cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Davit Osepashvili
Davit Osepashvili (3 dhjetor 1965, Tbilisi) - shkencëtar politik gjeorgjian, politikan, PR dhe specialist i medias. I diplomuar në Universitetin Shtetëror të Tbilisit Ivane Javakhishvili, i specializuar në shkencat politike. Ai ka punuar në periudha të ndryshme, në agjenci qeveritare dhe shtetërore. Si në sektorin qeveritar ashtu edhe në atë joqeveritar, ai ka punuar në fushën e monitorimit të informacionit, duke përfshirë hulumtimin e opinionit publik dhe marrëdhëniet. Ka përvojë relevante në veprimtari organizative. Kishte marrëdhënie të ngushta me sektorin joqeveritar dhe organizatat shtetërore. Për shumë vite, Davit Osepashvili ka punuar në agjencitë qeveritare: Këshilltar Kryesor për PR dhe Komunikim, Këshilltar Politik, Analist kryesor, Kryespecialist, Koordinator Drejtimi, Kryeredaktor dhe të tjerë. Ai ka punuar në institucione të tilla si: Administrata e Presidentit të Gjeorgjisë, Ministria e Punëve të Brendshme të Gjeorgjisë, Ministria e Kulturës, Shërbimi i Shtypit i Presidentit të Gjeorgjisë, Zyra e Sakrebulos së Tbilisit, Administrata e Bashkisë së Tbilisit, Departamenti i Shtetit për Çështjet Rinore, Sfida e Mijëvjeçarit Gjeorgji. (MCG-MCC) Imedi TV, Transmetuesi Publik, Radio Gjeorgjia, etj. Në vitin 2003, ai mori pjesë në projektin "Nëpunës Publik Kundër Korrupsionit" të zbatuar me mbështetjen financiare të Fondacionit të Shoqërisë së Hapur Georgia dhe u shpërblye në Tbilisi. Me bursë të nëpunësve publikë të vetëqeverisjes lokale të Tbilisi. Në vitin 2005, ai mori pjesë në një program ndërkombëtar në Tel Aviv, i cili është në pronësi të Izraelit. Ai u organizua nga Ministria e Punëve të Jashtme, Organizata Ndërkombëtare e Bashkëpunimit, "Mashavi", në drejtim të programit "Zhvillimi i biznesit të vogël dhe të mesëm". Ai është autor i artikujve dhe intervistave dhe shpesh merr pjesë në transmetime televizive. Në vitin 2001 iu dha titulli akademik Master i Shkencave Politike.
Rremulli
Fshati Rremull ndodhet në Komun Rukaj, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
HISTORIA
Tregimet të brez pas brezi
Historia Fshati Rremull eshte banuar qe nga vitet 1200. ky fshat ka 5 Lagje:
1-Rukaj
2-Samaj
3-Pujk
4-Sparrip
5-Grop.
Ne kete Fshat gjenden rrenojat e kishave te:
Emertimi i pronave dhe i zonave tregon nje gjuh te pastër dhe te vjetër Shqipe.
Rukaj-toke me pjerrtësi te madhe qe krijon rrëkaj ujërash.
Sparrip-tarraca toke ne formën e rripit.
Grop-toke e rrethuar nga kodra.
Fiset: Ruka ,Hysa, Lleshi, Palluçi Demiri. Lala, Shehu, Mara ,Bojni, Canameti, Lika ,Stafa,Alija (Dinametajt- Sufmetajt-Canamet)Lleshi, Kuka ,Hysa ,Stana, Barlika, Pepa, Përleka, Dervishi, (Ceni-Rizvani) Hoxha, Tahiri, Keçi.
Kult fetare: Xhamija e fshatit Rremull.
HISTORIKU SIPAS FSHATAREVE GOJËDHENAT Ne kete fshat thuhen nga vëndasit disa emërtime pronash dhe visesh qe lidhja e tyre daton rreth viteve 1200.
Tronjasi eshte fakt per ekzistencen e Trojeve te lashta. Tronja gjendet ne rrëzë te Gashnjetit,një pikë vrojtuese dhe komunikuese me Shën Pjetrin dhe Shen Gjonin. Aty gjënden varret pa goj(varret e te reneve ne dyluftim,sipas gojëdhënave kta ishin Turq dhe nuk njiheshin). Pikërisht ktu erdhen per te shembur Kishat dhe marrë Tronjasin!Rrënojat edhe varret duken edhe sot. Ktu flitet per disa fise Arbëresheqe kan ikur ne Kalabri! Fisi i larguar në Kalabri është fisi Fala Fala është nip i Fuiçit. Fuiçi e ndan saktësisht trungun e tij familjare ne Rremull me3 djem : Lika Stafa Cani. Gojëdhënat flasin edhe për një Prift me origjin nga zonat Bavareze te Gjermasë,ky ishte i pari qe bekoi dhe pagezoj Gashnjetet-gështenjet(Kastanien ne Gjermanisht). Gashnjeti lidhet shum ngushtë me banorët e zonave,dhe ka qen një burim financiar për banorët.
KORAJ koraj-kore tokash pertej zallit ose varrezat të ndara në grupime.
Emertime
Lisi i ShenGjonit.
Gazhnjeti-pyll Geshtenje.
Pujk-Qytet buqesor i dikurshem sot Pyll.
Shkalla e Lleshit.
Shullani.
Kodra Samajes.
Trenjes.
Perria
Perria ose Pehria është një figurë malore si zana në mitologjinë dhe folklorin shqiptar.
Skënderaj (Mat)
Fshati Skënderaj ndodhet në Komunën Suç, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Zouafques
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Perria
Etimologjia
Nga fjala shqipe përrua ("përrua"). Nga protoshqipja *pVrē/ān-, ose protoshqipja *per-rāno, mundësisht një derivat i parashtesuar i rrua. Krahaso rumanishten pârâu ("përrua"), e asimiluar me râu ("lum"). Përndryshe, nga shqipja e vjetër përruo, nga bullgarishtja порой (poroj, “përrua”). Fjalë të tjera të ngjashme përfshijnë fjalën e gjuhës angleze poar.
Përshkrimi
Perria, në përgjithësi është një figurë mbrojtëse, megjithatë ajo mund të bëjë edhe dëm. Sipas besimit popullor shqiptar, ajo përshkruhet si femra shpirtërore malore të veshura me të bardha. Detyra e tyre është që të ndëshkojnë këdo që shpërdoron bukën duke e shpërfytyruar personin dhe duke i bërë atij një "gungë të shtrembër".
Zouafques
Zouafques (Flemishte Perëndimore: Zwaveke : Shqip: Zuafkë) është një komunë në departamentin Pas-de-Calais në rajonin Hauts-de-France të Francës.
Shqiponja Brahja
Shqiponja Brahja (28 korrik 1973) është një peshëngritëse shqiptare.
Ajo mori pjesë në Kampionatin Botëror në Antalia për herë të parë në vitin 2010 si një 37-vjeçare dhe përfundoi në vendin e njëmbëdhjetë në klasë deri në 48 kg. Në vitin 2011 ajo filloi në Kampionatin Botëror në Paris. Për shkak të një vepre dopingu, ajo u skualifikua nga Federata Botërore e FMN-së dhe u bllokua për dy vjet. Pasi përfundoj periudha e pezullimit, ajo mori pjesë në Kupën e Botës 2014 në Almaty Achte.
Pertef Pogoni
Ibrahim Pertefi ose Pertef Pogoni (Voshtinë, 1888/1890 - Tiranë, 5 qershor 1958) ka qenë arsimtar, terxhuman, nëpunës dhe anëtar i ngarkuar për Arsimin ditët e para të pushtimit italian.
Biografia
U lind në Voshtinë të kazasë së Pogonit më 1888, i biri i Mehmed Avni efendi Hoxhës, kadi në Selanik. Pertefi ndoqi ryzhdijen në Gjirokastër, idadijen në Manastir dhe më pas shkollimin e lartë në Stamboll në Shkollën Civile e Administratës Mbretërore "Mülkiye-i-Sehahané" për ekonomi dhe administratë civile, të cilën e përfundoi më 1908.
Ndërmori trajnimin e tij në administratën e Perandorisë Osmane në vilajetin e Selanikut dhe më pas në Stamboll. Sipas Uran Asllanit, ndoqi Institutin Pedagogjik në Paris gjer më 1912 ose 1913, dega matematikë. Më 1913-1914 ishte mësues në shkollën qytetëse të Vlorës. Më 1914 nisi punë si përkthyes në oborrin e Princ Vidit dhe qeverisë. Më 1914-1915 ishte drejtor i shkollës qytetëse të Elbasanit dhe në periudhën 1916-1918, inspektor i arsimit për Tiranën, Elbasanin dhe Durrësin. Më 1920 filloi punë në Ministrinë e Arsimit, më 1922 Kongresi i 2të i arsimit e zgjodhi në komisionin letrar për shqyrtimin e raporteve. Më 1921-1929, 1936-1939 dhe 1943-1944 ka qenë Sekretar i Përgjithshëm i Ministrisë së Arsimit. Më 1929-1933 drejtor i studimeve ushtarake mbretërore në Tiranë, ndërsa vitin pasues drejtor administrativ i Liceut të Korçës deri më 1934.
Më 1939, pas pushtimit italian ishte anëtar i ngarkuar për Arsimin në Komitetin Administrativ të Përkohshëm. Më 1939-1940 qe nëpunës në entin e botimeve të Ministrisë së Arsimit. Më pas u bë anëtar i Këshillit të Shtetit në vitet 1940-1943.
Më 1948-1954 u internua në Kavajë, Shijak dhe Tepelenë. Ndërroi jetë në Tiranë më 5 qershor 1958.
Cannoli
djathtas|parapamje| Cannoli sipër me stika të copëtuara, fruta të ëmbëlsuara dhe patatina prej çokollatë të spërkatura me sheqer ëmbëlsirash alt=A chocolate chip cannoli (left) and cookies & cream cannoli (right) from Mike's Pastry in Boston, MA|parapamje| Një kanoli me çokollatë (majtas) dhe biskota dhe krem (djathtas) Cannoli ( Italisht: [kanˈnɔːli] ; Siciliane: cannola [kanˈnɔːla] ) janë prodhime brumi siciliane që përbëhen nga guacka në formë tubi të brumit të skuqur të ëmbëlsirave, të mbushura me një mbushje të ëmbël, kremoze që përmban rikota - një element kryesor i kuzhinës siciliane. Ato variojnë në madhësi nga 9 deri në 20 centimetra. Në kontinentin e Italisë, ato njihen zakonisht si cannoli siciliani (cannoli siciliane).
Rremulli
Emertime
Qafsulit.
Cannoli
Historia
Disa historianë të ushqimit e vendosin origjinën e cannolive në 827-1091 në Caltanissetta në Siçili, nga konkubinat e princave që kërkonin të tërhiqnin vëmendjen e tyre. Kjo periudhë shënon sundimin arab të ishullit, i njohur atëherë si Emirati i Sicilisë, duke krijuar teorinë se etimologjia rrjedh nga fjala arabe qanawāt që do të thotë 'tuba' në lidhje me guaskat e tyre në formë tubi. Gjatë kësaj kohe, arabët ndikuan në kulturën siciliane të pjekjes me futjen e frutave të ëmbëlsuara, stikave dhe kanellës. Ata paraqitën edhe teknikën e kombinimit të arrave dhe frutave me sheqer dhe mjaltë.
Rremulli
Emertime
Sheshi i Farkes
Cannoli
Historia
Gaetano Basile pretendon se cannolit vijnë nga zonat e Palermos dhe Messina dhe historikisht janë përgatitur si një trajtim gjatë sezonit të karnavaleve, ndoshta si një simbol i pjellorisë. Ëmbëlsira përfundimisht u bë një element kryesor gjatë gjithë vitit në Poloni.
Rremulli
Emertime
Flloqi i Like.
Kroi Gramshe.
Buze Farkes.
Rrahanajt e Nel Abdiut.
Shëna Vlashja.
Majdheni.
Hurdha e Fale.
Kodra e Llogurit.
Shemat e Tahire.
Maja e Rruxhelit.
Gryka e Barlike.
Lidhje të jashtme
Kater Kisha ne Rremull Shen Marku Shen Pjetri Shen Gjoni Shen Vlashi Nga kto themele fillon e verteta e Rremullit Rremulli ose Rre-mulli mulluri me rreth ,nje legjend historije. Ose (Rremullak )rreth i pa ndare qe bjen ne sy shoqerija qe mbanin Rremullaket, rrinin bashke ne pazare e kudo.Te ky fshat ka qen itifak(tradit)kush hynte ne kufinjt e Rremullit i huaj apo nga ndonje fshat tjeter ,i ulnin gryken pushkes,ndryshe nuk kalonte. Ne Rremull ekziston disa lloj pemesh qe kan jetegjatesin deri ne 700 vjet!kjo pem quhet ne gjuhen vendase Fojlet (australis celtis) ose Caraci,nje pem qe simbolizon qendresen ne gure dhe shkembinj !nje e tille mbi 700 vjecare gjendet ne rrase te Perlekes,ose Mani i Dervishe.Brenda emertimit te disa lloj pemeve gjendet e verteta historike e ktij Fshati me 4 Kisha. Lisat Ish Markut qe fshehin misterin dhe djegin nje tradhetije pranverore Nje lis disa shekuj i emertuar ;Lisi i Shen Gjoni <img src="content://com.samsung.android.memo/file/c66ab57f-53df-0308-0000-017427768f1d" orientation="0" altText="20190512_185438.jpg.png"  width="600" Shpella te mrizat <img src="content://com.samsung.android.memo/file/c66ab57f-53df-0308-0000-017422509139" orientation="0" altText="Screenshot_20200124-090820.jpg.png"  width="600" Fojleta ne Rrase te Perlekes <img src="content://com.samsung.android.memo/file/c66ab57f-53df-0308-0000-017427783055" orientation="0" altText="20190707_155606.jpg.png"  width="600" />
Guri Bulollari
Guri Bulollari ka lindur në fshatin Zvirinë, Korçë më 28 Janar 1947. Piktor shqiptar.
Adam-lès-Vercel
Adam-lès-Vercel është një komunë në Francë. Adam-lès-Vercel bën pjesë në departamentin Doubs të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 98 banorë dhe sipërfaqe prej  3.19 km².
Bojë shkrimi
parapamje|Shishet e bojës nga [[Gjermania]] Boja është një gel, sol ose tretësirë që përmban të paktën një ngjyrues, të tillë si një ngjyrë ose pigment, dhe përdoret për të ngjyrosur një sipërfaqe për të prodhuar një imazh, tekst ose dizajn. Boja përdoret për të vizatuar ose shkruar me laps, furçë, stilolaps kallami ose pendë. Bojërat më të trasha, në formë paste, përdoren gjerësisht në shtypjen e shkronjave dhe shtypjen litografike.
Boja mund të jetë një medium kompleks, i përbërë nga tretës, pigmente, ngjyra, rrëshira, lubrifikantë, tretës, surfaktantë, grimca, fluoreshente dhe materiale të tjera. Përbërësit e bojërave shërbejnë për shumë qëllime; bartësi i bojës, ngjyruesit dhe aditivët e tjerë ndikojnë në rrjedhën dhe trashësinë e bojës dhe pamjen e saj të thatë.
Dulaylat al Mutayrat
Dulaylat al Mutayrat është një qytet në governoratin Madaba në Jordani.
As Aventuras de Gui & Estopa
As Aventuras de Gui & Estopa është një serial i animuar brazilian krijuar nga Mariana Caltabiano. Seriali për herë të parë u transmetua në kanalin televiziv Cartoon Network më 2009.
Kujtim (Mat)
Fshati Kujtim ndodhet në Komunën Suç, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Eefje de Visser
Eefje de Visser (Voorburg, 8 shkurt 1986) është një këngëtare/kompozitore holandeze. Ajo fitoi Grote Prijs van Nederland, një konkurs kombëtar për muzikantë, në 2009. Ajo lëshoi albumin e saj të parë, De Koek, në 2011, një vit përparim në të cilin ajo interpretoi (shoqëruar nga një bandë me katër burra të quajtur "Njerëzit më të pakëndshëm") në tre festivale të mëdha Hollandeze: Oerol Festival, Lowlands, dhe Uitmarkt.
Më 14 dhjetor 2015, Eefje de Visser publikon një këngë të re, "Scheef", në YouTube. Albumi Nachtlicht ndoqi vitin e ardhshëm. Në vitin 2020 ajo lëshoi albumin e saj të katërt Bitterzoet, pasuar nga një turne evropian në mbështetje të Balthazar. Ajo aktualisht banon në Ghent.
Shtëpia e Zija Beut
Shtëpia e Zija Beut është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Anna's Retreat, U.S. Virgin Islands
Anna's Retreat, U.S. Virgin Islands (Anna's Retreat) është një qytet në qarkun ]] të shtetit federal Saint Thomas, SHBA. Në Anna's Retreat, U.S. Virgin Islands jetojnë 8197 banorë (2000). Qyteti ka një lartësi mbidetare prej ( ft).
La Colle-sur-Loup
La Colle-sur-Loup është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. La Colle-sur-Loup ka një popullsi prej 7815 banorë dhe sipërfaqe 9.82 km², me një dendësi prej 796 banor/km².
Mësymja e Kapitolit të Shteteve të Bashkuara (2021)
Më 5–6 janar 2021, mijëra mbështetës të Presidentit të SHBA-së Donald Trump ishin në Uashington, DC për të protestuar ndaj rezultateve të zgjedhjeve presidenciale të vitit 2020. Ata hynë për të mbështetur kërkesën e Trumpit për Nënpresidentin Mike Pence dhe Kongresin për të refuzuar fitoren e Presidentit të zgjedhur Joe Biden.
Së pari ndodhi një tubim i planifikuar në Ellipse. Atje, Rudy Giuliani bëri thirrje për "gjykim me luftë", ndërsa Donald Trump u tha mbështetësve të tij "të luftonin si në ferr" dhe "të merrnin përsëri vendin tonë" dhe u kërkoi mbështetësve të tij të marshonin në Kapitolin e Shteteve të Bashkuara. Përkrahësit hynë në Kapitol. Kongresi ishte në seancë në atë kohë dhe të gjithë kongresmenët, reporterët e lajmeve dhe Zëvendës Presidenti Mike Pence u evakuuan në një vend të sigurt.
Një protestuese femër që mbështeste Trumpin u qëllua nga Policia e Kapitolit gjatë stuhisë, ndërsa ajo po ngjitej nga një derë; ajo vdiq atë ditë më vonë. Tre njerëz gjithashtu vdiqën nga urgjencat mjekësore atë ditë, tha policia e Uashington DC.
Sulmi në Kapitol është parë dhe quajtur si terrorizëm i brendshëm.
Shumë demokratë dhe republikanë besojnë se Trump duhet të fajësohet ose duan që Zëvendës Presidenti Pence të përdorë amendamentin e njëzet e pestë për të hequr Trump nga detyra.
Trump iu përgjigj stuhisë duke lëshuar mesazhe në Twitter. Në një video, ai u tha protestuesve: "Kjo ishte një zgjedhje mashtruese, por ne nuk mund të luajmë në duart e këtyre njerëzve. Ne duhet të kemi paqe. Kështu që shkoni në shtëpi. Ne Ju duam. Ju jeni shumë të veçantë. Ju keni parë se çfarë ndodh. Ju shihni mënyrën e trajtimit të të tjerëve që janë kaq të këqij dhe kaq të mbrapshtë. E di se si ndiheni. Por shkoni në shtëpi dhe shkoni në shtëpi në paqe." Në një mesazh tjetër, ai shkroi: "Këto janë gjërat dhe ngjarjet që ndodhin kur një fitore e shenjtë zgjedhore largohet në mënyrë kaq jozyrtare dhe të egër nga patriotë të mëdhenj që janë trajtuar keq dhe padrejtësisht për kaq gjatë". Ai vazhdoi: "Shkoni në shtëpi me dashuri dhe në paqe. Mos harroni këtë ditë përgjithmonë!".
Xhevahiri
Xhevahiret përbëhen nga sende dekorative të veshura për zbukurim personal, si karfica, unaza, gjerdan, vathë, varëse, byzylykë dhe mansheta. Xhevahirët mund të ngjiten në trup ose në rroba. Nga një këndvështrim perëndimor, termi është i kufizuar në stolitë e qëndrueshme, duke përjashtuar lulet për shembull. Për shumë shekuj, metali si ari i kombinuar shpesh me gurë të çmuar, ka qenë materiali normal për bizhuteri, por mund të përdoren materiale të tjera si guaska dhe materiale të tjera bimore.
Xhevahiret janë një nga llojet më të vjetra të artefakteve arkeologjike – me rruaza 100,000-vjeçare të bëra nga predha Nassarius që mendohet të jenë xhevahiret më të vjetra të njohura. Format bazë të bizhuterive ndryshojnë midis kulturave, por shpesh janë jashtëzakonisht jetëgjatë; Në kulturat evropiane, format më të zakonshme të bizhuterive të listuara më sipër kanë ekzistuar që nga kohërat e lashta, ndërsa forma të tjera si zbukurimet për hundën ose kyçin e këmbës, të rëndësishme në kulturat e tjera, janë shumë më pak të zakonshme.
Xhevahiret mund të bëhen nga një gamë e gjerë materialesh. Gurët e çmuar dhe materiale të ngjashme si qelibar dhe koral, metale të çmuara, rruaza dhe guaska janë përdorur gjerësisht dhe smalti ka qenë shpesh i rëndësishëm. Në shumicën e kulturave, xhevahiret mund të kuptohen si një simbol statusi, për vetitë e tij materiale, modelet e tyre ose për simbolet kuptimplote. Bizhuteritë janë bërë për të zbukuruar pothuajse çdo pjesë të trupit, që nga furqeta deri te unazat e këmbëve. Në kulturën moderne evropiane sasia e veshur nga meshkujt e rritur është relativisht e ulët në krahasim me kulturat e tjera dhe periudhat e tjera në kulturën evropiane.
Marina Beh-Romançuk
200px|right|thumb|Marina Beh-Romançuk Marina Beh-Romançuk (ukrainisht: Марина Олександрівна Бех-Романчук; ka lindur në vitin 1995) është atlete ukrainase. Mjeshtre e Merituar e Sportit (2019).
Bashkimi i Italisë
Bashkimi i Italisë (italisht: Unità d'Italia ), gjithashtu i njohur si Risorgimento (fjalë për fjalë 'Ringjallërim') ishte lëvizja politike dhe shoqërore e shekullit të 19-të që rezultoi në konsolidimin e shteteve të ndryshme të Gadishullit Italian në një shtet të vetëm në vitin 1861, Mbretërinë e Italisë. Frymëzuar nga rebelimet në vitet 1820 dhe 1830 kundër rezultatit të Kongresit të Vjenës, procesi i bashkimit u përshpejtua nga Revolucionet e vitit 1848 dhe arriti në përfundimin më 1871 pas Kapjes së Romës dhe përcaktimit të saj si kryeqytet i Mbretërisë së Italisë.
Disa nga shtetet që ishin synuar për bashkim (terre irredente) nuk u bashkuan me Mbretërinë e Italisë deri në vitin 1918 pasi Italia mundi Austro-Hungarinë në Luftën e Parë Botërore. Për këtë arsye, historianët ndonjëherë e përshkruajnë periudhën e bashkimit si vazhdim të vitit 1871, duke përfshirë aktivitetet gjatë fundit të shekullit të 19-të dhe Luftës së Parë Botërore (1915–1918), dhe duke arritur përfundimin vetëm me Armëpushimin e Villa Giusti më 4 nëntor 1918. Ky përkufizim më i gjerë i periudhës së bashkimit është ai i paraqitur në Muzeun Qendror të Risorgimento në Vittoriano.
Nga kohët e lashta deri në epokën e hershme moderne
Italia u bashkua nga Republika Romake në pjesën e fundit të shekullit të tretë pes. Për 700 vjet, ajo ishte një shtrirje de facto territoriale e kryeqytetit të Republikës dhe Perandorisë Romake, dhe për një kohë të gjatë përjetoi një status të privilegjuar, por nuk u shndërrua në provincë. Nën Augustin, dallimet e mëparshme në të drejtat komunale dhe politike u shfuqizuan dhe Italia romake u nda në rajone administrative të sunduara drejtpërdrejt nga Senati Romak.
Pas rënies së Perandorisë Romake Perëndimore, Italia mbeti e bashkuar nën Mbretërinë Ostrogotike dhe pas vitit 568 u diskutua midis Mbretërisë së Lombardëve dhe Perandorisë (Romake Lindore) Bizantine, duke humbur unitetin e saj për shekuj me radhë. Pas pushtimit nga Perandoria Franke, titulli Mbreti i Italisë u bashkua me detyrën e Perandorit të Shenjtë Romak. Megjithatë, perandori ishte një i huaj gjermanishtfolës i munguar, i cili kishte pak shqetësim për qeverisjen e Italisë dhe në të vërtetë nuk e kontrolloi kurrë të gjithë gadishullin; si rezultat, Italia u zhvillua gradualisht në një sistem qytet-shtetesh. Italia jugore, megjithatë, qeverisej nga Mbretëria e Siçilisë ose Mbretëria e Napolit, e cila ishte krijuar nga normanët. Italia Qendrore drejtohej nga Papa si një mbretëri e përkohshme e njohur si Shtetet Papale.
Kjo situatë vazhdoi gjatë Rilindjes, por filloi të përkeqësohej me ngritjen e shteteve kombëtare moderne në periudhën e hershme moderne. Italia, duke përfshirë Shtetet Papale, më pas u bë vendi i luftërave ndërmjet fuqive të mëdha, veçanërisht Perandorisë së Shenjtë Romake (përfshirë Austrinë), Spanjës dhe Francës.
Paralajmëruesit e bashkimit kombëtar u shfaqën në traktatin e Lidhjes Italike, në vitin 1454, dhe në politikën e jashtme të shekullit të 15-të të Cosimo de' Medici dhe Lorenzo de' Medici. Shkrimtarët kryesorë italianë të Rilindjes, Dante, Petrarka, Boccaccio, Makiaveli dhe Guicciardini shprehën kundërshtimin ndaj dominimit të huaj. Petrarka deklaroi se "trima e lashtë në zemrat italiane nuk ka vdekur ende" në Italia Mia. Makiaveli më vonë citoi katër vargje nga Italia Mia në The Prince, i cili priste me padurim një udhëheqës politik që do të bashkonte Italinë "për ta çliruar atë nga barbarët".
Luftërat italiane panë 65 vjet sulme franceze mbi disa nga shtetet italiane, duke filluar me pushtimin e Napolit nga Charles VIII në vitin 1494. Megjithatë, Paqja e Cateau-Cambrésis (1559) pa që pjesë të Italisë të bien nën kontrollin e drejtpërdrejtë ose të tërthortë të Habsburgët spanjollë. Paqja e Vestfalisë në vitin 1648 i dha fund zyrtarisht sundimit të Perandorëve të Shenjtë Romakë në Itali. Sidoqoftë, dega spanjolle e Shtëpisë së Habsburgëve, e cila sundoi Perandorinë Spanjolle, vazhdoi të sundojë Italinë Jugore dhe Dukatin e Milanos deri në Luftën e Trashëgimisë Spanjolle (1701–14). Pas kësaj lufte, Habsburgët austriakë luftuan për dominim me Burbonët spanjollë deri në fund të Luftës së Trashëgimisë Austriake.
Revolucioni francez dhe epoka e Napoleonit
Sundimi i Habsburgëve në Itali mori fund me fushatat e Revolucionarëve Francezë në vitet 1792–97, kur u krijuan një sërë republikash klientësh. Në vitin 1806, Perandoria e Shenjtë Romake u shpërbë nga perandori i fundit, Francis II, pas humbjes së saj nga Napoleoni në Betejën e Austerlitz. Sundimi francez shkatërroi strukturat e vjetra të feudalizmit në Itali dhe futi ide moderne dhe autoritet efikas ligjor; ajo siguroi pjesën më të madhe të forcës intelektuale dhe kapitalit social që nxiti lëvizjet e bashkimit për dekada pas rënies së Perandorisë së Parë Franceze më 1814.
Vjollsa Krasniqi
Biografia
Fëmijëria e saj është e mbushur me plot kujtime me literaturë, art, kultuë dhe pasion për dije.Ishte gjithmonë e involvuar në konkurse astronomie gjatë shkollës fillore ku në nivelin shtetëror në Kosovë mori vendin e dytë.Përveq astronomisë Vjollca lexoi shumë e dhe literatuë anglezo-amerikane,shqipe,ruse dhe gjithnjë kërkonte një vend në univers dhe përkatësi.
Bashkimi i Italisë
Revolucioni francez dhe epoka e Napoleonit
Republika Franceze përhapi parimet republikane dhe institucionet e qeverive republikane promovuan shtetësinë mbi sundimin e Bourbonëve dhe Habsburgëve dhe dinastive të tjera. Reagimi kundër çdo kontrolli të jashtëm sfidoi zgjedhjen e sundimtarëve të Napoleon Bonapartit. Ndërsa mbretërimi i Napoleonit filloi të dështonte, sundimtarët që ai kishte vendosur u përpoqën të mbanin fronet e tyre (midis tyre Eugène de Beauharnais, Mëkëmbës i Italisë dhe Joachim Murat, Mbreti i Napolit) duke ushqyer më tej ndjenjat nacionaliste. Beauharnais u përpoq të merrte miratimin austriak për pasimin e tij në Mbretërinë e Napoleonit të Italisë, dhe më 30 mars 1815, Murat lëshoi Shpalljen e Riminit, e cila u bëri thirrje italianëve të rebeloheshin kundër pushtuesve të tyre austriakë.
Gjatë epokës Napoleonike, në vitin 1797, u bë miratimi i parë zyrtar i trengjyrëshit italian si flamur kombëtar nga një shtet sovran italian, Republika Cispadane, një republikë motër Napoleonike e Francës Revolucionare, në bazë të ngjarjeve pas Francës. Revolucioni (1789–1799) i cili, ndër idealet e tij, mbrojti vetëvendosjen kombëtare. Kjo ngjarje festohet me Ditën e Tringjyrëve. Ngjyrat kombëtare italiane u shfaqën për herë të parë në një kokadë trengjyrësh në vitin 1789, duke parashikuar shtatë vjet flamurin e parë ushtarak italian të gjelbër, të bardhë dhe të kuq, i cili u miratua nga Legjioni Lombard në vitin 1796.
Vjollsa Krasniqi
Puna aktuale
Akualisht ligjeron në Departamentin e Sociologjisë në Fakultetin e Filozofisë në Universitetin e Prishtinës "Hasan Prishtina".Ajo është e involvuar në shumë projekte që janë me ndikim social si: Programi i Universiteit për studime të gjinive, Shkolla verore mbi gjininë dhe seksualitetin, Platforma e aktivistëve qytetarë "Le të marshojmë, ne nuk festojmë.Gjithashtu Vjollca është e njohur për punë ekipore, punë në barazinë e gjinive, drejtësia e gjinive.Ajo shkroi për zhvillimet gjinore, politike dhe sociale në Ballkan.
Bashkimi i Italisë
Reagimi (1815–1848)
parapamje|[[Giuseppe Mazzini, udhëheqës me ndikim të madh të lëvizjes revolucionare italiane]] Pas rënies së Napoleonit (1814), Kongresi i Vjenës (1814–15) rivendosi lara-lara para-napoleonike të qeverive të pavarura. Italia përsëri kontrollohej kryesisht nga Perandoria Austriake, pasi ato kontrollonin drejtpërdrejt Mbretërinë e Lombardisë-Venecias dhe indirekt dukat e Parmës, Modenës dhe Toskanës.
Një figurë e rëndësishme e kësaj periudhe ishte Francesco Melzi d'Eril, duke shërbyer si zëvendëspresident i Republikës Napoleonike të Italisë (1802–1805) dhe mbështetës i qëndrueshëm i idealeve të bashkimit italian që do të çonin në Risorgimento italiane menjëherë pas vdekjes së tij. Ndërkohë, ndjenja artistike dhe letrare u kthye edhe drejt nacionalizmit; Vittorio Alfieri, Francesco Lomonaco dhe Niccolò Tommaseo përgjithësisht konsiderohen si tre pararendës të mëdhenj letrarë të nacionalizmit italian, por vepra më e famshme proto-nacionaliste ishte I promessi sposi e Alessandro Manzonit, i lexuar gjerësisht si një kritikë alegorike austriake me vello të hollë. I botuar në 1827 dhe i rishikuar gjerësisht në vitet në vijim, versioni i vitit 1840 i I Promessi Sposi përdori një version të standardizuar të dialektit toskan, një përpjekje e vetëdijshme e autorit për të siguruar një gjuhë dhe për t'i detyruar njerëzit ta mësojnë atë.
U shfaqën tre ideale të bashkimit. Vincenzo Gioberti, një prift piemontez, kishte sugjeruar një konfederatë të shteteve italiane nën udhëheqjen e Papës në librin e tij të vitit 1842 "Përparësia morale dhe civile e italianëve". Papa Piu IX në fillim u shfaq i interesuar, por ai u kthye në reaksionar dhe udhëhoqi betejën kundër liberalizmit dhe nacionalizmit.
Giuseppe Mazzini dhe Carlo Cattaneo donin bashkimin e Italisë nën një republikë federale, e cila doli shumë ekstreme për shumicën e nacionalistëve. Pozicioni i mesëm u propozua nga Cesare Balbo (1789-1853) si një konfederatë e shteteve të veçanta italiane të udhëhequr nga Piemonte.
Carbonari
Një nga grupet revolucionare më me ndikim ishte Carbonari, një grup i fshehtë diskutimi politik i formuar në Italinë Jugore në fillim të shekullit të 19-të. Pas vitit 1815, Masonëria e Lirë në Itali u shtyp dhe u diskreditua për shkak të lidhjeve të saj franceze. U la një boshllëk që karbonarët e mbushën me një lëvizje që i ngjante shumë masonerisë, por me një përkushtim ndaj nacionalizmit italian dhe pa lidhje me Napoleonin dhe qeverinë e tij. Përgjigja erdhi nga profesionistë dhe biznesmenë të klasës së mesme dhe disa intelektualë. Karbonarët e mohuan Napoleonin, por megjithatë u frymëzuan nga parimet e Revolucionit Francez në lidhje me lirinë, barazinë dhe vëllazërinë. Ata zhvilluan ritualet e tyre dhe ishin fort antiklerikale. Lëvizja e karbonarëve u përhap në të gjithë Italinë.
Qeveritë konservatore kishin frikë nga karbonarët, duke vendosur dënime të ashpra për burrat që zbuloheshin se ishin anëtarë. Megjithatë, lëvizja mbijetoi dhe vazhdoi të ishte një burim trazirash politike në Itali nga viti 1820 deri pas bashkimit. Karbonarët e dënuan me vdekje Napoleonin III (i cili, si i ri, kishte luftuar në anën e tyre) për dështimin për të bashkuar Italinë, dhe grupi pothuajse arriti ta vriste atë më 1858, kur Felice Orsini, Giovanni Andrea Pieri, Carlo Di Rudio dhe Andrea Gomez lëshoi tre bomba në drejtim të tij. Anëtarë të kësaj organizate në një kohë apo të tjerë kanë qenë shumë drejtues të lëvizjes bashkuese. Qëllimi kryesor ishte mposhtja e tiranisë dhe krijimi i qeverisjes kushtetuese. Edhe pse kanë kontribuar disa shërbime për kauzën e unitetit italian, historianët si Cornelia Shiver dyshojnë se arritjet e tyre ishin proporcionale me pretendimet e tyre.
Giuseppe Mazzini dhe Giuseppe Garibaldi
parapamje|200px|Takimi i parë midis [[Giuseppe Garibaldi|Garibaldit dhe Mazzinit në selinë e Italisë së Re më 1833.]]
Shumë revolucionarë kryesorë karbonarë donin një republikë, dy nga më të shquarit ishin Giuseppe Mazzini dhe Giuseppe Garibaldi. Veprimtaria e Mazzinit në lëvizjet revolucionare bëri që ai të burgoset menjëherë pasi u bashkua. Ndërsa ishte në burg, ai arriti në përfundimin se Italia mund − dhe për këtë arsye duhet − të bashkohej dhe formuloi një program për krijimin e një kombi të lirë, të pavarur dhe republikan me Romën si kryeqytet. Pas lirimit të tij në vitin 1831, ai shkoi në Marsejë në Francë, ku organizoi një shoqëri të re politike të quajtur La Giovine Italia (Italia e re), motot e së cilës ishin "Dio e Popolo" (Zoti dhe njerëzit) dhe "Unione, Forza e Libertà" (Bashkimi, Forca dhe Liria), që kërkonte bashkimin e Italisë.
Garibaldi, një vendas nga Nice (atëherë pjesë e Piedmont), mori pjesë në një kryengritje në Piemonte në 1834 dhe u dënua me vdekje. Ai u arratis në Amerikën e Jugut, megjithatë, duke kaluar katërmbëdhjetë vjet në mërgim, duke marrë pjesë në disa luftëra dhe duke mësuar artin e luftës guerile përpara kthimit të tij në Itali në 1848.
Revolucionet e vitit 1848-1849 dhe Lufta e Parë për Pavarësi Italiane
parapamje|majtas|Ekzekutimi i [[Vëllezërit Bandiera|vëllezërve Bandiera]] Në vitin 1844, dy vëllezër nga Venecia, Attilio dhe Emilio Bandiera, anëtarë të Italisë së Re, planifikuan të bënin një bastisje në bregun kalabrez kundër Mbretërisë së Dy Siçilive në mbështetje të bashkimit italian. Ata mblodhën një bandë prej rreth njëzet burrash të gatshëm për të sakrifikuar jetën e tyre dhe nisën me lundrim në sipërmarrjen e tyre më 12 qershor 1844. Katër ditë më vonë ata zbarkuan pranë Crotone, duke synuar të shkonin në Cosenza, të çlironin të burgosurit politikë dhe të lëshonin shpalljet e tyre. Tragjikisht për vëllezërit Bandiera, ata nuk e gjetën grupin kryengritës që u tha se i priste, kështu që ata u zhvendosën drejt La Sila. Ata u tradhtuan përfundimisht nga një nga partia e tyre, korsikani Pietro Boccheciampe, dhe nga disa fshatarë që besonin se ishin piratë turq. Kundër tyre u dërgua një detashment xhandarësh dhe vullnetarësh dhe pas një përleshjeje të shkurtër, e gjithë banda u kap rob dhe u shoqërua në Kozencë, ku u arrestuan edhe një numër kalabrezësh që kishin marrë pjesë në një kryengritje të mëparshme. Vëllezërit Bandiera dhe nëntë shokët e tyre u ekzekutuan me pushkatim; disa llogari thonë se ata thirrën "Viva l'Italia!" (“Rroftë Italia!”) sa ranë. Efekti moral ishte i madh në të gjithë Italinë, veprimi i autoriteteve u dënua botërisht dhe martirizimi i vëllezërve Bandiera dha fryt në revolucionet e mëvonshme.
Në shkurt 1848, pati revolta në Toskanë që ishin relativisht jo të dhunshme, pas së cilës Duka i Madh Leopold II u dha Toskanëve një kushtetutë. Një qeveri e përkohshme republikane e shkëputur u formua në Toskanë gjatë shkurtit menjëherë pas këtij koncesioni. Më 21 shkurt, Papa Piu IX u dha një kushtetutë Shteteve Papale, e cila ishte edhe e papritur dhe befasuese duke marrë parasysh mospërfilljen historike të Papatit. Më 23 shkurt 1848, mbreti Louis Philippe i Francës u detyrua të largohej nga Parisi dhe u shpall Republika e Dytë Franceze. Në kohën kur ndodhi revolucioni në Paris, tre shtete të Italisë kishin kushtetuta - katër nëse dikush e konsideron Siçilinë si një shtet më vete.
Ndërkohë, në Lombardi, tensionet u rritën derisa milanezët dhe venecianët u ngritën në revoltë më 18 mars 1848. Kryengritja në Milano arriti të dëbojë garnizonin austriak pas pesë ditësh luftimesh në rrugë - 18–22 mars (Cinque giornate di Milano). Një ushtri austriake nën Marshallin Josef Radetzky rrethoi Milanin, por për shkak të largimit të shumë prej trupave të tij dhe mbështetjes së milanezëve për revoltën, ata u detyruan të tërhiqen në kështjellat Quadrilatero.
Së shpejti, Charles Albert, Mbreti i Sardenjës (i cili sundoi Piedmont and Savoy), i nxitur nga venedikasit dhe milanezët për të ndihmuar kauzën e tyre, vendosi se ky ishte momenti për të bashkuar Italinë dhe i shpalli luftë Austrisë (Lufta e Parë për Pavarësi Italiane). Pas sukseseve fillestare në Goito dhe Peschiera, ai u mund në mënyrë vendimtare nga Radetzky në Betejën e Custoza më 24 korrik. U ra dakord për një armëpushim dhe Radetzky rifitoi kontrollin e të gjithë Lombardisë-Venecias, përveç Venecias, ku Republika e San Marco u shpall nën Daniele Manin. parapamje|majtas|[[Daniele Manin dhe Niccolò Tommaseo pas shpalljes së Republikës së San Marco]]
Fillimisht, Piu IX kishte qenë diçka si një reformator, por konfliktet me revolucionarët e acaruan atë në idenë e qeverisjes kushtetuese. Në nëntor 1848, pas vrasjes së ministrit të tij Pellegrino Rossi, Piu IX u arratis pak para se Giuseppe Garibaldi dhe patriotë të tjerë të mbërrinin në Romë. Në fillim të vitit 1849, u mbajtën zgjedhjet për Asamblenë Kushtetuese, e cila shpalli Republikën Romake më 9 shkurt. Më 2 shkurt 1849, në një tubim politik të mbajtur në Teatrin Apollo, një prift i ri romak, Abbé Carlo Arduini, kishte mbajtur një fjalim në të cilin kishte deklaruar se Fuqia e përkohshme e Selisë së Shenjtë ishte një "gënjeshtër historike, një politikë mashtrim dhe imoralitet fetar”. Në fillim të marsit 1849, Giuseppe Mazzini mbërriti në Romë dhe u emërua Kryeministër. Në Kushtetutën e Republikës Romake, liria fetare garantohej me nenin 7, pavarësia e Papës si kreu i Kishës Katolike garantohej me nenin 8 të Principi fondamentali, ndërsa dënimi me vdekje u hoq me nenin 5. dhe arsimi publik falas sigurohej nga neni 8 i Titolo I.
Përpara se fuqitë të mund t'i përgjigjeshin themelimit të Republikës Romake, Charles Albert, ushtria e të cilit ishte trajnuar nga gjenerali polak në mërgim Albert Chrzanowski, rinovoi luftën me Austrinë. Ai u mund shpejt nga Radetzky në Novara më 23 mars 1849. Charles Albert abdikoi në favor të djalit të tij, Victor Emmanuel II, dhe ambiciet piemonteze për të bashkuar Italinë ose për të pushtuar Lombardinë, për momentin, u morën fund. Lufta përfundoi me një traktat të nënshkruar më 9 gusht. Një revoltë popullore shpërtheu në Breshë në të njëjtën ditë me disfatën në Novara, por u shtyp nga austriakët dhjetë ditë më vonë.
Aty mbetën Republika Romake dhe Veneciane. Në prill, një forcë franceze nën Charles Oudinot u dërgua në Romë. Me sa duket, francezët fillimisht donin të ndërmjetësonin midis Papës dhe nënshtetasve të tij, por shpejt francezët ishin të vendosur të rivendosnin Papën. Pas një rrethimi dy mujor, Roma kapitulloi më 29 qershor 1849 dhe Papa u rivendos. Garibaldi dhe Mazzini ikën edhe një herë në mërgim - në 1850 Garibaldi shkoi në qytetin e Nju Jorkut. Ndërkohë, austriakët rrethuan Venedikun, i cili mbrohej nga një ushtri vullnetare e drejtuar nga Daniele Manin dhe Guglielmo Pepe, të cilët u detyruan të dorëzoheshin më 24 gusht. Luftëtarët pro-pavarësisë u varën masivisht në Belfiore, ndërsa austriakët u zhvendosën për të rivendosur rendin në Italinë qendrore, duke rivendosur princat që ishin dëbuar dhe duke rivendosur kontrollin papnor mbi Legatat. Kështu, revolucionet u shtypën plotësisht.
Kokërdhok
Fshati Kokërdhok ndodhet në Komunën Ulëz, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Danna Paola
Danna Paola Rivera Munguía (lindur më 23 qershor 1995), e njohur më mirë si Danna Paola, është një aktore, këngëtare dhe modele meksikane. Ajo fitoi popullaritet si një aktore dhe këngëtare për fëmijë, duke luajtur në dhjetëra projekte televizive përgjatë fëmijërisë dhe adoleshencës së saj të hershme.
Jeta e hershme
Danna Paola lindi dhe u rrit në Mexico City, Meksikë. Ajo është vajza e Patricia Munguía dhe Juan José Rivera Arellano, ish-këngëtarja e Grupo Ciclón dhe Los Caminantes. Prindërit e saj u divorcuan gjatë fëmijërisë. Ajo ka një motër më të madhe, Vania.
Përkrahjet
Në mes të janarit 2016, Paola u zbulua si fytyra e re e linjës së ngjyrave të flokëve të L'Oreal Paris, "Casting Crème Gloss", për tregun Latinamerikan. Linja është një bashkëpunim midis linjave të Ekselencës dhe Preferencës së L'Oreal-it. Si pjesë e promovimit, Paola lyente flokët dhe u shfaq në reklama të shtypura dhe televizive për markën.
William Heard Kilpatrick
William Heard Kilpatrick (20 nëntor 1871 - 13 shkurt 1965) ishte një pedagog amerikan, nxënës, koleg dhe pasardhës i John Dewey (1859-1952). Kilpatrick ishte një figurë kryesore në lëvizjen arsimore progresive dhe sidomos pedagogjisë pragmatiste më fillim të shekullit XX.
Biografia
Kilpatrick ka lindur në White Plains, Georgia. Pas arsimit fillor dhe të mesëm studimet i vazhdoi në Universitetin Mercer dhe Universitetin Johns Hopkins ku më vonë u bë mësues matematike në shkollën e mesme dhe në Universitetin Mercer. Ai u takua për herë të parë me John Dewey në vitin 1898 dhe përsëri u takua me të në vitin 1907. Kilpatrick vendosi ta bënte filozofinë e arsimit dhe edukimit specialitetin e tij dhe ndoqi të gjitha kurset e dhëna nga Dewey në Teachers College, Columbia University. Nga kjo u zhvillua një bashkëpunim, i cili vazhdoi deri në vdekjen e Dewey në vitin 1952. Idetë e të dy burrave ndikuan drejtpërdrejt në themelimin e Kolegjit Bennington në Vermont në vitin 1932: ata ishin të dy në Bordin origjinal të Administratorëve të Kolegjit, me Kilpatrick që së shpejti u bë President i Bordit, dhe dy nga 12 shtëpitë origjinale në kampus janë emëruar sipas tyre.
Puna e tij e parë e mësimdhënies ishte në Institutin Blakely, një shkollë publike e kombinuar fillore dhe e mesme në Gjeorgjinë jugperëndimore, që kërkoi që ai të ndiqte një verë të korrikut 1892 në Shkollën Normale të Rock College, Athinë, GA. Atje ai mësoi për teoritë arsimore të edukatorit gjerman Friedrich Wilhelm August Fröbel (1782-1852), themelues i kopshteve dhe ithtar i të mësuarit përmes lojës. Ai përsëri studioi në Universitetin Johns Hopkins, verën e vitit 1895, më pas dha mësim në klasën e shtatë dhe ishte drejtor në shkollën fillore Anderson, Savannah, GA, 1896–97. Ai ishte në Universitetin Mercer, 1897–1906, ku dha mësim matematikë, ishte nënkryetar në vitin 1900 dhe ushtrues detyre i presidentit, 1904–06, por dha dorëheqjen kur administruesit ishin të shqetësuar për dyshimin e tij për lindjen e virgjër të Marisë, nënës së Jezu Krishtit.
Në vitin 1907-1909 Kilpatrick ishte student në Kolegjin e Mësuesve në Universitetin e Kolumbias (New York City), ku mori kurse në historinë e arsimit nën Paul Monroe (1869-1947), filozofi e edukimit nën John Angus MacVannel (1871-1915), psikologjia nën Edward Lee Thorndike (1874-1949), dhe filozofia nën Frederick James Eugene Woodbridge (1867-1940) dhe John Dewey. Në vitin 1908 Kilpatrick shkroi në ditarin e tij: "Profesor Dewey ka bërë një ndryshim të madh në të menduarit tim." Dewey i shkroi MacVannel dhe tha si më poshtë për Kilpatrick: "Ai është [studenti] më i mirë që kam pasur ndonjëherë." Dewey ishte profesori dhe mentori më i rëndësishëm i Kilpatrick ndërsa Kilpatrick ishte student në Kolegjin e Mësuesve. Kilpatrick kaloi karrierën e tij profesionale dhe pjesën tjetër të jetës së tij të gjatë në Teachers College, Columbia University (TCCU), ku ishte instruktor në lëndën historia e arsimit dhe pedagogjisë (1909-1911), mori një doktoraturë në vitin 1911 me tezën e tij (të mbikëqyrur nga Paul Monroe) me titull Shkollat holandeze të Holandës së Re dhe Nju Jorkut Kolonial (botuar në vitin 1912 në botime të ndryshme), ishte profesor asistent i filozofisë së arsimit (1911–1915), profesor i asociuar i filozofisë së arsimit. (1915–1918), profesor i rregullt i filozofisë së arsimit (1918–1937), dhe më pas profesor emeritus.
Gruaja e parë e Kilpatrick ishte Mary (Marie) Beman Guyton (12 nëntor 1874 - 29 maj 1907). William dhe Mary u martuan më 27 dhjetor 1898 dhe patën tre fëmijë. Gruaja e dytë e William ishte Margaret Manigault Pinckney (4 dhjetor 1861 - 24 nëntor 1938). William dhe Margaret u martuan më 26 nëntor 1908. Martesa e tretë dhe e fundit e William ishte me Marion Isabella Ostrander (23 dhjetor 1891 - 29 janar 1975) më 8 maj 1940, pasi ajo ishte sekretare e tij.
Kilpatrick dha mësim gjatë verës në Universitetin e Gjeorgjisë, 1906, 1908 dhe 1909; Universiteti i Jugut (Sewanee), 1907; ishte profesor i ftuar në Universitetin Northwestern, 1937–38 dhe ligjëroi sesione verore atje, 1939–1941; dha mësime edhe në sesione verore, Universiteti Stanford, 1938; Universiteti i Kentakit, 1942; Universiteti i Karolinës së Veriut, 1942; dhe Universiteti i Minesotës, 1946. Udhëtimet e tij jashtë vendit përfshinin vizita shkollore, leksione dhe takime me pedagogë të shquar në Itali, Zvicër dhe Francë, maj–qershor 1912; Evropa dhe Azia, gusht 1926-qershor 1927; dhe rreth botës, gusht-dhjetor 1929.
Ai mori LL. D. diplomë nderi nga Universiteti Mercer, 1926; Universiteti i Kolumbisë, 1929; dhe Kolegji Bennington, 1938 (të cilin ai e ndihmoi në themelimin e tij në vitin 1923 dhe ku ishte president i bordit të administratorëve, 1931–38); diplomë nderi D.H.L. nga Kolegji i Studimeve Hebraike, 1952; dhe Çmimin Brandeis për shërbimin humanitar, 1953.
Pasi u tërhoq nga TCCU, 1937, ai ishte president i Lidhjes Urbane të Nju Jorkut, 1941–51; kryetar i Rinisë Amerikane për Rininë Botërore, 1946–1951; kryetar i Byrosë së Arsimit Ndërkombëtar, 1940–51.
Kilpatrick kishte disa kritikë, por shumë më tepër admirues dhe ndjekës. Ditëlindja e tij e tetëdhjetë e pestë, 20 nëntor 1956, e festuar në auditoriumin Horace Mann, TCCU, rezultoi në një botim special të Marsit 1957 të Arsimit Progresiv, "William Heard Kilpatrick Eighty-Fifth Anniversary", që përmban 10 artikuj duke qenë i shpallur dhe i kritikuar si përkthyesi kryesor arsimor i John Dewey, Kilpatrick ishte një ithtar kryesor i arsimit progresiv dhe pedagogjisë pragmatiste. Ai vdiq pas një sëmundjeje të gjatë në moshën 93 vjeçare më 13 shkurt 1965 në Nju Jork.
Filozofia e arsimit
Kilpatrick zhvilloi Metodën e Projektit për arsimin e fëmijërisë së hershme, e cila ishte një formë e Edukimit Progresiv që organizonte kurrikulën dhe aktivitetet në klasë rreth temës qendrore të një lënde. Ai besonte se roli i një mësuesi duhet të ishte ai i një "udhërrëfyesi" në krahasim me një figurë autoritare. Kilpatrick besonte se fëmijët duhet ta drejtojnë mësimin e tyre sipas interesave të tyre dhe duhet të lejohen të eksplorojnë mjedisin e tyre, duke e përjetuar të mësuarin e tyre përmes shqisave natyrore. Përkrahësit e Edukimit Progresiv dhe Metodës së Projekteve refuzojnë shkollimin tradicional që fokusohet në memorizimin, mësimin përmendsh, klasat e organizuara rreptësisht (tavolina në rreshta; nxënësit gjithmonë të ulur) dhe format tipike të vlerësimit. Ai është përshkruar si një zhvillimist.
Kilpatrick botoi veprën me titull Bazat e Metodës - Bisedimet Joformale mbi Mësimdhënien në vitin 1925.
Kilpatrick në aspektin e pikëpamjeve politike ishte një social demokrat dhe shërbeu në bordin e drejtorëve të Lidhjes për Demokracinë Industriale.
Ylli dhe gjysmëhëna
parapamje|Gjysmëhëna dhe ylli si [[Stema e Turqisë|Emblema e Turqisë]] parapamje|Gjysmëhëna dhe ylli parapamje|Ylli dhe gjysmëhëna Bizantine (Shek. I pes.) parapamje|[[Dioskurët]] parapamje|Iliriku parapamje|Stema e Ilirisë së Madhe parapamje|Monedhë romako-bizantine Ylli dhe gjysmëhëna paraqesin një simbol ikonografik të përdorur në kontekste të ndryshme historike dhe kulturore përfshirë këtu edhe paraqitjen si një simbol i spikatur i Perandorisë Osmane, e po ashtu edhe shumë vende moderne që ende e përdorin atë si një simbol kombëtar. Ai fillimisht u paraqit në koloninë greke të Bizantit rreth vitit 300 pes, megjithëse u përdor më gjerësisht si emblemë mbretërore e Mithridatit VI Eupator pasi ai përfshiu Bizantin në mbretërinë e tij për një periudhë të shkurtër. Gjatë shekullit V, ai ishte i pranishëm në monedha të prera nga Perandoria Sasiane Persiane, simboli u përfaqësua në monedhat e prera në të gjithë perandorinë në të gjithë Lindjen e Mesme për më shumë se 400 vjet nga shekulli III deri në rënien e Sasanianëve pas pas pushtimit myslimanë të Persisë në shekullin VII. Sundimtarët myslimanë pushtues e mbajtën simbolin në monedhën e tyre gjatë viteve të para të hilafetit pasi monedhat ishin kopje të sakta të monedhave sasaniane. Simboli është përfaqësimi i bashkuar i një gjysmëhëne dhe një ylli, ku të dy elementët kanë një histori të gjatë të mëparshme në ikonografinë e Lindjes së Afërt të Lashtë, duke përfaqësuar ose Diellin dhe Hënën, ose Hënën dhe Yllin e Mëngjesit (ose personifikimet e tyre hyjnore). Monedhat me simbolet e gjysmëhënës dhe yjeve të përfaqësuara veçmas kanë një histori më të gjatë, me lidhje të mundshme me ikonografinë më të vjetër mesopotamiane. Ylli, ose Dielli, shpesh shfaqet brenda harkut të gjysmëhënës (i quajtur edhe ylli në gjysmëhënë, ose yll brenda gjysmëhënës, për zbardhjen e përshkrimeve të një ylli dhe një gjysmëhëne krah për krah); Në numizmatikë në veçanti, termi gjysmëhëna dhe peleti përdoret në rastet kur ylli thjeshtohet në një pikë të vetme.