cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Turcoing
Historia
majtas|parapamje|250x250px| Place de la Victoire, Turkang. Qyteti ishte vendi i një fitoreje të rëndësishme për Francën gjatë Luftërave Revolucionare Franceze. Marshalli Charles Pichegru dhe gjeneralët e tij Joseph Souham dhe Jean Moreau mundën një forcë të kombinuar të trupave britanike dhe austriake në Betejën e Turkangut më 29 Floréal II (18 maj 1794).
Eilert Ekvall
Punimet shkencore
Ekwall gjithashtu la pas një koleksioni të gjerë të artikujve dhe shënimeve me ndikim akademik (shumë të mbledhura në librat e vitit 1931 dhe 1936 të përmendur më lart), letrat e punës lokale të Universitetit të Lundit dhe një numër shumë i madh i përmbledhjeve të librave, të botuara gjatë një periudhe prej disa 60 vjet, në anglisht, suedisht dhe gjermanisht, dhe kryesisht i referuar në bibliografinë e von Feilitzen.
Turcoing
Njerëz të shquar
Guilbert de Lannoy (1545- ) dhe djali i tij Jean de Lannoy (1575-  ) ishin protestantë nga Turkangu të cilët u vendosën në Leiden, Hollandë. Djali i Zhanit, Philip Delano ( -  ; i lindur Philipe de la Noye ose Philipe de Lannoy ), ishte një emigrant i hershëm në Koloninë e Plymouth dhe paraardhës i familjes së shquar Delano, e cila numëron ndër pasardhësit e saj figura të shquara në historinë amerikane, duke përfshirë presidentin Franklin Roosevelt.
Eilert Ekvall
Punimet shkencore
Nga 1935, Ekwall ishte anëtar i Akademisë suedeze të Letrave dhe Akademisë suedeze të Shkencave. Ai dhe gruaja e tij Dagny themeluan një bursë për studentët në Universitetin e Lundit nga rajoni Småland.
Hatra
Hatra (الحضر al-Ḥaḍral-Ḥaḍr) ka qenë një qytet i lashtë në Governoratin Ninawa dhe rajonin al-Jazira në Irak. Ai ishte i njohur si al-Hadr, një emër që shfaqet një herë në mbishkrimet e lashta, dhe kjo ishte në krahinën Khvarvaran të Persisë së lashtë. Qyteti shtrihet 290 km në veriperëndim të Bagdadit dhe 110 km, në jugperëndim të Mosulit.
Historia
majtas|parapamje|Herkules, Hatra, [[Iraku|Irak, periudha Partiane në shek. I-II es]] parapamje|Monedha bronzi nga Hatra të punuara rreth viteve 117-138 es, që përmban një bust të Shamash Hatra ndoshta ishte e ndërtuar në shekullin e III-të ose të II-të pes, nga Perandoria Seleucid. Pas pushtimit të saj nga Perandoria Parthiane, ajo lulëzoi gjatë shekujve I dhe II es, si një qendër fetar dhe tregtare. Më vonë, qyteti u bë kryeqytet i ndoshta i Mbretërisë së parë arabe në zinxhirin e qyteteve arabe që udhëhiqeshin nga Hatra, në verilindje të vendit, përmes Palmiras, Baalbekut dhe Petras, në jugperëndim. Rajoni i kontrolluar nga Hatra ishte Mbretëria e Araba, një mbretëri neutrale gjysmë-autonome në kufijtë perëndimore të Perandorisë Parthiane, e drejtuar nga princa arab.
Hatra u bë një qytet i fortifikuar i kufirit dhe i rezistoi sulmeve të përsëritura nga Perandoria Romake, dhe luajti një rol të rëndësishëm në Luftën e Dytë Parthiane. Ajo i refuzoi të dy vëllezërit Trajan (116/117) dhe Septimius Severus (198/199). Hatra mundi iranianët në betejën e Shahrazoor në vitin 238, por ra në Perandorinë Sassanid të Shapur I në vitin 241 dhe u shkatërrua Historitë tradicionale të rënies së Hatras tregojnë për një Nadira, e bija e Mbretit të Araba, ishte ajo e cila e tradhtoi qytetin në duart e Shapur.. Historia tregon se si Shapur e vrau mbretin dhe u martua me një Nadira, por më vonë e kishte vrarë gjithashtu edhe atë. parapamje|Mbetjet e Hatra-s në korrik 2008 Hatra ishte shembulli më i ruajtur dhe më informativ i një qyteti të Parthian. Ajo ishte rrethuar nga muret e brendshme dhe të jashtme pothuajse 2 km në diametër dhe të mbështetur nga më shumë se 160 kulla.
Tempujt mbuluan rreth 1.2 hektarë dhe u dominuan nga Tempulli i Madh, një strukturë e madhe me harqe dhe shtylla që dikur ngriheshin deri në 30 metra lartësi. Qyteti ishte i famshëm për bashkimin e saj të pantheonëve grekë, mesopotamianë, kananeashe, aramejanë dhe arabë, të njohur në aramaisht si Beiṯ Ĕlāhā ("Shtëpia e Perëndisë"). Qyteti kishte tempuj të Nergal (Asirian-Babylonian dhe Akadian), Hermes (Grek), Atargatis (Syro-Aramaean), Allat dhe Shamiyyah (arab) dhe Shamash (perëndia diellore Mesopotamiane). Hyjnitë e tjera të përmendura në mbishkrimet aramike të Hatranit ishin arameja Ba'al Shamayn dhe hyjnia femërore e njohur si Ashurbel, e cila ndoshta ishte asimilimi i dy hyjnive zotit asirian Ashuri dhe atij babilonas Bel, pavarësisht se të dy janë individualisht mashkullore.
Lista e sunduesve
Në mbishkrimet e gjetura në Hatra, përmenden disa sundimtarë. Sunduesit e tjerë përmenden në mënyrë sporadike nga autorët klasikë. Ata shfaqen me dy tituj. Sundimtarët e mëhershëm quhen mrj (përkthimi i paqartë), ato më vonë mlk -mbret.
Annecy
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Annecy (Arpitan: Èneci ose Ènneci; Shqip: Anesia) është prefektura dhe qyteti më i madh i departamentit Haute-Savoie në rajonin Auvernja-Rona-Alpet të Francës Juglindore. Shtrihet në majën veriore të liqenit Anesi, 35 km në jug të Gjenevës, Zvicër. I mbiquajtur "Perla e Alpeve Franceze" në monografinë e Raoul Blanchard që përshkruan vendndodhjen e tij midis liqenit dhe maleve, qyteti kontrollon hyrjen veriore të grykës së liqenit. Për shkak të mungesës së tokës ndërtimore ndërmjet liqenit dhe malit të mbrojtur të Semnozit, popullsia e tij ka mbetur e qëndrueshme, rreth 50,000 banorë, që nga viti 1950. Megjithatë, bashkimi i vitit 2017 me disa ish-komuna e zgjeroi popullsinë e qytetit në 128,199 banorë dhe atë të zonës urbane në 177,622, duke e renditur Anesinë të shtatën në rajonin Auvernja-Rona-Alpet.
Hatra
Hatra moderne
parapamje|Vendi arkeologjik i Hatra-s përpara shkatërrimit, 0:59, Video nga UNESCO Hatra ishte përdorur si skena hapëse në filmin The Exorcist  në vitin 1973, dhe që nga viti 1985 është një Vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s.
Annecy
Duke kaluar nga banesa e kontit të Gjenevës në shekullin e 13-të, tek kontët e Savojës në shekullin e 14-të, qyteti u bë kryeqyteti i Savojës në 1434 gjatë prerogativës së Genevois-Nemours deri në 1659. Roli i tij u rrit në 1536, gjatë Reformës Kalviniste në Gjenevë, ndërsa peshkopi katolik u strehua në Anesi. Shën Françesku i Sales i dha Anesisë rolin e saj të avancuar të kalasë katolike të njohur si Kundër-Reformimi. Aneksimi i Savojës e bashkoi qytetin me Francën në 1860. Ndonjëherë quhet "Venecia e Alpeve", ky përfaqësim vjen nga tre kanalet dhe lumi Thiou, i cili kalon nëpër qytetin e vjetër. Qyteti përjetoi një zhvillim industrial në shekullin e 19-të me prodhimin e mëndafshit. Disa nga trashëgimia e saj industriale mbeten sot me selinë e kushinetave NTN-SNR, Salomon, Entremont dhe Dassault Aviation.
Nga fundi i shekullit të 19-të, Anesi zhvilloi turizmin rreth objekteve verore të liqenit, afërsisë së vendpushimeve dimërore dhe tërheqjes kulturore me rinovimin e kështjellës dhe muzeun e arteve të bukura që u hap në 1956 dhe Festivalin e Filmit të Animuar që nga viti 1963, i organizuar në qendrën kulturore të Bonlieu. Politika mjedisore komunale arriti të mbajë 40.3% të hapësirave të gjelbra,  dhe qyteti u nderua me "Lulen e Artë" në 2015, që iu dha nëntë qyteteve franceze më të lulëzuara. majtas|parapamje| Një pamje panoramik nga bregu jugor i Thiou në qendër të qytetit, kapur më korrik 2018
Hatra
Hatra moderne
Sadam Hussein e pa historinë e Mesopotamisë të vendit si pasqyrim të lavdisë ndaj vetes dhe kërkoi restaurimin e vendin dhe të tjerët në Ninevah, Nimrud, Ashur dhe Babilonisë, si një simbol i arritjeve arabe, duke shpenzuar më shumë se 80 milionë dollarë në fazën e parë të restaurimit të Babilonisë. Sadam Huseini kërkoi që tullat e reja në restaurim të përdorin emrin e tij (në imitim të Nebukadnezarit) dhe pjesët e një tempulli të restauruar në Hatra kanë emrin e Sadamit..
Nga viti 1987 ekspedita arkeologjike italiane, e drejtuar nga R. Ricciardi Venco (Universiteti i Torinos), është duke punuar në Hatra. Gërmimet u përqëndruan në një shtëpi të rëndësishme (Ndërtesa A), që ndodhet pranë Temenos, dhe në sondazhe të thella në zonën qendrore të Temenos.Tani ekspedita është aktive në projekte  të ndryshme në lidhje me ruajtjen dhe zhvillimin e vendit arkeologjik.
Annecy
Pamjet kryesore
parapamje| Palais de l'Isle dhe lumi Thiou
Ekonomia
djathtas|parapamje| Logoja e qytetit të Annecy Në shekullin e 19-të, prodhimet kryesore ishin artikujt prej liri dhe pambuku, qelqi, takëmet, enët prej balte dhe lëkura. Zona gjithashtu kryente zbardhjen e lirit dhe nxjerrjen e hekurit. Nga Lufta e Parë Botërore, ajo ishte e lidhur me hekurudhë me Aix-les-Bains dhe kishte fabrika për mallra prej liri dhe pambuku, kapele dhe letra, si dhe një shkritore "të famshme" zilesh në Anesinë e vjetër.
Hatra
Hatra moderne
Në vitin 2004, Daily Telegraf deklaroi "Kollonat dhe statujat e Hatra-s të ruajtura në imtësi e bëjnë atë një nga vendet më mbresëlënëse arkeologjike të Irakut"
Annecy
Ekonomia
Kompanitë e vendosura në dhe përreth Anesisë përfshijnë:
Transporti
Stacioni hekurudhor Gare d'Annecy ofron lidhje me Lionin, Gjenevën, Parisin, Grenoblin dhe disa destinacione rajonale.
Asquins
Asquins është një komunë në Francë. Asquins bën pjesë në departamentin Yonne të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 326 banorë dhe sipërfaqe 21.6 km².
Hatra
Hatra moderne
Forcat popullore të Mobilizuara mbështetëse të qeverisë Irakiane e pushtuan qytetin më 26 prill 2017. Një zëdhënëse e kryengritësve deklaroi se ISIL kishte shkatërruar skulpturat dhe imazhet e gdhendura të vendit arkeologjik, por muret dhe kullat ende qëndrojnë në këmbë megjithëse kishte gropa dhe gërvishtje të qëlluar nga plumbat e ISIL. Njësitë e PMF gjithashtu deklaruan se grupi kishte minuar portat lindore të vendit, duke parandaluar përkohësisht çdo vlerësim të dëmeve nga arkeologët. Është raportuar më 1 maj se vendi ka pësuar më pak dëme sesa frigoheshin më parë. Një gazetar i EFE kishte raportuar më parë gjetjen e shumë statujave të shkatërruara, ndërtesave të djegura, si dhe shenjave të plaçkitjeve. Layla Salih, kreu i antikiteteve për guvernatorin e Ninevisë, tha se shumica e ndërtesave ishin të paprekura dhe shkatërrimi nuk krahasohej me atë të vendeve të tjera arkeologjike të Irakut. Një komandant i PMF gjithashtu deklaroi se dëmi ishte relativisht i vogël.
Rrënimi nga ISIS
Veprimet e Shtetit Islamik i Irakut dhe Sirisë, të cilat pushtuan zonën në mes të vitit 2014, kanë qenë një kërcënim i madh për Hatra-n. Në fillim të vitit 2015 ata shpallën qëllimin e tyre për të shkatërruar shumë objekte, duke pretenduar se këto "figura të gdhendura" ishin jo-islamike, inkurajojnë shirk (ose politeizëm) dhe nuk mund të lejoheshin të ekzistojnë, pavarësisht ruajtjes së vendit për 1400 vjet nga regjimet islamike. Militantët e Isis u zotuan të shkatërrojnë objektet e mbetura. Menjëherë pas kësaj, ata lëshuan një video që tregon shkatërrimin e disa artefakteve nga Hatra. Pas shkatërrimit të Nimrud më 5 mars 5 Mars 2015, "Hatra sigurisht do të jetë e ardhshmja", tha Abdulamir Hamdani, një arkeolog irakian nga Universiteti Stony Brook. Më 7 mars, burimet kurde njoftojnë se ISIS kishte filluar të shkatërrojë Hatra-n.
UNESCO dhe ISESCO lëshuan një deklaratë të përbashkët duke thënë se "Me këtë akt të fundit të barbarizmit kundër Hatra-s, (grupi IS) tregon përçmimin në të cilin mban historinë dhe trashëgiminë e popullit arab"
Lista e qyteteve në Suedi
Ligjërisht dhe administrativ, termi stad nuk përdoret në Suedi që nga reforma komunale e vitit 1971, kur komuna (kommun) u bë vetëm forma ekzistuese e qeverisjes vendore. Para reformës kishte 132 qendra urbane (133 deri më 1966) që kishin titullin stad.
Qendrat urbane të këtyre komunave ende quhen stad në fjalimin e përditshëm dhe 14 prej komunave kanë zgjedhur të vazhdojnë ta quajnë veten të qëndrueshme në situatën e marketingut, megjithëse disa prej tyre tani përfshijnë zona të mëdha rurale pas bashkimit të komunave suedeze në vitet 1970 dhe 1980. Këto 14 janë: Komuna Borås, Komuna Göteborg, Komuna Haparanda, Komuna Helsingborg, Komuna Landskrona, Komuna Lidingö, Komuna Malmö, Komuna Mölndal, Komuna Solna, Komuna Stokholm, Komuna Sundbyberg, Komuna Trollhättan, Komuna Vaxholm dhe Komuna Västerås.
Vendimi për të quajtur veten të marrë është marrë thjesht për arsye imazhi / marketing. Në situata juridike fjala kommun (komuna) duhet të përfshihet në emrin e komunës dhe autoritetet qeveritare do t'u referohen atyre vetëm me emrat e tyre juridikë.
Shënimet
Skanör dhe Falsterbo u bashkuan më 1754 me emrin Skanör med Falsterbo dhe që prej asaj kohe është konsideruar si një qytet.
Sot
Shumica e qyteteve të mëparshme janë sot qendra urbane (tätorter) dhe vendet e komunave të tyre. Dy vende / ish qyteze dhe komuna kanë një emër tjetër: Komunës Danderyd dhe Visby është selia e Komunës Gotland.
Një numër i qyteteve periferike janë rritur së bashku me fqinjët dhe sot rrallë konsiderohen si qytete të ndara:
Më poshtë nuk janë vendet e komunave të tyre:
Pérouges
Pérouges është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Pérouges ka një popullsi prej 1206 banorë dhe sipërfaqe 18.97 km², me një dendësi prej 64 banor/km².
Brie, Aisne
Brie është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Brie ka një popullsi prej 57 banorë dhe sipërfaqe 2.8 km², me një dendësi prej 20 banor/km².
Emmonak, Alaska
Emmonak, Alaska (Emmonak) është një qytet në qarkun Wade Hampton të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Emmonak, Alaska jetojnë 831 banorë (2007). Qyteti ka një sipërfaqe prej 22.4 km2 (8.6 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 2 m (7 ft).
Gjergj Trola
Gjergj Trola, aktor shqiptar. Ka marrë pjesë në shumë produksione ku më i fundit ku e kemi parë aktorin ka qenë seriali "Familja" e regjisorit Ylli Pepo në këtë serial kishte rolin e babait, i cili ishte taksist në ministri. Trola ishte gjithashtu drejtor i Festivalit Mbarëkombëtar të Shkollave të Mesme dhe Drejtor i Festivalit të Tiranës. Aktori i njohur, ka qenë gjithmonë edhe pjesë e kauzave të ndryshme të qytetit, veçanërisht në temat mjedisore. Është ndarë nga jeta më 26 janar 2017.
Vegim Xhani
Vegim Xhani (Tiranë, më 26 qershor 1940; Tiranë, më 26 janar 2017), ka qënë një nga aktorët e mirënjohur i Estradës së Tiranës. Përveç roleve të shumta në Estradë, Xhani ka interpretuar edhe në disa filma artistike: Kur hiqen maskat (1975), Vajzat me kordele të kuqe (1978) dhe Shtigje të luftës (1974). Xhani gjithashtu luajti një rol në telekomedinë "Revolveri" në vitet 1990. U nda nga jeta më 26 janar 2017.
Assainvillers
Assainvillers është një komunë në Francë. Assainvillers bën pjesë në departamentin Somme të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 165 banorë dhe sipërfaqe 7.3 km².
Mamoudzou
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Mamoudzou (Momojou ; Shqip: Mamuxu) është kryeqyteti i Majotit, një rajon dhe departament francez përtej detit në Oqeanin Indian. Mamuxu është komuna (komuna) më e populluar e Majotit. Ndodhet në Grande-Terre (ose Maoré), ishulli kryesor i Majotit.
Qeveria zotëron stacionin radiofonik në Mamuxu dhe transmeton në frëngjisht dhe gjuhën mahore. Të gjitha departamentet qeveritare janë të vendosura në qytet.
Historia
Ka pasur shqetësime mjedisore të shpeshta për ndotjen detare në zonë; "Degradim i dukshëm në cilësinë e ujërave bregdetare" midis 1977 dhe 2007 është raportuar në Lagunën e Koraleve në ngushticën Mamoudzou–Dzaoudzi dhe në bashkimin Mamoudzou–Majikavo.
Administrata
parapamje| Bashkia e Mamuxu Komuna përbëhet nga 6 fshatra përveç vendbanimit qendror, i quajtur edhe Mamuxu. Këto janë: Kawéni, Mtsapéré, Passamainti, Vahibé, Tsoundzou I dhe Tsoundzou II.
Ekonomia
parapamje| Place du Marché Mamuxu ka një bankë dhe qendër tregtare. Qendra ekonomike e qytetit është Place du Marche, ku ndodhen banka, zyrat e Air France dhe Ewa Air dhe zyra turistike. Selia e revistës Jana na Leo, "kryesisht e lidhur me artikujt mbi jetën shoqërore të ishullit Mahore", botohet në Mamuxu. Restorantet e rëndësishme në qytet përfshijnë Les Terrasses, Hotel Restaurant Isijiva, Le Barfly dhe ''Mamoudzou La Kaz. '' majtas|parapamje|250x250px| Traget në lëvizje midis Xauxit dhe Mamuxut
Ndue Përlleshi
Ndue Përlleshi (Paskalicë, 1908 - Iballe, 29 gusht 1949) ka qenë prijës i çetash antikomuniste në Rrafshin e Dukagjinit i njohur si "Trimi i Dukagjinit", luftoj heroikisht kundra forcat serbo-sllave kommuniste gjat luftes e dyte boterorer. Ne mars 8, 1948, gjat luftes e Bokshiqit, Ndue Perlleshi, vet i treti me Shaban Dema dhe Ndrec Nikolla, luftuan me forcat kommuniste (malazeze dhe shqiptare) duke numeruar 600 vet. Perlleshi i vrau 27 komunista dhe pllagosi shum tjer. Të dy miqtë e tij vdiqën. Perlleshi mbijetuar dhe u kthye ne fshatin e vet, kur Janko Borici, udhëheqësi i komunitetit lokal, e heton dhe hedh një granatë në shtepin e Perlleshit. Por, Ndui i shpejt, edhe ja kthen granatën, duke e pllagosur Boricin. Ndue Perlleshi u vrau ne Gusht 28, 1949 ne Shqiperi nga forcat komuniste udhoqura nga Mehmet Shehi. Perlleshi esht nje figur i nderruar gjat shqiptareve ne Dukagjin dhe ne Pejë. Esht i permendur ne kenget folklorike.
Historia
Sa do që sot flitet dhe shkruhet nga historianët, kronologët dhe rrëfyesit e ndryshëm për kohën dhe rrethanat në të cilat jetoi dhe veproi Ndue Përlleshi dhe plejada e tij nacionale gjithnjë e më shumë jemi të vetëdijshëm se kemi thënë shumë pak për ata trima të cilët lindën, jetuan dhe luftuan në lagjen e pavdekësisë së kombit shqiptar.Padyshim se njëri ndër figurat dhe personalitetet më të shquara të lagjes së lartpërmendur nacionaliste është edhe Ndue Përlleshi. I lindur më l908 dhe i edukuar nga një familje e padëshirueshme për okupatorët dhe regjimet antishqiptare në fshatin Paskalicë të Rafshit të Dukagjinit nga babai Gjoni dhe nëna Prena, bijë e Krasniqëve të Nepoljes, ai vazhdoi me dinjitet dhe burrëri të mbetet i paprekshëm dhe i papërkulur nga vrasësit e Kosovës dhe “hyzmeqarët” e tyre të cilët për një rrogë, kockë apo karrige të përgjakshme u angazhuan në likudimin fizik dhe rrethimet e hekurta që e bënin nëpër malet e Lugut të Drinit dhe anë e kënd Kosovës për kapjen e Ndue Përlleshit.
Ndue Përlleshi nuk ishte vetëm një kaçak apo disident opozitar i regjimit serbo-malazez në Kosovë. Ai ishte një njohës i mirë i rrjedhave politike në vend dhe lojrave serbo-malazeze, madje pas kryerjes së shërbimit ushtarak ishte i emëruar edhe këshilltar në komunën e atëhershme të fshatit Budisalc dhe më pas ishte edhe kryetar komune në Bec dhe Vogovë të Gjakovës, kuptohet gjatë periudhës së okupimit të Kosovës nga forcat fashiste, ndonëse Ndou nuk ishte i inkuadruar në asnjë organizatë të këtyre forcave, por ishte nje ithtar i çlirimit dhe bashkimit të atdheut të okupuar dhe të ndarë copë-copë nga okupatorë të ndryshëm.
Pas fitores së koalicionit antifashist dhe mbetjes me dhunë e dinakëri komuniste të Kosovës nën kthetrat e Serbisë e cila u emërtua Jugosllavi forcat çlirimtare dhe Lëvizja për Çlirimin Kombëtar kishin indikacione për këtë trathti të madhe të partizanëve komunistë të cilët gjatë luftës së Dytë Botërore proklamonin se pas përfundimit të saj dhe ngadhnjimit mbi forcat fashiste populli i Kosovës do të mund të vetëvendoste për të ardhmen e Kosovës ku sipas vullnetit të vet mund të rrinte apo të shkëputej nga Jugosllavia, gjë që më vonë doli një mashtrim i madh dhe riokupim klasik i Kosovës. Përkunder këtyre premtimeve boshe dhe vendimeve që mori Konferenca e Bujanit e mbajtur më 3l dhjetor dhe l e 2 janar l944 për mvehtësi të Kosovës kjo në fakt nuk ndodhi por vazhdoi agonia, represioni dhe golgota e popullit shqiptar në Kosovë dhe viset tjera të ish-Jugosllavisë edhe me decienie të tëra nën okupimin serbo jugosllav. Të vetëdijshëm për këtë situate dramatike shumë personalitete të historisë kombëtare dolën në mal si reagim kundër kësaj gjendjeje dhe për vetë faktin se si nacionalistë dhe atdhetarë të kauzës shqiptare ishin të përndjekur dhe të rrezikuar nga çetnikët partizanë dhe klika e tyre antishqiptare.
Edhe Ndue Përlleshi në vitin l944 kishte dalë në mal ndonëse për të vazhduar së bashku me trimat tjerë përpjekjet për mos mbetjen e Kosovës nën Serbi dhe për të jetësuar të drejtën për vetëvendosje të popullit të Kosovës për çka bënte thirrje edhe Rezoluta e Bujanit, pastaj Komiteti “Mbrojtja Kombëtare e Kosovës” me seli në Shkodër e drejtuar nga Hoxhë Kadri Prishtina, Lëvizja Kaçake e Kosovës dhe shumë organizata tjera nacionaliste të cilat ishin vënë në shërbim të pavarësisë së Kosovës dhe viseve tjera etnike shqiptare. Në mbarim të viteve l944 dhe ’45 në emër të “qetësimit” të gjendjes në Kosovë u vendos administrimi i dhunshëm ushtarak me karakteristika dhe veprime çetnike dhe përmes mugoshjanve, popoviqve dhe mercenarëve satrapë të cilët thirreshin në emër të popullit të Kosovës, kurse i kishte zgjedhur përmes një filtrimi të dendur vetë Beogradi Kuvendi i ashtuquajtur Krahinor i Kosovës dhe Metohisë në mbledhjen e mbajtur më l0 korrik l945 vendosi në formë të “Rezolutës për aneksimin e Kosovës dhe Metohisë me Serbinë Federale”, pra, përkundër vullnetit të popullit të Kosovës dhe me vullnetin e disa individëve monsbum të kalibrit te Ali Shukrisë dhe trathtarve të tjerë sllavo-komunist Kosova u flijua edhe për të satën herë.
Malet e Kosovës tashmë ishin e vetmja alternativë e rezistencës ndaj kësaj trathtie dhe kundër atij regjimi të egër ushtarak të tipit të Save Batares apo Brigadës famëkeqe Bokele të Kotorrit si dhe rrjetit kriminel të OZN-së serbo-malazeze e cila ushtronte terror dhe spastrim të paparë kundër popullit shqiptar. Xhafer Deva, Shaban Polluzha, Ukë Sadiku, Mehmet Gradica, Ndue Përlleshi, Zef Gjidoda, Ymer Berisha, Qazim Bajraktari, Shaban Dema, Kolë e Pashuk Bibë Miraka e shumë trima të tjerë ishin pra qytetarët e nderit të asaj lagje atdhetarësh të cilët në malet e Kosovës flinin bashkë me shqiponjat dhe nga atje thërrisnin lirinë e Kosovës. Këtyre më pastaj në vitin l946 iu bashkangjit edhe grupi shkodran në krye me Marije Shllakun, Kolë Parubin, At Bernard Llupin dhe Gjergj Martinin të cilët i lanë eshtrat në Kosovë për lirinë tonë ndonëse nuk u dihet as sot varri pas pushkatimit të tyre diku afër Prizrenit. Ndue Përlleshi nuk ishte vetëm edhe pse fillimisht bridhte vetëm nëpër malet e Lugut të Drinit dhe shpeshherë strehohej te njerëzit e tij të besueshëm të cilët e mbështetnin moralisht dhe në forma tjera. Më pastaj atij ngadalë i bashkoheshin luftëtarë të tjerë të rezistencës antikomuniste në vëllezërit Hili e Zefi e më vonë edhe shumë trima tjerë nga Dukagjini, Drenica e Llapi dhe tërë Kosova dhe vise të Shqipërisë etnike. Ai, kështu formoi edhe çetën e vet, por duke qenë një strateg i rryer ushtarak dhe politik Ndue Përlleshi bënte bashkëpunim dhe koordinim të veprimeve edhe me çetat e trimave të tjerë kudo në malet dhe viset shqiptare si p.sh. me çetat e Profesor Ymer Berishës dhe Ukë Sadikut dhe në saj të këtyre koordinimeve lindi nevoja e kontinuitetit të Lidhjes së Dytë të Prizrenit dhe formimit të Organizatës Politike “Besa Kombëtare” e cila edhe u formua në vitin l945 ku kishte marrë pjesë edhe vete Ndue Përlleshi.
Se lëvizjet kaçake dhe rezistenca e krerëve të kësaj lëvizje nuk ishte vetëm një reagim kundër gjendjes faktike të krijuar pas okupimit të Kosovës nga serbo-malazezët, por mbi të gjitha kjo ishte një lëvizje me kërkesa të qarta politike dhe kishte për qëllim respektimin e parimeve të barazise së popujve dhe të drejtës për vetëvendosje të popullit shqiptar në ish Jugosllavi tregon edhe Kuvendi i Dobërdolit i cili bashkoi tok krerët e gjithë Lëvizjes për Çlirimin dhe Bashkimin e Trojeve Etnike Shqiptare të cilat fatkeqësisht në hapësirë dhe kohë ishin të fuqishme për të arritur ato qëllime të shenjta dhe të drejta për popullin shqiptar të coptuar me dhunë dhe pa vullnetin e tij në shumë shtete të kësaj pjese të Evropës. Partizanët komunist dhe çetnikët oznoist serbo-malazez ishin në çdo epërsi sasiore dhe ushtarake dhe duke shfrytëzuar momentin siç dinë ata t’i shfrytëzojne situatat e tilla ishin të pamëshirshëm në shuarjen e këtyre shkëndijave dhe meteorëve të rezistencës shqiptare në Kosovë dhe shpartalluan një nga një në saj të këtyre epërsive çetat liridashëse të Shaban Polluzhës në Tërstenik të Drenicës në shkurt të vitit l945 duke vazhduar kështu ndjekjen këmba këmbës të çdo trimi të lirisë. Ndue Përlleshi dhe luftëtarët e tij vazhdonin rezistencen e armatosur në Lugun e Drinit, Llapushë, malet e Bokshiqit, në Grykë të Dollcit e deri në Gjakovë përkundër realitetit në terren i cili ishte shumë fatal për trimat e lirisë. Në prill të vitit l945 gjoja regjimi jugosllav shpalli njëfarë amnistie për të gjithë ata shqiptarë të cilët nuk i kanë siç thoshin pushtetarët duart e përgjakura. Duke parë zhvillimet në terren Ndue Përlleshi dhe profesor Ymer Berisha i cili tashmë i qe bashkangjitur çetes së Ndue Përlleshit vendosën ta shpërndajnë një pjesë të çetës në veçanti të rinjtë për t’i kursyer nga më e keqja që mund t’u ndodhte nga çetnikët jugosllavë dhe mercenarët e tyre shqiptarë. Me të kaluar Ndue Përlleshi në rrethinë të Gjakovës atij iu bashkangjtën nga kjo nahi edhe vëllezërit Mark e Nikë Avdyli, Sadik dhe Ndue Marki, Zef dhe Gjokë Dedaj ndonëse Ndout iu kishin rralluar radhët dhe tashmë kishte ngelur me profesor Ymer Berishën, Ukë Sadikun, Ndrec Nikollën, Shaban Demën, Sadik Roganin dhe disa trima të tjerë të cilët te vendi i quajtur Përroi i Zi gjithnjë sipas deklaratave të dëshmitarëve të dhëna në librin e autorit Jetish Kadishani u mblodhën nga të gjitha viset shqiptare rreth 500 luftëtarë.
Edhe aty i ndiqte OZN-a serbo-malazeze hap pas hapi dhe i vuri në shtetrrethim dhe krisi pushka ku si pasojë u vranë dhjetra çetnikë. Por u plagosë rëndë Zef Deda dhe në tërheqje e sipër afër maleve të Hereqit u vra edhe strategu profesor Ymer Berisha i cili ndërroi jetë në vetë krahrorin e Ndue Përlleshit, vrasje kjo e cila goditi rëndë jo vetëm Ndoun, por mbase tërë lëvizjen liridashëse dhe çlirimtarë të asaj kohe. I rrethuar nga të gjitha anët Ndue Përlleshi me ndihmën e jatakëve dhe familjeve besnike i shpëtoi më të keqes dhe me pak shokë të tij u strehua në shpellën e Jerebisë në Istog ku kaloi pothuaj tërë dimrin e vitit l946 për të filluar sërish me agun e pranverës së vitit l947 rrugëtimin e tij rezistent kundër një armate të tërë çetnikësh rebelë. Në nahi të Pejës në fillim vitin l948 betohej një konsolidim i forcave çetnike serbo-malazeze dhe mercenarëve të mjerë pjatalëpirës shqiptarë të cilët përcjellnin çdo lëvizje për të kapur të gjallë a të vdekur Ndue Përlleshin. Ndonëse dimër, ndjekjet ishin shpeshtuar dhe mbisundonte një mobilizim dhe vëzhgim i hekurt në atë pjesë rreth vendlindjes së Ndue Përlleshit në Paskalicë dhe maleve përreth ku ai kishte luftuar dhe jetuar tash e sa vite. Në pritë e sipër derisa Ndue Përlleshi i afrohej Paskalicës së bashku me Ndrecë Nikollë-Kangjin dhe Shaban Demën krisi pushka dhe çetnikët serbo-malazez dhe mercenarët e shitur vranë Ndrecë Nikollën-Kangjin dhe plagosën për vdekje Sbaban Demën, të cilin, ashtu të plagosur me dy plumba në kokë e ekzekutoi njëfarë krimineli Mihail Sariq; ata nuk mundën dot ta vrasin Ndue Përlleshin përkundër faktit se mbetën shumë viktima në anën e çetnikëve serbo-malazez. Në mal të Bokshiqit Ndue Përlleshi edhe pse i plagosur dhe i vetmuar qëndroi heroikisht në përlleshje të rreptë dhe i rrethuar nga të katër anët duke mos rënë i gjallë dhe as i vdekur në duart e forcave serbo-malazeze dhe këlyshve të tyre mercenarë shqiptarë të mobilizuar për ta zënë Ndue Përlleshin i cili ishte si vetima dhe reja në pikë të ditës dhe pas një lufte të pabarabartë dhe rezistencë mbinjerëzore Ndue Përlleshi e këputi unazën e hekurt të rrethimit për të lënë pas shumë të vrarë kriminelë e mercenarë dhe i shpëtoi vdekjes dhe kapjes nga forcat armike.
OZN-a dhe ushtria e policia kriminale serbo-malazeze e hidhëruar dhe e dëshpëruar që nuk mundi ta fuste në dorë Ndue Përlleshin ekzekutoi njerëz të cilët kishin marrë pjesë në rrethim, vrau, burgosi dhe keqtrajtoi shumë njerëz dhe familje të cilat e kishin ndihmuar Ndue Përlleshin në forma të ndryshme me strehim, veshëmbathje dhe ushqim dhe një represion masiv kishte goditur një trevë të gjërë të rrafshit të Dukagjinit.
Vannes
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Vannes (Bretonisht: Gwened ; Shqip: Vana) është një komunë në departamentin Morbihan në Bretanjë në Francën veriperëndimore. Ajo u themelua mbi 2000 vite më parë.
Epoka kelte
Emri frëng Vannes vjen nga fisi Veneti, një popull detar kelt që jetonte në pjesën jugperëndimore të Armorica në Gali përpara pushtimeve romake.
Epoka romake
Venetët u mundën nga flota e Jul Çezarit në vitin 56 BC përballë Locmariaquer ; shumë nga fisi Veneti pastaj ose u therën ose u shitën në skllavëri. Romakët vendosën një qytet të quajtur Darioritum në një vend që më parë i përkiste Venetit.
Britanikët mbërrijnë
Nga shekulli i 5-të deri në shekullin e 7-të, galët e mbetur u zhvendosën ose u asimiluan nga valët e emigrantëve britanikë që iknin nga pushtimet saksone të Britanisë. Nën emrin breton Gwened (gjithashtu rrjedh nga Veneti), qyteti ishte qendra e një principate ose mbretërie të pavarur të quajtur ndryshe Bro-Wened ("Vannes") ose Bro-Ereg ("toka e Gwereg "), kjo e fundit për një anëtar të shquar të dinastisë së saj, i cili pretendonte prejardhjen nga Caradog Strongarm. Dioqeza e Vanës u ngrit në shekullin e 5-të. Këshilli i Vanës u mbajt atje në 461. Mbretëria aneksoi Cornouaille për një kohë në fillim të shekullit të 6-të, por u bashkua përgjithmonë me Domnonia nën mbretin dhe Shenjtorin e saj, Judicaël rreth vitit 635.
Monumentet dhe pamjet
parapamje| Muret e qytetit të Vannes parapamje| "Vannes dhe gruaja e tij"
gjuha bretone
Komuna nisi një plan gjuhësor përmes Ya d'ar brezhoneg më 12 tetor 2007. Në vitin 2008, 7,71% e fëmijëve ndiqnin shkollat dygjuhëshe në arsimin fillor.
Galena, Alaska
Galena, Alaska (Galena) është një qytet në qarkun Yukon-Koyukuk të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Galena, Alaska jetojnë 470 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 62.1 km2 (24 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 39 m (128 ft).
Wissembourg
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Wissembourg (Frankonian Jugor : Weisseburch [ˈvaɪsəbʊʁç] ; gjermanisht: Weißenburg [ˈvaɪsn̩bʊʁk] ; Shqip: Vajsenburg) është aktualisht një komunë në departamentin e Bas-Rhin në Grand Est.
Ndodhet në lumin e vogël Lauter afër kufirit mes rajonit Alzasë dhe Baden-Vyrtembergut 60 km në veri të Strasburgut dhe 35 km në perëndim të Karlsruhes. Vajsenburgu ishte një nënprefekturë e departamentit deri në vitin 2015. Emri Wissembourg është një version i galicizuar i Weißenburg (Weissenburg) në gjermanisht që do të thotë "kështjellë e bardhë". Emri latin i vendit, i përdorur ndonjëherë në burimet kishtare, është Sebusium.
Pamje
majtas|parapamje| [[Bashkia e Wissemburgut|Bashkia]] majtas|parapamje| Shtëpia e kripës, Vajsenburg
Sajtet
majtas|parapamje| Kisha e Saints-Pierre et Paul
Aztekët
parapamje|Civilizimi aztek Aztekët ( /z æ t ɛ k s / ) ishin një kulturë Mesoamericane që lulëzoi në qendër të Meksikës në periudhën pas-klasike nga 1300 në 1521. Popujt e Aztekut përfshinin grupe të ndryshme etnike të Meksikës qendrore, veçanërisht ato grupe që flisnin gjuhën Nahuatl dhe që dominonin në pjesë të mëdha të Mesoamericës nga shekujt 14 deri në 16. Kultura Aztec u organizua në qytetshtetet ( altepetl ), disa prej të cilave u bashkuan për të formuar aleanca, konfederata politike ose perandori. Perandoria Aztec ishte një konfederatë e tre qytetshteteve të themeluar në 1427: Tenochtitlan, qytet-shtet i Mexica ose Tenochca; Texcoco ; dhe Tlacopan, më parë pjesë e perandorisë Tepanec, fuqia mbizotëruese e së cilës ishte Azcapotzalco. Megjithëse termi Aztecs shpesh është ngushtësisht i kufizuar në Mexica e Tenochtitlan, ai gjithashtu përdoret gjerësisht për t'iu referuar poleve Nahua ose popujve të Meksikës qendrore në epokën parahispanike, si dhe epokën koloniale spanjolle (1521-1821). Përkufizimet e Aztec kanë qenë prej kohësh temë e diskutimit studiues qysh kur shkencëtari gjerman Alexander von Humboldt vendosi përdorimin e tij të zakonshëm në fillim të shekullit XIX.
Shumica e grupeve etnike të Meksikës qendrore në periudhën pas-klasike ndanë tipare themelore kulturore të Mesoamericës, dhe aq shumë tipare që karakterizojnë kulturën Aztec nuk mund të thuhet se janë ekskluzive për Aztekët. Për të njëjtën arsye, nocioni "civilizim Aztec" kuptohet më së miri si një horizont i veçantë i një civilizimi të përgjithshëm Mesoamericë. Kultura e Meksikës qendrore përfshin kultivimin e misrit, ndarjen sociale midis fisnikërisë ( pipiltin ) dhe zakonshëm ( macehualtin ), një panteoni (duke përfshirë Tezcatlipoca, Tlaloc dhe Quetzalcoatl ), dhe sistemin kalendarik të një xiuhpohualli prej 365 ditësh të ndërlidhura me një tonalpohualli prej 260 ditësh. E veçanta për Mexicën e Tenochtitlanit ishte mbrojtësi God Huitzilopochtli, piramidat binjake dhe malli qeramik i njohur si Aztec I deri IV.
Nga shekulli i XIII, Lugina e Meksikës ishte zemra e popullsisë së dendur dhe ngritja e qyteteve-shteteve. Mexica ishin vonë për në Luginën e Meksikës dhe themeluan qytetin e shtetit të Tenochtitlan në ishuj pa kompromis në Liqenin Texcoco, duke u bërë më vonë fuqia mbizotëruese e Aleancës Triple Aleanca ose Perandorisë Aztec. Ishte një perandori tributare që zgjeroi hegjemoninë e saj politike shumë larg përtej Luginës së Meksikës, duke pushtuar shtetet e tjera të qytetit në të gjithë Mesoamerica në periudhën e vonë post-klasike. Filloi në 1427 si një aleancë midis qyteteve-shteteve Tenochtitlan, Texcoco, dhe Tlacopan ; këta aleatë për të mposhtur shtetin Tepanec të Azcapotzalco, i cili më parë kishte dominuar në Basenin e Meksikës. Shumë shpejt Texcoco dhe Tlacopan u zhvendosën në partneritet më të ri në aleancë, me Tenochtitlan fuqinë dominuese. Perandoria e zgjeroi shtrirjen e saj me një kombinim të pushtimit tregtar dhe ushtarak. Asnjëherë nuk ishte një perandori e vërtetë territoriale që kontrollonte një territor nga garnizone të mëdha ushtarake në provincat e pushtuara, por përkundrazi mbizotëroi qytetet-shtetet e saj klient, kryesisht duke instaluar sundimtarë miqësorë në territoret e pushtuara, duke ndërtuar aleanca martese midis dinastive qeverisëse, dhe duke shtrirë një ideologji perandorake për qytetet-shtetet e saj kliente. Qytetet e qyteteve Kliente i bënë haraç perandorit të Aztecit, Huey Tlatoani, në një strategji ekonomike që kufizonte komunikimin dhe tregtinë midis politëve largësues, duke i bërë ata të varur nga qendra perandorake për blerjen e mallrave luksoze. Përfshirja politike e perandorisë arriti deri në jug në Mesoamerica duke pushtuar polet deri në jug sa Chiapas dhe Guatemala dhe duke përfshirë Mesoamerica nga Paqësori në oqeanet Atlantik.
Perandoria arriti masën e saj maksimale në 1519, vetëm para mbërritjes së një grupi të vogël pushtuesish spanjollë të udhëhequr nga Hernán Cortés. Kortezët aleatë me shtetqyteteve që kundërshtojnë Mexicën, veçanërisht Tlaxcalteca -folëse ngecse, si dhe politika të tjera qendrore meksikane, përfshirë Texcoco, ish-aleati i saj në Aleancën Triple. Pas rënies së Tenochtitlan më 13 gusht 1521 dhe kapjes së perandorit Cuauhtemoc, spanjollët themeluan Mexico City në rrënojat e Tenochtitlan. Nga atje ata vazhduan procesin e pushtimit dhe përfshirjes së popujve mesoamerikanë në Perandorinë Spanjolle. Me shkatërrimin e superstrukturës së Perandorisë Aztec në 1521, spanjollët shfrytëzuan qytetet-shtetet mbi të cilat ishte ndërtuar Perandoria Aztec, për të qeverisur popullsitë indigjene përmes fisnikëve të tyre vendas. Ata fisnikë u zotuan për besnikëri ndaj kurorës Spanjolle dhe u kthyen, të paktën nominalisht, në Krishterim, dhe si kthim u njohën si fisnikë nga kurora spanjolle. Fisnikët vepruan si ndërmjetës për të përcjellë haraç dhe për të mobilizuar punën për bashkëbërësit e tyre të rinj, duke lehtësuar krijimin e sundimit kolonial spanjoll.
Kultura dhe historia Aztec është e njohur kryesisht përmes provave arkeologjike të gjetura në gërmime të tilla si ajo e kryetarit të njohur të Templos në Mexico City; nga shkrimet indigjene ; nga rrëfimet e dëshmitarëve okularë nga pushtuesit spanjoll si Cortés dhe Bernal Díaz del Castillo ; dhe veçanërisht nga përshkrimet e shekullit të 16-të dhe të 17-të të kulturës dhe historisë së Aztekut të shkruar nga klerikë spanjollë dhe aztekanë të arsimuar në gjuhën spanjolle ose Nahuatl, siç është e famshmja e ilustruar, dygjuhësh (Spanjolle dhe Nahuatl), dymbëdhjetë vëllime Florentine Codex e krijuar nga françeskan murg Bernardino de Sahagún, në bashkëpunim me informatorëve indigjene Aztec. E rëndësishme për njohjen e Nahuas pas pushtimit ishte trainimi i skribëve indigjenë për të shkruar tekste alfabetike në Nahuatl, kryesisht për qëllime lokale nën sundimin kolonial spanjoll. Në kulmin e saj, kultura aztek kishte tradita të pasura dhe komplekse mitologjike dhe fetare, si dhe arritje të arritjeve të jashtëzakonshme arkitekturore dhe artistike.
Përkufizimet
Të Nahuatl fjalë (aztecatl , njëjës) dhe ( aztecah   , shumës ) nënkupton "njerëz nga Aztlan ", një vend me origjinë mitike për disa grupe etnike në Meksikën qendrore. Termi nuk u përdor si emër mbiemër nga vetë Aztecs, por ai gjendet në llogaritë e ndryshme të migrimit të Mexicës, ku përshkruan fiset e ndryshme që lanë Aztlanën së bashku. Në një rrëfim të udhëtimit nga Aztlan, Huitzilopochtli, hyjnia tutoriale e fisit Mexica, u thotë ndjekësve të tij në udhëtim se "tani, nuk është më emri yt Azteca, ti tani je Mexitin [Mexica]".
Në përdorimin e sotëm, termi "Aztec" shpesh i referohet ekskluzivisht popullit meksikas të Tenochtitlan (tani vendndodhja e qytetit të Meksikës), i vendosur në një ishull në Liqenin Texcoco, i cili e quajti veten si Mēxihcah ( Nahuatl pronunciation:, një përcaktim fisnor që përfshinte Tlatelolco ), Tenochcah ( Nahuatl pronunciation: ngushtë Nahuatl pronunciation:  , duke iu referuar vetëm Mexicës së Tenochtitlan, duke përjashtuar Tlatelolco) ose Cōlhuah ( Nahuatl pronunciation: ngushtë Nahuatl pronunciation:  , duke iu referuar gjenealogjisë së tyre mbretërore duke i lidhur ata me Kulhuacan ).
Në kontekste të tjera, Aztec mund t'u referohet të gjitha shteteve të ndryshme të qyteteve dhe popujve të tyre, të cilët ndanë pjesë të mëdha të historisë së tyre etnike dhe tipareve kulturore me Mexica, Acolhua dhe Tepanecs, dhe të cilët shpesh përdorën gjithashtu gjuhën nudiane si gjuhë franga. Një shembull është Ligji dhe politika e Jerome A. Offnerit në Aztec Texcoco. Në këtë kuptim, është e mundur të flitet për një "civilizim Aztec", duke përfshirë të gjitha modelet kulturore të veçanta për shumicën e popujve që banojnë në Meksikën qendrore në periudhën e vonë post-klasike. Një përdorim i tillë mund të zgjasë edhe termin "Aztec" për të gjitha grupet në Meksikën Qendrore që u përfshinë në mënyrë kulturore ose politike në sferën e mbizotërimit të perandorisë Aztec.
Kur përdoret për të përshkruar grupet etnike, termi "Aztec" i referohet disa popujve që flasin nuanca të Meksikës qendrore në periudhën postklasike të kronologjisë Mesoamerican, veçanërisht Mexica, grupi etnik që pati një rol kryesor në krijimin e perandorisë hegjemonike të bazuar në Tenochtitlan. Termi shtrihet në grupe të mëtejshme etnike të lidhura me perandorinë Aztec, të tilla si Acolhua, Tepanec dhe të tjerët që u përfshinë në perandori. Charles Gibson numëron një numër grupesh në Meksikën qendrore që ai përfshin në studimin e tij Aztecs Under Rregull Spanjoll (1964). Këto përfshijnë Culhuaque, Cuitlahuaque, Mixquica, Xochimilca, Chalca, Tepaneca, Acolhuaque dhe Mexica.
Në përdorimin më të vjetër, termi zakonisht përdorej për grupet moderne etnike që flisnin Nahuatl, pasi më parë Nahuatl quhej "gjuha Aztec". Në përdorimin e fundit, këto grupe etnike quhen popujt Nahua. Në aspektin gjuhësor, termi "Aztecan" përdoret ende për degën e gjuhëve Uto-Aztekane (që nganjëherë quhen edhe gjuhët yuto-nahuan) që përfshin gjuhën Nahuatl dhe të afërmit e saj më të afërt Pochutec dhe Pipil.
Për vetë Aztekët fjala "aztec" nuk ishte një emër mbiemër për ndonjë grup të veçantë etnik. Përkundrazi, ishte një term ombrellë që u referohej disa grupeve etnike, jo të gjithë atyre që flisnin ngushtë, që pretendonin trashëgimi nga vendi mitik i origjinës, Aztlan. Alexander von Humboldt e ka zanafillën përdorimin modern të "Aztec" në 1810, si një term kolektiv i aplikuar për të gjithë njerëzit e lidhur me tregti, zakon, fe dhe gjuhë për shtetin Mexica dhe Aleanca Triple. Në 1843, me botimin e veprës së William H. Prescott mbi historinë e pushtimit të Meksikës, termi u miratua nga shumica e botës, përfshirë studiuesit meksikanë të shekullit të 19-të, të cilët e panë atë si një mënyrë për të dalluar ditët e sotme Meksikanët nga Meksikanët e Para-pushtimit. Kjo përdorim ka qenë objekt debati në vitet më të fundit, por termi "Aztec" është akoma më i zakonshëm.
Assas
Assas është një komunë në Francë. Assas bën pjesë në departamentin Hérault të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 1527 banorë dhe sipërfaqe 19.11 km².
Martigues
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Assat
Assat është një komunë në Francë. Assat bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 1708 banorë dhe sipërfaqe 9.47 km².
Martigues
Martigues ( Ocitanisht: Lo Martegue në normën klasike, Lou Martegue në normën Mistraliane ; Shqip: Martiga) është një komunë në veriperëndim të Marsejës. Është pjesë e departamentit Bouches-du-Rhône në rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në skajin lindor të Canal de Caronte.
Një përkthim i drejtpërdrejtë nga faqja e internetit Martigues Tourisme zbulon sa vijon rreth Martigës:"E mbiquajtur 'Venecia Provençale', Martiga është një pikë kalimi midis Detit Mesdhe dhe Detit të Martigës (tani Përroi de Berre), afër Bregut të Kaltër. Bukuria e kanaleve, dokeve dhe urave të saj e bënë atë 'Venecia e Provencës'. Martiga posedon gjithashtu kantinë e saj kooperative 'La Venise provençale': Coteaux d'Aix en Provence, verëra roze, të kuqe dhe të bardha, lëngje frutash dhe vajra natyralë në rajon. Varietetet kryesore: Grenache, Syrah, Cinsault, Carignan, Clairette."
Historia
Martiga u themelua nga Ramon Berenguer IV, kont i Provences në 1232 në vendin e mundshëm të kampit romak Maritima Avaticorum.
Transporti
Stacioni hekurudhor Gare de Martigues shërbehet nga trenat rajonalë midis Miramas dhe Marsejës.
Assais-les-Jumeaux
Assais-les-Jumeaux është një komunë në Francë. Assais-les-Jumeaux bën pjesë në departamentin Deux-Sèvres të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 777 banorë dhe sipërfaqe 52.26 km².
Marilyn E. Jacox
Marilyn E. Jacox (26 prill, 1929 - 30 tetor 2013) ishte një fizikane nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Ajo ishte një Bashkëpunëtore e Institutit Kombëtar të Standardeve dhe Teknologjisë (NIST) dhe Shkencëtare Emeritus në Divizionin e Shkencave të Sensorëve.
Jeta
Marilyn E. Jacox lindi në vitin 1929, në Utica, New York, ebija e Grant dhe Mary Jacox.
Jacox diplomoi summa cum laude me një diplomë në kimi në vitin 1951 nga Syracuse University, duke marrë pjesë në kampusin e Utica, tani Utica College. Ajo mori një Ph.D. në Shkencën Fizike nga Universiteti Cornell në shtator 1956, nën drejtimin e Prof. Simon H. Bauer.Jacox kaloi dy vitet e ardhshme si hulumtuese postdoktorale në Departamentin e Kimisë në Universitetin e Karolinës së Veriut në Chapel Hill, duke punuar me Prof. Oscar K. Rice.
Assay, Indre-et-Loire
Assay është një komunë në Francë. Assay bën pjesë në departamentin Indre-et-Loire të rajonit Centre-Val-de-Loire. Komuna ka një popullsi prej 180 banorë (regjistrimi 2009) dhe sipërfaqe 14.53 km².
Niévroz
Niévroz është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ain të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Niévroz ka një popullsi prej 1524 banorë dhe sipërfaqe 10.46 km², me një dendësi prej 146 banor/km².
Golovin, Alaska
Golovin, Alaska (Golovin) është një qytet në qarkun Nome të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Golovin, Alaska jetojnë 156 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 9.7 km2 (3.7 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 13 m (43 ft).
Bouconville-Vauclair
Bouconville-Vauclair është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Bouconville-Vauclair ka një popullsi prej 207 banorë dhe sipërfaqe 13.04 km², me një dendësi prej 16 banor/km².
Goodnews Bay, Alaska
Goodnews Bay, Alaska (Goodnews Bay) është një qytet në qarkun Bethel të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Goodnews Bay, Alaska jetojnë 243 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 25.2 banor/km2. Qyteti ka një sipërfaqe prej 9.6 km2 dhe lartësi mbidetare prej 8 m (26 ft).
Ancienville
Ancienville është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Ancienville ka një popullsi prej 80 banorë dhe sipërfaqe 3.85 km², me një dendësi prej 21 banor/km².
Assenay
Assenay është një komunë në Francë. Assenay bën pjesë në departamentin Aube të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 151 banorë dhe sipërfaqe 3.42 km².
Udhëtim pas portës së territ (rrëfenja)
Udhëtim pas portës së territ është libër me autor Rezlind Pilafi.
Libri tregon udhëtimin në Hades të katër djemve që u shpëtojnë një fati të tmerrshëm shpengues, teksa zgjedhin të ardhmen e pasigurt në një mënyrë të guximshme dhe heroike duke përbuzur frikën, ankthin, dhe pafuqinë që shumica e njerëzve shfaqin përballë kërcënimeve më të parëndësishme.
Lista e qyteteve në Norvegji
right|thumb|200px|Harta e [[Norvegjia|Norvegjisë]]
Assencières
Assencières është një komunë në Francë. Assencières bën pjesë në departamentin Aube të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 201 banorë dhe sipërfaqe 7.39 km².
Përafrimi i Stirlingut
djathtas|parapamje| Krahasimi i përafrimit të Stirlingut me faktorialin Në matematikë, përafrimi i Stirlingut (ose formula e Stirlingut ) është një përafrim për faktorialët. Është një përafrim i mirë, që çon në rezultate të sakta edhe për vlera të vogla të n. Është emërtuar sipas James Stirling, megjithëse një rezultat i lidhur, por më pak i saktë u shpall për herë të parë nga Abraham de Moivre. [1]
Një mënyrë për të deklaruar përafrimin përfshin logaritmin e faktorialit:ku shënimi O e madhe do të thotë se, për të gjitha vlerat mjaft të mëdha të n, dallimi mes \ln(n!) dhe n\ln n-n do të jetë të shumtën përpjestimor me logaritmin. Në zbatimet e shkencave kompjuterike të tilla si kufiri i poshtëm në rastin më të keq për renditjen krahasimore, është i përshtatshëm të përdoret në vend të kësaj logaritmi binar, duke dhënë formën ekuivalenteTermi i gabimit në secilën bazë mund të shprehet më saktë si, që korrespondon me një formulë të përafërt për vetë faktorialin,Këtu është shenja \sim do të thotë që të dy anët e barazimit janë asimptotike, domethënë se raporti i tyre tenton drejt në 1 si n tenton drejt infinitit. Versioni i mëposhtëm i kufirit vlen për të gjitha n\geq1dhe jo vetëm asimptotikisht :
Bouillancy
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Bouillancy (Shqip: Bujaci) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Rezé
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Rezé (Breton: Reudied, Gallo : Rezae ; Shqip: Redi) është një komunë (komunë) dhe ish-peshkopatë në departamentin Luarën Atlantike në rajonin Tokat e Luarës të Francës perëndimore. Është një periferi jugore e Nantës.
Njihej si Ratiate në Mesjetë dhe Rezay në Mesjetën e Lartë. majtas|parapamje|704x704px| Pamje e Redit nga Maison Radieuse of [[Le Corbusier|Corbusier]]
Gjeografia
majtas|parapamje|280x280px| Vendndodhja e komunës Rezé në departamentin e Loire-Atlantique Komuna është e rrethuar nga komunat Nantes, Vertou, Les Sorinières, Pont-Saint-Martin dhe Bouguenais. Stacioni Rezé-Pont-Rousseau ka lidhje hekurudhore me Pornic, Saint-Gilles-Croix-de-Vie dhe Nantën.