cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Këmbësoria e motorizuar
parapamje|Këmbësoria e motorizuar e [[Estonia|Estonisë (1998).]] Këmbësoria e motorizuar është këmbësoria që transportohet me kamionë ose mjete të tjera motorike. Ai dallohet nga këmbësoria e mekanizuar, e cila transportohet në transportues të blinduar të personelit ose mjete luftarake të këmbësorisë, dhe nga këmbësoria e lehtë, e cila zakonisht mund të funksionojë në mënyrë autonome nga elementët mbështetës dhe automjetet për periudha relativisht të gjata dhe mund të jetë ajrore.
Operacionet
Siç përcaktohet nga Ushtria e Shteteve të Bashkuara, motorizimi është "përdorimi i mjeteve me rrota të paarmatosura për transportin e njësive luftarake". Motorizimi i këmbësorisë është faza e parë drejt mekanizimit të një ushtrie. Kamionët civilë shpesh përshtaten lehtësisht me përdorimet ushtarake të transportit të ushtarëve, armëve tërheqëse dhe mbajtjes së pajisjeve dhe furnizimeve. Motorizimi rrit shumë lëvizshmërinë strategjike të njësive të këmbësorisë, të cilat përndryshe do të mbështeteshin në marshime ose hekurudha. Në praktikë, ushtritë e kanë parë të favorshme zhvillimin e kamionëve sipas specifikimeve ushtarake, të tilla si lëvizje me të gjitha rrotat, për të pasur automjete që funksionojnë në mënyrë të besueshme në ekstremet e motit dhe terrenit.
Motorizimi nuk ofron asnjë avantazh të drejtpërdrejtë taktik në luftimet me njësi të vogla, pasi kamionët dhe xhipat janë të prekshëm ndaj zjarrit të artilerisë dhe armëve të vogla. Megjithatë, në beteja më të mëdha, këmbësoria e motorizuar ka një avantazh në lëvizshmëri duke i lejuar ata të lëvizin më shpejt në sektorët kritikë të fushës së betejës, duke lejuar përgjigje më të mirë ndaj lëvizjeve të armikut dhe aftësinë për të manovruar armikun.
Disavantazhi i motorizimit është se karburanti është kritik; nëse divizioneve të motorizuara u mbarojnë karburantet, mund t'u kërkohet të braktisin automjetet e tyre.
Shqiptarët e Trakës
Shqiptarët e Trakës janë një minoritet gjuhësor në Maqedoninë e jugut dhe ne Trakinë perëndimore përgjatë kufirit me Turqinë. Ata flasin toskërishten veriore qe është nën degë e dialektit tosk te gjuhës shqipe, dhe janë pasardhës të popullsisë shqiptare të Trakës Lindore që kanë emigruar gjatë shkëmbimit të popullsisë midis Greqisë dhe Turqisë në vitet 1920-të. Ata janë njohur në Greqi si Arvanites, një emër qe aplikohet për të gjitha grupet me origjinë Shqiptare në Greqi, por që kryesisht i referohet grupit jugore dialektor të Arbëreshëve. Populli shqipfolësit e Trakës Perëndimore dhe në Maqedonia Greke përdorin fjalën të vetë emërtimit për vetën e tyre si: Shqiptar/Shqiptarë dhe jo Arbëreshë ose Arvanite.
Historia
Në fund të shekullit të 16-të (ndoshta në vitin 1566), në bazë të politikës së zgjidhjes e zbatuar nga sulltani Selim II (1566-1574), mijëra qytetarë të Perandorisë Osmane u zhvendos në Trakinë Lindore, e cila ishte braktisur për shkak e luftërave të vazhdueshme dhe sëmundjet. Pastaj ndodhi emigrimin e parë të shqiptarëve, i cili kolonizuan pjesën veriore e Trakës lindore, ku kanë punuar për ndërtimin e xhamisë famshme "Selimije" të Edërnesë. Ngritën kampin e tyre në Zailef i Madhe dhe Mandricë, që më vonë u bë vendbanime të përhershëm. Vendbanimet u themeluan në afërsi të Zailefit (ndoshta për arsye sigurimit) qe u përbë fshatin Zailef i Madh. Në fund të shekullit të 19-të, Zailefjotët themeluan dy fshatra të reja, Aballar (Zailefopulo) dhe Karasakli (Sako). Mandrica, edhe ajo fshat i takon gjeografikisht Trakës Lindore, konsiderohet bashkë me fshatrat e tjera etnike shqiptare, që të ketë një origjinë të përbashkët nga Vithkuq. Këto fshatra etnike shqiptare të Trakës Lindore ishin kohezive dhe të konsideruar ashtu nga zyrtarët konsullore në fund e shekullit të 19-të. Ata kishin anëtarësim përbashkë në shoqatave të mësuesve vendor dhe strukturat e kishës (qendra ishte katedralja e Dimotkës), etj.
Fshati Vithkuq në kulmin e saj, që nga viti 1730, kishte me mijra banorë, ndërsa Qyteza dhe Qafzez ishin dy fshatra të vogla fqinje me disa qindra banorë. Vithkuq me Voskopojën dhe vendbanime të tjera në rajon ishin një nga qendrat më të rëndësishme në këtë kohë ku kishte shkolla, kisha, studiues të shumta, mësuesit dhe bamirës që kishin ardhur nga ky rajon. Në shekullin e tetëmbëdhjetë, pjesa më e madhe e shqiptarëve pranuan fenë Islam në Shqipërinë e Jugut. Marrëdhëniet mes myslimanëve dhe popullsitë ortodokse të mbetur ndonjëherë rezultoi me tensione mes bashkësive. Pra, në vitin 1769, forcat lokale osmane hynë në Voskopojë, dhe pas Vithkuq edhe vendbanime të tjera që u plaçkitën. Banorët krishterë u larguan nga zonat dhe ikën në vende të tjera (Korçë, Kostur, Follorinë, Krushevë etj). Shumë u drejtuan për Trakës lindore, ku shumë kishin punuar si punëtorë sezonalë në fushat e pronarëve osmane. Ndërsa disa tregtarë e Voskopojës dhe Vithkuqit emigruan në Vjenë, Budapest dhe qytete të tjera e Evropës dhe vazhduan aktiviteteve tregtare e tyre.
Shqiptarët që shkuan në Trakë jug lindore themeluarn vendbanime që kujton vendbanime të origjinës e tyre në Shqipëri jugore: Vithkuq (Sultanqoj në turqisht) dhe Qyteza (Ibrik Tepe). Pranë këto fshatra ishin edhe fshatra të tjerë shqiptare si: Alltëntash, Azardere (Dere Pazar), Karacas dhe Halil Gjilanli. Këta njerëz që jetonin në këto fshatra mund të vijnë nga emigracioni e vitit 1769. Të dy grupet e fshatrave (të veriut i migrimit e parë dhe në jug i migrimit të dytë) nuk ka mbajtur lidhje të veçanta midis tyre, kryesisht për shkak të distancës që ishte e madhe dhe mbajtjës endogamisë strikte ei cili bëri këto fshatra homogjene. Shumica e fshatarë ishin të përfshirë me bujqësi dhe blegtori. Këto shqiptarë ortodokse jetonin në fshatrat që ishin fqinje me popull turq ortodoksë (gagauzë), bullgarë patrikane si fshati Bayramiç me 600 njerëz) dhe shumë grekë të cilët i përkisnin kishës ortodokse greke dhe mbështetur me kauzën greke. Për shembull, ka pasur shkolla greke dhe gjuha greke ka qenë në kishë.
Vitet që pasuan ngritjen në pushtet e xhonturqve të Perandorisë Osmane (1908-1922), solli ndryshime të shumta dhe dramatike të popullsisë së Trakës lindore. Situata u përkeqësua me shpërthimin e luftërave ballkanike dhe rrëshqiti jashtë kontrollit gjatë viteve të Luftës së Dytë Botërore. Fshatra shqiptare, duke ndjekur fatin e krishterëve në rajon (greke, bulgare etj), ku vendbanimet u plaçkitën dhe banorët e tyre u dëbuan dhe shumë u vranë. Zailef i Madh (korrik 1913) dhe Aballar (nëntor 1913) janë plaçkitur nga turqit pas Luftës së Dytë Ballkanike në Thrakë Lindore. Në tetor të njëjtit vit fshati Mandricë u bë pjesë e Bullgarisë dhe u shkarkua nga forcat bullgare gjatë luftës Ballkanike ku banorët ikën në Trakë, (fshatrat Palouri, Ladhi, Metaksadhes dhe Vrisika) dhe në Maqedoni: në Sedes (sot: Thermi), në Surokli (sot: Souroti), në Zangliveri (sot: Zagliverion), në Moshtjan ose Meshtena (sot: Moustheni), në Karman ose Karjan (sot: Kariani) i Kavallës dhe Osmanica (sot: Kalos Agros) në Dramë.
Pjesa më e madhe e Mandricës u zhvendos në Ambarqoj (sot: Mandrai) i Kukushit. Në vitin 1926, familje refugjatësh nga Mandrica u zhvendos në këto vendbanimet të Greqisë: Surokli (sot: Souroti) i Selenikut 20, Kajaçali (sot: Triadhion) i Selenikut 9, Moshtjan ose Meshtena (sot: Moustheni) i Kavallës 50, Ambarqoj (sot: Mandrai) i Kukushit 200, Protoklisi i Maricës 60, Mavroklisi i Maricës 40, Ovrli (sot: Thorion) i Maricës 10 dhe Osmanica (sot: Kalos Agros) i Dramës 20. Ndërsa fshati Vithkuq (Sultanqoj) u shkarkua nga osmanët në prill 1914. Kjo ka ndodhur për shkak se se këto fshatra shqiptarë ortodokse janë parë si të mbështetur kauzën greke, qeveria e Turqve të Rinj ishte armiqësor ndaj tyre.
Në korrik 1920 Ushtria greke pushtuan Trakës lindore. Në regjistrimin e popullsisë bërë në dhjetor 1920, popullsia e fshatra shqiptare ortodokse ishte zvogëluar dukshëm. Është vlerësuar se gati një e treta e atyre të vrarë nga turqit apo të vdekur nga vështirësitë në batalionet e punës osmane gjatë viteve 1908-1920, ndërkohë që disa prej tyre ikën në Greqi dhe nuk kthyen pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore. Në përfundim të Luftës Greko-Turke të vitëve 1919-1922, Greqia dhe Turqia nënshkruan Traktatin e Lozanës, e cila përfshinte një shkëmbim të popullsisë në mes të dy vendeve. Kështu, Traktati i Lozanës kishte përdorur fenë si tregues i përkatësisë kombëtare, duke përfshirë popullsive pa dispozitave etnike, madje edhe Shqiptarët, në këmbim të popullsisë. Sipas këtij traktati Muslimanët e Greqisë u këmbyen me të krishterët e Turqisë, me një përjashtim të myslimanëve e Trakës Perëndimore dhe Krishterëve të Stambollit.
Pas humbjes luftës greko-turke dhe Traktati i Lozanës, në tetor 1922 grekët evakuojnë zonën e Trakës Lindore dhe populli ortodokse vendas nisën të emigrojnë në Greqi. Sipas kësaj dispozite, komuniteti shqiptar Ortodokse i Trakës Lindore, u ri-vendos në Trakë Perëndimore, ku ata u vendosën kryesisht në fshatra të reja dhe etnikisht homogjene, ndërtuar në mënyrë për të strehuar refugjatët. Sot, kjo popullsi jeton në fshatra të njëjta, por një pjesë emigruan në qytetet e mëdha të tilla si Selanik dhe Athinë, duke bërë gjuhën Shqip më pak e folur. Shqiptarët ortodokse u zhvendosën në qarkun i Maricës (sot: Evros) në anën veriore si: Dhikaia, Kavili, Sako, Kleiso, Neo Heimonio, Thorio, Sofiko, Asimenio, Riyio, Pithio. Në Maqedoni dhe veçanërisht në komunën i Seresit si: Novoselë ose Mëhalla e Re (sot: Neokhorion), Vernar (sot: Paralimnion), Canos (sot: Nea Petra), Tolos (sot: Tholos) dhe Gaskarka ose Kaskarka (sot: Kalokhorion) i Selanikut.
Shqiptaret nga grupa jugore e Trakës u vendosën në Sufli, ku fillimisht ata qëndruan për një kohë deri sa ato u vendosën në vendin e ri të banimit. Disa muaj më vonë, në vitin 1923, kjo popull u zhvendos në juglindje, paralel dhe në afërsi të lumit Maricë. Banorët e Sultanqojit dhe Ibrik Tepe u vendosën në fshatrat Bintikli (riemëruar si: Tikhion, sot: Tikheron), Hanxha (Tarsio), Cakirxhi (Pirolothos), Ferexhik (Feres), Marhanli (Peplos), Gemexhiqoj (Gemisti) dhe Baçibej (Kipoi). Banorët e Alltëntashit u vendosën në Paradimi i Rodopit dhe Sarhanli (Ardanio) në Maricë, ndërsa banorët e Gjilanlit dhe disa familje nga Karaxa Halil në Antheia të Maricës.
Përhapja
Populli shqipfolësit banojnë 15 fshatra homogjene dhe 14 fshatra të përziera:
Sequatchie County
Sequatchie County është një nga  qarqet në shtetin federal Tennessee të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Skënder Bruçaj
Skënder Bruçaj ka lindur në rrethin e Malësisë së Madhe më 22 qershor 1976. Ai ishte kreu i Komunitetit Mysliman të Shqipërisë nga viti 2014 deri më 2019.
Pasi mbaroi arsimin 8-vjeçar në vendlindje, ai u bë pjesë e kontingjentit të parë të studentëve që u nisën nga Komuniteti Mysliman i Shqipërisë drejt Turqisë në vitin 1992.
Kështu më 1996 ai kreu Medresenë Bejkoz në Stamboll, Turqi. Më pas ai kreu studimet në Institutin e Gjuhëve të Huaja pranë Universitetit të Bosforit, ku pasi mbrojti gjuhën angleze, vazhdoi studimet në Fakultetin e Shkencave Sociale – dega Psikologji.
Gjatë viteve 2010-2011 kreu studimet pasuniversitare, ndërsa aktualisht është duke ndjekur studimet për doktoraturë me temë: “Menaxhimi i Cilësisë në Arsim”.
Në shtator 2008 është emëruar nga Komuniteti Mysliman si Kryetar i Komisionit të Hartimit të Dosjes për hapjen e Universitetit “Bedër”. Me hapjen e universitetit ai fillon të japë leksione si pedagog në Fakultetin e Shkencave Humane në Departamentin e Shkencave Islame dhe atë të Drejtësisë në tre gjuhë: shqip, anglisht dhe turqisht.
Në periudhat shtator 2011-dhjetor 2013, krahas lektorit në lëndët Psikologji Sociale dhe Psikologji Islame në universitet, ai ka qenë gjithashtu përgjegjës i Departamentit të Drejtësisë dhe zv/dekan i fakultetit të Shkencave Humane në Universitetin “Bedër”.
Skënder Bruçaj ka qenë gjithashtu Drejtor i Qendrës për Edukim të Vazhduar dhe Formim Profesional në Universitetin “Bedër”.
Bruçaj ka marrë pjesë në shumë konferenca kombëtare dhe ndërkombëtare, si referues në emër të Universitetit Bedër dhe Komunitetit Mysliman të Shqipërisë.
Ai njeh disa gjuhë të huaja si anglisht, turqisht dhe italisht. Bruçaj është i martuar dhe ka dy fëmijë (djem).
Skorpios
Skorpios është një ishull grek.
Hyrje në historinë e gjuhës shqipe
"Hyrje në historinë e gjuhës shqipe" pjesa e parë. Studime albanologjike me autor Eqrem Çabej. Faqet e librit 228.
Ibias
Ibias është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Narcea, të provincës Asturias, në Asturias. Ibias ka 1734 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 333.3 km2.
Iluzioni optik
thumb Iluzioni optik është një percepsion i gabuar i dukurive të cilat shpesh janë të pakuptueshme dhe paradoksale.
Iluzioni optik është rrjedhojë e nivelit të zhvillimit anatomofiziologjik i organit të të parit, që është syri. Karakteristikat e përpunimit fillestar i dritës nga ky organ perceptiv, tek njeriu, shoqërohet me krijimin e femomeneve specifike dhe që janë quajtur iluzione optike.
Ndryshimi në mes iluzioneve dhe halucinacioneve është se te halucinacionet ngacmimi nuk ekziston ndërsa te iluzionet perceptimi i ngacmimit është i gabuar.
Kantoni Mouthoumet
Kantoni Mouthoumet (frëngjisht: Canton de Mouthoumet) është një kanton në departamentin Aude, rajonin Languedoc-Roussillon në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Mouthoumet. Ka sipërfaqe 274.97km2 dhe popullsi 1377 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Mouthoumet aktualisht përbëhet nga 18 komuna.
Ilirjan Mustafaraj
Ilirjan Mustafaraj u lind në 9 shkurt 1951, në Gjirokastër. Është diplomuar në degën Inxhinieri Mekanike, në Fakultetin e Inxhinierisë në vitin 1973.
Hendry County
Hendry është një nga 67 Countet në shtetin federal Florida në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Ilirjan Mustafaraj
Në vitin 1977, ai kreu një kurs 1 vjeçar për “Shërbim Informacioni” pranë Ministrisë së Punëve të Brendshme.
Në periudhën 1981 – 1984, përfundoi shkollën e Lartë (pa shkëputje nga puna) pranë Ministrisë së Punëve të Brendshme.
Z. Mustarafaj ka kryer gjithashtu një kurs 2 vjeçar për Drejtues i Lartë Administrativ, si edhe disa trajnime në fushën e policimit në Norvegji, Danimarkë e SHBA.
Ka drejtuar nga shkurti deri në nëntor, degën e Qarkullimit Rrugor në MPB, në vitin 1984. Ndërsa nga 1984 deri në 1990, mbajti postin e zv/ministrit të Punëve të Brendshme, për Policinë.
Për 2 vite me rradhë ishte Kryeinspktor në Drejtorinë e Trajtimit të Mallrave, pranë Ministrisë së Transporteve.
Nga shtatori 1997 deri në dhjetor 1998, mban postin e Shefit të Sektorit të Policisë Rrugore. E më pas deri në vitin 2000, emërohet shef i Sektorit Ekonomik në Ministrinë e Rendit Publik.
Nga janari deri në maj 2001, z. Mustafaraj ishte drejtor i Kontrollit Ekonomik Financiar.
Në maj 2001 deri në janar 2003, ishte Drejtor i Antiterrorit në Shërbimin Informativ Shtetëor
Më pas, ai ishte Këshilltar i Ministrit të Rendit Publik, deri në tetor 2003.
Në vitin 2004, ishte Këshilltar i Jashtëm i kompanisë INTERSIG.
Nga 2010 deri në tetor 2013, ishte këshilltar i Ministrit të Brendshëm.
Z. Mustafaraj është hartues dhe zbatues i disa projekteve për plotësimin e kërkesave strukturave të Ministrisë së Rendit Publik me mjete, paisje speciale etj.
Dashkasan (rajon)
Dashkasan është një  pjesë e rajonit ekonomik Ganja-Qazakh në Azerbajxhan. Sipas regjistrimeve të vitit 2011 përllogaritet se ka një popullsi prej 33200 banorësh. Sipërfaqja e është 1050 km².
Hernando County
Hernando është një nga 67 Countet në shtetin federal Florida në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Sui generis
Sui generis është një togfjalësh latin që do të thotë "i llojit të vet, lloj më vete, i veçantë. Disa disiplina e përdorin gjerësisht për të përcaktuar entitete të veçanta, ku përfshihen:
Zanta
Zante (greqisht: Ζάκυνθος/Zákinthos ) është një ishull grek.
Scott County (Tennessee)
Scott County është një nga  qarqet në shtetin federal Tennessee të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Aksesorë
Aksesorët janë objekte dekorative në veshje.
Tanusha (kthjellim)
Me këtë emër gjenden këto vendbanime:
Arkeologjia e Kukësit
Arkeologjia e Kukësit. Kukësi bën pjesë në rajonin Verilindor të Shqipërisë, i cili perbehet nga male të larta që kapin lartësinë deri në 2000 m. Relievi i thyer malor ka ndikuar në historinë politike dhe ekonomike të Kukësit. Është territori që bënte kalimet nga perendimi në lindje, nga deti Adriatik për në thellësi të Ballkanit Qendror, duke shfrytëzuar luginat e thella të lumenjve, ku rolin kryesor e kishte lugina e Drinit me dy degët kryesore Drini i Bardhë dhe Drini i Zi. Lugina e Drinave në të dy krahët e rrjedhave të tyre apo hapsira e trekëndëshit Morin-Surroj-rrjedha fundore e Përroit të Kalimashit të rrethit të Kukësit, ku kryqëzoheshin rrugët që vinin prej Dardanie, Maqedonie, Penestie dhe Pirustie ka qenë e banuar që në lashtësi.Interesimi për qendrat arkeologjike të krahinës së Kukësit filloi gjatë shekullit XIX nga studiues të huaj si, A.Boe , J.Han , A.Evans, J.Jastrebov.
Zbulimet arkeologjike në vendbanimin neolitik të Kolshit, tumat e Kënetës, ato të Qinamakut, Bardhocit, Përbregut, Myçhasit, gjetjet e rastit të Gostilit, Pusit të Thatë, Shtiqnit e potencojnë këtë banim përtej kohëve neolitike dhe vërtetojnë vijimin intensiv të tij në kohën e bronxit.
Periudha neolitike (6000-4000 para Kr.)
Zbulimet arkeologjike te kryera ne fshatrat Kolsh, Qinamak, Kënetë, Kodra e Pecës, Myç-Has dhe Bushat që ndodhen në rrethinat e Kukësit te Vjetër dëshmojnë për vendbanime të pandërprera të kësaj hapsire që nga neoliti e deri në ditët e sotme. Studimet historike dhe gjetjet arkeologjike thonë se në territorin e Kukësit ka jetuar fisi ilir i Sikulotëve. Lugina e Drinit të Bardhë luajti një rol të rëndësishëm lidhës ndërmjet qendrave kulturore (Lugina e Moravës, Bosnjes) duke lejuar komunikimin ndërmjet tyre dhe të qendrave që ndodheshin në bregdetin Adriatik.
Ne mijëvjecarin e IV para Kr. në trevën që shtrihet në dy anët e Drinit të Bardhë është krijuar një popullsi e cila ka tipare të përbashkëta kulturore dhe zakonore me popullsinë parailire që jetonte në brigjet e bregdetit Adriatik. Nga fundi i neolitit, që njihet me emrin neoliti i vonë, 4000 vjet para Kr., hapsira etnokulturore e kësaj treve bëhet më e ndërlikuar. Tani filluan të shfaqen me intensitet objekte që vijnë nga bregdeti Adriatik e Jon dhe në pjesët e brendshme malore, ku gërshetohen dy kultura, ajo e Ballkanit Qëndrore dhe ajo e Cakranit.
Kolsh
42.078°N, 20.342°W
Gjurmët e vendbanimit prehistorik u gjetën në vendin e quajtur Gjytet në anën lindore të fshatit Kolsh, i cili gjendet 3.5 km në perëndim të qytetit të Kukësit të vjetër. Njoftimet e para për ekzistencën e vendbanimit të Kolshit lidhen me ekspeditën e vitit 1974, e cila kontrolloi të gjitha monumentet e qendrat e banuara që do të mbuloheshin nga ujërat e liqenit artificial të Fierzës. Banesat neolitike kanë qenë kasolle të thjeshta me dysheme të shtruar me baltë e faqe anësore të bëra me hunj me trashësi mesatare, të vendosur njëri-tjetrit. Kolshi ka si tregues themelor qeramikën barbotine në reliev të ngritur, qeramikën e pikturuar me bojë kafe mbi sfond të kuq dhe qeramikë impreso, të cilat vendosen mjaft qartë në raporte kulturore e kronologjike me Rudnikun në Kosovë dhe me gjthë kulturat e fazës Starçevo II të Ballkanit Qëndror.
Në fillimet e jetës të vendbanimit, banesat kanë qenë të futura pjesërisht në tokë, ndërsa më vonë u ngritën mbi sipërfaqe. Banorët merreshin me bujqësi e blegtori, me gjuetinë e peshkut e të kafshëve të egra. Kjo vërtetohet nga zbulimi i mbeturinave të kockave të kafshëve të buta e të egra, nga mokrat e mbeturinat e bykut. Materiali që i takon neolitit të mesëm është qeramika me punim të trashë. Qeramika e neolitit të mesëm nuk dallohet vetëm nga mënyra e punimit dhe format e enës por ajo vecohet nga ajo e neolitit të hershëm nga zbukurimet: figura gjeometrike, trekëndësha e rombe.Në vitin 1975, në zonën ku është ngritur diga e ujëmbledhësit, u gjetën fragmente qeramike dhe vegla pune të cilat i takojnë neolitit të hershëm.
Periudha Eneolitike (2600-2100 para Kr.)
Është zbuluar në vendbanimin shpellor të Dajçit, e cila përkon në kohë me gjysmën e mijëvjecarit të tretë para Krishtit (2600-2100). Ajo paraqet interes të vecantë, sepse përfaqëson të parën kulturë eneolitike në rrethin e Kukësit. Kjo shpellë u studiua në vitin 1985-1987, e cila gjithashtu u banua edhe në epokën e bronzit, hekurit e deri në antiken e hershme. Vendbanimi shpellor i Dajçit gjendet në shpatin veriperëndimor të malit mbi Pergest të zonës së Hasit, në një lartësi 1250 m mbi nivelin e detit. Nëpermjet qafave të kalueshme kjo krahinë lidhej me zonat e tjera të Kukësit, ndërsa përmes qafës së Pashtrikut lidhej me krahinën fqinje të Kosovës. Shpella është e gjatë 80 m, ndërsa gjatësia e saj 3.5 m dhe lartësi 4.5 m. Sipërfaqja e kufizuar e banimit dhe materiali i kufizuar arkeologjik që është gjetur, dëshmon për një banim të përkohshëm pa përjashtuar këtu edhe mundësine e vendosjes aty, të barinjve shtegtarë në periudhën e transhumancës. Shpella filloi të banohej për herë të parë në epokën eneolitike.
Krahas shfaqjeve të reja që duken në qeramikën e periudhës së bronzit të hershëm, vihet në dukje edhe prania e ndonjë elementi të traditës eneolitike. Shtresa kulturore e bronzit të vonë dhe fillimit të hekurit është e lidhur ngushtësisht nga gjetje analoge me kulturën e zbuluar në tumat ilire të zonës së Kukësit. Këtu vlen të përmendim disa pjatanca të thella të njohura me emrin "turbandish". Jeta në vendbanimin shpellor të Dajçit ka vazhduar dhe në shekujt e antikitektit të vonë dhe të mesjetës, por tashmë me intensitet më të ulët. Materiali arkeologjik që është zbuluar në këtë periudhë lidhet me disa vendbanime të shekujve IV-VI, të Kukësit.
Pusi i Thatë
Perfaqëson një qendër tjetër të epokës prehistorike. Venbanimi është vendosur kryesisht në një terren malor me toka të pakta për kultivimin e kulturave bujqësore. Vendbanimi njihet me toponimin "Livadhet e Kerës". Gërmimet e kryera në vendbanimin e Pusit të Thatë ofruan të dhëna të reja mbi periudhën e bronzit të hershëm në rrethin e Kukësit. Këto materiale arkeologjike janë të pakta. Përmendim qeramikën me format dhe dekoret e saj. Në vendbanimin e Pusit të Thatë, qeramika e bronzit të hershëm përmban edhe elemente të traditës eneolotike, e cila ruan karakteristika mjaft të njohura për zonën e Matit, pellgun e Shkodrës e te Korcës. Perngjasime të kësaj kulture gjenden edhe në qendrat bashkëkohose të Hisarit në Kosovë. Studimi i materialit arkeologji e daton kulturën e kësaj qendre në fundin e periudhës së bronzit të hershëm.
Qinamak
42.01506°N, 20.36534°W
Fshati Qinamak ndodhet në bregun e majtë të lumit Drin. Ndërtimi i kodërvarreve të Qinamakut është realizuar nga materiale të nxjerra nga bregu i lumit të Drinit. Hulumtimet e kryera treguan se ato kanë patur një diametër rreth 5–8 m. Një element i ri që u shfaq në arkitekturën e kodërvarreve janë dromoset, koridore të shtruara me kalldrëm që lidhin tumat ndërmjet tyre. Ndër zbukurimet e përdorura në këtë kohë spikasin rruazat prej qelibari dhe gjilpërat, të cilat do të bëhen të zakonshme në gjetjet e mëvonshme gjatë shek V-IV para Kr. Gjatë këtyre shekujve u rrit shumë importi nga qendrat bregdetare të Adriatikut. Këtë e tregojnë gjetjet e enëve prej balte të importuara. Një element mjaft i rëndësishëm që lidhet me ekonominë e zonës, zbuluar nga gërmimet, janë prodhimet metalike, të cilat lidhen me shfrytezimin e minierave të bakrit dhe të hekurit që ndodhen në krahinën e Kukësit. Në materialin e gjetur në Qinamak bëjne pjesë disa vegla pune metalike, stoli (vathë, unaza) dhe një fibul e kulturës së Komanit, shek VI-VIII gjë që dëshmon se kodërvarreza e Qinamakut është shfrytëzuar deri në mesjetën e hershme.
Krumë
42.20004°N, 20.41585°W
Në afërsi të qytetit të Krumës, aty ku sot është rezervuari i Llakajve, gjendej një grumbullim prej 24 kodërvarresh të cilat u zbuluan pas shpyllëzimeve. Nga pikëpamja e paraqitjes kulturore, materiali i zbuluar në Krumë, në radhë të parë qeramika shpreh tiparet e përaferta me ato të objekteve përkatëse bashkëkohëse të trevës qëndrore e jugore të Ilirisë. Në shek. VI-V para Kr. përmendim enët dyvegjake. Karakteristikë e të cilave është edhe zbukurimi i qafës i vënë mbi motivin bazë të enës.
Bardhoc
42.10854°N, 20.50198°W
Fshati Bardhoc shtrihet në anën e majtë të luginës së Drinit të Bardhë, afër rrëezës së malit Koretnikut. Gjetjet e para në këtë fshat ishin: gjilpëra e bronzit, gjilpëra dyshe qafëpërdredhura si dhe disa motive të qeramikës, e cila ruan tipare të përbashkëta me qeramikën e zbuluar në qendrat e tjera te Kukësit. Elementet e tjera dekorative janë zbukurimet me teknikën e ngulitjes dhe me shirita të ndërthurur.Këto motive përdoren për herë të parë në këtë zonë.
Kënetë
Fshati Kënet ndodhet në jug të qytetit të Kukësit, në krahun e djathtë të Drinit të Zi afër kodërvarreve të Qinamakut. Fshati kishte disa tarraca të ngushta pjellore buzë Drinit. Në tarracën më të ulët ndodhej një grup i vogël prej 9 kodërvarresh. Vendi i tumave së bashku me një pjesë të fshatit, tani është përmbytur nga ujërat e liqenit të Fierzës. Studimi i matreiralit të kodërvarreve të Kënetës, nxjerr në pah një stilt të vecantë modelimi, që vërehet në Kukës dhe tërë Kosovën gjatë shek. VI-V para Kr. . Edhe në Kënetë dallohet qeramika, e cila përfshihet në grupin kulturor ilir dardan. Enët prej balte si dyvegjaket dhe njevegjaket e tipit të Matit të zbuluar në Kënetë, janë të përhapura edhe në qendrat e tjera fqinje të këtij grupi kulturor si në Romaje, Suharekë dhe Bellaçevc.
Qendra të shekujve IV-II para Krishtit
Në ecurinë e kërkimeve arkeologjike të krahinës së Kukësit nuk u lanë jashtë vëmendjes së studimit dhe vendbanimet e periudhës protoqytetare dhe qytetare ilire, ku mund të përmendim vendbanimin në Kodrën e Pecës si qendër të shek.IV-II para Kr. që së bashku me Rosujën luajtën një rol të vecantë për zonvn në lashtësi. Me interes është gjendja e një numri të konsiderueshëm enësh masive ( pitosash), të cilat mbajnë dhe vulat e prodhuesve ku mund të vecojmë DAZION, TATA.
Periudha e shekujve I-IV pas Krishtit
Vendbanimet e përhapuara në trevën verilindore të Shqipërisë klasifikohen në disa grupe: stacione rrugore; kulla vrojtimi; vendbanime pronash latifondisti dhe konsullore; qendra minerale dhe fshatra të vegjël (Vicus) të karakterit blegtoral. Materiali arkeologjik i zbuluar në këtë grup vendbanimesh është i përfaqësuar kryesisht nga qeramika e prodhimit lokal. Gjithashtu ka me shumicë enë të qeramikës e ‘’terrasigillata’’ të importuara si dhe enët e përdorimit të përditshëm (tasa, kupa, vorba dhe amforiske) të prodhuara në vend. Në gjetjet e tjera bëjnë pjesë vegla pune me karakter bujqësor ( zbuluar në Gostil) dëshmi të rëndësishme për punimin intensiv të tokës.
Periudha e antikitetit të vonë dhe mesjetës së hershme ( shek. IV-XI)
Në krijimin e një sistemi të ri fortifikues ndikuan dyndjet barbare që filluan në shekullin e IV e më pas gjatë shekujve VI-VII. Ky aktivitet gjen fillesën në vendin tonë me ndërtimet e tipit castrum, në Bushat dhe vazhdon më tej në shekullin VI me përfundimin e rrjetit të dendur fortifikues të kohës së Justinianit. Akrenza ishte një fortesë në provincën e Dardanisë, e ndërtuar nga Justiniani. E cila identifikohet me kështjellën e Bushatit pasi në afërsi të kësaj të fundit ndodhet një qendër banimi me emrin Krenzë. Po ashtu si fortifikim i kësaj periudhe është edhe kështjella e Pecës, e cila jepet në listën e Prokopit të Çezaresë me emrin Pentza. Gjurmimet dhe studimet e kryera duke filluar me kështjellat e Bushatit, Bardhocit, Pecës dhe Domajve kanë sqaruar se ndër tiparet më karakteristike të periudhës së vonë antike është ndërtimi i qytezave dhe kështjellave sipas skemave planimetrike të ndryshme.
Shekujt IX-XI dhe XII-XIV të mesjetës së hershme shqiptare, dëshmohen nga prania e disa qendrave arkeologjike të krahinës së Kukësit. Gjetjet në varrezat e Bicajve dhe në varreza të tjera të kësaj periudhe; fibulat me këmbë të papërthyer të tipit të Komanit dhe materiali tjetër shoqërues në disa varre të Qinamakut; ndërtime dhe kulture materiale të zbuluara në fortifikimet e Bushatit, Bardhocit, Pecës apo në vendbanimet e hapura të Morinit dhe Mëholes tregon për popullimin me të njejtën dinamikë të krahinës së Kukësit dhe në shekujt e mesjetës së hershme shqiptare.
Kështjella e Bushatit
42.00949°N, 20.40495°W
Në fshatin e sotëm Bushat u ndërtua kështjella e Bushatit e njohur me toponimin “Kalaja e Gjenovizit”. Gërmimet arkeologjike kanë treguar praninë e dy shtresave kulturore që u takojnë periudhave të ndryshme kohore:antikitektit të vonë dhe mesjetës së hershme. Kështjella e Bushatit ka formën e një elipsi me perimetër 395 m që shtrihet afërsisht në një siperfaqe prej 0.70 ha. Teknika e ndërtimit të mureve është dy llojesh: Përgjithësisht muret janë ngritur mbi një xiklaturë me gurë të punuar, fenomen ky i njohur në shumë fortifikime të kësaj periudhe. Kështjella është e fortifikuar nga 12 kulla, të cilat për nga forma janë katrore, të rrumbullakëta dhe në trajtë U-je. Hyrja kryesore ndahet në dy pjesë: Hyrja përforcohet nga dy kulla në trajtë U-je që gjenden 3.20 m larg njëra tjetrës. Përveç teknikës së ndërtimit dhe arkitekturës, ndër gjetjet më të rëndësishme për të përcaktuar zhvillimin e jetës në kështjellë bën pjesë qeramika. Materiali arkeologjik është i ndarë në dy shtresa kulturore që u takojnë dy periudhave:
Kështjella e Domajve
Kështjella e Domajve ndodhet në zonën e Ujmishtit, i cili është fshat i Kukësit. Kjo kështjellë u bë objekt i gërmimeve arkeologjike në vitin 1992, e cila në literaturën arkeologjike njihej me emrin Hisar. Kodra mbi të cilën është ndërtuar kështjella ndodhet në anën perëndimore të fshatit Domaj dhe njihet nga vendasit me emrin ‘’Kepi i Kalasë’’. Muret rrethuese janë punuar me gurë të përmasave mesatare, lidhur me llaç të një cilësie shumë të mirë, dhe ruajnë gjerësinë maksimale 2.10 m në skajin jugperëndimor. Ndërsa në anën veriperëndimore ngushtohet gjerësia e tij nga 1.10-1.45 m. Faqet janë punuar me kujdes, lidhur me llaç të bollshëm. Dyshemeja e hyrjes është trajtuar nga kalldrëm guri 0.20-0.30 m të trashë. Kulla në trajtë katrore është e vetme në tërë sistemin fortifikues, ndërtuar me planimetri të rregullt, me siperfaqe 7.80x6.10 m, e cila lidhet me hyrjen e kështjelles. Ndër gjetjet arkeologjike në kështjellën e Domajve mund të vecojmë enët e përdorimit të përditshëm, disa objekte metalike si: fibula, maje shtize dhe kapëse.
Kështjella e Shëmrisë
Kështjella e Shëmrisë ndodhet në vendin e njohur me emrin "Qafa e Qytezës" në jugperëndim të fshatit. Ajo është ndërtuar mbi nje kodër në formë konike me lartësi 323 m mbi nivelin e detit dhe me një zgjatim nga verilindja drejt jugperëndimit. Ajo kufizohet nga dy degët e përroit të Serriqës, të cilët bashkohen aty pranë dhe derdhen më pas në lumin Drin. Muri rrethues është ndërtuar me gurë mesatarë të punuar trashë dhe të lidhur me llaç gëlqereje të një cilësie jo të mirë. Trashësia e këtij muri në disa vende arrin nga 1.6-1.8 m. Muri ndjek në përgjithësi izoipsin e kodrës, me përjashtim të pjesës jugore. Për bazamantin e murit janë shfrytëzuar edhe shkëmbinjë natyror. Muri rrethues sipas skicës planimetrike, tregon se kështjella kishte një sipërfaqe 80x50 m. Ajo futet në grupin e fortifikimeve të thjeshta, mbase me një kullë në pjesën jugore të saj. Në sipërfaqe janë gjetur disa fragmente qeramike tipologjike të periudhës antike të vonë, periudhë për të cilën dëshmon edhe teknika e murit rrethues.
Kështjella e Çepës
Ne pikëderdhjen e përroit të Bushtricës, në lumin Drini i Zi ndodhet një kodër me lartësi 300m mbi nivelin e detit me zgjatim veri-jug mbi të cilën në anën veriore të saj është ndërtuar një fortifikim që njihet me emrin Kalaja e Çepës. Ajo kufizohet në veri e verilindje nga lugina e Bushtricës, në jug nga një zgjatim kodrash që përfundojnë në kanionin e Skavicës, ndërsa në perëndim ka përballë luginën e Drinit të Zi. Për herë të parë u vizitua nga B.Jubani, në kuadrin e ekspeditave në rrethin e Kukësit. Nisur nga qeramika e zbuluar mbi sipërfaqe autori e daton fortifikimin në shek.III-IV. Kjo kështjelle ka një sipërfaqe të vogël rreth 0.3 ha. Muret rrethuese kanë lartësi që variojnë 0.10-0.30 m. Ndërtimi i mureve është bërë me gurë kuadratike të punuar me madhësi mesatare, lidhur me llaç, në përbërje të të cilit ka pak gëlqere të një cilësie jo shumë të mirë. Muret e Çepës ngjasojnë me ato të Pecës, Bardhocit dhe Domajve. Kërkimet mbi sipërfaqe dhanë një material të varfër arkeologjik, që mund të përmblidhet me disa fragmente qeramike kryesisht vorba dhe tasa. Përsa i takon pozicionit stategjik dhe funksional të kështjellës Çepa është vendosur në kryqëzimin e dy rrugëve :
Morin
42.14291°N, 20.53103°W
Morini ndodhet në anën e majtë të rrjedhjes së Drinit të Bardhë, rrëzë malit Koretnik. Vendbanimi shtrihet në disa bregore që kanë karakterizuar zhvillimin e ekonomisë dhe përhapet në një sipërfaqe prej 6 ha. Brenda tij mbi sipërfaqe vihen re gjurmë muresh, të cilat paraprakisht mendohet se i përkasin disa banesave të ndërtuara prej gurit gëlqeror e të lidhura me llaç, e trashësi 1-1.20 m. Vihet re edhe një trakt muri me trashësi 2.20 m. Materiali qeramik i gjetur mbi sipërfaqen e vendbanimit mendojmë se i përket dy periudhave të ndryshme kohore shekujve IV-VI dhe IX-XI, që janë të përfaqësuara nga enë të përdorimit të përditshëm si vorba dhe tasa herë-herë të zbukuruara me pikturim.
Kështjella e Mlikës
Ndodhet në afërsi të qytezës antike të Viles, në të djathtë të kanionit të Drinit të Zi, përballë Skavicës.I gjithë fortifikimi përfshin një sipërfaqe prej 0.50 ha. Muret rrethuese vazhdojnë në vijë të drejtë në pjesët lindore dhe perëndimore duke iu përshtatur me anë të disa këndeve terrenit. Ato janë punuar me gurë të madhësive mesatare e të palidhur me llaç, teknikë që haset në Bardhoc dhe Vile. Gjithë fortifikimi ka një kullë në pjesën veriore me përmasa 7x9 m, ndërsa muret ruajnë gjerësinë 1.55 m. Në pjesët më pak të mbrojtura natyrore, muret janë ndërtuar me lidhje llaçi e cila verëhet në anën veriore, gjerësisht tek kulla ballore. Në anët e tjera fortifikimi ka mure të palidhur me llaç që ruajnë gjerësinë 1.40 m. Ndërtimi i mureve më të thatë është kryer me blloçe të madhësive mesatare. Vecoritë teknike të ndërtimit të mureve rrethuese dhe të kullës, e vendosin kështjellën e Mlikës në një grup me Bardhocin e Vilen, të cilat përfshihen në shekullin VI.
Mhole
41.98313°N, 20.41182°W
Është një vendbanim I zbuluar në rrethin e Kukësit, rrëzë malit të Gjallicës, jo shumë larg vendbanimit romak Kule. Kjo qendër ka një shtrirje rreth 2 ha dhe është e pafortifikuar me mure dhe është i ndodhur në afërsi të kështjellave të Bushatiti dhe tv Domajve. Vendbanimi i Mholes është me rëndësi pasi ay mund të vërehet mjaft qartë zhvillimi i jetës jashtë kështjellave. Mbi sipërfaqen e kësaj qendre u zbuluan fragmente qeramike dhe objekte hekuri të cilat kohësisht u takojnë shekujve IV-VI.
Bicaj
41.99452°N, 20.41246°W
Bicaj është e njohur në literaturën arkeologjike nga vendbanime me shtrirje kohore të ndryshme. Në vitin 1972, perëndim të fshatit, punimet për ndërtimin e disa banesave zbuluan rastësisht objektet e para të një varreze të dystë. Varreza shtrihej mbi një kodër të përbëre nga formacione argjilore të bardha pa lagështi. Kërkimet e kryera sqaruan se varreza shtrihej në anën jugperëndimore të kodrës dhe se ishte e dëmtuar në pjesën më të madhe të saj. U zbuluan gjithsej tetë varre, tri prej tyre të ruajtura mjaft mirë, ndërsa të tjerë ishin të dëmtuara. Nisur nga varret e ruajtura, rezulton se arkitektura, konstruksioni dhe thellësia e zbulimit të tyre është e njëjtë. Një element tjetër i përbashkët është mbulesa e varreve e realizuar me gurë lumi të vegjël e mesatarë, të vendosur në mënyrë të çrregullt. Në këto varre u gjendën disa stoli prej bronzi si unazat, rrathë e ndonjë fragment qeramike.Ndër objektet më karakteristike veçojmë unazat e përgatitura prej bronzi, realizuar me teknikën e derdhjes me rreth të mbyllur. Fushat e tyre janë punuar me motive të ndryshme. Këto klasifikohen në tre grupe:
Highlands County
Highlands është një nga 67 Countet në shtetin federal Florida në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Lajm (gazetë)
thumb|right|Gazeta - [[Shenja dalluese]] thumb|right|Ballina e gazetës Lajm nga prill 2006
Por kohet e fundit, si pasoje e menaxhimit te keq dhe pas largimit te gazetareve kryesore, gazeta ka rene si ne cilësi, ashtu edhe ne shitje ; dhe sipas një hulumtimi te kryer ne prill 2008 ajo radhitet bashke me gazetat partiake "Infopres" dhe "Nacional" me me pak se 5 për qind lexueshmëri.
Kjo gazetë botohej edhe në Maqedoni, me një përmbajtje përshtatur shqiptarëve atje, por edhe atje është rrëgjuar nga një gazete me format nordik ne një gazete "xhepi" ; ndërsa në vendet e Evropës me nuk del fare.
Hillsborough County (Florida)
Hillsborough është një nga 67 Countet në shtetin federal Florida në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Sulmi ajror
Sulmi ajror është lëvizja e forcave ushtarake me bazë tokësore me anë të avionëve vertikal të ngritjes dhe uljes (VTOL) - të tilla si helikopteri - për të kapur dhe mbajtur terrenin kyç që nuk është siguruar plotësisht dhe për të përfshirë drejtpërdrejt forcat e armikut prapa linjave të armikut. Përveç stërvitjes së rregullt të këmbësorisë, njësitë e sulmit ajror zakonisht marrin trajnime në teknikat e rrapit, me litar të shpejtë dhe transportin ajror, dhe pajisjet e tyre ndonjëherë projektohen ose modifikohen në terren për të lejuar transport më të mirë brenda avionit. Manuali i Ushtrisë Amerikane në terren FM 1-02 (FM 101-5-1) përshkruan një "operacion sulmi ajror" si një operacion në të cilin forcat sulmuese (luftimi, mbështetja luftarake dhe mbështetja e shërbimit luftarak), duke përdorur fuqinë e zjarrit, lëvizshmërinë dhe integrimi total i aseteve të helikopterit, manovra në fushën e betejës nën kontrollin e komandantit të manovrës tokësore ose ajrore për të përfshirë dhe shkatërruar forcat e armikut ose për të kapur dhe mbajtur terrene kyçe zakonisht prapa linjave të armikut.
Për shkak të kufizimeve të ngarkesës së transportit të helikopterëve, forcat e sulmit ajror janë zakonisht këmbësoria e lehtë, megjithëse disa automjete luftarake të blinduara, si BMD-1 ruse, janë të dizajnuara për t'iu përshtatur shumicës së helikopterëve ngritës të rëndë, të cilët u mundësojnë forcave sulmuese të kombinojnë lëvizshmërinë ajrore me një shkallë të caktuar. të mekanizimit tokësor. Pa ndryshim, trupat sulmuese varen shumë nga mbështetja e zjarrit ajror të ofruar nga helikopterët sulmues, helikopterët e armatosur dhe/ose avionët me krahë fiks që i shoqërojnë ato. Një koncept i quajtur manovrim vertikal i montuar kërkon aftësinë për të transportuar forcë të lehtë, të motorizuar ose të mekanizuar me peshë të mesme nga avionët VTOL ose super STOL.
Sulmi ajror nuk duhet të ngatërrohet me sulmin ajror, sulmin ajror ose sulmin ajror, të cilat të gjitha i referohen sulmit duke përdorur vetëm avionë (për shembull, bombardimet, përplasjet, etj.). Për më tepër, sulmi ajror nuk duhet të ngatërrohet me një sulm ajror, i cili ndodh kur parashutistët dhe armët dhe furnizimet e tyre hidhen me parashutë nga aeroplanët e transportit, shpesh si pjesë e një operacioni sulmues strategjik.
Kantoni Thonon-les-Bains-Ouest
Përbërja aktuale
Kantoni Thonon-les-Bains-Ouest aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Dramaturg
Dramaturg (aktor teatral) është ai që shkruan vepra te cilat përfaqësohen në teatër. Teatri eshte art qe realizohet nga nje andambel krijuesish,te cilet duke u nisur nga nje vullnet i lire vendosin te bashk okje energjite e tyre per  nje qellim te perbashket.
Elona Gjebrea
Elona Gjebrea (Hoxha) ka lindur në 18 maj 1968, në Tiranë. Ajo është diplomuar në Biologji, Fakulteti i Shkencave të Natyrës, në Universitetin e Tiranës në vitin 1991.
Sipulla
Sipulla (ang. Computing Button) është një vegël informatike e përbër nga vegla grafike dhe funksioni i përcjeljes së informacionit. Emërtimi i sipullave bëhet në bazë të funksionit apo paraqitjes së tyre grafike. Kështu për nga funksioni dallohen sipullat vërteto, hyrë, gjurmo, etj. këto funksione pasta "lidhen" për një vizatim të paraqitur në ekran mbi të cilin zakonisht shkruhet edhe termi i komandes si p.sh.: OK, Shko, Ik, Aktivizo apo Kërko, Gjurmo, Dërgo etj.
Elona Gjebrea
Znj. Gjebrea është Doktore e Shkencave, që nga nëntori 2008, dhënë nga Universiteti i Ëorcester në bashkepunim me Universitetin Conventry në Mbretërinë e Bashkuar.
Krijimi i një lidhje VPN në Sistem Operativ Fedora
Në shumë kompani përdorën serverat VPN PPTP sepse janë shumë te thjeshte për tu konfiguruar.
Elona Gjebrea
Në maj 1992 dhe në vazhdim deri në 2002, znj. Gjebrea ishte në pozicionin e Aerobioligjstes në klinikën e Alergollogjisë, pranë Qëndra Spitalore Universitare “ Nënë Tereza”
Krijimi i një lidhje VPN në Sistem Operativ Fedora
Për te krijuar një lidhje VPN veprohet si me poshtë :
Elona Gjebrea
Në dhjetor 1995, ka kryer studim kërkimor në Aerobiologji, Muzeu  Suedez  i Historisë së Natyrës.
Krijimi i një lidhje VPN në Sistem Operativ Fedora
suyum install pptp
Elona Gjebrea
Nga maji 2000 deri në maj 2005, ishte lektore me kohë të pjesshme e Biologjisë, në Universitetin e Infermierisë,
Nga qershori 2004 dhe aktualisht është lektore e lëndëve të Shkencave të Natyrës, në Universitetin e Neë Yorkut në Tiranë.
Nga tetori 2005, ishte Drejtore Ekzekutive e “Qendrës Shqiptare për Popullsinë dhe Zhvillimin”, një organizatë anëtare e akredituar e IPPF.
Krijimi i një lidhje VPN në Sistem Operativ Fedora
Në ketë file, vendosim te gjithë konfigurimin për te krijuar një lidhje persistente. Në vend te VPN_URI vendosim URL ose IP adresën e serverit VPN. Në vend te USER do te vendosim username-in VPN, në vend te remotename do te vendosim praktikavpn.
Elona Gjebrea
Nga vitet 1997 deri në 2012, është anëtare e disa shoqatave ndërkombëtare.
Krijimi i një lidhje VPN në Sistem Operativ Fedora
pty "pptp VPN_URI --nolaunchpppd" require-mppe-128 përsist maxfail 0 name USER remotename praktikavpn file /etc/ppp/options.pptp logfile /var/log/vpn.log
Elona Gjebrea
Që prej 5 tetorit 2013, znj. Gjebrea është emëruar në pozicionin e zv/Ministres së Punëve të Brendshme dhe Kordinatore Kombëtare për Luftën Kundër Trafikimit të Qënieve Njerëzore.
Krijimi i një lidhje VPN në Sistem Operativ Fedora
vim /etc/ppp/chap-secrets
Elona Gjebrea
Ajo është autore e disa konsulencave dhe studimeve-kërkimore.
Krijimi i një lidhje VPN në Sistem Operativ Fedora
Në ketë file vendosim username-in dhe password-in, si në formën e mëposhtme :
Nëse duam te lidhemi me MSCHAP-2 server shkruajmë :
pppd call myvpn
killall pppd
Mbas disa sekondash lidhja VPN do te shkëputet.
Kantoni Moutiers-les-Mauxfaits
Kantoni Moutiers-les-Mauxfaits (frëngjisht: Canton de Moutiers-les-Mauxfaits) është një kanton në departamentin Vendée, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Moutiers-les-Mauxfaits. Ka sipërfaqe 245.38km2 dhe popullsi 14310 banorë.
Ibiza (qytet)
Ibiza (town) është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Ibiza, të provincës Ishujt Balearik, në Ishujt Balearik. Ibiza (town) ka 49768 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 11.14 km2.
Konfuci
thumb|right|Konfuci
Konfuci (nga e folura Pin-jin Kŏng Zĭ ose Kong Fuci ; nga e folura Uade-gjile K´ung-cu ose K'ung-fu-cu, fjalë për fjalë "Mjështër Kong", emri origjinal K´ung Q´iu, emri letrar Qung-ni), ishte një mendimtar, mësues, politikan teorik dhe filozof kinez më i famshëm, themelues i Konfucianizmit. Jetoi rreth vitit 551 p.e.s. deri në vitin 479 p.e.s..
Mësimet e tija kanë ndikuar shumë thellë ne jetën dhe mendimin Aziatik Lindor. Filozofia e tij thekson moralitetin vetjak dhe qeveritar, përpikërinë e marrëdhënieve shoqërore, drejtësinë dhe çiltërsinë. Këto vlera fituan njohje në Kinë mbi doktrinat e tjera si Legalizimi ose Daoizmi gjatë Dinastisë Han. Përdorën që atëherë si një drejtësi perandorake, mendimet e Konfucit janë zhvilluar në një sistem të mendimit filozofik të njohur si Konfucianizem. Ato u futën në Evropë nga jezuiti Matteo Ricci në shekullin e 18-të, që ishte i pari që latinizoi emrin "Confuzius". Mësimet e tija janë të njohura më parë nëpërmjet Analekteve, një mbledhje e vogël e diskutimeve të tija me nxënësit e tij, te përpiluara pas vdekjes.
Jeta vetjake dhe familja
Konfuci shërbeu në poste të vogla qeveritar duke drejtuare dhe mbajtur llogarite e grunarëve (hambarëve) përpara se të martohej në moshën 19-vjeçare me një grua të nivelit të tij shoqëror. Nuk dihet se kush ishin mësuesit e Konfucit megjithëkëtë ai u mundua me të vërtete të gjente mësuesin e duhur, para se gjithash në ritë dhe muzikë. Mjeshtëria e gjashtë-fishte e Konfucit në ritualë, muzike, shigjetari, ngarje karroje, bukurshkrim dhe aritmetike dhe njohuria me traditat klasike, me poezinë e spikatur dhe historinë i mundësuan atij të niste një karrierë të shkëlqyer mësuesi në moshën 30-vjeçare.
Mësimet
"Këto që i mësove para se t'i zbatosh, duhesh ta dishë që je njeri dhe ke familje, ke vëlla, ke motër ke babë e nënë. Asnjë mësim nuk ka vlerë nëse nuk je njeri".
Images and Words
Images and Words është albumi i dytë i progressive metal bendit Dream Theater, i lëshuar më 7 korrik.
Albumi u inçizua në dhjetor të vitit 1991 në BearTracks Studios, New York, dhe është albumi i parë ku paraqitet vokalisti i tyre aktual James LaBrie. Ky album gjithashtu konsiderohet si albumi themelor i progressive metal-it.
Kantoni Soisy-sous-Montmorency
Kantoni Soisy-sous-Montmorency (frëngjisht: Canton de Soisy-sous-Montmorency) është një kanton në departamentin Val-d'Oise, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Soisy-sous-Montmorency. Ka sipërfaqe 7.43km2 dhe popullsi 22709 banorë.
Images and Words
Kënga "Pull Me Under" u lëshua dukshëm nëpër radio stacione dhe në MTV, dhe ende mbetet hit-i më i madh i bendit. Vetë albumi është një nga albumet më të suksesshme të bendit, duke e marrur kështu çmimin "Inçizimi i Artë" në Shtetet e Bashkuara dhe çmimin "Inçizimi i Argjendtë" në Japoni.
Livonia
Livonia është një rajon historik në brigjet lindore të Detit Baltik, sot i gjendur mes Estonisë dhe Letonisë. Banohej nga Livonët, një popull finik (i ngjashëm me etninë finlandeze) që kishin si qendër Turaidën.
Images and Words
Grafiku performues
Billboard 200: Top heatseekers Billboard singles
Kantoni Soisy-sous-Montmorency
Përbërja aktuale
Kantoni Soisy-sous-Montmorency aktualisht përbëhet nga 3 komuna.
Gjergj Pekmezi
parapamje|Pekmezi Gjergj Pekmezi (Georg Pekmezi; Tushemisht, 23 prill 1872 - Vienë, 24 shkurt 1938) ishte profesor i shqipes, bibliograf dhe albanolog shqiptar. Në nder të tij katedra e albanologjisë ne Universitetin e Vjenës mban emrin "Prof. Dr. Gjerg Pekmezi".