cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Periudha Sengoku
parapamje|240px|[[Betejat e Kawanakajima|Beteja e Kawanakajima (1561)]] Periudha Sengoku (戦国時代, Sengoku Jidai, "Epoka e Shteteve Ndërluftuese") është një periudhë në historinë japoneze të luftës civile gati-konstante, trazirave shoqërore dhe intrigave politike nga viti 1467 deri më 1615.
Përmbledhja
Gjatë kësaj periudhe, megjithëse Perandori i Japonisë ishte zyrtarisht sundimtari i kombit të tij dhe çdo lord i ishte betuar besnikëri atij, ai ishte kryesisht një figurë e margjinalizuar, ceremoniale dhe fetare që i delegoi pushtetin shogunit, një fisnik i cili ishte afërsisht i barabartë me një gjeneral. Në vitet që i paraprinë kësaj epoke, shogunati gradualisht humbi ndikimin dhe kontrollin mbi daimyō. Megjithëse shogunati Ashikaga kishte ruajtur strukturën e shogunatit Kamakura dhe kishte krijuar një qeveri luftëtare bazuar në të njëjtat të drejta ekonomike dhe detyrime ekonomike të vendosura nga Hōjō me Kodin Jōei në vitin 1232, ajo nuk arriti të fitonte besnikërinë e shumë daimyō, veçanërisht atyre çifligjeve që ishin larg kryeqytetit, Kyoto. Shumë prej këtyre lordëve filluan të luftonin në mënyrë të pakontrolluar me njëri-tjetrin për kontrollin mbi tokën dhe ndikimin mbi shogunatin. Ndërsa tregtia me Kinën Ming u rrit, ekonomia u zhvillua dhe përdorimi i parave u bë i përhapur ndërsa u shfaqën tregjet dhe qytetet tregtare. Kombinuar me zhvillimet në bujqësi dhe tregtinë në shkallë të vogël, kjo çoi në dëshirën për një autonomi më të madhe lokale në të gjitha nivelet e hierarkisë shoqërore. Qysh në fillim të shekullit të 15-të, vuajtjet e shkaktuara nga tërmetet dhe uria shpesh shërbyen për të shkaktuar kryengritje të armatosura nga fermerë të lodhur nga borxhet dhe taksat.
Gekokujō
parapamje|right|upright=1.5|Japonia në vitin 1570 Përmbysja rezultoi në dobësimin e mëtejshëm të autoritetit qendror dhe në të gjithë Japoninë, zotërit rajonalë, të quajtur daimyō, u ngritën për të mbushur vakumin. Gjatë këtij ndryshimi të pushtetit, klanet e vendosura mirë si Takeda dhe Imagawa, të cilët kishin sunduar nën autoritetin e bakufut të Kamakura dhe Muromachi, ishin në gjendje të zgjeronin sferat e tyre të ndikimit. Megjithatë, kishte shumë, pozicionet e të cilëve u gërryen dhe u uzurpuan përfundimisht nga nënpunës më të aftë. Ky fenomen i meritokracisë shoqërore, në të cilin vartësit e aftë hodhën poshtë status quo-në dhe rrëzuan me forcë një aristokraci të emancipuar, u bë i njohur si gekokujō (下克上), që do të thotë "i ulët pushton shumë".
Kamelini
Gjinia
• Floridatragulus (syn. Hypermekops)
• Michenia
The Blacklist
Transmetimi
Seriali transmetohet njëkohësisht në Global në Kanada. Në Zelandën e Re, shfaqja u shfaq premierë në TV3 më 2 shkurt 2014. Sezoni i dytë u shfaq premierë më 23 shtator. Në Mbretërinë e Bashkuar dhe Irlandë, seriali u shfaq premierë në Sky Witness (zyrtarisht Sky Living) më 4 tetor 2013. Sezoni i dytë u shfaq premierë më 3 tetor 2014. Por që atëherë është zhvendosur në Sky One. Netflix ka të drejta transmetimi për sezonet 1-7 në Shtetet e Bashkuara, Kanada, Australi, Amerikën Latine, Finlandë, Indi, Pakistan, Zvicër, Gjermani, Greqi, Suedi, Holandë, Zelandën e Re.
Zhvillimi
Më 4 tetor 2013, NBC urdhëroi nëntë episode shtesë, duke plotësuar sezonin e parë të serialit. Më 3 dhjetor 2013, NBC rinovoi serialin për një sezon të dytë me 22 episoda. Më 11 maj 2014, për shkak të suksesit të serialit, NBC vendosi të transmetonte një episod në post- Super Bowl timeslot në vitin 2015. Më 5 dhjetor 2015, seriali u rinovua për një sezon të katërt, i cili u dha premierën më 22 shtator 2016. Një seri spin-off, The Blacklist: Redemption, u dha premierë më 23 shkurt 2017. Më 11 maj 2017, seriali u rinovua për një sezon të pestë, ndërsa spin-offi u anulua të nesërmen. Sezoni i pestë u shfaq premierë më 27 shtator 2017.
Konceptimi
Pasi treguan një pjesë të episodit të parë në Comic-Con, producentët zbuluan se frymëzimi i tyre për The Blacklist erdhi nga kapja e Whitey Bulger.
Kamelini
Gjinia
• Camelops
• Priscocamelus
• Poebrodon
The Blacklist
Komike
Redaktori David Leach i tha The Hollywood Reporter se komiku është "një shtrirje e vërtetë e serialit televiziv" duke dhënë "dimensione të reja të personazheve që kanë kapur audiencën në të gjithë botën". Seriali do të hapet me një hark historie me gjashtë botime, i cili do të jetë "një udhëtim thellë në botën e errët të spiunazhit ndërkombëtar, komploteve dhe intrigave në shkallë globale".
Kamelini
Gjinia
• Alforjas
• Titanotylopus
• Paralabis
Periudha Sengoku
Periudha Sengoku u fillua nga Lufta Ōnin në vitin 1467 e cila shembi sistemin feudal të Japonisë nën shogunatin Ashikaga. Kryekomandantë dhe klane të ndryshme samurai luftuan për kontroll mbi Japoninë në vakumin e pushtetit, ndërsa Ikkō-ikki doli për të luftuar kundër sundimit të samuraive. Ardhja e evropianëve në vitin 1543 futi arkebus në luftën japoneze, dhe Japonia përfundoi statusin e saj si një shtet degë e Kinës në vitin 1549. Oda Nobunaga shpërndau shogunatin Ashikaga në vitin 1573 dhe filloi një luftë të bashkimit politik me forcë, duke përfshirë Luftën Ishiyama Hongan-ji, deri në vdekjen e tij në Incidentin Honnō-ji në vitin 1582. Pasardhësi i Nobunaga-s, Toyotomi Hideyoshi përfundoi fushatën e tij për të bashkuar Japoninë dhe konsolidoi sundimin e tij me reforma të shumta me ndikim. Hideyoshi nisi pushtimet japoneze të Koresë në vitin 1592, por dështimi i tyre përfundimtar dëmtoi prestigjin e tij para vdekjes së tij në vitin 1598. Tokugawa Ieyasu zhvendosi djalin dhe pasardhësin e vogël të Hideyoshi, Toyotomi Hideyori në Betejën e Sekigaharës në 1600 dhe rivendosi sistemin feudal nën shogunatin Tokugawa. Periudha Sengoku përfundoi kur besnikët e Toyotomi u mundën në Rrethimin e Osakës në vitin 1615.
Kamelini
Gjinia
• Hesperocamelus
Periudha Sengoku
Periudha Sengoku u emërua nga historianët japonezë pas periudhës ndryshe të palidhur të shteteve ndërluftuese të Kinës. Japonia Moderne njeh Nobunaga, Hideyoshi dhe Ieyasu si tre "Bashkuesit e Mëdhenj" për rivendosjen e tyre të qeverisë qendrore në vend.
The Blacklist
Përgjigjet kritike
David Wiegand i San Francisco Chronicle tha për episodin e parë, "Ju mendoni se e dini këtë situatë dhe si do të dalë, por ka kthesa të habitshme, por plotësisht të besueshme, gjatë episodit të së hënës." Robert Bianco i USA Today tha, "The Blacklist është një shfaqje e fortë javore e krimit e ndërtuar rreth një ylli të mirëfilltë televiziv. Ky është lloji i serive që rrjetet duhet të jenë në gjendje të tërheqin për të mbijetuar. Dhe me Spader në komandë, shanset janë që NBC do të arrijë." Tim Goodman i Hollywood Reporter vlerësoi si performancën e Spader ashtu edhe elementet procedurale të serialit, duke shkruar "ka edhe një element domethënës të premisës që e bën atë intrigues pa e bërë tepër të komplikuar".
Periudha Sengoku
Përmbledhja
Periudha kulmoi me një seri prej tre komandantësh të luftës, Oda Nobunaga, Toyotomi Hideyoshi dhe Tokugawa Ieyasu, të cilët gradualisht bashkuan Japoninë. Pas fitores përfundimtare të Tokugawa Ieyasu në Rrethimin e Osakës në 1615, Japonia u vendos në më shumë se dyqind vjet paqe nën shogunatin Tokugawa.
Bashkimi
Në shtratin e tij të vdekjes, Toyotomi caktoi një grup të zotërave më të fuqishëm në Japoni-Tokugawa, Maeda Toshiie, Ukita Hideie, Uesugi Kagekatsu, dhe Mōri Terumoto - për të qeverisur si Këshilli i Pesë Regjentëve derisa djali i tij foshnjë, Hideyori, të rritet. Një paqe e paqartë zgjati deri në vdekjen e Maeda në vitin 1599. Pas kësaj një numër figurash të rangut të lartë, veçanërisht Ishida Mitsunari, akuzuan Tokugawa për mosbesnikëri ndaj regjimit Toyotomi.
Kjo përshpejtoi një krizë që çoi në Betejën e Sekigaharës në vitin 1600, gjatë së cilës Tokugawa dhe aleatët e tij, të cilët kontrolluan lindjen e vendit, mundën forcat anti-Tokugawa, të cilat kishin kontrollin e perëndimit. Në përgjithësi konsiderohet si konflikti i fundit i madh i periudhës Sengoku, fitorja e Tokugawa në Sekigahara shënoi efektivisht fundin e regjimit Toyotomi, mbetjet e fundit të të cilave u shkatërruan përfundimisht në Rrethimin e Osakës në vitin 1615.
The Blacklist
Komike
Titan Books lëshoi një seri zyrtare librash komikë bazuar në seritë, shkruar nga Nicole Phillips dhe vizatuar nga Beni Lobel. Ekipi i serialit po punon gjithashtu në projekt.
Kamelini
Gjinia
• Procamelus
The Blacklist
Përgjigjet kritike
Sezoni i parë i The Blacklist mori vlerësime të forta nga kritikët e televizionit. Në Metacritic, sezoni i parë ka një rezultat prej 74 nga 100, bazuar në 31 kritikë, duke treguar "vlerësime përgjithësisht të favorshme". Uebfaqja e grumbulluesit të rishikimeve Rotten Tomatoes raporton një vlerësim 85% të miratimit, bazuar në 52 vlerësime, me një rezultat mesatar prej 7.18/10. Konsensusi lexon, "James Spader po ngulfatet si një kriminel i kthyer në informator dhe prania e tij shkon shumë drejt bërjes bindëse të këtij krimi të përdredhur, por herë pas here të papranueshëm". Sezoni i dytë mori një vlerësim prej 80%, bazuar në 15 vlerësime, me një rezultat mesatar prej 7.77/10. Konsensusi lexon, "Megjithëse The Blacklist flirton me mbingarkesën narrative, ajo mbahet së bashku nga performanca e ngrënies së peizazheve të James Spader dhe veprimet tepër argëtuese". Sezoni i tretë mori një vlerësim prej 93%, bazuar në 14 vlerësime, me një rezultat mesatar prej 7.41/10. Konsensusi lexon, "The Blacklist është përsëri në formën më të mirë me rreziqe të reja që e vendosin Redin në litarë ndërsa i japin hapësirë James Spader të shkëlqejë". Sezoni i katërt mori një vlerësim prej 88%, bazuar në tetë vlerësime, me një rezultat mesatar prej 7/10. Sezoni i pestë mori një vlerësim prej 100%, bazuar në pesë vlerësime, me një rezultat mesatar prej 8.5/10.
Periudha Sengoku
Bashkimi
Pas gati një shekulli paqëndrueshmërie dhe lufte politike, Japonia ishte në prag të bashkimit nga Oda Nobunaga, i cili kishte dalë nga errësira në provincën Owari (sot Prefektura Aichi) për të dominuar Japoninë qendrore. Në vitin 1582, Oda u vra nga një prej gjeneralëve të tij, Akechi Mitsuhide, dhe i lejoi Toyotomi Hideyoshi mundësinë për t'u vendosur si pasardhësi i Oda pasi u ngrit në radhët e tij nga ashigaru (ushtari i këmbëve) për t'u bërë një nga gjeneralët më të besuar të Oda. Toyotomi përfundimisht konsolidoi kontrollin e tij mbi daimyō e mbetur, por qeverisi si Kanpaku (Regjenti Perandorak) pasi lindja e tij e zakonshme e përjashtoi atë nga titulli i Sei-i Taishōgun. Gjatë mbretërimit të tij të shkurtër si Kanpaku, Toyotomi u përpoq dy pushtime në Kore. Përpjekja e parë, zgjati nga viti 1592 deri më 1596, fillimisht ishte e suksesshme, por pësoi pengesa nga Marina Joseon dhe përfundoi në një ngërç. Përpjekja e dytë filloi në vitin 1597 por ishte më pak e suksesshme pasi koreanët, veçanërisht marina e tyre, e udhëhequr nga Admirali Yi Sun-Sin, ishin përgatitur nga takimi i tyre i parë. Në vitin 1598, Toyotomi bëri thirrje për tërheqje nga Koreja para vdekjes së tij.
Pa lënë një pasues të aftë, vendi u fut përsëri në trazira politike dhe Tokugawa Ieyasu shfrytëzoi rastin.
The Blacklist
Aktrimi
Eisendrath tha se procesi i aktrimit ishte i vështirë. Në shkurt 2013, NBC ia ofroi Kiefer Sutherland rolin kryesor të Raymond Reddington. Pasi morën në konsideratë aktorë të tjerë për rolin, Eisendrath dhe Bokenkamp telefonuan James Spader për të parë nëse ai do të interesohej për të. Duke u ndier të sigurt në të kuptuarit e personazhit nga Spader, ata e morën atë tri ditë para se të fillonin xhirimet.
Kamelini
Gjinia
• Nothokemas
• Camelus
Kamelini është një fis me barngrënës tokësorë në familjen Kamelidae, endemike në Azi , Amerikën Veriore dhe Afrikë nga Eoceni i Vonë deri në ditët e sotme.. Ai përfshin gjininë e gjallë Camelus si gjini tipi. Të paktën një gjini, Eulamaops, arriti në Amerikën Jugore.
Periudha Sengoku
Gekokujō
Grupet fetare të mirëorganizuara gjithashtu fituan pushtet politik në këtë kohë duke bashkuar fermerët në rezistencë dhe rebelim kundër sundimit të daimyō. Murgjit e sektit Budist Toka e Vërtetë e Pastër formuan shumë Ikkō-ikki, më e suksesshmja prej të cilave, në Provincën Kaga, qëndroi e pavarur për gati 100 vjet.
The Blacklist
Aktrimi
Megan Boone mori një javë për t'u përgatitur për audicionin e saj si profilistja e FBI-së Elizabeth Keen. Ndjehet sikur audicioni i saj fillestar ishte një nga audicionet më të mira të karrierës së saj, Boone më vonë u thirr përsëri për audicione të shumta. Në mars 2013, Deadline Hollywood njoftoi se Boone pranoi rolin si kryesuesja femër në serial.
Clive Barker
Clive Barker (Kliv Barker lindur më 5 tetor 1952) është një dramaturg, romancier, regjisor filmi dhe artist vizual anglez. Barker u bë i njohur në mes të viteve 1980 me një seri tregimesh të shkurtra,të titulluara "Librat e Gjakut", të cilat e bënë atë një shkrimtar kryesor të zhanrit horror. Që atëherë ai ka shkruar shumë romane dhe vepra të tjera, dhe novelat e tija janë përshtatur në filma, veçanërisht seritë "Hellraiser" dhe "Candyman". Ai ishte gjithashtu producent ekzekutiv i filmit fitues të Akademisë "Gods and Monsters".
Referime
"Art and the Artist: An Interview with Clive Barker". Strange Horizons. March 2009. Archived from the original on 3 January 2010.
Pikturat dhe ilustrimet e Barker-it janë paraqitur në galeritë në Shtetet e Bashkuara, si dhe në librat e tij. Ai ka krijuar personazhe dhe seriale origjinale për librat komik, dhe disa nga historitë e tij më të njohura të tmerrit janë paraqitur në seri komike në vazhdim.
Vepra jo fiktive
Art
Karriera filmike
Në 2005, Barker dhe prodhuesi i filmit horror Jorge Saralegui krijuan kompaninë e prodhimit të filmit Midnight Picture Show me qëllimin për të prodhuar dy filma horror në vit.
Studime kritike të veprave ë Barker
Smith, Andrew. "Worlds that Creep upon You: Postmodern Illusions in the Work of Clive Barker." In Clive Bloom, ed, Creepers: British Horror and Fantasy in the Twentieth Century. London and Boulder CO: Pluto Press, 1993, pp. 176–86.
Karriera si shkrimtar
Ai është shkrimtari i serialit më të shitur Abarat.
Referime
Abrams, Michael (2006). Birdmen, Batmen, and Skyflyers: Wingsuits and the Pioneers Who Flew in Them, Fell in Them, and Perfected Them. New York: Harmony Books. pp. 131–132. ISBN 978-1-4000-5491-6.
Arti pamor
Barker krijoi modelet e kostumeve të Halloween për Maskimet e Maskimit.
Studime kritike të veprave ë Barker
Sorcha Ní Fhlainn, (Ed.) Clive Barker - Dark imaginer. Manchester: Manchester University Press, 2017. 280pp. ISBN 9780719096921.
Libra komikë
Barker publikoi ngulitjen e tij Razorline përmes Marvel Comics në 1993.
Karriera filmike
Në tetor 2006, Barker njoftoi përmes faqes së tij të internetit se do të shkruante skenarin për një xhirim të ardhshëm të filmit origjinal Hellraiser. Ai është duke zhvilluar një film bazuar në linjën e tij të lodrave të Tortured Souls nga McFarlane Toys.
Veprat teatrore
Përfshirja e Barker në teatrin drejtpërdrejt filloi kur ishte ende në shkollë me produksione të Voodoo dhe Inferno në 1967. Ai bashkëpunoi në gjashtë shfaqje me Theater Of The Imagination në 1974 dhe dy të tjera që ai ishte shkrimtari i vetëm i, A Clowns 'Sodom and Day Of The Qeni, për Teatrin Mant Pantomime në 1976 dhe 1977.
Arti pamor
Barker është një artist vizual i frytshëm, shpesh duke ilustruar librat e tij. Pikturat e tij janë parë së pari në kopertinat e revistës së tij zyrtare të tifozëve, Dread, botuar nga Fantaco në fillim të viteve '90; në kopertinat e koleksioneve të dramave të tij, Mishërimet (1995) dhe Format e Qiellit (1996); dhe në shtypjen e dytë të botimeve origjinale britanike të serisë së tij Librat e gjakut. Barker gjithashtu siguroi veprat artistike për romanin e tij të ri për të rritur The Thief of Always dhe për serinë Abarat. Veprat e tij artistike janë ekspozuar në Bert Green Fine Art në Los Angeles dhe Chicago, në Galerinë Bess Cutler në New York dhe La Luz De Jesus në Los Angeles. Shumë nga skicat dhe pikturat e tij mund të gjenden në koleksionin Clive Barker, Illustrator, botuar në 1990 nga Arcane / Eclipse Books, dhe në Vizionet e Parajsës dhe Ferrit, botuar në 2005 nga Rizzoli Books.
Veprat teatrore
Puna e tij teatrore do të mbyllej ndërsa ai zhvendosi përqendrimin në shkrimin e Librave të Gjakut.
Referime
""Hellraiser: The Toll" by Mark Miller [Review]". CliveBarkerCast. Retrieved 2 December 2017.
"Clive Barker". www.facebook.com. Retrieved 15 November 2017.
Arti pamor
Rreth 150 vepra arti nga Barker u përdorën në setin e Akademisë së Arteve të Padukshme për serinë televizive Netflix Chilling Adventures of Sabrina.
Jeta personale
Gjatë viteve të para të tij si shkrimtar, ai do të punonte herë pas here si një prostitutë mashkull kur shkrimet e tij nuk siguronin të ardhura të mjaftueshme.
Arti pamor
Ai punoi në lojën horror video Clive Barker's Undying, duke siguruar zërin për personazhin Ambrose. Undying u zhvillua nga DreamWorks Interactive dhe u lansua në 2001. Ai punoi në Jericho të Clive Barker's për Codemasters, i cili u publikua në fund të 2007.
Studime kritike të veprave ë Barker
Suzanne J. Barbieri, Clive Barker : Mythmaker for the Millennium. Stockport:British Fantasy Society, 1994,  ISBN 0952415305.
Referime
Throne, Will (27 April 2020). "'Hellraiser' Series in Development at HBO". The Hollywood Reporter. Retrieved 27 April 2020.
Studime kritike të veprave ë Barker
Edwin F. Casebeer, "Clive Barker (1952- )" in: Darren Harris-Fain (ed.) British Fantasy and Science Fiction Writers Since 1960. Farmington Hills, MI: Thomson/Gale, 2002,  ISBN 0787660051.
Libra komikë
Në vitin 2013, Boom! Studios njoftoi Dhjatën Tjetër, historinë e parë origjinale nga Barker që u botua në formatin e librit komik.
Karriera në TV
Në maj të vitit 2015, Variety raportoi se Clive Barker po zhvillonte një adaptim në seri televizive të krepipastave të ndryshme në partneritet me Warner Brothers, që do të quhej Creepypastas i Clive Barker, një hark tipar bazuar në Slender Man dhe Ben Drowned. Në Prill 2020, HBO u njoftua se do të zhvillonte një seri televizive Hellraiser që do të shërbente si "një vazhdim dhe zgjerim i ngritur" i mitologjisë së tij me Mark Verheiden dhe Michael Dougherty duke shkruar serialin dhe David Gordon Green duke drejtuar disa episode, të tre do të jenë gjithashtu ekzekutiv duke prodhuar serinë me Danny McBride, Jody Hill, Brandon James dhe Roy Lee të Vertigo Entertainment.
Jeta personale
Në vitin 2003, Barker mori Çmimin Davidson / Valentini në ceremoninë e 15-të GLAAD Media Awards.
Studime kritike të veprave ë Barker
Gary Hoppenstand, Clive Barker's short stories : imagination as metaphor in the Books of blood and other works. (With a foreword by Clive Barker). Jefferson, N.C. : McFarland, 1994,  ISBN 0899509843.
Referime
"The Official Clive Barker Website - Revelations Interview 33". www.clivebarker.info.
"The Official Clive Barker Website - Spirituality". Clivebarker.info. Retrieved 30 October 2014.
Jeta personale
Barker është kritik ndaj fesë së organizuar, por ka shpjeguar se Bibla ndikon në punën e tij dhe shpirtërore. Në një paraqitje të vitit 2003 në Politically Incorrect, Barker madje deklaroi se ai ishte një i krishterë pasi Ann Coulter nënkuptonte se nuk ishte, edhe pse vite më vonë, ai tha se nuk identifikohet si i krishterë përmes Facebook.
Referime
"The Official Clive Barker Website - Revelations Interview 15". Clivebarker.info. Archived from the original on 18 May 2007. Retrieved 30 October 2014.
Jeta e hërshme
Kur ishte tre vjeç, Barker ishte dëshmitar i shfaqjes ajrore në të cilen parashutisti francez Léo Valentin u hodh në vdekje gjatë një në një në Liverpool. Barker më vonë do të aludonte për Valentin në shumë histori të tijat.
Referime
"Publications". GLAAD. Archived from the original on 13 December 2003. Retrieved 30 October 2014.
Presenter: Bill Maher (25 April 2003). "Season 1, Episode 10". Politically Incorrect. Fairfax District, Los Angeles. 60 minutes in. HBO. CBS Television City.
Inkpot Award
[1] Archived 4 June 2011 at the Wayback Machine
Green, Willow (16 April 2000). "Clive Barker goes Disney". EmpireOnline.
Karriera filmike
Barker shkroi skenarët për Underworld (1985) dhe Rawhead Rex (1986), të dy me regji të George Pavlou. I pakënaqur nga mënyra se si u trajtua materiali i tij, ai kaloi në regji me Hellraiser (1987), bazuar në romanin e tij Zemra e Hellbound. Pas filmit të tij Nightbreed (1990), Barker u kthye për të shkruar dhe drejtuar Lord of Illusions (1995). Tregimi i shkurtër "Të Ndaluarit", nga Librat e Barkerit të Gjakut, siguroi bazën për filmin Candyman të vitit 1992 dhe dy vazhdimet e tij. Barker ishte një producent ekzekutiv i filmit Gods and Monsters (1998), i cili mori vlerësime të mëdha nga kritikët. Ai kishte qenë duke punuar në një seri adaptimesh filmike të librave të tij Kuintet Abarat nën menaxhimin e Kompanisë Walt Disney, por për shkak të ndryshimeve krijuese, projekti u anulua.
Referime
"Influences". Clive Barker Revelations. Retrieved 27 November 2011.
Gronli, Jonathan. "What Happened To: Clive Barker's Demonik". Technology Tell. Retrieved 31 October 2016.
Karriera si shkrimtar
Barker është një autor i tmerrit / fantazisë. Ai filloi të shkruajë tmerr në fillim të karrierës së tij, kryesisht në formën e tregimeve të shkurtra (të mbledhura në Librat e Gjakut 1–6) dhe romanin Faustian The Game Damnation (1985). Më vonë ai lëvizi drejt fantazisë moderne dhe fantazisë urbane me elemente tmerri në Weaveworld (1987), Shfaqja e Madhe dhe e Fshehtë (1989), Imajica (1991) dhe Sacrament (1996).
Veprat teatrore
Nga 1982–83, ai krijoi gjithashtu tre shfaqje, përfshirë Crazyface, për Teatrin e Rinisë Cockpit.
Studime kritike të veprave ë Barker
Linda Badley, Writing Horror and The Body : the fiction of Stephen King, Clive Barker, and Anne Rice. London : Greenwood Press, 1996,  ISBN 0313297169.
Libra komikë
Në tetor 2009, IDW botoi Seduth, të shkruar nga Barker. Vepra u lançua me tre kopertina të ndryshme.
Referime
Q&A: ‘Hellraiser’ Author Clive Barker on Almost Dying, Hustling, and Killing Pinhead
Libra komikë
Përshtatjet dhe spin-offet e tmerrshme të Barker-it në komike përfshijnë seritë Marvel / Epic Comics Hellraiser, Nightbreed, Pinhead, The Harrowers, Book of the Damned dhe Jihad; Seritë dhe romanet grafikë të Eclipse Books Tapping The Vein, Dread, Son of Celluloid, Revelations The Life of Death, Rawhead Rex and The Yattering and Jack, dhe Dark Horse Comics 'Primal, ndër të tjera. Barker shërbeu si konsulent dhe shkroi botime të librit komik të antologjisë Hellraiser.
Referime
"Clive Barker to form Midnight Picture Show". Advocate.com. Retrieved 30 October 2014.
"The Official Clive Barker Website - Revelations - Theatre". www.clivebarker.info. Retrieved 12 November 2019.
Jeta personale
Që nga viti 2015, ai është anëtar i bordit të këshilltarëve për Hollywood Horror Museum.
Referime
Barkan, Jonathan (14 September 2015). "Top Horror Masterminds Creating "The Hollywood Horror Museum"". Bloody Disgusting. Retrieved 22 May 2019.
Spangler, Todd (4 May 2015). "NewFronts 2015: Machinima Announces 'RoboCop,' Clive Barker and Other Series". Variety. Retrieved 24 October 2019.
Laminoidët
Lamini (anëtarët quhen laminoidët ) është një fis i nënfamiljes Kamelinae. Ai përmban dy gjini ekzistuese me katër lloje, të gjitha ekskluzivisht nga Amerika e Jugut : lamat, alpakat , vikunjat , dhe guanakot. Dy të parët janë specie të zbutura, ndërsa dy të dytat gjenden vetëm në të egër. Askush nuk shfaq dimorfizëm seksual. Të katër speciet mund të gërshetohen dhe prodhojnë pasardhës pjellorë. Për më tepër, ekzistojnë dy gjini të zhdukura të njohura nga të dhënat fosile.
Clive Barker
Referime
"Clive Barker and Disney part ways". TheDisneyBlog. 11 September 2006.
Laminoidët
Lama
Guanako ( Lama guanicoe ) është një lamë e egër, që qëndron në 100–120 cm (39–47 in) në shpatull dhe 150–160 cm (59–63 në) në kokë. Mund të peshojë deri në 140 kilogramë (310 lb). Pëlhura e saj pelage është më e gjatë se ajo e vikunjës, por më e shkurtër se ajo e alpakës; konsiderohet të jetë me cilësi të shkëlqyeshme dhe ka një ngjyrë të murrme të çelët, të kuqërremtë ose kafe-verdhë. Diametri i fijeve të qethit të tij ndryshon midis 16 dhe 18 mikrometra.
Clive Barker
Referime
"The Official Clive Barker Resource : Revelations - News Stephen King Award - Speech". Clivebarker.info. Retrieved 30 October 2014.
[2] Archived 22 February 2008 at the Wayback Machine
Veprat teatrore
Ai bashkë-themeloi trupën teatrore avangardë The Dog Company në 1978 me ish shokë të shkollës dhe aktorë të ardhshëm, shumë prej të cilëve do të vazhdonin të bëhen bashkëpunëtorë kryesorë në punën filmike të Barker. Doug Bradley do të merrte rolin portreti të Pinhead në serinë Hellraiser ndërsa Peter Atkins do të shkruante skenarët për tre vazhdimet e para të Hellraiser. Gjatë pesë viteve të ardhshme Barker do të shkruante nëntë drama, shpesh duke shërbyer si regjisor, duke përfshirë disa nga prodhimet e tij më të njohura skenike, Historia e Djallit, Frankenstein Në Dashuri dhe Jeta Sekrete e Karikaturave.
Jeta personale
Barker tha në një intervistë në internet në dhjetor 2008 (botuar në Mars 2009) se ai kishte polipe në fytin e tij që ishin aq të forta sa një mjek i tha se po merrte dhjetë përqind të ajrit që supozohej të merrte. Ai ka bërë dy operacione për t'i hequr ato dhe beson se zëri i tij rezultues është një përmirësim sesa ishte para operacioneve. Ai tha se nuk kishte kancer dhe ka hequr dorë nga purot.
Referime
"Dress Up Like Clive Barker's Nightmares". Dreadcentral.com. Retrieved 30 October 2014.
"Clive Barker". Classic Loveline. Episode 233. Los Angeles, California, United States. 20 August 1996. KROQ-FM. Retrieved 23 August 2014.
"Hellraiser: The Toll". Subterranean Press. Archived from the original on 19 November 2017. Retrieved 2 December 2017.
Libra komikë
Në vitin 2005, IDW publikoi një adaptim me tre çështje të romanit fantastik të fëmijëve të Barker The Thief of Always, shkruar dhe pikturuar nga Kris Oprisko dhe Gabriel Hernandez. IDW po boton një adaptim me 12 botime të romanit Barker The Great and Secret Show.
Studime kritike të veprave ë Barker
K. A. Laity, "Clive Barker" in: Richard Bleiler, ed. Supernatural Fiction Writers: Contemporary Fantasy and Horror. New York: Thomson/Gale, 2003,  ISBN 0684312506.
Moshidae
Moshidae është një familje e dythundrakëve, karakterizohet nga  "dhëmbët si shpatë 'në vend të brirëve, ose osikonëve , madhësia modeste ( Moschus vetëm arrin 37 lb (17 kg); takat e tjera ishin edhe më të vogla) dhe mungesa e gjëndrave të fytyrës. Regjistrimi fosil i familjes shtrihet përsëri në Oligoceni i vonë , rreth 28 milion vjet më parë. Grupi ishte i bollshëm në të gjithë Euroazi dhe Amerikën Veriore gjatë Miocenit, por më pas u zhdukën dhe ka mbetur vetëm gjinia Moschus nga Pleistoceni i hershëm.
Clive Barker
Karriera si shkrimtar
Kur Librat e Gjakut u botuan për herë të parë në Shtetet e Bashkuara me thasë, Stephen King u citua në kopertinat e librit: "Unë kam parë të ardhmen e tmerrit dhe emri i tij është Clive Barker." Si ndikime në shkrimet e tij, Barker rendit Herman Melville, Edgar Allan Poe, Ray Bradbury, William S. Burroughs, William Blake dhe Jean Cocteau, ndër të tjera.
Moshidae
Taxonomia
• ** Longirostromeryx wellsi
Pas Prothero (2007)
• * Bedenomeryx milloquensis
• * Hispanomeryx duriensis
Papillon (libër)
Përmbledhja
Libri është një tregim i një periudhe 14-vjeçare në jetën e Papillon (26 tetor 1931 deri më 18 tetor 1945), duke filluar kur ai u dënua gabimisht për vrasje në Francë dhe u dënua me një jetë të rëndë në Bagne de Cayenne, kolonia penale e Cayenne në Guajanën Franceze e njohur si Ishulli i Djallit. Ai përfundimisht u arratis nga kolonia dhe u vendos në Venezuelë, ku jetoi dhe lulëzoi.
Moshidae
Taxonomia
• * Bedenomeryx paulhiacensis
Papillon (libër)
Përmbledhja
Pas një qëndrimi të shkurtër në një burg në Caen, Papillon u vendos në bordin e një anijeje për në Amerikën e Jugut, ku mësoi për jetën brutale që të burgosurit kaluan në koloninë e burgut. Dhuna dhe vrasjet ishin të zakonshme midis të dënuarve. Burrat u sulmuan për shumë arsye, përfshirë paratë, të cilat më së shumti mbaheshin në një karikues (një cilindër metalik i zbrazët i fshehur në rektum; i njohur gjithashtu si një plan d 'evazion, plan, ose "supozitor shpëtimi"). Papillon u miqësua me Louis Dega, një ish-bankier i dënuar për falsifikim. Ai ra dakord të mbrojë Dega nga sulmuesit që përpiqen të marrin ngarkuesin e tij.
Moshidae
Taxonomia
• ** Problastomeryx primus
• ** Moschus cupreus
Papillon (libër)
Ndikimi i Papillonit
Libri ishte një sensacion i menjëhershëm dhe mëi shituri i menjëhershëm, duke arritur famë të gjerë dhe vlerësime kritike, dhe konsiderohet si një klasik i ditëve moderne. Pas botimit, ai kaloi 21 javë si më i shituri numër 1 në Francë, me më shumë se 1.5 milion kopje të shitura vetëm në Francë. Që atëherë 239 botime të librit janë botuar në të gjithë botën, në 21 gjuhë të ndryshme.
Clive Barker
Drama
Koleksione
Moshidae
Taxonomia
• * Blastomeryx
Clive Barker
Studime kritike të veprave ë Barker
S. T. Joshi, The Modern Weird Tale Jefferson, N.C.; London : McFarland, 2001,  ISBN 078640986X.
Moshidae
Taxonomia
• * Oriomeryx major
Clive Barker
Studime kritike të veprave ë Barker
Chris Morgan, "Barker, Clive", in David Pringle, ed., St. James Guide to Horror, Ghost and Gothic Writers. London: St. James Press, 1998,  ISBN 1558622063
Laminoidët
Vicugna
Vikunja ( Vicugna vicugna ) është deveja më e vogël, me një lartësi të shpatullave 75–100 cm (30–39 në) dhe një peshë 40–60 kg (88–132 lb). Palltoja e saj është kryesisht me ngjyrë bezhë dhe thuhet se bën “leshin më të mirë në botë”, me diametër mesatar të fibrave midis 11 dhe 14 mikrometra. Ashtu si brejtësit, vikunja ka incisorë që rriten vazhdimisht. Ai jeton vetëm në zona me lartësi të madhe - 3,200 m (10,500 ft) ose më të mëdha - në malësitë e Argjentinës, Bolivisë, Kilit, Perusë dhe Ekuadorit.
Papillon (libër)
Përmbledhja
Në Trinidad treshes u bashkuan me tre të arratisur të tjerë; ata u ndihmuan nga një familje britanike, peshkopi holandez i Curaçao dhe disa të tjerë. Afër vijës bregdetare të Kolumbisë, të arratisurit u panë. Era u dobësua dhe ata u kapën dhe u burgosën përsëri.
Moshidae
Taxonomia
• ** Micromeryx flourensianus
• Nënfamilja Blastomerycinae
• * Bedenomeryx truyolsi
Laminoidët
Lama
90% e guanakove në botë ndodhen në Argjentinë, shpërndara nga ishujt e Kanalit Beagle dhe nga ekstremiteti jugor i Patagonis deri në kullotën e Puna në Argjentinën verilindore. Guanakot gjithashtu mund të gjenden në Bolivi, Kili, Paraguai dhe Peru.
Moshidae
Taxonomia
• * Hispanomeryx daamsi
• ** Pomelomeryx boulangeri
Clive Barker
Referime
[4] Archived 15 August 2014 at the Wayback Machine
Papillon (libër)
Përmbledhja
Në kontinent, Papillon hasi Cuic Cuic, i cili kishte ndërtuar një kasolle në një "ishull". Kasollja ishte vendosur në tokë të fortë e rrethuar me rërë dridhese; Cuic Cuic varej nga një derr për të gjetur rrugën e sigurt mbi rërën e detit. Burrat dhe derri u nisën për në Georgetown, Guajana Britanike, me anije. Papillon vendosi të vazhdojë në veriperëndim nën shoqërinë e pesë të arratisurve të tjerë. Duke arritur Venezuelën, burrat u kapën dhe u burgosën në kampe lëvizëse të paraburgimit në afërsi të El Dorado, një qytet i vogël minierash pranë rajonit të Gran Sabana. Duke mbijetuar kushte të vështira atje dhe duke gjetur diamante, Papillon u la i lirë. Ai fitoi shtetësinë dhe statusin e famshëm të Venezuelës disa vjet më vonë.
Moshidae
Taxonomia
• ** Micromeryx? eiselei - this species is a proposed member of genus Micromeryx
• ** Moschus moschiferus
Clive Barker
Referime
"Chilling Adventures of Sabrina production designer on creating the terrifying occult world of Greendale- Entertainment News, Firstpost". Firstpost. 19 November 2018. Retrieved 7 April 2019.
Laminoidët
Vicugna
Alpaka ( Vicugna pacos ), një kamelid shtëpiak, peshon midis 50 dhe 65 kg (110 dhe 143 lb), ndërsa lartësia e saj në shpatull është 94-104 cm (37–41 in). Ёshtë pak më e madhe se vikunja. Normalisht, alpaka gjendet në Andet në Peru dhe Bolivi, megjithëse banon edhe Kili verior dhe Argjentina veriperëndimore. Ka rreth 3.5 milion alpaka në botë. Në vitet 1980, alpakat filluan të eksportohen në vende të tjera për qëllime bujqësore: ato mund të gjenden në Shtetet e Bashkuara, Australi dhe Zelandën e Re , megjithëse shumica dërmuese ende banon në Amerikën Juguore.
Moshidae
Taxonomia
• ** Micromeryx styriacus
• ** Moschus fuscus
• * Pseudoblastomeryx
Clive Barker
Referime
Cardin, Matt (21 September 2017). Horror Literature through History: An Encyclopedia of the Stories that Speak to Our Deepest Fears [2 volumes]. ABC-CLIO. ISBN 9781440842023.
Moshidae
Taxonomia
• * Longirostromeryx
• Friburgomeryx
• * Pomelomeryx
Papillon (libër)
Përmbledhja
Pasi zyrtarët e Guajanës Franceze vendosën të mbështesnin regjimit Vichy pro-nazist, dënimi për përpjekjet për arratisje ishte vdekja, ose dënimi kapital. Papillon vendosi të mashtronte marrëzi në mënyrë që të dërgohej në azil në Royal Island. Të burgosurit e çmendur nuk mund të dënoheshin me vdekje për asnjë arsye dhe azili nuk ishte aq i ruajtur sa ishulli i Djallit. Ai bashkëpunoi në një përpjekje tjetër arratisjeje por dështoi; i burgosuri tjetër u mbyt kur anija e tyre u shkatërrua kundër shkëmbinjve. Papillon gati sa nuk vdiq gjithashtu.
Moshidae
Taxonomia
• ** Moschus berezovskii
• * Dremotherium
Papillon (libër)
Ndikimi i Papillonit
Libri u botua për herë të parë në Francë nga Robert Laffont në vitin 1969. Libri u përshtat për një film Hollywood me të njëjtin emër në vitin 1973, me protagonistë Steve McQueen dhe Dustin Hoffman, si dhe |një tjetër në vitin 2017, me Charlie Hunnam dhe Rami Malek. Charrière gjithashtu publikoi një vazhdim të Papillon, të quajtur ''Banco, në vitin 1973.
Përmbledhja
Me të arritur në koloninë penale, Papillon deklaroi se ishte i sëmurë dhe u dërgua në spital. Atje ai bashkëpunoi me dy burra, Clousiot dhe André Maturette, për të shpëtuar nga burgu. Ata planifikuan të përdorin një varkë me vela të fituar me ndihmën e kolonisë së lebrozëve të lidhur në ishullin Pigeon. Lumi Maroni i çoi në Oqeanin Atlantik dhe ata lundruan në veriperëndim, duke arritur në Trinidad.
Laminoidët
Lama
Ngjyra dhe gjatësia e leshit të lamës është e ndryshueshme, në varësi të racës. Diametri i fijeve të leshit të lamës ndryshon midis 20 dhe 80 mikrometra, në varësi të faktit nëse lama u rritin për leshin e saj ose si një kafshë transporti.
Papillon (libër)
Përmbledhja
Si ndëshkim, Papillon u dënua me dy vjet izolim në Saintle Saint-Joseph (një ishull në grupin Îles du Salut, 11 kilometra nga brigjet e Guajanës Franceze). Clousiot dhe Maturette ishin dhënë të njëjtën dënim. Pas lirimit, Papillon u transferua në Royal Island (gjithashtu një ishull në grupin Îles du Salut). Një përpjekje arratisjeje u prish nga një informator (të cilin Papillon e plagosi për vdekje). Papillonit iu desh të duronte edhe 19 muaj të izolimit. Dënimi i tij origjinal prej tetë vjetësh u zvogëlua pasi Papillon rrezikoi jetën e tij për të shpëtuar një vajzë të kapur në ujërat e infektuar me peshkaqen.
Moshidae
Taxonomia
• ** Moschus chrysogaster
Clive Barker
Studime kritike të veprave ë Barker
Douglas E. Winter, Clive Barker: The Dark Fantastic New York: Harper, 2002,  ISBN 0066213924.
Papillon (libër)
Përmbledhja
Në burgun kolumbian, Papillon u bashkua me një të burgosur tjetër për të shpëtuar. Disa distancë nga burgu, të dy vazhduan rrugët e tyre të ndara. Papillon hyri në gadishullin Guajira, një rajon i dominuar nga amerindianët. Ai u asimilua në një fshat bregdetar specialiteti i të cilit ishte zhytja në perla. Atje ai u martua me dy motra adoleshente dhe i ngopi të dyja. Pasi kaloi disa muaj në parajsën relative, Papillon vendosi të kërkonte hakmarrje kundër atyre që i kishin bërë padrejtësi.
Moshidae
Taxonomia
• Oriomeryx
Laminoidët
Vicugna
Alpaka është rritur kryesisht për leshin e saj. Nga devetë shtëpiake, alpaka prodhon lesh me fibra më të gjatë dhe më të hollë se lama, me një diametër fije floku prej 18-25 mikrometra.
Moshidae
Taxonomia
• ** Pomelomeryx gracilis
• ** Moschus anhuiensis
• * Micromeryx
• Nënfamilja Moschinae
• ** Parablastomeryx gregorii
• Hispanomeryx
Laminoidët
Sistemi tretës i mushkërive u lejon atyre të tretin toksina të caktuara. Laminoidët gjithashtu i mungon një fshikëz e tëmthit.
Moshidae
Taxonomia
• ** Dremotherium cetinensis
• Bedenomeryx
Clive Barker
Referime
"Clive Barker Biography". Filmreference.com. Retrieved 30 October 2014.
Moshidae
Taxonomia
• ** Machaeromeryx tragulus
Papillon (libër)
Ndikimi i Papillonit
Artisti italian i komikës Carlos Pedrazzini e përshtati Papillon në një libër komik, botuar nga El Tony.
Moshidae
Taxonomia
• ** Longirostromeryx clarendonensis
• ** Dremotherium guthi
Papillon (libër)
Përmbledhja
Shpejt pasi u largua nga fshati, Papillon u kap dhe u burgos në Santa Marta, më pas u transferua në Barranquilla. Atje, ai u ribashkua me Clousiot dhe Maturette. Papillon bëri përpjekje të shumta arratisjeje nga ky burg, të gjitha dështuan. Ai u ekstradua përfundimisht në Guajanën Franceze.
Clive Barker
Libra komikë
Në Dhjetor 2007, Chris Ryall dhe Clive Barker njoftuan një bashkëpunim të ardhshëm të një serie origjinale të librave komik, Torakator, që do të botohet nga IDW.
Moshidae
Taxonomia
• * Hydropotopsis lemanensis
• Nënfamilja Dremotheriinae
• ** Pseudoblastomeryx advena
Familje Moshidae • Hydropotopsis
• ** Blastomeryx gemmifer
Papillon (libër)
Përmbledhja
Ai gjeti një të burgosur tjetër për ta shoqëruar, një pirat me emrin Sylvain. Ai kishte lundruar në Azinë Juglindore, ku dihej se sulmonte anijet, duke vrarë të gjithë në bord për paratë dhe mallrat e tyre. Të dy burrat u hodhën në hyrje, duke përdorur thasë me arrë kokosi për notim. Vala e shtatë i çoi në oqean. Pas disa ditësh zhvendosjeje nën diellin e pamëshirshëm, duke mbijetuar me tul kokosi, ata zbritën në territorin kontinent. Sylvain u fundos në rërë, pasi kishte braktisur thesin e tij të kokosit.
Moshidae
Taxonomia
• ** Dremotherium quercyi
Clive Barker
Referime
[3] Archived 29 February 2012 at the Wayback Machine
Moshidae
Taxonomia
• * Moschus
• ** Moschus leucogaster
Clive Barker
Marrëdhëniet
Ai më vonë kaloi 13 vjet me fotografin David Armstrong, i përshkruar si burri i tij në hyrjen në Canyon Coldheart; ata u ndanë në vitin 2009.
Moshidae
Taxonomia
• * Problastomeryx
Ivan Aivazovski
Ivan Konstantinoviç Ajvazovski (Armenisht: Հովհաննես Այվազյան Hovhannes Ajvazjan; Rusisht: Иван Константинович Айвазовский; 29 korrik 1817 – 2 maj 1900) ishte një piktor armen i një Romantizimi të vonë që konsiderohet si një nga mjeshtrat më të mëdhenj të artit detar. I pagëzuar si Hovhannes Aivazian, ai lindi në një familje armene në portin e Detit të Zi të Feodosisë në Krimea dhe ishte kryesisht i vendosur atje.
Edukimi
Aivazovsky i ri mori edukim famullitar në kishën armene të Shën Sargis në Feodosia. Ai u mësua për vizatim nga Jacob Koch, një arkitekt vendas. Aivazovsky u transferua në Simferopol me familjen e Guvernatorit të Taurida Alexander Kaznacheyev në vitin 1830 dhe ndoqi gjimnazin rus të qytetit. Në vitin 1833, Aivazovsky arriti në kryeqytetin rus, Shën Petersburg, për të studiuar në Akademinë Perandorake të Arteve në klasën e peizazhit të Maksim Vorobyov. Në vitin 1835, ai u vlerësua me një medalje argjendi dhe u emërua asistent i piktorit francez Philippe Tanneur (fr). Në shtator 1836, Aivazovsky u takua me poetin kombëtar rus Aleksandër Pushkin gjatë vizitës së këtij të fundit në Akademi. Në vitin 1837, Aivazovsky u bashkua me klasën e pikturës së betejës të Alexander Sauerweid dhe mori pjesë në stërvitjet e Flotës Baltike në Gjirin e Finlandës. Në tetor 1837, ai u diplomua në Akademinë Perandorake të Arteve me një medalje të artë, dy vjet më herët sesa ishte parashikuar. Aivazovsky u kthye në Feodosia më 1838 dhe kaloi dy vjet në vendlindjen e tij në Krimea. Në vitin 1839, ai mori pjesë në stërvitje ushtarake në brigjet e Krimesë, ku u takua me admiralët rusë Mihail Lazarev, Pavel Nahimov dhe Vladimir Kornilov.
Një prej artistëve më të shquar armenë të kohës së tij, Aivazovsky ishte gjithashtu i njohur jashtë Perandorisë Ruse. Ai mbajti ekspozita të shumta vetjake në Evropë dhe Shtetet e Bashkuara. Gjatë karrierës së tij gati 60-vjeçare, ai krijoi rreth 6,000 piktura, duke e bërë atë një nga artistët më pjellorë të kohës së tij. Pjesa dërrmuese e punimeve të tij janë peisazhe, por ai shpesh përshkruante skena beteje, tema armene dhe portrete. Shumica e punimeve të Aivazovskit ruhen në muze ruse, ukrainase dhe armene si dhe koleksione private.
Pas arsimit të tij në Akademinë Perandorake të Arteve në Shën Petersburg, Aivazovsky udhëtoi në Evropë dhe jetoi për pak kohë në Itali në fillimin e viteve 1840. Ai më pas u kthye në Rusi dhe u emërua piktori kryesor i Marinës Ruse. Aivazovsky kishte lidhje të ngushta me elitën ushtarake dhe politike të Perandorisë Ruse dhe shpesh merrte pjesë në manovra ushtarake. Ai u sponsorizua nga shteti dhe u vlerësua mirë gjatë jetës së tij. Thënia "e denjë për furçën e Aivazovskit", e popullarizuar nga Anton Çehovi, u përdor në Rusi për të përshkruar diçka të bukur. Ai mbetet shumë i popullarizuar në Rusi në shekullin e 21-të.
Vizita e parë në Evropë
parapamje|upright|left|alt=Alexey Tyranov's Portrait of Aivazovsky from 1841|Portreti i Aivazovsky nga [[Alexey Tyranov, 1841]] Në vitin 1840, Aivazovsky u dërgua nga Akademia Perandorake e Arteve për të studiuar në Evropë. Ai së pari udhëtoi për në Venediku përmes Berlinit dhe Vjenës dhe vizitoi San Lazzaro degli Armeni, ku ishte vendosur një kongregacion i rëndësishëm katolik armene dhe vëllai i tij Gabriel jetonte në atë kohë. Aivazovsky studioi dorëshkrime armene dhe u njoh me artin armen. Ai u takua me romancierin rus Nikolai Gogol në Venedik. Ai më pas u drejtua për në Firence, Amalfi dhe Sorrento. Në Firence, ai u takua me piktorin Aleksandër Ivanov. Ai mbeti në Napoli dhe Romë midis viteve 1840 dhe 1842. Aivazovsky u ndikua shumë nga arti italian dhe muzetë e tyre u bënë "akademia e dytë" për të. Sipas Rogachevskit, lajmet për ekspozitat e suksesshme në Itali arritën në Rusi. Papa Gregori XVI e dha atë me një medalje të artë. Ai më pas vizitoi Zvicrën, Gjermaninë, Holandën dhe Britaninë, ku u takua me piktorin anglez J. M. W. Turner i cili, "u trondit aq shumë nga fotografia e Aivazovskit, Gjiri i Napolit në një natë me hënë, saqë ai i kushtoi një lavdi të rimuar në italisht Aivazovskit". Në një ekspozitë ndërkombëtare në Louvre, ai ishte përfaqësuesi i vetëm nga Rusia. Në Francë, ai mori një medalje të artë nga Académie royale de peinture et de sculpture. Ai më pas u kthye në Napoli përmes Marsejës dhe përsëri vizitoi Britaninë, Portugalinë, Spanjën dhe Maltën më 1843. Aivazovsky u admirua në të gjithë Evropën. Ai u kthye në Rusi përmes Parisit dhe Amsterdamit më 1844.
Vdekja
Pas vdekjes së tij, gruaja e tij Anna bëri një jetë përgjithësisht të izoluar, duke jetuar në disa dhoma që kishte mbajtur pas shtetëzimit, deri në vitin 1941. Ajo vdiq më 25 korrik 1944 dhe u varros pranë Aivazovsky. Dy nga vajzat e tij (Maria dhe Alexandra) u larguan nga Rusia pas Revolucionit të vitit 1917, ndërsa dy të tjera vdiqën menjëherë pas kësaj: Yelena në vitin 1918 dhe Zhanna në vitin 1922.
Jeta
parapamje|alt=A self-portrait drawing, 1830s–1840s|Njě autoportret, vitet 1830-1840 Ivan Aivazovsky lindi më 17 korrik (29 në stil të ri) 1817 në qytetin e Feodosia (Theodosia), Krimea, Perandoria Ruse. Në regjistrat e pagëzimit të Kishës Apostolike Armene të Shën Sargis, Aivazovsky ishte regjistruar si Hovnes, djali i Gevorg Aivazian (Armenisht: Գէորգ Այվազեանի որդի Յօհաննեսն). Gjatë studimit të tij në Akademinë Perandorake të Arteve, ai ishte i njohur në rusisht si Ivan Gaivazovsky (Иванъ Гайвазовскій në drejtshkrimin para vitit 1918). Ai u bë i njohur si Aivazovsky që nga 1840, ndërsa ishte në Itali. Ai nënshkroi një letër të vitit 1844 me një interpretim të italianizuar të emrit të tij: "Giovani Aivazovsky".
Babai i tij, Konstantin, ishte një tregtar armen nga rajoni Galicia. Familja e tij kishte migruar në Evropë nga Armenia Perëndimore në shekullin e 18-të. Pas konflikteve të shumta familjare, Konstantin u largua nga Galicia për në Moldavi, më vonë u transferua në Bukovina, përpara se të vendosej në Feodosia në fillim të viteve 1800. Ai fillimisht njihej si Gevorg Aivazian (Haivazian ose Haivazi), por ai e ndryshoi mbiemrin e tij në Gaivazovsky duke shtuar "-sky" polake. Nëna e tij, Ripsime, ishte një armene Feodosia. Çifti kishte pesë fëmijë - tre vajza dhe dy djem. Vëllai i madh i Aivazovskit, Gabriel, ishte një historian i shquar dhe një kryepeshkop Apostolik Armen.
Vdekja
Aivazovsky vdiq më 19 prill (2 maj në stil të ri) 1900 në Feodosia. Në përputhje me dëshirat e tij, ai u varros në oborrin e kishës armene të Shën Sargisë. Një sarkofag prej mermeri të bardhë u bë nga skulptori italian L. Biogiolli në vitin 1901. Një citim nga Historia e Armenisë së Movses Khorenatsi në armenishten klasike është gdhendur në gurin e tij të varrit: Մահկանացու ծնեալ անմահ զիւրն յիշատակ եթող (Mahkanatsu tsneal anmah ziurn yishatak yetogh), që do të thotë: "Ai lindi një i vdekshëm, la një trashëgimi të pavdekshme" ose "Lindi si i vdekshëm, la kujtesën e pavdekshme të vetvetes". Mbishkrimi rus poshtë lexon: Профессоръ Иванъ Константиновичъ АЙВАЗОВСКIЙ 1817—1900, "Profesor Ivan Konstantinovich Aivazovsky 1817-1900".
Referime
Citatet
Ekspedita e Perry
Përgaditja
Perry ishte i vetëdijshëm për vështirësitë e përfshira në përpjekjen për të vendosur marrëdhënie me Japoninë, dhe fillimisht protestoi se ai do të preferonte të komandonte Skuadriljen Mesdhetare të Marinës Amerikane në vend që të caktohej në një përpjekje tjetër për të "hapur" Japoninë, të cilën ai e konsideroi të pamundur të ketë sukses. Precedentët përkatës përfshinin:
Ekspedita u komandua nga komodori Matthew Calbraith Perry, nën urdhrat e Presidentit Millard Fillmore. Qëllimi kryesor i Perry ishte të detyronte t'i jepte fund politikës izoluese 220-vjeçare të Japonisë dhe të hapte portet japoneze për tregtinë amerikane, përmes përdorimit të diplomacisë korniere nëse ishte e nevojshme. Ekspedita e Perry çoi drejtpërdrejt në krijimin e marrëdhënieve diplomatike midis Japonisë dhe "Fuqive të Mëdha" perëndimore, dhe përfundimisht në kolapsin e shogunatit në pushtet Tokugawa dhe restaurimin e Perandorit. Pas ekspeditës, rrugët e reja tregtare të Japonisë me botën çuan në prirjen kulturore të Japonisme, në të cilën aspekte të kulturës japoneze ndikuan në art në Evropë dhe Amerikë.
Prapaskena
parapamje|right|200px|Një fotografi i komodorit Matthew Perry.