cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kritikat ndaj Nënë Terezës
Pagëzimet e vdekjes
Murray Kempton ka argumentuar se pacientëve nuk u ishte dhënë informacione të mjaftueshme për të marrë një vendim të informuar nëse ata donin të pagëzoheshin dhe rëndësinë teologjike të një pagëzimi të krishterë. Simon Leys, duke mbrojtur praktikën në një letër drejtuar Rishikimit të Librave në New York, argumentoi se konvertimi i detyruar është ose dashamirës ose moralisht neutral.
Marrëdhëniet me figura publike të diskutueshme
Në Hell's Angel dhe The Missionary Position, Hitchens rrafshoi kritikat ndaj asaj që ai e vlerësoi si miratimin e Nënë Terezës për qeverinë e Enver Hoxhës në Shqipërinë Socialiste. Ajo vizitoi Shqipërinë në Gusht 1989, ku u prit nga e veja e Hoxhës, Nexhmije, Ministri i Jashtëm Reis Malile, Ministri i Shëndetësisë, Ahmet Kamberi, Kryetari i Kuvendit Popullor Petro Dode, dhe zyrtarë të tjerë të shtetit dhe të partisë. Më pas ajo vuri një tufë lulesh mbi varrin e Hoxhës, dhe vendosi një kurorë në statujën e Nënës Shqipëri.
Ajo pranoi para nga botuesi britanik Robert Maxwell, cili, siç u zbulua më vonë, përvetësoi 450 milion UK nga fondet e pensioneve të punonjësve të tij. Nuk ka asnjë sugjerim që ajo ishte në dijeni të ndonjë vjedhjeje përpara se të pranonte dhurimin në të dyja rastet. Kritika përqendrohet në deklaratën e personazhit të Terezës të prodhuar në çështjen Charles Keating, ku Keating u akuzua për mashtrim pas dështimeve të biznesit të profilit të lartë. Keating kishte dhuruar miliona dollarë Nënë Terezës dhe i kishte huazuar asaj avionin e tij privat kur vizitoi Shtetet e Bashkuara. Dënimet e Keating u hodhën në apel, siç ishte një gjykim i përmbledhur. Keating më vonë u zotua fajtor për katër akuza për mashtrim teli dhe falimentimi dhe u dënua me vuajtje me kohë.
Pas pezullimit të lirisë civile të Kryeministrit Indian Indira Gandhi në 1975 ( Urgjenca ), Nënë Tereza tha: "Njerëzit janë më të lumtur. Ka më shumë punë. Nuk ka greva ”. Këto komente aprovuese u panë si rezultat i miqësisë midis Terezës dhe Partisë së Kongresit. Komente të Nënë Terezës madje u kritikuan edhe jashtë Indisë brenda mediave katolike.
Ajo mbështeti nominimin e Licio Gelli për Çmimin Nobel në Letërsi. Gelli ishte i njohur për kryetarin e shtëpizës masonike të Propaganda due, e cila ishte e implikuar në vrasje të ndryshme dhe raste korruptive të profilit të lartë në Itali, si dhe kishte lidhje të ngushta me Lëvizjen Sociale neo-fashiste Italiane dhe Junta Ushtarake Argjentinase
. Në vitin 2017, gazetari hetues Gianluigi Nuzzi, në një libër të titulluar Original Sin publikoi dokumente kontabël nga Banka e diskutueshme e Vatikanit - zyrtarisht i njohur si Instituti për Punët e Fesë, i cili zbuloi se fondet që mbaheshin në emrin e Nënë Terezës në emër të saj bamirësi i kishte bërë asaj klientin më të madh të Bankës, dhe ato arritën në miliarda. Nëse ajo kishte bërë tërheqje të konsiderueshme, Banka do të kishte rrezikuar me vonesë.
Motivim për veprimtari bamirësie
Chatterjee deklaroi se imazhi publik i Nënë Terezës si një "ndihmëse e të varfërve" ishte keqësues, dhe se vetëm disa qindra njerëz shërbehen madje edhe nga më të mëdhenjtë e shtëpive. Në vitin 1998, në mesin e 200 organizatave bamirëse të ndihmës që raportuan të veprojnë në Kalkuta, Misionarët e Bamirësisë nuk u renditën në organizatat më të mëdha bamirëse - me bamirësinë Asambleja e Zotit, veçanërisht duke shërbyer një numër më të madh të të varfërve me 18,000 vakte në ditë.
Chatterjee deklaroi se shumë operacione të rendit nuk përfshijnë asnjë aktivitet bamirës, por në vend të kësaj përdorin fondet e tyre për punë misionare. Ai deklaroi, për shembull, se asnjë nga tetë lehtësirat që Misionarët e Bamirësisë drejtojnë në Papua Guinea e Re nuk kanë banorë në to, duke qenë thjesht me qëllim të kthimit të njerëzve lokalë në katolicizëm.
Ndoherë ajo u akuzua nga Hindusët në vendin e saj të adoptuar për përpjekjen për të kthyer të varfërit në katolicizëm duke vepruar "vjedhurazi". Christopher Hitchens e përshkroi organizimin e Nënë Terezës si një kult që promovonte vuajtje dhe nuk i ndihmonte ata në nevojë. Ai tha se fjalët e vetë Nënë Terezës për varfërinë vërtetuan se qëllimi i saj nuk ishte të ndihmonte njerëzit, duke cituar fjalët e saj në një konferencë shtypi të vitit 1981, në të cilën u pyet: "A i mëson të varfërit të durojnë pjesën e tyre?" Ajo u përgjigj: "Unë mendoj se është shumë e bukur për të varfërit të pranojnë pjesën e tyre, ta ndajnë atë me pasionin e Krishtit. Unë mendoj se bota po ndihmohet shumë nga vuajtjet e njerëzve të varfër. "
Marrëdhënia me kolonializmin dhe racizmin
Feministja Australiane Germaine Greer e quajti atë një "imperialiste fetare", e cila predikonte më të prekurit në emër të shpirtrave të korrjes për Jezusin. Në një ese në koleksionin Gratë e Bardha në Hapësirat e Racializuara, historiani Vijay Prashad tha për Nënë Terezën:
"Nënë Tereza është imazhi kuintesencial i gruas së bardhë në koloni, duke punuar për të shpëtuar trupat e errët nga tundimet dhe dështimet e tyre. [...] Media ndërkombëtare e mbizotëruar euro-amerikane vazhdon të mbajë idenë koloniale se popujt e bardhë janë disi të pajisur posaçërisht me aftësinë për të krijuar ndryshime shoqërore. Kur njerëzit jo të bardhë punojnë në këtë drejtim, mediat zakonisht kërkojnë përfitues ose mësues të bardhë, ose përndryshe, për të bardhët që qëndrojnë në krah për të drejtuar aktorët jo të bardhë. Organet e errëta nuk mund të veprojnë me vullnetin e tyre për të shtrirë kapacitetin e tyre, sepse ata duhet të presin, media duket se nënkupton, për një administrator kolonial, disa teknokrat nga IBM ose FMN për t'u thënë atyre se si të bëjnë gjëra. Kur bëhet fjalë për të shpëtuar të varfërit, trupat e errët janë përsëri të padukshëm, sepse media duket se feston vetëm pllakat e lodhura të tilla si Nënë Tereza dhe injorojnë luftërat e atyre trupave për çlirimin e tyre. Prandaj, të hapësh jetën e dikujt si Nënë Tereza për shqyrtim, është gjithnjë e vështirë. [...] Puna e Nënë Terezës ishte pjesë e një ndërmarrje globale për zbutjen e fajit borgjez, në vend se një sfidë e mirëfilltë për ato forca që prodhojnë dhe ruajnë varfërinë."
Kritikat pas vdekjes
Nënë Tereza vdiq në 1997. Përkundër kërkesës së saj që të gjitha shkrimet dhe letërkëmbimet e saj të shkatërrohen, një koleksion i tyre u lëshua në publik pas vdekjes në formën e librave. Shkrimet e saj zbuluan se ajo luftoi me ndjenja të shkëputjes, që ishin në kontrast me ndjenjat e forta që ajo i kishte përjetuar si fillestare e re. Në letrat e saj Nënë Tereza përshkruan një ndjenjë të gjatë të dekadave të shkëputur nga Zoti dhe i mungonte zelli i mëparshëm që kishte karakterizuar përpjekjet e saj për të filluar Misionarët e Bamirësisë. Si rezultat i kësaj, ajo u gjykua nga disa se "kishte pushuar së besuari" dhe u kritikua pas vdekjes për hipokrizinë. Thomas C. Reeves sugjeron që kjo kritikë tregon një panjohuri themelore me konceptin e " natës së errët të shpirtit ".
"Holier se Ti", episodi i 23 maj 2005 të programit Showtime Penn & Teller: Bullshit!, kritikoi Nënë Terezën, si dhe Mahatma Gandhi dhe Dalai Lama e 14-të. Konkretisht, episodi tregoi marrëdhëniet e Nënë Terezës me Charles Keating dhe familjen Duvalier, si dhe cilësinë e kujdesit mjekësor në shtëpinë e saj për vdekjen. Christopher Hitchens shfaqet në episod, duke ofruar llogari bazuar në raportimet e tij për jetën e saj. Sipas Navin B. Chawla, Misionarët e Bamirësisë krijuan një mision të vogël në Port-au-Prince. Një ditë pasi Nënë Tereza vizitoi dhe u largua, nusja e Duvalier shkoi në misionin e Nënë Terezës dhe dhuroi 1.000 dollarë, jo një milion siç raportohet.
Në vitin 2016, kur ajo u kanonizua, Dan Savage tërhoqi vëmendjen ndaj provave konfliktuale dhe akuzoi NPR se përshkruante mrekullitë e pretenduara në një mënyrë që favorizonte interpretimin e kishës.
Përgjigjet ndaj kritikave
Melanie McDonagh beson se Nënë Tereza është në pjesën më të madhe "e kritikuar për të mos qenë ajo që nuk e përcaktoi kurrë, sepse nuk ka bërë gjëra që kurrë nuk i ka parë si punë të saj". McDonagh deklaroi "Që ajo nuk ishte një kreu i qeverisë. Ajo nuk i adresoi shkaqet themelore të varfërisë, sepse ajo po adresonte simptomat dhe ajo e bëri atë mirë, "dhe as motrat e saj punonjëse sociale. McDonagh komentoi, "Ajo nuk po përpiqej të bënte asgjë përveç se t'i trajtonte njerëzit në kufijtë e shoqërisë sikur të ishin vetë Krishti".
Navin B. Chawla thekson se Nënë Tereza kurrë nuk kishte ndërmend të ndërtojë spitale, por të sigurojë një vend ku ata që nuk kishin pranuar pranimin "të paktën mund të vdisnin duke qenë të ngushëlluar dhe me ndonjë dinjitet". Ai gjithashtu kundërshton kritikët e Nënë Terezës duke thënë se shtrimet në spitalin e saj periodik u nxitën nga anëtarët e stafit kundër dëshirave të saj dhe ai kundërshton pretendimin se ajo kreu pagëzime të pasakta. "... ata që janë të shpejtë për të kritikuar Nënë Terezën dhe misionin e saj, nuk janë në gjendje ose nuk dëshirojnë të bëjnë asgjë për të ndihmuar me duart e tyre."
Resul Bedo
Resul Bedo ka lindur në vitin 1926 në fshatin Fushë-Bardhë të Gjirokastrës. Në moshën 15-vjeçare, ishte nga të parët që u rreshtua në çetën “Çerçiz Topulli”, më pas në batalionin “Asim Zeneli” dhe më vonë në Brigadën e 6 Sulmuese. Gjatë luftës mori pjesë dhe në betejat në Jugosllavi. Ndërsa pas çlirimit të vendit do të ishte nga ushtarakët që morën pjesë në përballjet me Greqinë gjatë provokacioneve në kufi, më vitin 1948. Krijimtarinë e tij e nisi që në moshë të re në botimet e shtabeve të ushtrisë, për tu bërë më pas një nga autorët më të spikatur të historisë së luftës dhe heronjve të saj. Ndërroj jetë më 10 janar 2017 në Tiranë.
Parada ushtarake
__NOINDEX__ parapamje|Presidenti [[Xhorxh H. Bush|George H. W. Bush duke përshëndetur Norman Schwarzkopf Jr. në rrugën e paradës.]] Një paradë ushtarake është një formacion i ushtarëve, lëvizja e të cilëve kufizohet nga manovra me urdhër të afërt të njohur si marshim. Parada të mëdha ushtarake mbahen sot në festa të mëdha dhe ngjarje ushtarake në mbarë botën. Paradat masive mund të kenë gjithashtu një rol për qëllime propagandistike, duke u përdorur për të shfaqur forcën e dukshme ushtarake të një vendi.
Riudarenes
Riudarenes është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Selva, të provincës Girona, në Katalonia. Riudarenes ka 2183 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 47.6 km2.
Lidhje të jashtme
Riudarenes
Auzat-la-Combelle
Auzat-la-Combelle është një komunë në Francë. Auzat-la-Combelle bën pjesë në departamentin Puy-de-Dôme të Rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 2044 banorë dhe sipërfaqe 12.74 km².
Erloy
Erloy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Erloy ka një popullsi prej 88 banorë dhe sipërfaqe 7.44 km², me një dendësi prej 12 banor/km².
Ligji i shtetësisë shqiptare
Ligji i kombësisë shqiptare bazohet në një përzierje të parimeve të Jus sanguinis dhe Jus soli. Me fjalë të tjera, vendlindja dhe prejardhja shqiptare janë të rëndësishme për të përcaktuar nëse një person është shtetas shqiptar. Ai rregullohet nga “Ligji për Shtetësinë Shqiptare”. Në disa rrethana shtetësia u jepet fëmijëve të lindur në Shqipëri nga prindër joshqiptarë. Ky nuk është rasti kur prindërit janë vizitorë të përkohshëm ose afatshkurtër. Siç sugjerohet nga OKB dhe Këshilli i Evropës, të gjitha përpjekjet bëhen për të shmangur pashtetësinë.
Lindja në Shqipëri
Një person i lindur në Shqipëri nga prindër joshqiptarë është shtetas shqiptar nëse ai person:
Kjo do të thotë se:
Për më tepër, nëse prindërit e një foshnjeje identifikohen, e drejta e shtetësisë mbetet, përveç nëse prindërit nuk janë dakord përpara ditëlindjes së 14-të.
Lindja prej një prindi shqiptar
Qasja në shtetësinë shqiptare nga lindja është automatike nëse:
Një prind shqiptar është kusht i mjaftueshëm për të drejtën e shtetësisë së menjëhershme, sipas kërkesës, pavarësisht nga vendlindja.
Natyralizimi
Një person mund të natyralizohet si shtetas shqiptar nëse plotëson kriteret e mëposhtme:
Kjo periudhë mund të reduktohet në:
Nëse Shqipëria ka një interes ekonomik, kulturor ose shkencor, një të rrituri si i huaj mund t'i jepet menjëherë shtetësia, me kusht që të mos përbëjë ndonjë kërcënim publik. Kushti vetëm për aplikantët pa shtetësi është kërkesa pesëvjeçare e qëndrimit dhe që nuk përbën kërcënim për Republikën e Shqipërisë. Të miturit e paemancipuar marrin nënshtetësinë shqiptare automatikisht në të njëjtën kohë kur një prind natyralizohet. Për të miturit mbi 14 vjeç kërkohet pëlqimi i tyre.
Shtetësia shqiptare me birësim
Fëmijët e birësuar nga shtetas shqiptarë fitojnë shtetësinë shqiptare. Nëse vetëm njëri prej prindërve kujdestarë është shqiptar, të dy prindërit duhet të bien dakord. Kjo nuk është e nevojshme nëse vendbanimi i fëmijës do të jetë në Shqipëri, ose prindi tjetër është pa shtetësi.
Humbja e shtetësisë
Humbja e shtetësisë shqiptare është e mundur në rrethanat e mëposhtme
Heqja dorë
Shtetasi shqiptar 18 vjeç e lart mund të heqë dorë nga shtetësia shqiptare, me kusht:
Fëmijët
Nëse të dy prindërit heqin dorë nga shtetësia shqiptare dhe kërkojnë të njëjtën gjë për fëmijën e tyre. Fëmijët nën moshën 18 vjeç humbasin shtetësinë shqiptare nëse birësohen nga një i huaj dhe fëmija fiton një shtetësi tjetër me birësimin.
Heqja e shtetësisë shqiptare
Shtetësia shqiptare mund të hiqet nëse një person e ka fituar atë duke paraqitur dokumentacion të rremë qëllimisht. Shtetësia shqiptare u hiqet edhe fëmijëve nën moshën 18 vjeç, të prindërve të përmendur, me kusht që të mos mbeten pa shtetësi.
Rifillimi i shtetësisë shqiptare
Personi që ka hequr dorë nga shtetësia shqiptare për të marrë një tjetër, mund ta rifillojë atë nëse nuk arrin të marrë të renë. Një ish-shtetas që dëshiron të rifillojë nënshtetësinë shqiptare, aplikon për natyralizim.
Shtetësia e dyfishtë
Ligji shqiptar i lejon të gjithë shtetasit shqiptarë të marrin çdo shtetësi tjetër pa humbur shtetësinë e tyre shqiptare (përveç rastit kur ligji për shtetësinë tjetër të sapo fituar e kërkon këtë).
Regjimi i vizave
djathtas|parapamje|400x400px| Regjimi i vizave për shtetasit shqiptarë Sipas 13 tetor 2020, qytetarët shqiptarë kishin akses pa viza ose në mbërritje në 114 vende dhe territore, duke e renditur pasaportën shqiptare në vendin e 51-të në botë sipas
82 vende të tjera kërkojnë që ju të keni një eVisa, Visa-On-Arrival, ose Vizë në përgjithësi.
Gjirafa
Gjirafa (Giraffa) është një gjitar afrikane dythundrake me qafë dhe këmbë shumë të gjata. Qafa e saj mund të arrije gjatësi deri në 2 metra. Gjirafa jeton në pyje e lëndina te ngrohta. Pjesë e familjes së saj është edhe deveja që jeton në shkretëtire. Tradicionalisht konsiderohet të jetë një lloj, Giraffa camelopardalis, me nëntë nënlloje. Sidoqoftë, ekzistenca e deri në tetë specieve të gjirafave ekzistuese është përshkruar, bazuar në kërkimet në ADN mitokondriale dhe bërthamore, si dhe matjet morfologjike të gjirafës. Shtatë lloje të tjera janë zhdukur, llojet parahistorike të njohura nga fosilet.
Karakteristikat kryesore dalluese të gjirafës janë qafa dhe këmbët e saj jashtëzakonisht të gjata. Këmbët e përparme dhe të pasme kanë të njëjtën gjatësi. Këmba e gjirafës arrin një diametër prej 30 cm, dhe thundra është 15 cm e lartë te meshkujt dhe 10 cm te femrat. Gjirafat mashkull përdorin qafën e tyre si armë në betejë. Klasifikohet në familjen Giraffidae, së bashku me të afërmin e saj më të afërt ekzistues, okapi. Diapazoni i tij i shpërndarë shtrihet nga Çadi në veri deri në Afrikën e Jugut në jug dhe nga Niger në perëndim deri në Somali në lindje. Gjirafat zakonisht banojnë në savanë dhe në pyje. Burimi i tyre i ushqimit janë gjethet, frutat dhe lulet e bimëve drunore, kryesisht speciet e akacisë, të cilat ata i shfletojnë në lartësitë që shumica e barngrënësve të tjerë nuk mund t'i arrijnë.
Gjirafat mund të ndiqen nga luanët, leopardët, hienat pikaloshe dhe qentë e egër afrikanë.
Fevzi Çakmak
Mustafa Fevzi Pasha ose Fevzi Çakmak (12 janar 1876 – 10 prill 1950) ishte një marshall (Mareşal) dhe politikan turk. Ai shërbeu si Shef i Shtabit të Përgjithshëm nga viti 1918 dhe 1919 dhe më vonë Ministër i Luftës i Perandorisë Osmane në vitin 1920. Më vonë iu bashkua Qeverisë së Përkohshme të Asamblesë së Madhe Kombëtare dhe u bë zëvendëskryeministër, Ministër i Mbrojtjes Kombëtare dhe më vonë si Kryeministër i Turqisë nga viti 1921 deri në vitin 1922. Ai ishte Shefi i Dytë i Shtabit të Përgjithshëm të Qeverisë së përkohshme të Ankarasë dhe shefi i parë i Shtabit të Përgjithshëm të Republikës së Turqisë.
Pasi u diplomua në Kolegjin e Luftës si Kapiten Shtabi dhe i emëruar në Repartin e 4-të të Shtabit të Përgjithshëm, Mustafa Fevziu mori pjesë në beteja të shumta gjatë rënies së gjatë të Perandorisë Osmane, si Lufta e Parë Ballkanike dhe Beteja e Manastirit. Ai ishte i angazhuar si komandant i Trupave të 5-të gjatë gjithë mbrojtjes së Galipolit, gjatë së cilës vëllai i tij më i vogël u vra në Betejën e Çunuk Bair. Ai u bë pasha dhe shef i Shtabit të Përgjithshëm të Perandorisë Osmane pas Luftës së Parë Botërore dhe u emërua komandant i Inspektoratit të Trupave të Ushtrisë së Parë në vitin 1919 nga Veziri i Madh Ahmet Tevfik Pasha. Pasi shërbeu për një kohë të shkurtër si Ministër i Luftës në vitin 1920, Fevziu u largua për t'iu bashkuar Asamblesë së Madhe Kombëtare disidente në Ankara si deputet i Kozanit.
Fevzi Çakmak mbetet, përkrah Mustafa Qemal Ataturkut, si një nga dy dhe të vetmet marshall të fushës të Turqisë.
Bajram Begaj
Bajram Begaj, i lindur më 20 mars 1967, është një ish-oficer ushtarak shqiptar, i cili shërbeu si Shef i Shtabit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura Shqiptare. Më 4 qershor 2022 është zgjedhur president i 9-të i Shqipërisë.
Jeta e hershme dhe karriera
Begaj ka lindur më 20 mars 1967, në Rrogozhinë. Ai u diplomua në Fakultetin e Mjekësisë në Tiranë në vitin 1989 dhe u bë mjek aktiv në vitin 1998. Pasi ka përfunduar doktoraturën profesionale, mban titullin "Profesor i Asociuar" në Mjekësi.
Gjatë karrierës së tij ushtarake 31-vjeçare, Begaj ka marrë pjesë në seminare të shumta trajnimi dhe ka përfunduar kurse në Siguri dhe Mbrojtje, Shkollën e Avancuar Pasuniversitare të Mjekësisë, Specializim Pasuniversitar në Gastrohepatologji, Kursin e Menaxhimit Spitalor dhe Kursin Strategjik të Udhëheqjes Mjekësore në Shtetet e Bashkuara, një kurs specializimi në mjekësi dhe një kurs shëndetësor në Greqi.
President i Shqipërisë
parapamje|250x250px|alt=|[[Ilham Aliyev and Bajram Begaj]] Më 4 qershor 2022, Begaj është propozuar nga grupi parlamentar i Partisë Socialiste si kandidat për president. Në votimin e raundit të katërt që u krye në seancën plenare në Kuvend, morën pjesë 83 deputetë. Ai u zgjodh me 78 vota pro, 4 kundër dhe 1 abstenim.
Jeta personale
Ai është i martuar me Armanda Begaj, ata kanë dy fëmijë të rritur.
Lidhje të jashtme
Faqja elektronike zyrtare e Presidencës
Enel
thumb|240px|Selia e Enel në Romë Enel (fillimisht një akronim për Ente nazionale per l'energia elettrica) është kompani energjetike shumëkombësh italiane që është aktiv në sektorët e gjenerimit dhe shpërndarjes së energjisë elektrike, si dhe në shpërndarjen e gazit natyror.
Enel u krijua së pari si një organ publik më 27 nëntor 1962, dhe më pas u shndërrua në një kompani të kufizuar në 1992. Në vitin 1999, pas liberalizimit të tregut të energjisë elektrike në Itali, Enel u privatizua.
Shteti Italian, përmes Ministrisë së Ekonomisë dhe Financave, është akoma aksionari kryesor, me 23.6% të kapitalit aksionar që prej 1 prill 2016.
Enel është ndërmarrja e 84-të më e madhe në botë nga të ardhurat, me 70.59 miliardë euro. Ajo ka një kapitalizim në tregun e aksioneve 39.4 miliardë euro, duke e bërë atë mjetin më të madh të integruar të Evropës nga kapitalizimi.
Kapacitetet e prodhimit dhe të shërbimit
Enel prodhon energji elektrike nga një numër i burimeve të energjisë duke përfshirë gjeotermale, energjinë e erës, energjinë solare, energjinë hidroelektrike, termike dhe energjinë bërthamore. Në vitin 2014, Enel prodhoi gjithsej 283.1 TWh (teravat) energji elektrike, shpërndau 395.4 TWh dhe shiti 261 TWh.
Enel gjithashtu është i angazhuar në aktivitete kërkimore dhe zhvillimi për prodhimin dhe transmetimin e energjisë elektrike. Kjo perfshin:
Organizimi i korporatës
Enel ka selinë në Romë dhe është renditur në bursën e Milanos që nga viti 1999. Enel dhe degët e saj prodhojnë dhe shpërndajnë energji elektrike dhe gaz në 30 vende të Evropës, Amerikës së Veriut, Amerikës së Jugut, Azisë dhe Afrikës.
Kompania punëson rreth 70,000 njerëz, ka mbi 60 milion klientë në të gjithë botën (56 milion në tregun e energjisë elektrike dhe 6 milion në tregun e gazit) dhe një kapacitet gjenerues të instaluar neto të mbi 89 GW (gigavat). Enel është kompania më e madhe e energjisë në Evropë për nga numri i klientëve dhe e dyta për nga kapaciteti, pas EdF.
Grupi Enel është i organizuar në pesë sektorë:
Manès Sperber
Manès Sperber (12 dhjetor 1905 – 5 shkurt 1984) është shkrimtar, eseist dhe psikolog austriako-francezë.
Jeta e hershme
Në verën e vitit 1916, familja e tij u zhvendosën prej luftës në Vjenë, ku Sperber humbi besimin, refuzoi që ta bëj bar mitzvah, u bashku lëvizjes rinore jehude Hashomer Hatzair.
Në vitin 1927, ai shkoi në Berlin dhe u bashkua partisë komuniste. Ai ligjëroi Berliner Gesellschaft für Individualpsychologie, institut për psikologji individuale në Berlin.
Pasi Hitleri u ngrit në fuqi Sperber u morr në burg, por ai u lirua pas disa jave me arsyetimin se ai ishte një shtetas austriak. Së pari u emigrua në Jugosllavi dhe pastaj më 1924 në Paris ku punoi me Willi Münzenberg.
Karriera
Pas luftës më 1945, Sperber u kthye në Paris dhe punoi si shkrimtar dhe si botues në shtpinë botuese Calmann-Lévy.
Jeta personale
Manès Sperber është babai i historianit italian it:Vladimir Sperber dhe shkencëtarit francezë Dan Sperber. Gruaja e tij e parë, Miriam Sperber, emigroi në Champaign, Illinois, dhe u bë këshilltare në Qendrën Psikologjike dhe Këshillimore.
Vëllai i tij Milo Sperber ishte aktorë anglezë. Milo kaloi jetën e tij duke udhëtuar nëpë Britani duke lexuar veprat e vëllait të tij.
Patrizia Reggiani
Patrizia Reggiani (e lindur me mbiemrin Martinelli, më 2 dhjetor 1948) është një kriminele italiane e dënuar dhe ish-socialiste. Ajo u dënua në një gjyq shumë të publikuar për punësimin e një vrasësi për të vrarë ish-burrin e saj, Maurizio Gucci.
Jeta e hershme dhe martesa me Maurizio Gucci
Patrizia Martinelli ka lindur në Vignola, Provinca e Modenës, në Italinë Veriore. Kur Patrizia ishte 12 vjeç, nëna e saj Silvana u martua me sipërmarrësin e pasur Ferdinando Reggiani, i cili më vonë adoptoi Patrizian.
Kur ishte rreth 22 vjeç, Patrizia takoi Maurizio Gucci, trashëgimtar i shtëpisë së modës Gucci, në një festë në vitin 1970. Më 28 tetor 1972 çifti u martua dhe u transferua në Nju Jork Siti. Babai i Gucci-t, Rodolfo Gucci, fillimisht nuk e miratoi martesën, pasi ai besonte se Patrizia ishte "një alpiniste shoqërore që nuk kishte asgjë në mendje përveç parave", por ai i dhuroi djalit dhe nuses së tij një apartament luksoz në Nju Jork, Kulla Olimpike. Patrizia u bë aktive në rrethet shoqërore të Nju Jorkut, duke bërë paraqitje të rregullta në festa dhe evente të modës dhe madje u bë mike me Jackie Kennedy Onassis. Gjatë martesës së saj, ajo lindi dy vajza. Alessandra ka lindur në 1977, dhe Allegra ka lindur në 1981.
Në 1982, Patrizia dhe Maurizio u kthyen në Milano. Në vitin 1985, Gucci i tha asaj se do të shkonte në një udhëtim të shkurtër pune në Firence. Të nesërmen, ai dërgoi një mik për t'i thënë Patrizisë se nuk do të kthehej dhe se martesa kishte mbaruar. Në vitin 1990, Maurizio filloi të takohej me Paola Franchi, duke shkaktuar pakënaqësi dhe xhelozi në Patrizia. Në vitin 1994, ajo u divorcua zyrtarisht nga Gucci. Si pjesë e zgjidhjes së divorcit, Gucci ra dakord t'i paguante Patrizia-s një alimentacion vjetor prej 1.47 milion dollarë. Me ligj, ajo nuk lejohej të përdorte më mbiemrin Gucci, por ajo vazhdoi ta bënte këtë gjithsesi, duke thënë: "Unë ende ndihem si një Gucci - në fakt, më Gucci nga të gjithë."
Vrasja e ish-bashkëshortit
Një vit pas divorcit të tij, më 27 mars 1995, Maurizio Gucci u qëllua dhe u vra nga një vrasës me pagesë në shkallët jashtë zyrës së tij teksa mbërriti në punë. Ditën që u vra, Patrizia shkroi një fjalë të vetme në ditarin e saj: "paradeisos" fjala greke për parajsë.
Më 31 janar 1997, Patrizia u arrestua dhe u akuzua se kishte punësuar vrasësin që vrau Gucci. Gjyqi tërhoqi një interes të madh mediatik, me shtypin vendas që e quajti atë "E veja e zezë". Sipas prokurorëve, motivi i Patrizisë ishte një përzierje xhelozie, parash dhe inati ndaj ish-bashkëshortit të saj. Ata argumentuan se ajo donte kontroll mbi pasurinë Gucci dhe donte të pengonte ish-burrin e saj të martohej me Paola Franchi. Martesa e afërt do ta kishte ulur përgjysmë alimentacionin e saj, duke ulur ndihmën e saj vjetore monetare në 860,000 dollarë në vit, e cila, sipas saj, arrinte në "një tas me thjerrëza". Vrasësi, pronari i picerisë i ngarkuar me borxhe, Benedetto Ceraulo, u zbulua se ishte punësuar nga Patrizia përmes një ndërmjetësi të quajtur Giuseppina "Pina" Auriemma, një psikike e shoqërisë së lartë dhe mike e ngushtë e Patrizia.
Koha e burgut
Në vitin 2005, pavarësisht rregullave kundër kafshëve shtëpiake në burg, ekipi ligjor i Patrizias e bindi burgun që të lejonte kafshën e saj të jetonte me të. Në tetor 2011, ajo fitoi të drejtën për lirim me kusht sipas një programi të lirimit në punë, por refuzoi, duke thënë: "Unë kurrë nuk kam punuar në jetën time dhe sigurisht që nuk do të filloj tani". Me meritë për sjelljen e mirë, ajo u lirua në tetor 2016, pas 18 vitesh burg.
Dokumentar
Në vitin 2020 Jovica Nonkovic realizoi dokumentarin Lady Gucci - La storia di Patrizia Reggiani (shqip: Zonja Guçi - Historia e Patricia Regjianit), ku Reggiani tregon perspektivën e saj të historisë.
Në kulturën popullore
Filmi Shtëpia e Gucci (2021) bazohet në martesën e Patrizia Reggiani dhe vrasjen e ish-bashkëshortit të saj Maurizio Gucci të luajtur nga Adam Driver. Ai u drejtua nga Ridley Scott dhe luan këngëtarja dhe aktorja Lady Gaga në rolin e Reggiani. Filmi u shpall në nëntor 2019. Në mars të vitit 2021, Reggiani vlerësoi kastin e Lady Gaga-s në film, duke thënë se ajo i ngjan asaj, por shprehu inat që Gaga nuk u takua me të përpara se të pranonte rolin. Gaga ka deklaruar në intervista se nuk kishte interes të “marrëveshje” me Reggianin, por zemra i shkonte vajzave të saj... "Më intereson thellësisht që kjo duhet të jetë shumë e dhimbshme për ta.”
Rajoni Sédhiou
Rajoni Sédhiou është rajon që ndodhet në jug-perëndim të Senegalit në një rajon të quajtur Casamance.
Sédhiou ishte historikisht departament në rajonin Kolda deri në mars 2008.
Departamenti
Që nga rishpërndarja e gushtit 2008, rajoni ndahet në 3 departamente:
Hartum
Hartum (Arabisht: الخرطوم‎, Al-Khurṭūm) është kryeqyteti i Sudanit. Me një popullsi prej 5,274,321, zona e saj metropolitane është më e madhja në Sudan. Hartum ndodhet në bashkimin e Nilit të Bardhë, që rrjedh në veri nga Liqeni Viktoria dhe Nili i Kaltër, që rrjedhin në perëndim nga Liqeni Tana në Etiopi. Nga atje, Nili vazhdon të rrjedhë në veri drejt Egjiptit dhe Detit Mesdhe.
Hartum u themelua në vitin 1821 si pjesë e Egjiptit Osman, në veri të qytetit antik të Soba. Ndërsa Mbretëria e Bashkuar ushtronte pushtetin mbi Egjiptin, ajo ia la administratën e Sudanit deri sa forcat Mahdiste morën Hartumin. Britanikët u përpoqën të evakuonin garnizonet anglo-egjiptiane nga Sudani, por Rrethimi i Hartumit në vitin 1884 rezultoi në kapjen e qytetit nga forcat Mahdiste dhe një masakër të garnizonit mbrojtës anglo-egjiptian. Në vitin 1898 Hartumi u okupua nga forcat britanike; ai shërbeu si selia e qeverisë anglo-egjiptiane të Sudanit deri në vitin 1956.
Atë vit qyteti u caktua si kryeqyteti i një Sudani të pavarur. Në kohët moderne, ka qenë një vend i trazirave politike. Për shembull, tre pengje u vranë gjatë sulmit ndaj ambasadës saudite në Hartum në vitin 1973. Në shekullin 21, Lëvizja për Drejtësi dhe Barazi u përfshi në luftime në vitin 2008 me forcat e qeverisë sudaneze si pjesë e Luftës në Darfur. Masakra e Hartumit ndodhi në vitin 2019 gjatë Revolucionit Sudanez.
Hartumi është një qendër ekonomike dhe tregtare në Afrikën Veriore, me linja hekurudhore nga Port Sudan dhe El-Obeid. Shërbohet nga Aeroporti Ndërkombëtar i Hartumit, dhe Aeroporti Ndërkombëtar i Ri i Hartumit është në ndërtim e sipër. Disa institucione kombëtare dhe kulturore janë të vendosura në Hartum dhe zonën e saj metropolitane, duke përfshirë Muzeun Kombëtar të Sudanit, Muzeun Khalifa House, Universitetin e Hartumit dhe Universitetin Sudan të Shkencës dhe Teknologjisë.
Themelimi
Në vitin 1821, Hartumi u themelua 24 kilometra në veri të qytetit antik të Soba, nga Ismail Pasha, djali i tretë i sundimtarit të Egjiptit, Muhamed Ali Pasha, i cili sapo kishte përfshirë Sudanin në mbretërinë e tij. Fillimisht, Hartumi shërbeu si një postë për Ushtrinë Egjiptiane, por zgjidhja u shndërrua shpejt në një qendër rajonale të tregtisë. Ai gjithashtu u bë një pikë qendrore për tregtinë e skllevërve. Më vonë, ajo u bë qendra administrative dhe kryeqyteti zyrtar i Sudanit.
Më 13 mars 1884, trupat besnike të Muhamed Ahmes, një udhëheqës i Sudanit filluan një Rrethim të Hartumit, kundër mbrojtësve të udhëhequr nga gjenerali britanik Charles George Gordon. Rrethimi përfundoi në një masakër të garnizonit anglo-egjiptian kur më 26 janar 1885 qyteti i dëmtuar rëndë ra në duart e Mahdistëve.
Miniera e Kokogllave
Miniera e Kokogllave është një minierë e madhe në juglindje të Shqipërisë në qarkun e Korçës 114 km në juglindje të kryeqytetit, Tiranës. Kokogllave përfaqëson rezervën më të madhe të nikelit në Shqipëri me rezerva të vlerësuara prej 30 milion ton xeherore me klasifikim 1.3% nikel. 30 milion ton mineral përmban 390,000 ton metal nikel.
Tuma e madhe Ilire në Jashanicë
Tuma e madhe Ilire në Jashanicë është një monument i trashëgimisë kulturore në Jashanicë, Klinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Unity (Makinë për krijimin e lojërave)
Unity është një program Ndër-platformik i zhvilluar nga Unity Technologies  dhe përdoret për krijimin e video lojërave për PC, Konzola, paisje mobile dhe web lojëra. E zhvilluar së pari vetëm për  Mac OS, në konferencen e Apple në vitin 2005, që nga ajo kohë ajo u zgjerua qe të marrë më shum se 15 platrforma. Tani ky program është program kyq për paisjet per zhvillimin e softuerit(software development kit-SDK) për platformen Wii U.
Unity Pro është i mundshem me pagesë ndërsa Unity Personal nuk ka nevoj për pagesë (është falas); është ne dispozicion per perdorim të çfarëdoshem tek individet e apo kompanitë e ndryshme me më pak se  US$100,000  te ardhura vjetore në bruto. Në Mars 3, 2015 me lancimin e  Unity 5.0, ata mundesuan që i tërë programi të jetë falas, me më pak kod nga shfryhtëzuesit edhe nje mbeshtetje më te madhe nga zhvilluesit e Unity.
Unity 1
Unity 1.0 ishte prezantuar në konferencen Apple në vitin 2005 ndërsa është lancuar më 8 qershor, 2005. Verzioni i parë ishte i kufizuar vetëm me platformën Mac OS. Karakteristikat e përfshira në atë kohë kanë qenë:  OpenGL renderi, fizika e lojërave Novodex (tashmë PhysX), audio dhe  gjuha programuese C. Pako e Unity kishte në dispozicion  edicionet 'Indie' dhe 'Pro'. Ku 'Indie' ishte me çmim më të ulët, ndërsa 'Pro' me çmim më të lartë ngaqë përfshinte me shumë karakteristika.
Unity 2
Unity 2.0 ishte publikuar më 11 tetor, 2007, përgjatë konferencës së parë të Unity. Janë shtuar generimi i terrenit, sistemi rrjetit (bazuar në RakNet), renderimi i hijeve dhe sistemi per ndertimin e ndërfaqes. Ky verzion po ashtu ka prezantuar Unity Asset Server, një produkt shtesë me mundesi te shperndartjes se asseteve (kodeve,dizajneve te karaktereve, terrene etj) me lehtë.
Unity 3
Unity 3.0 ishte publikuar më 4 tetor, 2010. Kjo solli ndriqimi duke perdorur Illuminate Labs' Beast teknologjinë, procesimin e audios, dhe mbeshtetje per C# 3.5. Ky verzion po ashtu mundesoi nje shikim paraprak per mbështetjen në platformën Android, ku zyrtarisht u deklarua 'leshimi' më 1 Mars, 2011.
Ish hotel "Unioni" (Prishtinë)
Ish Hotel Unioni është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Unity (Makinë për krijimin e lojërave)
Unity 3
Më 10 nëntor, 2010, u integrua Unity Asset Store(Marketi per assete te gatshme).
Ish hotel "Unioni" (Prishtinë)
Historiku dhe përshkrimi
Ndërtesa e ish "Hotel Union" është ndërtuar në vitin 1927 nën mbikëqyrjen e arkitekt austriak, Andrija Kremer. Këtu janë kombinuar elemente të neo-rilindjes, neo-barokut dhe arti të ri dhe ishte një nga të paktat ndërtesa në Prishtinë nën ndikimin e arkitekturës evropiane. Gjatë dekadave të para të ekzistencës së saj, ajo ishte quajtur "Hotel Skënderbeu" duke e dëshmuar këtë edhe me anë të pikturave dhe ikonave të vendosura në muret e ndërtesës. Pas Luftës së Dytë Botërore, objekti u shtetëzua nga qeveria dhe u quajt "Hotel Unioni". Diskutimet për të ardhmen e këtij objekti u ndezën në vitin 2008, kur Komuna e Prishtinës njoftoi synimet e saj për rrafshimin e objektit të ish "Hotel Skenderbeut", nën pretekstin se nuk zotëronë asnjë vlerë të rëndësishme arkitektonike dhe duhet të hapet rruga për bulevardin e ri "Ibrahim Rugova", që do të ndërtohej. Kjo është konfirmuar nga disa ekspertë, të cilët vlerësonin se rreth 80% e vlerave historike të saj ishin dëmtuar në mënyrë të pariparueshme. Kjo ra në kundërshtim me ata të cilët bënin thirrje për rivendosjen e tij në gjendjen origjinale. Gjithashtu, Instituti për Mbrojtjen e Monumenteve të Kosovës shprehu rekomandimin e vet për restaurimin e menjëhershëm të tij. Gjendja e objektit është përkeqësuar edhe më tej, kur aty kishte rënë zjarri në vitin 2009. Një njeri i pastrehë ishte arrestuar menjëherë nën dyshimin për kryerjen e këtij krimi. Konfuzionet duket të jenë zgjidhur përfundimisht në vitin 2010, kur Këshilli i Kosovës për Trashëgimi Kulturore njoftoi marrëveshjen e tij mekompaninë italiane të modës The United Colors of Benetton për të rivendosur objektin në gjendje sa më të afërt të me gjendjen origjinale të tij. Pas përfundimit të punëve në restaurimin në vitin 2013, United Colors of Benetton inauguroi njëhapsirë 2,000 metrash katrorë në objektin e renovuar e ish "Hotel Skenderbeut".
Unity (Makinë për krijimin e lojërave)
Unity 4
Unity 4.0 u leshua më 13 nëntor 2012. Një numër shum i madh ndryshimesh duke përfshirë edhe sistemin per animacione 'Mecanim', DirectX 11 mbeshtetje.
Unity 5
Unity 5.0 u lancua më 3 Mars, 2015, ishte verzioni i parë falas nga Unity, duke shtuar ndriqimin global duke u bazuar në gjeometri. Po ashtu ndryshime të mëdha përfshirë, reflektime,një audio-mikser me efekte dhe përmirsuan punimin e animacioneve.
Barazia gjinore
Epoka e pas luftës
Që nga Lufta e Dytë Botërore, lëvizja çlirimtare e femrave ka krijuar një lëvizje të përgjithshme drejt njohjes së të drejtave të grave. Kombet e Bashkuara dhe agjencitë e tjera ndërkombëtare kanë miratuar disa konventa që e përkrahin barazinë gjinore.
Një manifestim tjetër i ndryshimit në qëndrimet shoqërore është marrja jo-automatike nga një grua mbiemrin e bashkëshortit të saj në martesë.
Një çështje shumë e diskutueshme në lidhje me barazinë gjinore është roli i grave në shoqëritë e orientuara nga ana fetare. Disa të krishterë ose muslimanë besojnë në plotësimin, një pikëpamje që tregon se burrat dhe gratë kanë role të ndryshme, por plotësuese. Kjo pikëpamje mund të jetë në kundërshtim me pikëpamjet dhe qëllimet e barazisë gjinore.
Përveç kësaj, ka edhe vende jo-perëndimore me religjiozitet të ulët, ku vazhdon grindja rreth barazisë gjinore.
Kombet e Bashkuara
Është vizioni që burrat dhe gratë duhet të trajtohen në mënyrë të barabartë në aspektet sociale, ekonomike dhe në të gjitha aspektet e tjera të shoqërisë dhe të mos diskriminohen në bazë të gjinisë së tyre. Barazia gjinore është një nga objektivat e Kombeve te Bashkuara e bazuar ne Deklaratën Universale e të Drejtave të Njeriut.
Raporti i Objektivave të Zhvillimit të Mijëvjeçarit të Kombeve të Bashkuara thotë se qëllimi i tyre është të "arrijnë barazinë gjinore dhe fuqizimin e grave."
Përpjekjet për të luftuar pabarazinë
Instituti Europian për Barazi Gjinore u hap në Vilnius, Lituani nga Bashkimi Europian në vitin 2010. Hapja e këtij instituti kishte për qëllim të përkrah barazinë gjinore dhe të luftojë diskriminimin e saj. Në vitin 2015 BE-ja publikoi Planin e Veprimit Gjinor 2016-2020.
Në Britaninë e Madhe dhe shumë shtete të Evropës barazia gjinore është pjesë e kurrikules kombëtare. Me vendim të presidentit, Republika e Kazakistanit ka krijuar një Strategji për Barazinë Gjinore 2006-2016 për t'i vendosur në diagram përpjekjet e dekadës pasuese për barazi gjinore. Studimet religjioze, kurrikula për përvetësimin e gjuhëve, edukimi personal, shoqëror si dhe shëndetësor i adresojnë problemet e barazisë gjinore si temë serioze për diskutim dhe analizë rreth efekteve në shoqëri.
Unbelievable (miniseri)
Unbelievable (shqip: E pabesueshme) është një miniserial televiziv amerikan në internet i zhanrit dramë me protagonist Toni Collette, Merritt Wever dhe Kaitlyn Dever. Bëhet fjalë për një seri përdhunimesh në countryn Washington dhe Colorado. Shfaqja u krijua bashkë nga Susannah Grant, Ayelet Waldman dhe Michael Chabon. Të tre bashkë-krijuesit dhe Sarah Timberman, Carl Beverly dhe Katie Couric ishin producente ekzekutive. Ai u publikua më 13 shtator 2019, në Netflix.
Barazia gjinore
Përpjekjet për të luftuar pabarazinë
Për të mposhtur pabarazinë gjinore Fondi Kombëtar i Shteteve të Bashkuara konstaton se, "Fuqizimi i gruas dhe barazia gjinore kërkojnë ndërhyrje strategjike në të gjitha nivelet e programimit dhe hartimit të politikave. Këto nivele përfshijnë shëndetin riprodhues, fuqizimin ekonomik, fuqizimin e edukimit dhe fuqizimin politik."
Unbelievable (miniseri)
Miniseriali bazohet në artikullin e lajmeve të vitit 2015 "Një histori e pabesueshme e përdhunimit", shkruar nga T. Christian Miller dhe Ken Armstrong dhe botuar fillimisht nga ProPublica dhe The Marshall Project. Seriali mori vlerësime kritike.
Premisë
Një dramatizim i rasteve të përdhunimit serik në Uashington dhe Kolorado 2008–2011, Unbelievable paraqet "Marie, një adoleshente e cila u akuzua për gënjeshtra se ishte përdhunuar dhe dy detektivet që ndoqën një rrugë përdredhëse për të arritur në të vërtetën". Programi mbështetet nga "Një histori e pabesueshme e përdhunimit" (2015), një artikull fitues i çmimit Pulitzer nga T. Christian Miller dhe Ken Armstrong për ProPublica dhe Projekti Marshall.
Barazia gjinore
Ekonomia dhe politika publike
Nxitja e barazisë gjinore shihet si një inkurajim për prosperitet më të madh ekonomik. Aktiviteti ekonomik i femrave është një masë e përbashkët e barazisë gjinore në një ekonomi.Një numër gjithnjë në rritje i dokumenteve kërkimore, që funksionon për të fuqizuar ekonomikisht gratë, për të siguruar qasje në shërbimet formale financiare për trajnimin e praktikave bujqësore dhe të menaxhimit të biznesit, megjithëse kërkohet më shumë kërkime në kontekste të ndryshme për të konfirmuar efektivitetin e këtyre ndërhyrjeve. .
Unbelievable (miniseri)
Zhvillimi
Më 22 janar 2018, Netflix urdhëroi të Unbelievable nga Timberman/Beverly Productions dhe CBS Television Studios me producentë ekzekutivë përfshirë Susannah Grant, Michael Chabon, Ayelet Waldman, Sarah Timberman, Carl Beverly dhe Katie Couric. Miniseria e tetë episodeve bazohet në një artikull të ProPublica dhe The Marshall Project, "Një histori e pabesueshme e përdhunimit", shkruar nga T. Christian Miller dhe Ken Armstrong në lidhje me një rast në Lynnwood, Washington. Ekzistoi edhe një episod radiofonik botuar njëkohësisht This American Life për të njëjtën çështje, Anatomia e Dyshimit. Grant shërbeu si drejtues dhe gjithashtu shkroi për serialin së bashku me Michael Chabon dhe Ayelet Waldman.
Barazia gjinore
Martesa, divorci dhe ligjet dhe rregulloret e pronës
Të drejtat e barabarta për gratë në martesë, shkurorëzim dhe pronësinë / pronësinë e tokës dhe trashëgiminë janë thelbësore për barazinë gjinore. Konventa mbi Eliminimin e të Gjitha Formave të Diskriminimit ndaj Grave (CEDAW) ka bërë thirrje për përfundimin e ligjeve diskriminuese familjare.
Unbelievable (miniseri)
Aktrimi
Më 25 qershor 2018, u njoftua se Toni Collette, Merritt Wever dhe Kaitlyn Dever ishin hedhur në rolet kryesore të serialit. Më 26 korrik 2018, u raportua se Danielle Macdonald ishte bashkuar me kastin kryesor. Në gusht 2018, u njoftua se Kai Lennox, Austin Hébert, Dale Dickey, Omar Maskati, Elizabeth Marvel, Liza Lapira dhe Eric Lange ishin hedhur në role të përsëritura. Më 26 shtator 2018, u raportua se Vanessa Bell Calloway ishte bashkuar me kastin në një kapacitet ndihmës.
Barazia gjinore
Martesa, divorci dhe ligjet dhe rregulloret e pronës
Deri në vitet 1970, nënshtrimi ligjor i grave të martuara ishte i zakonshëm në të gjithë vendet evropiane, nëpërmjet ligjeve të martesës, duke u dhënë autoritet ligjor për të kërkuar ndihmë juridike dhe sociale për gratë e martuara. burri, si dhe përmes bareve të martesës.
Unbelievable (miniseri)
Përgjigje kritike
Në grumbulluesin e rishikimeve Rotten Tomatoes, seria mban një vlerësim miratimi prej 98% bazuar në 82 vlerësime, me një vlerësim mesatar prej 8.6/10. Konsensusi kritik i faqes në internet thotë: "Thyerëse dhe e fuqishme, Unbelievable tejkalon goditjet e njohura të krimit të vërtetë duke zhvendosur vështrimin e saj tek të mbijetuarit e abuzimit, duke treguar historitë e tyre me hir dhe gravitet". Në Metacritic, ai ka një rezultat mesatar të ponderuar prej 83 nga 100, bazuar në 25 kritikë, duke treguar "vlerësim universal".
Shikimi i audiencës
Më 17 tetor 2019, Netflix njoftoi se miniseria ishte parë nga mbi 32 milionë shikues pas lëshimit në platformën e tyre.
Rrjedh në këngë e ligjërime
Teksti
E i fortë po shndrit ai diell dhe burimi këngës lugjeve i përcjell. E i fortë po ngroh ky diell edhe trimat nëpër mend mi sjell, mi përkëdhel. Nga ky diell i kohës sime shndrisin shekujt në agime dhe naganti i shqiptarit zjarr flakëron!
Ref: O ku ka si ti, o Shqipëria ime, o fisnikja përmbi gur. Rrjedh në këngë e ligjërime, ballëlarta me flamur! (x2)
E i fortë po bien ai terr dhe lahuta tingujt mi çon larg, i përcjell. E i forte po bjen ai terr, partizanët nëpër mend mi sjell, po mi sjell. Nga ky zë i tokës sime flasin shekujt me gjëmime, edhe krisma e shqiptarit rrjedh brez më brez.
Auzay
Auzay është një komunë në Francë. Auzay bën pjesë në departamentin Vendée të rajonit Pays de la Loire. Komuna ka një popullsi prej 595 banorë dhe sipërfaqe 13.79 km².
Pompey Center, New York
Pompey Center, New York është një qytet në qarkun Onondaga të shtetit federal New York, SHBA.
Aimargues
Aimargues është një komunë në Francë. Aimargues bën pjesë në departamentin Gard të rajonit Languedoc-Roussillon. Komuna ka një popullsi prej 4226 banorë dhe sipërfaqe prej 26.48 km².
Vula
parapamje| Vula e qytetit Náchod - 1570 parapamje| Një vulë dylli në letër, Stema e Familjes Fonseca Padilla, Jalisco, Meksikë. Vula është një pajisje për të bërë shtypje në dyll, argjilë, letër, ose ndonjë medium tjetër. Qëllimi fillestar ishte të vërtetonte një dokument, një mbështjellës, një zarf modern, ose mbulesën e një ene ose një pakete që mbante sende të çmuara ose sende të tjera me vlerë.
Pajisja për krijimin e vulës njihet si matrica e vulës; gjurma që krijon shtypja e vulës ose vulosja. Nëse shtypja bëhet thjesht si një shtypje që vjen nga presioni i madh në letër ku preken pjesët e larta të matricës, vula njihet si një vulë e thatë ; ndërsa në raste të tjera përdoret ngjyrë ose një medium tjetër i lëngshëm.
Disa juridiksione i konsiderojnë vulat e gomës ose fjalët shoqëruese të nënshkruara të specifikuara si "vulë" ose "LS" (shkurtimi i locus sigilli, "vendi i vulës") si ekuivalent ligjor, d.m.th., për një zëvendësues po aq i efektshëm për, një vulë.
Disiplina shkencore e cila merret me studimin e vulave njihet si sigilografia ose sfragistika.
OwnCloud
parapamje|djathtas|Logo e OwnCloud OwnCloud (stilizuar ownCloud) është një suitë e klient-server software për krijimin e shërbimeve file hosting dhe përdorimin e tyre. OwnCloud është një shërbim cloud funksionalisht shumë i ngjashëm me platformën Dropbox, me dallim kryesor faktin që OwnCloud është program kompjuterik i lirë dhe me burim të hapur. OwnCloud i jep mundësinë përdoruesve që ta instalojnë dhe të veprojnë në një server privat pa pagesë, pa kufij në hapësirën e ruajtjes së të dhënave (me përjashtim të limitit që mund të ketë serveri juaj) ose numrin e klientëve lidhur.
Dango
thumb|240px|Mitarashi dango Dango (Japonisht: 団子) është një brumë japonez dhe i ëmbël i bërë nga mochiko (miell orizi), i lidhur me mochi. Shpesh shërbehet me çaj të gjelbërt. Dango hahet gjatë gjithë vitit, por varietetet e ndryshme tradicionalisht hahen në stinët e dhëna. Tre deri në pesë dango shpesh shërbehen në një hell.
Kemal Karpat
parapamje|Varri i Kemal Karpatit Kemal Haşim Karpat (lindi më 15 shkurt 1925, vdiq në vitin 2019) ishte historianë turko-rumun dhe ish-profesorë në Universitetin Wisconsin-Madison, SHBA.
Karpati ishte me prejardhje tatar krimeane dhe u lind në Babadag, Rumani. Ai mori LLB e tij nga Universiteti i Stambollit, MA tij nga Universiteti i Uashingtonit dhe doktoraturën e tij nga Universiteti i Nju Jorkut. Ai ka punuar më parë për Këshillin Ekonomik dhe Social të Kombeve të Bashkuara dhe ka mësuar në Universitetin e Montanës (edhe pse u quajt Universiteti Shtetëror i Montanës në atë kohë) dhe Universitetin e Nju Jorkut. Aktualisht është duke punuar në Universitetin e Qytetit të Stambollit.
Çun Lajçi
Ka marë pjesë si aktor në filmin Koha e Kometës e vitit 2008, në rolin e Kus Babaj.
Cessières
Cessières është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Cessières ka një popullsi prej 474 banorë dhe sipërfaqe 10.35 km², me një dendësi prej 46 banor/km².
Mongozi gaforrengrënës
Mongozi gaforrengrënës ose mangusta gaforrengrënës ( Herpestes urva ) është një specie mangustë duke filluar nga nënkontinenti indian dhe Azinë Juglindore në jug të Kinës dhe Tajvanit .Ёshtë renditur si shqetësimi më i vogël në listën e kuqe të IUCN.