cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shishtaveci
Shih edhe
Po në këtë fshat, janë bërë ndryshime në emërtimin e fshatit dhe të vendeve përreth tij dhe konkretisht Boro (Borje), Pishë (Pishec), Lisi (Lisena), Ulan (Ulançe) Rras (Rrasannçista), Mal (Malina), Kashtë (Kashtarnik), Damat (Damatova) et. Ndryshime emrash, kanë pësuar edhe emrat e fshatrave të krahinës së Gorës, siç janë Brrut (Brot), Sapot (Zapot), Orgust (Orgosta), Rrap (Rapç), Shishe (Shishtavec), Kola (Kollovoz) etj. Pavarësisht nga këto ndryshime, që janë bërë një pjesë e emrave të fshatrave të Gorës, kanë mundur t’i rezistojnë imponimit të pushtuesit serb, si emrat e fshatrave Pakisht, Oreshkë, Orçikël, Kukalan, Vranisht etj.
Duke u mbështetur në faktet e mësipërme, del qartë se gjatë periudhës së pushtimit serb të Gorës, që përfshin shekujt e 9-të deri në të 15-të, edhe gjuha e goranëve është imponuar me dhunë nga pushtuesi serb, e sidomos me asimilimin e saj, ashtu siç është bërë ndërrimi i emrave të vetë krahinës dhe fshatrave, fiseve dhe vendeve të ndryshme të kësaj krahine. Gjithashtu, është për tu theksuar se në të gjitha fshatrat e Gorës, si më parë dhe tani, nuk ekziston asnjë fis që të ketë emër sllav, por vetëm emrat shqipe dhe në disa raste muslimane. Për të qartësuar këtë çështje, po japim disa emra fisesh të fshatrave të Gorës siç janë:
2. Në Zapod: Ferri, Mangaj, Krasniqi, Shllaku, Mataj, Alinci etj.
3. Në Pakisht: Bajraktari, Porova, Meçkaj, Hoxha etj.
4. Kosharisht: Hasanaj, Murataj, Mustafaj etj.
6. Në Orgjost: Qevani, Osmanaj, Kalimashi, Seferi, Hoxha etj.
7. Në Cërnalevë: Durmishi, Hodaj, Hoxha, Hajdari, Xhaferi etj.
8. Në Oreshkë: Memishi, Nuredini etj.
9. Në Shishtavec: Kingji, Bala, Bela, Basha, Kasta, Çeliku, Grisha, Çaka, Uka, Ballabani, Përnari, Biçaku, Sokoli, Haxhiaj, Hoxha etj.
Siç shihet, në të nëntë fshatrat e Gorës (Në Shqipëri) shumica e emrave të fiseve, janë shqipe dhe në asnjë fshat të kësaj krahine, nuk ka asnjë emër sllav.
Mbi kuptimin e shprehjeve “sme nashinci”
dhe “nesme arnauti”
Pohimin e shprehjeve, “sme nashinci dhe “nesme arnauti”, që sjell autori si përjashtim ruajtjen në ndërgjegjen e goranëve të qenies së tyre kombëtare të përcaktuar serb, bullgar apo maqedonas, nuk ka të bëjë aspak me këtë çështje, pasi shprehjet e mësipërme që përdoren nga goranët, kanë krejtësisht karaktere e kuptim tjetër të përdorimit të tyre. Kështu, shprehja “sme nashinci”, ka kuptimin e shprehjes shqipe, që do të thotë: “jemi tanët”, fjalë e cila nuk ka të bëjë aspak në problemin e përcaktimit të tyre. Gjithashtu, edhe shprehja “nesme arnauti”, që do të thotë “s’jemi shqiptarë”, nuk ka të bëjë aspak me çështjen e përcaktimit të kombësisë shqiptare, pasi kjo shprehje ka kuptimin e ngushtë të përdorimit të saj për dallimin e disa njerëzve nga një grup njerëzish të tjerë, që nuk janë goranë dhe nuk ka të bëjë aspak me mohimin e qenies kombëtare të tyre si shqiptarë. Jo vetëm kaq, por përdorimi i shprehjeve të mësipërme, kanë të bëjnë më shumë me tendencat lokaliste, që kanë ekzistuar në regjimet antipopullore të së kaluarës dhe aspak me të sotmen, e për rrjedhojë, duke patur një karakter të tillë përdorimi, ato nuk kanë të bëjnë me çështjen e kombësisë gorane, të cilën padyshim e kanë shqiptare. Kjo vërtetohet edhe nga faktet e pjesmarrjes së goranëve si shqiptarë, në lëvizjet e armatosura të viteve 1876-1878, në Prekupe e deri në Nish, e ato të viteve 1900-1923, ku luftëtarët e dy bajraqeve të Gorës, nuk janë emërtuar kurrë sllavë, por gjithnjë si shqiptarë.
Për çështjes e “diasporës dhe të popullsisë së Gorës”?!
Duke i marrë në konsideratë, e si të pranueshme, faktet dhe argumentat që sjell autori “për caqet e kufijëve gjeografikë, ekonomikë, etnokulturorë e historikë të Gorës, që dëshmojnë për një diasporë sllave, si dhe pohimet e bëra për një rrjedhë etnike serbe të etnonimit “torbesh”, të prurjes bullgare me përkatësi maqedone, të një shprese shqipe dhe të një rrjedhe vllehe, të cilat së bashku, vërtetojnë se në krahinën e Gorës, ka fituar elementi sllav bullgar dhe maqedonas dhe në saj të kësaj, në Gorë kemi të bëjmë me një popullsi sllave brenda një popullsie kompakte shqiptare”.
Duke i parë me kujdes, e në thellësi, faktet e mësipërme, që bien ndesh me vullnetin e të gjithë popullit të krahinës së Gorës, autori Nazif Dokli, duke e konsideruar Gorën e Kukësit, si diasporë sllave, kërkon që krahina e Gorës të njihet e të respektohet si e tillë. Mirëpo duke marrë shkas nga faktet e argumentat, si dhe pohimet e pabazuara të mësipërme, duhet të theksojmë se çështja e njohjes së Gorës dhe e popullit të saj, nuk shtrohet sot për herë të parë nga “historiani” goran, por fakt është dhe dihet nga të gjithë, se çështja e Gorës është shtruar për zgjidhje e diskutuar në Konferencën e Londrës të vitit 1913, në Konferencën e Paqes të Parisit të vitit 1919, nga shtetet e fuqive të mëdha të Evropës, veç e veç dhe së bashku edhe në vitet 1920-1921 dhe 1923, e për më tepër, me këtë çështje, ka qenë e prezantuar në këto vite edhe Organizata e Kombeve të Bashkuara.
Organizmat e mësipërme, në zgjidhjen që i kanë dhënë krahinës së Gorës, nuk e kanë konsideruar si diasporë sllave, por e kanë njohur si krahinë shqiptare e të banuar prej shqiptarëve. Pavarësisht nga përcaktimi që i është bërë kufirit politik të Shqipërisë, nga popullsia e fshatrave të Gorës që kanë mbetur përtej këtij kufiri (kupto në territorin e RFJ) si edhe këto brenda kufirit territorit të Shqipërisë, janë bërë shumë protesta, të cilat u janë drejtuar në ato vite Konferencës së Paqes të Parisit, Organizatës së Kombeve të Bashkuara dhe shteteve të Fuqive të Mëdha të Evropës për padrejtësitë e bëra nga pushtuesit serbomëdhenj në fshatrat e kësaj krahine. Për të gjitha këto, po citojmë disa protesta të bëra nga popullsia e fshatrave të Gorës dhe Opojës në vitet 1919, 1920, 1921, 1922, që u janë drejtuar organizmave politike të theksuara më sipër. Kështu në tekegramin e kryeministrit Pashiç, për kryekomandën serbe në Shkup, që dërgohet më 16-19 dhjetor 1912 thuhet se: “Rregulloje sa të jetë e mundur, që arnautët e shquar të Pejës, Gjakovës, Prizrenit dhe të Dibrës t’i dërgojnë telegrame Londrës, të cilët në emrin e tyre dhe të krahinës së tyre, tu luten ambasadorëve të Evropës, që të mbeten nën qeverinë serbe dhe të mos bashkohen me Shqipërinë bregdetare. Le të thonë, se shumica e tyre flasin serbisht dhe pakica e mbetur, që nuk flet serbisht, e kuptojnë gjuhën dhe se që kur mbajnë mend rrojnë bashkë me serbët dhe duan të mbeten edhe në të ardhmen të bashkuar me ta”. (Arkivi Qendror i Sqipërisë, fondi 23 Jashar Erebara, viti 1912, dosja nr.25, dokumenti nr.28).
Në memuarët që i janë dhënë delegacionit të fuqive të mëdha të Evropës dhe që është dërguar në Lidhjen e Kombeve në vitin 1919 thuhet se: “Sikurse Konferenca e Londrës, që ia shkëputi Shqipërisë Dibrën e Kosovën, po ashtu edhe Konferenca e Parisit, ka bërë një padrejtësi shumë të madhe që pranoi për të bërë modifikimet e kufirit në vitin 1913 në favor të qeverisë së Beligradit sepse:
Nuk ka asnjë serb të vetëm në krahinën e Gorës, Hasit, Lumës e Gollobordës, që do t’i jepet qeverisë së Beligradit nga kufiri i vitit 1913. Këto vendime me t’i lëshue në dorë të sundimit serb, popullsia e Gorës, do të përqejë rrugën e emigrimit dhe do t’i lejë të zbrazda vendet në fjalë, mbasi e dinë se ka me u praktikue edhe për këta terrori dhe persekutimi serb, që u pa udhë të zbatohet mbi kombësitë e tyre të Kosovës”. (Arkivi Qendror i Republikës së Shqipërisë, fondi 846, Komiteti i Kosovës, viti 1919, dosja nr.33/1, dokumenti 707-983).
Në lutjen e 47 përfaqësuesve të fshatrave të krahinave të Gorës dhe Opojës, që i drejtonin Ministrisë së Brendëshme të Shqipërisë thuhet: “Në emër të krejt popullit, na, Kazaja e Gorës dhe Opojës, kur u ba paqja në vitit 1913, u gëzuam se mbetëm brenda kufijëve të Shqipërisë. Por nga serbët, nuk u respektuan kufinjtë e vitit 1913 dhe kështu ata në vitin 1918 i kaluan ata kufij. Ne jemi brenda kufijëve të Shqipërisë, prandaj s’duhen të merren parasysh rivendikimet këmbëngulëse të serbëve ndaj Gorës dhe Opojës. Na lypim zbatimin e vendimit të Konferencës së Londrës, që len krahinat tona brenda Shqipërisë dhe s’pranojmë kurrë të jetojmë nën sundimin serb”. (AQRSH – fondi 252, viti 1921, dokumenti nr. 4, dosja nr. 76/6).
Në lutjen që i dërgohet komandës së Gjandarmarisë së Shqipërisë në Gorë në emër të të gjithë popullsisë së Gorës thuhet: “Sikur do të kuptohet nga mazbataja (lutja jonë) e dërgueme me të cilën kemi deklarue: “neve nuk pranojmë qeverinë serbe. Pra si kjo janë dërgue sa herë mazbata të tjera, nga të cilat vjet në vitin 1920, erdhi përgjigja e njërës prej qeverive të Tiranës, ku na njoftohet se sipas vendimit të Konferencës së Londrës të vitit 1913, Gora është një kaza brenda territorit të Shqipërisë. Tue fillue nga kjo date, në Vranisht, kanë ardhë ushtarë serbë me komandantin e kufinit, i cili ka dhanë urdhën që në katundet Zapod, Nimçë, Topojan, Cërnalevë, Kollovoz, Shishtavec, Restelicë, Borje, Rapçë dhe në të tjera katunde, për të vendosë ushtarët dhe unë iu përgjigja: “na lejoni të zbrazim shtëpijat e të shkojmë në një vend tjetër, dhe kur këto do të mbeten bosh, atëherë bëni si të doni…aman na jepni përgjigje, përndryshe, nëqoftëse do të mbetemi, do të shuhemi gjer në personin e fundit”. (AQRSH – fondi 252, viti 1921, dokumenti nr. 4, dosja nr. 74/6)
Në letrën që i dërgon Mulla Rasim Selman Zapodi, Elez Isufit në Bicaj, thuhet: “E mora letrën tuej. U muer vesh plotësisht përmbajtja e saj. Mbas mendimit tim, nuk kam asnjë njeri që të mos dojë atdheun e tij e të futet nën strehën e tjetrit. Megjithkëtë, vitin e kaluar kemi ba një mezbata për dëmet e torturat që ka ba serbi edhe për punën e atdheut. Edhe këtë vit, i kemi dërgu një mezbata tjetër Ministrisë së Brendëshme. Siç e dini edhe zotnija juej, Gora është një popull që i bindet çdo qeverie, porse nuk pranon kurrë që të jetojë nën protektoratin e serbit. Ne jemi shqiptarë dhe kërkojmë kufijtë e vitit 1913 dhe shpresojmë të bëhet një Shqipni ma e gjanë…”. (AQSHRSH – Fondi i materialeve familjare të Bajram Currit, viti 1921-1924, dosja nr. 8/1, dok. Nr.169. Letër e Rasim Selmanit nga katundi Zapod, dërguar më datën 14.12.1921 – Elez Isufit në Bicaj).
Në lutjen që i është drejtuar Ministrisë së punëve të Brendëshme të Shqipërisë, në emër të popullit të Gorës thuhet se: “Më datën 25.11.1921, ju kishim dërguar zotnisë tuej një mazbata të firmosur e vulosur prej imamëve, kryepleqëve dhe parive, ashtu si edhe më parë dy të tjera. Përgjigja e mazbatasë të parë, ashtë dhanë nga ish ministri i Brendshëm. Mbasi deri tash, nuk kemi pasë njohtuni dhe nuk dimë se ju ka rënë në dorë mazbataja e dërgueme më datën 25 nëntor 1921, lutemi na lajmëroni mbërritjen e saj. Përmbajtja e masbatasë ka qenë kjo:
Që neve jemi një popull i urtë i kazasë së Gorës, komfirmohet prej çdo qeverie.
Neve goranët, jemi një zonë që ka mbetur brenda territorit të qeverisë shqiptare. Përveç që nuk pranojmë në asnjë mënyrë të jetojmë nën sundimin e serbëve, por të 18 mijë frymët që përmbledh popullsia e bindur e kazasë tonë, do të detyrohemi të emigrojmë dhe nuk do të mbetemi nën sundimin e serbit. Jemi shqipëtarë dhe kërkojmë qeverinë shqiptare”. (Fondi 252, viti 1922, dosja nr. 84, dok. 120, date 4.10.1921). Një kopje e kësaj lutjeje i është dërguar edhe ministrisë së Jashtme më datën 3.1.1921.
Në telegramin nr. 65/49 datë 4.10.1922 që i dërgon Prefektura e Kosovës nga Kruma, Ministrisë së Punëve të Brendshme thuhet: “Sasia e katundeve të Gorës, është 47, shtëpia 3707 dhe popullsia është 25.280 banorë. Si nga kombësia janë shqiptarë dhe nga besimi muhamedanë. Akoma të mos shkaktohen gabime në statistikën e rrethinës së Gorës, po u paraqitët në postë”. (E vërteta mbi Kosovën dhe shqiptarët në Jugosllavi. Tiranë 1990, fq.324). Kjo statistikë i është dërguar edhe Ministrisë së Jashtëme date 14.10.1922.
Përmbajtja e dokumentave të cituar më sipër, jo vetëm që i qartësojnë plotësisht çështjet e krahinës së Gorës dhe të goranëve që janë shtruar për zgjidhje, e janë zgjidhur nga Fuqitë e Mëdha dhe Lidhja e Kombeve të Bashkuara, por ajo që është më kryesorja është, se edhe vetë populli i kësaj krahine nëpërmjet lutjeve, protestave dhe memorandumeve të shumta që kanë bërë, e ka dhënë kohë më parë përgjigjen e tij, se Gora dhe goranët cilës diasporë i përkasin.
Të gjithë faktet e mësipërme, jo vetëm që nuk kanë nevojë për koment, por ata i hedhin poshtë të gjithë argumentat dhe pohimet, që janë parashtruar nga “historiani goran” Nazif Dokli, në shkrimin e tij “Gora dhe Goranët” të botuar në gazetën “Bashkimi”.
Në rast se faktet dhe argumentat e dokumentave, që cituam më sipër, nuk janë bindëse dhe nuk ia mbushin mendjen autorit dhe të tjerëve që janë të një mendimi me të, si dhe për t’i treguar këtij pseudohistoriani dhe të tjerëve, që shiten si ai, se a është diasporë Gora dhe a duhet të konsiderohet rasti i Gorës përfaqëson një enklavë me popullsi sllave, si argument autentik për këto dy çështje, do të citojmë një pjesë nga referati i shkurtuar që është mbajtur në klubin serb të kulturës në Beograd, më datën 7 Mars 1937 nga doktor Vasa Çubliloviç me titullin “Shpërngulja e arnautëve”. Në këtë artikull ai shkruan: “…Rrethet që duhet shpërngulur janë Dibra e Sipërme, Pollogu i Poshtëm, Peja, Istogu, Mali i Sharrit, Pollogu i Sipërm, Drenica, Vuçiterna, Stavica, Llapi, Graçanica, Nerodimja, Gjakova, Podguri, Gora, Podrimja, Gjilani dhe Kaçaniku. Nga këto rrethe, që së bashku, përbëjnë pykën shqiptare për ne, aktualisht më të rëndësishme janë Peja, Gjakova, Podrimja, Gora (Dragashi), Sharri, Podgori, Istogu dhe Drenica, në veri të Malit të Sharrit. Këto janë rrethe kufitare dhe duhet të shpërngulen me çdo kusht…”. (E vërteta mbi Kosovën dhe shqiptarët në Jugosllavi. Tiranë 1990, fq.324).
Për gjuhën e folur të goranëve
Duke e marrë në konsideratë vetëm këtë faktor, e sidomos duke mos patur në dorë as edhe një burim dokumentar, apo studim shkencor për gjuhën e folur të goranëve, lidhur me origjinën, formimin si dhe prejardhjen e saj, e shikojmë si domosdoshmëri të sqarojmë se:
Së dyti, për kryerjen e procesit asimilues të gjuhës së popullsisë të Gorës, që është bërë gjatë sundimit të shteteve sllave në Gorë, e sqaron më së miri Vasa Çubriloviçi, i cili në pikat e konventës jugosllavo-turke të vitit 1938, e konsideron procesin asimilues si një nga faktorët kryesorë për shpërnguljen e shqiptarëve dhe për këtë ai shkruan: “Pjesa e popullsisë që do të mbetet, parashikohet të shpërngulet në brendi të vendit (Jugosllavi), dhe atje në saj të dominimit të elementit sllav, parashihet në kohë të asimilohet, duke përdorur të gjitha mjetet…”. Por pavarësisht nga asimilimi i gjuhës që është bërë tek krahina e Gorës, duhet pranuar edhe faktet, se pushtuesit serbë dhe maqedonë, me mjetet e mënyrat që kanë përdorë për këtë proces asimilues të gjuhës, nuk kanë mundur që të asimilojnë të gjithë elementet e popullsisë shqiptare në Gorë. Këtë e vërteton, jo vetëm sasia e konsiderueshme e fjalëve shqipe në fjalorin e gjuhës së folur të goranëve, por edhe faktet e ekzistencës së emrave shqip, që kanë mundur të rezistojnë kundrejt formave e mjeteve të asimilimit, që është kryer e këta janë emrat e maleve, fshatrave, fiseve, territoreve, veshjeve, zakoneve, që shumica prej tyre janë shqipe, duke përjashtuar ndonjë rast të rrallë, për të cilët kemi bërë shpjegime të hollësishme më sipër.
Së treti, duke i konsideruar si të pranueshëm faktorët asimilues të gjuhës së banorëve të Gorës, që është kryer nga popullsia e ardhur e sllavëve të Ballkanit, del mëse qartë se në sajë të këtij asimilimi gjuhësor, që është kryer gjatë një periudhe të gjatë, është formuar e krijuar gjuha e folur gorane, që sot flitet nga popullsia e fshatrave të Gorës, e cila shkruhet nga goranët me shkronja shqipe në letrat që ata i shkruajnë njëri-tjetrit.
Së katërti, për kryerjen e procesit asimilues të gjuhës së popullsisë të krahinës së Gorës, kanë ndikuar edhe faktorë të tjerë, siç mund të përmendet fakti i numrit të paktë të popullsisë së Gorës, territor i thyer malor, me toka të varfëra që kanë ndikuar në gjendjen ekonomike të popullsisë, e cila është detyruar të kërkojë rrugët e kurbetit për të siguruar bukën e gojës në qytetet e Maqedonisë, Bullgarisë, Serbisë etj, dhe në marrëdhëniet që kanë patur me popullsinë e këtyre vendeve, që përforcojnë më tej gjuhën e asimiluar dhe në këtë mënyrë të arrihet formimi i gjuhës së folur të goranëve që flitet sot në Gorë, e cila mund të jetë edhe gjuhë e krijuar nga zanatçinjtë goranë.
Së pesti, në rast se do të ishte gjuha gorane gjuhë sllave, ajo nuk do të kishte mbetur si gjuhë vetëm e folur, por do të shkruhej, siç e shkruajnë popujt sllavë të Ballkanit, e kjo do të arrihej nëpërmjet hapjes së shkollave sllave, pasi popullit të Gorës nuk i ka munguar dëshira për tu arsimuar e shkolluar. Me një fjalë, do të kërkonte që të shkruhej gjuha gorane me alfabetin sllav, e kjo do të arrihej nëpërmjet hapjes së shkollave në gjuhën sllave në fshatrat e Gorës. Mirëpo, një përpjekje e tillë, nuk është dokumentuar deri më sot që të hapen shkolla sllave në Gorë, por përkundrazi, kërkesat për hapjen e shkollave në fshatrat e Gorës, janë bërë vetëm për hapjen e shkollave shqipe të cilat mbështeten e vërtetohen nga dokumentat arkivore që ekzistojnë për këtë çështje.
Disa konkluzione përmbledhëse që dalin për problemet që janë ngritur në shkrimin “Gora dhe goranët” dhe si është e vërteta e problemit të Gorës dhe të goranëve në tërësi. Të gjitha çështjet që trajtuam më sipër rreth problemeve të ngritura në artikullin “Gora dhe goranët”, me autor të ashtuquajturin “historian goran”, Nazif Dokli, e konsideroj si obligim qytetar dhe shoqëror që të jap disa vërejtje të përmbledhura për përmbajtjen, faktet e argumentat e pabazuara e të prapambetura në burimet dokumentare të shkencës të historiografisë shqiptare, të cilët jo vetëm që nuk kanë vërtetësi shkencore, por ajo që është më kryesore, ato bien ndesh tërësisht me interesat e gjithë popullit të krahinës së Gorës e më gjërë. Ato ide e përfundime të tij, janë të papranueshme si nga ana e shtrimit të çështjes së Gorës dhe të goranëve, ashtu edhe të trajtimit të bërë, të fakteve, të dhënave e të argumentave që janë sjellë. E ndjejmë për detyrim qytetar, që të bëjmë sqarime se si është e vërteta e tyre.
Së pari, duke spekulluar në proceset demokratike të jetës, që po zhvillohen në vendin tonë, e sidomos në legjislacionin përkatës, “historiani goran” Nazif Dokli, së bashku me disa individë të veçantë, që banojnë e jetojnë aktualisht në qytetin e Kukësit, si dhe disa elementë të dy-tre fshatrave, nga nëntëmbëdhjetë fshatra që i ka sot krahina e Gorës, e duke qenë në krye të tyre, siç dihet tashmë, pa marrë mendimin e gjithë popullit të Gorës,  kanë krijuar “komisionin nismëtar” për formimin e shoqërisë kulturore “Gora”. Për këtë nuk është marrë fare mendimi i popullsisë së Gorës e vullnetin e banorëve që jetojnë në fshatrat e kësaj krahine. Jo vetëm kaq, por është fakt, që edhe programi që është hartuar nga ky komision nismëtar, e që i është dërguar për miratim organeve përkatëse jashtë rrethit të Kukësit, nuk i është bërë prezent dhe nuk i është marrë aspak mendimi i popullit të fshatrave të Gorës, pa të cilin nuk ka të drejtë legjitime askush që të veprojë e të vendosë në emër të tij. Duke u nisur nga këto fakte, lind pyetja se si mund të krijohet një shoqëri me emrin Shoqëria Kulturore “Gora” jashtë truallit të krahinës së Gorës, e për më tepër pa marrë mendimin e miratimin e popullit të Gorës. Si mund të mirret në konsideratë vetëm mendimi i një “grupi nismëtarësh”, anëtarët e të cilit, ndonëse janë goranë, aktualisht ata nuk banojnë në fshatrat e Gorës, ndaj nuk kanë të drejtë që të flasin e të veprojnë, sikurse me qenë përfaqësues të zgjedhur nga populli i Gorës, i cili nuk i njeh si të tillë…!
Së dyti, edhe titulli i programit që është hartuar nga komisioni nismëtar për formimin e shoqatës, është emëruar me titullin: “Programi i Shoqërisë Kulturore Gora”, kurse në pikën e parë të këtij programi emri j kësaj shoqërie ka këtë titull: Shoqëria etnokulturore “Gora”. Shihet më se qartë nga dy titujt që janë përdorur për emërtimin e kësaj shoqërie që kemi të bëjmë me dy emërtime, që i kanë vënë kësaj shoqërie dhe konkretisht: 1) Shoqëria Kulturore “Gora” dhe 2) Shoqëria Etnokulturore “Gora”. Jo vetëm kaq, por si në fillim të programit, ashtu edhe në artikullin “Gora dhe goranët”, titujt faktikë nuk kanë përmbajtje të njëjtë, pasi ato ndryshojnë nga njëri-tjetri, e ky ndryshim dallohet nga përdorimi i fjalës “etni”, që në kontekst do të thotë “pakicë” e një kombësie. Pra, del qartë mendimi, se duke emërtuar këtë shoqëri me emrin Shoqëria Etnokulturore “Gora”, si grupi nismëtar, ashtu edhe artikullshkruesi, i bëjnë të ditur mbarë opinionit shoqëror të Gorës, Kukësit e më gjërë, se në rrethin e Kukësit, ekzistoka një popullsi etnike në krahinën e Gorës, e cila nuk na qenka njohur deri sot si e tillë, e duke qenë etni më vete, popullsia e krahinës së Gorës, duhet të njihet si pakicë kombëtare me të gjitha të drejtat që i takojnë. Del qartë, se me shtrimin e kësaj çështje, nuk kemi të bëjmë me një Shoqëri Kulturore “Gora”, siç na është servirur nga grupi nismëtar dhe artikullshkruesi, por duke marrë për bazë përmbajtjen e titullit të dytë të kësaj shoqërie dhe të përmbajtjes së çështjeve që trajtohen në shkrimin “Gora e goranët”, krijimi i Shoqërisë Etnokulturore “Gora” ka karakter politik. Kjo vërtetohet plotësisht nga vetë përmbajtja e kërkesave të programit të kësaj shoqërie, si dhe në atë të shkrimit që nëpërmjet trajtimit të problemit të Gorës dhe të goranëve në shtyp, t’i përforcojnë kërkesat e këtij programi.
Karakteri politik i kërkesave të shtruara në programin e Shoqërisë Etnokulturore “Gora”, duket më se qartë e vërtetohet më së miri, nga pohimi që bëhet se ato i shpallin në emër të popullsisë që flet gjuhën gorane, e duke mos qenë të autorizuar nga populli i Gorës, ata shkojnë më tej, duke e shtruar çështjen që popullsia e Gorës, sipas tyre dhe në mënyrë ekskluzive, duhet të konsiderohet si pakicë kombëtare edhe pse deri sot ajo nuk është njohur e nuk është trajtuar si e tillë. Kjo vërtetohet jo vetëm nga programi, por edhe në artikullin ”Gora dhe goranët”, të shkruar nga Nazif Dokli, i cili shkruan se: “Grupi nismëtar për formimin e Shoqërisë Etnokulturore “Gora”, mendon se Gora e Kukësit, është një diasporë sllave, e cila duhet njohur e respektuar”.
Klajdi Haruni
Klajdi Haruni këngëtar shqiptar nga Korça. Ai lindi më 18 qershor 1988 në Korçë.
Pjesëmarrjet
Në Qershor 2011, Klajdi Haruni merr pjesë në Top Fest 8 me këngën "Te Gjithe Sot Po Duan". Karriera e tij si kengetar do te fillonte pikerisht nga ky festival dhe me kete kenge te Flori Mumajesit.
Shishtaveci
Shih edhe
Së pesti, duhet të mos e lëmë pa theksuar në mënyrë të veçantë se “historiani goran”, Nazif Dokli, në shkrimin përgjigje të tij për “Gorën e goranët”, shkon aq larg sa të shprehet se: “…Gora e Kukësit është një diasporë sllave, e cila duhet njohur e respektuar. Nga një pjesë e madhe e popullsisë, për të mos thënë nga shumica, kjo gjë kërkohet. Kjo është aspirata e goranëve”. Mirëpo ndaj thënies së autorit, që sipas tij, shtron kërkesë absolute të shumicës së popullsisë së Gorës, që s’është aspak e vërtetë, duhet të sqarojmë dhe fakt është, se shumica e popullit të Gorës e më gjerë, është i indinjuar pa masë për përmbajtjen e shkrimit, e sidomos ndaj autorit që flet në emrin e tij, sikurse me qenë përfaqësuesi i elektoratit të Gorës në ndonjë organ shtetëror, gjë që këtë përfaqësim për fatin e keq nuk e ka.
Klajdi Haruni
Pjesëmarrjet
Në Maj 2012, Klajdi Haruni merr pjesë në Top Fest 9 me këngën "Mamica".
Shishtaveci
Shih edhe
Që të binden për këto, autori i shkrimit dhe anëtarët e komisionit nismëtar, le të marrin mundimin e të shkojnë në Shishtavec, Zapod, Orçikël, Pakisht, Kosharisht, Orgjost, Oreshkë, Cërnalevë dhe në Borje, pasi nuk kanë shkuar në këto fshatra për ta shtruar këtë çështje. Atje, me siguri, do të gjenden përpara indinjatës, pakënaqësisë dhe urrejtjes që është krijuar për këtë arsye tek populli i këtyre fshatrave, i cili realisht e me plot të drejtë, është irrituar për së tepërmi për këta hapa të nxituar që kanë ndërmarrë ata. Atje, në Gorë, në kontaktin  e drejtpërdrejtë me banorët, nismëtarët e shoqërisë dhe pseudohistoriani, do të mbeten të zhgënjyer përpara përgjigjes që do tu japë populli, për argumentat e faktet e pabazuara që ata kanë paraqitur, si në programin e Shoqërisë Etnokulturore “Gora”, ashtu edhe në shkrimin “Gora dhe goranët”.
Klajdi Haruni
Pjesëmarrjet
Më datë 23 Tetor 2014, Klajdi Haruni & Flori publikojnë videoklipin "Lutem Une Sot". Videoklipi u prodhua nga Pro Video.
Shishtaveci
Shih edhe
Së gjashti, për të sqaruar lexuesit, e sidomos opinionin shqiptar dhe më gjërë, lidhur me problemet e ngritura për çështjen e Gorës, e shikojmë si tepër të domosdoshme, që të japim dy fakte që bien ndesh njëri me tjetrin, por që e sqarojnë më së miri çështjen e vërtetë të Gorës dhe të goranëve dhe konkretisht janë: i pari, ndërsa në vitin 1937, dr. Vasa Çubriloviçi, në referatin e tij antishqiptar “Mbi shpërnguljen e arnautëve”, jo vetëm që popullsinë e fshatrave të rrethinës së Gorës, nuk e konsideron si popullsi sllave, por shqiptare, në planin e organizimit të shpërnguljes të shqiptarëve, ai pa asnjë rezervë e fut popullsinë e Gorës për shpërngulje ndër rrethet më të rëndësishme, që duhen të shpërngulen me çdo kusht dhe pikërisht për këtë ai shkruan se “nga këto rrethe që së bashku përbëjnë pykën shqiptare për ne (serbët Q.M.), aktualisht më të rëndësishme janë Peja, Gjakova, Podrimja, Gora (Dragashi), Sharri, Padgori, Istogu dhe Drenica, - në veri të Malit të Sharrit. Këto janë rrethe kufitare dhe duhen shpërngulur me çdo kusht”. (E vërteta mbi Kosovën dhe shqiptarët në Jugosllavi, fq. 324). Pra, del qartë se kush është Gora dhe kush janë goranët, ndryshe po të ishin popullsi sllave, Vasa Çubriloviçi si serbomadh që ishte nuk do ta kishte vënë popullsinë e Gorës në planin e shpërnguljes, por përkundrazi popullsinë e Gorës, do ta konsideronte si popullsi sllave, do t’i dhimbsej, e bash për këtë, do ta veçonte nga popullsia shqiptare. Së dyti: Për qudi “historiani goran”, Nazif Dokli, duke mos e ditur aspak origjinën e tij me fakte e argumenta boshe e të pabazuara, arrin jo vetëm ta marrë mundimin për ta korrighuar Vasa Çubriloviçin, që ia vërteton origjinën si shqiptar, por duke e konsideruar Gorën “diasporë sllave” dhe popullsinë që banon në Gorë si “enklavë me një popullsi sllave” arrin t’i konsiderojë faktet, të dhënat e argumentat e Çubriloviçit si të pabazuara e joshkencore, kurse faktet e argumentat e “rinj” që sjell ai “historiani goran”, që e ka shpallur veten me shkrimin “Gora dhe goranët” në fushën e historiografisë shqiptare.
Klajdi Haruni
Pjesëmarrjet
Më datë 5 Nëntor 2014, Klajdi Haruni publikon videoklipin "Misteret". Muzika e këngës u punua nga Flori Mumajesi, teksti u shkrua nga Flori Mumajesi.
Shishtaveci
Shih edhe
Mirëpo të dhënat e serbit Vasa Çubriloviç, jo vetëm që vërtetojnë të kundërtën, por për më tepër historiografia serbe do ta përgëzojë “historianin goran”, Nazif Dokli, për kontributin e madh që po i jep asaj lidhur me trajtesën që ka bërë për Gorën dhe goranët. Pra, del qartë si drita e diellit, se cilët fakte, të dhëna e argumenta, janë të vërteta për Gorën dhe Goranët dhe cilat prej tyre janë të pabazuara, joshkencore e të papranueshme. Për të gjitha sqarimet që bëmë më sipër, nuk ka nevojë aspak për koment pasi pyetjes së bërë: a janë goranët maqedonë?” dhe pohimit të bërë, se “sikur edhe goranët e Kukësit konsiderohen maqedonë”, u është përgjigjur plotësisht Vasa Çubriloviçi qysh në vitin 1937 dhe 1938. Prandaj, nuk ka mbetur historiografia serbe që të pasurohet me “dezertacionin” e një të vetëquajturi “historiani goran”,  i cili nuk është as mësues i historisë së shkollës tetëvjeçare, pasi nuk është i diplomuar në këtë drejtim, por për gjuhë e letërsi.
Klajdi Haruni
Pjesëmarrjet
Më datë 9 Shtator 2015, Klajdi Haruni publikon videoklipin "Vallja E Veres". Muzika e këngës u punua nga Flori Mumajesi, teksti u shkrua nga Flori Mumajesi. Videoklipi u prodhua nga Alexander Video.
Shishtaveci
Shih edhe
Jam plotësisht i sigurtë se pavarësisht nga veprimi që ka bërë grupi nismëtar i Shoqatës Etnokulturore “Gora” dhe i ashtuquajturi “historian goran”, në program dhe në artikullin përgjigje për Gorën dhe goranët, se nuk do të gjejnë mbështetjen e popullit të Gorës, mbështetje pa të cilën ata e kushdoqoftë, nuk kanë asnjë të drejtë legjitime të veprojnë. Pa marrë më parë miratimin e popullsisë së kësaj krahine, nuk mund të flasë kushdo çfarë t’i vijë ndër mend për problemet që ka Gora dhe popullsia e saj, sepse është vetë populli i Gorës, i cili vendos mbi gjithçka që diskutohet apo vendoset dhe askush tjetër.
Klajdi Haruni
Pjesëmarrjet
Më datë 26 Dhjetor 2015, Klajdi Haruni publikon videoklipin "Obobo". Me këtë këngë, Klajdi Haruni merr pjesë në Kënga Magjike 2015 në vitin 2015.
Më datë 3 Gusht 2017, Flori Mumajesi publikojnë videoklipin "Karma", në bashkëpunim me Bruno, Klajdi & Dj Vicky.
Më datë 16 Shtator 2017, Bes Kallaku publikon videoklipin "Skifterja Zemres", në bashkëpunim me Klajdi Haruni. Muzika e këngës u punua nga Irkenc Hyka, Bruno, teksti u shkrua nga vetë Bes Kallaku.
Më datë 19 Tetor 2017, Klajdi Haruni publikon videoklipin "Vajzat E Babit".
Më datë 17 Qershor 2018, Klajdi Haruni publikon videoklipin "Mbase", në bashkëpunim me Bruno. Muzika e këngës u punua nga Flori Mumajesi, Bruno, teksti u shkrua nga Flori Mumajesi. Videoklipi u prodhua nga Magic Eye.
Në Tetor 2018, Klajdi Haruni merr pjesë në Kënga Magjike 2018 me këngën "Nuk Te Dua Dot Me Pak".
Më datë 22 Tetor 2019, Klajdi & Bruno publikojnë videoklipin "Oj Lulije".
Shishtaveci
Shih edhe
I theksuam këto, pasi fakt është se nuk mund të joshet populli i krahinës së Gorës me premtime boshe dhe “dhurata” të bukura, që u ofrohen goranëve në programin e Shoqërisë Eetnokulturore “Gora”, e për më tepër, nuk mund të gënjehet me fakte e argumenta të pabazuara e të pavërteta, që kanë sjellë nismëtarët e kësaj shoqërie dhe “historiani goran”, Nazif Dokli, në artikullin “Gora dhe goranët”. Për të gjithë këto e di gjithkush, se popullsia e Gorës, është me e mençur se të vetëquajturit anëtarë të komisionit nismëtar dhe “historiani goran”, të cilët me kërkesat që kanë shtruar në programin e kësaj shoqërie, si dhe problemet që janë trajtuar në artikullin “Gora dhe goranët”, kanë prekur dhe ngritur një problem tepër delikat që vë në diskutim përkatësinë etnike të popullsisë së fshatrave të Gorës. Jo vetëm kaq, por fakt është, se çështja e përkatësisë etnike të Gorës dhe të popullsisë së saj, në mënyrë të natyrshme, jo vetëm koha, por edhe forumet ndërkombëtare shkencore, i kanë dhënë me kohë zgjidhje këtij problemi, pa e parë sot të nevojshme për tu marrë në mënyrë të posaqme me të. Përgjigjen më të plotë  për çështjen e përkatësisë etnike të popullit të Gorës, siç e kemi thenë më sipër, e ka dhënë Vasa Çubriloviçi në referatin e tij si dhe në Konventën jogosllavo-turke, ku në e shpërnguljes së shqiptarëve e fut edhe krahinën e Gorës, madje në ato rrethe që duhen shpërngulë me çdo kusht.
Pavarësisht nga trajtimi i problemeve, që janë bërë në artikullin “Gora e goranët”, si dhe të kërkesave që janë paraqitur në programin e Shoqërisë Etnokulturore “Gora”, theksojmë se si do që të vijë puna, e çfarë argumentash e faktesh mund të sillen për problemin e Gorës dhe goranëve, është e drejtë legjitime e popullit të fshatrave të Gorës, që të sjellin fakte e argumenta të pakundërshtueshme, duke i vënë vetë vulën se cilës përkatësi etnike i përket. Askush tjetër nuk mund të veprojë e vendosë në emër të këtij populli dhe, aq më tepër, në kundërshtim me vullnetin e tij. Të gjitha çështjet që mund të ngrihen e të trajtohen për Gorën e goranët, nuk e ka të drejtën asnjeri të përfaqësojë një popull a krahinë. I zoti i shtëpisë në krahinën e Gorës, është vetë populli i saj dhe askush tjetër. Një gjë të tillë, e ka njohur historia kohë më parë, pasi në vitet 1912-1923, kur ishte vënë në diskutim çështja e Gorës dhe e goranëve, ishte vetë populli i krahinës, i cili përmes lutjeve, peticioneve, memorandumeve e protestave të shumta që ka bërë, ku nëpërmjet tyre u është drejtuar organeve më të larta të shtetit shqiptar, shteteve të fuqive më të mëdha të Evropës dhe Lidhjes së Kombeve të Bashkuara, jo vetëm se ka deklaruar botërisht se populli i krahinës së Gorës, është shqiptar dhe ka kombësinë shqiptare, por duke qenë i tillë, ai nuk ka pranuar dhe nuk do të pranojë kurrë të jetojë nën sundimin serb. Në të kundërtën, ata (goranët) do të pranonin të shuheshin deri në një.
Të gjithë këto fakte e çështje që trajtuam më sipër, tregojnë mëse qartë, se Gora dhe goranët, nuk kanë qenë kurrë diasporë sllave, pasi ata kanë qenë e janë pjesë e një trupi të pandarë nga trungu i territorit dhe i kombit shqiptar. Nga këtu, del qartë e duhet me të drejtë të theksojmë, se kush mendon ndryshe për Gorën dhe goranët, nuk e njeh historinë e popullsisë së krahinës së Gorës, pasi siç thamë më lart, ajo është një dhe e pandarë nga historia e mbarë popullit shqiptar. Kujt nuk do t’i mbushet mendja me këto fakte e argumenta që paraqitëm më sipër, le të shfletojë e të studiojë historiografinë shqiptare dhe më gjërë, sepse në të do të gjejë dokumenta autentike, në të cilët jepen të dhëna e fakte të tilla, që e sqarojnë më së miri çështjen e Gorës dhe goranëve dhe që hedhin poshtë të gjitha paçavuret e shkruara në shkrimin për Gorën dhe goranët, si dhe në organet e disa gazetave që kanë botuar shkrime të disa pseudohistorianëve, që nuk e njohin aspak shtëpinë e historisë, në të cilën gjenden fakte e argumenta shkencore që me vërtetësinë e tyre, do të venë me shpatulla për muri çdo njeri që e shtrembëron dhe nuk e njeh aspak historinë e Gorës dhe më gjërë.
Kështu çdo përpjekje e hapur apo e maskuar që është bërë dhe po bëhet, për kekpërdorimin e etnogjenezës së goranëve, duke e konsideruar e quajtur sllave, nuk bie era shkencë, përkundrazi është një manipulim që i bëhet shkencës së historiografisë, dashakeqësi e cila sjell përçarjen dhe prishjen e unitetit të popullit të Gorës, për të cilin është folur e shkruar, e po flitet e shkruhet edhe sot.
Përsa parashtruam më sipër, theksoj me argumenta e fakte dokumentare që ekzistojnë, se unë nuk kam dëgjuar as lexuar deri më sot, që të ketë dalë ndonjë ekspert i historisë, apo historiograf, qoftë shqiptar apo tjetër më gjërë, i cili të ketë mohuar origjinën e goranëve nga ajo shqiptare. Për këtë, është i bindur çdo njeri, e veçanarisht këtë e di edhe populli i Gorës, i cili e ka konsideruar gjithnjë origjinën e tij shqiptare dhe duke e pasë këtë, ai e ka patur dhe e ka kombësinë e tij shqiptare, e për më tepër këtë përkatësi etnike, nuk e ka ndërruar kurrë në histori. Madje, edhe në ato raste kur gorani ka punuar larg vendit të vet si gjellbërës, hallvaxhi, bozaxhi, apo sheqerxhi në qytetet e Maqedonisë, Bullgarisë, Serbisë, Bosnjes apo Turqisë e më gjërë. Tjetër është çështja, se çfarë thonë e shkruajnë ndofarë gazetarësh apo historianësh të vetëquajtur si të tillë, të cilët nuk marrin erë nga historia, pasi nuk e njohin atë. Për fat të keq ata nuk e njohin historinë e Gorës dhe të goranëve, e quditërisht marrin guximin që të shkruajnë për atë që nuk e dinë. Në fund të fundit, ata mund të flasin e të shkruajnë, ç’të duan sepse nuk kanë përgjegjësi shkencore, e duke qenë të tillë, ata një ditë kur ta mësojnë mirë historinë, e sidomos historinë e Gorës dhe goranëve, do të detyrohen vetë që të bëjnë përgënjështrimin për artikujt e shkrimet e pabazuara që kanë shkruar për çështjen e Gorës dhe të goranëve. Ata do ta pohojnë vetë se popullsia e krahinës së Gorës është popullsi shqiptare, e nuk është aspak popullsi sllave apo maqedone. Pikërisht këtë përgënjështrim ata duhet ta bëjnë, sepse këtë përgjigje kërkon sot i gjithë populli i krahinës së Gorës të Kukësit.
Kukës më 23 Shtator 1991
Bradley County (Arkansas)
Bradley është një nga 75 Countet në shtetin federal Arkansas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
1980 në Kosovë
Ngjarje nga viti
1475
Mbi vitin 1475.
Mënba
Kombësia Mënba është një kombësi e lashtë, që banon në rafshnaltën e Tibetit, përqëndrohet kryesisht në zonën Mënyu në pjesën jugore të Rajonit Autonom të Tibetit, një pjesë prej tyre banojnë të shpërndarë në distriktet Motuo, Linzhi, Çuona etj. Mënba merret kryesisht me bujqësi, njëkohësisht edhe me blegtori, pylltari, gjueti dhe zejtari. Burrat e gratë e kombësisë Mënba vishen me dolloma të gjata me ngjyrë të kuqe, me qeleshe të verdhë ose të zezë; gratë zbukurohen me bylyzyk, vathë etj., kurse burrat vënë në brez shpatë. Burrat e gratë Mënba kanë qejf të pijnë raki dhe të thithin duhan. Ushqimet e tyre kryesore janë oriz, misër, elb etj. Shumica e tyre besojnë budizmin tibetian, kurse në disa zona ata besojnë shtrigësinë primitive. Zakonisht ata bëjnë varrim ujor, por bëjnë edhe varrim me dhe, varrim qiellor dhe varrim kremation.
1476
Mbi vitin 1476.
Programet aplikative
Programet aplikative jane programe te cilat mund te instalohen dhe cinstalohen nga perdoruesi. Jane të gjtha programet që ju i shfrytëzoni pasi sistemi operativ të jetë vënë në lëvizje Programet aplikative jane programe te cilat krijohen ose perdoren per qellim te caktuar. Keto programe jane te ndare dhe ne nen programe me te vjetra te tjera. PROGRAMET APLIKATIVE JANë: 1.Microsoft word 2.Microsoft excel 3.programi i bazes se te dhenave 4.Microsoft power point 5.Web browser 6.programi per krijimin e web faqeve 7.photoshop 8.autokad 9.mathcard 10.programi per llogari,list pagash 11.Microsoft Media Player 12.Windows Paint 13.Internet Explorer
Caredvori
Caredvor, (maqedonisht: Царев Двор/Carev Dvor) ёshtё fshat nё komunën e Resnjës, Maqedoni.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 605 banorë nga të cilët 520 ishin Maqedonas, 81 Turq, dhe 4 tjetër.
Gjergji Sauli
Dr. Gjergji Sauli lindi më 27 dhjetor të vitit 1938 në Korçë, Shqipëri.
Edukimi
Ka diplomuar në Fakultetin e Drejtësisë të Universitetit të Tiranës në vitin 1960.
Veprat
Është autor i një monografie dhe i shumë artikujve shkencorë dhe kumtesave juridike.
Calhoun County (Arkansas)
Calhoun është një nga 75 Countet në shtetin federal Arkansas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Carroll County (Arkansas)
Carroll është një nga 75 Countet në shtetin federal Arkansas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Getxo
Getxo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Uribe, të provincës Biscay, në Komunitetin e Baskisë. Getxo ka 81260 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 11.89 km2.
Nelson County (North Dakota)
Nelson County është një nga  qarqet në shtetin federal North Dakota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Fterra në internet
Fterra në internet është publikuar vite më parë. Faqja e veçantë e Fterrës në internet është publikuar në prill 1999 dhe vazhdon.
Për Fterrën dhe fteriotët ka disa website, ndër të cilat përmendim : www.fterra.com - është websiti kryesor ku gjenden disa rubrika e informacione që japin njohuri për Fterrën. E njëjta website gjendet edhe në faqen http://fterrajone.tripod.com
http://fterraarshive.tripod.com, në këtë faqe (e cila nuk është përfunduar dhe vazhdon grumbullimin e materialeve) përmban materiale të ndryshme për Fterrën dhe fteriotët, mjaft shkrime të gazetës “Fterra jonë”, botime nga autorë të ndryshëm dhe materiale të tjera.
http://fterra1.tripod.com, në këtë faqe pasqyrohen shkrime të ndryshme, kryesisht të gazetës “Fterra jonë” për bashkëfshatarët tanë të nderuar.
http://s1.webstarts.com/gazetafterra, në këtë faqe pasqyrohet i plote numri i ri i gazetës “Fterra jonë”.
Në internet kanë faqe të veçanta edhe Muzafer Korkuti, Ismet Elezi, Bardhyl Xhama, Dilaver shkurti, Vullnet Mato, Rexho Kurupi, Feksor shkurti, Rebi Korkuti, Servet Dauti e të tjerë.
Ne Youtube
Në internet, në Youtube, janë të pasqyruara edhe dokumentarë dhe videoclipe që kanë lidhje me Fterrën dhe fteriotët, ndër to më të rëndësishme janë dokumentari “Fterra Labëri, Fterra Rivierë”, dokumentari i vitit 1997 “Një udhëtim në Fterrë”, dokumentari për Mësuesin e Popullit Lame Xhama, dokumentari për dekorimin e shkolis së Fterrës në vitin 1980,skenaret e të cilave janë përgatitur nga Guro Zeneli. Ka gjithashtu disa videoclipe ndër të cilët mund të përmendim videoklipin për poemën “Nënëmadhe Fterra”,shkruar nga Vullnet Mato, nga takimet e fteriotëve, poema “Fterrë, botë midis malesh, o ylberi që nuk kapesh...” këngë nga grupi polifonik i Fterrës, ditëlindje e festa e materiale të tjera.
Festta e 2009 ne Fterre :
Shih edhe
Fterra (komunitet)
1477
Mbi vitin 1477.
1979 në Kosovë
Ngjarje nga viti
Mountrail County
Mountrail County është një nga  qarqet në shtetin federal North Dakota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Adrian Thano
Adrian Thano është gazetar shqiptar, botues dhe kryeredaktor i gazetës "Dita" (www.gazetadita.al).
Ai ka drejtuar më parë departamentin e informacionit në televizionin Vizion Plus dhe për një periudhë 10 vjeçare, gazetën Shekulli.
I propozuar nga organizatat e medias, Adrian Thano është zgjedhur aktualisht anëtar dhe kryetar i Bordit Mbikqyrës i Agjencisë për Mbështetjen e Shoqërisë Civile (www.amshc.gov.al)
Kantoni Évry-Nord
Kantoni Évry-Nord (frëngjisht: Canton d'Évry-Nord) është një kanton në departamentin Essonne, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Évry. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 40261 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Évry-Nord aktualisht përbëhet nga 2 komuna.
1478
Mbi vitin 1478.
Kujtim Dashi
Kujtitim Dashi (Shkodër, 15 korrik 1951) është publicist dhe novelist shqiptar.
U lind në qytetin e Shkodrës më 15 korrik 1951. Në mesin e viteve pesëdhjete shpërngulet familjarisht në Lezhë. Ka mbaruar Institutin e Larte Pedagogjik për gjuhë-letërsi shqipe ne vitin 1975. Ka punuar librar, mësues, gazetar (Kryeredaktor i parë i gazetës lokale Koha Jonë) punëtor, politikan, etj. Merret me publicistike, humor, radiodramatizime, etj. Kujtim Dashi është lindur në qytetin e Shkodrës në vitin 1951. Pas mesit të viteve ’50 transferohet familjarisht në Lezhë, ku kryen gjimnazin “H.Lezha”. Rikthehet në Shkodër dhe përfundon studimet në Institutin e Lartë Pedagogjik (sot Universiteti “Luigj Gurakuqi”), në Degën Gjuhë-Letërsi Shqipe.
Në Lezhë ka punuar mësues, drejtor shkolle, funksionar rinie, librar, punëtor krahu, gazetar (kryeredaktor i gazetës lokale “Koha jonë”, i gazetës “Lissus” si dhe i “Në fillim qe FJALA”, së bashku me poetin Ndoc Gjetja), politikan, bibliotekar, funksionar shtetëror; në Tiranë specialist i bibliotekave në Ministrinë e Kulturës, Rinisë dhe Sporteve, redaktor në një shtëpi botuese etj.
Për rreth 40 vjet merret me: publicistikë; mbledh e shkruan humor; radiodramatizime; përgatit e boton antologji poetike, studime e monografi. Fragmente të “Historive gazmore nga Lezha, etj”, vëll.I, II e III janë botuar në revistën “Satirikët e Ballkanit” që del në Sofje të Bullgarisë. Tregime e novela të tij janë botuar në Bullgari, Itali  dhe Greqi. Nga vjeshta e vitit 2000 banon në Tiranë.
Botime :
Tiranë, 2006.
Columbia County (Arkansas)
Columbia është një nga 75 Countet në shtetin federal Arkansas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Kujtim Dashi
Opinione për prozën e autorit nga :
Tregime që priren nga optika e një realiteti ndryshe
Realiteti artistik në vëllimin “Jetë e tymtosur” e Kujtim Dashit është kushtëzuar nga rrethanat. Tregimet priren nga optika e një realiteti ndryshe. Këto realitete në tregime nuk vijnë si gjendje çasti, por si procese të përhershmërisë apo ndryshueshmërisë psikike, në një stad të caktuar kohor. Në këtë realitet jetësor ai gjen bërthamën shpirtërore të përveçësuar, por edhe si shumësi.
Kështu prozatori kërkon te realiteti i së shkuarës dhe ai i përditshmërisë. Ai ecën me lehtësi nga një realitet te tjetri. Është më i vëmendshëm për atë që ka ndodhur dhe ndodh si një pasuri kohore, disa prej tyre bëhen ngacmues dhe tema të preferuara. Pra, rrëfimi është jetësor, i besueshëm, i ndodhshëm dhe njëkohësisht i dhimbshëm. Të duket sikur ai e merr ashtu siç ka ndodhur në jetë duke sjellë modele që karakterizojnë frymën e kohës, ku zotëron një lëndueshmëri dëshpëruese, një privim nga mjetet më të domosdoshme të mbijetesës. Universi rrëfyes i këtij tregimtari krijohet prej një shqetësimi qytetar, prej dhimbjes që i shkakton njeriut, njeriu tjetër që udhëhiqet nga një mendësi ndryshe. Prozatorin e ka interesuar jeta e një kohe të caktuar, pra nuk priret nga ngjarja, por nga personazhi, nga tipi përfaqësues. Ndonëse e quaj me vend opinionin e shfaqur nga kritika letrare se si tipar dallues të këtij autori janë gjetjet interesante e origjinale, mendoj se veçoria e këtij prozatori nuk është vetëm intiuta në gjetjen e ngjarjeve, se vetë jeta është një ngjarje e madhe që përbëhet nga shumësia e ngjarjeve, por si një univers që ka në qendër njeriun. Tregimtari hyn në marrëdhënie me të gjithë kohët dhe merr prej tyre më të dukshmen, sidomos rrjedhat e turbullta të jetës. Vëllimi kryesisht përfshin ngjarje që kanë një lloj afërsie. Tregimet në aspektin kohor, kanë një lidhje përbashkësie. Peripecitë e njeriut nuk kanë fund, pra edhe ngjarjet janë të pafundme. Ka ngjarje apo rrënoja ngjarjesh, të cilat nxirren prej harresës, pastrohen dhe, duke dalë në dritë, marrin një shkëlqim të ri.
Veçoria shquese e prozës së K. Dashit është natyrshmëria e thjeshtësia e të rrëfyerit; ai nuk merret me përkëdheljen e fjalës e të frazës, i mjafton ajo, që të komunikojë qartë e rrjedhshëm që mesazhi të lexohet mirë. Gjithashtu, prozatori, duke ruajtur këtë mënyrë rrëfimi të tillë, synon të bëjë komunikimin sa më të drejtpërdrejt për ta dhënë atë në mënyrë më të qartë, më bindëse, duke i “ofruar” në njëfarë mënyre “bashkautorësi” lexuesit të kulturuar. Tregimi arrin të funksionojë në sajë të mjeshtërisë së vëzhgimit të mprehtë dhe komunikimit me lexuesin, të cilit si të paktë autorë bashkëkohorë, ia vlerëson formimin, duke mos e rënduar tregimin me detaje, fakte, përshkrime, dialogje etj të panevojshme e irracionale ; nga puna e frytshme me gjuhën, çka shënon një hap përpara, krahasuar me vëllimet e mëparshme të këtij autori prodhimtar.
Tregimet më të mira të K.Dashit karakterizohen nga rrëfimet e holla psikologjike të botë perceptimit të personazhit. Ato pasqyrojnë shumëllojshmëri gjendjesh emocionale, në veçanti dhimbja merr trajtë të ndryshme, por nuk i vë personazhet në prova të vështira për të zbuluar të vërtetat dhe të pavërtetat si një lëndë e padobishme. Të gjitha nënshtresat e mendimit në rrëfim vijnë si të zbuluara jo me vështirësi, por si një rrëfim që ngjet me të folurën e rrjedhshme.
Në tregimet e këtij vëllimi nuk gjen imtësi, që e ngarkojnë apo t’i marrin frymën prozës e të pengojnë komunikimin. Autori synon komunikimin me shtresën e gjerë të lexuesit. Në ndonjë tregim mund të gjesh edhe lëndë të tepërt rrëfyese, por kjo i përket vetëm fillimit të tregimit që ngjet si një hyrje. Hapësira e rrëfimit rrjedh si një kohë lineare apo kronologjike.
2.- Zëri rrëfimtar
Disa nga tregimet duke u përpjekur të kapin probleme të thjeshta, marrin një ngarkesë emocionale përmes një fakti, që përqaset me të tjera ngjashmëri të shumëllojta, vlerash e cilësish apo edhe si shkatërruese të personalitetit të njeriut, si një injektim i një vdekje të ngadaltë. Është ky njeri që pëson dramën dhe e përjeton atë thellësisht.