë virtyt sa do ta parandalojë atë të dështojë në detyrën e tij përmes frikacakut ose mungesës së vetëkontrollit. Dikush do të pyesë nëse, nëse kjo që po themi është e vërtetë, virtyti nuk do të kërkohet edhe për artizanët, sepse ata shpesh dështojnë në punën e tyre përmes mungesës së vetëkontrollit? Por a nuk ka ndonjë ndryshim të madh në të dy rastet? Për skllavin pjesë në jetën e zotërisë së tij; artizani është më pak i lidhur ngushtë me të, dhe arrin përsosmëri vetëm në përpjesëtim kur bëhet skllav. Lloji mesatar i mekanikut ka një skllavëri të veçantë dhe të veçantë; dhe ndërsa skllavi ekziston nga natyra, jo aq këpucari apo artizani tjetër. Isshtë e qartë, pra, se zotëria duhet të jetë burimi i një përsosmërie të tillë te skllavi, dhe jo një posedues i thjeshtë i artit të zotërimit që stërvit skllavin në detyrat e tij. Prandaj ata gabojnë që na ndalojnë të bisedojmë me skllevërit dhe të thonë se ne duhet të përdorim vetëm komandë, sepse skllevërit kanë edhe më shumë nevojë për këshillë sesa fëmijët.
Kaq për këtë temë; marrëdhëniet e burrit dhe gruas, prindit dhe fëmijës, disa virtyte të tyre, çfarë në marrëdhëniet e tyre me njëri-tjetrin është e mirë, dhe çfarë është e keqe, dhe se si ne mund të ndjekim të mirën dhe të mirën dhe t'i shpëtojmë të keqes, do të duhet të diskutohet kur ne flasim për format e ndryshme të qeverisjes. Sepse, përderisa çdo familje është pjesë e një shteti, dhe këto marrëdhënie janë pjesë e një familjeje, dhe virtyti i pjesës duhet të ketë parasysh virtytin e të gjithë, gratë dhe fëmijët duhet të trajnohen nga edukimi me një sy në kushtetutë, nëse virtytet e njërit prej tyre supozohet të bëjnë ndonjë ndryshim në virtytet e shtetit. Dhe ata duhet të bëjnë një ndryshim: sepse fëmijët rriten të jenë qytetarë, dhe gjysma e personave të lirë në një shtet janë gra.
Për këto çështje, është thënë mjaft; për atë që mbetet, le të flasim në një kohë tjetër. Lidhur, pra, me kërkesën tonë të tanishme si të plotë, ne do të bëjmë një fillim të ri. Dhe, së pari, le të shqyrtojmë teoritë e ndryshme të një shteti të përsosur.
Olt (departament)
Historia
Olti është një nga 83 departamentet origjinale të krijuara gjatë Revolucionit Francez më 4 mars 1790. Ajo u krijua nga një pjesë e provincës së Quercy. Në 1808 disa nga kantonet origjinale juglindore u ndanë prej saj për të formuar departamentin e Tarnë-dhe-Garonë. Fillimisht u shtri shumë më larg në jug dhe përfshinte qytetin e Montauban-it(Montalban).
Gjeografia
majtas|parapamje| Lumi Olt, sipas të cilit emërtohet departamenti Lot është pjesë e rajonit të Ocitanisë dhe është i rrethuar nga departamentet e Korrezës, Kantalit, Avejronit, Tarnës-dhe-Garonës, Oltit-dhe-Garonës dhe Dordonjës.
Cahors është prefektura e departamentit, e shtrirë në pjesën jugperëndimore të tij: një qytet katedrale mesjetare i njohur ndërkombëtarisht për prodhimin e verës Cahors, ai shtrihet në një lak të gjerë të lumit Lot dhe është i famshëm për urën e tij të shekullit të 14-të, Pont Valentré. Figeac është një qytet mesjetar ku lindi Jean-François Champollion, përkthyesi i parë i hieroglifeve egjiptiane, i vendosur në pjesën lindore të Oltit. Gourdon, një qytet mesjetar në majë të kodrës, i vendosur në pjesën veriperëndimore të departamentit, me një qendër të ruajtur mirë, përfshin shumë shpella të pikturuara parahistorike aty pranë, veçanërisht Shpellat e Kunjakut (Grottes de Cougnac).
Qytetet kryesore
Komuna më e populluar është Cahors, prefektura. Që nga viti 2019, ka 7 komuna me më shumë se 3000 banorë:
Demografia
Banorët e Lotit quhen në frëngjisht Lotois dhe Lotoises. Zhvillimi i popullsisë që nga viti 1801:
Këshilli i Departamentit të Oltit
Këshilli Departamental i Oltit ka 34 vende. Që nga zgjedhjet e departamenteve të vitit 2015, 30 kontrollohen nga Partia Socialiste (PS) dhe aleatët e saj; 4 kontrollohen nga e drejta e ndryshme. Që nga viti 2014, Presidenti i Këshillit të Departamentit ka qenë Serge Rigal, aktualisht anëtar i La République En Marche! (REM).
Anëtarët e Asamblesë Kombëtare
Olti zgjodhi anëtarët e mëposhtëm të Asamblesë Kombëtare gjatë zgjedhjeve legjislative 2017 :
Senatorët
Olti përfaqësohet në Senat nga Angèle Préville (që nga viti 2017) dhe Jean-Claude Requier (që nga viti 2011).
Epoka e Re
Epoka e Re është një lëvizje bashkëkohore që përfshin një sërë praktikash dhe besimesh shpirtërore ose fetare që u rritën me shpejtësi në shoqërinë perëndimore gjatë fillimit të viteve 1970. Struktura e tij shumë eklektike dhe josistematike e bën të vështirë një përkufizim të saktë. Edhe pse shumë studiues e konsiderojnë atë një lëvizje fetare, adhuruesit e saj zakonisht e shohin atë si lëvizje shpirtërore unifikuese Mendje-Trup-Shpirt, dhe ata vetë rrallë e përdorin termin Epoka e Re. Studiuesit shpesh e quajnë atë Lëvizja e Epokës së Re, megjithëse të tjerë e kundërshtojnë këtë term dhe sugjerojnë se ai shihet më mirë si një mjedis shoqëror ose zeitgeist.
Përmbledhje
Si një formë e ezoterizmit perëndimor, Epoka e Re u mbështet shumë në traditat ezoterike si okultizmi i shekujve tetëmbëdhjetë dhe nëntëmbëdhjetë, duke përfshirë veprën e Emanuel Swedenborg dhe Franz Mesmer, si dhe Spiritualizmin, Mendimin e Ri dhe Teozofinë. Menjëherë, ajo u ngrit nga ndikimet e mesit të shekullit të njëzetë, si fetë e UFO-ve të viteve 1950, kundërkultura e viteve 1960 dhe Lëvizja e Potencialit Njerëzor. Origjina e tij e saktë mbetet e kontestuar, por ajo u bë një lëvizje e madhe në vitet 1970, kohë në të cilën u përqendrua kryesisht në Mbretërinë e Bashkuar. Ajo u zgjerua gjerësisht në vitet 1980 dhe 1990, veçanërisht në Shtetet e Bashkuara. Nga fillimi i shekullit të 21-të, termi Epoka e Re u refuzua gjithnjë e më shumë brenda këtij mjedisi, me disa studiues që argumentonin se fenomeni i Epokës së Re kishte përfunduar.
Pavarësisht natyrës së saj eklektike, Epoka e Re ka disa rryma kryesore. Teologjikisht, Epoka e Re zakonisht pranon një formë holistike të hyjnisë që përshkon universin, duke përfshirë vetë qeniet njerëzore, duke çuar në një theks të fortë mbi autoritetin shpirtëror të vetvetes. Kjo shoqërohet nga një besim i përbashkët në një sërë entitetesh gjysmë-hyjnore jo-njerëzore, si engjëjt dhe mjeshtrat, me të cilët njerëzit mund të komunikojnë, veçanërisht duke u kanalizuar përmes një ndërmjetësi njerëzor. Në mënyrë tipike, duke e parë historinë si të ndarë në epoka shpirtërore, një besim i zakonshëm i Epokës së Re është në një epokë të harruar të përparimit të madh teknologjik dhe mençurisë shpirtërore, duke rënë në periudha të dhunës në rritje dhe degjenerimit shpirtëror, të cilat tani do të korrigjohen nga shfaqja e një Epoke të Ujorit, nga e cila ka marrë emrin ky grupacion. Ekziston gjithashtu një fokus i fortë në shërimin, veçanërisht duke përdorur forma të mjekësisë alternative, dhe një theks në unifikimin e shkencës me spiritualitetin.
Përkushtimi i New Agers ndryshonte në mënyrë të konsiderueshme, nga ata që përvetësuan një sërë idesh dhe praktikash të Epokës së Re e deri te ata që e përqafuan plotësisht dhe ia kushtuan jetën e tyre. Epoka e Re ka gjeneruar kritika si nga të krishterët ashtu edhe dhe nga komunitetet moderne pagane dhe indigjene. Nga vitet 1990 e tutje, Epoka e Re u bë objekt i kërkimit nga studiues akademikë të studimeve fetare.
Banesa e Sali Qafmollës
Banesa e Sali Qafmollës është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "8 më 18.12.1987".
Shqipëria në lojërat Olimpike
Shqipëria mori pjesë për herë të parë në lojërat Olimpike Verore në 1972. Ata humbën katër ndeshjet e radhës, tre prej tyre për arsye politike për shkak të bojkotit të Olimpiadës Verore 1980, bojkotit të Olimpiadës Verore 1984 dhe bojkotit të vitit 1988, por u kthyen në lojërat Olimpike Verore të Barcelonës 1992. Ata janë shfaqur në të gjitha ndeshjet që nga ajo kohë. Ata bënë debutimin e tyre në Lojërat Olimpike Dimërore në 2006. Shqipëria normalisht garon në ngjarje që përfshijnë notin, atletikën, peshëngritjen, qitjen dhe mundjen. Vendi nuk ka fituar ende një medalje olimpike, dhe së bashku me Bosnjën dhe Hercegovinën, ai është i vetmi jo-mikroshtet evropian pa një medalje olimpike. Ata janë përfaqësuar nga Komiteti Olimpik Kombëtar Shqiptar që nga viti 1972.
Historia
Shqipëria garoi për herë të parë në lojërat Olimpike Verore të Mynihut në vitin 1972 me pesë pjesëmarrës në dy evente; Fatos Pilkati dhe Afërdita Tusha në pistoletën (e përzier) 50 metra, Ismail Rama dhe Beqir Kosova në pushkën (e përzier) 50 metra dhe Ymer Pampuri në peshën 60 kg për meshkuj. Në lojërat Olimpike Verore të Barcelonës në vitin 1992: Alma Qeramixhi garoi në shtatlon; Kristo Robo me pistoletë zjarri (të shpejtë) 25 metra; Enkelejda Shehu në pistoletën 25 metra; Frank Leskaj në 50 metra stil i lirë, 100 metra stil i lirë dhe 100 metra në gji; Sokol Bishanaku dhe Fatmir Bushi në peshëngritje nën 67.5 kg; dhe Dede Dekaj në peshëngritjen nën 110 kg. Për lojërat Olimpike Verore në vitin 1996 në Atlanta, Shqipëria kishte shtatë atletë - 4 femra dhe 3 meshkuj. Në lojërat Olimpike Verore në vitin 2000 në Sidnej, delegacioni i Shqipërisë përbëhej nga dy atletë meshkuj dhe dy femra. Ata kishin shtatë garues (dy femra, pesë meshkuj) në lojërat Olimpike Verore të Athinës në vitin 2004. Në Pekin në lojërat Olimpike Verore 2008, kombi kishte njëmbëdhjetë atletë (katër femra dhe shtatë meshkuj). Për lojërat Olimpike Verore të Londrës në vitin 2012, Shqipëria kishte nëntë atletë të përbërë nga tre femra dhe gjashtë meshkuj.
Shqipëria nuk ka asnjë medalist olimpik gjer më sot. parapamje|Delegacioni i Shqipërisë në lojërat Dimërore të vitit 2010
Flamurtarët
Lojërat Verore
🇩🇪 1972 Munich - Afërdita Tusha në gjuajtje
🇪🇸 1992 Barcelona- Kristo Robo në gjuajtje
🇦🇺 2000 Sidnei- Ilirjan Suli në peshëngritje
🇨🇳 2008 Pekin- Sahit Prizreni në mundje në stil të lirë
🇬🇧 2012 Londër- Romela Begaj në peshëngritje
🇯🇵 2020 Tokio Luiza Gega në atletikë dhe Birken Calja ne Peshengritje
Lojërat Dimërore
🇮🇹 2006 Turin- Erjon Tola në skijimin alpin
🇨🇦 2010 Vankuver- Erjon Tola në skijimin alpin
🇷🇺 2014 Soçi- Erjon Tola në skijimin alpin
2018 Pyeongchang- Suela Mehilli në skijimin alpin
Perandoria Vijayanagara
Perandoria Vijayanagara (e quajtur edhe Mbretëria Karnata  ) ishte një perandori mesjetare indiane që mbulonte pjesën më të madhe të rajonit të Indisë Jugore, duke kontrolluar tokat e shteteve moderne të Karnatakës, Andhra Pradeshit, Tamil Nadusë, Keralës, Goas dhe disa pjesë të Telanganës dhe Maharashtrës. Ajo u krijua në 1336 nga vëllezërit Harihara I dhe Bukka Raya I të dinastisë Sangama, anëtarë të një komuniteti baritor që pretendonte prejardhjen Yadava. Perandoria u ngrit në rëndësi si kulmi i përpjekjeve të fuqive jugore për të shmangur pushtimet islamike perso-turke deri në fund të shekullit të 13-të. Në kulmin e saj, ajo nënshtroi pothuajse të gjitha familjet sunduese të Indisë Jugore dhe i shtyu sulltanët e Dekanit përtej rajonit të lumit Tungabhadra - Krishna, përveç aneksimit të Mbretërisë Gajapati ( Odisha ) deri në lumin Krishna, duke u bërë kështu një fuqi e madhe. Perandoria zgjati deri në vitin 1646, megjithëse fuqia e saj ra pas një disfate të madhe ushtarake në Betejën e Talikotës në 1565 prej ushtrive të kombinuara të sulltanateve të Dekanit. Perandoria është emërtuar sipas kryeqytetit të saj Vijayanagara, rrënojat e të cilit rrethojnë Hampin e sotëm, tani një sit i trashëgimisë botërore në Karnataka, Indi. Pasuria dhe fama e perandorisë frymëzoi vizitat dhe shkrimet e udhëtarëve evropianë mesjetarë si Domingo Paes, Fernão Nunes dhe Niccolò de' Conti. Këto udhëtime, letërsia bashkëkohore dhe epigrafia në gjuhët vendase si dhe gërmimet moderne arkeologjike në Vijayanagara kanë dhënë informacion të mjaftueshëm për historinë dhe fuqinë e perandorisë.
Trashëgimia e perandorisë përfshin monumente të shpërndara në Indinë e Jugut, më i njohuri prej të cilëve është grupi në Hampi. Tradita të ndryshme të ndërtimit të tempujve në Indinë Jugore dhe Qendrore u bashkuan në stilin e arkitekturës Vijayanagara. Kjo sintezë frymëzoi risitë arkitekturore në ndërtimin e tempujve hindu. Administrimi efikas dhe tregtia e fuqishme jashtë shtetit sollën teknologji të reja në rajon si sistemet e menaxhimit të ujit për ujitje. Patronazhi i perandorisë mundësoi që artet e bukura dhe letërsia të arrinin lartësi të reja në kanada, telugu, tamil dhe sanskritisht, me tema të tilla si astronomia, matematika, mjekësia, fiksioni, muzikologjia, historiografia dhe teatri të cilat fituan popullaritet përgjatë jetës së perandorisë. Muzika klasike e Indisë Jugore, muzika karnatike, evoluoi në formën e saj të tanishme. Perandoria Vijayanagara krijoi një epokë në historinë e Indisë Jugore që kapërceu rajonalizmin duke promovuar hinduizmin si një faktor unifikues. Rrënojat e Vixhajanagaras, shekulli i 19-të    Tempulli i Krishnas në 1868    Tempulli i Ramës në 1868      Tempulli Vitthala në 1880    Baraspesha e mbretit në 1858
Obalno-krashka (rajon)
djathtas|parapamje|300x300px| Pozita e rajonit Obalno-krashka në hartën e Sllovenisë Rajoni Obalno krashka (Obalno-kraška regija) është një nga 12 rajonet statistikore në Slloveni. Selia e rajonit është qyteti i Koperit.
Nestlé Bear Brand
Bear Brand është një markë qumësht pluhur dhe qumësht sterilizuar që zotërohet nga Nestlé, ata janë të shitur në mënyrë të plotë Azia Juglindore.
Färjestaden
Färjestaden është qytet në Qarkun Kalmar, Suedi. Ndodhet në pjesën jugore në provincën Öland.
Arsimi
Në Färjestaden ka dy shkolla; Ölands Friskola është shkollë e mesme i cili ka rreth 120 nxënës dhe Färjestadens skola është shkollë komunale dhe ka më shumë se 500 nxënës.
Tomorrow I Go
"Tomorrow I Go" është një këngë e këngëtares shqiptare Ledina Çelo. Ajo u publikua si pjesë e një përmbledhjeje CD në 29 prill 2005 nga CMC Records. Kënga u punua nga Adi Hila dhe u shkrua nga Pandi Laço. Muzikisht, është një këngë vallëzimi me ndikim popullor në gjuhën angleze që përfshin tinguj tradicionalë shqip në instrumentacion. Në mënyrë lirike, kënga diskuton temat e dashurisë dhe martesës, ndërsa pasqyron gjithashtu historinë e martesës së një gruaje.
"Tomorrow I Go" përfaqësoi Shqipërinë në Festivalin Evropian të Këngës 2005 në Kiev, Ukrainë, pasi Çelo fitoi garën e para-përzgjedhjes, Festivali i Këngës, me versionin e këngës në gjuhën shqipe "Nesër shkoj". Vendi arriti vendin e 16-të në një fushë prej 24, duke mbledhur një total prej 35 pikësh. Gjatë interpretimit të këngës me temë shqiptare, Çelo u shoqërua nga katër violiniste mbështetëse femra dhe një baterist mashkull.
Historiku dhe kompozimi
Në vitin 2004, Ledina Çelo u shpall si një nga garueset e përzgjedhura për të garuar në edicionin e 43- të të Festivalit të Këngës, një konkurs për të përcaktuar hyrjen e Shqipërisë në Eurovision 2005. Për ndjekjen e rregullave të konkursit, teksti i hyrjeve pjesëmarrëse duhej të ishte në gjuhën shqipe. Çelo mori pjesë me këngën "Nesër shkoj", kompozuar nga Adrian Hila dhe shkruar nga Pandi Laço. Për qëllimin e pjesëmarrjes së këngëtarit në Eurovision Song Contest, "Nesër shkoj" u ribë dhe u përkthye në "Tomorrow I Go". Muzikisht, kjo e fundit është një këngë vallëzimi etnike në gjuhën angleze që përfshin elemente tradicionale shqiptare. Instrumentimi i tij përbëhet nga instrumente të ndryshëm tradicionalë shqiptarë, përfshirë tupan dhe çifteli. Në mënyrë lirike, kënga diskuton temat e dashurisë dhe martesës, dhe gjithashtu kap historinë e një gruaje duke biseduar me nënën e saj para dasmës së saj.
Publikimi dhe promovimi
"Tomorrow I Go" u lansua fillimisht më 29 prill 2005, si pjesë e albumit kompozues të Eurovision Song: Kyiv 2005 në CD përmes CMC Records. Më 14 shkurt 2018, ajo u vu në dispozicion për shkarkim dixhital nga Radio Televizioni Shqiptar (RTSH) dhe Broken AL Audio. Një videoklip shoqërues për këngën u prezantua premierë para fillimit të Festivalit Evropian të Këngës në maj 2005.
Festivali i Këngës
Transmetuesi kombëtar i Shqipërisë, Radio Televizioni Shqiptar (RTSH), organizoi edicionin e 43-të të Festivali i Këngës për të përcaktuar pjesëmarrësin e vendit për Festivalin Evropian të Këngës 2005. I pari përbëhej nga dy gjysmëfinale në 16 dhe 17 dhjetor dhe finalen e madhe në 18 dhjetor 2004, që përfshinte Çelo që u zgjodh për të përfaqësuar Shqipërinë në garë, pasi votat e jurisë dhe televota u bashkuan.
Kyiv
Edicioni i 50-të i Festivalit Evropian të Këngës u zhvillua në Kiev, Ukrainë dhe përbëhej nga një gjysmëfinale më 19 maj dhe finalen e madhe tre ditë më vonë në 21 maj 2005. Sipas rregullave të Eurovizionit në atë kohë, vendet e zgjedhura pjesëmarrëse, përveç vendit pritës dhe "Big 4", të përbërë nga, , dhe , u kërkua të kualifikoheshin nga gjysmëfinalet për të garuar për finalen e madhe. Sidoqoftë, dhjetë vendet e para nga gjysmëfinalja kaluan në finalen e madhe. Për shkak të 10 rezultateve kryesore në vitin e kaluar, Shqipëria u kualifikua automatikisht në finalen e madhe dhe performoi e 8-ta, pas dhe  pararendëse. Në finalen e madhe, Shqipëria arriti vendin e 16-të në një fushë prej 24 me 53 pikë. Gjatë interpretimit të këngës me sfond me ngjyrë të kuqe dhe të zezë, Çelo u shoqërua në skenë nga katër violiniste mbështetëse dhe një daullist i veshur me kostume tradicionale të frymëzuara nga shqiptarët.
Serres
Serres është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Serres ka një popullsi prej 1229 banorë dhe sipërfaqe 18.57 km², me një dendësi prej 66 banor/km².
Lidhje të jashtme
Serres Serres
Lista e partive politike në Suedi
Më poshtë është lista e partive në Suedi.
Podravska (rajon)
Rajoni i Podravskës (Podraviska regija) është një nga 12 rajonet statistikore në Slloveni. Selia e rajonit është qyteti i Mariborit.
Dua (këngë)
Dua është një kënge nga Eliza Hoxha.
Banesa e Staf Papanikoll Papajanit
Banesa e Staf Papanikoll Papajanit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture / Urbanistike", i miratuar me numër "6 më 15.01.1963".
Komuniteti Wikipedia
parapamje|[[Wikimania|Wikimania 2012 fotografi në grup në  Uashington D.C., SHBA]] Komuniteti Wikipedia është bashkësia e kontribuesve që krijojnë dhe mirëmbajnë enciklopedinë Wikipedia. Kontribuesit individualë njihen si "Wikipedians". OxfordDictionary.com shtoi fjalën "Wikipedian" në gusht në vitin 2012.
Pothuajse të gjithë Wikipedianët janë vullnetarë. Me rritjen e maturisë dhe dukshmërisë së Wikipedia-s, janë shfaqur kategori të tjera të Wikipedianëve, siç janë Wikipedianët në vendbanim dhe studentët me detyra që lidhen me redaktimin e Wikipedia-s.
Përmasa
Studimet e madhësisë së komunitetit Wikipedia treguan një rritje eksponenciale të numrit të kontribuesve gjatë viteve të para. Në prill 2008, shkrimtari dhe pedagogu Klay Shirky dhe shkencëtari i kompjuterit Martin Uattenberg vlerësuan kohën e përgjithshme të kaluar për krijimin e Wikipedia-s në afërsisht 100 milion orë. Në nëntor 2011, ishin regjistruar rreth 31.7 milion llogari përdoruesish të regjistruar në të gjitha botimet gjuhësore, nga të cilat rreth 270,000 ishin "aktive" (të paktën një redaktim çdo muaj).
Wikipedia në anglisht, botimi më i madh në gjuhë, deri në dhjetor 2020 kishte 129,034 redaktorë që kanë kryer një ndryshim në 30 ditët e fundit ("përdoruesit aktivë") dhe një numër të panjohur të kontribuesve pa llogari. Rreth gjysma e redaktorëve aktivë kalojnë të paktën një orë në ditë duke redaktuar, dhe 1/5 kalon më shumë se tre orë në ditë.
Larmia gjinore
djathtas|parapamje|Demografia e redaktorëve të Wikipedia-s (viti 2008) Një studim i botuar në 2010 zbuloi se baza e kontribuesve në Wikipedia "ishte 13% gra; mosha mesatare e një kontribuesi ishte në mes të viteve 20". Një studim i vitit 2011 nga studiuesit nga Universiteti i Minesotës zbuloi se femrat përbënin 16.1% të 38,497 redaktorëve që filluan të redaktonin Wikipedia gjatë vitit 2009. Në një artikull të janarit 2011 të New York Times, Noam Cohen vuri re se vetëm 13% e kontribuesve të Wikipedia janë femra sipas një studimi të Fondacionit Wikimedia të vitit 2008. Sue Gardner, një ish-drejtore ekzekutive e Fondacionit Wikimedia, shpresonte të shihte që kontributet e grave të rriteshin në 25% deri në vitin 2015. Linda Basch, presidente e Këshillit Kombëtar për Kërkimin e Grave, vuri në dukje kontrastin në këto statistika të redaktuesit të Wikipedia me përqindjen e grave që aktualisht përfundojnë diploma bachelor, diploma master dhe programe PhD në Shtetet e Bashkuara (të gjitha me norma 50 përqind ose më shumë)
Në gusht 2014, bashkëthemeluesi i Wikipedia Jimmy Wales tha në një intervistë për BBC se Fondacioni Wikimedia ishte "... vërtet dyfishuar përpjekjet tona ..." për të arritur përqindjen 25% të redaktoreve femra shënjestuar fillimisht në vitin 2015), që nga Fondacioni kishte "dështuar plotësisht" deri më tani. Uells tha "shumë gjëra duhet të ndodhin ... shumë shtrirje, shumë ndryshime softuerësh". Andrew Lih, duke shkruar në The New York Times, u citua nga Bloomberg News në Dhjetor 2016 si mbështetjen e komenteve të Uellsit në lidhje me mungesat në lidhje me Wikipedia për redaktoret femra. Lih shpreh shqetësimin e tij me pyetjen që tregon se: "Si mund t'i bëni njerëzit të marrin pjesë në një mjedis [redaktues] që ndihet i pasigurt, ku identifikimi i vetes tuaj si një grua, si një feminist, mund t'ju hapë një sjellje të shëmtuar, frikësuese".
Motivimi
parapamje|Të dhënat nga sondazhi i redaktorit në prill 2011 tregojnë arsyet kryesore të raportuara për vazhdimin e kontributit parapamje|Të dhënat nga anketa e redaktorëve në muajin prilli të vitit 2011, tregon arsyet kryesore të raportuara për urrejtjen për të kontribuar Janë bërë studime të ndryshme në lidhje me motivimet e kontribuesve të Wikipedia. Në një studim të vitit 2003 të Wikipedia-s si një komunitet, ekonomi Ph.D. studenti Andrea Ciffolilli argumentoi se kostot e ulta të transaksionit për të marrë pjesë në softuerin wiki krijojnë një katalizator për zhvillimin e bashkëpunimit dhe se një qasje "ndërtimore krijuese" inkurajon pjesëmarrjen. Një letër e shkruar nga Andrea Forte dhe Amy Bruckman në 2005, e quajtur "Pse njerëzit shkruajnë për Wikipedia? Stimujt për të kontribuar në botimin me përmbajtje të hapur", diskutoi motivimet e mundshme të kontribuesve të Wikipedia. Ai aplikoi konceptin e Latour dhe Woolgar të ciklit të kredisë për kontribuesit e Wikipedia, duke sugjeruar që arsyeja që njerëzit shkruajnë për Wikipedia është që të fitojnë njohje brenda komunitetit.
Oded Nov, në punimin e tij të vitit 2007 "Çfarë Motivon Wikipedianët", lidhi motivimet e vullnetarëve në përgjithësi me motivacionet e njerëzve që kontribuojnë në Wikipedia. Nov kreu një studim duke përdorur gjashtë motivimet e vullnetarëve, të identifikuar në një letër të mëparshme. Gjashtë motivimet që ai përdori ishin:
Këtyre gjashtë motivime ai gjithashtu shtoi:
Sondazhi zbuloi se motivet më të zakonshme të treguara ishin "argëtimi", "ideologjia" dhe "vlerat", ndërsa motivet më pak të treguara shpesh ishin "karriera", "shoqërore" dhe "mbrojtëse".
Fondacioni Wikimedia ka kryer disa sondazhe të kontribuesve dhe përdoruesve të Wikipedia. Në vitin 2008, Fondacioni Wikimedia, së bashku me Grupin e Kreativitetit të Bashkëpunuar në UNU-Merit, filluan një sondazh të lexuesve dhe redaktorëve të Wikipedia. Ishte studimi më gjithëpërfshirës i Wikipedia-s i kryer ndonjëherë. Rezultatet e sondazhit u botuan dy vjet më vonë, më 24 Mars 2010. Fondacioni Wikimedia filloi një proces në vitin 2011 të sondazheve gjysmëvjetore në mënyrë që të kuptojë redaktorët e Wikipedia më shumë dhe të kujdesen më mirë për nevojat e tyre.
"Motivimet e Kontribuesve të Përmbajtjes së Wikipedia", një punim nga Heng-Li Yang dhe Cheng-Yu Lai, hipoteza se, për shkak se kontribuimi në Wikipedia është vullnetar, kënaqësia e një individi për të marrë pjesë do të ishte motivuesi më i lartë. Sidoqoftë, studimi i tyre tregoi se megjithëse njerëzit fillimisht mund të fillojnë të redaktojnë Wikipedia nga kënaqësia, motivi më i mundshëm për të vazhduar të marrë pjesë është motivimi i bazuar në vetë-koncept, të tilla si "Më pëlqen të ndaj njohuritë që më japin një ndjenjë të arritjeve personale."
Një studim i mëtejshëm në 2014 nga Cheng-Yu Lai dhe Heng-Li Yang hulumtoi arsyet pse njerëzit vazhdojnë të redaktojnë përmbajtjen e Wikipedia. Studimi përdori autorë të faqes në gjuhën angleze dhe mori 288 përgjigje të vlefshme të sondazhit në internet. Rezultatet e tyre treguan dhe konfirmuan se vlera, angazhimi dhe drejtësia procedurale subjektive ishin domethënëse për kënaqësinë e Wikipedianëve; dhe kënaqësia ndikoi në mënyrë të konsiderueshme në synimin e vazhdueshëm të një autori për të redaktuar përmbajtjen e Wikipedia.
Redaktorët e Wikipedia herë pas here kanë dhënë dëshmi personale se pse ato kontribuojnë në Wikipedia. Një temë e zakonshme e këtyre dëshmive është kënaqësia që redaktorët duket se marrin duke kontribuar në Wikipedia dhe duke qenë pjesë e komunitetit të Wikipedia. Përmendur gjithashtu është cilësia e mundshme e varësisë së redaktimit të Wikipedia. Gina Trapani nga Lifehacker tha "rezulton se redaktimi i një artikulli nuk është aspak i frikshëm. Easyshtë e lehtë, çuditërisht e kënaqshme dhe mund të bëhet e varur nga fiksimi". Jimmy Wales gjithashtu ka komentuar mbi cilësinë e varësisë të Wikipedia, duke thënë "Kryesorja gjë në lidhje me Wikipedia ... është se është argëtuese dhe varësuese ". Wikipedianët nganjëherë i japin njëri-tjetrit "yje hambari" për punën e mirë. Këto shenja vlerësimi të personalizuara zbulojnë një gamë të gjerë të punës së vlerësuar që shtrihet përtej redaktimit të thjeshtë për të përfshirë mbështetjen sociale, veprimet administrative dhe llojet e punës së artikulimit. Fenomeni barnstar është analizuar nga studiuesit që kërkojnë të përcaktojnë se çfarë implikimesh mund të ketë për komunitetet e tjera të përfshira në bashkëpunime në shkallë të gjerë.
Media
Wikipedia ka pjellë disa botime të lajmeve në bashkësi. Një gazetë në internet, The Signpost, është botuar që prej 10 janarit 2005. Karikaturisti profesionist Greg Williams krijoi një komik në internet të quajtur WikiWorld i cili u zhvillua në The Signpost nga 2006 në 2008. Një podcast i quajtur Wikipedia Weekly ishte aktiv nga 2006 deri në 2009 dhe sporadikisht pas kësaj, ndërsa një seri thirrjesh konferencë me titull "Jo Wikipedia Weekly" zhvillohej nga 2008 në 2009. Disa bashkësi specifike të temave brenda Wikipedia të quajtura "WikiProjects" gjithashtu kanë shpërndarë gazetat dhe korrespondencat e tjera.
Shoqërimi
Aktivitetet jashtë linje organizohen nga Fondacioni Wikimedia ose komuniteti i Wikipedia. djathtas|parapamje|[[Wikimania,një konferencë vjetore për përdoruesit e Wikipedia dhe projekteve të tjera të operuara nga Fondacioni Wikimedia]] Wikimania është një konferencë vjetore ndërkombëtare për përdoruesit e projekteve wiki të operuara nga Fondacioni Wikimedia (të tilla si Wikipedia dhe projekte të tjera simotra). Temat e prezantimeve dhe diskutimeve përfshijnë projekte të Fondacionit Wikimedia, Wikipedia të tjera, softuer me burim të hapur, njohuri falas dhe përmbajtje falas dhe aspekte të ndryshme shoqërore dhe teknike që lidhen me këto tema.
SHBA
parapamje|Wiknic në vitin 2011 në Pittsburgh Wiknic-i vjetor i Madh Amerikan është një tubim shoqëror që zhvillohet në qytetet kryesore të Shteteve të Bashkuara çdo vit gjatë verës, zakonisht pak para 4 korrikut. Koncepti Wiknic lejon Wikipedianët të mbledhin së bashku ushqim pikniku dhe të bashkëveprojnë në një mënyrë personale.
Ekziston edhe një WikiConference çdo vit në Amerikën e Veriut.
Kritika
Wikipedia ka qenë subjekt i disa llojeve të kritikave. Për shembull, incidentet Seigenthaler dhe Essjay shkaktuan kritika për besueshmërinë dhe dobinë e Wikipedia-s si referencë. Ankesat në lidhje me komunitetin përfshijnë efektet e anonimitetit të përdoruesve, qëndrimet ndaj të sapoardhurve, abuzimin e privilegjeve nga administratorët, paragjykimet në strukturën sociale të komunitetit, në veçanti, paragjykimin gjinor dhe mungesën e kontribuesve femra, dhe roli i bashkëthemeluesit të projektit Jimmy Wales, në komunitet. Një polemikë e rëndësishme u nxit me kontribuesit e paguar në Wikipedia, gjë që e shtyu Fondacionin Wikimedia të dërgojë një letër pushimi dhe heqje dorë nga agjensia Wiki-PR. Wikipedia mbështetet në përpjekjet e anëtarëve të komunitetit të saj për të hequr vandalizmin nga artikujt.
Vlerësim
djathtas|parapamje|The Monumenti Wikipedia, nga Mihran Hakobyan (2014), në Słubice, Poland Një Monument Wikipedia, nga Mihran Hakobyan, u ngrit në Słubice, Poloni në 2014 për të nderuar komunitetin Wikipedia.
Çmimi Erasmus 2015 iu dha komunitetit Wikipedia për "[promovimin] e përhapjes së njohurive përmes një enciklopedie gjithëpërfshirëse dhe të arritshme në të gjithë botën. Për ta arritur këtë, iniciatorët e Wikipedia kanë hartuar një platformë të re dhe efektive demokratike. Çmimi njeh posaçërisht Wikipedia si një komunitet - një projekt i përbashkët që përfshin dhjetëra mijëra vullnetarë në të gjithë botën. "
Veynes
Veynes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Veynes ka një popullsi prej 3150 banorë dhe sipërfaqe 42.6 km², me një dendësi prej 74 banor/km².
Konrad Lorenz
Konrad Zacharias Lorenz; (7 nëntor 1903 - 27 shkurt 1989) ishte një zoologist austriak, etolog dhe ornitolog. Ai mori çmimin Nobel 1973 në Fiziologji ose Mjekësi. Ai shpesh konsiderohet si një nga themeluesit e ekologjisë moderne, studimin e sjelljes së kafshëve. Ai zhvilloi një qasje që filloi me një brez të mëparshëm, duke përfshirë mësuesin e tij Oskar Heinroth.
Lorenz studioi sjellje instinktive në kafshë, sidomos në geese greylag dhe jackdaws. Duke punuar me patat, ai hetoi parimin e shtypjes, procesi me të cilin disa shpendë të zhdukur (dmth. Zogjtë që lënë foshnjën e tyre në fillim) lidhen instinktivisht me objektin e parë që lëvizin brenda orëve të para të vizimit. Megjithëse Lorenz nuk e zbuloi temën, ai u bë i njohur gjerësisht për përshkrimet e tij të shtypjes si një lidhje instinktive. Në vitin 1936 ai u takua me biologun holandez Nikolaas Tinbergen dhe të dy bashkëpunuan në zhvillimin e etologjisë si një nën-disiplinë e veçantë e biologjisë. Një përmbledhje e studimit të Psikologjisë së Përgjithshme, botuar në vitin 2002, renditi Lorenzin si studiuesin e 65-të më të cituar të shekullit të 20-të në revistat e psikologjisë teknike, tekstet hyrëse të psikologjisë dhe përgjigjet e studimit.
Puna e Lorenz u ndërpre nga fillimi i Luftës së Dytë Botërore dhe në vitin 1941 ai u rekrutua në ushtrinë gjermane si mjek. Në vitin 1944 ai u dërgua në Frontin Lindor ku u kap dhe kaloi katër vjet si një rob i luftës sovjetike. Pas luftës ai u pendua për anëtarësimin e tij në partinë naziste.
Lorenz shkroi libra të shumtë, disa prej të cilave, si Unaza e Mbretit Solomon, Mbi Agresionin, dhe Njeriu Qen Dog, u bënë lexime popullore. Puna e tij e fundit "Ja ku jam - Ku je?" është një përmbledhje e punës së tij të jetës dhe fokusohet në studimet e tij të famshme të gjelave greylag.
Biografia
Me kërkesë të babait të tij, Adolf Lorenz, filloi një plan mësimor paramedik në vitin 1922 në Universitetin e Kolumbisë, por u kthye në Vjenë në vitin 1923 për të vazhduar studimet e tij në Universitetin e Vjenës. Ai u diplomua si Doktor i Mjekësisë (MD) në vitin 1928 dhe u bë asistent profesor në Institutin e Anatomisë deri në vitin 1935. Ai përfundoi studimet zoologjike në vitin 1933 dhe mori doktoratën e dytë.
Ndërsa ishte ende një student, Lorenz filloi të zhvillonte atë që do të bëhej një paragjykim i madh, duke filluar nga familja deri te kafshët ekzotike. Në librin e tij të famshëm Ring unazë Mbreti Solomon, Lorenz rrëfen se gjatë kohës që studionte në Universitetin e Vjenës, ai mbajti një sërë kafshësh në apartamentin e prindërve të tij, duke filluar nga peshku në një majmun kapucin me emrin Gloria.
Në vitin 1940 u bë profesor i psikologjisë në Universitetin e Konigsbergut. Ai u hartua në Wehrmacht në vitin 1941. Ai kërkonte të ishte një mekanik me motor, por në vend të kësaj ai u caktua si psikolog ushtarak, duke kryer studime racore mbi njerëzit në Poznań të pushtuar nën Rudolf Hippius. Qëllimi ishte studimi i karakteristikave biologjike të "gjysmë-racave gjermano-polake" për të përcaktuar nëse ato ishin psikologjikisht dhe fizikisht të përshtatshme për t'u lejuar të riprodhoheshin. Ata që u gjykuan të papërshtatshëm u dërguan në kampet e përqendrimit. Shkalla në të cilën Lorenz mori pjesë në projekt është e panjohur, por drejtori i projektit Hippius i referohet disa herë Lorencit si një "psikolog shqyrtues".
Lorenz më vonë e përshkroi se ai dikur pa transportin e të burgosurve të kampeve të përqendrimit afër Poznańit, gjë që e bënte "të kuptonte tërësisht çnjerëzinë e plotë të nazistëve".
Shoqata Max Planck krijoi Institutin Lorenz për Fiziologjinë e Sjelljes në Buldern, Gjermani, në vitin 1950. Në kujtimet e tij, Lorenz përshkroi kronologjinë e viteve të tij të luftës ndryshe nga ajo që historianët kanë qenë në gjendje të dokumentojnë pas vdekjes së tij. Ai vetë pohoi se ai u kap në vitin 1942, ku në realitet ai u dërgua vetëm në front dhe u kap në vitin 1944, duke lënë jashtë plotësisht përfshirjen e tij në projektin e Poznań.
Në vitin 1958, Lorenz u transferua në Institutin Max Planck për Fiziologji Sjellëse në Seewiesen. Ai ndau çmimin Nobel 1973 në Fiziologji ose Mjekësi "për zbulime në modelet e sjelljes individuale dhe sociale" me dy etologë të tjerë të rëndësishëm të hershëm Nikolaas Tinbergen dhe Karl von Frisch. Në vitin 1969, ai u bë marrësi i parë i Cino Del Duca i çmimit botëror.
Lorenz u tërhoq nga Instituti Max Planck në vitin 1973, por vazhdoi të kërkonte dhe të botonte nga Altenberg dhe Grünau im Almtal në Austri.
Lorenz vdiq më 27 shkurt 1989 në Altenberg.
Lorenz ishte gjithashtu një mik dhe student i biologut të njohur Sir Julian Huxley (nipi i "buldogut të Darvinit", Thomas Henry Huxley). Psikologu i famshëm Ralph Greenson dhe Sir Peter Scott ishin miq të mirë. Lorenz dhe Karl Popper ishin miq të fëmijërisë; shumë vite pasi u takuan gjatë festimit të 80 viteve të Popper-it, ata shkruan së bashku një libër me titull Die Zukunft ist offen.
Etologjia
Lorenz njihet si një nga etërit themelues të fushës së etologjisë, studimi i sjelljes së kafshëve. Ai njihet më së miri për zbulimin e parimit të lidhjes, ose shtypjes, nëpërmjet të cilit në disa lloje formohet një lidhje midis një kafshe të re të lindur dhe kujdestarit të saj. Ky parim ishte zbuluar nga Douglas Spalding në shekullin e 19-të, dhe kujdestari i Lorencit, Oskar Heinroth, kishte punuar gjithashtu në këtë temë, por përshkrimi i Lorenzit për Prägung, në shtypshkronjë, në shpendë të zhvendosur si p.sh. gajgë në librin e tij të vitit 1935 Der Kumpan në der Umwelt des Vogels ("Shoqëruesi në mjedisin e zogjve") u bënë përshkrimi themelor i fenomenit.
Këtu, Lorenz përdori konceptin e Umwelt të Jakob von Uexküll për të kuptuar se si perceptimi i kufizuar i kafshëve filtroi ​​disa fenomene me të cilat ata ndërvepruan instinktivisht. Për shembull, një i ri lidhet instinktivisht me stimulin e parë që lëviz, nëse ajo është nëna e tij ose një person. Lorenz tregoi se kjo sjellje e shtypjes është ajo që lejon patë të mësojë të njohë anëtarët e specieve të veta, duke u mundësuar atyre që të jenë objekt i modeleve pasuese të sjelljes, si për shembull çiftëzimi. Ai zhvilloi një teori të sjelljes instinktive që pa modelet e sjelljes si shumë të lindur, por shkaktoi stimujt e mjedisit, p.sh. efektin e kafazit / goferit. Ai argumentoi se kafshët kanë një lëvizje të brendshme për të kryer sjellje instiktive dhe se në qoftë se ata nuk hasin në stimul të drejtë ata përfundimisht do të angazhohen në sjellje me një stimul të papërshtatshëm.
Qasja e Lorencit ndaj etologjisë rrjedh nga një skepticizëm ndaj studimeve të sjelljes së kafshëve të bëra në ambientet e laboratorit. Ai konsideroi se për të kuptuar mekanizmat e sjelljes së kafshëve, ishte e nevojshme të vëzhgonin gamën e tyre të plotë të sjelljeve në kontekstin e tyre natyror. Lorenz nuk ka kryer shumë punë në terren, por vëzhgoi kafshë pranë shtëpisë së tij. Metoda e tij përfshin empatinë me kafshët, shpesh duke përdorur antropomorfizimin për të imagjinuar gjendjet e tyre mendore. Ai besonte se kafshët ishin të afta të përjetonin shumë emocione të njëjta me njerëzit.
Shoqata Evropiane e Tenisit
Tenis Evrope (e njohur më parë si Shoqata Evropiane e Tenisit) u themelua në Romë, Itali më 31 maj 1975 nga një grup prej 17 federatave kombëtare të tenisit evropian si një organ rajonal drejtues për sportin e tenisit dhe nën patronazhin e Federatës Ndërkombëtare të Tenisit. Tenis Evropa është federata më e madhe rajonale drejtuese e sportit të tenisit, pjesë e Federatës Ndërkombëtare të Tenisit, me 50 shtete anëtare në vitin 2015.
Bresles
Bresles (Shqip: Breslesi) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Gjeografia
Breslesi është rreth 88 km në veri të Parisit, dhe pak më pak se 15 km në lindje të Beauvais.