cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koha e akullit
[[Skeda:IceAgeEarth.jpg|parapamje|300x300px|Një përshtypje artistike e epokës së akullit të Tokës në maksimumet akullnajore. Bazuar në: <cite class="citation journal" contenteditable="false">"Ice age terrestrial carbon changes revisited" . Global Biogeochemical Cycles 9 (3): 377–389. <cite class="citation journal" contenteditable="false">Bibcode:1995GBioC...9..377C. [[Identifikues digjital objektesh|doi]]:10.1029/95GB01107. <span class="Z3988" title="ctx_ver=Z39.88-2004&rfr_id=info%3Asid%2Fen.wikipedia.org%3AIce+age&rft.atitle=Ice+age+terrestrial+carbon+changes+revisited&rft.au=Crowley%2C+T.+J.&rft.date=1995&rft.genre=article&rft_id=http%3A%2F%2Fwww.agu.org%2Fpubs%2Fcrossref%2F1995%2F95GB01107.shtml&rft_id=info%3Abibcode%2F1995GBioC...9..377C&rft_id=info%3Adoi%2F10.1029%2F95GB01107&rft.issue=3&rft.jtitle=Global+Biogeochemical+Cycles&rft.pages=377-389&rft_val_fmt=info%3Aofi%2Ffmt%3Akev%3Amtx%3Ajournal&rft.volume=9" contenteditable="false"> ]] parapamje|300x300px|Shtresat e akullit në Antarktik. Shtresat akullnajore zgjerohen gjatë një "epoke të akullit". parapamje|300x300px|Ndryshime në temperaturë, CO <sub contenteditable="false">2, dhe pluhuri nga bërthama e akullit Vostok gjatë 400,000 vjetëve të fundit. Koha e akullit ose një epokë e akullit është një periudhë afat-gjate e uljes së temperaturës të sipërfaqes dhe atmosferës së Tokës, duke rezultuar në praninë ose zgjerimin e fletëve kontinentale dhe polare akullit dhe akullnajat alpine. Brenda një kohe të akullit afatgjate, impulset individuale të klimë të ftohtë quhen si "periudha akullnajore" (ose ndryshe "glaciale" ose "të ngrira"), dhe periudha e përhershme e ngrohtë quhet "interglaciale". Glaciologjikisht, koha e akullit nënkupton praninë e gjerë të shtresave akullnajore në hemisferën veriore dhe në jugore. Nga ky përkufizim, ne jemi në një periudhë interglaciale— Holocene— e kohës së akullit e cila filloi 2.6 milion vjet më parë, në fillim të epokës Pleistocene, për shkak se shtresat akullnajore të Groenlandës, Arktik, dhe Antarktiku ende ekzistojnë.
Çeshme e Gurit në oborrin e kullës së Sahatit
Çeshme e Gurit në oborrin e kullës së Sahatit është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 384/77.
Kalaja e Currilave
Kalaja e Currilave është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Durrësit, në qarkun e Durrësit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkeologji", i miratuar me numër "''NR VENDIMI: 6, 15.01.1963'".
Abdurrahim Green
Abdur Raheem Green (lindi më 1 janar 1962) është musliman britanez. Është i njohur për punën e tij i davetit. Para se të konvertohet në Islam, emri i tij ishte Anthony Vatswaf Galvin Green.
Babai i tij ishte adiminstrator i perandorisë britaneze dhe nëna e tij ishte polake. Që nga fëmijëria, Green u rrit si katolik. Green poashtu ka praktikuar budizmin për gati tri vjet. Në vitin 1988, Green konvertohet në islam dhe që nga atëhere ai u bë si thirrës i davetit.
Berriac
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Berriac (Shqip: Berriaku) është një komunë në departamentin Audë në Francën jugore.
Dhoma me tavan dekorativ në Kopshtin e Fëmijëve (Elbasan)
Dhoma me tavan dekorativ në Kopeshtin e Fëmijëve (Elbasan) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar me numër "Urdhres më 08.01.1977".
Uzesha
Historia
parapamje| Qyteti i vjetër Fillimisht Ucetia ose Eutica në latinisht, Uzesha ishte një oppidum i vogël galo-romak, ose vendbanim administrativ. Qyteti shtrihet në burimin e lumit Alzon, në Fontaine d'Eure, nga ku u ndërtua një ujësjellës romak në shekullin e parë para Krishtit, për të furnizuar me ujë qytetin e Nîmesit, 50 km larg. Shtrirja më e famshme e ujësjellësit është Pont du Gard, tani një sit i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s, i cili transportonte ujë të freskët mbi harqe përtej lumit Gardon.
Jeta urbane e qytetëruar dhe tolerante e Uzeshës të shekullit të 5-të ishte në kontrast me veriun e frankëve. Me sa duket, hebrenjtë u vendosën atje që në shekullin e 5-të. Shën Ferréol, peshkopi i Uzeshës, gjoja i pranoi ata në tryezën e tij; për këtë arsye iu drejtua mbretit Childebert I një ankim, ku peshkopi u detyrua të ndryshonte qëndrimin e tij ndaj hebrenjve, duke i detyruar të gjithë ata që nuk do të bëheshin të krishterë të largoheshin nga Uzesha. Pas vdekjes së tij (581) shumë nga ata që ishin pagëzuar u kthyen në judaizëm. Hebrenjtë u dëbuan nga rajoni në 614.
Në shekullin e 13-të, Uzesha priti një komunitet të vogël studiuesish hebrenj, si dhe një komunitet katarësh. majtas|parapamje| Tregu i fermerëve Ashtu si shumë qendra të prodhimit të cohave (Uzesha ishte e njohur për serzhet e saj), qyteti dhe fshatrat përreth ishin tejet protestante gjatë Luftërave të Fesë në shekullin e 16-të, të cilat bënë kërdinë në Lengodok. Shumë kisha të qytetit u shkatërruan dhe u dogjën nga protestantët e tërbuar: vetëm dy kanë mbetur sot. Një kishë e tillë e shkatërruar dhe e rindërtuar është Saint-Étienne.
Pamjet
djathtas|parapamje| Pallati Duché Qyteti i sotëm ruan gjurmët e mureve të tij të cilët sillen si një qark bulevardesh. Një kishëz Kapuçine, e ndërtuar në vitin 1635 për të strehuar mbetjet e dukës, zë vendin e një tempulli të shekullit të 1 pas Krishtit, kushtuar perandorit të parë romak, Augustit. Ka monumente të prestigjit të ish-peshkopatës, dikur një nga më të gjerat e Lengodok, por që u shua me ardhjen e Revolucionit, dhe shtëpi private që dëshmojnë pasurinë që solli tregtia e tekstilit në shekullin e 16-të. Qyteti është gjithashtu shtëpia e tre kullave feudale, Kulla Bermonde (pjesë e Château du Duché ), Kulla e Peshkopit dhe Kulla Mbretërore.
Katedralja e Uzeshës u shkatërrua në kryqëzatën Albigjensian, u rindërtua dhe u shkatërrua përsëri në Luftërat Fetare të shekullit të 16-të. E rindërtuar përsëri në shekullin e 17-të, ajo u hoq gjatë Revolucionit Francez. Turneu romanik i shekullit të 11-të Fenestrelle ("Kulla e dritareve"), me dritaret e saj të çiftëzuara, është ndoshta ikona më e famshme e qytetit. Ai u rendit si një Monument Historik Francez në 1862.
Uzesha është e famshme në zonë për tregun e saj të së shtunës. Tregu jo vetëm që ofron prodhime vendase, por gjithashtu krenohet me tekstile të prodhuara në rajon dhe shumë kënaqësi turistike.
Turizmi është një nga sektorët kryesorë industrialë, krahas arteve lokale dhe prodhimit të verës.
Rajoni ka një histori të gjatë në prodhimin e jamballit. Kompania gjermane Haribo mban një fabrikë dhe muze në Uzeshë, të cilat i kanë rrënjët në fabrikën e jamballit Henri Lefont e hapur atje në 1862. Kompania e tij më vonë u bashkua me Ricqlès, dhe më pas u mor përsipër nga Haribo.
Elena Tsagrinou
Elena Cagrinu (lindur më 16 nëntor 1994) është një këngëtare greke, ish anëtare dhe këngëtare kryesore e grupit OtherView. Ajo do të përfaqësojë Qipron në Festivalin Evropian të Këngës 2021.
Çeshmja e Destan Kabashit
Çeshmja e Destan Kabashit është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 386/77.
Teodor Vaso
Teodor Vaso legjenda shqiptare e futbollit korçar. Njëri nga 5 sportistët më të mirë të vitit 1968 në përbërje të ekipit Kombëtar të futbollit shqiptar për rezultatin e jashtëzakonshëm në barazimin 0-0 me kampionen e botës, RF Gjermane. Më 17.12.1967 është cilësuar ndër 11-të më të mirët të futbollit shqiptar, në 55- vjetorin e futbollit tonë, të botuar në gazetë. Gjithashtu është cilësuar futbollist i shekullit të Korçës në vitin 1998. Po këtë vit është dekoruar me medaljen e artë për merita të shquara nga Ministria e Arsimit dhe Sportit më 1998. Këshilli Bashkiak i Korçës me vendimin e tij, i akordoi “EMBLEMA E ARTË E QYTETIT”. Ka bërë 46 ndeshje ndërkombëtare, nga këto 20 me ekipin përfaqësues (Kombëtaren), si lojtari me më shumë ndeshje të futbollistëve korçarë, sipas statistikave zyrtare të botuara.
Kulla e Sulejman Kullës
Kulla e Sulejman Kullës është një kullë, që ndodhet në Ishëm të Durrësit, Shqipëri. Kulla është ndërtim tre katësh i ndërtuar me material guri e me dimenzione 7x9 metra dhe lartësi 8 metra. Ka rreth 20 frëngjij dhe dy ballkone, ndërsa është restauruar në vitin 1988.
Është shpallur monument i trashëgimisë kulturore i llojit "Arkitekturë".
La Bezole
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Flaka e vonuar
Flaka e vonuar, roman me autor Murat Isaku. Botuar në Shkup, në vitin 1973. Libri ka 204 faqe.
La Bezole
La Bezole (Ocitanisht: La Vesòla ; Shqip: Besola) është një komunë në departamentin Aude në Francën jugore.
Miniera Qaf-Perollaj
Miniera Qaf-Perollaj është një minierë e madhe e vendosur pranë fshatit Zogaj në Shqipërinë veriore në Qarkun e Kukësit, 256 km në verilindje të kryeqytetit, Tiranës. Qaf-Perollaj përfaqëson një nga rezervat më të mëdha të kromit në Shqipëri dhe një nga më të mëdhenjtë në Evropë që ka rezerva të vlerësuara prej 0.433 milion ton xeheror të klasifikuar midis 30 dhe 34% metal kromi. Miniera është pjesë e Masivit të Tropojës, 440 km2 zonë e cila ka një trashësi shkëmbi 6 km dhe 8 km dhe përmban 286 depozita dhe dukuri të verifikuara të kromit. Depozita është eksploruar në thellësi deri në 300 m dhe rezervat gjeologjike arrijnë në 6.1 milion ton duke klasifikuar 26.48% metal kromi.
Miniera Qaf-Perollaj filloi të funksionojë në vitin 1989. Prodhimi i përgjithshëm i kombinuar i xehes së kromit nga miniera midis 1989 dhe 2006 arriti në 40,000 ton. Niveli më i thellë i minierës është Niveli +565 i cili arrin një thellësi prej 370 m Rezervat e xehes së kromit të minierës ndahen në dy kategori sipër dhe nën profilin 16. Rezervat e provuara të xehes të vendosura mbi Nivelin +565 arrijnë në 433,000 ton mineral të klasifikuar midis 30 dhe 34% metal kromi. Rezervat e provuara të xehes të vendosura nën Nivelin +565 aktualisht nuk vlerësohen ose llogariten, por pritet të klasifikojnë 40% metal kromi. Rezervat totale të minierës arrijnë në 0.433 milion ton mineral, të klasifikuar midis 30 dhe 34% metal kromi. Miniera është privatizuar në 2004.
Gërmadhat Antike (Stacioni Rrugor Ad-quintum)
Germadhat Antike (stacioni Rrugor Ad-quintum) është një monument i trashëgimisë kulturore në Bradashesh, rrethi i Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "6 më 15 .01.1963". Kompleks arkitekturor romak i gjusmes së dytë të shekullit të dytë dhe gjusemes së parë të shekullit të tretë të e.r. Përbëhet nga 25 metra, gjerësi 11 metra. Ka dhomat e zhveshjes (lat : apodyterium) e ujit të freskët dhe ujit të vaket.
Rosa Montero
Rosa Montero Gayo; ka lindur më 3 janar 1951 në Madrid të Spanjës, është romanciere dhe gazetare spanjolle. Në nëntor 2017, ajo mori Çmimin Kombëtar për Letrat Spanjolle.
Jeta e hershme
E bija e një toreadoro dhe një shtëpiake,Montero ka lindur në Cuatro Caminos, një lagje e Madridit. Sëmundja e tuberkulozit e detyroi të qëndronte në shtëpi midis moshës pesë dhe nëntë vjeç dhe filloi të lexonte dhe të shkruante gjerësisht gjatë asaj kohe. Më pas ajo hyri në Institutin Beatriz Galindo të Madridit dhe në moshën 17 vjeçare filloi studimet e saj universitare në Shkollën e Filozofisë dhe Arteve në Madrid (Facultad de Filosofía y Letras). Një vit më pas ajo u pranua në Shkollën e Gazetarisë dhe gjatë viteve të saj universitare ajo mori pjesë në grupe teatrale të pavarura.
Kariera si shkrimtare
Pas shkollës, ajo filloi të punonte si gazetare dhe në vitin 1976 filloi të punonte në El Pais. Në vitin 1977 ajo filloi të publikonte intervista në edicionin e së dielës të gazetës dhe vitin e ardhshëm fitoi çmimin "Manuel del Arco" për punën e saj dhe ishte gruaja e parë që e pranoi atë. Ajo, gjithashtu, botoi romanin e saj të parë në vitin 1979, Crónica del desamor (Kronikë e Armiqësisë). Në vitin 1980, ajo fitoi Çmimin Kombëtar të Gazetarisë për artikujt e saj dhe raportet letrare, dhe atë vit u emërua kryeredaktor i revistës javore të El Pais.
Historia e saj e parë e fëmijëve, El nido de los sueños (Foleja e ëndrrave), u botua në vitin 1992 dhe në vitet në vijim ajo lëshoi ​​Bella y oscura (Beautiful and Dark, 1993) dhe La vida desnuda (Jeta e zhveshur, 1994). Në vitin 1994 ajo u nderua me Çmimin e Gazetarisë, dhe në vitin 1997 ajo mori Çmimin e Pranverës Novel për punën e saj La hija del caníbal (Vajza e Kanibalit). Në vitin 1999, ajo botoi pasionet (pasionet), dhe në vitin 2002, Estampas bostonianas y otros viajes. Në vitin 2003, ajo botoi atë që ajo e konsideron një nga veprat e saj më të mira, La loca de la casa (The Lunatic of the House). Ky libër fitoi çmimin "Qué Leer" në librin më të mirë të botuar në Spanjë në vitin 2003 dhe në çmimin Grinzane Cavour për librin më të mirë të huaj botuar në Itali në vitin 2004. Në vitin 2005 ajo botoi Historia del Rey Transparente (Story of the Transparent King), e cila gjithashtu ka fituar çmimin "Qué Leer" si libri më i mirë i botuar në Spanjë në vitin 2005.
Dita e xhufkave
Dita e xhufkave, roman me autor Rifat Kukaj. Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1980 (Botimi i 3-të). Libri ka 135 faqe.
Bizanet
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Bizanet (Languedocien : Bisanet : Shqip: Bizaneti) është një komunë në departamentin Audë në Francën jugore. Château de Gaussan ndodhet në komunë.
Kisha e Shna Ndout, Rodon
Kisha e Shna Ndout është një kishë katolike romane, monument i trashëgimisë kulturore në Rodon, në qarkun e Durrësit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "''NR VENDIMI: 6, 15.01.1963'".
Abdullah ibn Mubarek
Abdullah ibn el-Mubarek (118/726-797 AH / CE, Arabisht: عبد الله بن المبارك) ka lindur gjatë sundimit të Hisham ibn Abdulmelik. Abdullah ibn Mubareku ishte një musliman i hershëm, i devotshëm i njohur për kujtesën e tij dhe zellin për dije, mbledhjen e hadithit ( muhaddith ) dhe njihet për asketizmin e tij. Ai fitoi titullin Amir el-Mu'minin fi al-Hadith. Babai i tij, i quajtur Mubarek, ishte turkmen nga Horasani dhe u bë një klient ( mawāli ) i një tregtari arab nga fisi i Beni Hanzalës në qytetin e Hamadanit, dhe nëna e tij thuhej të ishte nga Harezmi. Mubareku më vonë u martua me Hindin, vajzën e tregtarit. Thuhet se Abdullah ibn Mubarek u largua nga qyteti i tij i lindjes Merv, dhe ndërsa jetonte në Hamadan, vazhdoi të vizitonte dhe të fliste shpesh në Bagdad. Imam Ahmedi ka thënë për Abdullah ibn Mubarekun se askush nuk ka më shumë dëshirë të udhëtojë për të kërkuar njohuri se ai. Mësimdhënësit e tij përfshinin Sufjan el-Theuri dhe Ebu Hanife. Ai shkroi Kitab el-Xhihadin, një koleksion të haditheve dhe thënieve të muslimanëve të hershëm në luftë, dhe Kitab el-Zuhd ve el-Rakaik, një libër mbi asketizmin. Ai ishte gjithashtu i njohur për mbrojtjen e kufijve islamikë në kufijtë e Tarsusit dhe el-Masisah, dhe më vonë vdiq në Hit, pranë Eufratit, në vitin 797 të es.
Syri i natës
Syri i natës, roman me autor Agim Cerga. Botuar në Tiranë nga "Mësonjëtorja", në vitin 2004. Libri ka 256 faqe.
Kurrgja e jashtëzakonshme
Kurrgja e jashtëzakonshme, roman me autor Rexhep Zogaj. Botuar në Prishtinë nga "Rilindja", në vitin 1963. Libri ka 110 faqe.
Përtej mjegullës
Përtej mjegullës, roman me autor Dhimo Tarusha. Botuar në Elbasan nga "Egnatia", në vitin 2004. Libri ka 120 faqe.
Zenel Taragjini(Kadëna)
__NOINDEX__
Zenel Tragjini{Kadëna}(1920-1998,veteran lufte) u lind në një familje të thjeshtë me tradita atdhetare, e arsimdashëse të lagjes Taragjin të fshatit Grabovë e poshtme,(sot fshati Valth i njësisë Lenie).Në një familje me 8 anëtarë,I ati Merko e ëma Kajame dhe me 2 vëllezër e 3 motra. Kaloi një fëmijëri të vështirë,vazhdoi shkollën fillore dhe e përfundoi me arritje të mira edhe pse ajo ndodhej larg shtëpisë,rreth një orë e gjysmë.
Zeneli në vitin 1938 shkoi në Itali në një Shkollë Ushtarake,por pas Prillit të vitit 1939 kur Italia fashiste pushtoi Shqipërinë zgjodhi ta ndërpriste shkollën. Në vitin 1940 merr detyrën si oficer në qyetin e Beratit. Zeneli bashkë me disa shokë të tij arratiset nga reparti si shenjë revolte ndaj fashizmit.Ushtria Italiane shkon të djegë shtëpinë e Zenelit por miqtë dhe familjarët nuk ua treguan.
Gjatë luftës nacional-çlirimtare Zeneli rreshtohet me forcat partizane në batalionin Verçë-Sulovë që nga viti 1943 deri në çlirimin e plotë të vendit nga pushtuesit nazi-fashistë. Pas çlirimit për meritat që kishte patur në luftë e vendosin në komandën e Qarkut Elbasan nga viti 1945 deri në ’46-ën.
Po në vitin 1945 Zeneli martohet me Shefijen me të cilën patën 6 djem e një vajzë, Aliu,Bashkimi,Lirjani,Ylli,Pëllumbi,Fluturimi dhe Liria.
Më vonë në vitet 1947-1948 e emërojnë në regjimentin e ndjekjes, në vitin 1949 kalon në batalionin e kufirit me gardën nëntoger. Pas provokacioneve greke në 2 Gusht 1949 për guximin e treguar dhe punën e bërë u dekorua nga Presidiumi i Kuvendit Popullor. Si rredhojë e kësaj pune gjithashtu qeveria Shqiptare e dërgon në shkollën e bashkuar të oficerëve  në 8 Shtator 1950-9 Korrik 1951.`
Në zonën e Gramshit në atë kohë vepronte banda e Hamit Matjanit dhe Tefik Koklës,të cilët vrisnin njerëz të pushtetit popullor të asaj kohe. Pas disa trazirave të shkaktuara nga kjo bandë në Teqenë e Dushkut, në bashkëpunim me dervishin e teqesë atë mbëmje u vranë Thoma Prifti(ish kryetar I komitetit ekzekutiv të Gramshit) dhe Laze Dolla (instruktor partie);gjithashtu në mënyrë (thuhet) aksidentale mbeti i vrarë edhe Tefik Kokla.
Shumë persona ranë pre e këtyre intrigave të ndërtuara në fakt ndoshta nga vetë pushteti popullor përtej historive të bandave, duke marrë parasysh gjithë informacionin që kemi tani për periudhën e errët të diktaturës.
Pre e atij sistemi u bë edhe Zeneli edhe pse dha shumë për shtetin në kohë luftrash përsi u akuzua (pa prova dhe pa ndonjë arsye të fortë bindëse) për bashkëpunim me bandën e Hamit Matjanit. Atij iu bënë shumë padrejtësi e para e lanë vetëm një vit në shkollën e bashkuar e pasi u rikthye në fshat e bënë kryetar lokaliteti në Sojnik në vitin 1952,më vonë shkarkohet dhe bëhet sekretar I teqesë së Dushkut dhe zgjidhet si këshilltar I kryegjyshatës. Gjithashtu ka qënë anëtar i punës së Shqipërisë por përjashtohet dhe nuk u provua kurrë se cili ishte shkaku.
Pjesën e mbetur të jetës e kaloi në fshat duke u marrë me bujqësi,në vitin 1998 u nda nga jeta ku u përcoll me nderime dhe respekt për në banesën e fundit nga qindra familjarë,shokë,miq,të afërm e bashkëfshatarë të veteranit Zenel Taragjinit
Referimet
Libri i Mehmet A.Dume-Zenjel Kadana(Rrezatonte vetëm miresi)2016
Libri i Abedin Bici-Ndihmesa e njësisë Shënepremte(Lenie) para dhe gjatë epopesë së lavdishme të LANÇ-2019
Kumte dashurie
Kumte dashurie, roman me autor Ridvan Dibra. Botuar në Tiranë nga "Dudaj", në vitin 2004. Libri ka 258 faqe.
Zenel Taragjini(Kadëna)
Referimet
https://sq.wikipedia.org/wiki/L%C3%ABvizja_Nacional-%C3%87lirimtare
Gekoni leopard
Gekoni leopard (Eublepharis macularius) është një hardhucë që gjendet në kullotat e thata shkëmbore dhe shkretëtirat e Afganistanit, Iranit, Pakistanit, Indisë dhe Nepalit. Gekoni leopard është një specie hardhucash që shpesh mbahet si kafshë shtëpiake dhe për shkak të mbarështimit të gjerë në izolim ndonjëherë njihet si specia e parë e zbutur e hardhucave.
Taksonomia
Gekoni leopard u përshkrua për herë të parë si një specie nga zoologu Edward Blyth në 1854 si Eublepharis macularius. Emri Eublepharis është një kombinim i fjalëve greke eu (i mirë) dhe blepharos (qepallë), pasi të paturit e qepallave është karakteristika kryesore që i dallon anëtarët e kësaj nënfamilje nga gekot e tjerë, së bashku me mungesën e lamelave. Emri specifik macularius rrjedh nga fjala latine macula që do të thotë "njollë" ose "njollë", duke iu referuar shenjave natyrore me njolla të kafshës.
Ekzistojnë pesë nënlloje të E. macularius:
Shpërndarja dhe habitati
Habitati vendas i gekonit leopard përfshin zonat shkëmbore, të thata dhe shkretëtirat e Afganistanit jug-aziatik, Pakistanin, Indinë veriperëndimore, Nepalin perëndimor dhe disa pjesë të Iranit. Gekoni leopard banon në zona të thata dhe gjysmë të thata me bimësi të rrallë dhe toka argjilore ose ranore, si dhe habitate shkëmbore ku të çarat mund të përdoren si strehë. Thuhet se ata shmangin zonat ku substrati kryesor është rëra. Temperaturat e dimrit brenda kufirit të gekonit leopard mund të jenë mjaft të ulëta, nën 10 C, duke i detyruar kafshët nën tokë në gjysmë-letargji, të quajtur brumacion, që jetojnë në rezervat e yndyrës. parapamje|Parku i Biodiversitetit Aravalli në Delhi, Indi, është një habitat i populluar nga E. macularius
Sjellja dhe ekologjia
Gekoni leopard i egër përgjithësisht konsiderohet të jetë më shumë aktiv gjatë natës. Gjatë ditës ata qëndrojnë në strofka dhe vende të mbrojtura, dhe dalin përsëri në muzg kur temperatura është e favorshme.
Natyralisti David Attenborough pohon në serinë e dokumentarëve të kafshëve të egra Life in Cold Blood: "një geko leopard - si shumica e gekove - është aktiv gjatë natës dhe arrin të marrë të gjithë nxehtësinë që i nevojitet nga shkëmbinjtë, të cilët ruajnë diçka nga ngrohtësia e tyre për disa orë pas Dielli ka perënduar.” Në mënyrë të ngjashme, biologu nepalez Yam Rawat shkruan “Gekot Leopard mbetën të pazbuluar në Nepal deri në [2016]. Kjo mund t'i atribuohet natyrës së fshehtë të specieve të natës.”
Në të kundërt, disa burime të përqendruara në mbarështimin e gekove leopardë në izolim kanë pohuar se gekonët e leopardit janë zvarranikë krepuskularë apo edhe katemeralë. Ky pohim është përdorur për të shpjeguar aftësinë e gekoneve leopard për të përdorur ekspozimin ndaj UVB për të sintetizuar vitaminën D3 në izolim dhe si një arsyetim për t'u siguruar gekove të leopardëve të izoluar akses në ndriçimin UVB. John Courtney Smith, menaxheri i markës për kompaninë e prodhimit të dritës UVB Arcadia Reptile, pohon në Bio-aktivitetin dhe Teorinë e Ri-krijimit të Egër: "Gekoni leopard është mjaft krepuskulare në gamën e saj të shtëpisë ... ka shumë raporte që ato shihen madje. në rrezet e diellit të shkretëtirës së plotë gjatë ditës, duke u ngrohur."
Dieta
Gekonët leopard janë grabitqarë oportunistë që hanë një sërë kafshësh. Supozohet se jovertebrorët përbëjnë shumicën e dietës të geckos të egër, por në izolim ata gjithashtu do të hanë pre të vogla të vertebrorëve, nëse u jepet mundësia, duke përfshirë minjtë "rozë" të vegjël dhe madje edhe gekonë lepard më të vegjël. Është interesante se mbarështuesit e gekonit leopard të kapur raportojnë se gekoni leopard të ushqyer mjaftueshëm nuk do të kanibalizojnë të rinjtë dhe se sjellja kanibaliste duket se ndodh vetëm në kafshët e ushqyera dobët.
Karakteristikat
parapamje|293x293px| E. macularius me bisht të rigjeneruar. Gekonët leopard janë hardhuca të vogla që e marrin emrin nga ngjyrosja e tyre me njolla. Hatchlings janë mesatarisht 7 to 10 cm në gjatësi dhe peshojnë rreth 2 deri në 5 gram. Femrat e rritura janë rreth 18 to 20 cm në gjatësi dhe peshojnë rreth 50 deri në 70 gram, ndërsa gekonët meshkuj të rritur janë rreth 20 to 28 cm në gjatësi dhe peshë rreth 60 deri në 80 gram.
Ndryshe nga shumë geko të tjerë, por si Eublepharidat të tjerë, gishtërinjtë e tyre nuk kanë lamella ngjitëse, kështu që ata nuk mund të ngjiten në mure të lëmuara vertikale.
Dhëmbët
Gekonët leopard janë polifodontë dhe janë në gjendje të zëvendësojnë secilin nga 100 dhëmbët e tyre çdo 3 deri në 4 muaj. Pranë dhëmbit të rritur plotësisht ekziston një dhëmb i vogël zëvendësues që zhvillohet nga qeliza staminale odontogjene në laminën dentare.
Mekanizmat mbrojtës
Gekonët lepard kanë grabitqarë si gjarpërinjtë, dhelprat dhe zvarranikët e tjerë të mëdhenj. Shqisa e tyre e mprehtë e dëgjimit dhe e shikimit i ndihmon ata të ikin prej tyre gjatë natës. Së bashku me aftësitë e tyre të jashtëzakonshme të shikimit dhe dëgjimit, lëkura e tyre ndihmon në kamuflimin e tyre nga grabitqarët e tyre. Ndjesia e tyre e shijes dhe nuhatjes gjithashtu i ndihmon ata me mbijetesën. Ata gjithashtu qëndrojnë në gropa nëntokësore dhe strofulla gjatë ditës, duke shmangur rrezikun për t'u ngrënë.
Gekonët leopard gjithashtu kanë aftësinë për të shkëputur vullnetarisht bishtin e tyre nëse sulmohet, kapet nga bishti, kafshohet gjatë kopulimit ose kapet nga një tjetër gjatë ushqyerjes. Kjo quhet autotomia kaudale. Pas shkëputjes, bishti mund të vazhdojë të dridhet deri në 30 minuta, duke e lejuar gekon të shpëtojë nga grabitqari i tij.] Bishti është i madh dhe të paktën në një specie të lidhur (Christinus marmoratus) është raportuar se ikën pa bisht geko bën një largim më të shpejtë. Frakturat në kockën e bishtit lejojnë që bishti të ndahet lehtësisht dhe vazokonstriksioni i shpejtë i lejon gekon të pësojë humbje minimale të gjakut. Kjo shkëputje e bishtit shkakton një nivel të lartë stresi te geko për shkak të humbjes së depozitimit të vlefshëm të yndyrës që kishte dikur. Ai do të fillojë të rigjenerojë bishtin e tij menjëherë sepse është i nevojshëm për mbijetesë. Një bisht i humbur mund të rrisë mundësinë e sëmundjes tek geko dhe në disa raste ta vrasë atë, por kjo është shumë e rrallë. Bishtat e rigjeneruar shpesh mbajnë ngjyra të ngjashme me bishtin origjinal (edhe pse ka shumë të ngjarë të ketë një ndryshim të gjerë nga gjallëria dhe modelet e origjinalit), megjithatë, ata shpesh janë të lëmuar dhe nuk kanë cilësitë e ngurtë dhe gjatësinë e një bishti normal. Bishti gjithashtu do të jetë më i shkurtër dhe shpesh më i trashë se bishti i mëparshëm. parapamje|Një shembull i një grupi kromatoforesh.
Kromatoforet dhe pigmentimi i ngjyrave
Gekonët leopard variojnë në ngjyrë nga një bazë e verdhë në kafe-portokalli me njolla që mbulojnë të gjithë ose kryesisht gjysmën e rajonit dorsal të trupit. Ngjyra e tyre rrjedh nga qelizat që përmbajnë pigment të njohura si kromatofore. Këto qeliza janë përgjegjëse për një sërë ngjyrimesh që shihen te të gjithë zvarranikët, amfibët, zogjtë dhe disa lloje insektesh. Kromatoforet vijnë në lloje të ndryshme bazuar në ngjyrën me të cilën korrespondojnë. Llojet e kromatoforeve përfshijnë ksantoforet (përgjegjëse për ngjyrosjen e verdhë), eritroforet (përgjegjëse për ngjyrosjen e kuqe), iridoforet (përgjegjëse për ylberin), leukoforet (përgjegjëse për ngjyrosjen e bardhë), melanoforet (përgjegjëse për ngjyrimin e zi) dhe cianoforet (përgjegjëse për ngjyrosjen blu). Lëkura egekonit leopard të egër përmban ksantofore (të verdha) dhe melanofore (njolla të zeza). Geckot e leopardëve të projektuar mund të posedojnë eritrofore dhe leukofore pasi mbarështimi komercial dhe përzgjedhja artificiale kanë lejuar shfaqjen e një ngjyrimi të ri. parapamje|Mashkulli i kapur (lart) dhe femra (poshtë) gekoni leopard parapamje|Një geko leopard që del nga veza shfaq ngjyrën karakteristike të brezave të të miturve.
Dimorfizmi seksual
Dimorfizmi seksual përkufizohet si një ndryshim fenotipik midis meshkujve dhe femrave të një specie. Zakonisht mund të gjendet te kafshët, si gekoni leopard dhe zvarranikë të tjerë. Ekziston te meshkujt dhe femrat e rritura, por mund të jetë e vështirë të përcaktohet te gekot e rinj. Pjesa e poshtme e një gekoni me të vërtetë përcakton seksin e gekonit. Meshkujt kanë pore para anale dhe fryrje gjysmëpenale ndërsa femrat kanë pore më të vogla dhe nuk kanë fryrje të jashtme.
Meshkujt mund të përcaktojnë seksin e gekonëve leopardë tjerë duke nuhatur feromonet në lëkurën e tyre. Meshkujt u përgjigjen meshkujve me sjellje agresive, ndërsa shfaqin sjellje miqësie ndaj femrave. Ndaj meshkujve të tjerë, mashkulli ngrihej nga toka, zgjaste gjymtyrët dhe harkonte shpinën me ënjtjen e gjuhës në agresion. Më pas ai do të bëjë kërcime të shkurtra dhe kafshime të shpejta e të forta, të cilat shpesh plagosin lëkurën dhe ndonjëherë dëmtojnë rëndë kundërshtarin e tij. Meshkujt sillen në të njëjtën mënyrë ndaj femrave ndërkohë që ato po heqin lëkurën. Para dhe pas derdhjes së lëkurës, meshkujt ende shprehin sjellje miqësie ndaj femrave.
Riprodhimi
Gekonët leopard zakonisht shumohen gjatë verës. Femrat mund të ruajnë spermën gjatë sezonit të riprodhimit dhe të prodhojnë deri në tre tufa nga një ose dy bashkime. Femrat mund të bëjnë rreth gjashtë deri në tetë kthetra me dy vezë; vezët vendosen afërsisht 21 deri në 28 ditë pas çiftëzimit. Koha mesatare që i duhet një të porsalinduri për t'u çelur është diku ndërmjet 35 dhe 89 ditë, megjithëse zakonisht është më afër kësaj të fundit. Foshnjat e gekonit leopard do të kenë një "dhëmb veze", një majë gëlqerore në fund të feçkës për të ndihmuar në thyerjen e lëvozhgës së vezës. “dhëmbi i vezës” i tyre do të bjerë brenda një deri në dy ditë. Përveç kësaj, lëkura e tyre zakonisht do të bjerë brenda 24 orëve nga çelja. Gekoja e leopardit që ka dalë nuk do të jetë në gjendje të hajë deri pas derdhjes së parë.
Gekonët leopard janë gjithashtu të njohur për përcaktimin e seksit të varur nga temperatura. Embrionet e inkubuara në temperatura kryesisht të ftohta (rreth 26–29 °C [79–84 °F]) ose temperatura shumë të ngrohta (rreth 34–35 °C [93–95 °F]) do të zhvillohen si femra, ndërsa embrionet e inkubuara në ato të ndërmjetme temperaturat (rreth 31–33 °C [88–91 °F]) do të zhvillohen si mashkuj. Përcaktimi i seksit besohet të vendoset gjatë dy javëve të para të inkubacionit. Femrat e lindura në temperatura më të larta ndryshonin nga ato që kanë lindur në temperatura më të ulëta në aspektin hormonal dhe të sjelljes. Të lindurit në temperatura më të ngrohta shprehën sjellje më agresive. Këto njihen si "femra të nxehta" dhe shpesh përcaktohen si jopjellore. parapamje|Një geko leopard i përkëdhelur. Vini re se ngjyrosja ka ndryshuar nga lloji i egër me njolla të zbehta për shkak të mbarështimit selektiv.
Gekoni leopard si kafshë shtëpiake
Gekonë leopard janë një nga kafshët shtëpiake më të njohura të hardhucave, i dyti vetëm pas dragoit me mjekër.Ata janë ndoshta specia e parë e hardhucave të zbutura. Ata shumohen lehtësisht në izolim, kështu që shumica e shitur janë të shumuara në izolim në vend të kapjes në natyrë. Ato që gjenden në të natrë zakonisht kanë ngjyrime më të zbehta sesa ato që mbahen në izolim si kafshë shtëpiake.
Mozaiku tek Pallati i Sportit (Durrës)
Mozaiku tek Pallati i Sportit (Durrës) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Durrësit, në qarkun e Durrësit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkeologji", i miratuar me numër "''1886, 10.06.1973'".
Bouilhonnac
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Bouilhonnac (Ocitanisht: Bolhonac ; Shqip: Bojonaku ) është një komunë në departamentin Aude në Francën jugore.
Forest-Saint-Julien
Forest-Saint-Julien është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Forest-Saint-Julien ka një popullsi prej 298 banorë dhe sipërfaqe 6.95 km², me një dendësi prej 43 banor/km².
Gjurme të Kalasë Mesjetare (Elbasan)
Gjurme Te Kalasë Mesjetare është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar me numër "2854 më 08.08.1980".
Dalida
Së pari si aktore, ajo bëri debutimin e saj në filmin Një gotë dhe një cigare nga Niazi Mustapha në 1955. Një vit më vonë, pasi kishte nënshkruar me kompaninë diskografike Barclay, Dalida arriti suksesin e saj të parë si këngëtare me hitin "Bambino". Pas kësaj, ajo u bë shitësja më e rëndësishme e disqeve në Francë midis 1957 dhe 1961. Muzika e saj u rendit në shumë vende të Evropës, Amerikës Latine, Amerikës së Veriut dhe Azisë. Ajo bashkëpunoi me këngëtarë si Julio Iglesias, Charles Aznavour, Johnny Mathis dhe Petula Clark.
Edhe pse ajo xhiroi disa filma krahas karrierës së saj si këngëtare, ajo u rilidh me kinemanë duke aktruar në filmin Dita e Gjashtë, një film nga Youssef Chahine i dalë në 1986. Filmi ishte i suksesshëm në Egjipt, ku tre milionë njerëz u mblodhën në Shubra për të parë Dalidën në daljen paraprake. Në Francë, megjithëse filmi u përshëndet nga kritikët, ai rezultoi të ishte një dështim komercial.
Dalida u trazua nga vetëvrasja e partnerit të saj Luigi Tenco në vitin 1967. Pavarësisht kësaj, ajo vazhdoi përpara me karrierën e saj, duke formuar labelin diskografik International Show me vëllain e saj Orlando, duke regjistruar më shumë muzikë dhe duke performuar në koncerte dhe konkurse muzikore, por vazhdoi të vuante shpërthime depresioni. Dalida kreu vetëvrasje më 3 maj 1987. parapamje| Dalida në vitin 1961 parapamje| Dalida në vitin 1967
Jeta personale
majtas|parapamje| Shtëpia e Dalidës në rue d'Orchampt, Montmartre, Paris Jeta private e Dalidës u njollos nga një sërë marrëdhëniesh të dështuara dhe problemesh personale. Në janar 1967, ajo mori pjesë në Festivalin e Sanremos me të dashurin e saj të ri, këngëtarin, kantautorin dhe aktorin italian Luigi Tenco. Kënga që ai prezantoi ishte " Ciao amore, ciao " ("Mirupafshim dashuri, mirupafshim"), të cilën e këndoi së bashku me Dalidën, por Tenco dështoi pavarësisht performancës së Dalidës. Tenco vdiq nga vetëvrasja më 27 janar 1967, pasi mësoi se kënga e tij ishte eliminuar nga konkursi final. Tenco u gjet nga Dalida në dhomën e tij të hotelit me një plagë plumbi në tëmthin e majtë dhe një shënim që njoftonte se gjesti i tij ishte kundër zgjedhjeve të jurisë dhe publikut gjatë konkursit. Para vetëvrasjes së Tencos, Dalida dhe ai ishin fejuar. Një muaj më vonë, Dalida tentoi të vetëvritej prej mbidozës së drogërave në hotelin në Paris. Ajo kaloi pesë ditë në koma dhe disa muaj duke u rikuperuar. Dalida u kthye në skenë tetorin e ardhshëm.
Në dhjetor 1967, ajo mbeti shtatzënë nga një student italian 22-vjeçar, Lucio. Ajo bëri një abort që e la atë jopjellore. parapamje| Dalida me Luigi Tencon Në shtator 1970, ish-bashkëshorti i saj përgjatë viteve 1956–1961, Lucien Morisse, vdiq duke qëlluar veten në kokë.
Në prill 1975, miku i saj i ngushtë, këngëtari Mike Brant u hodh nga një apartament në Paris me pasojë vdekjen. Ai ishte 28 vjeç. Dalida kishte kontribuar në suksesin e tij në Francë kur hapi koncerte për të në 1971 në l'Olympia.
Në korrik 1983, i dashuri i saj nga viti 1972 deri në 1981, Richard Chanfray, vrau veten duke thithur gazin e shkarkimit të makinës së tij Renault 5.
Natën e 2–3 majit 1987, Dalida kreu vetëvrasje duke pësuar mbidozë me barbiturate. Ajo la pas një shënim ku shkruhej: " La vie m'est insupportable. Pardonnez-moi. " ("Jeta është e padurueshme për mua. Më falni." )
Dalida është varrosur në Varrezën Montmartre, Divizioni i 18-të, Chemin des Gardes.
Trashëgimia
Në vitin 1988, një sondazh i Encyclopædia Universalis, i botuar në gazetën franceze Le Monde e pozicionoi Dalidën si të dytën për nga personalitetet që kishin ndikimin më të madh në shoqërinë franceze, pas Gjeneralit de Gol.
Bouisse
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Dalida
Trashëgimia
Ajo është gjithashtu një ikonë për njerëzit gej në Francë dhe në Lindjen e Mesme. parapamje| Sheshi Dalida në Montmartre Në vitin 2003, në garën për çmimin "Këngëtarja më e madhe e shekullit" në Francë (bazuar mbi tre kritere: numrat e shitjeve të albumeve dhe këngëve, numri i transmetimeve në radio dhe renditja në lista), Dalida u rendit e treta pas Madonna dhe Céline Dion.
Bouisse
Bouisse (Ocitanisht: Boissa ; Shqip: Bojsa) është një komunë në departamentin Aude në Francën jugore.
Breshka me veshë të kuq
Rrëshqitësi me veshë të kuq është vendas në Shtetet e Bashkuara të Jugut dhe Meksikën veriore, por është vendosur në vende të tjera për shkak të lëshimeve të kafshëve shtëpiake dhe është bërë pushtues në shumë zona ku tejkalon speciet vendase. Rrëshqitësi me veshë të kuq përfshihet në listën e 100 llojeve më invazive në botë botuar nga Bashkimi Ndërkombëtar për Ruajtjen e Natyrës.
Emri
majtas|parapamje| Breshkat me veshë të kuq janë kafshë shtëpiake të njohura në të gjithë botën. Breshka me veshë të kuq e merr emrin nga shiriti i vogël i kuq rreth veshëve të saj dhe nga aftësia e saj për të rrëshqitur shpejt nga shkëmbinjtë. Kjo specie ishte e njohur më parë si breshka e Troost për nder të një herpetologu amerikan Gerard Troost. Trachemys scripta troostii tani është emri shkencor për një nënlloj tjetër, rrëshqitësin e Cumberlandit.
Taksonomia
Breshka me veshë të kuq i përket rendit Testudines, i cili përmban rreth 250 lloje breshkash. Është një nënspeci e Trachemys scripta. Më parë ishte klasifikuar nën emrin Chrysemys scripta elegans. Trachemys scripta përmban tre nënlloje: T. s. elegans (rrëshqitës me veshë të kuq), T. s. scripta (rrëshqitës me bark të verdhë), dhe T. s. troostii (rrëshqitës i Cumberlandit).
Shpërndarja dhe habitati
Rrëshqitësi me veshë të kuq ka origjinën nga zona përreth Lumit Misisipi dhe Gjirit të Meksikës, në klimë të ngrohtë në Shtetet e Bashkuara Juglindore. Zonat e tyre amtare shkojnë nga juglindja e Kolorados deri në Virxhinia dhe Florida. Në natyrë, ata banojnë në zona me një burim uji të ngrohtë, të tillë si pellgje, liqene, këneta, përrenj ose lumenj me rrjedhje të ngadaltë. Ata jetojnë në zona me ujë të qetë, ku ata janë në gjendje ta lënë ujin lehtë duke u ngjitur në shkëmbinj ose trungje pemësh në mënyrë që të ngrohen në diell. Individët shpesh gjenden duke bërë banja dielli në një grup apo edhe mbi njëri -tjetrin. Ata gjithashtu kërkojnë bimë ujore të bollshme, pasi këto janë ushqimi kryesor i të rriturve, megjithëse ata bëjnë pjesë tek gjithëngrënësit. Breshkat në natyrë mbeten gjithmonë pranë ujit nëse nuk kërkojnë një habitat të ri ose kur femrat largohen nga uji për të lëshuar vezët e tyre.
Sjellje
Rrëshqitësit me veshë të kuq janë pothuajse tërësisht ujorë, por meqë janë gjakftohtë, ata e lënë ujin të bëjë banja dielli për të rregulluar temperaturën e tyre.
Destiny Chukunyere
Në vitin 2017, ajo mori pjesë në sezonin e njëmbëdhjetë të Britain's Got Talent dhe përfundoi e 6-ta në gjysmëfinalen e dytë dhe kështu u eliminua. Ajo fitoi sezonin e dytë të versionit maltez të The X Factor dhe u zgjodh të përfaqësonte Maltën në Festivalin Evropian të Këngës 2020 në Roterdam me këngën "All of My Love", para se konkursi të anulohej për shkak të pandemisë koronavirus 2019-2020. Sidoqoftë, Destiny është konfirmuar ta përfaqësojë Maltën në Festivalin Evropian të Këngës 2021 në Roterdam.
Më pas heshtja
Më pas heshtja, roman me autore Elvira Dones. Botuar në Elbasan nga "Sejko", në vitin 2004. Libri ka 204 faqe.
Peshkatarë si ne
Peshkatarë si ne, roman me autor Thanas Jorgji. Botuar në Tiranë nga "Mësonjëtorja", në vitin 2004. Libri ka 222 faqe.
Deshkollarizimi
Deshkollarizimi është një term i përdorur në trajtimet e Ivan Illich mbi shkollën dhe arsimin e ku paraqet një shmangie nga arsimi, shkolla dhe pedagogjia tradicionale publike (qeveritare) për një lloj arsimi, shkolle dhe pedagogjie me më pak kufizime në procesin mësimor e cila përqendrohet më shumë në vlerën edukative të kuriozitetit natyror. Madje Ivan Illich është edhe autor i veprës me titull "Deschooling Society" (Shoqëria e deshkollarizuar) e përkthyer në gjuhën serbokroate me titullin "Dole škole" (Poshtë shkollat).
Vështrim
"Deshkollarizimi" i individit nuk do të thotë shpërfillje a aktit të të mësuarit ose të arsimimit në shkolla. Pikëpamjet e Illichit dhe Holtit për një shoqëri të deshkollarizuar duan të na sigurojnë që secili e ka mundësinë e zgjedhjes nëse ata (ose fëmijët e tyre) do të shkojnë në shkollë ose jo. Në vend se të jenë të detyruar për të shkuar në shkollë, duke iu nënshtruar një testi para se të hyjnë në një shkollë apo duke e mohuar mundësinë për të mësuar një temë të dëshiruar, njerëzit do të jenë të lirë të zgjedhin se si ata do të mësojnë. Sipas John Holt, një avokues i deshkollarizimit, "një shoqëri e deshkollarozuar do të jetë një shoqëri në të cilën të gjithë do të kenë mundësi të gjera dhe të lira të zgjedhjes për të mësuar çdo gjë që ata do të dëshirojnë për të mësuar, qoftë në shkollë apo edhe në mënyra krejtësisht të ndryshme." Illich shpiku termin "deshkollarizim" (deschooling) ndërsa Holt, më vonë, filloi të përdorë edhe termin "unschooling" për të paraqitur pikëpamjet dhe sistemin e tij arsimor e pedagogjik.
Pikëpamjet mbi deshkollarizimin e shoqërisë ashtu si edhe pikëpamjet antipedagogjike kanë ekzistuar edhe më herët. Këtu duhet theksuar sidomos teorinë e shuarjes së shkollës me protagonistin e saj kryesor V.N. Shulgin, drejtor i Institutit Pedagogjik të Moskës dhe autor i veprave "Obšćestvenaja rabota školi i programu GUS-a" (Puna shoqërore e shkollës dhe programi GUS) botuar në vitin 1929 dhe "Osnovie voprosi socialjonogo vospitanja" (1924), pastaj veprat "School is Dead" (Shkolla është e vdekur) e autorit Everett Reimer botuar në Londër në vitin 1971, punimi "Shkolla pa katedër" shkruar nga E. Djelpi, "Fundi i arsimit" (The End of Education - 1996) nga Neil Postman, "Kundër shkollës" (Against School - 2003) nga John Taylor Gatto, "Rasti kundër arsimit: Pse sistemi arsimor është një humbje e kohës dhe parave" (The Case Against Education: Why the Education System Is a Waste of Time and Money - 2018) nga Bryan Caplan, etj.
Referime
== Lidhje të jashtme == * Deschooling Society (Shoqëria e deshkollarizuar)  nga Ivan Illich
Mozaiku pranë Pallatit të Kulturës (Durrës)
Mozaiku Pranë Pallatit të Kulturës është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Durrësit, në qarkun e Durrësit, Shqipëri.
Enigmat e nje brenge
Enigmat e nje brenge, roman me autor Agim Hamiti. Botuar në Tiranë nga "Uegen", në vitin 2004. Libri ka 358 faqe.
Miniera e Krastës
Miniera e Krastës është një minierë e madhe e vendosur në lindje të Shqipërisë qendrore, ngjitur me qytetin e Krastës në Qarkun Dibër, 40 km në lindje të kryeqytetit, Tiranës. Krasta përfaqëson një nga rezervat më të mëdha të kromit në Shqipëri dhe në të gjithë Evropën, duke pasur rezerva të vlerësuara prej 2 milion ton xeheror që klasifikojnë 40% metal kromi.
Miniera është pjesë e Masivit të Bulqizës, një zonë e cila ka një trashësi shkëmbi ndërmjet 4 km dhe 6 km dhe përmban 65 depozita dhe dukuri të verifikuara të kromit. Depozita është eksploruar në thellësi deri në 1300 m dhe rezervat gjeologjike arrijnë në 12 milion ton, nga të cilat 7.5 milion ton vlerësohen mbi 38% metal kromi.
Miniera Krasta filloi të funksionojë në vitin 1963. Midis 1963 dhe 1965 ajo prodhoi mineral kromi vetëm nga dukuritë. Në vitin 1971 filloi prodhimi nga miniera. Prodhimi total i kombinuar i xehes së kromit nga miniera midis 1971 dhe 2006 arriti në 716,000 ton. Niveli më i thellë i minierës është Niveli +400 i cili arrin një thellësi prej 400 m Rezervat e xehes së kromit të minierës ndahen në dy kategori mbi dhe nën Nivelin +400. Rezervat e provuara të xehes të vendosura mbi Nivelin +400 arrijnë në 2,000,000 ton xehe që klasifikojnë 40% metal kromi. Rezervat e provuara të xehes të vendosura nën Nivelin +400 aktualisht nuk vlerësohen ose llogariten, por pritet të klasifikojnë mbi 40% metal kromi. Rezervat totale të minierës arrijnë në 2 milion ton xehe që klasifikojnë 40% metal kromi. Që nga viti 1999 disa pjesë të minierës u privatizuan dhe pjesa tjetër u mbyll. Në vitin 2006, u vlerësua se një total prej 2 milion ton xehe kromi ishin ende të pashfrytëzuara në minierën e Krastës, duke e bërë atë të dytin pas minierës së Bulqizës përsa i përket rezervave të kromit në Shqipëri, ndërsa ishte një nga tetë minierat shqiptare të kromit që kishte rezerva mbi 1 milion ton mineral kromi. Miniera e Krastës konsiderohet gjithashtu si një burim i metaleve të rrallë si platini dhe kobalti, megjithatë shfrytëzimi i tyre sot është i paarritshëm.
Bouriège
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Bouriège (Ocitanisht: Borièja ; Shqip: Buriezha) është një komunë në departamentin Audë në Francën jugore.
Brežice
Brežice (e theksuar [ˈbɾèːʒitsɛ]; Rann <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ʁan] ) është një qytet në lindje të Sllovenisë në Luginën e Ulët të Savës, pranë kufirit me Kroacinë. Ajo është selia e Komunës së Brežices. Territori i komunës është i përfshirë në Rajonin Statistikor të Posavskës.
Halasi
Halasi (i quajtur gjithashtu Halsi ose Halshi) është një qytet në Khanapur Taluk, distrikti Belgaum në Karnataka të Indisë. Është 14 km nga Khanapur-i dhe rreth 25 km nga Kittur-i. Qyteti është i pasur me monumente historike dhe tempuj. Monumentet e Shekullit të V në janë strukturat më të vjetra ekzistuese të Arkitekturës Kadamba. Në distriktin Belgaum, tempujt Hattikeshwara, Kalleshwara dhe Someshwara në Halasi dhe grupi i tempujve në Kadaroli ilustrojnë më së miri arkitekturën Kadamba. Basadi i vjetër Jain që përmban një faltore të shenjtë dhe një sukanasi në Halasi është tempulli më i vjetër prej guri në Karnataka. Halasi është në sfond të Ghatseve perëndimore në atmosferë të gjelbër të harlisur. Ishte kryeqyteti i dytë i Kadambave të Banavasi-t. Tempulli i stërmadh Bhuvaraha Narasimha ka imazhe të larta të Varaha-s, Narasimha-s, Narayana-s dhe Surya-s. Vendi ka një fortesë dhe tempuj të Gokarneshswara-s, Kapileshwara-s, Swarneshwara-s dhe Hatakeshwara-s. Në Halasi gjenden grupe monumentesh si tempujt Kalmeswara, Suvarneswara, Ramalingeswara dhe Bhuvaraha.
Tempulli Bhoo Varaha Laxmi Narasimha
The Archaeological Survey of India po e studion strukturën e lashtë të Tempullit Bhoo Varaha Laxmi Narasimha. Halasi quhej Palasika në kohët e lashta dhe Tempullit Bhoo Varaha Laxmi Narasimha është një nga shembujt më të mirë të stilit arkitekturor Kadamba. Kulla 15.24 m e lartë e faltores së brendshme ose garbhagruha është shumë e ngjashme me atë të Tempullit Madhukeswar në Banavasi të ndërtuar po nga Din. Kadamba. Sipas historianëve, u ndërtua gjatë periudhës Kadamba ose shekullit të V të e.s. nga Shivachittadhe mbishkrimet brenda tempullit e mbështesin këtë pikëpamje. Në vitin 1169, u vendos nga Matayogi idhulli i Ananta Viravikrama Narasimha. Sipas një legjende të lidhur me këtë faltore, Pandava-t e ndërtuan këtë tempull natën gjatë ekzilit të tyre dhe këtu adhuruan zotin Vishnu. Sipas priftit të tempullit, idhulli i Narasimha-s, në krahun e majtë të Vishnu-t, është swayambhu ose udbhava dhe nuk është skalitur nga ndonjë njeri.
Ndodhen dy garbhagruha të drejtuara nga njëri-tjetri. Në të djathtë është idhulli 1.2 metra i lartë i zotit Shri Vishnu në një posturë të ulur. Idhujt e Suryanarayana-s dhe Mahalaxmit janë menjëherë mbrapa idhullit kryesor. Garbhagruha në krahun e majtë ka idhullin e Bhoo Varaha Swamy. Në 1186-87, një idhull 1.5 metra i lartë i Varaha-s u vendos nga Vijayaditya III. Avatari Varaha i zotit Vishnu, ku mund të shihet duke mbajtur Nënën Tokë (ose Bhoodevi) në gojën e tij. Zambaku i gdhendur mjeshtërisht në tavan provon se Kadambat përkrahën dhe zhvilluan formën e tyre të artit. Jashtë tempullit kryesor janë tempuj më të vegjël kushtuar Ganesha-s, Shiva-s dhe Vitthala-s. Në një faltore më të vogël mund të gjendet gjithashtu një statujë e përkryer e Radha Krishna-s.
Maulers, Oise
Maulers (Shqip: Maleri) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Mensch ärgere dich nicht
thumb|220px|Disa fëmijë holandezë duke luajtur lojën, e njohur në holandisht si "Mens erger je niet". Mensch ärgere dich nicht (Shqip: "Mos u nervozo") është lojë gjermane (por jo lojë me stil gjermanë), e shpikur nga Josef Friedrich Schmidt në vitin 1907/1908. Është lojë me kryq dhe rreth, e ngjajshme me lojën indiane Pachisi, lojën kolumbiane Parqués, me lojën amerikane Parcheesi dhe Trouble dhe me lojën angleze Ludo.
Rregullat e lojës
Rreshtat janë rregulluar në një pozicion kryq. Ata janë të rrethuar dhe të lidhur me një rreth të fushave, mbi të cilat pjesët e lojës lëvizin në drejtimin e orës. Ka tre fusha më të afërta me secilën anë të dërrasës; e majta është fusha e "fillimit" e lojtarit (shënuar "S") dhe e mesme çon "brenda" zonës. Lojërat e hershme kanë pasur figura të ngjyrosura prej drurit.