Konfliktet_Malazez-Shqiptar
Konfliktet e mëtejshme
Edhe pse armiqtë e betuar të shqiptarëve, malazezët shpesh bënë paqe me malësorët. Konfliktet shpesh rezultuan në traktatet e paqes mes palëve si një mjet për t'i rezistuar një armiku të përbashkët, osmanët. Malësorët që sfiduan osmanët i përdornin malazezët si mbështetje dhe nganjëherë madje u anuan me ta kundër osmanëve. Mbreti Nikolla Petroviç u përpoq gjatë jetës së tij për t'i bindur malësorët që të konvertonin në ortodoksizëm dhe të luftonin osmanët, por malësorët refuzuan. Malësorët muslimanë u bashkuan me osmanët për armët dhe mbështetjen, dhe shumë beje shqiptare morën mbështetje nga osmanët, edhe pse u mashtruan dhe ndonjëherë u vranë. Malësorët katolikë refuzuan të paguanin taksa osmane dhe, ndonëse ndonjëherë të njëanshme me malazezët, i besonin ata rrallë, pasi ata shpesh zinin rajonet aty pranë. Shembuj të malësorëve që luftuan kundër malazezëve ishin Cun Mulaj (shekulli i 18-të) dhe Sak Faslia. (Shekulli i 19). Shumë fise shqiptare dhe malazeze gjithashtu u bashkuan dhe u asimiluan në një tjetër duke rezultuar në një perspektivë të ndarë midis shqiptarëve. Për shembull, fisi Kuqi ishte i ndarë në një fis shqiptar dhe një malazez. Megjithëse pashallarët osmanë i furnizonin shqiptarët në ultësi me armë, shumë malësorë refuzuan të bindeshin nga osmanët nëpërmjet taksave të ulëta, si një mjet për të qëndruar kundër pushtimeve potenciale malazeze. Në vitin 1862, malazezët u përpoqën të zinin regjione rreth Hoti dhe Gruidë, por u mundën nga malësorët. Osmanët më parë kishin pushtuar ishullin e Vraninës në vitin 1842, i cili ishte mbrojtur me vendosmëri nga Oso Kuka, i cili nuk pranoi t'ia dorëzonte malazezëve, duke e çuar atë në shpërbërjen e tij. Në vitin 1878, pas traktatit Stefano, Mbretëria e Malit të Zi donte që territori osman, por shqiptarët ishin në rrugë dhe ndërsa nacionalizmi shqiptar ishte në rritje, mbreti Nikolla Petroviç ishte i trazuar. Në fund të shekullit XIX u zhvilluan përplasje dhe beteja të shumta mes forcave malazeze dhe malësorëve shqiptarë nga Kosova, kryesisht nga Rugova të cilët bllokuan një pushtim të mundshëm. Sali Jaha, një Binbash (komandant), luftoi në 1817 në Betejën e Bukovikut (dita moderne e Malit të Zi) kundër disa pushtimeve të udhëhequra nga Marko Miljanov, dora e djathtë e mbretit Nikolla Petroviç. Në vitin 1875 malazezët u përpoqën të zgjeroheshin më tej në Beranë (dita moderne e Malit të Zi) dhe ata arritën, duke rezultuar në shkatërrimin e shumë fshatrave shqiptare dhe banorët e dëbuar. Lidhja e Prizrenit organizoi një rezistencë të ashpër ndaj dëshirave zgjeruese të Mbretit Nikolla Petroviç, të cilat fituan shumë vëmendje në Evropë, posaçërisht në perandorinë austro-hungareze që kërkonin të "kufizonin" ndikimet pan-sllave. Në vitet 1880 u bënë përplasje të mëtejshme me fshatra ku civilët u masakruan si hakmarrje nga forcat malazeze. Rajonet si Zhanica dhe Pepaj u bënë fushëbetejë të ashpër mes shqiptarëve dhe malazezëve që përdorën saberë. Gjatë luftërave ballkanike, Mbretëria e Malit të Zi u përpoq të pushtonte Shkodrën, por u detyrua të largohej nga Fuqitë e Mëdha, të cilët kishin frikë se do të bëhej një port rus. Shumë krime u kryen nga forcat malazeze për të ndryshuar karakterin etnik të rajoneve të reja të okupuara. Shumë shqiptarë u asimiluan në identitetin malazez-sllave, ndërsa fiset malazeze që ikën nga luftrat e vendosura në territoret shqiptare u bënë të albanizuar.