cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Postura e trupit të njeriut
parapamje| Vajza e re që mban një letër, rreth 1665 Tek njerëzit, qëndrimi mund të sigurojë një sasi të konsiderueshme informacioni të rëndësishëm përmes komunikimit joverbal.Studimet psikologjike kanë demonstruar gjithashtu efektet e qëndrimit të trupit në emocione.Ky hulumtim mund të gjurmohet në studimet e Charles Darwin për emocionet dhe lëvizjet tek njerëzit dhe kafshët. Aktualisht, shumë studime kanë treguar se disa modele të lëvizjeve të trupit janë tregues të emocioneve specifike. Studiuesit studiuan gjuhën e shenjave dhe zbuluan se edhe përdoruesit jo të gjuhës së shenjave mund të përcaktojnë emocionet vetëm nga lëvizjet e duarve. Një shembull tjetër është fakti që zemërimi karakterizohet nga lëvizja e gjithë trupit përpara. Teoritë që drejtojnë kërkimin në këtë fushë janë teoria e vetëvlerësimit ose e perceptimit dhe teoria e emocioneve të mishëruara.
Finlanda në Luftën e Dytë Botërore
Lufta e Dimrit
Më 12 tetor, Bashkimi Sovjetik filloi negociatat me Finlandën në lidhje me disponimin e Istëmit Karelian, Gadishullit Hanko dhe ishujve të ndryshëm në Gjirin e Finlandës, të cilët konsideroheshin të gjithë nga finlandezët si territor finlandez. Asnjë marrëveshje nuk u arrit. Më 26 nëntor, Bashkimi Sovjetik akuzoi ushtrinë finlandeze për incidentin e fshatit Mainila. Më pas u zbulua se sovjetikët në fakt kishin granatuar fshatin e tyre, në mënyrë që të krijonin një pretekst për tërheqje nga pakti i tyre i mossulmimit me Finlandën. Më 30 nëntor 1939, Bashkimi Sovjetik sulmoi Finlandën. Sulmi u denoncua nga Lidhja e Kombeve, dhe si rezultat, Bashkimi Sovjetik u përjashtua nga ai organ më 14 dhjetor.
parapamje|Faza e parë e Luftës së Dimrit
Qëllimi i pushtimit ishte të çlironte 'finlandezët e kuq' dhe përfundimisht të aneksonte Finlandën në Bashkimin Sovjetik. Për këtë qëllim, në Terijoki u krijua një qeveri kukull, Republika Demokratike Finlandeze, nën udhëheqjen e të mërguarit O. W. Kuusinen. Sulmi i parë, më 30 nëntor 1939, ishte një bombardim ajror i qytetit të Helsinkit, me sulme ndihmëse përgjatë kufirit finlandez-sovjetik. Kjo pati efektin e bashkimit të menjëhershëm të popullit finlandez të përçarë dikur në mbrojtje të shtëpive dhe vendit të tyre, pa pasur nevojë të realizohej ndonjë referendum.
Qëllimet strategjike të Ushtrisë së Kuqe përfshinin përgjysmimin e Finlandës dhe kapjen e Petsamos në veri dhe Helsinkit në jug. Udhëheqësi i Distriktit Ushtarak të Leningradit, Andrei Zhdanov, porositi një pjesë festive nga Dmitri Shostakovich, Suite on Finnish Themes, që synohej të performohej ndërsa bandat marshuese të Ushtrisë së Kuqe parakalonin nëpër Helsinki. Sovjetikët kishin ndërtuar forcat e tyre në kufi gjatë negociatave të mëparshme dhe tani nxorrën katër ushtri të përbëra nga 16 divizione, me tre të tjera që u vendosën në pozitë; ndërkohë, ushtria finlandeze kishte vetëm 9 divizione më të vogla. Sovjetikët gëzonin gjithashtu epërsi dërrmuese në numrin e njësive të blinduara dhe ajrore të dislokuara. Finlandezëve iu desh të mbronin një kufi që ishte rreth 1287 km (800 milje) i gjatë, duke i vënë ata në një disavantazh të konsiderueshëm.
Lufta e Dimrit u zhvillua në tre faza: përparimi fillestar sovjetik, një qetësi e shkurtër dhe më pas një ofensivë e përtërirë sovjetike. Lufta u zhvillua kryesisht në tre zona. Istëmi Karelian dhe zona e liqenit Ladoga ishin fokusi kryesor i përpjekjeve të luftës sovjetike. Një sulm i dyfishtë u nis në këtë rajon, me një pincë që angazhoi forcat finlandeze në Istëm, ndërsa tjetra shkoi rreth liqenit Ladoga në një përpjekje për të rrethuar mbrojtësit. Kjo forcë më pas duhej të përparonte dhe të pushtonte qytetin e Viipuri. Fronti i dytë ishte në Karelia qendrore, ku forcat sovjetike do të përparonin në qytetin e Oulu, duke e prerë vendin në gjysmë. Më në fund, një makinë nga veriu kishte për qëllim të kapte rajonin Petsamo. Nga fundi i dhjetorit, sovjetikët ishin bllokuar, me dy frontet kryesore të bllokuara ndërsa finlandezët kundërsulmuan me forcë më të madhe se sa pritej. Me dështimin e dy nga tre ofensivave të saj deri në fund të dhjetorit, selia sovjetike urdhëroi një ndërprerje të operacioneve. Deri më 27 dhjetor, u vu re se sovjetikët po gërmonin në Istëmin Karelian. Në veri, finlandezët ishin shtyrë përsëri në Nautsi, por me përforcime, kishin mundur të merrnin tokën më të lartë dhe të ndalonin përparimin sovjetik në jug të Petsamo. Gjatë kësaj periudhe finlandezët ngacmuan kolonat e furnizimit dhe kryen bastisje kundër pozicioneve të fortifikuara sovjetike. Një qetësi pasoi në janar 1940, ndërsa ushtria sovjetike rivlerësoi strategjinë e saj, dhe u riarmatos dhe u rifurnizua Më 29 janar, Molotov i dha fund qeverisë kukull Terijoki dhe njohu qeverinë Ryti si qeverinë ligjore të Finlandës, duke e informuar atë se BRSS ishte e gatshme të negocionte paqen.
Një propozim paqeje i autorizuar nga Molotov u dërgua në Helsinki në mes të shkurtit. Ajo vendosi kërkesa të rënda ndaj Finlandës, duke kërkuar më shumë tokë për BRSS dhe duke vendosur sanksione të rëndësishme diplomatike dhe ushtarake. Deri më 28 shkurt, Molotov e kishte bërë ofertën e tij në një ultimatum me një afat kohor prej 48 orësh, gjë që e shtyu udhëheqjen finlandeze të vepronte shpejt. Më 12 mars 1940, u nënshkrua Traktati i Paqes në Moskë, me armiqësitë që përfunduan të nesërmen. Sipas kushteve të traktatit, Finlanda i dha 9% të territorit të saj BRSS. Ky ishte më shumë territor nga sa kishin kërkuar fillimisht sovjetikët.
Paqja e përkohshme
parapamje|200px|djathtas|Koncesionet e Finlandës në Luftën e Dimrit Periudha e paqes pas Luftës së Dimrit u konsiderua gjerësisht në Finlandë si e përkohshme, edhe kur paqja u shpall në mars 1940. Pasoi një periudhë e përpjekjeve të furishme diplomatike dhe riarmatimit. Bashkimi Sovjetik vazhdoi presionin intensiv mbi Finlandën, duke përshpejtuar kështu përpjekjet finlandeze për të përmirësuar sigurinë e vendit.
U bënë përpjekje për marrëveshje mbrojtëse me Suedinë dhe Mbretërinë e Bashkuar, por situata politike dhe ushtarake në kontekstin e Luftës së Dytë Botërore i bëri këto përpjekje të pafrytshme. Finlanda më pas iu drejtua Gjermanisë naziste për ndihmë ushtarake. Me afrimin e ofensivës gjermane kundër Bashkimit Sovjetik (Operacioni Barbarossa), bashkëpunimi midis dy vendeve u intensifikua. Trupat gjermane mbërritën në Finlandë dhe zunë pozicione, kryesisht në Lapland, nga ku do të pushtonin Bashkimin Sovjetik.
Operacioni Barbarossa filloi më 22 qershor 1941. Më 25 qershor Bashkimi Sovjetik filloi një sulm ajror kundër qyteteve finlandeze, pas të cilit Finlanda shpalli luftë dhe gjithashtu lejoi trupat gjermane të vendosura në Finlandë të fillonin luftën sulmuese. Lufta që rezultoi ishte e njohur për finlandezët si Lufta e Vazhdimit.
Lufta e Vazhdimit
parapamje|200px|djathtas|Forcat relative të trupave finlandeze, gjermane dhe sovjetike në fillimin e [[Lufta e Vazhdimit|Luftës së Vazhdimit në qershor 1941]] Gjatë verës dhe vjeshtës së vitit 1941, ushtria finlandeze ishte në ofensivë, duke rimarrë territoret e humbura në Luftën e Dimrit. Ushtria finlandeze gjithashtu përparoi më tej, veçanërisht në drejtim të liqenit Onega, (në lindje nga liqeni Ladoga), duke mbyllur bllokadën e qytetit të Leningradit nga veriu dhe duke pushtuar Karelinë Lindore, e cila nuk kishte qenë kurrë më parë pjesë e Finlandës. Kjo rezultoi që Stalini i kërkoi Rooseveltit ndihmë për rivendosjen e marrëdhënieve paqësore midis Finlandës dhe Bashkimit Sovjetik më 4 gusht 1941. Refuzimi i Finlandës për ofertën sovjetike për koncesione territoriale në këmbim të një traktati paqeje më vonë do të bënte që Britania e Madhe t'i shpallte luftë Finlandës më 6 Dhjetor (SHBA mbajti marrëdhënie diplomatike me Finlandën deri në verën e vitit 1944). Trupat gjermane dhe finlandeze në Finlandën Veriore ishin më pak të suksesshme, duke dështuar të merrnin qytetin port rus të Murmansk gjatë Operacionit Silberfuchs.
Më 31 korrik 1941, Mbretëria e Bashkuar filloi bastisjet në Kirkenes dhe Petsamo për të demonstruar mbështetje për Bashkimin Sovjetik. Këto bastisje ishin të pasuksesshme.
Në dhjetor 1941, ushtria finlandeze mori pozicione mbrojtëse. Kjo çoi në një periudhë të gjatë qetësie relative në vijën e parë, e cila zgjati deri në vitin 1944. Gjatë kësaj periudhe, duke filluar nga viti 1941, por veçanërisht pas disfatës së madhe gjermane në Betejën e Stalingradit, u zhvilluan hetime të ndërprera për paqen. Këto negociata nuk çuan në ndonjë zgjidhje.
Më 16 mars 1944, Presidenti i Shteteve të Bashkuara, Franklin D. Roosevelt, bëri thirrje që Finlanda të shkëputej nga Gjermania Naziste.
Më 9 qershor 1944, Ushtria e Kuqe nisi një ofensivë të madhe strategjike kundër Finlandës, duke arritur epërsi të madhe numerike dhe duke befasuar ushtrinë finlandeze. Ky sulm i shtyu forcat finlandeze afërsisht në të njëjtat pozicione që mbanin në fund të Luftës së Dimrit. Përfundimisht, ofensiva sovjetike u ndal në Betejën e Tali-Ihantala, ndërsa ende dhjetëra apo qindra kilometra përpara vijës kryesore finlandeze të fortifikimeve, Linjës Salpa. Megjithatë, lufta kishte shteruar burimet finlandeze dhe besohej se vendi nuk do të ishte në gjendje të përballonte një tjetër sulm të madh.
Përkeqësimi i situatës në vitin 1944 kishte bërë që presidenti finlandez Risto Ryti t'i jepte Gjermanisë garancinë e tij personale se Finlanda nuk do të negocionte paqen me Bashkimin Sovjetik për aq kohë sa ai ishte president. Në këmbim, Gjermania u dërgoi armë finlandezëve. Megjithatë, pasi ofensiva sovjetike u ndal, Ryti dha dorëheqjen. Për shkak të luftës, zgjedhjet nuk mund të mbaheshin dhe për këtë arsye Parlamenti zgjodhi Marshalin e Finlandës Carl Gustaf Emil Mannerheim, komandantin e përgjithshëm finlandez, si president dhe e ngarkoi atë për negocimin e paqes.
Fronti finlandez ishte bërë një shfaqje anësore për udhëheqjen sovjetike, pasi ata ishin në një garë për të arritur në Berlin përpara aleatëve perëndimorë. Kjo, dhe viktimat e rënda të shkaktuara nga finlandezët në Ushtrinë e Kuqe, çuan në transferimin e shumicës së trupave nga fronti finlandez. Më 4 shtator 1944 u ra dakord për një armëpushim dhe Armëpushimi i Moskës midis Bashkimit Sovjetik dhe Mbretërisë së Bashkuar nga njëra anë dhe Finlandës nga ana tjetër u nënshkrua më 19 shtator.
Armëpushimi i Moskës
Armëpushimi i Moskës u nënshkrua nga Finlanda dhe Bashkimi Sovjetik më 19 shtator 1944 duke i dhënë fund Luftës së Vazhdimit, megjithëse traktati përfundimtar i paqes nuk duhej të nënshkruhej deri në vitin 1947 në Paris.
Kushtet për paqen ishin të ngjashme me ato të miratuara më parë në Traktatin e Paqes të Moskës të vitit 1940, me Finlandën që u detyrua të lëshonte pjesë të Karelia finlandeze, një pjesë të Sallës dhe ishuj në Gjirin e Finlandës. Armëpushimi i ri gjithashtu ia dorëzoi të gjithë Petsamon Bashkimit Sovjetik. Finlanda gjithashtu ra dakord të legalizonte partitë komuniste dhe të ndalonte organizatat fashiste. Më në fund, armëpushimi kërkoi gjithashtu që Finlanda të dëbonte trupat gjermane nga territori i saj, gjë që ishte shkaku i Luftës së Laplandës.
Lufta e Laplandës
parapamje|200px|djathtas|Fshati [[Ivalo i shkatërruar nga gjermanët gjatë tërheqjes së tyre si pjesë e politikës së tyre të tokës së djegur]] Lufta e Laplandës u zhvillua midis Finlandës dhe Gjermanisë Naziste në Lapland, pjesa më veriore e Finlandës. Interesi kryesor strategjik i Gjermanisë në rajon ishin minierat e nikelit në zonën e Petsamos.
Fillimisht lufta ishte e kujdesshme nga të dyja palët, duke reflektuar bashkëpunimin e mëparshëm të dy vendeve kundër armikut të përbashkët, por në fund të vitit 1944 luftimet u intensifikuan. Finlanda dhe Gjermania kishin bërë një marrëveshje jozyrtare dhe plan për tërheqjen e trupave gjermane nga Lapland në Norvegji. Bashkimi Sovjetik nuk e pranoi këtë "miqësi" dhe i bëri presion Finlandës që të merrte një rol më aktiv në largimin e gjermanëve nga Laponia, duke intensifikuar kështu armiqësitë.
Gjermanët miratuan një politikë të tokës së djegur dhe vazhduan të hedhin mbeturina në të gjithë gjysmën veriore të vendit ndërsa u tërhoqën. Rreth 100,000 njerëz humbën shtëpitë e tyre, duke shtuar kështu barrën e rindërtimit të pasluftës. Humbja aktuale e jetës, megjithatë, ishte relativisht e lehtë. Finlanda humbi afërsisht 1000 trupa dhe Gjermania rreth 2000. Ushtria finlandeze dëboi trupat e fundit të huaja nga toka e tyre në prill 1945.
Pasluftës
Lufta i shkaktoi dëme të mëdha infrastrukturës dhe ekonomisë. Nga vjeshta e vitit 1944, ushtria dhe marina finlandeze kryen shumë operacione të pastrimit të minave, veçanërisht në Karelia, Lapland dhe Gjirin e Finlandës. Aktivitetet e pastrimit të minave detare zgjatën deri në vitin 1950. Minat shkaktuan shumë viktima ushtarake dhe civile, veçanërisht në Lapland.
Si pjesë e Traktatit të Paqes së Parisit, Finlanda u klasifikua si aleate e Gjermanisë naziste, duke mbajtur përgjegjësinë e saj për luftën. Traktati imponoi dëmshpërblime të rënda lufte ndaj Finlandës dhe përcaktoi dhënien me qira të zonës së Porkkala pranë kryeqytetit finlandez Helsinki si bazë ushtarake për pesëdhjetë vjet. Në fillim u mendua se dëmshpërblimet ishin gjymtuese për ekonominë, por u bë një përpjekje e vendosur për t'i paguar ato. Dëmshpërblimet u reduktuan me 25% në vitin 1948 nga Bashkimi Sovjetik dhe u paguan më 1952. Porkkala u kthye në kontrollin finlandez më 1956.
Në vitet në vijim, pozicioni i Finlandës ishte unik në Luftën e Ftohtë. Vendi u ndikua shumë nga Bashkimi Sovjetik, por ishte i vetmi vend në kufirin sovjetik të para Luftës së Dytë Botërore që ruante demokracinë dhe një ekonomi tregu. Finlanda hyri në Marrëveshjen e Miqësisë, Bashkëpunimit dhe Ndihmës së Ndërsjellë (Traktati YYA) me Bashkimin Sovjetik, në të cilën Bashkimi Sovjetik ra dakord për statusin neutral të Finlandës. Blerjet e armëve ishin të balancuara midis Lindjes dhe Perëndimit deri në rënien e Bashkimit Sovjetik.
Auffrique-et-Nogent
Auffrique-et-Nogent është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France.
Ivan Stoilkoviq
Ivan Stoilkoviq (Иван Стоилковиќ; i lindur më 15.2.1962, në Kumanovë) është një politikan serb nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Ivan Stoilkoviq kandidoj si pjesë e PDSM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Côtes-d'Armor
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Côtes-d'Armor (Bretonisht: Aodoù-an-Arvor , [ˈoːdu ãn ˈarvor] ; Shqip: Brigjet e Armorit), i njohur më parë si Côtes-du-Nord ( Bretonisht: Aodoù-an-Hanternoz, [ˈoːdu ãn ˌhãntɛrˈnoːs] ; Shqip: Brigjet e Veriut), janë një departament në veri të Bretanjës, në Francën veriperëndimore. Në vitin 2019, kishte një popullsi prej 600,582 banorësh.
Historia
Côtes-du-Nord ishte një nga 83 departamentet origjinale të krijuara më 4 mars 1790 pas Revolucionit Francez. Përbëhej nga tërësia e afërt e Pays de Saint-Brieuc antike, pjesa më e madhe e Trégor-it historik, gjysma lindore e Cornouaille-ës dhe pjesa veri-perëndimore e dioqezës së dikurshme të Shën-Malosë.
Më 27 shkurt 1990, emri u ndryshua në Côtes-d'Armor : fjala frënge côtes do të thotë "brigje" dhe ar mor është "det" në bretonisht. Emri gjithashtu kujton atë të provincës romake Armorica ("rajoni bregdetar").
Gjeografia
Côtes-d'Armor është pjesë e rajonit administrativ të Bretanjës dhe kufizohet nga departamentet : Ille-et-Vilaine në lindje, Morbihan në jug, Finistère në perëndim, dhe nga Kanali anglez në veri.
Qytetet kryesore
Komuna më e populluar është Saint-Brieuc, gjithashtu selia e prefekturës. Që nga viti 2019, ka 6 komuna me më shumë se 10,000 banorë:
Politika
Tradita e gjatë e Côtes-d'Armor e anti-klerikalizmit, veçanërisht në brendësi rreth Guingampit (një ish bastion komunist ), shpesh ka bërë që departamenti të shihet si një zonë e e krahut të majtë në një rajon që historikisht ishte shumë katolik dhe i djathtë.
Kultura
Pjesa perëndimore e departamentit është pjesë e "Britanisë së Poshtme" që flet tradicionalisht bretonisht ( Breizh-Izel në Bretonisht). Kufiri shkon nga Plouha në Mûr-de-Bretagne. Gjuha bretone është bërë një çështje të ndezur në shumë pjesë të Bretanjës dhe shumë bretonishtfolës mbarojnë shkolla dygjuhëshe. Gallo flitet edhe në lindje dhe ofrohet si gjuhë në shkolla dhe në provimet e diplomës.
Shqipëria dhe Kosova në arkivat ruse : 1946-1962
Shqipëria dhe Kosova në arkivat ruse : 1946-1962 libër nga Hamit Kaba (red. e përgat. për bot.), Ethem Çeku (red. e përgat. për bot.), Beqir Meta (rec.), Marenglen Verli (rec.), Habil Habili (përkth.). Botuar në Tiranë nga "Flamuri", në vitin 2017. Botimi i 2-të me 284 faqe.
Les Eyzies
Les Eyzies (Ocitanisht: Las Aisiás ; Shqip: Ajsiasi) është një komunë në departamentin Dordogne në Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore. Ajo u krijua në 1 janar 2019 nga bashkimi i ish-komunave Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil (selia), Manaurie dhe Saint-Cirq. Stacioni Les Eyzies ka lidhje hekurudhore me Périgueux dhe Agen.
Xhemal Boci
Xhemal Boci kryengrites lazaratas. Bashkëkohës dhe është vrarë bashkë me Zenel Gjolekën në vitin 1885 Lufton ne mbrojtne e Shkodres
Megadeth
Megadeth është një bend i muzikës thrash metal, i formuar në Los Angeles, USA, në vitin 1983, nga lideri historik Dave Mustaine. Megadeth llogariten si një prej grupeve thrash metal të "katërshes së madhe", bashkë me Metallica, Anthrax dhe Slayer.
Fortifikata Maja e Zezë në Graboc të Epërm
Fortifikata maja e Zezë në Graboc të Epërm është një monument i trashëgimisë kulturore në Graboc i Epërm, Kastriot, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Për ty : poezi nga Kosova
Për ty : poezi nga Kosova. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1970. Faqet e librit 124.
Banesa shtetërore e Vakse Xengos
Banesa shtetërore e Vakse Xengos është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "6" më "15.01.1963".
Jusuf Hasani
Jusuf Hasani  (Јусуф Хасани; i lindur më 19.1.1973, në Gostivar) është një politikan turk nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Jusuf Hasani kandidoj si pjesë e PDTM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Saint-Araille
Saint-Araille (Ocitanisht: Sent Aralha ; Shqip: Shën Aralja) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Jakut el-Hamaui
Jakut Shihab el-Dīn ibn Abdullah el-Rumi el-Hamaui (1179-1229) ( Arabisht ياقوت الحموي الرومي) ishte një biograf dhe një gjeograf arab me origjinë greke, i njohur për shkrimet e tij enciklopedike në botën islame. Psudonimi el-Rum ("Romaku ose nga Roma ") i referohet prejardhjes së tij greke ( bizantine ); "el-Hamaui" e ka marrë nga emrit të zotit të tij; dhe Ibn Abdullah është "biri i Abdullahut ". Fjala jakut do të thotë rubin ose zymbyl.
Biografia
I lindur në Kostandinopojë, Jakuti u bë një " mevla " (termi mund të thotë klient, nxënës ose skllav) i një tregtari të quajtur Askar ibn Ebi Nasr el-Hamaui i cili jetonte në Bagdad të Irakut. Zotëruesi i tij e mësoi atë me llogaritë ekonomike dhe tregtinë, gjithashtu e dërgoi për të tregtuar në emër të tij.
Jakuti udhëtoi dy ose tre herë në Kish në Gjirin Persik. Në vitin 1194, pas një grindjeje me zotin e tij i cili e privoi Jakutin nga të ardhurat e tij, ky i fundit e mbajti veten si kopjues dhe përfitoi nga mundësia për të studiuar nën gramatikanin El-Ukbari. Pas pesë vjetësh ai u kthye te mjeshtri i tij i vjetër dhe përsëri udhëtoi për në Kish; në kthimin e tij ai u vendos si një librashitës dhe filloi të shkruante.
Jakuti ishte një nga studiuesit e fundit që patën mundësinë për të hyrë në bibliotekat në lindje të Detit Kaspik para pushtimit mongol të Azisë Qendrore dhe kaloi dhjetë vjet udhëtime në Persi, Siri dhe Egjipt. Për dy vjet ai studioi në bibliotekat e qytetit paqësor të dijetarëve të Mervit të lashtë (në Turkmenistanin e sotëm), ku ai do të fitonte shumë nga njohuritë e dukshme në veprat e tij. Ai gjithashtu vizitoi qytetin e lashtë të Balh dhe në rreth 1222 ai u vendos në Mosul për të punuar me gjeografinë e tij. Drafti i parë ishte gati në 1224. Në vitin 1227 ai u shpërngul në Aleksandri, dhe prej andej në Halep ku vdiq në vitin 1229.
Në gjeografinë e tij të madhe, Muxhamul-Buldani (ed. F. Wüstenfeld, 6 vëllime, Leipzig, 1866-73), vendet e përmendura në literaturë ose tregimet e arabëve jepen me renditje alfabetike, me vokalizimin e saktë të emrave, një tregues nëse ato janë arabe ose të huaja dhe lokalitetin e tyre. Historia e tyre shpesh përshkruhet me një llogari të veçantë të pushtimit të tyre nga muslimanët dhe emri i guvernatorit në atë kohë është regjistruar. Vëmendje u kushtohet edhe monumenteve që ata përmbajnë dhe njerëzve të famshëm që kanë lindur ose kanë jetuar atje. Në këtë mënyrë një sasi e madhe e letërsisë së vjetër, si proza dhe poezia, u ruajt nga Jakuti.
Referime
<references group="" responsive="1">
Berberis Vulgaris
Mëlçinja (Berberis vulgaris) është bimë shkurre 1-2m e lartë me degë ngjyrë hiri,gjëmba të trefishta të gjata 1-2cm.Gjethet janë vezako-gjatore,anash të dhëmbëzuara 1-2cm të gjata,të këmbyera.Lulet janë në lulesa të varura,të verdha.Kupa ka 6 sepale,kurora ka 6 petale të çara në dysh.Si natyrore në Kosovë rritet në Pashtrik,në kullota malore-subalpine.
Thirrje : poezi nga Kosova
Thirrje : poezi nga Kosova me autor Ali Podrimja dhe P. Koçi (zgj.). Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1972. Faqet e librit 100.
Sllapuzhani
Sllapuzhan është një vendbanim në komunën e Therandës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Dardhë. Per kete fshat ka te dhena qe datojn rreth shek. XI
Automobili elektrik
parapamje|250x250px|Karikues i makinës elektrike Tesla. Një makinë elektrike është një makinë e cila punon me një ose më shumë motorë elektrikë, duke përdorur energjinë e ruajtur në bateritë që rimbushen. Makinat e para elektrike të përdorëshme u prodhuan në vitet 1880. Krahasuar me makinat me motor me djegie të brendshme, makinat elektrike janë më të qeta, nuk kanë shkarkime dhe kanëemetime më të ulta në përgjithësi. Karikimi i një makine elektrike mund të bëhet në stacione karikimi të ndryshme, të cilat mund të instalohen si në shtëpi private ashtu edhe në zona publike.
Në mbarë botën, 6.6 milionë makina elektrike me prizë u shitën në vitin 2021, më shumë se dyfishuar shitjet e vitit 2020 dhe duke arritur një pjesë tregu prej 9% të tregut global të makinave të reja. Makinat tërësisht elektrike përfaqësonin 71% të shitjeve të makinave me prizë në 2021. Që nga dhjetori 2021, 16 milionë makina elektrike me prizë ishin në rrugët e botës. Shumë vende kanë krijuar stimuj qeveritarë për automjetet elektrike me prizë, kredi tatimore, subvencione dhe stimuj të tjerë jomonetarë, ndërsa disa vende kanë ligjësuar për të hequr gradualisht shitjet e makinave me lëndë djegëse fosile, për të reduktuar ndotjen e ajrit dhe për të kufizuar ndryshimet klimatike.
Tesla Model 3 u bë makina elektrike më e shitur në botë në fillim të vitit 2020 dhe në qershor 2021 u bë makina e parë elektrike që kaloi 1 milion shitje globale. Modelet e mëparshme me adoptim të gjerë përfshijnë Mitsubishi i-MiEV japonez dhe Nissan Leaf. Së bashku me teknologjitë e tjera në zhvillim të automobilave si drejtimi autonom, automjetet e lidhura dhe lëvizshmëria e përbashkët, makinat elektrike formojnë një vizion të ardhshëm të lëvizshmërisë të quajtur Lëvizshmëria Autonome, e Lidhur, Elektrike dhe e Përbashkët (ACES).
Kisha e Shëngjinit
Kisha e Shëngjinit është një kishë katolike që ndodhet në Shëngjin.
Historia
Ndërtimi i kësaj kishe në këtë vend me sa duket i dha emer edhe Portit të Shëngjinit, i cili siç rrezulton nga burimet e autorëve antikë njihej me emrin Nymfeum. Kisha është rindërtuar në vitet 20 të shekullit të kaluar nga tregtarët italianë që në atë kohë zhvillonin aktivitetet e tyre tregtare në qytetin e Lezhës. Përsa i përket datimit të kishës është menduar se ajo i përket shek. XIV, periudhë kur ajo fillon të përmendet në dokumentacionet e kohës.
Zeqir Ramçilloviq
Zeqir Ramçilloviq  (Зеќир Рамчиловиќ; i lindur më 16.3.1975, në Konjare të poshtme) është një politikan boshnjak nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Zeqir Ramçilloviq kandidoj si pjesë e AVAZ-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Thirrje : poezi nga Kosova (Ali Podrimja)
Thirrje : poezi nga Kosova me autor Ali Podrimja. Botuar në Prishtinë nga "Jeta e Re", në vitin 1961. Faqet e librit 63.
Bajri
Bajri - Kodrinë në periferi të qytetit e lartë 520 m mbi nivelin e detit. Ka pozitë të mirë gjeografike, andaj ushtria turke për ta mbrojtur qytetin nga sulmet eventuale të kryengritësve shqiptarë kishte ndritur kazermat ushtarake. Deri pas Luftës së Dytë Botërore ishte territor i pabanuar. Pas ndërtimit të shumë ndërrmarjeve ekonomike dhe shkollimit të popullsisë filloi lëvizja e banorëve në relacionin fshat-qytet. Në këtë mëmyrë u krijuan lagje të tëra afër qytetit. Sot ky lokalitet është i banuar dendur. Ka banorë nga të gjitha viset e Kosovës, mirëpo dominojnë ata me origjionë nga Shala e Bajgorës dhe Drenica
Wolfsburg
Wolfsburgu është i famshëm për vendodhjen e saj të selisë së Volkswagen AG. Autostadt është një tërheqje turistike pranë fabrikës së Volkswagen që përmban modelin e kompanisë: Audi, Bentley, Bugatti, Ducati, Lamborghini, MAN, Neoplan, Porsche, Scania, SEAT, Škoda Auto, TRATON AG dhe Automjetet Komerciale Volkswagen. Wolfsburg është një nga qytetet gjermane të ndërtuara gjatë gjysmës së parë të shekullit të 20-të. Që nga themelimi i saj më 1 korrik 1938 si një shtëpi për punëtorët që prodhuan "KDF-Wagen" (VW Beetle) deri më 25 maj 1945, qyteti u quajt "Stadt des KdF-Wagens bei Fallersleben". Në vitin 1972, popullsia e parë tejkalonte 100,000.
Historia
Wolfsburg u themelua më 1 korrik 1938 si Stadt des KDF-Wagens bei Fallersleben, një qytet i planifikuar rreth qytezës Fallersleben, i ndërtuar për të strehuar punëtorët e fabrikave Volkswagen ngritur për të mbledhur VW Beetle.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, automjetet ushtarake, aeroplanë dhe pajisje të tjera ushtarake u ndërtuan atje, kryesisht nga punëtorët e detyruar dhe rob lufte. Në vitin 1942, autoritetet gjermane vendosën në kampin e përqendrimit Arbeitsdorf në qytet për disa muaj.
Me nxitjen e fuqisë okupuese britanike, qyteti u riemërua si Wolfsburg më 25 maj 1945, pas kalasë së vendosur atje. Në vitin 1951, Wolfsburg u nda nga Distrikti i Gifhorn, dhe u bë një distrikt urban.
Në vitin 1955 një milionthi VW Beetle u prodhua në Wolfsburg. Prodhimi i Beetles së pasluftës përfundoi në Wolfsburg në vitin 1974, megjithëse prodhimi gjerman Beetle vazhdoi në Emden deri në vitin 1978. Fabrikat në Wolfsburg mbeten një pjesë kyçe e kapacitetit prodhues të Volkswagen.
Gjurmët e kishës paleokristiane në Izbicë
Gjurmët e kishës paleokristiane në Izbicë është një monument i trashëgimisë kulturore në Izbicë, Skenderaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Wolfsburg
Historia
Në vitin 1988, qyteti u bë një qytet universitar me themelimin e Universitetit të Shkencave të Aplikuara Braunschweig / Wolfenbüttel. Sot emri i saj është Universiteti i Shkencës së Aplikuar e Ostfalisë.
Si një promovim i lansimit për gjeneratën e pestë të Volkswagen Golf, qyteti i Wolfsburgut mirëpriti vizitorët në internet, në shkrimet zyrtare, dhe në çdo shenjë kufiri të qytetit me emrin "Golfsburg" nga 25 gushti deri më 10 tetor 2003. Kjo fushatë fitoi vëmendja në mbarë vendin e shtypit, radios dhe transmetimit televiziv.
Në verën e vitit 2009, Wolfsburg fitoi vëmendje mbarëkombëtare kur ekipi i tyre i futbollit, VfL Wolfsburg, fitoi ligën e futbollit gjerman. Një parti u mbajt në qendër të qytetit me rreth 100,000 njerëz dhe ishte i pari në historinë e qytetit.
Klima
Reshjet vjetore janë rreth 532 mm, të cilat janë mjaft të ulëta për sa i takon të dhjetës më të ulët të të dhënave të matura në Gjermani. Vetëm 7% e të gjitha stacioneve të vëzhgimit të Deutscher Wetterdienst (Zyra Meteorologjike Gjermane) regjistrojnë të dhëna më të ulëta. Muaji më i thatë është tetori, shumica e reshjeve matet në qershor, ku stacionet e vëzhgimit mat 1.9 herë më shumë reshje se në tetor. Reshjet mezi diversifikohen dhe shpërndahen vazhdimisht gjatë gjithë vitit. Vetëm 17% e stacioneve vëzhguese matin devijimin vjetor më të ulët.
Beqir Kastrati- legjendë e arsimit kosovar
Beqir Kastrati- legjendë e arsimit kosovar libër me autor Ali Llunji dhe Abdullah Vokrri (red.). Botuar në Prishtinë nga Libri shkollor, në vitin 2001. Faqe 360.
Disku ndërvertebror
Një disk (ose fibrokërc intervertebral ) shtrihet midis rruazave ngjitur në kolonën vertebrale. Çdo disk formon një nyje fibrokartilaginoze (një simfizë ), për të lejuar lëvizje të lehtë të rruazave, për të vepruar si një ligament për të mbajtur rruazat së bashku dhe për të funksionuar si një amortizues për shtyllën kurrizore.
Struktura
. Anulus fibrosus përbëhet nga disa shtresa fibrokartilage të përbërë nga kolagjeni i tipit I dhe i tipit II. Lloji I është i përqendruar drejt skajit të unazës, ku siguron forcë më të madhe. Shtresat e forta mund t'i rezistojnë forcave shtypëse. Disku fijor ndërvertebror përmban bërthamën pulposus dhe kjo ndihmon për të shpërndarë presionin në mënyrë të barabartë në të gjithë diskun. Kjo parandalon zhvillimin e përqendrimeve të stresit të cilat mund të shkaktojnë dëme në rruazat e poshtme ose në tyre fundore. .
Ekziston një disk midis çdo çifti vertebrash,përveç segmentit të parë të qafës së mitrës, atlasit. Atlasi është një unazë rreth shtrirjes afërsisht në formë koni të boshtit (segmenti i dytë i qafës së mitrës). Boshti vepron si një shtyllë rreth së cilës atlasi mund të rrotullohet, duke lejuar që qafa të rrotullohet. Ka 23 disqe në shtyllën kurrizore të njeriut: 6 në rajonin e qafës së mitrës, 12 në rajonin e mesit të shpinës dhe 5 në pjesën e poshtme të shpinës.Disqet emërtohen nga trupi vertebral sipër dhe më poshtë.
Zhvillimi
Gjatë zhvillimit dhe në lindje, disqet vertebrale kanë njëfarë furnizimi vaskular në pllakat fundore të kërcit dhe anulus fibrosus.
Hapësira e diskut ndërvertebral
Hapësira e diskut ndërvertebral zakonisht përcaktohet në një fotografi me rreze X si hapësira midis rruazave ngjitur. Në pacientët e shëndetshëm, kjo korrespondon me madhësinë e diskut ndërvertebral.
Disku ndërvertebral funksionon për të ndarë rruazat nga njëra-tjetra dhe siguron sipërfaqen për xhelin që thith goditjet e bërthamës pulposus. Bërthama pulposus e diskut funksionon për të shpërndarë presionin hidraulik në të gjitha drejtimet brenda çdo disku ndërvertebral nën ngarkesa shtypëse.
.
Sundsvall
Sundsvall është qytet në provincën Medelpad, Suedi. Qyteti ka pasur 51,354 banorë më 2010.
Klima
Sundsvall ka klimë të butë. Temperatura më e lartë e cila është regjistruar ishte 33 °C më 26 korrik 1994. Temperatura më e ulët e cila është regjistruar ishte -33.6 °C më 31 dhjetor 1978.
Aeroporti
Aeroporti Sundsvall-Timrå ndodhet rreth 21 kilometra në veri të qytetit, 8 kilometra në lindje të Timrå dhe 32 kilometra në jug të Härnösand. Aeroporti është i njohur ndryshe si Midlanda.
Ura
Ura Sundsvall është 2,109 metra e gjatë dhe është ura e katërt më e gjatë në Suedi. Kjo urë është hapur për trafikë më 8 dhjetor 2014.
Beaulne-et-Chivy
Beaulne-et-Chivy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France.
Bazilika paleokristiane "Lagjja e Re"
Bazilika paleokristiane Lagjja e Re është një monument i trashëgimisë kulturore në Goricë e Madhe, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "368" më "09.12.2014".
Samadrexha (Therandë)
Samadrexhë është një vendbanim në komunën e Therandës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Vneshtar.
Historia
Shtrihet rreth 8 km në perëndim të Therandës, në një luginë të gjatë të kufizuar me kodra. Sipërfaqja: 1300 ha, 67 ari, 93 m. Familjet më kryesore që jetojnë sot në këtë vendbanim janë: Gashi, Krasniqi, Bugari, Bylygbashi, Hoti, Shala, Bytyçi, Morina, Musaj, Elshani, Hodaj, Spahiu etj. Është vendbanim i vjetër. Në këtë vendbanim ka gjurmë të antikitetit. Në veri të fshtatit, në vendin "Pazhik" janë zbuluar disa kafka dhe kocka gjymtyrësh. Ajo mund të ketë qenë Pazhoku-ilir; Gjatë ndërtimit të xhamisë së fshatit, nga kroi i fshatit është marrë një gurë i cili është vënë në murin e xhamisë ku në të është e gdhendur një shuplakë dore dhe një figurë në formë të rrumbullakët në formë kulaçi. Gjithashtu në oborrin e xhamisë deri vonë ka qendruar një gurë i gdhendur në formë harku në të cilin janë lexuar katër shkronja - PORT. që supozohet të ketë qenë gurë i ndonjë Portali. Në vendin e quajtur Verlishta, rreth 2 km në veriperëndim të fshatit janë vërejtur tjegulla të rrafshta të trashsisë 3 cm. Edhe në vende të tjera vërehen tjegulla, tulla etj. Në juglindje të fshatit gjendet një vend i ngritur që populli e quan me emrin Tuma. Mendohet se mund të jetë një varrezë ilire.
Mikrotoponimet më karakteristike: Guri, Skiara (skaj arave), Miqeshme, Miara (mbi ara), Shkozë, Pojatishtë, Markallaza etj. Përmendet me emrin Sllamodrava në kartën e Stefan Nemanjës të vitit 1198 dhe me emrin Slamodrazha në kartën e mbretit Millutin dhuruar më 1282-1298 dhe vërtetuar më 1302 manastirit të Hilandarit. Në vitin 1327 këtë dhuratë e vërteton edhe Stefan Deçani. Po ashtu edhe në Librin e kujtimeve të manastirit të Shën Trinës afër Mushtishtit i cili ka filluar të mbahet prej vitit 1465 përmenden banorët e këtij fshati. Me emrin Sllamoderzha përmendet në defterin kadastral të Sanxhakut të Prizrenit të vitit 1591 dhe kishte 51 shtëpi me bashtina, 9 beqarë e 3 çifte. Me emrin Sllamodraxha është e regjistruar në sallnainet e Vilajetit të Kosovës të.vitit 1893 (1311 h), të vitit 1896 (1314 h) dhe të vitit 1900 (1318 h).
Pas mbarimit të Luftës së Dytë Botërore tre antikomunistë nga ky fshat me familje migrojnë në Australi, ndërsa dy familje në yitin 1956 u shpërngulën në Maqedoni.
Demografi
Fshati para agresionit të fundit serb në vitin 1998-99 kishte rreth 450 shtëpi me rreth 4820 banorë shqiptarë. Gjatë ofensivave serbe në gusht 1998, mars e maj 1999 u dogjën 419 shtëpi, 30 objekte afariste dhe 386 objekte tjera përcjellëse (oda, shtëpi zjarri, pleme etj.). U dogjën e u shkatërruan 2 objekte shkollore, 1 bibliotekë shkollore me 10.000 ekzemplarë, 2 mullinj elektrik dhe një mulli me ujë, 6 punëtori zejtare, janë minuar e shkatërruar dy minaret e xhamisë të ndërtuar në vitin 1802, një pjesë e ambulancës e djegur dhe e demoluar. I tërë dokumentacioni i shkollës është djegur. Janë djegur mbi 70 biblioteka private me mbi 25.000 ekzemplarë. Në mbrojtje të atdheut dhanë jetën 12 luftëtarë të UÇK-së. U vranë 23 meshkuj të moshës 17-76 vjeçare. Tre persona janë të humbur. Deri me tani janë gjetur dy varreza masive. Me 25 mars 1999 popullata u shpërngul në Shqipëri, pas qëndrimit një kohë nëpër disa fshatra të tjera. Tetë familje mbesin nëpër male. Këtu vepruan edhe disa njësi ushtarake të Z.O. të Pashtrikut. Sipas shënimeve të Kuvendit Komunal në vitin 2000 kishte mbi 5000 banorë.
Azay-sur-Indre
Azay-sur-Indre është një komunë në Francë. Azay-sur-Indrebën pjesë në departamentin Indre-et-Loire të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 381 banorë (regjistrimi 2009) dhe sipërfaqe 13.89 km².
Isa Boletini-Luani kosovar : poezi
Isa Boletini-Luani kosovar : poezi me autor Nijazi Sulça. Botuar në Ankara, në vitin 2005. Faqet e broshurës 32.
Herpestes
Herpestes është një gjini brenda familjes mongoze Herpestidae. Ai është gjini e tipit të familjes dhe përbëhet nga dhjetë specie që jetojnë , me një numër të madh nënspeciesh , dhe një specie të zhdukur.
Emri shkencor Herpestes u propozua nga Johann Karl Wilhelm Illiger në 1811.
Batalioni kosovar i rinisë : 1944-1945 : (monografi)
Batalioni kosovar i rinisë : 1944-1945 : monografi me autor Muharrem Bajrami dhe Mehmet Halimi (red.). Botuar në Gjilan nga "Kurora", në vitin 2006. Faqet e librit 346. ISBN 9951-449-15-8
Industria e verës
Kultura e kultivimit të rrushit dhe verës ka një traditë të gjatë në Kosovë. Gjatë "ditëve të lavdishme" të saj, industria e verës përfitoi nga 9,000 hektar vreshta, i ndarë në dy pronësi; në pronësi private dhe publike, si dhe kryesisht u përhap në pjesën jugore dhe perëndimore të Kosovës. Pjesa më e madhe e prodhimit të verës ishte për eksport. Në vitin 1989, eksportet nga objekti i Rahovecit arritën në 40 milionë litra dhe kryesisht u shpërndanë në tregun gjerman.
Manastiri i Batalhas
Manastiri i Batalhas (Mosteiro da Batalha), fjalë për fjalë Manastiri i Betejës, është një manastir domenikane në famullinë civile të Batalha, në rrethin e Leirisë, në Rajonin Qendror të Portugalisë. Fillimisht dhe i njohur zyrtarisht, si Manastiri i Shën Marisë së Fitores (Mosteiro de Santa Maria da Vitória), u ndërtua në përkujtim të Betejës së Aljubarrota të vitit 1385 dhe do të shërbejë si kisha varrimi të mbretërve portugezë të shekullit të 15-të, të dinastisë Aviz. Ky është një nga shembujt më të mirë dhe origjinalë të arkitekturës gotike të vonshme në Portugali, e ndërthurur me stilin manuelinë.
Historia
majtas|parapamje|280x280px|Manastiri i Santa Maria da Vitória. Manastiri u ndërtua për të falënderuar Virgjërën Mari për fitoren portugeze mbi Kastilianët në betejën e Aljubarrota në vitin 1385, duke përmbushur një premtim të Mbretit John I të Portugalisë. Beteja i dha fund krizës 1383-85.
U deshën rreth një shekulli për të ndërtuar, duke filluar në 1386 dhe duke përfunduar rreth vitit 1517, që përfshin mbretërimin e shtatë mbretërve. U deshën përpjekjet e pesëmbëdhjetë arkitektëve (Mestre das Obras da Batalha), por për shtatë prej tyre titulli nuk ishte më shumë se një titull nderi i dhuruar. Ndërtimi kërkonte një përpjekje të madhe, duke përdorur burime të jashtëzakonshme të burrave dhe materialeve. Teknika të reja dhe stile artistike, të panjohura deri tani në Portugali, u vendosën. djathtas|parapamje|280x280px|Salla e manastirit të manastirit. Puna filloi në 1386 nga arkitekti portugez Afonso Domingues i cili vazhdoi deri në 1402. Ai e hartoi planin dhe shumë nga strukturat në kishë dhe në manastir janë veprimi i tij. Stili i tij ishte në thelb Gotike Rayonant, megjithatë ka ndikime nga Periudha Perpendikulare Angleze. Ka ngjashmëri me fasadën e York Minster dhe si dhe disa pjesë të tjera me katedralen Canterbury.
Ai u pasua nga Huguet nga 1402 në 1438. Ky arkitekt, i cili me gjasë kishte origjinë katalunase, paraqiti stilin e stilit gotik Flamboyant. Kjo manifestohet në fasadën kryesore, në kupolën katror, në Faltoren e Themeluesit, në strukturën themelore të Kishave të Papërsosura dhe në skajet veriore dhe lindore të manastirit kryesor. Ai ngriti lartësinë e sallës në 32.46 m. Duke ndryshuar përmasat që ai bëri, brendësia e kishës duket edhe më e ngushtë. Ai gjithashtu përfundoi transeptin, por vdiq para se të mund të përfundojë Faltorja e Papërsosur. majtas|parapamje|280x280px|Pamje anësore e manastirit dhe statujës së Nuno Álvares Pereira. Gjatë sundimit të Afonso V të Portugalisë, arkitekti portugez Fernão de Évora vazhdoi ndërtimin midis vitit 1448 dhe 1477. Ai shtoi katedralen e Afonso V. Ai u pasua nga arkitekti Mateus Fernandes i Vjetri në periudhën 1480-1515. Ky mjeshtër i stilit Manueline punoi në portalin e Kishës së Papërsosur. Së bashku me të famshmin Diogo Boitac ai realizoi vizatimet e arkadave në Claustro Real. Puna në manastir vazhdoi në sundimin e Gjonit III të Portugalisë me shtimin e tribunës së Rilindjes (1532) nga Joao de Castilho. Ndërtimi ndaloi, kur mbreti vendosi të vinte të gjitha përpjekjet e tij në ndërtimin e Manastirit Jerónimos në Lisbonë.
Tërmeti i vitit 1755 bëri disa dëme, por dëme shumë më të mëdha u shkaktuan nga trupat napoleonike të Marshall Massenës, që e shkarkuan dhe dogjën kompleksin në 1810 dhe 1811. Kur Dominikanët u dëbuan nga kompleksi më 1834, kisha dhe manastiri u braktisën Dhe u la të bjerë në rrënojat.
Konventa Batalha u shtua në 1983 nga UNESCO në listën e saj të vendeve të Trashëgimisë Botërore.
Arkitektura
djathtas|parapamje|227x227px|Detaj i portalit kryesor me tympanum dhe archivolts djathtas|parapamje|227x227px|Nave dhe kori Manastiri qëndron larg nga të gjithë qytetin, dhe ndonëse disa nuk e pëlqejnë vendosjen e hoteleve të reja nga ana e saj, ata gjithmonë mund të shijojnë shtëpitë interesante të shekullit të 18-të, dritaret "gijotinë" dhe portalin madhështor Manueline të kishës kryesore. Kjo është një nga pjesët më interesante të arkitekturës gotike dhe Manueline brenda vendit.
Manastiri i zbukuruar është ndërtuar me gurë gëlqerorë nga Porto de Mós, që janë bërë okër të verdhë gjatë kohës. Ajo ka një stil origjinal portugez, një përzierje e arkitekturës gotike rayonnant dhe flamboyant të kombinuar me elementë të fuqishëm të Perpendikularit Anglez, që i gjen paralelisht në disa vende në Evropë. Ashtu si me të gjitha kishat dominikane, kjo kishë nuk ka kullë të kambanës.
Folklor kosovar. V.1 : Epika historike
'''Folklor kosovar. V.1 : Epika historike''' me autorë Qemal Haxhihasani, Agron Xhagolli. Botuar në Tiranë nga Akademia e Shkencave, në vitin 1985. Faqet e librit 559.
Dieupental
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Erjon Kastrati
Erjon Kastrati (lindi më 30 Dhjetor 1994) basketbollistë kosovarë i cili luan si swingman për skuadrën sllovene KK Olimpija. Kastrati luan gjithashtu për kombëtaren kosovare.
Hausjärvi
Hausjärvi (Hausjärven kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Tavastia Proper.
Quinssaines
Quinssaines është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Quinssaines ka një popullsi prej 1430 banorë dhe sipërfaqe 25.37 km², me një dendësi prej 56 banor/km².
Slayer
Slayer është një bend i muzikës thrash metal, i formuar në Huntington Park, California, USA, në vitin 1981, nga Jeff Hanneman e Kerry King. Slayer llogariten si një prej grupeve thrash metal të "katërshes së madhe", bashkë me Metallica, Anthrax dhe Megadeth.
Diskografia
{|
Binjaku dixhital
Një binjak dixhital është një kopje dixhitale e një entiteti fizik të gjallë ose jo të gjallë. Binjaku dixhital i referohet një kopje dixhitale të aktiveve fizike potenciale dhe aktuale ( binjake fizike), proceseve, njerëzve, vendeve, sistemeve dhe pajisjeve që mund të përdoren për qëllime të ndryshme. Përfaqësimi dixhital siguron si elementet ashtu edhe dinamikën se si funksionon dhe jeton një pajisje e Internetit të Gjërave (IoT) përgjatë ciklit të saj të jetës. Përkufizimet e teknologjisë së binjakeve dixhitale të përdorura në kërkimet paraprake theksojnë dy karakteristika të rëndësishme. Së pari, secili përkufizim thekson lidhjen midis modelit fizik dhe modelit përkatës virtual ose homologut virtual. Së dyti, kjo lidhje vendoset duke gjeneruar të dhëna në kohë reale duke përdorur sensorë. Koncepti i binjakut dixhital mund të krahasohet me koncepte të tjera të tilla si mjedise ndër-realitet ose hapësira të përbashkëta dhe modele pasqyre, të cilat synojnë, në përgjithësi, të sinkronizojnë një pjesë të botës fizike (p.sh., një objekt ose vend) me përfaqësimin kibernetik (i cili mund të jetë një abstraksion i disa aspekteve të botës fizike).
Jorge Alessandri
Jorge Alessandri Rodríguez (19 maj 1896 – 31 gusht 1986) ishte President i Kilit nga viti 1958 deri në 1964 dhe ishte kandidat kilian i djathtë në zgjedhjet vendimtare presidenciale të vitit 1970, të cilat ai humbi ndaj Salvador Allende. Ai ishte djali i Arturo Alessandri, i cili ishte president nga viti 1920 deri në 1925 dhe përsëri nga viti 1932 deri në 1938.
Vitet e hershne
upright|left|parapamje|Portreti zyrtar i Jorge Alessandri Jorge Alessandri lindi në Santiago. Ai studioi në Instituto Nacional General José Miguel Carrera, shkollën e mesme publike prestigjioze të Santiagos dhe Universitetin e Kilit, dhe pasi u diplomua në 1919 punoi atje si pedagog. Pas rënies së republikës parlamentare, ai jetoi në mërgim evropian me prindërit e tij nga 1924–1925, por u kthye në tokën e tij të lindjes ku u zgjodh në parlament si i pavarur nga një zonë elektorale e Santiago në vitin 1926.
Ai u tërhoq nga jeta publike në vitin 1932 për t'u përqëndruar në interesat e biznesit, duke u bërë president i bankës së hipotekave, Caja de Crédito Hipotecario deri në vitin 1938 dhe duke drejtuar Kompaninë e Prodhimit të Letrës dhe Kartonit. Nga viti 1944 deri në 1947, ai ishte kryetar i konfederatës së punëdhënësve kilian.
Kthimi në politikë
Vitet e para të presidencës së Gabriel González u shënuan nga trazira serioze midis mbështetësve të majtë dhe të djathtë dhe më 2 gusht 1947 González emëroi një kabinet të oficerëve ushtarakë dhe të pavarur në një përpjekje të supozuar për të depolitizuar situatën. Alessandri u emërua Ministër i Financave, ku ai riorganizoi sistemin e administratës dhe ndoqi një program rigoroz të kursimit.
Në vitin 1950, ai kishte rivendosur rendin në financat publike dhe kishte kontrolluar inflacionin. Sidoqoftë, ngrirja e tij e shpërblimit të sektorit publik gradualisht çoi në trazira më të mëdha industriale. Punonjësit e sektorit publik dolën në grevë në fund të janarit 1950, i cili u kthye me shpejtësi në një opozitë të gjerë kundër politikave ekonomike të qeverisë. Së bashku me pjesën tjetër të kabinetit, Alessandri dha dorëheqjen më 3 shkurt dhe u kthye në rolin e tij si president i konfederatës së punëdhënësve.
Senati dhe presidenca
upright|parapamje|Jorge Alessandri gjatë presidencës së tij Në vitin 1956, party Liberale e zgjodhi atë si një kandidat për një vend të Senatit të Santiagos, të cilin ai e fitoi me një shumicë të konsiderueshme më 1957. Sidoqoftë, Alessandri u pa si mjaft konservator nga Partia Liberale, dhe në fund ajo ishte krahu i moderuar i party Konservatore e cila siguroi pozicionin e tij si një kandidat i pavarur për presidencën, me fushatën e tij drejtuar ekspertizës së tij ekonomike.
Në mars 1958, ai nxori kandidatin e majtë të bashkuar për presidencën, Salvador Allende me 32.2% në 28.5%, me demokratin e krishterë Eduardo Frei Montalva që votonte 20.5%. Në rast se asnjë kandidat nuk siguron shumicën e përgjithshme të votave të popullit, zgjedhja e presidentit ra në Kongres, i cili zgjodhi siç duhet Alessandri, i cili kishte një koalicion të kongresistëve të Konservatorëve, Liberalëve dhe Partisë Radikale pas tij.
Alessandri fillimisht u përqëndrua, në mënyrë të çuditshme, në çështjet ekonomike, veçanërisht në kontrollimin e inflacionit dhe balancimin e buxhetit të shtetit, dhe ai liberalizoi regjimin tarifor të Kilit. Sidoqoftë, ai përsëri ngriu pagat e sektorit publik, duke lëshuar trazira të përhapura industriale.