cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vasko Kovaçevski
Vasko Kovaçevski (Васко Ковачевски; i lindur më 6.7.1969, në Manastir) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Vasko Kovaçevski kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Ilira
Ilira (lindur më 29 tetor 1994 në Brienz; emri i vërtet Ilira Gashi, emri artistik ILIRA) është një këngëtare-kompozitore shqiptaro-zvicerane nën kontratë me labelin Four Music.
Jeta
Ilira është vajza e prindërve shqiptarë nga Kosovëa, e lindur në qytetin zviceran Brienz pranë liqenit Brienz. Ilira u diplomua në shkollën e mesme, në një klasë të veçantë të Gimnazit Goethe/Rutheneum në Gera dhe jetonte në atë kohë në konviktin e shkollës të qytetit të Geras. Aktualisht Ilira jeton në Berlin.
Diskografia
Këngë
Tjera
Zëra në errësirë
Zëra në errësirë, roman me autor Ibrahim Xhuveli. Botuar në Tiranë nga "Omsca-1", në vitin 2004. Libri ka 227 faqe.
Të shkuara të paharruara
Të shkuara të paharruara, roman me autor Dhori Falo. Botuar në Korçë nga Libraria "Kotti", në vitin 2004. Libri ka 248 faqe.
Ishulli i mëkatarëve
Ishulli i mëkatarëve, roman me autor Teodor Laço. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2004. Libri ka 178 faqe.
Kupa e Shqipërisë 2020-21
Ky ishte edicioni i 69të i Kupës në Shqipëri. Nisi në 4 Gusht 2020 me turin e parë dhe përfundoi në 31 Maj 2021 me ndeshjen finale.
KF Teuta ishin fituesit në fuqi, pasi fituan kupën e tyre të 4të edicionin e fundit. Trofeu u fitua nga KF Vllaznia, i shtati trofe kupe.
Të gjitha ndeshjet dhe turet u luajtën me një takim. Nëse rezultati i ndeshjes është i barabartë, fituesi vendoset me kohë shtesë dhe më pas nga gjuajtjet e penalltive. Fituesit e Kupës kualifikohen për në Turin e 1rë Eliminator të edicionit 2021-22 të Kupës UEFA.
Sezoni i kaluar: 2019-20. Sezoni i rradhës: 2021-22.
Turi i 1rë Paraeliminator
Këto ndeshje teke u luajtën më 4 Gusht 2020.
Turi i 1rë
28 ekipe të Superiores, 2 të Kategorisë së Parë dhe 2 të Turit të 1rë Eliminator morën pjesë. Ndeshjet teke u luajtën më 2 Shtator 2020.
Turi i 2të
16 ekipet e kualifikuara nga turi i 1rë luajtën në këtë tur. Ndeshjet teke u luajtën më 2 Shkurt 2021.
Acheux-en-Vimeu
Acheux-en-Vimeu është një komunë në Francë. Acheux-en-Vimeu bën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 501 banorë dhe sipërfaqe prej  12.33 km².
Dime Velkovski
Dime Velkovski  (Диме Велковски; i lindur më 3.12.1973, në Kavadar) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Dime Velkovski kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
La Trinité
La Trinité është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. La Trinité ka një popullsi prej 10232 banorë dhe sipërfaqe 14.9 km², me një dendësi prej 687 banor/km².
Kupa e Shqipërisë 2020-21
Cerek Finale
8 ekipet e kualifikuara nga turi i 2të luajtën në këtë tur. Këto ndeshje teke u luajtën më 11 Mars 2021.
Gjysmë Finale
Katër fituesit e cerek finaleve luajnë në këtë tur. Ndeshjet u luajtën më 15 Prill 2020.
Finale
Dy fituesit e gjysmë finaleve luajnë ndeshjen finale. Kjo ndeshje u luajt më 31 Maj 2021.
Acheux
Acheux është emër i disa komunave të veri të Francës::
Acheux-en-Amiénois
Acheux-en-Amiénois është një komunë në Francë. Acheux-en-Amiénois bën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 569 banorë dhe sipërfaqe prej  7.07 km².
Fëmijë në kafaze
Fëmijë në kafaze roman nga V.M.Dada. Botuar në Tiranë nga "Ada", në vitin 2019. Libri ka 264 faqe.
Arta Marku
Arta Marku Albanian prosecutor from Lezha. She was appointed the chief prosecutor of Albania on December 18, 2017. She graduated from the school of magistracy in 2002. From 2002 she was appointed prosecutor at the Shkodra Prosecutor's Office and from 2009 she was the head of the NJPH (task force unit) and deputy head until in 2016.
Gilette
Gilette është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Gilette ka një popullsi prej 1512 banorë dhe sipërfaqe 10.18 km², me një dendësi prej 149 banor/km².
Kënga Magjike 2019
Kënga Magjike 2019 ishte edicioni i 21-të i konkursit vjetor të muzikës Kënga Magjike dhe u mbajt më 4, 5 dhe 7 dhjetor 2019 në Pallatin e Kongreseve në Tiranë, transmetuar drejtpërdrejt në Televizionin Klan (TV Klan). Ardit Gjebrea dhe Adrola Dushi ishin nikoqirët e tri shfaqjeve live.
Fituese e edicionit të këtij viti ishte Eneda Tarifa me këngën me titull "Ma Zgjat Dorën". Ishte fitorja e saj e parë pas dy pjesëmarrjeve të mëparshme më 2006 dhe 2008.
Hedhje e zareve
Hedhje e zareve, roman me autor Jorgo S. Telo. Botuar në Gjirokaster nga "Argjiro", në vitin 2004. Libri ka 277 faqe.
Kënga Magjike 2019
Të ardhurat nga shitja e biletave të edicionit të këtij viti u dhuruan për njerëzit e prekur nga tërmeti 2019 në Shqipëri. Anna Oxa, siç deklaroi ajo, bleu një biletë dhe u ul me publikun në gjysmëfinalen e parë si shenjë solidariteti.
Sumra bin Xhundab
Babai i saj ishte Xhundab ose Xhunejdib ibn Hujejr ibn Zibab (ose Rijab) ibn Habib ibn Suva'a ibn Amir ibn Sa'sa'a ibn Mu'avijah ibn Bekër ibn Hauazin ibn Mensur ibn Ikrima prej fisit Hawazin.
Ajo u martua me Abdul-Muttalib kur ai ishte i ri. Djali i tyre ishte el-Harithi, mbeti i vetmi fëmijë i Abdul-Muttalib për shumë vite.
Kënga Magjike 2019
Pjesëmarrësit
Konkurrentët e edicionit të këtij viti të Kënga Magjike u prezantuan në TV Klan në transmetim të drejtpërdrejtë te "E Diela Shqiptare" çdo të diel duke filluar nga 22 shtatori 2019 deri me 1 dhjetor 2019, pritur nga Ardit Gjebrea. Garuesit që u kualifikuan në gjysmëfinale u njoftuan më 1 dhjetor 2019 në "E Diela Shqiptare".
Artistët dhe grupet pjesëmarrëse janë të ndara në dy kategori më të gjera si Big Artistët dhe Artistët e Rinj. Artistët e Rinj performojnë live para një jurie ndërsa Big Artistët kualifikohen automatikisht për në gjysmëfinale. Juria ishte e përbërë nga Enkel Demi, Arben Skenderi, Armend Rexhepagiqi, Jonida Maliqi, Dj Missrose dhe Dj Stone.
Çelësi: Kualifikuar për gjysmëfinale  I tërhequr
Gjysmëfinalja e 1-rë
Gjysmëfinalja e parë u zhvillua më 4 dhjetor 2019 në Pallatin e Kongreseve në Tiranë.
Gjysmëfinalja e 2-të
Gjysmëfinalja e dytë u zhvillua më 5 dhjetor 2019 në Pallatin e Kongreseve në Tiranë.
Finalja
Finalja e madhe u zhvillua më 7 dhjetor 2019 në Pallatin e Kongreseve në Tiranë.
Çelësi: Fitues  Vendi i dytë  Vendi i tretë
Oleh Sencov
Oleg Gennadijeviç Sencovi (Ukrainas: Олег Геннадійович Сенцов, Oleh Hennadijovyç Sencov) është regjisor dhe shkrimtar ukrainas, i lindur në Krime, i njohur për filmin e tij të vitit 2011, Gamer. Pas aneksimit rus të Krimesë, ai u arrestua në Krime dhe u dënua me 20 vjet burg nga gjykata ruse, me akuza për komplotimin e akteve terroriste. Dënimi u përshkrua gjerësisht si i fabrikuar ose i ekzagjeruar. Më 14 maj 2018, ai mbajti një grevë urie të hapur, duke protestuar për burgosjen e 65 të burgosurve politikë ukrainas në Rusi dhe duke kërkuar lirimin e tyre.
Biografia
Sentsov u lind më 13 korrik 1976 në Simferopol, Oblast Krime, Republiken Sovietike Socialiste Ukrahinase. Në vitet 1993-1998 ai ishte student i ekonomie në Kiev. Filmat e tij të parë të shkurtër ishin "Dita e përsosur për bananefish" (2008) dhe The Horn of a Bull (2009). [4] Gamer, filmi i tij i parë i njohur, debutoi në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Roterdam në 2012. Suksesi i tij në këtë dhe në festivale të tjera i ndihmoi atij të siguronte fonde për tiparin e ardhshëm Rhino, prodhimi në të cilin u shty për shkak të punës së tij me lëvizjen protestuese Euromaidan. Ishte planifikuar të fillonte të xhirimet në verën e vitit 2014. [8] Pas shpërthimit të protestave të Euromaidanit në Nëntor 2013, Sentsov u bë një aktivist i "AutoMaidan" dhe gjatë krizës së Krimesë të vitit 2014 ai ndihmoi për të ofruar ushqime dhe furnizime për ushtarakët ushtarakë ukrainas të bllokuar në bazat e tyre të Krimesë. Sentsov deklaroi se nuk e njihte aneksimin rus të Krimesë. It was scheduled to begin shooting in the summer of 2014.
Arrestimi dhe gjygji
Sentsov u arrestua më 11 maj 2014 në Krime, me dyshimin për "komplotimin e akteve terroriste". Me Gennady Afanasyev, Alexei Chirnigo dhe Aleksandër Kolchenko, ai u bë një nga katër qytetarë ukrainas të mbajtur nga Shërbimi Federal i Sigurisë i Rusisë, i cili i akuzoi se ata kërkonin për të kryer sulme terroriste në ura, linja elektroenergjetike dhe monumente publike në Krime dhe qytetet Simferopol, Jaltë dhe Sevastopol. Këto akuza dënohen me deri në 20 vjet burg.
Enis Bardhi
Enis Bardhi (Енис Барди; i lindur 2 korrik 1995) është një futbollist profesionist i cili luan si mesfushor sulmues për klubin turk Trabzonspor dhe kombëtaren e Maqedonisë së Veriut.
Vitet e hershme
I lindur në Shkup nga prindër shqiptarë, Bardhi e filloi karrierën e tij të hershme në KF Skupi. Ai më vonë iu bashkua sistemit të të rinjve të Brøndby IF në 2013. Në nëntor të atij viti, megjithatë, ai ra dakord për një marrëveshje profesionale njëvjeçare me klubin Suedez të Divizionit 2 të Futbollit, FSK Prespa Birlik. Ai luajti në dhjetë ndeshje dhe shënoi pesë gola për klubin gjatë periudhës së tij, duke i ndihmuar ekipit nga rënia në një ligë më posht.
Újpest
Në gusht të vitit 2014, Bardhi u zhvendos në klubin e ligës hungareze Nemzeti Bajnokság I, Újpest FC në provë, dhe nënshkroi një kontratë tre-vjeçare në fund të muajit. Ai e bëri debutimin e tij për klubin më 14 shtator, duke u inkuadruar në lojë kur ekipi ishte duke humbur 2-0 në ndeshjen kundër Videoton FC.
Levante
Më 17 korrik 2017, Bardhi ra dakord për një marrëveshje tre-vjeçare me ekipin e La Liga-s, Levante UD. Ai e bëri debutimin e tij në La Liga më 21 gusht, duke qenë në njëmbëdhjetshen fillestare në fitoren 1–0 në shtëpi kundër Villarreal CF.
Më 26 gusht 2017 Bardhi shënoi golin e tij të parë, duke shënuar golin e parë të ekipit nga goditja e dënimit në barazimin 2-2 në shtëpi kundër Deportivo de La Coruña.
Karriera ndërkombëtare
Bardhi lindi në Maqedoni në një familje Shqiptare dhe kështu kishte të drejtë të përfaqësonte Maqedoninë, Shqipërinë ose Kosovën. Bardhi dëshironte të përfaqësonte Shqipërinë, duke u shprehur se “ nuk besoj se ka një shqiptar të lindur në Shkup, me familje shqiptare, që nuk do të dëshironte të luante për Shqipërinë ”. Redi Jupi, i cili u emërua si menaxher skauting në Federatën Shqiptare të Futbollit, nuk iu afrua asnjëherë Bardhit dhe as nuk iu përgjigj agjentëve të Bardhit. Me interesimin e vërtetë të Federatës së Futbollit të Maqedonisë dhe Bardhin që e sheh si joprofesionale trajtimin dhe reagimin e Federatës Shqiptare të Futbollit ndaj situatës, ai pranoi thirrjen për Maqedoninë.
Bardhi përfaqësoi Maqedoninë e Veriut në nivelet U-17, U-19 dhe U-21 përpara se të bënte debutimin e tij ndërkombëtar më 27 mars 2015, duke hyrë si zëvendësues në pjesën e parë me futbollistin Artim Položanin në një humbje 2–1 në kualifikueset e UEFA Euro 2016 në shtëpi, kundër Bjellorusisë.
Bardhi ishte pjesë e skuadrës së Maqedonisë së Veriut për UEFA Euro 2020, duke filluar në të tre ndeshjet e tyre në fazën e grupeve.
Tanushi I
Tanush I. (Dukagjini) konsiderohet të jetë paraardhësi i dinastisë Dukagjini.
Jeta
Në vitin 1281 u permend ne te dhena shkrimore si udhëheqës shqiptar me percaktimin " ducem Qinium Tanuschum ", " dux Ginius Tanuschus " (në emërtimin bizantin "Dukas Ginos ") ose " Ducam Ginum Tanuschum Albanensem ", Tanushi del si i burgosur politik dhe kundërshtar i  Sundimit Anjou në Regnum Albaniae.
Sipas kronikës së Gjin III. Muzaka Tanushi kishte vrarë peshkopin, i cili e kishte parë gruan e tij në një mënyrë të pandershme,  ne kishen e Shen Merise ne Ndërfan ( Mirdita ). Si rezultat, Tanushi dhe familja e tij u vranë nga anëtarët e familjes së peshkopit. Djali i vogël Gjin, i cili ishte fshehur dhe ishte rritur me një Stefan Progano në fshatin Kallmet të komunës së Lezhës, mbeti gjallë. Kur djali ishte mjaft i moshuar, Stefan i lartpërmendur i dha vajzën e tij për të qenë gruaja e tij. Gjin mori përsëri zotërimet e babait të tij dhe mori emrin e tij "Ducagjini".
Vasco Núñez de Balboa
thumb|Vasco Núñez de Balboa Vasco Núñez de Balboa (rreth vitit 1475 – 1519) ishte një eksplorues, guvernator dhe pushtues spanjoll. Ai është i njohur më së miri pasi ka kaluar Istmin e Panamasë në Oqeanin Paqësor në vitin 1513, duke u bërë i pari evropian që drejtoi një ekspeditë që kishte parë ose arritur në Paqësorin nga Bota e Re.
Ai udhëtoi në Botën e Re më 1500 dhe, pas disa eksplorimeve, u vendos në ishullin e Hispaniola. Ai themeloi vendbanimin e Santa María la Antigua del Darién në Kolumbinë e sotme në vitin 1510, që ishte zgjidhja e parë e përhershme evropiane në kontinentin e Amerikës (një zgjidhje nga Alonso de Ojeda një vit më parë në San Sebastián de Urabá kishte qenë tashmë braktisur).
Jeta e hershme
Balboa lindi në Jerez de los Caballeros, Spanjë. Ai ishte një pasardhës i masonit të kalasë së Balboa, në kufijtë e León dhe Galicia. Nëna e tij ishte Zonja de Badajoz, dhe babai i tij ishte hidalgo (fisnik), Nuño Arias de Balboa. Pak dihet për fëmijërinë e hershme të Vasco përveç që ai ishte i treti nga katër djemtë në familjen e tij. Gjatë adoleshencës, ai shërbeu si një page dhe mbrojtës te Don Pedro de Portocarrero, lord i Moguer.
Karriera e hershme
Në vitin 1500, i motivuar nga zotëria i tij pasi u bë i njohur lajmet për udhëtimet e Kristofor Kolombit për Botën e Re, ai vendosi të nisë udhëtimin e tij të parë për në Amerikë, së bashku me Juan de la Cosa, në ekspeditën e Rodrigo de Bastidas. Bastidas kishte një licencë për të sjellë përsëri thesarin për mbretin dhe mbretëreshën, ndërsa mbante katër të pestat për veten e tij, nën një politikë të njohur si quinto real, ose "e pesta mbretërore". Në vitin 1501, ai kaloi brigjet e Karaibeve nga lindja e Panamasë, përgjatë bregdetit kolumbian, përmes Gjirit të Urabës drejt Cabo de la Vela. Ekspedita vazhdoi të eksplorojë veri-lindje të Amerikës së Jugut, derisa ata kuptuan se nuk kishin burra të mjaftueshëm dhe lundruan drejt Hispaniola.
Në vitin 1508, mbreti i Spanjës, Ferdinand II "Katolik", filloi pushtimin e Tierra Firme (zonë që korrespondon afërsisht me Istmin e Panamasë). Ai krijoi dy territore të reja në rajon midis El Cabo de la Vela (afër kufirit lindor të Kolumbisë) dhe Cabo de Gracias a Dios (kufiri midis Honduras dhe Nikaragua). Gjiri i Urabës u bë kufiri midis dy territoreve: Nueva Andalucía në lindje, i qeverisur nga Alonso de Ojeda, dhe Veragua në perëndim, i qeverisur nga Diego de Nicuesa.
Ojeda, së bashku me shtatëdhjetë burra, kishin krijuar vendbanimin e San Sebastián de Urabá në Nueva Andalucía, në vendin ku do të ndërtohej më vonë qyteti i Cartagena de Indias. Sidoqoftë, kolonët hasën në rezistencë nga vendasit që jetonin në zonë, të cilët përdorën armë të helmuara, dhe Ojeda u plagos në këmbë. Pak kohë më vonë, Ojeda lundroi për në Hispaniola, duke e lënë koloninë nën mbikëqyrjen e Francisco Pizarro, i cili, në atë kohë, ishte vetëm një ushtar që priste për të mbërritur ekspedita e Martín Fernández de Enciso. Ojeda i kërkoi Pizarro që të linte disa burra në vendbanim për pesëdhjetë ditë dhe, nëse nuk mbërriti ndihmë në fund të asaj kohe, të përdorë të gjitha mjetet e mundshme për t'u rikthyer në Hispaniola.
Para se ekspedita të mbërrinte në San Sebastian de Urabá, Fernández de Enciso zbuloi Balboa dhe kërcënoi ta linte në ishullin e parë të pabanuar që hasën; ai më vonë mendoi më mirë për këtë dhe vendosi që njohja e Balboa për atë rajon, të cilën ai e kishte eksploruar tetë vjet më parë, do të ishte e dobishme. Kjo, përveç kënaqësive të ekuipazhit për jetën e tij, e la Fernández de Enciso pa zgjidhje tjetër përveç që të kursejë Balboa dhe ta mbajë në bord. Për më tepër, të dy ranë dakord për largimin e Nicuesa si guvernator i Veragua.
Pasi kishin kaluar pesëdhjetë ditë, Pizarro filloi përgatitjet për kthimin në Hispaniola, kur mbërriti anija e Enciso. Balboa kishte fituar popullaritetin midis ekuipazhit për shkak të karizmës dhe njohjes së tij për rajonin. Në të kundërt, Fernández de Enciso nuk u pëlqye shumë nga burrat: shumë nuk e pranuan urdhrin e tij për t'u rikthyer në San Sebastián, veçanërisht pasi zbuluan, pasi të kishin arritur, se vendbanimi ishte shkatërruar plotësisht dhe se vendasit tashmë ishin duke pritur për ta, duke çuar në një seri sulmesh të pamëshirshme.
Çezma e Gramshit
Çezma e Gramshit është një monument i trashëgimisë kulturore në Skënderbegas, rrethi i Gramshit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture dhe Infrastrukture", i miratuar me numër "1886, 10.06.1973".
Kjo çezmë u ndërtuar në Shek. XIX pranë Teqesë, nga gurëgdhendes oparakë. Uji është marrë nga shpati veri-perëndimor i malit të Koshnicës. Guret gëlqerorë për ndërtimin e çezmës janë marrë nga mali i Zaloshnjës. Është një nga tre çezmat e Gramshit e mbuluar, por me një të veçantë nga dy të tjerat, sepse nuk është e mbuluar me çati, por me çardak, pasi përballë ka pamjen hijerëndë të malit Tomorr. Çezma është monumentale me permasa rreth 5 x 4 m e ndërtuar me muraturë guri dhe me kollona rrethore mbajtëse, të cilat lidhen me harkada guri. Guri i muraturës dhe harkadave është i latuar. Kollonat kanë kapitele dhe mbështeten në mure mbajtës guri. Në pjesën e sipërme çezma është e mbuluar me solete mbi të cilan ka një korimano prej guri në formë drejtkëndore si çardak, në të cilën hipet në pjesën e pasme të çezmes. Në pjesën ballore çezma ka dy kamare në murin e gurit. Harqet janë të lidhura me tiranda hekuri.
Fehmi Lladrovci
Fehmi Lladrovci (15 Maj 1956 – 22 Shtator 1998) ishte njëri nga komandantët dhe luftëtarët më të shquar të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK-së). Lindi më 15 Maj 1956 në fshatin Gllanasellë të Komunës së Drenasit dhe ra dëshmorë më 22 Shtator 1998 gjatë luftimeve të ashpra me forcat serbe, dhe bashkë me të ra dëshmorë edhe bashkëshortja e tij Xhevë Krasniqi - Lladrovci. Pas përfundimit të luftës ata u shpallën Heronjtë e Kosovës.
Jeta e hershme
Fehmi Lladrovci lindi më 15 Maj 1956 në fshatin Shkabë (ish-Gllanasellë) të komunës së Drenasit. Ishe i biri i Muhamet dhe Shefkie Lladrovcit. Ka qenë pjesëtar i një familjeje me tradita të shquara të ardhetarisë. Shkollën fillore e kreu në Dritan (ish- Dobrashec), të mesmen në shkollën teknike “19 Nëntori” -drejtimi i makinerisë-në Prishtinë, kurse në Zagreb të Kroacisë ndoqi studimet në Fakultetin Teknik-dega e makinerisë. Fehmiu që në moshën e re brumoset me ide patriotike. Ai i takonte plejadës së arsimdashësve të flaktë të kohës. Në vitet e para të shkollës fillore kishte mësues atdhetarin, mësuesin martir Fazli Greiçeci. Ishte njëri ndër militantët e çështjes kombëtare, i cili që herët kishte ndier mbi supet e veta peshën e robërisë shekullore të çizmes sllave. Dallohej me shumë tipare fisnike e burrërore, të cilat e dallonin Fehmiun nga moshatarët e tij.
Qysh si nxënës i shkollës së mesme, për shkak të aktivitetit të tij patriotik, Fehmiu ishte vënë në shënjestër të UDB-së së atëhershme. Lëvizjet e tij përcilleshin nga udbashët dhe shërbëtorët e tyre.
Pas përfundimit të shkollës së mesme, me sukses të shkëlqyeshëm, Fehmiu do t’i vazhdojë studimet në Zagreb. Atje, ai krahas studimeve, do të bjerë në kontakt me shumë patriotë dhe mërgimtarë, ku do të vazhdojë aktivitetin patriotik dhe do të koordinojë punët me grupet ilegale që vepronin atëbotë në mërgatën tonë. Që nga fillimi i viteve tetëdhjetë, Fehmiu dhe bashkëshortja e tij e jetës dhe e idealit Xhevë Avdyl Krasniqi ishin anëtarë aktivë të Lëvizjes Popullore të Kosovës, që asokohe vepronte në ilegalitet, përmes së cilës ata angazhoheshin për përgatitjen dhe mobilizimin e shqiptarëve të Kosovës dhe të atyre që jetonin të robëruar në viset e tjera etnike në Jugosllavi, për çlirim kombëtar.
Për shkak të veprimtarisë politike ilegale, Fehmiu, në fillim të shtatorit të vitit 1985, burgoset nga Sigurimi serb dhe dënohet me 10 vjet burg. Dënimin e ka vuajtur fillimisht në burgun hetues të Prishtinës dhe të Gjilanit. Pasi i shqiptohet masa e dënimit, e deportojnë në Lepogllavë e Stara- Gradishkë të Kroacisë. Duke përfituar nga një amnisti e qeverisë kroate, në vitin 1991, Fehmiu lirohet para kohe. Me fillimin e shpërbërjes së Jugosllavisë së AVNOJ-it, Armata e ashtuquajtur Popullore e Jugosllavisë sulmon Kroacinë. Fehmi Lladrovci së bashku me Jashar Prenkun e Dobrashecit dhe Mehmet Ukën e Gradicës, në shtator të vitit 1991, së bashku me shumë shqiptarë të tjerë, rreshtohen në frontin e luftës çlirimtare të popullit kroat. Fehmiu merr pjesë në shumë beteja të kësaj lufte, duke përvetësuar për mrekulli artin luftarak.
Në vitin 1993 shkon në Gjermani, me ç’rast vendoset në Munih. Në këtë kohë shquhej në mesin e bërthamës së parë të UÇK-së. Ai asokohe drejtoi Nëndegën e LPK-së për Gjermani.
Lufta e Kosovës
Më 6 maj të vitit 1997, Fehmi Lladrovci së bashku me bashkëshorten, Xhevën, pastaj me bashkëluftëtarët: Luan Haradinaj, Ramush Haradinaj, Rafet Rama, Selim Krasniqi, Abedin Rexha, Ramiz Lladrovci, Emrush Xhemajli, Gani Rama, Ali Ahmeti e të tjerë, bëjnë përpjekje për të kaluar ilegalisht kufirin afër fshatit Vlahne të Hasit, në drejtim të Kuzhninit. Në krye të kolonës printe Luan Haradinaj. Forcat serbe të kufirit kishin njohuri për kalimin e luftëtarëve shqiptarë dhe sapo i hetojnë fillojnë luftimet.
Gjatë përleshjes bie në altarin e atdheut Luan Haradinaj, rëndë ishte plagosur Rafet Rama, ndërsa më lehtë Fehmi Lladrovci dhe Ramush Haradinaj. Në mesnatën e 11 marsit të vitit 1998, vetëm pak ditë pas Epopesë së Prekazit, Fehmiu, së bashku me të shoqen e idealit, Xhevën, si dhe me bashkëluftëtarët e paepur të çështjes kombëtare: Bekim Berisha- “Abeja”, Ismet Jashari-“Kumanova” ,Abedin Rexha ,Xhelal Hajda, Mirush Daka, Kadri Hamiti, Fatmir Limaj, Agim Bajrami, Haxhi Shala e të tjerë, depërtojnë në Kosovë.
Në këtë kohë, Drenica ishte vënë e tëra në një unazë të hekurt nga armiku. Mijëra policë, ushtarë e paramilitarë serbë, të armatosur deri në dhëmbë, kishin mësyrë këtë kështjellë të pamposhtur shqiptare.
Pas hyrjes në Kosovë, Fehmi Lladrovci me bashkëshorten e tij Xhevë Krasniqi-Lladrovci sistemohet në pikën ushtarake të fshatit Rezallë. Më vonë nga Rezalla shkon në Abri, ku i bashkohet njësitit të Musë Jasharit, Jakup Nurës dhe Jahir Demakut. Pasi që kishte filluar zgjerimi dhe konsolidimi i pikave të luftës, Fehmi Lladvovci me bashkëshorten, Xhevën, me kushëririn Sabit Lladrovci, vendosen në pikën ushtarake, Te Tuneli i Baicës së Elshanit. Ndërkohë, me angazhimin e Fehmi Lladrovcit, Fatmir Limajt e të tjerëve, sigurohet një sasi e konsiderueshme e armatimit, 70 kallashnikovë dhe pushkë automatike dhe mijëra fishekë. Me ato armë dhe me disa luftëtarë të tjerë të pikës së “Çelikut”, më 9 maj të vitit 1998, pas një përleshje të fuqishme me forcat armike, merret nën kontroll Gryka e Llapushnikut. Me rastin e luftimeve bie në altarin e lirisë Besim Halilaj, ndërsa plagoset luftëtari Musli Demaku.
Përveç luftëtarëve të Çelikut, në zënien e Grykës së Llapushnikut nga rajoni i Drenicës Qendrore kanë marrë pjesë Fehmi Lladrovci, Xhevë Lladrovci, Rasim Kiçina, Sahit Jashari, Sabit Lladrovci, Enver Lladrovci, Mehmet Lladrovci e të tjerë.
Intervista e Fehmi Lladrovcit dhënë gazetarit anglez të BBC World, në maj të vitit 1998, shpreh tërë filozofinë politike të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Deklarimit të gazetarit të huaj se për serbët ju jeni terrorist, Fehmiu, si për flakë të pushkës, do t’ia kthejë:
“Mirë, le të argumentojnë serbët vetëm një akt të terrorizmit të ushtruar nga Ushtria Çlirimtare e Kosovës. Ndërsa ne mund t’i numërojmë mijëra raste të terrorit të bërë nga falangat serbe mbi popullatën e pambrojtur shqiptare. Le të tregojnë ata vetëm një njeri të pafajshëm, i cili është vrarë nga UÇK-ja, një njeri të paarmatosur, një fëmijë apo një grua, kudoqofshin ata në territorin e Kosovës.Armët nuk i kemi marrë në dorë për të luftuar kundër popullatës serbe që jeton në Kosovë. I morëm kundër regjimit serb dhe kundër forcave policore dhe ushtarake serbe që janë në Kosovë”.
Ndërsa pyetjes së këtij gazetari se ” a do të vdiste për Kosovën”, ai, me një buzëqeshje karakteristike ,do t’i përgjigjej: “Me gjithë dëshirë. Ky do të ishte nderi më i madh për mua”. Ata që e ndoqën këtë intervistë tashmë e kishin të qartë platformën e luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Pas zënies së Grykës së Llapushnikut, Fehmi Lladrovci depërton në rajonin e Rahovecit, me qëllim të ushtrimit të ndikimit në mobilizimin e radhëve të UÇK-së.
Në fillim të qershorit të vitit 1998, Fehmiu me njësitin e tij luftarak vendoset në Shkabaj (ish- Gllanasellë). Në kuadër të njësitit të tij asokohe bënin pjesë: Xhevë Lladrovci, Asllan Fazliu nga Gradica, Jakup Nura, Abedin Sogojeva dhe Rexhep Morina, 68-vjeçar. Pas një kohe të shkurtër, fillon konsolidimi i shpejtë i radhëve nëpër njësitë luftarake të quajtura “Shkaba”. Shkabaj I përfshinte territorin e fshatit Çikatovë e Vjetër.
Shkaba II përfshinte rajonin e ish- Gllanasellës. Shkaba 111- Dritanin, ish- Dobrashec, Shkaba IV- në rajonin Vasilevë, Paklek dhe Korroticë. Shkaba VI- fshatin Graboc. Shkaba VII përfshinte fshatin Gradicë me rrethinë dhe Lagjen e Bardiqëve.
Më 10 qershor të vitit 1998, projektuar dhe realizuar nga Fehmi Lladrovci, Xhevë K. Lladrovci, Sabit Lladrovci, Liman Lladrovci dhe Rashit Lladrovci, shkatërrohet hekurudha Fushë -Kosovë- Pejë, afër Bardhit. Me kërkesën e komandantiti të Zonës së Shalës Mensur Kasumi, më 24 qershor 1998, Fehmiu me 12 bashkëluftëtarët e tij të ngushtë shkon në ndihmë për të konsoliduar radhët edhe në atë zonë. Gjashtë ushtarë i kishte vendosur në Hade dhe gjashtë të tjerë në Bellaqefc.
Luftën e cila asokohe u zhvillua në Bellaqefc e ka udhëhequr Asllan Fazliu i Gradicës me bashkëluftëtarët e tij. Me urdhër të Fehmi Lladrovcit dhe të Mensur Kasumit, asokohe pozicionohen në pikën luftarake të Hades: Sabit Lladrovci, Hazir Berisha (më vonë dëshmor), Enver Greiçeci, Ukë Uka, Fejzë Greiçeci dhe disa fshatarë të Hades. Paraprakisht Fehmi Lladrovci njësitin luftarak e kishte pajisur me dy mitralozë të rëndë dhe me një minahedhës 60 mm.
Në orën 5 të mëngjesit të datës 30 qershor është zhvilluar beteja e njohur në Hade dhe në Bardh të Madh (ish- Bellaqefc). Në luftime të ashpra dhe ballë për ballë me armikun, pas tri mësymjeve me këmbësori, në altarin e atdheut kanë rënë dëshmorë: Mentor Dervishaj, nga fshati Zabllaç i Burimit, Xhemajl Mehmeti nga Plluzhina e Skënderajt dhe Ismet Uka nga fshati Ticë, po ashtu i komunsës së Skënderajt. Gjatë luftimeve arrijnë në ndihmë edhe Ilaz Dërguti, Shaban Shala, Bekim Berisha, Pal Paluca, Agon Krasniqi, Gani Koci e të tjerë. Luftimet u zhvilluan ballë për ballë.
Pas betejës në Bardh të Madh dhe në Hade, Fehmi Lladrovci me bashkëluftëtarët themelon dhe zgjeron Brigadën 114 të Zonës Operative të Drenicës, e cila përfshinte territorin prej fshatit Albanë (ish- Sllatinë) përreth anën lindore të Qyqavicës e deri në Vojtesh të Skënderajt, në udhëkryqin Tërnac- Prekaz i Epërm. Komandant i Brigadës emërohet Fehmi Lladrovci, ndërsa zëvendëskomandant Ilaz Kodra.
Nga lufta në luftë, nga beteja në betejë, Fehmi Lladrovci me trimat e trimëreshat e Drenicës ishte gjithandej ku luftohej ballë për ballë kundër armikut. Më 25 korrik të vitit 1998, kur forcat serbe me mbi 130 tanke dhe me armë të tjera të rënda kishin filluar betejën për Grykën e Llapushnikut, Fehmiu me bashkëluftëtarë nga ana e Kosmaçit depërton në vendluftime, duke sulmuar forcat armike anash në drejtim të Vukocit. Në ndihmë luftëtarëve të Grykës heroike të Llapushnikut, përveç komandant Fehmi Lladrovcit, iu kanë shkuar edhe Xhevë K. Lladrovci, Asllan Fazliu, Sabit Lladrovci, Muhamet Dërvishi e të tjerë.
Më vonë Fehmiu iu shkon në ndihmë disa luftëtarëve në fshatin Hamidi. Gjatë përleshjeve me forcat serbe, bie dëshmor Jashar Jashari i Strofcit. Në luftime, përveç Fehmiut e Xhevës, kanë marrë pjesë edhe luftëtarët Shaban Kelmendi dhe Tahir Kelmendi, po ashtu nga fshati Strofc.
Në gjysmën e dytë të shtatorit të vitit 1998, focat ushtarake dhe policore serbe kishin ndërmarrë ofensivë në shkallë të gjerë, sidomos në Drenicë. Kryekrimineli serb Milosheviq ngutej që para nënshkrimit të marrëveshjes me ambasadorin amerikan Hollbruk, ta thyente përfundimisht rezistencën e UÇK-së kudo në Kosovë.
Më 21 shtator, gjatë natës, forcat serbe kishin nisur depërtimin në relacionin Komaran-Gllogoc- Skënderaj. Më 22 shtator, herët në mëngjes, nga pika vëzhguese telekomunikuese Guri III në Kozmaç, jepen informacione për fillimin e depërtimit të forcave serbe në drejtim të pozicioneve të Brigadës 114 dhe 113 të Zonës Operative të Drenicës. Serbët sapo kishin filluar ofensivën në drejtim të fshatrave Çikatovë, Gllanasellë, Dobrashec, thotë Sabit Lladrovci, njëri ndër luftëtarët më besnik të komandant Fehmi Lladrovcit dhe luftëtar i radhëve të para të UÇK-së, i plagosur në Betejën e Likoshanit më 28 shkurt të vitit 1998.
Komandant Fehmi Lladrovci kishte marrë të gjitha masat dhe përforcimet në njësitë luftarake Shkaba I, Shkaba II dhe Shkaba III. Atë ditë para luftëtarëve dhe bashkëshortes së tij, po ashtu luftëtare e shquar e lirisë, Fehmi Lladrovci kishte thënë: Ku ka ditë më të mirë se sot për të vdekur për atdhe. Mos u frikësoni, kush e ka dekën ka për të rënë në altarin e Lirisë. Kemi për të bërë luftë, që do të futet në analet e historisë. Sabit Lladrovcin e kishte ngarkuar në pozicione në rrugën Drenas – Gllanasellë, ndërsa vetë së bashku me Xhevën, luftëtaren Fatime Hetemi, Hazir Berishën, i cili ishte i pajisur me PKT, Muhamet Lluganin, Shefqet Morinën, Rashit Lladrovcin e të tjerë, kishte depërtuar në pikën luftarake të quajtur Gradina.
Pika luftarake e quajtur Shkaba II, të cilën e mbronte me përgjegjësi dhe forcë ushtarake Sabit Lladrovci me luftëtarët e tij, i shkatërron armikut tri tanke. Në kohën kur serbët mundoheshin t’i tërhiqnin nga vendi tanket për ta hapur rrugën, komandant Fehmi Lladrovci nga pika e tij i sulmonte forcat serbe. Luftimet janë zhvilluar në distancë 40 metra.
Vdekja
Ndërkohë, serbët, pozicioneve të komandant Fehmiut fillojnë t’i dalin nga prapa, meqë nuk po thyhej Shkaba II. Fehmiu me “zollën” e tij e shkatërron një tank të armikut. Në luftime e sipër nga distanca bie trimërisht e herioikisht luftëtarja e Shalës, Fatime Hetemi. Ndërkohë nga pika Shkaba I, në ndihmë komandant Fehmiut i shkon Asllan Fazliu. Ai e njofton Komandantin se forcat armike kanë thyer një pikë me ç’rast ka rënë dëshmor luftëtari i Kodrës së Trimave, Shefqet Zeka, ndërsa është shkatërruar një tank i armikut. Në një moment kritik, derisa komandant Fehmiu, Xheva dhe Asllan Fazliu po ripozicionoheshin, autoblinda armike merr në shënjestër dhe godet për vdekje komandantin sypatrembur, luftëtarin e radhëve të para të UÇK-së Fehmi Lladrovci. Duke e parë se pika ishte identifikuar dhe po sulmohej me zjarr të pandërprerë, ai urdhëron Xhevën dhe Asllanin që të largohen nga pika. Xheva, e cila nuk donte të largohej nga bashkëshorti dhe bashkëluftëtari, e urdhëron Asllan Fazliun që të largohej, duke i premtuar se pas tij do të largohej edhe ajo. Asllani arrin të tërhiqet, ndërsa Xheva reziston deri në fishekun e fundit, duke rënë pranë shokut të jetës dhe të idealeve çlirimtare.
Atë ditë në Gradinë kanë qëndruar deri natën vonë luftëtarët Hazir Berisha, i plagosur (më vonë ka rënë dëshmor), si dhe Rashit Lladrovci, Zymer Karaçica, Habib Lladrovci dhe një luftëtar tjetër. Katër ditë më vonë, pasi kishte rënë intensiteti i luftimeve, në vendrënien e dëshmorëve kishin depërtuar: Asllan Fazliu, Sami Lushtaku, Sabit Lladrovci, Liman Lladrovci, Nuredin Lushtaku, Fadil Kodra e të tjerë. Ata i tërheqin trupat e tre dëshmorëve në vendin që tani quhet Kulla e Qëndresës. Rënia e komandant Fehmi Lladrovcit, edhe pse ishte një humbje e madhe për Drenicën dhe luftën në përgjithësi, i dha edhe më tepër hov luftës çlirimtare. Kishte rënë Komandanti dhe trimerësha e maleve, por pushkët e lirisë kishin jehuarne të gjitha zonat e luftës.
Trashëgimi
Në tetor të vitit 1998, Brigada 114 përjetësohet me emrin e Fehmi Lladrovcit. Në krye të komandës zgjidhet Ilaz Kodra, më vonë edhe ky bie dëshmor, por lufta për liri vazhdon deri më 21 qershor të vitit 1999, kur nga Kosova dëbohet antihistoria, dëbohen forcat policore dhe ushtarake serbe edhe me ndihmën e forcave të NATO-s. Vepra e dëshmorit Fehmi Lladrovci është skalitur në monumente përjetësie.
Shkolla e Mesme Teknike në Drenas ka marrë emrin e dëshmorit Fehmi Lladrovci. Eshtë në përfundim e sipër kompleksi Kulla e Qëndresës, e cila po ngritet në vendrënien e Fehmiut, të Xhevës dhe të Fatimes. Për dëshmorin janë dhënë mirënjohje e dekorata nga Qeveria e Përkohshme, nga Shtabi i Përgjithshëm i UÇK-së dhe nga instancat lokale në Drenas.
Mos më thuaj se më ke parë ëndërr
Mos më thuaj se më ke parë ëndërr, roman me autore Shefkije Islamaj. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2004. Libri ka 292 faqe.
Strehëza e ngrohtë
Strehëza e ngrohtë, roman për fëmijë nga Lili U. Gogu. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2004. Libri ka 142 faqe.
Furtuna (roman)
Furtuna, roman me autor Resul Bedo. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 2004 (Botimi i 2-të). Libri ka 206 faqe.
Achery
Achery është një komunë në Francë. Achery bën pjesë në departamentin Aisne të rajonit Picardy. Komuna ka një popullsi prej 587 banorë dhe sipërfaqe prej  6.9 km².
As i gjallë dhe as i vdekur
As i gjallë dhe as i vdekur, roman me autor Bashkim Çuçi. Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2004. Libri ka 121 faqe.
Brezi krahëthyer
Brezi krahëthyer, roman me autor Pertef Kruja. Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2004. Libri ka 398 faqe.
Dmitry Utkin
parapamje|Portreti i [[Pasaporta|pasaportës së Dmitry Utkin.]] parapamje|Skanimi i [[Pasaporta|pasaportës Dmitry Utkin.]] Dmitry Valerievich Utkin (Lindur më: 11 qershor 1970) është një oficer i ushtrisë ruse. Ai shërbeu si oficer i forcave speciale në GRU, ku mbante gradën nënkolonel. Ai supozohet se ka themeluar Grupin Wagner, me shenjën e tij të thirrjes që thuhet se është Wagner. Utkin ka marrë 4 Urdhra të Guximit të Rusisë.
Poseni
Poznań (gjermanisht: Posen) është qytet në lumin Watra në Poloni. Qytet është shkatërruar gjatë luftës së dytë botërore, por pastaj u rindërtua. Sot, Poznań është qendra kryesore për biznes dhe një nga regjionet më i popullarizuar në Poloni. Poznań është një nga qytetet e vjetra në Poloni dhe ishte një nga qendrat e rëndësishme në shekullin e 10-të dhe 11-të. Poznań është një nga qytetet më të mëdhaja në Poloni me 551,627 më 2010.
Dmitry Utkin
Rusia dhe korpusi sllav
Utkin shërbeu si komandant i Detashmentit Special të Veçantë 700 të Brigadës Speciale të 2-të të Veçantë të GRU-së Ruse, i vendosur në Pechory, Rajoni i Pskovit, deri në vitin 2013. Pas daljes në pension, ai iu bashkua Korpusit Sllav, duke luftuar në anën e presidentit sirian Beshar el-Asad gjatë luftës civile siriane në 2013. Ai u kthye në Moskë në tetor 2013.
Grupi Wagner
Artikulli kryesor: Grupi Wagner
Poseni
Edukimi
Poznań ka shumë universitete dhe kolegje, po ashtu ka disa kolegje që janë private. Universiteti Adam Mickiewicz është një nga tri universitetet më të mira në Poloni pas Universitetit të Varshavës dhe Universitetit të Krakovit.
Dmitry Utkin
Grupi Wagner
Pothuajse menjëherë pas kthimit në Rusi, Utkin thuhet se krijoi grupin e tij mercenar. Emri i grupit, Grupi Wagner, është një referencë për shenjën e thirrjes që Utkin përdorte në atë kohë, "Wagner", e cila në vetvete është një referencë për kompozitorin gjerman Richard Wagner. Utkin dhe "Grupi i tij Wagner", si dhe disa veteranë të Korpusit Sllav, u panë në Krime në shkurt 2014 dhe më pas në Donbas, ku ata luftuan për separatistët pro-rusë gjatë Luftës Ruso-Ukrainase. Gazeta.ru raportoi se Utkin dhe njerëzit e tij mund të ishin përfshirë në vrasjen e disa komandantëve në terren të Republikës së vetëshpallur Popullore të Luhanskut. Gazeta turke Yeni Şafak raportoi se Utkin ishte ndoshta një personazh i kompanisë, ndërsa kreu i vërtetë i Wagner ishte dikush tjetër.
Utkin u pa në Kremlin gjatë kremtimit të Ditës së Heronjve të Atdheut më 9 dhjetor 2016. Ai mori pjesë në kremtim si laureat i 4 Urdhrave të Guximit, dhe u fotografua me Presidentin e Rusisë, Vladimir Putin. Dmitry Peskov, sekretari i shtypit i Presidentit rus, pranoi se Utkin ishte në mesin e të ftuarve, por nuk komentoi lidhjen e tij me mercenarët.
RBK raportoi se pas përfundimit të trajnimit në Krasnodar Krai, Utkin dhe njerëzit e tij u kthyen në Siri në vitin 2015. Menjëherë pas fillimit të sulmeve ajrore ruse në Siri, dolën raporte për vdekjen e mercenarëve rusë që luftonin në terren. Disa imazhe të përhapura në mediat sociale me sa duket përshkruanin burra të armatosur rusë të vrarë gjatë Betejës së Palmirës në mars 2016. Sky News raportoi se rreth 500 deri në 600 njerëz, kryesisht mercenarë të Wagner, u vranë në Siri në vitin 2016.
La Brigue
La Brigue është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. La Brigue ka një popullsi prej 719 banorë dhe sipërfaqe 91.77 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Aiguafreda
Aiguafreda është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vallès Oriental, të provincës Barcelona, në Komunitetin Katalonia. Aiguafreda ka 2375 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 7.92 km2.
Rimplas
Rimplas është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Rimplas ka një popullsi prej 143 banorë dhe sipërfaqe 24.95 km², me një dendësi prej 6 banor/km².
Jean Cardot
Jean Cardot (lindi më 20 korrik 1930) është skulptor francezë. Ai u zgjodh si anëtar në akademinë e arteve më 9 nëntor 1983 dhe si president në vitin 1992 dhe 1997. Ai është i njohur për statujat e tij të Winston Churchill i cili e bëri në vitin 1998, të gjeneralit Charles de Gaulle i cili e bëri në vitin 2000 dhe të Thomas Jefferson i cili e bëri në vitin 2006.
Revolucionet e vitit 1848 në shtetet italiane
Revolucionet e vitit 1848 në shtetet italiane, pjesë e revolucioneve më të gjera të vitit 1848 në Evropë, ishin revolta të organizuara në shtetet e gadishullit italian dhe të Siçilisë, të udhëhequra nga intelektualë dhe agjitatorë që dëshironin një qeveri liberale. Si nacionalistë italianë ata kërkuan të eliminonin kontrollin reaksionar austriak. Gjatë kësaj kohe, Italia nuk ishte një vend i bashkuar, dhe u nda në shumë shtete, të cilat, në Italinë Veriore, drejtoheshin drejtpërdrejt ose tërthorazi nga Perandoria Austriake. Dëshira për të qenë të pavarur nga sundimi i huaj dhe udhëheqja konservatore e austriakëve, i shtyu revolucionarët italianë të organizonin revolucion për të dëbuar austriakët. Revolucioni u drejtua nga shteti i Mbretërisë së Sardenjës. Disa kryengritje në Mbretërinë e Lombardisë-Venecias, veçanërisht në Milano, e detyruan gjeneralin austriak Radetzky të tërhiqej në kështjellat Quadrilatero.
Rebelimi
parapamje|majtas|Imazhi i Italisë së ndarë (1815-1870) Pasi panë ngjarjet miqësore liberale që po ndodhnin në Romë, njerëzit e shteteve të tjera filluan të kërkojnë trajtim të ngjashëm. Filloi më 12 janar në Siçili, ku populli filloi të kërkonte një Qeveri të Përkohshme, të ndarë nga qeveria e kontinentit. Mbreti Ferdinand II u përpoq t'u rezistonte këtyre ndryshimeve, megjithatë një revoltë e plotë shpërtheu në Siçili, një revoltë shpërtheu gjithashtu në Salerno dhe Napoli. Këto revolta e dëbuan Ferdinandin dhe ushtrinë e tij nga Siçilia dhe e detyruan atë të lejonte krijimin e një qeverie të përkohshme.
Pavarësisht nga ngjarjet në Romë dhe Napoli, shtetet ishin ende nën një sundim konservator. Italianët në Lombardi-Venecia nuk mund t'i gëzonin këto liri. Perandoria Austriake e këtij rajoni i kishte shtrënguar njerëzit duke i shtypur më tej me taksa më të ashpra. Taksmbledhësit u dërguan së bashku me ushtrinë prej 100.000 vetash që qëndronte në vend dhe lanë të njohur praninë e tyre. Këto revolta në Siçili ndihmuan në ndezjen e revoltave në Mbretërinë veriore të Lombardisë-Venecia. Revolucionet në qytetin Lombard të Milanos detyruan rreth 20,000 trupa të gjeneralit austriak Radetsky të tërhiqen nga qyteti. Përfundimisht gjenerali Radetsky u detyrua të tërhiqte plotësisht trupat e tij nga të dy shtetet, megjithatë, për shkak të ekspertizës së tij, ai ishte në gjendje të mbante kështjellat Katërkëndësh të Veronës, Peschiera, Legnano dhe Mantovës. Nëpërmjet taktikave të tij të aftë ai solli njerëzit e tij që ishin tërhequr në kalatë kryesore. Ndërkohë, kryengritësit italianë u inkurajuan kur u përhap lajmi për dorëheqjen e Princit Metternich në Vjenë, por nuk ishin në gjendje të dëbonin plotësisht trupat e Radetsky. Gjithashtu, në këtë kohë Charles Albert i Piemonte kishte botuar një kushtetutë liberale për mbretërinë e tij.
Në Katërkëndësh, gjenerali Radetsky dhe njerëzit e tij po komplotonin një kundërsulm për të rifituar terrenin e humbur. Megjithatë, ata u penguan nga Charles Albert, i cili deri atëherë kishte marrë ballë të sulmit dhe kishte nisur një sulm kundër Katërkëndëshit. Charles Albert ngarkoi kështjellën nga të gjitha anët i ndihmuar nga 25,000 përforcime, të cilët erdhën në ndihmë të kauzës nacionaliste. Ndërsa udhëtonte për në kala duke u përgatitur për sulmin, Charles Albert mori mbështetjen e princave të shteteve të tjera. Princat e tij u përgjigjën duke dërguar përforcime në ndihmë të tij: Leopold II, Duka i Madh i Toskanës dërgoi 8,000, Papa Piu kontribuoi me 10,000 dhe Ferdinandi II dërgoi 16,050 burra me këshillën e gjeneralit Guglielmo Pepe. Ata sulmuan kështjellat dhe më 3 maj 1848 ia dolën të fitonin Betejën e Goitos dhe të pushtonin kështjellën e Peschiera.
Pasojat
parapamje|250px|[[Giuseppe Garibaldi në Rome.]] Pavarësisht se Piu e kishte braktisur luftën kundër austriakëve, shumë nga njerëzit e tij kishin luftuar ende përkrah Charles Albert. Populli i Romës u rebelua kundër qeverisë së Piut dhe vrau Pellegrino Rossi, ministrin e Piut. Papa Piu IX më pas iku në kalanë e Gaeta, nën mbrojtjen e mbretit Ferdinand II. Në shkurt 1849, atij iu bashkua Leopold II, Duka i Madh i Toskanës, i cili duhej të ikte prej andej për shkak të një kryengritjeje tjetër. Piemonte gjithashtu u mund nga austriakët në 1849 dhe Charles Albert iu desh të abdikonte duke lënë të sundonte djalin e tij, Victor Emmanuel II.
Në Romë, autoriteti që mori përsipër miratoi legjislacionin popullor për të eliminuar taksat e rënda dhe për t'u dhënë punë të papunëve. Giuseppe Garibaldi dhe Giuseppe Mazzini erdhën për të ndërtuar një "Romë të Popullit" dhe Republika Romake jetëshkurtër u shpall. Republika synonte të frymëzonte njerëzit për të ndërtuar një komb të pavarur italian. Ai u përpoq gjithashtu të përmirësonte ekonomikisht jetën e të varfërve duke u dhënë disa nga tokat e mëdha të Kishës fshatarëve të varfër. Ai bëri gjithashtu reforma në burgje dhe azil të çmendur, i dha liri shtypit, ofroi arsim laik, por iu shmang "E Drejta për Punë", pasi e pa këtë dështim në Francë.
Megjithatë, reformat e shumta të ndërmarra nga Republika e re, të kombinuara me uljen e taksave, sollën probleme monetare, të cilat republika më pas i komplikoi thjesht duke shtypur më shumë para. Inflacioni i arratisur i çmimeve dënoi ekonominë e republikës. Përveç kësaj, dërgimi i trupave për të mbrojtur Piemonte nga forcat austriake e vuri Romën në rrezik sulmi nga Austria. Për më tepër, Papa Piu iu drejtua Louis Napoleonit për ndihmë në rivendosjen e fuqisë së tij të përkohshme. Presidenti francez e pa këtë si një mundësi për të fituar mbështetjen katolike. Ushtria franceze mbërriti nga deti nën komandën e gjeneralit Charles Oudinot dhe, megjithë një humbje të hershme ndaj Garibaldit, francezët, me ndihmën e austrisë, mundën përfundimisht Republikën Romake. Më 12 korrik 1849 Papa Piu IX u shoqërua përsëri në Romë dhe sundoi nën mbrojtjen franceze deri në 1870.
Aielo de Rugat
Aielo de Rugat është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vall d'Albaida, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Aielo de Rugat ka 189 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 7.66 km2.
Kroacia e bardhë
Referime
Traktati i shekullit të 10-të De Administrando Imperio ("Mbi menaxhimin e Perandorisë", më vonë DAI ), i shkruar në greqisht nga Konstandini VII Porphyrogennetos, është i vetmi dokument i njohur që sugjeron "Kroacia e Bardhë" si vendi nga emigruan kroatët në Dalmaci ., në kufi me vijën bregdetare të detit Adriatik. Në kapitullin 30, nën titullin "Historia e provincës së Dalmacisë", thuhet se "kroatët në atë kohë banonin përtej Bagibareia, ku janë tani Belokroatët. . . Pjesa tjetër e kroatëve qëndruan pranë Francës, dhe tani quhen Belocroats, domethënë Kroatët e Bardhë, dhe kanë arkontin e tyre; ata i nënshtrohen Otto-s, mbretit të madh të Francës, që është gjithashtu Saksonia, dhe janë të papagëzuar, dhe martohen dhe janë miqësorë me turqit ".
Në kapitullin 31, "Për kroatët dhe për vendin ku ata banojnë tani", thuhet se kroatët në Dalmaci "e kanë prejardhjen nga kroatët e papagëzuar, të quajtur gjithashtu "të bardhë", të cilët jetojnë përtej Turqisë dhe pranë Francës, dhe ata në kufi me sllavët, serbët e papagëzuar... Kroacia e lashtë, e quajtur edhe "e bardhë", është ende e papagëzuar edhe sot e kësaj dite, siç janë edhe serbët fqinjë të saj... të plaçkitur vazhdimisht nga frankët, turqit dhe peçenegët ... jetojnë larg. nga deti, nga vendi ku jetojnë deri në det duhen 30 ditë udhëtim. Deti në të cilin zbresin pas 30 ditësh është ai që quhet i errët”.
Në kapitullin 32, "Për serbët dhe për vendin ku ata banojnë tani", u tha për serbët e papagëzuar ("të bardhë"), se "fqinj i tyre është Francia, siç është edhe Megali Croatia, e papagëzuara, e quajtur gjithashtu " e bardhë '.
Croatia Alba, ose Kroacia e Bardhë, përmendet në Kronikën latine të Priftit të Dukljes, e përpiluar jo më herët se shekulli i 12-të. Kjo vepër i referohet Kroacisë së Bardhë si pjesa e poshtme e Dalmacisë ( Croatia Alba, que et inferior Dalmatia dicitur ), në krahasim me Kroacinë e Kuqe, e cila i referohet Dalmacisë së sipërme ( Croatia Rubea, que et superior Dalmatia dicitur ). Sipas historianit të shekullit të 21-të A. Mayorov, territori i kësaj Alba të Kroacisë ishte më i zhvilluari dhe më i denduri i populluar dhe përbënte thelbin e shtetit kroat në zhvillim.
Në pjesën pa datë të Kronikës Fillore Ruse të shekullit XII, e cila tregon për zhvendosjen e sllavëve nga Danubi, kroatët e bardhë u përmendën një herë, së bashku me serbët dhe korutanët (karintasit). Sipas A. Mayorov, ky tregim bazohet në traditën mesjetare të Evropës Perëndimore dhe përputhet me Kronikën e Priftit të Dukljes.
Përveç kësaj, ka shumë burime të tjera që përmendin kroatët që banojnë në Evropën Qendrore dhe Evropën Lindore midis fiseve sllave lindore, por askush nuk i quan ata "të bardhë".