cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albreht Dyrer
Udhëtimi në Vendet e Ulëta (1520-1521)
Përgjatë udhëtimit vizatoi dhe pikturoi shpesh, duke shënuar gjithmonë në ditar atë që bënte. Krijoi në atë rast një album me vizatime me majë argjendi dhe shumë fletë të izoluara.
Gjatë qëndrimit në Vendet e Ulëta, Düreri deshi të shkonte personalisht në kontenë e Zelandës për të parë skeletin e një balene të mbetur në rërë aty. Nuk e gjeti, pasi deti e kishte mar me vete, megjithatë gjatë këtij udhëtimi artisti u godit nga një formë e rëndë malarie që, e kuruar keq, nuk e braktisi më.
Vitet e fundit në Nyrëmberg
I kthyer në qytetin e lindjes i lodhur dhe i sëmurë, iu përkushtua mbi të gjitha prodhimtarisë së inçizioneve dhe shkrimit të traktateve gjeometrike dhe shkencës së fortifikimeve.
Afrimi me doktrinën protestante u pasqyrua edhe në artin e tij, duke braktisur gati plotësisht temat profane dhe portretet, duke parapëlqyer gjithmonë e më shumë subjektet ungjillore, ndërsa stili i tij bëhej gjithmonë e më i ashpër dhe energjik. Projekti për një bisedë të shkenjtë, nga i cili mbeten studime të shumta të mahnitshme, me gjasa i nisur pikërisht për kushtet e ndryshuara politike dhe klimën tashmë armiqësore përkundrejt imazheve të shenjta, të akuzuara se nxisnin idhujtarinë.
Për tu mbrojtur ndoshta nga kjo akuzë, në 1526, në mes të periudhës luteriane, pikturoi dy tablotë me Katër Apostujt monumental, kampion të vërtetë të virtytit kristian, që ia dhuroi bashkisë së qytetit të vetë. Bëhet fjalë për dëshminë e spiritualitetit të maturuar me reformën luterane dhe kulmi i kërkimit të tij piktorik i prirur të kërkonte bukurinë ekspresive dhe saktësinë e paraqitjes së njeriut dhe paraqitjes në prespektivë të hapësirës.
Në të njëjtin vit pikturoi portretet e fundit, ata të Bernhart von Reesen-it, Jakob Muffel-it, Hieronymus Holzschuher-it dhe Johann Kleberger-it. thumb|Portreti i Elspeth Tucher, 1499 (Kassel, Alte Meister)|321x321pxI vitit 1525 është një traktat mbi prespektivën në kuadër të gjeometrisë deskriptive dhe në 1527 publikoi Traktatin mbi fortifikimet e qyteteve, kështjellave dhe vendbanimeve; në 1528 dolën pastaj katër libra mbi përmasat e trupit njerëzor.
Vdekja
Düreri, i sëmurë prej kohësh, vdiq më 6 prill 1528 në shtëpinë e tij në Nuremberg dhe u varros në varrezën e kishës së Shën Gjonit, ku prehet edhe sot. Düreri u kishte mbetur besnik mësimeve të Luterit, ndërsa miku i tij Pirckheimer ishte kthyer në katolicizëm. Mbi lapidarin e mikut artist gdhendi epitafin latin: "Ajo që qe e vdekshme nga Albrecht Dürer prehet në këtë varr".
Duke mos pasur fëmijë, i la në trashëgimi të shoqes shtëpinë dhe një shumë të madhe në të holla: ishte një nga dhjetë qytetarët më të pasur të Nurembergut.
Kërkimet
Fama e Dürerit i detyrohet edhe studimeve dhe kërkimeve të tija me karakter shkencor mbi të gjitha në fusha si Gjeometria, Prespektiva, Antropometria dhe Astronomia, kjo e fundit e dëshmuar nga një letër qiellore e famshme me pol eliptik. Fortësisht i ndikuar nga studimet e Leonardo da Vinçit, Düreri konceptoi idenë e një traktati mbi pikturën të titulluar Underricht der Malerei me të cilin synonte të pajiste piktorët e rinjë me gjithë nocionet që ai kishte mundur të përvetësonte falë përvojës së kërkimit, por nuk ia arriti dot synimit që kishte paracaktuar në fillim. Shkrimet e tija patën shumë rëndësi për formimin e gjuhës shkencore gjermane, dhe disa traktate mbi prespektivat dhe mbi përmasat shkencore të trupit njerëzor rezultuan të dobishme për formimin e piktorëve të rinjë të epokës.
Düreri është për më tepër autor i një punimi të rëndësishëm mbi gjeometrinë në katër libra të titulluar "Katër libra mbi matjen" (Underweysung der Messung mit dem Zirckel und Richtscheyt or Instructions for Measuring with Compass and Ruler). Në vepër piktori fokusohet në gjeometrinë lineare. Ndërtimet gjeometrike të Dürerit përfshijnë helika, spirale dhe kone. Ai mori frymëzim nga matematicieni i Greqisë së Lashtë Apolloni i Pergas, veç se nga libri i bashkëkohësit dhe bashkëqytetarit të tij Johannes Werner të titulluar 'Libellus super viginti duobus elementis conicis' i vitit 1522.
Në emër të Dürerit është titulluar karateri Dürer, mbi sipërfaqen e Mërkurit.
Veprat kryesore
Më poshtë po renditen gjithë veprat piktorike dhe një përzgjedhje vizatimesh dhe inçizionesh:
Abakan
Abakan (Rusisht: Абака́н) është kryeqyteti i Khakassiasë në Rusi. Qyteti ndodhet në lumin Jensiej. Në vitin 1989, ky qyteti ka pasur 154,092. Në vitin 2002, ky qyteti ka pasur 165,917. Në vitin 2010, qyteti ka pasur 165,214 banorë. Në vitin 2015, ky qytet ka pasur 176,212 banorë —a slight increase over 165,197 recorded during the 2002 Census and a further increase from 154,092 recorded during the 1989 Census. .
Klima
Abakani ka klimë kontinentale, që mund të shkoj 47 °C dimrit, ndërsa verës, mund të shkoj deri në plus 40 °C. Dallimet e temperaturës në mes të stinëve janë ekstreme, i cili është tipike në Siberi.
Asnois, Nièvre
Asnois është një komunë në Francë. Asnois bën pjesë në departamentin Nièvre të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 158 banorë dhe sipërfaqe 5.69 km².
Abakan
Sportet
Sporti më i popullarizuar është bandi.
Saint-Germain-de-Joux
Saint-Germain-de-Joux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Saint-Germain-de-Joux ka një popullsi prej 473 banorë dhe sipërfaqe 11.27 km², me një dendësi prej 42 banor/km².
Millena Pavlloviq-Barilli
Milena Pavlovic-Barili Carl (lindur në 5 nëntor 1909-6 mars 1945) ishte një poete dhe piktore serbe. Ajo është artistja femër më e famshme e modernizmit serb.
Yzosse
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Yzosse (Ocitanisht: Isòssa ; Shqip: Zosa) është një komunë në departamentin Landes në Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.
North Spring Lake, New Jersey
North Spring Lake, New Jersey (Borough of North Spring Lake) është një qytet në qarkun Monmouth të shtetit federal New Jersey, SHBA.
Millena Pavlloviq-Barilli
Biografia
Tematika e krijimtarisë së saj artistike varion nga portretet deri tek interpretimet e historive biblike. Motivet shpeshherë përfshijnë situata imagjinare, engjëj, statuja e perëndeshës Venus. Shumë prej punimeve të saj janë pjesë të ekspozitave në Romë, Nju-Jork, "Muzeu i Artit Bashkëkohor" në Beograd, si dhe në vendlindjen e saj në Požarevac, ku shtëpia ku ajo kishte lindur u shndërrua në një muze në nder të saj. Në 1943, puna e Pavlović u përfshi në ekspozitën me titull “Ekspozitë nga 31 gra” në galerinë “Art of this Century” në Nju-Jork.
Aspach-le-Bas
Aspach-le-Bas është një komunë në Francë. Aspach-le-Bas bën pjesë në departamentin Haut-Rhin të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 1269 banorë dhe sipërfaqe 0.8 km².
Vesancy
Vesancy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Vesancy ka një popullsi prej 527 banorë dhe sipërfaqe 10.7 km², me një dendësi prej 49 banor/km².
Bellcaire d'Empordà
Bellcaire d'Empordà është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Baix Empordà, të provincës Girona, në Komunitetin Katalonia. Bellcaire d'Empordà ka 664 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 12.68 km2.
Masakrat e Karadakut
Masakrat e Karadakut (1941-1945) ishin pjesë e një serie të mizorive dhe masakrave të kryera ndaj shqiptarëve të Karadakut, Preshevës, nga forcat serbe, maqedonase dhe bullgare çetnike dhe partizane midis viteve 1941-1945. Në fshatrat Bugarinë, Muhaxhieret Ranatoc, Shushaja e Poshtme, Bilinica, Lagja Kukaj, Pecenë, Gruhali, Norçe, Linicë, Kokaj dhe Sllubicë u kryen mizori. Sasia totale e shqiptarëve të vrarë në rajonin e Karadakut gjatë kohës është akoma i panjohur. Në fshatin Isëukaj, 98 shqiptarë u vranë. Në vitin 2016, agjensia e lajmeve televizive RTV Preseva botoi një artikull në lidhje me memorialin që sot qëndron në Preshevë.
Historia
Çetnikët kishin për një kohë më të gjatë luftimin e gjermanëve dhe shqiptarëve nën koalicionin e Boshtit. Në pjesën e përparme ndodhën grindje të ndryshme ndërmjet grupeve etnike midis ballistëve shqiptarë dhe çetnikëve dhe partizanëve serbë dhe maqedonas. Në fshatin Bllacë, Preshevë, 109 shqiptarë u qëlluan nga brigada partizane maqedonase e njohur si gjakderdhëse. Një tjetër 128 shqiptarë u gjetën në një varr masiv dhe disa të tjerë, të cilët kishin prerë fytin e tyre. Më 15 nëntor u zbuluan 109 viktima dhe të nesërmen, një tjetër 8. Më 25 korrik 1942, kreu i fshatit Gjilan, raportoi se të mbijetuarit erdhën pa rroba, strehim dhe flinin në fusha të hapura. Kur forcat bullgare pushtuan rajonin, shqiptarët morën armë dhe ndodhën beteja të ndryshme. Më 15 shtator 1943, komandanti serb Jagod dhe forcat e tij çetnike ranë bomba në natën e Ramazanit në xhaminë e Preshevës, duke vrarë katër dhe duke plagosur 28 vetë. Ata gjithashtu masakruan civilë në Iseuka, Gosponica dhe Sopot. Në fshatin Koka, Ymer Saqapi u plagos në drejtim të fshatit Kokaj, ku vdiq dhe u varros në varrezat. Disa shqiptarë vdiqën nga plagët, mes tyre Ahmet Haziri, më 14 dhjetor 1944. Masakrat e Gjilanit 1941-51 Serbët djegën 73 shtëpi, strehëza dhe fusha të Mucibabës më 30 nëntor 1944 dhe fillim të dhjetorit, duke mobilizuar serbët lokalë dhe çetnikët e braktisur për të arritur në territorin lindor të Karadakut në Gjilan dhe Preshevë. Ata u ndihmuan nga brigada serbe XVI, ku së bashku masakruan 93 në Iseukaj, 33 në Gosponicë, 13 në Sllubicë dhe Kokaj së bashku me 5 dëshmorë. Komandanti shqiptar ymer Saqip Mucibaba foli për mizoritë në Komitetin për Mbrojtjen e Territoreve Etnike kundër Shtojcës së Serbisë. Forcat serbe përfundimisht u kapën dhe u shkatërruan në malësitë e Karadakut nga ballistët shqiptarë. Nga fshatrat e Vranjes, vetëm 6 shqiptarë mbijetuan, sipas arkivave rajonale të Gjilanit. Më 30 dhjetor 1944, Beteja e Shiikës u zhvillua mes forcave antifashiste dhe forcave pro-anglo-amerikanë-rusë. Shpërthimi i shpejtë i forcave bullgare të përafërta me çetnikët i frikësoi opozitës shqiptare. Më 6 korrik 1944, brigada maqedonase e komanduar nga Glisha Sharanoviq, zgjeroi forcat e tij dhe më 14 nëntor 1944, brigada likuidoi rreth 200 shqiptarë në Shkup dhe Karadak. Pas vrasjes së 128 shqiptarëve të Blace e Ultës, brigada vazhdoi në fshatin Stubell, ku brutalisht masakruan 8 shqiptarë. Më 30 nëntor 1944, vullnetarët shqiptarë të udhëhequr nga Shehi Livadia, nga Kuvendi i Preshevës, morën armë për të luftuar Maqedonasit. Vullnetarët erdhën nga fshatrat Burica, Lipovica, Kokaj dhe Lloce. Një udhëheqës lokal me emrin Abdullah Preshevë i ishte thënë nga komandanti maqedonas se forcat e tij nuk do të kalonin pa thyer "shumë inç të tokës, duke hyrë në shtëpi". Brigada kërkoi një leje për të hyrë në Karadak por u ndalua.
Dëshmi&Dëshmitarë
Masakrat e Karadakut Forcat nacionaliste shqiptare, Ballistët, të udhëhequr nga Sula Hotla dhe Mulla Idriz Gjilani, u përballën me forcat serbe në vjeshtën e vitit 1944 dhe luftuan për 12 orë. Ata dëshmuan rezultatet e mizorive dhe mbledhën informacion nga të mbijetuarit.
Brancourt-en-Laonnois
Brancourt-en-Laonnois është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Brancourt-en-Laonnois ka një popullsi prej 706 banorë dhe sipërfaqe 6.56 km², me një dendësi prej 108 banor/km².
Aspach-le-Haut
Aspach-le-Haut është një komunë në Francë. Aspach-le-Haut bën pjesë në departamentin Haut-Rhin të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 1418 banorë dhe sipërfaqe 8.69 km².
Zalana
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Zalana (Shqip: Zalana) është një komunë në departamentin Korsika e Epërme të Francës në ishullin e Korsikës.
Liberty, Tioga County, Pennsylvania
Liberty, Tioga County, Pennsylvania (Liberty, Pennsylvania) është një qytet në qarkun Tioga të shtetit federal Pennsylvania, SHBA. Në Liberty, Tioga County, Pennsylvania jetojnë 230 banorë (2000), dhe dendësia e popullisë është 170.8 banor/km2 (446.5 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 1.3 km2 (0.5 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej (1598 ft).
Coffman Cove, Alaska
Coffman Cove, Alaska (Coffman Cove) është një qytet i paorganizuar në qark në të shtetin federal Alaska, SHBA. Në Coffman Cove, Alaska jetojnë 199 banorë (2000). Qyteti ka një sipërfaqe prej 38.5 km2 (14.8 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 17 m (56 ft).
Savigneux, Ain
Savigneux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Savigneux ka një popullsi prej 1236 banorë dhe sipërfaqe 14.75 km², me një dendësi prej 84 banor/km².
Asperjoc
Asperjoc është një komunë në Francë. Asperjoc bën pjesë në departamentin Ardèche të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 393 banorë dhe sipërfaqe 8.47 km².
Aspet, Haute-Garonne
Aspet është një komunë në Francë. Aspet bën pjesë në departamentin Haute-Garonne të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 948 banorë dhe sipërfaqe 26.37 km².
Le Mans
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Le Mans (, ; Shqip: Mansi) është një qytet në Francën veriperëndimore në lumin Sarthe ku takohet me lumin Huisne. Tradicionalisht kryeqyteti i provincës Maine, tani është kryeqyteti i departamentit Sarthe dhe selia e dioqezës katolike romake të Mansit. Mansi është pjesë e rajonit Pays de la Loire.
Që nga viti 1923, qyteti ka pritur 24 Orët e Le Mans, garën më të vjetër aktive në botë të makinave sportive të qëndrueshmërisë.
Zona e Laponisë
Zona e Laponisë është një zonë e madhe malore e kafshëve të egra në Lapland, krahinë në veri të Suedisë, më saktësisht në komunat Gällivare, Arjeplog dhe Jokkmokk. Ajo u bë një Vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s në vitin 1996; pjesa më e madhe e saj kishte gëzuar statusin e mbrojtur që nga fillimi i shekullit të 20-të.
Sipërfaqja e përgjithshme është rreth 9400 km2, duke e bërë atë zonën më të madhe të pa modifikuar të natyrës në botë që kultivohet ende nga vendasit— vendasit në këtë rast janë samët që njihen gjithashtu si Lapps (edhe pse ky term konsiderohet nënçmues).Vetëm pjesë të zonës përdoren aktualisht për kullota nga ana e tyre. Me një hapësirë aq të madhe, gjeografia e zonës ndryshon shumë; Ajo është e dominuar nga malet, lumenjtë dhe liqenet. Çdo rezervë natyrore dhe park kombëtar ka karakteristikat e tij dalluese. Sasia e borës në dimër dhe shi në verë është e konsiderueshme.
Ai përbëhet nga parqet kombëtare Muddus, Sarek, Padjelanta dhe Stora Sjöfallet, si dhe rezervatet natyrore Sjaunja dhe Stubba. Pjesa e mbetur prej 5% janë të vendosura në zonat e Sulitelma, Tjuoltadalen, dhe Rapadalen (një pjesë e të cilave është në parkun Sarek). Fshati Porjus është një pikë e natyrshme e hyrjes në zonën e Laponian dhe ka hapur kohët e fundit një qendër informacioni.
Zona e Laponisë gjithashtu përmban tre hidrocentrale të mëdha me pellgje përkatëse dhe është planifikuar një zgjerim i madh i 100 stacioneve të energjisë së erës brenda zonës së trashëgimisë botërore.
Mali më i lartë i zonës është Sarektjåhkkå, në lartësi prej 2089 m.
Craig, Alaska
Craig, Alaska (Craig) është një qytet në qarkun Unorganized ]] të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Craig, Alaska jetojnë 1201 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 24.3 km2 (9.4 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 7 m (23 ft). | accessdate = 18 shkurt 2007}}
Principata e Vlorës
Principata e Vlorës (1346-1417) ishte një principatës mesjetare në Shqipëri, afërsisht përfshinte territoret e rretheve të ditëve të sotme të Vlorës (Valona), Fierit dhe Beratit. Fillimisht nën kontroll të Perandorisë serbe, ajo u bë sundues e pavarur pas vitit 1355, edhe pse de facto nën ndikimin e Venecias, dhe mbeti si e tillë deri sa u pushtuan nga Turqit Osman në vitin 1417.
Aspin-en-Lavedan
Aspin-en-Lavedan është një komunë në Francë. Aspin-en-Lavedan bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 236 banorë dhe sipërfaqe 1.77 km².
Bruyères-sur-Fère
Bruyères-sur-Fère është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Bruyères-sur-Fère ka një popullsi prej 194 banorë dhe sipërfaqe 9.05 km², me një dendësi prej 21 banor/km².
Clélia Rard-Reuse
Clélia Rard-Reuse (lindi më 1 gusht 1988) është atlete zvicerane në vrapime me pengesa.
Ajo ka përfaqësuar Zvicrën në Lojërat olimpike verore 2016 në Rio de Zhaneiro, ku u eliminua në gjysmëfinale në vrapimin me pengesa në 100 metra.
Delta Junction, Alaska
Delta Junction, Alaska (Delta Junction) është një qytet në qarkun Southeast Fairbanks të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Delta Junction, Alaska jetojnë 958 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 44.7 km2 (17.3 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 353 m (1158 ft).
Përndjekja e shqiptarëve nga car Stefan Dushani
Përndjekja e shqiptarëve katolikë nga Car Stefan Dushani ishte një seri ngjarjesh në Mesjetë kur Car Stefan Dushani (1331-1355) zuri pjesën më të madhe të Perandorisë Bizantine, duke përfshirë shumë rajone shqiptare dhe persekutuar shqiptarët katolikë në 1349, duke iu referuar atyre si "gjysmë-besimtarë "dhe ritit latin si "herezi", sipas Kodit të Dusanit.
Kodi i Dushanit shpjegonte në mënyrë të hollësishme se si shqiptarët dhe vllehët do të vuanin dënim të posaçme nëse do të shpalleshin fajtorë. Në përputhje me nenin 82 të kodit, nëse një shqiptar shkoi nëpër një fshat serb, ai duhej të ishte vetëm. Nëse bashkangjitet nga dikush, personi do të gjobitej. Kur Car Dushani pushtoi shumicën e Shqipërisë, përfshirë Durrësin, shqiptarët katolikë u detyruan të ktheheshin në besimin ortodoks dhe shumë u asimiluan dhe pagëzoheshin me forcë.
Megjithëse shumica e Kosovës ishte ortodokse gjatë Perandorisë Bizantine, në Trepçë dhe Graçanicë kishte të paktën dy kisha katolike në 1303. Kishte gjithashtu shumë kisha katolike në Prizren, Novobërdë dhe Janjevë. Imigrantëve ragusanë dhe gjermanë në Kosovë u janë dhënë privilegje të veçanta për të ruajtur besimin e tyre katolik dhe shumë peshkopë katolikë u emëruan në Prizren gjatë 1330-1380. Kodi i Dushanit shpjegoi detajisht dënime më të rënda për vllehët dhe shqiptarët sesa për serbët. Gjithsesi perandoria e Carit Dushan ra pasi shqiptarët u revoltuan në Epir.
Në dhjetor 1354 Car Dushani i dërgoi një letër Papës Inoçenti VI duke shpjeguar në detaje përndjekjen e katolikëve. Car Dushani kishte frikë nga shqiptarët katolikë, pasi ata ishin të fuqishëm pavarësisht se ishin nën mbretërinë serbe. Në 1321, shqiptarët katolikë i bënin thirrje Çarllit të Anjou dhe Princ Filipit të Tarantos për të detyruar mbretin Milutin të njihte dhe respektonte të drejtat fetare të shqiptarëve. Një frat francez i quajtur Frere Brocardus përshkroi në vitin 1332 se si Albanët (shqiptarët) dhe latinët «vuanin nën sundimin e urrejtjes dhe barkut të sllavëve». Pushtimi serb pas 1347-ës nxiti një emigrim masiv të shqiptarëve katolikë dhe ortodoksë në Greqi. Në 1354 Stefan Dusan i premtoi Papës Inoçenti VI se ai nuk do t'i persekutonte katolikët, por vazhdoi ta bënte këtë. Rezistenca nga shqiptarët u rrit, veçanërisht pasi hynë në një bllok anti-serb të Evropës katolike në 1319 dhe 1336.
Shqiptarët katolikë u bashkuan në kryqëzatat e 1319 dhe 1331 me aleancën e Papatit, Napolit dhe Hungarisë, së bashku me kroatët, kundër perandorisë serbe. Në Kosovë, shumica e shqiptarëve në pjesën lindore gradualisht u asimiluan në besimin ortodoks të Lindjes me pagëzimin e foshnjave me emra serbë dhe duke zbatuar ceremonitë fetare në gjuhët serbe. Fiset shqiptare si Kuqi (sllavisht: Kući), Palabardhi (Bjelopavlići), Piperaj (Piperi) dhe Vasoviqi (Vasojevići) u asimiluan plotësisht.
Aspiran
Aspiran është një komunë në Francë. Aspiran bën pjesë në departamentin Hérault të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 1280 banorë dhe sipërfaqe 16.13 km².
Aspremont, Alpes-Maritimes
Aspremont është një komunë në Francë. Aspremont bën pjesë në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 2187 banorë dhe sipërfaqe 9.44 km².
Pandi Stratobërdha
Pandi Stratobërdha (11 korrik 1929 - 8 shtator 2011) ishte profesor shqiptar dhe inxhinier hidroteknik.
Stratobërdha ka patur funsione si 35 vjet anëtar i komisionit të ujërave kufitare me fqinjët, Anëtar i Shoqatës Ndërkombëtare të kërkimeve hidraulike (1966-1989), Anëtar i Komitetit Kombëtar të digave të mëdha dhe përfaqësues i Shqipërisë në qendrën e kërkime dhe ujërave në rajonin e Detit të Zi, në Kiev. Gjithashtu është fituesi i shumë titujve si Docent, Doktor dhe Profesor (1963-1993), Çmimi i Parë e i Dytë i Republikës (1964, 1974), Urdhri “Naim Frashëri” i Klasit të Parë (1986) dhe Mjeshtër i Madh i Punës (1999).
Ndërroi jetë në moshën 82 vjeҫare për shkak të një gjëndjeje të rëndë gripale. Sot e kësaj dite konsiderohet si një ndër pionerët e akademisë shkencore shqipëtare.
Vitet e Para dhe Edukimi
Profesor Pandi u lind në qytetin e Korçës, më 11 korrik 1929, në një familje me origjinë nga Stratobërdha e krahinës së Vakëfeve. Që në fëmijëri, në bankat e shkollës, shquhej për talentin e tij në fushën e shkencave ekzakte, matematikë, fizikë etj.. Pasi mbaron Politeknikumin 7 Nëntori Tiranë, në vitin 1948, vazhdon studimet e larta në Novoçerkask të ish -Bashkimit Sovjetik, në vitet 1948-1953, dega Inxhinieri hidroteknike për Hidrocentrale, me rezultate të shkëlqyera.
Me t’u kthyer në atdhe (1953) i përvishet punës për themelimin e hidraulikës dhe hidroteknikës shqiptare, në Institutin Politeknik dhe më pas në Fakultetin e Inxhinierisë së Ndërtimit, ku për 36 vjet rresht (1953-1989) ishte shef i katedrës së Hidraulikës. Ai ka qenë një ndër 6 themeluesit e Universitetit të Tiranës më 1957, dhe anëtar i Akademisë së Shkencave që me krijimin e saj më 1973.
Karriera Akademike dhe Profesionale
Prof. Pandi është autor i katër laboratorëve mësimorë shkencorë të Hidraulikës, në Shqipëri e Kosovë, si dhe themelues (më 1968) i Laboratorit të madh, QKH, Qendra e Kërkimeve Hidraulike të Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, ku nën drejtimin e tij u eksperimentuan (dhe morën garanci) të gjitha veprat e mëdha hidroenergjetike mbi lumin Drin, Vau i Dejës, Fierza, Komani etj. Me të drejtë ai quhet nga kolegët dhe bashkëkohësit e vet, babai i hidroteknikës dhe hidraulikës shqiptare.
Si pedagog, prej afro 55 vjetësh, ka nxjerrë nga duart e tij mbi 10 mijë studentë inxhinierë, ka udhëhequr mbi 50 diploma shkencore e 12 doktoratura, është autor i mbi 14 000 faqeve botime shkencore, 74 vëllimeve; mbi të gjitha është autor i teorisë dhe praktikës së modelimeve të shtretërve me shtatë tregues, nga tre që njeh praktika botërore, duke i bërë një sfidë të plotë asaj. Përveç këtyre, ai ka kryer me korrektesë e profesionalizëm të lartë edhe detyra të tjera të shumta shtetërore e shoqërore si; 35 vjet anëtar i komisionit të ujërave kufitare me fqinjët, anëtar i Shoqatës Ndërkombëtare të kërkimeve hidraulike (1966-1989), anëtar i Komitetit Kombëtar të digave të mëdha, përfaqësues i Shqipërisë në qendrën e kërkime dhe ujërave në rajonin e Detit të Zi, në Kiev, anëtar Nderi i Shoqatës së Ndërtuesve të Shqipërisë, Nënkryetar i Shoqatës Atdhetare të krahinës së Vakëfeve të Korçës, kryetar i Shoqatës Dega Tiranë, si dhe bashkëpunëtor i gazetës së përmuajshme “Tradita”.
Në vlerësim të këtij kontributi, janë të shumtë titujt, gradat, urdhrat dhe dekoratat që ai mban: Docent, Doktor dhe Profesor (1963-1993), Çmimin e Parë e të Dytë të Republikës (1964, 1974), Urdhrin Naim Frashëri i Klasit të parë (1986), Mjeshtër i Madh i Punës (1999), Personalitet i Shquar i Qarkut të Tiranës (2003), Nderi i Trevës së Vakëfeve (2001), Pena e Artë e gazetës “Tradita” (2010). Prof. Pandi u martua, më 1962, me Loreta Ballaurin nga qyteti i Korçës (ing kimiste), me të cilën lindi dy vajza, Dianën dhe Anilën, edhe këto të diplomuara për inxhinieri, të martuara e me fëmijë. Përveçse një shkencëtar i madh, ai ishte dhe një familjar e shok i shkëlqyer, shumë i dashur dhe i përkushtuar me gruan, fëmijët nipër e mbesa; i pandarë asnjë çast nga vëllezërit, tepër i thjeshtë, modest e miqësor me shokët e bashkëpunëtorët, i pastër në ndërgjegje e i papërlyer në asnjë lloj veprimtarie të paligjshme. Me ndarjen nga jeta të këtij prindi model, bashkëshortja dhe vajzat ruajnë prej tij si të vetmet trashëgimi, emrin e madh e të nderuar për gjithë kombin shqiptar si dhe një bibliotekë mjaftë të pasur me libra në gjuhë të ndryshme, si një vlerë e paçmueshme. Edhe pas daljes në pension, Profesor Pandi nuk e ndali asnjëherë punën e tij në fushën e mësimdhënies, pranë Fakultetit, si dhe atë kërkimore duke shtuar intensivisht numrin e botimeve. Ai punoi në firma të njohura shqiptare në fushën e projektimeve hidroteknike, deri para disa muajsh, para se të ndahej nga jeta, ku shquhej për energjitë, rendimentin dhe kthjelltësinë e mendimit.
Vitet e Fundit dhe Vdekja
Figura të shquara të inxhinierisë dhe firma ndërtimi me emër në vend, në pamundësi për t’u gjendur aty, dërguan kurora me lule. Në fjalën e lamtumirës para varrit, Prof. Kiço Negovani, koleg dhe mik i ngushtë i tij, që nga koha e diplomimit si studentë (jashtë shtetit) e deri sot, mes dhimbjes dhe emocioneve të forta, evokoi gjithë kontributin e “këtij shkencëtari të niveleve botërore, i cili me veprat që la pas mbetet i pavdekshëm për jetë. Vetëm logjika e jashtëzakonshme, talenti i rrallë dhe lapsi i mprehtë i një fenomeni si Prof. Pandi, mund të zgjidhnin ekuacione të një shkalle vështirësie tepër të lartë, që s’arrihej edhe nga matematicienët më në zë, brenda e jashtë vendit” – theksoi veç të tjerash ai. Çuditërisht në varrimin e tij nuk u gjendën asnjë përfaqësues i pushtetit dhe politikës në vend, që më e pakta duhej të ishin aty atë çast, pasi nderi ja u donte që homazhet Prof. Pandit t’ia organizonin në një institucion shtetëror ose shkencor, për t’i kthyer 0,01 për qind të asaj që ai la pas në fushën e energjetikës e me të cilën mburren biznesmenë vendas e të huaj.
Bell-lloc d'Urgell
Bell-lloc d'Urgell është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Pla d'Urgell, të provincës Lleida, në Komunitetin Katalonia.
Bellcaire d'Urgell
Bellcaire d'Urgell është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun La Noguera, të provincës Lleida, në Komunitetin Katalonia. Bellcaire d'Urgell ka 1341 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 31.13 km2.
Diomede, Alaska
Diomede, Alaska është një qytet në qarkun Nome të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Diomede, Alaska jetojnë 115 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 7.4 km2 (2.8 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 29 m (95 ft).
Aspremont, Hautes-Alpes
Aspremont është një komunë në Francë. Aspremont bën pjesë në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 327 banorë dhe sipërfaqe 18.52 km².
Eek, Alaska
Eek, Alaska (Eek) është një qytet në qarkun Bethel të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Eek, Alaska jetojnë 296 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 2.7 km2 (1 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 1 m (3 ft).
Bellmunt d'Urgell
Bellmunt d'Urgell është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Noguera, të provincës Lleida, në Komunitetin Katalonia.
Canals, Valencia
Canals, Valencia është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Costera, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Canals, Valencia ka 13941 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 21.9 km2.
Aspret-Sarrat
Aspret-Sarrat është një komunë në Francë. Aspret-Sarrat bën pjesë në departamentin Haute-Garonne të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 144 banorë dhe sipërfaqe 3.82 km².
Aspres-lès-Corps
Aspres-lès-Corps është një komunë në Francë. Aspres-lès-Corps bën pjesë në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 129 banorë dhe sipërfaqe 16.73 km².
Asprières
Asprières është një komunë në Francë. Asprières bën pjesë në departamentin Aveyron të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 683 banorë dhe sipërfaqe 17.09 km².
Bellpuig
Bellpuig është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Urgell, të provincës Lleida, në Komunitetin Katalonia. Bellpuig ka 4940 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 35 km2.
Aspres-sur-Buëch
Aspres-sur-Buëch është një komunë në Francë. Aspres-sur-Buëch bën pjesë në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 824 banorë dhe sipërfaqe 42.65 km².
Camprodon
Camprodon është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Ripollès, të provincës Girona, në Katalonia. Camprodon ka 2516 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 103.37 km2.
Aspin-Aure
Aspin-Aure është një komunë në Francë. Aspin-Aure bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 55 banorë dhe sipërfaqe 12.27 km².
Dijana Toska
DijanaToska lindi në Shkup më 1961. Shkollën fillore e të mesme i kreu në Shkup, ndërsa Fakultetin Juridik në Universitetin e Prishtinës. Është dhe avokate. Në karrierën e saj 30-vjeçare ka punuar gazetare, korrespodente, drejtore, producente e programeve politike dhe bashkëpunëtore e agjensive të ndryshme të lajmeve vendase e ndërkombëtare, në Televizionin e Prishtinës dhe Radio Televizionin e Kosovës, në VOA, Rilindje, Lajm, ligjëruese në Akademinë Policore në Vushtrri. Është autore dhe producente e debateve të shumta televizive, e emisioneve dokumentare edhe e filmit të parë dokumentar në Kosovën e pasluftës “Lugina e dhembjes dhe e shpresës – Bllaca”. Pastaj, ishte përfaqësuese rajonale e International Center for Promotion Enterprises me seli në Ljubljanë, si dhe Kryetare e bordit të Qendrës Kosovare për Luftimin e Kancerit në Gji. JETA/VITA. Është përfaqësuese rajonale e Knowledge Economy Network me seli në Bruksel si dhe drejtore ekzekutive e OJQ-së Litlle People of Kosova, e cila në vitin 2013 fitoi Çmimin e OKB-së për të Drejtat e Njeriut. Në opinionin e gjerë njihet si veprimtare dhe lobiste e të drejtave të njeriut, për çka dhe ka fituar mirënjohje të ndryshme. Mirënjohje ka dhe nga VOA për kontributin e vazhdueshëm e të jashtëzakonshëm të transmetimeve të VOA në gjuhën shqipe dhe shumë vite të shquara të shërbimit ndaj çështjes së mediave të lira dhe promovimit të demokracisë dhe të drejtave të njeriut në Ballkan. U dekorua dhe me Çmimin, ”Mbretëresha Teuta”, për kontribut në avancimin e pozitës së femrës shqiptare në botë për vitin 2015 nga Klubi i femrave shqiptare të Kroacisë. Ka botuar librin - “Maqedonia në gazetarinë time”, në vitin 2014. Në vitin 2015 realizoi si autore dhe ideatore projektin “Himni i Nënë Terezës” në Prishtinë. Në vitin 2016,si autore përruroi pullën postare dedikuar Shenjtërimit të Nënës Tereze, ndërsa dizajnimin e saj e realizuan njerëzit me aftësi të kufizuara të Kosovës.
Është producentja e parë shqiptare që ideoi dhe organizoi koncertin me yjet e njohura shqiptare në botë në vigjilje të Shenjtërimit të Nënës Tereze në Vatikan,për çka u dekorua me 3 Mirënjohje:Albanian Exellence Histori Suksesi 2016,Diplomatic Mission Peace and Prosperity Headquarters Albania dhe u shpall Antare Nderi e Shoqatës së Bashkësisë Shqiptaro Kanadeze për 2016.
Himni i Nënë Terezës
Idea: çdo intelektual i mirëfilltë, në një moment historik për kombin, ka dëshirë të reflektojë, të realizojë ndoshta një ëndërr të tij që do të linte gjurmë për brezat që do të vinë. Ky moment ishte pikërisht në prag të shenjtërimit të Nënë Terezës. Një ide timen desha t’ia fal kombit dhe shtetit tim, desha të jemi të bashkuar dhe në këtë hapërim hyjnor kombëtar ti falënderohemi bijës sonë për lavdinë universale që na e dhuroi. Shpresoj se do të jemi krenar për jetë e mot si komb, sa herë e kudo që do të interpretohet në botë-Dijana Toska
Në dhjetor të vitit 2014, teksa në Shkup po mbahej simpoziumi kushtuar 100 vjetorit të vdekjes së pagëzuesit të Nënës Tereze, Don Zef Ramaj, më lindi ideja që poezinë e shkruar nga duart e Nënë Terezës, ta shndërroj në një testament që do të shërbejë si kod moral i bekimit të njerëzimit. Nga kumtesat e paraqitura ndjeja krenari për veprimtarinë dhe civilizimin që ishte zhvilluar në qendër të Shkupit 200 vjet më parë, nga familjet shqiptare. Ndërkohë tek unë rritej zemërimi se neglizhenca e moskujdesi i duhur ndaj figurave tona të shquara të historisë jo rrallëherë është interpretuar gabimisht e përvetësuar nga popujt tjerë. Pati tendenca të tilla edhe ndaj Nënës Tereze, duke qenë e lindur në Shkup, të thuhej se është me kombësi maqedone apo vllehe. E frymëzuar nga kjo ngjarje, propozova të bëjmë himnin e Nënë Terezës. Vendosa për poezinë “Lamtumirë” të shkruar nga Nënë Tereza në anije kur ajo po largohej më 1928 për në Kalkutë. Muzikën e kishte realizuar kusheriri i saj, kompozitori Lorenc Antoni me kërkesë të Don Lush Gjergjit, pak para vdekjes së tij. Me 5 janar, në Katedralen në Prishtinë, takova, Don Lush Gjergjin për t’ia paraqitur projekt idenë për Himnin dhe shtëpinë e Nënë Terezës.
19 korrik 2015Nën dirigjimin virtuoz të maestros, Bujar Llapaj, orkestrim të rafinuar të kompozitorit,Genc Tukici, interpretimit shpirtëror të divës tonë kombëtare, Inva Mula, violinistes së mirënjohur nga Maqedonia, Sihana Badivuku, nën përcjelljen të orkestrës gjithëkombëtarë dhe korit të Filharmonisë së Kosovës të udhëhequr nga Baki Jashari, fjalët e Nanës Tonë, bijat e bijtë e saj i shndëruan në vepër muzikore.
Figura unifikuese dhe mbresëlënëse e Nënës Tereze, u shpreh simbolikisht edhe në vetë përbërjen e ekipit që u morr me realizimin e himnit. Artistë, producentë e organizatorë nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia e Diaspora të mbledhur rreth kësaj ideje artistike, e bëjnë porosinë që shpreh ajo, më madhështore dhe më reflektuese për botën. Imazhi i kësaj vepre artistike do të jetë një ‘‘biometri’’ për gjithë ato gjenerata shqiptarësh të shquar të cilët në rrethana e kohë të ndryshme nuk arritën të kenë komunikim normal me botën e qytetëruar. Nënë Tereza dhe vepra e saj humane po e shpërfaq edhe njëherë talentin dhe zgjuarsinë e artistëve shqiptarë në dioptrinë më të lavdishme“.
Ky tesatament moral i njerezimit që kombi shqiptarë do tia dhurojë botës u bë realitet,falë përkushtimit,dashurisë dhe sakrificës që tregoi gjithë ekipi realizues. Himni u regjistrua dhe jam tepër e kënaqur e krenare,si me përmbajtjen dhe mesazhin që vet kompozimi përçon. Është qëndisur dhe i është përshtatur jetës dhe veprës e sidomos namit që gëzon Nana jonë në botë – atë universal, fetar e kombëtar.
Në Katedralen e Nënë Terezës në Prishtinë, me një koncert madhështor u përurua, Himni i Nënë Terezës
5 shtator 2015
Përmes këtij manifestimi i dëshmuam edhe njëherë botës solidaritetin dhe shpirtin human të popullit shqiptar .Falenderuam të gjithë ata që ndihmuan në lirinë dhe ndërtimin e paqës në Kosovë duke ju shprehur mirënjohjen tonë.Përmes këti Himni kombi ynë vulosi tolerancën fetare që mbisundon me shekuj mes nesh dhe dëshmoi se disa thirrje të individëve janë më shumë raste aksidentale të importuara nga jashtë për qëllime të caktuara. Shqiptarët historikisht kanë demonstruar në praktikë tolerancën fetare, kurse dëshmia më e fortë për këtë është pikërisht figura e Nënë Tereze, e cila tashmë konsiderohet si aset kombëtar për gjithë shqiptarët, pa dallim përkatësie. Nena Terezë është figurë universale e dashurisë, e unitetit në mes të popujve e racave, e dashurisë ndaj njeriut, çfarëdo përkatësie qoftë fetare, racore, etnike e fetare.
Shenjtërimi i Nënë Terezës në Vatikan
shtator 2016
Kemi rastin historik si komb dhe shtet që ta dëshmojmë veten dhe të hapim një faqe të ndritur të historisë sonë drejt shtatorit te vitit 2016 në Vatikan, kur miliona njerëz nga rruzulli tokësor do të përcjellin Shenjtërimin e Nënës Terezë. A ka identifikim më të madh për popullin shqiptar nëse Himni do të arrihet të interpretohet LIVE dhe Shqip. Jemi popull i bekuar të cilit kjo reklamë i vjen aq natyrshëm sa që çdo popull tjetër në botë kishte për ta dëshiruar. Miliona njerëz në botë ndoshta për herë të parë do ta kenë rastin ta dëgjojnë gjuhën e ëmbël amtare të Nanës Tonë, përmes poezis ‘’Lamtumirë’’, që e shkroi me dorë të vetë në gjuhën shqipe dhe përmes Himnit që bijtë e bijat e saj e bënë në shenjë dashurie e nderimi për jetën e veprën e saj. Prandaj, ky është një rast historik dhe i papërsëritshëm në historin e kombit shqiptar. Zhvillimet teknologjike kanë ndikuar në tjetërsimin dhe largimin e njeriut nga njeriu.Si kurrë më parë në këtë shekull ne kemi nevojë për kujdes e dashuri ndaj njëri tjetrit.Fatkeqësisht njeriu modern sot nuk ka një vizion të qartë për veten dhe botën edhe përkundër stërngarkimit me informacione të ndryshme.Kisha dashur që kjo vepër artistike të riprodhohet dhe shfrytëzohet për të mirën e njerëzimit në të gjitha mënyrat e mundshme.Të jetë një ndihmesë për një qasje më të qartë dhe më humane ndaj botës, sepse ndonjëherë vetëm edhe një tingull i mjafton bukuris së njerëzimit. Valsi Hyjnor do të jetë një dhuratë për njerëzimin nga shpirti shqiptar si dëshmi e dashurisë sonë të madhe ndaj njerëzimit,paqës,tolerancës, dashurisë dhe vetëm dashurisë.
Valsi Hyjnor - Himni i Nënës Terezë
Sistemi shtetëror në Rumani
Kuadri politik i Rumanisë është një republikë demokratike përfaqësuese gjysmë-presidenciale ku kreu i qeverisë është Kryeministri, ndërsa Presidenti, sipas kushtetutës, ka një rol më simbolik, është përgjegjës për politikën e jashtme, nënshkruan disa dekrete, miraton ligjet e shpallura nga parlamentin dhe emëron kreun e shtetit (d.m.th. Kryeministrin). Rumania ka një sistem demokratik, shumëpartiak, me pushtet legjislativ të dhënë nga qeveria dhe dy dhomat e Parlamentit, më konkretisht Dhoma e Deputetëve dhe Senati. Gjyqësori është i pavarur nga ekzekutivi dhe legjislativi. Nga viti 1948 deri në vitin 1989, struktura politike e sundimit komunist u zhvillua në kuadrin e një republike socialiste njëpartiake të qeverisur nga Partia Komuniste Rumune (PCR) si partia e saj e vetme ligjore.
Kushtetuta e Rumanisë e vitit 1991 (e ndryshuar më 2003) e shpall atë një republikë demokratike dhe sociale, duke nxjerrë sovranitetin e saj nga populli. Sipas kushtetutës, “Dinjiteti i njeriut, të drejtat dhe liritë qytetare, zhvillimi i papenguar i personalitetit njerëzor, drejtësia dhe pluralizmi politik janë vlera supreme dhe të garantuara”.
Kushtetuta parashikon një President, një Parlament, një Gjykatë Kushtetuese dhe një sistem të veçantë gjyqësor që përfshin Gjykatën e Lartë të Kasacionit dhe të Drejtësisë. Të drejtën e votës e kanë të gjithë shtetasit mbi 18 vjeç.
Economist Intelligence Unit e vlerësoi Rumaninë si një "demokraci me të meta" në vitin 2016.
Dega ekzekutive
parapamje|200px|[[Klaus Iohannis, Presidenti i tanishëm i Rumanisë që nga 21 dhjetori 2014]] Presidenti zgjidhet me votim popullor për një maksimum prej dy mandatesh pesëvjeçare (mandatet katërvjeçare deri në vitin 2004). Presidenti është kreu i shtetit (i ngarkuar me ruajtjen e kushtetutës, punëve të jashtme dhe funksionimin e duhur të autoritetit publik), komandant suprem i forcave të armatosura dhe kryetar i Këshillit të Lartë të Mbrojtjes Kombëtare. Sipas kushtetutës, presidenti vepron si ndërmjetës midis qendrave të pushtetit të shtetit dhe midis shtetit dhe shoqërisë. Presidenti emëron kryeministrin pas konsultimit me partinë që ka shumicën absolute në Parlament ose, nëse nuk ka një shumicë të tillë, me të gjitha partitë në Parlament.
Dega legjislative
Legjislatura kombëtare është një parlament dydhomësh, i përbërë nga Dhoma e Deputetëve (rumanisht: Camera Deputaților) dhe Senati (rumanisht: Senat). Anëtarët zgjidhen për një mandat katërvjeçar me votim të përgjithshëm në një sistem zgjedhor të përfaqësimit proporcional me lista partiake. Duke filluar nga viti 2008, anëtarët zgjidhen me përfaqësim proporcional me anëtarë të përzier.
Numri i senatorëve dhe deputetëve ka ndryshuar në çdo legjislaturë, duke reflektuar ndryshimet e popullsisë. Në vitin 2008, kishte 137 vende senatoriale dhe 334 vende në Dhomën e Deputetëve; nga 334 vendet e deputetëve, 18 u mbajtën nga përfaqësues të pakicave etnike, të cilët nuk do të përmbushnin pragun zgjedhor prej pesë për qind të kërkuar për partitë dhe organizatat e tjera.
Aspères
Aspères-en-Languedoc është një komunë në Francë. Aspères-en-Languedoc bën pjesë në departamentin Gard të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 464 banorë dhe sipërfaqe 10.06 km².
Campos, Majorca
Campos, Majorca është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Majorca, të provincës Ishujt Balearik, në Ishujt Balearik. Campos, Majorca ka 9601 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 149.69 km2.
Gjuhët perendimore gjermanike
Gjuhët perendimore gjermanike përbëjnë një nga tre degët më të mëdha të familjes gjermane të gjuhëve (të tjerët janë gjermanishtja veriore dhe gjuhët gjermanike të zhdukura).
Tre gjuhët më të përhapura gjermane janë anglisht, gjermanisht dhe holandisht. Familja gjithashtu përfshin gjuhë të tjera të larta dhe të ulëta gjermane, duke përfshirë hebreisht, përveç gjuhëve të tjera franko-franceze, si ato luksemburgase dhe afrikane (të lidhura ngushtë, por të ndara nga holandishtja) dhe gjuhët ingvaonike pranë anglishtes, siç janë gjuhët Frisian dhe Skocisht. Përveç kësaj, disa kreole, patois, dhe pidgin janë të bazuara në holandisht dhe anglisht sepse ata ishin gjuhë të perandorive koloniale.
Origjina
Gjuhët perëndimore gjermane ndajnë shumë lexime që nuk ekzistojnë në gjuhët lindore gjermane dhe / apo në germat e Lindjes gjermane, si dhe neologizmat e zakonshme.
Ekzistenca e një proto-gjuhe gjermane perëndimore
Shumica e studiuesve dyshojnë se ka një proto-gjuhë Proto-Perëndimore-gjermanike të përbashkët për gjuhët perëndimore gjermane dhe jo të tjerë, ndonëse disa pohojnë se Proto-Perëndimi-gjermanik ekzistonte. Shumica pajtohen se pas thyerjes së germës gjermane (një ngjarje që daton zakonisht në shekullin e 2-të apo të 1-të pes), gjuhët gjermane të mbetura, gjuhët gjermano-verilindore, të ndara në katër dialektet kryesore: gjermanikët e veriut dhe të tre grupet "West Germanic", përkatësisht Edhe pse ka mjaft njohuri për Detin e Veriut gjermanik apo anglo-frisian (për shkak të veçorive karakteristike të gjuhës së tij të bijve, anglosaksonët / anglishtja e vjetër dhe frisiani i vjetër), gjuhëtarët nuk dinë pothuajse asgjë rreth "Weser-Rhine Germanic" dhe " Elbe Germanic ". Në fakt, këto dy terma u krijuan në vitet 1940 për t'iu referuar grupeve të zbulimeve arkeologjike dhe jo karakteristikave gjuhësore. Vetëm më vonë këto terma aplikoheshin në dallimet dialektale hipotetike në të dy rajonet. Edhe sot, numri shumë i vogël i mbishkrimeve ruse të periudhës së migracionit nga kjo zonë - shumë prej tyre të palexueshme, të paqarta ose të përbërë vetëm nga një fjalë, shpesh një emër - janë të pamjaftueshme për të identifikuar tiparet gjuhësore specifike për dy grupet e supozuara dialektike.
Elim, Alaska
Elim, Alaska (Elim) është një qytet në qarkun Nome të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Elim, Alaska jetojnë 330 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 6.3 km2 (2.4 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 11 m (36 ft).
Jesse Owens
James Cleveland "Jesse" Owens (12 shtator 1913 – 31 mars 1980) ishte atlet amerikan dhe katër herë fitues i medaljes së artë në Lojërat Olimpike Verore 1936.
Owens ishte specialist në vrapime dhe kërcime të gjata dhe ishte i njohur gjatë jetës së tij si atleti më i mirë në historinë e atletikës". Në Lojërat Olimpike në Berlin, Owens fitoi famë botërore me katër medalje të arta: 100 metra për 10.3 sekonda, 200 metra për 20.7 sekonda, kërcim të gjatë me kërcim të 7.64 metra dhe vrapim me stafetë për 100 metra, ku ishte në skuadërl me Ralph Metcalfe, Foy Draper, Frank Wykoff dhe fituan për 40 sekonda. Ai u rradhit nga ESPN si leti i gjashtë më i madh i Amerikës Veriore në shekullin e njëzet dhe më i madh në sportin e tij.  Në vitin 1999, ai ishte njeriu i gjashtë në listën e BBC-së si "Personaliteti i Shekullit në Sport".
Jeta e hershme
James Owens lindi në Oakville, Alabama, SHBA. Ai ishte djali i Henry Cleveland Owens dhe Mary Emma Fitzgerald. Ai ishte më i vogli prej dhjetë fëmijëve, tre motra dhe shtatë vëllezër.
Asques, Gironde
Asques është një komunë në Francë. Asques bën pjesë në departamentin Gironde të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 476 banorë dhe sipërfaqe 6.28 km².
Asque
Asque është një komunë në Francë. Asque bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 118 banorë dhe sipërfaqe 15.85 km².
Cáñar
Cáñar është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alpujarras, të provincës Granada, në Andalusia. Cáñar ka 422 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 26 km2.
Assac
Assac është një komunë në Francë. Assac bën pjesë në departamentin Tarn të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 158 banorë dhe sipërfaqe 15.06 km².
Ihlamurlar Altında
Ihlamurlar Altında është serial turk me zhanr dramë i cili ka luajtur nga viti 2005 deri më 2007 në Kanal D.
Blesmes
Blesmes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Blesmes ka një popullsi prej 408 banorë dhe sipërfaqe 9.7 km², me një dendësi prej 42 banor/km².
Asques, Tarn-et-Garonne
Asques është një komunë në Francë. Asques bën pjesë në departamentin Tarn-et-Garonne të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 130 banorë dhe sipërfaqe 10.61 km².
Eilert Ekvall
parapamje|djathtas|Varreza e Eilert Ekwall në Varrezën Veriore në Lund.Bror Oscar Eilert Ekwall (i lindur më 8 janar 1877 në Vallsjö, Jonkopings län, Suedi, vdiq më 23 nëntor 1964 në Lund), i njohur si Eilert Ekwall, ishte profesor i anglishtes në Universitetin Lund, Suedi, nga 1909-1942 dhe një nga studiues të gjuhës angleze të gjysmës së parë të shekullit të 20-të. Ai shkroi vepra në historinë e gjuhës, por më së shumti është i njohur si autori i librave të shumtë të rëndësishëm në emrat e vendeve angleze (në kuptimin më të gjerë) dhe emrat personalë.
Turcoing
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Eilert Ekvall
Punimet shkencore
Veprat e tij kryesore në këtë fushë janë Emrat e Lancashirës (1922), Emrat e Emrave në Anglisht (1923, edicioni i ri 1961), emrat anglisht të lumenjve (1928), studimet mbi emrat anglisht dhe emrat personalë (1931), Studime mbi Emrat e Vendeve Angleze (1936), Emrat e Rrugëve të Qytetit të Londrës (1954), Studime mbi Popullsinë e Londrës Mesjetare (1956), dhe monumental Fjalori Concise Oxford i Emrave të Vendeve Angleze (1936, edicionet e reja 1940, 1947/51 dhe e fundit në vitin 1960). Fjalori mbeti burimi i standardit kombëtar referent për më shumë se 40 vjet dhe është ende i vlefshëm edhe pse disa aspekte të metodologjisë së Ekwall dhe disa nga idetë e tij nuk janë më të pranuara. Edhe pse nuk ishte redaktor i një studimi të kryer nga Shoqëria Angleze-Emër (1923-date), këshilla e tij filologjike shpesh kërkohej dhe u njoh nga dijetarët që përgatitnin vëllimet e qarkut, si Allen Mawer dhe Frank Stenton. Ai ishte kompetent jo vetëm në filologjinë angleze, por edhe në atë skandinav dhe kelt, duke e bërë atë idealisht të kualifikuar si një autoritet në aspektet gjuhësore të emrave të vendeve të Anglisë.
Puna tjetër e tij në anglisht përfshinte botime akademike të veprave klasike të hershme moderne, si: Johnon Jones 'Phonography praktike e 1701 (1907), Shoqëruesi i Shkrimtarëve anonimë të 1695 (1911), Rrethimi i The Lobit nga Thebe (1930). Libra të tjerë të njohur ishin ato në fonologjinë dhe morfologjinë moderne të anglishtes, botuar fillimisht në gjermanisht në vitin 1914 dhe ende u ribotuan në vitin 1965 (botimi anglez më në fund pas vdekjes së Ekwallit, më 1975); dhe se në genitive të grupeve, me shumë rëndësi për studimet e emrave të vendeve (1943).