cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haridwari
Regjistrat gjenealogjikë hindu në Haridwar
Për shekuj kur paraardhësit hindu vizitonin qytetin e Haridwarit për ndonjë qëllim, kryesisht për pelegrinazh, kremimin e të vdekurve, ose për hedhjen e hirit të të afërmve të tyre pas kremimit në ujërat e lumit Gang, siç paracaktohet nga zakonet fetare hindu, ka qenë një zakon i vjetër të shkohej te Panditi që kishte në ngarkim regjistrin e familjes dhe të përditësonte pemën gjenealogjike të familjes me hollësi të të gjitha martesave, lindjeve dhe vdekjeve.
Në Indinë e sotme njerëzit që vizitojnë Haridwarin shtangen kur Pandët i nxisin ata të vijnë dhe të përditësojnë pemën e tyre gjenealogjike. Tashmë me sistemin e familjes së bashkuar hindu që është shkëputur me njerzit që parapëlqejnë më shumë familjet bërthama.
Demografia
Sipas censusit indian të vitit 2001 Distrikti i Haridwarit kishte një popullsi prej 1 447 187 banorësh (2001), ndërsa sipas censusit të vitit 2011 ka një popullsi prej 1 890 422 banorësh.
Qyteti i Haridwarit, sipas censusit të viti 2011 ka një popullsi prej 310 562 banorësh. Meshkujt përbëjnë 54% të popullsisë, ndërsa femrat 46%. Haridwari ka një nivel mesatar alfabetizmi prej 70%, më e lartë sesa mesatarja kombëtare prej 59.5%: alfabetizmi mashkullor është 75%, ndërsa ai femëror është 64%. Në Haridwar, 12% e popullsisë është nën moshën gjashtë vjeçare.
Mjedisi urban
parapamje|264px| image_skyline e mjedisit të Gangut në perëndim
Vende interesi
left|327px|parapamje|Kulla e Sahatit në Malviya Dwip në Har Ki Pauri. parapamje|264px| image_skyline e 'aarti' natën në Har Ki Pauri Në traditat hindu, 'Pancha Tirtha' (pesë vendet e pelegrinazhit) brenda Haridwarit janë "Gangadvara" (Har ki Pauri), Kushawart-i (Ghati në Kankhal), Bilwa Tirtha (Tempulli Mansa Devi) dhe Neel Parvati (Tempulli Chandi Devi). Ka mjaft tempuj dhe ashramë të tjerë të vendosur brenda dhe përreth qytetit. Gjithashtu, në Haridwar alkooli dhe ushqimi jo vegjetarian nuk lejohen.
Har Ki Pauri
parapamje|majtas|381px|Shtrati i kanalit të Gangut i tharë për tu pastruar.
Ky ghat i shenjtë u ndërtua nga mbreti Vikramaditya (shekulli i I p.e.s.) në kujtim të vëllait të tij Bharthari. Besohet se Bharthari shkoi në Haridwar dhe meditatoi në brigjet e Gangut të shenjtë. Kur ai vdiq, vëllai i tij ndërtoi një ghat në emër të tij, që më vonë u bë i njohur si Har Ki Pauri. Ghati më i shenjtë brenda Har Ki Paurit është Brahmakundi. Ritualet e mbrëmjes (aarti) në perëndim i ofrohen hyjneshës Ganga në Har Ki Pauri (shkallët e perëndisë Hara ose Shiva) është një përvojë mahnitëse për çdo vizitor. Kur, pas ceremonisë pelegrinët lëshojnë ‘’diya’’ (gjethe lundruese me qirinj) dhe temjan në lum, duke përkujtuar paraardhësit e tyre të vdekur është një spektakël ngjyrash dhe tingujsh. Mijëra njerëz vendosin ta ndjekin këtë ritual gjatë vizitës së tyre në Haridwar. Shumica e ghateve të tanishme u zhvilluan gjerësisht në vitet 1800.
Në natën e Dusehras ose pak ditë përpara kanali i Gangut në Haridwar thahet për të pastruar shtratin e lumit. Uji rikthehet gjatë Devalit. Besohet se gjatë Dusehras Maa Ganga shkon në shtëpinë e babait të saj dhe rikthehet pas Bhai Duj-it ose Bhai Phota-s. Për këtë arsye ujërat e kanalit të Gangut në Haridwar thahen pjesërisht gjatë natës së Dusehras dhe rilëshohen gjatë ditës së Bhai Duj-it ose Bhai Phota-s.
Tempulli Chandi Devi
Tempulli i është kushtuar hyjneshës Chandi, që ulet mbi 'Neel Parvat' në bregun lindor të lumit Gang. Është ndërtuar në vitin 1929 nga mbreti i Kashmirit, Suchat Singh. Skanda Purana përmend një legjendë, në të cilën Chanda-Munda, kreu i ushtrisë së mbretit demon vendor Shumbha dhe Nishumbha u vranë nga këtu nga hyjnesha Chandi, pas të cilës vendi mori emrin Chandi Devi. Besohet se statuja kryesore u vendos nga Adi Shankaracharya në shekullin e VIII. Tempulli është 3 km larg Ghatit Chandi dhe mund të arrihet edhe nëpërmjet teleferikut.
Tempulli Mansa Devi
parapamje|Teleferik për te Tempulli Mansa Devi, Haridwar. I vendosur në krye të Bilwa Parvatit, tempulli i hyjneshës Mansa Devi, që do të thotë hyjnesha që përmbush dëshirat (mansa), është një destinacion turistik popullor, veçanërisht përshkak të teleferikëve, që mundësojnë pamje piktoreske të të gjithë qytetit. Tempulli kryesor bujt dy idhuj të hyjneshës, njëri me tre gojë dhe pesë krahë, ndërsa tjetri me tetë krahë.
Tempulli Maya Devi
I datuar nga shekulli i XI, ky tempull i lashtë i Maya Devit, adhishthatri devi (hyjnesha padrone) e Haridwarit, konsiderohet si një nga Siddhapithat dhe thuhet se është vendi ku ranë zemra dhe kërthiza e hyjneshës Sati. Është një nga pak tempujt e vjetër që gjenden akoma në Haridwar, bashkë me Tempullin Narayani Shila dhe Bhairava.
Kankhali
parapamje|majtas|327px|Tempulli Das Mahavidya brenda Tempullit Daksheswara Mahadev, Kankhal parapamje|327px|Tempulli Bholanath Sevashram pranë Gangut, Haridwar Tempulli i vjetër i Daksha Mahadevit i njohur edhe si Tempulli Daksheshwar Mahadev, është i vendosur në jug të qytezës së Kankhalit. Sipas teksteve hindu, mbreti Daksha Prajapati, babai i Dakshayanit, gruas së parë të Shivës, krey një jagna, në të cilën qëllimisht nuk e ftoi Shivën. Kur ajo mbërriti, ai u fye prapë nga mbreti, gjë që e bëri Satin të tërbohej dhe të vetflijohej duke u hedhur te jagna kundi. Mbreti Daksha më vonë u vra nga demoni Virabhadra, i lindur nga inati i Shivës. Por më vonë u soll përsëri në jetë nga Shiva i cili i dha kokën e një dhije. Tempulli Daksha Mahadev është një tribut për këtë legjendë.
Sati Kundi, një tjetër trashëgimi mitologjike që ja vlen të vizitohet është i vendosur në Kankhal. Sipas legjendës Sati u vetëflijua pikërisht në këtë kund.
Piran Kaliyari
Piran Kaliyar Sharifi, i ndërtuar nga Ibrahim Lodi, sundues i Delhit, është 'dargah-a' e Hazreti Alauddin Sabir Kaliyarit, një shenjt sufi i shekullit të XIII i urdhërit Chishti (i njohur edhe si Sarkar Sabir Pak), në fshatin Kaliyar, 7 km. nga Rurki, është vizituar nga besimtarë nga e gjithë bota, gjatë festave të përvitshme 'Urs', që festohen nga dita e parë që shihet hëna deri në ditën e 16-të të muajit Rebi el-Evvel, të kalendarit islam.
Ujëmbledhësi Bhimgoda
Ky ujëmbledhës është i vendosur në një largësi rreth 1 km nga Har Ki Pauri. Thuhet se ndërsa Pandavët ishin duke shkuar në Himalaja nëpërmjet Haridwarit, princi Bhima nxori ujë nga shkëmbinjtë duke ngjeshur gjunjët e tij (goda) në tokë.
Tempulli Dudhadhari Barfani
Pjesë e ashramit të Dudhadhari Barfani Babas, ky kompleks tempullor në mermer të bardhë është një nga tempujt më të bukur në Haridwar, veçanërisht tempujt e Rama-Sitas dhe Hanumanit.
Pawan Dhami
Një tempull modern, i bërë tërësisht me pjesë xhami, Pawan Dhami është tashmë një destinacion popullor turistik. Kompleksi tempullor u ndërtua nga përpjekjet e Swami Vedantanand Maharaj-it dhe istituti i vendosur aty është duke u rritur nën udhëheqjen e tij. Njerëzit nga Moga në Panxhab kanë bërë përpjekje të konsiderushme dhe para për të ngritur këtë vend.
Mandiri Bharat Mata
Mandiri Bharat Mata është tempull shumë-katësh kushtuar Bharat Matas (Nëna Indi). Mandiri Bharat Mata u inaugurua më 15 maj 1983 nga Indira Gandhi në brigjet e lumit Gang. Është i vendosur pranë Ashramit Samanvaya dhe është tetë kate me një lartësi prej 54.9 m. Çdo kat paraqet një periudhë të Historisë Indiane, nga ajo e Ramajanës deri në pavarsinë e Indisë.
Në katin e parë është statuja e Bharat Matas. Kati i dytë është Mandiri Shur, kushtuar heronjve të shquar të Indisë. Kati i tretë është Mandir Matri kushtuar arritjeve të grave të shquara të Indisë si Radha, Mira Bai, Savitri, Draupadi, Ahilya, Anusuya, Maitri, Gargi etj. Shenjtë të ndryshëm nga besime të ndryshme, duke përfshirë Xhainizmin, Sikizmin dhe Budizmin janë paraqitur në katin e katërt të Mandirit Sant. Salla e mbledhjes me muret paraqet bashkëjetesën simbolike të të gjitha feve të praktikuara në Indi dhe duke e protretizuar historinë dhe bukurinë në provinca të ndryshme, është i vendosur në katin e pestë. Në katin e gjashtë mund të shihen forma të ndryshme të hyjneshës Shakti, ndërsa kati i shtatë i është kushtuar të gjitha mishërimeve të Vishnut. Kati i tetë mban faltoren e Shivës nga i cili besimtarët arrijnë një pamje panoramike të Himalajave, Haridwarit dhe të gjithë kompleksin e Sapta Sarovarit.
Tempulli u ndërtua nën ish Shankaracharya Maha-Mandleshwar Swami Satyamitranand Giri Maharaj. Që me fillimin e fondacionit Swami Satyamitranand në vitin 1998, janë hapur mjaft degë, përkatësisht në Renukut, Jabalpur, Jodhpur, Indore dhe Ahmedabad.
Shopingu
parapamje|Statujë e Shivës pranë Gangut, përgjatë Har Ki Paurit, Haridwar Vende të famshme për shoping janë Pazari Bara, Pazari Moti, Rruga e Sipërme, Ranipur Mor, Jwalapur. Turistët zakonisht blejnë sende fetare dhe zbukurime të shtrenjta. Përmes Haridwarit ka shumë dyqane ku mund të blihen sende fetare që variojnë nga zbukurime Rudraksha, piktura fetare dhe statuja hyjnish deri te kaseta muzikore me këngë të rimiksuara fetare dhe bhajan-ë. Veshjet janë një tjetër tërheqje e rëndësishme shopingu për vendasit.
Ashrami Sapta Rishi dhe Sapta Sarovari
Një vend piktoresk pranë Haridwarit, ku thuhet se kanë medituar shtatë të ditur të mëdhenj ose Saptarishi, përkatësisht Kashyapa, Vashishtha, Atri, Vishwamitra, Jamadagni, Bharadwaja dhe Gautama Maharishi. Besohet gjithashtu se në këtë vend Gangu e ndau veten në shtatë rrjedha që të mos shqetësonte rishit.
Parad Shivalinga
E vendosur në Ashramin Harihar në Kankhal. Parad Shivalinga (Shivalinga e Mërkurrit) që peshon rreth 150 kg dhe pema Rudraksha janë tërheqjet kryesore këtu.
Ashrami Ramanand
I vendosur në Shravan Nath Nagar të qyteti pranë stacionit hekurudhor, ky është ashrami kryesor i Ramanand Sampraday-t në Haridwar. Drejtuesi i këtij ashrami është Mahant Bhagwan Das.
Shantikunj
parapamje|majtas|327px|Ngrehina kryesore e Pantanjali Yogpithës, Haridwar Shantikunj-i ësthë qendra e oranizatës së famshme shpirtërore dhe shoqërore All World Gayatri Pariwar (AWGP) e krijuar nga Pandit Shriram Sharma Acharya. Është e vendosur në një largësi prej 6 kilometrash nga stacioni hekurudhor i Haridwarit në drejtim të Rishikeshit/Dehradunit në Autostradën Kombëtare 58. Në brigjet e Gangut të shenjtë dhe midis vargut Shivalik të Himalajave, ai është gjithashtu një vend tërheqjeje për turistët ashtu si dhe për kërkuesit e udhëheqjes shpirtërore.
Patanjali Yogpitha (kartel)
Patanjali Yogpitha është e vendosur në Autostradën Haridwar-Delhi. Ky është një institucion yoga dhe qëndër kërkimore e Swami Ramdevit. Çdo ditë mijëra njerëz vijnë këtu për yoga dhe qëllime të tjera.
Mandiri Shri Chintamani Parshwnath Xhain Shvetambar
Ky tempull u ndërtua në vitin 1990 nga shenjti xhainist Shri Padam Sagar Suri. Tempulli është ndërtuar me gurë Jaisalmeri në stilin Xhainist të Arkitekturës. Mulnajaku i këtij tempull është një idhull në ngjyrë të zezë i Chintamani Parshwnath Bhagwan-it në posturën Padmasana. Idhujt e Shri Parshv Yakshas dhe Mata Padmavatit ndodhen në të dy anët e idhullit kryesor. Ndodhet edhe një idhull i Rishabhanathas i bërë prej mermeri të bardhë. Pranë këtij tempulli ndodhet një tempull i vogël i Shri Ghantakaran Mahavir Ji-së dhe ‘charan-paduka’ (gjurmët). Tempulli ka gjithashtu një dharamshala për strehimin e rreth 1000 pelegrinëve në të njëjtën kohë.
Universiteti Gurukul Kangri
I vendosur në Kankhal, në brigjet e lumit Gang, Universiteti Gurukul Kangri është një nga universitetet më të vjetra në Indi, i themeluar në vitin 1902 nga Swami Shraddhananda (1856–1926), sipas parimeve të Swami Dayananda Saraswatit, themeluesit të Arya Samaj-it. Është vizituar nga prijësi i British Trade Union, Charles Freer Andrews dhe kryeministri britanik, Ramsay MacDonald, për të studiuar sistemin unik të arsimit Gurukul. Këtu, Literatura e lashtë Vedike dhe Sanskritishte, Ayurveda dhe filozofia janë pjesë e kurrikulumit përkrahë shkencave moderne dhe gazetarisë. 'Muzeu i tij Arkeologjik', (krijuar në 1945) bujt disa statuja, monedha, piktura dhe artifakte të rralla, duke filluar nga Kultura Harappa (~2500–1500 p.e.s.). Mahatma Gandi e vizitoi kampusin e tij tre herë dhe qëndroi në të kampusin e tij të qetë dhe të shpërndarë për një kohë të gjatë, në mënyrë të veçant gjatë Kumbh melas së vitit 1915, pasuar nga një vizitë në vitin 1916, kur më 20 mars, ai foli në përvjetorin e Gurukulit.
Dev Sanskriti Vishwavidyalaya
E krijuar në vitin 2002 nga akti i Qeverisë së Uttarakandit, është një universitet plotësisht rezidencial. I menaxhuar nga Shri Vedmata Gayatri Trust, Shantikunj, Haridwar (qendra e ‘All World Gayatri Pariwar’), ai jep diploma dhe certifikata kursesh në fusha si shkenca yogike, terapia alternative, kultura indiane, turizmi, menaxhimi rural, teologji, këshillim shpirtëror etj. Ai ofron kurse të mësimit në distancë.
Universiteti Sanskrit i Uttarakhandit
I krijuar nga Qeveria e Uttarakandit është universiteti kushtuar studimeve të shkrimeve dhe librave të lashtë sanskrit. Kurrikulumi i tij mbulon edhe ritualet hindu, kulturën dhe traditat dhe krenohet për një ndërtesë të frymëzuar nga Stili i lashtë arkitekturor hindu.
Kolegji Chinmaya
I vendosur në Shivalik Nagar, 10 km nga qyteti i Haridwarit, është një nga kolegjet shkencore në Haridwar.
Kolegje të tjerë
Në Haridwar ndodhen dy kolegje shtetërore ajurvedikë dhe spitale, njëri është Kolegji Ajurvedik Shtetëror Rishikul, ndërsa tjetri është Kolegji Ajurvedik Gurukul.
Zona të rëndësishme brenda qytetit
Kompleksi i Bharat Heavy Electricals Limited, një ndërmarrje e sektorit publik maharatna është e shtrirë përgjatë një sipërfaqeje prej 12 km². Fabrika kryesore konsiston në dy divizione: Heavy Electricals Equipment Plant (HEEP) dhe Central Foundry Forge Plant (CFFP). Së bashku ata punësojnë mbi 8000 punëtorë të kualifikuar. Kompleksi është i ndarë në gjashtë sektorë duke ofruar shërbime të shkëlqyera rezidenciale, shkollimi dhe mjeksore.
Është i vendosur në Autostradën Kombëtare Haridwar–Delhi në një largësi prej 7 km nga Haridwari. Në afërsi, në fshatin Pathri, qëndron Prita Bhimgoda, e ndërtuar mbi Kanalin e Sipërm të Gangut në 1955. Ajo ka gjithashtu një zyrë të zhvillimit të bllokut, përgjegjëse për shumë fshatra të zhvilluar (p.sh. Khedli, Kisanpur Rohalki, Atmalpur Bongla, Sitapur, Alipur, Salempur).
Një zona industriale masive, e shtrirë mbi 823.8 ha, e zhvilluar nga State Industrial Development Corporation of Uttarakhand (SIDCUL), një trup e qeverisë shtetërore. Me mbërritjen e sipërmarrjeve të mëdha si ITC, Hindustan Unilever Limited, Dabur, Mahindra & Mahindra, Havells and Kirby, SIDCUL është programuar për të zhvilluar në një tjetër bashki industriale brenda qytetit. 3 km larg nga Autostrada Kombëtare Delhi-Hardwar, SIDCUL gjendet pranë bashkisë BHEL, një bashki e rëndësishme e sektorit publik.
Një pjesë e vjetër e qytetit, Jwalapur-i është qendra financiare dhe industriale e qytetit, dhe tani një qendër e rëndësishme për tregtinë dhe shopingun e vendasve. Qyteza daton nga viti 1700. Kjo qytezë u quajt Mohamed Pura dhe sundohej nga një drejtues myslyman vendor. Në vitet 1600 familja e Sisodia nga Mewar-i, pasardhës të Rana Pratap-it, që ikën nga pushtimi Mogul, erdhën për tu ngulitur në rrethinat e Haridwarit. Familjet jetonin qetësisht për pothuaj një brez për të shmangur zbulimin. Vendasit ua ndryshuan mbiemrin në Mehta. Besohet fortësisht se në fillim të 1700-ës mehtat shpërngulën sunduesin mysliman dhe e riemërtuan qytezën Jwalapur. Kjo familje për pasojë u ngulit në Jwalapur dhe u martuan me popullsinë vendore.
Një vend i mirë pikniku me një digë dhe një liqen artificial. Këtu mund të vërehen elefantë dhe kafshë të tjera të egra.
Është një nga zonat më të reja dhe më të mëdha rezidenciale të Haridwarit. Është e ndarë në komplekse të ndryshme. Fillimisht u zhvillua si një zonë rezidenciale për punëtorët e BHEL, por me hyrjen e SIDCUL-it, popullsia dhe veprimtaria financiare u zhvillua me shpejtësi në zonë për shkak të afërsisë.
Transporti
parapamje|Gur Mileje përgjatë rrugës së Haridwarit parapamje|majtas|327px|Stacioni Hekurudhor i Haridwarit Haridwari është qendra administrative e distriktit me të njëjtin emër dhe ka një lidhje të mirë me qytetet e tjera të distriktit dhe shtetit të Uttarakandit.
Rrugor
Autostrada Kombëtare 58, midis Delhit dhe Kalimit Mana kalon përmes Haridwarit duke e lidhur atë me Ghaziabadin, Meerut-in, Muzzafarnagar-in, Rurkin dhe Badrinathin dhe Autostrada Kombëtare 74 që fillon nga Haridwari e lidh atë me Kashipurin, Kichhan, Naginan, Pilibhit-in dhe Bareilly-n. Haridwari është i lidhur mirë me qytetet kryesore me linja autobusësh. Autobusët nga Delhi për në Haridwar janë të disponueshëm më shumë se 150 autobusa në ditë.
Ajror
Aeroporti më i afërt kombëtar është Aeroporti Jolly Grant në Dehradun, që është i vendosur 35 km nga Haridwari. Ndërsa aeroporti më i afërt ndërkombëtar është Aeroporti Ndërkombëtar Indira Gandhi në New Delhi.
Industria
Haridwari është duke u zhvilluar me shpejtësi si një qendër e rëndësishme industriale e Uttarakandit që kur agjencia e qeverisë së shtetit, SIDCUL u vendos në vitin 2002, duke krijuar Pronat e Integruara Industriale në një distrikt që tërheq shumë shtëpi të rëndësishme industriale, që janë duke krijuar shërbime manifakture në zonë.
Haridwari ka një zonë të lulëzuar industriale të vendosur në rrugën anësore, duke përshfirë kryesisht njësi dytësore të PSU dhe BHEL, që u vendos këtu në vitin 1964 dhe që aktualisht punëson mbi 8000 persona.
Kentaro Hayashi
(lindur më 29 Gusht 1972) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje.
HomePNA
HomePNA u zhvillua për aplikacione argëtuese të tilla si IPTV të cilat kërkojnë cilësi të mirë të shërbimit (QoS). HomePNA 3.1 përdor frekuenca mbi ato që përdoren për linjën dixhitale të parapaguesit dhe thirrjet zanore analoge përmes telave të telefonit dhe nën ato që përdoren për transmetimin dhe transmetimin e drejtpërdrejtë të TV satelitor përmes njëkohësie, kështu që mund të bashkëjetojë me ato shërbime në të njëjtat tel.
HomePNA nuk prodhon produkte, megjithëse anëtarët e saj prodhojnë. HomePNA krijon specifikime të industrisë të cilat më pas i standardizon nën organin e standardeve të Unionit Ndërkombëtar të Telekomunikacionit (ITU). Aleanca HomePNA, teston zbatimet dhe certifikon produktet nëse ato kalojnë.
Kompanitë promovuese të HomePNA janë AT&T Inc., Technicolor SA, Pace plc, Sigma Designs, Motorola, Cisco Systems, Sunrise Telecom dhe K-Micro. [1]
Pajisjet që përdorin teknologjinë HPNA si pjesë e produkteve me përmbajtje me shumë media në të gjithë shtëpinë përfshijnë Transmetimin Dixhital të Avancuar, [2] Inneoquest dhe NetSys.
Alternativat për HomePNA përfshijnë: Komunikimin në linjën e energjisë, Wi-Fi, të dhënat përmes kabllit dhe multimedia përmes njëkohësie.
Multitier architecture
Multitier architecture (Peer to Peer)
Shtabi i Përgjithshëm i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës
parapamje|Emblema e [[Ushtria Çlirimtare e Kosovës|UÇK-së.]] Shtabi i Përgjithshëm i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës ishte selia qendrore dhe struktura udhëheqëse e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.
Organizimi
Në fazën e parë u krijuan grupet e vogla guerile, sipas skemave tepër konspirative të luftës ilegale. Në fazën e dytë u zgjeruan grupet, u rrit numri i luftëtarëve, u njohën komandantët. Në fazën e tretë u krijuan repartet e organizuara nga oficerë profesionistë, që erdhën në Kosovë nga Kroacia, Bosnja, si dhe nga ata që kishin dezertuar nga ushtria jugosllave e disa vullnetarë nga Shqipëria. UÇK-ja mori plotësisht formë të rregullt, me rreshtim organik, me uniformë, me armatim, me kazerma dhe qendra stërvitore etj., brenda në Kosovë dhe jashtë saj. Në fazën e fundit të katërt, struktura organizative u ndërtua me brigada, si njësi më të fuqishme luftarake. Në maj 1999 struktura e UÇK-së përbëhej nga:
Smedereva
Smedereva (Smederevo - Смедерево) është një qytet dhe qendër administrative, në Qarkun e Podunavljes në Serbinë Lindore. Qyteti shtrihet në të djathtë të bregut të Danubit, rreth 45 km larg kryeqytetit, Beograd.
Sipas rezultateve zyrtare të regjistrimit të popullsisë të vitit 2011, qyteti ka një popullsi prej 64,105, gjersa 108,209 banorë jetojnë në zonën administrative të komunës së Smederevës.
Emri
Në gjuhën serbe, qyteti është i njohur si Smederevo (Смедерево), në gjuhën latine, italiane, rumune dhe greke si Semendria, në hungareze si Szendrő ose Vég-Szendrő, në gjuhën turke si Semendire.
Demografia
Përkatësia etnike nga të anketuarit në regjistrimin e vitit 2011 në Smederevë është treguar më poshtë:
Mahishasuramardini Mandapa
Mahishasuramardhini Mandapa (Tempull shpellor; i njohur edhe si Yampuri) është një shembull i Arkitekturës shkëmbore që daton nga fundi i shekullit të VII, i mbretërisë Pallava. Është një tempull shpellor i skalitur në shkëmb i vendosur mbi një kodër afër një fari, bashkë me shpellat e tjera në Mamallapuram. Është një nga dëshmitë më mjeshtërore të Vishwakarma Sthapathi-ve të lashta (skulpturës Vishwakarma). Mamallapurami, i njohur nga populli edhe si Mahabalipuram, është një fshat i vogël në jug të qytetit të Chennai-t, kryeqyteti i shtetit indian Tamil Nadu. Tempulli është pjesë e Grupit të monumenteve në Mahabalipuram, i shpallur nga UNESCO pjesë e trashëgimisë botërore që nga viti 1984. Ky tempull shpellor ka shumë veçori arkitekturore interesante nga të cilat tre më të shquarat janë të skalitura përsosmërisht në muret e shpellës të tre shenjtëroreve. Njëra është e Vishnu-s të shtrirë mbi gjarprin me shtatë koka, Adisesha, një tjetër i Durgës, hyjnisë kryesore të tempullit duke vrarë demonin me kokë bualli Mahishasura dhe shenjtërorja e tretë ka gjithashtu një skulpturë të Vishnu-s. Shpella paraqet gjithashtu shumë skena nga Puranat (rrëfenja të mitologjisë hindu në sanskritisht që datojnë nga shekulli i V i e.s.).
Legjenda
Sipas legjendës, Durga vrau demonin Mahishasura, që konsiderohej si i pamposhtshëm. Në këtë mënyrë, duke ndjekur vrasjen e tij, asaj iu dha titulli Mahishasuramardhini (mposhtësja e Mahishasura-s). Shpella e skalitur në granit paraqet hyjneshën Mahishasuramardhini, të konsideruar një mishërim të hyjneshës Durga dhe është emërtuar sipas saj "Mahishasuramardhini Mandapa". Relievi i brendshëm i shpellës paraqet pikërisht këtë betejë. Hyjnesha është paraqitur e hipur mbi një luan, krahët e saj të shumtë duke mbajtur një hark dhe shigjeta, në ndjekje të Mahisha-s duke u tërhequr bashkë me ndjekësit e tij.
Gjeografia
Shpella Mahishasura Mardhini ose Mahishasuramardhini Mantapa gjendet në majë të një kodre bashkë me shpellat e tjera në qytetin e Mahabalipuramit, në bregun e Coromandelit në gjirin e Bengalit në Oqeanin indian, afërsisht 58 km nga qyteti i Chennai-t (më parë i njohur si Madras) dhe rreth 32 km nga qyteti Chengalpattu. Përkrahës saj gjendet një far. Pranë kësaj shpelle gjendet një tempull strukturor i shekullit të VIII Tempulli Olakkannesvara (gabimisht i quajtur një tempull Mahishasura) në një vendodhje të favorshme që ofron pamje mjaft skenike të Mamallapuramit. Zona është një pjesë e një zone të sigurisë së lartë pasi ndodhet pranë një centrali me energji bërthamore pak kilometra në jug; në këtë mënyrë, fotografimi është i palejuar.
Planimetria
Tempulli në shpellë është i drejtuar nga lindja dhe ka tre dhoma. Përmasat e tij të brendshme janë 9.8 metra i gjatë, 4.6 m i gjerë dhe 3.8 m i lartë. Në dhomën qëndrore kryesore gjendet një projeksion ballor kur krahasohet me dy dhomat anash saj. Në façatën e shpellës ndodhen 10 driatre në formë patkoi në konrnizë, që quhen kuduse; këto janë skalitje të papërfunduara. Korniza paraqet edhe skalitje të pesë faltoreve me çati trekëndore gjysëm-të përfunduara. Façata ka katër kolona dhe dy gjysëm-kolona në skaje, që janë pjesë e façatës dhe janë skalitur në stilin arkitekturor Pallava. Dhoma qendrore është ka përballë një mukhamandapa (verandë hyrëse) të vogël, që ka dy kolona me baza luanësh në stilin Pallava.
Shoqata e Pavarur e Gazetarëve të Vojvodinës
Shoqata e Pavarur e Gazetarëve të Vojvodinës është një organizatë jofitimprurëse e themeluar dhe e regjistruar më 17 janar 1990 në Novi Sad, me misionin e arritjes, edukimit dhe zhvillimit të gazetarisë së lirë, objektive dhe profesionale, duke avokuar për mbrojtjen e të drejtat dhe interesat e gazetarëve, si dhe avokimi për vlerat e shoqërisë civile.
Historia
Me iniciativën e një grupi gazetarësh të dalluar nga Vojvodina, Asociacioni i Pavarur i Gazetarëve të Vojvodinës u themelua më 17 janar 1990 në Novi Sad, si organizata e parë e këtij lloji në RSFJ. Kuvendi themelues u mbajt në sallën e madhe të Teatrit Popullor, i cili për këtë rast u mor me qira me mjetet e mbledhura nga gazetarët-themelues. Organizatës së sapoformuar iu bashkuan 270 gazetarë nga pothuajse të gjitha mediat e Vojvodinës. Qëllimet kryesore të shoqatës ishin avokimi për lirinë e shtypit, eliminimi i ndikimeve politike, qëllimi i të cilave është instrumentalizimi politiko-propagandist i mediave, pra - avokimi për informim profesional, objektiv dhe cilësor. Gjithashtu, NDNV luftoi për mbrojtjen e të drejtave dhe lirive të të gjithë atyre që ishin të ekspozuar ndaj represionit, si dhe për përmirësimin e statusit material dhe social të gazetarëve.
Në periudhën që pasoi, periudhën e shpërbërjes së RSF-së Jugosllavisë, me nxitjen e zhurmshme mediatike për luftë, NDNV vuri në dukje barbarizimin mediatik. Pikërisht për këtë, që nga themelimi i saj e deri në vitin 2000, zëdhënësi i regjimit të Millosheviqit e shpalli NDNV-në "një krah të zgjatur të fuqive të huaja".
Duke qenë se asnjë informacion i vërtetë nuk ka arritur te qytetarët përmes mediave zyrtare, plotësisht të ekspozuar ndaj gënjeshtrave dhe urrejtjes, anëtarët e NDNV-së lexojnë lajme që nuk duhej të publikoheshin çdo ditë në media nga ambientet e NDNV-së në rrugën Zmaj Jovina në Novi Sad, Novi. E trishtuar, me ndihmën e altoparlantëve. Aksioni u quajt Dritarja. Ka ndodhur shpesh që disa mijëra qytetarë të mblidheshin nën dritaren e NDNV. Ishte në të njëjtën kohë një protestë kolektive kundër luftës dhe informacioneve të rreme.
Në vitin 1992 NDNV filloi të botojë gazetën e qytetarëve të Vojvodinës Nezavisni, e cila gjatë gjithë botimit (ajo ndaloi së botuari në vitin 2002) kishte një orientim të dukshëm qytetar, antinacionalist dhe kundër luftës. Fatkeqësisht, për shkak të mungesës së mjeteve financiare, “Nezavisni” u mbyll.
Pas ndryshimeve politike në vitin 2000, puna e NDNV u de-intensifikua pak. Kishte edhe nga ata që besonin se ekzistenca e një shoqate të tillë nuk ishte më e nevojshme. Megjithatë, kjo nuk ishte ajo që mendonte grupi i gazetarëve kryesisht të rinj që iniciuan rigjallërimin e NDNV. Ata besonin se ekziston nevoja reale për një organizim profesional të këtij lloji, sepse mediat tona ende mbizotërojnë nga sensacionalizmi, nacionalizmi, ksenofobia, propaganda dhe analfabetizmi i zakonshëm. Gjithashtu, gazetarët janë ende në shënjestër të të fuqishmëve dhe sulmet ndaj gazetarëve në përgjithësi mbeten të paligjshme.
Me iniciativën e disa anëtarëve të NDNV-së filloi aksioni i rivitalizimit të Shoqërisë. Kuvendi zgjedhor u mbajt më 29 maj 2004. Që atëherë e deri më sot, NDNV ka arritur të rifitojë reputacionin e saj dhe tani është sërish një shoqatë relevante gazetareske me mbi 600 anëtarë. NDNV është gjithashtu një nga iniciatorët e koalicionit të organizatave joqeveritare Civic Vojvodina.
Aktivitetet
NDNV ofron një gamë të gjerë shërbimesh të destinuara për anëtarësinë e saj, komunitetin mediatik, OJQ-të, si dhe qytetarët në përgjithësi: shërbime edukative (trajnime, seminare, seminare), asistencë ligjore, kërkime/analiza, botime, fushata për mbrojtjen e gazetarëve., marrja me qira e hapësirave dhe pajisjeve, subvencione të veçanta për anëtarësim. Këto shërbime ofrohen në Novi Sad, por edhe në të gjithë Serbinë dhe në rajon. NDNV ofron gjithashtu ndihmë ligjore falas për gazetarët nga Vojvodina - mbulohen fushat e ligjit të punës, ankesat në Gjykatën Evropiane të të Drejtave të Njeriut, problemet e incidenteve, përfaqësimi dhe këshillimi.
Publikime
Lëshimi i botimeve është një aktivitet i rëndësishëm i NDNV. Deri më tani, NDNV ka nxjerrë publikimet e mëposhtme:
Veprimtaria
NDNV gjithashtu redakton faqen e internetit të informacionit Autonomija info, si dhe drejton qendrën kërkimore Vojvodina Research and Analitical Center (VOICE). Që nga viti 2010, NDNV ka hapur qendrën moderne mediatike të Vojvodinës në ambientet e saj.
Katsuo Kanda
(lindur më 21 Qershor 1966) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Nouvelle vague
Nouvelle vague, apo Vala e re, ka qenë një lëvizje në fund të viteve 50 dhe vitet 60 të shekullit XX në kinematografinë franceze e cila shënoi një revolucionarizim të mjetit filmik dhe një numër regjisorësh dhe autorësh me ndikim të madh në kinematografinë botërore.
E shënuar nga dy grupe kineastësh në Paris, të "bregut të djathtë" të qytetit, me Jean-Luc Godard, François Truffaut, Claude Chabrol, apo Éric Rohmer, dhe "bregut të majtë" me Alain Resnais, Agnès Varda, Jacques Démy, prodhimi filmik i kohës shënoi inovacione në përdorimin e kamerës, në teknika narrative, si dhe në zhanret fiksionale dhe dokumentare.
Megjithëse termi "Valë e re" nënkupton kryesisht atë grup kineastësh francezë të viteve 60, ai është përdorur më vonë për të përshkruar edhe breza të suksesshëm kinematografie në vende të tjera, si për shembull Vala e re iraniane, Vala e re e kinematografisë japoneze te viteve 60, apo Vala e re e kinemasë së Hong-Kongut në vitet 90.
Ujesjellesi i Domgjonit
Ujesjellesi i Domgjonit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Mirditës, në qarkun e Lezhës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "786/1/DT 05.11.1984".
Përshkrimi
Ai gjendet në fshatin Domgjon, komuna Fan, rrethi Mirdite. Ujësjellësi i Domgjonit është i vetmi i këtij lloji në rrethin e Mirditës dhe në vendin tonë.Ujësjellësi i Domgjonit ka një origjinalitet të pa krahasuar me tunele dhe puse të nëndheshme. Sot ruhen një pjesë e tuneleve nëntokësore, si dhe pusi i kontrollit. Gjerësia e tunelit varion nga 60 cm deri ne 1 m, kurse lartësia lëviz nga 75 cm deri në 1,8 m. Rreth 100 m nga dalja e tunelit nëntokësor është ndërtuar pusi i kontrollit, që nis me një hyrje të maskuar nga sipërfaqja e tokës. Nga kjo hyrje, për në fundin e pusit zbritet me anë të 25 shkallëve guri në formë spiraleje, të vendosura në faqet e brendshme të pusit. Diametri i pusit shkon deri 2,3 m dhe lartësia e pusit është 10.5 m. në fund ka një pusete kontrolli.
Enkidu
Enkidu eshte nje qenie gjysme njeri gjysme pantere,i krijuar nga perendite qe ta mposhte Gilgameshin.Por,ata kishin force te barabarte.ata behen vellezer per shpirt dhe nisen per bema heroike,per ta cliruar Urukun nga qeniet e mrapshta.
Traktati i Atlantikut të Veriut
parapamje|Faqja e vërtetimit për një kopje zyrtare të traktatit të Organizatës së Traktatit të Atlantikut të Veriut, e nënshkruar dhe e vulosur nga Sekretari i Shtetit, Dean Acheson. Traktati i Atlantikut të Veriut, i referuar edhe si Traktati i Uashingtonit, është traktati që formon bazën ligjore dhe zbatohet nga Organizata e Traktatit të Atlantikut të Veriut (NATO). Traktati u nënshkrua në Uashington, DC, më 4 prill 1949.
Hvitramanaland
Hvitramanaland ose Irlanda e Madhe (Në gjuhën e vjetër nodike: Írland hið mikla ose Írland it mikla), e njohur edhe si Vendi i Njerëzve të Bardhë (Hvítramannaland), dhe në gjuhën latine si Hibernia major dhe Albania, është një vend i cili sipas fiseve nordike ndodhej pranë lokalitetit bregdetar kanadez Vinlandë.
Max Coltheart
Max Coltheart AM (i lindur më 16 prill 1939) është një shkencëtar njohës australian i cili specializohet në neuropsikologjinë njohëse dhe neuropsikiatrinë njohëse.
Hvitramanaland
Hibernia major dhe Albania
Në një raport, në Sagën e Erikut të Kuq, disa skrælingez (nordikët grenlandezë) të kapur në Markland i kanë përshkruar njerëzit e asaj të cilën ata e quanin Vendi i Njerëzve të Bardhë, ose Albania, e të cilët "visheshin në rroba të bardha ...." Një tjetër raport i identifikon ata me emrin njerëzit Albani (Albanët), njerëzit, me "flokë dhe lëkurë të bardhë si bora."
Max Coltheart
Coltheart lindi në Frankston, Victoria dhe u rrit në Brisbane, Canberra dhe Bega. Ai filloi një Bachelor të Arteve në Universitetin e Sidneit në 1957, dhe përfundoi gradat MA dhe PhD atje, pastaj vazhdoi në një sërë postesh akademike duke përfshirë në Universitetin e Sidneit, 1965-1967, Universitetin Monash, 1967-1969, Universiteti në Waterloo, Kanada 1969-1972) dhe Universitetin e Londrës . Ai ishte Reader në Psikologji në Universitetin e Reading 1972-1975 dhe Profesor i Psikologjisë në Birkbeck College University London nga 1975 në 1987. Në 1987 ai mori pozicionin e Profesorit të Psikologjisë në Departamentin e Psikologjisë të Universitetit Macquarie.
Hvitramanaland
Hibernia major dhe Albania
Studiuesit dhe shkrimtarët nuk pajtohen lidhur me natyrën e atij vendi, ose nga të qenit të trajtuar si një mit i venitur i mbështetur vetëm në njohuritë e vendeve në perëndim të oqeanit, e deri tek teoritë të cilat e lokalizojnë atë diku në Amerikën e Veriut.
Max Coltheart
Coltheart u emërua Drejtor Shkencor i Macquarie Center for Cognitive Science në 2000, dhe mbajti këtë pozicion deri në 2009. Ai u dha një Bursë e Federatës ARC në 2002 dhe në 2010 u emërua Profesor Emeritus i Shkencës Kognitive në Universitetin Macquarie. Ai është gjithashtu një anëtar i Akademisë Australiane të Shkencave dhe Akademisë së Shkencave Sociale në Australi dhe një bashkëpunëtor korrespondent i Akademisë Britanike. Ai aktualisht është një Krye Hetues në Qendrën e Ekselencës për Njohjen dhe Çrregullimet e Këshillit Australian të Kërkimit në Universitetin Macquarie. Ndër studentët e tij të shquar është Anne Castles.
Uxhaini
Ujjain është qyteti më i madh në distriktin me të njëjtin emër në shtetin indian të Madja Pradeshit. Ai është qyteti i pestë më i madh në Madja Pradesh nga popullsia dhe është qendra administrative e distriktit dhe divizionit të Ujjainit.
Max Coltheart
Ai shquhet për zhvillimin e teorisë së leximit "me rrugë të dyfishtë" ) në fund të viteve 1970 dhe teorinë me dy faktorë të besimit mashtrues në vitet 2000 si dhe kontributet në debatin rreth asaj që mund të jetë mësuar në lidhje me njohjen nga puna funksionale e neuroimazherisë.
Uxhaini
Ujjaini ishte një qytet i lashtë i vendosur në bregun lindor të Lumit Kshipra, qyteti më i shquar në rrafshin e Malwas të Indisë Qendrore për një kohë të gjatë të historisë së tij. Ai u shfaq si qendra politike e Indisë Qendrore rreth vitit 600 p.e.s. Ishte kryeqyteti i mbretërisë së lashtë Avanti, një nga gjashtëmbëdhjetë mahaxhanapadat. Ai mbeti një qendër e rëndësishme politike, tregtare dhe kulturore e Indisë Qendrore deri në fillim të shekullit të XIX, kur administratorët e Perandorisë Britanike vendosën të zhvillojnë Indoren si alternativë ndaj tij. Ujjain vijo të ishte një vend i rëndësishëm pelegrinazhi për shaivitët, vaishnavitët dhe ndjekësit e Shaktizmit.
Max Coltheart
Coltheart mori një Medalje të Njëqindvjetorit në 1 Janar 2001 "Për shërbimin ndaj shoqërisë dhe shkencës Australiane në neuropsikologjinë njohëse". Ai u emërua Anëtar i Urdhrit të Australisë (AM) në Nderimet e Ditës së Australisë 2010 "Për shërbimin ndaj psikologjisë njohëse si një studiues dhe akademik, dhe për njerëzit me vështirësi në të mësuar".
Uxhaini
Ujjaini ka qenë zgjedhur si një nga qindra qytetet indiane për tu zhvilluar si një ‘’smart city’’ nën programin Smart Cities Mission të Narendra Modit.
Këshilli i Atlantikut të Veriut
parapamje|Logoja e NATO/OTAN. Këshilli i Atlantikut të Veriut (NAC) është organi kryesor vendimmarrës politik i Organizatës së Traktatit të Atlantikut të Veriut (NATO), i përbërë nga përfaqësues të përhershëm të vendeve anëtare të tij. Ajo u krijua me nenin 9 të Traktatit të Atlantikut të Veriut dhe është i vetmi organ në NATO që e nxjerr autoritetin e saj në mënyrë eksplicite nga traktati.
Uxhaini
Historia
Gërmimet në Kayatha (rreth 26 km nga Ujjaini) kanë tregua ngulime bujqësore kalkolitike që datojnë rreth vitit 2000 p.e.s. Site Kalkolitike janë zbuluar edhe në zona të tjera përreth Ujjainit, duke përfshirë Nagdan, por gërmimet në vetë Ujjain nuk kanë treguar ndonjë ngulim kalkolitik. H. D. Sankalia teorizoi se ngulimet kalkolitike në Ujjain me gjasa u shkatërruan nga kolonët e Epokës së Hekurit.
Sipas Hermann Kulkes dhe Dietmar Rothermund-it, Avanti, kryeqyteti i të cilit ishte Ujjaini, "ishte një nga avanpostet më të hershme në Indinë Qendrore" dhe tregon shenja të urbanizimit të hershëm rreth vitit 700 p.e.s. Rreth vitit 600 p.e.s., Ujjaini u shfaq si qendër politike, tregtare dhe kulturore e Rrafshit të Malwas.
Koji Noguchi
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Uxhaini
Historia
Qyteti i lashtë me mure i Ujjainit ishte i vendosur përreth kodrës Garh Kalika në bregun e lumit Kshipra, në zonat e sotme periferike të qytetit të Ujjainit. Ky qytet mbulonte një sipërfaqe të parregullt pesëkëndore prej 0.875 km2. Ai ishte i rrethuar nga një ledh dheu 12 m i lartë. Studimet arkeologjike kanë treguar edhe praninë e një ledhi 45 m të gjerë dhe 6.6 m të thellë përreth qytetit. Sipas Raymond Allchin dhe George Erdosy, këto mbrojtje të qytetit u ndërtuan midis shekujve të VI dhe të IV p.e.s. Dieter Schlingloff beson se këto u ndërtuan përpara vitit 600 p.e.s. Kjo periudhë është karakterizuar nga struktura të bëra prej guri dhe tullash të pjekura, vegla dhe armë të bëra prej hekuri dhe qeramikë të zezë dhe të kuqe të lëmuara.
Këshilli i Atlantikut të Veriut
Kompetencat dhe detyrat
Të 30 anëtarët e NATO-s kanë misione diplomatike në organizatë përmes ambasadave në Belgjikë. Mbledhjet e KKSH-së kryesohen nga Sekretari i Përgjithshëm dhe, kur duhet të merren vendime, veprimi merret në bazë të unanimitet dhe marrëveshjes së përbashkët. Nuk ka votim apo vendim me shumicë. Çdo komb i përfaqësuar në tryezën e NAC ose në ndonjë nga komitetet e tij vartëse ruan sovranitetin dhe përgjegjësinë e plotë për vendimet e veta.
Uxhaini
Historia
Sipas literaturës puranike, një degë e Dinastisë legjendare Haihaya sundoi mbi Ujjain.
Në Periudhën Mauryane, Ujjaini mbeti qendër administrative e rajonit. Nga kjo periudhë është zbuluar Qeramikë e Zezë e Lëmuar Veriore, monedha bakri, unaza pusesh terrakote dhe vula fildishi me shkrime Brahmi. Gjatë sundimit të babait të tij, Bindusara, Ashoka shërbeu si nënmbret i Ujjainit. Ujjaini u kontrollua në vijim nga një numër perandorish dhe dinastish, duke përfshirë Dinastinë Shunga, Satrapët Perëndimorë, Dinastinë Satavahana, Gupta dhe Paramara. Paramarat e zhvendosën kryeqytetin e rajonit nga Ujjaini në Dhar.
Ujjaini ishte një qendër e rëndësishme letrare e Indisë së lashtë, e quajtur Adyapeetha, ose themelet e mësimit sanskrit, etikës, diturisë, shkencës dhe artit, dhe është quajtur "Swarna Sringa", në mënyrën e të folurit vendor, për shkak të kullave të arta të shumë tempujve në këtë qytet tempullor. Raxha Bharthari shkroi eposin e tij të madh, Virat Katha, Neeti Sataka, historia e dashurisë së princeshës pradyot-e Vasavadatta dhe Udayan-it në Ujjayini, siç quhej qyteti gjatë kësaj kohe. Shkrimet e Bhasa-s janë të vendosura në Ujjain dhe ai me gjasa jetoi në qytet. Kalidasa e përmend gjithashtu Ujjainin shumë herë dhe duket se ai kaloi të paktën një pjesë të jetës së tij në Ujjain. Mrichchhakatika e Shudrakas është vendosur gjithashtu në Ujjain. Ujjaini shfaqet gjithashtu në mjaft histori si kryeqyteti i perandorit legjendar Vikramaditya. Kathasaritsagara (shekulli i XI) i Somadevas përmend se qyteti ishte krijuar nga Vishwakarma dhe e përshkruan atë si pamposhtshëm, të begat dhe plotë me pamje të mrekullueshme.
Gjatë periudhës mesjetare, Ujjaini ra përfundimisht nën sundimin islamik, si pjesët e tjera të Indisë veri-qendrore. Në vitin 1235, Iltutmishi i Sulltanatit të Delhit e plaçkiti qytetin dhe shkatërroi tempujt e tij. Megjithatë, Ujjaini vijoi të jetë një qytet i rëndësishëm i rajonit. Deri gjatë kohës së vasalit të Perandorisë Mogule Jai Singh-u II (1688-1743), që ndërtoi një Jantar Mantar në qytet, Ujjaini ishte qyteti më i madh dhe kryeqyteti i Malwa Subah-ut.
Gjatë shekullit të XVIII, qyteti u bë për pak kohë kryeqyteti i shtetit Scindia të Konfederatës Maratha, kur Ranoji Scindia e vendosi kryeqytetin e tij në Ujjain në vitin 1731. Por pasuesi i tij e zhvendosi në Gwalior, ku ata sunduan shtetin e Gwaliorit në gjysmën e dytë të shekullit të XVIII. Përpjekja për supremaci midis Holkarëve të Indores dhe Scindiave (që sundonin Ujjainin) çoi në rivalitetin midis tregtarëve të dy qyteteve. Më 18 korrik 1801, Holkarët i mundën Scindiat në Betejën e Ujjainit. Më 1 shtator, Yashwantrao Holkar-i hyri në qytet dhe kërkoi nga ai një shumë prej 1 500 000 rupi. Ai mori vetëm 1/8 e kësaj shume; pjesa tjetër u përvetësua nga zyrtarët e tij. Më vonë Daulat Scindhia dërgoi një forcë për të rimarr kontrollin e Ujjainit. Pasi të dyja palët, si Holkarët ashtu dhe Scindiat pranuan suzeranitetin britanik, administrata koloniale britanike vendosi të zhvillonte Indoren si një alternativë ndaj Ujjainit, pasi tregtarët e Ujjainit kishin mbështetur disa njerëz anti-britanik. John Malcolm, administratori britanik i Indisë Qendrore, vendosi ta reduktonte rëndësinë e Ujjainit "duke transferuar një pjesë të madhe të saj në qytetet e Indores dhe Ratlamit, që janë dhe do të vijojnë të jenë më tepër nën kontrollin tonë".
Pas pavarësisë së Indisë, Ujjaini u bë pjesë e shtetit Madja Bharat. Në vitin 1956 Madja Bharati u shkri në shtetin e Madja Pradeshit.
Gjeografia
Ujjaini është i vendosur në pjesën qëndrore-perëndimore të Indisë dhe është në veri të kufirit të sipërm të vargmalit Vindhya. I vendosur në rrafshin Malwa, ai ësthë më i lartë se ultësirat e Indisë veriore ku toka ngrihet drejt Vargut Vindhya në jug. Ujjaini ndodhet në koordinatat 23.16667°N, 75.76667°W me një lartësi mesatare prej 494 metrash (1620 këmbë). Rajoni është një zgjatim i Trapëve të Dekanit, të formuar midis 60 dhe 68 milionë vjet më parë në fundin e Epokës së Kretacit. Qyteti ndodhet në bregun e lumit Shipra, që derdhet në lumin e afërt Chambal.
Demografia
Sipas censusit të vitit 2011, Ujjaini kishte një popullsi prej 515 215 banorësh, 264 871 prej të cilëve ishin meshkuj ndërsa 250 344 femra. Raporti gjinor është 945 femra për 1000 meshkuj, ndërsa raporti gjinor fëminor është 929 vajza për 1000 djem. Qyteti ka 58 972 fëmijë nën moshën gjashtë vjeçare. Ka 30 573 djem dhe 28 399 vajza, që përbëjnë 11.45% të popullsisë së përgjithshme të qytetit.
Qeverisja dhe juridiksioni
Shumica e rajoneve përreth qytetit administrohen nga Korporata Bashkiake e Ujjainit. Qyteti administrohet nga komisioneri divizional dhe zyra e kolektoratit ashtu si dhe nga kryebashkiaku. Ata janë përgjegjës për departamentin e planifikimit, të pyjeve, shëndetit publik, punëve publike, dhe bordin e elektricitetit.
Ujjaini është një bashki metropolitane me një formë qeverisjeje këshill kryebashkiak. Korporata Bashkiake e Ujjainit u krijua në vitin 1956 nën Madhya Pradesh Nagar Palika Nigam Adhiniyam. Ajo u krijua në vitin 1886 si Nagar Palika, por më vonë u shpall korporatë bashkiake bashkë me Gwaliorin. Ajo është përgjegjëse për arsimin publik, institucionet korrektuese, bibliotekat, sigurinë publike, shërbimet e rekreacionit, higjenën, furnizimin me ujë, planifikimin vendor dhe shërbimet e mirëqenies. Kryebashkiaku dhe këshilltarët zgjidhen për një mandat pesë vjeçar.
Autoriteti i Zhvillimit të Ujjainit, është agjencia e planifikimit urban në shërbim të Ujjainit. Qendra e tij administrative është e vendosur në zonën Bharatpuri të Ujjainit. Ai u krijuan nën aktin e planifikimit qytetar dhe kombëtar të Madja Pradeshit, 1973.
Zona zgjedhore e Ujjainit është një nga 29 zonat zgjedhore në Madja Pradesh të Indisë Qendrore. Kjo zonë zgjedhore u krijua në vitin 1951 si një nga 9 zonat zgjedhore të shtetit Madja Bharat. Është e rezervuar për kandidatë që i përkasin kastave të programuara që nga viti 1966. Kjo zonë zgjedhore mbulon të gjithë distriktin e Ujjainit dhe pjesë të distriktit të Ratlamit. Aktualisht, anëtar i parlamentit që fiton në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2014 është Dr. Chintamani Malviya.
Shkollat
Shkollat shtetërore dhe ato private të qytetit përfshijnë:
Kultura
Ujjaini është konsideruar një nga qytetet më të shenjta në Indi dhe është një qendër pelegrinazhi popullore. Disa nga vendet e shenjta të shquara në qytet janë:
Vende të tjera historike në Ujjain janë:
Simhastha
Ujjain Simhastha është një pelegrinazh në masë hindu dhe një nga panairet e njohura si Kumbh Mela. Gjatë Simhasthas, hindutë mblidhen për tu larë në një lum të shenjtë. Në Ujjain, ai zhvillohet një herë në 12 vjet, në brigjet e lumit Kshipra. Njihet edhe si Simhastha, kur bie gjatë qëndrimit të Jupiterit te Luani Simha. Simhastha e fundit në Ujjain u zhvillua nga 22 prilli 2016 deri më 21 maj 2016.
Ajror
Ujjaini nuk disponon ndonjë aeroport por ka një pistë uljeje në rrugën Deaws, që përdoret si aeroport për qëllime transporti. Në vitin 2013, Qeveria e Madja Pradeshit nisi një shërbim ajror Ujjain-Bhopal pas një sipërmarrjeje të përbashkët me Ventura Airconnect. Për shkak të prenotimeve shumë të ulëta, projekti ambicioz u anullua. Arsyeja kryesore për dështimin e planit ishte afati i papërshtatshëm. Aeroporti më i afërt është Aeroporti Ndërkombëtar Devi Ahilyabai Holkar në Indore (62 km).
Hekurudhor
Nyja e Ujjainit është stacioni kryesor hekurudhor i Ujjainit dhe është i lidhur drejtpërdrejtë ose indirekt me të gjithë stacionet hekurudhore e rëndësishme të Indisë. Ai gjendet në itineraret Ratlam–Bhopal, Indore–Nagda dhe Guna–Khandwa. Në perëndim ai është i lidhur me Nyjen e Ratlamit, në veri është i lidhur me Nyjen Nagda, në lindje është i lidhur me Nyjën Maksi, Nyjën Bhopal dhe në jug është i lidhur me Nyjën Indore BG, Nyja Dewas.
Në qytetin e Ujjainit dhe rrethinat e tij ndodhen pesë stacione hekurudhore:
Rrugor
Autostrada të tjera rajonale që kalojnë përmes qytetit janë: Ujjaini është i rrethuar nga rrugë unazore.
Transporti vendor
Ujjain varet nga një rrjet i gjerë auto rikshoush, autobusash urbanë, taksi private dhe Tata Magic, që operojnë në qytet. Korporata bashkiake e Ujjainit së fundmi ka futur autobusa qyteti me një projekt të partneritetit publik privat pasi qyteti u identifikua si aglomerat urban me më pak se 1 milion banorë nën Jawaharlal Nehru National Urban Renewal Mission.
Sportet
Kriketi është një nga sportet më popullore në qytet. Ujjaini është shtëpia e Ujjain Divisional Cricket Association, që është e lidhur me Board of Control for Cricket in India. Qyteti nuk ka ndonjë stadium, por i zhvilloi ndeshjet e Ranji Trophy në Pipe Factory Ground në 1977 dhe 1980.
Balonat fluturuese janë një tjetër aktivitet popullor në qytet përreth Makar Sakrantit.
Në Ujjain ndodhen disa fusha fluturimi:
Kujdesi shëndetësor
Qyteti ka një spital shtetëror, Charak Bhavan (për nënat dhe fëmijët) Spitali TB dhe Kolegji Mjeksor Ruxmaniben Deepchand Gardi.