cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filozofia e Soren Kierkegardit
"Sferat e Ekistences" ose "Fazat e rruges se jetes"
Mungesat e perceptimit të tij janë shumë të dukshme në autori dëmonik të pjesës së fundit dhe më të gjatë të vëllimit të parë të Librit Ose/Jo, "Ditarit të Sërmarrësit". (Teksti lë të paqartë nëse duhet ta marrim këtë si vetë "A".) Ky i dytë sërmarrës - një tjetër Johannes - paraqet një keqperdorim tërësishëm të imagjinatës: dikush që ka shkuar kaq larg në jetën e imagjinatës sa që është dëmtuar prej saj. Johannes gëzon kënaqësinë nga arti i planifikimit të sërmarrjes, ku suksesi përfundimtar shkakton neveri dhe dëshirën për të kaluar më tej. Përshkrimi i detajuar në Ditarin e një sërmarrësi për plane të veçanta të sërmarrjes e tregon atë si një person i thellësisht manipulueshëm; plotësisht i paangazhuar (e sheh gratën si - thjesht - një temë pa fund tërheqëse për vëzhgimet dhe reflektimet e tij); dhe në fund vetëveten e vetëtallavarë, si për motivet e tij ashtu edhe për faktin nëse një jetë e jetuar pothuajse plotësisht në sferën e imagjinatës është një jetë të mbrojtshme njerëzore. Johannes Sërmarrësi ka pranuar një lloj reflektimi të kënaqësisë, duke përfshirë "dhembjen reflektive", si një formë të përvojës estetike që mund të mbahet, duke ndërgjegjësuar ndoshta se sensitiviteti "i menjëhershëm" i Don Xhuanit nuk mund të realizohet në një person të vërtetë. Megjithatë, kthimi i tij larg "njëkohësisë" nuk duket se funksionon; ai duket vazhdimisht të ketë nevojë për tronditje të kënaqësisë dhe deshirës të menjëhershme për të rifreskuar projektet e tij. Kur sërmarrja e tij ndaj shënimit Cordelia në fund të fundit arrin sukses, takimi seksual aktual duket të jetë çuditërisht antiklimatik dhe menjëherë pas tij vjen neveria dhe madje cinizmi. Megjithatë, një nivel i vetëtallavarës së Sërmarrësit tregon në mënyrë të pafajshme kërkesat e etikës: duke e bindur veten se ai nuk ka trajtuar këto gra kaq keq, Johannes tregon se në një nivel ai e njeh se etika bën kërkesa për të. Shumë prej këtyre pikave janë hollësisht zhvilluar në komentet e pasura të Karsten Harries mbi Librin Ose/Jo (Harries 2010).
Religjioziteti dhe Jeta e Besimit
Ndërsa Kierkegaard nuk hulumton qartë besimin, shpresën dhe dashurinë si tre virtyte teologjike, të tre këto koncepte luajnë role të rëndësishme në mendimin e tij dhe mund të përdoren për të amplifikuar pikëpamjen e tij mbi jetën religjioze.
3.3.1 Besimi Besimi është një temë kryesore në tërësi të veprave të Kierkegaard. Ai është çështja qendrore në "Trembjen dhe Drithërimin" (siç është vënë re, hulumton natyrën e besimit përmes një hetimi të një prej shembujve kyç biblikë të tij, Abrahamit), ndërsa në shkrimet më të mëvonshme Kierkegaard hulumton në mënyra të ndryshme natyrën e besimit specifikisht krishter.
Duke qenë se "Trembja dhe Drithërimi" është ndoshta vepra më e njohur dhe më e lexuar e Kierkegaardut, pikëpamjet e autorit pseudonim të saj shpesh merren për të qenë vetë Kierkegaardu. Por, pasi Johannes de silentio pretendon se është një i huaj ndaj "besimit" dhe na tregon herë pas here se ai nuk mund të kuptojë Abrahamin, kjo është një lëvizje e rrezikshme. Fokusi i Johanese është te ngjarjet e Gjenezës 22, ku Abrahamit i vjen urdhri i tronditshëm për të sakrifikuar birin e tij të pritur kushtetar, Isaak, mbi Malin e Morias. Abraham tregon gatishmërinë për ta bërë këtë gjatë një udhëtimi tre-ditor, deri te varri dhe nxjerrja e thikës. Megjithatë, në minutën e fundit, Perëndia dërgon një engjëll për të ndaluar vrasjen, ndërsa Abraham sakrifikon një delet që kapet nga korna e saj në një arushë.
Ky është shembulli i besimit që Johannes përpjeket ta kuptojë. Ai tregon dhe rëtregon historinë e Abrahamit në shumë versione, në përpjekje për të ardhur më afër në kuptimin e besimit duke e krahasuar atë me raste që duket në të njëjtën mënyrë, por në të vërtetë janë ndryshe në thelb se çfarë besimi nuk është. Një zhvillim në interpretimin shkencor gjatë dekadave ka qenë një zhvendosje larg tendencës në disa studime të hershme që të shkojnë menjëherë te tre Problemet në pjesën e dytë të librit (çfarë Johannes e quan "pjesët dialektike" të tij) - veçanërisht e para, lidhur me çështjen se a përmban historia e Abrahamit një "pezullim teleologjik të etikës". Rëndësia e të kujdesurit për pjesët më të hershme të librit tani është njohur gjerësisht. Kjo përfshin shpjegimin e hershëm, në seksionin që quhet "Ngrohtim" ose "Regullim" (Stemning), të katër versioneve të ndryshme të historisë së Abrahamit. Mund t'i quajmë ato "nën-Abraham" (cf. Lippitt 2016). Të gjithë ata janë të gatshëm të binden Perëndisë, por secili ndryshon në mënyra të ndryshme nga Abrahami që është "baba i besimit". Kjo duhet të na kujtojë që të leximet që sugjerojnë se mesazhi kryesor i tekstit - dhe i besimit - është thjesht rëndësia e bindjes ndaj Perëndisë, duhet të marrin kujdes. Një kontrast tjetër kyç (në seksionin e quajtur "Shpërthimi Paraprak i Zemrës") është mes besimit dhe "rezygnimit të pafund". "Kombëtari i rezygnimit të pafund" ka një hapësirë ​​dhe komprehensibilitet për Johannes që "kombëtari i besimit" enigmatik mungon. Në një strategji që nuk është e rrallë në autorësinë e Kierkegaardut, besimi ilustrohet duke u krahasuar me dashurinë. Në mënyrë specifike, silentio ilustrojnë dallimin mes besimit dhe rezygnimit të pafund duke përmendur një histori me dy versione të ndryshme të një djaloshi të ri që dashurohet me një princeshë të pandarëm (FT 34ff./SKS 4, 136ff.).
Rezygnimi i pafund - lëvizja e parë në "lëvizjen dyfishe" të besimit - përfshin braktisjen e mallrave ose përkushtimeve të rëndësishme në favor të atyre që konsiderohen "më të larta". Kjo sakrificë, edhe pse e dhimbshme, përmban një "paqe dhe qetësi dhe ngushëllim të caktuar" (FT 38/SKS 4, 140). Megjithatë, kombëtari i besimit arrin të vlerësojë plotësisht të mirat e kufizuara (Isakun ose princeshën) në një mënyrë që kombëtari i rezygnimit të pafund nuk e bën. Komentuesit janë të ndarë në interpretimin e kësaj (shih, p.sh., Mooney 1991, R. Hall 2000 dhe Davenport 2008; për një rezumat, shih Lippitt 2016: 59–73). Por një ide kyç duket të jetë se ndërsa rezygnimi i pafund është diçka që unë mund ta arris me vullnetin tim, kombëtari i besimit njeh varësinë e tij në një fuqi hyjnore përtej vetes dhe beson në premtimet e Perëndisë, madje në "provën" më të jashtëzakonshme të akedahut, në një mënyrë që për një të huaj si Johannes duket "absurde". Në mënyrë të mrekullueshme, kombëtari i besimit është në gjendje të gëzojë me të vërtetë botën e kufizuar, duke e pranuar atë prapa (në formën e Isakut ose princeshës) edhe pse e ka braktisur në "rezygnim". Këtu është ideja thelbësore se premtimeve të Perëndisë u përket kjo jete, jo vetëm një jetë pasvdekje.
Siç u përmend më lart, ajo që Climacus në "Postscript" e quan Religjioze A është një fe e imanencës që nuk kërkon ndonjë zbulim të kalbëzuar. Krishtëndim i vërtetë, sipas pikëpamjes së Kierkegaardut, varet thelbësisht në një zbulim transcendent. Johannes Climacus, në "Fragmentet Filozofike", ofron një përpjekje humoristike dhe ironike për të "inventuar" diçka që duket e ngjashme me Krishtëndimin. Ai fillon me një shpjegim të pikëpamjes së Sokratit (kuptuar shumë në terma të Sokratit të Platonit) mbi "E vërtetën" dhe mënyrën se si ajo fitohet, dhe pastaj kërkon një alternativë ndaj pikëpamjes socratike se E vërteta mund të gjendet përmes "kujtesës". Alternativa kërkon një mësues që është hyjnor, por që nga dashuria e vetëfaljes, bëhet njeri. (Ironia dhe humorit përbëjnë një përpjekje falso për të "inventuar" diçka që thelbi i saj është se nuk mund të jetë një inçizim njerëzor.)
Fragmentet ofrojnë përcaktimin e parë në autorësinë e Kierkegaardut të ideve se besimi krishter është i qendruar te inkarnimi ("Perëndi-njeri"). Inkarnimi pretendohet të jetë "Paradoksi Absolut", dhe ai është përshkruar ndryshe si "një kundërshti" ose "më i pa epror" (PF 52/SKS 4, 256) prej të gjitha gjërave. Megjithëse të dy Climacus dhe Kierkegaard, në shkrime të mëvonshme, insistojnë që inkarnimi duhet të shihet si një ngjarje historike, pasi në të kundërt kemi "kthim te Sokrati", ata refuzojnë çdo përpjekje për të bazuar besimin në Perëndi-njeri mbi provat historike. Përkundrazi, besimi në inkarnim shihet si diçka që dhurohet drejtpërdrejt nxënësit nga Perëndi-njeriu, megjithëse takimi (për brezat më vonë) ndërmjet tyre ndodh përmes dëshmive historike. (Përshkrimi jokredhe i Kierkegaardut mbi besimin bazuar në provat mund të krahasohet me shpjegimin eksternalist të besimit të gjetur në "epistemologjinë e riformuar" bashkëkohore (Evans 2006: 169–182, 183–205)). Edhe pse Kierkegaard nuk shkruan në mënyrë sistematike për epistemologjinë, ai shkruan për dijen dhe besimin në shumë vende (shih Piety 2010 për një pasqyrë të mirë të mendimeve të tij mbi këto çështje). Përmbajtja e tij për dijen dhe dijen religjioze mund të krahasohet gjithashtu me zhvillimin bashkëkohor të epistemologjisë së virtytit, e cila vë theks më shumë në karakterin e njohësit në fitimin e njohurive, në kundërshtim me shumicën e epistemologjive moderne që kanë qëndruar larg fakteve dhe kanë thënë shumë pak për cilësitë apo karakteristikat që mund të bënin të mundur për një person të kuptonte të vërtetën.
Përdorimi i termave "kundërshti" për të përshkruar inkarnimin ka sugjeruar për disa se Kierkegaardu është një fidist i rradikalë që sheh besimin krishter si kërkuarje e refuzimit të arsyes duke besuar atë që është logjikisht kundërshtuese, një pikëpamje që është mirëpritur nga disa (p.sh., Shestov 1936 [1969]), dhe e dënuar nga të tjerët (p.sh., Popper 1944, 116–120, dhe Frank 1997, 13). Megjithatë, vlerësimet më të mëdha të inkarnimit (dhe mënyrës së tij të besuar) në veprat e tij të mëvonshme, dhe më së shumti në "Frymëtari" dhe "Vrau në kryq", tregojnë se këto vlerësime janë të rreme. Besimi në inkarnimin nuk duhet të përshkruhet si një mohim i arsyes apo i logjikës, por si një marrëdhënie e drejtpërdrejtë dhe intime me Perëndinë. Është diçka që del përtej vullnetit dhe fuqisë së njeriut për t'u kuptuar plotësisht, por që shkakton shpërthime të thellë emocionale dhe transformim personal.
Në veprat e tij më të vonshme, Kierkegaard shkruan mbi jetën religjioze dhe rolin e besimit në ndërtimin e një marrëdhënieje të sinqertë me Perëndinë. Në "Frymëtarin" ai hulumton një gamë të gjerë temash, duke përfshirë konceptin e përtëritjes, mësimet e Krishtit, lutjen, përvojën e shpirtit dhe rrugën e udhëzuar nga Perëndia. Ai përgënjeshtron shumë nga tradita e krishterë dhe kërkon të forcojë dhe të rritë besimin e individit nëpërmjet reflektimit të thellë dhe përpjekjes për të jetuar një jetë të vërtetësisë fetare.
Pra, në sintezë, Kierkegaard hulumton thelbësisht rolin e besimit, shpresës dhe dashurisë në jetën religjioze. Ai e trajton besimin si një virtyt tërësisht personal që lidhet me një marrëdhënie të drejtpërdrejtë me Perëndinë. Inkarnimi dhe besimi në të janë thelbësore në kuptimin e tij të Krishtëndimit, dhe ai thekson përtëritjen, mësimet e Krishtit dhe lutjen si pjesë të rëndësishme të jetës së besimtarit. Për Kierkegaardun, jetësimi i besimit dhe përpjekja për të krijuar një marrëdhënie të sinqertë me Perëndinë janë qëllime themelore të jetës religjioze.
Shpresa dhe Virtuet e tjera
Në literaturën e fjalimeve, Kierkegaard eksploron strukturën e disa virtutave të jetës etike dhe - në mënyrë të veçantë - religjioze. Përveç diskutimeve të gjera mbi besimin dhe dashurinë, ai gjithashtu eksploron shpresën, guximin, modestinë, durimin, ndershmërinë, mirënjohjen dhe këmbënguljen (Sagtmodighed), midis të tjerash. Ka gjithashtu diskutime të gjera mbi cilësi si gëzimi dhe pendimi, si dhe cilësi të veçanta kierkegoriane si (shpirtërisht) shmangia dhe "serioziteti" (Alvor). Detyra filozofike për të shpjeguar këto cilësi është pothuajse gjithmonë në shërbim të rolit që ato luajnë në jetën religjioze ose konkretisht krishtere. Megjithëse qasja e Kierkegaardut ndaj këtyre cilësive shpesh nuk është eksplicitisht të flasë për to si virtu (ndoshta për shkak të rezonancave negative të fjalës "virtu" në traditën luterane të tij vendase - por shih Vos 2020), ka kuptim të bëhet kështu për faktin se secila prej tyre mund të mendohet si kontribut në formimin e karakterit. Në përgjithësi, në përputhje me traditën klasike, ai zakonisht shikon secilën cilësi të tillë si duke përfshirë mënyra të caktuara të menduarit, ndjenjave dhe parësimit të saktë. Një ndryshim i rëndësishëm me traditën klasike greke, megjithatë, është se Kierkegaard mban, bashkë me shumë mendimtarë të tjerë krishterë, që disa nga këto cilësi të shkëlqyera njerëzore nuk mund të arrihen vetëm përmes dëshirës njerëzore, por kërkojnë hirin dhe ndihmën hyjnore. Ka një njohje e rritur e Kierkegaardut si burimi i thellë i njohurisë për të kuptuar rolin e shumë virtuve në detyrën e lejimit të vetes të "ndërtohet". (Shih, p.sh., Lippitt 2020, Roberts 2022: për një pikëpamje kundërthënëse skeptike rreth lidhjes së Kierkegaardut me traditën e virtytit, shih Walsh 2018).
Shqetësimet teologjike të Kierkegaard shpesh influencojnë atë që ai thotë për karakterin njerëzor. Një shembull që ilustron këtë është pikëpamja e tij mbi faljen. Megjithëse falja nuk është (në kundërshtim me ankthin ose depërtimin) një temë për të cilën ai i kushton një libër të tërë, është një temë që dallohet në shumë vende në autorësi. Megjithëse interesimi i Kierkegaard duket të jetë në lidhje me kuptimin e të qenit një person që fal (një aspekt i të qenit një person që dashuron), i pari optikë përmes të cilës ai shikon faljen është falja hyjnore e mëkateve. Kjo do të thotë se ai është po aq i interesuar për vështirësitë e pranimit tonë të faljes sa edhe vështirësitë e aftësisë sonë për të falur. Për të pranuar faljen kërkohet "ndërgjegje e mëkatit": një ndërgjegje e vetes si e gabuar. Për Kierkegaardun, kjo është shumë e vështirë për krijesat kaq krenare siç jemi ne. Aftësia për të falur mëkatin vetë (në kundërshtim me gabimet individuale) është "theku kualitativ gjigand" (SUD 122/SKS 11, 233) midis Perëndisë dhe njerëzimit. Refuzimi i faljes së Perëndisë është vetë një shfaqje e krenarisë, e rrënjosur në një ndjenjë të gabuar të vetëmjaftueshmërisë sonë dhe një dështim për të njohur varësinë tonë radikale. Në "Sëmundja deri në vdekje", Anti-Klimakusi pretendon se depërtimi i faljes së mëkateve është vetë një mëkat ("offense"), që mund të tejkalohet vetëm nëpërmjet besimit. Kjo sfond teologjik luan një rol të rëndësishëm në atë që Kierkegaard shkon për të pretenduar për vetëfaljen dhe faljen ndërpërsonale (si nevoja për të evituar të tilla vices si krenaria dhe vetëmirëdhenia, dhe nevoja për të kultivuar "para Perëndisë" kapacitete të tilla si gjeneroziteti i shpirtit, modestia dhe shpresa). Përfaqësimi i tij themelor për këto forma faljeje njerëzore, si dhe falja hyjnore ku ato kanë prejardhjen e tyre, është për t'u eksploruar si "vepra e dashurisë" (shih Lippitt 2020).
Kierkegaard dhe Fichte
majtas|parapamje|176x176px| Fichte Søren Kierkegaard kishte qasje të ndryshme në lidhje me Johann Gottlieb Fichte, një filozof gjerman që ishte një nga figurat kryesore në Idealizmin gjerman. Kierkegaardu u përball me idetë e Fichte-s në disa nga veprat e tij të hershme, veçanërisht në tezin e tij të magjistraturës "Për Konceptin e Ironisë me Referenca të Vazhdueshme te Sokrati" dhe në disertacionin e tij "Koncepti i Ironisë".
Në këto vepra, Kierkegaardu kritikoi filozofinë e Fichte-s, veçanërisht theksin e tij te vetvetja dhe vetëndërgjegjësimi. Ai argumentoi se filozofia e Fichte-s ishte tepër intelektuale dhe abstrakte, duke neglizhuar aspektet konkrete dhe individuale të ekzistencës. Ai kritikoi fokusin e Fichte-s në "Unë" si pikënisje dhe theksoi rëndësinë e dimensioneve subjektive dhe ekzistenciale të jetës humane.
Megjithatë, është vlerësuar se kritika e Kierkegaardut ndaj Fichte-s nuk ishte një refuzim i plotë. Ai pranoi kontributet e Fichte-s në filozofi dhe njohu rëndësinë e idesë së tij në kontekstin e Idealizmit gjerman. Kierkegaardu vlerësoi theksin e Fichte-s në vetëdijen dhe reflektimin mbi veten, pasi këto tema harmonizuan me eksplorimin e tij të përvojës subjektive dhe jetës së brendshme të individit.
Në përgjithësi, ndonëse Kierkegaardu nuk pranoi plotësisht filozofinë e Fichte-s, ai u përball dhe u përgjigj disa nga idetë kryesore të Fichte-s, duke i përfshirë dhe rinterpretuar ato në kuadrin e vet filozofik.
Kierkegaard dhe Schopenhaueri
parapamje|185x185px| Arthur Schopenhauer Kierkegaard u njoh me shkrimet e Arthur Schopenhauer-it mjaft vonë në jetën e tij. Kierkegaard mendonte se Schopenhauer ishte një shkrimtar i rëndësishëm, por nuk ishte dakord pothuajse në çdo pikë që Schopenhauer bëri.
Kierkegaard dhe Hegel
parapamje|172x172px| Hegeli Shumë filozofë mendojnë se një nga kontributet më të mëdha të Kierkegaard-it në filozofi është kritika e tij ndaj Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Në të vërtetë, shumë nga veprat e Kierkegaard-it janë shkruar në përgjigje ose si një kritikë ndaj Hegelit. Edhe pse Kierkegaard kritikoi fort disa aspekte të filozofisë hegeliane, puna e tij tregon gjithashtu se ai ishte gjithashtu i ndikuar pozitivisht nga Hegeli dhe kishte respekt për vetë Hegelin. Mbi Hegelin, Søren Kierkegaard kishte një qasje kritike dhe shpesh kontrastuese. Hegeli ishte një filozof gjerman i njohur për kontributin e tij në Idealizmin gjerman dhe për ndikimin e tij të madh në zhvillimin e filozofisë moderne. Megjithatë, Kierkegaard kundërshtoi shumë nga idetë dhe metodologjia e Hegelit në filozofi.
Kritika kryesore e Kierkegaardut ndaj Hegelit ishte se ai e konsideronte Hegelin si një filozof të sistemit që mund të zhbënte individualitetin dhe autenticitetin e individit. Kierkegaard argumentoi se Hegeli kultivonte një qasje të objektivizmit dhe universalizmit të shprehur në "dialektikën e shpirtit objektiv". Ai shqetësohej që Hegeli e neglizhonte individualitetin dhe subjektivitetin e individit, duke i nënvleftësuar emocionet, ndjenjat dhe angazhimin personal.
Kierkegaard shfaqi një qasje alternative në filozofi që u fokusua në individin unik dhe marrëdhënien e tij me mënyrat e tij të jetesës, besimin dhe angazhimin personal. Ai theksoi rëndësinë e lirisë individuale dhe zgjedhjeve të veta të jetës, duke u kundërvënë qasjeve universaliste dhe të objektivizmit të Hegelit.
Ndërsa Hegeli shihte historinë dhe zhvillimin si një proces objektiv, Kierkegaard theksoi subjektivitetin dhe eksperiencën individuale si thelbin e jetës dhe jetës së besimit. Ai nuk kërkoi të krijojë një sistem filozofik të plotë siç bëri Hegeli, por vendosi theksin në sfidën personale dhe në marrëdhënien e individit me të panjohurën, besimin dhe vlerat etike.
Përmbledhtazi, Kierkegaard kishte një qasje kritike ndaj Hegelit për shkak të theksit të tij në objektivizëm dhe neglizhencës së individualitetit. Ai u fokusua në individin unik, lirinë dhe sfidat e jetës së brendshme, duke i kundërvënë Hegelit që e shihte historinë dhe zhvillimin në mënyrë objektive.
Kierkegaard dhe Schelling
parapamje|173x173px| Shelling Kierkegaard kishte një marrëdhënie komplekse me Friedrich Wilhelm Joseph Schelling, një filozof gjerman i njohur i periudhës Romantike. Në fillim, Kierkegaard u ndikua nga filozofia e Schelling-ut, veçanërisht theksimi i tij mbi subjektivitetin dhe lirinë e individit. Megjithatë, siç zhvilloi pikëpamjet e tij filozofike dhe teologjike, ai u kritikua ndaj idealizmit spekulativ dhe sistemit metafizik të Schelling-ut.
Kierkegaard kritikoi filozofinë e Schelling-ut për natyrën e saj abstrakte dhe spekulative, të cilën ai e konsideroi si një neglizhim të realiteteve konkrete të ekzistencës njerëzore. Ai argumentoi se filozofia e Schelling-ut dështoi të trajtonte shqetësimet ekzistenciale të ekzistencës individuale, duke u fokusuar në vend të kësaj në sisteme metafizike të mëdha. Kierkegaard hodhi poshtë theksin e Schelling-ut mbi absolutin dhe të pafundit, duke argumentuar se njohuria dhe kuptimi i vërtetë mund të gjenden vetëm në konkretin dhe të kufizuarin.
Mramori (Palilulë)
Mramor (serbisht: Мрамор/Mramor) është fshat në komunën e Palilulës, Serbi.
Xhemë Hasa
Xhemë Hasa lindi në Simnicë në mars 1908, vdes më 6 maj të vitit 1945. Xhemë "Xhemo" Hasa-Gostivari, ishte një nacionalist shqiptar dhe bashkëpunëtor, në krye të aktiviteteve të Ballit Kombëtar në rajonet perëndimore të Maqedonisë Veriore, pjesë e Jugosllavisë pushtuar nga Italianët fashistë dhe Gjermania naziste gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Dasheci
Dashec është një vendbanim në komunën e Skënderajt, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Dashec.
Xhemë Hasa
Biografia
Xhema lindi në një familje të varfër fshatare, nuk pati mundësi të shkollohet, pasi u rrit, filloi të merret me bujqësi e në veçanti me blegtori. Familja Hasa gjithmonë ka qenë e vëzhguar nga pushteti sërb, ata gjithmonë kujtonin rezistencën shqiptare të shtatorit dhe trimërinë e familjes Hasa, në veçanti të gjyshit Esat Ali Hasa. thumb|Takimi Kombëtar Shqiptar në qytetin e [[Tetova|Tetovës (në mes nga e majta, Xhemë Hasa dhe në të gjathtë Mefail Shehu]] Në këto rrethana politike pushteti sërb mori masa të ashpra kundër fshatit Simnicë që njihej si qendër e rezistencës midis Gostivarit dhe fshatit Zajaz. Po ashtu edhe Familja Hasa e dinte se në çdo kohë pushteti sërb e ka sy të keq. Xhema pasi u rritë u martua dhe filloi të merret me punët e shtëpisë për të ushqyer familjen. Gostivari me rrethinë nuk ngeli vetëm me kaq, pushteti pansllavist e kishte shpallur si problem politik Gostivarin me rrethinë. Prandaj pushteti sërb disa herë ka bërë terror mbi këtë popullatë liridashëse Gostivari ka lindur trima e në veçanti dallohet fshati Simnicë. Në këtë fshat ka lindur edhe Xhemë Hasa në vitin 1908.
Shtëpia e Mihallaq Sania
Shtëpia e Mihallaq Sania është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Hautes-Duyes
Hautes-Duyes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Hautes-Duyes ka një popullsi prej 42 banorë dhe sipërfaqe 22.84 km², me një dendësi prej 2 banor/km².
Xhemë Hasa
Lidhje të jashtme
Pashtriku org
Antonin Piu
parapamje|Denarius, goditi 140 pas Krishtit me portretin e Antoninus Pius (e kundërta) dhe djalit të tij birësues [[Mark Aureli|Marcus Aurelius (e kundërta). Mbishkrim: ANTIVS PP, TR. P., CO [N] S. III / AVRELIVS CAES. AVG PII F. CO [N] S.]] Titus Aelius Hadrianus Antoninus Pius (19 shtator 86 - 7 Mars 161) ishte perandor romak nga 138 në 161. Ai ishte një nga Pesë Perandorët e Mirë nga dinastia Nerva -Antonine.
I lindur në një familje senatoriale, Antoninus mbajti poste të ndryshme gjatë sundimit të Perandorit Hadrian. Ai u martua me mbesën e Hadrianit Faustina dhe Hadrian e birësoi atë si djalin dhe pasardhësin e tij pak para vdekjes së tij. Antoninus fitoi njohjen Pius pas hyrjes së tij në fron, ose sepse ai e detyroi Senatin të hyjnizonte babanë e tij birësues, ose sepse ai kishte shpëtuar senatorë të dënuar me vdekje nga Hadrian në vitet e tij të mëvonshme. Mbretërimi i tij është i dukshëm për gjendjen paqësore të Perandorisë, pa revolta të mëdha ose ndërhyrje ushtarake gjatë kësaj kohe, dhe për qeverisjen e tij pa u larguar kurrë nga Italia. Një fushatë e suksesshme ushtarake në jug të Skocisë në fillim të mbretërimit të tij rezultoi në ndërtimin e Murit Antonine.
Antoninus ishte një administrator efektiv, duke lënë pasardhësit e tij një tepricë të madhe në thesar, duke zgjeruar qasjen falas në ujë të pijshëm në të gjithë Perandorinë, duke inkurajuar konformitetin ligjor dhe duke lehtësuar të drejtën e skllevërve të liruar. Ai vdiq nga sëmundja në 161 dhe u pasua nga djemtë e tij të birësuar Marcus Aurelius dhe Lucius Verus si bashkë-perandorë.
Fëmijëria dhe familja
Antoninus lindi pranë Lanuvium ( Lanuvio i sotëm në Itali) nga Titus Aurelius Fulvus, konsull në 89, dhe Arria Fadilla. Aurelii Fulvi ishin një Aurelian familja u vendos në Nemausus (modern Nimes ). Titus Aurelius Fulvius ishte i biri i një senatori me të njëjtin emër, i cili, si legat i Legio III Gallica, kishte mbështetur Vespasian në përpjekjen e tij për në zyrën Perandorake dhe u shpërblye me një konsull të dashur, plus një të zakonshëm nën Domician në 85. Aurelii Fulvii ishin pra një familje relativisht e re senatoriale nga Gallia Narbonensis, ngritja e së cilës në famë u mbështet nga Flavianët. Lidhja midis familjes së Antoninusit dhe krahinës së tyre të lindjes shpjegon rëndësinë në rritje të postit të Prokonsullit të Gallia Narbonensis gjatë fundit të shekullit të dytë.
Babai i Antoninus nuk kishte fëmijë të tjerë dhe vdiq menjëherë pas konsullatës së tij të zakonshme 89. Antoninus u rrit nga gjyshi i tij nga nëna Gnaeus Arrius Antoninus, njohur nga bashkëkohësit si një njeri me integritet dhe kulturë dhe një mik i Plinit të Ri. Arrii Antonini ishin një familje senatoriale më e vjetër nga Italia, shumë me ndikim gjatë mbretërimit të Nerva. Arria Fadilla, nëna e Antoninus, u martua më pas me Publius Julius Lupus, konsull i sëmurë në 98; nga ajo martesë dolën dy vajza, Arria Lupula dhe Julia Fadilla.
Martesa dhe fëmijët
Disa kohë midis 110 dhe 115, Antoninus u martua me Annia Galeria Faustina Plakun. Ata besohet se kanë gëzuar një martesë të lumtur. Faustina ishte vajza e konsullit Marcus Annius Verus (II) dhe Rupilia Faustina (një motër gjysmë e Perandoreshës Vibia Sabina ). Faustina ishte një grua e bukur, dhe përkundër thashethemeve (në thelb të paprovuara) për karakterin e saj, është e qartë se Antoninus kujdesej shumë për të.
Kur Faustina vdiq në 141, Antoninus u shqetësua shumë. Për nder të kujtimit të saj, ai i kërkoi Senatit ta hyjnizonte si perëndeshë dhe autorizoi ndërtimin e një tempulli që do të ndërtohej në Forumin Romak në emrin e saj, me priftëresha që shërbenin në tempullin e saj. Ai kishte monedha të ndryshme me portretin e saj të goditur për nder të saj. Këto monedha ishin të shkruara " DIVA FAUSTINA " dhe ishin zbukuruar me përpikëri. Ai më tej themeloi një bamirësi, duke e quajtur atë Puellae Faustinianae ose Vajzat e Faustinës, e cila ndihmoi vajzat e varfra të një familje të mirë. Më në fund, Antoninus krijoi një alimenta të re (shih furnizimin me grurë në qytetin e Romës).
Perandori kurrë nuk u martua përsëri. Në vend të kësaj, ai jetoi me Galeria Lysistrate, një nga gratë e liruara të Faustinës. Konkubinacioni ishte një formë e shoqërimit femëror, e zgjedhur ndonjëherë nga burra të fuqishëm në Romën e Lashtë, veçanërisht vejusha si Vespasian dhe Marcus Aurelius. Bashkimi i tyre nuk mund të prodhonte asnjë pasardhës legjitim që mund të kërcënonte ndonjë trashëgimtar si ata të Antoninus. Gjithashtu, pasi nuk mund të kishte një grua dhe një konkubinë zyrtare (ose dy konkubina) në të njëjtën kohë, Antoninus shmangte presionin për t'u martuar me një grua fisnike nga një familje tjetër. (Më vonë, Marcus Aurelius gjithashtu do të refuzonte përparimet e të fejuarës së tij të mëparshme Ceionia Fabia, motrës së Lucius Verus, për arsyetimin e mbrojtjes së fëmijëve të tij nga njerka dhe në vend të kësaj mori një konkubinë.)
Favor me Hadrian
parapamje| Antoninus Pius, skulpturë e vitit 250 pas Krishtit, Albertinum, Dresden Duke mbushur zyrat e kuestorit dhe pretorit me më shumë se zakonisht suksesin, ai mori konsullatën në vitin 120 duke pasur si koleg Lucius Catilius Severus. Ai u emërua më pas nga Perandori Hadrian si një nga katër prokonsujt për të administruar Italinë, rrethin e tij përfshirë Etrurinë, ku ai kishte prona. Ai pastaj e rriti shumë reputacionin e tij me sjelljen e tij si prokonsull i Azisë, ndoshta gjatë viteve 134-135.
Ai fitoi shumë favorizime nga Hadriani, i cili e adoptoi atë si djalin dhe pasardhësin e tij më 25 shkurt 138, pas vdekjes së djalit të tij të parë të adoptuar Lucius Aelius, me kushtin që Antoninus nga ana e tij të birësonte Marcus Annius Verus, djali i vëllait të gruas së tij, dhe Lucius, djali i Lucius Aelius, i cili më pas u bë perandorët Marcus Aurelius dhe Lucius Verus. Ai gjithashtu miratoi (shkurtimisht) emrin Imperator Titus Aelius Cezar Antoninus, në përgatitje për sundimin e tij. Duket se ka pasur disa kundërshtime ndaj emërimit të Antoninus nga ana e pretenduesve të tjerë të mundshëm, mes tyre ish-kolegu i tij konsullor Lucius Catilius Severus, atëherë Prefekt i qytetit. Sidoqoftë, Antoninus mori pushtetin pa kundërshtim.
Perandor
Menjëherë pas vdekjes së Hadrianit, Antoninus iu afrua Marcus dhe kërkoi që marrëveshjet e tij të martesës të ndryshoheshin: fejesa e Marcus me Ceionia Fabia do të anulohej dhe ai do të fejohej me Faustina, vajzën e Antoninus, në vend të kësaj. Fejesa e Faustinës me vëllain e Ceionia Lucius Commodus gjithashtu do të duhej të anulohej. Marcus u pajtua me propozimin e Antoninus.
Antoninus ndërtoi tempuj, teatro dhe mauzole, promovoi artet dhe shkencat dhe u dha nderime dhe shpërblime financiare mësuesve të retorikës dhe filozofisë. Antoninus bëri pak ndryshime fillestare kur u bë perandor, duke lënë të paprekur sa të ishte e mundur marrëveshjet e krijuara nga Hadrian. Hulumtimet epigrafike dhe prosopografike kanë zbuluar se ekipi sundues perandorak i Antoninus u përqëndrua rreth një grupi të familjeve senatoriale të lidhura ngushtë, shumica prej tyre anëtarë të kongregacionit priftëror për kultin e Hadrianit, sodeles Hadrianales. Sipas historianit gjerman HG Pflaum, hulumtimi prosopografik i ekipit drejtues të Antoninus na lejon të kuptojmë karakterin thellësisht konservator të kastës senatoriale në pushtet.
Një mbretërim jo ushtarak
parapamje| Tempulli i Antoninus dhe Faustina në Forumin Romak (tani kisha e San Lorenzo në Miranda ). Perandori dhe Augusta e tij u hyjnizuan pas vdekjes së tyre nga [[Mark Aureli|Marcus Aurelius .]] Nuk ka të dhëna për ndonjë veprim ushtarak të lidhur në kohën e tij në të cilin ai mori pjesë. Një studiues modern ka shkruar "almostshtë pothuajse e sigurt jo vetëm që në asnjë moment të jetës së tij ai nuk ka parë, aq më pak të komandojë, një ushtri romake, por që, gjatë njëzet e tre viteve të mbretërimit të tij, ai kurrë nuk shkoi brenda pesë qindra kilometra të një legjioni ".
Mbretërimi i tij ishte më paqësorja në të gjithë historinë e Principatës, pavarësisht faktit se kishte disa trazira ushtarake në të gjithë Perandorinë në kohën e tij. Çrregullime të tilla ndodhën në Mauretania - ku një senator u emërua si guvernator i Mauretania Tingitana në vend të prokurorit të zakonshëm të kuajve dhe u sollën përforcime kalorësish nga Panonia qytete të tilla si Sala dhe Tipasa duke u fortifikuar. Çrregullime të ngjashme ndodhën në Jude, dhe midis Brigantes në Britannia, asnjëra prej tyre nuk u konsiderua serioze. Sidoqoftë, ishte në Britani që Antoninus vendosi të ndiqte një rrugë të re, më agresive, me emërimin e një guvernatori të ri në 139, Quintus Lollius Urbicus, një vendas nga Numidia dhe më parë guvernator i Germania Inferior si dhe nje njeri i ri
Nën udhëzimet e perandorit, Lollius ndërmori një pushtim në jug të Skocisë, duke fituar disa fitore domethënëse dhe duke ndërtuar Murin Antonine nga Lindja e së Premtes në Lindjen e Klajdit. Muri, megjithatë, shpejt u dekompozua gradualisht gjatë mesit të viteve 150 dhe përfundimisht u braktis vonë gjatë mbretërimit (fillimi i viteve 160), për arsye që ende nuk janë plotësisht të qarta. Muri i Antonines përmendet vetëm në një burim letrar, biografia e Antoninus në Historia Augusta. Pausanias bën një përmendje të shkurtër dhe të hutuar të një lufte në Britani. Në një mbishkrim që nderon Antoninus, i ngritur nga Legio II Augusta, i cili mori pjesë në ndërtimin e Murit, një reliev që tregon katër të burgosur lakuriq, njërit prej tyre me kokë, duket se qëndron për një luftë të vërtetë. majtas|parapamje| Statuja e Antoninus Pius me veshje ushtarake dhe muskuj, nga Museo Chiaramonti ( Muzetë e Vatikanit ). Megjithëse Muri i Antonines ishte, në parim, shumë më i shkurtër (37 milje i gjatë në krahasim me 73) dhe në shikim të parë më i mbrojtshëm se Muri i Hadrianit, zona shtesë që e rrethonte brenda Perandorisë ishte shterpë, me përdorimin e tokës për kullotje tashmë në prishje Me Kjo do të thoshte se linjat e furnizimit në mur ishin mjaft të tendosura siç ishin kostot për ruajtjen e territorit shtesë tejkaluan përfitimet e kësaj. Gjithashtu, në mungesë të zhvillimit urban dhe procesit të romanizimit që pasoi, pjesa e pasme e murit nuk mund të qetësohej.
Prandaj është spekuluar se pushtimi i Skocisë Ultësirë dhe ndërtimi i murit kishte të bënte kryesisht me politikën e brendshme, domethënë, duke i ofruar Antoninusit një mundësi për të fituar një pjesë të vogël të prestigjit të nevojshëm ushtarak në fillim të mbretërimit të tij. Në fakt, fushata në Britani u ndoq nga një përshëndetje Perandorake - domethënë, nga Antoninus duke marrë zyrtarisht për herë të dytë (dhe të fundit) titullin Imperator - në 142. Fakti që në të njëjtën kohë u goditën monedha që shpallnin një fitore në Britani, tregon nevojën e Antoninusit për të bërë publike arritjet e tij. Oratori Fronto më vonë do të thoshte se, megjithëse Antoninus u dha drejtimin e fushatës britanike të tjerëve, ai duhet të konsiderohet si timonieri që drejtoi udhëtimin, lavdia e të cilit, prandaj, i përkiste atij.
Se kjo kërkim për disa arritje ushtarake iu përgjigj një nevoje aktuale dëshmohet nga fakti se, edhe pse përgjithësisht paqësor, mbretërimi i Antoninusit nuk ishte i lirë nga përpjekjet për uzurpim: Historia Augusta përmend dy, të bëra nga senatorët Cornelius Priscianus ("për shqetësimin e paqja e Spanjës "; Priscianus kishte qenë gjithashtu pasardhësi i Lollius Urbicus si guvernator i Britanisë) dhe Atilius Rufius Titianus (ndoshta një ngatërrestar tashmë i internuar nën Hadrian.) Të dy përpjekjet konfirmohen nga Fasti Ostienses si dhe nga fshirja e emrit të Priscianus nga një mbishkrim. Në të dy rastet, Antoninus nuk ishte përgjegjës formal për shtypjen që pasoi: Priscianus kreu vetëvrasje dhe Titianus u shpall fajtor nga Senati, me Antoninusin që abstenoi nga sekuestrimi i pronave të familjeve të tyre. parapamje| Një monedhë e Antoninus Pius që tregon një Parthia të nënshtruar ( PAR-TH-IA në anën e pasme) duke i dhënë kurorën atij, një pretendim bosh se Parthia ishte ende subjekt i Romës pas ngjarjeve përreth Parthamaspates. Kishte gjithashtu disa telashe në Dacia Inferior të cilat kërkonin dhënien e kompetencave shtesë guvernatorit të prokurorit dhe dërgimin e ushtarëve shtesë në provincë. Në bregdetin verior të Detit të Zi, qyteti grek Olbia u mbajt kundër Scythians. Gjithashtu gjatë sundimit të tij guvernatori i Gjermanisë së Epërme, ndoshta Caius Popillius Carus Pedo, ndërtoi fortifikime të reja në Agri Decumates, duke avancuar Limes Germanicus pesëmbëdhjetë milje përpara në krahinën e tij dhe Raetia fqinje. Në Lindje, suzeraintia romake mbi Armeninë u ruajt me zgjedhjen në 140 pas Krishtit, pasardhësit Arsacid Sohaemus si mbret klient.
Sidoqoftë, Antoninus ishte praktikisht unik midis perandorëve në atë që ai merrej me këto kriza pa u larguar nga Italia një herë gjatë mbretërimit të tij, por në vend të kësaj merrej me çështjet krahinore të luftës dhe paqes përmes guvernatorëve të tyre ose përmes letrave perandorake drejtuar qyteteve të tilla si Efesi ( prej të cilave disa u shfaqën publikisht). Ky stil qeverisjeje u vlerësua shumë nga bashkëkohësit e tij dhe nga brezat e mëvonshëm.
Antoninus ishte Perandori i fundit Romak i njohur nga Mbretëritë Indiane, veçanërisht Perandoria Kushan. Raoul McLaughlin citon Aurelius Victor të ketë thënë "Indianët, Baktrianët dhe Hirkanët të gjithë dërguan ambasadorë në Antoninus. Ata të gjithë kishin dëgjuar për frymën e drejtësisë që mbante ky perandor i madh, drejtësinë që u rrit nga pamja e tij e bukur dhe e rëndë, dhe figura e tij e hollë dhe e fuqishme ". Për shkak të shpërthimit të epidemisë Antonine dhe luftërave kundër fiseve gjermane veriore, mbretërimi i Marcus Aurelius u detyrua të ndryshojë fokusin e politikave të jashtme, dhe çështjet që lidhen me Lindjen e Largët u braktisën gjithnjë e më shumë në favor të atyre që lidheshin drejtpërdrejt me mbijetesën e Perandorisë.
Ekonomia dhe administrata
parapamje| Një aureus i Antoninus Pius, 145 pas Krishtit. Mbishkrim: ANTONINVS AVG. PIVS PP / TRibunicia POTestas COnSul IIII Antoninus u konsiderua si një administrator i aftë dhe si një ndërtues. Megjithë një direktivë të gjerë ndërtimi - qasja falas e njerëzve të Romës në ujin e pijshëm u zgjerua me ndërtimin e ujësjellësve, jo vetëm në Romë, por në të gjithë Perandorinë, si dhe ura dhe rrugë - perandori ende arriti të lërë pas një thesar të konsiderueshëm publik prej rreth 2.7 miliardë sesterce. Roma nuk do të dëshmonte një Perandor tjetër që linte pasardhësin e tij me një tepricë për një kohë të gjatë, por ky thesar u varfërua pothuajse menjëherë pas mbretërimit të Antoninusit për shkak të murtajës Antonine të sjellë nga ushtarët pas fitores Parthiane.
Në marrëdhëniet e tij me qytetet greqishtfolëse, Antoninus ndoqi politikën e miratuar nga Hadrian për të inkurajuar veten me elitat vendase, veçanërisht me intelektualët vendas: filozofët, mësuesit e letërsisë, retorikët dhe mjekët u përjashtuan në mënyrë eksplicite nga çdo detyrë që përfshin shpenzime private për qëllime qytetare - një privilegj i dhënë nga Hadrian që Antoninus e konfirmoi me anë të një dekreti të ruajtur në Digest (27.1.6.8). Antoninus gjithashtu krijoi një karrige për mësimin e retorikës në Athinë.
Antoninus ishte i njohur si një vëzhgues i zjarrtë i riteve të fesë dhe i festimeve formale - si romake ashtu edhe të huaja. Ai është i njohur për atë se ka zyrtarizuar gjithnjë e më shumë kultin zyrtar të ofruar për Nënën e Madhe, i cili që nga mbretërimi i tij e tutje përfshinte një flijim demi, një taurobolium, më parë vetëm një ritual privat, tani që po kryhej edhe për hir të mirëqenies së Perandorit. Antoninus gjithashtu ofroi patronazh për adhurimin e Mithras, të cilit i ngriti një tempull në Ostia. Në 148, ai kryesoi festimet e 900 vjetorit të themelimit të Romës.
Reformat ligjore
[[Skeda:Copy_inscribed_in_marble_of_a_letter_from_Antoninus_Pius_to_the_Ephesians,_from_the_Bouleuterion_at_Ephesus,_140-144_AD,_British_Museum_(16965588461).jpg|parapamje| Kopje e gdhendur në mermer e një letre nga Antoninus Pius drejtuar Efesianëve, nga Buleuterion në Efes, 140–144 pas Krishtit, duke shpjeguar sesi perandori zgjidhi një mosmarrëveshje midis qyteteve romake Efes dhe Smirna.
Muzeu Britanik, Londër.]] Antoninus u përpoq të portretizonte veten si një magjistrat i res publica, pavarësisht se sa të zgjeruara dhe të papërcaktuara ishin kompetencat e tij. Atij i atribuohet ndarja e thesarit perandorak, Fiscus. Kjo ndarje kishte të bënte me ndarjen e pronave perandorake në dy pjesë. Së pari, vetë fiskusi - ose patrimonium, që do të thotë pronat e "Kurorës", pronat trashëgimore të secilit person pasues që u ul në fron, të transmetuara tek pasardhësit e tij në detyrë, pavarësisht nga anëtarësia e tyre e mëparshme në familjen perandorake. Së dyti, res privata, pronat "private" të lidhura me mirëmbajtjen personale të Perandorit dhe familjes së tij, diçka si një Çantë Privy. Një anekdotë në biografinë Historia Augusta, ku Antoninus i përgjigjet Faustinës - i cili u ankua për koprracinë e tij - se "ne kemi fituar një perandori [dhe] kemi humbur edhe atë që kishim më parë" ndoshta lidhet me shqetësimet aktuale të Antoninusit në krijimin e res privata. Ndërsa ishte ende një qytetar privat, Antoninus e kishte rritur shumë pasurinë e tij personale me anë të trashëgimive të ndryshme, pasojë - na thuhet - për kujdesin e tij skrupuloz për të afërmit e tij. Gjithashtu, Antoninus la pas tij një reputacion për koprracinë dhe ndoshta ishte i vendosur të mos linte pronën e tij personale për t'u "gëlltitur nga kërkesat e fronit perandorak".
Tokat res privata mund të shiten dhe/ose jepen, ndërsa pronat e patrimoniumit konsideroheshin si publike. Ishte një mënyrë për të pretenduar se funksioni Perandorak - dhe shumica e pronave të lidhura me të - ishte publik, zyrtarisht i nënshtruar autoritetit të Senatit dhe popullit romak. Se dallimi nuk luajti asnjë rol në historinë e mëvonshme politike -se fuqia personale e princave thithi rolin e tij si mbajtës i zyrës - dëshmon se logjika autokratike e rendit perandorak kishte përfshirë tashmë institucionet e vjetra republikane.
Nga transaksionet publike të kësaj periudhe ka vetëm informacionin më të pakët, por, për të gjykuar nga ajo që ekziston, ato njëzet e dy vjet nuk ishin jashtëzakonisht me ngjarje në krahasim me ato para dhe pas mbretërimit. Sidoqoftë, Antoninus pati një interes të madh në rishikimin dhe praktikimin e ligjit në të gjithë perandorinë. Një nga shqetësimet e tij kryesore ishte që komunitetet lokale të përputheshin me procedurat e tyre ligjore me normat ekzistuese romake: në një rast që lidhet me shtypjen e banditizmit nga oficerët e policisë lokale ("irenarchs", greqisht për "ruajtësit e paqes") në Azinë e Vogël, Antoninus urdhëroi që këto oficerët nuk duhet t'i trajtojnë të dyshuarit si të dënuar tashmë, dhe gjithashtu të mbajnë një kopje të detajuar të marrjes në pyetje të tyre, për t'u përdorur në mundësinë e një apeli ndaj guvernatorit romak. Gjithashtu, edhe pse Antoninus nuk ishte një novator, ai nuk do të ndiqte gjithmonë shkronjën absolute të ligjit; përkundrazi, ai u shty nga shqetësimet mbi njerëzimin dhe barazinë, dhe futi në ligjin romak shumë parime të reja të rëndësishme të bazuara në këtë nocion.
Antoninus miratoi masa për të lehtësuar të drejtën e skllevërve. Kryesisht, ai favorizoi parimin e favorit libertatis, duke i dhënë të liruarit të supozuar përfitimin e dyshimit kur pretendimi për liri nuk ishte i qartë. Gjithashtu, ai ndëshkoi vrasjen e një skllavi nga zotëria e tij/saj pa gjyq të mëparshëm dhe përcaktoi që skllevërit mund t'i shiteshin me forcë një pronari tjetër nga një prokonsull në rastet e keqtrajtimit të vazhdueshëm. Antoninus mbështeti zbatimin e kontratave për shitjen e skllave femra që ndalonin punësimin e tyre të mëtejshëm në prostitucion. Në të drejtën penale, Antoninus prezantoi parimin e rëndësishëm që personat e akuzuar nuk duhet të trajtohen si fajtorë para gjykimit - si në rastin e irenarkëve (shih më lart). Ishte Antonius që falësi i krishterë Justin Martyr iu drejtua mbrojtjes së besimit të krishterë, duke i kujtuar atij rregullin e babait të tij (Perandorit Hadrian) se akuzat kundër të krishterëve kërkonin prova. Ai gjithashtu pohoi parimin se gjyqi do të mbahej dhe dënimi i dhënë, në vendin ku ishte kryer krimi. Ai lehtësoi përdorimin e torturës në shqyrtimin e skllevërve me kufizime të caktuara. Kështu ai ndaloi zbatimin e torturës ndaj fëmijëve nën moshën katërmbëdhjetë vjeç, megjithëse ky rregull kishte përjashtime. Megjithatë, duhet theksuar se Antoninus e zgjeroi, me anë të një rishkrimi, përdorimin e torturës si mjet për marrjen e provave në rastet materiale, kur ajo ishte aplikuar deri atëherë vetëm në çështjet penale. Gjithashtu, tashmë në atë kohë tortura e njerëzve të lirë me status të ulët ( humiliores ) ishte bërë e ligjshme, siç dëshmohet nga fakti se Antoninus përjashtoi këshilltarët e qytetit shprehimisht prej tij, dhe gjithashtu njerëz të lirë të rangut të lartë ( ndershmëritë ) në përgjithësi.
Një pikë kryesore gjatë mbretërimit të tij ndodhi në 148, me nëntëqind vjetorin e themelimit të Romës duke u festuar nga mbajtja e lojërave madhështore në Romë. Ai zgjati disa ditë dhe një mori kafshësh ekzotike u vranë, përfshirë elefantët, gjirafat, tigrat, rinocerontët, krokodilët dhe hipopotamët. Ndërsa kjo rriti popullaritetin e Antoninus, perandorit të kursyer iu desh të ulë monedhën romake. Ai uli pastërtinë e argjendit të denarit nga 89% në 83.5% - pesha aktuale e argjendit duke rënë nga 2.88 gram në 2.68 gram.
Studiuesit e emërojnë Antoninus Pius si kandidatin kryesor për një individ të identifikuar si mik i Rabi Judës, Princit. Sipas Talmudit (Avodah Zarah 10a – b), Rabini Juda ishte shumë i pasur dhe i nderuar shumë në Romë. Ai kishte një miqësi të ngushtë me "Antoninus", ndoshta Antoninus Pius, cili do të konsultohej me rabin Judën për çështje të ndryshme të kësaj bote dhe shpirtërore.
Vdekja
parapamje| Rrënojat e harkut triumfal të Antoninus Pius jashtë Shenjtërores së Demeter dhe Kore në Eleusis, Greqi, duke imituar Harkun e Hadrianit në Athinë Në vitin 156, Antoninus Pius mbushi 70 vjeç. Ai e kishte të vështirë të mbante veten drejt pa qëndrime. Ai filloi të kafshonte bukën e thatë për t'i dhënë forcën për të qëndruar zgjuar gjatë pritjeve të tij në mëngjes.
Marcus Aurelius ishte krijuar tashmë konsull me Antoninus në 140, duke marrë titullin e Cezarit, pra, trashëgimtar i dukshëm. Ndërsa Antoninus u plak, Marcus mori më shumë detyra administrative. Detyrat administrative të Marcus u rritën përsëri pas vdekjes - në 156 ose 157 - një nga këshilltarët më të besuar të Antoninus, Marcus Gavius Maximus.
Vdekja e Gavius Maximus nisi një ndryshim në ekipin qeverisës. Shtë spekuluar se ishte këshilltari ligjor Lucius Volusius Maecianus ai që mori rolin e eminencës gri. Maecianus ishte shkurtimisht Praefect i Egjiptit, dhe më pas Praefectus annonae në Romë. Nëse ishte Maecianus ai që u bë i famshëm, ai mund të jetë ngritur pikërisht për të përgatitur të ardhurat - dhe e paparë - trashëgim i përbashkët. Në vitin 160, Marcus dhe Lucius u caktuan konsuj të përbashkët për vitin pasardhës. Ndoshta Antoninus ishte tashmë i sëmurë; në çdo rast, ai vdiq para se të mbaronte viti, ndoshta në 7 Mars.[108] majtas|parapamje| Busti i Antoninus Pius në Museo del Prado, Madrid Dy ditë para vdekjes së tij, raporton biografi, Antoninus ishte në pronën e tij stërgjyshore në Lorium, në Etruria, rreth 12 mi nga Roma. Ai hëngri djathë Alpine Gruyere në darkë mjaft lakmitar. Natën vjellte; ai kishte ethe të nesërmen. Të nesërmen, ai thirri këshillin perandorak dhe ia kaloi shtetin dhe vajzën e tij Marcus. Perandori dha fjalën kryesore për jetën e tij në fjalën e fundit që tha: kur tribuna e orës së natës erdhi për të kërkuar fjalëkalimin, ai u përgjigj: "aequanimitas" (barazi). Ai pastaj u kthye, sikur të flinte, dhe vdiq. Vdekja e tij mbylli mbretërimin më të gjatë që nga Augusti (duke tejkaluar Tiberius për disa muaj). Rekordi i tij për mbretërimin e dytë më të gjatë do të ishte i pamposhtur për 168 vjet, deri në vitin 329 kur u tejkalua nga Kostandini i Madh.