cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selenica
Selenica është një qytet në Shqipëri me rreth 6,900 banorë. Bashkia e Selenicës shtrihet rrëzë kodrave në bregun e majtë të Vjosës, pikërisht në afërsi të fushës ku lumi i Vlorës (apo i Shushicës, si quhet në rrjedhën e sipërme të tij) derdhet në Vjosë, si një degë e rëndësishme e tij. Dëshmitë e para për emrin Selenicë datojnë në vitin 1700 dhe deri më sot vazhdon të njihet me këtë emër. Emri i këtij qyteti është i lidhur kryesisht me pasuritë e nëntokës së saj, nxjerrjen dhe shfrytëzimin e bitumit natyror, gjë që ka ndikuar në rritjen dhe zhvillimin e qytetit. Në fillim të shekullit të kaluar ka dëshmi të shumta të shfrytëzimit çnjerëzor që u janë bërë burimeve natyrore të bitumit nga shoqëritë e huaja. Në fillim nga Perandoria Turke, më pas nga shoqëritë angleze, franceze e më pas ato italiane para dhe gjatë Luftës II Botërore. Miniera e parë e organizuar si e tillë daton rreth vitit 1830 dhe është ngritur nga një shoqëri angleze. Gjatë kohës së mbretërimit të Zogut shfrytëzimi i bitumeve të Selenicës bëhej nga shoqëritë italiane, revolta e punëtorëve ndaj të cilave është e njohur nga ngjarjet e viteve 1937, 1940, 1941 dhe 1942. Zhvillimin më të madh Selenica e mori pas Luftës II Botërore, ku si rrjedhojë e shfrytëzimit të bitumeve të saj u hapën shumë vende pune dhe numri i banorëve u rrit ndjeshëm. Në fillim të viteve ’90 Selenica numëronte mbi 8000 banorë dhe kujtohet me nostalgji që në Selenicë kishte trupë amatore teatri, estrade dhe sallë kinemaje, pallat kulture dhe muze, shkollë të mesme dhe bujqësore, si edhe bibliotekë publike.
Gjeografia
Qyteti i Selenicës shtrihet rrëzë kodrave në bregun e majtë të Vjosës, në afërsi (pak kilometra më në lindje) të derdhjes së lumit të Shushicës (lumit të Vlorës) në lumin Vjosë. Selenica rrethohet nga jugu, lindja dhe perëndimi me kodra. Në drejtim të veriut gjendet lumi i Vjosës, që shërben si kufi ndarës me fshatrat e rrethit të Fierit. Selenica në jug ka Treblovën, në lindje ka Resulajn dhe Rromsin, më në lindje akoma ka Karbunarin. Në perëndim të Selenicës ndodhet fshati i Armenit.
Gjatë muajve të dimrit, kur rreshjet e shiut janë mjaft të dendura, në Selenicë krijohet një përrua i përkohshëm (disa ditësh) që ka emrin Otima. Përroi krijohet si pasojë e ujit të shumtë që grumbullohet dhe zbret që nga Treblova në një zonë luginë-ngjashme.
Demografia
Historia e themelimit të selenicës i ka fillimet nga 7 (shtatë) vëllezërit të trungut ROVINA me origjinë vllahe, që mbahen si banorët e parë të Selenicës. Këta si grup i shpëtuan djegies dhë vrasjeve të vitit 1769 në Voskopojë, Pas disa qëndrimeve disa mujore në Perëndi dhe Polovin në muajin Mars të 1770 u vendosën në Selenic përball zonës së Mallakastrës. Kasolle e para janë vendosur tel del o e ujit që është sot. Toponimet e zonës janë Mëhallës e Rovinajve, Përroi i Rovinajve, Bishti Malit etj
Ekonomia
Aktiviteti ekonomik kryesor i qytetit të Selenicës është Miniera e Bitumit. Në minierë punojnë punëtorë nga Selenica si dhe punëtorë të ardhur nga fshatrat përreth. Gjithsesi, vitet e fundit aktiviteti i minierës ka rënë shumë.
Kultura
Një nga figurat e njohura te ketij qyteti te vogëel eshte piktori David Selenica i cili ka jetuar ne shekullin e 17-te edhe fillimin e shekullit te 18-te. Ai eshte nje nga figurat me te njohura shqiptare te periudhes post-Bizantine. Familjet e mëdha të Selenicës janë Rovinajt, Takushi, Bombajt, Mitraj. Toli Kita Rovina (Petraj) është një nga ideatorët dhe mbështetësit kryesor të luftës së vlorës 1920. Në fillim të viteve ’90 Selenica kishte trupë amatore teatri, estrade dhe sallë kinemaje, pallat kulture dhe muze, shkollë të mesme dhe bujqësore, si edhe bibliotekë publike.
Politika
kryetari aktual pellumb binaj eshte,hajduti dhe kryehajduti i selenices.
Portillo de Toledo
Portillo de Toledo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Qarku Torrijos, të provincës Toledo, në Castile-La Mancha. Portillo de Toledo ka 2157 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 20 km2.
Lidhje të jashtme
Portillo de Toledo
Midhje jahni
Në tenxhere me yndyrë hidhen qepë të grira hollë, kaurdisen pak dhe pas 5 minutash shtohen midhjet, hidhen domate të freskëta të grira hollë, kripë, piper e fletë dafine. Këto hollohen pak me lëngun që merret nga zierja e midhjeve dhe lihen të ziejnë në zjarr të javashëm për 10-15 minuta. Në fund të zierjes rregullohen me hudhra të shtypura e majdanoz të grirë hollë. Kjo gjellë nxirret me lëngun e vet ose me makarona e pilaf.
Për 4-5 persona duhen :
Hasdushk
Hasdushku është një fshat në komunën Sinaballaj në rrethin e Kavajës të Shqipërisë.
Ciceu-Giurgeşti
Ciceu-Giurgeşti është një komunë në qarkun Bistrița-Năsăud në Rumani. Ka një popullsi prej 1737 banorësh dhe sipërfaqe 53.01 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 2 fshatrave: Ciceu-Giurgeşti e Dumbrăveni.
Ramiz Krasniqi
Ramiz Krasniqi është jurist shqiptar nga Kosova. Që nga viti 2006 është zgjedhur delegat në kuvendin e Odës së Avokatëve të Kosovës.
Sibinj
Sibinj (në Kroatisht ) është një qytet në zhupaninë Slavonski Brod-Posavina në Kroaci.
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 2390 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 2407 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 2574 banorë. Popullsia ka ndryshuar me -0.71%.
Biftek i skarës
Mishi i viçit ose i lopës, tul i butë (zakonisht nga fileta ose pjesa e sipërme e kurrizit) pastrohet nga cipa e dammarët dhe pritet në copa racioni në drejtim të kundërt të fijeve. I hidhet kripë, piper, lyhet me vaj dhe piqet sipër sobës ose mbi prush. Bifteku i gatshëm vendoset në pjatë, anës i vihet garniturë : patate të skuqura ose perime të tjera të ziera e të kaluara në tigan me yndyrë dhe të spërkatura me piper e majdanoz.
12 Monkeys
12 majmunët (Orgj.: 12 Monkeys) është film artistik i metrazhit të gjatë (124.min) i prodhuar në ShBA. Tema që filmi trajton është fantazi-aksion dhe është paraparë për moshën mbi 18 vjeçare. Rolin kryesore e luajn Brad Pitt dhe Bruce Willis.
Biftek i skarës
Bifteku i skarës mund të shoqërohet dhe me limon.
Për 4-5 persona duhen :
12 Monkeys
Përmbajtja
Ngjarja paramendohet në vitin 2035, në kohën kur në qytetet e zbrazura sundojnë kafshët. Është koha kur në Botë po thuaj nuk ekzistojnë njerëzit të cilët kishin vdekur në kohë e epidemisë katastrofale në vitin 1996. Disa grupe të njerëzve që kishin mbijetuar jetonin në nën tokë ku kishin organizuar një sistem të mbyllur. E vetmja shpresë e mbijetesës së racës njerëzore dukej dërgimi i një personi në një udhëtim vetëvrasës në të kaluarën. Detyra e të dërguarit, lokalizimi i zanafillës së epidemisë që kishte shkaktuar kiametin. Për këtë detyrë zgjidhet i akuzuari për krime të rënda James Cole.
Peshk i zier
Për zierje përdoren të gjithë llojet e peshqve me përjashtim të ngjalës, kublës etj., që kanë erë të rëndë. Peshku mund të zihet i tërë ose në copa.
Peshku i pastruar dhe i larë vendoset në tenxhere të cekët, i hidhet ujë, aq sa të mbulohet, shtohen qepë (mundësisht të pjekura mbi sobë), karota, majdanoz, kripë, piper e dafinë. Sa të marrë valë largohet nga zjarri i fortë dhe lihet në zjarr të javashëm për gjysmë ore, derisa të jetë gati. Peshku bëhet më i shijshëm dhe më i ushqyeshëm kur zihet me pak ujë në enë të mbuluar me kapak. Pasi të ketë zier, hiqet nga zjarri. Mund të jepet i nxehtë me zarzavate të ziera, sidomos me patate, ose i ftohtë, i shoqëruar me sallata të ndryshme. Në mënyrë të veçantë peshku i zier, i ftohur, shkon me sallatë perimesh, salcë majoneze (sallatë ruse) ose vetëm me majonezë.
Sadije Mjekiqi
Sadije Mjekiqi juriste shqiptare nga Kosova.Që nga viti 2006 është zgjedhur delegat në kuvendin e Odës së Avokatëve të Kosovës.
Bardhyl Xhama
Bardhyl Lame Xhama (Fterrë, 13 qershor 1933) ka qenë arsimtar, shkrimtar për fëmijë dhe pedagog shqiptar. Arsimin fillor e kreu në vendlindje, ndërsa shkollën 7-vjeçare dhe shkollën e mesme pedagogjike i përfundoi në Gjirokastër në vitin 1953 me rezultate të shkëlqyera. Po këtë vit emërohet mësues matematike në gjimnazin “Asim Zeneli”. Që nga viti 1954 deri në 1959 punon në arsim në Delvinë, si mësues, zëvendësdrejtor e drejtor shkolle tetëvjeçare e gjimnaz. Gjatë kësaj periudhe kryen studimet me korrespondencë në Universitetin e Tiranës, në Fakultetin e Historisë e të Filologjisë. Nga viti 1959 gjer në vitin 1964 punon në Sarandë si inspektor arsimi, nga viti 1964 deri në vitin 1969 është drejtor në gjimnazin “Hoxha Tahsin” të Sarandës.
Në vitin 1969 transferohet në Tiranë si redaktor e më pas Sekretar Kolegjiumi i gazetës “Mësuesi”. Në vitin 1981 emërohet zëvendësdrejtor në Shtëpinë Botuese të Librit Shkollor dhe më 1982 fillon punën si Shef Sektori për Gjuhën dhe Letërsinë në Institutin e Studimeve Pedagogjike. Në vitin 1989 del në pension.
Tetë nga veprat e tij janë nderuar me çmime në konkurset kombëtare të letërsisë për fëmije e të rinj.
Ka shkruar mbi njëqind përralla e tregime ne organet e shtypit, pjesë për teatrot e kukullave, radiotregime e teletregime, radionovela, skenarë dokumentarësh televizivë etj.
Ka dhënë ndihmesë të veçantë në Shoqatën Mbarëkombëtare të Shkrimtarëve për Fëmijë e të Rinj, si nënkryetar i saj për një kohë të gjatë.
Ismet Elezi
Ismet Elezi (Fterrë, 5 prill 1920) ka qenë veteran i rezistencës shqiptare gjatë Luftës së Dytë Botërore si dhe penalist shqiptar.
Biografia
Mësimet e para i mori në vendlindje dhe i mbaroi në Piqeras. Ka përfunduar Liceun e Tiranës më 1942 dhe më 1943 filloi studimet e larta në Firence të Italisë, të cilat i ndërpreu në kushtet e luftës.
Nga korriku i vitit 1943 mori pjesë aktive në rininë antifashiste në Kurvelesh. Në vitet 1946-1951 kreu studimet e larta për drejtësi në Leningrad me diplomë të shkëlqyer. Po aty kreu studimet pasuniversitare (1957-1960) për marrjen e gradës shkencore. Gjatë viteve ka pasur detyra të ndryshme: Prokuror Kasacioni pranë Gjykatës së Lartë, Sekretar Shkencor i lnstitutit të Shkencave, Sekretar Shkencor i Universitetit, Kryetar i Byrosë Juridike në Këshillin e Ministrave (1966-1985).
Ka drejtuar katedrën penale në Fakultetin e Drejtësisë (1957-1990).
Për rreth 50 vjet punon si pedagog. Gradën shkencore e ka marrë në vitin 1961, kurse titullin “Profesor” më 1972. Ka krijimtari të gjerë shkencore me mbi 8000 faqe të botuara. Vepra shkencore: "E drejta zakonore penale e shqiptarëve" ka marrë çmimin e Republikës. Vepër me vlerë të veçantë është dhe "E drejta zakonore e Laberisë”. Është autor i disa teksteve të së drejtës penale (Pjesa e Posaçme) si dhe bashkëautor i teksteve të tjerë.
Ka marrë pjesë në konferenca shkencore kombëtare e ndërkombëtare. Në vitin 1998, Qendra Ndërkombëtare e Biografive në Kembrixh (Angli) e ka shpallur "Njeriu Ndërkombetar" në shkencë.
Voshtina
Voshtinë (greqisht: Πωγωνιανή/Pogonianí) është fshat në qarkun i Janinës, Greqi. Përpara vitit 1928, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Βοστίνα/Vostína.
Gjeografia
thumb|left|Foto e agimit në fshatin Voshtinë nga vendi e quajtur Çiflik. Bora e parë të dimrit. Fshati Voshtina ndodhet në afërsi të kufirit Shqiptaro-Grek dhe është shtatëdhjetë kilometra larg nga qyteti i Janinës. Fshati Voshtina është ndërtuar në periferi të në anën lindore e Malit Buzovë (gr: Μπόζοβο/Bózovo). Kurse fshati dhe tokat e saj përbëjnë afërsisht një kilometër katror. Gjithashtu Voshtina në pikën e saj qendrore, ka një lartësi prej 740 metra. Para vitit 1923, fshati Voshtina kishte këto lagje: Mëhalla e Haxhenje, Mëhalla e Shehalive, Mëhalla Çarakat (ku banojnë romë dhe grekë) dhe Mëhalla e Qishës. Fshati ishte e ndarë midis dy pjesë kryesore, të cilat janë gjetur në të dy anët e rrugës që të çon në fshat dhe vazhdon gjatë gjithë rrugës drejt sheshin kryesor i fshatit, ku Rrapi i Kolefës (gr: Πλάτανος Κολέφα/Plátanos Koléfa) dhe Kafenja e Kolefës (gr: Καφενείο Κολέφα/Kafeneío Koléfa) janë të vendosura. Në anën e majtë të rrugës dhe deri në rrëzë të malit Buzovë, lagjet e fshatit ishin të banuar me shqiptarë myslimanë. Ndërsa lagjet e fshatit në anën e djathtë të rrugës ishin të banuar kryesisht nga krishterë greke. Ky fshat ishte i vetmi vendbanim historike Shqiptarësh, të krahinës etnografike dhe gjeografike i njohur si Pogon, në rajonin i Labërisë. Kishte dy vendbanime të tjera pranë Voshtinës: Krisodhar dhe Argjirohor që ishin të banuara nga shqiptarët myslimanë. Ndonëse, por sot ato vendbanime janë pjesë të njësisë komunale Pogon, ato kanë qënë pjesë e krahinës etnografike dhe gjeografike i njohur si Dropull.
Sinj
Sinj (në Kroatisht Sign) është një qytet në zhupaninë Split-Dalmacija në Kroaci.
Voshtina
Demografia
Para shkëmbimin e popullsive në vitin 1923, fshati Voshtina ishte banuar kryesisht nga shqiptarë myslimanë, disa romë myslimanë dhe disa hebrenj. Gjithashtu disa grekë krishterë ishin banorë para 1923. Pas vitin 1923, fshatarët përreth të banuar me grekë u zhvendos në Voshtinë, dhe pasardhësit e tyre përbëjnë popullsinë sot. Në vitin 2001 sipas regjistrimit të popullsisë janë regjistruar 583 banorë, por Voshtina jozyrtarisht ka rreth 80 banorë. Kjo është për shkak se shumica e njerëzve kanë emigruar në vendbanimeve të tjera urbane dhe vetëm kthehen gjatë pushimeve.
Sinj
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 11442 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 11448 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 11468 banorë. Popullsia ka ndryshuar me -0.05%.
Voshtina
Ekonomia dhe Kultura
Teqeja Bektashiane e Voshtinës, me muri i rënë të dukshme.|thumb|right|300x150px Voshtina ishte një qendër kryesore e tregtisë dhe aktivitetit ekonomik në Pogon. Aktivitetet ekonomike të Voshtinës ishte dhe është për një pakicë e vogël të fshatarëve blegtoria. Në kohë më parë, bujqësia ka formuar gjithashtu një pjesë të konsiderueshme e ekonomisë të Voshtinës, për shkak e çifliqeve të bejlerët dhe agallarët shqiptar.
Xhamia e Voshtinës (ana lindore) me malin Buzovë në sfond. Rreth vitit 1910.|thumb|left|400x200px Ka pasur edhe një xhami në qendër të qytezës. Sepse zvogëlimi i popullsisë myslimane shqiptare, xhamia ra në nevojë për riparim dhe pas kohë minarja ra në vitin 1952. Sot xhamia është muze folklorik të fshatit. Fshati është i njohur edhe për sarajt të mëdha, të ndërtuara nga bejlerët dhe agallarët shqiptare që banonin në Voshtinë. Një më i vjetër i takonte Meto Pashës, i cili ishte kafexhiu i Ali Pashës. Banesa e tij nuk ka mbijetuar sot. Një tjetër banesë i takonte Ismail Beut, që më vonë u bë një shkollë. Këto sarajtë janë ndërtuar nga muratorë të Konicës dhe nga fshati Prisojan. Ka disa të tjerë prej atyre që janë ende në gjendje sot dhe kanë paraformoj funksione të ndryshme deri sot, të tilla si muze, shtëpi, shkolla, etj. Këto saraj janë ndërtuar në arkitekturën vendore të rajonit dhe ngjajnë arkitekturën e Gjirokastrës në Shqipërinë fqinje. Në një vend të quajtur Gllavicë varrezat myslimane gjendeshin dhe ende ekzistojnë sot në fshat. Pjesa më e madhe e trashëgimisë shqiptare myslimane ka mbijetuar. Kjo është për shkak të frekuencës së ulët të armiqësisë ndërmjet dy komuniteteve etnike, përpara shumica e shqiptarëve u largua gjatë periudhës midis dy luftërave. Ka edhe disa kisha dhe shkolla të ndërtuara gjatë shekullit të kaluar nga popullsia greke. Para 1924, fshati Voshtina kishte edhe lidhje i afërt sociale dhe ekonomike me qytezën Libohovë dhe anasjelltas. Kjo marrëdhënie është e dukshme se njerëz nga të dy vendbanime martoheshin me njëri-tjetrin.
Koha mesjetare para epokës Osmane
Para themelimit të fshatit Voshtinë, disa vendbanimeve të vogla kanë ekzistuar në zonën pranë një vend që grekët vendore e quajnë Μεγάλη Ράχη/Megáli Rákhi (kodra, mali ose rahu i madh). Këto katër fshatra ishin Avli, Omali, Turrova dhe Kopano. Këto vendbanime janë formuar afër me njëri-tjetrin për qëllime të sigurisë dhe ekzistuan deri në shekullin e katërmbëdhjetë. Ata gjithashtu ndërtuan dhe përdoren dy kisha ortodokse, një e cila ishte dedikuar për Shën Anastasinë dhe tjetri për një shenjtor të panjohur, të dy themelet kush e së cilës janë të vendosura në mes të pyjeve me lis. Midis viteve 1343-1345, rajoni i Pogonit u bë shkretuar nga murtaja që vra një të tretën e popullsisë. Ata njerëz që mbijetuan u zhvendos në vendbanimet e reja. Një nga këto vendbanime ishte vendosur në pjesën veriperëndimore të fshatit dhe pranë manastirit të Shën Premtes dhe formoi fshatin Zhuglarat (gr: Ζιουγκλαράτες/Ziougklarátes), që do të thotë vendi i fermerëve. Familje të tjera u zhvendos në pjesën veriore të fshatit dhe themeloi fshatin Katun (gr: Κατούνα/Katoúna) në zonat që sot janë mikrotoponine ne Voshtinë si Aj Jorgji (gr: Άι-Γιώργης/Ai Yiórgis) dhe Shuman (gr: Σιουμάνο/Sioumáno). Aty kisha e Aj Jorgjit (Shën Gjergjit) ishte ndërtuar me besimin nga fshatarëve se ai shën, siç e vrau dragoin, do të mbrojë fshatarët nga murtaja, një sëmundje që ishte lidhur me ardhjen të katër kalorësve të Apokalipsit. Në kohë, kisha ra në gjendje e keqe dhe një teqe është ndërtuar në vendin e saj për Shehun Avdul me ndërtesat shtesë, magazina, sternë dhe dhoma e pritjes.
Koha mesjetare nën Perandorisë Osmane dhe origjina e Voshtinës
thumb|left|Një saraj i vjetër, në rrëzë të malit Buzovë. Fshati i Voshtinë u themelua pas vitëve 1550-të. Banorët e parë të fshatit ishin një pakicë e vogël të myslimanëve turkë që ishin vendosur atje nga osmanët. Për shkak të mungesës së femrave, këto turqit bënë ndërmartesë me gratë vendas shqiptare dhe pas pak kohë e pranuan gjuhën shqipe dhe u shqiptarizuan. Shumë shqiptarë të tjerë pastaj filluan të vendosen në Voshtinë. Këto shqiptarë të islamizuar erdhën në dy valë. Grupi i parë mbërriti gjatë shekullit të 16-të dhe grupi të dytë gjatë shekullit të 17-të. Gjithashtu me kalimin e kohës, fshatarët nga Zhuglarati dhe Katuni u zhvendosën në Voshtinë. Përveç familjeve që u vendosën në Voshtinë, dervishët dhe murgjit bektashiane u vendosën në fshat. parapamje| image_skyline e jashtme të një saraj i vjetër. Kjo ishte për shkak se shqiptarët të Voshtinës ishin myslimanë bektashinj. Këto personalitetë fetare bektashinj jetuan në Teqen e Avdulit, i cili përmbante varrin ose mekam e një shenjti bektashiane vendore i quajtur Avdul. Ata shqiptarë që erdhën gjatë viteve të 1650-1700-të, i shpërngulën disa krishterë vendas nga pronat e tyre dhe ata u zhvendos në vend i afërt quajtur Ajlia (gr: Άι-Λια/Ái Lia) Banorët e zhvendosur kanë punuar si çifçi për bejlerët dhe agallarët vendorë. Gjithashtu shumë bejlerë dhe agallarë i kishin shtëpitë pranë teqesë dhe ato u vendosën në fshat pas vitëve 1560-të, sepse ata kishin çifliq në zonën përreth. Myslimanët kishin ndërtuar një xhami në qendër të fshatit për fenë e tyre. Minarja ishtë ruajtur deri 1952, kur ajo u shemb. Rajoni Pogoni gjithashtu përmbante zona që kishte një popullsi të shqipfolës dhe të krishterë në fshatra pranë Voshtinës si Delvinaqit, që e cila ende e fliste gjuhën shqipe në fund të shekullit të shtatëmbëdhjetë. Kurse ajo fshat dhe rajoni përreth ende ishte konsideruar si pjesë e Shqiperisë në fillim të shekullit nëntëmbëdhjetë nga populli vendas. thumb|left|Dekor i jashtëm (pjesa e sipërme të murit perëndimor, pranë hyrjes) të sarajt. Por në kohë, për shkak të numrit të tyre më të vogla dhe ndërveprimet shoqërore me vendbanime greqishtfolës, ata u bënë të helenizuar plotësisht, duke lënë vetëm myslimanët vendore si shqiptarë. Trashëgimia kulturore e këtij ndërveprimi mund të dallohet vetëm sot në muzikë ku këngat polifonike grek të izoluar i Pogonit, është shumë e ngjashme me fqinj të stilit polifonik labe të Shqipërisë.
Sundimi osmane në shekullin i nëntëmbëdhjetë dhe fillimi të shekullit njëzetë
Në fillim të vitëve 1800-të, fshati ishte qendra administrative të kazasë e Voshtinës, cila përfshinte të gjithë rajonin e Pogonit me 43 vendbanime, në sanxhakun i Gjirokastrës dhe në kuadër të Vilajetit e Janinës. Për shkak e fuqisë ekonomike dhe politike të Voshtinës, vendbanimi tërhoqi një numër të vogël të grekëve vendore nga fshatrat përreth, rom myslimane, dhe hebrenj nga Janina që u zhvendosën aty. Prandaj sipas statistikave të publikuara në 1857 nga autori grek Panajot Aravantinos, Voshtina në 1854 ka pasur gjithsej 57 familje dhe një popullsi prej 100 myslimanëve dhe 45 krishterë. Gjithashtu sepse të rënies së vendbanimit Dhipolicë gjatë vitëve të 1770-të, administrata kishtare dhe qytetar i dioqezës ortodokse vendore u transferua për herë të parë në Kakollako dhe më vonë në Voshtinë në vitin 1846. Ndërsa kryepeshkopët u tërhoqën në mërgim dhe drejtuan punët e grigjës së tyre nga siguria krahasues të Bukureshtit. Midis 1872 dhe 1894, u vunë themelet për një strukturë prej druri që u zëvendësua më vonë me një strukturë prej guri për kishën e Shënkollës (gr: Αγίου Νικολάου/Ayíou Nikoláou). Paratë për këtë ndërtim erdhën nga Voshtinjotë që punonin në Stamboll. Mes të viteve të 1892 - 1897, një shkollë private me konvikt është ndërtuar dhe operuar nga kisha deri 1929. Në vend të kësaj, ndërtesa më vonë u përdor si shkollë fillore deri 1964, kur ajo u zhvendos në një tjetër ndërtesë. Në Voshtinë ka pasur një numër i vogël e hebrenjve, që jetuan aty në shekullin nëntëmbëdhjetë dhe në fillim të njëzetit. Ata hebrenj ishin tregtarë të cilët kishin emigruar nga Janinë me familjet e tyre për të jetuar në Voshtina. Këto fshatra të veçanta ishin zgjedhur për shkak se popullsia e tyre ishin shqiptarë myslimane, që nuk konkurruan komercial me hebrenjtë, si në fshatra krishterë. Në fund të shekullit të 19, një rrëshqitje të tokës shkatërroi një pjesë të madhe e fshatit që ishte afër malin Buzovë dhe më pas ato fshatarë ishin zhvendosur në pjesë të tjera të Voshtinës. Voshtina gjatë kësaj epoke gjithashtu u bë qendër administrative të kazasë i Pogonit me selinë e zyrtarit administrativ osmane i quajtur kajmekam. Në 1912 me disfatës së Perandorisë Osmane gjatë Luftërave Ballkanike, Voshtina u bë pjesë e Greqisë. Disa prej bejlerëve dhe agallarët i braktisën ose shitën pronat e tyre gjatë kësaj kohe dhe shkuan në Turqi. Për shembull, stërgjyshi të shkrimtarit Fatos Lubonja, Beqir Bej, i cili ndihmoi të ndërtojë rrugë që lidhi Voshtinën me Janinën, i shiti pronat e tij në 1912 dhe shkoi për të jetuar në Stamboll, Turqi. thumb|right|Kisha e Shënkollës në Voshtinë. Shqiptarët vendas e quanin këtë ndërtesën fetare: "Qisha".
Sundimi greke gjatë periudhës midis dy luftërave
Deri vitëve 1923-1924, Voshtina mbeti një vendbanimm me shumicës shqiptar myslimanë. Por me disfatën ushtarake të Greqisë prej Turqisë gjatë atij viti, u deklarua në Traktati i Lozanës se të gjithë muslimanët, pa marrë parasysh përkatësinë etnike, të dërgohen në Turqi. Shumë myslimanë shqiptarë nga Voshtinë ikën në Shqipëri dhe disa prej tyre shkuan për në Turqi gjatë kësaj kohe. Megjithatë sepse Italia përfundimisht ndërhyri në interes të Shqipërisë, shumë shqiptarë myslimanë u kursyen deportim. Kështu një numër i vogël të shqiptarëve mbetën në Voshtinë gjatë periudhës midis dy luftërave. Megjithatë ndryshe nga zonat e tjera ku ish-vendbanime muslimane që u zhvendosën me refugjatët grekë nga Anadolli, asnjë nga këto nuk ishte vendosur për një kohë të gjatë në Voshtinë. Në vend të kësaj, disa refugjatë grekë nga Anadolli dhe popullsitë pro-greke që nuk dëshironin të jetonin në Shqipëri ishin vendosur në saraj të ish-guvernatori osmane vendas Ismail Bej. Ajo ndërtesë më vonë iu dha shkollës me konvikt vendore për të strehuar fëmijët deri në 1976. Ndërsa shkolla e mesme u hap në 1924 dhe e përdori shtëpinë e Muhtar Sulejmanit deri 1963, kur më vonë shkolla u zhvendos në një ndërtesë tjetër. Kështu, sepse shumë pronësi u bënë i zbrazët, grekët vendas nga fshatrat përreth erdhën dhe u vendosën në Voshtinë. Ishte gjatë këtyre viteve që Voshtina u bë një fshat grek. Dëshmi e këtij procesi mund të gjendet në regjistrat e shkollave të fshatit ku emra myslimanë dhe hebrenjt ë nxënësve u zvogëluan gjatë viteve të 1924-1929. 220 familje shqiptar myslimanë u larguan.
Në 1926, pak shqiptarë mbetën. Jeta për disa fshatarëve shqiptarë ishte e vështirë. Për shembull një grua e moshuar Rebo, që u vra brutalisht në 1927 nga një hajdut i panjohur dhe Fiko, një klarinetist që u konvertuar në ortodoksi. Kurse ndërsa të tjerët vazhduan të bëjnë atë që ata vepruan si Beso, i cili shiste zorrët e kafshëve. Ato shqiptarë që mbetën gjatë periudhës midis dy luftërave, shumica filluan të emigrojnë për në Kajro, Stamboll, apo Gjirokastër në Shqipëri. Një numër i vogël të shqiptarëve muslimanë arritën të jetojnë në fshat deri Luftën e Dytë Botërore dhe më vonë ikën në Shqipëri, të tilla si familja e Fuat Boçit, një artist i famshëm e teatrit, që emigruan për në vendbanimet të rajonit i Myzeqesë së Shqipërisë. Sot disa njerëz që jetojnë në Gjirokastër e kanë origjinën nga fshati Voshtinë, dhe shpeshherë mund të identifikohen si të tillë, sepse ata kanë emrin e fshatit Voshtina, si një mbiemër trashëgimore. Edhe një numër i vogël të hebrenjve jetonin në Voshtinë gjatë kësaj kohe. Gjithashtu, një minoritet i vogël dhe i rëndësishëm që jetonte në Voshtinë ishin romë myslimanë. Ato ishin shqipfolës dhe flisnin gjuhën e tyre romisht. Këto romë sot jetojnë në fshatin Podgoran (gr: ish: Πογδόριανη/Pogdóriani, sot: Παρακάλαμος/Parakálamos) pas konvertimit të tyre në ortodoksinë, në mënyrë për të shmangur dëbimin me popullsinë fqinj myslimane vendas për në Turqi në vitin 1923. Ata kanë mbajtur lidhje të ngushta familjare me të afërmit e tyre që jetojnë në Shqipëri.
Pas Luftës së Dytë Botërore dhe Voshtina sot
Pas Luftës së Dytë Botërore, përveç disa shqiptarëve të moshuar, Voshtina u bë një fshat monoetnike grek. Deri në fund të viteve 1950-të dhe 1960-të e hershme, këto shqiptarë të moshuar si Ibraim Pontikati mund të gjendeshin ende të jetojnë në Voshtinë. Fshati ka vazhduar të ketë një popullsi të madhe deri në vitëve të 1960-të. Shumica e njerëzve kanë qenë të përfshirë me bujqësi. Nga vitëve 1960-të deri në fund të viteve 1980-të, shumica e njerëzve nga fshati emigruan në qendrat urbane apo vende të huaja për kërkim të mundësive më të mira ekonomike për shkak të varfërisë së zonës. Në kohët e tanishme, këta njerëz kthehen në fshat për festivale të mëdha fetare dhe tubimet shoqërore gjatë muajve të verës. Prandaj shumica e popullsisë së mbetur është bërë prej njerëzve të moshuar. Kështu shumë shtëpi u bënë i zbrazët dhe pas 1992 ata ishin blerë nga milioneri grek Jani Llaci, i cili donte për të ofruar strehim për emigrantët ekonomike nga Shqipëria që vinin në Greqi. Pas dy vjet ato shtëpi ishin vendosur nën administrimin e komunës që nisi të marrë qira dhe këto prona janë bërë edhe një herë të zbrazët. Llaci gjithashtu themeloi një shkollë me konvikt private që mbështet nxënësve shqiptarë nga Shqipëria. Në Shqipëri ajo shkollë shihet si mjet i helenizimit për shumicë e nxënësve që janë shqipfolës ortodokse, kush kanë vështirësi në të kuptuarit e programit mësimor grek. Në 2011, shkolla publike qeveritare u mbyll për shkak të numrit e vogël së nxënësve dhe tani për pak nxënës e mbetur shkojnë në shkollë publike në Delvinaq.
Ciceu-Mihăieşti
Ciceu-Mihăieşti është një komunë në qarkun Bistrița-Năsăud në Rumani. Ka një popullsi prej 1392 banorësh dhe sipërfaqe 227.95 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 3 fshatrave: Ciceu-Corabia, Ciceu-Mihăieşti, Leleşti.
Kantoni Évreux-Ouest
Kantoni Évreux-Ouest (frëngjisht: Canton d'Évreux-Ouest) është një kanton në departamentin Eure, rajonin Haute-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Évreux. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 18123 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Évreux-Ouest aktualisht përbëhet nga 6 komuna.
Clara Immerwahr
parapamje|right|Clara Immerwahr Dr. Clara Immerwahr lindi më 21 qërshor 1870 në Polkendorf pranë Breslau dhe vdiq më 2 maj 1915 në Berlin-Dahlem nga suicidi. Ishte nje kimiste gjermane. Ishte femra e parë gjermane që mori titullin doktor dhe luftonte për të drejtat e grave.
Ørskog
Ørskog është një komunë në qarkun Møre og Romsdal, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 129 km² dhe popullsi 2093 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Charles Goodyear
parapamje|Charles Goodyear
Charles Nelson Goodyear lindi më 29 dhjetor 1800 në New Haven, Connecticut dhe vdiq më 1 qershor 1860 në New York. Ishte një kimist dhe zbulues amerikan. Goodyear bëri vulkanizimin e kauçukut kështu që bazë kësaj u krijua industrija e sotshme e kauçukut. Ai është zbuluesi i gomës së fortë.
Coşbuc
Coşbuc është një komunë në qarkun Bistrița-Năsăud në Rumani. Ka një popullsi prej 1996 banorësh dhe sipërfaqe 48.52 km². Komuna është formuar nga një fshat Coşbuci.
Sherife Seferi
Sherife Seferi juriste shqiptare nga Kosova. Që nga viti 2006 është zgjedhur delegat në kuvendin e Odës së Avokatëve të Kosovës.
Vezë të ziera
Vezët zihen në ujë të vluar me kripë, për 1 kokërr vezë duhet 1 gotë ujë, veza që të bëhet surbull (rrufkë) lihet 2-3 minuta të vlojë, që të zihet mesatarisht 4-5 minuta dhe e fortë 8-10 minuta. Ose kur duam vezë surbull, numërojmë që nga koha e vlimit deri në 150 pastaj e heqim dhe e vëmë në ujë të ftohtë.
Hispanjoll
Hispanjoll janë amerikan që origjin prej Spanjës ose shtetet që e flasin gjuhën spanjolle.
Tomë Gashi
Tomë Gashi jurist shqiptar nga Kosova. Që nga viti 2006 është zgjedhur delegat në kuvendin e Odës së Avokatëve të Kosovës.
Shpresa Rama
Shpresa Rama juriste shqiptare nga Kosova. Që nga viti 2006 është zgjedhur delegat në kuvendin e Odës së Avokatëve të Kosovës.
Erando Karabeci
Erando Karabeci (lindur më 6 shtator 1988) është një lojtar shqiptarë që luan në Kategorinë Superiore për skuadrën kryeqytetase KF Tirana. Karabeci është një mesfushor i avancuar.
Karriera
Karabeci është një produkt i akademisë së Partizanit, ku ka luajtur që ku ka qënë i vogël. Gjithashtu Karabeci ka luajtur në kompedicione të ndryshme U–17 & U–19 me Partizanin. Karaberi luajti katër ndeshje me skuadrën e parë të Partizanit në sezonin 2006–07.
Në sezonin 2008–09, trajneri Shpëtim Duro e konsideroi Karabecin si një pjesë të rëndësishme të skuadrës duke bërë paraqitje të mira në Kategorinë Superiore. Megjithatë, jo të gjithë performancat e Karabecit ishin mbreslënëse. Pavarësisht performancave të tij të mira, skaudra nuk i shpëtoi dot rënjes në Kategorinë e parë, duke bërë që Karabeci të shkëpuste kontratën e tij me Partizanin në fund të sezonit.
Tirana
Më 28 gusht 2009, Karabeci nënshkroi një kontratë me kampionët e shqipërisë KF Tirana. Nëpërmjet klubit të tij të ri, Karabeci mundi të fitoj edhe vendin në kombëtaren U–21. Në fillim të sezonit 2014–15, Karabeci ishte në huazim te FK Kukësi vetëm për ndeshjet e këtij klubi në Europë.
Më 18 dhjetor 2014, Karabeci shënoi golin e parë pas rikthimit te Tirana në barazimin 1–1 kundër Lushnjes. Më 7 shkurt 2014, Karabeci luajti 90 minuta në triumfin 1–0 të Tiranës kundër ish klubit të tij Partizanit. Më 13 mars, Karabeci shënoi një supergol nga 35 metra në barazimin 1–1 jashtë fushe kundër Teutës.
Gjatë muajit janar, Karabeci u shpall lojtari i muajit nga shoqata "Sporti na bashkon". Ai shënoi golin e parë të sezonit 2014–15 më 4 shkurt 2015 kundër Apolonisë në ndeshjen e parë çerek–finale të Kupës së Shqipërisë, ku ai shënoi golin e barazimit 2–2. Ai e mbylli sezonin me 37 paraqitje në të gjitha kompedicionet, ku 32 prej tyre i zhvilloi në kampionat, me Tiranë që e mbylli në vendin e katërt duke dështuar të kualifikohej në kompedicionet europiane.
Kombëtarja
Më 8 nëntor 2014, Karabeci mori thirrjen e parë në kombëtare nga trajneri Gianni De Biasi për dy miqësoret kundër Francës dhe Italisë respektivisht më 14 dhe 18 nëntor. Ai ishte një zëvëndësim i papërdorur në të dyja ndeshjet me Shqipërisë që barazoi 1–1 kundër Francës dhe humbi 1–0 kundër Italisë.
Klubet
Redaktuar më 11 qershor 2015
Votimet në Festivalin Evropian të Këngës 2008
Më poshtë janë tabelat e detajuara të votimeve në gjysmëfinalet dhe finalen e Festivalit Evropian të Këngës të vitit 2008.
Radhitja sipas 12 pikëve
Më poshtë është paraqitur radhitja e shteteve sipas 12 pikëve të fituara:
Xhaferr Maliqi
Xhafer Maliqi jurist shqiptar nga Kosova. Që nga viti 2006 është zgjedhur delegat në kuvendin e Odës së Avokatëve të Kosovës.
Christopher Kelk Ingold
Sir Christopher Kelk Ingold lindi më 1893 në Londër dhe vdiq më 1970 në Edgware. Ishte kimist anglez. Ingold kryesisht raportonte mbi përshkrimin, klasifikimin dhe parashikimin e reaksioneve organike të bazuara mbi qëndrimin e elektroneve tek molekualat reaguese.
Sisak
Sisak (në Kroatisht Sisek, Sissek, Sziszek, Siscia) është një qytet në zhupaninë Sisak-Moslavina në Kroaci.
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 32703 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 33049 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 36785 banorë. Popullsia ka ndryshuar me -1.05%.
Kantoni Évreux-Sud
Kantoni Évreux-Sud (frëngjisht: Canton d'Évreux-Sud) është një kanton në departamentin Eure, rajonin Haute-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Évreux. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 21424 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Évreux-Sud aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Carl Gustav Mosander
parapamje|right|Carl Gustav Mosander Carl Gustav Mosander lindi më 10 shtator 1797 në Kalmar, Suedi dhe vdiq më 15 tetor 1858 në Ängsholm, Suedi. Ishte një kimist suedez dhe kirurg.
Dumitra
Dumitra është një komunë në qarkun Bistrița-Năsăud në Rumani. Ka një popullsi prej 4760 banorësh dhe sipërfaqe 88.99 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 3 fshatrave: Cepari, Dumitra, Tărpiu.
Zylyftar Poda
200px|parapamje|Gravurë e kapedanit të famshëm kolonjar, Zylyftar Poda, e cila gjendet në Muzeun Historik të [[Stambollit. Kjo foto u soll në Shqipëri në fillimin e viteve ‘70 nga ish-shefi i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë, gjeneral-leitnant, Petrit Dume]] Zylyftar agë Poda apo Iljaz Poda (Podë, 1768 - 1835) ka qenë njëri prej komandantëve të Ali pashë Tepelenës, në kryengritjen greke për pavarësi, dhe më pas ndër prijësit e kryengritjeve kundër Tanzimatit në vilajetin e Janinës së bashku me Tafil Buzin.
Biografia
U lind në Podë të Kolonjës, i biri i Hysenit. Duke i shërbyer Ali pashë Tepelenës si silahdar (armëmbajtës), mjeshtëria iu bë emër i dytë.
Divjaka
Divjaka është një qytet në Shqipërinë e Mesme që ndodhet pes km larg Detit Adriatik dhe në veri-lindje të Lagunës së Karavastës me rreth 7 282 banorë.
Lashtësia
Mendohet se kodrat e Divjakes deri ne afersi te Terbufit kane qene te banuara qysh ne kohet e lashta. Kjo vertetohet edhe nga shume objekte arkeologjike te gjetura ne keto kodra, si nga varret e shumta qe gjenden neper keto vende.
Rrethinat e Divjakës
Në jug të Divjakës në afërsi të fshatit Mize dhe Xeng nga hapja e një kanali kullues u gjenden disa tjegula, copa rrexylli, një gozhdë kovaei 12 cm, dhe dy rrota me diameter 18 & 10 cm dhe fragmentesh enësh të ndryshme. Copat e tjegulave dhe të tullave të gjetura në këtë arë janë idetike me tjegullat e tullat e gjetura nëpër varret e fshatrave të përmendur më siper. Në fshatin Mize janë gjetur rreth e rrotull varre te mbuluar me tjegulla me permas 70×40×2cm, po dhe pjata balte si dhe vegla pune hekuri, të cilat i perkasin mesjetës së hereshme.
Një fakt tjetër është nje gurë i gjetur në Divjakë me mbishkrim latin i cili është nje gurë rruge dhe deshmon se në këtë zonë ka pas kaluar një rrugë që lidhte Apollonin me Dyrrahun (Durrësin) dhe thuhet se ka qënë një degë e rrugës Egnatia që shkonte për në Skampa (Elbasan) sipas hartes Krahina jonë në shekujt IV-V të erës sonë.
Arkeologjia
Nga zbulimet arkeologjike interes te veeante paraqe fytyra e nje femre ne reliev, Erinia, perendesha e hakmarrjes e skalitur ne nje bllok te vogel guri gelqeror. Kjo veper është gjetur ne murin e jashtem te Kishes se Divjakes. Deri vone ka qene e kspozuar ne muzeun e qytetit. Floket e saj ishin te trajtuar si gjysem gjarperinj e floke me nje goje te hapur qe tregonte tmerrin.
Ne nje bllok tjeter guri gelqeror po ne murin e kishes paraqitet ne reliev portreti i Perandorit ilir, Kostantini i Madh (306-332) i veshur me kemishe popullore ilire. Nga keto fakte mund te themi me siguri se Divjaka dhe zona e saj kane qene banuar para dyndjes se sllaveve dhe para epokes sone. Pervec gjetjeve te shumta arkeologjike, sipas dokumentave turke te viteve 1441-1450 del se Divjaka ka qene prone e nje te quajturi Dhimiter Prespa. Me pas kaloi ne pronesin e nje fare Zakonas Beu, i cili e permendet ne histori per mardhenie me Gjergj Kastriotin-Skenderbeun.
Nga viti 1450 i shekullit XV qyteti mbeti ne duart e nje te quajturi Zurgo,me vone pas vitit 1450 u be prone e nenes se Sulltanit. Ne kete kohe populli u detyrua te paguante shume taksa si, vergjije, xhelepi gjithashtu per aresye se ata ishin te krishtere ata duhet te paguanin dhe takse nizamie, dhe te punonte argat tek tok e turkut. Ne afersi te Divjakes meperpara ka pas egzistuar nje fshate i quajtur Kular. Ky fshat e ka marr emrin nga disa relieve ne forme kularesh qe ishin formuar nga rrjedha e lumit Shkumbin.
Per aresye te permbytjeve te shumta nga lumi banoret u detyruan te shpernguleshin nga fshati dhe te shkonin ne Divjake ku jetuan dhe jetojne akoma disa fise si Tashi, Janko etj.
Astë
Asta është një fshat në komunën Tropojë në rrethin e Tropojës të Shqipërisë.
Dumitriţa
Dumitriţa është një komunë në qarkun Bistrița-Năsăud në Rumani. Ka një popullsi prej 2938 banorësh dhe sipërfaqe ? km². Komuna është formuar nga bashkimi i 3 fshatrave: Budacu de Sus, Dumitriţa, Ragla.
Divjaka
Prejardhja e Emrit
Si dhe nga e ka marre kete emer nuk kemi shume informacione, por per sa dime dhe na kane lene te shkruar te paret tane ka disa teori. Rrap Mertiri mesues pensionist, i cili para clirimit ka qene mesues ne Divjak, ka degjuar prej mesuesit te mirenjohur Jani Minga se emri Divjake vjen nga fjala Divija dy vija. Ne te vertete qyteti kufizohet nga dy vija uji, grykëderdhja e Shkumbinit ne veri, dhe delta e Semanit në jug.
Ndersa nje informacion tjeter na e jep Profesor Kol Nika ne Librin e tij Divjaka një fshatë i lashte i cili thotë se e ka marre emrin nga rrenja e fjales Div ne gjuhen shqipe Dif-Diva, përdoret për kafshët mbinatyrore dhe ne mënyrën figurative për njerëz me force vigane, te fuqishem e shtatemedhenj.
Emri Divjake permendet per here te pare ne dokumentat turke ne vitet 1441-1443-1445. Keto dokumente kane qene ne muzeun e qytetit. Nje tjeter dokument qe tregon per prejardhjen e emrit Divjake është dhe botimi ne nje reviste i Profesor Luk Karafilit nga Shkodra me pseudonimin Bardhyli ne artikullin e tij Kravastaja e Divjaka shkruan: Qyteti Divjake mori emrin perrallor te divave te perralles se moeme qe i pershtatet princeshes Marika Matranga dhe tregon tretjen e kesaj familje me ate te princave Muzakaj te Beratit. Autori e mbështët kete ne nje perralle te degjuar ne Lushnje nga disa te moshuar.
Gjithashtu ne kohen e Turqise dhe deri vone para clirimit, krahina ku bente pjese Divjaka quhej Karatoprak (nga turqishtja -dhe i zi-), kjo krahine perfshinte katundet ndermjet Terbufit e gjolit te Karavastase deri ne Libofshe, por vendasit nuk e quanin veten Karatoprakas por Divjakas.
Me sa dihet pra deri me sot fjala Divjake nuk rrjedh nga ndonje emer fisi,llagapi(mbiemer), apo toponomi te mepareshme dhe nuk duhet te kete dale nga vendasit por nga njerez te tjeter qe kane shkelur e pare kete vende dhe banoret e ketij vendiPozita Pozita Gjografike.
Kordinatat
Kordinatat gjeografike te Divjakes jane: gjatesia 3 km dhe gjeresia 1 km. Lartesia mbi nivelin e detit varion nga 3m deri ne 5m. Largesia nga rruga lokale deri ne rrugen nazionale është rreth 16 km. Per tu ardhur ne ndihme banoreve qe te udhetojne ne vende te ndryshme ne divjake ndodhet nje stacion autobuzash qe ploteson nevojat e qytetareve.
Gjeografia
Kordinatat gjeografike te Divjakes jane: gjatesia 3 km dhe gjeresia 1 km. Lartesia mbi nivelin e detit varion nga 3m deri ne 5m. Largesia nga rruga lokale deri ne rrugen nazionale është rreth 16 km. Per tu ardhur ne ndihme banoreve qe te udhetojne ne vende te ndryshme ne divjake ndodhet nje stacion autobuzash qe ploteson nevojat e qytetareve.
Mjedisi Natyror
Divjaka shtrihet ne brendësi te një fushe. Ne territorin e saj ka pasuri nëntokësore siç është gazi natyror. Këto pasuri janë shfrytëzuar nga njerëzit qe prej 30 vjetësh.
Format kryesore te relievit janë :
Klima dhe Moti
Klima është mesdhetare dhe është një klime jo e shëndetshme sepse ka shume kontraste midis stineve.
Reshjet bien kryesisht ne stinën e pranverës. Reshjet e dëborës janë te rralla ne këtë vend. Reshjet e bresherit bien me shume ne stinën e pranverës. Takohen deri ne 3 dite me breshër ne vit. Ngricat janë te rralla. Takohen deri 10 dite me ngrica ne vit. Ngricat e para shfaqen ne muajin janar ndërsa te fundit ne muajin mars. Periudha e thatësirës zgjat rreth 90 dite ne vit. Ka pasur raste edhe te thatesirave te tejzgjatura dhe kane qene rreth 3 raste ne 10 vjet. Era është e shpeshtë. Erërat dominuese te gjysmës se ngrohte te vitit vijnë nga jugu ndërsa te gjysjmes se ftohte nga veriu. Ne Divjakë nuk mungon edhe rasti i stuhive. Ato ndodhin me shpesh ne mars dhe numërohen mesatarisht 2 dite me stuhi ne vit. Demet qe kane sjelle stupite kane qene : rrëzimi i drithërave, rrëzimi i pemëve te vjetra qe shpesh here shkaktonte edhe rrëzimin e linjave elektrike.
Ekonomia
Deri ne fund te viteve '80 kjo ishte zone e rezervuar për ish-udheheqesit e larte komuniste, te cilët vinin ne fundjave për te gjuajtur shpeze te egra. Ne lagunën e Karavastase rritet me shumice fazani i egër, i cili përben një nga ushqimet me te zgjedhura, por edhe rosa e shapka te egra.
Nje nga menyrat e mbijeteses per banoret e zones është peshkimi. Laguna është e pasur me peshq te llojeve te ndryshme, ku mbizoteron trofta. Por peshkataret dalin shpesh edhe ne det te hapur, duke sjelle ne restorantet e zones nje shumellojshmeri peshku. Ne disa vende jane ngritur edhe kripore te vogla.
Kultura
Veshjet karakteristike te Divjakes jane veshje tipike Myzeqare dhe mjaft te veçanta ne llojin e tyre duke marre parasysh te qendisurat shumengjyreshe ne veshjet e femrave, dhe shamite e tyre te bardha. kapelet e kepucet (opingat) e meshkujve jane gjithashtu teper te veçanta per kete zone.
Feja është një tjetër aspekt mjaft i rëndësishëm i Qytetit te Divjakës. Pjesa me e madhe e banoreve vendas te këtij qyteti janë te besimit te krishtere ortodoks. Ne sheshin qendror te qytetit ndodhet edhe kisha ortodokse tashme e rikonstrukturuar dhe mjaft e mirëmbajtur.
Politika
Kryetar i Bashkise se Divjakese është Z. Fredi Kokoneshi i Partisë Socialiste. Ai ka marre këtë post pas zgjedhjeve te fundit ne vitin 2012.
Carl Wilhelm Scheele
Carl Wilhelm Scheele lindi më 9 dhjetor 1742 në Stralsund dhe vdiq më 21 maj 1786 në Köping, Suedi. Ishte një farmacist dhe kimist gjermano-suedez. Ai bëri izolimin e plot elementeve dhe i kontrollonte lidhjet e tyre kimike, si dhe shpikjen e disa elementeve, një ndër tyre oksigjenin.
Kasaj
Kasaji është një fshat në komunën Tropojë në rrethin e Tropojës të Shqipërisë.
The Yardbirds
The Yardbirds ishin një grup muzikor anglez që u formuan në vitet 60, dhe luanin muzikën rok. Në historin e grupit, anëtarët më të famshëm ishin Jeff Beck, Eric Clapton dhe Jimmy Page. Disa këngë të famshme të grupit janë "For Your Love", "Over, Under, Sideways, Down", "Heart Full of Soul" dhe "Dazed and Confused". Grupi u nda në vitin 1968, kur Jimmy Page iku dhe formoi Led Zeppelin me Robert Plant, John Paul Jones dhe John Bonham. Grupi u riformua prapë në vitin 1992, por jo me të tërë anëtarët origjinal.
Carl Schorlemmer
parapamje|right|Carl Schorlemmer Carl Schorlemmer lindi më 30 shtator 1834 në Darmstadt, Gjermani dhe 27 qershor 1892 në Manchester. Ishte kimist gjerman.
Semundja e malarias
Malaria është një infeksion i shkaktuar nga parazitë njëqelizorë, të cilët hyjnë në gjak nëpërmjet ngacmimit nga mushkonja e malaries. Këto parazitë mund të shfaqen në pesë specie të ndryshme. Një pjesë e këtyre parazitëve kalojnë kohë në trupin e njeriut të infektuar e disa të tjerë në trupin e mushkonjës së malaries.Në trupin e njeriut ato përqendrohen në mëlçi dhe tek rruazat e kuqe të gjakut.
Pasi hyn në gjak ky parazit fillojnë të shfaqen simptomat e para të malaries. Dëmtimet që sjell kjo sëmundje janë vdekjeprurëse. Simptomat e para shfaqen brenda pak javëve nga pickimi i mushkonjës së malaries. Kundër sëmundjes së malaries janë bërë përparime. Në vitin 2005, shkencëtarët njoftuan për sukses në luftën kundër mushkonjës anofele dhe parazitëve të malaries, ndërsa një vaksinë eksperimentale e provuar në Mozambik, po ofron imunizimin e parë të suksesshëm kundër kësaj sëmundjeje.
Malaria vazhdon të prekë vendet e varfra, duke shkaktuar çdo vit vdekjen e 1 milionë vetave.
Nga malaria rezultojnë të prekur rreth 500 milionë njerëz në botë dhe rreth 2 milionë të vdekur çdo vit. Kjo është një sëmundje tropikale dhe është shumë e rrallë në SHBA.
Simptomat që shfaq sëmundja e malaries janë: temperaturë e lartë, lodhje, dhimbje koke, dhimbje muskujsh, çrregullime me aparatin tretës, të vjella, ndjesi të fikëti, etj.
Mejdan
Mejdani është një fshat në komunën Tropojë në rrethin e Tropojës të Shqipërisë.
Ørsta
Ørsta është një komunë në qarkun Møre og Romsdal, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 805 km² dhe popullsi 10267 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Sallatë jeshile
Përgatitja e sallatës
Sallata jeshile pastrohet nga fletët e dëmtuara, ndahet në gjethe dhe zhytet në sasi të madhe uji për t'u larë. Është mirë të mbahet gjysmë ore në ujë ; pastaj të kullohet dhe të zhytet përsëri në ujë të pastërt. Në këtë mënyrë uji ndërrohet 3-4 herë derisa të dalë i kulluar.
Sallata e larë pritet 10-15 minuta para ngrënies, sepse në rast të kundërt ajo vyshket dhe humbet pamjen e saj të freskët. Sallata pritet në fije të holla, në këtë mënyrë bëhet më e bukur dhe më e shijshme, spërkatet me vaj, uthull, kripë dhe kopër të grirë hollë ; përzihet me kujdes me dy pirunj dhe vendoset në mes të pjatës. Sipër i hidhen qepë të njoma të grira hollë.
Për 500 g sallatë jeshile duhen :
Përgatitja tjetër e sallatës
Sallata jeshile patrohet mirë dhe pregaditet pak para se të filloni ushqimin. Në një enë që dëshironi ta servoni sallatën, copëtoni fletët me dorë në madhësi mesatare, hidhni pak kripë mbi fletët, grini qepë të kuqe ose qepë të reja, puri pak celer (mundësisht të grihet më imët), repë të bardhë, tranguj, karota dhe në fund i grihet pak lakër e kuqe dhe pak majdanoz. Pas çdo perimeje të grirë hidhetnga pak dhe në fund i hidhet vaji i ullirit dhe mbi vaj uthull molle. Kësaj sallate mund t'i shtohet : ve të ziera, peshk tun apo gjëra tjera.
Kjo sallat mund të prëgatitet pa masë të caktuar, aq sa dëshironi.
Slatina
Slatina (në Kroatisht Podravska Slatina, Szlatina) është një qytet në zhupaninë Virovitica-Podravina në Kroaci.
Demografia
Popullsia e qytetit sipas përllogaritjeve të vitit 2012 ishte 10075 banorë. Sipas regjistrimit të vitit 2011 10152 banorë ndërsa sipas regjistrimit të vitit 2001 10920 banorë. Popullsia ka ndryshuar me -0.76%.
Christian Friedrich Schönbein
Christian Friedrich Schönbein lindi më 18 tetor 1799 në Metzingen, Zvicër dhe vdiq më 29 gusht 1868 në Baden-Baden. Ishte kimist gjermano-zvicëran. Ai ishte zbuluesi i ozonit (1839), zbuloi metodën e qelizave galvane si dhe nitrati i celulozës.
Clemens Winkler
parapamje|right|Clemens Winkler Clemens Alexander Winkler lindi më 26 dhjetor 1838 në Freiberg, Gjermani dhe 8 tetor 1904 në Dresden. Ishte kimist gjerman. Ai zbuloi elementin kimik Germaniumin.
Kantoni Montauban-1
Kantoni Montauban-1 (frëngjisht: Canton de Montauban-1) është një kanton në departamentin Tarn-et-Garonne, rajonin Midi-Pyrénées në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Montauban. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 8625 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Montauban-1 aktualisht përbëhet nga 3 komuna.