cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stacioni hekurudhor
Terminologjia
Në anglisht amerikane, termi më i zakonshëm në përdorimin bashkëkohor është stacioni i trenave; stacioni hekurudhor është më pak ti zakonshëm, megjithëse ato kanë qenë më të zakonshme në të kaluarën.
Në Shtetet e Bashkuara, termi depot përdoret ndonjëherë si një emër alternative për stacionin, së bashku me format komplekse depo treni, depo hekurudhore - përdoret si për objektet e pasagjerëve ashtu edhe për mallrat. Në anglishten amerikane, termi depot nuk përdoret në lidhje me pajisjet e mirëmbajtjes së automjeteve.
Historiku
Stacioni i parë hekurudhor i regjistruar në botë ishte Stacioni hekurudhor Swansea the Mount në Hekurudhën Oystermouth (më vonë njihet si Swansea dhe Mumbles) në Swansea, Uells, i cili filloi shërbimin e pasagjerëve në vitin 1807, megjithëse trenat ishin me kuaj më shumë se sa nga lokomotivat. Stacioni dykatësh Mount Clare në Baltimore, Maryland, Shtetet e Bashkuara, i cili mbijeton ende si muze, për herë të parë pa shërbimin e pasagjerëve si terminali i hekurudhës së Baltimore dhe Ohio më 22 maj 1830.
Stacioni më i vjetër i terminalit hekurudhor në botë ishte stacioni hekurudhor i Crown Street në Liverpool, i ndërtuar në vitin 1830, në lokacionin e transportit hekurudhor nga Liverpooli deri në Manchester. Stacioni ishte pak më i vjetër se terminali akoma i mbetur i stacionit hekurudhor Liverpool Road në Manchester. Stacioni Crown Street u rrënua në vitin 1836, pasi stacioni i terminalit të Liverpoolit u zhvendos në stacionin hekurudhor të Rrugës Lime. Stacioni Crown Street u shndërrua në një terminal të stacionit të mallrave.
Në Republikën e Kosovës, dhe Maqedoni të Veriut ndërtimi i linjave të para hekurudhore filloi në vitin 1874, kur u ndërtua linja e parë hekurudhore në relacionin Selanik - Shkup - Hani i Elezit për Fushë Kosovë dhe Mitrovicë. Po në këtë vit zë fill edhe ndërtimi i stacioneve të para hekurudhore, si në Mitrovicë, Fushë Kosovë, Ferizaj ndërsa më vonë ngritën stacionet hekurudhore edhe në Shqipëri si Stacioni hekurudhor i Tiranës, Stacioni hekurudhor i Durrësit, Stacioni hekurudhor i Vorës, etj.
Arraincourt
Arraincourt është një komunë në Francë. Arraincourt bën pjesë në departamentin Moselle të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 125 banorë dhe sipërfaqe 4.74 km².
Deti Azov
parapamje|Deti Azov nga pamja satelitore Deti i Azovit është det në Evropën Lindore, dhe nganjëherë konsiderohet si një shtrirje veriore e Detit të Zi. Deti Azov kufizohet në veri dhe perëndim (gadishulli i Krimesë) nga Ukraina dhe në lindje-juglindje me Rusinë. Deti Azov lidhet me Detin e Zi me ngushticën e Kerçit. Lumenjtë e mëdhenj që derdhen në Detin Azov, lumi Don dhe lumi Kuban, e lidhin atë me zemrën kontinentale.
Deti i Azovit është rreth 340 km i gjatë dhe 135 km i gjerë dhe ka një sipërfaqe prej rreth 37,600 km katrorë. Deti Azov është deti më i cekët në botë, me thellësi që varion nga 0.9 në 14 metra. Dyshemeja e detit është relativisht e lëmuar dhe e sheshtë për shkak të depozitimeve të baltës, rërës dhe guaskave nga prurja e lumenjve. Këto vendburime kanë shtuar numrin e gjireve, lagunave dhe limaneve.
Klima
Klima e Detit Azov është kontinentale. Temperatura e zakonshme vjetore atmosferike është 9–11°C. Në korrik temperatura e zakonshme është 23,5–24,5°C, kurse në janar 0–6°C. Gjatë vitit 220–500 mm reshje. Për shkak se Deti i Azovit është i cekët dhe i vogël, ujërat e tij zhvendosen shpejt, madje deri në fund. Prandaj ka pak ndryshim në temperaturë dhe kripësi nga sipërfaqja në fund. Temperatura mesatare vjetore e ujërave sipërfaqësore është 11–12°C. Në muajt më të ngrohtë temperatura mesatare e sipërfaqes është 25-30°C, ndërsa në dimër është nën 0°C. Në dimër, deti i Azovit ngrin nga dy muaj (në ngushticën e Kerçit) deri në katër muaj (në Tahanrih). Kripësia normale është 11-13 përqind. Në pjesën verilindore, ku zbrazen ujërat e ëmbla të lumit Don, kripësia mezi arrin 2-3 për qind, por në pjesën jugore dhe perëndimore, ku marrin ujërat më të kripura të Detit të Zi dhe liqenit të Syvashit (i cili ka një kripësi prej 60 përqind), kripësia rritet në 17.5 përqind. Uji në Detin Azov është i turbullt. parapamje|300px|Bregu i Detit Azov
Shtëpia e Halim Xhelos (Vlorë)
Shtëpia e Halim Xhelos (Vlorë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
Ministria e Mbrojtjes (Jugosllavi)
parapamje|Standardi i Ministrit të Mbrojtjes (1995–2006). Gjatë historisë së Jugosllavisë, ministria e mbrojtjes e cila ishte përgjegjëse për mbrojtjen e vendit njihej me disa emra të ndryshëm. Ministria e Ushtrisë dhe Marinës ishte përgjegjëse për mbrojtjen e Mbretërisë së Jugosllavisë nga 1918 deri në 1941, Sekretariati Federal i Mbrojtjes së Popullit për Republikën Socialiste Federative të Jugosllavisë nga 1945 deri në 1992 dhe Ministria e Mbrojtjes (serbokroatisht: Ministarstvo odbrane Министарство одбране, sllovenisht: Ministrstvo za obrambo, maqedonisht: Министерство за одбрана) për Serbinë dhe Malin e Zi (e quajtur zyrtarisht Republika Federale e Jugosllavisë midis 1992 dhe 2003) nga 1992 deri në 2006.
Lista e ministrave
† tregon njerëzit që kanë vdekur në detyrë.
RF Jugosllave / Serbi dhe Mali i Zi (1992–2006)
Pas shpërbërjes së Jugosllavisë dhe shkëputjes së katër nga gjashtë republikat përbërëse në RSF Jugosllavi, dy të tjerat (Serbia dhe Mali i Zi) krijuan një federatë në vitin 1992 të quajtur Republika Federale e Jugosllavisë (FR Jugosllavi). Kjo zgjati deri në vitin 2003 kur u rikonstituua si bashkim shtetëror i quajtur Serbi dhe Mali i Zi. Në vitin 2006 të dy vendet shpallën pavarësinë dhe u ndanë. {| class="wikitable" !Nr. !Portreti !Ministri i Mbrojtjes !Mori Detyren !La Detyren !Koha e Sherbimit !Partia !Dega e Mbrojtjes !1 ! !Milan Paniq (lindur më 1929) !14 korrik 1992 !2 mars 1993 !231 ditë !I pavarur !asnjë !2 ! !Pavle Bullatoviq
(1948–2000) !2 mars 1993 !7 shkurt 2000 † !6 vjet, 342 ditë !DPS SNP !asnjë !3 ! !
Gjeneral i Ushtrisë
Dragoljub Ojdaniq
(1941–2020) !15 shkurt 2000 !4 nëntor 2000 !263 ditë !I pavarur !Forcat Tokësore !4 ! !Sllobodan Krapoviq
(lindur më 1948) !4 nëntor 2000 !29 janar 2002 !1 vit, 86 ditë !SNP !asnjë
(lindur më 1956)
(lindur më 1958)
(lindur më 1938)
Zoran Stankoviq
(1954–2021)
Villacarriedo
Villacarriedo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun, të provincës Cantabria, në Cantabria. Villacarriedo ka 1765 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 50.74 km2.
Termes, Lozère
Termes (Ocitanisht: Tèrmes ; Shqip: Termesi ) është një komunë në departamentin Lozère në Francën jugore.
Alfara de la Baronia
Alfara de la Baronia është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Camp de Morvedre, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Alfara de la Baronia ka 518 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 11.7 km2.
Infrazëri
Infrazëri është përcaktuar nga Instituti i Standardeve Kombëtare amerikane si "zë në frekuenca më pak se 20 Hz". Veshi është organi kryesor për të ndjerë infrazërin, por në intenzitet më të larte është e mundur të ndihen dridhjet e infrazerit në pjesë të ndryshme të trupit.
Testi i dëgjimit
Një studim ka sugjeruar se infrazëri mund të shkaktojë ndjenjën e frikës tek njerëzit. Gjithashtu thuhet se pasi ajo nuk perceptohet me vetëdije, mund të bëjë njerëzit të ndjehen paksa se ngjarjet e çuditshme apo të mbinatyrshme janë duke u zhvilluar. Infrazëri mund të ndikoj ne sistemin nervor, dhe çregullim gjumi. Kafshët kanë qenë të njohura për të perceptuar valët infrasonike që kalojnë nëpër tokë nga fatkeqësitë natyrore dhe mund të përdorin këto si një paralajmërim të hershëm. Një shembull i kohëve të fundit i kësaj është tërmeti dhe cunami ne Oqeanin Indian, viti 2004. Kafshët janë raportuar të largohen para se cunami aktualisht të godiste brigjet e Azisë. Nuk dihet me siguri se ky është shkaku. Disa kanë sugjeruar se ajo mund të ketë qenë ndikimi i valëve elektromagnetike, dhe jo i valëve infrasonike, që bëri këto kafshë për të ikur.
Ultrazëri dhe Infrazëri
Fëmijët mund të dëgjojnë disa herë më mprehtë sesa të rriturit, sepse tek njerëzit ultrazëri ka lidhje me moshën, ndërsa sapër botën shtazore shumë insekte kanë dëgjim të mirë, dhe shumica e tyre janë insekte nate.
Balena duke përfshirë edhe delfinët, mund të dëgjojnë me ultrazë dhe të përdorin tingujt e tilla në sistemin e tyre të lundrimit për tu orientuar dhe per të kapur gjahun e tyre.
Agim Shala
Agim Shala u lind me 18.09.1975 në Fshatin Jeshkovë të qytetit të Prizrenit. Gjatë viteve 90-ta emigroi në Itali, por u kthye në Kosovë për t'ju bashkuar Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK). Ishte Luftëtar dhe Komandant i Njësisë Speciale pranë shtabit të UCK-së në Jeshkovë. Ai ra deshmor gjatë luftimeve të ashpra në betejën e Jeshkovës, me 03.09.1998, së bashku me babain e tij, Avdi Shalën.
Me 28 nëntor 2012 u shpall "Hero i Kosovës" nga Presidentja Atifete Jahjaga.Ndërsa, me 16 shkurt 2016 familja e tij u nderua po nga presidentja Atifete Jahjaga me Urdherin e Lirisë.
Keizo Imai
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 29 ndeshje.
Shtëpia e formimit të Qeverisë 1920
Shtëpia e formimit të Qeverisë 1920 është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr. Vendimi 654, Dt. 09.11.2006".
Margëlliç, Patos
është një fshat në Bashkinë Patos në Qarkun e Fierit në Shqipëri.
Montbel, Lozère
Montbel (Ocitanisht: Montbèl ; Shqip: Mabeli) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore.
Marrëveshja e Stabilizim-Asociimit BE-Shqipëri
Marrëveshja e Stabilizim-Asociimit BE-Shqipëri, shkurt MSA BE-Shqipëri, u nënshkrua nga Shqipëria më 12 qershor 2006, dhe u ratifikua nga shtetet e Bashkimit Evropian veç-e-veç nga 19 dhjetori 2006 (Letonia) deri më 26 shkurt 2009 (Greqia). Hyri në fuqi më 1 prill 2009.
Këshilli i Stabilizim-Asociimit (KSA) shqyrton rregullisht zbatimin e MSA-së dhe realizimin e reformave ligjore, administrative, institucionale dhe ekonomike nga ana e Shqipërisë.
Takimi i parë
18 maj 2009
Takimi i dytë
11 maj 2010
Takimi i 7-të
18 maj 2015
Takimi i 8-të
8 shtator 2016
Takimi i 9-të
2017
Takimi i 10-të
14 nëntor 2018
Takimi i 11-të
1 mars 2021
Shtëpia e Feti Elmazit
Shtëpia e Feti Elmazit është një monument i trashëgimisë kulturore në Ramic, Rrethi i Vlorës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri.
David Livingstone
David Livingstone (19 mars 1813 – 1 maj 1873) ishte një Skocez Congregationalist pionier mjekësor misionar me Shoqerine  Misionare ne Londer  dhe një explorator  në Afrikë." Livingstone ishte një nga heronjte  kombëtare te viteve të fundit të shekullit të 19 te Viktorias, Britani e Madhe.
Jeta e hershme
David Livingstone u lind  në mars 19, 1813 në mullirin e  qytetit te Blantyre, Skoci, në një tenement te ndërtimit, për punëtorët ne nje fabrike pambuku në brigjet e Lumit Clyde nën urë kalimi në Bothwell. Ai ishte i dyti nga shtatë fëmijët e lindur të Neil Livingstone (1788-1856) dhe gruaja e tij Agnes (née Hunter; 1782-1865). Davidi ishte i punësuar në moshën 10-vjeçare në mullirin e pambukut të Henri Monteith & Co. në Blantyre Punon. Ai dhe vëllai i tij, Gjoni, punonin dymbëdhjetë orë në ditë. . left|thumb|Livingstone është vendlindja në Blantyre. thumb|David Livingstone është vendlindja Kombëtar të Besimit, duke marrë përsipër drejtimin e muzeut nga origjinali Besimit, ka rikrijuar pamjen e dhomës së Livingstone e familjes duke përdorur orendi dhe gjetjet nga rreth 1800.
Arsimi
Livingstone ndoqi studimet ne  Blantyre, nje shkollë fshati së bashku me disa fëmijë te tjere, dhe me durim për të bërë këtë, pavarësisht 14 orë në ditë pune (6 pa–8 pd), duke pasur një familjeje me, përkushtimin e vazhdueshëm ndaj studimit të përforcuar ne edukimin e tij. Pas leximit të nje apeli nga Gutzlaff për misionarët  mjeksore të Kinës në 1834, ai filloi të kursej leke dhe hyri Kolegjin,Anderson ne Glasgow në 1836 (tani Universiteti i Strathclyde), i themeluar për të sjellë shkencë dhe teknologji  të zakonshme popullore, dhe mori pjesë në greqisht dhe teologji dhe  ligjërata te ndryshme në Universitetin e Glasgow. <font color="rgb(6,69,173)" size="2"> Për të hyrë në shkollën mjekësore, ai kërkoi njohuri ne gjuhen latine. Një Katolik Roman me emrin Daniel Gallagher e ndihmoi Davidin  të mësonte latinisht në nivelin e kërkuar. Pak kohë më pas, Livimgstone kërkoi të anëtarësohej në Shoqaten Misionare te Londres (LMS) dhe u pranua ti  nënshtrohet trajnimit misionar, ne te njejten kohe  Livingstone vazhdoi studimet e tij mjekësore në Londër.
Vizioni për Afrikën
Livingstone  shpresonte për të shkuar në Kinë si një misionar, por Lufta e Pare e Opiumit shpërtheu në shtator 1839 dhe LMS sugjeroi per te Indine Perendimore. Në 1840, Livingstone ishte duke vazhduar studimet e tij mjekësore në Londër, Livingstone takoj LMS misionarin Robert Moffat. Ai ishte ngacmuar nga Moffat dhe nga vizioni I tij per te të zgjeruar punen misionare drejt veriut  Livingstone ishte thellësisht i ndikuar nga Moffat dhe gjykimit se ai ishte personi i duhur për të shkuar te pjesa fushore në veri të Bechuanaland, ku ai kishte par një mijë fshatra, ku asnjë misionar nuk kishte qenë ndonjëherë." Gjatë kësaj kohe, ai u sulmua nga një luan duke qëndruar në një fshat Afrikan, duke u përpjekur për të mbrojtur fshatin e deleve nga kafshët. Luani e plagosi rende Davidin në krahun e tij të majtë. Ai jetoi në Hamilton, në Jug të Lanarkshire në 1862 për një kohë të shkurtër. Shtëpia ende qëndron dhe ka një pllakë që mund të shihet jashtë shtëpisë, (17 Burnbank Rrugë) AI u vleresua me cmimin Lirina e Qytetit të Hamiltonit.
Eksplorimi i jugut dhe Afrikës qendrore
left|thumb|261x261px|Në udhëtimet e Livingstone në Afrikë mes 1851 dhe 1873 Livingstone ishte një nga perendimoret e pare qe beri  një udhetim traskontinetal  nëpër Afrikë në 1854-56, Luanda në Atlantik për Quelimane në Oqeanin Indian në afërsi të gojës së Zambezi. Afrika Qendrore dhe Jugore nuk kishte qenë e kaluar me pare nga Evropianët në atë gjerësi, pavarësisht perpjekeve te përsëritura Evropiane  (sidomos nga portugezet),.e vetmja arsye perse kolonizatoret nuk kishin shkuar ne keto vende ishte shkaku I malaries dhe shume semundje te tjera ngjitese.
Cilësitë dhe qasjet që i dhane Livingstone një avantazh si një explorer ishin se, zakonisht ai udhëtoi ne dritë, dhe ai kishte një aftësi për t'i siguruar i pari, se ai nuk ishte një kërcënim. Livingstone, në anën tjetër, ka udhëtuar në shumicën e tij të udhëtimeve me disa civilë dhe derëtarët, këmbimesh për furnizime përgjatë rrugës, me një çift të armëve për mbrojtje. Ai predikoi një  mesazh te krishtere, por nuk pati fuqi mbi degjuesit
Krishtërimi
Livingstone, është i njohur si  misionari më i madhe ne Afrike"
Livingstone ishte njohur përmes një pjesë te madhe te Afrikës për trajtimin e vendasve me respekt, dhe fiset që ai vizitoi, e kthyen respektin e tij me besim dhe besnikeri.
Vdekja
right|thumb|250x250px|David Livingstone Medalje (f.60, 1890), Londër Misionare Të Shoqërisë David Livingstone vdiq në vitin 1873 në moshën 60 vjec  në Ilala, në juglindje të Liqenit të Bangweulu, Zambia, nga malaria dhe gjakderdhje ë brendshme.
Livingstone dhe skllavërisë
thumb|Arabe rob tregtarët dhe robërit e tyre.
Jeta familjare
thumb|Posthumous portret i David Livingstone nga Frederik Havill Ndërsa Livingstone pati një ndikim të madh në Imperializmin Britanik, ai e bëri këtë në një kosto të jashtëzakonshme për familjen e tij. Në mungese te tij, fëmijët e tij u rritën duke u munguar babi i tyre, dhe gruaja e tij Maria (e bija e Merjemes dhe Robert Moffat)
Yukitaka Omi
(lindur më 25 Dhjetor 1952) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 6 ndeshje.
Lufta e vitit 1812
parapamje|Dëmtimi i Kapitolit të Shteteve të Bashkuara pas djegies së Uashingtonit, [[Isaac Brock i plagosur për vdekje nxit vullnetarët e York-ut në betejën e Queenston Heights, USS Kushtetuta kundër HMS Guerriere, Vdekja e Tecumseh në 1813, Andrew Jackson mposht sulmin britanik në New Orleans në 1815.]] Lufta e vitit 1812 (18 qershor 1812 - 17 shkurt 1815) u luftua nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe aleatët e saj indigjenë kundër Mbretërisë së Bashkuar dhe aleatëve të saj indigjenë në Amerikën e Veriut Britanike, me pjesëmarrje të kufizuar nga Spanja në Florida. Filloi kur Shtetet e Bashkuara shpallën luftë më 18 qershor 1812. Megjithëse kushtet e paqes u ranë dakord në Traktatin e Dhjetorit 1814 të Gentit, lufta nuk përfundoi zyrtarisht derisa traktati i paqes u ratifikua nga Kongresi më 17 shkurt 1815.
Tensionet filluan nga dallimet e gjata mbi zgjerimin territorial në Amerikën e Veriut dhe mbështetjen britanike për fiset indigjene amerikane që kundërshtuan vendosjen koloniale të SHBA në Veriperëndimin e Vjetër. Këto u përshkallëzuan në 1807 pasi Marina Mbretërore filloi të zbatonte kufizime më të rrepta në tregtinë amerikane me Francën dhe burrat e grupeve të shtypit që ata pretendonin si subjekte britanike, madje edhe ata me certifikata të nënshtetësisë amerikane. Opinioni në SHBA ishte i ndarë se si të përgjigjeshin, dhe megjithëse shumica në Dhomën e Përfaqësuesve dhe Senatin votuan për luftë, ata u ndanë në vija të rrepta partiake, me Partinë Demokratike-Republikane në favor dhe Partinë Federaliste kundër. Lajmet për lëshimet britanike të bëra në përpjekje për të shmangur luftën nuk arritën në SHBA deri në fund të korrikut, kohë në të cilën konflikti ishte tashmë në zhvillim e sipër.
Në gusht 1814, trupat britanike pushtuan Uashingtonin, përpara se fitoret amerikane në Baltimore dhe Plattsburgh në shtator të përfundonin luftimet në veri. Në Shtetet e Bashkuara Juglindore, forcat amerikane dhe aleatët indianë mundën një fraksion anti-amerikan të Creek. Në fillim të vitit 1815, trupat amerikane mposhtën një sulm të madh britanik në New Orleans.
Miskolc
Miskolc (shqiptimi ˈmiʃkolt͡s) (Sllovakisht: Mishkovec, Gjermanisht: Mischkolz) është qytet në verilindje të Hungarisë, me një popullsi prej 155,650 banorë (sipas vitit 2018). Miskolc është Emri i katërt më i madh në Hungari (pas Budapestit, Debrecenit dhe Szegedit).
Qyteti shtrihet në pikën e takimit të rajoneve të ndryshme gjeografike - në lindje nga malet Bükk, në luginën e lumit Sajó dhe në përrenjtë Hejő dhe Szinva. Zonat më të ulëta janë brigjet e lumit Sajó, me një lartësi prej 110-120 m. Zona përbëhet nga shkëmbinj sedimentarë. Midis kodrës Avas dhe Diósgyőr shtrihet zona kodrinore e Bükkit të Ulët (250-300 m) që përbëhet nga gur ranor, marl, argjilë, shtresa qymyri, nga periudha terciare dhe shkëmbinj vullkanikë nga Miocene.
Historia
250px|thumb|Pikturë historike e qytetit. Pamje nga kodra [[Avas.]] Zona ka qenë e banuar që nga kohërat e lashta - gjetjet arkeologjike datojnë në paleolitik, duke dëshmuar praninë njerëzore për më shumë se 70.000 vjet. Banorët e parë të njohur ishin Cotini, një nga fiset Kelt. Zona është zënë nga hungarezët që nga "Pushtimi" në fund të shekullit të 9-të. Ishte përmendur për herë të parë me këtë emër rreth vitit 1210 pas erës sonë. Klani i Miskocit humbi fuqinë e tij kur Mbreti Charles I centralizoi fuqinë e tij duke frenuar fuqinë e oligarkëve.
Miskolc u ngrit në rangun e oppidumit (qyteti i tregut) në vitin 1365 nga Mbreti Louis I. Ai gjithashtu kishte kështjellën e qytetit Diósgyőr (tani një lagje e Miskolc) që u shndërrua në një kështjellë gotike. Qyteti zhvillohej në mënyrë dinamike, por gjatë okupimit osman të pjesës më të madhe të Hungarisë, zhvillimi i Miskolc u ndërpre. Turqit e dogjën Miskolcin në vitin 1544 dhe qyteti duhej të paguante taksa të rënda deri në vitin 1687. Ai gjithashtu u sundua nga osmanët pas betejës së Mezőkeresztes në vitin 1596 si pjesë e Eğri Eyalet deri në vitin 1687. Gjatë këtyre viteve Miskolc u bë një qendër e rëndësishme e verë-rritje. Deri në fund të shekullit të 17-të popullsia e qytetit ishte aq e madhe sa ajo e Kassa dhe 13 guildë ishin themeluar.
Shumë shtëpi u shkatërruan pas përmbytjes së vitit 1878, por pastaj u ndërtuan ndërtesa edhe më të mëdhaja. Lufta e Parë Botërore nuk ndikoi drejtpërdrejt qytetin, por shumica e banorëve vdiqën, ose nga beteja ose nga epidemia e kolerës. Qyteti u pushtua nga trupat e Çekosllovakisë më 1918 dhe 1919 pas Luftës së Parë Botërore.
Në fillim të Luftës së Dytë Botërore, Hungaria u bë aleat i Gjermanisë naziste. Të pakënaqur me qeverinë hungareze, trupat gjermane pushtuan Hungarinë më 19 mars 1944 dhe e vendosën Partinë anti-semitike të Arrow Cross në krye të qeverisë. Çifutët në Miskolc dhe gjetkë u urdhëruan të mbanin yje të verdhë në veshjen e tyre. Nën mbikëqyrjen e nazistëve SS-Obersturmbannführer Adolf Eichmann, "deportimet" nga Miskolc filluan më 11 ose 12 qershor 1944. Mbi 14,000 të rritur hebraikë dhe fëmijë u dërguan nga makinat e bagëtive në Auschwitz, ku shumica u qëlluan me gaz pas mbërritjes. Pas luftës, hebrenjtë që mbijetuan në Holokaust u kthyen në Miskolc duke shpresuar që të rikuperonin tokën dhe pasurinë e tyre. Mbi 130 u rrumbullakuan nga anëtarët e Partisë Arrow Cross dhe vrisnin menjëherë. Varrezat hebreje në një kodër me pamje Miskolc ka një përkujtim për ta. Ai përfshin 10 urdhërimet e gdhendura në gur, të gjitha të shkruara në hebraisht, përveçse Ti nuk duhet të vrasësh, që është shkruar në hungarisht.
Më 30 korrik dhe 1 gusht 1946, masakra e Miskolcit çoi në vdekjen e një tregtari të akuzuar hebre, plagosjen e një tjetri, dhe më pas vdekjen e një policit hebre. Vështirësitë ekonomike dhe antisemitizmi i motivuan trazirat.
Gjatë historisë së saj të gjatë Miskolc mbijetoi zjarre, përmbytje, plagë dhe pushtime të huaja, por ruajti pozicionin e saj si qendër e Hungarisë verilindore. 1990-të solli një krizë në industrinë e hekurit me një rënie në popullsi.
Miskolc tani po përpiqet të bëhet i njohur si një vend kulturor - në vend të vetëm një qyteti industrial. Ndër ngjarjet e ndryshme kulturore, një nga festimet më të rëndësishme është Festivali Ndërkombëtar i Operës, i mbajtur në çdo verë.
Destinacionet turistike në Miskolc përfshijnë Tapolca, Lillafüred dhe Felsőhámor. Tapolca ka një park me një pellg shëtitje me varkë dhe një banjë unike Cave. Lillafüred dhe Felsőhámor janë goxha fshatra në një luginë të rrethuar nga malet dhe pyjet; Pamjet e tyre përfshijnë Pallatin e Hoteleve në bregun e Liqenit Hámori, ujëvarën e Sintës (ujëmbledhësit më të lartë të vendit), shpellën Anna dhe Shpellën Istvan.
Klima
Vera është e freskët, por nganjëherë e ngrohtë dhe e lagësht në Miskolc. Temperaturat e ditës prej 20-30 ° C ose më të larta janë të zakonshme. Dëbora dhe akulli janë dominues gjatë sezonit të dimrit. Miskolc merr rreth 120 centimetra borë në vit. Temperaturat gjatë ditës janë poshtë ngrirjes dhe netët nën -20 ° C të dy ndodhin në dimër.
Opinga
thumb|250px|Opinga Pjese perberese e veshjes popullore me tradite te vjeter dhe shtrirje mbare shqiptare. Llojet me te thjeshta beheshin prej një cope te vetme lekure ne trajte katerkendeshi kenddrejte, buzet e se ciles rudheshin me retra lekure duke u afruar pas kembes e pastaj shtrengoheshin me gjalma prej leshi. Simbas menyres se si qepej maja, si viheshin rripat e gjuheza ose si thurej faqja e siperme e opinges e si zbukurohej ajo, dalloheshin variante te shumta: opinga lope, me retra, me gjuheze, opinga me perkresa, me tufeza, me xhufka, opinga me prroqe etj Deshmite me te hershme arkeologjike për opingat u perkasin shek V-IV para eres sone dhe tregojne se ato kane qene një element i kultures ilire, dhe dalloheshin qarte nga sandalet e tipit klasik greko-romak dhe me vone nga llaptiet tipike te popujve sllave. Deshmi te mevonshme janë te shek XVI ne disa vepra te Onufrit. Opinga kane qene perhapur gjithashtu tek arbereshet e Greqise dhe te Italise.
Miskolc
Sportet
Sporti më i popullarizuar në Miskolc është futbolli. Klubi i qytetit që kryeson më së shumti është Diósgyőri VTK (emri shkurt: DVTK). Ata kanë fituar Kupën Hungareze shumë herë dhe përfaqësuan Hungarinë shumë herë në Evropë. Emri i stadiumit të klubit është Diósgyőri Stadion dhe ka kapacitet prej 26,000 (15,000 prej të cilave janë në përdorim), por tani është në gjendje të keqe për shkak të prishjes, me përjashtim të tribunalit të ri. Bordi i ri ka në plan të ndërtojë një stadium të ri prej 15.000 vendesh me ngrohje nën tokë dhe qëndrime të mbuluara plotësisht.
Skuadrat e futbollit
Skudra më e suksesshme e basketbollit për femra e Miskolc është DKSK Miskolc MISI, e cila ka fituar Kupën Kombëtare dy herë.
Grizë
është një fshat në Bashkinë Patos në Qarkun e Fierit në Shqipëri.
Miskolc
Skuadrat e futbollit
Skuadra e volejbollit për femra, MVSC luan në nivelin më të lartë hungarezë.
Villacañas
Villacañas është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Villacañas, të provincës Toledo, në Castile-La Mancha. Villacañas ka 10208 banorë (2006), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 269 km2.
Ekonomiksi (libër shkollor)
Ekonomiksi është një libër hyrës nga ekonomistët amerikanë Paul Samuelson dhe William Nordhaus. Wasshtë botuar për herë të parë në 1948, dhe është shfaqur në nëntëmbëdhjetë botime të ndryshme, më e fundit në 2009. Eshte libri më i mirë i ekonomiksit për shumë dekada dhe akoma mbetet popullor, duke shitur mbi 300,000 kopje të secilit botim nga viti 1961 deri më 1976. Libri është përkthyer në dyzet e një gjuhë dhe në total ka shitur mbi katër milion kopje.
Ekonomiksi u shkrua plotësisht nga Samuelson deri në botimin e dymbëdhjetë të vitit 1985. Botimet më të reja janë rishikuar nga Nordhaus.
Influenca
Ekonomiks është quajtur "një libër kanonik" dhe zhvillimi i mendimit ekonomik kryesor është gjurmuar duke krahasuar katërmbëdhjetë botimet nën redaktimin e Samuelsonit.
Ai popullarizoi termin paradoks të tronditjes dhe ia atribuoi konceptin Kejvinit, megjithëse vetë Keynesi ia atribuoi autorëve të mëparshëm, dhe format e konceptit datojnë në antikitet.
Teksti i vitit 1958 prezantoi një "pemë familjare të ekonomisë", e cila deri në shekullin e 20-të përbëhej nga vetëm dy grupime, "socializëm", duke renditur Marxin dhe Lenin, dhe "sintezën neo-klasike", duke renditur Marshall dhe Keynes. Kjo paralelizoi ekonomitë e atëhershme të Luftës së Ftohtë të komunizmit Sovjetik dhe kapitalizmit Amerikan. Kjo avancoi një vështrim të thjeshtuar të shkollave konkurruese të mendimit ekonomik, duke parashtruar shkolla të cilat e konsideronin veten të dallueshme, dhe sot shumë brenda dhe pa ekonomi barazojnë "ekonominë" me "ekonominë neo-klasike", pas Samuelsonit. Botimet e mëvonshme siguruan një shtrirje të gjerë të shkollave të tjera, të tilla si shkolla austriake, institucionalizmi dhe ekonomia Marksiane.
pritje
Ekonomia ishte libri i dytë shkollor Keynesian në Shtetet e Bashkuara, pas vitit 1947 The Elements of Economy , nga Lorie Tarshis. Ashtu si puna e Tarshis, Ekonomia u sulmua nga konservatorët amerikanë (si pjesë e Second Red Scare, ose McCarthyism ), universitetet që e adoptuan atë i nënshtroheshin "presionit konservator të biznesit", dhe Samuelson u akuzua për komunizëm. Megjithatë, Ekonomia doli e suksesshme dhe mbeti e aprovuar gjerësisht. Suksesi i tekstit të Samuelson, krahasuar me atë të Tarshis, që i nënshtrohej më shumë sulmeve “virulen [t]”, i atribuohet faktorëve të ndryshëm, veçanërisht stilit shkencor të shkurajuar, Samuelson, në kontrast me stilin më të angazhuar të Tarshis, dhe tekstet pasuese kanë ndjekur Samuelson style. Akuzat nga konservatorët e simpative komuniste në Ekonomi vazhduan deri në vitet '80.
Yuji Kishioku
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 10 ndeshje dhe ka shënuar 2 gola.
Terminal autobusi
Terminali i autobusit është një vend i caktuar ku një autobus ose transportues tjetër publik fillon ose mbaron rrugën e tij të planifikuar. Terminali mund të vendoset pranë stacioneve të autobusëve, ndalesave të autobusëve, afër ose pranë stacioneve hekurudhore, spitaleve, qendrave tregtare ose afër vendit të garazhimit. Terminali mund të fillojë dhe përfundojë në të njëjtin vend, ose mund të jetë në lokacione të ndryshme për fillimin dhe mbarimin e një rruge. Terminali mund ose nuk mund të përkojë me përdorimin e stendave të autobusëve.
Madhësia e terminaleve
Për arsye operacionale si dhe rrugët e pasagjerëve, garazhi i tyre zakonisht është jashtë terminalit ose aty afër. Për qëllime të integrimit të mënyrave të ndryshme të transportit publik, terminalet mund të vendosen gjithashtu si pjesë e një qendre të transportit publik së bashku me pajisje të tjera kryesore si universitete, qendra tregtare ose spitale.
Për kah kapaciteti dhe madhësia e tyre, terminalet zakonisht janë më të vegjël se stacionet e autobusëve por më të mëdhenj se një ndalesë autobusash ndonëse një terminal i vogël mund të jetë vetëm sa një ndalese autobusi ose një qosh skaj një rruge të banueshme, e përdorur nga shumë pak ose vetëm një operator. Në Kosovë dhe Maqedoninë e Veriut terminalet nuk janë edhe aq të njohur as si shprehje në të folurit e përditshëm e po ashtu nuk gjejnë zbatim as në praktikën e transportit publik ndërsa në Shqipëri janë shumë më të përdorshëm dhe më të zakonshëm.
Kryengritja e Shqipërisë së Mesme
Kryengritja e Shqipërisë së Mesme ka qenë një lëvizje kryengritëse e popullsisë kryesisht fshatare, sidomos në Shqipërinë e Mesme ndaj sundimit të Princ Vidit gjatë viteve 1914-5, kryengritje që shënoi edhe rënien e Principatës së Shqipërisë të përcaktuar nga Fuqitë e mëdha. Zanafillën kryengritja e kishte që më 1913 nga Banka Kombëtare që themeloi Qeveria e Vlorës dhe fryma e saj gjeti mbështetje ndër ish-zyrtarë e oficerë osmanë, hoxhallarë dhe fshatarët të cilët kishin frikë nga humbja e tokave prej spekullimit financiar. Me anë të kryengritjes kërkohej rikthimi i Sheriatit, si dhe vilajetit shqiptar nën suzerenitetin osman.
Sfondi historik
Sipas orientalistit Hasan Kaleshi, kryengritësja e kishte zanafillën që nga 1913 kur u themelua Banka Kombëtare nga Qeveria e Përkohshme e Ismail Qemalit. Pakënaqësive të tyre u shtohej mungesa e amnistisë fiskale, ngaqë administrata e Vidit vijonte llogaritjen e detyrimeve të banorëve që nga rendi osman. E gjithë kjo situatë u shfrytëzua nga oficerët xhonturqë që nxitën përshkallëzimin e pakënaqësive, italianët që ishin të interesuar që të largonin princin, si dhe më pas edhe serbët, malazezët dhe grekët.
ishte kryengritje e fshatarëve të Shqipërisë qendrore dhe lëvizjës dumbabiste kundër monarkisë e, dhe ishte një nga arsyjet që princi të tërhiqet nga vendi, duke shënuar rrënien e. Kryengritja u drejtua nga Haxhi Qamili, Arif Hiqmeti, Musa Qazimi dhe Mustafa Ndroqi. Përveç amnistisë totale, rebelët kërkuan kthimin e Shqipërisë në sundimin e sulltanit të Perandorisë Osmane.
Historia
parapamje|majtas|Princi Vilhem dhe gruaja e tij Sofie gjatë pritjes që iu bë me ardhjen në Durrës, 7 mars 1914. Princi Vidi morri fronin e Principatës së Shqipërisë më 7 mars 1914 dhe u desh të përballte situatës kaotike politike, brenda vendit dhe fqinjëve të saj. Në bazë të Traktatin e Londrës nënshkruar më 30 maj 1913, fuqitë e mëdha zgjidhën më 29 korrik 1913 se ata duhet të themelojnë xhandarmëri ndërkombëtare për t'u kujdesur për rendin dhe sigurinë publike në territorin e Principatës së Re të Shqipërisë. Në të njëjtën bazë ata krijuan Komisionin Ndërkombëtar të Kontrollit më 15 tetor 1913, për t'u kujdesur për administrimin e Shqipërisë së sapoformuar derisa institucionet e saj politike të ishin në rregull.
Esad pashë Toptani, si ministër i luftës dhe i brendshëm, ishte kundër zgjidhjes paqësore të problemit me Deklaratën e Pavarësisë së Epirit të Veriut të 28 shkurtit 1914. Ai u kundërvu Komisionit Ndërkombëtar të Kontrollit i cili besonte se ky problem mund të zgjidhet me mjete diplomatike. Princi dhe kabineti i tij pranuan propozimet e Essad Pashës për të vendosur për zgjidhje ushtarake. Për të rritur forcën ushtarake të Principatës së Shqipërisë, mijëra pushkë italiane dhe armë austriake të makinave dhe maleve u blenë dhe u shpërndanë popullatës (kryesisht myslimane) të Shqipërisë qendrore.
Faza e parë
Më 17 maj Shijaku dhe Tirana u rrethuan nga rebelët, kurse një ditë më vonë u rrethua Durrësi. Dyshimi për organizimin e rebelimit ra mbi Esat Pashë Toptanin për shkak të thashethemeve që u përhapën dhe për shkak të kaluarës së tij me intriga, prandaj më 19 maj ai u arrestua. Po atë ditë rebelët morën Shijakun. Kaosi u shtua pas dëbimit të Esad Pashës. Pas marrjes së Tiranës dhe Shijakut në fund të majit, rebelimi u zgjerua edhe më shumë. Në fillim të qershorit morën Krujën dhe Kavajën. Më 15 qershor sulmuan Durrësin i cili u mbrojt me sukses dhe ne sakrificatë mëdha nga forcat qeveritare të kryesuara nga Gjon Markagjoni, malësorët e Isa Boletinit dhe vullnetarët durrësakë të kryesuar nga Luigj Gurakuqi. Më 17 qershor rebelët sulmuan prapë Durrësin por prapë dështuan ta merrnin. Atë ditë ra Lushnja. Më 21 qershor ra Elbasani. Më pas ranë Fieri dhe Berati.
Duke përfituar nga gjendja e vështirë në të cilën ndodhej vendi për shkak të rebelimit në Shqipërinë e Mesme, forcat vorio-epirote sulmuan dhe pushtuan Kolonjën, Korçën dhe Tepelenën.
Në fund të gushtit rebelët u përgatitën të sulmonin Vlorën, por banorët duke dashur të shmangnin luftën e dorëzuan qytetin vetë, me kusht që flamuri shqiptar të mos prekej. Më 1 shtator rebelët hynë në qytet. Më 5 shtator, dy ditë pas largimit të Princit Vid nga Shqipëria, rebelët hynë në Durrës dhe ngritën flamurin osman. Drejtuesit e rebelëve dërguan një delegacion në Stamboll për t'i paraqitur qeverisë osmane kërkesën për bashkimin e Shqipërisë me Turqi dhe për të marrë udhëzime
Faza e dytë
Në nëntor 1914 rebelët dogjën shtëpinë e Esat Pashës në Laprakë dhe hynë në Tiranë ku Haxhi Qamili dogji shtëpitë e bejlerëve dhe agallarëve patriotë. Esat Pasha i cili kishte mbetur i rrethuar në Durrës, mobilizoi me ndihmën e fuqive të huaja rreth 6000 mercenarë për të sulmuar Tiranën, por me të marrë vesh këtë Haxhi Qamili mobilizoi rreth 2000 fshatarë luftëtarë dhe sulmoi ushtrinë e Esatit në fshatin Zezë afër Krujës duke e shpartalluar. Esati u kthye prapë në Durrës.
Në fillim të vitit 1915, Stambolli i cili tashmë kishte pranuar që Shqipëria të mbetej nën ndikimin e aleatit të saj austro-hungarez, u dërgoi rebelëve udhëzime që të orientonin politikën e tyre drejt Austro-Hungarisë dhe jo drejt bashkimit me Turqinë. Kjo kthesë shkaktoi përçarje në mesin e udhëheqësve të rebelimit. Njëri krah për shkak të orientimit të ri hoqi dorë nga parullat për bashkim me Turqinë, kurse krahu i proturqve fanatikë ku bënin pjesë Haxhi Qamili dhe Man Picari, vazhduan t'i konsideronin parullat proturke si programin kryesor të kryengritjes.
Stacioni hekurudhor i Shkupit
parapamje| Stacioni i trenit ashtu si duket nga rruga Nikola Karev Stacioni hekurudhor i Shkupit (maqedonisht Железничка станица - Скопје), është stacioni kryesor i trenit në Shkup, kryeqyteti i Maqedonisë së Veriut. Ndodhet në Komunën e Qendrës së Shkupit, buzë qendrës së qytetit dhe zonës së banimit të Komunës së Aerodromit. Ai është një nga elementët arkitektonikë më të mrekullueshëm të rindërtimit të qytetit, i shkatërruar nga një tërmet në vitin 1963, por sot është në gjendje të keqe dhe duhet të jetë objekt i rinovimeve i cili do të përfundojë para vitit 2015. E veçanta e saj vjen nga fakti se është në një urë që përfshin një bulevard, si dhe stacionin e autobusëve në Shkup, i cili lejon të ndahen këmbësorët nga automjetet dhe të përbëjnë një qendër që mbledh mjete të ndryshme të transportit.
Kryengritja e Shqipërisë së Mesme
Shtypja e kryengritjes
Me nënshkrimin e Traktatit të Fshehtë të Londrës në prill 1915, mbyllej shtegu për daljen e Serbisë në Adriatik përmes Shqipërisë së Mesme. Serbia duke ndjerë që po i cënoheshin interesat, vendosi të shtinte në dorë këtë rajon e para dhe të dilte në Durrës. Në këtë mënyrë ajo forconte edhe pozitat e lëkundura të vasalit të saj Esat Pashë Toptanit me të cilin kishte marrëveshje të favorshme. Ushtria serbe e gjendur përballë presionit austro-hungarez, mbasi nuk kishte rrugë tjetër, hartoi plane për tu tërhequr përmes Shqipërsië dhe për të mbërritur në skelat e Detit Adriatik, nga ku do të largohej me anijet e Aleatëve. Esat Pasha deklaroi se nuk do t'i luftonte forcat serbe gjatë tërheqjes.
Stacioni hekurudhor i Shkupit
Situata hekurudhore
Linja tjetër lidh stacionin me Hanin e Elezit, një vendbanim kosovar që ndodhet në kufirin maqedonas. Përtej kësaj, hekurudha lidhet me rrjetin e Kosovës dhe vazhdon deri Prishtinë përmes Stacionit hekurudhor të Fushë Kosovës. Kjo linjë shërben disa stacione në veri dhe lindje të aglomeracionit të Shkupit, të tilla si Gjorgje Pétrov dhe Saraji.
Kryengritja e Shqipërisë së Mesme
Shtypja e kryengritjes
Duke parandjerë rrezikun, në fund të majit rebelët proturq i dërguan komandantit të ushtrisë serbe në Ohër dy nota me anën e të cilave pohonin qëndrimin asnjanës, kërkonin që të ruheshin marrëdhënie miqësore dhe premtonin se Serbisë nuk do t'i shkaktohej asnjë dëm nga kryengritësit. Por kërkesat e tyre nuk u përfillën.
Stacioni hekurudhor i Shkupit
Historiku
parapamje| Mbetjet e stacionit të vjetër Ky stacion zëvendëson një ndërtesë të shkatërruar gjatë tërmetit të vitit 1963, e cila kishte goditur shumë rëndë tërë qytetin. Shkupi në tërësi atëherë iu nënshtrua një fushate të gjerë rindërtimi pas katastrofës dhe qendra e re e qytetit u krijua kështu nga Kenzo Tange, një arkitekt japonez që kishte punuar në veçanti për rindërtimin e Hiroshimas. Ai hartoi gjithashtu edhe planet për stacionin e ri, i cili u ndërtua nga viti 1971 deri në 1981. Mbetjet e stacionit të vjetër vazhduan të strehonin trenat dhe pasagjerët gjatë kësaj periudhe, pastaj u shndërruan në muzeun e qytetit të Shkupit.
Kryengritja e Shqipërisë së Mesme
Shtypja e kryengritjes
Më 2 qershor 1915 ushtria serbe sulmoi Shqipërinë nga tre drejtime, në Shqipërinë e Mesme u ndeshën me kryengritësit të cilët i thyen dhe arritën deri në afërsi të Durrësit duke çliruar nga rrethimi disamujor Esat pashë Toptanin. U arrestuan kryetarët e kryengritjes Haxhi Qamili dhe Musa Qazimi, duke i nxjerre përballë gjyqtarit Xhelal Bej Zogu i cili urdhëroi ekzekutimin e tyre. Kësodore mori fund Kryengritja në Shqipërinë e Mesme e cila e çoi Shqipërinë drejt shkatërrimit.
Stacioni hekurudhor i Shkupit
Historiku
Përderi sa stacioni i vjetër hekurudhor ndodhet në jug të qendrës, në vijën lindjeperëndim, stacioni i ri hekurudhor ndodhet në lindje, në një aks verijug. Kjo lëvizje ishte e motivuar nga konsideratat ekonomike rajonale, pasi stacioni i ri ishte më afër lidhjes me linjën Beograd - Selanik sesa ai i vjetër. Linja hekurudhore që çon në stacionin e vjetër është hequr, duke e bërë më të lehtë për makinat të kalojnë nga njëra anë në tjetrën. parapamje|Salla e stacionit të autobusëve
Kryengritja e Shqipërisë së Mesme
Mizoritë
Në listën e të arrestuarve dhe të burgosurve në Berat, në periudhën janar-shkurt 1915, ishin vetëm bejlerët që përkrahnin pavarësinë e Shqipërisë. Edhe në Elbasan ishin burgosur e internuar bejlerët e tillë, krahas atdhetarëve me prejardhje të ndryshme shoqërore. Për udhëheqësin e rebelimit, Haxhi Qamilin, bejlerët që donin pavarësinë e Shqipërisë ishin "spiunë të kaurrëve", ata që donin Turqinë ishin të mirë.
Ngatërresat e shteteve të huaja
Rebelimin e drejtonin prapa skenës agjentët e Turqisë. Skema e organizimit të kryengritjes ishte tipike osmane e hartuar nga Komiteti Qendror i Partisë xhonturke "Bashkim dhe Përparim". Pas rebelëve fshatarë dhe të pashkolluar qëndronin njerëz të përgatitur, në radhë të parë ish-nëpunësit shqiptarë të administratës osmane dhe emisarët xhonturq.
Përveç Turqisë, këtu futën hundën edhe shtetet armike të Shqipërisë. Sipas Princit Stuzda, i cili luftoi me armë për mbrojtjen e Durrësit, "Mjete, armë e të holla hyjnë nga çdo anë e kufijvet për t’iu shërbyer qëllimevet shkatërronjëse të të huajvet."
Italia e nxiste edhe e përkrahte rebelimin me qëllim që ta dëbonte nga Shqipëria Princ Vidin. Destabilizimi i shtetit shqiptar ishte edhe në interesin e Serbisë dhe Greqisë të cilat kështu e diskreditonin atë në sytë e Europës. Ambasadori bullgar në Beograd, pas një takimi me kryeministrin serb Nikolla Pashiq raportonte se qeveria serbe e shikonte me kënaqësi anarkinë në Shqipëri. Serbia i përkrahu rebelët me municione të cilat ua dërgonte përmes liqenit të Ohrit sepse në këtë mënyrë mendonte ta shkatërronte shtetin shqiptar. Në mesin e kryengritësve të Shijakut sipas burimeve të kohës gjendej edhe një pop serb i cili me flamurin osman në dorë nxiste kryengritësit. Kryetarët e rebelëve shfaqnin haptazi mirënjohjen e tyre për ndihmat që u kishin dhënë serbët dhe malazezët.
Rebelimin e përkrahu edhe Greqia në mënyrë që të paralizonte qëndresën kundër ndërhyrjes ushtarake greke në jug të Shqipërisë dhe për t'i treguar shqiptarëve ortodoksë se kjo ishte lëvizje myslimane kundër të krishterëve, e për t'i shtyrë drejt bashkimit me Greqinë. Sipas Mehdi Frashërit "në Shqipëri kishte 400 priftërinj ortodoksë, të cilët ishin agjentë vullnetarë të mitropolitit grek të Durrësit, Jakovit, dhe, me anë të tij, edhe ministrit të Greqisë në Shqipëri, Varatasit."
Aurora Susuri
Aurora Susuri ka lindur më 21 Prill 1979 Prizren Gazetare dhe Kengetare Shqiptare ka mbaruar studimet për gazetari në Prishtinë. Shkollen e mesme dhe fillore i kreu Shkollen 'Emin Duraku' Prizren, ndersa te mesmen e kreu ne Gjimnazin 'Gjon Buzuku' Prizren.
Kur ajo këndoi “Vetëm 17 i kam”, një fytyrë e re në estradë dhe shumë karizmatike, e pati të garantuar se me këtë këngë do të depërtonte dhe të pëlqehej. Më pas u shndërruar në moderatore lajmesh, por Aurora Susuri prej asokohe e deri sot nuk e ka humbur emocionin dhe famën që ia ka dhënë kjo këngë, në karrigen e përparme të veturës ku zhvillohet videoklipi i këngës.Aurora, dikur edhe këngëtare, tani njihet kryesisht si prezantuese potente e edicioneve të lajmeve. Aurora Susuri është moderatorja që nga viti që nga viti 2004 është pjesë KTV-së dhe me zërin e saj karakteristik bëri që të njihet thuajse në çdo familje kosovare.
Moderatorja është e martuar me ekonomistin Besfort Gunga, me të cilin edhe ka një jetë të lumtur bashkëshortore. Aurora nuk dëshiron që privatësinë e saj ta ndajë edhe me publikun edhe pse është fytyrë publike. Ajo është vajza e dizajneres së modës Suzana Susuri, që është mjaftë aktive në këtë fushë. Prizrenasja, që jeton e vepron në Prishtinë, është adaptuar shumë mirë si spikere lajmesh dhe nuk e ka ndërmend të luaj vend. Ndonëse pjesë e medias prej shumë vitesh, Aurora Susuri nuk ka lejuar thuajse asnjëherë që dikush ta plasoj jetën e saj private në gazeta a portale.
Prej vitit 2000 ka qenë kengetare me nje kenge 'Vetem 17 vjet i kam'.
Në Maj 2009, Aurora Susuri merr pjesë në Top Fest 6 me këngën "Kurre Me".
Historia e Filipineve (1565-1898)
Periudha koloniale spanjolle në Filipine ishte periudha gjatë së cilës Filipinet ishin pjesë e Perandorisë Spanjolle si kapiteneria e përgjithshme e Filipineve nga viti 1565 deri në vitin 1898. Ishujt ishin pjesë e Indive Lindore më të mëdha spanjolle. Dyzet e katër vjet pasi Ferdinand Magellan zbarkoi në Filipine dhe vdiq në betejën e Maktan në vitin 1521, spanjollët eksploruan dhe kolonializuan ishujt, duke filluar me themelimin e Cebu-t nga Miguel Lopez de Legazpi në vitin 1565. Manila u bë kryeqyteti i Filipinet në 1571. Kjo ishte koha e mbretërimit të mbretit Filipi II i Spanjës, emri i të cilit ka mbetur i lidhur me vendin. Periudha koloniale spanjolle përfundoi me Revolucionin Filipinas dhe luftën spanjollo-amerikane në vitin 1898, e cila shënoi fillimin e kolonializimit amerikan të Filipineve.
Historia
Spanjollët filluan të eksplorojnë Filipinet në fillim të shekullit të 16-të kur Ferdinand Magellan udhëhoqi një ekspeditë spanjolle në ishujt Spice dhe arriti në Cebu në vitin 1521. Magellan bëri një kompakt gjaku me kryeplakun lokal të Cebu-s, Rajah Humabon si një shenjë miqësie. Pasi Humabon u kthye në katolicizëm dhe u pagëzua si Carlos, ai kërkoi që Magellan të nënshtronte armikun e tij Lapu-Lapu, shefin e ishullit Mactan aty pranë. Në betejën pasuese të Maktan, Magellan dhe ushtarë të tjerë spanjollë humbën jetën, më shumë se fiset Maktan. Forcat e mbetura spanjolle u tradhtuan më vonë nga aleati i tyre, Humabon, dhe vazhduan me ngut udhëtimin e tyre për në ishujt Spice. Kjo pjesë e dytë e ekspeditës u drejtua nga komandanti Juan Sebastian Elcano i cili përfundimisht përfundoi rrethrrotullimin e parë në botë në vitin 1522.
Në vitin 1543, eksploruesi spanjoll Ruy López de Villalobos mbërriti në ishujt Leyte dhe Samar dhe i quajti Las Islas Filipinas për nder të Filipit II të Spanjës, në atë kohë Princi i Asturias. Filipi u bë mbret i Spanjës më 16 janar të vitit 1556, kur babai i tij, Çarles I i Spanjës (i cili gjithashtu mbretëroi si Çarles V, Perandori i Shenjtë Romak), hoqi dorë nga froni spanjoll. Filipi ishte në Bruksel në atë kohë dhe kthimi i tij në Spanjë u shty deri në vitin 1559 për shkak të politikës evropiane dhe luftërave në Evropën Veriore. Menjëherë pas kthimit të tij në Spanjë, Filipi urdhëroi një ekspeditë në ishujt Spice, duke deklaruar se qëllimi i tij ishte "të zbulonte ishujt e perëndimit" me qëllim që të ngrinte një post në Azi dhe të merrej me tregtinë e erëzave.