cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Presidenti i Shteteve të Bashkuara
Presidenti zgjidhet indirekt përmes Kolegjit Zgjedhor në një mandat katër vjeçar, së bashku me nënkryetarin. Sipas amendamentit të njëzet e dytë, të ratifikuar më 1951, asnjë person i cili është zgjedhur në dy mandate presidenciale nuk mund të zgjidhet në një të tretën. Për më tepër, nëntë nënkryetarë janë bërë president për shkak të vdekjes ose dorëheqjes brenda afatit të një presidenti. Në tërësi, 45 individë kanë shërbyer në 46 presidenca që përfshijnë 58 mandate të plota katër-vjeçare.
Joe Biden është presidenti i 46-të dhe në detyrë i Shteteve të Bashkuara. Ai mori detyrën më 20 janar 2021.
Kohështrirja e presidentëve
Partitë politike kanë dominuar politikën amerikane në pjesën më të madhe të historisë së kombit. Megjithëse Etërit Themelues përgjithësisht hidhnin poshtë partitë politike si përçarëse dhe përçarëse, dhe ngritja e tyre nuk ishte parashikuar kur Kushtetuta e SHBA-ve u hartua në vitin 1787, partitë e organizuara politike u zhvilluan në SHBA në mesin e viteve 1790 megjithatë Ata evoluan nga fraksione politike, të cilat filluan të shfaqeshin pothuajse menjëherë pasi qeveria federale erdhi në ekzistencë. Ata që mbështetën administratën e Uashingtonit u referuan si "pro-administratë" dhe përfundimisht do të formonin Partinë Federaliste, ndërsa ata që ishin në opozitë u bashkuan me Partinë Demokratike-Republikane në zhvillim.
I shqetësuar shumë për aftësinë reale të partive politike për të shkatërruar unitetin e brishtë duke mbajtur kombin së bashku, Uashingtoni mbeti i palidhur me ndonjë fraksion politik ose parti gjatë gjithë presidencës së tij tetë-vjeçare. Ai ishte, dhe mbetet, i vetmi president i SHBA që nuk ka qenë i lidhur me një parti politike. Që nga Uashingtoni, çdo president i SHBA ka qenë i lidhur me një parti politike në kohën e marrjes së detyrës. Numri i presidentëve për parti politike (në kohën e hyrjes në detyrë) janë:
Lista e shkrimtarëve të huaj
Kjo është lista e autorëve dhe shkrimtareve të ndryshëm të librave dhe romaneve, përveç shkrimtarëve dhe shkrimtareve shqiptarë të cilët janë tek lista e shkrimtarëve shqiptar
Kryqëzata e katërt
Kryqëzata e katërt (1202–1204) ishte një ekspeditë e armatosur e krishterë latine e thirrur nga Papa Inoçenti III. Qëllimi i deklaruar i ekspeditës ishte për të rimarrë qytetin e Jeruzalemit të kontrolluar nga muslimanët, duke pushtuar së pari Sulltanatin egjiptian të Ajubidëve, shtetin më të fortë musliman të kohës. Sidoqoftë, një varg ngjarjesh ekonomike dhe politike kulminuan në plaçkitjen e Konstandinopojës prej ushtrisë së kryqëtarëve, kryeqyteti i Perandorisë Bizantine të kontrolluar nga të krishterët grekë, në vend të Egjiptit siç ishte planifikuar fillimisht.
Në fund të vitit 1202, problemet financiare e çuan ushtrinë e kryqtarëve të kryenin Rrethimin e Zaras, duke plaçkitur qytetin katolik të Zaras (Zadar) në Detin Adriatik, i cili më pas u vu nën kontrollin e Venedikut. Kur Papa dëgjoi për këtë, ai e shkishëroi ushtrinë e kryqtarëve. Në janar 1203, gjatë rrugës për në Jeruzalem, udhëheqësit e Kryqtarëve bënë një marrëveshje me princin bizantin Alexios Angelos për të devijuar Kryqëzatën në Konstandinopojë dhe për të rivendosur babain e tij të rrëzuar Isaac II Angelos si perandor. Qëllimi i kryqtarëve ishte që atëherë të vazhdonin në Jeruzalem me ndihmën e premtuar financiare dhe ushtarake bizantine. Në këtë kohë Papa i kishte shkishëruar ata. Më 23 qershor 1203, ushtria kryesore e kryqtarëve arriti në Kostandinopojë, ndërsa kontigjentet e tjera (mbase shumica e të gjithë kryqtarëve) vazhduan për në Akër.
Në gusht 1203, pas Rrethimit të Konstandinopojës, Alexios u kurorëzua bashkë-perandor. Sidoqoftë, në janar 1204 ai u rrëzua nga një kryengritje popullore. Kryqtarët nuk ishin më në gjendje të merrnin pagesat e premtuara nga Alexios. Pas vrasjes së Alexios në 8 Shkurt, Kryqtarët vendosën për pushtimin e plotë të qytetit. Në prill 1204, ata kapën dhe plaçkitën pasuritë e mëdha të qytetit. Vetëm një pjesë e kryqtarëve vazhduan për në Tokën e Shenjtë pas kësaj.
Pushtimi i Kostandinopojës u pasua nga copëzimi i Perandorisë Bizantine në tre shtete me qendër në Nike, Trebizond dhe Epir. Kryqtarët atëherë themeluan disa shtete të reja kryqtare, të njohura si Frankokratia, në ish-territorin bizantin, kryesisht të varura nga Perandoria Latine e Kostandinopojës. Prania e shteteve kryqtare latine pothuajse menjëherë çoi në luftë me shtetet pasuese Bizantine dhe me Perandorinë Bullgare. Perandoria nikease përfundimisht rimori Kostandinopojën dhe rivendosi Perandorinë Bizantine në 1261.
Kryqëzata e katërt konsiderohet të ketë forcuar Skizmën Lindje-Perëndim. Kryqëzata i dha një goditje të pakthyeshme Perandorisë Bizantine, duke kontribuar në rënien dhe fundin e saj.
Humbja e Jeruzalemit ndaj armëpushimit të vitit 1198
Kryqëzata gjithashtu ishte shënuar nga një përshkallëzim i ndjeshëm i tensioneve të vjetra midis shteteve feudale të Evropës perëndimore dhe Perandorisë Bizantine. Gjatë kryqëzatës, Frederik I, Perandori i Shenjtë Romak, pothuajse kishte rrethuar Kostandinopojën për shkak të dështimit të Bizantit për t'i siguruar atij një kalim të sigurt përtej Dardaneleve. Bizantinët nga ana e tyre dyshonin se ai komplotonte me provincat e shkëputura bizantine të Serbisë dhe Bullgarisë. Mbreti Rikard I i Anglisë gjithashtu mori provincën e shkëputur Bizantine të Qipros. Në vend që ta kthente te bizantinët, ai ia shiti ishullin Templarëve.
Salahudini vdiq më 4 mars 1193, para skadimit të armëpushimit dhe perandoria e tij u kontestua dhe u nda midis tre djemve të tij dhe dy vëllezërve të tij. Sundimtari i ri i Mbretërisë së Jeruzalemit, Henry II i Shampanjës, nënshkroi një zgjatje të armëpushimit me Sulltanin Egjiptian al-Aziz Uthman. Në 1197, paqja u ndërpre nga ardhja e Kryqëzatës Gjermane të 1197. Pa lejen e Henrit, gjermanët sulmuan territorin e al-Adil I të Damaskut, i cili u përgjigj duke sulmuar Jaffa. Vdekja e papritur e Henrit bëri të pamundur ndihmën ndaj portit dhe qyteti u mor me forcë. Megjithatë, gjermanët patën sukses në marrjen e Bejrutit në veri.
Henry u pasua nga Aimery i Qipros, i cili nënshkroi një armëpushim me al-Adil prej pesë vjet e tetë muajsh më 1 korrik 1198. Armëpushimi ruajti status quo-në: Jaffa mbeti në duart e ajubidëve, por fortifikimet e saj të shkatërruara nuk mund të rindërtoheshin; Bejruti iu la kryqtarëve. Para skadimit të armëpushimit të ri në 1 Mars 1204, al-Adil arriti të bashkonte ish-perandorinë e Salahudinit, duke përvetësuar Egjiptin në 1200 dhe Alepo në 1202. Si rezultat, zotërimet e tij rrethuan pothuajse plotësisht shtetet kryqtare të zvogëluara.
Konstandinopoja
Konstandinopoja kishte ekzistuar për 874 vjet në kohën e Kryqëzatës së Katërt dhe ishte qyteti më i madh dhe më i sofistikuar në botën e krishterë. Pothuajse e vetmja midis qendrave kryesore urbane mesjetare, ajo kishte ruajtur strukturat qytetare, banjat publike, forume, monumente dhe ujësjellës të Romës klasike në gjendje pune. Në kulmin e tij, qyteti ishte shtëpia e një popullsie prej rreth gjysmë milioni njerëz mbrojtur nga trembëdhjetë milje mure të trefishtë. Vendndodhja e saj e planifikuar e bëri Kostandinopojën jo vetëm kryeqytetin e pjesës lindore të mbijetuar të Perandorisë Romake, por edhe një qendër tregtare që dominonte rrugët tregtare nga Mesdheu në Detin e Zi, Kina, India dhe Persia. Si rezultat, ishte një rival dhe një shënjestër joshëse për shtetet e reja agresive të perëndimit, veçanërisht Republikën e Venedikut.
Në 1195, Perandori Bizantin Isaac II Angelos u rrëzua në favor të vëllait të tij me anë të një grushti shteti në pallat. Duke u ngjitur si Alexios III Angelos, perandori i ri e verboi vëllain e tij (një dënim tradicional për tradhti, i konsideruar më njerëzor se ekzekutimi) dhe u dëbua. I paefektshëm në fushën e betejës, Isaku kishte provuar gjithashtu se ishte një sundimtar i paaftë që e kishte lënë thesarin të zvogëlohej. Veprimet e tij në shpërndarjen e shpërdoruar të armëve dhe furnizimeve ushtarake si dhurata për mbështetësit e tij kishin dëmtuar mbrojtjen e perandorisë. Perandori i ri nuk doli më i mirë. I shqetësuar për të mbështetur pozicionin e tij, Alexios falimentoi thesarin. Përpjekjet e tij për të siguruar mbështetjen e komandantëve kufitar gjysmë-autonom minuan autoritetin qendror. Ai la pas dore përgjegjësitë e tij thelbësore për mbrojtjen dhe diplomacinë. Kryeadmirali i perandorit (kunati i gruas së tij), Michael Stryphnos, thuhet se shiti pajisjet e flotës deri te gozhdët për tu pasuruar.
Vendtakimi në Venedik
Boniface dhe udhëheqësit e tjerë dërguan përfaqësues në Venedik, Xhenova dhe qytet-shtete të tjera në 1200 për të negociuar një kontratë për transportin në Egjipt, qëllimi i deklaruar i kryqëzatës së tyre; një nga të dërguarit ishte historiani i ardhshëm Xhefri i Villehardouin. Egjipti tani ishte fuqia dominuese muslimane në Mesdheun lindor por gjithashtu një partner kryesor tregtar i venedikut. Një sulm ndaj Egjiptit do të ishte padyshim një ndërmarrje e madhe detare, që kërkonte krijimin e një flote. Xhenova nuk ishte e interesuar, por në mars të vitit 1201 u hapën negociatat me Venedikun, i cili ra dakord të transportonte 33,500 kryqtarë, një numër shumë ambicioz. Kjo marrëveshje kërkonte një vit të plotë përgatitje nga ana e venedikasve për të ndërtuar anije të shumta dhe për të trajnuar marinarët që do t'i drejtonin ato, gjatë gjithë kohës duke kufizuar aktivitetet tregtare të qytetit. Ushtria kryqtare pritej të përbëhej nga 4,500 kalorës (si dhe 4,500 kuaj), 9,000 shqytar dhe 20,000 ushtarë këmbësorë.
Shumica e ushtrisë kryqtare që u nis nga Venecia në fillim të tetorit 1202 e kishte origjinën nga zonat brenda Francës. Përfshinte burra nga Blois, Champagne, Amiens, Saint-Pol, Île-de-France dhe Burgundy. Disa rajone të tjera të Evropës dërguan gjithashtu kontigjente të konsiderueshme, të tilla si Flandria dhe Montferrat. Grupe të tjerë të shquar erdhën nga Perandoria e Shenjtë Romake, duke përfshirë burrat nën Martin, abatin e Pairis Abbey dhe Peshkopin Conrad të Halberstadt, së bashku në aleancë me ushtarët dhe marinarët venedikas të udhëhequr nga doge, Enrico Dandolo. Kryqëzata do të ishte gati të lundronte më 24 qershor 1203 dhe të lëvizte drejtpërdrejt për kryeqytetin ajubid, Kajro. Kjo marrëveshje u ratifikua nga Papa Inoçenti, me një ndalim solemn të sulmeve ndaj shteteve të krishtera.
Sulmi ndaj Zadar
djathtas|parapamje| Kryqtarët duke pushtuar Qytetin e Zadarit, pikturuar nga [[Jakobo Robusti Tintoretto|Tintoretto]] Nuk kishte asnjë marrëveshje detyruese midis kryqtarëve që të gjithë duhet të lundronin nga Venecia. Prandaj, shumë zgjodhën të lundronin nga portet e tjera, veçanërisht Flandria, Marsejë dhe Xhenova. Në maj të vitit 1202, pjesa më e madhe e ushtrisë kryqtare u mblodh në Venecia, megjithëse me një numër shumë më të vogël se sa pritej: rreth 12,000 (4–5,000 kalorës dhe 8,000 ushtarë këmbësorë) në vend të 33,500. Venedikasit kishin kryer pjesën e tyre të marrëveshjes: prisnin 50 galera lufte dhe 450 anije transportuese – mjaftueshëm për tre fishin e ushtrisë së mbledhur. Venedikasit, nën Doge Dandolon e tyre të moshuar dhe të verbër, nuk i linin kryqtarët të largoheshin pa paguar shumën e plotë të rënë dakord, fillimisht 85,000 marka argjendi. Kryqtarët mund të paguanin fillimisht vetëm 35,000 marka argjendi. Doge kërcënoi t'i mbante të internuar nëse nuk bëhej pagesa e plotë, ndaj kështu 14,000 marka të tjera u mblodhën, dhe kjo vetëm duke i vendosur kryqtarët në varfëri ekstreme. Kjo ishte katastrofike për venedikasit, të cilët kishin ndaluar tregtinë e tyre për një kohë të gjatë për të përgatitur këtë ekspeditë. Për më tepër, rreth 14,000 burra ose deri në 20-30,000 burra (nga popullsia e Venecias prej 60–100,000 njerëz) ishin të nevojshëm për të drejtuar tërë flotën, duke rënduar më shumë ekonominë venedikase.
Dandolo dhe venedikasit shqyrtuan se çfarë të bënin me kryqëzatën. Ishte shumë e vogël për të paguar tarifën e saj, por shpërbërja e forcës së mbledhur do të dëmtonte prestigjin venedikas dhe do të shkaktonte humbje të konsiderueshme financiare dhe tregtare. Dandolo, i cili u bashkua me kryqëzatën gjatë një ceremonie publike në kishën e San Marco di Venezia, propozoi që kryqtarët të paguanin borxhet e tyre duke kërcënuar shumë prej porteve dhe qyteteve lokale përgjatë Adriatikut, duke kulmuar me një sulm në portin e Zadarit në Dalmaci. Qyteti ishte dominuar ekonomikisht nga Venediku gjatë gjithë shekullit të 12-të, por ishte rebeluar në 1181 dhe kishte bërë aleancë me Mbretin Emeric të Hungarisë dhe Kroacisë. Përpjekjet pasuese të Venedikut për të rimarrë kontrollin e Zara-s ishin zmbrapsur dhe deri në vitin 1202 qyteti ishte i pavarur ekonomikisht, nën mbrojtjen e Mbretit.
Në 1202, Papa Inoçenti III, megjithëse donte të siguronte autoritetin papnor mbi Bizantin, ndaloi kryqtarët e krishtërimit perëndimor të kryenin ndonjë veprim të egër kundër fqinjëve të tyre të krishterë. Sidoqoftë, kjo letër, dhënë nga Pjetri i Lucedios, mund të mos e ketë arritur ushtrinë në kohë. Pjesa më e madhe e ushtrisë arriti në Zadar më 10-11 nëntor 1202 dhe sulmi vazhdoi. Qytetarët e Zadarit iu referuan faktit se ata ishin po ashtu katolikë duke varur banderola të shënuara me kryqe nga dritaret e tyre dhe muret e qytetit, por megjithatë qyteti ra në 24 nëntor 1202 pas një rrethimi të shkurtër. Kishte një plaçkitje të gjerë dhe venedikasit dhe kryqtarët e tjerë patën mosmarrveshje për ndarjen e plaçkës. Rendi u rikthye dhe drejtuesit e ekspeditës ranë dakord të dimëronin në Zadar, ndërsa konsideronin lëvizjen e tyre të radhës. Fortifikimet e Zadarit u shkatërruan nga venedikasit.
Kur Inoçenti III dëgjoi për plaçkitjen, ai u dërgoi një letër kryqtarëve duke i shkishëruar dhe duke i urdhëruar të ktheheshin te zotimet e tyre të shenjta dhe të drejtoheshin për në Jeruzalem. Nga frika se kjo do të shpërndajë ushtrinë, udhëheqësit e kryqëzatës vendosën të mos i informonin ndjekësit e tyre për këtë. Duke i konsideruar kryqtarët si të detyruar nga venediakasit, në shkurt 1203 ai shfuqizoi shkishërimet ndaj të gjithë jo-venedikasve në ekspeditë.
Vendimi për të shkuar në Konstandinopojë
djathtas|parapamje| Dandolo predikon kryqëzatën nga [[Gustav Doré|Gustave Doré]] Rivaliteti tregtar midis Republikës së Venedikut dhe Perandorisë Bizantine dhe kujtesa e gjallë e Masakrës së Latinëve bënë shumë për të përkeqësuar ndjenjën e armiqësisë midis Venedikasve ndaj Bizantinëve. Sipas Kronikës së Novgorod Doge Enrico Dandolo ishte verbuar nga Bizantinët gjatë ekspeditës së 1171 në Bizant dhe kështu mbante armiqësi personale ndaj Bizantinëve.
Boniface i Montferrat, ndërkohë, ishte larguar nga flota para se të lundronte nga Venecia, për të vizituar kushëririn e tij Filipin e Suabisë. Arsyet e vizitës së tij janë çështje debati; ai mund të ketë kuptuar planet e Venedikasve dhe të jetë larguar për të shmangur shkishërimin, ose ai mund të ketë dashur të takohet me princin bizantin Alexios IV Angelos, kunatin e Filipit dhe djalin e perandorit bizantin të rrëzuar së fundmi Isaac II Angelos. Alexios IV kishte ikur së fundmi te Filip në 1201 por nuk dihet nëse Boniface e dinte ose jo se ishte në oborrin e Filipit. Atje, Aleksi IV ofroi të paguante të gjithë borxhin që u kishte venedikasve, t'u jepte kryqtarëve 200,000 marka argjendi, 10,000 trupa profesioniste bizantine për kryqëzatën, mirëmbajtjen e 500 kalorësve në Tokën e Shenjtë, shërbimin e marinës bizantine për të transportuar Ushtrinë e Kryqtarëve në Egjipt dhe vendosjen e Kishës Ortodokse Lindore nën autoritetin e Papës, nëse ata do të lundronin për në Bizant dhe do të rrëzonin perandorin në fuqi Alexios III Angelos, vëllain e Isakut II. Kjo ofertë, joshëse për një ndërmarrje që kishte pak fonde, arriti te udhëheqësit e Kryqëzatës në 1 Janar 1203 ndërsa dimëronin në Zara. Doge Dandolo ishte një mbështetës i fortë i planit; megjithatë, në cilësinë e tij të mëparshme si ambasador në Bizant dhe si dikush që dinte detajet më të hollësishme se si funksiononte politika bizantine, ka të ngjarë që ai e dinte premtimet ishin të rreme dhe nuk kishte shpresë për ndonjë perandor Bizantin që të mblidhte paratë e premtuara, e lëre më të mblidhte trupat dhe t'i jepte kishën Selisë së Shenjtë. Konti Boniface ra dakord dhe Alexios IV u kthye me Markezin për t'u bashkuar me flotën në Korfuz pasi ajo kishte lundruar nga Zadari. Shumica e udhëheqësve të tjerë të kryqëzatës, të inkurajuar nga ryshfete prej Dandolos, përfundimisht pranuan gjithashtu planin. Sidoqoftë, kishte kundërshtarë. Të udhëhequr nga Renaud i Montmirail, ata që nuk pranuan të merrnin pjesë në skemën për të sulmuar Konstandinopojën lundruan për në Siri. Flota e mbetur prej 60 galerave të luftës, 100 anijeve transportuese për kuajt dhe 50 anijeve transportuese të mëdha (e gjithë flota drejtohej nga 10,000 lundrues dhe marinarë venedikas) lundroi në fund të prillit 1203. Përveç kësaj, 300 makineri rrethimi u sollën në bordin e flotës. Duke dëgjuar vendimin e tyre, Papa mbrojti dhe lëshoi një urdhër kundër sulmeve të tjera ndaj të krishterëve për sa kohë ata nuk po pengonin në mënyrë aktive kauzën e kryqtarëve, por ai nuk e dënoi skemën plotësisht.
Kur Kryqëzata e Katërt arriti në Konstandinopojë më 23 qershor 1203, qyteti kishte një popullsi prej afërsisht 500,000 njerëz, një garnizon prej 15,000 burrash (përfshirë 5,000 Varangianë) dhe një flotë prej 20 galerash. Për arsye politike dhe financiare, garnizoni i përhershëm i Kostandinopojës ishte kufizuar në një forcë relativisht të vogël, të përbërë nga roje elitare dhe njësi të tjera të specializuara. Në kohërat e mëparshme të historisë bizantine kur kryeqyteti ishte vënë nën kërcënim të drejtpërdrejtë, ishte e mundur të mblidheshin përforcime nga forcat kufitare dhe provinciale. Në këtë rast, papritshmëria e rrezikut të paraqitur nga Kryqëzata e Katërt vendosi mbrojtësit në një disavantazh serioz. Objektivi kryesor i kryqtarëve ishte vendosja e Aleksit IV në fronin Bizantin në mënyrë që ata të merrnin pagesat e majme që ai u kishte premtuar atyre. Conon i Bethune i dha këtë ultimatum të dërguarit Lombard dërguar nga Perandori Alexios III Angelos, i cili ishte xhaxhai i pretenduesit dhe i kishte rrëmbyer fronin babait të pretenduesit Isakut II. Qytetarët e Kostandinopojës nuk ishin të shqetësuar për çështjen e perandorit të rrëzuar dhe djalit të tij të mërguar; e drejta trashëgimore e trashëgimisë nuk ishte miratuar kurrë nga perandoria dhe një grusht shteti pallati midis vëllezërve nuk konsiderohej i paligjshëm në mënyrën se si do të kishte qenë në perëndim. Së pari kryqtarët sulmuan dhe u zmbrapsën nga qytetet e Kalcedonit dhe Krisopolit, rrethinat e qytetit të madh. Ata fituan një përleshje të kalorësisë në të cilën ishin më të shumtë, duke mundur 500 Bizantinë me vetëm 80 kalorës Frank.
Rrethimi i korrikut 1203
djathtas|parapamje| Sulmi i Kryqtarëve në Kostandinopojë, nga një dorëshkrim venedikas i historisë së Xhefrit të Villehardouin, Për të marrë qytetin me forcë, kryqtarët fillimisht kishin nevojë të kalonin Bosforin. Rreth 200 anije, transporte kuajsh dhe galera shpërndanë ushtrinë kryqtare përtej ngushticës, ku Aleksi III kishte rreshtuar ushtrinë bizantine në formacion beteje përgjatë bregut, në veri të periferisë së Galata. Kalorësit e Kryqtarëve u sulën drejtpërdrejt nga transportet e kuajve dhe ushtria bizantine iku në jug. Kryqtarët ndoqën dhe sulmuan Kullën e Galatës, e cila mbante skajin verior të zinxhirit masiv që bllokonte hyrjen në Bririn e Artë. Kulla e Galatës mbante një garnizon trupash mercenare me origjinë angleze, daneze dhe italiane. Më 6 korrik anija më e madhe në flotën e kryqtarëve, Aquila (Shqiponja), theu zinxhirin. Një pjesë e tij u dërgua më pas në Akër për të rritur mbrojtjen në Tokën e Shenjtë.
Unterendingen
është një komunë në kantonin Aargau të Zvicrës.
Kryqëzata e katërt
Rrethimi i korrikut 1203
Ndërsa kryqtarët rrethuan Kullën e Galatës, mbrojtësit në mënyrë rutinore u përpoqën të dilnin me një sukses të kufizuar, por shpesh pësuan humbje të përgjakshme. Në një rast, mbrojtësit u dolën, por nuk ishin në gjendje të tërhiqeshin përsëri në sigurinë e kullës në kohë, forcat kryqtare kundërsulmuan në mënyrë të egër, me shumicën e mbrojtësve që u prenë ose u mbytën në Bosfor në përpjekjet e tyre për të shpëtuar. Si rezultat kulla u mor me shpejtësi. Briri i Artë tani u ishte hapur kryqtarëve dhe flota venedikase hyri brenda. Kryqtarët lundruan përkrah Kostandinopojës me 10 galera për të shfaqur Aleksin IV, që supozohej të bëhej perandori i ri, por nga muret e qytetit qytetarët talleshin me kryqtarët e çuditur, të cilët ishin bërë të besonin se ata do të dilnin për të mirëpritur pretendentin e ri Alexios si një çlirimtar.
Më 11 korrik, kryqtarët morën pozicione përballë Pallatit të Blachernae në cepin veriperëndimor të qytetit. Sulmet e tyre të para u zmbrapsën, por më 17 korrik, me katër divizione që sulmonin muret tokësore ndërsa flota venedikase sulmoi muret detare nga Briri i Artë, venedikasit morën një pjesë të murit me rreth 25 kulla, ndërsa roja varangiane i përballoi kryqtarët në murin tokësor. Varangianët u zhvendosën për të përballuar kërcënimin e ri dhe venedikasit u tërhoqën nën ekranin e zjarrit. Zjarri shkatërroi rreth 120 acre  të qytetit dhe la rreth 20,000 njerëz pa strehë.
Sundimi i Aleksit IV
parapamje| Marrja e Kostandinopojës nga Kryqëzata e Katërt në 1204 Aleksi IV e kuptoi se premtimet e tij ishin të vështira për t'u mbajtur. Aleksi III kishte arritur të ikte me 1.000 paund ari dhe disa bizhuteri të paçmuara, duke e lënë thesarin perandorak të varfëruar. Në atë moment perandori i ri urdhëroi shkatërrimin dhe shkrirjen e ikonave të shtrenjta bizantine dhe romake në mënyrë që të nxirrte arin dhe argjendin e tyre, por edhe atëherë ai mund të ngrinte vetëm 100,000 marka argjendi. Në sytë e të gjithë grekëve që dinin për këtë vendim, ishte një shenjë tronditëse e dëshpërimit dhe udhëheqjes së dobët, e cila meritonte të ndëshkohej nga Zoti. Historiani bizantin Nicetas Choniates e karakterizoi atë si "pikë kthese drejt rënies së shtetit romak".
Detyrimi i popullatës për të shkatërruar ikonat e tyre me urdhër të një ushtrie skizmatikësh të huaj nuk i bëri qytetarët e Kostandinopojës ta duan Aleksin IV. Nga frika për jetën e tij, bashkë-perandori u kërkoi kryqtarëve të rinovonin kontratën e tyre për gjashtë muaj të tjerë, për të përfunduar në prill 1204. Aleksi IV atëherë udhëhoqi 6,000 burra nga ushtria kryqtare kundër rivalit të tij Aleksit III në Adrianopojë. Gjatë mungesës së bashkë-perandorit në gusht, trazirat shpërthyen në qytet dhe një numër banorësh Latin u vranë. Si kundërpërgjigje, venedikasit e armatosur dhe kryqtarët e tjerë hynë në qytet nga Briri i Artë dhe sulmuan një xhami (Konstandinopoja në këtë kohë kishte një popullsi të konsiderueshme myslimane), e cila u mbrojt nga banorët myslimanë dhe bizantinë. Për të mbuluar tërheqjen e tyre, perëndimorët ndezën "Zjarrin e Madh", i cili dogji nga 19 deri më 21 gusht, duke shkatërruar një pjesë të madhe të Konstandinopojës dhe duke lënë rreth 100,000 vetë të pastrehë.
Në janar 1204, Isaku II i verbër dhe i paaftë vdiq, ndoshta për shkaqe natyrore. Kundërshtimi ndaj djalit të tij dhe bashkë-perandorit Alexios IV ishte rritur gjatë muajve të mëparshëm të tensionit dhe dhunës në dhe përreth Kostandinopojës. Senati Bizantin zgjodhi një perandor të ri fisnik Nicolas Canabus, në atë që do të ishte një nga aktet e fundit të njohura të këtij institucioni antik. Sidoqoftë ai refuzoi emërimin dhe kërkoi strehim në kishë.
Një fisnik Alexios Doukas (me nofkën Mourtzouphlos) u bë udhëheqësi i grupimit anti-kryqtar brenda udhëheqjes bizantine. Ndërsa mbante gradën e oborrit protovestilarios, Doukas kishte udhëhequr forcat bizantine gjatë përleshjeve fillestare me kryqtarët, duke fituar respekt si nga ushtria ashtu edhe nga popullata. Prandaj ishte në gjendje të mirë për të lëvizur kundër Aleksit IV, gjithnjë e më të izoluar, të cilin ai e përmbysi, e burgosi dhe e mbyti në fillim të shkurtit. Doukas më pas u kurorëzua si Perandori Alexios V. Ai menjëherë lëvizi për të forcuar fortifikimet e qytetit dhe thirri forca shtesë në qytet.
Lufta kundër Aleksit V
Kryqtarët dhe venedikasit, të inatosur për vrasjen e financuesit të tyre, kërkuan që Mourtzouphlos të nderonte kontratën që Alexios IV kishte premtuar. Kur perandori bizantin refuzoi, kryqtarët sulmuan edhe një herë qytetin. Më 8 Prill ushtria e Alexios V bëri një rezistencë të fortë, e cila dekurajoi shumë kryqtarët. Bizantinët hodhën predha të mëdha mbi makineritë e rrethimit të armikut, duke shkatërruar shumë prej tyre. Kushtet e këqija të motit ishin një pengesë serioze për kryqtarët. Një erë e ashpër shpërtheu nga bregu dhe bëri që shumica e anijeve të mos afroheshin dot pranë mureve për të filluar një sulm. Vetëm pesë nga kullat e murit ishin sulmuar dhe asnjëra nga këto nuk mund të sigurohej; nga mesi i pasdites ishte e qartë se sulmi kishte dështuar.
Klerikët latinë diskutuan situatën mes tyre dhe vendosën mesazhin që dëshironin të përhapnin përmes ushtrisë së demoralizuar. Ata duhej t'i bindnin burrat se ngjarjet e 9 Prillit nuk ishin gjykimi i Zotit për një ndërmarrje mëkatare: fushata, argumentuan ata, ishte e drejtë dhe me besimin e duhur do të kishte sukses. Koncepti i Zotit duke testuar vendosmërinë e kryqtarëve përmes pengesave të përkohshme ishte një mjet i njohur për klerikët për të shpjeguar dështimin gjatë një fushate. Mesazhi i klerit ishte krijuar për të siguruar dhe inkurajuar kryqtarët. Argumenti i tyre se sulmi ndaj Konstandinopojës ishte shpirtëror vërtitej rreth dy temave. Së pari, grekët ishin tradhtarë dhe vrasës pasi kishin vrarë sundimtarin e tyre të ligjshëm, Aleksin IV. Njerëzit e kishës përdorën gjuhë provokuese dhe pretenduan se "Grekët ishin më keq se Hebrenjtë", dhe ata thirrën autoritetin e Zotit dhe të papës për të marrë masa.
Megjithëse Inoçenti III përsëri kishte kërkuar që ata të mos sulmonin, letra papnore u shtyp nga kleri dhe kryqtarët u përgatitën për sulmin e tyre, ndërsa venedikasit sulmuan nga deti. Ushtria e Alexios V qëndroi në qytet për të luftuar, së bashku me truprojën perandorake, Varangianët, por vetë Alexios V iku gjatë natës. U bë një përpjekje për të gjetur një perandor tjetër zëvendësues nga fisnikëria bizantine, por situata tani ishte bërë shumë kaotike për secilin nga dy kandidatët që dolën përpara për të gjetur mbështetjen e mjaftueshme.
Më 12 Prill 1204, kushtet e motit më në fund favorizuan kryqtarët. Një erë e fortë veriore ndihmoi anijet venedikase që të afroheshin afër mureve dhe pas një beteje të shkurtër afërsisht shtatëdhjetë kryqtarë arritën të hynin në qytet. Disa ishin në gjendje të hapnin vrima në mure, të mëdha sa vetëm disa kalorës në të njëjtën kohë të zvarriteshin; venedikasit ishin gjithashtu të suksesshëm në shkallëzimin e mureve nga deti, megjithëse kishte luftime me Varangianët. "Sëpatë bartësit" anglo-sakson kishin qenë ndër më të efektshmit e mbrojtësve të qytetit, por ata tani u përpoqën të negocionin paga më të larta nga punëdhënësit e tyre bizantinë, përpara se të shpërndaheshin ose të dorëzoheshin. Kryqtarët kapën pjesën Blachernae të qytetit në veriperëndim dhe e përdorën atë si një bazë për të sulmuar pjesën tjetër të qytetit. Ndërsa përpiqeshin të mbroheshin me një mur zjarri, megjithatë, ata dogjën edhe më shumë nga qyteti. Ky zjarr i dytë la 15,000 njerëz të pastrehë. Kryqtarët e morën plotësisht qytetin në 13 Prill.
Plaçkitja e Kostandinopojës
parapamje| Hyrja e Kryqtarëve në Kostandinopojë ([[Eugène Delacroix, 1840). Veprimi më famëkeq i Kryqëzatës së Katërt ishte plaçkitja e qytetit të krishterë ortodoks të Kostandinopojës.]] Kryqtarët plaçkitën Kostandinopojën për tre ditë, gjatë së cilës shumë vepra të lashta greko-romake dhe bizantine mesjetare u vodhën ose u shkatërruan. Shumë nga popullsia civile e qytetit u vra dhe pronat e tyre u plaçkitën. Megjithë kërcënimin e shkishërimit, kryqtarët shkatërruan, ndotën dhe plaçkitën kishat dhe manastiret e qytetit. U tha që shuma totale e plaçkitur nga Konstandinopoja ishte rreth 900,000 marka argjendi. Venedikasit morën 150,000 marka argjendi që u takonin, ndërsa kryqtarët morën 50,000 marka argjendi. 100,000 marka të tjera argjendi u ndanë në mënyrë të barabartë midis kryqtarëve dhe Venedikasve. 500,000 markat e argjendta të mbetura u mbajtën fshehurazi nga shumë kalorës kryqtarë.
Speros Vryonis në Bizanti dhe Evropa jep një përshkrim të plaçkitjes:
Kur Inoçenti III dëgjoi për sjelljen e pelegrinëve të tij, ai u mbush me turp dhe zemërim dhe ai i qortoi me forcë.
Toka e Shenjtë
Ushtria kryesore që lundroi nga Venecia në Kostandinopojë përjetoi disa valë largimesh ndërsa burrat kërkonin të përmbushnin zotimet e tyre në mënyrë të pavarur nga udhëheqja. Shumica e tyre lundruan direkt nga portet në Pulia (Italia e Jugut) për në Akër. Sipas Villehardouin, shumica e atyre që u nisën në Kryqëzatën e Katërt shkuan në Tokën e Shenjtë, ndërsa vetëm një pakicë mori pjesë në sulmin ndaj Kostandinopojës. Sidoqoftë, Villehardouin i konsideronte ata që shkuan në Tokën e Shenjtë si dezertorë të ushtrisë kryesore dhe udhëheqjes së saj dhe ai mund të ketë ekzagjeruar numrin e tyre për të zmadhuar arritjet e pakicës që rrethoi Kostandinopojën.
Historianët modernë kanë prirur të mos marrin parasysh pretendimet e Villehardouin. Steven Runciman mendoi se vetëm një "pjesë e vogël" dhe Joshua Prawer vetëm disa "mbetje për të ardhur keq" të ushtrisë origjinale arritën në Tokën e Shenjtë. Studimet e fundit sugjerojnë që numri ishte i konsiderueshëm, por i vogël nga shumica. Nga 92 individë të përmendur që bënë betimin e kryqtarëve në llogarinë e Villehardouin, midis 23 dhe 26 prej tyre shkuan në Tokën e Shenjtë. Shkalla e "dezertimit" duket më e larta midis grupimit francez. Vetëm rreth një e dhjeta e kalorësve që ishin betuar në Flanders arritën për të forcuar shtetet e mbetura të krishtera në Tokën e Shenjtë, por më shumë se gjysma e atyre nga Île-de-France e bënë këtë. Gjithsej, rreth 300 kalorës me shpurën e tyre nga veriu i Francës arritën në Tokën e Shenjtë. Nga kontigjentet nga Burgundy, Occitania, Italia dhe Gjermania kemi më pak informacion, por sigurisht që kishte defektime midis kontingjentëve Occitan dhe Gjerman.
Një shumë e madhe parash e mbledhur nga predikuesi Fulk i Neuilly arriti në Tokën e Shenjtë. Para vdekjes së tij në maj të vitit 1202, Fulk ia dha paratë Abacisë së Cîteaux. Abati dërgoi atë në Akër në dy këste. Ajo u përdor për të riparuar mure, kulla dhe mbrojtje të tjera që ishin dëmtuar nga tërmeti i majit 1202. Një mur i dytë u shtua në Akër diku para 1212.
Nga Pulia në Akër
Disa kryqtarë, në vend që të shkonin në Venecia, u kthyen në jug në Piacenza në verën e vitit 1202 duke synuar të shkonin direkt në Tokën e Shenjtë nga portet në Italinë e Jugut. Midis tyre ishin Vilain i Nully, Henry i Arzillières, Renard II i Dampierre, Henry i Longchamp dhe Giles of Trasignies me shpurën e tyre. Ata duket se nuk kanë qenë duke vepruar në koordinim apo duke udhëtuar së bashku. Në fund, disa qindra kalorës dhe këmbësoria shoqëruese arritën në Tokën e Shenjtë përmes porteve të Italisë së Jugut. Forca ishte aq e vogël sa mbreti Aimery i Jeruzalemit refuzoi të prishte armëpushimin e tij me Ajubidët për t'i lejuar ata të shkonin në luftë, pavarësisht lutjeve të Renard, i cili po përmbushte betimin kryqtar të kontit të ndjerë Theobald III të Champagne dhe zotëronte fonde të mjaftueshme. Si rezultat, tetëdhjetë kryqtarë nën udhëheqjen e Renard vendosën të shkonin në Principatën e Antiokisë, e cila nuk kishte një armëpushim të tillë. Të këshilluar kundër një lëvizje të tillë, ata u zunë në kurth në rrugë dhe të gjithë, përveç njërit, u vranë ose u kapën. Renard mbeti në robëri për tridhjetë vjet.
Kur kryqëzata u transferua në Zara, shumë kryqtarë u kthyen në shtëpi ose përndryshe mbetën prapa në Itali. Disa anashkaluan flotën venedikase dhe gjetën mjete të tjera për të shkuar në Tokën e Shenjtë. Geoffrey i Villehardouin, nipi i historianit, ishte një prej tyre. Stefan i Perçes, nuk mundi të shkonte me ushtrinë kryesore për shkak të sëmundjes. Pas rikuperimit të tij në Mars 1203, ai mori anije në Italinë e Jugut dhe udhëtoi drejtpërdrejt në Tokën e Shenjtë me shumë të tjerë që kishin mbetur prapa, duke përfshirë Rotrou të Montfortit dhe Yves të La Jaille. Stefani u bashkua përsëri me ushtrinë kryesore pas rënies së Kostandinopojës.
Pas rrethimit të Zaras, më shumë kontingjente braktisën ushtrinë kryesore. Kryqtarët dërguan Robertin e Boves si të dërguar te papa, por pasi misioni i tij u krye ai shkoi drejt në Tokën e Shenjtë. Abati Martin i Pairis u bashkua me të në udhëtimin për në Romë dhe më pas mori anije për në Palestinë në Siponto. Martin arriti në Akër më 25 Prill 1203 në mes të një shpërthimi të murtajës. Sipas Devastatio Constantinopolitana, pasi u mor vendimi në Zara për të vendosur Aleksin IV në fronin e Kostandinopojës, udhëheqësit e kryqëzatës dhanë leje për rreth 1.000 burra të largoheshin dhe të gjenin rrugën e tyre për në Tokën e Shenjtë. Në fakt, rreth 2,000 burra braktisën ushtrinë kryesore në atë fazë. Shumica e tyre ishin ndër kryqtarët më të varfër dhe dy anije që i mbanin u mbytën me pasojë humbje jetësh. Kryqëzatori gjerman Garnier i Borland braktisi gjithashtu ushtrinë kryesore pas Zaras.
Nga Zara, një përfaqësi zyrtare, e udhëhequr nga Renaud i Montmirail, u dërgua në Tokën e Shenjtë. Ai përfshinte Hervé të Châtel, William III të Ferrières, Geoffrey të Beaumont dhe vëllezërit John dhe Peter të Frouville. Ata supozohej të ktheheshin në ushtrinë kryesore brenda pesëmbëdhjetë ditëve nga përfundimi i misionit të tyre. Në fakt, ata qëndruan në Tokën e Shenjtë dhe nuk u kthyen më pas rënies së Kostandinopojës.
Në dimrin e vitit 1203–1204, Simon V i Montfortit udhëhoqi një kontigjent të madh të larguarish të neveritur nga sulmi ndaj Zaras dhe kundërshtuan shkuarjen në Konstandinopojës. Ai dhe njerëzit e tij madje kishin shmangur rrënojat e Zaras dhe kishin qendruar në Hungari. Ndër ndjekësit e Simonit ishin vëllai i tij, Guy i Montfortit; Yvelinois Simon V i Neauphle, Robert IV Mauvoisin dhe Dreux II i Cressonsacq; Abat Guy i Vaux-de-Cernay; dhe abati i paemëruar i Cercanceaux. Pak më vonë ata u bashkuan me Enguerrand II të Boves. Ata marshuan përgjatë bregdetit nga Zara përsëri në Itali dhe më pas poshtë brigjeve italiane, ku u nisën për në Palestinë.
Flota flandriane
Për arsye të panjohura, Baldwin i Flanders ndau forcat e tij, duke çuar gjysmën në Venedik vetë dhe gjysmën tjetër e dërgoi përmes detit. Flota flandriane u largua nga Flandria në verën e vitit 1202 nën komandën e John II të Nesle, Thierry të Flanders dhe Nicholas of Mailly. Ajo lundroi në Mesdhe dhe, sipas kronistit Ernoul, sulmoi dhe pushtoi një qytet musliman pa emër në bregdetin afrikan. Qyteti u la në duart Vëllezërve Livonezë të Shpësrd dhe flota vazhdoi për në Marsejë, ku u dimërua në 1202–1203. Atje flota u bashkua me një numër kryqtarësh francezë, duke përfshirë peshkopin Walter II të Autun, Kontin Guigues III të Forez, Bernard IV të Moreuil, Henry të Arraines, Hugh të Chaumont, John of Villers, Peter Bromont dhe vëllezërit Walter dhe Hugh të Saint-Denisheëshpurat t e tyre.
Pilotët e Marsejës kishin më shumë përvojë lundrimi larg syve të tokës sesa ata të çdo porti tjetër mesdhetar, duke e bërë atë që nga mesi i shekullit të 12-të. Në verë, ata mund ta bënin udhëtimin për në Akër për pesëmbëdhjetë ditë. Ata kishin një flotë të mjaftueshme për të transportuar ushtrinë e Rikard Zemër Luanit në Kryqëzatën e Tretë në 1190. Ishte gjithashtu një port më i lirë dhe më i aksesueshëm për kontingjentin francez.
Baldwin i dërgoi urdhra flotës së tij në Marsejë për të lundruar në fund të Marsit 1203 dhe të takohej me flotën venedikase pranë Methonit. Lajmëtarët e tij duhet të kenë sjellë lajmedhe e për vendimin për të shkuar në Konstandinopojë përpara se të shkonin në Tokën e Shenjtë. Për këtë arsye udhëheqësitlandrianënë mund të kenë vendosur të injorojnë takimin dhe të lundrojnë drejtpërdrejt në AkërËshtëtë gjithashtu e mundur që ata të mbanin takimin, por duke mos gjetur flotënenedikasene (e cila nuk arriti në Methoni para majit) vazhdoi vetëm në Akër. Ata ndoshta mbërritën atje para Martinit të Pairis më 25 prill 1320. Të paktën një pjesë e flotës u ndal në Qipro, ku Thierry i Flanders bëri një kërkesë në ishull në emër të gruas së ti, vajza e Isaac Doukas Komnenos, ish-perandori i Qipros. Thierry, gruaja e tij dhe ata kalorës që e kishin mbështer t uaurdhëru r nga Aimery të largoheshin nga mbretëria e tij, kështu që ata shkuan në Mbretërinë e Armenisë, atdheun e vjehrrës së Thierry.
Kryqtarët flandrianë në Akër hasën të njëjtën vështirësi si Renard i Dampierre. Mbreti Aimery nuk ishte i gatshëm të prishte armëpushimin e tij për hir të një ushtrie kaq të vogël. Kryqtarët u ndanë. Disa hynë në shërbimin e Principatës së Antiokisë dhe të tjerët në atë të Kontesë së Tripolit. Bernardi i Moreuil dhe John i Villers u bashkuan me Renard të Dampierre dhe u kapën së bashku me të. John i Nesle shkoi në ndihmë të Armenisë dhe kështu e gjeti veten duke luftuar ndaj disave nga ish-shokët e tij, pasi Armenia dhe Antiokia ishin atëherë në luftë. Diku para 5 nëntorit 1203, sidoqoftë, armëpushimi u prish. Myslimanët kapën dy anije të krishtera dhe si kundërpërgjigje të krishterët kapën gjashtë anije myslimane. Kryqtarët flandrianë u kthyen në Mbretërinë e Jeruzalemit për të luftuar muslimanët.
Më 8 nëntor, Martin i Pairis dhe Conrad i Swartzenberg u dërguan në ushtrinë kryesore, atëherë duke rrethuar Konstandinopojën, për të kërkuar që ajo të vazhdonte për në Tokën e Shenjtë tani që u prish armëpushimi. Të dërguarit arritën në 1 janar 1204, por ushtria ishte në mes të luftimeve të forta dhe asgjë nuk erdhi nga përfaqësia e tyre.
Ndarja e Perandorisë Bizantine
parapamje|300x300px| Ndarja e Perandorisë Bizantine në Perandorinë [[Perandoria Latine|Latine, Perandorinë e Nikesë dhe Despotatin e Epirit pas 1204]] Sipas një traktati të mëvonshëm, perandoria u nda midis Venedikut dhe udhëheqësve të kryqëzatës dhe u krijua Perandoria Latine e Konstandinopojës. Boniface nuk u zgjodh si perandori i ri, megjithëse qytetarët duket se e konsideronin atë si të tillë; venedikasit menduan se ai kishte shumë lidhje me ish-perandorinë për shkak të vëllait të tij, Renier të Montferrat, i cili ishte martuar me Maria Komnenën, perandoreshë në vitet 1170 dhe 1180. Në vend të kësaj ata vendosën Baldwin të Flanders në fron. Boniface më vonë themeloi Mbretërinë e Selanikut, një shtet vasal i Perandorisë së re Latine. Venecianët gjithashtu themeluan Dukatin e Arkipelagut në Detin Egje. Ndërkohë, refugjatët bizantinë themeluan shtetet e tyre, më të njohurat prej së cilave ishin Perandoria e Nikesë nën Theodore Laskaris (një i afërm i Aleksios III), Perandoria e Trebizondit dhe Despotati i Epirit.
Perandoria Latine shpejt u përball me një numër armiqsh. Përveç shteteve individuale të Bizantit në Epir dhe Nike, dhe gjithashtu Perandorinë e Krishterë Bullgare, ekzistonte edhe Sulltanati Selxhuk. Shtetet greke luftuan për epërsi si kundër latinëve ashtu edhe ndaj njëri-tjetrit.
Sundimi latin në Greqi
Zotërime të ndryshme latine – franceze në të gjithë Greqinë – në veçanti, Dukati i Athinës dhe principata e Moreas – siguruan kontakte kulturore me Evropën perëndimore dhe nxiti studimin e greqishtes. Ekzistonte gjithashtu një vepër kulturore franceze, veçanërisht prodhimi i një koleksioni ligjesh, Assises de Romanie. Kronika e Moreas u shfaq në versionet franceze dhe greke (dhe më vonë italiane dhe aragoneze). Mbetjet mbresëlënëse të kështjellave të kryqtarëve dhe kishave gotike mund të shihen ende në Greqi. Sidoqoftë, Perandoria Latine u mbështet gjithnjë në themele të lëkundshme. Konstandinopoja u mor përsëri nga Grekët Nikeas nën udhëheqjen e Michael VIII Palaeologos në 1261, dhe tregtia me Venedikun u rivendos.
Reagimet moderne
Studiesi i shquar i mesjetës Sir Steven Runciman shkroi në 1954: "Nuk ka pasur kurrë një krim më të madh kundër njerëzimit sesa Kryqëzata e Katërt". Polemika që ka rrethuar Kryqëzatën e Katërt ka çuar në mendime të ndryshme midis akademikëve nëse qëllimi i saj ishte me të vërtetë kapja e Kostandinopojës. Pozicioni tradicional, i cili thotë se kështu ishte, u sfidua nga Donald E. Queller dhe Thomas F. Madden në librin e tyre Kryqëzata e katërt (1977).
Konstandinopoja u konsiderua si një bastion i krishterimit që mbrojti Evropën nga forcat në përparim të Islamit dhe plaçkitja prej Kryqëzatës së Katërt të qytetit i dha një goditje të pariparueshme kësaj fortese lindore. Megjithëse Grekët rimorën Kostandinopojën pas 57 viteve të sundimit Latin, Perandoria Bizantine ishte gjymtuar nga Kryqëzata e Katërt. E zvogëluar në vetëm Konstandinopojë, Anadollin veri-perëndimor dhe një pjesë të Ballkanit jugor, perandoria ra në duart e turqve osmanë që pushtuan qytetin në 1453.
Tetëqind vjet më vonë, Papa Gjon Pali II shprehu dy herë hidhërim për ngjarjet e Kryqëzatës së Katërt. Në 2001, ai i shkruajti Christodulos, Kryepeshkopit të Athinës, "Është tragjike që sulmuesit, të cilët u nisën për të siguruar hyrje të lirë për të krishterët në Tokën e Shenjtë, u kthyen kundër vëllezërve të tyre në besim. Fakti që ata ishin të krishterë latinë i mbush katolikët me keqardhje të thellë." Në vitin 2004, ndërsa Bartolomeu I, Patriarku i Konstandinopojës, po vizitonte Vatikanin, Gjon Pali II pyeti: "Si mund të mos ndajmë, në një distancë prej tetë shekujsh, dhimbjen dhe neveritjen". Kjo është konsideruar si një ndjesë ndaj Kishës Ortodokse Greke për masakrat e kryera nga luftëtarët e Kryqëzatës së Katërt.
Në Prill 2004, në një fjalim në 800 vjetorin e kapjes së qytetit, Patriarku Ekumenik Bartolomeu I pranoi zyrtarisht faljen. "Fryma e pajtimit është më e fortë se urrejtja," tha ai gjatë një liturgjie të ndjekur nga Kryepeshkopi Katolik Romak Philippe Barbarin i Lionit, Francë. "Ne e pranojmë me mirënjohje dhe respekt gjestin tuaj të përzemërt për ngjarjet tragjike të Kryqëzatës së Katërt. Është një fakt që një krim është kryer këtu në qytet 800 vjet më parë". Bartolomeu tha se pranimi i tij erdhi në frymën e Pashkës. "Fryma e pajtimit të ringjalljes ... na nxit drejt pajtimit të kishave tona."
Kryqëzata e Katërt ishte një nga kryqëzatat e fundit që u nis nga Papati, megjithëse shpejt doli nga kontrolli Papal. Pasi grindjet midis laikëve dhe legatës papale çuan në shembjen e Kryqëzatës së Pestë, kryqëzatat më vonë u drejtuan nga monarkë individualë, kryesisht kundër Egjiptit. Një kryqëzatë e mëvonshme, e Gjashta, arriti të rikthente Jeruzalemin në sundimin e krishterë për 15 vjet.
Pogradeci
Pogradeci është qytet në Shqipërinë juglindore, në bregun jugperëndimor të liqenit të Ohrit. Qyteti numëronte rreth 21 000 banorë në vitin 2011. Ndërkohë Bashkia e Pogradecit, e cila përfshin edhe njësitë administrative fqinje, numëron rreth 61 000 banorë.
Gjeografia
Pogradeci ndodhet në juglindje të Republikës së Shqipërisë, është kryeqendra e rrethit të Pogradecit dhe bën pjesë në qarkun e Korçës. Qyteti ka një sipërfaqe prej 13 km² dhe shtrihet në bregun e liqenit të Ohrit. Pogradeci shtrihet 700 metra mbi nivelin e detit në një luginë, e cila rrethohet nga malet në perëndim dhe nga kodra të ulta në jug dhe në lindje.
Fshatrat përreth
Pogradeci është rrethuar nga fshatrat Tushemisht në lindje, Gurras në juglindje, Gështenjas në jug, Verdovë në perëndim dhe Memëlisht në veriperëndim.
Klima
Në Pogradec mbizotëron një klimë mesdhetare malore dhe pjesërisht kontinentale, me dimër të ftohtë dhe verë të nxehtë e të thatë. Temperatura mesatare vjetore është rreth 12.3 °C. Muaji më i ftohtë është janari dhe muaji më i nxehtë është gushti. Muaji më i lagësht është nëntori me reshje shiu mesatarisht 108 milimetra ndërsa sasia mesatare vjetore e reshjeve arrin në 730 milimetra.
Popullsia
Pogradeci ka një popullsi prej rreth 20.848 banorë (sipas rregjistrimit te popullsise ne vitin 2011) dhe një dendësi të popullsisë prej 2,962 banorë për km². Pogradeci ka gjithashtu një minoritet turk. Gjatë Perandorisë Osmane ky minoritet ishte shumë më i madh por, mbas pavarësisë së Shqipërisë, shumica e tyre braktisën Pogradecin për t'u vendosur në Turqinë e sotme.
Historia
Enkelejte kanë qenë fis që kanë jetuar brenda mureve të kalasë së ndërtuar në majë të kodrës pranë qytetit, në pjesën veri-perëndimore të qytetit. Dikur qyteti kishte dimensionet e kalasë, ku momentalisht gjenden vetëm rrënojat. Me rritjen e popullsisë dhe mbarimit të luftërave lindi nevoja e zgjerimit. Fillimisht rrëzë kodrës e më vonë deri në atë skaj saqë kalaja e vjetër nuk përbënte më qendrën e qytetit.
Pogradeci ka një histori të lashtë dhe dokumenta të shumta kulturore, gjeologjike dhe natyrore. Gërmimet arkeologjike në kodrën mbi qytet kanë zbuluar një vendbanim ilir të shekullit V para Krishtit, që i përket fiseve të lashta Desaret dhe mbase Enkelejve. Gjatë shekujve në vazhdim njerëzit e fshatit zbritën poshtë në rrëzë të kodrës dhe krijuan qytetin e Pogradecit, përgjatë bregut të Liqenit të Ohrit.
Zbulimet arkeologjike, që konfirmojnë popullimin në këtë rajon, datojnë nga Periudha Neolitike (6000 vjet para Krishtit), me popullsi dhe ndërtime në rritje gjatë periudhave të Bakrit, Broncit dhe Hekurit. 24 monumente natyre dhe 36 monumente të kulturës janë zyrtarisht të dokumentuara. Disa nga monumentet më interesante janë:
Rrënojat e kalasë të shekullit IV në kodrën mbi Pogradecit kanë disa formacione interesante me mure të parregullt gurësh. Që nga kalaja e vjetër, liqeni dhe pamjet e maleve janë të mrekullueshme, si është dhe pamja e formacionit shkëmbor Guri i Kamjes.
Kalaja e Pogradecit
Kalaja e Pogradecit është e vendosur në majën e kodrës, në pjesën perëndimore të qytetit të Pogradecit, me lartësi 205 m mbi nivelin e liqenit të Ohrit. Ka filluar të banohej që në shekullin V para Krishtit, ndërsa në shekullin IV para Krishtit u pajis me mure mbrojtëse. Ka pasur një vjetërsi banimi prej 1400 vjetësh, duke qenë një kala iliro-shqiptare e hershme.
Prejardhja e emrit
Pushtimi avaro-sllav në shekullin e VII-VIII dhe sidomos perandoria bullgare në shekujt XI-XII ndryshoi mënyrën e jetës në këtë zona nga ajo "polis" (jetohej brenda mureve të kalave) në atë sedentare fushore duke formuar vendbanime me toponimi sllave. Pogradeci do të shkruhej "Pogda grada", që do të thotë "nën qytet". Tashmë qyteti i ri shtrihej nën kalanë e vjetër ilire që është kalaja e Pogradecit.
Politika
thumb|djathtas|230px|Rezultati i zgjedhjeve në grafik
Kryetarë
Kryetar i Bashkisë së Pogradecit është Ilir Xhakolli. Pas zgjedhjeve komunale të majit 2011, Artan Shkëmbi të Aleancës për të Ardhmen (AA) morri 7580 vota, ndersa Luan Topçiu të Aleancës për Qytetarin (AQ) morri 5837 vota. Për këshillin bashkiak PS-ja morri shumicën me 3729 vota, PD-ja morri 1912 vota dhe LSI-ja morri 1276 vota nga qytetarët.