cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga e Volejbollit e Shqipërisë (femra)
Renditja Trofeve
Minatori 2 herë
Melaim Damzi
Melaim Damzi (lindur me 02 Shtator 1967, në Luzni të Dibrës) është kryetari i Bashkisë së Bulqizës që nga viti 2015.
Biografia
Shkollën 8-vjeçare e kreu në Luzni të Dibres, të mesmen në qytetin e Bulqizës dhe studimet e larta në Fakultetin e Mjekësisë në Tiranë, gjatë viteve 1986-1991, ku është diplomuar për mjekësi të përgjithshme. Në vitet 1997-2001 ka kryer specializime pasuniversitare për kirurgji, ndërsa ne vitet 2002-2003 kreu specializimin për ekspert mjeko – ligjor në Tiranë.
Në vitet 1991-1994 ishte  Shef i Shëndetësisë, Brigada e Bulqizës dhe në vitet 1994-1996 Shef i Divizionit të Burrelit. Prej viteve 2001-2013 ka vazhduar karrierën e tij si Kirurg në Spitalin Rajonal Peshkopi dhe brenda kësaj periudhe ka mbajtur dy herë postin e Drejtorit të Spitalit Rajonal Peshkopi, përkatësisht në vitet 2004–2005 dhe 2012–2013.
Ai ka qenë në krye të Partisë Socialiste të Dibrës nga viti 2008 deri në vitin 2011.
Në vitin 2013 ka qenë kryetar i Partisë Lëvizja Socialiste për Integrim në Dibër.
Më 4 tetor 2013 u emërua prefekt i Qarkut të Dibrës, detyrë që e kreu deri në pranverë të vitit 2015, kur kandidoi për kryetar të Bashkisë së Bulqizës.
Aktualisht është kryetar i Bashkisë Bulqizë nga zgjedhjet e 21 qershorit 2015-të.
Italia Qendrore
Italia Qendrore ( Italia centrale  ose thjesht Centro ) është një nga pesë rajonet zyrtare statistikore të Italisë të përdorura nga Instituti Kombëtar i Statistikave (ISTAT), një rajon NUTS i nivelit të parë dhe një zonë elektorale e Parlamentit Evropian.
1595
Mbi vitin 1595.
Italia Qendrore
Rajonet
Italia Qendrore përfshin katër nga 20 rajonet e vendit :
Pjesët më jugore dhe lindore të Lazios (qarqet Sora, Cassino, Gaeta, Cittaducale, Formia dhe Amatrice) përfshihen shpesh në Italinë Jugore (të ashtuquajturat Mezzogiorno ) për arsye kulturore dhe historike, pasi ato dikur ishin pjesë e Mbretërisë së fliten dy sicilitë dhe dialektet e italishtes jugore.
Si një rajon gjeografik, megjithatë, Italia qendrore mund të përfshijë gjithashtu rajonet e Abruzzo dhe Molise,  të cilat konsiderohen ndryshe pjesë e Italisë Jugore për arsye socio-kulturore, gjuhësore dhe historike.
Politika
Markete, Toskana dhe Umbria - së bashku me Emilia-Romagna - konsiderohen të jenë rajonet më të majta në Itali dhe së bashku quhen gjithashtu "Rripi i Kuq".
Lazio, përveç Romës, është më konservator politikisht, një tipar të cilin e ndan me Italinë Veriore dhe Jugore.
Ekonomia
Produkti i brendshëm bruto (PBB) i rajonit ishte 380.9 miliardë euro në 2018, duke zënë 21.6% të prodhimit ekonomik të Italisë. PBB-ja për frymë e rregulluar për fuqinë blerëse ishte 31,500 euro, ose 105% e mesatares së BE27 në të njëjtin vit.
Niko Pojani
Prof. Dr. Niko Pojani është profesor i Inxhinierisë së Ndërtimit në Universitetin Politeknik, Tiranë, Shqipëri. Fushat e aktivitetit të tij janë Teoria e Strukturave dhe Inxhinieria Sizmike. Është autor i botimeve të shumta në këto fusha.
Burimi
Academia.edu, Faqe personale
1592
Mbi vitin 1592.
Ngjarje
Pas asaj te Gjon Buzukut vjen ajo e priftit arbëreshë Lekë Matrënga -"E Mbsueme Krishtere..." e shkruar në toskërisht dhe e botuar në vitin 1592. Një zhvillim të madh njohu lëvrimi i gjuhës shqipe në shekullin XVII,nën penën e një vargu autorësh si: Pjetër Budi,Frank Bardhi dhe Pjetër Bogdani...
Lindje
Lekë Matrënga Lekë Matrënga, i njohur edhe si Luca Matranga, (1567 në Hora e Arbëreshëvet/Piana degli Albanesi - 1619) ishte një prift dhe shkrimtar arbëresh nga Siçili, Itali. Lekë Matrënga ishte prift arbëresh nga Piana degli Albanesi, do më thën shqip Hora e Arbëreshëvet, vendi arbëresh më i madh në Sicili dhe të Italisë. Student në Kolegjin e Shën Athanasiusit në Romë dhe Papas greke bizantine të Eparkisë, themeloi në vendin e lindjes shkollë. Libri i tij me emrin E mbsuame e krështerë, shkruar në vitin 1592, përbën dokumentin e parë filologjik të toskërishtes së shkruar dhe të dytin të shqipes, fill pas "Mesharit" të Gjon Buzukut[1]. Matranga përdor për tekstin e tij gjuhën arbëreshe të folur në Piana degli Albanesi, ndryshuar nga disa tipare fonetike, në mënyrë që të kuptohet edhe nga arbëreshët e kolonive të tjera. Libri përbëhet nga 28 fletë të përkthyera po në gjuhën shqipe.
Vdekje
Me 6 maj bie përvjetori i vdekjes së don Lekë Matrëngës Si sot, më 6 maj të vitit 1619 u nda nga jeta prifti arbëresh don Lekë Matrënga (1576-1619) në Horë të Arbëreshëve. Ai është autori i vjetër arbëresh që njohim deri më sot. Don Lekë Matrënga u lind në Horë të Arbëreshëve në Sicili, pasi kreu studimet filozofike e teologjike në kolegjin e Shën Athanasit në Romë, u kthye në Sicilinë e tij të lindjes, ku shërbeu si prift. Në vitin 1592 përktheu nga italishtja dhe botoi në Romë një katekizëm me titull "E mbesueme e kërshterë" ( Doktrina e Krishterë). Kjo vepër me 28 faqe që ka rëndësi shpirtërore e katekistike për historikun e kishës arbëreshe, kjo vepër përfshin një vjershë me tetë vargje që përbën llojin e parë të vargut të shkruar shqip, si dhe vetë katekizmin: një doracak fetar për doktrinën e krishterë në formë pyetje-përgjigje. Kjo vepër është e rëndësishme edhe për dokumentimin e një faze të vjetër të të folmeve të arbëreshëve të Sicilisë; ajo paraqet interes edhe për vjershën e shkurtër botuar në atë vëllim, dokument i parë e botuar i vjershërimit shqip.
Mulliri i Shotmanit
Mulliri i Shotmanit i njohur gjithashtu edhe si Mulliri i Pintollit është një monument i trashëgimisë kulturore që gjendet në qytetin e Prizrenit.
Përmbledhje
Mulliri i Shotmanit është ndërtuar në vitin 1641 dhe konsiderohet të jetë mulliri më i vjetër në Prizren. Aktualisht MUlliri i Shotmanit shërben si restorant e që paraqet një vend aktraktiv për turizmin. Mulliri u rindërtua në fillim të vitit 2000 sipas gjurmëve të mullirit të vjetër. Ky mulli paraqet njërin prej mullinjve të paktë që kanë mbijetuar në qytet. Rreth viteve 1950 në Prizren, shtriheshin pesëmbëdhjetë mullinj aktivë pranë lumit. Sot, mulliri funksionon si një kafene, por në brendi janë ruajtur elementet origjinale të cilët shërbenin për funksionim të tij: gurët për bluarjen e grurit, elementet prej druri për klasifikimin e grurit dhe kanalet prej guri ku rrjedh uji i cili depërton nën ndërtesë dhe vazhdon të derdhet në lumë.
Iteşti
Iteşti është një komunë në qarkun Bacău në Rumani. Ka një popullsi prej 1.509 banorësh dhe sipërfaqe 36,20 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 4 fshatrave: Ciumaşi, Dumbrava, Făgeţel, Iteşti.
1596
Mbi vitin 1596.
Marshall County (South Dakota)
Marshall County është një nga  qarqet në shtetin federal South Dakota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Jefferson County (Kentucky)
Jefferson është një nga 120 Countet në shtetin federal Kentucky në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
McCook County
McCook County është një nga  qarqet në shtetin federal South Dakota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Hazas de Cesto
Hazas de Cesto është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Trasmiera, të provincës Cantabria, në Cantabria. Hazas de Cesto ka 1347 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 21.9 km2.
Ura e Sheqit
Ura e Sheqit të Madh ndodhet përafërsisht në qendër të qytetit të Fierit. Ky është një ndërtim i ri me konstruksion hekuri. Ura e Sheqit të Madh është ndërtuar në vitin 1990 dhe lidh qendrën e qytetit me lagjet "1 Maj" dhe "Sheq i Vogël". Është cilësuar si ura që lidh një pjesë të qytetit me pjesën tjetër të tij. Është ndërtuar mbi lumin Gjanica dhe poshtë tij ekziston tregu industrial.
Gjarpri
Gjarpri është zvarranik me prejardhje nga kafshë të ngjashme me hardhuca. Parardhësve të tyre mendohet se t'iu ketë zgjatur trupi shumë dhe pastaj t'iu kenë gërryer këmbët nëpër tokë. Deri në ditët e sotme janë të njohur rreth 3000 lloje gjarpërinjsh. Me përjashtim të polit të veriut, polit të jugut dhe vendeve subpolare, gjarpërinjtë hasen në secilin vend të botës. Gjarpri njihet si kafshë vdekjeprurëse. Ndonjëherë nuk shkaktojnë dëme por ka dhe raste kur ata janë shumë vdekjeprurës.
Luani (yjësia)
Luani është njëra nga yjësitë e horoskopit, e vendosur ndërmjet Gaforres në përëndim dhe Virgjëreshës në lindje. Emri latin është Leo dhe në shqip do të thotë Luan. Simbolin e ka 20px (♌). Është njëra nga 48 yjësitë e dhëna nga Ptolemeu dhe sot bën pjesë në 88 yjësitë moderne.
Gjarpri
Nga lloji në lloj trupi i gjarpërinjve mund të ndryshojë p.sh. disa mund të kenë një trup të trashë me bisht të shkurtër, kurse disa të tjerë shkojnë duke u holluar normal nga koka e deri te fundi i bishtit. Edhe madhësia e gjarpërinjve ndryshon shumë nga 10cm (gjarpri më i vogël) deri me mbi 10m te Pitoni rrjet (gjarpri më i madh). Është i pa vërtetë pohimi i shumë njerëzve se gjarpri më i madh është anakonda me 10m gjatësi sepse deri më sot nuk është gjetur anakondë mbi 9 metra e gjysmë.
Luani (yjësia)
400 px|thumb|Luani|center
Gjarpri
Lëkura
Lëkura e gjarpërinjve është e përbërë nga tre shtresa: Epidermi (shtresa e jashtme), dermisi (shtresa qendrore) dhe subdermisi (shtresa e brendshme). Secila shtresë i ka funksionet e veta. Epidermi e mbron gjarprin nga ndikimet e jashtme, nga mikrobet e ndryshme. Në dermis gjenden të gjitha nervat, indet lidhëse, enët e gjakut dhe pigmentet (kromatoforet) e gjarprit. Pra në këtë shtresë gjarpri e ka shqisën e të prekurit dhe i ka pigmentet të cilat ia japin ngjyrën atij. Në subdermis gjenden yndyrat trupore në të cilën është e ruajtur energjia.
Kantoni Annecy-Nord-Ouest
Kantoni Annecy-Nord-Ouest (frëngjisht: Canton d'Annecy-Nord-Ouest) është një kanton në departamentin Haute-Savoie, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Annecy. Ka sipërfaqe 94.59km2 dhe popullsi 45000 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Annecy-Nord-Ouest aktualisht përbëhet nga 12 komuna.
Gjarpri
Ushqimi
Gjithashtu ai ushqehet me gjallesa të tjera, pra ai është konsumator.
Ndërtimi i Trupit
Meqënëse të gjitha eshtrat e gojës tek gjarpëri nuk janë të lidhura ndërmjet tyre ai pas çdo kafshimi apo gëlltitje të presë duhet që të hapi e të mbylli gojën disa herë që të gjitha eshtrat të bien në vend të vet.
Gjarpëri ka 200 deri në 435 unaza kurrizore. Këto unaza janë që të gjitha të ngjitura mes tyre me nyje. Edhe pse unazat veç e veç nuk janë në gjendje që të bëjnë një lëvizje përdredhëse, numri i madh i tyre e bënjë të mundur që ato kafshë të mund të përdridhen shumë (nëse një gjarpër ka 40 unaza ai mund që të bëjë një lëvizje 60 gradë). Secila unazë përveç unazës së qafës dhe bishtit kanë nga një çift brinjësh. Brinjët janë të lidhura me unaza me nyje dhe përfundojnë të ndara (nuk bashkohen me njëra tjetrën). Në bazë të këtyre nyjave gjarpëri mund ta zgjerojë trupin e vet më shumë.
Dhëmbët e Gjarpërit
Gjarpërinjtë kanë 4 lloje dhëmbësh:
Organet e Brendshme
200px|thumb|Anatomia e gjarpërit.
Shumica e organeve të brendshme të gjarpërit janë të gjatë. Mushkëria e majtë e gjarpërit nuk është thuajse aspak e formuar,kurse mushkëria e djathtë mund të shkojë deri në 2/3 e gjatësisë së trupit. Kjo mund të shihet edhe nga jashtë kur merr frymë dhe trupi i zgjerohet nga ajo anë më shumë. Në anën e pasme mushkëria e gjarpërit shkon në formën e thesit. Me anën e këtij thesi gjarpëri mund të qëndrojë për një kohë të gjatë pa frymë(p.sh. kur gjarpëri kap prehë shumë të madhe dhe ai nuk mund të marrë më frymë me gojë athëhere ai i ka rezevat e ajrit në thesin mushkërorë). Edhe mëlçia nuk është e formuar plotsisht, ajo ka vetëm anën e majtë, por shtrihet gati gati në të tërë trupin.
Zemra ndodhet ndryshe tek ata, ajo varet nga abitati ku ai jeton. Zemra e gjarpërit është e përbërë vetëm prej një dhome. Tek gjarpërinjtë të cilët jetojnë nëpër lisa zemra është më afër kokës,që edhe nëse gjarpëri zvarritet lart zemra të mund ta furnizojë trurin me gjak. Gjarpërinjtë të cilët jetojnë në tokë zemrën e kanë diku mbas 1/3 e trupit. Me zemren në këtë vend gjarpëri mund të ngrejë pjesën e përparme të trupit për një kohë të shkurtër. Gjarperinjtë e ujit e kanë zemren diku në mes të trupit. Kështu kanë mundësi që të qëndrojnë në ujë.
Laringu i gjarpërit është shumë i përdredhur çka e bën të mundur të zgjerohet shumë dhe kështu mund të gëlltisë edhe kafshë të mëdha.Edhe lukthi i gjarpërit ka formë të zgjatur dhe anash është me mure muskulozë. Në këtë vend prodhohen enzimat e tretjes. Këto enzima mund të tresin gati gjithçka përveç lëkurës së insekteve dhe keratinin (flokët, pendlat dhe thonjët).
Legjenda e Gjarpërit të Shtëpisë
Legjenda thotë: Besohet se çdo shtëpi ka gjarpërin e vet. Ata si rëndom janë të qetë. Ndodh që gjatësia e tyre të jetë mbi dy metra, por populli i quan “gjarpërinjtë e shtëpisë” ose “gjarpëri i shtëpisë”. Ata lëvizin apo ecin nëpër shtëpi lirisht dhe askush nuk guxon t’i ngacmojë, kështu që shpesh herë i gjejmë nëpër teshat apo mbulesat e fletjes, nën jastëkët, nëpër djepet e foshnjeve, e kështu me radhë. Iu jepet qumësht në vendet e caktuara, ku gjarpri i shtëpisë zakonisht e ka daljen e vet. Thuhet nëse e mbysim gjarprin, atëherë ai ndëshkon saqë në atë shtëpi ndodhin ngjarje të kobshme, u digjet shtëpia, mund të vdesë dikush prej anëtarëve të familjes, etj.
"Është interesant te përmendet rasti i mbrojtjes nga magjia" nëpërmjet kokës se gjarprit. Vajzat e bukura dhe nuset, me qellim që të mbrojtjen nga magjia, e mbartin në qafë dhe midis gjinjve kokën e gjarprit. Në fakt, kur dikush rastësisht gjate punës së përditshme në fushe mbyste ndonjë gjarpër, ia merrte kokën, të cilën sipas nevojës më vonë mund ta mbante një vajzë ose nuse e shtëpisë. Koka e gjarprit e mbajtur në qafë ose midis gjinjve është një ritual i trashëguar që nga ilirët, të cilët besonin në forcën mbrojtëse të gjarprit. Gjarpri edhe sot e kësaj dite tek shqiptarët konsiderohet si "roje i shtëpisë" dhe mendohet se secila shtëpi diku në themelet e saja e ka gjarprin e vetë i cili e mbron shtëpinë. Prandaj kur ai paraqitet në oborrin e shtëpisë as nuk mbytet e as nuk ngacmohet, por lihet i qetë. Pra, koka e gjarprit tek shqiptarët e ka pasur kuptimin e një objekti sigurie për individin dhe shtëpinë.
Asnjë kafshë në simbolikën religjioze tek ilirëve nuk ka luajtur rol të rëndësishëm sa gjarpri. Kjo kafshë misterioze, me formë të jashtzakonshme e cila pa zhurme zvarritet dhe del nga thellësia e tokës aty ku jetojnë demonët dhe zotat e nëntokës, si edhe shpirtrat e të ndjerëve, i cila me kafshimin e vet mundet aty për aty ta mbysë jo vetëm kafshën, por edhe vete njeriun, ka nxitur respekt nga frika. Nuk është e rastit, pra, që gjarpri luan rol të rëndësishëm në religjionet dhe mitologjitë e të gjithë popujve që shtrihen në viset, ku jetojnë gjarpërinjtë, nga Amerika deri në Perëndim, e deri në Azi në Lindje, dhe prej kohërave paleolitike e deri në ditët tona. Tek ilirët, sidomos tek ata të Jugut, gjarpri është kafsha e cila me domethënien e vetë të shumëfishtë zë vendin qendror në strukturën religjioze simbolike. Ai është kafshë toteme dhe kryetar i fisit ilir, simbol i mençurisë, i së keqes, shëndetit, pjellshmërisë, personifikim i shpirtit të të ndjerit, mbrojtës i vatrës së shtëpisë e mbi të gjitha kafshe mitologjike.
Paraqitjet e gjarprit, si material dëshmues e domethenes i kultit dhe i simbolikes se tij, ne kete pjese te Evropës paraqitet shume me herët se koha e formimit te fiseve ilire ne këtë treve. Paraqitjet me te lashta figurative te gjarperit janë te fazës me te lashte te kohës se neolitit e cila është dëshmuar me se miri ne lokalitetin e njohur te Lepenski Vir ne Gjerdap. Ne kete lokalitet, ne shtepine nr. 50 është zbuluar paraqitja e gjarperit, e formuar prej tokës ranore, 1 si edhe nje ne trajte te gjilperes prej ashti "pjesa e siperme e se cilës është transformuar ne trupin spiral te gjarprit". Ky objekt i fundit është gjetur ne shtresen e Ic te ketij lokaliteti, e mund te datohet ne mbarim te mijevjeçarit te VI para e.r. Qe gjetjet nga Lepenski Viri nuk jane te rastit, perkatesisht qe kulti i gjarperit nuk ka qene i kufizuar vetëm ne këtë lokalitet neolitik, deshmojne gjetjet ne lokalitetet e tjera neolitike. Keshtu, ne vendet Donja Branjevina te Deronjas, ne shtresen qe i takon kultures starçevo-Korros, jane zbuluar dy figura prej argjili, per te cilat me mjaft siguri mund te pohohet se paraqesin kete kafshe.
Nga neoliti mund te permendim, përveç te tjerash, edhe nje sere paraqitjesh te gjarperinjve, si p.sh. ate nga Tjerrtorja e Prishtines, nga Lisiçiqi i Konjices ne Bosnje, nga Krivaça e Bribirit ne Dalmaci, dhe e gjejme te aplikuar edhe ne nje sere shembelltyrash te meshkujve dhe te femrave prej argjili.
Prej neolitit te ri e deri te mbarimi i kohës se hekurit te zhvilluar ne pjesen perendimore te Ballkanit nukndeshen paraqitjet realiste te gjarperit. Kuptohet qe kjo kurrsesi nuk do te thotë se gjarpri ne kete periudhe te gjate kohore nuk ka luajtur rolin si kafshe kulti te cilin do ta kete me vone ne kohen e hekurit. Zhdukja e paraqitjeve realiste te gjarprit është ne perputhje me gjeometrizimin ne artin figurativ prej neolitit te vone e tutje ne kete pjese te Evropes. Arti gjeometrik dominon edhe te iliret deri ne mesin e mijevjeçarit te I. para e.s., kur paraqitja figurative e hyjnive, simboleve, skenave ngajeta etj., perseri merr hov. Ne periudhen e gjate te shprehjes gjeometrike figurative simboli i gjarperit merr interpretimin e vet gjeometrik, te stilizuar ne formen e vijes valore, spirale, meandri e te ngjashme. Paraqitjet realistete kesaj kafshe shfaqen si ne mbarim te shek. VI para e.s.; pra, ne kohen kur ne treven e banuar prej ilireve - jo kudo ne te njejten trajte dhe me te njejtin intensitet - fillon, ne pajtim me transformimet e thella shoqerore-ekonomike qe ne ate kohe fillojne te manifestohen dukshem dhe natyrisht me ndikimin gjithnje e me te pranishem te qendrave te zhvilluara kulturore ne Jug (Greqia) dhe ne perendim (etruret, venetet etj.) ne iliret, te zhvillohej tendenca gjithnje e me e dukshme per formimin figurativ ne" rend te pare te atyre fuqive transcedentale qe drejtonin fatin e njeriut te atehershem ose, te pakten formimin figurativ te atyre simboleve qe paraqitnin mbrojtjen nga shpirterat e keqinj, semundjet, fatkeqesite, armiqte.
Paraqitjet realiste te gjarperinjve ne truallin ilir shfaqen se pari ne Jug, ne treven e shtrirjes se kultures seTrebenishtes. Nen ndikimin e Greqisejonike ne trevat maqedone dhe peone deperton motivi i gjarperit i cili me shpesh paraqitet ne byzylyket, qysh ne fund te shek, Vl. para e.s., ne menyre qe me vone, ne shek. V dhe IV. para e.s. shfaqjet e tilla ne kete treve te behen shume te shpeshta. Natyrisht, vete prejardhja e motivit te gjarprit kurrsesi nuk duhet identifikuar me prejardhjen e permbajtjes se tij simbolike, per arsye se kulti i gjarprit është i njohur nder iliret e këtyre viseve, siç e kemi thene, shume me heret se koha kur kjo kafshe fillon perseri te paraqitet ne kohen e hekurit. Me ne fund, vete fakti qe motivi i gjarprit ne kete kohe, perkunder prejardhjes se tij nga Jonia dhe te inspirimit nga arti jonik, me se shumti është i përhapur ne treven e kultures ilire te Trebenishtes, e shume me pak ne viset fqinje joilire ne jug dhe ne lindje, është pohim tregues mbi autoktonine e kultit te kesaj kafshe te iliret.
Kulti i Gjarpërit në Shqipëri
Gjarpri, ky zvarranik me aftësi të çuditshme, ka luajtur një rol të rëndësishëm në religjionin dhe mitologjinë ilire. Kulti i gjarprit, është evident edhe te shumë popuj të botës që nga Azia Lindore e deri në Amerikë. Shumë e njohur dhe e famshme është legjenda e Gjarprit Hitit, emri i të cilit ishte Illurjanka, që për disa autorë shërben si burim nga rrjedh edhe emri ilir. Autorë të këtij mendimi janë: gjermani O. Gruppe dhe filologu slloven K. Oshtiri.
Në aspektin kohor, simbolika e gjarprit në trevën shqiptare gjendet përtej kufirit të formimit të etnosit ilir. Ky kult është prezent edhe sot në përralla, legjenda e tregime të ndryshme, brenda gjithë hapësirës etnike shqiptare. Kulti i gjarprit, në rrafshin botëror, daton prej kufirit paleolitik dhe vjen deri në ditët tona, ndërsa në trevat ilire ai evidentohet qysh nga koha e neolitit. Megjithatë, nga epoka e neolitit e deri në epokën e hekurit, arkeologët ende nuk kanë zbuluar një simbolik të qartë të këtij kulti. Ky fakt arkeologjik i ka shtyrë studiuesit albanologë të mendojnë se fizionomia e plotë e këtij kulti i takon periudhës së hekurit, shek VI - V para e.s. Rruga mitologjike e kultit të gjarprit fillon në Mesopotami, përcillet në Azinë e Vogël dhe këtej në botën mediteranease, nga ku egjeanët dhe fenikasit tregtarë e përcollën në Perëndim. Por, sipas analitikës sonë, edhe një rrugë tjetër duhet të jetë ndjekur. Bëhet fjalë për popujve kurganë, të cilët iu drejtuan Ballkanit, në vitet 2700 – 2500 p.e.s. Studiuesit janë të mendimit se lëvizja e popullit pellazgjik bëri të mundur edhe përhapjen e kulteve, për të cilët ata ishin bartës të tyre.
Shumë sinjifikative është legjenda, të cilën na e ka përshkruar Apolodori. Sipas tij: “Kadmi, pasi kërkoi dhe nuk e gjeti të motrën Evropën, që e kishte rrëmbyer Zeusi, u vendos në Tebë dhe u martua me Harmonin, e cila ishte e bija e perëndisë së luftës, Aresit, dhe e perëndeshës Afërdita. Me urdhër të perëndive Kadmi shkoi në mbretërinë e Enkelejve dhe u bë mbret i tyre. Në mbretërinë Enkelease ata lindën një djalë, i cili në momentin e lindjes u mbështoll nga gjarpri mistik. Djalit ia vunë emrin “Ilir” nga rrjedh edhe emri i Ilirisë. Në kohën e pleqërisë Kadmi dhe Harmonia u shndërruan në gjarpërinjë të shenjtë”.
Jessamine County
Jessamine është një nga 120 Countet në shtetin federal Kentucky në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Kuzhina romake
Kuzhina romake vjen nga qyteti italian i Romës. Ajo përmban përbërës të freskët, sezonalë dhe të përgatitur thjesht nga Kampanja Romake. Këto përfshijnë bizele, angjinare globe dhe fasule, butakë, qengj dhe dhi të ushqyera me qumësht, si dhe djathra si Pecorino Romano dhe rikota. Vaji i ullirit përdoret kryesisht për të marinuar perime, ndërsa dhjami i derrit dhe yndyra nga proshuto preferohen për tiganisje. Ëmbëlsirat më të njohura në Romë janë pasta të vogla individuale të quajtura pasticcini, akullore, çokollata dhe karamele të bëra me dorë. Ushqime të veçanta shpesh rezervohen për ditë të ndryshme të javës; për shembull, njoki hahet të enjteve, merluci i kripur të premteve dhe trippa të shtunave.
Historia
djathtas|parapamje|300x300px| Spageti klasike romake karbonare. Ushqimi i Romës ka evoluar gjatë shekujve dhe periudhave të ndryshimeve sociale, kulturore dhe politike. Roma u bë një qendër kryesore gastronomike gjatë epokës antike. Kuzhina e lashtë romake bazohej kryesisht në drithëra, djathëra, bishtajore dhe fruta. Më pas, zgjerimi i madh i perandorisë i ekspozoi romakët ndaj shumë zakoneve të reja, provinciale të kuzhinës dhe teknikave të gatimit. Në fillim, dallimet midis klasave shoqërore nuk ishin shumë të mëdha, por pabarazitë u zhvilluan me rritjen e perandorisë. Më vonë, gjatë Rilindjes Italiane, Roma u bë e njohur si një qendër e kuzhinës së lartë, pasi disa nga kuzhinierët më të mirë të kohës punonin për papët. Një shembull i kësaj mund të jetë Bartolomeo Scappi, i cili ishte një kuzhinier që punonte për Pius IV në kuzhinën e Vatikanit, duke arritur famë me librin e tij të kuzhinës Opera dell'arte del cucinare, botuar në 1570. Këtu ai rendit rreth 1000 receta të kuzhinës së Rilindjes dhe përshkruan teknikat dhe mjetet e gatimit, duke dhënë pamjen e parë të njohur të një piruni. Kuzhina romake dhe e gjithë kuzhina italiane u ndikuan në mënyrë transformuese nga futja e kulturave të reja botërore nga spanjollët, veçanërisht domatja.
Kuzhina tradicionale romake
Testaccio rione, zona tregtare dhe thertore e Romës, është vendi ku mund të gjenden ende ushqimet më origjinale dhe tradicionale të Romës. Zona njihej shpesh si "barku" ose "therrtorja" e Romës dhe ishte e banuar nga kasapët, ose vaccinari. Kuzhina më e zakonshme ose e lashtë romake përfshinte " çerekun e pestë ". Ushqimet e njohura përfshijnë këmbët e derrit, trurin dhe organet gjenitale të kafshëve të tjera, të cilat shpesh ishin gatuar me kujdes dhe erëza të pasura me shije, erëza dhe barishte të ndryshme. Coda alla vaccinara e modës së vjetër (bisht kau i gatuar në mënyrën e kasapëve) është ende një nga ushqimet më të njohura të qytetit dhe është pjesë e shumicës së menuve të restoranteve të Romës. Mishi i qengjit është gjithashtu një pjesë shumë e njohur e kuzhinës romake, dhe shpesh piqet me erëza dhe barishte. Ka një ndikim të konsiderueshëm hebre në kuzhinën romake, pasi shumë hebrenj jetonin në qytet dhe disa nga vaktet tradicionale të getos datojnë mbi 400 vjet më parë. Të tilla përfshijnë carciofi alla giudia (angjinarja e stilit hebre) dhe kunguj të dendur hebreje.
Pastat në Romë
Pastat janë një element i rëndësishëm i kuzhinës romake. Gatimet e famshme romake të pastave përfshijnë cacio e pepe (djathë dhe piper i zi ), gricia (një salcë e bërë me pancetta ose guanciale dhe djathë të fortë, zakonisht Pecorino Romano ), karbonara (si gricia por me shtimin e vezës) dhe amatriciana (si gricia por me shtimin e domates dhe mundësisht qepës). Alfredo (i shpikur në Romë nga shefi i restorantit " Alfredo alla Scrofa ") është i famshëm jashtë vendit, por nuk konsiderohet tradicional dhe kryesisht i padëgjuar në Romë.
Pijet
Qyteti njihet si qendra e verës së bardhë. Frascati dhe Castelli Romani janë cilësuar si më të mirët në qytet.
Elementë të tjerë të ushqimit romak
Ka edhe shumë pjata të tjera në kuzhinën romake, duke përfshirë disa deserte dhe ëmbëlsira, shumë prej të cilave bëhen me djathë ricotta. Tipike e Romës është grattachecca.
Beast boy
Beast boy ose ndryshe (djali bish) është një djalë i cili gjendet ne skuadrën teen titans (titanet e rinj) ky grup ka shumë personazhe por një nga me te rëndësishmit është djali bish aj ka aftësi te transformohet ne çdo lloj kafshe madje edhe ato alien qe ne jetën reale nuk ekzistojnë.
Kuzhina romake
Pjatat
djathtas|parapamje|300x300px| Angjinare Romake
Virgjëresha (yjësia)
Virgjëresha është njëra nga yjësitë e horoskopit. Emri latin është Virgo dhe ka simbolin ♍. E shtrirë mes Luanit në përëndim dhe Peshores në lindje, ajo është yjësia e dytë më e madhe në qiell për nga madhësia pas Hidrës dhe më e madhja në brezin e Zodiakut. Lehtë mund të gjendet në qiell përmes yllit të saj më të ndritshëm Spika.
Beast boy
Tek titanët e rinj gjenden raven, yll zjarri, robin dhe cyborg. Djali bish bënte një jetë normale derisa shkencëtar i bene një eksperiment me të gjitha kafshët e botes por ata nuk i dhanë vetëm këtë aftësi i dhanë edhe se kur shinte një kafsh me te cilën nuk është ber eksperimenti aj kur e shihte e merrte pamjen e ti ne trurin e tij.
Virgjëresha (yjësia)
400px|thumb|Virgjëresha|center
Beast boy
Prindërit e tij vdiqën pas eksperimentit duke ren nga një ujëvarë me djalin bish aj arriti te mbijetonte sepse u shendrua ne shqiponj.
Me vonë u bashku de u njoh me skuadrën Teen Titan.
Pasi rritet aj behet tullac ose ndryshe një trashaluq me flok të qkulur i cili punonte ti argëtonte njerëzit aj ishte brend një kafazi.
Kjo për shkak se skuadra ndahet, por ata kthehen bashkë dhe e formojnë grupin me një shtesë Teen Titans GO.
Aj fillon te mbaj dijet dhe kthehet ne formën e mëparshme por aj gjen një shok njeri-ujk i cili behet shoku i ti me i ngushtë.
Izvoru Berheciului
Izvoru Berheciului është një komunë në qarkun Bacău në Rumani. Ka një popullsi prej 1.735 banorësh dhe sipërfaqe 40,40 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 7 fshatrave: Antoheşti, Baimac, Făghieni, Izvoru Berheciului, Obîrşia, Oţeleşti, Pădureni.
Mitrush Kuteli
Dhimitër Pasko (rumanisht: Dimitrie Pascu; Pogradec, 13 shtator 1907 ─ Tiranë, 4 maj 1967) ka qenë ekonomist, ekspert ekonomie dhe njeri i letrave. Me emrin e pendës Mitrush Kuteli në letërsinë shqipe është i njohur si përkthyes, kritik letrar dhe për prozën e shkurtër, për të cilën - së bashku me Ernest Koliqin - cilësohet themelues i prozës moderne shqipe.
Qëndrimet e Paskos mbi ekonominë shqiptare nuk u aplikuan në asnjërën nga periudhat për të cilat shkroi apo punoi, qoftë në periudhën e mesluftërave, gjatë kohës kur punoi në Bankën Shqiptare duke mbrojtur kapitalin shqiptar kundrejt kërkesave të pushtimit gjerman, po ashtu edhe në fillimet e regjimit komunist, i cili edhe e burgosi. Veprimtaria e tij pas burgut u "tkurr" tek profesioni i përkthyesit dhe pak letërsie për fëmijë.
Prejardhja
Paraardhësit e Paskos, vllehë rrjedhin nga Arta e Çamërisë, shpërngulur për shkak të mizorive të Ali pashë Tepelenës, u vendosën në Mokër e pastaj në Pogradec. Mbiemri Pasko ngelet prej emrit të gjyshit, Pasko Kutelit, mbiemër të cilin e mbajti degëzimi i familjes që qëndroi në Pogradec. Një degëzim tjetër që shkoi në Durrës mban mbiemrin Ikonomi.
Biografia
Në vitet 1934-1942 nisi punë si nëpunës i lartë në Ministrinë e Financave të Rumanisë, më tej u bë drejtor i Bankës Kombëtare të Bukureshtit dhe i Bankës së Çërnëucit. Gjatë viteve të Luftës së Dytë Botërore, Kuteli rrëfen kështu mbi presionet që i vinin:
Kuteli vazhdoi të përkrahë ekonominë vendase, derisa e mobilizuan në janar të 1942 dhe e nisën në front, drejt Stalingradit. Megjithatë, veshur me uniformë, në qendrimet mes marshimeve mblidhte këngë popullore moldave, mbante shënime, njihej me njerëz të thjeshtë, me letërsinë ukrainase, thellonte njohuritë e gjuhës ruse. Rrugës i mbërriti një telegram që e njoftonte për të ëmën që e kishte sëmurë, miqtë në Bukuresht i siguruan lejen dhe e përfshinë në një dërgatë ekonomistësh që nisej me shërbim pune në Romë. Mundi t'arrijë në Pogradec në shtator 1942; e ëma i kish ndërruar jetë më 28 gusht.
Punoi për pesë muaj nga tetori 1942 pranë shoqërisë SASTEB dhe pas kapitullimit të Italisë në Bankën Kombëtare të Shqipërisë, këshilltar në fushën e monedhës me përgjegjësitë e drejtorit shqiptar krahas atij italian. Pati kontradikta me gjermanët sepse nuk ishte dakord me emetimin e monedhës së re, për të financuar ushtrinë e tyre në Shqipëri. Për këtë rrezikonte përndjekjen nga Gestapo, pasi i kishin thënë miqtë që i kishin hapur dosje të zezë në Vjenë. Më 15 shkurt 1944, së bashku me Vedat Kokonën, Nexhat Hakiun dhe Sterjo Spassen themeloi organin e përmuajshëm Revista letrare. Në tetor 1944 kalon në zonat e pakontrolluara nga gjermanët. Tri javë pas kalimit në zonën partizane qëndronte në Priskë. E thërrasin në Berat, ku shkon më 8 nëntor dhe bëhet nëpunësi i tretë në Min. e Financave të Qeverisë Demokratike, pas ministrit Ramadan Çitaku dhe sekretarit të përgjithshëm Qirjako Harito, si këshilltar.
Qe ndër anëtarët themelues të Lidhjes së Shkrimtarëve, anëtar i këshillit të parë të saj dhe i komitetit drejtues të revistës Bota e Re. Njëherësh në ekonomi, pas themelimit të bankës, emërohet anëtar i këshillit të parë dhe drejtor i drejtorisë qendrore. Ideoi e zbatoi disa nga operacionet më të rëndësishme financiare të pasluftës, si vulosja e monedhës, emetimi i çeqeve monedhë për plotësimin e nevojave të para financiare etj. Pasko dha dorëheqjen në gusht të vitit 1946, pasi nuk pranoi kursin e këmbimit të caktuar nga shteti shqiptar mes lekut dhe dinarit jugosllav.
Kur u hap Instituti i Folklorit, iu kërkua nga drejtori Shuteriqi material për lëndën e folklorit dhe ishin në fjalë për ta caktuar pedagog. Por mobilizimin e detyruar në Rumani nisën t'ia përflitnin si rreshtim me forcat gjermane kundër Bashkimit Sovjetik, sikur qe pjesë e Rojës së Hekurt.
Më 16 maj 1947 e arrestuan dhe e dënuan si “Armik i Popullit”, për "agjitacion e propagandë" me 5 vite heqje lirie, hetuesinë ia bëri kap. Beqir Ndou. Pasi kaloi dënimin në kampin e Vloçishtit në Maliq, u lirua nga burgu në maj 1949 me falje. Pas daljes nga burgu familjes Pasko iu kanos internimi në Kavajë. Dokumentet u damkosën me vulën "Armik i Popullit". Ai bëri lutje në Ministrinë e Brendshme dhe në kryeministri por nuk mori përgjigje. Pastaj iu drejtua Fadil Paçramit i cili zgjidhi problemin, që të nesërmen ua zëvendësuan dokumentet e damkosura me dokumente të reja. Pastaj i dhanë punë si përkthyes te "Zëri i Popullit", fillimisht te Mesagjeria te "Burgu i Armiqve të Popullit, Punëtoria Qendrore e Artizanatit e Ministrisë së Punëve të Brendshme" në Tiranë deri më 1953. U transferua në shtëpinë botuese "Naim Frashëri" deri më 1967 - ku nga fundi i jetës me shkëputje - dhe iu rikthye për njëfarë kohe e drejta e botimit nga vera e vitit 1966 dhe iu ridha anëtarësia në Lidhjen e Shkrimtarëve me përkrahjen e Drago Siliqit.
Ndërroi jetë më 4 maj 1967 nga problemet me zemër pa perfunduar dot romanin ilir. Bashkëshortja e tij Efterpi Pasko ndërroi jetë në mars 2019. Pjesëmarrja e tij në rrugëtimin drejt Stalingradit u përfol edhe pas vdekjes së Paskos.''
Pas vdekjes
Pjesëmarrja e tij në rrugëtimin drejt Stalingradit iu riciklua vite pas vdekjes edhe nga shkrimtari Ismail Kadare më 1989 tek parathënia "Ardhja e Migjenit në letërsinë shqipe" e veprës Novelave të qytetit të veriut. Bijtë e Kutelit e ballafaquan me faktet Kadarenë, por megjithatë shkrimtari e përsëriti sërish riciklimin e të dhënës së gabuar më 2014 tek Mëngjeset në Kafe Rostand, dhe më 2021 te Kohë për rrëfim.
Vepra
Kuteli së bashku me Koliqin mbahen si bashkëthemeluesit e prozës moderne shqiptare dhe ndër nismëtarët e kritikës letrare me rubrikën sistematike Shënime letrare. Madje është autori i parë shqiptar që botoi libra kritike. Nga tekstet autobiografike që ka lënë, lë të kuptojë që tekstet më themelore prozë, poezi e kritikë i ka bërë para se të binte në burg duke nisur nga vitet 1927-'28 dhe duke u përmbyllur më 1947. Veprimtaria letrare e pasburgut mund të përmblidhet në lëminë e përkthimit letrar.
Prozë dhe poezi
Më 1919 botoi vjershat e tij të para "Mëmës Shqipëri" dhe "Skënderbeu" - në kalendarin "Pogradeci". Nga viti 1924 kish filluar të botonte në shtypin shqiptar "të jashtëm", tek "Shqipëria e Re" dhe "Kosova" që dilnin në Kostancë të Rumanisë.
Më 1938 botoi librin Netë shqiptare me rrëfimet e veta të botuara një dhjetëvjeçar më parë te Shqipëri' e Re,. Pasi u kthye në Shqipëri, më 1943 boton Ago Jakupi e të tjera rrëfime (novela impresioniste ) dhe librin me poema Sulm e lotë. Një vit më vonë, më 1944 boton vëllimin me tregime Kapllan Aga i Shaban Shpatës, pamfletet satirike-politike Havadan në havadan dhe përmbledhjen me këngët e Pogradecit Këngë e Brithma nga Qyteti i Djegur.
Më 1946 jep për shtyp librin Dashuria e barbarit Artan, që nuk del i plotë. Madje humben disa dorëshkrime të rëndësishme; pas arrestimit më 1947, i pati humbur romani shkruar për kampin nazist të Prishtinës Njerëz dhe ujq  dhe 30 dorëshkrime të rilindasve që i ishin besuar nga Ilo Mitkë Qafëzëzi, iu konfiskuan nga Sigurimi. Tre muaj para se të arrestohej e burgosej, përfundoi veprën që më pas do të titullohej E madhe është gjëma e mëkatit. Vitet e para të regjimit komunist i humbën novelat Dashuria e barbarit Artan për të bukurën Galatea, gjysma e dytë e novelës Zbulesa e dytë e Pjetër Kulirës nga Liqerasi, drama Ura me motive të legjendës së murimit dhe librat Rrëfimet me të gjallë e me të vdekur dhe Shënimet ekonomike.
Për t'iu kthyer e drejta e botimit iu përkushtua letërsisë për fëmijë, dhe iu botuan Pylli i Gështenjave (1958), Xinxifillua (1962) dhe ritregimin e Ciklit të kreshnikëve tek Tregime të moçme shqiptare (1965). Pas vdekjes iu botua Baltë nga kjo tokë (1973), Në një cep të Ilirisë së Poshtme (1983), poema Rrjedhin lumenjtë, E madhe është gjëma e mëkatit (1993), Ditari i ekonomistit (2013), Netë moldave (2015),Hekuri dhe Çeliku etj. Poema për fëmijë "Pylli i Gështenjave" përmban vargje për Partinë e Punës të Shqipërisë, të cilat sipas mikut të tij Petraqit i shërbenin një qëllimi "pragmatist".
Lidhur me jetën e me veprën e tij ka lënë dy tekste autobiografike: Kujtesa dhe Testamenti (1965), ky i fundit i botuar te e përkohshmja Hylli i Dritës më 1994.
Publicistikë dhe folklor
Pati lënë një vëllim me afro 200 këngë popullore moldavishte (që kish mbledhur rrugës për në Stalingrad) për botim në Bukuresht shtatorin e 1942, mbante titullin Cantece Din Moldova Mica që përfshinte mjaft elemente inedite të folkloristikës rumune.
Kritikë
Ndër kritikët më të rëndësishëm të viteve '40, Kuteli është autori i parë shqiptar që botoi vëllime me kritikë letrare, përkatësisht Lasgush Poradeci (1937) dhe Shënime letrare (1944); ku radhit trajtat e ndryshme të lëvrimit të kritikës nga ana e tij: shënime, recensioni, studimi e esetë. Që në rubrikën Shënime letrare që botonte te Shqipëri' e Re në Kostancë shkruajti për Çajupin, Asdrenin, Shirokën, Asllanin e Migjenin. Kritika e tij për letërsinë e huaj nis që me përkthimin dhe interpretimin e poetit të njohur rumun Mihai Eminescu; risi në vëllimin Shënime letrare përbën kronika analitike Vitit letrar 1943, ku analizohen të gjitha shfaqjet letrare në Shqipëri brenda një viti. Gjithashtu, në të njëjtin vëllim, është i pari që i prezanton shqiptarëve poetin ukrainas Taras Shevchenko.
Mbi ekonominë
Kuteli la një sërë shkrimesh që i kushtoheshin ekonomisë, monedhës, çështjes agrare dhe problemeve ekonomike shqiptare. Studjoi ngjarjet e së kaluarës në fushën e financave dhe kritikoi Bankën Kombëtare të Shqipërisë, duke faktuar spekullimet e saj në dëm të ekonomisë së vendit. Ndër këto shkrime Kuteli përmend më pas "Kriza e koronës dhe Banka Kombëtare", që u botua si kryeartikull më 1928 në gazetën "Telegraf". Në fushën ekonomike - shkruan rreth monedhës dhe kreditit, për problemet ekonomike dhe abuzimet administrative si dhe kundër disa koncensioneve që i ishin dhënë kapitalit italian - Bankës Kombëtare të Shqipërisë dhe Shoqërisë AGIP për të shfrytëzuar tokat vajgurore shqiptare dhe për të mbajtur monopolin e karburanteve në vend.
Disa leksione të tij mbi ekonominë u botuan në vëllimin Ditari i ekonomistit. Vepra tjetër Shënime Ekonomike u dogj dhe gjenden vetëm pak kopje në Bibliotekën Kombëtare.
Përkthime
Lëminë e përkthimeve e nisi që me poetin rumun Eminescu gjatë kohës që ka qenë në Rumani, duke botuar librin me 24 poezi të përkthyera në shqip të poetit rumun. U mor me përkthime edhe në burg, më pas kur përkthente me normë, nga rusishtja përktheu autorë sovjetikë të pranuar nga Zhdanovizmi (të rekomanduar nga këshilltarët kulturorë e politikë sovjetikë) si dhe klasikë rusë (Turgenjev, Gogol, Shçedrin, etj), nga rumanishtja kater a pesë, përktheu disa vëllime të përrallave turke, kineze, persiane (vëllimi Haxhi Agaj), mongole, arabe e polake. Mblodhi e përktheu këngët popullore të popujve të ndryshëm, si dhe përktheu Elyar dhe Nerudën. I cilësuar "i padëshirueshëm", përkthimet botoheshin pa emrin e tij.
Pas vdekjes, më 2015 u nderua me dekoratë për përkthimin e klasikëve rusë nga Ambasada Ruse në Tiranë.
Pseudonimet
Në publicistikën e tij përdorte pseudonimin Janus, perëndia dyfytyrëshe romake. Te libri Sulm e lotë vërehet se libri nënshkruhet me tre emra: Izedin Jashar Kutrulija, Mitrush Kuteli e Dr. Pas, që të tre pseudonime të Paskos. Izedini shenjohet si autori i Poemit kosovar, Mitrushi si autor i Poemit të Shëndaumit dhe Dr. Pas si shkrues parathënies Një fjalë mbi dy shokë e mbi vepërzën e tyre. Ky rast, siç e trajton në parathënie, synonte drejt një dialogu mes vetjeve të tij ku Dr. Pas ishte ana racionale e Izedini me Mitrushin nga ana emocionale.
Peçi Dado
Peçi Dado është një aktor shqiptar. U lind në fshatin Ogren, të rrethit të Përmetit, më 27 Mars 1935. Pas mbarimit të shkollës pedagogjike në Tiranë, fillon punën si redaktor në gazetën “Zëri i Rinisë” dhe pas një viti u emërua shef sektori. Gjatë kësaj periudhe të karrierës në gazetari, boton një numër të madh reportazhesh dhe tregimesh artistike që vlerësohen me çmime kombëtare. Në vitin 1960 fillon studimet e larta për kino-dramaturgji, në Moskë, të cilat, për shkak të ndërprerjes së marrëdhënieve mes Shqipërisë dhe Bashkimit Sovjetik, i vazhdon në Universitetin e Tiranës, në Fakultetin e Gjuhë-Letërsisë. Punimi i tij i Diplomës, i pari i këtij lloji në vend, do të jetë mbi dramaturgjinë e filmit. Pas diplomimit fillon punën si skenarist në Kinostudion “Shqipëria e re”. Më vonë do të jetë edhe drejtor i Drejtorisë së Skenarit pranë Kinostudios. Të shumtë kanë qenë filmat artistikë për të cilat ai ka shkruar skenarët. Disa prej tyre janë vlerësuar edhe me Çmimin e Republikës. Peçi Dado ndahet nga jeta në 24 maj 1981, gjatë përgatitjeve të xhirimit të filmit “Qortimet e vjeshtës”, duke lënë disa dorëshkrime skenarësh që do të realizohen pas vdekjes së tij.
Skenarist
Filma Artistikë
1989—Kush është vrasësi
1983—Apasionata
1982—Qortimet e vjeshtës
1978—Udha e shkronjave (Film televiziv)
1976—Ilegalët
1975—Në fillim të verës
1972—Kryengritje në pallat
1971—Abc... zh
1964—Toka jonë (film)
Kantoni Laplume
Kantoni Laplume (frëngjisht: Canton de Laplume) është një kanton në departamentin Lot-et-Garonne, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Laplume. Ka sipërfaqe 124.99km2 dhe popullsi 11296 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Laplume aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
McPherson County (South Dakota)
McPherson County është një nga  qarqet në shtetin federal South Dakota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
1597
Mbi vitin 1597.
Lista e urave në Shqipëri
Kjo listë përmban emrat e urave në Shqipëri.
Pal (la Massana)
Pal është një vendbanim në komunën La Massana në Andorra. Sipas regjistrimeve të vitit 2012 vendbanimi ka një popullsi prej 202 banorësh.
1598
Mbi vitin 1598.
Koichi Yamadera
Koichi Yamadera (山寺 宏一 Yamadera Kōichi) ka lindur me 17 qershor 1961 në Miyagi, Japoni. Është një aktor dhe dublues japonez (seiyū).
Johnson County (Kentucky)
Johnson është një nga 120 Countet në shtetin federal Kentucky në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Meade County (South Dakota)
Meade County është një nga  qarqet në shtetin federal South Dakota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Lista e listave të urave
Kjo është lista e urave sipas kontinenteve të ndara në shtete.
Gjuha samogitiano
Gjuha samogitiano është gjuhë zyrtare e Lituanisë dhe flitet nga 0,5 milion folës. Emri samogiatian për gjuhën është : žemaitiu kalba.
Është një gjuhë të grupit sllavo-baltë në Gjuhët Indo-Evropiane.
Letea Veche
Letea Veche është një komunë në qarkun Bacău në Rumani. Ka një popullsi prej 5 657 banorësh dhe sipërfaqe 40,00 km². Komuna është formuar nga bashkimi i 5 fshatrave: Letea Veche, Holt, Radomireşti, Ruşi Ciutea, Siretu.
Kenton County
Kenton është një nga 120 Countet në shtetin federal Kentucky në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
André Gide
André Paul Guillaume Gide' (Paris, 22 nëntor 1869 - Paris, 19 shkurt 1951 .), ishte shkrimtar francez, fitues i Çmimit Nobel për Letërsi, për vitin 1947.
Fillimet letrare
André Gide u lind në Pariz në vitin 1869. Babai i tij ishte profesor univerzitar, i drejtësisë, i cili i vdiq më 1880. Gide u rritë në Normandi, më shumë si i vetëmuar. Pas vdekjes së nënës në vitin 1895, martohet me me një të afërme, por kjo martesë ishte vetëm formale.
Godine 1891. Gide e botoi romanin e parë, Shënimet e Andrea Walterit (në origjinal: Les Cahiers d'André Walter). Nga 1893 deri më 1894 udhëton për në Afrikën e Veriut. Në Alxheri shoqërohet me Oscara Wilden dhe e pranon orijentimin e vetë homoseksual.
Koha e pjekurisë
Gide ishte pjesëmarës në formimin e revistës letrare Revista e Re franceze, më 1908 (Nouvelle Revue française).
Romani podrumet e Vatikanskit (Les caves du Vatican) e boton më 1914. Kjo është një satirë për gënjeshtrat dhe mashtrimet e byrokracisë.
Kishte një vajzë, Catherinen e lindur më 1923, nga lidhja jashtëmartesore.
Autobiografinë e vet, Gide e publikon më 1926, me titullin Nëse një kokërr nuk vdes (Si le grain ne meurt). Më vonë udhëton nëpër Afrikën qendrore si në Kongo dhe Çad. Ishte kritik për metodat eksploatuese koloniale francezeBio.
Gjatë viteve të tridhjeta, një kohë të shkurtër ishte i lidhur me idetë e Komunizit, por u zhgënjye pas vizitës në Bashkimin Sovjetik.
Gide përsëri shkon në Afrikë, më  1942 dhe atje jeton gjatë kohës së Luftës së dytë botërore.
1599
Mbi vitin 1599.
Gjashtë Krojet
Gjashtë krojet apo Krojet topokli janë një monument i trashëgimisë kulturore që gjenden në hyrje të Kompleksit të Mahallës së Marashit në Prizren.
Përmbledhje
Gjashtë krojet janë ndër objektet kulturore më me rëndësi në Prizren. Këto kroje gjinden në hyrje të lagjes së Marashit, përballë shtëpisë së Ymer Qysesë. Gjithësej ka gjashtë cepa të punuar në bronz, dhe një vaskë prej guri. Nuk dihet saktësisht, se kur është ndërtuar, por gjykuar nga mënyra e punimit mendohet që egzistonin edhe para ardhjes së Perandorisë Osmane në trojet tona. Këto kroje vizitohen nga shumë njerëz, madje edhe uji që rrjedhë aty, konsiderohet se është shumë shërues. Qytetarë të asaj lagje thonë se uji i gjashtë krojeve shëron shumë sëmundje: dhimbjet e kokës, sëmundjet reumatologjike etj. Në vitin 1994, janë restauruar këto kroje, duke e kthyer këtë pjesë të vendit në një vend mahnitës për shumë vizitorë.
Hellín
Hellín është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campos de Hellín, të provincës Albacete, në Castile-La Mancha. Hellín ka 31262 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 781.19 km2.
Mellette County
Mellette County është një nga  qarqet në shtetin federal South Dakota të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Gracie Films
Gracie Films është kompani produksioni për film dhe televizion e bazuar në Kaliforni, themeluar nga James L. Brooks në vitin 1986. Kompania ka prodhuar shumë filma dhe seri televizive të shpërblyera, përfshirë Broadcast News, Jerry Maguire, dhe më e njohura The Simpsons. Kompania kryesisht është e lidhur me studion filmike dhe distributorin Sony Pictures Entertainment, por akoma ka një zyrë në kompleksin 20th Century Fox pasi që The Simpsons akoma prodhohen aty.
Historia
James L. Brooks themeloi kompaninë e prodhimit me ndihmën e 20th Century Fox në vitin 1976, e cila u emërua sipas komedienit Gracie Allen. Kompania ishte themeluar që “të ofroj skenarist të vërtetë me mjet për të bërë filmat e tyre”. Me anë të kësaj kompanie, Brooks hoqi frenat për The Simpsons kur erdhi tek skenari i serialeve, pasi që fuqimisht besonte që ata ishin pjesa më e rëndësishme e procesit. Indie, Inc e përshkroi atë si "Gracie Films, kompania prodhuese e James L. Brooks dhe Polly Platt, që ishte në lidhje me Columbia."
Lokacioni
Zyra prodhuese e kompanisë është e vendosur në Sidney Poitier Building në kompleksin e Sony Pictures Studios në Culver City, Kaliforni.
Knott County
Knott është një nga 120 Countet në shtetin federal Kentucky në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Ivan Klasnić
Ivan Klasnić (29 janar 1980) është një futbollist kroat që luan aktualisht për Mainz O5 në Bundesliga dhe për Kombëtaren Kroate. Në 2007, Ivan Klasnić u nënshtua një transplanti në veshka, dhe u bë lojtari i parë që merr pjesë në një turne të madh (UEFA Euro 2008) pas një transplanti. Gjithashtu Klasnić ka luajtur për Kombëtaren Kroate edhe në UEFA Euro 2004 dhe në Botërorin 2006.
St. Pauli
Klasnić e filloi karrerën e tij profesioniste tek skuadra e St. Pauli, dhe la mbresa në pozicionin e sulmuesit në 3 sezone e gjysëm ku luajti në Bundesligën e dytë, që kur u bë lojtar profesionist në janar të vitit 1998. Përpara se të luante tek St. Pauli, Klasnić ka luajtur tek Union 03 Hamburg dhe TSV Stellingen që ishin 2 skuadra amatore.