cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plenumi IV-rë i KQ të PKSH
Në letërsi e në arte elementët armiq, nën maskën e luftës kundër konservatorizmit, kishin bërë përpjekje për t’i hapur rrugën liberalizmit, për të larguar letërsinë dhe artet tona nga rruga e realizmit socialist. Në qendër të goditjes ata vunë parimin e udhëheqjes së Partisë në letërsi e arte. Në P. u kritikua Lidhja e Shkrimtarëve dhe e Artistëve disa drejtues të së cilas kishin lejuar përhapjen e koncepteve e teorizimeve të huaja për letërsinë dhe artet tona. Përgjegjësi për këto kishte edhe Ministria e Arsimit dhe e Kulturës, e eila kishte nënvleftësuar rrezikun e liberalizmit dhe ishte tërhequr para presioneve liberale. Punë armiqësore kishin kryer F. Paçrami e T. Lubonja me grupin e tyre antiparti, të cilët shtrembëronin e sabotonin vijën e Partisë në këta sektorë. P. u vuri si detyrë organizatave dhe organeve të Partisë të forconin udhëheqjen e Partisë në fushën e letërsisë e të arteve, punën ideologjike me punonjësit e këtyre sektorëve për armatosjen e tyre akoma më mirë me teorinë marksiste-leniniste, me vijën dhe mësimet e Partisë e të shokut Enver Hoxha. P. trajtoi në mënyrë më të thellë problemet e edukimit etikomoral e qytetar të masave e në mënyrë të veçantë të rinisë, edukimin e tyre me shije estetike proletare dhe mënyrën socialiste të jetesës. Edhe në këtë fushë ishte e domosdoshme të thellohej lufta kundër liberalizmit pa Iënë pas dore luftën kundër konservatorizmit. Rol të veçantë në këtë fushë do të luante BRPSH. P. kërkonte nga kjo organizatë të kapërcente të metat që ishin vërtetuar në veprimtarinë ideologjike, kulturore e organizative të saj dhe të forconte në mënyrë të gjithanshme punën edukative me rininë.
Në fushën ekonomike P. tërhoqi vëmendjen për shfaqjet e voluntarizmit, subjektivizmit, e nënvleftësimit të ligjeve ekonomike; kritikoi dikasteret ekonomike për shfaqje e qëndrime jo të drejta dhe theksoi nevojën e kuptimit e të zbatimit të drejtë të raportit midis centralizmit e aemokracisë në drejtimin e ekonomisë, si kusht i domosdoshëm për t’u mbyllur shtigjet shfaqjeve të liberalizmit e thyerjeve të disiplinës së planit në ekonomi. P. dënoi dhe likuidoi grupin armiqësor të F Paçramit e T. Lubonjës, të eilët i përjashtoi nga KQ i Partisë dhe i shkarkoi nga funksionet që mbanin. Konkluzionet e vendimet e Plenumit IV të KQ e forcuan edhe më shumë unitetin e Partisë, e ngritën në një shkallë më të lartë vigjilencën e gatishmërisë luftarake të saj dhe shërbyen për thellimin e luftës klasore kundër ndikimeve të ideologjisë borgjezo-revizioniste.
Pedagogjia e të shtypurve
Pedagogjia e të shtypurve (Portugalisht: Pedagogia do Oprimido), është vepra më e njohur e pedagogut brazilian Paulo Freire. Në këtë vepër autori propozon një pedagogji me një marrëdhënie të re në mes të mësuesit, nxënësit dhe shoqërisë. Ajo u botua së pari në portugalisht në vitin 1968 ndërsa në gjuhën angleze u përkthye dhe u botua në vitin 1970. Libri konsiderohet si njëri nga tekstet themelore të pedagogjisë kritike.
Libri i kushtohet të shtypurëve dhe është shlruar duke u bazuar në përvojën edukative e arsimore të autorit me të rriturit brazilianë në fushën e mësimit të leximit dhe shkrimit, e ku Freire përfshin një analizë të detajuar të klasës marksiste në eksplorimin e tij të marrëdhënieve midis kolonizatorit dhe kolonizuesit.
Në libër, autori Paulo Freire, pedagogjinë dhe mësimdhënien tradicionale i quan "model bankar i arsimit ", sepse ajo e trajton nxënësin dhe studentin si një enë boshe e cila duhet të mbushet me dije, si një lloj kasaforte bankare (derrkuc bankë). Ai argumenton se pedagogjia duhet ta trajtojë nxënësin si një bashkë-krijues të dijes.
Në mbarë botën libri është shitur në mbi një milion (1 000,000) kopje.
Ndikimi
Vepra është shkruar nën ndikimin e fuqishëm të pikëpamjeve të Frantz Fanon dhe Karl Marx. Një nga thëniet e Freires është se "nuk ka, as nuk ka patur asnjëherë një praktikë arsimore e edukative me zero neutralitet në aspektin hapësinor dhe kohor në kuptimin e të qenurit e angazhuar vetëm për ide abstrakte dhe të paprekshme".
Donaldo Macedo, një ish-koleg dhe bashkëpunëtor i Freires, profesor i Universitetit të Massachusetts në Boston, e quan Pedagogjinë e të shtypurve një tekst për leximin e të cilit njerëzit në shtetet totalitare kanë qenë të rrezikuar që të përballen edhe me dënime. Gjatë luftës anti-aparteid të Afrikës së Jugut, kopjet ad-hoc të Pedagogjisë së të shtypurve u shpërndanë nëpër rrugë nëntokësore si pjesë e "armatimit ideologjik" të grupeve të ndryshme revolucionare si p.sh. Lëvizja e Ndërgjegjes Zezake. Në vitet 1970 dhe 1980 libri u ndalua dhe mbahej në mënyrë klandestine.
Nadir Shahu
Nadir Shah Afshari (persisht: نادر شاه افشار; i njohur gjithashtu si نادر قلی بیگ Nader Qoli Beyg ose تهماسب قلی خان Tahmāsp Qoli Khan, gusht 1688 - 19 qershor 1747) ishte themeluesi i dinastisë Afsharid të Iranit dhe një nga sundimtarët më të fuqishëm në historinë iraniane, duke sunduar si shah i Iranit (Persisë) nga viti 1736 deri në 1747, kur ai u vra gjatë një rebelimi.
Ai zhvilloi fushata të shumta në të gjithë Lindjen e Mesme, Kaukaz, Azinë Qendrore dhe Jugore, si betejat e Heratit, Mihmandust, Murçe-Hort, Ag-Darband, Jegevard, Qafës së Haiber, Karnal dhe Kars. Për shkak të gjeniut të tij ushtarak, disa historianë e kanë përshkruar atë si "Napoleoni i Persisë", "Shpata e Persisë" ose "Aleksandri i Dytë". Nadiri i përkiste fisit turkoman Afshar, një fis gjysmë nomad i vendosur në Horasan në Iranin verilindor, i cili kishte furnizuar me fuqi ushtarake dinastisë Safavid që nga koha e Shah Ismail I.
Nadir u ngrit në pushtet gjatë një periudhe kaosi në Iran, pasi një rebelim nga Pashtunët Hotaki kishte përmbysur shahun e dobët Sulltan Husejnin, ndërsa armiku kryesor i Safavidëve, osmanët, si dhe rusët kishin pushtuar territorin iranian për vete. Nadiri ribashkoi mbretërinë iraniane dhe largoi pushtuesit. Ai u bë aq i fuqishëm sa vendosi të rrëzonte anëtarët e fundit të dinastisë Safavid, e cila kishte sunduar Iranin për më shumë se 200 vjet, dhe të bëhej vetë shah në vitin 1736. Fushatat e tij të shumta krijuan një perandori të madhe që, në masën e saj maksimale, përfshinte shkurtimisht atë tani është pjesë ose përfshin Iranin, Armeninë, Azerbajxhanin, Gjeorgjinë, Kaukazin e Veriut, Irakun, Turqinë, Turkmenistanin, Afganistanin, Uzbekistanin, Bahreinin, Pakistanin, Omanin dhe Gjirin Persik, por shpenzimet e tij ushtarake patën një efekt shkatërrues në ekonominë iraniane.
Nadir idhulloi Xhingis Hanin dhe Timurin, pushtuesit e mëparshëm nga Azia Qendrore. Ai imitoi aftësitë e tyre ushtarake dhe, veçanërisht më vonë gjatë mbretërimit të tij, mizorinë e tyre. Fitoret e tij gjatë fushatave të tij për pak kohë e bënë atë sovranin më të fuqishëm të Azisë Perëndimore, duke sunduar mbi atë që ishte ndoshta perandoria më e fuqishme në botë, por perandoria e tij dhe dinastia që ai themeloi u shpërbë shpejt pasi ai u vra në 1747. Pika e kthesës në karrierën e tij ushtarake filloi nga fushatat e tij të dyta dhe të treta kundër Lezgëve të atëhershëm të revoltuar, si dhe grupeve të tjera etnike të Dagestanit në pjesët veriperëndimore të domenit të tij. Nadir Shahu është përshkruar si "pushtuesi i fundit i madh ushtarak aziatik".
Presidenti i Bullgarisë
parapamje|[[Stema e Republikës së Bullgarisë.]] Presidenti i Republikës së Bullgarisë është kreu i shtetit dhe komandanti i përgjithshëm i Forcave të Armatosura në Bullgari. Rezidenca zyrtare e presidentit është në Boyana Residence, Sofje. Pas përfundimit të raundit të dytë të votimit, kandidati Rumen Radev u zgjodh President i Bullgarisë më 13 nëntor 2016.
Në Bullgari, roli i presidentit është kryesisht si një figurë simbolike, me funksionin kryesor që të jetë 'arbitri' i mosmarrëveshjeve midis institucioneve të ndryshme të Bullgarisë. Ata nuk konsiderohen si kryetarë të qeverisë ose pjesë e pushtetit ekzekutiv të vendit. Megjithatë, në mungesë të një kryeministri, presidentët janë të ngarkuar për emërimin e një administrate të përkohshme, duke u dhënë atyre ndikim të konsiderueshëm mbi qeverinë gjatë periudhave të tilla (Zhelyu Zhelev në 1994-95; Petar Stoyanov në 1997; Rosen Plevneliev në 2013 dhe 2014; dhe Rumen Radev në 2017, 2021 dhe që nga viti 2022). Në disa raste presidenti ka emëruar edhe kryeministrin. Presidenti zgjidhet për një mandat 5 vjeçar, i cili mund të rinovohet vetëm 1 herë. Pasi një individ të ketë shërbyer dy mandate si president, atij individi do t'i ndalohet përgjithmonë të zgjidhet sërish në presidencë sipas rregullave të përcaktuara nga Kushtetuta e Bullgarisë. Presidenti i drejtohet kombit në televizionin kombëtar çdo vit në natën e Vitit të Ri, vetëm pak çaste para fillimit të vitit të ri.
Michiyo Taki
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Tempulli Subrahmanya në Saluvankuppam
Tempulli Subrahmanya në Saluvankuppam të shtetit indian Tamil Nadu, është një faltore kushtuar hyjnisë hindu Murugan. Arkeologët besojnë se faltorja, e zbuluar në vitin 2005, konsiston në dy shtresa: një tempull me tulla i ndërtuar gjatë Periudhës Sangam (shekulli i III p.e.s. deri në shekullin e III të e.s.) dhe një tempull prej graniti i Periudhës Pallava që daton nga shekulli i VIII dhe i ndërtuar mbi faltoren prej tullash. Skuadra e Archaeological Survey of India (ASI) që drejtoi gërmimet beson se tempulli prej tulle mund të jetë më i vjetri i llojit të tij i zbuluar në Tamil Nadu. Megjithatë, arkeologu i shquar indian R. Nagaswamy është kritik me këtë mendim për shkak të mungesës së referencave për faltoren në literaturën popullore të periudhës. Tempulli u zbulua nga një skuadër arkeologësh të ASI-t bazuar në të dhënat e gjetura në një mbishkrim në shkëmb të lënë të ekspozuar nga cunami i Oqeanit Indian të vitit 2004. Fillimisht, gërmimet tregun një faltore të shekullit të VIII të Dinastisë Pallava, ndërsa gërmimet e mëtejshme treguan se faltorja e shekullit të VIII kishte qenë ndërtuar mbi themelet prej tulle të një faltoreje më të hershme. Faltorja prej tulle është datuar nga Periudha Sangam. Tempulli është i drejtuar nga veriu, ndryshe nga shumica e tempujve hindu. Janë gjetur artifakte nga të dyja fazat, si nga faza Sangam ashtu dhe nga ajo Pallava. Tempulli është faltorja më e vjetër e Muruganit në Tamil Nadu. Mendohet gjithashtu se është një nga vetëm dy tempujt para Pallava që janë zbuluar në Tamil Nadu, ndërsa tjetri është Tempulli Veetrirundha Perumal në Veppathur.
Sfondi historik
Megjithëse qyteti i Mahabalipuramit u ndërtua nga mbreti Pallava, Narasimhavarmani I në shekullin e VII, ka dëshmi se një port i vogël mund të ketë funksionuar në sit edhe më herët. Pranë Mahabalipuramit janë zbuluar urnat varresh megalitike që datojnë nga fillimi i erës sonë. Poema e Periudhës Sangam Perumpāṇāṟṟuppaṭai përshkruan një port të quajtur Nirppeyyaru që disa studiues e identifikojnë me Mahabalipuramin e sotëm. Sadrasi pranë Mahabalipuramit ka qenë identifikuar si siti i portit të Sopatmas së përmendur te Periplusi Detit Erythraean.
Mbishkrimet
Pranë tempullit gjenden shumë mbishkrime shkëmbore. Zbulimi i tre kolonave prej granit me mbishkrime dhurimesh të bëra për faltoren çuan në zbulimin e vetë tempullit. Ndërsa një kolonë përmban një mbishkrim që regjistron dhurimin e dhjetë kazhanchuve (topa të vegjël ) prej ari nga një Kirarpiriyan i Mahabalipuramit në vitin 858, një tjetër regjistron dhurimin e 16 kazhanchuve prej ari në vitin 813 për mirëmbajtjen e një feneri nga një grua brahmine e quajtur Vasanthanar. Kolona e tretë ka një mbishkrim nga Raja Raja Chola I. Përveç këtyre, në tempull ndodhen pesë kolona të tjera me mbishkrime nga mbretërit Pallava, Dantivarmani I, Nandivarmani III dhe Kambavarmani, mbreti Rashtrakuta, Krishna III dhe mbreti Chola, Rajendra Chola III.
Zbulimi
Pas Cunamit të Oqeanit Indian të vitit 2004, arkeologët zbuluan mbishkrime shkëmbore që u ekspozuan nga valët e këtij cunami pranë fshatit të vogël të Saluvankuppamit, pranë Vendit të Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s në Mahabalipuram. Mbishkrimet nga mbreti Rashtrakuta, Krishna III dhe mbretërit Chola, Parantaka I dhe Kulothunga Chola I flisnin për një Tempull Subrahmanya në Thiruvizhchil (Saluvanakuppami i tanishëm). S. Rajavelu, epigrafist i Archaeological Survey of India (ASI), identifikoi një kodrinë të afërt si siti i rrënojave të tempullit. Në vitin 2005, arkeologët zbuluan një tempulli Pallava të shekullit të VIII në këtë kodrinë. G. Thirumoorthy, asistent arkeolog i ASI-t, besonte se faltorja mund të ishte tempulli më i vjetër Subrahmanya që do të zbulohej në Tamil Nadu. Kishte hamendësime nëse tempulli mund të ishte një prej "Shtatë Pagodat e Mahabalipuramit". Megjithatë, gërmimet e mëtejshme treguan se tempulli i shekullit të VII ishte ndërtuar mbi mbetjet e një tempulli më të vjetër prej tulle. Sipas Thirumoorthyt, garbhagriha ose sanctum sanctorumi i tempullit prej tulle ishte mbushur me rërë dhe mbuluar me pllaka graniti mbi të cilat ishte ndërtuar tempulli më i ri. Sathyamurthy, Mbikqyrësi i qarkut të Chennait për ASI-n, tha se tempulli prej tulle mund të datonte nga periudha Sangam pasi faltorja qe e drejtuar nga veriu ndryshe nga tempujt modernë që janë të drejtuar nga lindja ose nga perëndimi. Kjo provonte në mënyrë të vendosur se tempulli ishte ndërtuar përpara shekullit të VI ose të VII, kur ishin shkruar Shilpa shastrat, tekstet kanonike të arkitekturës tempullore. Vlerësimet e moshës së faltores prej tulle variojnë nga 1700 deri në 2200 vjet. Arkeologët besojnë se faltorja prej tulle u shaktërrua nga një cunami ose një ciklon, që ka ndodhur rreth 2,200 vjet më parë. Dinastia Pallava ndërtoi një tempull graniti mbi themelet prej tulle në shekullin e VIII, që me gjasu u shkatërrua gjithashtu nga një cunami. Sipas arkeologëve cunami i dytë duhet të ketë ndodhur në shekullin e XIII pasi mbishkrimet e fundit, që flasin për faltoren datojnë nga viti 1215.
Arkitektura
Tempulli i është kushtuar adhurimit të hyjnisë hindu Murugan dhe është i drejtuar nga veriu. Garbhagriha ose shenjtërorja është 2 metra e gjatë dhe 2.2 metra e gjerë si dhe përbëhet prej 27 rreshta tullash. Tullat e përdorura janë të ngjashme me ato të përdorura në sitet e tjera të Periudhës Sangam si Puhari, Urayuri, Mangudi dhe Arikamedu. Një vel (shtizë hyjnore) guri është pozicionuar në hyrje të faltores. Gjatë gërmimeve u zbuluar një pllakë terrakote që paraqiste një Kuravai Koothu, një kërcim që është përmendur te eposi tamil i shekullit të I të e.s. Silappadhikaram. Sathyamoorthy mendon se mund të mos ketë qenë ndonjë idhull në garbhagrihan katrore pasi është shumë e vogël për të bujtur një të tillë. Tempulli është i rrethuar nga një prakara ose mur rrethues që daton nga Periudha Sangam. Sipas Thirumoorthyt, faltorja është "kompleksi më i madh prej tulle që daton nga periudha para-Pallava". Tempulli është ndërtuar mbi një zonë aluvionale mbi të cilën është vendosur një shtresë tullash të bëra nga njeriu. Në majë të kësaj ishin katër shtresa të tjera me tulla të ndara nga katër shtrsa lateriti. Ka dy lloje tullash të përdorura: tulla të mëdha prej lateriti të Periudhës Sangam dhe tulla të holla tabulare të periudhës së mëvonshme. Tullat janë lidhur bashkë me llaç gëlqere.
Artifaktet e zbuluara
Disa nga artifaktet më të rëndësishme të gjetura në sit janë një Nandi (demi i Shivës – babait të Muruganit) prej terrakote, koka e një gruaje, kandila terrakote, copa qeramike dhe një shivalinga (simbol i Shivës) e bërë prej guri të gjelbër. Nandi është artifakti i parë i bërë prej terrakote i zbuluar. Ndërsa shumica e gjërave të zbuluara i përkasin Periudhës Sangam, janë zbuluar gjithashtu edhe artifakte të një periudhe të mëvonshme, duke përfshirë një monedhë bakri Chola.
Aban ibn Taghlib
Ebu Sa'id Aban ibn Taghlib ibn Rubah al-Kindi ishte dijetar shiitë dhe lexues i Kuranit. Nuk dihet se ku ka lindur, por thuhet se ka lindur në Kufa. Ai ishte shok i afërt me Zejn el-Abidin, Muhamed Bakir dhe Xhafer Sadik. Thuhet se Taghlib ka transmetuar rreth 30 hadithe nga imam Sadiku.
John Ruskin
John Ruskin (8 shkurt 1819 – 20 janar 1900) ishte udhëheqës dhe kritik arti anglez i perudhes viktoriane, mendimtar i shquar shoqëror dhe filantrop. Ai shkroi për tema të ndryshme si gjeologjia, arkitektura, mitet, letërsia, arsimi, botanika dhe ekonomia politike. Shkrimi dhe stilet letrare të tij ishin po aq të larmishme. Ruskin shkroi ese dhe traktate, poezi dhe ligjërata, manuale dhe letra e madje edhe një përrallë. Në të gjithë shkrimet e tij, ai theksoi lidhjet mes natyrës, artit dhe shoqërisë. Ai gjithashtu bëri skica të detajuara dhe piktura, bimë dhe zogjë, peisazhe, struktura arkitektonike dhe ornamente.
Muhammed Sidik el-Minshevi
parapamje|El-Minshevi duke recituar suren [[Surja el-En`amë|El-En'am nga 6:95 deri në 6:98]]
Muhamed Sidik el-Minshevi (Arabisht: الشيخ محمد الصديق المنشاوي‎‎) (20 janar 1920 - 20 qershor 1969) ishte lexues i famshëm i Kuranit gjatë shekullit 20-të. I mbiquajtur Al-Saut Al-Baki (arabisht: الصوت الباكي lit. 'Zëri që qan'), ai është pjesë e një kuadrumviratit, së bashku me Abdul Basit, Mustafa Ismail, dhe El-Husari, të cilët konsiderohen si më të rëndësishmit dhe recitues të famshëm të kohëve moderne që patën një ndikim të jashtëzakonshëm në botën islame.
Historia
Duke qenë i ndikuar ndjeshëm nga babai i tij, El-Minshevi ishte gjithashtu një mbrojtës i Muhammad Rifat, Muhammad Salamah, recitues të famshëm të shekullit të 20-të. Ai i studioi rregullat e recitimit nën Ibrahim Es-Su'udi në moshë të re. Ai udhëtoi në shumë vende përfshirë: Indonezinë, Jordaninë, Kuvajtinë, Libinë, Arabinë Saudite dhe Sirinë.
El-Minshevi gjithashtu mori pjesë në recitimet e regjistruara me dy recituesit e tjerë: Kamel al-Bahtimi and Fouad al-Aroussi. Ai i ndihmonte fëmijët me recitimin e Kuranit. قران الكريم
Jeta personale
El-Minshevi u martua dy herë, ai kishte tre djem dhe një vajzë me gruan e parë, përveç pesë djemve dhe katër vajzave me gruan e dytë, por në vitin 1968, gruaja e tij e dytë vdiq ndërsa ishte në një pelegrinazh.
El-Minshevi i përket familjes së hafizëve, kaligrafëve dhe kurrave tradicionalë; dhe si ai, babai i tij, Sidik el-Minshevi, dhe vëllai i tij, Mahmud el-Minshevi, ishin gjithashtu recituesë profesionistë. Djali i tij Mushaf Mulaim ishte bërë gjithashtu një recitues profesionist duke i mësuar fëmijët në stilin e babait të tij. Ai vdiq më 20 qershor 1969 për shkak të prekjes së variçeve të ezofagut për një periudhë të gjatë të jetës së tij.
Trashëgimia
Recitimet e el-Minshevit vazhdojnë të jenë ndër më të njohurit për shkak të stilit të tij të patëmetë dhe texhvidit. Ai ishte autor i shumë librave mbi aspekte të ndryshme të Kuranit, si dhe ishte i përfshirë në shtypjen kaligrafike të tekstit kuranor dhe "festivalin Bota e Islamit". Statusi i tij si Qari ishte i lartë: Ai mbante titullin Shaykh al-Maqâri, dhe mendimet e tij kërkoheshin dhe citoheshin shpesh nga media. Ndër imituesit e tij mund të numërohet një brez recituesish më të rinj. El-Minshevi gjithashtu recitoi në prani të shumë figurave të rëndësishme si presidenti egjiptian Gamal Abdel Nasser në xhaminë Umajad të Sirisë në vitin 1959. Abdel Nasser kishte ftuar gjithashtu Shejh el Minshevin të recitonte në funeralin e vdekjes së babait të tij në Aleksandri, 1968.
Albatera
Albatera është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vega Baja del Segura, të provincës Alicante, në Komunitetin e Valencias. Albatera ka 11656 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 66327 km2.
Mumtaz Mahal
thumb|Mumtaz Mahal Mumtaz Mahal lindi më 1 shtator 1593 në Agra. Ajo ishte vajza e Abdul Hasan Asaf Khan dhe mbesa e perandoreshës Nur Jehan dhe gruaja e perandorit Jahangir. Mumtaz vdiq më 17 qershor 1631 në Burhanpur, duke e lindur fëmijën e saj të katërmbëdhjetë.
Abdul Hasan Asaf Khan
Asaf Khan ishte babai i Mumtaz Mahal, i cili i gruaja e perandorit Shah Jahan, vëllai i madh i Nur Jahanit.
Mirza Abul Hasan Asaf Khan u emërua si guvernator i Lahores nga perandori Jahangir më 1625. Asaf Khan vdiq më 12 qershor 1641, duke luftuar kundër forcave të Raja Jagat Singh. Varri i Asafit ndodhet në Lahore, Pakistan.
Armando Vathkruja
Armando Vathkruja (lindur me 2 Maj 1990 në Shkodër) është një investitor Shqiptar.
Është president dhe pronar i vetëm i grupit Vathkruja dhe Avelra Ltd..
Nebil Çika
Nebil Çika i njohur në Perandorinë Osmane vaktit dhe Turqi sot Ahmed Nebil, (Prevezë, 1893 - Tiranë, 12 nëntor 1944) ka qenë filozof e përkthyes, pas kthimit në Shqipëri u bë ndër gazetarët më të njohur të mes dy luftërave botërore, themelues dhe botues i shumë organeve të shtypit ku më i zëshmi qe e përmuajshmja Minerva, korrespondent i Reuters dhe New York Times. Qe ndër intelektualët që u pushkatuan pa gjyq në bodrumin e hotelit Bristol nga njësitet guerrile të LANÇ. Mund të konsiderohet si një nga themeluesit e gazetarisë profesioniste e moderne shqiptare.
Në dhjetor të vitit 2009, Presidenti i Republikës e dekoroi me Urdhërin «Nderi i Kombit», bashkë me 36 intelektualë të tjerë të Tiranës të vrarë nga komunistët në periudhën 28 tetor-16 nëntor 1944, me motivacionin: «Të martirizuar nga terrori komunist për shkak të besimit në idetë demokratike perëndimore të zhvillimit të Shqipërisë pas Luftës II Botërore».
Biografia
U lind në Prevezë, ku i ati Nuredini punonte doganier, në një familje me prejardhje nga Borshi, nga e ëma qe nip i Sheh Sabri Prevezës. Ishte djali i vetëm i çiftit dhe kishte katër motra, Ikbaleja, Liria, Naxhija dhe Nebija. Shkollimin e mesëm e ndoqi në liceun frëng në Korfuz, ndërsa shkollimin e lartë në "Robert College" në Stamboll. U bë i njohur në debatin kulturor e filozofik në shtypin osman gjatë periudhës së dytë kushtetuese, nga 1910 deri më 1913.
U kthye në atdhe në vitin 1912, arrestohet më 1913 nga forcat greke në Sarandë dhe kryen 6 muaj burg në Janinë, për shkak te kundërshtimit të aneksimit nga Greqia të viseve shqiptare të Vilajetit të Janinës dhe ndikimit te komisioni ndërkombëtar i kufijve. Pas burgut u kthye sërish në Stamboll, ku përfundoi studimet. Gjatë Luftës së Parë Botërore u vendos me familjen në Sarandë, ku punoi mësues, për të vazhduar si sekretar i zyrës së shtypit e më vonë iu kushtua gazetarisë. Më pas u vendos në Selanik, ku punoi në një gazetë franceze të qytetit nën sundimin francez, ku u pushua për shkak të aktivitetit nacionalist shqiptar. Në vitin 1920 vendoset në Tiranë menjëherë pas caktimit të saj si kryeqytet dhe angazhohet tërësisht në gazetari. Qe redaktor dhe kryeredaktor i mjaft organeve të shtypit shqiptar të atyre viteve, si «Revista Pedagogjike», «Reforma», «Java», «Arbëria», «Miku i Popullit», «Minerva», «Bota e Re» etj.
Pas pushtimit italian të Shqipërisë, u mbajt nën mbikëqyrje nga autoritetet fashiste veçanërisht për shkrimet e tij në të përkohshmen «Bota e Re» që botonte, duke theksuar se shkrimet e tij ushtronin “influencë të dëmshme, sidomos mbi rininë stundentore, prandaj është e dobishme të ndalohet botimi i një reviste të tillë dhe i botimeve të tilla në përgjithësi”. Arsye për të cilën më 25 nëntor 1940, Çikën e internuan në Itali.
Vepra
U bë i njohur për lexuesin në osmanisht që më 1910, kur botoi veprën e tij "Uçurtma" në gazetën Izmir si dhe poema prozaike, punime filozofike, politike dhe letrare në organe shtypi të tilla si Yirminci, Asırda Zeka, İştirak, Çocuk Dünyası, Tenkid, Teşvik, Eşek, Karagöz, Haftalık İzmir dhe Piyano. Më 1911 përktheu "İnsânın Menşe'î" të zoologut gjerman Ernest Haeckl, nga varianti në frëngjisht. Përkthyen në turqishten osmane po ashtu "Madde ve Kuvvet" (Ordre et Matière) të Ludwig Büchner.
Së bashku me Baha Tevfikun promovonte një lloj monizmi, të dëlirë nga feja, si filozofi të së ardhmes; duke mbështetur perëndimizimin si parakusht për transformimin e shoqërisë. Shkruanin për zakonet dhe sifatet evropiane, madje duke botuar libra për mirësjelljen duke përtallur tabjatet osmane. Në lidhje me monizmin më 1912 përkthyen edhe veprën tjetër të Haeckl "Der Monismus Als Band Zwischen Religion Und Wissenschaft".
Shigemaru Takenokoshi
(15 Shkurt 1906 – 6 Tetor 1980) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 5 ndeshje dhe ka shënuar 1 gola.
Viver i Serrateix
Viver i Serrateix është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Berguedà, të provincës Barcelona, në Katalonia. Viver i Serrateix ka 186 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 66.81 km2.
Naser Pajaziti
Naser Pajaziti gazetar dhe publicist shqiptar në Maqedoninë e Veriut.
Jeta
Naser Pajaziti ka lindur me 04 Shtator 1976 në Kumanovë. Ai është diplomuar për gazetari në Universitetin e Tiranës më 1999. Nga periudha studentore ka nisur të jetë aktiv me shkrime në gazetat e njohura shqiptare si “Rilindja”, “Republika”, “Enter”, “Fakti”, “Flaka”, etj. Gjatë kësaj periudhe të studimeve ka qenë edhe pjesë e Lëvizjes Studentore “Dardania” në Tiranë, që tubonte studentë nga trevat shqiptare. Me kthimin në vendlindje është punësuar në Radiotelevizionin e Maqedonisë – programi në gjuhën shqipe, më pas ka vijuar si bashkëpunëtor tek AIM Alternative Information Network, revista “Lobi”,  gazeta “Bota Sot”, korrespodent i Zërit të Amerikës nga viti 2003, etj.
Karriera në media
·        Gazetar redaktor RTM 2000-2001, 2002-2003
·        Korrespodent “Zëri Amerikës” 2003-2008
·        Redaktor gazeta FAKTI   2004-2005
·        Bashkëthemelues dhe kryeredaktor INA 2006 – 20015
·        Kryeredaktor i të përditshmes “Gazeta-Shqip”  2008-2009
·        Drejtor i të përditshmes ”24 orë”  2009-2011
·        Redaktor TV21  2015-2017
·        Drejtor INA (Iliria News Agency)  2017 -
Botime
·        “Sfidat politike”, libër publicistik, botuar në Shkup, 2008
Lista e shteteve sipas numrit të përdoruesve të internetit
Kjo është një listë e rënditjes të vendeve sipas numrit të përdoruesve të internetit nga viti 2013. Përdorues të internetit janë personat që përdorin internetin në 12 muajtë e fundit nga secila pajisje, duke përfshirë telefonët celular Përqindja është përqindja e popullatës të një shteti që janë përdorues të internetit. Përllogaritjet e bëra janë nxjerrë nga sondazhet shtëpiake ose nga të dhënat e abonuaesëve të Inernetit.
Matilda Dine (Petrela)
Matilda Dine (Petrela)(lindur më 1973, Korçë) është një violonçeliste shqiptare nga Shqipëria. Ajo është pjesë e Orkestrës Simfonike Lindore të Konektikatit, SHBA.
Nagayasu Honda
ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 4 ndeshje.
Kroi i Kalasë në Vushtrri
Kroi i Kalasë i njohur edhe si Çeshmja e qytetit dhe Çeshmja afër kalasë është një monument i trashëgimisë kulturore që ndodhet afër Kalasë së Vushtrrisë në qytetin e Vushtrrisë.
Biblioteka e Studimeve Gjinore dhe për Familjen
Biblioteka e Studimeve Gjinore dhe për Familjen është biblioteka e parë feministe në Shqipëri. Kjo bibliotekë është hapur së fundmi nga Qendra Aleanca Gjinore për Zhvillim.
Kroi i Kalasë në Vushtrri
Përmbledhje
Besohet se kjo çeshme është ndërtuar në shekullin e XVIII nga Hajredin Pasha, prandaj shpesh këtë çeshme në të kaluarën e kanë quajtur edhe me emrin “Çeshmja e Hajredin Pashës”. Kjo çeshme ka një koritë (një lloj ene e madhe nga guri, në të cilën rezervohet një sasi e caktuar e ujit) e punuar nga guri i latuar dhe i vendosur në tokë si dhe ka një parmak hekuri.
Biblioteka e Studimeve Gjinore dhe për Familjen
Në bibliotekë gjenden rreth 3000 tituj librash, revistash dhe botimesh studimore, përfshirë koleksionin e librave të filozofes amerikane Anne Donchin. Librat u përkasin fushave të ndryshme shkencore – studimore si feminizmit, të drejtave të njeriut dhe barazisë gjinore, shëndetit riprodhues, bio-etikës, filozofisë, sociologjisë, psikologjisë, seksualitetit dhe gjinive të ndryshme letraro-artistike. Pjesa më e madhe e tyre janë në gjuhën angleze.
Kroi i Kalasë në Vushtrri
Përmbledhje
Përveq këtij kroi vendasit e këtij qyteti flasin edhe për 37 kroje publike që dikur kishte në Vushtrri. Krojet shtriheshin duke filluar që nga Kisha ortodokes e Shën Ilisë (afër Urës së Hekurit) e deri te Ura e Gurit, si p.sh: Te kisha ortodokse, te parku, te kalaja, te furra e bukës së çarshisë, të hamami, te ndërtesa e ish-Entit komunal për Çështje Sociale, te xhamia e çarshisë, te Mulliri i Nevzatit, etj. Uji që rrjedhte nga këto kroje ishte i pastër dhe në sasi të madhe. Nga 37 çeshme, deri më sot kanë arritur të mbijetojnë vetëm tri prej tyre, duke përfshirë këtē çeshme afër kalasë, pastaj çeshmja e xhamisë së çarshisë si dhe çeshmja te Mulliri i Nevzatit.
Identiteti kulturor
parapamje|djathtas|Identiteti kulturor mund të shprehet përmes stileve të caktuara të veshjes ose shenjave të tjera estetike
Identiteti kulturor është një pjesë e identitetit të një personi, ose e vetëkonceptimit dhe vetëperceptimit të tij, dhe lidhet me kombësinë, përkatësinë etnike, fenë, klasën shoqërore, brezin, vendbanimin ose çdo lloj grupi shoqëror që ka kulturën e tij të veçantë. Në këtë mënyrë, identiteti kulturor është karakteristik edhe për individin, por edhe për grupin identik kulturor të anëtarëve që ndajnë të njëjtin identitet kulturor ose edukim. Identiteti kulturor është një proces i rrjedhshëm që ndryshon nga përvoja të ndryshme shoqërore, kulturore dhe historike. Disa njerëz pësojnë më shumë ndryshime të identitetit kulturor në krahasim me të tjerët, ata që ndryshojnë më rrallë kanë një identitet të qartë kulturor. Kjo do të thotë se ata kanë një integrim dinamik por të qëndrueshëm të kulturës së tyre..
Janë tre pjesë që përbëjnë një identitet kulturor të një personi, këto janë njohuritë kulturore, etiketa e kategorisë dhe lidhjet shoqërore. Njohuria kulturore është kur një person lidhet me identitetin e tij duke kuptuar karakteristikat thelbësore të kulturës së tij. Etiketa e kategorisë është vendi ku një person lidhet me identitetin e tij përmes anëtarësimit indirekt të kulturës së përmendur. Lidhjet sociale janë vendi ku një person lidhet me PP-në e tij përmes marrëdhënieve shoqërore. Identiteti kulturor zhvillohet përmes një sërë hapash. Së pari, një person arrin të kuptojë një kulturë duke u zhytur në ato vlera, besime dhe praktika. Së dyti, personi më pas identifikohet si anëtar i asaj kulture në varësi të rangut të tij brenda atij komuniteti. Së treti, ata zhvillojnë marrëdhënie të tilla si familja e ngushtë, miqtë e ngushtë, kolegët dhe fqinjët.
Kultura është një term që është shumë kompleks dhe shpesh i kontestuar me akademikët që regjistrojnë rreth 160 ndryshime në kuptim. Mbështetja e nocionit të kulturës është se ajo është dinamike dhe ndryshon me kalimin e kohës dhe në kontekste të ndryshme duke rezultuar që shumë njerëz sot identifikohen me një ose më shumë kultura dhe shumë të ndryshme.
Është një tipar përcaktues i identitetit të një personi, duke kontribuar në mënyrën se si ata e shohin veten dhe grupet me të cilat identifikohen. Kuptimi i një personi për identitetin e tij dhe të të tjerëve zhvillohet që nga lindja dhe formohet nga vlerat dhe qëndrimet e përhapura në shtëpi dhe në komunitetin përreth.
Zona kulturore
Vihet re gjithashtu se "zona kulturore" e një individi ose vendi ku jeton, ndikon në kulturën që ai person i përmbahet. Ambienti, mjedisi dhe njerëzit në këto vende luajnë një rol në mënyrën se si ndihet dikush për kulturën që dëshiron të adoptojë. Shumë emigrantë gjejnë nevojën për të ndryshuar kulturën e tyre në mënyrë që të përshtaten me kulturën e shumicës së qytetarëve në vend. Kjo mund të bie ndesh me besimin aktual të një emigranti në kulturën e tyre dhe mund të përbëjë një problem, pasi emigranti ndihet i detyruar të zgjedhë midis dy kulturave prezantuese.
Gjuha
Gjuha lejon që njerëzit në grup të diskutojnë vlerat, besimet dhe zakonet e tyre, të cilat të gjitha ndihmojnë në krijimin e identitetit kulturor. Kur fëmijët humbasin gjuhën e tyre, ata humbasin një pjesë ose të gjithë identitetin e tyre kulturor. Kur studentët që nuk flasin anglisht amtare, shkojnë në klasa ku u kërkohet të flasin vetëm anglisht, ata mendojnë se gjuha e tyre amtare nuk ka asnjë vlerë. Shpesh kjo çon në humbjen e kulturës dhe gjuhës së tyre dhe kjo mund të çojë ose në një ndryshim masiv në identitetin kulturor, ose ata e gjejnë veten duke luftuar për të kuptuar se kush janë. Gjuha përfshin gjithashtu mënyrën se si njerëzit flasin me bashkëmoshatarët, anëtarët e familjes, figurat e autoritetit dhe të huajt, duke përfshirë tonin dhe familjaritetin që përfshihet në gjuhë. Procesi i të mësuarit mund të ndikohet gjithashtu nga identiteti kulturor nëpërmjet të kuptuarit të fjalëve specifike dhe preferencës për fjalë të veçanta kur mësoni dhe përdorni një gjuhë të dytë. Meqenëse shumë aspekte të identitetit kulturor të një personi mund të ndryshohen, të tilla si qytetaria ose ndikimi nga kulturat e jashtme mund të ndryshojë traditat kulturore, gjuha është një komponent kryesor i identitetit kulturor.
Arsimi
Identiteti kulturor shpesh nuk diskutohet në klasë ose në mjedisin mësimor ku një instruktor kryeson klasën. Kjo ndodh shpesh kur instruktori përpiqet të diskutojë identitetin kulturor dhe çështjet që vijnë me të në klasë dhe haset në mosmarrëveshje dhe nuk mund të bëjë përparim në bisedë. Për më tepër, të mos flasim për identitetin kulturor mund të çojë në çështje të tilla si ndalimi i rritjes së arsimit, zhvillimi i ndjenjës së vetvetes dhe kompetencës sociale. Në këto mjedise shpesh ka shumë kultura të ndryshme dhe mund të shfaqen probleme për shkak të botëkuptimeve të ndryshme që i pengojnë të tjerët të jenë në gjendje të mendojnë nga jashtë për vlerat e bashkëmoshatarëve të tyre dhe prejardhjet e ndryshme. Nëse studentët janë në gjendje të mendojnë nga jashtë, atëherë ata jo vetëm që mund të lidhen më mirë me bashkëmoshatarët e tyre, por edhe të zhvillojnë më tej botëkuptimin e tyre. Përveç kësaj, instruktorët duhet të marrin parasysh nevojat e formimeve të ndryshme të studentëve në mënyrë që të transmetojnë më së miri materialin në një mënyrë që të angazhojë studentin.
Kur studentët mësojnë se njohuritë dhe e vërteta janë të rëndësishme për çdo person, se instruktorët nuk dinë gjithçka dhe se përvojat e tyre personale diktojnë atë që ata besojnë se mund të kontekstualizojnë më mirë informacionin e ri duke përdorur përvojat e tyre, si dhe duke marrë parasysh përvojat e ndryshme kulturore. e të tjerëve. Kjo nga ana tjetër rrit aftësinë për të menduar në mënyrë kritike dhe për të sfiduar informacionin e ri, i cili përfiton të gjithë studentët që mësojnë në një mjedis klase. Ka dy mënyra se si instruktorët mund ta nxjerrin më mirë këtë përgjigje nga studentët e tyre përmes komunikimit aktiv të identitetit kulturor. E para është duke i bërë studentët të përfshihen në diskutime në klasë me bashkëmoshatarët e tyre. Duke vepruar kështu krijon komunitet dhe u mundëson studentëve të ndajnë njohuritë e tyre, si dhe të pyesin bashkëmoshatarët dhe instruktorët e tyre, duke mësuar në këtë mënyrë për identitetin kulturor të njëri-tjetrit dhe duke krijuar pranim të botëkuptimeve të ndryshme në klasë. Mënyra e dytë është duke përdorur metoda aktive të të mësuarit si "formimi i grupeve të vogla dhe analizimi i rasteve të studimit". Nëpërmjet angazhimit në të mësuarit aktiv, studentët mësojnë se identiteti i tyre kulturor është i mirëpritur dhe i pranuar.
Yasuo Haruyama
(4 Prill 1906 – 17 Qershor 1987) ishte një ish-futbollist japonez.
Shpella e Kusarit
Shpelës së Kusarit është një shpellë që ndodhet në pjesën jugperëndimore të Kosovës, 70 km në jugperëndim të Prishtinës, kryeqytetit të vendit. Shpella e Kusarit ndodhet 501 metra mbi nivelin e detit.
Përmbledhje
Relievi përreth Shpelës së Kusarit është i larmishëm dhe kryesisht i mbuluar nga bimët në pjesën e poshtme veriore. Pika më e lartë në zonë ka një lartësi prej 808 metrash dhe është 1.4 km në jug të Shpellës së Kusarit. Përreth Shpellës së Kusarit, zona është është mjaft e populluar, dhe ka rreth 58 njerëz për kilometër katror. Qyteti më i afërt i madh është Gjakova, 7.1 km në veri të Shpellës së Kusarit. Zona përreth Shpellës së Kusarit është pothuajse e mbuluar me fusha.
Klima është e butë. Temperatura mesatare 11 °C. Muaji më i nxehtë është gushti, më 24 °C, dhe dhjetori më i ftohtë, në −2 °C. Reshjet mesatare 1,382 milimetra në vit. Muaji më i lagësht është nëntori me 153 milimetra shi dhe më i thati është gushti me 28 milimetra.
Fulvio Cordignano
Fulvio Kordinjano (it. Fulvio Cordignano; Moggio, 19 tetor 1887 - Romë, 9 maj 1952) ka qenë jezuit dhe albanolog italian.
Biografia
U lind në Moggio, sot komunë e Udinezes në veri të Italisë. Më 1905 hyri në Shoqërinë e Jezuit në Kremona. Pasi studion një vit letersi më 1908 vazhdoi studimet për filozofi po aty në vitet 1909-1911, pastaj për magistero (fazë parapërgatitore) shkoi në Kolegjin Saverian të Shkodrës në vitet 1914-16.
Plotësoi studimet teologjike në vitet 1917-1920; më pas shkoi në Velehrad (Belgjikë), Hasting (Angli), Dublin (Irlandë) e Louvre (Belgjikë). U shugurua meshtar më 31 dhjetor 1918. Më 1921 u fut në Institutin Biblik në Romë dhe më 1922 punoi në revistën "Civiltà Cattolica". U kthye në Shkodër në vitet 1924-1925, ku dha filozofi e letërsi në Seminarin Papnor dhe drejtoi edhe Akademinë e Studimeve Shqiptare të krijuar.
Nga 1926 gjer më 1941 shërbeu si misionar në Misionin shëtitës shqiptar. Më 1929 u ftua nga drejtori Papahristo i Liceut Francez që të vendosej në Korçë, ku jo vetëm t'u shërbente katolikëve që ishin vendosur në qytet, por edhe të kontribuonte në lice me ekspertizën e vet pedagogjike. Më 1942, pas një polemike publicistike, jezuitët e larguan nga Shqipëria. Shërbeu fillimisht në Padova në vitet 1942-1949, pastaj në Palermo (1950) e Gorizia (1951). Ndërroi jetë në Romë më 9 maj 1952.
Vepra
Botoi më 1931 veprën Lingua albanese, ku krahas njohurive gjuhësore të dialektit gegë, jep të përndara edhe 112 proverba shqip me përkthimin italisht. Në revistën "Voci dell'oriente" botoi një sërë artikujsh për folklorin shqiptar, po ashtu edhe tek "Matelda" e botuar në Torino, më 1924. Më 1925 shkroi edhe ''Epopeja kombtare e popullit shqiptar. La poesia epica del confine nell'Albania del Nord'' (Eposi i kufirit i Shqipërisë Veriore) e vitit 1943 është një vepër dyvëllimshe e Kordinjanos, ku vëllimi i dytë përmban mostra të përkthyera në italisht.
Teli
parapamje|300px|Tela me gjemba Teli është një fije ose shufër metalike e vetme zakonisht cilindrike, fleksibël. Telat përdoren për të mbajtur ngarkesa mekanike ose sinjale telekomunikacioni dhe elektrike. Teli zakonisht formohet duke e tërhequr metalin përmes një vrime në një pllakë të prerë ose tërheqjeje. Matësit e telave vijnë në madhësi të ndryshme standarde, siç shprehen në termat e një numri matës. Termi 'tel' përdoret gjithashtu më lirshëm për t'iu referuar një grupi fijesh të tilla, si në "tel me shumë zinxhirë", i cili më saktë quhet një litar teli në mekanikë, ose një kabllo në energji elektrike.
Giuseppe Mazzini
Giuseppe Mazzini (22 qershor 1805 – 10 mars 1872) ishte një politikan, gazetar dhe aktivist italian për bashkimin e Italisë (Risorgimento) dhe kryetar i lëvizjes revolucionare italiane. Përpjekjet e tij ndihmuan në krijimin e Italisë së pavarur dhe të bashkuar në vend të disa shteteve të veçanta, shumë të dominuara nga fuqitë e huaja, që ekzistonin deri në shekullin e 19-të. Një nacionalist italian në traditën radikale historike dhe një ithtar i një republikanizmi të frymëzimit social-demokrat, Mazzini ndihmoi në përcaktimin e lëvizjes moderne evropiane për demokracinë popullore në një shtet republikan.
Vitet e hershme
Mazzini ka lindur në Gjenova, atëherë pjesë e Republikës së Ligurisë. Babai i tij Giacomo Mazzini, me prejardhje nga Chiavari, ishte një profesor universiteti që i ishte përmbajtur ideologjisë jakobine, ndërsa nëna e tij Maria Drago ishte e njohur për bukurinë e saj dhe entuziazmin fetar jansenist. Që në moshë shumë të hershme, Mazzini tregoi cilësi të mira të të mësuarit, si dhe një interes të parakohshëm për politikën dhe letërsinë. Ai u pranua në universitet në moshën 14 vjeç, u diplomua për drejtësi në 1826 dhe fillimisht ushtrua si "avokat i të varfërve". Mazzini gjithashtu shpresonte të bëhej një romancier historik ose një dramaturg dhe në të njëjtin vit shkroi esenë e tij të parë, Dell'amor patrio di Dante ("Për dashurinë patriotike të Dantes"), botuar në 1827. Në 1828–1829, ai bashkëpunoi me gjenovezët gazeta L'Indicatore Genovese e cila u mbyll shpejt nga autoritetet piemonteze. Më pas ai u bë një nga autorët kryesorë të L'Indicatore Livornese, botuar në Livorno nga Francesco Domenico Guerrazzi, derisa kjo gazetë u mbyll nga autoritetet.
Në vitin 1827, Mazzini udhëtoi për në Toskanë, ku u bë anëtar i Carbonari, një shoqatë e fshehtë me qëllime politike. Më 31 tetor të atij viti, ai u arrestua në Gjenova dhe u internua në Savona. Në fillim të vitit 1831, ai u lirua nga burgu, por u mbyll në një fshat të vogël. Në vend të kësaj ai zgjodhi mërgimin, duke u zhvendosur në Gjenevë, Zvicër.
Kryengritje të dështuara
Në vitin 1831, Mazzini shkoi në Marsejë, ku u bë një figurë i njohur në mesin e të mërguarve italianë. Ai ishte një vizitor i shpeshtë në banesën e Giuditta Bellerio Sidoli, një e ve modenese që u bë e dashura e tij. Në gusht 1832 Giuditta Sidoli lindi një djalë, pothuajse me siguri djalin e Mazzinit, të cilin e quajti Joseph Démosthène Adolpe Aristide sipas anëtarëve të familjes së Démosthène Ollivier, me të cilin po qëndronte Mazzini. Olliviers u kujdes për fëmijën në qershor 1833 kur Giuditta dhe Mazzini u nisën për në Zvicër. Fëmija vdiq në shkurt 1835.
Mazzini organizoi një shoqëri të re politike të quajtur Italia e Re. Ishte një shoqëri e fshehtë e formuar për të promovuar bashkimin italian: "Një komb i lirë, i pavarur, republikan." Mazzini besonte se një kryengritje popullore do të krijonte një Itali të bashkuar dhe do të prekte një lëvizje revolucionare në mbarë Evropën. Motoja e grupit ishte Zoti dhe Populli, dhe parimi i tij bazë ishte bashkimi i disa shteteve dhe mbretërive të gadishullit në një republikë të vetme si themeli i vetëm i vërtetë i lirisë italiane. Kombi i ri duhej të ishte “Republika e vetme, e pavarur, e lirë”.
Pavarësisht nga kjo pengesë, viktimat e së cilës më vonë krijuan dyshime të shumta dhe grindje psikologjike në Mazzini, ai organizoi një kryengritje tjetër për vitin e ardhshëm. Një grup mërgimtarësh italianë do të hynin në Piemonte nga Zvicra dhe do të përhapnin revolucionin atje, ndërsa Giuseppe Garibaldi, i cili së fundi ishte bashkuar me Italinë e Re, do të bënte të njëjtën gjë nga Genova. Sidoqoftë, trupat piemontese e shtypën lehtësisht përpjekjen e re. Denis Mack Smith shkruan:
"Në pranverën e vitit 1834, ndërsa ishte në Bernë, Mazzini dhe një duzinë refugjatësh nga Italia, Polonia dhe Gjermania themeluan një shoqatë të re me emrin madhështor Europa e Re. Ideja e tij themelore dhe po aq madhështore ishte se, ndërsa Revolucioni Francez i vitit 1789 kishte zgjeruar konceptin e lirisë individuale, një revolucion tjetër do të duhej tani për lirinë kombëtare dhe vizioni i tij shkonte më tej, sepse ai shpresonte që në një të ardhme pa dyshim të largët. Kombet e lira mund të kombinohen për të formuar një Evropë të lirshme federale me një lloj asambleje federale për të rregulluar interesat e tyre të përbashkëta. ... Synimi i tij nuk ishte asgjë më pak se të përmbyste zgjidhjen evropiane të rënë dakord në 1815 nga Kongresi i Vjenës, i cili kishte rivendosur një hegjemoni shtypëse të disa fuqive të mëdha dhe kishte bllokuar shfaqjen e kombeve më të vogla. ... Mazzini shpresonte, por pa shumë besim, se vizioni i tij për një ligë ose shoqëri të kombeve të pavarura do të realizohej gjatë jetës së tij. Në praktikë, Evropës së Re i mungonin paratë dhe mbështetja popullore për më shumë se një ekzistencë afatshkurtër. Megjithatë, ai i qëndroi gjithmonë besnik idealit të një kontinenti të bashkuar, për të cilin krijimi i kombeve individuale do të ishte një paraprak i domosdoshëm."
Më 28 maj 1834, Mazzini u arrestua në Solothurn dhe u internua nga Zvicra. Ai u zhvendos në Paris, ku u burgos përsëri më 5 korrik. Ai u lirua vetëm pasi premtoi se do të transferohej në Angli. Mazzini, së bashku me disa miq italianë, u zhvendos në janar 1837 për të jetuar në Londër në kushte shumë të këqija ekonomike.
Mërgimi në Londër
Më 30 prill 1840, Mazzini reformoi Giovine Italia në Londër dhe më 10 nëntor të të njëjtit vit ai filloi të nxjerrë Apostolato popolare ("Apostullimi i Popullit").
Një varg përpjekjesh të dështuara për të nxitur kryengritje të mëtejshme në Siçili, Abruzzi, Toskana dhe Lombardi-Venecia e dekurajuan Mazzinin për një periudhë të gjatë, e cila u zvarrit deri në vitin 1840. Ai u braktis gjithashtu nga Sidoli, e cila ishte kthyer në Itali për t'u ribashkuar me fëmijët e saj. Ndihma e nënës së tij e shtyu Mazzini të krijonte disa organizata që synonin bashkimin ose çlirimin e kombeve të tjera, në vazhdën e Giovine Italia, "Gjermania e Re", "Polonia e Re" dhe "Zvicra e Re", të cilat ishin nën kujdesi i "Evropës së Re" (Giovine Europa). Ai gjithashtu krijoi një shkollë italiane për njerëzit e varfër aktivë nga 10 nëntori 1841 në 5 Greville Street, Londër. Nga Londra ai gjithashtu shkroi një seri të pafund letrash për agjentët e tij në Evropë dhe Amerikën e Jugut dhe u miqësua me Thomas Carlyle dhe gruan e tij Jane. Lëvizja "Evropa e Re" frymëzoi gjithashtu një grup kadetësh dhe studentësh të ushtrisë së re turke, të cilët më vonë në histori e quajtën veten "Turqit e Rinj".
Në vitin 1843, ai organizoi një tjetër trazirë në Bolonjë, e cila tërhoqi vëmendjen e dy oficerëve të rinj të Marinës Austriake, Attilio and Emilio Bandiera. Me mbështetjen e Mazzinit, ata zbarkuan pranë Cosenza (Mbretëria e Napolit), por u arrestuan dhe u ekzekutuan. Mazzini akuzoi qeverinë britanike se kishte kaluar informacione për ekspeditat tek napolitanët, dhe çështja u ngrit në Parlamentin Britanik. Kur u pranua se letrat e tij private ishin hapur me të vërtetë dhe përmbajtja e tyre iu zbulua nga Ministria e Jashtme qeverive austriake dhe napolitane, Mazzini fitoi popullaritet dhe mbështetje midis liberalëve britanikë, të cilët ishin të zemëruar. nga një ndërhyrje kaq flagrante e qeverisë në korrespondencën e tij private.
Në vitin 1847, ai u transferua përsëri në Londër, ku i shkroi një "letër të hapur" të gjatë Papa Piut IX, reformat e dukshme liberale të të cilit i kishin fituar atij një status të çastit si një paladin i mundshëm i bashkimit të Italisë, por Papa nuk iu përgjigj. Ai gjithashtu themeloi Lidhjen Ndërkombëtare Popullore. Më 8 mars 1848, Mazzini ishte në Paris, ku krijoi një shoqatë të re politike, Associazione Nazionale Italiana. Duke kërkuar falje që nuk ishte në gjendje të merrte pjesë në festën e parë vjetore të Shoqërisë së Shëlbimit të Leeds (një eksperiment komunitar) më 7 janar 1847, ai ofroi të bëhej abonent.
Kryengritjet e viteve 1848–1849
Më 7 prill 1848, Mazzini arriti në Milano, popullsia e të cilit ishte rebeluar kundër garnizonit austriak dhe kishte krijuar një qeveri të përkohshme. Lufta e Parë për Pavarësi Italiane, e nisur nga mbreti piemontes, Charles Albert për të shfrytëzuar rrethanat e favorshme në Milano, u kthye në një dështim të plotë. Mazzini, i cili nuk kishte qenë kurrë i njohur në qytet sepse donte që Lombardia të bëhej republikë në vend që të bashkohej me Piemontin, braktisi Milanin. Ai u bashkua me forcën e parregullt të Garibaldit në Bergamo, duke u zhvendosur në Zvicër me të. Mazzini ishte një nga themeluesit dhe drejtuesit e Partisë së Veprimit, partia e parë e organizuar në historinë e Italisë.