cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Efekti Ben Franklin
djathtas|parapamje|Gjeneza e efektit, [[Benjamin Franklin]] Efekti Ben Franklin është një fenomen i propozuar psikologjik: një person që ka kryer një favor për një tjetër ka më shumë gjasa për të bërë një tjetër favor për të sesa do të kishte patur në qoftë se ai ose ajo do të kishte marrë një favor nga ai person. Një shpjegim për këtë është mos konsistenca e mendimeve. Njerëzit arsyetojnë se ato ndihmojnë të tjerët për shkak se i pëlqejnë ata, edhe nëse kjo nuk është e vërtetë, për shkak se mendjet e tyre e kanë të vështirë për të ruajtur qëndrueshmëri logjike mes veprimeve të tyre dhe perceptimeve.
Efekti Benjamin Franklin, me fjalë të tjera, është rezutat i konceptit të sulmimit të vetvetes. Çdo person zhvillon një aspekt të karakterit, dhe ky aspekt mbetet sepse mospërputhjet në tregimin personal të një personi janë të rishkruara, redaktuara dhe keqinterpretuara.
Vëzhgimi i Benjamin Franklin mbi efektin
Benjamin Franklin, prej të cilit efekti mer edhe emrin, citoi atë që ai e përshkroi si një "parim i vjetër" në autobiografinë e tij: "Ai që ju ka bërë një herë mirësi, do të jetë më i gatshëm për të bërë një tjetër, sesa ai që ju vetë i keni bërë një nder."
Në autobiografinë e tij, Ai shpjegon se si ai zgjidhi një armiqësi me një rival ligjvënës kur ai shërbente në Legjislaturën e Pensilvanisë  në shekullin e 18-të:Having heard that he had in his library a certain very scarce and curious book, I wrote a note to him, expressing my desire of perusing that book, and requesting he would do me the favour of lending it to me for a few days. He sent it immediately, and I return'd it in about a week with another note, expressing strongly my sense of the favour. When we next met in the House, he spoke to me (which he had never done before), and with great civility; and he ever after manifested a readiness to serve me on all occasions, so that we became great friends, and our friendship continued to his death.
Kërkimet
Studimet fillestare mbi efektin u bënë nga Jecker dhe Landy në vitin 1969, vit në të cilin studentët ishin të ftuar për të marrë pjesë në një konkurs të drejtuar nga një studiues, në të cilin ata do të mund të fitonin shuma të konsiderueshme parash. Pas përfundimit të këtij konkursi, një e treta e studentëve të cilët patën "fituar" u njoftuan nga studiuesi, i cili u kërkoi që të kthenin paratë që sapo patën tërheque sepse ai kishte përdorur fondet e veta për të paguar fituesit dhe kishte mbetur hollë; një të tretës tjetër i'u kërkua nga një sekretar kthimi i parave, sepse ato ishin marrë nga fondet e departamentit të psikologjisë të cilat ishin të ulëta; një e treta tjetër nuk u pati ngacmime. Të tre grupet më pas u pyetën se sa shumë i pëlqente studiuesi. Grupi i dytë e pëlqente atë më së paku, grupi i parë më shumë, duke sugjeruar se një kërkesë për rimbursim nga një ndërmjetës kishte shkaktuar rënie në simpatinë e tyre, ndërsa një kërkesë e drejtpërdrejtë kishte rritur simpatinë e tyre.
Në vitin 1971, në Universitetin e Karolinës së Veriut psikologët John Schopler dhe John Compere kryen eksperimentet në vijim: Shkurtimisht, sjellja e vetë subjekteve ndaj bashkëpunëtorëve ndikoi në perceptimin e tyre - "Ju pëlqeni njerëzit ndaj të cilëve silleni më mirë dhe nuk i pëlqeni njerëzit ndaj të cilëve jeni të pasjellshëm."
Efekt si një shembull i mos-konsistencës së mendimeve (disonanca kognitive)
Ky perceptim i Franklinit është cituar si një shembull në teorinë e disonancës kognitive, e cila thotë se njerëzit ndryshojnë qëndrimet ose sjelljet e tyre për të zgjidhur tensionet ose "dissonancën" midis mendimeve, qëndrimeve dhe veprimeve të tyre. Në rastin efektit Ben Franklin, mosmarrëveshja është midis qëndrimeve negative të subjektit ndaj personit tjetër dhe njohurisë që ata i bënin atij personi një favor. Një bloger i shkencave e shpjegon këtë fenomen në mënyrën e mëposhtme: "Teoria aktuale e vet-perceptimit na tregon se truri ynë sillet si një vëzhgues i jashtëm, duke shikuar vazhdimisht atë që bëjmë dhe pastaj duke dhënë shpjegime për ato veprime, të cilat më pas ndikojnë në bindjet tona rreth vetes. ... Trurit tonë vëzhgues nuk i pëlqen kur veprimet tona nuk përputhen me besimet që kemi për veten tonë, një situatë që zakonisht quhet disonancë kognitive. Pra, sa herë që sjellja juaj është në konflikt me bindjet tuaja (për shembull nëse ju bëni një favor për dikë që nuk mund të pëlqeni shumë ose anasjelltas, kur bëni diçka të keqe për dikë që ju duhet të kujdeseni), ky konflikt menjëherë vendos këmbanat e alarmit në tru. Truri ka një përgjigje të zgjuar - kjo shkon rreth ndryshimit të mënyrës se si ndiheni në mënyrë që të zvogëloni konfliktin dhe të fikni alarmet."
Përdorimet
Është vërejtur se efekti Ben Franklin mund të jetë shumë i dobishëm për përmirësimin e marrëdhënieve midis bashkëpunëtorëve.
Në fushën e shitjeve, efekti Ben Franklin mund të përdoret "për të ndërtuar raport me një klient të dëshiruar". Në vend që të ofrohet për të ndihmuar klientin potencial, një shitës mund të kërkojë ndihmën e klientit potencial: "Për shembull, kërkoni nga ata që të tregojnë me ju se cilat përfitime produktesh gjejnë më bindëse, ku mendojnë se tregu është duke u drejtuar apo çfarë produktesh mund të kenë interes pas disa vites. Ky favor, i lënë i pakthyer, mund të krijojë pëlqyeshmëri që do të rrisë aftësinë tuaj për të fituar kohën dhe investimin e klientit në të ardhmen."
Efekti Benjamin Franklin gjithashtu mund të vërehet në marrëdhëniet e suksesshme mentor-person nën tutelë. Marrëdhëniet e tilla, thekson një burim, "përcaktohen nga mosbalancimi i tyre thelbësor i diturisë dhe ndikimit. Përpjekja për të favorizuar favorizimet në mënyrë proaktive me një mentor mund të dëmtojë, pasi ndryshimi i rolit dhe asistenca e pakërkuar mund ta vënë mentorin tuaj në një situatë të papritur dhe të vështirë". Efekti Ben Franklin u citua në librin bestseller të Dale Carnegie Si të Fitosh Miq dhe të Ndikosh tek Njerëzit. Carnegie interpreton kërkesën për një favor, si një "formë e lajkës delikate por efikase". Një komentues ka diskutuar efektin Ben Franklin në lidhje me trajnimin e qenit, duke menduar "më shumë rreth anës së marrëdhënieve njerëzore në vend të qenve." Ndërkohë që trajnerët shpesh bëjnë dallimin midis ndikimit pozitiv dhe negativ të metodave të trajnimit të përforcimit tek qentë, mund të jetë gjithashtu e rëndësishme për të "marrë në konsideratë efektet që këto dy qasje mund të kenë mbi trajnerin. Efekti Ben Franklin sugjeron se mënyra se si i trajtojmë qentë gjatë trainimit influencon tek mënyra se si ne mendojmë për ta si individë-në mënyrë specifike sa i pëlqejmë ose jo ato. Kur ne bëjmë gjëra të bukura për qentë tanë në formën e trajtimit, lëvdimit, përkëdheljes dhe lojës për të përforcuar sjelljet e dëshiruara, një trajtim i tillë mund të rezultojë në shtimin e pëlqimit ndaj tyre. Dhe, nëse përdorim fjalë të ashpra, ose goditje në një përpjekje për të ndryshuar sjelljen e qenit tonë, atëherë ... ne do të fillojmë të pëlqejmë më pak qenin tonë
Diskutime mbi Efektin e Ben Franklin
Rasti i kundërt gjithashtu besohet të jetë i vërtetë, që do të thotë se ne arrijmë të urrejmë një person ndaj të cilit kemi bërë gabime. Ne i de-humanizojmë ata për të justifikuar gjërat e këqija që u kemi bërë atyre.
Shiko gjithashtu
• Teknika e këmbës-në-derë
Achicourt
Achicourt është një komunë në Francë. Achicourt bën pjesë në departamentin Pas-de-Calais të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 7727 banorë dhe sipërfaqe prej  5.94 km².
Achiet
Achiet është emër i disa komunave të Francës:
Nîmes
Nîmes është qyteti në rajonin Oksitania në jug të Francës.
Nîmes ndodhet mes Detit Mesdhe dhe maleve Cévennes. Popullsia e qytetit ishte 150,672 (2015). Gjatë Perandorisë Romake, qyteti kishte 50,000–60,000 banorë. Shumica e monumenteve të famshme janë në Nîmes, si Nîmes Arena and the Maison Carrée. Për këtë, Nîmes shpesh referohet si Roma franceze.
Klima
Nîmes është një nga qytetet më të nxehta në Francë. Qyteti ka klimë mesdhetare, duke qenë më e lagur se një klimë tipike mesdhetare, sidomos për verërat e saj të moderuara me shi. Vendndodhja e saj pak në brendësi dhe në jug rezulton me ajër të nxehtë në qytet gjatë muajve të verës, temperaturat mbi 34 ºC janë të zakonshme në korrik dhe gusht, ndërsa dimrat janë të freskëta, por jo të ftohta. Temperaturat e natës nën 0 ºC janë të zakonshme nga dhjetori deri në shkurt, ndërsa bie borë çdo vit.
Popullsia
Popullsia e Nîmes u rrit prej 128,471 më 1990 deri në 146,709 më 2012, rritja më e madhe që ka ndodhur ishte më 1968, me rritje +23.5% krahasuar me vitin 1962.
Binjakëzimet
Sipas 7 janarit 2013, Nîmes është e binjakëzuar me:
Përveç kësaj, një kontratë partneriteti u nënshkrua në 1965 me qytetin e Meknes në Maroku dhe qendra detare përgatitëse ushtarake (PMM) e Nîmes u sponsorizua nga frigata anti-nëndetëse Montcalm e Marinës Franceze. .
Antihumanizmi
Antihumanizmi në filozofinë shoqërore është një teori që është kritike ndaj humanizmit dhe ideve tradicionale rreth njerëzimit dhe gjendjes njerëzore. Çështje thelbësore për antihumanizmin është pikëpamja që antropologjia filozofike dhe konceptet e saj të "natyrës njerëzore", "njeriu" ose "njerëzimi" duhet të refuzohen si diçka e cila historikisht është relative, ideologjike ose metafizike.
Origjina
Në fund të shekujve XVIII dhe XIX, filozofia e humanizmit ishte një gur themeli i iluminizmit. Historia njerëzore u pa si një produkt i mendimit dhe veprimit njerëzor, për tu kuptuar përmes kategorive të " vetëdijes ", " zgjedhjes ", " përgjegjësisë ", " vlerave morale ". Qeniet njerëzore shiheshin si diçka që kishin tipare thelbësore të përbashkëta. Nga besimi në një bërthamë morale universale të njerëzimit, doli se të gjithë personat ishin në thelb të lirë dhe të barabartë. Për humanistët liberalë si Immanuel Kant, ligji universal i arsyes ishte një udhëzues drejt emancipimit total nga çdo lloj tiranie.
Karl Marksi i ri nganjëherë konsiderohet një humanist, pasi ai hodhi poshtë idenë e të drejtave të njeriut si një simptomë e vetë dehumanizimit që ata kishin për qëllim të kundërshtonin. Duke qenë se kapitalizmi i detyron individët të sillen në një mënyrë egoiste, ata janë në konflikt të vazhdueshëm me njëri-tjetrin, dhe kështu kanë nevojë për të drejta për të mbrojtur veten e tyre. Emancipimi i vërtetë, pohoi ai, mund të vinte vetëm përmes vendosjes së komunizmit, i cili shfuqizon pronën private. Sipas shumë antihumanistëve, të tillë si Louis Althusser, Marksi i pjekur e sheh idenë e "njerëzimit" si një abstraksion joreal që maskon konfliktet midis klasave antagoniste; meqenëse të drejtat e njeriut janë abstrakte, drejtësia dhe barazia që ata mbrojnë është gjithashtu abstrakte, duke lejuar pabarazi ekstreme në realitet.
Në shekullin XX, pikëpamja e njerëzve si racionalë autonome u sfidua nga Sigmund Freud, i cili besonte se njerëzit kryesisht drejtoheshin nga dëshira të pandërgjegjshme iracionale.
Martin Heidegger e shikonte humanizmin si një filozofi metafizike që i përshkruan njerëzimit një thelb universal dhe e privilegjon atë mbi të gjitha format e tjera të ekzistencës. Për Heidegger, humanizmi e merr vetëdijen si paradigmë të filozofisë, duke e çuar atë në një subjektivizëm dhe idealizëm që duhet të shmanget. Ashtu si Hegeli para tij, Heidegger hodhi poshtë nocionin Kantian të autonomisë, duke theksuar se njerëzit ishin qenie shoqërore dhe historike, krahas me nocionin e Kantit për një vetëdije përbërëse. Në filozofinë e Heidegger, Qenia ( Sein ) dhe Qenia njerëzore ( Dasein ) janë një unitet parësor. Dualizmat e subjektit dhe objektit, vetëdija dhe qenia, njerëzimi dhe natyra janë derivate joautentike. Në Letrën mbi Humanizmin (1947), Heidegger distancohet nga humanizmi dhe ekzistencializmi. Ai argumenton se ekzistencializmi nuk e kapërcen metafizikën, pasi thjesht përmbys parimin themelor metafizik që thelbi i paraprin ekzistencës. Këto kategori metafizike duhet të shpërbëhen.
Lista e ambasadorëve të Shqipërisë në Emiratet e Bashkuara Arabe
Kjo është lista e ambasadorëve shqiptarë që kanë përfaqësuar Shqipërinë në Emiratet e Bashkuara Arabe:
Zef Kadarja
Zef Kadarja (Shkodër, 7 janar 1892 - Tiranë, 13 prill 1945) ka qenë nëpunës karriere, anëtar i Komitetit Administrativ të Përkohshëm pas pushtimit italian. Drejtor i Policisë së Sigurimit Botor (1940-1942), u dënua me pushkatim nga Gjyqi Special i Tiranës.
Biografia
U lind në Shkodër më 7 janar 1892, shkollimin fillor dhe të mesëm e ndoqi te Kolegji Saverian po në vendlindje. Më 1913-1914 punoi sekretar i Gjyqit të Shkallës së Parë në Shkodër dhe vitin pasardhës 1914-1915, kryesekretar e ndihmës anëtar i Gjyqit të Fillimit në Shkodër.
Më 1919-1922 ka qenë kryesekretar i Gjykatës së Shkodrës dhe më pas nënprefekt i Kolonjës. Më 15 dhjetor 1923 - 16 korrik 1924 shërbeu si nënprefekt në Pogradec, pas Lëvizjes së qershorit u caktua nënprefekt në Lezhë më 16 korrik 1924, ku qëndroi deri më 9 shkurt 1925. Më pas vijoi nënprefekt në Bilisht. Në vitet 1925-26 prefekt në Gjirokastër, 1926-27 në Berat, 1927 në Korçë, më 1927-1930 qe prefekt në Vlorë, më 1931-1932 në Elbasan, 1932-1935 prefekt i Durrësit ku dhe u gradua prefekt i klasit të parë dhe sërish më 1936 u kthye prefekt i Elbasanit.
Pas 1936 ka qenë prefekt në dispozicion dhe sekretar i përgjithshëm i Ministrisë së Punëve të Brendshme. Më 8-12 prill 1939 anëtar i Komitetit Administrativ të Përkohshëm, pas pushtimit italian të Shqipërisë. Anëtar i Asamblesë së 12 prillit 1939 si dhe pjesëtar i dërgatës që dorëzoi kurorën mbretërore në Romë tek Vitor Emanueli III. Vijoi si sekretar i përgjithshëm i Ministrisë së Brendshme gjer në shkurt 1940. Nga shkurti i 1940 e deri në mars të 1942 ishte drejtor i Policisë së Sigurimit Botor (Drejtor i Përgjithshëm i Policisë), ndërsa në vitet 1942-1944 inspektor i Këshillit të Ministrave. Më 13 prill 1945 u dënua me vdekje si kolaboracionist në Gjyqin Special të shkurt-marsit 1945 dhe u pushkatua.
Aitona
Aitona është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Segrià, të provincës Lleida, në Komunitetin Katalonia. Aitona ka 2248 banorë (2001), dhe përfshinë një sipërfaqe prej km2.
Teoria e Formave (Platoni)
Koncepti i hershëm grek i formës i paraprin përdorimit filozofik të dëshmuar dhe përfaqësohet nga një numër fjalësh që kanë të bëjnë kryesisht me shikimin, shikimin dhe pamjen. Platoni i përdor këto aspekte të shikimit dhe pamjes nga koncepti i hershëm grek i formës në dialogun e tij për të shpjeguar Format dhe të Mirën
[Format]
Filozofët para-sokratistë, duke filluar me Thales, vunë re se pamja ndryshon dhe filluan të pyesin se cila është gjëja që ndryshon "me të vërtetë". Përgjigja ishte substanca, e cila qëndron nën ndryshimet dhe është gjëja ekzistuese që po shihet. Statusi i paraqitjeve tani u vu në pikëpyetje. Cila është forma në të vërtetë dhe si lidhet ajo me substancën?
Format shpjegohen në dialogët dhe fjalimin e përgjithshëm të Platonit, në atë që çdo objekt ose cilësi në realitet ka një formë: qen, qenie njerëzore, male, ngjyra, guxim, dashuri dhe mirësi. Formulari i përgjigjet pyetjes: "Çfarë është ajo?" Platoni po shkonte një hap më tej dhe po pyeste se çfarë është vetë Forma. Ai supozoi se objekti ishte në thelb ose "me të vërtetë" Forma dhe se fenomenet ishin thjesht hije që imitonin Formën; dmth portretizimet momentale të Formës në rrethana të ndryshme. Problemi i universaleve - si mundet që një gjë në përgjithësi të jetë shumë gjëra në veçanti - u zgjidh duke supozuar se Forma ishte një gjë e veçantë njëjës, por shkaktoi përfaqësime shumës të vetvetes në objekte të veçanta. Për shembull, në dialogun Parmenides, Sokrati thotë: "As, përsëri, nëse një person do të tregonte se gjithçka është një duke marrë një, dhe në të njëjtën kohë shumë duke marrë pjesë nga shumë, do të ishte shumë e habitshme. Por nëse ai do të më tregonte se absolutja ishte shumë, ose absolutja shumë, unë duhet të habitem vërtet. "Lënda konsiderohet e veçantë në vetvete. Për Platonin, format, siç është bukuria, janë më reale se çdo objekt që i imiton ato. Megjithëse format janë të përjetshme dhe të pandryshueshme, gjërat fizike janë në një ndryshim të vazhdueshëm të ekzistencës. Aty ku format janë përsosje e pakualifikuar, gjërat fizike janë të kualifikuara dhe të kushtëzuara
Një formë është aspatiale (transcendente ndaj hapësirës) dhe atemporale (transcendente ndaj kohës). Në botën e Platonit, kohore do të thotë se ajo nuk ekziston brenda asnjë periudhe kohore, përkundrazi siguron bazën formale për kohën. Prandaj zyrtarisht arsyeton fillimin, vazhdimin dhe mbarimin. Nuk është as e përjetshme në kuptimin e ekzistencës përgjithmonë, as e vdekshme, me kohëzgjatje të kufizuar. Ekziston krejtësisht transhendente ndaj kohës. Format janë hapësinore në atë që nuk kanë dimensione hapësinore, dhe kështu nuk kanë orientim në hapësirë, madje as (si pika) nuk kanë një vendndodhje. Ata janë jo fizikë, por nuk janë në mendje. Format janë ekstra-mendore (d.m.th. reale në kuptimin më të ngushtë të fjalës).
Një Formë është një "projekt" objektiv i përsosmërisë. Format janë paraqitje perfekte dhe të pandryshueshme të objekteve dhe cilësive. Për shembull, Forma e bukurisë ose Forma e një trekëndëshi. Për formën e një trekëndëshi themi se ka një trekëndësh të vizatuar në një dërrasë të zezë. Trekëndëshi është një poligon me 3 brinjë. Trekëndëshi siç është në dërrasën e zezë është larg perfekt. Sidoqoftë, është vetëm kuptueshmëria e formës "trekëndëshi" që na lejon të dimë se vizatimi në dërrasë është një trekëndësh, dhe forma "trekëndëshi" është i përsosur dhe i pandryshueshëm. Është saktësisht e njëjta herë kur dikush vendos ta konsiderojë atë; megjithatë, koha ndikon vetëm në vëzhgues dhe jo në trekëndëshin. Nga kjo rrjedh se të njëjtat atribute do të ekzistonin për Formën e bukurisë dhe për të gjitha Format
Platoni shpjegon se si ne jemi gjithmonë shumë hapa larg nga ideja ose Forma. Ideja e një rrethi perfekt mund të ketë përcaktimin, të folurit, shkrimin dhe vizatimin rreth qarqeve të veçanta që janë gjithmonë hapa larg nga qenia aktuale. Rrethi perfekt, pjesërisht i përfaqësuar nga një vijë e lakuar dhe një përkufizim i saktë, nuk mund të vizatohet. Edhe raporti i pi është një numër iracional, që vetëm pjesërisht ndihmon për të përshkruar plotësisht rrethin perfekt. Ideja e rrethit perfekt zbulohet, nuk shpiket
Lista e ambasadorëve të Shqipërisë në Sllovaki
Kjo është lista e ambasadorëve shqiptarë që kanë përfaqësuar Shqipërinë në Sllovaki:
Jovan Mitreski
Jovan Mitreski (Јован Митрески; i lindur më 20.11.1980, në Strumicë) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Jovan Mitreski kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Aleksandar Kiracovski
Aleksandar Kiracovski  (Александар Кирацовски; i lindur më 23.2.1983, në Manastir) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Aleksandar Kiracovski kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Achey
Achey është një komunë në Francë. Achey bën pjesë në departamentin Haute-Saône të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 70 banorë dhe sipërfaqe prej  7.05 km².
Përndjekja
Përndjekja apo persekutimi është keqtrajtimi sistematik i një individi ose grupi nga një individ ose grup tjetër. Format më të zakonshme janë persekutimi fetar, racizmi dhe persekutimi politik, megjithëse natyrisht ka disa mbivendosje midis këtyre termave. Shkaktimi i vuajtjes, ngacmimit, burgimit, internimit, frikës ose dhimbjes janë të gjithë faktorë që mund të krijojnë persekutim, por jo të gjitha vuajtjet do të krijojnë domosdoshmërisht persekutimin. Pragu i ashpërsisë ka qenë burim i shumë debateve.
Liqeni i Shkopetit
është një liqen në veri të Shqipërisë.
Betian Kitev
Betian Kitev  (Бетиан Китев; i lindur më 23.6.1985, në Shkup) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Betian Kitev kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Figeac
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Figeac (Ocitanisht: Fijac ; Shqip: Figjaku) është një komunë në departamentin Olt në Francën jugperëndimore. Figjaku është një nënprefekturë e departamentit.
Gjeografia
Figjaku ndodhet në via Podiensis, një shteg i madh pelegrinazhi mesjetar, i cili është pjesë e Rrugës së Shën Jakobit. Sot, si pjesë e sistemit të shtigjeve të Francës, ai emërtohet GR 65. Stacioni Figeac është një kryqëzim hekurudhor me lidhje me Brivë-Gajardën, Tuluzën, Aurijakun dhe Rodezin.
Vende dhe monumente
Figjaku është klasifikuar si një qytet i artit dhe historisë dhe është njohur nga Këshilli Rajonal i Midi-Pyrénées si një nga tetëmbëdhjetë Sajtet e Mëdha të Occitanisë. Qyteti i vjetër ka ruajtur planimetrinë dhe rrugët dredha-dredha të mesjetës me shumë shtëpi të vjetra prej guri ranor.
L'église Saint-Sauveur
majtas|parapamje| Kisha Saint-Sauveur. Ndërtesa u klasifikua si monument historik në 1840. Disa objekte fetare janë referuar në bazën e të dhënave Base Palissy. Kjo kishë, e vetmja mbetje e një abacie të Cluny, u shenjtërua në vitin 1092. Shën Hugh ishte igumeni i saj. Megjithëse e modifikuar gjatë shekujve, qoftë për shkak të zbukurimeve ose për shkak të dëmeve të shkaktuara nga Lufta Njëqindvjeçare ose Luftërat Franceze të Fesë, megjithatë ka mbijetuar.
Një kapitel nga kjo kishë, pjesa e sipërme e një kolone, u rikthye në një font dhe është ekspozuar në Nju Jork në The Cloisters ( Muzeu Metropolitan i Artit )).
L'église Notre-Dame-du-Puy
Ndërtesa u klasifikua si monument historik në vitin 1916. E quajtur me vend, pasi dominon të gjithë Figjakun, në Place du Foirail. Kjo kishë me origjinë romane u rimodelua disa herë, veçanërisht në shekujt 14 dhe 17, kur tre gjiret qendrore u bashkuan në një; Kori përmban kapitele të bukura romake të gdhendura dhe një altar të madh të gdhendur arre, i datës 1696. Megjithatë, është famullia më e vjetër e Figjakut, e lindur, sipas traditës, nga një mrekulli: Virgjëresha do të kishte bërë një murriz të lulëzonte atje në dimër. Ishte selia e një vëllazërie të Shën Jakobit.
Musée Champollion
Qyteti është shtëpia e Muzeut Champollion les écritures du monde (shkrimet e botës). Ka më shumë se 40,000 vizitorë në vit. Vizitorët mund të zbulojnë përmes koleksioneve se si shkrimi është shfaqur në botë për 5000 vjet.
La place des Écritures
E ngulitur në një ansambël arkitekturor mesjetar, dyshemeja e saj është e mbuluar me një riprodhim monumental të Gurit të Rozetës (14 × 7 m), të gdhendur në granit të zi nga Zimbabve nga artisti konceptual amerikan Joseph Kosuth. E inauguruar në prill 1991, kjo vepër e rëndësishme bashkëkohore mund të shihet mendueshëm edhe nga kopshti i varur i muzeut me pamje nga sheshi. Në një oborr ngjitur, përkthimi në frëngjisht i mbishkrimeve është i gdhendur në një pjatë xhami.
L'obélisque de Champollion
Më 11 mars 1832, këshilli bashkiak vendosi të ngrinte një obelisk në kujtim të Champollion-it. Një abonim mblodhi 4000 franga dhe dy vjet më vonë një gjilpërë graniti 7.8 metra e lartë u nxor nga shkëmbi i Golinhac-ut. Ai përfshin mbishkrime në hieroglifë që do të thotë A Toujours! dhe dy pllaka bronzi në piedestalin që pret basorelievet egjiptiane.
Vendi Carnot
Dikur Place de la Halle, ai është i rrethuar nga shtëpi imponuese, disa prej kalli, me ballkone prej hekuri të farkëtuar dhe nën çati, galeri të hapura të mbuluara, soleilhos, të cilat dikur përdoreshin për të tharë rrobat ose lëkurën, ose si strehë. për të marrë pak ajër të pastër gjatë një mbrëmjeje të nxehtë vere.
Les Aiguilles
Dy "gjilpërat" rreth Figjakut janë obeliskë të mëdhenj tetëkëndësh prej guri, secila e mbështetur në një piedestal prej katër shkallësh. Janë prej guri me dimension të çimentuar. Aiguille du Cingle, që qëndron në jug të qytetit, është 14.50 metra. L'aiguille de Lissac ose Nayrac, që qëndron në perëndim, ka një gjatësi prej 10.50 metrash.
Njerëz të shquar
Jean-François Champollion, përkthyesi i parë i hieroglifeve egjiptiane, lindi në Figjak, ku ndodhet Muzeu Champollion. Babai i tij ishte martuar me një grua nga Figjaku dhe kishte hapur një librari në fshat. Në Place des écritures (sheshin e shkrimeve) është një kopje gjigante e gurit të Rozetës, nga Joseph Kosuth. Eksploruesi dhe arkeologu francez Théodore Ber lindi në Figjak, megjithëse pjesën më të madhe të jetës së tij të rritur e kaloi në Peru. Historiania gjermane e filmit Lotte H. Eisner u fsheh nga nazistët në Figjak gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Aktori Charles Boyer dhe futbollisti Vincent Beduer kanë lindur në Figjak.
Ekonomia
Ky qytet pret selinë e Figeac Aero.
Media
Filmi i Louis Malle i vitit 1974, Lacombe Lucien, u filmua në Figjak.
Smashburger
Smashburger është një restorant burger amerikan me mbi 370 korporata dhe dyqane ekskluzive që operojnë në 37 shtete dhe 9  vende.Kompania u themelua në Denver të Kolorados në vitin 2007 nga Tom Ryan, Rick Schaden dhe firma e kapitalit privat, Consumer Capital Partners. Smashburger ofron Hamburger, sanduiçe pule, sallatë, anët, dhe koktej. Restoranti është emëruar për teknikën e goditjes së një topi prej viçi terren në një skarë për të "tharë në lëngje".
parapamje|majtas|Smashburger Menuja e Smashburger-it fokusohet kryesisht në burgerë, sanduiçe me pulë dhe sallata, me një shumëllojshmëri të mbushjeve dhe opsioneve. Restoranti shërben në burgjet e lokalizuara në secilin treg, bazuar në shije rajonale, si Qytetin e Vërtetë, Windy City, Cowboy me erëza dhe të tjerë. Kompania gjithashtu ofron një shumëllojshmëri të palëve, duke përfshirë patate të skuqura, qepë të skuqura dhe turshi të skuqura, si dhe një burger me mente të zezë vegjetariane dhe Veggie Frites. Desserts përfshijnë koktejdhe malts bërë me akullore Häagen-Dazs.
Zinxhiri gjithashtu shërben alkool, duke ofruar birrë dhe verë. Restoranti u bashkua me Christian Moerlein Brewing Co. për të shërbyer mollë artizanale dhe birra që janë tregues për rajonin.
Në tetor të vitit 2015, operatori i shërbimit të shpejtë me bazë në Filipine, Jollibee Foods Corporation njoftoi se kishte blerë një aksion 40 për qind në Smashburger në një marrëveshje që vlerësonte zinxhirin e burger në 335 milionë dollarë.
Pekari
Pekarët janë gjitar me madhësi të mesme të familjes Taiasuidae (derrat e Botës së Re). Ato gjenden në të gjithë Amerikën Qendrore dhe Jugore dhe në zonën jugperëndimore të Amerikës Veriore. Ato zakonisht kanë një gjatësi nga 90-130 cm, dhe një i rritur me moshë të plotë zakonisht e ka masën rreth 20 deri 40 kg.
Pekarët janë krijesa sociale që jetojnë në tufa të mëdha ose të vogla. Ata ushqehen me rrënjë, gëmusha, dhe një shumëllojshmëri të ushqimeve. Ata mund të identifikojnë njëri-tjetrin nga aromat e tyre të forta. Një grup pekarësh që udhëtojnë dhe jetojnë së bashku quhen një "skuadron". Një skuadron i pekarëve është mesatarisht midis gjashtë dhe nëntë anëtarëve.
Paraardhësit e fundit të zakonshëm të pekarëve dhe dythundrakëve të tjerë ishin kafshë të paqarta të ngjashëm me derrat që jetuan mbi 50 milion vjet më parë. Pekarët evoluuan në Evropë rreth 30 milion vjet më parë dhe u përhap në pjesën më të madhe të botës. Në Botën e Vjetër, pekarët u zhdukën, por ata mbijetuan në Amerikën e Veriut. Rreth tre milion vjet më parë, pekarët u përhapën në Amerikën e Jugut.
Etimologji
Fjala "pekari" rrjedh nga fjala e gjuhës karib "pakira" ose "paquira". Fjala "pekari" rrjedh nga fjala spanjolle për derrin e egër. Në gjuhën portugeze, një pekar quhet "pecari" , "porco -do-mato" , "queixada" ose "tajaçu" , midis emrave të tjerë; në spanjisht , ajo është "havelina" , " jabalí" (një fjalë përdoret edhe për të përshkruar derrin e egër ), "Sajino" , ose "pecarí" ; në Guianën franceze dhe Suriname , pekari thërritet "pakira". Emri shkencor Taiasuidae rrjedh nga i njëjti burim si fjala portogeze "tajaçu".
Karakteristikat fizike
majtas|parapamje|Krahasimi i kafkës së derrit të egër dhe pekarit buzëbardhë Pekari është një kafshë e mesme, me një ngjashmëri të fortë me një derr. Ashtu si derri, ai ka një feçkë që përfundon me një hundë në formë disku, dhe sy që janë të vegjël në lidhje me kokën e tij. Gjithashtu si një derr, ai përdor vetëm dy gishtat e mesme për të ecur, megjithëse, ndryshe nga derrat, gishtërinjtë e tjerë mund të mungojnë krejt. Stomaku i tyre nuk është i zhvilluar, megjithëse ka tre dhoma, dhe është më i ndërlikuar se ai i derrave.
Pekarët janë gjithçkangrënës, dhe ushqehen me insektet,bimë, dhe kafshët herë pas here të vogla, edhe pse ushqimet e tyre të preferuara janë rrënjët , barërat , fara , fruta , dhe dardhat me gjemba. Derrat dhe pekarët mund të diferencohen nga format e dhëmbët e qenit, ose çatajt. Nofullat dhe dhembët janë përshtatur për shtypjen e farave të forta dhe prerjen e rrënjëve, dhe ata gjithashtu përdorin çatajt e tyre për t'u mbrojtur kundër grabitqarëve.
Duke u bashkuar së bashku, ata mund të bëjnë një zhurmë mashtrimi që paralajmëron grabitqarët e mundshëm të qëndrojnë larg. Vitet e fundit në Bolivinë veriperëndimore pranë Parkut Kombëtar të Madidi, grupe të mëdha pekarësh janë raportuar të kenë plagosur rëndë ose të kenë vrarë njerëz.
Pekarët janë kafshë shoqërore dhe shpesh formojnë tufa. Mbi 100 individë janë regjistruar për një tufë të vetme pekarësh buzëbardhë,por pekarët me jakë dhe pekarët e Kakonit zakonisht formojnë grupe më të vogla. Një sjellje e tillë shoqërore duket se ka qenë edhe tek pekarët e zhdukur. Pekari gjigant i zbuluar së fundmi (Pecari maximus) i Brazilit duket se është më pak social, kryesisht duke jetuar në çifte. Veçoritë mbështeten në strukturën e tyre shoqërore për të mbrojtur territorin, për tu mbrojtur kundër grabitqarëve, për të rregulluar temperaturën dhe për të bashkëvepruar shoqërisht.
Pekarët kanë gjëndra aromë poshtë secilit sy dhe një tjetër në shpinë, megjithëse besohet se këto janë rudimentare tek P. maximus. Ata përdorin aromën për të shënuar territoret e tufave, të cilat shkojnë nga 30 deri në 280 hektarë. Ata shënojnë gjithashtu anëtarët e tjerë të tufave me këto gjëndra aromash duke fërkuar njërin-tjetrin. Era e ashpër i lejon pekarët të njohin anëtarët e tjerë të tufës së tyre, pavarësisht vizionit të tyre miop. Era është mjaft e fortë për tu zbuluar nga njerëzit, sa që pekari mori pseudonimin si derrit morfet.
Llojet
Tre (ndoshta katër) lloje të gjalla pekarësh gjenden nga Shtetet e Bashkuara të Jugut - Perëndimit përmes Amerikës Qendrore dhe në Amerikën e Jugut dhe Trinidad.
Pekari me kollare ( Pecari tajacu ) jeton nga Shtetet e Bashkuara jugperëndimore në Amerikën Jugore dhe ishullin e Trinidadit. Palltoja përbëhet nga flokë të zinj, gri dhe kafe të mbushur me një "jakë" me ngjyrë më të lehtë që rrethon supet. Ata i mbajnë të rinj gjatë gjithë vitit dhe lindin mesatarisht nga dy deri në tre pasardhës. Ato janë gjetur në shumë habitate, nga zona të thata deri në zona të lagësht tropikale. Pekari me kollare është përshtatur mirë me habitatin e shqetësuar nga njerëzit, thjesht kërkon mbulim të mjaftueshëm. Ato mund të gjenden në qytete dhe toka bujqësore në të gjithë gamën e tyre. Popullata të dukshme ekzistojnë në periferi të Phoenix dhe Tucson, Arizona, ku ushqehen me bimë zbukuruese dhe bimësi të tjera të kultivuara. Ekzistojnë gjithashtu popullsi urbane aq larg në veri Prescott. Në Arizona ato shpesh quhen "javelinas". Veçoritë e veshura zakonisht gjenden në bandat e 8 deri 15 kafshëve të moshave të ndryshme. Ata mbrojnë veten nëse ndjehen të kërcënuar, por përndryshe kanë tendencë të injorojnë njerëzit.
Një lloji i dytë, pekari buzëbardhë ( "Tayassu pecari" ), gjendet kryesisht në pyjet e shiut të Amerikës Qendrore dhe Jugut, por njihet edhe nga një gamë e gjerë e habitateve të tjera si pyjet e thata, tokat kullosore dhe zonat e thata xerofitike.
Një lloji e katërt ende e pakonfirmuar, pekari gjigant ( "Pecari maximus" ), u përshkrua në Amazonën braziliane dhe Bolivia veriore nga biologu hollandez, Marc van Roosmalen. Megjithëse është zbuluar relativisht kohët e fundit, ai ka qenë i njohur për njerëzit Tupi vendas si "caitetu munde", që do të thotë sekret i shkëlqyeshëm i cili jeton në çift. Menduar të jetë pekari më i madh ekzistues, ai mund të rritet në gjatësi 1.2 m. Palltoja e saj është plotësisht gri e errët, pa kollare. Për dallim nga pekarët e tjera, ai jeton në çifte, ose me një ose dy pasardhës. Sidoqoftë, provat shkencore për ta konsideruar atë si një specie të veçantë nga sekretari i veshur më vonë është vënë në dyshim,  duke çuar IUCN ta trajtojë atë si një sinonim.
Evolucioni
Pekarët u shfaqën së pari me të dhënat fosile të periudhave të Eocenit të vonë ose Oligocenit të hershëm në Evropë. Fosilet janë gjetur më vonë në të gjitha kontinentet, përveç Australisë dhe Antarktidës. Pekarët u zhdukën në Botën e Vjetër diku pas periudhës së Miocenit, ndoshta për shkak të konkurrencës nga derrat në zhvillim. Të zhdukur në Miocen janë Macrogenis dhe Floridachoerus. Simojovelhyus, është i njohur nga një mandibulë e pjesshme e poshtme me tre molarë nga Oligoceni i vonë afër qytetit të Simojovel në Chiapas , Meksikë, fillimisht përshkruheshet si një helohyid.
Megjithëse është e zakonshme në Amerikën e Jugut sot, pekarët nuk arritën atje deri rreth tre milion vjet më parë gjatë Ndërmarrjes së Madhe Amerikane, kur u formua Isthmus i Panamasë , që lidh Amerikën Veriore me Amerikën Jugore. Në atë kohë, shumë kafshë, përfshirë pekarët, lamat dhe tapirët emigruan në Amerikën Jugore, ndërsa disa lloje të Amerikës Jugore, të tillë si përtacët e tokës dhe oposumët, emigruan në veri. Disa lloje pekarësh si gjinitë Platygonus dhe Mylohyus mbetën në Amerikën Veriore deri në zhdukjen e tyre pas kolonizimit të kontinentit nga njerëzit perms Beringia në fund të Pleistocenit. Sot, 2 nga 3 llojet zhvendosen në sferën Neotropike, por pekari me jakë shkon në Meksikën veriore dhe Shtetet e Bashkuara jugperëndimore.
Zbutja
Ёshtë dokumentuar që pekarët u zbutën dhe u rritën për ushqim dhe qëllime rituale në Jukatan, Panama, Karaibet jugore dhe Kolumbi në kohën e Pushtimit. Mbetjet arkeologjike të pekarëve janë gjetur në Mesoamerika nga periudha Paraklasike (ose Formuese) deri para kontaktit Spanjoll. Në mënyrë të veçantë, mbetjet e pekarit janë gjetur në vendet e civilizimit të hershëm formues Olmec.
Pekari nuk është lehtësisht i përshtatshëm për mbarështimin modern në robëri, duke munguar karakteristikat e përshtatshme për sistemet intensive ose gjysmë-intensive. Pekarët kërkojnë moshë më të lartë për lindje dhe kanë një prirje drejt vrasjes së fëmijëve.
Bllagoj Boçvarski
Bllagoj Boçvarski (Благој Бочварски; i lindur më 9.1.1985, në Shtip) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Bllagoj Boçvarski kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Acheville
Acheville është një komunë në Francë. Acheville bën pjesë në departamentin Pas-de-Calais të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 614 banorë dhe sipërfaqe prej  3.04 km².
Fuat Asllani
Fuat ose Fuad Asllani (Bejrut, 27 shtator 1897 - Elbasan, 27 maj 1981) ka qenë jurist, nëpunës, diplomat dhe ministër i shtetit shqiptar.
Biografia
U lind në Bejrut, i biri i Bexhetit të kadiut Asllan efendi nga Nepravishta, asokohe i ati ishte drejtor i idadijes së Hamës në vilajetin e Shamit, Siria e sotme. Në vitet 1908-1917 ndoqi në Stamboll arsimin fillor dhe atë të mesëm tek "Robert College". Më 1917-1923 me anë të një burse akorduar nga komanda ushtarake austro-hungareze në Shkodër, i jepet një bursë me anë të së cilës studjoi në Fakultetin e Drejtësisë të Universitetit të Vienës. Në të përkohshmen Djalëria që botonte rinia studentore shqiptare në kryeqytetin austriak botoi disa artikuj me tematika juridike, politike e kulturore, shkruajti poezi dhe përktheu autorë francezë, gjermanë dhe anglezë. Nënshkruhej me pseudonimet “Fedo Lami”, si dhe "F.A.".
Më 1923-24 u punësua si sekretar në Ministrinë e Punëve të Brendshme. Më 14 korrik 1924 sekretar i organizatorit të Ministrisë së Punëve të Brendshme, Sterling, pas tri ditësh caktohet anëtar i Gjyqit të Diktimit. Me humbjen e Lëvizjes së qershorit, në dhjetor largohet nga Shqipëria për në Itali, ku qëndroi pak kohë në Brindisi e Bari. Kaloi në Zvicër, ku drejtoi gazetën "Liria Kombëtare", pastaj u kthye në Bari dhe në vitin 1926 në atdhe.
Në trevjeçarin 1926 - 1929 punoi si avokat në Delvinë. Më 1929 ndihmësanëtar i Këshillit të Shtetit. Më 1929-32 dhe 1933 u emërua drejtor administrativ e konsullor në Ministrinë e Punëve të Jashtme. Më 1932-33 caktohet drejtor i Drejtorisë Politike të së njëjtës ministri. Më 1933 dërgohet i ngarkuar me punë në Londër.
Në qeverinë Frashëri i jepet portofoli i ministrit të Punëve të Jashtme. Më 1937 zgjidhet deputet i prefekturës së Gjirokastrës, dhe vazhdoi të ishte i tillë edhe pas pushtimit italian. Më 1945-46 së bashku me Adem Balliçin ushtroi tregtinë e duhanit në Tiranë. Në vitin 1946 Omer Nishani i propozoi marrjen e një drejtorie në Ministrinë e Punëve të Jashtme, por nuk pranoi. Më 1947 u largua nga Tirana dhe u vendos në Elbasan ku vazhdoi duke ushtruar profesionin e avokatit. Më 3 maj 1951 e arrestojnë dhe më 4 tetor 1951 Gjykata e Korçës e dënoi me 15 vjet heqje lirie me akuzën se i kishte "shërbyer regjimeve të Zogut e fashizmit, kishte marrë pjesë në mbledhje kundër LANÇ-it dhe se kishte menduar rrëzimin e pushtetit popullor". Vendim ky që u ndryshua nga Gjykata e Lartë duke u bërë me 5 vjet burg e punë të detyruar. U lirua nga burgu më 3 maj 1956.
Në vitet 1959 - 1967 vazhdoi të punonte si avokat në Elbasan deri kur u suprimua si profesion, ku dhe ndërroi jetë më 27 maj 1981.
Trajnimi i kafshëve
parapamje|250px|Një trajnere në fillim të shekullit 20 me një [[Leopardi|leopard]] Trajnimi i kafshëve është akti i të mësuarit të kafshëve përgjigje specifike ndaj kushteve specifike ose stimujve. Trajnimi mund të jetë për qëllime të tilla si shoqërimi, zbulimi, mbrojtja dhe argëtimi. Lloji i trajnimit që merr një kafshë do të ndryshojë në varësi të metodës së trajnimit të përdorur dhe qëllimit për trajnimin e kafshës. Për shembull, një qen udhëzues do të stërvitet për të arritur një qëllim të ndryshëm nga një kafshë e egër në një cirk.
Në disa vende ekzistojnë trupa certifikues të trainerëve të kafshëve. Ata nuk ndajnë qëllime ose kërkesa të qëndrueshme; ato nuk e ndalojnë dikë të praktikojë si trajneri i kafshëve dhe as që përdorë titullin. Në mënyrë të ngjashme, Shtetet e Bashkuara nuk u kërkojnë trajnerëve të kafshëve që të kenë ndonjë certifikim specifik. Një trajner i kafshëve duhet të marrë parasysh sjelljet natyrore të kafshës dhe të synojë të modifikojë sjelljet përmes një sistemi bazë të shpërblimit dhe ndëshkimit.
Parimet
Gjatë trajnimit, një trajner i kafshëve mund të administrojë një nga katër pasojat e mundshme për një sjellje të caktuar:
Analistët e sjelljes theksojnë përdorimin e përforcimit pozitiv për rritjen e sjelljeve të dëshirueshme dhe ndëshkimin negativ për uljen e sjelljeve të padëshirueshme. Nëse ndëshkimi do të përdoret për të ulur një sjellje të padëshirueshme, kafsha duhet të jetë në gjendje të marrë përforcime pozitive për një sjellje alternative.
Kafshët e shërbimit
parapamje|Morphy, një [[Orangutanët|orangutan me lodrën e tij, një kal, në një shëtitje me portierin e tij në një cirk udhëtues.]] Kafshët e shërbimit, të tilla si qentë ndihmës, majmunët kapuçinë dhe kuajt miniaturë, janë stërvitur për të përdorur aftësitë e tyre ndijore dhe sociale për t'u lidhur me një njeri dhe për ta ndihmuar atë person të kompensojë një paaftësi në jetën e përditshme. Përdorimi i kafshëve të shërbimit, veçanërisht i qenve, është një fushë gjithnjë në rritje, me një gamë të gjerë përshtatjesh të veçanta.
Në Shtetet e Bashkuara, të burgosurit e zgjedhur në burgje përdoren për të trajnuar qentë e shërbimit. Përveç shtimit të furnizimit të shkurtër të kafshëve të shërbimit, programe të tilla kanë prodhuar përfitime në përmirësimin e aftësive të shoqërizimit dhe sjelljen e të burgosurve.
Aventurat e Buburizës
Aventurat e Buburizës, roman për fëmijë me autor Zymber Elshani. Botuar në Prishtinë nga "Rozafa", në vitin 2002. Libri ka 200 faqe.
Castres
Castres (Castras në dialektin languedocian të oksitanishtes ; Shqip: Kastresi) është nënprefektura e vetme e departamentit Tarn në rajonin Ocitania në Francën Jugore. Shtrihet në ish-provincën Languedoc, edhe pse jo në ish-rajonin Languedoc-Roussillon. Në vitin 2018, komuna kishte një popullsi prej 41,795 banorësh.
Kastrasi është qendra e katërt më e madhe industriale e rajonit kryesisht rural të ish-Mesdita-Pirenejtë pas Tuluzës, Tarbës dhe Albit, si dhe më e madhja në pjesën e Languedoc-ut që shtrihet midis Tuluzës dhe Montpeljesë. Ai njihet si vendlindja e liderit të famshëm socialist Jean Jaurès (1859–1914) dhe shtëpia e Muzeut të rëndësishëm Goya të pikturës spanjolle.
Gjeografia
Kastresi ndodhet në një lartësi prej 172 metrash mbi nivelin e detit. Ndodhet 45 kilometra në jug-juglindje të Albit, prefektura (kryeqyteti) i Tarnit, dhe 79 kilometra në lindje të Tuluzës, kryeqyteti i Ocitanisë. Kastresi ndërpritet nga veriu në jug nga lumenjtë Agout dhe Durenque.
Administrata
Që nga viti 2001, kryebashkiaku i Kastresit ka qenë Pascal Bugis (djathtas, anëtar i UMP ), i cili mundi kryetarin e atëhershëm socialist në zgjedhjet e vitit 2001 pas një fushate të fokusuar në të dhënat e këqija të kryebashkiakut socialist në luftën kundër krimit dhe nivelin e lartë të pasigurisë në qytet.
Ekonomia
Industritë kryesore janë inxhinieria mekanike dhe elektrike, veglat e makinerive, mobiljet prej druri, graniti, tekstili, leshi dhe veshja e lëkurës, rrezitja, kimikatet, farmaceutika dhe mbarështimi selektiv i lopëve.
Industritë tradicionale dhe ndotëse si tekstili, rrezitja, veshja e leshit dhe e lëkurës, apo kimikatet, janë në rënie të mprehtë. Megjithatë, një grup farmaceutik shumëkombësh ( Pierre Fabre Group ) u shfaq në qytet në vitet 1960, dhe ai ka mbajtur selinë e tij dhe divizionin e R&D në zonën metropolitane, duke ndihmuar në kundërbaraspeshimin e rënies së përgjithshme në disa industri. Disa akuzojnë tani themeluesin dhe presidentin e saj, Pierre Fabre, se është "mjeshtri" i vërtetë i Kastresit, duke bërë dhe emëruar kryebashkiakët e Castres sipas dëshirës.
Transporti
Stacioni hekurudhor Gare de Castres shërbehet nga trenat rajonalë për në Mazamet dhe Tuluzë.
Njerëzit
Kastresi ishte vendlindja e politikanit socialist dhe botuesit të gazetave Jean Jaurès (1859–1914), i cili u vra në Paris një ditë para fillimit të Luftës së Parë Botërore.
Matematicieni Pierre de Fermat vdiq në Kastres në 1665, ndërsa merrte pjesë në një seancë të Chambre de l'Édit atje.
Shkrimtari francez Roger Peyrefitte lindi në një familje të pasur të Kastresit në 1907.
Pamjet kryesore
Kastresi pritet nga veriu në jug nga lumi Agout. Lumi është i rrethuar nga shtëpi të vjetra, katet e sipërme të të cilave dalin mbi ujërat e tij. parapamje|250x250px| Katedralja e Shën Benoît në Kastres Kisha e Shën Benoit, dikur katedralja e Kastresit, dhe më e rëndësishmja nga kishat e qytetit në ditët e sotme, daton vetëm në shekujt 17 dhe 18. Bashkia e qytetit zë pallatin e ish-peshkopit, i projektuar në shekullin e 17-të nga Jules Hardouin-Mansart (arkitekti i Versajës ) dhe me kopshte të dizajnuara nga André Le Nôtre (projektuesi i kopshteve në Versajë ). Kulla romane pranë saj ( Tour Saint Benoît ) është e vetmja e mbijetuar e abacisë së vjetër benediktine. Qyteti zotëron disa pallate të vjetra nga shekulli i 16-të dhe i 17-të, duke përfshirë Hôtel de Nayrac, të Rilindjes.
Castres posedon muzeun e njohur Goya, i krijuar në 1840, i cili përmban koleksionin më të madh të pikturave spanjolle në Francë. Një muze i Jaurès u hap gjithashtu në 1954 në shtëpinë ku lindi Jean Jaurès në 1859.
Botanique Jardin Pierre Fabre "La Michonne" është një kopsht botanik privat dhe konservator që mund të vizitohet.
Bllagojçe Tërpevski
Bllagojçe Tërpevski (Благојче Трпевски; i lindur më 11.9.1965, në Gostivar) është një politikan maqedonas nga Maqedonia e Veriut. Në zgjedhjet e dhjetorit të vitit 2016, Bllagojçe Tërpevski kandidoj si pjesë e LSDM-së dhe u zgjodh deputet i legjislaturës 2016-2020 në Kuvendin e Maqedonisë së Veriut.
Trupi dhe shëndeti
Trupi dhe shëndeti është i pari program televiziv në RTSH, nisur nga Stoli Beli e Flamur Topi, por që në kujtesën e shumëkujt do të ruhej thjesht si emisioni i shëndetit i Doktor Flamurit, i cili ka 60 vjet që vazhdon.
Valbonne
Valbonne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Valbonne ka një popullsi prej 13092 banorë dhe sipërfaqe 18.97 km², me një dendësi prej 690 banor/km².
Aigües
Aigües është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alacantí, të provincës Alicante, në Komunitetin e Valencias. Aigües ka 1047 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 18.47 km2.
Përndjekja politike
Persekutimi apo represioni politik është akti i një entiteti shtetëror që kontrollon një qytetarë me forcë për arsye politike, veçanërisht me qëllim të kufizimit ose parandalimit të aftësisë së qytetarëve për të marrë pjesë në jetën politike të një shoqërie, duke ulur kështu qëndrimin e tyre midis bashkëqytetarëve të tyre. Taktikat e represionit synojnë qytetarët që kanë më shumë gjasa të sfidojnë ideologjinë politike të shtetit në mënyrë që qeveria të mbetet në kontroll. Në autokraci, përdorimi i represionit politik është për të parandaluar mbështetjen dhe mobilizimin kundër regjimit. Shpesh manifestohet përmes politikave si shkeljet e të drejtave të njeriut, abuzimi nga survejimi, brutaliteti policor, burgimi, vendosja e pavullnetshme, heqja e të drejtave të qytetarëve, lustrimi, dhe veprime të dhunshme ose terror si vrasja, ekzekutimet e shkurtra, tortura, zhdukja me forcë dhe dënime të tjera jashtëgjyqësore të aktivistëve politikë, disidentëve ose popullatës së përgjithshme. Taktikat e drejtpërdrejta të represionit janë ato që synojnë aktorë të veçantë të cilët bëhen të vetëdijshëm për dëmin e shkaktuar ndaj tyre, ndërsa taktikat e fshehta mbështeten në kërcënimin e kapjes së qytetarëve (përgjime dhe monitorim). Efektiviteti i taktikave ndryshon: taktikat e fshehta të represionit bëjnë që disidentët të përdorin taktika më pak të dallueshme të opozitës, ndërsa represioni i drejtpërdrejtë lejon qytetarët të dëshmojnë dhe të reagojnë ndaj shtypjes. Represioni politik mund të përforcohet edhe me mjete jashtë politikës së shkruar, si nga pronësia e medias publike dhe private dhe nga vetëcensurimi brenda publikut.
Në disa shtete, "represioni" mund të jetë një term zyrtar i përdorur në legjislacion ose në emrat e institucioneve qeveritare. Bashkimi Sovjetik kishte një politikë ligjore të shtypjes së opozitës politike të përcaktuar në kodin e tij penal dhe Kuba nën Fulgencio Batista kishte një agjenci të policisë sekrete të quajtur zyrtarisht Byroja për Shtypjen e Aktiviteteve Komuniste. Sipas studiuesit të studimeve sovjetike dhe komuniste, Stephen Wheatcroft, në rastin e Bashkimit Sovjetik terma të tillë si "terrori", "spastrimi" dhe "represioni" përdoren për t'iu referuar të njëjtave ngjarje. Ai beson se termat më neutralë janë represioni dhe vrasjet masive, megjithëse në rusisht koncepti i gjerë i represionit zakonisht konsiderohet të përfshijë vrasje masive dhe nganjëherë supozohet të jetë sinonim i tij, gjë që nuk është rasti në gjuhë të tjera.
Gogoli i bezdisur
Gogoli i bezdisur, roman për fëmijë me autor Zymber Elshani. Botuar në Gllogovc nga Klubi letrar "Lasgush Pogradeci", në vitin 1997. Libri ka 112 faqe.