cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia e Turqisë
280px|parapamje|Zgjerimi i Principatës në Perandori ndër shekuj Pjesa evropiane e Turqisë ka qenë gjithnjë një qendër Ballkanike, ndërsa rreth viteve 552 në Azinë e Mesme formohet Paria më e vjetër sunduese e popujve turk. Nën udhëheqjen e Osmanit I-rë, që udhëhoqi nga 1299-ta deri më 1326, turqit e ardhur nga Turkstani (Azia e Mesme) çlirohen nga selxhukët (edhe këta racë turke) dhe formojnë Turqinë e vjetër apo perandorin osmane e cila në shekullin XIV / XV u zgjerua përtej ishullit ballkanik. Sulltan Mehmedi i II-të që udhëhoqi nga 1451-1481 ja arrin që të marrë në dorë Kostandinopoja (Stambolli) që kishte mbetur si enklavë e rrethuar nga zgjerimi. Ndërsa Sulltan Selimi I-rë që udhëhoqi perandorin nga 1512-ta deri më 1520, e ngritë Stambollin në qendër të perandorisë së vetë dhe pas pushtimit të Sirisë dhe Egjiptit (Misirin) më 1517-të e merë edhe Nderin e Kalifit.
Sulltan Sylejmani që udhëhoqi nga 1520-ta (deri më 1566) gjatë viteve 1526-1541 pushtonë pjesën më të madhe të Hungarisë dhe më 1529 e rrethojë Vjenën. Deri në këtë kohë perandoria osmane kishte shtrirë sundimin e plotë apo kishte futur në ndikimin e vetë pjesë të mëdha të Azisë dhe Afrikës. Nën perandorin në këtë kohë gjendeshin ndër të tjerat edhe viset e bregut veriorë të Detit të Zi, Armenia, Mesopotamia, Arabia, Tripolitania, Tunizia dhe Algjeria.
Me hyrjen në luftë të Rusisë kundër perandorisë osmane e cila gjendej në luftë me perandorin Austro-Hungareze, sundimi osmanë fillon të lëkundët në pjesën evropiane. Në të njëjtën kohë ndikimi i kundërshtarëve në Parinë lokale të Ballkanit shkaktoi konflikte të brendshme në perandorinë osmane. Kështu nga këto Pari në shekullin e XIX formohen popuj krishterë sllavë si serbët, grekët dhe bullgarët të cilët përdoren për luftimin e brendshëm të perandorisë. Bosnja dhe Hercegovina bie në dorë të Austro-Hungarisë më 1878, Pasha i Egjipt gjithnjë e më shumë i ikë ndikimit të Sulltanit. Në pjesën lindore të Turqisë paraqitet problemi i Armenëve, të cilin Sulltani e zgjidhë me ashpërsi, në Mesdhe, Italia e pushton Tripolaninë (Tripoli, Libi) më 1911/1912. Dhe së fundi në Ballkan, lufta e I-rë Ballkanike e ngushton sundimin Osmanë në Trakinë lindore (Rumelinë). 250px|parapamje|[[Mustafa Qemal Ataturku (1881-1938)]] Reforma e Xhonturqve (turqit e rijnë) bëri që ata ta marrin sundimin mbi perandorin. Në luftën I-rë Botërore, perandoria hynë në luftë në anën të boshtit të fuqive të mesme. Më 1917/18 prapë në lindje paraqitet problemi i Armenëve, i cili përsëri zgjidhet me ashpërsi. Me marrëveshjen e Severes (Séveres) më 1920 kufiri i perandorisë ngushtohet në Anadoll dhe i duhej t´a njihte sundimin grekë të Smirnës (Izmiri). Mirëpo Mustafa Qemal Pasha (më vonë Ataturku) në krye të nacionalistëve turq i dëboi grekët dhe aleatët më 1921/22 nga Azia e Vogël dhe me Paqen e Luzianës (Lausanne) më 1922 përfundon sundimi i Sulltanit (aktualisht ishte Mehmedi i VI-të)
Më 1923 thirret republika dhe president i parë i saj shpallet Mustafa Qemal Ataturku ndërsa më 1924 shpallet i pavlefshëm edhe Hilafeti. Ataturku ndërmerr reforma të shumta në bazë të zhvillimeve evropiane. Në luftën e II-të botërore, Turqia i shpalli luftë Gjermanisë në shkurtë të 1945-ës, gati pas përfundimit të luftës. Më 1952 anëtarësohet në NATO dhe më 1955 së bashku me Britaninë e Madhe, Irakun, Iranin dhe Pakistanin krijojnë paktin e quajtur Pakti i Bagdadit. Me ShBA-në në mars të 1959 vendosë një marrëveshje të sigurisë së mbrojtjes bilaterale.
Pas tërheqjes së Irakut nga Pakti i Bagdadit, më 1959 formohet CENTO. Në vitin 1960 e kaplon një puç ushtarakë dhe pas miratimit të kushtetutës së 1961-ës, më 1965 vije qeveria e Sylejman Demirelit, të cilën më 1971 armata turke e detyron të jep dorëheqje. Pas zgjedhjeve dhe lehtësimin e gjendjes së jashtëzakonshme (shtet rrethimit) pasojnë dy puçe ushtarake më 1974-ër dhe 1980-të. Më 1982 populli e miraton një kushtetutë të re me të cilën përsëri instalohet një demokraci parlamentare dhe më 1983 mbahen zgjedhjet e lira.
Gjatë vitit 1974-ër pas konfliktit në Qipro, trupat turke e marrin nën mbrojtje pjesën veriore. Luftimi i Partisë së Kurdëve për Pavarësi (PKK) në Turqi dhe Irak, pas vitit 1991 merë përmasa më të gjëra dhe më 1999 kapet udhëheqësi i kësaj partie Abdullah Yxhalani (Öcalan) i cili gjykohet me vdekje për disa aksione terroriste. Pas kësaj PKK-ja tërhiqet nga lufta e armatosur dhe vepron në Irak.
Tendencat për një republikë islame të toleruar gjatë qeverisjes së Nexhmetin Erbakanit nga viti 1996-1997, nën ndikimin e opinionit dhe armatës turke u ndaluan. Pas vitit 1999 paraqiten afrimet në politiken me kundërshtarin e përhershëm Greqinë dhe pjesën jugore të Qipros. Nga fundi i po këtij viti merr statutin e kandidatit për anëtarësim në Bashkimin Evropian. Nga 1993 deri më 2000 president i shtetit ishte Demireli dhe nga e 2000-ta A. N. Sezeri, nga 1999 kryeministër ishte B Eçeviti (B. Ecevit). Turqia sot eshte Republike Parlamentare Demokratike.
Verbëria e ngjyrave
Verbëri e ngjyrave, e njohur edhe si mangës e vizion ngjyrës, është aftësia e ulët për të parë ngjyrat ose për të parë dallimet në ngjyrë. Verbëria e ngjyrave mund të bëjë disa aktivitete arsimore të vështira. Gjithashtu, blerja e pemëve, zgjedhja e rrobave, dhe leximi i dritave të trafikut, mund të jetë më shumë sfiduese. Megjithatë, problemet janë në përgjithësi të vogla dhe shumica e njerëzve përshtaten. Njerëzit me verbëri të plotë të ngjyrave mund të ketë mprehtësi të ulët vizuale dhe dhe të jenë të parehatshëm në mjedise të ndritshme..
Shkaku më i zakonshëm i verbërisë së ngjyrave është një e metë e trashëguar në zhvillimin e një ose më shumë nga tre grupet e koneve të ndjeshmërisë në sy. Meshkujt kanë më shumë gjasa të kenë verbëri të ngjyrave se sa femrat pasi gjenet përgjegjëse për format më të zakonshme të verbërisë së ngjyrave janë në kromozomin X. Pasi që femrat kanë dy kromozome X, një defekt zakonisht kompensohet nga kromozomi tjetër, ndërsa meshkujt kanë vetëm një kromozom X. Verbëria e ngjyrave gjithashtu mund të rezultojnë nga dhuna fizike ose kimike e dëmtimit të syrit, të nervit optik, ose pjesët e trurit. Diagnoza zakonisht bëhet me testin e ngjyrave Ishihara; megjithatë, ekzistojë gjithashtu një numër i madh i metodave të testimit.
Nuk ka asnjë kurë për verbërinë e ngjyrave. Diagnostikimi mund të mundësojë që mësimdhënësi i një personi të ndryshuar metodën e tyre të mësimdhënies, për të akomoduar aftësinë e ulët për njohjen e ngjyrave. Lente të veçanta mund të ndihmojë njerëzit me verbëri të ngjyrave të kuqe-të gjelbër nën kushte të ndritshme. Ka edhe aplikacion e për telefona që mund të ndihmojnë njerëzit të identifikojnë ngjyrat.
Verbëria e ngjyrave të kuqe-të gjelbër është forma më e zakonshme, e ndjekur nga verbëria e ngjyrave blu–verdhë dhe verbëri e plotë e ngjyrave. Verbëri të ngjyrave të kuqe-të gjelbër prek deri në 8% të meshkujve dhe 0.5% të femrave me preardhje nga Evropa Veriore. Aftësia për të parë ngjyrë gjithashtu ulet në moshë të vjetër. Duke qenë i verbër nga ngjyrat mund të bëjë njerëzit të papërshtatshëm për punë të caktuara në vende të caktuara. Kjo mund të përfshijë pilot, shofer treni, dhe në forcat e armatosura. Efekti i verbëri ngjyrë në aftësinë artistike, megjithatë, është e diskutueshme. Aftësia për të vizatuar duket se është i pandryshuar dhe besohet se një numër i artistëve të famshëm të kenë qenë të verbër nga ngjyrat.
Shenjat dhe simptomat
djathtas|parapamje|213x213px|Simulimi i ngjyrave normale (lartë) dhe perceptimi dy-kromatik (poshtë) i mollës së kuqe dhe të gjelbërt. djathtas|parapamje|190x190px|Semafori horizontal në Halifax, Skocia e Re, Kanada.
Një jetë më shumë
Filmi "Një jetë më shumë" prodhim i vitit 1986.
Regjia: Gëzim Erëbara, Gavrosh Haxhihyseni, Skenari: Luan Rama, Producent: Shqipëria e Re, Muzika: Thoma Simaku.
Përmbajtja e filmit
Gjatë një bombardimi Çaku humb prindërit dhe shpëtohet nga një partizan. Bashkë me një shok të tijin që imitonte Çaplinin dhe ëndërronte të bëhej artist një ditë Çaku kërkon partizanin që i shpëtoi jetën derisa e gjejnë. Ky takim dhe dashuria e kujdesi për femijët e luftës ndryshon jetën endacake të Çakut.
Bozoni i Higgsit
Bozoni i Higgsit ose grimca e Higgsit eshte një grimcë elementare ne modelin standard te fizikës grimcore. Observimet e grimces lejojnë qe shkencëtarët te ekplorojnë fushen Higgs ,një fushë fundamentale e një rëndësie kruciale për teorinë e fizikës grimcore, dyshuar së egzistuari në vitet 60ta,që ndryshe nga fushat elektromagnetike nuk mundet të "ç'kyqet",por merrë nje vlerë konstante jo-zero pothuajse çdo kund.Prezenca e kësaj fushe,tani besohet e konfirmuar,spjegon pse disa grimca elementare kanë masë edhe pse per shkak të kontrollimeve simetrike e interaksioneve të tyre do të duhej qe ato të ishin pa masë,gjithashtu pergjigjet disa pyetjeve jetegjata në fizikë,e tille si pse forca e dobet ka nje rangë më të vogël se forca elektromagnetike.Higgs bosoni është emëruar sipas Peter Higgs,njëri nga 6 fizikantët që ne vitin 1964 propozuan mekanizmin që sugjeronte ekzistencën e nje grimce të tillë.
Rinia (moshë)
Rinia ose mosha rinore është faza, etapa ose periudha jetësore kur njëriu është i ri, gjë e cila shpesh nënkupton kohën ose periudhën ndërmjet fëmijërisë dhe moshës madhore (pjekurisë). Gjatë kësaj kohe i riu është i preokupuar me probleme të cilat lidhen me "pamjen, freskinë, energjinë, etj. e të cilat njëkohësisht paraqesin edhe karakteristikat themelore të një të riu". Përkufizimet rreth kësaj periudhe janë shumë të ndryshme. Mosha rinore paraqet një përvojë e cila mund të formësojë nivelin e varësisë së një individi, e cila mund të manifestohet në mënyra të ndryshme varësisht prej perspektivave kulturore. Përvojat e fituara personale gjatë kësaj periudhe shënohen nga normat ose traditat kulturore të individit, ndërsa niveli i varësisë së të rinjëve nënkupton shkallën në të cilën mbështeten ende në familjen e tyre, si në aspektin emocional ashtu dhe në atë ekonomik.
Muhammed VI i Marokut
‎Muhammed VI (Arabisht: محمد السادس‎; Berberisht: ⴰⴳⵍⵍⵉⴷ ⵎⵓⵃⴰⵎⵎⴷ ⵙⴷⵉⵙ agllid muhammd sdis; lindi më 21 gusht 1963) është mbreti i Marokut. Ai i përket dinastisë Alauite dhe u ngjit në fron më 23 korrik 1999 me vdekjen e babait të tij, mbretit Hasan II.
Mbreti fillimisht filloi reformat për t'i dhënë grave më shumë pushtet. Kabllot diplomatike të rrjedhura nga WikiLeaks kanë pohuar korrupsion të gjerë në oborrin e mbretit Mohammed VI, duke implikuar mbretin dhe këshilltarët e tij më të ngushtë. Trazirat e përhapura në vitin 2011, një element marokenë i Pranverës Arabe, protestoi kundër korrupsionit dhe nxiti nevojën e reformës politike. Si përgjigje, mbreti Mohammed VI shpalli një program të reformës dhe prezantoi një kushtetutë të re. Këto reforma u miratuan nga një referendum publik më 1 korrik 2011.
Hayat Bazen Tatlıdır
Hayat Bazen Tatlıdır (Shqip: Jeta është ndonjëherë e ëmbël) është një serial televiziv turk i transmetuar në Star TV nga 16 tetori 2016 deri më 30 prill 2017.
Përmbajtja
Hajat (Birce Akalay) është mësuese letërsie në një shkollë private të lartë. Ajo është aq idealiste sa nuk mund të përmbahet nga mbrojtja e të drejtave të saj në çdo rast. Për shkak të këtij qëndrimi, ajo nuk e ka një jetë të lehtë dhe shpesh përballet me vështirësi të ndryshme.
Hajati jeton së bashku me motrën e saj të vogël Gozde (Simay Barlas) e cila shkon në të njëjtën shkollë të mesme ku Hajati jep mësim. Pas vdekjes së prindërve të tyre, Hajati bëhet edhe nënë edhe baba për motrën e saj dhe përpiqet të bëjë më të mirën për ta mbrojtur motrën e saj nga rreziqet. Ndonjëherë, ajo bëhet kaq autoritare dhe për këtë arsye; ajo është e ekspozuar ndaj kritikave nga motra e saj.
Puna e Hajatit në një shkollë të mesme private bën të mundur financiarisht që motra e saj Gozde të ndjekë shkollën si studente. Ata kanë një jetë modeste, ndërsa të gjithë nxënësit e asaj shkolle private kanë një jetë të pasur. Kështu, Gozde ndonjëherë e ka të vështirë të mbajë ritmin me stilin e jetës së shokëve të klasës.
Një ditë, Hajat merr një telefonatë urgjente duke thënë se Gozde është në rrezik në një festë. Ajo mbërrin në adresën e dhënë në kohën e duhur për të ndaluar motrën e saj pa ndjenja që të përdhunohet nga një koleg student Koraj (Anil Tetik). Koraj është i dashuri i Gozdes, i cili ndjek të njëjtën shkollë të mesme dhe në të njëjtën kohë, është vëllai i një ish-udhëheqësit mafioz Xherrah (Kanbolat Gorkem Arslan).
Për të larguar motrën e saj nga Koraji, Hajati merr vendimin të transferohet në një shkollë publike në anën anadollake të Stambollit. Ajo merr një punë të re në shkollën e mesme të Anadollit Gedikpasa, të gjithë studentët e së cilës vijnë nga familje të varfëra ose të mesme.
Hajat dhe motra e saj Gozde fillojnë të kenë një jetë shumë të ndryshme nga ajo që janë mësuar të kenë. Gozde përpiqet të rregullojë mjedisin e saj të ri, ndërsa Hajat duhet të luftojë korrupsionin në këtë shkollë të re. Hajat fillon të luftojë sistemin arsimor në mënyrë që t'u japë studentëve një edukim të mirë, ndërsa ajo përpiqet të fitojë besimin dhe zemrat e studentëve.
Ardhja e Hajatit dhe Gozdes përmbys ekuilibrat në shkollën publike. Gozde gjen miq të rinj dhe merr vëmendjen e djalit të njohur të shkollës Ronaldo (Deniz Can Aktas). Për këtë arsye, ajo fillon të diskutojë me Sevdën (Sevda Erginci) e cila gjithashtu ka disa ndjenja ndaj Ronaldos.
Historia bëhet më e ndërlikuar kur ish-i dashuri i Gozdes Koraji dhe dy nxënës të tjerë të pasur transferohen në këtë shkollë publike. Tani, Gozde e gjen veten në mes të miqve të saj të rinj dhe miqve të saj të pasur të dikurshëm.
Historia e Pakistanit
parapamje|Historia e Pakistanit Historia e Pakistanit
Kombi qe sot eshte Pakistan ishte pjesë e Indisë deri më 14 gusht, 1947.
Ithtarët e hershme qe i dhan pavarsine kombit mysliman filluan të shfaqen në kohën e koloniale britanike. Në mesin e tyre ishte shkrimtar dhe filozof "Allama Muhammad Iqbal, i cili argumentoi se një komb i veçantë për myslimanët ishte e domosdoshme në një nën-kontinentin ndryshe dominuar nga hinduve. Shkaku gjeti një udhëzues në Muhammad Ali Jinnah, i cili u bë i njohur si babai i kombit dhe arriti të bindë britanikët për të ndarë rajonin në dy pjesë: Pakistan, një shumicë muslimane, dhe Indi, një shumicë hindu.
Nga 14 gushti 1947 deri në vitin 1971, kombi u formua nga West Pakistani dhe Pakistani Lindor, në thelb Avadavat, territoret e të cilit janë, megjithatë, të ndara nga Bengal indian. Në vitin 1971, East Pakistan u rebelua dhe, me ndihmën e trupave indiane u bë shtet i pavarur e Bangladeshit, edhe pse India nuk dha shtetin e tij të Bengal për të ribashkuar me të Bangladeshit.
Që nga pavarësia, Pakistani po ashtu ka qenë gjithmonë në mosmarrëveshje me Indinë mbi territorin e Kashmirit, solli "prikë" nga e tij sovran Hindu Bashkimit indian në kohën e ndarjes së sub-kontinentit, pavarësisht mbizotërimit të qartë të muslimanit popullsia e cila teorikisht duhet të kishte paraqitur aderimin në Pakistan në rajon.
Në ndërkohë (1956) u shpall republikë dhe do të pavlefshme të Windsors në personin e Elizabeth II.
Menjëherë pas pavarësisë, India dhe Pakistani shkoi në luftë me njëri-tjetrin, pas pushtimit të Jammu dhe Kashmir si "elemente fisnore" në Pakistan. luftëra të tjera u luftuan në vitin 1965 dhe 1971 në atë territor. Pavarësisht nga betejat e shumta, statusi i Kashmirit mbetet në harresë: mosmarrëveshja ka komplikuar marrëdhëniet mes Pakistanit dhe Indisë. Pakistani ka pasur edhe një mosmarrëveshje - relativisht të fjetur që nga Lufta e Ftohtë përfundoi me tërheqjen e trupave sovjetike - me Afganistanin, në Durand Line.
historia politike Pakistani është i ndarë në periudha të alternuara diktaturës ushtarake dhe qeverisë demokratike parlamentare. Statusi sundimi i përfundoi në vitin 1956 me formimin e një Kushtetute dhe shpalljes së Pakistanit si një republikë islamike; Por ushtria mori kontrollin në vitin 1958 dhe të mbajtur pushtetin për më shumë se 10 vjet. Rregulli civil u kthye për t'u zgjedhur pas Luftës së indo-pakistaneze e vitit 1971, por në fund të viteve të shtatëdhjeta, me ekzekutimin e Zulfiqar Ali Bhutto, i cili ishte dënuar për vrasjen e një kundërshtar politik, në një vendim të marrë nga Gjykata Pakistani Supreme e cila është jashtëzakonisht bujare për të thirrur "të diskutueshme".
Në vitet tetëdhjetë, Pakistan marrë ndihmë të konsiderueshme nga Shtetet e Bashkuara dhe mori në miliona refugjatë afganë, veçanërisht pashtunët, të cilët u larguan për shkak të pushtimit sovjetik. Fluksi i kaq shumë refugjatë ka pasur një ndikim të madh në Pakistan. Diktatura e Përgjithshme Muhammad Zia-ul-Haq pa një zgjerim të ligjit islam, si dhe një fluks të armëve dhe drogës nga Afganistani. Në vitin 1988 gjenerali vdiq në një aksident ajror dhe Pakistani u kthye që të ketë një qeveri të zgjedhur në mënyrë demokratike, me zgjedhjen e Benazir Bhuto.
Prádena del Rincón
Prádena del Rincón është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun, të provincës , në Madrid. Prádena del Rincón ka 126 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej km2.
Historia e Pakistanit
Në zgjedhjet e vitit 1997 solli përsëri Nawaz Sharif si kryeministër, partia e tij ka marrë një shumicë të madhe të votave, duke marrë vende të mjaftueshme në parlament për të ndryshuar kushtetutën për të eliminuar kontrolle formale se kufizuar fuqinë e Kryeministrit. Sfidat institucionale sjellë autoritetin për Sharif nga Shefi i Drejtësisë Sajjad Ali Shah dhe të parin ushtarake Jehangir KAramat ishin rintuzzate, në rastin e parë me një pushtim të Gjykatës së Lartë nga ana e aktivistëve partiak.
Prádena del Rincón
Lidhje të jashtme
Prádena del Rincón
Historia e Pakistanit
rritje autoritarizmit dhe korrupsionit të hyra Qeveria e Sharif çoi në një kryengritje të madhe popullore që kulmoi në vitin 1999 në grushtit ushtarak të Përgjithshëm të Shtetit Pervez Musharraf, i cili mori titullin e shefit ekzekutiv dhe të emëruar një Këshill të Sigurisë Kombëtare ajo përbëhet nga tetë anëtarë si një organ qeverisës. Musharraf vonë centralizuar në duart e tij edhe presidencën e vendit duke zgjeruar mandatin deri në vitin 2007 me një referendum të mbajtur në prill 2002.
Në vitin 2004, Musharraf ka filluar një seri hapash për të kthyer kombin për atë që disa demokracia formale, ka premtuar të japë dorëheqjen si shef i ushtrisë deri në fund të vitit 2004. Me gjithë angazhimin e saj formale, 14 tetor, 2004 Pakistani Parlamenti ajo miratoi një ligj që lejonte Musharraf për të mbajtur dy zyra, "për të vazhduar luftën kundër terrorizmit dhe për të mbrojtur integritetin territorial të Pakistanit." Musharraf në fund dha dorëheqjen si shef i forcave të armatosura vetëm pasi Gjykata Supreme e ka vërtetuar rizgjedhjen e tij si President i Republikës së 7 tetor 2007.
Ndërsa reformat e tij ekonomike kanë sjellë disa përfitime, programi i reformave social duket se janë takuar disa rezistencë. Fuqia Musharraf është e kërcënuar nga fundamentalistët islamikë, të cilat janë forcuar pas sulmeve të 11 shtatorit 2001 dhe janë veçanërisht i irrituar nga aleanca e ngushtë politik dhe ushtarak të Musharraf me Shtetet e Bashkuara. Ironikisht kjo aleancë është krijuar vetëm pas sulmit në kullat binjake, kur amerikanët kërkuan mbështetje kundër Afganistanit.
Në vitin 2005 një tërmet me magnitudë 7.6 tronditi rajonin e Kashmirit, duke shkaktuar më shumë se 30.000 viktima, nga të cilat shumica e tyre fëmijë.
Në fund të vitit 2007, Pakistani ka qenë skenë e trazirave të ashpra për shkak të situatës së paqëndrueshme politike. Më 27 dhjetor 2007, lideri i partisë opozitare Benazir Bhutto u vra në një sulm pas një miting në qytetin e Ravalpindi.
Më 18 gusht 2008, duke ndjekur akuzat për shkelje të kushtetutës dhe hapjen e mëvonshëm të një procedure të fajësimit, Musharraf njoftoi dorëheqjen e tij duke deklaruar pafajësinë e tij. Pas dorëheqjes së tij si President i funksioneve Republikës ata kanë qenë të ndërmarra nga Presidenti i Senatit Mohammedmian Soomro në përputhje me kushtetutën e Pakistanit. 6 September, 2008 Asif Ali Zardari, ish-burri i Benazir Bhutto, u zgjodh President i ri.
Në vitin 2013, Musharraf kthehet në Pakistan, por është arrestuar; në zgjedhjet e ardhshme, pavarësisht dhunës së talibanëve; Mbizotëron Nawaz Sharif bëhet kryeministër për herë të tretë.
Englancourt
Englancourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Englancourt ka një popullsi prej 136 banorë dhe sipërfaqe 7.97 km², me një dendësi prej 17 banor/km².
INRI
INRI është një ankronim i shënimit që Ponci Pilat vendosi mbi kokën e Jezusit në kryq. Ky shënim u shkrua në greqisht, hebraisht dhe latinisht Iesvs Nazarenvs Rex Ivdæorvm që do të thotë "Jezusi Nazarenas Mbret i Judenjeve" parapamje|348x348px|shenimi i vënë sipër kokës së Jezusit në kryq parapamje|512x512px|Jezus Krishti i kryqëzuar
Wim Anderiesen Jr.
Gerardus Willem "Wim" Anderiesen Jr. (2 shtator 1931 – 27 janar 2017) ishte futbollistë holandezë i cili ka luajtur si mbrojtës.
Binarët
Fjala binarët ka më shumë kuptime:
Xhamia në fshatin Muqibabë
Xhamia në fshatin Muqibabë është një monument i trashëgimisë kulturore në Muqibabë, Gjilan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Márcio Amoroso
Márcio Amoroso (lindur më 5 Korrik 1974) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 19 ndeshje.
Platinum, Alaska
Platinum, Alaska (Platinum) është një qytet në qarkun Bethel të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Platinum, Alaska jetojnë 61 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 115.8 km2 (44.7 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 4 m (13 ft).
Eden Hazard
Eden Michael Walter Hazard (lindur më 7 janar 1991) është një futbollist profesionist belg i cili luan si anësor për klubin spanjoll Real Madrid. Hazard konsiderohet si një nga lojtarët më të mirë të gjeneratës së tij. Ai shquhet për driblimet, krijueshmërinë, pasimet dhe vizionin.
Hazard i ka të dy prindërit ish futbollistë dhe filloi karrierën e tij në Belgjikë duke luajtur me klube lokale. Në vitin 2005, ai kaloi në Francë ku filloi karrierën si profesionist me Lille OSC në Ligue 1. Ai fillimisht shpenzoi dy vite në akademi dhe më pas debutoi si profesionist në nëntor 2007. Ai ishte pjesë e rëndësishme në ekipin e drejtuar nga Rudi Garcia. Në sezonin e tij të parë të plotë, Hazard u bë lojtari i parë jo-francez që fitonte çmimin Lojtari i Ri i Vitit i Ligue 1, kurse një sezon më pas u bë lojtari i parë që e fitoi çmimin dy herë. Në sezonin 2010–11, ai ndihmoi ekipin të fitonte kampionatin dhe kupën, duke arritur një dopietë historike. Si rezultat i performancave të tij, Hazard u shpall Lojtari i Vitit i Ligue 1, duke u bërë lojtari më i ri që e fiton këtë çmim.
Hazard luajti mbi 190 ndeshje me Lille dhe shënoi 50 gola. Në qershor 2012, ai u transferua në Angli te Çelsi. Në sezonin e parë, Hazard fitoi UEFA Ligën e Evropës kurse në të dytin çmimin PFA Lojtari i Ri i Vitit. Në sezonin 2014–15, Hazard ndihmoi ekipin të fitonte Premier Ligën dhe Kupën e Ligës, duke fituar çmimet FWA Futbollisti i Vitit dhe PFA Lojtari i Vitit i Lojtarëve. Dy vite më vonë, ai fitoi kampionatin e dytë me klubin. Në vitin 2018, Hazard fitoi Kupën FA dhe u emërua në FIFA FIFPro World XI. Në sezonin e tij të fundit në Angli, Hazard triumfoi në Ligën e Evropës për herë të dytë në karrierë.
Në qershor 2019, Hazard u transferua te Real Madridi në një marrëveshje që i kushtoi spanjollëve 150 milion €, duke e bërë një nga transferimet më të shtrenjta në historinë e futbollit. Pavarësisht se fitoi disa trofe me klubin, përfshirë edhe UEFA Ligën e Kampioneve, vitet e para të Hazard me Realin janë kushtëzuar nga rënja në formë dhe dëmtimet e shumta.
Hazard debutoi me ekipin e parë të kombëtares belge në nëntor 2008 në moshën 17 vjeç në një ndeshje miqësore kundër Luksemburgut. Tre vite pas debutimit, Hazard shënoi golin e parë në një ndeshje kundër Kazakistanit. Ai përfaqësoi ekipin në tre edicione të FIFA Kupës së Botës (2014, 2018 dhe 2022) dhe dy edicione të UEFA Kampionatit Evropian (2016 dhe 2020). Në Kupën e Botës 2018, Hazard ishte protagonist, duke fituar Këpucën e Argjendë me Belgjikën që arriti rezultatin e tyre më të mirë në histori duke u renditur në vendin e 3të. Nga viti 2015 e deri në 2022, Hazard ishte kapiten i Belgjikës, e cila gjatë kësaj kohe ishte në vendin e parë në ranglistën e FIFAs.
Jeta e hershme
Eden Hazard është vëllai më i madh nga katër vëllezërit e familjes Hazard. Ai ka tre vëllezër, që të gjithë janë futbollist, duke përfshirë Thorganin, i cili u bashkua me Çelsin në vitin 2012, ku më parë ka qënë pjestar i akademisë së RC Lens, që është skuadra rivale më e madhe e Lille. Vëllezërit e tjerë më të vegjël të Edenit janë Kylian dhe Ethan. Në korrik 2013, Kylian u transferua te White Star Bruxelles, kurse Ethan aktualisht luan me ish klubin e fëmirisë së Edenit, Tubize.
Eden Hazard dhe tre vëllezërit e tij u rritën në një ambient të rehatshëm me prindërit e tyre, të cilët i siguruam çdo gjë të nevojëshme për t'u bërë futbollista të klasit botëror. Familja e tij jetonte "jo më shumë se tre metra" larg nga një fushë stërvitje dhe vëllezërit e tij shpesh merrnin guximim që të luanin atje në menyrë që të praktikonin aftësitë e tyre futbollistike.
Karriera e herëshme
Hazard filloi të luante futboll me klubin e qytetit Royal Stade Brainois që në moshën 4 vjeç. Gjatë kohës së tij në klub, një nga trajnerët e pëshkroi atë si një lojtar të talentuar, duke thënë: "Ai di gjithçka. Unë nuk kam asgjë për të mësuar atij." Hazard kaloi më pas te Tubize pas tetë vitesh te Royal. Gjatë kohës së tij te Tubize, Hazard ra në sy të vëzhguesit të klubit elitar OSC Lille, gjatë kohës ku ai dhe skuadra e tij po luanin në një turnament lokal. Raporti i vëzguesit të Lille bëri që drejtuesit e klubit të flisnin me babain e Edenit për t'i ofruar një kontratë profesionale.
Prindërit e Hazard e pranuan ofertën e klubit francez duke shpresuar se në Francë do të kishte më shumë mundësi për t'u stërvitur. Babai i tij pranoi se vendimi për të transferuar Edenin, dhe më vonë vllain e tij Thorgan në Francë ishte vendimi më i mirë i mundshëm. Më pas shtoi: "Ata ishin shumë të afërt me njeri-tjetrin në shtëpi, dhe në të njëjtën kohë, ata u përshtatën në struktura ku mund të rriten si futbollist, sepse në Belgjikë, për fat të keq, nuk ka shumë mundësi për tu bërë futbollist."
Lille
Hazard u bë pjesë e Lille në vitin 2005 dhe shpenzoi dy vitet e ardhshme duke u zhvilluar në shkollat sportive lokale të klubit, duke qënë se akademia e të rinjëve në atë nuk ishte funksionale. Më 28 maj 2007, belgu firmosi një kontratë tre-vjeçare me klubin, e cila ishte e para për të si futbollist profesionist. Në fillim të sezonit 2007–08, Hazard, në moshën 16 vjeç, fillimisht u bë pjesë e ekipit rezervë të Lille, e cila luante në Championnat de France amateur, niveli i katërt i futbollit francez. Ai gjithashtu u aktivizua me ekipin nën-18 në ligën e saj si dhe në Coupe Gambardella. Hazard bëri debutimin e tij me ekipin rezervë më 1 shtator duke u aktivizuar si zëvëndësues në humbjen 3–1 kundër Racing Club de France. Ai luajti ndeshjen e parë si titullar një javë më vonë në një tjetër humbje, kësaj rradhe ndaj Lesquin.
Më 14 nëntor, pasi kishte shpenzuar dy muajt e fundit duke luajtur me ekipin nën-18, Hazard u thirr në ekipin e parë nga trajneri Claude Puel, kjo për shkak të mungesës së disa lojtarëve që ishin të grrumbulluar me ekipet kombëtare. Ai i aktivizua si zëvëndësues në ndeshjen miqësore ndaj klubit belg Bruges dy ditë më vonë. Belgu zhvilloi një paraqitje pozitive, gjë që bëri trajnerin Puel t'a përfshinte në listën e 18 lojtarëve për ndeshjen e kampionatit kundër Nancy më 24 nëntor. Ai arriti të debutonte si profesionist në këtë ndeshje, duke u aktivizuar si zëvëndësues në minutën e 78të.
Pas kësaj, Hazard u rikthye me ekipin rezervë, për të cilin luajti përgjatë muajit dhjetor. Pas pushimeve dimërore, ai u rikthye në ekipin e parë dhe gjatë muajit janar u aktivizua si zëvëndësues në ndeshjet e kampionatit kundër Metz, Sochaux, dhe Paris Saint-Germain. Pas ndeshjes me PSG-në, Hazard u rikthye në nivelin amator si dhe njëkohësisht luajti edhe me ekipin nën-18. Më 17 maj, ai shënoi golin e parë në nivelin amator në fitoren 3–2 kundër Vitré. Hazard e mbylli karrierën e tij në nivelin amator me një gol në njëmbëdhjetë ndeshje, duke ndihmuar ekipin e tij të arrinte një vend të pestë në kampionat.
2008–10: Sezoni debutues dhe suksesi personal
Hazard mori fanellën me numrin 26 në fillim të sezonit 2008–09; ai kishte luajtur me numrin 33 në sezonin e kaluar. Trajneri i ri Rudi Garcia e promovoi belgun në ekipin e parë përfundimisht. Në muajt e parë ai u aktivizua zakonisht si zëvëndësues, përfshirë edhe në ndeshjen ndaj Auxerre më 20 shtator: ai shënoi golin e parë si profesionist në këtë ndeshje në minutën e 88të, për t'i dhënë barazimin ekipit, që në fund fitoi me rezultatin 3–2 falë një goli në minutat shtesë nga Tulio de Melo. Ky gol e bëri atë golashënuesin më të ri në historinë e klubit. Katër ditë më vonë, ai luajti ndeshjen e parë si titullar në një ndeshje të Kupës së Ligës kundër Montpellier, me Lille e cila u eliminua nga kompeticioni me penallti. Pasi u aktivizua si zëvëndësues në pesë ndeshjet e rradhës në kampionat, më 15 nëntor, Hazard u aktivizua për herë herë të parë si titullar në ndeshjen ndaj Saint-Étienne, duke shënuar një nga tre golat e fitors 3–0. Performancat e tij pozitive në gjysmën e parë të sezonit bënë që klubi t'i ofronte rinovimin e kontratës me tre vite të tjera, të cilën Hazard e nënshkroi zyrtarisht më 18 nëntor.
Pasi i luajti ndeshjet e muajit dhjetor si zëvëndësues, ai u rikthye si titullar në janar. Në shkurt, ai shënoi golin e fitores në ndeshjen e kampionatit kundër Sochaux. Në ndeshjen e raundit të 16-tave të Kupës së Francës, Hazard shënoi në një fitore 3–2 kundër kampionëve në fuqi të Lyonit. Në dhjetë ndeshjet e fundit të kampionatit, Hazard luajti si titullar në tetë prej tyre dhe ndihmoi ekipin t'a mbyllte sezonin në vendin e pestë, duke u kualifikuar në edicionin e parë të UEFA Ligës së Evropës. Pas përfundimit të sezonit, ai u nderua me çmimin "UNFP Lojtari i Ri i Vitit", duke u bërë lojtari i parë jo-francez që e fiton këtë çmim.
Pas përfundimit të sezonit 2008–09, Hazard ishte në qëndër të vëmëndjes mediatike në lidhje me statusin e tij në merkaton verore. Pavarësisht se presidenti Michel Seydoux deklaroi se lojtari nuk ishte në shitje dhe se do të qëndronte në klub të paktën edhe një sezon, shumë klube shfaqën interes për lojtarin. Disa nga klubet e interesuara për shërbimet e tij ishin Arsenal Manchester United, Inter, Barcelona dhe Real Madrid. Francezi Zinedine Zidane i sygjeroi lojtarit të firmoste me Los Blancos.
Hazard e nisi sezonin 2009–10 në mënyrë pozitive duke shënuar në ndeshjen e parë zyrtare të Lille. Ky gol erdhi në fitoren 2–0 kundër ekipit serb FK Sevojno në ndeshjen e parë të raundit të tretë kualifikues të Ligës së Evropës. Më 27 gusht, ai shënoi golin e dytë evropian në karrierë në ndeshjen e kthimit të raundit play-off kundër Genk. Lille fitoi ndeshjen 4–2 dhe u kualifikua në fazën e grupeve me rezultatin e përgjithshëm 6–3.
Hazard ishte protagonist në fazën e grupeve; më 22 tetor, ai shënoi një gol në fitoren e rëndësishme 3–0 ndaj klubit italian Genoa. Ai e shënoi golin në minutën e 84të, dhjetë minuta pasi kishte hyrë si zëvëndësues, duke mposhtur portierin me një gjuajtje jashtë zone pasi dribloi gjashtë lojtarë kundërshtar. Pas kësaj, ai kontriboi në fitoren 5–1 në shtëpi ndaj ekipit çek Slavia Prague – krosimi i tij solli golin e parë të takimit, një autogol nga Marek Suchý.
Më 20 dhjetor, Hazard shënoi golin e parë të sezonit në kampionat në suksesin 3–0 kundër Le Mans; ai gjithashtu asistoi dhe dy golat e tjerë. Më 30 janar, ai shënoi golin e vetëm në Derby du Nord kundër ekipit rival Lens. Pesë ditë më vonë, Lille njoftoi se Hazard kishte firmosur një kontratë të re me klubin deri në qershor 2014. Më 11 mars, Hazard shënoi golin e vetëm të Lille në fitoren ndaj Liverpoolit në ndeshjen e parë të raundit të 16-tave të Ligës së Evropës; goli erdhi me një goditje dënimi në minutën e 83të. Tre javë më pas, ai asistoi dy herë në fitoren 4–1 të ekipit ndaj rivalëve për titull Montpellier. Hazard u shpall lojtari i muajit mars i Ligue 1 falë performancave të tij pozitive përgjatë muajit.
Më 29 prill, Hazard u nominua për çmimin UNFP Lojtari i Vitit i Ligue 1. Ai gjithashtu u nominua për të dytin sezon rresht për çmimin Lojtari i Ri i Vitit. Më 9 maj, Hazard u shpall fituesi i çmimit Lojtari i Ri i Vitit për të dytin sezon rresht. Ai u bë lojtari i parë në histori që nga themelimi i çmimit në vitin 1994 që shpallet fitues dy herë.
2010–11: Triumfi në Ligue 1 dhe Coupe de France
Më 7 tetor, trajneri i kombëtares belge, Georges Leekens, i pyetur në lidhje me uljen e Hazard në stol te Lille në kohët e fundit, deklaroi se lojtari duhet të punonte më shumë fizikisht dhe mendërisht për të rifituar formën e vitit të kaluar. Ndihmësi i tij, Marc Wilmots, shtoi se Hazard shpesh ka shfaqur një mentalitet dembeli gjatë seancave stërvitore me ekipin kombëtar. Një ditë më pas, Garcia j'u përgjigj komenteve të Leekens duke thënë se ato ishin të "tepruara", duke shtuar se Hazard "është vetëm 19 vjeç" dhe se ai "ende mund të përmirësohet në të gjitha fushat." Hazard reagoi disa muaj më pas në lidhje me komentet e Leekens dhe Garcias, duke thënë: "Mësova shumë gjatë këtyre javëve nga ana mentale. Dhe që atëherë gjërat janë përmirësuar. Një pjesë e meritës është e ekipit kombëtar – Mora shumë nga të qënit pjesë e saj."
Pas rikthimit nga ekipi kombëtar, Hazard shënoi golin e dytë të sezonit në fitoren 3–1 ndaj kryesuesve të kampionatit Brest. Më 21 nëntor, ai asistoi të dy golat e Lille në suksesin ndaj Monacos. Kjo fitore vazhdoi të zgjasë rekordin pa humbje të ekipit, që mori kryesimin e kampionatit më 5 dhjetor pas një fitoreje të jashtëzakonshme 6–3 kundër Lorient. Në ndeshjen e parë pas ndërrimit të viteve, Hazard shënoi në fitoren 3–1 ndaj klubit amator Forbach në kupë, e cila u pasua nga dy asiste për golat e Moussa Sow dhe Gervinhos në fitoren ndaj Nice në kampionat.
Më 19 janar, ai shënoi golin e dytë të fitores 3–0 kundër Nancy. Dy muaj më pas, Lille njoftoi se Hazard kishte rinovuar kontratën deri në vitin 2015; marrëveshja e re e bëri atë lojtarin më të paguar në Ligue 1. Në ndeshjen e parë pas rinovimit të kontratës, Hazard shënoi në një fitore 2–1 në transfertë ndaj rivalit për titull Marsejës. Goli u shënua me një gjuajtje me të majtën nga 35 metra distancë dhe regjistroi shpejtësinë 95 kmh. Më 2 prill, Hazard luajti ndeshjen e tij të 100të në Ligue 1 në fitoren 3–1 kundër Caen, duke shënuar golin e dytë të ekipit. Ky ishte goli i tij i dhjetë sezonal, duke barazuar rekordin e tij personal për numrin e golave në një sezon, si dhe kjo fitore forcoi pozitën e Lille si kryesuese e kampionatit me një diferencë prej tetë pikësh nga vendi i dytë. Performancat e tij gjatë muajit mars u shpërblyen me çmimin UNFP Lojtari i Muajit, të cilën ai e fitoi për herë të dytë në karrierë. Më 19 prill, Hazard shënoi një nga dy golat e fitores 2–0 kundër Nice në gjysëm-finalen e Coupe de France. Kjo fitore e dërgoi ekipin në finale, e cila ishte e para në këtë kompeticion që nga viti 1955. Më 7 maj, Hazard shënoi me goditje dënimi golin e vetëm të ndeshjes ndaj Nancy, duke e afruar më shumë Lille drejt titullit kampion. Tre ditë më vonë, ai u nominua për çmimin Lojtari i Vitit i Ligue 1 për të dytin sezon rresht.
Në finalen e kupës, Hazard luajti 89 minuta me Lille që fitoi minimalisht 1–0 ndaj Paris Saint-Germain. Një javë më vonë Lille fitoi titullin e Ligue 1 pas një barazimi në transfertë ndaj të njëjtit kundërshtar; ky ishte titulli i parë për Lille që nga sezoni 1953–54 dhe dopieta e parë që nga sezoni 1945–46. Sukseset në kupë dhe kampionat ishin të parat për Hazard si futbollist profesionist. Një ditë pas triumfit në kampionat, Hazard u emërua Lojtari i Vitit i Ligue 1, duke u bërë lojtari më i ri që e fiton këtë çmim. Ai gjithashtu u përfshi në Ekipin e Vitit të Ligue 1 për të dytin sezon rresht.
2011–12: Sezoni i fundit në Francë
majtas|upright|thumb|Hazard në aksion me Lille në vitin 2011. Hazard mori fanellën me numrin 10 në nisje të sezonit 2011–12. Ai shënoi në Trophée des Champions 2011 kundër Marsejës, në ndeshjen e parë zyrtare të sezonit, por Lille u mposht 5–4 duke humbur mundësinë të fitonte një tjetër trofe. Më 10 shtator, Hazard shënoi një dopietë në fitoren 3–1 në transfertë kundër Saint-Étienne, duke regjistruar golat e parë në kampionat. Katër ditë më vonë, belgu bëri debutimin e tij në UEFA Ligën e Kampioneve në barazimin 2–2 kundër CSKA Moskvës në fazën e grupeve.
Në ndeshjen e rradhës në kampionat, Hazard shënoi një penallti në barazimin 2–2 kundër Sochaux. Tre ditë më vonë, ai shënoi golin e vetëm të ekipit të tij në një tjetër barazim, këtë herë ndaj Bordeaux. Pas dy muajsh pa shënuar, më 3 dhjetor, Hazard hyri në fushë si zëvëndësues dhe shënoi një gol me penallti në stilin Panenka në fitoren kundër Ajaccios. Dy ditë më vonë, ai u nominua për çmimin UEFA Ekipi i Vitit për vitin kalendarik 2011. Në ndeshjen e fundit të Lille para pushimeve të dimrit, Hazard shënoi golin e tretë të ekipit të tij në barazimin 4–4 ndaj Nice; me këtë gol, ai barazoi rekordin personal të numrit të golave të shënuar në një sezon në kampionat. Ai j'a dedikoi golin ish lojtarit të akademisë së klubit, Molami Bokoto, i cili kishte ndërruar jetë një ditë më parë. Më 3 mars, ai shënoi një dopietë në barazimin 2–2 kundër Auxerre.
Më 28 prill, Hazard u nominua për çmimin Lojtari i Vitit i Ligue 1 për të tretin sezon rresht. Dy javë më vonë, ai u shpall fitues i çmimit, duke mposhtur konkurentë si Olivier Giroud dhe Younès Belhanda. Ai u bë lojtari i dytë pas portugezit Pauleta që e fiton këtë çmim në dy sezone rresht. Ai gjithashtu u përfshi në Ekipin e Vitit për të tretin sezon rresht. Më 20 maj, Hazard luajti ndeshjen e tij të fundit si futbollist i Lille në fitoren 4–1 kundër Nancy; në këtë ndeshje, ai regjistroi tregolëshin e tij të parë si profesionist.
Chelsea
Më 4 qershor 2012, Çelsi njoftoi zyrtarisht në uebfaqen e saj se kishte arritur një marrëveshje me Lille për transferimin e Hazard. Mesfushori ra dakord për kushtet personale dhe kaloi vizitat mjeksore. Shuma e transferimit u raportua të ishte 32 milion £. Pas marrëveshjes, Hazard deklaroi: "Jam shumë i lumtur që më në fund mbërrita këtu. Është një klub i mrekullueshëm dhe mezi po pres të filloj." Ai mori fanellën me numrin 17 e cila më parë ishte mbajtur nga mbrojtësi portugez José Bosingwa.
2012–13: Sezoni debutues dhe trofeu i parë
thumbnail|Hazard në aksion me Çelsin, shtator 2012.|alt=|240x240px Hazard bëri debutimin e tij zyrtar më 12 gusht në ndeshjen e FA Community Shield 2012 kundër Manchester City; blutë u mposhtën 3–2 në Villa Park. Një javë më pas, ai bëri debutimin e tij në Premier Ligë në suksesin 2–0 kundër Wigan Athletic në DW Stadium; në këtë ndeshje ai asistoi golin e Branislav Ivanović si dhe fitoi një penallti që u shënua nga Frank Lampard. Ndeshja e tij e parë në Stamford Bridge erdhi më 22 gusht në suksesin 4–2 kundër Reading; ai fitoi një tjetër penallti, e cila u shënua sërisht nga Lampard, si dhe asistoi golat e Gary Cahill dhe Branislav Ivanović. Hazard shënoi golin e parë me Çelsin tre ditë më vonë në fitoren 2–0 kundër Newcastle United në kampionat.
Hazard bëri debutimin e tij në Ligën e Kampioneve në ndeshjen hapëse të fazës së grupeve kundër Juventusit. Gjatë muajit dhjetor, Hazard shënoi në dy ndeshje rresht, respektivisht në fitoren 5–1 kundër Leeds United në Kupën e Ligës, dhe në fitoren 8–0 kundër Aston Villës në kampionat. Më 13 janar 2013, Hazard shënoi një gol me të majtën nga 25 metra distancë në triumfin 4–0 kundër Stoke City, e cila pësoi humbjen e parë në shtëpi për këtë sezon. Ai shënoi sërisht në ndeshjen e rradhës me një tjetër gjuatje të bukur nga distanca me Çelsin që mori një barazim 2–2 kundër Southampton.
Më 23 janar, ai u përjashtua me karton të kuq në gjysëm-finalen e dytë të Kupës së Ligës kundër Swansea City për një veprim në dukje antisportiv; ai gjuajtji një top i cili ishte poshtë trupit të kapësit të topave, i cili ishte shtrirë në tokë për të vonuar lojën. Çelsi e humbi ndeshjen 2–0. Pas ndeshjes, lojtari deklaroi në Chelsea TV se ai dhe kapësi i topave i kishin kërkuar falje njeri-tjetrit. Më pas u zbulua se kapësi i topave, një djal 17-vjeçar, e kishte planifikuar përpara ndeshjes vonimin e lojës me qëllim. Ai u rikthye nga pezullimi më 9 shkurt dhe shënoi një nga golat e fitores 4–1 kundër Wigan Athletic në shtëpi.
Më 21 shkurt, Hazard u aktivizua si zëvëndësues kundër Sparta Prague dhe shënoi golin e barazimit me një inkursion personal, duke kualifikuar Çelsin në raundin e 16-tave me rezultatin e përgjithshëm 2–1. Ai u aktivizua sërisht si zëvëndësues në një ndeshje çerek-finale të Kupës FA kundër Manchester United, në momentin që Çelsi ishte duke humbur 2–0; ai shënoi një gol si dhe asistoi tjetrin me blutë që morën një barazim 2–2 në Old Trafford, duke vendosur ndeshjen përsëritëse në Stamford Bridge. Më 17 mars, Hazard u shpall lojtari më i mirë i fitores 2–0 kundër West Ham United, fillimisht duke asistuar golin e 200të të Lampard me klubin dhe më pas duke shënuar me një inkursion personal. Më 11 maj, në Villa Park, Hazard asistoi dopietën e Lampard, duke bërë që anglezi të thyente rekordin e Bobby Tambling si golashënuesi më i mirë në historinë e klubit. Megjithatë, ai u dëmtua gjatë ndeshjes duke bërë që të humbiste finalen e Ligës së Evropës. Hazard e mbylli sezonin debutues me Çelsin duke shënuar 13 gola në të gjitha kompeticionet.
2013–15: Fitimi i kampionatit dhe suksesi personal
Një nga ndeshjet e para të Çelsit për sezonin e ri ishte ajo e UEFA Super Kupës 2013 kundër Bayern München më 30 gusht, ku Hazard mori pjesë në aksionin e golit të parë si dhe shënoi të dytin, por Çelsi nuk e ruajti dot avantazhin dhe në fund u mposht 5–4 në gjuajtjet e penalltive. Në muajin tetor, ai shënoi të tretin e fitores 3–1 kundër Norwich City në Carrow Road, e cila u ndoq nga një dopietë dhe asist në suksesin 4–1 kundër Cardiff City në të njëjtin kompeticion. Pas kësaj, ai regjistroi golin e pestë të sezonit në fitoren vendimare 3–0 në transfertë kundër Schalke 04 në fazën e grupeve të Ligës së Kampioneve. Në fund të muajit, Hazard ishte në listën e 23 lojtarëve të nominuar për çmimin prestigjoz FIFA Topi i Artë, i cili i jepet atij që votohet si futbollisti më i mirë i vitit.
parapamje|majtas|150px|Hazard duke luajtur kundër [[Galatasaray S.K.|Galatasaray në Ligën e Kampioneve në shkurt 2014.]]
Më 9 nëntor, Hazard asistoi golin e parë të ndeshjes kundër West Bromwich Albion, e cila u shënua nga Samuel Eto'o. Megjithatë, Çelsi e gjeti veten në disavantazh 2–1, por Hazard shënoi një penallti në minutën e fundit për t'i dhënë ekipit një pikë. Më 4 dhjetor, ai shënoi një dygolësh në fitoren 4–3 kundër Sunderland; pas ndeshjes, trajneri José Mourinho deklaroi se Hazard zhvilloi ndeshjen e tij më të mirë të sezonit. Trajneri i Sunderlandit Gus Poyet gjithashtu e lavdëroi belgun për ndikimin që pati në lojë, duke thënë: "Ai ishte i jashtëzakonshëm. Si trajner nuk jam ndeshur më parë me një si ai."
Më 26 dhjetor, Hazard shënoi golin e vetëm të ndeshjes kundër Swansea City. Në ndeshjen e rradhës në kampionat, Hazard shënoi një gol të bukur nga distanca në suksesin 2–1 në shtëpi kundër Liverpool. Pas performancës mbreslënëse që zhvilloi në fitoren minimale 1–0 kundër rivalit për titull Manchester City më 4 shkurt 2014, Mourinho deklaroi se Hazard ishte lojtari i ri më i mirë në botë. Katër ditë më pas, belgu shënoi tregolshin e parë në Premier Ligë në një ndeshje kundër Newcastle United në Stamford Bridge.
Më 27 prill, Hazard u shpërblye për performancat e tij nën drejtimin e Mourinhos duke u shpallur fituesi i çmimit PFA Lojtari i Ri i Vitit. Ai gjithashtu u rendit i dyti mbrapa uruguajianit Luis Suárez për çmimin PFA Lojtari i Vitit i Lojtarëve. Pas eliminimit të Çelsit nga Liga Kampioneve nga Atlético Madridi, Hazard deklaroi se ekipi funksiononte vetëm me kundër-sulme. Mourinho j'u përgjigj kësaj deklarate duke thënë se Hazard nuk është "mendërisht gati" për të ndihmuar ekipin në mbrojtje, duke e fajsuar për golin e parë të pësuar. Në maj, ai u votua si Lojtari i Vitit i Çelsit në sezonin e dytë në Stamford Bridge.
Pas largimit të Juan Matës nga klubi në janar 2014, Hazard j'u dha fanella me numrin 10 para fillimit të sezonit 2014–15. Më 5 tetor, ai fitoi një penallti kundër Arsenalit pasi u pengua në mënyrë të gabuar në zonë nga Laurent Koscielny. Ai e mori përsipër penalltinë vetë dhe shënoi golin e parë të fitores 2–0 kundër The Gunners. Humbja e Arsenalit e bëri Çelsin ekipin e vetëm pa humbje në kampionat për këtë sezon. Kjo ishte penalltia e tij e 16të e shënuar nga 16 të marra, duke mbajtur rekordin 100%. Ai u bë gjithashtu lojtari i vetëm në Evropë që kishte marrë 15 ose më shumë penallti dhe i kishte shënuar të gjitha.
parapamje|223x223px|Hazard duke luajtur kundër Liverpoolit në gjysëm-finalen e Kupës së Ligës në janar 2015.|alt=
Më 12 shkurt 2015, Hazard firmosi një kontratë të re për pesë vite e gjysëm me klubin. Pas firmës, belgu deklaroi: "Kam firmosur një kontratë të re dhe jam shumë i lumtur sepse po luaj me një nga klubet më të mirë në botë." Ai luajti 90 minuta të plota në finalen e Kupës së Ligës, në të cilën Çelsi mposhti Tottenhamin 2–0 në Wembley Stadium më 1 shkurt.
Më 18 prill, Hazard shënoi golin e vetëm të fitores kundër Manchester United në shtëpi, duke mposhtur David de Gean pas një asisti me thembër të Oscar. Ai u shpall lojtari më i mirë. Performancat e tij pozitive përgjatë sezonit bënë që Mourinho t'a konsideronte si "një nga tre lojtarët më të mirë në botë." Më 26 prill, Hazard u shpall si lojtari më i mirë i sezonit nga kolegët e tij, duke fituar çmimin PFA Lojtari i Vitit i Lojtarëve. Një javë më vonë, ai shënoi golin e vetëm të takimit kundër Crystal Palace, duke udhëhequr Çelsin drejt fitimit të Premier Ligës për herë të parë që nga viti 2010. Ai shënoi pas një penalltie që u prit nga Julián Speroni.
Më 26 maj, Hazard u votua si Lojtari i Vitit i Çelsit për të dytin vit rresht. Ai u bë lojtari i pestë në historinë e klubit që e fiton këtë çmim dy herë rresht, pas Juan Matës, Frank Lampardit, Ray Wilkins, dhe John Hollins.
2015–16: Viti i zbrazëtisë
parapamje|211x211px|Hazard në aksion në ndeshjen e Ligës së Kampioneve kundër [[FC Dynamo Kyiv|Dynamo Kyiv në tetor 2015.|alt=]]