cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kolektivizmi
Kolektivizmi është një qëndrim filozofik dhe doktrinë politike që thotë se entitetet si shteti, shoqëria apo kombi kanë një ekzistencë autonome përtej individëve që bëjnë pjesë në to. Disa forma ekstreme kolektivizmi shkojë deri në pikën e të mohuarit të ekzistencës së autonomisë së individëve përtej kolektivit. Një tjetër karakteristikë e kolektivizmit është edhe bindja se interesi i (pretenduar) i kolektivit duhet të ketë përparësi ndaj interesit të individëve. Kolektivizmi është një karakteristikë themelore e ideologjive si komunizmi, socializmi dhe fashizmi të cilat mund të shihen si antiteza e pozitës filozofike të individualizmit.
Kritika ndaj filozofisë kolektiviste
Liberalët klasikë kanë qenë oponentë konsistentë të pozitave kolektiviste. Ludwig von Mises duke qenë një nga kundërshtarët më me zë tregon se filozofia e kolektivizmit është e gjymtuar në faktin se kolektivet nuk mund të analizohen si entitete autonome, por mund të analizohen vetëm nëpërmjet ekzaminimit të individëve që përbëjnë kolektivin, pra nga një pikëpamje individualizmi metodologjik. Një tjetër kritikë ngrihet ndaj natyrës arbitrare që shoqëron përcaktimin se cilët individë do të përfshihen në një kolektiv.
"Nuk ka asnjë ideologji kolektiviste uniforme, por shumë dokrtina kolektiviste. Çdonjë prej tyre lavdëron një entitet të ndryshëm kolektivist dhe kërkon që të gjithë njerëzit e përmbajtur t'i nënshtrohen atij. Çdo sekt adhuron idhullin e vete dhe është jotolerant ndaj idhujve rivalë. Çdonjë urdhëron nënshtrimin total të individit, çdonjë është totalitar. - Ludwig von Mises: Theory and History"
Një tjetër kritikë që ngrihet ndaj filozofisë kolektiviste është ajo që ka të bëjë me pikëpamjen kolektiviste që thotë se interesat dhe dëshirat e individëve duhet t'u hapin rrugë atyre të kolektivit. Një i tillë pozicion shpie në dilemën se si do të përcaktohet interesi i një entiteti të tillë si kolektivi, përveçse me vendimin arbitrar të atyre që janë në fuqi? Dhe më tej, si mund këto vendime të reflektojnë dëshirat aktuale të kolektivit përveçse duke qenë të bazuara vetëm në gjykimin e atyre që mbajnë pushtetin?
Buchanan County (Virginia)
Buchanan County është një nga  qarqet në shtetin federal Virginia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Balldovenci
është vendbanim në Ish Republikën Jugosllave të Maqedonisë.
Rigoni
Rigoni (Lat. Origanum Vulgare) - është një bimë, që bën pjesë në familjen Lamiaceae. Bimë barishtore shumëvjeçare me erë të këndshme, me kërcell të hollë, me gjethe të vogla vezake, me lule të bardha ose ngjyrë trëndafili, që rritet vetvetiu në toka të thata dhe që thahet e përdoret si erëz për gjellë.
Rigoni është një bimë barishtore shumëvjeçare, rritet 20-80 cm i gjatë, me gjethe 1-4 cm të gjata. Lulet e rigonit janë me ngjyrë të purpurtë, 3-4 mm të gjata.
Rigoni ështe bimë aromatike, aroma e të cilit është më e theksuar kur është i thatë se sa kur është i freskët.
Dost مردكوش Мацярдушка fa:مرزنگوش Origan Kung Bergmynte Oregano Oregano
A.C. Chievo Verona
Associazione Calcio Chievo Verona (njour zakonisht si ChievoVerona ose thjesht Chievo [ˈkjɛvo]) është një klub profesionist futbollistik ltalian me seli në Kievo, një periferi e 4,500 banorëve në Verona, Veneto, dhe është në pronësi nga Paluani, që është një kompani dhe një frymëzim për emrin e tyre origjinal, Paluani Chievo. Pseudonimet e klubit janë Gialloblu (Verdheblutë), Mussi Volanti (Gomerët fluturues) ose Ceo dhe ndan stadiumin e saj Marcantonio Bentegodi prej 38,402 vendesh sëbashku me klubin rival të qytetit Hellas Verona.
Vitet e hershme
Klubi u themelua në vitin 1929 nga një grup i vogël i tifozëve në qytetin e vogël të Veronës. Fillimisht, klubi nuk ishte zyrtarisht i lidhur në Federatën Italiane të Futbollit por luajti në disa turnamente amatore dhe ndeshje miqësore nën emrin "O.N.D. Chievo", një emër i imponuar nga regjimi fashist. Debutimi formal i klubit në një ligë zyrtare erdhi më 8 nëntor 1931. Ngjyrat e klubit në atë kohë ishin bluja dhe e bardha. Chievo u shpërbë në vitin 1936 për shkak të problemeve ekonomike por u rikthye të luaj në vitin 1948 pas Luftës së Dytë Botërore, duke u regjistruar në ligën rajonale të "Seconda Divisione" (Divizioni i Dytë). Në vitin 1957 skuadra lëvizi në fushën e "Carlantonio Bottagisio", ku ata luajtën deri në vitin 1986. Në vitin 1959, pas rindërtimit të ligave të futbollit, Chievo u pranua të luante në "Seconda Categoria" (Kategorinë e Dytë), një ligë rajonale e cila ishte e dyta për nga rëndësia pas elitës së futbollit italian e cila ishte Serie A. Në atë vit, Chievo ndryshoi edhe emrin duke e bërë "Cardi Chievo", pas sponsorit të ri, dhe shpejt u ngjit në "Prima Categoria", ku aty përjetoi rënjen e parë në vitin 1962.
Seritë e ngjitjeve
Në vitin 1964, Luigi Campedelli, një bisnezmen dhe pronari i kompanisë Paluani, u emërua pronari i ri i Chievos, nën drejtimin e presidencës së Campedellit. Chievo kaloi nëpër të gjithë ligat e futbollit italian, duke arritur dhe Serie D në sezonin 1974–75. Nën emrin "Paluani Chievo" skuadra u ngjit në Serie C2 në vitin 1986. Si pasojë e ngjitjes, Chievo u detyrua të lëvizte te Stadio Marcantonio Bentegodi, vendi kryesor i Veronës; në vitin 1989 u bë një tjetër ngjitje, këtë herë në Serie C1. Kjo gjë bëri që klubi të ndryshonte sërisht emrin duke e bërë "A.C. Chievo Verona", një emër që e ka ende në ditët e sotme.
Në vitin 1992, presidenti Luigi Campedelli, i cili ishte rikthyer nën drejtimin e klubit dy vite më parë, vdiq pas një goditje zemre, dhe biri i tij Luca Campedelli, vdiq që në moshën 23 vjeçare, i cili ishte bërë presidenti më i ri i futbollit italian. Campedelli vendosi Giovanni Sartorin si drejtor sportiv dhe emëroi Alberto Malesani si trajnerin e ri. Nën drejtimin e Malesanit, skuadra në mënyrë të befasishme fitoi Serie C1 duke u ngjitur në Serie B, ku rivalët e qytetit Hellas Verona luanin atje. Në vitin 1997, pasi Malesani firmosi me Fiorentinën, Silvio Baldini u punësua si trajneri i ri. Në sezonin e ardhshëm, me Domenico Caso si trajner, u pa largimi i parë i një trajneri gjatë presidencës së Luca Campedellit, me Cason i cili u shkarkua dhe u zëvëndësua me Lorenzo Balestron.
Në sezonin 2001–02, Luigi Delneri erdhi si trajneri i ri dhe udhëhoqi Chievon që arriti vendin e tretë në Serie B, duke u ngjitur në Serie A për herë të parë në historinë e klubit.
Historia e trajnerëve
• 3
Ngjyrat dhe stema
Ngjyrat origjinale të klubit kanë qënë bluja dhe e bardha kurse ngjyrat aktuale janë bluja dhe e verdha. Pseudonimi historik i klubit është Gialloblu (që vjen nga ngjyrat e klubit verdh e blu) edhe pse në futbollin italian skuadra e Veronës është njohur në të shkuarën nga shumica e tifozëve si "Gialloblu" dhe është skuadra më e vjetër e Veronës. Klubi ndonjëherë referohet në ditët e sotme si Mussi Volanti (Gomerët fluturues). Mbështetësit lokal të klubit e quajnë atë edhe Ceo, gjë që në gjuhën veroneze do të thotë Chievo. Pseudonimi "Gomerët flutures" në fakt ka ardhur nga një koreografi nga tifozët e klubit rival të Hellas Veronës, ku kishin thënë se "kur gomerët të fluturojnë, ne do të kemi një derbi në Serie A". Ky pseudonim përfundimisht u vendos në sezonin 2001–02. Megjithatë, me suksesin e Chievos dhe rënjes njëkohësisht të Hellasit në Serie B dhe Serie C1, tifozët e Chievos e kanë pranuar këtë pseudonim si simbol nderi.
Qarku Braşov
Braşov (Rumanisht: Judeţul Braşov) është një nga 41 qarqet e Rumanisë. Historikisht qarku ka qenë i shtrirë në rajonin e Transilvanisë ndërsa sot gjendet në rajonin qendror. Qarku (judeti) ka një sipërfaqe prej 5,363 km² dhe me popullsi të përgjithshme 596,140 banorë. Qarku është i ndarë në 4 bashki, 6 qytete dhe 48 komuna. Kryeqendra e qarkut është qyteti Braşov.
Ekonomia
Braşov është një nga rajonet më të begatë të Rumanisë dhe ka një traditë në industri. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, në Braşov u ndërtuan aeroplanë luftarakë IAR 80 dhe nga fundi i luftës Bf109. Gjatë periudhës komuniste qarku u industrializuara rëndë, dhe trashëgimi e tyre mbetën disa komplekseve shumë të mëdha industriale. Disa prej tyre arritën të mbijetojnë dhe të përshtaten me ekonominë kapitaliste të tregut, disa prej tyre u rënuan duke sjellë një normë të lartë papunësie. Për shkak të investimeve të reja, kryesisht të huaja, ekonomia ka arritur të shërohet pjesërisht.
Industritë mbizotërues në qark janë:
Ndarja Administrative
Qarku ka 4 bashki, 6 qytete dhe 48 komuna.
1023
Mbi vitin 1023.
Moda e flokëve në Romën e lashtë
parapamje| Bust mermeri 'Matidia 1' c.119 CE parapamje| Statuja romake e një gruaje me flokë të përpunuar ( Aphrodisias, shekulli II pas Krishtit) Moda e flokëve në Romë po ndryshonte gjithnjë e më shumë, dhe veçanërisht në periudhen imperiale romake kishte një sërë mënyrash të ndryshme për stilimin e flokëve.
Ashtu si me rrobat, kishte disa modele flokësh që ishin të kufizuara për njerëz të caktuar në shoqërinë e lashtë. Stilet janë aq të dallueshme sa i lejojnë studiuesit sot të krijojnë një kronologji të portretit dhe artit romak ; ne jemi në gjendje të datojmë foto të perandoreshave në monedha ose të identifikojmë buste në varësi të modelit të flokëve të tyre.
Barberia u prezantua në Romë nga Publius Titinius Menas, i cili, në vitin 209 ose 300 pes, solli një berber nga kolonitë greke në Sicili. Gjatë pjesëve të mëparshme të historisë romake, shumica e njerëzve vepronin si berberi i tyre. Për shkak të vështirësisë në trajtimin e veglave të barberisë, barberia profesionale u bë profesion. Ky profesion lulëzoi më shumë gjatë periudhës perandorake.
Rëndësia
parapamje| Një grua e re ulet ndërsa një shërbëtor i rregullon flokët me ndihmën e një kupidi, i cili mban një [[Pasqyra (mjet)|pasqyrë për të ofruar një reflektim, detaj të një afresku nga Vila e Mistereve, Pompei, shek. 50 para Krishtit]] Ashtu si sot, flokët për romakët ishin po aq shprehje e identitetit personal sa edhe veshjet. Modelet e flokëve përcaktoheshin nga një sërë numër faktorësh, përkatësisht gjinia, mosha, statusi social, pasuria dhe profesioni. Modeli i flokëve të një gruaje shprehte individualitetin e saj në botën e lashtë romake. Mënyra se si dikush i rregullonte flokët ishte një tregues i statusit dhe rolit të një personi në shoqëri.
Flokët ishin një zonë shumë erotike e trupit të femrës për romakët, dhe tërheqja e një gruaje lidhej me paraqitjen e flokëve të saj. Si rezultat, u pa si e përshtatshme që një grua të shpenzonte kohë për flokët e saj në mënyrë që të krijonte një pamje të këndshme.
Parukeria dhe shoqërimi i nevojshëm i saj, vështrimi në pasqyrë, shiheshin si aktivitete të dallueshme femërore. U toleruan seanca të gjata kujdesi për gratë, pavarësisht se shkrimtarët si Tertullian dhe Plini komentuan neverinë e tyre për kohën dhe energjinë që gratë i kushtojnë flokëve të tyre. Megjithatë, përshkrimet e shumta të grave që bënin parukeri dhe vështronin në pasqyrë në relievet dhe portretet e varreve janë një dëshmi se sa shumë parukeri shihej si pjesë e fushës femërore.
Për më shumë se thjesht atraktivitet, stilimi i flokëve ishte ndjekja e kohës së lirë e femrës së kulturuar dhe elegante. Flokët shiheshin sa një tregues i pasurisë dhe statusit shoqëror, aq edhe i shijes dhe modës. Por ndryshe nga frizurat e ditëve moderne, rehatia dhe natyralizmi për romakët zuri vendin e dytë ndaj modeleve të flokëve që shfaqnin në maksimum pasurinë e përdoruesit. Me fjalë të tjera, të kesh një frizurë komplekse dhe të panatyrshme do të preferohej me shume sesa një model i thjeshtë, sepse do të ilustronte pasurinë e atij që i përdor në aftësinë për të marrë kohë për të stiluar flokët e tyre. Që femrat të kenë një model flokësh në modë treguan se ishin pjesë e kulturës elegante romake.
Përveç shoqërisë, flokët përdoreshin simbolikisht për të shënuar ritet e kalimit; për shembull, flokët e liruar ishin të zakonshme në një funeral dhe seni crines ishte modeli i flokëve që mbanin nuset dhe Virgjëreshat Vestale ; e ndarë dhe e gërshetuar në gjashtë gërsheta dhe në rastin e nuses ndahej me shtizë. Flokët e nuses ndaheshin me një hasta recurva ose hasta caelibaris, një majë shtize hekuri të përkulur dhe kurorëzohej me lule. Përveç ceremonive, modeli i flokëve përcaktonte moshën e një gruaje. Kishte një ndryshim të dukshëm në flokë të pranueshëm për vajzat para adoleshente dhe gratë e pjekura fizikisht. Vajzat paraadoleshente shpesh do të kishin flokë të gjatë të shtrirë poshtë shpinës, ku gratë gjithashtu do të kishin flokë po aq të gjatë, por ato do të kontrolloheshin përmes mbështjelljes dhe gërshetimit.
Mjekësia dhe Religjioni
Ishte e zakonshme që marinarët të rruanin vetullat e tyre dhe t'i kushtonin flokët perëndive, për të fituar mbrojtjen e tyre. Virgjëreshat Vestale varnin flokët e mbetur në pemë si një shërbim fetar dhe për të shenjtëruar një person. Në Epigramet e Martialit, një personazh i quajtur Encolpus ia kushton flokët e tij një personazhi të quajtur Phoebus. Romakët gjithashtu besonin se rruajtja e kokës ishte e nevojshme për të diagnostikuar disa semundje. Plini Plaku sugjeroi shumë kura dhe kura të mundshme për tullacën e flokëve. Ishte një zakon popullor që flokët nga prerja e parë e dikujt t'ia kushtonin perëndive. Zakonisht, koha kur një romak do të kryente këtë veprim ishte kur ata i mbushnin moshën 20 vjeç ose vishnin toga virillis.
Prytan
Prytan ( prýtanis „kryetar“, „i pari“;; äol. πρότανις) percakton nje anetar keshilli ne Greqine antike. Ky post ka egzistuar qe ne periudhen mikenase ne cdo qytet te mevetesishem dhe qendroi deri ne periudhen heleniste.
Moda e flokëve në Romën e lashtë
Kapelë koke
parapamje| Statuja që tregon Pallën të vizatuar mbi kokë. Ky model flokësh është ai i periudhës Antonine.
Vellot
Ndoshta për shkak të lidhjes së tyre erotike, flokët shpesh lidheshin me idetë romake të modestisë dhe nderit femëror. Ne e dimë se mbulesat ishin të rëndësishme në këtë rast, pasi ato mbronin (ose inkurajonin, sipas Seneka Plakut) kërkesat nga burrat. <i id="mwVw">Palla</i> ishte shenja e një gruaje të martuar dhe të respektuar. Ishte një copë leckë e mbështjellë rreth trupit me një skaj mbi supe. Ka dëshmi të rëndësishme që palla është mbështjellë në pjesën e pasme të kokës si një vello.
Prytan
Numri i anetarev te keshillit, koha e qendrimit ne kete post (Prytanie) dhe detyrat kane qene te ndryshme sipas vendit edhe kohes te ndryshme. Keshtuo Prytanet ne Korinth morren, mbas largimit te Monarchie pushtetin e qeverisjes gjegjesisht per nje vit.
Ne Athine,qe si fillim ishte ndare ne 4 Phyle me nga 12 Naukraria, gab es seit der Regierung der ersten Archonten einen Rat, der aus 48 sogenannten Vorstehern einer Schiffshauptmannschaft (πρύτανις ναυκράρων) bestand. Pas reformes kleisthenike, e cial e ndante Athinen ne 10 Phylen, amtierten 50 Prytanen aus einer Phyle jeweils für 35 - 36 Tage (1/10 eines Jahres), bevor sie von einer anderen Phyle abgelöst wurden.
Moda e flokëve në Romën e lashtë
Vellot
Palla supozohet se nënkupton dinjitetin dhe modestinë seksuale të një gruaje të martuar, por për shkak të natyrës së saj rënduese si mbulesë, ka pasur shumë debate nëse ajo ishte veshur në publik vetëm nga aristokracia, ose nëse fare nga gratë punëtore të klasave të ulëta. Vittae ishin fileto leshi që lidhnin flokët e një gruaje të martuar. Ato ishin një tjetër tregues i modestisë dhe pastërtisë së gruas dhe shiheshin si pjesë e veshjes dhe paraqitjes së një materone. Vittae mund të futeshin me gurë të çmuar, ose në rastin e <i id="mwZA">Flaminicae</i>, ato do të ishin në ngjyrë vjollcë.
Parruke
Për shkak të natyrës së flokëve dhe klimës relativisht të lagësht në pjesën e sipërme të Perandorisë Romake, ka shumë pak shembuj të parukeve që mbijetojnë deri më sot. Gratë mbanin paruke qofshin tullace apo jo. Kështu bënin edhe burrat poashtu; Perandori Otho mbante një parukë, ashtu si edhe Domitiani. Paruket i lejuan gratë të arrinin më mirë llojin e stileve 'të gjata' që vunë në dukje veçanërisht epokat Flavian dhe Trajanic (p.sh. periudhat 69–96 dhe 98–117 pas Krishtit). Aq të larta ishin këto modele flokësh, sa shkrimtari i lashtë Juvenal i krahason ato me ndërtesa shumëkatëshe. majtas|parapamje| Afresk që tregon një grua që shikon në pasqyrë teksa vesh (ose zhvesh) flokët e saj, nga Vila e Arianna-s në Stabiae (Castellammare di Stabia), shekulli i 1 pas Krishtit Paruket bëheshin nga flokët e njeriut; flokët bjonde nga Gjermania dhe të zeza nga India vlerësoheshin, veçanërisht nëse flokët vinin nga koka e një personi nga një qytetërim i pushtuar. Flokët bjondë të popujve të ndryshëm gjermanikë simbolizonin plaçkën e luftës. Në rastet kur përdoreshin paruke për të fshehur tullacën, preferohej një pamje natyrale, prandaj vihej një parukë me ngjyrë flokësh të ngjashme me origjinalin e asaj që e mbante. Por në rastet kur një paruke vihej me qëllim për t'u dukur, natyralizmi nuk luante shumë rol. Padyshim që preferoheshin paruket fallco, ndonjëherë të ndërthurura me dy ngjyra flokësh të kundërta me flokë bjonde nga Gjermania dhe të zeza nga India. Pluhuri i arit dha gjithashtu pamjen e flokëve bjondë dhe i rriti flokët tashmë bjondë. Perandori Lucius Verus (r. 161 – 169 pas Krishtit), i cili kishte flokë bjonde natyrale, thuhej se ai spërkati pluhur ari mbi kokën e tij për ta bërë veten edhe më shume bjond. parapamje| Portret mermeri i një vajze të re me paruke, rreth viteve 120–230 pas Krishtit, Muzeu Britanik Një komoditet i parukeve të përdorura nga romakët është se ato mund të mbërtheheshin drejtpërdrejt në kokën e atij që i mban, që do të thotë se një stil mund të arrihej shumë më shpejt sesa po të ishte bërë me flokët e vetë atij që i mbante. Për më tepër, do të zvogëlonte shqetësimin e rritjes së flokëve shumë të gjatë. Është sugjeruar që gjatësia e nevojshme për të krijuar këto modele flokësh çdo ditë do të ishte shumë me poshtë shpatullave, ndoshta deri në bel.
Në kohën romake kishte dy lloje parukesh: paruka e plotë, e quajtur capillamentum dhe gjysma e parukës, e quajtur galerus.
Galerusi mund të ishte në formën e një filetoje flokësh leshi, të përdorura si mbushje për të ndërtuar një stil të përpunuar, ose si xhufkë në pjesën e pasme ose të përparme të kokës. Toupet ngjiteshin me kunja, ose duke e qepur atë në një copë lëkure dhe duke e bashkuar atë si një parukë. Më tej, ngjitësi mund të përdoret për ta ngjitur atë në lëkurën e kokës ose, si alternativë, siç ilustron një bust nga Muzeu Britanik, tupeja mund të gërshetohet në flokët ekzistues.
Janet Stephens është një arkeologe dhe parukiere amatore që ka rindërtuar disa nga modelet e flokëve të Romës së lashtë, duke u përpjekur të provojë se ato nuk ishin bërë me paruke, siç besohet zakonisht, por ishin bere me flokët e vetë personit.
Paruke mermeri të ndashme
Vetë bustet mund të kishin paruke të ndashme. Ka pasur shumë sugjerime se pse disa buste janë krijuar me paruke të shkëputshme dhe disa pa to.Ndoshta arsyeja kryesore ishte mbajtja e bustit në pamje të përditësuar. Do të kishte qenë shumë e shtrenjtë të porosisje një bust të ri sa herë që ndryshonte moda e flokëve, kështu që një bust i kombinuar do të ishte i preferueshëm për gratë me më pak para. Ndoshta një arsye tjetër ishte përshtatja e ritualit sirian të lyerjes me vaj të kafkës së bustit.
Ose më tej, në rastet kur busti ishte një komision funerali, mund të supozohet me siguri se subjekti i bustit nuk do të kishte pasur mundësi të ulej për një portret tjetër pas vdekjes së tyre. Edhe pse nuk dihej saktësisht se si ishin ngjitur këto paruke mermeri, vështirësia e mundshme e ndryshimit të 'parukeve' në mënyrë efektive ndoshta do të kishte shtyrë shumë gra që në radhë të parë të mos zgjidhnin një bust të ndashëm dhe të ribashkueshëm.
Ngjyrat
Lyerja e flokëve ishte e popullarizuar në mesin e grave, megjithëse lyerja e shpeshtë e tyre shpesh i bënte ato më të dobëta. Tertuliani diskuton një bojë flokësh që digjte lëkurën e kokës dhe ishte e dëmshme për kokën. Ngjyrat artificiale u aplikuan si pluhur dhe xhel. Kënaja ose yndyra shtazore mund të aplikohet për t'i bërë flokët më të menaxhueshëm. Për të parandaluar thinjat, disa romakë mbanin natën një pastë të bërë nga barishte dhe krimba toke; përveç kësaj, plehrat e pëllumbave përdoreshin për zbardhjen e flokëve. Për të lyer flokët me ngjyrë të zezë, Plini Plaku sugjeron aplikimin e shushunjeve që janë kalbur në verë të kuqe për 40 ditë.
Ngjyrosja e flokëve në të kuqe përfshinte një përzierje të yndyrës shtazore dhe hirit të drurit të ahut ndërsa shafrani po përdorej për tonet e arta. Ovid përmend disa ngjyra vegjetale. Për të kuruar sëmundje të tilla si rënia e flokëve, Plini sugjeron aplikimin e fshikëzës së tëmthit të dosës, të përzier me urinën e demit ose hirin e organeve gjenitale të gomarit, ose përzierjeve të tjera si hiri i brirëve të drerit të përzier me verë. Më tej, qumështi i dhisë ose bajga e dhisë thuhet se shëron morrat e kokës. parapamje| Kunj kocke romake me gjurmë të një ngjyre jeshile Suetonius, në The Twelve Caesars thotë:
Gratë romake që kishin epitete të ndryshme lyenin flokët në të verdhë për të treguar profesionin e tyre. Zakonisht, ata mbanin vetëm një parukë të lyer në të verdhë. Për t'i ngjyrosur flokët në të verdhë ata përdornin një përzierje të hirit të arrave ose bimëve të djegura. Romakët bënin një ngjyrë të zezë duke fermentuar shushunjat në një enë plumbi. alt=Round painting of a woman with curly hair wearing a gold hairnet while holding a wax writing tablet. She has the stylus in her right hand and the tip in her mouth.|parapamje| Flokët e artë, periudha perandorake, Pompei
Pranga për kaçurrela, karfica dhe rrjeta flokësh
Ndërsa xheli dhe këna, siç u përmend më lart, përdoreshin për të rregulluar flokët, rrjetat e flokëve dhe karficat ishin gjithashtu të zakonshme. Gratë më të varfra do të përdornin kunja druri, ndërsa aristokracia përdorte ar, fildish, kristal, argjend ose kockë të lyer. Kunjat ishin zbukuruar me gdhendje të perëndive, ose rruaza dhe varëse.
Shoqëria
Shumica e berberëve ishin vendosur në tabernae. Shumë dyqane u grumbulluan rreth Tempullit të Florës dhe Circus Maximus.
Procesi
Për të filluar prerjen e flokëve, klienti do të shkelte një stol të ulët. Pastaj berberi vendos një mbështjellës rreth tyre për të mbrojtur togën e tyre. Ai vazhdonte t'i krehte flokët klientit ndërsa i pyeste se çfarë duhet të bënte me flokët e tyre. Shumica e romakëve pëlqenin që flokët e tyre të ishin të barabartë. Ndonjëherë edhe koka apo vetullat rruheshin. Përveç prerjes së flokëve, berberët romakë pastronin dhe pastronin thonjtë e klientit të tyre duke përdorur thika speciale. Edhe misrat u prenë, këpusnin qime të humbura dhe hiqnin lythat nga klientët e tyre. Gërshërët u përdorën për të prerë flokët në kurorën e kokës. Në fund te punes se berberit ata vendosnin një pasqyrë deri në fytyrën e klientit, në mënyrë që ata të gjykonin cilësinë e punës së tyre. Berberi do të përdorte gjithashtu një hekur për kaçurrela, piskatore dhe brisk rroje. Secili brisk kishte kutinë e vet. Disa berberë fituan para të mjaftueshme për të zotëruar 20 skllevër dhe 20 kuaj.
Stilet me kalimin e kohës
Modelet e flokëve romake ndryshuan, por kishte disa modele flokësh të vazhdueshme që përdoreshin vazhdimisht, si tutuli ose topuz. Kosherja e bletëve, buqeta e flokëve, helmeta ose kutia e pilulave janë emra moderne që u janë dhënë modeleve romake të flokëve.
Tutulus
Tutulus ishte fillimisht një stil etrusk i veshur zakonisht në fund të shekullit të 6-të dhe në fillim të shekullit të 5-të pes ishte një model flokësh i veshur kryesisht nga materfamilias, nëna e familjes. Ai stil mbeti në përdorim të vazhdueshëm edhe kur moda ndryshoi. Për ta arritur atë, flokët ndaheshin dhe grumbulloheshin lart dhe formoheshin në një topuz, pas së cilës lidheshin me fileto leshi lejla. Në fund, flokët do të ishin në formë konike. Ishte poashtu modeli i flokëve që mbanin flaminicae. parapamje| Portreti i një gruaje të periudhës Flavian, mermer // Portret i bustit të një gruaje të re (Julia, vajza e Titit? ). Mermer. Vitet 80-90 të e.s. Tregon modelet jashtëzakonisht të përpunuara të flokëve të veshura nga gratë romake të klasit të lartë të kohës. Roma, Muzetë Kapitolinë, Palazzo Nuovo, Salla e Perandorëve.
Periudha republikane dhe stilet e epokës së gushtit
Periudha republikane dhe stili nodus ishte veçanërisht i zakonshëm. Në ikonografi perandorake, nyja nodus lidhej kryesisht me gratë e familjes së Augustit. Stili nodus i shihte flokët të ndarë në tre, me flokët nga anët e kokës të lidhur në një topuz në pjesën e pasme, ndërsa pjesa e mesme është e mbështjellë pas vetes, duke krijuar një efekt jo ndryshe nga stili (krahasisht modern) Pompadour. Livia, gruaja e Augustit, dhe Octavia, motra e Augustit, favorizuan veçanërisht stilin nodus, të dyja vazhduan ta përdorin atë edhe në Periudhën Perandorake.
Stilet e tjera në epokën Julio-Claudian ishin të dizajnuara për të qenë të thjeshta, me flokë të ndarë në mes dhe të lidhur në një topuz mbrapa. Kjo ndoshta është bërë për të vënë përballë modestinë romake kundër Kleopatrës dhe shkëlqimit të saj.
Stili i flokëve Flavian dhe Antonine
parapamje| Portreti i një gruaje romake, Roma e periudhës Flaviane, Musei Capitolini Modelet e flokëve Flavian dhe Antonine ndryshonin shumë midis burrave dhe grave në jetën reale dhe në pamjen fizike të flokëve për skulpturat e meshkujve dhe femrave. Në Romën e lashtë flokët ishin përcaktuesi kryesor i tërheqjes fizike të një gruaje, gratë preferonin të paraqiteshin si të reja dhe të bukura. Prandaj, dihej se skulpturat femërore kishin kaçurrela dramatike të gdhendura me efekte të forta kiaroskuro. Nga ana tjetër, shumica e burrave në periudhën flaviane të fundit të shekullit të parë të erës sonë i kanë flokët të shkurtuara në kurorë, si për shembull portreti i Domitianit (në foto) që nënkupton një rol aktiv në shoqëri, ndërsa pasiviteti i nënkuptuar i një gruaje.
Periudha e mëvonshme Antonine pa kaçurrelat në pjesën e përparme të kokës të sjellë në një nivel më të ulët se periudha Flavian. Gërshetat e mbështjellura në pjesën e prapme të kokës u çuan më përpara,qe në vend të kësaj shpesh të mbështeteshin në majë të kokës. Një stil tjetër i periudhës Antonine pa flokët të ndara në thumba dhe të lidhura në pjesën e pasme
Për më tepër, nëse portretet romake i përkthejnë me besnikëri modelet e flokëve të veshura nga stilistet, është problematike për shkak të mungesës së flokëve të mbijetuar, gjë që lë pak bazë për krahasim. Problemi i dytë është saktësia fizike e vetë portreteve te romakeve. Megjithatë, si rezultat i shumë skulpturave që kanë disa referenca për flokët, etnografët dhe antropologët kanë pranuar që flokët luajnë një rol kyç në identifikimin e gjinisë dhe përcaktimin e shoqërive në të cilat bënin pjesë individët.
Dinastia Severane
Në vitin 2012, videoja e Janet Stephens Julia Domna: Parukeri mjeko -ligjore, një rikrijim i një modeli flokësh të mëvonshëm të perandoreshës romake, u prezantua në takimin vjetor të Institutit Arkeologjik të Amerikës në Filadelfia. Gratë e huaja shpesh i mbanin flokët e tyre ndryshe nga gratë romake dhe gratë nga Palmira zakonisht mbanin flokët e tyre të valëzuara në një ndarje të thjeshtë në qendër, të shoqëruar me diadema dhe çallma sipas zakoneve lokale. Gratë nga Lindja nuk njiheshin që zakonisht mbanin paruke, duke preferuar të krijonin modele flokësh të hollësishme nga flokët e tyre. Me kalimin e kohës, frizurat Severane kaluan nga stili i ndarjes në qendër me tundjen e gishtave, në një me më shumë kaçurrela dhe unaza në pjesën e përparme dhe të pasme të kokës, shpesh të shoqëruara nga një parukë.
Modelet e flokëve për meshkuj
majtas|parapamje| Busti i [[Jul Çezari|Julius Cezarit në Muzeun Arkeologjik Kombëtar të Napolit]] Modelet romake të flokëve për meshkuj do të ndryshonin gjatë kohërave të lashta. Ndërsa flokët e meshkujve mund të kenë kërkuar jo më pak vëmendje ditore sesa ato të femrave, stili si dhe reagimi social që krijoi ishin rrënjësisht të ndryshëm. Seancat e gjata të kujdesit për burrat do të shiheshin si tabu. Gjithashtu gjatë gjithë kësaj periudhe, flokët e grave gdhendeshin sipas teknikave të ndryshme në bazë të seksit. Për shembull, një nga tiparet kryesore që shihet tek shumë femra, por asnjëherë tek meshkujt, janë flokët e gjatë të ndarë nga një pjesë qendrore. Është e qartë se burrat nuk e kanë veshur kurrë këtë, pasi nuk ka dallim biologjik në flokë midis gjinive, kjo është një praktikë e përcaktuar vetëm nga kultura. Vetullat e të dy gjinive prireshin të trajtoheshin në të njëjtat mënyra.
Në kohët e hershme, ka shumë të ngjarë që burrat romakë mbanin flokët e tyre të gjata. Me prezantimin e berberëve të quajtur tonsor në rreth 300 para Krishtit, u bë zakon të mbanin flokë të shkurtër. Në Romën e Lashtë, skllevërit e shtëpisë kryenin funksione parukerie për burrat e pasur. Megjithatë, burrat që nuk kishin akses në shërbimet private të parukierisë dhe rruajtjes ose ata që preferonin një atmosferë më sociale shkonin në një berberi ( tonstrina ). Rrojtoret ishin vende të tubimeve shoqërore dhe rruajtja e parë e një të riu shpesh festohej edhe si një kalim drejt burrërisë në komunitet. Berberët zakonisht rruanin fytyrat e klientëve me brisqe hekuri dhe aplikonin një rroje pas rruajtjes me pomada që mund të kishin pasur rrjetë merimangash. Prerja e një koke flokësh dhe rruajtja do të ishte rregull në Romë në shekullin e dytë para Krishtit. Burrat romakë që mbanin mjekër nuk do të pranoheshin në senat nëse nuk rruheshin. parapamje| Busti i perandorit Hadrian në muzetë e Kapitolinës Në Romën e lashtë ishte e dëshirueshme që burrat të kishin një kokë të plotë flokësh. Ky ishte një problem për Jul Cezarin. Të qenit tullac konsiderohej si një deformim në atë kohë, kështu që Cezari u mundua shumë për të fshehur flokët e tij të holluar. Dhe për shkak të saj ai krehte flokët e tij të hollë përpara mbi kurorën e kokës. Suetonius shkroi: "Thallacia e tij ishte diçka që e shqetësonte shumë". Cezarit u lejua nga Senati të mbante një kurorë dafine me të cilën ai ishte në gjendje të maskonte vijën e flokëve të tij që po largohej.
Gjatë kohës romake është e lehtë të dihet se si po i mbanin flokët perandorët. Për shembull, një tipar konstant i portreteve të Augustit është frizura e tij, me tufë flokësh të dallueshme me pirun në ballë. Perandori shihej më shpesh si prirje gjatë këtyre kohërave. Këtë e tregon perandori Nero (54–68 pas Krishtit), i cili adoptoi modele flokësh të hollësishme me kaçurrela dhe madje kishte borzilok. Meshkujt filluan të dredhojnë më shumë flokët dhe Nero filloi trendin. Pas periudhës Flaviane, shumica e meshkujve kanë flokë të shkurtuar në kurorë dhe nuk kanë plasticitet të fortë. Gjatë dekadave të ardhshme, një prerje flokësh e drejtë me balluke ishte e popullarizuar tek burrat trajanik.
Një tjetër prirje që filloi nga perandori Hadrian (117–138 pas Krishtit). Ai ishte perandori i parë që mbajti mjekër dhe pas tij shumë nga perandorët vazhduan trendin poashtu. Kjo zakonisht është parë si një shenjë e përkushtimit të tij ndaj Greqisë dhe kulturës greke. Një burim letrar, Historia Augusta, pohon se Hadriani mbante mjekër për të fshehur njollat në fytyrën e tij.
Frederick County (Virginia)
Frederick County është një nga  qarqet në shtetin federal Virginia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Maksim Gorki
Maksim Gorki i pagëzuar si Aleksej Maksimoviç Peshkov, lindi më 28 mars të vitit 1868 në Nizhni Novgorod, Rusi, ishte shkrimtari rus, i njohur në botë me veprat: "Zgalemi", "Makar Çudra", "Jeta e Klim Samginit", "Nëna", "Vepra e Artamonovëve", "Malva", "Lindja e një njeriu", etj.
I biri i një zdrukthëtari, Gorki i cili në të vërtet quhej Aleksej Maksimoviq Peshkov që në femëri mbeti jetim dhe kreu vetëm një shkallë të ultë të shkollës. Ekzistencën e jetës së tij e fitonte si çun korrier, larës i enëve, shegert tekë ngjyrosësit e ikonave, bukëpjekës, punëtorë krahu në limane, rojtarë dhe kopshtarë. Si i ri kishte lidhje me Narodnikët, një shoqëri revolucionare para marksiste dhe u burgosë më 1888 për të parën herë. Nga kjo kohë gjithnjë ishte nën përkujdesen policore. Më 1892 në një gazetë nën pseudonimin M. Gorki që d.m.th I Ithti doli vepra debutonte letrare e tij, tregimin Maka Çudra. Që nga 1895-ta, Gorki fillon të punojë si zhurnalist, shkroi numër të mirë copash, kritikash shoqërisë dhe botoi tregime tjera. Po përsëri u burgosë më 1898 dhe më 1901, mirëpo protestat publike, ndër të tjera të Tolstoit shkaktuan lirimin e tij. Më 1905, Gorki kaloi në Partin Socialdemokrate të Punëtorëve të Rusisë dhe pas Së dielës së përgjakshme në Petërburgut (9 janar 1905) u detyrua ta lëshonte Rusinë. Nga 1906-ta deri më 1913-të, jetoi në ujdhesën Kapri. Gorki e ndihmonte Leninin përgjatë kohës së Revolucionit të tetorit më 1917-të, mirëpo kritikonte rreptë terrorin e sistemit sovjetë. Më 1921 e la prapë Unionin Sovjetik dhe nga 1924-ta deri më 1932 jetoi në Sorrent Më 1934 për herë të parë Gorki zgjidhet kryetar i Shoqatës Sovjetike të Shkrimtarëve; Ishte ndër iniciatorët e metodës sëRealizmit socialist. Gorki ka shkruar më shumë se njëzet drama, ndër to shumë një aktëshe. Krahas veprave me nam botërorë Nahtasyl vlen të përmenden edhe Mysafirët E Verës (1904): konflikte të qytetarëve intelektualë, luftërat e dashurisë dhe bashkëshorteve në verë mbi Daça; Armiq (1906) kundërthëniet e klasave, mes të punë dhënësve dhe punë marrësve, grevat dhe ramjet vdekjeprurëse; Mjeshtri i Policisë (1908) skena familjare në shtëpinë e një tirani mjeshtër i policisë; Vasa Sheleznova (1910) praktika të paskrupulla të një sipërmarrësi në Volga. Gorki pjesët e shkruara të tij i quan skena. Përmbajtja e jashtme është e rëndësisë periferike, ai interesohet për analizën ekzakte të situatave dhe psikologjinë e shoqërisë si dhe karakterin e individëve. Kur ai propozon zgjidhje të problemeve, shpesh ato janë të menduara në frymën e Socializmit njerëzorë.
Riccardo Montolivo
Riccardo Montolivo (lindur më 18 janar 1985 në Caravaggio, Provinca e Bergamos) është një futbollist italian i cili aktualisht eshte pa ekip, dhe luan për kombëtaren italiane të futbollit. Montolivo është "regista" (playmaker në thellësi) prototipik, i ngjajshëm me Andrea Pirlo. Edhe pse ai preferon që të luajë në mes, ai mund të luajë në të gjitha pozicionet duke përfshirë këtu edhe mesfushën mbrojtëse por ai është më i rehatshëm në një pozicion sulmues. Montolivo e ka babanë italian kurse nënën gjermane.
Fidel Kastro
thumb|250px|Fidel Castro
Fidel Alehandro Kastro Rus ( audio) (13 gusht 1926 - 25 nëntor 2016) ish prisident i Kubës.
Jeta
Fideli është djali i dytë i martesës së dytë të babait të tij me Lina Ruz Gonzalez. Babai i Fidel Kastros mbërriti nga Galicia (krahinë autonome në verilindje të Spanjës), në Kubë, në kohën e luftës spanjo-amerikane. Ai u martua dy herë. Me gruan e parë kishte dy fëmijë Pedro Emilio e Lidia, ndërsa me Lina Ruz Gonzalez, gruan e dytë dhe të ëmën e Kastros lindi Ramonin, Fidelin, Juanin Emën dhe Raulin. Familja e tij ka jetuar në Bizan, një fshat pak kilometra larg detit, që është një prej vendeve më të bukura në Kubë.
Që fëmijë ai u edukua me kulturë kristiane, gjë që në rini do të linte një shenjë të thellë. Bashkë me vëllezërit e motrat, i ati i futi të studionin në kolegjet më të mira, në "La Salle" dhe "Dolores" në Santiago dhe më pas në Balen, në shkollën katolike më të njohur të Havanës. Argumente bindëse dhe aftësi atleti. Këto ishin dy karakteristikat e Fidelit në kolegj. Ka qenë vetëm 13 vjeç kur lideri i ardhshëm i Kubës tentoi të organizonte një grevë të punëtorëve të sheqerit kundër babait të tij. Në vitin 1945, Kastro fillon universitetin në Havana, për Drejtësi. "Pyes veten pse kam zgjedhur për të studiuar Drejtësi. Nuk e di. Një pjesë ia atribuoj zakonit që kam për të marrë pjesë në diskutime dhe për të polemizuar, dhe mbase kjo është ajo që më çoi të mendoja se isha adapt për t'u bërë avokat", ka thënë Kastro. Në universitet ai i dedikohet politikës, duke marrë pjesë në grupe të vogla studentësh kubanezë, që ngrinin në qiell heronjtë e të shkuarës, si dhe në një organizatë revolucionare. Në këto kohë Kastro fillon të marrë pjesë e të përfshihet në protestat që bëhen për dhunimin e autonomisë së universitetit dhe po atë vit, kur në Bogota po mbahej një konferencë pan-amerikane, studentët kubanë dhe argjentinas u ngritën në protesta kundër kolonializmit. Dhuna e shkaktuar nga studentët iu vu mbi supe nga gjenerali Marshall komunistëve të Kastros dhe Del Pinos. Pas rrëmujës në Bogota, Fidel Kastro vendos të martohet me Mirta Diaz Balart, motrën e Rafael Diaz Balart, një miku të universitetit. Më 1950 Kastro diplomohet. "Kur mora diplomën isha politikisht një analfabet", ka thënë lideri kuban gjatë jetës së tij. Kontaktet e para me Manifestin Komunist, me veprat e Marksit, Engelsit dhe Leninit, grupi i tij i mori në shkollë, e pas mbarimit të universitetit ata ishin të influencuar nga marksizmi.
Lufta
Në vitin 1950, pra në vitin e fundit të shkollës, ai organizoi studentët kundër imperializmit amerikan. Një vit më vonë ai sulmoi latifondistët, duke kërkuar drejtësi për fshatarët dhe punëtorët kubanë. Në vitin 1953 Fideli vihet në krye të një grupi ushtarak ish-studentësh dhe pas pak muajsh ai vihet në qendër të një grupi të rinjsh teksa drejton luftën kundër Batistës. Bashkë me ata ka me vete punëtorë, fshatarë dhe nëpunës. Më 26 gusht 1953 ai shpall fillimin e revolucionit, por dështon, pasi shumë nga anëtarët e tij burgosen, mes tyre dhe lideri Fidel Kastro, i cili u mbajt i izoluar në ishullin e Pinit. Në gjyq ai nuk mori avokat duke mbrojtur veten e duke shpalosur elokuencë dhe argumente të forta kundër regjimit të Batistës. 26 korriku 1953 mbahet ende sot si data e fillimit të revolucionit kubanez. Në vitin 1954 ai divorcohet nga gruaja e parë Mirta, ndërsa në 15 maj 1955 bashkë me të vëllanë Raul Castro përfitojnë nga amnistia dhe lirohen nga burgu. Vëllezërit vendosin të ikin në Meksikë, ku takon dhe mikun e tij argjentinas Ernesto Che Guevara, i cili ishte vetëm 22 vjeç dhe i sapodiplomuar në Buenos Aires për mjekësi. Kastro organizoi reparte guerile dhe sulmin kundër regjimit kubanez. Në vitin 1957 ai korr fitoret e para, ndërsa në 1958 ushtria e tij fryhet shumë. Në krah kishte gjithnjë Che Guevarën. Më 31 dhjetor 1958, Batista arratiset në Santo Domingo dhe në fillim të 1959, Fidel Katro merr frenat në dorë.
Kalimi i pushtetit tek Raul Castro
Me 31 korrik 2006, u njoftua se Fidel Castro iu nënshtrua një operacioni në bark (abdomen). Njoftimi u lexua në televiozionin shtetëror kubanez nga sekretari personal i Fidel Castro. Meqënëse koha e riaftësimit pas operacitonit parashikohet të jetë i gjatë, pushteti në Kubë iu kalua përkohësisht vëllait më të vogël të Fidel Castro, Raul Castro.
Motra e Fidel Castro, Juanita Castro Ruz (73 vjeçe) e cila jeton në Miami, SHBA që nga viti 1964 kur ajo u largua nga Kuba në shenjë proteste nga politikës së ndjekur nga i vëllai deklaroi me 3 gusht 2006, se ajo kishte folur në telefon me një personat që kujdesen për Fidel Castron. Sipas saj Fidel ishte gjallë, por gjendja e tij shëndetsore ishte e rëndë.
Ministri i Shëndetsisë i Kubës, José Ramon Balaguer deklaroi, gjatë një vizite në Guatemala me datë 4 gusht 2006, se Fidel Castro ishte duke u përmirësuar pas operacionit dhe se shumë shpejt do të rikthehej në punë.
Atentatet kundër jetës së Fidel Castro
Sipas një artikulli në gazetën angleze "The Guardian" që bazohet në informacionin e dhënë nga Fabian Escalante, ish-shef i shërbimit të kundërzbulimit të Kubës, CIA dhe emigracioni kubanez në SHBA planifikuan 638 mënyra për të likujduar Fidel Castron. Ata tentuan të zbatojnë disa prej këtyre metodave, por pa sukses.
Një nga tentativat ishte që të paisej një nga dashnoret e Fidel Castros me një lëndë helmuese që do të hidhej në pastën e dhëmbëve që përdorte Castro. Castro e zbuloi atentatin dhe i ofroi të dashurës mundësinë që ajo ta vriste atë me një pistoletë. Ajo nuk mundi ta qëllonte.
Mënyra të tjera të planifikuara ishin: Vendosja e minave të telekomanduara në formën e guackave të detit në vendet ku Castros i pëlqente të zhytej; Lyerja e kostumit të zhytjes me lëndë helmuese ose agjentë bakteriologjike; Atentate me armë zjarri të kryera nga 'ushtarë' të mafies amerikano-kubaneze, etj.
Ekonomia evropiane në shekujt XV-XVII
Ekonomia evropiane në shekujt XV-XVII
Zbulimet e mëdha gjeografike hapën rrugët edhe për zhvillimin ekonomik, zhvillimin e industrisë dhe tregtisë.
Tani rolin e detit të rëndësishëm e mori oqeani Atlantik prej detit Mesdhe. Ky ndryshim bëri që Republika e Venedikut dhe Gjenova të dobësohen ekonomikisht. Gjatë viteve 1450-1700 pati zhvillim të tregtisë mes vendeve evropiane dhe vendeve të kolonizuara. Nga kjo, vendet evropiane u pasuruan. Pasurimi bëri që edhe degët tjera të ekonomisë të zhvillohen. Bujqësia u zhvillua dhe interesimi i madh për mallra industriale e sidomos ato të copës shtonte nevojën për reformim bujqësor, nevoja për lesh, qumësht e nënproduktet e tyre mund të realizoheshin me reformim. Në Angli së pari filloi të zbatohej metoda me ferma ku fshatarët dëboheshin nga tokat e tyre, e feudalët krijonin ferma, ata panë se vetëm me dele mund të përparonin më shumë dhe tokat i shndërruan në kullosa. Kjo formë bëri që fshatarët të mbesnin pa ekzistencë, fermerët e vegjël falimentuan. Kjo bëri që të shpërthenin revolta shoqërore dhe po ndihej fillimi i shoqërisë së re kapitaliste. Lindja e kapitalizmit shkaktoi ndryshime në jetën ekonomike. Klasën e re borgjeze e kundërshtonin feudalët dhe mbreti sepse ajo po forcohej ekonomikisht dhe kishte kërkesa politike. Mënyra kapitaliste bazohej në ekzistencën e pronës private.
Kapitalizmi ka tri karakteristike kryesore :
1. Prona private
Çdo individ ka të drejtë të bëjë çfarë të dojë, paratë t’i deponojë në bankë etj. Veprimi i lirshëm i individit me pronën e tij në kapitalizëm quhet sistem i iniciativës së lirë.futja kot
2. Motivimi për fitim
Meqenëse në kapitalizëm çmimi i mallrave caktohet nga kërkesat, atëherë motivimi për mallra cilësore rritet. Nëse ka prodhim në treg, çmimi është i ulët, nëse nuk ka çmimi rritet.
3.Ekonomia e tregut
Në kapitalizëm çdo gjë varet nga tregu. çmimi i mallit përcaktohet nga sasia, cilësia dhe nga kërkesat e shitësit e blerësit. Kjo është arsye që kapitalizmi quhet ekonomia e tregut.
Goochland County
Goochland County është një nga  qarqet në shtetin federal Virginia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Ndoc Rakaj
Ndoc Rakaj bashkëpunëtorë i vjeter i shkencave i cili ka bërë shpjegimin e disa termave të shkencës e të teknikës për hartuesit e Fjalorit të gjuhës shqipe të botuar në Tiranë më 1980.
Bashkë (gazetë)
Bashkë është gazetë periodike, botim i shoqatës së të burgosurve politikë të Kosovës.
1024
Mbi vitin 1024.
Jemeni
Jemeni është i vendosur në skajin jugperëndimorë  të Gadishullit Arabik. Jemeni ka tokën më pjellore sesa shtetet tjera të cilat shtrihen në pjesën tjetër të Lindjes së Mesme, me tokë të mirë dhe të punueshme dallohet  malësia perëndimore ku bie shi rregullisht. Brigjet dhe malet në lindje janë të nxehta, të  thatë dhe të shveshura. Në Jemen dallohen dy vargjet malore: Tibämat ash sham nga drejtimi very-jug, me majën më të lartë   dhe Hadramaut nga drejtimi lindje perëndim. Ky vend është i varfër me lumenjë dhe ujra të ëmbla. Në Gjirin e Adenit, Sokotra është  e vetmja rrjedhë e madhe ujore.
Jemeni i sotshëm u krijua në vitin 1990 me bashkimin  e Republikës Arabe të Jemenit, dhe Republikës Popullore Demokratike të Jemenit. Në jugperëndim të Gadishullin Arabik në mesjetë ka pasur disa qytet-shtete me kulturë dhe civilizimit të lartë. Në mesjetën e hershme, Jemeni u qeveris nga Etiopia dhe të Persia, ndërsa nga viti  630 nga Arabët. Nën sundimin osman ishte nga viti 1517 deri në fillim të shekullit të 18, kur në pushtet vijnë imamët e Jemenit. Në fillim të shekullit  të 19, portin e  Adenit e morën  britanezët  dhe u zgjeruan në mbrendësi të vendit duke themeluar  protektoratin e Adenit. Në veri të vendit, u themelua në vitin 1918. mbretëria Mutaveklije e Jemenit, por pjesa jugore e vendit mbeti nën sundimin britanik. Në vitin 1959 u  themelua  Federata e Emirateve Arabe të Jugut, dhe pas largimit të britanikëve në vitin 1967. shpallën krijimin e Republikës Popullore Demokratike e Jemenit. Pastaj në vitin 1972. shpërtheu lufta midis dy vendeve jemenase; Republikës Arabe të Jemenit dhe Republika Popullore Demokratike e Jemenit. Konfliktet e mëvonshme shkaktuan luftën e re në vitin 1979., dhe pastaj vijnë negociatat e mëvonshme që i paraprijnë  bashkimit të  tyre. Në vitin 1994 shpërtheu lufta civile midis forcave të veriut dhe atyre  të jugut në të cilen fitoi Veriut dhe forcoi qeverisjen në tërë vendin.
Degët kryesore ekonomike në Jemen janë peshkimi dhe nga blegtoria  kultivimi idevës. Jemeni është i përfshirë nga viset e thata dhe vështirë se mund të zhvillohet ndonji degë tjetër ekonomike.
Republika e Jemenit është e ndarë në 20 muhafaza  (krahina, guvernante), dhe në një territor të veçantë i kryeqyteti Sanaa, i cila ka një status të veçantë. Qytetet tjetra më të mëdha në Jemen janë; Sana, Adeni,  Al Hudaida, Taiz, Al-Mukalla.
Politika
Kushtetuta. Më 13 qershor 1974, një komado prej 6 vete (më vonë 10-të), nëpërmjet të një puçi merr përsipër rregullimin shtetror. Komanda pastaj shpartallon paramentin (këshili kushtetusë, 179 t´dërguar) dhe e shfuqizonë kushtetuten e 28 dhjetorit të 1970-ës. Sipas kushteturës së re të revulucionit, Kryetari i Këshillit të Komandës është kryetarë shteti. Në të njëjten kohë, komanda merr edhe funksionet ekzekutive dhe legjistative, udhëheqë vijen e përditëshmërisë dhe vendosë për poltikën. Në anën tjetër pjesa judikative e shtetit është e pavarur.
Sistemi i ushtarak karakterizohet me detyrimin ushtarak prej 3 viteve. Ka një trupë të përgjithëshme prej 39 850 ushtarëve; Infrateri 37 600; Aviacion 1 500 (rreth 22 avion të vjetër rusë); Marina 750   ushtarë në 8 njësi; 20 000 trupa të gardës.
Njësitë teritoriale
right|350px|Ndarja teritoriale e Jemenit Sipas gjendjes në shkurt të 2004-ës, Jemeni administrohej në 12 njësi të para të quajtura muhafazah dhe komunë e po këtij niveli Para vitit 1990 Jemeni ishte i ndarë në dy njësi kryesore dhe 10 provinca.