cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Veshjet në Romën e lashtë
Kostum ushtarak
majtas|parapamje| Taksa e ushtrisë gjatë marrjes së [[Censori|regjistrimit romak, detaj nga altari i skalitur me mermer i Domitius Ahenobarbus, 122–115 para Krishtit, që tregon dy ushtarë të epokës polibiane ( peditët ) të veshur me postë zinxhir dhe me një gladius dhe skutum, përballë një aristokrati kalorësi ( ekuat )]] Në pjesën më të madhe, ushtarët e zakonshëm duket se janë veshur me tunika me rripa, të gjata deri në gjunjë ,për punë ose për t'u çlodhur. Në provincat veriore, tunika tradicionalisht me mëngë të shkurtra mund të zëvendësohet nga një version më i ngrohtë dhe me mëngë të gjata. Ushtarët në detyrë aktive mbanin pantallona të shkurtra nën një fustan ushtarak, ndonjëherë me një xhaketë lëkure për të zbutur armaturën e tyre dhe një shall trekëndësh të futur në qafë. Për më shumë mbrojtje nga era dhe moti, ata mund të veshin sagum, një mantel i rëndë i veshur edhe nga civilët. Sipas traditës romake, ushtarët kishin veshur dikur toga në luftë, duke i lidhur ato me atë që njihej si "gabine cinch"; por nga mesi i epokës republikane, kjo u përdor vetëm për ritet e flijimit dhe një shpallje zyrtare të luftës. Më pas, ushtarët mbanin toga vetëm për raste zyrtare. Ushtarët "të veshur me sagum" të Ciceronit kundrejt civilëve "të veshur me toga" janë tropikë retorikë dhe letrare, duke iu referuar një tranzicioni të dëshiruar nga fuqia ushtarake në autoritet paqësor dhe civil. Kur ishin në detyrë në qytet, Garda pretoriane fshehu armët e tyre nën togat e tyre të bardha "civile". parapamje| Statuja prej mermeri e Marsit nga Forumi i Nervës, i veshur me një helmetë korintiane me plumbçe dhe një muskuj muskujsh, shekulli i 2-të pas Krishtit Sagumi dallonte ushtarët e zakonshëm nga komandantët e rangut më të lartë, të cilët mbanin një mantel më të madh, të kuqe-vjollcë. Ngjyra e sagumit të rankerit është e pasigurt. Veshja ushtarake romake ishte ndoshta më pak uniforme dhe më e përshtatshme për kushtet dhe furnizimet lokale sesa sugjerohet nga përshkrimet e saj të idealizuara në letërsinë bashkëkohore, statujat dhe monumentet. Megjithatë, taksat e Romës jashtë vendit supozohej të përfaqësonin Romën në formën e saj më të pastër; provincialët duhej të adoptonin mënyra romake, jo anasjelltas. Edhe kur veshjet e huaja – të tilla si pantallonat e plota – rezultuan më praktike se çështja standarde, ushtarët dhe komandantët që i përdornin u panë me përbuzje dhe alarm nga bashkatdhetarët e tyre më konservatorë, për virtytin ushtarak të Romës. Kjo nuk e pengoi adoptimin e tyre. Në fund të shekullit të 3-të, kapela e veçantë panoniane e "kutisë së pilulave" u bë fillimisht një popullor dhe më pas një artikull standard i lodhjeve legjionare.
Në klimat mesdhetare, ushtarët zakonisht mbanin "çizme të hapura" me thonj. Në klimat më të ftohta dhe më të lagështa, preferohej një "këpucë" e mbyllur. Disa nga pllakat Vindolanda përmendin dërgimin e veshjeve – duke përfshirë mantele, çorape dhe të brendshme të ngrohta – nga familjet te të afërmit e tyre, që shërbejnë në kufirin verior të Britanisë.
Gjatë epokës së hershme dhe të mesme republikane, ushtarët e rekrutuar dhe oficerët e tyre pritej të siguronin ose paguanin për të gjitha pajisjet e tyre personale. Që nga Republika e vonë e tutje ata ishin profesionistë me rrogë dhe blinin veshjet e tyre nga dyqanet legjionare, çerekmasterët ose kontraktorët civilë. Nevojat ushtarake ishin prioritare. Veshjet ishin të shtrenjta në fillim dhe kërkesa ushtarake ishte e lartë; kjo në mënyrë të pashmangshme rriti çmimet dhe shpenzimet e veshjeve të një ushtari të zakonshëm mund të jenë më shumë se një e treta e pagës së tij vjetore. Në inflacionin e shfrenuar të epokës së mëvonshme perandorake, ndërsa monedha dhe pagat u zhvlerësuan, zbritjet nga pagat ushtarake për veshjet dhe gjërat e tjera kryesore u zëvendësuan me pagesa në natyrë, duke i lënë ushtarët e zakonshëm të varfër në para, por të veshur në mënyrë adekuate.
Zyrat dhe ceremonitë fetare
Në vitin 204 para Krishtit, priftëria Galli u soll në Romë nga Frigjia, për t'i shërbyer Perëndeshës " Trojane " Cybele dhe bashkëshortes së saj Attis në emër të shtetit romak. Ata ishin të mbrojtur ligjërisht, por jashtëzakonisht "jo-romakë". Ata ishin eunukë dhe tregonin pasuri për para.Ritet e tyre publike ishin të egra, të tërbuara dhe të përgjakshme, dhe veshja e tyre priftërore ishte "grua". Mbi flokë të gjatë dhe të zbardhura ata mbanin rroba të gjata e të rrjedhura prej mëndafshi të verdhë, bizhuteri ekstravagante, parfum dhe make-up, si dhe çallma ose versione ekzotike të kapelës  Phrygian .
Veshje romake e antikitetit të vonë (pas vitit 284 pas Krishtit)
Modelet romake pësuan ndryshime shumë graduale nga Republika e vonë deri në fund të Perandorisë Perëndimore, 600 vjet më vonë. Pjesërisht, kjo pasqyron zgjerimin e perandorisë së Romës dhe adoptimin e modave provinciale të perceptuara si tërheqëse ekzotike ose thjesht më praktike se format tradicionale të veshjes. Ndryshimet në modë pasqyrojnë gjithashtu dominimin në rritje të një elite ushtarake brenda qeverisë dhe një reduktim përkatës në vlerën dhe statusin e zyrave dhe gradave tradicionale civile.
Në perandorinë e mëvonshme, pas reformave të Dioklecianit, veshjet e veshura nga ushtarët dhe burokratët qeveritarë joushtarakë u dekoruan shumë, me shirita të endura ose të zbukuruara, klavi dhe rrumbullakëta rrethore, orbikula, të shtuara në tunika dhe mantele. Këto elemente dekorative zakonisht përfshinin modele gjeometrike dhe motive të stilizuara bimore, por mund të përfshinin figura njerëzore ose kafshësh. Përdorimi i mëndafshit gjithashtu u rrit në mënyrë të qëndrueshme dhe shumica e oborrtarëve në antikitetin e vonë mbanin rroba mëndafshi të përpunuara. Rripa të rëndë të stilit ushtarak mbanin burokratët si dhe ushtarët duke zbuluar militarizimin e përgjithshëm të qeverisë së vonë romake. Pantallonat të konsideruara si veshje barbare të veshura nga gjermanët dhe persët arritën një popullaritet të kufizuar në ditët e fundit të perandorisë dhe u konsideruan nga konservatorët si një shenjë e prishjes kulturore.
Toga e parë, tradicionalisht si shenja e romanitasëve të vërtetë nuk kishte qenë kurrë popullore apo praktike. Me shumë mundësi, zëvendësimi i tij zyrtar në Lindje me pallium dhe paenula më të rehatshme thjesht pranoi mospërdorimin e tij. Në Evropën e mesjetës së hershme, mbretërit dhe aristokratët visheshin si gjeneralët e vonë romakë që kërkonin të imitonin, jo si tradita më e vjetër senatoriale e veshur me toga.
Pëlhura
parapamje|200x200px| Një fibul (karficë) e artë e projektuar në mënyrë të hollësishme me mbishkrimin latin "VTERE FELIX" ("përdoreni [këtë] me fat"), fundi i shekullit të 3-të pas Krishtit, nga vendi i varrimit të Vandalit [[Vandalët|Osztropataka]]
Leshi
Leshi ishte fibra më e përdorur në veshjet romake. Delet e Tarentumit ishin të njohura për cilësinë e leshit të tyre, edhe pse romakët nuk pushuan kurrë përpjekjet për të optimizuar cilësinë e leshit përmes kryqëzimit. Njerëzit në Azinë e Vogël dhe provinca e Galllia Belgica ishin gjithashtu të njohura për cilësinë e eksporteve të tyre të leshit, kjo e fundit prodhonte një lesh të rëndë dhe të ashpër të përshtatshëm për dimër. Për shumicën e veshjeve preferohej leshi i bardhë pastaj mund të zbardhet më tej ose të lyhet. Leshi natyral i errët u përdor për toga pulla dhe rrobat e punës që i nënshtroheshin papastërtive dhe njollave.
Xhovani Anjeli
Giovanni Agnelli, (13 Gusht 1866 - 16 Dhjetor 1945) ishte një biznesmen italian dhe një nga nëntë themeluesit e Fiat.
Veshjet në Romën e lashtë
Mëndafshi
parapamje| Një menadë e veshur me një fustan [[mëndafshi, një afresk romak nga Casa del Naviglio në Pompei, shekulli I pas Krishtit]] Mëndafshi nga Kina u importua në sasi të konsiderueshme që në shekullin III para Krishtit. Ajo u ble në gjendjen e saj të papërpunuar nga tregtarët romakë në portet fenikase të Tirit dhe Berytsit, më pas u thur dhe u ngjyros. Teksa u zhvilluan teknikat romake të thurjes, filli i mëndafshit u përdor për të bërë demaskë me figura gjeometrike ose lirisht, tabe dhe sixhade. Disa nga këto pëlhura mëndafshi ishin jashtëzakonisht të imta rreth 50 fije ose më shumë për centimetër. Prodhimi i pëlhurave të tilla shumë dekorative dhe të kushtueshme duket se ka qenë një specialitet i endësve në provincat romake lindore, ku janë zhvilluar tezgjahët horizontalë romakë më të hershëm.
Xhovani Anjeli
Jeta e hershme
Djali i Edoardo Agnelli dhe Aniceta Frisetti, ai lindi në 1866 në Villar Perosa, një qytet i vogël pranë Pinerolo, Piemonte, ende shtëpia kryesore dhe vendvarrimi i familjes Agnelli. Babai i tij, kryebashkiaku i Villar Perosa, vdiq në moshën 40-vjeçare, kur Giovanni ishte vetëm pesë vjeç. Ka studiuar në Collegio San Giuseppe në Torino; më pas filloi një karrierë ushtarake deri në vitin 1893 kur u kthye në Villar Perosa, ku ndoqi gjurmët e të atit dhe u bë kryetar bashkie në 1895 të cilin e mbajti deri në vdekjen e tij. Agnelli dëgjoi për shpikjen e karrocës së re (atëherë) pa kuaj dhe menjëherë pa një mundësi për të përdorur aftësitë e tij inxhinierike dhe sipërmarrëse.
Veshjet në Romën e lashtë
Mëndafshi
U miratuan ligje të ndryshme përmbledhëse dhe kontrolle çmimesh për të kufizuar blerjen dhe përdorimin e mëndafshit. Në Perandorinë e hershme senati miratoi legjislacionin që ndalonte veshjen e mëndafshit nga burrat, sepse ai shihej si femër por kishte gjithashtu një konotacion imoraliteti ndaj grave që mbanin materialin, siç ilustrohet nga Seneka Plaku :"Unë mund të shoh rroba mëndafshi nëse materialet që nuk fshehin trupin, madje as mirësjelljen e dikujt mund të quhen rroba. . . Kope të mjera shërbëtoresh punojnë në mënyrë që shkelësja e kurorës të duket përmes veshjes së saj të hollë, në mënyrë që burri i saj të mos ketë më shumë njohje se çdo i huaj me trupin e gruas së tij. (Deklaratat Vëll. 1)"Perandori Aurelian thuhet se e ka ndaluar gruan e tij të blejë një mantel prej mëndafshi të vjollcë tirian. Historia Augusta pretendon se perandori Elagabalus ishte romaku i parë që veshi rroba prej mëndafshi të pastër në krahasim me përzierjet e zakonshme mëndafshi/pambuku. Kjo paraqitet si dëshmi e mëtejshme e dekadencës së tij famëkeqe. Duke lënë mënjanë dimensionet morale, importimi dhe shpenzimet romake për mëndafsh përfaqësonin një rrjedhje të konsiderueshme inflacioniste të monedhave të arit dhe argjendit të Romës, në dobi të tregtarëve të huaj dhe humbje për perandorinë. Edikti i Dioklecianit mbi çmimet maksimale të vitit 301 pas Krishtit vendosi çmimin e një kilogram mëndafshi të papërpunuar në 4000 monedha ari.
Mëndafshi i egër, fshikëza të mbledhura nga e egra pasi insekti kishte ngrënë rrugën e tij, ishin gjithashtu të njohura duke qenë me gjatësi më të shkurtër dhe më të vogël, fijet e tij duhej të rrotulloheshin në fije disi më të trashë se varieteti i kultivuar. Një leckë e rrallë luksoze me një shkëlqim të bukur të artë, e njohur si mëndafshi i detit, u bë nga fijet e gjata të mëndafshta ose byssus të prodhuara nga Pinna nobilis, një molusqe e madhe mesdhetare.
Xhovani Anjeli
Karriera
Më 11 korrik 1899, Agnelli ishte pjesë e grupit të anëtarëve themelues të "Fiat" (një akronim për "Fabbrica Italiana di Automobili Torino"), i cili u bë Fiat; ai pagoi 400 dollarë për aksionin e tij në 1899, me vlerë rreth 11,500 dollarë me çmimet e sotme. Një vit më vonë, ai ishte drejtor menaxhues i kompanisë së re dhe u bë kryetar në vitin 1920. Fabrika e parë e Fiat u hap në 1900 me 35 staf duke bërë 24 makina. Kompania ishte e njohur që në fillim për talentin dhe kreativitetin e stafit të saj inxhinierik. Deri në vitin 1903, Fiat bëri një fitim të vogël dhe prodhoi 135 makina duke u rritur në 1,149 makina deri në vitin 1906. Më pas kompania doli publike duke shitur aksione nëpërmjet bursës së Milanos. Agnelli filloi të blinte të gjitha aksionet që mundi për të shtuar në zotërimet e tij. Gjatë kësaj kohe, ai kapërceu skandalet dhe problemet e punës.
Veshjet në Romën e lashtë
Liri
Plini Plaku përshkruan prodhimin e lirit nga liri dhe kërpi. Pas vjeljes kërcelli i bimës u zhvesh për të liruar shtresat e jashtme dhe fijet e brendshme u përplasën dhe më pas u lëmuan. Pas kësaj materialet u endën. Liri, si leshi, vinte në shkallë dhe cilësi të ndryshme specialiteti. Sipas mendimit të Plinit, më e bardha (dhe më e mira) u importua nga Saetabis spanjolle; me dyfishin e çmimit, më e forta dhe më jetëgjatësia ishte nga Retovium. Më e bardha dhe më e buta u prodhua në Latium, Falerii dhe Paelignium. Liri natyral ishte një "kafe e përhimtë" që zbehej në të bardhë nga larjet e përsëritura dhe ekspozimi ndaj dritës së diellit. Nuk i përthithte lehtë bojërat e përdorura në atë kohë dhe në përgjithësi zbardhej ose përdorej në gjendje të papërpunuar dhe të pangjyrosur.
Xhovani Anjeli
Karriera
Agnelli dhe Gualino bënë një përpjekje në fillim të vitit 1918 për të marrë përsipër Credito Italiano. Ata nuk ia dolën, por iu bashkuan bordit drejtues të bankës. Agnelli ishte nënkryetar i SNIA të Gualino nga 1917 deri në 1926. Në fillim të viteve 1920, SNIA filloi të prodhonte fibra tekstili artificiale.
Veshjet në Romën e lashtë
Fibra të tjera bimore
Pambuku nga India importohej përmes të njëjtave porte të Mesdheut Lindor që furnizonin tregtarët romakë me mëndafsh dhe erëza. Pambuku i papërpunuar ndonjëherë përdorej për mbushje. Pasi të hiqen farat e tij pambuku mund të tjerrej, pastaj të endej në një pëlhurë të butë dhe të lehtë, të përshtatshme për përdorim në verë. Pambuku ishte më i rehatshëm se leshi, më pak i kushtueshëm se mëndafshi dhe ndryshe nga liri, ai mund të lyhej me shkëlqim, për këtë arsye pambuku dhe liri ndërthureshin ndonjëherë për të prodhuar pëlhurë me ngjyra të gjalla, të buta por të forta. Pëlhura të cilësisë së lartë u endën gjithashtu nga kërcell hithre ; Fibra e kërcellit të lulekuqes ndonjëherë ndërthurej me lirin për të prodhuar një pëlhurë me shkëlqim, të lëmuar, të lehtë dhe harlisur. Përgatitja e fibrave të tilla kërcell përfshinte teknika të ngjashme me ato të përdorura për liri.
Prodhimi
Veshjet e gatshme ishin në dispozicion për të gjitha klasat, me një çmim. Kostoja e një manteli të ri për një banor të zakonshëm mund të përfaqësojë tre të pestat e shpenzimeve të tyre vjetore të jetesës. Veshjet iu lanë trashëgimtarëve dhe shërbëtorëve besnikë në testament dhe ndërruan duart si pjesë e marrëveshjeve martesore. Veshje me cilësi të lartë mund të punësohen për ata më pak të pasur të cilët kishin nevojë të bënin një përshtypje të mirë. Veshjet ishin objektiv në disa grabitje në rrugë dhe në vjedhje nga banjat publike u rishitua dhe u riciklua në shkallë sociale, derisa ra në lecka, edhe këto ishin të dobishme, dhe centonarii ("punëtorët e arnave") siguronin jetesën duke qepur rroba dhe sende të tjera nga arna pëlhure të ricikluara. Pronarët e fermave të skllevërve dhe të tufave të deleve u këshilluan që sa herë të krijohej mundësia, skllavet duhet të angazhoheshin plotësisht në prodhimin e rrobave të leshta të punuara në shtëpi, kjo ka të ngjarë të jetë mjaft e mirë për veshjen e klasës më të mirë të skllevërve ose mbikëqyrësve.
Vetëmjaftueshmëria në veshje u shpagua. Gërshetimi, krehja, tjerrja dhe thurja e leshit ishin pjesë e mbajtjes së përditshme të shtëpisë për shumicën e grave. Ata që kishin të ardhura të mesme ose të ulëta mund të plotësojnë të ardhurat e tyre personale ose familjare duke tjerrë dhe shitur fije ose duke endur pëlhurë për shitje. Në familjet tradicionaliste, të pasura, shportat e leshit, boshtet dhe tezgjahët e familjes ishin të vendosura në zonën e pritjes gjysmë publike ku familja mater dhe familja e saj mund të demonstronin kështu industrinë dhe kursimin e tyre; një veprimtari kryesisht simbolike dhe morale për ata të klasës së tyre, dhe jo një domosdoshmëri praktike. Augusti ishte veçanërisht krenar që gruaja dhe vajza e tij kishin dhënë shembullin më të mirë të mundshëm për gratë e tjera romake duke tjerur dhe thurur rrobat e tij. Nuset e kastës së lartë pritej të bënin veshjet e tyre të dasmës, duke përdorur një tezgjah tradicional vertikal.
Shumica e pëlhurave dhe veshjeve prodhoheshin nga profesionistë, zanatet, standardet dhe specialitetet e të cilëve mbroheshin nga repartet.Këto nga ana e tyre njiheshin dhe rregulloheshin nga autoritetet vendore. Copat u endën sa më afër që të ishte e mundur në formën e tyre përfundimtare, me mbetje minimale, prerje dhe qepje më pas. Pasi një copë pëlhure e endur hiqej nga tezgjah, fijet e saj të lirshme fundore u lidhën dhe u lanë si një thekë dekorative, u mbyllën ose u përdorën për të shtuar kufij "të stilit etrusk" me ngjyra të ndryshme, si në kufirin e kuq vjollcë të toga praetexta, dhe shiriti vertikal me ngjyrë të disa tunikave, një teknikë e njohur si "gërshetimi i tabletave".Gërshetimi në një tezgjah të drejtë dhe me energji dore ishte një proces i ngadaltë. Dëshmia më e hershme për kalimin nga tezgjahët vertikal në horizontale më efikase vijnë nga Egjipti, rreth vitit 298 pas Krishtit. Edhe atëherë, mungesa e mjeteve ndihmëse mekanike në tjerrje e bëri prodhimin e fijeve një pengesë kryesore në prodhimin e rrobave.
Ngjyrat
Që nga ditët më të hershme të Romës, do të kishte qenë në dispozicion një shumëllojshmëri e gjerë ngjyrash dhe pëlhurash me ngjyra, në traditën romake shoqata e parë e lyerëve profesionistë daton në ditët e mbretit Numa. Ngjyrosësit romakë me siguri do të kishin akses në të njëjtat ngjyra të prodhuara në vend zakonisht me bazë bimore, si fqinjët e tyre në gadishullin italian, duke prodhuar nuanca të ndryshme të kuqe, të verdhë, blu, jeshile dhe kafe. Zezakët mund të arriheshin duke përdorur kripëra hekuri dhe vrer lisi. Ngjyra të tjera ose pëlhura të lyera, mund të ishin marrë nga tregtia ose përmes eksperimentimit. Për ata shumë pak që mund ta përballonin atë, rroba prej ari ishte pothuajse me siguri e disponueshme, ndoshta qysh në shekullin e VII para Krishtit.
Gjatë gjithë epokave mbretërore, republikane dhe perandorake, ngjyra më e shpejtë, më e shtrenjtë dhe më e kërkuar u importua vjollca tiriane, e marrë nga murex. Ngjyrat e saj ndryshonin sipas përpunimit, më e dëshirueshme ishte një e kuqe e errët "gjak i tharë". Vjollca kishte lidhje të gjata me mbretërinë dhe me hyjnoren. Mendohej se shenjtëronte dhe mbronte ata që e mbanin atë dhe zyrtarisht ishte i rezervuar për kufirin e toga praetexta dhe për toga picta ngjyrë vjollce të fortë. Dekretet kundër përdorimit më të gjerë e më të rastësishëm të tij nuk ishin veçanërisht të suksesshme u përdor gjithashtu nga gratë e pasura dhe, disi më keq, nga disa burra. Verres raportohet se ka veshur një pallium ngjyrë vjollce në festa gjatë gjithë natës, jo shumë kohë përpara gjyqit, turpit dhe internimit të tij për korrupsion. Për ata që nuk mund të përballonin lejla origjinale Tyrian, ishin të disponueshme falsifikime. Zgjerimi i rrjeteve tregtare gjatë epokës së hershme perandorake solli blunë e errët të indigos indiane në Romë edhe pse e dëshirueshme dhe e kushtueshme në vetvete, ajo shërbeu gjithashtu si bazë për vjollcën e rreme tiriane.
Për nuancat e kuqe,madder ishte një nga ngjyrat më të lira në dispozicion. E verdha e shafranit ishte shumë e admiruar, por e kushtueshme. Ishte një ngjyrë e verdhë-portokalli e thellë, e ndritshme dhe e zjarrtë dhe shoqërohej me pastërtinë dhe qëndrueshmërinë. Përdorej për flammeum (që do të thotë "me ngjyrë flakë"), një vello e përdorur nga nuset romake dhe Flaminica Dialis, e cila ishte e virgjër në martesë dhe e ndaluar të divorcohej.
Ngjyra të veçanta u shoqëruan me ekipet e garave me karroca dhe mbështetësit e tyre. Më të vjetrit prej tyre ishin të kuqtë dhe të bardhët. Gjatë epokës së mëvonshme perandorake, Blutë dhe të Bardhët dominuan garat me karroca dhe deri në një pikë edhe jetën civile dhe politike në Romë dhe Konstandinopojë. Megjithëse skuadrat dhe mbështetësit e tyre kishin njohje zyrtare, rivaliteti i tyre nganjëherë derdhej në dhunë civile dhe trazira, si brenda dhe jashtë vendit të cirkut.
Lëkurë dhe fsheh
Romakët kishin dy metoda për të kthyer lëkurën e kafshëve në lëkurë: rrezitja prodhonte një lëkurë të butë dhe të zhdërvjellët kafe, gërryerja në shap dhe kripë prodhoi një lëkurë të butë dhe të zbehtë që thithte lehtësisht ngjyrat. Të dy këto procese prodhonin një erë të fortë dhe të pakëndshme, kështu që shitoret e lëkurës dhe shitoreve zakonisht vendoseshin shumë larg qendrave urbane. Lëkurat e papërpunuara të kafshëve u furnizoheshin drejtpërdrejt prodhuesve të lëkurës nga kasapët, si nënprodukt i prodhimit të mishit; disa u kthyen në lëkurë të papërpunuar, e cila bëri një shollë të qëndrueshme për këpucë. Pronarët e tokave dhe blegtorët, shumë prej të cilëve ishin të klasës elitare tërhoqën një pjesë të fitimeve në çdo hap të procesit që i kthente kafshët e tyre në lëkurë dhe e shpërndanë atë nëpërmjet rrjeteve tregtare në mbarë perandorinë. Ushtria romake konsumonte sasi të mëdha lëkure për xhaketa, rripa, çizme, shalë, parzmore dhe punime me rripa por kryesisht për tenda ushtarake.
Larje dhe mbushje
majtas|parapamje| Punëtorët që varin rrobat për t'u tharë, pikturë muri nga një dyqan i plotë (fullonica) në Pompei Zakoni pothuajse universal i larjes publike siguroi që shumica e romakëve t'i mbanin trupat e tyre të paktën vizualisht të pastër, por papastërtia, derdhja, njollat dhe veshja e plotë e rrobave ishin rreziqe të vazhdueshme për pamjen e zgjuar dhe të pastër, të vlerësuar nga klasa elitare dhe joelitare., veçanërisht në një mjedis urban. Shumica e romakëve jetonin në blloqe apartamentesh pa pajisje për larjen ose mbarimin e rrobave në çdo shkallë, por në shkallën më të vogël. Lavanderitë dhe dyqanet profesionale ishin tipare shumë të pakëndshme por thelbësore dhe të zakonshme të çdo qyteti dhe qyteze. Ndërmarrjet e vogla mbushëse mund të gjenden në tregjet lokale, të tjerat vepronin në një shkallë industriale dhe do të kërkonin një investim të konsiderueshëm parash dhe fuqie punëtore, veçanërisht skllevër.
Teknikat bazë të larjes dhe mbushjes ishin të thjeshta dhe kërkonin shumë punë. Rrobat vendoseshin në vaska të mëdha që përmbanin urinë të vjetëruar, më pas të shkelura mirë nga punëtorët këmbëzbathur. Ato shpëlaheshin mirë shtrydheshin manualisht ose mekanikisht dhe u përhapën mbi korniza thurje për t'u tharë. E bardha mund të shkëlqehet më tej duke zbardhur me tym squfuri. Disa ngjyra mund të rikthehen në shkëlqim duke "lustruar" ose "rifinuar" me tokë Cimoliane (procesi bazë i mbushjes). Të tjerat ishin më pak të shpejta në ngjyra dhe do të kërkonin pastrim të veçantë. Në institucionet më të pajisura rrobat u lëmuan më tej nën presion, duke përdorur presa me vida dhe korniza shtrirëse. Larja dhe mbushja ishin ndëshkuese të ashpra ndaj pëlhurave por me sa duket mendohej se ia vlente mundi dhe kostoja. Togat e leshta të cilësisë së lartë të klasës senatoriale laheshin intensivisht në një ngjyrë të bardhë të jashtëzakonshme, me borë, duke përdorur përbërësit më të mirë dhe më të shtrenjtë. Qytetarët e rangut më të ulët përdornin toga prej leshi më të zbehtë, të larë më lirë për arsye që mbeten të paqarta, veshjet e grupeve të ndryshme statusore mund të jenë pastruar veçmas.
Përpara shtëpisë, fullonicae drejtoheshin nga qytetarë sipërmarrës të klasës së ulët shoqërore, ose nga të lira dhe gra të lira; në prapaskenë, sipërmarrja e tyre mund të mbështetet në mënyrë diskrete nga një mbrojtës i pasur ose elitar në këmbim të një pjese të fitimeve. Elita romake duket se i ka përçmuar profesionet e mbushjes dhe pastrimit si të poshtër edhe pse ndoshta jo më shumë se sa i përbuznin të gjitha tregtitë manuale. Vetë plotësuesit e mendonin qartë se ishte një profesion i tyre i respektueshëm dhe shumë fitimprurës, që ia vlente të festohej dhe të ilustrohet në murale dhe përkujtimore. Pikturat murale pompeiane të lavanderëve dhe pastruesve në punë tregojnë veshje me një larmi ngjyrash ylberi, por jo të bardha ,mbushësit duket se janë vlerësuar veçanërisht për aftësinë e tyre për të larë rrobat e lyera pa humbje të ngjyrës, shkëlqimit ose "shkëlqimit", në vend që thjesht të zbardhin ose zbardhin. Pëlhura dhe veshje të reja leshi mund të jenë larë gjithashtu. Procesi do të kishte ndjerë dhe forcuar pjesërisht pëlhurat e leshta dhe do të rriste gjumin më të butë.
Xhovani Anjeli
Karriera
Pas Luftës së Parë Botërore, Fiat u hodh nga vendi i 30-të në vendin e tretë në mesin e kompanive industriale italiane. Fabrika e parë e Fordit u hap katër vjet pas themelimit të Fiat. Në vitin 1906, tregtari i parë i makinave Fiat në SHBA u krijua në një vendndodhje në Manhattan në Broadway. Agnelli ishte një njohës i Benito Musolinit që nga viti 1914 dhe u emërua nga diktatori si senator në vitin 1923, si përfaqësues i Partisë Nacional Fashiste dhe plotësoi disa poste të tjera prestigjioze midis dy luftërave. Ai mbeti i fokusuar dhe e shtyu Fiat-in në arenën ndërkombëtare.
Vitet e mëvonshme
Ai ishte ende aktiv me Fiat në fillim të Luftës së Dytë Botërore. Pas përfundimit të luftës ai u akuzua së bashku me Vittorio Valetta dhe Giancarlo Camerana, nga një komision i Komitetit Nacional Çlirimtar për bashkëpunim me regjimin fashist dhe iu hoq përkohësisht pronësia e kompanive të tij. Agnelli më vonë u shpall i pafajshëm dhe vdiq shpejt më 16 dhjetor 1945 në moshën 79-vjeçare.
Thiago Silva
Thiago Emiliano da Silva, ose thjesht Thiago Silva (lindur me 22 shtator 1984), është një futbollist brazilian. Ai luan për klubin Paris Saint-Germain pasi ka nënshkruar një kontrate në vitin 2012.
Milan
Në dhjetor 2008, Silva u transferua te klubi italian Milan për 10 milion €. Transferimi u zyrtarizua më 1 korrik 2009.
Silva bëri debutimin jo-zyrtar me ekipin kundër Hannover 96 më 21 janar 2009; ai luajti në të gjithë ndeshjen. Në Serie A, Thiago Silva bëri debutimin e tij në fitoren 2–1 kundër Sienës.
Kantoni Roquesteron
Kantoni Roquesteron (frëngjisht: Canton de Roquesteron) është një kanton në departamentin Alpes-Maritimes, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Roquesteron. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 3415 banorë.
Thiago Silva
Statistikat
''Redaktuar më 5 Maj 2013
Flamuri i Timorit Lindor
right|thumb|250px|[[Skeda:FIAV 111111.svg|23px Dimensionet: 1:2]] Flamuri i Timorit Lindor u adoptua në 2002. Është i njëjtë me flamurin e vitit 1957
Kantoni Roquesteron
Përbërja aktuale
Kantoni Roquesteron aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Flamuri i Timorit Lindor
Natën e 19-të majit, në minutat e para te Ditës së Pamvarësisë, 20 maj 2002, flamuri i OKB-së u ul dhe flamuri i Timorit Lindor dhe pamvarur - të shtetit me te ri demokratik te botës - u ngrit.
Thiago Silva
Statistikat me Kombëtaren
Redaktuar më 30 qershor 2013
Magjia dhe magjistarët e fjalës
"Magjia dhe magjistarët e fjalës" Studime, me autor Jorgo Bulo. Shtëpia botuese "Dituria", viti i botimit 1998. Faqet e librit 324. ISBN 99927-31-X
Federata e Boksit e Kosovës
150px|right Federata e Boksit e Kosovës ose shkrurt FBOXK-ja, është shoqëri e basketbollistëve dhe klubeve të tyre në Kosovë. Federata për mirëmbajtjen dhe organizimin e lojërave nga kjo disiplinë në Kosovë, ka një strukturë të brendshme të cilën e udhëheqë kryetari i saj Ramadan Selimi. Përndryshe Federata e Boksit e Kosovës numëron 13 klube të boksierëve dhe në përbërje të vetë ka edhe 8 shkolla trajnimi. Përndryshe, FBOXK-ja, që nga sesioni 2009/10 është anëtare e Euroligës së Boksit. Numri i përgjithshëm i boksierëve të regjistruar në vitin 2011 në këtë federatë ishte 544 boksierë dhe 7 boksiere.
Flamuri i Australisë
parapamje|280px|Flamuri i Australisë Flamuri i Australisë bazohet në Blue Ensign britanike - një fushë blu me Union Jack në të majtën e sipërme - e shtuar me një yll të madh të bardhë me shtatë cepa (Ylli i Komonuelthit) dhe një përfaqësim i plejadës së Kryqit Jugor, i përbërë prej pesë yjeve të bardhë (një yll i vogël me pesë cepa dhe katër yje më të mëdhenj me shtatë cepa). Australia ka gjithashtu një numër flamujsh të tjerë zyrtarë që përfaqësojnë popullin e saj dhe funksionet kryesore të qeverisë.
Dizajni i tij origjinal (me një yll të Komonuelthit me gjashtë cepa) u zgjodh në vitin 1901 nga hyrjet në një konkurs të mbajtur pas Federatës, dhe u valëvua për herë të parë në Melbourne më 3 shtator 1901, datë e shpallur në 1996 si Dita e Flamurit Kombëtar Australian. Një dizajn paksa i ndryshëm u miratua nga Mbreti Eduwrd VII në vitin 1903. Versioni aktual i Yllit të Komonuelthit me shtatë cepa u prezantua nga një shpallje e datës 8 dhjetor 1908. Dimensionet u publikuan zyrtarisht në vitin 1934 dhe në vitin 1954 flamuri u njoh nga dhe ligjërisht të përcaktuara në Ligjin e Flamurit 1953 si Flamuri Kombëtar Australian.
Kultura
Kultura ështe tërësia e arritjeve të një populli dhe të gjithë njerëzimit në fushën e prodhimit dhe në zhvillimin shoqëror e mendor.
Kultura, si qëndrim i veçantë i njeriut ndaj mjedisit rrethues,dallohet nga karakteri krijues dhe simbolika. Ajo është tipar dallues vetëm i  njeriut të të gjitha epokave,qysh nga fillimet e procesit të hominzimit. "...njeriu fillon të behët i tillë, për dallim nga kafshet e tjera, pikërisht sepse koncepton botën në mënyrë simbolike" Kultura mund të ndahet në disa mënyra, sipas kohës, vendit dhe sipas grupimeve të njerëzimit.
Diçka nga kultura qe ne respektojmë mjaftueshem jane : gjuha, muzika , kostumet ,folklorin etj. sepse ka edhe shume kultura te tjera qe nuk i respektojmë, si : adetet, zakonet , monumentet etj.kultura dallon prej nje shteti ne shtetin tjeter
30 Shtator
30 Shtatori është dita e 273-të e kalendarit gregorian (dita e 274-t në vitin e brishtë) - kështu që deri në fund të vitit kanë mbetur edhe 92 ditë.
Kultura
Zhvillimi i kulturës
"Kultura është gjithëçka që nuk ta ka dhënë natyra por e ke krijuar vet" Kultura e vërtetë na çel rrugën e së vërtetës. Ajo eshte zana e "dhuruar" nga natyra dhe karakterizon mentalitetin e njeriut. Gjithçka qe njeriu ka arritur jo vetem prej shkolles por dhe nepermjet aftesive te tij per te shikuar boten ne nje menyre tjeter.
Enver Dukagjini
Prof. Dr. Enver Dukagjini, gjeografë shqiptarë.
Biografia
Prof. Dr. Enver Dukagjini u lind në Prizren më 7.07.1928, ku mbaroi shkollën fillore, ndërsa Shkollën Normale e kreu në Gjakovë. Shkollën e Lartë Pedagogjike Grupi Histori-Gjeografi, e kreu në Beograd në vitin 1951. Disa vjet punoi si arsimtar në gjimnazin e Prizrenit dhe të Gjilanit. Më 1965 diplomon në Fakultetin e Shkencave Matematike-Natyrore, dega e Gjeografisë në Shkup. Në vitin 1968 zgjidhet profesor i gjeografisë në Shkollën e Lartë Pedagogjike në Gjakovë. Titullin e magjistrit të shkencave të gjeografisë e fiton në universitetin e Beogradit më 1971, ndërsa të doktorit të shkencave po kështu në këtë Universitet më 1975. Në vitin 1976 zgjidhet docent në Seksionin e Gjeografisë të fakultetit të shkencave Matematike- Natyrore, ndërsa pesë vite më vonë professor inordinar, në të cilën mbetet deri në vdekje (1986).
Redwood County
Redwood County është një nga  qarqet në shtetin federal Minnesota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Dr. Gjilpëra
Dr. Gjëlpëra është një vepër satirike e shkruar nga Faik Konica, botuar në një seri shkrimesh në gazetën "Dielli" në vitin 1924. Sipas Robert Elsie kjo vepër e papërfunduar mund të konsiderohet roman, ndërsa sipas Kristaq Jorgos vepra mund të konsiderohet e ndërprerë por jo e papërfunduar.
Sfondi
Konica nisi të botojë këtë vepër në disa numra njëri pas tjetrit në gazetën "Dielli" të Bostonit më 1924 në formën e një proze të gjatë satirike të titulluar Doktor Gjilpëra zbulon rrënjët e dramës së Mamurasit: Përrallë. Prejardhjen Dr. Gjëlpëra mendohet se e ka nga një ngjarje historike: dy turistë amerikanë, Robert Lewis dhe George B. De Long, u vranë më 6 prill 1924 pranë Mamurrasit. Botimi i këtyre copëzave proze nisi me datë 16 prill 1924, për të përfunduar më 1 nëntor të po atij viti.
Përmbajtja
Dr. Gjëlpëra pasi u shkollua për mjekësi, me kulturë e shije të hollë në arte e letërsi dhe qytetar i botës, në shembullin e Sokratit dhe Gëtes u kthye ta njohë e ta ndihmojë vendin e vet. Me t'u kthyer portretizimi i mjedisit është përrallor, por në brendi i banuar nga njerëz shëndetligë të sunduar nga Kamorra me në krye ministrin Salemboza. Shtresat e tjera janë të dijshmit, doktorët e Tiranës, familjet e pasura e të paditura dhe më e gjera, shtresa e popullit.
Karakterizimi i veprës bëhet përmes emërvënies: Dr. Gjilpëra (shqip, zhbirues); Salemboza (salep & bozë, pije orientale); Abd-el-Katl (rob gjakpirës); Ibn-el-Kelb (biri i fundrrinës); dr. Protagoras Dhalla dhe dr. Emërllahu.
Jellena Karleusha
parapamje|220px|Jelena Karleuša Jelena Karleusha lindi më 17 gusht 1978 në Beograd. Është një këngëtare serbe.
Jeta
Ajo është bija e Divna Karleuša dhe Dragan Karleuša një punëtor policie. Në fushën ish-Jugosllave festohet ajo si diva dhe star ecentrike. Jelena Karleuša, edhe J.K. emerohët, u bë me hitet "Zena zmija", "Jelena" oder "Ludaca" popullore.
Një karrier internacionale e ka menduar, por deri tash akoma nuk është realizuar. Në vitin 2002 e bëri ajo një kontratë me labëlin greke "Heaven". Këngët e saj prej tani u shkruajten përzgjedhëse nga hitmaker Phoebus.
Ajo publikoi disa kalendara me foto dhe shkrime, më së shumti punoi ajo me fotografinë e modës Dejan Milicevic.
Ajo akuzoi Beyoncé Knowles dhe Kim Kardashian me kopjim.
Këmbimi kulturor
Këmbimi kulturor rrjedh me fillimin e bashkëjetesës së njerëzve në grupe. Akti i parë i këmbimit kulturor duket se ka ketë qenë takimi i njerëzve me njëri-tjetrin. Këtu duhet thënë se pas takimit varësisht nga shkalla e zhvillimit kulturor ka ardhur deri tek këmbmi armiqësor apo miqësor. Me paraqitjen e mangësisë dhe zhvillimit të nevojës së përkujdesit d.m.th konservimit të pasurisë së nevojshme për jetë shkalla e këmbimeve armiqësore është rritur. Kjo rritje ka vazhduar në mënyrë eksponenciale me formësimin e botëkuptimeve dhe ka vazhduar me ngritjen e tyre deri në botëkuptime gjithënjerëzore. Kulminacioni i këmbimit kulturor armiqësor ka arritur gjatë luftës së dytë botërore.
Për dallim nga tregtimi kulturor si një mekanizëm i grupacioneve, këmbimi kulturor është proces i pa kontrollueshëm. Shembulli më i thjeshtë është këmbimi ndërmjet nënës dhe fëmijes ku edhe pse nëna tenton të i japë fëmijës një informatë të caktuar, fëmija merr informata që nëna nuk e ka pasur për qëllim ti jep.
Iniciativa e Re Demokratike e Kosovës
Iniciativa e Re Demokratike e Kosovës (shkurtesa politike IRDK) është parti politike brenda ylberit politik të Kosovës.
Sipas statutit të partisë, kjo parti është parti politike e egjiptianeve të Kosovës dhe qytetarëve tjerë të cilët pranojnë programin dhe statutin e saj i cili këtë parti e paraqet si parti e qendrës me orientim socialdemokrat.
Elementet dalluese
Sipas statutit emri i partisë është: Iniciativa e Re Demokratike e Kosovës, me shkurtesën : IRDK, ndërsa selia e partisë gjendet në Gjakovë. Simboli i partisë përbëhet nga tri piramida ngjyrë ari të vendosura në hartën e Kosovës me ngjyrë të kaltër dhe e rrethuar me 12 yje me ngjyrë portokalli dhe shënimi IRDK, vulën në të cilën shkruan: Iniciativa e Re Demokratike e Kosovës dhe në mes të vulës është simboli i përshkruar më lartë. Për dallim nga disa parti tjera, flamuri i partisë IRDK nuk është i përkufizuar në statut.
Zhani Ciko
Zhani Ciko (Gjirokastër më 8 dhjetor 1945) është muzikant shqiptar.
Biografia
Zhani Ciko u shkarkua në tetor të vitit 2013 nga qeveria e sapo ardhur në pushtet e kryeministrit Edi Rama, vendim që shkaktoi reagime ndër disa nga artistët shqiptarë. Tenori i njohur me famë ndërkombëtare Saimir Pirgu e quajti këtë vendim "të turpshëm".
Zhani Ciko është i martuar me Rudina Ciko, pianiste dhe pedagoge në Akademinë e Arteve.
Protestat e Studentëve të Shqipërisë
Protesta e studentëve të universiteteve publike në Shqipëri nisën organizimin e tyre në muajin Dhjetor 2018 në Tiranë. Protesta e parë u organizua nga studentët e Fakultetit i Arkitekturës dhe Urbanistikës në 4 Dhjetor 2018 për arsye të një vendimi nga Këshilli i Ministrave Nr. 288 Dt. 22.05.2018, i cili tarifonte çdo student për të paguar një shumë të caktuar monetare për çdo kredit lënde që përsëriste në sesionin e dytë të provimeve në Universitetet publike.
Pas protestës së FAU të cilët fillimisht bojkotuan mësimin dhe hyrjen në fakultet, studentët e fakulteteve të tjera u njohën me vendimin e ri të Këshillit të Ministrave i cili nuk ishte transmetuar më parë tek ata. Kështu në 5 Dhjeto r 2018, do të ishte protesta e dytë e cila u zhvendos para Ministrisë së Arsimit dhe Sportit me pjesëmarrjen e studentëve të të gjitha Fakulteteve të tjera, të cilët bojkotuan pjesërisht mësimin dhe iu bashkangjitën protestës duke kërkuar heqjen e VKM Nr. 288 si dhe plotësimin e 8 kushteve të tjera.
Prej pothuajse 2 javësh, studentët vazhdojnë protestën e tyre para MAS, Kryeminsitrisë dhe së fundmi Pralamentit. Protesta ka sjellë edhe debatin me Kryeministrin Edi Rama, i cili prej disa javësh gjatë zhvillimit të protestës ka ftuar studentët për dialog për kushtet që ata kanë. Këta të fundit, nuk kanë pranuar asnjë negociatë me Qeverinë, duke i konsideruar ato si të pa negociueshme. Kerkesat te hartuara nga studente te juridikut nder to Armino Halla dhe Elvis Gjini.
Kjo protestë do të jetë ndër të parat në demokracinë e Shqipërisë e pa iniciuar nga Partitë Politike në Shqipëri.
Horsti (gjeomorfologji)
thumb|roght|300px
Horsti është formë strukturore, e krijuar nga ngritja e blokut ndërmjet  dy a më shumë shkarjeve  tektonike ose  nga fundosja anësore përballë bllokut qendror. Kur ngritja e bllokut qendroro apo fundosja anësiore  bëhet ndërmjet dy shkarjeve paraleleose përafërsisht paralele, krijohet horsti i tjshtë. Nëse ngritja e bllokut qendror ose fundosja  anësore bëhet  ndërmjet disa  shkarjeve( sistemeve), atëherë krijeohet horsti i përbërë. Edhe horsti, sikurse hendeku, mund të jetë simetrik ose asimetrik. Horstet më të njohura në trojet etnike shqiptare, janë: Mali i Zi ( Karadaku), Korabi, Galiçica, Jezerca, Kulmaku etj.
Teorema e Ehrenfestit
Ku A është nje operator në MK dhe është vlera mesatare. Teorema e Ehrenfestit është dicka që pritet në teorinë e Hajzenbergut te mekanikës kuantike, ku ajo është thjesht vlera mesatare e ekuacionit të lëvizjes së Hajzenbergut.
Teorema e Ehrenfestit është e lidhur ngushtë me teoremë e Ljuvilit nga mekanika e Hamiltonit, e cila përfshin parentezat e Puasonit në vend të komutatorit. Në fakt, është si rregull i përgjithshëm që një teoremë në mekanikën kuantike e cila përmban nje komutator mund të kthehet në një teoremë në mekanikën klasike duke e ndërruar komutatorin me parantezat e Puasonit dhe duke e shumëzuar me i\hbar.
Derivimi
Supozoni se kemi një sistem në një gjëndje kuantike \Phi. Nëqoftëse duam të dimë derivatin kohor të çastit për vlerën mesatare të A, pra, nga përcaktimi
ku po integrojmë mbi të gjithë hapësiren. Shpesh (por jo gjithmonë) operatori A është i pavarur nga koha, kështu që derivati i tij është zero dhe ne mund ta neglizhojmë termin e mesit. Po të aplikojmë ekuacionin e Shrodingerit, gjejmë se
Vini re qe H=H^* sepse Hamiltoniani është hermitian. Duke e vendosur këtë në ekuacionin e mësipërm kemi
Shembull i përgjithshëm
Për një shembull të përgjithshëm të një thërrmije masive që lëviz në një potencial, Hamiltoniani është thjesht
ku x është thjesht pozicioni i thërrmijës. Supozoni se duam të dimë ndyshimin e çastit të momentit p. Duke përdorur teoremën e Ehrenfestit, kemi
meqënëse p komuton me vetveten dhe meqënëse kur paraqitet në hapesiren kordinative, operatori i momentit then. Gjithashtu
Pasi zbatojmë rregullin e prodhimit, marrim
të cilin e njohim menjëherë si ligjin e dyte te Njutonit. Kjo është një shembull i parimit të korrespondencës, rezultati shfaqet si ligji i dytë i Njutonit në rastin kur ka shume thërrmija saqë lëvizja totale e trupit jepet nga vlera mesatare e një thërrmije të vetme.
Eufemizmi
Eufemizem vjen nga greqishtja euphemismos - fjale ogurmire.
Eufemizma quhen zakonisht gjithë ato fjale e shprehje, qe zëvendësojnë fjale te vrazhda e te pahijshme me fjale e shprehje me te lehta e me te buta.
Shembull :
Eufemizmi është edhe emërtimi i kepit qe ndodhet ne jug te Afrikës si Kepi i Shpresës se mire.
Lake County (Minnesota)
Lake County është një nga  qarqet në shtetin federal Minnesota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kantoni Bonnières-sur-Seine
Kantoni Bonnières-sur-Seine (frëngjisht: Canton de Bonnières-sur-Seine) është një kanton në departamentin Yvelines, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Bonnières-sur-Seine. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 22367 banorë.
Agnesa
Agnesa është emër femëror shqiptar.
Kantoni Bonnières-sur-Seine
Përbërja aktuale
Kantoni Bonnières-sur-Seine aktualisht përbëhet nga 27 komuna.
Njësitë shtetërore (Palau)
Palau është e ndare në gjashtëmbëdhjetë rajone administrative të quajtura shtete:
Fituesit e Çmimit Nobel 1935
Fituesit e Çmimit Nobel 1935 është listë në të cilën janë të radhitur fituesit e Çmimit Nobel për këtë vit në të gjitha lëmitë në të cilat dhurohet ky çmim. Gjithashtu janë të radhitur dhe të nominuarit e këtij viti si dhe fakte mbi nomiminmin dhe zgjedhjen e fituesve.
Lufta e Dytë Punike
Lufta e Dytë Punike u mbajt nga viti 218 p.e.s. deri në vitin 201 p.e.s., ndërmjet Romës dhe Kartagos. Gjenerali Kartagjenas Hanibali e pruri në prag të humbjes Romen, me disa beteja të drejtuara në mënyrë gjeniale. Por Romakët në fund fituan në Betejën e Zamas nën udhëheqjen e gjeneralit Publius Cornelius Scipio Africanus. Kjo Luftë vendosi për sundimin e të gjithë bregut të Detit Mesdhe.
thumb|300px|Rruga e Hanibalit për në Romë.
Kalimi i Ebros
Në krahasim me fillimin e Luftës së fundit forcat janë kthyer. Roma ishte bërë fuqi shumë më e madhe detare, kurse Kartago ishte bërë në Spanjë fuqi tokësore shumë e fortë. Herën e fundit fitorja u përcaktua nga flota Romake e cila ishte më e fortë, kështu që Hanibali ishte para një dileme të madhe, sepse asgjë nuk u ndërrua prej herë së fundit. Për atë arsye ai zgjedhi një strategji ofensive, ku flota nuk përdoret : për të mos lejuar një sulm nga Roma, në Spanjë apo Afrikën Veriore ai vendosi që ti kaloj Alpet dhe të hyj në Itali. Para se të nisej ushtria e Hanibalit njëherë njerëzit nga Kartagjena bënë marrëveshje me fiset Gale, për vendin e kalimit të ushtrisë. Disa fisa Gale jo vetëm që i lan Kartagjenasit të kalojnë nëpër vendin e tyre, por edhe i'u bashkëngjitën ushtrisë së Hanibalit.
Me një ushtri prej 60.000 ushtarësh Hanibali kaloi Malet Pirineje, shkoi deri te Rona, kaloi Francën jugore dhe në fund të tetorit të vitit 218 p.e.s. për 15 ditë i kaloi edhe Alpet. Historiani Nigel Bagnall thotë se : Pas kalimit të Alpeve, Hanibalit i mbetën edhe 34.000 ushtarë. Ky zvogëlim nuk erdhi vetëm nga luftimet me fiset shokë me Romakët dhe kushtet e këqija për kalimin e malit, por edhe sepse disa ushtarëve i kishte kaluar koha e ushtrisë dhe Hanibali i ktheu në Spanjë, disa desertuan, kurse disa të tjerë Hanibali i pozicionojë përgjatë rrugës së kaluar.
Romakët dinin për sulmin nga Hanibali. Pasi që Hanibali duhej të prite për kalimin e Maleve Apenine deri sa të vinte pranvera, Romakët kishin boll kohë që me dy ushtri të pozicionoheshin afër qyteteve të Ariminium dhe Arretium. Qëllim i këtij pozicionimi ishte që të ndalej aty Hanibali dhe të sulmohej nga të dyja anët. Ushtritë Romake ishin të komanduara nga dy konsullët e atij viti, Gnaeus Servilius Geminus dhe Gaius Flaminius.
Beteja e Tikinus
thumb|300px|Vendi i Mbajtjes së Betejës të Tikinus (Italia Veriore) Beteja e Tikinus ishte beteja e parë e cila u mbajt ndërmjet Romakëve dhe Kartagjenasve pasi që Hanibali hyri në Itali. Në këtë betejë Hanibali luftoi kundër Publius Cornelius Scipio.
Pasi që Hanibali u largua nga Spanja në drejtim të Italisë, Scipio i pruri Legjionet e tij përgjatë rrugës lumore në Marseille, që të ndaloj Hanibalin. Të dy ushtritë e kryquan rrugën afër Ronës, mirëpo Scipio nuk mundi ta ndaloj ushtrinë e Hanibalit që ti kaloj Alpet. Ai i ndau Legjionet e tij. Një pjesë e qoi në Spanjë të cilët mbetën nën urdhrin e vëllaut të tij Gnaeus Cornelius Scipio Calvus, për të luftuar kundër Hasdrubal Barkas ; vetë me një pjesë të vogël u kthye përgjatë lumit në qytetin e Gjenevas. Ai deshti që të bëhej bashkë me një ushtri, e cila ishte vendosur në brigjet e Lumit Po dhe pastaj në Gallia Transpadana ta ndaloj Hanibalin.
Në tetor të vitit 218 p.e.s. Hanibali arriti në Itali. Ai u përpoq që fiset gale sidomos Bojët ti fitojë për vete. Kur Hanibali dëgjojë për kthimin e Publius Cornelius Scipio në Itali, ai e nisi ushtrinë në drejtim të tij. Edhe Scipio kishte dëshirë që ti dal Hanibalit menjëherë. Ai kaloi një urë vetë të ndërtuar dhe afër lumit Tikinus e ndali ushtrinë për pushim, jo fort larg nga ushtria e Hanibalit.
Në ditët vijuese të dytë quan trupa te njëri tjetri për ta identifikuar vendndodhjen e armikut. Këto trupa ishin të ndërtuar më së shumti nga Kavaleria. Të dytë trupat identifikuese u takuan me njëri-tjetrin dhe kështu filloi një betejë. Kartago i kishte rreth 6000 Kalorës kurse Roma kishte 2500 Kalorës dhe 1500 Infanteristë. Humbjet qenë të vogla në të dyja anët dhe Publius Cornelius Scipio u plagos. Sipas historianit Romak Titus Livius djali atëherë 18 vjeçar Publius Cornelius Scipio Africanus i Publius Cornelius Scipio i shpëtoi babait të tij jetën.
Humbjet në njerëz në të dyja anët qenë shumë të vogla. Edhe pse Scipio humbi shumë pak ushtarë ai vendosi që të tërhiqet po atë natë në koloninë e posa ngritur nga Romakët Placentia. Hanibali e ndjeku pas dhe pas disa ditësh arriti afër Placentias. Scipio iu shmang një sulmi ndaj Hanibalit.
Galët e panë këtë akt si dobësi. Kështu që një natë rreth 2200 ushtarë Galë kaluan nga ushtria Romake në ushtrinë e Hanibalit. Scipio u tërhoq pastaj edhe më shumë deri te lumi Trebia, në një kodër të ulët. Nga kjo mendoi të nxjerr një përparësi taktike. Atje u konfrontua në Betejën e Trebias prapë me Hanibalin.
Beteja e Trebias
Romakët arritën në pozitën e tyre të cilën e donin, për këtë arsye Hanibali u detyrua të ngriti pikën ushtarake në anën tjetër të lumit Trebia. Sempronius mendoi se ishte jashtë rrezikut, sepse pika e ngritur ushtarake e tij ishte e mbrojtur nga Malet Apenine në krahun e majtë, në krahun e djathtë nga lumi Po dhe kështjella e Placentias, kurse lumi i Trebias do t'ia jepte një përparësi në këtë Dimër të ftohtë kundër sulmit të Haniblit. Ushtria e Konsullit ishte e përbërë nga 36.000 infanteristë romakë, 3.000 Galë dhe 4.000 Kalorës të lehtë. Scipio i tha Sempronius që të prit, por konsulli i cili kishte tash kryekomandën (sepse Scipio ishte i lënduar) vendosi vetë.
Hanibali i cili ishte i informuar me spiunazh për përparësitë e Romakëve, njëherë i shkatërroi të gjithë fshatrat të cilët ishin për Romën dhe pastaj i la Romakët të fitojnë në një konflikt kalorësish. Ushtria e Hanibalit kishte 20.000 infanteristë (3/5 Libian, 2/5 Spanjollë) dhe rreth 6.000 kalorës me përvojë.