cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marshmallou
Xhelatina
Në operacionet tregtare, xhelatina gatuhet thjesht me shurupin e sheqerit, në vend që të shtohet më vonë pasi të jetë ftohur shurupi. Në këtë rast, kinetika luan një rol të rëndësishëm, si me faktorin e kohës ashtu edhe atë të temperaturës. Nëse xhelatina u shtua në fillim të një serie që u gatua më pas në 112–116 ° C në 20-30 minuta, një sasi e konsiderueshme xhelatine do të prishej. Marshmallou do të kishte zvogëluar pranverën nga ajo humbje e xhelatinës. Por që nga koha kur shurupi kalon në temperaturë të ngritur në sobat moderne është kaq e shkurtër, nuk ka pak ose aspak degradim të xhelatinës.
Në aspektin e strukturës, dhe ndjesinë e gojës, xhelatina i bën marshmallou të përtypet duke formuar një rrjet 3-D të ndërlikuar të zinxhirëve polimer. Sapo xhelatina shpërndahet në ujë të ngrohtë (të quajtur "faza e lulëzimit"), ajo formon një shpërndarje, e cila rezulton në një ndërlidhje të kryqëzuar të zinxhirëve të saj në formë helixh. Lidhjet në rrjetin e proteinave të xhelatinës, bllokojnë ajrin në përzierjen e marshmallow dhe imobilizojnë molekulat e ujit në rrjet. Rezultati është struktura e njohur spongy e marshmallou. Kjo është arsyeja pse mosveprimi i xhelatinës nga një recetë e mermerit do të rezultojë në kremin e marshmallou, pasi që nuk ka një rrjet xhelatine për të bllokuar flluskat e ujit dhe ajrit.
Sheqerna
Marshmallou janë një ngurtë amorfe për shkak të mënyrës sesi kristalizohen sheqernat. Kjo ndodh sepse kristalet e formuara nuk janë kokrra, dhe janë shumë të imta në madhësi, në krahasim me homologun e saj kristalor, ku kristalet janë kokërr, dhe me madhësi më të madhe. Kjo është arsyeja pse temperatura luan një rol kaq të rëndësishëm në prodhimin e marshmallou. Për të bërë një amorf të ngurtë si marshmallou, zgjidhja e shurupit të sheqerit (sakarozë, shurup misri dhe sheqer invert) nxehet në një temperaturë të lartë. Më pas ftohet aq shpejt sa asnjë kristal nuk ka kohë të formohet. Ftohja e shpejtë e lëngut në ajër të hapur nuk lejon që molekulat e sakarozës të formojnë kristale, kështu që në vend të kësaj krijohen kristale qelqi (amorfe). Në shumicën e ëmbëlsirave, përdoret një kombinim i sheqernave të ndryshëm, secila prej të cilave ndikon në përqendrimin e tretshmërisë së njëri-tjetrit. Prania e sheqerit përmbysës dhe / ose shurupit të misrit shkakton një rënie të konsiderueshme të tretshmërisë së sakarozës për shkak të konkurrencës midis molekulave të sheqerit për ujë.
Një marshmallou tradicionale mund të përmbajë rreth 60% shurup misri, 30% sheqer, dhe 1% deri 2% xhelatinë. Raporti i shurupit të misrit / sheqerit do të sigurojë vetëm rreth 35% në 40% të ngurta për të parandaluar kristalizimin. Kristalizimi mund të shmanget më tej me zgjedhjen e duhur të llojit të shurupit të misrit. Një shurup misri me konvertim më i lartë do të kontribuojë më shumë sheqer përmbysës në formulë, e cila pengon kristalizimin. Nëse dëshironi një marshmallou me tekstil kokërr, ju thjesht rrisni raportin e sheqerit në atë pikë ku do të kristalizohet rreth 60% në 65%, pastaj e rrihni atë, dhe shtoni pak sheqer pluhur. Ndërsa ftohet, sheqeri kristalizohet për të formuar marshmallou e grirë.
Sakaroza
Sakaroza është një përbërës tjetër që përdoret në shumicën e konfeksioneve të gazuar. Është një disakaride që përbëhet nga një molekulë glukoze dhe fruktoze. Kjo sheqer siguron ëmbëlsi dhe pjesën më të madhe të marshmallou, ndërsa njëkohësisht vendos shkumën në një qëndrueshmëri të fortë ndërsa ftohet. Sakaroza, dhe sheqernat në përgjithësi, dëmtojnë aftësinë e formimit të një shkumë, por përmirësojnë qëndrueshmërinë e shkumës. Prandaj, sakaroza përdoret në lidhje me një proteinë si xhelatinë. Proteina mund të thithet, shpaloset dhe të formojë një rrjet të qëndrueshëm, ndërsa sheqeri mund të rrisë viskozitetin. Kullimi i lëngshëm i fazës së vazhdueshme duhet të minimizohet gjithashtu. Lëngjet e trasha derdhen më ngadalë se ato të hollat, dhe kështu rritja e viskozitetit të fazës së vazhdueshme do të zvogëlojë kullimin. Një viskozitet i lartë është thelbësor nëse do të prodhohet një shkumë e qëndrueshme. Prandaj, sakaroza është një komponent kryesor i marshmallou. Por sakaroza përdoret rrallë më vete, për shkak të tendencës së saj për t’u kristalizuar.
Shurupi i misrit
Shurupi i misrit, i njohur ndonjëherë si shurup i glukozës, është një shurup që përmban dekstrin, maltozë dhe dekstrozë. Hidroliza e pjesshme e misrit e fiton atë. Shurupi i misrit është i rëndësishëm në prodhimin e marshmallou sepse parandalon kristalizimin e sheqernave të tjerë (si sakaroza). Mund të kontribuojë gjithashtu në trup, të zvogëlojë ëmbëlsinë dhe të ndryshojë çlirimin e aromës, në varësi të ekuivalentit Dextrose (DE) të shurupit të glukozës së përdorur.
Tvedestrand
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Marshmallou
Shurupi i misrit
DE është masa e sasisë së sheqernave zvogëluese të pranishme në një produkt sheqeri në lidhje me glukozën. Shurupet e glukozës me DE të ulët do të japin një strukturë më të butë, ndërsa shurupet më të larta DE do ta bëjnë produktin më të butë. Për më tepër, në varësi të llojit të DE të përdorur, mund të ndryshojë ëmbëlsinë, higroskopinë dhe ngjyrosjen e marshmallou. Shurupi i misrit është pa aromë dhe i lirë për tu prodhuar, e cila është arsyeja pse kompanitë e ëmbëlsirave e duan përdorimin e këtij produkti.
Euristeu
thumb|right|350px|Vazo antike me Herkulin dhe Euristeun nga bëma e Derrit të Erimantit
EURISTEU (greq. Εὐρυσθεύς Eurystheus) - i biri i mbretit Stenel dhe gruas së tij Nikipës, mbret i Mikenës. Jo rallë ndodh që emri i padronit ta ruajë nga harresa vetëm vepra e shërbëtorit të tij. Në rastin e Euristeut kjo ka ndodhur për herë të parë në letërsinë botërore (në këngën e XIX të Iliadës). Shërbëtor i tij ka qenë Herakliu, kreshniku më i madh i miteve greke. Vet Euristeu ishte i dobët dhe frikacak. Përveç kësaj ai është shërbëtor me asgjë nuk e ka merituar. Thjeshtë, zoti suprem, Zeusi, ia ka dhënë.
Lidhja me Mitin e Herakliut
Si ka ndodhur kjo më së miri kuptohet te emri i Herakliut. Atje flitet për veprat të cilat Herkuli i bëri sipas urdhërit të Euristeut. Euristeu madje edhe e nënçmoi dhe fyeu Herakliun. Prej njeriut të tillë as që është e mundur të pritet diçka tjetër. Kuptohet se në këtë rol të vetin kënaqej shumë, aq më tepër, sa që ka dashur t'i shërbejnë edhe pasardhësit e Herakliut. I dëboi nga Tirinti, qyteti i Herakliut dhe pastaj i ndjekur në tërë Heladën dhe kur mësoi se strehimin e kanë gjetur në Athinë, kërkoi që t'i dorëzohen. Demofonti, mbret i Athinës, i biri i Tezeut, shokut të Herakliut, e refuzoi vendosmërisht. Euristeu erdhi me një ushtri të madhe para Athinës dhe u kërcënua se do t'i shkatërrojë. Athinasit iu kundërvunë dhe me ndihmën e zotërave e mposhtën, kurse Jolaun, nipi i Herakliut e sjell në qytet si rob lufte. Posa e pa Alkmena, e ama e Herakliut, iu kujtuan të gjitha ato fyerje dhe përbuzje që i përjetoi i biri dhe duke mos mundur të përmbahet ia nxori sytë dhe, para se dikush ta pengonte e theri me thikë.
Euristeu në arte dhe letërsi
Prej veprave artistike me figuren e Euristeut nga antika janë ruajtur mjaft pak dhe pothuajse të gjitha e trajtojnë të njëjtën pamje: Euristeu i mbështetur në fuqi ose në një anë tjetër e shikon i frikësuar Herakliun. Janë të njohura pikturat në vazat që e paraqesin Herakliun që e sjell derrin e egër të Eurimantinit nga shek. VI-V para e.s. (sot gjendet në Muzeun e Marseit, Vashingtonit dhe gjetiut) dhe Euristeu fshehet para Herakliut dhe Kerberit. Më e njohura prej tyre (me siguri nga vitet 530-520 para e.s.) gjendet në Luvër të Parisit. Për grekët Euristeu u bë simbol i sundimtarit mendjemadh dhe frikacak (dhe në përgjithësi të patronëve), dhe emri i ka kaluar prej miteve në proverbave.
Jolau
thumb|200px|left|Repoussé and engraved relief of Hercules and Iolaus on the Ficoroni cista. [[4th century BC|4th c. CE Etruscan ritual vessel]]
Jolau (Ἰόλαος Iolaos. Iolaus) - i biri i vëllaut prej babe të Herakliut, i Ifiklaut dhe gruas së tij të dytë Automeduzës.
Ishte i fuqishëm dhe guximtar. Në luftë me Hidrën lerniase i ka ndihmuar Heraikliu dhe e ka mbytur dragoin që i erdhi në ndihmë Hidrës. Me trimin Meleagrin merr pjesë në gjahun e derrit të egër të Kalidonisë ndërsa me Jazonin në ekspeditën e argonautëve në Kolhidë. Kudo sillej, siç i ka hije burrit dhe kur iu desht Herakliut që të bredhë nëpër botë në shërbim të Euristeut, mbretit të Mikenës, ia ngushëllonte gruan. Në fund, u dashurua në te dhe Herakliu ia dha. Pas shkuarjes së Herakliut nga kjo botë u vendos në Athinë dhe i mbronte trashëgimtarët e Herakliut të cilët ishin strehuar te ky para ndjekjeve dhe kërcënimeve të mbretit Euriste. Kur Euristeu u nis kundër Athinës që ta detyrojë për t'i dorëzuar trashëgimtarët e Herakliut, përkundër pleqërisë së thellë, shkoi në luftë së bashku me Demostenin, mbretin e Athinës. E luti Hilin, të birin e Herakliut që t'ia huazojë qerren luftarake të tij në të cilën ishte vërsulur Euristeu. Në luftë kuptoi se më nuk ka fuqi të mjaftueshme dhe i dëshpëruar për plogshtinë e pleqërisë i luti zotërat që së paku për një çast t'ia kthejë fuqinë dhe rininë. Ishte kjo lutje e parë me të cilën iu ishte drejtuar zotërave gjatë tërë jetës së vet heroike dhe ata ia pranuan lutjen. Nga qielli u lëshua reja e zezë dhe e mbështolli qerren e Jolaut. Kur u zhduk reja, në qerre qëndronte Jolau në lulen e bukurisë së vet rinore dhe të fuqisë. Lehtë e arriti Euristeun, e zuri rob dhe të lidhur e solli në Athinë. Me mirënjohje për kthimin e rinisë jetëshkurtër dhe për fuqinë me të cilën mundi t'i hakmerret për vuajtjet dhe përbuzjet e Herakliut dhe fëmijëve të tij, Jolau vdiq i qetë.
Jolaun e njohim nga gjashtëdhjetë piktura në vaza, prej të cilave më e vjetra është e shek. VI para e.s. Gati në të gjithat është i pikturaur me Herakliun, më së shpeshti për Shkuarjen e Herakliut në Olimp dhe Dyluftimin e Herakliut me Hidrën. Diku është e mundshme që të identifikohet në piktura dhe relieve me pamjet nga miti për argonautët dhe gjahu në derrin e egër të Kalit.
Tynset
Tynset është një komunë në qarkun Hedmark, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 1879 km² dhe popullsi 5463 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Tydal
Tydal është një komunë në qarkun Sør-Trøndelag, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 1329 km² dhe popullsi 856 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Tysfjord
Tysfjord është një komunë në qarkun Nordland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 1464 km² dhe popullsi 2209 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Rrezet ultravioletë
Rrezatimi ultravioletë apo rrezatimi UV është një brez i rrezatimit në spektrin elektromagnetik që gjendet në mes të rrezatimit të dritës së dukshme dhe valëve rëntgen. Ky rrezatim për syrin e njeriut është i padukshëm. Ky brez i spektrit së bashku me dritën e dukshme dhe rrezatimin e valëve infra të kuqe hynë në grupin e "rrezatimeve optike". Rrezet ultraviolet kanë sikurse rrezet e dritës pikën e thyerjes dhe absorbohen. Gjatësia valore e këtyre rrezeve është nga 789 tera herc (380nm) deri në 300 PHz (1nm). Energjia e një kuanti të një rrezeje është diku 3.3 eV (380nm) deri në 1000ev (1nm). rrezatimi ultraviolet është gjetur më 1802 nga J.W.Riter.
Tysnes
Tysnes është një komunë në qarkun Hordaland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 255 km² dhe popullsi 2812 banorë.
Tysvær
Tysvær është një komunë në qarkun Rogaland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 425 km² dhe popullsi 9513 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Ullensaker
Ullensaker është një komunë në qarkun Akershus, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 252 km² dhe popullsi 23784 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Ullensvang
Ullensvang është një komunë në qarkun Hordaland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 1399 km² dhe popullsi 3513 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Karli IV
Karl IV (Çek: Karel IV., Gjermanisht: Karl IV, latinisht: Carolus IV, 14 maj 1316 - 29 nëntor 1378), i lindur në Wenceslaus (Václav), ishte mbreti i dytë i Bohemise nga dhoma e Luksemburgut, dhe Perandori i Shenjtë Romak.
Ai ishte djali i madh dhe trashëgimtar i Gjon Blind, i cili vdiq (në betejën e Crécy) më 26 gusht 1346. Charles trashëgoi Qarkun të Luksemburgut dhe Mbretërisë së Bohemi. Më 2 shtator 1347 Charles u kurorëzua mbret i Bohemise.
Më 11 korrik 1346 Princi i zgjedhur ishte zgjedhur edhe mbreti i romakëve (rex Romanorum) në kundërshtim me perandorin Luigji IV. Charles u kurorëzua më 26 nëntor 1346 në Bon. Pasi kundërshtari i tij kishte vdekur, ai u rizgjodh në 1349 (17 qershor) dhe me kurorë (25 korrik), mbret i Romakëve. Në 1355 ai u kurorëzua edhe Mbreti i Italisë më 6 janar dhe Perandori i Shenjtë romak më 5 prill. Me kurorëzimin e tij si Mbret i Burgundy, i shtyrë deri në 4 qershor 1365, ai u bë sundimtari personal i të gjitha mbretërive të Perandorisë së Shenjtë Romake.
Mbretërimi i tij u karakterizua nga një transformim në natyrën e Perandorisë dhe mbahet mend si Epoka e Artë e Bohemise. Ai shpallur Dekretin „Bulla Aurea“ të 1356 ku e vazhdimësisa për titull perandorak u hoq, e cila u aplikua për katër shekuj e ardhshëm.
thumb|left|[[Bulla Aurea 1356]]
Ai gjithashtu organizoi shtetet e perandorisë në konfederata paqësore. Në këto konfederata, qytetet Perandorake ishin shume të mirenjohur. Konfederatës Landfriede Swabian e 1370 ishte e përbërë pothuajse tërësisht nga Qytetet Perandorake. Në të njëjtën kohë, legjone të ndryshme janë organizuar dhe udhëhequr nga kurora dhe agjentët e saj. Njesoj si me zgjedhjet, qytetet u ndane ne keto legjone dhe j’u dha ndihme per të ruajtur paqen.
Ai e bëri Pragën kryeqytet perandorak, duke refuzuar madje edhe me këmbënguljen e Petrarch për të kaluar në Romë, dhe ai ishte një ndërtues i madh në atë qytet, i cili mban emrin e tij në mënyrë shumë vende: Universitsi i Charlesit, Ura e Charlesit, dhe Sheshi i Charlesit. Kalaja e Pragës dhe plesa me e madhe e katedrales së Shën Vitus, e ndertuar nga Peter Parler, u realizuan nën patronatin e tij. Së fundimi, nen mbretërimin e Charles lulezuan doreshkrimet e para të pikturës në Pragë. Në Republikën Çeke të sotme, ai konsiderohet ende si Pater Patriae, një titull shpallur per here të pare nga Adalbertus Ranconis de Ericinio në funeralin e tij.
Politika perandorake e Charles u përqëndrua në sferën dinastice duke braktisur idealit e larta të Perandorisë si një monarki universale të krishtere. Në 1353, ai i dha Luksemburgun nipit të tij Jobst. Ai i perqëndroi energjitë e tij kryesisht në zhvillimin ekonomik dhe intelektual të Bohemi, ku ai themeloi universitetin në 1348 duke inkurajuar humanistëve e pare. Në të vërtetë ne fillim, ai i komunikante me Petrarch, të cilin e ftoi të vizitojë banesën e tij në Pragë, por italian i madh shpresonte, që Charlesi të lëvizte banesën e tij në Romë dhe të rizgjonte traditën e vjetër të Perandorisë Romake.
Ulstein
Ulstein është një komunë në qarkun Møre og Romsdal, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 97 km² dhe popullsi 7052 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Ulvik
Ulvik është një komunë në qarkun Hordaland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 721 km² dhe popullsi 1107 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Utsira
Utsira është një komunë në qarkun Rogaland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 6 km² dhe popullsi 215 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Aksidenti
Aksidenti është një fatkeqësi e papritur dhe e rastit, që mund t'i sjellë njeriut dëme materiale dhe dëme trupore deri në shkallën e vdekjes.
Tefsiri
Tefsiri (Arabisht:تفسير‎) është shpjegimi i Kuranit. Autori i tesfirit quhet mufesir. Kuptimi tekstual i [fjalës] Tefsir në gjuhen arabe domethënë ‘të hapësh’, ose të sqarosh, interpretosh ose komentosh. Teknikisht, shkenca e Tefsirit është një degë e dijes në të cilën kuptimet e Kur’ani sqarohen, dhe urdhëresat e urtësitë sqarohen qartazi (el-Burhan). Duke iu drejtuar Pejgamberit (s.a.v.s.), Kur’ani i lavdishëm thotë:
“(I kemi dërguar ata) me argumente të qarta dhe libra. Dhe Na, ty ta kemi dërguar Kur’anin që t’u shpjegosh njerëzve dispozitat e shpalljes, dhe që të mendojnë ata.” (16:44)
Hyrje në Shkencën e Tefsirit (‘Ilm-ul-Tefsir)
Përsëri, Kur’ani thotë:
“Perëndia i dhuroi besimtarët me dhuratë të madhe, meqë nga mesi i tyre u dërgoi Profet i cili u lexon atyre ajetet e Tij, i pastron ata nga mëkatet dhe ua mëson Kur’anin e diturinë e hollë.” (3:164)
Duke pasur këtë parasysh, duhet të theksohet që Pejgamberi (s.a.v.s.) nuk (ua) mësoi vetëm fjalët e Kur’anit, por ai po ashtu ua shpjegoj ato atyre në detaje të gjëra. Kjo është arsyeja pse, në disa raste, sahabët e nderuar duheshin të kalonin vite së bashku për të mësuar një sure të vetme; detaje rreth kësaj do të shfaqen më vonë, Insha’Allah.
Për aq kohë sa ishte Pejgamberi (s.a.v.s.) i pranishëm në këtë botë, kërkimi i shpjegimit për ndonjë ajet nuk përbënte ndonjë problem. Kur sahabët kishin ndonjë vështirësi, ata i drejtoheshin atij dhe merrnin përgjigje të kënaqshme. Por më vonë, pas tij (s.a.v.s.), u bë e nevojshme që tefsiri të ruhet si degë e përhershme e dijes ashtu që, së bashku me fjalët e Kur’anit fisnik, të mbrohet dhe të ruhet kuptimi korrekt për ummetin musliman, dhe heretikët dhe devijuesit nuk gjejnë rrugë aty për shtrembërimin e kuptimeve të tij. Kështu që, me mirësinë dhe udhëzimin e Allahut të Plotfuqishëm, ky ummet arriti këtë mision të mrekullueshëm me aq efikasitet sa që sot mund të themi pa asnjë frikë dyshimi ose kundërshtimi, që jo vetëm janë të mbrojtura fjalët e këtij Libri të fundit të Allahut, por po ashtu edhe tefsiri dhe sqarimi që na ka arritur përmes Pejgamberit (s.a.v.s.) dhe sahabëve të tij që ishin çdo herë në gatishmëri të japin jetën e tyre për të.
Në çfarë mënyra ummeti musliman ka mbrojtur dhe ruajtur ‘Ilmin (shkencën) e Tefsirit? Çfarë vështirësi ekstreme kanë kaluar ata në këtë aktivitet? Nëpër sa faza është dashur të kalojë kjo përpjekje? Të gjitha këto kanë një histori të gjatë dhe magjepsëse që nuk mund të nisen në kontekstin aktual (për këtë, ju lutëm shihni veprën ‘Ulum el-Kur’an, një vepër e detajuar për këtë çështje nga ky shkrues modest). Qëllimi këtu është të përmenden shkurtimisht cilat janë burimet e komentimit të Kur’anit dhe si këto burime janë shfrytëzuar për shpjegimin e Kur’anit fisnik nga gjithë ato libra mbi ‘Ilm-ul-Tefsirin në çdo gjuhë. Këto burime arrijnë numrin gjashtë.
Burimet e Tefsirit
Burimi i parë i dijes së tefsirit është vetë Kur’ani. Prandaj, shpesh ndodh që në një pikë që është e shkurtër dhe kërkon shpjegim, është e sqaruar nga një tjetër ajet i vet Kur’anit. Për shembull, ajeti në Suren el-Fatiha:
“Ih’dinaa Sirata-l-Mus’tekim, Sirata-l-ledhine en-‘amte ‘alejhim”, që që domethënë, “Udhëzona në rrugë të drejtë. Në rrugën e atyre që u ke dhuruar mirësi…” Tani, këtu nuk është e qartë se kush janë ata që Allahu i Plotfuqishëm u ka dhuruar mirësi (bekuar). Por, në një ajet tjetër, ata janë identifikuar qartazi, ku thuhet:
“E kushdo që i bindet All-llahut dhe të dërguarit, të tillët do të jenë në shoqëri me ata, të cilët i ka bekuar All-llahu” (4:69)
Prandaj, kur komentuesit e nderuar sqarojmë ndonjë ajet, ata së pari shohin nëse tefsiri (sqarimi) i atij ajeti është dhënë tashmë në vetë Kur’anin fisnik. Nëse është aty, ata zgjedhin atë sqarim si zgjedhje të tyre të parë.
Hadithi
Transmetimet nga Sahabët
Sahabët fisnik, Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë ata, kanë marrë shkollimin drejtpërdrejtë nga Pejgamberi (s.a.v.s.). Përpos kësaj, ata ishin personalisht prezent në ngjarje kur erdhi shpallja (wahji), dhe ata vetë ishin dëshmitar për të gjitha rrethanat dhe prapavijat e shpalljes së Kur’anit. Prandaj, normalisht, thëniet e ruajtura të këtyre shpirtrave të bekuar janë shumë më autentike dhe të besueshme në shpjegimin e Kur’anit; njerëzit e mëvonshëm nuk mund ta zënë këtë vend. Prandaj, në rastin e ajeteve shpjegimi i të cilave nuk gjendet në Kur’an ose hadith, prioriteti më i lartë u jepet thënieve të shënuara nga sahabët. Si pasojë, nëse ka konsensus të sahabëve në shpjegimin e një ajeti, komentuesit e ndjekin vetëm atë, dhe shpjegimi në ndonjë mënyrë tjetër ndryshe nga ajo, nuk është i lejuar. Mirëpo, nëse thëniet e sahabëve dallojnë në tefsirin (interpretimin) e një ajeti të caktuar, atëherë komentuesit e mëvonshëm i shqyrtojnë ato në dritën e argumenteve dhe përcaktojnë se cilit interpretim ose shpjegim mund të preferohet (mbi tjerat). Për t’u marrë me këtë situatë, është një korpus i rëndësishëm i parimeve dhe rregullave të kodifikuara në shkencat Usuli Fikhut, Usuli Hadithit dhe Usuli Tefsirit – një diskutim i detajuar i të cilit do ishte i pavend këtu.
Transmetimet nga tabi’inët (pasardhësit)
Pas sahabëve vijnë tabi’inët. Këta të fundit janë ata që mësuan tefsirin e Kur’anit prej sahabëve. Prandaj, fjalët e tyre po ashtu kanë rëndësi të madhe në shkencën e Tefsirit, ndonëse ekziston mospajtueshmëri në mesin e dijetarëve në janë apo jo fjalët e tabi’inëve dëshmi vendimtare në tefsir (el-Itkan, 2/179) por rëndësia e tyre është diçka që nuk mund të mohohet.
Gjuha arabe
Pasi që Kur’ani fisnik është zbritur në gjuhën arabe, si pasojë, për të shpjeguar Kur’anin është e domosdoshme të posedohet një mjeshtrim i tërësishëm i gjuhës. Janë disa ajete në Kur’anin fisnik në prapavijë të të cilave nuk duket se ka ndonjë rrethanë ndjekëse e shpalljes, as ndonjë çështje juridike ose skolastike, prandaj në tefsir thëniet e Pejgamberi (s.a.v.s.) ose thëniet e sahabëve dhe tabi’inëve nuk janë transmetuar. Për këtë arsye, e vetmja rrugë përmes të cilës këto mund të shpjegohen është ajo e gjuhës arabe, dhe është vetëm duke iu mbështetur gjuhës mund të shpjegohen. Përpos kësaj, nëse ka ndonjë dallim në tefsirin e ndonjë ajeti të caktuar, atëherë në atë rast po ashtu, shkenca e linguistikës përdorët për të bërë një testim të saktësisë në mes opinioneve të ndryshme.
Tefsir ibn Xherir
Emri i vërtetë i këtij Tefsiri është “Xhami el-Bejan” dhe është përpiluar nga Imam Ebu Xha‘fer Muhammed ibn Xherir et-Taberi (vd. 310 h). Alameh Taberiu është një komentator i vlerësuar lartë, muhadith (ekspert i hadithit) dhe historian. Thuhet që ai vazhdoi të shkruante për dyzet vite vazhdimisht, nga dyzet faqe çdo ditë (el-Bidajeh we el-Nihajeh, 11:145). Kundër tij ka pasur akuza se është shi’ij, por dijetarët i kanë përgënjeshtruar këto akuza, dhe e vërteta e kësaj çështje është se ai është një dijetar i vlerësuar lartë prej pasuesve të Sunetit, e jo prej dijetarëve shi’it.
Duke qenë në tridhjetë vëllime, Tefsiri i tij gëzon statusin e të qenit burim bazik për komentimet e mëvonshme. Në shpjegimin e ajeteve, ai citon dijetar të ndryshëm dhe pastaj vazhdon për të vërtetuar qëndrimin që, sipas tij, është më i forti, sigurisht, duke ofruar argumente dhe dëshmi. Sidoqoftë, duhet pranuar, që në këtë tefsir gjenden transmetime të të gjitha llojeve, të forta e të dobëta. Për shkak të kësaj, nuk mund të mbështetemi tek çdo transmetim që paraqet ai. Në realitet, ai kishte për synim që përmes komentimit të tij t’i grumbulloj dhe përpiloj të gjitha transmetimet e mundura të tij, ashtu që ky material i mbledhur të mund të përdoret më vonë. I mirënjohur është fakti që ai ka dhënë zinxhirin e transmetuesve së bashku me çdo transmetim, ashtu që kushdo që dëshiron të hulumtoj zinxhirin e transmetuesve mund ta bëj këtë gjë dhe të vendos për veten e tij nëse transmetimet janë të vërteta ose të rreme.
Tefsir el-Kurtubi
Emri i plotë [i veprës] është El-Xhami‘ li-Ahkam-il-Kur’an. Është shkruar nga dijetari i famshëm dhe hulumtues i Andaluzisë Spanjës), Ebu ‘Abdullah Muhammed ibn Ahmed Ebi Bekr ibn Ferah el-Kurtubi (vd. 671 h.). Ai ishte pasues i shkollës Malikite në fikh dhe ishte i mirënjohur për ibadetet dhe devotshmërinë e tij. Qëllimi bazik i këtij tefsiri në fakt ishte që të deduktoj urdhëresa ligjore dhe rregulla prej Kur’anit, mirëpo, duke bërë këtë gjë ai po ashtu ka ofruar një shpjegim të ajeteve, hulumtim mbi fjalët e vështira, diskutim të shenjave diakritike dhe elegancën e stilit dhe kompozimit, dhe ka transmetuar hadithe dhe transmetime në tefsirin e tij, me mjaftë aftësi. Ky libër është në dymbëdhjetë vëllime dhe është botuar vazhdimisht.
El-Tefsir el-Kebir (er-Razi)
Kjo është vepra e Imam Fahruddin er-Raziut (vd. 606 h.). Emri i vërtetë [i veprës] është Mefatih el-Ghajb, por është e famshme si ‘Tefsir el-Kebir’. Imam Raziu është një imam në teologjinë Islame (akaid), prandaj, një rëndësi e veçantë u është dhënë në tefsirin e tij debateve racionale dhe skolastike, dhe përgënjeshtrimit të sekteve të devijuara. Por, e vërteta është se ky tefsir, në mënyrën e tij unike, është një qelës unik deri tek Kur’ani po ashtu. Për më tepër, mënyra kënaqëse si kuptimet e Kur’anit janë qartësuar dhe ndërlidhjet në mes ajeteve janë vendosur, është thjeshtë e tej-kënaqshme. Sipas gjitha gjasave, Imam Raziu shkroi vet Tefsirin e tij deri tek Sureja el-Fet’h. Prej aty e tutje, ai nuk mundi ta vazhdonte. Kështu që, pjesa tjetër e tefsirit të tij, prej sures el-Fet’h deri në fund, është kompletuar nga Kadij Shihabuddin ibn Khalil el-Khawli ed-Dimeshkij (vd. 639 h.) ose Shejh Nexhmuddin Ahmed ibn Muhammed el-Kamuli (vd. 777 h.) {Keshf el-Dhunun, 2:477}
Imam Raziu në veçanti ka theksuar debatet skolastike dhe përgënjeshtrimin e sekteve të kota në përputhje me nevojat e kohës së tij, dhe duke bërë këtë gjë, diskutimet e tija janë stërzgjatur në disa vende, prandaj, disa njerëz kanë bërë komentin në vijim në lidhje me tefsirin e tij: “Në këtë (libër) ka çdo gjë tjetër, pos tefsirit”. Por ky koment është një padrejtësi e tmerrshme ndaj [veprës] Tefsir el-Kebir. E vërteta u tha më sipër, e ajo është, se ky Tefsir gëzon një status të lartë për sa i përket zbërthimit të domethënieve të Kur’anit. Por, ka vende ku ai shpjegon ajete të Kur’anit duke u larguar nga konsensusi i Ummetit, mirëpo, këto vende janë të shpërndara shumë rrallë n këtë libër që arrin tetë vëllime.
Tefsir el-Bahr el-Muhit
Ky tefsir është shkruar nga Alameh Ebu Hajjan el-Gharnati el-Endelusij (vd. 754 h.) i cili, përpos shkencave tjerave islame të dijes, ishte ekspert i sintaksës dhe retorikës. Ai ia ka dhënë rëndësi të veçantë kërkimit të fjalëve në çdo ajet, dallimi në strukturë dhe në pika të elokuencës.
Ahkam el-Kur’an, nga el-Xhesas
Ky tefsir është shkruar nga Imam Ebu Bekr el-Xhesas er-Razi (vd. 370 h.) i cili zë një vend të dalluar në mesin e fukahave (juristëve) hanefij. Përmbajtja e këtij libri është deduktimi i parimeve dhe rregullave ligjore nga Kur’ani fisnik. Në vend që t’i shpjegoj ajetet në vazhdimësi serike, ai ka marrë detajet ligjore nga ajetet që konsistojnë në urdhëresa ligjore. Disa libra tjera janë shkruar në këtë lëmi po ashtu, por ky libër gëzon një vend të dalluar në mesin e tyre.
Tefsir ed-Dur el-Menthur
Ky është shkruar nga Alameh Xhelaludin es-Sujuti (vd. 910 h.). Emri i plotë është ‘el-Dur el-Menthur fi el-Tefsir bi’l-Me’thur.’ Këtu alameh Sujutiu ka provuar t’i mbledh të gjitha transmetimet në lidhje me tefsirin e Kur’anit që ka mundur t’i gjej. Disa dijetarë të hadithit si hafiz Ibn Xheriri, Imam Begheviu, Ibn Merduwejh, Ibni Hibbani dhe Ibni Maxhe dhe të tjerë patën punuar tashmë në këtë lëmi. Alameh Sujutiu ka mbledhur transmetimet e paraqitura nga të gjithë ata në këtë libër. Por, në vend që të tregoj zinxhirët komplete të transmetimit, ai e ka parë të mjaftueshme të thjeshtë të përmend emrin e autorit në fjalë që e ka transmetuar atë transmetim nën autoritetin e tij, ashtu që, nëse është e nevojshme, mund t’i kthehemi veprës dhe të hulumtojmë transmetimin. Pasi që qëllimi i tij ishte të mblidhte një sasi të madhe të transmetimeve, si pasojë, të gjitha llojet e transmetimeve, të dobëta e të forta, kanë gjetur rrugën e tyre në këtë libër. Prandaj, çdo transmetim në këtë libër nuk mund të konsiderohet i besueshëm pa hulumtuar besueshmërinë. Ka raste kur Alameh Sujutiu indikon me çdo transmetim gradën e vërtetësisë po ashtu. Por, ngaqë ai është i njohur për të qenit e tij mjaft i butë sa i përket kritikës së hadithit, mbështetja në këto vlerësim është gjë e vështirë.
Ruh el-Me‘ani
Emri i plotë i këtij tefsiri është ‘Reh el-Me‘ani fi Tefsir el-Kur’an el-‘Adhim we el-Seb‘ el-Methani’ dhe është shkruar nga ‘Alameh Mahmud el-Alusi (vd. 1270 h.), dijetari i famshëm i periudhës së fundit së Bagdadit, dhe është në tridhjetë vëllime. Ai ka bërë më të mirën e mundshme që ta bëj tefsirin e tij gjithëpërfshirës. Në të ka diskutime tërësore të gjuhës, sintaksës, shkronjave, stilit, si dhe në jurisprudencë, akaid, kelam, filozofi, astronomi, misticizëm dhe transmetim të haditheve. Ai është përpjekur që të mos lej [as edhe] një aspekt intelektual në lidhje me ndonjë ajet pa sqaruar. Në çështjen e transmetimeve të haditheve, autori i kësaj vepre ka qenë më i kujdesshëm krahasuar me komentuesit e tjerë. Nga ky këndvështrim, ky është një komentim shumë gjithëpërfshirës, dhe asnjë përpjekje në të ardhmen në lidhje me tefsirin e Kur’anit nuk mund të anashkaloj ndihmën e kësaj vepre.
Vågå
Vågå është një komunë në qarkun Oppland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 1330 km² dhe popullsi 3724 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Lajmëtarin e Vranjës
Lajmëtarin e Vranjës është një vepër e publikuar edhe në gjuhën franceze në të cilen autori i saj T.P. Vukanoviq jepë shënime për një varrëse që është gjetur nga arkeologët në rrethinën e Istogut. Shënimet për këtë janë të paraqitura faqet 51-60 të librin e VIII pjesë e veprës së botuar në Vranjë më 1972
Vadsø
Vadsø është një komunë në qarkun Finnmark, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 1258 km² dhe popullsi 6186 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Rruzull.net
Rruzull.net është një revistë edukative që sjell të rejat më të fundit nga fushat e dijeve, e cila botohet në rrjet nga Alvin Ekmekçiu.
Publikimi i revistës ka filluar në mars të vitit 2000 dhe me pas një periudhe të shkurtë disa mujore është ri-publikuar në rrjetë në janar të 2003, që nga ajo kohë vazhdon të publikohet rreullisht.
Revista ju dedikohet shqiptarëve dhe ka për qëllim zhvillimin njohurime e kulturës në rrjetë. Ky qëllim mundohet të arrihet me publikimet nga anëtarë të ndryshem që mund të jenë edhe kontradiktore por që i lënë mundësin lexuesit të gjykojë.
Projekti funksionon në bazë të së drejtës së shfrytëzimit të përdorimit të materialit publik; përdorimit të pranueshëm të materialit (fair use) me të drejta të autorit të mbrojtura, që lejon përdorimin e pjesshëm të materialit duke përmendur burimet (emrat dhe datat) si dhe përkthimet apo shqipërimet për përdorim për qëllime edukative (jokomerciale) dhe për t'ia shfaqur një publiku që përndryshe nuk ka mundësi të njihet me to në gjuhën e tij amtare; në përmbledhjen e disa materialeve apo një shkrimi dhe në shkrime origjinale të mirëfillta shkencore.
Një seksion i veqantë i kësajë reviste është edhe enciklopedia e Rruzull.net-it në të cilën paraqiten punime të autorëve të ndryshë. Përndryshe revista është e njohur edhe për shkrimet që i përkasin temës së mjekësis, shumica e këtyre shkrimeve pregatitet nga mjekët shqiptarë bashkëpuntorë të revistës.
Edhe kjo revistë sikurse Wikipedia është e inkuadruar në rrjetin shqiptarë me qëllim të pasurimit të internetit në gjuhë shqipe. Për të arritur këtë qëllim revista bashkëpunon me disa projekte në internet.
Værøy
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Bardhësi
Regjia: Besim Kurti, Skenari: Dhimitër Xhuvani, Producent: Shqipëria e re, Muzika: Maksim Shehu.
Albumina
Albumina është lëndë e trashë, veshtullore azotike, e cila është përbërëse kryesore dhe karakteristike e të bardhës së vezës dhe të serumit të gjakut, dhe që gjendet në lëndë të tjera shtazore, si e lëngshme ashtu edhe e ngurtë, si dhe në shumë bimë. Është e tretshme në ujë dhe mpikset nga të nxehurit dhe nga disa reagentë kimikë.
Albuminat apo proteinat në fillim quhej e bardha e vezes. Pra proteinat janë komponime të ndërlikuara organike që përbehen nga katër elemente : azoti, oksigjeni, hidrogjeni dhe karboni. Mirëpo shpeshherë ne përbërjen e tyre bëjnë pjesë edhe squfuri, fosfori etj. Kane rol të rëndësishëm për organizmin strukturor dhe funksional te të gjitha gjallesave.
Vågan
Vågan është një komunë në qarkun Nordland, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 477 km² dhe popullsi 9021 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Paracelsus
thumb|Philippus Aureolus Paracelsus Theophrastus Bombast von Hohenheim, i quajtur edhe Paracelsus, lindi më 1493 ose 1494 në Einsiedeln dhe vdiq më 24 shtator 1541 në Salzburg. Ishte mjek, alkimist, filozof.
Jeta e hershme
Paracelses - emri i vërtetë i të cilit është Theofrast de Hohenheim - është i biri i Maria Einsiedeln dhe ka lindur në Wildhaus më 1493 (emri Paracelse është një perifrazim latin i Hohenheim që Theofrasti ia shtoi emrit origjinal gjatë periudhës së studimeve). Ai, pra, është bashkëkohës me reformatorin e madh zviceran (Huldrych Zwinglin, i cili ka lindur në të njëjtin qytet me Paracelsin). I ati, mjek i njohur dhe me kulturë, e cyti të merrej me mjekësi dhe me shkencat e natyrës. Theofrasti ishte nëntë vjeç, kur familja u vendos në Karinthie, në qytetin mjaft tërheqës Villah, ku i ati u emërua mjek i bashkisë. I biri shumë shpejt u fut në botën e madhe me një etje të pashuar për ta njohur atë. Studjoi në universitete të ndryshme, në Gjermani, Francë e Itali, si dhe tek shumë alkimistë e astrologë. Por në të njëjtën kohë, vizitoi edhe xherahët, sharlatanët dhe ciganët. Djaloshi ravgoi gati në të gjithë Evropën, duke shërbyer si mjek në ushtritë e shumë vendeve. Me këto cilësi, më 1520, ai udhëtoi për në Stokholm, në përbërje të flotës së Kristianit II.
Bigrafia
Paracelses fitoi mirënjohjen e të gjithëve duke bërë mrekulli, duke shëruar sëmundje dhe plagë që nuk i kishin shëruar dot të tjerët. Legjenda e tij jeton edhe sot në disa rajone të Zvicrës e të Austrisë. Paracelses synonte për të shmangur sa më shumë operacionet kirurgjikale. Ai përpiqej nëpërmjet trajtimeve të ndryshme të ardhangëta organizmin e njeriut, që ai vetë të përballonte shërimin e sëmundjes.
Për pacientët, Paracelse, ishte vetë e mira dhe ngushëllimi. Detyra e parë e mjekut, iu thoshte nxënësve, është t'iu tregojnë të sëmurëve sesa i dhimbseshin ata. ''Nëse dashuria jonë do të jetë e fortë, mjekimi do të japë fryte të mira. Në qoftë se dashuria do të jetë e dromcuar, frytet e mjekimit do të jenë të krimbura''.
Më 1527, nga katedra e Pijit, Paracelse, vikaste kundër moskokëçarjes dhe indiferencës së mjekëve të asaj periudhe, kundër respektit të verbër të autoriteteve klasike dhe mesjetare. Ai këshillonte një mjekësi që t'iu përgjigjej pikëpamjeve dhe idealeve të tij, i cyste studentët të ktheheshin nga natyra dhe të realizonin njohjen nëpërmjet vrojtimeve. Iu hapte portat e laboratorit studentëve dhe organizonte me ta ekskursione për t'i njohur bimët mjekësore. Sepse, si thoshte ai, gjithë lëndinat dhe fushat, gjithë kodrat e malet janë farmaci.
Meqë Theofrast Hohenheim ishte njeri që nuke fshihte të vërtetën, midis tij dhe kolegëve po ngrihej një konflikt i madh. Duhet të pohojmë se shkak për këtë ishte ai vetë me sulmet që u bënte atyre. Ai tallej hapur fare me veshjen e mjekëve të tjerë - petka të kuqe dhe beretë e rrumbullakët - ndërsa vetë mbante vazhdimisht rrobat e laboratorit, ashtu si ishin të papastra. Kolegët e kritikonin dhe kjo ishte më e rëndë ende, sepse nuk i jepte mësimet në latinisht por në gjermanisht, që ishte një gjuhë fshatarëssh, sipas tyre.
Joshej më shumë të zhargej nëpër hane të vegjël, ku mund të pinte e të luante me letra me fshatarët dhe me karrocierët, të tregohej po aq zhurmues e po aq i rëndomtë, sa edhe partnerët e tij.
Minosi
250 px|thumb|Minos, illustration by [[Gustave Doré for Dante's Inferno]]
Skeptrin e ka fituar Minosi drejtpërdrejt prej Zeusit dhe me te rëndom takohej në vendlindjen e zotit suprem (në shpellën e malit Dikta) për t'u këshilluar me të rreth ligjeve dhe sundimit. Prandaj sundonte me mençuri dhe drejtësi. Si mbret i tokës ujëdhesore nuk shkapërderdhte paratë për ndërtimin e mureve dhe të fortifikatave bregdetare, por e ndërtonte mbrojtjen e fuqishme: flotën e madhe e cila prej së largu mund ta pengonte depërtimin e armikut, të zmbrapsë dhe ta bëjë të pamundshëm çdo sulm në ujëdhesë. Minosi i ndërtoi edhe disa baza detare në ujëdhesa të afërta dhe të largta (më vonë edhe në bregun grek) dhe kështu u bë sundues i vërtetë i detit. Nën mbrojtjen e flotës se vet detare, e cila u bë frikë ë tmerr për armiqtë cubat, e ka zhvilluar tregtinë e jashtme e cila Kretës i sillte begati dhe mirëqenie.
Minosi i ka mbajtur lidhjet me shumë qytete greke dhe lidhje miqësore ka pasur veçmas me Athinën. Shenja e kësaj miqësie ishte edhe pjesëmarrja e Androgeut, djalit të tij në lojërat athinase. Mirëpo, kur Androgeu në to fitoi shpërblimin e parë, Egjeu, mbreti athinas, i cili disi në mënyrë të tepruar dhe të njëanëshme anonte për përfaqësuesit e Athinës, nga xhelozia e mbyti. I shtyrë nga ky akt Minosi u nis me flotën e vet kundër Athinës dhe e detyroi Egjeun që për dëmshpërblim për djalin çdo nëntë vjet t'ia dërgojë shtatë djelmosha dhe shtatë vajza dtu ta pranojë pozitën e nënshtruar të tij ndaj Kretës.
Në Kretë sipas të drejtës së hakmarrjes, athinasit e rinjë kanë qenë të detyruar të vdesin: Minosi ia hudhte përbindshit Minotaur, i cili i lindi mu në kohën e ekspeditës së tij kundër Athinës. Thënë më saktësisht ia ka lindur gruaja e tij, Pasifea, e cila më parë i ka lindur katër djem (Androgeun, Deukalionin, Glaukun dhe Katreun) dhe dy vajza (Adrianën dhe Fedrën). I ati i Minotaurit ishte demi i shenjtë dhe Minotauri, në përputhshmëri me pamjen e babës së vet ishte përbindësh: ka pasur trupin e njeriut dhe kokën e demit. Minosi e ka dënuar rreptë gruan e pabesë, ndërsa Minotaurin, i cili iu dhimbs, e la të jetojë pasi që ai nuk ka qenë fajtor për nënën e pabesë. Megjithatë, Minosi vendosi që ta fshehë nga sytë dhe përgojimi i botës. Urdhëroi që për të ta ndërtojë një labirint të madh në të cilin e mbylli. Labirintin e ndërtoi Dedali, arkitekti dhe shpikësi i shquar. Në labirint Minotauri jetoi derisa vdiq. E vrau Tezeu, kreshniku i Athinës.
Kur Dedali e kreu labirintin, Minosi ishte më se i kënaqur dhe Dedalin e shpërbleu në mënyrë mbretërore. Pastaj i jipte detyra gjithnjë e më të reja, dhe, më në fund, i propozoi që përherë të vendoset në Kretë. Dedali nuk e pranoi ofertën, ndërkaq Minosi ia ndaloi që ta braktisë ujëdhesen. Poashtu ia ka ndaluar largimin edhe djalit të tij, Ikariusit. Me siguri se frikësohej se do ta tregojnë fshehtësinë e ndërtesës ose që dikund gjetiu mos ta ndërtonin mrekullinë e ngjashme botërore. Për këtë arsye pra Dedali vendosi që së bashku me Ikariusin të ikë. Nëpër det këte nuk ka mundur ta bëjë për arsye se atje ishin në roje anijet e Minosit. E vetmja mundësi andaj Dedalit i mbeti rruga ajrore. Prej puplave të shpezëve i bëri dy parë krihë,ia mbërtheu Ikariusit dhe vetes për duar dhe pastaj fluturuan sikur shpezët. Ikariusi nga dëshira për lartësi deri te të cilat deri më atëherë askush nuk ka fluturuar, u ngrit tepër afër diellit dhe nga zjarri i tij u shkri dylli me të cilin ishin të ngjitura puplat, kështu që Iikariusi ra në det, ku edhe u mbyt. Dedalit i shkoi përdore që të fluturojë deri në Sicili. Atje hyri në shërbim të mbretit Kokal i cili e pranoi miqësisht.
Minosi, i pëzmatuar e kërkonte gjatë, por pa sukses Dedalin. Kur, më në fund, detektivët e tij morën vesh se Dedali gjendej në Sicili, Minosi luti Kokalin që t'ia dorëzojë. Kokali i përgjegji në mënyrë të papërcaktuar. Minosi e mobilizoi flotën e vet dhe vetë u nis në Sicili. Dedali u përgatit për ardhjen e Minosit. Me pëlqimin e heshtur të mbretit Kokal, në banjo të pallatit mbreteror e bëri një instalim të fshehtë, dhe kur Minosi, sipas zakonit të tij, në mbrëmje hyri për t'u larë, e lëshoi ujin e vluar. Mjeku e konstatoi vdekjen nga paraliza e zemrës, ndërkaq Kokali, sa për sy e faqe i tronditur thellë për vdekjen e papritur, Minosit ia organizoi varrimin madhështor.
Kështu i erdhi fundi Minosit, mbretit të famshëm të Kretës. Kështu kanë menduar dhe besuar të gjithë historianët antikë duke e përfshirë edhe Diodorin e Sicilisë, i cili që ne shek. para e.s. e përshkruante vendin, ku ka qenë Minosi i varrosur dhe se si, sipas dëshmive të dëshmitarëve që e kanë parë me sy, kanë qenë të eks-humuara mbeturinat e trupit të tij.
Ndoshta mund të na zihet për të madhe për shkak të të dhënave të shumta për Minosin, nuk jemi të detyruar të merremi edhe me historinët antikë. Tek e fundit mjafton edhe ajo që për të ka shkruar Homeri dhe përpunuesit e tjerë të miteve antike. Mirëpo, çështja nuk është aq e thjeshtë. Me emrin e Minosit merren edhe hulumtueist modern. Në vitin 1900, arkeologu anglez, Artur Evansi, në kodrinën Kefala (përafërsisht 5 km. në jug të Iraklionit, kryeqytet të Kretës, pikërisht në vendin, ku sipas Homerit, qysh në vitin 1883 e ka përcaktuar zbuluesi i Trojës, Hajnrih Shliman, i zbuloi gërmadhat e pallatit të madh. Gjatë gërmimeve i zbuloi shumë oda, shkallë, salla me shtylla, përveç kësaj edhe piktura murale, qeramikë, mbeturina të stabilimenteve etj., që më në fund përputheshin me përshkrimet e Homerit. Simbole të shumta në formë të brirëve të demit dhe piktura të tija e dëshmonin kultin e demit. Por kurrfarë gjurme të mureve nuk gjeti. Nga kjo përfundoi se ky qytet, kryeqendër e mbretërve të shtetit ujëdhesor është dashur të mbrohet ndryshe: me DHE MINOSI THA: n e Knososit Evansi ka gërmuar më se trddhjetë vjet me ekipe të tëra ekspertësh. Ka depertuar deri te shtresat e saj më të lashta dhe historinë e tij tekstualisht e lexoi nga guri. E ka ndarë në tri epoka të mëdha (3000-1200 para e.s.), që e quajti "minoike". Arkeologët e tjerë i kanë gërmuar pallatet që i përmendin mitet greke lidhur me Minosin dhe pasardhësit e tij në fron. Mirëpo, askund nuk e kanë zbuluar dëshminë e drejtpërdretë që flet për ekzistencën historike të mbretit të Kretës që kishte për t'u quajtur Minos, por e zbuluan bërthamën historike të tregimit që ka të bejë me të.
Kërkimet e Kretës antike dhe të përmendoreve të Kretës as për së largu nuk përfunduan. Në vitin 1952 i shkon për dore anglezit. M. Ventris ta lexojë njërin prej tri llojeve të shkrimit të Kretës (i ashtuquajturi shkrimi linear "B "). U tregua se tekstet e shkruar me këtë janë në gjuhën e lashtë greke dhe se për nga koha janë nga e ashtuquajtura periudhë e re minoike (përafërsisht prej viteve 1580-1200 para e.s.).
Göran Persson
Göran Persson (lindi më 20 janar 1949) është një politikan suedez i cili shërbeu si kryeministër i Suedisë nga viti 1996 deri më 2006 dhe kryetar i Partisë Social Demokrate Suedeze nga viti 1996 deri më 2007.
Persson u zgjodh për herë të parë në parlamentin suedez në vitin 1979, duke përfaqësuar Qarkun Södermanland por u largua më 1985 për të shërbyer si Komisioner Komunal i Katrineholm, gjë që ai bëri nga viti 1985 deri më 1989. Në vitin 1991, ai u rizgjodh në parlament dhe përfaqësoi të njëjtën zonë elektorale. Ai shërbeu si Ministër i Shkollës nga viti 1989 deri më 1991 në kabinetin e parë dhe të dytë të Ingvar Carlsson. Nga viti 1994 deri më 1996, Persson shërbeu si Ministër i Financave në kabinetin e tretë të Carlsson.
Pas kësaj Ingvar Carlsson njoftoi pensionimin e tij nga pozicioni i kryeministrit, Persson u zgjodh të bëhej kryeministri i ri. Persson filloi si kryeministër ku ai la detyrën si Ministër i Financave - duke vazhduar të drejtojë përpjekjet e qeverisë për të lehtësuar deficitin kronik të buxhetit të Suedisë. Në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 1998, Social Demokratët fituan edhe më pak vota sesa në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 1991, kur u votuan jashtë zyrës. Persson mund të mbetet si kryeministër me mbështetjen e Partisë së Gjelbër dhe Partisë së Majtë.
Në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2002, Social Demokratët rritën numrin e vendeve të tyre në parlament. Pas mposhtjes në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2006, Persson paraqiti menjëherë një kërkesë për dorëheqje dhe deklaroi synimet e tij për të dhënë dorëheqjen si kryetar i partisë pas kongresit të partisë në mars 2007.
Mallkimi
Sherif Ahmeti mallkimin e shpjegon me ndihmën e një thënie tjetër nga Kurani dhe lë përshtypje të fitohet një mendim i tillë edhe në islam.
Vågsøy
Vågsøy është një komunë në qarkun Sogn og Fjordane, Norvegji. Komuna ka një sipërfaqe 176 km² dhe popullsi 6288 banorë.
Demografia
300px|majtas|parapamje|Popullsia e komunës Në grafik paraqitet popullsia e komunës duke nisur nga viti 1950.
Mysafiri
Mysafiri ka këto kuptime:
Louis De Geer (1818)
Louis De Geer (18 korrik 1818 - 24 shtator 1896) ishte një baron, politikan liberal dhe nëpunës shtetëror suedez. Ai ishte anëtar i parlamentit 1853–1888, Kryeministër i Drejtësisë 1858–1870 dhe 1875–1876, Ministër i Drejtësisë 1876–1879 dhe |kryeministri i parë i Suedisë 1876–1880. De Geer konsiderohet krijuesi i urdhrit parlamentar që zbatohej kryesisht në Suedi nga fundi i shekullit të 19-të deri në reformat kushtetuese në fillim të viteve 1970.
Jeta e hershme
Louis Gerard De Geer ishte djali i kolonelit dhe marshallit baron Gerard De Geer dhe gruas së tij Henriette Charlotte Lagerstråle. Familja jetonte në kalanë Finspång por u zhvendos kur Louis De Geer ishte katër vjeç në Stjärnholm. De Geer fillimisht shkoi në shkollën e arsimit të lartë të Linköping 1828–1832, në Linköpings gymnasium 1831–1832, nga viti 1832 ai studioi në Katedralskolan në Uppsala, ku u bë student në Universitetin e Uppsalës në vitin 1836.
Nënpunës shtetëror
Pas shkollimit, ai shërbeu si një zyrtar shtesë i rregullt në disa zyra të ndryshme në Stokholm. Në të njëjtën kohë, ai ishte gjithashtu një shkrimtar i tregimeve të shkurtra.
Në vitin 1845 ai u emërua kopjues në Ekspeditën e Shtetit të Drejtësisë dhe vendosi të merrte letrat kredenciale për karrierën e tij të vazhdueshme në ligj. Në shtator të të njëjtit vit, ai u bë një auskultant në Gjykatën e Apelit të Skåne dhe shërbeu si gjykatës i përkohshëm në historinë e gjykatave të qarqeve Albo, Gärds dhe Villand 1845–1846. Shërbimi u bë domethënës kur ai u takua me gruan e tij të ardhshme Caroline Wachtmeister, vajza e kontit Carl Axel Wachtmeister në kalanë e Vanås.
Ai më pas shërbeu si anëtar shtesë në Gjykatën e Apelit Skåne dhe Blekinge dhe në Gjykatën e Apelit Svea. Në vitin 1849 ai u emërua vlerësues në Gjykatën e Apelit Skåne dhe Blekinge. Në vitin 1855, ai u emërua president i Gjykatës së Apelit Göta.