cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kombëtarja argjentinase e futbollit
Rekorde ne Kupen e Botes
Argjentina fitoi të treja ndeshjet në fazën e grupeve, duke mposhtur Shtetet e Bashkuara, Kolumbine dhe Paraguajin. Pas fitore bindëse me Perune dhe Meksiken në fazen gjysëm finale, ata ishin të favorizuar për të mposhtur Brazilin në finale, por u mundën 0-3.
Kantoni Confolens-Nord
Kantoni Confolens-Nord (frëngjisht: Canton de Confolens-Nord) është një kanton në departamentin Charente, rajonin Poitou-Charentes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Confolens. Ka sipërfaqe 189km2 dhe popullsi 4590 banorë.
214 p.e.s.
Mbi vitin 214 p.e.s..
Tejzi
është një fshat në Shqipëri...
Abedin Çiçi
Abedin Çiçi Lindi në Nepravishtë të Gjirokastrës më 28 nëntor 1911, vdiq më 2005. Në vitin 1932 niset për në Firence të Italisë në Institutin Pomoligjik ku vazhdoi studimet deri në vitin 1933. Nga viti 1934 deri në prill të vitit 1939 punon si kryeteknik i fidanishtes së Laprakës në ngritjen e fidanishteve të tjera rajonale si në Peshkopi, Korçë. Merr pjesë aktive si partizan në Luftën Antifashiste Nacionalçlirimtare. Pas çlirimit kryen detyra të ndryshme si shef i sektorit të pemëtarisë në Ministrinë e Bujqësisë, duke hartuar programe për fuqizimin e fidanishteve ekzistuese dhe për ngritjen e të rejave. Në vitin 1950 emërohet nën drejtor i teknikumit bujqësor Kamëz ku merret me mësimdhënie dhe me hartim programesh dhe tekstesh mësimore. Në 1951 emërohet shef i sektorit të Hortikulturës pranë stacionit kërkimor bujqësor në Brakë të Tiranës.
Në 1955 teknikumi bujqësor kthehet në Institutin e Lartë të bujqësisë ku vazhdon mësimdhënien. Në fund të vitit 1955 emërohet drejtor i NB “17 Nëntori”. Në 1964 deri 1970 punon në Seksioni e bujqësisë pranë Komitetit Ekzekutiv të Tiranës, ku në shtator të 1970 del në pension por që vazhdon të punojë pranë seksionit të bujqësisë së rrethit deri në fund të vitit 1980. Aktivizohet si pedagog i jashtëm në UBT.
Për merita pune është dekoruar me urdhra e medalje të ndryshme si "Medalja e Kujtimit", "Trimërisë", "Çlirimit", "Laureat i Çmimit të Republikës të Klasit të Parë", "Medaljen e Punës" dhe të "Arsimit". Nga Akademia e Shkencave Ruse, "Medaljen a Artë të Miçurinit". Në vitin 2000 Instituti Biografik i Kembrixhit e dekoron me medaljen e argjendtë "Njeriu i Shekullit". Me rastin e 90 vjetorit të lindjes dekorohet me "Mjeshtri i Madh i Punës".
Marrëveshja e Parisit për Klimën
Marrëveshja e Parisit për Klimën është një marrëveshje ndërkombëtare, e cila adreson ndryshimin klimatik. Ajo u miratua nga 196 palë në Konferencën e Palëve 2021 që u mbajt në Paris më 12 dhjetor 2015. Marrëveshja hyri në fuqi më 4 nëntor 2016 dhe i detyron ligjërisht palët për zbatimin e saj.
Qëllimi është të kufizohet ngrohja botërore nën 2 gradë celsius, pra në nivelin ku ka qenë para revolucionit industrial. Për arritjen e këtij qëllimi afatgjatë, shtetet synojnë të ulin emisionet e tyre të gazërave të serrës për të patur një botë karbon-neutrale deri nga mesi i shekullit 21.
Marrëveshja e Parisit për Klimën është një gur kilomatrik për procesin shumëpalësh për reagimin ndaj ndryshimeve klimatike sepse për herë të parë të gjithë shtetet u bënë bashkë për një çështje të përbashkët për të ndërmarrë përpjekje ambicioze për luftimin e ndryshimit klimatik dhe për përshtatjen ndaj efekteve të tij.
Lidhje të jashtme
Faqja zyrtare elektronike e Marrëveshjes
213 p.e.s.
Mbi vitin 213 p.e.s..
Nikaj-Mërtur
Gjeografi dhe Etnografi
Fiset e Nikajve dhe të Mërturit janë një krahinë e vetme që shtrihet në pjesën perendimore të Rrethit të Tropojë, në Jug-Lindje të Alpeve shqiptare, në kufi me rrethin e Dukagjinit. Eshtë e ndërtuar prej gelqeresh, dolomitesh dhe rreshpesh të mezoitit, që përmbëjnë pellgun e lumit të Nikajve dhe kreshtat e larta alpine e rrethojnë të tilla si:maja e Hekuarve, grykat e Hapta, maja e Kakise 2360m, maja e Ndërmanjes 2250m. Ka klimë malore me dimër të ashpër, me rreshje të shumta bore dhe me verë relativishtë te freskët. Temperatura mesatare vjetore është 11,5Grad C, sasia e rreshjeve 2570mm. Nga rreshjet ujore shquhet lumi i Currajve. Bimësia është e zonës së dushkut, ahut e pak pishë. Ka kullota të pasura alpine.(Encik. shqiptare fq. 757). Kufijtë e kësaj zone janë të vëndosura që nga mali i Hekurave, qafa e Koliçit në lindje, vazhdon me qafën e Agrit në perendim dhe në jug me Toplanën. Drini e ndanë këtë zonë me Pukën. Qafat kryesore që zotërojnë mbi këtë zonë janë Qafa e Kolcit që lidh luginën e Nikaj-Mërturit me Krasniqen, te dyja fise të Malësisë së Gjakovës. Ajo ka një gjatësi që varion nga Curraj Epër e vazhdon deri sa bien si thikë mbi lumin Drini. Eshtë e pllëzuar me ahe e bimësi të ndryshme e të shumëllojshme. Qafa e Ndërmajës që lidh zonën e Nikaj-Mërturit me fisin e Shalës. Lugina e Ndërmanjës është e pyllëzuar kryesishtme lisa ahu që ka bërë të mundur shfrytëzimin e saj industrial. Eshtë vënd klimatik dhe i përshtatshëm për verimin e bagëtive. Lulet dhe bimësia në këtë luginë janë përrallore. Qafa e Agrit me lartësi mbi 1300 m. që lidh Nikaj-Mërturin me zonën e Dukagjinit. Në te dy anët e saj kjo qafë është e veshur me pyje ahu. Për vete pozicionin e saj, ajo ka një histori shekullore ku pushtuesit e shumtë kanë kokën dhe kockat në këto vende.
Lugina e Nikaj-Mërturit përshkohet nga dy lumenj të cilët nuk shterrojnë asnji herë.Këta lumenj janë:Lumi i Nikajve dhe lumi i Mërturit. Lumi i Nikajve e ka burimin e tij nga lugina e Ndërmanjës (lumi i Zi) ose bjeshkët e Gjonpepajve e të Kapitit dhe kalon midis shpatit të Currajve e fshatrave Kapit, Gjonpepaj e Lekbibaj dhe në vazhdim bashkohet me lumin e Mërturit në jug-perendim të fshatit Curraj i Poshtëm. Lumi i Mërturit e ka burimin e tij në Curraj të Epërm, ndjek rrjedhjen e tij midis malit të Theposur, afër lagjes Mulaj, ndanë Shën Gjergjin nga Curraj e Poshtëm dhe poshtë këtij fshati bashkohet me lumin e Nikajve dhe të dy sëbashku vazhdojnë rrjedhjen e tyre midis fshatit Raje e Tetaj dhe derdhen në lumin Drini. Gjatësia e këtyre lumenjeve është relativisht e shkurtër. Gjeografia e Nikaj-Mërturit është e psur me bjeshkët e saj të shumta dhe të bukura si Kakia, T`thermja e të tjera të cilat shërbejnë për verimin e blegtorisë. Në hapsirën gjeografike të fist të Nikajve ndodhet nji vllazni tjetër-Kapiti. Rrjedhimisht ka edhe shtrirjen e vet gjeografike e toponamistike që do ta pasqyromë ma poshtë. Në përshkrim gjeografik të Nikaj-Mërturit nji vend me interes zënë edhe disa emra toponamistikë siq janë: Shtegu i Dashit, Rrasa e Currajve, Shpella e Lumit, Qafa e Rrethit, Qafa e Derzave, Shpella e Kakverrit, Rruku i Nikajve, Kodra Plakë, Gurrat e Lumit të Zi, Qafa e Murrizit, Qafa e T'thermes, Fusha e Shukut, Kodra e Palçit, Guri Murg, Korja e Mërtuit, Qafa e Kolcit dhe të Agrit, etj. Në Luginën e Nikaj-Mërturit gjenden shumë vende të pëlqyeshme turistike që për nga pamja dhe bukuritë e tyre mund të bahen burim zhvillimi.
Zona e Nikaj-Mërturit perbahet prej 12 Fshatrash. Ato janë:Lekbibaj, Salcë, Palçë, Kotec, Brise, Gjonpepaj, Peraj, Tetaj, Curraj i Poshtem, Betosha, Shëngjergj, Curraj i Epërm, Qeresh-Mulaj.
Shih edhe këtë
Dukagjini, Shala e Shkodrës, Abat, Thethi, Pulti (krahinë), Beteja e Qafës së Agrit, Shtatë Shaljant, Mehmet Shpendi, Vat Gjeloshi.
Nancy
Panorama e qytetit
center|800px
Luçio I
Papa Luçio I ( l. ?, Roma - v. 5 mars 254, Roma) ishte papa i 22 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 25 qershor 253 dhe deri më 5 mars 254. Paraardhës i tij ishte papa Korneli, ndërsa pasardhësi papa Stefani I.
Rajoni i Luhanskut
parapamje|Bajraku i rajonit parapamje|Rajoni Luhansk Rajoni i Luhanskut (Луга́нська о́бласть Luhanska oblast; referuar gjithashtu si Luhanshçina, Луга́нщина Luhanshchyna) është rajoni (provinca) më lindore e Ukrainës (Donbas). Qendra e saj administrative është Luhansk.
Përmbledhje
Rajoni i Luhanskut u krijua në vitin 1938 dhe mbante emrin Voroshilovgrad Oblast (Ворошиловградська область, deri në vitin 1958 dhe përsëri nga 1970 deri në 1991 ) për nder të Kliment Voroshilov. Popullsia e saj vlerësohet si 2,121,322 (2021 est. )
Qytetet e rëndësishme brenda rajonit përfshijnë Alchevsk, Antratsyt, Brianka, Kirovsk, Krasnyi Luch, Krasnodon, Lysychansk, Luhansk, Pervomaisk, Rovenky, Rubizhne, Sverdlovsk, Sievierodonetsk dhe Stakhanov.
Lufta në Donbas dhe pushtimi rus pasues i Ukrainës në vitin 2022 ka bërë që 95% e rajonit të jetë nën kontrollin e Republikës Popullore të Luhanskut dhe Rusisë, me qendrën administrative të zhvendosur në Sievierodonetsk, i cili është në vetvete nën rrethimin nga forcat ruse që nga 10 qershor 2022.
Hoax
Hoax është një alarm i rrejshëm apo një pseudo-virus. Këta zakonisht përhapen përmes e-mail ku përshkruhet se si një skedë zakonisht në windows është virus. Ja edhe disa emra të Hoax të njohur:
Ujëmira (Dibër)
është një fshat në Shqipëri...
Gramsh (Lezhë)
parapamje|Lezhë
Gramshi është një fshat në komunën Dajç në rrethin e Lezhës të Shqipërisë. parapamje|Holtë Canyon, Gramsh
Beselam pse me flijojnë
Beselam pse me flijojnë shfaqje teatrale për herë të parë paraqitur publikut më 15 shtator 2010 në Teatrin Kombëtar në Prishtinë.
Shfaqja është pasqyrim i dramës së shkruar në vitet '70-ta, e cila për temë ka mitin e flijimit. Duke marrë për bazë mitin e Rozafatit, drama 'Beselam pse me flijojnë' ndërton tregimin mbi sakrificën. Në një qytet të imagjinuar, dhe të izoluar, sundimtari dhe partia e qytetit tentojnë të mbajnë nën kontroll qytetarët, duke u premtuar ndërtimin e urës, dhe njëkohësisht duke u munduar t'i bindin që të heqin dorë nga ndërtimi i saj. Sikurse edhe në legjendën e Rozafatit, ura e cila ndërtohet ditën, rrëzohet gjatë natës. Duke rikujtuar mitin, profeti bind ustallarët të sakrifikojnë njërën nga gratë e tyre, ashtu që të pushojnë rrënimet dhe mallkimi. Por, sakrifica është e kotë.
Autor i dramës është Rexhep Qosja ndërsa regjinë e shfaqjes së 15 shtatorit 2010 e ka bërë Fatos Berisha me asistimin e Kushtrim Hoxhës dhe Trim Musliut. Aktrimi i personazheve ndër tjera është bërë nga artistët Çun Lajçi, Bislim Muçaj, Shkumbin Istrefi, Luan Jaha, Hazir Myftari, Sheqerije Buqaj, Anisa Ismajli, Veton Osmani, Eshref Durmishi, Armend Ismajli, Ramadan Malaj, Kushtrim Hoxha, Rozi Kryeziu. Për realizimin muzikës së pregaritur nga Ilir Bajri për shfaqjen është përkujdesur kori "Newborn", "Babuka & Drum collective", Patris Berisha - anëtarë nga Baleti i Kosovës. Skenografia, dizajnimi dhe ndiçimi i skenës është bërë nga ana e shoqërisë nga Hollanda Nico de Rooij. Aktorët janë paraqitur në skenë me kostumet e pregaritura nga ana e Vjosa Bradës. E gjithë shfaqja është oragnizuar nga ana e menagjerës Vjosa Shala.
Lykothersi
Lykothersis ose Likotheu në mitologjinë greke dhe ilire ishte një mbret mitologjik i ilirëve, i cili ishte martuar me Agaven, vajzën e bukur të mbretit të Tebës, Kadmos dhe Harmonisë. Kjo kishte ndodhur pasi Agave kishte vrarë djalin e saj nga burri i saj i parë Echion, Pentheun dhe iku në Ilirinë e largët. Më vonë, Agave vrau edhe Lykothersin për t'i dhënë mbretërinë e tij babait të saj, Kadmit.
La Sénia
La Sénia është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Montsià, të provincës Tarragona, në Katalonia. La Sénia ka 6087 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 108.41 km2.
Lidhje të jashtme
La Sénia
212 p.e.s.
Mbi vitin 212 p.e.s..
Vdekje
Në këtë vit vdiq shkencëtari i famshëm Arkimedi
Ili i Arbëreshvet (revistë)
Ili i Arbëreshvet apo "la Stela degli Albanesi" revistë arbëreshe organ i i shoqatës "Shoqatës Kombëtare" themeluar në Kongresin i Gjuhësor të Korililjano Kalabros i mbajtur nën kryesinë e J de Radës.
Histori
Numri iparë doli me 1 gusht 1896. U drejtua nga Antoni Argondica (Argondizza). Revista botoi edhe lëndë folklorike.
Mabë
Maba është një fshat në komunën Dajç në rrethin e Lezhës të Shqipërisë.
Kantoni Montsinéry-Tonnegrande
Kantoni Montsinéry-Tonnegrande (frëngjisht: Canton de Montsinéry-Tonnegrande) është një kanton në departamentin Guyane, rajonin Guyane në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Montsinéry-Tonnegrande. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 1958 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Montsinéry-Tonnegrande aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Met Hasa
Met Hasa luftëtar antifashist. Hero i popullit.
Jeta
Lindur në fshatin  Kërçukje të Ndroqit, në moshen 12-13 vejëcare merr pjesë në lëvizjen ilegale antifashiste. Kapet në befasi gjatë aktivitetit ilegal. Gjatë rrugës parë në Tiranë u shpëton rojave gjermane. Merr pjesë si partizan në Batalioni i III i Grupit të Pezës(1943) dhe më vonë në Batalioni i IV të Bigada e XXII. Bie dëshmor në Qafa e Peshkves në Pukë më 04.11.1944.
Kantoni La Tour-d'Auvergne
Kantoni La Tour-d'Auvergne (frëngjisht: Canton de La Tour-d'Auvergne) është një kanton në departamentin Puy-de-Dôme, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është La Tour-d'Auvergne. Ka sipërfaqe 277.58km2 dhe popullsi 2820 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni La Tour-d'Auvergne aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Syri i kaltër, Delvinë
thumb|Syri i Kaltër Syri i Kaltër është një burim uji, dukuri natyrore dhe vend turistik i shpallur monument i natyrës, që ndodhet në fshatin Muzinë të Rrethit e Delvinës, pranë rrugës nacionale Delvinë – Gjirokastër, në jug të Shqipërisë.
Përshkrimi
Syri i Kaltër njihet edhe si 'Burim i Bistricës' pasi është burimi fillestar i ujit të lumit të Bistricës, i gjatë 25 km, i cili përfundon në Detin Jon në jug të Sarandës. Burimi qëndron në një lartësi prej 152 m dhe ka një shkallë shkarkimi prej 18 400 l/s.
Zona rrethanore me 1.8 km, është një monument i natyrës dhe karakterizohet nga pemë lisi dhe panje. Në verën e vitit 2004, burimi u tha përkohësisht.
Ausiàs March
Ausiàs March (shqiptimi valencian: [awziaz maɾk]) (1400 - 3 mars 1459) ishte një kalorës mesjetar valencian dhe poet nga Gandia, Valencia. Ai është konsideruar si një nga poetët më të rëndësishëm të "Shekullit të Artë" (Golden Age) të letërsisë valenciane.
Biografia
Nuk dihet shumë për jetën e March. Ai u lind rreth vitit 1400 në një familje fisnike të Valencias. Babai i tij, Pere March, ishte poet dhe shërbeu në oborrin e vëllaut të vogël të Mbretit Alfonso IV,Peter, si oficer në shtëpitë e fisnikëve në Kataloni. Xhaxhai i tij, Jaume March II, ishte gjithashtu një poet. March ishte një nga dy fëmijët e gruas së dytë të Pere-s, Lionor Ripoll. Ai kishte një motër më të re qe quhej Peirona.
Në vitin 1413, ende i riu-March u bë kreu i familjes së tij-pjesë e fisnikërive të vogla valenciane-pas vdekjes së babait të tij. Nga një moshë shumë e re mori pjesë në ekspedita që Mbreti Alfons el Magnànim i mbajti në Mesdhe. Pas kthimit nga këto ekspedita më 1427, ai u vendos në Gandia. Pas këtij kthimit, ai kurrë më nuk e braktisi rajonin ku ka lindur. March ishte i martuar dy herë: së pari me Isabel Martorell (motra e shkrimtarit Joanot Martorell), dhe më vonë ne Joana Escorna.
Në vitin 1450, ai u zhvendos nga Gandia në Valencia.Ai vdiç aty më datën 3 Mars,të vitit 1459. Përderisa March u varros në kishën e familjes së tij në Katedralen e Valencias, dy bashkëshortet e tij dhe familja e poetit janë varrosur ne Manastirin e Sant Jeroni de Cotalba. Atij i janë atribuar pesë fëmijë jolegjitim por pa trashëgimi legjitime.
Poezia
Duke trashëguar një pasuri të lehtë nga babai i tij, Pere march-arkëtar i Dukës së Gandia-s, dhe duke gëzuar patronazhin e fuqishëm të Charles-it të Viana-s , princi i Aragonit , March ishte në gjendje t'i përkushtohet përbërjes poetike. Ai është një ndjekës i hapur i Petrarkës, duke mbajtur imitimin në një pikë të tillë që ai i adresoi në Cants d'amor ( Këngë dashurie ) një zonje të cilin ai pohoi se e kishte parë së pari në kishë në të Premten e Mirë. Aq sa diferenca e gjuhës lejon, ai riprodhoi kadencën ritmike të modelit të tij , por kjo duhet të cilësohet si tradita mesjetare e kërkuar në këtë vijim. Kjo është diçka që vetë Petrarka e bëri dhe kjo nuk ka nevojë të theksohet. . Mars është një poet shumë origjinal dhe ideosinkretik. Në Cants de mort ( Këngët e vdekjes ) ​​ai prek një shënim të ndjenjave që janë karakteristikë për veten e tij. Mund të thuhet se ai e ka zhvilluar retorikën e Petrarkës dhe e ka përdorur atë më shumë për meditime të brendshme psikologjike, siç kanë bërë edhe poetët e tjerë të mëdhenjë si Camões dhe Shekspirit.
March ishte një nga poetët e parë që përdori gjuhën amëtare, valenciane, në vend të gjuhës rapsode, Occitan. Poezitë e tij janë shënuar nga errësira, një morbiditetit ndonjëherë monoton, dhe një betejë konfliktuale mes dëshirës dhe moralit, e cila ka arritur në kulmin e saj në Këngët Shpirtërore. Ai kishte të drejtë plotësisht në lartësinë që ai gëzonte në mesin e bashkëkohësve të tij, dhe suksesi i inovacionit të tij pa dyshim e ka inkurajuar Boscán për të futur metra italiane në Kastilianisht. Vargjet e tij janë transmetuar në traditën dorëshkrimore deri në edicionin e tij të parë të shtypura në Valencia në vitin 1543, por ato tashmë ishin bërë të njohura përmes përkthimit spanjoll në vitin 1539.
Poezia e March është vendosur në muzikë nga Raimon, Joan Brudieu dhe kompozitorë të tjerë.
Tiluri
djathtas|parapamje|200x200px| Mbetjet e Tilurit Tiluri ose Tilurium ishte një vendbanim i fortifikuar ilir i Delmatëve. Tiluriu më vonë ishte vendbanimi ose vendndodhja e një grupi romak në territorin e Delmatëve. Vendi ndodhet tani në kodrën e Gardunit pranë Triljt.
Progressive metal
Progressive metal është nën-zhanër i muzikës heavy metal i cili kombinon zërat energjetik të metal-it me struktura komplekse të kompozimit, takte muzikore jo të zakonshme, dhe luajtje të ndërlikuar me instrumente, karakteristika këto të progressive rock-ut. Disa progressive metal bende janë gjithashtu të influencuara nga jazz fusion dhe muzika klasike. Sikurse këngët progressive rock, këngët progressive metal janë zakonisht shumë më të gjata se këngët e zakonshme heavy metal, dhe zakonisht janë të lidhura tematikisht në koncept albume. Si rezultat i kësaj, zhanri pogressive metal dëgjohet rrallë na radiot apo programet e muzikës së rrymës qëndrore.
Historia
thumb|200px|[[Dream Theater, themeluesit dhe bendi më i suksesshëm i progressive metal-it]] Origjina e progressive metal-it mund të ndiqet nga bendet progressive rock që kulminacionin e vet e arritën në vitet e 70-ta, si Yes, Pink Floyd, Emerson, Lake & Palmer, Jethro Tull, King Crimson, Genesis, Queen, dhe Rush. Sidoqoftë, progressive metal-i nuk u formua si zhanër i veçantë deri në mesin e viteve të 80-ta. Bendet si Queensrÿche, Fates Warning dhe Dream Theater i morrën elementet e këtyre progressive rock bendeve - së pari instrumentimin dhe strukturat e kompozimit - dhe i kombinuan ato me heavy metal-in e viteve të 80-ta. Rezultati mund të përshkruhet si mentalitet i progressive rock-ut me zëra të heavy metal-it.
Pain of Salvation u influencuan nga prog aktet më të panjohura të viteve të 70-ta. Ayreon qëndruan me temat tradicionale të progressive metal-it, por i përzinë ato me influenca nga rock opera. Symphony X kryqëzuan elementet progressive me neo-classical metal dhe power metal. Opeth kombinuan elementet progressive me death metal. Technical metal bendet morrën elemente nga progressive metal-i për ta zhvilluar zhanrin e tyre më tej.
Shumëllojshmëria
Progressive metal-i mund të ndahet në nën-zhanre të panumërta duke korresponduar me stile të caktuara muzikore që kanë influencuar bendet progressive metal. Për shembull, dy bendet që zakonisht identifikuhen si progressive metal, King's X dhe Opeth, gjenden në dy pole plotësisht të kundërta të spektrit zanor. King's X janë të influencuar shumë nga rock-u më i lehtë dhe, në fakt, influencuan grunge bendet si Pearl Jam, ku basisti i të tyre Jeff Ament njëherë tha: "King's X e shpikën muzikën grunge". Vokalet hungëruese të bendit Opeth dhe gitaret në disterzion të lartë i paraqesin ata si një death metal bend, sidoqoftë Mikael Åkerfeldt thotë se influecat e tyre kryesore janë Yes dhe Camel.
Muzika klasike dhe simfonike kanë pasur efekt të rëndësishëm në progressive metal. Artistët si Devin Townsend, Symphony X dhe Shadow Gallery kanë përzirë progressive metal-in tradicional me kompleksitetin dhe madhështinë e muzikës klasike. Ngjashëm, bendet si Dream Theater, Planet X, Liquid Tension Experiment dhe Animals as Leaders janë të influencuara nga muzika jazz, dhe i kanë seksionet e solove të gjata, të cilat zakonisht përmbajnë "tregti të solove". Bendet si Cynic, Atheist dhe Pestilence në muzikën e tyre kombinuan jazz fusion me death metal. Devin Townsend tërhiqet më shumë në influencat nga muzika ambientale. Progressive metal-i është gjithashtu i lidhur me power metal-in, për shkak të festivalit muzikor ProgPower. Prog metal-i ka lënë gjithashtu gjurmë edhe te thrash metal-i. Thrash metal bendet që përmbajnë elemente të progressive metal-it janë Dark Angel, Coroner, Mekong Delta, Voivod, Megadeth, Forbidden, Metallist, Heathen, Sadus dhe Blind Illusion.
Voltaire
Kjo periudhe do të ishte vendimtare për jetën dhe veprën e tij të ardhshme. Letrat filozofike, të shkruara në mërgim dhe të botuara më 1734 në Francë, u sekuestruan nga Parlamenti i Parisit, u dënuan si armike të fesë dhe të shtetit dhe u dogjën publikisht. Për t'i shpëtuar një burgimi të ri, Volteri u strehua në Sirei, në Lorenë, në kështjellën e markezes së Shatëlesë, ku iu kushtua studimeve të tij filozofike, historisë dhe shkencave fizike dhe natyrore. Një lidhje e lumtur prej pesëmbëdhjetë vjetësh me "Emilinë hyjnore" i dha mundësinë të punonte - në shoqërinë e markezes - mbi komente të gjata mbi shkrimet e Njutonit dhe të Laibnicit. Më 1749, vdekja e zonjës së Shatëlesë e goditi rëndë dhe e bëri të pranonte një ftesë në Potsdam të Frederikut II të Prusisë, me të cilin kishte letërkëmbim që nga viti 1736. Pas prishjes së miqësisë me Frederikun e Madh më 1753, Volteri u nis për të banuar në Gjenevë.
Aty, brenda disa javëve, shkroi novelën filozofike Shpirtkulluari ose Optimizmi (1758-1759). Më 1758, bleu fshatin dhe senjorinë e Femeit, në mes të rrugës midis Gjenevës dhe Francës, ku shkroi dhe iu përkushtua konkretisht përmirësimit të kushteve të jetës të fshatarëve, që ishin "shtetasit" e tij. Volteri vdiq në Paris më 30 maj 1778.
Deistët njihnin ekzistencën e një zoti krijues, por nuk besonin që ai merrte pjesë në jetën e botës jashtë ligjeve natyrore të fiksuara nga krijimi fillestar. Manifesti i parë i deistëve është një vepër e Xhon Tolandit, Krishtërimi pamister 1696). Kjo mënyrë të menduari u përhap në shekullin XVIII midis intelektualëve falë, mes të tjerash, shkrimeve të Volterit.
Rreth së njëjtës kohë, si Volteri, edhe filozofi dhe juristi Monteskjë (1689-1755) qëndroi për një kohë më të gjatë në Angli. I ndikuar thellë nga Loku, por edhe i impresionuar nga realiteti i Kushtetutës angleze, ai riformuloi një teori të së drejtës natyrore dhe përpunoi atë të ndarjes së pushteteve midis pushtetit ligjvënës, ekzekutiv dhe juridik Mendimi antiabsolutist i Monteskjësë, paraqitur te Për shpirtin e ligjeve (1748), pati një jehonë të madhe në gjithë Evropën.
Për Volterin, progresi i iluministëve nuk u kufizua në shkencat e natyrës. Iluministët duhej gjithashtu të kryesonin betejën për lirinë e shpirtit dhe në luftën kundër obskurantistëve fetarë, sidomos atyre të Kishës Katolike, që kërkonin të pengonin idenë e vizionit modern të botës.
Ajo që ne kuptojmë me fjalën "filozof " ndryshon nga një vend në tjetrin. Në vendet anglo-saksone dhe në Gjermani, një filozof është një profesor universiteti, specialist i filozofisë; në Francë, mund të jetë edhe një shkrimtar që ndërhyn në debatin publik, duke botuar libra dhe artikuj shtypi mbi çështjet politike dhe morale dhe që ndihmon në këtë mënyrë për të formuar një opinion.
Modeli nistor i këtij lloji të dytë filozofi është Fransua Mari Arue, që u pagëzua vetë "Volter" (ose më mirë "Dë Volter", për të mos mbetur i vulosur nga inferioriteti i klasës së tij të origjinës, borgjezisë). Lindur dhe rritur në Paris, Volteri (Voltaire) u njoh që në rininë e tij si shkrimtar teatri, redaktor artikujsh dhe autor pamfletesh në vargje satirike kundër disa personaliteteve të rëndësishme të Oborrit. Lavdinë e parakohshme e pagoi me një qëndrim prej pothuaj një viti në Bastijë, burgu i shtetit të monarkisë. Aty iu fut redaktimit të një epopeje në vargje mbi mbretin Hanri IV, që u kishte dhënë fund luftërave fetare në Francë nëpërmjet ligjit të Nantës (1598). Ai po tregohej shumë guximtar duke i thurur lavde një mbreti tolerant, në kohën kur sapo kishte vdekur Luigji XIV, që kishte shfuqizuar ligjin e Nantës (ligji i Fontenblës, 1685) dhe i kishte dhënë Kishës Katolike statutin e fesë së shtetit. Beteja për tolerancën mbeti për tërë jetën një mendim i ngulët vetjak i Volterit, sepse toleranca qe themeli edhe i lirisë së mendimit që e kërkonte si shkrimtar. Ai pati kështu deri në vdekje një kundërshtar të caktuar: Kishën, që mbronte me thonj e me dhëmbë monopolin e shpjegimit të zanafillës së botës dhe që kishte çuar rregullisht në turrën e druve botimet e kundërshtarëve të saj, madje edhe botuesit dhe autorët e tyre, kur kishte rast t'i shtinte në dorë dhe t'i dënonte për herezi, siç ndodhi me tmerrin e paharruar të ekzekutimit të filozofit italian Xhordano Bruno (1548-1600), torturuar dhe djegur i gjallë, si dhe i shumë të tjerëve.Britma e luftës e Volterit, e përmendur shpesh në fund të letrave të tij, qe gjithmonë "Ec L'inf." ("Të shtypim të poshtrën !").
Liria e mendimit ka kuptim vetëm kur shoqërohet me lirinë e të botuarit, kur njerëzit mund të debatojnë lirisht për mendimet e tyre dhe pa përdorur mjete për t'i imponuar ato me dhunë. Volteri punoi për këtë me botimet e tij, por edhe me anën e një letërkëmbimi të bollshëm, që mbush njëqind e shtatë vëllimet në botimin e fundit të plotë të veprave të tij. Këto letra i dhanë mundësi të ndikonte mbi grupet më të rëndësishme të opinionit publik francez, domethënë të fisnikërisë dhe të borgjezisë së lartë, që ishin shumë të hapura ndaj ideve të iluministëve. Në kohën e Volterit, në Francë borgjezia ende nuk ishte e bindur se idetë vlejnë sipas peshës së arsyetimeve dhe jo në funksion të rangut të personit që i paraqet. Nga ana tjetër, në Angli, ku arsyeja e shtetit kërkonte tolerancën duke pasur parasysh thërrmimin e feve dhe të sekteve dhe ku fisnikëria sipërmarrëse filloi të përzihej me borgjezinë tregtare, formimi i këtij opinioni publik "borgjez" ishte shumë i përparuar dhe liria e mendimit e kishte ndjekur natyrshëm të njëjtën udhë.
I kërcënuar për të përfunduar përsëri në Bastijë dhe i urdhëruar të zgjidhte midis burgut dhe mërgimit të përkohshëm, Volteri parapëlqeu të nisej për në Angli. Ai mësoi të njohë sistemin mekanist të Isak Njutonit dhe të filozofit Xhon Lok, nxënësit e të cilit e kishin zhvilluar drejt deizmit duke punuar mbi marrëdhënien midis arsyes shkencore dhe fesë. Volteri e pranoi përparësinë e anglezëve në fushën e iluminizmit dhe nxitoi t'u tregonte francezëve vonesën e tyre në Letra mbi anglezet (1728). Ai e ndjente se Franca nuk ishte e gatshme për të zhvilluar sistemet e reja filozofike, por mund të popullarizohej përparimi i mendimit, siç ishte arritur ndërkaq në Angli. Talenti prej shkrimtari i jepte atij më shumë se kujtdo aftësinë për t'i përhapur këto ide.
I kthyer në Francë më 1729, Volteri iu fut përhapjes së shkencës njutoniane dhe teorisë deiste të botës: edhe pa vënë në dyshim ekzistencën e një zoti, fetë e tjera ishin flakur si naive dhe të rrezikshme.Volteri i cilësonte "paragjykime" të gjitha paraqitjet metafizike apo morale tradicionale për të cilat nuk ekzistonin themele të arsyeshme, duke u dhënë kështu një koncept beteje "ala franceze" iluministëve. Paragjykimet sundojnë shkencat fizike dhe natyrore, veçanërisht mjekësinë; ato janë në themel të të gjitha pabarazive shoqërore; dhe janë përsëri paragjykimet që karakterizojnë fenë zyrtare, kasta e priftërinjve duke u mbështetur mbi faktin se njerëzit që nuk janë të arsimuar me arsyen, besojnë gjërat më të errëta.
Volteri luftoi po ashtu për dinjitetin dhe lirinë e individit, në radhë të parë për vetveten: marrëdhëniet e tij me mbretin Frederiku II i Prusisë e bënë të besonte - por vetëm për një kohë - se një filozof dhe një monark absolut mund të flasin si i barabarti me të barabartin. Në betejën e tij kundër Kishës, u bind se një njeri nuk ka nevojë për bekimin e një prifti për t'iu njohur merita e tij. Më 1791, revolucionarët mbartën triumfalisht eshtrat e filozofit - që ishte varrosur jashtë Parisit - në Panteon, në kishën e vjetër Sentë-Zhenevievë, e shndërruar në mauzole kushtuar "njerëzve të mëdhenj" të "atdheut mirënjohës".
Kureshti nga jeta e Volterit
- Ju ngjani çuditërisht me një fëmijë që kam njohur gjashtëdhjetë vjet më parë po në këtë vend. Pastaj i tregoi edhe emrin e fëmijës. Atëhere Volteri mori vesh se ky plak ishte fëmija që kishte njohur gjashtëdhjetë vjet të shkuara.
Kur plaku mori vesh se udhëtari ishte francez, iu afrua dhe e pyeti: - Ju lutem, më thoni, a rron zotni Volteri? Udhëtari francez u kthye në atdhe dhe ia tregoi këtë episod filozofit të madh. Volteri u emocionua shumë.
- Ju lutem mos më flisni për poezitë e mia. Më quani si një njeri të thjeshtë. Po të ishit njeri i zakonshëm, nuk do të kisha marrë mundimin që t'ju vizitoja, - ia ktheu Volteri.
- Vështroni, vështroni! Tigri po qan !
- Është e nevojshme që të jetoj edhe unë. - Unë nuk shoh ndonjë nevojë të tillë, - i tha prerë Volteri.
- Ai është një i vdekur që kanë harruar ta varrosin.
- Dy emra të mëdhenj që kanë mbirë së bashku.
- I thonë babait tim, - iu përgjigj Volteri atyre që e këshillonin ta dëgjonte prindin, - se nuk di të bëj një punë të nderuar që blihet. Unë do të fitoj një vend pune që nuk kushton asgjë.
- Kush është ky djalosh që për të më kundërshtuar e ngre zërin kaq lart? Volteri iu përgjigj qetë qetë me ballin lart: - Zotni dukë, unë jam një njeri që nuk mbaj në shpatulla ndonjë emër të madh, por ama e nderoj shumë emrin tim. Duka doli i indinjuar. Disa orë më vonë Volteri po shkonte udhës dhe dy vetë e kapën dhe e rrahën me shkopinj. Duka ishte në një karrocë aty pranë dhe po shikonte skenën e turpshme të organizuar prej tij. Ndërkohë, ai i porositi njerëzit, që po kryenin aktin e ulët: - Mos e goditni në kokë, brenda mund të ketë ndonjë gjë të mirë.
- Kam dy djem, të çmendur: njeri në prozë dhe tjetri në poezi. Një mik erdhi t'i thoshte Volterit se ai ishte dënuar që librat e tij të digjeshin në zjarr. - Aq më mirë, - u përgjigj filozofi, - librat e mi janë si gështenjat që sa më shumë të piqen në zjarr aq më të mira bëhen.
-I nderuari zotëri, unë nuk ju dua aspak dhe nuk kërkoj prej jush as mëshirë e as nderim.
- Më duket se ju nuk doni t'i ngjani Don Kishotit. Ai i mori gjellëtoret për kështjella, kurse ju po i merrni kështjellat për gjellëtore.
- Përrenjtë e vegjël janë të kthjellët, dhe a e dini pse? Sepse nuk janë të thellë.
- Po më së fundi, ç'dreqin doni? - Oh, asgjë tjetër veçse t'ju shikoja, - u përgjigj punëtori. Edhe unë bëj atë që bëni ju, bëj fenerë e ndriçoj botën. Nga kënaqësia e përgjigjes Volteri e priti me përzemërsi.
- Besoj se kur Zoti dëboi nga parajsa tokësore paraardhësit tanë, duhet të ketë folur në gjermanisht. - Mund të jetë ashtu, - u përgjigj mbreti Frederik, duke marrë pjesë në bisedë, - por gjarpri që gënjeu Evën padyshim i foli frëngjisht.
- Kështu si po bëni ju, - i tha ai, - po vrisni veten tuaj. - I dashur mik, - iu përgjigj Volteri, - unë kam lindur i vrarë.
- Ju lutem a mund ta di se kush ju ka dërguar? - Kush më ka dërguar? Po vetë zoti më ka dërguar. - Shumë mirë, - e mori prapë fjalën Volteri, - më jepni letërkredencialet.
- Është detyrë e çdo ushtari që të ndihmojë nipin e gjeneralit të tij.
- Zotni, unë jam i vdekur dhe prandaj nuk mund t'u përgjigjem më letrave tuaja. Mirëpo ai, që nuk donte të jepej, vazhdoi t'i shkruante Volterit me këtë adresë: "Zotit Volter, në botën tjetër".
- E shikoni? - i tha Volteri gjeneralit, - mbreti më dërgoi ndërresat e palara për t'i larë, të tuat do t'i laj një herë tjetër.
- Qenkeni pajtuar me zotin ? - Bah, - ia bëri Volteri, - përshëndetemi, por nuk flasim me njeri- tjetrin.
- Gjuha jonë është një krenari e varfër, duhet t'i japim lëmoshë kundër vullnetit të saj.
- Po, a nuk është e natyrshme që një proces gjyqësor të ketë gjithnjë parasysh edhe dokumentet e kundërshtarit? - thoshte filozofi i madh.
- Keni të drejtë, duhet hyrë në rrethin e kishës. Duhet që njeriu të vdesë me fenë e prindërve dhe të atdheut të tij. Kështu, po të kisha lindur në brigjet e Gangut, do të jepja frymën e fundit duke mbajtur në dorë bishtin e lopës.
Thënie nga Volteri :
"Respekti është gjë e mrekullueshme: bën që ajo që është e shkëlqyeshme te të tjerët, të na takojë edhe neve.” ~François-Marie Arouet (Volteri)
210 p.e.s.
Mbi vitin 210 p.e.s..
211 p.e.s.
Mbi vitin 211 p.e.s..
Kandëri
është një fshat në Rrethin e Dibrës në Shqipëri.
Dragush
Dragushi është një fshat në komunën Dajç në rrethin e Lezhës të Shqipërisë.
Stefani I
Papa Stefani I ( l. ?, Roma - v. 2 gusht 257, ) ishte papa i 23 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 12 maj 254 dhe deri më 2 gusht 257. Paraardhës i tij ishte papa Luçio I, ndërsa pasardhësi papa Sisto II.
Pitunti
Pitunti ose Pituntium ishte një vendbanim ilir i Delmatëve. Vendndodhja e mundshme e tij është fshati Podstrana afër Splitit dhe Omishit në Dalmaci.
Kotërr
Kotrra është një fshat në komunën Dajç në rrethin e Lezhës të Shqipërisë.
Épinal
center|800px
Épinal është një qytet në Departamentin e Vosges, dhe që ndodhet në rajonin Lorraine në veri të Francës.
Gjeografia
Qyteti shtrihet në lumin Moselle, 60 km në jug të qytetit Nancy.
Ekonomia
Épinal është më së miri i njohur për "Images d'Épinal" që janë postere të njohura të krijuara nga një kompani lokale e njohur si Imagerie d'Épinal, më parë njohur si Imagerie Pellerin.
Zenel Gjoleka (skulpturë)
Zenel Gjoleka është një vepër e skulptorit Muntaz Dhrami.
Kantoni Chabanais
Kantoni Chabanais (frëngjisht: Canton de Chabanais) është një kanton në departamentin Charente, rajonin Poitou-Charentes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Chabanais. Ka sipërfaqe 235km2 dhe popullsi 7930 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Chabanais aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Eugjen Onjegin
Eugjen Onjegini (rus: Евгений Онегин) është një roman në vargje i shkruar nga Aleksandër Pushkini. Bën pjesë në letërsisë klasike ruse, dhe protagonist i saj kryesor ka shërbyer si model për një numër heronjsh të letërsisë ruse. U botua në formë serish mes viteve 1825 dhe 1832. Edicioni i parë i plotë u botua në 1833, ndërsa versioni që pranohet e lexohet edhe sot u bazua në botimin e vitit 1837.
Ngjarja
Eugjen Onjegini përbën nje lloj te vecante letrar midis poemes dhe romanit nga kritika perdoren dy emertimet,domethene vepra here quhet poeme e here roman ne vargje. Pushkin e shkroi kete veper ne vitet 1822-1831. Ndikimi i Eugjen Onjeginit mbi letersine Ruse ka qene mjaft i madh shume studiues ruse pohojne se kjo veper e Pushkinit i ka hapur rrugen realizmit,kurse te tjere e quajne Onjeginin si vepren pararendese te romanit te madh Rus te shekullit XIX. I frymezuar nga kjo veper kompozitori i madh rus Çajkovski krijoi operen me tri akte Eugjen Onjegin, qe mbahet si nje nder pjeset me mallengjyese ne repertotin operistik boteror.
Kjo vepër mbështëtet mbi tre personazhe kryesore: dy djem djaloshi aristokratik Eugjen Onjegin, që vjen sallonet mondane te kryeqytetit, dhe poeti romantik Vladimir Lenski, i ri aristokrat nga provinca: dy vajza, motrat Tatjana dhe Ollga Larina, qe banojne ne nje province me Lenskin, te fejuarin e Ollges. Dy motrat kane natyre te ndryshme nga njerea-tjetra: Ollga është nje vajze e gjalle e capkene, kurse Tatjana shpirtbute e elankolike. Nga ana tjeter Onjegini është nje i ri i edukuar sipas modes se aristokracise franceze te gjysmes se pare te shekullit XIX, ai paraqitet si nje "dandi" skeptik, egoist, disi i zymte dhe i velur nga jeta, meqenese ndihet i papershtatshem me mjedisin ku është rritur dhe disi i "tepert". Onjegini ka ardhur nga Peterburgu per te kaluar veren ne province, ku ka pronat e familjes. Ketu ai ze miqesi me Lenskin i cili e prezaton motrave Larina.
Gjate nje balloje te organizuar mes te rinjsh, Onjegini per te kaluar kohen, vendos te provoje nese është i zoti ti fitoje zemren Ollges. Mbas letres se Tatjanes, Onjegini i pandeh mendje lehta te gjitha vashat e provinces dhe i duket vetja superior dhe beson se cdo vajze është gati te lere koken per te.
Tani është rradha e Onjegint te ndjeje nje dashuri te cmendur per Tatjanen. Ai e ka kuptuar se dashuria e sinqerte është gjeja me e cmuar ne jete dhe ky zbulim ia heq si me magji merzine e dershperimin, duke e mbushur jeten e tij me nje qellim te larte. Vecse me kot i pergjerohet Tatjanes, ai qe kishte qene aq i ftohte ndaj pergjerimeve te saj.Derisa nje dite prej ditesh ai arrin ta gjeje te vetme Tatjanen dhe i kerkon te falur per qendrimin e tij te dikurshem, gjithnje duke i pohuar se e dashuron,se kurre nuk kishte ndalur se dashuruari e se vashdonte ta dashuronte me afshin e shpirtit, por ajo shprehet qarte e prere se kurre nuk do te behej e tija, sepse kurre nuk do ta tradhetonte burrin e saj i cili kishte pasur aq shume besim tek ajo dhe e kishte pranuar per grua.
Përshtatje
<div class="noprint" style="clear:right; border:solid #aaa 1px; margin:0 0 1em 1em; font-size:90%; background:#f9f9f9; width:250px; padding:4px; spacing:0px; text-align:left; float:right;"> 50px|none|
La Selva de Mar
Lidhje të jashtme
La Selva de Mar
Asterisk PBX
thumbnail|right|Logoja e Asterisk. Asterisk është program me "burim të hapur (open source)" i cili implementon PBX. Si çdo PBX tjetër, mundëson thirrje telefonkie të telefonave që janë të lidhur, dhe gjithashtu mundëson lidhjen me PSTN (PTT rrjet).
Asterisk është program i hapur, lëshuar nën GNU General Public License (GPL). Mark Spencer nga Digium është kreatori i Asterisk; por gjithashtu edhe shumë programer kanë kontribuar në mundësitë dhe funksionalitetin e tij. Është i dizajnuar për Sistemin Operativ Linux, por Asterisk tani punon edhe në OpenBSD, FreeBSD, Mac OS X, Solaris, dhe Microsoft Windows (Linux është Sistemi Operativ që më së miri funksionon Asterisk).
Asterisk i ka të gjitha mundësitë që i ka një sistem PBX, si Voice Mail, Conference Calling, IVR (Interactive Voice Response), Phone Menus dhe Automatic Call Distribution. Përdoruesit mund të krijojnë mundësi të reja duke shkruar Dial Plan skripta në gjuhën e Asterisk, apo duke shkruar module në gjuhën programuese C.
Për të lidhur telefona në Linux serverin ku Asterisk punon, apo për të lidhur PSTN (PTT) linjë, serveri duhet të ketë hardware special. Modemi i thjeshtë nuk do të punon. Digium dhe shumë kompani të tjera prodhojnë PCI kartela të përkrahura nga Asterisk, kartela të cilat mundësojnë lidhjen e telefonave të thjeshtë, linjave telefonike (PSTN), T1 dhe E1 linja.
Duke përkrahur një numër të VoIP dhe PSTN shërbimeve, Asterisk mundëson me pak shpenzime ndërtimin e një sistemi telefonik, apo gradualisht migrimin e sistemit ekzistues në një teknologji të re. Asterisk serverët janë duke u përdorur për ndërrimin e PBX sistemeve, për disa arsye, si Voice Mail dhe Phone Menus si dhe gjithashtu për uljen e shpenzimeve duke bërë telefoni përmes internetit (VoIP).
209 p.e.s.
Mbi vitin 209 p.e.s..
Ndarja e Shqipërisë sipas Strabonit
Ndarja e Shqipërisë sipas Strabonit - ZHAN KLOD FAVEIRIAL
Administrimi Romak
Administrimi romak në Maqedoni dhe në trevat e Ilirëve-Maqedonia, Iliria dhe Epiri, duke nisur nga viti 147 para Kr., në vend të mbretërve apo të pretorëve, kishin veçse prokonsuj ose magjistratë romakë si guvernatorë. Këta guvernatorë padyshim që nuk ishin të gjithë të mirë, por, edhe nuk ishin të gjithë të këqinj. I pari, që historia tregon se u soll keq, u denoncua në senat dhe, me të arritur në Romë, babai i tij i tha: -"Nuk të njoh më, ti nuk je i denjë për mua, as për familjen tonë: jashtë prej shtëpisë sime".
Pizoni, edhe ai, u denoncua në Romë, dhe u ndoq ligjërisht nga i mirënjohuri Ciceron. Në fjalimin para popullit romak, të cilin e kemi ndër duar, ky gojëtar i thotë Pizonit : -"Ju jeni i vetmi nga të gjithë prokonsujt e Maqedonisë që nuk keni hyrë në Romë nga porta e triumfit, -ju jeni i vetmi që, duke u kthyer nga Maqedonia, nuk keni fituar nderet e triumfit" (k. 23).
Në Ilirinë dhe Maqedoninë, tashmë të pushtuara, Roma dërgon 15 komisionerë : 5 në Iliri dhe 10 në Maqedoni. Ata kishin për detyrë të riorganizonin vendin, dhe udhëzimet për to -thotë Tit-Livi (Lib. 45) -u diskutuan gjerësisht në senat.
Midis tjerash, ata duhej të hiqnin taksat e vendosura mbi minierat dhe të përgjysmonin tributin që u paguhej mbretërve: -"Me këto masa -thotë Tit-Livi (libri 45, k. 18), -populli romak dëshmon se ai nuk u sillte skllavërinë njerëzve të lirë, por lirinë atyre që ishin skllevër". Maqedonasit kërkuan një legjislacion të ri. Ai iu dha atyre, dhe po ky legjislacion ishte ende në fuqi në kohën që Tit-Livi përpilonte analet e tij.
Kantu vëren veç tjerash (vëll. 5, fq. 205) se, për të rrënjosur sundimin e saj, Roma, gjithherët, kishte si kujdes parësor që tek të mundurit: -të asgjësonte fuqinë publike dhe lirinë konstitucionale, -të shkrinte konfederatat, -të fuste në ato vende një popullsi romake, -tu akordonte të drejtën e qytetarisë të gjithë vendasve që ishin të denjë për të.
Jeta e 150 mijë familjeve të shpërngulura, dhe 70 qytetet e rrënuara në Epir me urdhër të senatit Romak, e bëri të vuante shumë grekun Plutark në biografinë e tij për Pal-Emilin (k. 29). Por çfarë provon këtë? Se Plutarku i gjykonte ngjarjet si grek, kurse Tit-Livi si romak.
Nga ana tjetër, Thesalianët e masakruar apo të shndërruar në skllevër prej Grekëve, si dhe 150 mijë familjet e shpërngulura nga Pal-Emili, u zëvendësuan sakaq me të tjerë, me Vllehët e dërguar nga Italia dhe të organizuar në koloni nëpër Duumvire.
Nëse vendi nuk do ishte ripopulluar nga kolonët e sjellë prej tjetërkund, si do kish mundur Pompeu të rekrutonte ushtarët po prej këtyre viseve, kur dijmë mirë se Roma, në këto kohë, rekrutonte ushtarë vetëm midis kolonëve dhe qytetarëve.
Në komentaret e Cezarit, tashmë është çështja jo për aleatë por për rekrutë të vërtetë. Lexojmë këtu se as ushtarët e as kalorësit, nuk kishin braktisur Cezarin për të kaluar me Pompeun. Në vend të kësaj, çdo ditë vinin ushtarë të kampit të Pompeut drejt Cezarit, kryesisht nga ata që ishin rekrutuar në Epir, në Thesali dhe në zona të tjera që Çezari kishte nënshtruar. (Bellum Civile. libri 3, kap. 61).
Duke iu ngjitur më pas maleve Kandave, ajo u shtri në fillim deri në Trakë, më vonë deri në Bosfor, dhe më tej edhe deri në Persi. Distancat shënoheshin me gurë ushtarakë. Çdo përrua, çdo lumë i madh apo i vogël, kishte nga një urë shumë të fortë. Kuajt e postës vendoseshin në distanca të caktuara. Çdo guvernator apo çdo zyrtar udhëtonte lirisht, por për civilët ishte e nevojëshme një leje ad hoc.
Piloni ose Diavati ndante Ilirinë nga Maqedonia. Rruga Egnatia kalonte nëpër të. Duke u zgjatur më tej në Barnum ose Barnuntum (Perister), ajo arrinte në Heraklea të Pelagonisë. Duke kaluar, më pas, vendin e Linkestëve (Follorina) dhe të Eordëve (Ostrova), ajo merrte drejtimin për në qytetet e Edesës (Vodena) dhe të Pelas drejt Selanikut.
Mbi Rrugën Egnatia, përpara Diavatit apo Pilonit, ne gjejmë Lyhnidin dhe liqenin e tij, Pont Serviliumin mbi Drin në rrethinat e Strugës, stacionin e Tre Tabernave (ose tre khanët e Domuzderit), qytetin e Skampinit, bigëzimin e Klaudianës në rrethinat e Elbasanit, pastaj Durrësin në veri mbi Adriatik, dhe Apoloninë në jug, domethënë në derdhjen e Vjosës.
Duke folur për këtë rrugë që ai duket se e ka përshkuar, Straboni i emërton Epirotë kombet ose fiset shqiptare që ajo kishte në të djathtë, dhe Ilirë ata që kishte në të majtë. Në jug ishin malet e Kandavisë, dhe në veri malet ilirjane. Në ditët e sotme thuhet Gegët në veri dhe Toskët në jug.
Ciceroni është një nga personalitetet më të shquar që ka përshkuar Rrugën Egnatia. I përndjekur nga Klaudi, të cilin e vrau Miloni më vonë, ai u kthye në Selanik, ku qe dëshmitar i orgjive të Pizonit dhe trupave të tij greke. Por rrethanat po ktheheshin në favor të tij, kështu që ai la Selanikun, iu afrua Romës, dhe u vendos në Durrës deri në ditën kur një senatus-consulte i dha fund ekzilit të tij.
Cezari kishte rrjeshtuar, megjithatë, veçse 22 mijë legjionarë dhe 1000 kalorës, kundër një këmbësorie të dyfishtë në numër, dhe një kalorësie shtatë herë më të madhe. Por, qysh prej dhjetë vitesh, trupat e tij jetonin nëpër çadra. E paktë në numër, ushtria e tij kishte epërsi në disiplinë dhe në përkushtimin ndaj prijësit. Mbi të gjitha, ai kishte një pararojë të pakrahasueshme ose legjionin kelt, që e bëri Çezarin sundimtar të Romës dhe zot të botës.
Më vonë, Çezari u vra (viti 44), por, Oktavi, nipi i tij, dhe Antoni, një nga gjeneralët e tij më të mirë, ndoqën vrasësit dhe i shpartalluan në Filipe (42 para Kr.). Shumë shpejt shpërtheu një luftë e re, -ishte e treta midis Oktavit dhe Antonit, pasi ky i fundit i kishte lënë të motrën. Një betejë vendimtare u zhvillua në Epir, dhe fitorja mbeti në anën e nipit të Çezarit të madh (31 para Kr.).
Pra, në Maqedoni, -në fillim në Thesali e më vonë në Filipe, -e, më në fund, në Epir, ishte caku ku u vendos fati i botës në tre variante të ndryshme. Pas Filipesë, Oktavi kishte qënë i pamëshirshëm: koka e Brutit u pre dhe u vendos në Romë nën këmbët e statujës së Cezarit. Pas Aktit, ai u tregua zemërbutë: -askujt prej robërve që kërkuan tu falej jeta, nuk iu refuzua kërkesa.
Në Ilirinë e Epërme (Dalmaci dhe Myzi) u zhvilluan luftime të shumta midis ithtarëve të Pompeut dhe të Cezarit. Ishte veçse një rrjedhojë e luftës civile, dhe përplasja ndodhte Romak me Romak. Por, në kohën e Augustit, vendi u rebelua dhe u derdh mjaft gjak në rrethimet e qyteteve Andretium dhe Arduba. Tiberi, i cili u ngarkua të nënshtronte kryengritësit, thirri Baton, prijësin e tyre, dhe e pyeti se cili ishte shkaku që i kishte shtyrë të ngrinin krye. "Sepse -iu përgjigj me guxim Batoja, -ju vini ujqërit të ruajnë kopenë, në vend që t'ua besoni kopenë barinjve".