cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koshtova
Hyrje
Është një fshat turistik dhe shumë i njohur në të gjithë Kosovën, ku vetëm gjatë stinës së verës këtë fshat e vizitojnë me dhjetra mijëra persona nga tërë Kosova. Kjo për shkak të pozitës së mirë gjeografike të fshatit në brigjet e Lumit "Ibër". Është i njohur me Restaurantet e shumta, dhe me ushqimet më të shijshme në vend. Nga më të njohurat janë: Restaurant "Ibri", "No Name", "Vigu", "Vivianit Village", dhe disa të tjera. Poashtu është i njohur me Pishinën "La Baia" e cila frekuentohet nga gjithë banorët e Mitrovicës me rrethinë.
Fshati i takon vendbanimeve të tipit të shpërndarë, ka rreth 500 shtëpi (prej tyre rreth 100 shtëpi të pabanuara) dhe ka mjaft shumë lagje. Në këtë fshat është e pranishme shkolla e re fillore "Jusuf Rexha" ku ka rreth 450 nxënës, nga klasa e parë deri në klasën e nëntë, ku vijojnë mësimet edhe fëmijët e fshatit "Vinarc". Vlenë të ceket se Koshtova ka pasur shkollë para shumë viteve, por shkolla e vjetër është rrënuar kohë më parë.
Në fshat është ekziston edhe "Qendra e Mjeksisë Familjare - Koshtovë", e cila u ofron ndihmë banorëve të fshatit. Pas përfundimit të luftës sê fundit, në vitin 2007, banorët bashkë me Imamin e Fshatit marrin përsipër ndërtimin e Xhamisë së re, pastaj më vonë dhe minarën e saj rreth 36 metra të lartë, me vetëfinancim të tyre. Kurse në fshat egziston ende Xhamia e vjetër e lënë nën fatin e Jetës. Po ashtu në fshat ka një fabrikë të llokumave dhe biskotave të quajtur "Driloni".
Ndër mikrotoponimet më karakteristike në këtë fshat vlen t'i përmendim: Xhamia e vjetër (130 vjeçare), Shkolla e vjetër, Kollovorta, Kokoli, Gurët e Bardhë, Uji i Njelmët, Përroni i Gjejës, Përroni i Gjakut, Përroni i Ukë Camit, Prapshtia e Shkozave, Shtogjet, Prapshtinat, Lugjet, Kodra e Krinit, Logjet e Dinit, Vllashkat, Livadhi i Grepit, Livadhi i Ali Perhajt, Kodra e Bajrakut, Kulla e Kojës, Gurt e Vojsës, Tërmaku (Tërnavaku), Livadhi i Madh, Çuku i Markut, Ura e Hajdarit, Lugu i Madh, Surqi, Kroni i Einës, Lluga e Haxhës, Kërshi i Halilit, Kroni i Pashës, Kroni i Sulejman Pashës, Te Hallaqet, Guri i Hazirit, Pusi i Zi, Arat e Ujëgjemit, Ara e Gurit, Arat e Baltakut, Prroni i shkollës, Livadhi i Ferizit, Livadhi i Mehë Musës, Ara e Shaban Balës, Ara e Qallakut, Shullaja e Grepit, Qafa e Maringut, Podi i Ferizit, Përroni i Kleçkës, Rrahishta, Kroni i Therrës, Bunkeri i Salihut, Sheljet, Lapidari i Heronjëve Kombëtar "Avni e Mehdi Haradinaj-Koshtova", etj.
Lagjet
Fshati ka 5 lagje, dhe emrat e lagjeve vijnë nga 5 djemtë prej të cilëve rrjedh fshati Koshtovë,
Lagjët e ndara me mbiemra:
• Me mbiemrat (Latifi, Hajredini, Dibrani, Aliu, Salihu, Hyseni, Hasani),
• Me mbiemrat: (Miftari, Ahmeti, Jashari, Grepi),
• Me mbiemrat (Feka, Hasani, Tahiri, Binaku, Kela), • Me mbiemrat (Isufi, Jusufi, Hasani, Doroci),
• Me mbiemrat: (Brahimi,Rexha,Seferi, Gashi, Bala).
Historia
Nga pleqët e fshatit thuhet se para shumë kohësh Koshtova ka rrjedhë nga fshati "Bob" në Shqipëri, nga dhe e morri emrin "Koshtova e Bobit", ose "Bobaj" ku sot në të gjithë Mitrovicën njihet me këtë emër. Dhe pas një përleshje të babait të tyre, Nëna merr 5 djemtë e saj dhe shpërngulen në Koshtovën e sotme, ku nga secili djalë kishte rrjedhë nga një familje, dhe me kalimin e kohës u formuan dhe lagje në bazë të emrave të djemve,.
Për lashtësinë e fshatit dëshmojnë jo vetëm gjetjet arkeologjike të rastësishme në ara, livadhe, male etj, por dëshmojnë edhe dokumentet e ndryshme. Në arën "Bregu" janë gjetur tulla të një tipi të veçantë, ndërsa në vendin "Balli i Logjeve (mal) që gjendet në veriperëndim të fshatit, janë zbuluar gurë të gdhendur në themelet e vjetra të shtëpive. Në vendin e quajtur "Tepa", në lagjen e Brahimajve gjenden themelet e nje kishe (nuk dihet cilës periudhë i takon) si dhe një krua në oborrin e saj. Fshati Koshtovë, në bazë të dokumenteve të shkruara, përmendet në regjistrin e pronave të krahinarit Turk të Shkupit, Isa Beg Is'hakut në vitin 1455, me emrin Koshutane, me 30 shtëpi, 5 beqarë e 5 veja. Në regjistrin e përgjithshëm të Sanxhakut të Bosnjës të viti 1604, në kuadrin e nahijes së Zveçanit ishin të regjistruar dy fshatra me emrin Koshtova e epërme me 39 të krishterë me bashtina, dhe Koshtova e Poshtme e cila kishte 14 të krishterë me bashtina dhe një mysliman.
Me ardhjen e Perandorisë Osmane, i tërë fshati pranon fenë Islame. Si vendbanim me ketë emër është i regjistruar në një hartë austriake të përpiluar në bazë të shënimeve të vitit 1689, ndërsa përmendet më vonë edhe regjistrin e Manastirit të Deviçit (1774). Gjatë periudhës së Perandorisë Osmane, tërë tokat e fshatit deri në Zupç të Zubin Potokut, kanë qenë pronë e Brahim Agës. Në fund të shek. XIX dhe në fillim të shek. XX, Koshtova paraqitet në sallnamet e Vilajetit të vitit 1893 (1311h)-1894 (1314h) dhe të vitit 1900 (1318h). Gjatë kësaj periudhe dihet se një pjesë e arave, livadheve, maleve e kullosave kanë qenë pronë e Hasan Prishtinës. Gjatë periudhës së Mbretërisë Jugosllave, në vendin e quajtur "Qafa e Lushtës" dhe në "Lejthi" janë vendosur disa familje kolone serbe. Gjatë periudhës midis dy luftërave botërore ka pasur shpërngulje me dhunë të banorëve. Në mesin e viteve të pesëdhjeta, në kohën e aksionit për mbledhjen e armëve, nga ky fshat është shpërngulur një familje në Adapazar të Turqisë. Për shkak të kundërvënies ndaj regjimit turk e serb, ky fshat është djegur disa herë. Më se shumti ka përsuar gjatë kohës së Mbretërisë së SKS-së dhe në vitin 1999. Nga ky fshat dolën shumë Patriota, Luftëtarë, Mësues e Hoxhollarë. Koshtova ka pasur rreth saj fshatra serbe, (tani më pak) ku në të kaluarën luftëtarët e fshatit i kanë qëndruar besnik vendit duke mbrojtur fshatin nga barbarët serb. Vlenë të përmendet se në këtë fshat ka qëndruar disa ditë dhe Patrioti i madh Shqiptarë "Isa Boletini", i cili ishte mirëpritur nga banorët e fshatit gjatë një udhëtimi të tij.
Gjeografia
Ka një reliev kryesisht kodrionor dhe malor. Shtrihet pranë Lumit Ibër dhe Kanalit Ibër-Lepenc". Ka një sipërfaqe mjaftë të madhe me rreth 10km katror, duke përfshirë: Malet, Bjeshkët, Livadhet, Kodrinat etj. Ka një pozitë shumë të mirë, pamje të bukur dhe kushte të favorshme për jetesë të shëndetshme. Për shkak të pozitës së mirë strategjike, në këtë fshat kanë gjetur strehim shumë luftëtarë të lirisë.
Demografia
Në regjistrimet e fundit të vitit 2011 Koshtova ka pasur 1.702 banorë, ku 99.71% të banorëve janë deklaruar si shqiptarë. Kurse në vitin 1991 Koshtova kishte 1.935 banorë, dhe është mjaftë e rëndësishme të theksohet se shumë nga banorët janë shpërngulur në qytetin e Mitrovicës, por edhe më shumë në Diasporë dhe sipas kësaj kuptojmë që më shumë se 4 mijë persona kanë prejardhjen nga ky fshat, d.m.th. duke përfshirë: banorët e Fshatit dhe ata që janë shpërngulur në Mitrovicë dhe Diasporë.
Mimoza Karagjozi Kore
Mimoza Karagjozi Kore (1961) është diplomuar për gjuhë dhe letërsi shqipe, në Universitetin e Tiranës më 1986. Është pedagoge prej 25 vjetësh, fillimisht në Universitetin “Eqrem. Çabej” dhe prej 2004-s në Universitetin e Tiranës, Fakulteti i Historisë dhe i Filologjisë, Departamenti i gjuhës shqipe. Fusha kryesore e studimit të saj është historia e gjuhës shqipe. Ka marrë gradën shkencore “Doktor i Shkencave” (2005) dhe “Profesor i asociuar” (2009). Është autore e monografisë “Parafjalët në “Mesharin” e Gjon Buzukut” (2005), “Ushtrime për shqipen standarde” (2007) dhe "Gjirokastra, vështrim historik, gjuhësor, etnologjik" (2014) si dhe e shumë artikujve shkencorë të mbajtur në konfernca brenda e jashtë vendit apo të botuara në revista shkencore.
Koshtova
Ekonomia
Banorët e fshatit Koshtovë zakonisht merren me: punimin e tokave bujqësore, me mbajtjen e Restauranteve të shumta në fshat, merren me prodhimin e llokumave dhe biskotave në fabrikën e fshatit "Driloni", merren me blegtori, me mbajtjen e Lopëve, Dheve, Dhijave etj. Prej banorëve ka mësues në shkollën e fshatit, etj.
Hidrografia
Fshati ka pasuri shumë të madhe ujore, kjo për shkak të Lumit Ibër, Kanalit Ibër-Lepenc, krojeve të shumta dhe rekave që rrjedhin në fshat, të cilat kanë shërbyer për: pije, ujitje të tokave bujqësore, pije për bagëtit, por edhe freskim gjatë Stinës së Verës. Vlenë të përmendet se banorët e Fshatit "Koshtovë" gjithmonë i kanë shfrytëzuar brigjet e Lumit "Ibër" për freskim gjatë veres, duke e zëvendësuar Detin.
Marcilhac-sur-Célé
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Marcilhac-sur-Célé (, lit.  ' Marcilhac-mbi- Célé ' ; Ocitanisht: Marcilhac ; Shqip: Marçiljak), i referuar zakonisht thjesht si Marcilhac, është një komunë në departamentin Lot në rajonin e Ocitanisë në Francën Jugperëndimore. Ka shumë ndërtesa historike, duke përfshirë abacinë e rrënuar të shekullit të 9-të të Shën Pjetrit.
Galeri
qendër|parapamje|Pamja e abacisë së rrënuar
Besojma e Nikesë
besimi i nikese... “Besoj në Tënzonë” – ky është pohimi ynë i parë i fesë. “Besoj në një Zot të vetëm”- me këto fjalë nis Besojma, që shpallim gjatë Meshës çdo të diel. Të krishterët besojnë në një Zot të vetëm. Ashtu si e lexojmë në Librin e Ligjit të Përtrirë”: “Dëgjo, o Izrael: Zoti, Hyji ynë, është një Zot i vetëm”! E, si na mëson, në emër të Zotit, Izaia profet: “Kthehuni kah unë e do të shpëtoni... se unë jam Hyj e tjetër s’ka”. E vetmja natyrë e Zotit është në tri Vetje. Bëhesh i krishterë me pagëzimin në emër të Atit e të Birit e të Shpirtit Shenjt, që dallohen ndërmjet tyre, edhe pse nuk janë tre Zota, por një i vetëm. I krishteri nuk i lutet një hyjnie abstrakte, por u drejtohet Atit, Birit e Shpirtit Shenjt, të treve njëheresh, e edhe veçmas, secilës nga tri Vetjet. U drejtohet me shpresë që të hyjë në bashkimin e amshuar, plot dashuri e gëzim, me Hyjin, që është një i vetëm në Tri Vetje! parapamje|341x341px|Në këtë ikonë paraqitet perandori [[Kostandini I|Kostandin i shoqëruar me ipeshkvinjtë (peshkopët) që moren pjesë ne Koncilin e Parë të Nikesë (325), duke mbajtur Besojmën e Nikesë]]
Po kujtojmë se Besojma lutet rregullisht në Meshë të dielave dhe festave. Përmes kësaj Besojme, në Kishën katolike shprehet botërisht besimi personal dhe i përbashkët i atij ose i atyre që besojnë. Besojma përfshin pikat themelore të mësimit të fesë sonë; përmban detyrimin tonë për të jetuar sipas kësaj feje dhe thelbin kryesor të besimit. Kjo Besojmë thuhet gjithmonë në Meshë e, në dallim nga Besojma Apostolike, e cila shpesh u prin përshpirtërive mëriane dhe litanive, thirret Besojma e Nikesë, sepse u shpall nga Koncili i parë i Nikesë (325). Dhe vërtetë, ajo u përsërit gjatë shekujsh e erdhi deri në kohët tona, ashtu si e formuluan dhe e shqiptuan për herë të parë Etërit e Kishës, të mbledhur në një shenjtërore të lashtë të Nikesë. Besojma rrjedh nga liturgjia e ritit të pagëzimit e, më pas, u përfshi në liturgjinë e Meshës. Edhe sot, sipas traditës apostolike, meshtari, në formën e tri pyetjeve, i bën me dije prindërit, nunat dhe nunat se në çka beson Kisha, pret prej tyre dëshmimin e kësaj feje dhe i udhëzon t’i japin fëmijës në rritje, edukatën e nevojshme fetare. Besojma është shprehje e unitetit të Kishës.
Teksti
Besoj në një Hyj të vetëm,
Atin e gjithëpushtetshëm, Krijuesin e qiellit e të tokës,
të gjitha sendeve që shihen dhe nuk shihen.
Edhe në një Zot të vetëm, Jezu Krishtin,
një të vetmin Birin e Hyjit,
të lindur prej Atit para të gjithë shekujve.
Hyj prej Hyjit, Dritë prej Dritës, Hyji i vërtetë
prej Hyjit të vërtetë.
Të lindur, jo të krijuar, të njëgjëjtë me Atin:
Nëpërmjet të cilit u krijuan të gjitha sendet.
Ai për ne njerëzit dhe për shpëtimin tonë zbriti
prej qiellit.
E u mishërua për virtyt të Shpirtit Shenjt
Në kraharorin e Virgjërës Mari: e u bë njeri.
Dhe u kryqëzua për ne nën Poncin Pilat;
Pësoi dhe u varros,
dhe u ngjall të tretën ditë sipas Shkrimeve,
e u ngrit në qiell dhe rri në të djathtën e Atit.
Dhe përsëri do të vijë me lavdi
e Mbretëria e tij nuk do të ketë mbarim.
Edhe në Shpirtin Shenjt, që është Zot dhe jetëbërës:
që rrjedh prej Atit dhe prej Birit.
Dhe së bashku me Atin dhe Birin adhurohet
dhe lavdërohet,
Që foli me anë të profetëve.
Edhe në një Kishë të vetme, të shenjtë, katolike
dhe apostolike.
Dëshmoj një pagëzim të vetëm për faljen e mëkateve.
Pres ngjalljen e të vdekurve
Teksti latinisht
Credo in unum Deum,
Patrem omnipotentem,
factorem caeli et terrae,
visibilium omnium et invisibilium,
Et in unum Dominum Iesum Christum,
Filium Dei unigenitum,
et ex Patre natum, ante omnia saecula,
Deum de Deo, lumen de Lumine,
Deum verum de Deo vero,
genitum, non factum, consubstantialem Patri:
per quem omnia facta sunt.
Qui propter nos homines et propter nostram salutem descendit de caelis.
Et incarnatus est de Spiritu Sancto
ex Maria Virgine, et homo factus est.
Crucifixus etiam pro nobis sub Pontio Pilato;
passus et sepultus est,
et resurrexit tertia die, secundem Scripturas,
et ascendit in caelum, sedet ad dexteram Patris.
Et iterum venturus est cum gloria,
iudicare vivos et mortuos,
cuius regni non erit finis.
Et in Spiritum Sanctum, Dominum et vivificantem:
qui ex Patre Filioque procedit.
Qui cum Patre et Filio simul adoratur et conglorificatur:
qui locutus est per prophetas.
Et unam, sanctam, catholicam et apostolicam Ecclesiam.
Confiteor unum baptisma in remissionem peccatorum.
Et exspecto resurrectionem mortuorum,
et vitam venturi saeculi. Amen.
Dymbëdhjetë Tabelat
Dymbëdhjetë Tabelat (i njohur ndryshe si Ligji i Dymbëdhjetë Tabelave) ishte një grup ligjesh të gdhendura në 12 pllaka bronzi të krijuara në Romën e lashtë në 451 dhe 450 pes. Ato ishin fillimi i një qasjeje të re ndaj ligjeve të cilat tani miratoheshin nga qeveria dhe shkruheshin në mënyrë që të gjithë qytetarët të trajtoheshin në mënyrë të barabartë para tyre.
Edhe pse jo ndoshta një sistem plotësisht i kodifikuar, Dymbëdhjetë Tabelat ishin hapi i parë i cili do të lejonte mbrojtjen e të drejtave të të gjithë qytetarëve dhe do të lejonte që gabimet të korrigjoheshin nëpërmjet ligjeve të shkruara të formuluara saktësisht të njohura për të gjithë. Rrjedhimisht, qasja romake ndaj ligjit do të bëhej më vonë modeli i ndjekur nga shumë qytetërime të mëvonshme deri në ditët e sotme.
Dymbëdhjetë Tabelat janë mjaft gjithëpërfshirëse që substanca e tyre është përshkruar si një "kod", edhe pse studiuesit modernë e konsiderojnë këtë përshkrim të ekzagjeruar. Tabelat ishin një seri e përkufizimeve të të drejtave dhe procedurave të ndryshme private. Ata zakonisht morën si gjëra të dhëna institucionet e familjes dhe ritualet e ndryshme për transaksionet zyrtare. Dispozitat shpesh ishin shumë specifike dhe të shumëllojshme.
Judd Trump
Në nëntor 2012, Trump fitoi Kampionatin Ndërkombëtar dhe duke bërë kështu ai u bë numër një në botë, një pozicion që ai mbajti për pesë javë; ai rimori vendin e parë më 18 shkurt 2013. Ai fitoi titullin e tij të katërt të rangut në Australian Goldfields Open në korrik 2014, duke mposhtur Neil Robertson 9–5 në finale. Ai fitoi World Grand Prix 2015 me një fitore 7-7 përfundimtare ndaj Ronnie O'Sullivan. Ai ka grumbulluar tre tituj të Ligës së Kampionatit (2009, 2014, 2016) si dhe një fitore të dytë në China Open në prill 2016. Ai arriti dy fitore radhazi në European Masters; në tetor 2016, ai mundi O'Sullivan 9–8 për të kërkuar titullin, të cilin e mbrojti me sukses sezonin e ardhshëm duke mposhtur Stuart Bingham 9–7.
Trump mori titullin Masters në janar 2019, duke mposhtur përsëri O'Sullivan 10–4 në finale. Në maj të vitit 2019, ai përfundoi karrierën e tij Triple Crown duke fituar për herë të parë Kampionatin Botëror Snooker, duke mposhtur Higgins 18–9 në atë që u përshkrua nga disa komentatorë si finalja me cilësi më të lartë e luajtur ndonjëherë.
Ai ushtron së bashku me Jack Lisowski and Liang Wenbo në Grove Snooker Academy në Romford, Londër. Trump ka grumbulluar 700 century breaks gjatë karrierës së tij, duke e bërë atë lojtarin më të ri për të arritur këtë dhe vetëm lojtari i pestë që ka arritur deri në 700 breaks.
Çarli dhe fabrika e çokollatave
Çarli dhe fabrika e çokollatave (Anglisht: Charlie and the Chocolate Factory) është një roman për fëmijë i vitit 1964 i autorit britanik Roald Dahl. Historia përmban aventurat e Charlie Bucket të rinj brenda fabrikës së çokollatave ekscentrike të Vili Vonkës.
Çarli dhe fabrika e çokollatave u përshtat në dy filma kryesor: Vili Vonka & Fabrika e Çokollatave (1971) dhe Çarli dhe fabrika e çokollatave (2005).
Vazhdimi i librit, Çarli dhe Ashensori i madh prej Xhami, u shkrua nga Roald Dahl në vitin 1971 dhe u botua më 1972. Dahl kishte planifikuar gjithashtu të shkruante një libër të tretë në seri, por kurrë nuk e mbaroi atë.
Përmbajtja
Njëmbëdhjetë vjeçari Çarli Baket është shumë i varfër dhe jeton në një shtëpi të vogël me prindërit e tij dhe katër gjyshërit. Një ditë, gjyshi Joe i tregon atij për çokollatën legjendare dhe eksentrike Vili Vonka dhe të gjitha ëmbëlsirat dhe çokollatat e mrekullueshme që ai bëri deri sa çokollatat e tjera dërguan në spiunë për të vjedhur recetat e tij të fshehta, gjë që e bëri atë të mbyllte fabrikën te të huajt. Të nesërmen, gazeta njofton se Vonka po rihap fabrikën dhe ka ftuar pesë fëmijë me fat që të vijnë në një turne, nëse gjejnë një Biletë të Artë brenda një Wonka Bar. Katër biletat e para të arta janë gjetur nga katër fëmijë me sjellje të keqe: grykësi Augustus Gloop, i prishur dhe i dashur Veruca Salt, çamçakëzi i varur nga Violet Beauregarde, dhe televizioni i fiksuar Mike Teave. Një ditë, Çarli sheh një copë 50 pence (faturë dollari në versionin amerikan) të varrosur në dëborë. Ai blen një Wonka Bar dhe gjen biletën e pestë dhe të fundit të artë. Ai merr oferta nga shumë prindër, por ai nuk pranon t'ia japë askujt. Bileta thotë se ai mund të sjellë me vete një ose dy anëtarë të familjes dhe prindërit e Çarlit vendosin të lejojnë gjyshin Joe të shkojë me të.
Kur fillon turneu, Wonka merr pesë fëmijët dhe prindërit e tyre brenda fabrikës, e cila është një vend i mrekullueshëm i krijimeve të ëmbëlsirave që kundërshtojnë logjikën. Ata takojnë Umpa Lumpat, një racë njerëzish të vegjël që e ndihmojnë atë të operojë fabrikën.
Gjatë turneut, katër fëmijët "të këqij" i dorëzohen veseve të tyre individuale dhe janë larguar nga turneu në mënyra komike, misterioze dhe të dhimbshme. Augustus thith tubin në dhomën Fudge pasi piu nga Lumi i Çokollatës, Violet shpërthen në një boronicë gjigande pasi përtyp një shkop eksperimental të çamçakëzit me tri lëndë, Veruca është hedhur poshtë grykës së plehrave pasi provon të kapë një nga ketrat e testimit të arrave dhe konsiderohet një "arrë e keqe", dhe Mike zvogëlohet në madhësi pasi u dërgua nga Wonkavision ndërsa Umpa Lumpat këndojnë për sjelljen e tyre.
Me vetëm Çarli që mbetet në fund, Vonka e uron atë për "fitoren" e fabrikës. Vonka shpjegon se e gjithë turneu ishte krijuar për ta ndihmuar atë të sigurojë një person të mirë për të shërbyer si trashëgimtare e biznesit të tij, dhe Çarli ishte fëmija i vetëm, mirësia e tij e natyrshme e të cilit i lejoi të kalonte testin e moralit. Ata hipin në Ashensorin e madh prej Xhamit në shtëpinë e Çarlit; katër fëmijët e tjerë secili shkon në shtëpi me një furnizim jetësor me çokollatë, si dhe shpërfytyrime të përhershme nga sjellja e keqe e tyre. Vonka më pas fton familjen e Çarlit që të vijë e të jetojë me të në fabrikë.
Dmirty Troshin
Dmitry Troshin është një artist tatuazhesh, mësues dhe partner i përmbajtjes nga Moska, Rusi.
Kimstad
Kimstad ndodhet në komunën Norrköping, Suedia. Kimstad ndodhet rreth 20 kilometra jugperëndim të Norrköpingut.
Sant Quintí de Mediona
Sant Quintí de Mediona është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Penedès, të provincës Barcelona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Sant Quintí de Mediona
Gjurmët e kalasë në Siçevë
Gjurmët e kalasë në Siqevë është një monument i trashëgimisë kulturore në Siqevë, Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Banesa në rrugën Asim Vokshi
Banesa në rrugën Asim Vokshi është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Nadezhda Krupska
parapamje|Nadezhda Konstantinovna Krupska Nadezhda Konstantinovna Krupska (26 shkurt 1869 – 27 shkurt 1939) është një pedagoge e shquar sovjetike, ndërtuese e pedagogjisë marksiste-leniniste në BRSS, organizatore e dalluar e sistemit edukativ e arsimor sovjetik dhe e kulturës bolshevike.
Biografia
Krupska ka lindur më 26 shkurt të vitit 1869 në Peterburg (Petrograd). Babai i saj ishte një oficer ushtarak me orientim anticarist.
Nadezhda kreu shkollën fillore dhe gjimnazin në vendlindje. Si gjimnaziste, e tërheqnin pikëpamjet e Leon Tolstoit mbi edukimin. Pas përfundimit të gjimnazit, ajo filloi të punojë në një konvikt për vajza në Peterburg. Më 1890, u anëtarsua në një qerthull studentësh simpatizantë të marksizmit. Në periudhën 1891 - 1896, u angazhua si mësuese në shkollën e punëtorëve në Smolensko të Peterburgut.
Ajo u bë anëtare e Lidhjes së luftës për çlirimin e klasës punëtore, të cilën e kishte themeluar Lenini. U internua në fshatin Shuvensko të Sibirit ku edhe më 1895 u njoftua me bashkëshortin e saj të ardhshëm, Leninin.
Në vitin 1901, Krupska emigroi jashtë vendit, ku edhe vazhdoi veprimtarinë e saj politike. Në Mynih, ajo ishte sekretare e redaksisë së gazetës "Iskra" (Shqip: Shkëndija) si dhe e redaksisë së gazetës "Napred" (Shqip: Përpara). Gjatë qendrimit jashtë atdheut, Krupska mori pjesë në kongresin e II dhe të III të Partisë Socialdemokrate Punëtore Ruse. Ishte edhe anëtare e delegacionit rus në Konferencën Ndërkombëtare të Gruas në Bern (1915), etj.
Pas Revolucionit të Tetorit, Krupska kishte funksione të larta partiake e shtetërore në Bashkimi Sovjetik, por kontributin më të madh e dha në fushën e arsimit dhe të kulturës socialiste sovjetike. Ishte funksionare e lartë e arsimit, organizatore dhe drejtuese e shoqatave dhe asociacioneve të ndryshme arsimore dhe kulturore, dha kontribut në shtrirjen e rrjetit të institucioneve dhe formave të arsimit dhe të kulturës socialiste sovjetike, etj. Ishte propaganduese e zjarrtë e idealeve të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik.
Vepra
Nadezhda Konstantinovna Krupska shkroi edhe artikuj, punime e vepra me temë nga fusha e arsimit, edukatës dhe kulturës, siç janë:
Aida Begiç
Aida Begiç ose Aida Begić (e lindur me 9 Maj 1976) është një regjisore dhe skenariste boshnjake.
Dy nga filma e saj janë dorëzuar nga Bosnja dhe Hercegovina për çmimin Academy Award for Best Foreign Language Film (filmi i saj debutues e Snow në vitin 2008 dhe Children of Sarajevo në vitin 2012), por asnjëri nuk u kandidua.
Gjergj Lala
Gjergj Lala është një aktor dhe regjisor i njohur shqiptar. Ka luajtur shumë role në teatër dhe kinematografi. Më i përmenduri është roli i Mihal Gramenos në filmin shqiptar "Liri a vdekje". Ka vite që jeton në Itali ku është aktivizuar në filma e telefilma të ndryshëm.
Sant Sadurní d'Osormort
Sant Sadurní d'Osormort është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Osona, të provincës Barcelona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Sant Sadurní d'Osormort
Rrënojat e një vile romake në Mramor
Rrënojat e një vile romake në Mramor është një monument i trashëgimisë kulturore në Mramor, Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Ambasada e Komunitetit Evropian (Tiranë)
Ambasada e Komunitetit Evropian (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Saranda Daci
Saranda Daci është e lindur më 23.02. 1993,në Pejë, është basketbollste shqiptare e Kosovës.
Biografia
Saranda Daci është e lindur në Pejë më 23.02. 1993, është ndër më të mirat basketbolliste në Kosovë por edhe më gjerë. Babai i Sarandës, Naser Daci ka prejardhjen nga Dacaj i Malit të Zi ku tani një kohë gjatë jetojnë dhe veprojnë në Pejë. Saranda përveç që merret me basketboll, ajo edhe është shkolluar në shkencat sportive dhe ka përfunduar Bachelor dhe master në drejtimin e Shkencave Sportive.
Përveç angazhimeve si basketbolliste Saranda luan edhe volejboll, po ashtu është trajnere në Kombëtaren e Kosovës në Basketboll u 20, ka qenë trajnere në Klubin e Volejbollit KV Suti Soprt, ka marr pjesë në shumë kampe të organizuara nga Federata e Basketbollit të Kosovës si në vend po ashtu edhe jashtë vendit, ku është cilësuar gjithmonë me notat me të larta për personalitetin e saj dhe gatishmërinë që ti ndihmoj sidomos fëmijëve. Po ashtu Saranda ka organizuar edhe shumë kampe edhe vetë që ta avanson sportin e basketbollit dhe të volejbollit.
Kariera si basketbolliste
-Korrik 2021 -Prezente: Debutimi me përfaqësuesen e Kosovës në garat ndërkombëtarë në Çipro organizimi nga Federata Ndërkombëtare e Basketbollit (Fiba) për shtetet e vogla në zhvillim nga 6shtete që ishin pjesmarëse Kosova zuri vendin e 3-të ,një debutim historik ku Saranda Daci ishte edhe qendra më e mirë e turnet po ashtu edhe në top 3shen më performancen më të mirë.
– -Nëntor 2020 : Basketbolliste në ekipin Slovanka MB, Prag – Ceki.
– Shtator 2019- Ass / Trainere, Ekipi Kombëtar i Kosovës U20
– 2016  Trainere tek KV Suti Sport U16
– Shtator 2018  – Gusht 2019  : Basketbolliste në ekipin KB Prishtina – Prishtinë
– Shtator 2018 – Gusht 2019: Ass / Trainere, Kombëtarja e Kosovës U16
– 2015 – Gusht 2019 : Trainere prsonale në Qendren Suti Sport, Pejë
– 2017-2018: Basketbolliste në eikpin KB Penza – Pejë
– 2016-2018: Trajnere në Voleiball tek ekipi KV Suti Sport U14, U16
– 2014-2016: Basketbolliste në ekipin KB Prishtina – Prishtinë
– 2009-2013: Basketbolliste në ekipin KB Penza – Pejë.
Titujt e fituar
– KB Penza   –   4 tituj të kampionit të Kosovës dhe 3 kupa të Kosovës,
– KB Prishtina  – 4 tituj të Kosovës, 3 Kupa të Kosovës dhe 1 super kupë të  Kosovës
– KB Bashkimi  –   Prizren  –   1 kupë të Kosovës dhe 2 super kupa të Kosovës.
Gjithësej 19 trofe në basketbollin profesional të Kosovës.
Cappella Sistina
alt=Përkatësia  Katolik Romak|parapamje|Kishëza Sistine (Sistine Chapel) Kishëza Sistine (Kapela Sistine, Cappella Sistina) është një kishëz në Pallatin Apostolik, në Qytetin e Vatikanit.
Fillimisht ishte e njohur si Cappella Magna ('Kapelë e Madhe'), kapela e ka marrë emrin nga Papa Sixtus IV, i cili e ndërtoi atë midis vitit 1473 dhe 1481.
Që nga ajo kohë, kjo kishëz ka shërbyer si një vend i veprimtarisë papale fetare dhe funksionale. Sot, është vendi i konklavës papnore, procesi me të cilin zgjidhet një papa i ri. Fama e Kishëzës Sistine qëndron kryesisht në afresket që zbukurojnë brendësinë, veçanërisht tavanin e Kapelës Sistine dhe Gjykimin e Fundit, të dyja të krijuara nga Michelangelo.
Gjatë sundimit të Sixtus IV, një ekip piktorësh të Rilindjes që përfshinte artistët si Sandro Botticelli, Pietro Perugino, Pinturicchio, Domenico Ghirlandaio dhe Cosimo Rosselli, krijuan një seri afreskesh që përshkruajnë Jetën e Moisiut dhe Jetën e Krishtit.
Midis viteve 1508 dhe 1512, Michelangelo pikturoi tavanin e kishës, një projekt i cili ndryshoi rrjedhën e artit perëndimor dhe konsiderohet si një nga arritjet kryesore artistike të civilizimit njerëzor. Pas thesit të Romës, ai u kthye dhe, midis vitit 1535 dhe 1541, pikturoi Gjykimin e Fundit për Papët Klementi VII dhe Pavli III. Pikturat e njohura të Mikelanxhelos kanë tërhequr një numër shumë të madh vizitorësh në këtë kishëz.
Uilliam Pushtuesi
William I (Rreth vitit 1028 - 9 shtator 1087) i njohur si William Pushtuesi, ishte mbreti i parë Norman i Anglisë, duke mbretëruar nga viti 1066 deri në vdekjen e tij në 1087. Ai ishte një pasardhës i Rollo dhe ishte Duka i Normandisë nga viti 1035 e tutje. Pushteti i tij ishte i sigurt në Normandi me 1060, pas një lufte të gjatë për të vendosur fronin e tij, dhe ai nisi pushtimin Norman të Anglisë gjashtë vjet më vonë. Pjesa tjetër e jetës së tij u shënua nga përpjekjet për të konsoliduar zotërimin e tij mbi Anglinë dhe tokat e tij kontinentale dhe nga vështirësitë me djalin e tij të madh, Robert Curthose.
Cappella Sistina
Historia
Kishte 50 raste gjatë vitit në të cilat ishte përshkruar nga Kalendari Papnor që e gjithë Kisha e Papës duhej të bënte një takim. Nga këto 50 raste, 35 ishin mesha, nga të cilat 8 u mbajtën në Bazilikë, në përgjithësi tek Shën Pjetrit. Këto përfshinin Ditën e Krishtlindjeve dhe meshat e Pashkëve, në të cilën vetë Papa ishte kremtuesi.
Uilliam Pushtuesi
William ishte djali i të pamartuarit Robert I, Duka i Normandisë, nga zonja e tij Herleva. Statusi i tij i paligjshëm dhe rinia i shkaktuan disa vështirësi pasi ai pasoi babanë e tij, ashtu si anarkia e cila pllakosi vitet e para të qeverisjes së tij. Gjatë fëmijërisë dhe adoleshencës së tij, anëtarët e aristokracisë normane luftuan me njëri-tjetrin, si për kontrollin e fëmijës dukë, ashtu edhe për qëllimet e tyre. Në vitin 1047, William ishte në gjendje të shkatërronte një rebelim dhe të fillonte të vendoste autoritetin e tij mbi dukatin, një proces që nuk ishte i plotë deri në rreth 1060. Martesa e tij në vitet 1050 me Matilda e Flanders i siguroi atij një aleat të fuqishëm në qarkun fqinj të Flanders. Në kohën e martesës së tij, Uilliam ishte në gjendje të rregullonte emërimin e mbështetësve të tij si peshkopë dhe abatë në kishën Norman. Konsolidimi i tij i pushtetit e lejoi atë të zgjeronte horizontet e tij, dhe ai siguroi kontrollin e qarkut fqinj të Maine deri më 1062.
Në vitet 1050 dhe fillim të viteve 1060, Uilliam u bë një pretendent për fronin e Anglisë të mbajtur nga Edward Rrëfyesi pa fëmijë, kushëriri i tij i parë i hequr një herë. Kishte pretendues të tjerë të mundshëm, duke përfshirë Earl-in e fuqishëm anglez Harold Godwinson, të cilin Edward e quajti mbret në shtratin e tij të vdekjes në janar 1066. Duke argumentuar se Edwardi më parë i kishte premtuar fronin dhe se Harold ishte betuar të mbështeste pretendimin e tij, flota dhe pushtoi Anglinë në shtator 1066. Ai mposhti dhe vrau vendosmërisht Harold në Betejën e Hastings më 14 tetor 1066. Pas përpjekjeve të mëtejshme ushtarake, William u kurorëzua mbret në Ditën e Krishtlindjeve, 1066, në Londër. Ai bëri marrëveshje për qeverisjen e Anglisë në fillim të vitit 1067 para se të kthehej në Normandi. Pasuan disa rebelime të pasuksesshme, por mbajtja e William ishte kryesisht e sigurt në Angli deri në 1075, duke e lejuar atë të kalonte shumicën e mbretërimit të tij në Evropën kontinentale.
Vitet e fundit të William u shënuan nga vështirësi në fushat e tij kontinentale, probleme me djalin e tij, Robert, dhe kërcënuar pushtimet e Anglisë nga danezët. Në vitin 1086, ai urdhëroi përpilimin e Librit Domesday, një studim që rendiste të gjitha pronat e tokës në Angli së bashku me zotëruesit e tyre para Pushtimit dhe aktualët. Ai vdiq në shtator 1087 ndërsa drejtonte një fushatë në Francën veriore dhe u varros në Caen. Mbretërimi i tij në Angli u shënua nga ndërtimi i kështjellave, vendosja e një fisnikëri të re Norman në tokë dhe ndryshimi në përbërjen e klerit anglez. Ai nuk u përpoq të integronte fushat e tij të ndryshme në një perandori, por vazhdoi të administronte secilën pjesë veç e veç. Tokat e tij u ndanë pas vdekjes së tij: Normandia shkoi te Roberti, dhe Anglia shkoi tek djali i tij i dytë i mbijetuar, William.
Chase Elliott
Elliott është djali i vetëm i ish garuesit të NASCAR Bill Elliott.
Cappella Sistina
Historia
Cappella Maggiore e mori emrin e saj, Kapelën e Madhe, nga fakti se kishte një kishëz tjetër gjithashtu në përdorim nga Papa dhe pjesa e tij për adhurimin e përditshëm.
Në kohën e Papa Sixtus IV, ky ishte Chapel i Papës Nicholas V, i cili ishte dekoruar nga Fra Angelico. Cappella Maggiore është regjistruar si ekzistuese në 1368. majtas|parapamje| Kishëza Sistine siç mund të ishte shfaqur në shekullin e 15-të (Ky është vizatimi i shekullit të 19-të) majtas|parapamje| Kishëza Sistine në vitin 2017 Kisha e kohërave të sotme, u dizajnua nga Baccio Pontelli për Papën Sixtus IV, për të cilin është emëruar dhe u ndërtua nën mbikëqyrjen e Giovannino de Dolci midis viteve 1473 dhe 1481.
Chase Elliott
Debutimi i Elliott në Serinë e Kupave filloi në garën STP 500. Fitorja e tij e parë në Serinë e Kupave u fitua në Go Bowling at the Glen 2018.
Cappella Sistina
Historia
Përmasat e kishës së tanishme duket se ndjekin nga afër ato të origjinalit. Pas përfundimit të tij, kjo kishëz u dekorua me afreske nga një numër artistësh më të njohur të Rilindjes së Lartë, duke përfshirë Sandro Botticelli, Domenico Ghirlandaio, Pietro Perugino dhe Michelangelo.
Mesha e parë në Kishëzën Sistine u kremtua më 15 Gusht 1483, në Festën e Zonjës, në të cilën kjo ceremoni iu kushtua Virgjëreshës Mari.
Kapelë Sistine ka ruajtur funksionin e saj deri në ditët e sotme dhe vazhdon të presë shërbimet e rëndësishme të Kalendarit Papnor, përveç nëse Papa po udhëton.
Poashtu ekziston edhe një kor i përhershëm, Kori i Kishëzës Sistine, për të cilën janë shkruar shumë muzikë origjinale, vepra më e famshme muzikore është Miserere e Gregorio Allegri-t.
Arkitektura
parapamje| Pjesa e jashtme e Kishëzës Sistine Kjo Kishëz është një ndërtesë e lartë me formë drejtkëndëshe, ku matjet e sakta janë vështirë për tu konstatuar, pasi matjet e disponueshme janë për pjesën e brendshme: 40.9 m gjatësi dhe me 13.4 m gjerësi
Kjo ndërtesë ndahet në tre kate të veçanta, nga të cilat më e ulta është një bodrum i gjatë me disa dritare dhe një portë që të çon tek oborri i jashtëm. Bodrumi e mbështet kishëzën. Mbi është hapësira kryesore, tavani i harkuar që ngrihet në 20.7 m.
Brendësia e Kishëzës Sistine
Përmasat e përgjithshme të kishëzës përdorin gjatësinë si njësi matëse.
Kjo është ndarë me tre për të marrë gjerësinë dhe me dy për të marrë lartësinë. Duke ruajtur raportin, kishte gjashtë dritare poshtë secilës anë dhe dy në të dy anët. majtas|parapamje| Një rindërtim i pamjes së kishëzës në vitet 1480, para pikturimit të tavanit Tavani i kishëzës është një qemer i rrafshuar me tytë që buron nga një rrjedhë që rrethon muret në nivelin e burimit të harqeve të dritares. Ky qemer i tytës pritet tërthorazi nga qemerë më të vegjël mbi secilën dritare, të cilat e ndajnë qemerin e tytës në nivelin e tij më të ulët në një seri pendentive të mëdha që ngrihen nga pilastrat e cekëta midis secilës dritare.
Qemeri i fuçisë fillimisht ishte pikturuar me një shkëlqim të kaltër dhe me yje të artë, sipas modelit të Piermatteo Lauro de 'Manfredi da Amelia.
Dekorimet
parapamje| Diagrami i një pjese të dekorimit vertikal afresk të Kapelës Sistine
Historia
Pjesa e parë për dekorimin e Kishëzës Sistine ishte pikturimi i tavanit me ngjyrë të kaltër, i mbushur me figura yjesh, dhe me kufij dekorativë. Kjo u zëvendësua plotësisht kur artisti Mikelanxhelo erdhi për të punuar në tavan në vitin 1508.
Poshtë ciklit të Jetës së Moisiut dhe Jetës së Krishtit, niveli i poshtëm i mureve është zbukuruar me afreske të argjendta dhe të arta. Mbi afresket, niveli i sipërm është i ndarë në dy zona.
Në nivelin më të ulët të dritareve është një Galeri e Papëve e pikturuar në të njëjtën kohë me Jetët. Rreth këtyre majave gjenden zona të njohura si Drekat që përmbajnë Paraardhësit e Krishtit, pikturuar poashtu nga Mikelanxhelo.
Ky tavan u kërkua nga Papa Julius II dhe u pikturua nga Mikelanxhelo midis viteve 1508 dhe 1512. Në fillim, komisionerët duheshin të pikturonin dymbëdhjetë apostujt në varëse trekëndëshe që mbështesin qemerin; megjithatë, Mikelanxhelo dëshironte ta krijonte këtë sipas dëshirës së tij.
Afresket
parapamje| Sprovat e Moisiut nga piktori Botticelli
Muri jugor
Muri jugor i kishëzës është i zbukuruar me Tregimet e Moisiut, pikturuar në vitet 1481–1482. Duke filluar nga altari, aty përfshihen-
Muri lindor
parapamje|300x300px| Ringjallja e Krishtit
Tavani
parapamje| Një pjesë e tavanit të Kishëzës Sistine Në mënyrë që Michelangelo ta arrinte tavanin, ai kishte nevojë për një mbështetje. Ai mori idenë nga arkitekti i tij i parapëlqyer,Julius Donato Bramante, i cili dëshironte të punonte duke u mbështetur në ajër me litarë.
Sidoqoftë, Bramante nuk e përfundoi me sukses detyrën e dhënë dhe struktura që ai ndërtoi ishte me gabime. Ai kishte shpuar kasafortën në mënyrë që të ulte telat për të siguruar skelën. Michelangelo thuhet që kishte qeshur kur e kishte parë strukturën dhe besonte se ajo do të linte vrima në tavan sapo të mbaronte puna. Ai e kishte pyetur Bramanten se çfarë do të ndodhte, por arkitekti nuk kishte asnjë përgjigje.
Pjesa e pikturuar është rreth 40 m i gjatësi dhe me 13m gjerësi. Kjo do të thotë që Mikelanxhelo pikturoi mbi 460 metra katror afreske.
Ora e Tiranës
Ora e Tiranës emision televiziv nga Top Channel Albania kushtuar kryeqytetit shqiptar, që sjell për publikun tema të ndryshme sociale, ofertën kulturore, nismat më të fundit, reportazhe dhe histori personale nga jetesa e 1 milion banorëve.
Neki Sula
Aty nga fillimi i viteve ’70 të shekullit të kaluar mbaj mend diçka që më është bërë pjesë e gjërave të vyera, të veçanta, të atyre të mëvetësuara që “të mbeten në mendje” sa je gjallë. Isha ulur për një kafe në një nga lokalet më të preferuara të qytetit të Ҫorovodës, tek “Sorkadhja”, siç ia kanë vënë emrin skraparlinjtë për shkak të një sorkadheje “të derdhur “ nuk di me çfarë, por që është në “vendin e saj”, nëse kemi parasysh atë mjedis buzë lumit që “çan” qytetin, të mbytur nga gjelbërimi. Teksa lokali ishte mbushur tej e tej, vjen një burrë i moshuar të cilin nuk mbaj mend nëse e shoqëronte kush, por mbaj mend tjetrën që njerëzit, ata që ishin ulur nëpër tavolina për “qejf të vet”, lëvizën nga vendi, e përshëndetën ardhësin sipas zakoneve të vendit, ndërsa dikush tjetër u ngrit në këmbë për ta takuar e përshëndoshur. Nuk e kisha parë ndonjëherë atë njeri, por kur më thanë se personi që bëri “të lëvizte” lokali ishte Neki Sula, brënda ndërgjegjes time mu shfaq një “drejtqëndrim” sepse, edhe pse isha shumë i ri, më kish rënë rasti të dëgjoja për të, të më kishin treguar ngjarje e episode që e lartësonin si figurë, si kuadër i rangjeve të rëndësishëm të Skraparit.
Në kujtesën e popullit mbetet vetëm ai të cilin populli e ka dashur. Neki Sulaj, personazhi për të cilin po shkruajmë këto radhë, është një ndër ata të paktë skraparlinj, që falë kontributit të tij të çmueshëm për të qëndruar në krah të punëve të mira, edhe pse ka kaluar afro një gjysmë shekulli që është ndarë nga jeta, mbetet si ajo kënga e bukur që përcillet nga brezi në brez, duke e kënduar. Dhe kur them “duke e kënduar” kam parasysh të treguarat, shpalosjen e virtyteve të këtij njeriu me zemër të madhe tek i cili mirësia rehatohej si në një kolltuk me kadife.
Neki Zaloshnja i përket një brezi të lashtë, disi të largët. Ai u lind këtu e një shekull më parë, në 15 Maj të vitit 1917 në fshatin Zaloshnjë të zonës së Tomorricës, në Skrapar. I përket plejadës të njerëzve të sakrifikuar, të atyre që e marrin vlerësimin për mënyrën sesi u arsimuan, që u bënë “me emër” në saje të “luksit të kushtueshëm” nëse kemi parasysh pjesmarrjen në Luftën Nacionalçlirimtare apo përpiekjet për të mposhtur varfërinë dhe injorancën në një zonë malore si Skrapari.
Nekiu u shkollua, por siç thoshte ai, “arsimimi është durim i gjatë”. E filloi në fshat, në shkollën e Zaloshnjës, ngritur në muajin tetor të vitit 1914 dhe, më pas, meqë kishte një hallo në Vërzhezhë, e konsideroi veten me fat për të mësuar në internat, shkollën e famshme të patriotit Pasho Hysi i cili, sipas kujtimeve të tij, “ u tregua burrë, duke më ndihmuar për të vijuar mësimet me bursë”. Ishte viti 1925.
Janë ca gjëra që njeriu i asimilon, i bën të tijat që në vogëli, në moshën që është ende “letër e pashkruar”. Në këtë sens, Neki Zaloshnja (Sulaj) nisi të kryejë “vepra të mëdha”, gjeste që edhe sot të frymëzojnë për ta dashur vendin, Shqipërinë tonë, të cilën armiqtë tanë kanë dashur e duan ta asimilojnë. Në Internat, diku në korridorin e shkollës, qëndronte një “hartë politike” tek e cila ishulli i Sazanit ish ngjyrosur ashtu si harta që i përkiste territorit të Italisë. Nekiu nga çka pa nuk e mbajti veten dhe, për t’u shfaqur para shokëve nxënës i guximshëm, njeri që nuk kish frikë për të kryer veprime që ia kënaqnin shpirtin, e ngjyrosi ishullin, Sazanin që kemi sot, me ngjyrën e atdheut të tij, Shqipërisë. Të mos harrojmë që Nekiu-fëmijë, ai që guxonte të korrigjonte, të thoshte të vërtetën rreth “pronësisë” të Ishullit të Sazanit, ishte vetëm 8 vjeç. Ky veprim dikujt i duket paksa i pabesueshëm, në mos i sajuar kur sot politikanët tanë, “burrat me kollare që e duan Shqipërinë si gjithë Evropa”, ia shitën Detin, qindra kilometra katrorë, fqinjit tonë me pretendime territoriale, Greqisë. Por e vërteta është kjo, ndoshta me pak “firo” për shkak të kohës shumë të largët kur ajo ka ngjarë, në çerekun e parë të shekullit të XX-të. Ajo, çka kam mendimin të ruhet, të njihet, dhe për më tepër t’u përcillet brezave, është që lavdinë e paraardhësve tanë ta vlerësojmë si një gjë të shtrenjtë dhe ta ruajmë si diçka të tillë, pra të shtrenjtë.
Mund të jetë njeri me cilësi të larta, me vlera, vetëm kush ka zemrën të madhe. Në këto kohëra që po jetojmë gjen shumë pak njerëz që të meritojnë këtë emër të lartë e fisnik, NJERI. Shumica janë përbindësha, idealistët janë në minorancë.
Neki Zaloshnja radhitej tek të rrallët, ishte njeri me zemër të madhe. Mund të sillen fakte e shembuj të shumtë, por në atë mori mirësish që ai bëri në një jetë të tërë, po marr vetëm një, disi shumë i veçantë. Në fshatin e tij, në Zaloshnjë, beu i fshatit në vitin e largët 1903, kishte marrë disa familje evgjitësh nga qyteti i Korçës për të kryer shërbime të ndryshme, por kryesisht për të punuar tokën. Kaluan vite dhe erdhi një moment që fëmijët e këtyre familjeve u rritën dhe për këtë u duhej që të krijonin familje, të martoheshin. Nga Korça, andej nga kishin ardhur, nuk bënte vaki që të merrnin nuse sepse jetonin e punonin në fshat. Vajzat po, u krijohej mundësia që të martoheshin andej nga kishin ardhur apo gjetkë ku banonin evgjitë. Neki Zaloshnja atë kohë ishte në detyrën e Sekretarit të Parë të rrethit të Skraparit. Pra fuqiplotë. E di ç’vendim mori ai për të ndihmuar, për të martuar djemtë evgjitë të Zaloshnjes? I transferoi të gjitha familjet në qytet, në Ҫorovodë. Edhe sot e kësaj dite shumica e tyre jetojnë e punojnë aty në saje të mirësisë që tregoi Neki Zaloshnja.
Vështirësitë e jetës sigurisht që të lodhin, por nga ana tjetër edhe të forcojnë. Të forcojnë besimin për mos u tërhequr para malit me probleme që duhen të japësh zgjidhje dhe, nga ana tjetër, të kalisin karakterin, i cili është kriteri i vërtetë për të vlerësuar njeriun. Njohja me jetën, me veprimtarinë paksa të rënduar e me gjithfarë peripecish të Neki Zaloshnjës vetiu del në përfundimin se ai nuk u turpërua asnjëherë vetëm pse i gjykoi gjërat me mendje të ftohtë dhe vuri në punë me kapacitet të plotë forcën e karakterit.
Erdhi një kohë që këtij burri të nderuar skraparas iu kërkua të zbriste disa shkallë nga përgjegjësitë dhe funksionet e larta që mbante. Ndërkohë, për shkak të kontributit që kishte dhënë në luftë dhe në punë për disa dekada, por edhe të vlerave intelektuale që bartte, iu ofruan pozicione të përzgjedhura, të lakmueshme, madje në Kryeqytet, në Tiranë. E, cila qe përgjigja e Neki Sulës (Zaloshnjes)? “Jo, jo! Nuk do të pranoja kurrë të largohesha nga Skrapari, nga Ҫorovoda, nga vendi ku lashë rininë, të gjithë vitet e jetës time aktive, nga shokët e miqtë e shumtë të cilët do të më mungonin tani kur unë kam shumë nevojë për prezencën, për ngrohtësinë e dashurinë që më falin”.
Ai, për vitet e punës që i mbetën, qëndroi si drejtues në disa ndërmarrje të rrethit të Skraparit. Deri sa doli në pension. Pastaj, ashtu si mund të veprojë një njeri me ideale të kristalta, iu bashkëngjit Organizatës së Veteranëve për të kontribuar deri në fund, për të dhënë aq sa të mundte, sa të kish frymë, ashtu siç kishte bërë gjithë jetën. Ndoshta kjo është “magjia” që popullariteti i Neki Sulës (Zaloshnjes) nuk qëndroi vetëm tek bashkëkohësit, por arriti deri në ditët e sotme, tek pasardhësit.
Sant Ramon
Sant Ramon është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Segarra, të provincës Lleida, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Sant Ramon
Charity Still
Charity Still (lindur më 1775 – 1857) ishte një grua matriarkale e periudhës së tregtisë së skllevërve në Amerikë si dhe dëshmitare e zhvillimit të një sistemi sekret hekurudhor të rrugëve (Underground Railroad) që përdornin skllevërit për ti shpëtuar tregtisë së skllevërve.
Riquewihr
Riquewihr (Alzasisht : Richewihr ; Reichenweier [ˈʁaɪçn̩vaɪɐ]; Shqip: Rikviri) është një komunë në departamentin Haut-Rhin rajoni Grand Est në Francën verilindore.
Kodërvarret Ilire në Zajqec
Kodërvarret Ilire në Zajqec është një monument i trashëgimisë kulturore në Zajqec, Kamenicë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Charity Still
Jeta e hershme
Sindey (e cila më vonë u quajt Charity) lindi në një sistem ku ekzistonte skllavëria në shekullin e 18, në një plantacion në Chesapeake Bay. Kur ajo ishte e vogël, babai i saj u vra nga pronari i plantacionit.
Riquewihr
Një tërheqje e njohur turistike për arkitekturën e tij historike, Rikviri është gjithashtu i njohur për verërat Riesling dhe verërat e tjera të prodhuara në fshat. Rikviri duket sot pak a shumë si në shekullin e XVI-të. Ndodhet në Route des Vins (Rruga e Verërave), afër Kolmarit.