cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gennaro Gattuso
Milan
Gattuso përjetoi probleme me sytë në fillim të shtatorit të vitit 2011, pak ditë para se të fillojë sezoni i ri. Më 9 shtator 2011, Gattuso u ndesh me shokun e skuadrës Alessandro Nesta në ndeshjen kundrejt Lazios në lojën hapëse të Milanit për sezonin 2011-12. Ai menjëherë u zëvendësua (në minutën e 20-të) dhe u diagnostikua më paralizë të nervit të gjashtë kafkor, duke shkaktuar diplopi në syrin e tij të djathtë, një lëndimin i cili mund t’i jepte fund karrierës së tij futbollistike. Më voni ai kishte zbuluar se e kishte parë shokun e skuadrës Zlatan Ibrahimovic në katër vende të ndryshme gjatë fillimit të ndeshjes, dhe ka qenë i paaftë të shohë Nestën, që rezultoi me përplasjen e tyre.
Polemikat
Në fazën me grupe në Ligën e Kapionëve në ndeshjen kundrejt Ajaxit në shtator të vitit 2003, ai u ndëshkua me karton të kuq gjatë pjesës së dytë në kohën shtesë pasi që e goditi sulmuesin e Ajaxit, Zlatan Ibrahimović në fytyrë e pjesën e prapme të dorës. Temperamenti i tij i ka shkaktuar edhe më shumë probleme kur në dhjetor të vitit 2005, në bilbilin përfundimtar në fitoren 3-2 kundrejt Schalke 04 në Ligën e Kampionëve, Gattuso e kërkoi dhe e gjeti mesfushorin e Schakles Christian Poulsen për ta përqeshur si një reagim ndaj tij i cili ishte shumë i ashpër drejt Kakás në ndeshjen e parë. Gattuso insistoi se shtypi e ka ekzagjeruar domethënien e incidentit.
thumb|upright|left|145px|Gattuso në vitin 2007
Më 15 shkurt 2011, gjatë ndeshjes së Milanit në Ligën e Kampionëve kundrejt Tottenham Hotspur, Gattuso e shtyu trajnerin Joe Jordan për fyti gjatë një incidenti në vijnë anësore. Jordan ishte jashtë vendit ku duhet të qëndrojë si teknik duke shkëmbyer fjalë me Gattuson, në lidhje me lojën relativisht fizike që e bënin ata. Pas ndeshjes, pasi që Gattuso kishte dhënë duart me lojtarët e Tottenhamit, pamjet filmike tregojnë atë duke u përballur me Joradnit dhe duke i rënë atij me kokë pas një shkëmbimi tjetër të fjalëve, para se të pengohet nga bashkë-lojtarët dhe oponentët. "E humba kontrollin. Nuk ka asnjë arsyetim për atë që e bëra. Marr përgjegjësitë e mia mbi këtë," tha 33 vjeçari Gattuso dhe gjithashtu theksoi se Jordani e ka provokuar atë gjatë gjithë ndeshjes por refuzoi të tregojë se çfarë kanë qenë fjalët e tij. Megjithatë, gazetat raportuan se Joe Jordan ka përdorur fjalë ksenofobike, thirrje fyese gjatë ndeshjes duke e thirrur Gattuson "fucking Italian" nga vija anësore. Ditën e nesërme u njoftua se UEFA kërkonte sanksionime shtesë ose dënim për veprimet e Gattusos kundrejt Jordanit një ditë më parë dhe u ngarkua me "sjellje të vulgare josportive". Gattuso më vonë u pezullua për pesë ndeshje në Ligën e Kampionëve. Një për akumulim të kartonit të verdhë, katër të tjerat ishin për incidentin me Jordanin. Trajneri i Tottenhamit gjithashtu morri një pezullim nga UEFA për përfshirjen e tij në incident.
Karriera ndërkombëtare
thumb|upright|right|140px|Gattuso duke luajtur për [[Kombëtarja italiane e futbollit|Italinë kundrejt Franca, 2006.]] Gattuso ka luajtur 73 ndeshje për vendin e tij dhe ka luajtur në Lojërat Olimpike Verore 2000, Kampionatin Botëror të Futbollit 2002, EURO 2004, Kampionatin Botëror të Futbollit 2006, EURO 2008, Kupa e Konfederatave 2009 dhe Kampionatin Botëror të Futbollit 2010.
Ai ishte një nga lojtarët kyç në kombëtaren italiane e cila fitoi Kupën Botërore, duke e fituar çmimin Lojtari i Ndeshjes në fazën e eliminimit në Kampionatin Botëror 2006 kundrejt Ukrainsë. Ai dhe Andrea Pirlo formuan një partneritet të frikshëm në zemër të mesfushës. Gattuso arritu famë të madhe për festimet e tija pas ndeshjeve pasi që Italia e fitoi Kupën Botërore, gjatë të cilës ai i hoqi shorcet e tija dhe vrapoi nëpër fushë me të brendshme, derisa zyrtarët e FIFA-s e detyruan që t’i veshë përsëri.
Në EURO 2008, kur ata të dy duhej të humbasin ndeshjen e çerekfinales kundrejt Spanjës për shkak të kartonëve të verdhë të akumuluar, trajneri Roberto Donadoni e kishte vështirë për të gjetur zëvendësim sepse asnjë prej lojtarëve rezervë nuk mundej të përputhej me kontributin e dyshes së Milanit. Italia e humbi ndeshjen 4-2 pas ekzekutimit të penalltive. Në qershor to vitit 2010, ai njoftoi se do të pensionohet nga kombëtarja pas Kampionatit Botëror të Futbollit 2010.
Milan
Më 27 nëntor 2017, Vincenzo Montella u shkarkua si trajner i ekipit të parë të Milanit, dhe më pas u zëvëndësua nga Gattuso, i cili la postin e trajnerit të ekipit nën-19.
Jeta personale
Ai mu martua me Monica Romano (një vajzë skoceze me origjinë italiane), të cilën e takoi kur luante me Rangersin në një ndeshje ekspozimi në Tornto, Kanada. Çifti kaluan bashkë për një kohë të gjatë para se të martohen. Ata kanë një vajzë, Gabriella (lindur më 20 qershor 2004), dhe një djalë, Francesco (lindur më 8 nëntor 2007). Monica është motra e korrespondentes së GMTV-së nga Los Anxheles, Carla Romano.
Në janar të vitit 2010, Gattuso hapi një dyqan peshku në Gallarate, një qytet në provincën e Varezes, ku mesfushori ka jetuar për tetë vite. Ai pohoi se frymëzimi për ushqim dhe ngrënie ishte i mostrës së kuzhinës britanike përderisa ai luante për Rangersin.
Statistikat e karrierës
2 Turnirë të tjerë përfshijnë Super Kupën e Italisë, Kupën Interkontinetale dhe FIFA Kupën Botërore të Klubeve
Statistikat me kombëtaren italiane
Shekulli XVII
Nga Shekulli XVII
Joy Division
Joy Division ishte një grup Anglez i muzikës post-punk. Grupi, i cili fillimisht quhesh Warsaw, u formua më 1976 nga Ian Curtis, Peter Hooke, Stephen Morris e Bernard Sumner në Salford të Anglisë.
Kamerieri
thumb|250px|Gjermania Kamerieri apo Kamerierja është profesion në Hoteleri.
Në fjalorin e gjuhës shqipe Kamerieri është: Punëtor i shërbimit në estorante etj. që merre porositë e u shpie njerëzve të ulur nëpër tryeza gjellët, pijet etj.
Kritika e filozofisë borgjeze
Kritika e filozofisë borgjeze me Autorë: K. Angjeli, A. Fuga. Viti i botimit: 1988. Faqet e librit 350.
Shekulli XVIII
Nga Shekulli XVIII
Life Looks Better in Spring
Life Looks Better in Spring është një këngë nga Jon Lilygreen dhe The Islanders të cilët do riprezantojnë Qipron në Festivalin Evropian të këngës 2010 në Oslo.
Gallatin County (Montana)
Gallatin County është një nga  qarqet në shtetin federal Montana të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Në vitet e stuhishme
Në vitet e stuhishme Autori: Themi Bare. Viti i botimit: 1988. Faqet e librit 190.
Vërtopi
është një fshat në Rrethin e Beratit në Shqipëri.
Ç'thonë dhe ç'kërkojnë kosovarët
Ç'thonë dhe ç'kërkojnë kosovarët Grup Autorësh. Viti i botimit: 1989. Faqet e librit 380.
Avengers (grup)
Avengers është një grup Amerikan i muzikës punk-rock. Grupi u formua më 1977 në San Francisco, SHBA.
Lumturi Blloshmi
Lumturi Blloshmi u lind më 1944 në Tiranë. U diplomua për pikturë në Institutin e Lartë të Arteve, sot (AAB). Ka punuar në disa institucione kulturore, së fundmi në Institutin e Monumenteve të Kulturës në Tiranë. Ka ekspozuar rregullisht para viteve ’90 dhe me të njëjtin rritëm ka ekspozuar dhe pas tyre, por me të vetmin dallim, që lidhet me realizimin e një numri në rritje të ekspozitave vetjake, si brenda dhe jashtë vendit. U nda nga jeta nga COVID-19 më 27 nëntor 2020.
Park County (Montana)
Park County është një nga  qarqet në shtetin federal Montana të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kantoni Saint-André-de-Valborgne
Kantoni Saint-André-de-Valborgne (frëngjisht: Canton de Saint-André-de-Valborgne) është një kanton në departamentin Gard, rajonin Languedoc-Roussillon në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-André-de-Valborgne. Ka sipërfaqe 120.14km2 dhe popullsi 1178 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-André-de-Valborgne aktualisht përbëhet nga 5 komuna.
Ishujt Marshall
Populli
90 përqind e popullsisë i takojnë të Pavarur protestant Chen Kisha e Marshall Islands 8,5 për qind janë Kishës Katolike Romane. Në ishujt jetojnë 221 Re apostolik Kisha.
Historia
Përveç faktit se ata janë në 2. Millennium para se Krishti të Mikronezisë nga vendosur, ajo është në lidhje me historinë e hershme të njohur pak ishuj. Si e para evropianëve të lundruar spanjisht explorer Alonso de Salazar, Ishujt e 1526, 1529, ajo arriti në spanjisht shturman Alvaro de Saavedra. Të spanjollë, megjithatë, nuk bëri më tej pretendon të ishujve, mori një tjetër për dy shekuj, evropianët mbetur pa u vënë re deri në anglisht kapitenin John Marshall vizitoi 1788. Sipas tij, e më vonë u emërua ishuj. Fillimi i 19. Shekulli, ata mapped e deutschbaltische explorer Otto von Kotzebue si një oficer i flotës ruse parë.
Pas një 1885 gjermanisht në kompani tregtare ishujve ishte ndërtuar, mbi 1886, i pari Perandorak Komisioneri Wilhelm Knappe sovrane e të drejtave për në Gjermani. Në 1906 ishujt zyrtarisht pjesë e kolonisë të gjermanisht New Guinea.
Më 31 janar 1944 ishte Kwajalein Atoll në Luftën e Dytë Botërore për shkak të mira strategjikisht në pozicionin e SHBA-ve archipelago përdorur (Beteja e Marshall Islands). Brenda disa javësh, ra një mëtejshëm 30 ishuj në SHBA. Ata e ndërtuar mbi një bazë ushtarake majuro.
Pas luftës, ishujt i takonin të Mirëbesimit territorin e U. S. Pacific Ishujt në emër të Kombeve të Bashkuara. I udhëhequr nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës në 1960 dhe hidrogjen bombë atomike në testet bikini Atoll dhe nëpërmjet Eniwetok. Pas origjinal banorë Rücksiedelung një radioaktivitet u zbulua në rritje, në mënyrë që banorët është dashur të zhvendoset përsëri.
1979, Ishujt Marshall, si Republika e pavarur dhe arriti në përfundimin një shoqatë marrëveshje me SHBA, në vitin 1986 hyri në fuqi. Complete formale të pavarësisë, arritën ata sipas ligjit ndërkombëtar, 1990, pasi me qëllim mbrojtjen e OKB-së në SHBA përfundoi zyrtarisht (kujdestari të OKB-së). Të Ishujt Marshall, Palau Mikronezisë dhe janë në mesin e disa shteteve në Asamblenë e Përgjithshme të OKB vazhdimisht në anën e SHBA kundër Kubë, dhe votojnë për Izraelin [2].
Gjeografia
Ishujt Marshall i përbëhet nga dy pothuajse paralele në ishull apo Atollketten: i Ratak zinxhir (agim-Ishujt) me 14 atolls dhe 2 ishujve në lindje dhe me Ralik zinxhir (Sunset Island) me 15 atolls dhe 3 ishujsh në perëndim.
I ishullit zinxhir s i perkasin 1156 së bashku të mëdha dhe të vogla ishuj dhe reefs 870, është përhapur mbi një zonë prej 1.900.000 km ² në qendrore Pacific zgjasë.
I Klima është i nxehtë dhe i lagësht me një shi sezonin, maj-nëntor. Ishujt janë raste të taifun s regjistruar.
Kryeqyteti është komuna e majuro në juglindje të njëjtën atoll.
Demografia
Demografia e shtetit
Kultura
Kultura e Shtetit
Rajonet polare
thumb|300px|right|Zonat e akullta right|thumb|300px|Vendndodhja e zonave polare right|thumb|300px|Hemisfera veriore, (gjithmonë është toka e mbuluar me akull)-zona me ngjyrë vjollcë.
Rajonet polare të tokës janë polet zonat përreth globit të njohura edhe si zonat e akullta.Poli i Veriut dhe Poli i Jugut këto rajone janë të dominuara nga akulli. Akulli polar aktualisht është pakësuar, ndoshta si rezultat i ngrohjes globale.
Charles de Gaulle
Charles de Gaulle i lindur 22 nëntor 1890 në Lille dhe vdiq 9 nëntor 1970 në Colombey-les-Deux-Églises (Haute-Marne) ishte një gjeneral, shkrimtar dhe burrë shteti francez i cili udhëhoqi Francën e Lirë kundër Gjermanisë Naziste në Luftën e Dytë Botërore dhe kryesoi Qeverinë e Përkohshme të Republikës Franceze nga 1944 në 1946 në mënyrë që të rivendoste demokracinë në Francë. Në 1958, ai doli nga pensioni kur u caktua Kryeministër nga Presidenti René Coty. Ai rishkruajti Kushtetutën e Francës dhe themeloi Republikën e Pestë pas konfirmimit me anë të një referendumi. Ai u zgjodh President i Francës më vonë atë vit, një pozicion në të cilin ai u zgjodh në 1965 dhe e mbajti atë deri në dorëheqjen e tij në 1969.
I lindur në Lilë, ai u diplomua nëv shkollën ushtarake Saint-Cyr në 1912. Ai ishte një oficer i dekoruar i Luftës së Parë Botërore, i plagosur disa herë dhe më vonë i zënë rob nga gjermanët në Verdun. Gjatë periudhës së ndërmjetme, ai advokoi për divizionet e blinduara të lëvizshme. Gjatë pushtimit gjerman të majit 1940, ai drejtoi një divizion të blinduar i cili kundërsulmoi pushtuesit; më pas u emërua nënsekretar për Luftën. Duke refuzuar të pranonte armëpushimin e qeverisë së tij me Gjermaninë, dë Goli iku në Angli dhe i nxiti francezët t'i rezistonin pushtimit dhe të vazhdonin luftën në Apelin e tij të 18 qershorit. Ai drejtoi Forcat e Lira Franceze dhe më vonë drejtoi Komitetin Nacional Çlirimtar Francez kundër Boshtit. Pavarësisht marrëdhënieve të ftohta me Shtetet e Bashkuara, ai përgjithësisht kishte mbështetjen e Winston Churchillit dhe doli si udhëheqësi i padiskutueshëm i Francës së Lirë. Ai u bë kreu i Qeverisë së Përkohshme të Republikës Franceze në qershor 1944, qeveria e përkohshme e Francës pas çlirimit të saj. Qysh në vitin 1944, dë Goli paraqiti një politikë ekonomike dirigjiste, e cila përfshinte kontroll të konsiderueshëm të drejtuar nga shteti mbi një ekonomi kapitaliste, e cila u pasua nga 30 vjet rritje e pahasur, të njohur si Trente Glorieuses. I frustruar nga rikthimi i politikës së fraksioneve në Republikën e re të Katërt, ai dha dorëheqjen në fillim të vitit 1946, por vazhdoi të ishte politikisht aktiv si themelues i Rassemblement du Peuple Français (RPF; "Tubimi i Popullit Francez"). Ai doli në pension në fillim të viteve 1950 dhe shkroi Kujtimet e tij të Luftës, të cilat shpejt u bënë një element kryesor i letërsisë moderne franceze.
Kur Lufta Algjeriane po shkatërronte Republikën e Katërt të paqëndrueshme, Asambleja Kombëtare e ktheu dë Golin në pushtet gjatë krizës së majit 1958. Ai themeloi Republikën e Pestë me një presidencë të fortë dhe u zgjodh për të vazhduar në atë rol. Ai arriti ta mbante Francën të bashkuar ndërsa ndërmerrte hapa për t'i dhënë fund luftës, duke shkaktuar zemërim të madh tek Pieds-Noirs (francezët etnikë të lindur në Algjeri) dhe forcave të armatosura; të dyja fraksionet kishin mbështetur më parë kthimin e tij në pushtet për të ruajtur sundimin kolonial. Ai i dha pavarësinë Algjerisë dhe veproi në mënyrë përparimtare ndaj kolonive të tjera franceze. Në kontekstin e Luftës së Ftohtë, dë goli nismoi "politikën e madhështisë", duke pohuar se Franca si një fuqi e madhe nuk duhet të mbështetet në vende të tjera, si Shtetet e Bashkuara, për sigurinë dhe prosperitetin e saj kombëtar. Për këtë qëllim, ai ndoqi një politikë "pavarësie kombëtare", e cila e bëri atë të tërhiqej nga komanda e integruar ushtarake e NATO s dhe të niste një forcë të pavarur sulmi bërthamor që e bëri Francën fuqinë e katërt bërthamore në botë. Ai rivendosi marrëdhëniet e boshtit franko-gjermane për të krijuar një kundërpeshë evropiane midis sferave të ndikimit anglo-amerikane dhe sovjetike nëpërmjet nënshkrimit të Traktatit të Elysee më 22 janar 1963.
Dë Goli kundërshtoi çdo zhvillim të një Evrope mbikombëtare, duke favorizuar Evropën si një kontinent kombesh sovrane. Dë Goli kritikoi hapur ndërhyrjen e Shteteve të Bashkuara në Vietnam dhe " privilegjin e tepruar " të dollarit amerikan. Në vitet e tij të mëvonshme, mbështetja e tij për sloganin " Vive le Québec libre " (Rroftë Kebeku i Lirë) dhe dy vetot e tij për hyrjen e Britanisë në Komunitetin Ekonomik Evropian krijuan polemika të konsiderueshme si në Amerikën e Veriut ashtu edhe në Evropë. Edhe pse u rizgjodh në presidencë në vitin 1965, ai u përball me protesta të shumta nga studentët dhe punëtorët në maj 1968, por pati mbështetjen e ushtrisë dhe fitoi zgjedhjet me një shumicë të shtuar në Asamblenë Kombëtare. Dë Goli dha dorëheqjen në vitin 1969 pasi humbi një referendum në të cilin ai propozoi më shumë decentralizim. Ai vdiq një vit më vonë në moshën 79-vjeçare, duke lënë të papërfunduara kujtimet e tij presidenciale.
Shumë parti dhe liderë politikë francezë pretendojnë një trashëgimi goliste, domethënë të kenë një ideologji politike të ngjashme me Sharl dë Golin. Shumë rrugë dhe monumente në Francë i janë kushtuar kujtimit të tij pas vdekjes së tij.
Mirëpo ca ore sepse ky person njihet si presidenti i se nesermes nga libri le Mag ai njihet si presidenti i diellit T rrofta e madhe ne qiell
Rodney Strasser
Rodney Strasser (lindur më 30 mars 1990) është futbollist profesionist nga Sierra Leone që momentalisht luan si mesfushor për klubin italian të Seria A, A.C. Milan.
Karriera
Strasser lindi në Freetown, dhe e filloi karrierën e tij në klubin lokal FC Kallon, përpara se të transferoheshe tek AC Milan në vitin 2007. Straser u vendos në A.C. Milan Primavera dhe fitoi Kupën e Italisë në sezonin 2009-2010.
Rasim Lajiq
Rasi Lajiq (Pazari i Ri, 28. janar 1964) është kryetar i Partisë Demokratike të Sanxhakut dhe aktualisht është ministër në qeverinë e Serbisë.
Biografia
Rasim Lajiq është i lindur më 28 janar 1964. në Pazarin e Ri., ku e kreu shkollën fillore dhe gjimnazin. Fakultetin e mjekësisë e kreu në Sarajevë. Gjat periudhës 1989 deri 2000 punoi si gazetar për disa revista ditore dhe periodike në hapsirat e ish Jugosllavisë.
Me politikë filloi të merret nga viti 1990, kur është zgjedhur për sekretar gjeneral në PAD të Sanxhakut. Nga viti 1994 ka qenë kryetar i Koalicionit të Sanxhakut, i cili në vitin 2000 mori emrin Partia Demokratike e Sanxhakut. Pas ndryshimeve të pesëtetorit është zgjedhur ministër për çështje të bashkësive nacionale dhe etnike në qeverinë e Serbisë. Pas konfliktit në jug të Serbisë në mes UÇPMB-së dhe ushtrisë serbe, në dhjetor të viti 2000 është emëruar për nënkryetar i Këshillit Kordinues për Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë.Në gusht të vitit 2001 është emëruar nënkryetar i Qendrës Kordinuese për Kosovë pran qeverisë serbe. Nga shtatori i vitit 2005 është kryetar i Trupit kordinues për komunat Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë. Aktualisht është edhe ministër i Punës dhe Mirëqenies Sociale.
Gjahu i së dielës
Gjahu i së dielës tregime, Autori: Petraq Zoto. Viti i botimit: 1984. Faqet e librit 223.
Ahmet Zogu, mbreti shqiptar mes dy luftërave
Ahmet Zogu, mbreti shqiptar mes dy luftërave Autori: Bernd J. Fischer. Përkthyesi: Virgjil Muçi. Viti i botimit: 2010. Faqet e librit 310. ISBN 978-9928-4003-3-8
Claydee
Klejdi Lupa (greqisht: Κλέιντι Λούπα; lindur më 7 qershor 1985), i njohur profesionalisht si Claydee, është një këngëtar, kompozitor dhe producent greko-shqiptar. Ai ka prodhuar vepra që u përkasin kategorive dance-pop, RnB dhe muzikë house. Këngët e tij janë renditur në top 10 hitet në vende si Greqia, Spanja, Shqipëria, Rusia, Polonia, Qiproja dhe Serbia. Këngët e tij kanë kaluar gjithashtu 582 milionë transmetime dhe shikime në YouTube së bashku.
Jeta dhe karriera
Lupa lindi në Shqipëri dhe u shpërngul në Athinë, Greqi, me familjen e tij në moshën katër vjeçare. Pasi mbaroi shkollën e mesme, ai ndoqi një diplomë për Inxhinieri Audio në SAE (Kolegji Ndërkombëtar i Teknologjisë) që e përfundoi në vitin 2006. Një vit më vonë, ai mori një BA në Artet e Regjistrimit nga Universiteti Middlesex. Pas përfundimit të diplomës, në vitin 2008, ai vazhdoi të punojë në MTV Greqi.
Lupa publikoi këngën e tij të parë personale "Call Me", e cila u vlerësua si videoklipi më i mirë i kërcimit në MADTv Awards në 2011. Kënga e tij e dytë, "Deep Inside", ishte një këngë pop/dance. Në verën e vitit 2012 ai publikoi hitin ndërkombëtar "Mamacita Buena" i cili u bë kënga e parë greke që kishte më shumë shikime në YouTube dhe arriti në vendin e parë në tabelën ajrore në Greqi, ndërsa njëkohësisht u publikua ndërkombëtarisht nga Ultra Music. Kënga u shfaq gjithashtu në serialin televiziv NBC Telenovela, ku luan Eva Longoria. Ai u nominua për çmimin "Akti më i mirë grek" në MTV Europe Music Awards.
Jusuf Buxhovi
Jusuf Buxhovi (Pejë, më 1946) është gazetar, shkrimtar dhe historian shqiptar.
Claydee
Jeta dhe karriera
"Sexy Papi" i tij arriti në vendin nr.1 në listat e transmetimeve në vende si Greqia, Polonia dhe Serbia ndërsa Coca-Cola në Greqi e zgjodhi atë për të shkuar në turne me markën për verën e 2013. Ai performoi në një sërë vendesh, duke përfshirë Qipron, Shqipërinë, Serbinë, Poloninë, Rumaninë, Rusinë, Kanadanë, Shtetet e Bashkuara, Suedinë dhe Italinë, si dhe në Athens Arena.
Jusuf Buxhovi
Jeta
U lind në Pejë më 4 gusht të vitit 1946. Mësimet e para dhe shkollën e mesme i kreu në Gjakovë. Studioi Gjuhë dhe Letërsi Shqipe në Universitetin e Prishtinës, ku u diplomua në vitin 1968. Studimet posuniversitare i kreu në degën e historisë së Univeristetit të Kosovës në vitin 1979, me ç'rast, me temën "Lidhja shqiptare në dokumentet gjermane",mori titullin e magjistri të shkencave të hisitorisë. Karrierën e shkrimtarisë e nisi  si poet dhe gazetar i kulturës në gazetën “Rilindja” në vitin 1967, të cilën e  vazhdon si korrespondent i saj në Gjermani, deri në fund të vitit 2008. Këtu nis cikli i romaneve triologjikë përpunuar vitet e fundit dhe ku prozatori në mbi dy mijë faqe përcjell dramën e mbijetesës, vazhdimësisë dhe jetës. Rreth krijimtarisë letrare të viteve të fundit të autorit, mund të thuhet se me romanet "Prapë Vdekja I, II, III" (1991-1995) pastaj me "Letrat për Kryeprincin" (2002), "Vera e fundit e Gjin Bardhit" (2003), si dhe "Trilogjinë Gjermane" (Vdekja e Kolonelit, Kujtimet e zonjës Von Braun dhe Kodi i Dashurisë) të botuara në vitet 2004-2006, krijon një cikël tematik të eposit të prozës shqipe, i cili mbështetet mbi qenien ekzistenciale të popullit shqiptar që nga antika e deri në ditët tona. Në këtë mënyrë autori shfaqet me një prosede letrar që është i ndërthurur dhe i ndërlidhur organikisht, ku historia kthehet në një fakt letrar. Këtij kundrimi nuk i kanë shpëtuar as ngjarjet e fundit, vecmas ato të viteve të tetëdhjeta dhe nëntëdhjeta, të cilat gjetën një pasqyrim të denjë në romanin "Kodi i dashurisë" i cili në vitin 2006 u nderua me cmimin kombëtar "Azem Shkreli", si vepra më e mirë e vitit.
Claydee
Jeta dhe karriera
Në vitin 2010, Claydee bashkë-krijoi "Down2Earth Music", një kompani konsulence dhe zhvillimi artistësh në industrinë e muzikës, me mikun e tij Evan Klimakis. Ajo lançoi Down2Earth Records, një label vallëzimi i zakonshëm.
Jusuf Buxhovi
Jeta
Në vazhdën e ktij angazhimi duhet parë edhe pjesën e parë të trilogjisë "Libri i Bllacës" që doli nga shtypi në janar të vitit 2007, dhe pritet që pjesa e dytë dhe e tretë e këtij libri të botohet gjatë këtij viti, pasiqë, sipas autorit ato, si tekste letrare, tashmë janë kryer dhe gjenden në fazën e fundit të daljes nga shtypi.
Claydee
Jeta dhe karriera
Në vitin 2015, Lupa publikoi këngën "Utopia" me projektin e tij anësor Bang La Decks. Kënga u shfaq në video-lojën FIFA 15 dhe serialin televiziv Power and Teen Wolf. Një përshtatje e këngës me titull "How Bad Do You Want It" me vokal nga Shevyn Streeter u përfshi gjithashtu në kolonën zanore të filmit Furious 7. djathtas|parapamje|200x200px| Claydee duke regjistruar albumin e tij të ri në 2013 Në vitin 2018, Lupa publikoi këngën "Later Bitches" me projektin e tij muzikor The Prince Karma. Ai arriti në vendin e 12-të në tabelën botërore të Shazam dhe grumbulloi më shumë se 150 milionë transmetime të Spotify. Kënga u përdor më vonë për fushatën reklamuese "We Are the Party" të kompanisë së birrës Desperados në 2020. Më në fund u certifikua Platinum në Francë dhe Ari në Gjermani.
Jusuf Buxhovi
Jeta
Në vitet në vazhdim Jusuf Buxhovi vazhdoi veprimtarinë e sukseshme si romansier. Botoi romanet: "Libri i Gjakovës" (2008), "Lufta e fundit e Bashkim Kosovës" (2011), "Dosja e hapur" (2012), "Jeniçeri i fundit" (2013) dhe "Dosja B" (2016).
Krahas letërsisë, Jusuf Buxhovi shënoi suksese edhe si historian. Pas punës së gjatë hulumtuese në arkivat gjermane publikon monografitë "Kongresi i Berlinit 1878" (2008) dhe "Kongresi i Berlinit dhe Lidhja Shqiptare" (2012), si dhe  "Nga Shqipëria Osmane te Shqipëria Europiane" (2010). Suksesin më të madh si historian Buxhovi e shënon me veprën pesë-vëllimëshe "Kosova" (2012-2015), e cila pati shtatë botime. "Kosova" në tri vëllime u botua edhe në anglisht në SHBA nga botuesi "Jalifat Publishing" (2015).
Claydee
Jeta dhe karriera
Claydee bashkëpunoi me këngëtaren Eleni Foureira në këngën "Loquita" në vitin 2019. Kënga fitoi çmimin "Dueti më i mirë" në MAD Video Music Awards në 2020.
Jusuf Buxhovi
Jeta
Për merita shkencore në historiografi, në vitin 2017, Ministria e Kulturës dhe Sportit e Qeverisë së Kosovës ia ndau çmimin "Historian i Vitit".
Veprimtaria
Më 15 korrik 2011, si shkrimtar i jepet posti në Këshillin Drejtues të Teatrit Kombëtar të Kosovës. BESIM ODAI
Claydee
Jeta dhe karriera
Claydee publikoi këngën "Detente" në 2021. Kënga u bë virale në TikTok, duke grumbulluar më shumë se 9 milionë shikime.
Producent dhe autor këngësh
Përvoja që fitoi gjatë punës për MTV Greece çoi në punë si producent dhe autor këngësh, nën pseudonimin e tij Beetkraft, duke filluar me këngën "The End" nga Reckless, e cila u publikua nga Sony Music Greece dhe arriti një rangun e lartë. pozicion në Listat e Klubeve në Mbretërinë e Bashkuar. Ai vazhdoi të shkruante dhe prodhonte, nën emrin e tij të vërtetë, "Last Summer" kënduar nga Nikos Ganos, këngën e vitit në MADTv Awards 2011. Kënga u publikua nga Heaven Music në Greqi dhe në 35 vende ndërkombëtare.
Në vitin 2011, ai shkroi "Tonight" me Playmen, kënduar nga Tamta, e cila arriti në vendin e parë në top listat e airplay në Greqi. Këngët nën pseudonimin e tij Beetkraft përfshijnë "Agries diatheseis" nga Kostas Martakis, "Niose tin Kardia" nga Tamta (në të cilën ai bën rep gjithashtu) dhe "To allo sou miso" për Sakis Rouvas, të paraqitur në albumin e tij të dyfishtë platinor Parafora.
Jeta personale
Disa vite pas vendosjes së tij në Greqi, Lupa mori ligjërisht emrin Nikodimos. Ai është gjithashtu një balerin profesionist latin. Ai ka një djalë që ka lindur në vitin 2016.
Paolo Maldini
Paolo Cesare Maldini (lindur më 26 qershor 1968) është një ish futbollist profesionist italian i cili luajti si mbrojtës i majtë dhe qëndër mbrojtës për klubin italian Milan dhe kombëtaren italiane. Ai konsiderohet gjerësisht si një nga mbrojtësit më të mirë të të gjitha kohërave, si dhe një nga lojtarët më të mirë të historisë. Si kapiten i Milanit dhe Italisë për shumë vite, Maldini u konsiderua një udhëheqës nga shumë futbollistë, duke fituar pseudonimin "Il Capitano" ("Kapiteni"). Ai mban rekordin për numrin e ndeshjeve të luajtura në Serie A, me plot 647. Maldini aktualisht është drejtori teknik i Milanit si dhe bashk-pronari i klubit amerikan Miami FC, që aktualisht luan në North American Soccer League (NASL).
Gjatë karrierës së tij si lojtar, Maldini i shprenzoi të 25 sezonet e karrierës së tij në Serie A me Milanin, para se të tërhiqej në vitin 2009 në moshën 41 vjeç. Ai fitoi 25 trofe me Milanin: pesë Liga Kampionesh, shtatë tituj të Serie A, një Coppa Italia, pesë Supercoppa Italiana, pesë Super Kupa Evropiane, dy Kupa Ndërkontinentale dhe një Kupë Bote për Klube. Gjatë viteve të tij te Milani, Maldini luajti në nivele të klasit botëror në të gjithë karrierën e tij për dy dekada e gjysëm, duke fituar çmimin e mbrojtësit më të mirë në Çmimet e Klubeve të Futbollit nga UEFA në moshën 39 vjeç, si dhe çmimin Mbrojtësi më i mirë në Serie A në vitin 2004. Pas tërheqjes së tij në përfundim të sezonit 2008–09, Milani vendosi të tërhiqte fanellën me numrin 3.
Maldini bëri debutimin e tij me Italinë në vitin 1988, duke luajtur për 14 vite para se të tërhiqej në vitin 2002 me 7 gola në 126 ndeshje, që në atë kohë ishte rekord në kombëtare. Që atëherë, rekordi i tij i ndeshjeve u thye nga Fabio Cannavaro në vitin 2009 dhe Gianluigi Buffon në vitin 2013. Ai ishte kapiten i kombëtares për tetë vite, duke luajtur plot 74 ndeshje me shiritin në krah, një rekord i cili zgjati deri në vitin 2010, kur Cannavaro dhe më pas Buffon e thyen. Me Italinë, Maldini luajti në katër edicione të Kupës së Botës dhe tre edicione të Kampionatit Evropian. Edhe pse ai nuk fitoi trofe me Italinë, ai arriti finalen e Kupës së Botës 1994 dhe Euro 2000, si dhe gjysëm-finalen e Kupës së Botës 1990 dhe Euro 1988. Ai u zgjodh në ekipin e turnamentit në të tre Kampionatet Evropian që mori pjesë, si dhe në edicionet 1990 dhe 1994 të Kupës së Botës.
1984–1987: Karriera me të rinjë, debutimi me ekipin e parë dhe vitet e hershme
Maldini është produkt i akademisë së Milanit, klub me të cilin luajti në të gjithë karrierën e tij. Me ekipin Primavera, Maldini fitoi Kupën e Italisë Primavera gjatë sezonit sezonit 1984–85, ku edhe debutoi me ekipin e parë në Serie A nën drejtimin e trajnerit Nils Liedholm më 20 janar 1985, duke zëvëndësuar të dëmtuarin Sergio Battistini në një ndeshje kundër Udineses moshën 16 vjeç. Kjo ishte ndeshja e vetme që ai luajti me ekipin e parë gjatë atij sezoni. Megjithatë, në sezonin e ardhshëm, Maldini fitoi një vend titullari në krahun e djathtë të mbrojtjes, duke veshur fanellën me numër 3, e cila më parë kishte qënë pjesë e babait të tij Cesare. Ai më pas u zhvendos si mbrojtës i majtë, e cila më pas do të bëhej pozicioni ikonik i tij, kjo për shkak të aftësisë së tij me këmbën e majtë. Maldini bëri debutimin e tij në Kupën e Italisë në vitin 1985, më 21 gusht, kurse debutimi i tij në kompeticionet evropiane erdhi pak më vonë, më 18 shtator. Ai shënoi golin e parë në Serie A me Milanin më 4 janar 1987 në fitoren 1–0 në transfertë kundër Comos. Goli i parë në Evropë për të erdhi më 21 tetor 1992 në fitoren 1–0 në transfertë kundër sllovakëve të Slovan Bratislava.
1987–1991: Suksesi vendor dhe ndërkombëtar me Të pavdekshmit
Scudetto e sezonit 1987–88 me trajner Arrigo Sacchin shënoi trofeun e parë të Maldinit, si dhe kampionatin e parë nga shtatë gjithsej si lojtar i Milanit. Ekipi i Sacchit, i quajtur "Të pavdekshmit", mbahet mënd edhe për treshen holandeze të sulmit Frank Rijkaard, Ruud Gullit dhe Marco van Basten, për mesfushën italiane me Carlo Ancelottin, Roberto Donadonin (dhe më pas Demetrio Albertinin) si dhe mbrojtjen e fortë. Nën drejtimin e Sacchit dhe më pas Capellos, Maldini formoi një partneritet jetëgjatë me Franco Baresin, Alessandro Costacurtën, Mauro Tassotti, dhe më pas Filippo Gallin, Stefano Navën dhe më pas Christian Panuccin, duke u bërë një nga mbrojtjet më të forta të të gjitha kohërave. Milani pësoi vetëm 14 gola në kampionatin e sezonit 1987–88, duke e mbyllur atë si kampion dhe me mbrojtjen më të mirë. Pas tërheqjes së Baresit, Maldini krijoi një tjetër partneritet të frikshëm dhe të suksesshëm me Alessandro Nestën. Ai më pas fitoi Supercoppa Italianan në verën e vitit 1988, e cila u pasua nga fitimi rresht i titujve të Kupës Evropiane në sezonet 1988–89 dhe 1989–90, ndërkohë në kampionat Milani u rendit në vendin e tretë në të dyja këto sezone. Më 19 shkurt 1989, Maldini luajti ndeshjen e tij të 100të në Serie A në një fitore 2–0 në transfertë ndaj Fiorentinës.
Milani arriti në finalen e Kupës së Italisë në sezonin 1989–90, por u mposhtën nga Juventusi. Pavarësisht kësaj, kuqezinjtë vazhduan të ishin të suksesshëm në kompeticionet evropiane, duke fituar UEFA Superkupën e Evropës në vitet 1989 dhe 1990, si dhe dy herë Kupën Ndërkontinentale, po në vitet 1989 dhe 1990. Në sezonin e ardhshëm, e cila do të ishte e fundit e Sacchit në klub, Milani u eliminua në çerek-finale të Kupës Evropiane nga Marseille, e cila në fund arriti në finale. Në kampionat, Milani përfundoi në vendin e dytë, mbrapa Sampdorias, por regjistroi sërisht mbrojtjen më të mirë, duke pësuar vetëm 19 gola. Ekipi gjithashtu arriti në gjysëm-finalen e kupës, ku u eliminua nga Roma që më pas fitoi trofeun. Në vitin 1989, Maldini u nderua me çmimin Bravo, i cili jepej për lojtarin më të mirë nën-23 vjeç në kompeticionet evropiane.
1991–1996: Suksesi i vazhduar me Të pamposhturit
Nën drejtimin e Fabio Capellos, zëvëndësuesit të Sacchit, Milani vazhdoi të ishte një forcë dominuese në Itali dhe Evropë. Maldini ishte pjesë e ekipit të pamposhtur të Milanit në Serie A, e cila fitoi kampionatin në sezonin 1991–92; Milani qëndroi i pamposhtur në Serie A për plot 58 ndeshje, duke fituar edhe pseudonimin Të pamposhturit. Ky kampionat do të ishte i pari nga tre rresht që Milani fitoi nën drejtimin e Capellos në fillim të viteve 1990'. Maldini ndihmoi ekipin ta fitonte sërisht kampionatin në sezonin 1992–93, dhe të arrinte një nga tre finalet e Ligës së Kampioneve në atë periudhë. Milani u mposht 1–0 nga Marseille në finalen e vitit 1993. Në atë sezon, Maldini shënoi golin e tij të parë në kompeticionet evropiane më 21 tetor 1992 në një fitore 1–0 në Ligën e Kampioneve ndaj Slovan Bratislavës, kurse më 4 tetor luajti ndeshjen e 200të në Serie A. Në sezonin e rradhës, Milani fitoi titullin e tretë rresht të Serie A, të cilën e mbylli me mbrojtjen më të mirë në Itali, duke pësuar vetëm 15 gola. Maldini gjithashtu ndihmoi ekipin të arrinte finalen e Ligës së Kampioneve për të dytin edicion rresht, duke mposhtur Barcelonën. Për shkak të pezullimit të Alessandro Costacurtës dhe dëmtimeve të Franco Baresit, Jean-Pierre Papin dhe Marco van Bastenit, "Ekipi i Ëndërrave" i Barcelonës, me trajner Johan Cruyff, shiheshin si favoritët e mëdhenjë për të fituar trofeun, me dyshen e frikshme të sulmit të përbërë nga Romário dhe Hristo Stoichkov. Pavarësisht mungesave shumë të rëndësishme, Maldini ndihmoi mbrojtjen e Milanit të mos pësonte gol dhe kontribuoi në fitimin e ndeshjes me rezultatin 4–0, me dy gola nga Daniele Massaro dhe një nga Dejan Savićević dhe Marcel Desailly.
Pasi fitoi titullin e tretë të Ligës së Kampioneve dhe arriti finalen e Kupës së Botës 1994, Maldini u bë mbrojtësi i parë që fitoi Çmimin Lojtari Botëror i Vitit, e dhënë çdo vit nga revista sportive World Soccer. Gjatë fjalimit të tij në marrjen e çmimit, Maldini e quajti këtë arritje "një grimcë krenarie për shkak se mbrojtësit në përgjithsi marrin më pak vëmëndje nga media dhe tifozët sesa golashënuesit. Ne jemi më shumë në dhomën e motorrit sesa në marrjen e lavdisë." Ai më pas veçoi kapitenin e Milanit Franco Baresi si një lojtar që "me të vërtetë e [meritonte] të merrte këtë lloj çmimi që unë kam marrë". Maldini gjithashtu u rendit i treti në garën për Topin e Artë 1994, mbrapa Stoichkov dhe bashkkombasit Roberto Baggio, si dhe i pesti në çmimin FIFA Lojtari Botëror i Vitit.
Në sezonin e ardhshëm, Milani dhe Maldini fituan titullin e tyre të tretë të Supercoppa Italianas me Capellon trajner, e cila u ndoq nga triumfi në UEFA Super Kupën dhe disfata në Kupën Ndërkontinentale. Pas tre kampionateve rresht, Milan nuk mundi të ruante titullin e Serie A, por megjithatë arriti finalen e tretë rresht të Ligës së Kampioneve, ku u mposhtën nga Ajaxi me rezultatin 1–0. Maldini u rendit i dyti mbrapa sulmuesit George Weah (i cili më vonë do të bëhej shok skuadre) në garën për çmimin FIFA Lojtari Botëror i Vitit 1995. Më 17 shkurt 1995, ai zhvilloi ndeshjen e tij të 300të në Serie A në humbjen 4–0 në Stadio Olimpico ndaj Lazios. Në sezonin 1995–96, Maldini fitoi titullin e tij të pestë të Serie A, dhe të katërtin me Capellon si trajner.
1996–2001: Shiriti i kapitenit, vështirsitë dhe titulli i vitit 1999
Pas largimit të Capellos dhe plakjes dhe tërheqjes të disa nga lojtarëve kyç të ekipit, Milani pati rezultate zhgënjyese në sezonet në vazhdim, duke ndërruar trajner disa herë. Milani humbi Superkupën e Italisë ndaj Fiorentinës në vitin 1996 dhe dështoi të kualifikohej në kompeticionet evropiane për të dytin sezon rresht, si dhe u eliminuan në fazën e grupeve të Ligës së Kampioneve në sezonin 1996–97. Pas tërheqjes së Franco Baresit dhe Mauro Tassottit në përfundim të sezonit 1996–97, Maldini u emërua kapiteni i ri i ekipit. Pavarësisht vështirësive që Milani pati në atë periudhë, falë lidershipit të Maldinit, ata arritën në finalen e Kupës së Italisë 1998, ku u mposhtën nga Lazio. Megjithatë, ata fituan kampionatin në sezonin 1998–99 nën drejtimin e trajnerit Alberto Zaccheroni, duke e mbyllur me një pikë para Lazios. Maldini luajti ndeshjen e tij të 400të në Serie A më 25 prill 1999 në fitoren 2–0 në transfertë ndaj Vicenzës. Në sezonin 1999–2000, Milani humbi trofeun e Supercoppa Italianës ndaj Parmës, përfunduan në vendin e tretë në Serie A si dhe e mbyllën fazën e grupeve të Ligës së Kampioneve në vendin e fundit. Në sezonin e ardhshëm, Milani u eliminua në raundin e dytë të Ligës së Kampioneve dhe u rendit e gjashta në kampionat, duke humbur mundësinë për të luajtur në Ligën e Kampioneve, dhe në vënd të kësaj, duke siguruar një vend në Kupën UEFA.
2001–2007: Një epokë e re suksesi
parapamje|djathtas|Maldini duke ngitur Ligën e Kampioneve për Milanin pas fitimit të [[Finalja e UEFA Ligës së Kampioneve 2003|finales së vitit 2003.]] Milani u bë sërisht një forcë dominuese në Itali dhe Evropë me trajner Carlo Ancelottin. Në sezonin 2001–02, Milani arriti një vënd të katërt në kampionat, duke u kualifikuar në Ligën e Kampioneve; ekipi gjithashtu regjistroi rezultatin e tyre më të mirë në Kupën UEFA, duke arritur në gjysëm-finale. Në vitin 2002, Maldini u nderua me çmimin Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea" për arritjet në karrierë dhe personalitetin. Në sezonin e ardhshëm, Maldini formoi repartin e mbrojtjes sëbashku me Alessandro Nestën, Alessandro Costacurtën dhe Cafunë, të cilët, me holandezin Jaap Stam gjatë sezonit 2004–05 do të krijonin një nga mbrojtjet më të frikshme në Itali dhe Evropë. Milani u rendit në vendin e tretë në Serie A, por Maldini arriti që të fitojë Kupën e Italisë për herë të parë në karrierën e tij, duke mposhtur Romën në finale. Më 15 mars 2003, ai luajti ndeshjen e tij të 500të në Serie A.
Milani triumfoi në Ligën e Kampioneve të sezonit 2002–03 me Maldinin si kapiten për herë të parë në karrierën e tij, në një finale të gjithën italiane kundër Juventusit më 28 maj 2003 në Old Trafford. Ai ndihmoi ekipin të mos pësoj gol gjatë ndeshjes, e cila u mbyll me fitoren e Milanit 3–2 nga gjuajtjet e penalltive pasi koha e rregullt dhe shtesa u mbyllën në barazim 0–0. Në atë ditë, ishte 40 vjetori i triumfit të Milanit në Kupën Evropiane me Cesaren, babain e tij, si kapiten i ekipit, në një finale që gjithashtu u luajt në Angli. Ata janë një nga tre çiftet baba-bir që e kanë arritur këtë gjë; dy të parët ishin Manuel Sanchís Martínez dhe Manuel Sanchís Hontiyuelo të Real Madridit, dhe Carles dhe Sergio Busquets të Barcelonës. Maldini u zgjodh lojtari i ndeshjes si dhe u përfshi në Ekipin e Vitit të UEFA-s për herë të parë në karrierë.
Në sezonin e rradhës, Milani u mposht nga Juventusi me penallti në ndeshjen e Superkupës së Italisë; ata u mposhtën në të njëjtën mënyrë në finalen e Kupës Ndërkontinentale, këtë herë nga Boca Juniors. Megjithatë, ata arritën të fitonin një tjetër trofe, UEFA Super Kupën, duke mposhtur ekipin portugez Porto. Maldini u rendit i treti në garën për çmimin Topi i Artë 2003 për herë të dytë në karrierën e tij. Ai ishte kapiteni i ekipit që fitoi titullin e Serie A në sezonin 2003–04, duke mbledhur plot 82 pikë, një rekord. Ata gjithashtu arritën në gjysëm-finalen e kupës dhe çerek-finalen e Ligës së Kampioneve, ku u eliminuan respektivisht nga Lazio dhe Deportivo de La Coruña. Në prill 2004, Maldini u rendit i dhjeti në 'UEFA Golden Jubilee Poll, një sondazh online i organizuar nga UEFA, e cila u krye për të përkujtuar futbollistët evropian më të mirë të 50 viteve të fundit. Maldini ishte italiani i dytë që ishte renditur më lartë, pas portierit Dino Zoff. Maldini gjithashtu u përfshi në listën FIFA 100 në vitin 2004, e cila ishte një përzgjedhje e 125 futbollistëve më të mëdhenjë të zgjedhur nga Pelé. Pas performancave të tija pozitive në kampionat, Maldini u zgjodh Mbrojtësi i Vitit i Serie A në vitin 2004 në Oscar del Calcio.
parapamje|majtas|Maldini duke festuar triumfin e [[Finalja e UEFA Ligës së Kampioneve 2007|Ligës së Kampioneve 2007 me shokët e ekipit. Në moshën 38 vjeç, ai ishte kapiteni më i vjetër që ngrite trofeun.]] Maldini e nisi sezonin 2004–05 duke ngitur trofeun e Superkupës Italiane pasi Milani mposhti Lazion në San Siro. Në kampionat, Milani u rendit në vendin e dytë, duke humbur titullin ndaj Juventusit, por megjithatë, ata arritën në finalen e Ligës së Kampioneve, ku u mposhtën me penallti nga Liverpooli; koha e rregullt dhe shtesa u mbyllën në barazim 3–3, me Maldinin i cili kishte shënuar golin e parë të ekipit të tij pas vetëm një minute. Në vitin 2005, Maldini u zgjodh të ishte pjesë e Ekipit të Vitit të UEFA-s për të dytën herë në karrierë, si dhe për herë të parë në FIFPro World XI. Në sezonin e ardhshëm, Milani e mbylli kampionatin në vendin e dytë mbrapa Juventusit për të dytin sezon rresht, si dhe arriti në gjysëm-finalen e Ligës së Kampioneve, ku u eliminua nga Barcelona, e cila në fund u shpall kampione. Si Milani dhe Juventusi j'u hoqën pikë për përfshirjen e tyre në skandalin e trukimit të ndeshjeve në vitin 2006 të quajtur "Calciopoli", duke bërë që titulli t'i jepet Interit; Juventus ra nga Serie A, kurse Milani përfundoi në vendin e tretë pas heqjes së pikëve. Gjatë atij sezoni, Maldini shënoi dopietën e parë dhe të vetme në karrierë në një ndeshje kundër Regginës. Më 25 shtator 2005, Maldini theu rekordin Dino Zoff për ndeshjet në Serie A në takimin kundër Trevisos, ku ai zhvilloi paraqitjen e tij të 571të; shtatë ditë më parë, ai kishte luajtur ndeshjen e 800të në të gjitha kompeticionet për Milanin në një disfatë 2–1 në transfertë ndaj Sampdorias.
Në sezonin 2006–07, Maldini ndihmoi ekipin t'a përfundonte kampionatin në vendin e katërt, pavarësisht zbritjes së pikëve, duke siguruar një vënd të rëndësishëm në Ligën e Kampioneve për sezonin e ardhshëm. Ai luajti ndeshjen e tij të 600të në Serie A më 13 maj 2007 në barazimin 1–1 në Catania. Në atë sezon, Maldini udhëhoqi Milanin në finalen e tretë të Ligës së Kampioneve në gjashtë vite, duke mposhtur Liverpoolin 2–1 në Athinë më 23 maj 2007, duke marrë hak për disfatën e dy viteve parë. Në moshën 37 vjeç, Maldini u bë kapiteni më i vjetër që ngrinte trofeun e Ligës së Kampioneve. Kjo ishte edhe finalja e tetë e Ligës së Kampioneve që Maldini kishte marrë pjesë, e cila barazohet vetëm nga Francisco Gento i Real Madridit; Maldini e fitoi trofeun pesë herë, dy herë si kapiten. Në një intervistë për ESPN e transmetuar para finales së vitit 2007, Maldini e etiketoi finalen e vitit 2005 si momentin më të keq të karrierës së tij. Në atë ndeshje, ai kishte shënuar golin më të shpejtë në historinë e një finaleje të Kupës Evropiane/Ligës së Kampioneve pas 51 sekondash si dhe ishte bërë lojtari më i vjetër që kishte shënuar në një finale; Milani u mposht me penallti nga Liverpooli edhe pse ishte në avantazh 3–0 në përfundim të pjesës së parë. Maldini u zgjodh Mbrojtësi i Vitit nga UEFA për performancat e tij në vitin 2007.
2008–2009: Vitet e fundit dhe tërheqja
Më 18 prill 2009, Maldini njoftoi se ai do të tërhiqej nga futbolli në përfundim të sezonit 2008–09. Më 17 maj 2009, në Stadio Friuli, Maldini luajti ndeshjen e tij 900të zyrtare për Milanin në një ndeshje kampionati kundër Udineses. Ndeshja e tij e fundit në San Siro u luajt më 24 maj në humbjen 3–2 kundër Romës, ku ai mori një ovacion në këmbë nga tifozët. Megjithatë, në atë ditë ndodhi edhe një polemikë e vogël, kur ultrasit e Milanit të njohur si Brigate Rossonere protestuan ndaj Maldinit, cili po thoshte lamtumirë. Ndeshja e tij e fundit për Milanin dhe e fundit si futbollist profesionist erdhi më 31 maj kundër Fiorentinës, ku Milani triumfoi me rezultatin 2–0. Me këtë fitore, Milani e mbylli kampionatin në vendin e dytë, duke siguruar një vend në Ligën e Kampioneve për sezonin e ardhshëm. Maldini mori sërisht një ovacion në këmbë nga tifozët. Ashtu siç kishin bërë me fanellën me numër 6 të Franco Baresit, Milani tërhoqi fanellën me numër 3 të Maldinit, por do t’i lejohet një prej djemve të tij nëse njëri prej tyre do të bëhej pjesë e skuadrës.
Më 28 gusht 2009 në Monte Karlo, Maldini u nderua me një çmim për karrierën e tij nga UEFA gjatë shortit për fazën e grupeve të Ligës së Kampioneve 2009–10. Më 17 nëntor, gazeta spanjolle sportive Marca e nderoi Maldinin me çmimin "Marca Leyenda" për karrierën dhe arritjet e tij.
Vitet e para dhe Kupa e Botës 1990
Në vitin 1986, Maldini u thirr nga babai i tij Cesare Maldini në ekipin kombëtar nën-21, me të cilën debutoi më 12 nëntor të atij viti, në një ndeshje kundër Austrisë e cila u mbyll në barazim; ai luajti gjithsej 12 ndeshje dhe shënoi 5 gola për të kaltrit e vegjël. Goli i tij i parë erdhi në fitoren 2–1 kundër Portugalisë më 11 shkurt 1987. Maldini gjithashtu ishte pjesë e ekipit nën-21 që u mposht në finalen e Kampionatit Evropian nën-21 1986 nga Spanja. Dy vite më vonë, ai luajti sërisht në Kampionatin Evropian nën-21, ku Italia këtë herë u eliminua nga Franca, që në fund u shpall kampione, në raundin e parë.
thumb|upright|Fanella e Maldinit nga Kupa e Botës 1990, e ndodhur në Muzeun e Futbollit në Firence. Maldini debutoi me kombëtaren italiane më 31 mars 1988 në moshën 19 vjeç në një ndeshje miqësore kundër Jugosllavisë në Split e cila u mbyll në barazim 1–1. Një vit më herët, ai kishte debutuar me ekipin olimpik më 28 tetor 1987, por megjithatë, nuk luajti në Lojërat olimpike verore 1998. Në vend të kësaj, Maldini u thirr të merrte pjesë në UEFA Euro 1988, ku ai zhvilloi katër paraqitje, me Italinë që u eliminua në gjysëm-finale nga Bashkimi Sovjetik.
Maldini mori pjesë në FIFA Kupën e Botës për herë të parë në karrierën e tij në edicionin e 1990, e cila u zhvillua në Itali. Ai luajti në të shtata ndeshjet. Ai ndihmoi Italinë të fitonte në pesë ndeshje rresht duke luajtur titullar në mbrojtje, e cila nuk pësoi asnjë gol në ato pesë ndeshje, duke vendosur një rekord. Mbrojtja italiane u mposht nga Carlos Bilardo i Argjentinës në gjysëm-finale, duke e ndalur rekordin në 518 minuta pa pësuar. Pas mbarimit të dy pjesëve shtesë me nga 15 minuta, ku asnjë ekip nuk mundi të shënonte, Italia mposht nga Argjentina në gjuajtjet e penalltive. Të kaltrit në fund u renditën në vendin e tretë pasi fituan finalen e vogël ndaj Anglisë me rezultatin 2–1, duke e mbyllur turnamentin me mbrojtjen më të mirë me vetëm dy gola të pësuar në shtatë ndeshje. Performancat e Maldinit u shpërblyen me një vend në Ekipin e Turnamentit.
Finalja e Kupës së Botës 1994 dhe shiriti i kapitenit
Goli i parë i Maldinit me Italinë erdhi në ndeshjen e tij të 44të, në një fitore 2–0 kundër Meksikës në një miqësore të zhvilluar në Firence më 20 janar 1993. Maldini gjithashtu ishte pjesë e skuadrës që garoi në U.S. Cup 1992, një turnament miqësor të cilën Italia e mbylli në vendin e dytë, mbrapa vendit organizator. Italia dështoi të kualifikohej në Euro 1992, duke e mbyllur grupin e saj në vendin e dytë, por arriti të kualifikohej në Kupën e Botës 1994, ku Maldini u emërua zëvëndës-kapiten i ekipit. Gjatë Kupës së Botës 1994, Maldini luajti në të shtata ndeshjet e Italisë, tre nga të cilat si kapiten, respektivisht nga Nigerisë, Spanjës dhe Bullgarisë, duke ndihmuar ekipin të mos pësonte gol në ndeshjen e fazës së grupeve ndaj Norvegjisë. Maldini udhëhoqi mbrojtjen e Italisë që arriti në finale, duke luajtur si mbrojtës krahu dhe në qëndër, kjo për shkak të mungesave Baresit, për shkak dëmtimi, Mauro Tassottit, për shkak pezullimi pas çerek-finaleve, dhe Alessandro Costacurtës, i pezulluar për finalen. Maldini ndihmoi Italinë të mos pësonte gol në finale kundër ekipit favorit Brazilt; ekipi në fund u mposht nga gjuajtjet e penalltive. Ashtu si në vitin 1990, Maldini u emërua në Ekipin e Turnamentit, 32 vite pasi babai i tij mori të njëjtin nder në Kupën e Botës 1962.