cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erik Erikson
Jetëshkrimi
Më vonë dha mësim në Yale dhe në Universitetin e Kalifornisë. Pasi mori nënshtetësinë amerikane, ai zyrtarisht ndryshoi emrin e tij në Eric Erickson. Në librat e tij, ai shkroi për ndikimin e kulturës në personalitet dhe analizoi figura historike, duke përfshirë Maxim Gorky, Adolf Hitler dhe të tjerë. Ai mori çmimin Pulitzer për librin E vërteta e Gandit. Në vitin 1950. ai u largua nga Universiteti i Kalifornisë. Ai i kaloi njëzet vitet e ardhshme në një klinikë në Massachusetts dhe në Harvard. Pas daljes në pension iu përkushtua shkrimit. Ai vdiq në gjumë në moshën 92-vjeçare.
Salih Mustafa
Lufta e Kosovës
Gjatë Luftës së Kosovës, Mustafa shërbeu me UÇK-në si komandant i njësisë guerile BIA SKIFTERAT që vepronte në rajonin e Llapit të Kosovës. Në vitin 2021, Mustafa u akuzua për krime lufte për veprat e kryera kundër civilëve shqiptarë të Kosovës të mbajtur në kompleksin e paraburgimit në Zllash në prill 1999.
ref>.
Biokimisti
parapamje|Biokimisti duke punuar në laborator biokimik Biokimistët janë shkencëtarë të trajnuar në biokimi. Ata studiojnë proceset kimike dhe transformimet kimike në organizmat e gjallë. Biokimistët studiojnë ADN-në, proteinat dhe pjesët e qelizave. Fjala "biokimist" është një portmanteau e "kimistit biologjik".
Biokimistët gjithashtu hulumtojnë se si ndodhin disa reaksione kimike në qeliza dhe inde dhe vëzhgojnë dhe regjistrojnë efektet e produkteve në shtues ushqimorë dhe ilaçet.
Studiuesit biokimistë fokusohen në lojën dhe ndërtimin e eksperimenteve hulumtuese, kryesisht për zhvillimin e produkteve të reja, përditësimin e produkteve ekzistuese dhe analizimin e produkteve të përmendura. Është gjithashtu përgjegjësi e një biokimisti që të prezantojë gjetjet e tyre kërkimore dhe të krijojë propozime për grante për të marrë fonde për kërkime të ardhshme.
Biokimistët studiojnë aspekte të sistemit imunitar, shprehjet e gjeneve, izolimin, analizimin dhe sintetizimin e produkteve të ndryshme, mutacionet që çojnë në kancere dhe menaxhojnë ekipet laboratorike dhe monitorojnë punën laboratorike. Biokimistët gjithashtu duhet të kenë aftësitë e projektimit dhe ndërtimit të pajisjeve laboratorike dhe të shpikin metoda të reja për të prodhuar rezultate të sakta për produktet.
Roli më i zakonshëm i industrisë është zhvillimi i produkteve dhe proceseve biokimike. Identifikimi i vetive kimike dhe fizike të substancave në sistemet biologjike është i një rëndësie të madhe dhe mund të kryhet duke bërë lloje të ndryshme analizash. Biokimistët duhet gjithashtu të përgatisin raporte teknike pasi të mbledhin, analizojnë dhe përmbledhin informacionin dhe tendencat e gjetura.
Në biokimi, studiuesit shpesh zbërthejnë sistemet e ndërlikuara biologjike në pjesët përbërëse të tyre. Ata studiojnë efektet e ushqimeve, barnave, alergeneve dhe substancave të tjera në indet e gjalla; ata hulumtojnë biologjinë molekulare, studimin e jetës në nivel molekular dhe studimin e gjeneve dhe shprehjes së gjeneve; dhe ata studiojnë reaksionet kimike në metabolizëm, rritje, riprodhim dhe trashëgimi, dhe aplikojnë teknika të nxjerra nga bioteknologjia dhe inxhinieria gjenetike për t'i ndihmuar ata në kërkimin e tyre. Rreth 75% punojnë në kërkime bazë ose të aplikuara; ata në kërkimin e aplikuar marrin kërkime bazë dhe e përdorin atë në dobi të mjekësisë, bujqësisë, shkencës veterinare, shkencës mjedisore dhe prodhimit. Secila prej këtyre fushave lejon specializimin; për shembull, biokimistët klinikë mund të punojnë në laboratorët spitalorë për të kuptuar dhe trajtuar sëmundjet, dhe biokimistët industrialë mund të përfshihen në punë kërkimore analitike, të tilla si kontrolli i pastërtisë së ushqimit dhe pijeve.
Biokimistët në fushën e bujqësisë hulumtojnë ndërveprimet ndërmjet herbicideve me bimët. Ata ekzaminojnë marrëdhëniet e përbërjeve, duke përcaktuar aftësinë e tyre për të penguar rritjen dhe për të vlerësuar efektet toksikologjike që rrethojnë jetën.
Biokimistët gjithashtu përgatisin përbërje farmaceutike për shpërndarje komerciale.
Biokimia moderne konsiderohet një nëndisiplinë e shkencave biologjike, për shkak të rritjes së mbështetjes dhe trajnimit të saj, në përputhje me biologjinë molekulare moderne. Historikisht, edhe para se të njihej zyrtarisht termi biokimist, studimet fillestare u kryen nga të trajnuarit në kiminë bazë, por edhe nga ata të trajnuar si mjekë.
Ortopedagogjia
Ortopedagogjia e njohur edhe si Somatopedagogjia është një subdisiplinë e pedagogjisë speciale e cila merret me edukimin special të fëmijëve me invaliditet fizik që manifestohet me çrregullimet e organeve të lëvizjes trupore, me çrregullim të eshtrave dhe muskujve. Fëmijët invalidë klasifikohen në bazë të manifestimit dhe gjendjes së invaliditetit si dhe shkallës së vonesës psikike dhe mentale.
Kongresi historik i Përmetit 24.5.1944 - 24.5.1984
Kongresi historik i Përmetit 24.5.1944 - 24.5.1984 libër me redaktor Bashkim Gjergji. Botuar në Tiranë nga shtëpia botuese "8 Nëntori" në vitin 1984. Faqet e librit 39. (Përgatitur nga Muzeu Historik i rrethit Përmet)
Korean
Korean ose Koreanë mund të referohet tek:
Kongresi i Përmetit, Kongres i popullit në fuqi : (me rastin e 30-vjetorit)
Kongresi i Përmetit, Kongres i popullit në fuqi : (me rastin e 30-vjetorit) përpiluan Margarita Mele e Diana Kosturi. Botuar në Tiranë nga Biblioteka Kombëtare e Shqipërisë në vitin 1974. Faqet e broshurës 18.
Yasuto Honda
(lindur më 25 Qershor 1969) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 29 ndeshje dhe ka shënuar 1 gola.
Antonio Candreva
Antonio Candreva (lindur më 28 shkurt 1987) është futbollist profesionist italian i cili luan si anësor për klubin italian Sampdoria, në huazim ngaInternazionale, dhe kombëtaren italiane.
Candreva filloi karrierën me Ternana më 2004, ku qëndroi deri më 2007. Më vonë u zhvendos në Udinese, ku qëndroi deri më 2012, por u dërgua si huazim në Livorno, Juventus, Parma, and Cesena gjatë kohës së tij me klubin. Ai më pas u transferua në Lazio, ku fitoi Kupën e Italisë 2012-13 për herë të parë me skuadrën. Në vitin 2016 u bashkua me Interin.
Në nivelin ndërkombëtar, ai përfaqësoi Italinë në Kupën e Konfederata 2013 (duke fituar medaljen e bronztë), Kupën e Botës 2014 dhe UEFA Euro 2016.
Jeta e hershme
Candreva është me prejardhje Arbëreshe nga gjyshi i tij, në anën e babait, i cili është nga fshati Arbëreshe Falconara Albanese në Cosenza.
Ternana
Candreva filloi të luaj në e të rinjëve të klubit Lodgiani, pastaj u transferua në skuadrën Serie C1 Ternana më 2003 dhe luajti shumë ndeshje për skuadrën e parë kur u promovuan në Serie B për sezonin 2004-05. Pas Ternana u zhvendos përsëri në Serie C1 sezonin e ardhshëm, ai u bë i rregullt në anën dhe tërhoqi interesin e disa klubeve të Serie A.
Beaulieu, Isère
Beaulieu është një komunë në Francë. Beaulieu bën pjesë në departamentin Isère të rajonit Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 619 banorë dhe sipërfaqe 8.79 km².
Antonio Candreva
Udinese
Në qershor 2007, Candreva u nënshkrua nga klubi Serie A Udinese dhe luajti për skuadrën nën-20. Ai luajti për herë të parë më 27 janar 2008 kundër Interit, dhe menaxhoi disa ndeshje për ekipin e parë gjatë gjithë sezonit 2007-08.
Livorno dhe Juventus
Në sezonin 2008-09, ai u zhvendos në skuadrën Livorno si huazim. Pas sezonit të parë të suksesshëm, kontrata mes Udineses dhe Livornos vazhdoi edhe një vit. Më 20 janar 2010, ishte konfirmua se Juventus nënshkroi kontratë me Candrevën si huazim për €500,000, me Juvetusin kishte mundësinë për ta blerë gjysmën e kontratës nga Udinese në fund të sezonit. Në ndeshjen kundër Bolonjës, Candreva shënoi golin e tij të parë të Serie A më pak se dhjetë minuta pasi kishte hyrë në fushë në vend të Diegos shënoi golin e parë të Serie A.
Kthimi në Udinese
Pas fundit të sezonit 2009-10, Juventusi vendosi të mos ushtrojë të drejtën e tij për të nënshkruar lojtarin dhe Candreva u kthye në Udinese në verë.
Parma
Më 31 gusht 2010, Candreva nënshkroi kontratë një vjeçar për Parma si huazim për €500,000.
Cesena
Më 21 korrik 2011, Candreva u bë pjesën e Cesenës në huazim për sezonin 2011–12. Klubi shpenzoi €300,000 për shërbimet e tij.
Internazionale
Më 3 gusht 2016, Candreva u bashkua me Interin në një marrëveshje katër-vjeçare për 22 milion € sëbashku me bonuse të raportuara. Ai bëri debutimin e tij jozyrtar me skuadrën më 13 gusht në një ndeshje miqësore të International Champions Cup kundër Celtic; ai hyri në fushën e lojës në minutën e 60të dhe shënoi dhjetë minuta më vonë në një fitore 2–0. Ai shënoi golin e tij të parë në UEFA Ligën e Europës, të vetmin e ndeshjes, në fitoren ndaj Southampton. Ai shënoi golin e parë në kampionat më 20 nëntor në barazimin 2–2 ndaj rivalëve të Milanit.
Sampdoria
Më 25 shtator 2020, Candreva kaloi te Sampdoria në formë huazimi për një sezon dhe me të drejtë blerje në përfundim të sezonit 2020–21.
Karriera ndërkombëtare
parapamje|majtas|220px|Candreva në aksion gjatë një ndeshje miqësore ndaj [[Kombëtarja portugeze e futbollit|Portugalisë më 16 qershor 2015]] Candreva ka luajtur për Italinë duke nisur që nga niveli u-18, me të cilin debutoi në tetor 2004. Pasi mori pjesë në fushatën e suksesshme të ekipit në Turnamentin Toulon 2008, Candreva u emërua në listën rezervë para fillimit të lojërave olimpike; ai u përfshi në fund në listën përfundimtare pas dëmtimit të sulmuesit Tommaso Rocchi. Ai bëri debutimin e tij për ekipin u-21 më 9 shtator 2008 në një ndeshje kualifikuese të 2009 UEFA Kampionatit Evropian të Futbollit kundër Kroacisë. Në maj, ai u emërua në skuadrën prej 23 lojtarësh që do të luanin në finalet e turnamentit; edhe pse fillimisht si zgjedhje e dytë, ai luajti disa ndeshje si zëvëndësues duke ndihmuar Italinë të arrinte gjysëm-finalen, të cilën ai e nisi si titullar, në një humbje 1–0 ndaj Gjermanisë që në fund fitoi turnamentin.
Më 14 nëntor 2009, Candreva bëri debutimin e tij me kombëtaren e të rriturve në një ndeshje miqësore kundër Holandës, që u mbyll në barazim pa gola.
Në fillim të majit, Candreva u thirr në kampin stërvitor të skuadrës para fillimit të Kupës së Botës 2010; ai u përfshi nga trajneri Marcello Lippi në listën fillestare prej 30 lojtarësh të publikuar më 11 maj 2010, por u hoq në listën e dytë prej 28 lojtarësh një javë më vonë.
Në tetor 2012, Candreva u rithirr në kombëtaren italiane nga trajneri Cesare Prandelli për të luajtur në dy ndeshje kualifikuese të Kupës së Botës 2014. Ai u bë titullar në skuadër pas paraqitjeve pozitive me Lazion duke luajtur kështu në të dyja ndeshjet kualifikuese.
Në qershor 2013, Candreva u zgjodh nga Prandelli për të luajtur në Kupën e Konfederatave 2013. Në gjysëm-finalen e fazës me eliminim direkt kundër Spanjës, koha e rregullt dhe ajo shtesë u mbyllën në barazim pa gola, gjë që e çoi ndeshjen në gjuajtjet e penalltive. Candreva ishte i pari nga shokët e tij që shkoi për të goditur penalltinë, dhe mposht portierin Iker Casillas me një parabël, duke rikrijuar penalltinë e famshme të shënuar nga legjenda Çeke Antonín Panenka në finalen e UEFA Euro 1976. Italia e mbylli turnamentin në vendin e tretë pasi mposhti Uruguajin nga penalltitë në ndeshjen për medaljet e bronztë.
Më 1 qershor 2014, Candreva u përfshi në listën e 23 lojtarëve për të luajtur në Kupën e Botës 2014. Në ndeshjen e parë të Italisë në turnament më 14 qershor në Manaus, ai asistoi golin e fitores të shënuar nga Mario Balotelli në fitoren 2–1 ndaj Anglisë. Ai gjithashtu u përfshi në golin e parë të ndeshjes të shënuar nga Claudio Marchisio, pasi ai pasoi shkurt tek Marco Verratti në ekzekutimin e kornes, dhe ai më pas pasoi topin drejt Andrea Pirlos, i cili mori markuesin e tij me vete; Pirlo e la topin e lirë ti shkonte mes këmbëve tek Marchisio, duke i lejuar atij hapsirë për të goditur ulët dhe duke mposhtur portierin. Italia, megjithatë, humbi dy ndeshjet e tjera të grupit, të cilën e mbylli në vendin e tretë, duke u eliminuar në fazën e parë të një Kupe Botë për të dytën herë rresht.
Megalodoni
parapamje|Modeli i [[Nofulla|nofullave të peshkaqenit megalodon në Muzeun Amerikan të Historisë Natyrore, në Nju Jork.]] Megalodoni (Otodus megalodon), që do të thotë "dhëmbi i madh", është një specie e zhdukur e peshkaqenit skumbri që ka jetuar afërsisht 23 deri në 3.6 milion vjet më parë (Mya), nga Mioceni i Hershëm deri në epokat e Pliocenit. Më parë mendohej se ishte një anëtar i familjes Lamnidae dhe një i afërm i ngushtë i peshkaqenit të madh të bardhë (Carcharodon carcharias). Megjithatë, tani klasifikohet në familjen e zhdukur Otodontidae, e cila u nda nga peshkaqeni i madh i bardhë gjatë Kretakut të Hershëm.
Ndërsa konsiderohet si një nga grabitqarët më të mëdhenj dhe më të fuqishëm që ka jetuar ndonjëherë, megalodoni njihet vetëm nga mbetjet fragmentare, dhe pamja e tij dhe madhësia maksimale janë të pasigurta. Shkencëtarët ndryshojnë nëse do t'i ngjante më shumë një versioni më të trashë të peshkaqenit të madh të bardhë, peshkaqenit të balenës (Rhincodon typus), peshkaqenit të gëlltit (Cetorhinus maximus) ose peshkaqenit tigër të rërës (Carcharias taurus). Vlerësimi më i fundit me gamën më të vogël të gabimeve sugjeron një vlerësim maksimal të gjatësisë deri në 20.3 metra, megjithëse gjatësitë modale vlerësohen në 10.5 metra. Ekstrapolimi nga një qendër vertebrale me dimensione të bazuara në peshkaqenin e madh të bardhë sugjeron që një megalodon rreth 16 metra i gjatë peshon deri në 48 tonë, 17 metra i gjatë, peshon deri në 59 tonë dhe 20.3 metra i gjatë (gjatësia maksimale) peshon deri në 103 ton. Ekstrapolimi nga një kolonë vertebrale dhe rindërtimi i një modeli 3D me dimensione të bazuara në të gjithë peshkaqenë lamnid ekzistues sugjeron se një individ 16 metra i gjatë mund të ketë qenë shumë më i madh se vlerësimet e mëparshme, duke arritur një tepricë prej 61.5 tonësh në masë trupore; një individi të kësaj madhësie do t'i duhej të konsumonte 98,175 kcal në ditë. Dhëmbët e tyre ishin të trashë dhe të fortë, të ndërtuar për të kapur gjahun dhe për të thyer kockat, dhe nofullat e tyre të mëdha mund të ushtronin një forcë pickimi deri në 108.500 deri në 182.200 njuton. Megalodoni ndoshta kishte një ndikim të madh në strukturën e komuniteteve detare. Të dhënat fosile tregojnë se ai kishte një shpërndarje kozmopolite. Ndoshta synonte pre e madhe, si balenat, fokat dhe breshkat e detit. Të miturit banonin në ujërat e ngrohta bregdetare dhe ushqeheshin me peshq dhe balena të vogla. Ndryshe nga e peshkaqeni i madh i bardhë, i cili e sulmon gjahun nga pjesa e poshtme e butë, megalodoni ndoshta përdori nofullat e tij të forta për të thyer zgavrën e gjoksit dhe për të shpuar zemrën dhe mushkëritë e gjahut të tij.
Kafsha u përball me konkurrencën nga cetacet që hanë balena, të tilla si Livyatan dhe balenat e tjera të spermës makroraptoriale dhe ndoshta balenat vrasëse më të vogla të paraardhësve. Duke qenë se peshkaqeni preferonte ujërat më të ngrohta, mendohet se ftohja oqeanike e lidhur me fillimin e epokave të akullnajave, së bashku me uljen e nivelit të detit dhe humbjen e zonave të përshtatshme për çerdhe, mund të kenë kontribuar gjithashtu në rënien e tij. Një reduktim në diversitetin e balenave baleen dhe një zhvendosje në shpërndarjen e tyre drejt rajoneve polare mund të ketë reduktuar burimin kryesor të ushqimit të megalodonit. Zhdukja e peshkaqenit përkon me një prirje gjigantizmi në balenat baleen.
Arbëria nën Perandorinë Bizantine
KariPas ndarjes së Perandorisë Romake në dy pjesë, më 395, trevat ilire hynë në përbërje të Perandorisë Bizantine, siç quhet zakonisht pas kësaj date Perandoria Romake e Lindjes sipas emrit antik të kryeqytetit të saj, Bizant, që për nder të Konstandinit të Madh u quajt Konstandinopojë.
Ashtu siç i kishin dhënë në shek. III-IV Perandorisë Romake një numër perandorësh e gjeneralësh të shquar, po ashtu gjatë periudhës së hershme bizantine (shek. V-IX), trevat iliro-shqiptare i dhanë Perandorisë Bizantine disa perandorë, ndër të cilët shquhen në mënyrë të veçantë Anastasi I nga Durrësi (491-518) dhe Justiniani I nga Taurisium i Shkupit (527-565). Me reformat dhe me masat e zbatuara në administratën civile e ushtarake, këta dy perandorë përgatitën kalimin nga antikiteti në mesjetë dhe hodhën bazat e asaj që do të ishte perandoria më jetëgjatë në historinë e qytetërimit mesdhetar.
Pozicioni skajor në kufi me Italinë, me të cilën interesat e Bizantit mbetën deri në fund të lidhura ngushtë, përcaktoi rolin e jashtëzakonshëm të trevave iliro-shqiptare në kuadrin e Perandorisë Bizantine. Ato u kthyen në një nyje komunikimi të Lindjes me Perëndimin dhe anasjelltas. Një rol të tillë e favorizonte ekzistenca e porteve të rëndësishme gjatë bregdetit të Adriatikut e të Jonit ose e arterieve rrugore që fillonin prej tyre dhe zgjateshin në thellësi të Gadishullit duke lidhur bregdetin me qendra të tilla të rëndësishme, si Nishin, Shkupin, Ohrin, Sofjen, Kosturin, Selanikun, Adrianopojën e vetë Konstandinopojën. Ashtu si në shekujt e lashtësisë, rruga Egnatia vazhdoi ta luante rolin si vija kryesore e komunikimit midis provincave të Perandorisë në rrafshin perëndim-lindje. Përgjatë traktit perëndimor të rrugës Egnatia (Durrës - Apoloni - Peqin - Ohër) janë zhvilluar disa nga betejat më të përgjakshme të historisë bizantine. Perandorët bizantinë i kushtuan vëmendje të veçantë mbrojtjes strategjike të trevave iliro-shqiptare. Perandori Justiniani, sipas biografit të tij, Prokopit të Cezaresë, ndërtoi nga e para apo rimëkëmbi 168 kështjella në katër provincat ilire: të Dardanisë, Prevalit dhe të dy Epirëve. Nga ana e tij, Anastasi I e rrethoi qytetin e tij të lindjes, Durrësin me mure madhështore që shihen ende sot. Veç Durrësit, pikëmbështetje të pushtetit bizantin në Shqipëri përbënin Tivari, Shkodra, Lezha, Kruja, Dibra, Prizreni, Shkupi, Berati, Devolli, Kolonja, Adrianopoja etj. Mbrojtja e tyre dhe e territorit në juridiksionin e tyre, u ishte besuar forcave e komandantëve vendas. Trupa ushtarake iliro-shqiptare shërbenin gjithashtu në vise të tjera të Perandorisë, sa në Lindje aq edhe në Perëndim. Në kohën e perandorit Justinian, ushtarë iliro-shqiptarë shërbenin në ushtrinë bizantine me qëndrim në Itali. Në një nga mbishkrimet e asaj kohe të gjetura në Itali, bëhet fjalë për “numrin e madh të ilirëve” (numerus felix Illyricianorum). Edhe në shekujt e mëvonshëm, reparte nga trevat iliro-shqiptare shërbenin në provincat bizantine të Italisë e në provinca të tjera në Evropë dhe Azi.
Kriza e regjimit të temave dhe revoltat e dukëve Bizantinë të Durrësit në gjysmën e dytë të shek. XI
Kryengritja e madhe panballkanike e viteve 1040-1041, si dhe ajo e vitit 1073, që patën jehonë të thellë edhe në trevat shqiptare, paralajmëruan një periudhë të tërë trazirash e revoltash, që tronditën nga themelet Perandorinë Bizantine. Krahas lëvizjeve masive fshatare, periudhën 1040-1081 e karakterizojnë edhe një varg rebelimesh ushtarake të nxitura dhe të drejtuara nga komandantët (strategët) e temave të veçanta. Shqipëria e posaçërisht Tema e Durrësit u bë në ato vite një nga pikat më të nxehta të Perandorisë Bizantine.
Revoltat ushtarake të gjysmës së dytë të shek. XI, mes të cilave edhe revoltat e strategëve (dukëve) të Durrësit, qe një pasqyrim i drejtpërdrejtë i ndryshimeve të brendshme që po pësonte në atë kohë Perandoria Bizantine dhe që lidhen kryesisht me zhvillimin e marrëdhënieve feudale. Pas vdekjes së Perandorit Bazili II dhe fundit të dinastisë maqedone me Konstandinin IX Monomahos (1042-1055), mori fund edhe epoka e karakterizuar nga prona e vogël e lirë e bujkut-ushtar (stratiotit). Deri në atë kohë, e mbrojtur me fanatizëm prej perandorëve bizantinë, që hartuan për këtë qëllim edhe një legjislacion të posaçëm, prona e vogël u la paskëtaj në mëshirën e pronarëve të mëdhenj, që në kurriz të saj filluan të zgjerojnë zotërimet e tyre. Një proces i tillë i gllabërimit të pronës së vogël të lirë dhe i ekspansionit të pronës së madhe feudale, kërcënonte me rrënim klasën e madhe të ushtarëve-bujq, të cilët për më se një shekull kishin qenë shtylla kurrizore e shtetit bizantin, përsa kohë bujqit shqiptarë qenë furnizuesit kryesorë të financave dhe të ushtrisë bizantine. Por bashkë me rënien e klasës së bujqve-ushtarë binte roli edhe i kastës së krerëve ushtarakë, strategëve, ndërkohë që rritej pesha e pronarëve të mëdhenj të tokave dhe e aristokracisë burokratike të kryeqytetit bizantin, Konstandinopojës.
Këto zhvillime të reja në gjirin e perandorisë Bizantine prekën nga afër Shqipërinë, që ishte vendi klasik i fshatarësisë së lirë dhe i stratiotëve. Ndaj, disa nga kryengritjet ushtarake më të fuqishme të shek. XI patën si teatër kryesor pikërisht trojet shqiptare.
Megjithatë, ecuria e kryengritjes së Georg Maniakut tregoi qartë se Shqipëria, e veçanërisht Tema e Durrësit në vendin e Arbrit (Arbanon) ishin kthyer tashmë në një terren pjellor për ngjarje të tilla. Historiani bizantin i shek. XI, Mihal Ataliati, shprehet se në atë kohë shqiptarët, dikur aleatë të Perandorisë Bizantine (symmachioi), u bënë "papritur" kundërshtarë të saj (polemioi). Një zhvillim i tillë në marrëdhëniet e shqiptarëve me Bizantin, posaçërisht i atyre të trevës së Arberit, nuk vonoi të pasqyrohej edhe në vetë marrëdhëniet e Temës së Durrësit me pushtetin qendror. Me pakënaqësitë e popullsisë shqiptare bashkoheshin shpeshherë edhe vetë dukët e Temës së Durrësit. Këta po shqetësoheshin gjithnjë e më shumë nga rrudhja e vazhdueshme e kompetencave sa në fushën ushtarake aq edhe në atë civile. Në fakt, pas vdekjes së Bazilit II, ushtria bizantine filloi të mbështetej gjithnjë e më shumë në angazhimin e trupave mercenare të dërguara nga qendra, gjë që e dobësonte rolin e ushtrisë së Temës të rekrutuar tek elementi vendas dhe të drejtuar nga strategu i Temës. Nga ana tjetër, edhe kompetencat e strategut të Temës në lëmin e pushtetit civil u rrudhën në favor të nëpunësve, siç ishte gjykatësi i Temës (krites apo pretor), që varej drejtpërsëdrejti nga qendra dhe që tani trajtonte çështjet e administratës civile. Tronditjet e mëdha shoqërore të atij shekulli, si dhe vështirësitë e jashtme në lindje të Perandorisë Bizantine në marrëdhëniet me Perëndimin dhe me turqit selxhukë, kontribuan për të krijuar terrenin e përshtatshëm për kryengritjet e mëdha të strategëve ushtarakë të Durrësit të gjysmës së dytë të shek. XI. Tema e Durrësit u bë në atë kohë njëra nga vatrat kryesore të kryengritjeve ndaj pushtetit qendror bizantin. I pari ndër strategët e Durrësit, që ngriti krye kundër Konstandinopojës, ishte proedri Niqifor Brieni. Ky kishte qenë më përpara strateg i Temës së Shkupit, ku kishte shtypur kryengritjen e vitit 1073. I transferuar në Temën e Durrësit nga mesi i viteve 70, Brieni ishte dalluar në mbrojtjen e kufijve veriorë në luftë me sllavët kroatë si dhe me diokleasit. Njëherësh ai u ballafaqua edhe me sulmet pirateske të anijeve të normanëve të Italisë, të cilët tashmë synonin të shtriheshin drejt Lindjes, në territoret e Perandorisë Bizantine.
Në tetor të vitit 1077, strategu Niqifor Brieni dha sinjalin e kryengritjes kundër perandorit Mihal VII Dukas. Kronistët bizantinë të kohës pohojnë njëzëri se me kryengritësin Niqifor u bashkua popullsia vendase e Temës së Durrësit si dhe mjaft fisnikë vendas, në mes të të cilëve Bazil Kurtiqi nga Arbri. Niqifori e deklaroi të rrëzuar perandorin Mihal dhe, pasi e shpalli veten perandor, iu drejtua Konstandinopojës me një ushtri që rrugës vinte e zmadhohej me vullnetarë të rinj. Në Adrianopojë Brienin e prisnin kryengritës të tjerë të organizuar nga i vëllai, Johani. Por në të dalë të qytetit forcat kryengritëse u ndeshën me ushtrinë perandorake, të cilën tashmë e komandonte Aleks Komneni, një ndër gjeneralët bizantinë më të shquar të të gjitha kohërave. Ushtria kryengritëse u thye dhe mbeturinat e saj u shpërndanë.
Ndërkohë që Brieni me kryengritësit e tij ishin nisur në drejtim të Konstandinopojës, në Durrës kishte hyrë Niqifor Baziliaku, i emëruar dukë i Durrësit pas rebelimit të të parit. Por edhe duka i ri i Durrësit nuk vonoi dhe, vetëm pak muaj pas Brienit, u vetëshpall perandor dhe ngriti krye kundër qendrës.
I mbështetur nga paria dhe kleri vendas, ku u shqua peshkopi i Devollit, Teodori, ai grumbulloi forca të shumta shqiptaro-bizantine, ku nuk mungonin edhe mercenarë nga perëndimi. Në krye të tyre ai u nis nga Durrësi, kaloi Ohrin dhe iu drejtua qytetit të dytë të Perandorisë, Selanikut. Fillimisht perandori Niqifor III Botoniati u përpoq ta bindte kryengritësin të hiqte dorë nga marshimi mbi kryeqytet, duke i premtuar falje e tituj të rinj finikërie. Baziliaku e refuzoi ofertën dhe kështu u arrit në një betejë të përgjakshme me forcat qeveritare, të cilat i komandonte përsëri Aleks Komneni. Kryengritësit u shpartalluan dhe vetë Baziliaku u çua në pranga në Konstandinopojë.
Kryengritjet e mëdha antibizantine të shek. XI
Bazili II ishte perandori i fundit i dinastisë maqedone që mundi të ruajë ekuilibrin e brendshëm shoqëror e politik midis interesave të shtetit, atyre të aristokracisë feudale dhe të fshatarësisë së lirë, si dhe të stratiotëve që përbënin shtyllën kurrizore të shtetit bizantin. Me vdekjen e tij (1018) ky ekuilibër u prish: aristokracia feudale, civile apo ushtarake filloi t'i rrisë në mënyrë të pakontrolluar pronat e veta duke gllabëruar pronën e vogël. Pronarët e vegjël e humbën pak nga pak statusin e mëparshëm të lirisë dhe u kthyen në fshatarë të varur. Për një kohë të gjatë shteti bizantin, e në radhë të parë perandorët e dinastisë maqedone (shek. IX-XI) ishin përpjekur t'i vinin fre procesit të krijimit të pronës së madhe dhe të zhdukjes së pronës së vogël të fshatarit. Fshatari i lirë si dhe stratioti, që merrte nga shteti një parcelë toke kundrejt përmbushjes së detyrimit fiskal e atij ushtarak, kishin përfaqësuar për shumë kohë burimin kryesor të të ardhurave të arkës perandorake dhe njëherësh elementin bazë të ushtrisë bizantine. Por në kushtet e reja që u krijuan pas vdekjes së Bazilit II, pronarët e vegjël u gjendën përballë një sulmi të dyfishtë: të aristokracisë feudale të tokës, nga njëra anë, dhe të shtetit bizantin që rëndoi në mënyrë galopante barrën e taksave në dëm të tyre. Për rrjedhojë u krijua një gjendje shpërthyese, e cila jo rastësisht arriti kulmet e saj në territoret ballkanike të goditura rëndë nga luftërat e fundit bullgaro-bizantine. Në vitin 1040 shpërtheu këtu një kryengritje e fuqishme kundër pushtetit qendror e udhëhequr nga Pjetër Deljani, një bujar bullgar që e mbante veten për nip të car Samuelit dhe që e shpalli sakaq veten car. Kryengritja prej Beogradit u përhap me shpejtësi drejt Nishit e Shkupit. Strategu bizantin i Durrësit, Bazil Sinadeni, mblodhi ushtarakë të temës së tij dhe shpejtoi t'u zërë rrugën kryengritësve të Pjetër Deljanit "përpara se e keqja të përhapej", siç shprehet kronisti Johan Skilice që përshkruan këtë ngjarje. Por revolta preku edhe vetë radhët e ushtrisë së Temës së Durrësit dhe një ushtarak me emrin Tihomir ngriti flamurin e kryengritjes në zonën e Dibrës, ku ishin dislokuar forcat e strategut të Durrësit. Këtu kryengritësit i arriti Pjetër Deljani me të vetët. Forcat e kryengritësve u bashkuan nën drejtimin e Pjetër Deljanit, që ndërkohë kishte hequr qafe Tihomirin. Paskëtaj forcat kryengritëse iu drejtuan Durrësit, të cilin e morën, dhe më tej morën Selanikun. Flakët e kryengritjes përfshinë sakaq edhe temën e Nikopojës, popullsia e së cilës ishte tejet e pakënaqur nga arbitrariteti i nëpunësve perandorakë. Bizantinët mundën të mbanin këtu vetëm kështjellën e Naupaktit mbi Gjirin e Korintit.
Megjithatë, si rezultat i kontradiktave që vazhduan të ekzistojnë në gjirin e drejtuesve të kryengritjes edhe pas vrasjes së Tihomirit, lëvizja u shua më shpejt nga çka pritej po të kihen parasysh përmasat e saj. Këtu luajti rolin e vet edhe një djalë i carit bullgar Ivan Vladisllav, Alusiani, që u arratis nga Konstandinopoja ku mbahej rob dhe u bashkua me kryengritësit. Pasi eliminoi Pjetër Dejlanin, Alusiani u vu në krye të kryengritësve. Por pas një beteje të pasuksesshme me trupat perandorake, Alusiani iu dorëzua perandorit bizantin duke shpejtuar kështu edhe fundin e kryengritjes. Megjithatë kryengritja e madhe e vitit 1040-1041 ishte sinjali i parë i fuqishëm i tensioneve shoqërore që do të mbërthenin Perandorinë Bizantine. Në të njëjtën kohë, ajo qe një tregues i hendekut të madh që ishte krijuar ndërkohë midis pushtetit qendror bizantin dhe provincave perëndimore të tij, ku bënin pjesë edhe trevat shqiptare.
Rreth 30 vjet pas kryengritjes së Pjetër Dejlanit, një tjetër lëvizje shpërtheu në Kosovë, nga ku u hap me shpejtësi në viset fqinje. Kryengritësit kërkuan t'i printe princi i Dioklesë, Mihali, i cili dërgoi për këtë qëllim të birin, Konstandin Bodinin. Në Prizren kryengritësit e shpallën Bodinin mbret të tyre. Me Bodinin u bashkua edhe paria e Shkupit me kreun e saj, Gjergj Vojtehu, i cili erdhi vetë në Prizren. Në Prizren kryengritësit thyen keqas edhe forcat e dukës bizantin të Shkupit, që u dërguan kundër tyre. Pas kësaj kryengritësit morën Nishin, Ohrin, Devollin dhe vetëm në Kostur forcat e riorganizuara bizantine mundën të thyenin grupin kryesor të kryengritësve. Pjesa tjetër e kryengritësve, me "mbretin" Bodin, ishte përqendruar në Nish. Në përpjekje për të sulmuar e për të pushtuar Shkupin, forcat e Bodinit u thyen keq nga ushtria bizantine e dërguar me ngut nga perandori bizantin "për të shuar flakën, përpara se ajo të merrte dhenë", siç është shprehur një kronist bizantin, dëshmitar i ngjarjes. Gjatë betejës Bodini u zu rob dhe u dërgua në Konstandinopojë ku u mbyll në manastirin e Serxhit e të Bakut derisa i ati i tij, Mihali i Dioklesë, organizoi arratisjen e kthimin e tij në atdhe.
Marrëdhëniet e Perandorisë Bizantine me Bodinin e Dioklesë vazhduan edhe më tej të tensionuara. Pas betejës së vitit 1082 në rrethinat e Durrësit, kur Bodini nuk u erdhi në ndihmë ushtrive bizantine të angazhuara në një betejë vendimtare me normanët e Robert Guiskardit, princi i Dioklesë i shfaqi hapur ambicjet për ta shtrirë sundimin e vet sa në viset e Dalmacisë, në veri, aq edhe në territoret e Temës së Durrësit, në jug. Madje, sipas Kronikës së Priftit të Dioklesë, për një periudhë të shkurtër Bodini mundi të pushtojë dhe të mbajë temën në fjalë, së bashku me kryeqendrën e saj, Durrësin (tulit atque obtinuit totam terram Duracinorum et ipsam civitatem Durachium). Perandori bizantin, Aleksi I Komneni, dërgoi atëherë si strateg të Durrësit një kunatin e tij, Johan Duka, i cili rifitoi kontrollin mbi Temën e Durrësit dhe e mbajti Bodinin larg territoreve të saj.
Referimet
Salv bosi i theu krejt serbet
Mbytja e Përmetit : 30.10.1933
Mbytja e Përmetit : 30.10.1933 : vjersha me autor Qako Kosova. Botuar në Korçë nga Shtypshkronja "Peppo & Marko", në vitin 1934. Faqet e librit 20.
Tempulli shpellor Kunnandarkoil
Tempulli shpellor Kunnandarkoil në Kunnandarkoil, një fshat në distriktin e Pudukottait në shtetin jugor indian Tamil Nadu, është një tempull hindu kushtuar Shivës. I ndërtuar në Arkitekturën e skalitur në shkëmb, tempulli mendohet se është ndërtuar gjatë shekullit të VIII nga mbretërit Muttaraiyarë, vasalë të Dinastisë Pallava, me zgjerime të mëvonshme nga Perandoria Vijayanagara. Arkitektura e skalitur në shkëmb në tempull është një shembull i Artit të vonë Pallava dhe një shembull i hershëm i Artit Chola. Tempulli ka mbishkrime të ndryshme nga dinastitë Chola, Chalukya, Pandya dhe Perandoria Vijayanagara. Tempulli është konsideruar një nga tempujt më të vjetër prej guri në Indinë e Jugut. Tempulli mirëmbahet dhe administrohet nga Deparatamenti i Archaeological Survey of India si një monument i mbrojtur.
Historia
Kunnandarkoili e ka marrë emrin nga Kundru-Andan-Koil që do të thotë Zoti i kodrës në tempull. Kunnandarkoili dhe rajoni përreth tij sundohej nga Dinastia Muttaraiyara gjatë shekujve të VII deri në të IX, që ishin vasalë të Dinastisë Pallava. Rajoni më vonë u mor nën kontroll nga Dinastia mesjetare Chola. Tempulli shpellor u ndërtua fillimisht nga mbreti Muttaraiyar që ishte vasal i mbretit Pallava, Nandivarmani II (710-775), që quhet edhe Nandivarman Pallava Malla. Mbishkrimi më i hershëm i përket periudhës së Nandivarmanit dhe djalit të tij Dantivarman që tregon kontribute bujare për banorët vedik gjatë festës Thiruvadirai. Soundara Rajani e identifikon tempullin me një shtesë gjatë gjysmës së parë të shekullit të VIII. Në tempull gjenden mbishkrime edhe nga Dinastia Chola, Chalukya, Pandya dhe Perandoria Vijayanagara. Gjatë shekullit të XIV, fshati kishte dy lagje për bashkësinë e kastës Kallar. Disa nga studimet mbishkrimore tregojnë se kishte ndëshkime të rrepta për njerëzit që vidhnin në fshatra të largëta si Kunnandarkoili. Në kohët moderne, tempulli mirëmbahet dhe administrohet nga Departmenti i Archaeological Survey of India si një monument i mbrojtur.
Arkitektura
Tempulli është i vendosur në Kunnandarkoil, një kodër shkëmbore në distriktin e Pudukottait në Tamil Nadu të Indisë Jugore. Shpella bart tre skulptura në madhësi natyrore të formave të ndryshme të Shivës. Faltorja kryesore është e drejtuar nga lindja dhe shenjtërorja bujt imazhin e lingamit, një paraqitje jo ikonike e Shivës. Shiva në këtë tempull adhurohet si Parvathagiriswarari. Muret e shenjtërores janë të thjeshtë, ndryshe nga tempujt e mëvonshëm Chola që kanë nike për të bujtur imazhe të ndryshme. Shenjtërorja arrihet nëpërmjet një ardhamandapa, një sallë e mbajtur nga kolona. Shenjtërorja ruhet nga dvarapala (hyjni gardiane) në të dy krahët. Mbishkrimet janë bërë në bazën e dvarapalave. Në tempull gjenden dy portrete, njëri prej të cilëve është identifikuar si prijësi Muttraraiyar që ndërtoi tempullin dhe tjetri si ndihmësi i tij.
Domethënia
Tempulli në Arkitekturë të skalitur në shkëmb është një shembull i hershëm i Artit Chola, që vazhdoi traditën e atij Pallava. Imazhet individuale të marra nga vendi mirëmbahen në Pudukottia Government Museum. Nrita Mandapa ka kolona të skalitura, një shembull tipik i Artit Vijayanaagara. Imazhet prej bronxi në tempull janë shembujt më të hershëm të imazheve të skalitura mjeshtërisht në Artin e Indisë Jugore. Imazhi prej bronxi i Somaskandas me Shivën dhe Parvatin, me fëmijën e tyre Skanda është skulptura më e shquar e bronxeve të tempullit.
Carla Bley
Carla Bley (emri i vajzërisë Lovella May Borg; lindur më 11 maj, 1936) është një është kompozitore amerikane e xhazit, pianiste, organiste dhe lidere grupi muzikor. Një figurë e rëndësishme në lëvizjen e xhazit të lirë të viteve 1960, ndoshta është më e njohur për veprën e saj të xhazit "Escalator over the Hill" (e lëshuar si një set i trefishtë LP), si dhe një libër kompozimesh që janë kryer nga shumë artistë të tjerë, duke përfshirë Gary Burton, Jimmy Giuffre, George Russell, Farmer Art, John Scofield dhe ish-bashkëshorti i saj Paul Bley.
Jeta e hershme
parapamje|Carla Bley në Keystone Korner, San Francisko 1979 Bley ka lindur në Oakland, Kaliforni nga Emil Borg (1899-1990), një mësues i piano dhe drejtues i kishës, i cili e inkurajoi atë të këndonte dhe të mësonte të luante piano, dhe Arline Anderson (1907-1944), e cila vdiq kur Bley 8 vjeç. Pas braktisjes së kishës për t'u zhytur në skateboarding në moshën katërmbëdhjetë vjeçare,  ajo u transferua në Nju Jork në shtatëmbëdhjetë vjet dhe u bë një vajzë e cigareve në Birdland, ku u takua me pianistin e xhazit Paul Bley. Ajo shëtiti me të nën emrin Karen Borg, përpara se ajo të ndryshonte emrin e saj në 1957 në Carla Borg dhe u martua me Paul Bley të njëjtin vit duke përshtatur emrin Bley. Ai e inkurajoi atë për të filluar kompozimin. Çifti më vonë u divorcua, por mbajti mbiemrin e tij profesionalisht.
Çmime
Bley iu dha shpërblimi Guggenheim Fellowship në vitin 1972 për kompozim në muzikë. Në vitin 2009, ajo u nderua me trofeun gjerman të xhazit "A Life for Jazz". Bley mori Çmimin e MASA-s për Jazz në vitin 2015.
Maryna Viazovska
Maryna Viazovska (Марина Сергіївна В'язовська; ; e lindur më 2 dhjetor, 1984) është një matematikane nga Ukraina, e cila në vitin 2016 zgjidhi problemin e paketimit të sferës në dimensionin 8 , dhe në bashkëpunim me të tjerët, në dimensionin 24. Më parë, problemi ishte zgjidhur vetëm për tre ose më pak dimensione, dhe prova e versionit tre-dimensional (supozimi i Kepler-it) përfshinte llogaritje të gjata kompjuterike. Në të kundërt, prova e Viazovskës për dimensionet 8 dhe 24 është "thjeshtë mahnitëse".
Jeta
Maryna Viazovska lindi në vitin 1984, në Kiev. Viazovska fitoi një diplomë si "kandidate e shkencave" nga Instituti i Matematikës në Akademinë Kombëtare të Shkencave të Ukrainës në vitin 2010, dhe një doktoraturë (Dr. rer. nat.) nga Universiteti i Bonit në vitin 2013. Disertacioni i saj i doktoraturës, "Funksionet Modulare dhe Ciklet e Veçanta" (Modular Functions and Special Cycles), ka të bëjë me teorinë e numrit analitik dhe si mbikëqyrës e kishte Don Zagier. Ajo ishte një studiuese postdoktorale në Shkollën Matematike të Berlinit dhe në Universitetin Humboldt të Berlinit.
Anglerfish
parapamje|Melanocetus johnsonii. Anglerfish janë peshq të rendit të teleostit Lophiiformes. Ata janë peshq kockorë të emërtuar për mënyrën e tyre karakteristike të gjahut, në të cilën një rreze e modifikuar e fijeve luminescente (esca ose illicium) vepron si një joshje për peshqit e tjerë. Ndriçimi vjen nga bakteret simbiotike, të cilat mendohet se merren nga uji i detit, që banojnë brenda dhe rreth detit.
Disa peshkakë peshkaqesh dallohen për dimorfizmin ekstrem seksual dhe simbiozën seksuale të mashkullit të vogël me femrën shumë më të madhe, që shihet në nënrendin Ceratioidei, peshkapeshku i detit të thellë. Në këto specie, meshkujt mund të jenë disa rend të madhësisë më të vegjël se femrat.
Peshqit e peshkut gjenden në mbarë botën. Disa janë pelagjike (që banojnë larg nga fundi i detit), ndërsa të tjerët janë bentik (që banojnë afër dyshemesë së detit). Disa jetojnë në det të thellë (të tilla si Ceratiidae), ndërsa të tjerët jetojnë në shelfin kontinental, të tilla si bretkosat dhe Lophiidae (peshk murg ose patë).
Kenichi Shimokawa
(lindur më 14 Maj 1970) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 9 ndeshje.
Wladimir Natanoviç Gelfand
parapamje|djathtas|Wladimir Gelfand, [[Gjermania 1945]] Wladimir Natanoviç Gelfand (rusisht Влади́мир Ната́нович Ге́льфанд; l. ne Nowoarchangelsk Republika Socialiste Sovjetike e Ukrainës, 1 mars 1923 - v. Dneprpetrowsk, 25 nëntor 1983) ish qene oficer në Ushtria e Kuqe në luften dyt botores. Pas luftes deri ne vdekjen e tij ish qene mësues për profesion.
Shkimtar edhe Shkimtar per kujtime -ka mare pjese ne Luften e dyt botrore i njohur si autori i dirarëve te tij ne sherbimin ushtarak ne Ushtrine e Kuqe (1941-1946), libret i botuar disa herë ne gjermanisht suedisht dhe rusisht.
Rishikim
Elke Scherstjanoi Per Landin Stefan Lindgren
Lëvizja Nacionalçlirimtare në rrethin e Përmetit 1939-1944
Lëvizja Nacionalçlirimtare në rrethin e Përmetit 1939-1944 : temë diplome mbrojtur në Katedrën e Historisë së Shqipërisë : shtator 1967 me autor Apostol Kotani. Botuar në Tiranë nga Universiteti Shtetëror i Tiranës, në vitin 1969. Faqet e librit 174.
Tiradentes, Minas Gerais
Tiradentes është komunë në shtetin e Minas Gerais, në pjesën juglindore të vendit, rreth 900 km në juglindje të kryeqytetit Brazilia.
Lufta e popullit shqiptar kundra okupatorit gjerman dhe tradhëtarëve të vendit
Lufta e popullit shqiptar kundra okupatorit gjerman dhe tradhëtarëve të vendit : mësimi i 4-të : Kongresi antifashist N.Ç.L. i Përmetit. Mbledhja e Beratit dhe çlirimi i plotë i Shqipërisë : mësimi i 5-të. Botuar nëTiranë nga shtëpia botuese "Naim Frashëri", në vitin 1952. Faqet e librit 26.
Artigues, Var
Artigues është një komunë në Francë. Artigues bën pjesë në departamentin Var të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 229 banorë dhe sipërfaqe 31.85 km².
Yje të pashuar : materiale për format e punës kulturore masive me rastin e ditës së Dëshmorëve
Yje të pashuar : materiale për format e punës kulturore masive me rastin e ditës së Dëshmorëve : dispensë. Botuar në Tiranë në vitin 1977 nga Shtëpia Qendrore e Krijimeve Popullore. Libri ka 46 faqe.
Shënime: Historia, lufta Nacionalçlirimtare 1939-1944, heronj dhe dëshmorë, biografia.
Kongresi i Përmetit : (24-28 maj 1944)
Kongresi i Përmetit : (24-28 maj 1944) : vështrim historik dhe burime dokumentare me autor Kristo Frashëri dhe redaktore shkencore Albana Velianj. Botuar në Tiranë nga Akademia e Shkencave, në vitin 2015. Faqet e librit 124.
Rrethi i Përmetit : (mjedisi, potenciali natyror, rreziqet)
Rrethi i Përmetit : (mjedisi, potenciali natyror, rreziqet) libër me autorë Vasil Kristo, Majlinda Çoma (Xherahu), Qamil Xherahu dhe Niko Rogo (rec.) Botuar në Tiranë nga "Infbotues", në vitin 2017. Faqet e librit 136.
Ryuji Michiki
(lindur më 25 Gusht 1973) është një ish-futbollist japonez.
Fontana e etjeve
Fontana e etjeve libër me autor Shaip Beqiri. Botuar në Prishtinë në vitin 1976 nga "Rilindja". Libri ka 62 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Ryuji Michiki
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 4 ndeshje.
Yje të pashua Vol. XIX
Shënime : Ky volum përmban portrete të dëshmorëve rënë në provokacionet e 2 Gushtit 1949 në Shqipëri nga ushtria greke.
Beaulieu, Nièvre
Beaulieu është një komunë në Francë. Beaulieu bën pjesë në departamentin Nièvre të rajonit Bourgogne. Komuna ka një popullsi prej 32 banorë dhe sipërfaqe 4.95 km².
Profile : libër i hapur : 40 vitet e shkollës së mesme “S. Frashëri” Përmet
'''Profile : libër i hapur : 40 vitet e shkollës së mesme “S. Frashëri” Përmet''' libër me autor Ylli Hoxhaj dhe redaktore Florika Bega (Mango). Botuar në Përmet, në vitin 1998. Faqet e librit 234.
Kristian Jurgensen Tomsen
Kristian Jurgensen Tomsen (29 dhjetor 1788 – 21 Maj 1865) ishte një antikuarist danez që zhvillojë metodat dhe teknikat e hershme të arkeologjisë.
Në 1816 ai u emërua si kreu i koleksionit të "antikuareve" që më vonë u kthye në Muzeun Kombëtar të Danimarkës në Kopenhagen. Ndërsa po merrej me organizimin dhe klasifikimin e ekspozitës së antikuareve, ai vendosi që t'i paraqiste ato në mënyrë kronologjike sipas sistemit të tre-periudhave. Ky klasifikim ishte propuzuar edhe më parë nga studiues të tjerë, ku evolimi i prehistorisë ishte bazuar në klasifikimin e veglave, në periudhën e veglave prej guri, në periudhën e veglave të bëra prej bronzi dhe hekuri, por këto propozime ishin quajtur si sistemet evolucioni të cilat nuk lejonin datimin e artefakteve. Tomsen e përmirësojë sitemin e tre-periudhave si një sistem kronologjik, duke ekzaminuar cilat artefakte ngjanin me artefaktet e tjera në gjetjet që kishte. Në këtë mënyrë, ai ishte i pari që krijojë prova bazë për ndarjen e prehistorisë në periudha diskrete. Kjo arritje bëri që ai të cilësohej si autori i sistemit të tre-periudhave të prehistorisë Europiane.
Tomsen gjithashtu shkroi një nga traktatet e para sistematike të Periudhës së migrimit. Studimet i artifakteve nga Tomseni sëbashku me muzeun e Kopenhagëlit u bazuan në ndryshimet stilistike, dekorimimet dhe konteksti; ai e njihte rëndësinë e ekzaminimit e objekteve "të të njëtit tip", gjë e cila i lejoi atij  të përcaktonte lidhejt ndërmjet objekteve të njëta që i përkisnin periudhave të ndryshme (gur - bronz - hekuri). Rezultatet e punës së tij u publikuan në Ledetraad til Nordisk Oldkyndighed (Udhëzuesi për Antikitetin Skandinav) në 1836. Ndërsa një përkthim në anglisht u botua në 1848.
Jeta e hershme
i_kornizuar|qendër|Kristian Jurgensen Tomsen (gravurë e 1902) Kristian Jurgensen Tomsen lindi në Kopenhagël në 1788, në një familje tregtare të pasur. Kur ishte i ri, ai shkoi në Paris dhe pasi u kthye në Danimarkë, nisi të merrej me mbledhjen e monedhave. Kjo veprimtari mund të ketë qenë indikatori që e bëri të zhvillojë vetëdijen e tij për ndryshimet stilistike që ndodhin me kalimin e kohës.
Kontributet në arkeologji
parapamje|500x500px|qendër|Tomsen duke iu treguar vizitorëve rreth koleksionit në 1848. Vizatim i kohës.
Ylli në maja
Ylli në maja libër me autor Kadri Kadriu, red. Ali Podrimja, përgatiti dhe zgj. Shaip Beqiri. Botuar në Prishtinë në vitin 1982 nga "Rilindja". Libri ka 151 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Sporti në Përmet
Sporti në Përmet libër me autor Ethem Bejo dhe redaktorë Lumo Kolleshi, Foti Nini. Botuar në Tiranë nga "Dudaj", në vitin 2004. Faqet e librit 221. ISBN 99927-50-81-2
Tring
Tring është një vend prej 11.835 banorësh në qarkun e Hertfordshire, Angli.
Aspekte mitologjike : besime e bestytni
Aspekte mitologjike : besime e bestytni. Libër me autor Mark Krasniqi, red. Avni Spahiu, red. Ibrahim Berisha. Botuar në Prishtinë në vitin 1997 nga Gazeta "Rilindja". Libri ka 393 faqe dhe me ilustrime.
Yasuyuki Moriyama
(lindur më 1 Maj 1969) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Tempulli Thiruthaleeshwarar
Tempulli Thiruthaleeshwarar është një tempull hindu i vendosur 1.5 kilometra në jug-lindje të Aranvoyalit në distriktin e Thiruvallurit në shtetin indian Tamil Nadu. Me këtë fshat të vogël lidhen shumë legjenda por asnjëra nuk shpjegon praninë e imazhit të Vishnut në fushat e hapura. Një imazh i bashkëshortes së Vishnut ishte gjithashtu i pranishëm në afërsi. Ky tempull u ndërtua nga sunduesi Pallava, Nandhivarmani II rreth 1200 vjet më parë. Ai ka reputacionin e shpërbërjes së nag doshave të besimtarëve që kërkojnë bekimet e hyjnisë. Tempulli tani është vetëm një grumbull rrënojash me shenjtëoren (‘sannadhi' në gjuhën tamile) e hyjnive hindu në një gjendje të rrënuar. Kjo ka ndodhur për shkak të mungesës së fondeve të mjaftueshme dhe vështirësive të administrimit. Hyjnitë e pranishme përfshijnë Thiruthaleeshwararin (mishërim i Shivës), hyjneshën Marakathaambika, Shri Dakshinamurthyn (Guru Bhagwani), Prahara Ganeshin, Muruganin, Surya Bhagwanin, Shri Kailashanatharin, Shri Chandrasekarin, Shri Kasi Viswanatharin, Shri Bhairavarin, Somasakandharin, Maanikavaasagarin dhe të filozofin Pathanjali.
Përmbledhje
Tempulli është i drejtuar nga jugu dhe është ndërtuar fillimisht pa gopuram kryesor. Procesi i ndërtimit të një raxhagopurami (gopurami kryesor i hyrjes) 9,1 metra u përfundua në vitin 2012. Pas kalimit të oborrit është shenjtërorja e idhullit të Thiruthaleeshwararit e drejtuar nga lindja. Hyjnesha Marakathaambika është e drejtuar nga jugu. Në shenjtëroren e Thiruthaleeshwararit, vimana (kulla mbi shenjtërore që simbolizon një makinë fluturuese të perëndive hindu) është portretizuar si makina fluturuese 'Gaja Bristha'. Përgjithësisht, imazhi i hyjnisë që është e pranishme në shenjtërore është zakonisht i vendosur në makinën fluturuese, por, në këtë rast, makina fluturuese (vimana) mbi shenjtëroren e avatarit të Shivës ka imazhin e Muruganit (djali i Shivës) të ulur në fron, gjë që konsiderohet si e rrallë.