cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pyetësori i integruar në gjuhë programuese
Operatorët standard për pyetësor (query)
Operatori Reverse e kthen mbrapsht koleksionin.
Operatori Distinct merr elementet e njejta vetëm nga një herë.
Këta operator përdoren për të bërë unionin, prerjen dhe diferencën e dy koleksioneve.
Ky operator vendos nëse dy koleksione kane anëtar dhe radhitje të njejt.
Operatori Single pranon një predikat dhe kthen elementet që i përshtaten kërkesës së atij predikati. Në rast se asnjë ose më shumë elemente i përgjigjen atëherë hedhet një gabim (exception).
Kryen veprimin e njejtë sikur Single, përveq që kthen vlerën e nënkuptuar nëse asnjë element nuk i përgjigjet predikatit.
Operatori ElementAt kthen elementin në indeksin e dhënë.
Operatori Any shqyrton nëse ka elemente në koleksion që i përgjigjen predikatit të shenuar. Ky nuk e selekton elementin por kthen True nesë së paku një element i përgjigjet predikatit. Operatori All kthen True në rast se të gjitha elementet i përgjigjen predikatit. Operatori. Contains shqyrton nëse koleksioni e përmban një element të dhënë.
Operatori Count kthen numrin e elementeve të dhëna në koleksion.
Një vit vendimtar
Një vit vendimtar Autori: Bajram Kosumi. Botuesi: Toena. Faqet e librit 384.
Këto tekste prekin dhe pasqyrojnë momente të caktuara të zhvillimeve politike në Kosovë, ose do t'u shërbejnë zhvillimeve politike në të ardhmen. Titujt që u janë vënë teksteve janë zgjedhur në mënyrë që të transmetojnë më qartë te lexuesi mesazhin politik të Kosumit.
Aleanca popullore
right|Stema e Partisë|thumb Partia Aleanca popullore u krijua në janar të vitit 2001, nga një grup teknicienësh midis tyre dhe Z. Fatjon Softa, aktualisht me kryetar i AP Artur Dojaka. Aleanca popullore nuk është rrjedhje apo devijim i ndonjë partie tjetër por një grupim i madh shtresash me ide dhe mendime europiane.
Politika, morali dhe shteti
Politika, morali dhe shteti Autori: Rexhep Meidani. Botuesi: Toena. Faqet e librit 296.
Mikel Suma
Mikel Suma ose Mihael Summa (12 mars 1695 – 20 nëntor 1777) ishte kryepeshkopi katolik shqiptar i Shkupit nga viti 1728 deri në 1743, që kishte pasuar Peter Karagiçin.
Politika, morali dhe shteti
Kjo është një vepër për çështjet më të mprehta në politikën shqiptare sot; për Shqipërinë e Kosovën; për popullin shqiptar në përgjithësi; për ndryshimet që politika botërore po sjell në fatin e shqiptarëve
Mikel Suma
Jetëshkrimi
Suma lindi në Balbë, Shqipëri, në Dioqezën e Sapës, në një familje fisnike katolike. Po atë ditë u pagëzua si “Zupin” nga Don Nikolla Kabashi. Suma u përshkrua si e sjellshme dhe e zellshme. Don Tibeo Paccalorzi, drejtori i Kolegjit Fermo në Romë, shkroi më 15 prill 1711, se "Mihael Summa është një person nga i cili pritet shumë". Kur Suma u kthye në shtëpi nga studimet e tij, ai u shugurua prift më 28 tetor 1718, në kishën famullitare të Saksonisë nga Marin Gjini. Më 29 tetor Peter Karagić emëroi Suma si zëvendës të tij të përgjithshëm. Suma u bë famullitar i kryepeshkopatës në 1727 pasi Peter Karagić vdiq më 15 janar. Kryepeshkopi Vicko Zmajević i shkroi më 16 maj 1727 Kongregatës së Romës duke rekomanduar Sumën si kryepeshkop të Shkupit. Në 1727, pas një hetimi, Papa zgjodhi Suma si kryepeshkop të ri dhe ai u emërua më 15 nëntor 1728. Ai u shugurua peshkop më 3 korrik 1729 në Crkva sv. Spasitelja, Velja.
Gjatë përhapjes së murtajës në rajon, besohet se Suma qëndroi në Beograd, por letrat drejtuar Romës të shkruara më 6 prill dhe 6 qershor 1739 tregojnë se ai udhëtoi në rajonin e Peshterit në Novi Pazar. Në letrat e tij ai përshkruante sesi bashkatdhetarët e tij në Pešter dhe Novi Pazar iu nënshtruan sundimit austriak. Suma fliste rrjedhshëm shqip, kroatisht dhe turqisht, duke bërë që ai të vlerësohej nga turqit vendas dhe besimtarët ortodoksë në Shkup (Shkup). Pasi turqit pushtuan Beogradin, Suma u arratis në Osijek, ku kishte statusin e një qytetari të moshuar perandorak, me 1800 forintë në vit si pension. Ai jetoi me djalin e tij, u ul në këshillin e qytetit dhe u bë tregtar.
Përpara 23 shtatorit 1743, Suma dha dorëheqjen si Kryepeshkop, duke u bërë Kryepeshkop Emeritus.
Në 1765, Suma bleu një shtëpi, ku jetonte me djalin e tij. Predikoi në Dakovë, Pedukh, Petrijevci, Valpov, Dardi, Vukovar, Ilok dhe Petrovaradin për shumë dekada.
Në maj 1777, Suma u sëmur dhe më 20 nëntor, në moshën 82 vjeçare, ai vdiq në shtëpinë e tij i rrethuar nga të afërmit. Suma u varros në kishën françeskane në Osijek nga peshkopi Krtica. Në korrik 1778, një monument prej mermeri të zi u ngrit mbi varrin e tij. Suma kishte qenë prift për 59 vjet dhe peshkop për 48.
Diellas
Diellasi është një fshat në komunën Liqenas në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Bernard Kotlar
Bernard Kotlar është i lindur më 11.09.1956 në Arbanas të Zarës, artist kroat.
Biografia
Bernard Kotlar me profesion është inxhinier i elektronikës, me vite të tërë punoi si elektro-projektues. Bernardi merret intensivisht me informatikë, fotografi, dizajn grafik, muzikë dhe sport. Është autor i dhjetëra CD-ve me përmbajtje të ndryshme, katër DVD-ve dhe producent i tri CD-ve me këngë.
Për CD-në e parë multimediale “ Zadarski Arbanasi”, 2002 ka fituar ”Grba Grada Zadra” për rezultate të arritura në kulturë. Në temën Arbanasët e Zarëspunoi DVD-në të quajtur "Štorija o zadarskim Arbanasima" (Storja për Arbëreshët e Zarë). Gjithsesi duhet të cekët se Bernard Kotlar me këtë punë të tij i demantoi të gjitha dilemat rreth asaj se kush janë dhe nga kanë ardhur banorët e Arbanasit të Zarës.
Kantoni Ernée
Kantoni Ernée (frëngjisht: Canton d'Ernée) është një kanton në departamentin Mayenne, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Ernée. Ka sipërfaqe 193.73km2 dhe popullsi 10790 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Ernée aktualisht përbëhet nga 6 komuna.
ASP.NET
ASP.NET është një kornizë programimi ndërtuar në gjuhën e përbashkët (common language runtime) që mund të përdoret në shërbyes për të ndërtuar aplikime të fuqishme web-i. ASP.NET ofron disa avantazhe të ndryshme që jan të rëndësishme ndaj modeleve të tjera të mëparshme në zhvillimin e web-it.
Performancë e përmirsuar. ASP.NET është kod i kompiluar që vepron në server.
Vegël perkrahëse e clasit botëror. Korniza ASP.NET përmban një kuti veglash (toolbox) dhe designer të pasur në ambientin zhvillues të integruar në Visual Studio. Kontrolle për serverin që përdoren duke in tërhequer dhe lëshuar, mjedisi ku punoj të jep mundësinë që të krijosh pa i shkruar kodet vet.
Fleksibiliteti dhe fuqija e tij. Për arsye se ASP.NET është e bazuar në (common language runtime), fuqija dhe fleksibiliteti i gjithë platformes është në dispozicion të zhvilluesve të aplikimeve në web. ASP.NET është një gjuh e pavarur. Ju mund të zgjidhni gjuhën që ju përshtatet juve.
Shpjegimet e me poshtme do tju ndihmojnë të kuptoni gjuhën e Visual Basic.
Deklarimi i ndryshoreve
Dim x As Integer
Dim s As String
Dim s1, s2 As String
x,s,s1 jan ndryshoret. Pra ato duhet te deklarohen para se te therriten më vonë në kod.
Çfar jan deklaratat psh. Response.Write("foo")
Nëse dëshiron të bësh një koment atëher para një fjale ose një rrjeshti vendosni një thonjëzë (').
psh. 'ky është një koment.
Gjeneratorët sinkronë
Gjeneratorët sinkronë Makinat sinkrone janë makina elektrike te rrymës alternative, shpejtësia e rrotullimit e të cilave është e ndryshme nga ajo e makinave asinkrone, dhe është e barabartë me shpejtësinë e fushës magnetike rrotulluese (shpejtësinë sinkrone ns). Makinat sinkrone përbëhen nga dy pjesë kryesore: statori dhe rotori
Karakteristikat e gjeneratorëve sinkronë
Cilësitë kryesore të gjeneratorëve sinkron përcaktohen nga karakteristikat e tyre, të cilat mund të ndërtohen nga të dhënat experimentale ose të llogaritjeve që bëhen gjatë projektiimit të tyre si dhe me ndihmën e diagrameve vektoriale. 1.Karakteristikat e punës pa ngarkesë: Paraqesin varësinë e forcës elektromotore E₀ në regjim të punës pa ngarkesë të gjeneratorit sinkron në funksion të rrymës së eksitimit Iₑ.Për të përfituar këtë lakore me experimentim duhet që shpejtësia e rrotullimit të rotorit të gjeneratorit sinkron të mbahet konstante (n=const). Skajet e pështjellave të armaturës duhet të jenë të hapura e në të, të lidhet voltmetri. 2.Karakteristikat e lidhjes së shkurtër: Japin varësinë ndërmjet rrymës në pështjellat e armaturës, kur të njëjtat janë në lidhje të shkurtër, dhe rrymës së exitimit gjatë numrit nominal të rrotullimeve të rotorit. Skajet e pështjellave të armaturës duhet të lidhen shkurtë dhe të matet rryma në to
Bilanci energjetik i gjeneratorit sinkron
Ashtu si te të gjitha makinat e tjera edhe te gjeneratori sinkron shndërrimi i energjisë mekanike në energji elektrike përcillet me humbje te fuqisë. Keto humbje mund te klasifikohen në: Humbje të fuqisë në bakër të armaturës(statori), pra humbje të Xhulit në pështjellat e statorit (Pcu=mₐRₐIₐ²). Humbjet mekanike (Pmek) që përbëhen nga humbjet në kushineta, nga fërkimi dhe ventilimi etj. Shuma e të gjitha humbjeve që paraqiten në gjeneratorin sinkron është: ∑Ph=Pcuₐ+Pfe+Pmek+Pcuₑ). Koeficienti i shfrytëzimit paraqet raportin ndërmjet fuqisë së dobishme elektrike që gjeneratori i jep shpenzuesve të energjisë elektrike” P2”, me fuqinë që gjeneratori merr nga makina primare (turbina) P1, pra: ŋ=P2/P1.
Puna paralele e gjeneratorëve sinkronë
Në sistemet elektroenergjetike, në shumicën e rasteve, gjeneratorët sinkronë punojnë në lidhje paralele. Për t’u arritur lidhja paralele e gjeneratorëve duhet patjetër të plotësohen tri kushtet, që quhen kushtet e sinkronizimit: Mosplotësimi i cilitdo prej këtyre tri kushteve, në momentin e kycjes së gjeneratorit në rrjet mund te jetë i dëmshëm si për gjeneratorin ashtu edhe për sistemi elektroenergjetikë (SEE).
Kënga e Hildebrandit
Kënga e Hildebrandit (në tekste edhe Hilderbrandslied ) është këngë e kreshnikëve gjermanë, dhe e vetmja këngë copa të së cilës kanë mbetur të shkruara.
Deri më tani dihet që janë trashëguar të shkruara rreth 68 radhë të gjata. Kënga është regjistruar nga ana e dy murgjve fuldistë në mes të viteve 810 dhe 820. Këta e kanë shkruar në fletën e parë dhe të fundit të një dorëshkrimi. Ky dorëshkrim latinë pastaj u gjet në Kasel dhe mendohet se vjersha është e shkruar e bazuar në një të folme të lashtë bavariane.
Kënga paraqet Hilderbrandin, mjeshtrin besnik të armëve të Ditriksit të Bernit (Dietrichs von Bern) në dyluftim me të birin Huldubrand. Ky nuk donte të pranonte që në hunin e vjetër të shihte të atin e tij dhe për këtë vritet. Ky përfundim tragjikë nuk përfshihet në dorëshkrim dhe vetëm më pas është marrë nga trashëgimia e veriut në Këngën Vdekja e Hilderbrandit (Hilderbrands Sterbelied).
Në gojëdhënat e Thridrek (Thidreksaga), një përmbledhje e veprave të krijuara në shekullin e XIV, si dhe në baladat më të reja të Hilderbrandit të po këtij shekulli, i ati pajtohet me të birin.
Sido që të jetë në Gjermanin veriore dhe atë qendrore, emri Hilderbrand duket të jetë i popullarizuar jo vetëm nga politikani i njohur gjerman Hilderbrand tek ne.
Përkthimi ne shqip
Mato, Martin Kënga e Hildebrandit" në gazetën "Nacional" nr 515;  24 korrik-4 gusht 2019 Tiranë https://gazeta-nacional.com/prof-martin-mato-sjell-ne-gjuhen-shqipe-nje-nga-perlat-e-kultures-europiane/
Komuniteti hebre i Vjenës
parapamje| Ndërtesa kryesore e IKG-së në Seitenstettengasse parapamje| Hyrja kryesore Komuniteti Hebre i Vjenës ( Israelitische Kultusgemeinde Wien ose IKG ) është organi që përfaqëson komunitetin hebre ortodoks të Vjenës. Sot IKG ka rreth 10.000 anëtarë. Gjatë historisë, ajo ka përfaqësuar pothuajse të gjithë hebrenjtë e Austrisë, numri i të cilës është i mjaftueshëm për të formuar komunitete vetëm në disa qytete të tjera në Austri.
Organizimi
IKG u ofron anëtarëve të saj një sërë shërbimesh në çështjet sociale, fetare dhe arsimore. Boton një gazetë zyrtare ( Die Gemeinde ) dy herë në muaj. Pika e kontaktit për viktimat hebrenj të persekutimit nacional-socialist dhe nga Austria mbështet dhe këshillon individët e prekur dhe familjet e tyre në lidhje me reparacionet dhe kompensimet. Presidenti aktual i IKG është Oskar Deutsch. Më 1 korrik 2016, do të pasojë  si Kryetarin e Vjenës.
Historia e popullsisë hebreje të Vjenës daton që nga koha e Perandorisë Romake, por për një kohë të gjatë, hebrenjtë e Vjenës u penguan të formonin një organizatë për të përfaqësuar veten, si rezultat i diskriminimit ligjor dhe social. Kjo situatë fillimisht filloi të ndryshojë me Ediktin e Tolerancës të Perandorit Jozef II të vitit 1782.
Emancipimi i popullsisë hebreje të Vjenës filloi në 1848. Në një fjalim të mbajtur më 3 prill 1849, perandori i ri, Franz Joseph I, përdori fjalët " Komuniteti Izraelit i Vjenës " për herë të parë; tre vjet më vonë, u miratua një kushtetutë e përkohshme për komunitetin, dhe 1852 konsiderohet si viti në të cilin u themelua Kultusgemeinde e Vjenës. Zyrat e komunitetit u krijuan në Stadttempel në Seitenstettengasse.
Jashar Erebara
Jashar Erebara (Podujevë, 1875 - Tiranë, 24 qershor 1953) ka qenë veprimtar i Rilindja Kombëtare, gazetar, deputet i prefekturës së Drinit (Dibrës) në Kuvendin Kombëtar në legjislatura të ndryshme në shtetin shqiptar mes dy luftërave botërore. Ka qenë themelues i të parës shkollë shqipe të Kumanovës, botues i të parës gazetë të përjavshme në vilajetin e Kosovës, koleksionist dhe orientalist shqiptar.
Biografia
Mendohet se u lind në Mostar, i biri i Sadik Fejzullahut, nëpunës i postë-telegrafës osmane i cili ishte caktuar me punë atje, me prejardhje nga Podujeva. Burime të tjera e paraqesin të lindur në Podujevë dhe zhvendosjen në Mostar e radhisin kur ka qenë fëmijë. Para luftës ruso-turke të 1877 u shpërngulën në Mostar, ku i ati u emërua zëvendësdrejtor i postës së atyshme.
Pas pushtimit të Mostarit nga serbët përgjatë luftës ruso-turke, si popullsia joserbe e gjendur në një situatë të vështirë, ashtu edhe familja e tij u shpërngul në Dibër, ku gjetën strehim te xhamia e Bajram Beut. Më pas iu bë bamirëse familja e Sejfulla Erebarës. Pasi prindërit i ndërruan jetë, Erebarajt e rritën dhe e shkolluan. Në Dibër ndoqi shkollimin fillor në mejtep dhe iptidaijen e vendit dhe shkollimin e mesëm e ndoqi në ryzhdijen në Manastir, ku ndiqnin shkollën të rinjtë që mund të ishin pjesë e administratës. Shkrimin e shqipes e mësoi prej Hoxhë Said Najdenit me botimet e diasporës shqiptare në Rumanit, prej ku dhe u ushqye me idetë kombëtare të atyre botimeve. Në mjediset ku kultivoheshin idetë kombëtare dhe përhapja e librave që nxisnin këto ide, u njoh me Gjerasim Qiriazin, i cili e rekomandoi te Sami Frashëri, të cilin e njohu gjatë një udhëtimi në Stamboll. Pasi kreu rendin e mesëm arsimor u kthye në Dibër, ku u njoh dhe u miqësua me bashkëmoshatarin Dervish Himën dhe nisin agjitacionin për idetë kombëtare në qytetin ku ishin shkolluar. Për shkak të veprimtarisë së tyre që u denoncua, u lëshua një urdhër arresti prej autoriteteve osmane, dhe të dy u detyruan të largohen dhe gjetën strehë sa në Tiranë, Elbasan dhe Durrës. Në Durrës u njohën me Nikolla Naçon, i cili i bindi të shkonin Bukuresht ku zhvillohej një lloj kursi për të përsosur të nxënit e shqipes.
Në ujdi me rrethin patriotik të Stambollit, Erebara ndoqi kursin e shqipes në kryeqendrën rumune vitet 1893-1895, ku kishte kolegë studentë njerëz si Asdreni, Jani Lehova, Kristo Luarasi dhe Mihal Grameno. Gjatë 10 viteve të qëndrimit të tij në Rumani, u njoh dhe pati komunikim me një numër të madh njerëzish të interesuar dhe të angazhuar për lëvizjen kombëtare shqiptare.
Me shpalljen e kushtetutës osmane pas revolucionit xhonturk, Erebara u vendos në Kumanovë ku u emërua si llogaritar në administratën vendore dhe vijoi veprimtarinë për lëvizjen kombëtare shqiptare. Më 29 janar 1909 themeloi degën e shoqërisë "Bashkimi" dhe u lajmërua botimi i të përkohshmes Lirija. Ndryshe prej komitetit të Beogradit që merrej me lobim politik, shoqëria e Kumanovës u angazhua në përhapjen e leximit të shqipes me alfabetet e Kongresit të Manastirit. Në Kumanovë nisi kursin ku jepte mësime shqipeje, që e ndiqnin dhjetëra fëmijë çdo ditë, ku ndër ta edhe rekasi Anastas Albanski. Më 1911 përpunoi dhe botoi një abetare shqipe, me të cilën përhapte më tej mësimin e shqipes në vilajetin e Kosovës; asokohe çeli edhe shkollën e parë shqipe në Kumanovë. Autoritetet osmane të bezdisura nga veprimtaria e tij e pushuan nga puna, gjë që e shtrengoi Jasharin të ikte të kërkonte punë në Shkup.
Në qendrën e vilajetit botoi të përjavshmen Shkupi (29 gusht 1911 - 19 shtator 1912), botim i cili qe përcaktuar si një nga detyrat pas kongresit të dytë të Manastirit. Në vitin 1913 Erebara përkrahu qeverinë e Ismail Qemalit, ndërsa më 1914 në Qeverinë e Durrësit. Së bashku me Bajram Currin dhe Hasan Prishtinën themeloi “Komitetin Kombëtar për Mbrojtjen e Kosovë s” më 1918. Për aktivitetin që zhvilloi në Prishtinë, u përndoq nga bullgarët të cilët e zunë dhe e internuan për 18 muaj në Karllovc. Në vitin 1921 qe anëtar i Këshillit Bashkiak të Tiranës dhe anëtar i shoqatës “Djemuria Dibrane”, ku u përpoq t'u lehtësonte kushtet dibranëve që u venduan në Tiranë pas mbetjes së qytetit të Dibrës në Mbretërinë Serbo-Kroato-Sllovene.
Me zgjedhjet e 1923 u zgjodh deputet i prefekturës së Drinit. Mbështetës i bashkimit të Kosovës me Shqipërinë, qe pjesë e shumë komiteteve revolucionare ballkanike. U interesua thellësisht për trajtimin sa më të mirë të mundshëm të refugjatëve kosovarë që prej zgjedhës serbe gjenin strehë në Shqipëri. Më 4 shkurt 1924 pas mbajtjes zi për presidentin Wilson, siç kishte propozuar deputeti Rauf Fico, Erebara u çua të kërkonte të njëjtën gjë për Leninin, pasi ky do të fliste "për një Shqipëri të madhe". Ky propozim u prit me tallje nga deputetët e shumicës, duke e përcjellur me ironi. Në këto kushte Avni Rustemi u ngrit në mbrojtje të propozimit.
Më 1950 shteti shqiptar gjatë regjimit komunist e nxorri jashtë nga shtëpia duke e syrgjynosur, vendim që u zhbë shtatorin e 1952. Ndërroi jetë më 24 qershor 1953 në Tiranë, u shti në dhé në varrezat e teqesë bektashie në kryeqytet.
Veprimtaria
Erebara ishte përkrah rilindasve të tjerë të kohës së tij dhe në kontakte e bashkëpunim me personaliete të njohura të lëvizjes kombëtare shqiptare përmes shoqërive, klubeve, degëve të tyre, gazetave e revistave, kuvendeve e kongreseve të ndryshme, zhvilloi një aktivitet të ngjeshur në fushën e arsimit, publicistikës, botimeve, përpilimit të peticioneve, kërkesave, memorandumeve, dhe aktivitete tjera të diplomatike e politike, në të mirë të bashkimit dhe pavarësisë së Shqipërisë etnike.
Në Bukuresht bashkëpunoi me Dervish Himën nxorën gazetën Indipendenta Albanie (“Pavarësia Shqiptare”), me qëllim informimin e përgjithshëm, por që doli vetëm me dy numra. Bashkëpunoi në gjuhën rumune edhe me të përkohshme rumune si Avdeni, Dropetul apo Lassa, si dhe me të tjera të përkohshme të shoqërive patriotike shqiptare. U vendos në Beograd, ku nxori lejën dhe më 28 qershor 1902, filloi botimin e gazetës Albanija, në gjuhën shqipe dhe serbe, ndërsa disa shkrime botoheshin edhe në frengjisht, italisht dhe rumunisht. Gazeta botohej me moton: “Shkipnija e shkiptarëve”. Ajo ishte një gazetë me karakter politik, shoqëror, kulturor, letrar dhe informativ. Dolën gjithësej 44 numra deri në vitin 1906, kur Erebara u detyrua të largohej nga Beogradi, për shkak të rrethanave të padurueshme për të qëndruar më aty. Në gazetë u botuan shkrime të autorëve shqiptarë, serbë, kroatë, rumunë dhe maqedonë. Gazeta shpërndahej falas, me qëllim që të lexohej sa më tepër, e mbështetur ekonomikisht nga Don Aladro Kastrioti, synonte nxitjen në mesin e shqiptarëve të marrëveshjeje shqiptaro-serbe.
Ekzistojnë më se 700 letra të këmbyera mes Erebarës dhe personaliteteve të njohura brenda e jashtë atdheut.
Në të përkohshmen Leka të jezuitëve në numrin e janarit 1933 tek rubrika lajmet kulturore kumtohet se deputeti Erebara kishte zbuluar një gramatikë të gjuhës shqipe me shkronja arabe.
Ruajti me kujdes thirrjet, protesta, memorandume e peticione drejtuar Stambollit e Fuqive të Mëdha apo edhe letërkëmbimet e shumta që pati me personalitete të shquara të kohës, i cili sot ruhet në Arkivin Qendror të Tiranës. Është kjo një trashëgimi ndër më të të rrallat e me një vlerë të posaçme për njohjen e historisë sonë. Dokumentacioni është i llojllojshëm, i shkruar në shumë gjuhë, gjuhën turko-osmane, angleze, frënge, arabe, shqipe, serbokroate dhe maqedone. Ky fond është sistematizuar në 4500 faqe dhe i ndarë në 134 dosje.
Torquato Tasso
thumb| Torkuato Tasso, një nga poetët italianë më të mëdhenj të viteve 1500 lindi më 11 mars të 1544 në Sorrento; vdiq më 25 prill të 1595 në Romë, Itali.
Vepra e tij më e njohur është “Jeruzalemi i çliruar” (1575), një libër ku përshkruhen përballjet midis krishterëve dhe myslimanëve në fund të Kryqëzatës së Parë gjatë sulmit të Jerusalemit. Për të kuptuar më mirë veprën e Tasso-s duhet pasur një ide të qarte mbi ambientin letrar dhe kurtizan në të cilin ai jetoi. Torquato rrjedh nga një familje fisnikësh bergamaske. Ishte 10 vjeç, kur shkoi në Romë për te takuar të atin, Bernardon, sekretar i princit të Salerno, duke lëne nenën në Napoli. Disa ditë më pas atë e vranë vëllezërit e saj. I detyruar të jetonte me babain, Torquato u bë shok dhe studionte me të birin e Dukës se Pezaros, për te cilin kishte filluar të punonte i ati. Në 1559 shkoi në Venecia e më pas në Padova ku filloi te studionte filozofi dhe të thellonte njohuritë mbi klasikët e letërsisë.
Në 1560 shkoi në Bologna ku shkroi “Rinaldo” që u publikua më 1562 dhe pjesën e parë te “Jeruzalemi i çliruar” vepër për të cilën u frymëzua nga Badia di Cava, manastiri i Benedettin-eve të Cava de' Tirreni, ku gjendej varri i Urbano II, predikuesi i Kryqëzatës së Parë. Gjatë atyre viteve realizoi dhe poezitë e para te cilat fillimisht i kushtoheshin Lucrezia Bendiddio e me pas Laura Peperara. Këto vargje dashurie e benë një nga poetet më melodik të epokës. Në 1565, me të përfunduar studimet filloi ti shërbente kardinalit Luigi d'Este, vëllai i Alfonsit të II-të, duka i Ferrara-s. Së bashku me punëdhënësin e tij shkon në Francë, por qëndrimi atje nuk ishte shumë i frytshëm në aspektin letrar dhe Torquato vendosi të kthehej në vendlindje.
Pas humbjes së të atit dhe një qëndrimi të përkohshëm në Romë vendosi të kthehej në Ferrara, në shërbim të Alfonsit të II, i cili më 1576 e emëroi storiograf të oborrit. Pas dy viteve qetësie, poeti filloi të vuante nga depresioni, që u shkaktua nga puna e madhe që ai kryente dhe dyshimet artistike gjatë shkrimit të pjesës së mbetur të “Jeruzalemi i çliruar”, redaktimin e së cilës ia besoi mikut Scipione Gonzaga, një teolog dhe filozof mjaft i zoti. Për sa i përket disa redaktoreve të tjerë, ata trajtuan të gjithë të njëjtin problem politikën dhe moralin që duhej të barte një vepër e shkruar në ato vite. Ankthi i Tassos rritej në të njëjtën mënyrë siç shtoheshin kufizimet dhe kritikat që i bëheshin veprës së tij të cilën e priste një vend nderi në botën e letërsisë.
Pas gjysmës së dytë të viteve 70’ gjendja mendore e Tasos sa vinte e përkeqësohej. Nevrastenia që e shqetësonte bëhej gjithnjë e më shumë akute. Skrupujt e tij fetarë u renduan akoma më shumë. Më 1576 me kërkesë të Tasos, erdhi për ta vizituar inkuizitori i Bologna, ndërsa një vit më pas ai i Ferraras gjatë bisedës me të cilin komprometoi disa personazhe të oborrit. I irrituar, gjithnjë i pakënaqur, poeti u largua nga Ferrara për tu transferuar tek e motra në Sorrento ku qëndroi për disa muaj për tu nisur me pas ne drejtim të Torinos. Ne 1578 shkoi në Ferrara. Sapo duka Alfonso e mori vesh ardhjen e tij, urdhëroi që Tasso të mbyllej në spitalin e Sant' Anna ku poeti do të qëndronte deri në 1586. Në 1580 arriti të siguronte një leje për të dalë, por me kusht, mjekët lejuan vizitat e të afërmve, ndërsa vaktet gatuheshin nga kuzhina mbretërore.
Te një njeri si Tasso, aktiviteti poetik zinte një vend shumë të rëndësishëm, deri ditën që mësoi të alternonte shpresën me zhgënjimin, dashurinë me vetminë, vlerat me fatin e keq dhe jetën me vdekjen, të gjitha binome që përfaqësojnë kuptimin dramatik të ekzistencës njerëzore. Rënia politike, ushtarake dhe ekonomike e Italisë bëri që Tasso të transformonte në poezi çdo shenje mungese besimi në aftësitë e njeriut. Kundërreforma e 1500es në Itali, propozonte fenë si justifikim i jetës. Tasso mund të quhet me plot gojën si përfaqësuesi letrar i kësaj kundërreforme, për me tepër pasi ai lindi në një periudhë kur rilindja italiane ishte duke perënduar. Kjo klime ndryshimi zhvilloi te një poet si ai dyshim artistik dhe ekzistencial. Për ketë arsye vepra e tij cilësohet si një përpjekje për të pajtuar klasicizmin me angështinë fetare.
Në 1585, kunati Vincenzo Gonzaga e mori poetin në Mantova, ku Tasso mundi të shkruajë qetësisht vetëm për disa vite, duke qenë se gjendja e tij mendore vazhdonte të përkeqësohej. Në tetor të 1587 Tasso u nis në drejtim të Modena-s ku qëndroi për pak kohë për tu transferuar sërish në Bolonjë. Në 1588 shkoi në Napoli ku u mirëprit nga monarkët e Monte Oliveto. Ndërsa gjendja shëndetësore përkeqësohej, Tasso gjeti kohë për të shkruar “Pushtimi i Jerusalemit”, vepër qe do te publikohej ne 1593, duke respektuar çdo dogmë fetare dhe letrare. Ditët e fundit të jetës Torquato i kaloi në Romë, në manastirin e Sant' Onofrio. Ai u nda nga jeta me 25 prill të 1595, pak kohë përpara se Papa ti dorëzonte kurorën e poetit.
Tonin Shtjefni
Tonin Shtjefni, me profesion gazetar, ka lindur në vitin 1949 dhe ka ndrruar jetë në vitin 2009. Pas mbarimit të studimeve universitare për gazetari ka punuar në organe të shtypit, gazeta "Studenti" gazeta "Zëri i Rinisë", Revista " Ylli". Mjaft vite ka qenë punonjës aparati, ndërsa mbas vendosjes së demokracisë është ngarkuar me detyrën e shefit të zyrës së shtypit në Kuvendin Popullor e pas kësaj drejtor i Bibliotekës së Universitetit Politeknik të Tiranës. Ka botuar shtatë libra, poezi, publicistikë dhe dy novela.
Nusshof
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Cerjë
Cerje është një fshat në komunën Liqenas në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Shtatorja e Enver Hoxhës në Korçë
shtatorja e Enver Hoxhës në qytetin e Korçës u vendos pas vdekjes së tij. Sot ky monument nuk ndodhet më...
Off-line
Off-line (nga anglishtja në kuptimin pa lidhje) është shprehje që përdoret në përpunimin e të dhënave, zakonisht përdoret për aparatet periferike të makinës përpunuese (kompjuterit) kur ato nuk janë në gjendje të përcjellin të dhënat si dhe për të dhënat që gjenden në ndonjë stacion të jashtëm e që nuk mund të thirren nga ana e makinës kryesore e përpunimit të të dhënave.
在线和离线
Medalja e Artë e Lidhjes së Prizrenit
Medalja e Artë e Lidhjes së Prizrenit është dekoratë shtetërore e Kosovës që u jepet qytetarëve të Kosovës dhe të huaj si dhe personaliteteve të botës shqiptare që kontribuojnë për mirëkuptim midis shqiptarëve dhe kombeve të tjera dhe për kontribut në të gjitha fushat e jetës në frymën e Lidhjes së Prizrenit.
Shprehja e mirënjohjes dhe nderimi i individëve me këtë dekorat bëhet nga presidenti aktual i Kosovës.
Të dekoruarit
SHBA:
Mali i Zi:
Preshevë:
Itali - arbëreshët:
Shqipëri:
Nga bota:
Nga tradita:
Kur zemërohen yjet
Kur zemërohen yjet Autori: Eqerem Canaj. Botuesi: Toena. Faqet e librit 608.
Mjaft përshtypjelënës, ky roman nxit meditim dhe fantazi te lexuesi. Një subjekt kompleks që na fut në skutat e tij për të na shpalosur një botë imagjinare. Trilogjia e shkrimtarit Eqrem Canaj është një roman i kohëve të fundit, roman që trajton ndërthurjen e modernes me lashtësinë. Në dukje i vrazdhtë, por që trajton personazhe e karaktere të komplikuar.
Kantoni Dol-de-Bretagne
Kantoni Dol-de-Bretagne (frëngjisht: Canton de Dol-de-Bretagne) është një kanton në departamentin Ille-et-Vilaine, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Dol-de-Bretagne. Ka sipërfaqe 138km2 dhe popullsi 13118 banorë.
Politikani
Një politikan është një person aktiv në politikën partiake, ose një person që mban ose kërkon një post të zgjedhur në qeveri. Politikanët propozojnë, mbështesin, refuzojnë dhe krijojnë ligje që qeverisin tokën dhe, si rrjedhojë, njerëzit e saj. Në përgjithësi, një politikan mund të jetë kushdo që kërkon të arrijë pushtetin politik në një qeveri.
Identiteti
Politikanët janë njerëz që janë politikisht aktivë, veçanërisht në politikën partiake. Pozicionet politike variojnë nga qeveritë lokale tek qeveritë e shteteve, tek qeveritë federale dhe tek qeveritë ndërkombëtare. Të gjithë drejtuesit e qeverisë konsiderohen politikanë.
Media dhe retorika
Politikanët janë të njohur për retorikën e tyre, si në fjalime apo reklama të fushatës. Ata janë veçanërisht të njohur për përdorimin e temave të përbashkëta që u lejojnë atyre të zhvillojnë pozicionet e tyre politike në terma të njohur për votuesit. Politikanët e domosdoshmërisë bëhen përdorues ekspertë të medias. Politikanët në shekullin e 19-të përdorën shumë gazetat, revistat dhe pamflete, si dhe postera. Në shekullin e 20-të, ata u degëzuan në radio dhe televizion, duke i bërë reklamat televizive pjesën e vetme më të shtrenjtë të një fushate zgjedhore. Në shekullin e 21-të, ata janë përfshirë gjithnjë e më shumë me mediat sociale të bazuara në internet dhe telefona inteligjentë.
Oltingen
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Politikani
Karrierat dhe biografitë
Mattozzi dhe Merlo argumentojnë se dy rrugët kryesore të karrierës ndiqen zakonisht nga politikanët në demokracitë moderne. Së pari, vijnë politikanët e karrierës. Ata janë politikanë që drejtojnë sektorin qeveritar deri në pension. Së dyti, janë “karrieristët politikë”. Këta janë politikanë që fitojnë një reputacion për ekspertizë në qeverisjen e niveleve të caktuara të qeverisjes si qeveritë ndërkombëtare, qeveritë federale, qeveritë shtetërore dhe qeveritë lokale, më pas largohen nga politika dhe fillojnë një sipërmarrje të re biznesi duke përdorur kontaktet e tyre politike.
Historitë personale të politikanëve janë studiuar shpesh, pasi supozohet se përvojat dhe karakteristikat e tyre formojnë besimet dhe sjelljet e tyre. Ekzistojnë katër rrugë me anë të të cilave biografia e një politikani mund të ndikojë në stilin dhe aftësitë e tyre drejtuese. E para është se biografia mund të ndikojë në besimet thelbësore të dikujt, të cilat përdoren për të formuar një botëkuptim. E dyta është se aftësitë dhe kompetenca e politikanëve ndikohen nga përvoja personale. Fushat e aftësive dhe kompetencave mund të përcaktojnë se ku ata i kushtojnë burimet dhe vëmendjen si udhëheqës. Rruga e tretë është se atributet biografike mund të përcaktojnë dhe formojnë stimujt politikë. Profesioni i mëparshëm i një drejtuesi, për shembull, mund të shihet si i një rëndësie më të madhe, duke shkaktuar një investim joproporcional të burimeve të lidershipit për të siguruar rritjen dhe shëndetin e atij profesioni, duke përfshirë ish-kolegët. Shembuj të tjerë përveç profesionit përfshijnë karakteristikat e lindura të politikanit, si raca ose gjinia. Rruga e katërt është se si biografia e një politikani ndikon në perceptimin e tyre publik, i cili, nga ana tjetër, mund të ndikojë në stilin e tyre të udhëheqjes. Politikanët femra, për shembull, mund të përdorin strategji të ndryshme për të tërhequr të njëjtin nivel respekti që u jepet politikanëve meshkuj.
Karakteristikat
Studiues të shumtë kanë studiuar karakteristikat e politikanëve, duke krahasuar ata në nivel lokal dhe kombëtar, duke krahasuar ata më liberalët apo më konservatorët dhe duke krahasuar më të suksesshëm dhe më pak të suksesshëm në aspektin e zgjedhjeve. Vitet e fundit, një vëmendje e veçantë është përqendruar në rrugën e veçantë të karrierës së grave politikane. Për shembull, ka studime të modelit "Supermadre" në politikën e Amerikës Latine.
Shumë politikanë kanë aftësinë të mbajnë mend mijëra emra dhe fytyra dhe të kujtojnë anekdota personale rreth zgjedhësve të tyre – është një avantazh në punë, më tepër si të jesh shtatë metra i gjatë për një basketbollist. Presidentët e Shteteve të Bashkuara Xhorxh W. Bush dhe Bill Klinton ishin të njohur për kujtimet e tyre.
Kritika
Shumë kritikë sulmojnë politikanët se nuk janë në kontakt me publikun. Fushat e fërkimit përfshijnë mënyrën se si politikanët flasin, e cila është përshkruar si tepër formale dhe e mbushur me shumë shprehje eufemiste dhe metaforike dhe e perceptuar zakonisht si një përpjekje për të "errësuar, mashtruar dhe ngatërruar".
Në imazhin popullor, politikanët mendohen si të paditur, egoistë, manipulues, të pandershëm, të paaftë dhe të korruptuar, që marrin para në këmbim të mallrave ose shërbimeve, në vend që të punojnë për të mirën e përgjithshme publike. Politikanët në shumë vende konsiderohen si "profesionistët më të urryer".
Dekorata Qytetar Nderi i Kosovës
Dekorata Qytetar Nderi i Kosovës është dekoratë shtetërore e Kosovës që u jepet qytetarëve të Kosovës dhe të huaj si dhe shtetasve me origjinë kosovare, që me veprat e tyre e lartësojnë dhe nderojnë kombin kosovar. Është e punuar në ar. (Kjo dekoratë u themelua nga Presidenti i Republikës së Kosovës më 27 nëntor 1996, kur i është dhënë Nënës Tereze).
Mariana Kondi
Marjana Kondi u lind në Tiranë më 21 shkurt 1961. Aktore e teatrit të estradës. Interpretoi disa role në kinema mes të cilëve një rol kryesor tek “Fejesa e Blertës”, si dhe disa role në telefilmat e TVSH. Gjithashtu ka marrë pjesë në seritë e para te shfaqjes "Portokalli", gjatë vitit 2004-2005 në Top Channel.
Tepe
thumb|Pamje e Tepes në ditë vjeshte Tepe mban emrin një kodër me lartësi mbidetare 1081 m. e cila gjendet në mes të fshatit Svircë në komunën e Kamenicës (tashmë me emrin Dardanë). Në kohën e pushtimit turk në majat e kësaj kodre ishte e vendosur kazerma famëkeqe e ushtrisë turke e cila me dhunë i ndau tokat shqiptare për gjysmë. Afër saj është edhe një kodër më e ultë me emrin Kapi e cila ishte portë kufitare.
Goricë e Vogël
Gorica e Vogël është një fshat në komunën Liqenas në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Apokalipsi sipas Shën Tiranës
Apokalipsi sipas Shën Tiranës roman, Autori: Zija Çela. Botuesi: Toena. Faqet e librit 455.
Struktura e romanit është një labirint i lëvizshëm, të cilin gjithkush mund ta eksplorojë në bazë të përvojave vetjake. Personazhet, ndonëse fiktivë, janë aq të përshtatur në realitetin ku jetojmë dhe lexuesi i kujdesshëm mund të arrijë të shohë, madje edhe të ndiejë, dy aureolat që i rrethojnë. Aureola e parë është në formë trekëndore dhe rrethon të gjallët. E dyta është ajo e vdekagjallëve, ose e barbarëve siç cilësohen ndryshe ata që janë ngritur së vdekurish.
Kjo ka formën e një spiraleje dhe mbështjell qenien e secilit prej tyre. Unë mendoj se kjo aureolë përfaqëson njëkohësisht spiralen e pafund të tërë përjetimit human, kufirin ndarës mes dy botëve, si dhe atë ftohtësi që mbartin misteret e mistikës. Por megjithatë ekziston një urë lidhëse, një njeri që qëndron mes dy botëve si një çelës magjik. Nëpërmjet këtij personazhi, nëpërmjet kuptimit unik të tij, autori u ka përgatitur lexuesve një mundësi për t’u bërë bashkëkrijues, bashkëpërjetues dhe bashkudhëtarë në një rrëfenjë të tillë madhështore, në një kulm të ri të këtij shkrimtari.
Kjo vepër, e denjë për t’u konsideruar si një hap përfaqësues i letërsisë sonë drejt letërsisë së përbotshme bashkëkohore, është po ashtu një sfidë e intelektit shumë dimensional kundrejt dogmës së intelektit të njëkahshëm dhe përbën një tjetër gur shënjimi në udhëtimin epik të letërsisë. Kjo vepër është dëshmi e përqasjes së një letërsie të re, pa kufij, pa pengesa dhe me një mision mbinjerëzor.
"Apokalipsi" i Zija Çelës është një dëshmi e kthimit të letërsisë në frymëzimin burimor, zanafillor, hyjnor dhe, në kuptimin e simbolit, përbën një historik të të gjithë ekzistencës njerëzore.
Dekorata Crystalla Dardanica
Dekorata Crystalla Dardanica është dekoratë shtetërore e Kosovës që u jepet qytetarëve të Kosovës e të huaj që kontribuojnë për Kosovën, si dekoratë që simbolizon pasuritë dhe bukuritë e Kosovës në kuptim të miqësisë.
Kjo dekoratë u themelua nga Presidenti i Republikës së Kosovës më 1996 dhe u është dhënë disa personaliteteve të huaja. Shprehja e mirënjohjes dhe nderimi i individëve me këtë dekoratë bëhet nga presidenti i Kosovës. Të drejtën për të paraqitur propozim për dekorim para Presidentit të Kosovës e kanë:
Ormalingen
është një komunë në kantonin Basel-Landschaft të Zvicrës.
Ahmet Osja
Ahmet Osja (Shkodër, 25 qershor 1939 - 23 shkurt 2020) ka qenë profesor i shkencave bujqësore dhe mban Urdhri "Mjeshtër i Madh", viti 2009 nga Presidenti i Shqipërisë. Nderi i Akademia e Shkencave, ishte titulli nga kryesia e akorduar ciceronit të bujqësisë Profesor Ahmet Osja.Për afro 9 vjet (1982-1991) përfaqësoi rajonin e Shkodrës si deputet në Kuvendin e Shqipërisë. Ka qenë edhe ministër i Bujqësisë, Zhvillimit Rural dhe Administrimit të Ujërave si dhe lektor në Universitetin e Shkodrës.
Referime
https://www.starplus-tv.com/shkoder-liber-ne-80-vjetorin-e-profesor-ahmet-osja/ https://www.starplus-tv.com/prof-dr-ahmet-osja-nderohet-me-titullin-honoris-causa/ http://gazetapjace.com/ahmet-osja-i-palodhuri-ne-ndihme-te-bujqesise-e-mjedisit/ http://www.abn.al/profesori-i-mirenjohur-shkodran-ahmet-osja-jep-alarmin-per-ushqimet-qe-hame/ https://www.youtube.com/watch?v=lSGmjKUo4v0 http://www.tekstespress.nl/article_documents/_1_46.pdf
Monografia: Shkolla e Mesme Teknike “28 Nëntori” – Prishtinë
Në librin Monografi Shkolla e Mesme Teknike “28 nëntori” – Prishtinë paraqitet gjeneza dhe kronologjia e profesioneve teknike që krijuan bazën për hapjen e Shkollës së Mesme teknike “28 nëntori” në Prishtinë. Në këtë libër janë shënuar biografitë e shkurtëra të 1006 mësmdhënsve dhe punëtorëve administrative e teknikë shqiptar nga viti shkollor 1946 deri më 2006, shumica prej tyre e përcjellur me fotoportrete. Sistemimin e materialit arkivor dhe tekstin e përgatitën Musë Prelvukaj e Nezir Berisha.
Guidë për ecje malore, Shqipëria e veriut, Thethi dhe Kelmendi
Guidë për ecje malore, Shqipëria e veriut, Thethi dhe Kelmendi Autori: Ch. Zindel, B. Hausammann. Botuesi: Toena. Faqet e librit 142.
Alpet e Shqipërisë së Veriut kanë një bukuri zanafillore dhe të rreptë, që thith në magjinë e vet çdo vizitor. Ky udhërrëfyes u drejtohet përdoruesve të mësuar me ecje në natyrë dhe me interesa kulturore. Ai përpiqet të nxjerrë në pah dhe të shpjegojë veçantitë e Shqipërisë së Veriut. Në 17 itinerare dhe gjatësi dhe vështirësi të ndryshme, të cilat paraqiten me përshkrime të hollësishme dhe fragmente hartash, hapet një botë krejt e re për ata që praktikojnë ecjen malore. Kapituj hyrës për gjeografinë, historinë dhe kulturën, adresa të dobishme si dhe një përzgjedhje prej 66 fotografish, ndihmojnë në përgatitjet për pushime optimale dhe ecje në natyrë.
Vërbeni (Follorinë)
Vërben (greqisht: Ιτιά/Itiá) është fshat në qarkun i Follorinës, Greqi. Përpara vitit 1926, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Βύρμπενη/Vírbeni.
Shqipëria jeta ne antike
Qyteti ilir i Bylisit, një qendër arkeologjike pranë fshatit Hekal te Mallakastres, bën pjese prej disa vitesh në listën e qendrave arkeologjike turistike me mbeshtetjen e Institutit te Monumenteve te Kultures dhe Institutit Arkeologjik. Sipas specialisteve, qyteti antik krahas vlerave kulturore qe mbart ne vetvete shtrihet ne nje peisazh te mrekullueshem natyror, i rralle per syrin e vizitorit apo turistitet. Bylisi 5-6 km larg qytetit te vogel te Ballshit, konsiderohet si nje nder qytetet antike me shtrirje me te madhe dhe me vazhdimesi te gjate jete deri ne periudhen e mesjetes. Fillesat e ketij qyteti i takojne fundit te shekullit te IV te p. e. s. Qyteti antik i cili plotesonte te gjitha kushtet optimale u be ne ate kohe vendbanimi i popullsise qe jetonte ne qytetin e hershem antik te Nikaia, pasi terreni i ketij te fundit i cili ndodhej vetem gjysem ore larg Bylisit, nuk kishte mundesi zgjerimi per shkak se ngrihej ne nje koder te pjerret. Burime te ndryshme historike tregojne se, vendbanimi i ri me siperfaqe te sheshte dhe shume me te madhe nga ajo e qytetit prej nga lindi, me mure rrethuese me gjatesi 2200-2300 metra, u shnderrua shume shpejt ne nje qender kryesore ekonomike dhe politike per fisin e bylyneve. Fuqine ekonomike dhe politike te ketij qyteti e tregon fakti se ne vitin 230- 146 p.e.s pret monedhen e vet pre bronzi te cilat u perdoren ne treven e bashkesise dhe jashte saj.
Në fakt nuk është se përbën ndonjë risi absolute, të paktën për njerëzit që pretendojnë të jenë specialistë të fushës së arkeologjisë. Porse për shumicën e njerëzve në mbarë botën, imazhi mbi botën antike greko-romake është ai i përcjellë nga statujat klasike dhe derdhjet, që për ne kanë ngjyrën e bardhë. Por, duke u nisur nga një eveniment artistik i kohëve të fundit, një ekspozitë me objekte antike e statuja të ngjyrosura nga ajo kohë, gazeta gjermane "Die Welt" thekson: Klasikët gjermanë duket se kishin rënë në një gabim të madh historik. Njëngjyrshmëria (pra e bardha klasike) dhe qetësia ëndërrimtare, që statujat e veprat më të mëdha të artit antik duket se na përcillnin, perënditë e tempujt e adhuruar, të cilëve iu kushtuan shumë vepra madhore nga shkrimtarët tanë më të mëdhenj (si J. W. Goethe për shembull), në të vërtetë nuk paskan qenë dhe aq të vërteta si imazhe, sa ç‘i kemi konceptuar deri më tani. Kështu, së fundmi na rezulton se si grekët ashtu dhe romakët, jo vetëm i kanë dashur, por edhe i paskan adhuruar ngjyrat.
Zbulimi i ka rrënjët në shekullin e 19-të
Qysh në shekullin e 19-të, arkitekti nga Hamburgu, Gottfried Semper (1803-1879), ia nisi punës për të studiuar e gërmuar në përbërjen e prejardhjen e materialeve e përbërësve të statujave antike. Atij si personazh, skicave, si dhe pikturave të tij, i është lënë një vend i veçantë në ekspozitën e lartpërmendur, e kuruar nga Muzeu i Arteve e Zejtarisë në Hamburg.
Rikonstruksionet dhe derdhjet e reja të skulpturave antike të paraqitura aty japin në këtë mënyrë një përshtypje të vërtetë mbi atë se si mund të kenë ngjarë ato asokohe. Me shembuj konkretë janë ekspozuar metodat, me të cilat kanë operuar specialistët e sotëm të bojërave, siç janë për shembull të ashtuquajturat rreze UV. Rreth 70 eksponate dhe tre filma shoqërues janë ato çfarë mund të ofrohen, duke vizituar këtë ekspozitë.
Spektër i gjerë kohor
Spektri kohor i objekteve të paraqitura në stendat e eksponatet e saj shtrihet nga një idhull i Kykladenit i shekullit të tretë para Krishtit, deri në portretin e Perandorit Kaligula, i vitit 40 pas Krishtit. Ndër objektet më interesante mund të renditen edhe pllakat e thesarit të Sifnëve të Delfit (rreth 520 para Krishtit), figura nga tempulli i Afaias në ishullin Egina (rreth 490 deri në 80 para Krishtit), si dhe skena religjioze të të ashtuquajturit "Sarkofagu i Aleksandrit" nga nekropoli i Mbretit të Sidonit, rreth viteve 320-300 para Krishtit.
Ekspozita tregon vetëm stadin aktual të kërkimeve. Rezultate dhe objekte të reja pritet të dalin më pas në dritë pas përpunimit, kanë bërë të ditur kuratorët e ekspozitës në fjalë.
Imazhi i përmbysur i botës antike
Gërmimet në tempullin e Afaias në Egina, një ishull para Athinës, nxorën në pah për herë të parë në vitin 1811 skulptura të ngjyrosura - dhe venitën apo tundën nga themelet imazhin klasik mbi botën antike greko-romake, i gjithi në ngjyrë të bardhë. Skulptori nga qyteti gjerman i Vyrcburgut dhe piktori Johann Martin von Wagner, agjenti artistik i Ludvigut I., e njohu asokohe rëndësinë e zbulimeve që kishte bërë dhe ia nisi të interesohej në mënyrë të veçantë qysh prej asaj kohe për ngjyrat e antikitetit.
Nga fundi i shekullit të 19-të, gërmimet në Akropolin e Athinës sollën gjurmë të reja të objekteve e skulpturave të ngjyrosura antike. Për një farë kohe, interesi për zotat e perënditë antike plot ngjyra humbi - dhe vetëm metodat e reja mikroskopike e fotografike çuan në përftimin e imazheve më të sakta e realiste mbi atë se si mund të ketë ngjarë Greqia e Roma e lashtë.
Vitore Nino
Vitore Nino (Ujka 7 Shkurt 1924 - 14 Mars 2007) ishte nje aktore e filmit dhe teatrit shqiptar. Vitore Nino gjithashtu ishte nje nder aktoret e para qe interpretoi ne Teatrin Migjeni te Shkodres
Vdekja
Ndahet nga jeta në vitin 2007. Për meritat e saj të larta Vitore Nino do të vlerësohet më titullin “Artiste e Merituar”.
Goricë e Madhe
Gorica e Madhe është një fshat në komunën Liqenas në rrethin e Korçës të Shqipërisë.
Federico Fazio
Federico Julián Fazio (lindur më 17 mars 1987) është një futbollist argjentinas i cili luan me klubin anglez Tottenham Hotspur në Premier League dhe me kombëtaren argjentinase si qëndër mbrojtës.
Rahmanije
parapamje|Zawiyet El Hamel Rahmanitë (arabisht: الرحمانِية Arrahmanie; transliteruar: Rāhmānīyah, Errahmany o Rahmani) janë anëtarë të tarikatit sunit kadiri (rendi sufi). Tarikati mori emrin e tij nga Sidi M'Hamed Bou Qobrine az-Zawawi (1720–1793, i transliteruar gjithashtu Zawawi), i cili ishte një dijetar Maliki nga Provinca e Tizi Ouzou, Algjeria. Urdhri mbështetet fuqishëm në respektimin e bazave të Islamit Sunit.
Fetvaja
Fetfa (arabisht فتوى = fatvā, shumës: fatāvā) është një ekspertizë ligjore islame, e cila lëshohet zakonisht nga një myfti (hartuesi i një ekspertize ligjore, i specializuar për jurisprudencën islamike Fikh) në lidhje me një temë të caktuar. Zakonisht fetfa përgatitet sipas pyetjes së një personi privat ose të një juristi (personi që bën lutjen për fetva-n quhet mustafti), për të sqaruar një problem që ka dalë brenda fesë islame.
thumb|Ekspertizë islame mbi [[Apostazia në fenë islame|apostazinë]]
Vlera
Sfera e ndikimit të një fetva-je bazohet në autoritetin e personit të autorit të saj; kjo do të thotë se (ndryshe nga vendimi gjyqësor) gjykimi ligjor në të është i detyrueshëm vetëm për ata myslimanë që e njohin autoritetin e autorit. Meqenëse sekti sunnit nuk e njeh klerin, nuk ekzistojnë as rregulla të pranuara njëzëri për atë se kush lejohet të lëshojë një fetva dhe kush jo, gjë që sjell që teologët islamë vazhdimisht ankohen se janë shumë njerëz që e mbajnë veten të autorizuar për këtë. Për këtë arsye ka edhe literaturë të veçantë të ashtuquajtur „adab-al-mufti“, e cila synon të konkretizojë detyrat e myftiut dhe të mustafti-t.