cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vendbanimi prehistorik i Kallamasit
Fshati Kallamas (Bezmishti antik), ndodhet në bregun perëndimor të Liqenit të Prespës së Madhe, tri kilometra larg nga kufiri shqiptaro-maqedonas, është një nga nëntë fshatra sllavofonë në qytezën e Liqenasit, të populluar nga pakica maqedonase. Ai është pjesë e Parku Kombëtar i Prespës.
Vendbanimi prehistorik i Kallamasit
Vendbanimi neolitik u zbuluar rastësisht në vitin 2007, shtrihet poshtë fshatit, në atë që sot është një fushë e gjerë bregliqenore. Kjo fushë e cila, ka qenë e mbuluar plotësisht nga ujërat e liqenit tani shfrytëzohet nga fshatarët.
Koha e përdorimit të vendbanimit
Rezultatet  paraprake   të studimit   të   materialit   qeramik, kanë  identifikuar  dy  faza  kryesore të përdorimit në Kallamas :
* fazënbIII,  që   datohet   në   Neolitin   e Mesëm  (NM),
* dhe fazat  I  dhe  II,që  datohen  në  Neolitin  e  Vonë (NV)
Selia e Partise Republikane (Tiranë)
Selia e Partise Republikane (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Selia e Partise Social - Demokrate (Tiranë)
Selia e Partise Social - Demokrate (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Fourquevaux
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Fourquevaux (Ocitanisht: Forcasvals ; Shqip: Furkasvali) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Marcillat-en-Combraille
Marcillat-en-Combraille është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Marcillat-en-Combraille ka një popullsi prej 894 banorë dhe sipërfaqe 35.21 km², me një dendësi prej 25 banor/km².
Lirak Dodbiba
parapamje|Kongresi 1972 Lirak Dodbiba (Elbasan, nëntor 1912 - Tiranë, 14 shkurt 1982) ka qenë gjuhëtar, pedagog shqiptar dhe kerkues shkencor.
Biografia
U lind në Elbasan në nëntor të vitit 1912. Ai dha një kontribut të madh në arsimin shqiptar. Rritur në një familje me tradita të hershme atdhetare e kulturore, djali i patriotit Peter Dodbiba (Medalja e Lirise). Njohës i shkelqyer i rreth 10 gjuhëve te huaja, duke perfshire latinishten dhe greqishten e vjeter.
I ndihmuar nga Prifti elbasanas Papa Jorgji Theohari, Liraku mbaroi një shkollë të mesme katolike në Grottaferrata të Romës. Pasi kthehet nga Italia, fillon te punoje si përkthyes filmash nga italishtja në shqip, duke vazhduar dhe Normalen e Elbasanit. Nga viti 1932 ka punuar si mësues në Vlorë, Himarë e Pogradec. Më 1935 nisi studimet në Fakultetin e Filozofisë ne Lion të Francës, në degën pedagogji-psikologji, duke u diplomuar më 1938. Më 1941 shkon në Kosovë ku caktohet me detyrën e zv-drejtorit të gjimnazit të parë që u çel në Prishtinë, Sami Frasheri.
Në vitin 1943 nisi punën për hartimin e një fjalori të gjuhës shqipe. Për një kohë gati 25 - vjeçare ai arriti të kryente kerkime shkencore terminologjike dhe sistemoi mbi 50 mijë fjalë te gjuhes shqipe. Me rekomandimin e rektoratit të Universitetit të Tiranës mblodhi leksikun popullor detar të zonës së Sarandës, Durrësit, Shëngjinit, që u botua te “Atlante Linguistico Mediterraneo”, i cili u botua në Venecia në 1967. Në vitin 1972 u caktua delegat i Kongresit të Drejtshkrimit te Gjuhes Shqipe si dhe anetar i Komisionit Organizator i këtij kongresi. Ndërmjet të tjerash atje ka mbrojtur edhe tezen e përdorimit të dialektit gege, duke kontribuar ne formimin e gjuhes moderne shqipe.
Disa nga titujt që i jane dhene gjatë punës së tij kanë qene "Bashkepunetor i Vjeter Shkencor", dhe Urdhëri Naim Frasheri i Klasit të II i dhënë në vitin 1982 nga Kuvendi Popullor.
U nda nga jeta ne vetmi më 14 shkurt 1982 në Tirane.
Qypeva (Malishevë)
Qypevë është një vendbanim në komunën e Malishevës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Qypor.
Motoja e Bashkimit Evropian
Të bashkuar në diversitet (Latinisht: In varietate concordia ; Anglisht: United in diversity) është sllogani zyrtar i Bashkimit Evropian (BE), i miratuar në vitin 2000. Përkthimet e tij në 24 gjuhët e tjera zyrtare të BE-së konsiderohen të barabarta me origjinalin. Sllogani është frymëzuar nga versioni i tij në gjuhën latine të hartuar nga ana e fituesit italian të çmimit Nobel Ernesto Teodoro Moneta: In varietate concordia ose In varietate unitas, i cili përdoret gjithashtu edhe si sllogan i kompromisit.
Kulla e Rrugës së Gjerë
Kulla e Rrugës së Gjerë i njohur fillimisht si Torre della Giddida dhe gjithashtu i quajtur Kulla Mwejġel  është një kullë vrojtimi e vogël afër Żabbar, Maltë. Ësshtë ndërtuar në 1659 si kulla e nëntë e De Redin. Kulla pësoi dëmtime të mëdha në shekullin e 20-të, me pjesë të strukturës që u shkatërruan, por ajo u restaurua midis 2008 dhe 2009 dhe tani është në gjendje të mirë.
Motoja e Bashkimit Evropian
Përmbledhje
Sllogani është njëri nga simbolet më të reja të Bashkimit Evropian, krahas flamurit të Evropës dhe himnit evropian, por, ndryshe nga shumica e simboleve evropiane, është specifik vetëm për BE-në më shumë sesa që vjen nga Këshilli i Evropës. Sllogani u miratua për herë të parë në maj të vitit 2000 me titullin "Të bashkuar në diversitet" përmes një procesi jozyrtar pasi ishte një konkurs që përfshinte 80,000 studentë nga 15 vendet që ishin anëtare të Bashkimit Evropian në atë kohë (EU-15): Austria, Belgjika, Danimarka, Finlanda, Franca, Gjermania, Greqia, Irlanda, Italia, Luksemburgu, Holanda, Portugalia, Spanja, Suedia dhe Mbretëria e Bashkuar.
Kulla e Rrugës së Gjerë
Historia
Kulla e Rrugës së Gjerë u ndërtua në 1659 në bregun në lindje të Portit të Madh. Emri i saj do të thotë "Rruga e gjerë", për shkak të shtrirjes së gjerë të vijës bregdetare që duhej të mbronte. Ai ndjek modelin standard të kullave De Redin, që ka një plan katror me dy kate dhe një frëngji në çati. Kulla e Rrugës së Gjerë kishte kullën Santa Maria delle Grazie në vështrimin e saj në perëndim dhe Kullën qonqor në lindje, por këto nuk ekzistojnë sepse u shkatërruan nga ushtria britanike.
Motoja e Bashkimit Evropian
Përmbledhje
Sipas Komisionit Evropian, "Sllogani do të thotë se nëpërmjet BE-së evropianët janë të bashkuar në bashkëveprimin për paqen dhe prosperitetin dhe se kulturat, traditat dhe gjuhët e ndryshme në Evropë janë një pasuri pozitive për kontinentin". Kjo nënkupton përqasjen e multikulturalizmit si qëllim i integrimit evropian, në krahasim me synimin e një identiteti panevropian që po shpërfaqet, e i cili ishte mbrojtur qysh në vitet 1990.
Kulla e Rrugës së Gjerë
Historia
majtas|parapamje| kuti pilulash pranë kulles Në fillim të shekullit të 20-të, pjesa e pasme e kullës ishte shembur dhe kulla ishte në rrënoja, por ajo u restaurua në vitet 1930. Parapet dhe frëngjia e kullës u hoqën në Luftën e Dytë Botërore dhe kutitë e pilulave u ndërtuan në afërsi të saj. Kulla u dëmtua më tej kur një avion u rrëzua afër saj.
Motoja e Bashkimit Evropian
Përkthimet
(Edinstvo v mnogoobrazieto) (Enoméni stīn polymorfía)
Kulla e Rrugës së Gjerë
Ditët e sotme
Pas luftës, kulla ra përsëri në një gjendje të shkatërruar, me një pjesë të themeleve të saj që ishin shembur. Në 2004, ajo iu dorëzua Fondazzjoni Wirt Artna. Restaurimi filloi katër vjet më vonë në shtator 2008, dhe përfundoi deri në mars 2009. Gjatë restaurimit, tiparet e hequra gjatë Luftës së Dytë Botërore u rindërtuan gjithashtu.
Vendbanimet prehistorike të Podgories
Pozita gjeografike
Fshati Podgorie bën pjesë në vargun e fshatrave që shtrihen gjatërrëzës së Malit të Thatë, në skajin më verior të fushës së Korçës. Në drejtim të vedbanimit ajo kufizohet nga lartësitë e kodrave që janë vazhdim i Grabovicës, që shërben si prag ndarës midis fushës së Korçës dhe depresionit të Ohrit dhe Cerravës. Në anën jugperëndimore shtrihet fusha e gjerë dhe pjellore e Korçës që mbyllet nga veriu në vargun e Malit të Thatë, i cili zbret mbi fushë në faqe shumë të pjerrët.
Santa Eufemia, Spanjë
Santa Eufemia, Spain është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Los Pedroches, të provincës Córdoba (provincë), në Andalusia. Santa Eufemia, Spain ka 893 banorë (2014), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 187.34 km2.
Lidhje të jashtme
Santa Eufemia
Vendbanimet prehistorike të Podgories
Pozita gjeografike
Ky mjedis natyror ku gjenden njëkohësisht zona e gjerë fushore e Korçës, relievi malor si dhe rrjedhja e ujrave të lumit Devoll u siguronte banorëve prehistorikë kushte shumë të përshtatshme për jetesë. Është me sa duket për këtë arsye që brenda territorit të fshatit Podgorie në një largësi jo më të madhe se 15 km nga njëri-tjetri ruhen gjurmët e dy vendbanimeve prehistorike të cilat janë emërtuar si Podgoria I dhe  Podgoria II.
Podgorie I
Vendbanimi i Podgories I ndodhet në ngastrën bujqësore që shtrihet në juglindje të fshatit, në të dy anët e rrugës automobilistike që të shpie në fshatin Vreshtas. Kjo ngastër njihet nga populli me emrin "Kishnik". Këtu që në vitin 1970 u gjetë i shpërndarë mbi sipërfaqe një material arkeologjik i shumtë e i larmishëm. Shumëllojshmëria e lëndës arkeologjike të mbledhur flet qartë për karakterin shumështresor të këtij vendbanimi. Nga ana tjetër, fakti që i gjithë ky material i ndryshëm ka dalë mbi sipërfaqe nga e njëjta thellësi tregon se stratigrafia e vendbanimit duhet të ketë një shtrirje më tepër horizontale se sa vertikale.
Klasifikimi dhe përcaktimi kronologjik i pjesës tjetër të materialit është bërë duke e krahasuar me kulturat e periudhave të ndryshme prehistorike të njohura në pellgun e Korçës. Në bazë të kësaj metodologjie janë përcaktuar disa periudha të veçanta të prehitorike nga neoliti i hershëm në bronzin e vonë.
Podgorie II
Ndodhet në anën veriperëndimore në kufi të banesave të fshatit, në ngastrën bujqësore që quhet "Luadishtë" Në të gjithë trashësinë e shtresës kulturore, që lëvizte nga 0.85-1.05 m, u vërejtën të njëjtat elemente të njohura edhe nga gjetjet sipërfaqësore. Këto të fundit janë relativisht të shumta e të larmishme në Podgorien II dhe krijojnë mundësi për një njohje të mirë të veçorive kulturore e kronologjike të saj. Ato përfaqësohen nga mbeturina banesash, kocka kafshësh, vegla pune dhe copa qeramike.
Në të gjithë sipërfaqen e vendbanimit u gjetën mbeturina të shumta banesash të djegura si copa balte të pjekur me përmbajtje byku. Gjurmët e trarëve, të binarëve dhe purtekave të gjetura në shumë nga këto copa na njohin tërthor edhe me ndërtimin e banesës neolitike. Kockat e kafshëve të trasha e të imta të mbledhura në sipërfaqen e këtij vendbanimi janë një tregues me shumë interes për njohjen e një ane të veçantë të veprimtarisë jetësore të këtyre banorëve siç është blegtoria e gjuetia. Nga kockat e kafshëve dallohen qartë dhëmbë derri, nofulla dhe brirë dreri, por ka dhe mjaft copa kockash ende të papërcaktuara.
Velglat e punës përfaqësohen nga sëpata guri me përmasa të ndryshme, një topuz guri me bosht të tejshpuar, thika stralli si dhe një shtypës mokre. Sëpatat paraqiten në dy tipa, në formë kallëp këpuce e në formë gjuhe.
Voussac
Voussac është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Voussac ka një popullsi prej 463 banorë dhe sipërfaqe 34.46 km², me një dendësi prej 13 banor/km².
Liqeni i Dushkut
parapamje|Liqeni i Dushkut Liqeni i Dushkut ndodhet afër qytetit të Gramshit. Liqeni ndodhet 1105 m mbi nivelin e detit, është 22 ha dhe përbën një ekosistem mjaft të pasur dhe një pikë turistike në Shqipëri.
Vendbanimi prehistorik i Vreshtasit
Vendbanimi prehistorik i Vreshtasit u zbulua në vitin 2009 në afërsi të fshatit Vreshtas, në bregun verior të liqenit të Prespës, i cili bazuar në një sasi të vogël qeramike shumë të dëmtuar, ishte menduar  se  datohej  në  periudhën  e  neolitit.
Por nga sondazhe e bëra në vitet e më pasme kanë dal në dritë një  nivel  banimi  i  cili  përfaqësohej  nga  fragmente  dyshemeje  të  gjetura  insitu,  si dhe shumë fragmente muresh prej qerpiçi, tek të cilat dalloheshin qartë gjurmët e përzierjes së përdorur. Këtij niveli i përkasin gjithashtu materiale qeramike, mbetje të konsiderueshme faune dhe vegla pune. Në bazë të studimit paraprak të qeramikës, dalin në pah disa karakteristika të cilat pasqyrojnë lidhje të ngushta me Bronzin e Hershëm egjean, veçanërisht me qeramikën  e  Kastanasit,  madje  dhe  të  Thesalisë. Bëhet fjalë për  qeramikën  me  buzë  të  inçizuara  apo  me  buzë  të  shpërvjelura,  dhe  të  zbukuruar  me  dekor me  incizim  apo  me  shtypje  të  realizuara  me  gisht.
Ndërsa elemente  të  tjera  të qeramikës paraqiten më tipike në zonën e pellgut të Korçës, për fundin e Neolitit dhe fillimet e  Bronzit të Hershëm:  motivet  e  trasha  në  barbotinë,  të  cilat  i  hasim  në  Maliq  IIIa,  motivet  e  incizuara në trupin e enës, apo dekor në reliev në trajtë puçrrash te rrumbullakosura. S
Simbolet e Evropës
thumb|upright|Rrëmbimi i Evropës - Noël-Nicolas Coypel, rr. 1726 Simbolet e Evropës kanë një histori tё gjatё e cila zё fill që nga kohët e lashta e ku dallohet sidomos figura mitologjike e vetё Evropës. Disa simbole u prezantuan në vitet 1950 dhe 1960 nga Këshilli i Evropës (KE). Komuniteti Evropian ka krijuar simbole shtesë qysh në vitin 1985, e të cilat u trashëguan edhe nga Bashkimi Europian (BE) në vitin 1993. Simbolet e tilla të Bashkimit Europian tani përfaqësojnë pozitat politike në mbështetje të pёrpjekjeve të BE-sё nё rrugёn e integrimit evropian, siç mbështetet nga BE në vend të Evropёs si kontinent apo sferë kulturore.
Evropa dhe demi
Në mitologjinë greke Europa ishte nëna e Mbretit Minos të Kretës, një grua me origjinë fenikase, sipas së cilës është emëruar kontinenti ynё. Historia e rrëmbimit të saj nga Zeusi i paraqitur në formën e një demi është një histori kretane. Sipas klasikut Károly Kerényi, "shumica e tregimeve të dashurisë lidhur me Zeusin kanë ardhur nga tregime më të lashta që përshkruajnë martesat e tij me perëndeshat. Kjo sidomos mund tё thuhet për historinë e Evropës."
Referime më e hershme letrare e Evropës është në veprёn Iliada, e cila daton nga shekulli VIII p.e.s. Një referencë tjetër e hershme për këtë është në një fragment i Katalogut të Hesiodit pёr Gratё, zbuluar në Oxyrhynchus. Ndёrsa vazo-piktura më e hershme e identifikueshme si Europa daton që nga mesi i shekullit VII p.e.s.
Legjenda klasike pёr Evropёn antike si njё vajzё e rrëmbyer jo nga piratët grekë, por nga Zeusi në formën e një demi është shënuar në veprёn Metamorfoza tё Ovidit. Sipas kësaj ngjarjeje, Zeusi mori pamjen e një demi të butë të bardhë dhe u përzi me kopenë e babait të Evropës. Ndërkohë që Evropa dhe shërbyeset e saj femra po mblidhnin lule, ajo e pa demin i cili e mori ate në shpinë. Zeusi e shfrytёzoi këtë mundësi dhe vrapoi e u hodh nё det dhe me Evropën në shpinë, notoi drejt ishullit tё Kretës. Atje ai zbuloi identitetin e tij të vërtetë, dhe Evropa u bë mbretëresha e parë e Kretës. Zeusi i dha asaj një gjerdan të bërë nga Hephaestus dhe tri dhurata tjera shtesë: Talos, Laelaps dhe një shtizë të cilёn kurrë nuk e humbi. Në Kretë ajo i lindi tre djem të Zeusit: Minosin, Rhadamantusin dhe Sarpedonin. Zeusi më vonë rikrijoi formën e demit të bardhë në yjet e qiellit, e tё cilat njihen si konstelacioni i Demit.
Babai i Evropës
Karli i Madh (rr. 742 - 814) konsiderohet themeluesi i monarkive franceze dhe gjermane. I njohur si Pater Europae («Babai i Evropës»), ai krijoi një perandori që përfaqësonte unifikimin më të gjerë evropian që nga rënia e Perandorisë Romake Perëndimore e cila solli një rilindje që formoi një identitet panevropian duke shënuar fundin e Epokës së Errët mesjetare. Gjatё periudhёs sё sundimit tё tij kishte gjithashtu një ringjallje bashkëkohore intelektuale dhe kulturore e cila thellësisht shënoi historinë e Evropës Perëndimore. Kjo i dha Karlit tё Madh (Charlemagne) një rang legjendar që tejkalonte arritjet e tij ushtarake.
Europa regina
Europa Regina është shprehje latine për Evropën si Mbretëreshë dhe që paraqet një përfaqësim kartografik të kontinentit evropian si grua mbretëreshë. Kjo hartë u prezantua gjatë periudhës së manerizmit. Europa Regina zakonisht ka një qëndrim të drejtë e ku Gadishulli Iberik formon kokën e saj të kurorëzuar. Bohemia përfaqëson zemrën gjersa Italia dhe Danimarka paraqesin duart e saj. Shqipëria gjendet në fustanin e saj, në anën e djathtë të figurës së mbretëreshës.
Flamuri i Evropës
"Flamuri i Evropës" u prezantua nga Këshilli i Evropës në vitin 1955, fillimisht i destinuar si një "simbol për të gjithë Europën", por për shkak të miratimit të tij nga Bashkësia Ekonomike Evropiane (EEC) më 1985 dhe më vonё edhe nga Bashkimi Europian (BE) si organizatë pasuese e KEE-së, flamuri tani është i lidhur mё shumё me Bashkimin Evropian dhe mё pak me Evropёn si kontinent.
Himni i Evropës
Himni evropian bazohet në poemёn "Ode gëzimit", pjesa 4 e simfonisë së 9 tё Ludwig van Beethoven. Zyrtarisht përdoret vetëm versioni instrumental pa tekst. Himni u pёrcktua më 19 janar 1972 nga Këshilli i Evropës, i pёrgatitur nga dirigjenti Herbert von Karajan. Himni u transmetua pastaj si pjesë e një fushate të gjerë promovuese në Ditën e Evropës më 5 maj 1972.
Dita e Evropës
Dita e Evropës tradicionalisht festohet më 9 maj të çdo viti. Megjithatë fillimisht 5 maji ishte caktuar nga ana e Këshillit të Evropës për tu festuar si Dita e Evropës dhe atë qzsh në vitin 1964. Më vonë, Bashkimi Europian filloi të festonte Ditën e vet evropiane më 9 maj në përkujtim të Deklaratës Schumanit të vitit 1950, dhe duke iu referuar asaj si "Dita e Schumanit". Që të dy ditët festohen duke ekspozuar flamurin e Evropës.
Valuta Euro
Euro (shenja valutore: €, ISO 4217, kodi valutor: EUR) është valuta zyrtare e Bashkimit Evropian (BE). Tetëmbëdhjetë shtete anëtare e kanë pranuar Euron si valutën e tyre kombëtare. Këto vende së bashku njihen si Eurozona (Austria, Belgjika, Qipro, Estonia, Finlanda, Franca, Gjermania, Greqia, Irlanda, Italia, Letonia, Lituania, Luksemburgu, Malta, Holanda, Portugalia, Sllovakia, Sllovenia, Spanja). Valuta gjithashtu përdoret edhe në pesë shtete tjera me marrëveshje formale (mes të cilave janë Kosova dhe Mali i Zi) dhe gjashtë shtete tjera pa marrëveshje të tilla. Si rezultat, euro është valuta e vetme për mbi 320 milion evropianë. Përfshirë zonat që përdorin valuta "të kapura" mbas euros, euroja direkt ndikon rreth 500 milion njerëz në mbarë botën. Ndërsa janë mbi 610 miliardë € në qarkullim që prej dhjetorit 2006, euro ështa valuta me vlerën më të madhe të përbashkët të monedhave në qarkullim, duke e kapërcyer Dollarin e Shteteve të Bashkuara.
Moto
"Të bashkuar në diversitet" është moto e Bashkimit Evropian e miratuar më 4 maj të vitit 2000 në bazë të një konkursi të shpallur. Me këtë rast u përzgjodh proverbi latin i fituesit të çmimit Nobel, Ernest Theodore Monete: In varietate unitas! ose In concordia varietate! Ajo u pranua nga Presidenti i atëhershëm i Parlamentit Europian, Nicole Fontaine, si Diversité dans l'unité. Në vitin 2004, motoja u pranua edhe si pjesë e propozimit të Kushtetutës Evropiane (Neni I-8 mbi simbolet e BE-së), por Kushtetuta nuk u miratua dhe konsiderohej jozyrtare.
Kushtetuta e Evropës
Kushtetuta e Evropës e njohur më shumë si Traktati i Kushtetutes për Evropën ishte një traktat ndërkombëtar i hartuar me qëllim të krijimit të një kushtetute të konsoliduar për Bashkimin Evropian (BE). Synimi ishte që të zëvendësoheshin traktatet ekzistuese të Bashkimit Evropian me një tekst të vetëm, duke i dhënë fuqi ligjore Kartës së të Drejtave Themelore, dhe zgjerimit të Votimit të Shumicës së Kualifikuar në fushat e politikave të cilat më parë ishin vendosur me unanimitet midis shteteve anëtare.
Traktati u nënshkrua më 29 tetor 2004 nga përfaqësuesit e 25 vendeve anëtare të atëhershme të Bashkimit Evropian. Ai u ratifikua më vonë nga 18 shtete anëtare, të cilat përfshinin edhe referendumet të cilat e miratuan atë në Spanjë dhe Luksemburg. Sidoqoftë, kundërshtimi i dokumentit nga votuesit francezë dhe holandezë në maj dhe qershor 2005 e stopoi procesin e ratifikimit.
Kami
parapamje|[[Amaterasu, një nga kami kryesor të fesë Shinto]] Kami (Japonisht: 神) janë shpirtra, fenomene ose "fuqi të shenjta" që nderohen në fenë Shinto. Ato mund të jenë elemente të peizazhit, forca të natyrës, si dhe qenie dhe cilësi që shprehin këto qenie; ato gjithashtu mund të jenë shpirtrat e njerëzve të nderuar të vdekur. Shumë kami konsiderohen paraardhësit e lashtë të klaneve të tëra (disa paraardhës u bënë kami pas vdekjes së tyre nëse ata ishin në gjendje të mishëronin vlerat dhe virtytet e kamit në jetë). Tradicionalisht, udhëheqës të mëdhenj ose të bujshëm si Perandori mund të ishin ose u bënë kami.
Në Shinto, kami nuk janë të ndarë nga natyra, por janë të natyrës, që posedojnë karakteristika pozitive dhe negative, dhe të mira dhe të këqija. Ato janë shfaqje të musubi (結び), energjisë ndërlidhëse të universit dhe konsiderohen shembullore të asaj që njerëzimi duhet të përpiqet. Kami besohet të jetë "fshehur" nga kjo botë dhe banon në një ekzistencë plotësuese që pasqyron tonën: shinkai (神界, "bota e kamit"). Të jesh në harmoni me aspektet mahnitëse të natyrës do të thotë të jesh i vetëdijshëm për kannagara no michi (随神の道 ose 惟神の道, "rruga e kamit").
Kukaj (Prishtinë)
Kukaj është një vendbanim në komunën e Prishtinës, Kosovë. Para vitit 1999 fshati ishte i njohur edhe me emrin Kukavicë.
Demografia
Simbas regjistrimit të popullsisë 2011, fshati paska 17 banorë. Të gjithë (100 %) u deklaruan si shqiptarë.
Vendbanimi parahistorik i Sovjanit
Venbanimi parahistorik i Sovjanit ndodhet në juglindje të fshatit me të njëtin emër. Gërmimet e para në këtë fshat u ndërmorën në vitin 1988. Nga sondazhet e bëra në këtë lokacion arkeologjik rezultoi se sipërfaqja e tij ishte rreth 2.5 ha. Nga gjetjet e qeramikës në këtë vendbanim rezultoi që ato i përkisnin periudhës së bronzit të vonë dhe mikenase III.
Ruda
Rudë është një vendbanim në komunën e Malishevës, Kosovë.
Hell's Kitchen Albania (sezoni i 2-të)
Më 10 janar 2020, shefi i kuzhinës Renato shpalli fituesin Françesko Tuku.
Lufta kimike
parapamje|250x250px|Piktura ikonë e John Singer Sargent në [[Lufta e Parë Botërore|Luftën e Parë Botërore: Grimosur, duke treguar viktima të verbëra në një fushë beteje pas një sulmi me gaz mustardë]] Lufta kimike (CW) përfshin përdorimin e vetive toksike të substancave kimike si armë. Ky lloj lufte është i ndryshëm nga lufta bërthamore, lufta biologjike dhe lufta radiologjike, të cilat së bashku përbëjnë CBRN, akronimin ushtarak për kimike, biologjike, radiologjike dhe bërthamore (luftë ose armë), të cilat konsiderohen të gjitha "armë të shkatërrimit në masë" (WMDs), një term që është në kontrast me armët konvencionale.
Përdorimi i armëve kimike është i ndaluar sipas zakonit të ligjit ndërkombëtare humanitare.
Selia e Partise Socialiste (Tiranë)
Selia e Partise Socialiste (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Crandelain-et-Malval
Crandelain-et-Malval është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France.
Lufta biologjike
Lufta biologjike është përdorimi i toksinave biologjike ose agjentëve infektivë si bakteret, viruset, insektet dhe kërpudhat me qëllimin për të vrarë, dëmtuar ose pamundësuar njerëzit, kafshët ose bimët si një akt lufte. Armët biologjike (shpesh të quajtura "armë bio", "agjentë të kërcënimit biologjik" ose "bio-agjentë") janë organizma të gjallë ose entitete riprodhuese ( ⁠d.m.th. viruset, të cilët nuk konsiderohen universalisht "të gjallë"). Lufta entomologjike (insektet) është një nënlloj i luftës biologjike.
Lufta biologjike sulmuese është e ndaluar sipas të drejtës zakonore ndërkombëtare humanitare dhe disa traktateve ndërkombëtare. Në veçanti, Konventa e Armëve Biologjike e vitit 1972 (BWC) ndalon zhvillimin, prodhimin, blerjen, transferimin, grumbullimin dhe përdorimin e armëve biologjike. Prandaj, përdorimi i agjentëve biologjikë në konfliktet e armatosura është një krim lufte. Në të kundërt, kërkimet biologjike mbrojtëse për qëllime profilaktike, mbrojtëse ose të tjera paqësore nuk janë të ndaluara nga BWC.
Lufta biologjike është e ndryshme nga lufta që përfshin lloje të tjera të armëve të shkatërrimit në masë (WMD), duke përfshirë luftën bërthamore, luftën kimike dhe luftën radiologjike. Asnjë nga këto nuk konsiderohen armë konvencionale, të cilat përdoren kryesisht për potencialin e tyre shpërthyes, kinetik ose ndezës.
Lufta biologjike dhe lufta kimike mbivendosen në një masë, pasi përdorimi i toksinave të prodhuara nga disa organizma të gjallë konsiderohet sipas dispozitave të BWC dhe Konventës së Armëve Kimike. Toksinat dhe armët psikokimike shpesh quhen agjentë të spektrit të mesëm. Ndryshe nga armët biologjike, këta agjentë të spektrit të mesëm nuk riprodhohen në hostin e tyre dhe zakonisht karakterizohen nga periudha më të shkurtra të inkubacionit.
Kalorësi i Shën Gjonit
Kalorësi ndodhet afër Arcade City Gate dhe Hastings Gardens. Sot, kalorësi është ambasada e Urdhrit Sovran Ushtarak të Maltës, pasardhësi i Urdhrit që e ndërtoi atë në radhë të parë.
Historia
Pas Rrethimit të Madh të Maltës të vitit 1565, në të cilin Perandoria Osmane u përpoq të merrte Maltën por nuk e bëri atë, Urdhri i Shën Gjonit u vendos përgjithmonë në ishull. Urdhri vendosi të ndërtojë një qytet të ri të fortifikuar si kryeqytetin e tyre të ri dhe u quajt Valeta sipas Mjeshtrit të Madh Jean Parisot de Valette. Për ta bërë këtë, De Valette kërkoi ndihmë financiare nga sundimtarë të ndryshëm evropianë. Papa Piu V jo vetëm që ndihmoi financiarisht, por ai gjithashtu dërgoi inxhinierin ushtarak italian Francesco Laparelli në Maltë në mënyrë që të hartonte fortifikimet e kryeqytetit të ri. Ndërtimi i qytetit filloi në Mars 1566 dhe puna vazhdoi gjatë gjithë viteve 1570. Pas largimit të Laparelli nga Malta dhe vdekjes së tij, ndërtimi i qytetit iu besua ndihmësit të tij maltez, arkitektit dhe inxhinierit ushtarak Girolamo Cassar.
Kalorësi i Shën Gjonit ishte një nga ndërtesat e para që u ndërtua në Valeta, së bashku me Kishën e Zojës së Fitoreve dhe pjesën tjetër të fortifikimeve. Kalorësi u ndërtua si një platformë e ngritur mbi të cilën u vendosën armë për të mbrojtur qytetin kundër sulmeve nga ana tokësore, në zonën ku u ndërtua më vonë qyteti i Floriana. Përveç ndalimit të hyrjes, Shën Gjoni mund të kërcënonte edhe ata që kishin shkelur tashmë mbrojtjen e qytetit. Ajo ishte e lidhur me Shën James Cavalier nga një rrugëkalim nëntokësor tashmë i bllokuar.
Në vitin 1646, Mjeshtri i Madh Giovanni Paolo Lascaris shartoi një numër depo për ruajtjen e barutit dhe myshkëve në krahun dhe grykën e kalorësit. Magazinat u shkatërruan në fund të viteve 1950 dhe mbishkrimi përkujtimor i cili ndodhej në fasadën e tyre tani është vendosur në murin e kavalierit.
Kalorësi u përdor nga forcat britanike gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Portret i një Njeriu (Ticiani)
Portret i një Njeriu është një pikturë në vaj nga Ticiani (950,2x45,1 cm), që daton rreth viti 1512. Wilhelm von Bode ja ka dhënë autorësinë për pikturën Giorgione-s dhe Richter jep autorësinë Palma il Vecchio, ndërsa Longhi, Suida, Phillips, Morassi, Pallucchini dhe Pignatti të gjithë ja kanë autorësinë Ticianit.
Kalorësi i Shën Gjonit
Ambasadada
parapamje| Kalorësi strehon ambasadën e [[Urdhëri Sovran Ushtarak i Maltës|Urdhrit Sovran Ushtarak të Maltës]] Në 1967, Qeveria e Maltës dha me qira kalorësin për Urdhrin Sovran Ushtarak të Maltës, pasardhësi i Urdhrit të Shën Gjonit, për 99 vjet. SMOM themeloi ambasadën e saj në Maltë atje dhe u restaurua nën drejtimin e ambasadorit Dino Marrajeni dhe inxhinierit maltez Roger de Giorgio, një ekspert për restaurimin e ndërtesave historike. Brenda dy viteve restaurimi ishte i plotë, dhe ndërsa bëheshin ndryshime moderne, u tregua kujdes për të ruajtur të gjitha tiparet origjinale të ndërtesës. Një apartament u ndërtua në çatinë e kalorësit si vendbanimi i Shefit të Misionit dhe prej tij mund të shihet një pamje e shkëlqyeshme e qytetit më poshtë, si dhe qyteteve dhe fshatrave përreth.
Portret i një Njeriu (Ticiani)
Në pronësi të familjes Grimani në Venecia, ajo kaloi nëpër pronarë të ndryshëm, duke përfshirë W. Savage në Londër dhe Altman në Nju Jork. Tani është në Muzeun Metropolitan në New York City.
Kalorësi i Shën Gjonit
Ambasadada
Ambasadori në detyrë është HE Ing. Umberto Di Capua.
Kalorësi është planifikuar si një monument kombëtar i Shkallës 1 dhe është gjithashtu i listuar në Inventarin Kombëtar të Pronës Kulturore të Ishujve Maltezë.
Arkitektura
Kalorësi zë pjesën e pasme të Bastionit të Shën Gjonit dhe duhej të ishte në gjendje të qëllonte mbi parapet kryesor të bastionit, pa ndërhyrë në zjarrin e tij. Tarraca e saj përmban një revistë barut.
Një numër i magazinave u shartuan me kalorësin në shekullin e 17-të, por këto u shkatërruan në vitet 1950.
Bardh Nitaj
parapamje|Bardh (Ukë) Nitaj (6 maj 1919 – 8 dhjetor 1995) Bardh Nitaj (1919–1995), është mësues dhe gjuhëtar shqiptar, në fshatin Drenoc të Vokshit, komuna e Deçanit. Rrjedh nga një familje fshatare, me vlera të larta kombëtare.
Bardhi, shkollën fillore e kreu në Deçan. Vazhdoi mësimet në gjimnazin e Pejës, por për shkak të pjesëmarrjes së tij në lëvizjen e rinisë përparimtare u përjashtua nga ky gjimnaz si nxënës i klasës së II-të. Bardhi, mësimet i vazhdoi në Gjakovë ku i kryen 3 klasë qytetëse të shkollës së mesme.
Tuma e Shuecit
Në fshatin Shuec të rrethit të Korçës, që ndodhet buzë liqenit të Prespës së Vogël, tek vendi që njihet me toponimin “Gjembi” ngriheshin dy tuma, të cilat vendasit, nisur nga madhësia e tyre, i kishin quajtur “Gjëmbi i madh” dhe “Gjëmbi i vogël”. Këtë emërtim, e kanë marrë meqenëse ishin mbuluar me një bimësi të dendur e mbi to ngriheshin drurë të lartë. Gjatë gërmimit nga arkeologët ato u emërtuan përkatësisht si Tuma I e Tuma II.
Bardh Nitaj
Gjatë kohës së okupacionit nazifashist, Bardhi ishte pjesëmarrës aktiv në rezistencë. Në mes tjerash, si i ri që ishte, bëri edhe përcjelljen e ilegalëve-delegatëve për në Malësinë e Gjakovës, ku në Bujan (me 31 dhjetor 1943 e 1 dhe 2 janar 1944), u mbajt Konferenca e parë themeluese e Këshillit Nacional Çlirimtar për Kosovë dhe Rrafsh të Dukagjinit. Angazhohet në Brigadën e 25-të Shqiptare të Malësisë së Gjakovës, si luftëtar i saj.
Tuma e Shuecit
Historiku
Tumat janë fiksuar për herë të parë nga arkeologu Petrika Lera gjatë një ekspedite përnjohëse që ai ka kryer në vitin 1973. Për një periudhë kohe të gjatë ato kanë qenë mbuluar me ujë e prej tyre ruheshin vetëm majat e drurëve që lartësoheshin mbi to, ndonëse në vartësi të ndryshimit të nivelit të ujit të liqenit, herë-herë ato kanë qenë edhe të dukshme.
Bardh Nitaj
Në fillim të vitit 1945, në Pejë, Bardhi vijoi një kurs tremujor sanitar. Pas kryerjes se kursit, u caktua të punojë si infermier sanitar në Deçan, me ç’rast kreu detyra me rëndësi për shëndetin e popullatës, e cila ishte kapluar nga sëmundje të ndryshme si pasojë e luftës dhe skamjes që mbretëronte. Në korrik të vitit 1945, emërohet referent sanitar në Këshillin Popullor të Vendit në Deçan. Po në këtë vit, Bardhi bashkë me mësuesin Ramë (Shaban) Alaj themeluan shkollën fillore në fshatin e tyre të lindjes Drenoc, ku edhe punuan gjatë vitit shkollor 1945/46.
Tuma e Shuecit
Historiku
Gërmimet në tumat e Shuecit filluan për herë të parë në vitin 1990 dhe u përqendrua në hapjen e tumës më të madhe, tumës I, në këtë tumë u gjetën 68 varre.
Bardh Nitaj
Në të njëjtën kohë, Bardhi me shokët nga kursi sanitar i vazhdojnë mësimet në Gjimnazin e Pejës dhe kështu gjer në qershor të vitit 1946, kur shokët e arsimit të krahinës në krye me profesor Zekeria Rexhën i nxorën nga gjimnazi dhe i dërguan në kurse pedagogjike, që të aftësohen për mësues. Kështu, Bardhi, prej 15 korrikut deri me 30 shtator 1946 në Prizren kreu Kursin e Ulët Pedagogjik. Me 14 tetor 1946 Dega e Arsimit e Këshillit Popullor Rajonal për Kosove e Metohi, ne Prizren, me vendimin nr. 11.706, emëron Bardh Ukën, mësues në fshatin Molliq, te Këshillit Popullor të Vendit në Batushë, Rrethi i Gjakovës. Në Molliq, themeloi shkollën fillore “Jahë Salihu”, ku punon si mësues dhe drejtor, një vit të plotë shkollor. Në ndërkohë, Bardhi vazhdonte mësimet me korrespondencë, në gjimnaz. Prej 1 korrikut deri me 30 shtator 1947, ne Prizren, Bardhi kreu edhe një kurs tjetër, Kursin Tremujor Pedagogjik.
Prej 26 tetorit 1947 e deri me 2 maj 1949, iu deshtë të shërbej në Armatën Jugosllave në Mostar. Këtu, Bardhi kreu Kursin nënoficer sanitar 6 mujor, prej 1 prillit deri me 1 tetor 1948. Gjatë shërbimit në ushtri, u gradua në Rreshter të Klasës së I-rë. Po ashtu, gjatë shërbimit, në vitet 1948 – 1949, vijoi dhe përfundoi shkollimin e rregullt në Shkollën e Mesme të Medicinës në Sarajevë, me sukses të shkëlqyeshëm, me ç’rast u kualifikua Ndihmës Mjeku. Si nxënës i kësaj shkolle, ishte angazhuar edhe në procesin e mësimdhënies, për lëndën e Matematikës.
Me vendimin nr. 41.218 te organeve kompetente te arsimit, Bardhi u emërua me detyrë në fshatin Ponoshec te Rrethit të Gjakovës, ku punon prej 6 majit deri me 1 shtator 1949, në shkollën fillore “Ganimete Tërbeshi”, si mësues dhe drejtor shkolle. Në ndërkohë, prej 1 korrikut deri me 30 shtator 1949, Bardhi kreu Kursin e Naltë Pedagogjik në Pejë, me ç’rast dha provimin e pjekunisë për mësuesi. Gjatë tërë kësaj periudhe kohore, por edhe më vonë, Bardhi ushtroi edhe një varg funksionesh të rëndësishme në Rrethin e Gjakovës.
Prej 1 shtatorit 1949 e deri me 1 shtator 1950, Bardhi kthehet serish në Drenoc, në shkollën fillore “Sylë Alaj”, si mësues dhe drejtor. Prej 1 shtatorit 1950 e deri me 1 shtator 1953, me vendimin nr. 18.796, të organeve arsimore të Rrethit të Gjakovës, angazhohet të themelon Gjimnazin e Ultë (progjimnaz, shkallë e ultë e shkollës së mesme, shkollë katër vjeçare) (më vonë shkolla fillore “Drita”) në Gramaçel, kurse prej 1 shtatorit 1953 e deri me 1 tetor 1955, transferohet në Gjimnazin e Ulët (më vonë shkolla fillore “Kultura”) në Irzniq. Në të dy këto shkolla pos si drejtor, punoi edhe si mësues.
Në vitin e rasformimeve të rretheve dhe krijimit të sistemit komunal, Bardhi emërohet Referent për Arsim e Kulturë në Këshillin Popullor të Komunës së Deçanit, ku punon prej 1 tetorit 1955 e deri me 31 gusht 1956. Kontributet e tij, në këtë periudhe ishin të panumërta, derisa ra në konflikt të hapur me kryetarin (serb) të komunës, kur Bardhi kundërshtoi zbatimin e vendimit për suprimimin e klasave të larta të shkollës tetëvjeçare – mësimi në gjuhën shqipe, me ç’rast edhe arriti të pengojë zbatimin e këtij Vendimi, i marrë nga Pleqësia e Arsimit të Komunës së Deçanit. Si refleksion i kësaj, pati mjaft vështirësi në studimet me korrespondence që në të njëjtën kohë i ndiqte në Shkollën e Lartë Pedagogjike në Nish, në degën histori-gjeografi, në të cilën shkollë u diplomua në shtator 1957, ku u kualifikua arsimtar i tetëvjeçareve dhe gjimnazeve të ulta.
Prej 1 shtatorit 1956 e deri me 30 shtator 1972, Bardhi punoi në shkollën fillore “Bratstvo” në Deçan, si arsimtarë i historisë dhe gjeografisë, ndihmësdrejtor dhe në fund edhe drejtor i shkollës. Paralelisht me punën, Bardhi vazhdonte studimet me korrespondencë, në Fakultetin Filozofik ne Shkup, grupi Histori, ne te cilin u diplomua ne shtator te vitit 1972, e kualifikua Profesor i Historisë. Po ashtu, Bardhin e shohim në seminare dhe simpoziume shkencore nga fusha e historisë, me ç’rast dallohet me temat nga Historia e përgjithshme e kohës më të re. Janë të njohura punimet e tija shkencore: “Mehmet Ali-Pasha Misirliu dhe Egjipti në gjysmën e parë të shekullit XIX”; “Kemajl Ataturku, themeluesi i shtetit modern turk”, etj.
Që nga viti shkollor 1958/59, me angazhimin e tij, në Deçan, u hapen paralelet e ndara, të shkollave të mesme ekonomike dhe bujqësore, të gjimnazit dhe të shkollës normale të Pejës, vetëm për klasat e I-ra dhe të II-ta, përderisa për klasat e III-ta dhe të IV-ta, duhej vazhduar në Pejë apo Gjakovë. Mësimet për këto paralele të ndara, mbaheshin në lokalet e shkollës fillore. Bardhi, njëkohësisht angazhohet në mësimdhënie në këto paralele.
Paralelisht me punën në arsim, Bardhi ushtroi edhe një varg funksionesh të rëndësishme në Komunën e Deçanit e më gjerë. Ishte deri në pensionim, delegat në Kuvendin Komunal të Deçanit, anëtar dhe disa herë udhëheqës i organizatave të ndryshme shoqërore-politike, në nivel komunal dhe të Kosovës, si në organizatat e luftëtarëve, kryqit të kuq, ato shëndetësore etj. Ishte sekretar i parë i Fondit komunal për arsim e kulturë, si dhe sekretar i parë i Bashkësisë Komunale të Arsimit. Gjatë kësaj kohe u arrit, të ndërtohen objekte të reja shkollore në Deçan dhe në fshatrat tjera të komunës. Gjatë viteve 1969-1974, ishte deputet i Kuvendit të Kosovës, në dhomën arsimore-kulturore. Është kjo periudha e aprovimit të amendamenteve kushtetuese si dhe e Kushtetutës së vitit 1974, si dhe po ashtu e themelimit të shkollave të larta e fakulteteve dhe e Universitetit të Prishtinës, me ç’rast kontributi i Bardhit ishte i konsiderueshëm.
Me iniciativën e tij, si delegat në Kuvendin Komunal, në vitin 1967, u themelua Gjimnazi i plotë në Deçan. Bardhi ishte emëruar edhe kryetar i Komisionit amë për themelimin e gjimnazit. Gjimnazi “Vëllezërit Frashëri”, filloi nga puna në vitin shkollor 1967/68, në objektet e shkollës fillore, me gjithsej 167 nxënës (12 vajza). Bardhi angazhohet si mësimdhënës, paralel me punën në shkollën fillore. Angazhimi i Bardhit ishte vendimtar, që në vitin shkollor 1972/73, gjimnazi të nis punën në objektin e ri.
Prej 1 tetorit 1972, Bardhi kalon përfundimisht në gjimnaz, ku punon deri më 31 tetor 1981, fillimisht si mësimdhënës i historisë, pastaj zëvendësdrejtor, ndihmësdrejtor dhe në fund edhe drejtor prej 20 nëntorit 1978. Kontributi i bacës Bardh, në rritën dhe zhvillimin e kësaj qendre arsimore, ishte i jashtëzakonshëm. Gjimnazi i Deçanit, me vite ishte shpallur ndër më të suksesshmit në Kosovë e jashtë saj. Kështu, në vitin shkollor 1980/81, gjimnazi numëronte mbi 2300 nxënës (700 vajza).
Demonstratat e vitit 1981 dhe ngjarjet që i pasuan këto, ishin një fillim i errët edhe për arsimin shqip në Kosovë. Pushtetmbajtësit komunistë, pos largimit dhe burgosjes së shumë nxënësve dhe profesorëve, suspenduan dhe e larguan nga puna edhe Bardhin, drejtorin e Gjimnazit. Mirëpo, për fat, dashamirët e arsimit, e rikthejnë sërish Bardhin në punë, por tashmë në cilësinë e Këshilltarit për Arsim dhe Edukim, pranë Kuvendit Komunal. Në këtë detyrë qëndroi prej 1 nëntorit 1981 deri më 13 korrik 1984. Në periudhën prej 1 dhjetorit 1982 deri më 31 korrik 1983, ishte ushtrues detyre i Sekretarit të BVI-së komunale për arsim dhe edukim fillor, kurse prej 13 korrikut 1984 e deri më 31 korrik 1986, Inspektor i Arsimit. Edhe në këto pozita, roli i Bardhit, për zhvillimin e arsimit shqip në komunë ishte e pamohueshme, sidomos në zgjerimin e rrjetit të shkollave. Bardhin e shohim edhe në aktivitetet e Takimeve të Veteranëve të Kosovës.
Nga 1 tetori 1984 deri më 26 prill 1989, Bardhi ushtroi detyrën e Kryetarit të Organizatës së Luftëtarëve të Komunës së Deçanit. Në këtë cilësi, Bardhi ishte edhe anëtar i Kryesisë së Kuvendit Komunal dhe anëtar i Kryesisë së Komitetit Komunal të Deçanit. Këto detyra, i kryen edhe pas pensionimit prej 1 janarit 1987, kur ishte në prag të 68 vjetorit të lindjes. Shembja e autonomisë së Kosovës si dhe demonstratat e përgjakshme edhe në Deçan, do të jenë arsye e mjaftueshme që Kryesia e Komitetit Komunal të LK të Deçanit (në krye me Sali Çekun, kryetar, e ku Bardhi ishte anëtar), ndër të parët denoncojnë dhunën dhe krimet serbe ndaj shqiptarëve dhe ndër të parët lëshojnë radhët e Lidhjes së Komunistëve. Bardhi, merr pjesë në protestën e madhe të muajit prill 1989, në qendër të Deçanit. Më 26 prill 1989, Bardhi paraqet dorëheqje të parevokueshme nga Kryesia dhe nga posti i Kryetarit të Organizatës së Luftëtarëve të Deçanit, duke përfunduar një veprimtari të shquar afro 50 vjeçare si mësues, edukator, pedagog, profesor, historian, luftëtar në luftë dhe pas saj, deputet i Kuvendit të Kosovës, këshilltar dhe humanist.
Për të gjitha këto kontribute, u shpërblye me shumë mirënjohje e dekorata, kurse në vitin 1984, është laureat i shpërblimit “Dita e Rinisë” dhënë nga BVI-ja për Arsim dhe Edukim e Kosovës, për arritje në lëmin e arsimit dhe të edukimit.
Bardh Nitaj, pas një sëmundje të gjatë, ndërroi jetë, në banesën e tij, në Deçan, më 08 dhjetor 1995. U varros të nesërmen, në fshatin e tij të lindjes, në Dranoc, me nderimet e mijëra qytetarëve, që kishin ardhur t’i bëjnë nderimet e fundit – mësuesit të tyre të dashur.
Santa Elena, Spanjë
Santa Elena, Spain është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Sierra Morena Qarku Sierra Morena, të provincës Jaén, në Andalusia. Santa Elena, Spain ka 1001 banorë (2014), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 144 km2.
Lidhje të jashtme
Santa Elena
Lista e vendeve të Trashëgimisë Botërore në Kinë
parapamje|200x200px| [[Skeda:Welterbe.svg|55x55px 70x70px ]] Kjo është një listë e vendeve të Trashëgimisë Botërore të UNESKO-s në Kinë. Kina ka 50 vende, duke u renditur shteti i dyti në botë. Kina e ratifikoi Konventën lidhur me Mbrojtjen e Trashëgimisë Kulturore dhe Natyrore Botërore më 12 dhjetor 1985. Këto vende përbëjnë disa nga pjesët më thelbësore të burimeve të çmuara dhe të pasura të turizmit të Kinës.
Përmbledhje
Që nga bashkimi me Konventën Ndërkombëtare në lidhje me Mbrojtjen e Trashëgimisë Botërore Kulturore dhe Natyrore në 1985, Kina ka deri tani 50 vende të trashëgimisë botërore; Nga këto 35 janë objekte të trashëgimisë kulturore, 11 janë vende të trashëgimisë natyrore, dhe 4 janë vende kulturore dhe natyrore (të përziera), duke u renditur e dyta në botë. Që nga viti 2004, Kina ka bërë renovimet e para në shkallë të gjerë në shtatë vende të trashëgimisë kulturore botërore, të gjitha të cilat ishin planifikuar për përfundim para vitit 2008.
Përveç kësaj, ka edhe disa dokumente kineze të shkruara në listën e UNESCO-s Memory of the World, e cila regjistron trashëgiminë dokumentare të botës. Për më tepër, Kina ka një trashëgimi kulturore të pasur jo materiale, me disa prej tyre të shkruara në listën e UNESCO-s për kryeveprat e trashëgimisë gojore dhe të paprekshme të njerëzimit.
Harta
Në vijim është një hartë e vendeve të Trashëgimisë Botërore në Kinë.
Legjenda: Vend i Trashëgimisë Kulturore Botërore;  Vend i Trashëgimisë Natyrore Botërore;  Vend e Trashëgimisë Botërore Kulturore dhe Natyrore (të përziera)
Administrata Autonome e Sirisë Veriore dhe Lindore
Administrata Autonome e Sirisë Veriore dhe Lindore (AANES), gjithashtu i njohur si Rozhava (Rojava), është një rajon autonom de facto në Sirinë verilindore.
Përbëhet nga nënrajone vetëqeverisëse në Afrin, Xhazira, Eufrat, Rakka, Tabka, Menbixh dhe Deir ez-Zor. Rajoni fitoi autonominë e tij de facto në vitin 2012 në kontekstin e konfliktit të vazhdueshëm në Rozhava dhe Luftës Civile Siriane e Beshar el-Asadit më të gjerë, në të cilën ka marrë pjesë forca e saj ushtarake zyrtare, Forcat Demokratike Siriane (SDF).
Ndërsa gëzon disa marrëdhënie me jashtë, rajoni nuk njihet zyrtarisht si autonom nga qeveria e Sirisë ose ndonjë shteti apo organizate. Administrata autonome ka mbështetje të gjerë për politikat e saj universale të barabarta demokratike, të qëndrueshme, autonome pluraliste, të barabarta dhe feministe në dialog me partitë dhe organizatat e tjera. Siria verilindore është polietnike dhe shtëpia e popullatave të konsiderueshme etnike kurde, arabe dhe asiriane, me bashkësi më të vogla të turkmenëve, armenëve, çerkezëve dhe jezidëve.
Lebana (Prishtinë)
Lebanë është një vendbanim në komunën e Prishtinës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Labanë.Para vitit 1999 dmth para luftes ,eshte njohur me emrin "Brezare" Gjeografia e Fshatit Leban eshte e pershtatshme ngaqe ka nje natyr te pasur ka afer, Autostraden,kufizohet ne mes me prishtinen dhe podujeven dhe kjo ben qe biznisi te ecen mire sepse pak kilomtera ka nga prishtina dhe podujeva ne qytet Populli me se shumti eshte me mbiemrin Bilalli dhe Berbatovci
Temeçina
Temeçinë është një vendbanim në komunën e Malishevës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Tumelinë.
Vendbanimi prehistorik i Barçit
Vendbanimi prehistorik i Barçit ndodhet në anën perëndimore të fshatit, në krahun e majtë të rrugës automobilistike Korçë-Bilisht, rreth 400 m larg saj. Vendi ku shtrihet vendbanimi i Barçit është pjesë përbërëse e zonës së rrëzës lindore të fushës së Korçës, e cila kufizohet në këtë drejtim nga lartësitë e vargmalit të Moravës, kurse në drejtimet e tjera mbizotëron një hapësirë e gjerë fushore. Sipërfaqja ku shtrihet vendbanimi kufizohet në perëndim prej kanalit vaditës të Vendtrokut, nga jugu me përroin e fshatit, nga lindja me kanalin kullues, kurse nga veriu me rrugën këmbësore.
Ndërtimet e vendbanimit
Mbetjet arkitekturore të zbuluara nga gërmimet në sek. B, që lidhen me banesën, janë shumë të kufizuara. Për të mund të flitet vetëm mbi bazën e shqyrtimit të copave të suvave dhe dyshemeve, të cilat, për shkak të përmasave të vogla dhe mungesës së kontureve kufizuese, nuk ndihmojnë në përcaktimin e planimetrisë. Nga shqyrtimi i këtyre copave rezulton se banesat, si në horizontin e parë ashtu edhe në atë të dytin, janë ndërtuar prej të njëjtit material dhe me të njëjtën teknikë. Si lëndë e parë kryesore për ndërtim është përdorur druri. Prej druri ishte ndërtuar i gjithë skeleti i banesës, e cila ishte suvatuar me llaç balte. Sipas gjurmëve të lëna në copat e arkitekturës prej balte vërehet se përmasat e drurit kanë qenë të ndryshme, në përshtatje me vendin dhe funksionin që kryenin në ndërtimin e banesës. Dallohen gjurmë trarësh, binarësh, purteka dhe thupra.
Shiko edhe
Barç (Korçë)
Selia e Presidencës (Tiranë)
Selia e Presidencës (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Tumat e Kuçit të Zi
Tumat e Kuçit të Zi u shënuan për herë të parë në harten arkeologjike të zonës së Korçës gjatë ekspeditës informative qê u krye nga sektori i arkeologjisë të Institii të Historisë, në verën e vitit 1967.
Fshati Kuç i Zi shtrihet në krahun e djathtë të rrugës automobilistike që të çon për në Bilisht, rreth 7 km. larg qytetit të Korçës. Né fushën përballë fshatit, né vendin e quajturara në "arat e lisi" ngriheshin dy tuma që njiheshin nga vendasit me emrin "Xhimgëzat".
Numri fillestar i tumave ka qenë më i madh, por është vështirë të përcaktohet me saktësi, meqënëse territori përreth kultivohet prej vjetësh dhe disa prej tyre janë shkatërruar. Dëshmi për këtë janë gurët e shumtë të varreve, fragmentet e enëve të thyera dhe objekte të ndryshme metalike që gjenden të shpërndara nëpër fushë, jo shumë larg tumave ekzistuese.
Liqenet e Valamarës
Liqenet e Valamarës Ndodhen në malin e Valamarës, të vendosura në një cirk të madh kompleks akullnajor, në lartësinë rreth 2200 m mbi nivelin e detit, pranë fshatit Shënepremte të rrethit të Gramshit.