cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metafizika Libri i Katërt (Aristoteli)
Me sa duket, të dy doktrinat vijnë nga e njëjta mënyrë e të menduarit. Por e njëjta metodë e diskutimit nuk duhet të përdoret me të gjithë kundërshtarët; për disa kanë nevojë për bindje dhe të tjerët për detyrim. Ata që janë shtyrë në këtë pozitë nga vështirësitë në të menduarit e tyre mund të kurohen lehtësisht nga injoranca e tyre; sepse nuk është argumenti i tyre i shprehur por mendimi i tyre që duhet të përmbushë. Por ata që argumentojnë për hir të argumentit mund të shërohen vetëm duke hedhur poshtë argumentin siç shprehet në të folur dhe me fjalë.
Ata që me të vërtetë ndiejnë vështirësitë janë çuar në këtë mendim nga vëzhgimi i botës së ndjeshme. (1) Ata mendojnë se kontradiktat ose kontradiktorët janë të vërteta në të njëjtën kohë, sepse ata shohin që kontrastet të vijnë në ekzistencë nga e njëjta gjë. Nëse, pra, ajo që nuk është nuk mund të ndodhë, gjëja duhet të ketë ekzistuar më parë pasi që të dyja kontradiktë njësoj, siç thotë Anaksagoras të gjitha janë të përziera në të gjitha, dhe Demokriti gjithashtu; sepse ai thotë se boshllëku dhe e plotë ekzistojnë njësoj në çdo pjesë, e megjithatë njëra nga këto është qenia, dhe tjetra jo-qenie. Atyre, pra, besimi i të cilëve qëndron mbi këto baza, do t'u themi se në një kuptim ata flasin drejt dhe në një kuptim gabojnë. Sepse 'ajo që është' ka dy kuptime, kështu që në një farë kuptimi një gjë mund të dalë nga ajo që nuk është, ndërsa në një farë kuptimi nuk mundet, dhe e njëjta gjë mund të jetë në të njëjtën kohë në qenie dhe jo në duke qenë-por jo në të njëjtin respekt. Sepse e njëjta gjë mund të jetë potencialisht në të njëjtën kohë dy kundërvënie, por nuk mundet në të vërtetë. Dhe përsëri do t'u kërkojmë atyre të besojnë se midis gjërave ekzistuese ekziston edhe një lloj substance tjetër të cilës nuk i përket as lëvizja, as shkatërrimi, as gjenerimi.
Dhe (2) në mënyrë të ngjashme disa kanë nxjerrë nga vëzhgimi i botës së ndjeshme të vërtetën e dukjes. Sepse ata mendojnë se e vërteta nuk duhet të përcaktohet nga numri i madh ose i vogël i atyre që mbajnë një besim, dhe se e njëjta gjë mendohet e ëmbël nga disa kur e shijojnë, dhe e hidhur nga të tjerët, në mënyrë që nëse të gjithë ishin të sëmurë ose të gjithë ishin të çmendur, dhe vetëm dy ose tre ishin mirë ose të arsyeshëm, këta do të mendoheshin të sëmurë dhe të çmendur, dhe jo të tjerët.
Dhe në përgjithësi është për shkak se këta mendimtarë supozojnë se dituria është ndjesi dhe kjo të jetë një ndryshim fizik, që ata thonë se ajo që duket në shqisat tona duhet të jetë e vërtetë; sepse për këto arsye Empedokli dhe Demokriti dhe, thuajse mund të thuhet, të gjithë të tjerët kanë rënë viktima të mendimeve të këtij lloji. Për Empedocles thotë se kur burrat ndryshojnë gjendjen e tyre ata ndryshojnë njohuritë e tyre; "
Sepse mençuria rritet tek njerëzit sipas asaj që është para tyre
"Dhe diku tjetër ai e thotë këtë
Deri sa natyra e tyre ndryshoi, deri tani tek ata gjithmonë
Erdhi ndërroi mendimet në mendje. "
Dhe Parmenides gjithashtu shprehet në të njëjtën mënyrë: "
Sepse si në çdo kohë gjymtyrët shumë të përkulura janë të përbëra,
Kështu është mendja e njerëzve; sepse te të gjithë njerëzit
Kjo gjë mendon - substanca e gjymtyrëve të tyre:
Një fjalë e Anaksagorës për disa nga miqtë e tij është gjithashtu e lidhur, - se gjërat do të ishin për ta, siç mendonin të ishin. Dhe ata thonë se Homeri gjithashtu e kishte qartë këtë mendim, sepse ai e bëri Hektorin, kur ishte pa ndjenja nga goditja, të gënjejë 'duke menduar mendime të tjera', - që nënkupton që edhe ata që nuk kanë mendime kanë mendime, megjithëse jo të njëjtat mendime. Me sa duket, nëse të dyja janë forma të dijes, gjërat reale gjithashtu janë në të njëjtën kohë 'edhe kështu edhe jo aq'. Dhe është në këtë drejtim që pasojat janë më të vështira. Nëse ata që kanë parë shumicën e një të vërtete të tillë që është e mundur për ne (dhe këta janë ata që e kërkojnë dhe e duan më shumë) - nëse këta kanë mendime të tilla dhe shprehin këto pikëpamje për të vërtetën, a nuk është e natyrshme që fillestarët në filozofi duhet të humbin zemren? Sepse të kërkosh të vërtetën do të thotë të ndjekësh lojën fluturuese.
Por arsyeja pse këta mendimtarë mbanin këtë mendim është se ndërsa po kërkonin të vërtetën e asaj që është, ata menduan, 'ajo që është' ishte identike me botën e ndjeshme; në këtë, megjithatë, ekziston kryesisht natyra e papërcaktuar e asaj që ekziston në kuptimin e veçantë që kemi shpjeguar; dhe për këtë arsye, ndërsa flasin me bindje, ata nuk thonë se çfarë është e vërtetë (sepse është e përshtatshme ta shtrosh çështjen më shumë sesa siç e vendosi Epicharmus kundër Ksenofanit). Dhe përsëri, meqë panë se e gjithë kjo botë e natyrës është në lëvizje dhe se për atë që ndryshon nuk mund të bëhet deklaratë e vërtetë, ata thanë që sigurisht, në lidhje me atë që gjithkund në çdo aspekt po ndryshon, asgjë nuk mund të vërtetohej vërtet. Ishte ky besim që lulëzoi në pikëpamjet më ekstreme të pikëpamjeve të përmendura më lart, atë të Heraklitëve të deklaruar, siç ishte mbajtur nga Kratylusi, i cili më në fund nuk e mendoi të drejtë të thoshte asgjë, por vetëm lëvizi gishtin dhe kritikoi Heraklitin për thënien se është e pamundur të futesh dy herë në të njëjtin lumë; sepse ai mendoi se nuk mund ta bënte as edhe një herë.
Por ne do të themi në përgjigje të këtij argumenti gjithashtu se ndërsa ekziston një farë justifikimi për mendimin e tyre se ndryshimi, kur po ndryshon, nuk ekziston, por gjithsesi është i diskutueshëm; sepse ajo që po humbet një cilësi ka diçka nga ajo që po humbet, dhe nga ajo që do të bëhet, diçka duhet të jetë tashmë. Dhe në përgjithësi nëse një gjë po zhduket, do të jetë e pranishme diçka që ekziston; dhe nëse një gjë do të ekzistojë, duhet të ketë diçka nga e cila do të lindë dhe diçka me të cilën gjenerohet, dhe ky proces nuk mund të vazhdojë ad infinitum.-Por, duke lënë këto argumente, le të këmbëngulim për këtë, që nuk është e njëjta gjë të ndryshosh në sasi dhe në cilësi. Dhuro që në sasi një gjë nuk është konstante; prapëseprapë është në respekt të formës së saj që ne e dimë secilën gjë.-Dhe përsëri, do të ishte e drejtë të kritikonim ata që mbajnë këtë pikëpamje për pohimin e të gjithë universit material atë që panë vetëm në një pakicë madje edhe të gjërave të ndjeshme. Vetëm se ai rajon i botës së ndjeshme që na rrethon menjëherë është gjithmonë në proces shkatërrimi dhe gjenerimi; por kjo është, si të thuash, madje as një fraksion i së tërës, kështu që do të kishte qenë më e mençur ta shfajësonte këtë pjesë të botës për shkak të pjesës tjetër, sesa të dënonte tjetrën për shkak të kësaj.-Dhe përsëri, padyshim ne do t'u bëjmë atyre gjithashtu të njëjtën përgjigje që kemi bërë shumë kohë më parë; duhet t’i tregojmë dhe t’i bindim se ka diçka, natyra e së cilës është e pandryshueshme. Në të vërtetë, ata që thonë se gjërat në të njëjtën kohë janë dhe nuk janë, për pasojë duhet të thonë se të gjitha gjërat janë në qetësi sesa që janë në lëvizje; sepse nuk ka asgjë në të cilën ato mund të ndryshojnë, pasi të gjitha atributet u përkasin tashmë të gjitha subjekteve.
Lidhur me natyrën e së vërtetës, duhet të themi se jo gjithçka që duket është e vërtetë; së pari, sepse edhe nëse ndjesia - të paktën e objektit të veçantë për kuptimin në fjalë - nuk është e rreme, pamja nuk është e njëjtë me ndjesinë. - Përsëri, është e drejtë të shprehim habi për kundërshtarët tanë duke ngritur pyetjen nëse madhësitë janë po aq të shkëlqyera, dhe ngjyrat janë të një natyre të tillë, pasi u shfaqen njerëzve në distancë, ose siç u duken atyre që janë afër, dhe nëse janë të tilla, siç u duken të shëndetshmit apo të sëmurit, dhe nëse ato gjërat janë të rënda, të cilat duken aq të dobëta ose ato që duken aq të forta, dhe ato gjëra të vërteta që duken në gjumë ose në zgjim. Padyshim që ata nuk mendojnë se këto janë pyetje të hapura; askush, të paktën, nëse kur është në Libi ai ka fantazuar një natë që është në Athinë, fillon për në sallën e koncerteve.-Dhe përsëri në lidhje me të ardhmen, siç thotë Platoni, me siguri mendimi i mjekut dhe që të njeriut injorant nuk janë po aq të rëndë, për shembull, në pyetjen nëse një njeri do të bëhet mirë apo jo.-Dhe përsëri, midis vetë ndjesive, ndjesia e një objekti të huaj dhe e objektit të përshtatshëm, ose ajo e një sendi të afërm dhe ajo e objektit të sensit në fjalë, nuk janë njësoj autoritare, por në rastin e shikimit me ngjyra, jo shijes, ka autoritetin, dhe në rastin e shijes së aromës, jo shikimit; secila prej të cilave shqisave kurrë nuk thotë në të njëjtën kohë për të njëjtin objekt se në të njëjtën kohë është 'kështu dhe jo aq' .- Por as në kohë të ndryshme një kuptim nuk bie dakord për cilësinë, por vetëm për atë që i përket cilësia. Unë dua të them, për shembull, që e njëjta verë mund të duket, nëse ajo ose trupi i dikujt ndryshon, në një kohë të ëmbël dhe në një tjetër kohë jo të ëmbël; por të paktën e ëmbla, siç është kur ekziston, nuk ka ndryshuar kurrë, por gjithnjë ka të drejtë për të, dhe ajo që do të jetë e ëmbël është e domosdoshme e një natyre të tillë. Megjithatë, të gjitha këto pikëpamje shkatërrojnë këtë domosdoshmëri, duke mos lënë asgjë të domosdoshme, pasi ato nuk lënë asnjë thelb të asgjë; sepse e domosdoshme nuk mund të jetë në këtë mënyrë dhe gjithashtu në atë, kështu që nëse ndonjë gjë është e domosdoshme, nuk do të jetë 'edhe kështu edhe jo aq'.
Dhe, në përgjithësi, nëse ekziston vetëm e ndjeshmja, nuk do të kishte asgjë nëse gjërat e gjalla nuk do të ishin; sepse nuk do të kishte aftësi kuptimore. Tani pikëpamja se as cilësitë e ndjeshme dhe as ndjesitë nuk do të ekzistonin është pa dyshim e vërtetë (sepse ato janë afeksione të perceptuesit), por që substratet që shkaktojnë ndjesinë nuk duhet të ekzistojnë edhe përveç ndjeshmërisë është e pamundur. Sepse ndjesia sigurisht që nuk është ndjesi e vetvetes, por ka diçka përtej ndjesisë, e cila duhet të jetë para ndjesisë; për atë që lëviz është natyrë paraprake ndaj asaj që zhvendoset, dhe nëse ato janë terma korrelativë, kjo nuk është më pak e vërtetë.
Pjesa 6
Këta, pra, mund të binden lehtësisht për këtë të vërtetë, sepse nuk është e vështirë të kuptohet; por ata që kërkojnë thjesht detyrim në argument kërkojnë atë që është e pamundur; sepse ata kërkojnë që të lejohen të kundërshtojnë vetveten - një pretendim që bie ndesh me vetveten që në fillim.-Por nëse jo të gjitha gjërat janë relative, por disa janë ekzistente vetvete, jo gjithçka që shfaqet do të jetë e vërtetë; sepse ajo që duket është e dukshme për dikë; kështu që ai që thotë të gjitha gjërat që shfaqen janë të vërteta, i bën të gjitha gjërat relative. Dhe, prandaj, ata që kërkojnë një argument të parezistueshëm, dhe në të njëjtën kohë kërkojnë të thirren për llogari të pikëpamjeve të tyre, duhet të ruhen duke thënë se e vërteta nuk është se ajo që shfaqet ekziston, por se ajo që duket ekziston që ai të kush shfaqet, dhe kur, dhe me kuptimin në të cilin, dhe në kushtet në të cilat shfaqet. Dhe nëse ata japin një llogari të pikëpamjes së tyre, por nuk e japin në këtë mënyrë, ata së shpejti do ta gjejnë veten duke kundërshtuar vetveten. Sepse është e mundur që e njëjta gjë mund të duket se është e mjaltë për shikimin, por jo për shijen, dhe që, pasi kemi dy sy, gjërat mund të mos duken njësoj për secilin, nëse shikimi i tyre nuk është ndryshe. Për ata që për arsyet e përmendura kohë më parë thonë se ajo që duket është e vërtetë, dhe për këtë arsye që të gjitha gjërat janë njësoj të rreme dhe të vërteta, sepse gjërat nuk duken as të njëjta për të gjithë njerëzit ose gjithmonë të njëjta për të njëjtin njeri, por shpesh kanë pamje të kundërt në të njëjtën kohë (sepse prekja thotë se ka dy objekte kur ne kryqëzojmë gishtat, ndërsa shikimi thotë se ka një) - këtyre do t'u themi 'po, por jo në të njëjtin kuptim dhe në të njëjtën pjesë të dhe në të njëjtat kushte dhe në të njëjtën kohë ', në mënyrë që ajo që shfaqet të jetë e vërtetë me këto kualifikime. Por mbase për këtë arsye ata që argumentojnë kështu jo sepse ndiejnë një vështirësi por për hir të argumentit, duhet të thonë se kjo nuk është e vërtetë, por e vërtetë për këtë njeri. Dhe siç është thënë më parë, ata duhet të bëjnë gjithçka relativisht-relative me mendimin dhe perceptimin, në mënyrë që asgjë ose të ketë ardhur ose do të jetë pa mendimin e parë të dikujt kështu. Por nëse gjërat kanë ardhur ose do të jenë, padyshim që jo të gjitha gjërat do të jenë në raport me mendimin.-Përsëri, nëse një gjë është një, ajo është në lidhje me një gjë ose me një numër të caktuar të gjërave; dhe nëse e njëjta gjë është gjysmë dhe e barabartë, nuk është e dyfishtë që e barabarta të jetë korrelative. Nëse, pra, në lidhje me atë që mendon, njeriu dhe ajo që mendohet janë të njëjta, njeriu nuk do të jetë ai që mendon, por vetëm ai që mendohet. Dhe nëse secila gjë duhet të jetë relative me atë që mendon, ajo që mendon do të jetë relative e një pafundësie të gjërave specifikisht të ndryshme.
Prandaj, le të mjaftojë kjo për të treguar (1) se më e padiskutueshmja nga të gjitha besimet është se deklaratat kontradiktore nuk janë në të njëjtën kohë të vërteta, dhe (2) cilat pasoja vijnë nga pohimi se ato janë, dhe (3) pse njerëzit pohoni këtë. Tani meqë është e pamundur që kontradiktat duhet të jenë në të njëjtën kohë e vërtetë për të njëjtën gjë, padyshim që edhe kontraktimet nuk mund t'i përkasin në të njëjtën kohë të njëjtës gjë. Për kundërvëniet, njëra është privim jo më pak sesa është një e kundërt dhe privim i natyrës thelbësore; dhe privatësia është mohimi i një kallëzuesi për një gjini të caktuar. Nëse, pra, është e pamundur të pohosh dhe mohosh me të vërtetë në të njëjtën kohë, është gjithashtu e pamundur që kundërvëniet t'i përkasin një subjekti në të njëjtën kohë, përveç nëse të dy i përkasin asaj në marrëdhënie të veçanta, ose një në një lidhje të veçantë dhe pa kualifikim.
Pjesa 7
Por nga ana tjetër nuk mund të ketë një ndërmjetës midis kontradiktoreve, por për një temë ose duhet të pohojmë ose të mohojmë ndonjë kallëzues. Kjo është e qartë, në radhë të parë, nëse përcaktojmë se çfarë është e vërteta dhe e gabuara. Të thuash për atë që nuk është, ose për atë që nuk është se është, është false, ndërsa të thuash për atë që është, dhe për atë që nuk është se nuk është, është e vërtetë; në mënyrë që ai që thotë për ndonjë gjë që është, ose që nuk është, do të thotë ose çfarë është e vërtetë ose çfarë është e rreme; por as ajo që është, as ajo që nuk është nuk është e thënë të jetë ose të mos jetë.-Përsëri, e ndërmjetmja në mes të kontradiktorëve do të jetë kështu ose në mënyrën në të cilën gri është midis të zezës dhe të bardhës, ose si ajo që nuk është as njeri as kal është midis njeriut dhe kalit. (a) Nëse do të ishte i llojit të fundit, nuk do të mund të ndryshonte në ekstreme (sepse ndryshimi është nga jo i mirë në të mirë, ose nga i mirë në jo i mirë), por si një fakt kur ekziston një ndërmjetës gjithnjë vërehet të ndryshojë në ekstreme. Sepse nuk ka asnjë ndryshim përveç në të kundërtat dhe në ndërmjetësit e tyre. (b) Por nëse është vërtet e ndërmjetme, edhe në këtë mënyrë do të duhet të ketë një ndryshim në të bardhë, e cila nuk ishte nga jo e bardha; por siç është, kjo nuk është parë kurrë.-Përsëri, çdo objekt i të kuptuarit ose arsyes të kuptuarit ose pohon ose mohon - kjo është e qartë nga përkufizimi-sa herë që thotë se çfarë është e vërtetë ose e gabuar. Kur lidhet në një mënyrë me pohim ose mohim, ajo thotë se çfarë është e vërtetë, dhe kur e bën atë në një mënyrë tjetër, çfarë është e gabuar.-Përsëri, duhet të ketë një ndërmjetës midis të gjithë kontradiktorëve, nëse dikush nuk po argumenton thjesht hir i argumentit; kështu që do të jetë e mundur që një njeri të thotë atë që nuk është as e vërtetë dhe as e pavërtetë dhe do të ketë një mes mes asaj që është dhe asaj që nuk është, kështu që do të ketë gjithashtu një lloj ndryshimi të ndërmjetëm midis brezit dhe shkatërrimit. -Përsëri, në të gjitha klasat në të cilat mohimi i një cilësie përfshin pohimin e të kundërtës së saj, edhe në këto do të ketë një të ndërmjetme; për shembull, në sferën e numrave do të ketë numër i cili nuk është as i rastësishëm dhe as jo-i rastësishëm. Por kjo është e pamundur, siç është e qartë nga përkufizimi.-Përsëri, procesi do të vazhdojë ad infinitum dhe numri i realiteteve do të jetë jo vetëm gjysma më e madhe përsëri, por edhe më e madhe. Për përsëri do të jetë e mundur të mohohet ky ndërmjetës duke iu referuar pohimit dhe mohimit të tij, dhe ky term i ri do të jetë diçka e caktuar; sepse thelbi i saj është diçka ndryshe.-Përsëri, kur një burrë, kur pyetet nëse një gjë është e bardhë, thotë 'jo', ai nuk ka mohuar asgjë përveç se është; dhe mosqenia e tij është një mohim.
Disa njerëz e kanë fituar këtë mendim siç janë marrë mendime të tjera paradoksale; kur burrat nuk mund të hedhin poshtë argumentet eristike, ata i nënshtrohen argumentit dhe bien dakord se përfundimi është i vërtetë. Prandaj, kjo është arsyeja pse disa e shprehin këtë pikëpamje; të tjerët e bëjnë këtë sepse ata kërkojnë një arsye për gjithçka. Dhe pika fillestare në marrëdhëniet me të gjithë këta njerëz është përkufizimi. Tani përkufizimi qëndron në domosdoshmërinë e kuptimit të tyre diçka; sepse forma e fjalëve, shenjë e fjalës do të jetë përkufizimi i saj.-Ndërsa doktrina e Heraklitit, se të gjitha gjërat janë dhe nuk janë, duket se bën gjithçka të vërtetë, atë të Anaksagoras, se ekziston një ndërmjetës midis termave e një kontradikte, duket se bën gjithçka false; sepse kur gjërat përzihen, përzierja nuk është as e mirë as jo e mirë, kështu që dikush nuk mund të thotë asgjë që është e vërtetë.
Pjesa 8
Në funksion të këtyre dallimeve është e qartë se teoritë e njëanshme që disa njerëz shprehin për të gjitha gjërat nuk mund të jenë të vlefshme - nga njëra anë teoria se asgjë nuk është e vërtetë (sepse, të themi ata, nuk ka asgjë për të parandaluar që çdo deklaratë të jetë si thënia 'diagonali i katrorit është në përpjesëtim me anën'), nga ana tjetër teoria se gjithçka është e vërtetë. Këto pikëpamje janë praktikisht të njëjta me atë të Heraklitit; sepse ai që thotë se të gjitha gjërat janë të vërteta dhe të gjitha janë të rreme gjithashtu i bën secilën nga këto pohime veçmas, kështu që meqenëse janë të pamundura, deklarata e dyfishtë duhet të jetë gjithashtu e pamundur.-Përsëri, ka dukshëm kontradikta që nuk mund të jenë në të njëjtën kohë e vërtetë-dhe as nga ana tjetër të gjitha deklaratat nuk mund të jenë false; megjithatë kjo do të dukej më e mundur në dritën e asaj që është thënë.-Por, përkundër të gjitha pikëpamjeve të tilla, ne duhet të postulojmë, siç thamë më lart, 'jo se diçka është ose nuk është, por se diçka ka një kuptim, kështu që ne duhet të argumentojnë nga një përkufizim, dmth. duke supozuar se çfarë do të thotë falsitet ose e vërtetë. Nëse ajo që është e vërtetë të pohosh nuk është asgjë tjetër përveç asaj që është e gabuar të mohosh, është e pamundur që të gjitha deklaratat të jenë të rreme; sepse njëra anë e kundërshtisë duhet të jetë e vërtetë. Përsëri, nëse është e nevojshme në lidhje me gjithçka ose për ta pohuar ose për ta mohuar atë, është e pamundur që të dyja të jenë false; sepse është njëra anë e kundërthënies që është false.-Prandaj të gjitha pikëpamjet e tilla janë gjithashtu të ekspozuara ndaj kundërshtimit të shprehur shpesh, se ato shkatërrojnë vetveten. Sepse ai që thotë se gjithçka është e vërtetë e bën edhe deklaratën në kundërshtim me të tijin të vërtetë, dhe për këtë arsye të tijin nuk është e vërtetë (sepse deklarata e kundërt mohon se është e vërtetë), ndërsa ai që thotë se gjithçka është e rremë e bën edhe veten e tij të rreme.-Dhe nëse personi i mëparshëm përjashton deklaratën e kundërt, duke thënë se vetëm ajo nuk është e vërtetë, ndërsa e dyta përjashton deklaratën e tij si të pavërtetë, aq më pak ata shtyhen të postulojnë të vërtetën ose falsitetin e një numri të pafund të deklaratave; sepse ajo që thotë se deklarata e vërtetë është e vërtetë është e vërtetë dhe ky proces do të shkojë deri në pafundësi.
Me sa duket, përsëri, ata që thonë se të gjitha gjërat janë në qetësi nuk janë të drejtë, dhe as ata që thonë të gjitha gjërat janë në lëvizje. Sepse nëse të gjitha gjërat janë në qetësi, të njëjtat pohime do të jenë gjithmonë të vërteta dhe të njëjtat gjithmonë të rreme, -por kjo ndryshon dukshëm; sepse ai që bën një deklaratë, vetë në një kohë nuk ishte dhe përsëri nuk do të jetë. Dhe nëse të gjitha gjërat janë në lëvizje, asgjë nuk do të jetë e vërtetë; gjithçka do të jetë false. Por është treguar se kjo është e pamundur. Përsëri, duhet të jetë ajo që ndryshon; sepse ndryshimi është nga diçka në diçka. Por përsëri nuk është rasti që të gjitha gjërat janë në pushim ose në lëvizje ndonjëherë, dhe asgjë për gjithnjë; sepse ka diçka që lëviz gjithmonë gjërat që janë në lëvizje dhe vetë lëvizësi i parë është i palëvizur.
Xhebele
Ekonomia
Shumica e njerëzve në Jableh varet sipas agrikulturës për jetat e tyre. Njerëzit mbjellin portokalla dhe pemë limoni, ullinj, numri i shumtë i shtëpiave për perime gjenden në anën e vendit. Në qendër të qytetit, njerëzit punojnë në tregti dhe ka fabrikë të vogël për pambuka dhe për të bërë lëngje të portokallave.
Sportet
Jableh SC është klub futbolli bazuar në Jableh. Stadiumi i klubi e ka emrin Al-Baath, ku kapaciteti ka 10,000 ulëse.
Lorp-Sentaraille
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Lorp-Sentaraille (Ocitanisht: Lòrp e Senta Aralha ; Shqip: Nori dhe Shën Araja) është një komunë në departamentin Ariege në Francën jugperëndimore.
Sant Martí d'Albars
Sant Martí d'Albars është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Osona, të provincës Barcelona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Sant Martí d'Albars
Beratinus
Beratinus është një dokumentar 40' i prodhuar në vitin 2018. Në qendër të këtij dokumentari historik dhe shkencor është “Kodiku i Purpurt i Beratit”. Sipas studiuesve shqiptarë dhe të huaj, ky dorëshkrim i periudhës së paleokrishtërimit dhe ndoshta më i hershëm, analizohet në tezat e periudhës së hartimit por edhe të shkruesit të saj. Për kulturën shqiptare, ruajtja e “Kodikut të Purpurt të Beratit”, është i një rëndësie dhe domethënie të jashtëzakonshme, pasi i takon periudhës nga shek. 3 deri shek. 10.
Pedagogjia pozitive
Pedagogjia pozitive e njohur edhe si pedagogjia pozitiviste është një teori shkencore e edukimit dhe trajnimit që postulon mësimdhënie dhe mbikëqyrje që është e orientuar drejt pikave të forta të nxënësit duke marr parasysh individin. Ai përdor njohuri dhe koncepte nga një perspektivë e orientuar drejt burimeve, siç përshkruhet në psikologjinë pozitive dhe qasjet përkatëse. Ajo i hulumton këto në lidhje me projektimin e zonave arsimore dhe i vë në praktikë njohuritë që ka marrë.
Sfondi teorik
Pedagogjia pozitive merr parasysh proceset e vetëedukimit, të cilat kanë një bazë individuale për përdorimin e potencialit arsimor. Në detaje, pedagogjia pozitive i referohet përveç psikologjisë pozitive (Seligman Europe e përfaqësuar nga Philipp Streit (Graz)) në gjetjet shkencore të kërkimeve arsimore, filozofi, neurobiologji, salutogjenezë, elasticitet (qëndrueshmëri),  pedagogjia geshtaltiste, dhe kërkimi ndërdisiplinor i lumturisë.
Praktika pedagogjike
Në praktikën arsimore, ajo ndan shqetësimin për të emërtuar, theksuar dhe rritur burimet individuale dhe sociale. Deficitet nuk anashkalohen, por analizohen në një mënyrë të orientuar drejt burimeve të ndjeshme ndaj marrëdhënieve. Pedagogjia pozitive është në shërbim të zhvillimit të personalitetit duke adresuar pikat e forta dhe të dobëta në mënyrë të balancuar dhe duke i përdorur ato për të zhvilluar potencialin sinergjik. Fokusi është në hapjen e fushave individuale dhe sociale të zhvillimit. Veprimet autonome dhe të përgjegjshme, d.m.th. me rëndësi shoqërore, inkurajohen në masë të barabartë.
Sant Martí de Centelles
Sant Martí de Centelles është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Osona, të provincës Barcelona, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Sant Martí de Centelles
Pushtimet Biometrike
Pushtimet Biometrike është një dokumentar i prodhuar në vitin 2011. Kjo flet për kohën kur u konfirmua lajmi i datës së heqjes së regjimit të vizave për Shqipërinë. Kjo shkaktoi një vërshim të popullsisë për të aplikuar për pashaportë të re biometrike.
Bukla e madhe
Bukla e madhe (latinisht: Mustela erminea), e njohur edhe si hermelini i bardhë, është një gjitar, që i takon nënfamiljes Mustelinae të familjes Mustelidae, i cili gjendet në Euroazi dhe Amerikën e Veriut. Dallon nga nuselala për nga përmasat më të mëdha dhe nga bishti më i gjatë. Me prejardhje nga Eurazia, kaloi në Amerikën e Veriut disa gjysmë milion vjet më parë, ku u natyralizua dhe u bashkua me nuselalën bishtëgjate, e cila është me përmasa më të mëdha.
Përhapja dhe popullsia
Bukla e madhe gjendet në të gjithë Amerikën e Veriut, Evropë dhe Azi, nga Groenlanda dhe ishujt e Arktikut kanadez dhe siberian deri në paralelen 35° Veri. Buklat në Amerikën e Veriut gjenden nëpër Alaskë dhe Kanada dhe në shumicën e pjesës veriore të Shteteve të Bashkuara deri në qendër të Kalifornisë, në pjesën veriore të Arizonës, në veri të Nju Meksikos, në Iowa, në rajonin e Liqeneve të Mëdha, në New England dhe Pensilvani, por mungojnë në shumicën e Rrafshnaltës së Madhe, dhe pjesën juglindore të Shteteve të Bashkuara. Buklat në Evropë gjendet deri në paralelen 41º Veri në Portugali, dhe banojnë në shumica e ishujve me përjashtim të Islandës, Svalbardit, ishujve mesdhetare dhe disa ishujve të vogël të Atlantikut të Veriut. Në Japoni, është e pranishme në malet qendrore (në pjesën veriore dhe qendror të Alpeve japoneze) deri në pjesën veriore të Honshusë (kryesisht mbi 1,200 m) dhe në Hokkaido. Përhapja vertiakle e buklës është nga niveli i detit deri në 3,000 m.
Meriton Bytyçi
Bytyçi
Madière
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Madière (Ocitanisht: Madièra ; Shqip: Madiera) është një komunë në departamentin Ariezhë në Francën jugperëndimore.
Gjinia (biologji)
Gjinia është një rangim taksonomik i cili përdoret në klasifikimet biologjike të organizmave të gjallë ashtu si edhe të fosileve dhe virusëve. Në biologji dhe sidomos në hierarkinë e klasifikimit biologjik, gjinia qëndron sipër llojit (species) dhe nën familjen. Në nomenklaturën binominale, emri i gjinisë formon pjesën e parë të emrit të llojit binomial për çdo specie brenda gjinisë.
Përbërja e një gjinie zakonisht përcaktohet nga një taksonomist. Standardet për klasifikimin gjinor nuk janë rreptësisht të kodifikuara, kështu që autoritete të ndryshme, shpesh prodhojnë kritere të ndryshme për klasifikimet. Ka disa rregulla të përgjithshme të praktikave të përdorura, duke përfshirë idenë se një gjini e sapo përcaktuara duhet të përmbushë këto tri kritere përshkruese:
Termi "gjini" vjen nga gjuha latine  ("prejardhje, lloj, grup, racë"), forma emërore cognate me gignere ("në lindje; për të lindur"). Linnaeus kishte popullarizuar përdorimin e tij në vitin 1753 në veprën Specie Plantarum, por botanisti francez Jozef Pitton de Tournefort (1656-1708) konsiderohet si "themeluesi i konceptit të përgjithshëm modern të generës".
Sant Marti de Llemena
Sant Martí de Llémena është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Gironès, të provincës Girona, në Katalonia. Sant Martí de Llémena ka 545 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 43.18 km2.
Rrug
Rrug - dokumentar me regji të Sabir Kanaqi. Ngjarja fillon 20 vite më parë, gjatë fundit të komunizmit në Shqipëri. Në mendjen e Gjonit, rrokullisej ideja dhe plani për arratisje nga Shqipëria, rrugë kjo me shumë mundim dhe rrezik. Pas këtij shtegëtimi të gjatë, Gjoni arrin atje ku mund të merrte frymë lirshëm. Një ditë, Gjoni vendos të kthehet në Shqipëri duke i kthyer shpinën, por jo shpirtin, jetës që kish krijuar atje, për t’u përmbushur me ndjesinë e lirisë, atdheut dhe identitetit të tij.
Delfini i Amazonës
Delfini i Amazonës (Inia geoffrensis), i njohur dhe si boto, butu ose bufeo, është një lloj i balenave me dhëmbë, që i takon familjes Iniidae. Tre nënlloje janë të njohur: I. g. geoffrensis (Delfini i Amazonës), I. g. boliviensis (Delfini i Bolivisë) and I. g. humboldtiana (Delfini i Orinokos). Këto tre nënlloje janë të përhapur në pellgun e Amazonës, në lumin Madeira në Bolivi dhe në pellgun e Orinokos.
Delfini i Amazonës është lloji më i madh i delfinëve të lumit, me meshkujt e rritur që arrijnë deri në 185 kg në peshë dhe 2.5 metra në gjatësi. Të rriturit marrin një ngjyrë rozë, më të shquar tek meshkuj, duke i dhënë pseudonimin "delfinët rozë të lumit". Dimorfizmi gjinor është shumë i dukshëm, me meshkujt që janë 16% më të gjatë dhe 55% më të rëndë se femrat. Ashtu si balenat tjera me dhëmë, ata kanë një shalqi ballor, një organ që përdoret për bio sonar. Penda shpinore, edhe pse e shkurtër në lartësi, konsiderohet e gjatë, dhe pendët e gjoksit gjithashtu konsiderohen si të mëdha. Madhësia e pendës, rruazat e pandërprera dhe përmasat e tij relative mundësojnë manovrim të përmirësuar gjatë notimit nëpër pyje të përmbytura dhe për kapjen e presë.
Ata kanë një nga dietat më të gjera në mesin e balenave me dhëmbë, dhe ushqehen me 53 lloje të ndryshme të peshkut, duke përfshirë mustakët dhe piranjat. Ata gjithashtu konsumojnë kafshë të tjera si breshkat e lumenjve dhe gaforret e ujërave të ëmbla.
Në vitin 2008, ky lloj u rendit nga Bashkimi Ndërkombëtar për Ruajtjen e Natyrës (IUCN) si një lloj me mugesë të të dhënave, për shkak të pasigurisë në lidhje me trendet e tyre të popullsisë dhe ndikimin e kërcënimeve. Ndërkohë që gjuetia është një kërcënim i madh, në dekadat e fundit, ndikimi më i mëdh në popullsi është për shkak të humbjes së habitatit dhe ngatërrimit pa dashje në rrjetat e peshkimit.
Është i vetmi lloj i delfinëve të lumenjve që mbahen në kaptivitet, kryesisht në Shtetet e Bashkuara, Venezuelë dhe Evropë; megjithatë, është i vështirë për t'u trajnuar dhe një vdekshmëri e lartë shihet tek llojet në kaptivitet.
Manses
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Manses (Ocitanisht: Mansas ; Shqip: Manzasi) është një komunë në departamentin Ariezhë në Francën jugperëndimore.
Pedagogjia individuale
Pedagogjia individuale është një koncept arsimor iluminist që u paraqit në shekullin XIX, i cili fokusohet në individin, zhvillimin e autonomisë dhe vetëvendosjes së tij. Pedagogu dhe edukatori Karl Mager, i cili prezantoi termin pedagogji sociale në vitin 1842, vuri në dukje se kjo formë arsimi dhe edukimi duhet të plotësohet nga pedagogjia kolektive dhe shtetërore.
Përmbledhje
Sot termi pedagogji individuale përdoret për të përshkruar një model veprimi ose koncept arsimor dhe edukativ i përdorur kryesisht për masa të tilla pedagogjike në kuadër të ndihmës shtetërore për arsimin, ku një fëmijë, adoleshent apo i ri me nevoja të veçanta, i cili është qartësisht nën stres, por edhe që rëndon shoqërinë me sjelljen e tij, ka një mbikëqyrës të vetëm për zhvillimin e tij personal të mëtejshëm përmes një marrëdhënieje besimi në zhvillim dhe për të cilin është në disponim edhe lloj strehimi ose kujdesi. Sot, pedagogjia individuale herë pas here kuptohet si sinonim i pedagogjisë intensive, por që në fakt shkon shumë përtej kësaj. Përveç raportit të personelit dhe disponueshmërisë gjatë gjithë orarit të mbikëqyrësit, cilësia e lidhjes personale dhe puna e marrëdhënieve pjesëmarrëse në një mjedis të sigurt pedagogjik janë veçanërisht vendimtare.
Në vitin 1992, Rudi Krawitz u përpoq të zëvendësonte termin "pedagogji speciale", i cili kishte qenë gjithnjë e më i diskutueshëm që nga kërkesa për integrim dhe përfshirje, me termin pedagogji individuale, duke bërë të qartë se në një shkollë gjithëpërfshirëse edukimi, arsimi dhe kërkesat e mësimdhënies janë të përshtatura me nevojat individuale të fëmijës, duhet të koordinohen individualisht më fëmijët ose të rinjtë.
Rojtari i Bjeshkëve
“Rojtari i Bjeshkëve” është historia e luftës së një njeriu për të shpëtuar pyjet e Malit  të Rugovës prej prerjes masive dhe shkatërrimit. Dokumentari tregon për fëmijërinë e tij dhe më pas në kohën e pas-luftës në Kosovë shfaqen problemet që ka ai me politikën dhe marrëdhënien e tij shpirtërore me malet dhe pyjet, si dhe dedikimin që ka ai për mbrojtjen e tyre.
Kalaja e Mitrovicës
Keshtjella e vjeter Dardane ,pretendohet qe te jete ndertuar diku rreth vitit 1009 nga Dardanet, sipas gojedhenave te afert me kete pjese thuhet qe ketu afer kesaj keshtjelle ishte nje peme e vjeter magjike te cilen Dardanet e asaj kohe para se shkonin ne lufte vinin ketu dhe u luteshin tek ajo peme apo faltore qe te parashikoheshin luftra dhe fatin nese ata do te fitonin apo do te humbasin ,po ashtu dhe aty fare afer prane kesaj peme te vjeter e kishte pas shtepin nje grua e vjeter (nga gojdhenat thuhet qe ishte e vjeter dhe e demtuar ne fetyre dhe asnje person ne ate kohe nuk kishte guxim qe ta shikoj ne sy drejtperdrejt ) dhe thuhet qe kjo pema magjike qe ishte afer kesaj keshtjelle ishte e kesaj faltoreje grua. Pra kjo peme e vjeter munde te jete ndonje Orakull Dardan
Pas luftes se Kosoves dihej qe kjo pjese veriore nuk qeveriset nga Kosova dhe Shqiptaret por nga serbet ,dhe tash se fundi kam lajme se vet serbia po financon arkeolog serb nga beogradi qe te vine te grumbullojen fakte dhe ti perkthejen ne gjuhen serbe dhe mitin serb.
Pra TURP per Ministrin e Kultures dhe tere Qeverin e Kosoves qe kete pjese kaq te rendesishme per vet kulturen dhe mitologjine shqiptare te ja len ne dore te serbit qe ta pervetsoj.
Transfuzioni i gjakut
parapamje| Ilustrim që përshkruan transfuzion intravenoz të gjakut Transfuzioni i gjakut është procesi i transferimit të gjakut ose produkteve të gjakut në qarkullimin intravenoz të një personi tjetër. Transfuzionet përdoren për kushte të ndryshme mjekësore për të zëvendësuar përbërësit e humbur të gjakut. Transfuzionet e hershme përdornin gjak të plotë, por praktika moderne mjekësore zakonisht përdor vetëm përbërës të gjakut, të tilla si qelizat e kuqe të gjakut, qelizat e bardha të gjakut, plazmën, faktorët e koagulimit dhe trombocitet. Qelizat e kuqe të gjakut (RBC) përmbajnë hemoglobinë, dhe furnizojnë qelizat e trupit me oksigjen. Qelizat e bardha të gjakut nuk përdoren zakonisht gjatë transfuzionit, por janë pjesë e sistemit imunitar dhe luftojnë infeksionet. Plazma është pjesa e lëngshme e gjakut, e cila vepron si një tampon, dhe përmban proteina dhe substanca të rëndësishme të nevojshme për shëndetin e përgjithshëm të trupit. Trombocitet përfshihen në koagulimin e gjakut, duke parandaluar gjakderdhjen e trupit. Para se të njiheshin këto përbërës, mjekët besonin se gjaku ishte homogjen. Për shkak të kësaj, shumë pacientë vdiqnin sepse atyre u ishte transferuar gjaku i papërshtatshëm.
Papagall bisht gjatë
Papagalli bisht gjatë (Melopsittacus undulatus) është i vogël, me bisht të gjatë dhe farë-ngrënes. Papagajtë bisht gjatë janë speciet e vetme në gjininë Melopsittacus. Natyrisht, specia është e gjelbër dhe e verdhë me shenja të zeza, të zbehta në qafë, shpinë dhe krahë. Papagajtë bisht gjatë janë edukuar në robëri me ngjyrën e blues, të bardhë, të verdhë, gri, dhe madje edhe me kreshta të vogla. Të miturit dhe zogjte janë monomorphic, ndërsa të rriturit dallohen nga ngjyra e tyre dhe sjellja.
Origjina e emrit të papagallit bisht gjatë është e paqartë. Regjistruar për herë të parë në 1805, papagallet janë kafshë shtëpiake të njohura në të gjithë botën për shkak të madhësisë së tyre të vogël, kostos së ulët dhe aftësisë për të imituar fjalimin njerëzor. Ata kanë të ngjarë të jenë kafshët e treta më të njohura në botë, pas qenit dhe maceve të zbutura. Papagajtë janë parakejtë nomade të tufës që janë edukuar në robëri që nga shekulli i 19-të. Si në robëri ashtu edhe në të egra, papagajte rriten në mënyrë oportuniste dhe në çifte.
Taksonomia dhe etimologjia
Papagall bisht gjatë u përshkrua për herë të parë nga George Shaw në 1805, dhe i dha emrin binom të tij aktual nga John Gould në 1840. Emri i gjinisë Melopsittacus, nga greqishtja e lashtë, do të thotë "papagall melodioz". Emri i specieve undulatus është latin për "i valëzuar" ose "i modeluar me valë".
Emrat alternativë për papagall bisht gjatë përfshijnë papagallin e guaskës, paraketën e barit që lufton, papagallin kanarinë, papagallin zebër, zogun fluturues, papagallin me drerë. Edhe pse më i zbatueshëm për anëtarët e gjinisë Agapornis, emri i shpendit të dashurisë është aplikuar tek ata nga zakoni i tyre i predikimit reciprok. Papagall bisht gjatë mendohej të ishte lidhja midis gjinive Neophema dhe Pezoporus bazuar në pendën e ndaluar. Sidoqoftë, studimet e fundit filogjenetike duke përdorur sekuencat e ADN-së e vendosin zogun e vegël shumë pranë lories (fisi Loriini) dhe papagallëve të fikut (fisi Cyclopsittini).
Ekologjia
Papagajtë bisht gjatë janë nomade dhe tufat lëvizin nga vendet kur ndryshojnë kushtet mjedisore. Papagajtë bisht gjatë gjenden në habitate të hapura, kryesisht në shkurre, pyje të hapura dhe kullota të Australisë. Zogjtë zakonisht gjenden në tufa të vogla, por mund të formojnë tufa shumë të mëdha në kushte të favorshme. Lëvizja nomade e tufave është e lidhur me disponueshmërinë e ushqimit dhe ujit. Papagajtë bisht gjatë kanë dy shpejtësi të dallueshme fluturimi, të cilat ato janë të afta t'i ndërrojnë në varësi të rrethanave. Thatësira mund t'i çojë kopetë në habitatet më të pyllëzuara ose zonat bregdetare. Ata ushqehen me farat e spinifex dhe barit, dhe nganjëherë piqen grurë.
Jashtë Australisë, e vetmja qendër afatgjatë e zogjve të egër të natyralizuar është një popullsi e madhe pranë Shën Petersburgut, Florida. Rritja e konkurrencës për vendet e foleve nga yjet e vegjël evropianë dhe harabelët e shtëpive mendohet të jetë shkaku kryesor i rënies së popullsisë në Florida nga vitet 1980. Kushtet më të qëndrueshme gjatë gjithë vitit në Florida ulën ndjeshëm sjelljen e tyre nomade.
Lloji është futur në vende të ndryshme në Porto Riko dhe Shtetet e Bashkuara.
Papagajtë bisht gjatë ushqehen kryesisht me farat e barit. Llojet gjithashtu dëmtojnë në mënyrë oportunistike kultivimin e drithërave në rritje dhe farat e barit të lëndinës. Për shkak të përmbajtjes së ulët të ujit të farërave ata mbështeten në disponueshmërinë e ujërave të ëmbla.
Reshid Aqif Pasha
Reshid Aqif Pasha (Janinë, 1863 - Stamboll, 15 prill 1920) ka qenë shtetar osman me prejardhje shqiptare i dhjetëvjeçarëve të fundit të Perandorisë Osmane. Përgjatë karrierës së tij politike shërbeu si vali, ministër dhe anëtar i Këshillit të Shtetit. Mbahet mend gjithashtu për dëshmitë e rëndësishme pas gjenocidit armen.
Biografia
Reshid Akif lindi në Janinë, Greqia e sotme, në vitin 1863 dhe ishte me përkatësi etnike shqiptare. Ai ishte djali i Mehmet Ali Pashës, një burrë shteti dhe guvernator osman. Akif më pas u transferua në Kostandinopojë (tani Stamboll) për të studiuar në Shkollën e Lartë të Galatasarajit. Ai u bë politikan dhe guvernator i Sivasit në vitin 1901. Ai shërbeu si guvernator deri në vitin 1908. Më në fund u transferua në Stamboll ku u emërua ministër i brendshëm më 6 gusht 1909 për disa muaj, por dha dorëheqjen për arsye shëndetësore; në të njëjtin vit u bë anëtar i Senatit të Perandorisë Osmane.
Dëshmia e gjenocidit armen
parapamje|261px|Dëshmia e Reshid Akif Pashës botuar nga [[Asambleja e Madhe Kombëtare e Turqisë në Meclis-i Ayan Zabıt Ceridesi.]] Reshid Akif Pasha është i njohur për dhënien e dëshmive të rëndësishme mbi gjenocidin armen gjatë një sesioni të parlamentit osman më 21 nëntor 1918. Akif Pasha deklaroi se gjatë mandatit të tij të shkurtër si president i Këshillit të Shtetit, ai zbuloi dokumente që kishin të bënin me dëbimin e armenëve. Dokumentet shfaqnin procesin në të cilin deklaratat zyrtare përdornin terminologji të paqartë kur urdhëronin dëbimin vetëm për t'u sqaruar me urdhra të posaçëm që urdhëronin "masakra" të dërguara drejtpërdrejt nga selia e Komitetit të Bashkimit dhe Përparimit ose shpesh nga rezidenca e vetë Talat Pashës.
Ai dëshmoi si më poshtë:
"Ndërkohë që me përulësi mbajta postin tim të fundit në Kabinet, i cili mezi zgjati 25 deri në 30 ditë, u bëra i ditur për disa sekrete. Kam hasur në diçka të çuditshme në këtë drejtim. Ishte ky urdhër zyrtar për dëbim, i lëshuar nga Ministria e Brendshme famëkeqe dhe e transmetuar në provinca. Megjithatë, pas [dhënies së] këtij urdhri zyrtar, Komiteti Qendror [i Bashkimit dhe Përparimit] mori përsipër të dërgonte një urdhër qarkullues ogurzi në të gjitha pikat [në provinca], duke kërkuar përshpejtimin e ekzekutimit të misionit të mallkuar të bandave. . Pas kësaj, banditë vazhduan të veprojnë dhe masakrat mizore ishin rezultat."
Ai vazhdoi duke thënë: "Më vjen turp si musliman, më vjen turp si burrë shteti osman. Sa njollë në reputacionin e Perandorisë Osmane, këta njerëz kriminelë.."
Dëshmia u konsiderua "jashtëzakonisht e mrekullueshme dhe e rëndësishme" nga shtypi vendas bashkëkohor. Është botuar nga shumë gazeta në tërësi për shkak të “rëndësisë së veçantë”. Historiani Vahakn Dadrian ka arritur në përfundimin se deklaratat e tij janë "provat më inkriminuese" për vrasjet sistematike të gjenocidit armen.
Ëndrra e Çamërisë
Ëndrra e Çamërisë është një film dokumentar i realizuar në vitin 2010. Dokumentari flet për historinë e Çamërisë, traditën dhe kulturën.
Mazères, Ariège
Mazères (Ocitanisht: Maseras ; Shqip: Maserasi) është një komunë në departamentin Ariege në Francën jugperëndimore.
Vera Rubin
Vera Rubin (mb. i vajzërisë Cooper; 23 korrik, 1928 – 25 dhjetor, 2016) ishte një astronome amerikane e cila ishte pionere në punën rreth rrotacionit të galaktikës. Ajo zbuloi mospërputhje midis lëvizjes së parashikuar këndore të galaktikave dhe lëvizjes së vëzhguar, duke studiuar kthesat të rotacionit galaktik. Ky fenomen u bë i njohur si "problemi i rotacionit galaktik". Edhe pse fillimisht u përball me skepticizëm, rezultatet e Rubin's janë konfirmuar gjatë dekadave të mëvonshme. Përpjekja e Rubin's për të shpjeguar problemin e rrotacionit të galaktikës e çoi atë në teorinë e materies së errët.
Fjalor Enciklopedik Islam
Fjalor Enciklopedik Islam është botim i vitit 2017.
Të dhëna
Fjalori Enciklopedik Islam ka gjithsej 1064 faqe me rreth 3000 zëra, është vepër e autorit Nexhat Ibrahimi ndërsa është botuar nga Shtëpia Botuese Logos-A dhe Biblioteka Fjala në Shkup.
ISBN 9789989586880
Ambasadorët tanë
"Ambasadorët tanë. Pikëtakime të diplomacisë me krijimtarinë." Gjinia: Histori. Autore e librit Valbona Nathanaili. Shtëpia botuese "UET Press". Viti i botimit 2014. Faqet e librit 158.
Përmbajtja
Libri-Ambasadorët tanë. Pikëtakime të diplomacisë me krijimtarinë është një udhërrëfyes në jetën dhe veprimtarinë e disa prej ish-ambasadorëve më të spikatur të Shqipërisë të rekrutuar nga fusha e krijimtarisë. Synimi i librit është të tregojë llojin e komunikimit që kanë arritur të ndërtojnë e vendosin krijuesit-ambasadorët, sa kanë qenë të aftë të promovojnë Shqipërinë, vlerat e kulturën tonë. Në pjesën e parë paraqiten veprimtaria krijuese dhe diplomatike e disa prej emrave më të spikatur në këtë fushë: Faik Konica, Pëllumb Kulla, Agim Nesho, Vasil Nathanaili, Teodor Laço, Javer Malo, Misto Treska, Luan Rama, Jusuf Vrioni, Ylljet Aliçka, Piro Milkani, Arben Cici dhe Shaban Murati. Në pjesën e dytë, në formën e një forumi, përmblidhen sugjerime, vërejtje, ide dhe perceptime që kanë për këtë lloj diplomacie A. Nesho, A. Cici, L. Rama, P. Kulla, P. Milkani, Sh. Murati, T. Laço dhe Y. Aliçka. Secili prej tyre përpiqet të na shpjegojë si ka arritur të gërshetojë “diplomacinë” me “kulturën”, “detyrën” me “pasionin krijues”, “përgjegjësinë si përfaqësuesi më i lartë politik i vendit tonë në vendin e atashuar” me “përkushtimin ndaj fjalës së shkruar”, në katër rubrikat e këtij forumi: 1. Krijues diplomat, apo diplomat krijues? 2. Mendoni se ekziston një model i krijuesit diplomat? 3. Krijimi përballë motivit, statusit dhe praktikave diplomatike. 4. Antropologji e diplomatit krijues. Libri shërben si një referencë shumë e mirë për të njohur kontekstin politik e social në periudha të rëndësishme të rritjes e konsolidimit të shtetit shqiptar, pasi trajton kontributet më të shqura në këtë fushë. Paraqitja korrekte dhe me elegancë e fakteve dhe ngjarjeve, shoqëruar me dokumente autentikë dhe foto të shumta ilustruese, një pjesë e mirë e të cilave publikohen për herë të parë, jo vetëm pasurojnë ndjeshëm përmbajtjen, por janë edhe një shtysë shumë e mirë për të gjithë dashamirësit e historisë, letërsisë, politikës, shkencave sociale e komunikimit për të hulumtuar në faqet e tij.
Në këtë botim, linjat kryesore të librit janë tre: 1. Veprimtaria krijuese dhe diplomatike e çdo ambasadori. 2. Forumi me katër pyetje. 3. Një profil kulturor dhe të dhëna për ambasadorët e parë të akredituar në Shqipëri ose nga Shqipëria për disa vende, me të cilat marrëdhëniet diplomatike gjithmonë kanë pasur një peshë të veçantë, ku po veçoj Francën, Jugosllavinë dhe Rusinë.
Mersim Pollozhani
Mersim Pollozhani lindi në Strugë në vitin 1945.
Biografia
Mersin Pollozhani, deputeti i parë pluralistë i Strugës, njëkohësisht themelues i PPD-së dhe për një kohë edhe kryetari i degës së Strugës, një nga personazhet kryesor të atyre zhvillimeve këtë periudhë e përkufizon si një kohë që ngjalli shpresën te shqiptarët se me ardhjen e demokracisë problemet e shqiptarëve në Maqedoni, por edhe shqiptarëve në përgjithësi do të merrnin fund.
Themelimi i partisë PPD
Me mbështetjen e të gjithë partive u krijua qeveria e ekspertëve e cila nuk pati jetë të gjatë sepse në vitin 1992 u krijua qeveria e re ndërmjet LSDM-së dhe PPD-së, dhe partisë së Andovit. Situata te shqiptarët pavarsisht shpresës së madhe për demokracinë gradualishtë filloi të zbehet, problemet e shqiptarëve nuk po zgjidheshin. Në PPD tashmë funksiononin dy rryma njëra ishte për një politikë më agresive në funksion të realizimit të kërkesave kolektive të shqiptarëve tjetra propagandonte që shqiptarët nëpërmjet sistemit ti realizonin gradualishtë kërkesat e tyre. Si resultat i kësaj situate, pavarsisht kundërshtive ndërmjet të dy krahëve presion që vinte sidomos nga dega e Strugës, Dibrës, Kërcovës dhe Tetovës para PPD-së u shtrua si inperativë nevoja për një organizim tjetër të shqiptarëve në Maqedoni.