cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Musai
Ndodhia e lopës
Gjatë dyzet viteve që hebrenjtë kaluan të humbur në shkretëtirë, ndodhin një sërë ngjarjesh. Njëra prej tyre është dhe ajo e lopës e cila ceket në Kuranin fisnik. Një ditë, Benu Israilët gjejnë një burrë nga elita e tyre të vrarë pa ditur kush e kishte vrarë. Pasi u lodhën duke hetuar vrasësin, vajtën tek Musai a.s dhe i treguan si qëndronte puna. Musai a.s u përgjigj se nuk e dinte kush ishte vrasësi, veçse po ti shpallej nga Zoti. Musai iu lut Zotit dhe atij iu shpall që për të mësuar vrasësin u duhej të thernin një lopë. Kur e ndëgjuam këtë ata u çuditën duke i thënë Musait: Ne kemi ardhur ta qajmë hallin, kurse ti na urdhëron të therim një lopë? Kur panë se Musai e kishte seriozisht këtë, i kërkuan sqarime të mëtejshme lidhur me lopën që u duhej të thernin. Menjëherë hebrenjtë filluan të kërkojnë rreth kësaj lope. Pas mundimeve të shumta, cilësitë e saj i gjetën vetëm tek lopa e një jetimi. Të afërmit e tij, dëgjuan si qëndronte puna dhe e këshilluan jetimin që të mos ua shesë veçse me një çmim tejet të lartë. Përveç cilësive dhe tipareve të rralla që kjo lopë i kishte, ajo kërkohej për të zbuluar vrasësin e një burri nga paria e hebrenjve dhe njëkohësisht shumë i pasur. Hebrenjtë shkojnë tek jetimi dhe e pyesin nëse e shet lopën. Jetimi u përgjigjet se e shet, por u kërkoi flori aq sa peshonte lopa. Ata mbetën me gojë të hapur nga ky çmim dhe menjëherë vajtën tek Musai a.s t'i qajnë hallin. Por Musai a.s u tha:"Vetë e keni fajin! çështja ishte më e lehtë në fillim kur u kërkua të thernit një lopë. Tiparet dhe hollësitë e tjera ju i kërkuat vetë dhe tani duhet të paguani!" Duke qenë se familjarët e të vrarit donin ta dinë kush ishte vrasësi, pranuan ta blejnë lopën me çmimin e caktuar nga jetimi. Me këtë, Zoti pasuronte dhe përmirësonte jetesën e jetimit dhe njëkohësisht ndëshkonte kokëfortësinë e hebrenjve. Ata e blenë lopën dhe e therën. Pastaj vajtën tek Musai a.s dhe i thanë:"Ja, e therëm lopën dhe sërish nuk dimë kush e ka vrarë." Musai u tha:"Pritni një copë mishin prej saj dhe me të goditni kufomën e të vrarit!" Kur e respektuan këtë urdhër dhe e goditën të vdekurin me mishin e lopës, ai u ngrit në këmbë i gjallë. I vdekuri që u ringjall u tregoi kush e kishte vrarë dhe vdiq sërish. I pa të meta është Ai që ngjall të vdekurit! Kjo ishte një mrekulli tjetër që i shtohej zinxhirit të mrekullive që panë me sytë e tyre Benu Israilët. Megjithatë, zemrat e tyre vazhdonin të ngurta siç kishin qenë.
Titulli
Musa i'u dha titulli Kalimullah (arabishtكليم الله ''ai i cili i foli Allahut) në Islam.
Israja dhe Miraxhi
Muhammedi e takoi Musën gjatë udhëtimit të tij, Sipas mendimeve të Sunnive: Muhammedi dhe Musa u përshëndetën me njërin-tjetrin, poashtu thuhet se Musa filloi të qaj pasi që ndjekësit e Muhammedit do të jenë me numër të madhe që do të shkojnë në Xhenet sesa numri i ndjekësve së tij. Kur Zoti i urdhëroi Muhammedin dhe ndjekësit e tij që të falen pesëdhjetë herë. Kur Musa e ndëgjoi këtë urdhër prej Muhammedit, ai e këshilloi Muhammedin që me ul namazin për ndjekësit e tij. Kështu vazhdoi derisa Zoti e urdhëroi që të falen pesë herë.
Atdheu i ditëve tona
Atdheu i ditëve tona Gjinia: Roman. Autore Lindita Mamli. Shtëpia botuese: "Dudaj". Viti i botimit 2007. Faqet e librit 84. ISBN 978-99943-33-67-7
.ug
.ug është prapashtesa e fletave të internetit dhe paraqet domenin zyrtar të Ugandës, një shtet në pjesën qendrore të Afrikës.
Fondi i Konsoliduar i Kosovës
Fondi i Konsoliduar i Kosovës nënkupton fondin që fillimisht është krijuar si pasues i Rregullores së UNMIK-ut 1999/2016, me ndryshime, ose llogaritë apo grupin e konsoliduar të llogarive që është saktësuar më hollësisht në Regjistrin Llogaritar të Thesarit ; me kusht që ky term të mos përfshijë ndonjë grant apo donacion nga një organizatë ndërkombëtare apo qeveri e huaj, kur granti dhe donacioni i tillë është lëndë e një kushti që nuk do të përfshihet në Fondin e Konsoliduar të Kosovës.
Buxheti i Konsliduar i Kosovës
Buxheti i Konsliduar i Kosovës shkurt edhe Buxheti i Kosovës është buxheti gjithpërfshirës i Kosovës për të gjitha organizatat buxhetore, që është konsoliduar në përputhshmëri me standardet ndërkombëtare për financat Qeveritare.
Melodia e harpës
Melodia e harpës Gjinia: Poezi. Autori: Lisandri Kola. Shtëpia botuese: Camaj - Pipa. Viti i botimit 2006. Faqet e librit 98. ISBN 978-99943-34-59-X
Superkupa e Shqipërisë 2000
Superkupa e Shqipërisë 2000 është edicioni i 7-të i këtij evenimenti që nga themelimi në 1989.
Finalja u diskutua më 13 janar, 2001 mes fituesve të Kampionatit dhe Kupës dhe u fitua nga KF Tirana.
Sezoni i kaluar: 1998. Sezoni i rradhës: 2001
Luz María
Luz María është një telenovelë nga Peru, më e sukseshmja. U prodhua në 1998, me skenariste origjinale Delia Fiallo dhe regjisor Eduardo Macías.
Pati gjithsej 176 seri dhe u transmetua ne kanalin América Televisión, Peru.
Kolona zanore "Luz María" u këndua nga Gian Marco Zignago.
Versione të tjera
Luz María është një version i ri i telenovelës Lucecita shkruar nga  Delia Fiallo. Kjo telenovelë është dhënë me 7 versione gjithsej :
Tere, Desconfiada
Tere, Desconfiada (Nuk beson) është seria e 12 e sezonit të dytë të serialit meksikan Mujeres asesinas.
U shfaq për herë të parë në 20 gusht 2009, me aktore kryesore Susana Gonzalez. Një grua, Tere, është e martuar, dhe burri i saj e tradhton me vajzën e shoqes së saj të ngushtë, Gabriela. Mbasi ajo e zbulon, vajza hiqet si viktimë edhe sajon që burri e saj e ka përdhunuar. Tere e vret burrin e saj me gërshëre dhe dënohet me 14 vjet burg, pavarësisht se avokatet e saj sugjeronin tja ulnin dënimin për tradhetin që i ishte bërë. Gabriela dënohet me 11 muaj burg për dëshmi të rreme dhe shkaktare të krimit.
.ua
.ua është prapashtesa e fletave të internetit dhe paraqet domenin zyrtar të Ukrainës, një shtet në pjesen qendrore të Evropës.
Ka hyrë në përdorim në vitin 1992 dhe është regjistruar nga "Hostmaster Ltd.".
Kantoni Neuilly-sur-Marne
Kantoni Neuilly-sur-Marne (frëngjisht: Canton de Neuilly-sur-Marne) është një kanton në departamentin Seine-Saint-Denis, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Neuilly-sur-Marne. Ka sipërfaqe 6.86km2 dhe popullsi 33157 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Neuilly-sur-Marne aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Superkupa e Shqipërisë 2001
Superkupa e Shqipërisë 2001 është edicioni i 8-të i këtij evenimenti që nga themelimi në 1989.
Finalja u diskutua më 15 shtator, 2001 mes fituesve të Kampionatit dhe Kupës dhe u fitua nga KF Tirana.
Sezoni i kaluar: 2000. Sezoni i rradhës: 2002
Gjuha oksitane
Ocitanishtja (Ocitanisht:  [utsiˈta] ), e njohur gjithashtu si lenga d'òc ( Occitan: [ˈleŋɡɔ ˈðɔ(k)] ) nga folësit e saj amtare, dhe nganjëherë referuar edhe si Provençal, është një gjuhë romane e folur në Francën Jugore, Monako, Luginat Ocitane të Italisë, si dhe Luginën e Aranit të Spanjës ; së bashku, këto rajone nganjëherë referohen si Occitània. Flitet gjithashtu në Kalabri ( Itali Jugore ) në një enklavë gjuhësore të zonës së Kozencës (kryesisht Guardia Piemontese ). Disa studiues e përfshijnë katalanishten nën ocitanisht, pasi largësia gjuhësore midis kësaj gjuhe dhe disa dialekteve ocitane (si ai Gaskon ) është e ngjashme me largësinë midis dialekteve të ndryshme ocitane. Katalanishtja konsiderohej një dialekt i ocitanishtes deri në fund të shekullit të XIX-të dhe ende sot mbetet e afërmja e saj më i afërt.
Përgjatë historisë, termat Limuzin ( Lemosin ), Lengodocian ( Lengadocian ), Gaskon, dhe më vonë Provençal ( Provençal, Provençau ose Prouvençau në varësi të ortografisë) janë përdorur si sinonime për të gjithë ocitanishten; në ditët e sotme, "Provençal" kuptohet kryesisht si dialekti ocitan i folur në Provencë, në Francën juglindore.
Ndryshe nga gjuhët e tjera romane si frëngjishtja ose spanjishtja, nuk ka asnjë gjuhë standarde të quajtur "Occitan" dhe ocitanishtja nuk ka status zyrtar në Francë, zona amë e shumicës së Occitanisë. Në vend të kësaj, ekzistojnë norma konkurruese për shkrimin e ocitanishtes, disa prej të cilave përpiqen të jenë mbi-dialektore, ndërsa të tjerat bazohen në dialekte të veçanta. Këto përpjekje pengohen nga përdorimi në rënie i ocitanishtes si gjuhë e folur në pjesën më të madhe të Francës jugore, si dhe nga ndryshimet e rëndësishme në fonologji dhe fjalor midis dialekteve të ndryshme ocitane.
Sipas Librit të Kuq të Gjuhëve të Rrezikuara të UNESCO-s, katër nga gjashtë dialektet kryesore të ocitanishtes (Provençal, Auvernjat, Limuzin dhe Lengodocian) konsiderohen të rrezikuara rëndë, ndërsa dy të tjerët ( gaskon dhe vivaro-alpine ) konsiderohen padyshim të rrezikuara.
Historia e termit modern
Emri Ocitan vjen nga termi lenga d'òc ("gjuha e òc "), "òc" vetë është fjala ocitane për "po". Ndonëse termi do të përdoret gojarisht për ca kohë pas rënies së latinishtes, për aq sa tregojnë të dhënat historike, poeti mesjetar italian Dante ishte i pari që shënoi termin lingua d'oc në shkrim. Në veprën De vulgari eloquentia, ai shkruante në latinisht, "nam alii oc, alii oil, alii sì affirmando locuntur, ut puta Yspani, Franci et Latini." ("sepse disa thonë òc, të tjerët sì , por të tjerë thonë oïl "), duke theksuar kështu tre gjuhët kryesore letrare romane që ishin të njohura në Itali, duke u bazuar në fjalën e secilës gjuhë për "po"; gjuha òc (ocitanishtja), gjuha oïl (frëngjishtja), dhe sì gjuhët (italisht) dhe (spanjishtja). Kjo, natyrisht, nuk ishte e vetmja karakteristikë përcaktuese e secilit grup, megjithatë një ndarje e tillë vihet re edhe në dialektet e Serbo-Kroatishtes ku fjala dialektore për "çfarë" emërton dialektet.
Emri "Occitan" dëshmohet rreth vitit 1300 si occitanus, një kryqëzim i oc dhe aquitanus ( Aquitanian ).
Emra të tjerë për Ocitanishten
Për shumë shekuj, dialekteve ocitane (së bashku me Katalanishten ) u referoheshin si Limuzin ose Provençal, sipas emrave të dy rajoneve që shtrihen brenda zonës moderne ocitan-folëse. Pas lëvizjes Félibrige të Nobelistit Frédéric Mistral në shekullin e XIX-të, provençalja arriti njohjen më të madhe letrare dhe kështu u bë termi më popullor për ocitanishten.
Sipas Joseph Anglade, një filolog dhe specialist i letërsisë mesjetare i cili ndihmoi në imponimin e termit të atëhershëm arkaik ocitan si emri i vetëm i saktë, fjala Lemosin u përdor për herë të parë për të përcaktuar gjuhën në fillim të shekullit të 13-të nga trubaduri katalan Raimon Vidal de Besalú(n) në veprën e tij, Razós de trobar : La parladura Francesca val mais et [es] plus avinenz a far romanz e pasturellas; mas cella de Lemozin val mais per far vers et cansons et serventés; et per totas las terras de nostre lengage son de major autoritat li cantar de la lenga Lemosina que de negun'autra parladura, per qu'ieu vos en parlarai primeramen.
Frëngjishtja është më e vlefshme dhe më e përshtatshme për romanca dhe pasturela; por ajo (gjuhë) nga Limuzini është më me vlerë për të shkruajtur poema dhe cançons dhe sirventés; dhe nëpër të gjitha trojet ku gjuha jonë flitet, letërsia në gjuhën Limuzin ka më shumë autoritet se çdo dialekt tjetër, prandaj do ta përdor me përparësi këtë emër. Për sa i përket fjalës Provençal, ajo nuk duhet të merret me kuptim të ngushtë si gjuha e Provencës, por të Ocitanisë në tërësi, sepse "në shekullin e njëmbëdhjetë, të dymbëdhjetë dhe ndonjëherë edhe në shekullin e trembëdhjetë, dikush do të kuptonte me emrin Provencë të gjithë territorin e Provincia romana Gallia Narbonensis madje edhe Aquitaine ”. Termi doli në modë për herë të parë në Itali.
Historia
Një nga pjesët më të vjetra të gjuhës së shkruar daton në vitin 960, në një tekst zyrtar që ishte i përzier me latinishten:"De ista hora in antea non decebrà Ermengaus filius Eldiarda Froterio episcopo filio Girberga ne Raimundo filio Bernardo vicecomite de castello de Cornone ... no·l li tolrà ni no·l li devedarà ni no l'en decebrà ... nec societatem non aurà, si per castellum recuperare non o fa, et si recuperare potuerit in potestate Froterio et Raimundo lo tornarà, per ipsas horas quæ Froterius et Raimundus l'en comonrà."Litanitë karolingane (rreth 780), të shkruara dhe të kënduara në latinisht, e morën përgjigjen në ocitanishten e vjetër nga publiku (Ora pro nos ; Tu lo juva ).
Pjesë të tjera të famshme përfshijnë Boecis, një poemë 258 rreshtash e shkruar tërësisht në dialektin limuzin të ocitanishtes midis viteve 1000 dhe 1030 dhe e frymëzuar nga The Consolation of Philosophy e Boethius ; valdenziani La nobla leyczon (datuar 1100), Cançó de Santa Fe (rreth 1054–1076), Romanca e Flamencas (shek. XIII), Kënga e Kryqëzatës Albigensian (1213–1219? ), Daurel e Betó (shek. XII ose XIII), Las, qu'i non-sun sparvir, astur (shek. XI) dhe Tomida femina (shek. IX ose XX).
Ocitanishtja ishte mjet me ndikim për poezinë e trubadurëve mesjetarë ( trobadors ) dhe trobairitz : Në atë kohë, gjuha kuptohej dhe festohej në pjesën më të madhe të Evropës së arsimuar. Ishte gjuha amtare e mbretëreshës angleze Eleanor të Akuitanisë dhe e mbretërve Richard I (i cili shkroi poezi trubadourësh) dhe John.
Me shtrirjen e pushtetit mbretëror francez mbi territorin e saj, statusi i ocitanëve ra nga shekulli i 14-të. Ordinanca e Villers-Cotterêts (1539) dekretoi që langue d'oïl (Frëngjishtja – edhe pse në atë kohë i referohej gjuhës franceze dhe jo grupit më të madh të dialekteve të futura nën emrin langues d'oïl ) duhet të përdoret për të gjithë administratën franceze. Rënia më e madhe e ocitanishtes ndodhi gjatë Revolucionit Francez, në të cilin diversiteti i gjuhës konsiderohej një kërcënim.
Në vitin 1903, katër Ungjijtë, "Lis Evangèli" dmth Mateu, Marku, Luka dhe Gjoni u përkthyen në formën e Provençale të folur në Kanë dhe Grasse. Kësaj iu dha Imprimaturi zyrtar katolik nga famullitari i përgjithshëm A. Estellon.
Rilindja letrare e fundit të shekullit të XIX-të (në të cilën u përfshi fituesi i Çmimit Nobel në Letërsi të vitit 1904, Frédéric Mistral) u zbut nga Lufta e Parë Botërore, kur folësit ocitan kaluan periudha të gjata kohore përkrah shokëve frëngjishtfolës dhe ku si gjuhë e vetme e komunikimit shërbente frëngjishtja.
Origjina
alt=|parapamje| Evolucioni gjuhësor në Evropën Jugperëndimore nga viti 1000 deri në vitin 2000 të es Për shkak se territori gjeografik në të cilin flitet ocitanishtja është i rrethuar nga rajone në të cilat përdoren gjuhë të tjera romane, ndikimet e jashtme mund të kenë ndikuar në origjinën dhe zhvillimin e saj. Shumë faktorë favorizuan zhvillimin e saj si gjuhë e mëvetësishme.
Ocitanishtja në Gadishullin Iberik
Katalunja në rajonet bregdetare të Mesdheut verior dhe qendror të Spanjës dhe në Ishujt Balearik është e lidhur ngushtë me ocitanishten, duke ndarë shumë veçori gjuhësore dhe një origjinë të përbashkët (shih gjuhët ocitano-romane ). Gjuha ishte një nga të parat që fitoi prestigj si medium për letërsinë midis gjuhëve romane në Mesjetë. Në të vërtetë, në shekujt e 12-të dhe të 13-të, trubadurët katalanas si Guerau de Cabrera, Guilhem de Bergadan, Guilhem de Cabestany, Huguet de Mataplana, Raimon Vidal de Besalú, Cerverí de Girona, Formit de Perpinhan dhe Jofre de Foixanà.
Dëshmia e një rrëfimi të shkruar në ocitanisht nga Pamplona, e përqendruar në djegien e lagjes San Nicolas nga viti 1258, ka mbijetuar sot, ndërsa Historia e Luftës së Navarrës nga Guilhem Anelier (1276), megjithëse e shkruar në Pamplona, tregon një variant gjuhësor nga Tuluza.
Komunitetet që flisnin gjuhën gaskone u thirrën për qëllime tregtare nga mbretërit Navarras në fillim të shekullit të 12-të në skajin bregdetar që shtrihej nga San Sebastiani deri në lumin Bidasoa, ku ata u vendosën. Varianti i gjuhës së përdorur ishte i ndryshëm nga ato të përdorura në Navarra, dmth. një dialekt bearnez i Gaskonit, me Gaskonin që ishte në përdorim shumë më gjatë se në Navarra dhe Aragon deri në shekullin e 19-të, kryesisht falë lidhjeve të ngushta të mbajtura nga Donostia dhe Pasaia me Bayonne.
Përdorimi në Francë
djathtas|parapamje| Kjo shenjë rrugësh dygjuhëshe në [[Tuluza|Tuluzë, si shumë tabela të tilla që gjenden në rrethet historike të Tuluzës, ruhet kryesisht për hijeshinë e saj antike dhe është tipike për atë pak që ka mbetur nga lenga d'òc në qytetet jugore të Francës.]] Megjithëse ishte ende një gjuhë e përditshme për shumicën e popullsisë rurale të Francës jugore deri në shekullin e 20-të, ajo tani flitet nga rreth 100,000 njerëz në Francë sipas vlerësimeve të vitit 2012. Megjithatë, ka një lëvizje në rritje në rajonet e Francës ku flitej gjerësisht ocitanishtja për të paraqitur programe arsimore për të inkurajuar të rinjtë në këto rajone për të mësuar gjuhën.
Sipas regjistrimit të vitit 1999, kishte 610,000 folës amtarë (pothuajse të gjithë ishin gjithashtu folës amtarë të frëngjishtes) dhe ndoshta një milion njerëz të tjerë me njëfarë ekspozimi ndaj gjuhës. Sipas modelit të ndryshimit të gjuhës, pjesa më e madhe e kësaj mbetjeje gjendet tek popullsitë më të vjetra. Aktivistët ocitanë (të quajtur ocitanistë ) janë përpjekur, veçanërisht me ardhjen e parashkollorëve në gjuhën ocitane ( Calandretas ), të rifusin gjuhën tek të rinjtë.
Megjithatë, numri i folësve të aftë të ocitanishtes mendohet se po bie me shpejtësi. Një turist në qytetet në Francën jugore nuk ka gjasa të dëgjojë një fjalë të vetme ocitane të folur në rrugë (ose, për këtë çështje, në një shtëpi) dhe ka të ngjarë të gjejë vetëm gjurmë të rastësishme, si shenjat e rrugëve (dhe, të ato, shumica do të kenë të njëvlershmit francezë të shfaqur më dukshëm), për t'iu kujtuar gjuhën tradicionale të zonës.
Folësit ocitan, si rezultat i brezave të shtypjes dhe poshtërimit sistematik (shih Vergonha ), rrallë e përdorin gjuhën në prani të të huajve, qofshin ata nga jashtë ose nga jashtë Ocitania (në këtë rast, shpesh referohen thjesht dhe abuzivisht si Parisians ose Nordistes, që do të thotë veriorë ). Ocitanishtja flitet ende nga shumë të moshuar në zonat rurale, por ata zakonisht kalojnë në frëngjisht kur komunikojnë me të huajt.
Rënia e gjuhës ocitane është disi më pak e theksuar në Béarn për shkak të historisë së provincës (një shtesë e vonë në Mbretërinë e Francës), megjithëse edhe atje gjuha flitet pak jashtë shtëpive të të moshuarve ruralë. Fshati Artix dallohet për vendosjen e tabelave rrugore në gjuhën vendase.
Numri i folësve
Zona ku ocitanishtja ishte historikisht dominuese ka afërsisht 16 milion banorë. Hulumtimet e fundit kanë treguar se ajo mund të flitet si gjuhë e parë nga afërsisht 789,000 njerëz në Francë, Itali, Spanjë dhe Monako. Në Monako, ocitanishtja bashkëjeton me ligurishten monégaske, e cila është gjuha tjetër amtare. Disa studiues thonë se deri në shtatë milionë njerëz në Francë e kuptojnë gjuhën,  ndërsa dymbëdhjetë deri në katërmbëdhjetë milionë e folën plotësisht në 1921. Në 1860, folësit ocitane përfaqësonin më shumë se 39% të të gjithë popullsisë franceze (52% për frëngjisht-folësit ); ato ishin ende 26% deri në 36% në vitet 1920 dhe më pak se 7% në 1993.
Dialektet
djathtas|parapamje| Dialektet ocitane sipas Pierre Bec djathtas|parapamje| Klasifikimi mbidialektal i ocitanishtes sipas Bec djathtas|parapamje| Klasifikimi mbidialektal i ocitanishtes sipas Sumien Ocitanishtja përcaktohet në thelb nga dialektet e saj, në vend që të jetë një gjuhë e vetme. Kjo pikë është shumë konfliktuale në Francën Jugore, pasi shumë njerëz nuk e njohin ocitanishten si gjuhë reale dhe mendojnë se "dialektet" janë gjuhë. Ashtu si gjuhët e tjera që ekzistojnë në thelb në një nivel të folur dhe jo të shkruar (p.sh. gjuhët raeto-romane, franko-provençale, astur-leoneze dhe aragoneze ), çdo vendbanim teknikisht ka dialektin e tij, ku e gjithë Ocitania formon një vazhdimësi dialektore tipike, që ndryshon gradualisht përgjatë çdo vendbanimi ku fshati paraardhes e kupton atë pasaardhës por skajet flasin forma të pakuptueshme për njëri-tjetrin. Sidoqoftë, specialistët zakonisht e ndajnë ocitanishten në gjashtë dialekte kryesore:
Dialektet veriore dhe lindore kanë më shumë veçori morfologjike dhe fonetike të përbashkëta me gjuhët gallo-italike dhe oïle (p.sh. zanoret hundore ; humbja e bashkëtingëlloreve fundore; rrokja fillestare cha/ja- në vend të ca/ga- ; <span about="#mwt395" data-cx="[{&quot;adapted&quot;:true,&quot;partial&quot;:false,&quot;targetExists&quot;:true,&quot;mandatoryTargetParams&quot;:[],&quot;optionalTargetParams&quot;:[]}]" data-mw="{&quot;parts&quot;:[{&quot;template&quot;:{&quot;target&quot;:{&quot;wt&quot;:&quot;Angle bracket&quot;,&quot;href&quot;:&quot;./Stampa:Angle bracket&quot;},&quot;params&quot;:{&quot;1&quot;:{&quot;wt&quot;:&quot;r&quot;}},&quot;i&quot;:0}}]}" data-ve-no-generated-contents="true" id="mwAn0" typeof="mw:Transclusion mw:Entity">⟨ uvulare  ; tingulli i përparm - i rrumbullakosur  në vend të një diftongu,  në vend të  para një bashkëtingëllore), ndërsa dialektet më jugore kanë më shumë veçori të përbashkëta me gjuhët ibero-romake (p.sh. betacizmi ; fërkimet me zë midis zanoreve në vend të ndalesa të zërit; - ch - në vend të - it -), dhe Gaskon ka një sërë veçorish të pazakonta që nuk shihen në dialektet e tjera (p.sh. në vend të ; humbja e  midis zanoreve; ndërvokale -r - dhe -t/ch përfundimtar në vend të mesjetës - -). Ka edhe dallime të rëndësishme leksikore, ku disa dialekte kanë fjalë të përafërta me frëngjishten dhe të tjera kanë gjegjëse katalanase dhe spanjolle. Megjithatë, ekziston një sasi e konsiderueshme e kuptueshmërisë së përbashkët . Gaskoni është më divergjenti, dhe përshkrimet e tipareve kryesore të gjuhës ocitane shpesh e konsiderojnë dialektin Gaskon si një gjuhë motër. Max Wheeler vëren se "ndoshta vetëm bashkëprania e tij brenda sferës kulturore franceze e ka mbajtur [Gaskonin] të mos konsiderohet si një gjuhë më vete" dhe e krahason atë me franko-provançale, e cila konsiderohet një gjuhë e veçantë nga ocitanishtja, por "ndoshta nuk është më shumë divergjente nga ocitanishtja në përgjithësi sesa dialekti Gaskon”.
Nuk ka asnjë marrëveshje të përgjithshme për grupime më të mëdha të këtyre dialekteve.
Max Wheeler i ndan dialektet në dy grupe:
Pierre Bec i ndan dialektet në tre grupe:
Bec vëren gjithashtu se disa gjuhëtarë preferojnë një klasifikim "supradialektal" që grupon ocitanishten me katalanisht si pjesë të një grupi më të gjerë ocitano-romanik.
Sipas këtij këndvështrimi, katalanishtja është një gjuhë ausbau që u bë e pavarur nga ocitanishtja gjatë shekullit të -të, por e ka origjinën nga grupi Aquitano-Pirenean.
Standardizimi
Të gjitha variantet rajonale të gjuhës ocitane kanë një formë të shkruar; kështu, ocitanishtja mund të konsiderohet si një gjuhë pluricentrike, ose ndryshe një term çadër për një gjuhë me variante të standartizuara si psh. Serbo-Kroatishtja. Ocitanishtja standarde, e quajtur gjithashtu occitan larg (dmth. 'Ocitanishtja e gjerë') është një sintezë që pranon përshtatje të buta rajonale. Procesi i standardizimit filloi me botimin e Gramatica occitana segon los parlars lengadocians ("Gramatika e dialektit Lengodocian") nga Louis Alibert (1935), e ndjekur nga Dictionnaire occitan-français selon les parlers languedociens ("Fjalori frëngjisht-ocitanisht sipas Lengadocianes". ") nga i njëjti autor (1966), i përfunduar gjatë viteve 1970 me veprat e Pierre Bec (Gaskon), Robèrt Lafont (Provençal) dhe të tjerë. Megjithatë, procesi ende nuk ka përfunduar deri më tani . Standardizimi mbështetet kryesisht nga përdoruesit e normës klasike . Për shkak të situatës së fortë të diglosisë(të paturit dhe të përdorurit e dy formave të gjuhës), disa përdorues kështu refuzojnë procesin e standardizimit dhe nuk e mendojnë ocitanishten si një gjuhë që mund të standardizohet sipas procedurave të ndjekura me gjuhët e tjera të standardizuara.
Sistemi i shkrimit
Ekzistojnë dy norma kryesore gjuhësore që përdoren aktualisht për ocitanishten, njëra (e njohur si "klasike"), e cila mbështetet në atë të ocitanishtes mesjetare dhe një (nganjëherë e njohur si "mistraliane", për shkak të përdorimit të saj nga Frédéric Mistral ), e cila është bazuar në ortografinë moderne franceze. Ndonjëherë, ka konflikt midis përdoruesve të secilit sistem.
Ka edhe dy norma të tjera, por ato kanë një përdorim më të ulët. Norma Escòla dau Pò (ose Escolo dóu Po norma ) është një version i thjeshtuar i normës Mistraliane dhe përdoret vetëm në Luginat Ocitane (Itali), përveç normës klasike. Norma Bonnaudiane (ose écriture auvergnate unifiée, EAU ) u krijua nga Pierre Bonnaud dhe përdoret vetëm në dialektin Auvernjat, përveç normës klasike. Vini re se versioni katalanisht u përkthye nga spanjishtja, ndërsa versionet ocitane u përkthyen nga frëngjishtja. Pjesa e dytë e versionit katalan mund të përkthehet gjithashtu si "Són dotades de raó i de consciència, i els cal actuar entre si amb un esperit de fraternitat", duke treguar ngjashmëritë midis ocitanishtes dhe katalanishtes.
Veçoritë e Ocitanishtes
Shumica e veçorive të Occitan janë të përbashkëta ose me gjuhën ose atë katalane, ose me të dyja.
Veçoritë e ocitanishtes në tërësi
Shembuj të veçorive mbarë-ocitane të përbashkëta me frëngjishten, por jo me katalanishten:
Shembuj të veçorive mbarë-ocitane të përbashkëta me gjuhën katalane, por jo me frëngjishten:
Shembuj të veçorive mbarë-Ocitane që nuk ndahen me katalanisht ose frëngjisht:
Leksiku
Një krahasim i termave dhe numrit të fjalëve midis gjuhëve nuk është i lehtë, pasi është e pamundur të numërosh dendurinë e fjalëve në një gjuhë. (Shih Leksikon, Leksemë, Leksikografi për më shumë informacion. )
Revista <i id="mwBhA">Géo</i> (2004, f. 79) pretendon se letërsia angleze amerikane mund të përkthehet më lehtë në ocitanisht sesa në frëngjisht, duke përjashtuar termat moderne teknologjike që të dyja gjuhët kanë integruar.
Ruajtja
Në epokën moderne, ocitanishtja është bërë një gjuhë e rrallë dhe shumë e kërcënuar. Përdoruesit e saj janë të grumbulluar pothuajse ekskluzivisht në Francën Jugore dhe nuk ka gjasa që të mbetet ndonjë folës njëgjuhësh. Në fillim të viteve 1900, qeveria franceze u përpoq të kufizonte përdorimin dhe mësimin e shumë gjuhëve të pakicave, përfshirë ocitanishten, në shkollat publike. Ndërsa ligjet kanë ndryshuar që atëherë, me kthimin e arsimit dygjuhësh për rajonet me gjuhë unike në 1993, kjo lëvizje nuk ka mundur ta kthejë rënien në numrin e folësve të ocitanishtes. Shumica e folësve janë të moshuar.
Shembuj
parapamje| Sipas dëshmisë së [[Bernadete Subiru|Bernadete Subirusit, Virgjëresha Mari i foli asaj ( Lurdë, 25 mars 1858) në Gaskon duke thënë: Que soy era Immaculada Councepciou ("Unë jam Ngjizja e Papërlyer ", fraza është riprodhuar nën këtë statujë në Lurdë. me një drejtshkrim mistralian/febusian), duke konfirmuar shpalljen e kësaj dogme katolike katër vjet më parë.]] parapamje| Mbishkrim në gjuhën oksitane në Abacinë e Shën Gjonit të Sordës, Sorde-l'Abbaye : "Lum ata që vdesin në Zotin". Një nga pasazhet më të shquara të ocitanishtes në letërsinë perëndimore ndodh në kantonin e 26-të të Purgatorit të Dantes, në të cilën trubaduri Arnaut Daniel i përgjigjet rrëfyesit:
Strofa e mësipërme përkthehet në:
Një citim tjetër i dukshëm ocitan, këtë herë nga Kantoja e 10-të e Arnaut Danielit:
Gjuha ocitane moderne:
Përkthimi:
Dramaturgu spanjoll Lope de Rueda përfshiu një shërbëtor gaskon për efekt komik në një nga veprat e tij të shkurtra, La generosa paliza.
Kompozitori francez Joseph Canteloube krijoi pesë grupe këngësh popullore të titulluara Këngët e Auvernjës, në të cilat tekstet janë në dialektin Auvernjat të ocitanishtes. Orkestrimi përpiqet të krijojë skenat e gjalla baritore të dikurshme.
Michael Crichton paraqet Ocitanishten në romanin e tij Timeline.
Shënime
<references group="" responsive="1">
Bibliografi
<references group="lower-alpha" />
Prapacka e Poshtme
Prapackë e Poshtme (greqisht: Κάτω Φτεριάς/Káto Fteriás) është fshat në qarkun e Kosturit, Greqi. Përpara vitit 1926, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Κάτω Παπράτσκον/Káto Paprátskon.
Gjeografia
Nga veriperëndimi, Prapacka e Poshtme kufizohet me Novoselën, nga veriu me Kërçishtin, nga jugu me Grënçin, nga lindje me Oshanjin dhe nga perëndimi me Shagun. Para vitit 1923, Prapacka e Poshtme kishte këto lagje: Prapacka e Sipërme e vendosur mbi një kodrinë, në jugu e cila banohet nga myslimanë shqiptarë, Prapacka e Poshtëme, nga veri në fushë e banuar nga kolonë bullgarë të cilët veç gjuhës së tyre flasin edhe shqipen; Mëhalla e Mesit, e vendosur mbi një kodër ndërmjet mëhallës bullgarëve (pas 1945: maqedonas) dhe Prapackës së Sipërme.
Anna von Hausswolff
Anna Michaela Ebba Electra von Hausswolff (lindi më 6 shtator 1986) është këngëtare, pianiste, artiste dhe kompozitore suedeze. Ajo është vajza e kompozitorit Carl Michael von Hausswolff. Ajo ishte studente e arkitekturës në Universitetin e Teknologjisë Chalmers.
Karriera
Von Hausswolff debutoi me këngën e saj “Track of Time” më 5 shkurt 2010. Albumi i saj i parë është Singing from the Grave. Ajo performoi në festivalin Way Out West në vitin 2009. Ajo është e shquar për zërin e saj dhe performancën live, dhe ndonjëherë krahasohet me këngëtaren angleze Kate Bush.
Von Hausswolff lansoi ​​albumin e saj të katërt Dead Magic, prodhuar me producentin e SunO))) Randall Dunn, në City Slang e incizuar më 2 mars 2018. Albumi përmban këngë të regjistruara në organin e tubave të shekullit të 20-të në stilin e rokoko.
Kantoni Belgodère
Kantoni Belgodère (frëngjisht: Canton de Belgodère) është një kanton në departamentin Haute-Corse, rajonin Corse në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Belgodère. Ka sipërfaqe 288.12km2 dhe popullsi 3018 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Belgodère aktualisht përbëhet nga 19 komuna.
Korsika
Korsika (fr:Corse; ; korsikisht dhe italisht: Corsica) është një ishull në detin mesdhe (i katërti më i madh pas Sicilisë, Sardenjës dhe Qiprojës njëherit nën administrimin e Francës është gjithashtu edhe një rajon i Francës i cili përbëhet nga dy departamente Corse-du-Sud (2A) dhe Haute-Corse (2B) . Ky ishull i Mesdheut u sundua nga popuj të shumtë gjatë historisë, por pati edhe disa periudha të shkurtra të pavarësisë. Ishulli quhet shpesh edhe si Ishulli i Bukurisë (fr:île de Beauté).
Gjeografia
djathtas|200px
Kriminaliteti
Kriminaliteti në Korsikë është tepër i lartë gjatë vitit 2009, vrasje të qëllimshme janë kryer në Francë,  prej tyre në Korsikë.
Vigan Husaj
Vigan Husaj është pronar i kompanisë ARTI entertainment dhe fotogaf në Komunën e Pejës.
Ka lindur me 08.11.1990 në Pejë.
Nga viti 2007 deri në vitin 2015 ka punuar si gazetar-korespodent në RTV21 (Radio Televizioni 21)
Në shtator të vitit 2010 ka publikuar ekspozitën e tij të parë përsonale në fotografi.
Tani e sa vite vepron si fotograf në studion e tijë fotografike në Pejë.
Është i biri i Aver Husaj, (Kryetar i Pejës në vitet 1990-99).
Shaban Hysa
Shaban Hysa (Tiranë, 30 shtator 1938 - 28 gusht 2005) ka qenë piktor dhe skenograf i njohur shqiptar. Mbante titullin “Artist i merituar”.
Studimet e mesme i kreu në liceun artistik “Jordan Misja “ në Tiranë, më 1957. Nga viti 1957- 1961 kreu studimet e larta në Varshavë në Akademinë e Arteve të Bukura, ku dilpomohet për piktor skenograf. Në 1961, pas diplomimit, emërohet skenograf në Teatrin Kombëtar dhe në 1963 kalon në TOB. Që nga viti 1967 punoi si pedagog në Akademinë e Arteve ku formoi Degen e Skenografise. Aktiviteti kirjues i tij shtrihet në të gjitha gjinitë e skenografisë dhe të piktuirës, si pjesëmarrës në aktivitete teatrore, por edhe në ekspozita kombëtare, ku është nderuar me mjaft çmime. Punoi mbi 250 skenografi në Teatrin Kombetar dhe Teatrin e Operas dhe Baletit, ku veçohen pjesët : “Furrnalta”, Epoka para Gjyqit“,Monserati”, “Romeo e Zhulieta”, “Prometeu”, “Shkallët”, “Valsi i Titanikut”, “Vdekja e Dantonit”, “Rikardi III”, “Besa”, “Oportunesku”, “Tiranozauri”, “Gjethja”, “Streha e të harruarve”,Halili dhe Hajrija, Zhizel, etj.
Bajram Husa
Bajram Husaj, atëdhetar, Kryetar i Komunës në Kuqishtë, si i tillë, ka themeluar shkollat shqipe në Haxhaj dhe në të gjitha fshatrat e Rugovës, ka bërë kërkes për lirimin e Kaqakëve Rugovas në gjykaten e Qarkut në Pejë, ka qen Drejtor i Kooperatives në Kuqishtë, ku e ka zhvilluar blegtorin e këti rajoni. Ka qenë Drejtor i Ndërmarrjes Ujësjellësi në Pejë.
Për Bajram Husaj - Azem Shkreli thot "Ashkë e Ndezur për Arsimin Rugovas", Dr. Mujë Rugova "Doktoratura ime dhe Diplomat e shkollarëve rugovas i falen punës dhe angazhimit të Bajram Husaj" Adem Shkreli "Bajrami eshte Shandan I bjeshkës".
Kujtim Spahivogli
= Biografia = Studimet e larta për teatër i kryen shkëlqyeshëm në Moskë në vitin 1956. Ishte një ndër studentët e shkëlqyer të ardhur nga Bashkimi Sovjetik. Në vitin 1956 emërohet aktor në Teatrin Popullor. Roli i tij i parë në skenën e Teatrit Popullor ishte Xherxhinski në dramën “Orët e Kremlinit”, dhe më pas vijnë një sërë rolesh në dramat “Majlinda”, “Në anën tjetër”, “Dragoi i Dragobisë”, “Hamleti”, etj. Por më shumë ka punuar dhe u shqua si regjisor në Teatrin Popullor dhe si pedagog në Institutin e Lartë të Arteve. Ka vënë në skenë pjesët: “I Çuditshmi”, “Gratë gazmore të Uindsorit", "Në tufan", "Shtëpia në bulevard", “Drita”, “Karnavalet e Korçës”, “Qielli i kuq”, etj.
Spahivogli ishte edhe krijues e drejtues i “Teatrit të të Rinjve” i cili u krijua pranë Institutit të Lartë të Arteve. Në mes të pak pjesëve që vuri në skenë me atë trupë qe edhe komedia e njohur e Majakovskit “Banja”. Po ashtu, vuri në skenë edhe pjesë të dramaturgut Fadil Paçrami, dhe kur ky u godit rëndë nga plenumi i katërt i Partisë së Punës, bashkë me të u dënua padrejtësisht edhe Kujtimi. Në vitin 1973 e larguan nga teatri dhe i hoqën të drejtën të vinte pjesë në skenë. Në fillim punoi në disa fshatra, pastaj e çuan punëtor krahu në ndërmarrjen e bonifikimit në Fier.
Kujtimi qe në të njëjtë kohë edhe dramaturg. Drama e tij “Një shok i klasës sonë” pati një sukses të madh. Ai shkroi edhe poezi, artikuj e ese.
Vdiq në vitin 1987 në moshën pesëdhjetepesë-vjeçare, i sëmurë e i harruar, edhe pse kishte qenë një ndër regjisorët e spikatur të teatrit shqiptar.
Pas vdekjes, në vitet '90 iu dha titulli “Artist i Popullit”.
Superkupa e Shqipërisë 2002
Superkupa e Shqipërisë 2002 është edicioni i 9-të i këtij evenimenti që nga themelimi në 1989.
Sezoni i kaluar: 2001. Sezoni i rradhës: 2003
Monografi për Vithkuqin dhe Naum Veqilharxhin
Monografi për Vithkuqin dhe Naum Veqilharxhin Gjinia: Studim, biografi. Autori: Dhori Koti. Shtëpia botuese: "DIJA Poradeci". Viti i botimit 2010. Faqet e librit 144. ISBN 978-99956-826-8-2
.tz
Po ashtu nën-domene të këtij domeni janë dhe :
Monografi për Vithkuqin dhe Naum Veqilharxhin
Shprehje nga Naum Veqilharxhi
Le të hedhim farën e mirë dhe me siguri vetë natyra e shenjtë e ngjarjeve do të ndihmojë për gjallërimin, mbirjen dhe rritjen e saj, pemët e bukura dhe shumë të ëmbla të së cilës do t'i korrë pa dyshim brezi i ardhmë që do të bekojë ata bujq dhe ata mbjellës të mirë.
Koment nga autori
Vepra e Naum Veqilharxhit do të mbetet një kushtrim i fuqishëm dhe i përjetshëm për ne, që jetojmë sot dhe për brezat që do të vijnë pas, për zhvillimin dhe përparimin e kombit shqiptar.
Bono Privatizimi 10000 lekë
Bono Privatizimi 10000 lekë, e quajtur edhe Letër me vlerë 10000 lekë.
Letrat me vlerë janë letra të cilat kanë një vlerë nominale dhe përdoren për t’u shndërruar në aksione.
Aver Husaj
thumb|Presidenti I.Ruguva dhe Aver Husaj (Kryetar i Pejes 1990-1999).jpg Aver Husaj është politikan i shquar. Gjatë viteve 1990-99 ka qenë kryetar i komunës në Pejë dhe nënkryetar i Këshillit të Komunave të Republikës së Kosovës në vitet 1992-1999. Pjesëmarrës në Kuvendin e Republikës së Kosovës në vitin 1992 kur jan shpallur zgjedhjet e para. Organizator i Referendumit për pavarsin e Kosovës dhe i dy parë zgjedhjeve në Republikën e Kosovës në vitet 1990-99, për regjionin e Pejës. Ka qenë anëtar i Komisionit Komunal për Emërtimin e rrugëve dhe shesheve pas luftës. Aktualisht është shef i sektorit të kulturës në Drejtorin për Kulturë, Rini dhe Sport në Pejë.
KF Laçi
Klubi Futbollit Laçi është një klub shqiptar futbollistik me seli në qytetin e Laçit, në veriperëndim të Shqipërisë. Klubi u formua në vitin 1960, dhe arritja më e madhe e klubit ishte triumfi në Kupën e Shqipërisë në sezonin 2011–12. Ngjyrat e fanellës së klubit janë e bardha dhe e zeza dhe ata i luajn ndeshjet si vendas në Stadiumi Laçi.
Aver Husaj
Aver Husaj ka dhënë kontribut të madhë edhe në skenën e teatrit si aktor dhe rexhizor. -Aktor në Dila -Josip Rela -roli i Prokurorit Publik -Regjsor Nimon Alimusa. -Aktor në Toka Jon - Kolë Jakova, roli i Metit, Regjisor Ruzhdi Spahiu, -Aktor në FOSILET - Azem Shkreli -roli i Rexhës, regjisor Skender Hoxha, =Aktor në Vëllazëri e Interes i Kritof Loqi, roli i Mitit, Regjisor Skender Hoxha, -Aktor në Burri Burr, Kristof Loqi, roli i Kastravecit, Regjisor Skender Hoxha, -Regjisor -Rrenacaku -Karlo Goldon, -Rgjisor -Mjalti i Hidhur -Jusuf Kelmendi, -Regjisor -Qastet e Veshtira -Matej Bor, -Regjisor -Thyerjet -Abdyl Bunjaku, -Regjisor -Nora, Andre Skanjeti, -Regjisor -Tokë e Ndezur- -Regjisor- Sikur te Isha Djal -Haki Stermilli, -Regjisor -Ura e Fshejt -Rrahman Jashari, -Regjistor i 5 Akademive Solemne,
-Këto aktivitete janë zhvilluar në Teatrot amatore Ramiz Sadiku dhe Aleksander Mojsiu në Pejë, shumica e këtyre shfaqjeve kanë qenë pjesmarrëse në Festivalin e Teatrove në Prishtinë, Fushë Kosovë dhe Prizëren. -Aktor dhe Regjisor 10 vite në Emisionin Humoristik -Radio Xunxari në Radio Pejë, -Themelues i Festivaleve -Filloristi Këndon, Rinia në Këngë dhe Valle, Teatrove Regjionalë për Rini, gjatë ushtrimit të detyrës së Kryetarit të Komisionit për Kulturë në Kryesinë e Rinisë. -Festivalit të këngës dhe valleve për fëmije - Hareja në cilesin e Shefit të Sektorit të Rinisë KK Pejë. -Ideator dhe themelues i Takimeve Letrare Nderkombetare Azem Shkreli, Manifestimit të madh kulturor "Kultura Pejane Ndër Vite"si dhe ideator i Festivalit te Kitares "Peja International Guitar Festival".
KF Laçi
Historia
Klubi u krijua në vitin 1960 me emrin Industriali Laç, i cili u ndryshua në vitin 1991 duke u bërë KS Laçi në sezonin e parë ku klubi luante në Kategorinë Superiore. Emri për herë të fundit është ndryshuar në vitin 1997 kur u bë KF Laçi. Trofeu i parë në historinë e klubit ishte fitimi i Kategorisë së Parë në sezonin 2008–09. Lojtari i vetëm i klubit që ka fituar Këpucën e Artë është Altin Cuko. Ky sukses u arrit në sezonin 1995–96 ku Laçi e përfundoi kampionatin në vendin e 12-të, nga 18 të mundshëm. Cuko kishte shënuar pesë Gola për Tomorin përpara se të kalonte te Laçi në janar 1996, ku ai shënoi edhe 16 herë të tjera për të fituar Këpucën e Artë me 21 Gola gjatë gjitë sezonit.
Trofe
KF Laçi ka fituar vetëm 4 trofe. 2 kupa te Shqiperise, nje Superkupe dhe titullin kampion te Kategorise se Pare
Namik Delvina
Namik bej Delvina (Delvinë, 18 qershor 1875 - 20 janar 1933) qe veprimtar i çështjes kombëtare, publicist, autor i disa lirikave dhe nëpunës shqiptar.
Biografia
U lind në Delvinë, i biri i Selim beut dhe vëllai i Sulejmanit, të derës Hajderagaj të Delvinës, ilaka me Dostët e Kardhiqit.
Shkollimin e mesëm e ndoqi në shkollën "Zosimea" në Janinë dhe shkollimin e lartë në Berlin, në fakultetin e Inxhinierisë. Më 1903 e lë Berlinin dhe kthehet në vendlindje ku hap degën e klubit “Bashkimi” në Delvinë, ku nisi të përhapte tekste dhe t'u mësojë shqipen arsimdashësve. Shtrënguar nga autoritetet, ikën në Korfuz. Pas një sëmundjeje dhe sigurimit të faljes, kthehet në vendlindje më 1909.
Krijoi çetën e Delvinës dhe në krye të saj merr pjesë në kryengritjen e jugut të Shqipërisë në bashkërendim me çetat e Çerçiz Topullit, Bellkamenëve, Gërmenjve dhe çetën e Frashërit, me direktiva të Ismail Qemalit. Gjatë Luftës së Parë Ballkanike mori pjesë në batalionin territorial të Labërisë me në krye Eqrem bej Vlorën, për të mbrojtur brendatokën nga batalionet greke që zbarkuan në krahinën e Bregut.
Në qeverinë e Vlorës shërben si këshilltar i Ministrisë së Jashtme. Më vonë shërben si Inspektor i Përgjithshëm i Ministrisë së Brendshme, sekretar i përgjithshëm i Këshillit të Ministrave e pastaj drejtor i përgjithshëm i post-telegrafeve.
Në vitet 1913-1915 kur jugu i Shqipërisë pësonte dhunimin nga andartet greke, Namik beu i printe forcave territoriale për mbrojtjen e atdheut.
Më 25 dhjetor 1918 përfaqëson Delvinën në Kongresin e Durrësit.
Nisi të botojë gazetën “Rilindja shqiptare” më 1929 në Sarandë, ku u bë një organ zëdhënës për çamët. Gazetë të cilën e nxjerr dy herë me interval edhe në Tiranë në bashkëpunim me Nebil Çikën.
"Dashurija e mëmëdheut"
Ishte ndër nismëtarët autorë të gjinisë së dramës. Botoi dramën “Dashurija e Memedheut” – “Tjatro me tetë pamje” në Selanik 1909. Drama trajton çështja e vetëdijesimit kombëtar. Vepra shtjellohet në një familje agallarësh të Kaninës...
Superkupa e Shqipërisë 2003
Superkupa e Shqipërisë 2003 është edicioni i 10-të i këtij evenimenti që nga themelimi në 1989.
Finalja u diskutua më 16 gusht, 2003 mes fituesve të Kampionatit dhe Kupës dhe u fitua nga KF Tirana.
Dantja i pashmangshëm
Dantja i pashmangshëm ose Histori e shkurtër e Shqipërisë me Dante Aligerin' sprovë me Autor Ismail Kadare. Shtëpia botuese Onufri, viti 2005. Faqe 80. Në këtë libër Kadare shkruan për Shqipërinë duke iu referuar figurave të mëdha botërore për të shprehur më qartë periudhën së cilës i referohet.
Pyetjes që Eugenio Montale, në kremtimin e Dantes, ia drejtoi vetes dhe të tjerëve : “Ç’kuptim ka për poetët e sotëm vepra e Dantes ?”, poetët e botës i janë përgjigjur e do t’i përgjigjen në mënyra të ndryshme, sipas “gjendjes” së tyre. Natyrisht që Dante Aligieri është gjithmonë Dante, por ka periudha kohe kur ai bëhet dyfish, trefish i tillë.
Kështu, në shekullin e 20-të, atëherë kur dukej se e kishte arritur majën më të lartë të lavdisë e se s’mund të rritej më, pikërisht atëherë në rrafshirën kolosale komuniste, nga Dante që ishte, ai u bë Dydantsh, Tridantsh.
Duke u rrëfyer rrugëtimin e tij të vetmuar në botën e të vdekurve, ai u tregoi sivëllezërve të vet poetë, qofshin ata rusë, shqiptarë, baltikë a kinezë, se gjendja natyrale e shkrimtarit të madh është pikërisht ajo: të udhëtojë i gjallë midis vdekjes. Të pajeta shtrihen përpara tij mbretëritë, vrasësit, tiranët, orizoret, stuhitë, vetë ajri që i prodhon ato. Përbindëshat dhe rreziqet janë rrotull tij, por ai ka një përparësi: ai është i gjallë, ndërkohë që ata s’janë. Ndaj fjalët e Virgjilit “mos u tremb, është një stuhi e vdekur”, përbëjnë formulën e shpëtimit për shkrimtarin.
Dita ndëkombëtare e refugjatëve
Në ditën botërore të refugjatëve shumë prej tyre nuk kanë shpresa për kthimin e në atdheun e tyre të mëparshëm.Miliona familje kanë humbur shtëpitë e tyre gjatë konflikteve të dhunës dhe luftës. Prandaj Asambleja e Përgjithshme vendosi që 20 qershori të festohet si Dita Botërore Refugjatëve. Çdo vit më 20 qershor të Kombeve të Bashkuara grupet qytetare të panumërta nëpër botë festojnë Ditën Botërore të Refugjatëve.Dita Botërore e Refugjatëve është themeluar nga Kombet e Bashkuara për të nderuar guximin, forcën dhe vendosmërinë e grave, burrave dhe fëmijëve të cilët janë të detyruar të largohen nga shtëpitë e tyre nën kërcënimin e persekutimin, konfliktit dhe dhunës.
.tw
.tw është prapashtesa e fletave të internetit dhe paraqet domenin zyrtar të Taivanit. Ky domen ka hyrë në përdorim në vitin 1989 dhe është regjistruar nga "TWNIC".
Po ashtu nën-domene të këtij domeni janë dhe :
Zgjedhjet parlamentare në Shqipëri, 2013
Zgjedhjet parlamentare të vitit 2013 në Shqipëri u mbajtën më 23 qershor të vitit 2013.
Prologu
Në vitin 2011, në Shqipëri u zhvilluan protesta të forta opozitare të cilat ngriheshin kundër sistemit korruptiv të ngritur nga qeveria. Gjatë protestave përballë selisë së kryeministrisë, mbetën të vrarë nga Garda e Republikës katër civilë.
Sistemi zgjedhor
parapamje|djathtas|Salla e Kuvendit të Shqipërisë Të 140 deputetet e Kuvendit zgjidhen nga dymbëdhjetë zonat zgjedhore, analoge me dymbëdhjetë qarqet. Brenda zonave zgjedhore, deputete zgjidhen me përfaqësim proporcional në lista të mbyllura, me një prag zgjedhor prej 3% për partitë dhe 5% për koalicionet.
Shpërndarja e mandateve brënda koalicionit bëhet sipas sistemit d'Hondt, ndërsa për partitë e pavarura politike përdoret metoda Sainte-Laguë.
Koalicionet
Lista e koalicioneve aktuale.
Aleanca për Punësim, Mirëqenie dhe Integrim
110px|parapamje|djathtas|Logoja e Partisë Demokratike 110px|parapamje|Logoja e PDIU-së
Aleanca për Shqipërinë Evropiane
110px|parapamje|djathtas|Logoja e Partisë Socialiste 110px|parapamje|Logoja e LSI-së
Zgjedhjet
Komisioni Zgjedhor,eshte i ngarkuar me çertifikimin e rezultatit, ishte gjithashtu nën presion, pasi nuk kishte zëvendësuar tre nga shtatë anëtarët të cilët kishin dhënë dorëheqjen në prill, pas një mosmarrëveshje mes qeverisë dhe opozitës. Në mbarim të zgjedhjeve, pas orës 19:00 të datës 23 qershor si Sali Berisha dhe Edi Rama pohuan se kishin fituar.
Incidente
Në ditën e zgjedhjeve në Laç u qëllua me armë zjarri aktivisti i LSI Gjon Pjeter Gjoni i cili mbeti i vrarë, ndërsa një tjetër aktivist i PD Mhill Fufi, mbeti i plagosur.
Vicente Aleixandre
Vicente Aleixandre (26 prill 1898 - 14 dhjetor 1984) ishte poet spanjoll dhe fitues i Çmimit Nobel për Letërsi më 1977.
Biografia
Vicente Aleixandre u lind në Seville Spanjë më 26 prill 1898. Fëmijërinë e kaloi në Malaga, ndërsa nga viti 1909 jetoi në Madrid. Studijoi drejtësinë në Univerzitetin e Madridit. Nga viti 1925 i kushtohet vetëm letërsisë. Librin e parë me poezi e boton me 1928. Pas këtij viti ai boton edhe shumë libra të tjerë. Më 1933 shpërblehet me Çmimi nacional për letërsi. Gjatë Luftës qytetare në Spanjë (1936-1939) jetoi në zonën republikane. Pasi që ishte i smurë mbeti në Madrid deri në përfindimin e luftës. Më 1950 u bë anëtarë i Akademisë spanjolle. Më 1977 Akademia suedeze e lauron me Çmimin Nobel për Letërsi. Librat dhe përmbledhjet e tij me poezi edhe sot botohen anë e mbanë botës. Vdiq në Madrid më 14 dhjetor 1984.
Kantoni Sevran
Kantoni Sevran (frëngjisht: Canton de Sevran) është një kanton në departamentin Seine-Saint-Denis, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Sevran. Ka sipërfaqe 7.28km2 dhe popullsi 50021 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Sevran aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Kantoni Vescovato
Kantoni Vescovato (frëngjisht: Canton de Vescovato) është një kanton në departamentin Haute-Corse, rajonin Corse në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Vescovato. Ka sipërfaqe 84.31km2 dhe popullsi 7582 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Vescovato aktualisht përbëhet nga 7 komuna.