cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kurtesh Veliu
Me veprat e deritashme, Kurtesh Veliu, ka krijuar një individualitet në krijimtari me stilin e tij origjinal që e përdor, duke qenë personazhe të krijimtarisë së tij insektet e ndryshme. Është përfshirë në “Leksikonin e shkrimtarëve shqiptarë 1501 – 2004''  të Hasan Hasanit, si dhe në panoramën e krijuesve letrarë të Kosovës Juglindore “Psherëtimë për tokën” të Hysen Këqikut. “Kremte e madhe në bletishte” është vepra e tij e katërt. Kurtesh Veliu jeton dhe vepron në Gjilan.
Kantoni Lhuis
Kantoni Lhuis (frëngjisht: Canton de Lhuis) është një kanton në departamentin Ain, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Lhuis. Ka sipërfaqe 158.93km2 dhe popullsi 4496 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Lhuis aktualisht përbëhet nga 12 komuna.
Qarqe në Kaliforni
Shteti federal Kalifornia në Shtetet e Bashkuara të Amerikës përbëhet nga 58 Countet:
Ulan Batori
Ulaanbaatar (Mongolisht: Ulaanbāаtar, [ʊɮɑːm.bɑːtʰɑ̆r], Ula'anbayatur, fjalë për fjalë në shqip; "Heroi i Kuq"), është kryeqyteti i Mongolisë dhe qyteti më i madh. Qyteti nuk është pjesë e asnjë Qarku dhe popullsia e saj që nga viti 2014 ishte mbi 1.3 milion, pothuajse gjysma e popullsisë së përgjithshme të vendit(38%).
E vendosur në Mongolinë veriore qendrore, komuna shtrihet në një lartësi prej rreth 1,300 metrash (4,300 ft) në një luginë në lumin Tuul. Është zemra kulturore, industriale dhe financiare e vendit, qendra e rrjetit rrugor të Mongolisë dhe e lidhur me hekurudhë si në Hekurudhat Trans-Siberian në Rusi dhe në sistemin hekurudhor kinez.
Qyteti u themelua në vitin 1639 si një qendër nomade budiste. Në vitin 1778, u vendos në vendin e tij të tanishëm, kryqëzimin e lumenjve Tuul dhe Selbe. Para kësaj, qyteti ndryshoi vendndodhjen njëzet e tetë herë, me çdo vend duke u zgjedhur në ceremoni. Në shekullin e njëzetë, Ulaanbaatar u rrit në një qendër prodhuese të madhe.
Radimisht
Gjeografia
Radimishti është një fshat në perëndim të Kolonjës. Kufizohet në lindje me fshatin Sanjollas dhe në jug-lindje me fshatin Podë, kurse në veri-perëndim me fshatin Bënjëzë. Është i vendosur midis dy shpateve që mbajnë të njëjtin emër, në lartësinë 911 metra mbi nivelin e detit.
Ulan Batori
Emri dhe Etimologjia
Ulaanbaatar janë dhënë emra të shumtë në historinë e tij. Para 1911, emri zyrtar ishte Ikh Khüree (Mongolisht: Их Хүрээ, "Zgjidhja e Madhe") ose Daa Khüree (Даа Хүрээ, dа, "i madh"), ose thjesht Khüree. Ekuivalenti kinez, Dà kùlún (大 库倫), u përkthye në gjuhët perëndimore si "Kulun" ose "Kuren".
Radimisht
Demografia
Emri i fshatit rrjedh nga sllavishtja dhe do të thotë "punë dashës". Kështu që banorët e tij kanë qënë autoktonë. Familje të veçanta në Radimisht kanë ardhur nga Lëkursi i Sarandës, i cili u dogj plotësisht nga Kapllan Pasha në vitin 1750 në përpjekje për të shtrirë sundimin e tij edhe këtu. Atëherë popullsia migroi për në viset e brendshme të Shqipërisë po gjeti strehim në fshatin Radimisht dhe u vendosën aty. Radimishti si vendbanim më vete figuron që në regjistrimet e hershme, pra në ato të bëra në vitin 1431, veçse aty gjendet i regjistruar me emrin Radomisht. Më pas ka marrë emrin që mban sot. Në regjistrimet e bëra në gjysmën e dytë të shek. XVI, Radimishtin e gjejmë të përfshirë në Kazanë e Përmetit, e cila përfshin 16 fshatra. Për periudhën para pushtimit osman, burimet historike janë të pakta. Banorët që e kanë populluar fshatin, kanë pasur luhatje të numrint të popullsisë në kohë dhe situata të ndryshme. Në vitin 1431 statistikat shpjegojnë se fshati ka pasur 12 shtëpi banimi. Pas më tepër se 100 vjetësh ai është shtuar në numër por në vitet 1913-1914 si në tërë zonën, edhe në Radimisht pati një shpërngulje në masë të popullsisë që i përkisnin besimit mysliman. Kështu që numri i banorëve në vitet që pasojnë vjen duke u ulur. Aty nga fillimi i viteve 1800 e në vazhdim Radimishti, (pjesa e krishterë) ka qënë i shtrirë në tri zona banimi dhe ka pasur rreth 54 familje. Fiset më të vjetër të Radimishtit që kanë jetuar aty janë fisi i Angjellarëve dhe i Totove.
Ulan Batori
Emri dhe Etimologjia
Pas pavarësisë në vitin 1911, me qeverinë laike dhe me pallatin Bord Khan të pranishëm, emri i qytetit ndryshoi në Niĭslel Khüree (Нийслэл Хүрээ, "Camp Capital"). Ajo quhet Bogdiin Khuree (Богдын Хүрээ, Bogdiĭn Khüree, "Manastiri i Madh i Shenjtë i Khanit") në këngën popullore "Lavdërimi i Bogdiin Khuree". Në gjuhët perëndimore, qyteti në atë kohë ishte më shpesh i referuar si Urga (nga Mongolisht: Өргөө, Örgöö, "Pallati").
Radimisht
Legjenda e "Gurit të Qytetit"
Sipër mbi Radimisht, në lartësinë 1210 metra mbi nivelin e detit, ngrihet një shkëmb kryelartë dhe hijerëndë. Brezat shumë kohë përpara nesh e kanë pagëzuar me emrin Guri i Qytetit. Është i vendosur rreth 800 metra mbi Radimisht. Gojëdhënat rreth tij kanë ardhur të freskëta dhe bindse deri në ditët tona... Thonë se kohë më përpara ka qënë një shkëmb shumë i lartë, dhe se shumë vite përpara, ndonjë tërmet i madh ka bërë që shkëmbi të thërmohet, dhe si rezultat një pjesë e tij është ndarë nga trungu. Superticioni dhe fantazia këtu bëjnë punën e vet. Mendohet se pjesë e Gurit të Qytetit janë edhe shkëmbinjtë e Kamnikut të cilët në vijë ajrore ndodhen rreth 5-6 kilometra larg prej shëmbit mëmë. Nuk i dihet janë apo jo të vërteta por që të jemi objektivë këto hipoteza mbështeten në superticiozitetin e më të mashuarve të fshatit. Ata thoshin se: "Ky shkëmb ishte aq i madh dhe i lartë sa duheshin shumë guxim e kohë që të ngjiteshe në majë". Shumë vite më parë pasi ra ai morri nën vete një zonë të tërë banimi, me gjithë banorët që banonin në të ku sot i thonë Gurët e Krapës, dhe aty për një kohë kënduan gjelat nën shkëmbinj. Pra presupozohet që edhe pas një kohe atje ka vazhduar jeta. Aty ka pasur edhe një kishë edhe kjo pati fatin e saj të keq ta merrte shëmbi nën vete.
Ulan Batori
Emri dhe Etimologjia
Kur qyteti u bë kryeqyteti i Republikës Popullore të re Mongoliane në vitin 1924, emri i tij u ndryshua në Ulan Bator (Ulanbabatar, Ulaanbaatar, Ulaganbagatur klasik mongolian, fjalë për fjalë "Hero i Kuq"). Në sesionin e Khuraldaan të Popullit të Madh të Madh të Mongolisë më 1924, shumica e delegatëve shprehën dëshirën e tyre për të ndryshuar emrin e kryeqytetit në Baatar Khot ("Qyteti i Heroit"). Megjithatë, nën presionin e aktivistit sovjetik të International Communist, Turar Ryskulov, qyteti quhej Ulaanbaatar Khot ("Qyteti i Heroit të Kuq").
Radimisht
Legjenda e "Gurit të Qytetit"
Po sipas disa shenjave, mund të thuhet dhe se në ambientet e Gurit të Qytetit duhet të ketë qënë ndonjë vendbanim i rëndësishëm. Këtë konkluzion e mbështet po të vlerësosh disa të dhëna që nuk janë legjendë. Radimishti ndodhet në një zonë shumë afër Kamnikut, ku janë zbuluar venbanime të lashta e që njihen me emrin "Kultura e Kamnikut". Tjetër : rreth tij ka mjaft burime uji të pijshëm. Shtrihen dhe gërmadha, çka të jep të drejtën të pretendosh se aty rrotull ka pasur qytetërim. Një qytetërim që është lënë në haresë dhe që pret të zbulohet. Në ambientet e tij syri të kap mure të ngritur me gurë të mëdhenj, që i përkasin antikitetit. Në vitet '60 kur janë punuar tokat janë gjetur të rrumbullakët të madhësive që shkojnë deri në 1 metër. Këta mendohet të jenë vënë në hyrje të rrugëve që të çonin në qytet. Pra mund të kenë qënë pjesë e portave të qytetit. Aty është gjetur dhe një kaminë e madhe në të cilën duhet të jenë pjekur qyngje qeramike që i përdornin për kanalizime të ndyshme.
Kategoria e Parë 1958
Statistika të Kategorisë së Parë në sezonin 1958.
Ulan Batori
Emri dhe Etimologjia
Në Evropë dhe në Amerikën e Veriut, Ulaanbaatar vazhdoi të njihej përgjithësisht si Urga ose Khure deri në vitin 1924, dhe Ulan Bator më pas (një spelling që rrjedh nga Ulan-Bator, Ulan-Bator). Drejtësia ruse ("Улан-Батор") është ekuivalenti fonetik rus i emrit Mongolian, sipas konventave ruse të drejtshkrimit. Kjo formë u përcaktua dy dekada përpara se emri Mongolian të merrte shkrimin cirilik aktual dhe transliterimin 'Ulanbatar' (1941-1950).
Kategoria e Parë 1958
Ky ishte Kampionati i 24-të i Shqipërisë. Nisi më 9 mars, 1958 dhe përfundoi më 29 qershor, 1958.
Plani sekret për Kosovën dhe histori të tjera
Përshkrim i shkurtër
Në faqet e këtij libri do të gjeni dëshmitë e disa prej drejtuesve më të lartë të ushtrisë shqiptare, në vitet 1980-1990, kur u shfaq hapur kërkesa legjitime për Kosovën Republikë. Një pjesë e tyre janë botuar në gazetën Shekulli gjatë viteve 1998-2000, kur nisi dhe përfundoi me sukses lufta e vërtetë midis Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe ushtrisë së Serbisë.
Ulan Batori
Para 1639
Një numër i varreve mbretërore të epokës Xiongnu janë zbuluar rreth Ulan Batorit, përfshirë varret e Belkh Gorge pranë manastirit Dambadarjaalin dhe varreve të Songinokhairkhan. E vendosur në brigjet e lumit Tuul, Ulaanbaatar ka qenë brenda sferës së perandorive nomade turko-mongole gjatë historisë.
Wang Khan Toghrul i Keraites, një monark i Nestorianëve të krishterë që Marco Polo identifikoi si Prester legjendar John, thuhet se ka pasur pallatin e tij këtu (Pyeti i Zi i lumit Tuul) dhe ndalonte gjuetinë në malin e shenjtë Bogd Uul. Pallati thuhet të jetë vendi ku Xhingis Han qëndroi me Yesui Khatun para se të sulmonte Tangutin në vitin 1226.
Manastiri i lëvizshëm
E themeluar në 1639 si një manastir yurt, Ulaanbaatar, fillimisht Orgöö (palace-yurt), u gjet i pari në Liqenin Shireet Tsagaan nuur (75 kilometra në lindje të kryeqytetit imperial Karakorum) në atë që tani është Burd sum, Övörkhangai, rreth 230 kilometra në jug-perëndim nga vendi i sotëm i Ulan Batorit, dhe ishte menduar nga fisnikët mongolë të jenë selia e Jebtsundamba Khutughtu, Zanabazar. Në vitin 1651 Zanabazar u kthye në Mongoli nga Tibeti dhe themeloi shtatë qëllime (departamente murgesh) në Urga, më vonë duke themeluar edhe katër të tjerë.
Si një qytet i manastirit të lëvizshëm, shpesh u zhvendos në vende të ndryshme përgjatë lumenjve Selenge, Orkhon dhe Tuul, pasi kërkesa dhe nevoja të tjera do të kërkonin. Gjatë luftërave të Dzungarit të shekullit të 17-të, ajo u transferua edhe në Inner Mongolia. Ndërsa qyteti u rrit, ajo u zhvendos gjithnjë e më pak. Lëvizjet e qytetit mund të detajohen si më poshtë: Shireet Tsagaan Nuur (1639), Khoshoo Tsaidam (1640), Malet Khenti (1654), Ogoomor (1688), Mongoli i brendshëm (1690), Tsetserlegiin Erdene Tolgoi (1700), Daagandel 1719), Sognogor (1732), Terelj (1733), Lumit Uliastai (1734), Usul Seer (1720), Ikh Tamir (1722), Jargalant (1723), Eeven Gol (1724), Khujirtbulan ), Khui Mandal (1736), Khuntsal (1740), Udleg (1742), Ogoomor (1743), Selbe (1747), Uliastai River (1756), Selbe (1762), Khui Mandal (1772) dhe Selbe (1778).
Në vitin 1778, qyteti u zhvendos nga Khui Mandal dhe u vendos për mirë në vendin e tij të tanishëm, pranë ngjitjes së lumenjve Selbe dhe Tuul dhe nën Bogd Khan Uul, atëherë edhe në rrugën karvane nga Pekini në Kyakhta. Një nga përmendjet më të hershme perëndimore të Urga është tregimi i udhëtarit skocez John Bell në vitin 1721:
“Ajo që ata e quajnë urga është gjykata, ose vendi ku qëndrojnë princit (Tusheet Khan) dhe prifti i lartë (Bogd Jebtsundamba Khutugtu), të cilët janë gjithmonë të vendosur në asnjë distancë të madhe nga njëri-tjetri. Ata kanë disa mijëra tenda rreth tyre, të cilat hiqen herë pas here. Urga është shumë e frekuentuar nga tregtarët nga Kina dhe Rusia, dhe vende të tjera. ”
Me vdekjen e Zanabazarit në vitin 1723, Urga ishte manastiri më i shquar i Mongolisë në kuptim të autoritetit fetar. Një këshill i shtatë prej lamave më të ranguara (Khamba Nomon Khan, Ded Khamba dhe pesë Tsorj) bënë shumicën e vendimeve fetare të qytetit. Ajo gjithashtu ishte bërë qendra tregtare e Mongolisë së jashtme. Nga 1733 deri në 1778, Urga u zhvendos në afërsi të vendndodhjes së tij aktuale. Në vitin 1754, Erdene Shanzodba Yam of Urga iu dha autoritet për të mbikëqyrur çështjet administrative të subjekteve të Bordit. Ajo gjithashtu shërbeu si gjykata kryesore gjyqësore e qytetit. Në vitin 1758, Perandori Qianlong caktoi zëvendëskryeministrin Khalkha Sanzaidorj si ambanin e parë mongol të Urgas me autoritet të plotë për të "mbikëqyrur Khuree dhe për të administruar mirë të gjithë subjektet e Khuttuut". Në vitin 1761, një amban i dytë u emërua për të njëjtin qëllim, një Mançu.
Në vitin 1786, një dekret i lëshuar në Pekin i dha të drejtën Urga ambans për të vendosur çështjet administrative të Tusheet Khan dhe Setsen Khan territoreve. Me këtë, Urga u bë autoriteti më i lartë civil në vend. Bazuar në peticionin e guvernatorit Mongol Urga të Sanzaidorit, perandori Qianlong zyrtarisht njohu një ceremoni vjetore në Malin Bogd Khan në vitin 1778 dhe siguroi donacionet vjetore perandorake. Qyteti ishte selia e Jebtsundamba Khutugtus, dy Qing ambans, dhe një qytet kinez tregtar u rrit "katër pemë" ose 4.24 km (2.63 mi) në lindje të qendrës së qytetit në bashkimin e lumenjve Uliastai dhe Tuul.
Nga 1778, Urga mund të ketë pasur rreth dhjetë mijë murgj. Ata ishin të rregulluar nga një rregull monastike i quajtur Rregulla e Brendshme e Manastirit të Madh ose Yeke Kuriyen-u Doto'adu Durem (për shembull, në 1797 një dekret i Jebtsundamba 4 ndalonte "kënduar, duke luajtur me hark, myagman, shah, kamatë dhe duhanit "). Ekzekutimet u ndaluan aty ku mund të shiheshin tempujt e shenjtë të Bogd Jebsundama, kështu që dënimi me vdekje u bë larg qytetit. Në 1839, Bogd Jebtsundamba i 5-të vendosi banesën e tij në Gandan Hill, një pozicion i ngritur në perëndim të tregjeve të Baruun Damnuurchin. Një pjesë e qytetit u transferua në Tolgoit aty pranë. Në vitin 1855 pjesa e kampit që u zhvendos në Tolgoit u kthye në vendin e tij të 1778 dhe 7 Bogd Jebtsundamba u kthye në Zuun Khuree. Manastiri Gandan lulëzoi si qendër e studimeve filozofike.
Urga dhe tregtia e Kyakhtas
Pas Traktatit të Kyakhta në 1727 Urga (Ulaanbaatar) ishte një pikë kryesore e tregtisë së Kyakhta midis Rusisë dhe Kinës - kryesisht fursin siberian për rroba kineze dhe më vonë çaj. Rruga u zhvillua në jug të Urgës, në juglindje nëpër Gobi deri në Kalgan dhe në juglindje mbi malet në Pekin. Urga ishte gjithashtu një pikë grumbullimi për mallrat që vinin nga perëndimi të mëtejshëm. Këto u dërguan në Kinë ose dërgohen në veri të Rusisë nëpërmjet Kyakhta për shkak të kufizimeve ligjore dhe mungesës së rrugëve të mira tregtare në perëndim.
Nga 1908 ekzistonte një lagje ruse me disa qindra tregtarë dhe një klub rus dhe kryebashkiak joformal rus. Në lindje të qytetit kryesor ishte konsullata ruse e ndërtuar në vitin 1863 me një kishë ortodokse, zyrë postare dhe 20 roje kozak. Ajo u fortifikua në vitin 1900 dhe u pushtua për pak kohë nga trupat gjatë rebelimit të Boxerit. Kishte një linjë telegrafi në veri të Kyakhta dhe në juglindje deri në Kalgan dhe shërbimin e përjavshëm postar përgjatë këtyre rrugëve. Përtej konsullatës ruse ishte posta tregtare kineze e quajtur Maimaicheng dhe afër pallatit të viceroy Manchu. Me rritjen e tregtisë perëndimore në portet kineze, tregtia e çajit në Rusi u ul, disa tregtarë kinezë u larguan dhe leshi u bë eksporti kryesor. Mallrat e prodhuara kanë ardhur ende nga Rusia, por shumica tani janë sjellë nga Kalgan nga karavan. Tregtia vjetore u vlerësua në 25 milionë rubla, nëntë të dhjetat në duart kineze dhe një rus një e dhjeta.
Pavarësia dhe epoka socialiste
Ekspedita tregtare e Moskës e viteve 1910 e vlerësonte popullatën e Urgas në 60,000 bazuar në studimin e Nikolaj Przhevalskit në vitet 1870. Popullsia e qytetit u rrit gjatë festivalit Naadam dhe festivale të madh fetare në më shumë se 100,000. Në vitin 1919 numri i të burgosurve kishte arritur në 20,000, nga 13,000 në 1810.Në vitin 1910 amando Sando shkoi të shuajë një luftë të madhe midis lamasë Gandan dhe tregtarëve kinezë nisur nga një incident në dyqanin Da Yi Yu në rrethin e tregut të Baruun Damnuurchin. Ai nuk ishte në gjendje të sillte nën kontroll lamat dhe u detyrua të largohej në lagjet e tij. Në vitin 1911, me dinastinë Qing në Kinë u përplas me totalin e kolapsit, liderët Mongolian në Ikh Khüree për Naadam u takuan në fshehtësi në malin Bogd Khan Uul dhe vendosën të japin fondin e 220 viteve të kontrollit Mançu të vendit të gomave.
Më 29 dhjetor 1911, Jeptsundamba Khutughtu i 8 u shpall sundimtar i një Mongoli të pavarur dhe mori titullin Bogd Khan. Khüree si selia e Jebtsundamba Khutugtu ishte zgjedhja logjike për kapitalin e ri të shtetit. Megjithatë, në marrëveshjen trepalëshe të Kyakhta të vitit 1915 (midis Rusisë, Kinës, Mongolisë), statusi i Mongolisë u ndryshua në autonomi të thjeshta. Në vitin 1919, fisnikët Mongolianë, mbi opozitën e Bogd Khan, u pajtuan me banoren kineze Chen Yi për një zgjidhje të "pyetjes mongoliane" përgjatë linjave të epokës së Qing, por para se kjo zgjidhje të zbatohet, Khüree u pushtua nga trupat e kryekomandantit kinez Xu Shuzheng, i cili i detyroi fisit dhe klerit mongolian të heq dorë plotësisht nga autonomia.
Në vitin 1921 qyteti ndërroi duart dy herë. Së pari, më 4 shkurt 1921, një forcë e përzier ruse / mongoliane e udhëhequr nga kryekomandanti i bardhë rus Roman von Ungern-Sternberg kapi qytetin, duke e liruar Bogd Khan nga burgu kinez dhe duke vrarë një pjesë të garnizonit kinez. Kapja e Baron Ungern nga Urga u pasua nga pastrimi i bandave të vogla të Mongolisë të ushtarëve kinezë të demoralizuar dhe, në të njëjtën kohë, grabitja dhe vrasja e të huajve, përfshirë një masakër të egër që vrau komunitetin hebre. Më 22 shkurt 1921, Bogd Khan përsëri e ngriti Khanin e Madh të Mongolisë në Urga. Megjithatë, në të njëjtën kohë Baron Ungern po merrte kontrollin e Urga, një forcë komuniste mongoliane e mbështetur nga sovjetikët e udhëhequr nga Damdin Sükhbaatar po formohej në Rusi dhe në mars ata kaluan kufirin. Ungern dhe burrat e tij dolën në maj për t'u takuar me trupat e Rusisë së Kuqe dhe të Kuqe, por pësuan një humbje katastrofike në qershor. Në korrik ushtria komuniste sovjetike-mongoleze u bë forca e dytë pushtuese në gjashtë muaj për të hyrë në Urga. Mongolia erdhi nën kontrollin e Rusisë Sovjetike. Më 29 tetor 1924 qyteti u quajt Ulaanbaatar (heroi i kuq i Mongolisë), me këshillën e T.R. Ryskulov, përfaqësuesi sovjetik në Mongoli.
Në periudhën socialiste, sidomos pas Luftës së Dytë Botërore, pjesa më e madhe e rretheve të vjetra ger u zëvendësuan nga blloqet e banesave të stilit sovjetik, shpesh të financuara nga Bashkimi Sovjetik. Planifikimi urban filloi në vitet 1950 dhe shumica e qytetit sot është rezultat i ndërtimit nga viti 1960 deri më 1985. Hekurudha Transmongoliane, që lidh Ulaanbaatar me Moskën dhe Pekinin, u përfundua në vitin 1956 dhe u ngritën kinema, teatro, muze etj. Nga ana tjetër, shumica e tempujve dhe manastireve të Khüree para-socialiste u shkatërruan pas spastrimeve anti-fetare të fund të viteve 1930. Manastiri Gandan u rihap në vitin 1944, kur vënia e nënpresidentit amerikan, Henri Wallace, kërkoi të shihte një manastir gjatë vizitës së tij në Mongoli.
Protestat demokratike të 1989- 1990
Ulaanbaatar ishte vendi i demonstrimeve që çuan në tranzicionin e Mongolisë drejt demokracisë dhe ekonomisë së tregut në vitin 1990. Më 10 dhjetor 1989, protestuesit jashtë Qendrës së Kulturës Rinore bënin thirrje për Mongolinë për të zbatuar perestrojka dhe glasnost në kuptimin e tyre të plotë. Krerët e ndryshëm kërkuan zgjedhje të lira dhe reforma ekonomike. Më 14 janar 1990, protestuesit, duke u rritur nga dyqind deri në më shumë se një mijë, u takuan në Muzeun Lenin në Ulaanbaatar. Një demonstrim në sheshin Sükhbaatar më 21 janar pasoi. Më pas, demonstrimet e fundjavës në janar dhe shkurt u mbajtën së bashku me formimin e partive të para opozitare të Mongolisë. Më 7 mars, dhjetë disidentë u mblodhën në sheshin Sükhbaatar dhe shkuan në një grevë urie. Mijra mbështetës u bashkuan me ta. Më shumë erdhi më 8 mars, dhe turma u rrit më të padisiplinuar; shtatëdhjetë njerëz u plagosën dhe njëri u vra. Më 9 mars qeveria komuniste e Partisë Revolucionare Popullore Mongole dha dorëheqjen. Qeveria e përkohshme njoftoi zgjedhjet e para të lira të Mongolia, të cilat u mbajtën në korrik. MPRP fitoi zgjedhjet dhe rifilloi pushtetin.
Që nga viti 1990
Që nga tranzicioni i Mongolisë në një ekonomi tregu në vitin 1990, qyteti ka përjetuar rritje të mëtejshme - veçanërisht në rrethet e ger, pasi ndërtimi i blloqeve të reja të banesave kishte shembur thelb në vitet 1990. Popullsia është më shumë se dyfishuar një milion banorë. Kjo shkakton një sërë problemesh sociale, mjedisore dhe transportuese. Në vitet e fundit, ndërtimi i ndërtesave të reja ka fituar një vrull të ri, veçanërisht në qendër të qytetit, dhe çmimet e apartamenteve kanë ngritur qiellin.
Në vitin 2008 Ulaanbaatar ishte skenë e trazirave pasi Partia Demokratike, Partia Qytetare Demokratike dhe Partitë Republikane diskutuan fitoren e Partisë Revolucionare të Mongolisë në zgjedhjet parlamentare. U shpall një gjendje e jashtëzakonshme katër ditore, kapitali u vendos nën një orar 22:00 deri 08:00, dhe shitja e alkoolit ndaloi, pas të cilave masat e trazirave nuk u rifilluan. Ky ishte trazira e parë vdekjeprurëse në historinë moderne të Ulaanbaarit.
Që nga data 7 korrik 2016, Kryetari i Bashkisë së Ulan Batorit dhe Guvernatori i Kryeqytetit është Sükhbaataryn Batbold (Partia Popullore Mongole).
Gjeografia dhe klima
Ulanbatar ndodhet rreth 1,350 metra mbi nivelin e detit mesatar, pak në lindje të qendrës së Mongolisë në lumin Tuul, një nëntributar i Selenge, në një luginë në këmbët e malit Bogd Khan Uul. Bogd Khan Uul është një mal i gjelbëruar me pyje të gjelbëruar në lartësi 2,250 metra (7,380 ft) në jug të Ulan Batorit. Formon kufirin midis zonës së stepës në jug dhe zonës pyjore-stepë në veri.
Është gjithashtu një nga rezervat më të vjetra në botë, që mbrohet me ligj që nga shekulli i 18-të. Pyjet e maleve që rrethojnë Ulaanbaatar përbëhen nga pisha me gjelbërim të përhershëm, lisi gjetherëdha dhe buzë thjerrëza, ndërsa pylli lumor i lumit Tuul është i përbërë nga qukapikët gjethegjerë, gjethe dhe shelg të gjelbëruar. Si pikë referimi, Ulaanbaatar qëndron afërsisht në të njëjtën gjerësi si Viena, Mynihu, Orleans dhe Seattle. Ajo shtrihet përafërsisht në gjatësinë e njëjtë si Chongqing, Hanoi dhe Xhakarta.
Për shkak të lartësisë së saj të lartë, lartësisë relativisht të lartë të saj, vendndodhjes së saj qindra kilometra nga çdo bregdet dhe efekteve të anticiklonit siberian, Ulaanbaatar është kryeqyteti më i ftohtë kombëtar në botë, me një ndikim të ftohtë gjysmë- klima e thatë (Köppen BSk, Zona USD3 e Fortësisë së Bimëve 3b ) që kufizon në afërsi një klimë subarktike (Dwc) dhe verë të ngrohtë verore të kontinentale (Dwb).
Qyteti përmban vere të shkurtra, të ngrohta dhe dimra të gjata, të ftohta. Temperaturat më të ftohta të janarit, zakonisht në kohën para lindjes së diellit, janë midis -36 dhe -40 ° C (-32.8 dhe -40.0 ° F) pa erë, për shkak të përmbysjes së temperaturës. Pjesa më e madhe e reshjeve vjetore prej 267 milimetra (10.51 in) bie nga qershori deri në shtator. Reshjet më të larta të regjistruara në qytet ishin 659 milimetra ose 25.94 inç në Observatorin astronomik Khureltogoot në malin Bogd Khan Uul. Ulaanbaatar ka një temperaturë mesatare vjetore prej -0,4 ° C ose 31,3 ° F, duke e bërë atë kryeqytetin më të ftohtë në botë (si të ftohtë si Nuuk, Grenlandë, por Grushti nuk është i pavarur).
Qyteti shtrihet në zonën e permafrostit të pandërprerë, që do të thotë se ndërtimi është i vështirë në aspekte të strehuara, të cilat parandalojnë shkrirjen në verë, por më lehtë në ato më të ekspozuara ku tokat shkrihen plotësisht. Banorët suburbanë jetojnë në yurts tradicionale që nuk shtrihen në tokë. Temperaturat ekstreme në qytet variojnë nga -42.2 ° C (-44.0 ° F) në janar dhe shkurt 1957 në 39.0 ° C (102.2 ° F) në korrik 1988.
Administrimi dhe nënndarjet
Ulaanbaatar është i ndarë në nëntë rrethe (Düüregs): Baganuur, Bagakhangai, Bayangol, Bayanzürkh, Chingeltei, Khan Uul, Nalaikh, Songino Khairkhan dhe Sükhbaatar. Çdo distrikt është i ndarë në khoroos, prej të cilave janë 121.
Kapitali udhëhiqet nga një këshill i qytetit (Hural i Përfaqësuesve të Qytetarëve) me dyzet anëtarë, të zgjedhur çdo katër vjet. Këshilli i qytetit emëron kryetarin e komunës. Kur paraardhësi i tij u bë kryeministër në janar 2006, ish-udhëheqësi i qytetit Gombosuren Monkhbayar u zgjodh kryetar i bashkisë. Ulaanbaatar qeveriset si një rajon i pavarur i nivelit të parë, i ndarë nga Töv Aimag përreth.
Qyteti përbëhet nga një distrikt qendror i ndërtuar në 1940 sovjetik dhe arkitekturë të stilit të 1950-të, të rrethuar nga dhe të përzier me kulla banimi dhe ger të mëdha. Në vitet e fundit, shumë nga katet e kullës së kullave janë modifikuar dhe modernizuar në dyqane të vogla, dhe shumë ndërtesa të reja janë ngritur, disa prej tyre ilegalisht (disa kompani private ngrenë ndërtesa pa leje ligjore ose në vende të ndaluara).
Ekonomia
Si qendra kryesore industriale e Mongolisë, Ulaanbaatar prodhon një shumëllojshmëri të mallrave të konsumit dhe është përgjegjëse për rreth dy të tretat e produktit të Brendshëm Bruto (PBB) të Mongolisë. Tranzicioni në një ekonomi tregu në 1990, që ka çuar në një zhvendosje drejt industrive të shërbimit që përbëjnë 43% të PBB-së së qytetit, së bashku me urbanizimin e shpejtë dhe rritjen e popullsisë deri më tani ka korreluar me një rritje të GDP-së.
Vende që duhen vizituar
Librat e udhërrëfyesve të zakonshëm zakonisht rekomandojnë Manastirin Gandantegchinlen me statujën e madhe Janraisig, kompleksin e monumentit socialist në Përkujtimin Zaisan me pamjen e tij të mrekullueshme mbi qytetin, Pallatin Dimëror të Bogd Khan, Sheshin Chinggis dhe Tempullin e Choijin Lama pranë. Përveç kësaj, Ulaanbaatar strehon muze të shumta, dy prej atyre të shquar që janë Muzeu Kombëtar i Mongolisë dhe Muzeumi i Arteve të Bukura Zanabazar. Destinacionet popullore për udhëtime ditore janë Parku Kombëtar Gorkhi-Terelj, rrënojat e manastirit Manzushir në anën jugore të Bogd Khan Uul dhe Genghis Khan statuja e kuajve.
Rrethet e rëndësishme tregtare përfshijnë Bulevardin e 3-të të Mikrodistrictit (quajtur thjesht Khoroolol ose "Qarku"), Avenue Paqësore rreth Dyqanit të Departamentit të Shtetit (thjesht i quajtur Ikh Delguur ose "Shitore e Madhe") dhe Narantuul "Zona e Zezë" "Tregu"). Ulaanbaatar aktualisht ka tre kinema të mëdha, një vendpushim modern ski, dy stadiume të mëdha shtëpie, disa dyqane të mëdha dhe një park të madh zbavitës. Vendet e ushqimit, argëtimit dhe rekreacionit po rriten vazhdimisht në shumëllojshmëri. KFC, Tryeza e Rrumbullakët Pizza, Cinnabon, Louis Vuitton, Ramada dhe Kempinski kanë hapur degë në vende kyçe.
Një kullë prej 309 metrash (1,014 këmbë) e quajtur Kulla e Morin Khuurit (Kulla e Kalit të Kuq) është planifikuar të ndërtohet pranë Stacionit Qendror. Është planifikuar të përfundojë në vitin 2018. Rrokaqie të tjera të ardhshme janë projekti luksoz i hotelit Shangri-La Phase 2 me 34 kate (ndërtimi i vazhdueshëm dhe planifikuar të përfundojë në 2015) dhe kulla e Mak Kati 41-kat që po ndërtohet nga "Lotte Construction and Engineering".
Parket
Një numër i parqeve kombëtare dhe zonave të mbrojtura i përkasin zyrtarisht qytetit.
Parku Kombëtar Gorkhi-Terelj, një natyrë e ruajtur me shumë objekte turistike, është rreth 70 km nga Ulaanbaatar. Është e arritshme nëpërmjet rrugës së asfaltuar. Statuja 40 kilometra e lartë (130 këmbë) e Genghis Khan Equestrian, 54 km (34 mi) nga Ulaanbaatar, është statuja më e madhe e kuajve në botë.
Mali Bogd Khan është një zonë e mbrojtur në mënyrë strikte, me një gjatësi prej 31 kilometrash dhe gjerësi prej 3 kilometrash, duke mbuluar një sipërfaqe prej 67,300 hektarësh. Ruajtja e natyrës daton në shekullin e dymbëdhjetë dhe të trembëdhjetë, kur Toorl Khan i Aumit të Keraitit të lashtë Mongolian - i cili ndaloi aktivitetet e prerjes dhe gjuetisë - pretendoi Bogd Khanin si një mal të shenjtë.
Qendra Kombëtare e Kulturës dhe Rekreacionit (Parku i Fëmijëve) është një park amusement i vendosur në pjesën qendrore, në jug të Shangri-La Hotel. Është gjithashtu një vend popullor për të rinjtë të rri. Ky park zbavitës i vogël përmban rides, lojëra dhe anije vozore. Kalaja e Liqenit Artificial u ndërtua në vitin 1969, kur Parku Kombëtar i Amusementit u krijua në qendër të kryeqytetit Mongolian Ulaanbaatar.
Parku Kombëtar i Mongolisë hapi dyert e saj në periferi juglindore të qytetit në vitin 2009, duke u bërë një park veror popullor për vizitorët UB. Ajo ka një sipërfaqe totale prej 55 hektarësh me mbi 100K pemë mbjellë. Parku është i orientuar drejt qendrës edukative për një jetë të shëndetshme të përgjegjshme si dhe edukimit mjedisor.
Ambasadat dhe konsullatat
Ndër vendet që kanë objekte diplomatike në Ulaanbaatar janë Australia, Bullgaria, Kanadaja, Kina, Kuba, Republika Çeke, Danimarka, Finlanda, Franca, Gjermania, Hungaria, India, Italia, Japonia, Kazakistani, Laosi, Malajzia, Republika e Kinës (Tajvan), Rusia, Sllovakia, Koreja e Jugut, Spanja, Suedia, Zvicra, Turqia, Ukraina, Mbretëria e Bashkuar, Shtetet e Bashkuara dhe Vietnami.
Edukimi
Ulaanbaatar ka gjashtë universitete kryesore:
Universiteti Kombëtar i Mongolisë
Universiteti Mongolian i Shkencës dhe Teknologjisë
Universiteti Shtetëror Mongolian i Bujqësisë
Universiteti i Shkencave Shëndetësore të Mongolisë
Universiteti Shtetëror Mongolian i Arsimit
Universiteti Mongolian i Artit dhe Kulturës
Ka një numër të universiteteve të tjera në qytet, duke përfshirë Universitetin e Humanistikës, Institutin e Financave dhe Ekonomisë dhe Institutin Ndërkombëtar të Raffles]].
Biblioteka Kombëtare e Mongolisë ka një përzgjedhje të gjerë të teksteve në gjuhën angleze në lëndët mongole.
Shkolla Amerikane e Ulan Batorit dhe Shkolla Ndërkombëtare e Ulan Batorit ofrojnë arsim të K-12 në stilin perëndimor në gjuhën angleze për shtetasit mongol dhe banorët e huaj.
Ka shumë shkolla fillore, të mesme dhe të mesme publike. Në Mongoli, klasa e parë 1-4 është elementare, 5-8 është e mesme dhe 9-11 është shkollë e mesme. Përveç kësaj, ka shumë shkolla private që ofrojnë programe dygjuhësore.
Renato Hyshmeri
Renato Hyshmeri (lindur më 4 Mars 1989 në Elbasan) është një futbollistë shqiptar i cili luan me klubin shqiptar KF Tirana në Kategorinë Superiore si mesfushor.
Mexhid Yvejsi
Profesor Mexhid Yvejsi lindi me 13 korrik 1950 në Gjakovë, Kosovë.
Jeta
Mexhid Yvejsi rrjedh nga një familje e njohur e frymëzuar me ndjenja fetare dhe kombëtare. Nga trungu i kësaj familjeje kanë dalë shumë intelektualë e personalitete të shquara, si: imamë, myfti, hafizë dhe myderrizë të njohur në mbarë trojet shqiptare e më gjerë. Duhet përmendur me nderime të thella myderriz Vejsel Efendi, themelues e drejtues i Medresesë së Madhe të Gjakovës (1748), e cila ishte ndër më të njohurat në Ballkan, por që fatkeqësisht u mbyll nga regjimi komunist më 1948; myderriz Ismail Efendiu, njëri nga udhëheqësit e Lidhjes së Prizrenit (1878); myderriz Iljaz Efendiu i cili ishte edhe hafiz; myderriz Fahri Efendiu u bë hafiz në moshën 11-vjeçare; myderriz Salih efendiu, mulla Aliu, mu­lla Abdurrahimi, myderriz Tahir Efendiu, hafiz Myrtezai, hafiz Hysniu, hafiz Selimi etj.
Mësimet fillestare dhe ato të mesme i kreu në Gjakovë, ndërsa në Fakultetin Filozofik - Universiteti i Prishtinës, studioi Gjuhë dhe Letërsi Angleze. Me shkrime merret që nga bankat e Shkollës Fillore. Shkruan poezi, prozë, kritikë letrare, polemika etj. Deri më sot ka botuar, në trojet shqiptare, nëpër Evropë, Amerikë deri në Australi, mbi 1000 punime të ndryshme…
Më se dhjetë vjet jetoi dhe veproi në Perëndim, në Evropë dhe në Amerikë, ku la gjurmë të pashlyeshme në dobi të Fesë e të Atdheut ! Një kohë shërbeu si imam në Romë, Itali, dhe më vonë si ndihmë-sekretar i Qendrës Islame Shqiptare-Amerikane për shtetet New York dhe New Jersey. Ishte edhe arsimtar, reporter dhe gazetar i Qendrës Islame Shqiptare-Amerikane.
Veprimtaria botuese dhe tituj të veprave
Disa nga veprat e botuara të poetit, shkrimtarit, përkthyesit, Mexhid Yvejsi janë këto:
1.1. "Prej errësirës në dritë"
Vepra e parë e botuar e autorit është "Prej errësirës në dritë". Kjo vepër ka 3 ri-botime. Në përmbajtje të librit autori ndër të tjera thotë : ''“Prej Errësirës në Dritë” është titulli i librit që kam nderin t’ua paraqes lexuesve shqiptarë. Në këtë libër modest janë përfshirë dëshmitë e njëzet personaliteteve të ndryshme nga të gjitha kontinentet e planetit tonë! Ata me vite të tëra kishin endur nëpër errësirë dhe më në fund, me ndihmën e All-llahut (xh.sh.), dolën në dritë dhe shpëtuan...! Këto dëshmi të jetës së këtyre njerëzve i kemi përkthyer nga gjuha angleze, të cilat i kemi huazuar nga revista të ndryshme të Perëndimit e të Lindjes dhe gjatë viteve (1987 - 1997) kohë pas kohe, ato janë botuar në revistën “Dituria Islame” të Prishtinës dhe në revistën “Hëna e Re” e Shkupit...''
“Po, njeriu është dëshmitar i vetvetes.” (Kur’ani 75:14)
“Ka shpëtuar ai që është pastruar.” (Kur’ani: 87:14)
Këto personalitete janë si vijon :
1.2. "Lavdi Zotit, Kosova do të jetojë"
Vepra e tretë titullohet "Lavdi Zotit, Kosova do të jetojë", është një përmbledhje me poezi fetare-atdhetare, të botuara gjatë njëzet vjetëve të fundit (1980-1999) në këto revista: “Shtigje” Gjakovë, “Dituria Islame” Prishtinë, “Alternativa” Ljubljanë, “Drita Islame” Tiranë dhe “El-Hilal-Hëna e Re” Shkup.
Në të gjitha poezitë e këtij libri, që janë gjithsejt njëzet, dallohet një frymëzim i thellë, me tekste të forta patriotike-fetare, dhe autori, Mexhid Yvejsi, me këto poezi, siç shkruan redaktori i librit z. Faik Miftari, “na përkujton poetët e Rilindjes Kombëtare, siç ishtin Frashëri, Çajupi, Asdreni etj.”
Libri "Lavdi Zotit, Kosova do të jetojë", përveç vlerave artistike e frymëzuese që ka, ka edhe disa të veçanta: Është libri i parë i botuar në Kosovë, pas luftës së përgjakshme, është botuar në korrik 1999, në qytetin e parë të Kosovës, në Prizren. Ndërsa, autori-poeti Mexhid Yvejsi librin ia kushton mikut të tij, dëshmorit për fe e atdhe, Haxhi Hasan Vuçitërnes me këtë përkushtim: “Shpirtit të ndritur të Haxhi Canës, (1919-1998) dëshmorit nga Rahoveci, për fe e atdhe, ia kushtoj këtë vepër me dashuri e një biri të bindur, në përvjetorin e parë të flijimit…” Poezitë e librit "Lavdi Zotit, Kosova do të jetojë", të radhitura duken kështu :
1.3. "Ilaçi i lumturisë"
Vepra e katërt me radhë titullohet "Ilaçi i lumturisë". Kjo vepër është shkruar rreth vitit 1105 nga njëri prej dijetarëve më të mëdhenjtë të njerëzimit Imam Gazaliu (1058-1111). Këtë libër të vogël në dukje, por me vlerë të madhe, e shkroi në gjuhën persishte me titullin: Kimija-i sa'ādat, që do të thotë: Ilaqi i lumturisë. Ky libër shkruar nga Imam Gazaliu, përkthyer nga anglishtja nga Mexhid Yvejsi, ka gjithsejt 110 faqe, 8-të kapituj, që u paraprinë fjala e përkthyesit, ku ndër të tjera shkruan:
“''Njëherë e kishin pyetur studentët profesorin e nderuar, shkencëtarin e madh, Luis Pasteur-in (1882-1895), se ku gjendet lumturia, se kush mund të jetë i lumtur ? Ai ishte përgjigjur kështu: “I lumtur mund të jetë ai njëri që e ka Zotin në shpirtin e vet!''”
Pra, që njeriu të jetë i lumtur, e në veçanti shqiptarët, që janë të shumtën të hutuar, të zhgënjyer, të dëshpruar, kanë nevojë për Zotin, sepse siç shkruan Mexhid Yvejsi, në vend të pasthënies, duke cituar shkencëtarin më të madh të shekullit, Albert Ajnshtajn (1879-1956), i cili u lut, me këto fjalë të paharrueshme: “Në emër të Zotit, nëse Atij i besoni, merreni ju atë me seriozitet; nëse jo, ne jemi të humbur.”
8 kapitujt e librit janë si në vijim :
1.4. "Për Fe e Atdhe"
"Për Fe e Atdhe", quhet libri i pestë i autorit Mexhid Yvejsi. Ai në hyrje të parathënies së librit shprehet kështu:
" Lexues i nderuar! Para vetes keni librin me titull: Për Fe e Atdhe. Përse një titull i tillë? Sepse, ky libër përmban në vete kryesisht tema për Fe e Atdhe. Të gjitha punimet e paraqitura në këtë libër, që janë gjithsej tridhjetë, janë botuar nëpër gazeta dhe revista të ndryshme, janë botuar kryesisht në dhjetëvjeçarin e fundit (1990-2000). Këtu në këtë libër, po shohin dritën të përmbledhura në një vend, jo ashtu siç janë shkruar, por ashtu siç janë botuar…! Pra, ka një ndryshim! Por, ky ndryshim nuk është aq i madh sa është ndryshimi i lexuesve, i pikëpamjeve të tyre…! Sipas dëshmive të tyre, disa prej lexuesve tani janë të lumtur, të gëzuar, sepse e gjetën kuptimin e jetës…! Ndërsa të tjerët, gjithënjë sipas dëshmive të tyre, janë të dëshpëruar, të hidhëruar…! "
Temat në fjalë që ishin 30, janë të radhitura si vijon:
1.6. "Kështjellat e gjakut tonë"
Libri i gjashtë me rradhë titullohet "Kështjellat e gjakut tonë". Në këtë vepër autori Mexhid Yvejsi shtjellon historikun e dy kështjellave apo vatrave të diturisë dhe urtësisë të qytetit të Gjakovës:
Xhamia e Hadumit sipas autorit të veprës:
"Historiku i saj lidhet ngusht me veprimtarinë e myderrizit të parë, Vejsel Efendiut, të birit të Jahja Efendiut nga Shkodra, i cili, posa erdhi në Gjakovë në shekullin e XVII-të filloi ndërtimin e Medresesë, të cilën e përfundoi në vitin 1748. Është interesant të theksohet se të pesë bijtë e tij, që të gjithë u bënë hoxhallarë të shquar në trevën e Gjakovës, por të atin si muderriz e zëvendësoi i biri, Ismail Efendiu, i cili kishte kryer fakultetin teologjik në Stamboll. Rrugën e babait Ismail Efendiut, e vijoi i biri i tij, Iljaz Efendiu, i cili po ashtu kishte diplomuar teologjinë në Stamboll. Ai ishte edhe hafiz që nga mosha nëntë vjeç. Iljaz Efendiu ndërroi jetë në vitin 1920, por pas la të birin Fahri Efendiun, i cili lindi në Gjakovë në vitin 1903 dhe mësimet e para i ndoqi pranë t'et, Iljaz Efendiut."
1.7. " Ylematë e Gjakovës, mburojë e Kosovës "
Libri " Ylematë e Gjakovës, mburojë e Kosovës " është libri i shtatë me rradhë i autorit. Ka gjithsej 103 faqe dhe ndahet në dy pjesë. Në pjesën e parë kryesisht flitet për disa nga ylematë e Gjakovës që ishin mburojë e Kosovës, ndërsa në pjesën e dytë flitet për ylematë e gjitha qyteteve të Kosovës dhe rrethanave të tyre.
Autori në parathënie të librit përmend: '' Posa përfundova dorëshkrimin, fillova t'a rilexoj, kur qe, më erdhi për vizitë një mik i dashur. E pa dorëshkrimin, e shfletoi dhe në fund më tha këto fjalë:" Titulli i librit po më pëlqen; është titull i madh, por libri po më duket i vogël!" Mikut të dashur, i cili është dashamir i librit, ia thashë ato fjalë që do t'i thoshte Bajroni:" Një pikë bojë mjafton pë të zgjuar mendime në miliona njerëz." Pra, ky libër le të shërbejë si një nxitje e madhe për të zgjuar mendime që edhe të tjerët të shkruajnë. Të shkruajnë për ylematë, dijetarët, atdhetarët, që ishin shembull qëndrese, shembull frymëzimi e shprese për shqiptarë...!''
Në pjesën e parë është biografia e këtyre ylemave:
Ndërsa në pjesën e dytë janë rreshtuar ylematë e qyteteve të Kosovës të cilët kundërshtuan shpërnguljen e popullatës muslimane të Turqi, apo që këshilluan popullin që të qëndronte në trojet e veta apo që ishin paraparë të detyroheshin për t'u shpërngulur në grupin e III-të:
1.8. "Rrëfime të vërteta"
"Rrëfime të vërteta" quhet libri i tetë i autorit apo ribotimi i tretë i librit të parë të autorit me titullin: "Prej errësirës në dritë, si dhe pse pranuam fenë Islame".
1.9. "99 Emrat e bukur të Allahut"
Autori Mexhid Yvejsi librin e tij të nëntë e titullon: "99 Emrat e bukur të Allahut", ku me mjeshtëri të rrallë rradhitë 99 emrat e bukur të Allahut xh.sh. në formë poezie me rimë të përputhur njëra me tjetrën.
Në parathënie shkruan se:
" Është me rëndësi jetike të kuptojmë se në çka besojmë, se çka adhurojmë. Çelësi për të njohur Allahun, Krijuesin, Zotin, Hyun apo të madhin Perëndi, i Cili është Një, gjendet te Shpalljet Hyjnore dhe kjo njohuri për krijesat njerëzore është më e madhja fitore. Allahu është Një. S’ka zot tjetër përveç Tij. Ai është Një, është kudo në gjithësi, në çdo anë. Krijuesi quhet Allah në Bibël, siç quhet Allah edhe në Kur’an."
Më poshtë po shkëpusim 2 poezi nga libri, poezinë e parë dhe të fundit, për t'u lidhur kështu me dy 2 emrat e bukur të Allahut xh.sh., Evel dhe Ahir - I Pari dhe I Fundit.
1. ALLAH         --> 99. ES-SABUR (Zoti është Një) --> (Durimtari) Allahu është Zoti --> Allahu është Zoti, Zoti është Një, Zoti është Një,  --> S'ka zot tjetër përveç Tij. S'ka zot tjetër  --> Ai është shumë Durimtar, Përveç Tij. --> Nuk nxitohet për mëkatarë: Këtë të vërtetë secili njeri ---> U jep kohë të pendohen, Duhet ta kuptoi, duhet ta di. --> U jep rastin të edukohen, Për me pasë dritë, ardhmëri. ---> Me qëllim të përmirësohen.
1.10. "Prejardhja e festave"
"Prejardhja e festave" quhet libri i parafundit i autorit. Vepra e tij demanton dhe demaskon festat e huaja që i serviren popullit shqiptar, e në fakt kanë rrënjë pagane. Më së miri kjo përshkruhet në parathënie të librit ku thuhet:
" Mashtrimi që iu bëhet njerëzve gjatë tërë jetës në emër të festës, nuk është vetëm trillim, i cili na sjellë humbje, kurse atyre fitim. Fitimi i tyre është humbja jonë, kjo, sigurisht, të gjithëve na dëmton. Dëmtimi nga mashtrimi sjellë edhe krizën shpirtërore, sigurisht kriza shpirtërore e shoqërisë njerëzore është shumë herë më e rëndë sesa ajo ekonomike e politike”.
Ashtu siç është edhe titulli i librit, edhe përmbajtja është e këtij llojit, pra si kanë ardhur këto festa deri tek populli shqiptar. Temat e librit janë këto:
1.11. "Në dritë të njohjes"
"Në dritë të njohjes" është libri i fundit i autorit, i cili sipas parathënies:
Kodi i mallërave 9000
Kodi i mallërave 9000 është pjesa e numrave çelës nga 9001 të kodit të mallërave në Kosovë. Tabela e më poshtme është e shkallës së parë d.m.th çelsat më të gjatë se kater shifra nuk janë përfshirë.
Mexhid Yvejsi
1.11. "Në dritë të njohjes"
Dy nga çështjet themelore që paraqiten në këtë libër janë filozofia dhe feja dhe roli i tyre në jetën personale, në sferën shoqërore, në përmasa kombëtare, evropiane dhe botërore. Në pjesën e fundit të librit është shtojca - një album i vogël me fotografi, si përkujtim dhe dëshmi...! Temat e librit, të cilat janë studime, që autori ndër vite i botoi nëpër revista fetare dhe shkencore, tanimë janë të tubuara në këtë libër, dhe janë si në vijim:
Kombëtarja turke e futbollit
Kombëtarja turke e futbollit (turqisht: Türkiye Millî Futbol Takımı) përfaqëson Turqinë në futboll dhe kontrollohet nga Federata Turke e Futbollit, e cila është organi qeverisës i futbollit në Turqi. Federata Turke e Futbollit është anëtare e UEFA-së.
Turqia është kualifikuar tre herë në Kupën e Botës, në vitet: 1950, 1954, dhe 2002; edhe pse u tërhoqën nga kupa e vitit 1950. Turqia gjithashtu është kualifikuar katër herë në Kampionatin Evropian të Futbollit, në vitet: 1996, 2000, 2008, dhe 2016. Ata kanë arritur në gjysëm-finalet e tre kampionateve të mëdha: në Kupën e Botës të v. 2002, Kupën e Konfederatave të v. 2003 dhe Kampionatin Evropian të v. 2008.
Vitet e hershme
Kombëtarja e Turqisë luajti ndeshjen e saj të parë ndonjëherë kundër Rumani në 1923, duke barazuar 2–2. Zeki Rıza Sporel është konsiderohet si ylli i parë i madh i futbollit turk ndërsa shënoi dy golat e parë kundër Rumanisë. Turqia luajti ndeshjen e saj të parë zyrtare në Lojërat Olimpike Verore 1924 duke humbur 5–2 ndaj  Çekosllovakisë.
Kupa Botërore FIFA 1950
Megjithëse Turqia u kualifikua për në Kupa Botërore 1950, duke mposhtur  Siri 7–0, ata u detyruan të tërhiqeshin nga turneu për shkak të problemeve financiare.
Kupa Botërore FIFA 1954
Turqia më pas u kualifikua për në Kupa Botërore 1954 pas një loje me  Spanjë. Ekipi turk së pari humbi me rezultatin 4–1 nga Spanja, por një fitore 1–0 disa ditë më vonë nisi një sërish lojë. Me atë rast, ata lidhën 2–2 pas, duke rezervuar vendin e tyre pas një hedhje të monedhës. Turqia u fut në një grup së bashku me Hungari dhe  Gjermania Perëndimore. Turqit, megjithatë, kurrë nuk luajtën Hungarinë për shkak të formatit të turneut dhe një humbje 4–1 nga gjermanët u pasua nga Turqia duke realizuar një fitore 7–0 Koreja e Jugut. Turqia humbi play-offin me Gjermaninë Perëndimore 7–2. Në 1956, megjithatë, Turqia luajti Hungarinë në një ndeshje miqësore në Stamboll, duke mposhtur ajo që ishte një nga skuadrat më të forta të epokës, 3–1. Lefter Küçükandonyadis, pa dyshim një nga sulmuesit më të mirë turk të të gjitha kohërave, shënoi dy gola gjatë turneut.
Pranë mungesave
Pavarësisht prezantimit të një ligë kombëtare, dhe shfaqjeve nga klubet turke në konkurrencën evropiane, vitet 1960 do të ishin një kohë e pafrytshme për ekipin kombëtar. Shumica e lojtarëve nga skuadra e Kupës së Botës 1954 ishin në pension, dhe gjenerata e re e lojtarëve nuk arriti të kualifikohej për një turne të madh. Në vitet 1970 Turqia u mbajt në kualifikimet e Kupës Botërore dhe Kampionati Evropian UEFA, por ekipi ishte një pikë shumë e shkurtër për t'u kualifikuar për të dy UEFA Euro 1972 dhe Euro 1976. Në vitet 1980 ekipi turk pësoi humbjet e tyre më të këqija me rezultatin 8–0 kundër Polonia dhe dy herë kundër  Anglia. Megjithatë, kualifikimet e Kupa e Botës 1990 do të shënonin një pikë kthese për futbollin turk, me Turqinë që humbi vetëm kualifikimin në ndeshjen finale. Lojtarët e shquar në këtë periudhë përfshinin Rıdvan Dilmen, Oğuz Çetin, Rıza Çalımbay, Feyyaz Uçar, dhe Këpuca e Artë Evropiane fituesin Tanju Çolak.
Euro 1996
thumb | 180px | djathtas | Ekipi kombëtar i futbollit i Turqisë në një pullë [[Azerbajxhan për Euro 1996.]] Turqia u kualifikua për Euro 1996, duke mposhtur Zvicër dhe  Suedi 2–1 gjatë kualifikimit. Pavarësisht nga një performancë solide gjatë kualifikuese, Turqia humbi të gjitha ndeshjet e tyre pa shënuar asnjë gol të vetëm. Sidoqoftë, ata shkuan në shtëpi me një çmim: çmimin fair-play, dhënë Alpay Özalan.
26 Qershor
26 qershor është dita e 177 e Kalendari Gregorian prandaj mbeten 188 ditë deri fundi i vitit.
Ngjarje
2015 - Legalizimi i martesave homoseksuale (LGBT) ne SH.B.A
Rolling Stones
parapamje|The Rolling Stones ne koncert ne Summerfest, Milwaukee, 23 qershor 2015.