cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vepra 70 (Enver Hoxha)
Vëllimi i 70-të i Veprave të shokut Enver Hoxha përmban diskutime, biseda dhe shënime që i përkasin periudhës dymujore mars-prill 1979. Shumica e tyre botohen për herë të parë.
Përmbajtja:
- Parathënie për vëllimin e 70-të
Kantoni Valgorge
Kantoni Valgorge (frëngjisht: Canton de Valgorge) është një kanton në departamentin Ardèche, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Valgorge. Ka sipërfaqe 134.59km2 dhe popullsi 1149 banorë.
Vepra 70 (Enver Hoxha)
- Të inkurajojmë njerëzit kur punët shkojnë mirë - 7 mars 1979
Kantoni Valgorge
Përbërja aktuale
Kantoni Valgorge aktualisht përbëhet nga 7 komuna.
Vepra 70 (Enver Hoxha)
- Shtypi është një forcë organizuese e mobilizuese - 9 mars
- Pa shkencë nuk revolucionarizohet prodhimi - 13 mars
- Puna me njerëzit është thelbësore në çdo problem - 16 mars - Komisariati të mos spostojë organet përkatëse - 19 mars
- Shtypi të jetë më dinamik - 22 mars
- Të mbështetemi në studimet gjeologjike - 27 mars
- Proporcionet në shpime kanë rëndësi - 28 mars
- Të jemi të matur në gjykime e veprime - 28 mars
- Përmirësimi i gjendjes në naftë kërkon organizim - 29 mars - Punët nuk i lihen spontanitetit - 30 mars
- Disiplinën ushtarake ta futim edhe në jetën civile - 30 mars
- Suksesi në stërvitje varet nga organizimi i mirë - 3 prill
- Partia t'i bëjë njerëzit të ndërgjegjshëm - 4 prill
- Pa kërkesë llogarie plani nuk realizohet - 9 prill
- Puna e partisë të jetë në nivelin e kërkesave të kohës - 11 prill - Njerëz të rilindur në Përmetin e kohës së partisë - 12 prill
- Për kuadrin nuk vendos askush personalisht - 14 prill
- Rreth gjendjes në vendet revizioniste - 15 prill
- Në bazë të shkojmë të përgatitur mirë - 17 prill - Ndërtimet të bëhen më të forta e më të bukura - 18 prill
- Objektet me vlerë historike të ruhen dhe të restaurohen - 25 prill
- Teoria e "botës së paangazhuar" po falimenton - 26 prill
- Të rrënjosim koncepte socialiste te njerëzit - 27 prill
- Veprat e popullit nuk shlyhen kurrë - 27 prill - Treguesi i lëndës
- Treguesi i emrave
- Treguesi gjeografik dhe i emërtimeve të tjera
- Lënda
Kampionati Evropian i Futbollit 1960 ndeshjet finale
Në ndeshjet finale të Kampionatit Evropian të Futbollit të vitit 1960 morën pjesë katër skuadra, zhvilluan katër ndeshje prej të cilave dy gjysmëfinale, një për vend të tretë dhe një finale.
Finalja
1960 European Football Championship
Ohio County (West Virginia)
Ohio County është një nga  qarqet në shtetin federal West Virginia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Fogars de Montclús
Fogars de Montclús është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vallès Oriental, të provincës Barcelona, në Katalonia. Fogars de Montclús ka 453 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 39.02 km2.
Nicholas County (West Virginia)
Nicholas County është një nga  qarqet në shtetin federal West Virginia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Isa Çipaj
Isa Çipaj ka lindur në Veliqot të Tepelenës ,në vitin1875.I ati i tij quhej Seit Çipaj .Shumë i njohur si patriot në Tepelenë e rreth saj..Si një i ri me deshirën e madhe për tu arsimuar ,largohet në moshën pesëmbëdhjetë  vjeçare drejt Janinës.Ndjek mësimet në gjimnazin e njohur të asaj kohe, Zosimea.Falë arsimimit në këtë shkollë, më pas emigron në Amerikë.Aty lidhet me patriotë shqiptar që  kryenin një aktivitet të dendur patriotik.Bëhet anëtar i shoqatës Vatra dhe jep kontributin e vet në të.Kthehet në Shqipëri rreth viteve 1912 dhe mbështet pavarësinë e vendit.Shkruan për këtë akt madhështor në  gazetat e kohës.Punon si arsimtar dhe nënpunës i asaj kohe në Tepelenë .Me zell  ushqyen shpirtin patriotik , sidomos tek të rinjtë.Nga martesa e vet  me  Nazon ,nuk pati fëmijë.Adopton  ligjërisht një djalë ,Tasimin  jetim  ,nga Damsi i Tepelenës .E rrit me dashuri dhe përkushtim.Tasimi është sot Dëshmor i Atdheut.Trupi i tij ndodhet në Varrezat e Dëshmorëve në Tepelenë.Isai përveç punës, kujdesej edhe që bashkëfshatarët e vet të arsimoheshin duke punuar personalisht me ta.Për një kohë të gjatë ka punuar mësues në fshatin Turan në Tepelenë .Njohës i disa gjuhëve të huaja si : greqisht,latinisht,anglisht,turqisht dhe serbisht.Aftësia për të shkruar e bënë një person mjaft aktiv në Nënprefekturën e Tepelenës e në Gjirokastër.Isai qe dhe njeri mjaft besimtar.I përkiste besimit bektashjan.Vdes në moshën shtatëdhjetë vjeçare, në vendlindjen e tij.
Kucuk Emrah
Kucuk Emrah u lind me 1 janar 1971 në Ergeni,Dijarbakër është këngëtar i njohur Arabesk,pop-muzikant
Trajtimi klasik i tensorëve
Një tensor është një përgjithësim i koncepteve të vektorit dhe matricave. Tensorët na lejojnë që të shprehim ligjet fizike në një formë që është e aplikueshme në çdo sistem kordinativ. Për këtë arsye, ato përdoren shumë në mekanikën e vazhduar dhe në teorinë e relativitetit.
Një tensor është një transformim multi-dimensional invariant, që merr forma të ndryshme nga një sistem kordinativ në një tjetër. Ai merr formën:
Sistemi i ri kordinativ paraqitet nga 'me vizë'(\bar{x}^i), dhe sistemi i vjetër kordinativ është pa vizë(x^i).
Indekset e larta [] janë komponent kontravariantë, dhe indekset e poshtme [] janë komponentët kovariantë.
Tensorët kontravariantë dhe kovariantë
Një tensor kontravariant i rendit të 1(T^i) përcaktohet si:
Një tensor kovariant i rendit të 1(T_i) përcaktohet si:
Tensorët e pergjithshëm
e tillë që:
Kjo zakonisht quhet ligji i transformimit tensorial.
Kromatografia
HISTORIKU
Metodat kromatografike janë përdorur në dekadën e parë të shekullit të 20-të, kryesisht për ndarjen e pigmenteve bimore të tilla si klorofil. Kromatografia u zhvillua gjatë viteve 1930 dhe më1940 bëhet e dobishme për një gamë të gjerë të teknologjisë.Kromatografia u zhvillua në mënyrë të konsiderueshme si pasojë e punës së Archer Martin John Porter dhe Richard Laurence Millington Synge gjatë viteve 1940 dhe 1950.
Ata themeluan parimet dhe kromotografinë themelore në ndarje, dhe puna e tyre e inkurajoi zhvillimin e shpejtë të disa llojeve të metodës së kromatografisë: kromatografisë në kolonë , kromatografisë në letër, kromatografinë e gazit , për çfarë duhet të jetë njohur si një kromatografi e lartë të performancës së lëngshme .Që atëherë teknologjia ka përparuar me shpejtësi.
Poashtu në Universitetin Politeknik të Varshavës kimisti dhe biologu Mikhail Cwiet ka përdorur metodat kromatografike për të shpërndarë ngjyrat me gjethe të gjelbra në një kolonë të shkumës.
Cwiet ka interpretuar saktë procesin e ndarjes për këtë shkak ëshë konsideruar si shpikësi i teknikës kromatografike.Fjala kromatografi është përdorur për shak të ngjyrës në zonën e kolonës gjatë ndarjes së substancave.
Kromatografia
Kromatografia paraqet një ndër teknikat më të rëndësishme separative dhe analitike, e cila shfrytëzohet për separacionin e komponenteve dhe substancave të tretura nga ndonjë përzierje. Kromatografia paraqet metodë te shumëanëshme me te cilën mund të separohen shumë përzierje komplekse, për të cilat nuk është e nevojshme paraprakisht të dihet: Fjala kromatografi rrjedh nga gjuha greke që do të thotë- ngjyrë dhe shkruan. Të gjitha llojet e kromatografisë karakterizohen me të ashtuquajturat:
Fazë stacionare [FS]
Zakonisht është substanë e fortë poroze (qelq siliciumSiO2, aluminium Al2O3) ose është një shtresë e hollë e filmit të lëngshëm,e cila është e vendosur në pllakë të rrafshët metalike.
Faza mobile [FM]
Faza mobile sipas gjendjes agregate mund te jete gas ose lëng.
Metodat kromatografike ndahen ne baze te disa kritereve:
KROMATOGRAFIA NË KOLONË
Kjo metodë kromatografike realizohet në kolonë, e cila është e mbushur me adsorbent të ngurtë [FS] , ndërsa tretësi [FM] rrjedh nëpër kolonë. Kromatografia në kolonë ndahet në dy kategori, në varësi se si rrjedhë tretësi në  kolonë.
Nëse tretësi është i lejuar të rrjedhë poshtë kolonës nga graviteti, ose me filtrim, ajo quhet kromatografi e gravitetit. Nëse tretësi rrjedh poshtë kolonës me  ndihmën ajrit nga presioni pozitiv, ajo quhet flash kromatografi, një "shtet i artit". Si adsorbent zakonisht përdoret silikageli ( SiO2 ) dhe oksidi i aluminit ( Al 2 O3 )
Tretësi
Për eluimin e substancave polare nevojiten tretës polarë, të cilët i tresin më tepër. Përveç polaritetit edhe masa molekulare ndikon në radhët e eluimit.
Substancat me masë molekualre më të vogël do të eluojnë më shpejt se ato me masë molekuare më të madhe.
Procedura e kromotografisë në kolonë
Kolona për kromatografinë mund të jetë e madhe ose e vogël, sipas shumës së materialit që do të ngarkojmë në kolonë.
Kolona shtërngohet me anë të morsetave në një satativë, duke pasur kujdes që të jetë vertikalisht.
'HAPI 1 Në një pipetë të pasterit fusim sasi të vogël të pambukut.Përdorim një shkop druri aplikues që ta fusim më mirë pambukun në fund të pipetës, por duhet të kemi kujdes që të mos përdorim sasi të madhe apo të vogël të pambukut.
Duhet të përdorim sasi të mjaftueshme të pambukut në mënyrë që të parandalojmë rrjedhën e adsorbentit jashtë.
Mostra futet në kolonë me hapjen e kanjelës dhe me lëshimin e tretësit ashtu që adsorbenti të mos mbetet i thatë.Nëse muret e kolonës kanë ardhur në kontakt me mostrën me kujdes shpërlahen me pak tretës me anë të pikuesës.Pastaj një pjesë e tretësit lëshohet, ndërsa shpërlarja dhe lëshimi përsëritet disa herë.
Në kolonë shtihet tretësi deri në majë dhe fillon eluimi .Rrjedha e tretësit rregullohet në atë mënyrë që të pikojë pikë pas pike, dhe mblidhen fraksione të vogla të eluatit.
Fraksionet e veçanta, të cilat bashkohen identifikohen me kromatografinë në shtresë të hollë ose gaskromatografinë.Tretësi nga fraksionet e bashkuara avullohet dhe secila komponente e veçantë analizohet. Ky process do të ishte i komplikuar nëse kompleksi do të ishtë pangjyrë.
Koço Danaj
Koço Danaj përëfaqësues i mendimeve për një emancipim mbarë shqiptar dhe hartues i tezës mbi nevojën e Shqipërisë Natyrale.
Jeta
I lindur më 31 mars 1951 në Tepelenë. Mbasi mbaron gjimnazin në Tepelenë, në moshën 18 vjeç, fillon studimet e larta në Tiranë, dega Filozofi. Pas diplomimit me rezultate të shkëlqyera, fillon punë në Shkodër, si Sekretar Rinie. Më pas vjen në Tiranë si Sekretar në Komitetin Qëndror të Bashkimit të Rinisë së Punës së Shqipërisë. Mbas disa vitesh punë në këtë post, në moshën 31 vjeç (1982), kalon si Nëndrejtor dhe Shef i Katedrës së Organizimit të Partise në Shkollën e Lartë të Partisë. Më 1986 merr titullin Doktor i Shkencave Politike. Më 1988 çohet në detyrën e Sekretarit të Partisë në Rrethin e Sarandës. Më 1990 vjen në Tiranë dhe bashkpunon me disa gazeta si Analist Politik i Pavarur. Më 1992 detyrohet të largohet nga Shqipëria dhe qëndron në Zvicër deri më shtator të 1997. Gjatë kësaj periudhe, bashkpunon ngushtë me redaksinë e gazetës "Zëri i Kosovës" dhe shkruan në disa revista dhe gazeta të diasporës. Në shtator 1997 kthehet në Shqipëri dhe vazhdon të punojë si Analist Politik i Pavarur. Më nëntor 1999 fillon punën si Shefi i Kabinetit dhe Këshilltar Politik i Kryetarit të Partisë Socialiste Shqiptare, Z. Fatos Nano. Prej shtatorit 2000 deri në shkurt 2002 punon si Këshilltar Politik i Kryeministrit të Shqipërise të asaj kohe, Z. Ilir Meta. Nga shkurti 2002 deri ne korrik 2002 punon si Këshilltar pranë Kryeministrit të Shqipërisë, Z. Pandeli majko. shtator 2002 deri më shtator 2003 punon si Këshilltar i Zëvendëskryeminitrit dhe Ministrit të Punëve të Jashtme Z.Ilir Meta. Z. Danaj është Drejtor i Qëndrës së Prognozave Politike dhe Sociale.
Emrat e shqiptarëve dhe Shqipërisë
Shqiptarët dhe vendi i tyre Shqipëria janë identifikuar nga shumë etnonime. Endonimi amtarë është Shqiptar. Emri "Albanians" latinisht : Albanenses/Arbanenses ) u përdor në dokumentet mesjetare greke dhe latine që hynë gradualisht në gjuhët evropiane nga të cilat dolën emra të tjerë të ngjashëm derivatesh. Gjuhëtarët besojnë se pjesa Alb në fjalën rrënjë e ka origjinën nga një term indo-evropian për një lloj topografie malore, që do të thotë "kodër, mal", gjithashtu i pranishëm në Alpe . Nëpërmjet fjalës rrënjësore alban dhe ekuivalentëve të saj rotacizuar arban, albar dhe arbar, termi në shqip u përkthye si arbëreshë ( Gheg Albanian  ) për popullin dhe Arbërinë ( Gheg Albanian:   ) për vendin. . "The Albanians of today call themselves shqiptarë, their country Shqipëri, and their language shqipe. These terms came into use between the end of the 17th and beginning of the 18th centuries. Foreigners call them albanesi (Italian), Albaner (German), Albanians (English), Alvanos (Greek), and Arbanasi (old Serbian), the country Albania, Albanie, Albanien, Alvania, and Albanija, and the language Albanese, Albanisch, Albanian, Alvaniki, and Arbanashki respectively. All these words are derived from the name Albanoi of an Illyrian tribe and their center Albanopolis, noted by the astronomer of Alexandria, Ptolemy, in the 2nd century AD. Alban could he a plural of alb- arb-, denoting the inhabitants of the plains (ÇABEJ 1976). The name passed over the boundaries of the Illyrian tribe in central Albania, and was generalised for all the Albanians. They called themselves arbënesh, arbëresh, the country Arbëni, Arbëri, and the language arbëneshe, arbëreshe. In the foreign languages, the Middle Ages denominations of these names survived, but for the Albanians they were substituted by shqiptarë, Shqipëri and shqipe. The primary root is the adverb shqip, meaning "clearly, intelligibly". There is a very close semantic parallel to this in the German noun Deutsche, "the Germans" and "the German language" (Lloshi 1984) Shqip spread out from the north to the south, and Shqipni/Shqipëri is probably a collective noun, following the common pattern of Arbëni, Arbëri. The change happened after the Ottoman conquest because of the conflict in the whole line of the political, social, economic, religious, and cultural spheres with a totally alien world of the Oriental type. A new and more generalised ethnic and linguistic consciousness of all these people responded to this."
Gjuha bashkëkohore shqipe përdor një etnonim tjetër, ku shqiptarët e sotëm i referohen vetes si Shqiptarë dhe vendit të tyre si Shqipëria. Për këtë etnonim janë propozuar dy etimologji: njëra, emri e ka prejardhjen nga fjala shqipe për shqiponjë (shqiponjë). Shqiponja ishte një simbol heraldik i zakonshëm për shumë dinastitë shqiptare në mesjetën e vonë dhe u bë një simbol i shqiptarëve në përgjithësi, për shembull flamuri i Skënderbeut, simboli i familjes së të cilit ishte shqiponja e zezë dykrenare, siç shfaqet në Flamuri shqiptar. Tjetra brenda studimit e lidh atë me foljen 'shqiptoj' ( shqiptoj ), që rrjedh nga latinishtja excipere. Në këtë rast, endonimi i shqipes, si shumë të tjerë, fillimisht do të ishte një term që do të thoshte "ata që flasin [në mënyrë të kuptueshme, të njëjtën gjuhë]". Vërtetuar që nga shekulli i 14-të e tutje, emri i vendit Shqipëria dhe demonimi etnik Shqiptarë zëvendësuan gradualisht Arbëria dhe Arbëreshë në mesin e folësve të shqipes nga fundi i shekullit të 17-të dhe fillimi i shekullit të 18-të. Ajo epokë solli ndryshime fetare dhe të tjera sociopolitike. Si një përgjigje e tillë e re dhe e përgjithësuar nga shqiptarët e bazuar në ndërgjegjen etnike dhe gjuhësore ndaj kësaj bote të re dhe të ndryshme osmane që u shfaq rreth tyre ishte një ndryshim në etnonim.
Arbënesh/Arbëresh (Arbërorë)
Arbën, Arbëneshë, Arbënuer, Arbrorë (siç përkthehen në dialektet veriore gegë ) dhe arbër, arbëreshë, arbëror (siç përkthehen në dialektet e toskërishtes jugore) janë termat e vjetër vendas që tregojnë shqiptarët e lashtë dhe mesjetar të përdorur nga shqiptarët. Gjuha shqipe quhej arbërisht ( Gheg Albanian  ). Ndërsa vendi quhej Arbëni, shquar : Arbënia dhe Arbëri, shquar: Arbëria nga shqiptarët. Këta terma si endonim dhe si toponime amtare për vendin bazohen në të njëjtën rrënjë të përbashkët alban dhe ekuivalentët e saj të rotacizuar arban, albar dhe arbar. Etnonimi kombëtar shqiptar rrjedh nga Albanoi,  një fis ilir i përmendur nga Ptolemeu me qendër qytetin e Albanopolis, që ndodhet në Shqipërinë e sotme qendrore, pranë qytetit. të Krujës. Pjesa Alb në fjalën rrënjësore për të gjitha këto terma besohet nga gjuhëtarët se është një fjalë indo-evropiane për një lloj topografie malore, që do të thotë "kodër, mal", e pranishme edhe në Alpe. Lab, gjithashtu Labe, Labi ; Nëngrupi i shqipes dhe krahina gjeografike/etnografike e Labërisë, e përcaktuar: Labëria në Shqipëri janë edhe endonime të formuara nga rrënja Alb. Këto rrjedhin nga grupi i rrokjeve alb që i nënshtrohet metatezës brenda sllavishtes në lab dhe rihuazohen në atë formë në shqipe.
Termat që rrjedhin nga të gjitha ato endonime si ekzonime shfaqen në burimet bizantine që nga shekulli i njëmbëdhjetë dhe përkthehen si Albanoi, Arbanitai dhe Arbanites dhe në latinisht dhe dokumente të tjera perëndimore si Albanenses dhe Arbanenses. Shkrimtarët e parë bizantinë që përmendin shqiptarët në kuptimin etnik janë Michael Attaliates (në librin Histori ) dhe Anna Comnena (në librin Alexiad ), duke iu referuar atyre si Albanoi dhe Arbanitai, në shekullin e 11-të. Në përdorimin e mëvonshëm bizantin, termat "Arbanitai" dhe "Albanoi" me një sërë variantesh përdoreshin në mënyrë të ndërsjellë, ndërsa ndonjëherë të njëjtat grupe quheshin edhe me emrin klasicizues ilirë. Referenca e parë për gjuhën shqipe daton në vitin 1285. djathtas|parapamje|280x280px| [[Lista e valleve shqiptare|Vallje tradicionale arbëreshe .]] Vendi në burimet bizantine njihej si Arbanon (Άρβανον) dhe në burimet latine si Arbanum. Në burimet mesjetare serbe, etnonimi për vendin që rrjedh nga termi latin pasi i është nënshtruar metatezës gjuhësore përkthehej si Rabna (Рабна) dhe Raban (Рабан), ndërsa mbiemri ishte Rabanski (Rabanski). Nga këto etnonime, emrat e shqiptarëve janë nxjerrë edhe në gjuhë të tjera që kanë qenë ose janë ende në përdorim. Në anglisht shqiptarët ; Italian Albanesi ; gjerman Albaner ; greqisht arvanitas, Alvanitis (Αλβανίτης) shumës: Alvanites (Αλβανίτες), Alvanos (Αλβανός) plural: Alvanoi (Αλβανοί); Arnaut turk, Arnavut ; Gjuhët sllave të jugut: Arbanasi (Arbanasi), Albanci (Albanci) e kështu me radhë. Termi arbëreshë përdoret ende si endonim dhe ekzonim për shqiptarët që emigruan në Itali gjatë mesjetës, arbëreshët. Përdoret edhe si endonim nga arvanitasit në Greqi. Brenda Ballkanit, arumunët ende përdorin një term të ngjashëm, Arbinesh, në gjuhën arumune për shqiptarët bashkëkohorë.
Arvanitasit
parapamje|280x280px| [[Shqiptarët në shek]] Arvanitas (Αρβανίτης), shumës: arvanitas (Αρβανίτες); është një term që është përdorur historikisht në mesin e popullatës më të gjerë greqishtfolëse për të përshkruar një shqipfolës pavarësisht nga përkatësitë e tyre fetare deri në periudhën e ndërmjetme, së bashku me Alvanoi (Αλβανοί). Emri u krijua në gjuhën greke nga etnonimi origjinal Alvanitis (Άλβανίτης), i cili në kthim rrjedh nga Alvanos (Άλβάνος). Emri shfaqet si etnonim i shqiptarëve në burimet mesjetare bizantine, fillimisht si "Arbanitai", (në gjuhën greke shkronja 'b' shqiptohet si 'v'; pra "Arvanitai") dhe është përkthyer në greqishtja moderne si “arvanitas”.
Arnaut/Arnavut
parapamje|281x281px| Arnauti duke pirë duhan në [[Kajro - Jean-Léon Gérôme 1865]] Arnaut (ارناود), arvanid (اروانيد), arnavud (آرناوود), shumës: Arnavudlar (آرناوودلار): turqishtja moderne : Arnavut, shumës: Arnavutlar ; janë etnonime të përdorura kryesisht nga turqit osmanë dhe bashkëkohorë për shqiptarët me emrin Arnavutça të gjuhës shqipe. Këto etnonime rrjedhin nga termi grek arvanitas dhe hynë në turqisht pasi grupi i rrokjes furgon u riorganizua përmes metatezës në nav duke dhënë format përfundimtare turke si Arnavut dhe Arnaut. Ndërkohë, në greqisht emri Arvanitis rrjedh nga emri origjinal Alvanitis [Άλβανίτης] (në kthim rrjedh nga Alvanos [Άλβάνος]).
Në fund të shekullit të tetëmbëdhjetë dhe në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë për shkak të trazirave socio-politike nga disa shqiptarë në Ballkan, termi u përdor si një shënues etnik për shqiptarët përveç terminologjisë së zakonshme fetare të miletit për të identifikuar njerëzit në të dhënat e shtetit osman. Ndërsa termi i përdorur në burimet osmane për vendin ishte Arnavudluk (آرناوودلق) për zona si Shqipëria, Maqedonia Perëndimore, Serbia Jugore, Kosova, pjesë të Greqisë veriore dhe Mali i Zi jugor. Gjatë periudhës së vonë osmane, zyrtarët qeveritarë përdorën termat Arnavudlar (shqiptarët) dhe Arnavud kavmı (populli shqiptar) për grupin etnik, së bashku me termat gegë dhe toskë për nëngrupet etno-kulturore shqiptare veriore dhe jugore. Në të njëjtën kohë, rajonet shqiptare brenda perandorisë quheshin Arnavudluk (Shqipëri) dhe termat gjeografikë Gegalık (Ghegland) dhe Toskalık (Toskland) përdoreshin gjithashtu në dokumentet qeveritare. Në turqishten moderne Arnavutluk i referohet vetëm Republikës së Shqipërisë.
Historikisht si ekzonim termi turk Arnaut është përdorur për shembull nga disa evropianoperëndimorë si sinonim për shqiptarët që ishin të punësuar si ushtarë në ushtrinë osmane. Termi Arnā'ūṭ (الأرناؤوط) hyri gjithashtu në gjuhën arabe si një ekzonim për komunitetet shqiptare që u vendosën në Levant gjatë epokës osmane e tutje, veçanërisht për ata që banonin në Siri. Termi arnaut (Арнаут), shumës: Arnauti (Арнаути) është huazuar edhe në gjuhët sllave jugore ballkanike si bullgarishtja dhe brenda serbishtes fjala ka marrë edhe konotacione poshtëruese për shqiptarët. Gjatë epokës osmane, emri u përdor për shqiptarët etnikë pavarësisht nga përkatësitë e tyre fetare, ashtu si sot.
Albanese
Termi Albanesi u përdor për disa trupa ballkanike të rekrutuara (mesi i shekullit të 18-të - fillimi i shekullit të 19-të) nga Mbretëria e Napolit që tregonte origjinën e tyre të përgjithshme (pa nënkuptuar konotacione etnike) ose stilin e luftimit, për shkak të reputacionit që shqiptarët kishin se shërbenin si mercenarë në osmane. ushtritë.
Epirot
parapamje| Historia de vita et gestis Scanderbegi, Epirotarum principis ("Historia e jetës dhe e bëmave të Skënderbeut, Princit të Epirotëve") nga [[Marin Barleti, 1508.]] Në mesjetën e vonë, gjatë periudhës së Humanizmit dhe Rilindjes Evropiane, termat epirot, Epir dhe gjuhë epirote ( latinisht : epirota, Epirus, lingua epirotica ) u preferuan në rrethet intelektuale, letrare dhe klerikale të kohës, të përdorura si sinonimet për arbën, Arbën, Dheu i Arbënit, Arbëní/rí, abënuer/arbëror, i arbënesh/arbëresh, e më vonë, përkatësisht për shqiptar, Shqipni/Shqipëri, (lingua) shqipe. Më pas, kjo lidhje etnike gjuhësore-historike u ndoq me besnikëri edhe nga intelektualët shqiptarë dhe klerikët katolikë gjatë mesjetës. Në një letër dërguar princit të Tarantos Giovanni Orsini në vitin 1460, Zoti shqiptar Skënderbeu shkruante: “Se le nostre cronache non metono, noi ci chiamiamo Epiroti” (“Nëse kronikat tona nuk gënjejnë, ne e quajmë veten Epiroti”. "). Botuar në Romë në vitin 1635 nga peshkopi dhe shkrimtari shqiptar Frang Bardhi, fjalori i parë i gjuhës shqipe titullohej: Dictionarium latino-epiroticum (“Fjalori latino-epirotan [shqip]”.
Shqiptar
majtas|parapamje|230x230px| Sqipetari – Albanezul, gazeta e [[Shqiptarët në Rumani|pakicës shqiptare në Rumani e vitit 1889.]] Shqip(ë)tar dhe Shqyptar (në dialektet e shqipes veriore) është endonimi bashkëkohor i përdorur nga shqiptarët për veten e tyre, ndërsa Shqipëria dhe Shqypnia/Shqipnia janë toponime amtare që përdoren nga shqiptarët për të emërtuar vendin e tyre. Të gjithë termat ndajnë të njëjtën rrënjë shqipe shqipoj që rrjedh nga latinishtja excipere me të dy termat që mbajnë kuptimin "të flasësh qartë, të kuptosh". Ndërsa publiku shqiptar favorizon shpjegimin se vetëetnonimi rrjedh nga fjala shqipe shqiponja shqipe që shfaqet në flamurin kombëtar shqiptar.
Baja e Siarinës
Baja e Siarinës (serbisht: Сијаринска Бања/Sijarinska Banja) është qytezë dhe vendbanim urban (banjë termale) në komunën e Medvegjës, Serbi.
Gjeografia
Banja e Siarinës është vendbanim në komunën e Medvegjës, në kryqëzimin e rrugëve Prishtinë – Leskoc pran shtretërve të lumenjëve të Banjës dhe lumit Jabllanica, rrëzë maleve të Gollakut, 70 km larg Prishtinës. Banja e Sijarines kufizohet ne veri e lindje me Sijarinen,ne jug me Svircën dhe ne perëndim me Borocin.
Banja e Siarinës është e futur thellë në ngushticë, e rrethuar me vegjetacion të bujshëm, me klimë të përshtashme. Baja ka 18 burime të ujit mineral me përbërje të ndryshme fiziko-kimike dhe temperaturë nga 32-72 gradë celsius. Ka nje territor te vogel rreth 2.3 km2.
Atraksion dhe bukuri të rrallë natyrore paraqesin gejzerët me ujë të nxehtë, të veçant në Evropë, shtylla e ujit të të cilit arrnë lartësinë 8m, pran të cilit ndodhet kompleksi i ndërtuar i pishinave dhe fontanave. Shërimi i sëmundjeve bëhët në Entin e specializuar për rehabilitim ”Baja e Siarinës”, pranë hotelit,”Gejzer”.
Demografia
Në Bajën e Siarinës sipas regjistrimit të popullsisë të vitit 2002 kan jetuar 568 banorë prej tyre shqiptarë 231, 40.66%, serb 282, me 49.64%, malazez 45, me 7.92%.
Mosha mesatare e popullsisë ndryshon nga vendbanimet shqiptare, pikrisht përshkak të popullsisë së përzier, dhe është 36.5 vite. Në këtë vendbanim janë gjithësejt 175 ekonomi familjare me 3.25 anëtarë.popullsia pas luftës së Dytë Botrore ka shënuar rritje ndërsa popullsia shqiptare rënje. Ne vitin 2011 ne rexhistrim dolen 355 banor.
Louis Jean Desprez
Louis Jean Desprez, 1743-1804, arkitekt dhe piktor francezo-suedez. Pas kualifikim arkitekturor në Paris dhe në një qëndrim në Itali gjatë viteve 1777–84 Desprez erdhi në Stockholm, ku u bë një nga personazhët kryesorë artistike e kohës gustaviane në stilin neoklasike.
Si ilustrues për një libër nga Jean Claude Richard de Saint-Non me emrin "Voyage pittoresque ou déscription des royaumes de Naples et de Sicile" (1781–86) Desprez studioi gërmimet në Pompei dhe Herkulaneum dhe arkitekturën greke në Paestum dhe Sicili. Këta punë u bë parakusht për pozitën të tij në shërbim të mbretit Gustav III. Kontakti i drejtpërdrejtë me hapësira dhe peisazhe të periudhës antike mund të gjetë në atë dekor romantik i një opere dhe është një punë virtuoz me fantazi arkitekturore që u bë detyra e parë i piktorit në Stockholm. Midis të tjerash ka edhe skena madhështore me temë nordike, si ato dekore se është bërë për opren "Gustav Vasa" (1785) dhe "Frigga" (1787).
Përvojat që Desprez përjetoi nga udhëtimi në Itali dallohet në punën si "arkitekti i parë i mbretit" qysh nga 1788. Ai mori për detyrë të drejtoj një punë në emër të mbretërisë për të bë skica për disa ndërtesa në një park me emrin Haga, posaçërisht një godinë e madhe, atëherë vetëm i filluar. Kjo ishte i planifikuar si kombinim i një pallat mbretëror dhe një muze, me formim i ngjashëm me një tempull me kolona dhe një dhomë qendrore me kupolë. Edhe shumë të tjera projekte i pambaruar dëshmon për një vizion të fortë që imitoi peizazhe dhe monumente antike nordike. Shumë nga këto propozime u përpunua në bashkëpunim me mbretin. Masi vdiq mbreti 1792 humbi piktori gradualisht pozitën e veçantë, por si mësues dhe inspirues ai vazhdoi të luaj rol.
thumb|left|upright|Një portret i piktorit Louis Jean Desprez pikturuar nga Johan Tobias Sergel Ndërtesat konstruktuar nga Desprez, përveç çadëra Koppartälten në Hagë (1787–90), është disa në një stil të lashtë greke. Botanicum në Upsalë (1788-90) është një përpunim i një propozim e arkitektit Tempelman. Kisha në Tavastehus në Filandë (1788–95) është mbi një shumicë projekte të ndryshme në temën klasike panteone ajo me më së shumti vlerë, në formë gjysëm të rrumbullakët dhe me stil i thjeshtë me efekt monumental.
Me përzierje dinamike me mase afreske dhe me detaje gjeometrike abstrakte, në përputhje me tendencë franceze, ai kontribuoi në arkitekturën suedeze dhe filloj sërisht në klasicizmin të kohës së 1920-ë.
Pikturat i këtij piktori karakterizohet nga të njëjtën virtuozitet. Piktura "Gustav III merr pjesë në meshën në kishën e Shën Petrit në Romë" (1787), sikurse shumë tabloja beteje në veçanti skena nga beteja detare, karakterizohet me përzierja efikase, eleganca e penelatave dhe ndriçimi dramatike.
Gjysmëpërcjellësi
thumb|150px|Një hojëz me elemente mikroelektronike silici. Gjysmëpërcjellësi është një lëndë e ngurtë që ka një rezistencë mesatare midis përcjellësve dhe izolatorëve. Fuqia përcjellëse e tij varet nga përzierja e lëndës kryesore përbërëse me një lëndë tjetër, dhe temperatura. Pranë temperaturës zero gjysmëpërcjellësat janë izolatorë. Aftësia përcjellëse e gjysmëpërcjellësve rritet me ngritjen e temperaturës, prandaj quhen përcjellësa të ngrohtë kur kufiri i temperaturës është i lartë. Sipas temperaturës së mjedisit dhe dallimit lëndësor të kufirit përcjellës dhe valencor ata mund të jenë përjellës apo jopërcjellës. Gjysmëpërcjellësat janë shumë të rëndësishëm në teknologji dhe janë pjesë themelore e të gjithave aparaturave elektronike e mikroelektronike. Fusha e përdorimit të tyre shtrihet nga celularët, gjer tek lexuesit audio digjitalë dhe kompjuterat. Lënda kryesore me të cilën prodhohen gjysmëpërcjellësat është silici, por mund të jenë edhe lëndë të tjera.
Drita Pelinku
Drita Pelinku (Vlorë, 3 dhjetor 1926 - Tiranë, 2 tetor 2013) ishte një nga aktoret më të shquara të skenës shqiptare, regjisore dhe pedagoge.
Biografia
U lind më 3 dhjetor 1926 në Vlorë, bijë e një familjeje të madhe vlonjate prej 20 pjestarësh të arsimuar jashtë. Babai i saj ishte me arsim të lartë, i diplomuar në Turqi dhe Selanik, gjithashtu tregtarë të pasur në shtëpi ku nuk mungonte asgjë, duke filluar nga lodrat e argëtimet, për të përfunduar tek pushimet në vilën e bukur të plazhit të vjetër apo shtëpinë prej druri, midis pishave të Llogorasë.
Fillimisht ishte studente tek “Nana Mbretneshë”. Më pas vazhdoi shkollën e artit "Jordan Misja" për teatër që u hap në Tiranë në janar të 45-ës, ku ishte e vetmja femër.
Më tej gjatë sistemit komunist në Shqipëri pasuritë e familjes së saj u rrëmbyen prej diktaturës. Ajo ishte e vetmja vajzë që ka hyrë në shkollën e parë dramatike. Në dhjetor të 1944 doli njoftimi në gazetë ku lajmërohej hapja e një shkolle e cila do të krijonte embrionin e një teatri të ardhshëm, deri atëherë nuk kishte trupë teatrore profesionist në të cilën Drita u paraqitë dhe fitoi. Megjithëse ishte e vetmja vajzë mes djemëve të talentuar si Naim Frashëri, Kadri Roshi, Prokop Mima, Vaso Peci dhe Lazër Filipi. Shkolla u hap aty ku sot është hotel “Drini”. Pjesëmarrja e femrës në një shkollë arti konsiderohej si një thyerje e normave morale të shoqërisë. Opinioni shoqëror e dënoi, marrëdhëniet familjare u tronditën, por ëndrra saj po kthehej në realitet. Shkolla vazhdoi derisa u hap teatri, ndërsa unë u detyrua të largohet për pak muaj, sa për të mbaruar Institutin “Nëna Mbretëreshë”. Me mbarimin e shkollës së mesme ajo u rikthye si profesioniste në Teatrin Kombëtar dhe kjo ndodhi në fillim të 46-ës.
Në vitin 1982 bëri debutimin në skenën e Teatrit Petro Marko të birth_placeorës si regjizore me dramën'' Pavdekësia. ''
Disa nga komeditë dhe dramat e para ku ajo ka interpretuar në teatrin shqiptar. "Rëshqitja", "Arturo Ui", "I çuditshmi", "Zonja e Bujtinës", "Gratë gazmore të Uindsorit", "Artani", etj. Në kinematografi ajo u shfaq fillimisht me një rol të vogël tek "Tana" (1958), e më pas tek "Njeriu me top", "Kur hidheshin themelet", ku interpreton rolin e Budës, "Vajzat me kordele të kuqe", "Radiostacioni", "Përtej mureve të gurta", "Fjalë pa fund", "Shpresa", etj.
Si aktore e teatrit dhe kinematografisë numëron mbi 150 role, ndër të cilët më shumë se gjysma janë kryerole femërore të dramaturgjisë kombëtare dhe botërore. Si një nga themeluest e Teatrit Kombëtar ajo ka dhënë një kontribut të rëndësishëm është si autore e shumë botimeve biografike për artistë të skenës shqiptare. Për kontributet e saj të veçanta Drita Pelinkut iu akordua nga Presidenti i Republikës urdhri “Mjeshtre e madhe”, “Çmimi i Karrierës” dhe gjithashtu titulli “Artiste e Merituar” (1986), çmimi “Ismail Qemali” (1996), ndërsa Bordi Drejtues i Institutit Amerikan të Biografive ka ka zgjedhur ndër 500 udhëheqësit më me influencë në botë. Së fundmi, qyteti i lindjes e ka çmuar si Qytetare Nderi të Vlorës dhe Presidenti i Republikës i ka akorduar titullin më të lartë “Nder i Kombit”. parapamje|250px
Dashuria dhe familja
Jeta familjare dhe artistike për aktoren dhe regjisoren Drita Pelinku përbëjnë një binom, kanë të njëjtën ditëlindje, sepse në shkollën dramatike, vajza e re njohu atë që më vonë do të bëhej bashkëshorti i saj. Ndërsa karriera po niste rrugën e saj të gjatë, dashuria e parë turbullonte ndjenjat e 18-vjeçares. Përsëri luftë me familjen sepse “ishte shumë e re për t’u bërë nusja e djalit që donte”. Hysen Pelinku, këngëtari i diplomuar në konservatorin e Pezaros, prishi planet e babait të aktores, i cili po planifikonte që sikundër ai vetë, edhe vajza e tij të studionte jashtë shteti. U desh të kalonin dy vjet dashuri që familja e saj të pranonte lidhjen dhe aktorja të krijonte familjen e re. “Muajin e mjaltit e kaluam në Pragë, pasi aty organizohej një festival ku merrte pjesë Ansambli i Këngëve dhe Valleve me solist Hysen Pelinkun. Meqë kishim dy javë që ishim martuar kërkuam të mos na ndanin”.
E tillë ka qenë gjithë jeta e tyre, bashkë. Kur në vitin 1997, Hyseni u nda nga jeta, aktorja kuptoi se humbi jo vetëm bashkëshortin, por edhe një shok e mik të pazëvendësueshëm. Jeta e përbashkët, përpjekjet për t’ia dalë mbanë çdo vështirësie, rritja e dy vajzave njëra violiniste, tjetra mjeke, sakrifica për të qenë jo vetëm prindër, por edhe artistë dhe njerëz dinjitozë, i kishte lidhur edhe më fort. “Hyseni ka qenë një njeri i mrekullueshëm. E them me plot gojë dhe jo nga nostalgjia se nuk është më. Gjatë gjithë jetës ai manifestoi dashurinë bashkëshortore, dashurinë prindërore, ishte zemërgjerë, njeri me vullnet dhe mbi të gjitha ishte një kolonë e rëndësishme ku unë mbështetesha për të bërë punën e vështirë të aktorit, për të thyer tabutë, por edhe për të përballuar vështirësitë e jetës”.
“Nuk duhet harruar se përveç të tjerash duhet të përballoja detyrimet si nënë. Zgjohesha herët në mëngjes dhe zija radhët për të marrë ushqimet për fëmijët. Në orën tetë vrapoja për në teatër. Shfaqjet i kishim mbrëmjeve dhe vetëm mesnata më zinte në shtëpi. Kur ktheheshin i gjenim vajzat në gjumë. Nuk thoshim kurrë “u lodha”. Luftonim t’i vidhnim jetës çastin. Jo pak herë shkonim natën pas shfaqjes në tavernën e hotel Dajtit”.
Rolet
Nëse i duhet të zgjedhë mes teatrit dhe filmit, teatri është i pari, i pazëvendësueshmi. “Teatri u kthye në shtëpinë time të dytë, sepse repertori im ka qenë shumë i ngjeshur, nga fillimi deri në fund. Aty përfshihen kryerole dhe role kryesore. Fillova me dramën “Portreti” me rolin e piktores Ira, që pikturonte portretin e kunatës që interpretohej nga Liza Vorfi. Më tej pasuan role të tjera kryesore, si “Vajza nga veriu”, që fliste për dy dashnorë që kishin humbur njëri tjetrin në Luftën e Dytë Botërore dhe që e gjejnë. Vazhdova me pjesët e Gordonit “Shërbëtori i dy zotërinjve”, me rolin e vajzës, Klariçes, apo pjesë të Moljerit, ku kisha rolin e Marjanës me partner Naim Frashërin, e kështu me radhë. Çdo regjisor që vinte më besonte role kryesore. Rolet u pasuruan me Luiza Miler, që e ëndërron çdo aktore. Më vonë erdhën rolet e mëdha shekspiriane, si mbretëresha tek “Hamleti”, apo Kornelia tek “Mbreti Lir”. Kam interpretuar tek “Gratë gazmore të Windsorit”, me partnerë të jashtëzakonshëm, artistin e madh Mihal Popi, apo të madhen Violeta Manushi. Por roli më i dashur për mua mbetet roli i Zojcikës, shkruar nga klasiku i madh rumun, Karaxhale ku interpretoja e vetme mes 22 meshkujsh. Isha gruaja e Prefektit, në kohë zgjedhjeje, por dashuroja një tjetër. Aty kishin humbur ca letra të rëndësishme dhe kjo gjë krijonte vështirësi në familje, bëhej shkak për të mos fituar zgjedhjet. Të gjithë luftonin që të gjendeshin letrat dhe në pjesë tregohen manovrimet e kësaj gruaje, që vepronte herë me zgjuarsi dhe herë me dashuri, për t’i shpëtuar skandalit. Është një nga rolet që e kam dashur më shumë nga të gjithë. Unë kam luajtur në të shumtën e rasteve rolin e dashnoreve dhe dekolteja nuk më është ndarë gjatë gjithë jetës në skenë”.
Po të fillosh t’i numërosh, aktorja radhit më shumë se 130 role. Gjithë jetën ka qenë e angazhuar, si në role të dramaturgjisë botërore, ashtu edhe në rolet e dramaturgjisë apo kinematografisë kombëtare, por me pengun e vetëm që rinia e saj nuk u pasqyrua në kinematografi, kjo për shkak të biografisë. Madje ajo kujton se për rolin e hallës tek “Njeriu me top”, u desh të merrej leja në Komitetin e Partisë. Ndër rolet e bukura në kinema, aktorja veçon rolin e Budës tek filmi “Kur hidheshin themelet”, që më vonë u kthye në sinonim të emrit të saj. “Rolet kryesore më kanë ndjekur edhe në moshë të thyer”, tregon aktorja Drita Pelinku. Edhe para pesë vitesh kam pasur rol kryesor tek “Mbretëresha e bukur”, me regjisor Kiço London. Aty kam interpretuar me artistë të brezit tjetër, por të mëdhenj të kohës si Yllka Mujo, Ndriçim Xhepa, apo aktori i ri, Arben Derhemi. Më vonë akoma kam interpretuar një rol kryesor tek “Profesioni i fundit”. Ndërsa tani unë po e mbyll karrierën time me një monodramë të Martin Sherman, ku interpretoj rolin e Rouze. Është një rol shumë i fuqishëm, me shumë ngjyra”.
Në teatër
Një ditë shtatori të vitit 1946, kolektivit të teatrit iu shtua edhe një aktore e re 20-vjeçare. Ajo hyri në portën e teatrit e ndrojtur, por e lumtur. Kjo lumturi shprehej në sytë e saj që shkëlqenin si emri i saj, plot dritë. Sa i takon kohës së shkollës, vetë Pelinku shprehet: "dhjetor i vitit 1944. Regjisori i asaj kohe Sokrat Mio, i diplomuar në Francë dhe asistenti i tij Andon Pano, kërkonin studentë për shkollën dramatike. Isha studente e shkollës pedagogjike e lajmi më tërhoqi vëmendjen. Me familjen nuk mund të bisedoja, u paraqita pa i thënë gjë dhe fitova. Isha e vetmja vajzë me djemtë e talentuar si Kadri Roshi, Naim Frashëri, Prokop Mima, Lazër Filipi. Për një kohë të gjatë i ndoqa mësimet duke u justifikuar se shkoja tek një shoqe. Sidoqoftë, Tirana ishte e vogël dhe kjo gjë u zbulua. Më 1946 u fejova, e qe burri ai që më dha lejen për të vazhduar shkollën dhe teatrin". Si një aktore me një sërë rolesh, ajo nuk ka harruar të thotë diçka edhe për natyrën e tyre, e mbi rëndësinë e ndikimin që kishin në të. "Që nga fillimi e deri në fund rolet e mia kanë qenë ose role vajzash dashnore, ose role grash me një botë të madhe të brendshme, me shpërthime të fuqishme dhe të gjitha këto kanë bërë që unë të kujdesem për trupin tim, për fizikun, flokët, gjithçka që kërkonin këto role". Një moment mjaft interesant i kujtimeve të saj është interpretimi i rolit të Zojcikës tek komedia rumune "Një letër e humbur". Siç rrëfen Pelinku, ajo ka interpretuar e vetme mes 22 meshkujve. Njëra prej shfaqjeve u ndoq edhe nga përfaqësuesit e ambasadës rumune dhe u vlerësua tepër. Një zonjë diplomate hoqi një trëndafil nga fustani i saj dhe ia vendosi Pelinkut në dekolte. Sa i takon kinematografisë, vetë ajo shprehet se ka hyrë vonë. "Pata disa probleme të kohës që nuk më lejuan. Luajta një rol të vogël në filmin 'Tana', pas tij lindën problemet që u thyen më vonë, kur dola në pension. Madje, ishin Viktor Gjika e Vladimir Prifti që më thirrën të parët.
Dokumentar
Për jetën dhe veprën e Drita Pelinkut është bere një film me skenar dhe regji te Diana Dollmes (Kuhr), prodhim i TVSH.
Pasion i rrembyer
Gjitheseicili prej nesh mund te jete privuar nga gje shume e dashur ne jete qe mund te kete qene: dashuria, koha, nje iluzion, parate apo qofte edhe statusi social. Audienca dhe personazhet e kesaj telenovele e dine mire se cdo te thote kjo. Ndaj dhe permes tyre synohet qe te penetrohet thelle ne lekuren dhe zemren e audiences. Nje drame te pashmangshme qe do te terheq vemendjen e shikuesve per te zbuluar nese do te jete e mundur per te rikuperuar ate cfare ke humbur ose per te ecur perpara ne kerkim te endrrave te tjera.
Deshira e vertete e kujtdo eshte qe keto humbje te mos sfumojne vete jeten. Megjithate, fati luan pjesen e tij dhe ka planet e veta. Ne te gjithe kete det te nderlikuar rrethanash dhe ngjarjesh, ka nje qasje te forte dhe te fuqishme ndaj ngjarjeve qe do te provojne vullnetin dhe dashurine e personazheve kryesore dhe motivet e kundershtareve te tyre.
Subjekti
Monserrat eshte nje vajze terheqese me nje status te mire social e cila jetonte mbi nje shtrat trendafilash. Megjithate, ajo eshte vazhdimisht nen kontrollin e Gracieles, nene se saj, e cila eshte e interesuar vetem per fasaden dhe nuk do ta lere statusin e saj te ndryshoje pavaresisht faktit qe i shoqi Lauro Mendoza kishte humbur gjithcka kishte. Pas kraheve te prinderve te saj, Monserrat kishte nje marredhenie te fshehte me Jose Luis, nje marinar, dhe nuk planifikonte te martohej me Sebastian de Icaza, njeriu qe I ishte propozuar prakitisht nga e ema. Ne anen tjeter, José Luis e dinte qe familja e Monserrat nuk do ta pranonte kurre ate per faktin se ai nuk do te mund te ofronte nje te ardhme premtuese per vajzen e tyre.
Ne te njejten kohe, Alejandro, nje puntore nga nje ferme aty prane, zbulon se babai i tij ishte Don Benjamín Almonte, nje burre mizor, i fuqishem e i pushtetshem, i cili nderron jete pak minuta me vone pasi i kishte zbuluar te birit te verteten. Alejandro nuk ishte shume i lumtur rreth ketij fakti por, ate nate, jeta e kompenson ate duke e perballur me Monserratin, e te cilen bie menjehere ne dashuri.
Ne deshperim e siper, per faktin se do te mbetej e varfer, Graciela i kerkon Alejandros ndihme financiare; ai pranon te ndihmoje familjen Mendoza vetem me kushtin qe Graciela ti jepte mundesine te afrohej me vajzen e saj. Graciela nuk heziton dhe e pranon paktin, duke i premtuar Alejandros qe Monserrat nuk do te mesonte kurre gje rreth kesaj marreveshjeje.
Ne anen tjeter, Graciela dhe Dimitrio, vellai i Monserrat, zbulojne marredhenien e fshehte me marinarin e thjeshte dhe i ngarkojne vetes detyre per ta prishur ate duke mos rrezikuar romancen qe do te lindte mes Monserrat dhe Alejandro. Nuk do tu duhej shume kohe per te arritur qellimin e tyre dhe arrijne ta bindin Monserrat per te ndryshuar mendimin per Jose Luis kur autoritetet e akuzojne kete te fundit per nje krim qe nuk e kish kryer.
Situata komplikohet kur Graciela kupton qe Monserrat nuk planifikon te bashkohet me Alejandron, dhe kjo eshte arsyeja se perse ajo detyrohet ti rrefeje se bijes te verteten mbi situaten e tyre financiare. Ne kete menyre, pavaresisht parimeve te saj dhe duke e ditur se kjo ishte e vetmja rruge per te ndihmuar familjen e saj dhe te shmangte falimentimin, Monserrat pranon te martohet me Alejandron. Sapo ajo merr kete vendim, Jose Luis rishfaqet per ti rrefyer asaj te verteten dhe per ti shpjeguar se cfare kish ndodhur ne te vertete, duke iu betuar se ai vertet e dashuronte ate. Por tashme ishte shume vone, ajo do te behej gruaja e Alejandro Almonte. Kunder vullntetit te saj, Monserrat transferohet ne fermen e Alejnadros. Martesa e tyre fillimisht nis si nje ferr i vertete, duke mberritur deri aty sa ata humbasin besimin tek njeri-tjetri, por pak nga pak, ndjenjat e Monserrat drejt Alejandros nisin te ndryshojne.
Ne arrati nga drejtesia, Jose Luis mberrin ne fermen e Alejandros per tu punesuar si kryepuntor, nen personalitetin e dikujt tjeter. Nje miqesi e mire lind menjehere mes tyre teksa te zbulojne se ndanin te njejtat vlera. Kjo situate behet shume e sikletshme per Monserrat, dhe ajo nuk ka guxim ti rrefeje te shoqit te vertetem mbi punonjesin e tij te ri persa kohe qe Alejandro mund ta braktise ate tani qe ajo kish rene ne dashuri me te.
Monserrat, Alejandro dhe José Luis duhet te sfidojne nje sere pengesash qe fati do te vendose perballe tyre, te gjitha per te rikuperuar ate qe jeta iu morri ne te kaluaren: dashurine dhe mundesine per te qene te lumtur. Monserrat do te duhet te hedh hapin final, duke pasur si udherrefyes te vetem zemren e saj.
Kasta e aktoreve
Montserrat Mendoza / Angelique Boyer
Monserrat- What life took from me
Nje vajze zemermire. Ajo eshte aq gjeneroze saqe sakrifikon edhe vetveten per te miren e familjes se saj. Kur ajo bie thelle ne dashuri me nje burre, ajo vendos te sfidoje te emen e cila ishte mjaftueshme e zgjuar per te gjetur gjithnje menyrat per te manipuluar te bijen. Graciela e shtyn deri aty saqe Monserrat te pranoje te martohet me njeriun qe urrente. Te gjitha ngjarjet permes te cilave kalon e bejne te krijoje nje karakter me te forte deri kur meson sesi te marre vendimet e saj dhe te mbroje ate qe do me shume, me cdo kosto.
Alejandro Almonte / Sebastián Rulli
Alejandro- What life took from me
Nje burre inteligjent me nje zemer flori. Ai ka nje karakter te forte dhe eshte i drejte kur merr vendime. Ai nuk lejon asnje lloj abuzimi dhe padrejtesie, vecanerisht kur behet fjale per fshataret. Jeta e tij ndryshon ne menyre dramatike kur punedhenesi i tij, Benjamín Almonte, i rrefen se ai eshte i ati dhe i le te gjithe trashegimine perpara se te nderronte jete. Natyra e tij e nje njeriu te drejte e te kendshem do te jete arma e tij me e mire per te pushtuar zemren e Monserrat dhe te sfidoje te gjitha pengesat qe do te kete perballe ne perpjekje per te arritur kete.
Jose Luis Alvarez / Luis R. Guzmán
Jose Luis- What life took from me
Nje marinar. Ai vjen nga nje klase e ulet por eshte nje punetor I ndershem. Ai eshte pasionant dhe impulsive, I afte per cdo gje ne emer te dashurise. Monserrat eshte gruaja e jetes se tij dhe kur zbulon se ajo detyrohet te martohet me burrin qe urrente, ai vendos ti shkoje pas ne fermen ku jetonte, me te vetmin qellim te rikthente gruan qe I perkiste vetem atij. Shume rrethana e detyrojne ate te heqe dore nga kjo, dhe pavaresisht insistimin per ta marre me vete Monserratin, José Luis e kupton se dashuria e Monserrat per te kishte ndryshuar.
Maria Zamudio / Gretel Valdez
Maria- What life took from me