cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Buf dëbore
Bufi dëbore është një zog nomad, rrallë shumohet në të njëjtat vende ose me të njëjtët çifte në baza vjetore dhe shpesh nuk shumohet fare nëse preja nuk është e disponueshme. Një zog migrues, kryesisht bufët dëbore mund të enden pothuajse kudo afër Arktikut, ndonjëherë duke u prishur në mënyrë të paparashikueshme në jug në një numër të madh.
Përkthimi i V. Meksit dhe redaktimi i G Gjirokastritit 1819-1827
Përkthimi i V. Meksit dhe redaktimi i G Gjirokastritit 1819-1827' Onufri 2012 liber studimor i shkruar nga Xhevat Lloshi
Te dhena
13 kapituj 398 faqe cmimi 1000 leke
Masakra e Hormovës
Masakra e Hormovës ndodhi ne 29 prill 1914 ne fshatin Hormovë te Shqipërisë. Këtu u vran 220 burra Shqiptar nga andartët terrorist Grek.
Rrjedha
Me fillimin e lufterave ballkanike territoret Shqiptare kishin ren ne trazi, nje prej ketyre "trazive" ishin andartet terrorist Grek te ashtequajtuarit "Vorio Epiri" , shteti Shqiptar i cili ishte gati ne anarki te plote i rrethuar me luftë ne gjitha anët nuk kishte fuqi ti ndalte këta andart perveç se me anë te çetave.
Masakra
220 burra Hormovit u morren nga andartet Grek te cilet sapo kishin zën zonën nën kthetrat e tyre i çuan sipër ne fshatin Kodër në ambientet e manastirit te Shën Mërisë. Pas një ashtequajtur "mbledhje" Hormovitët e pambrojtur u sulmuan pa mëshir me bajoneta nga andartët Grek dhe ata te cilet u perpoqen te largoheshin u vranë me armë.
Arritja e Hollandezve
Në Maj gjenerali Hollandez Dever arriti ne fshat, ai raportoi me ane te fotove nje skene te tmerrshme te trupave te vrar të Hormovitëve nëpër kancelaritë e Europianëve. Por për ketë masakër asnje aksion nuk u ndërmorr.
Përkujtimorja
Nje perkujtimore u ndërmorr te ndertohej ne Hormovë ne nderim te viktimave, por puna u ndërpre nga Tërmet Peçi kryebashkiaku i Tepelenës i cili perdori pretekstin se ishte thjesht nje ndertim pa leje , ai u akuzua per tradhti nga grupet atdhetare pasi u tha se ai bashkpunoi me shtetin Grek.
Elizabeth Dikens
Elizabeth Culliford Dickens (née Barrow ; 21 dhjetor 1789 - 13 shtator 1863) ishte gruaja e John Dickens dhe nëna e romancierit anglez Charles Dickens. Ajo ishte burimi për Znj. Nickleby në romanin e djalit të saj Nicholas Nickleby dhe për Znj Micawber në David Copperfield.
Vitet e hershme dhe martesa
Një nga tetë fëmijët e Mary Culliford (1771–1851) dhe Charles Barrow (1759–1826), Elizabeth Barrow u prezantua me John Dickens nga vëllai i saj, Thomas Culliford Barrow, kur të dy burrat ishin duke punuar në Zyrën e Pagesave të Marinës në Somerset. Kur John Dickens u takua për herë të parë me Elizabeth ajo ishte "një vajzë e vogël e bukur dhe kishte gjashtëmbëdhjetë vjeç, me sy të ndritshëm të lajthisë, një sens i pavëmendshëm i qesharakeve dhe fuqive të jashtëzakonshme të mimikës së komikut, të gëzuar, të ëmbël dhe të edukuar mirë". Në 1810 babai i Elizabeth, i cili gjithashtu punoi për Zyrën e Pagesave të Marinës si Kryeçelues i Parave në Town, u shpall fajtor për përvetësimin e 5,689 £ 3 s 3 d dhe u arratis në kontinent, duke u kthyer 13 vjet më vonë në Isle of Man. Elizabeta u martua me John Dickens më 13 qershor 1809 në kishën e Shën Mary-le-Strand në Londër. Menjëherë pas martesës çifti u zhvendos në Landport në Portsmouth dhe këtu Charles Dickens, i dyti nga tetë fëmijët e tyre, lindi në 1812. Si një djalë i ri ai u mësua të lexonte nga nëna e tij, dhe më vonë edhe pak Latinisht, zgjuar, pasi Charles më vonë i tha mikut dhe biografit John Forster "dëshirën e tij të parë për njohuri dhe pasionin e tij të hershëm për leximin". Sipas Mary Weller, shërbëtori i Dickenses kur ata jetonin në Chatham, Elizabeth Dickens ishte "një e dashur, nënë e mirë dhe një grua e mirë".
Burgu Marshalsea
Deri në 1812 burri i saj kishte rënë shumë në borxhe, dhe Elizabeth, si Znj Micawber në David Copperfield, u përpoq të ndihmonte situatën e tij financiare duke ngritur një shkollë të quajtur "Themelimi i Zonjës Dickens" në Gower Street në Londër; kjo përkundër faktit se ajo nuk kishte përvojë në mësimdhënie ose administrim të një shkolle. Çuditërisht, asnjë nxënës nuk u materializua. Siç shkruajti më vonë Charles Dickens, "Askush nuk erdhi ndonjëherë në shkollë, as nuk kujtoj se dikush propozoi të vinte, ose që përgatitja më e vogël u bë për të marrë askënd". Për të ndihmuar në mbështetjen financiare të familjes, 12-vjeçari Charles Dickens, në poshtërimin e tij të madh, u mor nga shkolla për të punuar në Fabrika e Blacking të Warren, ku pagat e tij ishin 6 s në javë. Më 20 shkurt 1824 John Dickens u burgos në burgun e Marshallës për borxhin, me Elizabeth Dickens dhe katër fëmijët e tyre më të vegjël që iu bashkuan burrit të saj atje në Prill 1824. John Dickens u la i lirë pas tre muajsh, më 28 maj 1824, me vdekjen e nënës së tij, e cila i kishte lënë shumën prej 450 £ në dëshirën e saj, duke e lejuar atë të pastrojë borxhin e tij.
Charles Dickens ishte arsimuar në Wellington House Academy deri në vitin 1827 kur babai i tij përsëri ra në borxh dhe nuk mund të paguante tarifat e shkollës së tij, as ato të motrës së tij Fanny në Royal Academy of Music. Në këtë kohë Elizabeth Dickens u takua me Edward Blackmore, një avokat i ri dhe një partner në firmën juridike të Ellis dhe Blackmore. Kur Blackmore mendoi se 15-vjeçari Charles Dickens "jashtëzakonisht i mirë dhe i zgjuar", ajo e bindi atë të merrte djalin e saj si nëpunës ligjor.
Nga fillimi i viteve 1850, Elizabeth Dickens ishte rritur në një matriark të rreptë 'me disa ndikime të rinisë, veçanërisht [në] "adoleshencën e veshjes së saj" dhe konfuzionet e saj gjysmë të fjalës ". Djali i saj e përshkroi veshjet e saj si "përpjekja" e deleve të moshës së mesme për të veshur vetë modën e qengjit "".
Vitet e mëvonshme
Kur Charles Dickens fitoi famën si shkrimtar, John Dickens shpesh e turpëroi djalin e tij duke kërkuar hua nga miqtë dhe botuesit e Charles pas shpinës dhe duke shitur faqe nga dorëshkrimet e hershme të djalit të tij. I shqetësuar për problemet financiare të babait të tij, në 1839 Charles Dickens mori me qira një vilë për prindërit e tij larg Londrës, dhe, siç mendoi, larg nga tundimi, në Alphington në Devon. Sidoqoftë, John Dickens thjesht vazhdoi t'u shkruante miqve dhe botuesve të Charles duke kërkuar para. Charles mori një "letër të pakënaqshme nga Nëna" dhe të dy prindërit i shkruan "letra të urryera, të poshtër", duke ndjerë se i kishte dëbuar. "Betohem", u ankua Charles, "Unë jam i sëmurë nga zemra edhe me të edhe me babanë". Në 1842 John dhe Elizabeth Dickens u kthyen në Londër dhe përfundimisht Charles u pajtua me prindërit e tij.
Nga fillimi i vitit 1860 Elizabeth Dickens ishte bërë e moshuar, mbase e pavullnetshme dhe kishte nevojë për vëmendje të vazhdueshme. Djali i saj Charles mori përgjegjësinë për kujdesin dhe mbështetjen e saj. Vdekja e djalit të saj të vogël Alfredit në gusht 1860 ishte përtej kuptimit të saj. Charles më vonë shkroi, "Nëna ime, e cila gjithashtu më la mua kur babai im vdiq (unë kurrë nuk më kishte mbetur asgjë, por marrëdhëniet), është në gjendjen më të çuditshme të mendjes nga prishja e plakur; dhe pamundësia e marrjes së saj për të kuptuar se çfarë është çështja, e kombinuar me dëshirën e saj për tu ngritur në salla si një Hamlet femër, ndriçon skenën e tmerrshme me një absurditet të egër që është lehtësimi kryesor që mund të gjej në të ”. Në vitet e saj të fundit ajo u bë gjithnjë e më shumë si portreti i Charles i saj si nëna e Nicholas Nickelby . Charles punësoi të venë e Alfredit në mendje dhe të kujdeset për nënën e tij.
Vdekja
Elizabeth Dickens vdiq më 13 shtator 1863. Në atë kohë ajo përshkruhej si "senile pa shpresë". Ajo është varrosur me burrin e saj në Varrezat e Highgate. Për gurin e varrit, djali i saj Charles Dickens shkruajti epitafin zhgënjyes "KETU EDHE LNI MEMNYRAT E ELIZABETH DICKENS, të cilët vdiqën më shtator 13 shtator 1863 AGJEN 73 VJET".
Trashëgimia
Charles Dickens përdori nënën e tij si burim për komik të kot, joefektiv dhe verbal, znj. Nickleby në romanin e tij Nicholas Nickleby dhe për Znj Micawber në David Copperfield.
Në kulturën popullore
Ger Ryan portretizoi Elizabeth Dickens në filmin 2017 The Man Who Invented Christmas, një histori e shkrimit dhe prodhimit të vitit 1843 të djalit të saj Charles ' A Carol Christmas.
Linqe të jashtme
'Charles Dickens: Familja dhe Miqtë' në 'Charles Dickens Page' të David Perdue
Bellefonds
Bellefonds është një komunë në Francë. Bellefondsbën pjesë në departamentin Vienne të rajonit Akuitania e Re. Komuna ka një popullsi prej 233 banorë dhe sipërfaqe 8.5 km².
Saint-Julia
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Bregu
Vende pranë detit, vende bregdetare. Në brigje të largëta. Në brigjet e Jugut shqiptar.
Jill Bolte Taylor
Jill Bolte Taylor filloi të studionte rreth sëmundjeve të rënda mendore sepse donte të kuptonte se çfarë e bën trurin të funksionojë ashtu si funksionon dhe shkaku që mes ëndrrave të saj që lidhen me realitetin, ndërsa vëllai i saj nuk mund të lidhë ëndrrat e tij me realitetin, duke i bërë ata një iluzion. Taylor filloi të punonte në një laborator në Boston, ku po përcillnin trurin për të kuptuar se cilat qeliza do të komunikonin me cilat qeliza. Më 10 dhjetor 1996 Taylor kishte një goditje, një enë gjaku shpërtheu në anën e majtë të trurit të saj. Ajo kishte qenë në gjendje të dëshmonte se truri i saj u bë jofunksional brenda një hapësire prej katër orësh, ajo nuk mund të fliste, lexonte, ecte, shkruante ose të mbante mend nga jeta e saj. Taylor krahason goditjen e saj sikur të ishte si një e posa-lindur përsëri.
Lametz
Lametz është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Lametz ka një popullsi prej 76 banorë dhe sipërfaqe 9.46 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Farfurimë yllësie
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Dardan (emër)
Dardan është një emër mashkullor shqiptar, që rrjedh nga Dardanët, një fis ilir që jetonte në Ballkan. Emri i tyre mund të rrjedhë nga një fjalë ilire që do të thotë "dardhë" (shqipja e sotme: "dardha" ). Emri Dardan mund t'i referohet:
Barbaise
Barbaise është një komunë në Francë. Barbaise bën pjesë në departamentin Ardennes të rajonit Champagne-Ardenne. Komuna ka një popullsi prej 105 banorë dhe sipërfaqe 6.68 km².
Agron Buxhaku
Agron Buxhaku është një politikan shqiptar nga Maqedonia e Veriut.
Biografia
Ai ka lindur në vitin 1957 në qytetin e Dibrës. Nga arsimi është politolog. Në vitin 2004 ka qenë Ministër i Transportit dhe Lidhjeve për disa muaj. Anëtar i Bashkimit Demokratik për Integrim. . Ka qenë deputet në periudhën 2002-2006.
Në vitin 2009 është emëruar ambasador i Republikës së Maqedonisë në Francë, ndërsa në vitin 2013 fillon një mandat të dytë si ambasador në Francë.
Peter Bjugge
David Peter Olof Bjugge (16 gusht 1909 - 4 korrik 1998) ishte arkitekt suedezë.
Ai ishte djali i arkitektit David Ericsson och Olga Sjöberg. Ai u morr me veprimtarinë e arkitekturës në Stokholm prej vitit 1945. Ai ka konstruktuar shumë ndërtesa shkollore në Stokholm, Västervik, Oskarshamn, Finspång, Visby, Kalix, Örebro dhe Sigtuna gjithashtu edhe sanatoriumin e Hjorted, spitalin e Hultsfred dhe shtëpinë e përkujdesjes në Virserum.
Orman
është një fshat në komunën Pojan në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Le Landin
Le Landin është një komunë në Francë. Le Landin bën pjesë në departamentin Eure të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 193 banorë dhe sipërfaqe 3,15 km².
Gjeografia
Ajo kufizohet Jumièges në lindje, Heurteauville në veri, La Mailleraye-sur-Seine në veri-perëndim, Hauville në perëndim, Honguemare-Guenouville në jug dhe Barneville-sur-Seine në jug-lindje.
Ganimete Terbeshi
Ganimete Tërbeshi (1927-1944, Kosovë) është heroinë e popullit shqiptar, e cila u përfshi në Luftën Antifashiste Nacionalçlirimtare (LANÇ), në Kosovë.
Ajo u përfshi në radhët e Lëvizjes Antifashiste, që nga viti 1941, si 14 vjeçare, njëherë si pioniere që bartte postën ilegale, sillte e merrte lajme. Një vit më vonë u pranua si komuniste e re. Edhe pse e re, ajo ishte shumë besnike dhe e guximshme.
Jeta dhe familja
Ganimete Tërbeshi vinte nga një familje patriotësh nga Gjakova. Ajo ishte motra e dëshmorit Abedin Tërbeshi. Kur Abedinin e morën të vdekur nga shtëpia, ajo thirri: “Ndalu Abedin, se i kam nja dy fjalë me ty, edhe pse gjakun tënd ka kush ta merr, motra jote ka aq forcë, që ta marrë me këto duar”. Kjo klithje e saj i tronditi të gjithë pjesëmarrësit në funeralin e varrimit të Abedinit, saqë s’mbeti njeri pa qarë “, rrëfeu Muhamet Oruçi, pjesëmarrës në varrim.
Përveç të vëllait, të angazhuara me të në luftë ishin edhe motra e saj, Hidajete Terbeshi, Muradije Tërbeshi, e njohur si halla e Tërbeshit, Shefkije Tërbeshi e shumë gra të tjera Shtëpia e familjes së saj, si para vdekjes së të vëllait, ashtu edhe pas vrasjes së tij, vazhdoi të shërbente si njëra ndër bazat kyçe të Lëvizjes Nacionalçlirimtare të Gjakovës, madje edhe në ditët më të vështira fashizmit.
Veprimtaria
Ganimeten e kishin dërguar atje së bashku me nëntë shokë e shoqe të idealit, të cilët e kishin këshilluar shpeshherë atë të mos fliste për hir të luftës që duhej ta vazhdonin, por ajo nuk i kishte dëgjuar asnjëherë. Ajo përgjigjej sypatrembur: “S’kanë ç’të më bëjnë, vetëm të më mbysin. Unë jam një, e ne jemi me mijëra e mijëra. Le të dëgjojnë nga një shqiptare se ç’mendojmë për ta”.
Vrasja e Ganimete Tërbeshit
Nazistët dhe bashkëpunëtorët e tyre vendosën që ta varin Ganimeten së bashku me të gjithë shokët e shoqet e burgosur me të. Në mëngjesin e 30 gushtit të vitit 1944, atë e sollën të lidhur në Gjakovën e saj. Në Namazgjah ishin vendosur trekëmbëshat. Në sytë e saj u vranë nëntë shokët e saj, njëherësh pjesëmarrës t; Lëvizjes Nacionalçlirimtare, ndërsa, të dhjetën dhe të fundit varën Ganimeten. Para se ta varnin, ajo iu drejtua armikut me këto fjalë: “Tradhtarë! Do ta marrin hakun shokët!”.
Vrasja e Ganimetes dhe e shokëve të saj kishte shkaktuar tronditje dhe kishte bërë bujë të madhe tek të gjithë qytetarët e Gjakovës dhe të Kosovës.
Pas vdekjes së Ganimetes
Ganimetja vdiq, por heroizmi i saj jeton ende sot e asaj dite e të bëmat e saj përcillen nga gjenerata në gjeneratë, duke u marrë si shembull, guximi dhe patriotizmi për të gjitha gjeneratat e ardhshme në luftën për liri.
Ndonëse ishte vetëm 17 vjeçare kur vdiq, asaj i janë kushtuar dhjetëra vargje e këngë, të kënduara nga rapsodët ndër vite. Sot, emrin e saj e mbajnë dhjetëra shkolla fillore e të mesme në Kosovë.
Për heroizmin e Ganimetes, në vitin 1973 kishin shkruat edhe mediet serbe, të cilat kishin shkruar se si Ganimete Tërbeshi arrestohet në Pejë në vitin 1944, më pas transferohet në Prishtinë. Një shkrim në Yugopapir me titullin: “Heronjtë e rinj të Jugosllavisë” e tregon edhe jetën e Ganimetes.
Sajas
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Sajas (Ocitanisht: Sajàs ; Shqip: Sajasi) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Personalitetet
Sajas është famëkeq për prodhimin e mashtruesit Arnaud du Tilh, i cili luajti një rol të madh në historinë e shekullit të 16-të të Martin Guerre.
Qarku Charleville-Mézières
Qarku Charleville-Mézières është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Ardennes.
Bellefontaine, Jura
Bellefontaine është një komunë në Francë. Bellefontainebën pjesë në departamentin Jura të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 555 banorë dhe sipërfaqe 24.71 km².
Mariam Khalique
thumb|250px|Mariam Khalique Mariam Khalique është ish-mësuese e Malala Yousafzai. Pas përfundimi të shkollës së mesme në Swat, Mariam shkoi në kolegj dhe morri diplomën bachelor në ligj dhe sociologji. Por pasioni i saj për edukimi e shtyri që Mariami të vazhdojë mësimet Kolegjin dhe Shkollën Khushal.
Mariam mbajti një fjalim në vend të OKB-së për edukimin, shkencën dhe kulturën.
The Tyger (poemë)
"The Tyger" është një poemë nga poeti Anglez William Blake i botuar në 1794 si pjesë e koleksionit të këngëve të përvojës. Kritiku i letërsisë Alfred Kazin e quan atë "më të famshmja e poezive të tij" dhe Shoqëria Kembrixh për William Blake thotë se ajo është "poema më antologizuar në Anglisht" Është një nga veprat më të reinterpretuara dhe të rregulluara të Blake.
Në anglisht
"Tyger Tyger, burning bright, In the forests of the night; What immortal hand or eye, Could frame thy fearful symmetry?
In what distant deeps or skies, Burnt the fire of thine eyes? On what wings dare he aspire? What the hand, dare seize the fire?
And what shoulder, & what art, Could twist the sinews of thy heart? And when thy heart began to beat, What dread hand? & what dread feet?
What the hammer? what the chain, In what furnace was thy brain? What the anvil? what dread grasp, Dare its deadly terrors clasp!
When the stars threw down their spears And water'd heaven with their tears: Did he smile his work to see? Did he who made the Lamb make thee?
Tyger Tyger burning bright, In the forests of the night: What immortal hand or eye, Dare frame thy fearful symmetry?"
Chagny
Chagny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Chagny ka një popullsi prej 181 banorë dhe sipërfaqe 13.35 km², me një dendësi prej 14 banor/km².
Fjalor anglisht-shqip (1966)
Fjalor anglisht-shqip (1966) Shtypur ne shtypshkronjen 'Mihal Duri'
Vecanti
Ne kete fjalor shqiptimet jane te dhene me shkronjat shqip dhe si do te  lexoheshin nga nje shqiptar
Te dhena
Formati 14 me 20 cm dhe 340 faqe Cmimi i kohes 10 leke
Rebigue
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Rebigue (Ocitanisht: Rebiga ; Shqip: Rebiga  ) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Barbas, Meurthe-et-Moselle
Barbas është një komunë në Francë. Barbas bën pjesë në departamentin Meurthe-et-Moselle të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 148 banorë dhe sipërfaqe 7.33 km².
Monumenti i kulturës në Shqipëri
parapamje| [[Ura e Mesit që qëndron mbi përroin e lumit Kir në Shqipërinë veriperëndimore u shpall monument kulture më 10 qershor 1973.]] Monument kulture në Shqipëri është një ndërtim ose vepër me vlerë kulturore, historike dhe artistike, e ndërtuar në një hapësirë të dukshme, e bërë në kujtim të ngjarjeve të rëndësishme ose të njerëzve të shquar. Monumentet e kulturës zakonisht janë nën mbrojtjen e shtetit pasi janë dëshmi e historisë së zhvillimit njerëzor, për ruajtjen e së cilës ekziston një interes publik.
Përkufizimi
Ligji nr.9048, datë 04.07.2003, i titulluar “Për Trashëgiminë Kulturore” e përshkruan monumentin e kulturës si një objekt apo ndërtesë me vlerë historiko-kulturore që mbrohet nga shteti. Monumentet e kulturës klasifikohen në dy kategori:
Kategoria I
Monumentet e kulturës të kategorisë së parë janë objekte me vlerë dhe rëndësi të konsiderueshme për trashëgiminë kulturore. Ato ruhen në ekuilibrin e përbërësve të tyre arkitektonikë dhe teknikë. Kompozimi vëllimor, trajtimi arkitektonik i pamjeve të jashtme dhe të brendshme, si dhe zgjidhja planimetrike dhe funksionale e këtyre monumenteve nuk mund të ndryshohet. Ndërtesat e reja pranë tyre duhet të respektojnë distancat e hapësirës rrethuese të mbrojtur.
Kategoria II
Të dyja kategoritë janë shpallur të tilla nga Ministria e Kulturës.
Kanga e shpirti kurrë nuk vdesin
Kanga e shpirti kurrë nuk vdesin : kangë folklorike. Me autor Hamit Kastrati, përgatiti e red. Besim Muhadri. Botuar në Has në vitin 2017 nga "Pjetër Bogdani". Libri ka 338 faqe dhe me foto. ISBN 9789951445351
Shënime: Folklori shqiptar, këngë popullore shqiptare, këngëtarë.
Nurmijärvi
Nurmijärvi (Nurmijärven kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Uusimaa.
Xhamia e Madhe e Nablusit
Xhamia e Madhe e Nablusit (arabisht جامع نابلس الكبير Xhame'a nablus el-kebir) është xhamia më e vjetër dhe më e madhe në qytetin palestinez, Nablus. Ajo ishte ndërtuar fillimisht si një kishë bizantine dhe u shndërrua në një xhami gjatë epokës së hershme islame. Kryqëzatat e transformuan atë në një kishë në shekullin e 11-të, por ajo u rikonceptua si një xhami nga Ejubidët në shekullin e 12-të. Xhamia ndodhet në kryqëzimin e rrugëve kryesore të Qytetit të Vjetër, përgjatë skajit lindor të rrethit. Ka një plan të gjatë, të ngushtë, drejtkëndor dhe një kupolë argjendi. parapamje|Brenda xhamisë
Historia
Vendi i Xhamisë së Madhe ishte fillimisht një bazilikë e ndërtuar gjatë mbretërimit të Filipit Arab në 244-249 të es. Bizantinët më vonë ndërtuan një katedrale në rrënojat e bazilikës dhe kjo katedrale është përshkruar në hartën e mozaikut të Madaba në vitin 600 të es. Ndoshta u dëmtuan ose u shkatërruan nga Samaritanët gjatë bastisjeve të tyre në 484 dhe 529, por perandori Justinian I (mbretëroi nga 483-565) e restauroi katedralen.
Katedralja u shndërrua në Xhaminë e Madhe të Nablusit në periudhën e hershme të sundimit arabo-islamik në Palestinë, në shekullin e 10-të. Gjeografi arab Mukaddasi shkroi se Xhamia e Madhe ishte në "mes" të Nablusit, dhe "është e shtruar në mënyrë të imët". Kryqtarët e kthyen xhaminë në një kishë, por bënë vetëm disa ndryshime, duke përfshirë ndërtimin e një apsidi. Në vitin 1187, Ejubidët e udhëhequr nga Seladini e kthyen ndërtesën në një xhami përsëri. Ndërtesa u dogj nga Kalorësit Tempullarë në pushtimin e qytetit të 30 tetorit 1242.
Një ndërtesë e re ishte e pranishme në fund të shekullit të 13-të, siç dëshmohet nga kronisti arab el-Dimashki i cili, në vitin 1300, përmend Xhaminë e Madhe si "një xhami të shkëlqyeshme, në të cilën bëhen lutjet, dhe Kurani recitohet ditën dhe natën, burra që emërohen atje. ” Në vitin 1335, udhëtari perëndimor Jakovi i Veronës regjistroi që xhamia kishte qenë "një kishë e të krishterëve, por tani është një xhami e Saraçenëve ". Njëzet vjet më vonë, Ibn Batuta e vizitoi atë dhe theksoi se në mes të xhamisë ishte një "hauz me ujë të ëmbël".
Lorela Kërçiku
Lorela Kërçiku (lindur më 1991, Tiranë) është një violonçeliste shqiptare nga Tirana, Shqipëri.
Biblioteka e Arkivit Qëndror Shtetëror i Filmit
Biblioteka e Arkivit Qendror Shtetëror i Filmit ndodhet në Tiranë. Përmban libra dhe periodikë të ndryshëm të profilit të kinemasë, Arkivit dhe industrisë së filmit, botime shqiptare dhe të huaja. Rreth 2500 tituj librash kinematografikë, botime shqiptare dhe të huaja janë të skeduara dhe të ndara në fonde sipas shteteve.
Në mes periodikëve mund të përmendim:
Koleksioni i Gazetës Drita
Koleksioni i Revistës Nëntori 1965 - 1991
Koleksioni i Revistës "Skena dhe Ekrani"
Koleksioni i Buletinit Kinematografik, botim i ish-Kinostudios
Koleksionet e Revistave shqiptare AKT, KULT, FILM, etj.
Koleksioni i Revistës britanike Sight and Sound, botim i British Film Insitute
Koleksioni i Gazetës së famshme pariziene "L'Illustration", 1928
Koleksioni i Revistës ruse "KINO"
Koleksioni Journal of Film Preservation, botim i FIAF
Katalogje, dispensa, buletinë, filmografi, fjalorë për kinemanë, etj.
Gjuha Yele
parapamje Gjuha Yele, ose Jélî Dnye, është gjuha e ishullit Rossel, ishulli më lindor në arcipelagën Louisiade, në anën lindore të Papua Guinesë së Re. Në vitin 1998 kishte rreth 4,000 folës, të përbërë nga të gjithë popullsinë etnike.Tani për tani është më së miri i konsideruar i paklasifikuar. Ajo është klasifikuar si një gjuhë e izoluar provizore që mund të rezultojë të jetë i lidhur me izolantët gjuhësorë Anêm dhe Ata të Britanisë së Re (në një familje tentative Yele-West New Britain), dhe alternativisht sa më afër Sudest në Papuan Gjuhët tip familjes Oqeanike. Tipologjikisht është më shumë e ngjashme me gjuhët oqeanike të Guinea jugore së Re, se sa me izolatet e Britanisë së Re.
Yele është studiuar gjerësisht nga linguistë njohës. Ajo ka një grup të gjerë postpositions hapësinor. Yele ka njëmbëdhjetë postpositions ekuivalente me anglisht në ; duke përdorur faktorë të ndryshëm të varur si nëse objekti është në një tavolinë (horizontale), një mur (vertikal) ose në majë të një kulme; nëse është apo jo e bashkangjitur në sipërfaqe; dhe nëse është e ngurtë ose e grimcuar (e shpërndarë).
Klasifikimi
Yele është konsideruar nga disa autorë si një gjuhë e izoluar, megjithëse mund të lidhet me anem dhe ata, gjithashtu konsiderojnë gjuhë të izoluara të Britanisë së Re, arsyeja përse është provuar paraprakisht familja Yele-New West Brittany.
Teksti
parapamje|The Nature of Gothic nga John Ruskin (faqja e parë e tekstit, me kufi të zbukuruar). Në teorinë e letërsisë, teksti është çdo objekt që mund të "lexohet", qoftë ky objekt një vepër letrare, një shenjë rruge, një rregullim ndërtesash në një bllok të qytetit, apo stile veshjesh. Është një grup koherent shenjash që transmeton një lloj mesazhi informues. Ky grup shenjash konsiderohet më shumë për sa i përket përmbajtjes së mesazhit informativ, sesa për sa i përket formës fizike ose mediumit në të cilin ai përfaqësohet.
Brenda fushës së kritikës letrare, "teksti" i referohet gjithashtu përmbajtjes origjinale të informacionit të një shkrimi të caktuar; dmth, "teksti" i një vepre është ajo renditje simbolike primare e shkronjave siç janë kompozuar fillimisht, përveç ndryshimeve të mëvonshme, përkeqësimeve, komenteve, përkthimeve, paratekstit etj. Prandaj, kur kritika letrare ka të bëjë me përcaktimin e një "teksti ", ka të bëjë me dallimin e përmbajtjes origjinale të informacionit nga çdo gjë që i është shtuar ose zbritur asaj përmbajtje siç shfaqet në një dokument tekstual të caktuar (d.m.th., një paraqitje fizike e tekstit).
Ibrahim Pasha i Egjiptit
Ibrahim Pasha (Turqisht: Kavalalı İbrahim Paşa; Arabisht: إبراهيم باشا Ibrāhīm Bāshā; 1789 – 10 nëntor 1848) ishte një gjeneral në ushtrinë egjiptiane dhe djali i madh i Muhamed Aliut, vali dhe hidiv i panjohur i Egjiptit dhe Sudanit. Ai shërbeu si gjeneral në ushtrinë egjiptiane që babai i tij krijoi gjatë mbretërimit të tij, duke marrë komandën e parë të forcave egjiptiane kur ishte thjesht adoleshent. Në vitin e fundit të jetës së tij, ai pasoi babain e tij ende gjallë si sundimtar i Egjiptit dhe Sudanit, për shkak të shëndetit të keq të këtij të fundit. Sundimi i tij shtrihej edhe mbi dominimet e tjera që babai i tij kishte vënë nën sundimin egjiptian, përkatësisht Sirinë, Hixhazin, Morenë, Tashëzin dhe Kretën. Ibrahimi vdiq më 10 nëntor 1848, katër muaj pasi u ngrit në fron. Pas vdekjes së babait të tij vitin e ardhshëm, froni egjiptian i kaloi nipit të Ibrahimit (djali i djalit të dytë më të madh të Muhamed Aliut), Abbas.
Ibrahimi mbetet një nga anëtarët më të famshëm të dinastisë së Muhamed Aliut, veçanërisht për fitoret e tij mbresëlënëse ushtarake, duke përfshirë disa disfata dërrmuese të Perandorisë Osmane. Midis historianëve egjiptianë, Ibrahimi, babai i tij Muhamed Aliu dhe djali i tij Ismaili i Madhërishëm vlerësohen shumë më tepër se sundimtarët e tjerë nga dinastia, të cilët konsideroheshin kryesisht si të papunë dhe të korruptuar; ky është kryesisht rezultat i përpjekjeve të nipit të tij Fuad I të Egjiptit për të siguruar portretizimin pozitiv të paraardhësve të tij nga babai në Arkivat Mbretërore që ai krijoi, të cilat ishin burimi kryesor për historinë e Egjiptit nga vitet 1920 deri në vitet 1970. Sot, një statujë e Ibrahimit zë një pozitë të spikatur në kryeqytetin e Egjiptit, Kajro.
Rinia
Nëna e tij Amina, e lindur në Nusretli më 1770 dhe vdiq në Kajro më 1824. Ajo ishte e veja e zyrtarit osman Serezli Ali Beu dhe një vajzë e majorit shqiptar osman Ali Aga të Nusretliut. Ibrahimi ishte djali i saj i parë i Muhamed Aliut të Egjiptit (i parë i lindur ishte Princesha Tauhida). Më tej dihet se ai ka lindur në fshatin Nusratli (sot Nikiforos), afër qytetit të Dramës, krahina osmane e Rumelisë, në atë që tani është pjesët lindore të rajonit maqedonas në Greqi.
Në vitin 1805, gjatë luftës së të atit për t'u vendosur si sundimtar i Egjiptit, i riu Ibrahim, në moshën 16-vjeçare, u dërgua peng te Kapudan Pasha. Megjithatë, Ibrahimit iu lejua të kthehej në Egjipt pasi babai i tij u njoh si Valiu i Egjiptit nga Sulltani Osman dhe kishte mundur ekspeditën ushtarake britanike të gjeneralmajor Alexander Mackenzie Fraser.
Kur Muhamed Ali shkoi në Arabi për të ndjekur penalisht luftën kundër Ibën Saudit më 1813, Ibrahimi mbeti në komandën e Egjiptit të Sipërm. Luftën e vazhdoi me pushtetin e thyer të Mamlukëve, të cilët i shtypi. Në vitin 1816, ai pasoi vëllain e tij Tusun Pasha në komandën e forcave egjiptiane në Arabi.
Fushata kundër shtëpisë së Saudit
Muhamed Aliu tashmë kishte filluar të fuste disiplinën evropiane në ushtrinë e tij dhe Ibrahimi ndoshta kishte marrë disa trajnime, por fushata e tij e parë u krye më shumë në stilin e vjetër aziatik sesa operacionet e tij të mëvonshme. Fushata zgjati dy vjet dhe përfundoi me shkatërrimin e Shtëpisë së Saudit si një fuqi politike. Muhamed Aliu zbarkoi në Janbu, portin e Medinës, më 1813. Qytetet e shenjta ishin marrë nga sauditët dhe detyra e Ibrahimit ishte t'i ndiqte ata në shkretëtirën e Nexhdit dhe të shkatërronte kështjellat e tyre. Një trajnim i tillë siç kishin marrë trupat egjiptiane dhe artileria e tyre, u dha atyre një epërsi të dukshme në fushë të hapur. Por vështirësia e kalimit të shkretëtirës në fortesën e sauditëve të Dirijes, rreth 400 milje në lindje të Medinës e bëri pushtimin një pushtim shumë të mundimshëm. Ibrahimi tregoi energji dhe këmbëngulje të madhe, duke ndarë të gjitha vështirësitë e ushtrisë së tij dhe duke mos lejuar kurrë që të dekurajohej nga dështimi. Nga fundi i shtatorit 1818, ai e kishte detyruar udhëheqësin saudit të dorëzohej dhe kishte marrë Dirijen, të cilin e pushoi.
Fibula ilire
djathtas|parapamje| Karficë e madhe me spirale, Epoka Evropiane e Bronzit, 1400–1100 pes Fibulat ose karficat ilire përdoreshin gjerësisht nga ilirët dhe ishin shumë të zakonshme në Iliri.
Përmbledhje
Disa lloje fibulash janë nga objektet e pakta që kanë përdorur të gjithë ilirët dhe disa janë përdorur edhe për të deklaruar shpërndarjen e popullit ilir. Ilirët i donin stolitë dhe në raste festash femrat e tyre dukeshin të veshura me të gjitha llojet e bizhuterive. Disa varietete fibulash kanë një evolucion të veçantë në Iliri, ku dallohet karfica e spektaklit të dy spiraleve të palosura koncentralisht të ngjitura në kunj. Fibula nga Gllasinaci ishte një variant i fibulës së thjeshtë të harkut, e cila është e zakonshme tek shumë ilirë. Forma të tjera që shfaqen në epokën e hershme të hekurit përfshijnë ato dhe me bosat në hark, karficat në formë kafshe, karficat në formë gjarpri dhe pjata, ku e fundit është dukshëm liburne. Një import i rëndësishëm i mëvonshëm ishte karfica e rëndë me një hark të madh dhe krah të gjatë të quajtur nga vendi i origjinës Certosa pranë Bolonjës. Një karficë tjetër dalluese, e bërë shpesh në argjend dhe me një hark të gjerë në formë petalesh të hapura, emërtohet nga shembujt e mrekullueshëm të gjetur në Shterpci në lumin Drina afër Gorazhdës. Ky lloj duket se ka qenë i popullarizuar në mesin e ilirëve të jugut dhe besohet se është modeluar sipas formave greke.
Qarku Charolles
Qarku Charolles është një qark në Francë.
Château-Porcien
Château-Porcien është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Château-Porcien ka një popullsi prej 1425 banorë dhe sipërfaqe 17.31 km², me një dendësi prej 82 banor/km².
Det i brëndshëm
Planeti Tokë jo vetëm që ka peizazhe natyrore të pabesueshme, të tilla si xhungla Borneo ose plazhet e Amerikës tropikale, por gjithashtu ka edhe disa detet e brendshme ku jetojnë një larmi e madhe kafshësh dhe ku përveç kësaj, ju mund të kënaqeni duke parë qytetet që janë në brigjet e saj.
A do të dëshironit që ne të bënim një turne në disa dete të botës? Tani për tani, nuk do të duhet të përgatisni bagazhet tuaja, megjithëse me siguri do të doni t'i shihni në vend më vonë, nga një anije.
Deti Mesdhe
Ky det "i vogël" ushqehet nga ujërat e Atlantikut, të cilat kalojnë përmes ngushticës së Gjibraltarit. Isshtë rreth 2,5 milion km2 dhe 3.860 km e gjatë. Më vonë, është nga Karaibet, deti i dytë më i madh në brendësi në botë. Ujërat e saj lahen në Evropën Jugore, Azinë Perëndimore dhe Afrikën Veriore.
Deti Egje
Deti Marmara
Deti Marmara, e cila ndodhet midis Detit Egje dhe Detit të Zi, konkretisht aty ku shtrihen ngushticat e Dardaneleve dhe Bosforit. Në rast se nuk e dinit, ne ju themi se ky det nuk është më pak se 11.350 km2 i gjatë. Duke lundruar përmes detit mund të njohim disa ishuj të tillë si Ishujt Princ dhe Ishujt e Marmaras.
Deti i Zi
E vendosur midis Evropës Juglindore dhe Azisë së Vogël, është e lidhur në lindje me Detin Egje. Ka një sipërfaqe prej 436.000 km2 dhe një vëllim prej 547.000 km. Në këtë det shtrihen vendet e Bullgarisë, Gjeorgjisë, Rumanisë, Rusisë, Turqisë dhe Ukrainës. Kultura të ndryshme, tradita të ndryshme, shumë vende të pabesueshme për të parë dhe shijuar.
Deti Aral
El Deti Aral Ishte një nga liqenet më të mëdhenj në botë, duke mbuluar një sipërfaqe prej 68.000 km2. Për momentin është praktikisht e thatë. Kjo është një katastrofë që është përshkruar si një nga më të këqijat në historinë e kohëve të fundit. Për ta parë atë, duhet të drejtoheni drejt Azisë Qendrore, posaçërisht drejt vendeve të Kazakistanit dhe Uzbekistanit.
Deti i Japonisë
Në ditët e sotme, ai konsiderohet si një det shumë i diskutueshëm për shkak të mizorisë së gjuetisë tradicionale të delfinëve në zonat bregdetare të këtij deti siç është Taiji. Kjo traditë e lashtë, e cila sot është hedhur poshtë nga mbrojtës të kafshëve, festohet çdo vit në 1 Shtator, gjatë së cilës kohë deti njolloset me të kuqe nga gjaku i delfinëve të vrarë.
Deti i Graut
Deti i Graut, në Peru. Grau është emri me të cilin njihet pjesa e Paqësorit që shkon në zonën bregdetare të vendit. Ky det shtrihet nga Boca de Capones deri në Concordia, kështu që lahet asgjë më pak se 3.079 kilometra plazhe.
Covid-i kronik
COVID kronik, i njohur si sindroma kronike COVID ( CCS ) dhe COVID me ngarkesë të gjatë, është gjendja e karakterizuar nga pasoja afatgjata - që ekzistojnë pas periudhës tipike të rimëkëmbjes - e sëmundjes së koronavirusit 2019 (COVID-19). Simptomat e vazhdueshme përfshijnë lodhje, dhimbje koke, gulçim, anosmi (humbje e nuhatjes), dobësi muskulore, ethe të ulët dhe mosfunksionim njohës ( mjegulla e trurit ).
Vuajtësit e COVID kronik nganjëherë quhen transportues të gjatë. Numri i saktë i njerëzve që përjetojnë simptoma afatgjata është i panjohur dhe ndryshon në varësi të popullatës që studiohet, përkufizimit të përdorur dhe periudhës kohore të përdorur në studim. Sidoqoftë, disa studime sugjerojnë se afërsisht 10% e njerëzve që testuan pozitivisht për SARS-CoV-2 përjetuan një ose më shumë simptoma për më shumë se 12 javë.
Historiani
Një historian është një person që studion dhe shkruan për të kaluarën dhe konsiderohet si një autoritet mbi të. Historianët merren me rrëfimin dhe kërkimin e vazhdueshëm, metodik të ngjarjeve të së kaluarës që kanë të bëjnë me racën njerëzore; si dhe studimi i gjithë historisë në kohë. Disa historianë njihen nga botimet ose trajnimet dhe përvoja. "Historiani" u bë një profesion profesional në fund të shekullit të nëntëmbëdhjetë, ndërsa universitetet kërkimore po shfaqeshin në Gjermani dhe gjetkë.
Covid-i kronik
Tek fëmijët
Simptomat e zakonshme që vazhdojnë përtej periudhës së zakonshme të rimëkëmbjes tek fëmijët ishin lodhja, dispnea, rrahjet e zemrës ose dhimbja e gjoksit.
Historiani
Lidhje të jashtme
http://www.fjalori.shkenca.org/
Mark Mazower
Mark Mazower (lindur më 20 shkurt 1958) është një historian britanik. Fushat e ekspertizës së tij janë Greqia, Ballkani dhe, në përgjithësi, Evropa e shekullit të 20-të. Ai është Ira D. Wallach Profesor i Historisë në Universitetin e Kolumbias në New York City
Biografia
Mazower ka lindur në Golders Green dhe e kaloi pjesën më të madhe të jetës së tij të hershme në veri të Londrës. Nëna e tij ishte një fizioterapiste dhe babai i tij punonte për Unilever. Gjatë rinisë së tij, Mazower pëlqente të luante bririn francez dhe të kompozonte muzikë klasike.
Babai i Mazower ishte me origjinë hebreje ruse. Kur Mazower filloi të shkruante librin e tij What You Did Not Tell: A Russian Past and the Journey Home, ai zbuloi se gjyshi i tij, Max, ishte anëtar i Bund, një parti socialiste çifute, ishte përfshirë në aktivitete revolucionare dhe ndihmoi në shtypjen. libra të paligjshëm në Jidish që mbrojnë socializmin. Max u arrestua rregullisht nga policia cariste dhe u burgos dy herë në Siberi, përpara se të largohej përfundimisht nga vendi dhe të vendosej në Angli në 1924. Mazower zbuloi gjithashtu se gjyshërit e tij vazhduan të shoqëroheshin me revolucionarët ruso-hebrenj në Golders Green.
Gjatë rinisë së tij, Mazower pëlqente të lexonte letërsi dhe filozofi klasike.
Mazower mori diplomën e tij në Klasikë dhe Filozofi nga Universiteti i Oksfordit në 1981 dhe doktoraturën nga i njëjti universitet në 1988. Ai gjithashtu ka një MA në Marrëdhënie Ndërkombëtare nga Universiteti Johns Hopkins (1983). Para mbërritjes së tij në Kolumbia, Mazower dha mësim në Birkbeck, Universiteti i Londrës, Universiteti i Sussex dhe Universiteti Princeton.
Mazower ka shkruar gjithashtu për gazeta që nga viti 2002 si Financial Times dhe për The Independent duke kontribuar me artikuj mbi çështjet ndërkombëtare dhe rishikime librash.
Ai është emëruar në Bordin Këshillimor të Shoqatës Evropiane të Edukatorëve të Historisë (EUROCLIO).
Ai është anëtar i Bordit Redaktues për të kaluarën dhe të tashmen.
Mazower ka shkruar gjerësisht mbi historinë greke dhe ballkanike. Libri i tij Ballkani fitoi çmimin Wolfson History Prize dhe Inside Hitler's Greece: The Experience of Occupation, 1941–44, të dy fituan çmimin Longman History Today për Librin e Vitit. Selaniku, qyteti i fantazmave: të krishterët, myslimanët dhe hebrenjtë 1430–1950 ishte fituesi i çmimit Runciman dhe çmimi Duff Cooper dhe u përfshi në listën e ngushtë për çmimin Hessell-Tiltman.
Përveç kësaj, Mazower është më gjerësisht i shqetësuar me historinë evropiane të shekullit të 20-të. Libri i tij Kontinenti i errët: Shekulli i njëzetë i Evropës argumentoi se triumfi i demokracisë në Evropë nuk ishte i pashmangshëm, por më tepër rezultat i rastësisë dhe agjenturës politike nga ana e qytetarëve, subjekteve dhe liderëve.
Në veprën me titull Perandorinë e Hitlerit: Sundimi nazist në Evropën e pushtuar, Mazower krahasoi politikën pushtuese gjermane naziste në vende të ndryshme evropiane.
Libri i Mazower, No Enchanted Palace, u botua në vitin 2009 dhe rrëfen origjinën e Kombeve të Bashkuara dhe lidhjet e saj strikte me kolonializmin dhe organizatën paraardhëse të saj, Lidhjen e Kombeve. Në Governing the World (2012), ky tregim është bërë një hap më tej, dhe historia e organizatave ndërkombëtare në përgjithësi vlerësohet, duke filluar me Koncertin e Evropës në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë.
Biografia ndër-brezore e Mazower-it 2018 e familjes së tij, Çfarë nuk tregove, përshkroi jetën, arsimin dhe politikën e tyre dhe se si kjo ndikon në interesin e tij për historinë, vendin dhe shkrimin e biografisë. Caroline Moorehead, një biografe e mirënjohur, gjatë rishikimit të këtij libri, shkroi për rindërtimin e tij shkencor të jetës së një familjeje të nxjerrë me përpikëri nga arkivat dhe koleksionet e letrave në MB, Rusi, Belgjikë dhe Izrael dhe ditarë, letra dhe intervista familjare. Jo thjesht një rrëfim biografik, shpjegon Moorehead, pasi në të është endur një pamje e gjerë dhe e pasur e hebrenjve evropianë të krahut të majtë që nga themelimi i sindikatës së punëtorëve Bund. Shtrirja e tij e jashtëzakonshme historike përputhet me portretin e tij të dashur të një familjeje dhe një populli "lufta e të cilëve për drejtësi bazohej në njohuritë e tyre personale për varfërinë dhe shfrytëzimin".
Në intervistën e tij me Mazower, John Crace shkroi se Mazower "i pëlqen ecja, futbolli, noti në pellgjet e Hampstead dhe nuk i pëlqen udhëtimi dhe kultura e të famshëmve". Në vitin 2021, atij iu dha shtetësia nderi greke për "promovimin e Greqisë, historinë dhe kulturën e saj të gjatë në publikun e gjerë ndërkombëtar".
Liqeneve artificiale
parapamje|Liqeni artificial i Tiranes eshte nje nga liqenet me te degjuar ne shqiperi.Cdo mengjes aty shkojne shume njerez per ta vizituar. Liqenet atrificiale jane ata liqene te cilet i ka krijuar njeriu,pra qe nuk jane natyrore.Nje nga liqenet me te degjuar ne shqiperi eshte liqeni artificial i Tiranes.Nje pyetje qe njerezit e bejne shpesh eshte:Si mundet nje njeri te krijoje nje liqen!?Liqeni artificial nuk krijohet nga nje njeri por nga nje grup i madh njerezish.Si fillim hapet nje grope ne varesi te mases qe do te jete liqeni.Me pase kjo grope perpunohet mire qe uji qe do te hidhet brenda saj mos te largohet.
Gjuha Kuri (Austroneziane)
Kuri, ose Nabi, është një gjuhë e vogël austroneziane e Gadishullit Bomberai të Guinesë së Re. Lexikisht, është shumë afër Irarutut.
Matematika aplikative
djathtas|parapamje| Zgjidhjet efikase për problemin e rrugëzimit të automjeteve kërkojnë mjete nga optimizimi kombinatorik dhe programimi i plotë. Matematika e aplikuar është aplikimi i metodave matematikore nga fusha të ndryshme si fizika, inxhinieria, mjekësia, biologjia, biznesi, shkenca kompjuterike dhe industria. Kështu, matematika e aplikuar është një ndërthurje e shkencave matematikore dhe njohurive të specializuara. Termi "matematikë e aplikuar" përshkruan gjithashtu specialitetin profesional në të cilin matematikanët punojnë për probleme praktike duke formuluar dhe studiuar modele matematikore.
Përmbledhje
Në të kaluarën, zbatimet praktike kanë motivuar zhvillimin e teorive matematikore, të cilat më pas u bënë objekt studimi në matematikën e pastër, ku konceptet abstrakte studiohen për hir të tyre. Aktiviteti i matematikës së aplikuar është kështu i lidhur ngushtë me kërkimin në matematikën e pastër.
Historikisht, matematika e aplikuar përbëhej kryesisht nga analiza e aplikuar, më së shumti nga ekuacionet diferenciale; teoria e përafrimit (e interpretuar gjerësisht, duke përfshirë përfaqësime, metoda asimptotike, metoda variacionale dhe analiza numerike ); dhe probabiliteti i aplikuar. Këto fusha të matematikës kishin të bënin drejtpërdrejt me zhvillimin e fizikës së Njutonit, dhe në fakt, dallimi midis matematikanëve dhe fizikanëve nuk ishte ende i dalluesh[m para mesit të shekullit XIX. Kjo e kaluar historike la një trashëgimi pedagogjike në Shtetet e Bashkuara: deri në fillim të shekullit XX, kur lëndë të tilla si mekanika klasike mësoheshin shpesh në departamentet e matematikës së aplikuar në universitetet amerikane sesa në departamentet e fizikës, dhe mekanika e lëngjeve akoma mund të mësohet në departamentet e matematikës së aplikuar. Departamentet e inxhinierisë dhe shkencave kompjuterike tradicionalisht kanë përdorur matematikën e aplikuar.
Po çu bëre Enver Djali
Kenge popullore polifonike
Konteksti kohor
Kendohet per here te pare  Grupi i të rinjve Gjirokastër  ne Mars 1978 gjate  vizites ne Gjirokaster.
Paraqitja
Kënga u shfaq për herë të parë në publik në festivalin folklorik në Gjirokastër në vitin. Grupi polifonik e këndoi në këtë festival.
Lidhje te jashtme
https://www.youtube.com/watch?v=qJ0vzW5ZFys&ab_channel=sotolestele
Nikolaos Zerva
Nikolaos Zervas (Νικόλαος Ζέρβας, 1800-1869) ishte një revolucionar suliotas dhe Ushtria e përgjithshme.
Jeta
Nikolaos Zerva lindi në Sul, Epir, atëherë pjesë e Perandorisë Osmane, dhe u bë një nga udhëheqësit e Soulioteve. Zerva mori pjesë në Luftën e Pavarësisë greke (1821-1830) dhe të shquar në Betejën e Analatos (prill 1827). Në Mars 1828, së bashku me një tjetër lider revolucionar, Dimos Tselios, arriti të shtyjë përsëri një sulm të forcave osmane në Menidh, Atikë.
Pas Pavarësisë së Greqisë, Zerva mori pjesë në një kryengritje antiroyaliste  në Acarnania (1836). Në 1854, tashmë gjeneral-major në Ushtrinë greke, ai dha nga dorëheqjen posti i tij dhe iu bashkua Theodoros Grivasit në Epir gjatë revoltës së përgjithshme në 1854. Revolta kishte për qëllim clirimnin e Epirit nga Perandoria Osmane, por dështoi.
Skepticizmi fetar
Skepticizmi fetar është një lloj skepticizmi që lidhet me fenë. Skeptikët fetarë vënë në dyshim autoritetin fetar dhe nuk janë domosdoshmërisht antifetarë, por skeptikë ndaj besimeve dhe/ose praktikave të veçanta ose të të gjitha fetare. Sokrati ishte një nga skeptikët më të shquar dhe të parë fetarë për të cilin ka të dhëna; ai vuri në dyshim legjitimitetin e besimeve të kohës së tij në ekzistencën e perëndive greke. Skepticizmi fetar nuk është i njëjtë me ateizmin ose agnosticizmin, dhe disa skeptikë fetarë janë deistë (ose teistë që refuzojnë fenë e organizuar mbizotëruese që hasin, apo edhe të gjithë fenë e organizuar).
Gjuha Varembori
Warembori (emri amë Waremboivoro) është një gjuhë e zymtë e folur nga rreth 600 njerëz në grykat e lumenjve në bregun verior të Papua, Indonezia.
Klasifikimi
Klasifikimi është në mosmarrëveshje. Mark Donohue mendon se është i lidhur me Yoke, duke formuar së bashku familjen e Ulët Mamberamo. Në një listë prej 200 fjalësh, ata ndajnë 33%. Gjithashtu ka disa ngjashmëri gramatike. Sipas Donohue, Warembori është ndikuar shumë nga gjuhët Austronesian në perëndim, në fjalorin dhe gramatikës dy, lidhje e fortë është më pak e ndikuar nga ta. Malcolm Ross mendon se Warembori është një gjuhë Austroneziane e papuanizuar. Ai e lë Yoke të paklasifikuar për shkak të mungesës së të dhënave, duke iu referuar faktit se Donohue nuk ka botuar përemrat e pavarur në zgjedhë. I ka publikuar prefikset temë në foljeve, të cilat janë shumë të ngjashme me Warembori, dhe prefikset njëjës janë gjithashtu shumë të ngjashme me dy gjuhë të familjes Kwerba, domethënë Kauwera dhe Airoran, duke sugjeruar Ose huamarrjes ose një marrëdhënie të largët me Kwerba, edhe pse aksionet e familjes Kwerba pothuajse nuk ka fjalor me familjen e Ulët Mamberamo. Prefiksi më i ulët i Mamberamo-s janë të ngjashme me austronezianët, siç janë sufigjet e shumës së objekteve dhe, të paktën në Warembori, përemra të shumfishta të shumtë.
Gjuha Koviai
Kowiai (Kuiwai) është një gjuhë divergjente austroneziane e Gadishullit Bomberai në Guinenë e Re.
Gjuha Yoke
Yoke është një gjuhë e dokumentuar dobët e folur nga rreth 200 njerëz në veri të Papuas, Indonezi. Emri është shkruar edhe Yoki, Yauke, Jauke, dhe është i njohur edhe si Bitovondo. Ishte folur në një fshat të vetëm në brendësi derisa qeveria u zhvendos në një të tretën e popullsisë në një fshat të ri, Mantarbori, në bregdet. Në fund të shekullit të 19-të, lista e fjalëve të "Pauwi" u mblodh nga Robidé van der Aa në Liqenin Rombebai, ku Xhaxhët thonë se ata migruan; kjo është transparente zgjedhë, përveç disa fjalëve që nuk shfaqen në gjuhën moderne, por gjenden në Warembori të lidhur.