cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kasketë bejsbolli
parapamje|240px|Kasketë bejsbolli veshur nga [[Texas Tech Red Raiders (bejsboll)|Texas Tech Red Raiders të Texas Tech University në Lubbock, Texas]] Kasketë bejsbolli është një lloj kapele e veshur nga lojtarët e bejsbollit kur luajnë si pjesë e uniformës së ekipit të tyre. Përballë kasketës duket logoja e skuadrës. Lojtarët vendosin strehën e kasketës para për t'i ruajtur sytë nga dielli. Disa forca të armatosura përdorin kasketë bejsbolli si pjesë e uniformave të tyre, duke përfshirë Marinën e Shteteve të Bashkuara dhe Rojë Bregdetare të Shteteve të Bashkuara.
Mazllum Baraliu
Mazllum Baraliu ka lindur 26 korrik 1949 në Bukosh të Komunës së Therandës, është profesor universitar.
Biografia
Prof. Dr. Mazllum Baraliu shkollimin fillor dhe të mesëm e ka mbaruar në lupç, ndërsa atë superior në Prishtinë dhe Zagreb të Kroacisë.
Mazllum Baraliu ishte rektor i parë i Universitetit Publik të Prizrenit. Një mandat ishte Kryeshef i KQZ-së.
Mazllum BaraliuKryetari i Lidhjes së Juristëve të Kosovës.
Mazllum Baraliu është anëtar i rregullt i Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës. Mbi 43 vite jeton dhe punon në Prishtinë.
Veprat letrare:
Shën James Kavalier
Shën James Kavalier është një kalorës i shekullit të 16-të në Valeta, Maltë, i cili u ndërtua nga Urdhri i Shën Gjonit. Ajo mbikëqyr Bastionin e Shën Jamesit, një bastion i madh me kënd të mbyllur që formon pjesë të Frontit të Tokës Valeta. Shën Xhejms ishte një nga nëntë kalorësit e planifikuar në qytet, edhe pse përfundimisht u ndërtuan vetëm dy, tjetri ishte Shpella identike e Shën Gjonit. Ajo u projektua nga inxhinieri ushtarak italian Francesco Laparelli, ndërsa ndërtimi i tij u mbikëqyr nga ndihmësi i tij maltez Girolamo Cassar. St James Cavalier luajti një rol gjatë kryengritjes së priftërinjve në 1775.
Kalorësi ndodhet në sheshin Castille, afër Auberge de Castille, Bankës Qendrore të Maltës, Shtëpisë së Parlamentit, Bursës së Maltës dhe zyrës postare në Dar Annona. Kalorësi u restaurua si pjesë e Projektit të Mijëvjeçarit të Maltës dhe tani është një qendër kulturore e njohur si Spazju Kreattiv ( Maltez për Hapësirën Krijuese ).
Rregulli i spitalorit
Pas Rrethimit të Madh të Maltës të vitit 1565, në të cilin Perandoria Osmane u përpoq të merrte Maltën por nuk e bëri atë, Urdhri i Shën Gjonit u përgjithmonë në ishull. Urdhri vendosi të ndërtojë një qytet të ri të fortifikuar si kryeqytetin e tyre të ri dhe u quajt Valeta sipas Mjeshtrit të Madh Jean Parisot de Valette. Për ta bërë këtë, De Valette kërkoi ndihmë financiare nga sundimtarë të ndryshëm evropianë. Papa Piu V jo vetëm që ndihmoi financiarisht, por ai gjithashtu dërgoi inxhinierin ushtarak italian Francesco Laparelli në Maltë në mënyrë që të hartonte fortifikimet e kryeqytetit të ri. Ndërtimi i qytetit filloi në Mars 1566 dhe puna vazhdoi gjatë gjithë viteve 1570. Pas largimit të Laparelli nga Malta dhe vdekjes së tij pasuese, ndërtimi i qytetit iu besua ndihmësit të tij maltez, arkitektit dhe inxhinierit ushtarak Girolamo Cassar. St James Cavalier, në vitet e tij të hershme, shpesh njihej si Kulla e Kavalierit ose Kulla e Kalorësisë. majtas|parapamje| Nga një anë tjetër St James Cavalier ishte një nga ndërtesat e para që u ndërtua në Valeta, së bashku me Kishën e Zojës sonë të Fitoreve dhe pjesën tjetër të fortifikimeve. Kalorësi u ndërtua si një platformë e ngritur mbi të cilën u vendosën armët për të mbrojtur qytetin kundër sulmeve nga ana tokësore, në zonën ku u ndërtua më vonë qyteti i Floriana. Si dhe të ndalonte hyrjen, St James gjithashtu mund të kërcënonte ata që kishin shkelur tashmë mbrojtjen e qytetit. Ajo ishte e lidhur me Kalorësin e Shën Gjonit nga një rrugëkalim nëntokësor tashmë i bllokuar.
Kalorësi u përdor gjithashtu si një stacion sinjalizimi armësh. Tre plumba qëlloheshin çdo ditë, në lindjen e diellit, në mesditë dhe në perëndim të diellit. E para dhe e dyta shënuan hapjen dhe mbylljen e portave të qytetit. Sinjalet e armëve vazhduan të hidheshin nga kavalierët deri rreth vitit 1800, kur filluan të qëlloheshin nga Bateria Përshëndetëse aty pranë. parapamje| Pamje e Saint James Cavalier nga Sheshi Castille Në vitin 1686, gjatë gjykimit të Gregorio Carafa, një ndërtesë e vogël e njohur si Dar Annona u shartua në krahun lindor të kalorësit. Ndërtesa fillimisht strehonte Università dei Grani, dhe tani është një zyrë postare.
Shekujt 19 dhe 20
Pasi morën kontrollin e Maltës në fillim të shekullit të 19-të, britanikët e shndërruan kalorësin në një rrëmujë oficerësh, një vend ku ushtarët mund të shoqëroheshin. Disa modifikime u bënë në strukturë në këtë pikë, duke përfshirë zëvendësimin e devijimit që çon në çati nga një shkallë dhe rritjen e numrit të dhomave duke ndërtuar një tavan të harkuar brenda dhomës së katit përdhes, duke krijuar kështu dy histori ku kishte pasur vetëm një. Ndryshime u bënë gjithashtu për të ndihmuar në luftimin e lagështisë.
Më vonë, dy cisterna u gërmuan brenda kalorësit për të ruajtur ujin e derdhur në Valeta përmes Ujësjellësit Wignacourt. Kalorësi ruajti ujë për të gjithë qytetin.
Në 1853, u bë një propozim për të shkatërruar kalorësin për t'i hapur rrugë një spitali, por asgjë nuk u materializua.
Në Luftën e Dytë Botërore, ndërtesa u përdor gjithashtu si një strehë bombash, ndërsa kati i sipërm i saj u bë një dyqan ushqimesh për Institutet e Marinës, Ushtrisë dhe Forcave Ajrore.
Në vitet 1970, Shtypshkronja Qeveritare u zhvendos nga Pallati i Grandmasterit në Shën James dhe qëndroi atje derisa u hapën ambiente të reja në Marsa Industrial Estate në 1996.
Qendra kulturore
parapamje| Brendësia e Shën James Cavalier djathtas|parapamje| Saint James Cavalier natën Në vitet 1990, Qeveria e Maltës porositi një Master Plan për rehabilitimin e Valetës dhe periferisë së saj. Projekti përfshinte restaurimin e Shën James Cavalier dhe shndërrimin e tij për qëllime kulturore. Restaurimi u ndërmor nga arkitekti maltez Richard England.
Arkitektura
St James Cavalier është një platformë e madhe artilerie që ka një plan pesëkëndësh. Struktura nuk është hartuar me estetikë në mendje, duke nxjerrë në pah funksionin e saj ushtarak thjesht utilitar. Pavarësisht nga përshtypja e madhësisë së dhënë nga aspekti i jashtëm i ndërtesës, gjysma e strukturës ishte e mbushur me tokë të kompresuar dhe pjesa tjetër përbëhej nga një seri dhomash të rralla dhe një devijim nga i cili topat mund të arrinin në çati.
Kalorësi zë fytyrën e pasme të Bastionit të Shën James dhe duhej të ishte në gjendje të hapte zjarr mbi parapet kryesor të bastionit, pa ndërhyrë në zjarrin e tij. Një numër i revistave të barutit janë të vendosura në pjesën e pasme të strukturës.
Ahmet Shala (kthjellim)
Fjala Ahmet Shala mund të qëndrojë për emër dhe mbiemër të disa personave:
Neoneli
Neoneli (Neunèle) është një komunë në Itali në provincën Oristanos, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 48.01 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 554 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 684 banorë.
Biçakaj (kthjellim)
Fjala Biçakaj mund të qëndrojë për emër të disa vendbanimeve:
Flavacourt
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Flavacourt (Shqip: Flavakurti) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Pallati i Shallvares nr.1 (Tiranë)
Pallati i Shallvares nr.1 (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Lista e qyteteve në Slloveni
Lista e qyteteve në Slloveni.
Aktualisht Sllovenia ka 68 vendbanime të cilat e gëzojnë statusin e qytetit (vendbanime me më shumë se 3,000 banorë).
Qytete në Perandorinë Romake
Në periudhën e Perandorisë Romake në territorin e sotëm të Sllovenisë kishte këto qytete:
Ay Yapım
Ay Yapım (shqip: Produksioni Hënë) është një kompani prodhuese, e themeluar në vitin 2005 nga Kerem Çatay. Më përpara ishte partnere e Sparks Network, me partnerë në 20 shtete rreth botës. Selia e kompanisë është në Stamboll, Turqi. Prodhimet e tyre transmetohen edhe në televizione të ndryshme të vendit. Të drejtat e skenarit të Aşk-ı Memnu u blenë nga Telemundo Television Studios, i cili u transmetua në Shtetet e Bashkuara dhe u ripërtëri si.
Partnerët e Ay Yapım-it përfshijnë Show TV, Star TV, Kanal D, atv, Netflix, Warner Bros. dhe Disney+. Që tani është kompania e vetme prodhuese në Turqi që ka fituar një çmim Emmy.
Amanda Bynes
Amanda Laura Bynes lindi më 3 prill 1986 në Thousand Oaks, Kaliforni. Është një aktore amerikan dhe showmaster në Nickelodeon.
Karriera e saj filloi si verprimtare të shou All That she wants, dhe me vonë si udhëheqe e Amanda Show. Ajo luajti po ashtu në filmin Big Fat Liar me Frankie Muniz dhe në What a Girl Wants me Colin Firth.
Amanda Bynes luajti prej -  në serinë komik What I Like About You me Jennie Garth.
Goudelancourt-lès-Berrieux
Goudelancourt-lès-Berrieux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Goudelancourt-lès-Berrieux ka një popullsi prej 52 banorë dhe sipërfaqe 5.54 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Klerikalizmi
Klerikalizmi është një lloj qëndrimi dogmatik sipas të cilit kleriku jo vetëm që ka të drejtë por ai edhe është i thirrur që në mënyrë aktive të merret me çështjet e kësaj bote (politike, shoqërore, arsimore etj.).
Gajraku
Gajrak është një vendbanim në komunën e Malishevës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Gurak.
Enea Jorgji
Enea Jorgji (lindur më 15 gusht 1984 në Elbasan) - diplomuar pranë Fakultetit Ekonomik në Elbasan në degën e Menaxhimit. Që prej vitit 2002 është pjesë e Federatës Shqiptare të Fubollit si arbitër aktiv. Prej vitesh arbitron në Kategorinë Superiore të Shqipërisë. Jorgji gjithashtu ka gjykuar edhe disa ndeshje kualifikuese të UEFA Champions League dhe UEFA Europa League, si dhe 3 finale të Superkupës së Shqipërisë dhe 1 finale të Kupës së Shqipërisë.
Karriera
Enea Jorgji e filloi karrierën si arbitër në Kategorinë Superiore në vitin 2009. Ndeshja e parë e tij ishte ajo midis Vllaznisë dhe Bylisit e cila përfundoi me rezultatin 0:0.
Që prej vitit 2012, Jorgji është arbitër i FIFAS, ndërsa në vitin 2015 ai u ngjit nga grupi i tretë në grupin e dytë të arbitrave kryesorë.
Ndeshja e tij e parë ndërkombëtare ishte ajo midis FC Twente dhe UE Escale Santa Coloma e zhvilluar në vitin 2012, ndersa në vitin 2016 Enea Jorgji gjykoi ndeshjen kualifikuese të UEFA Champions League, RB Salzburg-FK Liepaja.
Disa nga ndeshjet më të rëndësishme që Jorgji ka drejtuar janë:
Kleriku
parapamje|300px|(nga majtas djathtas) George Carey, Kryepeshkopi i Canterburyt (1991–2002); Jonathan Sacks, Rabi (MB) ; [[Mustafa Ceriq|Mustafa Cerić, Myftiu i Madh i Bosnjës ; dhe Jim Wallis, Sojourners, Shtetet e Bashkuara. Forumi Ekonomik Botëror 2009 në Davos, Zvicër.]] Kleriku zakonisht është një udhëheqës zyrtarë në kuadër të institucionit fetar. Rolet dhe funksionet e tij ndryshojnë varësisht nga tradita fetare, por zakonisht përfshijnë udhëheqjen e ritualeve specifike dhe mësimin e doktrinave dhe praktikave të fesë së tyre. Kleri zakonisht përkujdeset për aspektet rituale të jetës fetare, ligjëron dhe ndihmon në përhapjen e doktrinës fetare. Disa nga termat më të përdorur për klerin janë kler, klerik, pastor, hoxhë, sheh dhe prift.
Hamami i Daut Pashës
Hamami i Daut Pashës është një hamam i vjetër ku ndodhet galeria e sotme e artit në Shkup, në fillim të Çarshisë së Vjetër të Shkupit , në afërsi të kishës “Shën. Dimitria". Objekti u ndërtua në fund të shekullit të 15-të, si trashëgimi e Daut Pashës , për nder të të cilit mori emrin. Dihet se hamami nuk është vënë kurrë në përdorim si hamami dhe dy legjenda citohen si mbështetje për këtë. Sot hamami përdoret si galeri arti dhe aty ndodhet selia e Galerisë Kombëtare të Maqedonisë . Është i regjistruar si monument kulture i Republikës së Maqedonisë.
Historia
parapamje|Hamami i Daut Pashës pas [[Termeti i Shkupit (1963)|Tërmeti i Shkupit në vitin 1963]] Hamami është ndërtuar në periudhën 1489-1497, si testament i vezirit të atëhershëm të Rumelisë, Daut Pasha, por emrat e arkitektëve të tij ende janë ende të panjohur. Ndërtesa pësoi rëndë në zjarrin e vitit 1689 dhe u la në një rënie graduale. U rivendos në vitin 1948, kur u shndërrua në Galeria E Arteve. Ajo gjithashtu pësoi dëme në tërmetin e vitit 1963, por u rinovua shpejt dhe që atëherë ka funksionuar përsëri si një galeri arti. Sot, ajo është ndërtesa e vetme e mbetur e Ish "Trojkës Islame", e cila ende përbëhej nga xhamia Ibni Pajko dhe karvani-Saraj.
Arkitektura
Ndërtesa ka një formë drejtkëndëshe, me shtrirje të vogla të parëndësishme në anët e saj jugore dhe veriore. Arkitektura e saj është monumentale, dhe ndërtimi kryhet me përsosje. Muret e ndërtesës janë masive dhe përmbajnë hapje të vogla me hark dhe arkitrarë fusha të harkuara, në të cilat vendosen dritaret dhe dyert. Dyert e hyrjes janë të vendosura në mure që janë bërë me pllaka të profilizuara, dhe në anën perëndimore të fasadës së Hamamit ka një hapje, e cila është e përshtatur në një kornizë mermeri të profilizuar, në të cilën kishte një pllakë me një mbishkrim. Brendësia është e mbuluar me 13 kupola të madhësive të ndryshme, nga të cilat dy më të mëdhatë dallohen në anën perëndimore, ndërsa 11 të tjerat janë të shpërndara në mënyrë të pangjashme në pjesën tjetër të Hamamit. Ka 15 dhoma në ndërtesë, të cilat ndriçohen me ndihmën e hapjeve të yjeve të kupolave të mbuluara me xham. Nga brenda, muret ishin zbukuruar me zbukurime piktoreske. Duke qenë Një Hamam i dyfishtë (chifte), ai kishte dy hyrje të veçanta, një për burrat dhe një për gratë. Në përputhje me kanonet Islame, hyrje të tilla të ndara nuk ishin të vendosura në të njëjtën anë.
Legjenda
Sipas informacioneve, Hamami I Daut Pashës nuk është vënë asnjëherë në përdorim si Hamam ka dy legjenda. Sipas njërit, ngrohja E Hamamit kërkonte sasi të mëdha dru zjarri, të cilat nuk mund të siguroheshin për shkak të pyllit në mal Vodno pothuajse u shkatërrua, kështu që mungesa e druve të zjarrit e bëri të pamundur vënien në punë të ndërtesës. Legjenda e dytë lidhet me vajzën E Daut Pashës, e cila vizitoi Hamamin para se të vihej në punë dhe u kafshua nga një gjarpër helmues dhe më pas vdiq. Daut Pasha pastaj urdhëroi që han të mbyllej dhe të mos përdorej më kurrë.
Egzon Bejtullai
Egzon Bejtulai (Maqedonisht: Егзон Бејтулаи) është futbollistë shqiptar nga Maqedonia e Veriut i cili luan për KF Shkëndija. Ai ka luajtur për Maqedoninë U21 në Kampionatin Evropian U21.
Në maj 2016 dhe mars 2017 ai morri një thirrje nga kombëtarja maqedonasw në ndeshjen miqësore kundër Azerbajxhanit, Iranit dhe Bjellorusisë, por ai nuk bëri debutimin e tij deri në vitin 2018 në UEFA Ligën Kombëtare, kur ai hyri në lojë kundër Gjibraltarit në minutën e 85.
Manastiri i Krishtit (Tomar)
Manastiri i Krishtit ose Konventa e Krishtit (Convento de Cristo/Mosteiro de Cristo) është një ish-manastir/konventë katolike në famullinë civile të Tomar (São João Baptista) dhe Santa Maria dos Olivais, në komunën e Centrol, Tomar. Fillimisht një kështjellë Tempullare e shekullit të 12-të, kur rendi u shpërnda në shekullin e 14-të, dega portugeze u shndërrua në Kalorësi të Urdhrit të Krishtit, që më vonë i mbështeti zbulimet detare të Portugalisë të shekullit të 15-të. Konventa dhe kompleksi i Kështjellës është një monument historik dhe kulturor i cili u rendit në listën e Vendeve të Trashëgimisë Botërore të UNESKO-s në vitin 1983.
Tampullarët
majtas|parapamje|Kisha kryesore e Konventës së Tomar ndërtuar nga Kalorësit Tempullarë majtas|parapamje|Nave Manueline, siç shihet nga manastiri i epokës së Rilindjes majtas|parapamje|Pllakat e përpunuar mbi fasadën perëndimore të kishës majtas|parapamje|Konventa e rilindjes e Gjonit III Manastiri u themelua nga Urdhri i Kalorësve të Varfër Tempullarë (ose Kalorësit Tempullarë) në vitin 1118. Ndërtimi i saj vazhdoi deri në pjesën e fundit të shekullit të 12 me ndërtimin e oratorisë, në një nga këndet e kalasë, e përfunduar nga Mjeshtri i Madh D. Gualdim Pais (diku rreth vitit 1160). Rreth vitit 1190 u rrethua dhe i rezistoi ushtrive të kalifit Ebu Jusuf el-Mansur i cili ishte i suksesshëm në marrjen e fortesave në jug. (Një pllakë u ndërtua pranë hyrjes së kështjellës për të përkujtuar këtë ngjarje).
Gjatë tremujorit të dytë të shekullit të 13-të, Tomar u transferua në kontrollin e Tempullarëve, duke u bërë selia e tyre. Kalaja u bë një pjesë integrale e sistemit të mbrojtjes të krijuar nga Tempullarët për të siguruar kufirin e Mbretërisë së re të krishterë kundër Maorëve, të cilët në atë kohë pushtuan zonën afër lumit Tagus. Por, pas shpërbërjes së Rendit Tempullar, më 14 mars 1319, dhe pas kërkesës së Mbretit Denis të Portugalisë, Papa Gjon XXII themeloi Urdhrin e Krishtit. Selia e ish Kalorësve Tempullarë u konvertua në vitin 1357 në selinë e këtij rendi të ri.
Kisha e famshme e rrumbullakët (rotunda) e kështjellës së Tomarit u ndërtua edhe në gjysmën e dytë të shekullit të 12-të. Kisha, si disa kisha të tjera tempullare në të gjithë Evropën, u modelua pas kupolës së Shkëmbit në Jerusalem, që besohej nga kryqtarët që të mbeteshin në Tempullin e Solomonit. Kisha e Varrit të Shenjtë të Jeruzalemit gjithashtu mund të ketë shërbyer si model.
Arkitektura
Kalaja dhe Konventa e Krishtit kanë shembuj të stileve arkitekturore romane, gotike, manueline dhe rilindjes.
Kalaja
Kalaja e Tomar u ndërtua rreth vitit 1160 në një vend strategjik, mbi një kodër dhe afër lumit Nabão. Ajo ka një mur mbrojtës të jashtëm dhe një kështjellë (alcáçova) me një mbajnë brenda. Kulla, një kullë qendrore e funksioneve rezidenciale dhe mbrojtëse, u fut në Portugali nga Tempullarët dhe ajo në Tomar është një nga më të vjetrat në vend. Një risi tjetër e futur në Portugali nga Tempullarët (të mësuar nga dekada të përvojës në Normandi dhe Brittany dhe gjetkë) janë kullat e rrumbullakëta në muret e jashtme, të cilat janë më rezistente ndaj sulmeve sesa kulla katrore. Kur u themelua qyteti, shumica e banorëve të saj jetonin në banesa të vendosura brenda mureve të jashtme mbrojtëse të kështjellës.
Kisha
Kisha e rrumbullakët romane është një kishë katolike romake nga kalaja (charola, rotunda) u ndërtua në gjysmën e dytë të shekullit të 12-të nga Kalorësit Tempullarë. Nga jashtë, kisha është një strukturë poligonale me 16 anë, me mbështetëse të forta, dritare të rrumbullakëta dhe një kambanore. Brenda, kisha e rrumbullakët ka një strukturë qendrore, tetëkëndëshe, e lidhur me harqe në një galeri përreth (ambulatore). Forma e përgjithshme e kishës është e modeluar pas strukturave të ngjashme të rrumbullakëta në Jerusalem: Xhamia e Omarit dhe Kisha e Varrit të Shenjtë.
Pallati i Kongreseve (Tiranë)
Pallati i Kongreseve (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Histori
Pallati i Kongreseve u ndërtua për organizimin e kongreseve të Partisë së Punës, por edhe të festivaleve. Punimet për ndërtimin e tij filluan në vitin 1982 dhe përfunduan katër vite më pas në vitin 1986. Për ndërtimin e tij punuan ndërmarrjet më të mira në vend. Por modernizmi i godinës nga jashtë vazhdonte edhe brenda saj. Ambientet brenda saj u bënë një mënyrë që pallati të ishte edhe shumëfunksional dhe çdo gjë e vendosur atje të përshtatej me aktivitetet që do te zhvilloheshin, një funksion që Pallati i Kongreseve vazhdon ta ruajë edhe sot pas 20 vjetësh.
Struktura e ndërtesës
Pallati ka një shtrirje rreth 70 metra paralel me shëtitoren dhe lartësi 18 deri në 23 metra. Qëllimi ka qenë harmonizimi i mirë me objektet ekzistuese përreth si me Muzeun Arkeologjik, stadiumin "Qemal Stafa", Kryeministrinë e Radio-Televizionin Shqiptar.
Mjedisi kryesor është salla e madhe prej 2100 vendesh e kompozuar për të plotësuar kërkesat funksionale, artistike dhe akustike për zhvillimin e kongreseve, konferencave e koncerteve. E pajisur me ajër të kondicionuar, ndriçimin e nevojshëm, pajisjet e zërit, të televizionit, të përkthimit në disa gjuhë, të cilat do të shërbenin për veprimtari të ndryshme prej kongreseve deri tek koncertet. Pallati i Kongreseve u projektua që kthimi i sallës nga mjedis mbledhjeje në mjedis koncerti të projektohej me lehtësi. Për veprimtari të ndryshme u projektuan edhe tri salla me kapacitete 150, 280 dhe 300 vende si dhe shumë mjedise pune, shërbime e teknike. Rëndësi i është kushtuar trajtimit të holleve në tre katet, të cilat synohej të funksionin për shërbimet, pushimin, ekspozita e veprimtari të ndryshme.
Punimet për ndërtimin
Studim të veçantë ka kërkuar arritja e shprehjes së jashtme të objektit, duke synuar që ajo të jetë origjinale, e pastër, monumentale në përputhje me funksionin e tij. Pamja e jashtme me brinjët rrezore, xhamat me kënde etj., është frymëzuar nga ndërtimet e traditës në Gjirokastër, Berat dhe nga kullat e veriut, pa i kopjuar ato.
Materialet veshëse janë zgjedhur sipas kërkesave arkitektonike. U bë një punë studimore e gjatë për njohjen, zbërthimin dhe përvetësimin e metodave të reja bashkëkohore për kohën, siç ishin modelet e llogaritjeve në hapësirë të konstruksioneve, metodat llogaritëse me elemente të fundme, duke përdorur skema statike të reja, të papërdorura më parë deri në atë kohë. Objekti nga pikëpamja konstruktive u konceptua që në rast tërmeti të punonte si një i tërë, në llogaritje u mor parasysh puna e njëkohshme si e elementeve horizontale ashtu dhe e atyre vertikale. Problem që kërkoi shumë studimore të veçantë, ishte dhe konstruksioni i mbulesës së sallës kryesore, e cila ka formë rrethore dhe një diametër 54 metra. Një mbulesë e tillë u ndërtua për herë të parë në vendin tonë dhe ishte e lidhur me shumë probleme të vështira, qoftë nga pikëpamja matematike, ashtu dhe konstruktive, ndërtimore e teknologjike. Punimet u kryen nga punonjësit e kantierit nr. 7 të ish-ndërmarrjes "21 dhjetori"
Imprint
Në industrinë e botimit, një imprint (sqt. ) është një markë nën të cilin një vepër u publikua.
Pallati i Shallvares nr.2 (Tiranë)
Pallati i Shallvares nr.2 (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Garaçeva
Garaçevë është një vendbanim në komunën e Malishevës, Kosovë.
Hérisson
Hérisson është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Hérisson ka një popullsi prej 645 banorë dhe sipërfaqe 32.57 km², me një dendësi prej 20 banor/km².
Atakan Karazor
Atakan Karazor (lindi më 13 tetor 1996) është futbollistë gjermanë me prejardhje turke. Ai luan si mesfushor për Holstein Kiel.
Antiklerikalizmi
Antiklerikalizmi është qëndrimi kundërshtues i autoritetit fetar, zakonisht në çështjet sociale ose politike. Antiklerikalizmi historik ka qenë kryesisht kundër ndikimit të katolicizmit romak. Antiklerikalizmi ka të bëjë me sekularizmin, i cili kërkon të heqë klerin nga të gjitha aspektet e jetës publike dhe politike, dhe përfshirjen e tij në jetën e përditshme të qytetarit.
Ajete Brahimi
Ajete Brahimi ka qene nje nga artistet me te njohura te muzikes popullore shqiptare. Lindi me 02 mars 1938 nё qytetin e Lushnjes ku dhe kreu shkollёn fillore pranё shkollёs  plotore[pёrroit] dhe qysh nё fёmijёri u dallua pёr zёrin e saj melodioz, por do tё ishte mёsuesja e saj Sofije Kushi[Shkodёr] e cila do ta nxiste tё vazhdonte rrugёn e artit ashtu siç kishte bёrё edhe me aktoren e madhe Margarita Xhepёn, regjisorin e Kinematografisё Shqiptare Xhezair Bafa. Ishte viti 1945 kur hyri nё shkollёn fillore dhe me gjithё vёshtirёsitё e mёdha ekonomike, kushtet jo tё mira nё shkollё ku mungonin librat e mjetet mёsimore shihej njё entuziazёm dhe besim se do tё ndёrtohej njё jetё e re, entuziazёm ky  qё do tё ndikonte edhe tek  fёmijёt qё vinin re  se kishte interes pёr edukimin, arsimin dhe veprimtaritё artistike. Shkolla, e mё vonё krijimi i Shtёpisё sё Rinisё dhe Shtёpisё sё Kulturёs sё Rrethit me ato mundёsi tё pakta qё kishin e qё punonin vazhdimisht pёr zbulimin e talenteve pёr grupet teatrale dhe sidomos pёr talentet nё fushёn e muzikёs. Do tё shohim pёrfshirjen natyrshёm tё fёmijёve apo tё rriturve qё kishin talente nё grupet amatore tё teatrit ku u vunё nё skenё mjaft drama tё cilat u shfaqёn me sukses dhe mjaft prej tyre do tё interpretonin si kёngёtarё e instrumentistё nё formacionet muzikore. Nё kёto vite shfaqen talente si Vaçe Zela, Margarita Prifti-Xhepa, Ajete Nepravishta-Brahimi, Ilia Shyti etj, tё cilёt dinin pak, por bёnin shumё duke mos lёnё pa pёrmendur edhe mёsuesit tё cilёt pёrfaqёsonin shtresёn intelektuale tё qytetit. Nё vitet 1947-1952 Ajetja bashkё me  Vaçe Zelёn dhe Flora Mebellin  debutojnё si aktore por edhe si kёngёtare, por edhe nё grupin e baletit dhe qё nё kёtё kohё u bёnё tё njohura pёr publikun artёdashёs  Lushnjarё.
Ky festival solli veç eksperiencёs  dhe njohjen me botёn e jashtёme dhe  me kulturёn e muzikёn e popujve tё ndryshёm, aty u dhanё mjaft koncerte nё takime me delegacione tё huaja dhe Ajetja do tё ngjallte kureshtje e do tё fitonte simpatinё si soliste me kёngёt e saj e mё pas me kompleksin e vajzave tё cilat u nderuan me medaljen e bronxit. Nё Moskё ajo bie nё sy tё kompozitorit Çesk Zadeja i cili duke e vlerёsuar si kёngёtare i propozoi tё bёhej pjesё e Ansamblit Shtetёror tё Kёngёve e Valleve Popullore, ky vlerёsim pati ndikim vendimtar nё  pёrkushtimin gjatё gjithё jetёs sё saj tё interpretimit tё kёngёs popullore shqiptare duke vazhduar karrierёn  si kёngёtare fillimisht nё Estradёn e Shtetit e nё Ansamblin e Kёngёve dhe Valleve Popullore nё Tiranё e mё pas pёr 7-vjet nё Estradёn Profesioniste tё Lushnjёs.
Nё vitin 1958 do tё kёndoj nё shfaqjet e Estradёs Profesioniste tё Tiranёs deri sa tё niste punёn pёrgatitore Ansambli Shtetёror. Me interesimin e kompozitorit Eftim Dheri i cili ishte Pёrgjegjёs i muzikёs nё Radio- Tirana, Ajetja do tё inçizonte rreth 15 kёngё popullore myzeqare qё ai vetё i kishte mbledhur dhe pёrpunuar. Ky repertor u regjistrua nё dy pllaka gramafoni dhe transmetohej nё programet e Radios dhe disa prej kёtyre kёngёve u bёnё shumё tё njohura si ‘‘Mё dёrgoi babai me shqerra’’, ‘‘Nё njё arё nё njё lёndinё’’, ‘‘Naze nё sabanё e parё’’, ‘‘Babaj s’tё kish çupё, po tё kishte djalё’’ etj. Ajo merrte pjesё nё korin e ansamblit, nё kompleksin e vajzave si dhe nё grupin e solistёve ku arriti tё krijoj repertorin e saj tё kёngёve popullore duke qёnё nё krahё tё kёngёtarёve tё shquara si Luçie Miloti, Fitnete Rexha, Naile Hoxha, Drita Papajani, Safete Toska, Xhevdet Hafizi, Sali Brari etj. Si kёngёtare nё Ansamblin e Shtetit ka dhёnё koncerte nё tё gjithё Shqipёrinё dhe nё vitin 1961 nё turneun e parё jashtё shtetit nё Kinё, Vietnam etj, e nё vitin 1963 si soliste nё Festivalin Ballkanik qё u mbajt nё Bukuresht[Rumani]. Nё vitin 1962 nё konkursin kombёtare tё solistёve tё kёngёs popullore do tё kёndonte kёngёn ‘‘Nё Tiranё lulёzojnё mimozat’’ kompozuar nga Muharrem Gurra dhe mё pas do tё ishte ndёr kёngёtaret e
para qё do tё regjistronte kёngё nё televizionin Shqiptarё qё sapo kishte nisur transmetimet. Nё vitin 1966 bashkёshorti i saj Razi Brahimi do tё emёrohej nё Lushnjё si Drejtor i Bibliotekёs e mё pas i Shtёpisё sё Kulturёs e kёshtu Ajetja do tё fillonte si kёngёtare nё estradёn profesioniste tё qytetit ku ka bashkёpunuar me kompozitorin Vangjo Nova, i cili edhe ai kishte ardhur nё Lushnjё dhe punonte si shef muzike[ishte koha kur mjaft artistё, kompozitorё, shkrimtarё e specialistё tё fushave tё ndryshme u shpёrndanё nё tё gjithё Shqipёrinё] e mё pas ajo do te punonte me dirigjentin Ibrahim Alla, fizarmoniçistin Rudak Ismaili etj. Puna me estradёn ishte dinamike me katёr premiera nё vit dhe me mbi 100 shfaqje nё qytet, nё fshat dhe nё turnetё nё rrethe tё ndryshme tё vёndit. Interpretoi krahas aktorёve Zana Alicka, Hekuran Zhiti, Dhimitraq Nushi, Athina Voglin duke ndihmuar me eksperiencen e saj kёngёtaren e re Aferdita Cela, Elida Korreshi etj, qё sapo kishin filluar tё aktivizoheshin si dhe me orkestrantёt Thanas Gramatiko, Tahir Beqiri, Ylber Lame etj, pa lёnё pa pёrmёndur bashkёpunimin me regjizorin Neim Nova deri nё vitin 1968 e mё pas me regjizoren Myzejen Nepravishta e cila ishte motra e saj. Nё shfaqjet e estradёs dhe me ansamblin e Shtepisё sё Kulturёs pёrveç repertorit tё kёngёve tё muzikёs popullore ka kёnduar me sukses kёngё tё muzikёs sё lehtё nё shumё koncerte festive nё Lushnjё, por edhe si e ftuar nё Pallatin e Brigadave nё Tiranё, nё Berat e qytete  tё tjera. Pas kthimit nё Tiranё nё vitin 1971 nё rekrutimin e kёngёtarёve nё Ansamblin e Shtetit ishte nё zbatim njё vendim absurd i cili nuk pranonte nё pune kёngёtare mbi moshёn 25 vjeç pavarёsisht cilёsive vokale dhe megjithё  konsideratёn qё kishin pёr Ajeten si kёngёtarja  Rozmari Jorganxhi dhe dirigjenti  Milto Vako, ajo nuk mundi tё rifillojё  nё Ansamblin e Shtetit dhe kёshtu  do tё emёrohej si  punonjёse nё bibliotekё duke u pёrpjekur tё mos i shkёpusi lidhjet me dashurinё pёr kёngёn dhe pёr qytetin e saj. Nё vitin 1986 Ajetja ka filmuar njё program me 15 kёngё tё zgjedhura tё repertorit tё saj nё R.T.SH. dhe nё vitin 1989 do tё jetё e ftuar bashkё me Vaçen, nё njё koncert tё organizuar nga Shtёpia e Kulturёs Lushnjё e ky do jetё takimi i fundit midis kёtyre dy kёngёtareve qё e kishin filluar rrugёtimin bashkё qё nё fёmijёri. Nё vitin 2001 do tё jetё e ftuar nё koncertin ‘‘Sofra Lushnjare’’ e mё pas po nё kёtё vit mer pjesё si e ftuar nё  Maratonёn e Kёngёs Popullore nё Tv-Klan ku do tё kёndonte kёngёn ‘‘Mё dёrgoi babai me shqerra’’. Qё nga ai vit pothuajse ёshtё harruar dhe e pavlerёsuar nga drejtues tё pushtetit lokal, ku ajo qoftё si kёngёtare, por Ajete Brahimi pёr kontributin madhor mbetet njё nga kёngёtaret mё tё mirat tё muzikёs popullore tё shekullit  XX-tё. Nё kujtimet e saj ajo thotё:…. shpreh mirёnjohjen pёr qytetin e Lushnjёs ku unё kam lindur e jam dhe pёr tё gjithё ata qё mё kanё ndihmuar gjatё rrugёs sime si kёngёtare si dhe pёr ata qё mё kanё inkurajuar e vlerёsuar e nё rradhё tё parё pёr popullin e mrekullueshёm qё ka krijuar kёngёt, qё unё kam kёnduar dhe qё mё ka mirёpritur e duartrokitur nё çdo koncert qё kam dhёnё…’’
Te gjitha te dhenat,informacionet per Ajete Brahimi jane krijuar nga wikipedia.
Bram, Aude
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Bram është një komunë në departamentin Aude në rajonin Ocitani në Francën jugore. Bram është pjesë e provincës së vjetër,Lauragais, dhe është 790 km larg Parisit. Stacioni i Bramit ka lidhje hekurudhore me Tuluzën, Karkasonën dhe Narbonën.
Historia
Rruga CD33 për në fshat ndjek rrugën romake, romakët u vendosën në zonë për shkak të një klime që baraspeshonte ngrohtësinë e Mesdheut me freskinë e Atlantikut. Në vitin 60 pes, ata filluan ndërtimin e Bramit dhe e quajtën atë Eburomagus. Mbetjet romake sugjerojnë se qyteti ishte më pak i rrumbullakët se qyteti aktual. Eburomagus u zhduk.
Qyteti modern lindi në shekullin e XII-të, i ndërtuar rreth kishës së tij të kalasë. E vetmja rrugë për në fshat ishte nga një portë në lindje.
Brami ishte një qendër e besimit katar. Dallimi i tyre nga katolicizmi solli ndërhyrjen e Simon de Montfort, i cili, duke ndjekur një murg spanjoll që u bë Shën Dominiku, rrethoi qytetin në 1210. Ai ia doli brenda tre ditësh dhe u hakmor me rezistuesit duke u prerë buzën e sipërme të gjithë të burgosurve të tij dhe duke u hequr sytë të gjithëve, përveç njërit. Për të fundit ai nxori vetëm njërin sy në mënyrë që të mund t'i çonte të tjerët jashtë qytetit në kalanë e Lastours. Gjatë Luftës së Saintonge, konti Raymond VII i Toulouse ia dorëzoi Bramin agjentëve mbretërorë Imbert de Beaujeu dhe Hugh of La Tour-du-Pin, në 1242.
Nga shekulli i XVII-të, Brami kishte tejkaluar muret e tij dhe ishte zgjeruar në rrathë bashkëqendrorë.
Mille-feuille
parapamje|240px|Mille-feuille Mille-feuille është një ëmbëlsirë franceze, origjina e saktë e së cilës nuk dihet.
Tradicionalisht, një mille-feuille është e përbërë nga tre shtresa të brumit stofliat (pâte feuilletée), duke alternuar me dy shtresa krem pastiçeri (crème pâtissière). Shtresa e sipërme është e pluhurosur me sheqer pluhur, dhe nganjëherë kakao, thërrime pastiçerie ose fara të pjekura (psh bajame të pjekura). Përndryshe, maja është xham me glazurë ose fondant në shirita të bardhë (glazurë) dhe kafe (çokollatë) të alternuar, dhe krehër.
Marco Misciagna
thumb|180px|Marco Misciagna Marko Misciagna (orig. Marco Misciagna), lindi më 10 nëntor 1984 në Bari) ka qenë violist dhe violinist italian.
Marco Misciagna u diplomua në moshën 15 vjeçare për Violina dhe violë në Konservatorin N.Piccinni në Bari dhe më vonë mori diplomën në Akademinë Kombëtare të Santa Cecilia në Romë. Ai studioi me Corrado Romano dhe me Đorđe Trkulja (ish-violinë e parë e Kuartetit të Zagrebit). Ai vazhdoi të studionte me Salvatore Accardo në Accademia Stauffer në Kremones, me Boris Belkin dhe me Jury Bashmet në Academia Chigiana në Siena, ku iu dha dy diploma nderi dhe fitoi dy herë çmimin Monte dei Paschi di Siena, si violinisti më i mirë dhe lojtari më i mirë i violës në shkollë (hera e parë në historinë e akademisë).
Marco Misciagna ka qenë për disa vite solist me Malaga orkestër harqesh dhe ka vizituar salla të mëdha koncertesh dhe orkestra ndërkombëtare.
Ai është profesor nderi në Konservatorin Shtetëror S.Rachmaninov në Tambov, Akademia e Arteve e Lindjes së Largët në Vladivostok (Rusia), Institut Supérieur de Musique de Sousse (Universiteti i Sousse, Tunizia), Konservatori Estaban Salas i Santiago de Cuba, Pettman National Junior Academy of Music (Auckland, Zelanda e Re), Konservatori Shtetëror Komitas i Jerevanit (Armenia).
Në vitin 2018, atij iu dha medalja e artë nga zëvendëskryeministri i Ukrainës për kremtimin e 150-vjetorit të Teatrit të Operës së Kievit.
Monze, Aude
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Monze (Ocitanisht: Monza ; Shqip: Monzë) është një komunë në departamentin Aude në Francën jugore.
Pamje të kullës së sahatit dhe urës së Monzës
Évricourt
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Évricourt (Shqip: Evrikurt) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Tomorrow X Together
Nesër X Together ( Korean, Japanese ; Tomorrow by Together, i stilizuar TOMORROW X TOGETHER), i njohur zakonisht si TXT ( /ˈ t iː - ˈ ɛ k s - ˈ t iː /  ), është një grup djemsh korean-jugor i formuar nga Big Hit Music. Grupi përbëhet nga pesë anëtarë: Yeonjun, Soobin, Beomgyu, Taehyun dhe HueningKai.
Ata kryen debute më 4 mars 2019 me shfaqjen e zgjeruar (EP) The Dream Chapter: Star. EP u shfaq dhe arriti kulmin në vendin e parë në tabelën e albumeve të Gaon dhe në tabelën e albumeve botërore të Billboard dhe hyri në <i id="mwIw">Billboard</i> 200 të SHBA në numrin 140, albumi debutues me më së shumti klasifikim nga çdo grup djemsh K-pop në atë kohë. Kënga e tij kryesore " Crown " debutoi në vendin e parë në tabelën e Billboard World Digital Songs dhe TXT kryesoi tabelën e artistëve në zhvillim të Billboard, duke i bërë ata grupin më të shpejtë K-pop që shfaqet në të parën dhe të dytin më të shpejtë për t'u shfaqur në këtë të fundit. .
Suksesi i hershëm reklamor i grupit u dha atyre disa çmime të artistëve të rinj, duke përfshirë Rookie of Year në Çmimet e 34-të Golden Disc dhe 2019 Melon Music Awards, Artisti i Ri i Vitit në Çmimet e 9-të Gaon Chart Music dhe Artisti më i Mirë i Ri Mashkull më 2019 Çmimet Mnet Aziatike të Muzikës.
Emri
TXT është një akronim për Tomorrow X Together. Në koreanisht, emri i grupit është 투모로우바이투게더 ( RR : Tumoroubaitugedeo ), lexohet si "Nesër Së bashku" dhe perkthyer në Hangul ; ata nuk kanë një version të veçantë korean të emrit të tyre. Sipas faqes së tyre të internetit, emri i tyre i referohet pesë individëve që "bashkohen nën një ëndërr me shpresën për të ndërtuar një të nesërme më të mirë".
Në intervistën e tyre të parë me Section TV të MBC, grupi deklaroi se ata preferojnë të përmenden me emrin e tyre të plotë në vend të inicialeve.
Hani i Kurshumlisë
djathtas|parapamje|250x250px|Brendia Hanit të Kurshumlisë djathtas|parapamje|250x250px|Pjesa e jashtme e hanit Hani i Kurshumlisë është një han i këshillit bashkiak të Çarshia së Vjetër të Shkupit nga Kohët osmane që sot, përdoret për aktivitete kulturore.
Vendi
Hani i Kurshumlisë ndodhet në bregun e majtë të lumit Vardar në një ish pazar hekuri në Shkup në oborrin e Muzeut të Maqedonisë. Është ndërtuar në gjysmën e parë të shekullit të 14-të.
Të dhënat
Të dhëna të besueshme për ngritjen e hanit nuk ekzistojnë, por mendohet se është ngritur në themelet e një ndërtese të vjetër Turqit e ndërtuan dhe e përshtatën për Karvan-Saraj sipas reputacionit të disa bujtinave të tilla të ndërtuara në Lindje. Përmendet në burime si detyrim i Mullah Musledin Hoxhës, i biri I Abdul Gjanit në vitin 1550, i cili ishte dijetar i oborrit Të Sulltan Selimit II.
Funksionet
Hani i Kurshumlisë ka ndryshuar funksionin e tij që nga ekzistenca e tij, në fillim ishte bujtinë deri në vitin 1787 kur ai u shndërrua në burg. Në të kohë u burgosën shumë revolucionarë, sidomos pas Çështjes Vinica. Që nga viti 1904 deri në vitin 1914 ai shërbeu përsëri si një bujtinë. Nga pamja e saj e jashtme dhe e brendshme, ajo nuk ndahet nga pjesa tjetër e karvanëve të tipizuar që ekzistonin në qendrat e qytetit.
Rregullimi i hanit
Hani i Kurshumlisë duket imponues me muret e tij të ndërtuara dekorativisht dhe kupolat e vogla në formën e piramidave me anë pak të lëshuara që gjithmonë mbuloheshin nga plumbi (kurshumli) (plumb kjo është arsyeja pse quhet Hani i Kurshumlisë). Velzi kryesor është i vendosur në anën jugore. Një verandë me një çati me kupolë u ndërtua mbi derën e përparme. Kolonat e shumta katrore, të lidhura me harqe në katin e parë dhe dysheme krijojnë një ambient intim me oborrin dhe Sharvanin në të. Dhomat përdhese shërbenin si depo mallrash dhe katet si dhoma pushimi. Në pjesën e dytë të hanit, u ndërtuan ambiente për të akomoduar bagëtinë. Ky seksion kishte një hyrje të veçantë nga ana lindore. Kohët e fundit, ambientet e saj përdoren si lapidarium i Muzeut të Maqedonisë.
Hrant Dink
thumb|240px|"Ne jemi të gjithë Hrant Dink" "Ne jemi të gjithë armenë" Hrant Dink (Armenisht Հրանտ Դինք; 15 shtator 1954 – 19 janar 2007) ishte një intelektual turko-armen, kryeredaktor i Agos, gazetar dhe kolumnist.
Dink u vra në Stamboll më 19 janar 2007 nga Ogün Samast, një nacionalist 17-vjeçar turk. Dink u qëllua tre herë në kokë dhe vdiq menjëherë. Fotografitë e atentatorit u rrëzuan duke buzëqeshur policia dhe xhandarmëria turke, duke pozuar me vrasësin krah për krah përpara flamurit turk, duke dalë në sipërfaqe. Fotografitë nxitën një skandal në Turqi, duke shkaktuar një varg hetimesh dhe largimin nga detyra të të përfshirëve. Samast u dënua më vonë me 22 vjet burg nga një gjykatë turke; ai mbetet i burgosur.
Jeta e hershme
Hrant Dink lindi në Malatya, më i madhi i tre djemve te Sarkis Dink (i njohur si Hashim Kalfa), rrobaqepës nga Gürün, Sivas dhe Gülvart Dink, nga Kangal, Sivas. Borxhet e kumarit të babait të tij çuan në shpërnguljen e familjes në Stamboll në vitin 1960, ku ata kërkuan një fillim të ri. Kumari i Sarkis Dink vazhdoi në Stamboll, megjithatë, dhe një vit pas lëvizjes së tyre, prindërit e Dink u ndanë, duke lënë Dinkun shtatë vjeçar dhe vëllezërit e tij pa një vend për të jetuar. Gjyshja e Dinkut regjistroi djemtë në Jetimoren Armene të Gedikpaşa; Dink shpesh vuri në dukje gjyshin e tij, i cili fliste shtatë gjuhë dhe lexonte vazhdimisht, si modeli i rolit dhe figura e babait që frymëzonte dashurinë e tij për letrat.
Dink shkollimin fillor e mori në Shkollën Fillore Protestante Armene Hay Avedaranagan İncirdibi dhe Shkolla Bezciyan dhe shkollimin e mesëm në Üsküdar Surp Haç, duke punuar në të njëjtën kohë si mësues.ref name="hurarsiv070203">
Gjatë vitit të tij të lartë, ai u përjashtua nga Üsküdar Surp Haç dhe mbaroi shkollën e mesme në shkollën e mesme publike Şişli. Hrant Dink vazhdoi arsimin në Universitetin e Stambollit, ku studioi zoologjinë dhe u bë simpatizues i TİKKO, fraksioni i armatosur i maosit TKP-ML. Rreth kësaj kohe, në vitin 1972, ai ligjërisht ndryshoi emrin e tij (në Fırat Dink), së bashku me dy miq armenë, Armanek dhe İstepan, për të shkëputur aktivitetet e tyre fraksionare nga komuniteti armen. Shoku i tij Armanek Bakırcıyan, i cili e ndryshoi emrin e tij në Orhan Bakır, më vonë u ngrit në TİKKO në anëtarësimin e komitetit qendror, mori pjesë në luftë të armatosur në Turqinë Lindore dhe u vra gjatë luftimeve më 1978. Pasi u dashurua, Hrant Dink ndau mënyrat me shokët e tij dhe mbeti në nivelin e simpatizantëve, duke përfunduar studimet bachelor në zoologji dhe duke u regjistruar në Departamentin e Filozofisë për një diplomë të dytë bachelor, të cilën ai nuk e përfundoi.
Besimi fetar
Dink u pagëzua dhe u martua brenda kishës apostolike armene, por u edukua dhe u strehua në institucionet protestante armene dhe pranoi futjen e tij në fe brenda sferës protestante. Dink ishte një anëtar i Kishës Ungjillore Armene të Gedikpaşa, Stamboll, si dhe një anëtar me lindje në Kishën Apostolike Armene. Ai i konsideroi të dy kishat si pjesë të kulturës së tij dhe tha se ai nuk ishte dikush që merrej shumë me ritualet fetare. Duke mbajtur dualitetin deri në fund, shërbimi i tij funeral u mbajt në Kishën Apostolike, nga patriarku Mutafyan, me ministrat protestantë që dërguan jehonë në varrim.
Martesa
Dink u njoh me gruan e tij të ardhshme, Rakel Yağbasan, kur ajo erdhi në kampin e fëmijëve Tuzla në moshën nëntë në vitin 1968. Rakel ishte një nga 13 fëmijët e Siyament Yağbasan, kreu i fisit Varto dhe Delal Yağbasan i cila vdiq kur Rakel ishte një fëmijë.
Babai i Rakel, Siyament Yağbasan, në fillim kundërshtoi propozimin për martesë të Hrant Dinkut, pasi klani Varto praktikonte tradicionalisht endogaminë, por përfundimisht ishte penduar kur pleqtë e komunitetit armen, përfshirë Patrikan Kalustyan, ushtruan presion dhe Rakel deklaroi se ajo nuk do të martohej me askënd tjetër. Hrant Dink dhe Rakel Yağbasan u martuan në një ceremoni civile në kampin Tuzla më 19 prill 1976. Një vit më vonë, me insistimin e Rakel Dink, çifti zhvilloi një ceremoni martese në kishë në 23 prill 1977. Hrant dhe Rakel Dink patën tre fëmijë: Delal, Arat dhe Sera.
Vrasja
Dink u vra në Stamboll rreth orës 12:00 GMT më 19 janar 2007, kur u kthye në zyrat e Agos. Vrasësi u raportua se e prezantoi veten si një student në Universitetin e Ankarasë i cili dëshironte të takohej me Dink. Kur kërkesa e tij u refuzua, ai priti para një banke aty pranë për një kohë. Sipas dëshmitarëve okularë, Dink u qëllua nga një burrë i moshës 25 deri në 30 vjeç, i cili gjuajti tre herë në kokën e Dinkut nga prapa përpara se të largohej nga vendi i ngjarjes. Sipas policisë, atentatori ishte një njeri i moshës 18 deri në 19 vjeç. Dy burra ishin arrestuar në orët e para të hetimit policor, por më vonë u lanë të lirë. Një dëshmitar tjetër, pronar i një restoranti afër zyrës së Agos, tha se atentatori dukej rreth 20-ave, kishte veshur xhinse dhe një kasketë dhe bërtiti "Unë qëllova të pabesën", ndërsa ai u largua nga vendi i ngjarjes. Gruaja dhe vajza e Dink u rrëzuan kur dëgjuan këto lajme dhe u dërguan në spital.
Varrimi
Varrimi i Dinkut u mbajt në 23 janar 2007 në Kishën Patriarkale Surp Asdvadzadzin në lagjen Kumkapı të Stambollit. Ceremonia e varrimit të Dinkut u zhvillua në një demonstrim në të cilin mbi 100,000 marshuan duke brohoritur "Ne jemi të gjithë armenë". Gjatë rrugës, mijëra njerëz u përkulën nga dritaret e zyrave të tyre dhe hodhën lule.
Lili Këlliçi
Lili Këlliçi valltare shqiptare, lindi në 2 qershor 1932 në Tiranë. Që në fëmijëri ajo tregoi dhunti në artin e kërcimit dhe e filloi jetën e saj artistike që në moshën 13 vjeçare në Shtëpinë e Pionierit, ku u aktivizua me grupin e valleve. Fal pasionit dhe punës me grupin e valleve emërohet valltare në Filarmoninë e Shtetit, ku mori pjesë në premierat e para të Filarmonisë si “Flamuri i Paqes”, “Shatrivani i Bahçisarajt”, “Esmeralda”, apo edhe në vallet e operave “Rusallka”, “Ivan Susanin”, operetën “Agimi”, etj.
Ka marrë pjesë në shumë turne, festival të rinisë botërore në Hungari e Gjermani, në koncerte të trupës jashtë atdheut, ku është dalluar për nivelin e lartë të interpretimit. Në vitin 1957, kur u themelua “Ansambli Shtetëror i Këngëve dhe Valleve Popullore”, Lili do të emërohej si një nga dy solistet e para të grupit të valleve dhe për 15 vite rresht interpretoi me mjeshtri e origjinalitet në pjesën më të madhe të valleve, në skena të ndryshme të vendit, por edhe jashtë Shqipërisë, ku shkëlqeu me elegancën, elasticitetin dhe frymën shpirtërore që i dha valles shqiptare.
Ajo shkëlqeu me interpretimin brilant të valleve popullore shqiptare, nga jugu në veri duke krijuar një figurë të veçantë artistike në vallet si: “Vallja e vajzave të Tropojës”; Vallja e Dardhës”, ”Vallja e Dibrës”, ”Dropullitja”, ”Potpuri tiranase”, “Vallëzimi i shqipeve”, etj. Për gjithë veprimtarinë e saj artistike, ajo është vlerësuar me titullin “Naim Frashëri”. U nda nga jeta më 2 gusht 2021.
Pallati i Shallvares nr.3 (Tiranë)
Pallati i Shallvares nr.3 (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Mimosa pudica
parapamje|Gjethet e Mimosa Pudica Mimoza pudica (nga pudica  "i turpshëm ose i tkurrur"; i quajtur edhe bimë sensitive, bimë e përgjumur, bimë veprimi, mos me prek është një bimë lulëzuar rrëshqitëse njëvjeçare ose shumëvjeçare e familjes së bizeleve/bishtajoreve Fabaceae . Shpesh rritet për vlerën e tij kurioziteti: gjethet e përbërjes palosen nga brenda dhe bien kur preken ose tunden, duke mbrojtur veten nga dëmtimi dhe rihapen disa minuta më vonë. Në MB ajo ka fituar Çmimin e Meritës së Kopshtit të Shoqatës Mbretërore të Hortikulturës.
Lloji është vendas në Karaibe dhe në Amerikën Jugore dhe Qendrore, por tani është nga me te barërat e këqija pantropike dhe tani mund të gjendet në Shtetet e Bashkuara Jugore, Azinë Jugore, Azinë Lindore, Mikronezi, Australi, Afrikën e Jugut dhe Afrikën Perëndimore gjithashtu. Nuk është tolerant ndaj hijeve dhe gjendet kryesisht në tokat me përqendrime të ulëta të lëndëve ushqyese.
Mimoza pudica është e njohur për lëvizjen e saj të shpejtë të bimëve. Ashtu si një numër i specieve të tjera bimore, ajo pëson ndryshime në orientimin e gjetheve të quajtura "gjumë" ose lëvizje niktinastike. Gjethja mbyllet gjatë errësirës dhe rihapet në dritë. Kjo u studiua për herë të parë nga shkencëtari francez Jean-Jacques d'Ortous de Mairan. Për shkak të përgjigjes unike ' Mimozës ndaj prekjes, ajo u bë një bimë ideale për shumë eksperimente në lidhje me zakonin dhe kujtesën e bimëve.
Taksonomia
Mimoza pudica u përshkrua për herë të parë zyrtarisht nga Carl Linnaeus në Species Plantarum më 1753. Epiteti i specieve, pudica, është latinisht për "të turpshme" ose "tkurrje", duke aluduar në reagimin e tij tkurrje ndaj kontaktit.
Lloji njihet me emra të shumtë të zakonshëm, duke përfshirë bimë të ndjeshme, bimë të përulur, mos me prek.
Përshkrim
parapamje| Lule nga India parapamje| Fidan me dy kotiledone dhe disa fletëpalosje. Kërcelli është i ngritur te bimët e reja, por bëhet zvarritës me kalimin e moshës. Mund të varet shumë poshtë. Kërcelli është i hollë, i degëzuar dhe me gjemba të rrallë në të dendur, duke u rritur në një gjatësi prej 1.5 metra. Lartësia e ngritur e M. pudica zakonisht arrin rreth 30cm.