cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stacioni i autobusëve në Prishtinë
Historiku
Ndërmarrja Publike "Stacioni i Autobusëve" në Prishtinë është themeluar në vitin 1977, me iniciativën e Kuvendit Komunal të Prishtinës. Ndërtimi i objektit të tanishëm të stacionit filloi në vitin 1982 me financimin e fondit të atëhershëm për ndërtim dhe zhvillim. Një vit më vonë, pra në vitin 1983 ndërmarrja është vendosur në objektin e ndërtuar, aty ku ndodhet edhe sot. Pas përfundimit të luftës, në vitin 1999, ndërmarrja është administruar nga Agjencia Kosovare e Mirëbesimit (AKM), në ndërkohë që në vitin 2015 është transformuar në ndërmarrje publike komunale, e organizuar si shoqëri aksionare, me Kuvendin Komunal (KK) të Prishtines si pronar të vetem të ligjshem të të gjitha aksioneve të ndërmarrjes. Në këtë kontekst, KK i Prishtinës ushtron kompetencat dhe përgjegjësitë e parapara me ligjet në fuqi, por edhe me statut dhe akte të tjera nënligjore të ndërmarrjes.
Qafë Shkallë
është një fshat në Bashkinë Belsh në Qarkun e Elbasanit në Shqipëri.
Rohypnol
Pa ngjyrë, pa shije dhe pa erë.
Rohypnol dhe GHB u shfaqën në fillim të viteve 1990 si 'sulme me ndihmën e drogës' ose 'droga e ditës'. Ata janë kryesisht depresive të sistemit nervor qendror.
Ata janë të pangjyrë, pa shije, pa erë, dhe mund të rrëshqasin në një pije dhe pa dijeninë e gëlltitur. Rohypnol shpesh përdoret nga adoleshentët dhe të rinjtë që frekuentojnë skenën e klubit.
Allenc
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Rohypnol
Rohypnol nuk shitet ligjërisht në Shtetet e Bashkuara.
Allenc
Allenc (Ocitanisht: Alenc ; Shqip: Alenca) është një komunë në departamentin Lozerë në Francën jugore. Ndarja e trefishtë midis pellgjeve Gironde, Loire dhe Ronë shtrihet brenda komunës.
Rohypnol
Prodhuar nga Roche, është i disponueshëm me recetë në vendet e Evropës dhe në vendet e Amerikës Latine ku përdoret për të trajtuar pagjumësinë.
Emrat e Rohypnol në rrugë
Rophies, Roofies, Roach
Çfarë është Rohypnol?
Rohypnol, një emër marke për flunitrazepam, është një qetësues i fortë që ngadalëson sistemin nervor qendror. Kur abuzohet, ajo mund të administrohet pa dijeninë dhe do të dëmtojë viktimat, duke e bërë të pamundur rezistencën e tyre ndaj sulmit seksual ose fizik.
Çfarë duket Rohypnol?
Rohypnol është një tabletë e vogël e bardhë që është e pa shije dhe pa erë kur përzihet në pije.
Si merret?
Rohypnol zakonisht merret me gojë në formë pilule, por gjithashtu mund të shtypet dhe të gërhël.
Kush e përdor atë?
Rohypnol është abuzuar kryesisht në mesin e adoleshentëve dhe të rriturve të rinj, zakonisht në rave dhe klubeve të natës.
Cilat janë efektet e Rohypnol?
Efekti i drogës ndikon në sistemin nervor qendror dhe krijon një ndjenjë të droguar ose të dehur.
Cilat janë rreziqet e Rohypnol?
Mund të shkaktojë ndërprerje, disorientim dhe mund të pengojë aftësinë e dikujt për të folur ose për të lëvizur. Ajo gjithashtu mund të prodhojë "amnezi anterograde", që do të thotë se viktimat nën efektet e drogës nuk mund të kujtojnë ngjarjet që përjetuan. Nëse përzihet me alkool ose depresorë të tjerë ajo mund të jetë vdekjeprurëse.
A krijon varësi Rohypnol?
Rohypnol është problematike dhe prodhon varësi fizike dhe psikologjike, duke shkaktuar konfiskime të tërheqjes në mesin e personave të varur.
Droga të ngjashme me Rohypnol
Clonazepam, i shitur në SHBA si Klonopin dhe alprazolam, të tregtuara si Xanax janë dy droga të ngjashme që abuzohen dhe kanë zëvendësuar Rohypnol në disa pjesë të vendit.
Kombëtarja uruguajiane e futbollit
Kombëtarja uruguajiane e futbollit përfaqson Uruguajin në futbollin ndërkombëtar dhe kontrollohet nga Federata Uruguajiane e Futbollit, organi qeverisës i futbollit në Uruguaji. Trajneri aktual i ekipit është Óscar Tabárez. Ata njihen me pseudonimin La Celeste. Uruguaji e ka fituar Copa Américan 15 herë, për herë të fundit në vitin 2011, duke qënë ekipi më i suksesshëm në historinë e turnamentit. Ekipi gjithashtu ka fituar FIFA Kupën e Botës dy herë, përfshirë edicionin e parë në vitin 1930 ku ata ishin vendi organizator, duke mposhtur Argjentinën 4–2 në finale. Ata fituan titullin e dytë në vitin 1950, duke mposhtur në mënyrë surprizë Brazilin, vendin organizator, 2–1 në finale, e cila ishte një nga ndeshjet më të ndjekura të historisë së futbollit.
Uruguaji ka fituar medaljen e artë në Lojërat olimpike verore dy herë, në vitet 1924 dhe 1928 para krijimit të Kupës së Botës. Ata gjithashtu kanë fituar Mundialiton 1980, një turnament ku garuan të gjithë fituesit e mëparshëm të Kupës së Botës. Gjithsej, Uruguaji ka fituar 20 trofe zyrtar, një rekord botëror.
Suksesi i tyre është amplifikuar nga fakti që popullsia e shtetit është rreth 3.4 milion banorë (censusi i 2011). Uruguaji deri tani është shteti me popullsinë më të vogël që ka fituar Kupën e Botës (ata kishin 1.75 milion banorë në vitin 1930). Ata janë gjithashtu edhe shteti më i vogël gjeografikisht që kanë fituar medalje të Kupës së Botës; vetëm shtatë vende me popullsi më të vogël se Uruguaji janë kualifikuar për në Kupën e Botës: Irlanda e Veriut (tre herë), Sllovenia (dy herë), Uellsi, Xhamajka, Trinidad dhe Tabago dhe Islanda.
1901–1928: FIllimet dhe suksesi në Copa América
Në vitin 1901, Uruguaji luajti ndeshjen e parë në historinë e tyre kundër Argjentinës, e cila fitoi 3–2. Para vitit 1916, Uruguaji kishte luajtur më shumë se 30 ndeshje, 29 prej të cilave kundër Argjentinës. Edicioni përurues Copa America i dha mundësinë Uruguajit për të luajtur me kundërshtarë të ndyshëm: fitoret kundër Kilit dhe Venezuelës, si dhe barazimi kundër Argjentinës, i dha mundësinë atyre të fitonin turnamentin. Uruguaji më pas u bë vendi organizator i turnamentit një vit më pas, duke ruajtur titullin pasi fituan çdo ndeshje. Ata u mposhtën për herë të parë në edicionin e vitit 1919, duke pësuar humbje 1–0 në finale nga Brazili pas dy kohësh shtesë; kjo ishte ndeshja më e gjatë e historisë së Copa Américas.
Në vitin 1924, Uruguaji u bë ekipi i parë Amerikano Jugor që udhëton në Paris për të marrë pjesë në Lojërat olimpike verore. Në konstrast me stilin e lojës fizik të ekipeve evropiane të asaj kohe, stili i lojës së Uruguajit bazohej në pasimet e shkurtra; ata fituan çdo ndeshje, përfshirë edhe finalen, ku ata mposhtën Zvicrën për të fituar medaljen e artë. Për të mbrojtur titullin, Uruguaji shkoi në Amsterdam, duke fituar sërisht medaljen e artë pasi mposhtën Argjentinën 2–1 në një përsëritje të finales (ndeshja e parë u mbyll në barazim pas kohës shtesë). FIFA sygjeroi që të ishte ajo përgjegjëse e organizimit të ndeshjeve të futbollit, që do të luheshin sipas rregullave të FIFA-s, kurse turnamentet do të njiheshin si Kampionate Botërore. Kjo ndodhi vetëm dy herë (në lojërat olimpike 1924 & 1928) deri sa FIFA krijoi turnamentin e saj, të quajtur FIFA Kupa e Botës, në vitin 1930.
1930–1950: Dy tituj të FIFA Kupës së Botës
parapamje|djathtas|Ekipi i Uruguajit që fitoi Kupën e Botës në vitin 1950. Pas triumfit në Lojërat olimpike verore, Uruguaji u zgjodh si vendi mikpritës i edicionit të parë të FIFA Kupës së Botës, në vitin 1930, në njëqindvjetorin e kushtetutës së parë të shtetit. Gjatë turnamentit, Uruguaji i fitoi të gjitha ndeshjet, dhe përmbysi një disavantazh 1–2 në 4–2 në finale kundër Argjentinës në Estadio Centenario. Për shkak të refuzimit të disa shteteve evropiane për të luajtur në edicionin e parë të Kupës së Botës, Federata Uruguajiane e Futbollit i bëri kërkesë shteteve të tjera për të bojkotuar edicionin e vitit 1934 që do të zhvillohej në Itali. Një tjetër shtet evropian, Franca, u zgjodh si vendi organizator i Kupës së Botës 1938, në kundërshtim të marrëveshjes për zhvillimin e turnamentit një herë në Amerikën e Jugut e një herë në Evropë, duke bërë që Uruguaji të refuzonte pjesmarrjen për të dytën herë.
1951–2009: Rënja në ekip mesatar
Pasi u renditën në vendin e katërt në edicionin e vitit 1954, ekipi pësoi rënje të konsiderueshme në vitet në vazhdim, duke e përsëritur rezultatin e edicionit të vitit 1954 vetëm një herë në vitin 1970. Uruguaji nuk ishte më një superfuqi në futboll dhe dështoi të kualifikohej për në turnament në pesë nga nëntë edicionet e rradhës. Ata arritën edhe rezultatin më të keq në histori në Renditjen botërore të FIFA-s, duke u renditur në pozicionin e 76të. Megjithatë, ata gjetën pak sukses në kontinentin e tyre, duke fituar Copa Américan në vitet 1956, 1959, 1967, 1983, 1987 dhe 1995.
2010–vazhdon: Gjenera e re dhe rikthimi te suksesi
Në vitin 2010, në gjeneratë e re futbollistësh, të udhëhequr nga Luis Suárez, Diego Forlán dhe Edinson Cavani, krijuan një ekip që besohej të ishte më e mira e Uruguajit në katër dekadat e fundit, duke e rikthyer shtetin në Kupën e Botës për edicionin 2010. Uruguaji barazoi me Francën në ndeshjen e parë, por më pas fitoi 3–0 dhe 1–0 respektivisht kundër Afrikës së Jugut dhe Meksikës për të fituar grupin me shtatë pikë. Në ndeshjen e raundit të 16-tave, Uruguaji mposhti Korenë e Jugut me rezultatin 2–1 falë dopietës së Luis Suárez, duke u rikthyer në çerek-finale për herë të parë që nga viti 1970. Në çerek-finale, Uruguaji barazoi 1–1 me Ganën në kohën e rregullt. Të dy ekipet kishin mundësitë e tyre në shtesë, me Ganën që kishte rastin më të pastër me një gjuajtje me kokë nga Dominic Adiyiah, e cila u prit në vijën fatale nga sulmuesi Suárez me dorë, duke shkaktuar një penallti; Suárez u ndëshkua me karton të kuq, por sulmuesi ganez Asamoah Gyan u tregua i pasaktë nga penalltia, duke goditur traversën e duke bërë që ndeshja të shkonte në gjuajtjet e penalltive, ku Uruguaji fitoi 4–2, duke u kualifikuar për në gjysëm-finale. Në gjysëm-finale, Uruguaji u ndal nga Holanda me rezultatin 3–2, kurse në finalen e vogël për vendin e tretë, u mposhtën nga Gjermania me të njëjtin rezultat.
parapamje|majtas|220px|Portierët e Uruguajit duke festuar kualifikimin pas fitores ndaj [[Kombëtarja italiane e futbollit|Italisë.]] Një vit më vonë, Uruguaji fitoi Copa Américan për herë të parë pas 16 vitesh, duke u bërë ekipi më i suksesshëm i këtij kompeticioni. Në Kupën e Botës 2014, Uruguaji ishte vendosur në Grupi D sëbashku me Italinë, Kosta Rikën dhe Anglinë. Uruguaji u mposht në mënyrë surprizë nga Kosta Rika me rezultatin 3–1, edhe pse ishin ata të parët që kaluan në avantazh me një penallti nga Cavani.
Megjithatë, ekipi bëri kthesë në dy ndeshjet e tjera, duke fituar 2–1 me Anglinë dhe 1–0 ndeshjen vendimtare me Italinë, që i siguroi Uruguajit vendin e dytë në grup dhe kualifikimin për në fazën me eliminim direkt. Ndeshja kishte shumë polemika për shkak se gjyqtari nuk pa kafshimin që Luis Suárez i bëri mbrojtësit italian Giorgio Chiellini në shpatullën e majtë. Dy ditë më vonë, Këshilli i Disiplinës FIFA-s e dënoi uruguajianin me nëntë ndeshje, duke vendosur dënimin më të gjatë në historinë e Kupës së Botës, duke thyer rekordin me tetë ndeshje të Mauro Tassottit pasi italiani i theu hundën lojtarit të Spanjës Luis Enrique në vitin 1994. Ai gjithashtu u dënua të mos merrte pjesë në asnjë aktivitet futbollistik për katërt muajtë e ardhshëm, ju ndalua hyrja në çdo stadium dhe si dhe u gjobit me 100,000 Franga zvicerane. Në ndeshjen e raundit të 16-tave, Uruguaji u mposht me rezultatin 2–0 nga Kolumbia dhe u eliminua nga turnamenti.
Në edicionin 2015 të Copa Américas, pa sulmuesin e pezulluar Suárez, Uruguaji u eliminua në çerek-finale. Një vit më pas, në Copa América Centenario, Uruguaji zhgënjeu sërisht, këtë herë duke u eliminuar në fazën e grupeve. Pas një fushate të suksesshme kualifikuese, Uruguaji u kualifikua në Kupën e Botës 2018 në Rusi, ku pavarësisht tre fitoreve në grup dhe një në raundin e 16-tave kundër Portugalisë, u eliminua në çerek-finale nga Franca, e cila në fund fitoi turnamentin.
Fanellat
parapamje|majtas|Uruguaji në [[2014 FIFA Kupa e Botës|Kupën e Botës 2014, duke veshur fanellën bojqielli, një fanellë që e kanë mbajtur nga viti 1910.]] Nga viti 1901 e deri në 1910, Uruguaji luajti me disa fanella të ndryshme, përfshirë fanella me ngjyrë të jeshile dhe të bardhë. Një fanellë u modelia pas flamurit të Artigas, e cila është një nga tre famujtë zyrtar të Uruguajit. Më 10 prill 1910, River Plate F.C., tani i shpërbërë, mposhti 2–1 ekipin argjentinas Alumni, duke u bërë ekipi i parë uruguajian që mposht këtë ekip legjendar. Atë ditë, River Plate kishte veshur fanellat e dyta, të cilat ishin bojqielli, kjo për shkak se fanella e parë e tyre ishte e ngjashme me atë të Alumnit. Ricardo LeBas i propozoi Uruguajit që të luante me fanella të bojqielli si shenjë nderimi ndaj fitores së River Plates kundër Alumnit. Ky sygjerim u pranua nga presidenti i federatës, Héctor Gómez.
Fanella e kuqe, e vendosur si fanella e dytë, u përdor për herë të parë në edicionin e vitit 1935 të Copa América, e zhvilluar në Santa Beatriz të Perusë, ku Uruguaji fitoi. Ajo nuk u përdor më deri në vitin 1991 (me përjashtim të një ndeshje kundër Kolumbisë në Kupën e Botës 1962), ku u vendos zyrtarisht si fanella për ndeshjet si vizitor.
Fanella e Uruguajit ka të vendosur sipër stemës katër yje: dy përfaqsojnë fitoret e ekipit në edicionet 1934 dhe 1950 në Kupën e Botës, kurse dy të tjerat përfaqsojnë fitoret në edicionet 1924 dhe 1928 të lojërave olimpike verore, të njohura nga FIFA si kampionate botërore.
Prodhuesit e fanellave
parapamje|djathtas|Fanella e parë e Uruguajit, 2017.
Stadiumi
Që nga viti 1930, ekipi i ka luajtur ndeshjet si vendas në Estadio Centenario, e cila ndodhet në Montevideo, kryeqyteti i Uruguajit. Stadiumi u ndërtua si festë për njëqindvjetorin e kushtetutës së parë të shtetit. Në kohën e përurimit, stadiumi kishte kapacitet 90,000 ulëse. Stadiumi priti disa ndeshje të Kupës së Botës 1930, përfshirë edhe finalen, e cila u pa nga 93,000 spektatorë.
Estadio Centenario është një nga stadiumet më të mëdhenjë të botës me përmasa 100m gjërësi dhe 100m lartësi.
Argjentina
Uruguaji ka një rivalitet jetëgjatë me Argjentinën, e cila u bë ekzistente pasi Uruguaji i mposhti ata 4–2 në finalen e parë të Kupës së Botës, e luajtur në Montevideo në vitin 1930. Si përgjigje për këtë, një keqbërës sulmoi me gurë konsulatën uruguajiane në kryeqytetin argjentinas të Buenos Aires. Rivaliteti njihet ndryshe si Clásico del Río de la Plata ose Clásico del Atlántico.
Ky është derbi më i luajtur në historinë e futbollit, me të dy ekipet që janë përballuar gjithsej në 193 ndeshje zyrtare, ku Uruguaji ka fituar 59, Argjentina 89 kurse 45 janë barazime.
Brazili
Uruguaji ka gjithashtu një rivalitet të vjetër me Brazilin. Ndeshja më e njohur midis dy ekipeve është finalja e Kupës së Botës 1950, ku Uruguaji mposhti vendin organizator me rezultatin 2–1 para më shumë se 200,000 spektatorëve në Stadiumin Maracanã, duke fituar trofeun e tyre të dytë të Kupës së Botës. Uruguaji ka luajtur gjithsej me Brazilin 76 ndeshje, duke fituar 21, barazuar 17 e humbur 38.
Trajnerët
Nga viti 1901 e deri në 1914, Uruguaji nuk kishte trajner dhe përzgjedhja e lojtarëve bëhej nga federata. Dy trajnerët e parë të Uruguajit ishin Jorge Pacheco dhe Alfredo Foglino, me këtë të fundit që ishte edhe lojtar. Që nga ajo kohë, 30 trajnerë të ndryshëm e kanë drejtuar Uruguajin. Trajneri aktual i kombëtares është Óscar Tabárez, i cili aktualisht është në periudhën e tij të dytë, duke e marrë detyrën në vitin 2006. Ai është trajneri me më shumë ndeshje në nivel kombëtaresh, me 202. Ai gjithashtu e ka drejtuar Uruguajin në katër edicione të Kupës së Botës (1990, 2010, 2014 dhe 2018), duke u bërë trajneri me më shumë pjesmarrje në Kupën e Botës.
Lista e trajnerëve
parapamje|djathtas|[[Óscar Tabárez, trajneri aktual i Uruguajit.]]
Skuadra aktuale
23 lojtarët e mëposhëm janë pjesë e skuadrës për Copa América 2019. Ndeshjet dhe golat janë përditsuar më 24 qershor 2019 pas ndeshjes kundër Kilit.
FIFA Kupa e Botës
Kampionë   Finalist    Vendi i tretë   Vendi i katërt
FIFA Kupa e Konfederatave
Kampionë   Finalist    Vendi i tretë   Vendi i katërt
Copa América
Kampionë   Finalist    Vendi i tretë   Vendi i katërt
Më shumë ndeshje
parapamje|djathtas|[[Diego Godín është lojtari me më shumë ndeshje në historinë e kombëtares.]]
Më shumë gola
parapamje|djathtas|220px|[[Luis Suárez është lojtari me më shumë ndeshje në historinë e kombëtares.]]
Më shumë pjesmarrje në Kupën e Botës
parapamje|djathtas|[[Pedro Rocha është lojtari me më shumë pjesmarrje në Kupën e Botës për Uruguajin.]]
Më shumë gola në Kupën e Botës
parapamje|djathtas|[[Diego Forlán shënoi gjashtë gola në tre edicione, përfshirë pesë në vitin 2010.]]
Le Meux
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Le Meux (Shqip: Lëmezi) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Warwick (Rhode Island)
Warwick është një qytet në Qarkun Kent, Rhode Island, Shtetet e Bashkuara. Ai është qyteti i dytë më i madh në shtet, me një popullsi prej 82.672 sipas regjistrimit të vitit 2010. I themeluar nga Samuel Gorton në vitin 1642, Warwick ka dëshmuar ngjarje të mëdha në historinë amerikane.
Warwick ndodhet rreth 19km në jug të qendrës së qytetit Providence, 101km në jugperëndim të Bostonit, dhe 275km në verilindje të Nju Jorkut.
Në Warwick ndodhet aeroporti kryesor i Rhode Island, Aeroporti T.F. Green, i cili i shërben Providences dhe zonave përreth dhe gjithashtu funksionon si një lehtësues për Aeroportin Ndërkombëtar Logan në Boston, Massachusetts. Ajo është gjithashtu shtëpia e Brigadës së 43-të të Policisë Ushtarake të Gardës Kombëtare të Rhode Island.
Toyohito Mochizuki
(lindur më 18 Shtator 1953) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje.
Teodor Muzaka III
Teodor Muzaka III ose Theodhor Koronë Muzaka (italisht:Teodoro Corona Musachi), i njohur edhe si Teodoro III Musachi ... – 1449), ka qene nje fisnik e luftëtar patriot shqiptar. I angazhuar në luftën kundër Perandorisë Osmane, ai udhëhoqi një kryengritje te parë kundër turqve në vitet 1437-1438, pas së cilës ai u bashkua me Skenderbeun në Besëlidhjen e Lezhës në 1444.
Antrenas
Antrenas (Ocitanisht: Antrenaç ; Shqip: Antrenasi) është një komunë në departamentin Lozère në Francën jugore.
Korydallos
Korydallos (Greqisht: Κορυδαλλός, Shqiptohet: Koridhalos) është një komunë në përendim të Athinës dhe në veri të Pireut. Administrativisht i përket njësisë rajonale të Pireut dhe rajonit më të gjerë të Atikës.
Parakeratheriumi
Parakeratheriumi është një gjini e zhdukur rinocerontëve pa brirë. Ёshtë një nga gjitarët më të mëdhenj tokësorë që ka ekzistuar dhe jetuar nga epoka e hershme deri në fund të Oligocenit (34–23 milion vjet më parë). Mbetjet e saj janë gjetur në të gjithë Evrazia midis Kinës dhe Ballkanit. Klasifikohet si një anëtar i nënfamiljes hirakodont Indrikotherinae. Parakeratherium do të thotë "pranë bishës pa brirë ", në lidhje me Akeratherium, gjini në të cilënu vendos fillimisht lloji i tipit A. bugtiense.
Madhësia e saktë e Parakeratheriumit është e panjohur për shkak të paplotësisë së fosileve. Lartësia e shpatullave ishte rreth 4.8 metra (15.7 këmbë), dhe gjatësia rreth 7.4 metra (24.3 këmbë). Pesha e saj vlerësohet të ketë qenë rreth 15 deri në 20 tonë (33,000 në 44,000 lb). Qafa e gjatë mbështeti një kafkë të gjatë rreth 1.3 metra (4.3 ft). Ajo kishte të mëdha, Tusk-si prerës dhe një prerje të hundës që sugjeron ajo kishte një kapet cik e sipërme ose hundë e madhe (trungu). Këmbët ishin të gjata dhe si shtylla. Mënyra e jetesës së Parakeratheriumi mund të ketë qenë e ngjashme me atë të gjitarëve modernë të mëdhenj siç janë elefantëtdhe rinocerontët ekzistuese. Për shkak të madhësisë së tij, do të kishte pak grabitqarë dhe një ritëm të ngadaltë të riprodhimit. Ishte një shfletues, duke ngrënë kryesisht gjethe, bimë të buta dhe shkurre. Ai jetonte në habitatet, duke filluar nga shkretëtirat e thata me disa pemë të shpërndara deri në pyje subtropikale. Arsyet e zhdukjes së kafshës nuk dihen, por janë propozuar faktorë të ndryshëm.
Taksonomia e gjinis dhe specieve brenda ka një histori të gjatë dhe të komplikuar. Janë emëruar edhe gjini të tjera të indrikotheres Oligocene, të tilla si Balukitherium, Indrikotherium, dhe Pristinotherium, por nuk ekzistojnë ekzemplarë të plotë, duke e bërë të vështirë krahasimin dhe klasifikimin. Shumica e shkencëtarëve modernë i konsiderojnë këto gjini si sinonime të vogla të Parakeratherium, dhe mendohet se përmbajnë të paktën tre specie të dallueshme; P. bugtiense , P. transouralicum , dhe P. huangheense. Lloji më i njohur plotësisht është P. transouralicum, kështu që shumica e rindërtimeve të gjinisë bazohen në të. Dallimet midis P. bugtiense dhe P. transouralicum mund të vijnë për shkak të dimorfizmit seksual, i cili do t'i bënte ata të njëjtat specie.
Taksonomia
parapamje|Ilustrimi i vitit 1911 i nofullës së poshtme të ngritur të P. bugtiense, e cila ishte baza për ndarjen e saj nga gjinia Akeratheriumi Historia taksonomike e Parakeratheriumit është komplekse për shkak të natyrës fragmentare të fosileve të njohura dhe sepse shkencëtarët perëndimorë, sovjetikë dhe kinezë punuan në izolim nga njëri-tjetri për pjesën më të madhe të shekullit të 20-të dhe botoi kërkime kryesisht në gjuhët e tyre përkatëse. Shkencëtarët nga pjesë të ndryshme të botës u përpoqën të krahasojnë gjetjet e tyre për të marrë një pamje më të plotë të këtyre kafshëve, por u penguan nga politika dhe luftërat. Tendencat e kundërta taksonomike të " gërvishtjes dhe ndarjes " gjithashtu kanë kontribuar në problem.Takimi i pasaktë gjeologjik i bëri më parë shkencëtarët të besojnë të ndryshmeformacionet gjeologjike që tani dihet se janë bashkëkohore ishin të epokave të ndryshme. Shumë gjini u emëruan në bazë të dallimeve delikate në karakteristikat molare të dhëmbëve — tiparet që ndryshojnë brenda popullsisë së taksave të tjera të rinocerontëve - dhe për këtë arsye nuk pranohen nga shumica e shkencëtarëve për dallimin e specieve.
Zbulimet e hershme të indikoterave u bënë përmes lidhjeve të ndryshme koloniale me Azinë. Fosilet e para të njohura të indikoterave u mblodhën nga Balochistan (në Pakistanin e ditëve moderne) në 1846 nga një ushtar me emrin Vickary, por këto fragmente ishin të paidentifikueshëm në atë kohë. Fosilet e para të njohura si Parakeratherium u zbuluan nga gjeologu britanik Guy Ellcock Pilgrim në Balochistan në 1907-1908. Materiali i tij përbëhej nga nofulla e sipërme, dhëmbët e poshtëm dhe pjesa e pasme e nofullës. Fosilet u grumbulluan në Formacionin Chitarwata të Dera Bugti, ku Pilgrimi kishte eksploruar më parë. Në vitin 1908, ai përdori fosilet si bazë për një specie të re të gjinisë së rinocerontit të zhdukur Akeratherium ; A. bugtiense. Akeratherium ishte deri atëherë një takson shportë mbeturinash ; ajo përfshinte disa lloje të palidhur me rinocerontë pa brirë, shumë prej të cilave janë zhvendosur në gjini të tjera.Fosile incisors që Pilgrim kishte caktuar më parë për gjinin e palidhur Bugtitherium më vonë u treguar i përkasin specieve të reja. parapamje|Ilustrimi i vitit 1913 i një kocke astragalus, kockekëmbësh, kocke atlas dhe rruazave të ndryshme, të cilat ishin pjesë e bazës për Baluchitherium osborni , tani një sinonim i P. bugtiense Në 1910, u zbuluan më shumë fosile të pjesshme në Dera Bugti gjatë një ekspedite nga paleonologu britanik Clive Forster-Cooper. Bazuar në këto mbetje, Foster-Cooper e zhvendosi A. bugtiense në gjininë e re Parakeratherium, që do të thotë "pranë bishës pa brirë ", në referencë të Akeratheriumit. Arsyetimi i tij për këtë riklasifikim ishte tufat e ulta të specieve 'të kthyera qartë. Më 1913, Forster-Cooper emëroi një gjini dhe specie të re, Thaumastotherium ("bishë e mrekullueshme") osborni, bazuar në fosile më të mëdha nga të njëjtat gërmime (disa prej të cilave ai më parë kishte sugjeruar se i përkisnin mashkullit P. bugtiense), por ai e quajti gjini Baluchitherium më vonë atë vit, sepse emri i dikurshëm ishte i preokupuar , pasi ai ishte përdorur tashmë për një insekt hemipteran. Fosilet e Baluchitherium ishin aq fragmentare sa Foster-Cooper ishte në gjendje ta identifikonte atë vetëm si një lloj njëthundraku, por ai përmendi mundësinë e konfuzionit me Parakeratheriumin. Paleonologu amerikan Henry Fairfield Osborn, pas të cilit u emërua B. osborni , sugjeroi se mund të ketë qenë një titanothere.
Një ekspeditë e Akademisë së Shkencave Ruse më vonë gjeti fosile në Formacionin Aral afër Detit Aral në Kazakistan; ishte skeleti më i plotë indikoterik i njohur, por i mungonte kafka. Më 1916, bazuar në këto mbetje, Aleksei Alekseeivich Borissiak ngriti gjininë Indrikotherium të quajtur për një përbindësh mitologjik, " bisha e Indrik ". Ai nuk e caktoi një emër specie, I. asiaticum, deri më 1923, por paleonologu rus Maria Pavlova tashmë e kishte emëruar atë I. transouralicum në 1922. Gjithashtu në 1923, Borissiak krijoi nënfamiljen Indrikotheriinae për të përfshirë format e ndryshme të lidhura të njohura deri atëherë.
Në vitin 2017, një specie e re, P. huangheense, u emërua nga paleonologu kinez Yong-Xiang Li dhe kolegë të bazuar në elementë nofullash nga Formacioni Hanjiajing në Provincën Gansu të Kinës; emri i referohet lumit Huanghe aty pranë. Një numër i llojeve të tjera dhe emrat e gjinive - kryesisht të bazuara në ndryshimet në madhësi, formën e gungës dhe rregullimin e dhëmbëve të përparëm - janë krijuar për mbetjet e indikoterave të ndryshme. Fosilet që i atribuohen Parakeratheriumit vazhdojnë të zbulohen në të gjithë Eurasia, por situata politike në Pakistan është bërë shumë e paqëndrueshme për gërmime të mëtejshme që do të ndodhin atje.
Speciet dhe sinonimet
parapamje|Përgatitësi me kafkën P. transouralicum (AMNH 18650), i caktuar më parë për B. grangeri, Muzeu Amerikan i Historisë Natyrore Në 1922 Forster-Cooper emëroi speciet e reja Metamynodon bugtiensis bazuar në një palat dhe fragmente të tjera nga Dera Bugti, që mendohet se i përkisnin një anëtari gjigand të asaj gjinie. Këto fosile tani mendohet se i përkisnin një ekzemplari të gabuar Paraceratherium bugtiense që i mungonte molarit M3. Më 1936, paleonologët amerikanë Walter Granger dhe William K. Gregory propozuan që Forster-Cooper's Baluchitherium osborni të ishte një sinonim i vogël (një emër i pavlefshëm për të njëjtën takson) të Paraceratherium bugtiense, sepse këto ekzemplarë u mblodhën në të njëjtin lokal dhe ndoshta ishin pjesë e të njëjtave specie morfologjike të ndryshueshme. Paleonologu amerikan William Diller Matthew dhe vetë Forster-Cooper kishin shprehur dyshime të ngjashme disa vjet më parë. Megjithëse ishte shpallur tashmë një sinonim i vogël, emri i gjinisë Baluchitherium mbeti i njohur në media të ndryshme për shkak të publicitetit që rrethonte B. grangeri të Osbornit.
Në 1989, paleonologët amerikanë Spencer G. Lucas dhe Jay C. Sobus botuan një rishikim të taksave indrikoterike, e cila ndiqet nga shumica e shkencëtarëve perëndimorë sot. Ata arritën në përfundimin se Parakeratherium, si emri më i vjetër, ishte gjini e vetme e vlefshme indrikoterike nga Oligocene, dhe përmbante katër specie të vlefshme, P. bugtiense , P. transouralicum(me origjinë në Indrikotherium ), P. prohorovi (fillimisht në Aralotherium ), dhe P. orgosensis (fillimisht në Dzungariotherium ). Ata i konsideruan shumica e emrave të tjerë si sinonime më të vogla të atyre taksave, ose si emra të dyshimtë, bazuar në mbetet shumë fragmentare për të identifikuar si duhet. Duke analizuar dallimet e pretenduara midis gjenerave të emërtuara dhe specieve, Lucas dhe Sobus zbuluan se këto më shumë gjasa përfaqësuan ndryshime brenda popullsisë, dhe se shumica e tipareve ishin të dallueshme midis mostrave, siç u theksua në vitet '30. Fakti që kafka e vetme e caktuar në P. transouralicum ose Indrikotherium ishte kupolë, ndërsa të tjerët ishin të rrafshët në krye, i atribuohet dimorfizmit seksual ; është e mundur që fosilet e P. bugtiense përfaqësojnë femrën, ndërsa P. transouralicum përfaqëson mashkullin e të njëjtës specie. parapamje|1911 ilustrim i një bugtiense P. prerës dhe pjesë e një mandibulat Sipas Lucas dhe Sobus, lloji P. bugtiense nga Oligoceni i vonë i Pakistanit përfshin sinonime të rinj si B. osborni dhe P. zhajremensis. P. transouralicum nga Oligoceni i vonë i Kazakistanit, Mongolisë dhe Kinës veriore përfshin B. grangeri dhe I. minus. Në 2013, paleonologu amerikan Donald Prothero sugjeroi që P. orgosensis mund të jetë mjaft i veçantë për të garantuar emrin e tij origjinal të gjinisë Dzungariotherium, megjithëse pozicioni i tij i saktë kërkon vlerësim. P. prohorovinga Oligoceni i vonë i Kazakistanit mund të jetë shumë i paplotë që pozicioni i saj të zgjidhet në lidhje me speciet e tjera; e njëjta vlen edhe për speciet e propozuara siç janë I. intermedium dhe P. tienshanensis, si dhe gjini Benaratherium. Megjithëse emri i gjinisë Indrikotherium tani është një sinonim i vogël i Parakeratherium, emri nënfamiljar Indrikotheriinae është akoma në përdorim sepse sinonimi i emrit gjini nuk ndikon në emrat e taksave të nivelit më të lartë që rrjedhin nga këto. Anëtarët e nënfamiljes prandaj ende zakonisht quhen induktorë.
Në kontrast me rishikimin nga Lucas dhe Sobus, një punim i vitit 2003 nga paleeologologu kinez Jie Ye dhe kolegët sugjeruan që Indrikotheriumi dhe Dzungariotheriumi ishin gjini të vlefshme, dhe që P. prohorovi nuk i përkiste Parakeratheriumit. Ata gjithashtu njohën vlefshmërinë e specieve si P. lipidus, P. tienshanensis , dhe P. sui. Një punim i vitit 2004 nga paleonologu kinez Tao Deng dhe kolegët e tij gjithashtu njohën tre gjini të veçanta. Disa shkrimtarë perëndimorë kanë përdorur në mënyrë të ngjashme emrat e konsideruar të pavlefshëm që nga rishikimi i vitit 1989, por pa dhënë një analizë dhe arsyetim të hollësishëm.
Evolucioni
parapamje|Krahasimi i dhëmbëve të përparëm të Metaminodonit ( Aminodontidae ), Hirakodonit ( Hirakodontidae ), Parakeratheriumit ( Indrikotheriinae ) dhe Trigoniasit Superfamilia Rinocerotoidea, e cila përfshin rinocerontët moderne, mund të ndiqet në fillim Eocene -Rreth 50 milionë vjet më parë, me prekursorë të hershme të tilla si Hiraçius. Rinocerotoidea përmban tre familje; Aminodontidae, Rinocerotidae ("rinocerontët të vërtetë"), dhe Hiracodontidae. Diversiteti brenda grupit të rinocerontëve ishte shumë më i madh në kohërat parahistorike; ato shkonin nga madhësia e qenve deri në madhësinë e Parakeratherium. Kishte forma kurbore me këmbë të gjata, të përshtatura për vrapim dhe mbledhje, gjysmë ujoreforma. Shumica e specieve nuk kishin brirë. Fosilet e rinocerontëve identifikohen si të tilla kryesisht nga karakteristikat e dhëmbëve të tyre, që është pjesa e kafshëve që ka më shumë gjasa të ruhen. Molars sipërme të shumtën e rinocerontëve kanë një model pi (π) në kurorë, dhe çdo dhëmballë të ulët ka çiftëzohet L-forma. Karakteristikat e ndryshme të kafkës përdoren gjithashtu për identifikimin e rinocerontëve fosile. parapamje|Kafka dhe qafa e Juksia, një i afërm nga Eoceni i mesëm , Muzeu Palaeozoologjikal i Kinës Nënfamilja Indrikotheriinae, së cilës i përket Parakeratherium, u klasifikua për herë të parë si pjesë e familjes Hiracodontidae nga paleonologu amerikan Leonard B. Radinsky në vitin 1966. Më parë, ata ishin vlerësuar si një nënfamilje brenda Rhinocerotidea, apo edhe një familje të plotë, Indrikotheriidae. Në një 1999 studim të tapiromorfëve, i paleontologjist amerikan Luke Holbrook gjetur indrikotheres të jetë jashtë klasës hiracodontid , dhe shkroi se ato nuk mund të jetë një monofiletik (natyrale) grupim. Skema e Radinsky është hipoteza mbizotëruese sot. Familja hiracodont përmban anëtarë me këmbë të gjata të përshtatur për të kandiduar, të tilla si Hiracodon, dhe dallohen nga karakteristikat incisor. Indrikoteritë dallohen nga hirakodonet e tjerë për nga madhësia e tyre më e madhe dhe struktura e derivuar e gërhitjeve, incizuesve dhe qenëve të tyre. Indricothere hershme e njohur është Forstercooperia nga mesëm dhe të vonë Eocene e perëndimore të Amerikës së Veriut dhe Azisë. Juxia me madhësi lopë është e njohur nga Eoceni i mesëm; nga Eoceni i vonë, gjini Urtinoterium i Azisë kishte arritur pothuajse në madhësinë e Paraceratherium. Vetë Paraceratherium jetoi në Euroazia gjatë periudhës së Oligocenit, 23 - 34 milion vjet më parë. Gjini dallohet nga indrikotheres tjera nga madhësia e tij të mëdha, prerje hundës që do të kishte mbështetur një feçkë muskulare, dhe poshtë-kthyer saj premaxillae. Kishte humbur gjithashtu incizuesit e dytë dhe të tretë të poshtëm, kaninat e ulëta dhe premolarët e parë të ulët.
Lucas dhe kolegët kishin arritur në përfundime të ngjashme në një analizë të mëparshme të vitit 1981 të Forstercooperia, ku ata ende i mbanin Parakeratheriumi dhe Indrikotherium si gjeneratë të veçantë. Në vitin 2016, studiuesit kinezë Haibing Wang dhe kolegët e tyre përdorën emrin Parakeratheriidae për familjen dhe për nënfamiljen parakeratheriine, dhe i vendosën ato jashtë Hiracodontidae.
Përshkrimi
Nuk ka indikacione për ngjyrën dhe strukturën e lëkurës së kafshës sepse nuk njihen përshtypjet e lëkurës ose mumiet. Shumica e restaurimeve të jetës tregojnë lëkurën e krijesës si të trashë, të palosur, gri dhe pa flokë, bazuar në rinocerontët moderne. Për shkak se flokët ruajnë nxehtësinë e trupit, gjitarët moderne të mëdhenj si elefantët dhe rinocerontët janë kryesisht pa flokë. Prothero ka propozuar që, në kundërshtim me shumicën e përshkrimeve, Parakeratherium të kishte veshë të mëdhenj elefantë që i përdorte për termorregullim. Veshët e elefantëve zmadhojnë sipërfaqen e trupit dhe janë të mbushura me enë gjaku, duke e bërë më të lehtë shpërndarjen e nxehtësisë së tepërt. Sipas Prothero, kjo do të kishte qenë e vërtetë për Parakeratheriumin, siç tregohet nga kockat e forta rreth hapjeve të veshit.Paleonologët Pierre-Olivier Antoine dhe Darren Naish kanë shprehur skepticizëm ndaj kësaj ideje.
Kafka
parapamje|Kafka e P. transouralicum, AMNH Kafkat më të mëdha të Parakeratheriumt të gjetura janë rreth 1.3 metra (4.3 ft) të gjata, 33 deri 38 centimetra (13 deri 15 in) në pjesën e prapme të kafkës, dhe 61 centimetra (24 in) të gjera përgjatë harqeve zigomatike. Parakeratheriumi kishte një ballë të gjatë, e cila ishte e qetë dhe i mungonte zona e ashpër që shërben si pikë lidhëse për brirët e rinocerontëve të tjerë. Kockat mbi rajonin e hundës janë të gjata dhe prerja e hundës shkon shumë në kafkë. Kjo tregon se Parakeratheriumi kishte një kapet buzës së sipërme të ngjashme me atë të rinocerontit të zi dhe rinocerontin indian, apo një hundë të madhe të shkurtër(theçka) si një tapir. Pjesa e pasme e kafkës ishte e ulët dhe e ngushtë, pa kreshtat e mëdha të qengjit në majë dhe përgjatë kreshtës sagitale, të cilat përndryshe gjenden tek kafshët me brirë dhe me majë , të cilat kanë nevojë për muskuj të fortë për të shtyrë dhe luftuar. Kishte gjithashtu një gropë të thellë për bashkimin e ligamenteve nukale, të cilat e mbajnë kafkën automatikisht. Condyle zverku ishte shumë i gjerë dhe Parakeratheriumët duket se kanë pasur të mëdha, muskujt të fortë qafë, e cila lejoi që ajo të fshij kokën me forcë poshtë, ndërsa foraging nga degët. Një kafkë e P. transouralicum ka një ballë të kube, ndërsa të tjerët kanë ballë të sheshtë, ndoshta për shkak të dimorfizmit seksual. Një truendokastika e P. transouralicum tregon se ishte vetëm 8 përqind e gjatësisë së kafkës, ndërsa truri i rinocerontit indian është 17.7 përqind e gjatësisë të kafkës së tij. parapamje|Molarët e sipërm të P. transouralicum, Musee d'Histoire Naturelle, Paris Llojet e Parakeratheriumit janë kryesisht të dukshme përmes karakteristikave të kafkës. P. bugtiense kishte veçori të tilla si relativisht të hollë maxillae dhe premaxillae, cekët kulmet kafkës, proceset mastoid-paroccipital që ishin relativisht të hollë dhe të vendosur përsëri në kafkë, një kreshtë lambdoid, e cila zgjatet pak prapa, dhe një condyle zverku me një orientim horizontal, të cilën e ndau me Dzungariotheriumin. P. transouralicum kishte maxillae dhe premaxillae të forta, zygomata të përmbysura, kocka ballore të kupolës, procese të trasha mastoid-paroksipital, një kreshtë lambdoid që zgjatej prapa, dhe kahje okupitale me një orientim vertikal. P. huangheense ndryshonte nga P. bugtiense vetëm në anatominë e pjesës së pasme të nofullës, si dhe në madhësinë e saj më të madhe.
Për dallim nga ato të rinocerontëve më primitive, dhëmbët e përparmë të Parakeratheriumit u ulën në një palë të vetme incizuesësh në secilën nofull, të cilat ishin të mëdha dhe konike, dhe janë përshkruar si tufa. Incizorët e sipërm të ngritur poshtë; ato të ultat ishin më të shkurtra dhe të drejtuara përpara. Midis rinocerontëve të njohur, kjo marrëveshje është unik për Parakeratheriumin dhe lidhur Urtinotheriumin. Incizorët mund të kenë qenë më të mëdhenj te meshkujt.Dhëmbët e qenit gjenden ndryshe pas prerës ishin të humbur. Incizorët u ndanë nga rreshti i dhëmbëve të faqes nga një diastemë (boshllëk) i madh. Kjo veçori është gjetur në gjitarë ku dhëmbëzorët dhe dhëmbët e faqeve kanë specializime të ndryshme. Molarët e sipërm, përveç molarit të tretë të sipërm që ishte në formë V, kishin një model pi-je (π) dhe një metastilë të zvogëluar. Premolarët vetëm formuan pjesërisht modelin e pi-së. Secila molare kishte madhësin e një grushti njerëzor; në mesin e gjitarëve ato tejkaloheshin në madhësi vetëm nga proboshideanët, megjithëse ishin të vegjël në lidhje me madhësinë e kafkës. Dhëmbët e faqeve të poshtme ishin në formë L, që është tipike për rinocerontët.
Skeleti postkranial
parapamje|Këmba e P. transouralicum, AMNH Asnjë grup i plotë i rruazave dhe brinjëve të Parakeratheriumit nuk është gjetur ende dhe bishti është plotësisht i panjohur. Atlas dhe Boshti rruaza të qafës ishin më të gjerë se sa në shumicën e rinocerosentëve moderne, me hapësirë për ligamenteve të fortë dhe muskujt që do të jenë të nevojshme për të mbajtur kokën e madhe. Pjesa tjetër e rruazave ishin gjithashtu shumë të gjera dhe kishin zigapofiza të mëdha me shumë hapësirë ​​për muskuj, tendona, ligamente dhe nerva, për të mbështetur kokën, qafën dhe shpinë. Shpinat nervore ishin të gjatë dhe formuan një "gungë" të gjatë përgjatë shpinës, ku u bashkuan muskujt e qafës dhe ligamentet nukale për mbajtjen e kafkës. Brinjët ishin të ngjashme me ato të rinocerontëve moderne, por brinjët do të dukeshin më të vogla në proporcion me këmbët e gjata dhe trupat e mëdhenj, sepse rinocerontët moderne janë relativisht me gjymtyrë të shkurtër. Zemra e fundit e pjesës së poshtme të shpinës ishte shkrirë në sakrumin, një tipar i gjetur në rinocerontët e përparuara. Si dinozaurët sauropod, Parakeratheriumi kishte hapje të ngjashme me pleurocoel (pjesë të uritur të kockave) në rruazat e tyre para sakrale, të cilat ndoshta ndihmuan për të lehtësuar skeletin.
Gjymtyrët ishin të mëdha dhe të forta për të mbështetur peshën e madhe të kafshës, dhe ishin në një farë mënyre të ngjashme dhe konvergjente me ato të elefantëve dhe dinozaurëve sauropod me ndërtesat e tyre të ngjashme graviportale (të rënda dhe të ngadalta). Për dallim nga kafshët e tilla, të cilat tentojnë të zgjasin kockat e gjymtyrëve të sipërme gjatë shkurtimit, shkrirjes dhe ngjeshjes së kockave të gjymtyrëve të poshtme, dorës dhe këmbës, Parakeratheriumi kishte kocka të gjymtyrëve të sipërme të sipërme dhe kocka të gjata të dorës dhe këmbës — përveç falanges në formë diskuImshtë e ngjashme me rinocerontët e rrjedhshme nga të cilat ata zbritën. Disa kocka këmbësh ishin të gjatë gati 50 centimetra (20 in). Kockat e kofshëve zakonisht matën 1.5 m (4,9 ft), një madhësi e tejkaluar vetëm nga ato të disa elefantëve dhe dinozaurëve. Kockat e kofshëve ishin si shtylla dhe shumë më të trasha dhe më të forta se ato të rinocerontëve të tjera, dhe tre trochanters në anët u zvogëluan shumë, pasi kjo forcë zvogëloi rëndësinë e tyre. Gjymtyrët mbaheshin në një pozicion kolonik në vend të përkulur, si te kafshët më të vogla, gjë që zvogëlonte nevojën për muskuj të gjymtyrëve të mëdhenj. Gjymtyrët e përparme kishin tre gishtërinj. parapamje|Rindërtimet skeletor të vitit 1923 të B. grangeri (tani P. transouralicum ), në versione me rinocerontët modern Për shkak të natyrës fragmentare të fosileve të njohura të Parakeratheriumit, skeleti i kafshës është rikonstruktuar në disa mënyra të ndryshme që nga zbulimi i tij. Në vitin 1923, Matthew mbikëqyri një artist për të bërë një rindërtim të skeletit bazuar në ekzemplarët edhe më pak të plotë të P. transouralicum të njohur nga atëherë, duke përdorur përmasat e një rinoceront modern si një udhëzues. Rezultati ishte tepër i ngathët dhe kompakt, dhe Osborn kishte një version më të hollë të vizatuar më vonë në të njëjtin vit. Disa restaurime të mëvonshme të jetës kanë bërë që kafsha të jetë tepër e hollë, pa marrë parasysh skeletin themelor. Gromova publikoi një rindërtim skeletor më të plotë në 1959, bazuar në P. transouralicum skelet nga Formacioni Aral, por kësaj gjithashtu i mungonin disa rruaza vertebrash.
Paleeobiologjia
Shumica e grabitqarëve tokësorë në habitatin e tyre nuk ishin më të mëdhenj se një ujk modern dhe nuk ishin një kërcënim për Parakeratheriumin. Individët e rritur do të ishin shumë të mëdhenj për çdo grabitqar të tokës për të sulmuar, por të rinjtë do të ishin të prekshëm. Shenjat e kafshimit në kockat nga shtretërit Bugti tregojnë se madje edhe të rriturit mund të kenë qenë pre e krokodilëve të gjatë të gjatë 10 - 11-metërsh (33 deri 36 ft), Crocodylus bugtiensis. Ashtu si tek elefantët, periudha e shtatzanisë të Parakeratheriumit mund të ketë qenë të gjatë dhe individët mund të kenë pasur jetëgjatësi të gjatë. Parakeratheriumi mund të ketë jetuar në tufa të vogla, mbase të përbëra nga femra dhe viçat e tyre, të cilat i mbronin nga grabitqarët. Ёshtë propozuar që 20 ton (44,000 lb) mund të jenë pesha maksimale e mundshme për gjitarët në tokë, dhe Parakeratherium ishte afër këtij kufiri. Arsyet që gjitarët nuk mund të arrijnë madhësinë shumë më të madhe të dinozaurëve sauropod nuk dihen. Arsyeja mund të jetë ekologjike në vend të biomekanikës, dhe ndoshta e lidhur me strategjitë e riprodhimit.
Dieta dhe ushqyerja
Granger dhe Gregory argumentuan se incizuesit e mëdhenj përdoren për mbrojtje ose për lirimin e shkurreve duke lëvizur qafën poshtë, duke vepruar kështu si zgjedh dhe leva. Tapirët përdorin proboshin e tyre për të përfunduar rreth degëve ndërsa zhvishen nga lëvorja me dhëmbët e përparmë; kjo aftësi do të ishte e dobishme për Parakeratheriumin. Disa autorë rusë sugjeruan që tufat ndoshta ishin përdorur për thyerjen e degëve, zhveshjen e lëvores dhe lakimin e degëve të larta dhe kjo, sepse speciet që nga fillimi i Oligocenit kishin tufa më të mëdha se ato të mëvonshme, ata ndoshta kishin më shumë leh sesa dieta e bazuar në gjethe. Meqenëse speciet e përfshira tani dihet se kanë qenë bashkëkohore, dhe ndryshimet në tufat tani mendohet të jenë dimensionale seksuale, ideja e fundit nuk pranohet sot.Tufat e Parackeratheriumit mund të kenë emigruar ndërsa vazhdimisht ushqeheshin nga pemë të larta, të cilat gjitarët më të vegjël nuk mund të arrinin. Osborn sugjeroi që mënyra e tij e ushqimit do të kishte qenë e ngjashme me atë të gjirafës dhe okapit të lartë, në vend se me rinocerontët moderne, kokat e të cilave mbarten afër tokës.
Shpërndarja dhe habitati
Habitati i Parakeratheriumit duket se ka ndryshuar nëpër vargun e tij, bazuar në llojet e formacioneve gjeologjike.Formacioni Hsanda Gol në Mongoli përfaqëson një pellg të thatë shkretëtirë, dhe mjedisi mendohet të ketë pasur pak pemë dhe mbulesë të kufizuar, pasi fauna përbëhej kryesisht nga kafshë që ushqeheshin nga majat e pemëve ose afër tokës.Një studim i polen fosile tregoi se Kina ishte plotë me pemë, me bimë të tilla si saltbush, çaji Mormoni ( Efedra ), dhe nitrat natriumi bush ( Nitraria), të gjitha të përshtatura në mjedise të thata. Pemët ishin të rralla dhe përqendroheshin afër ujërave nëntokësore. Pjesët e Kinës ku jetonte Parakeratheriumi kishin liqene të thatë dhe duna të bollshme ranore, dhe fosilet më të zakonshme të bimëve janë gjethet e Palibinisë të adaptuar nga shkretëtira. Pemët në Mongoli dhe Kinë përfshinin thupër, elm, lisi dhe pemë të tjera gjetherënëse, ndërsa Siberia dhe Kazakistani gjithashtu kishin pemë arre. Dera Bugti në Pakistan kishte pyje të thatë, të butë dhe subtropikale.
Zhdukja
parapamje|Rivendosja e një çifti P. transouralicum, me dy [[Hiaenodoni|Hiaenodon më poshtë]] Arsyet që Parakeratherium u zhduk pasi mbijetuan për rreth 11 milion vjet nuk dihen, por nuk ka gjasa të ketë një shkak të vetëm. Teoritë përfshijnë ndryshimin e klimës, shkallën e ulët të riprodhimit dhe pushtimin nga proboshideanët gomphothere nga Afrika në vonë të Oligocenit (midis 28 dhe 23 milion vjet më parë). Gomfotherët mund të ketë qenë në gjendje të ndryshojë në mënyrë të konsiderueshme habitatet që kanë hyrë, në të njëjtën mënyrë që bëjnë elefantët afrikanë sot, duke shkatërruar pemë dhe duke e kthyer tokën pyjore në kullota. Sapo burimi i tyre ushqimor të bëhej i pakët dhe numri i tyre të zvogëlohej, popullsia e Parakeratheriumit do të ishte bërë më e ndjeshme ndaj kërcënimeve të tjera. Grabitqarët e mëdhenj si Hiainailurusi dhe Amfikioni gjithashtu hynë në Azi nga Afrika gjatë Miocenit të hershëm (midis 23 dhe 16 milion vjet më parë); këto mund të kenë grabiqarët e viçave të Parakeratheriumit.
Seferan
është një fshat në Bashkinë Belsh në Qarkun e Elbasanit në Shqipëri.
Kromatografia në letër
Kromatografia në letër
Perdorimet e teknikes se kromatografise jane te shumta.Perdoret:per te studiuar ngjyruesit qe perdoren ne industri,ne kriminalistike per zbulimin e gjyrmeve lendeve eksplozive.
Les Mujouls
Les Mujouls është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Les Mujouls ka një popullsi prej 43 banorë dhe sipërfaqe 14.55 km², me një dendësi prej 3 banor/km².
Hédé-Bazouges
Hédé-Bazouges (Bretonisht: Hazhoù-Bazeleg) është komunë në departamentin Ille-et-Vilaine në veriperëndim të Francës.
Saint-Vaast-de-Longmont
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Saint-Vaast-de-Longmont (Shqip: Shën Vasi i Lomës) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Lente të ndërveprimit simbolik
Lente të ndërveprimit simbolik liber i autorit prof. dr. Zyhdi Dervishit botim i shtepise botuese 'Emal' 2016