cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jeronim de Rada
Në vitin 1848 mori pjesë në një demonstratë për kushtetutën dhe nxori gazetën e parë shqiptare: "L’Albanese d’Italia", në të cilën shprehu pikëpamjet e tij për ngjarjet e kohës. Mbylli gazetën në të njëjtin vit pas dështimit të revolucionit dhe u kthye në vendlindje, i vendosur për të mos u përzier më me politikë. Më 1849 u emërua profesor i arbërishtes në Shën Adrian.
Ai organizoi kongresin e parë të arbërishtes në Corigliano Calabro dhe mori pjesë në kongresin e dytë të gjuhës shqipe në Lungro. Falë De Gubernati dhe së bashku me Giuseppe Schirò themeloi katedrën e arbërishtes në Institutin Oriental në Napoli.
De Rada ndërroi jetë më 28 shkurt 1903 në Maqi.
Prejardhja
Në fjalinë e dytë të veprës Autobiologia Rada shkruan: "Stërgjyshët e mi qenë mbase pinjoj të Pietro Antonio Radës nga Arbëria - në Arkivat e Venedikut të shek. XIV gjendet një kontratë shitblerjeje ndërmjet tij dhe Doxhës". De Rada nuk e jep burimin e kësaj të dhëne, mirëpo më 1392 është shënuar në një dokument venedikas "Radacha serbe, bijë e Gjonit nga Arbëria" (venetisht Radacha serva filia Joan de Albania), kurse një "Radoslav albanese" nga Dukagjini del në një tjetër dokument venedikas.
Radët qenë zhvendosur nga Morea në shek. XVI, saktësisht nga Koroni, pas një garancie që u dha Mbretëria e Napolit fisnikëve koroniatë, të kërcënuar nga asgjësimi, mund të udhëtonin për në Kalabri dhe Pulje. Fisnikërimi i Radave e ka zanafillën në shekullin e XVI.
Fëmijëria dhe rinia
Lindi në Maqi, atëbotë nën sundimin e Mbretërisë së Dy Siçilive (sot provinca e Kozencës, Itali) i biri i Mikele Rada dhe Brailes. Në prill të 1822 hyn në kolegjin e Shën Adrianit të Shën Mitri Koronës, ku i ati ishte profesor i greqishtes dhe i latinishtes. Më 1827 përjeton një periudhë kritike, duke dashur të hynte murg. Përfundoi shkollën në Shën Adrian më 1833.
Më 1 dhjetor 1834 nisi studimet për letërsi në Universitetin e Napolit, italisht në shkollën e Markez Puotit. Nxuri frëngjisht. Verën e 1836 fitoi një laurea franca për letërsi në Universitetin e Napolit. Në tetor të 1836 largohet nga Napoli, ku kishte rënë kolera, dhe kthehet në vendlindje. Më 21 qershor të 1837, pasi u bë pjesë e një grupi revolucionarësh të fshehtë nga Pasquale Rossi - tek i cili ishte mik në Tessano, vihet në krye të një grupi prej dhjetë kalabrezësh të cilët shkojnë në një takim grupesh komplotiste për një kryengritje në Kozencë, të planifikuar për ditën e nesërme. Por paraqitet vetëm një grup arbëreshësh kalabrez dhe kryengritja dështon. Një numri komplotistësh u pritet koka; nga gushti deri në dhjetor të atij viti jetoi në gjysmë ilegalitet. Nëntorin e 1838 kthehet në Napoli. Gushtin e 1840, pas një viti të trazuar të vëllezërve, i dyshuar për veprimtari ilegale, arrestohet dhe burgoset në Santa Maria Apparente; lirohet një muaj më vonë për mungesë provash. Më 1 nëntor 1840 me rekomandim nga Cesare Marini u pajtua si mësues privat në familjen e Kavaljer Nicola Spiriti. Më 8 dhjetor 1840 preket nga tuberkulozi me hemoptizi.
Më 1841-1842 janë vitet më të lumtura të jetës së tij, i dashuruar me Gabriela Spiriti, bijë në familjen ku u pajtua. I zhgënjyer ka vite nga lëvizjet revolucionare, refuzon më 1844 ftesën e Komitetit Kushtetues në Napoli për të kryesuar revolucionin kalabrez që do të përfundonte në dështim. Pranverën e 1847 prishet me Gabrielën, pas një viti më 25 janar 1848 mori pjesë në një demonstratë për kushtetutën dhe luan rol në politikën e kohës, kur takon edhe Demetrio Lecca (Dhimitër Leka) të cilit i kushtoi "Milosao A". Më 1848 nxori të parën gazetë shqiptare "L'Albanese d'Italia", në të cilën shprehu pikëpamjet e tij për ngjarjet e kohës, pas dështimit të revolucionit më 1848 e mbylli gazetën dhe i zhgënjyer, shtator-tetorin e atij viti kthehet në vendlindje, i vendosur për të mos u përzier më me politikë.
Pjekuria dhe mosha e mesme
Më 1849 emërohet profesor i arbërishtes në Shën Adrian, mbajtës i katedrës së letërsisë krahasuese të themeluar për të. Më 1851 shkarkohet nga katedra për shkak të veprimtarisë së tij kundër Burbonëve.
Më 1868 emërohet drejtor i gjimnazit komunal në Corigliano Calabro, prej ku dha dorëheqjen më 1873.
Mosha e tretë dhe pleqëria
Më 1891 u riemërua në katedrën e arbërishtes në Shën Adrian. Më 1893 ndodhi shpërngulja e katedrës në Shën Mitër. Më 1896 organizoi kongresin e parë të arbërishtes në Corigliano Calabro. Më 1897 merr pjesë në kongresin e dytë të gjuhës shqipe në Lungro. Më 1900 falë De Gubernati dhe së bashku me Giuseppe Schirò themeloi katedrën e arbërishtes në Institutin Oriental në Napoli, ku për zhgënjimin e thellë të tij nuk iu dha vendi i profesorit të arbërishtes.
Ndërroi jetë më 28 shkurt 1903 në Maqi.
Këndimet dhe kultura
Gjatë viteve të studimeve në shkollën e Shën Adrianit, këndoi veprat Il Cavalier meschino, La Gerusalemme liberata, Il Pastor fido, Argenis (Barcleius), Biblën. Në vitet 1830-32 Danten dhe Petrarkën, tragjedianët grekë, Ciceronin (De officiis, De amicitia), Byron (Korsarin). I pëlqente shumë Corinne. Mësoi përmendësh pjesë nga Gjeorgjikat e Virgjilit, nga Ariosto, Tasso, Metastasio dhe nga I Sepolchri i Foscolo-s. Pasi nxuri frëngjishten, këndoi dramaturgë e filozofë, Shekspirin e Kalderonin; letërkëmbimin Gëte-Shiler. Më 1837 këndoi F. Schlegel.
Gjuha
Shkrimet e De Radës në gjuhën italiane vijnë përpara atyre në arbërisht. Por këto krijime, të cilat janë përkthime në prozë të vjershave arbëreshe, lypsen dalluar nga vjershat italiane sipas Pipës. Interesimi i tij për folklorin u shty nga leximi i teoricienit të Romantizmit, Schlegel, prej ku nisi përkushtimi ndaj arbërishtes dhe doli përmbi fazën italiane të ndikimeve të Dantes, Ariostos e Foscolos. Veprat në poezi, përpos "Odisse" (që De Rada e quante "me temë arbëreshe") dhe "Sofonisba", janë të gjitha në arbërisht, por të pajisura me një përkthim italisht në prozë në krah të origjinalit. Titujt e veprave në poezi, të gjata si rregull, janë në italisht me një përjashtim: Skanderbeku i pafaan. Veprat e tjera janë në italisht. Ndërsa nga të dy periodikët të redaktuar e të botuar prej De Radës, L'Albanese d'Italia është edhe në italisht, kurse Fiamuri i Arbërit është në të dyja gjuhët.
Folklori
I cytur nga avokati kalabrez Rafaele Valentini, shtator-tetorin e 1833, De Rada asokohe nëntëmbëdhjetë vjeçar zuri të mblidhte këngë popullore arbëreshe në fshatrat kalabro-arbëreshe të krahinës së Kozencës. Vjeshtën e 1834 pasi hartoi "Raccolta di canti albanesi", dhe më 1866 botoi "Rapsodie" nën kujdesin e N. Tommaseo. Më 1845 Kamarda i tregoi një tufë këngësh popullore të mbledhura nga F. Avati.
Më 1963 ose 1964 Giuseppe Ferrari botoi një dorëshkrim të De Radës, të cilin e quajti ''Canti albanesi. Raccolda di Michele Bellusci del '600'' gjetur në Frashinetë. Vepër që me Milosaon ka të përbashkët 11 këngë dhe teza e Ferrarit çonte drejt një pandehme për plagjiaturë. Më 1966 Francesco Solano në një artikull botuar tek "Shêjzat" hodhi poshtë hipotezën e Ferrarit, duke provuar se gjuha e përdorur ishte ajo e anëve të De Radës, por edhe stili i ngjante shumë stilit të Milosaos. Solano doli në përfundimin se tufa e këngëve e mbledhur nga Belushi nuk ishte tjetër veçse tufa e parë e këngëve popullore e mbledhur nga djaloshi De Rada me shtysën e Valentinit.
Poemat
Më 1832 shkruan Odisse në terza rima. Më 1833 porsa mbaroi studimet në kolegjin e Shën Adrianit, u caktua që të administronte pronën e familjes dhe kësodore i ra të njihej me të bijën e fshatarit që merrej me tufën e bagëtisë së familjes De Rada. Nuk vonoi dhe poeti i ri nisi të shkruante vjersha dashurie në stilin e këngëve popullore që mblidhte asokohe "duke imituar siç të mundte thjeshtësinë e rapsodive". Vitin tjetër, më 6 janar 1834, ditën e Epifanisë, hartoi të parin idil në të cilin paraqitet një episod dashurie që më vonë doli tek Milosao A 4. Në vitet 1835-1836 nisi të shkruante skicë-idetë e para të Proto-Milosaos dhe Proto-Serafinës. Më 22 shkurt 1836 botoi për herë të parë në Omnibus "Canto in morte di Scanderbeg". Më 1837 skicoi këngë të ndryshme të Scanderbeg dhe shkruan variantin e parë të Serafinës, të cilën e shtyp më 1839. Pipa gjykon se Skanderbeku është vazhdim i Serafinës me emër tjetër.
Gjatë burgimit njëmujor shkruajti një vjershë kushtuar Huniadit, Giovanni Uniade, botuar pas vdekjes.
Periodikët
Më 23 shkurt 1848 botoi numrin e parë të së përkohshmes L'Albanese d'Italia. Më 20 korrik 1883 botoi numrin e parë të Fiamuri Arbërit, e përmuajshme letrare e politike.
Dorëshkrimet, letërkëmbimet
Mbase prej grafomanisë, poeti i shkruante dhe i rishkruante pambarimisht veprat e tij, por ruante edhe skicë-idetë e varianteve paraprake. Ai ruante jo vetëm letrat më të rëndësishme të tij, por edhe zarfat që i shkonin me postë. Kur u nda nga jeta la mbrapa vandakë letre me shënime e dorëshkrime. Ky material u ruajt prej trashëgimtarëve deri kur më 1934 ia bleu pjesën më të madhe të dorëshkrimeve, shtyrë edhe nga gjendja e keqe ekonomike në të cilën ra familja. Njëra nga dy arkat u zhduk dhe tjetra përshkoi një odise duke përfunduar në duart e Institutit të Gjuhësisë në Kopenhagë më 1956. Pas hulumtimeve të Arshi Pipës në Kozencë, mësoi se me shumë gjasë një pjesë e materialit nga arka e zhdukur që kishte dorëshkrimet më me vlerë të De Radës, përfundoi në Arkivin Qendror të Shtetit, ku sapo ishte formuar Fondi i De Radës ku dhe gjendet letra me poetin frëng Lamartine. Fondi i De Radës në Bibliotekën e qytetit të Kozencës përbëhet prej më se 3000 fletësh me material poezish në arbërisht, në italisht, faqe ditari (libra llogarie), një trajtesë metafizike dhe letërkëmbimi.
Letërkëmbimi në Kozenca numëron 122 letra mbi tema letrare të rëndësishme. Këmbime letrash me Josephine de Knorr, Dora d'Istria, Emil Reinhold, Domenico Damis, Faik Konica, Giuseppe Schirò, Louis Podhorsky, Paolo Dodaj, Pietro Chiara, Cristina Gentile Mandalà, Michele Marchianò, Bernardo Bilotta, etj.
Mbi martesën
Në një letër drejtuar të atit më 1845 nga Napoli, jep të dhëna për konceptin e De Radës për martesën:"Dhe a mos duhet ta shes talentin, që Zoti më ka falur për t'u shërbyer shumë njerëzve, për çmimin e një gruaje, në një kohë kur Ai don që martesa të jetë një betim i shenjtë hyjnor?'"
Mbi politikën
Në radhët e periodikut "Fiamuri Arbërit", pas tkurrjes territoriale të Perandorisë Osmane pas Kongresit të Berlinit, qëndrimet e shprehura të rilindasit në lidhje me marrëdhënien e viseve shqiptare me Maqedoninë dhe Perandorinë Osmane është pa mëdyshje për një bashkim tokësor të të dy (tre) vendeve. Bashkimi i Shqipërisë me Turqinë nënkupton medoemos përfshirjen e Maqedonisë, të cilën De Rada e konsideron një zgjerim të Shqipërisë. "Maqedonia është një tokë shqiptare për ne sipas një tradite të vazhdueshme. - shkruan De Rada në një shënim në një fjalim të lexuar në Kongresin e 12-të Ndërkombëtar të Orientalistikës ."Një letër e 24 korrikut 1897 përsërit bindjen e tij politike se Shqipëria duhet të vazhdojë të qëndrojë në suazën e Perandorisë Osmane nga droja e copëtimit ndërmjet grekëve e sllavëve.
Alfons Gurashi
Alfons Gurashi  është gazetari dhe folësi i karrierës në ekranin e Televizionit Publik Shqiptar. Ai filloi punën e tij rreth viteve '60 në Radio Tirana dhe vetëm disa vite më vonë, ai u bë një ndër gazetarët më të njohur të televizionit publik. Është ndër spikerët më të vjetër që këmbënguli të mbetej në tregun e televizioneve. Ai kishte ardhur aty pas përfundimit të studimeve të larta në Fakultetin e Historisë dhe Filologjisë, dega Gjuhë-Letërsi. Ai u nda nga jeta në moshën 65-vjeçare më 27 maj 2007.
Karriera profesionale
Gazetari Alfons Gurashi njihet dhe mbahet mend si nje nga gazetaret me te hershem te Radio Televizionit publik Shqiptar. Nuk është e nevojshme të hysh në arkivat e RTSH-së, për të kujtuar gazetarin. Imazhi dhe timbi i zërit te tij është i njohur, jo vetëm për ata që e ndiqnin në edicionet e lajmeve, në të vetmin ekran televiziv në Shqipëri, por edhe për më të rinjtë. Më shumë se 30 vjet punë në RTSH. Kronika, intervista, reportazhe nga çdo kënd i Shqipërisë. “Sa herë që kishim me merak realizimin e një kronike, një ngjarjeje apo aktiviteti, pa më të voglin shqetësim ia ngarkonim Alfonsit. Një gazetar i lindur, që dinte të manovronte, të lidhte kronikën e reportazhin në një kohë rekord dhe kjo ishte një garanci shumë e madhe për ne”, -thotë ish-drejtori i RTSH-së Marash Hajati. “I thjeshtë, pa komplekse, përshtatej në komunikim me të gjithë njerëzit. Kur fliste me një fshatar kthehej në një fshatar, me një intelektual në një intelektual”, - tregon Tefta Radi. Dhe Alfonsi që filloi punë në vitet ‘60, në më shumë se 4 dekada vite pune, akumuloi stres dhe emocione shumë të mëdha”, - tregon Radi. Teksa qëndron tek shkallët e RTSH-së dhe sheh njerëzit që hyjnë e dalin për të takuar edhe një herë gazetarin, kur kujton vitet nën diktaturë, prezantueses nuk mund të mos i kujtohet një shprehje e Vera Zhejit që gjithmonë u thoshte: “Mos harroni se mikrofoni ju bren nga brenda! Pas angazhimeve në RTSH, ai ka qenë ndër spikerët e parë të televizionit privat Top-Channel.
Angazhime te tjera
Pas largimit prej Top Channel është marrë me fotografi. Në janar të vitit 2007 prezantoi ekspozitën "50 foto nga Amerika".
Në ambientet e Qendrës Ndërkombëtare të Kulturës “Arbnori” është hapur ekspozita e gazetarit të njohur, Alfons Gurashit. Në këtë ekspozitë merrnin pjesë kryetarja e Kuvendit, Jozefina Topalli, si dhe zëvendësministrja e Kulturës, Suzana Turku. Në fjalët përshëndetëse u vllerësuan fotografitë e servirura nga gazetari i njohur, ndërsa zonja Jozefina Topalli i vlerësoi ato dhe i konsideroi mjaft të veçanta. Duke e uruar Gurashin për këtë ekspozitë, zonja Topalli vlerësoi punën dhe karrierën e gjatë të gazetarit Gurashi, si një kontribues i çmuar në lëmin e gazetarisë. Ekspozita e çelur nga gazetari Gurashi kishte fokusuar në blicin e aparatit të tij mjaft imazhe të ndryshme nga jeta e Amerikës. Ai pohoi se kjo ekspozitë nuk ishte artistike për vetë faktin se fotot e shkrepura nga ai ishin shkëputur nga jeta e përditshme në Amerikë. Ai pohoi se gjithçka ka qenë e fokusuar sipas momentit, përfshirë këtu dhe copëza të jetëve të emigrantëve në Amerikë. Ekspozita fotografike “50 foto nga Amerika” përmban dhe imazhe nga qytete të ndryshme të SHBA-ve, duke filluar nga Nju-Jorku, Uashingtoni, Bostoni, Filadelfia, Nju-Xhersi, Hartfordi, Atlantik Siti, Uesteri, Rocesteri e deri tek Niagara.
Autori ka përzgjedhur këto 50 foto nga disa qendra që ai ka realizuar gjatë një vizite njëmujore në SHBA. Autori nuk ka pretendime artistike për fotot e paraqitura në këtë ekspozitë, ndonëse disa prej tyre janë fotografuar thjesht nga këndvështrimi që i bëjnë ato të bukura apo tërheqëse. Në fotot e paraqitura në këtë ekspozitë, veç peizazhit karakteristik, pamjeve nga vendet e njohura të qyteteve të njohura të SHBA-ve si dhe vendeve historike, apo monumenteve dhe memorialeve të shumta, ka edhe disa portrete interesante të fotografuara spontanisht. Ato paraqesin qytetarë amerikanë me kombësi të ndryshme. Nuk mungouan në këtë ekspozitë edhe portrete të emigrantëve shqiptarë që jetojnë e punojnë prej vitesh në SHBA, si dhe foshnja të lindura në maternitetet amerikane. Të gjitha fotot e ekspozuara në këtë ekspozitë përbëjnë një fotoreportazh nga Gurashi të SHBA-ve.
Omaraj
Omaraji është një fshat në komunën Gruemirë në rrethin e Malësisë së Madhe të Shqipërisë.
Iliar-Munushtir
Iliar-Munushtiri është një fshat në komunën Çarshovë në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Strëmbec
Strëmbeci është një fshat në komunën Çarshovë në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Synekdemus
Përmbledhje
Vepra synekdemus datohet në mbretërimin e Justinianit, por para vitit 535, pasi ndan 912 qytetet e listuara në Perandori midis 64 Eparkive. Synekdemus, së bashku me veprën e Stefanit të Bizantit ishin burimet kryesore të veprës së Konstandinit VII mbi Temat (De Thematibus).
Synekdemus u botua në botime të ndryshme duke filluar në 1735, veçanërisht nga Gustav Parthey (Hieroclis Synecdemus; Berlin, 1866) dhe pak më vonë në një tekst të korrigjuar nga A. Burckhardt në serinë Teubner. Publikimi më i madh i fundit ishte nga E. Honigmann (Le Synekdèmos d'Hiéroklès et l'opuscule géographique de Georges de Chypre; Bruksel, 1939).
Kantoni Thèze
Kantoni Thèze (frëngjisht: Canton de Thèze) është një kanton në departamentin Pyrénées-Atlantiques, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Thèze. Ka sipërfaqe 142km2 dhe popullsi 6338 banorë.
Kantoni Domart-en-Ponthieu
Kantoni Domart-en-Ponthieu (frëngjisht: Canton de Domart-en-Ponthieu) është një kanton në departamentin Somme, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Domart-en-Ponthieu. Ka sipërfaqe 143km2 dhe popullsi 11096 banorë.
Kantoni Thèze
Përbërja aktuale
Kantoni Thèze aktualisht përbëhet nga 19 komuna.
Kantoni Domart-en-Ponthieu
Përbërja aktuale
Kantoni Domart-en-Ponthieu aktualisht përbëhet nga 20 komuna.
Grili
Grilia është një fshat në komunën Gruemirë në rrethin e Malësisë së Madhe të Shqipërisë.
Paul Gray
Paul Dedrick Gray (8 prill 1972-24 maj 2010), gjithashtu i njohur si The Pig (Derri) ose nga numri i tij #2, ishte një muzikant Amerikan, më i njohur si Basist, kompozitori kryesor, dhe njëri nga themeluesit e grupit Heavy Metal Slipknot.
Dragonball Evolution
Dragonball Evolution është një film amerikan aksion prodhuar nga 20 Century Fox në vitin 2009, prodhuar nga Stephen Chaw, me regji të James Wong. Filmi është bazuar në serialin e famshëm anime dhe manga, Dragon Ball nga Akira Toriyama. Filmi u publikua në shumë vende të Azisë më 13 mars, 2009. Filmi është shfaqur gjithashtu në ShBA dhe pritet të shfaqet në shumicën e vendeve evropiane [ref. 1].
Historia huazon shumicën e elementeve të saj nga seriali anime (manga) Dragon Ball së bashku me emrat e personazheve të ndryshëm me ndryshimet përkatëse. 2000 vjet më parë bota kërcënohet nga një entitet i alien me emrin Piccolo (interpretuar nga James marsters) dhe një zot shkatërrues i quajtur Oozaru përpara se Piccolo të burgosej nga një grup rigoroz murgjish. Piccolo arrin të dalë nga burgosja në një farë mënyre dhe si një kërcënim i ri për botën dëshiron sferat e dragoit. Goku (Justin Chatwin) tetëmbëdhjetë vjeçar me ndihmën e mjeshtrit Roshit (interpretuar nga Chow Yun-Fat), Bulmës (interpretuar nga Emmy Rossum), Jamça (interpretuar nga Joon Park) e të tjerë duhet ta ndalojë atë [ref. 2].
Filmi, pavarësisht suksesit financiar (me një fitim total prej 57,497,699 dollarësh [ref. 3]), mori përgjithësisht kritika negative. Kritika më e ashpër e filmit erdhi pikërisht nga Anime News Network. Zac Bertschv ironizoi filmin dhe reklamimin e tij gjatë të gjithë artikullit: “...ja ku kemi një Piccolo që dëshiron ta shkatërrojë botën pa ndonjë arsye konkrete... kemi një Goku të ri të ngathët... një Chichi që e di që ai është luftëtar që përdor ki... një Bulma që del nga asgjëja dhe thjeshtë thotë: “Unë jam Bulma”... dhe një mjeshtër Roshi me dialogje të kota...” [ref. 2]
IGN në përgjithësi i dha kredite filmit duke e vlerësuar atë: “Kjo është një histori origjinale dhe kryen një punë relativisht të mirë në krijimin e një bote me rregulla solide.” [ref. 5] Nathan Lee nga N.Y. Times vlerësoi përgjithësisht prodhimin por vuri në dyshim audiencën e këtij filmi duke shkruar se DragonBall Evolution është hartuar shumë mirë për të lënë pa mend një audiencë fëmijësh dhjetë vjeçar [ref. 6]. Kritika dhe vlerësime të shumta kanë ardhur nga site kritikuese filmash dhe gazetash.
Venlo
Venlo është një qytet dhe komunë në provincën Limburgu në Holandë me sipërfaqe 128.44 km² dhe popullsi 99853 banorë. Venlo është kryeqendra e komunës.
Chui A-poo
thumb|240px|Chui A-poo Chui A-poo (Kinezisht: 徐亞保; vdiq 1851) ishte piratë kinezë i cili komandoi më shumë se 50 anije në Detin e Kinës Jugore. Ai ishte një nga dy piratët e njohur të epokës, së bashku me Shap Ng-tsai.
Në shtator 1849, flota e tij, e cila ishte e bazuar në Gjirin Bias në lindje të Hong Kong, ishte shkatërruar nga Britanikët dhe luftanije kineze. Më shumë se 400 piratë u vranë dhe Chui u plagos rëndë. Edhe pse fillimisht ia doli të ikte, ai u tradhtua dhe u dorëzua britanikëve. Ai ishte kërkuar me një dhuratë prej $500 për vrasjen e tmerrshme të dy oficerëve Dënimi i tij ishte mërgimi i përjetshëm në Tokën e Van Diemenit (tani Tasmania), por ai u var në qelinë e tij para se të mund të kryhej.
Deez Nuts
Deez Nuts është një grup muzikor nga Melbourne në Victoria të Australia. Deri tani, grupi publikoi tre albume dhe disa EP resp. singles të cilat nganjëherë kanë qenë të përfaqësuar në toplista. Grupi përbëhet nga JJ Peters (Këngëtar), Sean Kennedy (E-bas), Matt Rogers (Kitara) dhe Alex Salinger (Drums).
Nikolla II
parapamje|Official photo-portrait of the Tsar (1898) Nikolla II I Rusisë (Rusisht: Nikolai II Aleksandrovich, lindi me 18 maj te vitit 1868 ne Pallatin Aleksander ne Shen Petersburg Tsarskoye Selo) njihet ndryshe ne kishen ortodokse ruse edhe si Shën Nikolla Pasion-Bartesi eshte Cari I fundit i Perandorise Ruse nga Dinastia Romanov, Sundimi I tij filloi me 1 nentor te vitit 1894 dhe pa fundin e njeres nga Perandorive me te medha ne bote sepse me 2 mars te vitit 1917 abdikoi fronin e tij. Ju dha emri si Nikolla I pergjakshem apo I lige sepse gjate kohes si Car i Rusise ndodhen nje mori tragjedish si ajo e Khodinkes, Revolucionit Rus, Te dieles se pergjakshme etj. Nga shume historian konsiderohet si nje lider I dobet dhe inkompetent ku vendimet e të cilit çuan në humbje ushtarake dhe në vdekjen e miliona subjekteve të tij.
Deez Nuts
__LEAD_SECTION__
"Deez nuts" ose deez nutz është një term eufemizëm dhe zhargon për testikujt.
Deez Nuts mund t'i referohet gjithashtu:
Chris Fehn
Christopher Michael "Chris" Fehn ( i lindur 24 shkurt 1972), ose i njohur nga numri i tij #3, është një muzikant Amerikan, i njohur si njëri nga dy perkusionistët e kostumizuar të grupit Heavy Metal, Slipknot, dhe është basisti i grupit Will Haven.
Nikolla II
Kurorezimi dhe Tragjedia e Hodinkes
Pas ardhjes ne pushtet ai kishte Vizituar The House of Commons ne Angli ku kishte pare se si funksiononte mekanizmi I monarkise konstitucionale edhe pse shprehi pelqim per monarkine konstitucionale ao nuk mori ne konsiderate aplikimin e te njejtes menyre edhe ne Rusi duke ndjekur politikat e njejta si te babait te tij,edhe pse nje delegacion I fshatareve njohur ndryshe si zemsvot u paraqit ne pallatin e dimrit duke propozuar nje mori reformash per shtresat e ulta ,Nikolla nuk I mori ne konsiderate ato dhe I injoroi duke paraqitur zemerate se Rusia do te ishte nje autokraci,nuk do kishte involvim te shtresave te uleta ne qeveri dhe do qeveriste ne menyren e njejte si I ati. Kurorezimi I Nikolles dhe Alexandres u be me 26 maj 1896 ne katedralen Uspensky,Kremlin Gjate kurorezimit jashte Moskes ne nje province e njohur si Khodinka I shtrua nje tryeze e madhe me buke,birre falas per popullin,populli I cili ishte dezinformuar se nuk do kishte mjaftueshem per te gjithe Si rezultat, turma nxituan për të marrë pjesën e tyre dhe individët u vranë dhe u shkelën, duke un mbytur në tokë të papastër. Nga përafërsisht 100,000 të pranishëm, vlerësohet se 1,389 persona vdiqën dhe rreth 1,300 u plagosën. Tragjedia e Khodynka u pa si një omen I lige dhe Nikolla gjeti fitimin e besimit popullit të vështirë që nga fillimi i mbretërimit të tij.Nikolla njihet si nje person fetar dhe I devotshem I cili gjente ngushellim ne lutje.Duke mbajtur zi I mbyllur ne dhome per popullin dhe tragjedine qe kishte ndodhur ai vendosi qe te mos merrte pjese ne ballon qe ishte shtruar per ndere te aleances franceze-ruse por u keshillua nga pjestaret e familjes qe te paraqitej se mosparaqitja do te shfaqte ofendim,Nikolla vendosi te paraqitet gjate mbremjes kjo nga populli u konsiderua si mosrespekt per personat qe kishin vdekur ku edhe njehere Cari I ri I Rusis humbi simpatine e popullit te tij. Vitet e para të mbretërimit të tij panë pak më shumë sesa vazhdimi dhe zhvillimi i politikës së ndjekur nga Aleksandri III. Nicholas i dha paratë për ekspozitën ruse të vitit 1896. Në 1897, restaurimi i standardit të arit nga Sergei Witte, Ministri i Financave, përfundoi serinë e reformave financiare, të iniciuar pesëmbëdhjetë vjet më parë. Deri në vitin 1902, hekurudha Trans Siberiane ishte afër përfundimit; kjo ndihmoi tregtinë e rusëve në Lindjen e Largët, por hekurudha ende kërkonte sasi të mëdha pune.
Lufta Ruso-Japoneze
Rusia pësoi humbje të shumta nga Japonia, por Car Nikolla II ishte i bindur se Rusia do të fitonte dhe zgjodhi të mbetet e angazhuar në luftë; në fillim, të presin rezultatet e betejave të caktuara detare, dhe më vonë të ruajnë dinjitetin e Rusisë duke shmangur një "paqe nënçmuese". Rusia injoroi gatishmërinë e Japonisë që herët të binte dakord për një armëpushim dhe hodhi poshtë idenë për të sjellë mosmarrëveshjen në Gjykatën e Arbitrazhit në Hagë. Lufta përfundoi me Traktatin e Portsmouth, ndërmjetësuar nga Presidenti i SHBA Theodore Roosevelt. Fitorja e plotë e ushtrisë japoneze i habiti vëzhguesit botërorë. Pasojat shndërruan balancën e pushtetit në Azinë Lindore, duke rezultuar në një rivlerësim të hyrjes së fundit të Japonisë në skenën botërore. Kjo ishte fitorja e parë e madhe ushtarake në epokën moderne të një fuqie aziatike mbi një evropiane. Dijetarët vazhdojnë të debatojnë për rëndësinë historike të luftës.
E diela e pergjakshme
1905 në Shën Petërsburg, Rusi, kur demonstruesit e paarmatosur të udhëhequr nga ati Georgy Gapon u qëlluan nga ushtarët e Gardës Perandorake ndërsa marshuan drejt Pallatit të Dimrit për të paraqitur një peticion ndaj Car Nikollës II të Rusisë. E diela e përgjakshme shkaktoi pasoja të rënda për autokracinë cariste që qeverisnin Rusinë Perandorake: ngjarjet në Shën Petersburg nxitën zemërimin publik dhe një sërë grevash masive që përhapeshin shpejt në qendrat industriale të Perandorisë Ruse. Masakra në të Dielën Bloody konsiderohet të jetë fillimi i fazës aktive të Revolucionit të vitit 1905. Përveç fillimit të Revolucionit të vitit 1905, historianë të tillë si Lionel Kochan në librin e tij Rusia në Revolucionin 1890-1918 shikojnë ngjarjet e së Dielës së përgjakshme në të jetë një nga ngjarjet kryesore që çuan në Revolucionin Rus të vitit 1917 Numri zyrtar i viktimave ishte 92 të vdekur dhe disa qindra të plagosur. Gapon u zhduk dhe liderët e tjerë të marshimit u kapën. I dëbuar nga kryeqyteti, ata qarkulluan përmes perandorisë, duke rritur viktimat. Ndërsa plumbat i mbushnin ikonat e tyre, parulla e tyre dhe portretet e tyre të Nikollës, njerëzit thërrisnin: "Cari nuk do të na ndihmojë!" Jashtë Rusisë, kryeministri i ardhshëm britanik i punës Ramsay MacDonald sulmoi Carin duke e quajtur atë "gjakatar dhe një vrasës i zakonshëm ". Atë mbrëmje Nikolla shkroi në ditarin e tij: Ditë e vështirë! Në Shën Petersburg ka pasur shqetësime serioze për shkak të dëshirës së punëtorëve për të shkuar në Pallatin e Dimrit. Trupat duhej të qëllonin në vende të ndryshme të qytetit, kishte shumë të vdekur dhe të plagosur. Zot, sa e dhimbshme dhe e keqe parapamje|majtas|Members of the Imperial Guard outside the Winter Palace, [[St. Petersberg, January 1905]] parapamje|Tsarevich Alexei Nikolaevich, c. 1914 parapamje|majtas|One of the last photographs taken of Nicholas II, showing him at Tsarskoye Selo after his abdication in March 1917 left|parapamje|The Governor's Mansion in [[Tobolsk, where the Romanov family was held in captivity between August 1917 and April 1918]] parapamje|Jekaterinburg: "[[All Saints Resplendent in the Russian Land|Church on the Blood", built on the spot where the Ipatiev House once stood.]]
Revolucioni I 1905
Nikolla dhe Aleksandara patën katër fëmijë.
Me fillimin e Revulucionit bolshevik Car Niklolla abdikoj nga froni më 23 shkurt 1917. Familja Romanov arrestohet nga regjimi i ri dhe mendohet se janë vrarë më 16 ose 17 shkurt 1918 me urdhër të Vladimir Iliç Lenin.
Dara
Darë (greqisht: Ελιά/Eliá) është fshat në qarkun i Prevezës, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Ντάρα/Ntára.
Hasan Tahsini
Hoxhë Hasan Tahsini (Ninat, 7 prill 1811 - Stamboll, 3 korrik 1881) ka qenë astronom, matematikan e filozof shqiptar. Ka qenë rektori i parë i Universitetit të Stambollit dhe njëri nga themeluesit e Komitetit Qendror për Mbrojtjen e të Drejtave të Kombësisë Shqiptare. Tahsini mbahet si njëri nga mendimtarët më të mëdhenj të Perandorisë Osmane në shekullin e 19.
Jeta e hershme
U lind në fshatin e Ninatit, në Sanxhakun e Janinës (sot pranë Konispolit, Shqipëri). I ati, Osman efendi Rushiti ishte anëtar i ulemave, kish shërbyer si kadi në vende të ndryshme të perandorisë. Kështu, kur ishte i vogël Tahsini ka marrë mësimet nga i ati, pastaj ndoqi medresenë në Stamboll. Kur qe i ri ishte mësues privat i fëmijëve të Hajrullah Efendiut, Ministër i Arsimit i Perandorisë Osmane. Hajrullahu e emëroi më pas Tahsinin në shkollën osmane në Paris, ku Tahsini mësonte osmanishten dhe shkenca fetare duke qenë edhe imami i ambasadës osmane në kryeqytetin frëng dhe njëherit student i matematikës e shkencave natyrore në Universitetin e Parisit. Tahsini qëndroi 12 vite në Paris, i dërguar nga Reshid Pasha që donte të perëndimizonte ulematë. Më 1869 u kthye në Perandorinë Osmane duke përcjellur xhenazen e Fuad Pashait që kish vdekur në Nicë.
Universiteti i Stambollit
Më 1870 u emërua rektori i parë i të porsathemeluarit Universitet të Stambollit ku dha leksione fizike, astronomie dhe psikologjie. Qeveria e emëroi aty duke besuar se Tahsini do të barazpeshonte metodat dhe idetë e Evropës Perëndimore me botëkuptimin islam. Por në atë kohë, kërkimi shkencor, qëndrimet liberale dhe marrëdhëniet e pandehura të Tahsinit me masonerinë provokuan sulme të rretheve konservatore të ulemave ndaj tij. Sulmet kundër Tahsinit nisën kur ai filloi të bënte eksperimente për t'u ilustruar nxënësve nocionin e vakumit. Gjë për të cilën u shpall heretik me një fetva, i pushuar nga universiteti dhe iu pamundësua që të jipte mësim. Universiteti mbylli për një periudhë sepse Xhemal al-Din Afgani, një tjetër profesor, mbështeste idetë e Tahsinit.
Pas largimit nga puna, për shkak të titullit shkencor që kishte, shteti i caktoi një pension. Më vonë u vendos në një medrese të vogël të braktisur përballë Portës së Lartë dhe e përdori si vend banimi dhe mësimi, duke zhvilluar kurse private. Ndërkaq, vazhdoi të thellohej në studimin dhe leximin e veprave dhe të librave shkencorë të shumtë që kish mbledhur. Nuk u martua dhe nuk u mor në jetë me tjetër gjë përveç shkencës.
Vepra
Tahsini shkruajti të parin traktat psikologjie në osmanisht të titulluar Psikologjia ose Shkenca e Shpirtit, një vepër e frymëzuar nga modernizmi dhe i pari libër që përmbante fjalën psikologji. Shkruaji gjithashtu të parin libër për astronominë moderne, duke qenë edhe libri i parë i shkencës popullore në osmanisht. Tjetër vepër e Tahsinit në gjuhën osmane është përkthimi i librit Loi Naturelle (shq. Ligji Natyror) i François de Chassebœuf. Së bashku me Sami Frashërin, ai hartoi një alfabet të veçantë për gjuhën shqipe. Sipas Tahsinit, alfabeti ishte hartuar me qëllimin që secila gërmë të shkruhej me sa më pak lëvizje të dorës.
Trashëgimia
Përveç themelimit dhe emërimit në krye të Universitetit të Stambollit, themeloi edhe “Xhemijet-i Ilmijje-i Arnavudijjê” (Shoqëria e Dijetarëve Shqiptarë apo Kuvendi Shkencor Shqiptar), institucion që u përdor edhe si “Dâr-ul Funùn” (politeknik). Tahsini punoi për alfabetin shqip duke pasë shpikur një alfabet të vetin, dhe punoi në Komitetin qendror për mbrojtjen e të drejtave të kombësisë shqiptare.
Marko Car
Biografia
Marko Car lindi në vitin 1859 në qytetin Herceg-Novi në Gjirin e Kotorrit, në atë kohë pjesë e provincës së Mbretërisë së Dalmacisë të Perandorisë Austriake. Mësimet bazë i mori në shkollën popullore italiane vendase, më pas u transferua në Kotorr dhe mbaroi gjimnazin klasik.
Më pas ai u transferua në kryeqytetin e provincës Zadar në 1879, duke hyrë në jetën politike duke iu bashkuar Partisë Popullore (Dalmaci) të Sava Bjelanoviqit (biografinë e të cilit më vonë e shkroi dhe e botoi në shtypin serb të Dubrovnikut në 1911) e cila luftoi për mbrojtjen e interesat kombëtare të popullit serb në vazhdën e lëvizjes nacionaliste kroate. Ai punoi në dietën Dalmatiane nga 1884 deri në 1918. Miqtë dhe kolegët e tij ishin Luko Zore, Antun Fabris, Pero Budmani, Medo Puçiq, Niko Puçiq, Ivan Stojanoviq dhe anëtarë të tjerë të rrethit serbo-katolik. Ai ishte redaktor i revistës Zadar të quajtur Vuk (Ujku), një nga revistat periodike më me ndikim, që po botohej në 1884. Ndonëse jetëshkurtër, Vuk nxiti dhe nxiti debate të shumta midis intelektualëve kroatë, italianë dhe serbë në Dalmaci për jetën letrare, artistike dhe shoqërore të asaj kohe.
Kur u krijua Mbretëria e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve, Car u zhvendos në kryeqytetin e monarkisë së re të Beogradit në 1919. Periudhën e mesit të luftës ai e kishte kaluar duke punuar në Ministrinë e Arsimit të Jugosllavisë si Inspektor i Divizionit të Artistëve deri në pensionimin në vitin 1921. Car është themeluesi i Shoqatës së Shkrimtarëve Serbë në Beograd, duke qenë presidenti i parë i saj. Më pas ai mori anëtarësimin e tij në Akademinë Mbretërore Serbe, e njohur më vonë si Akademia Serbe e Shkencave dhe Arteve, si dhe anëtarësimin në Matica srpska në Novi Sad. Një herë ishte edhe kryetar i Lidhjes letrare serbe (1937-1941).
Ai u bë i famshëm si shkrimtar për veprën e tij në vitin 1883 të titulluar Za kišljive dnevi (Gjatë ditëve me shi).
Ai punoi për Matica srpska në Dubrovnik më 1910, vit kur botoi "Naše Primorije", botuar nga shtypshkronja serbe e Dubrovnikut.
Vdiq më 1 dhjetor 1953 në Beograd, FR Jugosllavi. Eshtrat e tij u zhvendosën në Mal të Zi në fshatin e lindjes dhe u varros në Manastirin e Savinës, sipas dëshirës së tij.
Ai ishte një poliglot, përkthente nga italishtja dhe frëngjishtja në serbo-kroatisht. Kjo është e dukshme me shkrimtarët (Marko Car, Lujo Matija, Ban Stjepan, Mitrov Ljubisha e të tjerë, të lindur dhe rritur në shekullin XIX në Dalmaci ose Mal të Zi ), të cilët e njihnin mirë gjuhën italiane dhe letërsinë italiane.
Besimet fetare dhe kombëtare
Edhe pse i lindur si i krishterë katolik romak, ai u konvertua para vdekjes në ortodoksinë lindore, duke pretenduar se kjo ishte mënyra e vetme për të shpëtuar komunitetin katolik nga zhdukja dhe për të shmangur asimilimin në kroatë, për të cilin ai kishte pretenduar se po ndodhte në Boka. Lëvizja e tij nuk pati ndikim të rëndësishëm jashtë bregdetit të tij të lindjes dalmat, por atje një numër i konsiderueshëm katolikësh u konvertuan në të krishterë ortodoksë duke e konsideruar atë një konfirmim të identitetit dhe përkatësisë së tyre kombëtare.
Trashëgimia
Një rrugë në qytetin e vjetër të Herceg Novi mban emrin e tij për nder të tij. Në të është gjithashtu një bust i ngritur për nder të tij nga skulptori Petar Palavicini (i shkruar gjithashtu Palaviccini) jo shumë kohë pas vdekjes së Carit.
Abixhan
parapamje|right|250px| shtrirja gjeografike parapamje|left|200px|Abidjan
Demiraj
Demiraji është një fshat në komunën Gruemirë në rrethin e Malësisë së Madhe të Shqipërisë.
Abixhan
Si kryeqytet i ktij vendi de fakto konsiderohet Jamusukro.
Sipërfaqja e qytetit është 2.119 km² dhe ka një popullsi prej 3.660.682 (2003) dhe një densitet prej 1.728 ab./km².
Historia
Qyteti u rrit për shkak të ndërtimit të një skelë të re në vitin 1931, si edhe me caktimin e saj si kryeqytet i kolonisë franceze në vitin 1933. Hapja e kanalit Vridi në 1951 ka lejuar një rritje të konsiderueshme të portit. Në vitin 1983, Yamoussoukro u caktua si kryeqytet kombëtar, por shumica e zyrave qeveritare dhe ambasadat e huaja mbetën në Abidaxhan. Në nëntor 2004, 2 milion në 3 milion njerëz në qytet, organizuan një gjueti të bardhëve. Evropianët lënë vendin.
Krytari i Bashkis: Pierre Djédji Amondji.
Argovë
Argova është një fshat në komunën Piskovë në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Pleqnia
Pleqnia (krah. për Pleqëria) është pjesa e zgjedhur e një grupi, populli të cilët marrin vendime apo këshillime që kanë të bëjnë me grupin a popullin e tyre. Zakonisht para marrejs së vendimeve bëhet pleqnimi i punës në kuvenin e pleqnis.
Në të kalurën pleqnia ka qenë organi më i lartë i fiseve dhe popujve por më kalimin e kohës ajo gjithnjë është paraqitur më tepër si këshilluese dhe sotë në terminologjin politike përdoren termet si Këshilli i ... .
Vepra 61, Enver Hoxha
Përmbajtja:
- Parathënie për vëllimin e 61-të
- Kina synon të bëhet superfuqi - (shënime) - 5 mars 1977
- Me punë mund të realizohen detyra të mëdha - 26 mars
- Përgatitja e kuadrove ka rëndësi të madhe - 6 prill - Rezultatet e punës edukative t'i shohim në praktikë - 6 prill
- Idetë e rilindjes së kombit shqiptar - 6 prill
- Kush e do atdheun, duhet të mësojë edhe si ta mbrojë atë - 8 prill
- Propagandën dhe edukimin t'i matim me rezultatet - 8 prill
Duhla
Duhël është një vendbanim në komunën e Therandës, Kosovë.
Vepra 61, Enver Hoxha
- Në prodhimet për eksport kryesore mbetet cilësia - 25 prill
Rajoni 1 (Territoret Veri-Perëndimore)
Rajoni 1 është një qytet në provincën Territoret Veri-Perëndimore, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 365094.37 km² dhe popullsi 6712 banorë.
Vepra 61, Enver Hoxha
- Propaganda për botën e jashtme - problem partie - 27 prill
- Mendime për oportunizmin e ri (revizionizmin kinez) - 12 maj
- Studimet t'i nënshtrohen një diskutimi shkencor - 18 maj
- Shkenca etnografike pasqyrë e kulturës popullore - 23 maj
- Përshëndetje drejtuar popullit të Gjirokastrës - 24 maj - Për kontrollin punëtor e fshatar - 25 maj
- Armiqtë i meritojnë plotësisht dënimet - 31 maj
- Niveli i jetesës ngrihet duke punuar - 1 qershor
- Pse shkon Titoja në Kinë - 7 qershor
- Për forcimin e punës dhe të kontrollit - 17 qershor
- Rinia i jep atdheut gjallëri, partisë gjakun e ri - 17 qershor
- Armiqve iu dha dënimi iu merituar - 17 qershor
- Kinezët po zhvillojnë një punë agjenturore - 18 qershor
- Përshëndetje drejtuar kongresit të 8-të të BPSH - 20 qershor
- Shpreh miratimin e plotë dhe jap votën time për vendimet e rëndësi-shme të kongresit - 23 qershor
- Të luftojmë me konsekuencë për pastërtinë e teorisë marksiste-leni-niste dhe për mbrojtjen e parimeve të saj - 29 qershor - Treguesi i lëndës
- Treguesi i emrave
- Treguesi gjeografik dhe i emërtimeve të tjera
- Lënda
Teizmi
Teizmi' (gr. θεός theós „zot“ dhe -ismus) Në kuptimin më të ngushtë të besimit se ai (vetëm) një personal, jashtëzakonshëm, është vendimi mbi të gjitha Zotit të krijimit. Në kuptimin më të gjerë është se besimi i përgjithshëm do të thotë se të paktën një Zoti është. Teizëm në kuptim të gjerë përfshin deizëm dhe [Politeizmi] [] një.
Teizmit e sheh zotin si krijues të botës ne tokë, i cili gjithashtu merr dhe drejton. Perëndia është i jashtëzakonshëm në fetë teiste, kryesisht, në pjesë, ai ka gjithashtu [imanencë [| imanent]] elemente / format. Ai e bën të vërtetë në botë (të tilla si mrekulli dhe argumentet), por është tërësisht në [substancë []] e tyre (dual e Krijuesit dhe [krijimit []]) të ndryshme. Në këtë teizëm vetë thelbësisht nga Panteizmi.
Termi është përdorur si një term kategorizimin e [filozofisë [i] fesë] në [zbulimit []] (shekulli 17) dominuar mbi [ateizmi []], por edhe si një diferencim nga deizëm.
Fe teiste
jane
Koncepte kufizuese
Der Theismus wird unterschieden Eine scharfe Abgrenzung ist nicht möglich, da es vielfache Überschneidungen gibt.
Milingona lule roze
Milingona lule roze është milingona e formës shkurore qe rritet deri 3 m e larte, me trup te degëzuar ne forme te çrregullt, me gjethe te reneshme gjate dimrit dhe me lule roze ne vjollce qe çelin shume herët ne pranvere dhe përpara se te çelin gjethet.
LNB
thumb|right|LNBF A low-noise block converter (lexo: Ë llou noiz bllok konvertër, sq.: Konvetues bllok me zhurmë të ulët), shkurt njohur si LNB është koka e antenës satelitore që fikësohet në një tas satelitor. Ajo drejtohet ndaj një sateliti të caktuar. LNB janë satelitë që trasnmetojnë figura televizive, audo apo të dhena ndodhet rreth 36.000 km mbi ekuator dhe quhën gjeostacionar duke duke bërë të panevojshem lëvizjne e antenës në tokë pasi ata rrotullohen bashkë me tokën njëkohësisht.
Grabovë
Grabova është një fshat në komunën Piskovë në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Ekonomia e Azerbajxhanit
Azerbajxhani është shtet industrial-agrar. Të ardhurat e përgjithshme kombëtare nga sektori dytësor i realizon me 39%. Për një profil të këtillë ekonomik pa dyshim ka qenë vendimtare baza e mirë energjetike. Përveç naftës dhe gazit natyror në strukturën e lëndëve djegëse rëndësi ka hidroenergjia. Baza energjetike në vitin 1997 ishte 17 miliardë KWh. Degët industriale më të rëndësishme janë e pajisjeve për përfitimin e naftës, e elektroindustrisë, e metalurgjisë së zezë dhe e përfitimit të aluminit. Vend të posaçëm ka industria kimike me përpunimin e naftës. Traditë më të gjatë dhe përhapje më të madhe ka industria e tekstili dhe ajo ushqimore. Industria e tekstilit përpunon pambukun dhe leshin. Industria ushqimore merret me përpunimin e drithërave, të verës, të konservimit të peshkut dhe të pemëve. Qendrat më të rëndësishme industriale janë : Baku, Kirovabad, Lenkoran etj.
Bujqësia është veprimtari e rëndësishme ekonomike. Në saje të strukturës relativisht të mirë të arave(22%), temperaturës së lartë, ujitjes së tokave Azerbajxhani prodhon shumë kultura bujqësore, grurë 830 000 t. Elb 220 000 t. Patate 220 000t, rrush 285 000 t,. Pambuk 165 000 tonë etj.
Blegtoria është degë përcjellëse e bujqësisë. Fondi prej 1,8 milion krerë gjedhe, 300 000 buallica, 5 milion krerë dele, 114. 000 krerë dhi, është relativisht bazë e mirë ekonomike.
Azerbajxhani eksporton makina, prodhime të industrisë tekstile, naftë, gaz natyror, metale., kurse importon prodhime industriale.
Gjorm (Malësi e Madhe)
Gjormi është një fshat në komunën Gruemirë në rrethin e Malësisë së Madhe të Shqipërisë.
Venray
Venray është një qytet dhe komunë në provincën Limburgu në Holandë me sipërfaqe 146.36 km² dhe popullsi 42858 banorë. Venray është kryeqendra e komunës.
Kantoni Sauveterre-de-Béarn
Kantoni Sauveterre-de-Béarn (frëngjisht: Canton de Sauveterre-de-Béarn) është një kanton në departamentin Pyrénées-Atlantiques, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Sauveterre-de-Béarn. Ka sipërfaqe 142km2 dhe popullsi 3982 banorë.
Kosinë
Kosina është një fshat në komunën Piskovë në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Kantoni Sauveterre-de-Béarn
Përbërja aktuale
Kantoni Sauveterre-de-Béarn aktualisht përbëhet nga 20 komuna.
Rajoni 2 (Territoret Veri-Perëndimore)
Rajoni 2 është një qytet në provincën Territoret Veri-Perëndimore, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 220751.92 km² dhe popullsi 2341 banorë.
Kantoni Conty
Kantoni Conty (frëngjisht: Canton de Conty) është një kanton në departamentin Somme, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Conty. Ka sipërfaqe 205.21km2 dhe popullsi 8918 banorë.
Komuna e Shtërpcës
Ky artikull merret me Komunën e Shtërpcës. Për qytezën e Shtërpcës shiko në faqen përkatëse.
Kantoni Conty
Përbërja aktuale
Kantoni Conty aktualisht përbëhet nga 23 komuna.
Komuna e Shtërpcës
është komunë (njësi administrative) në Kosovë e që ndodhet pjesën jugore të Kosovës. Selia administrative e komunës ndodhet në qytezën e Shtërpcës.
Gjeografia
Komuna e Shtërpcës ndodhet në jug të Kosovës. Komuna kufizohet me komunën e Prizrenit në perëndim, Maqedoninë e Veriut në jug, Suharekën në veriperëndim, Ferizajn në verilindje dhe Kaçanik në lindje. Ka gjithsej 16 fshatra në komunë. Ka një sipërfaqe prej 247 kilometrash katrorë dhe së bashku me komunat e Ferizajt, Kaçanikut, Shtimes dhe Hanit të Elezit, komuna formon rrethin e Ferizajt.
Popullsia
Regjistrimi i vitit 2011 tregoi se komuna e Shtërpcës kishte një popullsi prej 6,949 banorësh, prej të cilëve 3,757 ishin shqiptarë, 3,148 serbë, 24 romë dhe 10 si anëtarë të kombësive të tjera.
Bulmeti (Ziroi)
Bulmet (greqisht: Γαλατάς/Galatás) është fshat në qarkun i Prevezës, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Μπουλμέτ Ζερβό/Boulmét Zervó.
Mushqerra
Mushqerra është një fshat në komunën Gruemirë në rrethin e Malësisë së Madhe të Shqipërisë.
Metalet
Më shumë se 90% e elementeve kimike janë metale. Disa nga metalet njeriu i ka njohur që në kohet e lashta, duke u njohur në vetitë e hekurit, nikelit, kromit, bakrit. Metalet me se shpeshti i hasim ne koren e tokes,por ato ne perqindje te vogel i hasim edhe te organizmat e gjallë te cilet ndihmmojne per kryerjen e proceseve jetesore.Nje numer i vogel metalesh i hasim ne gjendje elementare siç janë: ari,argjendi dhe bakri, ndersa metalet ne natyre lehte mund te lidhen me substanca tjera duke formuar okside,sulfure,karbonate etj. Ndërsa në kohet e mëvonshmeve është zbuluar edhe atomi. Metalet si : ari, argjendi, hekuri, etj. janë zbuluar më herët. Aristoteli e përmendi merkurin në shek. VII. Disa nga metalet mund të gjenden në një gjendje elementare p. sh ari, argjendi, merkuri, hekuri. Te gjitha metalet janë të ngurta me përjashtim të merkurit,franziumi dhe ceziumi qe jane te lengeta.Shume metale jane percjelles te elektricitetit.Bakri eshte nje nga metalet qe e percjellin me mire elektricitetin.Nje perzjeje metalesh quhet aliazh.
Metalet janë paraqitur me veti fizike të veçanta siç janë : shkëlqimi metalik, përcjellshmëria elektrike dhe nxehtësia, fortësia e madhe dhe qëndrueshmëria. Për nga vetitë ata ndahen në reaktiv dhe jo reaktiv. Kanë veti të përbashkëta se veprojnë me oksigjenin dhe dezertojnë okside. Oksidet që veprojnë me ujë formojnë bazat. Veti karakteristike është se mund të kombinohen dhe të formojnë aliazhe.Ne sistemin peridik gjinden ne anen e djathte ne kohet e lashta u zbulua me pare bakri por per te pasur ka pasur hekur mjaft ne natyr por njeriu nuk e ka njohur.Rusia zotëron 20% të rezervave ekzistuese në botë të metaleve të rrallë tokësorë, por nxjerrja e tyre nuk i tejkalon 2% e prodhimit të tyre botëror. Mërkuri është metali i vetëm lëng në kushte normale.Metalet mund të punohen ose lakohen pa u këputur. Metalet terhiqen nga magneti, me ane te tit ndahet hekuri. sistemi periodik ndahet ne 3 pjese : metalet, jometalet, gazet e plogeta. ne sistemin periodik pjesen me te madhe e zene metalet ose ndryshe 75% te sistemit periodik klasifikimi i metaleve, jometaleve, gazeve te plogeta behet nepermjet vetive fizike qe ato kane.
Struktura dhe lidhja
Atomet e substancave metalike janë të pozicionuar ngushtë me atomet fqinje në një nga dy kompozimet e përgjithshme. Kompozimi i parë është e njohur si i përqendruar në trup të kubit. Në këtë kompozim, secili atom është pozicionuar në qendër të tetë atomeve të tjerë. Kompozimi tjetër njihet si i përqendruar në faqe të kubit. Në këtë kompozim, secili atom është pozicionuar në qendër të gjashtë atomeve të tjerë.
Vetitë
Metalet janë të radhitura në anën e majtë të sistemit periodik(me përjashtim të hidrogjenit që është jometal).
Piskovë
Piskova është një fshat në komunën Piskovë në rrethin e Përmetit të Shqipërisë.
Menandër Protektori
Menandër Protektori ose Menandër Gardiani (Μένανδρος Προτήκτωρ ose Προτέκτωρ), historian bizantin, lindi në Kostandinopojë në mesin e shekullit VI pas Krishtit. Në shlkrimet e tij gjejmë të dhëna edhe për Ilirinë dhe ilirët.