cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Artan Cuku
Librat
Artan Cuku përfshihet edhe në librin me 50 vrasjet më të rënda në botë për arsye shtetërore. Libri titullohet “Faces os Assassination” (“Fytyra e vrasësve”) i përpiluar nga një grup ekspertësh nga e gjithë bota dhe është botuar nga organizata prestigjioze “Iniciativa globale kundër krimit transnacional” (“Global Initiative against Transnational Organized Crime”) me qendër në Gjenevë të Zvicrës. Në këto 50 vrasje janë përfshirë ekzekutime të personaliteteve shtetërore në 40 vende nga e gjithë bota pas vitit 2000, ku njëra nga këto është vrasja e Artan Cukut.
Figura dhe personaliteti i Artan Cukut përshkruhet edhe në librin: “PERSONALITETET E DIBRES (Enciklopedia e Dibrës 3 )”.
Dy libra janë shkruar për Artan Cukun pas vdekjes së tij 'ARTAN CUKU In memoriam” ideuar dhe përgatitur nga ish-Drejtori i Përgjithshëm i Policisë së Shtetit Ahmet Prenci në bashkëpunim me gazetarë, politikan, ish-pedagog, ish-epror, ish-kolegë të Artanit, etj. si dhe "Jam pri' Lure" e autorit Fatos Daci.
Mehmed pashë Dukagjini
parapamje|Kompleksi i Xhamisë se Mehmet Dukagjinit Mehmed pashë Dukagjini ka qenë burrë shteti osman nga familja e fisnikërisë arbërore Dukagjini, dhëndërr i dinastisë së Osmanllinjve.
Mehmed Pasha u martua me vajzën e Bajazitit II, Gevherimülûk Sulltanën. Ahmet bej Dukagjini, ndër fëmijët e kësaj martesë, qe nga poetët e divanit të periudhës Osmane.
Ndër veprat që Mehmed Pasha ndërtoi, Xhamia Dukaginzâde Mehmet Pasha, e njohur gjithashtu si Xhamia Adlije në Alepo, ka mbijetuar deri në ditët e sotme. Xhamia e ndërtuar nga Mimar Sinan në rrethin Ereğli të provincës Konia nuk ka mbijetuar deri më sot.
Bellegarde, Gers
Bellegarde është një komunë në Francë. Bellegardebën pjesë në departamentin Gers të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 163 banorë dhe sipërfaqe 14.39 km².
Gjuha Taushiro
Taushiro, i njohur edhe si Pinche ose Pinchi, është një gjuhë e izoluar pothuajse e zhdukur e gjuhës amtare të Amazonës, afër Ekuadorit. Në vitin 2000 SIL numëroi një folës në një popullatë prej etnive 20. Dokumentacioni u krye në mes të viteve 1970 nga Neftali Alicea.
Pas Tovar (1961), Loukotka (1968) dhe Tovar (1984), Kaufman (1994) vëren se ndërsa Taushiro ka qenë i lidhur me gjuhët Zaparoan, ajo ndan korrespondenca më të mëdha leksikore me Kandoshin dhe sidomos me Omurano. Në vitin 2007 ai klasifikoi Taushiro dhe Omurano (por jo Kandoshi) si gjuhë Saparo-Yawan.
Abaz Pasha I
Abbas Hilmi I i Egjiptit (i njohur gjithashtu si Abaz Pasha, arabisht: عباس الأول, turqisht: I. Abbas Hilmi Paşa 1 korrik 1812 – 13 korrik 1854) ishte vali i Egjiptit dhe Sudanit. Ai ishte djali i shqiptarit Tosum Pasha dhe nipi i shqiptarit Muhamed Ali.
Vitet e hershme
Abbas lindi më 1 korrik 1812 në Xheda dhe u rrit në Kajro. Duke qenë nipi i Muhamed Aliut, ai pasoi xhaxhain e tij Ibrahim Pasha në sundimin e Egjiptit dhe Sudanit në vitin 1848.
Si i ri, ai luftoi në Levant nën xhaxhain e tij Ibrahim Pasha në Luftën Siriane. Muhamed Ali Pasha u hoq nga detyra më 1 shtator 1848, për shkak të dobësisë mendore. Ai u zëvendësua nga djali i tij Ibrahim Pasha, i cili mbretëroi shkurtimisht si Regjent i Egjiptit dhe Sudanit nga 1 shtatori 1848 deri në vdekjen e tij më 10 nëntor 1848. Vdekja e Ibrahimit e bëri Abbas I, nga ana tjetër, Regjent i Egjiptit dhe Sudanit nga 10 nëntori 1848 deri më 2 gusht 1849 (data e vdekjes së Muhamed Ali Pashës), kohë në të cilën Abbas u bë vali mbretërues i Egjiptit dhe Sudanit deri më 13 korrik 1854.
Sundimtar i Egjiptit
Një studim i vitit 1886 shkroi për Abaz se ai "nuk ndërmori asnjë punë të madhe, nuk ndërtoi kanale të reja dhe nuk zbatoi as skemat dhe planet e paraardhësve të tij. Abbasi është quajtur fanatik dhe koprrac. Ai sigurisht nuk ishte as liberal në mendje as të begatosh me para.”
Lufta e Krimesë
Gjatë Luftës së Krimesë, Abbas i dha Sulltanit të Turqisë përdorimin e flotës së tij detare me 12 anije luftarake, si dhe 19,000 trupa dhe 72 armë. Numri i trupave u rrit më vonë në 40,000.
Vdekja
Më 13 korrik 1854, Abbas u vra në Pallatin Benha nga dy nga skllevërit e tij. Thuhej se mizoria ndaj shërbëtorëve të tij ishte një motiv për vrasjen. Për shembull, mbarështueses arabe të kuajve, Lady Anne Blunt, iu tha se Abbas dikur kishte urdhëruar që të gozhdohej një patkua e nxehtë në këmbën e një kujdestari të kalit, i cili kishte lënë pas dore kujdesin për thundrat e një kali.
Abbasin e pasoi xhaxhai i tij (i cili në fakt ishte më i ri se ai), Said Pasha.
Pas vrasjes së Abasit, kuajt e tij arabë u trashëguan nga djali i tij tetëmbëdhjetë vjeçar, Princi Damad Ibrahim Ilhami Pasha, i cili tregoi pak interes për ta, duke i dhënë disa dhe duke i nxjerrë në ankand të tjerët. Në 1861, një i afërm i largët, Ali Pasha Sherif bleu afërsisht 40 kuaj nga stoku origjinal i Abbas Pasha dhe rindërtoi programin e mbarështimit të kuajve.
Gjuhët austronesiane
parapamje Gjuhët austroneziane janë një familje gjuhësore që shpërndahet gjerësisht në të gjithë Azinë Juglindore Detare, Madagaskarin dhe ishujt e Oqeanit Paqësor, me disa anëtarë në Azinë kontinentale. Gjuhët Austroneziane fliten nga rreth 386 milionë njerëz, duke e bërë atë familjen e pestë më të madhe gjuhësore sipas numrit të folësve, pra vetëm gjuhëve Indo-Europiane, gjuhët Sino-Tibetiane, gjuhët Niger-Kongo dhe gjuhët Afroasiake. Ajo është në të njëjtin nivel me Indo-Europiane, Niger-Kongo, dhe Afroasiatic si një nga familjet e gjuhëve më të mira. Gjuhët kryesore Austroneziane me numrin më të madh të folësve janë Malay (Indonesian dhe Malaysian), Javanisht dhe Filipino (Tagalog). Familja përmban 1,257 gjuhë, që është shumica e dytë e çdo familjeje gjuhësore.
Ngjashmëritë mes gjuhëve të folura në arkipelagun malaj dhe Oqeanin Paqësor u vëzhguan së pari në 1706 nga dijetari holandez Adriaan Reland. Në shekullin e 19-të, hulumtuesit (p.sh. Wilhelm von Humboldt, Herman van der Tuuk) filluan të zbatojnë metodën krahasuese në gjuhët Austroneziane, por studimi i parë gjithëpërfshirës dhe i gjerë mbi historinë fonologjike të familjes së gjuhës Austroneziane, duke përfshirë rindërtimin e Proto- Leksikon Austronezian është bërë nga gjuhësi gjerman Otto Dempwolff. Termi austronezian vetë u krijua nga Wilhelm Schmidt (austronesisch gjerman) i cili vjen nga auster latin "era e jugut" dhe ishulli grek nêsos ". Familja është quajtur me vend, pasi shumica dërrmuese e gjuhëve Austroneziane janë folur në ishuj: vetëm disa gjuhë, të tilla si Malay dhe gjuhët kameike, janë indigjene në Azinë kontinentale. Shumë gjuhë Austroneziane kanë shumë pak folës, por gjuhët kryesore austroneziane fliten nga dhjetëra milionë njerëz dhe një gjuhë austroneziane, Malaj (përfshirë indonezishten dhe malajzianët), flitet nga 250 milionë njerëz, duke e bërë atë gjuhë të 8-të më të folur në botë. Përafërsisht njëzet gjuhë Austroneziane janë zyrtare në vendet e tyre përkatëse.
Burime të ndryshme llogarisin gjuhë ndryshe, por Austronezian dhe Niger-Kongo janë dy familjet më të mëdha të gjuhëve në botë me numrin e gjuhëve që përmbajnë, secili prej tyre ka rreth një të pestën e gjuhëve totale të numëruara në botë. Shtrirja gjeografike e austronezianëve ishte më e madhe nga çdo familje gjuhësore përpara përhapjes së indoeuropianëve në periudhën koloniale, duke filluar nga Madagaskari në brigjet juglindore të Afrikës deri në Ishullin e Pashkëve në Paqësorin Lindor. Hawaiian, Rapa Nui dhe Malagasy (folur në Madagaskar) janë outlierët gjeografikë të familjes austroneziane.
Sipas Robert Blust (1999), Austroneziani është i ndarë në disa degë kryesore, të gjitha, por një prej tyre gjendet ekskluzivisht në Tajvan. Formosan gjuhët e Tajvanit janë grupuar në nëntë nëngrupet e rendit të parë të austronezianëve. Të gjitha gjuhët Austroneziane të folura jashtë Tajvanit (duke përfshirë gjuhën e saj në det të hapur Yami) i përkasin degës Malayo-Polineziane, ndonjëherë të quajtur Extra-Formosan.
Shumica e gjuhëve Austroneziane kanë mungesë të një historie të gjatë të vërtetimit me shkrim, duke bërë që rikonstruktimi i fazave të mëparshme - deri në largësinë e Proto-Austronezit - aq më tepër të dukshme. Mbishkrimi më i vjetër në gjuhën çame, mbishkrimi Đông Yên Châu, që daton në mesin e shekullit VI më së shumti, është gjithashtu vërtetimi i parë i çdo gjuhe austroneziane.
Klasifikimi
Struktura e brendshme e gjuhëve Austroneziane është komplekse. Familja përbëhet nga shumë gjuhë të ngjashme dhe të lidhura ngushtë me numër të madh dialesh, duke e bërë të vështirë njohjen e kufijve midis degëve. Megjithatë, është e qartë se diversiteti gjenealogjik më i madh gjendet në mesin e gjuhëve Formosan të Tajvanit, dhe pak diversiteti midis ishujve të Paqësorit, duke mbështetur një përhapje të familjes nga Tajvani ose Kina. Klasifikimi i parë i plotë për të pasqyruar këtë ishte Dyen (1965).
Artikulli kryesor në klasifikimin e Formosan -it dhe, sipas zgjerimit, struktura e nivelit të lartë të austronezianëve është Blust (1999). Formosanistët e shquar (gjuhëtarët që specializohen në gjuhët Formosan) merren me disa nga detajet e saj, por mbetet pikë referimi për analizat aktuale gjuhësore dhe është treguar më poshtë. Gjuhët Malayo-Polineziane përfshihen shpesh brenda degës së Formosan Lindjes të Blust-it për shkak të nivelimit të përbashkët të proto-austronezianëve * t, * C në / t / dhe * n, * N në / n /, zhvendosjen e * S në / h /, dhe fjalorë të tillë si * lima "pesë", të cilat nuk janë të vërtetuara në gjuhët e tjera të Formosanit.
Duket se ka pasur dy migrime të mëdha të gjuhëve Austroneziane që shpejt mbuluan zona të mëdha, duke rezultuar në grupe të shumta lokale me strukturë të vogël në shkallë të gjerë. I pari ishte Malayo-Polinezian, i shpërndarë nëpër Filipine, Indonezi dhe Melanezi. Gjuhët qendrore malajo-polineziane janë të ngjashme me njëra-tjetrën jo për shkak të marrëdhënieve të ngushta gjenealogjike, por më tepër për shkak se reflektojnë efekte të forta të substratit nga gjuhët jo-austroneziane. Migrimi i dytë ishte ai i gjuhëve oqeanike në Polinezi dhe Mikronezi (Greenhill, Blust & Grey 2008).
Përveç malajo-polinezianëve, trembëdhjetë familje Formosan janë pranuar gjerësisht. Debati përqëndrohet kryesisht në marrëdhëniet midis këtyre familjeve. Nga klasifikimet e paraqitura këtu, Blust (1999) lidh dy familje në një grup Western Plains, dy më shumë në një grup Formosan Northwestern dhe tre në një grup Formosan Orientale, ndërsa Lee (2008) gjithashtu lidh pesë familje në një grup Northern Formosan. Baza e të dhënave bazike Austroneziane (2008) pranon Veriore, hedh poshtë lidhjet Lindore, lidhjet Tsouic dhe Rukai (dy gjuhë shumë divergjente), dhe lidh malayo-polinezian me Paiwan në një grup Paiwanic. Ross (2009) ndan Tsouic, dhe vëren se Tsou, Rukai, dhe Puyuma bien jashtë rikonstruksioneve të Proto-Austronesian.
Studime të tjera kanë paraqitur dëshmi fonologjike për një familje Paiwanic të reduktuar të Paiwanic, Puyuma, Bunun, Amis dhe Malayo-Polynesian, por kjo nuk pasqyrohet në fjalorin. Popujt Lindor të Formosit Basay, Kavalan dhe Amis kanë një motiv shtëpie që i ka origjinën nga një ishull i quajtur Sinasay ose Sanasay (Li 2004). Amis, në veçanti, pohon se ata erdhën nga lindja dhe u trajtuan nga Puyuma, midis të cilëve ata u vendosën, si një grup i nënshtruar (Taylor 1888).
Besojma e Atanasit
parapamje|277x277px|Shën [[Athanasi i Aleksandrisë|Atanasi i Aleksandrise mendohet të jetë autori i Quiconque. ]] Besojma e Atanasit ndryshe e quajtur edhe Quicumque është krijuar nga Shën Atanasi i Aleksandrisë.
Nuk duhet të ngatërrohet me Quicumque dhe profesionin e besimit të Kishës së Armenisë, i quajtur edhe Simbol i Athanasius.
parapamje|"Mburojë" ose "emblema" e Trinisë, një vizuale përmbledhje e pjesës së parë të Besojmës së Atanasit. PATER (ATI), FILIUS (BIRI), SPIRITUS (SHPIRTI), DEUS (ZOTI), EST (ËSHTË), NON EST (NUK ËSHTË) |229x229px|qendër
Gjuha Tinigua
Tinigua (Tiniguas) është një gjuhë e izoluar e rrezikuar që flitet në Kolumbi. Që nga viti 2000, Tinigua kishte vetëm dy folës të mbetur, të dy meshkuj. Ata jetonin në Departamentin Meta, midis lumenjve të Sipërm Guayabero dhe Yari. Në vitin 2013, kjo numërim ishte zvogëluar në një. Tinigua përdorte për të formuar një familje të vogël gjuhësore me gjuhën tashmë të zhdukur Pamigua.
Zhvatja
parapamje|Plaçkitje dhe zhvatje. Statuja në Trago Mills, duke u tallur në Inland Revenue. Zhvatja është praktikë e përfitimit me anë të detyrimit. Në shumicën e juridiksioneve ka të ngjarë të përbëjë një vepër penale; pjesa më e madhe e këtij artikulli trajton raste të tilla. Grabitja është forma më e thjeshtë dhe më e zakonshme e zhvatjes, megjithëse kërcënimet e pabaza për të përfituar një avantazh të padrejtë biznesi është gjithashtu një formë zhvatjeje.
Zhvatja nganjëherë quhet "raketë mbrojtëse" sepse reketuesit shpesh i shprehin kërkesat e tyre si pagesë për "mbrojtje" nga kërcënimet (reale ose hipotetike) nga palë të tjera të paspecifikuara; ndonëse shpesh, dhe pothuajse gjithmonë, një "mbrojtje" e tillë është thjesht abstenim i dëmtimit nga e njëjta palë, dhe kjo nënkuptohet në ofertën "mbrojtje". Zhvatja praktikohet zakonisht nga krimi i organizuar. Në disa juridiksione, në fakt marrja e përfitimit nuk kërkohet për kryerjen e veprës penale dhe marrja e një kërcënimi dhune që i referohet një kërkese për pagesën e parave ose pronës për të ndaluar dhunën në të ardhmen është e mjaftueshme për të kryer veprën. Shkëputja nuk i referohet vetëm zhvatjes ose kërkesës dhe marrjes së diçkaje me anë të forcës, por përveç kësaj, në përkufizimin e tij formal, nënkupton shkaktimin e diçkaje si dhimbje dhe vuajtje ose ta bësh dikë të durojë diçka të pakëndshme.
Termi zhvatje përdoret shpesh në mënyrë metaforike për t'iu referuar kamatës ose rritjes së çmimeve, megjithëse asnjëra nuk konsiderohet ligjërisht zhvatje. Gjithashtu shpesh përdoret lirshëm për t'iu referuar situatave të përditshme ku një person ndihet borxhli kundër vullnetit të tij, ndaj një tjetri, për të marrë një shërbim thelbësor ose për të shmangur pasojat ligjore. As zhvatja dhe as shantazhi nuk kërkojnë një kërcënim për një vepër penale, si dhuna, thjesht një kërcënim i përdorur për të nxjerrë veprime, para ose pasuri nga objekti i zhvatjes. Kërcënime të tilla përfshijnë paraqitjen e kallëzimeve (të vërteta ose jo) të sjelljes kriminale në polici, zbulimin e fakteve të dëmshme (si p.sh. foto të objektit të zhvatjes në një pozicion kompromentues) etj.
Në ligj, zhvatja mund t'i referohet korrupsionit politik, si shitja e zyrës ose tregtia me ndikim, por në fjalorin e përgjithshëm, fjala zakonisht të sjell fillimisht në mendje shantazhe ose raketa mbrojtëse. Lidhja logjike midis kuptimit të korrupsionit të fjalës dhe kuptimeve të tjera është se të kërkosh ryshfet në cilësinë e dikujt zyrtar është në thelb shantazh ose dallavere (d.m.th., "ju duhet akses në këtë burim, qeveria kufizon aksesin në të përmes zyrës sime., dhe unë do t'ju ngarkoj në mënyrë të padrejtë dhe të paligjshme për një akses të tillë").
Angecourt
Angecourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Angecourt ka një popullsi prej 406 banorë dhe sipërfaqe 3.73 km², me një dendësi prej 109 banor/km².
Amin Syla
Biografia
Amin Syla, me emrin e vërtetë Amin Sulejmanoski, lindi më 1 mars 2007 në Sion në Zvicër. Në vitin 2020, ai publikoi këngën e tij të parë me titullin "Plagët ë liriës". Në vitin 2023, ai ka nxjerrë katër këngë të tjera, përfshirë "Anlasana", "LEJ KTO RRENA" (më e njohura), "PRAP T’THIRRI" dhe "MAGJI". Karriera e tij muzikore reflekton një ngjitje të shpejtë në industrinë e muzikës, me një seri këngësh që kanë kapur vëmendjen e publikut dhe kanë forcuar praninë e tij në skenën muzikore.
Diskografia
2020 : Plagët ë liriës
2023 : LEJ KTO RRENA
2023 : PRAP T’THIRRI
2023 : MAGJI
Wolschwiller
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Wolschwiller (Wolschweiler ; Shqip: Volshvajleri ) është aktualisht një komunë dhe vendbanim në rajonin historik të Alzasës.
Tempulli Kalleshvara në Aralaguppe
Tempulli Kalleshvara (i shkurar edhe "Kallesvara" ose "Kalleshwara") është një tempull hindu që gjendet në Aralaguppe, një fshat në Tiptur taluk të distriktit Tumkur në shtetin indian Karnataka.
Historia
Sipas historianit I.K. Sarma, tempulli është një shembull i përsosur i artit vendas Ganga të shekullit të IX, me ndikime nga stilet arkitekturore Badami Chalukya dhe Nolamba. I është kushtuar zotit hindu Shiva (i quajtur edhe "Ishvara") dhe u projektuar nga një mbret vasal i dinastisë Nolamba. Historianët I.K. Sarma, B.S. Ali dhe K.V. Soundara Rajan e datojnë tempullin në periudhën e fundit të shekullit të IX dhe fillimit të shekullit të X. B.S. Ali e konsideron këtë tempull një nga shembujt më të përkryer të artit të Gangave perëndimorë ndërsa Aschwin Lippe dhe Soundara Rajan mendojnë se tempulli është më afërt me stilin arkitekturor Nolamba të të njëjtës kohë. Datimi i tempullit është konfirmuar nga dy mbishkrime. Një mbishkrim në tempull daton nga viti 895 dhe përshkruan financimin e tempullit nga një mbret Nolamba vasal i mbretit të dinastisë perëndimore Ganga, Rachamalla II (që mbretëroi në vitet 870–907). Mbishkrimi regjistron edhe dhurimin e bërë nga vetë mbreti Rachamalla II për ndërtimin e këtij tempulli (i quajtur Kalla-degula në mbishkrim). Mbishkrimi tjetër, një lapidar heroi në ujëmbledhësin e tempullit (pushkarni), konfirmon se ky rajon ishte nën kontrollin e përgjithshëm të dinastisë perëndimore Ganga gjatë kësaj periudhe. Historiani Sarma argumenton se Gangat perëndimorë dhe Nolambat kishin lidhje të ngushta për sa i përket aspektit kulturoro-artistik dhe duhet të kenë pasur nën drejtimin e tyre gilda të përbashkëta arkitektësh (sthapati) dhe skulptorësh (silpi). Sipas Sarma-s, tre faltoret anësore me një kioskë për Nandin, demi (Nandi-sala), gjogu (vahana) i zotit Shiva, u shtua gjatë periudhës së mëvonshme Hoysala dhe kjo është e konfirmuar nga kritiku i artit Takeo Kamiya.
Plani dhe skulpturat e tempullit
Planimetria e shenjtërores (garbhagriha) është piramidal me katër kënde, me pjesë të jashtme të thjeshtë me gjysëm-kolona po ashtu të thjeshta, një vestibul (antarala) që ndan shenjtëroren nga një holl i mbyllur (mandapa) me një seksion të skalitur mjeshtërisht të quajtur mahamantapa ose navaranga. Struktura sipërore mbi faltore (shikhara) dhe vestibul (sukanasi) kanë qenë rinovuar në periudhë më të vonë por baza në të cilën qëndron tempullli (Adhishthana) është origjinale. Korniza e derës (sakha) me trarin sipër derës kryesore kanë punime artistike të jashtëzakonshme. Korniza e derës paraqet portierë të ulur (dwarapala) në bazë, spërdredhje të theksuara të bimëve kacavjerrëse dekorative që shtrihen përgjatë anëve të derës kryesore dhe përmbajnë Yaksha (shpirtra mirë-dashës nga mitologjia hindu) dhe Yakshi (ose Yakshini, kundërpjesët e tyre femërore). Sipër derës, duke formuar trarin (lalata) është një skulpturë e Gajalakshmit (një version i perëndeshës Lakshmi) me elefantë duke e malaksur atë nga të dy krahët. Sarma mendon se kjo skulpturë mund të ketë frymëzuar skalitjen monolitike në hyrjen kryesore (të quajtur akhanda bagilu) në kodrën Vindyagiri në qytetin e famshëm të trashëgimisë xhainiste të Shravanabelagolas. Rrjeta e paneleve të tavanit (rrjet e gardianëve të tetë drejtimeve ose ashta-dik-pala) e imazheve në mahamantapa (një seksion i mandapas) duhet vënë në pah për shijen e lartë të arkitektëve Ganga-Nolamba. Imazhet e paneleve përfshijnë një Shiva me katër krahë duke kërcyer dhe të zbukuruar mirë si dhe një elefant me katër çataj (gaja) duke mbajtur mbi shpinë zotin Indra dhe bashkëshorten e tij Sachi.
Bellegarde, Loiret
Bellegarde është një komunë në Francë. Bellegardebën pjesë në departamentin Loiret të rajonit Centre. Komuna ka një popullsi prej 1721 banorë dhe sipërfaqe 4.93 km².
Gjuha Cotoname
parapamje Cotoname është një gjuhë e izoluar e zhdukur, e folur nga amerikanët indigjenë të Luginës së Poshtme të Rio Grande në Meksikë, në verilindje të Meksikës dhe Texas ekstreme në Shtetet e Bashkuara.
Hapësira airore
parapamje|Klasat e hapësirës ajrore në Shtetet e Bashkuara. Hapësira ajrore është pjesa e atmosferës e kontrolluar nga një vend mbi territorin e tij, duke përfshirë ujërat e tij territoriale ose, në përgjithësi, çdo pjesë specifike tredimensionale të atmosferës. Nuk është e njëjtë me hapësirën ajrore, që është termi i përgjithshëm për atmosferën e Tokës dhe hapësirën e jashtme në afërsi të saj.
Brenda Shteteve të Bashkuara:
Hapësira ajrore mund të ndahet më tej në një sërë zonash dhe zonash, duke përfshirë ato ku ka ose kufizime në aktivitetet fluturuese ose ndalim të plotë të aktiviteteve fluturuese.
Gjuha Keresan
Keresan / kəriːsən /, gjithashtu Blej / kɛrɪs /, është një grumbull dialektësh i folur nga njerëzit Pueblo në New Mexico. Varietetet e secilit prej shtatë Pueblos Kanë janë të kuptueshme reciprokisht me fqinjët e saj më të afërt. Ekzistojnë dallime të rëndësishme mes grupeve perëndimore dhe lindore, të cilat zakonisht numërohen si gjuhë të ndara.
Fleurance
Fleurance (Ocitanisht: Florença ; Shqip: Çelja ) është një komunë në departamentin Gers në Francën jugperëndimore.
Gjeografia
qendër|parapamje|300x300px| Çelja dhe komunat përreth
Beaumont-sur-Dême
Beaumont-sur-Dême është një komunë në Francë. Beaumont-sur-Dême bën pjesë në departamentin Sarthe të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 347 banorë (regjistrimi 2006 http://www.insee.fr/fr/ppp/bases-de-donnees/recensement/populations-legales/departement.asp?dep=72#dep_B Populations légales 2006 publiées par l’INSEE le 1er janvier 2009) dhe sipërfaqe 13.49 km².
Porvoo
Porvoo (Porvoon kaupunki Borgå stad), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Uusimaa Lindore.
John Dikens
John Dickens (21 Gusht 1785 - 31 Mars 1851) ishte babai i romancierit anglez Charles Dickens dhe ishte modeli për Z. Micawber në romanin gjysmë autobiografik të djalit të tij David Copperfield.
Biografia
Djali i William Dickens (1719–1785) dhe Elizabeth Ball (1745–1824), John Dickens ishte një nëpunës në Zyrën Paguese të Marinës Royal në Portsmouth në Hampshire. Më 13 qershor 1809 në St Mary le Strand, Londër, ai u martua me Elizabeth Barrow, me të cilën pati tetë fëmijë. Ai u transferua më vonë në Londër dhe më pas në Chatham, duke u kthyer për të jetuar në Camden Town në Londër në 1822 për të punuar në Somerset House. John Dickens e kishte të vështirë të siguronte familjen e tij në rritje me të ardhurat e tij të pakta. Së shpejti borxhet e tij ishin bërë aq të rënda sa të gjitha mallrat shtëpiake u shitën në përpjekje për të paguar faturat e tij, përfshirë mobiljet dhe argjendtë. Ai kishte tetë fëmijë në të gjithë dhe fëmija i tij më i vjetër ishte Frances Elizabeth Dickens ndërsa i dyti i tij ishte Charles Dickens. Borxhet e Gjonit u bënë shumë dhe ai u fut në burg për debitorët. Kjo vështirësi bëri që Charles të linte shkollën në moshën dymbëdhjetë vjeç për të punuar në një fabrikë, pasi ai ishte bërë 'njeriu i shtëpisë' dhe prodhuesi i bukës në mungesë të babait të tij.
Burgu Marshalsea
I përshkruar nga djali i tij Charles si "një oportunist jovial pa sens parash", në pamundësi për të kënaqur kreditorët e tij, më 20 shkurt 1824 John Dickens u burgos në burgun e Debitorëve Marshalsea nën Aktin e Debitorëve të Falimentuar të vitit 1813, sepse i detyrohej një furrtari James Kerr, 40 dhe 10 shilinga. Në prill 1824 gruaja e tij, Elizabeth, u bashkua me burrin e saj në Marshalsea me katër fëmijët e tyre më të vegjël. John Dickens u la i lirë pas tre muajsh, më 28 maj 1824, si rezultat i vdekjes së nënës së tij, Elizabeth Dickens, nga famullia e Shën Gjergjit, Sheshi Hanover, që i kishte lënë shumën e £ 450 në dëshirën e saj. Me shpresën e kësaj trashëgimie, Dickens bëri kërkesë dhe iu dha lirimi nga burgu. Sipas Ligjit të Debitorëve të Falimentuar, Dickens organizoi pagesën e kreditorëve të tij, dhe ai së bashku me familjen e tij u larguan nga Marshalsea për në shtëpinë e Znj. Roylance, me të cilin banonte djali i tij 12-vjeçar Charles.
Disa vite më vonë John Dickens u burgos përsëri për borxhet dhe u la i lirë vetëm kur djali i tij Charles huazoi para nga miqtë e tij bazuar në sigurinë e pagës së tij. Sidoqoftë, me çlirimin e tij nga burgu, John Dickens menjëherë shkroi letra lypëse për të njëjtët miq të djalit të tij, gjithashtu duke kërkuar para. Ai i shkroi Thomas Beard duke pretenduar se djali i tij Alfred "po ecën në dhe nga Hampstead çdo ditë në Pumps Dance".
Vitet e mëvonshme
Më 31 Mars 1851 John Dickens vdiq nga një infeksion uretral. Sipas një letre që Charles Dickens i dërgoi gruas së tij, John Dickens kishte vuajtur nga një sëmundje e fshikëzës, por e kishte mbajtur gjendjen sekrete deri sa të bëhej pak. Pas një operacioni, John Dickens u vonua për disa ditë para se të vdiste. Certifikata e vdekjes renditi shkakun e vdekjes si: "Thyerja e uretrës nga struktura e vjetër në këmbë dhe vdekja pasuese e skrotumit nga infiltrimi i urinës".
Dickens e përshkruajti babanë e tij në personazhin e Wilkins Micawber në romanin e tij gjysëm autobiografik David Copperfield.
John Dickens u varros në Varrezat e Highgate, ku në 1863 eshtrave të tij iu bashkuan ato të gruas së tij, Elizabeth.
Në kulturën popullore
John Dickens është luajtur nga Jonathan Pryce në filmin 2017, The Man Who Invented Christmas, i cili portretizon shkrimin dhe prodhimin e vitit 1843 të Charles Dickens ' A Carol Carol.
Apremont
Apremont është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Apremont ka një popullsi prej 126 banorë dhe sipërfaqe 12.86 km², me një dendësi prej 10 banor/km².
Kohgiluje dhe Bojer-Ahmad
Kohgiluyeh dhe Boyer-Ahmad (Persisht: استان کهگیلویه و بویراحمد) është provincë në jugperëndim të Iranit. Sipas regjistrimit të popullësisë më 2011, qyteti ka pasur 658,629 banorë.
Gers
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Gers (Ocitanisht: Gers ose Gerç , [dʒɛɾs] ) është një departament në rajonin e Ocitanisë, Franca Jugperëndimore. I quajtur sipas lumit Gers, banorët e tij quhen Gersois dhe Gersoises në frëngjisht ose Gersarë dhe Gersare. Në vitin 2019, ai kishte një popullsi prej 191,377.
Mbishkrimi Doddahundi nishidhi
Sfondi
Në xhainizëm, termi nishidhi (me variantet nisidhia, nisadhi ose nistige) është vendi ku personi, si psh. një asketik, mbret ose mbretëreshë vdes vullnetarisht, digjen mbetjet ose varrosen mbetjet kockore. Vende të tilla kishin konsideratë të lartë dhe ofrohej rregullisht një piedestal (vedika) dhe lutës (puja dhe pratishtha). Shpesh nishidhigali (që do të thotë guri nishidhi) nuk ishte asgjë më shumë se një shkëmb natyror ose një popël. Mbishkrimet mbi nishidhigal ishtin epigrafe që pavdekësonin dhe përshkruanin arritjet studimore dhe si shenjt të të vdekurit, burr ose grua. Nishidhit të datuara që nga shekulli i VII ekzistojnë në kodrat e Shravanabelagolas. Një përmendore e ngritur nga mbreti Sripurusha për Mahaprabhu Gopayya-n daton nga shekulli i VIII. Doddahundi nishidhi është një nga shembujt më të rëndësishëm të gjetur nga periudha e Gangave perëndimorë.
Relievet
Sipas historianit Sarma, lapidari Doddahundi nishidhi i ka frizat e tij të vendosura mbrenda një paneli katror skajet e të cilit janë të gdhendura për të krijuar përshtypjen e flakëve që theksojnë më tepër ngjarjen e rëndë. Mbreti duke vdekur, i cili shfaq një pamje të qetë, është duke u shtrirë në një shtrat me kokën e tij mbi një nënkrese të dyfishtë dhe është i kujdesuar nga roja i tij personal Agarayya. Një princ i shqetësuar Satyavakya qëndron mbrapa mbretit me një thikë dhe shpatë. Mbishkrimi poshtë frizës lexon "bleta te dy këmbët e zambakut të Arhat Bhattaraka-s" (duke iu referuar Jinasena-s, guruja i mbretërve dhe autori i tekstit xhainist Adipurana).
Gers
Historia
Gersi është një nga 83 departamentet origjinale të krijuara gjatë Revolucionit Francez më 4 mars 1790. Ai u krijua nga pjesë të provincave të mëparshme të Gyjenës dhe Gaskonisë. Ai është i rrethuar nga departamentet Pirenejtë e Sipërm, Garonë e Sipërme, Tarn-dhe-Garonë, Olt dhe Garonë, Landes dhe Pirenejtë Atlantikë. Në 1808 ajo humbi Lavitin në anën e saj veri-lindore që iu bashkua departamentit të sapokrijuar të Tarn dhe Garonë.
Kultura
Gjithashtu, disa kultura të spikatura janë misri, kolza, luledielli dhe gruri.
Gjuha Gaskone është një dialekt i ocitanishtes, por nuk flitet gerësisht. Departamenti karakterizohet nga fshatra të përgjumur bastidë dhe kodra që shohin Pirenejtë në jug. Aleksandër Dyma,babai krijoi të famshmin gersar d'Artagnan, musketierin e katërt të Tre musketierëve. Një muze për d'Artagnanin gjendet në fshatin gersar Lupiac.
Demografia
I vendosur në Francën Jugperëndimore, Gersi shpesh përmendet si ndër zonat më pak të populluara (30.5 njerëz/km 2 në 2016), zonat më pak urbane ose më rurale në të gjithë Evropën Perëndimore. Lista e 10 komunave më të populluara të departamentit:
Klima
Shiu vjetor varion nga më shumë se 900 mm në jug-perëndim të departamentit, në më pak se 700 mm në Veri-Lindje ( Auch, Condom, Lectoure ).
Dimrat variojnë, me temperatura vetëm herë pas here nën 0, por klima mbetet e butë dhe e thatë. Sasia e diellit është rreth 1950 orë/vit.
Verat janë të nxehta dhe të thata. Auch është, së bashku me Tuluzën, Nimesin, Carpentrasin, Ajaçion, Marsejën, Tulonin dhe Përpinjanin, një nga qytetet më të nxehta në Francë.
Turizmi
Sipas të dhënave të fundit, turizmi shënon këto shifra:
Referime
<references group="" responsive="1">
Ada Negri
Ada Negri (Lodi, 3 shkurt1870 – Milano, 11 janar 1945) ishte një poete, shkrimtare dhe mësuese italiane.
Ajo kujtohet gjithashtu për të qenë gruaja e parë dhe e vetmja që u pranua në "Accademia d'Italia".
Biografia
«Unë nuk kam emër. - Unë jam vajza e ashpër Nga lopata e lagësht; Plebs i trishtuar dhe i mallkuar është familja ime, Por një flakë e pathyeshme banon në mua ".
(Ada Negri, nga Unnamed, Fatality, 1892)
Ada Negri lindi në Lodi më 3 shkurt 1870. Origjina e saj ishte modeste: babai i saj Giuseppe ishte një karrocier dhe nëna e tij, Vittoria Cornalba, një endëse ; ai e kaloi fëmijërinë e tij në shtëpizën e derëtarit në ndërtesën ku gjyshja e tij, Giuseppina "Peppina" Panni, punoi si kujdestare për familjen fisnike Barni, dikur i lidhur me mexosopranon e famshme Giuditta Grisi, deri në vdekjen e së cilës ajo kishte qenë guvernatore Peppina: mbi marrëdhëniet midis Grisi dhe familjes së tij, Ada do të ndërtojë mitin e fëmijërisë së saj. Në shtëpizën e derëtarit Ada kaloi shumë kohë vetëm, duke vëzhguar kalimin e njerëzve, siç përshkruhet në romanin autobiografik "Stella Mattutina"( 1921 ).
Në Milano ajo ra në kontakt me anëtarët e Partisë Socialiste Italiane, edhe në sajë të vlerësimit të marrë nga disa prej tyre për prodhimin e tyre poetik, në të cilin ndihet thellë çështja shoqërore. Midis tyre gazetari Ettore Patrizi luajti një rol themelor, me të cilin kishte korrespondencë të fortë; ajo më pas u takua me Filippo Turati, Benito Mussolini dhe Anna Kuliscioff (për të cilët tha se ndjehej si motra ideale).
Në 1894 fitoi Çmimin "Giannina Milli" për poezi. Në të njëjtin vit u lëshua përmbledhja e tij e dytë me poezi, "Tempeste", më pak e vlerësuar se "Fatalita, si dhe viktimë e kritikës së fortë nga Luigi Pirandello . Në këtë periudhë, lirikat e saj përqendroheshin mbi të gjitha në temat shoqërore dhe kishin tone të forta denoncimi, aq sa u përcaktua si poetja e Pasurisë së Katërt.
1896 ishte viti i një martese të nxituar dhe shumë shpejt të pasuksesshme me Giovanni Garlanda, një industrialist tekstili nga Biella, me të cilin ajo kishte vajzën e saj Bianca, e cila frymëzoi shumë poezi dhe një fëmijë tjetër, Vittoria, e cila vdiq një muajshe. Nga kjo periudhë historitë e saj personale u modifikuan fuqishëm në poetikën e saj, dhe veprat e saj u bënë fort introspektive dhe autobiografike, siç mund të shihet në "Maternità", botuar në 1904, dhe "Dal Profondo"(1910).
Ndarja me Garlanda u bë në vitin 1913, viti në të cilin Ada u zhvendos në Cyrih, ku qëndroi deri në fillimin e Luftës së Parë Botërore dhe ku u bë shoqe, ndër të tjera, me Fulcieri Paulucci di Calboli ; nga Cyrihu ajo shkroi "Esilio", botuar në 1914, një vepër me referencë të dukshme autobiografike dhe koleksionin e tregimeve "Le solitari", botuar në 1917, një vepër moderne e vëmendshme ndaj shumë aspekteve të temës femërore. Vitin tjetër "Orazioni" u lirua, një koleksion ode drejt atdheut : vitet e luftës kishin shndërruar pasionin civil në patriotizëm, shoqëruar me afrimin e pozicioneve të Musolinit. Nga viti 1915 ka gjurmë të pranisë së tij në Lodi përmes korrespondencës me aktoren Paola Pezzaglia, interpretuese në skenat e poezisë së saj.
Akord kryesor i poezisë së saj ishte deri tani ndjenjat dhe, si vitet avancuar, e kujtesës: në vitin 1919, në të njëjtin vit në të cilin nëna e saj Vittoria vdiq, nga një tjetër eksperiencë dashuri një koleksion të ri të poezive u lind, libri i "Mara"-s, një koleksion i pazakontë për shoqërinë katolike dhe konservatore të asaj kohe. Dy vjet më vonë, në 1921, viti i dasmës së vajzës së saj Bianca, ishte radha e "Stella Mattutina", një roman i suksesshëm autobiografik.
Në 1926 dhe 1927 Ada Negri u emërua për Çmimin Nobel për Letërsi. Gjatë këtyre viteve Ada Negri kaloi disa muaj në vit në Pavia, shpesh duke qëndruar, me kureshtje, në Palazzo Cornazzani, ku Ugo Foscolo dhe Albert Einstein kishin jetuar tashmë.
Në 1931 autores iu dha Çmimi "Mussolini" për karrierën e saj; këto ishin vitet në të cilat Benito Mussolini ende përdori marrëdhëniet e lindura në periudhën e tij socialiste. Çmimi u shenjtërua Ada Negri si një intelektuale e regjimit, aq sa në 1940 ajo ishte anëtare e parë femër e "Accademia d'Italia".
Por tashmë jeta e saj ishte përshkuar nga pesimizmi i thellë, e mbyllur në vetvete dhe nga një fetar që e çoi atë të zhytej në një harresë progresive.
Ajo vdiq në vitin 1945 dhe u varros në famedio -n e Milanos. Më 3 Prill 1976 varri i saj u zhvendos në Kishën antike të San Francesco në Lodi.
Pasuri poetike pas vdekjes përmes transpozicioneve muzikore
Rimëkëmbja sistematike e prodhimit të gjerë muzikor (por ende të zhytur) të kompozitorëve italianë, përfshirë Pier Adolfo Tirindelli, bazuar në vargjet e poetit Lodi, është për shkak të këmbënguljes së muzikologut Mario Genesi.Në vitet tetëdhjetë, në fakt, Zanafilla konstatoi se numri i transpozimeve për zërin dhe pianon (ose një kor i kapelës i përzier ) i këtyre poezive konsistonte në disa qindra dhe nisi një projekt sistematik, ende në progres, për buletinin shkencor Lombard " Archivio Storico Lodigiano "organ i Shoqërisë Historike Lodigiana (drejtuar nga prof. Luigi Samarati) me qëllim inventarizimin, por mbi të gjitha për të analizuar dhe diskutuar në mënyrë kritike dhe me një prirje thjesht muzikologjike, këtë "korpus" muzikor të panjohur.
Zanafilla e kuptoi se, në të repertorë koncert ende frekuentuar sot, këto "Lyrics" "de chambre" ende bien: këtë e dëshmon papritur "pas vdekjes" pasuri e zhanër poetik-letrar me anë të prodhimit të mëdha muzikore. Kontributet e saj të para specifike mbi këtë temë janë si më poshtë: M. Genesi, Teksti dhome për zërin e pianos mbi tekstet e A. Negri, në Arkivin Historik të Lodigiano, Lodi, Këshillë. Senzalari, CXIV (1995), fq. 4–94; M. Genesi, Prodhimi poetik Negrian përmes transpozimeve muzikore të kompozitorëve të dhomës romantiko-impresioniste epigonike italiane, në Arch. Stor Lod.no, CXV (1996), fq. 45-108; M. Genesi, Intonacione muzikore nga kompozitorë italianë të shekullit XIX-XX mbi vargje të poetes Lodi Ada Negri, në Arch. Stor Lod.no, CXX (2001), fq. 45-100; M. Genesi, Korpusi i njëzet e një teksteve për këngë dhe piano nga kompozitori Udine Giuliano Mauroner në vargje nga poeti Ada Negri, në Arch. Stor Lod.no, CXXIV (2005), fq. 267-318; M. Genesi, Versione muzikore të teksteve nga Ada Negri: dymbëdhjetë intonacione nga kompozitorë italianë të shekullit XX, të periudhës 1890/1930, në Arch. Stor Lod.no, CXXV (2006), fq. 247–297 dhe M. Genesi, Dymbëdhjetë intonacione muzikore italiane për zë ose violinë dhe piano nga romantizmi i vonë në fillim të shekullit të njëzetë në poezitë e A. Negri: Bossi, Fuga, Ratti, Ravelli, Respighi, Sgambati, Tirindelli, në Arch. Stor Lod. CXXVII (numri 2009-2010; Lodi, Këshillë). Senzalari, 2011), fq. 155–206; Id., Pier Adolfo Tirindelli: periudhat amerikane dhe romake-Katër të pabotuara / Rishikime për këndim dhe piano në vargje nga Ada Negri. Tekste të tjera poetike në transpozime korale ose solo të botuara ose të pabotuara nga G. Girami, A. Avogrado, F. Giardina, L. Mugnone, M. Buniva, CACantù dhe Amilcare Castore Zanella, në Arch. Stor Lod.no, viti CXXXI (2012/2014), Lodi, Sollicitudo Arti Grafiche Soc. Bashkëpunim Sociale, 2014, fq. 115–156; Transpozimet muzikore të Periudhës së Lirisë mbi poezitë nga Ada Negri në Arch. Stor Lod.no, id., Po aty, Viti CXXXIII (2014), f. 249-299; Intonacione nga kompozitorë italianë dhe hungarezë të shekullit XX, në vargje nga poeti Lodi Ada Negri: B. Biggiogero, G. Calcaterra, S. Caltabiano dhe nxënësi i tij Don D. Menichetti, M. De Gregorio, P. Delachi, G. Mauroner, G. Piccioli, J. Runger, E. Rusconi dhe PA Tirindell i, në Arch. Stor Lod.no, id., Po aty, Viti CXXXVIII (2018), vëllimi I ^, fq. 59-101.
Arkivi historik
Trashëgimia dokumentare e Ada Negrit, kryesisht e përbërë nga letra, ruhet në koleksione të ndryshme letrare në Lombardi. Vendosja e fondeve të ndryshme është renditur më poshtë:
Pinguinët e Madagaskarit
Penguins of Madagascar (Shqip: Pinguinët e Madagaskarit) është një film i animuar me kompjuter amerikan i vitit 2014 prodhuar nga DreamWorks Animation dhe shpërndarë nga 20th Century Fox. Është një spin-off i serisë së filmave Madagascar dhe zhvillohet menjëherë pas ngjarjeve të Madagascar 3: Europe's Most Wanted, duke ndjekur pinguinët Skipper, Kowalski, Riko dhe Private në aventurat e tyre. Përveç personazheve kryesorë, nuk ka lidhje të drejtpërdrejtë me serinë televizive Nickelodeon me të njëjtin emër.
Përmbajtja
Para ngjarjeve të filmit të parë, Skipper, Riko dhe Kowalski janë zogj në një koloni pinguinësh në Antarktidë. Një vezë rrotullohet nga kolonia, dhe treshja e shpëton atë nga foka leopard, por janë vendosur larg në një ajsberg. Veza çelet, dhe treshja e quan foshnjën e tyre të re "vëlla" Privat.
Duke ikur nëpër Venedik, pinguinët shpëtohen nga agjentët e Erës së Veriut, një agjenci e inteligjencës midis specieve. "Klasifikuar", udhëheqësi ujk, informon pinguinët se Dave ka shpikur një armë bio të quajtur "Medusa Serum". Riko rivendos serumin për të treguar Klasifikuar dhe shoqëruesit e tij të Erës së Veriut: Ariu polar Corporal, foka harpë Short Fuse dhe oficerja inteligjencës huti dëbore Eva, me të cilin Kowalski dashurohet. Dave has në kompjuterët e Erës së Veriut dhe zbulon se ka më shumë serum. Pinguinët pastaj fillojnë të zhduken nga ekspozitat në të gjithë botën; nga frika se ekipi amator i Skipper do të prishë hetimin, i klasifikon me shigjeta dhe i dërgon me aeroplan përsëri në Madagaskar.
Skuadra e Skipper i shpëton aeroplanit, duke u nisur drejt Shangait. Duke përdorur të dhëna nga rrathët e dëborës, ata nxjerrin përfundimin se kopshti zoologjik i ardhshëm i Shangait do të sulmohet. Private, për hidhërimin e tij, është veshur si karrem për Dave ndërsa të tjerët qëndrojnë në pritje. Era e Veriut ndërhyjnë dhe Private dhe pjesa tjetër e pinguinëve të Shangait kapen; Skipper, Riko dhe Kowalski përpiqen të vjedhin avionin e Klasifikuar, duke e hedhur në erë aksidentalisht. Era e Veriut gjurmon Private në strofkën e Dave dhe lundron atje me një varkë, me tre pinguinët të tërhequr pas në një gomone pa ushqim ose ujë si dënim.
Dave demonstron planin e tij për të shndërruar të gjithë pinguinët në monstra, kështu që njerëzit do t’i urrejnë ata dhe do të përpiqen t’i vrasin të gjithë. Skipper, Riko dhe Kowalski ngurrojnë të bien dakord për të vepruar si një tërheqje vëmendje ndërsa Klasifikuar e drejton ekipin e tij në nëndetëse Dave; megjithatë, të dy pinguinët dhe Era e Veriut janë kapur. Dave përpiqet të zaptojë Private me rrezet e tij të serumit Medusa, por Privat arratiset. Të tjerët besojnë se Private është shpërbërë. Dave përdor serumin në pjesën tjetër të pinguinëve, ndërsa Private liron Erën e Veriut. Pasi kanë humbur armët, ata vendosin të kthehen në bazë për t'u rigrupuar, por Privat refuzon të braktisë vëllezërit e tij dhe qëndron prapa.
Dave lëshon pinguinët e mutuar në New York City, duke nxitur një panik. Ndërsa shfarosësit përpiqen të zbrazin pinguinët me pastrues rrugësh, Private vjedh rrezen. Ai arrin të gjejë vëllezërit e tij dhe shpjegon planin e tij - nëse ata zëvendësojnë kapsulën Meduma Serum me të, ai, si një "burim i butësisë së pamatshme", mund të përdoret për t'i kthyer normalisht të gjithë pinguinët. Pas një beteje të zgjatur me Dave dhe rojet e tjera të oktapodit, gjatë së cilës Era e Veriut kthehet dhe hedh në erë nëndetësen e Dave, Skipper arrin të aktivizojë rrezen. Të gjithë pinguinët janë kthyer në normalitet, ndërsa Dave është tkurrur në një oktapod të bukur dhe është bllokuar në një dëborë, të cilën një fëmijë vendos ta marrë në shtëpi. Private është shndërruar në një hibrid moose / pinguin, por të gjithë e përshëndesin atë si heroin e ditës. Eva dhe Kowalski puthen, dhe Klasifikuar kërkon falje për mosbesimin e tij ndaj vëllezërve dhe u dhuron atyre katër pako avionësh të Erës së Veriut.
Toul
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Toul (Shqip: Tuli) është një komunë në departamentin Mërthë dhe Moselë në Francën verilindore.
Është nënprefekturë e departamentit.
Gjeografia
Tuli ndodhet midis Commercy dhe Nansit, dhe lumit Moselle dhe Canal de la Marne au Rhin.
Historia
Tuli ishte i njohur për romakët si Tullum Leucorum, dhe ishte kryeqyteti i fisit gal Leuci.
Pamjet
Ka një pjesë të madhe arkeologji romake në zonë dhe mbase edhe në qytet. Qyteti i fortifikuar romak i Grandit është rreth 30 km larg, me amfiteatrin e tij të madh dhe tempullin e Kultit të Apollonit.
Qarku Cherbourg
Qarku Cherbourg është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Manche.
Aspasia
Aspasia e Miletit, e njohur zakonisht si Aspasia (në greqishten e lashtë: Ἀσπασία, Aspasía; rreth 470 p.e.s. – rreth 400 p.e.s. ) qe dashnorja dhe bashkëshortja e politikanit athinas Perikliu, nga i cili pati një djalë, Perikliu i Ri, megjithëse nuk dihen detajet e plota të gjendjes së tyre martesore. Jone dhe me origjinë nga Mileti, mori pjesë në jetën publike të Athinës në epokën klasike. Sipas Plutarkut, shtëpia e saj u bë një qendër intelektuale deri në pikën e tërheqjes së shkrimtarëve dhe mendimtarëve më të famshëm, përfshirë Sokratin, i cili, nga ana tjetër, supozohet se ka qenë i ndikuar nga mësimet e Aspasias. Përmendet në shkrimet e Platonit, Aristofanit, Ksenofonit dhe të tjerëve.
Edhe pse ajo e ka kaluar pjesën më të madhe të jetës së saj të rritur në Greqi, dihen shumë pak detaje nga jeta e saj. Disa studiues spekulojnë se Aspasia ishte një kujdestare e një bordello dhe një eterë. Roli historik i Aspasias ofron njohuri thelbësore për të kuptuarit e grave në Greqinë e lashtë. Dihet shumë pak për gratë e kohës së saj. Studiuesja Madeleine Henry shprehet se "të bësh pyetje për jetën e Aspasisë është si të bësh pyetje për gjysmën e njerëzimit".
Barbentane
Barbentane është një komunë në Francë. Barbentane bën pjesë në departamentin Bouches-du-Rhône të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 3791 banorë dhe sipërfaqe 27.13 km².
Gjuha Shqiptare e Shenjave
Gjuha Shqiptare e Shenjave (AlbSL,Shqip: Gjuha Shenjave Shqipe) është një nga gjuhët e shenjta të shenjave të Europës. Nuk ka lidhje me gjuhët e tjera të shenjave të Ballkanit.
Është relativisht e re,në vitin 2007 numëronte afërsit 3000 "folës", është zhvilluar kryesisht që nga rënia e komunizmit në vitin 1990. Gjatë epokës komuniste, njerëzit e shurdhër nuk u shoqëruan me njëri-tjetrin në baza të rregullta. Komunikimi i tyre ishte kryesisht me dëgjimin e njerëzve, dhe kështu u ndikua fuqimisht nga shqiptarët, me përdorim të gjerë të gishtërinjve dhe shenjat e iniciuara, së bashku me disa gjeste të huazuara nga dëgjimi i njerëzve. Pas rënies së komunizmit, njerëzit e Shurdhër filluan të mblidheshin dhe u zhvillua një gjuhë e sinjalizuar plotësisht. Ata krijuan shenja të reja për të zëvendësuar përdorimin e dikurshëm të gishtërinjve, dhe gjithashtu hynë në kontakt me Shenjën Ndërkombëtare dhe gjuhë të tjera të shenjave evropiane, duke rezultuar në një numër të madh fjalësh të huasë. Gjuha vazhdon të ndryshojë shpejt, me risitë që synojnë të rrezatojnë nga kryeqyteti, Tirana, në zonat rurale.
Grupi Komunist i Shkodrës
Themelimi
Formimi i këtij grupi lidhet me një grup të rinjsh idealistësh ëndërrimtarë, te elemti ortodoks i qytetit dhe te zanatçinjtë e qytetit (sidomos zdrukthtarët). Për shumë vite grupi ishte pika e vetme komuniste në veriun e Shqipërisë. Në vitet 1932-33 ka hyrë literatura komuniste në qytet nga Mbretëria Jugosllave, duke mundur të hynte në Gjimnazin e Shkodrës.
Lazër Radi, që e simpatizoi në rini të vet komunizmin, dëshmoi se idealet e tilla gjetën shtrat te kriza shpirtërore e fillimviteve '30. Të bërit bashkë të të rinjve Qemal Stafa, Xhemal Broja dhe Vasil Llazari në gjimnazin e qytetit më 1934 nga shkollat e klerit që u mbyllën me Reformën "Ivanaj", zgjoi jetën e gjimnazit. Morën kontrollin e shoqërisë "Besa shqiptare" e cila qe formuar më 1931 nën drejtimin e Ernest Koliqit. Ata u morën me organizimin e shfaqeve teatrale amatore si dhe me botimin e revistës "Shkëndija", ku shkruajtën Q. Stafa, Xh. Broja, L. Radi, P. Gjeçi, Elez Braha, etj. Ky botim nuk doli më, numri pasardhës u konfiskua dhe u dogj ngaqë regjimi zogist ra në gjurmë të përpjekjeve të kësaj shoqërie.
Pas një takimi më 1937 me Niko Xoxin, i larguar nga Grupi i Korçës, dhe një shoshitje me Andrea Zisin për çështjen e grupeve, përafërisht fundi i 1937 dhe fillimi i 1938 është koha kur u formua Grupi i Shkodrës.
Nismëtarët ishin Zef Mala, V. Llazari, Q. Stafa, Xh. Broja, Voin Grabova dhe Vaso Kadiq. Stafa pasi u shpërngul në Tiranë, ku kishte si bashkëpunëtor edhe Vasil Shanton, krijoi bërthamën e dytë të grupit. Më 1938 ngre celula në Elbasan mbi bazën e ish-celulave të Grupit të Korçës. Sami Baholli kaloi me të Shkodrës. Në Elbasan qe ndikimi i fortë te Normalja e qytetit. Një numër i madh nxënësish iu bashkuan lëvizjes komuniste në vitet 1938-1941. Nën drejtimin e Myzafer Trebeshinës e më vonë të Dashnor Mamaqit, u organizuan të rinjtë. Gjatë 1938 grupi shkoi në 150 anëtarë.
Kontrolli i lindjeve
parapamje|Një paketë me pilula kontraceptive.|320x320px Kontrolli i lindjes, i njohur gjithashtu si kontracepsioni, antikonceptimi dhe kontrolli i fertilitetit, është përdorimi i metodave ose pajisjeve për të parandaluar shtatzëninë e padëshiruar Kontrolli i lindjes është përdorur që nga kohërat e lashta, por metodat efektive dhe të sigurta të kontrollit të lindjes u bënë të disponueshme vetëm në shekullin e 20-të. Planifikimi, vënia në dispozicion dhe përdorimi i kontrollit të lindjes njerëzore quhet planifikim familjar. Disa kultura kufizojnë ose dekurajojnë aksesin në kontrollin e lindjes, sepse e konsiderojnë atë të padëshirueshëm moralisht, fetarisht ose politikisht.