cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sulejman Tihiq
Tihiçi ka diplomuar në departamentin e drejtësisë pranë Universitetit të Sarajevës. Nga viti 1975 deri më 1983 ai shërbeu si gjyqtar dhe prokuror publik në qytetin e tij të lindjes dhe më pas si avokat deri më 1992.
Gjatë luftës së viteve 1992-1995 në BiH, Tihiç u mbajt për rreth tre muaj në kampet burgje të drejtuara nga forcat serbe të Bosnjës në Bosanski Samac, Bërçko, Bijeljina, Batajnica dhe Sremska Mitrovica.
Nga viti 1994 deri më 1996, Tihiçi shërbeu si kreu i departamentit konsullor në ambasadën e BeH-së në Gjermani. Më pas, ai punoi deri më 1999 si këshilltar i Ministrit të Jashtëm të BeH-së mbi çështjet konsullore.
Tihiçi ishte anëtar i parlamentit të Republikës Sërbska nga 1996 deri më 2002, duke shërbyer gjatë dy viteve të fundit si zëvendëskryetar i tij. Më 2001, Përfaqësuesi i Lartë i bashkësisë ndërkombëtare në BeH e emëroi atë si anëtar të komitetit parlamentar mbi çështjet kushtetuese.
Tiberi II Konstandini
Biografia
Tiberi ka lindur në rajonin kufitar mes Ilirisë dheThrakisë në mesin e shekullit të 6-të, Tiberius u emërua në postin e noterit. Atje, diku pas vitit 552, ai u prezantua nga Patriarku Eutichius me perandorin e ardhshëm, Justin II, me të cilin u bë miq të fortë. Nën patronazhin e Justinit, Tiberius u promovua në pozicionin e Comes excubitorum, të cilin e mbajti nga afërsisht 565 deri në 574. Ai ishte i pranishëm gjatë pranimit perandorak të Justinit më 14 nëntor 565 dhe gjithashtu mori pjesë në inaugurimin e tij si konsull më 1 janar 566.
Justini pushoi së bërë pagesat për avarët, të cilat ishin zbatuar nga paraardhësi i tij, Justiniani. Në 569, ai emëroi Tiberius në postin e Magister utriusque militiae, me udhëzime për t'u marrë me avarët dhe kërkesat e tyre. Pas një sërë negociatash, Tiberius ra dakord të lejonte avarët të vendoseshin në territorin romak në Ballkan, në këmbim të pengjeve meshkuj të marrë nga krerët e ndryshëm avarë. Megjithatë, Justini e hodhi poshtë marrëveshjen, duke këmbëngulur në marrjen e pengjeve nga familja e vetë Khanit Avar. Ky kusht u refuzua nga avarët dhe kështu Tiberius u mobilizua për luftë.
Në 570, ai mundi një ushtri avare në Traki dhe u kthye në Kostandinopojë. Ndërsa përpiqej të ndiqte atë fitore në fund të 570 ose në fillim të 571, Tiberius u mund në një betejë  në të cilën ai i shpëtoi mezi vdekjes, pasi ushtria e tij po ikte nga fusha e betejës. Duke rënë dakord për një armëpushim, Tiberius siguroi një shoqërim për të dërguarit avarë për të diskutuar kushtet e një traktati me Justinin. Pas kthimit të tyre, të dërguarit avarë u sulmuan dhe u grabitën nga anëtarët e fiseve vendase, duke i shtyrë ata t'i drejtoheshin Tiberit për ndihmë. Ai gjurmoi grupin përgjegjës dhe ia ktheu mallin e vjedhur.
Në 574, Justini pati një prishje mendore, duke e detyruar Perandoreshën Sofia t'i drejtohej Tiberiusit për të menaxhuar perandorinë, e cila po luftonte persët në lindje dhe po përballej me krizën e brendshme të murtajës. Për të arritur një masë të hapësirës së frymëmarrjes, Tiberius dhe Sofia ranë dakord për një armëpushim njëvjeçar me Persianët, me koston e 45,000 nomismata. Më 7 dhjetor 574, Justini, në një nga momentet e tij më të kthjellëta, i bëri Tiberius shpallur Cezarin dhe e adoptoi atë si djalin e tij. Tiberius i shtoi emrin Konstandin emrit të tij. Edhe pse pozicioni i tij tani ishte zyrtar, ai ishte ende në varësi të Justinit. Sophia ishte e vendosur të qëndronte në pushtet dhe e mbajti Tiberiusin fort të kontrolluar derisa Justini vdiq, në 578.
Një ditë pas emërimit të tij si Cezar, murtaja u qetësua, duke i dhënë Tiberius më shumë liri lëvizjeje sesa Justini kishte mundur të arrinte. Tiberius gjithashtu hartoi një kurs shumë të ndryshëm nga paraardhësi i tij dhe vazhdoi të shpenzonte paratë që Justini kishte kursyer me këmbëngulje për të mbrojtur kufijtë perandorakë dhe për të fituar mbi popullin që ishte kthyer kundër tij. Sipas Palit Diakonit, Tiberius gjeti dy thesare: thesarin e Narses dhe 1000 centenaria : 100.000 paund ar ose 7.200.000 solidi ( nomismata ), nën një pllakë. Thesaret iu dhanë të varfërve, për tmerrin e Sofisë.
Në vitin 575, Tiberius filloi të lëvizte ushtritë e Thrakisë dhe Ilirikut në provincat lindore. Duke blerë kohë për të bërë përgatitjet e nevojshme, ai ra dakord për një armëpushim tre-vjeçar me persët, duke paguar 30,000 nomismata, megjithëse armëpushimi përjashtonte veprimet në rajonin rreth Armenisë. I pakënaqur me përgatitjet, Tiberius e përdori gjithashtu këtë periudhë për të dërguar përforcime në Itali nën komandën e Baduarit me urdhër për të frenuar pushtimin lombard. Ai shpëtoi Romën nga Lombardët dhe bëri aleancë me Perandorinë me Childebert II, mbretin e Frankëve, për t'i mposhtur ata. Fatkeqësisht, Baduarius u mund dhe u vra në 576, duke lejuar që edhe më shumë territor perandorak në Itali të rrëshqiste. Tiberius nuk ishte në gjendje të përgjigjej pasi perandori sasanid Khosrau I goditi provincat armene të perandorisë në 576, duke pushtuar Melitenën dhe Sebastean. Duke e zhvendosur vëmendjen e tij drejt lindjes, Tiberius dërgoi gjeneralin e tij Justinian me ushtritë lindore për të shtyrë persët prapa përtej Eufratit. Bizantinët e ndoqën dhe u futën thellë në territorin pers, duke kulmuar me një bastisje në Atropatene. Në 577, megjithatë, Justiniani u mund në Armeninë Persiane, duke detyruar një tërheqje bizantine. Në përgjigje të asaj disfate, Tiberius zëvendësoi Justinianin me perandorin e ardhshëm Maurice. Gjatë armëpushimit që Tiberius përfundoi me Khosraun, ai forcoi me zell ushtrinë e lindjes jo vetëm me transferime nga ushtritë e tij perëndimore, por edhe nëpërmjet rekrutëve barbarë, të cilët ai i formoi në një njësi të re foederati, që arrinte në rreth 15,000 trupat deri në fund të mbretërimit të tij.
Muharrem Murat Hida
Muharrem Murat Hida Ka lindur në vitin 1938 në fshatin Qinam të Tiranës. Mbaroi Akademinë e Aviacionit në Vlorë dhe gjatë karrierës ushtarake kreu detyra të ndryshme si komandant ekuipazhi e çifti. Më 05.09.1970 humbi jetën në një katastrofë ajrore në afërsi të Lushnjës ndërsa fluturonte me avionin AN-2, së bashku me pilotin Refit Jazo. Me vendim Nr.228 të Këshillit të Ministrave datë 22.04.1996 është shpallur “Dëshmor i Atdheut”. Prehet në Varrezat e Dëshmorëve të Kombit në Tiranë.
Tiberi II Konstandini
Biografia
Më 26 shtator 578, Tiberius u bë August nga Justini që dështoi me shpejtësi. Ai e përdori atë mundësi për të dhuruar 7200 paund ari, një praktikë që ai vazhdoi çdo vit gjatë katër viteve të mbretërimit të tij.
Sofia, e veja e Justinit, u përpoq të ruante fuqinë dhe ndikimin e saj duke u martuar me perandorin e ri, por ai e refuzoi propozimin e saj sepse ishte i martuar tashmë me Inon. Kur Tiberius u ngrit për herë të parë në gradën e Cezarit, Sophia kishte refuzuar kërkesën që Ino dhe fëmijët e saj të transferoheshin në pallatin Perandorak me burrin e saj, duke i detyruar ata të banonin në një rezidencë të vogël aty pranë dhe duke i ndaluar të hynin në pallat. Pasi Tiberius u ngrit në gradën e Augustit, megjithatë, ai vendosi familjen e tij të zhvendoset në pallat dhe e quajti Ino si Anastasia, shumë për pakënaqësinë e Sofisë. Prandaj, Sofia kërkoi hakmarrje dhe u bë një pakt i fshehtë midis perandoreshës së trashëguar dhe gjeneralit Justinian, të cilin Tiberius e kishte zëvendësuar një vit më parë. Ata komplotuan për të rrëzuar perandorin dhe për të ulur Justinianin në vend të tij. Komploti dështoi, megjithatë, dhe Sophia u reduktua në një kompensim modest; Justiniani u fal nga Tiberi.
Megjithatë, realiteti ishte se perandoria ishte tepër e zgjatur. Në vitin 579, me Tiberin të pushtuar diku tjetër, avarët vendosën të përfitonin nga mungesa e trupave në Ballkan duke rrethuar Sirmiumin. Në të njëjtën kohë, sllavët filluan të migrojnë në Traki, Maqedoni dhe Greqinë jugore, të cilën Tiberius nuk ishte në gjendje ta ndalonte pasi Persianët refuzuan të binin dakord për një paqe në lindje, e cila mbeti prioriteti kryesor i perandorit. Për më tepër, ushtria e Lindjes kishte filluar të bëhej e shqetësuar, pasi nuk ishte paguar dhe kërcënonte me kryengritje.
Familja
Fillimisht i fejuar si i ri me vajzën e Inos, Tiberius përfundimisht u martua me Inon pasi vajza dhe burri i saj vdiqën. Ajo mori emrin Anastasia në 578 pas hipjes së tij në fron.
Ata patën tre fëmijë së bashku, njëri prej të cilëve vdiq përpara se Tiberi të bëhej Cezar në vitin 574. Nga dy të tjerat e tij, të dyja vajzat, Konstantina ishte martuar me pasardhësin e Tiberit, Maurice, dhe Charito ishte martuar me Germanus. Gruaja dhe dy vajzat e tij jetuan më shumë se ai.
Manifesti Komunist
parapamje|Manifesti Komunist
Nga ”Manifesti I Partisë Komuniste” nga Karl Marx & F. Engels. Shkruar ne dhjetor 1847-janar 1848.Manifesti eshte botuar ne Londer me 21.shkurt 1848
Nje fantazme sillet neper Evrope, fantazma e komunizmit. Te gjitha forcat e Evropës plake, papa, cari, Metrnihu dhe Gizoi, radikalet franceze dhe policet gjermane janë bashkuar për ti bere luftën e shenjte kësaj fantazme.
Cila është ajo parti opozitare, qe nuk është akuzuar si komuniste nga kundërshtaret e saj ne fuqi ? Cila është ajo parti opozitare qe nuk i ka akuzuar gjithashtu si komuniste, per ti poshteruar, si perfaqesuesit me te perparuar te opozites, ashtu edhe kundershtaret e saj reaksionare? Dy konkluzione dalin nga ky fakt Komunizmin tashme e njohim si force te gjitha fuqite evropiane. Ka ardhur koha qe komunistet te shtrojne haptazi perpara gjithe botes pikpamjet e tyre, qellimet e tyre, aspiratat e tyre dhe qe perrallave per fantazmen e komunizmit tu vene perballe nje manifest te vete partise. Per kete qellim u mblodhen ne Londer komunistet e kombesive me te ndryshme dhe hartuan kete ”Manifest”, i cili po botohet ne anglisht, frengjisht, gjermanisht, italisht, ne gjuhen flaminge dhe daneze.
I
Kuverna e Përdorme
Kuverna e Përdorme ishte qeveria e përkohshme e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit. U krijua në fillim të vitit 1881. Kuverna e Përdorme formoi njësi të rregullta dhe ndihmëse ushtarake, në viset e çliruara ajo ngriti një administratë të vetën. Kujdes të veçantë i kushtoi edhe ngritjes së pushtetit të ri shqiptar. U morën masa të rrepta kundër veprimeve arbitrare dhe shpërdorimit të funksioneve pushtetore nga nëpunësit e pandërgjegjshëm. Masa të rrepta u morën edhe kundër bejlerëve reaksionarë, të cilët u përpoqën të minonin pushtetin e ri me veprimtarinë e tyre. Veprimtaria e Kuvernës së Përdorme shqetësoi jo vetëm Portën e Lartë, por edhe Fuqitë e Mëdha. Pas betejave të ashpra në Slivovë, Shtimje dhe Cernalevë, pas pushtimit të Prizrenit dhe Gjakovës nga ushtria osmane, Kuverna e Përdorme u shpërnda duke mbetur në historinë e Shqipërisë si e para qeveri kombëtare shqiptare.
Boris Trajkovski
Boris Trajkovski (Maqedonisht: Борис Трајковски: 25 Qershor 1956 – 26 Shkurt 2004) ishte një politikan maqedonas i cili shërbeu si Presidenti i dytë i Republikës së Maqedonisë nga viti 1999 deri në vdekjen e tij në vitin 2004. Ai vdiq në aksident ajror gjatë rrëzimit të aeroplanit presidencial në Bosnjë dhe Hercegovinë.
Boris Trajkovski lindi në një familje metodiste. Babai i tij, Kiro, i cili vdiq në shtator 2008, ishte një punëtor tokash që kishte shërbyer në Ushtrinë Bullgare dhe ishte burgosur për dy vjet për ushqimin e të burgosurve të luftës. Trajkovski u diplomua në 1980 me një diplomë në drejtësi nga SS. Universiteti "Kirili dhe Metodi" në Shkup. Ai më pas u specializua në ligjin tregtar dhe të punësimit dhe bëri disa vizita në Shtetet e Bashkuara, ku studioi teologjinë për t'u bërë një ministër laik metodist.
Pasi mbaroi studimet, qeveria komuniste e mbylli atë për një kohë në një fshat të largët për shkak të aktiviteteve të tij fetare. Atje ai u kujdes për Koçanin, një kongregacion pjesërisht Romak i Kishës Metodiste të Bashkuar të Maqedonisë, të lidhur me Kishën e Bashkuar Metodiste të Shteteve të Bashkuara. Pas liberalizimit politik në vitet 1980, ai vazhdoi të kryesojë departamentin juridik të ndërmarrjes së ndërtimit Sloboda në Shkup. Ai shërbeu si sekretar i rinisë metodiste në ish Jugosllavipër mbi 12 vjet. Më vonë ai ishte President i Këshillit të Kishave të Kishës Metodiste Ungjillore Maqedonase. Nga 1988 ai mori pjesë në programin e Shkëmbimit Rinor në vazhdim midis Kishës Metodiste të Maqedonisë dhe Qarkut Metodist Berkhamsted dhe Hemel Hempstead në Angli. Në vitin 1991, ai studioi anglisht në një kolegj të gjuhëve të krishtera në Bournemouth, Angli.
Boris Trajkovski, u emërua si Presidenti i dytë i Republikës së Maqedonisë më 19 Nëntor 1999, duke pasuar Kiro Gligorovin. Përpara fillimit të presidencës, ai kishte shërbyer si Zëvendësministër i Punëve të Jashtme në qeverinë e qendrës së djathtë së Ljubço Georgievskit. Trajkovski, një jurist i treinuar, ka dallimin e pazakonshëm të të qënit një prift protestant Metodist në një vend të mbizotëruar ortodoks dhe mysliman. Ai hoqi dorë prej komunizmit dhe ortodoksisë ndërsa studionte teologji në Shtetet e Bashkuara, duke u kthyer në vendin e tij për t'u bashkuar me radhët e bashkësisë së vogël protestante në Maqedoni. Shumë analistë spekulojnë se e kaluara e Trajkovskit mund të jetë shumë e përshtatshme për t'u marrë me çështjen më shqetësuese në Maqedoni: ruajtjen e paqes ndërmjet pakicës më të madhe etnike të republikës dhe shumicës sllave etnike.
Fituesit e Çmimit Nobel 1922
Fituesit e Çmimit Nobel 1922 është listë në të cilën janë të radhitur fituesit e Çmimit Nobel për këtë vit në të gjitha lëmitë në të cilat dhurohet ky çmim. Gjithashtu janë të radhitur dhe të nominuarit e këtij viti si dhe fakte mbi nomiminmin dhe zgjedhjen e fituesve.
18 Shtator
18 shtatori është dita e 261-të e kalendarit gregorian (dita e 262-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit kanë mbetur edhe 104 ditë.
Festa dhe përvjetorë
18 shtatori 1944 është dita e çlirimit të Gjirokastrës.
Jovan Bardhi Kacorri
Jovan Llazi Kacori Ka lindur më 05.08.1940 në fshatin Boboshticë të Korçës. Mbaroi Akademinë e Forcave Ajrore për pilot në Vlorë. Humbi jetën gjatë një fluturimi stërvitor, ku avioni i tij pësoi katastrofë ajrore në afërsi të qytetit të Fierit. Më vendim të Bashkisë së Vlorës Nr.132, datë 09.08.1994 është shpallur “Dëshmor i Atdheut”. Prehet në Varrezat e Dëshmorëve të Kombit në Korçë.
Simboli
Simboli vjen nga greqishtja sumbolon - shenjë konvencionalë njohëse, një send i ndarë më dysh, dy gjysmat e të cilit shërbejnë si shenja njohjeje.
Simboli është një figurë më kuptim të dyfishtë, e cila paraqet një send, një frymor apo një dukuri nëpërmjet një sendi, një frymori a një dukurie tjetër, që bëhet përfaqësues dhe ngjall lidhje të përafërta. Zakonisht ideja është abstraktë dhe simboli që e përfaqëson atë është konkret, si p.sh. paqen e simbolizon pëllumbi.
Simbol quhet figura artistikë që personifikon në të vërtetë më forcën më të madhe tiparet më karakteristikë të një dukurie, idenë e saj vendimtarë. Shembull :
Harpagoni (personazhi kryesor i komedisë "Koprraci" të Molierit) është simboli i koprracisë, Tartufi (personazhi kryesor i komedisë "Tartufi" të Molierit) është simbol i hipokrizisë.
Simboli ka dalë nda paralelizmi figurativ, sepse është një lloj paralelizmi, por gjysmak. Të simboli ana njerëzorë nuk shprehët, por lihet të nënkuptohet dhe shprehët vetëm ana natyrorë. Koncepti i simbolit është i afërt më atë të alegorisë dhe në disa aspekte edhe më atë të metaforës. Kur simboli humbët kuptimin e tij të pavarur, ai kthehet në alegori.
Simboli u drejtohet më tepër ndjenjave, anës emocionalë, ndërsa alegoria i drejtohet mendjes së lexuesit, arsyes.
Tek simboli theksohet cilësia mbizotëruese dhe nuk merren parasysh cilësitë e tjera.
Shembull :
Të poezia "Himni i flamurit" e Fan Nolit, më fjalën "Flamur" nënkuptohet kombi shqiptar.
La nuova Albania
La nuova Albania apo shqip "Shqipenia e re" ka qene një  revistë  politike shoqërore  qe ka dale  ne vitet 1898-1899 dhe 1904.
Historia
Kjo reviste doli në Napoli. Ajo doli në italisht dhe pjesërisht në arbërisht.
Konstantinos Stefanopulos
Më 1964, Stefanopulos u zgjodh anëtar i parlamentit grek prej Bashkimit Kombëtar Radikal. Dhjetë vjet më vonë, ai u bashkua me partinë Demokracia e Re (ND) dhe u zgjodh në komitetin qëndror të saj. Atij gjithashtu iu ngarkua funksioni i zëdhënësit të partisë. Më 1985, Stefanopolos u largua nga ND dhe u bë njëri prej bashkëthemeluesve të partisë Ringjallja Demokratike (DHANA). Më 1994, ai e shpërndau DNANA-në dhe vendosi të largohej nga politika, pas dështimit të partisë për të fituar përfaqësim në Parlamentin Evropian.
Kantoni Ouzouer-sur-Loire
Kantoni Ouzouer-sur-Loire (frëngjisht: Canton d'Ouzouer-sur-Loire) është një kanton në departamentin Loiret, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Ouzouer-sur-Loire. Ka sipërfaqe 157.93km2 dhe popullsi 9376 banorë.
Konstantinos Stefanopulos
Gjatë karrierës së tij, Stefanopulosi ka shërbyer si Ministër i Tregtisë (1974), Ministër i Brendshëm (1974-1976), Ministër i Shërbimeve Sociale (1976-1977) dhe Ministër i Presidencës (1977-1981).
Kantoni Ouzouer-sur-Loire
Përbërja aktuale
Kantoni Ouzouer-sur-Loire aktualisht përbëhet nga 6 komuna.
Logrosán
Logrosán është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Las Villuercas, të provincës Cáceres, në Extremadura. Logrosán ka 2139 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 365.3 km2.
Valdet Pruthi
Biografia
'''Prof.Dr. Ing. Vahdet Pruthi''' u lind në Gjakovë më 03.11.1943. Në vendlindje ka kryer shkollen fillore dhe të mesme. Ka diplomuar nga lëmia e gjeologjisë në vitin 1968 në Fakultetin e Xehtarisë – Gjeologjisë të Universitetit  të Beogradit. Studimet pasuniversitare i ka përfunduar në vitin 1981, në  Universitetin e Zagrebit, ndërsa tezën e doktoraturës nga lëmia e Gjeologjisë e ka mbrojtur në vitin 1986, në fakultetin e Xehtarisë – Metalurgjisë të Universitetit të Prishtinës.
Pas diplomimit ka punuar si inxhinier gjeolog në minierën e kromit " Deva" në Gjakovë. Në fakultetin e Shkencave Matematike - Natyrore dhe Fakultetin Teknik të Universitetit të Prishtinës është zgjedhur asistent në vitin 1970, për lëndën " Bazat e gjeologjisë", ndërsa më 1973 është avansuar në thirrjen ligjërues.
Romët
Etimologjia
Rom do të thotë burrë në gjuhën rome. Ka variantet dom dhe lom, të cilat mund të lidhen me fjalët sanskrite dam-pati (zot i shtëpisë, burri), dama (të nënshtroj), lom (flokë), lomaka (leshore), loman, roman (me qime), romaça (burrë me mjekër dhe flokë të gjatë). Një tjetër origjinë e mundshme është nga sanskritishtja डोम doma (anëtar i një kaste të ulët muzikantësh dhe kërcimtarësh udhëtues). Pavarësisht pranisë së tyre në vend dhe në vendet fqinje, kjo fjalë nuk lidhet në asnjë mënyrë me emrin e Rumanisë.
Historia
thumb|300px|Emigrimi i romëve në mesjetë në Afrikën e veriut dhe Evropë. Romët kanë emigruar nga India rreth shekullit të njëmbëdhjetë. Gjenetika dhe gjuhësia tregojnë se romët kanë një prejardhje nga popuj që sot jetojnë në zonën mes Indisë dhe Pakistanit. Burimet historike tregojnë se romët mbërritën në Ballkan dhe Evropën Qendrore rreth shekujve 13-14. Ardhja e romëve në Evropë nuk u prit mirë, dhe vendasit krijuan ndjenja urrejtjeje dhe intolerance ndaj kësaj popullsie nomade. Në Rumani, rumunët ndërmorën herë pas here fushata dëbimi dhe vrasjesh të romëve. Urrejtja ndaj romëve të ardhur në Evropë arriti kulmin gjatë Luftës së Dytë Botërore, ku qindra mijëra romë u vranë nga nazistët dhe ustashat.
Popullata dhe grupet
Romët janë të shpërndarë në pothuajse në të gjithë Evropën. Të dhënat tregojnë që në shtetet e bashkimit evropian si: Rumani (jetojnë rreth 2 milionë romë), Hungari. Spanjë, Francë, dhe Bullgari jetojnë qindra mijëra romë.
Folklori
Përrallat dhe legjendat rome njihen si paramichia. Një hero midis romëve vllah është Mundro Salamon ose Solomon i Urtë. Grupet e tjera rome e quajnë këtë hero O Godjiaver Yanko.
Romët besojnë në mulo ose mullo, që do të thotë "ai që ka vdekur". Këto qenie janë versioni rom i vampirit.
Kuzhina
Romët besojnë se disa ushqime janë të mbara, ose sjellin fat (baxtalo), të tilla si: ushqimet me shije të athët, hudhra, limoni, domatja, specat dhe ushqimet e fermentuara si lakër turshi, turshitë dhe kosi. Kuzhina rome është e ngjashme me kuzhinën hungareze.ref>
Gjuha
Gjuha rome ka ngjashmëri me gjuhët e folura në Indinë e veriut dhe Pakistanin lindor. Shumë nga romët flasin dhe gjuhën e vendit ku ata kanë emigruar.
Konferenca e Jaltës
Konferenca e Jaltës ishte një takim diplomatik të krerëve aleate Franklin D. Roosevelt (Shtetet e Bashkuara të Amerikës), Winston Churchill (Mbretëria e Bashkuar) dhe Josif Stalin (BRSS) i cili u mbajt në vendpushimin krimeas të Jaltës, prej 4 deri më 11 shkurt 1945. Ky ishte takimi i dytë nga tre takimet aleate gjatë Luftës së Dytë Botërore (1939-1945). Temat e konferencës ishin kryesisht ndarja e Gjermanisë dhe shpërndarja e energjisë në Evropë pas përfundimit të luftës.
Vendimet
Churchill pati shkruar: Stalini e miratoi sipas Churchillit propozimin duke vendosur nje v mbi leter.
Stilian Vani Tanku
Stilian Vani Tanku Ka lindur më 15.10.1943 në Korçë dhe ka banuar në Kuçovë. Ka mbaruar Akademinë e Forcave Ajrore për pilot reaktivi dhe kryente detyrën e komandantit të ekuipazhit në Regjimentin e Kuçovës. Pësoi avari të rëndë gjatë fluturimit 27.09.1967, ndërsa fluturonte me avion MIG-17 mbi rajonin e Elbasanit. Pas katapultimit, që e dëmtoi rëndë fizikisht nuk mundi të mbijetonte. Me vendim të Këshillit të Ministrave Nr.228, datë 22.04.1996 është shpallur “Dëshmor i Atdheut”. Prehet në Varrezat e Dëshmorëve të Kombit në Tiranë.
Molieri
Molieri shprehu nëpërmjet teatrit mendimin e vet për shumë nga problemet të epokës kur jetoi, si për shembull: hipokrizinë klerikale dhe shoqërore, degjenerimin moral e shpirtëror, preciozitetin, kopracinë, tendencën e një pjesë të borgjezisë për të imituar fisnikërinë, martesën borgjeze e despotizmin prindëror etj.
Teatri i Molierit është i veçantë, origjinal dhe krejt i ndryshëm nga ai i bashkëkohësve të vet, Kornejit e Rasinit. Molierin nuk e shqetësonte shumë ideja e respektimit të rregullave të ngurta të klasiscizmit. Para se gjithash, ai dëshironte “t’i pëlqente publikut” dhe për të “kjo është rregulla e madhe e të gjitha rregullave”. Sipas tij komedia duhet ta bëjë spektatorin të vetëkorrigjohet duke qeshur. Kjo cilësi u quajt katarsis komik. (d.m.th. të pastohesh shpirtërisht nëpërmjet së qeshurës).
Veprimi komik në veprat e tij rrjedh natyrshëm, shpejt dhe me tensionime. Kjo karakterizohet jo vetëm me situatat e freskëta komike, kthesat e papritura dhe kontrastet e ashpra, por edhe me dialogun e gjallë e shumë dinamik. Me mjeshtëri Molieri krijon atmosferë të nxehtë, të shkaktuar nga veprimet dhe pasionet e personazheve sipas mënyrës së të folurit dhe pasioneve të tyre i nënshtrohen plotësisht idesë kryesore: përqeshja dhe demskimi i ashpër i së keqes shoqërore dhe triumfi i drejtësisë. Veprat më të njohura të Molierit mbahen: Tartufi, Don Zhuani, Mizantropi, Kopraci dhe Borgjezi fisnik.
Molieri mbetet një krijues i madh i ndërtimit të karaktereve. Një pjesë e mirë e tyre jo vetëm që i kanë qëndruar kohës, por janë shndërruar në emra simbolikë. Dhe kjo është një arritje e madhe e artit të Molierit, i cili atë që mori nga jeta, ia riktheu asaj me gjenialitetin e vet. Së bashku me Shekspirin, Molieri ishte pa dyshim një nga dramaturgët më të mëdhenj e më popullor botërorë.Por fama e tyre vazhdon të ecë edhe në gjurmët e së ardhmes.
==
Lirija(gazetë)
Gazetë e përjavshme politiko shoqërore  kulturore  dhe letrare.
Molieri
Kopraci: Në komedinë Kopraci Molieri demaskon me forcë të madhe fuqinë shkatërruese të parasë dhe godet kopracinë, që ishte tipar karakteristik i borgjezisë në zhvillim. Ai e dënon si një ves të ulët me pasoja shumë negative. Herpagoni koprac e fajdexhi jeton në ethen e parave. Ai ka humbur dinjitetin e ndjenjat prindërore dhe dashurinë e fëmijëve. Këta të fundit, jo vetëm që s’e duan më, por edhe e urrejnë. Herpagoni mbetet një nga figurat më negative, antipatike e qesharake njëkohësisht, që ka krijuar pena e Molierit.
Lirija(gazetë)
Historia
Gazeta dilte në Selanik dhe drejtohej nga  L. Skëndo Numri i parë doli  më 14.07 1908 dhe  e mbylli  botimin e vet me numrin e 108  më 1910
Molieri
Duke i vene titullin Kopraci,Molieri e percakton qysh ne titull pjesen e tij si komedi karakteri,ne te cilen perqeshen personat qe e bartin kete ves te ligë e asocial, qe e deformon perçudshem karakterin e tyre.Pikenisjen per Kopracin Molieri e ka marre nga komediografi romak Plauti, i cili ne pjesen me titull Kusia tregon se si Euklioni, qe gjeti nje dite nje kusi plot me monedha te arta , jo vetem qe nuk harxhoi asnje grosh, po edhe humbi rehatine e gjumin nga frika se mos ia merrte kush kusinë e shtrenjte. Molieri e quan kopracin e vet me emrin Harpagon dhe e paraqet si te qenit te roberuar nga vesi i vet,ne ate mase sa te qenit koprac perben thelbin e karakterit te tij.Dhe ishte me i miri i te gjithë autorëve.
Lumturia kur bëhesh gjysh
Lumturia kur bëhesh gjysh - kujtime e mbresa në tre breza - është një libër i shkruajtur nga Ali Manaj. Redaktuan dhe përgatitën për botim: Dr. Zihni Haskaj-historian, Bektash Zite- publicist. Korrektore letrare: Aurora Gusmari. Punoi në kompjuter: Adrian Mançellari. Art Grafik: Tonin Lleshi. Botim i shoqatës Atdhetare - Kulturore - Shkencore - Mbarëkombëtare "Ali Pahë Tepelena". Shtypur: GEER, 2005. Faqet e librit 242.
Instituti i Historisë - Prishtinë
Instituti i Historisë – Prishtinë
Me formimimin e Seksionit në janar të vitit 1946 për gjuhë, folklore dhe histori , fillojnë edhe punët kërkimoro-shkencore të studimit të historisë së Kosovës. Më 1956 u formua Komisioni për Histori, që punoi deri më 31 dhjetor 1966.
Më 1967 u themelua Enti i Historisë si institucion shkencor dhe profesional me këto seksione: Seksionin e Lëvizjes Punëtore, të LNÇ-së dhe të Ndërtimit Socialist; Seksionin e Historisë së Mëhershme të Kosovës dhe Seksionin e Arkivit dhe të Dokumentacionit.
Themelues i Entit të Historisë ishte Kuvendi i Kosovës, që përcaktohej edhe me nenin 3 të Vendimit nr. 575 të datës 20 prill 1967.
Kuvendi i Kosovës më 18 prill 1978 miratoi Ligjin mbi punën shkencore-kërkimore. Në bazë të këtij ligji Enti i Historisë ngritej në Institut. Kuvendi i Kosovës, në mbledhjen e mbajtur më 26 mars 1980 (KK Nr.612-1/80), miratoi Ligjin mbi Institutin e Historisë të Kosovës (Gazeta Zyrtare e KSAK, nr.12 të 28 marsit 1980, 403-404).
Pas demonstratave të vitit 1981 Instituti i Historisë i Kosovës, nga organet politiko-shtetërore, shtypi dhe mjetet e tjera të informacionit qe shpallur vatër e nacionalizmit dhe e irredentizmit shqiptar. Punëtorët shkencorë të Institutit akuzoheshin se me punën dhe me shkrimet e tyre indoktrinonin rininë shqiptare. Ne veçanti u sulmua drejtori i Institutit, Prof. Dr. Ali Hadri. Organet e pushtetit e larguan Prof. Dr. Ali Hadrin nga pozita e drejtorit dhe nga puna. Më pas më 1981, drejtor u zgjodh Dr. Tahir Abdyli, i cili këtë detyrë e kreu deri në korrik të vitit 1990.
Kuvendi i Serbisë më 30 korrik 1992 miratoi vendimin për ndërprerjen e punës së Institutit të Historisë të Kosovës. Me këtë edhe punëtorët e tjerë shqiptarë të Institutit u larguan nga puna, ndërsa punëtorëve serbo-malazez iu sigurua puna nëpër institucione të tjera.
Pas ndryshimeve që u bënë në Kosovë me shpalljen e Republikës së Kosovës dhe pas zgjedhjeve parlamentare dhe presidenciale më 1992 edhe punëtorët e Institutit të Historisë së Kosovës me vendimin e Bashkësisë Punuese, të miratuar më 1992, Institutit të Historisë ia ndërruan emrin dhe ai e vazhdoi punën si Institut i Historisë i Republikës së Kosovës.
Në këtë kohë u uzurpua biblioteka e pasur e Institutit, që në fondin e vet kishte rreth 20.000 libra, si dhe dokumentacioni i pasur i vjelë në arkiva të ndyshëm të Jugosllavisë dhe vendeve të tjera të botës.
Pas vendosjes së masave të dhunshme punëtorët shqiptarë të Institutit u organizuan dhe vazhduan punën. Me angazhimin e Drejtorisë së Institutit, institucionet shtetërore të Republikës së Kosovës siguruan mjete financiare për veprimtari të Institutit të Historisë.
Në vitin 1995 drejtor u zgjodh Dr. Fehmi Rexhepi. Instituti u vendos në një shtëpi private. Filluan punën organet profesionale shkencore. U aktivizua puna e redaksive të revistave shkencore dhe u formuan ekipet shkencore për hartimin e projekteve kërkimore-shkencore. Instituti mori vendim që të vazhdohej puna për botimin e revistës shkencore “Kosova” dhe për botime të veçanta (të përbashkëta dhe individuale). Instituti organizoi dhe mbajti disa tubime shkencore, por edhe tubime shkencore bashkë me Akademinë e Shkencave dhe të Arteve të Kosovës, me Institutin Albanologjik, me Fakultetin Filozofik – Dega e Historisë dhe me Institutin e Historisë të Tiranës.
Instituti i Historisë në vitet 1995 dhe 1996 e vazhdoi punën në projekte. Një nga projektet e miratuara më 1995 ishte Dëbimi i shqiptarëve dhe kolonizimi i Kosovës 1877-1995. Ky projekt u krye dhe u botua më 1997. Më 1996 Instituti hartoi Kalendarin historik të ngjarjeve dhe të personaliteteve të njohura.
Pas çlirimit të Kosovës më 1999 Instituti vazhdoi punën për realizimin e projekteve kërkimore shkencore. Në këtë periudhë vazhdoi bashkëpunimi me institucionet kërkimore shkencore të Kosovës dhe të Shqipërisë si në realizimin e projekteve ashtu edhe në organizimin e sesioneve, tryezave, konferencave dhe simpoziumeve shkencore. Gjatë kësaj periudhe Instituti ka publikuar një numër të konsiderueshëm të botimeve monografike të përbashkëta dhe autoriale. Drejtor i Institutit në janar të vitit 2000 u zgjodh Prof. dr. Jusuf Bajraktari.
Instituti aktualisht pos projekteve individuale dhe të disa projekteve të përbashkëta është duke punuar në makroprojektin-Historia e Kosovës.
Sergio (film 2020)
Filmi pati premierën botërore në Festivalin e Filmit Sundance më 28 janar 2020. U publikua më 17 prill 2020, nga Netflix.
Përmbajtja
Tre muaj më parë Sergio është martuar por në martesë nuk ka asnjë ndjenjë dashurie. Në vend të kësaj, ai angazhohet të jetë me Carolina, të dashurën dhe kolegen e tij. Kundër këshillës së Carolina, Sergio vendos të shkojë në Bagdad pas pushtimit të Irakut më 2003, në mënyrë që të ndihmojë irakianët të arrijnë pavarësinë dhe të negociojnë tërheqjen e trupave amerikane. Ai vjen në një mosmarrëveshje me diplomatin amerikan Paul Bremer i cili kundërshton metodat e tij pavarësisht presionit nga Shtetet e Bashkuara dhe lufton kundër pushtimit të Irakut nga SHBA. Ai madje këmbëngul që të mos ketë roje amerikane në kampin bazë të OKB-së për t'u ndarë nga pushtuesit amerikanë.
Sergio vritet nga një sulm terrorist që ndodh në kampin bazë të OKB-së. Më vonë, SHBA-të tërhiqen nga Iraku duke çuar në një luftë të gjatë civile, por kolegu i Sergios i plagosur rëndë, Gil Loescher, mbijeton pavarësisht se i janë prerë të dyja këmbët dhe Carolina kthehet në punën e saj të drejtësisë në Rio.
Përgjigje kritike
Në Rotten Tomatoes filmi ka një vlerësim të miratimit prej 45% bazuar në vlerësimet nga 47 kritikë, me një vlerësim mesatar prej 5.4/10. Konsensusi i kritikëve të faqes në internet thotë: "Ndërsa historia e jetës reale që frymëzoi Sergio është padyshim e denjë për një biografi, qasja e tij e gabuar ndaj subjektit të saj fisnik shtohet në një dramë zhgënjyese të cekët." Në Metacritic, filmi mban një vlerësim. nga 55 nga 100, bazuar në 16 kritikë, duke treguar "vlerësime të përziera ose mesatare".
Kongresi i Shteteve të Bashkuara të Amerikës
Kongresi i Shteteve të Bashkuara është organi më i lartë përfaqësues i pushtetit legjislativ federal. Ai është dy-dhomësh dhe ndodhet në ndërtesën e quajtur Kapitoli, në kryeqytetin e SHBA-ve në Uashington. Dhoma e ulët e Kongresit përbëhet nga Dhoma e Përfaqësuese ndërsa dhoma e lartë nga Senati.
Kongresi përbëhet gjithsej nga 535 ligjvënës, të zgjedhur me mandate me kohëzgjatje të ndryshme.
Dhoma e Përfaqësuesve ka 435 ligjvënës ndërsa Senati 100 senatorë, nga dy për secilin shtet federal. Në Dhomën e Përfaqësuesve ka dhe 6 anëtarë pa të drejtë vote, të cilët përfaqësojnë territoret amerikane të Porto Rikos, Samoas Amerikane, Guamit, Ishujve të Marianës Veriore, Ishujt e Virgjër të Shteteve të Bashkuara si dhe Distriktit të Kolumbisë.
Si Senatorët, ashtu dhe Përfaqësuesit zgjidhen drejtpërdrejtë nga populli. Çdo dy vite, ligjvënësit e Dhomës së Përfaqësuesve rizgjidhen së bashku me një të tretën e Senatorëve.
Për tu zgjedhur në Kongres, një kandidat duhet të jetë minimalisht 25 vjec për Dhomën e Përfaqësuesve dhe 30 vjec për Senatin, të jetë qytetar i Shteteve të Bashkuara prej 7 vitesh për Dhomën e Përfaqësuesve dhe prej 9 vitesh për Senatin si dhe të jetë banor i shtetit nga i cili pretendon të zgjidhet.
Senati
parapamje|Salla ku mblidhet Senati Senati i Shteteve të Bashkuara është dhoma e lartë e Kongresit të Shteteve të Bashkuara. Përbërja dhe kompetencat e Senatit janë themeluar nga Neni 1 i Kushtetutës së Shteteve të Bashkuara.
Senati përbëhet nga senatorë që përfaqësojnë secilin prej shteteve, ku secili shtet përfaqësohet në mënyrë të barabartë nga dy senatorë, pa marrë parasysh popullsinë e tyre, që shërbejnë për gjashtë vite me radhë. Me pesëdhjetë shtete aktualisht pjesë të Shteteve të Bashkuara, Kongresi përbëhet nga 100 senatorë.
Nga 1789 deri në 1913, Senatorët emëroheshin nga legjislaturat e shteteve që përfaqësonin, por pas ratifikimit të Amendamentit të Shtatëmbëdhjetë në vitin 1913, ata tani zgjidhen në mënyrë popullore.
Dhoma e Senatit është e vendosur në krahun verior të Kapitolit, në Uashington, D.C. Si dhoma e sipërme, Senati ka disa kompetenca këshillimi dhe pëlqimi, të cilat janë unike për të. Këto kompetenca përfshijnë:
Senati konsiderohet gjerësisht si një organ më i rëndësishëm dhe më prestigjioz se Dhoma e Përfaqësuesve, për shkak të kompetencave të gjera, madhësisë më të vogël dhe përfaqësuesve të dalë prej zonave të gjera elektorale, të cilat historikisht e kanë kthyer këtë dhomë në një organ më kolegjial dhe me më pak atmosferë partiake.
Zyrtari kryesues i Senatit është Zëvëndës Presidenti i i Shteteve të Bashkuara, i cili është njëkohësisht dhe President i Senatit. Në mungesë të tij, Senati kryesohet nga presidenti Pro Tempore, i cili zakonisht është anëtari më i lartë i partisë që mban shumicën e vendeve në Senat.
Dhoma e Përfaqësuesve
parapamje|Salla e Dhomës së Përfaqësuesve Dhoma e Përfaqësuesve përbehet nga 435 deputet që zgjidhen drejtpërsëdrejti. Numri i deputetëve në Dhomen e Përfaqësueseve, që çdo shtet federal i dërgon në Kongres, vendoset nga numri i popullsisë në shtetin e caktuar. Çdo dhjetë vite ndërmerret një cens i popullsisë, në bazë të së cilit ripërcaktohen ulëset në Dhomën e përfaqësuesve. Numri i përfaqësuesve nuk duhet të jetë mëi madh se një për 30 000 banorë (neni 1/para.2 i Kushtetutës së SHBA-së). Për çdo 500 mijë votues legjitim, vendoset së paku një përfaqësuese në Kongres, kurse çdo shtet e ka së paku një përfaqësues. Periudha legjislative është 2 vite.
Fjalimi i Presidentit
Presidenti i Shteteve te Bashkuara të Amerikes nuk ka të drejtë të marrë pjesë në sesionet e Kongresit, prandaj nuk është e paraparë te ketë një ulëse për të në Kongres. Njëherë në vit ai flet para deputetëve, kur raporton për “gjendjen e kombit". Për këtë fjalim ceremonial, në Dhomën e Përfaqësuesve mblidhet i gjithë Kongresi, në të cilin futet Presidenti. Menjëherë pas përfundimit të fjalisë së tij, ai e lë Kapitol-in pa i dhënë mundësi deputetëve që t’i bëjnë pyetje.
Loni Logori
Biografia
Loni Logori lindi në vitin 1871 në Korçë (atëherë në Vilajetin e Manastirit, Perandoria Osmane). Ai emigroi në Egjipt në moshën 13 vjeçare, ku atje diplomoi në një shkollë franceze Lycée Français d'Alexandrie. Ai arriti të ketë kontaktë me komunitetin e emigrantëve shqiptar në Bukuresht, Stamboll, Itali dhe Bruksel. Në vitin 1909, ai përfaqësoi Egjiptin në Kongresin e Elbasanit, ku u vendosën themelet e arsimit shqiptar.
Ai jetoi në Egjipt për gjysmën e jetës së tij. Në vitin 1929, ai shkoi në Shqipëri me ftesë të qeverisë shqiptare në atë kohë. Ai e pranoi ftesën dhe shkoi në Durrës, por fatkeqësisht ai vdiq në njëtën vit.
Logori ishte një biznesmen i suksesshëm në Egjipt. Në atë kohë, Egjipti përjetoi një zhvillim të madh ekonomik dhe prosperitet, investime franceze dhe britanike (dmth. Kanali i Suezit), modernizim dhe mundësi për ndërmarrësi. Së bashku me nipin e tij Milo Duçi, ai u shfaq si një lojtar i rëndësishëm në zhvillimin ekonomik të rajonit të Deltës së Egjiptit të drejtuar nga zyra e Lord Cromer. Deri në vitin 1901, ai filloi të punojë me xhaxhain e tij të lidhur mirë Loni Logori në projekte që lidhnin në mënyrë eksplicite interesin komercial të administratës britanike dhe pronarëve të tokave lokale. Logori ndërtoi pjesën më të madhe të rrjetit të kanaleve në rrethin e Minahut.
Logori është autor i shumë poezive dhe këngëve lirike në gjuhën shqipe, si "Drenovarja", "Vemi o vemi", "Celu çelu". Ai gjithashtu mbuloi tematikën e alternuar si heronjtë kombëtarë (këngë për Papa Kristo Negovanin, Spiro Kosturi, etj.). Si përkthyes, ai përktheu komedinë tragjike Le Cid të Pierre Corneille. ogori gjithashtu u përpoq disa herë për të shkruar një himn kombëtar për Shqipërinë. Në fakt, një nga përpjekjet e para u quajt "Hymni Mbretnor" dhe u gjet në katalogët e Victor Records. U regjistrua më 28 mars 1918, në New York City, interpretuar nga tenori Giuseppe Mauro, ndërsa orkestra u drejtua nga Nathaniel Shilkret, dhe lyrics nga Logori.
Sherif Ahmeti
200px|parapamje|Sherif Ahmeti Haxhì Hafëz Sherif Ahmeti (Gumnasellë, 1920 - 14 prill 1998) ka qenë mësues, myderris, imam, komentues dhe përkthyes i Kuranit në gjuhën shqipe.
Biografia
U lind më 1920 në Gunmasellë, i biri i Bahtirit dhe Aishes. Familja e tij kishin ardhur muhaxhirë nga viset e Toplicës të Sanxhakut të Nishit.
Nisi mësimet e para në mejtepin e fshatit Banullë tek Mulla Azizi, më pas shkoi në medresen e Ferizajt te Ahmet ef. Gremja, ku mësoi morfologjinë e gjuhës arabe (Sarf). Më pas vazhdoi mësimet në medresen e Prizrenit, ku nxuri sintaksën e gjuhës arabe (auam); më tej vazhdoi mësimet në medresen e Prishtinës deri në maj të vitit 1944, kur e kreu dhe mori Ixhazetnamenë nga myderrizi Ahmet ef. Mardoqi.
Pas Luftës së Dytë Botërore u angazhua në hapjen e shkollave shqipe në rrethinat e Lipjanit, ku më 19 dhjetor 1949 u emërua mësues në shkollën fillore të Banullës. Më 1950 nisi të ndjekte kursin pedagogjik në Pejë, pas të cilit u emërua drejtor i shkollës tetëvjeçare në Sllovi ku shërbeu deri më 1955.
Më 1956 la detyrën e mësuesit për të shërbyer si imam në xhaminë e Gllogocit, po në Lipjan, ku dhe u zgjodh kryetar i bashkësisë islame lokale. Në fillim të 1965 kaloi mësimdhënës në medresen e mesme "Alauddin" në Prishtinë.
Jeta dhe veprat e tij
Sherif Ahmeti, përkthyesi në shqip i Kur’anit, jetoi e punoi kur Kosova me të gjitha trevat e saj me shqipe të kulluar, për vetë rrethanat e veçanta të krijuara që pas dekadës së parë të këtij shekulli, në përpjekje për të mbijetuar nga sundimi kompleks serb, pati shumë raste, kur hoxhallarë të niveleve të ndryshme, u bashkuan në një çështje të madhe. Përveç veprimtarisë fetare, ata angazhohen edhe në zhvillimin e arsimit në gjuhën shqipe, madje shumë herë edhe duke i zhvilluar paralelisht të dy detyrat. Fillimisht kjo e ka burimin në moslejimin e mësimit në gjuhën amtare nga organet pushtuese dhe, në periudhën e mëvonshme, edhe në frenimin e ushtrimit të fesë për arsye indoktrinuese, ateiste. Duke pasur edhe formim në gjuhën amtare, ai punoi si mësues në fshatrat Banullë, Gadime, Sllovijë, duke vazhduar paralelisht edhe shkollën normale, të cilën e përfundon me sukses. Veprimtaria e tij arsimore la mbresa në nxënësit e atyre fshatrave dhe në prindërit e tyre.
Në vitin 1965 e ngarkojnë si mësimdhënës në medresenë "Alauddin" të Prishtinës, ndërsa në vitin 1970 e deri në vitin 1984 ishte drejtor i saj. Më 1985 u ngarkua me detyrën e Myftiut të Prishtinës, të cilën e kreu deri në vitin 1990, kur kishte mbushur moshën 70 vjeç dhe e nxjerrin në pension. Por, që me hapjen e Fakultetit Teologjik në Prishtinë, Sherif Ahmeti angazhohet edhe si mësimdhënës i "Akaidit".
Veprimtaria e tij shumë me vlerë është edhe në fushën e studimeve dhe të botimeve që bëri. Që në vitin 1968 ai ishte kryeredaktor i revistës fetare "Buletini", që i parapriu "Edukatës Islame", në të cilën qe njëkohësisht si drejtues deri në vitin 1983.
Ai bëri emër të nderuar edhe në fushën e përkthimeve. Në vitin 1987, pasi kishte përkthyer më parë nga arabishtja suren "Jasin", dorëzoi në shtyp përkthimin e Kur’anit me komentim, i cili u ribotua në Tripoli në 50 mijë kopje, në Kairo në 30 mijë dhe në Medinë në një milion kopje.
Sherif Ahmeti është edhe autor i veprës dinjitoze "Komente dhe mendime islame", prej afër 400 faqesh, botuar në Prishtinë, më 1995, e cila është një ndihmesë e çmuar për ngritjen e vetëdijes islame të popullit shqiptar, ku përmblidhen punime, një pjesë e të cilave të shkruara në kohën e censurës ateiste.
Sheh Ibën Bazi
Abdulaziz ibën Abdullah ibën Baz (Arabisht: عبد العزيز بن عبد الله بن باز) (21 nëntor 1912 - 13 maj 1999) i njohur gjithashtu si Shejh Bin Baz, ishte një dijetar Islam i Arabisë Saudite. Ai ishte Myftiu i Madh i Arabisë Saudite nga viti 1993 deri në vdekjen e tij më 1999. Sipas shkencëtarit politik francez Gilles Kepel, Bin Baz ishte një "figurë" të cilit "erudicioni i jashtëzakonshëm fetar dhe reputacioni i tij për mospërputhje" i dha atij prestigj në mesin e popullatës saudite. Arabia dhe ai "mund të përforconin politikat e familjes saudite nëpërmjet ndikimit të tij te masat e besimtarëve" dhe vdekja e tij e la qeverinë pa një figurë të krahasueshme nga mesi i dijetarëve për të "zëvendësuar atë".
Shumë nga pikëpamjet dhe vendimet e Ibn Bazit konsiderohen të diskutueshme (si brenda ashtu edhe jashtë Arabisë Saudite), duke përfshirë ato që kanë të bëjnë me kozmologjinë, të drejtat e grave, mbështetjen e Arabisë Saudite për Marrëveshjet e Oslos dhe pranueshmërinë e vendosjes së trupave jomuslimane në Tokën e Dy Xhamive të shenjta (Haramain) gjatë dhe pas Luftës së Gjirit Persik. Osama bin Laden dënoi ashpër Bin Bazin dhe vendimet e tij që mbështetën politikën e jashtme të Arabisë Saudite dhe aleancat me fuqitë perëndimore.
Emri dhe lindja
Lindi në Riad më 12 Dhul-Hixhe 1330. aty u rrit dhe u shkollua duke jetuar në një mes familjar të ngritur në dituri, devotshmëri e mirësjellje.
Fillimin e diturisë së tij e nisi me mësimin e Kuranit përmendësh që fëmijëri, duke vazhduar pastaj me plot përkushtim e vullnet përvetësimin e shkencave tjera të fesë një nga një. Në këtë projekt jetësor për të ndikim të pare pati nëna e tij e cila e nxiste sa ishte ai i vogël duke i dhënë vullnet në kërkimin e diturisë. Shejh Bin Bazi në fillimin e jetës së tij nuk ishte I verbër, por në moshën 15-16 vjeçare filloi t’i dobësohej për shkak të një sëmundje të syve e cila u pasua me verbim në vitin 1350 h. (pa I mbushur të njëzetat) sprovë kjo e cila nuk e ndali nga rrugëtimi i tij për nxënien e dijeve Islame nëpër xhami e dijetarë të ndryshëm.
Shejh Bin Bazi konsiderohet nga gjuhëtarët më të mire të gjuhës arabe duke ditur se interesimi I tij për gjuhën ishte I madh që në fëmijëri, gjë e cila vërehet qartë në ligjëratat, këshillat dhe shkrimet e tij. Ishte I veçantë edhe në rregullimin e mendimeve dhe të fjalive gjatë dersit e ligjërimit duke mos u keqkuptuar nga dëgjuesit. .
Dituria dhe mësuesi e tij
Ishte njeri shumë I mençur dhe verbimi I tij ja shtoi edhe më tepër memorien e tij duke mësuar kështu libra të tërë përmendësh dhe duke u mjaftuar me leximin vetëm njëherë të librit pa pasur nevojë të kthehej në të me vite të tëra për ti rikujtuar gjërat. Ai përveç Kuranit mësoi përmendësh edhe librat e hadithit duke filluar me Buhariun, Muslimin, Ebu Davudin, Tirmidhiun, Nesaiun e Ibën Maxhen. Nxënësit e tij pranojnë se kishte mësuar Buhariun e Muslimin por në bazë të derseve të tij kishin kuptuar se I dinte përmedësh edhe katër të fundit. Përveç kësaj ai kishte mësuar përmendësh edhe shumicën e librave të Ibën Tejmies, Ibën Kajimit dhe Muhamed ibën Abdulvehabit. Duke jetuar në Rijad në një ambient me plot dijetarë ai kurrë nuk iu nda derseve të tyre duke shkuar nga njëri ders tek tjetri, në raste kur nuk kishte kush ta përcillte për në xhami përmendet se shkonte vetëm duke ecur me orë të tëra dhe duke rrezikuar si I verbër që ishte. Nuk pati dijetarë të Rijadit e të mos prezantonte në derset e tij, duke veçuar me përmendje dijetarët e mëdhenj dhe ata të komisionit të përhershëm për fetva, por mësuesi më I madh mbetet Muhamed ibën Ibrahimi, myftiu I Arabisë Saudite asokohe. Kishte memorje aq të forte sa kur pyetej për një hadith ishte në gjendje ta përmendte burimin e tij në të gjitha librat që I kishte lexuar duke ditur edhe faqen e kapitullin sidomos kur hadithi ishte në gjashtë librat e hadithit. Prandaj dijetarët pohojnë se nëse Shejh Bin Bazi I cek tre burime të një hadithi se ku gjindet ai atëherë mos e kërko në të katërtin se nuk mund ta gjesh ngase po të ekzistonte I katërti nuk do të harronte përmendjen e tij. Për aftësitë e tij në shkencat e hadithit flet edhe vet Shejh Albani I cili pohon se ishte habitur me aftësitë e mëdha të këtij dijetari në këto shkenca.
Shejh Bin Bazi përveç hadithit dhe gramatikës dallohet me të madhe në shkencat e akides dhe ato të fikhut për shkak të cilave quhet dhe fekihu I shekullit. Ai në jetën dhe punën e tij rëndësi të madhe I kushtoi dy gjërave: 1-përhapjes së akides së pastër larg devijimeve dhe sekteve dhe 2-përhapjes së synetit në Umet, duke u bërë kështu bashkë me Shejh Albanin dy yjet që ndriqonin botën Islame dhe ndihmonin synetin e Profetit të Zotit, njëri me klasifikim e përhapje (Albani)  kurse tjetri me përhapje dhe ndihmë financiare të projekteve (Ibën Bazi) punë të cilën do ta shohim edhe më poshtë se si hapi qendrën e Synetit të Profetit, sal-lallahu alejhi ue selem, dhe ringjalljen e librave të synetit dhe përhapjen e tyre nëpër botë.
Në fikh kur fliste për diçka ishte det I pafund I cili kur niste të fliste përmedte aq shumë argumente, fjalë dijetarësh referenca dhe burime sa thua se nuk ka lexuar e as nuk di tjetër shkencë përveç fikhut.
Mësuesit
Muhamed ibën Abduletif ali Shejh, Salih ibën Abdulaziz ali shejh –gjykatësi kryesor I Riadit, Shejh Sad ibën Hamëd ibën Atik, Shejh Hamëd ibën Faris, Shajh Sad ibën Vekas Buhari tek I cili mësoi në Mekë ku pos tij mësoi edhe nga të gjithë dijetarët e tjerë që jepnin mësim në Haremin e Mekës, pastaj hirësia e tij Shejh Muhamed ibën Ibrahimi myftiu I shtetit tek I cili mësoi pa ndërprerë përplot dhjetë vite duke I lexuar para tij të gjitha shkencat e fesë, nga viti 1347  deri 1357 hixhri, i cili edhe e emëroi gjykatës në vitin 1355 hixhri në moshën 25 vjeç.