cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rabigh
Rëndësia historike e qytetit drejtohet nga fakti se ai ishte një ndalesë për pelegrinët e Haxhit dhe Umres që vinin nga Egjipti dhe Levanti, siç përcaktohet nga profeti Muhammed. Qyteti ishte gjithashtu i vendosur përgjatë rrugëve para-islamike të karvanëve midis Jemenit dhe Levantit. Si një qytet bregdetar, peshkimi ishte burimi kryesor i të ardhurave për njerëzit e Rabigh deri në zbulimin e naftës.
Për shkak të vendndodhjes strategjike të Rabigh në Detin e Kuq, ai ka qenë vendi i disa projekteve të profilit të lartë të tillë si Universiteti i Shkencës dhe Teknologjisë Mbreti Abdullah, Petro Rabigh dhe Qyteti Ekonomik i Mbretit Abdullah.
Guvernorati Rabigh është i ndarë në 5 marakiz, Rabigh, Nuweiba, Abwa ', Mastoura dhe al-Qadimah. Qeveriset nga Guvernatori Khalid al-Ghanmi.
Historia
Rabigh dihet se ka ekzistuar para ardhjes së Islamit. Edhe deri në shekullin e 17-të, zona në dhe përreth qytetit ishte e njohur me emrin e saj para-islamik, el-Xhuhfe. Gjatë kohës së Muhamedit, Rabigh ishte një vend i shpeshtë i sulmeve nga myslimanët në karvanët mekas që kaluan nëpër rajon. Është regjistruar në Sahih Buhariu se Muhamedi e përcaktoi el-Xhuhfen si mikat për pelegrinët që mbërrinin për Haxh dhe Umre nga Egjipti dhe Levanti.
Historia moderne
Me zbulimin e naftës në Arabinë Saudite dhe përfundimin e tubacionit Lindje – Perëndim, Saudi Aramco zgjodhi Rabigh të ishte vendi i rafinerisë dhe portit të tyre të ri. Ndërtimi në rafinerinë Rabigh filloi në vitin 1981, gjatë mbretërimit të Mbretit Fehd. Ndërmarrja e përbashkët midis Saudi Aramco dhe Sumitomo Chemical të Japonisë, 10 miliard dollarë Kompania e Rafinerisë dhe Petrokemikale Rabigh, e njohur gjithashtu si Petro Rabigh, u themelua në vitin 2005. Aktualisht është rafineria e dytë më e madhe e integruar e naftës dhe impianti i prodhimit petrokimik në Arabinë Saudite.
Shumica e projekteve të tjera në dhe përreth Rabigh u ndërtuan nën Mbretin Abdullah dhe kështu janë emëruar për të, siç është Universiteti i Shkencës dhe Teknologjisë Mbreti Abdullah, një universitet ndërkombëtar, i nivelit të diplomuar. E themeluar në vitin 2009, është kampusi i parë universitar bashkë-arsimor në Arabinë Saudite; dhe Qyteti Ekonomik Mbreti Abdullah, i lehtësuar nga Autoriteti i Përgjithshëm i Investimeve i Arabisë Saudite, ndërtimi i të cilave filloi në vitin 2005. Projekti është duke u zhvilluar nga Emaar, një kompani e listuar në Tadawul e krijuar për herë të parë për të zhvilluar KAEC. Porti Mbreti Abdullah, një nga portet më të mëdha të Arabisë Saudite, ndodhet në qytet dhe u përurua më 11 shkurt 2019.
Enver Kushi
Enver Kushi shkrimtar, publicist, skenarist, eseist dhe kulturolog shqiptar me origjinë nga Çamëria. Krijimtarinë e vet letrare e ka përmbledhur në librat “Porta e madhe”, 1988, ”Hëna e vitit zero”1994, ”Ëndrra të ngrira”,2000, romani ” Koha zero”2002 dhe vëllimi me tregime dhe publicistikë ”Apokalips 6”, 2006.
Montreuil-aux-Lions
Montreuil-aux-Lions është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Montreuil-aux-Lions ka një popullsi prej 1384 banorë dhe sipërfaqe 12.99 km², me një dendësi prej 107 banor/km².
Kullë Nazif Murati
Kullë Nazif Murati është një monument i trashëgimisë kulturore në Popovë, Podujevë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Të çmëndur në parajsë
Të çmëndur në parajsë roman me autor Virion Graçi. Botuar në Tiranë nga shtëpia botuese Dituria, në vitin 1995. Faqet e librit 195.
Angelo Anquilletti
Angelo Anquilletti (25 prill 1943 – 9 janar 2015) ishte futbollist italian i cili ka luajtur si mbrojtës. Ai ishte i njohur për aftësinë e të lexuar lojën. Gjatë karrierës së tij në Milan, ai kishte numrin 2 në fanellë. Ai ka luajtur 326 lojëra në Serie A në skuadrën Atalanta dhe Milan dhe 41 lojëra në Serie B edhe pse nuk ka mundur të shënoj asnjë golë gjatë karrierës së tij. Ai poashtu ka luajtur në kombëtaren italiane. Ai vdiq për shkak një sëmundje të gjatë që kishte.
Brian Lewis (arkitekt)
Brian Bannatyne Lewis (20 shtator 1906 - 23 gusht 1991) ishte profesorë i arkitekturës në Universitetin e Melburnit.
Ai lindi në Lottah, Tasmania, djali i James Bannatyne Lewis dhe Edith Augusta Haynes. Lewis ka shkuar në Kolegjin Wesley dhe pastaj studioi arkitekturën në Universitetin e Melburnit ku morri diplomën në vitin 1928.
Në vitin 1928, ai u zhvendos në Britani dhe studioi në shkollën e arkitekturës në Liverpul.
Lewis shkroi dy libra për jetën familjare Sunday At Kooyong Road, dhe Our War,
Boksi (Shkodër)
është një fshat në komunën Postribë në rrethin e Shkodrës të Shqipërisë.
Salih Bajrami
Salih Bajrami Krasniqi lindi më 1919 në fshatin Llashka Drenoc të Prekorupës komuna e Malishevës, vdiq më 1987. Është një ndër rapsodët më të njohur shqiptar të Kosovës.
Sipas pohimit të vetë Salihut ai filoj të këndoj qysh në moshën 6-7 vjeçare, kur babai i tij e merrte me vete nepër fjalë nuse, në dasma në ndeja e në ahengje të ndryshme. Në fillim përveq me babain Bajramin, (për të thuhet se ka qene njeri nder këngetaret më të dalluar dhe është i pari qe e solli sharkinë në Drenicë)S aliu këndoj edhe me Amrush Ymerin, Riza Bllacën (i cili njeheri kishte kënduar edhe me babanë e Salihut, Bajramin dhe me Feriz Krasniqin. Me këtë të fundit këndoj gjatë edhe e përfundoj të kënduarit të vetë.
Më së gjysmë shekulli këndoj një numer të madh baladash, këngësh epike legjendare, këngë historike të ashtuquajtura “kang të oxhakut” këngë lirike të dashurisë të traditës së vjetër dhe posaçërisht këngë të ashtuquajtura të “ashikisë”. Ka ditur të këndoj rrethë 500 këngë të llojeve të stileve të ndryshme, që nga ato më të lashtat e deri të ato të historisë dhe përditëshmerisë sonë të re. Salih Bajrami së bashku me kusheririn e vet Feriz Krasnqin, mbi dyzet vjet këndoj në shumë dasma të Drenicës, Llapit e anë e mbanë Kosovës. Po keshtu mori pjesë në koncerte dhe në manifestime të shumta me karakter krahinor, republikan, federativë të ish-Jugosllavisë e ndërkombëtar. Më 1966 së bashku me Feriz Krasniqin, mori çmimin e parë në Festivalin Nderkombetar të Folklorit në Langolen (Angli). Për merita të veçanta në ruajtjen e kultivimin e krijimtarisë muzikore popullore të shqiptareve në Kosovë dhe për pjesëmarrje të shumëta në Revisten e Folklorit Burimor Kosovar të Gllogovcit (Drenasit), me rastin e 25 vjetorit të organizimit të këtij manifestimi të rendesishem të krijimtarisë popullore më 1987 u dekorua me diplomë dhe me një orë xhepi. Sali Bajrami Krasniqi, së bashku me Feriz Krasniqin, si ansambël me çifteli e sharki (nganjëherë edhe me primin e adaptuar-akorduar si çifteli), në menyrë të veçant pasuroj vlefshmërinë e procesit të trashigimisë dhe ligjësitë e eksistimit të qenjës së saj si pjesë e krijimtarisë shpirtërore të popullit tonë.
Paraqitja e Sali Bajramit si këngëtar i dalluar popullor është manisfetuar në një menyrë të konsiderueshme në forma të ndryshme muzikore. Kështu përveç interpretimeve të shumta të melodive instrumentale, me ëndje edhe pse të gjata i këndonte baladat e vjetra, këngët epike legjendare për Mujën dhe Halilin, këngët historike të përiudhave dhe herojve të ndryshme ndër të cilat dalloheshin ato të kohës së Rilindjes Kombëtare, pastaj këngët e dashurisëtë traditës së vjetër fshatare dhe posaçërisht ato të “ashikisë” për të cilat thoshte se kanë kuptim patriotik etj., përmes të cilave këngë shihej se si janë ruajtur elementet e vjetra dhe origjinaliteti interpretues. Ishte kjo mënyra më e mire për të deshmuar se këto këngë në të shumtën e rasteve nuk iu kanë nënshtruar ndryshimeve të dukshme të kohës dhe ndikimeve të tjera nga jashtë. Kështu p.sh. edhe pse në të degjuar të thjesht, interpretimi vokalo-instrumental i Sali e Feriz Krasniqit ishte në një sistem tonal stabil, që del nga lidhëshmeria e llojeve dhe tipave të këngeve qe këndohën me këto instrumente dhe të praktikës së të kënduarit të tyre në unisiono, me mjete akustike të radhës tonale të instrumenteve të vjetra me goditjen e perdeve sipas sistemit të vjeter të akordimit të ketyre instrumenteve, si dhe menyrës specifike të të kënduarit të tyre, të shumtën në menyrën e ashtuquajtur “vargore”, mund të verehej se inrervalët e rradhës tonale të këngëve të tyre shpeshëherë nuk janë të sistemit të temperuar, gjë që këtë e ka kushtëzuar menyra e lirë e goditjeve të “perdeve” të çiftëlisë dhe të sharkisë, më të cilat Salih e Feriz Krasniqi luajtn mbi dyzet vjet. Gjatë këndimit të Sali Bajramit vërehej përdorimi i shtojcave të ndryshme melopoetike, si elemente zbukuruese, që në menyrë artistike e funksionalizon tërë këngën. Kështu p.sh. zbukurimet në formë shtojcash të vargut melo-poetik, të cilat në pikëpamje muzikore paraqitën si melizma, glisando, kombinime të ndryshme ritmike dhe theksime të tjera melo-ritmike gjithnjë sillnin efekte të fuqishme artistike. Këto elemente të ketij rapsodi të njohur më së shumti ishin rezultat i qasjeve dhe i frymëzimeve spontane me çka karakterizohëj kënga dhe interpretimi i tij i tërësishëm vokalo-instrumental. Numri i madh i këngeve të regjistruara që gjenden në arkivin Institutit Albanologjik të Prishtinës, paraqesin lëndë të rendesishme për analiza dhe studime etnomuzikologjike nga e cila mund të nxirrën rezultate të ndryshme, qe kane të bejnë me formen e vargut apo strofës melo-poetike dhe elemente të tjera që u përmenden, qoftë si vlera të veqanta folklorike, qoftë si bazë për një monografi apo studime të tjera etnomuzikologjike.
Sa herë kujtojme Sali Bajramin-Krasniqin na kujtohën këngët dhe menyra specifike e interpretimit, të cilat i realizoj me aq pasion dhe dashuri. Ishte njohës i mirë i të gjitha stileve të trevave dhe zonave etnografike të mbarë Kosovës. Me menyrën me origjinale dhe autenticitetin të theksuar, së bashku me Feriz Krasniqin interpretoj shume balada dhe këngë epike-historike, të cilat sipas sistemit modelativ të traditës sonë më të hershme lahutare i këndonin neper festa, dasma dhe gëzime të ndryshme. Ato gjithnjë kishin si karakteristikë kryesore mbizoterimin e të luajturit me çifteli e sharki dhe tingëllimin e intonacioneve tradicionale të traditës lahutare, si parim ky që është për ruajtjen e formave të njohura të të interpretuarit eksekutimin të tyre origjinal e autentik. Po kështu përmes këngeve epike-historike ia doli të nxjerr në pah disa elemente të rendesishme të strukturës formale, të mjeteve shprehëse muzikore dhe menyrës së interpretimit–këndimit të këngeve të cilat paraqesin kreacione që me vleren artistike dhe kuptimore të tyre, gjithnjë mbahen mend dhe vazhdojne të kultivohën e këndohën edhe nga këngëtar të tjerë të rinj. Me këngët që për objekt trajtimi marin ngjarjet e ndryshme të historisë kombëtare, apo edhe ndonjë figurë të spikatur patriotike siç janë këngët e Lidhjes së Prizrenit ato për Haxhi Zekën, Ymer Efendi Prizrenin, Bajram Currin, Hasan Prishtinën, Isa Boletinin e shumë të tjerë, këta këngetar nuk e përseritnin historinë, por asaj i dhanë dimensione më të gjëra dhe më të thella shpirtërore gjithëpopullore, të realizuara në menyre maestrale përmes të cilave ata gjithnjë i gdhendnin kujtimet vetjake për ngjarjet historike, mesazhi i të cilave, përveç tjerash, është edhe ruajtja e nderit dhe truallit shqiptar.
Chaudun
Chaudun është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Chaudun ka një popullsi prej 252 banorë dhe sipërfaqe 8.52 km², me një dendësi prej 30 banor/km².
Pika e shkrirjes
Pika e shkrirjes e një substance është temperatura në të cilën ajo ndryshon gjendjen nga e ngurtë në të lëngshme. Në pikën e shkrirjes, faza e ngurtë dhe e lëngshme ekzistojnë në ekuilibër. Pika e shkrirjes së një substance varet nga presioni dhe zakonisht specifikohet në një presion standard si 1 atmosferë ose 100 kPa.
Gairo
Gairo (Gàiru) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 77.49 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 670 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.444 banorë.
Spanja në Festivalin Evropian të Këngës
Spanja ka marrë pjesë në Festivalin Evropian të Këngës 59 herë që kur bëri debutimin e saj më, ku ajo përfundoi e nënta. Që nga viti, Spanja ka qenë një nga "Big Five", së bashku me Francën, Gjermaninë, Italinë dhe Mbretërinë e Bashkuar, të cilët automatikisht lejohen të marrin pjesë në finale, sepse ata janë pesë kontribuesit më të mëdhenj financiarë në Bashkimin Evropian të Transmetimeve. Spanja ka garuar vazhdimisht në garë që nga debutimi i vendit në 1961. I vetmi vend me një zhvillim më të gjatë të paraqitjeve të pandërprera në Eurovizion është Mbretëria e Bashkuar, gjithnjë e pranishme që nga viti 1959.
Spanja ka fituar konkursin dy herë, së pari në 1968 me këngën "La, la, la" të kënduar nga Massiel dhe përsëri në 1969, kur Salome "Vivo cantando" u përfshi në një barazim me Francën, Holandën dhe Mbretërinë e Bashkuar. Konkursi i 1969 në Madrid është e vetmja herë që Spanja ka pritur ngjarjen, pasi që shortet u hodhën pas barazimit në katër drejtime të dhe konkursit të vitit 1970 u mbajt nga Holanda. Spanja gjithashtu ka përfunduar e dyta në garë katër herë, me Karina në, Mocedades në , Betty Missiego në dhe Anabel Conde në , dhe e treta në  me Bravo. Vendi përfundoi i fundit me "Zero pikë" tri herë: më, dhe  dhe gjithashtu përfundoi i fundit më  dhe.
Që nga viti 2005, Spanja ka arritur vetëm dy herë në top 10, me të dy Pastora Soler dhe Ruth Lorenzo  duke përfunduar në vendin e 10-të, dhe tani nuk ka arritur të arrijë 20 më të mirët në 10 nga 15 garat e fundit, përfshirë për pesë vjet rresht. (2015–19). Që nga viti 2019, Spanja është vendi aktual pjesëmarrës me thatësirën më të gjatë aktive të fitores, me një total prej 50 vjetësh.
Procesi i përzgjedhjes
Spanja ka ndryshuar rregullisht procesin e përzgjedhjes së përdorur për të gjetur hyrjen e vendit në konkurs, ose një përzgjedhje finale kombëtare ose e brendshme (ndonjëherë një kombinim i të dy formateve) është mbajtur nga transmetuesi në atë kohë. Midis 1977 dhe 1999, shënimet e Spanjës u zgjodhën brenda nga TVE. Para kësaj, zgjedhjet e brendshme dhe konkurset kombëtare, si Pasaporte a Dublín ( Pasaporta për në Dublin ) në 1971, u alternuan.
Ployart-et-Vaurseine
Ployart-et-Vaurseine është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Ployart-et-Vaurseine ka një popullsi prej 22 banorë dhe sipërfaqe 4.93 km², me një dendësi prej 4 banor/km².
Saint-Vivien-de-Médoc
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Saint-Vivien-de-Medoc (Ocitanisht: Sent Bebian de Medòc ; Shqip: Shën Viviani i Medokut ) është një komunë në departamentin Gironde në Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.
Ndodhet rreth 75 km në veriperëndim të Bordosë. Ishte vendi i një aksioni të rëndësishëm në Operacionin Frankton në dhjetor 1942.
Xhamia e Alaudinit
Xhamia e Alaudinit është një monument i trashëgimisë kulturore në Prishtinë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Dampleux
Dampleux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Dampleux ka një popullsi prej 409 banorë dhe sipërfaqe 8.19 km², me një dendësi prej 50 banor/km².
Galtellì
Galtellì (Gartèddi) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 56.53 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 35 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.434 banorë.
Marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Egjiptit
Marrëdhëniet Shqipëri-Egjipt u referohen marrëdhënieve aktuale dhe historike midis Shqipërisë dhe Egjiptit. Shqipëria ka një ambasadë në Kajro, dhe Egjipti ka një ambasadë në Tiranë. Historia e marrëdhënieve politike dhe ushtarake të shqiptarëve dhe Egjiptit daton që nga Kohët Romake në historinë antike. Marrëdhëniet u bënë më të afërta në kohën osmane kur Perandoria Osmane pushtoi Egjiptin në fillim të shekullit të 16-të. Shqiptarët osmanë dhanë kontributin e tyre për pushtimin osman të Egjiptit dhe shumë qeveritarë të kësaj krahine osmane ishin shqiptarë.
Marrëdhëniet midis Shqipërisë dhe Egjiptit u intensifikuan në kohët e hershme moderne, kur Mehmet Aliu nga Egjipti u bë guvernator, dhe mëkëmbës i vetëdeklaruar i Egjiptit dhe Sudanit me miratimin e përkohshëm të osmanëve.
Shndërrimi i sistemit trefazor në dy fazor (Lidhja e Skotit)
Shndërrimi i sistemit trefazor në sistemin dyfazor mund të bëhet në disa mënyra.Pavarësisht nga mënyrat,qëllimi i shndërrimit të sistemit trefazor në sistem dyfazor është që sistemi trefazor i rrjetit të ngarkohet simetrikisht në të tri fazat edhe kur shpenzuesit janë dyfazorë.
Mënyra më e përshtatshme për një shndërrim të tillë është nëpërmjet Lidhjes së Skotit. Për këtë lidhje përdoren transformatorët njëfazorë të veçantë me numër të dredhave të treguar si në figurë.
Nampteuil-sous-Muret
Nampteuil-sous-Muret është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Nampteuil-sous-Muret ka një popullsi prej 93 banorë dhe sipërfaqe 3.38 km², me një dendësi prej 28 banor/km².
Aleksandar Zhivkoviq
Aleksandar Živković (lindur më 28 Korrik 1977) është një ish-futbollist serb.
Kombëtarja
Për reprezentacionin jugosllave ka luajtur 2 ndeshje.
Tarasque
parapamje|240px|Foto e një Tarasque në [[Tarascon gjatë festës së qershorit]] Tarasque është një hibrid mitologjik i frikshëm legjendar si dragua nga Provence, në Francën jugore, i zbutur në një histori për Shën Martën. Më 25 nëntor 2005 UNESCO përfshiu Tarasque në listën e kryeveprave të trashëgimisë gojore dhe të paprekshme të njerëzimit.
Legjenda
Legjenda e Tarasque është raportuar në disa burime, por veçanërisht në tregimin e Shën Martës në Legjendën e Artë. Krijesa banoi zonën e Nerlucit në Provence, Francë dhe shkatërroi peizazhin shumë e gjerë. Tarasque ishte një lloj dragoi me kokën e një luani, gjashtë këmbë të shkurtra si ariu, një trup si kau i mbuluar me një zhguall breshke, dhe një bisht me luspa që përfundoi në një thumbën të akrepit. Legjendat e tjera e raportojnë se ka jetuar në vendin modern të Chateau Tarascon; d.m.th në një shkëmb në mes të Rhône.
Thuhet se Tarasque kishte ardhur nga Galatia, e cila ishte shtëpia e Onachus-it legjendar, një bishë me luspa, bizon, e cila digjej gjithçka që prekte (kjo krijesë është e ngjashme me Bonnacon). Tarasque ishte pasardhja e Onachus dhe Leviatan e tregimit biblik; diskutueshëm një gjarpër deti gjigand.
Mbreti i Nerluc kishte sulmuar Tarasque me kalorës dhe katapulta pa asnjë dobi. Por Shën Marta e gjeti bishën dhe e simpatizoi me himne dhe lutje dhe e çoi përsëri Tarasque të zbutur në qytet. Populli, i tmerruar nga përbindëshi, e sulmoi atë kur u afrua. Përbindësh nuk ofroi rezistencë dhe vdiq atje.
Historia e Tarasque është gjithashtu shumë e ngjashme me historinë e E Bukura dhe Bisha dhe King Kong. Përbindëshi simpatizohet dhe dobësohet nga një grua dhe më pas vritet kur sillet përsëri në civilizim. Një ide e ngjashme është gjetur në mitet e Enkidu dhe njëbrirëshit: të dy janë qetësuar duke u dërguar atyre një grua. Përshkrimi dhe legjenda e kësaj krijesë është kuriozisht e ngjashme me dragonjtë e tjerë të folklorit francez si Gargouille dhe Peluda.
Ching Shih
Ching Shih (Kinezisht: 鄭|氏, vejusha e Zheng) (e lindur Shih Yang (Kinezisht 石陽; 1775–1844), e njohur si Cheng I Sao, ishte udhëheqëse kineze piratësh e cila terrorizoi Detet Kineze gjatë preiudhës së Perandorit Jiaqing të dinastisë Qing në fillim të shekullit 19-të. Ajo komandoi mbi 300 anije kineze të drejtuar nga 20,000 deri në 40,000 piratë —burra, gra, dhe poashtu edhe fëmijë. Ajo hyri në konflikt me kombet e mëdha, të tilla si Perandoria Britanike, Perandoria Portugeze dhe Dinastia Qing.
Në vitin 1881, ajo u martua me Zheng Yi. Ata adoptuan Cheung Po Tsai, duke e bërë atë si trashëgimtarë të tij. Cheng lindi edhe dy djem të tjerë: Cheng Ying Shih (鄭 英石) dhe Cheng Heung Shih (鄭雄).
Ajo konsiderohet gjerësisht si piratja më e suksesshme në histori, bazuar në faktin se ajo komandonte ekuipazhin më të madh të mbledhur ndonjëherë. Ajo vdiq në shtrat e rrethuar nga familja e saj, në moshën 69 vjeç.
Gavoi
Gavoi (Gavòi) është komunë e Italisë në Provinca e Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 38.06 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 777 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.664 banorë.
Gustav Flober
thumb|right|Gustav Flober Gustave Flaubert ishte një shkrimtar i njohur francez. Lindi më 12 dhjetor të vitit 1821 në Rouen. Ai është një nga novelistët më të njohur francez të Shekullit XIX shek. XIX, që u lind në kohën kur po lulëzonte romantizmi i Hygoit, Vinjisë, Mishlesë dhe i Shatobrianit, të cilët i admiroi gjatë gjithë lulezimit. Bir i njërit prej kirurgëve më të shquar të shekullit. Veç kësaj prej të atit ai trashëgoi syrin klinik ndaj jetës, aq sa arriti me anën e penës të bënte autopsinë e shpirtit të njeriut. Prindërit donin që ai të vazhdonte për drejtësi, pasi mbaroi liceun "Kornej" në qytetin e lindjes aty rreth viteve 1840 kur po afronte revolucioni një sere rrethanash që e çuan në pjekurinë e dhuntive të tij letrare dhe në përcaktimin e veprimtarisë së tij artistike.
Në shkollë të mesme Floberi u lidh ngushtë me Alfred De Puatvenin, i cili me aftësi intelektuale dhe estetike që kishte ushtroi një ndikim pozitiv mbi të. Familja e dërgoi në shkollë për tu bërë jurist, por s'kaloi shumë kohë dhe Floberin e kap një krize nervash me karakter epileptik, sidoqoftë është fakti që ai i ndërpreu studimet dhe fitoi nga prindërit të drejtën të vendosej përfundimisht në vilën e tyre të bukur te Kruasese afër Ruanit, ku sot ka mbetur një pavijon i vetëm që është muzeu i vogël i Floberit, në fillim ai aty do të jetonte me të ëmën dhe mbesën, pastaj i vetëm deri sa të vdiste. Disa faktorë që e çuan në shpërthimin e forcës së tij krijuese janë disa lidhje dashurore dhe miqësore. Ndjenjat gjithë pasion që ushqente ai ndaj zonjës Eliza Shlesinzher e orientuan drejt formës më origjinale dhe më të thellë te romantizmit evropian, pasqyrimin e jetës duke u nisur nga vetvetja dhe te shkruante "Kujtimet e një të marri" 1838 dhe "Nëntori" 1842 të cilat u shtohen kryeveprave autobiografike që nga "Rrëfimet" e Rusoit deri ato të Alfred de Mysset.
Një nga miqtë e tij më të ngushtë të Floberit që luajti një rol thelbësor në krijimtarinë e tij, ishte dhe poeti Luigj Buile kur ky vdiq më korrik 1869 autori i Zonjës Bovari do të shkruante : "Kjo është për mua një humbje e pazëvendësueshme pardje varrosa ndërgjegjen time letrare, trurin busullën time ", Buileja ishte tamam ndërgjegjja e Floberit poeti nuk do ta kishte shkruar kurrë "Zonjën Bovari" as "Salambone" as "Një zemër e thjeshte" as "Shën Zhylienin" as "Herodiasin" ashtu siç shkrimtari nuk do të kishte shkruar dot vargje "Melanis" apo "Fosilet".
Rrugëtimet me frytdhënëse të Floberit ishin ato në Britani pastaj në Egjipt, Greqi, dhe Azinë e Vogël, ai pasqyroi gjithçka që përjetoi prej tyre në letrat dhe shënimet e udhëtimit.
Anja Rupel
Anja Rupel (lindur më 19 mars 1966) është një këngëtare, tekstshkruese, spikere radioje dhe gazetare sllovene. Babai i saj, Fedja Rupel, është një flautist dhe profesor në Akademinë e Muzikës në Lubjanë, dhe xhaxhai i saj është politikani dhe diplomati Dimitrij Rupel.
Gustav Flober
Në pamje të parë kryeveprat e Floberit duken të ndryshme nga njëra-tjetra, romanët e tij i kushtohen epokave të ngjashme më atë të veten.
Anja Rupel
Rupel është marrë me muzikë që në vegjëli. Ajo i ra flautit për më shumë se dhjetë vjet. Në vitin 1982, ajo filloi të performojë si vokaliste kryesore me grupin e shquar synthpop Videosex, i cili u bë shumë i njohur në mbarë ish-Jugosllavi. Grupi regjistroi katër albume. Albumi i tyre debutues, Videosex 84 u shfaq në vitin 1983 dhe ata luajtën me grupe si Ekatarina Velika dhe Otroci Socializma në Beograd. Grupi u shpërtheu në 1992.
Gustav Flober
"Tundimi i Shën Antonit" flet për përfundimin e botës antike dhe për gjallërimin e zjarrte fetar që do të çonte në krijimin e kishës së krishtere.
Anja Rupel
Ajo pati rol gjithashtu në filmin e vitit 1987 Hudodelci ( Të dënuarit ) me regji të Franci Slak, dhe në disa filma të tjerë.
Gustav Flober
"Salamboja" tregon një episod të rënies së Kartagjenas. "Herodiasi" kjo mbahet se vepra e gjithë jetës së tij, ngaqë vazhdimisht ai atë e ka nisur dhe përfunduar duke nxjerre tre versione nga periudha relativisht të lagerta (1849, 1856 dhe 1874).
Anja Rupel
Më 11 tetor 2002, ajo lindi një vajzën e saj të quajtur Luna. Ajo tanimë është me një muzikant dhe këngëtar Aleš Klinar i cili ishte drejtues i grupit folk -pop Agropop.
Gustav Flober
Ndëshkimi i këtij shkrimtari të madh është ripërtëritur pa pushim, për të flasin botimet dhe përkthimet e shumta për të flasin studimet dhe monografitë e panumërta që mbajnë emra të shquar si : Turgenievi, Zhorzh Muri, Henri Xhejmsi, Teodor Fontani, Tomas Mani, Jakoseni, Marsel Prusti, Zhan Pol Sarti, Natali Sarroti, etj, dhe që vazhdojnë pareshtur të pasojnë njëra-tjetrën si shkendia të nxjerra nga stralli i artit Floberian.
Edhe në kohën tonë kur kanë kaluar pothuajse 120 vjet nga vdekja e Gustav Floberit kur të mirat e laserit atomik, telekomunikacioni nuk duken më çudira, kur ndërveprimet fantastike kompjuterike janë futur në punë dhe për të zbërthyer shkarravinat e arta të shkrimtarit, veprat e tij mbeten gjithë jetë, sepse kanë në qendër njeriun i cili sipas tij më saktë përkufizohet me fjalën aspirate për nga vetë natyra e pashmangshme që ka.
Pushtimi sovjetik i Letonisë në 1940
parapamje|250x250px|Tank i [[Ushtria e Kuqe|Ushtrisë së Kuqe i tipit BT-7 dhe kamioni ZIS-5 në Riga (1940)]] Pushtimi Sovjetik i Letonisë në 1940  i referohet pushtimit ushtarak të Republikës së Letonisë nga Bashkimi Sovjetik sipas parashikimeve të Paktit Molotov-Ribbentrop të vitit 1939 me Gjermaninë naziste dhe Protokollin e tij Sekret Shtesë nënshkruar në Gusht 1939. Pushtimi ndodhi sipas Gjykatës Evropiane të të Drejtave të Njeriut, Qeverisë së Letonisë, Departamentit të Shtetit të Shteteve të Bashkuara, dhe Bashkimit Evropian. Në 1989, BRSS gjithashtu dënoi protokollin sekret të vitit 1939 midis Gjermanisë naziste dhe vetes së saj që kishte çuar në pushtimin e tre vendeve të Balltikut, përfshirë Letoninë.
Në korrik 1989 vendi shkeli në rrugën e rivendosjes së pavarësisë së tij, dhe pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik, sovraniteti i Letonisë u rivendos plotësisht në 1991. Më 22 gusht 1996, parlamenti Letonez miratoi një deklaratë ku thuhej se pushtimi sovjetik i Letonisë në 1940 ishte një pushtim ushtarak dhe një inkorporim i paligjshëm.
1918–1939: Sfondi historik
Në vazhdën e Revolucionit Rus të vitit 1917, Letonia shpalli pavarësinë e saj më 18 nëntor 1918. Pas një Lufte të tejzgjatur për pavarësi, Letonia dhe Rusia Sovjetike (paraardhëse e Bashkimit Sovjetik) nënshkruan një traktat paqeje më 11 gusht 1920. Në nenin 2 të tij Rusia Sovjetike "njeh pa rezerva pavarësinë dhe sovranitetin e shtetit Letonez dhe vullnetarisht përgjithmonë heq dorë nga të gjitha të drejtat sovrane (...) ndaj popullit dhe territorit Letonez." Pavarësia e Letonisë u njoh diplomatikisht nga Këshilli i Lartë i Aleatëve (Francë, Britani e Madhe, Itali, Japoni, Belgjikë) më 26 janar 1921. Shtetet e tjera ndoqën. Më 22 shtator 1921 Letonia u pranua si anëtare në Lidhjen e Kombeve dhe mbeti anëtare deri në shpërbërjen zyrtare të Lidhjes në 1946. Më 5 shkurt 1932 u nënshkrua një Traktat Mos-Agresioni me Bashkimin Sovjetik, bazuar në traktatin e 11 gushtit 1920, marrëveshjet themelore të të cilit në mënyrë të pandryshueshme dhe për të gjitha kohërat formojnë bazën e fortë të marrëdhënieve të dy shteteve.
Traktate përkatëse midis BRSS-së dhe Letonisë
Para Luftës së Dytë Botërore, Republika e Letonisë dhe BRSS kishin nënshkruar dhe ratifikuar traktatet përvijuese:
1939-1940: Rruga drejt humbjes së pavarësisë
djathtas|parapamje| Nënshkrimi i pakteve të mos-agresionit gjermano-estoneze dhe gjermano-letoneze. Ulur nga e majta: [[ Vilhelms Munters |Vilhelms Munters, MPJ i Letonisë, Joachim von Ribbentrop, MPJ gjerman; Karl Selter, MPJ i Estonisë. ]]
Pakti i mos-agresionit gjermano-letonez
Pakti i mos-agresionit gjermano-letonez u nënshkrua në Berlin më 7 qershor 1939. Në dritën e përparimit gjerman në lindje, qeveria Sovjetike kërkoi një garanci anglo–franceze për pavarësinë e shteteve baltike, gjatë bisedimeve të tyre për një aleancë me Fuqitë Perëndimore. Qeveritë Letoneze dhe Estoneze, gjithnjë dyshuese për synimet Sovjetike, vendosën të pranojnë një pakt të përbashkët mos-agresioni me Gjermaninë. Paktet gjermano-estoneze dhe gjermano-letoneze të mos-agresionit u nënshkruan në Berlin më 7 qershor, 1939 nga ministri i jashtem letonez Vilhelms Munters dhe Joachim von Ribbentrop. Të nesërmen Adolf Hitler priti të dërguarit e Estonisë dhe Letonisë, dhe gjatë kësaj theksoi ruajtjen dhe forcimin e lidhjeve tregtare midis Gjermanisë dhe shteteve baltike. Ratifikimet e paktit gjermano-letonez u shkëmbyen në Berlin në 24 korrik 1939 dhe ai hyri në fuqi në të njëjtën ditë. U regjistrua në Seritë e Traktateve të Lidhjes së Kombeve më 24 gusht 1939. djathtas|parapamje| [[ Vyacheslav Molotov |Molotov nënshkruan Paktin e Mos-agresionit Gjermano-Sovjetik ]]
Pakti i mos-agresionit gjermano-sovjetik
Pakti Molotov-Ribbentrop, nënshkruar më 23 gusht 1939 përmbante protokolle sekrete për të ndarë territore midis Gjermanisë dhe Bashkimit Sovjetik. Sipas këtyre protokolleve, Finlanda, Estonia, Letonia dhe Bessarabia ishin brenda sferës sovjetike të interesit, dhe Polonia dhe Lituania binin në sferën gjermane të interesit. Bashkimi Sovjetik nuk e pranoi zyrtarisht ekzistencën e këtyre protokolleve derisa, nën presionin e RSS-ve të Balltikut, më 24 dhjetor 1989, Kongresi i Deputetëve të Popullit të BRSS-së njohu zyrtarisht marrëveshjet sekrete dhe i dënoi si të paligjshëm dhe të pavlefshëm nga zanafilla e tyre.
Pushtimi i Polonisë
Bashkimi Sovjetik tani pushtoi pak më shumë se gjysmën e të gjithë territorit polak, dhe fuqitë aleate e kishin demonstruar veten të paaftë për ndërhyrje ushtarake në frontin Lindor. Nuk mbeti asnjë pengesë ndaj Stalinit, bashkë me Hitlerin, për të arritur qëllimet e tij në Balltik.
Marrëdhëniet Balltiko-Sovjetike në vjeshtën e 1939
Më 24 Shtator 1939, anijet luftarake të Marinës së Kuqe u shfaqën nga fqinji verior i Letonisë, porteve estoneze, bombarduesit sovjetikë filluan një patrullë kërcënuese mbi Talin dhe zonat afër. BRSS më pas shkeli hapësirën ajrore të të tre shteteve baltike, duke zhvilluar operacione masive të mbledhjes së inteligjencës më 25 shtator. Moska kërkoi që vendet e Balltikut të lejonin BRSS të vendosnin baza ushtarake dhe të staciononte trupa në tokën e tyre për sa të zgjaste lufta evropiane.
Gjatë bisedimeve në Moskë, më 2 tetor 1939, Stalini i tha Vilhelms Munters, ministrit të Jashtëm Letonez: "Unë po ju them sinqerisht, tashmë ka ndodhur një ndarje e sferave të interesit. Për sa i përket Gjermanisë, ne mund t'ju pushtojmë ju." Balltikët e morën seriozisht këtë kërcënim.
Qeveria e Estonisë pranoi ultimatumin duke nënshkruar marrëveshjen përkatëse më 28 Shtator 1939; Letonia ndoqi më 5 tetor 1939; dhe Lituania menjëherë pas kësaj, më 10 tetor 1939. Në rastin e Letonisë marrëveshja u nënshkrua nga Ministri i Punëve të Jashtme Letoneze Vilhelms Munters dhe Komisari Sovjetik i Punëve të Jashtme Vyacheslav Molotov. Ratifikimet u shkëmbyen në Riga më 11 tetor 1939 dhe traktati hyri në fuqi në të njëjtën ditë. U regjistrua në Seritë e Traktateve të Lidhjes së Kombeve më 6 nëntor 1939. Nenet e traktatit ishin:
Siç thotë Fondacioni Kombëtar Letonez, marrëveshja kërkoi që Letonia të:
Në pamje të parë, ky pakt nuk prekte sovranitetin letonez. Seksioni 5 i Paktit shprehet si vijon: "Vendosja në fuqi e këtij pakti nuk duhet të ndikojë në asnjë mënyrë të drejtat sovrane të palëve, në veçanti strukturën e tyre politike, sistemin e tyre ekonomik dhe shoqëror dhe masat e tyre ushtarake. Zonat e lëna mënjanë për bazat dhe aeroportet mbeten territore të Republikës së Letonisë ".
Me Sovjetizimin Balltik të pashmangshëm, Hitleri "thirri në shtëpi" gjermanët etnikë. Letonia hyri në marrëveshje me Gjermaninë naziste për riatdhesimin e shtetasve të kombësisë gjermane më 30 tetor 1939. Në pranverën e vitit 1940, 51,000 u larguan nga Letonia për t'u zhvendosur në Poloni. Një thirrje e dytë një vit më vonë nxori 10.500 të tjerë.
Publikisht, më 31 tetor 1939, Këshilli i Lartë Sovjetik e quajti frikën e Sovjetizmit Baltik "marrëzi". Në mënyrë private, ky stacionim i trupave sovjetike në Letoni nën kushtet e paktit të ndihmës së ndërsjellë shënoi fillimin e realizimit të dëshirave të gjata të Sovjetikut për të fituar kontrollin e Balltikëve.
Pushtimi Sovjetik i Finlandës
djathtas|parapamje|129x129px| Lufta e Dimrit: humbjet e Finlandës Kërkesa të ngjashme u përcollën në Finlandë. Më 5 tetor 1939, finlandezët ishin ftuar në Moskë për të "diskutuar problemet e përbashkëta". Finlandezët nuk pranuan të nënshkruanin një pakt të ndihmës së ndërsjellë, dhe më 30 nëntor, Bashkimi Sovjetik sulmoi Finlandën, duke filluar Luftën e Dimrit. Për shkak se sulmi sovjetik u gjykua si i paligjshëm, Bashkimi Sovjetik u përjashtua nga Lidhja e Kombeve më 14 dhjetor. Finlanda bëri një përpjekje të aftë mbrojtëse dhe arriti të ngecë sulmin sovjetik deri në shkurt 1940, kur u shkatërrua përfundimisht linja kryesore mbrojtëse. Më 12 mars 1940, përballë perspektivës së një pushtimi të plotë sovjetik, Finlanda nënshkroi Traktatin e Paqes së Moskës me Bashkimin Sovjetik. Finlanda ruajti pavarësinë e saj, por u detyrua të dorëzonte 11% të territorit të saj dhe t'i jepte me qira gadishullin Hanko Bashkimit Sovjetik si një bazë detare për 30 vjet. Në qershor 1941, armiqësitë midis Finlandës dhe BRSS rifilluan në Luftën e Vazhdimësisë.
Sfondi politik
Arratisja e dukshme nga fati i Finlandës mund të ketë çuar në një sens të rremë sigurie për Letoninë. Katër muaj para mbërritjes së trupave sovjetike në Letoni, Vilhelms Munters, duke iu drejtuar një audience në Universitetin e Letonisë, më 12 shkurt 1940, deklaroi: "Ne kemi çdo arsye t'i përshkruajmë marrëdhëniet që ekzistojnë midis Letonisë dhe Bashkimit Sovjetik si shumë të kënaqshme. Ka njerëz që do të thonë se këto kushte të favorshme janë të një natyre të përkohshme, dhe se herët a vonë ne do të duhet të përballemi me presionin e brendshëm-politik dhe të jashtëm-politik nga ana e Bashkimit Sovjetik. Themeli mbi të cilin bazohen këto profeci janë një sekret i vetë profetëve. Përvoja e qeverisë sonë sigurisht nuk i justifikon parashikime të tilla ".
Me dështimin Sovjetik në Finlandë të vulosur për momentin, ishte pak më shumë se një muaj pas shprehjeve pozitive të Munters që Molotov, duke folur më 25 mars 1940, në thelb njoftoi synimet Sovjetike për të aneksuar shtetet e Balltikut, duke deklaruar, "... ekzekutimi i pakteve përparoi në mënyrë të kënaqshme dhe krijoi kushte të favorshme për një përmirësim të mëtejshëm të marrëdhënieve midis Rusisë Sovjetike dhe këtyre Shteteve ". Përmirësimi i marrëdhënieve është një eufemizëm për pushtimin sovjetik.
Në Mars dhe Prill 1940, menjëherë pas fjalimit të Molotov, shtypi Sovjetik filloi sulmet ndaj qeverisë Letoneze. Më pas, NKVD orkestroi një seri grevash në Riga dhe Liepāja. Kur ato nuk arritën të kthehen në një grevë të përgjithshme, Sovjetikët e fajësuan atë dështim në "elementin e papërgjegjshëm që prish marrëdhëniet e fqinjësisë së mirë".
Nga frika e veprimit sovjetik, më 17 maj 1940, qeveria Letoneze lëshoi në mënyrë të fshehtë kompetencat emergjente ministrit Letonez në Londër, Kārlis Reinholds Zariņš, duke caktuar Alfreds Bilmanis, ministrin Letonez në Uashington, si zëvendësuesin e tij.
Pushtimi sovjetik
djathtas|parapamje|275x275px| Skematika e bllokadës ushtarake detare sovjetike të Estonisë dhe Letonisë në 1940. (Arkivat Detare të Shtetit Rus) parapamje| Tubimi i organizuar nga Sovjetikët në [[Riga, 1940 ]] djathtas|parapamje| Paradë në Riga. 7 nëntor 1940 parapamje| Tubimi i [[Dita e punëtorëve|Ditës së Punëtorëve e organizuar nga Sovjetikët në Riga, 1941 ]] Më 28 maj 1940, Ministri lituanez në Moskë mori një shënim nga Molotov i cili merrej me rrëmbimin e dyshuar të dy ushtarëve sovjetikë në Vilna. Qeveria lituaneze u përpoq ta qartësonte këtë çështje me një komision sovjetiko-lituanez nën kushtet e paktit të ndihmës së ndërsjellë. Moska e kundërshtoi këtë propozim dhe ndërpreu diskutimin e mëtejshëm, shpejt duke treguar dhe luajtur pjesën e tyre:
Humbja e pavarësisë
Orkestrimi sovjetik i ngjarjeve vazhdoi pas pushtimit, i plotë me protestues, të cilët kishin mbërritur me trupat e Ushtrisë së Kuqe, duke organizuar marshime masive dhe takime për të krijuar përshtypjen e trazirave popullore:
Numrat e saktë për humbjet që sovjetikët i kanë shkaktuar Letonisë nuk janë të disponueshme. Ato janë vlerësuar në 35,000 të vdekur nga veprimet ushtarake, ekzekutimet ose deportimet. Shumë më tepër gjetën strehim jashtë vendit. Këto humbje filluan gjatë pushtimit të parë Sovjetik. Kjo gjithashtu është referuar, në Letonisht, si "Baigais Gads" (Viti i Terrorit). (Ky term u përdor edhe në propagandën antisovjetike të kohës - këto dy përdorime nuk duhet të ngatërrohen ose bashkohen me qëllim. "Baigais Gads" është gjithashtu një titull i një tregimi të hapur antisemitik, të rremë të ngjarjeve të vitit të shkruara nga Pauls Kovalevskis, një simpatizant nazist, në vitin 1942.) Dëbime të mëtejshme masive dhe vrasje ishin planifikuar, megjithatë pushtimi gjerman në territorin Sovjetik, e ndali këtë. Një zyrtar i qeverisë lituaneze pretendon të ketë parë një dokument që parashikonte largimin e 700,000 njerëzve nga Lituania.
Terrori sovjetik
djathtas|parapamje|267x267px| Pllakë për të përkujtuar viktimat e NKVD-së sovjetike në Bauska, Letoni. Autoritetet Sovjetike, pasi morën kontrollin mbi Letoni, vendosën menjëherë një regjim terrori. Qindra burra u arrestuan, përfshirë shumë liderë të Republikës së Letonisë. U ngritën gjykata për të ndëshkuar "tradhtarët e popullit".
Nën arrest dhe nën mundësinë e vrasjes së shpejtë ishin Presidenti i Letonisë Kārlis Ulmanis dhe Ministri i Jashtëm Vilhelms Munters. Konfiskimi i menjëhershëm i pasurisë dhe ekzekutimi brenda 24 orëve u dekretua për diplomatët jashtë vendit, të cilët refuzuan të njohin regjimet e reja dhe të ktheheshin në Letoni. Urdhërat e mëvonshëm zgjeruan listën e shtypjeve, duke përfshirë këdo që kishte lidhje me dikë që fshihej nga qeveria ose që kishte ikur jashtë shtetit - veprim i cili i bënte ata një tradhtarë të shtetit.
Më 22 qershor 1940, të tre parlamentet e Balltikut miratuan rezolutat fillestare për shtetëzimin e tokës, të ndjekura në Letoni nga një projektligj për Reformë të Tokës një javë më vonë. Fillimisht, një maksimum prej 30 hektarësh tokë mund të përdorej nga një familje, e zvogëluar gjatë pushtimit të dytë sovjetik në 15-20 hektarë.
Deportimet e qershorit zunë vend në 13 qershor dhe 14 qershor 1941, vlerësuar në 15,600 burra, gra dhe fëmijë, dhe duke përfshirë 20% të qeverisë së fundit ligjore të Letonisë. Rreth 35,000 gjithsej (1.8% e popullsisë së Letonisë) u deportuan gjatë pushtimit të parë Sovjetik. Dëbimet e Stalinit përfshinin gjithashtu mijëra hebrenj të Letonisë. (Dëbimi masiv arriti në 131.500 vetë në të gjithë Balltikun.)
Trenat u shoqëruan nga një oficer i NKVD dhe një kolonë ushtarake. Të paketuar në vagona bagëtish me hekura, me vrima në dysheme për arsye sanitare, të internuarit u dërguan në Siberi. Shumë vdiqën para se të arrinin në destinacionin e tyre të fundit për shkak të kushteve të vështira. Shumë më shumë u zhdukën gjatë dimrit të tyre të parë.
Një numër letonezësh që arritën të shmangin dëbimet vendosën të fshihen në pyje, ku u organizuan njësi antisovjetike. Kur Gjermania naziste sulmoi Bashkimin Sovjetik, ata rebelë menjëherë hynë në bashkëpunim me Gjermaninë naziste.
Pushtimi i Letonisë nga Gjermania naziste 1941-1944
Lufta Sovjetike-Gjermane shkurtoi vitin e parë të pushtimit Sovjetik. Ofensiva naziste, e nisur më 22 qershor 1941, pak më shumë se një javë pasi u kryen dëbimet masive, hyri në Rigë më 1 korrik 1941. Kjo ndërpreu e planet e dokumentuara të NKVD për të deportuar disa qindra mijëra njerëz më shumë nga shtetet e Balltikut në 27 dhe 28 qershor, 1941.
Me kujtimet e dëbimeve masive të një jave përpara akoma të freskëta, trupat gjermane u përshëndetën gjerësisht me ardhjen e tyre nga letonezët si çlirimtarë. Himni kombëtar i Letonisë u luajt në radio dhe, siç shkruante Chris Bellamy: "kryengritja [anti-Sovjetike] shpërtheu menjëherë pas lajmit të Barbarossa". Shumica e letonezëve etnikë që ishin detyruar të shërbenin në Ushtrinë e Kuqe dezertuan nga njësitë e tyre, dhe shpejt pas kësaj sulmuan NKVD. Më 2 korrik 1941, një njësi e dezertorëve letonezë pushtuan qytetin e Sigulda-s, dhe tre ditë më vonë, rebelët Letonezë morën nën kontroll një qytet tjetër, Smiltene, duke bllokuar gjithashtu rrugën strategjike për në Pskov. Letonezët jo vetëm që dezertuan masivisht nga njësitë e rregullta të Ushtrisë së Kuqe, ata gjithashtu u arratisën nga kampe stërvitore ushtarake, të cilat ishin pjesë e planit të mobilizimit Sovjetik. Midis betejave të tjera me njësitë në tërheqje sovjetike, Bellamy përmend Limbaži (4 korrik), Olaine (5 korrik) dhe Alūksne (9 korrik). Të gjitha këto vende u morën nga rebelët Letonezë para se të shfaqeshin njësitë e para të Wehrmacht në zonë.
Sidoqoftë, Gjermania naziste nuk kishte asnjë plan ose dëshirë për të rikthyer autonominë në Letoni, edhe pse ata urdhëruan kolonel Alexander Plesners të mbikëqyrë formimin e Forcave të Mbrojtjes së Letonisë. Më 8 korrik, gjermanët njoftuan se veshja e uniformave jo-gjermane ishte e ndaluar. Gjithashtu, njësive rebele iu urdhërua të çarmatoseshin. Frika e hebrenjve ndaj nazistëve - e cila kishte bërë që disa të shikonin pushtimin Sovjetik si një masë sigurie - u vërtetua tragjikisht të ishte shumë mirë e bazuar.
Deri më 10 korrik 1941, forcat e armatosura gjermane kishin pushtuar të gjithë territorin e Letonisë. Letonia u bë një pjesë e Reichskommissariat Ostland të Gjermanisë naziste - Provinca e Përgjithshme e Letonisë (Generalbezirk Lettland). Kushdo që ishte i pabindur ndaj regjimit gjerman, si dhe ata që kishin bashkëpunuar me regjimin Sovjetik, u vranë ose u dërguan në kampe përqendrimi.
Më 1939, Generalplan Ost u hartua nga Gjermania naziste që përfshinte vendet lindore. Sa i përket Letonisë, u përcaktua që popullsia prej rreth 2,000,000 duhet të zvogëlohej prej 50%, ata që mbeten konsideroheshin të denjë për "gjermanizimin". Prandaj, hebrenjtë, romët, komunistët, oficerët e ushtrisë, politikanët dhe intelektualët e tjerë e gjetën veten të arrestuar. Ulje të mëtutjeshme në popullatën civile do të arriheshin përmes krijimit të mungesave të ushqimit, duke rezultuar në uri masive. djathtas|parapamje| Trupat sovjetike në Riga, tetor 1944
Pushtimi i dytë sovjetik 1944-1991
parapamje| Poster i propagandës sovjetike në Letoni, 1945 Ofensiva e Rigës ishte pjesë e një ofensive më të madhe, asaj Balltike në Frontin Lindor gjatë Luftës së Dytë Botërore. Ajo ndodhi vonë në 1944 dhe dëboi forcat gjermane nga qyteti i Rigës.
Letonia u pushtua përsëri nga Bashkimi Sovjetik nga 1944-91. Nën pushtimin sovjetik mijëra letonezë u deportuan në kampet siberiane, u ekzekutuan ose u dëbuan.
Shumë letonezë ia mbathën me anije dhe anije peshkatarësh për në Suedi dhe Gjermani, nga ku deri në vitin 1951 ata u zhvendosën në pjesë të ndryshme të botës perëndimore (kryesisht Australi dhe Amerikën e Veriut). Afro 150,000 letonezë përfunduan në mërgim në Perëndim.
Sipas vlerësimeve të përafërta, si rezultat i Luftës së Dytë Botërore, popullsia e Letonisë u ul me gjysmë milioni (25% më pak se në 1939). Në krahasim me 1939, popullsia Letoneze ishte zvogëluar me rreth 300,000 vetë. Lufta shkaktoi humbje të mëdha në ekonomi - shumë qytete historike u shkatërruan, si dhe industria dhe infrastruktura.
Në Mars 1990 kandidatët nga partia pro-pavarësisë Fronti Popullor Letonez fituan një shumicë prej dy të tretave në Këshillin e Lartë në zgjedhjet demokratike.
Më 4 maj 1990, Këshilli Letonez shpalli qëllimin e tij për të rivendosur pavarësinë e plotë letoneze. Forcat politike dhe ushtarake sovjetike u përpoqën pa sukses për të rrëzuar qeverinë Letoneze. Më 21 gusht 1991, Letonia mori pavarësinë de-fakto. Pasoi njohja ndërkombëtare, përfshirë atë të BRSS. Shtetet e Bashkuara, të cilat nuk e kishin njohur kurrë aneksimin me forcë të Letonisë nga BRSS, rifilluan marrëdhëniet e plota diplomatike me Letoninë më 2 shtator 1991.
Në gusht 1994 trupat e fundit ruse u tërhoqën nga Republika e Letonisë.
Rusia zyrtarisht i dha fund pranisë së saj ushtarake në Letoni në gusht 1998 pas nxjerrjes jashtë përdorimi të stacionit të radarit Skrunda-1, i cili ishte radari i fundit aktiv ushtarak rus në Balltik. Trupat e fundit ruse u tërhoqën nga stacioni vitin e ardhshëm.