cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dymbëdhjetë Fiset e Izraelit
Ndarja e tokës
Sipas Jozueut 13–19, Toka e Izraelit u nda në dymbëdhjetë seksione që korrespondojnë me dymbëdhjetë fiset e Izraelit. Megjithatë, fiset që merrnin tokën ndryshonin nga fiset biblike. Fisi i Levit nuk kishte përvetësim toke, por kishte gjashtë qytete strehimi nën administrimin e tyre, si dhe tempullin në Jerusalem. Nuk kishte asnjë ndarje toke për fisin e Jozefit, por dy djemtë e Jozefit, Efraimi dhe Manasi, morën pjesën e tokës së babait të tyre.[18][19]
Kështu, fiset që morën një ndarje ishin:
Novaku (Prizren)
Novak është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë.
Ndjesitë e natës
Ndjesitë e natës, roman me autor Ilir Papa. Botuar në Tiranë nga "Ardita", në vitin 1994. Libri ka 96 faqe.
Saint-Symphorien-de-Mahun
Saint-Symphorien-de-Mahun (Shqip: Shën Simforieni i Mahunit) është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Symphorien-de-Mahun ka një popullsi prej 144 banorë dhe sipërfaqe 19.32 km², me një dendësi prej 7 banor/km².
Uzina e instrumenteve "Petro Papi" Korçë
Uzina e instrumenteve "Petro Papi" në Korçë ishte uzinë mekanike për prodhimin e instrumenteve, ndërmarrje «Hero i Punës Socialiste». U vu në shfrytëzim më 1969. Prodhonte 70 tipa instrumentesh me mbi 1200 tipa përmasash, si instrumente metalprerëse (për shpim vrimash, për filetim, për frezim, për çarje dhëmbësh etj.) instrumente matës (kalibra, mikrometra etj.), instrumente axhusterie e vegla dore (lima, sharra për fnetal, pinca, çelësa fiks e të regjistrueshëm), si dhe forma e stampa për industrinë, etj. UIK i dyfishoj llojet e prodhimeve të parashikuara në projekt, një pjesë e të cilave eksportoheshin. Me forcat e veta kishte prodhuar makina speciale të një shkalle të lartë përpikëmrie, ishin ngritur linja e tërheqjes dhe e petëzimit të çeliqeve instrumentale, dhe ajo e prodhimit të instrumenteve me derdhje.
Armët e kombinuara
Gjithashtu, shumica e njësive moderne ushtarake, nëse e kërkon situata, mund të thërrasin akoma më shumë degë të ushtrisë, të tilla si këmbësoria që kërkon bombardime ose granatime nga avionët ushtarakë ose forcat detare për të shtuar ofensivën e tyre tokësore ose për të mbrojtur forcat e tyre tokësore. Përzierja e armëve ndonjëherë shtyhet poshtë nivelit në të cilin zakonisht mbizotëron homogjeniteti, si p.sh. duke bashkuar përkohësisht një kompani tankesh në një batalion këmbësorie.
Rasengan
parapamje|240px|Rasengani Rasengan është një top rrotullues i çakrës që formohet dhe mbahet në pëllëmbën e dorës së përdoruesit, e cila është e njohur vetëm për një pjesë të vogël të shinobi.
Rasengan u krijua nga Minato Namikaze, të cilën ai e bazoi në Bombë e Bishave me Bisht. Ai kaloi tre vjet duke krijuar Rasenganin, të cilin ai synonte të ishte forma më e lartë e transformimit të formës. Për shkak se përfaqëson formën e lartë të transformimit të formës, zotërimi i Rasenganit gjithashtu i jep përdoruesit një zotërim të madh mbi transformimin e formës, edhe nëse ata nuk janë në dijeni të konceptit të transformimit të formës. Si shumë teknika të Minatos, Rasengan nuk kërkon vula dore për të kryer. Sapo të formohet, gjithashtu nuk kërkon ndonjë çakër shtesë për ta mbështetur atë, që do të thotë se nuk ka asnjë kufi të caktuar për sa kohë mund të mirëmbahet Rasengan. Sidoqoftë, Rasengan do të shpërndahet nëse përplaset me diçka, edhe nëse është një shënjestër e paqëllimshme. Megjithëse forma e Rasenganit është e qëndrueshme nga përdoruesi në përdorues, madhësia e tij ndryshon nga vetëm mezi e madhe sa të jetë e dukshme deri në shumë më të madhe se dora e përdoruesit. Përvoja më e madhe me Rasengan lejon përdoruesin t'i krijojë ato në një madhësi më të madhe, dhe madje edhe një në secilën dorë.
Jiraiya përshkruan Rasengan si më të fortë se Chidori, një deklaratë me të cilën pajtohet Sasuke Uchiha pasi krahason dëmin e shkaktuar nga dy sulmet. Në kontakt, Rasengan bluan në shënjestrën e tij, i shtyn ata përgjatë trajektores së Rasengan - ose larg përdoruesit ose në tokë poshtë tyre - dhe në një moment shpërthen, duke shkaktuar dëme të mëdha në pikën e kontaktit.
Mësimi
Rasengan kërkon kontroll jashtëzakonisht të rafinuar të çakrës, diçka që shumë pak ninxha zotëron natyrshëm. Për këtë arsye, Rasengan është e vështirë për tu zotëruar. Në mënyrë që të tjerët të fitojnë kontrollin e nevojshëm të çakrës, të mësuarit për të përdorur Rasengan është i ndarë në tre hapa:
Hapi i fundit është më i vështiri. Për këtë arsye, Naruto Uzumaki dhe Konohamaru Sarutobi përdorin të dy klone të hijes për t'i ndihmuar ata në formimin e Rasenganit, duart e klonit përdoren për të krijuar guaskën. Kjo i jep secilit prej tyre një shkurtore për të përdorur Rasengan pa shpenzuar kohë për të zotëruar plotësisht çakrën e tyre. Të dy përfundimisht mësojnë të përdorin Rasengan pa klone: Naruto gjatë Luftës së Katërt Botërore Shinobi; Konohamaru gjatë dekadës pas luftës.
Përdoruesit
Përdoruesit e Rasenganit janë:
Knock Knock
|producenti=Eli Roth Muguel Asensio Colleen Camp John T. Degraye Cassian Elwes Nicolás López|regjisori=Eli Roth|titulli=Gjatë xhirimeve të filmit}}Knock Knock është një film thriller erotik amerikan i vitit 2015 me regji nga Eli Roth, i cili gjithashtu shkroi skenarin me Guillermo Amoedo dhe Nicolás López. Në film interpretojnë Keanu Reeves, Lorenza Izzo dhe Ana de Armas. Filmi u publikua më 9 tetor 2015, nga Lionsgate Premiere. Knock Knock është një remake i filmit Death Game i vitit 1977, me regji nga Peter S. Traynor dhe luajti Sondra Locke dhe Colleen Camp. Të tre individët kishin një dorë në prodhimin e Knock Knock, ndërsa Camp gjithashtu kishte një cameo në filmin më të ri.
Skenari
Dy gra, Genesis (Lorenza Izzo) dhe Bel (Ana de Armas) trokasin në derën e Evanit. Ai hap derën dhe ato thonë se po kërkojnë adresën e një feste. Meqenëse nuk kanë mjete komunikimi, Evan i lejon ato ta përdorin internetin dhe të zënë nikoqirin e partisë. Vajzat e bëjnë veten në shtëpi dhe Evan luan disa nga rekordet e tij të vjetra vinyl që ai ka nga kur ishte DJ. Ato pastaj zhduken në banjë kur mbërrin shoferi i tyre. Evan përpiqet t'i bindë ato të largohen, por ndërsa ato fillojnë ta detyrojnë veten e tij, ai dorëzohet dhe ka një treshe me ta.
Pasi Evan, Genesis dhe Bel kanë bërë seks, Evan zbulon se skulptura e gruas së tij është shkatërruar nga vajzat. Kur Evan kërcënon të thërrasë policinë, vajzat zbulojnë se janë të mitura. Vivian (Colleen Camp), një mik i Karen, ndalet aty për të parë nëse Evan ka nevojë për ndihmë. Duke parë Genesis, Vivian largohet me zemërim. Kur Evan kërcënon të raportojë një ndërprerje, ata dorëzohen dhe bien dakord që të merren në shtëpi.
Ai më pas kthehet në shtëpi, pastron rrëmujën dhe përpiqet të kthehet në punën e tij. Ndërsa po i afrohet përfundimit të projektit të tij, ai dëgjon një zhurmë shkatërruese. Ai gjen një kornizë fotografie të prishur të familjes së tij dhe Genesis e rrëzon me një nga skulpturat e gruas së tij. Bel i ngjitet atij duke u munduar ta zgjojë ndërsa luante role si një nxënëse me uniformën shkollore të vajzës së tij. Evan fillimisht refuzon, por vajzat kërcënojnë që FaceTime gruan e tij me të, përveç nëse ai pajtohet me metodat e tyre. Bel e përdhunon atë, dhe Genesis regjistron gjithçka. Sidoqoftë, Evan çlirohet dhe rrëzon Belin në dysheme. Ai akuzon te Genesis, por më pas çarmatoset nga ajo dhe Bel që e lidhin atë në një karrige me një kabllo elektrike.
Louis arrin të mbledhë skulpturën dhe gjen Evan, por para se ta ndihmojë mund të dëgjojë vajzat që shkatërrojnë skulpturën e vandalizuar. Ai vrapon për t'i ndaluar ato, por më pas ka një sulm astme dhe kupton se ato i morën aparatin e tij të thithjes. Ndërsa përpiqet ta marrë përsëri, ai rrëshqet në një pjesë të skulpturës, godet kokën ndërsa po bie dhe vdes. Ata e shndërrojnë trupin e Louis në një skulpturë të kuqe dhe gërmojnë një varr të improvizuar në oborrin e shtëpisë për Evan. Ato gjithashtu përdorin telefonat e Evan dhe Louis për të shkruar mesazhe dhe e bëjnë atë të duket sikur Louis zbuloi se Evan kishte një lidhje me gruan e Louis dhe për shkak të kësaj, u vra nga Evan. Vajzat hedhin mbeturinat në shtëpi dhe e bindin Evanin të luajë fshehur. Kur Genesis dhe Bel fillojnë të përpiqen të gjejnë Evan, ai bën një arratisje nga shtëpia, vetëm për ta ndaluar dhe mbajtur me armë nga Genesis. Në agim ato e lidhin Evanin me një gete, pastaj e varrosin në vrimë, duke lënë vetëm kokën mbi tokë. Të dy më pas zbulojnë se si e gjithë sprova ishte thjesht një "lojë", pasi ato kurrë nuk kishin për qëllim të vrisnin Evanin dhe as nuk janë as të mitur dhe se gjithçka që ata bënë ishte pjesë e një hobi të lig të joshjes, torturimit dhe shkatërrimit të shtëpive të burrave të martuar me fëmijë. Genesis i tregon Evan videon që ajo regjistroi më herët me telefonin e tij me të dhe Belin duke bërë seks. Ndërsa Evan shikon, ajo e ngarkon atë në profilin e tij në Facebook. Ato nisen për një tjetër viktimë dhe marrin Monkey-in me vete, duke e lënë Evanin në fatin e tij ndërsa Karen dhe fëmijët mbërrijnë për të gjetur shtëpinë e shkatërruar, me djalin e Evanit, Jake duke thënë "Babi kishte një parti".
Në një fund alternativ Evan hakmerret duke ndjekur vajzat në shtëpinë e një viktime tjetër përmes gjurmuesit GPS të Monkey në jakën e tij, ku ai troket në derë dhe vajzat pyesin 'Kush është atje'.
Prodhimi
Më 4 prill 2014, Keanu Reeves u shtua në kast për të luajtur Evan Webber. Aktorja kiliane Ignacia Allamand gjithashtu u bashkua me filmin. Xhirimet u zhvilluan në Santiago de Kili. Eli Roth deklaroi se xhirimet në Kili janë më të lehta sesa në Shtetet e Bashkuara.
Publikimi
Më 26 janar 2015 Lionsgate fitoi të drejtat e shpërndarjes së filmit. Knock Knock pati premierën në Festivalin e Filmit Sundance 2015 në 23 janar 2015. Filmi u publikua më 9 tetor 2015 në Shtetet e Bashkuara.
Media shtëpiake
Knock Knock u publikua në DVD dhe Blu-ray më 8 dhjetor 2015.
Pritja kritike
Në Metacritic, filmi ka një rezultat prej 53 nga 100, bazuar në 22 kritikë, duke treguar se ai mori "komente të përziera ose mesatare". Rotten Tomatoes raporton një vlerësim miratimi prej 37%, bazuar në 71 vlerësime, me një vlerësim mesatar prej 5.22/10. Konsensusi i faqes thotë: "Knock Knock sjell shumë talent për të mbajtur në qasjen e tij satirike ndaj tmerrit të torturës, por jo aq sa duhet për të kapërcyer historinë e saj të përsëritur ose tonin e kampeve në mënyrë të gabuar".
Dread Central i dha atij një notë katër nga pesë, duke thënë "ajo që kemi është një film pushtimi në shtëpi për gjeneratën e mediave sociale (po, ai përmban media sociale në komplotin e saj) që duhet t'ju bëjë të mendoni dy herë para se të ofroni ngrohtësi dhe strehë për një të huaj në një natë të errët dhe të stuhishme".
Nuk ishte vetëm ëndërr
Nuk ishte vetëm ëndërr, roman me autor Stavri Pone. Botuar në Tiranë nga "Tirana", në vitin 1994. Libri ka 266 faqe.
Salih Ugljani
Salih Ugljani ose Ugljanini (1849 - 1945) ka qenë një lahutar shqiptar nga Sanxhaku i Pazarit të Ri. Ka qenë një nga pesë lahutarët sanxhanklinj përmes të cilëve u mblodh Cikli i Kreshnikëve prej dy akademikëve amerikanë në vitet '30, Milman Parry dhe Albert Lord.
Biografia
U lind në fshatin Uglla në rrethin e Senicës në rrafshnaltën e Peshterit, më 1866. Vëllazëria e tij i përkiste fisit Kelmend nga Malësia, ndërsa të ëmën e kishte nga Gucia. Me lahutë dhe këndim ka filluar të merret nga mosha 15 vjeçare kurse mësimet i ka nxënë nga Ćor Huso Husović (Husë Husoviq Qorri) nga Kolashini, nga peshterasi Hamza Alibašić nga Suhodoli dhe nga Huzeir Baliq – Huzbalia nga Dobri Dubi, gjithashtu lahutar i këngëve kreshnike. Boshnjakishten e kishte mësuar prej të shoqes, që e kishte nga kazaja e Beranës.
Herët u mor me tregti bagëtish në Shkodër dhe Selanik. Në bazë të incizimeve të Parry, mësohet se rreth vitit 1908 shkoi të jetonte në Jeni Pazar, ku bleu një han, të cilin e pati në pronësi deri në fillim të Luftërave Ballkanike.
Deri në moshën 30 vjeçare, Salihu këndoi vetëm në gjuhën shqipe por më pas filloi të këndojë edhe në boshnjakisht dhe u martua me një grua boshnjake gjithashtu. Uglla njihet si një lahutar dygjuhësh, i cili këndoi në të dyja gjuhët, serbo-kroatisht dhe shqip për orë të tëra duke e bërë të njohur. Në vitin 1934 ai këndoi 'Këngën e Bagdadit' në Pazarin e Ri dhe mendohet se këtë këngë ai e mësoi nga dikush tjetër.
Novosella (Prizren)
Novosellë është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë.
A protestojnë të vdekurit
A protestojnë të vdekurit, roman me autor Petraq Risto. Botuar në Tiranë, në vitin 1994. Libri ka 144 faqe.
Reisjärvi
Reisjärvi (Reisjärven kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Provincën Oulu, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Veriore.
Armando Lulaj
parapamje|Foto nga "Launch into Contemporaneity" (2030) - “Katapultim në Bashkohësi”, 2030 parapamje|Firma e Armando Lulaj Armando Lulaj i lindur në 1980, është një artist i artit bashkëkohor që aktualisht jeton dhe punon në Tiranë, Shqipëri. Lulaj është bashkëthemelues i DebatikCenter of Contemporary Art.
Urrejtje dhe ndëshkim
Urrejtje dhe ndëshkim, roman me autor Dodë G. Bajraktari. Botuar në Lezhë nga "Kuvendi", në vitin 1996. Libri ka 103 faqe.
Kosova në fokusin e historisë : studime, analiza, dokumente
Kosova në fokusin e historisë : studime, analiza, dokumente me autor Marenglen Verli. Botuar në Tiranë nga "Botimpex", në vitin 2002. V.1, me 409 faqe. ISBN 99927-823-1-5
Robotika
Robotika është një degë e inxhinierisë dhe shkencës që përfshin inxhinierinë mekanike, inxhinierinë elektronike, inxhinierinë e informacionit, shkencat kompjuterike etj. Robotika merret me projektimin, ndërtimin, funksionimin dhe përdorimin e robotëve, si dhe sistemet kompjuterike për kontrollin e tyre, reagimet shqisore dhe përpunimin e informacionit.
Këto teknologji përdoren për të zhvilluar makina që mund të zëvendësojnë njerëzit dhe të kopjojnë veprimet njerëzore. Robotët mund të përdoren në shumë situata dhe për shumë qëllime, por sot shumë prej tyre përdoren në mjedise të rrezikshme (përfshirë zbulimin dhe çaktivizimin e bombave ), proçeset e prodhimit, ose aty ku njerëzit nuk mund të mbijetojnë (p.sh. në hapësirë, nën ujë, në nxehtësi të larta, dhe pastrimin dhe përmbajtjen e materialeve të rrezikshme dhe rrezatimeve).
Robotët mund të marrin çdo formë, por një pjesë janë krijuar që të kenë pamje njerëzore. Kjo thuhet se ndihmon në pranimin e një roboti për sjellje të caktuara që zakonisht kryhen nga njerëzit. Robotë të tillë përpiqen të kopjojnë ecjen, ngritjen e objekteve, fjalimet, njohjen ose çdo aktivitet tjetër njerëzor. Shumë nga robotët e sotëm janë frymëzuar nga natyra, duke kontribuar në fushën e bio-inspired robotics.
Koncepti i krijimit të makinave që mund të funksionojnë në mënyrë autonome daton që nga kohët klasike, por hulumtimi për funksionalitetin dhe përdorimet e mundshme të robotëve nuk u rrit ndjeshëm deri në shekullin e 20-të. Gjatë historisë, shpesh është supozuar nga studiues, shpikës, inxhinierë dhe teknikë të ndryshëm që robotët një ditë do të jenë në gjendje të imitojnë sjelljen njerëzore dhe të kryejnë detyra në mënyrë të ngjashme me njerëzit. Sot, robotika është një fushë që po rritet me shpejtësi, teksa përparimet teknologjike vazhdojnë; hulumtimet, hartimi dhe ndërtimi i robotëve të rinj shërbejnë për qëllime të ndryshme praktike, qoftë për përdorim shtëpiak, komercial apo ushtarak.
Saint-Pierre-sur-Doux
Saint-Pierre-sur-Doux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Pierre-sur-Doux ka një popullsi prej 108 banorë dhe sipërfaqe 21.19 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Robotika
Shumë robotë janë ndërtuar për të bërë punë që janë të rrezikshme për njerëzit, të tilla si shpërthimi i bombave, gjetja e të mbijetuarve në gërmadha të paqëndrueshme dhe eksplorimi i minierave dhe anijeve të mbytura. Robotika përdoret gjithashtu në STEM (shkencë, teknologji, inxhinieri dhe matematikë) si një ndihmesë në mësimdhënie. Ardhja e nanorobotëve, robotëve mikroskopikë që mund të injektohen në trupin e njeriut, mund të revolucionarizojë mjekësinë dhe shëndetin e njeriut.
Disa robotë kërkojnë hyrjen e përdoruesit për të funksionuar ndërsa robotë të tjerë funksionojnë në mënyrë autonome. Koncepti i krijimit të robotëve që mund të funksionojnë në mënyrë autonome daton që në kohët klasike, por kërkimi mbi funksionalitetin dhe përdorimet e mundshme të robotëve nuk u rrit ndjeshëm deri në shekullin e 20-të.
Gjatë historisë, është supozuar shpesh nga studiues, shpikës, inxhinierë dhe teknikë të ndryshëm se robotët një ditë do të jenë në gjendje të imitojnë sjelljen njerëzore dhe të menaxhojnë detyrat në një mënyrë të ngjashme me njeriun. Sot, robotika është një fushë me rritje të shpejtë, ndërsa përparimet teknologjike vazhdojnë; kërkimi, projektimi dhe ndërtimi i robotëve të rinj u shërbejnë qëllimeve të ndryshme praktike, qoftë brenda vendit, komerciale apo ushtarake.
Robotika është një degë e inxhinierisë që përfshin konceptimin, dizenjimin, prodhimin dhe funksionimin e robotëve. Kjo fushë është e mbivendosur me elektronikën, shkencat kompjuterike, inteligjencën artificiale, mekatronikën, nanoteknologjinë dhe bioinxhinierinë.
Etimologjia
Fjala robotikë është marr nga fjala robot, e cila u fut për publikun nga shkrimtari çek Karel Capek në veprën e tij R.U.R. (Robotët Universal të Rossum), i cili u botua në vitin 1920. Fjala robot vjen nga fjala sllave robota, që do të thotë skllav / shërbëtor. Shfaqja fillon në një fabrikë që prodhon njerëz artificial të quajtur robotë, krijesa që mund të ngatërrohen si njerëz - shumë të ngjashme me idetë moderne të android-ve. Vetë Karel Čapek nuk e shpiku fjalën. Ai shkroi një letër të shkurtër duke iu referuar një etimologjie në Fjalorin Anglez të Oksfordit, ku caktoj vëllain e tij Josef Čapek si krijuesi aktual
Artist i Popullit të Shqipërisë
Artist i Popullit të Shqipërisë ishte një titull nderi për dekorimin e artistëve të shquar të artit të Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë, meritat e të cilëve ishin të jashtëzakonshme në sferën e zhvillimit të arteve interpretuese (teatër, muzikë, kinema dhe art). Ai u krijua me ligj në vitin 1960 dhe u ndryshua në vitin 1980. Titulli nuk u dha më në Shqipëri pas ndryshimit të ligjit në vitin 1996. Ekuivalenti i tij u bë titulli "Mjeshtër i Madh i Punës", i cili u zëvendësua me "Mjeshtër i Madh" pas ndryshimit të ligjit të vitit 1996.
Lulja e përgjakur
Lulja e përgjakur, roman me autor Dhimo Tarusha. Botuar në Tiranë, në vitin 1994. Libri ka 217 faqe.
Një sagë e vogël
Një sagë e vogël, roman me autor Besnik Mustafaj. Botuar në Tiranë nga "Arbri", në vitin 1995. Libri ka 179 faqe.
Pllaneja
Pllanejë është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë.
Kosova në fokusin e historisë : përmbledhje studimesh e dokumentash
Kosova në fokusin e historisë : përmbledhje studimesh e dokumentash me autor Marenglen Verli. Botuar në Tiranë nga "Botimpex", në vitin 2002. V.2, me 321 faqe. ISBN 99927-823-2-3
Universiteti Mediterran
Universiteti mesdhetar (Gjuha malazeze: Универзитет Медитеран Univerzitet Mediteran) është një universitet i cili ndodhet në Podgoricë, Mali i Zi. Ai u themelua më 30 Maj të vitit 2006, dhe është universiteti i parë privat i themeluar në Mal të Zi. Ky universitet është i organizuar në 6 fakultete. Universiteti është anëtar i Rrjetit të Universiteteve të Ballkanit.
Historiku
Universiteti Mesdhetar është universiteti i parë privat në Mal të Zi. Ai u themelua më 30 Maj të vitit 2006 dhe përbëhej nga katër njësi organizative: Fakulteti i Turizmit, Hotel dhe Menaxhimi i Tregtisë, Fakulteti i Studimeve të Biznesit "Shkolla e Biznesit e Malit të Zi", Fakulteti i Arteve Vizuale dhe Fakulteti i Teknologjisë së Informacionit. Më vonë, dy fakultete u bashkuan në Universitetin "Mesdhetar": Fakulteti i Gjuhëve të Huaja dhe Fakulteti juridik zyrtarisht u bënë njësive organizative të Universitetit Mesdhetar më 16 dhjetor të vitit 2006. Fakulteti i Turizmit, Hotel dhe Menaxhimi i Tregtisë u themelua në vitin 2004. si institucioni i parë privat i arsimit të lartë në Malin e Zi. Në 9 shkurt të vitit 2008, ai ndryshoi emrin e tij në: Fakulteti i Turizmit Bar – MTS – "Shkolla Montegro Turizmit".
Studimet amerikane në Universitetin Mesdhetar
Nga viti akademik 2010/11 Universiteti Mesdhetar dhe Institutit Rochester i Teknologjisë nga New York do të ofrojnë një program master i shkencave në studimet profesionale. Studentët do të kenë të ofruara dy programe studimore: Shërbimi i Lidershipit dhe Inovacionit dhe Menaxhimi i Projekteve. Pas përfundimit të suksesshëm të studimeve, studentët do të marrin gradë të dyfishtë. Stafi pedagogjik i Universitetit Mesdhetar dhe Institutit Rochester të Teknologjisë do të ofrojnë programet dhe ligjëratat do të jenë në anglisht.
Zekumi
thumb|220px|Pema e Zekumit Sipas Kuranit, Zekumi (Arabisht: زقوم‎‎) është pemë sikur kokë dreqërish dhe do të jetë ushqim për banorët e Xhehenemit. Pema e Zekumit përmendet në suren Saffat (37:62-68), suren Duhan (44:43-46) dhe në suren Vakia (56:52).
Gjinkallat e vapës
Gjinkallat e vapës, roman me autor Besnik Mustafaj. Botuar në Tiranë nga "Arbëria", në vitin 1994. Libri ka 110 faqe.
Saint-Cierge-sous-le-Cheylard
Saint-Cierge-sous-le-Cheylard është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Saint-Cierge-sous-le-Cheylard ka një popullsi prej 195 banorë dhe sipërfaqe 5.99 km², me një dendësi prej 33 banor/km².
Pllanjani
Pllanjan është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë.
Shqiponja me krahë të thyer
Shqiponja me krahë të thyer, roman me autor Tomë Paloka. Botuar në New York, në vitin 1993. Libri ka 166 faqe.
Eldorado e humbur
Eldorado e humbur, roman me autor Astrit Karadaku. Botuar në Tiranë nga "Eurorilindja", në vitin 1997. Libri ka 58 faqe.
Mongozi kafe indian
Mongozi kafe indian ose mangusta kafe indiane ( Herpestes fuscus ) duket e ngjashme me mangustë bishtshkurtër nga Azia Jugore dhe besohet nganjëherë të jetë vetëm një speci e këtij të fundit. Mangusta kafe indiane gjendet në Indinë Jugperëndimore dhe Sri Lanka..
Pëshkrimi
Mangusta kafe indiane duket e madhe në krahasim me speciet e tjera mongoze në Ghatsin jugor perëndimore. Kjo specie ka një trup kafe të errët dhe këmbët e saj janë dukshëm në ngjyrë të zezë. Gjatësia e bishtit është dy e treta e gjatësisë së trupit të tij dhe më shumë e leshuar se ajo e mongozës së vogël indiane. Një bisht i theksuar dhe lesh nën këmbën e pasme ndihmojnë për të dalluar këtë specie nga të tjerët. Mangusta kafe indiane është natyra në natyrë, preferon të jetojë në izolim dhe ruan habitatet e tij në pyje të dendura. Kur është gati për të rritur, mongozën kafe indian gërmojnë në shkëmbinj të dendur të mbushura dhe prodhojnë dy deri tre të rinj.
Shpërndarja
Në Indinë e Jugut, ai është gjetur nga 700 në 1.300 m nga Virajpet në jug Coorg dhe Ooty në kodrat Nilgiri, Tiger Shola në kodrat Palni, Malet me Lë të Lartë në Madurai, Kalakad-Mundanthurai në kodrat Agasthyamalai, Rrafshnalta Valparai në kodrat Anamalai, dhe Peeramedu në Kerala.Kjo specie është prezantuar edhe në Fixhi , në ishullin Viti Levu gjatë viteve 1970. Këtu jeton në simpati me auropunctatusin e ngjashëm Herpestes dhe ndikimet ekologjike të tij nuk dihen aktualisht, megjithëse dyshohet se preka vendase preket, pasi ndodh shpesh në ishuj të pushtuar nga mishngrënës të huaj.
Zbatimi i Kolonizimit
1.Ardhja e kolonëve nga Mali i Zi dhe vendosja e tyre
Prizren ,26.04.1919
Brigada e Parë e divizionit Jugosllav -Komanda e Armatës të Zonës së Tretë -Koloneli Kataniq,komadant i Beigadës se Parë në Prizeren,në raportin të cilin ia dërgon komandantit te Armatës së Tretë,e lajmëron për gjendjen dhe marrëdhëniet në mes të popujve e posaçërisht mbi qëndrimin e kolonëve malazezë.Kur Koloneli Katiniq flet mbi masat që duhet marrë për "qetësimin" e situatës në këto anë i radhiti në këtë mënyrë:
1.1. Në këtë anë duhet mbajtur aq shumë forca ushtarake se populli ta ndiejnë se dorë të hekurt,e cila do të lëshonte mbi kokën e gjithsecilit që nuk i nënshtrohet ligjeve të Mbretërisë
1.2. Ligji të jetë i pamëshirshëm për të gjithë-pa marrë parasysh kombësinë dhe përkatësinë religjioze;
1.3. Menjëherë të bëhet ndërrimi i të gjithë atyre xhandarëve që nuk i përkasin trupave të rregullta,sepse shqiptarët më së tepërmi ankohen në ta;
1.4. Të ndikohet te populli serb që të mos bëjë vepra penale-hakmarrje.Secili serb plaçkitës menjëherë të dënohet sa më rrept,sepse kjo do të ndikojë pozitivisht te shqiptarët kur të shohin se pushteti edhe ndaj tyre vepron sipas Ligjit;
1.5. Të tregohet kujdes ndaj partisë shqiptare
2.Kërkesat e kaçakëve për kthimin e malazezëve në Mal të Zi
Novi Pazar, 20.05.1919
'Komanda e Zonës së Divzionit të Ibrit-Komandës së Zonës të Armatës III'
Raport i Komandantit të njësisë së Gjurakocit në përputhje me kërkesën e kaçakëve. ,,Ata që janë në [[Gjurakoci|Gjurakoc] t'i dorëzojnë armët,që vendësit të mbesin në shtëpi të veta,malaziasit të kthehen në Mal të Zi,ushtria të shkojë në Mitrovicë..."
Qeveria ushtarake
Një qeveri ushtarake është përgjithësisht çdo formë qeverisje që administrohet nga forcat ushtarake, pavarësisht nëse kjo qeveri është apo jo e ligjshme sipas ligjeve të juridiksionit në fjalë, dhe nëse kjo qeveri është formuar nga vendasit ose nga një fuqi pushtuese. Zakonisht kryhet nga punonjës ushtarakë.
Llojet e qeverisjes ushtarake përfshijnë:
Kosova në syrit e ciklonit
Kosova në syrit e ciklonit libër me autor Shaban Sinani dhe Sadije Agolli (red.). Botuar në Tiranë nga "Dritëro", në vitin 1999. Faqet e librit 190. ISBN 99927-34-12-4
Lufta urbane
Lufta urbane është luftë në zonat urbane si qytezat dhe qytetet. Lufta urbane ndryshon nga lufta në të hapur si në nivelin operacional ashtu edhe në atë taktik. Faktorët ndërlikues në luftën urbane përfshijnë praninë e civilëve dhe kompleksitetin e terrenit urban. Operacionet luftarake urbane mund të kryhen për të përfituar nga avantazhet strategjike ose taktike që lidhen me zotërimin ose kontrollin e një zone të caktuar urbane ose për t'i mohuar këto avantazhe armikut.
Luftimet në zonat urbane mohojnë avantazhet që njëra palë mund të ketë ndaj tjetrës në forca të blinduara, artileri të rëndë ose mbështetje ajrore. Pritat e vendosura nga grupe të vogla ushtarësh me armë antitank dore mund të shkatërrojnë kolona të tëra armatimesh moderne (si në Betejën e Parë të Groznit), ndërsa artileria dhe mbështetja ajrore mund të reduktohet ndjeshëm nëse pala "superiore" dëshiron të kufizojë civilët. viktima sa më shumë që të jetë e mundur, por pala mbrojtëse jo (ose madje përdor civilët si mburoja njerëzore).
Ishulli Failaka
thumb|Vendodhja e Ishullit Failaka Ishulli Failaka (Arabisht: فيلكا‎‎) është ishull i cili ndodhet në pjesën veriore të Gjirit Persik. Ishulli ndodhet 20 kilometra larg bregdetit të Kuvajtit. Fjala "Failaka" mendohet që e ka prejardhjen nga fjala greke φυλάκιο(ν) - fylakio(n) i cili do të thotë "post i përparuar".
Lufta urbane
Disa civilë mund të jenë të vështira për t'u dalluar nga luftëtarë të tillë si milicitë dhe bandat e armatosura, dhe veçanërisht individët që thjesht po përpiqen të mbrojnë shtëpitë e tyre nga sulmuesit. Taktikat ndërlikohen nga një mjedis tre-dimensional, fusha e kufizuar e shikimit dhe zjarri për shkak të ndërtesave, fshehja dhe mbulimi i zgjeruar për mbrojtësit, infrastruktura nëntokësore dhe lehtësia e vendosjes së kurtheve dhe snajperëve.
Sindroma "Perëndim"
Sindroma "Perëndim", roman me dy pjesë me autor Astrit Karadaku. Botuar në Tiranë nga "Eurorilindja", në vitin 1997.
Saraj Mahalla
'Saraj Mahalla - ndodhej në pjesën veriore të Mitrovicës së sotme, përtej lumit Ibër. Në këtë lokalitet u vendosën familjet boshnjake nga Sarajeva, të cilat ishin dëbuar nga trojet e tyre pas pushtimit të Bosnës nga ushtria austro-hungareze në vitin 1878. Sipas të dhënave të shkruara, refugjatët boshnjakë krijuan një lagje të madhe prej 130-150 familjesh. Vendbanimin e ri e quajtën “Saraj” pasi pjesa dërmuese e tyre ishin me origjinë nga Sarajeva dhe qendra e saj që poashtu quhej “Saraj”.
Shqipëria dhe Kosova : guidë turistike, historike e kulturore
Shqipëria dhe Kosova : guidë turistike, historike e kulturore me autor James Pettifer, dhe Xhevat Lloshi (përkth.), Virgjil Muçi (red.). Botuar në Tiranë nga Shtëpia e Librit dhe e Komunikimit, në vitin 2003. Botimi i 3- të me 528 faqe. ISBN 99927-780-5-9
Lukas Nola
Lukas Nola (31 mars 1964 - 29 tetor 2022) ishte një regjisor dhe skenarist kroat.
Lukas Nola
Ksenofobia
Ksenofobia (greqisht: ξένος - ksenos, që dmth. "i huaj" dhe, φόβος - fobos, që do të thotë "frikë") është frika ose urrejtja ndaj asaj që perceptohet të jetë diçka e huaj ose e çuditshme, frika prej të huajve. Më konkretisht, ajo është një shprehje e konfliktit të perceptuar midis një grupi të brendshëm dhe një grupi të jashtëm dhe mund të shfaqet me dyshime në aktivitetet e tjetrit, dëshira për të eleminuar praninë e tij ose tyre dhe frika e humbjes së identitetit kombëtar, etnik ose racor.
Përmbledhje
Një artikull përmbledhës i vitit 1997 mbi ksenofobinë thotë se ajo është "një element i një lufte politike për atë se kush ka të drejtë të kujdeset nga dhe për shtetin dhe shoqërinë: një luftë për të mirën kolektive të shtetit modern".
Sipas sociologut italian Guido Bolaffi, ksenofobia mund të shfaqet gjithashtu si një "ekzaltim jokritik i një kulture tjetër" që i përshkruhet "një cilësie joreale, stereotipike dhe ekzotike". Madje edhe gjenocidi dhe shovinizmi mund të konsiderohen si forma ekstreme të manifestimit të ksenofobisë. Sot ekzistojnë dy forma kryesore të manifestimit të ksenofobisë:
Markë njerëzore
parapamje|Një burrë duke djegur një shenjë në një skllave femër në Afrikë Markë njerëzore është procesi me të cilin një shenjë, zakonisht një simbol ose model zbukurimi, digjet në lëkurën e një personi të gjallë, me qëllimin që mbresa që rezulton ta bëjë të përhershme. Kjo kryhet duke përdorur një hekur të nxehtë ose shumë të ftohtë të markës. Prandaj përdor teknikat fizike të markës së bagëtive tek një njeri, qoftë me pëlqimin si një formë të modifikimit të trupit; ose nën detyrim, si dënim ose për të identifikuar një person të skllavëruar ose të shtypur ndryshe. Mund të praktikohet gjithashtu si një "rit i kalimit", p.sh. brenda një fisi, ose për të nënshkruar anëtarësimin ose pranimin në një organizatë.
Pêrdorimi historik
Përdorimi i djegies mund të ketë prejardhje nga trajtimi i lashtë që konsideruan skllavin si një kafshë.
Skllavët kolonialë evropianë, amerikanë dhe të tjerë markuan miliona skllevër gjatë periudhës së skllavërimit trans-Atlantik. Ndonjëherë kishte disa marka, p.sh. për kurorën portugeze dhe pronarin (e) të njëpasnjëshëm privat, një kryq shtesë pas pagëzimit, si dhe nga kapësit e skllevërve afrikanë. Romakët e lashtë markuan skllevër të arratisur me shkronjat FGV (për fugitivus).
Në të drejtën penale, markimi me një hekur të nxehtë ishte një mënyrë ndëshkimi e cila konsistonte në shënjimin e subjektit sikur sende ose kafshë, ndonjëherë njëkohësisht me uljen e statusit të tyre në jetë.
Markat janë përdorur gjithashtu si një dënim për kriminelët e dënuar, duke kombinuar ndëshkimin fizik, pasi djegiet janë shumë të dhimbshme, me poshtërim publik i cili është këtu qëllimi më i rëndësishëm, dhe me imponimi i një procesverbali penal të pashlyeshëm.
Në shekullin e 16-të, anabaptistët gjermanë u markuan me një kryq në ballët e tyre sepse nuk pranuan të rigjenin besimin e tyre dhe të bashkoheshin në Kishën Katolike Romake.
Mongozi faqekuq
Mongozi faqekuq ose mangusta faqekuqe ( Herpestes smithii ) është një specie mangust amtare në pyjet malore në Indi dhe Sri Lanka. Ky mongoz, së bashku me mongozin me shirita në qafë dhe mongozën gri indian, janë speciet e vetme mongoze endemike në Indi dhe Sri Lanka. Mongozi faqekuq është shumë e lidhur me mongoozën gri indiane, por dallohet për nga madhësia e saj pak më e madhe dhe bishti me majë të zezë që shtrihet për 2 deri në 3 inç në fundin distal. Ekzistojnë dy specie të kësaj mongole, H. smithii smithii në Indi, dhe H. smithii zeylanicus(Thomas, 1852) në Sri Lanka.
Dalmacia romake
Dalmacia ishte një provincë romake. Emri i saj rrjedh nga emri i një fisi ilir të quajtur Delmatët, i cili jetonte në zonën qendrore të bregut lindor të detit Adriatik. Ai përfshinte pjesën veriore të Shqipërisë së sotme, pjesën më të madhe të Kroacisë, Bosnjë-Hercegovinës, Malit të Zi, Kosovës dhe Serbisë, duke mbuluar kështu një zonë dukshëm më të madhe se rajoni aktual kroat i Dalmacisë. Fillimisht ky rajon quhej Illyria (në greqisht) ose Illyricum (në latinisht).
Mongozi faqekuq
Habitati
Mongozi faqekuq është kryesisht një kafshë që jeton në pyje, në kontrast me mongozat gri dhe të vogla indiane dhe preferon zona më të izoluara. Ato janë regjistruar edhe nga fushat e izoluara të trucit dhe në fusha relativisht të hapura.
Takaonomia
Herpestes smithii ishte emri shkencor i propozuar nga John Edward Grey në 1837 për një ekzemplar zoologjik në koleksionin e Historisë Natyrore të Muzeut Britanik.
Dalmacia romake
Pushtimi
Rajoni që shtrihej përgjatë bregut të detit Adriatik dhe shtrihej në brendësi të Alpeve Dinarike quhej Iliri nga grekët. Fillimisht, romakët e quajtën këtë zonë Iliri dhe më vonë, Ilirik. Romakët zhvilluan tre luftëra ilire (229 p.e.s., 219/8 p.e.s. dhe 168 p.e.s.) kryesisht kundër Mbretëria e Ilirisë të udhëhequar nga Dinastia e ardianëve në jug të rajonit. Në vitin 168 p.e.s., ata e shfuqizuan këtë mbretëri dhe e ndanë atë në tri republika. Zona u bë një protektorat romak. Zona qendrore dhe veriore e rajonit u angazhua në pirateri dhe bastisi Italinë verilindore. Si përgjigje, Oktaviani (i cili më vonë u bë perandori Augustus ) kreu një sërë fushatash në Ilirik (35–33 pes). Zona u bë provincë senatoriale romake e Ilirikut ndoshta në vitin 27 pes.) Për shkak të problemeve në pjesën veriore të rajonit në vitet 16-10 pes, ajo u bë një provincë perandorake . Organizimi administrativ i Ilirikut u krye në fund të mbretërimit të Augustit (27 pes – 14 es) dhe në fillim të mbretërimit të Tiberit (14–37 es).
Mongozi faqekuq
Takaonomia
Nënspeciet:
Dalmacia romake
Pjesë e Ilirikut
Për shkak se Oktaviani kishte nënshtruar rajonin më të brendshëm të Panonisë (përgjatë rrjedhës së mesme të lumit Danub), romakët ndryshuan emrin e zonës bregdetare në Dalmaci. Shkrimi më i hershëm që tregon se provinca e Ilirikut përbëhej nga Dalmacia dhe Panonia është përmendja nga Velleius Paterculus e Gaius Vibius Postumus si komandant ushtarak i Dalmacisë nën Germanikun në vitin 9 të erës sonë, në fund të Luftës së Batonit. Në vitet 6–9 es, pati një rebelim në shkallë më të gjerë në provincën e Ilirikut, e njohur si Bellum Batonianum (Lufta Batoniane).
Provinca e Ilirikut përfundimisht u shpërbë dhe u zëvendësua nga dy provinca më të vogla: Dalmacia (zona jugore) dhe Panonia (zona veriore dhe danubiane). Është e paqartë se kur ka ndodhur kjo. Kovác vuri në dukje se një mbishkrim në bazën e një statuje të Neronit të ngritur midis viteve 54 dhe 68 të ersë sonë dëshmon se ajo ishte ngritur nga veterani i një legjioni të vendosur në Panoni dhe argumenton se kjo është prova e parë epigrafike që një Pannoni e veçantë ekzistonte të paktën që nga koha. mbretërimi i Neronit. Megjithatë, Šašel-Kos vëren se një mbishkrim dëshmon një guvernator të Ilirikut nën sundimin e Klaudit (41–54 të erës sonë) dhe në një diplomë ushtarake të botuar në fund të viteve 1990, të datës korrik 61 të erës sonë, një njësi e ndihmësve nga pjesa panoniane e provincës përmendët e vendosur në Ilirik. Disa diploma të tjera vërtetojnë të njëjtën gjë. Kjo ishte gjatë mbretërimit të Neronit (54–68 es.). Prandaj, Šašel-Kos mbështet nocionin se provinca u shpërbë gjatë mbretërimit të Vespasianit (69–79).
Mongozi faqekuq
Ekologjia
Si mongozat e tjera, ai gjuan ditën dhe natën.
Dalmacia romake
Ndryshimet administrative
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/Ancient_balkans_4thcentury.png/250px-Ancient_balkans_4thcentury.png|parapamje|250x250px| Dalmacia në shekullin IV Në vitin 337, kur Konstandini i Madh vdiq, Perandoria Romake u nda midis djemve të tij. Perandoria u nda në tre prefektura pretoriane : Galliae ; Italia, Afrika dhe Iliria ; dhe Oriens. Madhësia e provincave ishte zvogëluar dhe numri i tyre ishte dyfishuar nga Diokleciani. Provincat ishin gjithashtu të grupuara në dioqeza. Dalmacia u bë një nga shtatë provincat e dioqezës së Panonisë. Fillimisht ishte nën prefekturën pretoriane të Italisë, Afrikës dhe Ilirikut. Duket se tre dioqezat e Maqedonisë, Dacia dhe Panonia u grupuan së bashku në një prefekturë pretoriane të veçantë në 347 nga Konstansi duke i hequr ato nga prefektura pretoriane e Italisë, Afrikës dhe Ilirikut (që më pas u bë prefektura pretoriane e Italisë dhe Afrikës). ose se kjo prefekturë pretoriane u formua në vitin 343 kur Konstansi emëroi një prefekt për Italinë.
Mongozi faqekuq
Në kulturë
Në Sri Lanka kjo kafshë është quajtur mugatiya nga Sinhala dhe është konsideruar zakonisht si një kafshë unlikable dhe dëmtuesve.Civeti i palmave të arta ( Paradoxurus zeylonensis ), krejt një specie të ndryshme endemike në Sri Lanka, është quajtur gjithashtu hotambuwa për shkak të paraqitjes të ngjashme dhe ngjyrim.
Dalmacia romake
Romanizimi
Historiani gjerman Theodor Mommsen shkroi (në librin e tij Provincat e Perandorisë Romake ) se Dalmacia bregdetare dhe ishujt e saj ishin plotësisht të romanizuar dhe latinishtfolës deri në shekullin e 4-të.
Historiani kroat Aleksandar Stipçeviq shkruan se analiza e materialit arkeologjik të asaj periudhe ka treguar se procesi i romanizimit ishte mjaft selektiv. Ndërsa qendrat urbane, si ato bregdetare ashtu edhe ato të brendshme, ishin pothuajse tërësisht të romanizuara, situata në fshat ishte krejtësisht e ndryshme. Pavarësisht se ilirët i nënshtroheshin një procesi të fortë akulturimi, ata vazhduan të flisnin gjuhën e tyre amtare (gjuhën ilire), të adhuronin perënditë dhe traditat e tyre dhe të ndiqnin organizimin e tyre social-politik fisnor, i cili iu përshtat vetëm administratës dhe strukturës politike romake. në disa nevoja.
Kolapsi
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9e/Marcellinus_Dalmatia.jpg/250px-Marcellinus_Dalmatia.jpg|djathtas|parapamje|250x250px| Dalmacia e pavarur - Shtrirja e kontrollit të Marcellinus (454-468), Kontrolli i Julius Nepos (468-480) dhe Ovida (480) Në vitin 454 Marcellinus, një komandant ushtarak në Dalmaci, u rebelua kundër Valentinian III, perandorit romak në Perëndim. Ai mori kontrollin e Dalmacisë dhe e qeverisi atë në mënyrë të pavarur deri në vdekjen e tij në vitin 468. Julius Nepos u bë guvernator i Dalmacisë edhe pse ai ishte një i afërm i perandorit të Lindjes, Leo I Trakas, dhe Dalmacia ishte nën pjesën perëndimore të perandorisë romake. Dalmacia mbeti një zonë autonome. Në vitin 474, Leo I ngriti Neposin si perandor të pjesës perëndimore të perandorisë në mënyrë që të rrëzonte Gliceriun, një perandor uzurpator. Nepos rrëzoi uzurpatorin, por nga ana tjetër u rrëzua në vitin 475 nga Oresti, i cili bëri perandor në perëndim djalin e tij Romulus Augustus. Leo I refuzoi ta njihte dhe ende mbante Julius Nepos si perandorin e perëndimit. Romulus Augustus u rrëzua në vitin 476 nga Odoacer, i cili e shpalli veten mbret të Italisë. Nepos mbeti në Dalmaci dhe vazhdoi ta qeveriste atë derisa u vra në vitin 480. Ovida, një komandant ushtarak, ishte në krye të Dalmacisë më pas. Megjithatë, Odoacer përdori vrasjen e Nepos si një pretekst për të pushtuar Dalmacinë, mundi Ovidën dhe aneksoi Dalmacinë në mbretërinë e tij të Italisë. Në vitin 488 Zenoni, perandori i ri i lindjes, dërgoi Teodorikun e Madh, mbretin e Ostrogotëve, në Itali për të rrëzuar Odoakrin. Zenoni gjithashtu donte të hiqte qafe Ostrogotët, të cilët ishin aleatë romakë dhe ishin vendosur në pjesën lindore të perandorisë, por po bëheshin të shqetësuar dhe të vështirë për t'u menaxhuar. Theodoriku zhvilloi një luftë katërvjeçare në Itali, vrau Odoacerin, vendosi njerëzit e tij në Itali dhe themeloi Mbretërinë Ostrogotike atje. Dalmacia dhe pjesa tjetër e ish-dioqezës së Panonisë ranë nën Mbretërinë Ostrogotike.
Imperializmi
Imperializmi është një politikë (mënyra e qeverisjes) në të cilën vendet e mëdha apo të fuqishme kërkojnë të zgjerojnë autoritetin e tyre përtej kufijve të tyre. Politika e imperializmit synon krijimin e një perandorie. Vendet imperialiste marrin nën kontrollin e tyre vende të tjera. Ata mund të përdorin forcën ushtarake për ta bërë këtë. Megjithatë, ata gjithashtu mund të shmangin përdorimin e forcës ushtarake dhe thjesht mund të vendosin kontrollin ekonomik dhe / ose politik mbi vendin tjetër. Politikat imperialiste të shteteve ose mbretërive kanë qëllime për të marrë sa më shumë tokë për të krijuar perandori më të mëdha.
Sundimtari i një perandorie fiton burime natyrore ku përfshihen produktet bujqësore dhe minierat. Gjithashtu, mund te fitohen edhe burimet njerëzore. Popujt e pushtuar mund të detyrohen në skllavëri ose në punë me paga të ulëta. Ata gjithashtu mund të detyrohen që të marrin pjesë në shërbime ushtarake në emër të perandorisë. Gjithashtu, njerëzit nën një qeveri imperiale mund të detyrohen të blejnë produkte nga ajo qeveri ose nga industritë e qeverisë.
Ushqimet Me Proteinë Që Ndalojnë Plakjen e Organizmit
__NOINDEX__
UÇK Kosova UÇK
UÇK Kosova UÇK libër me autor Veip Proda dhe Theodhora Proda (red.). Botuar në Tiranë nga "Lilo", në vitin 2003. Faqe 112. ISBN 99927-35-79-1
Festivali i Sanremos
Festivali i Sanremos ( Festival di Sanremo  [ˈfɛstival di sanˈrɛːmo, festiˈval - ] ), zyrtarisht Festivali i Këngës Italiane ( Festival della canzone italiana), është konkursi dhe ceremonia e çmimeve më e njohur e këngës italiane, që mbahet çdo vit në qytetin e Sanremos, Liguria. Është kompeticioni vjetor i muzikës televizive më jetëgjatë në botë në nivel kombëtar (duke e bërë atë një nga programet televizive më të gjata në botë) dhe është gjithashtu baza dhe frymëzimi për konkursin e Eurovizionit.
Ndryshe nga çmimet e tjera në Itali, Festivali Muzikor i Sanremos është një konkurs për këngë të reja, jo një çmim për sukseset e mëparshme (si për televizionin,  për shfaqje skenike dhe Premio David di Donatello për filma).
Edicioni i parë i Festivalit të Muzikës Sanremo, i mbajtur midis 29 dhe 31 janar 1951, u transmetua nga stacioni radiofonik i RAI-t Rete Rossa, dhe kishte vetëm tre pjesëmarrës : Nilla Pizzi, Achille Togliani dhe Duo Fasano. Duke filluar nga viti 1955, të gjitha edicionet e festivalit transmetohen drejtpërdrejt nga televizioni italian Rai 1.
Nga viti 1951 deri në vitin 1976, festivali u zhvillua në kazinonë e Sanremos, por duke filluar nga viti 1977, të gjitha edicionet e mëpasshme u mbajtën në Teatro Ariston, me përjashtim të vitit 1990, i cili u mbajt në Nuovo Mercato dei Fiori.
Festivali i Muzikës në Sanremo është përdorur shpesh si një metodë për zgjedhjen e hyrjes italiane në Eurovizion. Festivali ka lançuar karrierën e disa prej artistëve muzikorë më të suksesshëm të Italisë, duke përfshirë Gigliola Cinquetti, Laura Pausini, Eros Ramazzotti, Andrea Bocelli, Giorgia, Il Volo, dhe Måneskin.
Midis 1953 dhe 1971 (përveç 1956), në 1990, dhe 1991, secila këngë u këndua dy herë nga dy artistë të ndryshëm, secili duke përdorur një aranzhim individual orkestral, për të ilustruar kuptimin e festivalit si konkurs kompozitorësh, jo si konkurs këngëtarësh. Gjatë kësaj epoke të festivalit, ishte zakon që një version i këngës të interpretohej nga një artist vendas italian, ndërsa versioni tjetër nga një artist i ftuar ndërkombëtar. Kjo u bë një mënyrë e mirë për shumë artistë ndërkombëtarë që të hynin me këngët e tyre në tregun italian, duke përfshirë Louis Armstrong, Ray Charles, Stevie Wonder, Cher, Gloria Gaynor, Dionne Warwick, Jose Feliciano, Roberto Carlos, Paul Anka, Miriam Makeba, Bonnie Tyler, Shirley Bassey, Mungo Jerry, Kiss, Laura Branigan dhe shumë të tjerë.
Origjina dhe zhvillimi
majtas|parapamje| Kazino Sanremo priti Festivalin e Muzikës Sanremo midis 1951 dhe 1976. Pas Luftës së Dytë Botërore, një nga propozimet për të rigjallëruar ekonominë dhe reputacionin e Sanremos ishte krijimi i një festivali vjetor muzikor që do të mbahej në qytet.
Gjatë verës së vitit 1950, administratori i kazinosë së Sanremos, Piero Bussetti, dhe dirigjenti i orkestrës RAI, Giulio Razzi, ridiskutuan idenë për Sanremon e cila ishte braktisur një vit më parë për shkak të problemeve financiare, duke vendosur të hapnin një konkurs midis këngëve të papublikuara më parë. I titulluar zyrtarisht Festival della Canzone Italiana (fjalë për fjalë "Festival i këngës italiane"), edicioni i parë i shfaqjes u mbajt në kazino Sanremo më 29, 30 dhe 31 janar 1951. Raundi final i konkursit u transmetua nga Rete Rossa, radiostacioni i dytë më i rëndësishëm RAI. Në konkurs morën pjesë 20 këngë, të realizuara vetëm nga tre artistë – Nilla Pizzi, Duo Fasano dhe Achille Togliani.
Kukuvajkat e mesnatës
Kukuvajkat e mesnatës, roman me autor Skifter Këlliçi. Botuar në Tiranë nga "Phoenix", në vitin 1997. Libri ka 207 faqe.
Festivali i Sanremos
Origjina dhe zhvillimi
Në vitin 1964, Gianni Ravera, i cili organizoi Festivalin e 14-të të Muzikës në Sanremo, i ndryshoi paksa rregullat e konkursit, duke vendosur që çdo këngë duhej të interpretohej një herë nga një artist italian dhe një herë nga një këngëtar ndërkombëtar, i cili u lejua të performonte këngën në çfarëdo gjuhe. I njëjti rregull u zbatua në garën e vitit të ardhshëm. Ndërmjet viteve 1967 dhe 1971, hyrjet nuk u detyruan të interpretoheshin nga artistë të huaj, por u mbajtën shfaqje të dyfishta. Duke filluar nga viti 1972, çdo kompozim këndohej vetëm nga një artist. parapamje| [[Teatro Ariston ka pritur Festivalin e Muzikës Sanremo që nga viti 1977. Përjashtimi i vetëm ishte konkursi i viteve 1990, i organizuar në Palafiori të Sanremos.]] Artistët konkurrues u ndanë për herë të parë në "Artistë të mëdhenj" dhe "Artistë të rinj" gjatë Festivalit të Muzikës Sanremo 1974. Konkursi kishte vetëm një fitues, por hyrjet në kategorinë "Artistë të rinj" kaluan nëpër një raund eliminator, ndërsa "Artistët e mëdhenj" u pranuan menjëherë në raundin final.
Në vitin 1977, kazino Sanremo, e cila priti të gjitha edicionet e mëparshme të konkursit, u mbyll për rinovime, prandaj shfaqja u zhvendos në Teatro Ariston. Teatri më vonë u bë vendndodhja e zakonshme për konkursin vjetor, duke e pritur atë çdo vit, përveç në 1990, kur shfaqja u mbajt në ambientet e Nuovo Mercato dei Fiori, i njohur gjithashtu si Palafiori.
Në vitin 1980, këngët mbështetëse të regjistruara paraprakisht zëvendësuan orkestrën, ndërsa performancat playback u lejuan në vitin 1983 gjatë raundit final. Në 1984 dhe 1985, të gjithë artistët u detyruan të performonin playback, ndërsa performancat live me orkestrën u rifutën në vitin 1990. Gjatë të njëjtave vite, disa ndryshime të tjera u prezantuan në konkurs. Në vitin 1982, gazetarët e akredituar të muzikës vendosën të krijonin një çmim për të nderuar këngën më të mirë që konkurronte në festival. Duke filluar nga viti 1983, çmimi ndahej zyrtarisht gjatë aktivitetit. Çmimi i kritikës u emërtua më vonë sipas Mia Martinit, e cila ishte artistja e parë që e mori atë në 1982 për hyrjen e saj "E non finisce mica il cielo".