cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paris Saint-Germain F.C.
2011–vazhdon: Pronësia e QSI dhe dominimi në Francë
Në verën e vitit 2017, Parisi firmosi me brazilianin Neymar për shumën rekord 222 milion €. Ata më pas firmosën me talentin francez Kylian Mbappé fillimisht në huazim; transferimi u bë përfundimtar në vitin 2018 për 180 milion €, duke u bërë transferimi i dytë më i madh në histori. Klubi kryeqytetas rifitoi titullin e Ligue 1, e cila u pasua nga Trophée des Champions, Coupe de la Ligue dhe Coupe de France, duke i fituar të katërt trofetë në Francë për herë të tretë në katër sezonet e fundit. Pavarësisht suksesit në Francë, ekipi zhgënjeu në Evropë duke u eliminuar në raundin e 16-tave nga Real Madridi, duke bërë që trajneri Emery të largohej në fund të sezonit.
Në maj 2018, Thomas Tuchel u prezantua si trajneri i ri i ekipit; gjermani firmosi një kontratë dy-vjeçare. Klubi sërisht dështoi në Ligën e Kampioneve, duke pësuar një eliminim surpirzë nga Manchester United në raundin e 16-tave pas një humbje 3–1 në Parc des Princes. Në Francë ekipi triumfoi në Ligue 1 për herë të tetë në histori, por u mposht në finalen e Kupës së Francës nga Rennes. Në Kupën e Ligës ata pësuan një humbje surprizë nga Guingamp në çerek-finale. Në sezonin 2019–20, PSG-ja fitoi titullin e Ligue 1 për herë të 9të në histori, pavarësisht se kampionati u mbyll më herët për shkak të Pandemisë së COVID-19; ata gjithashtu rifituan Kupën e Francës kundër Saint-Étienne si dhe triumfuan në edicionin e fundit të Kupës së Ligës, duke mposhtur me penallti Lyonin. Në Ligën e Kampioneve, ekipi arriti gjysëm-finalen e dytë rresht, duke mposhtur në minutat e fundit Atalantën. Në finalen e madhe ndaj Bayern München, kryeqytetasit u mposhtën 1–0 në Lisbonë falë një goli të ish lojtarit të tyre Kingsley Coman.
Qëndrimi i Tuchel në klub u kushtëzua nga marrëdhënja e keqe me presidencën, gjë që solli shkarkimin e tij më 24 dhjetor pavarësisht se e kishte mbyllur fazën e grupeve të Ligës së Kampioneve në vendin e parë. Ai u zëvendësua disa ditë më pas nga Mauricio Pochettino, i cili vite më parë kishte qënë futbollist i klubit. PSG-ja vazhdoi me formën e mirë në Ligën e Kampioneve, duke arritur për herë të parë në histori gjysëm-finalen në dy sezone rresht. Në Francë, ekipi fitoi Kupën e Francës por humbi titullin e Ligue 1 për herë të dytë në katër sezone.
Në merkaton verore 2021, PSG-ja zhvilloi një nga merkatot më historike në futboll, fillimisht duke blerë portugezin Danilo Pereira, i cili fillimisht kishte ardhur si huazim. Mbrojtësi i majtë Achraf Hakimi u ble nga Interi për 60 milion €, kurse Georginio Wijnaldum, Sergio Ramos, dhe Gianluigi Donnarumma erdhën me parametra zero. Francezët e mbyllën merkaton me blerjen e ikonës argjentinase Lionel Messi, i cili erdhi nga Barcelona pas skadimit të kontratës, si dhe talentit portugez Nuno Mendes, i cili erdhi në formë huazimi dhe u ble përfundimisht në vitin 2022. Gjatë këtij sezoni, PSG-ja fitoi kampionatin për herë të 10të në histori, por pësoi një eliminim surpirzë nga Real Madridi në raundin e 16-tave, duke shkaktuar paqartësi për të ardhmen e Kylian Mbappé. Megjithatë, ylli francez firmosi një kontratë të re deri në vitin 2025, pavarësisht zërave që e lidhnin me një kalim te Real Madridi.
Ngjyrat dhe maskota
Që nga themelimi, Paris Saint-Germain ka përfaqësuar qytetin e Parisit dhe kullën mbretërore Saint-Germain-en-Laye. Si rezultat i kësaj, ngjyrat tradicionale të klubit janë bluja, e bardha dhe e kuqja. E kuqja dhe bluja janë ngjyra pariziane, një shenjë për figurat revolucionare Lafayette dhe Jean Sylvain Bailly, dhe e bardha është një simbol i familjes mbretërore franceze dhe Saint-Germain-en-Laye.
Në stemën e klubit, Kulla Eiffel në sfondin e kuq dhe blu përfaqëson Parisin, ndërsa "fleur de lys" në të bardhë është një aluzion për stemën e Saint-Germain-en-Laye. Fleur de lys është gjithashtu një simbol mbretëror dhe kujton se mbreti francez Luigji XIV lindi në qytet. Gjatë gjithë historisë së tij, PSG-ja ka pasur disa stema, por të gjitha ato kanë pasur tre ngjyrat historike të klubit.
Po kështu, bluzat më ikonike të PSG-së kanë qenë kryesisht të kuqe, blu ose të bardhë, me dy ngjyrat e mbetura të përfshira gjithashtu. Maskota zyrtare e klubit, Germain the Lynx, ka gjithashtu ngjyrat tradicionale të PSG-së. Maskota u zbulua gjatë eventit Tournoi de Paris 2010 në përkujtim të 40-vjetorit të klubit dhe mund të shihet duke argëtuar fëmijë në tribunat e Parc des Princes ose pranë fushës me lojtarët gjatë nxehjes.
Stema
Stema e parë e klubit ishte në thelb e njëjtë me logon origjinale të Paris FC (PFC). Pasi j'u desh të bashkohej për të krijuar PSG-në duke përdorur stadiumin e Stade Saint-Germain, stema e PFC-së mbajti dizajnin e saj origjinal, por emri poshtë saj ndryshoi nga "Paris FC" në "Paris Saint-Germain Football Club". Kjo stemë përbëhej nga një top futbolli blu me një enë të kuqe brenda. Ky i fundit është një simbol historik i Parisit dhe është i pranishëm në stemën e qytetit. Më poshtë me të kuqe ishte shkruar emri i klubit.
parapamje|djathas|150px|alt=Logo du Paris Saint-Germain entre 1992 et 1996.|Stema e klubit midis viteve 1992 dhe 1995.
Megjithatë, PSG-ja u nda nga PFC në vitin 1972 dhe kështu kishte nevojë për një stemë të re. Duke përfaqësuar Parisin dhe Saint-Germain-en-Laye, stema e dytë e klubit u bë baza e asaj që tifozët njohin sot. Logoja e rrumbullakët paraqiste Kullën Eifel në të kuqe kundër një sfondi blu dhe, poshtë saj, dy simbole të Saint-Germain në të bardhë: një fleur de lys dhe djepi i Luigjit XIV. Kjo stemë u krijua nga Christian Lentretien, ish-anëtar i bordit të PSG-së dhe publicist me profesion, dhe u përdor për herë të parë në vitin 1972 dhe zgjati deri në vitin 1982. Parc des Princes, stadiumi i klubit, ndodhet poshtë stemës së përdorur midis viteve 1982 dhe 1990.
Stadiumi u hoq nga stema në vitin 1990. Dy vjet më vonë, pronarët e klubit, Canal+, e ndryshuan rrënjësisht stemën në vitin 1992. Modeli i ri kishte akronimin "PSG" në të bardhë kundër një sfondi blu-bardhë-kuq-bardhë-blu (si modeli i ngjyrës së këmishës Hechter) me "Paris Saint-Germain" poshtë në të bardhë në një sfond të zi. Pas presionit të tifozëve, klubi riktheu stemën tradicionale në vitin 1995 me "Paris Saint-Germain" mbi kullë dhe "1970" poshtë djepit. Kjo logo pësoi një ndryshim të lehtë të fytyrës në vitin 2002, më së shumti duke shfaqur një nuancë më të errët të blusë.
Me kërkesë të pronarëve të ri të klubit nga Katari, stema tradicionale pësoi një ndryshim të madh në vitin 2013. "Paris" tani shkruhet me shkronja të mëdha të bardha të zeza mbi një kullë të madhe Eiffel, duke vendosur qartë markën "Paris" në vend të "Paris Saint-Germain". Nën të, "Saint-Germain" është shkruar me shkronja më të vogla poshtë fleur de lys. Djepi dhe viti i themelimit të klubit “1970” u hoqën. Zëvendësdrejtori i përgjithshëm i PSG-së Jean-Claude Blanc tha: "Ne quhemi Paris Saint-Germain, por mbi të gjitha ne quhemi Paris".
Uniforma
Gjatë tre sezoneve të tyre të para të ekzistencës, fanella e parë e Paris Saint-Germain ishte e kuqe me detaje blu dhe të bardha në mëngët dhe qafën e saj për të bashkuar tre ngjyrat e klubit: të kuqen dhe blunë e Parisit dhe të bardhën e Saint-Germain-en-Laye. Gjatë sezonit 2010–11, PSG veshi një fanellë të kuqe gjatë ndeshjeve në shtëpi për të përkujtuar 40 vjetorin e themelimit.
Lidhja mes Paris Saint-Germain dhe shtëpive të modës të qytetit është një lidhje e kahershme. Dizajneri francez i modës Daniel Hechter u bë president i PSG-së në vitin 1973 dhe projektoi pamjen tradicionale të uniformës së parë të klubit po atë vit: një fanellë blu me një shirit vertikal të kuq të rrethuar nga dy vija të bardha më të holla (blu-bardhë-kuqe-bardhë-blu). E përdorur për herë të parë në sezonin 1973–74, e ashtuquajtura "fanella e Hechter" ka mbetur identiteti klasik i PSG-së që atëherë.
parapamje|djathas|310px|alt=Tre fanellat më ikonike të Paris Saint-Germain.
Fanella e famshme bëri debutimin e saj gjatë një ndeshjeje në shtëpi në Ligue 2 kundër Yllit të Kuq më 10 nëntor 1973. Kjo ishte gjithashtu ndeshja e parë e klubit në Parc des Princes. PSG fitoi 3–1; Othniel Dossevi shënoi golin e parë të klubit në stadium, si dhe të parin me fanellën e Hechter. Yjet e PSG-së në vitet 1990 dhe 2000 si Raí, Ronaldinho dhe Pauleta janë të lidhur me këtë fanellë. Gjatë kohës që luanin me këtë fanellë, klubi kryeqytetas arriti pesë gjysëm-finale evropiane radhazi midis viteve 1993 dhe 1997, fitoi Kupën UEFA të Fituesve të Kupës 1995–96 dhe arriti tetë fitore radhazi kundër rivalëve të mëdhenj të Le Classique, Olympique de Marseille, midis viteve 2002 dhe 2004.
Besimi i përgjithshëm është se Hechter e bazoi krijimin e tij në fanellën bardhekuq të veshur nga Ajaxi, e cila ishte skuadra dominuese në Evropë në atë kohë, por me flamurin francez në mendje. Megjithatë, vetë Hechter e ka mohuar këtë, duke pretenduar se ishte frymëzuar nga Ford Mustang. Ai transpozoi vijat e kofanos të makinës në bluzë dhe përdori tre ngjyrat e klubit. Fanella Hechter ka dy versione alternative: "Hechter i kundërt" (e kuqe-bardhë-blu-bardhë-e kuqe), e prezantuar në sezonin 1974–75 dhe "Hechter i bardhë" (bardhë-blu-kuq-blu-bardhë), e cila u shfaq për herë të parë në sezonin 1994–95.
Megjithatë, tifozët përjetuan sukseset e para historike të klubit me fanellën ikonike të dytë; me këtë fanellë, tifozët shijuan sukseset e klubit në Kupën e Francës (1982 dhe 1983), suksesin e parë evropian (1983) si dhe titullin e parë të Ligue 1 në vitin 1986. Fanella ishte e bardhë me vija vertikale blu dhe të kuqe në të majtë. Fanella e bardhë u promovua nga presidenti i PSG-së, Francis Borelli, dhe identiteti shtëpiak i klubit nga viti 1981 deri në vitin 1990. Ajo tani njihet si "fanella Borelli" dhe është sinonim me legjendat e PSG-së nga vitet 1980 si Safet Sušić, Luis Fernández dhe Dominique Bathenay.
Himni dhe motot
"Ô Ville Lumière" ("Oh qytet i dritës"), në melodinë e "Lulës së Skocisë", është një tjetër himn i klubit për tifozët e PSG-së. Kore të tjera të dalluara nga grupet e tifozëve në tribunat e Boulogne dhe Auteuil përfshijnë "Le Parc est à nous" ("Parku është i yni"), "Ici, c'est Paris!" ("Ky është Parisi!"), dhe "Paris est magique!" ("Parisi është magjik!"). Të dyja tribunat filluan të shkëmbejnë këto kore gjatë ndeshjeve të PSG-së në vitet 1990. "Who Said I Would" nga Phil Collins është gjithashtu një himn tradicional për tifozët. Kënga ka shoqëruar hyrjen e lojtarëve në fushë që nga viti 1992.
Stadiumi
Në vitet e para të ekzistencës, PSG luajti në fusha të ndryshme si Stade Municipal Georges Lefèvre, Stade Jean-Bouin, Stade Bauer, Stade Yves-du-Manoir si dhe Parc des Prices në disa raste, pavarësisht kundërshtimit të Paris FC.
Trofe
Paris Saint-Germain është klubi më i suksesshëm në historinë e futbollit francez, duke fituar 47 trofe zyrtar. Ata mbajnë rekordin për çdo trofe kombëtar, duke fituar dhjetë kampionate, katërmbëdhjetë kupa kombëtare, nëntë kupa lige dhe njëmbëdhjetë superkupa. Në arenën ndërkombëtare, klubi ka fituar një Kupë UEFA të fituesve të Kupës, duke qënë klubi i vetëm francez që e ka arritur këtë sukses, si dhe një Kupë Intertoto.
Kotodesh
Kotodesh është një fshat në Komunën Rajcë në Rrethin e Librazhdit të Shqipërisë.
Prodan
Prodan është një fshat në Komunën Steblevë në Rrethin e Librazhdit të Shqipërisë.
Shiko edhe
Gjendet në koordinata gjeografike 41° 23´ 05´´ N dhe 20° 24´ 21´´ E, në lartësinë 1 065 m. mbi nivelin e detit. Shtrihet në rrëzën perëndimore të Malit të Zhugaricës në Malin Car dhe kufizohet në veri – lindje me Ostrenin e Madh në Fushën e Krushovizës dhe në Arat e Zhugavicës; në lindje me Klenjën në Krastën e Cucevës (1,372.8 m.); në jug me Borovën në Malin e Gjenanivës (1,357 m.); në jug me Zabzunin në Malin e Zylit (1,518.5 m.); në perëndim me Okshtunin e Madh në Malin e Kodrules. Nëpër fshat rrjedh Përroi i Zhugarisës, i cili mbledh ujrat e faqes perëndimore të Malit Zhugarica dhe derdhet në Lumin e Borovës. Në perëndim të fshatit, përtej Lumit të Borovës gjendet Kodra e Zelishtës (986 m.) Aty ka qenë vendbanimi i hershëm Selishta.
Vendbanimi u themelua nga familje serbe dhe vllehe të ardhura në fund të shek. XIII – fillimi i shek. XIV me pushtimin e Dibrës ngs ushtria serbe e kral Stefan Uroshi II Milutin. Edhe me pushtimin osman të Dibrës në shek. XV, përveç popullsisë arbëre, fshati banohej nga popullsi sllave dhe vllehe. Më 1467, fshati (Selbişta) ishte timar i Jusufit, rob i Kadiut në rrethin e Gollobordës dhe kishte 13 familje me kryefamiljarë të krishterë nga fiset Graduli, Bllazhe, Brankoviç, Kuçkojati, Manoviç, etj..
Kishte edhe kryefamiljarë vllehë si Nina i Andreas dhe Dhimitri i Radosllavit. Kryeplak i fshatit ishte protugjer Todor, kurse në kishën e fshatit mbante meshë pop Mihali. Shërbimet e farkës në fshat kryheshin nga Gjergj kovaçi. Në fshat gjendej kisha e Shën e Premtes (храм св. Петка), e cila festonte më 14 tetor.
Gjatë shek. XVI, në fshat u vendosën banorë të tjerë duke i detyruar banorët e vjetër që të shpërngulen nga fshati. Sipas regjistrimit osman të popullsisë në vitin 1519, fshati Sebisht nuk përmendet.
Më 1583, fshati përfshihej në bashkësinë administrative (nahiye) të Gollobordës në rrethin e Dibrës me 48 kryefamiljarë nga fiset Eva, Dhimitri, Gjergji, Gjini, Gjore, Gjura, Ivani, Jana, Mara, Mavro, Mita,  Melisha, Miha, Nina, Nikolla, Peja, Pana, Proja, Petri, Rada,
Rajku, Tiha, etj..
Fshati i Vjetër (Старо Село) në Sebisht banohej nga fiset e vjetër Popi, Ndreja, Çallaku, Prendi, Karagjini, Gjini, Çela, Svilari, Trampa, Bala, etj.. Kreu i fshatit (qefali) zgjidhej nga fisi Çallaku. Gjatë shek. XVII, familje të ardhura nga fshatrat Zakamen dhe Prodan u vendosën në fshatin Sebisht, fshat i cili gjendej mes fshatrave Zabzun, Okshtun e Preval. Një pjesë e tyre u vendos në fshatin Zabzun të Gollobordës dhe një pjesë në fshatin Preval të Çermenikës. Popullsia u largua nga fshatrat Zakamen dhe Prodan për shkak të luftimeve me forcat ushtarake osmane.
Një ndër fiset e vjetër të fshatit Prodani që u vendos në fshatin Sebisht ishte edhe fisi Dumani. Prejardhja e moçme e këtij fisi është nga fshati Çidhna e Poshtme në bashkësinë administrative të Dibrës së Poshtme gjatë shek. XVI. Vendosja e të parëve të këtij fisi në fshatin Prodan ka ndodhur në shek. XVI. Më 1583, në fshatin Prodan përmendet kryefamiljari i krishterë Kola Duma. Gjatë shek. XVI, familje të tjera të këtij fisi, u larguan nga fshati Prodan duke u vendosur në fshatrat fqinj Kukatin dhe Shën Gjergj të bashkësisë administrative të Tamadhes në rrethin e Tiranës.
Në shek. XVIII, familje të fisit Dumani që ishin larguar nga fshati Prodani, u vendosën nëpër fshatrat e qytetit të Kavallës dhe prej aty në fshatin Psahna të ish. Eube dhe në qytetin e Athinës. Familjet e fisit Dumani në qytetin e Athinës u përfshinë në jetën politike të vendit.
Qeveria e parë grekë e dalë nga kryengritjet e viteve 1821-1828, kishte kryeministër të saj Joani Kapodistria, me prejardhjen nga familja arbërore (Gjonema) dhe të njëjtën prejardhje etnike kishin edhe dy anëtarë të qeverisë, Leonard Gjika dhe Anagnost Dumani. Në qeverinë e Joani Kapodistrias ishte edhe ministry Anagnosti Dumani, i cili rridhte nga fisi i  vjetër Dumani në fshatin Sebisht në bashkësinë administrative të Dibrës së Sipërme në rrethin e Dibrës, në ejaletin e Rumelisë. Të parët e tij ishin larguar nga fshati Sebisht në gjysmën e dytë të shek. XVIII, duke u vendosur në qytetin e Athinës. Në qeverinë Kapodistria, Anagnost Dumani mbante postin e ministrit të Jashtëm (Ντουμάνης Βάσεως καί Ύπουργός των Έξωτερικών), kurse pasardhësit e tij në Athinë do të shquheshin në jetën politiko – ushtarake të shtetit grek.
Në mesin e shek. XIX, familje të krishtera ortodokse nga fshati Sebisht u vendosën në qytetin e Selanikut si mërgimtarë, ku edhe themeluan bashkësinë e tyre. Të gjendur nën propagandën e fortë për zgjimin e ndjenjës kombëtare (e cila udhëhiqej nga Sofja zyrtare), mërgimtarët lejuan që fëmijët e tyre që të mësojnë gjuhën bullgare. Familje të krishtera ortodokse ishin të ardhura edhe nga fshati Sebisht i Gollobordës në rrethin e Dibrës së Sipërme, një ndër të cilat edhe familja e Stamat Dumanit.
Pas vdekjes së tij gjatë punës në ndërtimtari, e bija Elena (Елена Стаматова Думанова 1862 – 1925) u birësua nga ushtaraku rus në pension Pjotër Shtipshtanov (Пьотр Щипщанов). Ai e dërgoi Elena Dumanin me studime në Perandorinë Ruse dhe më 1879 ajo u diplomua në Seminarin e Mësueseve Gra të Moskës. Elena Dumani do të caktohej drejtore e Liceut të Vajzave në Selanik duke u njohur si një ndër mësueset më të famshme të çështjes kombëtare bullgare.
Në këtë periudhë, anëtarë të tjerë të fisit Dumani që ishin larguar nga fshati Sebisht i rrethit të Dibrës së Sipërme dhe ishin vendosura në Athinë, shërbenin si ushtarakë në flotën detare të Mbretërisë Greke. Anëtarë të tjerë të fisit Dumani që ishin larguar nga fshati Sebisht dhe ishin vendosur në fshatin Borovec të rrethit të Strugës, i ishin nënshtruar propagandës serbe që vepronte në Tre Vilajetet. Familjet e islamizuara të fisit Dumani që kishin qëndruar në fshatin Sebisht të rrethit të Dibrës së Sipërme, ishin shqiptarë.
Në fund të shek. XIX, fshati Sebisht ndahej në lagjet Ndreje, Trampe dhe Çele.
Më 1900, fshati (Себища) me 360 banorë të krishterë dhe 400 të islamizuara, përfshihej në bashkësinë administrative të Gollobërdës (Голо Бърдо).
Kantoni Carquefou
Kantoni Carquefou (frëngjisht: Canton de Carquefou) është një kanton në departamentin Loire-Atlantique, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Carquefou. Ka sipërfaqe 82.4km2 dhe popullsi 40419 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Carquefou aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
Prodan
Shiko edhe
Më 1911, fshati Sebisht (Себища) kishte 35 familje të krishtera dhe 59 të islamizuara.
Më 1913, fshati (Sebište) kishte 800 banorë, prej të cilëve 2 / 3 të islamizuar.
Gjatë Kryengritjes së Shtatorit 1913 për çlirimi nga zgjedha serbe, nga fshati (Себища) u larguan 50 familje të krishtera ortodokse. Disa familje u vendosën nëpër fshatrat Bomovë, Kojnarë dhe Sollokiç. Me shtypjen e kryengritjes në tetor – nëntor 1913, forcat ushtarake serbe hynë në fshat ku dogjën 13 shtëpi dhe vranë 12 banorë. Ndër të vrarët ishte Jusufi, vëllai i Ali Hoxhës, i cili ishte mudiri i bashkësisë administrative të Klenjës. 12 familje të tjera të krishtera ortodokse nga fshati Sebisht u vendosën në qytetin e Shkupit.
Më 1916, fshati (Селище) përfshihej në rrethin Dibër dhe kishte 231 banorë shqiptarë, 257 banorë të islamizuar të vetëshpallur bullgarë dhe 136 banorë të krishterë të vetëshpallur bullgare. Shumë familje shqiptare të fshatit u përndoqën nga regjimi bullgar, për shkak se ishin organizuar në çeta të armatosura. Këto familje u larguan përgjithmonë në qytetet e Gostivarit dhe Shkupit.
Më 1925, përveç banorëve të islamizuar, në fshat (Себища) kishte edhe 45 shtëpi të krishtera me 180 frymë.
Më 1927, fshati përfshihej në krahinarinë Trebisht me 120 shtëpi me 520 banorë të islamizuar dhe 60 të krishterë ortodokse.
Më 1930, fshati (Себища) kishte 50 shtëpi të krishtera, përveç atyre të islamizuar.
Më 1937, me vendim të qeverisë zogiste, emërtimi i fshatit u bë Trimaj.
Mikrotoponimia e fshatit është e gurrës sllave si Staro selo (fshat i vjetër), Crvena plloça (Rrasa e zezë), Përvol (arë), Drsije, Matica, Mamica, Magulica, Cuculj, etj..
Sebisht
Sebisht është një fshat në Komunën Steblevë në Rrethin e Librazhdit të Shqipërisë.
Gjendet në koordinata gjeografike 41° 23´ 05´´ N dhe 20° 24´ 21´´ E, në lartësinë 1 065 m. mbi nivelin e detit. Shtrihet në rrëzën perëndimore të Malit të Zhugaricës në Malin Car dhe kufizohet në veri – lindje me Ostrenin e Madh në Fushën e Krushovizës dhe në Arat e Zhugavicës; në lindje me Klenjën në Krastën e Cucevës (1,372.8 m.); në jug me Borovën në Malin e Gjenanivës (1,357 m.); në jug me Zabzunin në Malin e Zylit (1,518.5 m.); në perëndim me Okshtunin e Madh në Malin e Kodrules. Nëpër fshat rrjedh Përroi i Zhugarisës, i cili mbledh ujrat e faqes perëndimore të Malit Zhugarica dhe derdhet në Lumin e Borovës. Në perëndim të fshatit, përtej Lumit të Borovës gjendet Kodra e Zelishtës (986 m.) Aty ka qenë vendbanimi i hershëm Selishta.
Vendbanimi u themelua nga familje serbe dhe vllehe të ardhura në fund të shek. XIII – fillimi i shek. XIV me pushtimin e Dibrës ngs ushtria serbe e kral Stefan Uroshi II Milutin. Edhe me pushtimin osman të Dibrës në shek. XV, përveç popullsisë arbëre, fshati banohej nga popullsi sllave dhe vllehe. Më 1467, fshati (Selbişta) ishte timar i Jusufit, rob i Kadiut në rrethin e Gollobordës dhe kishte 13 familje me kryefamiljarë të krishterë nga fiset Graduli, [1] Bllazhe, [2] Brankoviç, [3] Kuçkojati, [4] Manoviç,[5]etj.. Kishte edhe kryefamiljarë vllehë si Nina i Andreas dhe Dhimitri i Radosllavit. Kryeplak i fshatit ishte protugjer Todor, kurse në kishën e fshatit mbante meshë pop Mihali. Shërbimet e farkës në fshat kryheshin nga Gjergj kovaçi. [6] Në fshat gjendej kisha e Shën e Premtes (храм св. Петка), [7] e cila festonte më 14 tetor. [8]
Gjatë shek. XVI, në fshat u vendosën banorë të tjerë duke i detyruar banorët e vjetër që të shpërngulen nga fshati. Sipas regjistrimit osman të popullsisë në vitin 1519, fshati Sebisht nuk përmendet. [9]
Më 1583, fshati përfshihej në bashkësinë administrative (nahiye) të Gollobordës në rrethin e Dibrës me 48 kryefamiljarë nga fiset Eva, [10] Dhimitri, [11] Gjergji, [12] Gjini, [13] Gjore, [14] Gjura, [15] Ivani,  [16] Jana, [17] Mara, [18] Mavro, [19] Mita, [20] Melisha, [21] Miha, [22] Nina, [23] Nikolla, [24] Peja, [25] Pana, [26] Proja, [27] Petri, [28] Rada, [29] Rajku,  [30] Tiha, [31] etj.. [32]
Fshati i Vjetër (Старо Село) në Sebisht banohej nga fiset e vjetër Popi, Ndreja, [33] Çallaku, Prendi, Karagjini, Gjini, Çela, Svilari, [34] Trampa, Bala, etj.. Kreu i fshatit (qefali) zgjidhej nga fisi Çallaku. [35] Gjatë shek. XVII, në fshatin Sebisht u vendosën familje të ardhura nga fshatrat Zakamen dhe Prodan, të cilët gjendeshin mes fshatrave Zabzun, Okshtun e Preval. Një pjesë e tyre u vendos në fshatin Zabzun të Gollobordës dhe një pjesë në fshatin Preval të Çermenikës. Popullsia u largua nga fshatrat Zakamen dhe Prodan për shkak të luftimeve me forcat ushtarake osmane.
Në gjysmën e dytë të shek. XVIII, një familje e këtij fisi u largua nga fshati Sebisht duke u vendosur në Athinë të Greqisë. Në mesin e shek. XIX, disa familje të islamizuara dhe të krishtera të këtij fisi u vendosën në qytetin e Selanikut. Një familje e krishterë e këtij fisi u vendos në fshatin Borovë të rrethit të Strugës me llagapin Mlladeni. [38]
Kryeministri Joani Kapodistria e kishte prejardhjen nga familja e vjetër arbërore (Gjonema) [39] dhe të njëjtën prejardhje etnike kishin edhe dy anëtarë të qeverisë, Leonard Gjika dhe Anagnost Dumani. [40]
Bruçi
Fshati Bruç ndodhet në Komunën Rukaj, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri. Popullsia e fshatit është rreth 200 banorë. Ky fshat është i njohur për disa vendbanime shpellore që ndodhen në veri të tij, ku më të njohurat janë vendbanimi shpellor i Blazit, Këputës, Pëllumbave dhe Nezirit. Gjithashtu ai është i njohur për një burim uji të pijshëm.
Sebisht
Familje të krishtera ortodokse nga fshati Sebisht u vendosën në mesin e shek. XIX në qytetin e Selanikut si mërgimtarë, ku themeluan edhe bashkësinë e tyre. Të gjendur nën propagandën e fortë për zgjimin e ndjenjës kombëtare (e cila udhëhiqej nga Sofja zyrtare), mërgimtarët lejuan që fëmijët e tyre që të mësojnë gjuhën bullgare. Familje të krishtera ortodokse ishin të ardhura edhe nga fshati Sebisht i Gollobordës në rrethin e Dibrës së Sipërme, një ndër të cilat edhe familja e Stamat Dumanit. Pas vdekjes së tij gjatë punës në ndërtimtari, e bija Elena (Елена Стаматова Думанова 1862 – 1925) u birësua nga ushtaraku rus në pension Pjotër Shtipshtanov (Пьотр Щипщанов). Ai e dërgoi me studime në Perandorinë Ruse dhe më 1879, Elena u diplomua në Seminarin e Mësueseve Gra të Moskës. Ajo do të caktohej drejtore e Liceut të Vajzave në Selanik duke u njohur si një ndër mësueset më të famshme të çështjes kombëtare bullgare. [45]
Në këtë periudhë, anëtarë të tjerë të fisit Dumani që ishin larguar nga fshati Sebisht i rrethit të Dibrës së Sipërme, shërbenin si ushtarakë në flotën detare të Mbretërisë Greke. [46] Anëtarë të tjerë të fisit Dumani që u larguan nga fshati Sebisht, ishin vendosur në fshatin Borovec të rrethit të Strugës duke iu nënshtruar propagandës serbe që vepronte në Tre Vilajetet. [47] Kushërinjtë e tyre të islamizuar që kishin qëndruar në vendlindjen e tyre në fshatin Sebisht të rrethit të Dibrës së Sipërme, mbetën shqiptarë.
Fisi Dumani i Sebishtit është nga i njëjti trung fisnor me fisin Dumani në fshatin Stushaj të Grykës së Vogël në Dibër të Sipërme, me fisin Dumani në Zajas të Kërçovës, me fisin Dumani në Kurbin, me fisin Dumani në Dardhë të Çermenikës.
Në fund të shek. XIX, fshati Sebisht ndahej në lagjet Ndreje, Trampe dhe Çele.
Më 1900, fshati (Себища) me 360 banorë të krishterë dhe 400 të islamizuara, përfshihej në bashkësinë administrative të Gollobërdës (Голо Бърдо). [48]
Më 1911, fshati Sebisht (Себища) kishte 35 familje të krishtera dhe 59 të islamizuara.[49]
Më 1913, fshati (Sebište) kishte 800 banorë, prej të cilëve 2 / 3 të islamizuar. [50]
Gjatë Kryengritjes së Shtatorit 1913 për çlirimi nga zgjedha serbe, nga fshati (Себища) u larguan 50 familje të krishtera ortodokse. Disa familje u vendosën nëpër fshatrat Bomovë, Kojnarë dhe Sollokiç. Me shtypjen e kryengritjes në tetor – nëntor 1913, forcat ushtarake serbe hynë në fshat ku dogjën 13 shtëpi dhe vranë 12 banorë. Ndër të vrarët ishte Jusufi, vëllai i Ali Hoxhës, i cili ishte mudiri i bashkësisë administrative të Klenjës. [51] 12 familje të tjera të krishtera ortodokse nga fshati Sebisht u vendosën në qytetin e Shkupit. [52]
Më 1916, fshati (Селище) përfshihej në rrethin Dibër dhe kishte 231 banorë shqiptarë, 257 banorë të islamizuar të vetëshpallur bullgarë dhe 136 banorë të krishterë të vetëshpallur bullgarë. [53] Shumë familje shqiptare të fshatit u përndoqën nga regjimi bullgar, për shkak se ishin organizuar në çeta të armatosura. Këto familje u larguan përgjithmonë në qytetet e Gostivarit dhe Shkupit. [54]
Më 1927, fshati përfshihej në krahinarinë Trebisht me 120 shtëpi me 520 banorë të islamizuar dhe 60 të krishterë ortodoksë.[56]
Më 1930, fshati (Себища) kishte 50 shtëpi të krishtera, përveç atyre të islamizuar.[57]
Më 1937, me vendim të qeverisë zogiste, emërtimi i fshatit u bë Trimaj.
Mikrotoponimia e fshatit është e gurrës sllave si Staro selo (fshat i vjetër), Crvena plloça (Rrasa e zezë), Përvol (arë), Drsije, Matica, Mamica, Magulica, Cuculj, etj..[58]
[1] В. Кѫнчовъ, Македония. Етнография .., vep. e cit., cтр. 262
[3] Ј. Х. Васиљевић, Муслимани наше .., vep. e cit., cтр. 6: “''Себиште. Мешовито. Има око 800 становника и то 1/3 хришћана, а 2/3 потурчењака''.”
[4] ЦДА, ф. 176 к, оп. З, а. е. 31, л. 14-15. Препис. Машинопис: “[…] ''в с. Себища изгорени са 13 къщи и 12 души убити от себишките качаци братята Юсуф и Али, понастоящем мюдюри в с. Кленье. в с. Себища изгорени са 13 къщи и 12 души убити от себишките качаци братята Юсуф и Али, понастоящем мюдюри в с. Кленье.” - Рапорт на Търпо Поповски и Павел Христов до Тодор Павлов от 28 януари 1914 г.''
[5] М. С. Филиповиђ, Голо Брдо, Белешке о насељима .., vep. e cit., cтр. 34
[6] Петър Хр. Петров, Научна експедиция в .., vep. e cit., cтр. 261
[8] Веселка Тончева, Българите от Голо Бърдо, Албани,  Традиции, музика, идентичност, Част 1, “Род”, София, 2009, cтр. 10
[10] Поверителен рапорт №54 на Сребрен Поппетров главен инспектор-организатор на църковно-училищното дело на българите в Албания.
[11] Ј. Х. Васиљевић, Муслимани наше .., vep. e cit., cтр. 6
[12] Z. Gjoni, H. Përnezha, Dibra në defterët .., vep. e cit., f. 188; Më 1467, në fshat përmendet kryefamiljari Gjon Graduli.
[13] po aty, f. 188; Më 1467, në fshat përmenden kryefamiljarët Nikolla Bllazhe dhe Petre Bllazhe.
[14] po aty, f. 188; Më 1467, në fshat përmendet kryefamiljari Ilia Brankoviç
[4] po aty, f. 188; Më 1467, në fshat përmendet kryefamiljari Stojko Kuçkojati
[5] po aty, f. 188; Më 1467, në fshat përmendet kryefamiljari Millaço Manoviç
[6] po aty, f. 188
Allium
Shiko Lista
Sebisht
[7] В. Тончева, Българите от Голо Бърдо, .., vep. e cit., cтр. 30
[9] Çakar, Enver, Kanuni Sultan Süleyman Kanunnamesine Göre 1522 Yılında Osmanlı İmparatorluğunun İdari Taksimatı, Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt 12, Sayı 1, 2002, s. 141 – 142
[10] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Todor Eva.
[11] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmenden kryefamiljarët Ivan Dhimitri dhe i vëllai Todori.
[12] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Marko Gjergji.
[13] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Gjuro Gjini.
[14] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Petko Gjore.
[15] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Jovko Gjura.
[17] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Ivan Jana.
[18] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Petko Mara.
[19] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Dimitri Mavro.
[20] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Pejo Mita.
[21] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Nedelko Melisha.
[22] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmenden kryefamiljarët Pano Miha dhe i biri Peja.
[23] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmenden kryefamiljarët Todor Nina dhe i biri Gjergji.
[24] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Marko Nikolla.
[25] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmenden kryefamiljarët Dhimitri Peja, Jovan Peja, Nikolla Peja dhe i biri Petri.
[26] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Ivan Pana.
[27] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmenden kryefamiljarët Todor Proja, i biri Nikolla dhe Jovan Proja.
[28] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmendet kryefamiljari Marko Petri.
[29] Z. Gjoni, H. Përnezha, Dibra në defterët .., vep. e cit., f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmenden kryefamiljarët Nikoll Rada dhe i biri Gjini.
[30] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmenden kryefamiljarët Gjergj Rajku, i biri Peja, Peja Rajku dhe Miro Rajku;
[31] po aty, f. 188 – 189; Më 1583, në fshat përmenden kryefamiljarët Petko Tiha dhe i vëllai Gjura.
[32] Z. Gjoni, H. Përnezha, Dibra në defterët .., vep. e cit., f. 188 – 189
[33] Më 1467, në fshat përmenden Dominiku i Andrejas e Nina i Andrejas.
[34] М. С. Филиповиђ, Голо Брдо, Белешке о насељима .., vep. e cit., стр. 34: “Из старог села су прешли у данашње Себиште ови родови: Поповци, Дреовци, Чалаковци, Прендовци, Свиларовци, Гиновци, Карагиновци, и др.”
[35] po aty, f. 34 – 35
[36] Z. Gjoni, H. Përnezha, Dibra në defterët .., vep. e cit., f. 182
[37] Z. Gjoni, H. Përnezha, Dibra në defterët .., vep. e cit., 182
[38] М. С. Филиповиђ, Голо Брдо, Белешке о насељима .., vep. e cit., стр. 46: "Од родост Думановци име една фамилија (Никола Младеноски) во с. Боровец, Струшко."
[39] Βαγγέλης Δρακόπουλος, Γεωργία Ευθυμίου, Επιτομο Λεξικο Τησ Ελληνικησ Ιστοριασ, Compound Dictionary of Greek History from the National and Kapodistrian University of Athens Website Quote, Έκδοση “Το Βημα”, 2004: “1776 Γεννιέται στην Κέρκυρα ο Ιωάννης Καποδίστριας, γιος του Αντωνίου και της Αδαμαντίνης -το γένος Γονέμη, μία από τις μεγαλύτερες μορφές της Ευρώπης, διπλωμάτης και πολιτικός, πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας και θεμελιωτής του νεότερου Ελληνικού Κράτους.”
[40] Εφημερις της Ελλαδος, 27, αριθμοσ 1699, ετους Γ', Αιγινη, Τεταρτη, 18 Απριλλιου, σελ. 112: Ελληνικη Πολιτεια. Ο κυvερνητις τησ Ελλαδος.
[41] Sipas ''Z. Gjoni, H. Përnezha, Dibra në defterët .., vep. e cit., f. 182'', më 1583, në fshatin Prodan përmendet kryefamiljari Kolë Duma (-ni). Sipas ''Миленко С. Филиповиђ, Голо Брдо, Белешке о насеvep. e cit.,  стр. 34'', gjatë shek. XVIII, familje të islamizuara të fisit Dumani në Prodan të bashkësisë së Gollobordës u shpërngulën në fshatin Sebisht. Sipas ''Глигор Тодороски, Македонци мyслимани, материјали од првиот научен симбозиум одржан на 3 и 4 октомври 1981 година во Кичево и од другите, културно научни средби на македонците мyслимани, Скопје 1984, стр. 93: "[...] од родот Думановци, има една фамилија (Никола Младеноски) во с. Боровец, Струшко''." dhe ''Миленко С. Филиповиђ, Голо Брдо, Белешке о насељима, пореклу становиштва народном животу и обичајима, Штампарија "Јужна Србија", Скопље 1940, стр. 34: " Од Думановаца, има сада једна породица (Никола Младеновиq) у селу Боровцу у Струшком срезу''." familje të krishtera të fisit Dumani u vendosën në fshatin Borovec të rrethit të Strugës.
[42] Миленко С. Филиповиђ, Голо Брдо, Белешке о .., vep. e cit., стр. 34: "Православни Думановци вечином су се иселили давно у Атину, где су се прозвали Дусманис. Један од њих је био пре неколико година грчки министар морнарице."
[43] Εφημερις της Ελλαδος, 27, αριθμοσ 1699, ετους Γ', Αιγινη, Τεταρτη, 18 Απριλλιου, σελ. 112: Ελληνικη Πολιτεια. Ο κυvερνητις τησ Ελλαδος.
[44] Νικολαος ᾽Αθ. Κολομβας, Μεσολόγγι .., vep. e cit., 297: “96. Ντουμάνη Λάμπρω; 97. ''Ντουμάνη Ιωαν. Λάμπρω''.”
[45] Солун и българите: история, памет, съвремие .., vep. e cit.,с. 59;
[46] Миленко С. Филиповиђ, Голо Брдо, Белешке о .., vep. e cit., стр. 34: "Православни Думановци већином су се иселили давно у Атину, где су се прозвали Дусманис. Један од њих је био пре неколико година грчки министар морнарице."
[47] Sipas ''Глигор Тодороски, Македонци мyслимани, материјали о ., vep. e cit., стр. 93: "[...] од родот Думановци, има една фамилија (Никола Младеноски) во с. Боровец, Струшко''." dhe ''Миленко С. Филиповиђ, Голо Брдо, Белешке о насељима, пореклу становиштва народном животу и обичајима, Штампарија "Јужна Србија", Скопље 1940, стр. 34: " Од Думановаца, има сада једна породица (Никола Младеновиq) у селу Боровцу у Струшком срезу''." familja e Nikolla Mlladen Dumanit u vendosën në fshatin Borovec të rrethit të Strugës.
[48] В. Кѫнчовъ, Македония .., vep. e cit., cтр. 262
[49] Дебърски глас, година 2, брой 38, 3 април 1911, стр. 2
[51] ЦДА, ф. 176 к, оп. З, а. е. 31, л. 14-15. Препис. Машинопис: “[…] ''в с. Себища изгорени са 13 къщи и 12 души убити от себишките качаци братята Юсуф и Али, понастоящем мюдюри в с. Кленье. в с. Себища изгорени са 13 къщи и 12 души убити от себишките качаци братята Юсуф и Али, понастоящем мюдюри в с. Кленье.” - Рапорт на Търпо Поповски и Павел Христов до Тодор Павлов от 28 януари 1914 г.''
[53] Петър Хр. Петров, Научна експедиция в .., vep. e cit., cтр. 261
[54] М. С. Филиповиђ, Голо Брдо, Белешке о насељима .., vep. e cit., cтр. 34
[57] Поверителен рапорт №54 на Сребрен Поппетров главен инспектор-организатор на църковно-училищното дело на българите в Албания.
[58] Ј. Х. Васиљевић, Муслимани наше .., vep. e cit., cтр. 6
Urakë
Urakë është një fshat në Komunën Rajcë në Rrethin e Librazhdit të Shqipërisë.
Sadik Zeqiri
Sadik Zeqiri ka qenë aktivist për çlirimin e Kosovës që nga viti 1992. Nga viti 1998 ka marrë pjesë aktivisht në luftën çlirimtare, si pjesëtar i UÇK-së, Brigada 134-Bedri Shala, në Zonën Operative të Dukagjinit. Në vitin 1998, forcat e APJ-jugosllave, e burgosin dhe për mbi 2 vite ka qëndruar në burgjet famëkeqe serbe, të Nishit, Leskovcit, Lipjanit, Pejës, si dhe ka përjetuar masakrën e Dubravës. Përveç angazhimeve të tjera, Sadik Zeqiri është duke punuar edhe në përmbledhjen e kujtimeve, në një libër historik për përjetimet e shqiptareve të burgosur nga regjimi serb, i cili pritet të botohet së shpejti. Sadik Zeqiri, është i martuar me Naime Shalen, dhe ka dy vajza, Lisa dhe Vileza Zeqiri si dhe djalin Ersin. Jeton në Prishtinë. Sadik Zeqiri gëzon statusin e Invalidit të UÇK-së.
Sadik Zeqiri  Drejtor i përgjithshëm pranë gazetës Epoka e Re, shqiptar nga Kosova.
Pilafi
është një fshat në Shqipëri...
Bathmen
Bathmen është një qytezë në Deventer, provinca Overijssel në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi  banorë.
Shkolla shqipe e Poradecit
Shkolla shqipe e Poradecit Gjinia: Histori, dokumente. Autori: Lasgush Poradeci. Shtëpia botuese: AlbPaper. Viti i botimit 2002. Faqet e librit 156. ISBN 978-99927-771-9-2
Midis dosjeve të shumta në arkivin e babait tim, Lasgush Poradecit, më kishte rënë në sy edhe dosja me titull: "Dokumenta për shkollën shqipe të Poradecit". Mbasi e pashë dhe e studiova me kujdes, vendosa të merresha seriozisht me botimin e saj, duke përmbushur kështu edhe një dëshirë të hershme të babait tim.
Duhet të them një kuriozitet. Të punosh në arkivin e Lasgush Poradecit është një luks që kushdo studiues do ta kishte zili. Ajo që të mahnit është siguria që ti ndjen kur je në atelierin e tij. Skrupulloziteti, serioziteti, vërtetësia e mbledhjes dhe ruajtjes së dokumentave të krijojnë ndjesinë se ti je në atelierin e një shkencëtari të madh. Ti mund të punosh e qetë pa pasur frikë se mund të gabosh, pa pasur frikë se dikush nesër do t'i kundërvihet botimit të dokumentit.
Marie Poradeci
Qukës-Shkumbin
Qukës-Shkumbin është një fshat në Komunën Qukës në Rrethin e Librazhdit të Shqipërisë.
Entoni Hopkins
I lindur në Uels, si një djalë i vetëm i familjes, Entoni Hopkins që nga mosha 17 vjeçare angazhohet në Teatër, për t’u regjistruar më vonë në Akademinë e arteve dramatike, ashtu si edhe disa aktorë të njohur anglezë, siç ishin : Lorens Olivie, Riçard Barton, Piter O’Tul, Albert Fini, Tom Kartnei, Derek Xhekobi dhe të tjerë. thumb|250px
Karriera
Suksesin e tij të parë të madh në Teatrin londinez, Entoni Hopkins e arrin me pjesën "Jul Qesari" për t’u bërë së shpejti njëri ndër aktorët më të shquar dramatik në atdheun e tij. Duke i kombinuar elementet e vjetra të artit me ato moderne, Hopkins e gjen veten në rrugën e tij të zgjedhur artistike, duke hyrë në grupin e aktorëve më të kërkuar në Angli. Në fillim të karrierës së tij, bie në sy me filmin “Luani në dimër” (1968), me rolin e Riçard Zemërluanit, por edhe me filmin “Autobusi i bardhë” i cili bëhet një hit i vërtetë i asaj kohe, kurse në vitin 1971 realizon projektin e shkëlqyer ”Vinstoni i ri” me të cilin bëhet actor kolosal për t’i vazhduar rrugët e tij të lavdishme drejt Holivudit të lakmuar, i cili ishte një ëndërr për të gjithë aktorët. Në vitin 1974 krijon edhe serialin fenomenal ”QB VII” me të cilin bëhet shumë i njohur dhe i adhuruar për shikuesit e shumtë. Debuton në Broduej me pjesën teatrore ”Equius”, duke u shquar si njëra ndër pjesët më të suksesshme të artit skenik, e me të cilën i hapen dyert për në Holivud. Është i njohur edhe filmi i tij "Maxhiku" me të cilin bëri jehonë të madhe te publiku dhe qarqet e kritikës filmore. Në filmin "Rebelimi në anijen Bounti" (versioni i tretë i ngjarjes), luajti me aktorin Mel Gibson në të cilin intrepreton kapitenin e ashpër Blajt me të cilin acarohet personazhi kryesor Kristian Flejçer, me ç’rast ndodhë rebelimi i njohur i ekuipazhit. Gjatë karierës së tij të begatshme Entoni Hopkins bashkëpunoi me regjisorë, kineastë dhe aktorë të shquar si : Ajlen Dis, Terens Mark, Vali Stot, Xhon Bari, Riçard Robins, Brajan Forbs, Riçard Atenboro, Bred Pit, Ajdan Kuin, Xhudi Foster, Mel Gibson, Fredi Xhouns, Robert Morli, Xhin Simons, An Benkroft, Ben Mendelson, Rebeka Rig, Xhef Truman, dhe me aktorë të tjerë. Ai vazhdimisht ishte aktiv dhe i kërkuar nga regjisorë të mëdhenj, duke realizuar edhe filmat antologjik.
Filloreta Raçi (Fifi)
Filloreta Raçi (Fifi) është këngëtare dhe tekstshkruese shqipëtare nga Kosova.
Sinopsi
U lind në 31.03.1994, në Herten, Gjermani. Fëmijërinë e ka kaluar pjesërisht në dy vende në Kosovë dhe Gjermani. Dalja e parë publike ka qënë në show-n televiziv 'Albanians Got Talent' në moshën 15 vjeçare.
Fëmijeria dhe Studimet
Fëmijërinë e kaloi pjesërisht në Kosovë dhe Gjermani. Ka studiuar në Akedeminë e Arteve, dega e arteve dramatike për regji teatri. Pasioni për muzikën ka lindur që në vogëli ku ka mbaruar shkollën 8 vjeçare „Prenk Jakova“  për muzikë në Prishtinë. Pasion tjetër përveç muzikës ka shkrimin, teatrin dhe gjithçka lidhur me botën e artit.
Karriera Muzikore
Dalja e parë publike ka qënë në moshën 15 vjeçare në show-n televiziv Albanians Got Talent.
Në poshën 16 vjeçare ka qënë pjese e Top Fest me këngën “Se engjull ishe ti”.
Ka qënë pjesmarrëse në Top fest 9 me këngën “Si qiell si diell”.
Bashkëpunimet e para muzikore kanë qënë me Çiljetën dhe Lil Kolin me këngën “Big Booty” e publikuar në vitin 2015-të gjithashtu“Kus kus” në bashkëpunim me Eri Dee e publikuar në vitin 2016-të ndërsa kënga e parë ka qënë “Frymom Mu”.
Pas gati afro 7 muajsh rikthehet në Janar të 2017-tës me këngën “Dashnia nuk osht falas”, pas tre muajsh publikonë këngën “Dope”.
Kënga “Limonat” është publikuar në Korrik të 2017-tës dhe më pas rikthehet sërish në të njëjtin muaj me bashkëpunimin më këngëtaren Aurela Gace “S’nuk”.
Ka qënë pjesmarrëse në Këngën  Magjike 2017 më këngën “Zhurmë” ku u vlerësua edhe me çmimet “Best hit” dhe “vendi i tretë”.
Në shkurt të 2018-tës Fifi solli dy projekte brënda ditës „Nanush 1“ dhe “Nanush 2”.
Ndërkohë në gusht të 2018-tës u rikthye në bashkëpunim me Lamar më këngën “Habibi”.
Aneks
Emrin artistik Fifi e ka marrë nga shkurtimi i emrit të saj Filloreta, ky emër i ka ngelur nga menaxheri i saj muzikorë Blendi Kalivaçi.
Ndër këngët e saj të preferuara mbetet „Dashnia nuk osht falas“ ndërkohë kënga pjesmarrëse në Këngën Magjike “Zhurmë” ka qënë e inspiruar nga një histori e vërtetë por jo dedikim.
Fifi inspirohet nga shumë artistë të huaj ku mund të rendisim: Jessie j, Katy Perry, Eminem, Beyoncé, Nina Simone, Christina Aguilera, Adele, Nicki Minaj, Lady Gaga, Tupac, Dr.Dre, Celine Dion, Etta James.
Momentalisht ka lidhur një marrëveshje me BuzzSneakerStation me përfaqësi në Shqipëri.
Lidhje te jashtme
Profili zyrtare në Instagram: Fifi.official
Faqja zyrtare në Facebook: Fifi.official
Pollozhani
është një fshat në Shqipëri...
Gjeografia
pollozhani eshte nji katund me rendesi te vecante ne diber.shtrihet mes peshkopise dhe lumit drini.tradicionalisht eshte shquar per kryengritjet qe ka bere kunder pushtuesve te ndryshem.si ato te osmanlinjeve edhe kunder pushtimit sllav.
Mërgata
Mërgata (Diaspora) emër përfshirës për vendin, aktivitetin, kulturën dhe jetën në përgjithësi të mërgimëtarëve të një populli me karakteristika të veçanta.
Përderisa me shprehjen nga shkencat sociologjike Diaspora bëhet një kufizim në kuptimin e shpërndarjes së një pjese të popullit, me fjalën Mërgata nënkuptohet gjithësia shoqërore, fizike dhe shpirtërore e diasporës e cila nga këto lidhje nuk mund të shkëputët por mbetë si degë e kapur për trungun. Kjo shprehje ka më tepër karakteristika të llojit të migrimit dhe imigrimit shqiptar, të cila janë krijuar me kalimin e kohës përshkaqe të ndryshme që kanë rrjedhur nga historia e popullit shqiptar.
Shqiponja me kreshtë
Shqiponja me kreshtë llojë Shqiponje gjini në vete, në familjen accipitridae, të rendit falconiformes. Jeton në viset tropike të Afrikes në jug të Saharasë. Ky lloj i papërzieshëm me llojet e tjera të Shqiponjave nga ngjyra e tij e zezë dhe kreshta të cilen e mban në kokë.
Sistematika
Gjinia Lophaetus është monotip, Lophaetus occipitalis është lloji i vetëm. Sipas disa hulumtive molekularo-gjenetike kjo gjini ndoshta nuk është e qëndrueshme, "kusherinjtë" e tij më të afërt janë Shqiponja Britëse dhe Shqiponja Predhë. Sipas kësaj ky lloj duhet të ishte në Gjininë Aquila.
Mënyra e Gjahut
thumb|left|Shqiponja me kreshtë duke pritur Shqiponja me kreshtë është gjahtar i cili mund të rrijë me orë në një lisë (ose diku më lartë se toka) deri sa të sheh një kafshë të cilen mund ta hajë. Ushqimi përbëhet më shumë prej gjitarëve dhe shpezëve të vogjël të cilët jetojnë në tokë. Gjuan edhe hardhuca, gjarpërinjë, peshqi, insekte dhe gaforre, por han edhe pemë.
Shumimi
Foleja ndërtohet në Drunjë. Në fole lëshon 1-2 vezë të bardha me njolla të kafta; dhe ruhet më shumë nga femra. Pas 42 ditësh vezët qelin; Shqiponjat e reja pas 53-58 ditë mund të fluturojnë. IUCN mendon se rreth 10.000-100.000 individë të këtij lloji ekzistojnë (nuk ka informacione të sakta), pra është kategorizuar "Least Concern" (jo e rrezikuar)
Muzeu Historik i Fierit
Përpjekjet e para për ngritjen e një muzeu në Fier lidhen me arkeologun e njohur Leon Rei në vitin 1936. Ky muze do të ishte i karakterit arkeologjik, me objektet e zbuluara gjatë gërmimeve në qytetin antik të Apolonisë, por nuk u realizua. Ngritja e muzeut u bë realitet vetëm pas çlirimit. Si hap i parë shërbeu një ekspozitë për faunën dhe florën e rrethit, si dhe një ekspozitë e Luftës Antifashiste Nacional Çlirimtare me fotografi, dokumente, kujtime, objekte dëshmorësh etj., që u ekspozuan në një mjedis prej dy dhomash në një godinë pranë ish-turizmit. Në vitin 1951 muzeu u transferua në lagjen “Liri”, në një mjedis prej tri dhomash, nga të cilat njëra dhomë ishte për LANÇ, njëra për etnografinë, tjetra për faunën dhe florën dhe korridori për objektet arkeologjike. Një zhvendosje e dytë u krye në vitin 1953, ku muzeu u vendos në një godinë dykatëshe, sot lagjja “Apolonia”. Që nga 18 korriku i vitit 1978, muzeu historik u vendos në ndërtesën dykatëshe që është edhe sot në lagjen “Kastriot”. Për ngritjen e tij punuan profesor Neritan Ceka; Myzafer Korkuti, arkeolog; prof. Paskal Milo, historian; dr. Iljaz Gogaj, historian; Kleanthi Dedej, studiues; piktori Vilson Kilica; arkitekti Mauricio Bega etj. Në përbërje të tij, muzeu ka pavijonin e arkeologjisë, ku mbi 70% janë objekte origjinale; pavijonin para dhe pas shpalljes së pavarësisë deri në vitin 1939 dhe eksponatin etnografik (ku paraqiten veshjet e trevës dhe objekte të përdorimit të përditshëm prej balte, hekuri, xunkthi, druri etj). Ka një fond të pasur arkivor në kujtime, ngjarje e data historike për LANÇ, studime historike, objekte të dëshmorëve dhe heronjve, veteranëve, armë mesjetare, të Rilindjes, të Luftës së Parë e të Dytë Botërore, si dhe një fototekë e filmotekë të pasur.
Kantoni Chaumont-Nord
Kantoni Chaumont-Nord (frëngjisht: Canton de Chaumont-Nord) është një kanton në departamentin Haute-Marne, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Chaumont. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Alnus
Shiko Lista
Lista e antarëve
Ky grup ndahet në tri nën-grupe:
Nën-grupi Alnus rritet në lartësi diku 15–25 cm mbi tokë.
Nën-grupi Clethropsis
Nën-grupi Alnobetula