Historia_e_Gjermanisë_Lindore
Aleatët perëndimorë vendosën një demokraci parlamentare në Gjermaninë Perëndimore, ndërsa dominimi territorial i diktatorit sovjetik Josef Stalin u përhap pothuajse në të gjithë Evropën Lindore. Karakteristikat më të qarta të njohura të shteteve të Evropës Lindore: ekonomi të planifikuara, pa sundim të ligjit, pa liri të shtypit, pa liri lëvizjeje. Polonia, Hungaria, Rumania dhe Gjermania Lindore ishin vetëm disa nga vendet e detyruara të jetonin sipas këtyre rregullave deri në rënien e Perdes së Hekurt në 1989/1990. Ideologjikisht, ata e shihnin veten si demokraci popullore, por në fakt ishin diktatura. Gjermania Lindore zinte një rol të veçantë gjeografik dhe politik brenda Bllokut Lindor, sepse Europa e lirë ndodhej në kufirin e saj perëndimor. Për më tepër, qyteti i ndarë në mënyrë të ngjashme i Berlinit - ish-kryeqyteti i Gjermanisë naziste - ndodhej në zemër të territorit të tij. Qyteti kishte qenë një simbol i Gjermanisë naziste dhe të gjithë aleatët donin një pjesë të tij. Kështu, Berlini Perëndimor u bë gjithashtu një ishull lirie në Gjermaninë Lindore komuniste. parapamje|Muri i Berlinit në vitin 1986 Muri i Berlinit i jep fund eksodit masiv në 1961. Në Berlinin e ndarë, përplasja midis sistemeve konkurruese të kapitalizmit dhe socializmit nuk mund të kishte qenë më e ashpër. Qyteti, me një total prej 3.3 milionë banorësh, ishte pika e nxehtë e Luftës së Ftohtë - dhe, deri në vitin 1961, ishte gjithashtu vrima përmes së cilës iknin refugjatët. Por kjo vrimë u mbyll me ndërtimin e Murit të Berlinit në vitin 1961. Deri në atë moment, më shumë se një milion njerëz, të ngopur me ekonominë e mungesës dhe klimën intelektuale të një shoqërie jo të lirë, i kishin kthyer shpinën RDGJ-së.Pasi Muri u ngrit, njerëzit anembanë Gjermanisë u larguan gjithnjë e më shumë. Megjithatë, politika e zbutjes me Lindjen e kancelarit gjermanoperëndimor Willy Brandt çoi në afrimin diplomatik në vitet 1970. Brandt, një socialdemokrat, u nderua me Çmimin Nobel për Paqen për përpjekjet e tij. Në vitin 1973, të dy shtetet gjermane u bënë anëtarë të plotë të Kombeve të Bashkuara (OKB), duke çimentuar ekzistencën e tyre. Gorbaçovi përshpejton rënien e RDGJ, pavarësisht kësaj, stabiliteti relativ në RDGJ ishte jetëshkurtër, duke zgjatur vetëm disa vjet. Regjimi thjesht nuk ishte ekonomikisht i qëndrueshëm. Historiani Frank Bösch thotë se vështirësitë ekonomike ishin një nga arsyet kryesore për rënien e diktaturës gjermanolindore. Si shembull, Bösch, i cili është drejtor i Qendrës Leibniz për Historinë Bashkëkohore të Potsdamit (ZZF), tregon sasinë e madhe të borxhit që RDGJ kishte grumbulluar me vendet perëndimore. Ai thotë se një faktor tjetër kontribuues ishte pakënaqësia e qytetarëve, "e cila u shfaq në një dëshirë të pabesueshme për t'u larguar". Kur Mikhail Gorbachev, i cili shihej si një reformator, mori drejtimin e Bashkimit Sovjetik në vitin 1985, shumë njerëz në RDGJ shpresonin se ai do të sillte gjithashtu ndryshim në sistemin e tyre. Megjithatë, udhëheqësi i Gjermanisë Lindore Erich Honecker mbeti i palëkundur. Njerëzit e shprehën zemërimin e tyre jo vetëm përmes demonstratave masive në rrugë, por edhe duke depozituar gjithnjë e më shumë kërkesa për leje udhëtimi jashtë RDGJ. Brenda dy viteve, numri i aplikimeve për dokumente udhëtimi u dyfishua nga 53,000 në më shumë se 105,000. Thënë kështu, vetëm një pjesë e aplikantëve në fakt u lejuan të udhëtonin jashtë vendit.