cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karli III i Mbretërisë së Bashkuar
Si Princ i Uellsit, Karli ndërmerr detyra zyrtare në emër të mbretëreshës dhe sferave të Commonwealth. Karli themeloi The Prince's Trust më 1976, sponsorizon organizatat bamirëse The Prince, dhe është një mbrojtës, president dhe një anëtar i mbi 400 bamirësive dhe organizatave të tjera. Si një ambientalist, ai ngrit ndërgjegjësimin për bujqësinë organike dhe ndryshimet klimatike, e cila i ka fituar atij çmime dhe njohje nga grupet mjedisore. Mbështetja e tij për mjekësinë alternative, përfshirë homeopatinë, është kritikuar nga disa në komunitetin e mjekësisë, dhe pikëpamjet e tij për rolin e arkitekturës në shoqëri dhe ruajtjen e ndërtesave historike kanë marrë vëmendje të konsiderueshme nga arkitektët britanikë dhe kritikët e dizajnit. Që nga viti 1993, Karli ka punuar në krijimin e Poundbury, një qytet i ri eksperimental, bazuar në preferencat e tij. Ai është gjithashtu një autor dhe bashkautor i një numri librash.
Jeta e hershme dhe arsimimi
Çarls lindi në Pallatin Buckingham në Londër gjatë mbretërimit të gjyshit të tij të nënës, Xhorxh VI, më 14 nëntor 1948, në 9:14 pasdite (GMT), fëmija i parë i Princeshës Elizabetë, Dukeshës së Edinburgut dhe Princit Filip, Dukës së Edinburgut dhe nipi i parë i Mbretit Xhorxh VI dhe Mbretëreshës Elizabetë. Ai u pagëzua në Sallën e Muzikës së pallatit nga Kryepeshkopi i Canterbury, Geoffrey Fisher, më 15 dhjetor 1948. Vdekja e gjyshit të tij dhe pranimi i nënës së tij si Mbretëresha Elizabeta II më 1952 e bëri Çarlsin trashëgimtar të saj. Si djali i madh i monarkut, ai mori automatikisht titujt Duka i Cornwall, Duka i Rothesay, Earl of Carrick, Baron of Renfrew, Lordi i Ishujve dhe Princi dhe Stjuard i Madh i Skocisë. Çarls mori pjesë në kurorëzimin e nënës së tij në Westminster Abbey më 2 qershor 1953. majtas|parapamje| Princi Çarls me prindërit dhe motrën e tij në tetor 1957
Princi i Uellsit
Charles u bë Princi i Uellsit dhe Earl i Chester më 26 korrik 1958, megjithëse investimet e tij nuk u mbajtën deri më 1 korrik 1969, kur u kurorëzua nga nëna e tij në një ceremoni televizive të mbajtur në Caernarfon Castle. Ai zuri vendin e tij në Shtëpinë e Lordëve në vitin 1970, dhe ai mbajti fjalimin e vajzave të tij në qershor 1974, anëtari i parë mbretëror që foli nga dyshemeja që nga e ardhmja Edward VII më 1884. Ai foli përsëri më 1975. Çarls filloi të marrë më shumë detyra publike, duke themeluar The Prince's Trust më 1976, dhe udhëtoi për në Shtetet e Bashkuara më 1981. Në mesin e viteve 1970, princi shprehu një interes për të shërbyer si Guvernator-Gjeneral i Australisë, me sugjerimin e kryeministrit Australian Malcolm Fraser, por për shkak të mungesës së entuziazmit publik asgjë nuk erdhi nga propozimi. Çarls pranoi vendimin, nëse jo pa ndonjë keqardhje; ai tha: "Pra, çfarë doni të mendoni kur jeni gati të bëni diçka për t'ju ndihmuar dhe ju është thënë thjesht se nuk jeni i kërkuar?"
Detyrat zyrtare
Në vitin 2008, The Daily Telegraph e përshkroi Çarls si "anëtarin më të zellshëm të familjes mbretërore". Ai kreu 560 angazhime zyrtare në vitin 2008, 499 më 2010, dhe mbi 600 më 2011. parapamje| Princi i Uellsit u takua me Presidentin e SHBA [[Richard Nixon në Zyrën Ovale për një vizitë zyrtare në Shtetet e Bashkuara në korrik 1970. ]] Në vitin 2010, Çarls e përfaqësoi Mbretëreshën në ceremoninë e hapjes së Lojërave të Komonuelthit 2010 në Delhi, Indi. Ai merr pjesë në ngjarje zyrtare në Mbretërinë e Bashkuar në mbështetje të vendeve të Commonwealth, të tilla si shërbimi përkujtimor i tërmetit Christchurch në Westminster Abbey më 2011. Nga 15 deri më 17 nëntor 2013, ai e përfaqësoi Mbretëreshën për herë të parë në një Takim të Kryetarëve të Komonuelthit të Qeverisë, në Colombo, Sri Lanka. parapamje| Çarls me Mbretëreshën, [[Theresa May, Donald Trump dhe udhëheqësit e tjerë të botës për të shënuar 75 vjetorin e D-Day më 5 qershor 2019 ]]
Shëndeti
Më 25 mars 2020, Çarls testoi pozitiv për COVID-19, në mesin e pandemisë së COVID-19 pasi tregoi simptoma të lehta për ditë të tëra. Ai dhe Camilla më pas u izoluan në rezidencën e tyre në Birkhall. Camilla gjithashtu u testua, por pati një rezultat negativ. Clarence House deklaroi se ai tregoi simptoma të lehta por "mbetet në shëndet të mirë". Ata më tej deklaruan, "Nuk është e mundur të përcaktohet se nga kush princi kapi virusin për shkak të numrit të madh të angazhimeve që ai kreu në rolin e tij publik gjatë javëve të fundit". Disa gazeta ishin kritike që Çarls dhe Camilla u testuan menjëherë në kohën kur disa mjekë, infermierë dhe pacientë të NHS nuk kishin qenë në gjendje të testohen në mënyrë të shpejtë. Më 30 mars 2020, Clarence House njoftoi se Çarls ishte shëruar nga virusi, dhe ai ishte jashtë izolimit shtatëditor të këshilluar nga qeveria pasi u këshillua me mjekun e tij. Dy ditë më vonë, Çarls deklaroi në një video se ai do të vazhdojë të praktikojë izolimin dhe distancën sociale.
Trajnimi ushtarak dhe karriera
Çarls shërbeu në Forcën Ajrore Mbretërore dhe, duke ndjekur gjurmët e babait të tij, gjyshit dhe dy prej gjyshërve të tij, në Marinën Mbretërore. Gjatë vitit të tij të dytë në Kembrixh, ai kërkoi dhe mori trainim të Forcës Ajrore Mbretërore. Më 8 mars 1971, ai fluturoi vetë në Royal Air Force College Cranwell për të trajnuar si një pilot avioni. Pas paradës së kaluar atë shtator, ai filloi një karrierë detare dhe u regjistrua në një kurs gjashtë javor në Royal Naval College Dartmouth. Ai më pas shërbeu në shkatërruesin me raketë të udhëzuar HMS  Norfolk (1971–1972) dhe frigatët HMS  Minerva (1972-1973) dhe HMS  Jupiter (1974). Më 1974, ai u kualifikua si një pilot i helikopterit në RNAS Yeovilton, dhe më pas iu bashkua 845 Naval Air Squadron, që vepron nga HMS  Hermes.
Më 9 shkurt 1976, Çarls mori komandën e minierës bregdetare HMS Bronington për dhjetë muajt e tij të shërbimit aktiv në marina. Ai mësoi të fluturonte në një trainer bazë pilot Chipmunk, një trainer jet BAC Jet Provost dhe një trainer me shumë motorë Beagle Basset; ai pastaj fluturonte rregullisht aeroplanët Hawker Siddeley Andover, Westland Wessex dhe BAe 146 të Fluturimit të Mbretëreshës derisa ai hoqi dorë nga fluturimi pasi rrëzoi BAe 146 në Hebrides më 1994.
Nirmala Joshi
Jeta dhe karriera
Nirmala Joshi, née Kusum, lindi në 23 korrik 1934 në një familje Brahmin si më i madhi i dhjetë fëmijëve në fshatin Regmi, Syangja, Nepal. Babai i saj ishte një oficer i Ushtrisë Indiane Britanike deri në pavarësinë e kombit në 1947. Kur ishte një vjeç, babai i saj e solli familjen në Indi. Megjithëse familja ishte hindu, ajo ishte arsimuar nga misionarë të krishterë në malin Carmel, Hazaribag. Në atë kohë, ajo mësoi për punën e Nënë Terezës dhe donte të ndahej në atë shërbim. Ajo shpejt u kthye në katolicizëm dhe u bashkua me Misionarët e Bamirësisë, themeluar nga Nënë Tereza. Joshi mbaroi një diplomë master në Shkencë Politike dhe më pas vazhdoi të sigurojë një diplomë doktorature për drejtësi nga Universiteti i Kalkutës. Ajo ishte një nga Motrat e para të institutit që drejtoi një mision të huaj kur shkoi në Panama. Në 1976, Joshi filloi degën soditëse të Misionarëve të Bamirësisë dhe mbeti në krye të saj deri në vitin 1997, kur u zgjodh për të pasuar Nënë Terezën si Gjeneral Suprem i institutit.
Qeveria e Indisë i dhuroi Padma Vibhushan, çmimin e dytë më të lartë civil, në Motrën Joshi në Ditën e Republikës (26 Janar) 2009 për shërbimet e saj ndaj kombit. Mandati i saj si Gjenerale Superiore mbaroi në 25 Mars 2009, dhe u pasua nga motra e lindur gjermane, Mary Prema Pierick.
Vdekja
Joshi vdiq në 25 qershor 2015 në Kolkata nga një sëmundje e zemrës. Shumë udhëheqës të Indisë shprehën ngushëllimet e tyre në media, duke përfshirë Kryeministrin Narendra Modi dhe Kryeministren e Bengalit Perëndimor Mamata Banerjee.
Kanonizimi
Kanonizimi ose Kononizmi, në kuptimin e tij më të saktë historik, i referohet një deklarate papale që besimtarët katolikë mund të nderojnë një anëtar të veçantë të vdekur të kishës. Papët filluan të bënin dekrete të tilla në shekullin e dhjetë. Deri në atë pikë, peshkopët lokalë qeverisnin nderimin e burrave dhe grave të shenjta brenda dioqezave të tyre; dhe mund të ketë pasur, për ndonjë shenjtor të veçantë, asnjë dekret zyrtar fare. Në shekujt pasues, procedurat u rregulluan gjithnjë e më shumë dhe papët filluan ta kufizonin vetveten për të drejtën për të shpallur dikë një shenjt katolik. Në përdorimin bashkëkohor, termi kuptohet se i referohet aktit me të cilin çdo kishë krishtere deklaron se një person që ka vdekur është një shenjt, me anë të së cilës deklaratë personi përfshihet në listën e shenjtorëve të njohur, të quajtur "kanun". Sot, Kisha Ortodokse Lindore, Kisha Ortodokse Orientale dhe Bashkësia Anglikane flasin për shenjtorë "të kanonizuar", përveç Kishës Katolike Romake. parapamje|Ikona e [[Çipriani i Kartagjenës|Shën Çiprianit të Kartagjenës, i cili nxiti zell në procesin e kanonizimit]]
Zhvillimi historik
Kanuni i Mashës Romake Rite përmban vetëm emrat e dëshmorëve, së bashku me atë të Virgjëreshës Mëri të Bekuar dhe që nga viti 1962, atë të Shën Jozefit bashkëshorti të saj.
Sidoqoftë, deri në shekullin e katërt, " rrëfimtarët " — njerëz që kishin rrëfyer besimin e tyre jo duke vdekur, por me fjalë dhe jetë - filluan të nderohen publikisht. Shembuj të njerëzve të tillë janë Shën Hilarion dhe Shën Ephrem Sirian në Lindje, dhe Shën Martin i Tursit dhe Shën Hilariusi në Perëndim. Emrat e tyre u futën në vargjet, listat e shenjtorëve u nderuan në mënyrë të qartë në liturgji, dhe varret e tyre u nderuan në mënyrë të njëjtë si ato të dëshmorëve. Meqenëse dëshmitari i jetës së tyre nuk ishte aq i qartë si ai i dëshmorëve, ata u nderuan publikisht vetëm me miratimin nga peshkopi vendas. Ky proces shpesh quhet "kanonizim lokal".
Ky miratim u kërkua edhe për nderimin e një dëshmori të njohur. Në historinë e tij të herezisë Donatiste, Shën Optatus rrëfen se në Kartagjenë një matron katolik, i quajtur Lucilla, pësoi censurimet e Kishës për shkak se kishte puthur reliktet e një dëshmori të njohur, pretendimet e të cilit për martirizim nuk ishin vërtetuar juridikisht. Dhe Shën Kipiani (vdiq në 258) rekomandoi që të vëzhgohej më shumë kujdes në hetimin e pretendimeve të atyre që u tha se kishin vdekur për besim. Të gjitha rrethanat që shoqëronin martirizimin duhej të merreshin në pyetje; besimi i atyre që vuajtën dhe motivet që i gjallëruan ata duhej të ekzaminoheshin me rigorozitet, në mënyrë që të parandalohej njohja e personave të pambrojtur. Provat u kërkuan nga të dhënat gjyqësore të gjykimeve ose nga njerëzit që kishin qenë të pranishëm në gjykime.Augustini i Hippo (vdiq në 430) tregon për procedurën që u ndoq në ditën e tij për njohjen e një dëshmori. Peshkopi i dioqezës në të cilën u bë martirizmi ngriti një proces kanonik për kryerjen e hetimit me ashpërsinë më të madhe. Aktet e procesit iu dërguan ose mitropolitanit ose primitit, i cili shqyrtoi me kujdes shkakun, dhe, pas konsultimit me peshkopët e tepërt, deklaroi nëse i ndjeri ishte i denjë për emrin e 'dëshmorit' dhe nderimit publik.
Megjithëse jo “kanonizimet” në kuptimin e ngushtë, akteve të njohjes zyrtare, siç është ngritja e një altari mbi varrin e shenjtorit ose transferimi i relikteve të shenjtorit në një kishë, u paraprinë nga hetimet zyrtare për shenjtërinë e jetës së personit dhe mrekullitë i atribuohet ndërmjetësimit të atij personi.
Aktet e tilla të njohjes së një shenjtori ishin autoritare, në kuptimin e rreptë, vetëm për provincën dioqeze ose kishtare për të cilën u nxorën, por me përhapjen e famës së një shenjtori, shpesh pranoheshin edhe diku tjetër.
Bashkësia Anglikane
Kisha e Anglisë, Kisha Nënë e Bashkimit Anglikan, e kanonizoi Charles I si një shenjt, në Convocations of Canterbury dhe York të 1660.
Natyra
Në Kishën Katolike, si kishat latine ashtu edhe ato përbërëse Lindore, akti i kanonizimit i rezervohet Selisë Apostolike dhe ndodh në përfundim të një procesi të gjatë që kërkon prova të gjera që kandidati për kanonizim jetoi dhe vdiq në një mënyrë kaq shembullore dhe të shenjtë që ata janë të denjë për t'u njohur si një shenjtor. Njohja zyrtare e shenjtërisë së Kishës nënkupton që personi tani është në Parajsë dhe se ata mund të thirren publikisht dhe përmenden zyrtarisht në liturgji të Kishës, përfshirë këtu në Litaninë e Shenjtorëve.
Në Kishën Katolike, kanonizimi është një dekret që lejon nderimin universal të shenjtorit në liturgjinë të Ritit Romak. Për leje për të nderuar thjesht lokalisht, nevojitet vetëm forcim.
Procedura para rezervimit në Selinë Apostolike
Për disa shekuj Peshkopët, ose në disa vende vetëm Primatët dhe Patriarkët, mund tu jepnin dëshmorëve dhe rrëfimtarëve nderin kishtar publik; Sidoqoftë, një nder i tillë ishte dekretuar vetëm për territorin lokal, mbi të cilin dhënësit kishin juridiksion. Vetëm pranimi i kultit nga Papa e bëri atë kultin universal, sepse ai vetëm mund të sundojë Kishën Universale Katolike. Abuzimet, sidoqoftë, përfshijnë këtë disiplinë, si dhe për indekretimet e zjarrtë popullore për neglizhencën e disa peshkopëve për të kërkuar në jetën e atyre që ata lejuan të nderohen si shenjtorë.
Në Perëndimin Mesjetar, Selia Apostolike iu kërkua të ndërhynte në çështjen e kanonizimeve për të siguruar vendime më autoritative. Kanonizimi i Shën Udalric, Peshkopi i Augsburg nga Papa Gjon XV në 993 ishte shembulli i parë i padyshimtë i kanonizimit papal të një shenjtori nga jashtë Romës që u shpall i denjë për nderim liturgjik për të gjithë kishën. Disa historianë pohojnë më tej se kanonizimi i parë papal ishte i Shën Swibert nga Papa Leo III në 804.
Pas kësaj, rekursi për gjykimin e Papës ndodhi më shpesh. Në fund të shekullit të njëmbëdhjetë, Papët filluan të pohojnë të drejtën e tyre ekskluzive për të autorizuar nderimin e një shenjtori kundër të drejtave më të vjetra të peshkopëve për ta bërë këtë për dioqezat e tyre dhe rajonet. Prandaj, Papët dekretuan që virtytet dhe mrekullitë e personave të propozuar për nder të publikut duhen ekzaminuar në këshilla, më saktësisht në këshillat e përgjithshëm. Papa Urban II, Papa Calixtus II dhe Papa Eugene III iu bindën kësaj disipline.
Rezervimi ekskluziv i Selisë Apostolike
parapamje|majtas|[[Piu II kanonizon Katerinën e Sienës]] Hugh de Boves, Kryepeshkopi i Rouen, kanonizoi Walter të Pontoises, ose Shën Gaultier, në 1153, shenjtori i fundit në Evropën Perëndimore për t'u kanonizuar nga një autoritet tjetër përveç Papës : "Rasti i fundit i kanonizimit nga një metropolit thuhet se ka qenë ai i Shën Gaultier, ose Gaucher, [A] bbot i Pontoise, nga Kryepiskopi i Rouen. Një dekret i Papës Aleksandri III [në] 1170 i dha prerogativën opesë [P] që këtej e tutje, për sa i përket Kishës Perëndimore. ” Në një dekret të vitit 1173, Aleksandri III qortoi disa peshkopë për lejimin e nderimit të një njeriu, i cili u vra thjesht ndërsa ishte i dehur, i nderuar nderimi i burrit, dhe më në mënyrë të konsiderueshme dekretoi se "prandaj nuk do të mendoni ta nderoni atë në të ardhmen; sepse, edhe nëse mrekullitë janë punuar përmes tij, nuk është e lejueshme që ju të nderoni atë si një shenjt pa autoritetin e Kishës Katolike ". Teologët nuk pajtohen për sa i përket importit të plotë të dekretit të Papës Aleksandër III : ose u krijua një ligj i ri, me këtë rast Papa atëherë për herë të parë rezervoi të drejtën e rrahjes ndaj vetvetes, ose u konfirmua një ligj ekzistues.
Sidoqoftë, procedura e filluar nga dekreti i Papës Aleksandër III u konfirmua nga një dem i Papës Innocent III lëshuar me rastin e kanonizimit të Cunigunde të Luksemburgut në 1200. Demi i Papës Innocent III rezultoi në hetime gjithnjë e më të hollësishme në Selinë Apostolike në lidhje me kanonizimet. Për shkak se dekretimi i Papës Aleksandër III nuk i dha fund të gjitha polemikave dhe disa peshkopë nuk e bindën atë aq sa konsideronte rrahje, të drejtën e së cilës ata me siguri kishin poseduar deri më tani, Urban VIII lëshoi letrën apostolike Caelestis Hier Jeruzalemi cives të 5 korrikut 1634 që i rezervohej ekskluzivisht Selisë Apostolike edhe të drejtën e tij të lashtë të kanonizimit dhe atë të mashtrimit. Ai më tej rregulloi të dyja këto akte duke lëshuar shërbesën e tij Decreta në beatificatione et canonizatione Sanectorum më 12 mars 1642.
Që nga viti 1983
Kushtetuta apostolike Divinus Perfectionis Magister e Papës Gjon Pali II i 25 Janarit 1983 dhe normat e lëshuara nga Kongregacioni për Kauzat e Shenjtorëve në 7 shkurt 1983 për zbatimin e kushtetutës në dioqeza, vazhdoi thjeshtimin e procesit të filluar nga Papa Paul VI. Në kundërshtim me besimin popullor, reformat nuk e eliminuan zyrën e Promovuesit të Besimit (Latinisht: Promotor Fidei ), i njohur gjerësisht si " avokati i Djallit ", zyra e të cilit është të vërë në dyshim materialin e paraqitur në favor të kanonizimit. Reformat kishin për qëllim të zvogëlonin natyrën kundërshtare të procesit. Në Nëntor 2012 Benedikti XVI emëroi Imzot Carmello Pellegrino si Promovues të Besimit.
Kënaqësia e kushteve të zbatueshme lejon rrahjen, e cila më pas i dhuron të besuarve titullin e " Bekuar " ( Latinisht : " Beatus " ose " Beata "). Do të përcaktohet një ditë feste, por respektimi i saj është i lejuar zakonisht vetëm për dioqezën e shtëpisë së Bekimit, në lokacione specifike që lidhen me ta, ose për kishat ose shtëpitë e rendit fetar të Bekuar, nëse ato i përkisnin një. Pallatet zakonisht nuk mund të emërohen për nder të beati.
Kanonizimi është një deklaratë e Kishës që personi me siguri gëzon Vizionin Beatific të Qiellit. Titulli i "Shën" ( latinisht : "Sanctus" ose "Sancta") atëherë është e duhur, duke reflektuar se Saint është një ndriçim i shenjtërisë (sanctitas) e Vetë Perëndisë, i cili i vetëm vjen nga dhuratë e Perëndisë. Shenjtit i është caktuar një ditë feste e cila mund të festohet kudo në Kishën universale, megjithëse nuk shtohet domosdoshmërisht në Kalendarin e Përgjithshëm Romak ose kalendarët vendas si një festë "e detyrueshme"; kishat famullitare mund të ngrihen për nder të tij; dhe besimtarët mund të festojnë dhe nderojnë lirshëm Shenjtin.
Sa i përket Kishave Katolike Lindore, kishat individuale sui-jurid kanë të drejtë të "lavdërojnë" shenjtorët për juridiksionet e tyre, megjithëse kjo ka ndodhur rrallë.
Kanonizim ekuivalent
Papët i kanë lejuar disa herë Kishës universale, pa ekzekutuar procesin e zakonshëm gjyqësor të kanonizimit të përshkruar më lart, nderimin si shenjtor, " kultin " e një të gjatë të nderuar si të tillë në vend. Ky akt i një Pape është emërtuar "ekuivalent" ose "kanonizim ekuivalent" dhe "konfirmim i kultit ". Sipas rregullave të ngritura Papa Benedikti XIV ( regnat 17 gusht 1740 - 3 maj 1758), ekzistojnë tre kushte për një kanonizim barabar: (1) ekzistimi i një kulti antik të personit, (2) një vërtetim i përgjithshëm dhe i vazhdueshëm i virtytet ose martirizimi i personit nga historianë të besueshëm, dhe (3) famë e pandërprerë e personit si punëtor i mrekullive.
Si shembuj, përpara pontifikatës së tij, të kësaj mënyre kanonizimi, Papa Benedikti XIV vetë numëroi kanonizimet barabarta të Shenjtorëve:
Françesku shtoi Shenjtorët:
Kisha Ortodokse Lindore
parapamje|[[Masakra e Batakut|Mizoritë turke në Bullgari (1876). Më 3 Prill 2011, viktimat e masakrës në Batak u kanonizuan si shenjtorë.]] parapamje|Më 4 nëntor 1992, [[Sinodi i Shenjtë i Kishës së Greqisë shpalli njëzëri të krishterët që u torturuan dhe u masakruan nga turqit në zjarrin e madh të Smyrna në 1922 si shenjtorë ]] Shprehjet e mëposhtme përdoren për kanonizim nga Kishat Ortodokse Autoqefale Kombëtare Ortodokse : канонизация ose прославление " lavdërim " ( Kisha Ortodokse Ruse ), legalizacioni kanonizats'ia ( Kisha Ortodokse Gjeorgjiane ), канонизација ( Kisha Ortodokse Serbe ), canonizare ( Kisha Orthodhokse e Rumanisë ), dhe Канонизация ( Kisha Ortodokse bullgare ). Shprehjet e mëposhtme përdoren për kanonizim nga kishat e tjera autoqefale ortodokse : αγιοκατάταξη ( Katharevousa : ἁγιοκατάταξις) agiokatataxi / agiokatataxis, "renditja midis shenjtorëve" ( Patriarkana Ekumenike e Kostandinopojës, Kisha e Qiprarisë, Kisha e Greqisë ), kanonizim ( Kisha Ortodokse Autoqefale e Shqipërisë ), kanonizacja ( Kisha Ortodokse Polake ), dhe kanonizace / kanonizácia ( Kisha Ortodokse e Çekisë dhe Sllovakisë ).
Kisha Ortodokse në Amerikë, një Kishë Ortodokse Lindore e njohur pjesërisht si autoqefale, përdor termin "lavdërim" për dhënien e njohjes zyrtare ndaj dikujt si shenjtor - shiko lavdërimin.
Kisha Ortodokse Orientale
Brenda Kishës Apostolike Armene, pjesë e Ortodoksisë Orientale, kishte pasur diskutime që nga vitet 1980 për kanonizimin e viktimave të genocidit armen. Më 23 Prill 2015, të gjithë viktimat e gjenocidit u kanonizuan.
Kisha e Bashkuar Metodiste
Konferenca e Përgjithshme e Kishës së Bashkuar Metodiste ka shpallur zyrtarisht dëshmorë të individëve, përfshirë Dietrich Bonhoeffer (në vitin 2008) dhe Martin Luther King Jr. (në 2012).
Kisha e Jetës Universale
Kisha Universale e Jetës Kanonizon Shenjtorët për demonstrimin e tre vlerave:
Një çertifikatë lëshohet pas një donacioni nëse kërkesa për Shenjtërore pranohet dhe më pas futet në regjistrat zyrtarë të kishës.
E keqja
thumb|250px|Mishërimi i së keqes, me shfarosjen në masë të njerzve të pafajshëm, në [[Kampi i përqëndrimit|kampet naziste të përqendrimit. Nordhauzen-1945.]] E keqja apo e liga mund të përkufizohet si e kundërta e së mirës. Në fe dhe etikë, e keqja është cilësia moralisht e gabuar, e të gjykuarit, arsyetuarit, dhe vepruarit të njeriut, në parim apo jetë; ajo që shkakton dëm, dhimbje, padrejtësi, vuajtje, shkatërrim ose fatkeqësi.
E keqja mishërohet në veprimet e njeriut, i cili është vetpërgjegjes për veprimet e tij dhe vuajtjet e të tjerëve, si : përndjekja, lufta, masakra, vrasja, terrori, tortura, dhuna, urrejtja, egoizmi etj.
E keqja
Gjithësecilit i bëhet risk e mira dhe e keqja - Vaga
E Mira nga Zoti, e keqja nga vetë njeriu!
Feja krishtere na mëson se shkaktar, gati i të gjtha të këqiave është Djalli, po aq sa edhe gruaja-Eva që e nxiti Adamin ta haje Pemën e ndaluar, ndërsa feja islame, thotë se shkaktar i gjithë të këqijave, është vetë njeriu... por edhe Shejtani, me të cilin edhe do të jetë në luftë gjer në vdekje.
Sipas Biblës “pemë e ndaluar” ishte pemë e dijes së të mirës e të keqes, por sipas Kuranit pas ngrënies së pemës së ndaluar, Adami dhe Hava mbetën lakuriq, gjë që dëshmon se ajo "Pemë" ishte burimi i së keqes që u bë shkak i shfaqjes së dobësisë së Ademit. Kurani dhe Bibla të dy pajtohen rreth kësaj pikëpamjeje se ajo “pemë e ndaluar” nuk ishte ndonjë pemë reale, por qe një simbol…urdhëra për ndalimin e disa gjërave. Shih: Kurani i shenjtë, përkthim e komentim, nga Muhammad Zakaria Khan. fq 11 e 196.
Zoti, pasi e krijoi nga dheu-balta… njeriun e vendosi në kopshtin e Edenit dhe i tha: mund t’i hash lirisht frytet nga çdo pemë… përveç frytete nga pema që jepë njohjen e së mirës dhe të së keqës… Sipas Biblës, peme e ndaluar ishte pema e dijes së të mirës e të keqes, por sipas Kuranit, pas ngrënies së pemës së ndaluar, Ademi dhe Hava mbetën lakuriq, gjë që dëshmon se ajo “pemë” ishte burim i së keqes që u bë shkak i shfaqjes së dobësisë së Ademit… të dyja pajtohern se pema e ndaluar nuk ishte ndonjë pemë reale, por qe një simbol. Adami me shkeljen e urdhërit të Zotit humbi parajsën por fitoi diçka që s’e kishte asnjë qenie tjetër: të dallojë të mirën nga e keqja. Kjo, e kjo, pas gjuhës, ishte dhuntia, më e madhe nga Perëndia, për krijesën e quajtur NJERI.
Adamin - Ademin e tradhtoi lakmia e vërboi bukuria e Evës… Je krijuar nga pluhuri dhe në pluhur do të kthehesh... Një e vërtetë rrëqethëse, si vetë vdekja.
Nuk ka shpjegime dhe nuk mund të dihet asnjëherë për Mëkatin e Adamit në Prajsë. Mëkatoi qëllimisht dhe pse? E bëri këtë për vete, apo për ne? Ishte i vetëdijshëm se dëbimi nga Parajsa do t’i sillte sojit të tij verdiktin hyjnor, që, me vajin e parë si foshnje, e deri në vdekje, si shpërblim “fitoi” jetën me brenga” (Enver Zhinipotoku)
" Ademi nuk ishte njeriu i parë i krijuar prej Zotit. Bota ka kaluar nepër ciklone të ndryshme, dhe Ademi, zëvendësi i racës së sotme, është vetëm lidhja (hallka) e parë e ciklonit të tanishëm, e jo njeriu i parë ndër krijesat e Allahut. Ai jetoi para nja 6.000 vitesh, na thotë Muhammad Zakaria Khan. -- "" 4 mars 2010 13:07 (CET)
Stefano Sensi
Stefano Sensi (lindur më 5 gusht 1995) është një futbollist profesionist italian i cili luan si mesfushor për klubin italian Internazionale, në huazim nga Sassuolo, dhe kombëtaren italiane.
Ai e nisi karrierën si profesionist me Cesenën në vitin 2013 dhe më pas u huazua për dy sezone te San Marino, para se të rikthehej në klub sërisht. Ai u transferua te Sassuolo në janar 2016 por u huazua menjëherë te Cesena deri në përfundim të sezonit. Ai u bë zyrtarisht pjesë e Sassuolos në verë.
Vitet e para
I lindur në Urbino të Marches, Sensi nisi të luante futboll me klubin lokal Urbania në moshën gjashtë vjeç. Gjatë kohës së tij atje, ai luajti me vëllain e tij më të madh. Te Urbania, Sensi u zbulua nga një skaut i Riminin, i cili e bëri atë pjesë të ekipit të të rinjëve në vitin 2007. Ai qëndroi tre vite te Rimini, duke u larguar në përfundim të sezonit 2009–10 pasi klubi njoftoi falimentimin, duke lënë të lirë të gjithë lojtarët. Sensi më pas u bë pjesë e akademisë së të rinjëve të klubit rival Cesena.
Cesena
Sensi e nisi karrierën si profesionist me Cesenën, duke u përfshirë për herë të parë në ekipin e parë më 28 nëntor 2012 për një ndeshje të raundit të katërt të Coppa Italias kundër Atalantës, e cila fitoi 3–1 në Stadio Atleti Azzurri d'Italia.
Më 23 korrik 2013, ai ishte një nga pesë lojtarët e Cesenës që kaluan te San Marino Calcio, në rastin e tij në formë huazimi me mundësi të bashkpronësisë. Ai bëri debutimin e tij si profesionist më 8 shtator, duke luajtur 90 minuta të plota në humbjen 2–0 në transfertë kundër Reggianës në Lega Pro Seconda Divisione. Një javë më vonë Sensi regjistroi golin e parë për klubin, duke shënuar me një gjuajtje në hyrje të zonës kundërshtare për të vulosur fitoren 2–0 ndaj Comos në Stadio Olimpico. Më 16 mars 2014, ai ishte një nga tre lojtarët San Marinos që u përjashtuan me karton të kuq në distatën 2–0 në transfertë kundër Cremoneses. Sensi zhvilloi 26 ndeshje në sezonin e tij të parë si profesionist, duke shënuar edhe në ndeshjen e fundit, një barazim 2–2 kundër Vicenzës më 4 maj.
San Marino nuk e ushtroi të drejtën për t'a blerë Sensin përfundimisht, por më 7 korrik 2014, ata e morën lojtarin në huazim për një tjetër sezon. Më 8 shtator, në ndeshjen e dytë të sezonit të ri, Sensi u përjashtua me karton të kuq në kohën shtesë të humbjes 2–1 kundër Pontederës. Ai e mbylli me 33 ndeshje dhe 8 gola sezonin që pa ekipin të binte në Serie D; nga këto 8 gola, dy i shënoi në fitoren 3–2 në shtëpi kundër L'Aquilas, në një ndeshje ku ai u ndëshkua sërisht me karton të kuq.
Sensi u rikthye te Cesena për sezonin 2015–16, duke debutuar zyrtarisht më 20 gusht në fitoren 4–1 kundër Catanias në raundin e tretë të Coppa Italias. Më 5 shtator, në debutimin e tij në kampionat, Cesena fitoi 2–0 kundër Brescias në Stadio Dino Manuzzi në ndeshjen e parë të Serie B. Sensi shënoi golin e parë më 3 tetor, një penallti në fitoren minimale 1–0 kundër Livornos.
Sassuolo
Më 13 janar 2016, Sensi u ble nga Sassuolo i Serie A. Megjithatë, ai i shpenzoi gjashtë muajtë e parë të kontratës në huazim te Cesena. Ai u rikthye te Sassuolo në korrik 2016 para fillimit të sezonit të ri 2016–17, duke debutuar në Serie A në disfatën 1–0 në transfertë ndaj Palermos në ndeshjen hapëse ku ai luajti 90 minuta të plota. Goli i tij i parë në elitë erdhi në tetor 2016 në një fitore 2–1 kundër ekipit të sapongjitur Crotone. Seni e mbylli sezonin e parë në Stadiumin Mapei duke luajtur 19 bdeshje në të gjitha kompeticionet, duke shënuar vetëm një herë. Në sezonin 2017–18, ai shënoi dy gola në 17 ndeshje në kampionat. Sensi ishte një nga protagonistët e ekipit në sezonin 2018–19 nën drejtimin e trajnerit Roberto De Zerbi, duke regjistruar 30 ndeshje dhe dy gola në kampionat dhe kupë.
Internazionale
Më 2 korrik 2019, klubi tjetër i Serie A Inter njoftoi se kishte siguruar transferimin e Sensit nga Sassuolo në formë huazimi një-vjeçar me të drejtë blerje. I gjithë transferimi kushtoi 25 milion €.
Karriera ndërkombëtare
Sensi ka përfaqsuar ekipet e moshave të Italisë, fillimisht duke luajtur dy ndeshje me ekipin nën-17, e më pas duke dubutuar me ekipin nën-20 në barazimin 2–2 kundër Polonisë më 7 tetor 2015.
Më 20 nëntor 2018, ai debutoi me kombëtaren e parë, duke luajtur si titullar në fitoren 1–0 në miqësoren kundër Shteteve të Bashkuara në Genk, Belgjikë. Më 26 mars 2019, Sensi shënoi golin e parë për ekipin kombëtar në suksesin në shtëpi kundër Lihtenshtajnit në një ndeshje kualifikuese të UEFA Euro 2020.
Stili i lojës
Një ish mesfushor ofensiv ose qëndror, me vizion të dalluar, teknikë të mirë dhe instikt goli, Sensi tani funksionon në një rol mesfushori mbrojtës ose krijues për ekipin e tij. Ai ndonjëherë luan si organizator i tërhequr para mbrojtjes, kjo për shkak të kontrollit të topit, rrezes së shpërndarjes së topit, topave të gjatë të saktë me të dyja këmbët edhe pse natyralisht është këmbë-djathtë; të gjitha këto aftësi i lejojnë atij të krijojë mundësi shënimi për shokët e ekipit. Sensi është i aftë të luajë edhe në pozicione të tjera të mesfushës dhe sulmit, dhe ndonjëherë është aktivizuar si anësor ose sulmues i dytë. I konsideruar si një nga talentet më premtues të gjeneratës së tij në futbollin italian, Sensi ka tërhequr vëmëndjen e shumë klubeve të mëdha evropiane, kjo falë stilit të lojës, qëndrueshmërisë, fizikut të vogël, dhe qëndrës së vogël të gravitetit, duke bërë që të krahasohet me lojtarë si Marco Verratti dhe Andrea Pirlo, edhe pse Sensi personalisht ka deklaruar se ndikimi i tij më i madh ka qënë mesfushori spanjoll Xavi. Sensi është vlerësuar gjithashtu edhe nga trajneri i ekipit kombëtar Roberto Mancini, i cili e përshkroi lojtarin si "të mirë, me dhunti teknike dhe të shpejtë", duke shtuar se "ai ka karakter." Pavarësisht fizikut të vogël, që nuk i jep shumë mundësi të fitojë duele fizike për zotërimin e topit, ai është i saktë në aspektin mbrojtës për shkak të inteligjencës taktike dhe interpretimit të hapsirës.
Golat me kombëtaren
. Rezultatet e Italisë të listuara të parat, kolonat e golave tregojnë rezultatin pas çdo goli të shënuar nga Sensi.
Rasa emërore
Në gramatikë, rasa emërore (shkurt ), rasa kryefjalore, ose rasa e drejtë është një nga rasat gramatikore të një emri ose të një pjese tjetër të ligjëratës, e cila në përgjithësi shënon kryefjalën e një foljeje ose emrin kallëzuesor ose mbiemrin kallëzues, në krahasim me kundrinorin e tij ose argumente të tjera foljore. Në përgjithësi, emri "që po bën diçka" është në emërore, dhe emërorja shpesh është forma e renditur në fjalorë.
Etimologjia
Emërore vjen nga latinishtja cāsus nominātīvus "rasa për emërtimin", i cili u përkthye nga greqishtja e lashtë ὀνομαστικὴ πτῶσις, onomastikḗ ptôsis "lakim për emërimin", nga onomázō "thirrje me emër", nga ónoma "emër". Dionis Thrax në librin e tij Arti i Gramatikës i referohet asaj si orthē ́ eutheîa "e drejtë", në kontrast me e zhdrejtë.
Karakteristikat
Forma e referencës (më teknikisht, më pak e shënuara) e pjesëve të caktuara të ligjëratës normalisht është në rasën emërore, por që shpesh nuk është një specifikim i plotë i formës referuese, pasi numri dhe gjinia mund të duhet të specifikohen. Kështu, referenca ose forma më pak e shënuar e një mbiemri mund të jetë njëjës mashkullor emëror.
Rasat emërore gjenden te gjuhët arabe, estoneze, sanskrite, sllovake, ukrainase, hungareze, lituaneze, gjeorgjiane, gjermane, latine, greke, islandeze, anglishtes së vjetër, frëngjishtes së vjetër, polake, serbe, çeke, rumune, ruse dhe pashto. Anglishtja ruan akoma disa përemra emërorë, të cilët vihen në kontrast me kallëzoren.
Kryefjala
Rasa emërore shënon kryefjalën e një foljeje. Kur folja është veprore, emërore është personi ose sendi që bën veprimin (agjenti); kur folja është pësore, emërore është personi ose sendi që merr veprimin.
Emër kallëzuesor ose mbiemër
Në fjalitë copulare, emërorja përdoret si për kryefjalën, ashtu edhe për kallëzuesin.
Aibre
Aibre është një komunë në Francë. Aibre bën pjesë në departamentin Doubs të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 456 banorë dhe sipërfaqe prej  4.5 km².
Pierre-Étienne Guyot
Pierre-Étienne Guyot (21 maj 1905 - 13 tetor 1985) ishte një drejtues sportiv francez. Ai njihet si presidenti i Federatës Franceze të Golfit nga 1970 deri në 1981, president i Fédération Internationale de Tir aux Armes Sportives de Chasse nga 1972 deri në 1981, zëvendës president i Racing Club de France, president i Paris Saint-Germain nga 1970 deri në 1971 dhe president i Paris FC nga 1969 deri në 1970 dhe 1972 deri në 1973.
Hiroshi Ohashi
Hiroshi Ohashi (大橋 浩司) është një ish-futbollist japonez.
Safer Tahiri
Safer Tahiri ka lindur më 26 janar 1977 në Radushë, Shkup. Bashkëpunëtor i lartë shkencor, Doktor i shkencave të komunikimit.
Vishani (Pogon)
Vishan (greqisht: Βήσσανη/Víssani) është fshat në qarkun i Janinës, Greqi.
Bucy-lès-Pierrepont
Bucy-lès-Pierrepont është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Bucy-lès-Pierrepont ka një popullsi prej 424 banorë dhe sipërfaqe 14.46 km², me një dendësi prej 29 banor/km².
Roses, Girona
Lidhje të jashtme
Roses
Lespéron
Lespéron është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Lespéron ka një popullsi prej 316 banorë dhe sipërfaqe 24.99 km², me një dendësi prej 13 banor/km².
Pierre Phelipon
Pierre Phelipon (lindur më 5 shkurt 1935) është një ish -futbollist dhe trajner profesionist francez. Në kohët kur luante, ai ishte një mbrojtës. Ai njihet si trajneri i parë në historinë e Paris Saint-Germain.
Naim Halimi
Naim Halimi ka lindur më 22 mars 1955 në Shtrazë – Kumanovë. Bashkëpunëtor i lartë shkencor, Doktor i shkencave historike.
Botime shkencore
Libra tjerë në shtyp:
Planzolles
Planzolles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Planzolles ka një popullsi prej 133 banorë dhe sipërfaqe 5.41 km², me një dendësi prej 25 banor/km².
Norio Sasaki
Ai ishte trajneri i reprezentacionin japonez nga viti 2008 e deri në 2016.
Agos-Vidalos
Agos-Vidalos është një komunë në Francë. Agos-Vidalos bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 380 banorë dhe sipërfaqe prej  6.11 km².
Verly
Verly është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France.
David Chalmers
David John Chalmers (i lindur më 20 prill 1966) është filozof dhe shkencëtar kognitiv australian i cili specializon në filozofinë e mendjes dhe filozofinë e gjuhës. Ai është profesor i Filozofisë dhe Shkencës Neuronale si dhe drejtor i Qendrës për Mendje, Tru dhe Vetëdije në Universitetin e New York. Në vitin 2013, ai u zgjodh Fellow i Akademisë Amerikane të Arteve she Shkencave.
Chalmers është më së shumti i njohur për formulimin e "problemit të vështirë të vetëdijes" dhe eksperimentit mendor të "mumjes filozofike". Ai është bashkëthemeluesi i PhilPapers (databazë e artikujve shkencorë për profesionistët dhe studentët e filozofisë) së bashku me David Bourget.
Bukurie Mustafi
Bukurie Mustafi lindur më 1 dhjetor 1969 në Shkup. Bashkëpunëtore e lartë shkencore, Doktore e shkencave filologjike.
Kokollaqi
Kokollaq (greqisht: Κακκόλακος/Kakkólakos) është fshat në qarkun i Janinës, Greqi.
Camille Choquier
Camille Choquier (lindur më 25 shtator 1941) është një ish- futbollist dhe trajner profesionist francez.
Karriera
Gjatë karrierës së tij si lojtar, ai luajti për klubet Abbeville, Épinal, Stade Saint-Germain dhe pasardhësin e tij, Paris Saint-Germain. Ndër të tjera ai drejtoi Paris Saint-Germain dhe ekipin kombëtar të policisë së Francës.
Agudelle
Agudelle është një komunë në Francë. Agudelle bën pjesë në departamentin Charente-Maritime të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 108 banorë dhe sipërfaqe prej  5.36 km².
Saint-Andéol-de-Fourchades
Saint-Andéol-de-Fourchades është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Andéol-de-Fourchades ka një popullsi prej 57 banorë dhe sipërfaqe 16.47 km², me një dendësi prej 3 banor/km².
Tomoe Kato
Tomoe Kato (加藤 與惠) është një ish-futbolliste japoneze.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 114 ndeshje dhe ka shënuar 8 gola.
Mary Prema Pierick
Biografia
Ajo lindi Mechthild Pierick në një komunitet bujqësor në Reken, Gjermani. Në vitin 1980, pasi lexoi biografinë e kompanisë të themeluesit, Diçka e bukur për Zotin nga Malcolm Muggeridge, ajo shkoi për të takuar Nënë Terezën në Berlin. Ajo u ndje e thirrur për t'u bashkuar me punën e saj dhe u transferua në Indi për t'u bashkuar me Misionarët.
Pierick përfundimisht u bë Superior Rajonal i institutit për Motrat në Evropë. Ajo u kthye në Indi për të mbikëqyrur tertianship programin e institutit, në fazën e fundit të trajnimit para përfundimtare profesion fetar. Ajo pasoi Motrën Nirmala Joshi si eprore e Përgjithshme më 24 Mars 2009, duke drejtuar një institut i cili kishte mbi 5,000 anëtarë në të gjithë botën në atë kohë.
Tuma Ilire në Leshan
Tuma Ilire në Leshan është një monument i trashëgimisë kulturore në Leshan, Therandë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik".
Rubí, Barcelona
Rubí është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vallès Occidental, të provincës Barcelona, në Katalonia. Rubí ka 72987 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 33.44 km2.
Lidhje të jashtme
Rubí
Çrregullimi i të folurit
Çrregullimet e të folurit ose pengesat në të folur janë një lloj çrregullimi komunikimi ku prishet të folurit 'normal'. Kjo mund të nënkuptojë belbëzime, lëpirje, etj. Dikush që nuk është në gjendje të flasë për shkak të një çrregullimi të të folurit konsiderohet memec.
Klasifikimi
Ekzistojnë tri nivele të ndryshme të klasifikimit kur përcaktohet madhësia dhe lloji i një çrregullimi të të folurit dhe trajtimi ose terapia e duhur:
Shkaqet
Në shumicën e rasteve shkaku është i panjohur. Sidoqoftë, ekzistojnë shkaqe të ndryshme të njohura të pengesave në të folur, të tilla si humbja e dëgjimit, çrregullimet neurologjike, dëmtimi i trurit, një rritje e tendosjes mendore, ngacmimi i vazhdueshëm, paaftësia intelektuale, çrregullimi i përdorimit të substancave, dëmtime fizike të tilla si çarja e buzës dhe qiellzës, dhe abuzimi me zërin ose keqpërdorim.
Trajtimi
Shumë nga këto lloje të çrregullimeve mund të trajtohen nga terapia e të folurit, por të tjerët kërkojnë kujdes mjekësor nga një mjek në foniatri. Trajtime të tjera përfshijnë korrigjimin e kushteve organike dhe psikoterapinë.
Pacientët trajtohen në ekipe, varësisht nga lloji i çrregullimit që kanë. Një ekip mund të përfshijë SLP, specialistë, mjekë të familjes, mësues dhe anëtarë të familjes.
Efektet sociale
Vuajtja nga një çrregullim i të folurit mund të ketë efekte negative sociale, veçanërisht te fëmijët e vegjël. Ata me çrregullim të të folurit mund të jenë shënjestër të ngacmimit për shkak të çrregullimit të tyre. Ngacmimi mund të rezultojë në ulje të vetëvlerësimit.
Çrregullimet gjuhësore
Çrregullimet gjuhësore zakonisht konsiderohen të ndryshme nga çrregullimet e të folurit, edhe pse shpesh përdoren sinonimisht.
Shaban Gashi
right|thumb
Shaban Gashi ishte xhirues filmi e televizioni të Kosovës, lindi më 1939 në Prizren, Kosovë; vdiq më 1990 në vendlindje.
Shaban Gashi si fotograf filloi të punojë që nga mosha shtatë vjeçare dhe vazhdoi me hobin e tijë gjer në regjistrim e tijë në shkollën e muzikës në Prizren, Kosovë. Pas mbarimit të shkollës së mesme u regjistrua në akademin e filmit në Zagreb. Gjat viteve 1976 - 1980 ai bëri studimet dhe dipllomoi në Akademinë e Filmit dhe Fotografisë në Zagreb, Kroaci. Disa vite (1960-1970) kishte firmën e vetë si fotografike në bregtetin e Kroacisë dhe ishte fotoreporter i disa agjensive fotografike të Evropës për teritorin e Kosovës.
Në vitin 1971 Shaban Gashi u punësua si kamera operatorë në Radio Televizionin e Beogradit në gjuhën shqipe. Në vitin 1974 u themelua Radio Televizioni i Prishtinës si televizion i pavarur publik ku Shaban Gashi ishte njëri nga themeluesit. Me themelimin e Kosovafilmit ai ndihmoi në ndërtimin e kompanisë së parë filmike që filmoi dokumentarë e parë 35 mm në Kosovë.
Ai luajti rolin kryesorë në “Halili” në “Halili e Hajrija” në teatrin kombëtarë në Shkup, Maqedoni.
Në vitin 1990 ai ndërron jetë dhe me këtë përmbyll veprimtarinë e tijë të bujshme sa artistike aq edhe patriotike.
Director of Photography
right|thumb
Kinematograf
right|thumb
Anija Fantazmë
thumb|240px| Anija Fantazmë (Anglisht: The Phanton Ship) është një roman gotik shkruar nga Frederick Marryat, i cili eksploron legjendën e Holandezit fluturues.
Romani u serializua fillimisht në The New Monthly Magazine duke filluar në mars 1837 dhe duke përfunduar në gusht 1839.
Një kapitull në lidhje me ujkun është bërë shpesh në antologjitë e trillimeve mbinatyrale si Ujku i Bardhë i Maleve të Hartzit.
Përmbajtja
Komploti ka të bëjë me kërkimin e Philip Vanderdecken të Terneuzen në Holandë për të shpëtuar babanë e tij - i cili është dënuar të lundrojë për amshim si Kapiteni i Anijes Fantazmë të Magjepsur, pasi ai bëri një betim të nxituar në parajsë dhe vrau një nga ekuipazhi ndërsa duke u përpjekur të lundroj nëpër Kepin e Shpresës së Mirë. Vanderdecken mëson pas vdekjes së nënës së tij se ekziston një mënyrë me anë të së cilës shpirti i shqetësuar i babait të tij mund të pushohet, dhe zotohet të jetojë në det, derisa ai të ketë folur me babanë e tij ballë për ballë dhe ta realizojë këtë qëllim.
Vanderdecken lundron nëpër botë në një numër anijeve, në punësimin e Kompanisë Holandeze të Indisë Lindore, në mënyrë që ai të mund t'ia shpjegoj babait të tij duke e paraqitur atë me reliket e Kryqit të Shenjtë që ai mban rreth qafës. Kërkimi i tij, megjithatë, e sjell atë në konflikt me fuqitë tokësore dhe të çrregullt, pasi shikimi i Holandezit Fluturues sjell dënim për të gjithë ata që e hasin.
Aignay-le-Duc
Aignay-le-Duc është një komunë në Francë. Aignay-le-Duc bën pjesë në departamentin Côte-d'Or të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 335 banorë dhe sipërfaqe prej  24.86 km².
Konti i Monte Kristos
thumb|240px| Konti i Monte Kristos (Frëngjisht: Le Comte de Monte-Cristo) është një roman shkruar nga autori francez Alexandre Dumas i përfunduar më 1844. Është një nga veprat më të njohura të autorit, së bashku me Tre Musketerët. Si shumë nga romanet e tij, ajo u zgjerua nga skicat e komplotit të sugjeruara nga Auguste Maquet. Një tjetër vepër e rëndësishme e Dumas, e shkruar para punës së tij me Maquet, ishte romani i shkurtër Georges; ky roman është me interes të veçantë për studiuesit sepse Dumas ripërdori shumë nga idetë dhe pajisjet e komplotit më vonë në Konti i Monte Kristos.
Historia zhvillohet në Francë, Itali dhe ishuj në Mesdhe gjatë ngjarjeve historike të 1815-1839: epoka e Restaurimit të Bourbonit përmes mbretërimit të Louis Philippe I të Francës. Fillon pak para periudhës së Njëqind ditëve (kur Napoleoni u kthye në pushtet pas mërgimit të tij). Vendosja historike është një element thelbësor i librit, një histori aventure, e cila merret kryesisht me temat e shpresës, drejtësisë, hakmarrjes, mëshirës dhe faljes. Ai përqendrohet tek një njeri që burgoset padrejtësisht, shpëton nga burgu, merr një pasuri dhe vendos për hakmarrje të saktë ndaj atyre që janë përgjegjës për burgimin e tij. Planet e tij kanë pasoja shkatërruese si për të pafajshmit ashtu edhe për fajtorët.
Libri konsiderohet sot një klasik letrar. Sipas Luc Sante, "Konti i Monte Kristos është bërë një pjesë e letërsisë së civilizimit perëndimor, aq e pashmangshme dhe menjëherë e identifikueshme si Mickey Mouse, përmbytja e Noa-s dhe historia e Kësulëkuqes". Libri u përkhye në gjuhë shqipe nga Halit Selfo.
Përmbledhja
Është viti 1815. Luigji XVIII ka hipur përsëri në fron, por ai përplaset me opozitën, të cilën perandori Napoleon, i internuar në ishullin e Elbës, mendon ta shfrytëzojë. Në Marsejë, ku mbretëron përçarja civile, është çasti më i volitshëm për larje hesapesh politike dhe vetjake. Kështu, marinari Edmond Dantès, në prag të martesës, e sheh papritur veten të arrestuar dhe të burgosur në Château d'If, pa e ditur arsyen... Botuar më 1844-1846, Konti i Monte Kristos njohu një sukses, që nuk është shuar kurrë, duke u bërë kështu një nga veprat më popullore të letërsisë botërore. Abati Faria, arratia e pangjarë ndonjëherë, thesari me të cilin do të shpërblehen miqtë dhe do të ndëshkohen tradhtarët, fati përrallor i Edmond Dantesit; kanë thjeshtësinë dhe forcën e miteve të mëdha. Rrëfimtar mahnitës, si në aksionin e veprës ashtu edhe në dialogët e saj, Dumasi na rrëmben me vete pa na lënë të mbushemi me frymë: nga kabineti i Luigjit XVIII në Mesdheun e kontrabandistëve, nga ishujt e Toskanës në katakombet e Romës, pastaj në sallonet parisiane ku konti misterioz i Monte Kristos përgatit hakmarrjen e tij...
Autrêches
Autrêches është një komunë në Francë. Autrêchesbën pjesë në departamentin Oise të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 741 banorë dhe sipërfaqe 13.03 km².
Dashuria e Barbarit Artan
Dashuria e Barbarit Artan është libër me rrëfime i shkrimtarit shqiptar Mitrush Kuteli, botuar në shtypshkronjën "Dielli" në Tiranë më 1946. Ka 128 faqe. Titullin e ka marrë nga tregimi "Dashuria e Barbarit Artan për të bukurën Galatea", dorëshkrimi i të cilit ka humbur kur autori e ka çuar në shtyp.
Shiori Kutsuna
Shiori Kutsuna (Japonisht: 忽那 汐里 Kutsuna Shiori, lindi më 22 dhjetor 1992) është aktore japoneze e lindur në Australi e cila jetoi atje deri në moshën 14 vjeçare para se të zhvendosej në Japoni ku ndoqi karrierën e aktrimit.
Në vitin 2006, Kutsuna fitoi Çmimin e Gjykatësit në Konkursin Kombëtar të Bukurive të Reja në të gjithë Japoninë.
Në vitin 2009, ajo luajti pjesën e Tsugumi Nitobe në 7 Mannin Tantei Nitobe (70 000 Njerëz Detektiv Nitobe), një student i zakonshëm i kolegjit që ka 70,000 miq në internet dhe zgjidh raste të vështira duke përdorur trurin e tyre.
Në vitin 2011, ajo rolin Ran Mori në një dramë speciale për live-action të Detective Conan, një manga e popullarizuar shkruar nga Gosho Aoyama. Ajo zëvendësoi Tomoka Kurokawa, i cili luajti Ran në specialet e mëparshme në 2006 dhe 2007.
Në vitin 2012, ajo u emërua Aktorja më e mirë e re e vitit 2011 nga revista e filmit Kinema Junpo.
Ajo luajti si Yukio në filmin 2018 Deadpool 2.
Teopompi
Theopompi ( Θεόπομπος, Theópombos; c 380 para Krishtit – c 315 pes.) ishte një historian dhe retorik i lashtë grek.
Biografia
Theopompi lindi në ishullin Chios të Egjeut. Në rininë e hershme, ai duket se kishte kaluar ca kohë në Athinë, së bashku me babanë e tij, i cili ishte internuar për shkak të simpative të tij lakoniane. Këtu ai u bë një nxënës i Isokratit ku edhe arriti sukses të madh në retorikë; madje thuhet se Isokrati thoshte që Efori kërkonte shumë nxitje, por Theopompi kërkonte pak.