cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kançipurami
Hinduizmi
Hindutë e konsiderojnë Kanchipuramin si një nga shtatë qytetet më të shenjta në Indi, Sapta Purit. Sipas Hinduizmit, një kshetra është një vend i shenjtë, një fushë e fuqisë vepruese dhe një vend ku mund të arrihet shpëtimi përfundimtar ose moksha. Garuda Purana thotë se shtatë qytetet, duke përfshirë edhe Kanchipuramin janë mundësues të mokshas. Qyteti është një vend pelegrinazhi si për sektin shaivit ashtu dhe për atë vaishnavit. Ai ka afërsisht 108 tempuj shaivitë. Tempulli Ekambareswarar në Kanchipuramin verior, kushtuar Shivës, është tempulli më i madh në qytet. Kulla e portikut të tij ose gopurami, është 59 m i lartë, duke e bërë atë një nga kullat tempullore më të mëdha në Indi. Tempulli është një nga pesë tempujt e quajtur Pancha Bhoota Stalam, që përfaqësojnë shfaqjen e pesë elementeve kryesorë të natyrës; toka, uji, ajri, qielli dhe zjarri. Tempulli Ekambareswarar temple përfaqëson tokën. Tempulli Kailasanathar, kushtuar Shivës dhe i ndërtuar nga mbretërit Pallava, është tempulli më i vjetër Hindu që ekziston dhe është shpallur monument arkeologjik nga Archaeological Survey of India (ASI). Ai ka një seri qelish me skulptura brenda. Në Tempullin Kamakshi Amman, hyjnesha Parvati është paraqitur në formën e një yantra, Chakra ose peetami (bazamenti). Në këtë tempull, yantra është vendosur përballë hyjnisë. Adi Sankara është i lidhur ngushtësisht me këtë tempull dhe besohet se ka vendosur Kanchi mathan pranë këtij tempulli. Tempulli Muktheeswarar, i ndërtuar nga Nandivarman Pallava II (720-796) dhe Tempulli Iravatanesvara i ndërtuar nga Narasimhavarman Pallava II (720-728) janë tempuj të tjerë të Shivës nga Periudha Pallava. Kachi Metrali – Tempulli Karchapeswarar, Tempulli Onakanthan Tali, Tempulli Kachi Anekatangapadam, Tempulli Kuranganilmuttam, dhe Tempulli Karaithirunathar në Tirukalimedu janë tempuj të Shivës në qytet të lartësuar nga Tevarami, vepra kanonike Shaivite në gjuhën tamile e shekujve të VII dhe të VIII.
Ellen Fries
Biografia
Ajo u lind në 1855 në Rödslegård në Törnsfall, Qarku Kalmar, nga koloneli Patrik Constantin Fries dhe Beata Maria Borgström. Ajo studioi në Åhlinska flickskolan dhe u diplomua me një diplomë profesionale nga Wallinska skolan në Stokholm më 19 maj 1874. Ajo studioi gjuhë dhe art duke udhëtuar në Paris dhe Leipzig dhe ishte mësuese e gjuhës në Wallinska skolan në 1875-1877. Universitetet në Suedi ishin hapur për të dy gjinitë në 1870. Fries u regjistrua si studente në Universitetin Uppsala më 12 tetor 1877. Ajo studioi histori, gjuhë nordike dhe shkenca politike dhe iu dha bursa Kraemerska stipendiet. Ajo u bë gruaja e parë me Ph.D. në Suedi më 31 maj 1883. Ajo ishte mësuese e historisë në Wallinska skolan në Stokholm 1884–1886 dhe në shkollën Åhlinska flickskolan nga 1885; në 1890, ajo u bë drejtoresha e saj.
Në 1884, ajo ishte një nga gjashtë që thirrën takimin e parë të lëvizjes feministe Shoqata Fredrika Bremer ; ajo inicioi themelimin e Këshillit Kombëtar të Grave Suedeze ( Svenska kvinnors nationalförbund ) në 1896, dhe një nga pesë bashkëthemeluesit e shoqërisë Nya Idun.
Kançipurami
Besimet e tjera
Qyteti ka dy xhami; njëra pranë Tempullit Ekambareswarar, e ndërtuar gjatë sundimit të Nawabit të Arcotit në shekullin e XVII dhe një tjetër pranë Tempullit Vaikunta Perumal që ndan një depozitë të përbashkët me tempullin Hindu. Myslimanët marrin pjesë edhe në festat e Tempullit Varadarajaswamy. Kisha e Krishtit është kisha më e vjetër e krishterë në qytet. Ajo u ndërtua nga një britanik i quajtur Mclean në vitin 1921. Kisha është ndërtuar si një strukturë me tulla në stilin skocez me harqe dhe kolona.
Shpjegime
<references group="Shpjegimi"/>
Ellen Fries
Biografia
Në 1886 dhe 1899-1900, ajo dha leksione për shekujt 17 dhe 18 në Pedagogiska lärokursen në Stokholm.
Fries vdiq në Stokholm në vitin 1900.
Punimet
Pjesa e dytë u botua pas vdekjes së saj nga babai i saj:
Saksonishtja e ulët
Saksonishtja e ulët (Gjermanisht: Nedersassisch, Westniederdeutsch; fjalë për fjalë:Gjermanisht e ulët:Nedersassisch, Nedersaksies, Platduuts, Plat(t);Holandisht Nedersaksisch; ) është një grupi gjermanishtes së ulët ((gjithashtu Saksonisht e ulët, Gjermanisht: Niederdeutsch ose Plattdeutsch, Hollandisht: Nederduits)),dialektet e folura në pjesë të Holandës, Gjermania veriperëndimore dhe Danimarka jugore (në Schleswig të Veriut nga pakica gjermane). Është një nga dy grupet e dialekteve reciprokisht të kuptueshme, ndërsa tjerat dialekte gjermane të Lindjes së Ulët.
Shtrirja
Zona e gjuhës përfshin shtetet e Gjermanisë së Veriut të Saksonisë së Poshtme, North Rhine-Westphalia (pjesa Westphalian), Bremen, Hamburg, Schleswig-Holstein dhe Saxony-Anhalt (zonat veriperëndimore rreth Magdeburgut) si dhe verilindje të Holandës Holandez i ulët sakson, i folur në Groningen, Drenthe, Overijssel dhe Gelderland veriore) dhe dialektin Schleswigsch të folur nga gjermanët e Schleswig Veriut në pjesën më jugore të Danimarkës.
Në jug, linja Benrath dhe isoglosses line Uerdingen formojnë kufirin me zonën, ku fliten variantet e Gjermanisë së Lartë Perëndimore të Gjermanisë Qendrore.
James Galway
Sir James Galway [lexo anglisht: Sër Xhejms Golluej] (lindur më 8 dhjetor 1939) është flautist virtuoz irlandez nga Belfasti, që është mbiquajtur edhe "Njeriu me Flautin e Artë". Ai krijoi një karrierë ndërkombëtare si solist flautist. Në vitin 2005, ai mori çmimin Brit për kontributin e jashtëzakonshëm në muzikë në eventin Class Awards Brit Awards.
Jeta e hershme
Galway lindi në Belfastin Verior. I ati, që luante flaut, ishte i punësuar në kantierin detar Harland dhe Wolff deri në fund të Luftës së Dytë Botërore dhe i kalonte turnet e natës duke pastruar autobusët pas luftës, ndërsa nëna e tij, pianiste, punonte si tjerrëse liri. Ai ishte rrethuar nga një traditë e bandave të flautit dhe shumë miq dhe anëtarë të familjes që luanin instrumentin, ai e mësoi flautin nga i ungji në moshën nëntë vjeç dhe iu bashkua grupit muzikor Pipëza dhe daulle. Në moshën njëmbëdhjetëvjeçare Galway fitoi Kampionatin e flautistëve të rinj, të moshuar dhe të hapur në Belfast në një ditë të vetme. Instrumenti i tij i parë ishte një flaut irlandez me pesë çelësa dhe në moshën dymbëdhjetë ose trembëdhjetë vjeç, ai mori një instrument Boehm. Ai e la shkollën në moshën katërmbëdhjetë vjeç dhe punoi si çirak i një riparuesi të pianos për dy vjet.
Edukimi dhe karriera
Ai më pas studioi flaut në Kolegjin Mbretëror të Muzikës nën John Francis-in dhe në Shkollën e Muzikës Guildhall nën Geoffrey Gilbert-in. Ai më pas studioi për pak kohë në Konservatorin e Parisit nën Gaston Crunelle-in. Ndërsa ishte në Paris, ai kërkoi mësime nga flautisti i famshëm francez Jean-Pierre Rampal, i cili i ofroi këshilla për të luajtur, por mendoi se tashmë ai ishte bërë një flautist shumë i mirë që të kishte nevojë për të marrë mësime ose nga Rampali ose nga konservatori. Ai u largua nga Parisi për të fituar punën e tij të parë orkestrale duke luajtur flaut në Sadler's Wells Opera në Londër.
Ai kaloi pesëmbëdhjetë vjet si flautist orkestre. Përveç Sadler's Wells, ai luajti me Covent Garden Opera, Orkestrën Simfonike të Londrës dhe Orkestrën Filarmonike Mbretërore. Ai bëri një audicion për Orkestrën Filarmonike të Berlinit nën drejtimin e Herbert von Karajan dhe ishte flauti kryesor në atë orkestër nga 1969 deri në 1975. Për habinë dhe tronditjen e Karajanit, pas një periudhe mosmarrëveshjesh, Galway vendosi që të largohej për të ndjekur karrierë si solist.
Përveç interpretimeve në repertorin standard klasik, ai luan muzikë bashkëkohore, ku përfshin vepra të reja të flautit të porositura prej tij dhe për të nga kompozitorët, ndër të cilët përmenden: David Amram, Malcolm Arnold, William Bolcom, John Corigliano, John Wolf Brennan, Dave Heath, Lowell Liebermann dhe Joaquín Rodrigo. Albumi James Galway dhe The Chieftains në Irlandë nga Galway dhe The Chieftains arriti numrin 32 në listën e albumeve më të shitura muzikore të Mbretërisë së Bashkuar (UK Albums Chart) më 1987.
Galway vazhdon të japë shfaqje rregullisht dhe është një nga flautistët më të njohur në botë. Regjistrimet e tij kanë shitur mbi 30 milion kopje.
Në vitin 1990, ai u ftua nga Roger Waters për të luajtur në koncertin The Wall - Live in Berlin, të mbajtur në Potsdamer Platz ; ai luajti këngët e Pink Floyd " Mirupafshim Blue Sky " dhe "A ka njeri atje?". Galway interpretoi për ansamblin fitues të Çmimit të Akademisë duke regjistruar kolonat zanore të trilogjisë së filmit Peter Jackson "Lord of the Rings ", të përbërë nga Howard Shore. Në qershor 2008, ai u fut në Hollywood Bowl Hall of Fame së bashku me Liza Minnelli dhe BB King.
Ai luan me flaut Nagahara, si dhe disa flauta Muramatsu. Conn-Selmer prodhon linjën e tij të flautave, "Galway Spirit Flutes".
Galway është president i shoqarës Flutewise, një organizatë bamirëse globale që mbështet flautistët e rinj, drejtuar nga Liz Goodwin. Në vitin 2003 ai formoi Konsorciumin e Edukimit Muzikor së bashku me Julian Lloyd Webber, Evelyn Glennie dhe Michael Kamen për t'i bërë presion Qeverisë Britanike për të siguruar arsim më të mirë muzikor nëpër shkolla. Ai është Ambasador për Fondacionin Kombëtar për Muzikën e të Rinjve, një organizatë bamirësie në Mbretërinë e Bashkuar. Ai u bë Oficer i Urdhrit të Perandorisë Britanike (OBE) më 1977, dhe u bë kalorës më 2001, muzikanti i parë i frymës që ka marrë atë vlerësim. Ai është një Patron Kombëtar i Delta Omicron, një vëllazëri ndërkombëtare muzikore profesionale.
Në dhjetor 2013 Galway nisi serinë e mësimeve Flauti i Parë, një program interaktiv në internet për studentë fillestarë të flautit nga të gjitha moshat.
Ai ka marrë çmimin Gramophone Lifetime Achievement 2014.
Jeta personale
Galway është martuar tri herë. Martesa e tij e parë, me një franceze, i dha një djalë. Ai u martua me gruan e dytë, Anna (Annie) Renggli, vajza e një arkitekti të njohur zviceran, më 1972 dhe u transferua nga Berlini në Lucern, Zvicër, qyteti i saj i lindjes. Çifti kishte dy vajza binjake dhe një djalë. Më 1978 ai regjistroi për të një version instrumental të "Annie's Song" të John Denver. Ajo arriti kulmin në nr. 3 në UK Singles Chart.
Pas divorcit të tyre, ai u zhvendos në Meggen, Zvicër, një fshat ngjitur me Lucernën, ku banon tani me gruan e tij të tretë, Jeanne Galway, e lindur në Amerikë, me të cilën u martua më 1984. Ata shpesh bëjnë turne së bashku, duke luajtur duete. Përveç kësaj, ata japin masterklase.
Galway është një i krishterë i devotshëm që viziton lloje të ndryshme kishash kur është në udhëtim dhe lutet para daljeve të tij nëpër koncerte. Ai gjithashtu mban një varëse kryq, për të cilën thotë, "Nuk është zbukurim, por diçka që më kujton se çfarë duhet të bëj dhe si duhet të sillem ".
Në gusht 1977, Galway u përplas nga një motor me shpejtësi në Lucernë, duke thyer krahun e majtë dhe të dy këmbët dhe kërkoi një qëndrim katër muaj në spital. Ai ka në sy defektin nistagmus dhe është mbështetës Rrjetit Nystagmus, një shoqatë bamirëse që mbështet njerëzit me këtë gjendje. Në dhjetor 2009, ai ra në një shkallë në shtëpinë e tij, duke thyer kyçin e majtë dhe duke thyer krahun e djathtë.
Duke dalë në The Nolan Show në qershor 2015, Galway deklaroi se ai e shikon identitetin e tij kombëtar si irlandez. Ai ishte kritik ndaj veprimeve të qeverisë së Irlandës së Veriut gjatë fëmijërisë së tij dhe veçoi figura të shquara Unioniste si Ian Paisley për nxitjen e ndarjes që çoi te Trazirat. Komentet e tij u kritikuan nga politikanë të shquar unionistë, mes tyre Sammy Wilson. Duke e përshkruar Irlandën e Veriut si "pjesa irlandeze e okupuar nga britanikët", Galway shtjelloi më tej se ai do të donte që "Irlanda të ishte Irlandë" dhe se kur njerëzit e pyesin se "nga je", ai thotë "nga Irlanda" dhe kur pyetet nëse ai është "irlandez", ai përgjigjet pozitivisht.
Diskografia
SHENIM: Të gjitha datat e lëshimit për mos-përpilimet e mëposhtme janë marrë nga shënimet e serisë së CD-ve Njeriu me Flautin e Artë - Koleksioni i plotë i RCA (komplet kutish 71 CD dhe 2 DVD) (2014).
Charles Gerhardt]], conductor) (May 1976) Charles Gerhardt]], conductor) (January 1979)
Compilations:
Petar Brajoviq
Biografia
Sipas direktivës KPJ, në mars të vitit 1942, ai u transferua në punë ilegale në Gjakovë, dhe më pas vazhdoi në Sharri dhe ka punuar në çështjet e organizimit ushtarak. Në fillim të vitit 1943 ai u bë komandanti i aradhës Karadačkog,, e pak më vonë komandant të aradhës së Sharrit.. Pas pak kohësh u shëndrrua në aradhë Maqedono-kosovare, e cial nëpërmes  Sharr dhe Korab  kalon në Lumë.Në Peshkopi  e bllokuar  Brajoviq udhëheqi çlirimin e  saj.. Pas kësaj, ai u bë komandant i Batalionit të Kosovës, ndërsa në nëtor të 1943, komandant i brigadës së Parë sulmuese  Maqedone-Kosovare e cila ka marrë pjesë në një seri të betejat në  Maqedoni, Shqipëri dhe Greqi. Në qershor 1944 ai u bë komandant i Brigadës së Parë të Kosovës, Në tetor ai u bë komandant i Korpusit të XVI dhe në fund zëvendës komandant i Shtabit Operativ për Kosovë dhe Metohi.
Drejtoi operacionet për çlirimin e Maqedonisë Veriore dhe një operacion të veçantë për të çlirimin e Shkup. Në fund   në shkurt të vitit 1945, dërgohet në Drenicë për ta shuar kryengrijtjen e popullsisë së kësaj ane. Në luftimet e fundit në Tërstenik më 21 shkurt të viti 1945, nga forcat e Shaban Polluzhës, ai humb këmbën. Për terrorin që kishte bërë në Drenicë dhe viset tjera të Kosovës, në vitin 1950, avancohet me gradën e gjeneralit dhe më pas shpallet hero I popullit. Për krimet e tij, udhëheqja e shqiptarëve gjatë kohës së komunizmit asnjëherë nuk ka folur haptas.
Ky kriminel ordiner me ecjen e tij të shëmtuar dhe të stërkequr u kujtohet kosovarëve nga ekrani televiziv, kur merrte pjesë në manifestimet e ndryshme me rastin e përvjetoriëve të brigadave partizane. Atij në Kosovë, kur vinte ng a Beogradi ku edhe punonte, I organizohej pritje solemne nga udhëheqjet shqiptare në nivelin krahinor dhe në nivelin rajonal. Shkopin, me të cilin mbahej, e drejtonte shpesh kah opinioni. Fjalimet e tij, të cilat përshkoheshin me plot urrejtje kundër shqiptarëve, transmetoheshin në Tv.
Ai ishte i martuar me Sasa Brajoviq, me të cilën pati tre fëmijë -  vajzën Ljiljana dhe bijtë Vidoje dhe Dragan. Brajoviq vdiq më 20 nëntor 1991 në Beograd dhe u varros në Atelenë e   qytetarëve të shquar në Varrezat e Reja të Beogradit. Urdhëri i Heroit Kombëtar i është dhënë më 20 dhjetor 1951.
Fernandel
Fernand Contandin, i njohur si Fernandel, aktor, humorist, këngëtar dhe regjisor francez i lindur më 8 maj 1903 në Marsejë dhe vdiq më 26 shkurt 1971 në Paris.
Automjeti luftarak i këmbësorisë
parapamje|300x300px|Automjeti luftarak [[Gjermania|gjerman i këmbësorisë, Puma.]] Automjeti luftarak i këmbësorisë (IFV) i njohur gjithashtu si një mjet luftarak i mekanizuar i këmbësorisë (MICV), është një lloj mjeti luftarak i blinduar që përdoret për të transportuar këmbësorinë në betejë dhe për të ofruar mbështetje me zjarr të drejtpërdrejtë. Traktati i vitit 1990 mbi Forcat e Armatosura Konvencionale në Evropë përcakton një mjet luftarak këmbësorie si "një mjet luftarak i blinduar i cili është projektuar dhe pajisur kryesisht për të transportuar një skuadër këmbësorie luftarake dhe e cila është e armatosur me një top integral ose organik të kalibrit të paktën 20 milimetra dhe ndonjëherë një lëshues raketash anti-tank”. IFV-të shpesh shërbejnë si sistemi kryesor i armëve dhe si mënyrë e transportit për një njësi të mekanizuar të këmbësorisë.
Automjetet luftarake të këmbësorisë dallohen nga transportuesit e personelit të blinduar (APC), të cilat janë mjete transporti të armatosura vetëm për vetëmbrojtje dhe jo të projektuara në mënyrë specifike për të luftuar. IFV-të janë projektuar të jenë më të lëvizshëm se tanket dhe janë të pajisura me një auto-top me gjuajtje të shpejtë ose një armë të madhe konvencionale; ato mund të përfshijnë porte anësore për këmbësorët që të gjuajnë me armët e tyre personale gjatë kohës që janë në bord.
Hœrdt
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Hœrdt (Hördt ; Alzasisht: Herdt ; Shqip: Hërdi) është një komunë në departamentin Bas-Rhin në Grand Est.
Gjeografia
Hërdi është i pozicionuar midis Strasburgut dhe Hagenaut, një distancë të shkurtër në jug-lindje të komunës Brumath. Komuna përshkohet nga rruga e departamentit RD 37 e cila të çon në Bischwiller rreth 10 kilometra në veri dhe nga ku është e mundur të hyhet në autoroute A35 veri-jug që lidh Strasburgun me Ludwigshafen. Hërdi shërbehet gjithashtu nga një shërbim hekurudhor vendor.
Ekonomia
Bujqësia është e rëndësishme për ekonominë e komunës: kultura kryesore është asparagu.
Primeira Liga
Primeira Liga është liga e parë, më e lartë në ligën futbollistike portugueze dhe më e privilegjuar në Portugali.
Ekipet 2016–17
= Te drejtat e transmetimit =
Banesa e Jorgji e Koco Agores
Banesa e Jorgji e Koco Agores është një monument i trashëgimisë kulturore në Mesopotam, rrethi i Delvinës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr.266/1. Datë . 16.02.1979".
Saksonishtja e vjetër
Saksonishtja e vjetër, e njohur gjithashtu si Saksonishtja e ulët e vjetër, ishte një gjuhë gjermanike dhe forma më e hershme e regjistruar e gjermanishtes së ulët (që flitet sot në Gjermaninë veriore, Hollandën verilindore, Danimarkën jugore, Amerikë dhe pjesë të Evropës Lindore). Është një gjuhë gjermane perëndimore, e lidhur ngushtë me gjuhët Anglo-Friziane. Ajo është dokumentuar nga shekulli i 8-të deri në shekullin e 12-të, kur gradualisht ka evoluar në gjermanishten të mesëme të ulët. Ishte folur në të gjithë Gjermaninë veriperëndimore, kryesisht në rajonet bregdetare dhe në Holandën Lindore nga Saksonët, një fis gjermanik që banonte në rajonin e Saksonisë. Ai pjesërisht ndan ligjin spiranor hundës Ingvaeonic të Anglo-Frisianishtes (Frisianishtja e vjetër, Anglishtja e vjetër) që e vendos atë larg nga gjuhët e ulëta Franconeze dhe Irminonike, të tilla si holandishtja, luksemburgishtja dhe gjermanishtja.
Gramatika e Saksonishtes së Vjetër ishte plotësisht e zbërthyer me pesë raste gramatikore (nominative, akuzuese, gjenitive, dative dhe instrumentale), tre numra gramatikore (njëjës, shumës dhe dyfishtë) dhe tre gjini gramatike (mashkullore, femërore dhe asnjëjse). Formularët e dyfishtë ndodhën vetëm në personat e parë dhe të dytë dhe iu referuan grupeve prej dy personave.
Historikisht, saksonishtja e vjetër dhe holandishtja e vjetër konsideroheshin të jenë dialekte të dallueshme të një gjuhe tjetër unitare se sa dy gjuhë, kryesisht për shkak se ato ishin të lidhura me një kontinuitet dialektesh që përfshin shtetet moderne të Holandës dhe Gjermaninë. Megjithatë, ndërsa këto dy gjuhë ndanë të njëjtat origjina historike dhe disa stile të shkrimit shumë të ngjashëm, saksonishtja e vjetër tregon një morfologji pak të reduktuar krahasuar me holandishten e vjetër, e cili mbajti disa dallime gramatikore që braktisën saksonishten e vjetër. Ka edhe ndryshime të ndryshme në evolucionet e tyre fonologjike, Saksonishtja e vjetër është duke u konsideruar si një gjuhë Ingvaeonice, ndërsa holandishtja është një gjuhë Istvaeonice.
Sevdije Boshnjaku Zajmi
__NOINDEX__
Sevdije Boshnjaku Zajmi ishte nje gjuhetare dhe nje nder poetet e para ne Kosove. Pas vetes ka lene nje doreshkrim me poezi. Sevdija i krey te gjitha klasat. Pastaj vazhdoi studimet ne Beograd ku i perfundoi me sukses. Kur u kthye punoj nje kohe si mesuese ne Vushtrri. Ajo arriti te behej nje profesore e letersise e cila i nxiste nxenesit te mesonin. Pas marteses jetoi ne Prizeren, ku e kaloi pjesen me te madhe te jetes.
Pas vdekjes e la doreshkrimin me poezi qe pritet te botohet.Drenusha <***@hotmail.com> wrote:Sevdije Boshnjaku - Zajmi
Letër prej mërgimi
E dashura Dritë. Jam shum larg prej jush
Mû si n`shkreti, në një vend të lanun tretë,
Ku njerzit s`na duen, si t`ishim kurkush,
Këtu bari vrik thahet, lulja mbetet e shkretë,
Bylbyli struket posa drita del.
Për ne ditë të bardha veç atje kanë mbetë
Dhe malli për ju zemrat na i vjelë.
Jo, këndej s`fryen flladi i pranverës
Si në vendin tonë  Kosovën e gjanë 
Që përgëdhel si nana fëmin n`prag t`derës,
Kur vajit ia nisë edhe ngishëm qanë.
Çdo gjá para nesh ësht memece e s`na fletë,
Sikurse edhe kjo letër që sod po ta shkruej
Me fjalë t`ambla, dije, askush s`na pret,
Pse jém mërgimtarë- në vendin e huej!
Nexhat Agolli (koreograf)
Nexhat Agolli koreograf i njohur dhe studiues i etnokoreografisë shqiptare. Gjatë gjithë jetës së tij studioi në detaje koreografinë e valleve tona folklorike dhe kontributi i tij pasqyrohet në 17 libra të botuar në periudhën 1968 – 2000, botime që përbëjnë kontribut të rëndësishëm në shkencat tona albanologjike. U nda nga jeta më 9 janar 2018.
Balaives
Balaives është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Ahmet Dakli
Ahmet Dakli (Elbasan, 15 dhjetor 1879 - 2 tetor 1947) ka qenë nëpunës karriere dhe politikan shqiptar.
Erzen Rrustemi
Erzen Rrustemii lindur më 7.10 1983 në Zhegër, Gjilan, është boksier shqiptar.
Ahmet Dakli
Biografia
Më 1912-14 kreu funksionit e këshillitarit në Ministrinë e Financave. Më 1914 u caktua këshilltar i ministrit të Punëve të Brendshme, Aqif pashë Biçakçiut; në fund të atij viti shkoi në Itali nga revolta e Shqipërisë së Mesme. Kryengritësit i sekuestrojnë pasurinë dhe i arrestojnë të vëllanë, Hysenin. Me pushtim-administrimin austro-hungarez, u caktua kryebashkiak i Elbasanit.
Erzen Rrustemi
Karriera
Erzen Rrustemi më 18 03 2017 shpallet kampion bote në WBF.
Ahmet Dakli
Biografia
Më 1921 si delegat i shoqërive "Përparimi" dhe "Afërdita" merr pjesën në krijimin e Federatës "Atdheu" të Avni Rustemit. Atë dhjetor iu dha portofoli i ministrit të Financave në qeveritë jetëshkurtëra Evangjeli, Koculi dhe Prishtina. Më 23 mars 1923 themeloi dhe drejtoi gazetën "Ura e Shkuminit", organ i grupacionit të qytetarëve të Elbasanit As me beun, as me pashën. Në zgjedhjet e dhjetorit 1923 qe pjesëtar i grupit opozitar të përmendur. Dhjetorin e 1924, me rikthimin e Ahmet Zogut largohet nga Shqipëria dhe qëndroi në Vienë dhe Zara të Dalmacisë, ku zhvillon aktivitete tregtare deri më 1928.
Më 21 mars 1929 u kthye në Elbasan, po atë vit u zgjodh kryebashkiak i Durrësit deri më 1937. Nga 1937 deri më 1939 u zgjodh si kryebashkiak i Elbasanit.
Pas pushtimit italian, internohet më 2 dhjetor 1940 në Firence, kthehet në atdhe pas 10 muajsh. Pas kapitullimit italian u zgjodh deputet më 1943.
Bëhet subjekt i padrejtë i caktimit të një shume arbitrare prej 500 000 frangash nga Ligji i Tatimit të Jashtëzakonshëm më 1945, deri në sekuestrimin e shtëpisë. Në vitin 1947 iu dorëzua vendimi i Komitetit Ekzekutiv të Elbasanit për sekuestrimin e shtëpisë duke iu dhënë një afat 15 ditor. Në shenjë proteste ndaj këtij vendimi arbitrar dhe regjimit komunist u vetëvra në shtëpi, 2 ditë para skadimit të afatit të sekuestros, më 2 tetor 1947.
Qarku Saint-Girons
Qarku Saint-Girons është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Ariège.
Zlatko Dalic
Zlatko Dalić (lindi më 26 tetor 1966 në Livno,Bosnja dhe Hercegovina) është trajner i kombëtares kroate dhe ish-futbollistë i cili ka luajtur si mesfushor mbrojtës. Ai tani menaxhon kombëtaren kroate. Ai udhëhoqi kombëtaren deri në finalen e Kampionatit Botëror 2018, duke siguruar vendin e dytë gjë e cila kjo është pozita më e lartë për historinë e Kroacisë.
Varteks
Pas përfundimit të karrierës së tij më 2000 ai u bë ndihmës i trajnerit të Varteks. Prej majit të vitit 2002 deri në maj 2005 ai punoi si drejtues i sportit dhe gjatë sezoneve 2003-04 dhe 2004-05, ai njëherësh veproi si ndihmës trajneri për Miroslav Bllazheviq.
Në maj 2005, ai u emërua trjaner i klubit Varteks dhe në sezonin e parë fitoi vendin e tretë në PRVA HNL dhe arriti finalen e Kupës së Futbollit Kroatë.
Rijeka
Në verë të vitit 2007, pasi kontrata e tij përfundoi me Varteksin, ai u bë trajner i HNK Rijeka dhe përfundoi sezonin 2007-08 në vendin e katërt.
KS Dinamo
Në sezonin 2008-09, Dalić menaxhoi klubin shqiptar KS Dinamo me të cilin fitoi Superkupën e Shqipërisë. Në shkurt 2009 ai dha dorëheqje pas humbjes së dy derbeve me rradhë kundër skuadrave Tirana dhe Partizani.
Slaven Belupo
Pas një periudhe të shkurtër në Shqipëri, Daliq kthehet në Kroaci më 2009 dhe morri përsipër klubin NK Slaven Belupo.
Al-Faisaly
Në sezonin 2010-11 ai u bë trajner i Al-Faisaly, një skuadër e re në Ligën Profesionale Saudite. Në fund të sezonit 2010-11, klubi nën menaxhimin e Daliqit ishin të kënaqur me suksesin e madh në histori, duke u kualifikuar në Kupën e Mbretit në Ligën Profesionale Saudite. Ai u emërua Trajner i Vitit në Ligën Profesionale Saudite në sezonin 2010-11 nga gazetat El-Rijad. Në përzgjedhjen, ai mposhti trajner të famshëm që punuan në Arabinë Saudite në atë kohë, si Gabriel Calderón, Walter Zenga dhe Eric Gerets.
Al-Hilal
Më 3 maj 2012, Dalić nënshkroi kontratë me Al-Hilal për të menaxhuar Al-Hilal B. Më 30 janar Al-Hilal pranoi që Daliq të menaxhoj klubin e parë pas shkarkimit të Antoine Kombouaré. Më 9 shkurt 2013, ai bëri debutimin e tij si trajner i klubit Al-Hilal kundër Al-Faisaly në çerekfinalen e Kupës Princi Trashëgimtar Sauditë 2012-13. Si trajner i klubit Al-Hilal, Dalić u rradhit si trajneri i 13-të më i mirë në botë. Gjatë sezonit 2013-14, ai ishte kandidati kryesor për pozitën e drejtorit të sporteve në centralin elektrik HNK Hajduk Split, por hodhi poshtë ofertën nga një prej klubeve më të mëdha në futbollin kroat.
Al Ain
Më 8 mars 2014, Dalić u emërua kreu i trajnerit Al Ain FC në Emiratet e Bashkuara Arabe pasi klubi shkarkoi Quique Sánchez Flores. Më vonë, ai udhëhoqi Al Ain që të përfundojë grupin e tyre në Ligën e Kampioneve të AFC 2014, e cila ishte hera e parë që nga viti 2006 që klubi përparoi nëpër fazën e grupeve. Më 30 prill 2014, Al Ain njoftoi se Daliq do të ishte trajner i tyre kryesor për dy sezonet e ardhshme. Në fazën e raundit të 16-të të Ligës së Kampioneve të AFC 2014, Al-Ain luajti kundër Klubit El Xhezira, i udhëhequr nga Walter Zenga, dhe fitoi dy ndeshje me 4-2 për të arritur çerekfinalen e garës.
Më 18 maj 2014, Al Ain fitoi finalen e Kupës së Presidentit EBA në ndeshjen kundër Al-Ahli me rezultat 1-0. Ky ishte trofea e dytë e Daliqit në Lindjen e Mesme dhe e treta gjatë karrierës së tij si trajner.
Sipas të dhënave të futbollit, Al Ain FC u rendit i 335ti në botë me 1468 pikë në mars 2014, por pastaj, që kur arriti Daliqi, klubi u ngjit vazhdimisht në renditjen dhe në dhjetor 2015 arriti në vendin e 122-të në botë me 1575 pikë. Në më pak se dy vjet, klubi u ngjit në më shumë se 200 vende në renditjen dhe arriti vendin e 5-të më të mirë në Azi sipas renditjes.
Kroacia
Më 7 tetor 2017, pas shkarkimit të Ante Çaçiç për shkak të një sërë rezultatesh të dobëta, Federata Kroate e Futbollit e quajti Daliqin si trajnerin e kombëtares kroate. Pas arritjes, Dalić njoftoi se do të mbetet vetëm kreu i trajnerit nëse Kroacia kualifikohet për Kampionatin Botëror 2018 dhe se HNS do të vendosë të ardhmen e tij nëse Kroacia humbet në kualifikimin për finalen.
Kroacia hyri në fazën e eleminimit për herë të parë që nga Kampionati Botëror 1998, ku përfunduan në vendin e tretë. Në raundin e gjashtëmbëdhjetë, Kroacia barazoi Danimarkën, duke fituar në penallti 3-2. Kroacia sërisht fitoi me penallti kundër Rusisë në çerekfinale me rezultat 3-4. Më 11 korrik, Kroacia fitoi kundër Anglisë 2-1, duke shkuar në finale, por humbën kundër Francës me rezultat 4-2.
Jeta personale
Dalić ka lindur në Livno, RS Bosnjë dhe Hercegovinë, por ai jeton dhe punon në Kroaci dhe ka shtetësi kroate. Në vitin 1992, ai u martua me Davorka Propadalo, me të cilin ai ka dy djem, Toni dhe Bruno.
Banka Evropiane për Rindërtim dhe Zhvillim
parapamje Banka Evropiane për Rindërtim dhe Zhvillim - BERZH (European Bank for Reconstruction and Development - EBRD) është një institucion financiar ndërkombëtar i themeluar në vitin 1991. Si një bankë investimesh shumëpalëshe për zhvillim, BERZH përdor investimet si një mjet për të ndërtuar ekonomitë e tregut. Fillimisht ajo u përqëndrua në vendet e ish-Bllokut Lindor e më vonë u zgjerua në më shumë se 30 vende nga Evropa Qendrore e deri në Azinë Qendrore. Ngjashëm me bankat e tjera shumëpalëshe të zhvillimit, BERZH ka anëtarë nga e gjithë bota (Amerika e Veriut, Afrika, Azia dhe Australia), me aksionarin më të madh të saj që janë Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Me seli në Londër, BERZH është në pronësi të 69 vendeve dhe dy institucioneve të Bashkimit Evropian, (që nga korriku i vitit 2018 India është vendi i 69-të i saj). Megjithë aksionarët e sektorit publik, ajo investon në ndërmarrje private, së bashku me partnerët tregtarë. .
Vendet përfituese
Armenia, Azerbajxhani, Bellorusia, Bosnja dhe Hercegovina, Bullgaria, Estonia, Egjipti, Gjeorgjia, Greqia, Hungaria, Jordania, Kazakistani, Kirgistani, Kosova, Kroacia, Letonia, Lituania, Moldavia, Mongolia, Mali i Zi, Maroku, Maqedonia e Veriut, Polonia, Qipro, Rumania, Rusia, Serbia, Sllovakia, Sllovenia, Shqipëria, Taxhikistani, Tunisia, Turqia, Turkmenistani, Ukraina dhe Uzbekistani.
Vendet donatore
Australia, Austria, Belgjika, Britania e Madhe, Kanada, Kina, Qipro, Çekia (vend përfitues deri më 31.12.2007), Danimarka, Egjipti, Finlanda, Franca, Gjermania, Greqia, Islanda, Irlanda, Izraeli, Italia, India, Japonia, Luksemburgu, Malta, Meksika, Maroku, Holanda, Zelanda e Re, Norvegjia, Portugalia, Rusia, Korea e Jugut, Spanja, Suedia, Shtetet e Bashkuara, Zvicra, Turqia, Bashkimi Evropian dhe Banka Evropiane e Investimeve.
Villers-devant-Raucourt
Villers-devant-Raucourt është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Belvès
Belvès është një komunë në Francë. Belvèsbën pjesë në departamentin Dordogne të rajonit Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 1457 banorë dhe sipërfaqe 23.66 km².
Baroville
Baroville është një komunë në Francë. Baroville bën pjesë në departamentin Aube të rajonit Champagne-Ardenne. Komuna ka një popullsi prej 353 banorë dhe sipërfaqe 17.32 km².
Ellen Sinding
Ellen Sinding (17 prill 1899 - 28 prill 1980) është aktore norvegjeze. Ajo ishte vajza e aktorit Sæbjørn Buttedahl dhe aktores Clare Petrea Margrethe Benelli dhe ishte e martuar me Leif Sinding.
Banesa e Shefiko Xhangos
Banesa e Shefiko Xhangos është një monument i trashëgimisë kulturore në Tatzat, rrethi i Delvinës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr.266/1, Datë 16.02.1979".
Qarku Saint-Julien-en-Genevois
Qarku Saint-Julien-en-Genevois është një qark në Francë.
Hadije Pirana - Gjinali
__NOINDEX__
Kajmekami
Kajmekami (osm. قائم مقام kaymakam, "nën-guvernatori") është titull që përdoret për qeveritarin e një province qarkut në Republikën e Turqisë, Republikën Turke të Qipros Veriore dhe në Liban.
Hadije Pirana - Gjinali
Me prejardhje nga qyteti i bukur e historik i Prizrenit, u linde nga nje familje zejtaresh. Qysh ne vegjeli ajo ishte shume kurioze per boten dhe pere gjithqka qe e rrethonte. Pas perfundimit te shkollimit fillore ajo u regjistua ne shkollen e posa hapur te muzikes ne Prizren. Per shkak te rrethanave kohore, nga pushtimi i okupatorit serb nuk kishe mjaftueshem pedagog te gjuhes amtare dhe ishte e detyruar te shkollimin e saj ta vazhdoj ne gjuhen serbe, edhe pse ne shtepin e saj flisnin ne gjuhen Turke. Deshira e saj ishte te arsimohej i dha vullnet qe ti tejkaloj sfidat qe i dilnin gjate rrugetimit te saj, e qe nuk ishin asnjehere aspak te lehta.
Kajmekami
Përveç kësaj, ishte një titull i përdorur përafërsisht për të njëjtën pozitë zyrtare (kajmakamllëku) në Perandorinë Osmane, nga fundi i saj një kajmekam ishte në krye të një kazaje nga fundi në rang; në rang ushtarak, nënkolonel.
Hadije Pirana - Gjinali
Gjate vazhdimit te shkollimit te saj ajo paragjikohej shume per drejtimin te cilin e kishte perzgjedhur. Bashke moshataret e perqeshnin madje edhe e ngacmonin sepse nuk kishin pare qe nje vajze te kishte violine ne dore, ku per vendasit e saj ishte diqka e pakuptueshme. Mirepo Hadija ishe nje vajze e vendosur dhe nuk ua vinte veshin, madje ajo punoj akoma me shume te i tregonte te gjitheve se ajo mund te i'a dilte dhe te arrije synimin e saj. Inspirimin e gjente tek dashuria per muziken dhe entuziazmi per instrumentet e tjera, mirepo nga te gjitha ne zemren e saj kishte zene vend Piano.
Pasi perfundoj studimet ne Shkollen e Larte te Muzikes ne Prishtine, ajo filloi punen si pedagoge ne Shkollen e ulet dhe te mesme te Muzikes po ashtu ne Prishtine. Shume nga nxenesit qe mesoi e ndoqen rrugetimin muzikore ku ata u bene te njohur si brenda ashtu edhe jashte vendit.
Pas pensionimit ajo jeten e vazhdoi ne Londer, ku edhe pse ne moshe me te shtyer ajo nuk u ndal, ku vazhdoi te punoj si pedagoge e pianos me nxenesit nga komuniteti shqiptare atje, duke kultivuar dhe rrenjosur dashurin per muziken por edhe artin ne pergjithesi.
Këmbësoria e mekanizuar
parapamje|310x310px|Këmbësoria e Mekanizuar, [[Siria|Siri.]] Këmbësoria e Mekanizuar është njësi këmbësorie e pajisur me transportues të blinduar të personelit (APC) ose makina luftarake e këmbësorisë (IFV) për transport dhe luftim.
Siç përcaktohet nga Ushtria e Shteteve të Bashkuara, këmbësoria e mekanizuar dallohet nga këmbësoria e motorizuar në atë që automjetet e saj ofrojnë një shkallë mbrojtjeje të blinduar dhe armatim për përdorim në luftime, ndërsa këmbësoria e motorizuar pajiset me automjete me rrota "me lëkurë të butë" vetëm për transport. Shumica e APC-ve dhe IFV-ve gjurmohen plotësisht ose janë automjete me të gjitha rrotat (6×6 ose 8×8), për lëvizshmëri nëpër tokë të ashpër. Disa kombe bëjnë dallimin midis këmbësorisë së mekanizuar dhe të blinduar, duke përcaktuar trupat e transportuara nga APC si të mekanizuara dhe ato në IFV si të blinduara.
Armët mbështetëse për këmbësorinë e mekanizuar pajisen edhe me transport të motorizuar, ose ndërtohen direkt në mjete luftarake për të mbajtur ritmin me këmbësorinë e mekanizuar në luftime. Për njësitë e pajisura me shumicën e llojeve të APC ose çdo lloj IFV, armët mbështetëse të zjarrit, të tilla si mitralozët, topat automatik, obusët e zjarrit të drejtpërdrejtë me hapje të vogël dhe raketat e drejtuara antitank shpesh montohen drejtpërdrejt në automjetet e transportit të këmbësorisë.
Krahasuar me këmbësorinë e lëvizshme të kamionit "të lehtë", këmbësoria e mekanizuar mund të mbajë lëvizje të shpejtë taktike dhe, nëse montohet në IFV, të ketë më shumë fuqi zjarri integrale. Ata kërkojnë më shumë furnizime luftarake (municion dhe veçanërisht karburant) dhe furnizime municionesh (përbërës rezervë të automjeteve), dhe një pjesë relativisht më e madhe e fuqisë punëtore kërkohet për të ekuipazhuar dhe mirëmbajtur automjetet. Për shembull, shumica e APC-ve montojnë një seksion prej shtatë ose tetë këmbësorësh, por kanë një ekuipazh prej dy. Shumica e IFV-ve mbajnë vetëm gjashtë ose shtatë këmbësorë, por kërkojnë një ekuipazh prej tre personash. Për të qenë efektive në terren, njësitë e mekanizuara kërkojnë edhe shumë mekanikë, me mjete dhe pajisje të specializuara për mirëmbajtje dhe rikuperim.
Barquet
Barquet është një komunë në Francë. Barquet bën pjesë në departamentin Eure të rajonit Haute-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 363 banorë dhe sipërfaqe 13.68 km².
1913 në Shqipëri
Në vijim është lista e ngjarjeve që kanë ndodhur gjatë vitit 1913 në Republikën e Shqipërisë.
Besart Kallaku
Besart Kallaku ose Bes Kallaku ka lindur më 20 nëntor 1985 në Tiranë, është një këngëtar dhe humorist shqiptar. Më shumë se me emrin e vërtetë e njohin si "Gjini i Portokallisë". Bes Kallaku, sot është një nga aktorët më të dashur të Portokallisë për gjithë spektatorët që e ndjekin. Mjaft popullor për personazhet dhe batutat që përdor, ai ka krijuar një profil interesant, për të cilin publiku e duartroket, por edhe kritika e vlerëson. Përveç roleve të humorit Besarti ka interpretuar edhe në dy filma artistik shqiptarë, “Koha e kometës” dhe “Alive”.
Montmarin
Montmarin është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Barr, Bas-Rhin
Barr është një komunë në Francë. Barr bën pjesë në departamentin Bas-Rhin të rajonit Alsace. Komuna ka një popullsi prej 6787 banorë dhe sipërfaqe 20.61 km².
Ethnologue
Etnologue: Gjuhët e Botës është një botim referimi vjetor në shtyp dhe në internet që ofron statistika dhe informacione të tjera mbi gjuhët e gjalla të botës. Ajo u lëshua së pari në vitin 1951 dhe tani publikohet çdo vit nga SIL International, një organizatë jofitimprurëse e krishterë në mbarë botën me qendër në SHBA. Qëllimi kryesor i SIL është të studiojë, zhvillojë dhe dokumentojë gjuhët për të promovuar shkrim-leximin dhe për qëllime fetare.
Që nga viti 2017, Ethnologue përmban informacione të bazuara në web në rreth 7,099 gjuhë në edicionin e tij të 20, duke përfshirë numrin e folësve, vendndodhjen, dialektet, lidhjet gjuhësore, autonomin, disponueshmërinë e Biblës në çdo gjuhë dhe dialekt të përshkruar, përshkrimi i përpjekjeve të rivitalizimit ku raportohet, dhe një vlerësim i qëndrueshmërisë gjuhësore duke përdorur EGD.
Përmbledhja
Etnologue është botuar nga SIL International (i njohur më parë si Instituti Veror i Gjuhësisë), një organizatë e shërbimit të krishterë gjuhësor me një zyrë ndërkombëtare në Dallas, Teksas. Organizata studion disa gjuhë të pakicave për të lehtësuar zhvillimin e gjuhës dhe për të punuar me folës të komuniteteve të tilla gjuhësore në përkthimin e pjesëve të Biblës në gjuhën e tyre.
Përcaktimi i asaj që karakteristikat përcaktojnë një gjuhë të vetme varet nga vlerësimi sociolinguist nga dijetarë të ndryshëm; si parathënie për Ethnologue thotë, "Jo të gjithë studiuesit ndajnë të njëjtat kritere për atë që përbën një 'gjuhë' dhe cilat karakteristika përcaktojnë një 'dialekt'." Etnologue ndjek kriteret e përgjithshme gjuhësore, të cilat bazohen kryesisht në kuptueshmërinë reciproke. Tiparet e kuptueshmërisë së përbashkët të gjuhës janë komplekse dhe zakonisht përfshijnë dëshmi etimologjike dhe gramatike që janë dakorduar nga ekspertët.
Përveç zgjedhjes së një emri primar për një gjuhë, Ethnologue siguron listë të emrit (surave) për gjuhën dhe çdo dialekte që përdoren nga folësit, qeveria, të huajt dhe fqinjët. Gjithashtu janë përfshirë emrat që janë referuar historikisht, pavarësisht nëse një emër konsiderohet zyrtar, politikisht i saktë ose fyese; kjo lejon hulumtime historike më të plota për t'u bërë. Këto lista të emrave nuk janë domosdoshmërisht të plotë.
Historia
Në vitin 1984, Ethnologue lëshoi ​​një sistem kodimi tre-letre, të quajtur një kod SIL, për të identifikuar çdo gjuhë që ai përshkroi. Ky grup kodesh tejkalonte në mënyrë të konsiderueshme fushën e standardeve të tjera, p.sh. ISO 639-1 dhe ISO 639-2. Edicioni i 14-të, i botuar në vitin 2000, përfshinte 7,148 kodet gjuhësore.
Në vitin 2002, Ethnologu u kërkua të punonte me Organizatën Ndërkombëtare për Standardizim (ISO) për të integruar kodet e saj në një draft standard ndërkombëtar. Edicioni i 15-të i Ethnologue ishte edicioni i parë për të përdorur këtë standard, i quajtur ISO 639-3. Ky standard tani administrohet veçmas nga Ethnologue (megjithëse ende nga SIL sipas rregullave të vendosura nga ISO, dhe që atëherë Ethnologu mbështetet në standardin për të përcaktuar atë që është e shënuar si gjuhë. ) Në vetëm një rast, Ethnologue dhe ISO standardet i trajtojnë gjuhët paksa ndryshe. ISO 639-3 konsideron Akan të jetë një macrolanguage i përbërë nga dy gjuhë të dallueshme, Twi dhe Fante, ndërsa Ethnologu konsideron Twi dhe Fante të jenë dialekte të një gjuhe të vetme (Akan), pasi ato janë reciprokisht të kuptueshme. Kjo anomali rezultoi sepse standardi ISO 639-2 ka kode të ndara për Twi dhe Fante, të cilat kanë tradita të veçanta letrare dhe të gjitha kodet 639-2 për gjuhët individuale janë automatikisht pjesë e 639-3, edhe pse 639-3 normalisht nuk do të caktojë ata i ndanë kodet.
Në vitin 2014, me edicionin e 17-të, Ethnologue paraqiti një kod numerik për statusin e gjuhës duke përdorur një kornizë të quajtur EGIDS (Shkalla e Zgjerimit Ndërgjeneral të Shkallëzuar të Shkallëzuar), një elaborim i GIDS i Fishman's (Shkalla e Ndërprerjes së Shkallëzuar Ndërgjenerale). Ai rendit një gjuhë prej 0 për një gjuhë ndërkombëtare në 10 për një gjuhë të zhdukur, pra një gjuhë me të cilën askush nuk mban një ndjenjë identiteti etnik.
Në Dhjetor 2015, Ethnologue lansoi një Paywall të matur; përdoruesit në vendet me të ardhura të larta, të cilët dëshirojnë t'i referohen më shumë se shtatë faqet e të dhënave në muaj, duhet të blejnë një abonim me pagesë.
Që nga viti 2017, botimi i 20-të i Etnologut përshkroi 237 familje gjuhësore duke përfshirë 86 gjuhë të izoluara dhe gjashtë kategori tipologjike, domethënë gjuhët e shenjave, gjuhët e kreoleve, pidgins, gjuhët e përziera, gjuhët artificiale, dhe gjuhë të paklasifikuara.
Reputacioni
Në vitin 1986, William Bright, redaktor i revistës Language, shkroi për Ethnologue se "është e domosdoshme për çdo raft referimi në gjuhët e botës". Në vitin 2008 në të njëjtën revistë, Lyle Campbell dhe Veronika Grondona thanë: "Etnologu ... është bërë referimi standard dhe dobia e tij është e vështirë të mbivlerësohet."
Në vitin 2015, Harald Hammarström, redaktor i Glottolog, kritikoi publikimin për mungesa të shpeshta të citimeve dhe dështimin për të artikuluar parime të qarta të klasifikimit dhe identifikimit të gjuhës. Megjithatë, ai arriti në përfundimin se, në ekuilibër, "Etnologjia është një katalog i mrekullueshëm i gjuhëve botërore dhe është shumë më superior se çdo gjë tjetër e prodhuar para vitit 2009."
Botimet
Duke filluar me edicionin e 17-të, Ethnologu është botuar çdo vit.
Aziz Kelmendi
Aziz Kelmendi (lindi më 15 janar 1967) në fshatin Karaçicë të Komunës së Shtimes, Kosovë. Ishte shqiptar i Kosovës.
Jeta
Azizi rrjedh nga një familje me tradita të larta atdhetare. Prindërit e tij, Sadik Hajriz Kelmendi dhe Salë Rrahman Krapi nga Nekoci i Drenasit, patën shtatë fëmijë (5 djem dhe 2 vajza): Hajrizin, Havën, Idrizin, Isakun, Azizin, Melihaten dhe Besimin. Babai i Azizit, Sadiku, sikurse shumë bashkëkombës të tij, për shkak të kushteve të rënda ekonomike, në vitin 1970 u detyrua të marrë rrugën e kurbetit. Ai filloi të punojë në Republikën Federale të Gjermanisë. Sadiku, në vitin 1971, nga fshati i lindjes Karaçicë shpërngulet në fshatin Medvec të Lipjanit.
Këtu Azizi regjistrohet në shkollën fillore (paralele e ndarë) e fshatit Medvec, ku kryen me sukses katër klasë dhe mandej vazhdon klasën e pestë dhe gjashtë në shkollën amë “Stanko Buriç” të fshatit Magurë. Nëntë vjet më vonë, në vitin 1980, familja e Azizit përsëri shpërngulet në Komunën e Prizrenit, gjegjësisht në fshatin Dushanovë, që tash njihet si Arbanë.
Në këtë vendbanim familja Kelmendi kishte krijuar kushte më të mira për jetë. Edhe këtu Azizi me sukses shembullor mbaroi klasën e shtatë dhe të tetë në shkollën “Aradha e Sharrit”. Ndërsa tri klasë të shkollës së mesme i kreu në Qendrën e Shkollimit të Mesëm “Dimitrie Tucoviq” në Prizren, ku dallohet si një ndër nxënësit shembullor të kësaj shkolle. Po në vitin e tretë e arreston milicia e atëhershme jugosllave në fshatin Vërmicë të Prizrenit dhe e dënon për veprimtari armiqësore dhe tentim për kalimin e kufirit Kosovë – Shqipëri.
Masakra e Paraqinit
Artikulli i plotë: Masakra e Paraqinit
Në sistemin e atëhershëm jugosllav nga komunat e tyre iu përcilleshin të gjitha të dhënat, duke përfshirë ndonjë vepër penale, përshtatmërinë ideo-politike të rekrutëve të rinj se kush janë, nga vijnë dhe çfarë veprimtarie politike kanë pasur në vendlindjen e tyre. E njëjta karakteristikë nga Sekretariati i Mbrojtjes Popullore të Prizrenit ishte evidencuar në kartonin e njësisë, i cili iu përcoll Azizit në postën ushtarake në Leskovc. Kjo dosje për Azizin ishte paksa më e veçantë ngaqë bëhej fjalë për një person të dyshimtë dhe shumë të “rrezikshëm” i cili duhej vënë nën mbikëqyrje dhe përcjellje të përhershme nga eprorë të sigurimit ushtarak. Pasi që karakteristika e tij kishte të bënte me një të dënuar për kundërvajtje politike, sigurimi ushtarak që nga dita e parë kur kishte shkuar në Leskovc dhe më pastaj në Paraqin kishte përcjell dhe vëzhguar atë gjatë gjithë kohës. Ai ishte vënë para një presioni të papërballueshëm psikologjik. Ishte koha kur të rinjtë nga Kosova shkonin ta kryenin shërbimin ushtarak në Jugosllavi dhe vazhdimisht rritej numri i rasteve të ushtarëve shqiptarë të vrarë, kurse trupat e pajetë u silleshin familjeve të tyre të mbyllur hermetikisht në arkivole metalike. Shumë prej tyre vriteshin dhe familjeve u thoshin se ata kanë kryer vetëvrasje. Vetëm në periudhën e viteve 1981-1987 nga ushtria jugosllave ishin kthyer 33 shqiptarë të vrarë. Kjo tregon se pas ngjarjeve të vitit 1981, shqiptarët në armatën jugosllave shikoheshin me një sy krejtësisht ndryshe se me kënd shoqëroheshin, çka bisedonin, pse shoqëroheshin me ushtarë shqiptarë e pse jo me ushtarë të nacionaliteteve të tjera!? Dhe përderisa të gjithë rekrutët sllavë shoqëroheshin ndërmjet vete, shqiptarët gjithmonë mbanin një distancë të heshtur duke u shoqëruar kryesisht mes vete. Zakonisht, shumica e rekrutëve shqiptarë nuk e zotëronin fare gjuhën serbokroate, e cila në ish-Jugosllavi ishte gjuhë zyrtare. Prandaj, krejtësisht ishte e logjikshme që shqiptarët të shoqëroheshin më shumë me bashkëkombësit e vet meqë kishin një kulturë, një traditë dhe gjuhë të përbashkët që nuk lidhej asgjë me sllavët. Ky ishte një hendikep i madh për shqiptarët në ushtrinë jugosllave, gjë që ndikoi drejtpërdrejt në diskriminimin e tyre si në dhënien e kujdestarive të shpeshta, dhënien e rojës, pastaj i detyronin t’i pastrojnë banjat, korridoret, oborret e kazermave etj. Këto detyrime jepeshin rend e pa rend, sidomos për shqiptarët në shenjë hakmarrje ndaj tyre vetëm e vetëm se ata po kërkonin në vendlindjen e tyre të jenë të barabartë me gjithë popujt e Jugosllavisë.