cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grashtica
Demografia
Që nga kohët e mëhershme Grashtica ka qenë cak i okupatorëve të ndryshëm ashtu si dhe të okupatorit serb, ku gjatë kësaj kohe pjesa me e shëndosh, më e re, ashtu edhe familje të tëra, në mënyrë masive kanë lëshuar Grashticën dhe kanë dalë në botën e jashtme sidomos në vitet 1990-ta dhe gjatë dhe pas luftës së vitit 1999.
Kultura
Në këtë fshat gjendet një shkollë fillore nëntë vjeçare ”Teuta” dhe një objekt fetar, një xhami, kurse objekte tjera nuk ka, sepse çdo herë kjo pjesë ka qenë më e harruar nga të gjithë, si institucionet shtetërore, si ato komunale dhe ato më të larta.
parapamje|Stina e Dimrit
Homoforma
Homoformat janë fjalë të cilat shkruhen dhe lexohen njësoj por ndryshojnë nga rasa si p.sh : qepa-qep ose pata-patë.
703
Mbi vitin 703.
Monty Python
thumb|Grupa në Monty Python’s Flying Circus
Monty Python [] ka qenë një grup komikësh britanik, qe shfaqeshin ne ne skece te televizionit Britanik. Për herë të parë në transmetim kanë qenë në BBC më 5 tetor. Ka pasur 45 episode.
Anëtarët
Anëtarët e Monty Python kanë qenë:
Ylli detar
Ylli i detit është gjallesë ujore e cila mund të ketë disa gjemba dhe i takon klasës Asteroidea. Ka yje helmues dhe jo helmues. Yjet helmues e japin helmimin me një të prekur. Ylli i detit i kushton një kujdes të veçantë shumimit sepse e bën atë me anë të organit i cili gjendet në skaj të një pjesë të tij.
Kuriozitete mbi yllin : Yjet i hasim shumë rrallë, por siç njihet i gjejmë në fund të Detit, Gjallesat e Fundit të Detit.
Ylli detar gjendet në një shumëllojshmëri ngjyrash por kryesisht në ngjyrën portokalli në të kuqerremtë. Ai mund të jetojë nga 1 muaj deri në 1 vit. Ai ka jetuar që 1200 vjet me parë. Ylli detar është një kafshë jo kurrizore dhe mund të riprodhohet lehtë nëse njëri krah shkëputet ajo ndërton një krah të ri por edhe krahu i shkëputur ndërton një trup të ri.
Sunneti
Sunneti ose Syneti (ar. سنة; sunnah) është korpusi i zakoneve tradicionale shoqërore dhe ligjore i bashkësisë islame, që së bashku me Kuranin dhe Hadithet përbën një nga burimet e së drejtës islame, Sheriatit. Ky korpus zakonor është i bazuar tek hadithet: mësimet, bëmat, thëniet, lejimet (apo moslejimet) në heshtje të Muhammedit, profetit të Islamit - përcjellur gojarisht nga sahabët e tij. Sunneti përkufizohet gjithashtu si "udhë, rrugë, mënyrë të jetuarit"; "të gjitha hadithet dhe sunnetet" e pejgamberit që janë shndërruar në "mësime për t'u ndjekur" nga muslimanët.
Në periudhën para-Islame fjala sunnah përdorej me kuptimin "mënyrë të vepruari", qoftë keq apo mirë. Gjatë periudhës së hershme të Islamit, fjala përdorej për të diktuar çdo të mirë pararendëse që kishin bërë njerëzit në të kaluarën, përfshirë profetin e Islamit Muhammedin. Me ndikimin e esh-Shafiiut, i cili argumentoi përparësinë e shembujve të Muhammedit siç qenë regjistruar ndër hadithe ndaj shembujve të autoriteteve të tjera, termi al-sunnah erdhi duke u njëjtësuar me sunnetin e Muhammedit.
Sunneti i Muhammedit përfshin fjalët e tij specifike (Sunnah Qawliyyah), zakoneve, praktikave (Sunnah Fiiliyyah), dhe pohimeve të heshtura (Sunnah Taqririyyah). Sipas besojmës muslimane, Muhammedi përbën shëmbullin më të mirë për muslimanët, dhe praktikat e tij duhet të ndiqen në mënyrë që të përmbushen urdhërimet hyjnore, për të kryer ritet fetare dhe për të mbrujtur jetën në përkim me vullnetin e Zotit. Për të ngritur këto praktika, sipas Kuranit, qe pjesë e përgjegjësisë së Muhammedit si i dërguar i Zotit.
Etimologjia dhe përdorimi
Sunnah (سنة, shumësi سنن sunan) është një fjalë arabe që vjen nga folja rrënjë treshkronjore س ن ن (sīn nūn nūn; s-n-n), me të cilën arabët përshkruajnë rrjedhën e vazhdueshme dhe të shtruar të ujit; ujët aq shtruar rrjedh saqë duket si një e tërë e bashkëngjitur, e njëtrajtshme. Kuptimi i fjalëpërfjaltë përdorej nga arabët për të përshkruar një shteg të pastër ose për të mëtuar një zakon dokësor, ose një sifat tashmë të caktuar, qoftë i mirë apo i keq; sifat ky që mund të jetë caktuar nga një individ apo një bashkësi.
E kundërta e sunnah është bid'ah (përmes osmanishtes në shqip bidat, risi), që karakterizohet si i paprecedent dhe pa lidhje vijimësie me të shkuarën. Azhariu çmonte sunnah si vetëm shtegun e duhur, andaj edhe termi ahl al-sunnah për ata që ndjekin Sunnah-në siç duhet. Do të thotë gjithashtu "shtegu i shkelur" dhe përdorej në periudhën para-islamike nga arabët për të mëtuar takëmin e sjelljeve të paracaktuar nga të parët e fisit.
Së moçmi në shqip sunnetli u thonin përshkuesve të udhës së drejtë, në kuptimin e traditës islame.
Llojet e Sunnetit
Llojet e sunneti në të drejtën e Sheriatit janë tri llojesh:
Sa i përket fjalëve të Profetit ato në gj. Arabe quhen “Hadithe”, dhe këto hadithe kanë disa kategori, por ne do t’i përmendim vetëm disa më esenciale duke mos u zhytur shumë në këto terminologji, ngase ka disa shkenca të posaçme në të drejtën e Sheriatit për studimin e mirëfilltë të burimit të dytë të së drejtës së Sheriatit, kategoria e parë: janë Hadithet e vleftëshme që lejohet të mbështetemi për bazë ligjore dhe kategoria e dytë : janë ato hadithe të pavlefshme të tjetërsuara të bastarduara që nuk lejohet kurrsesi të punojmë me të për t’i marrë si bazë ligjore.
Klaiqi
Klaiq (serbisht: Клајић/Klajić) është fshat në komunën e Lebanës, Serbi.
Gjeografia
Fshati kufizohet me fshatrat e dikurshme shqiptare si Gërgurovci, Bajra, Poroshtica, Llapashtica etj. Nga ky vendbanim e kan prejardhjen banorët e fshatit Kokaj në Karadak, mandej banorët e lagjes Klaiq të qytetit të Gjilanit ,( të cilit ende i kan pronat e tyre në Klaiq të nacionalizuara pas Luftës së Dytë Botrore) muhaxhirët e fshatit Kokaj gjegjësisht një lagje e fshatit Ranatoc i cili ndodhet në Malet e Karadakut të komunës së Preshevës.
Kantoni Castelnau-Montratier
Përbërja aktuale
Kantoni Castelnau-Montratier aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Klaiqi
Demografia
Fshati Klaiq i Komunes se Lebanes përbëhej nga tre familje të cilat përbënin tre lagjet e fshatit deri me 1842, kur Kokajt, njëra prej familjeve të këtij vendbanimi dëbohen nga fshati.Ndërkaq deri më 1878-1881 edhe të tjarat lagje e lëshojnë Klaiqin me rrethinë, sikur edhe gjithë rajonin e trekëndshit të Toplicës të Sanxhaku i Nishit. Ne Rexhistrimin e popullsise te mbajtur ne Serbi me 2011,doli se ka nje popullsi prej 159 banoresh-te gjithe serb,por verehet se ne qdo rexhistrim ka renie te popullsise,per arsye se popullsia serbe ka migruar ne vendbanime urbane,por edhe me shum per arsye te shtimit shum te ulet te popullsise serbe andaj ka nje renie te vazhdueshme te popullsise. parapamje|Livadhet dhe mali në Klaiqi
Dëbimet e shqiptarëve nga trekëndshi i Toplicës 1878-1881
Klaiqi ishte banuar me shqiptarë të cilët u dëbuan me dhunë nga pushtuesit serb (1878). Kolonat e Shpërnguljeve te shqiptarve nga trojet e veta - dëbimi i shqiptarëve nga Sanxhaku i Nishit 1877-1878 parapamje|Fotokopje e shkrimit [[Toplica]] Që nga viti 1833 kur Serbia kishte fituar autonomi kulturore nga Perandoria Otomane, kishte filluar planet jo vetëm për pushtimin e tokave shqiptare, por edhe për zhdukjen e tyre nga faqja e dheut. “Naçertanija” e Ilija Garashanini-t ishte një platformë dhe program për dëbimin e shqiptarëve nga platformë dhe  program për dëbimin e shqiptarëve nga trojet e veta. Ky program ishte konstruktuar në vitin 1844, ndërkohë që ishte realizuar gjatë dhjetorit 1877 dhe janarit 1878.
Gjatë kësaj kohe, të gjitha faktet historike thonë se janë përzënë nga trojet shekullore afro 700 vendbanime. Trojet shqiptare nuk kishin pësuar tragjedi më të madhe dhe kaq ngushtim të hapësirës gjeografike, askurrë më parë. Shqiptarët në ato vise ishin vendas, që dëshmohet edhe në dokumentet e hershme. Në “Regjistrimin turk të vitit 1455. Pra edhe pse kjo trevë qe nga parahistoria ishte e banuar me fise ilire, autorë të ndryshëm serbë përpiqen që shqiptarët t'i nxjerrin si kolonizues të tokave serbe. Sipas Jovan Cvijiqi-t, Dushan Popoviqit, Luba Stojanoviqit, Vlladimir Stojanoviqit, Anastasije Urosheviqit e shumë  të tjerëve, familjet shqiptare si kolonizues kanë depërtuar deri në Toplicë, Leskoc, Vrajë e gjetiu pas “ Dyndjes së madhe serbe” të vitit   1690. Sipas burime arkivore, por edhe sipas një burimi serb deri në mes të shek.XIX vetëm në  rrethinë të Leskocit dhe të Prokuples ishin më se  300 fshatra shqiptare, kurse deri në vitin  1877 vetëm në rrethinë të Pustarekës dhe të Jabllanicës ishin 1539 shtëpi shqiptare.
Me depërtimin e ushtrisë serbe, andej fshatit Bucë, pothuajse nuk kishte mbetur asnjë familje shqiptare. Kështu nga Pustareka e Jabllanica pothuajse të gjitha familjet shqiptare u nisën  këmbë  drejt Gollakut. Se çfarë terrori është bërë mbi shqiptarët, dëshmon e dhëna se pas dëbimit të shqiptarëve, Serbia në krye me Mita Rakiqi kishte dërguar ekipe për ta  popullzuar atë pjesë me kolonistë para se të mbahej Kongresi i Berlinit. Ekipet për formimin e komunave dhe regjistruesit, ndër të tjera, shkruanin: "Këtu të gjitha fshatrat kanë qenë  shqiptare, tani janë të shkreta, të djegura dhe të rrënuara, prandaj edhe nuk mund të  formohen komuna “. Të djegura, të shkreta dhe të rrënuara, regjistruesit i kishin shënuar  53 fshatra.
Se çka kanë përjetuar shqiptarët gjatë dëbimit secila familje është një histori në vete,  por vlen të  përmendet edhe një fragment i udhëpërshkruesit serb, Sreten Popoviq që,  ndër të tjera, shkruante:"Ato net, shumë familje shqiptare duke udhëtuar me fëmijët e tyre,  nga acari i madh pësuan humbje të mëdha në njerëz. Shumë fëmijë në qerre ose në shpinë   të nënës u ngrinë dhe vdiqën. Kishte raste të shumta kur edhe pleqtë vdisnin nga të ftohtit."
Qystendili i Bullgarisë në janar të vitit 1878 ishte përplot shqiptarë, sikur Bllaca e prillit të  vitit 1999. Për fatin e mirë të këtij populli, për dallim nga vitet 1877-1878, këtë herë, këtë katrahurë po e përcillte e tërë bota, kurse shtetet më të fuqishme e më demokratike, në krye me SHBA-të dhe Britaninë e Madhe u vunë në krah të drejtësisë  dhe bashkë edhe me shtete të tjera e ndihmuan këtë popull që të kthehej në tokën e tij shekullore.
705
Mbi vitin 705.
704
Mbi vitin 704.
Alleghany County (North Carolina)
Alleghany është një nga 100 Countet në shtetin federal North Carolina në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Pozicioni mashkulli-sipër
parapamje|Përshkrimi i pozicionit misionar nga Édouard-Henri Avril Pozicioni misionar ose pozicioni mashkulli-sipër i referohet një pozicioni seksual ku femra shtrihet me shpinë dhe mashkulli vendoset sipër saj, ndërsa ata përballen me njëri tjetrin dhe angazhohen në marrëdhënie seksuale apo në aktivitete të tjera seksuale.
Pozicioni misionar mund të përfshijë penetrim seksual ose seks jo-penetrativ, dhe akspekti i tij penilo-vaginal është një shembull i aktivitetit riprodhues ventro-ventral (të dy pjesëtarët janë nga përpara). Variacione të këtij pozicioni mundësojnë nivele të ndryshme të ngushtimit vaginal, stimulimit klitoral, thellësisë së penetrimit, aktivitetit të pjesëmarrjes nga ana e femrës, dhe në gjasat dhe shpejtësinë e orgazmës.
Zakonisht është besuar se termi pozicion misionar lindi përshkak të misionarëve të Krishterë, të cilët besohej se inkurajonin këtë pozicion seksual te të konvertuarit e rinj në vendet koloniale. Megjithatë, termi ndoshta buroi nga publikimi i veprës së seksologut Alfred Kinseys, "Sjellja Seksuale e Njeriut Mashkull" përmes një sërë keqkuptimesh të dokumenteve historike.
Hans-Hermann Hoppe
parapamje|djathtas|Hans-Hermann Hoppe Hans-Hermann Hoppe (lindur më 1949) është një Profesor Emeritus i Ekonomisë në Universitetin e Nevadas, Las Vegas dhe një kontributor tek Mises Institute.
Dragon Ball Kai: Ultimate Butoden
Dragon Ball Kai: Ultimate Butoden (ドラゴンボール改 アルティメット武闘伝, Doragon Bōru Kai Arutimetto Butōden, Dragon Ball Revision: Ultimate Fighting Legend) është një lojë kompjuterik bazuar në serinë e animuar Dragon Ball për Nintendo DS.
Pozicioni mashkulli-sipër
Pozicioni misionar është jashtëzakonisht i preferuar nga çiftet, të cilët pëlqejnë cilësitë romantike të ofruara nga kontakti i bollshëm me lëkurën e njëri-tjetrit dhe oportuniteti për të parë njëri-tjetrin në sy dhe për t'u puthur. Gjithashtu besohet se ky pozicion është një pozicion shumë i mirë për riprodhim. Gjatë aktivitetit seksual, pozicioni misionar i lejon mashkullit që të marrë përgjegjësinë për ritmin dhe thellësinë e tundjes së legenit dhe penetrimin. Është gjithashtu e mundur për femrën të shtyhet drejt mashkullit, duke lëvizur belin ose duke shtyrë këmbët e saj kundër shtratit, ose duke përqafuar trupin e mashkullit me krahët dhe kofshët e saj. Kjo pozitë nuk është e përshtatshme në fazat e fundit të shtatzënisë, kur është e dëshirueshme që femra të ketë të ketë kontroll më të madh mbi ritmin dhe thellësinë e penetrimit.
Variacione
Edhe pse ka disa variacione dhe adaptime të pozicionit misionar, pozicioni klasik përfshin një mashkull dhe një femër, me femrën e shtrirë në shpinë dhe mashkullin mbi të. Variacionet në pozicion mund të ndryshojnë këndin dhe thellësinë e depërtimit penil:
Mihajas-Cirmë
Mihajas-Cirmë është një fshat në komunën Bërzhitë në rrethin e Tiranës të Shqipërisë.
706
Mbi vitin 706.
Ringo Starr
Richard Starkey i njohur (Ringo Starr) lindi me 7 korrik 1940 Liverpool te Anglisë ësht Këngtar,Kompozitor,Vokalist,Batrist etj... ka qen ne antar ne shum grupe te njohura si grupi i rokut The Beatles ku ishte nje ndér antar e par te ketij Grupi po ashtu ai kontriboi si baterist ne Shum koncerte ndrkomtare dhe von sherbu e dhe si vokalist ne disa kenge te The Beatles ai esht i njohur me bashkpunimin me Pete Beast dhe John Lennon kompozuan disa Kengt të njohura.
Rexhep Pashë Mati
parapamje|Rexheb Pasha Rexhep pashë Mati (رجب باشا; Batër, 1841 - Stamboll, 1908) ka qenë ushtarak shqiptar i Perandorisë Osmane, ministër dhe nëpunës i lartë. Për kontributin e tij në çështjen kombëtare, Çajupi e përmend në vargjet "Ngreu Rexhep Pasha ngreu / Ngreu se të pret atdheu".
Biografia
U lind në lagjen Hoxhaj të katundit Batër të Matit, i biri i Mulla Hasan Ruçit. Xhaxhai i tij, furrtar në Edrene, e mori me vete në atë qytet, ku vazhdoi mësimet në një shkollë të mesme ushtarake, dhe pasi e mbaroi, kreu në Stamboll edhe mësimet e Akademisë dhe të Shtatmadhorisë ushtarake.
Më 1864 u gradua kapiten në divizionin e 6 të ushtrisë perandorake. Qershorin e 1869 u gradua kapiten i klasit të parë në po atë divizion. Më 1871 u bë major dhe vali ushtarak në grupin e pestë Armatës së 6-të në Bagdad. Më 1875 me gradën e nënkolonelit u transferua në rojen kufitare të vilajetit të Janinës. Më 1877 si kolonel u dërgua në Armatën e 8-të në divizionin e Bosnjes dhe mandej po me atë grade e me po atë armatë u caktua në Divizionin e 3 në Janinë. Më 1883 i graduar gjeneral divizioni, u transferua nga Janina si komandant i Divizionit të 6-të në armatën Selanik-Kosovë.
Më pas u dërgua vali dhe komandant i përgjithshëm i ushtrisë në Tripoli. Ndonëse me kompetenca të gjëra, mbahej atje si gjysmë i internuar. Sipas Sejfi Vllamasit, Rexhep Pasha bashkëpuntonte ngushtë me Ismail Qemalin, veprimtarinë e të cilëve e përkrahnin edhe dy patriotë të tjerë, Xhaferr Mbreshtani dhe Hoxhë Vokrri. Veprimtaria e tyre nisi që në 1900, bashkëpunim i cili ishte për t'i ardhur në ndihmë Shqipërisë që kërcënohej nga rreziku i coptimit të afërt të perandorisë në agoni. Ata kishin rënë dakord në bazë të një plani veprimi që konsistonte:
Ismail Qemali ndër kujtimet e veta e lakon Mareshalin Rexhep Pasha, komandant i Armatës në Tripolitani, si njeri i përshtatshëm dhe "me guximin e denjë të një shqiptar, sikundër ishte, dhe me ndjenjë të fuqishme atdhetarie" për të ngritur një kryengritje duke shqyrtuar mundësinë që nëse merrte Selanikun me një pjesë të ushtrisë, do të tërhiqte në anën e tij bashkëkombësit shqiptarë; kurse, po të zbarkonte në Bolajir nga Gjiri i Sarosit, duke shfrytëzuar autoritetin që gëzonte në ushtrinë osmane, ai do të bëhej zot i pikës më të fortë ushtarake që kishte perandoria. Me anë anë të një korrespodence në mirëbesim që patën, u dhanë garanci njëri-tjetrit se do të vinte në jetë ky plan po të siguroheshin mjetet e transportit, mjetet materiale si dhe të garantohej që më përpara mbështetjen e fuqive të interesuara për mbarëvajtjen e Perandorisë Osmane, sidomos të Britanisë së Madhe. Gjatë qëndrimeve të Ismail Qemalit në Napolit, priste takime me Xhaferr Brezhdanin dhe Said Efendiun për të kuptuar se ç'qëndrim do të kishte Rexhep Pasha për këtë lëvizje, lëvizje e cila nuk arriti të zbatohej për shkak të kushteve të ngatërruara dhe pamundësisë për të njësuar një front politik solid.
Me shpalljen e Kushtetutës, Rexhep pashë Mati prej Tripolit e thërrasin në Stamboll ku ishte emëruar ministër i Luftës i qeverisë së parë të Hyrrijetit, por pas 24 orësh ndërroi jetë në moshën 60-vjeçare.
Anson County
Anson është një nga 100 Countet në shtetin federal North Carolina në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
707
Mbi vitin 707.
Kantoni Chomérac
Kantoni Chomérac (frëngjisht: Canton de Chomérac) është një kanton në departamentin Ardèche, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Chomérac. Ka sipërfaqe 107.14km2 dhe popullsi 9722 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Chomérac aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Kus
Kus është një fshat në komunën Bërzhitë në rrethin e Tiranës të Shqipërisë.
Monumenti Nëna Shqipëri
Nëna Shqipëri ndodhet në hyrje të kompleksit të "Varrezave të dëshmorëve të Luftës së Dytë Botërore" në Tiranë dhe është 12 metër i lartë. Statuja është në beton dhe është përuruar në varrezat "Dëshmorët e Kombit" në vitin 1971. Realizues janë Kristaq Rama, Muntaz Dhrami dhe Shaban Hadëri.
Pëllumbas (Tiranë)
Emërtimi
Fshati ka marë emrin "Pëllumbas" sepse mendohet se dikur ka qënë i tejmbushur me pëllumba, të cilët habitat të tyre kishin kanionet shkëmbore të lumit Erzen.
Gjeografia
Pëllumbasi kufizohet në lindje me fshatin Pashkashesh, në veri me fshatrat Kryezi dhe Hekal (Tiranë), në jug me fshatin Krrabë, dhe në perëndim me fshatin Ibë. Përbëhet kryesisht nga reliev kodrinoro-malor, me një klimë të butë.
Kultura
Në fshat para viteve 1940 nuk ka pasur shkollë, por vetëm një xhami. Pas viteve 1940 u hap shkolla fillore, dhe më vonë më 1970 u ndërtuan çerdhja e kopshti. Fshati tashmë bën pjesë në listën zyrtare të fshatrave turistik, pasi atje ndodhet "Shpella e Pëllumbasit" apo e njohur ndryshe si "Shpella e Zezë". Ajo është një ndër gjashtë shpellat karstike te njohura për ekzistencen në Europë, duke paraqitur kështu vlera arkeologjike, kulturore, shkencore e turistike për të gjithë vizitorët e saj. Në këtë shpellë, e cila ndodhet 350 metra mbi nivelin e detit, llogaritet të kenë jetuar paraardhësit që në periudhën diku para 10.000 vjetëve. Gjithashtu përvec Shpellës së Zezë në Pëllumbas gjejmë dhe pamjet e mrekullueshme të kanioneve të Erzenit, të cilat lumi Erzen ka krijuar gjatë shekujve duke rrjedhur në terren shkëmbor.
Lista e qyteteve që kan mbi një milion banorë
Lista e qyteteve milionshe në botë e cila përfshinë të gjitha qytetet të cilët kanë më shumë se një milion banorë.
Lidhje të jashtme
Lista tjera demografike
Liste der Millionenstädte List of towns and cities with 100,000 or more inhabitants Listo de milionurboj Milliós városok lt:Sąrašas:Pasaulio šalių didmiesčiai Списак милионских градова Міста-мільйонники світу
Teknika e matjes
Teknologji merret me mjete dhe metoda për përcaktimin e (i matur) e sasive fizike të tilla si gjatësi, masë, force, presion, aktuale elektrike, temperatura apo kohë. Fusha të rëndësishme të teknologjisë janë gjithashtu pjesë e zhvillimit të sistemeve dhe metodave të matjes, si dhe kapjes, modelimit dhe zvogëlimin (korrigjim) të gabimit matjes dhe ndikimet e padëshirueshme. Këto përfshijnë rregulluese dhe kalibrimi i instrumenteve të matjes.
Standarde themelore për matje është në Gjermani, standardit DIN 1319 DIN Schaltzeichen zur Messtechnik
Bazat e e teknikes elektrike te matjes
Koncepte me te thelluara jane:
Typat e Aparateve matese
Eine ausführliche Aufzählung von Messgeräten findet sich im Artikel Messgerät.
Einen Überblick, wie teilweise erst eine Kette aus Messgeräten von unterschiedlichem Typus zum gesuchten Messwert führt, findet sich im Artikel Messeinrichtung.
Cërnilishti
Cërnilisht, (Црнилиште/Crnilište) është fshat në komunën e Dollnenit, Maqedoni.
Gjeografia
Fshati Cërnilisht është afër qytetit të Prilepit dhe i takon Komunës së Dollnenit dhe shtrihet në pjesën veriore të saj, aty ku fillon rrafshnalta e Pellagonisë.
Demografia
Cërnilishti numëron rreth 400 shtëpi dhe aktualisht në fshatin jetojnë rreth 2 mijë banorë shqiptarë. Historkisht është një fshat dominant shqiptarë dhe një prej fshatrave më të mëdhenj në rrafshnaltën e Pelagonisë .Sipas regjistrimit më të fundit të popullatës në Maqedoni, fsh. Cërnilisht numëron rreth 1765 banorë. Shumica dërmuese prej rreth 1734 banorë janë shqiptarë etnik kurse 31 banorët të tjerë janë maqedonas.
Ekonomia
Banorët e këtij fshati janë punëtorë të zellshëm dhe të përkushtuar ndaj prodhimit të duhanit, i cili shquhet për cilësinë e lartë. Për çdo vit, Cërnilishti prodhon rreth 8 qind tonë duhan, por nuk ngec as prodhimi i grurit i cili arrin deri më 1 mijë e 200 tonë.
Kultura
Përveç aktiviteteve sportive, të rinjtë e Cërnilishtit i bashkon edhe SHKA "Tingujt e Pellagonisë", e cila promovon vlerat burimore të këngës, valleve, veshjes popullore dhe dokeve e zakoneve të kësaj ane. SHKA "Tingujt e Pellagonisë" nga fshati Cërnilisht, është prezantuar edhe në Festivalin e këngëve folklorike "Sharri këndon" në Tetovë, ku mori çmimin e parë me vallen e "Plakut", që e luajtën të rinjtë të cilët njëherësh prezantuan denjësisht edhe veshjen kombëtare të këtij rajoni.Në kultivimin e vlerave të traditës dhe trashëgimisë kulturore të këtij fshati, kontribut të madh ka dhënë edhe Radio "Rinia" nga Cërnilishta e cila prej vitit1997 e deri më tani ka transmetuar në vazhdimësi emisione për fëmijë, bujqësi, shëndetësi, si dhe nga fusha e arsimit, sportit dhe kulturës. Banorët e këtij fshati i shprehin mirënjohje edhe revistës "Zëri i Pellagonisë", e cila është angazhuar në mënyrë permanente që sa më denjësisht të prezantojë vlerat kulturore të fshatit Cërnilisht.
Historia
Fshati Cërnilisht ka përjetuar edhe tmerret e represionit të pushtuesve të ndryshëm, të cilët në këto mjedise kanë zhvilluar dy fushata të shpërnguljeve massive. fushata e parë ka ndodhur gjatë periudhës së vitit 1918, ku nga fshati Cërnilisht janë dëbuar me dhunë mbi 60 familje, ndërsa fushata e dytë është realizuar nga pushteti komunist, gjatë viteve 1955-1956 ku nga ky fshat u dëbuan për në Turqi rreth 45 familje nga gjithsej 140 shtëpi, sa i kishte atëherë fshati. "Pas këtyre shpërnguljeve të dhunshme, tendencat asimiluese u përqendruan në fushën e arsimit. Shkolla fillore Ismail Qemali e fshatit Cërnilisht është e hapur menjëherë pas Luftës së Dytë Botërore nga mësimdhënësit e ardhur nga Shqipëria, pushteti komunist nuk do të pajtohet me një emër të këtillë dhe në vitin 1953-54 emri i shkollës nga "Ismail Qemali", së pari ndërrohet në Gjorçe Petrov, e më pas edhe në Petre Gliguroski, emër që e mbajti sot. Nga muaj shtator 2009 me iniciativën e drejtorit dhe Këshillit të shkollës, u soll vendim për kthimin e emrit të vjetër. Kjo përpjekje mori dritë të gjelbër edhe nga Ministria e Arsimit dhe Shkencës të Republikës së Maqedonisë si dhe nga kryetari i komunës së Dollnenit..
Ulqini
Ulqini (malazisht: Ulcinj dhe Улцињ, italisht: Dulcigno) është qytet bregdetar në jugun e Malit të Zi, i cili laget nga Deti Adriatik. Është një pikë turistike e rëndësishme dhe qyteti me rrethinën e tij posedon një pasuri të madhe kulturoro-historike dhe natyrore.
Ulqini është themeluar rreth shekullit V p.e.s. nga ilirët. Në vitin 163 p.e.s. u pushtua nga Perandoria Romake dhe pas ndarjes së perandorisë i takon Perandorisë Bizantine. Gjatë mesjetës ishte nën udhëheqjen sllave dhe pastaj nën atë të Balshajve. Në këtë kohë ishte qendër e rëndësishme e pushtuesve të rinjë. Më 1405 u morr nga Republika e Venedikut e pasaj më 1571 nga Perandoria Osmane. Në Ulqinin osman jetoi vitet e fundit të jetës edhe "mesia i rremë", Sabataj Cevi. Më 1880 e pushton Principata e Malit të Zi. Gjatë gjysmës së dytë të shekullit XX, Ulqini do të përjetoj edhe epokën e tij të artë, që u ngrit nga turizmi i nivelit të lartë.
Ulqini është qendra e Komunës së Ulqinit dhe e bashkësisë shqiptare në Mal të Zi. Sipas regjistrimit të fundit të popullsisë, Ulqini numëron 10,707 banorë, ndërsa komuna numëron 19,921 banorë.
Etimologjia
Dëshmia e parë në formë të shkruar për emrin e lashtë të Ulqinit ndeshet tek Plini Plak, i cili në veprën e tij Naturali Historiae, pohon se Olciniumi (Ulqini i lashtë) më parë është quajtur Col-Chinium, pra Kolkin ose Kolhin, sipas kolkasve apo kolhëve, themeluesve të parë të tij. Sipas një hipoteze, emri më i hershëm Colchinium ka të bëj me kolkët apo kolhët nga Azia, si themelues të këtij qyteti, në mbështetje edhe të të dhënës mbi poetin helen Apolonin nga Rodosi i cili, kur këndon për argonautët, thotë se kolkët janë vendosur në trvat ilire. Mdërsa historiani dhe gjeografi kroat Grga Novak pohon se banorët e vjetër të Ulqinit i kanë takuar fisit ilir të Taulantëve. Shkencëtarët gjerogjianë emrin e Kolhidës ose Kolkidës e vënë në raport me emrin Κολχισ që ndeshet te Ptolemeu, përkatësisht me stacionet Colchis dhe Colchion nga Tabula Peuntingeriana.
Tit Livi e përmend Ulqinin si Olcinium, ndërsa banorët si Olciniatas, për të cilët ka mendime se i përkisnin fisit ilir të labeatëve, i cili shtrihej rreth Liqenit të Shkodrës, dikur i quajtur Liqeni i Labeatëve (lat. Palus Labeatis). Udhëpërshkruesi arab al-Idrirzi përmend Ulqinin si Duljîna në veprën e tij Nuzhat al-mushtāq fi'khtirāq al-āfāq, të vitit 1154, pelegrini anglo-irlandez Symon Semeonis e përmend si Dulcynam në vitin 1322, ndërsa në vitin 1497 udhëtari gjerman Arnold von Harfi, që kaloi nëpër Ulqin, e quajti Dulcina, kurse gjeografi dhe kartografi i famshëm Piri Reis, në veprën e tij Bahriye e përmend me emrin shumë të përhapur Dulcigno. Evlia Çelebiu e përmend me emrin turk Ülgün në veprën e tij Seyahatname, të vitit 1662. Me një emër më pak të përhapur, historiani serb Ilarion Ruvarac e thekson Ulqinin si Оцињ (Ocinj), në vitin 1899.
Klaudio Ptolomeu në veprën e tij Geographia për Ulqinin shënon trajtën Ulkinion (gre. Ουλκίνιον), e cila ka shërbyer si mështetje kryesore dijetarëve, siç janë Hahn, Majer dhe Çabej, që emrin e Ulqinit ta lidhnin me bazën i.e. *ulkuos, pra me emrin e "ujkut", që në shqip është ruajtur edhe si ulk, sipas shtazës-totem të tij. Lidhja e emrit të Ulqinit me ujkun gjendet edhe tek fjala sllave vlk që vetëm ndryshon nga shkronja u dhe v, ndrësa sot ujku në gjuhëm serbokroate njihet si vuk. Si gjurmë më e afërt me trajtën e vjetër Ulkinion, Olkinion, Olcinium, shërben trajta OLCHINII (Olkinii) në gjinoren e latinishtes, e gdhendur në pragun e portës së Kishës së Shën Mërisë (sot Kishë-Xhamisë) në Kalanë e Ulqinit, ku bëhej fjalë për rindërtimin e këtij objekti në vitin 1569.
Emrat Dolcigno Vecchio, Dulcigno Vecchio dhe Alt Dulcigno (sq. Ulqini i Vjetër) lidhen me një qytet të lashtë, Oleopolisin, i cili mund të ketë ekzistuar në afërsi të Ishullit të Ulqinit të Vjetër ose Adës së Krruçit.
Historia
Ulqini është njëri ndër qytetet më të vjetra në bregdetin e Adriatikut. Treva e Ulqinit deshmohet si vendbanim qe nga periudha parahistorike. Në të ndeshen gjurma të jetës dhe të vendbanimeve ilire që nga epoka e bronzit,siç janë dyshemetë e dheut,tumullat dhe sëpatat të ashtuquajtura të tipit Shkodran-Dalmatin. Në rrugëtimin e jetës urbane mbi dymijëvjeçare, janë ndërruar stinë e mote të panumërta, të shoqëruara me bukuri joshëse të ”kohëve të arta legjendare” por edhe me furtuna e rrëbeshe të kohëpaskohshme që kanë kanosur egzistencën dhe jetën e këtij qyteti.
Që në kohët e lashta e deri në fund të shekullit XIX, për shkak të pozitës së vet gjeografike, ishte në shënjestër të pushtuesve të popujve të ndryshëm. Disa qëndruan më gjatë në këtë gytet, disa më shkurt, por të gjithë edhe kanë lënë nga diçka në të. Qytet me histori të bujshme dhe traditë të shkëlqyer. I ngritur mbi shkrepa, i përngjanë anijes që është duke u hyrë në det, qyteti i vjetër që më shumë se dy mijë e gjysmë vjet sfidon valët e detit. Askush nuk mundi ta pushtojë nga deti, edhe pse valët e detit e rrahin atë nga tri anë. Qytetin e vjetër e kanë sulmuar shumë pushtues, të cilët me të shkuar pas vehtes kanë lënë gjurmët e civilizimit të tyre. Qyteti, muret e të cilit janë të "thurura" nga gurët iliro-ciklopik, pas çdo pushtimi bëhej gjthnjë e më i pasur nga ana shpirtërore dhe kulturore, duke mos humbur asgjë nga origjinaliteti dhe papërsëritshmërija e tij.
Ulqini, Olciniumi antik, Dulcigno i mesjetës është qytet i historisë së bujshme dhe të tashmes së qetë, i stolisur me arkitekturë rromake, gotike dhe orientale.
Në breg të liqenit të Zogajve, në lokalitetin Qerret, janë zbuluar gjurmët e jetës më të vjetër të Ulqinit. Me rastin e sanimit të truallit për ndërtimin e Kripores, u gjetën dysheme dheu të vendbanimeve ilire që nga koha e bronzit. Nga kjo periudhë janë edhe dy tumulla të dheut (varre) - mënyra e varrimit të ilirëve derisa jetonin në rrafshe, të cilat u zbuluan në fshatin Zogaj, në lokalitetin Kodra e Kuqe. Nga koha kur, për shkak të rrezikut nga armiku, ilirët u larguan nga rrafshi dhe kaluan në bjeshkë, janë zbuluar dy grumbuj gurësh (gjithashtu objekte për varrim) mbi grykën e Megjureçit dhe në lokalitetin Gjat në shpatin verilindor të Malit të Brisë. Nga epoka e bronzit në fshatin Katërkollë dhe në Ulqin janë gjetur sëpata të të ashtuquajturit tipit shkodrano-dalmatin.
Në shekullin V para erës së re mendohet se aty kanë jetuar kolonistët grekë nga Kolhida, të cilët i dhanë emrin Kolhinium. Në shekullin e II para erës së re vëndbanimet e tyre i kanë pushtuar rromakët. Pastaj qyteti hyri në kuadër të Bizantit, e me vonë u bë pjesë e shtetit të Zetës.
Aty mund të shihni gërmallat e qytetit të vjetër të Svaçit, qëndrës mesjetare të mbretërisë së Gentës, qytetit në të cilin, simbas gojdhënave, kishte aq kisha, sa ditë ka viti!
Ulqini nën Perandorinë Romake dhe Bizantine (163 p.e.s.–1040)
Në vitin 163 p.e.s., Romakët e pushtuan Ulqinin nga ilirët dhe e emëruan qytetin Olcinium (si dhe Ulcinium). Nën sundimin romak, qyteti ka fituar statusin Oppidum Civium Romanorum (Qytet me privilegje të veçanta), ndërsa më vonë statusin Municipium (Qytet i pavarur). Pas ndarjes së Perandorisë Romake, Ulqini u bë pjesë e provincës bizantine të Prevalisë dhe popullsia përqafoi krishterimin. Nga kohët mesjetare u konsiderua si një qendër e rëndësishme tregtare dhe detare, duke e ruajtur statusin qytetit autonom. Në shekullin IX, Olciniumi u bë pjesë e temës (provincës ushtarako-civile) së Durrësit (gre. θέμα Δυρραχίου), që ishte pjesë e sistemit të ri administrativ të Perandorisë Bizantine. Në vitin 1010, Cari i Bulgarisë Samoili dështoi ta pushtojë qytetin gjatë luftës kundër Bizantit.
Ulqini nën sundimin sllav dhe të Balshajve (1040–1405)
Ulqini mbeti në duart e Nemanjiqëve deri me vdekjen e car Dushanit (viti 1355). Pas vdekjes së tij, rajoni i Zetës, ku bënte pjesë dhe Ulqini, u vendos nën mbikëqyrjen e gospodin Zharkos, një vojvodë i car Uroshit. Me vdekjen e Zharkos (viti 1360) këto toka i takuan Balshajve. Nën sundimin e Balshajve, Ulqini vazhdonte të ishte një qytet i rëndësishëm dhe kishte valutën e vet. Nga viti 1385 deri në vitin 1403, kur në krye të dinastisë së Balshajve qëndronte Gjergji II, Ulqini ishte kryeqyteti i Principatës së Zetës. Pas vdekjes, Gjergjin e II e varrosën në kishën e Shën Katrinës në Ulqin dhe kryeqytet i Zetës u bë Tivari. Kulla e Balshajve në pjesën e epërme të Kalasë u ndërtua nga Balshajt në fundin e shekullit XIV.
Ulqini nën Republikën e Venedikut (1405–1571)
parapamje|djathtas| image_skyline e Albaniæ Veneta Në verën e vitit 1405, së bashku me Buduën dhe Tivarin, Ulqinin e pushtoi Republika e Venedikut. Nën sundimin venedikas qyteti u emërua Dulcigno, në italisht, dhe u bë pjesë e Arbërisë Venedikase. Nga viti 1413 deri në vitin 1421, sërisht Ulqini u sundua nga dinastia e Balshajve. Në Kalanë e Ulqinit u futën elementë të kulturës dhe të urbanizmit venedikas, që pasqyrohen në rindërtimet dhe ndërtimet e bedenave, portave, kullave, pallateve, kishave dhe shesheve. Si gjurmë nga ajo kohë, ndër të tjera, ka mbetur një mur i lartë mbi sheshin tek hyrja veriore e Kalasë, në platonë më të lartë të quajtur shpesh Shkalaja (ose Citadela), ku dallohet një mbishkrim prej tjegullave të kuqe të murosura dhe mund të lexohet IOHANI BOLANI (Johani Bolani). Pranë këtij muri gjendet edhe Kisha e Shën Mërisë, e ndërtuar në vitin 1510. Sot, kjo ndërtesë njihet si Kisha-Xhami e Ulqinit.
Kalorësi gjerman Arnold von Harfi, që kaloi nëpër Ulqin në vitin 1496, mblodhi një fjalor shqip-gjermanisht, që ka rëndësi të madhe për historinë e shqipes dhe që vërteton se shqiptarët janë popullsi autoktone në Ulqin.
Ulqini nën Perandorinë Osmane (1571–1878)
parapamje|Hartë venedikase e Arbërisë në vitit 1571, Ulqini shquhet në të majtë parapamje|Hartë e Ulqinit në vitit 1573, nga Simon Pinargenti Ulqini u bë pjesë e Perandorisë Osmane në vitin 1571, kur osmanët e pushtuan qytetin me ndihmën e kusarëve berberë, të cilët nuk e lëshuan qytetin pas pushtimit. Kjo ndodhi pas betejës së Lepantit (në vitin 1571), kur kapedani i kusarëve Uruç Ali fitoi nga sulltani lejen të vëndoset në Ulqin me 40 kusarë. Plaçkitësit e detit iu rebeluan Cavtatit deri në Peloponez deri në fillim të shek. 19-të. Kusarët binin nga Afrika djem zezakë dhe i ushtronin ata për shërbim në sofër. Të rriturit i vishnin në rroba me ngjyra të theksuara dhe gjatë sulmeve plaçkitëse i detyronin që të parët të kërcenin në bash të anijes-viktimë, gjë që shkaktonte panik tek ekuipazhi. Ulqini qe një strofkë piratësh deri kur Mehmed pashë Bushatlliu u bë Pasha i Shkodrës dhe i dha fund piraterisë.
Në vitin 1696, venedikasit sulmuan Ulqinin por dështuan ta pushtojnë. E njjëjta gjë ndodhi dhe më 24 korrik 1718, kur venedikasit sulmuan Ulqinin pas një rrethimi të pasuksesshëm të Tivarit.
Nën sundimin osman, Ulqini fitoi një pamje orientale. Filloi ndërtimin i xhamive, hamameve, krojve të ujit të pijshëm, kullave të vrojtimit, dhe strukturave të tjera. Qyteti filloi të zhvillojë përsëri traditat e tij të vjetra tregëtare e detare. Ulqini arriti një kulm të ri gjatë shekujve 17 dhe 19, e sipas gjeografit dhe këshilltarit politik italian, Antonio Baldacci, kishte një flotë që numëronte 500 mjete lundrimi, të cilat tregtonin mes porteve të brigjeve të Adriatikut dhe Mesdheut.
Në Kullën e Blashajve në Kala, nga mesi i shek. XVII ka jetuar mesia i vetëshpallur hebre dhe prijësi i njohur i lëvizjes së hebrenjëve në Perandorinë Osmane, reformatori dhe komentuesi i Talmudit, Sabataj Cevi. Ai u syrgjynos në Ulqin në vitin 1666, ndërsa pranoi islamin në vitin 1676, vit në të cilin edhe vdiq me emrin Mehmed Efendija. Ai u varros në oborrin e një shtëpie myslymane, varri i të cilit ende ruhet si një tyrbe. Në vitin 1867, Ulqini u bë kaza e Sanxhakut të Shkodrës.
Sipas gojëdhënave vendase, në Ulqin kaloi plotë pesë vjet në robëri spanjolli Miguel de Servantes, që më vonë u bë shkrimtar i famshëm. Ai në Ulqin gjeti modelin e të dashurës së Don Kishotit të cilës në roman i dha emrin Dulqinja, sipas emrit të atëhershëm të qytetit.
Dorëzimi i Ulqinit (1878–1880)
thumb|Ulqini, nga një hartë e Universitetit hebre të Jeruzalemit Një rebelim në Hercegovinë shkaktoi një seri rebelimesh dhe kryengritjesh kundër forcave osmane në Evropë. Kjo ishte arsyeja që Mali i Zi dhe Serbia i shpallën luftë Perandorisë Osmane, më 18 qershor 1876. Në këtë luftë forcat malazeze hynë në Ulqinin më 19 janar 1878. Nën komandën e popit Ilija Plamenac, malazezët dogjën Çarshinë dhe Qafë Larjen (që nga atëherë Mëhalla e Re). Me Traktatin e paqes së Shën Stefanit të nënshkruar nga Perandoria Ruse dhe Perandoria Osmane për përfundimin e Luftës Ruso-Turke të viteve 1877–1878, më 3 mars 1878, u vendos që Ulqini ti mbesi Malit të Zi. Por, Fuqitë e Mëdha ishin të pakënaqura me vendimet e Traktatit të Shën Stefanit dhe më 13 qershor deri më 13 korrik të vitit 1878 mbajtën Kongresin e Berlinit. Në Kongresin e Berlinit u vendos që Ulqini me rrethinë duhet ti kthehet Perandorisë Osmane, prandaj më 8 shkurt 1879 malazezët u tërhoqën nga Ulqini.
Dy vjet pas Kongresit të Berlinit, çështja e kufirit midis Perandorisë Osmane dhe Malit të Zi ishte ende e hapur. Me propozim të Austro-Hungarisë hidhet ideja që Malit të Zi t'i jepet qyteti i Ulqinit me rrethinë, sepse edhe pozita e tij gjeografike ishte më e favorshme se krahinat e mëparshme, të cilat ishin malore.
Princi Nikolla i Malit të Zi shqetësohet shumë nga gjendja e paparashikuar dhe nxiton të sigurojë shqiptarët se nuk dëshiron aspak të sulmojë më Shqipërinë. Por Lidhja tejkalon tashmë vetveten dhe jep urdhër të sulmohet Mali i Zi. Vetëm ndërhyrja e Fuqive të Mëdha do të jetë agjenti i jashtëm që do të shpëtojë Malin e Zi nga mësymja shqiptare.
Pasi merr miratimin e fuqive të mëdha, ushtria e Malit të Zi lëviz drejt qytetit të Ulqinit, e organizuar në 22 batalione. Lidhja, nga ana e saj, ngarkon degën e Shkodrës për organizimin e mbrojtjes së qytetit. Thirrjes i përgjigjen menjëherë 270 shkodranë dhe pas tyre niset dhe komandanti i përgjithshëm i caktuar nga Lidhja për mbrojtjen e Ulqinit, Jusuf agë Sokoli me 500 shkodranë të tjerë. Këtij i bashkohen edhe 300 shqiptarë të tjerë nën komandën e Haxhi Mehmet Becit e Mehmet Gjylit.
Shtabi i Lidhjes e kishte organizuar mbrojtjen dhe kishte ndarë forcat e saj në katër pika strategjike nga ku mund të vinin ushtritë malazeze, por edhe trupat osmane. Në pikën e parë, në bregun verior të Bunës, ishin vendosur qindra shqiptarë nën komandën e Hysen Shasit. Në pikën e dytë, të quajtur Kodra e Kuqe, në afërsi të kufirit me Malin e Zi, ishin vendosur rreth 1,000 luftëtarë nën komandën e vetë Shtabit të Lidhjes. Pika tjetër ishte mali i Mozhurit në verilindje të Ulqinit, ku ishte pozicionuar Mehmet Gjyli. Në Ulqin qëndronte kontigjenti i fundit shqiptar që duhej të zhvillonte dhe qëndresën e fundit. Brenda në qytet ndodheshin gjithashtu edhe forca osmane, rreth 7 batalione të ushtrisë së rregullt perandorake, por që 3 prej të cilave ishin të përbëra nga shqiptarë.
Ndeshja kryesore e osmanëve dhe shqiptarëve u bë në grykën e Mozhurës. Edhe pse të pakët në numër, shqiptarët të komanduar nga Jusuf Sokoli ishin pozicionuar mirë dhe mundën t'i zbrapsin disa herë sulmet e osmanëve. Por komanda ushtarake shqiptare ishte pëçarë: Hodo bej Sokoli kishte kaluar në shtabin osman të Dervish Pashës. Forcat osmane do ta çajnë përfundimisht vijën shqiptare më 23 nëntor 1880 dhe do të hyjnë në qytet duke ia dorëzuar natën mes 26 dhe 27 nëntorit qytetin malazezëve. Po atë natë, Asım Pasha bëri me dije konsujt e Fuqive të mëdha për dorëzimin e Ulqinit dhe më 5 dhjetor 1880 mbaruan demostratat navale.
Ulqini në shekullin XX
parapamje|[[Çarshia e Ulqinit dhe Xhamia e Namazgjahut në vitin 1908.]] Gjatë shekullit XX Ulqini ka mbijetuar rënie të rënda dhe ngritje të çuditshme. Nga qyteti i dytë i Malit të Zi në vitin 1880, kur u bashkëngjit këtij vendi, mbas pak më shumë se tre dekada ka mbërritur në vendin e gjashtë me zhvillim ekonomik dhe numër të banorëve (mbas Podgoricës, Nikshiqit, Cetinës, Tivarit dhe Plavës). Detaria dhe tregtia e tij kanë pasë një ecuri gjithnjë e më dobët, kështu që qyteti është amulluar. Gjatë Luftës së Parë Botërore u pushtua nga Austro-Hungaria më 22 janar 1916 dhe nga Italia më 4 nëntor 1918, ndërsa nga viti 1920 ishte pjesë e Mbretërisë Serbo-Kroato-Sllovene, e cila do të njihet më vonë si Mbretëria e Jugosllavisë.
Si qyteti më jugor i bregdetit të Mbretërisë së Jugosllavisë, përjeton në vitet tridhjetë të shekullit XX një kthesë të fuqishme. Konkretisht, në atë periudhë u ndërtua Kriporja dhe hotelet Republika, Jadran dhe Koop (më vonë Galeb), të cilët Ulqinin shumë shpejt e bënë qendër ekonomike dhe turistike të vendit. Mirëpo, Lufta e Dytë Botërore e ndali vrullin ekonomik në mënyrë të menjëhershme. Prej vitit 1941 deri më 1944 Ulqini ishte nën administratën shqiptare. Më 7 nëntor 1943 Ulqini do të bombardohet nga forcat aleate, ku do të humbin jetën mbi 46 persona dhe shumë të tjerë do të plagosen. Forcat partizane marrin Ulqinin më 26 nëntor 1944 dhe kështu bëhet pjesë e Jugosllavisë Socialiste.
Në tërmetin katastrofik me 15 prill të vitit 1979 qyteti u dëmtua rëndë, mirëpo mbas vetëm disa viteve, me solidaritetin e qytetarëve të mbarë Jugosllavisë, është rinovuar shpejt. Gjatë Luftës në Kosovë, në vitet 1998 dhe 1999, mijëra shqiptarë të Kosovës u dyndën për në Ulqin dhe në rrethinat e tij, ku u pritën me kushtet më të mira të mundshme nga popullsia shqiptare etnike e Ulqinit dhe e rrethinës.
Gjeografia
thumb|400x400px| image_skyline panoramike e Ulqinit dhe [[Kalaja e Ulqinit|kalasë së tij, nga kepi i Sukës.]]
Ulqini gjendet në pjesën jugore të Malit të Zi dhe është qyteti më jugor i tij. Qyteti laget nga Deti Adriatik dhe lartësia e tij mbidetare është rreth 7 metra. Në veriperendim dhe veri ka masive malore dhe kodrinore kuse në juglindje dhe lindje të tij gjenden fusha pjellore, në të cilat kultivohen pemë dhe perime të ndryshme. Në afërsi të Ulqinit gjendet Liqeni i Shasit, të cilin ornitologët e quajnë "miniatura e liqenit të Shkodrës", i pasur me peshq dhe zogj uji, si dhe Fusha e Shtoji, tërheqje e veçantë në bregdetin Adriatik për gjahtarë. Si pasuri tjetër hidrografike është edhe Lumi Buna.
Legjenda thotë se në mesjetë asnjë beqar nuk mund të martohej, përderisa nuk i mbjellte së paku dhjetë fidane ulliri. Ulqini është qytet i ullinjëve, bimëve ekzotike të Adriatikut jugorë dhe specijalistë për kultivimin e ullinjëve. Në periferinë e tij gjindet ullishta më e madhe në vend, ku ka trungje të vjetër edhe me qindra vite. Të gjitha që i kemi përmëndur janë vetëm një reflektim i zbehtë i pasurive të begatshme natyrore të këtij vendi, ajri i të cilit është përplot me erë të mendrës, lavandës së egër, luleve për kullotjen e bletëve. Dashuria në shikim të parë për rajonin me natyrë madhështore të paprekur, për detin e pastër dhe të kthjellët të Adriatikut, ka lënë gjurmë të thella në zemrat e shumë poetëve dhe mëndimtarëve, siç janë Lord Bajroni, Xhorxh Bernard Shou, laureatit të çmimit Nobel për letërsi Ivo Andriqi dhe i ka inspiruar të thurin vargje për bukurinë e këtyre viseve.
Karakteristikat gjeografike më të njohura të Ulqinit janë: Lumi Buna, Liqeni i Shasit, Liqeni i Adës, Ishulli Ada e Bunës, Ishulli Ulqini i Vjetër, Guri i Gjeranave, Valdanosi, Kanali Milena, Kepi i Sukës, Plazhi i Madh, Plazhi i Vogël.
Klima
Ulqini karakterizohet me variantin Adriatik të klimës mesdhetare dhe me vegjetacionin subtropikal. Ulqini ka klimë të përshtatshme dhe nga ky aspekt mundë të krahasohet me qendrat më të njohura turistike të Mesdheut. Temperatura mesatare gjatë vitit është 16 °C. Muaji më i ftohtë është janari me një mesatare prej 8.6 °C e më i nxehti është korriku me mesatare 26 °C. Mesatarja ditore e temperaturës e matur në ora 13 është 18.5 °C Mesatarja e temperaturës se ajrit sipas stinëve te vitit është: në dimër 9.6 °C, në pranverë 14.5 °C, në verë 24.4 °C dhe në vjeshtë 17.5 °C. Temperatura maksimale absolute është 38.5 °C në korrik ndërsa temperature absolute minimale është -8.4 °C në janar.
Temperatura e ajrit në Ulqin është e përshtatshme për rrëzitje dhe larje ne det, dhe zgjatë gjashtë muaj, prej majit deri ne tetor, poashtu në ketë periudhë, temperaturës i përgjigjet temperatura e ujit. Ulqini bën pjesë ne vendet më me diell të bregdetit Adriatik. Mesatarja e ditëve me diell ne Ulqin është 218 ditë, qe do te thotë mesatarisht 2,706 orë ne vit, ose 7.4 orë në ditë. Gjatë verës Ulqini ka ma shumë ore me diell, rreth 11,5 orë në ditë.
Erërat me karakteristike janë bura, jugu dhe maestrali. Bura fryn nga verilindja dhe atë në vjeshtën e vonë dhe dimrit dhe është erë e ftohët. Jugu paraqitet në pranverë, vjeshtë dhe dimër dhe sjell shi, ndërsa në det shkakton valë të mëdha. Maestrali vjen prej perëndimit dhe jug-prendimi. Është erë e mirëseardhur sepse sjell freski ne orët më të nxehta te ditës. Me një intenzitet prej 10 m/sek, që ka në mes te orës 14 dhe 15. Të reshurat janë kryesisht në forme shiu në një mesatare prej 1344mm/m2, kurse dëbora është fenomen shumë i rrallë.
Demografia
Ulqini ka 10,707 banorë sipas Censusit të 2011, ndërsa e gjithë Komuna ka 19,921 banorë. Banorët e Ulqinit quhen ulqinakë.
Etnitë
Ulqini është një qytet multi-etnik, ku përqindjen më të madhe të banorëve e përbëjn shqiptarët, të cilët janë banorët autokton të Ulqinit. Ulqini është qendra e komunitetit shqiptar në Mal të Zi dhe në të gjendet selia e Këshillit Kombëtar të Shqiptarëve (KKSH) në Mal të Zi. Etni të tjera që bashkjetojnë me shqiptarët në Ulqin janë: malazezët, serbët, boshnjakët, myslimanët (sipas kombësisë), romët, egjiptianët dhe etni të tjera me numër më të vogël anëtarësh.
Edhe njerëz të racës negroide kanë qenë pjesë përbërëse e këtij komunitetit, që nga koha e Perandorisë Osmane, më saktësisht pas Luftës së Kandisë.
Gjuha
Në përdorim zyrtarë në Komunën e Ulqinit janë: gjuha malazeze dhe gjuha shqipe. Sipas statutit të Komunës të dy këto gjuhë me alfabetët e tyre janë të barabarta. Komuna e Ulqinit është e vetmja komunë e Malit të Zi ku gjuhët sllave janë në pakicë.
Sipas censusit 2011, 22.12% e popullsisë mbi 15 vjet flet anglishten si gjuhë të huaj, 13.06% gjermanishten, 3.67% italishten, 1.91% rusishten dhe 1.36% frëngjishten.
Feja
Islami është feja më e përhapur në Ulqin, që pasohet nga Krishterimi. Të krishterët janë të ndarë në ortodoks dhe katolikë. Pothuajse të gjithë myslimanët e Ulqinit janë sunitë, ndërsa një numër shumë i vogël i takojnë urdhërave sufiste.
Statistikat
Lëvizja e popullsisë gjat shekullit të XX-të
Ekonomia
Ulqini sot përbën një nga qytetet me investimet më të vogla në Mal të Zi. Megjithatë turizmi po përjeton rritje lineare falë resurseve të papërshkrueshme dhe unike të cilat i posedon. Sektori privat mundëson strehimin e mijëra turistëve në të njëjtën kohë. Kualiteti i strehimit çdo vit e më shumë po rritet duke e rritur edhe perspetivën. Ajo çka vërehet lehtë është edhe interesimi i biznesmenëve botërorë për investime kapitale në Ulqin.
Politika
Antarët në Kuvendin Komunal
Koalicioni udhëheqës përbëhet nga Forca e Re Demokratike, Partia Demokratike, Lëvizja Qytetare Perspektiva, Partia Demokrate e Socialistave dhe Unioni Demokratik i Shqiptarëve. Partitë në opozitë janë: Partia Socialdemokrate, Lidhja Demokratike, Partia Socialiste Popullore, Fronti Demokratik dhe dy këshilltarë të pavarur. Parti që nuk është futur në Kuvendin Komunal në zgjedhjet e fundit është Partia Boshnjake.
Komunikacioni
thumb| Regjistracionet e automobilave. thumb| Pika kufitare nërmjet Malit të Zi dhe Shqipërisë: [[Sukubina|Sukubinë-Muriqan. ]]