cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magna Graecia
Antikiteti
Qyteti i parë grek që u zhyt në Republikën Romake ishte Neapolis në 327 pes. Qytetet e tjera greke në Itali pasuan gjatë Luftërave Samnite dhe Luftës Pirrike; Taras ishte i fundit që ra në vitin 272. Siçilia u pushtua nga Roma gjatë Luftës së Parë Punike. Vetëm Sirakuza mbeti e pavarur deri në vitin 212, sepse mbreti i saj Hiero II ishte një aleat i përkushtuar i romakëve. Megjithatë, nipi i tij Hieronymus bëri një aleancë me Hanibalin, gjë që i shtyu romakët të rrethonin qytetin, i cili ra në vitin 212, pavarësisht nga makinat e Arkimedit, të përshkruara nga Proclus në komentin e tij mbi Elementet e Euklidit. [[Arkimedi ndërtoi armë të mundësuara nga ajri i kompresuar, pesha dhe kundërpesha, sipas Ctesibius dhe Hero.
Mesjeta
Në kohën e pushtimit të mesjetës së vonë nga normanët e Italisë jugore dhe Siçilisë (në fund të shekullit të 12-të), gadishullit Salento ("thembra" e Italisë), deri në një të tretën e Siçilisë (i përqendruar në Val Demone), dhe pjesa më e madhe e Kalabrisë dhe Lukanisë ishin ende kryesisht greqishtfolëse. Disa rajone të Italisë jugore përjetuan ndryshime demografike pasi grekët filluan të migrojnë drejt veriut në një numër të konsiderueshëm nga rajonet më në jug; një rajon i tillë ishte Cilento, i cili filloi të kishte një shumicë greqishtfolëse. Në këtë kohë gjuha kishte evoluar në greqishten mesjetare, e njohur gjithashtu si greqishtja bizantine, dhe folësit e saj njiheshin si grekë bizantinë. Përzierja rezultante e kulturës lokale bizantine greke me kulturën normane dhe arabe (nga pushtimi arab i Siçilisë) i dha lindjen kulturës normano-arabo-bizantine në Siçili.
Një mbetje e këtij ndikimi mund të gjendet në mbijetesën e gjuhës greke në disa fshatra të gadishullit Salento të lartpërmendur ("thembra" e Italisë). Ky dialekt i gjallë i greqishtes, i njohur në vend si Griko, gjendet në rajonet italiane të Kalabrisë dhe Pulias. Griko konsiderohet nga gjuhëtarët si një pasardhës i greqishtes bizantine, e cila kishte qenë gjuha e shumicës së Salentos gjatë Mesjetës, duke kombinuar gjithashtu disa elementë të lashtë romane dorik dhe vendas. Ekziston një traditë e pasur gojore dhe folklori Griko, i kufizuar tani, por dikur i shumtë, në rreth 30,000 njerëz, shumica e të cilëve kanë braktisur gjuhën e tyre në favor të italishtes. Disa studiues, si Gerhard Rohlfs, argumentojnë se origjina e Grikos mund të gjurmohet përfundimisht në kolonitë e Magna Graecia.
Italia e sotme
Edhe pse shumë nga banorët grekë të Italisë Jugore u latinizuan tërësisht gjatë Mesjetës, xhepat e kulturës dhe gjuhës greke mbetën dhe mbijetuan në modernitet pjesërisht për shkak të imigrimit të vazhdueshëm në Italinë jugore nga kontinenti grek. Një shembull është populli Griko në Kalabri dhe Salento, disa prej të cilëve ende ruajnë gjuhën dhe zakonet e tyre greke. Praktikat e tyre të punës janë përcjellë nëpër breza përmes tregimit dhe lejimit të vëzhgimit të punës. Parlamenti italian e njeh popullin Griko si një pakicë etnolinguistik me emrin zyrtar Minoranze linguistiche Grike dell'Etnia Griko-Calabrese e Salentina.
Fisnikët grekë filluan të strehoheshin në Itali pas rënies së Kostandinopojës në vitin 1453. Grekët emigruan edhe një herë në rajon në shekujt e 16-të dhe të 17-të si reagim ndaj pushtimit të Peloponezit nga Perandoria Osmane. Sidomos pas përfundimit të Rrethimit të Koronit (1534), një numër i madh grekësh u strehuan në zonat e Kalabrisë, Salentos dhe Siçilisë. Grekët nga Koroni, të ashtuquajturit koronianë, ishin fisnikë, të cilët sollën me vete pasuri të luajtshme të konsiderueshme.
Grekë të tjerë që u shpërngulën në Itali erdhën nga Gadishulli Mani i Peloponezit. Maniotët (emri i tyre vjen nga fjala greke mania) ishin të njohur për traditat e tyre krenare ushtarake dhe për hakmarrjet e tyre të përgjakshme, shumë prej të cilave vazhdojnë edhe sot. Një grup tjetër grekësh maniot u shpërngulën në Korsikë në shekullin e 17-të nën mbrojtjen e Republikës së Gjenovës.
Shkëmbinjtë Kanadezë
Shkëmbinjtë Kanadezë ose Malet Shkëmbore Kanadeze përbëjnë si Shkëmbinjtë e Albertës ashtu edhe B.C. Shkëmbinjtë në segmentin kanadez të Maleve Shkëmbore të Amerikës së Veriut. Ato janë pjesa lindore e Cordillera të Amerikës së Veriut, e cila është një sistem i vargjeve të shumta të maleve që shkon nga Prajet në Bregun e Paqësorit. Sistemi malor Rockies Kanadez përfshin pjesën qendrore / lindore të këtij sistemi, shtrirë midis Rrafshëve të Brendshëm të Albertës dhe Kolumbisë Britanike Verilindore në lindje deri në Hendekun Rocky Mountain të pes në perëndim. Fundi jugor i Shkëmbinjve Kanadezë kufizohet me Idaho dhe Montana të Shteteve të Bashkuara. Në terma gjeografikë, kufiri është në kufirin Kanada – Shtetet e Bashkuara, por në aspektin gjeologjik mund të konsiderohet të jetë në Marias Pass në Montana veriore. Fundi verior është në lumin Liard në veri të Kolumbisë Britanike.
Monte Aguila
Monte Águila është një qytet kilian që ndodhet në rajonin Biobío, në komunën e Cabrero, 5 kilometra në jug të qytetit me të njëjtin emër. Ishte kreu i zhdukur Ramal Monte Águila - Polcura, që e bën atë një lokalitet të njohur nga industria hekurudhore. Ajo përbëhet nga një popullsi prej 6,090 banorësh.
Histori
Por historia e këtij qyteti, shtatë kilometra në jug të Cabrero, ka origjinën më të fundit. Në fakt, sipas historianit Tito Figueroa në librin e tij "Cabrero, një qasje historike", zona ku tashmë fshati i Monte Aguila ishte në rrethin e të njëjtin emër të nën-delegacionit të Yumbel vendosur, por pa prova se ka pasur një vendbanim në fillim të shekullit të 20-të. Në tekstin e Solano Astaburuaga të botuar në 1899, i cili përshkruan në detaje Departamentin e Rere, përmend fshatrat, fshatrat dhe vendet, vetëm duket Monte de Águila. Nga regjistrimi i 1907, thotë Figueroa, ju mund të keni një statistikat zyrtare demografike për qytetin, duke numëruar në atë kohë me 91 banorë. Pa dyshim, hekurudhave Jugore, ndërtimi i Trans-Andeve dhe të rritur produktivitetin e fermave në zonën e dha jetën për këtë zonë urbane ndodhet 466 km nga Santiago, 7 km në jug të Cabrero dhe 115 m s.n.m.4. Dëshmi e mësipërme ishte rritja e përshpejtuar e popullsisë, duke arritur në dekadën e 30 pothuajse në një mijë banorë dhe duke u dyfishuar 30 vjet më vonë. Sipas regjistrimit të vitit 1992, ajo ka 5207 banorë. Për historianin, duke iu referuar Monte Aguila "është për të kujtuar degën e vjetër që filloi nga stacioni fshati në Polcura, duke mbuluar 72 km vendndodhjen vendndodhjen dhe qyteti në qytet."
Gjithashtu i lidhur me Monte Águila është Cooperativa Eléctrica Charrúa (Coelcha), e furnizuar nga Endesa, përmes nënstacionit Charrúa. Ai ka fillimet e saj në një sesion të Komunës së Yumbel, më 19 maj 1946. Pas tri komunat e Departamentit të Yumbel nisur një plan të gjerë të elektrifikimin lejuar për të siguruar energjinë e nevojshme për fshatrat dhe fermat, duke i dhënë një shtytje vendimtare për zhvillimin e zonës.
Todor Zhivkov
Todor Hristov Zhivkov (Bullgarisht: Тодор Христов Живков, 7 shtator 1911 - 5 gusht 1998), ishte drejtuesi komunist i Republikës Popullore të Bullgarisë (RPB) deri më 10 nëntor 1989.
Ai u bë Sekretari i Parë i Partisë Komuniste Bullgare në vitin 1954 - Sekretar i Përgjithshëm nga prilli 1981 - dhe qëndroi në këtë pozicion për 35 vjet, deri në vitin 1989.
Ai dha dorëheqjen më 10 nëntor 1989, nën presionin e anëtarëve të lartë të Paetisë Komuniste të Bullgarisë, për shkak të refuzimit të tij për të njohur problemet dhe për t'u përballur me protestat popullore. Brenda një muaji nga rrëzimi i Zhivkovit, sundimi komunist në Bullgari mori fund dhe brenda afro një viti Republika Popullore e Bullgarisë pushoi zyrtarisht së ekzistuari.
Jeta e herëshme
Zhivkovi lindi në fshatin bullgar Pravets në një familje fshatare me origjinë rumune. Prindërit e tij ishin Maruca dhe Hristo Zhivkov. Ai kishte një vëlla, Georgi dhe dy motra, Penka dhe Cvetanka. Në vitin 1928, ai iu bashkua Unionit Rinor Komunist Bullgar, një organizatë e lidhur ngushtë me Partinë Punëtore Bullgare (PPB) - më vonë Partia Komuniste Bullgare (PKB). Vitin që pasoi ai mori një post në Darzhavna pechatnitsa, botues zyrtar qeveritar në Sofje. Në vitin 1932, ai u antarësua në PKB. Më vonë Zhivkovi shërbeu si sekretar i Komitetit të saj të Zonës së Dytë dhe si anëtar i Komitetit të Qarkut të Sofjes. Edhe pse PKB u ndalua sëbashku me të gjitha partitë e tjera politike pas kryengritjes së 19 majit 1934, ajo vazhdoi fushatën me një numër të vogël deputetësh jopartiakë të Asamblesë dhe Zhivkov mbajti postin e tij në strukturën e saj të Sofjes.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Zhivkovi mori pjesë në lëvizjen e rezistencës të Bullgarisë kundër renditjes së vendit përkrah Gjermanisë naziste dhe ishte simpatizues i 50,000 hebrenjve të vendit. Në vitin 1943, ai u përfshi në organizimin e brigadës partizane Çavdar në vendlindjes së tij dhe rreth saj, duke u bërë zëvendëskomandant i zonës së operacioneve të Sofjes në verën e vitit 1944. Gjatë sundimit të tij, shumë ish-partizanë të Çavdarit do të ngriheshin në pozita të rëndësishme shtetërore. Ai thuhet se ka koordinuar lëvizjet partizane me ato të njësive të ushtrisë pro-sovjetike gjatë kryengritjes së 9 shtatorit 1944.
Ngritja në pushtet
Pas 9 shtatorit 1944, Zhivkovi u bë shef i forcave të policisë së Sofjes, e riorganizuar si Milicia Popullore. Ai u zgjodh kandidat i Komitetit Qendror të PKB-së në vitin 1945 dhe një anëtar i plotë në vitin 1948. Në prag të gjyqit për tradhëti të vitit 1949 kundër Trajko Kostovit, Zhivkovi kritikoi Partinë dhe autoritetet gjyqësore se u treguan të butë me Kostovin. Kjo e vendosi atë në krahun vijës së ashpër staliniste të Partisë. Më 1950, Zhivkovi u bë kandidat i Byrosë Politike të PKB-së, e drejtuar në atë kohë nga Vulko Çervenkov. Në vitin 1951 ai u bë anëtar Byrosë Politike. Në vitet që pasuan, ai u përfshi në mposhtjen e rezistencës së fshatrave ndaj kolektivizimit të detyruar në ferma në Bullgarinë veriperëndimore.
Pas vdekjes së Stalinit, u shfaq një tendencë për lidership të përbashkët. Stalinisti i vijës së ashpër Çervenkov dorëzoi postin e tij si Sekretar i Përgjithshëm i PKK-së në vitin 1954. Zhivkovi mori vendin e tij, por Çervenkovi mbajti shumicën e pushtetit të tij si kryeministër. Mendimi bullgar në atë kohë e interpretoi këtë si një masë vetë-ruajtëse nga Çervenkovi, pasi Zhivkov ishte një figurë më pak e njohur në parti. Pasi Nikita Hrushovi mbajti fjalimin e tij të famshëm të fshehtë kundër Stalinit në Kongresin të 20-të të Partinë Komuniste të Bashkimit Sovjetik, një mbledhje plenare e Komitetit Qendror të PKB u mblodh në prill 1956 për të rënë dakord të miratojë linjën e re të Hrushovit. Në atë plenum, Zhivkovi kritikoi Çervenkovin si dishepull të Stalinit, e uli atë nga kryeministër në ministër dhe nxiti kreun e ish-Komitetit të Sigurisë Shtetërore Anton Jugov në postin e kryeministrit. Pikërisht në këtë pikë ai u bë udhëheqësi de facto i Bullgarisë. Në Kongresin e 8-të të PKB-së në fund të vitit 1962, Zhivkovi akuzoi Jugovin për veprimtari anti-partiake, e përjashtoi atë nga PKB dhe e vuri nën arrest shtëpiak.
Me pozitat gjithnjë e më të forta të Zhivkovit si lideri i partisë dhe i partisë komuniste, ish udhëheqës partizanë dhe ushtarakë aktivë, morën një qëndrim kritik mbi politikat revizioniste të udhëheqjes komuniste. Në ngjarjet e përshkruara si "Komploti i Prillit" i vitit 1965 ose "Komploti i Gorunisë", gjenerali Ivan Todorov-Gorunia, gjenerali Cvjatko Anjev (Цвятко Анев) dhe Colo Krëstjev (Цоло Кръстев) organizuan një grup të zyrtarëve të lartë ushtarakë që planifikoonin të përmbysnin regjimin. Plani i tyre ishte të krijonin një udhëheqje pro-kineze në vend. Grupi i shtetit u ekspozua dhe midis 28 marsit dhe 12 prillit 1965 dhe shumica e komplotistëve u arrestuan.
Kundershtimi politik
Kundershtimi politik dënohej nën sundimin e Zhivkovit. Komiteti i Sigurimit të Shtetit (KSSH) ishte një mjet frikësimi i kontrollit, dhe opozita qëndronte kryesisht e fshehur deri në fund të viteve 1980. Në vitin 1978, disidenti bullgar Georgi Markov u vra në Londër nga një agjent i cili e goditi atë me një majë ombrelle që i futi atij në trup një top të vogël ricini (një lloj helmi). Sipas ish gjeneralit të KGB-së, Oleg Kalugin, kjo u kërkua nga Zhivkovi dhe ose u krye nga KGB-ja ose u bë me ndihmën e KSSH-në. Vrasësi mendohej të ketë qenë Francesco Gullino, që punonte për KSSH-në. Në kohën e Zhivkovit, bullgarët e kishin shumë të vështirë të udhëtonin jashtë vendit.
Zhivkovi ishte veçanërisht jotolerant ndaj disidencës brenda Partisë. Kur Mikhail Gorbaçov njoftoi programin e tij të reformës, Zhivkov bëri një shfaqje të kopjimit të saj, duke besuar se Gorbaçovi nuk ishte vërtet serioz për glasnostin ose perestrojkën. Megjithatë, ai tregoi ngjyrat e tij të vërteta kur ai dëboi disa anëtarë të një grupi të të drejtave të njeriut nga Partia. Menjëherë pas kësaj, kur disa intelektualë njoftuan formimin e "Klubit për Mbështetjen e Perestrojkës dhe Glasnostit", ai arrestoi krerët dhe i përjashtoi ata nga Partia.
Pasjaça (Pantelej)
Pasjaçë (serbisht: Пасјача/Pasjača) është fshat në komunën e Pantelejt, Serbi.
Édouard Claparède
Édouard Claparède (24 mars 1873 - 29 shtator 1940) ishte një neurolog, psikolog i fëmijëve, edukator dhe pedagog zviceran.
Deioces
Deioces (Ancient Greek), nga iraniani i vjetër Dahyu-ka-, që do të thotë "tokat" (sipër, mbi dhe nën tokë), ishte themeluesi dhe shahu i parë si dhe prifti i Perandorisë Mediane. Emri i tij është përmendur në forma të ndryshme në burime të ndryshme; përfshirë Herodotin, i cili e ka shkruar emrin e tij ως Δηιόκης ( Dēiokēs ).
Kukuvajka
Kukuvajka e njohur në gjuhën popullore edhe si shpenkeqi - shpenkeqja (Tyto alba) është një shpend i familjes Tytonidae në kuadër të së cilës janë të njohura disa lloje të familjes së kukuvajkave. Prej tyre më të njohurat janë Tytonidae dhe Strigidae.
Deioces
Veprimi i parë i Deioces pas kurorëzimit ishte të caktonte roje për veten e tij dhe gjithashtu të ndërtonte një kryeqytet. Qyteti që Deioces zgjodhi për të u quajt Hagmatāna në Persishten e Vjetër dhe Ecbatana në gjuhën Greke, që besohet të jetë Hamadan sot. Ecbatana do të thotë "vendi i grumbullimit" ose "një qytet për të gjithë" dhe tregon mbledhjen e klaneve Mediane, të cilat ishin ndarë më parë. Në fund të shekullit të tetë para Krishtit, ai kishte ndërtuar një kështjellë të fortifikuar në një kodër në qytet për të drejtuar të gjitha punët ushtarake, qeveritare dhe të thesarit brenda.
Disa iranologë  konsideroni Deioces njësoj si Hushang në Shahnameh për shkak të veçorive që Herodoti deklaron për të parën dhe besoni se titulli Paradat ose Pishdadian është i barabartë me " ligjvënësin e parë". Tradita fetare e konsideron Hushang personin e parë që themeloi mbretërinë në Iran. Pas Deioces, djali i tij, Phraortes, e pasoi atë dhe sundoi për 22 vjet.
Etimologji
Emri i Deioces është përmendur në forma të ndryshme në burime të ndryshme. Historiani grek Herodot e ka deklaruar emrin e tij si Δηϊόκης ( Dēiokēs ). Në tekstet asiriane, ai është përmendur si Da-aa-uk-ku; dhe në ato Elamite, si Da-a- (hi-) (ú-) uk-ka dhe Da-a-ya-u (k) -ka.
Emri i Deioces rrjedh nga iraniani Dahyu-ka, dhe është emri më i vogël i fjalës dahyu-, që do të thotë "toka". Emri i vjetër iranian Deioces nuk ishte i pazakontë edhe në kohët e mëvonshme. Në periudhën Achaemenid, forma e Vjetër Persiane e Deioces është përmendur në disa mbishkrime Elamite të pllakave të baltës së Persepolis. Ato përmendje me sa duket i referoheshin personave të ndryshëm në rajone të ndara qeveritare; dhe njëri prej tyre ishte një individ i caktuar për racionimin e ushqimit të kuajve.
Friedrich von Spiegel beson se Dahayuku do të thotë "banor dhe kryetar i fshatit " dhe në fakt është forma më e vjetër e fjalës dehghan "fermer". Gjithashtu duke ndjekur teorinë e Spiegel, Ferdinand Justi beson se emri i Deioces është titulli i tij dhe një formë e shkurtuar e dahyaupati 'në persishten e vjetër dhe danhupaiti në avestan pasi ka fituar prapashtesën -ka''. ''
Mbretërimi
Encyclopædia Iranica përmend themelet e Medasve, në 708 BC përqendruara në Ekbatanës dhe nga Deioces.
Në burimet asiriane, 674 para Krishtit, përmenden veprimet e një personi të quajtur Kashthrita, për të cilin disa studiues besojnë se janë i njëjti Phraortes. Prandaj, viti 674 para Krishtit mund të konsiderohet fundi i sundimit të Deioces; dhe duke llogaritur mbretërimin e tij pesëdhjetë e tre vjeçar, fillimi i epokës së sundimit të Deioces duhet të jetë rreth vitit 728 para Krishtit. Më poshtë është një listë e epokës së mbretërimit të Deioces bazuar në pikëpamjet e historianëve: Prandaj, ne duhet të kërkojmë konfirmime të burimeve Kuneiforme; dhe në fakt më parë në 1869, George Smith kuptoi se në tekstet neo-asiriane në periudhën e mbretërimit të Sargon II (721 deri 705 pes), një person i quajtur Deioces përmendet disa herë. Në kalendarin e vitit të tetë të mbretërimit të këtij mbreti (dmth. 715 pes) dhe në të ashtuquajturin mbishkrim demonstrues të Khersabad, Deioces është emëruar si guvernator i njërës prej provincave të Mannae, pasi ka sunduar disi në mënyrë të pavarur një rajon që kufizohet me mbretëritë e Asiria dhe Mannae. Pozicioni i saktë i fushës së tij nuk është i qartë, por ndoshta ka qenë i vendosur në Luginën Zarrin Rud. Deioces, djali i të cilit u kap nga Urartianët, mbështeti mbretin e Urartu, Rusa I, kundër sundimtarit të Mannae, Ullusunu, por përfundimisht dështoi sepse Sargon ndërhyri në këtë çështje dhe më në fund kapi Deioces dhe e internoi atë së bashku me familjen e tij në Hama ( në Siri sot). Deioces ka të ngjarë të jetë përfshirë në një rebelim kundër mbretit Manan, Iranzu, viti i mëparshëm për një nga guvernatorët e listuar në kalendarin Asirian në të njëjtin vit nuk është emëruar; dhe ai ishte ndoshta vetë Deiokët; edhe pse vlefshmëria e çështjes nuk mund të vërtetohet me siguri.
Themeli i mbretërisë Mediane
parapamje| Një fotografi e kodrës së lashtë të Ecbatana, Hamadan Në kohët e lashta, Medët kufizoheshin nga lumi Aras dhe malet Alborz në veri, Dasht-e Kavir në lindje dhe malet e Zagros në perëndim dhe jug. Ajo që mësohet nga tekstet asiriane është se nga shekulli IX deri në VII para Krishtit, Medianët nuk kishin qenë në gjendje të lulëzonin aq sa të shkaktonin konvergjencën dhe aleancën dhe organizimin e fiseve dhe klaneve të shpërndara Mediane rreth një udhëheqësi dhe zotërie superiore dhe të vetme që mund të quhet mbreti i të gjitha tokave mediane. Gjatë pushtimeve të tyre të shumta në territoret e vendosura Mediane, mbretërit asirianë hasën gjithmonë në një numër të madh të " shahëve lokalë" dhe jo një mbret të vetëm që sundonte të gjitha tokat mediane. Pas vdekjes së Sargonit II në 705 para Krishtit, Asirianët e tërhoqën vëmendjen e tyre në një vend tjetër larg Iranit. Mundësia, së bashku me frikën e përjetshme të pushtimit asirian, shkaktuan formimin e një bashkimi të princërve dhe monarkëve medianë. Drejtuesit e lëvizjes ishin ndjekës të Deioces.
Ndoshta duke imituar asirianët, Deioces mbajti një ceremoni për herë të parë; Herodoti deklaron se Deioces qëndroi në pallatin e tij; dhe lidhja e tij ishte duke dërguar dhe marrë mesazhe nga jashtë; dhe askush nuk ishte në gjendje të kontaktonte drejtpërdrejt me mbretin; dhe peticionet dhe mesazhet u kryen vetëm nga të dërguarit; kufizimi ishte për të krijuar një ndjenjë frike dhe respekti midis njerëzve. Për më tepër, ishte e ndaluar të qeshësh ose të ekspektohesh në prani të mbretit. Nga veprimet e tij të tjera ishte krijimi i një grupi të quajtur "Sytë dhe veshët e mbretit", i cili përbëhej nga njerëz të caktuar për të spiunuar për vetë mbretin; kjo organizatë dhe grup ekzistonte deri në epokën e Achaemenid -it.
Diakonoff beson se Deioces nuk mund të ketë qenë mbreti i të gjithë Medëve, madje as sundimtari i një rajoni të madh, dhe ishte vetëm një nga zotërit e vegjël dhe të shumtë Medianë; por historia e shquar e pasardhësve shkëlqeu në fytyrën e tij dhe i dha famë në histori. Në fillim, Deioces bëri një lëvizje të mençur dhe vendosi qeverinë e tij të dobët dhe të vogël dhe të re nën mbështetjen e Mannae, e cila ishte aq e fuqishme atëherë, por më vonë luftoi për t'u bërë plotësisht e pavarur, dhe kështu bëri një aleancë me Urartu. Burimet asiriane gjithashtu e quajnë Deioces "një sundimtar nga Mannae" në ngjarjet e 715 para Krishtit.
Ecbatana
Sipas disa historianëve dhe arkeologëve, kodra që aktualisht ndodhet në qytet dhe e njohur si Kodra Ecbatana, ishte vendi i vërtetë i qytetit antik të Ecbatana.
Deiozat në historinë narrative të Iranit
Midis raporteve të Herodotit për Deioces dhe ato të Avesta -s dhe teksteve të Persisë së Mesme, Arabisht dhe Persishtes së Re për Hushang, ka disa veçori të përbashkëta në lidhje me identitetet e Hushang dhe Deioces; më e rëndësishmja prej tyre mund të përmblidhet në tre pika:
Pasardhja
Pas Deioces, djali i tij, Phraortes, e pasoi atë dhe sundoi për 22 vjet; megjithëse disa studiues besojnë se ai sundoi për pesëdhjetë e tre vjet (678-625 pes). Gjatë mbretërimit të tij, ai pushtoi Persinë dhe shkoi në luftë me popujt e tjerë të Rrafshnaltës Iraniane. Ai pushtoi Asirinë; gjatë këtyre sulmeve, mediat u mundën dhe Phraortes u vra në luftë.
Shenjat e tekstit
Shenjat e tekstit libër me autor Kujtim M. Shala, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 1999 nga "Faik Konica". Libri ka 287 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, letërsia arbëreshe, kritika, interpretimi.
Shtëpia e Sefedin Kasemit
Shtëpia e Sefedin Kasemit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Kulla e Hysen Hajdarit
Kulla e Hysen Hajdarit është një monument i trashëgimisë kulturore në Nivokaz, Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Cerkolezi
Cerkolez është një vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Lezaj.
Kolegji i Artit dhe Dizajnit Nova Scotia
Universiteti NSCAD, i quajtur gjithashtu Kolegji i Artit dhe Dizajnit Nova Scotia, është një shkollë arti pas shkollës së mesme në Halifax, Nova Scotia. Kanada. Ajo u themelua në 1887 nga Anna Leonowens dhe më vonë u bë shkolla e parë e artit që jepte shkallë në Kanada.
Vepra : Nevruzi. Tradhëtia
'''Vepra : Nevruzi. Tradhëtia''' me autor Mehdi Frashëri, red. Nazmi Rrahmani. Botuar në Prishtinë në vitin 2000 nga "Faik Konica". Libri ka 280 faqe.
Campillo de Deleitosa
Campillo de Deleitosa është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Las Villuercas / Los Ibores, të provincës Cáceres, në Extremadura. Campillo de Deleitosa ka 79 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 25.6 km2.
Le Caire
Le Caire është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Le Caire ka një popullsi prej 63 banorë dhe sipërfaqe 17.63 km², me një dendësi prej 4 banor/km².
Kulla e Isuf Sadiku
Kulla e Isuf Sadiku është një monument i trashëgimisë kulturore në Nivokaz, Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Margaret Landon
Margaret Landon (7 shtator 1903 - 4 dhjetor 1993) ishte një shkrimtare amerikane e njohur për Anën dhe Mbretin e Siamit, romani i saj më i shitur i vitit 1944 i jetës së Anna Leonowens i cili përfundimisht shiti mbi një milion kopje dhe u përkthye në më shumë se njëzet gjuhë. Në vitin 1950, Landon u shiti të drejtat e lojës muzikore Richard Rodgers dhe Oscar Hammerstein II, të cilët krijuan muzikorin The King and I nga libri i saj. Një vepër e mëvonshme, Kurrë nuk Vdes ëndrrën, u shfaq në 1949.
Shtëpia e Sejat Demirit
Shtëpia e Sejat Demirit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Masakra e Celinës : (25-28 Mars 1999)
Masakra e Celinës : (25-28 Mars 1999) = Masacre in Celina : (March 25-28, 1999). Libër me autorë Ibrahim Gashi, Hamdi Fazliu, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2000 nga "Rozafa". Libri ka 232 faqe dhe me foto.
Vrella (Pantelej)
Vrellë (serbisht: Врело/Vrelo) është fshat në komunën e Pantelejt, Serbi.
Dragoleci
Dragolec është një vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Mollëzë.
Anna Leonowens
Anna Harriette Leonowens (lindur Ann Hariett Emma Edwards; 5 nëntor 1831 - 19 janar 1915) ishte një shkrimtare, edukatore dhe aktiviste shoqërore e udhëtimeve britanike anglo-indiane ose lindur në indian.
Ajo u bë e njohur mirë me botimin e kujtimeve të saj, duke filluar me Guvernanten Angleze në Siamese Court (1870), e cila përshkruan përvojat e saj në Siam (Tajlanda moderne), si mësuese për fëmijët e mbretit siamez Mongkut. Llogaria e vetë Leonowens u trillua në romanin më të shitur të Margaret Landon, Anna dhe Mbreti i Siam (1944), si dhe adaptime për media të tjera të tilla si muzikori i Rodgers dhe Hammerstein, 1951, The King and I.
Gjatë jetës së saj, Leonowens gjithashtu jetoi në Australi, Singapor dhe Penang, Shtetet e Bashkuara, Kanada dhe Gjermani. Në jetën e mëvonshme, ajo ishte një pedagoge e Indologjisë dhe një sufragiste. Ndër arritjet e tjera, ajo bashkë-themeloi Kolegji i Artit dhe Dizajnit Nova Scotia.
Bretenoux
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Bretenoux (Ocitanisht: Bertenor ; Shqip: Bretnuja) është një komunë në departamentin Olt në Francën jugperëndimore.
Toponimia
Bretnu vjen nga emri Brittanorum villa, që do të thotë "domeni, prona, e vilës bretone".
Kulla e Brahim Metës
Kulla e Brahim Metës është një monument i trashëgimisë kulturore në Batushë, Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Shtëpia e Sejat Hoxha
Shtëpia e Sejat Hoxha  është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Rrënuesit vinin natën
Rrënuesit vinin natën libër ma autor Besim Muhadri, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2000 nga "Rozafa". Libri ka 102 faqe.
Këshilli i Pesë Pleqve
Krijimi
Hideyoshi ishte duke ndryshuar ngadalë në sjellje pasi pushtimet e Koresë (në përpjekje për të pushtuar Korenë dhe Kinën) po dështonin. Vetë Hideyoshi nuk ishte bashkuar me Fushatat Koreane dhe kishte caktuar vasalë në komandën e tij për të udhëhequr fushatën. Ai dërgoi forcën e tij të fundit prej 140,000 në Kore në vitin 1597, por përpjekjet ishin të pafrytshme.
Ekzekutimi i Hideyoshi i anëtarëve të familjes ishte gjithashtu një nga arsyet e marrjes në dyshim të mendjes së tij shëndetësore gjatë kësaj periudhe. Para lindjes së djalit të tij Hideyori, ai kishte adoptuar nipin e tij, Toyotomi Hidetsugu, për të qenë trashëgimtari i tij më 1591 sepse Hidetsugu kishte ndihmuar Hideyoshi në fushatat e tij. Pasi lindi Hideyori, ai urdhëroi Toyotomi Hidetsugu të bënte vetëvrasje rituale në malin Kōya, kjo duke bërë që trashëgimtari i vetëm i mundshëm i Hideyoshi të ishte djali i tij i mitur Hideyori. Njerëzit më të afërt me Hidetsugu, siç janë familja e tij dhe mbajtësit, u vranë gjithashtu.
Në vitin 1595 Toyotomi Hideyoshi zyrtarisht njoftoi pesë ligje dhe ordinanca (japonisht: 御 定 五 ヶ 条 Onkite Gokajō) për të ruajtur stabilitetin e regjimit dhe për të kapërcyer ngatërresën e politikës pas heqjes së Hidetsugu.
Në "ditën e pesëmbëdhjetë të muajit të shtatë", daimyō i moshuar nën rregull u mblodh në rezidencën e Maeda Toshiie në Fushimi për të rinovuar zotimin e tyre për besnikëri ndaj Hideyori. Në "ditën e pestë të muajit të tetë", Hideyoshi lëshoi një urdhër për Pleqtë duke thënë se fëmijët e gjeneralëve të ndryshëm do të shkojnë në Kalanë e Osakës, pasi Hideyori është zhvendosur atje.
Shëndeti i Hideyoshi filloi të degjenerohet pasi u sëmur në gjysmën e mëvonshme të vitit 1598. Duke kuptuar se do të duhet të gjejë një mënyrë për të siguruar emërimin e djalit të tij si trashëgimtar pas vdekjes së tij.
Anëtarët e këshillit ishin të gjithë daimyō të zgjedhur për shkak të lidhjes së tyre me taikō dhe sasinë e fuqisë që ata mbajtën në vend. Hideyoshi zgjodhi daimyō të fuqishëm për të mos lejuar që autoriteti të përqendrohet në një daimyō të vetëm. Maeda Toshiie dhe Ukita Hideie u zgjodhën për shkak të afërsisë së tyre me Hideyoshi pasi Maeda Toshiie ishte shoqja e Hideyoshi që i kishte shërbyer edhe Oda Nobunaga. Maeda Toshiie gjithashtu u zgjodh për shkak të respektit që ai kishte nga familja Toyotomi dhe Hideyoshi dëshironte të parandalonte Ieyasu të mbante pushtetin absolut midis Pesë Pleqve. Këta daimyō gjithashtu kishin shërbyer të gjithë nën Hideyoshi për shumë vite në administrimin e shtëpisë së tij.
Edhe para krijimit të këshillit, Hideyoshi i trajtoi pesë të tjerët ndryshe nga daimyō e tjerë. Një nga arsyet ishte mungesa e një Toritsugi (japonisht: 取 次). Toritsugi veproi si ndërmjetës që shkonin në mes të daimyō për të ndihmuar në komunikimin e urdhrave. Kjo i lejoi secilit daimyō të bisedonte drejtpërdrejt me Hideyoshi, dhe gjithashtu do të thoshte që Hideyoshi nuk do të ndërhynte në biznesin e daimyō për të qeverisur fushën e vet. Për klanin Shimazu, Ishida Mitsunari u emërua si toritsugi, që do të thoshte gjithashtu se Mitsunari dhe / ose Toyotomi kishin fuqi të ndërhynin në fushën e Shimazu. Hideyoshi priste që daimyō nën kontrollin e tij të qeveriste tokat e tyre dhe të shërbente shërbime ushtarake.
Prejardhja e emrit "Go-Tairō"
Njerëzit i thërrisnin ata me emra të ndryshëm, varësisht nga marrëdhëniet e tyre me pesë pleqtë dhe pesë komisionerët, por nuk ka asnjë dokument që jep prova që Pesë Pleqtë në fakt quheshin si Go-Tairō. Fjala Tairō (japonisht: 大老) ishte emri i pozicionit më të lartë që ishte përkohësisht një pozitë më e lartë se Rōjū (japonisht: 老 中), nën shogunatin Tokugawa. Besohet se Pesë Pleqtë u referuan si Go-Tairō pasi u krijua titulli i Tairō në periudën Edo.
Pesë Pleqtë
Për shkak të vdekjes së Kobayakawa në vitin 1597, ai shpesh përjashtohet nga lista e Pesë Pleqve ose përmendet si Plaku i 6-të. Pas vdekjes së tij, nipi i tij Mōri Terumoto, zuri vendin e tij në këshillin e Pesë Pleqve.
Ekuilibri i fuqisë mes këshillit
Ekuilibri i fuqisë midis këshillit varej nga pozicioni që secili anëtar kishte dhe sasia e koku që ata mbanin. Ieyasu kishte të drejtë me pozitën e ministrit të brendshëm (japonisht: 内 大臣 Naidaijin) në muajin e pestë të vitit 1596. Maeda po vepronte si këshilltar i rangut të parë (japonisht: 大 納 言 Dainagon) dhe tre të tjerët ishin këshilltarë të rangut të dytë (japonisht: 中 納 言 Chūnagon). Ieyasu ishte në pozicionin më të lartë në mesin e anëtarëve dhe pronësia e tij për një sasi të madhe koku i lejoi atij të siguronte pozicionin e tij ndër Pleqtë e tjerë. Në përgjithësi, 10,000 koku besohej të ishte ekuivalent me të paturit 250 ushtarë në kontrollin e dikujt, kështu që sasia e koku nuk përfaqësonte vetëm të ardhurat që ka secila daimyō, por tregojnë se sa fuqi ushtarake ata mbajtën. Vetë Hideyoshi zotëronte afërsisht 2,000,000 koku, i cili nuk përfshin tokat e mbajtura nga vasalët e tij më të besuar. Ieyasu njihej gjithashtu si një komandant i fuqishëm ushtarak dhe frika e Hideyoshi nga Ieyasu dhe trazirat në favor të Ieyasu gjithashtu e shtyu atë të emëronte Ieyasu si anëtar të Këshillit të Pesë Pleqve.
Campins
Campins, Barcelona është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vallès Oriental, të provincës Barcelona, në Katalonia. Campins, Barcelona ka 507 banorë (2011).
Vebron
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Vebron (Ocitanisht: Bebron ; Shqip: Bevroni) është një komunë në departamentin Lozère në Francën jugore.
Kamenica (Pantelej)
Kamenicë (serbisht: Каменица/Kamenica) është fshat në komunën e Pantelejt, Serbi.
Vepra / Latif Berisha
Vepra / Latif Berisha ; përg. Isak Shema ; përg. Nuhi Rexhepi ; përg. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2002, libri ka 384 faqe. ISBN 9951412009
Shënime: Letërsia shqipe, kritika, interpretimi, historia e letërsisë, poezia, letërsia arbëreshe.
Lascaux, Corrèze
Lascaux (Ocitanisht: Las Caums ; Shqip: Laskaumi) është një komunë në departamentin Corrèze në Francën jug-qendrore.
Metalurgjia në Kosovë
Metalurgjia e Kosovës karakterizohet me orientimin e bazuar në përpunimin e xeheve të metaleve me ngjyrë (Pb, Zn,  Ag,  Cd,  Au) dhe ferronikelit (Fe-Ni) dhe zhvillimi i kapaciteteve të caktuara në industrinë metalpërpunuese.
Përmbledhje
Metalurgjia në Kosovë së bashku me shumë degë industriale (industria ushqimore, energjetika dhe telekomunikacioni  etj.)  është  veprimtari  njerëzore  e  interesit  të  veçantë  për zhvillimin e vendit. Metalurgjia është e veçantë sepse produktet e fituara dhe shërbimet nuk kanë rëndësi  vetëm  si  produkte  tregu,  por  janë  të  domosdoshme  për  funksionalitetin ekonomik dhe standardin jetësor.
Këto kapacitete që nga fillimi i punës së tyre janë ndërtuar sipas kritereve të shteteve koloniale që ishin të pranishme në këto troje. Ky kriter ishte  jashtë  ligjshmërive  të  tregut dhe  ka krijuar  kundërthënie  të mëdha në vetë strukturën e saj. Kur kësaj i shtohet edhe shkatërrimi këtyre objekteve nga administrimi  i  dhunshëm  dhe  lufta,  atëherë  mund  të  pohojmë  se  metalurgjia  e Kosovës ndodhet në një gjendje shumë të rëndë. Punimi konsiston në kontributin për krijimin e koncepteve të qarta për një zhvillim të qëndrueshëm të metalurgjisë në Kosovë. Në pjesën e parë paraqitet gjendja në të cilën ndodhen objektet  metalurgjike,  pjesa  e  dytë  përfshin  mundësitë  për  aktivizimin  e objekteve ekzistuese dhe pjesa e tretë e punimit ka të bëjë me orientimin zhvillimor dhe përshtatjen  strukturore  të  metalurgjisë  në  drejtimin  në  të  cilin  përvojat  e  vendeve  të zhvilluara tregojnë se duhet shkuar.
Kosova është trevë relativisht e pasur me xehe të metaleve, jometaleve dhe bazës energjetike. Mbi këtë  bazë  të  resurseve  edhe  është  bazuar  ndërtimi  i  kapaciteteve metalurgjike në Kosovë. Bazuar në strukturën ekzistuese të resurseve natyrore minerare, potencialin kuadror dhe shkencor të kësaj dege industriale, metalurgjia e Kosovës mund të bëhet një faktor i rëndësishëm i zhvillimit  të qëndrueshëm  ekonomik  edhe pse  gjendja e tanishme e saj nuk mundëson perspektivën dhe zhvillimin e pritshëm, të kësaj veprimtarie pa një qasje gjithëpërfshirëse dhe dinamike.
Metalurgjia me ngjyra dhe e zezë
Ne minierat e njohura te Kosovës në vitin 1988 u nxorën 1.3 milion ton xehe plumbi e zinku. Prej kësaj sasie te xeheve u prodhuan 83 000 ton te rafinuar, 48.5 000 ton zink elektrolit, 95 ton argjend, 45 000 ton koncentrat plumbi, 42 ton koncentrat zinku dhe 119 000 ton koncentrat piriti.
Me mbylljen e minierës së Stantërgut dhe minierave te tjera pas largimit te punëtorëve shqiptarë, shkritorja e Zveçanit punoi edhe disa vite me kapacitet te zvogëluar nga koncentratet e importuara.
Prej kohës se luftës dhe pas saj, kjo industri pothuajse ka pushuar dhe per aktivizimin e saj duhej mjete financiare dhe te zgjidhen disa probleme te tjera .Ne kohet me te reja ka përpjekje te vogla per t'i aktivizuar minierat. Me qellim te përpunimit te mëtutjeshem te plumbit e zinkut ne Mitrovice u ndërtua fabrika e akumulatorëve per automjete, ne Peje fabrika e baterive industriale, ne Gjilan fabrika e e baterive nikel-kadmium etj.
Ne Kosove metalurgjia e zeze ishte e prezantuar me fabrikën e tubave te salduara ne Ferizaj. Duke u bazuar ne xehet e nikelit ne vitin 1984 filloi prodhimin kombinati modern i Ferronikelit ne Drenas.
Silahdari
parapamje|200px|Silahdar Aga Silahdar Aga ishte një zyrë pallati e Perandorisë Osmane, që tregonte faqen kryesore të Sulltanit Osman. Si të tillë, mbajtësit e tij ishin persona me ndikim të madh dhe siguronin shumë zyrtarë të lartë, madje edhe vezirë të mëdhenj.
Titulli rrjedh nga persishtja silahdar, që do të thotë "armëmbajtës", një titull i adoptuar fillimisht nga Selxhukët e Mëdhenj për të treguar një nga ndihmësit kryesorë të Sulltanit, i cili mbante armën e tij dhe ishte përgjegjës për arsenalin e ushtrisë. Osmanët e trashëguan këtë titull dhe e ngritën më tej: në kohën e Mehmed II (r. 1451–1481) Silahdar Aga ishte i dyti në komandën e Dhomës së fshehtë të Sulltanit (Hass Oda) nën hass oda bashi. Dhoma e fshehtë nga ana e saj ishte e moshuara e katër dhomave që përbënin Shërbimin e Brendshëm të pallatit (Enderûn) nën Kapi Agha.
Detyrat e Silahdar Agës në pallat përfshinin trajtimin e të gjitha komunikimeve me dhe nga Sulltani, si dhe ndihmën e tij në të gjitha ceremonitë publike ose udhëtimet, ku Aga shoqëronte sovranin duke mbajtur shpatën e tij. Silahdar Aga ishte gjithashtu në krye të një regjimenti të posaçëm truproje, silahdar bölüğü ose sarı bayrak bölüğü ("Divizioni i Flamurit të Verdhë") sipas flamurit të tij të veçantë. Njësia u rrit nga 2,000 silahdarë nën Mehmedin II në 2,780 më 1568, 2,930 më 1588, 5,000 më 1597, 6,244 më 1660, 7,683 më 1699, 10,821 më 1713, duke arritur në 12,000 nën Mahmud II (r. 1808–1839).
Për shkak të afërsisë së tyre me Sulltanin, mbajtësit e postit ishin shumë me ndikim dhe shumë pushtues kaluan në poste të larta në qeverinë osmane, duke përfshirë postin suprem të Vezirit të Madh. Nën Çorlulu Ali Pasha, i cili mbajti postin në mbretërimin e Mustafa II (r. 1695–1703), ajo mori një rëndësi të tillë saqë mori fuqitë e fundit të mbetura të Kapi Agës dikur të fuqishme. Mbajtësi i fundit i detyrës ishte Giritli Ali Pasha, i cili vdiq në vitin 1831. Sulltan Mahmudi II më pas e hoqi postin, duke e shkrirë atë me kujdestarin e thesarit (khazine kethüdası).
Châteaufort
Châteaufort është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Châteaufort ka një popullsi prej 26 banorë dhe sipërfaqe 13.73 km², me një dendësi prej 2 banor/km².
Shtëpia e Sherif Qorri
Shtëpia e Sherif Qorri është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Dashuri Murati
Dashuri Murati gazetare shqiptare, karierën e saj ajo e nisi në vitin 1976 në Radio Tirana në seksionin e gjuhës turke. Që nga ai vit e deri sa doli në pension Dashuri Murati u shqua për përgjegjësinë dhe profesionalizmin e lartë. Ajo ishte një nga përkthyeset më të mira të gjuhës turke në Shqipëri. Aktive dhe e suksesshme si përkthyese ajo ka qenë në shumë takime zyrtare, në kuadër të shkëmbimit të vizitave të delegacioneve të rangjeve më të larta në të dy vendet. Dashuri Murati ishte bashkëshortja e diplomatit dhe studiuesit të shquar Shaban Murati. U nda nga jeta më 7 maj 2021.
Provinca e Pizës
Provinca e Pizës (Italisht: Provincia di Pisa) është provincë në rajonin Toskana. Kryeqendra e provincës është Piza. Është provinca e dytë më e popullarizuar dhe e pesta më e madhja në Toskana. Provinca ndahet në 37 komuna.
Gjeografia
Kufizohet me Lukën në veri, me Firencën dhe Sienën në lindje, me Groseton në jug dhe me Livornon në perëndim. Qytetet më të popullarizuar në provincë janë Piza, Cascina, San Giuliano Terme, Pontedera, San Miniato dhe Ponsacco.
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit 2014, dhjetë komuna më të popullarizuar janë Piza (88,627), Cascina (44,901), San Giuliano Terme (31,315), Pontedera (28,915), San Miniato (28,072), Ponsacco (15,609), Santa Croce sull'Arno (14,528), Castelfranco di Sotto (13,431), Santa Maria a Monte (13,197) and Casciana Terme Lari (12,536).
Komunat
Provinca ndahet në 37 komuna. Më poshtë është lista e komunave të provincës së Pizës:
Vrazhina e Epërme
Vrazhinë e Epërme (serbisht: Горња Врежина/Gornja Vrežina) është fshat në komunën e Pantelejt, Serbi.
Mejdi xhaferi
Mejdi Xhaferi u lind më 27 Janar 1975 në fshatin Mirosalë komuna e Ferizajt ,nga nje familje atdhetare ,Gjyshi i tij Jetullah Xhaferi ishte atdhetar dhe veprimtar i qështjes kombëtare ai disa here u arrestua e u rrah nga pushteti i Rankoviqit për mbajten e armëve,Mjediu idealet per liri i morri nga gjyshi i tij ,vinte nga nje familje mesatare por i edukuar gjithmonë në frymën atdhetare nga nënë Vahideja dhe baba Ejupi.
Mejdiu bie heroikisht me 27 Mars të vitit 1999 gjatë luftimeve tre ditore me forcat Serbe në Semetisht të Suharekës.
Laroche-près-Feyt
Laroche-près-Feyt (Ocitanisht: La Ròcha ; Shqip: Roqa) është një komunë në departamentin Corrèze në Francën qendrore.
FC Struga
FC Struga Trim-Lum është një klubi i futbollit nga Struga, Maqedonia e Veriut.
Historiku
Klubi u themelua në vitin 2015.
Sukseset
Prva liga (D1):
Skuadra aktuale
Skuadra aktuale, 2023
Lista e minierave në Kosovë
Kjo listë e minierave në Kosovë është vartëse e listës së artikullit të minierave dhe liston minierat e punës, të zhdukura dhe të ardhshme në vend dhe është e organizuar sipas prodhimit primar mineral. Për qëllime praktike guri, mermeri dhe guroret e tjera mund të përfshihen në këtë listë.
Affringues
Affringues është një komunë në Francë. Affringues bën pjesë në departamentin Pas-de-Calais të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 222 banorë dhe sipërfaqe prej  2.81 km².
Eddy Prugh
Edward "Eddy" Prugh (lindi më 3 nëntor 1989) është futbollistë amerikanë i cili luan për klubin suedez Skellefteå FF në Division 1 Norra.
Karriera
Prugh filloi karrierën në Universitetin Whitworth, para se të transferohet në Universitetin Oregon State dhe pastaj u transferua përsëri, tani në Universitetin Marshall.
Prugh nëshkroi me klubin amerikan Colorado Springs Switchbacks më 24 janar 2017
Abdullah Ibn Ali Basfar
Abdullah Ibn Ali Basfar (Arabisht: عبد الله بن علي بصفر) është imam dhe recitues i famshëm arab. Së pari ishte imam në Xheda dhe recitonte Kuran në namazet të teravive. Më vonë recitimet e Abdullahut u shpërndanë në radio stacione dhe u transmetuan në kanale satelitore. Përderisa Abdullahu u bë recitues i shquar, ai filloi të ligjëronte çështjet e ndryshme islame dhe bëri thirrje që t'i ndihmonin të varfërit në Afrikë dhe vendet që ishin në krizë. Ai poashtu ka kontribuar që t'i sigurojë banorët në Nxhamena, Çad.
Abdullahu ishte president ndërkombëtar për memorizimin e Kuranit e cila për një kohë të shkurtë u bë një nga institucionet efektive në shërbim të Kuranit.
The Madwoman of Central Park West
The Madwoman of Central Park West është një muzikal gjysmë autobiografik me një grua me një libër nga Arthur Laurents dhe Phyllis Newman dhe këngë nga kompozitorë dhe tekstshkrues të ndryshëm. Ai përqendrohet në vështirësitë me të cilat përballet një aktore më e vjetër e cila përpiqet të ekuilibrojë karrierën e saj me jetën e saj si grua dhe nënë.
Prodhimet
Nën titullin Nëna ime ishte një fallxhor dhe me protagonist Newman si në vetvete, fillimisht u drejtua nga Laurents në Teatrin e Hudson Guild .Pak rishikuar dhe me një titull të ri, ai u transferua në 22 Hapa ku, pas 15 vrojtimesh, u hap më 13 qershor 1979 dhe u mbyll më 25 gusht pas 85 shfaqjeve.
Numrat muzikorë
Burimi:
Në rishikimin e tij për Nju Jork, John Simon e përshkroi atë si "mbi të gjitha, të turpshme" dhe e quajti shkrimin "njëtrajtësisht të dobët". Ai mendoi se këngët e interpoluara nuk ishin "gjëra të shkëlqyera" dhe shtoi, "[T] edhe pse Miss Newman është një komedi muzikore e talentuar, ajo nuk mund ti bëjë ato më shumë sesa janë". Ai lavdëroi "një përzierje këngësh të vjetra që lavdëronin gruan si objekt seksi ose marramendje shtëpiake - të cilën ajo e jep me brio të lezetshme satirike".
Richard Eder, duke vlersuar per The New York Times, ka shkruar: "Performanca e Miss Newman është kryesisht e mirë dhe nganjëherë mjaft fituese, megjithëse nuk ka ndonjë aromë shumë specifike. Problemi është tek personazhi që ajo luan: një neurotik, i mirë për të bërë New Yorker i shkëputur midis përballjes me burrin e saj dhe dy fëmijëve dhe rifillimit të karrierës së saj të biznesit. . . Pjesa më e mirë e mbrëmjes vjen kur Miss Newman shkëputet nga personazhi i saj i vakët dhe shkon në një ndërthurje të mrekullueshme të këngëve të shfaqjes, të gjitha këto paraqesin gra në modë tëndryshme.
Linqe te jashtme
The Madwoman of Central Park West at the Internet Broadway Database
Baza e internetit në Broadway.
Shtëpia e Shpetim Shqina
Shtëpia e Shpetim Shqina është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Shtëpia tradicionale e Osman (Hysen) Ponoshecit
Shtëpia tradicionale e Osman (Hysen) Ponoshecit është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Blieux
Blieux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Blieux ka një popullsi prej 58 banorë dhe sipërfaqe 56.8 km², me një dendësi prej 1 banor/km².
Istogu i Poshtëm
Istog i Poshtëm është një vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Burim i Poshtëm.
Gjurakoci
Gjurakoc është një vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë. Emri i vërtetë i vendbanimit është Gurrakoc (emër me origjinë shqipe), mirëpo pushtimi serb ndërroi emrin e këtij vendbanimi në Djurakovac, andaj sot njihet si Gjurakoc.
Gjurakoci ka pozitë të mirë gjeografike, pasi është urëlidhëse e komunës së Pejës, Klinës, Istogut dhe rajonit të Mitrovicës. Ky vend veçohet me ujërat nëntoksore ku trekëndëshi Gjurakoc - Vrellë - Banjë është më i pasuri në Kosovë
Popullsia është kryesisht shqiptare, por banojnë edhe minoritete si: serbë, boshnjakë, ashkalinjë e romë.
Latronche
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Latronche (Ocitanisht: La Troncha ; Shqip: Tronça) është një komunë në departamentin Corrèze në Francën qendrore.
Lista e rajoneve të Kosovës sipas Indeksit të Zhvillimit Njerëzor
Kjo është lista e 7 rretheve të Kosovës sipas Indeksit të Zhvillimit Njerëzor për vitin 2021 me të dhënat për vitin 2019.
Aceuchal
Aceuchal është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Aceuchal, të provincës Badajoz, në Komunitetin Extremadura. Aceuchal ka 5538 banorë (2014), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 63 km2.
Górnik Łęczna
GKS Górnik Łęczna është klub futbollistik bazuar në Łęczna, Poloni. Klubi u themelua më 1979. Në shkurt 2011, klubi u riemërua në GKS Bogdanka për arsye sponsorimi. Pas ndryshimi të emrit, një grup i përkrahësve formuan një skuadër GKS Górnik 1979 Łęczna. Më 23 korrik 2013, bordi i GKS Bogdanska shpalli se do ta rikthejë emrin e vjetër.
Shtëpia tradicionale e familjes Hoxha
Shtëpia tradicionale e familjes Hoxha është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Gjedhët
Gjedhët (latinisht: Bovinae) përfshin një grup bagëtish prej 10 gjinive të kafshëve barngrënëse të mesëm dhe të mëdhenj, duke përfshirë në këtë grup lopët, bizonët, buallin afrikan, buallicat, si dhe antilopat brirë-spirale.
Përmbledhje
Marrëdhëniet e zhvillueshme midis anëtarëve të grupit janë debatuar gjërësisht në rrethet përkatëse profesionale dhe shkencore. Karakteristikat e përgjithshme të grupit të gjedhëve përfshijnë thundrat dhe brirët. Gjedhi më i madh i gjallë është garui.
Rritja dhe mbarështimi i gjedheve njihet me emrin e përbashkët gjedhëtaria dhe paraqet njē degë të rëndësishme të blegtorisë. Në shumë vende, qumështi dhe mishi i gjedheve përdoren si ushqim nga njerëzit. Gjedhët mbahen si bagëti pothuajse kudo, përveç në disa pjesë të Indisë dhe Nepalit, ku ato konsiderohen të shenjta nga shumica e hindusëve. Lopët mund të përdoren edhe si kafshë transporti. Racat e vogla të gjedhit shtëpiak, siç është p.sh. Mini Zebu, mbahen dhe mbarështohen si kafshë shtëpiake.