cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karakali
Dieta dhe gjuetia
Shpejtësia dhe shkathtësia e saj e bëjnë atë një gjahtar të efektshëm, të aftë të zërë pre e dy ose tre herë më shumë se madhësia e tij. Këmbët e fuqishme të pasme lejojnë që ajo të kërcejë më shumë se 3 m (10 ft) në ajër për të kapur zogj në krah. Mund edhe të shtrembërojë dhe të ndryshojë drejtimin e tij në ajër të mesëm. Ёshtë një alpinist adroit. Ai gjuan pren e tij derisa të jetë brenda 5 m (16 ft), pas së cilës mund të fillojë në një sprint. Ndërsa preja e madhe si antilopat mbyten nga një kafshim në fyt, preja më e vogël vritet nga një kafshim në pjesën e pasme të qafës. Vrasjet konsumohen menjëherë, dhe më rrallë tërhiqen zvarrë për t'u mbuluar. Kthehet te vrasjet e mëdha nëse nuk shqetësohen. Ёshtë vërejtur të fillojë ushqyerja me vrasjen e antilopave në pjesët e pasme. Mund të zverdhet ndonjëherë, megjithëse kjo nuk është vërejtur shpesh. Shpesh duhet të garojë me dhelprat ,uqërit ,leopardët dhe hienat për pre.
Riprodhimi
parapamje|Nënë dhe kotelja karakal Të dy gjinitë bëhen të pjekur seksualisht në kohën kur janë një vjeç; prodhimi i gametëve fillon edhe më herët në shtatë deri në dhjetë muaj. Sidoqoftë, çiftëzimi i suksesshëm bëhet vetëm në 12-15 muaj. Mbarështimi zhvillohet gjatë gjithë vitit. Oestrus, një deri në tre ditë i gjatë, përsëritet çdo dy javë përveç nëse femra është shtatzënë. Femrat në estrus tregojnë një shënjues në shënimin e urinës dhe formojnë çifte të përkohshme me meshkuj. Atingiftimi nuk është studiuar gjerësisht; numri i kufizuar i vëzhgimeve sugjeron që copulimi, që zgjat afro katër minuta mesatarisht, fillon me mashkullin që nuhat zonat me urinë të shënuara nga femra, e cila rrokulliset në tokë. Pas kësaj, ai afrohet dhe monton femrën. Pairifti ndahet pas copulimit.
Shtatzania zgjat rreth dy deri në tre muaj, pas së cilës lind një pjellë e përbërë nga një deri në gjashtë kotele. Lindjet zakonisht arrijnë kulmin nga tetori deri në shkurt. Lindjet ndodhin në bimësi të dendur ose gërmadha të shkreta ardvarkësh dhe ferrgjatësh. Kotelet lindin me sytë e mbyllur dhe veshët dhe kthetrat që nuk tërhiqen (nuk mund të tërhiqen brenda); pallto ngjan me atë të të rriturve, por barku është i njollosur. Sytë hapen nga dhjetë ditë, por kërkon më shumë kohë që vizioni të bëhet normal. Veshët bëhen të ngrira dhe kthetrat bëhen tërheqëse nga java e tretë ose e katërt. Në të njëjtën kohë, kotelet fillojnë të bredhin në vendin e tyre të lindjes dhe të fillojnë të luajnë mes tyre deri në javën e pestë ose të gjashtë. Ata fillojnë të marrin ushqim të ngurtë rreth të njëjtën kohë; ata duhet të presin për gati tre muaj para se të bëjnë vrasjen e tyre të parë. Ndërsa kotelet fillojnë të lëvizin vetë, nëna fillon t'i zhvendosë ato çdo ditë. Të gjithë dhëmbët e qumështit shfaqen në 50 ditë, dhe proteza e përhershme është e përfunduar në 10 muaj. Të miturit fillojnë shpërndarjen në nëntë deri në dhjetë muaj, megjithëse disa femra qëndrojnë përsëri me nënat e tyre. Jetëgjatësia mesatare e karakalit në robëri është afro 16 vjet.
Në vitet 1990, një karakal i robëruar u çiftëzua në mënyrë spontane me një mace shtëpiake në kopshtin zoologjik të Moskës, duke rezultuar në një pasardhës hibrid të shkëlqyer.
Kërcënimet
Karakali është renditur si shqetësimi më i vogël në Listën e Kuqe të IUCN që nga viti 2002, pasi shpërndahet gjerësisht në mbi 50 vende varg, ku kërcënimet për popullatën karakale ndryshojnë në masë. Humbja e habitatit për shkak të zgjerimit bujqësor, ndërtimi i rrugëve dhe vendbanimeve është një kërcënim kryesor në të gjitha vendet e gamës. Mendohet të jetë afër zhdukjes në Afrikën e Veriut, të rrezikuar në mënyrë kritike në Pakistan, të rrezikuar në Jordan, por të qëndrueshëm në Afrikën Qendrore dhe Jugore. Njerëzit vendas vrasin karakal për të mbrojtur bagëtitë, ose në shenjë hakmarrjeje për predikimin e tij mbi bagëtitë e vogla. Për më tepër, ajo kërcënohet nga gjuetia për tregtinë e kafshëve shtëpiakenë Gadishullin Arabik. Në Turqi dhe Iran, karakalet vriten shpesh në aksidente rrugore.
Në Uzbekistan, kërcënimi kryesor për karakalin është vrasja nga tufat në shenjë hakmarrjeje për humbjet e bagëtive. Teknikat dhe derdhjet e rojeve janë të papërshtatshme për të mbrojtur bagëtitë e vogla si dhitë dhe delet nga sulmi nga grabitqarët. Për më tepër, rrugët me trafik të rëndë që kalojnë përmes habitatit të karakalit paraqesin një kërcënim të mundshëm.
Konservimi
parapamje|Një karakal në kopshtin zoologjik San Diego Popullsitë e karakalit afrikan renditen në Shtojcën II të CITES, ndërsa popullsitë aziatike vijnë nën Shtojcën I të CITES. Ndalohet gjuetia e karakalit në Afganistan, Algjeri, Egjipt, Indi, Iran, Izrael, Jordani, Kazakistan, Liban, Marok, Pakistan, Siri, Taxhikistan, Tunizi, Turqi, Turkmenistan dhe Uzbekistan. Në Namibia dhe Afrika e Jugut, ajo konsiderohet një "kafshë problematike", dhe gjuetia e saj lejohet për mbrojtjen e bagëtive. Karakalët ndodhin në një numër zonash të mbrojtura në të gjithë gamën e tyre.
Në kulturë
Perandorët kinezë përdorën karakalë si dhurata. Në shekujt XIII dhe XIV, sundimtarët e dinastisë Yuan blenë karakale të shumta,gepardë dhe tigra nga tregtarët muslimanë në pjesët perëndimore të perandorisë në këmbim të arit, argjendit, parave të gatshme dhe mëndafshit. Sipas Ming Shilu, dinastia pasuese Ming vazhdoi këtë praktikë. Deri në shekullin e 20-të, karakali përdorej në gjueti nga sunduesit Indianë për të gjuajtur një lojë të vogël, ndërsa gepardi përdorej për lojë më të madhe. Në ato kohë, karakalët ishin të ekspozuar ndaj një tufë pëllumbash dhe njerëzit do të bastisnin se në cilën karakal do të vriste numrin më të madh të pëllumbave. Kjo ndoshta ka lindur shprehjen "ta fusim macen midis pëllumbave".
Karakali duket se ka qenë fetar domethënës në kulturën egjiptiane, pasi ndodhet në piktura dhe si figura bronzi; skulpturat besohej se ruanin varret e faraonëve. Janë zbuluar edhe karakale të balsamosura.
Katedralja e Krishtit shpëtimtar
parapamje|Tempulli Ortodoks në Prishtinë parapamje|Godina e papërfunduar e kishës serbe në oborrin e UP Kisha ose Katedralja i Krishtit Shpëtimtar (serbisht: Саборни храм Христа Спаса у Приштини Saborni hram Hrista Spasa u Prištini, apo "Katedralja Tempulli i Krishtit Shpëtimtar në Prishtinë") është një kishë e krishterë ortodokse sërbe e papërfunduar, e cila filloi ndërtimin në 1992. Ndërtimi, i cili duhej të përfundonte në vitin 1999 në kampusin e Universitetit të paraluftës në Prishtinë, u ndërpre për shkak të luftës në Kosovë.
Katedralja Tempulli i Krishtit Shpëtimtar është një ndërtesë me një kube të vetme me planin tokësor në formën e një kryqi të gdhendur dhe një trekëndëshi. Përcaktimi i tij tipologjik, një ndërtesë e tipit qendror, ishte e njohur tashmë në periudhën më të hershme të mesjetës, veçanërisht gjatë epokës bizantine. Autori i projektit është Spasoje Kruniq. Themelet e kishës së Krishtit shpëtimtar, që nga kohërat e mbretit të shenjtë Llazar, u përdorën për ndërtimin e Xhamisë Pirinez në Prishtinë.
Histori
Kisha e vjetër ortodokse serbe e Krishtit, Shpëtimtarit është ndërtuar në shekullin XIV në pjesën e vjetër të qytetit të Prishtinës.
Në shekujt XIII dhe XIV mbretërit serbë ngritën 12 kisha dhe manastire të tjera ortodokse në Prishtinë ku ekzistonte edhe një gjykatë mbretërore e përdorur nga monarkët serbë. Me ardhjen e okupimit osman kisha e Krishtit Shpëtimtari u rrëzua (si dhe faltoret e tjera të krishtera) dhe materiali i saj u përdor për ndërtimin e Xhamisë Pirinez (një nga xhamitë kryesore të Prishtinës sot). Vetëm në shekullin e 19-të serbët u lejuan të ndërtojnë kishën e tyre të parë në Prishtinë pas katër shekujsh. Kjo ishte një kishë e vogël e Shën Kollit. Megjithatë me rritjen e popullsisë serbe të Prishtinës, serbët vendosën të ndërtojnë një kishë të re pas Luftës së Dytë Botërore. Autoritetet komuniste refuzuan me forcë të japin lejen e tyre dhe madje konfiskuan të gjithë pronat e kishës në qytet. Vetëm pas vitit 1989 u mor përfundimisht parcela e tokës dhe leja e ndërtimit të autoriteteve. Ndërtimi i kishës filloi në vitin 1993. sipas projektit të Prof. Spasoje Kruniq dhe Prof. Ljubisa Foliq. Kryqi i artë u vendos në majë të kubeve në 1999, kur ndërtesa duhej të ndalohej për shkak të kryengritjes së U KK-së në Provincë dhe bombardimeve të NATO-s të Serbisë. Kisha mbeti e papërfunduar dhe pas tre vjetësh mbrojtje të vazhdueshme të KFOR-it tani mbetet e rrethuar vetëm me tela me gjemba. Ekstremistët shqiptarë të Kosovës ndezën zjarr në kishë në 13 korrik 1999 dhe disa javë më vonë një shpërthim tronditi ndërtesën. Teli me gjemba rrethon ende kishën e vetmuar.
Statusi autonom i Kosovës në Federatën Jugosllave u hoq nga Presidenti i Serbisë, Sllobodan Millosheviq, në 1989, dhe kontrolli i drejtpërdrejtë u vendos nga Beogradi. Qyteti i Prishtinës, nën kontrollin e Beogradit, mori një ngastër të vogël toke që i përkiste Universitetit të Prishtinës dhe ia dhuroi Kishës Ortodokse Serbe (KOS). Kisha Ortodokse Serbe planifikoi një katedrale tempull ortodoks në tokën universitare në qendër të qytetit, dhe ndërtimet filluan në 1992 si pjesë e politikës së nacionalizmit serb. Themelet e tij u vendosën në kampusin e Universitetit të Prishtinës në një kohë kur studentët dhe profesorët shqiptarë u dëbuan nga ndërtesat e universiteteve dhe një fushatë e gjerë e Serbizimit po zhvillohej në Kosovë. Puna në ndërtesë u ndal për shkak të shkurtimeve të fondeve dhe filloi në mars 1995. Struktura e jashtme ishte përfunduar në 1998, por mjedisi i përkeqësuar i sigurisë në Kosovë çoi në pezullimin e ndërtimeve. Ndërtimi i ndërtesës nuk u mirëprit nga popullata kryesisht myslimane e Kosmetit.
Pas luftës dhe ndërhyrjes ushtarake ndërkombëtare në 1999, Kosmet u bë një protektorat nën administrimin e Kombeve të Bashkuara (UNMIK) dhe nuk arriti të përpiqet të shkatërrojë ndërtesën me eksploziv që i bëri shumë pak dëm strukturës. Shqiptarët e Kosovës dhe Metohisë, të cilët e panë ndërtesën si një simbol të sundimit të Millosheviqit, e vandalizuan atë pas luftës. Administrata e UNMIK-ut është e shqetësuar që Kisha Ortodokse mund të bëhet një objektiv për shkak të dhunës hakmarrëse, dhe ndërtesa është vendosur nën mbrojtje së bashku me kishat e tjera ortodokse në Kosmet. Në vitin 2003, ndërtesa u bë pjesë e diskutimeve publike për të ardhmen e saj.
Qyteti i Prishtinës, me një popullsi me shumicë shqiptare, u bë pjesë e institucioneve të sapokrijuara të qeverisë së përkohshme të Kosmetit dhe propozoi katër qëllime për ndërtesën: të ruajtura ashtu siç është, shkatërrohet, u shndërrua në një muze dhe u përdor për disa qëllime të tjera. Qyteti i kontrolluar nga Shqipëria i Prishtinës ishte hapur armiqësor ndaj ndërtesës. Me qendër në Graçanicë, Kisha Ortodokse Serbe ka thënë se kundërshton propozimet që i shohin ato si një sulm në një vend fetar dhe një përpjekje për të hequr praninë serbe nga Prishtina. Kisha Ortodokse Serbe ka përpiluar dokumente pronësie që vërtetojnë pronësinë e disa lokacioneve në Prishtinë, siç janë parlamenti i Kosovës, akomodimi i Universitetit të Prishtinës dhe biblioteka e tij. Për të kundërshtuar planet e qytetit, propozimi i KOS-it ishte që ato ndërtesa të kthehen në muze. UNMIK përfundimisht rrëzoi vendimet e Prishtinës në qëllimet e saj.
Pas shpalljes së njëanshme të pavarësisë së Kosovës, komunikimi midis qeverisë dhe Kishës Ortodokse Serbe nuk ekzistonte. Gjatë vitit 2009, Ministria e Kulturës e Kosovës kontaktoi Zyrën Civile Ndërkombëtare, e cila përmes Përfaqësuesit Special të BE-së kontaktoi SOC dhe organizatat neutrale ndërkombëtare të ndërmjetësuara midis dy palëve për të arritur një zgjidhje. SPC lëshoi ​​dokumente pronësie që tregon zhvendosjen e sitit gjatë mesit të viteve 1990 dhe lejoi ndërtimin e ardhshëm në kantierin e ndërtimit. Deri në vitin 2011, debati publik dhe kufizimet administrative mbi ndërtesën kishin pushuar dhe KOS kishte kushtuar përpjekjet e saj për mbledhjen e parave për rinovimin dhe ndërtimin e ardhshëm të ndërtesës. Në vitin 2015, ndërtimi nuk ka vazhduar ende, dhe çështje të tjera administrative dhe juridike janë lindur, ndërsa ndërtesa është vandalizuar.
Mauvezin, Haute-Garonne
Mauvezin (Ocitanisht: Mauvesin ; Shqip: Mavzini  ) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Nikola Potkonjak
Nikolla Potkonjak (1924, Medak, Gospiq, Lika, Kroaci) - është një pedagog serb, ka punuar profesor në Universitetin e Beogradit dhe redaktor i revistës "Pedagogjia". Ai është i interesuar kryesisht për pedagoginë krahasuese, teorinë dhe praktikën arsimore pedagogjike, si dhe problemet teorike dhe metodologjike të hulumtimeve kërkimore shkencore në fushën e pedagogjisë.
Lubinjë
Lubinjë është një fshat në Komunën Tunjë, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Alcàntera de Xúquer
Alcàntera de Xúquer është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Ribera Alta, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Alcàntera de Xúquer ka 1397 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 3.3 km2.
Shirokonjiva
Shirokonjivë (serbisht: Широке Њиве/Široke Njive) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Moncaup, Haute-Garonne
Moncaup (Ocitanisht: Montcauv ; Shqip: Malkava) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Sulmi terrorist në Bularat
Më 28 tetor 2018, një Ekstremist Grek i quajtur Kostandios Kacifas hapi zjarr mbi Policinë e Shtetit duke dëmtuar një automiet. Breshëri mbi policinë, terrorizoi Gjirokastrën, RENEA vret ushtarin ekstremist grek. Ai ka mbaruar kafen dhe është nisur në drejtimin verior të fshatit. Kacifas mbante veshur një uniform gjahtarësh me lara, me një kallash në dorë dhe pas ka qëlluar drejt makinës. Ai dyshohet se ka probleme mendore, ndërkohë që njihet si person problematik në fshat.
Great Michael
thumb|240px|Një riprodhim i Great Michael në Ocean Terminal, [[Leith]] Great Michael ishte një anije e madhe e Royal Scots Navy. Anija u ndërtua nga mbreti James IV i Skocisë si pjesë e politikës së tij për të ndërtuar një marinë të fortë skoceze.
Ajo u urdhërua rreth vitit 1505 dhe filloi të ndërtohet më vitin 1507 nën drejtimin e Kapitenit Sir Andrew Wood dhe mjeshtrit të anijeve Jacques Terrell, u lëshua në det më 12 tetor 1511 dhe përfundoi më 18 shkurt 1512. Ajo ishte shumë e madhe për t'u ndërtuar në çdo kantier detar skocez, kështu u ndërtua në dok të ri te Newhaven. Kur Great Michael u lëshua në det ajo u bë anija më e madhe, me dy herë sesa anija angleze Mary Rose, e cila u lëshua në vitin 1509 dhe përfundoi më 1510.
Anija u emërua pas engjëllit Shën Mëhilli (Michael në anglisht) dhe u ndërtua për ta përkrahur kryqëzatën skoceze kundër Perandorisë Osmane për ta rimarrë Palestinën.
Oban
Oban është një fshat në Komunën Tunjë, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Mauran
Mauran (Shqip: Marani) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme të Francës jugperëndimore.
Lika
Lika është një rajon malor në pjesën qendrore të Republikës së Kroacisë. Shpesh përmendet së bashku me rajonin tjetër më të afërt, Gorski Kotar. Krahas me rajonet Korduni dhe Banija, dikur ishte një Krahinë Ushtarake e Monarkisë Austro-Hungareze. Në Likë gjenden Liqenet e Plitvicës, të cila përbëhen prej 16 liqeneve më të vogla dhe më të mëdha prej të cilave krijohet dhe buron lumi Korana.
Shozo Tsugitani
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 12 ndeshje dhe ka shënuar 4 gola.
Alcarràs
Alcarràs është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Segrià, të provincës Lleida, në Komunitetin Katalonia. Alcarràs ka 6510 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 114.82 km2.
Stephen Paddock
Stephen Craig Paddock (9 prill 1953 – 1 tetor 2017) ishte vrasës amerikan, i cili kreu vrasje masive në Las Vegas Strip, Nevada. Më 2 tetor 2017, ai gjuajti me armë zjarri në një festival të muzikës country në Las Vegas Strip duke vrarë 59 persona. Paddock jetonte në Mesquite, Nevada.
Jeta
Paddock lindi në Iowa.. Ai u rrit në Sun Valley, Los Angeles, si një nga tre djemtë e Benjamin Hoskins Paddock, një grabitës i dënuar i bankës që u arratis nga burgu në vitin 1969, kur Stephen ishte 15 vjeç. Sipas të dhënave të gjykatës, Paddock u martua dhe divorcua dy herë; e para herë më 1977-1979 dhe e dyta herë më 1985-1990. Në vitin 1985-1988, ai punoi si "auditor i brendshëm" për Lockheed Martin. Në 2016 ai u zhvendos në 2,400 milje në perëndim në të gjithë vendin me ndihmën e vëllait të tij Eric, në një shtëpi të ndodhur në një lagje pensionistësh, në Mesquite, Nevada, rreth 80 milje në verilindje të Las Vegasit.
Të shtënat në Las Vegas Strip
Paddock mori një dhomë me qera në Gjirin Mandalay të enjten, më 28 shtator, tre ditë para masakrës. Policia gjeti 23 pushkë dhe një pistoletë brenda dhomës së tij, duke përfshirë armë të AR-15 dhe AK-47 dhe një sasi të madhe të municioneve. Dy nga pushkët ishin ngritur mbi trekëmbësh dhe ishin të pajisur me pamje teleskopike. Sipas instruktorit të armëve të zjarrit Massad Ayoob, regjistrimet audio të sulmit treguan se autori i krimit ndoshta përdorte një pajisje zjarri me përplasje. Sipas policisë, Paddock veproi vetëm dhe motivi i tij është i panjohur. Ai u gjet i vdekur në dhomën e tij në katin e 32-të të Gjirit të Mandalay. Publiku është kërkuar nga policia të raportojë personat e zhdukur që besohet të jenë të lidhur me të shtënat.
Babinpotoku
Babinpotok (serbisht: Бабин Поток/Babin Potok) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Diona Fona
Diona Fona (lindi më 9 shkurt 1999) është këngëtare kosovare e lindur në Angli. Ajo jeton në Londër, dhe është e fokusuar në studimet e saj për artin skenik, çka ka bërë që ajo të mos jetë e pranishme në skenën muzikore pas verës për një kohë të pacaktuar. Diona Fona është këngëtare e re e cila u njoh fillimisht për “covers” të hiteve të mëdha botërore ku ajo vuri në pah kualitetet e saj vokale. Këngët e saj po dëgjphen shumë dhe rruga e saj drejt majes së skenës muzikore shqiptare është hapur. Këngëtarja konsiderohet si një prej yjeve të së ardhmes në skenën muzikore shqiptare, duke parë edhe ndërrimin e gjeneratës dhe fokusin e këngëtareve tona për një lansim në tregun ndërkombëtar, që ka bërë që skenë të mbetet bosh pa këngëtare femra. Këngë pas kënge ajo vazhdon që të tregojë se është një risi, diçka që nuk kemi parë në skenën muzikore shqiptare.
Kineziologjia
Kineziologjia siç përshkruhet më sipër nuk duhet të ngatërrohet me kineziologjinë e aplikuar, një metodë    mjekësore diagnostike e diskutueshme.
Fjala Kineziologji vjen nga greqishtja e lashtë: κίνησις kinesis, "lëvizje" (nga κινεῖν kinein, "për të lëvizur", "të lëvizësh" ), dhe -λογία -logia, "studim".
Shërbimi shëndetësor
parapamje|majtas|269x269px|Analiza e regjistruar e lëvizjes, së njeriut themeluar nga Eadweard Muybridge, emër i njohur në fushën e kineziologjisë.
Desire (anije)
Desire (shqip: Dëshirë) ishte një anije 120 ton e Thomas Cavendish e ndërtuar për lundrimin e tij rreth botës. Desire ishte anija e tretë e cila lundroi rreth botës pas Victoria e Ferdinand Magelanit (udhëtimi u përfundua nga Juan Sebastián Elcano) dhe Golden Hind i Francis Drake. Pas ekspeditës, Cavendish mori titullin e kalorësit nga Mbretëresha Elizabeta I e Anglisë e cila u ftua për darkë brenda anijes Desire.
Thomas Eldred i cili lundroi me Thomas Cavendish në udhëtimin 1586 - 1588 kishte tre piktura në një mantel të tepërt. Një anije, një glob me mbishkrime që shënojnë udhëtimin dhe një portret i Thomas Eldred që mbante instrumente lundrimi. Besohet se pikturimi i anijes ka shumë të ngjarë Desire.
Massabrac
Massabrac (Shqip: Masabraku) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Desire (anije)
Anija u kap më vonë nga John Davis në ekspeditën e dytë, të pasuksesshme, Cavendish. Në të njëjtën ekspeditë ishte anija që ai kapiti kur ai ndoshta zbuloi Ishujt Falkland. Davis e ktheu anijen, në një gjendje të mjeruar, në Berehaven në Irlandë, më 14 qershor 1593. Vetëm Davis dhe pesëmbëdhjetë nga 76 ekuipazhë që mbijetuan në anije.
Massabrac
Gjeografia
Lumi Lèze është pjesë e kufirit verilindor të komunës.
Desire (anije)
Para vdekjes së tij, e cila ndodhi në shtëpinë e udhëtimit nga ekspedita e dytë fatkeqe, Cavendish bëri testamentin e tij, duke i lënë kështu Desire Sir George Carey.
Prrenjas (Gramsh)
Prrenjas është një fshat në Komunën Tunjë, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Martisserre
Martisserre (Ocitanisht: Martissèrra ; Shqip: Martiserra) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Marianne Stokes
Marianne Stokes (1855-1927), e lindur Marianne Preindlsberger, ishte një piktore austriake. Ajo u vendos në Angli pas martesës së saj me Adrian Scott Stokes (1854-1935), piktori peizazh, të cilin e kishte takuar në Pont-Aven. Stokes u konsiderua si një nga artistët kryesorë në Anglikën Viktoriane.
Biografia
Preindlsberger ka lindur në Graz, Steiermark. Ajo ka studiuar në Mynih nën Lindenschmidt dhe fitoi një bursë për fotografinë e saj të parë, Muttergluck, ajo ka punuar në Francë nën Pascal Adolphe Jean Dagnan-Bouveret (1852-1929), Colin dhe Gustave Courtois (1853-1923). Ajo pikturonte në fshat dhe në Paris, dhe, si shumë piktorë të tjerë të rinj, ra nën magjinë e natyralistit fshatar Jules Bastien-Lepage. Stili i saj vazhdoi të tregonte ndikimin e tij edhe kur tema e saj ndryshonte nga temat fshatarësh në mesjetare romantike dhe biblike. Ndërsa në Francë ajo u takua me piktorin finlandez Helene Schjerfbeck, në kompaninë e të cilit vizitoi Pont-Aven në 1883.
Escanecrabe
Escanecrabe (Shqip: Eskankrraba ; Ocitanisht: Escanacraba) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Öykü Karayel
Öykü Karayel (lindi më 20 gusht 1990) është aktore turke.Luan ne filmografine turke qe prej vitit 2005.Ne 2005 dhe 2007 e ftuar speciale ne serialin mos me harro ne rolin e Ajgylit, Ne 2010 luajti ne filmin Gjerat e bukura nga ana jone ne rolin e Aishes. Serialet qe e bene me fame ishin, Veriu dhe Jugu, Diamante dhe Dashuri, Shekulli i madherishem Kosem, Rrahje Zemre.
Cmimet
https://www.instagram.com/karameeel/ Faqja zyrtare
Plepas
Plepas është një fshat në Komunën Tunjë, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Alcàsser
Alcàsser është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Horta Sud, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Alcàsser ka 8925 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 9.01 km2.
Katsuyoshi Kuwahara
(lindur më 30 Maj 1944) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje.
Guillaume-Peyrouse
Guillaume-Peyrouse është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur.
Esparron, Haute-Garonne
Esparron (Shqip: Esparra ) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Masanobu Izumi
(lindur më 8 Prill 1944) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
J. L. Austin
Austin theksoi që ne përdorim gjuhën për të bërë gjëra, si dhe për të pohuar gjëra, dhe se shqiptimi i një deklarate të tillë si "Unë premtoj të bëj filanin" kuptohet më mirë si të bësh diçka - të bësh një premtim - në vend se të një pohim për ndonjë gjë. Prandaj emri i një prej veprave të tij më të njohura Si të Bëni Gjërat me Fjalë. Austin, duke ofruar teorinë e tij të akteve të të folurit, i bën një sfidë të rëndësishme filozofisë së gjuhës, përtej thjesht sqarimit të një klase të formave morfologjike të fjalive që funksionojnë për të bërë atë që emërtojnë. Puna e Austin në fund të fundit sugjeron që i gjithë fjalimi dhe çdo shprehje është të bësh diçka me fjalë dhe shenja, duke sfiduar një metafizikë të gjuhës që do të paraqiste pohimin denotues, propozues si thelbi i gjuhës dhe kuptimit.
Jeta
Austin lindi në Lancaster, Angli, djali i dytë i Geoffrey Langshaw Austin (1884–1971), një arkitekt, dhe Mary Hutton Bowes-Wilson (1883–1948; e nesërme Wilson). Në vitin 1921 familja u transferua në Skoci, ku babai i Austin u bë sekretar i Shkollës St Leonards, St Andrews. Austin u arsimua në Shkollën Shrewsbury në 1924, duke fituar një bursë në Klasik, dhe vazhdoi të studionte Klasikët në Balliol College, Oxford në 1929.
Në vitin 1930 ai mori një të Parën në Moderimet Klasike (Greke dhe Latine) dhe në vitin vijues fitoi Çmimin Gaisford për prozë Greke. Në finale në 1933 ai mori një të Parën në Literae Humaniores (Filozofia dhe Historia Antike). Literae Humaniores e prezantoi atë me filozofinë serioze dhe i dha atij një interes të përjetshëm për Aristotelin. Ai ndërmori pozicionin e tij të parë të mësimdhënies në 1935, si shok dhe tutor në Kolegjin Magdalen, Oksford.
Interesat e hershme të Austin përfshinin Aristotelin, Kantin, Leibniz-in dhe Platonin (veçanërisht Theaetetus ). Ndikimet e tij më bashkëkohore përfshinin veçanërisht GE Moore, John Cook Wilson dhe HA Prichard. Ndikimet bashkëkohore formësuan pikëpamjet e tyre në lidhje me pyetjet e përgjithshme filozofike në bazë të vëmendjes së kujdesshme ndaj gjykimeve më specifike që ne bëjmë. Ata morën gjykimet tona specifike për të qenë më të sigurt se sa gjykimet e përgjithshme. Është e mundshme që disa aspekte të qasjes dalluese të Austin ndaj pyetjeve filozofike që rrjedhin nga angazhimi i tij me tre të fundit.
Austin vdiq, menjëherë pasi u diagnostikua me kancer të mushkërive, në moshën 48 vjeç. Në atë kohë, ai ishte duke zhvilluar një teori semantike të bazuar në simbolikën e zërit, duke përdorur fjalët gl-angleze si të dhëna.
How to Do Things with Words
How to Do Things with Words (1955/1962) është mbase vepra më me ndikim e Austin. Në kontrast me pikëpamjen pozitiviste, argumenton ai, fjalitë me vlera të së vërtetës formojnë vetëm një pjesë të vogël të gamës së shprehjeve.
"A Plea for Excuses"
"A Plea for Excuses" është një demonstrim me shembull, dhe një mbrojtje e metodave të filozofisë së gjuhës së zakonshme, e cila vazhdon në bindjen se: "... aksioni ynë i zakonshëm i fjalëve mishëron të gjitha dallimet që njerëzit kanë parë të vlefshme të vizatojnë, dhe lidhje që ata kanë gjetur të vlefshme për t'u shënuar, gjatë jetës së shumë brezave: këto me siguri ka të ngjarë të jenë më të shumta, më të shëndosha, pasi ato i kanë qëndruar provës së gjatë të mbijetesës së më të fortit dhe më delikat, të paktën në të gjitha të zakonshmet dhe çështje praktike të arsyeshme, se çdo që ju ose unë ka të ngjarë të mendojmë në kolltukun tonë të një pasdite - metoda alternative më e preferuar ".
Coueilles
Coueilles (Ocitanisht: Coèlhas ; Shqip: Koeljasi) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Arnières-sur-Iton
Arnières-sur-Iton është një komunë në Francë. Arnières-sur-Iton bën pjesë në departamentin Eure të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 1640 banorë dhe sipërfaqe 12.19 km².
Sarasel
Sarasel është një fshat në Komunën Tunjë, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Beteja e Bezhanit
Në fillim të luftës, ushtria helene në frontin e Epirit nuk kishte numrat për të nisur një ofensivë kundër pozicioneve mbrojtëse të projektuara nga gjermanët në Bizhan. Megjithatë, pas përfundimit të fushatës në Maqedoni, shumë trupa greke u zhvendosën në Epir, ku komandën e mori vetë princi i kurorës Konstantin. Në betejën që pasoi, pozicionet osmane u thyen dhe Janina u pushtua. Pavarësisht se kishte një avantazh të lehtë numerik, ky nuk ishte faktori vendimtar në fitoren greke. Përkundrazi, "planifikimi i ngurtë operacional" nga grekët ishte kyç pasi i ndihmoi ata të zbatonin një sulm të mirëkoordinuar dhe të ekzekutuar që nuk u la kohë forcave osmane për të reaguar. Për më tepër, bombardimet e pozicioneve osmane ishin më të rëndat në historinë botërore deri në atë kohë.
Prapavija
Meqenëse përpjekja kryesore luftarake e Greqisë fillimisht u kthye drejt Maqedonisë, në frontin e Epirit, ushtria helene ishte më e madhe se Korpusi i Janinës osmane në shpërthimin e armiqësive në tetor 1912. Pas ndalimit të një sulmi fillestar nga komandanti osman Esad Pasha në Gribovo, megjithatë, grekët arritën të çlirojnë Prevezën (21 tetor) dhe të shtyjnë në veri në drejtim të Janinës, duke zmbrapsur një sulm osman në Pente Pigadia (Beshpinar). Më 5 nëntor, një forcë e vogël nga Korfuzi bëri zbarkim dhe pushtoi zonën bregdetare të Himarës pa u përballur me rezistencë të konsiderueshme, dhe më 20 dhjetor trupat greke përmirësuan pozicionet e tyre në Epir dhe hynë në Korçë, në veri të Janinës, duke i prerë kështu rrugën e fundit të furnizimit dhe duke kërcënuar krahun verilindor të qytetit.
Hyrje
Terreni në jug të Janinës siguronte terren të shkëlqyer mbrojtës. Për më tepër, forcat osmane përforcuan më tej pozicionet e tyre me fortifikime të përhershme, të ndërtuara nën drejtimin e gjeneralit gjerman Rüdiger von der Goltz. Këto ishin të pajisura me vendqëndrime artilerie prej betoni, bunkerë, llogore, tela me gjemba, prozhektorë dhe pozicione automatiku. Zona e kalasë së Janinës përfshinte dy kala të mëdha, ato të Bizhanit dhe të Kastritsa, që ruanin afrimet kryesore jugore, së bashku me pesë kalatë më të vogla në një unazë rreth qytetit, që mbulonin qasjet perëndimore dhe veriperëndimore. Kalatë ishin të pajisura mirë me artileri, në total rreth 102 copë (shumica prej tyre 87 mm). Deri në dhjetor 1912, të dyja palët u përforcuan: osmanët morën një pjesë të Ushtrisë së Vardarit, duke u tërhequr pas Betejës së Manastirit, duke i çuar forcat e tyre në rreth 35,000, ndërsa grekët nxorën gjithashtu Divizionin e 2-të nga Maqedonia dhe një numër regjimentesh vullnetare, për një total prej 25,000 burrash. Grekët filluan sulmin e parë në zonën e kalasë më 14 dhjetor. Osmanët ia dolën ta zmbrapsnin atë në një sërë aksionesh që zgjatën deri më 22 dhjetor, madje fituan njëfarë terreni, ndonëse me koston e viktimave të mëdha, të cilat e zvogëluan numrin e tyre në rreth 26,000 burra.
Me përfundimin e operacioneve në Maqedoni, Komanda e Lartë Greke tani e ktheu vëmendjen nga Epiri. Tre divizione u transferuan në teatër, duke e rritur totalin e trupave greke në rreth 40,000, së bashku me 80 copë artilerie (midis të cilave 12 armë të rënda 105 mm dhe 155 mm) dhe gjashtë avionë. Nga ana tjetër, një numër shtesë i ushtarëve osmanë, të cilët po tërhiqeshin nga fronti maqedonas, i përforconin mbrojtësit. Gjatë gjithë periudhës, rrethimi vazhdoi aktivisht, me duele artilerie, sulme të parregullt shqiptarë në linjat e furnizimit grek dhe misione zbulimi dhe bombardimi të qytetit nga aeroplanët grekë. Në të njëjtën kohë, vështirësitë e dimrit ndikuan në moralin e të dyja palëve. Komandanti i frontit grek të Epirit, gjenerali Konstantinos Sapunxakis, ndërmori një sulm të ri frontal më 20 janar. Megjithëse fitoi terren, duke i shtyrë mbrojtësit përsëri në kalanë e Bizanit, shkalla e lartë e viktimave dhe përkeqësimi i motit rezultuan në pezullimin e operacionit disa ditë më vonë.
Gjatë përgatitjeve, një njësi e përzier që përfshinte gra vendase mbrojti krahun e majtë të Ushtrisë Helenike, kundër një sulmi të mundshëm nga grupet osmane që ishin vendosur në Paramithia. Për më tepër, grupe të përbëra nga femra vendase mbështetën palën greke në disa mënyra, veçanërisht në transportin e armëve, ushqimeve, rrobave dhe furnizimeve të tjera të rëndësishme. Në raste të veçanta edhe gratë morën pjesë në konfliktet e armatosura kundër forcave osmane, disa prej tyre u dalluan në fushën e betejës, si Maria Nastuli, e cila arriti gradën e kapitenit.
Lahage
Lahage (Ocitanisht: La Haja ; Shqip: La Haja) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Beteja e Bezhanit
Beteja
parapamje|200px|Plani i lëvizjes anësore greke që çoi në rënien e Janinës. Pas dështimit të rinovuar, Sapunxakis u lirua nga komanda e tij dhe u zëvendësua nga Princi i Kurorës Konstantin. Constatine tani vazhdoi të marshallonte me kujdes forcat e tij, duke sjellë më shumë njerëz dhe artileri. Princi i Kurorës formuloi një plan të ri, sipas të cilit ushtria e tij do të pretendonte një sulm ndaj Bizhanit nga juglindja, ndërsa përpjekja kryesore do të drejtohej në të vërtetë në krahun jugperëndimor të zonës së kalasë. parapamje|majtas|Këmbësoria greke po përgatitet të sulmojë. Artileria greke filloi të gjuante një bombardim përgatitor më 4 mars, duke vazhduar gjatë gjithë ditës. Vlerësohet se grekët qëlluan 150 fishekë për armë në këtë bombardim, ndërsa kundërzjarri osman u pengua nga mungesa e municioneve. Sulmi filloi më 5 mars (S.V. 20 shkurt) 1913, me tre divizione këmbësorie greke - Divizionet e 4-të, 6-të dhe 8-të të Këmbësorisë - duke u goditur kundër sektorëve lindor dhe perëndimor të perimetrit mbrojtës. Në të njëjtën kohë, Brigada e Përbashkët e Metsovonit ndërmori një sulm diversioni nga veriu. Njësitë e para greke, me mbështetje të rëndë të artilerisë, thyen vijën mbrojtëse në sektorin Cuka në mëngjes dhe gjatë orëve në vijim mbrojtja osmane u thye në pesë vende. Si rezultat, njësitë mbrojtëse osmane nga Cuka në Manoliasa u tërhoqën menjëherë në Janinë për të shmangur rrethimin. Për më tepër, duke qenë se këto përparime nga akset e ndryshme rrezikonin të shembnin të gjithë perimetrin mbrojtës dhe t'i prisnin skalionet e tij të përparme, Esad Pasha u detyrua të mbante trupat e tij rezervë dhe t'i angazhonte në një rol mbrojtës. Në orën 18, Regjimenti i 1-rë Evzone, së bashku me batalionin e 9-të të komanduar nga majori Ioannis Velissariu, hynë në fshatin Agios Joannis në periferi jugore të Janinës.
Si pasojë e përparimit grek, kështjellat e Bizhanit dhe Kastrica u ndërprenë në orën 16 dhe u izoluan nga pjesa tjetër e ushtrisë osmane dhe selia e saj në Janinë. Kur ra nata, kalatë pushuan së qëlluari dhe garnizonet e tyre i braktisën ato, duke u përpjekur të arratiseshin përmes rrethimit mjaft të lirë grek për në Janinë. Në përpjekjen e tyre për t'u tërhequr drejt Janinës, një numër i konsiderueshëm trupash osmane, gjithsej 35 oficerë dhe 935 ushtarë, u kapën nga njësitë greke të pozicionuara në periferinë jugore të qytetit. Disa pozicione osmane kapitulluan të nesërmen në mëngjes, megjithëse Bizhani dhe Kastrica vazhduan të rezistonin deri pas dorëzimit. Ndërkohë Esad Pasha e kuptoi se beteja ishte e humbur dhe u përpoq të evakuonte sa më shumë trupa dhe të plagosur në veri. Megjithatë, ndërsa grekët shtynë përpara, ai kontaktoi konsullatat e huaja të qytetit për të kërkuar ndihmë për të negociuar një dorëzim. Në orën 23:00 të datës 6 Mars [S.V. 21 shkurt 1913, ai ra dakord për dorëzimin pa kushte të Janinës dhe garnizonit osman te grekët. Të nesërmen, forcat greke nën princin e kurorës Constantine po parakalonin nëpër rrugët e qytetit të mbuluara me flamur. Nga ana tjetër, Esad Pasha me të mbërritur në Turqi u prit si hero kombëtar. parapamje|majtas|220x220px|Ilustrim i dorëzimit të [[Janina|Janinës nga Vehip Pasha, ilustruar nga Richard Caton Woodville Jr.]]
Lufta ajrore
Forcat greke përdorën gjatë operacioneve një flotë të vogël prej gjashtë avionësh, e cila përbëhej kryesisht nga biplanë Farman HF dhe MF. Ata përdorën një fushë ajrore pranë Nikopolis dhe kryen disa misione zbulimi dhe bombardimi me efekt të konsiderueshëm. Midis aviatorëve ishin Dimitrios Kamperos, Michael Mutussis dhe Hristos Adamidis, të cilët po fluturonin mbi sektorët e Bizhanit dhe Janinës në një lartësi prej 1,600–2,300 metra. Në shumë raste, trupat osmane, pasi u shëruan nga konfuzioni i tyre fillestar, u përpoqën të rrëzonin aeroplanët me pushkët e tyre me pak sukses. Megjithatë, N. de Sackoff, një pilot rus që fluturonte për grekët u bë piloti i parë që u rrëzua ndonjëherë në betejë kur biplani i tij u godit nga zjarri tokësor. Më pas ai zbriti pranë Prevezës, riparoi aeroplanin e tij dhe rifilloi fluturimin për në bazën e tij. Ditën që Janina ra nën kontrollin grek Adamidis, gjithashtu një vendas i qytetit, zbriti biplanin e tij Farman MF në sheshin e Bashkisë së qytetit, për të admiruar një turmë entuziaste.
Pasojat
parapamje|220px|Robër lufte osmane. Pas betejës, ushtria helene kapi rreth 8600 robër. Gjatë betejës, 2800 osmanë vdiqën, ndërsa grekët pësuan humbje shumë më të lehta me 500 të vdekur dhe të plagosur. Grekët kapën gjithashtu rreth 8600 robër, ndërsa pjesa e mbetur e garnizonit osman mundi të tërhiqej në Shqipëri. Grekët gjithashtu kapën 108 artileri dhe sasi të mëdha materialesh. Më 16 mars [S.V. 3 mars] 1913 forcat greke hynë në Gjirokastër dhe Delvinë dhe të nesërmen morën Tepelenën. Në fund të luftës ata arritën në një vijë që shtrihej nga malet Cerauniane (mbi Himarë) në bregdetin Jon deri në liqenin e Prespës në lindje. Suksesi në frontin e Epirit i mundësoi shtabit grek të transferonte një pjesë të ushtrisë në Selanik, në përgatitje të një përballjeje kundër bullgarëve. Duke pasur parasysh kundërshtimin e rrënjosur fuqishëm me të cilin u përball Ushtria Helenike, historiani Richard Hall përmend Betejën e Bizhanit dhe rënien e Janinës si arritjen më të madhe ushtarake të Greqisë në Luftën e Parë Ballkanike. Epërsia numerike nuk ishte një faktor vendimtar për grekët gjatë sulmit përfundimtar. Në vend të kësaj, ishte mënyra se si ata i planifikuan operacionet e tyre që çoi në një sulm të mirëkoordinuar dhe të ekzekutuar që nuk i la asnjë mundësi palës osmane të reagonte në kohë. Dorëzimi i Janinës siguroi kontrollin grek të Epirit të Jugut dhe bregdetit Jon. Në të njëjtën kohë, ajo iu mohua shtetit të sapoformuar shqiptar, për të cilin mund të kishte dhënë një pikë ankorimi jugore të krahasueshme me Shkodrën në veri.
Kazuo Imanishi
(lindur më 12 Janar 1941) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje.
Organizata Politike
Organizata Politike (shkurt: OP) është një organizatë politike e majtë në Shqipëri. Ajo u themelua menjëherë pasi 4 protestues u qëlluan për vdekje gjatë demonstratave të opozitës shqiptare në 2011.
Historia
Organizata ka qenë nismëtare e lëvizjes Universiteti në Rrezik, e cila synonte mbrojtjen e arsimit publik dhe vlerat e tij emancipuese, kur Partia Demokratike (e djathtë) në pushtet u përpoq të miratojë një ligj klientelist të arsimit të lartë dhe më vonë Lëvizja Për Universitetin, kur qeveria e re e Partisë Socialiste provoi të njëjtën gjë vetëm disa muaj pasi fitoi zgjedhjet.
Emri
Emri Organizata Politike erdhi si një mënyrë për të shprehur mungesën e politikës në subjekte të tjera politike në Shqipëri dhe qëllimin për të bërë politikë, duke marrë parasysh që partitë politike nuk bëjnë realisht politikë, thjesht luftojnë për pushtet dhe pasuri të një grupi të ngushtë të njerëzit.
Ideologjia
Parimet e Organizata Politike aspirojnë një kombinim të elementeve të angazhimit dhe ndërgjegjësimit të demokracisë së drejtpërdrejtë me veprim të koordinuar që buron nga delegimi politik. Gjatë këtyre viteve, Organizata ka qenë e angazhuar në ngjarje të ndryshme emancipuese, si manifestime në Ditën Ndërkombëtare të Punëtorit, mbështetje dhe solidaritet për minatorët, punëtorët e industrisë së tekstilit, naftëtarët, Romët dhe shumë të tjerë në nevojë.
Belashica
Belasica (Maqedonisht dhe Bullgarisht:  Беласица <small class="metadata audiolinkinfo" style="cursor:help;">(ndihmë·info) edhe translit. Belasitsa ose Belasitza, Turqishte Osmane: بلش Turqisht Beleş), Bellesi (Greqisht:  Μπέλλες/Bélles ) ose Kerkini (Κερκίνη/Kerkíni), është një vargmal në rajonin e Maqedonisë në Evropën Juglindore, që shtrihet në territorin e Greqisë (rreth 45%), të Republikës së Maqedonisë (35%) dhe Bullgarisë (20%).
Organizata Politike
Simboli
Në historinë dhe kulturën e popujve shpendët kanë simbolizuar gjithnjë lirinë. Ata i gjen në flamujt dhe mitet mbi të cilat ndërtohen kolektivët. Me kohë shpendët kanë fluturuar drejt letërsisë së shkruar, muzikës, arteve pamore, por edhe si simbolikë politike e betejave të reja kundër padrejtësive politike, ekonomike e shoqërore.
Aktivistët e Organizatës Politike, e mendojnë Gushëkuqin, ose Erithacus Rubeluca-n, si simbol të lirisë dhe rezistencës në horizontin e madh të botës dhe ideve. Gushëkuqi jo si shpend i fuqishëm dhe agresor i lartësive të ashpra e pa oksigjen, por si zog i vogël, punëtor, i shkathët dhe i lidhur ngushtë me territorin e tij, që i reziston dimrit duke kënduar dhe nuk shtegton kurrë. Gushëkuqi, sipas Organizatës Politike, jep më së miri botëkuptimin e tyre organizativ dhe politik në Republikën e acartë të Shqipërisë, e cila po zbrazet me furi nga shtegtimi i popullatës së saj, sidomos më të rinjve: të jemi gushëkuqë, të qëndrojmë këtu, të rezistojmë, të jetojmë me vrull e të këndojmë, duke punuar ditë pas dite dhe përditë e më të shumtë për një shoqëri të drejtë dhe demokratike.
Struktura
Organizata Politike është një organizatë e përbërë nga aktivistë dhe anëtarë, i vetmi ndryshim midis të parit dhe këtij të fundit është plotësisht aktiv dhe pjesërisht aktiv. Meqenëse pjesërisht aktivët ndikojnë në vendimmarrjen e përditshme, aktivistët marrin pjesë në asambletë javore ndërsa anëtarët në asambletë mujore.
Organi më i lartë i vendimmarrjes së organizatave është Asambleja e Aktivistëve. Organet e tjera vendimmarrëse janë grupe pune në varësi të nevojave të organizatës.
Dhelpra artike
Dhelpra arktike ( Vulpes lagopus ), e njohur gjithashtu si dhelpra e bardhë, dhelpra polare , ose dhelpra e dëborës , është në dhelpër e vogël vendas në Arktik në e hemisferën veriore dhe tundra. Ёshtë përshtatur mirë për të jetuar në ambiente të ftohta, dhe është i njohur më së miri për leshin e tij të trashë dhe të ngrohtë që përdoret edhe si kamuflazh. Në natyrë, shumica e individëve nuk jetojnë gjatë vitit të parë, por disa të jashtëzakonshëm mbijetojnë deri në 11 vjet. Gjatësia e trupit të tij varion nga 46 në 68 cm (18 deri në 27 in), me një formë trupi të rrumbullakosur përgjithësisht për të minimizuar shpëtimin e nxehtësisë së trupit.
Dhelpra arktike gjuan mbi shumë krijesa të vogla të tilla si lemingët, voletës , këlyshët e fokave , peshq, shpendë uji dhe deti. Ai gjithashtu ha karion, manaferrat, alga deti dhe insektet dhe jovertebrorët e tjerë të vegjël. Dhelprat e Arktikut formojnë çifte monogame gjatë sezonit të mbarështimit dhe ata qëndrojnë së bashku për të rritur të rinjtë e tyre në gërmadha komplekse nëntokësore. Ndonjëherë, anëtarët e tjerë të familjes mund të ndihmojnë në rritjen e të rinjve të tyre. Grabitqarët natyrorë të dhelprës arktike janë shqiponja e malit. , ariu polar, ujku , dhelpra e kuqe , baldosa e veriut dhe ariu i murrmë.
Sjellja
majtas|parapamje|Një dhelpër arktike duke fjetur me bishtin e saj të mbështjellë rreth vetes Dhelprat e Arktikut duhet të durojnë një ndryshim të temperaturës deri në 90-100 ° C (160-180 ° F) midis mjedisit të jashtëm dhe temperaturës së tyre thelbësore të brendshme. Për të parandaluar humbjen e nxehtësisë, dhelpra arktike tund fort këmbët dhe kokën nën trupin e saj dhe pas bishtit të saj të mbuluar me lesh kur ka dëborë. Kjo pozitë i jep dhelprës sipërfaqen më të vogël të sipërfaqes ndaj vëllimit dhe mbron zonat më të izoluara. . Dhelprat e Arktikut gjithashtu qëndrojnë të ngrohtë duke dalë nga era dhe banojnë në strofullat e tyre. Megjithëse dhelprat e Arktikut janë aktive gjatë gjithë vitit dhe nuk mbijetojnë, ata përpiqen të ruajnë yndyrën duke zvogëluar aktivitetin e tyre lëvizës. Ata ndërtojnë rezervat e tyre të yndyrës në vjeshtë, ndonjëherë duke rritur peshën e trupit të tyre për më shumë se 50%. Kjo siguron izolim më të madh gjatë dimrit dhe një burim energjie kur ushqimi është i pakët.
Riprodhim
Në pranverë, vëmendja e dhelprës arktike kalon në riprodhim dhe një shtëpi për pasardhësit e tyre të mundshëm. Ata jetojnë në gropa të mëdha në tokë pa ngrica, pak të ngritur. Këto janë sisteme komplekse të tuneleve që mbulojnë deri në 1.000 m 2 (1200 sq sq) dhe janë shpesh në eskera, kreshta të gjata të materialit sedimentar të depozituar në rajone të mëparshme me glaciated. Këto strofa mund të ekzistojnë për shumë dekada dhe përdoren nga shumë breza të dhelprave.
parapamje|Këlyshët e dhelprës arktike me morfemin e verës Dhelprat arktike kanë tendencë të zgjedhin strofulla që janë lehtësisht të arritshme me shumë hyrje, dhe që janë të qarta nga dëbora dhe akulli duke e bërë më të lehtë mbylljen. Dhelpra arktike ndërton dhe zgjedhë strofulla që përballen drejt jugut drejt diellit, gjë që e bën më të ngrohtë strofullën. Dhelprat e Arktikut preferojnë strofka të mëdha, të ngjashme me labirint për evazion grabitqar dhe një arratisje të shpejtë sidomos kur dhelprat e kuqe ndodhen në zonë. Dhelprat polare zakonisht gjenden në terrene të thyer, të cilat mund të ofrojnë më shumë mbrojtje për këlyshët. Por, prindërit gjithashtu zhvendosin pjellat në strofullat e afërta për të shmangur grabitqarët. Kur dhelprat e kuqe nuk janë në rajon, dhelpra arktike përdorë strofullën që dhelpra e kuqe kishte zënë më parë. Cilësia e strehimoreve është më e rëndësishme për dhelprën arktike sesa afërsia e gjuetjes së  preve në pranverë.
Preja kryesore në tundër është lemingu.Ritmet e riprodhimit të dhelprave të bardha pasqyrojnë dendësinë e popullsisë së dobët, e cila luhatet ciklike çdo 3-5 vjet. Kur lemingët janë të bollshme, dhelpra e bardhë mund të lindë 18 këlysh, por ato shpesh nuk riprodhohen kur ushqimi është i pakët. "Dhelpra bregdetare" ose dhelpra blu jeton në një mjedis ku disponueshmëria e ushqimit është relativisht e qëndrueshme, dhe ato do të kenë deri në 5 këlysh çdo vit.
Mbarështimi bëhet zakonisht në prill dhe maj, dhe periudha e gestacionit është rreth 52 ditë. Pjellat mund të përmbajnë më shumë se 25 (madhësia më e madhe e pjellave sipas rendit Karnivora ). Të rinjtë dalin nga strofulla kur 3 - 4 javë të moshës dhe janë zvogëluar nga mosha 9 javë.
Dhelprat e Arktikut janë kryesisht monogame dhe të dy prindërit kujdesen për pasardhësit. Kur grabitqarët dhe preja janë të bollshme, dhelpra arktike ka më shumë të ngjarë të jenë prekësuese (të ekspozuara si tek meshkujt ashtu edhe te femrat) dhe të shfaqin struktura më komplekse shoqërore. Grupet më të mëdha të dhelprave që përbëhen nga meshkujt ose femrat riprodhuese ose jo-ripeodhuese mund të mbrojnë një territor të vetëm në mënyrë më të aftë për të rritur mbijetesën e këlyshve. Kur burimet janë të pakta, konkurrenca rritet dhe numri i dhelprave në një territor zvogëlohet. Në brigjet e Svalbardit, frekuenca e strukturave të ndërlikuara shoqërore është më e madhe se dhelprat në tokë që mbeten monogame për shkak të disponueshmërisë së ushqimit. Në Skandinavi, ka struktura më komplekse shoqërore në krahasim me popullatat e tjera për shkak të pranisë së dhelprës së kuqe. Gjithashtu, konservatorët po furnizojnë popullatën në rënie me ushqim plotësues. Megjithatë, një rast unik është Islanda ku monogamia është më e përhapura. Pasardhësit e moshuar (1-vjeçarët) shpesh mbesin brenda territorit të prindërve të tyre edhe pse grabitqarët mungojnë dhe ka më pak burime, të cilat mund të tregojnë zgjedhjen e farefisit tek dhelpra.
Dieta
djathtas|parapamje|Një dhelpër arktike (Morfë Verore) me peshq Dhelprat arktike në përgjithësi hanë çdo kafshë të vogël që ata mund të gjejnë, duke përfshirë lemingët, volet , brejtës të tjerë, lepuj , zogjtë , vezët , peshqit dhe krustacet. Ata grumbullohen mbi kufomat e mbetura nga grabitqarët më të mëdhenj si ujqërit dhe arinjtë polarë, dhe në kohë të pamjaftueshmërisë hanë edhe jashitjen e tyre. Në zonat ku ata janë të pranishëm, lemingët janë preja e tyre më e zakonshme, dhe një familje e dhelprave mund të hanë dhjetëra leming çdo ditë. Në disa vendndodhje në veriun e Kanadasë, një bollëk i lartë sezonal i zogjve migrues që rriten në zonë mund të ofrojnë një burim të rëndësishëm ushqimi. Në bregdetin e Islandës dhe ishujve të tjerë, dieta e tyre përbëhet kryesisht nga zogjtë. Gjatë prillit dhe majit, dhelpra arktike gjuan gjithashtu edhe këlyshët e fokave me unaza, kur kafshët e reja kufizohen në një stuhi dëbore dhe janë relativisht të pafuqishëm. Ata gjithashtu konsumojnë manaferrat dhe alga deti, kështu që ata mund të konsiderohen si omnivorë. Kjo dhelpër është një grabitqar i rëndësishëm i vezëve të zogjve, që konsumon vezë nga të gjitha, përveç specieve më të mëdha të shpendëve të tundësr. Kur ushqimi është i tepërt, dhelpra arktike varros (arkivon) tepricën si rezervë.