cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jahja Sadiku
Forcat e errëta, Mulla Jahës nuk i jepnin ujë për ujitjen e fushës, përherë e ndanin nga qytetarët e rrethit. Gjithnjë bënin presion që edhe fshatarët mos takoheshin me të dhe familjen e tij. Kështu nga lëvizjet e shumta që bëheshin për çlirim kombëtar, ai bie pre e spiunëve dhe vasalëve komunistë. Burgoset në burgun e Idrizovës në Shkup. Për ketë lajhi gëzohet pushteti, gëzohen shërbëtorët.
Thuhet se, në atë moment, kur Mulla Jaha është burgosur, ia kanë hequr mjekrën (si që dihet ishte hoxhë, ishte parlamentar) ; armiqtë e kombit, shërbetorët dhe vazalët e sërbizmit kënaqen me atë lajm dhe pa kurrfarë turpi në mes të sokakut janë shprehur: "Pak e ka ai, nuk ia kanë prerë kokën po mjekrën". Kjo thënie edhe sot e kësaj dite dëshmon për aktualitete të këtilla, dëshmon për veprime të pahishme të krimineleve dhe të shërbimeve të huaja këtu ndër shqiptarët e Maqedonisë. Sido që të jetë, Mulla Jaha mbetet në zemrën e Shipkovicës dhe shqiptarëve. Respekti ynë për figurën e tij do t'u përcillet breznive. Do ti këndohet kengë dhe do t’i kushtohen poezi si kjo e poetit Shaip Emërllahu, me titull "Pëshpërimë dyzetmotesh".
Kantoni Oyonnax-Nord
Kantoni Oyonnax-Nord (frëngjisht: Canton d'Oyonnax-Nord) është një kanton në departamentin Ain, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Oyonnax. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 17804 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Oyonnax-Nord aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Gjuha ndërsllave
Gjuha ndërsllave (ndërsllavisht medžuslovjansky, sqt. mexhusllovjanski, njohur edhe si novoslověnsky "sllavishtja e re" ose thjeshtë slovianski "sllavishtja") është një gjuhë artificiale zonale për sllavët, që flitet nga rreth 500-1000 njerëz. Ajo është krijuar në 2006 mbi bazën e sllavishtës e vjetër dhe gjuhëve moderne sllave nga një ekip i gjuhëtarëve nga vende të ndryshme, për të shërbyer si projekt i gjuhës ndihmëse për komunikim ndërkombëtar midis sllavëve të kombësive të ndryshme. Dy autorët e gjuhës janë shkencëtari kompjuterik çek Vojtěch Merunka dhe përkthyesi holandez Jan van Steenbergen, megjithëse prifti dhe pansllavisti kroat Juraj Krizhaniq më 1666 botoi gramatikën e parë të gjuhës. Ndërsllavishtja është e kundërta e gjuhës interlingua dhe krahas esperantos. Ajo shkruhet më dy alfabete: atë cirilik dhe atë latin.
Në vitin 2019 gjuha ndërsllave u përdor në filmin The Painted Bird.
Veçoritë gramatikore
Kjo gjuhë ka shtatë rasa: emërore, kallëzore, gjinore, dhanore, instrumentale, vendore dhe thirrore.
Alfred Hitchcock
Alfred Joseph Hitchcock (13 gusht 1899 Londër - 29 prill 1980  Los Angeles), regjisor dhe producent filmi amerikano-anglez dhe shkrimtar i librave me temë kriminalistike dhe horor.
Jeta e hershme
Alfred Joseph Hitchcock u lind më 13 gusht 1899 në Londër në paralagjen Leytonstone si djali i dytë dhe fëmiu më i ri i tregtarit William Hitchcock dhe i gruas së tij Emme Jane Hitchcock (para Whelan). Familja e tyre ishte e besimit katolik. Alfred vijoi mësimin në shkollën katolike. Fëmijërinë e kaloi i vetmuar dhe i mbyllur.
Në atë kohë, në fëmijërinë e hershme, tregon se babai i tij e dërgon me një letër në stacionin policor. Pasi që komisarit ia dorëzon porosinë ata e burgosin për një kohë të shkurtër. Kjo ishte një ankdodotë shumë e njohur dhe ai tregon se ky ishte shkaku për mosbesimin në polici të cilën e ka paraqitë më vonë në shumë filma të tij.
Në moshën 14 vjeçare Hitchcok e humb babanë dhe e braktisë kolegjin shën Ignacisë në Stamford Hill, shkollë e tij e deriatëherëshme dhe pastaj vijon në Shkollën e inxhinierisë dhe navigacionit. Pas diplomimit bëhet vizatues dhe dizajner i reklamave në një fabrikë të telefonave.
Në atë kohë Hitchcock interesohet për fotografinë ku fillon të punojë në Idustrinë e filmit në Londër në vitin 1920, dhe e fiton një punë të përhershme në Islington Studio, si dizajner i titujve për filmi pa zë.
Niederwil (AG)
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Kantoni Guingamp
Kantoni Guingamp (frëngjisht: Canton de Guingamp) është një kanton në departamentin Côtes-d'Armor, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Guingamp. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 22822 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Guingamp aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Doganaj (Kaçanik)
Doganaj është një vendbanim në komunën e Kaçanikut, Kosovë.
Abdyl Mexhid Shahini
Abdyl Mexhid Shahini nga fshati Sllupçan në Kumanovë, Maqedoni ushtarak shqiptar, dëshmor i luftës në Maqedoni.
Abdyl Shahini ju kishte bashkuar forcave shqiptare që luftonin edhe më tutje pas çlirimit të Kosovës për lirin e shqiptarëve në territoret e administruara nga Maqedonia, gjatë viteve 2000.
Oberlunkhofen
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Diolet
parapamje|right|Etilen Glykoli - shembull për Diolët Diol ose Glykol janë komponime kimike me dy grupe hidroksile ( OH ) të lidhura në atomet të C.
Vetit
Është substancë e tejdukshme, helmuese , me shije të ëmbël , me H2O përzihet në çdo raport , vlon në temperaturë 197 °C.
Reaksionet
Struktura e Glykolit|left|thumb Glikoli përfitohet me oksidimin e etenit në tretësirën bazike të permanganatit të kaliumit: KMnO4      CH2 - CH2 CH2=CH2 --►       I     I  eten    Na2CO3      OH    OH
Oberwil-Lieli
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Luçio II
Papa Luçio II (Gherardo Caccianemici l. ?, Bolonja - v. 15 shkurt 1145, Roma) ishte papa i 166 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 8 mars 1144 dhe deri më 15 shkurt 1145. Paraardhës i tij ishte papa Çelestini II, ndërsa pasardhësi papa Eugjeni III.
Bibliothèque nationale de France
Bibliothèque Nationale de France (Biblioteka Kombëtare e Francës - BnF) është biblioteka kombëtare e Francës, e vendosur në Paris në dy vende kryesore të njohura përkatësisht si Richelieu dhe François-Mitterrand. Është depoja kombëtare e gjithçkaje që botohet në Francë. Disa nga koleksionet e tij të gjera, duke përfshirë libra dhe dorëshkrime, por edhe objekte të çmuara dhe vepra arti, janë ekspozuar në Muzeun BnF (i njohur më parë si Cabinet des Médailles ) në faqen Richelieu.
Biblioteka Kombëtare e Francës është një institucion publik nën mbikëqyrjen e Ministrisë së Kulturës. Misioni i saj është të krijojë koleksione, veçanërisht kopjet e veprave të botuara në Francë, të cilat, me ligj, duhet të depozitohen atje, t'i konservojnë dhe t'i bëjnë të disponueshme për publikun. Ai prodhon një katalog referencë, bashkëpunon me institucione të tjera kombëtare dhe ndërkombëtare dhe merr pjesë në programe kërkimore.
Historia
Biblioteka Kombëtare e Francës e ka origjinën në bibliotekën mbretërore të themeluar në Pallatin e Luvrit nga Charles V në 1368. Charles kishte marrë një koleksion dorëshkrimesh nga paraardhësi i tij, Gjoni II, dhe i transferoi ato në Luvër nga Palais de la Cité. Bibliotekari i parë i regjistruar ishte Claude Mallet, shërbëtori i dhomës së mbretit, i cili bëri një lloj katalogu, Inventoire des Livres du Roy nostre Seigneur estans au Chastel du Louvre. Jean Blanchet bëri një listë tjetër në 1380 dhe Jean de Bégue një në 1411 dhe një tjetër në 1424. Charles V ishte një mbrojtës i të mësuarit dhe inkurajoi krijimin dhe mbledhjen e librave. Dihet se ai punësoi Nicholas Oresme, Raoul de Presle dhe të tjerë për të transkriptuar tekste antike. Me vdekjen e Charles VI, ky koleksion i parë u ble në mënyrë të njëanshme nga regjenti anglez i Francës, Duka i Bedford, i cili e transferoi atë në Angli në 1424. Me sa duket u shpërnda pas vdekjes së tij në 1435.
Charles VII bëri pak për të riparuar humbjen e këtyre librave, por shpikja e shtypjes rezultoi në fillimin e një koleksioni tjetër në Luvër të trashëguar nga Louis XI në 1461. Karli VIII kapi një pjesë të koleksionit të mbretërve të Aragonës. Louis XII, i cili kishte trashëguar bibliotekën në Blois, e inkorporoi këtë të fundit në Bibliothèque du Roi dhe e pasuroi më tej me koleksionin Gruthuyse dhe me plaçkitje nga Milano. Françesku I e transferoi koleksionin në 1534 në Fontainebleau dhe e bashkoi atë me bibliotekën e tij private. Gjatë mbretërimit të tij, lidhjet e shkëlqyera u bënë çmenduri dhe shumë nga librat e shtuar nga ai dhe Henri II janë kryevepra të artit të lidhësit.
Nën bibliotekarinë e Jacques Amyot, koleksioni u transferua në Paris dhe më pas u zhvendos në disa raste, një proces gjatë të cilit humbën shumë thesare. Henry IV e kishte transferuar atë në Kolegjin de Clermont në 1595, një vit pas dëbimit të jezuitëve nga themelimi i tyre. Në vitin 1604, jezuitët u lejuan të ktheheshin dhe koleksioni u zhvendos në Manastirin Cordeliers, më pas në 1622 në në rue de la Harpe. Emërimi i Jacques Auguste de Thou si bibliotekar nisi një periudhë zhvillimi që e bëri atë koleksionin më të madh dhe më të pasur të librave në botë. Ai u pasua nga djali i tij, i cili u zëvendësua, kur u ekzekutua për tradhti, nga Jérôme Bignon, i pari i një linje bibliotekarësh me të njëjtin emër. Nën de Thou, biblioteka u pasurua me koleksionet e Mbretëreshës Katerina de Medici. Biblioteka u rrit me shpejtësi gjatë mbretërimit të Louis XIII dhe Louis XIV, kryesisht për shkak të interesit të ministrit Jean-Baptiste Colbert, vetë një koleksionist i përkushtuar i librave.
Vendi në Rue de la Harpe u bë i papërshtatshëm, biblioteka u zhvendos përsëri, në 1666, në dy shtëpi ngjitur në Rue Vivienne. Pas Colbert, ministri i Louis XIV, Louvois gjithashtu u interesua për bibliotekën dhe punësoi Jean Mabillon, Melchisédech Thevenot dhe të tjerë për të blerë libra nga çdo burim. Në vitin 1688, u përpilua një katalog në tetë vëllime. Louvois konsideroi ngritjen e një ndërtese të pasur për ta pritur atë në atë që do të bëhej Place Vendôme, një projekt që megjithatë mbeti i paekzekutuar pas vdekjes së ministrit në 1691.
Biblioteka u hap për publikun në 1692, nën administrimin e Abbott Camille le Tellier de Louvois, djalit të ministrit. Abbé Louvois u pasua nga Jean-Paul Bignon, i cili në 1721 shfrytëzoi mundësinë e kolapsit të kompanisë së Mississippi të John Law. Kompania ishte zhvendosur me ligj në ish-pallatin e kardinalit Mazarin rreth Hôtel Tubeuf, dhe dështimi i saj liroi hapësirë të konsiderueshme në të cilën Biblioteka do të zgjerohej (edhe pse vetë Hotel Tubeuf do të mbetej i pushtuar nga Kompania Franceze e Indisë Lindore dhe më vonë nga financat e Francës burokracia deri në vitet 1820. Bignon gjithashtu vendosi një reformë të plotë të sistemit të bibliotekës. U bënë katalogë që u shfaqën nga 1739 deri në 1753 në 11 vëllime. Koleksionet u rritën në mënyrë të qëndrueshme me blerjen dhe dhuratat deri në shpërthimin e Revolucionit Francez, në të cilën kohë ishte në rrezik të madh të shkatërrimit të pjesshëm ose të plotë, por për shkak të aktiviteteve të Antoine-Augustin Renouard dhe Joseph Van Praet nuk pësoi asnjë lëndim.
Koleksionet e bibliotekës u rritën në mbi 300,000 vëllime gjatë fazës radikale të Revolucionit Francez, kur u kapën bibliotekat private të aristokratëve dhe klerikëve. Pas krijimit të Republikës së Parë Franceze në shtator 1792, "Asambleja e shpalli Bibliothèque du Roi pronë kombëtare dhe institucioni u riemërua Bibliothèque Nationale . Pas katër shekujsh kontrolli nga Kurora, kjo bibliotekë e madhe tani u bë pronë e popullit francez.”
Ramiz Demiri
Ramiz Demiri nga fshati Sllupçan në Kumanovë, Maqedoni ushtarak shqiptar, dëshmor i luftës në Maqedoni.
Haxhi Remzi Osmani
Haxhi Remzi Osmani nga fshati Sllupçan në Kumanovë, Maqedoni ushtarak shqiptar, dëshmor i luftës në Maqedoni.
Haxhi Osmani ju kishte bashkuar forcave shqiptare që luftonin edhe më tutje pas çlirimit të Kosovës për lirin e shqiptarëve në territoret e administruara nga Maqedonia, gjatë viteve 2000.
Rudolfstetten-Friedlisberg
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Muharrem Bushi
Muharem Bushi studiues për historinë e trevës së Lopësit dhe zhvillimin e arsimit në rrethin e Tepelenës dhe më gjerë, ka lindur në fshatin Dhëmblan të krahinës së Lopësit në rrethin e Tepelenës. Vazhdoi studimet si nxënës i Shtëpisë së Fëmijës, duke pasur rezultate të larta. Pas studimeve të larta, ka punuar mësues dhe drejtues në shkolla të mesme në Tepelenë e në rrethin e Kurbinit, inspektor arsimi në Tepelenë dhe në Ministrinë e Arsimit, ku ka qenë përgjegjës sektori. Është veprimtar i Shoqatës Atdhetare-Kulturore-Shkencore Mbarëkombëtare "Ali Pashë Tepelena" dhe n/kryetar i Shoqatës "Lopësi" dhe kryeredaktor i gazetës "Griba".
Tiziano Ferro
alt=Tiziano Ferro on Radio Bruno.jpg|parapamje|Tiziano Ferro Tiziano Ferro ([titˈtsjaːno ˈfɛrro) lindur më 21 shkurt 1980. është këngëtar i famshëm italian i zhanrit POP. fitues i çmimit Grammy, tekstshkrues këngësh, producent dhe autor.Ai u bë i famshëm në vitin 2001 me hitin e tij ndërkombëtar "Perdono" dhe ka mbetur komercialisht i suksesshëm që nga ajo kohë, në disa vende. Ferro ka realizuar një version spanjoll të secilit prej albumeve të tij, gjithashtu ka kënduar në anglisht, portugalisht dhe frëngjisht. I njohur si fytyra moderne e muzikës pop italiane, ai shpesh shkruan këngë për artistë të tjerë dhe ka krijuar albume për Giusy Ferreri, Alessandra Amoroso dhe Baby K.
Përveç suksesit të tij si artist, Ferro është i njohur për betejat e tij personale. Duke qenë mbipeshë si adoleshent, ai ka qenë i përfolur për luftën e tij me varësinë nga ushqimi dhe çrregullimet e të ngrënit. Në tetor të vitit 2010, në kulmin e famës së tij, Ferro doli te jetë homoseksual, pasi kishte sfiduar depresionin në lidhje me vetë-pranimin për homoseksualitet.
Ferro aktualisht është një nga artistët më të paguar në Itali. Edhe albumi i tij i tretë ' Nessuno è solo ' edhe albumi i katërt 'Alla mia età ' ishin çertifikuar si shumë të vlefshëm. Pavarësisht nga frika, dalja e tij në skenë si homoseksual nuk ndikoi negativisht në karrierën e tij, pasi albumi i pestë  'L'amore è una cosa semplice ' ishte albumi më i shitur i vitit 2012 në Itali, dhe albumi i tij i parë i hiteve të shumëta u mbështet nga një turne stadiumi. Që nga viti 2015, Ferro ka shitur mbi 15 milion rekorde në të gjithë botën.
Biografia
Fëmijëria dhe fillimet e hershme
Interesimi i Ferros për muzikë lindi kur ai mori një tastierë lodër si dhuratë, e cila u përdor për të kompozuar këngët e tij të para kur ai ishte shtatë vjeç. Ai më vonë filloi të merrte mësim kitare dhe pianoje në një lokal konservator të muzikës. Kur ishte 16 vjeç, ai u bashkua në një kor të ungjillit dhe gjatë të njëjtave vite, ai filloi të performonte në bare me piano dhe në gara të karaokes. Në vitin 1997, Ferro mori pjesë në "Accademia della Canzone di Sanremo", një konkurs muzikor i krijuar për të zgjedhur garuesit e  Sanermo Music Festival , por u eliminua gjatë fazës së parë të konkursit. Vitin pasues, Ferro mori pjesë përsëri në të njëjtën garë, dhe pavarësisht se u zgjodh si një nga 12 finalistët, ai nuk arriti të fitonte konkursin. Sidoqoftë, gjatë përzgjedhjeve, Ferro u takua me producentët e muzikës Alberto Salerno dhe Mara Maionchi, dhe filloi të bashkëpunimin me ta. [4] [5]
Në 1999 Ferro bëri një turne në të gjithë Italinë si një vokalist i përkohshëm me grupin hip hop italian Sottotono.
Përparimi në karrierë
Në vitin 2001, Ferro nënshkroi një kontratë me EMI Music Italy. Më 22 qershor 2001, ai publikoi ​​këngën e tij të parë, "Xdono".Gjatë muajve të parë pas publikimit, kënga pati një pritje të dobët, por më vonë ajo u bë hit dhe, pasi kryesoi ' 'Italian Singles Charts '' në Shtator 2001,u çertifikua dyfish platin nga Federata e Industrisë Italiane të Muzikës për shitjet që tejkalojnë 100,000 kopje.
Jeta private
Ai u diagnostikua me depresion në vitin 2008 dhe filloi të merrte ilaqet kundër depresionit. Në fund të vitit 2009, ai ishte afër t'ia merrte jetën vetes, duke arritur deri aty sa të shkruante një shënim vetëvrasjeje. Në fillim të vitit 2010 depresioni e bëri atë që të prishte raportet dhe të largohej nga babai i tij, një ngjarje që frymëzoi titullin e librit të tij të parë, Trent'anni e una chiacchierata con papà (Tridhjetë vjeç dhe një bisedë me babanë). Ky libër, i botuar në tetor 2010, përmban shumicën shkrimeve të ditarëve të tij personalë, të mbajtur me rregull që nga vitet e tij të adoleshencës. Realizimi i tij u parapri nga një intervistë me Vanity Fair në të cilën ai deklaroi homoseksualitetin e tij për publikun. [76] Vitin tjetër Ferro u kthye në Itali për të jetuar me miqtë dhe familjen e tij.
Arif Ibrahimi
Arif Ibrahimi ju kishte bashkuar forcave shqiptare që luftonin edhe më tutje pas çlirimit të Kosovës për lirin e shqiptarëve në territoret e administruara nga Maqedonia, gjatë viteve 2000.
Operacioni "Patkoi"
Operacioni "Patkoi", ka qenë emri i dhënë nga Qeveria Bullgare për një plan të deklaruar:  Pastrimin etnik të Shqiptarëve të Kosovës që do të kryhej nga Policia Serbe dhe Ushtria Jugosllave. Nxjerrja e këtij informacioni shërbeu për nisjen dhe Bombardimin e Jugosllavisë nga NATO në vitin 1999, gjatë Luftës së Kosovës.
Në 2011, ish ministri i jashtëm i Bullgarisë Nadezhda Neynski zbuloi në një dokumentar televiziv se qeveria Bullgare i dorëzoi Gjermanisë një raport të paverifikuar të përpiluar nga agjencia e saj ushtarake që "bëri të qartë" ekzistencën e planit. Sipas librit nga Heinz Loquai, një gjeneral brigadier gjerman i pensionuar, botuar në Prill 2000, analiza bullgare arriti në përfundimin se qëllimi i Ushtrisë Jugosllave ishte shkatërrimi i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, dhe jo dëbimi i tërë popullsisë shqiptare.
Kantoni Saint-Trivier-de-Courtes
Kantoni Saint-Trivier-de-Courtes (frëngjisht: Canton de Saint-Trivier-de-Courtes) është një kanton në departamentin Ain, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Trivier-de-Courtes. Ka sipërfaqe 193.91km2 dhe popullsi 5798 banorë.
Operacioni "Patkoi"
Operacioni "Patkoi"
Plani "Patkoi" ishte emri i dhënë nga qeveria Bullgare për një plan jugosllav për të dëbuar popullsinë shqiptare të Kosovës. Titulli i operacionit sugjeron që ushtria dhe policia Jugosllave do të shtrëngonte UÇK-në dhe civilët në një sulm të nisur nga tre anët, duke dëbuar popullatën ndërsa refugjatët do të iknin përmes skajit të hapur jugperëndimor të patkoit në Maqedoni dhe Shqipëri.
Kantoni Saint-Trivier-de-Courtes
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Trivier-de-Courtes aktualisht përbëhet nga 12 komuna.
Operacioni "Patkoi"
Operacioni "Patkoi"
Plani u detajua nga Ministri i Jashtëm gjerman Joschka Fischer në një konferencë për shtyp në 7 Prill 1999. Ai deklaroi se qeveria gjermane kishte zbuluar planet operative të rënë dakord nga komandantët jugosllavë në fund të shkurtit 1999 për të kryer një operacion masiv të spastrimit etnik në Kosovë. Sipas Fischer, kjo ishte vënë në veprim që nga Marsi 1999 - një muaj para fillimit të operacioneve të NATO-s - kur Presidenti Jugosllav Sllobodan Milosheviç i kishte thënë atij se "ai do të mbaronte me separatistët shqiptarë etnikë brenda një jave". Fischer akuzoi Milosheviçin për përfshirje në "luftë etnike" të drejtuar kundër popullit të tij, në të cilën një grup i tërë etnik ishte bërë "viktimë e dëbimit sistematik" për të "riorientuar gjeografinë politike" të Kosovës.
Raportet nga vendet e tjera mbështesnin pretendimet e Fischer. Times of London raportoi më 8 Prill se:
"CIA ishte në dijeni që në vjeshtën e kaluar për një plan, të koduar Operacioni Patkua, për t'i vrarë ose dëbuar ata për disa muaj. Një fshat në ditë ishte shkalla që z. Millosheviç llogariti se Perëndimi do të dorëzonte duart e tij pa vepruar. Në Prishtinë, të dhënat publike janë bërë për të identifikuar saktësisht cilat shtëpi, dyqane dhe biznese ishin në pronësi të shqiptarëve; Policia dhe paramilitarët serbë kanë zbrazur qytete dhe fshatra lagje për lagje në një model që ka qenë po aq i pandryshueshëm sa ka qenë i pamëshirshëm.
Trenat e mbushur plot, snajperët që kapin ata që largohen nga rreshti në marshimet e detyruara drejt kufijve: çdo detaj tregon për ekzistencën e një projekti të hollësishëm, pa të cilin kaq shumë nuk mund të ishin vrarë ose dëbuar në internim brenda dy javëve. Në këtë kontekst, vulosja e djeshme e raportuar e kufijve nga forcat serbe është një zhvillim i keq; nuk ka diçka të tillë si siguria në Kosovë për një popull të shënuar për shkatërrim vetëm për shkak të identitetit të tij racor."
Detaje të mëtejshme u siguruan në 9 Prill nga Rudolf Scharping, Ministri gjerman i mbrojtjes, në një konferencë shtypi të mbajtur në Bon. Ai paraqiti hartat që përmbajnë emrat e qyteteve dhe fshatrave të cilat tregonin shigjeta që përfaqësonin Ushtrinë Jugosllave dhe njësitë paraushtarake që rrethonin progresivisht Kosovën në një lëvizje pinceri në formë patkoi. Ai u citua të thoshte se: "Operacioni Patkua dha prova të qarta se Presidenti Miloševic kishte kohë që përgatiste dëbimet nga Kosova dhe se ai thjesht kishte përdorur kohën e fituar nga bisedimet e paqes në Rambuje për të organizuar njësitë e ushtrisë dhe policisë për fushatën".
Baltimore Sun sugjeroi më 11 Prill se NATO kishte njohuri për planin patkua për ca kohë, por kishte nënvlerësuar ashpërsinë e tij. Sekretari i Jashtëm britanik i asaj kohe më vonë mbështeti raportet gjermane, duke i thënë një komiteti parlamentar "se kishte një plan të zhvilluar në Beograd i njohur si Operacioni Patkua i cili ishte për pastrimin e Kosovës nga popullsia e saj. Ky plan ka ekzistuar për ca kohë" Sipas Radio Televizionit të Serbisë raporti u hartua nga shërbimet e inteligjencës Bullgare bazuar në analizën e ngjarjeve të fillimit të vitit 1999.
Operacionet Para Ndërhyrjes së NATO-s
Përgjigjja ushtarake e Ushtrisë Jugosllave ndaj sulmeve të UÇK-së arriti kulmin në Operacionin Patkua të drejtuar jo vetëm kundër luftëtarëve të UÇK-së, por duke përfshirë edhe dëbimet sistematike të civilëve kosovarë. Gjatë konfliktit të armatosur në 1998 Ushtria Jugosllave dhe Policia Serbe përdorën forcë të tepruar dhe të rastësishme, e cila rezultoi në dëmtimin e pronës, zhvendosjen e popullsisë dhe vdekjen e civilëve. Disa konsiderojnë se Beogradi tashmë kishte nisur Operacionin Patkua që në verën e vitit 1998, kur qindra mijëra shqiptarë të Kosovës u dëbuan nga shtëpitë e tyre.
Tërheqja e vëzhguesve të Organizatës për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë, së bashku me fillimin e fushatës së bombardimeve të NATO-s, inkurajuan Millosheviqin të zbatojë "Elementë të Orkestruar të Fushatës së Dëbimeve, të cilat mund të përshkruhen si një plan". Më 20 mars 1999, ofensiva serbe, e njohur si Operacioni Patkua, ishte tashmë në lëvizje. Natyrisht, ky operacion ishte planifikuar paraprakisht.
Vojislav Shesheli, zëvendëskryeministër i Jugosllavisë.
Operacionet Pas Ndërhyrjes së NATO-s
Me fillimin e bombardimeve të NATO-s ndaj Jugosllavisë më 24 mars 1999, forcat serbe përshpejtuan Operacionin Patkoi. Në pranverën e vitit 1999, ushtria jugosllave, policia dhe paraushtarakët serbë, në mënyrë të organizuar, me përdorim të konsiderueshëm të burimeve shtetërore, kryen një fushatë të gjerë dhune kundër civilëve shqiptarë për t'i dëbuar ata nga Kosova që kështu të mbajnë kontrollin politik të Beogradit mbi krahinë.
Qeveria serbe zbatoi gjithashtu një strategji kriminale të njohur si spastrim i identitetit, e cila konsistonte në "konfiskimin e identifikimit personal, pasaportat dhe dokumente të tjera të tilla për ta bërë të vështirë ose të pamundur për ata që dëbohen të kthehen".. Shqiptarëve të Kosovës të dëbuar u janë hequr sistematikisht dokumentet e identitetit dhe pronës, përfshirë pasaportat, titujt e tokës, targat e automobilave, kartat e identitetit dhe dokumente të tjera. Mjekët për të Drejtat e Njeriut raportojnë se gati 60% e të anketuarve në sondazhin e tyre vëzhguan se forcat serbe po hiqnin ose shkatërronin dokumentet e identifikimit personal. Kjo praktikë kriminale sugjeron se qeveria po përpiqej të bllokonte kthimin e tyre.
Përveç konfiskimit të dokumenteve përkatëse nga mbajtësit e tyre, u bënë gjithashtu përpjekje për të shkatërruar çdo regjistër aktual të lindjes (dhe arkiva të tjerë) të cilët mbaheshin nga agjencitë qeveritare, në mënyrë që të bëhej "pastrimi" i plotë.
Numri i Refugjatëve
Sipas Komisionerit të Lartë të Kombeve të Bashkuara për Refugjatët, deri në mars 1999 (para bombardimeve të NATO -s), më shumë se 200,000 civilë shqiptarë u zhvendosën brenda vendit, gati 70,000 shqiptarë ishin larguar nga krahina në vendet fqinje dhe Malin e Zi, dhe 100,000 shtetas të tjerë jugosllavë, kryesisht Shqiptarët e Kosovës, kishin kërkuar azil në Evropën Perëndimore. Gjithashtu, mijëra fshatra etnikë shqiptarë në Kosovë ishin shkatërruar pjesërisht ose plotësisht nga djegia ose granatimet.
Brenda 3 javëve nga fillimi i bombardimeve strategjike të NATO-s gjatë Luftës së Kosovës, kishte 525.787 refugjatë nga Kosova në vendet fqinje. Një muaj më vonë, më 12 maj, numri i përgjithshëm i refugjatëve ishte rritur në 781.618. Deri në qershor 1999, ushtria, policia dhe paraushtarakët jugosllavë dëbuan 862.979 shqiptarë nga Kosova, një pretendim i kundërshtuar nga shumë politikanë serbë. Disa qindra mijëra të tjerë u zhvendosën brenda vendit, përveç atyre të zhvendosur para marsit. Përafërsisht 440.000 refugjatë kaluan kufirin në Shqipëri dhe 320,000 në Maqedoni. Mali i Zi priti rreth 70.000 refugjatë, ndërsa Bosnja dhe Hercegovina pranoi më shumë se 30.000. Amnesty International vlerësoi se "gati 1 milion njerëz janë detyruar të largohen nga Kosova".
Radio Televizioni i Serbisë kurrë nuk tregoi kolonat e shqiptarëve të dëbuar nga policia serbe dhe paraushtarakët, përveç kur një kolonë e shqiptarëve që iknin u vra nga bombat e NATO-s. Për më tepër, propaganda e Millosheviqit në përpjekje për të bindur publikun ndërkombëtar se kolona të mëdha refugjatësh largohen nga Kosova për shkak të bombardimeve të NATO-s, e jo prej operacioneve ushtarake të ushtrisë jugosllave.
Gjyqet e Krimeve të Luftës
Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë akuzoi Sllobodan Millosheviçin dhe zyrtarë të tjerë jugosllavë për krime kundër njerëzimit, përfshirë vrasje, transferim të dhunshëm të popullsisë, dëbim dhe persekutim të civilëve të Kosovës:
Kryetari i trupit gjykues Iain Bonomy ishte duke shqiptuar dënimin tha se "veprimet e qëllimshme të këtyre forcave gjatë fushatës provokuan largimin e të paktën 700,000 shqiptarëve etnikë nga Kosova në një periudhë të shkurtër nga fundi i marsit deri në fillim të qershorit 1999."
Polemikat
Noam Chomsky deklaroi se "Komisioneri i Kombeve të Bashkuara për Refugjatët regjistroi refugjatët e parë jashtë Kosovës më 27 mars, tre ditë pasi filluan bombardimet e NATO-s". Mendimi i tij, megjithatë, kundërshtohet nga vetë burimet e UNHCR-së të cilat regjistruan 200.000 refugjatë nga Kosova deri më 24 mars 1999, para ndërhyrjes së NATO-s - nga ky numër, 100.000 u larguan në vendet evropiane, 25.000 në Mal të Zi, 30,000 u shpërngulën në pjesë të tjera të Serbisë, 18.000 u nisën për në Shqipëri dhe 10.000 shkuan në Bosnjë. Një shtesë prej 260.000 njerëz u zhvendosën brenda Kosovës.
Ekzistenca e planit Patkua u mohua menjëherë nga zyrtarët jugosllavë. Sllobodan Millosheviçi e etiketoi atë si një "trillim të Ministrisë Gjermane të Mbrojtjes". Millosheviq mohoi politikën e spastrimit etnik gjatë bombardimeve të NATO-s në Kosovë, deklaroi se "kur të ndalojë agresioni, kur të ndalojë bombardimi, atëherë do të jetë shumë e lehtë të vazhdohet (procesi) politik".
Ratomir Tanić, dëshmitar në gjykimin e mëvonshëm të Millosheviqit për krimet e luftës, tha se Patkoi ishte një pseudonim kolonial për një plan "krejtësisht të ndryshëm" të ushtrisë jugosllave, i cili duhet të hyjë në fuqi vetëm nëse popullsia etnike shqiptare merr anën e agresorit të huaj, në rast agresioni ndaj Jugosllavisë. Atëherë Ushtria do të "neutralizonte fortesat shqiptare". Tanić deklaroi se udhëheqësia e ushtrisë nuk e përdori këtë plan gjatë Luftës së Kosovës, "sepse nuk kishte asnjë agresion të jashtëm apo rebelim shqiptar".
Në prill 2000, Heinz Loquai, një gjeneral brigade gjerman në pension, botoi një libër mbi luftën që pretendonte se rrëfimi i qeverisë gjermane ishte bazuar në një analizë të përgjithshme nga një agjenci bullgare e inteligjencës e sjelljes jugosllave në luftë, e cila u shndërrua në një "plan" specifik nga Ministria Gjermane e Mbrojtjes. Sipas Loquai, analiza bullgare arriti në përfundimin se qëllimi i ushtrisë serbe ishte shkatërrimi i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, dhe jo dëbimi i të gjithë popullsisë shqiptare. Ai gjithashtu vuri në dukje një të metë faktike në prezantimin e qeverisë gjermane, ajo e kishte quajtur planin "Potkova", e cila është fjala kroate dhe bullgare për patkua, ndërsa fjala serbe është "Potkovica".
Sarmenstorf
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Cërnilla
Cërnillë është një vendbanim në komunën e Ferizajt, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Murakë dhe Rrezar.
Intel Corporation
Historia e Korporatës
Intel është gjendur në Mountain View, California ne 1968 nga Gordon E.Moore (Kimist) dhe Robert Noyce (Fizikan). Investimi total për këtë kompani ishte 2.5 milionë dollarë dhe 2 vjet më vonë u bë një kompani publike duke u rritur kështu me 6.8 milionë dollarë. Punonjësi i tretë ishte Andy Grove (inxhinier kimik) i cili e drejtoi kompaninë nga vitet 1980-1990. Më vonë ata filluan të mendonin të gjenin një emër për kompaninë. Në 18 korrik të vitit 1968 kompania quhej “N M Electronics” dhe ata e ndyshuan në “Intel” – Integrated Electronics. Këtë emer e kishte ndërkohë nje hotel dhe atyre iu desh të paguanin për të.
Sali Latifi
Sali Latifi nga fshati Hotël në Kumanovë, Maqedoni ushtarak shqiptar, dëshmor i luftës në Maqedoni.
Sali Latifi ju kishte bashkuar forcave shqiptare që luftonin edhe më tutje pas çlirimit të Kosovës për lirin e shqiptarëve në territoret e administruara nga Maqedonia, gjatë viteve 2000.
Lëvizja Nacionale Demokratike Shqiptare
Lëvizja Nacionale Demokratike Shqiptare, e njohur me inicialet e saj si LNDSH ose NDSH, u bë një rezistencë thuajse totale antikomuniste në Kosovë ndërmjet viteve 1945 dhe 1947.
1950 Çmimi i madh i Belgjikës
Çmimi i kampionatit botërorë për Belgjikën ishte gara e pestë kampionale organizuar nga FIA e që u mbajr më 18 qershor, 1950 në qarkun Spa-Francorchamps.
Lëvizja Nacionale Demokratike Shqiptare
Ajo tërhoqi disa nga anëtarët e saj nga radhët e funksionarëve të ish regjimit pushtues shqiptar pro Boshtit, por që kur kryengritja u bë e përgjithshme, duke përfshirë pothuajse të gjithë popullsinë shqiptare të Kosovës, shumë partizanë shqiptarë të Kosovës u tërhoqën shpejt për të marrë pjesë në të. Në të vërtetë, NDSH përfaqëson një shembull unik të një kryengritjeje popullore pothuajse unanime në Evropë, të lënë pas dore nga historianët që nuk njohin burimet shqiptare. Ishte një rebelim i vërtetë kolektiv që përfshiu Kosovën dhe Maqedoninë perëndimore.
Tägerig
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Lëvizja Nacionale Demokratike Shqiptare
Ndërmjet viteve 1945 dhe 1947, NDSH organizoi tre kongrese të fshehta. Një debat u zhvillua në lëvizje, me një prirje që favorizonte zhvendosjen e udhëheqësve në Greqi dhe kundërshtarët e tyre këmbëngulnin që lufta të vazhdojë brenda Kosovës. Në shprehjen e lëvizjeve të mëvonshme revolucionare gjetkë në Evropë, këto mund të përshkruhen si fraksione "të brendshme" dhe "të jashtme". Lideri kryesor i ‘brendshëm’, Ajet Gurguri, mbeti në skenë në Kosovë, por u arrestua dhe u ekzekutua. Ai u pasua për vdekje nga Gjon Serreqi, një patriot katolik, i cili ishte dërguar në një kamp burgu nga SS gjermane në vitin 1944. Serreqi kishte drejtuar ND klandestine ndërsa shërbente si mësues në shkollën e mesme Sami Frashëri në qendrën historike të Prishtinë, studentët e së cilës organizuan Komitetin e Rinisë Studentore të LNDSh-së.
1950 Çmimi i madh i Belgjikës
Gara
Të dhëna mbi garën ...
Lëvizja Nacionale Demokratike Shqiptare
Më 11 mars 1945, gratë shqiptare të Gjakovës dolën në rrugë për të protestuar kundër tërheqjes së burrave të tyre për t'i shërbyer jugosllavëve në shtypjes së NDSH-së.
Shumë nga gratë protestuese u arrestuan dhe u dënuan me burgim të gjatë. Por një grua shqiptare u dallua nga të tjerat: Marie Shllaku (1922–46), një mësuese katolike e lindur në Shkodër, në Shqipërinë e Veriut. Shllaku mbeti e plagosur rëndë gjatë luftimeve. E strehuar nga një familje fshatare, ajo u zbulua dhe u arrestua. Policia jugosllave i injoroi plagët e saj, duke e rrahur dhe torturuar ndryshe. Ajo u dërgua në sallën e gjyqit në Prizren, ku u gjykua. Në fjalët e saj të fundit në gjykatë, Shllaku tha se “një ditë bijtë dhe vajzat tuaja do të turpërohen për tradhtinë dhe çnjerëzimin tuaj ndaj nesh dhe ndaj mbarë popullit shqiptar”.
Gjatë periudhës kur ajo priste vdekjen, ajo dëgjohej në qelinë e burgut duke kënduar çdo natë këngë popullore shkodrane, sikur po përgatitej për dasmën e saj. Ajo ishte 24 vjeç kur u ekzekutua në fund të vitit 1946. Shumë mbështetës të tjerë të LNDSH-së u burgosën dhe u vranë përpara se kryengritja të mposhtej plotësisht. Luftimet në Kosovë nuk kishin përfunduar deri në vitin 1947; në kryengritje humbën jetën disa dhjetëra mijëra shqiptarë.
Arsim Bajrami (1974)
Arsim Bajrami nga fshati Llopat në Kumanovë, Maqedoni ushtarak shqiptar, dëshmor i luftës në Maqedoni.
Burhanedin Xhemaili
Burhanedin Xhemaili (lindi më 28.02.1962 në fsh. Rramanli, Komuna e Kumanovës) është shkrimtar, poet. Shkollën e mesme e kreu në Kumanovë, ndërsa Fakultetin Filologjik Dega “Gjuhë dhe Letërsi Shqipe” në Shkup. Ka punuar profesor i Gjuhës dhe Letërsisë Shqipe në Shkollën e Mesme Ekonomike në Kumanovë. Ndërsa tani punon Këshilltar shtetëror në Ministrinë e Kulturës të Republikës së Maqedonisë së Veriut. Ka kryer detyrën e Kryeredaktorit të Revistës për Letërsi‚ Shkencë dhe Kulturë Doruntina. Dy mandate ishte Kryetar i Klubit të Shkrimtarëve “Jehona e Karadakut” në Kumanovë‚ dhe anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve Shqiptar në Maqedoni.
Llokman Neziri
Llokman Neziri nga fshati Hotël në Kumanovë, Maqedoni ushtarak shqiptar, dëshmor i luftës në Maqedoni.
Llokman Neziri ju kishte bashkuar forcave shqiptare që luftonin edhe më tutje pas çlirimit të Kosovës për lirin e shqiptarëve në territoret e administruara nga Maqedonia, gjatë viteve 2000.
Fluksi viskoz
Flukse viskoze {intensiteti i rrjedhës së lëngjeve dhe depërtimit të gazrave} quhen ato flukse lëngjesh ose gazesh ku efektet e fërkimit të brendshëm nuk mund të mos përfillen. Në të vërtete të gjithë lëngjet reale paraqesin viskozitet në përmasa të ndryshme, vetëm se në raste të veçanta efekti i tij është i neglizhueshëm dhe sjellja e lëngjeve reale mund të interpretohet dhe paraqitet fare mirë edhe pa të. Për informacione mbi këtë rast të veçantë shih fluks joviskoz.
EIGRP
Enhanced Interior Gateway Routing Protocol (EIGRP) përfaqëson një evolucion nga parardhësi i tij (IGRP) (referohet te Interior Gateway Routing Protocol). Ky evulucion rezulton nga ndryshimet në rrjetat kompjuterike dhe kërkesat e ndryshme në shkallë më të gjërë.EIGRP integron aftësitë e link state protocol në distance vector protocol.Përveq kësaj,EIGRP përmban disa protokolle të rëndësishme që në masë të madhe rrit efikasitetin operativ të tij në lidhje me protokollet e tjera. Njëri prej këtyre protokolleve është Diffusing update algorithm (DUAL) i zhvilluar nga Dr. J.J. Gracia - Luna- Aceves. DUAL lejon routerët me EIGRP për të përcaktuar nëse një shteg i reklamuar nga një fqinj gjendet në unazë ose jo, dhe lejon routerët me EIGRP për të gjetur shtigjet alternative pa pritur për rifreskime nga nga routerët tjerë.EIGRP siguron pajtueshmëri me IGRP routerët. Një mekanizëm automatik lejon që shtigjet e IGRP-së të importohen në ato të EIGRP dhe anasjelltas, kështu që është e mundshme që të EIGRP të shtohet në rrjetin ekzistues të IGRP.Për shkak që metrikët e të dy protokolleve janë drejtpërdrejtë të përkthyeshme, ata janë edhe lehtë të krahasueshëm sikur të ishin shtigje që fillojnë nga sistemet e tyre autonome (ang. ASS ).Përveç kësaj, EIGRP trajton shtigjet e IGRP si shtigje të jashtme dhe siguron një mënyrë për administratorin e rrjetit të rregullojë ato.
Ky artikull ofron një pasqyrë e operacioneve themelore dhe karakteristikat e protokollit të EIGRP. thumb|350px|Rrjetë me EIGRP
Aftësitë dhe Atributet e EIGRP
Aftësitë kryesore që e dallojnë EIGRP nga protokollet e tjera përfshijnë konvergjencë të shpejtë, mbështetje për gjatësi variabile të subnet mask, mbështetje për rifreskime të pjesshme dhe mbështetje për protokolle të ndryshme të shtresës së rrjetës (ang. network layer). Një router që përdor EIGRP merr të gjitha tabelat e routerëve fqinjë kështu që në mënyrë të shpejtë mund ti qaset shtigjeve alternative. Nëse nuk gjendet asnjë shteg EIGRP kërkon nga fqinjët ta gjejnë një të tillë. Këto pyetje bëhen derisa të gjendet një shteg alternativë. EIGRP nuk bën rifreskime periodike. Në vend të kësaj dërgon rifreskime vetëm kur ndryshon metriku i shtegut. Përhapja e kwtyre rifreskimeve është e kufizuar në mënyrë automatike ashtu që vetëm ata routerë që kanë nevojë për ato informata rifreskohen. Kjo bën që EIGRP të shpenzojë më pak bandwidth se IGRP. EIGRP ofron mbështetje për Apple Talk, IP, Novell NetWare.
Teknologjitë dhe proceset themelore
Për të ofruar performancë superiore të routimit, EIGRP përdor katër teknologjitë kryesore : zbulim të fqiut (ang. network discovery) trasnport të besueshëm RTP, DUAL finite-state machine dhe modulet e varuara të protokollit. Teknika zbulim i fqinjëve i mundëson routerëve që të mësojnë në mënyrë dinamike për routerin tjetër në atë rrjet.RTP është përgjegjës për shpërndarje të besueshëm të paketave te të gjithë fqinjët. DUAL përdor informatat në distancë për të zgjedhur në mënyrë të efektshme, shtigjet loop-të lirë dhe ti fus ato në tabelat e routerëve. Modulet e varura të protokollit janë përgjegjëse për kërkesat e protokolleve të shtresës së rrjetës.
Konceptet e Routimit
EIGRP mbështetet në këto katër koncepte kryesore: neighbor tables, topology tables, route states, and route tagging.
Neighbor tables Kur routeri e zbulon një fqinj të ri,ai regjistron adresën e fqiut dhe interfajsin e tij si hyrje në tabelën e fqiut. Topology tables Tabela e topologjisë përmbanë të gjitha destinimet që janë publikuar nga routerët fqinjë. Metriku që routeri përdor për të arritur destinacionin është i lidhur me destinacionin. Route States Tablela e topologjisë së hyrjeve për destinacionet mund të ekzistojë në dy gjendj e: aktive dhe pasive. Route Tagging EIGRP përkrah routimet e mbrendshme dhe të jashtme. Rrugët e brendshme rrjedhin nga EIGRP AS. Routimet e jashtme përfaqësohen me këto informacione.
Përmbledhja
EIGRP e CISCO sistemeve është një nga vektorët distancë më të pasur me karakteristika. EIGRP poashtu lehtë konfigurohet dhe përdoret dhe është mjaft efikas dhe i sigurt.Mund të përdoret me IPv4, AppleTalk, dhe IPX.Më e rëndësishmja, është arkitektura e tij modulare e cila i mundëson Cisco-s për të shtuar mbështetjen për protokollet e tjera dhe për përmirësime tjera për të ardhmen.
Referimet
http://docwiki.cisco.com/wiki/Enhanced_Interior_Gateway_Routing_Protocol
Kantoni Jugon-les-Lacs
Kantoni Jugon-les-Lacs (frëngjisht: Canton de Jugon-les-Lacs) është një kanton në departamentin Côtes-d'Armor, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Jugon-les-Lacs. Ka sipërfaqe 193.2km2 dhe popullsi 7200 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Jugon-les-Lacs aktualisht përbëhet nga 6 komuna.
Eugjeni III
Papa Eugjeni III (Bernardo (dei Paganelli?) l. ?, Montemagno - v. 8 korrik 1153, Tivoli) ishte papa i 167 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 15 shkurt 1145 dhe deri më 8 korrik 1153. Paraardhës i tij ishte papa Luçio II, ndërsa pasardhësi papa Anastasi IV.
Vs.
Vs. është albumi i dytë i Pearl Jam-it, i nxjerrë më 19 tetor, 1993 nëpërmjet Epic Records.
Këngët
Albumi zgjat: 46:17
Isa Fadil Ahmeti
Isa Fadil Ahmeti nga fshati Hotël në Kumanovë, Maqedoni ushtarak shqiptar, dëshmor i luftës në Maqedoni.
Skampa
Scampa ose Scampis është një vendbanim i lashtë iliro - romak në Iliri, një stacion në Via Egnatia. Sot në vendin e tij qëndron qyteti i Elbasanit në Shqipërinë e mesme.
Emri i tij
Në kohën romake, stacioni ( mansio ), vendbanimi i mëvonshëm ( vicus ) i ndërtuar në Via Egnatia quhej Scampis [1] ose Scampa [2], por disa burime përdoret edhe Hiscampis, [3] Scampinus, [4] Scampin(i), [5], trajtat Scampium [6] dhe Escampenus [7] përmenden edhe në lidhje me Antikitetin e Vonë. Sipas Elsie, i cili preferon versionin Scampa, Scampis (ose Skampeisz në greqisht) ishte emri latin bashkëkohor i lumit Shkumbin. [8] Kjo kundërshtohet nga fakti se veprat arkeologjike i referohen lumit vetëm si Genusus, [9] përveç Hebrusit [10], dhe shikoni burimin etimologjik të emrit të lumit modern Shkumbin në emrin e vendbanimit të lashtë Scampis/Scampa. [11] Në tekstet moderne shqipe, vendbanimi antik më së shumti shfaqet si Skampë / Skampa, më rrallë si Skampin / Skampini ; ndër të tjera, vjen edhe nga emri i Teatrit lokal Skampa (Teatri Skampa). Në një burim bizantin të shekullit të 6-të, emri i qytetit të fortifikuar nga Justiniani I u shfaq në formën e Skeminitëve. [12]
Georg Cantor
thumb|right|Georg Cantor Georg Cantor (shqipto Georg Kantor) (19 shkurt 1845 – 6 janar 1918) ishte matematikan gjerman, i lindur në Rusi. Është i njohur si themelues i teorisë së bashkësive e cila është teori bazike e matematikës. Kantori i e tregoi rëndësinë e pasqyrimit "një një dhe mbi" me një fjalë pasqyrimit biektiv i cili mund të vendoset ndërmjet bashkësive të pafundme dhe tregoi se bashkësia e numrave real ka më shumë elemente se bashkësia e numrave natyral. Nga ana tjetër ai tregoi se bashkësia e numrave racional dhe bashkësia e numrave natyral kanë numër të njëjtë elementesh. Në fakt teorema e Cantorit implikon ekzistencën e pafund shumë pafundësive. Ai e përkufizoi konceptin e numrit kardinal dhe numrit ordinal dhe aritmetikën e tyre. Vepra e Cantorit zgjoi një interesim të jashtëzakonshëm për filozofët të cilët ishin të tronditur nga rrjedhimet e saj.
Skampa
Antikiteti
Në shekujt para epokës së lashtë, rajoni i Scampis-it të mëvonshëm, lugina e Shkumbinit (e njohur në atë kohë si Genuszos ), shënonte kufirin midis dasaretëve ilirë dhe parthinëve që jetonin më në veri. [13] Me luftën e tretë romako-ilire në vitin 168, Republika Romake nënshtroi Mbretërinë Ilire (wd), dhe në territoret e sapo pushtuara në gjysmën e të shekullit II p.e.s. filloi ndërtimi i rrugës që lidh bregdetin e detit Adriatik me Bizantin, Via Egnatia. [14] Vendbanimi i parë i madh i Via Egnatia duke filluar nga Dyrrhachium dhe Apollonia ishte Lychnidus (tani Ohri ) në brigjet e liqenit të Ohrit të sotëm; [15] rreth gjysmës së rrugës, në vendin e Elbasanit të sotëm, u krijua një rezidencë, pra një stacion i vogël i quajtur Scampis ose Scampa. [16] Nuk dihet saktësisht se kur është ndërtuar Scampis. Edhe pse historiani Tajar Zavalani (wd) vëren atributin Scampis. Ai e renditi atë ndër gjashtë kolonitë ilire të shekullit 1 p.e.s, [17] gjë që bie ndesh me faktin se Straboni, i cili dha një përshkrim të hollësishëm të rrugës Via Egnatia, nuk përmendi një vendbanim të quajtur Scampis ose Scampa. [18]
Georg Cantor
Teoria e numrave transfinit e Cantorit është në kundërshtim me intuitën dhe kontroversen dhe u kritikua ashpër nga matematikanët Leopold Kronecker dhe Henri Poincare. Sipas teologëve krishterë ajo e mohon ekzistencën e zotit duke proklamuar kategorizimin e të pakufishmes. Poincaré thotë se idetë e Cantorit janë si një sëmundje e rëndë të cilat i infektojnë të gjitha degët e matematikës dhe e përshkruan atë si një sharlatan në shkencë.
Skampa
Antikiteti
Në bazë të gërmimeve arkeologjike, duket e sigurt se pallati është i shekullit 1 pes. Ai kishte një popullsi të banuar tashmë në shekullin I dhe ishte administrativisht një vicus që i përkiste Dyrrhachium. [19] Si rezultat i gërmimeve, dolën në dritë disa gurë varresh të shekullit I, disa prej të cilëve ishin shkruar me emra të romanizuar me origjinë ilire (p.sh. Marcus Linius Plator, shih Platori; Lupus Parthinus, shih Parthins), dhe të ndjerit u paraqitën me veshje tradicionale ilire. [20] Përveç këtyre, u gjet një monument mermeri i ngritur për nder të veteranit Marcus Sabidius, si dhe një gdhendje guri e shekullit të II nga një mjeshtër vendas. [21] Bazuar në veprën gjeografike të Claudius Ptolemeut, në shekullin e 2-të Scampis sigurisht që ishte rritur në një vendbanim të rëndësishëm, të cilin Itinerarium Antonini (wd) të shekullit të III-të tregohet gjithashtu. [22] Anëtarët e gjinisë Aemilia me origjinë nga Dyrrhachium luajtën një rol udhëheqës në qytet. Atraktiviteti i Scampis tregohet nga fakti se, sipas një mbishkrimi në një nga gurët e varreve të zbuluara, duumviri i Dyrrhachiumit, Quintus Mussius Clementus, u vendos në qytet pasi kreu shërbimin e tij. [23]
Zhvillimi i vicusit solli nevojën për të forcuar vendbanimin në fushën e hapur të luginës, nga e cila Genusus ( Shkumbin ) dhe Eordaicus ( Devolli (wd) ) ishte gjithashtu e mundur të kontrollohej lugina e saj. [24] Prandaj romakët ndërtuan një castrum në Scampis rreth vitit 320, por patjetër në shekullin e 4-të. [25] Kastrumi, i ndërtuar posaçërisht për qëllime ushtarake, ishte i përshtatshëm për stacionimin e një legjioni të tërë, dhe fillimisht popullsia civile u shty jashtë kastrumit, por në shekujt 4 dhe 5, popullsia ushtarake dhe civile u përzien gjithnjë e më shumë brenda mureve. Këtë e vërtetojnë varret e varrezave të qytetit, të cilat ndodhen jashtë portës perëndimore, në të dy anët e Via Egnatia. [26] Nga shekulli i 4-të e tutje, qyteti u përshkrua në harta të tilla si Itinerarium Burdigalense (wd) (Scampis) dhe Tabula Peutingeriana (Hiscampis). [27]
Georg Cantor
Biografia
Cantori lindi më 1845 në Saint Petersburg, nga një familje e pasur. Babai i tij punonte në bursën e Saint Petersburgut. Aty qëndroi deri sa i mbushi 11 vjet. Nga prindërit e tij e trashëgoi talentin për muzikë dhe ishte një violinist i shkëlqyer. Pas një sëmundjeje të babait të tij familja e Cantorit në vitin 1856 u ç'vendos në Gjermani fillimisht në Wiesbaden pastaj në Frankfurt. Në vitin 1860, Cantori diplomoi në gjimnazin real Realschule në Darmstadt. Aftësitë e jashtëzakonshme nga matematika dhe posaçërisht nga trigonometria u vunë re shumë herët. Më 1862, Cantori regjistrohet në Federal Polytechnic Institute në Zürich, sot ETH Zurich. Pas vdekjes së të atit më 1863 trashëgoi një pasuri të konsiderueshme prandaj studimet i vazhdoi në Universiteti i Berlinit, ku profesorë ishin tre matematikanët e shquar Leopold Kroneckeri, Karl Weierstrassi dhe Ernst Kummeri. Në verën e vitit 1866 ai kaloi në Universiteti i Göttingenit, atëherë por edhe sot një qendër e rëndësishme për kërkime të avancuara në matematikë. Në vitin 1867, në Berlin mori titullin PhD me tezën nga Teoria e numrave, De aequationibus secundi gradus indeterminatis.