cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lufta e Parë Sino-Japoneze
Ngjarjet gjatë luftës
Deri në korrik 1894, forcat Kineze në Kore numëruan 3,000-3,500 dhe ato ishin më të pakta nga trupat Japoneze. Ato mund të furnizoheshin vetëm nga deti përmes Gjiri I Asanit. Objektivi Japonez ishte i pari që bllokoi Kinezët në Asan dhe pastaj rrethojini ata me forcat e tyre tokësore. Strategjia fillestare e japonisë ishte të fitonte komandën e detit, e cila ishte kritike për operacionet e saj në Kore. Divizioni i Pestë i ushtrisë do të ulej në Chemulpo në bregun perëndimor të Koresë, si për të angazhuar dhe shtyrë forcat Kineze në veriperëndim deri në gadishull dhe për të tërhequr Flotën Beiyang në Detin e Verdhë, ku do të angazhohej në betejë vendimtare. Në varësi të rezultatit të këtij angazhimi, Japonia do të bënte një nga tre zgjedhjet; nëse Flota e Kombinuar do të fitonte me vendosmëri, pjesa më e madhe e ushtrisë Japoneze do të ndërmerrte ulje të menjëhershme në bregdetin midis Shan-hai-kuan dhe tientsin në mënyrë që të mposhtte ushtrinë Kineze dhe të sillte luftën në një përfundim të shpejtë. Nëse angazhimi do të ishte barazim dhe asnjëra palë nuk do të fitonte kontrollin e detit, ushtria do të përqendrohej në pushtimin e Koresë. Së fundi, nëse Flota e Kombinuar do të mposhtet dhe për pasojë do të humbte komandën e detit, pjesa më e madhe e ushtrisë do të qëndronte në Japoni dhe do të përgatitej për të frenuar një pushtim Kinez, ndërsa Divizioni i Pestë në Kore do të urdhërohej të qëndronte dhe të luftonte një veprim të pasme.
Konflikti Në Kore
I porositur nga qeveria e re koreane pro-Japoneze për të dëbuar me forcë forcat Kineze, Më 25 korrik Gjeneral-Major Ōshima Yoshimasa udhëhoqi një brigadë të përzier që numëronte rreth 4,000 në një marshim të shpejtë të detyruar nga Seuli në jug drejt Gjirit Asan për t'u përballur me trupat Kineze të vendosur në Stacionin seonghwan në lindje të Asan dhe Kongju.
Forcat Kineze të stacionuara pranë Seonghwan nën komandën e Gjeneralit Ye Zhichao numëronte rreth 3.880 burra. Forcës kryesore Kineze u vendosën në lindje dhe verilindje të Asanit, pranë rrugës kryesore që çonte në Seul; pozicionet kryesore të mbajtura nga Kinezët ishin qytetet seonghwan dhe Cheonan. Rreth 3,000 trupa ishin të stacionuara në seonghwan, ndërsa 1,000 burra së bashku me Gjeneralin Ye Zhichao ishin në selinë në Cheonan. Trupat E mbetura Kineze ishin të stacionuara në Asan vetë. Kinezët ishin përgatitur për një lëvizje pincer kundër kryeqytetit Korean duke grumbulluar trupa në Pyongyang në veri dhe Asan në jug.
Në mëngjesin e 27-28 korrikut 1894, të dy forcat u takuan vetëm jashtë Asanit në një angazhim që zgjati deri në 07:30 të mëngjesit të ardhshëm. Beteja filloi me një sulm shpërqendrues nga trupat Japoneze, e ndjekur nga sulmi kryesor i cili shpejt tejkaloi mbrojtjen Kineze. Trupat Kineze, duke dëshmuar se po i tejkalonin, lanë pozicionet e tyre mbrojtëse dhe ikën drejt drejtimit të Asanit. Kinezët gradualisht humbën terren ndaj numrave Superiorë Japonezë, dhe më në fund u thyen dhe ikën drejt Pyongyang braktisja e armëve, municioneve dhe gjithë artilerisë së tyre. Japonezët morën qytetin E Asanit më 29 korrik, duke thyer rrethimin Kinez të Seulit. Kinezët pësuan 500 të vrarë dhe të plagosur ndërsa Japonezët pësuan 88 viktima.
Nga 4 gusht, forcat E mbetura Kineze në Kore u tërhoqën në qytetin verior të Pyongyang, ku u takuan nga trupat e dërguara nga Kina. 13,000-15,000 mbrojtës bënë riparime mbrojtëse në qytet, me shpresën për të kontrolluar përparimin Japonez. Më 15 shtator, Ushtria Perandorake Japoneze u bashkua në qytetin E Pyongyangut nga disa drejtime. Japonezët sulmuar qytetin dhe përfundimisht mposhti Kinezët nga një sulm nga prapa; mbrojtësit u dorëzuan. Duke përfituar nga reshjet e dendura gjatë natës, trupat E mbetura Kineze u arratisën Nga Pheniani dhe u nisën në verilindje drejt qytetit bregdetar të Uiju. Në mëngjesin e hershëm të 16 shtatorit, e gjithë ushtria Japoneze hyri në Pyongyang.
Në fillim të shtatorit, Li Hongzhang vendosi të përforcojë forcat Kineze në Pyongyang duke përdorur flotën Beiyang për të shoqëruar transportet në gojën e Lumi Taedong. Rreth 4,500 trupa shtesë të stacionuara në Zhili do të rivendoseshin. Më 12 shtator, gjysma e trupave u nisën në Dagu në pesë transporte të çarteruara posaçërisht dhe u drejtuan për në Dalian ku dy ditë më vonë më 14 shtator, atyre iu bashkuan edhe 2,000 ushtarë të tjerë. Fillimisht, Admiral ding donte të dërgonte transportet nën një eskortë të lehtë me vetëm disa anije, ndërsa forca kryesore e Flotës Beiyang do të vendoste dhe vepronte drejtpërdrejt kundër Flotës së Kombinuar në mënyrë që Të parandalonte Japonezët të kapnin konvojin. Por pamja E kryqëzorëve Japonezë Yoshino dhe Naniwa në një sulm zbulimor pranë Weihaiwei i prishi këto plane. Kinezët i kishin ngatërruar me flotën Kryesore Japoneze. Si pasojë, më 12 shtator, E gjithë Flota E Beiyang u nis Nga Dalian drejt Weihaiwei, duke arritur pranë Gadishulli Shandong të nesërmen. Anijet luftarake Kineze kaluan gjithë ditën duke lundruar në zonë, duke pritur Japonezët. Sidoqoftë, meqenëse nuk kishte pamje të flotës Japoneze, Admirali ding vendosi të kthehej në Dalian, duke arritur në port në mëngjesin e 15 shtatorit. Ndërsa trupat Japoneze lëviznin në veri për të sulmuar Phenianin, Admirali Ito mendoi saktë se Kinezët do të përpiqeshin të forconin ushtrinë e tyre në Kore nga deti. Më 14 shtator, Flota e Kombinuar u nis drejt veriut për të kërkuar brigjet koreane dhe Kineze në mënyrë që Të sillte Flotën Beiyang në betejë.
Fitorja Japoneze Në Phenian kishte arritur të shtynte trupat Kineze në veri në Lumi Yalu, në procesin e heqjes së të gjithë praninë efektive ushtarake Kineze në Gadishullin Korean. Në 16 shtator, konvoji i pesë anijeve të transportit u nis nga Gjiri Dalian nën eskortë nga anijet E Flotës Beiyang e cila përfshinte dy anijet luftarake të blinduara Dingyuan dhe Zhenyuan. Duke arritur në gojën e Lumit Yalu, transportet zbritën trupat, dhe operacioni i uljes zgjati deri në mëngjesin e nesërm.
Pushtimi i Mançurisë
Me humbjen në Phenian, Kinezët braktisën Korenë veriore dhe morën pozicione mbrojtëse në fortifikimet përgjatë anës së Tyre të Lumit Yalu pranë Jiuliancheng. Pasi morën përforcime deri më 10 tetor, Japonezët shpejt u shtyjtën në veri drejt Mançuria.
Në natën e 24 tetorit 1894, Japonezët kaluan me sukses Lumin Yalu, pa u zbuluar, duke ngritur një ura e pontonit. Pasditen tjetër të 25 tetorit në orën 17: 00, ata sulmuan postin e Hushan, në lindje të Jiuliancheng. Në orën 20:30 mbrojtësit braktisën pozicionet e tyre dhe ditën tjetër ata ishin në tërheqje të plotë nga Jiuliancheng. Me kapjen E Jiuliancheng, Korpusi I Parë I Ushtrisë Së Gjeneralit Yamagata pushtoi qytetin e afërt Të Dandong. Japonezët kishin krijuar një vend të fortë në territorin Kinez me humbjen e vetëm katër të vrarëve dhe 140 të plagosurve.
Me kapjen E Jiuliancheng, Korpusi I Parë I Ushtrisë Së Gjeneralit Yamagata pushtoi qytetin e afërt Të Dandong. Japonezët kishin krijuar një vend të fortë në territorin Kinez me humbjen e vetëm katër të vrarëve dhe 140 të plagosurve. Deri në dhjetor, Divizioni I 3-të Provincial kishte kapur qytetet E Tatungkau, Takushan, Xiuyan Tomucheng, Haicheng Dhe Kangwaseh. Divizioni i 5-të Provincial marshoi gjatë një dimri të ashpër Mançurian drejt Mukden. Korpusi I 2-të I Ushtrisë Japoneze nën Ōyama Iwao u ul në bregun jugor Të Gadishullit Liaodong më 24 tetor dhe shpejt u zhvendos për të kapur Jinzhou dhe Gjiri Dalian më 6-7 nëntor. Japonezët rrethuan portin strategjik të Lüshunkou (Port Arthur).
Rënia E Weihaiwei
Flota Kineze më pas u tërhoq pas fortifikimeve Weihaiwei. Sidoqoftë, më pas u befasua nga forcat tokësore Japoneze, të cilat tejkaluan mbrojtjen e portit në koordinim me marinën. Të Beteja E Weihaiwei ishte një rrethim 23-ditor me angazhimet kryesore tokësore dhe detare që u zhvilluan midis 20 janarit dhe 12 shkurtit 1895. Komandanti Japonez marshoi forcat e tij mbi Shandong gadishulli dhe arriti në anën tokësore të Weihaiwei, ku rrethimi ishte përfundimisht i suksesshëm për Japonezët.
Pas rënies së Weihaiwei më 12 shkurt 1895, dhe një lehtësim të kushteve të ashpra të dimrit, trupat Japoneze shtypën më tej në Mançurinë jugore dhe Kinën veriore. Deri Në Mars të Vitit 1895, Japonezët kishin pika të fortifikuara që komandonin qasjet detare në Pekin. Edhe pse kjo do të ishte beteja e fundit e madhe e luftuar, do të pasonin shumë përleshje. Beteja e Yinkou u luftua jashtë qytetit port Të Yingkou, Mançuri, më 5 Mars 1895.
Pushtimi japonez i Tajvanit
Disa zyrtarë Qing në Tajvan vendosën të rezistojnë ndaj dorëzimit të Tajvanit Në Japoni sipas Traktatit Të Shimonoseki, dhe më 23 Maj deklaruan se ishulli ishte i pavarur (Republika e Formoses). Më 29 Maj, forcat Japoneze nën Admiralin Motonori Kabayama u ul në Tajvanin verior dhe në një fushatë pesë mujore mposhti forcat Republikane dhe pushtoi qytetet kryesore të ishullit. Fushata përfundoi në mënyrë efektive më 21 tetor 1895.
Pasojat
Suksesi Japonez gjatë luftës ishte rezultat i modernizimit dhe industrializimit të filluar dy dekada më parë. Lufta demonstroi superioritetin e taktikave Japoneze dhe trajnimit nga miratimi i një ushtrie Të stilit Perëndimor. Ushtria Perandorake Japoneze dhe Marina Perandorake Japoneze i shkaktuan Një varg humbjesh Kinezëve përmes parashikimit, qëndrueshmërisë, strategjisë dhe fuqisë së organizimit. Prestigji i japonisë u rrit në sytë e botës, dhe fitorja pasqyroi suksesin e Restaurimit meiji. Japonia pësoi vetëm një humbje të vogël jetësh dhe thesaresh në këmbim të dominimit të Tajvanit, Pescadores dhe Gadishullit Liaotung në Kinë. Vendimet e saj për të braktisur politikën e izolimit dhe për të mësuar politikën e avancuar nga vendet Perëndimore u bënë gjithashtu një shembull i mirë për vendet e tjera Aziatike për t'u ndjekur.
Si rezultat i luftës, Japonia filloi të kishte status të barabartë me fuqitë Perëndimore, dhe fitorja e saj e vendosi Japoninë si fuqinë dominuese Në Azi, me ata që fituan disa burime shumë të nevojshme si hekuri për modernizimin dhe zgjerimin e tyre të vazhdueshëm. Gjithashtu, ajo shtoi ambiciet Japoneze për agresion dhe zgjerim ushtarak në Azi. Për shkak se Japonia kishte përfituar shumë nga traktati, ajo nxiti ambicien Japoneze për të vazhduar të pushtojë Kinën dhe e bëri krizën kombëtare Kineze të paparë serioze. Pas fitores Së Japonisë, fuqitë e tjera imperialiste menduan se mund të merrnin edhe përfitime nga Kina. Ata pastaj filluan të ndajnë Kinën gjatë viteve të ardhshme.
Në vitin 1902, Japonia formoi një aleancë me Britaninë, kushtet e të cilave deklaronin se nëse Japonia shkonte në luftë në Lindjen e Largët dhe një fuqi e tretë hynte në luftën kundër Japonisë, Britania do t'u vinte në ndihmë Japonezëve. Ky ishte një kontroll për të parandaluar Gjermaninë ose Francën të ndërhyjnë ushtarakisht në ndonjë luftë të ardhshme kundër Rusisë. Japonia u përpoq të parandalonte përsëritjen e Ndërhyrjes Së Trefishtë. Rritja e tensioneve midis Japonisë dhe Rusisë ishin rezultat i mosgatishmërisë së Rusisë për kompromis dhe perspektivës së Koresë që të binte nën sundimin e Rusisë dhe kështu të vinte në konflikt dhe të minonte interesat e Japonisë. Më në fund, Japonia u detyrua të ndërmerrte veprime. Ky do të ishte faktori vendimtar dhe katalizatori që çon në Lufta Ruso-Japonase të viteve 1904-05.
Tamatebako
Tamatebako (Japonisht: 玉手箱) është emri i një kuti misterioze që në përrallën popullore japoneze "Urashima Tarō", është një dhuratë ndarëse që peshkatari Urashima Tarō mori nga zonja e detit (Otohime), pas qëndrimit të tij në Pallatin e Dragoit (ose Hōrai), për të të cilin e ftuan pasi ai shpëtoi një breshkë.
Versioni modern i të cilit përgjithësisht bazohet në librin kombëtar. Thuhet se peshkatari Urashima Tarō ishte i ftuar në një pallat deti (Ryūgū-jō ose Pallati i Dragoit) nga princesha Otohime pasi shpëtoi një breshkë. Ai kaloi disa ditë, dhe pas largimit të tij mori tamatebako ("kuti thesari" ) me udhëzime të qarta për të mos hapur kurrë kutinë. Kur u kthye, prindërit e tij kishin vdekur dhe ai nuk njihte askënd. Në ankth ai harroi se çka i tha princesha. Kur ai hapi tamatebako, një tym i bardhë doli dhe ai u shndërrua në një burrë të vjetër dhe me flokë të bardhë.
Tregimi ka versione të ndryshme, në disa versione tjera thuhet se kur Urashima Tarō hapi kutinë, brenda saj ishte penda e lejlekut ose një pasqyrë. Penda nga kutia e parë e mbërtheu më pas në shpinën e tij, duke e shndërruar tani Urashimën në një lejlek, dhe princesha u shfaq në maskën e një breshke për ta parë.
Fatmir Latifaj
Fatmir Latifaj i lindur më 21.02.1980.Fatmir Latifaj u lind në Mitrovicë, ku edhe kreu shkollën fillore. Vazhdoi mësimet në Medresenë "Alaudin" në Prishtinë (94-98), për të ndjekur si shumë bashkëmoshatar të tij rrugën e dijes në Medinën e Pejgamberit salAllahu alejhi ue selam ku diplomoi në degën e Hadithit në Universitetin Islamik.(2004).Hoxha nuk u mjaftua me kaq por vazhdoi kërkimin e dijes në Kajro të Egjiptit. Për studimet post-diplomike ai u regjistrua në Unviersitetin e hapur amerikan të Kajros. Me të kthyer në Kosovë hoxha filloi punën në thirrjen e popullit në dritën e Islamit. U caktua si imam në xhaminë e Shipolit në Mitrovicë, detyrë të cilën e ushtron me përgjegjësi edhe sot. Shquhet për hutbet e tij emocionuese që jo rrallë i bëjnë të rrjedhin lotët e të pranishmëve.
Magento
Magento është një platformë tregtie elektronike në pronësi të Adobe. Ka dy versione: Magento Open Source, versioni i burimit të hapur dhe falas i shkruar në PHP , dhe Magento Commerce , versioni i paguar i bazuar në re të fushës. Sipas studimeve të tregut nga marsi i vitit 2016, Magento ka një përqindje tregu prej 29.1% në mesin e 10 platformave më të popullarizuara të tregtisë elektronike, duke qenë platforma më e madhe. Mbi 250,000 tregtarë në të gjithë botën përdorin platformën Magento.
Historia
Softueri i tregtisë elektronike u zhvillua në bashkëpunim me vullnetarë dhe mbështetje nga Varien Inc. (tani Magento Inc.), një shoqëri me përgjegjësi të kufizuar me seli në Culver City, Kaliforni. Varien publikoi versionin e parë më 31 mars 2008. Roy Rubin, ish-CEO i Varien, më vonë shiti një pjesë të madhe të kompanisë te eBay në vitin 2011. Platforma e ankandit kishte tashmë 49% të aksioneve të Magento para këtij momenti, por eBay bleu pronësinë e plotë në qershor të vitit 2011.
Magento 2
Magento 2.0 u lansua më 17 nëntor 2015. Pikat kryesore ishin ofrimi i mjetëve të rinj për të rritur angazhimin e përdoruesve, dizajni i plotë i përshtatshëm për ueb me një navigim më të mirë, shpejtësia dhe siguria e përmirësuar, si dhe rritja e të ardhurave totale. Përveç kësaj, u bënë përmirësime të mëdha në ndërfaqen e administratorit, duke e bërë administratorin dhe të gjithë punonjësit më efikasë në punën e tyre.
Magento 2 është një platformë e re. Për ata që ende përdorin Magento 1, ata duhet të bëjnë një migrim të plotë në Magento 2. Nuk është e mundur të bëhet një përmirësim, pasi është një platformë e zhvilluar veçmas. Në platformën e re Magento 2, janë prezantuar shumë teknologji të reja krahasuar me Magento 1, si HTML5, CSS3, RequireJS, paraprocesori CSS dhe Injektori i Varësisë.
Për të siguruar një proces migrimi të suksesshëm, ka nevojë për hapa të ndryshëm. Është e rëndësishme të inventarizoni të gjitha të dhënat paraprakisht dhe t'i transferoni në mënyrë të duhur në mjedisin e ri. Kjo mund të bëhet me ndihmën e mjetit të migrimit të Magento. Përveç kësaj, do të duhet të kërkohen shtesat e nevojshme për mjedisin e Magento 2 dhe tema dhe përshtatjet do të duhet zhvilluar përsëri.
Skadimi i jetës së Magento 1
Me ardhjen e Magento 2, në vitin 2018, Magento (tani Adobe) njoftoi se nga qershori i vitit 2020, nuk do të ofrojë më mbështetje për versionin e vjetër Magento 1. Kjo vlen për të dy versionet, Magento Community dhe Magento Enterprise.
Blerja nga Adobe
Më 19 korrik 2018, Magento Commerce u ble nga Adobe për 1.68 miliardë dollarë. Ajo bëhet pjesë e Adobe Experience Cloud.
Vizorja
djathtas|parapamje| Vizore të ndryshme djathtas|parapamje| Një vizore prej çeliku Vizorja e quajtur nganjëherë edhe si matës i linjës, është një pajisje e përdorur në gjeometri dhe vizatim teknik, ashtu si edhe në industri inxhinierike dhe ndërtimore, për të matur ose vizatuar linja a vija të drejta. parapamje|221x221px| Vizore prej bronzit. Dinastia Han, 206 p.e.s. - 220 e.s. Gërmuar në Qarkun Zichang, Kinë
Rodrigo Duterte
Rodrigo Roa Duterte (i lindur më 28 mars 1945), i njohur gjithashtu si Digong dhe Rody, është një politikan filipinas i cili është presidenti i 16 -të dhe aktual i Filipineve dhe i pari nga Mindanao që mban postin. Në Tetor 2021, Rodrigo Duterte njoftoi se nuk do të kandidonte për nënkryetar në 2022 dhe do të tërhiqej nga jeta politike.
Beqir Voca
Beqir Musli Voca (1841-1925) ishte atdhetar dhe pleqnar i dalluar nga Shala e Bajgorës. ,
Corn, Lot
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Beqir Voca
Biografia
Beqir Voca lindi në Melenicë të Stantergut. Babai i tij ishte Musli Voca. Beqiri bashkëpunoi me Isa Boletinin. Pas pushtimit të Kosovës nga ushtria serbe (1912), sidomos pas ripushtimit të saj (1918) dhe formimit të Mbretërisë Serbe-Kroate-Sllovene, u angazhua kundër shpërnguljes së shqiptarëve të kësaj ane në Turqi. Deri në vitin 1922 kreu detyrën e kryetarit të Shalës së Bajgorës me qendër në Bare. Duke qenë në pozitën e kryetarit, ndihmoi popullsinë me të gjitha mundësitë që kishte dhe bashkëpunoi me lëvizjen kaçake, duke i mbrojtur ata sa herë që organet e pushtetit dhe xhandarmëria serbe u binte në gjurmë dhe i rrezikonin. Gjithashtu ndërhynte edhe te prefekti i Mitrovicës për veprimet brutale të xhandarmërisë serbe ndaj popullsisë së pambrojtur.
Corn, Lot
Misër (Ocitanisht: Còrn ; Shqip: Misras ) është një komunë në departamentin Olt në Francën jugperëndimore.
Mustehab
Mustehab (arabisht: مُسْتَحَبّ) është një term islam që i referohet veprimeve të rekomanduara, të pëlqyera ose të virtytshme. Është një nga pesë vendimet në ligjin islam. Ai që e bën një vepër mustehab do të shpërblehet, por ai që nuk e bën nuk do të ndëshkohet. Sinonimet e mustehabit përfshijnë mesnun dhe mendub. E kundërta e mustehabit është mekruh (e papëlqyer).
Shembuj
Ka shumë vepra mustehab, përfshirë:
Andrés Manuel López Obrador
Andrés Manuel López Obrador (i lindur më 13 nëntor 1953), i njohur gjithashtu me inicialet e tij AMLO, është një politikan meksikan që shërben si presidenti i 65 -të i Meksikës që nga 1 Dhjetori 2018.
LAV 6
__NOINDEX__ parapamje|250x250px|LAV-25 në Festën Kombëtare të Fitores. LAV 6, ndonjëherë i shkruar si LAV 6.0 ose LAV VI, është gjenerata e katërt e LAV dhe bazohet në LAV III. Automjetet e para u dorëzuan në vitin 2013 dhe pas testimit hynë në shërbim në 2016. Ushtria Kanadeze planifikon të zëvendësojë të gjithë flotën e saj LAV të varianteve të ndryshme LAV II dhe LAV III me LAV 6. Automjeti është duke u blerë në dy variante kryesore: një automjet luftarak i pajisur me topin 25mm që shihet në LAV II dhe LAV III, dhe një variant mbështetës i emërtuar Automjeti Mbështetës Luftarak i Blinduar (ACSV).
Mekruh
Në terminologjinë islame, diçka që është mekruh (arabisht: مكروه, transliteruar: makrooh ose makrūh) është një veprim i papëlqyer. Kjo është një nga pesë kategoritë (el-ahkam al-khamsa) në ligjin islam.
Ndonëse një vepër mekruh nuk është haram (e ndaluar) ose e ndëshkueshme, personi që heq dorë nga kjo vepër do të shpërblehet. Myslimanët inkurajohen të shmangin veprime të tilla kur ose sa të jetë e mundur. Shembuj të diçkaje që konsiderohet mekruh janë përdorimi i një sasie të madhe uji gjatë kryerjes së pastrimeve rituale të njohura si abdesi dhe gusli (pastrim i plotë) ose konsumimi i hudhrës para se të shkoni në xhami.
Shqipëria & shqiptarët (album) : udhëtim fotografik në Shqipërinë e një shekulli më parë
Shqipëria & shqiptarët (album) : udhëtim fotografik në Shqipërinë e një shekulli më parë me autor Alfred Dalipi. Botuar në Tiranë nga "Gent grafik", në vitin 2013. Faqet e albumit 154.
Shkuaza
Shkuazë (greqisht: Ακταίο/Aktaío) është fshat në qarkun i Eubesë, Greqi. Përpara vitit 1954, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Σκουάση/Skouási.
Carmen & Lola (film)
Carmen & Lola është film drama spanjoll i vitit 2018 i drejtuar nga Arantxa Echevarría. Ajo u zgjodh për të shfaqur në seksionin e Regjisorëve 'Dy javë në Festivalin e Filmit në Kanë 2018.
Komploti
Carmen jeton në një komunitet rom në periferi të Madridit. Si çdo grua tjetër që ka takuar ndonjëherë, ajo është e destinuar të bëjë një jetë që përsëritet brez pas brezi: martesa dhe rritja e sa më shumë fëmijëve. Por një ditë ajo takon Lolën, një grua rome e pazakontë që ëndërron të shkojë në universitet, vizaton mbishkrime zogjsh dhe pëlqen vajzat. Carmen shpejt zhvillon një bashkëpunim me Lolën dhe ata zbulojnë një botë që, në mënyrë të pashmangshme, i bën ata të refuzohen nga familjet e tyre.
100 vjet Shqipëria ime : krijime letrare të nxënësve të shkollës nëntëvjeçare jo publike “Effata”, Pllanë, Lezhë
100 vjet Shqipëria ime : krijime letrare të nxënësve të shkollës nëntëvjeçare jo publike “Effata”, Pllanë, Lezhë libër i botuar në Lezhë nga "Gjergj Fishta", në vitin 2013. Faqe 132.
Baltistika
Baltistika (Studimet baltike) është një fushë akademike multidisiplinare e cila merret me studimin e gjuhës dhe kulturës (historia, letërsia, folklori, mitologjia) së kombeve baltike. Baltistika ndahet në Lituanistikë, Letonistikë, Prusistikë, etj. Vëmendje e veçantë i kushtohet studimeve gjuhësore, sidomos protogjuhësisë baltike. Aktualisht ka rreth 30 qendra të Baltistikës, shumica e tyre me bazë në Evropë, Universiteti i Vilniusit konsiderohet të jetë qendra më e madhe dhe më aktive.
Thoard
Thoard është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Thoard ka një popullsi prej 730 banorë dhe sipërfaqe 43.69 km², me një dendësi prej 17 banor/km².
Carmen & Lola (film)
Realizimi
Në përmbledhësin e rishikimeve Rotten Tomatoes, filmi mban një vlerësim miratimi prej 89%, bazuar në 19 komente me një vlerësim mesatar prej 6.6 / 10.
Shqipëria në rrugën e ndërtimit të bazës materialo-teknike të socializmit
Shqipëria në rrugën e ndërtimit të bazës materialo-teknike të socializmit libër me autor Theodhor Kareco. Botuar në Tiranë nga Shtëpia Botuese e Librit Politik, në vitin 1973. Faqe 218.
Eitan AFV
__NOINDEX__ parapamje|250x250px|[[Transportues Personeli i Blinduar|Transportues personeli i blinduar me rrota Eytan (WAPC).]] Eitan (hebraisht për "i palëkundur" ose "i fortë") është një automjet luftarak i blinduar (AFV) i zhvilluar nga Drejtoria e Mjeteve të Blinduara Merkava dhe të Blinduara në IMOD për të zëvendësuar transportuesin e vjetëruar të personelit të blinduar M113 në përdorim nga Forcat e Mbrojtjes të Izraelit.
Mirëbota
Mirëbotë (greqisht: Αλμυροπόταμος/Almiropótamos) është fshat në qarkun i Eubesë, Greqi.
Prayut Chan-o-cha
Prayut Chan-o-cha (ประยุทธ์ จันทร์โอชา; i lindur më 21 mars 1954) është një politikan tajlandez dhe një oficer i përgjithshëm në pension i Ushtrisë Mbretërore Tajlandeze, duke shërbyer si Kryeministër i Tajlandës që nga viti 2014 dhe Ministër i Mbrojtjes që nga viti 2019. Prayut shërbeu si shef i ushtrisë tajlandeze nga 2010 në 2014 dhe ishte udhëheqës i një grushti shteti e cila instaloi Këshillin Kombëtar për Paqen dhe Rendin (NCPO), junta ushtarake që qeverisi Tajlandën midis 22 maj 2014 dhe 10 korrik 2019.
Magllaj
Magllaj është qytezë dhe komunë në pjesën veriore të Bosnjë dhe Hercegovinës. Magllaj është një nga 12 bashkitë (komunatë) e Kantonit Zenica-Doboj. Qyteza shtrihet 25 km në jug të Dobojit dhe ka një popullsi prej 25,000 banorësh ndërsa e tërë komuna ka një popullsi prej 43,000 ban.
Historiku
Magllaj përmendet qysh në shekullin XIV. Lumi Bosna kalon nëpër këtë qytet.
Nga viti 1929 deri në vitin 1941, Magllaj ishte pjesë e Banovinës Vrbas si pjesë e Mbretërisë së Jugosllavisë.
Qyteza për një kohë të gjatë ishte e rrethuar nga forcat e Serbëve te Bosnjës (midis 1993 dhe 1994) gjatë Luftës në Bosnje, kur zona ishte skenë e luftimeve të rënda dhe popullsia duhej të furnizohej nga aeroplanët.
Nganjëherë ndodh që kjo zonë të përmbytet nga vërshimet e lumenjëve siq ishte rasti i 16 majit të vitit 2014. në të cilën shumë njerëz humbën shtëpitë dhe gjësendet e tyre.
Lidhje të jashtme
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Maglaj&params=44_33_N_18_06_E_region:BA_type:city <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 44°33'N 18°06'  / <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">44.550°N 18.100°D / 44.550; 18.100   ]
Kulla e Jah Ymerit
Kulla e Jah Ymerit është një monument i trashëgimisë kulturore në Junik, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 01 - 77/7/82.
Shqipëria në luftën bizantino-normande
Shqipëria në luftën bizantino-normande me autorë Luan Rama, Anna Comnena. Botuar në Paris nga "Livres Rama", në vitin 2013. Faqet e librit 264.
Girac, Lot
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Girac (Ocitanisht: Girac ; Shqip: Xhirak) është një komunë në departamentin Olt në rajonin administrativ të Ocitanisë, Francë.
Estal
Estal (Shqip: Estal) është një komunë në departamentin Olt në Francën jugperëndimore.
Hallalli
parapamje|Fjala halal në arabisht. Përdoret si një shënues vizual për myslimanët në restorante, dyqane dhe në produkte. Hallalli (Arabisht: حلال, ḥalāl) është një fjalë arabe që përkthehet në "e lejuar" në shqip. Në Kuran, fjala hallall krahasohet me haram (e ndaluar). Ky kundërshtim binar u përpunua në një klasifikim më kompleks të njohur si "pesë vendimet": i detyrueshëm, i rekomanduar, neutral, e papëlqyeshme dhe i ndaluar. Juristët islamë nuk pajtohen nëse termi hallall mbulon dy të parat apo katër të parat e këtyre kategorive. Kohët e fundit, lëvizjet islame që kërkojnë të mobilizojnë masat dhe autorët që shkruajnë për një audiencë popullore kanë theksuar dallimin më të thjeshtë të hallallit dhe haramit.
Ushqimet
parapamje|Tabela e [[dyqanit në frëngjisht dhe arabisht për një kasap hallall në Paris]] Disa kompani ushqimore ofrojnë ushqime dhe produkte të përpunuara hallall. Ushqimet e gatshme hallall janë një treg konsumator në rritje për myslimanët në Britani dhe Amerikë dhe ofrohen nga një numër në rritje i shitësve me pakicë. Kuzhina vegjetariane është hallall nëse nuk përmban alkool.
Shembulli më i zakonshëm i ushqimit haram (i ndaluar) është mishi i derrit. Ndërsa mishi i derrit është i vetmi mish që kategorikisht nuk mund të konsumohet nga myslimanët. Ushqime të tjera që nuk janë në gjendje të pastër gjithashtu konsiderohen haram. Kriteret për artikujt jo të derrit përfshijnë burimin e tyre, shkakun e ngordhjes së kafshës dhe mënyrën e përpunimit të saj. Shumica e dijetarëve islamë i konsiderojnë hallall butakët dhe prodhimet e tjera të detit.
Myslimanët gjithashtu duhet të sigurojnë që të gjitha ushqimet (veçanërisht ushqimet e përpunuara), si dhe artikujt joushqimor si kozmetika dhe farmaceutikët, të jenë hallall. Shpesh, këto produkte përmbajnë nënprodukte shtazore ose përbërës të tjerë që myslimanët nuk lejohen t'i hanë ose t'i përdorin në trupin e tyre. Ushqimet që nuk konsiderohen hallall për t'i konsumuar nga myslimanët përfshijnë gjakun dhe substancat dehëse si pijet alkoolike. Një myslyman i cili përndryshe do të vdiste nga uria i lejohet të hajë ushqim jo hallall nëse nuk ka ushqim hallall në dispozicion. Gjatë fluturimeve me aeroplan, myslimanët zakonisht do të porosisin ushqim kosher (nëse ushqimi hallall nuk është i disponueshëm) për t'u siguruar që pjata e tyre e zgjedhur nuk do të ketë përbërës derri.
Metoda e therjes
Therjen duhet ta kryejë një myslyman i rritur. Kafshët e therura nga jomyslimanët nuk janë hallall. Gjaku duhet të derdhet nga venat. Kufomat (kufomat e kafshëve të ngordhura, siç janë kafshët që kanë ngordhur në natyrë) nuk mund të hahen. Për më tepër, një kafshë e mbytur, e rrahur (për vdekje), e vrarë nga një rrëzim, e shpuar (për vdekje), e egërsuar nga një bishë grabitqare (nëse nuk e mbaron nga një njeri) ose e flijuar në një altar guri nuk mund të hahet.
Mish i therur ose i përgatitur nga ithtarët e librit
Një kafshë e therur nga të krishterët ose çifutët është hallall vetëm nëse therja kryhet me prerje të qafës. Përmendet para therjes se qëllimi është konsumimi i lejuar dhe therja kryhet sipas emrit të Allahut (duke treguar se jeni mirënjohës për bekimet e Allahut). Thirrja e emrit të Allahut është një kërkesë. Me fjalë të tjera, fjala ṭaʻām i referohet mishit dhabīhah; dmth, mishi i përgatitur pas therjes së një kafshe duke prerë fytin (dmth. venën e qafës, arteriet karotide dhe trake) dhe gjatë therjes thirret emri i Zotit (Ibn 'Abbas, Muxhahid, ʻIkrimah të gjithë të cituar nga Ibnu, Ṭabarī, Kathīr).
Mubah
Mubah (arabisht: مباح) është një fjalë arabe që do të thotë "e lejuar", për të cilën asnjë urdhër apo ndalim nuk lidhet me vetë veprën.
Në uṣūl al-fikh (parimet e jurisprudencës islame), mubah është një nga pesë vendimet (ahkam). Ai i referohet një veprimi që nuk është i detyrueshëm, i rekomanduar, i papëlqyeshëm ose i ndaluar, dhe si rrjedhim nuk përfshin asnjë gjykim nga Zoti.
Issepts
Issepts (Shqip: Aisheci ; Ocitanisht: Aissets) është një komunë në departamentin Olt në Francën jugperëndimore.
Joko Widodo
Joko Widodo (i lindur më 21 qershor 1961), i njohur edhe si Jokowi, është një politikan dhe biznesmen indonezian i cili është presidenti i 7 -të dhe aktual i Indonezisë. Zgjedhur në korrik 2014 si presidenti i parë që nuk vinte nga një prapavijë elitare politike apo ushtarake, ai më parë ishte Kryetar i Bashkisë së Surakarta nga 2005 në 2012 dhe Guvernator i Xhakartës nga 2012 në 2014. Para karrierës së tij politike, ai ishte një industrialist dhe biznesmen
Xhamia e Madhe e el-Nurit
Xhamia e Madhe el-Nuri (arabisht جامع النوري الكبير)  e quajtur edhe Xhamia el-Nurit, është një xhami në Homs të Sirisë. Ajo është vendosur jashtë rrugës a-Shuhada, ngjitur me sukët historikisht të mbuluara të qytetit ("tregjet").
Historia
Fillimisht, nën Perandorinë Romake, Xhamia e Madhe ishte vendi i tempullit pagan të qytetit për perëndinë e diellit (" El-Gabal "). Tempulli i dha Emesas (Homsit) rëndësi në rajon si një qendër e rëndësishme paganizmi dhe një nga priftërinjtë e tij, Elagabalus, u bë Perandori i Romës. Tempulli i El-Gabalit u ndërtua nga Aureliani pasi ia atribuoi fitoren ndaj Zenobisë hyjnisë.
Billerica, Massachusetts
Billerica, Massachusetts (Billerica, Massachusetts) është një qytet në qarkun Middlesex të shtetit federal Massachusetts, SHBA. Në Billerica, Massachusetts jetojnë 40243 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 68.3 km2 (26.4 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 76 m (250 ft).
Xhamia e Madhe e el-Nurit
Historia
Më vonë gjatë fazës bizantine të Perandorisë, tempulli u shndërrua në një kishë kushtuar Shën Gjon Pagëzorit gjatë sundimit të Teodosit I si pjesë e persekutimit të krishterëve ndaj paganizmit. Pasi qyteti u pushtua nga muslimanët, një e katërta ose gjysma e kishës u transformua në Xhaminë e së Premtes ( Jama'a Masjid ) të Homsit. Sipas gjeografëve të shumtë myslimanë, të cilët vizituan qytetin gjatë shekujve të sundimit islamik, një hajmali e bërë prej guri të bardhë qëndronte mbi portën e xhamisë përballë kishës. Ai përshkruante një imazh të një njeriu, të cilit pjesa e poshtëme e trupit i ngjante nje akrepi, dhe tradita vendase pretendonte se nëse një njeri do të goditej nga një akrep, ai duhet të merrte argjilën, ta shtypte mbi imazhin, pastaj ta shpërndante baltën në ujë dhe ta pinte. Më pas, dhimbja nga goditja do të pushonte dhe ai shpejt do të shërohej.
Në vitin 1154, gjeografi mysliman el-Idrisi shkroi se xhamia ishte "një nga më të mëdhatë e të gjithë qyteteve të Sirisë". Gjatë sundimit të sulltanit ZengidNuredin, midis 1146 dhe 1174, u ndërtua pjesa më e madhe e strukturës moderne dhe kështu i atribuohet emri "el-Nuri". Xhamia e Madhe i është nënshtruar një modifikimi të gjerë gjatë shekujve.
Arkitektura
Struktura e trupit të Xhamisë së Madhe të el-Nuri është e madhe dhe drejtkëndëshe dhe brenda xhamisë është oborr i së njëjtës formë. Objekti përfshin një tarracë të ngritur përgjatë murit, ndoshta duke përfaqësuar një pjesë të podiumit në të cilën do të qëndronte cella e tempullit pagan. Struktura të tjera të pavarura në oborr përfshijnë një shatërvan basalti të zbukuruar rëndë, ndoshta duhet të ketë qenë një sarkofag i vjetër. Kolona me kapitole Korinti rreshtohen pëgjatë murit, disa prej të cilave janë qartë me origjinë romake. Mihrabi i xhamisë përmban mbetje të mozaikut në harkun e tij. Hyrja kryesore e xhamisë është e harkuar, e zbukuruar me gurë të zinj dhe të bardhë, dhe të gdhendur me mbishkrime arabe në të dy anët.
Fevzi Tufekçi
Fevzi Tufekçi(lindi në vitin 1948) - piktor dhe artist grafik.
Fevzi Tufekçiu u lind në Prizren, studio në Prishtinë dhe u diplomua në Akademinë Shtetërore të artëve të Bukura në Stamboll në vitin 1975. Veprat e tij,sidomos grafikat e tij ritmike,me rifitura arabeskash dhe kaligrafish, janë ekspozuar në Turqi dhe në Kosovë që prej fillimit të viteve 1980.
ILGA-Europe
parapamje|ILGA-Europe ILGA-Europe është shoqata ndërkombëtare për lezbike, gej, biseksualë, transgjinorë dhe interseksualë. Kjo shoqatë është një grup advokimi që promovon interesat e personave gej, lezbie, biseksualë, transgjinorë dhe interseks në nivel evropian. Anëtarësimi përfshin më shumë se 500 ogranizata nga Evropa dhe Azia qendrore. Shoqata gëzon status këshillues në Këshillin Social dhe Ekonomik të OKB, si dhe është pjesëmarrëse në Këshillin e Evropës.
Misioni
ILGA-Europe punon për promovimin e barazisë dhe mbrojtjen nga diskriminimi të personave LGBTI në sektorin e azilit, edukimit, punësimit, krimeve të urrejtjes, shëndetit; gjithashtu puna e kësaj shoqate përfshin ofrimin e asistencës për mbrojtësit e të drejtave të njeriut, personave trans si dhe atyre interseks.
Josephine Cochrane
thumb|240px|Josephine Cochrane në stampën e Rumanisë, 2013 Josephine Garis Cochran (më vonë Cochrane) (8 mars 1841 - 14 gusht 1913) ishte shpikëse amerikane që shpiku pjatëlarësen automatike. Ajo e ndërtoi pjatëlarësen e parë së bashku me George Butters. Pas vdekjes ajo u fut në National Inventors Hall of Fame më 2006 për zbulimin e saj të pjatëlarëses.
Biografia
Cochrane ishte vajza e John Garis, një inxhinier civil dhe Irene Fitch Garis. Ajo kishte një motër, Irene Garis Ransom. Gjyshi i saj i nënës John Fitch ishte një shpikës që iu dha një patentë me avull. Ajo u rrit në Valparaiso, Indiana, ku shkoi në shkollë private derisa shkolla u dogj.
Pasi u bashkua me motrën e saj në Shelbyville, Illinois, u martua me William Cochran më 13 tetor 1858, i cili u kthye vitin e kaluar nga një përpjekje zhgënjyese në California Gold Rush dhe vazhdoi të bëhej një tregtar mallkimi i begatë dhe politikan i Partisë Demokratike. Ata kishin dy fëmijë; Hallie dhe Katharine Cochran.
Josephine vdiq nga një goditje në tru ose lodhje në Çikago, Illinois, në moshën 72 vjeçare, dhe u varros në Glenwood Cemetery në Shelbyville, Illinois.
Shqipëria dhe Franca : vështrime dhe shkrime të kryqëzuara : akte të konferencës shkencore ndërkombëtare, Tiranë, 14 dhjetor 2012
Shqipëria dhe Franca : vështrime dhe shkrime të kryqëzuara : akte të konferencës shkencore ndërkombëtare, Tiranë, 14 dhjetor 2012 libër nga Saverina Pasho (përg.), Persida Asllani (përg.) dhe autorë kolektivë nga Aleanca Franceze e Tiranës. Botuar në Tiranë nga "Albin", në vitin 2013. Faqe 224.
Shqipëria në marrëdhëniet ndërkombëtare : (përkthim)
Shqipëria në marrëdhëniet ndërkombëtare : (përkthim) nga Jorgji Qirjako (red.). Botuar në Tiranë : AIIS, në vitin 2013. Faqet e librit 420.
Sejdi Sylejmani
Ishte mësues gjatë viteve 1943-1944.
=Biografia=
I lindur në vitin 1924 në Cërnushë të Mitrovicës. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, progjimnazin në Mitrovicë, ku ilegalisht mësohej edhe gjuha shqipe. Me kurse pedagogjike kualifikohet për mësues në vitin 1941 emërohet mësues në fshatin Zasellë. Pas Luftës së Dytë Botërore ishte mësues në Talinovc, Zhabar, Suhodoll, Stantërg si drejtor i shkollës. Pas mbarimit të fakultetit filozofik punoi si profesor i historisë në shkollat  e mesme të Mitrovicës deri në vitin 1985, kur pensionohet.
Mjegulla në gusht
Mjegulla në gusht është  film gjerman dramë i vitit 2016 i drejtuar nga Kai Wessel. Është i bazuar në romanin Mjegulla në Gusht 2008 nga Robert Domes, dhe është frymëzuar nga historia e dokumentuar e vërtetë e djalit 14 vjeçar Yenish Ernst Lossa (1929–1944). Ajo ishte renditur si një nga tetë filmat që mund të ishin paraqitja gjermane për Filmin më të Mirë në Gjuhët e Bashkuara në Akademinë e 89-të, por nuk u zgjodh.
Komploti
Djali jenish me emrin Ernst Lossa transferohet në një institucion mendor, ku ai punon nën vëzhgimin e Dr. Veithausen. Ernst, i identifikuar fillimisht si një ngatërrestar, rebelohet në mënyra të vogla. Ai nuk planifikon të qëndrojë në institucion gjatë, por pret që të merret në shtëpi (dhe përfundimisht në Amerikë ) nga babai i tij, Christian Lossa, por i refuzohet shkarkimi bazuar në faktin se babai i tij nuk ka adresë të përhershme pasi u lirua nga një kamp përqendrimi.
Fillimisht, pacientë të caktuar në spital janë shënuar për t'u dërguar në Qendrën Euthanasia Hadamar, ku ata janë eutanizuar, por autoritetet qendrore diktojnë që operacioni eutanazia dhe vendimet të transferohen në institucione individuale, duke lënë Dr. Veithausen të drejtojë infermieret e tij për të ekzekutuar pacientët nën kujdesin e tyre. Infermierja e sapo punësuar, Motra Kiefer, është transferuar nga Hadamar dhe është e gatshme të shfarosë fëmijët duke përdorur barbiturate. Ndërkohë Motra Sofia përpiqet të mbrojë fëmijët nga helmimi.
Ernst miqësohet me Nandl, një pacient tjetër, dhe me kalimin e kohës ata bëhen të vetëdijshëm për planet e Dr. Veithausen për të ekzekutuar pacientët në institucion. Ai përpiqet të hartojë një plan arratisjeje për të shpëtuar Nandl dhe veten e tij. Jo shumë kohë më vonë, Ernst planifikon arratisjen e tij gjatë një sulmi ajror, por ai dështon kur një bombë bie afër dhe mbeturinat që bien plagosin Nandl dhe vret Motrën Sofia. Pas varrimit të infermierit, Ernst akuzon Veithausen si një vrasës.
Hamami i Meçites
Banjat e Qytetit Gjirokastër ose Hamami i Meçites është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "615.01.1963".
Banjat në lagjen ”Meçite janë i vetmi ndërtim i këtij lloji në Gjirokastër. Për qenien e saj na kumton Evlia Çelebiun, kur përmend xhaminë e Meçites. ngritja e hamamit në këtë zonë, jo fort në pah, duhet shpjeguar me krojet e Mecites, të cilat sigurisht furnizonin dhe këtë hamam. Mungesa e ujit në Gjirokastër, përvec arsyeve të tjera më të rëndësishme, duket se gjithashtu ka qenë një arsye për mospërhapjen e këtij lloj ndërtimi, i cili në qytete të tjera kishte gjetur një përhapje të gjerë. Këto banja kanë dy faza ndërtimi, duke qenë ambienti i zhveshjes më i vonë. Pjesa më e vjetër përbëhet nga tri ambiente të vecanta të larjes (3 e 4) ndodhet ambienti i tretë 2, që mund të konsiderohet ambient djersitjeje, ndërmjetës, dhe vend për zhveshje në periudhën kur nuk ishte shtuar akoma ambienti i zhveshjes, prej të cilit ruhen vetëm muret. Si në këtë ambient, ashtu edhe në dy të tjerët, të destinuar për larje, ka pasur vetëm një vaskë. Ambientet mbulohen me kupola sferike, që nuk lartësohen shumë mbi çati.
Papusza (film)
Papusza është film polak me metrazh të gjatë 2013 i drejtuar nga Joanna Kos-Krauze dhe Krzysztof Krauze, me protagonist Jowita Budnik si aktore kryesore.
Komploti sillet rreth biografisë së poetes rome Bronisława Wajs, e njohur më mirë si Papusza brenda komunitetit Rom. Filmi është bardh e zi, me dialog kryesisht në Romisht. [1]
Kasti
Kasti është si vijon: [2]
Çmime
Filmi mori disa çmime në festivalet kombëtare dhe ndërkombëtare të filmit të vitit 2013: [2]
Farzi
Farz (arabisht: فرض fard) ose farīḍah (فريضة) është një detyrë fetare e urdhëruar nga Zoti. Myslimanët që u binden urdhrave ose detyrave të tilla thuhet se marrin shpërblime çdo herë për çdo vepër të mirë.
Farzi ose sinonimi i tij vaxhibi (واجب) është një nga pesë llojet e ahkamit (أحكام‎) në të cilat fikhu i kategorizon veprimet e çdo myslimani. Megjithatë, fikhu hanefi bën dallim ndërmjet vaxhibit dhe farzit. Sipas mendimit të tyre, farz është ajo që vërtetohet në bazë të argumenteve të qarta dhe vaxhib është ajo që vërtetohet në argument të paqarta.
Detyrë individuale dhe mjaftueshmëri
Fëkëhu dallon dy lloje detyrash:
Urashima Tarō
thumb|240px|Ilustrimi i Urashima Tarō nga [[Utagawa Kuniyoshi]] Urashima Tarō (Japonisht: 浦 島 太郎) është protagonist e një përrallë japoneze (otogi banashi), e cila në një version tipik modern është një peshkatar i shpërblyer për shpëtimin e një breshke, dhe e barti shpinën e tij në Pallatin e Dragoit (Ryūgū-jō) nën det. Aty ai argëtohet nga princesha Otohime si shpërblim. Ai shpenzon ato që beson se janë disa ditë me princeshën, por kur kthehet në fshatin e tij të lindjes, zbulon se ai është zhdukur për të paktën 100 vjet. Kur ai hap kutinë e ndaluar me xhevahire (tamatebako), të cilën ia dha Otohimes gjatë largimit, ai kthehet në një plak.
Përralla ka origjinën nga legjenda e Urashimako (Urashima no ko ose Ura no Shimako) e regjistruar në pjesë të ndryshme të letërsisë që datojnë në shekullin e 8-të, të tilla si Fudoki për Provincën Tango, Nihon Shoki dhe Man'yōshū.
Gjatë periudhave Muromachi deri në Edo, versionet e Urashima Tarō u shfaqën në formën e librit të tregimeve të quajtur Otogizōshi, të bërë në rrotulla të pikturuara imët dhe libra me figura ose kopje të shtypura në masë. Këto tekste ndryshojnë në mënyrë të konsiderueshme, dhe në disa, tregimi përfundon me Urashima Tarō duke u shndërruar në një lejlek.
Përmbajtja
Një ditë një peshkatar i ri i quajtur Urashima Tarō po peshkon kur vëren një grup fëmijësh që torturojnë një breshkë të vogël. Tarō e shpëton atë dhe e lejon të kthehet në det. Të nesërmen, një breshkë e madhe i afrohet dhe i thotë se breshka e vogël që ai kishte shpëtuar është vajza e perandorit të detit, Ryūjin, i cili dëshiron ta shohë atë për ta falënderuar. Breshka me magji i jep Tarō gushë dhe e sjell në fund të detit, në Pallatin e Dragoit (Ryūgū-jō). Aty takohet perandori dhe breshka e vogël, e cila tani ishte një princeshë bukuroshe, Otohime. Në secilën nga katër anët e pallatit është një sezon i ndryshëm.
Tarō qëndron atje me Otohime për tre ditë, por së shpejti dëshiron të kthehet në fshatin e tij dhe të shohë nënën e tij, kështu që ai kërkon leje për t'u larguar. Princesha thotë se i vjen keq që e sheh të shkojë, por i uron mirë dhe i jep një kuti misterioze të quajtur tamatebako e cila do ta mbrojë atë nga dëmtimi por të cilën ajo i thotë që të mos e hapë kurrë. Tarō kap kutinë, hidhet në pjesën e prapme të së njëjtës breshkë që e kishte sjellë atje, dhe së shpejti është në breg të detit.
Cem Karaca (futbollistë)
Cem Karaca (lindi më 8 maj 1976) është një ish-futbollistë turko-gjermanë i cili luajti si mesfushor dhe tani ai është trajner i klubit Aiginiakos. Ai filloi karrierën e tij në Gjermani duke luajtur për 1. FC Kaiserslautern dhe FC St. Pauli para se të kaloj shumicën e karrierës së tij në Turqi me klubet Yozgatspor, Fenerbahçe, Konyaspor, Kayserispor, Sivasspor, dhe İstanbulspor.
Ai ka luajtur tre herë për Turqinë U21.
Amantët
Historia
Burimi klasike i përmendin amantët për herë të parë në shekullin V pes. si banorë të rrethinave të Orikumit: Periplusi i Pseudo-Skylaksit, i renditë në mesin e ilirëve jugorë, krahas me Atintanët. Kjo zonë është e vendosur në kufirin e Ilirisë dhe Epirit, midis lumenjve Ajos ( Vjosa ) dhe sot e njohur si Shushica, në trevën verilindore të Bjeshkëve Akrokeraune. Në veriperëndim ndodhej qyteti i Apolonisë, themeluar në fund të shekullit VII. Vendndodhja e Amantëve nuk ka ndryshuar ndjeshëm gjatë shekujve.Pausanias në veprën e tij gjeografike të shekullit II, shkruan se ata ende jetonin në Luginën e Shushicës në anën verilindore të Maleve Akrokeraune.
Origjina mitike Amantëve përmend Thronionin, afër Aulonës (Vlora), si vendbanimi kryesor i tyre, dhe sipas Paussanias amantat e shekullit V, kishin lidhje me Thronionin. Një shekull më vonë, në Periplusin e Pseudo-Skylaksit përmendet Amantia si "Polis i amantëve". Koha e themelimit të qytetit është e pasigurt, ndërsa nga gërmimet arkeologjike dihet se shekullin VI pes. një popullatë vendase përdorte enë argjile korintiane jetonte në vendin e saj, ndërsa në shekullin V pes. Amantia, e cila kishte hyrë në rrugën e urbanizimit, ishte rrethuar nga një mur. Vendbanime të tjera të rëndësishme ishin Kalaja Olimpe, Matohasanai me kohë ndërtimi të pasigurt por që ruante kufirin juglindor të zonës së tyre të vendbanimit, dhe, sipas disa mendimeve, porti i Zvërnecit (Treportit) ndodhej në skajin veriperëndimor të Amantëve. Në kufirin e tyre verior ndodheshin Bylinët të cilëve u takonte Kështjella e Margëlliçit.
Issendolus
Issendolus (Shqip: Aishendoli ; Ocitanisht: Aissendolús) është një komunë në departamentin Olt në Francën jugperëndimore.
Big E
Etore Ewen i lindur më 1 mars 1986 është një mundës profesional amerikan.Ai ka nënshkuar për WWE ku ai performon ndeshje live në ring me nofkën Big E dhe është anëtar i grupit mundës The New Day së bashku me Kofi Kingston dhe Xavier Woods.Para nënshkrimit me WWE më 2009 Ewen ishte peshëngritës dhe ishte kampion i Shteteve të Bashkuara në këtë lëmi.
Mr. Queen
Mr. Queen (koreisht: 철인왕후, Cheorinwanghu) është një seri televizive e Koresë së Jugut me protagonistë Shin Hye-sun dhe Kim Jung-hyun. Ai transmetohej në tvN çdo të shtunë dhe të diel në orën 21:00 nga 12 dhjetor 2020 deri më 14 shkurt 2021.
Shqipëria : rrëfime nga udhëtimi i fundit 1880
Shqipëria : rrëfime nga udhëtimi i fundit 1880 libër me autor Edward Frederick Knigh dhe Taulant Hatia (përkth.), Nora Sula (red.). Botuar në Tiranë nga "Morava", në vitin 2013. Faqe 214.
Moon Jae-in
Moon Jae-in (문재인; i lindur më 24 janar 1953) është një politikan dhe avokat i Koresë së Jugut i cili është presidenti aktual i Koresë së Jugut nga viti 2017. Ai më parë ka shërbyer si sekretar i lartë për çështjet civile si dhe shef i stafit të Roh Moo-hyun, anëtar i Asamblesë Kombëtare të 19-të, dhe udhëheqës i Partisë Demokratike të Koresë.
Shqipëria dhe politikat europiane të sigurisë
Shqipëria dhe politikat europiane të sigurisë libër me autor Iliaz Labi dhe Bashkim Hoxha (red.). Botuar në Tiranë nga "Minerva", në vitin 2013. Faqe 200.
Botamunji
Botamunj (greqisht: Πολυπόταμος/Polipótamos) është fshat në qarkun i Eubesë, Greqi. Përpara vitit 1933, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Ποταμούνια/Potamoúnia.
Johann Beckmann
right|250px Johann Beckmann (4 qershor 1739 - 3 shkurt 1811) ishte shkencëtar gjerman dhe zbulues i fjalës teknologji dhe ishte i pari që mësoi teknologjinë dhe e bëri si lëndë akademike.
Jeta
Ai u arsimua në Stade dhe në Universitetin e Göttingen], ku studioi teologjinë, matematikën, fizikën, historinë natyrore, financat publike dhe administrimin. Pas përfundimit të studimeve të tij, në vitin 1762 ai bëri një udhëtim studimor nëpërmjet [[Braunshvajgu|Braunshvajgut dhe Republikës së Holandës që shqyrtonin minierat, fabrikat, muzetë e historisë natyrore, koleksionet private, universitetet dhe profesorët e tyre.