cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giuseppe Mazzini
Kryengritjet e viteve 1848–1849
Më 9 shkurt 1849, një republikë u shpall në Romë, me Piun IX që tashmë ishte detyruar të ikte në Gaeta nëntorin e mëparshëm. Në të njëjtën ditë kur u shpall Republika, Mazzini arriti në qytet. Ai u emërua, së bashku me Carlo Armellini dhe Aurelio Saffi, si anëtar i triumviratit të republikës së re më 29 mars, duke u bërë shpejt lideri i vërtetë i qeverisë dhe duke treguar aftësi të mira administrative në reformat sociale. Megjithatë, trupat franceze të thirrura nga Papa e bënë të qartë se rezistenca e trupave republikane, të udhëhequra nga Garibaldi, ishte e kotë. Më 12 korrik 1849, Mazzini u nis për në Marsejë, nga ku u zhvendos përsëri në Zvicër.
Aktivitete të vonëshme
Mazzini e kaloi të gjithë vitin 1850 duke u fshehur nga policia zvicerane. Në korrik themeloi shoqatën Amici di Italia (Miqtë e Italisë) në Londër, për të tërhequr konsensusin ndaj çështjes së çlirimit italian. Dy trazirat e dështuara në Mantua (1852) dhe Milano (1853) ishin një goditje gjymtuese për organizatën Maziniane, prestigji i së cilës nuk u rikuperua kurrë. Më vonë ai kundërshtoi aleancën e nënshkruar nga Savoja me Austrinë për Luftën e Krimesë. Gjithashtu e kotë ishte ekspedita e Felice Orsinit në Carrara e 1853-1854.
Në vitin 1856, ai u kthye në Gjenovë për të organizuar një sërë kryengritjesh: e vetmja përpjekje serioze ishte ajo e Carlo Pisacane në Kalabri, e cila përsëri pati një fund zhgënjyes. Mazzini arriti t'i shpëtonte policisë, por u dënua me vdekje. Që nga ky moment, Mazzini ishte më shumë një spektator se sa një protagonist i italianit Risorgimento, frenat e të cilit tani ishin fuqimisht në duart e monarkut të savojarëve Victor Emmanuel II dhe kryeministrit të tij të aftë, Camillo Benso, Conte di Cavour. Ky i fundit e cilësoi si “Shefi i atentatorëve”.
Mbretëria e re e Italisë u krijua më 1861 nën monarkinë e Savojës. Në vitin 1862, Mazzini iu bashkua Garibaldit në përpjekjen e tij të dështuar për të çliruar Romën. Në 1866, Italia iu bashkua Luftës Austro-Prusiane dhe fitoi Veneton. Në këtë kohë, Mazzini foli shpesh kundër mënyrës sesi po arrihej bashkimi i vendit të tij. Në vitin 1867, ai refuzoi një vend në Dhomën e Deputetëve të Italisë. Në vitin 1870, ai u përpoq të fillonte një rebelim në Siçili dhe u arrestua dhe u burgos në Gaeta. Në tetor, ai u lirua në amnistinë e shpallur pasi Mbretëria më në fund mori Romën dhe u kthye në Londër në mes të dhjetorit.
Mazzini vdiq nga pleuriti në shtëpinë e njohur tani si Domus Mazziniana në Piza në vitin 1872, në moshën 66-vjeçare. Trupi i tij u balsamos nga Paolo Gorini. Varrimi i tij u mbajt në Gjenova, ku morën pjesë 100,000 njerëz.
Brookfield, Wisconsin
Historia
Brookfield ndodhet në perëndim të Milwaukee në Qarkun Wakesha në një zonë e banuar fillimisht nga indianët Potawatomi. Koloneli i parë i njohur i bardhë ishte Robert Curren i cili ndërtoi kabinën e parë të drurit në vitin 1836. Fermat mbizotëronin peizazhin në mesin e shekullit të 20-të.
Almeria
Klima
Almeria është qyteti më i thatë në Evropë. Temperatura më e ftohtë që është regjistruar është 0.2 °C më 9 shkurt 1935. Gjatë natës në dimër, tenperaturat zbresin nën 8 °C.
Brookfield, Wisconsin
Qeveria
Kryetari i Brookfield zgjidhet çdo katër vjet. Më 1 prill 2014, kryetari i tanishëm Steve Ponto mposhti ish-kryetarin Jeff Speaker me një votim prej 4.512 deri në 2.539.
Almeria
Klima
Muaj më të nxehta janë korriku dhe gushti. Temperaturat janë rreth 33 °C gjatë ditës. Temperaturat minimale të qëndrojnë rreth 24 °C gjatë korrikut dhe gushtit. Valët e nxehtësisë në Almería janë mjaft të zakonshme.
Brookfield, Wisconsin
Qeveria
Brookfield përfaqësohet nga Jim Sensenbrenner (Republikanë) në Shtëpinë e Përfaqësuesve të SHBA-së dhe nga Ron Johnson (R) dhe Tammy Baldwin (Demokratë) në Senatin e Shteteve të Bashkuara. Leah Vukmir (R) përfaqëson Brookfield në Senatin e Shteteve të Uiskonsinit, dhe Rob Hutton (R) dhe Dale P. Kooyenga (R) në Asamblenë e Shtetit të Uiskonsinit.
Këshilli i Përbashkët përbëhet nga 14 anëtarët e këshillit bashkiakë, ku dy përfaqësojnë secilën nga shtatë rrethet. Ata shërbejnë në mandate katërvjeçare, me një anëtar nga çdo distrikt për zgjedhje çdo vit tjetër.
Albesa
Albesa është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Noguera, të provincës Lleida, në Komunitetin Katalonia. Albesa ka 1613 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 37.6 km2.
Fuck tha Police
"Fuck tha police" është një këngë proteste nga grupi i kategorisë gangsta-rap N.W.A dhe është pjesë e albumit Straight Outta Compton. Kënga u rendit e 425-a në listën me 500 këngët më të mira të të gjitha kohërave nga revista Rolling Stone. Duke protestuar brutalitetin policor dhe profilizimin racor, 'Fuck the police' paralelisht shpreh miratim e dhunës ndaj policisë.
Që në publikimin e parë të këngës në 1988, slogani "Fuck tha police" vazhdon të ndikojë kulturën pop sot duke u bërë art në bluze si dhe duke u transportuar në gjini të tjera muzikore nga grupe muzikore si Rage Against the Machine.
Adem Gajtani
Adem Abduramani Gajtani (Podujevë, Kosovë 21 gusht 1935 - Shkup, 19 mars 1982) - poet dhe përkthyes shqiptare. Ka diplomuar në Fakultetin Juridik në Shkup (1961). Ai ka praktikuar literaturë që nga viti 1955. Ai ka bashkëpunuar me gazetat dhe revistat në gjuhën shqipe Zani i rinis etj, ai ishte një gazetar i gazetës Rilindja dhe redaktor i seksionit kulturore të Flaka e Vllazrimit. Ai ishte anëtar i Shoqatës së Shkrimtarëve të Maqedonisë që nga viti 1973. Ai është autor i shumë koleksioneve poezisë në gjuhën shqipe. Ai ka perkthyer nga gjuha shqipe ne gjuhen maqedonishte dhe serbo-kroate në shqip. Ndër veprat e tjera, ai i përkthyer në shqip: "desert " nga Gjergj Abaxhiev "Paskvelija" nga Zhivko Çingo, "Years of Insomnia" nga Tome Momirovski dhe libra me zgjedhje poezi nga Mateja Matevski. Ai ishte një fitues i Miladinov Brothers Award, pas vdekjes (1982) për librin e tij me poezi Kënga e mjellmes punon: Dritë në zemër (1961), Deti Shell (1966), Jo zog, asnjë pemë (1973), Oh, kenge, larg kenges (1973), Një këngë në ëndërr (1975), Nga lulja në lule (1975), Disa herë të tretë-së (1977), yll deti (1979), Poezi (1980), kenge mjellme (1982).
Oeyo
thumb|240px|Portreti i Oejos Oeyo (Japonisht: 崇源院; gusht 1573 - 15 shtator 1626) ishte vajza e tretë e feudalit të periudhës Sengoku Azai Nagamasa. Nëna e saj, Oichi ishte motra e vogël e Oda Nobunaga. Ajo u martua tri herë, së pari me Saji Kazunari, pastaj me Hashiba Hidekatsu, djali i kryekomandantit feudal Oda Nobunanga, pastaj me shōgun e dytë të dinastisë Tokugawa Tokugawa Hidetada. Ajo kishte një vajzë me Hidekatsun të quajtur Toyotomi Sadako më vonë u martua me Kujō Yukiie. Ajo ishte gjithashtu nëna e pasardhësit të tij Iemitsu, shogun i tretë. Ajo kishte Senhime, Tamahime, Katsuhime, Hatsuhime, Takechiyo (Iemitsu) dhe Tadanaga. Hatsuhime u adoptua nga motra e Oeyo Ohatsu, e cila është gruaja e Kyogook Takatsugu.
Drama Taiga
Serali japonezë Gō: Hime-tachi no Sengoku bazohet në jetën e Ojeos dhe roli i Ojeos luhet nga Juri Ueno.
Bosnja e Re
parapamje|Disa nga anëtarët me [[Gavrilo Principin.]] Bosnja e Re (serbo-kroatisht: Mlada Bosna / Млада Босна) ishte një lëvizje separatiste dhe revolucionare aktive në bashkëpronësinë e Bosnjë-Hercegovinës, Austro-Hungari para Luftës së Parë Botërore.
Anëtarët e saj ishin kryesisht studentë të rinj meshkuj, kryesisht serbë boshnjakë, por ajo përfshinte gjithashtu myslimanë boshnjakë dhe kroatë. Në mesin e anëtarëve të grupit u promovuan dy ideologji kryesore: Jugosllavizmi (bashkimi në Jugosllavi) dhe pan-serbe (bashkimi në Serbi). Filozofikisht, Bosnja e Re u frymëzua nga një shumëllojshmëri idesh, lëvizjesh dhe ngjarjesh, si romanticizmi gjerman, anarkizmi, socializmi revolucionar rus, Fjodor Dostojevski, Friedrich Nietzsche dhe Beteja e Kosovës.
Sfondi
Ngritja në pushtet e dinastisë popullore Karagjorgjeviq në Serbi në vitet 1900 pas përmbysjes në maj të dinastisë Obrenoviq nga ushtria serbe në 1903, stimuloi mbështetjen si nga serbët ashtu edhe nga sllavët e jugut për bashkimin e tyre në një shtet të udhëhequr nga Beogradi. Mbështetja për jugosllavizmin revolucionar në Bosnje u rrit me ngritjen e Organizatës Progresive Serbo-Kroate në vitin 1911 dhe tërhoqi mbështetje për kauzën nga serbët, si dhe nga kroatët dhe disa boshnjakë.
Historia e arsimit
parapamje|Detaj nga shkollat antike (rr. 500 p.e.s.) parapamje|[[Johan Hajnrih Pestaloci]] parapamje|[[Johan Fridrih Herbarti]] parapamje|[[Aleksandër Xhuvani]]
Historia e arsimit (anglisht: History of education; gjermanisht: Bildungsgeschichte) është një disiplinë shkencore e pedagogjisë. Ajo përmbledh një pasqyrë historike të koncepteve të ndryshme edukative e arsimore e të cilat duhet të përfaqësohen në kontekstin përkatës social dhe kulturor.
Historia e arsimit merret me studimin e lindjes dhe të zhvillimit të edukatës, arsimit dhe të mendimit pedagogjik në të kaluarën e shoqërisë njerëzore, duke filluar prej të kaluarës më të largët e deri te e kaluara më e afërt e saj. Ajo ndahet në dy nëndegë e që janë:
Shkollat dhe arsimi në antikitet
Trajtimet e para në fushën e arsimit, edukatës dhe pedagogjisë i bënë filozofët antikë, veçanërisht sofistët, si dhe Sokrati, Platoni e Aristoteli. Platoni pikëpamjet e tij mbi sistemin e edukimit dhe arsimit i paraqiti në veprën "Shteti". Shqyrtime të ngjashme dhanë edhe filozofë të tjerë, dhe të gjithë ata trajtuan vetëm arsimimin e të rinjëve të skllavopronarëve dhe drejt interesave të klasës sunduese. Pavarësisht këtij kufizimi, këto trajtime kanë çuar në zhvillimin e pedagogjisë, sepse ato janë imponuar nga nevoja për një sistem gjithëpërfshirës të arsimit, edukimit të fëmijëve nga një moshë e re dhe njerëzit të cilët do të duhej të merreshin në mënyrë profesionale me arsimin. Në Romën e lashtë u dallua sidomos Quintiliani i cili veçanërisht theksonte zhvillimin e metodave të të folurit dhe edukimin oratorik.
Shkollat dhe arsimi në feudalizëm
Epoka e feudalizmit nuk solli ndonjë ndryshim të madh në fushën e arsimit dhe pedagogjisë. Mësimdhënia në mesjetë u dominua nga mësimet e dogmave kishtare dhe figura qendrore ishte mësuesi - madje shprehja "mësuesi ka thënë" ("magister dixit") ishte parimi sipas të cilit e gjithë njohuria reduktohej vetëm në atë që thoshte mësuesi. Nevojat dhe mundësitë e fëmijës nuk ishin të rëndësishme dhe qëllimi i edukimit ishte të "përgatisë" njeriun për jetën pas vdekjes. Prandaj në përputhje më këtë "filozofi" fëmijët përgatiteshin për të qenë të bindur, dhe si mjet më i zakonshëm i arritjes së formimit të bindjeve të nxënësve përdorëshin ndëshkimet fizike.
Shkollat dhe arsimi në kohën e Rilindjes
Rilindja, ndër të tjera, solli lulëzimin e arsimit dhe mendimit pedagogjik. Në këtë periudhë u shquan sidomos, Vitorino da Feltre, Erazmo i Roterdamit, Ludvig Vivesi, François Rabelais dhe të tjerë. Humanistët insistojnë veçanërisht në pasurimin e përmbajtjes mësimore që duhet të mësohet, sidomos me shkenca natyrore dhe në histori, të cilat ishin lënë pas dore në të kaluarën, në metodat e reja të arsimimit, në marrëdhënie më humane me fëmijën, nevojat dhe mundësitë e të cilëve tani bëhen më të rëndësishme, futja e edukimit të detyrueshëm fizik etj. Tomas Mori jep pikëpamjet e tij utopike mbi edukimin, dhe në këtë mënyrë shërbeu si bazë për rendin e ardhshëm socialist.
Në këtë periudhë u dallua edhe pedagogu çek Jan Amos Komenski (1592-1670), i cili nuk është vetëm një teoricien i thjeshtë, por edhe një personalitet që ka kontribuar edhe në realizimin e koncepteve dhe pikëpamjeve të tij. Në idetë e tij ai shtron nevojën e arsimimit të një mase të gjerë njerëzish duke kombinuar filozofinë natyrale të Rilindjes dhe pikëpamjen materialiste të filozofit anglez Francis Bacon. Komenski mund të konsiderohet si themelues i didaktikës dhe vepra e tij "Didaktika e madhe" (Great didactica; Didactica magna) është njëri nga tekstet e para të pedagogjisë (didaktikës). Ai është veçanërisht meritor për futjen e sistemit klasë-orë-lëndë, si dhe trajtimin e disa parimeve pedagogjike të cilat i mbështeti me argumente. Komenski gjithashtu ka shkruar një varg tekstesh që janë përdorur për një kohë të gjatë në Evropë dhe gjithashtu ka ndihmuar në organizimin e arsimit në shumë vende, si Angli dhe Suedi. Sidoqoftë, koncepti i tij pedagogjik nuk është i përjashtuar nga ndikimi i fesë, veçanërisht në fushën e edukimit moral.
Historia e arsimit shqiptar
Në trojet shqiptare prania e institucioneve arsimore dëshmohet që në periudhën antike e deri në kohën e principatave shqiptare në Mesjetë. Në vitet e pushtimit osman mësimi i gjuhës shqipe bëhej fshehurazi në ato pak shkolla fetare që u lejuan të vazhdonin veprimtarinë e tyre, si në vitin 1584, në Stubëll të Kosovës, pastaj në Himarë (1627), Kurbin të Krujës (1632), Vuno e Palasë të Himarës (1632), Korçë (1637), Pllanë (1639), Bilisht (1639), Dhërmi (1660), Janjevë (Kosovë) (1665), në Akademinë e Re në Voskopojë e në Medresenë e Bushatllinjëve në Shkodër, etj.
Në periudhën e Rilindjes Kombëtare Shqiptare çështja e arsimit dhe shkollës shqipe u vu në qendër të vëmendjes së rilindësve tanë. Për nevojat e shkollave shqipe u botuan një varg abetaresh si ajo e Naum Veqilharxhit (1844, 1845), e Konstandin Kristoforidhit (1867, 1868), e Daut Boriçit (1869), "Allfabetarja e Stambollit" (1879) etj. Një kontribut të rëndësishëm zhvillimit të arsimit dhe të shkollsë shqipe i dha edhe "Shoqëria e të Shtypurit Shkronja Shqip" e Stambollit në krye me Sami Frashërin.
Më 7 mars të vitit 1887 u hap në Korçë "Mësonjëtorja e parë shqipe" e cila me të drejtë konsiderohet si shkolla e parë kombëtare (laike) shqipe ; ndërsa në Prizren, (Kosovë), u ngritën "Shkolla Shqipe e Djemve" (1889) dhe "Shkolla Shqipe e Vashave" (1892). Nuk vonoi shumë dhe në Manastir u organizuan dy kongrese kombëtare (1908, 1910), ku u morën vendime të rëndësishme edhe për zhvillimin e arsimit në Shqipëri. Në vitet 1908 - 1909 u hapën 15 shkolla shqipe. Më 1909 në Elbasan zhvilloi punimet Kongresi Kombëtar për Problemet e Arsimit e që njihet edhe me emrin Kongresi i Shkollave. Po në këtë vit u hap edhe Shkolla normale e Elbasanit si i pari institucion i përgatitjes profesionale të mësuesve në Shqipëri.
Me Shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë më 1912 u krijuan kushtet për ngritjen e sistemit arsimor shtetëror edhe në Shqipëri dhe së shpejti u formua edhe Ministria e Arsimit në krye me Luigj Gurakuqin; gjuha shqipe u bë gjuhë zyrtare; u ngrit rrjeti shkollor në tërë vendin; u shtypën tekste shkollore. Gjatë Luftës së Parë Botërore u krijua Drejtoria e Përgjithshme e Arsimit me qendër në Shkodër, me tri drejtori vartëse: Shkodër, Tiranë e Berat; u ngritën dy shkolla normale, Komisia Letrare Shqipe dhe një paketë tekstesh për shkollat fillore; u shtri veprimtaria arsimore edhe në Kosovë dhe trojet shqiptare në Mal të Zi. Nga ana tjetër në Krahinën Autonome të Korçës u hapën rreth 60 shkolla shqipe. Në periudhën 1920-24 u zhvilluan tre kongrese arsimore: në Lushnjë (1920, 1922) dhe në Tiranë (1924). Ngadalë u shtrua rruga për njësimin e shkollave shqipe, kombëtarizimin dhe laicizimin e tyre. Në periudhën 1920-1930 në Shqipëri u ngritën edhe një varg shkollash të tjera: Shkolla Teknike Shqiptare (1921), Instituti Femëror "Kyrias" (1925), Instituti Femëror "Nana Mbretneshë" (Tiranë) (1933), Gjimnazi "Illyricum" (1921), Gjimnazi i Shtetit (1922, Shkodër), Liceu Kombëtar (1921, Korçë), Gjimnazi i Gjirokastrës (1923), Shkolla Tregtare në Vlorë (1924), Instituti Shqiptaro-Amerikan i Kavajës (1926) etj. Mes dy luftërave botërore, arsimi fillor u bë i detyrueshëm në Shqipëri (5 vjet në fshat dhe 6 vjet në qytet) ndërsa arsimi i mesëm u shtri në qytetet kryesore të vendit. Më 1933 u bë edhe shtetëzimi i shkollave private dhe të huaja.
Gjatë periudhës së Luftës së Dytë Botërore arsimi shqiptar u shtri mbi baza kombëtare edhe në Kosovë dhe viset tjera shqiptare në ish Mbretërinë Jugosllave.
Arsimi Shqipëtar në vitet 1945-1990
Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, në Shqipëri u bë Reforma Arsimore e vitit 1946 e cila përcaktoi kohzëgjatjen e arsimit të përgjithshëm në 11 vjet; arsimi fillor 4 vjet, arsimi unik 3 vjet dhe i mesmi 4 vjet. Arsimi fillor dhe ai unik u bënë të detyrueshme. Prej vitit 1963, arsimi i detyrueshëm u ngrit nga 7 në 8 vjeçar dhe arsimi i mesëm nga 11 në 12 vjet. Ashtu si në çdo fushë tjetër edhe në arsim u ndërmorën disa reforma. Hapi i parë në fushën e arsimit ishin kurset kundër analfabetizmit të cilat u përhapen në çdo cep të vendit gjatë viteve 1945-1949.
Fushata kundër analfabetizmit
Me një popullsi prej 1.122.044 banorë të rregjistruar në 30 shtator të vitit 1945 numri i analfabetëve arrinte në 911.410 banorë ose 81% e popullsis së vendit. Gjatë vitit 1945 ishin hapur 566 kurse ku mësohej shkrim dhe lexim për 10.234 vetë. Sipas një ligji të miratuar në vitin 1949 mosha deri ne 40 vjeç detyroheshin të merrnin bazat në shkrim dhe lexim. Nga një praktikë e tillë rezultoi se mbas 5 vitesh kishin mësuar shkrim dhe lexim rreth 130.000 vetë dhe kishin mbetur 420.000 analfabet. Në vitin 1955 u shpall publikisht se ishte likuiduar analfabetizmi deri në moshën 40 vjeç. Edhe pse u punua vullnetarisht për uljen e analfabetizmit në arkiva faktohet se një pjes e popullsis nuk arriti të mësonte shkrim dhe lexim sidomos moshat e mëdha. Ky problem vazhdoi edhe në vitet më vonë.
Themelimi i shkollave
Arsimi fillor dhe 7 vjeçar
Arsimi i mesëm
Arsimi i lartë
Gjatë mesit të viteve ’50 u hodhën themelet e para të shkollës së lartë. Hapja e Institutit Pedagjogjik të Tiranës në vitin 1946 shënoi hapin e parë. Në ktë institut 2 vjeçar studjoheshin degë si Gjuha dhe Letërsia Shqipe, Matematika dhe Fizika, Shkenca Biologjike, Gjeografia dhe Historia. Pas vitit 1951 u hapën institute të tjera 3 dhe 4 vjeçre për pedagogji. Në vitin shkollorë 1955-1956 të arsimit të lartë numëroheshin 6 Institute 4 dhe 5 vjeçar dhe 22 fakuktete me rreth 1957 studentë. Me deklaratë të Presidiumit të Kuvendit Popullor më 3 shtator 1957 u krijua Universiteti Shtetëror i Tiranës (USHT). USHT hapi dyert në 16 shtator të 1957s. Në vitin 1962 u krijua Universiteti Bujqësorë i Tiranës, në Kamëz.
İbriktepe
Ibriktepe (Qyteza) është një fshat në rrethin e İpsala, Krahina e Edrenesë në veriperëndim të Turqisë. I vendosur në kufirin Greqi-Turqi, fshati është 25 km larg nga Ipsala dhe 100 km larg nga Edrene. Popullsia e Ibriktepe ishte 1.492 më 2012.
Ibriktepe është i famshëm si vendlindja e Fan Nolit, politikan shqiptar dhe themelues i Kishës Ortodokse shqiptare. Në kohën e lindjes së Nolit një komunitet shqiptaresh ortodokse jetonin në qytet. . Një bust i tij u vendos në qytet në janar të vitit 2011.
Ditari (letërsi)
Ditari është një radhitje, në gjendjen origjinale është në dorëshkrim, me hyrje të ndara nga datat për ndodhitë që kanë ndodhur gjatë ditës, ose përgjatë një periudhe. Një ditar personal mund të përmbajë përvojat, mendimet dhe ndjesitë e shkruesit, përfshi komentime mbi ngjarjet e kohës jashtë përvojës së dorës të parë të shkruesit. Kush mban një ditar quhet një ditarist.
Ksenofon Ilia
Ksenofon Ilia (Foni), gazetar shqiptar i humorit në emisionin “Fiks Fare” në Televizionin "Top Channel".
Shala (kthjellim)
Shala ka përdorimet e mëposhtme:
Takeo Wakabayashi
(29 Gusht 1907 – 7 Gusht 1937) ishte një ish-futbollist japonez.
Ishte kohë lufte
Ishte kohë lufte, roman me autor Daut Hoxha. Botuar në Tiranë nga "Medaur", në vitin 2005. Libri ka 130 faqe.
Takeo Wakabayashi
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje dhe ka shënuar 4 gola.
Shikomizue
Disa shikomi-zue gjithashtu fshehin metsubushi, zinxhirë, e shumë gjëra tjera. Shikomi-zue mund të mbahej në publik pa ngjallur dyshime, duke i bërë ato mjete perfekte për shinobi.
Ferizi
Ferizi është mbiemri i personave në vijim:
Partia Republikane Popullore
parapamje|Një tubim i Partisë CHP. Partia Republikane Popullore (tur. Cumhuriyet Halk Partisi, shk. CHP) është një parti politike (qëndra e majtë) në Turqi. E themeluar në vitin 1919 nga Mustafa Qemal Atatyrku, sot kryetari i saj është Qemal Këllëçdaroglu.
Nas Daily
Nuseir Yassin (نصير ياسين, נוסייר יאסין; i lindur më 9 shkurt 1992) është një video blogger, i cili krijoi 1000 video ditore 1-minutëshe në Facebook nën faqen, Nas Daily. Ai aktualisht operon Korporatën Nas Daily, një kompani videoprodhuese që ngarkon video javore.
Jeta e hershme dhe karriera
Yassin lindi në Arraba, Izrael, në një familje myslimane-arabe me prejardhje palestineze. Ai e përshkruan veten si palestinez-izraelit. Ai është i dyti nga katër fëmijë; nëna e tij është mësuese dhe babai i tij është psikolog. Gjuha e tij amtare është arabisht; ai gjithashtu flet anglisht dhe një hebraishte të çalë.
Yassin aplikoi në Harvard në moshën 19 vjeç, duke kërkuar një diplomë në inxhinierinë e hapësirës ajrore dhe mori një bursë. Eseja e tij e aplikimit detajoi luftën e tij për të arritur ëndrrat e tij duke qenë një arab i lindur në Izrael. Ai u diplomua me një diplomë në ekonomi më 2014 dhe gjithashtu studioi shkenca kompjuterike. Ndërsa fitoi gradën e tij, Yassin bashkë-themeloi një shërbim të regjistrimit të pagave dhe një motor kërkimi për mediat sociale.
Në shtator 2014, ai filloi të punojë si një zhvillues i softuerit për Venmo, një shërbim pagese celulare në pronësi të PayPal.
Nas Daily
Në vitin 2016, Yassin u largua nga puna e tij në Venmo dhe vendosi të eksplorojë botën, me qëllimin për të dokumentuar me video udhëtimet e tij. Kjo rezultoi në krijimin e një faqeje në Facebook të quajtur Nas Daily ("Nas" do të thotë "njerëz" në arabisht), ku ai do të krijonte nga një video çdo ditë për 1000 ditë. Pas takimit me themeluesin e Facebook, Mark Zuckerberg në fillim të vitit 2018, Nas Daily u modernizua për të "treguar" statusin, dhe, deri në shtator 2018, faqja e tij kishte mbledhur mbi 8 milion ndjekës. Deri në nëntor të po këtij viti, ky numër ishte rritur në mbi 10 milion.
Të gjitha videot janë të gjata një minutë dhe ato janë postuar në Facebook. Yassin tha në vitin 2017 se nuk i poston videot në Youtube sepse beson që kjo të jetë më fitimprurëse, si dhe duke e bërë përvojën më personale për shikuesit e tij. Në vitin 2019 ai filloi të ngarkojë video të vjetra të tij në kanalin e tij zyrtar në youtube. Videot janë xhiruar duke përdorur një aparat fotografik SLR me një mikrofon të bashkëngjitur, dhe më pas janë redaktuar përpara se të publikohen ditën tjetër. Mesatarisht, çdo video kërkon rreth gjashtë orë për të xhiruar dhe tre orë për tu edituar. Temat për videot bazohen në sugjerime të dhëna nga ndjekësit e tij në Facebook. Çdo video përfundon me etiketën: "That’s one minute, see you tomorrow!" ("Kjo është një minutë, shihemi nesër!")
Bashkëpunëtorët e Yassin përfshijnë krijuesen e videove (dhe të dashurën) Alyne Tamir, një prodhuese e videove amerikano-izraelite,.
Për shkak të famës të videove me audiencë jo-anglisht-folëse, titrat janë dhënë në gjuhë të ndryshme, të tilla si hindisht dhe kinezisht.
Pas Nas Daily
Yassin e mbaroi rrugëtimin 1000-ditësh me video më 5 janar 2019, duke i dhënë fund videos së fundit me etiketën: "Kjo është një minutë, shihemi së shpejti". Më 1 shkurt 2019, ai filloi të bënte nga një video në javë, për 100 javë të planifikuara.
Yassin aktualisht jeton në Singapor dhe ka një kompani të videove. Kujtimi i tij, Around the World in 60 Seconds: The Nas Daily Journey (Rreth botës në 60 sekonda: Udhëtimi i Nas Daily), u botua më 5 nëntor 2019.
Shtëpia e fantazmave
Shtëpia e fantazmave, roman me autor Ibrahim Kadriu. Botuar në Prishtinë nga "Rozafa", në vitin 2004. Libri ka 270 faqe.
Routot
Routot është një komunë në Francë. Routot bën pjesë në departamentin Eure të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 1.499 banorë dhe sipërfaqe 6,61 km².
Gjeografia
Ajo kufizohet La Haye-de-Routot në veri, La Haye-Aubrée në veri-perëndim, Éturqueraye në perëndim, Rougemontiers në jug dhe Hauville në lindje.
Shiro Teshima
(26 Shkurt 1907 – 6 Nëntor 1982) ishte një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje dhe ka shënuar 2 gola.
Akademia e Shkencave dhe Arteve e Vojvodinës
Akademia e Shkencave dhe Artit Vojvodinian ( serbisht : Vojvođanska akademija nauka i umetnosti / Војвођанска академија наука и уметности) ose shkurt VANU (ВАНУ) është një institucion akademik në Provincën Autonome të Vojvodinës. Ndodhet në kryeqytetin e provincës, Novi Sad. Kryetarja aktuale e VANU-së është Livija Cvetićanin.
Themelimi
Akademia e Shkencave dhe Arteve e Vojvodinës (VANU) u themelua në vitin 1979. Akademia moderne u themelua si grup qytetarësh më 23 tetor 2003 me dekret të Nenad Çanak, kryetarit të atëhershëm të Kuvendit të Vojvodinës. Që nga 15 dhjetori 2009 është njohur si institucion akademik që funksionon në AP Vojvodina. De jure ishte i panjohur si institucion akademik nga autoritetet deri më 15 dhjetor 2009, kur u konstituua zyrtarisht nga Kuvendi i Vojvodinës. Me statutin e ri të Vojvodinës statusi i saj është zgjidhur.
Qëllimi
VANU është akademia e Krahinës Autonome të Vojvodinës. Qëllimi i saj kryesor është të transmetojë traditat në shkencat dhe artet e zonës multikulturore dhe multietnike përmes bashkëpunimit me akademi dhe institucione të tjera. Qëllimi i tij dytësor është të përmirësojë kushtet e jetesës në rajonin e Vojvodinës duke përdorur burimet shpirtërore dhe natyrore të Vojvodinës.
VANU si një akademi rajonale me ambicie për t'u rritur në një akademi të mesme evropiane. Ai është i orientuar në sistemin e vlerave të zonës dhe rrethinave në të cilat vepron, duke filluar nga disa parime. Ajo e sheh globalizimin si të pashmangshëm në lidhje me standardet e zhvillimit shkencor dhe teknologjik, por duhet të ruajë vlerat e zonës, kombit dhe kulturat dhe traditat e tyre për aq sa ato janë në përputhje me humanizmin dhe tolerancën.
Ombrella
parapamje|250px|Ombrella Ombrella është një çadër e mbështetur nga brinjë prej druri ose metali që zakonisht montohet në një shtyllë prej druri, metali ose plastike. Është projektuar për të mbrojtur një person nga shiu ose rrezet e diellit. Disa ombrella nuk janë të papërshkueshme nga uji, dhe disa janë transparente. Mbulesat e çadrave mund të bëhen prej pëlhure ose plastike fleksibël.
Ombrella janë kryesisht pajisje portative që mbahen me dorë, të përmasave për përdorim personal. Ombrellat më të mëdha të lëvizshme me dorë janë ombrellat e golfit. Ombrellat mund të ndahen në dy kategori: ombrellat plotësisht të palosshme, në të cilat shtylla metalike që mbështet mbulesën tërhiqet, duke e bërë ombrellën mjaftueshëm të vogël për t'u futur në një çantë dore dhe ombrellat jo të palosshme, në të cilat shtylla mbështetëse nuk mund të tërhiqet dhe mund të shembet. Një dallim tjetër mund të bëhet midis ombrellave të operuara me dorë dhe ato automatike me susta, të cilat hapen me shtypjen e një butoni.
Furçë teli
parapamje|300px|Furçë e telit parapamje|Furçat e telit të rrumbullakëta Furça e telit është një mjet i përbërë nga një furçë, qimet e së cilës janë prej teli, më së shpeshti prej teli çeliku. Çeliku i përdorur është përgjithësisht një varietet me karbon mesatar deri në të lartë dhe shumë i fortë dhe elastik. Furçat e tjera të telit përmbajnë qime të bëra prej bronzi ose çeliku inox, në varësi të aplikimit. Telat në një furçë teli mund të mbahen së bashku me epoksi, kapëse ose lidhje të tjera. Furçat me tela zakonisht kanë ose një dorezë prej druri ose plastike (për përdorim dore) ose formohen në një rrotë për t'u përdorur në mulli me kënd, bluarje stolash, motorë stërvitjeje me kapëse pistolete ose mjete të tjera elektrike.
Vitoria-Gasteiz
Vitoria-Gasteiz është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vitoria-Gasteiz, të provincës Álava, në Baskia. Vitoria-Gasteiz ka 242082 banorë (2014), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 276.81 km2.
Furçë teli
Pastrim i skarës së Barbeque
Një numër kirurgësh rekomandojnë që furçat e telit të mos përdoren për të pastruar grilat e skarës. Në disa raste, qimet shkëputen nga furça, të cilat më pas depozitohen në ushqimin e gatuar në skarë. Gëlltitja e këtyre qimeve mund të shkaktojë perforim gastrointestinal.
Më 20 maj 2020, shkrimtari amerikan i ushqimit dhe autoriteti i pjekjes në skarë Derrick Riches ka bërë thirrje për ndalimin e prodhimit dhe shitjes së furçave të pastrimit të skarës me qime teli.
John Edward Gray
John Edward Gray lindi më 12 shkurt 1800 dhe vdiq më 7 mars 1875 i cili ishte një zoologjist britanik. Ai ishte vëllai më i madh i zoologut George Robert Gray dhe i biri i farmakologut dhe botanistit Samuel Frederick Gray (1766-1828).
Grei ishte kujdestari i zoologjise në Muzeun Britanik në Londër nga 1840 deri në Krishtlindjet 1874, para se pasuritë e Historisë Natyrore u ndanë në Muzeun e Historisë Natyrore. Ai botoi disa katalogë të koleksioneve të muzeut që përfshinin diskutime gjithëpërfshirëse të grupeve të kafshëve si dhe përshkrimet e llojeve të reja. Ai përmirësoi koleksionet zoologjike për t'i bërë ato ndër më të mirat në botë. Grej emërtoi gjininë Neofelis në 1867.
Biografia
Grej u lind në Walsall, por familja e tij u zhvendos shpejt në Londër, ku ai studioi mjekësinë. Ai e ndihmoi të atin duke shkruar Marrëveshjen Natyrore të Bimëve Britanike (1821). Pasi u tundua nga Shoqëria Linnean ai e ktheu interesin e tij nga botanika në zoologji. Ai filloi karrierën e tij zoologjike duke bërë vullnetarizëm për të mbledhur insektet për Muzeun Britanik në moshën 15 vjeçare. Ai zyrtarisht u bashkua me Departamentin Zoologjik në 1824 për të ndihmuar katalogun John George Children të koleksionit të zvarranikëve. Në disa nga artikujt e tij të hershëm, ai miratoi sistemin quinarian të William Sharp Macleay për klasifikimin e molusqeve (1824), fluturat (1824), echinoderms (1825), zvarranikët (1825) dhe gjitarët (1825). Në 1840 ai mori përsipër nga Fëmijët si mbajtës i Zoologjisë, të cilën ai e vazhdoi për 35 vjet, duke botuar mbi 1000 letra. Ai caktoi shumë lloje, gjenerata, nënfamilje dhe familje të mishëngrënësve.
Grej u martua me Maria Emma Smith në 1826. Ajo e ndihmoi atë me punën e tij shkencore, veçanërisht me vizatimet e tij. Në 1833, punuan sëbashku dhe formuan Shoqërinë Mbretërore Entomologjike të Londrës.
Grei ishte gjithashtu i interesuar për pulla postare; më 1 maj 1840, ditën kur Penny Black shkoi në shitje, ai bleu disa me qëllimin për t'i shpëtuar, duke e bërë kështu kolektorin e parë të njohur të vulave në botë.
Gjatë pesëdhjetë viteve të tij të punësuar në Muzeun Britanik Gray shkroi rreth 500 letra, duke përfshirë shumë përshkrime të llojeve të reja shkencore. Këto ishin paraqitur në Muze nga koleksionistë nga e gjithë bota dhe përfshinin të gjitha degët e zoologjive, edhe pse Gray zakonisht la përshkrimet e zogjve të rinj tek vëllai i tij më i vogël dhe kolegu George. Ai ishte gjithashtu aktiv në malakologji, studimin e molusqeve.
Me vdekjen e tij u varros në kishën e Shën Marisë, Lewisham.
Çadra
Një formë çadre e quajtur teepee ose tipi, e njohur për formën e saj konike dhe vrimën e tymit, është përdorur gjithashtu nga fiset amerikane vendase dhe kanadezët aborigjenë të Indianëve të stepave që nga kohërat e lashta, të vlerësuara në mënyra të ndryshme nga 10,000 vjet p.e.r. deri në 4,000 p.e.r..
Çadrat për kampe rekreative ndahen në dy kategori. Çadrat e destinuara për t'u bartur nga shpinës janë lloji më i vogël dhe më i lehtë. Çadrat e vogla mund të jenë mjaft të lehta sa të mund të transportohen për distanca të gjata me një biçikletë turistike, një varkë ose kur jeni duke u baritur.
Gjatë dekadës së fundit, çadrat gjithashtu janë lidhur gjithnjë e më shumë me krizën e të pastrehëve në vende që kanë probleme me të pastrehët. Vendet e shumë njerëzve të pastrehë që jetojnë në çadra të ngritura afër ose të komplotuara pranë njëra-tjetrës shpesh quhen qytete çadrash.
Evolucioni eksperimental
Evolucioni eksperimental është përdorimi i eksperimenteve laboratorike ose manipulimeve të kontrolluara në terren për të eksploruar dinamikën evolucionare. Evolucioni mund të vërehet në laborator pasi individët / popullatat përshtaten me kushtet e reja mjedisore me anë të seleksionimit natyror. Ekzistojnë dy mënyra të ndryshme në të cilat përshtatja mund të lindë në evolucionin eksperimental. Njëra është kur një organizëm pëson një mutacion të dobishëm. Tjetra është nga ndryshimi i frekuencës alele në ndryshimin gjenetik të pranishëm në një popullsi të organizmave. Forcat e tjera evolucionare jashtë mutacionit dhe seleksionimit natyror gjithashtu mund të luajnë një rol ose të përfshihen në studime eksperimentale të evolucionit, siç janë lëvizja gjenetike dhe rrjedha e gjeneve. Organizmi i përdorur vendoset nga eksperimentuesi, bazuar në faktin nëse hipoteza që do të testohet përfshin adaptim përmes mutacionit ose ndryshimit të frekuencës së aleleve. Nevojiten shumë gjenerata që mutacioni adaptues të ndodhë, dhe evolucioni eksperimental përmes mutacionit kryhet në viruse ose organizmave njëqelizorë me kohë të gjenerimit të shpejtë, siç janë bakteret dhe majaja klonale aseksuale. Popullsitë polimorfike të majave aseksuale ose seksuale, dhe eukarioteve shumëqelizore si Drosophila, mund të përshtaten në mjedise të reja përmes ndryshimit të frekuencës alele në variacionin gjenetik të qëndrueshëm. Organizmat me jetëgjatësi më të madhe, edhe pse të kushtueshme, mund të përdoren në evolucionin eksperimental. Studimet laboratorike me dhelprat dhe me brejtësit (shih më poshtë) kanë treguar se përshtatje të dukshme mund të ndodhin brenda 10-20 brezave dhe eksperimentet me Poecilia reticulata të egër kanë vërejtur adaptime brenda një numri të krahasueshëm brezash. Kohët e fundit, individët ose popullatat e zhvilluara në mënyrë eksperimentale shpesh analizohen duke përdorur sekuencat e gjenomit të tërë, një qasje e njohur si Evolve and Researchquence (E&R). E&R mund të identifikojë mutacionet që çojnë në adaptim tek individët klonalë ose të identifikojnë alelet që ndryshuan në frekuencë në popullatat polimorfike, duke krahasuar sekuencat e individëve / popullatave para dhe pas adaptimit. Të dhënat e sekuencës bëjnë të mundur që të përcaktohet pozicioni në një sekuencë të ADN- së që një ndryshim i frekuencës alele/mutacion ka ndodhur për të sjellë adaptim. Natyra e adaptimit dhe studimet vijuese funksionale mund të zbulojnë se çfarë efekti ka mutacioni / aleli në fenotip.
Zbutja dhe shumimi
djathtas|parapamje| Chihuahua dhe Great Dane tregojnë gamën e gjerë të madhësive të racave të qenve të krijuar duke përdorur seleksionimin artificial. Padashur, njerëzit kanë kryer eksperimente evolucioni për aq kohë sa ata kanë qenë duke zbutur bimë dhe kafshë. Mbarështimi selektiv i bimëve dhe kafshëve ka çuar në varietete që ndryshojnë në mënyrë dramatike nga paraardhësit e tyre origjinalë të llojit të egër. Shembuj janë varietetet e lakrës, misrit, ose numri i madh i racave të ndryshme të qenve. Fuqia e mbarështimit njerëzor për të krijuar varietete me ndryshime ekstreme nga një specie e vetme ishte njohur tashmë nga Charles Darwin. Në fakt, ai filloi librin e tij "Origjina e specieve" me një kapitull mbi variacionin e kafshëve shtëpiake. Në këtë kapitull, Darvini diskutoi në mënyrë të veçantë pëllumbin.
Fillimet
parapamje| Vizatimi i inkubatorit të përdorur nga Dallinger në eksperimentet e tij të evolucionit. Një nga të parët që realizoi një eksperiment të kontrolluar të evolucionit ishte William Dallinger. Në fund të shekullit të 19-të, ai kultivoi organizma të vegjël njëqelizorë në një inkubator të ndërtuar me porosi për një periudhë kohore prej shtatë vjetësh (1880-1886). Dallinger ngadalë rriti temperaturën e inkubatorit nga 15.5 °C deri në 70 °C. Kulturat e hershme kishin treguar shenja të qarta shqetësimi me një temperaturë 22.7 °C, dhe sigurisht nuk ishin të aftë për të mbijetuar në 70 °C. Nga ana tjetër, organizmat që Dallinger kishte në inkubatorin e tij në fund të eksperimentit, ishin mirë në 70 ° C. Sidoqoftë, këta organizma nuk do të rriteshin më në temperaturën fillestare. Dallinger arriti në përfundimin se ai kishte gjetur prova për adaptimin Darvinian në inkubatorin e tij dhe se organizmat ishin përshtatur për të jetuar në një mjedis me temperaturë të lartë. Inkubatori i Dallinger u shkatërrua aksidentalisht në 1886, dhe Dallinger nuk mund të vazhdonte këtë linjë studimi.
Nga vitet 1880-1980, evolucioni eksperimental u praktikua me ndërprerje nga një shumëllojshmëri e biologëve evolucionarë, duke përfshirë punën me shumë ndikim të Teodosius Dobzhansky. Ashtu si kërkime të tjera eksperimentale në biologjinë evolucionare gjatë kësaj periudhe, shumë nga kjo punë i mungonte përsëritje e gjerë dhe u krye vetëm për periudha relativisht të shkurtra të kohës evolucionare.
Koha moderne
Evolucioni eksperimental është përdorur në formate të ndryshme për të kuptuar proceset themelore evolucionare në një sistem të kontrolluar. Evolucioni eksperimental është kryer në shumëqelizore dhe njëqelizore eukariotë, prokariote, dhe viruse. Punime të ngjashme janë realizuar edhe nga evolucioni i drejtuar i enzimave individuale, ribozimeve dhe gjeneve të riprodhuimit.
Afidet
Në vitet 1950, biologu Sovjetik Georgi Shaposhnikov kreu eksperimente mbi afidet të gjinisë Dysaphis. Duke i transformuar ato nga bimë gati ose plotësisht të papërshtatshme për ta, ai i kishte detyruar popullatat e pasardhësve parthenogjenikë të përshtaten me burimin e ri ushqimor në një pikë të izolimit riprodhues në krahasim me popullatat e zakonshme të të njëjtave specie..
Mizat e frutave
Një nga të parët e një valë të re të eksperimenteve duke përdorur këtë strategji ishte laboratori "rrezatimi evolucionar" i popullatave Drosophila melanogaster që Michael R. Rose filloi në shkurt, 1980. Ky sistem filloi me dhjetë popullsi, pesë të kulturuar në moshat e mëvonshme dhe pesë të kulturuar në moshat e hershme. Që atëherë, më shumë se 200 popullata të ndryshme janë krijuar në këtë rrezatim laboratorik, me seleksionimin që synojnë karaktere të shumta. Disa prej këtyre popullsive shumë të diferencuar janë përzgjedhur gjithashtu "prapa" ose "në të kundërt", duke u kthyer popullsitë eksperimentale në regjimin e tyre të kulturës stërgjyshore. Qindra njerëz kanë punuar me këto popullata gjatë pjesës më të mirë të tre dekadave. Pjesa më e madhe e kësaj pune është përmbledhur në publikimet shkencore të mbledhura në librin Methuselah Flies.
Bakteret
Bakteret kanë kohë gjenerimi të shkurtër, gjenomë lehtësisht të sekuencuar dhe biologji të mirëkuptuar. Prandaj, ato zakonisht përdoren për studime eksperimentale të evolucionit.
Eksperimenti i Lenskit E. coli
Një nga shembujt më të njohur të evolucionit bakterial në laboratorit është eksperimenti afatgjatë i Richard Lenski. Më 24 shkurt 1988, Lenski filloi të rritë dymbëdhjetë linjat e E. coli në kushte identike të rritjes. Kur një nga popullatat evoluoi aftësinë për të metabolizuar në mënyrë aerobike citratin nga mediumi i rritjes dhe tregoi rritje të madhe, kjo siguroi një vëzhgim dramatik të evolucionit në veprim. Eksperimenti vazhdon edhe sot e kësaj dite, dhe tani është eksperimenti i kontrolluar më i gjatë (përsa i përket gjeneratave) i evolucionit i ndërmarrë ndonjëherë. Që nga fillimi i eksperimentit, bakteret janë rritur për më shumë se 60,000 gjenerata. Lenski dhe kolegët rregullisht publikojnë azhurnime mbi statusin e eksperimenteve.
Minjtë laboratorikë
Në 1998, Theodore Garland, Jr. dhe kolegët filluan një eksperiment afatgjatë që përfshin mbarështimin selektiv të minjve me aktivitetit vullnetar më të lartë në rrotën e vrapimit. Ky eksperiment vazhdon edhe sot e kësaj dite (> 65 gjenerata ). Minjtë nga katër linjat e përsëritura të "High Runner" evoluan për të vrapuar pothuajse tre herë më shumë në ditë në krahasim me katër linjat e kontrollit të pazgjedhur të minjve, kryesisht duke vrapuar më shpejt se minjtë e kontrollit dhe jo se vraponin më gjatë. djathtas|parapamje| Miu femër me pjellën e saj, nga eksperimenti i përzgjedhjes Garland.
Shembuj të tjerë
Peshqit Gasterosteidae kanë si edhe specie detare edhe të ujërave të ëmbla, speciet e ujërave të ëmbla që zhvillohen që nga epoka e fundit e akullit. Speciet e ujërave të ëmbla mund të mbijetojnë temperaturat më të ftohta. Shkencëtarët testuan për të parë nëse ata mund të riprodhojnë këtë evolucion të tolerancës ndaj të ftohtit duke i mbajtur Gasterosteidae në ujë të freskët. Species së ujrave të kripur iu deshën vetëm tre breza pas që të evoluojnë me përmirësimin 2.5 gradë celsius në tolerancën ndaj të ftohtit. Qelizat mikrobike dhe kohët e fundit qelizat e gjitarëve evoluojnë në kushte kufizuese të ushqyesve për të studiuar përgjigjen e tyre metabolike dhe inxhinierimi i qelizave me karakteristika më të mira.
Defne Samyeli
Defne Samyeli (lindi më 17 mars 1972) është gazetare dhe aktore.
Nëse jeta është kaq e shkurtër
Nëse jeta është kaq e shkurtër, roman me autor Thanas Jorgji. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2005. Libri ka 520 faqe.
Të jetosh kohën (roman)
Të jetosh kohën roman me autor Nasi Lera. Shtëpia botuese "Naim Frashëri", viti 1984. Faqet e librit 353.
Nika
Nika është mbiemri i personave në vijim:
Shpatë japoneze
thumb|240px|Shpata dhe pajisje tradicionale samurai Shpatë japoneze (Japonisht: 日本刀, Hepburn: nihontō) është një nga disa lloje të shpatave të bëra tradicionalisht nga Japonia. Shpatat janë bërë qysh në periudhën Kofun, megjithëse shumica e njerëzve zakonisht i referohen teheve të lakuara të bëra pas periudhës Heian kur flasin për "shpatat japoneze". Ekzistojnë shumë lloje të shpatave japoneze që ndryshojnë nga madhësia, forma, fusha e aplikimit dhe mënyra e prodhimit. Disa nga llojet më të njohura të shpatave japoneze janë katana, tsurugi, wakizashi, ōdachi, dhe tachi.
Llojet
Klasifikimet e tipit për shpatat japoneze tregojnë kombinimin e një tehu dhe montimet e tij pasi kjo, atëherë, përcakton stilin e përdorimit të tehut. Një teh e pa firmosur dhe e shkurtuar që ishte bërë dikur dhe ishte menduar për t’u përdorur si tachi mund të montohet në mënyrë alternative në tachi koshirae dhe katana koshirae. Një tanto i gjatë mund të klasifikohet si wakizashi për shkak të gjatësisë së saj mbi 30 cm, megjithatë mund të jetë montuar fillimisht dhe të përdoret si tanto duke e bërë dallimin e gjatësisë disi arbitrare, por të domosdoshme kur i referohen teheve të shkurtra të pakontrolluara. Kur montimet merren nga ekuacioni, një tanto dhe wakizashi do të përcaktohen me gjatësi nën ose mbi 30 cm përveç nëse përdorimi i synuar i tyre mund të përcaktohet absolutisht ose folësi po jep një mendim mbi përdorimin e synuar të tehut. Në këtë mënyrë, një teh që atribuohet zyrtarisht si wakizashi për shkak të gjatësisë, mund të diskutohet joformalisht midis individëve si një tanto, sepse teh është bërë gjatë një epoke, ku tanto ishin të njohura dhe wakizashi si një shpatë shoqëruese në katana nuk ekzistonte akoma.
Ka armë me tehe të bëra në të njëjtën mënyrë tradicionale si shpatat japoneze, të cilat nuk janë shpata, por që janë akoma nihontō (pasi "tō" do të thotë "teh", sesa konkretisht "shpatë"), siç është naginata, yari ose tantō.
Përshkrimi
Prodhimi i shpatave në Japoni është i ndarë në periudha kohore:
Në kohët moderne, lloji më i njohur i shpatës japoneze është katana Shinogi-Zukuri, e cila është një shpatë e gjatë me një teh dhe zakonisht e lakuar tradicionale e veshur nga samurai nga shekulli i 15-të e tutje. Llojet e tjera të shpatave japoneze përfshijnë: tsurugi ose ken, e cila është një shpatë me dy tehe; ōdachi, tachi, të cilat janë stilet më të vjetra të një shpate shumë të gjatë me një tehe; wakizashi, një shpatë me madhësi të mesme dhe një tantō e cila është një shpatë edhe më e vogël me madhësi thikë. Naginata dhe yari pavarësisht se janë armë pole ende konsiderohen të jenë shpata.
Historianët perëndimorë kanë thënë që katana japoneze ishte ndër armët më të mira të prerjes në historinë ushtarake botërore, për përdorimin e tyre të synuar.
Protokolli i Korfuzit
Protokolli i Korfuzit (Πρωτόκολλο της Κέρκυρας), e nënshkruar më 17 maj 1914, ishte një marrëveshje midis përfaqësuesve të Qeverisë Shqiptare dhe Qeverisë së Përkohshme të Epirit të Veriut, e cila njohu zyrtarisht zonën e Epirit të Veriut si një rajon vetë-qeverisës autonom nën sovranitetin e princit të Principatës së sapokrijuar të Shqipërisë. Marrëveshja u dha grekëve të rretheve të Korçës dhe Gjirokastrës, të cilat formojnë Epirin e Veriut, një autonomi më të gjerë fetare, arsimore, kulturore dhe politike, brenda kufijve të shtetit shqiptar.
Pas përfundimit të Luftërave Ballkanike (1912-1913), traktatet e mëpasshme të paqes i dhanë rajonin Shqipërisë. Kjo kthesë e ngjarjeve katalizoi një kryengritje midis grekëve vendas, e cila çoi në Deklaratën e Pavarësisë së Epirit Veriore, më 28 shkurt 1914. Komisioni Ndërkombëtar i Kontrollit, një organizatë përgjegjëse për sigurimin e paqes dhe stabilitetit në rajon, ndërhyri përfundimisht dhe Protokolli i Korfuzit u nënshkrua në 17 maj 1914. Sidoqoftë, kushtet e protokollit nuk u zbatuan kurrë për shkak të situatës së paqëndrueshme politikisht në Shqipëri pas shpërthimit të Luftës së Parë Botërore, dhe përfundimisht u anulua në 1921 gjatë Konferencës së Ambasadorëve.
Prapavija
djathtas|parapamje|321x321px| [[Jorgo Zografi, president i Republikës Autonome të Epirit të Veriut. ]] Gjatë Luftës së Parë Ballkanike, Ushtria Greke mundi forcat osmane dhe shtyu në veri përmes rajonit të Epirit, duke arritur në një vijë nga Himara në bregdetin Jon në lindje në Liqenin e Prespës deri në shkurt 1913. Në pritje të gjykimit përfundimtar të Fuqive të Mëdha në lidhje me kufirin midis Greqisë dhe shtetit të sapokrijuar të Shqipërisë, rajoni mbeti nën kontrollin ushtarak grek. Më 17 dhjetor 1913, Protokolli i Firences i dha Shqipërisë pjesën veriore të kësaj zone, e cila u bë e njohur si "Epiri Verior". Kjo kthesë e ngjarjeve ishte jashtëzakonisht e papëlqyeshme midis grekëve vendas, të cilët vendosën të shpallnin pavarësinë e tyre dhe të siguronin rajonin nga çdo kërcënim kundërshtar. Republika Autonome e Epirit të Veriut u shpall kështu në Gjirokastër më 28 shkurt 1914, me Jorgo Zografi, një politikan i shquar epirot nga Lunxhëri, si kryetar i saj.
Ndërkohë, ushtria greke u evakuua nga rajoni, dhe, më 1 mars, Korçë u dha në xhandarmërinë shqiptare të sapoformuar. Urban rregullime të mëdha shpërthyen në një numër vendesh midis forcave autonomeiste dhe njësive të xhandarmërisë shqiptare dhe parregullsive. Ndërkohë, një Komision Ndërkombëtar i formuar nga Fuqitë e Mëdha për të siguruar stabilitetin dhe paqen në rajon nuk ishte në gjendje të arrijë një marrëveshje midis dy palëve.
Negociatat
Në fillim të majit, autoritetet shqiptare, duke mos qenë në gjendje të shtypnin revoltën, u bënë të gatshëm të fillojnë diskutimet me ndërhyrjen e Komisionit Ndërkombëtar. Kështu, Princ Vidi i Shqipërisë kërkoi nga Komisioni, i cili përfaqësonte qeverinë shqiptare, të fillojë negociatat. Më pas, më 6 maj, anëtarët e Komisionit njoftuan Zografin se ishin të gatshëm të diskutonin kërkesat e palës Epirote Veriore.