cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia e Kabilit dhe Habilit
Ademit a.s i lindi një ide në kokë; një konkurs mes dy djemve. Me këtë, ai shpresonte ta nxisë Kabilin dembel. Kështu, nëse prindërit kanë një fëmijë dembel, duhet të përdorin metoda të ndryshme që ta stimulojnë drejt suksesit dhe punës. Ademi a.s u kërkoi të ofrojnë nga një kurban për hatër të Zotit. Kurbani më i mirë, do të zgjidhej dhe pranohej nga Zoti. Edhe pse ua këshilloi këtë garë, Ademi a.s qëndroi neutral duke mos u bërë palë me asnjërin. Nuk ka përse prindërit të bëhen palë me njërin nga fëmijët në kurriz të tjetrit.
“Lexoju (o Muhamed) saktësisht ngjarjen e dy bijve të Ademit, kur ata bënë nga një kurban, njërit iu pranua, kurse tjetrit jo.” (Maide, 27)
Kabili nga ana e tij ofroi kurbanin më të pavlerë, drithin më të padobishëm dhe të pavlerë. Siç thamë, ai ishte lakmitar dhe koprac i madh. Sakaq, Habili ofroi një viç të shëndoshë dhe të trashë.
Nëse ndodhesh përballë një projekti të rëndësishëm, si martesa, provimet etj... afrohu me Zotin duke vepruar një vepër të mirë, një sadaka, vajtja në Haxh, një umre, agjërim, namaz nate etj... pra diçka që e pëlqen Zoti dhe të afron me të më shumë.
Zoti i tregoi Ademit a.s se kurbani i Habilit ishte pranuar, sakaq ai i Kabilit ishte refuzuar. Kështu, ata u informuan mbi rezultatin përfundimtar të kësaj gare. Sakaq, ne njerëzit e tjerë do e shohim rezultatin përfundimtar të veprave tona vetëm Ditën e Kiametit. Nëse Zoti do na e tregonte se kujt i pranoheshin veprat e mira dhe kujt jo, zilia dhe xhelozia do të na merrnin më qafë. Duke mos e ditur këtë, ne bashkëjetojmë me njëri-tjetrin në këtë dynja dhe e frenojmë zilinë.
Katër këshilla për prindërit:
2 – Eksploroji dhuntitë e fëmijëve.
4 – Stimuloji fëmijët me konkurs dhe gara të ndryshme.
Ai nuk u mendua aspak, por e shprehu menjëherë dëshirën për ta vrarë të vëllain. Mesa duket, atij i shpëtoi kjo fjalë, nuk e kishte qëllim, pasi nuk kishte planifikuar për këtë. Nga nervozizmi dhe inati momental, ai shprehu një instinkt kafshëror. Po ti o vëlla dhe oj motër, a je nevrik? Nëse po, sa është niveli i nervozizmit tënd? Çfarë bën kur nevrikosesh? A bërtet dhe çirresh? A a frenon veten kur nevrikosesh, apo nuk matesh se çfarë bën? A i qëllon të tjerët kur nevrikosesh? A i shan ata? A i ofendon dhe i keqtrajton? Ngaqë Kabili nuk i tregoi kujdes instinkteve dhe sëmundjeve të egos, kapërceu në një stad të rrezikshëm. Njeriu e ka në dorë ti luftojë sëmundjet e zemrës dhe të egos. Ato mund të përmirësohen me mund, përpjekje dhe dëshirë të mirë.
Nëse do të imagjinonim një bisedë mes Ademit a.s dhe Havasë, do e dëgjonim ti thotë:”Djali ynë po e përsërit të njëjtin gabim dhe po i vë veshin shejtanit.” Nëse do imagjinonim Havanë duke biseduar me vajzat e veta, do u thoshte:”Ju jeni prehri dhe dhembshuria e familjes.” Nëse do imagjinonim një bisedë mes Havasë dhe Kabilit, do e dëgjonim duke e këshilluar për pasojat që ka shkuarja keq me vëllain dhe familjen.
Ne duhet të sillemi mirë dhe farefisin dhe të afërmit. Kurrë nuk duhet ta harrojmë hadithin kudsij, ku Zoti thotë:”Unë jam i Gjithëmëshirshmi, prej emrit tim rrjedh farefisi (në arabisht). Kushdo që shkon mirë me farefisin, do mbaj pranë Meje. Kushdo që shkon keq me të afërmit, do e largoj nga mëshira Ime.”
Thotë Profeti a.s:”Mëshira e Zotit nuk gjendet tek ata njerëz ku nuk ruhen lidhjet e gjakut.”
Nëse do imagjinonim një bisedë mes Ademit a.s dhe Habilit, do e dëgjonim duke e këshilluar të tregohet i duruar dhe i matur me sjelljet e të vëllait. Familja e tyre kishte nevojë për biseda të shtruara. Ndonjëherë, problemet familjare shihen si të nevojshme, pasi ato krijojnë hapësira për dialog dhe biseda të frytshme mes familjarëve.
Kabili vuante nga gjashtë sëmundje, ku më të rrezikshmet ishin; mendjemadhësia dhe zilia. Të kesh zili, do të thotë të neveritesh kur e sheh tjetrin në gjendje të mirë, duke uruar heqjen e kësaj të mire. Diçka e tillë është haram. Por nëse ti uron që të mirat që ka tjetri ti kesh edhe ti, pa u privuar ai, kjo është e lejuar. Haseti kalon në disa stade, ku i pari është haseti që shoqërohet me pendim. Mandej, vjen haseti që të shqetëson dhe të lë pa gjumë. Në stadin e radhës vjen haseti të cilin e injoron dhe e anashkalon. Mandej vjen haseti që shoqërohet me keqtrajtim dhe akte të papranueshme. “dhe nga sherri i smirëziut, kur vepron me smirë” (Felek, 5)
Nëse ideja dhe mendimi përkthehet në vepra dhe akte për ta privuar tjetrin nga të mirat, atëherë kjo zili dhe smirë konsiderohet si fatkeqësi. Kjo, pasi kështu ti ndërhyn në caktimin e Zotit dhe vullnetin e Tij në shpërndarjen e të mirave. Thotë profeti Muhamed a.s:”Ruhuni nga zilia, pasi tek zemra e një personi nuk bashkohet zilia dhe besimi.” “Zilia i djeg veprat e mira, ashtu siç djeg zjarri drurin.” Po ti o vella dhe oj moter,a keni zili dhe smire dikend? A jeni orvatur qe ta pengoni diken nga suksesi dhe perparimi?
Qerreti (Gjakovë)
Qerret është një vendbanim në komunën e Gjakovës, Kosovë.
Black Hawk County
Black Hawk County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Lumi i Savës
thumb|right|300px| pellgu i lumit Sava Sava është lum në Evropën juglindore i gjatë 940 km. Lumi Sava është krijuar me bashkimin e Sava dolinkës (e cila buron në Kranjska Gorë) dhe Sava e Bohinjit (i cili buron në jug të Trigllavit) afër Radovliqit dhe rrjedh kah juglindja pran Kranjit, dhe pas 300 km kalon nëpër Zagreb, kryeqytet i kroacisë. Pjesën më të madhe të rrjedhës së saj ajo paraqet kufirin në mes Kroacisë dhe Bosnjës dhe Hercegovinës. Lumi Sava derdhet në lumin Danub në Beograd, në kryeqytetin e Serbisë. Lumi Sava për anijet lumore ajo është e lundrueshme nga Sisaku deri në Beograd. thumb|right|300px|Lumi Sava në Zagreb
Lista e vendeve në Drenas
Drenasi është qytezë në Kosovën qendrore.
Benton County (Iowa)
Benton County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
400 p.e.s.
Mbi vitin 400 p.e.s..
Kantoni Sartilly
Kantoni Sartilly (frëngjisht: Canton de Sartilly) është një kanton në departamentin Manche, rajonin Basse-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Sartilly. Ka sipërfaqe 92.51km2 dhe popullsi 7623 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Sartilly aktualisht përbëhet nga 13 komuna.
Instinkti
Çdo sjellje është instinktive nëse kryhet pa u bazuar në përvojën e mëparshme (d.m.th., në mungesë të të mësuarit), dhe për këtë arsye është një shprehje e faktorëve të lindur biologjikë. Breshkat e detit, të sapolindura në një plazh, do të lëvizin instinktivisht drejt oqeanit. Një marsupial ngjitet në çantën e nënës së tij pas lindjes. Shembuj të tjerë përfshijnë luftimin e kafshëve, sjelljen e miqësisë me kafshët, funksionet e brendshme të arratisjes dhe ndërtimin e foleve. Megjithëse një instinkt përcaktohet nga karakteristikat e tij të lindura të pandryshueshme, detajet e performancës së tij mund të ndryshohen nga përvoja; për shembull, një qen mund të përmirësojë aftësitë e tij të të dëgjuarit me praktikë.
Sjellja instinktive tek njerëzit është studiuar.
Shefqet Kelmendi
Shefqet Kelmendi (Peja, 1930) është shkrimtar nga Kosova dhe njihet si një ndër përfaqësuesit e plejadës së të rinjve intelektualë krijuar gjatë Luftës së Dytë Botërore. Intelektualët e tjerë të sotshëm që e nisën aktivitetin patriotik në vjeshtën e vitit 1942 janë Ramiz Kelmendi, Viktor Gashi, Kamber Pajaziti, Engjëll Berisha, Skënder Rizaj dhe Osman Basha.
U arratis nga vendlindja drejt Shqipërisë më 1956, ku punoi si arsimtar dhe botoi pjesë të shkrimeve të veta nëpër të përkohshmet letrare të kohës. Më 1984 u dënua me vdekje, por dënimi u rishikua më 1985 dhe iu shndërrua në 25 vite burgim.
Është autor i botimeve "Një brez i veçantë" - Prishtinë, 1993; "Heroina Marije Shllaku" - Tiranë, 1994 ;  "Selim Kelmendi, dëshmor i demokracisë" - Shkodër, 1995.
Peshk i stufuar
Peshku i pastruar e i prerë në copa bëhet me kripë e piper dhe vendoset në tenxhere të cekët me yndyrë të nxehtë. Sipër i hidhet qepë e grirë në rende, 2-3 lugë ujë, mbulohet me kapak dhe zihet në zjarr të javashëm për 20 minuta. Ndërkohë, në tigan me pak vaj skuqet mielli, hollohet pak me ujë ose lëng peshku, shtohet një lugë salcë domate, lëng limoni ose uthull dhe hidhet te peshku. Lihet të ziejë edhe 10 minuta të tjera, pastaj vendoset në pjata dhe shoqërohet me patate të ziera të nxehta, me sallatë perimesh të freskëta, etj.
Për 1 kg peshk duhen :
Kantoni Aixe-sur-Vienne
Kantoni Aixe-sur-Vienne (frëngjisht: Canton d'Aixe-sur-Vienne) është një kanton në departamentin Haute-Vienne, rajonin Limousin në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Aixe-sur-Vienne. Ka sipërfaqe 191.84km2 dhe popullsi 18204 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Aixe-sur-Vienne aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Leon Blym
parapamje|Leon Blym në Londër në vitin 1936. Leon Blym, lindi më 9 prill të vitit 1872, ishte politikan francez, kryeministri i parë socialist francez i zgjedhur në vitin 1936 e që më vonë gjatë Luftës së Dytë Botërore u internua në Gjermani.Si hebre, ai u ndikua shumë nga çështja Dreyfus e fundit të shekullit të 19-të. Si Kryeministër në një qeveri të Frontit Popullor të së majtës 1936–37, ai ofroi një seri reformash të mëdha ekonomike. Blumi deklaroi neutralitetin në Luftën Civile Spanjolle (1936–39) për të shmangur përhapjen e konfliktit civil në vetë Francën.
Konkubinimi
Si konkubinat (latinisht concubitus, bashkim seksual) cilësohet forma e marrëdhënieve seksuale të vazhdueshme dhe jo të fshehta ndërmjet mashkullit dhe femrës, disa meshkujve ose disa femrave, e cila nuk përcaktohet nëpërmjet të drejtës martesore. Partneri femër i marrëdhënies së konkubinatit quhet konkubinë ndërsa forma mashkullore e kësaj fjale nuk ekziston.
Vështrim i përgjithshëm
Sipas kontekstit historik dhe kulturor, është e mundur që fëmijët që lindin nga marrëdhëniet në konkubinat, nuk kanë të drejtë trashëgimie kundrejt të atit, çka paraqet një nga dallimet kryesore ndërmjet konkubinatit, martesës dhe poligamisë („martesës së shumëfishtë“).
Konkubinati është në këtë mënyrë shpesh i nxitur nga prirja për të mos ndarë pretendimet për pushtet, sundim dhe pronë. Në këtë mënyre forma e konkubinatit kufizohej edhe në shumicën e rasteve brenda shtresave të pasura dhe me pushtet socialo-politik por duke u shfaqur aty në të gjitha kulturat, nga mesjeta e krishterë evropiane deri në Perandorinë e Kinës, Perandorinë Japoneze dhe shoqëritë koloniale të Indisë Hollandeze. Meqenëse përkufizimi i konkubinatit tradicional i referohet gjithnjë martesës heteroseksuale, dalin këtu vështirësi në përdorimin e termit në mënyrë globale (të përgjithshme). Këtu bëjnë pjesë dallimi nga polikoitia (bashkimi i përzier seksual), poligamia, marrëdhëniet jashtë-martesore dhe prostitucioni. Ky term është i përdorshëm vetëm në mënyrë të kufizuar për marrëdhëniet homoseksuale dhe vetëm atëherë kur për to bëhet fjalë për marrëdhënie partneriteti (bashkëjetese) jo të formës së bashkëjetesës së njohur ligjërisht ose të atyre martesore.
Konkubinati në Romën e lashtë
Në Romën e lashtë konkubinati ka qenë marrëdhënia ndërmjet dy njerëzve të lirë (jo skllevër), të cilët nuk mund ose nuk donin të martoheshin ligjërisht, si psh. sundimtari i një province dhe një grua vendase nga kjo provincë, me të cilën ai nuk martohej dot për shkak të pozitës që kishte. Si kusht për konkubinatin ishin mosha madhore dhe pëlqimi i të dy palëve. Paja nuk ishte e nevojshme. Fëmijët e lindur nga kjo marrëdhënie nuk i nënshtroheshin autoritetit atëror (patria potestas), merrnin mbiemrin e nënës dhe vlenin si ilegjitim (të paligjshëm).
Konkubinati në zonën e kulturës kristiane
Sipas të drejtës kishtare katolike celebrimet që bëheshin brenda zonës së vlefshmërisë së Koncilit të Trentos dhe të të drejtës martesore të lidhur me të, jo në prani të priftit katolik të autorizuar, vlenin deri në shekullin e 20-të si konkubinat. Kjo vlente për martesat ndërmjet anëtarëve të kishave të tjera (psh. të asaj protestante) të celebruara në prani të priftit protestant po ashtu si dhe për thjesht martesat civile. Por për zona të caktuara ndikimi i dekretit të Trentos për këto martesa u pezullua, për herë të parë nëpërmjet konstitucionit (përmbledhjes ligjore) të papës Benedikti XIV të 4 nëntorit 1741 (Benedictina), si pasojë e të cilit martesa protestante nuk konsiderohej më si konkubinat.
Sot ky term përdoret në pratikën gjuhësore të zakonshme më tepër për të theksuar dallimin nga bashkëjetesa martesore.
Konkubinati në fenë islame
Konkubinati në kontekstin islamik ka kuptimin e një marrëdhënieje seksuale formale por jo detyrimisht afatgjate ndërmjet burrit dhe skllaves (shih Skllavëria dhe feja islame). Për konkubinën ka në arabisht disa emra. Kështu psh. përdoreshin për të cilësuar konkubinën emra si surrīya (nga surūr = gëzim, kënaqësi), hazīra (e dashur; rrethim) dhe emra të tjerë. Konkubinati, i cili në shoqëri të tjera ka qenë i ndaluar ose e pakta nuk shihej me sy të mirë, njihet në fenë islame nga ligji dhe ka qenë pjesë përbërëse e skllavërizmit islamik.
Sipas jurisprudencës myslimane çdo marrëdhënie seksuale jashtë-martesore është zakonisht e ndaluar. Por megjithatë këtu është bërë një përjashtim: marrëdhënia seksuale e një mashkulli mysliman me skllaven e tij sipas këtij koncepti ligjor lejohej, vetëm se ai duhej ta kishte skllaven nën zotërimin e vet. Marrëdhënia seksuale me skllaven e një të zoti tjetër ka qenë përndryshe e ndaluar. Gjithashtu duhej që konkubina të ishte nga ana ligjore skllave, por veç jo çdo skllave shërbente edhe si konkubinë. Konkubina ishte në një farë mënyre një skllave e specializuar kryesisht për shërbime seksuale, ku specializimi dhe ndarja e punës mes skllaveve vareshin natyrisht nga madhësia e haremit. Kështu psh. një skllave në një harem fare të vogël, ose kur ajo i shërbente si e vetme të zotit, duhej të ketë pasur për detyrë të përmbushte vazhimisht edhe detyrime seksuale.
Marrëdhëniet seksuale nuk praktikoheshin vetëm për të kënaqur epshin por i shërbenin shpesh qëllimit për t'i siguruar të zotit pasardhës. Fëmijët që bëheshin nga i zoti i skllaves ishin të lirë dhe kishin të njëjtin status ligjor si dhe fëmijët e një nga grave të tij të tjera (psh. si trashëgimtarë). Duke lindur një fëmijë të lirë konkubina merrte statusin e një umm valad (أمّّ ولد). Liria e fëmijëve të një skllaveje varej natyrisht nga ajo nëse i zoti i saj e pranonte atësinë e tij. Por mosnjohja e atësisë ishte praktikisht pothuaj e parealizueshme pasi i zoti duhej të dëshmonte në këtë rast me prova shkeljen si pasojë e kontaktit seksual të ndaluar të skllaves së tij me një mashkull tjetër. Statusi ligjor i fëmijëve të një umm valad-i ishte i pazakontë pasi në kultura të tjera liria e fëmijëve të një skllaveje zakonisht nuk ka qenë e garantuar (jurisprudenca romake). Të qënit nënë e një fëmije të lirë sillte gjithësesi rritjen e statusit të skllaves. Një ngritje e tillë në rëndësi pasqyrohej edhe në ngritjen e statusit ligjor të skllaves pasi, pas lindjes së një fëmije të lirë, sipas konceptimit të përhapur juridik, ajo nuk lejohej më të shitej ose të jepej hua dhe pas vdekjes së të zotit ajo ishte e lirë. Ky rregull, sipas mendimit të orientologut Joseph Schacht (EI – umm walad), është përhapur jo që në kohën kur ishte gjallë Muhamedi por vetëm nën kalifin Umar dhe është vërtetuar nga ana e drejtimeve juridike të lindura më vonë. Duhet pasur parasysh se edhe ummahat valad, përderisa ato nuk lihen të lira përpara se të vdesë i zoti, vazhdonin të ishin skllave që nuk kishin kurrëfarë të drejte kujdestarie ndaj fëmijëve të tyre dhe për të cilët i zoti kishte të drejtë të dispononte gjithnjë në mënyrë të pakufizuar. Se ç'status gëzonte si përfundim një umm valad, kjo varej natyrisht në radhë të parë nga opinioni dhe pranimi nga ana shoqërore. Nën sundimin e hershëm abbasid ky ishte i konsiderueshëm. Disa konkubina gëzonin në atë kohë madje më shumë liri se gratë e lira duke u bërë deri në një farë mase të njohura, shumë të respektuara dhe duke ndjekur një jetë luksoze në sarajet dhe dhomat me skllevërit e vet.
Edhe pse konkubinat gëzonin në përgjithësi shumë respekt, ato nuk lejohej t'i refuzonin të zotit të tyre shërbimet, qoftë edhe ato me karakter seksual. Ato duhej t'i bindeshin në mënyrë të pakufizuar të zotit të tyre ashtu si çdo skllav tjetër. Pronari i skllevërve nuk njihte pothuajse kurrfarë kufizimi ligjor. Ai lejohej të zotëronte një numër të pakufizur konkubinash dhe t'i përdorte ato sipas dëshirës. Megjithatë ka pasur kushte të veçanta, të cilat i ndalonin pronarit të kryente marrëdhënie seksuale me një skllave. Këtu bënin pjesë:
Jurisprudenca islamike e ndalonte kështu disponimin seksual (edhe pse ky vlente për pronarin në përgjithësi pa kufizim) vetëm atëherë kur duhej penguar kontakti me një të afërm nga gjaku ose kur një i tretë mund të nxirrte pretendime seksuale ndaj skllaves.
Skllavet femra nevojiteshin kryesisht si konkubina ose shërbëtore. Të zotit mysliman i jepte ligji të drejtën e shfrytëzimit seksual të skllaveve të tij. Ndërsa një femre të lirë që kishte vetë në zotërim skllevër meshkuj nuk i jepej një e drejtë e tillë. Sipas të drejtës islamike marrja dhe mbajtja e skllaveve femra për qëllime seksuale ka qenë e ligjshme dhe ky ka qenë edhe motivi kryesor për marrjen e skllaveve gjatë historisë islamike. Prona e një skllavi i përkiste të zotit të tij vetëm në rast se ky kusht ishte përfshirë në kontratën e lirimit duke i lejuar skllavit të fitonte të ardhurat e veta në mënyrë që të arrinte të paguante lirimin e vet ose edhe çmimin e nuses. Feja islame lejon marrëdhëniet seksuale jashtë-martesore ndërmjet të zotit dhe skllaves. Kjo gjë bazohet në kuran, kur aty bëhet fjalë për ma malakat ajmanukum ose "atë që keni në dorën e djathtë".
Në fenë islame, „meshkujt janë të detyruar të martohen në radhë të parë me gra të lira por, në rast se ata nuk arrijnë dot të paguajnë çmimin e nuses, atyre u thuhet të martohen me gra skllave se sa të bëjnë veprime të ndaluara.“ Një nga argumentet (arsyet) e paraqitura nga feja islame për të përligjur konkubinatin është se ai „kënaq dëshirat seksuale të skllaveve femra duke parandaluar në këtë mënyrë përhapjen e imoralitetit në radhët e bashkësisë myslimane.“ Disa drejtime juridike e kufizojnë konkubinatin në nivelin e marrëdhënieve monogame ndërmjet skllaves dhe të zotit të saj. Sipas Sikaingas, "skllavet femra kanë qenë në shumë shoqëri myslimane si plaçkë lufte për pjesëtarët e fisit të të zotit, fqinjët e tij ose miqtë vizitorë."
Në jurisprudencën shiite është për të zotin e një sklaveje e paligjshme t'i lejojë një të treti të shfrytëzojë atë për marrëdhënie seksuale. Teologu shiit Shajkh al-Tusi thotë: ولا يجوز إعارتها للاستمتاع بها لأن البضع لا يستباح بالإعارة „Nuk lejohet të jepet hua (skllavja) për të kënaqur të tjerët pasi marrëdhëniet seksuale nuk mund të legjitimohen nëpërmjet dhënies hua“ dhe teologët shiitë al-Muhakik al-Kurki, Allamah al-Hilli dhe Ali Asghar Mervarid nxjerrin këtë rregull: ولا تجوز استعارة الجواري للاستمتاع "Nuk lejohet të jepet hua skllavja për arsye marrëdhëniesh seksuale"
Gajdja
parapamje|alt=|Plaku me gajde (Elbasan) Gajdja është një instrument muzikor që përbëhet nga shakulli prej lëkure bagëtie të vogël, buçalla e isos dhe pipa e notave. Gajdja tek shqiptarët është e lidhur ngushtë me kultin e blegtorisë. Për këtë arsye, repertori i gajdes përkon ngushtë me këtë sferë të jetës shqiptare. Që në kohët e vjetra sipas Thalloczy: ilirët këndonin këngë lufte të shoqëruara me fyej e gajde. Sot, gjeografikisht gajdja gjendet e përhapur në Shqipërinë e Jugut kryesisht në Toskëri, në rrethet e Beratit, Kuçovës, Pogradecit, Gramshit, Devollit, Korçës, Librazhdit etj. Përdoret si vegël solistike në pjesë të ndryshme, kryesisht kaba, por edhe si vegël shoqëruese në ansamble me vegla popullore kryesisht në funksion të melodisë dhe veçanërisht të iso-pedalit. Si vegël popullore mjaft e përdorur dhe e përhapur, e gjejmë të ndërfutur edhe si “të panjohur” në gjë a gjëzat.
Burimi i të dhënave
Волынка
Audubon County
Audubon County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Ilir Fico
Ilir Fico piktor shqiptar i cili njihet për punimet e tij moderniste.
399 p.e.s.
Mbi vitin 399 p.e.s..
Ilija Lončarević
Ilija Lončarević (lindur 8 tetor 1944 në Çajkovc, pranë Slavonski Brod) është një trajner kroat i futbollit i cili aktualisht është i ngarkuar me NK Osijek. Lončarević ka udhëhequr klubin futbollistik Inker Zapresiqit për titullin e Kupës kroate në vitin 1992, por  suksesin e tij më të mëdha të menaxhimit e arriti kur fitoi kampionatin kroat me Dinamo Zagreb, në vitin 1999.
Karriera futbollistike
Ka luajtur në Llokomotivën e Zagrebit : 1963-1964 dhe Prvomajska 1967-1969.
Fehmi Rexhepi
thumb|250px Fehmi (Vesel) Rexhepi - Doktor i shkencave të historisë.
Biografia
Fehmi (Vesel) Rexhepi Lindi më 4 Shkurt 1945 në Pogragjë të komunës së Gjilanit. Shkollën fillore e kreu në vendlindje më 1960, Shkollën Normale në Gjilan më 1965, Fakultetin Filozofik-Grupi i Historisë, në Universitetin e Prishtinës më 1971, magjistroi më 1980 e doktoroi më 1983.
Në vitin shkollor 1965/66 punoi si mësimdhënës i historisë dhe gjeografisë, në Pogragjë. Në vitin shkollor 1968/69 si student punoi në Shkollën Fillore ’’Vëllezërit Frashëri’’ në Dobrevë, sot Miradi e Ulët, komuna e Fushë Kosovës, kurse në vitin shkollor 1969/70, punoi në Shkollën fillore ’’Vladimir Nazor’’, sot ’’Naim Frashëri’’ të Prishtinës. Në vitin shkollor 1970/71, disa muaj punoi në Shkollën Normale të Prishtinës dhe nga dhjetori i vitit 1970 në Gjimnazin ’’Zejnel Hajdini’’të Gjilanit. Nga viti 1971-1975 punoi në Shkollën Normale ’’Skënderbeu’’ në Gjilan, ndërsa në vitet 1975–1978 punoi në Akademinë Pedagogjike ’’Skënderbeu’’ të Gjilanit. Prej vitit 1978 deri në pensionim më 2010, punoi në Institutin e Historisë në Prishtinë.
Është redaktor dhe kryeredaktor i shumë veprave monografike nga lëmi i historisë si: Redaktor i fushës së historisë në monografinë KOSOVA-vështrim monografik’’, botim i Akademisë së Shkencave dhe  Arteve të Kosovës (ASHAK), Prishtinë 2011; Redaktor i historisë së shekullit XX në Fjalori Enciklopedik i Kosovës , botim i ASHAK, Prishtinë, 2018.
Monografi të botuara:
• Chronique des Albanais, Lozanë, nëntor 2000;
Punime të botuara në Revista Shkencore:
• Sistemi i pushtimit në Gjilan e rrethinë 1941-1944, “Kosova”, nr.7, Prishtinë, 1978;
• PKJ në anën e Moravës 1919-1941, “Përparimi”, nr.2, Prishtinë, 1979;
• BRKJ në Gjilan e rrethinë më 1919-1945, “Kosova”, nr.8, Prishtinë, 1979;
• Lëvizja Nacionalçlirimtare në Gjilan e rrethinë më 1941, Vjetari i Arkivit të Kosovës (numër jubilar), 1981;
• Gjilani dhe rrethina më 1941, “Përparimi” nr. 5, Prishtinë, 1982;
• Lëvizja socialiste – komuniste në Gjilan dhe rrethinë deri më 1920, “Kosova”, nr. 17, Prishtinë, 1988;
• Teror i žrtve naroda Kosova 1941-1945, Kosovo žrtva, “Viktimologija, (Časopis za pitanja stradanja ljudi), god. II, br.1 – 2, Zagreb, 1991;
• Gjenocidi mbi shqiptarët jgatë Luftës së Dytë Botërore, Gjurmime Albanologjike, SSHH, nr.22, Prishtinë, 1992;
• Kontributi i Idriz Seferit në Lëvizjen Kombëtare Shqiptare, Gjurmime Albanologjike, SSHH, nr. 23, Prishtinë, 1993;
• The struggle of the Albanians of Kosova and other areas of the former Yugoslavia for self-determinaton and national unification during warld war II, Kosova historical, political review 2, Tirana, 1993;
• Lufta e shqiptarëve të Kosovës dhe viseve të tjera në ish-Jugosllavi për vetëvendosje dhe bashkim kombëtar gjatë Luftës së Dytë Botërore, Kosova, revistë historiko-politike, nr.2, Tiranë-Prishtinë 1994;
• Kosova 1878-1995, albanichen – Shqipëria, Insbruk, 1996;
• Kaçaniku dhe rrethina gjatë Luftës së Dytë Botërore, Kosova, nr. 18-19, Prishtinë, 1996;
• Rikolonizimi i Kosovës – ndërtimi i kibuceve në tokat e shqiptarëve, 1990-1995, Kosova, nr. 6, Tiranë, 1997;
• The colonization of Kosova after the abrogation of its autonomy by Serbia (1990-1995), “Kosova” (Historical Political Review), nr.6, Tirana, 1997;
• Lufta e shqiptarëve të Kosovës dhe të viseve të tjera në ish-Jugosllavi për vetëvendosje e bashkim kombëtar gjatë Luftës së Dytë Botërore, Çështja e Kosovës një problem historik dhe aktual, Tiranë, 1996;
• The struggle of the Albanians of Kosova and other areas of the former Yugoslavia for self-determination and national unification during world war II, The Kosova issue-a historic and current problem, Tirana, 1996;
• Re-colonization of Kosova – Erection of Kibbutzes an Albanians, Land 1990-1995, Expulsions of Albanians and colonization of Kosova, Prishtina, 1997;
• A document that proves genocide, “Kosova”, 7 (Historical Political Review, Tirana, 1999;
• Dokumenti që dëshmon gjenocidin, “Kosova”, Revistë historiko-politike nr. 7, Prishtinë, 1999;
• Aspekte ekonomike, shoqërore dhe politike të Gjilanit me rrethinë deri në vitin 1941, Kosova, nr. 20-21, Prishtinë, 1998-1999;
• Gjergj Kastrioti – Skënderbeu dhe epoka e tij, Kosova, nr.20-21, Prishtinë, 1998-1999;
• Gjendja aktuale e studimeve të historisë sot, Pozita e shkencave shoqërore në Kosovë, Akademia e Shkencave dhe e Arteve e Kosovës, Prishtinë 2001;
• Kosova në vitet e Luftës së Dytë Botërore, “Studime Historike” 1-2, Tiranë 2005.
• LNDSH në anamoravë 1945-1947, në E Djathta Shqiptare, Prizren-Shkodër, 2005
Punime shkencore në dorëshkrim:
• Gjilani me rrethinë më 1941;
Bashkautor në tekstet shkollore:
• Historia e popullit shqiptar për shkollat e mesme, Libri Shkollor, Tiranë, 1994;
• Historia e popullit shqiptar për shkollat e mesme, ETMM, Prishtinë 1996;
• Historia e popullit shqiptar për shkollat tetëvjeçare, Libri Shkollor, Tiranë, 1995;
• Historia për klasën VIII të shkollës fillore, ETMM i Kosovës, Prishtinë, 1996;
• Historia për klasën e parë të shkollave profesionale, ETMM i Kosovës, Prishtinë, 1997;
• Të njohim historinë e popullit tonë 4, për klasën IV të shkollës fillore, Libri Shkollor, 1999;
• Historia e popullit shqiptar për klasën II të shkollave të mesme profesionale, ETMM i Kosovës, Prishtinë, 2001;
• HISTORIA 9, Shtëpia botuese Libri Shkollor, Prishtinë, 2003;
• HISTORIA 10, Gjimnazi i përgjithshëm dhe Gjimnazi i shkencave shoqërore, (dispensë), shtëpia botuese “Dukagjini”, Prishtinë, 2003;
• HISTORIA 10, Gjimnazi matematikë-informatikë dhe Gjimnazi i shkencave natyrore (dispensë), shtëpia botuese “Dukagjini”, Prishtinë, 2003;
• HISTORIA 6, shtëpia botuese Libri Shkollor, Prishtinë, 2004;
• USHTROJMË SË BASHKU, FLETORE PUNE 6, shtëpia botuese Libri Shkollor, Prishtinë, 2004;
• HISTORIA 10, Gjimnazi i përgjithshëm dhe Gjimnazi i shkencave shoqërore, Shtëpia botuese Libri Shkollor, Prishtinë, 2004;
• HISTORIA 10, Gjimnazi matematikë-informatikë dhe Gjimnazi i shkencave natyrore, Shtëpia botuese Libri Shkollor, Prishtinë, 2004;
• HISTORIA 11, Gjimnazi i gjuhëve, Shtëpia botuese Libri Shkollor, Prishtinë, 2004;
• HISTORIA 8, Shtëpia botuese Libri Shkollor, Prishtinë 2011;
• HISTORIA 8, Fletore pune Shtëpia Botuese Libri Shkollor, Prishtinë 2006;
• HISTORIA 5, Shtëpia botuese Libri Shkollor, Prishtinë 2012
Pjesëmarrja në konferencat ndërkombëtare:
• “Mësimdhënia e historisë”, Tiranë, tetor 1996;
• “A Regional Conference on History Teaching in Southeast Europe” 6-9 dhjetor 2003 në Prishtinë, e organizuar nga ADRA Danimarkë;
• “Textbooks in the United States” 22-25 dhjetor 2003, me profesorë nga Universiteti Pitsburg në SHBA;
• “Mësimi i historisë” 11-13 dhjetor 2004 në Prishtinë, organizuar nga Këshilli i Evropës dhe MASHT-i;
• “Vlerësimi i teksteve të historisë në Kosovë” 22-25 maj 2005, Prishtinë, i organizuar nga George Eckert Institut (GEI) nga Gjermania dhe MASHT-i.
Anëtar i Grupit të ekspertëve për hartimin e programeve të historisë:
Bashkëkryetar i Këshillit Kombëtar për hartimin e programeve mësimore të historisë për shkolla fillore dhe të mesme 1993-1997. Anëtar i Grupit të ekspertëve për hartimin e planprogrameve mësimore të historisë për shkollën e fillore, të mesme të ulët dhe të lartë në klasat:
• 6 dhe 10 (2003)
• 7 dhe 11 (2003-2004)
Historia e Bahreinit
Bahraini ka qenë e banuar që në kohërat parahistorike. Është një pikë strategjike në gjirin Persik dhe në kohërat e moçme ka qenë nën ndikimin e asirianëve, babilonasve, grekëve të vjetër, persëve dhe së fundi gjendet nën ndikimin arabo-myslimanë. Në kohërat antike ka qenë i njohur me emirin Dilmun, Tylos (këtë emërtim përdornin grekët e vjetër), Aval dhe emri pers Mishmahig gjatë sundimit të perandorisë Perse në këtë pjesë.
Fehmi Rexhepi
Anëtar i Grupit të ekspertëve për hartimin e programeve të historisë:
• 8 dhe 12 (2004-2005)
Historia e Bahreinit
Pozita në mes të dy brigjeve të gjirit, dy burimet e mëdha të ujit të pijshëm që gjenden në ishull, këtë vend gjatë historisë e kanë bërë shumë interesant për pushtuesit nga brigjet e detit. Po ashtu pozita she burimet e shpeshta të ujit përgjatë brigjeve kanë bërë që në këtë vend të jetë i mundshëm krijimi i një shoqërie të civilizuar që në kohërat e moçme. Besohet se diku rreth vitit 2300 p.e.s. nga ky vend është krijuar një mbretëri e cila kishte marrëdhënie tregtare me Mesopotaminë (sot Iraku) dhe vilajetin Indianë (sot regjion në Indi). Kjo mbretëri thirrej mbretëri e Delmon-it dhe është bashkuar në shekullin e III-të p.e.s. perandorisë së Sumerisë. Rreth viteve 600 p.e.s. kjo pjesë ka qenë pjesë e Babilonisë. Sipas historianëve ky vend ka qenë "vendi i parajsës" dhe shpesh është quajtur si "peri e gjirit" Persik.
Fehmi Rexhepi
Anëtar i Grupit të ekspertëve për hartimin e programeve të historisë:
• 5, 8 dhe 13 (2005-2006).
Historia e Bahreinit
Bahraini deri n vitin 1521 nën kontrollin e vetë kishte edhe provincat Ahsa, Qatif që tani gjendën nën Arabinë Saudite dhe provincën Aval tani ishull i saj. Këto pjesë quheshin provinca e Bahranit (Iqlim Al-Bahrain). Në vitin 1521, portugezët e shkëputin provincën Aval (sot Bahrani) nga pjesa tjetër e provincës së atëhershme Bahranin.
Historia moderne fillon me mbështetjen e britanikëve dhënë familjes Al-Khalifa gjatë fundit të shekullit XVIII. Kjo mbështetje britanike ishte për çlirimin arabë nga persët dhe për të drejtën e lëvizjes së anijeve të tyre në ujërat e gjirit. Për këtë shkak edhe persët gjatë shekullit XX mundoheshin që të zhduknin identitetin arabë të kësaj popullsie. Kështu më 1957 parlamenti Iranianë këtë vend e ka deklaruar si provinca e katër dhjetë e Iranit.
Gjetja e burimeve të naftës në fillim të shekullit XX, shkaktoi që edhe ky vend sikurse vendet tera të regjionit të ketë një përparim të dukshëm në modernizimin dhe zhvillimin ekonomik. Gjatë kësaj kohe marrëdhëniet e britanikët vije duke u trashur dhe ndikimi britanik rritet sikurse rriten qytete në këtë vend dhe bazat ushtarake britanike. Kulminacioni i kësaj dukurie arrihet me futjen e sistemit modern të edukimit nga Charles Belgrave.
Gjatë luftës së dytë botërore ndjenjat anti-britanike ndër arabët vetëm sa vijnë e shtohen. Kështu në vitin 1960 britanikët e lusin OKB që të marrë përgjegjësin mbi të ardhmen e këtij vendi. Në një plebishit (referendum) shumica e banorëve vendosin të hedhin poshtë vendimet e Iranit dhe deklarohen si vend i pavarur arab dhe jo si popull persë.
Pas vitit 1979, gjegjësisht pas revolucionit islamik iranianë sikurse në pjesët tjera të regjionit edhe në këtë vend ka pasur ndikim si për të mirë edhe për të keq, mvarrësist nga cila anë shikohet.
si pasoj e acarimit të marrëdhënieve në mes të sunitëve dhe besimtarëve të hasreti Alis (drejtimi persë) në vitin 1990 mbretëria përfshihet nga në seri e demonstratave të cilat pas veti lanë 40 të vrarë.
Sheiku Hamad bin Isa Al Khalifa në vitin 1999 shpallet mbretë dhe kryetarë i shtetit dhe paralajmëroi : zgjedhje të lira parlamentare në të cilat edhe femrat do të kenë drejtë vote dhe po.
Kantoni Cunlhat
Kantoni Cunlhat (frëngjisht: Canton de Cunlhat) është një kanton në departamentin Puy-de-Dôme, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Cunlhat. Ka sipërfaqe 111.5km2 dhe popullsi 2374 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Cunlhat aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
398 p.e.s.
Mbi vitin 398 p.e.s..
Raça (Gjakovë)
Raçë është një vendbanim në komunën e Gjakovës, Kosovë.
Kultura e Pakistanit
djathtas|parapamje|[[Arti i kamionit në Pakistan|Arti i kamionit është një tipar dallues i kulturës pakistaneze.]] Kultura e Pakistanit (Urdu: پاکستانی ثقافت Pākistāni S̱aqāfat) bazohet në matricën kulturore indo-persiane që përbën një dërrasë themeli të identitetit mysliman të Azisë Jugore. Rajoni ka formuar një njësi të veçantë kulturore brenda kompleksit kryesor kulturor të Azisë Jugore, Lindjes së Mesme dhe Azisë Qendrore. Ka dallime në kulturë midis grupeve të ndryshme etnike në çështje të tilla si veshja, ushqimi dhe feja, veçanërisht kur zakonet para-islame ndryshojnë nga praktikat islame.
Shoqëria civile në Pakistan është kryesisht hierarkike, duke theksuar etikën kulturore lokale dhe vlerat tradicionale islame që rregullojnë jetën personale dhe politike. Njësia bazë e familjes është familja e zgjeruar, edhe pse për arsye socio-ekonomike ka pasur një tendencë në rritje drejt familjeve bërthamë. Veshja tradicionale për burrat dhe gratë është shalwar kameez; pantallonat, xhinset dhe këmisha janë gjithashtu të njohura te meshkujt. Në dekadat e fundit, klasa e mesme është rritur në rreth 35 milionë dhe klasa e lartë dhe e mesme në rreth 17 milionë, dhe pushteti po zhvendoset nga pronarët e tokave rurale në elitat e urbanizuara. Festat pakistaneze, duke përfshirë Fitër Bajrami, Kurban Bajrami, Ramazani, Krishtlindjet, Pashkët, Holi dhe Diwali, janë kryesisht me prejardhje fetare.
Letërsia
alt=Muhammad Iqbal|parapamje|majtas|[[Muhamed Ikbal, poeti kombëtar i Pakistanit që krijoi idenë e Pakistanit]] Pakistani ka letërsi në Urdu, Sindi, Punxhabi, Pashto, Baluçi, persiane, anglisht, dhe shumë gjuhë të tjera. Akademia e Letrave në Pakistan është një komunitet i madh letrar që promovon letërsinë dhe poezinë në Pakistan dhe jashtë saj. Libraria Kombëtare boton dhe promovon letërsinë në vend. Para shekullit të 19-të, letërsia pakistaneze përbëhej kryesisht nga poezi lirike dhe fetare dhe vepra mistike e folklorike. Gjatë periudhës koloniale, figurat e letërsisë vendase u ndikuan nga realizmi letrar perëndimor dhe morën tema dhe forma narrative gjithnjë e më të ndryshme. Fiksioni prozë tani është shumë i popullarizuar.
Poeti kombëtar i Pakistanit, Muhamed Ikbal, shkroi poezi në urdu dhe persisht. Ai ishte një përkrahës i fortë i ringjalljes politike dhe shpirtërore të qytetërimit islam dhe inkurajoi muslimanët në mbarë botën për të sjellë një revolucion të suksesshëm. Figura të njohura në letërsinë bashkëkohore pakistaneze urdu përfshijnë Josh Malihabadi Faiz Ahmed Faiz dhe Saadat Hasan Manto. Sadequain dhe Gulgee janë të njohur për kaligrafinë dhe pikturat e tyre. Poetët sufistë Shah Abdul Latif, Bulleh Shah, Mian Muhammad Bakhsh, dhe Khawaja Farid gëzojnë popullaritet të konsiderueshëm në Pakistan. Mirza Kalich Beg është cilësuar si babai i prozës moderne Sindi. Historikisht, zhvillimi filozofik në vend u dominua nga Muhamed Ikbal, Sir Syed Ahmad Khan, Muhammad Asad, Maududi, dhe Mohammad Ali Johar.
Idetë nga filozofia britanike dhe amerikane formësuan shumë zhvillimin filozofik në Pakistan. Analistët si M. M. Sharif dhe Zafar Hassan krijuan lëvizjen e parë të madhe filozofike pakistaneze në vitin 1947. Pas luftës së vitit 1971, filozofë si Jalaludin Abdur Rahim, Gianchandani, dhe Malik Khalid e inkorporuan marksizmin në të menduarit filozofik të Pakistanit. Puna me ndikim nga Manzoor Ahmad, Jon Elia, Hasan Askari Rizvi, dhe Abdul Khaliq solli filozofinë kryesore shoqërore, politike dhe analitike në plan të parë në akademi. Veprat e Noam Chomsky kanë ndikuar në idetë filozofike në fusha të ndryshme të filozofisë sociale dhe politike.
Muzika
parapamje|djathtas|Një punëtori sitar në [[Islamabad, Pakistan.]] Muzika pakistaneze ndryshon nga forma të ndryshme të muzikës popullore provinciale dhe stile tradicionale si Qawwali dhe Ghazal Gayaki deri te format moderne muzikore që bashkojnë muzikën tradicionale dhe perëndimore Pakistani ka shumë këngëtarë të famshëm folklorikë. Ardhja e refugjatëve afganë në provincat perëndimore ka nxitur interesin për muzikën pashto, megjithëse në disa vende ka pasur intolerancë ndaj saj.
Drama dhe teatri
Këto janë shumë të ngjashme me shfaqjet skenike në teatro. Ato interpretohen nga aktorë dhe aktore të njohura në industrinë e Lollywood. Dramat dhe shfaqjet shpesh trajtojnë tema nga jeta e përditshme, shpesh me një prekje humoristike.
Kuzhina
parapamje|E vendosur në bregun e [[Deti Arabik|Detit Arabik në Karaçi, Port Grand është një nga rrugët më të mëdha ushqimore të Azisë. ]] Kuzhina pakistaneze është e ngjashme me atë të rajoneve të tjera të Azisë Jugore, me disa prej saj që kanë prejardhjen nga kuzhinat mbretërore të perandorëve mogul të shekullit të 16-të. Shumica e këtyre pjatave i kanë rrënjët në kuzhinën britanike, indiane, të Azisë Qendrore dhe të Lindjes së Mesme. Ndryshe nga kuzhina e Lindjes së Mesme, gatimi pakistanez përdor sasi të mëdha erëzash. Hudhra, xhenxhefili, shafrani i Indisë, speci djegës i kuq dhe [[garam masala}} përdoren në shumicën e pjatave, dhe gatimi në shtëpi përfshin rregullisht kerri, roti, një bukë e hollë e bërë nga gruri, është një ushqim bazë, që zakonisht shërbehet me kerri, mish, perime dhe thjerrëza. Orizi është gjithashtu i zakonshëm; shërbehet i thjeshtë, i skuqur me erëza dhe në pjata të ëmbla.
Appanoose County
Appanoose County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kultura e Pakistanit
Kultura e çajit pakistanez
Çaji i zi me qumësht dhe sheqer është i popullarizuar në të gjithë Pakistanin dhe konsumohet çdo ditë nga shumica e popullsisë. Konsumimi i çajit në Pakistan, i quajtur chai (چائے), në urdu, është i një rëndësie qendrore për kulturën pakistaneze. Është një nga pijet më të konsumuara në kuzhinën pakistaneze. Pakistani prodhon çajin e tij të kufizuar në fermat Shinkiari, megjithatë ai renditet si importuesi i tretë më i madh i çajit në botë. Në vitin 2003, deri në 109,000 ton çaj u konsumuan në Pakistan, duke e renditur atë në vendin e shtatë në listën e vendeve që konsumojnë çaj në botë. parapamje|Një filxhan tradicional me çaj të zi
Veshja kombëtare
Industria e modës ka lulëzuar në mjedisin në ndryshim të botës së modës. Që nga krijimi i Pakistanit, moda e tij ka evoluar në faza të ndryshme dhe ka zhvilluar një identitet unik. Sot, moda pakistaneze është një kombinim i veshjes tradicionale dhe moderne dhe është bërë një shenjë e kulturës pakistaneze. Pavarësisht tendencave moderne, format rajonale dhe tradicionale të veshjes kanë zhvilluar domethënien e tyre si një simbol i traditës vendase. Kjo modë rajonale vazhdon të evoluojë në forma më moderne dhe më të pastra. Këshilli i Dizajnit të Modës në Pakistan me seli në Lahore organizon Javën e Modës PFDC dhe Këshilli i Pakistanit të Modës me qendër në Karaçi organizon Javën e Modës në Pakistan. Java e parë e modës në Pakistan u mbajt në nëntor 2009.
Jozef Vacllav Mysbek
thumb|right|Jozef Vacllav Mysbek Jozef Vacllav Mysbek u lind më 20 qershor 1848 skulptori i madh çek, njëri nga themeluesit e shkollës së skulpturës në vendin e tij, në veçanti i skulpturës së kohës së re, si dhe autor i veprave madhore :
Vdiq në vitin 1922.
Egoizmi
Egoizmi është një filozofi që merret me rolin e vetvetes, ose egos, si motivimi dhe qëllimi i veprimit të dikujt. Teoritë e ndryshme të egoizmit përfshijnë një sërë idesh të ndryshme dhe në përgjithësi mund të kategorizohen në forma përshkruese ose normative. Kjo do të thotë, ata mund të jenë të interesuar ose të përshkruajnë se njerëzit veprojnë në interesin vetjak ose të përshkruajnë se duhet. Përkufizime të tjera të egoizmit mund të theksojnë veprimin sipas vullnetit të dikujt në vend të interesit vetjak, dhe për më tepër të parashtrojnë se kjo është një ndjenjë më e vërtetë e egoizmit.
New Catholic Encyclopedia thekson për egoizmin se ai "përfshin në vetvete disa të vërteta themelore: është e natyrshme që njeriu ta dojë veten e tij; për më tepër, ai duhet ta bëjë këtë, pasi secili është në fund të fundit përgjegjës për veten e tij; kënaqësinë, zhvillimin e potencialeve të dikujt dhe marrja e pushtetit është normalisht e dëshirueshme." Censurimi moral i interesit vetjak është një temë e zakonshme e kritikës në filozofinë egoiste, me gjykime të tilla që shqyrtohen si mjete kontrolli dhe si rezultat i marrëdhënieve të pushtetit. Egoizmi mund të refuzojë gjithashtu që njohuria për motivimin e brendshëm të dikujt mund të arrijë në mënyrë të jashtme, si p.sh. nga psikologjia ose sociologjia, megjithëse, për shembull, kjo nuk është e pranishme në filozofinë e Friedrich Nietzsche-s.
Gilbert Gidel
Gilbert Gidel (1880-1958) ishte profesor i të drejtës ndërkombëtare. mbrojti me sukses çështjen e manastirit të Shën Naumit për Shqipërinë.
Vlora e lashtë
Të dhënat arkeologjike dhe historike tregojnë se qytetit i Vlorës bën pjesë në ato qytete që kanë lindur në periudhën antike. Gjurmët më të hershme i takojnë shek.VI Dy shekuj më vonë qytetit rrethohet me mure të lartë të punuar me gurë të latuar.
Për herë të parë Aulona përmendet si qytet nga gjeografi Klaud Ptolomeu kur në veprën e tij “Gjeografi” flet për Ilirinë e përmend Aulonën si qytet dhe skelë. Në fund të shek. IV Aulona i përkiste Perandorisë Bizantine. Në vitin 1081 ushtritë normande të Bohemundit, zbarkuan në gjirin e qytetit duke pushtuar edhe Kaninën e Orikun. Në 1259 Vlora u pushtua nga Manfredi, mbret i Siçilisë dhe pas vitit 1272 ajo është qytetit i “Mbretësisë së Arbërisë” i themeluar nga Karli I i Anzhuninëve. Për herë të fundit kështjella që rrethonte Aulonën e vjetër përmendet në vititn 1274 në betejat e ashpra kundër anzhuninëve. Trakte të kësaj kështjelle janë zbuluar në qendrën e sotme të qytetit pranë monumentit të Pavarësisë. Në 1379-1385 sundimtarë të Vlorës ishin Balshajt dhe prej këndej, kalon nën sundimin e Komnenes. Në shek.XV Vlora përmendet si një ndër portet më të rëndësishëm të Mesdheut dhe ishte e dëgjuar për punimin e shpatave, mëndafshit, argjendit dhe për nxjerrjen e kripës. Në vitin 1417 pushtohet nga osmanët. Në vitin 1531 Sulltan Sulejmani me gurët e Aulonës së vjetër ndërtoi Kalanë e Skelës në formë tetëkëndëshe të përshtatur për artileri. Nga pikëpamja urbanistike në këtë kohë qyteti përbëhej nga dy pjesë : Kalaja ku përveç popullsisë civile ishte vendosur edhe garnizoni ushtarak dhe administrata qytetare, në lagjet e jashtme banonin zejtarët dhe funksiononte tregu i qytetit. Me ardhjen në fuqi të Ali Pashë Tepelenës në vitin 1812 Vlora u bë qëndra ekonomike e Shqipërisë së Jugut.
Prilli i thyer
Prilli i thyer është një nga romanet më të shquara të shkrimtarit shqiptar me famë botërore Ismail Kadare. I publikuar së pari në vitin 1980 në përmbledhjen "Gjakftohtësia", ky libër që për temë ka besën, gjakmarrjen dhe kanunin në krahinat malore të Shqipërisë Veriore, është përkthyer dhe botuar në dhjetëra gjuhë dhe është filmuar disa herë. Personazhi kryesor, Gjorgu, detyrohet të hakmerret për shkak se këtë e kërkon Kanuni që është përdorur me shekuj në vendin ku ai jeton.
Ky roman fillon me personazhin kryesor Gjorgun që ka zënë pritë dhe pret hasmin të shfaqet për t'ia marrë gjakun vëllait. Pas marrjes së gjakut jeta e tij hyn në një periudhë të re kur ai është i shënjuar për tu vrarë nga famijla me të cilën ishin në gjak. Romani i kushtohet bredhjeve të personazhit kryesor nëpër bjeshkë për t'i kryer detyrimet dhe për t'i gëzuar ditët e mbetura të lirisë para se të mbyllej sipas traditës në kullën e ngujimit.
Paralel me këtë linjë, jepet linja tjetër, e ardhjes së një çifti të porsamartuar nga kryeqyteti për ta kaluar muajin e mjaltit në Rrafsh.
397 p.e.s.
Mbi vitin 397 p.e.s..
Fondacioni Alexander von Humboldt
Fondacioni Alexander von Humboldt (gjermanisht: Alexander von Humboldt-Stiftung; anglisht: Alexander von Humboldt Foundation) prej vitit 1953 fondacioni Humboldt ka financuar me bursa 23 mijë shkencëtarë nga 130 vende të botës. Instrumenti më i ri i fondacionit Alexander von Humboldt është profesura Humbold.
Emërtimi Alexander von Humboldt
Profesori i famshëm gjerman dhe studiuesi i natyrës, Alexander von Humboldt (1769-1859) udhëtoi pesë vjet me radhë në kontinentin amerikano-jugor për të studiuar gjeografinë dhe zakonet e atjeshme. Sot ai vlerësohet si babai i udhëtimeve për zbulime shkencore. Rreth 150 vjet pas vdekjes së tij dhe pas një historie plot ulje-ngritje dhe përkohësisht dhe me mbyllje, Fondacioni Alexander von Humboldt i rihapur në vitin 1953, ndihmon shkencëtarët nga e gjithë bota të zhvillojnë udhëtime studimore në Gjermani.
Profesura Humboldt
Në vitin 2008 fondacioni Alexander von Humboldt në Bon dhe Ministria Federale e Arsimit dhe e Shkencës krijuan profesurën Humboldt. Çdo vit dhjetë studiues të shkëlqyeshëm nga vendet e tjera mund të propozohen nga një shkollë e lartë gjermane dhe mund të zgjidhen nga një juri që përbëhet nga shkencëtarë dhe politikanë. Buxheti vjetor prej 68 milionë eurosh që jepet krejtësisht nga buxheti i shtetit është në dispozicion të fondacionit.