cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Një mijë diej vezullues
Përmbajtja
Në periferi të Heratit, një vajzë me emrin Mariam jetonte me nënën e saj të mërzitur dhe që ndihet e huaj. Babai i Mariamit, Xhalili, është një biznesmen që zotëron një kinema dhe jeton në Herat me tri bashkëshortet e tij dhe me shumë fëmijë. Ai udhëton për ta vizituar Mariamin, vajzën e tij jashtëmartesore, çdo të enjte. Në ditën e pesëmbëdhjetë, Mariami dëshiron që babai i saj ta marrë atë për të parë Pinocchion në kinemanë e tij, edhe përkundër lutjeve të nënës së saj. Kur ai nuk vjen, Mariami niset për në shtëpinë e babait të saj dhe fle në rrugë jashtë, pasi ai nuk e lejon të hyjë brenda. Pas kthimit në shtëpi, Mariami gjen se nëna e saj ka bërë vetëvrasje nga frika se vajza e saj e kishte braktisur. Mariami tani është marrë për të jetuar në shtëpinë e Xhalilit, por gratë e tij e shtyjnë atë që ta bindë Mariamin të martohet me Rashidin, një këpucar nga Kabuli i cili është tridhjetë vjet më i moshuar se ajo. Mariami kundërshton, por shpejt bindet se është nën presion për martesë dhe largohet me Rashidin. Në Kabul, Rashidi është fillimisht i sjellshëm dhe pret që ajo të përshtatet. Megjithatë, meqë Mariami ngel shtatzënë dhe dështon disa herë ta çojë deri në fund shtatzëninë, marrëdhënia e tyre acarohet dhe ai bëhet gjithnjë e më i keq dhe më abuzues ndaj paaftësisë së saj për t'i lindur atij një djalë.
Ndërkohë, një vajzë e vogël me emrin Laila rritet në një shtëpi fqinje në Kabul. Ajo është pranë babait të saj, një mësues me zemër të butë, por e shqetëson nëna e saj, e cila është në depresihon dhe nuk reagon ndaj asgjësë, prej vdekjes së dy djemve të saj në ushtri. Laila është gjithashtu shoqja e ngushtë e Tarikut, një djali fqinj, por miqësia e tyre gjithnjë e më shumë vështirësohet nga të tjerët teksa ata rriten; përkundër kësaj, ata zhvillojnë një romancë sekrete. Kur Afganistani hyn në luftë dhe Kabuli bombardohet nga sulmet me raketa, familja e Tarikut vendos të largohet nga qyteti dhe lamtumira emocionale midis tij dhe Lailës arrin kulmin dhe ata përfundojnë duke bërë dashuri. Familja e Lailës përfundimisht gjithashtu vendos të largohet nga qyteti, por një raketë shkatërron shtëpinë e tyre ndërsa po përgatiten të largohen, duke vrarë prindërit e saj dhe duke lënduar rëndë Lailën. Ajo është marrë më pas nga Rashidi dhe Mariami.
Ndërsa Laila rimëkëmbet nga plagët e saj, Rashidi shpreh interes ndaj saj. Laila gjithashtu informohet se Tariku dhe familja e tij kanë vdekur në rrugën e tyre jashtë qytetit. Gjatë kësaj kohe, ajo zbulon se është shtatzënë dhe mban fëmijën e Tarikut, Laila pajtohet që të martohet me Rashidin për të mbrojtur veten dhe foshnjën. Ajo lind një vajzë dhe ia ngjet emrin Aziza, të cilën Rashidi e refuzon dhe e neglizhon pasi është vajzë. Xheloze ndaj Lailës dhe Rashidit, Mariami fillimisht është shumë e ftohtë dhe sillet keq, por gradualisht ndreqin raportet me Lailën, ndërsa përpiqet të përballet me abuzimin e Rashidit dhe fëmijës. Të dyja ato bëhen mikesha të ngushta dhe i besojnë njëra-tjetrës, duke formuluar një plan për të ikur nga Rashidi dhe për t'u larguar nga Kabuli, por akoma pa hipur në autobus kapen. Rashidi i rreh të dyja, i mbyll ato ndaras dhe ua ndalon ujin, duke vrarë thuajse Azizën.
Disa vjet më vonë, talebanët ngrihen në pushtet dhe vendosin rregulla të ashpra mbi popullsinë afgane, duke i kufizuar rëndë të drejtat e grave. Në një spital të grave që është i zhveshur nga të gjitha furnizimet, Laila është e detyruar t'i nënshtrohet një seksioni C pa anestezi për të lindur djalin e Rashidit, Zalmain. Laila dhe Mariami e rrisin Zalmain, për të cilin Rashidi tregon shumë dashuri dhe e favorizon shumë. Në ato kohë, ndodh një thatësirë dhe kushtet e jetesës në Kabul bëhen të varfëra. Punëtoria e Rashidit digjet dhe ai detyrohet të marrë punë të tjera. Ata e dërgojnë Azizën në një jetimore dhe Laila duron rrahjet nga talebanët sa herë që kapet vetëm për t'u përpjekur për ta vizituar vajzën e saj.
Një ditë Tariku shfaqet në shtëpi dhe takohet me Lailën, aty e kupton se Rashidi e kishte detyruar një njeri ta informonte Lailën për vdekjen e fiksuar të Tarikut, në mënyrë që ajo të binte dakord të martohej me të. Kur Rashidi kthehet në shtëpi nga puna, Zalmai i tregon atij për vizitorin. Dyshimi i marrëdhënieve mes Lailës dhe Tarikut e bën Rashidin ta godasë Lailën me egërsi. Ai përpiqet ta mbysë atë, por Mariami ndërhyn dhe e godet me një lopatë, duke i thënë Lailës dhe Tarikut të vrapojnë. Më pas, ajo rrëfen për vrasjen e Rashidit për të tërhequr vëmendjen nga ata dhe ekzekutohet publikisht. Laila dhe Tariku largohen për në Pakistan me Azizën dhe Zalmain dhe kalojnë ditët duke punuar në një shtëpi mysafirësh në Murre, një qytezë verore.
Pas rënies së talebanëve, Laila dhe Tariku kthehen në Afganistan. Ata ndalojnë në fshatin ku Mariami ishte rritur dhe zbulojnë një paketë që babai i Mariamit ia kishte lënë asaj para se të vdiste: një videokasetë e Pinocchios; një thes të vogël parash dhe një letër. Laila lexon letrën dhe zbulon se Xhalili kishte ardhur te shtëpia e Mariamit, por ajo s'ia kishte hapur derën. Laila dhe Tariku kthehen në Kabul dhe përdorin paratë për të riparuar jetimoren ku kishte qëndruar Aziza. Aty Laila fillon të punojë si mësuese. Ajo ngel shtatzënë dhe pret fëmijën e saj të tretë dhe nëse është vajzë, zotohet t'ia vërë emrin Mariam.
Beaulieu, Calvados
Beaulieu është një komunë në Francë. Beaulieu bën pjesë në departamentin Calvados të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 168 banorë dhe sipërfaqe 3.15 km².
Infrastruktura e Tiranës
Infrastruktura e bashkisë së Tiranës përbëhet nga rrjetet e transportit, infrastruktura teknike, sociale dhe të sigurisë.
Transporti publik
Që nga viti 2020 transporti publik në Tiranë vuan nga rënia e numrit të pasagjerëve. Periudha e 6-mujorit të parë 2021 shënon 49% më pak pasagjerëve se e njëjta periudhë më 2019. Për periudhën e njëjtë, numri i biletave të shitur është përgjysmuar.
Shërbimi zjarrfikës
Shërbimi Zjarrfikës i Tiranës ka një stacion qendoror në Njësinë 7 (afër 21 Dhjetorit), kurse kanë filluar punimet për një stacion të ri në Njësinë 4. Në Kombinat ndodhet selia e Policisë së Mbrojtjes nga Zjarri dhe për Shpëtim.
Shërbimin Zjarrfikës së Tiranës përfshin 3 ekipe të specializuara: 1 ekip për ndërhyrje në raste tërmetesh, 1 ekip për ndërhyrje në raste shpëtimi nga lartësitë apo thellësitë, dhe 1 ekip për mbrojtje nukleare, biologjike dhe kimike (NBK).
Bibliotekat
Në Tiranë gjenden Biblioteka Kombëtare, Biblioteka e Akademisë së Shkencave, Biblioteka e Kuvendit të Shqipërisë, Biblioteka e Arkivit Qëndror Shtetëror i Filmit, dhe Biblioteka e Galerisë Kombëtare e Arteve. Bashkia e Tiranës administron 8 biblioteka bashkiake.
Takëm
parapamje|Enë kuzhine që përdoret për të ngrënë ushqim Takëm i referohet çdo instrumenti që përdoret me dorë për të ngrënë, prerë, përgatitur dhe veçanërisht për të ngrënë ushqim.
Enët që përbëjnë takëmet perëndimore janë përgjithësisht pirunët, lugët dhe thikat. Takëmet orientale konsiderojnë gjithashtu përfshirjen e shkopinjve në vend të pirunëve. Materialet më të përdorura në prodhimin e takëmeve perëndimore janë çeliku inox, argjendi, ​​argjendi nikeli dhe plastika.
Kisha Ortodokse Rumune
Kisha Ortodokse Rumune (rumanisht: Biserica Ortodoxă Română) ose Patriarkana e Rumanisë, është një kishë ortodokse lindore autoqefale në bashkësi të plotë me kishat e tjera të krishtera ortodokse lindore dhe një nga nëntë patriarkatat në Kishën Ortodokse Lindore. Që nga viti 1925, Primati i kishës mban titullin Patriarku. Juridiksioni i tij mbulon territoret e Rumanisë dhe Moldavisë, me dioqeza shtesë për rumunët që jetojnë në Serbinë dhe Hungarinë e afërt, si dhe për komunitetet e diasporës në Evropën Qendrore dhe Perëndimore, Amerikën e Veriut dhe Oqeaninë. Është e vetmja kishë autoqefale brenda Ortodoksisë Lindore që ka një gjuhë romane për përdorim liturgjik.
Anëtarët e Kishës Ortodokse Rumune ndonjëherë i referohen doktrinës së krishterë ortodokse si Dreapta credință ("besimi i drejtë/i saktë" ose "besimi i vërtetë"; krahasuar me greqisht ὀρθὴ δόξα, "besimi i drejtë/korrekt").
Në Principatat dhe në Mbretërinë e Rumanisë
Hierarkia ortodokse në territorin e Rumanisë moderne kishte ekzistuar brenda juridiksionit kishtar të Patriarkanës Ekumenike të Konstandinopojës deri në vitin 1865 kur kishat në principatat rumune të Moldavisë dhe Vllahisë u nisën në rrugën e pavarësisë kishtare duke emëruar Nifon Rusailan Mitropolitan i Ungro - Vllahisë, si primati i parë rumun. Princi Alexandru Ioan Cuza, i cili në 1863 kishte kryer një konfiskim masiv të pronave manastirike përballë kundërshtimit të ashpër nga hierarkia greke në Kostandinopojë, në 1865 shtyu një legjislacion që shpallte pavarësinë e plotë të kishës në principata nga patriarkana.
Në vitin 1872, kishat ortodokse në principata, Mitropolia e Ungro-Vallahisë dhe Mitropolia e Moldavisë, u bashkuan për të formuar Kishën Ortodokse Rumune.
Pas njohjes ndërkombëtare të pavarësisë së Principatave të Bashkuara të Moldavisë dhe Vllahisë (më vonë Mbretëria e Rumanisë ) në vitin 1878, pas një periudhe të gjatë negociatash me Patriarkanën Ekumenike, Patriarku Joachim IV njohu Mitropolinë autoqefale të Rumanisë, e cila në vitin 1885, ndërsa u ngrit në gradën e Patriarkanës në vitin 1925.
Edukimi dhe arsimi teologjik ortodoks rumun ishte i pazhvilluar në fund të shekullit të nëntëmbëdhjetë. Instituti teologjik në Sibiu, për shembull, kishte vetëm një teolog si pjesë e fakultetit të tij; pjesa tjetër ishin historianë, gazetarë, natyralistë dhe agronomë. Fokusi i edukimit priftëror ishte praktik dhe i përgjithshëm sesa i specializuar. Në fillim të shekullit të njëzetë, kurrikula e një prifti përfshinte lëndë të tilla si higjiena, kaligrafia, kontabiliteti, psikologjia, letërsia rumune, gjeometria, kimia, botanika dhe gjimnastika. Një theks i fortë iu vu muzikës kishtare, ligjit kanunor, historisë së kishës dhe ekzegjezës.
Pas Luftës së Parë Botërore, Mbretëria e Rumanisë e rriti ndjeshëm territorin e saj. Rrjedhimisht, Kisha Ortodokse Rumune kishte nevojë për një riorganizim masiv në mënyrë që të përfshinte kongregacione nga këto provinca të reja. Kjo çoi në mungesa dhe vështirësi. Kisha duhej të krijonte një interpretim uniform të ligjit kanunor. Ajo duhej të merrte fondet publike për të paguar klerikët në territoret e sapopërfituara dhe, në përgjithësi, të menaxhonte marrëdhëniet me shtetin. Legjislacioni ishte i ndërlikuar. Statuti mbi organizimin e Kishës Ortodokse Rumune i miratuar nga parlamenti rumun më 6 maj 1925, numëronte 178 nene. Ligji për funksionimin e Kishës Ortodokse Rumune numëronte 46 nene. Ligjvënësit miratuan traditën transilvaniane të përzierjes së klerikëve dhe laikëve në asambletë administrative dhe u dhanë vende peshkopësh në Senatin Rumun. Megjithatë, konteksti gjithashtu lejoi një numër teologësh të rinj si Nichifor Crainic, Ioan Savin ose Dumitru Stăniloae të studionin jashtë vendit. Këta teologë u treguan jashtëzakonisht me ndikim pas kthimit të tyre në Rumani dhe ndihmuan në formimin e akademive teologjike. Me disa përjashtime të rralla, si Gala Galaction, teologët ortodoksë rumunë të kësaj periudhe përqafuan nacionalizmin. Kështu, veprat e tyre shkencore janë të mbushura me ideologji nacionaliste.
Gjysma e dytë e viteve 1920 shënohet nga rritja e antisemitizmit në politikën rumune me figura të tilla si A.C. Cuza ose babai themelues i Gardës së Hekurt, Codreanu. Antisemitizmi u bë i dukshëm edhe në botimet dhe publikimet e kishës ortodokse rumune. Në vitin 1925, për shembull, revista e kishës Revista Teologică (Theological Review) botoi një artikull antisemitik nga profesori prift i Sibiut, Pompiliu Morușca. Artikulli i Morusca fajësonte hebrenjtë për situatën ekonomike të rumunëve në Bukovinë. Është një dëshmi e një forme më të vjetër të antisemitizmit që nga shekulli i 19-të. Kisha Ortodokse Rumune do të zhvillonte forma të ndryshme të antisemitizmit në vitet 1930. Konkordati i vitit 1927 gjithashtu shkaktoi reagime anti-katolike.
Patriarku kryeministër Miron Cristea
Ngritja e Gjermanisë naziste e ekspozoi Rumaninë ndaj ideve teologjike të Rajhut. Kjo përzierje e nacionalizmit, racizmit dhe mendimit teologjik gjeti terren pjellor në një kishë ortodokse rumune që tashmë nuk ishte e huaj për antisemitizmin. Ajo u bë veçanërisht e dukshme në gjysmën e dytë të viteve 1930 në shkrimet e teologëve si Nichifor Crainic, Nicolae Neaga ose Liviu Stan.
Në vitin 1936, Crainic botoi një tekst themelor të titulluar Rasă și religiune (Raca dhe feja). Ndërsa hodhi poshtë idenë naziste të një race superiore gjermanike, si dhe magjepsjen me paganizmin gjermanik, Crainic argumentoi se disa raca janë me të vërtetë superiore bazuar në arritjen e tyre të thelbit të krishterë. Crainic gjithashtu u mohoi hebrenjve të drejtën morale për të përdorur librat e Dhiatës së Vjetër pasi, sipas tij, ato profeci ishin përmbushur me ardhjen e Krishtit, i cili kishte shfuqizuar fenë hebraike.
Vdekja e anëtarëve të njohur të Gardës së Hekurt, Ion Moța dhe Vasile Marin në të njëjtën ditë, më 13 janar 1937, në Majadahonda gjatë Luftës Civile Spanjolle ndërsa luftonin për fraksionin nacionalist çoi në organizimin e procesioneve masive në Rumani, veçanërisht në Bukuresht ku ata u varrosën. Qindra priftërinj ortodoksë morën pjesë dhe Mitropolitët Nicolae Balan të Transilvanisë dhe Visarion Puiu i Bukovinës mbajtën shërbime të veçanta. Menjëherë pas funeralit, teologu ortodoks Gheorghe Racoveanu dhe prifti Grigore Cristescu themeluan revistën teologjike Predania (The Tradinion). Numri i parë paraqiste një lavdërim të Moțës dhe Marin dhe sakrificës së tyre dhe pasqyronte obsesionin e Gardës për martirizimin. E menduar si një e përmuajshme dymujore Predania botoi gjithsej dymbëdhjetë numra përpara se të ndalohej nga autoritetet. Ajo shquhej për linjën e saj thellësisht anti-ekumenike editoriale, duke botuar sulme kundër katolikëve, protestantëve, ungjillorëve.
Gjithashtu pas funeralit madhështor të Moțës dhe Marinit, Sinodi i Shenjtë lëshoi një dënim të Masonerisë. Për më tepër, pas drejtimit të Mitropolitit Bălan, i cili shkroi manifestin antimasonik, Sinodi nxori një "pikëvështrim të krishterë" kundër sekularizmit politik duke deklaruar se Kisha ishte në të drejtën e saj për të zgjedhur se cila parti ishte e denjë për mbështetje, bazuar në moralin e saj. parimet. Udhëheqësi i Gardës së Hekurt Codreanu përshëndeti qëndrimin e Sinodit dhe udhëzoi që shpallja e Sinodit të lexohej nga anëtarët e Gardës në foletë e tyre përkatëse (dmth. kapitujt).
Në vitin 1937, qeveria Goga - Cuza ishte e para që miratoi dhe miratoi legjislacionin antisemitik në Mbretërinë e Rumanisë, duke hequr nënshtetësinë e mbi dyqind mijë hebrenjve. Po atë vit, kreu i Kishës Ortodokse Rumune, Patriarku Kristea mbajti një fjalim famëkeq në të cilin ai i përshkroi hebrenjtë si parazitë që thithin palcën e eshtrave të popullit rumun dhe që duhet të largohen nga vendi. Kisha ortodokse mbështeti drejtpërdrejt ose tërthorazi partitë e ekstremit të djathtë dhe intelektualët antisemitë në retorikën e tyre anti-hebreje. Në atë kohë shumë priftërinj ortodoksë ishin bërë aktivë në politikën e ekstremit të djathtë, kështu që në zgjedhjet parlamentare të vitit 1937 33 nga 103 kandidatët e Gardës së Hekurt ishin priftërinj ortodoksë. Në vitin 1938, një prift ortodoks i quajtur Alexandru Răzmeriţă, përpunoi një plan për eliminimin total të hebrenjve në qytete dhe dëbimin e tyre në kampet e punës së detyruar në fshat. parapamje| Patriarku Miron Kristea si Kryeministër në vitin 1938 Në përgjithësi, kisha u përfshi gjithnjë e më shumë në politikë dhe, pasi mbreti Carol II mori pushtetin e emergjencës, Patriarku Miron Cristea u bë kryeministër në shkurt 1938. Në mars 1938, Sinodi i Shenjtë ndaloi konvertimin e hebrenjve që nuk ishin në gjendje të vërtetonin shtetësinë e tyre rumune. Cristea vazhdoi politikat e qeverisë Goga-Cuza, por gjithashtu mbrojti masa më radikale antisemitike, duke përfshirë dëbimin dhe përjashtimin nga punësimi. Kristea iu referua kësaj mase të fundit si "rumanizim". Gazeta kishtare Apostolul ishte e rëndësishme në përhapjen e ideve antisemitike të Kristeas gjatë gjithë mandatit të tij të parë, por shtypi i kishës në tërësi u përmbyt me materiale antisemitike. Miron Cristea vdiq në mars 1939. Menjëherë pas kësaj, Sinodi i Shenjtë votoi për të mbështetur rregulloret e miratuara nën Kristea që ndalonin pagëzimin e hebrenjve që nuk ishin shtetas rumunë.
Vdekja e Kristeas çoi në mbajtjen e zgjedhjeve për zgjedhjen e një Patriarku të ri. Mitropolitët Visarion Puiu dhe Nicolae Balan me shumë ndikim deklaruan publikisht refuzimin e tyre për të hyrë në garë. Të dy këta peshkopë kishin pikëpamje pro-gjermane, pro-Gardës së Hekurt dhe antisemitike dhe është e arsyeshme të supozohet se kundërshtimi i mbretit Carol II ishte i rëndësishëm në refuzimin e tyre. Kështu, posti patriarkal i kaloi një Nicodim Munteanu ngurrues.
Lufta e Dytë Botërore
Mbreti Carol II abdikoi më 6 shtator 1940. Një koalicion i hapur pro-gjerman i ushtrisë i kryesuar nga marshalli Ion Antonescu dhe Garda e Hekurt mori drejtimin. Reagimi i patriarkut Nicodim Munteanu ishte i kujdesshëm dhe fjalimi i tij në shtator 1940 ishte joentuziast. Munteanu, ashtu si Kristea para tij, i frikësohej natyrës anti-establishment të Gardës. Por Garda e Hekurt ishte shumë me ndikim në bazën e Kishës. Në janar 1941, duke kërkuar kontrollin e plotë të vendit, Garda e Hekurt tentoi një kryengritje të dhunshme të njohur si Rebelimi Legjionar. Pushti dështoi dhe nga 9000 personat e arrestuar, 422 ishin priftërinj ortodoksë.
Disa episode veçanërisht të dhunshme gjatë kryengritjes përfshinin drejtpërdrejt klerin ortodoks. Studentët dhe stafi i Akademisë Teologjike në Sibiu, të udhëhequr nga profesori Spiridon Cândea dhe të ndihmuar nga milicët e Gardës së Hekurt, mblodhën hebrenjtë në oborrin e akademisë dhe i detyruan të dorëzonin gjërat e tyre me vlerë nën kërcënimin e armëve. Murgjit nga Manastiri Antim në Bukuresht, të udhëhequr nga igumeni i tyre, u armatosën dhe, duke përdorur eksploziv, hodhën në erë një sinagogë në rrugën Antim. Banorët e shumtë hebrenj të lagjes u fshehën të tmerruar.
Pasi Antonesku dhe ushtria shtypën kryengritjen, Sinodi i Shenjtë shpejtoi të dënojë Rebelimin Legjionar dhe ta pikturojë atë publikisht si një tundim djallëzor që e kishte çuar Gardën e Hekurt të minonte shtetin dhe Dirigjentin. Megjithatë, shumë nga klerikët që kishin marrë pjesë në rebelim ishin të mbrojtur nga peshkopët e tyre dhe vazhduan punën e famullisë në fshatrat e largëta. Pjesëmarrja e Rumanisë në Luftën e Dytë Botërore në anën e Boshtit pas qershorit 1941 do t'u jepte atyre mundësi për rehabilitim.
Nga fillimi i viteve 1940, teologët ortodoksë si Nichifor Crainic kishin tashmë një histori të gjatë të prodhimit të propagandës që mbështeste konceptin e judeo-bolshevizmit. Pas vitit 1941 ideja u bë e zakonshme në gazetat e kishës qendrore si Apostolul ose BOR. Një artikull veçanërisht famëkeq u nënshkrua nga vetë Patriarku Nicodim dhe u botua në BOR në prill 1942. Ai i referohej rrezikut të armiqve të brendshëm, të cilët ai i identifikoi si kryesisht hebrenj. Në vitin 1943 BOR botoi një përmbledhje lavdëruese prej 13 faqesh të librit famëkeq antismetik të Nichifor Crainic Transfigurarea Românismului (Shndërrimi i Rumanizmit). Antisemitizmi ishte gjithashtu i pranishëm në revistat rajonale, një shembull kryesor ishte Telegraful român i Dumitru Stăniloae ( The Romanian Telegraph ). Kapelanët ortodoksë në ushtrinë rumune kultivuan mitin judeo-bolshevik.
Një rast i veçantë ishte Transnistria e pushtuar nga Rumania. Më 15 gusht 1941, Sinodi i Shenjtë krijoi një mision, në vend të një peshkopate të re, në territoret e pushtuara nga rumunët përtej Dniestër. Supozimi ishte se sundimi ateist sovjetik kishte shkatërruar Kishën Ortodokse Ruse dhe Kisha Ortodokse Rumune mori përsipër të "ri-ungjillëzonte" vendasit. Arkitekti kryesor i ndërmarrjes ishte Arkimandriti Iuliu Scriban. Në vitin 1942 Misioni evoluoi në Eksarkat dhe u mor nga Visarion Puiu. Shumë nga misionarët ishin ish bashkëpunëtorë të Gardës së Hekurt, disa po kërkonin rehabilitim pas kryengritjes së vitit 1941. Abuzimi ndaj popullatës hebreje ishte i përhapur dhe ekzistojnë raporte të shumta të priftërinjve ortodoksë që merrnin pjesë dhe përfitonin nga abuzimi. Në vitin 1944, Visarion Puiu iku në Gjermaninë naziste, pastaj, pas luftës, në Perëndim. Në Rumani u gjykua dhe u dënua në mungesë pas luftës. Shumë priftërinj aktivë në Transnistria u përballën gjithashtu me ndjekje penale pas luftës, megjithëse vlen të përmendet se prokurorët komunistë ishin kryesisht në kërkim të lidhjeve me Gardën e Hekurt, në vend që të hetonin në mënyrë eksplicite persekutimin e hebrenjve.
Dëshmitë historike në lidhje me rolin e Kishës Ortodokse Rumune në Luftën e Dytë Botërore janë jashtëzakonisht inkriminuese, por ka disa përjashtime. Tit Simedrea, mitropoliti i Bukovinës është njëri dy peshkopë të rangut të lartë të njohur se kanë ndërmjetësuar në favor të popullsisë hebreje, tjetri është mitropoliti Nicolae Balan i Transilvanisë. U shfaqën gjithashtu dëshmi se Simedrea strehoi personalisht një familje hebreje në kompleksin metropolitane. Prifti Gheorghe Petre u njoh si i drejtë ndër kombet për shpëtimin e hebrenjve në Kryve Ozero. Petreja u arrestua në vitin 1943 dhe u paraqit në gjykatën ushtarake, por u lirua në vitin 1944 për mungesë provash.
Pas grushtit të shtetit të Mbretit Michael më 23 gusht 1944, Rumania ndërroi anën. Grushti i shtetit ishte mbështetur nga komunistët; Kisha, e njohur për retorikën e saj afatgjatë të retorikës anti-sovjetike dhe antikomuniste, tani e gjeti veten në një pozitë të vështirë. Patriarku Nicodim shpejtoi të shkruante një letër baritore duke denoncuar diktaturën e mëparshme, duke fajësuar gjermanët për ngjarjet që kishin ndodhur në Rumani gjatë viteve '30 dhe gjatë luftës dhe duke lavdëruar "fqinjën e fuqishëm nga Lindja" me të cilin Rumania kishte, gjoja, kishte gjithmonë "marrëdhëniet më të mira politike, kulturore dhe fetare".
Periudha komuniste
Partia e Punëtorëve Rumune, e cila mori pushtetin politik në fund të vitit 1947, filloi spastrimet masive që rezultuan në një shkatërrim të hierarkisë ortodokse. Tre kryepeshkopë vdiqën papritur pasi shprehën kundërshtimin ndaj politikave të qeverisë dhe trembëdhjetë peshkopë dhe kryepeshkopë të tjerë "jo bashkëpunues" u arrestuan. Një dekret i majit 1947 vendosi një moshë të detyrueshme daljeje në pension për klerikët, duke u ofruar kështu autoriteteve një mënyrë të përshtatshme për të pensionuar nga rojet e vjetra. Ligji i 4 gushtit 1948 mbi Kultet institucionalizoi kontrollin shtetëror mbi zgjedhjet ipeshkvore dhe mbushi Sinodin e Shenjtë me mbështetës komunistë. Krahu ungjillor i Kishës Ortodokse Rumune, i njohur si Ushtria e Zotit, u shtyp nga autoritetet komuniste në vitin 1948. Në këmbim të nënshtrimit dhe mbështetjes entuziaste për politikat shtetërore, të drejtat pronësore mbi 2500 ndërtesat e kishës dhe asetet e tjera që i përkisnin kishës greko-katolike rumune (të jashtëligjshme në atë kohë) iu transferuan Kishës Ortodokse Rumune; qeveria mori përsipër sigurimin e pagave për peshkopët dhe priftërinjtë, si dhe subvencione financiare për botimin e librave fetarë, kalendarëve dhe revistave teologjike. Duke zhdukur antikomunistët nga radhët e klerit ortodoks dhe duke krijuar një Union të Priftërinjve Demokratikë (1945) pro regjimit, të infiltruar nga policia sekrete (1945), partia u përpoq të siguronte bashkëpunimin e hierarkisë. Deri në janar 1953, rreth 300-500 priftërinj ortodoksë po mbaheshin në kampe përqendrimi dhe pas vdekjes së Patriarkut Nikodim në maj 1948, partia ia doli që të zgjidhte në dukje të bindur Justinian Marina për ta pasuar atë.
Si rezultat i masave të miratuara në vitet 1947–48, shteti mori 2300 shkolla fillore dhe 24 shkolla të mesme që operonin nga Kisha Ortodokse. Një fushatë e re goditi kishën në vitet 1958-62, kur më shumë se gjysma e manastireve të saj të mbetura u mbyllën, më shumë se 2,000 murgj u detyruan të merrnin punë laike dhe rreth 1,500 klerikë dhe aktivistë laikë u arrestuan (nga gjithsej deri në 6,000 në periudhën 1946-64 ). Gjatë gjithë kësaj periudhe Patriarku Justinian u kujdes shumë që deklaratat e tij publike të përmbushnin standardet e regjimit të korrektësisë politike dhe të shmangnin ofendimin e qeverisë; në të vërtetë hierarkia e asaj kohe pretendonte se arrestimet e anëtarëve të klerit nuk ishin për shkak të persekutimit fetar.
Në një përpjekje për t'iu përshtatur rrethanave të krijuara rishtazi, Kisha Ortodokse Lindore propozoi një kishë të re të krijuar për të justifikuar nënshtrimin e saj ndaj shtetit në terma gjoja teologjikë. Kjo doktrinë e ashtuquajtur "Apostolatë Sociale", e zhvilluar nga Patriarku Justinian, pohoi se kisha i detyrohej besnikërisë qeverisë laike dhe duhet ta vinte veten në shërbim të saj. Ky nocion ndezi konservatorët, të cilët u spastruan si pasojë nga Gheorghe Gheorghiu-Dej, paraardhësi i Çausheskut dhe një mik i Justinianit. Apostolati Social u bëri thirrje klerikëve që të aktivizohen në Republikën Popullore, duke hedhur kështu themelin për nënshtrimin dhe bashkëpunimin e kishës ndaj shtetit. Fr. Vasilesku, një prift ortodoks, u përpoq të gjente baza në mbështetje të doktrinës Apostolate Sociale në traditën e krishterë, duke përmendur Agustinin e Hipo, Gjon Chrysostom, Maksim Rrëfimtarin, Origjeni dhe Tertullian. Bazuar në këtë bazë të supozuar në traditë, Vasilesku arriti në përfundimin se të krishterët i detyroheshin nënshtrimit ndaj sundimtarëve të tyre laikë sikur të ishte vullneti i Zotit. Pasi rebelët u hoqën nga detyra, peshkopët e mbetur adoptuan një qëndrim servil, duke miratuar konceptin e Ceauşescu-t për kombin, duke mbështetur politikat e tij dhe duke duartrokitur idetë e tij të veçanta për paqen.
Bashkëpunimi me Sekuritate
Në vazhdën e Revolucionit Rumun, kisha nuk pranoi kurrë se kishte bashkëpunuar ndonjëherë me vullnetin e tij me regjimin, megjithëse disa priftërinj ortodoksë rumunë e kanë pranuar publikisht pas vitit 1989 se kishin bashkëpunuar dhe/ose kishin shërbyer si informatorë për Securitate, policinë sekrete. Një shembull kryesor ishte peshkopi Nicolae Corneanu, Mitropoliti i Banatit, i cili pranoi përpjekjet e tij në emër të Partisë Komuniste Rumune dhe denoncoi aktivitetet e klerikëve në mbështetje të komunistëve, duke përfshirë edhe të tijën, si "akt [akt] prostitucioni të Kishës. me regjimin komunist”.
Në vitin 1986, Mitropoliti Antonie Plămădeală mbrojti programin e prishjes së kishës së Çausheskut si pjesë e nevojës për urbanizim dhe modernizim në Rumani. Hierarkia e kishës refuzoi të përpiqej të informonte komunitetin ndërkombëtar për atë që po ndodhte.
Mospajtimet e përhapura nga grupet fetare në Rumani nuk u shfaqën derisa revolucioni po përfshiu Evropën Lindore në vitin 1989. Patriarku i Kishës Ortodokse Rumune Teoktist Arăpașu e mbështeti Çausheskun deri në fund të regjimit, madje e uroi pasi shteti vrau njëqind demonstrues në Timisoara. Vetëm një ditë përpara ekzekutimit të Çausheskut më 24 dhjetor 1989, Patriarku e dënoi atë si "një Herod të ri fëmijëvrasës".
Pas largimit të komunizmit, Patriarku dha dorëheqjen (për t'u kthyer vetëm disa muaj më pas) dhe Sinodi i Shenjtë kërkoi falje për ata "që nuk patën guximin e martirëve ".
Pas vitit 1989
djathtas|parapamje| Ikona [[Rumania|rumune e Shën Pjetrit]] Ndërsa Rumania bëri tranzicionin drejt demokracisë, kisha u çlirua nga pjesa më e madhe e kontrollit të saj shtetëror, megjithëse Sekretariati Shtetëror për Besimet Fetare ruan ende kontrollin mbi një sërë aspektesh të menaxhimit të pronës, financave dhe administrimit të kishës. Shteti siguron financime për kishën në përpjesëtim me numrin e anëtarëve të saj, bazuar në kthimet e regjistrimit dhe "nevojat e fesë" që konsiderohet të jetë një "dispozitë e paqartë". Aktualisht, shteti siguron fondet e nevojshme për pagimin e pagave të priftërinjve, dhjakëve dhe prelatëve të tjerë dhe pensionet e klerikëve në pension, si dhe për shpenzimet që lidhen me personelin laik të kishës. Për kishën ortodokse kjo është mbi 100 milionë euro për paga, me miliona shtesë për ndërtimin dhe rinovimin e pronës së kishës. E njëjta gjë vlen për të gjitha fetë e njohura nga shteti në Rumani.
Shteti gjithashtu ofron mbështetje për ndërtimin e kishave dhe mirëmbajtjen e strukturave, me një trajtim preferencial të famullive ortodokse. Shteti financon të gjitha shpenzimet e seminareve dhe kolegjeve ortodokse, duke përfshirë pagat e mësuesve dhe të profesorëve, të cilët, për qëllime kompensimi, konsiderohen si nëpunës civilë.
Që nga rënia e komunizmit, udhëheqësit e kishës greko-katolike kanë pohuar se komuniteti katolik lindor po përballet me një zhdukje kulturore dhe fetare: kishat greko-katolike thuhet se po shkatërrohen nga përfaqësues të Kishës Ortodokse Lindore, veprimet e të cilëve mbështeten dhe pranuar nga autoritetet rumune.
Kisha mbështeti hapur ndalimin e martesave të të njëjtit seks në një referendum në vitin 2018. Kisha beson se homoseksualiteti është mëkat dhe i panatyrshëm.
Në Republikën e Moldavisë
Kisha Ortodokse Rumune ka gjithashtu juridiksion mbi një pakicë besimtarësh në Moldavi, të cilët i përkasin Mitropolit të Besarabisë, në krahasim me shumicën, që i përkasin Kishës Ortodokse Moldaviane, nën Patriarkanën e Moskës. Në vitin 2001 ajo fitoi një fitore ligjore historike kundër Qeverisë së Moldavisë në Gjykatën Evropiane të të Drejtave të Njeriut me qendër në Strasburg.
Kjo do të thotë se pavarësisht çështjeve aktuale politike, Mitropolia e Besarabisë njihet tani si "pasardhësja e ligjshme" e Kishës Metropolitane të Besarabisë dhe Hotinit, e cila ekzistonte nga viti 1927 deri në shpërbërjen e saj në 1944, kur territori i saj kanonik u vu nën juridiksionin e Patriarkana e Moskës e Kishës Ortodokse Ruse në 1947.
Teologë të shquar
Dumitru Stăniloae (1903–1993) konsiderohet si një nga teologët më të mëdhenj ortodoksë të shekullit të 20-të, pasi ka shkruar gjerësisht në të gjitha fushat kryesore të teologjisë sistematike të krishterë lindore. Një nga arritjet e tij të tjera të mëdha në teologji është seria gjithëpërfshirëse 45-vjeçare mbi spiritualitetin ortodokse e njohur si Philokalia rumune, një përmbledhje tekstesh të shkruara nga shkrimtarë klasikë bizantinë, të cilat ai i redaktoi dhe përktheu nga greqishtja.
Arkimandriti Kleopa Ilie (1912–1998), plaku i Manastirit Sihastria, konsiderohet si një nga baballarët më përfaqësues të spiritualitetit monastik ortodoks rumun bashkëkohor.
Mitropoliti Bartolomeu Anania (1921-2011) ishte Mitropoliti i Cluj, Alba, Crișana dhe Maramureş nga viti 1993 deri në vdekjen e tij.
Abdurrahman el-Ousi
Abdul Rahman bin Xhemal bin Abdul Rahman Al-Ousi (Arabisht: عبد الرحمن بن جمال بن عبد الرحمن العوسي; lindi më 5 maj 1980) punon si mësues dhe si imam në xhaminë "Al Ikhlass", në Khobar, në Arabinë Saudite. Ai është padyshim një nga recituesit të shquar në Arabinë Saudite. Ai u bë i popullarizuar pas publikimit të një videoje gjatë namazit të teravive në xhaminë "Ali bin Abi Talib" në El-Hasa në vitin 2015.
Kur Abdul Rahman Al-Ousi e ka përshkruar vetën e tij, ai ka thënë: "Çfarë unë dua më së shumti është leximi i Kuranit dhe shpresoj që Allahu t'a bëjë atë si argument për mua dhe jo kundër meje në ditën e gjykimit".
Tempulli Avanibhajana Pallaveshwaram
Tempulli Avanibhajana Pallaveshwaram i quajtur edhe Tempulli Stambeswarar është një tempull hindu kushtuar Shivës, i vendosur në qytezën e Seeyamangalamit, në distriktin Tiruvannamalai në Tamil Nadu të Indisë. Tempulli është ndërtuar në Arkitekturën e skalitur në shkëmb nga mbreti Pallava, Mahendravarmani I (600-630) gjatë shekullit të VII. Tempulli shpellor Pallava pësoi shtesa të mëvonshme nga mbretërit Choladhe Vijayanagara. Një nga kolonat ka një skulpturë të Natarajas, që besohet se është paraqitja më e hershme e hyjnisë në Indinë e Jugut. Tempulli ka një [[Gopurami|raxhagopuram të vogël tre-katësh, që është kulla e portës hyrëse. Tempulli është shpallur monument i trashëgimisë dhe administrohet nga Archaeological Survey of India (ASI) si një monument i mbrojtur. Faqja tjetër e kodrës bujt shtratet xhainiste të krijuara nga shekulli i IX gjatë sundimit të mbretit Ganga, Rajamalla II.
Historia
Tempulli Stambeswarar u ndërtua gjatë sundimit të mbretit Pallava, Mahendravarmani I (600-630) gjatë shekullit të VII. Është një nga paraqitjet më të hershme të Arkitekturës së skalitur në shkëmb. Vendi është quajtur Tempulli Avanibhajana Pallaveshwaram pasi Avani është nga titujt e mbretit Mahendravarman. Megjithëse pamja e luanëve të skalitur nëpër kolona çon në hamendjen se tempulli mund të ketë qenë filluar me gjasa nga Simhavishnu, babai i Mahendravarmanit, kjo është një pikëpamje që nuk ka gjetur mbështetje të gjerë. Mbishkrimet, të përfshira te Epigrahia Indica, janë shkruar në sanskritisht me alfabetin Grantha të mbretërisë Pallava. Mbishkrimet tregojnë se u gërmua nga Lalitankura, që është e ngjashme me atë të tempullit shpellor në Fortesa shkëmbore e Tiruchirappallit që tregojnë Mahendravarmanin. Tempulli ka shtesa të mëvonshme nga Dinastia Chola dhe Perandoria Vijayanagara. Gopurami, kulla e portikut besohet se është një shtesë nga mbretërit Vijayanagara. Në faqen tjetër të kodrës ndodhen shtratet xhainiste të krijuara në shekullin e IX gjatë sundimit të mbretit Ganga, Rajamalla II.
Marketingu digjital
Marketingu digjital është një term për tregtimin e produkteteve dhe shërbimeve cak, të matshme dhe interaktive duke përdorur teknologjinë digjitale për të arritur dhe konvertuar "leads" në konsumatorë. Objektivi kryesorë është të promovojë markat, të ndërtoj preferenca dhe të rrit shitjet përmes teknikave të ndryshme digjitale. Është i mishëruar nga një selektim i gjerë i taktikave të marketringut të shërbimeve, produkteve dhe markave, të cilat si medium thelborë të promovimit kryesisht përdorin internetin.
Tempulli Avanibhajana Pallaveshwaram
Arkitektura
Tempulli ka një raxhagopuram tre-katësh në një seri faltoresh të shpërndara. Faltorja e Stambeswararit është e strehuar në shenjtëroren rrethore në një shpellë të skalitur në shkëmb. Ka një sallë të madhe me kolona (mahamandapa) dhe një sallë të vogël me kolona (ardhmandapa) që të çojnë te shenjtërorja shpellore. Faltorja e Nadit gjendet jashtë sallës me kolona, në aksin e faltores qendrore. Shenjtërorja ruhet nga dy dvarapala, hyjni gardiane. Shenjtërorja bart imazhin e Shivës në formën e lingamit. Në pjesët e sipërme të kolonave janë skalitur zambakë, ndërsa në pjesët e poshtme janë skalitur luanë. Hyjnia kryesuese është quajtur Thoonandavar ose Stambeswarar bazuar në praninë e mbishkrimeve në dy kolonat përballë tempullit. Një nga kolonat në tempull ka një nga paraqitjet më të hershme të Nataraxhas (Shiva i mishëruar si kërcimtari kozmik) në posturën e Ananda Thandavas. Ka dy ndihmës Shiva gana të Nataraxhas, me një prej tyre duke luajtur Miruthangamin (një instrument me perkursion) dhe tjetri në posturë lutjeje. Salla me kolona ka imzhet e yalive, krijesave mitike që përfaqësojnë artin Vijayanagara. Imazhet e hyjnive të tjera ndihmëse të Shivës janë vendosur në faltore më të vogla përreth shenjtërores.
Marketingu digjital
Aktivitetet marketingut digjitaljanë optimizimi i makinës së kërkimit(SEO), marketingu i makinës së kërkimit(SEM), marketingu i përmbajtjes, marketingu influencues dhe e-tregtia, marketingu i mediave sociale, marketingu i e-mail, reklamimi me shfaqje, librat elektronikë, video lojrat dhe çdo form tjetër e mediave digjitale.
Tempulli Avanibhajana Pallaveshwaram
Pozicioni i kërcimit të Nataraxhas
Nataraxha është paraqitja kozmike e formave të ndryshme kërcimtare të Shivës. Tempulli përmban paraqitjen më të hershme të Nataraxhas në skulpturë. Sipas mitologjisë hindu, Shiva është një kërcimtar i dhunshëm dhe ndërsa ai kërcen, një gjarpër i quajtur Karkodaka u fryn këmbëve të tij, duke e bërë Shivën të kryej Bhujamgatrasan, pozicionin e luftimit të gjarprit. Shiva shihet me katër krahë, me një nga krahët e majtë që tregojnë posturën dola hasta, në të dytën parasun, në krahun e parë djathtas Abhaya mudran (pozicioni mbrojtës) dhe zjarr në të dytën djathtas. Arkeologu Dr. R. Nagaswamy beson se gjarpri me kokë të ngrehur në këmbët e Nataraxhas është provë e Bhujamgatrasas. Besohet se të gjitha format e kërcimit kanë rrjedhur nga Natya shastra nga i dituri Bharatha dhe njohuria e Mahendravarmas të pocicioneve delikate të paraqitura në skulpturë. Ai pohon gjithashtu se imazhi i Mahendra tregon lidhjen midis bhujaṅga trāsitas dhe se kërcimi i Nataraxhas, forma kozmike e Shivës çon te Ananda.
Adhurimi dhe praktikat fetare
Tempulli është shpallur monument i trashëgimisë dhe administrohet nga ASI si një monument i mbrojtur. Megjithëse është një monument arkeologjik, tempulli kryen vazhdimisht praktikat e adhurimit, ku priftërinjtë e tij kryejnë rituale puxha gjatë festave dhe mbi një bazë ditore. Ritualet e tempullit janë të ngjashme me ato të tempujve të tjerë të Shivës.
Marketingu digjital
Sipas [[Digital Marketing Institute|Institutit për marketing digjital, marketingu digjitalështë përdorimi i kanaleve digjitalepër të promovuar apo shitur produktet apo shërbimet tek konsumatorët apo bizneset.
Zhvillimet e fundit dhe strategjitë
Për shkak se marketingu digjitalështë i varur nga teknologjia që është duke evoluar dhe ndryshuar shpejt, të njëjtat karakteristika duhet të priten edhe në zhvillimet dhe strategjitë e marketingut digjital.
Kanalet e marketingut digjital
Marketingu digjital bëhet përmes kanalve të shumta. Objektivi kryesorë është të gjinden kanale që rezultojnë në komunikim më të mirë të markës dhe në rikthim më të mirë të investimeve(ROI);
Masaki Tsuchihashi
(lindur më 23 Korrik 1972) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Omer El-Kazabri
Omer El-Kazabri (lindi më 4 gusht 1974) është imam nga Maroku. Babai i tij e ndihmoi në memorizimin e Kuranit kur ishte njëmbëdhjetë vjet. Pasi e morri diplomën në shkollën Ibn Youseef në Marrakesh, Omeri u zhvendos në Arabinë Saudite për të mësuar fikhun. Ai u regjistrua Institutin islamik në Meke më 1997. Gjatë studimeve, ai priu në namaze në xhaminë e Universitetit në Xhide.
Më vonë, ai shkoi në Egjipti dhe punoi me shejh Ahmed El Maasarvi. Omeri së pari priu namaze në xhaminë Oulfa në Casablanca, Maroku. Pastaj ai u nominua si imam në Xhaminë Hassan II.
Forbidden Fruit (album)
Forbidden Fruit është një album nga këngëtarja/pianistja/tekstshkruesja e xhezit Nina Simone. Isht albumi studio i saj i dytë për Colpix. Seksioni ritmik që e shoqëron atë është treshe e njëjtë si në dy albumet live para dhe pas këtij lëshimi.
Artigues, Aude
Artigues është një komunë në Francë. Artigues bën pjesë në departamentin Aude të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 83 banorë dhe sipërfaqe 6.38 km².
Operacioni Deliberate Force
Operacioni u krye midis 30 gushtit dhe 20 shtatorit 1995, duke përfshirë 400 avionë dhe 5000 personel nga 15 vende. E komanduar nga admirali Leighton W. Smith Jr., fushata goditi 338 objektiva serbë të Bosnjës, shumë prej të cilave u shkatërruan. Në përgjithësi, 1026 bomba u hodhën gjatë operacionit, 708 prej të cilave ishin të drejtuara me saktësi. Në 19 raste, municionet e uraniumit të varfëruar u përdorën kundër objektivave rreth Sarajevës dhe Han Pijesakut.
Fushata e bombardimeve ishte gjithashtu përafërsisht kufitare në kohë me Operacionin Mistral 2, dy ofensiva ushtarake të lidhura të Ushtrisë Kroate (HV), Ushtrisë së Republikës së Bosnje dhe Hercegovinës (ARBiH) dhe Këshillit Kroat të Mbrojtjes (HVO) të nisura në perëndim. Bosnjë.
Fushata hoqi gjithashtu rrethimin e Sarajevës që çoi në rrugën për një zgjidhje të negociuar.
Sferat prej guri në Kosta Rika
Sferat prej guri në Kosta Rika janë një shumëllojshmëri prej mbi 300 petrosferash në Kosta Rika, në Delta Diquís dhe në Isla del Caño. Në vend, ato njihen edhe si bolas de piedra (fjalë për fjalë topa guri). Sferat zakonisht i atribuohen kulturës së zhdukur Diquís, dhe ato nganjëherë quhen si Sferat Diquís. Ato janë skulpturat më të njohura prej guri të zonës Isthmo-Kolumbiane.
Mendohet se ato janë vendosur në rreshta përgjatë afrimit me shtëpitë e krerëve, por rëndësia e tyre e saktë mbetet e paqartë.
Gërmimet Arkeologjike Palmar Sur janë një seri gërmimesh të një vendi të vendosur në pjesën jugore të vendit, i njohur si Delta Diquís, dhe janë përqendruar në një vend të njohur si "Finca 6" (Ferma 6). Gjetjet arkeologjike datojnë që nga periudha Aguas Buenas (300–800 e.s.) dhe periudha e Chiriqui (800–1550 e.s.).
Në qershor 2014, Vendbanimet Kryekolumbiane me sfera guri të Diquís u shtuan në listën e UNESCO-s të Vendeve të Trashëgimisë Botërore. Në korrik 2014, u miratua një projekt, i cili ishte propozuar në vitin 2011, për shpalljen e sferave simbol kombëtar të vendit.
Abdyl Veli el-Arkani
Abdul Wali Al Arkani (Arabisht: عبد الولي الأركاني; lindi më 1983) është imam i xhamisë Khadem Al Haramein Al Sharefein në Xheda, Arabia Saudite. Shejh El-Arkani e mësoi Kuranin në moshën 14 vjeçare së pari prej babait të tij, pastaj prej mësuesve të xhamive të ndryshme. Pastaj u zhvendos në Meke dhe ishte nxënës i disa imamëve si Shejh Harun Dahir, Shejh Muhammed Kabir, Shejh Muhammed Idriss Abbass dhe të tjerë.
Elizabeta I
Elizabeth ishte vajza e Henri VIII dhe Anne Boleyn, gruan e pare, e cila u ekzekutua dy vjet e gjysmë pas lindjes së Elizabetës. Martesa e Annes me Henry VIII ishte anuluar, dhe Elizabeta u shpall e paligjshme. Gjysmë-vëllai i saj, Edward VI, sundoi deri në vdekjen e tij në vitin 1571 duke ia lënë kurorën Lady Jane Grey dhe duke injoruar kërkesat e tij dy gjysmë-motrat e tij Mary dhe Elizabetës së re, në dritën e statutit të ligjit për të kundërtën. Edward do të ishte mënjanë dhe Maria u bë mbretëresha, duke larguar Lady Jane Grey. Gjatë sundimit të Mary, Elizabeth ishte burgosur për gati një vit në dyshimin se ka mbështetur rebelët protestant.
Në vitin 1558, Elizabeta e zuri vendin e gjysme-motrës së saj në fron dhe e rrëzoi atë më të drejtën që i ishte dhënë nga zoti. Ajo varej kryesisht në një grup të besuar këshilltarësh, të udhëhequr nga William Cecil, Baroni I Burghley. Një nga veprimet e saj të para si mbretëreshë ishte krijimi i një kishe protestante angleze, nga e cila ajo u bë Guvernatore Supreme. Kjo zgjidhje fetare e Elizabetës ishte të zhvillohet në Kishën e Anglisë. Pritej që Elizabeth do të martohet dhe të prodhojë një trashëgimtar, sidoqoftë ajo kurrë nuk e bëri. Kur ajo u rrit, Elizabeth u bë e famshme për e virgjërinë e saj. Një kult u rrit për rreth saj, e cila festohet në portrete, pageants dhe të letërsisë të ditës.
Në qeveri, Elizabeth ishte më e moderuar se babai dhe gjysmë-vëllezërit e motrat e saja. Një i saj mottoes ishte "video et taceo" ("unë e shoh, por të them asgjë"). Në fe, ajo është relativisht tolerante dhe të shmanget përndjekjes sistematike. Pasi papa deklaroi saj të paligjshme në 1570 dhe u lirua saj subjektet nga bindja ndaj saj, disa komplotet kërcënuar jetën e saj, të cilat të gjitha u mundën me ndihmën e saj të ministrave të shërbimit sekret. Elizabeth ishte i kujdesshëm në të punëve të jashtme, manoeuvring mes fuqitë e mëdha të Francës dhe të Spanjës. Ajo vetëm gjysma zemër mbështetur një numër të paefektshme, të dobët të mira fushatave ushtarake në Holandë, Francë dhe Irlandë. Nga mesi i 1580s, Angli nuk mund të shmangte luftën me Spanjën.
Mbretërimit e Elizabetës është e njohur si epoka e Elizabetës. Kjo periudhë është e famshme për lulëzimin e literaturës angleze dramë, të udhëhequr nga shkrimtarë të njohur anglez, si William Shakespeare dhe Christopher Marlowe, dhe për aftësinë detare të aventurierëve anglezë, të tillë si Francis Drake. Disa historianë e përshkruajnë Elizabeth si gjaknxehtë, ndonjëherë sundimtare e pavendosur, që e ka gëzuar më shumë se sa e saj të ndarë fat. Në fund të mbretërimit të saj, një seri ekonomike dhe ushtarake problemet e dobësuar e saj e popullaritetit. Elizabeth është e njohur si një karizmatik interpretues dhe një paepur i mbijetuar në një epokë kur qeveria ishte ramshackle dhe të kufizuara, dhe kur mbretërve në vendet fqinje përballur me problemet e brendshme që jeopardised fronet e tyre. I tillë ishte rasti me Elizabeth rivale, Maria, Mbretëresha e Scots, të cilin ajo e burgosur në vitin 1568 dhe të kishte ekzekutuar në 1587. Pas shkurtër mbretëron e Elizabeth motrat / vëllezërit nga njerka e saj, 25 vjeç në fron dhënë mirëpritur stabilitetit për mbretërinë dhe e ndihmoi të krijojë një ndjenjë të identitetit kombëtar.
Elizabeth u lind në Greenwich Pallatit dhe u emërua pas dy gjysheve të saj, Elizabeta e Jorkut dhe Elizabeth Howard. Ajo ishte fëmija e dytë e Henrit VIII të Anglisë lindur në martesë për të mbijetuar fillimet. Nëna e saj ishte gruaja e dytë e Henrit, Anne Boleyn. Në lindje, Elizabeth ishte trashëgimtare e supozuar për fronin e Anglisë. Gjysmë-motra e saj e vjetër, Maria, kishte humbur pozicionin e saj si një trashëgimtare e ligjshme kur Henri anuloi martesën e tij me nënën e Marisë, Catherine of Aragon, për t'u martuar me Anne, me qëllim që të lindte një mashkull trashëgimtar dhe për të siguruar dinastinë Tudor. Ajo ishte e pagëzuar më 10 shtator 1533, Kryepeshkopi Thomas Cranmer, Marquess e Exeter, Dukesha e Norfolk dhe Dowager Marchioness e Dorset qëndruan si kumbaret e saj.
Piramidat mezoamerikane
Piramidat mezoamerikane përbëjnë një pjesë të spikatur të arkitekturës së lashtë mezoamerikane. Edhe pse të ngjashme në një farë mënyre me piramidat egjiptiane, këto struktura të Botës së Re kanë maja të sheshta (shumë me tempuj në majë) dhe shkallë që ngjiten në faqet e tyre. Piramida më e madhe në botë për nga vëllimi është Piramida e Madhe e Cholula, në shtetin lindor qendror meksikan të Puebla. Ndërtuesit e disa piramidave klasike mezoamerikane i kanë zbukuruar ato me bollëk me histori për Binjakët Heronj, gjarprin me pendë Quetzalcoatl, mite të krijimit mezoamerikan, sakrifica ritualiste, etj., të shkruara në formën e shkrimit Maya në ngritjet e shkallëve të piramidave, në muret dhe skulpturat që gjenden brenda.
Syrgjyni
Syrgjyni (turqisht: sürgün) apo trajta foljore syrmek ka qenë një praktikë e Perandorisë Osmane që përbënte në zhvendosjen e një numri të madh njerëzish prej një krahine në një tjetër.
Historia
Shpeshherë kjo ka qenë një formë shpërnguljeje të dhunshme të përcaktuar nga politikat shtetërore apo autoritetet ndërkombëtare. Praktika ka qenë po ashtu një formë dëbimi apo mërgimi për elitën e perandorisë. Ka qenë zbatuar po ashtu si mënyrë të luftuarit të separatistëve armenë nga qeveria xhonturke më 1915 si mënyrë përballjeje me rrezikun e pandehur të terroristëve armenë që armatoseshin prej Perandorisë Ruse, që ishin kundërshtarë të Osmanëve gjatë Luftës së Parë Botërore.