cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hermupolisi
Ermoupoli (Ερμούπολη), e njohur gjithashtu me emrin e vjetër zyrtar Ermoupolis ose Hermoupolis (Ἑρμούπολις < Ἑρμοῦ πόλις "Qyteti i Hermes"), është një qytet dhe ish-komunë në ishullin e Syros, në Cyclades, Greqi. Që prej reformës qeveritare të 2011-s, ai është pjesë e komunës Syros-Ermoupoli, tek e cila është vend dhe një njësi komunale. Ai është gjithashtu kryeqyteti i zonës South Aegean. Qendra komunale ka një hapesire prej 11.181 km2.
Ndikimi i pandemisë COVID-19 në aviacion
Ngarkesa ajrore
Mungesa e ngarkesave mund të pakësohet nëse kriza ekonomike globale zvogëlon kërkesën : OBT parashikon një tkurrje të tregtisë globale prej 13–32% në vitin 2020.
Hermupolisi
Historia
Ermopouli u gjet gjatë Revolucionit Grek në vitet 1820, si një shtesë e komunës ekzistuese të Ano Syros. Së shpejti ai u bë qendra lidere komerciale dhe industriale e Greqisë, si dhe e portit e tij kryesor. Greek Steamship Company e njohur u themelua në qytet në 1856. Mijëra anije u ndërtuan në shipyard e shumta të Siros.
Përfundimisht Ermoupoli u eklipsua nga Piraeus në fundin e shekullit të 19-ë. Në dekadat pasuese qyteti ra. Kohët e fundit, ekonomia e tij është përmiresuar shumë, duke u bazuar në industrinë e shërbimeve.
Ndikimi i pandemisë COVID-19 në aviacion
Ngarkesa ajrore
Posta ndërkombëtare midis shumë vendeve ndaloi plotësisht; ose për shkak të pezullimit të shërbimit të brendshëm ose për shkak të mungesës së transportit.
Aviacioni i biznesit
Aviacioni i biznesit ishte më pak i prekur sesa trafiku i linjave ajrore, pasi udhëtimi i drejtuesve të lartë shpesh konsiderohet thelbësor. Aeroporti "Biggin Hill '' i Londrës raportoi që trafiku të ishte rreth 30% e niveleve të vitit 2019, me trafikun e fortë transatlantik. Sapo të lehtësohen kufizimet e mbylljes, aviacioni i biznesit ka një mundësi për të kapur pasagjerë superiorë, të cilët më parë mund të kishin zgjedhur linjat ajrore, por që tani mund të preferojnë distancën shoqërore të siguruar nga një avion privat.
Statuti ajror i udhëtimeve i Shteteve të Bashkuara u rrit fuqimisht në shkurt dhe mars. Ndërsa linjat ajrore shkurtuan oraret, duke i bërë fluturimet tregtare gjithnjë e më të paparashikueshme; megjithatë, disa operatorë qera-marrës si JetSuite më pas panë një rënie drastike të biznesit pasi urdhërat e përhapura të qëndrimit në shtëpi hynë në fuqi në prill të vitit 2020.
Linjat ajrore
parapamje| [[:en:Boeing_777|Boeing 777-200ERs të KLM i zbarkuar në pistën e Schiphol gjatë krizës]] Më 5 mars 2020, Shoqata Ndërkombëtare e Transportit Ajror vlerësoi se industria e linjave ajrore mund të humbasë midis 63 deri 113 miliardë dollarë të ardhura për shkak të numrit të zvogëluar të udhëtarëve. SHNTA më parë kishte vlerësuar humbjet e të ardhurave prej rreth 30 miliardë dollarë dy javë para vlerësimit të tyre të 5 marsit. Nga 17 marsi, SHNTA kishte deklaruar se vlerësimi i saj i 5 marsit ishte "i vjetëruar" dhe se linjat ajrore do të kërkonin 200 miliardë dollarë ndihma për t'i mbijetuar krizës. SHNTA rishikoi më tej vlerësimin e tyre të humbjes së të ardhurave që më 24 mars të jetë 252 miliardë dollarë globalisht, një rënie prej 44%. Një vlerësim tjetër i mëtejshëm u publikua më 14 prill, i cili parashikonte një rënie të të ardhurave për 314 miliardë dollarë (55%) dhe një rënie të trafikut prej 48% në numrin e pasagjerëve për vitin 2020.
Për shkak të humbjeve të papritura dhe të mëdha të të ardhurave, linjat ajrore filluan të kundërshtojnë rimbursimin e fluturimeve dhe biletave të anuluara për të kursyer para, pavarësisht nga rregulloret e qeverisë. Në Evropë, linjat ajrore kishin negociuar me sukses për të shtyrë rreth 1.2 miliardë dollarë në akuzat e kontrollit të trafikut ajror.
Oliver Wyman raportoi se linjat ajrore aziatike ulën njësitë e vendeve të lira në dispozicion me 23% në mars 2020. Në Evropë, ndikimi i trazirave pritet të përshpejtojë përforcimin e korporatave në industrinë e linjave ajrore. Sipas konsulencës VKP - Qendra për aviacion, shumica e linjave ajrore do të falimentonin deri në fund të majit 2020.
Kërkesa për udhëtime ajrore u rrit për 2.4% nga viti në vit në janar 2020, më e ulëta që ka qenë që nga shpërthimet e Eyjafjallajökull prej prillit 2010, megjithëse ndërprerjet e udhëtimit për shkak të koronavirusit filluan vetëm në fund të janarit. Nga marsi, numri i fluturimeve kishte rënë, me rreth 280,000 fluturime të raportuara midis 24 - 30 marsit 2020 krahasuar me rreth 780,000 në një periudhë të ngjashme të një viti më parë. Përkundër mungesës së pasagjerëve, rregulloret në lidhje me aktivitetin e fluturimit fillimisht i detyruan linjat ajrore britanike të fluturonin me aeroplanë bosh në aeroportet evropiane, në mënyrë që të shmangnin humbjen e aktivitetit të tyre. Rënia e çmimeve të karburantit (për shkak të një lufte të çmimit të naftës midis Rusisë dhe Arabisë Saudite) me rreth një të katërtën nuk mund të kompensonte rënien e kërkesës. Google Trends tregojnë se departamentet e shërbimit të klientëve të linjave ajrore kanë arritur ngritjen më të madhe të kërkimeve në Internet midis shkurtit dhe marsit 2020 në krahasim me çdo departament tjetër të shërbimit të klientit gjatë asaj periudhe kohore.
Analistët presin që linjat ajrore të zvogëlojnë madhësinë e flotave të tyre si rezultat i rënies dhe të tregojnë se kjo mund të bëhet ose duke modernizuar flotat – përshpejtimin e daljes në pension të avionëve të vjetër dhe mbajtjen e dërgesave të planifikuara të modeleve të reja, më efikase të karburantit – ose duke mbajtur aeroplanë të vjetër dhe duke zvogëluar shpenzimet kapitale për avionë të rinj.
Nga mesi i prillit të vitit 2020, flota joaktive u ngrit në gati 14.400, mbi dy të tretat e 22,000 linjave ajrore kryesore të pasagjerëve, duke lënë vetëm 7,635 linja në veprim: kryesisht në Evropë, ku operojnë më pak se 15%, sesa në Amerikën e Veriut (45%) ose Azia (49%); dhe që ndikojnë në avionët me trup të ngushtë (37%) më pak se avionët me trup të gjerë (27%). Si pasojë, kërkesa për ruajtjen e avionëve u rrit deri në pikën ku pistat dhe autostradat në aeroportet normalisht të zëna si Aeroporti i Frankfurtit dhe Aeroporti i Atlantës u mbyllën për të lënë vend për ruajtje.
Në prill 2020, kapaciteti global i pasagjerëve është ulur 91%; ONAC parashikon 1.2 miliardë udhëtarë më pak deri në shtator 2020 krahasuar me një vit tipik, një rënie e të ardhurave prej 160-253 miliardë dollarë për nëntë muajt e parë të vitit 2020. Ndërsa linjat ajrore evropiane kanë borxh 10 miliardë dollarë për fluturimet e anuluara, SHNTA po parashikon një rënie prej 55% të të ardhurave krahasuar me vitin 2019, një rekord prej 89 miliardë dollarë, duke kushtuar 452 miliardë dollarë në ekonominë e gjerë. Boeing parashikon që trafiku i pasagjerëve të rigjenerohet në dy ose tre vjet deri në nivelet e vitit 2019, por pritet që prodhimi të zgjasë më shumë.
Këshilli Ndërkombëtar i Aeroporteve llogarit 4.6 miliardë më pak pasagjerë në vitin 2020, nga 9.1 miliardë në 2019. SHNTA pret që KUA (RPKs) të ulet përgjysmë nga 2019, përveç në Amerikën e Veriut, me rënie prej 36%; për 314 miliardë dollarë të ardhura më të ulëta, një rënie prej 55%. Shoqata parashikoi që udhëtimet ajrore të vonojnë rimëkëmbjen ekonomike deri në dy vjet: trafiku ajror në 2021 do të binte akoma me 24% nga 2019 dhe një kthim në nivelet e 2019 do të ndodhte në 2023-2025.
Nga mesi i prillit 2020, 14,500 linja ajrore kryesore u ruajtën, duke lënë aktive vetëm 7,400: një e treta e flotës së tërë, madje edhe një e pesta për transportuesit evropianë; nga 20,200 në shërbim aktiv dhe 1,800 në hapësirë ruajtëse. Nga mesi i qershorit, 10,500 ishin ruajtur akoma ndërsa 11,500 ishin aktivë, me një përdorim mesatar ditor me 35% nga 2019; të udhëhequr nga linjat ajrore të Paqësorit-aziatik me pothuajse 75% të flotës që fluturon, pastaj Evropa me një të tretën akoma joaktive, pastaj Amerika e Veriut me një ndarje 50/50. Dorëzimet kryesore të aeroplanëve ranë nga një aeroplan tipik 90-100 në muaj në një mesatare prej më pak se 40 në gjysmën e parë të vitit 2020.
Ndërsa trafiku mund të mos kthehet në nivelet para-pandemike deri në vitin 2024, pensionimi i avionëve më të vjetër, me më pak efikasitet të karburantit dhe mirëmbajtjes më të lartë po përshpejtohet, duke përfshirë Boeing 777, Airbus A330 dhe A380. Ata janë zëvendësuar me versione më të reja; A350 dhe Boeing 787, pasi një numër i avionëve të përdorur pritet deri në vitin 2030.
Nga tremujori i tretë i vitit 2020, China Southern u bë e para nga transportuesit e mëdhenj kinezë që patën përfitim, ndërsa Air China dhe China Eastern arritën të zvogëlojnë humbjet e tyre, të ndihmuar nga rimëkëmbja e udhëtimit të brendshëm deri në shtator pasi trafiku përfundoi në shkurt, por kërkesa ndërkombëtare është akoma në ngecje.
Sipas vendit
parapamje| Ndryshimi në konsumimin e karburantit e avionëve nga vendi në krahasim me vitin 2019 parapamje| Aeroporti Ndërkombëtar i kryeqytetit të Pekinit, bosh parapamje| Një fluturim gati bosh nga Pekini në Los Anxhelos
Instituti i Trashëgimisë Shpirtërore e Kulturore të Shqiptarëve - Shkup
Instituti i Trashëgimisë Shpirtërore e Kulturore të Shqiptarëve në Maqedoni (ITSHKSHM), me seli në Shkup, është institucioni i parë dhe i vetëm në Republikën e Maqedonisë, i cili merret me ruajtjen, kultivimin dhe avancimin e trashëgimisë kulturo-historike të shqiptarëve në këtë pjesë të Ballkanit.
ITSHKSHM u themelua me vendim të Qeverisë së Maqedonisë, më 27.03.2007, si institucion publik shkencor, dhe u përurua solemnisht më 22 nëntor të vitit 2007, me rastin e 99 vjetorit të Kongresit të Alfabetit shqip të Manastirit. Është njëri nga shtatë institutet publike shkencore në Republikën e Maqedonisë, puna e të cilit rregullohet në bazë të Ligjit për veprimtari hulumtuese-shkencore.
Selia e parë ku u vendos ky institut ishte në Kurshumlihan të Çarshisë së Vjetër, ndërsa tani ndodhet në objektin e ish-Ambasadës Amerikane në Shkup, i pajisur me inventar dhe kushte relativisht të mira të punës kërkimore-shkencore. Prej themelimit e deri më tani, ITSHKSHM u drejtua nga Dr.Mirushe Hoxha, Dr.Ramiz Abdyli, Dr.Naim Halimi (u.d.), Dr.Shefqet Zekolli, ndërsa drejtor aktual është Dr.Skender Asani.
4G
4G është gjenerata e katërt e teknologjisë së rrjetit celular me bandë të gjerë, duke pasuar 3G dhe duke paraprirë 5G. Një sistem 4G duhet të sigurojë aftësi të përcaktuara nga ITU në IMT Advanced. Aplikacionet e mundshme dhe aktuale përfshijnë ndryshimin e aksesit në internet të celularëve, telefoninë IP, shërbimet e lojrave, TV mobil me definicion të lartë, video konferenca dhe televizion 3D.
Standardi WIMAX i lëshimit të parë u vendos komercialisht në Korenë e Jugut në 2006 dhe që atëherë është vendosur në pjesën më të madhe të botës
Standardi i lëshimit të parë Long Term Evolution (LTE) u vendos komercialisht në Oslo, Norvegji dhe Stokholm, Suedi në 2009, dhe që atëherë është vendosur në pjesën më të madhe të botës. Sidoqoftë, është debatuar nëse versionet e lëshimit të parë duhet të konsiderohen 4G LTE. parapamje|Telia-branded Samsung LTE modem
Pamja e përgjithshme teknike
Në Mars 1998, Bashkimi Ndërkombëtar i Telekomunikacionit-Sektori i Komunikimit me Radio (ITU-R) specifikoi një sërë kërkesash për standardet 4G, të quajtur specifikimi Ndërkombëtar i Avancuar i Telekomunikacioneve Ndërkombëtare Lëvizëse (IMT-i Avancuar), duke vendosur kërkesat e shpejtësisë kulmore për shërbimin 4G në 100 megabits për e dyta (Mbit / s) (= 12.5 megabajt për sekondë) për komunikim me lëvizshmëri të lartë (si p.sh. nga trenat dhe makinat) dhe 1 gigabit për sekondë (Gbit / s) për komunikim me lëvizshmëri të ulët (siç janë këmbësorët dhe përdoruesit e palëvizshëm).
Meqenëse versionet e lëshimit të parë të Mobile WiMAX dhe LTE mbështesin shumë më pak se 1 Gbit / s shpejtësi maksimale, ato nuk janë plotësisht në përputhje me IMT-Advanced, por shpesh janë markuar 4G nga ofruesit e shërbimeve. Sipas operatorëve, një gjeneratë e rrjetit i referohet vendosjes së një teknologjie të re jo-të pajtueshme. Më 6 dhjetor 2010, ITU-R pranoi që këto dy teknologji, si dhe teknologjitë e tjera përtej-3G që nuk përmbushin kërkesat e avancuara IMT, megjithatë mund të konsiderohen "4G", me kusht që ato të përfaqësojnë pararendësit e përputhshëm me IMT-Advanced versionet dhe "një nivel i konsiderueshëm i përmirësimit të performancës dhe aftësive në lidhje me sistemet fillestare të gjeneratës së tretë të vendosur tani".
Shqiptarët në Greqi
Komunitetet shqiptare në Greqi ndahën në disa komunitete të ndryshme, si rezultat i valëve të ndryshme të mërgimit.
Shqiptarët mërguan për herë të parë në Greqi gjatë fundit të mesjetës (fundi i shekullit 13) dhe një nga shkaqet kryesore ishin sulmet dhe pushtimi serb. Pasardhësit e popullsisë shqiptare që u vendos në Greqi gjatë mesjetës janë arvanitët. Sot, ata flasin një nën-dialekt të veçantë të toskërishtes, që njihet si arbërisht (me shkronja greke: αρbε̰ρίσ̈τ, greqisht: αρβανίτικα, arvanitika).
Shqiptarët çamë janë një grup që mërgoi gjatë së njëjtës periudhë në Greqi. Ata u dëbuan me dhunë nga nga Çamëria gjatë Luftës së Dytë Botërore nga grekët. Akuza ishte bashkëpunimi me nazistët gjermanë.
Krahas këtyre dy grupeve, një valë e madhe e mërgimtarëve nga Shqipëria u vendosën në Greqi, për shkaqe ekonomike, pas rënies së komunizmit (1991), dhe formuan komunitetin më të madh të mërgimtarëve në vend.
Çamët
parapamje|234x234px|Nxënës shqiptarë në [[Filati|Filat, Çamëri, vitet 1942–44.]]
Emigrantët
Pas rënies së qeverisë komuniste në Shqipëri, në vitet 1990–1991 një numër i madh i emigrantëve ekonomik nga Shqipëria mbërritën (shumica ilegalisht) në Greqi për të kërkuar punë. Emigrantët shqiptarë, sipas llogaritjeve përbëjnë rreth 60 deri 65% të numrit të përgjithshëm të emigrantëve në Greqi. Sipas të dhënave zyrtare të vitit 2008, në Greqi banojnë 459,390 persona me shtetësi shqiptare. Megjithastë, numri i përgjithshëm i popullsisë emigrante shqiptare është deri në 600,000. Këtu përfshihen emigrantët e përkohshëm, punëtorët sezonal dhe individët e padokumentuar.
Diktatura e proletariatit
Diktatura e proletariatit, në mendimin sociopolitik marksist, i referohet një shteti ku proletariati ose klasa punëtore ka kontrollin e pushtetit politik. Termi, u shpik nga Jozef Weydemeyer dhe u mor nga themeluesit e marksizmit, Karl Marksi dhe Frederik Engelsi në shekullin e 19-të. Në teorinë marksiste, diktatura e proletariatit është sistemi i ndërmjetëm midis kapitalizmit dhe komunizmit, kur qeveria është duke ndërruar pronësinë e mjeteve të prodhimit nga pronësia private në pronësi kolektive. Quhet me termin "diktaturë" sepse e ruan 'aparatin shtetëror' si të tillë, së bashku me zbatimin e forcës dhe të shtypjes që ushtron ai.
Diktatura e proletariatit dallon prej nocionit të përhapur "diktaturë" i cili përçmohet si sundimi politik vetjak, i pamoralshëm, i papërgjegjshën dhe antikushtetues i një njeriu të vetëm. Në vend të kësaj, nënkupton një fazë ku ka "socializim të plotë të mjeteve kryesore të prodhimit", me fjalë të tjera planifikim të prodhimit material në mënyrë që t'i shërbejë nevojave shoqërore, të sigurojë një të drejtë efektive për punë, për arsim, për shëndet dhe banim për masat, dhe një zhvillim të plotë të shkencës dhe teknologjisë në mënyrë që të shtohet prodhimi material për të arritur një kënaqshmëri më të madh shoqërore. Megjithatë, ndarja shoqërore në klasa ende ekziston, por proletariati bëhet klasa dominuese; shtypja përdoret ende për të shtypur kundër-revolucionin borgjez.
Të dy, Marksi dhe Engelsi argumentonin se Komuna jetëshkurtër e Parisit, që qeverisi kryeqytetin e Francës për më shumë se dy muaj para se të shtypej, ishte një shembull i Diktaturës së Proletariatit.
Sipas teorisë marksiste, ekzistenca e çfarëdo qeverie nënkupton diktaturën e një klase shoqërore mbi një tjetër. Kështu, diktatura e borgjezisë shërben si antonim i diktaturës së proletariatit.
Marksizëm–Leninizmi ndjek idetë e marksizmit dhe leninizmit sipas interpretimit të pasardhësit të Leninit, Jozef Stalin. Ai synon të krijojë një parti pararojë, për të udhëhequr revolucionin proletar, për të marrë pushtetin shtetëror në emër të klasës punëtore, dhe për të krijuar një shtet socialist njëpartiak. Shteti socialist që përfaqëson diktaturën e proletariatit qeveriset përmes procesit të centralizmit demokratik, që Vladimir Lenini e përshkruante si "diversitet në diskutim, unitet në veprim". Marksizëm-Leninizmi mbetet ideologji zyrtare e partive në pushtet në Kinë, Kubë, Laos, Vietnam dhe ishte ideologjia zyrtare e Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik (CPSU) dhe partive tjera në pushtet në Bllokun Lindor.
Roza Luksemburg, një teoriciene marksiste, theksoi rolin e diktaturës së proletariatit si sundim i gjithë klasës, që përfaqëson shumicën, dhe jo të një partie të vetme. Ajo e karakterizonte diktaturën e proletariatit si një koncept i cili ka për qëllim zgjerimin e demokracisë në vend e jo zvogëlimin e saj, për dallim prej sundimit të pakicës që karakterizon diktaturën e borgjezisë, e cila sipas teorisë marksiste është e vetmja klasë tjetër në duart e së cilës qëndron pushteti shtetëror.
Karl Marksi
Karl Marksi nuk ka shkruar shumë në lidhje me natyrën e diktaturës së proletariatit. Në vend të kësaj, veprat e tij të botuara kryesisht fokusohen në analizë dhe kritikë të shoqërisë kapitaliste. Në vitin 1848, ai dhe Engelsi shkruanin në Manifestin Komunist se "qëllimet e tyre mund të arriheshin vetëm nëpërmjet përmbysjes së dhunshme të të gjitha kushteve shoqërore ekzistuese. Në po të njëjtin vit, duke komentuar mbi revolucionin në Vjenë, ai përsëri theksoi rolin e dhunës: "there is only one way in which the murderous death agonies of the old society and the bloody birth throes of the new society can be shortened, simplified and concentrated, and that way is revolutionary terror".
Marksi i zgjeroi idetë e tij mbi diktaturën e proletariatit në veprën e tij të shkurtër të vitit 1875, Kritikë e Programit Gotha, një kritikë dhe sulm i ashpër ndaj parimeve të përcaktuara në programin e Partisë së Punëtorëve Gjermanë (paraardhës të SPD). Programi paraqiste një rrugë të moderuar, evolucionare drejt socializmit, për dallim prej qasjes revolucionare, të dhunshme, të marksistëve ortodoksë. Si rrjedhojë, këta të fundit e akuzuan programin Gotha si "revizionist" dhe joefektiv.
Marksi theksonte se në një shoqëri të drejtuar nga klasa punëtore, shteti duhet të kontrollojë "përfitimet e punës" (dmth. të gjitha ushqimet dhe produktet e prodhuara), dhe të marrin prej tyre atë që është "një domosdoshmëri ekonomike", domethënë aq sa duhen për të zëvendësuar "mjetet e shpenzuara të prodhimit", një "pjesë shtesë për zgjerimin e prodhimit" dhe "fondet e sigurimit" që do të përdoren për rastet emergjente si p.sh. fatkeqësitë natyrore. Për më tepër, ai besonte se shteti duhej pastaj të marrë aq sa duhet për të mbuluar kostot administrative, fondet për drejtimin e shërbimeve publike, si dhe fonde për ata që janë fizikisht të paaftë për të punuar. Pasi është marrë nga "përfitimet e punës" aq sa ishte e nevojshme për t'i mbuluar të gjitha këto aspekte, Marksi mendonte se ajo çka mbetej duhej t'u ndahej punëtorëve, ku çdo individ duhej të merrte aq sa kishte punuar. Në këtë mënyrë sipas meritave, ata punëtorë që kishin bërë më shumë punë dhe punë më të vështirë do të merrnin më shumë nga të ardhurat e përbashkëta të punës se sa dikush që kishte punuar më pak.
Në veprat tjera, Marksi deklaronte se e konsideronte Komunën e Parisit (një qeveri që mbështeste socializmin revolucionar, e cila drejtoi qytetin e Parisit, nga Marsi deri në Maj 1871) si një shembull të diktaturës së proletariatit. Duke përshkruar regjimin jetëshkurtër, ai u shpreh se: The Commune was formed of the municipal councilors, chosen by universal suffrage in the various wards of the town, responsible, and revocable at short terms. The majority of its members were naturally workers, or acknowledged representatives of the working class. The Commune was to be a working, not a parliamentary body, executive, and legislative at the same time
Kjo formë e qeverisë popullore, me zgjedhjen e revokueshme të këshilltarëve dhe pjesëmarrjen publike maksimale në qeverisje, i ngjan demokracisë së drejtpërdrejtë bashkëkohore.
Fridrih Engels
Forca dhe dhuna luanin një rol të rëndësishëm në përfytyrimin që kishte Fridrih Engels mbi revolucionin dhe sundimin e proletariatit. Në vitin 1877, duke argumentuar me Eugen Dühring, Engelsi tall rezervat e këtij të fundit kundër përdorimit të forcës:That force, however, plays yet another role in history, a revolutionary role; that, in the words of Marx, it is the midwife of every old society pregnant with a new one, that it is the instrument with the aid of which social movement forces its way through and shatters the dead, fossilised political formsNë vitin 1891 në pasthënien e pamfletit Lufta Civile në Francë (1872), Fridrih Engels tha: "Epo mirë, zotërinj, a doni të dini se si duket kjo diktaturë? Shikoni Komunën e Parisit. Ajo ishte "Diktatura e Proletariatit". Për të shmangur korrupsionin politik borgjez: komuna ka përdorur dy përbërës të pagabueshëm. Në vend të parë, i mbushi të gjitha postet—administrative, gjyqësore, dhe edukative— nëpërmjet zgjedhjeve, mbi bazën e të drejtës universale të votës, me të drejtën e po atyre zgjedhësve të pezullojnë delegatin e tyre në çdo kohë. Dhe, në vend të dytë, të gjithë zyrtarët, të lartë ose të ulët, janë paguar vetëm atë rrogë që merrnin punëtorët e tjerë. Paga më e lartë në Komunë ishte 6,000 franga. Në këtë mënyrë u vendos një barrierë efektive ndaj karrierizmit dhe gjahut për pozita. Në të njëjtin vit ai kritikoi "socialistët anti-autoritarë", duke iu referuar përsëri metodave të Komunës së Parisit:A revolution is certainly the most authoritarian thing there is; it is the act whereby one part of the population imposes its will upon the other part by means of rifles, bayonets and cannon — authoritarian means, if such there be at all; and if the victorious party does not want to have fought in vain, it must maintain this rule by means of the terror which its arms inspire in the reactionists. Would the Paris Commune have lasted a single day if it had not made use of this authority of the armed people against the bourgeois?Vëmendja e Marksit ndaj Komunës së Parisit e ka vendosur komunën në qendër të formave të mëvonshme marksiste.
Kjo deklaratë ishte shkruar në "Fjalim i Komitetit Qendror në Lidhjen Komuniste", që i kreditohet Marksit & Engelsit:[The workers] must work to ensure that the immediate revolutionary excitement is not suddenly suppressed after the victory. On the contrary, it must be sustained as long as possible. Far from opposing the so-called excesses – instances of popular vengeance against hated individuals or against public buildings with which hateful memories are associated – the workers’ party must not only tolerate these actions but must even give them direction.
Lenini
Në shekullin e 20-të, Vladimir Iliç Lenini krijoi Leninizmin—përshtatja e Marksizmit në kushtet e prapambetura socio-ekonomike dhe politike të Perandorisë Ruse (1721-1917). Kjo teori u bë më vonë ideologjia zyrtare e disa shteteteve komuniste.
Shteti dhe Revolucioni (1917) në mënyrë eksplicite diskuton zbatimin praktik të "diktaturës së proletariatit" nëpërmjet revolucionit të dhunshëm. Lenini mohon çfarëdolloj interpretimesh të reformuara të marksizmit, të tilla si ai i Kautsky së. Lenini fokusohet sidomos në frazën e Engelsit për "vyshkjen" e shtetit, duke mohuar se kjo i referohet "shtetit borgjez" dhe duke theksuar se vepra e Engelsit është kryesisht "panenergjik i revolucionit të dhunshëm". Bazuar në këto argumente, ai denoncon reformistët si "oportunistë", reaksionarë dhe vë në dukje se terrori i kuq është e vetmja mënyrë e vendosjes së diktaturës së proletariatit në përputhje me veprën e Marksit dhe Engelsit.
Komuna Halmstad
Komuna Halmstad (Suedisht: Halmstads kommun) është komunë në provincën Halland, Suedi. Në komunën Halmstad ka 21 qendra banimi (tätort).
Diktatura e proletariatit
Lenini
Në Perandorinë Ruse, forma e qeverisë sipas modelit të Komunës së Parisit është realizuar në sovjetë (këshilla të punëtorëve dhe ushtarëve) të themeluar në Revolucionin Rus të 1905tës, detyra revolucionare e të cilit ishte përmbysja e shtetit kapitalist (mbretëror) për të vendosur socializmin—diktaturën e proletariatit— fazën pararendëse para komunizmit.
Në Rusi Partia Bolshevike (përshkruar nga Lenini si "pararoja e proletariatit") i solli sovjetët në pushtet në Revolucionin e tetorit të vitit 1917. Përgjatë vitit 1917, Lenini argumentoi se Qeveria e Përkohshme Ruse nuk ishte përfaqësuese e interesave të proletariatit sepse, sipas vlerësimit të tij, ata përfaqësonin "diktaturën e borgjezisë". Ai argumentoi se për shkak se ata vazhdimisht i shtynin zgjedhjet demokratike, mohonin rëndësinë e sovjetëve të konstituuara në mënyrë demokratike, për shkak se të gjitha premtimet e bëra nga partitë liberal-borgjeze para revolucionit të shkurtit kishin mbetur të paplotësuara, sovjetët do të duhej të merrnin pushtetin në dorën e tyre.
Qeveria proletare
Lenini thoshte se në një shtet të pazhvilluar si Rusia, klasa kapitaliste do të mbetej kërcënim edhe pas revolucionit të suksesshëm socialist. Si pasojë, ai përkrahu shtypjen e atyre elemente të klasës kapitaliste që morën armët kundër qeverisë së re sovjetike, duke shkruar se për aq kohë sa ekzistonin klasat, do të duhej të ekzistojë edhe shteti për të ushtruar sundimin demokratik të një klase (sipas tij klasa punëtore) mbi tjetrën (klasën kapitaliste).
Përdorimi i dhunës, terrorit dhe sundimit të një partie të vetme komuniste ishte kritikuar nga Karl Kautsky, Rosa Luxemburg dhe Mikhail Bakunin. Lenini u kundërpërgjigj duke akuzuar Kautskin si "renegat" dhe "liberal" kurse ato lëvizje socialiste që nuk e mbështesnin Partinë Bolshevike u dënuan nga Internacionalja Komuniste dhe u quajtën fashizëm social.
Demokracia e sovjetëve u dha të drejtën e votës shumicës së popullatës të cilës i zgjedhnin sovjetët lokalë, të cilët zgjedhnin sovjetët rajonalë, e kështu me radhë, deri në zgjedhjen e Sovjetit të lartë të Bashkimit Sovjetik. Në modelin rus të Sovjetit, kapitalistët ishin pa të drejtë vote. Megjithatë, sipas Leninit, në një vend të zhvilluar do të ishte e mundur për të hequr dorë nga privimi i të drejtave të kapitalistëve brenda diktaturës demokratike proletare, pasiqë proletariati do të kishte të garantuar një shumicë dërrmuese. [Shënime për Draft-Programin e Dytë të Plenkhanovit. Vepra e plotë e Leninit. Vëll. 6, f. 51]
Bolshevikët në vitet 1917-1924 nuk pretendonin se kishin arritur një shoqëri komuniste; përkundrazi në preambulën e kushtetutës së vitit 1977 të Bashkimit Sovjetik ("Kushtetuta e Brezhnevit "), deklarohej se Revolucioni i Tetorit kishte vendosur diktaturën e proletariatit si "një shoqëri demokratike e mirëfilltë", dhe se "qëllimi kryesor i shtetit Sovjetik, ishte ndërtimi i një shoqërie komuniste, pa klasa, ku do të ketë vetë-qeverisje publike, komuniste". ....Dictatorship does not necessarily mean the abolition of democracy for the class that exercises the dictatorship over other classes; but it does mean the abolition of democracy (or very material restriction, which is also a form of abolition) for the class over which, or against which, the dictatorship is exercised.
Ndalimi i partive dhe fraksioneve opozitare
Gjatë Luftës Civile Ruse (1918-22), të gjitha partitë kryesore të opozitës ose morën armët kundër qeverisë së re sovjetike, ose morën pjesë në sabotim, ose në bashkëpunim me caristët e përmbysur, ose bënë përpjekje për atentat ndaj Leninit dhe udhëheqësve tjerë bolshevikë. Kur partitë opozitare, të tilla si Kadetët dhe Menshevikët u zgjodhën në mënyrë demokratike në Sovjetë në disa zona, ata ia dolën ta përdorin mandatin e tyre për të ftuar forcat ushtarake cariste dhe forcat e huaja kapitaliste. Në një incident në Baku, ushtria britanike, pasi u ftua, ia doli të ekzekutonte anëtarë të partisë bolshevike (të cilët ishin dorëhequr në mënyrë paqësore nga sovjetët pas humbjes së zgjedhjeve). Si rezultat, Bolshevikët ndaluan çdo parti opozitare, e cila u kthye kundër qeverisë sovjetike. Në disa raste, ndalimet u hoqën. Ndalimi i partive nuk kishte të njëjtën natyrë represive si ndalimet e mëvonshme në kohën e Stalinit
Kritikët e brendshëm të Leninit thonin se kjo shtypje politike kishte qenë gjithnjë plani i tij, kurse mbështetësit e tij thonin se lufta civile reaksionare me Të Bardhët që sponzorizoheshin nga jashtë, e kërkonte këtë, duke marrë parasysh atentatin e pasuksesshëm ndaj Leninit më 30 gusht 1918, dhe vrasjen e suksesshme të Moisei Uritsky, në të njëjtën ditë.
Pas vitit 1919, Sovjetët pushuan së funksionuari si organe të qeverisjes demokratike, pasi zija e bukës shkaktuar nga konfiskimi i dhunshëm i grurit, kishte çuar në zbrazjen e sovjetëve nga njerëzit e zakonshëm. Gjysma e popullsisë së Moskës dhe një e treta e Petrogradit kishte ikur në fshat për të gjetur ushqim. Jeta politike u ndërpre.
Bolsheviks u shqetësuan se në këto kushte—në mungesën e pjesëmarrjes së masave popullore në jetën politike dhe ndalimi i partive opozitare—forcat kundërrevolucionare do të nxirrnin krye brenda vetë Partisë Bolshevike.
Pavarësisht nga parimi i centralizmit demokratik në Partinë Bolshevike, fraksionet e brendshme ishin të ndaluara. Kjo konsiderohej si një një masë e jashtëzakonshme e cila nuk ishte pjesë e doktrinës marksiste. Ndalesa mbeti në fuqi deri në shpërbërjen e BRSS në vitin 1991. Në vitin 1921, debate e brendshme dhe liria e mendimit ishin ende të pranishme në Rusi; fillimet e censurës dhe të represionit masiv politik ende nuk ishin shfaqur. Për shembull, fraksioni Opozita e Punëtorëve vazhdoi të vepronte përkundër faktit që zyrtarisht ishin shpërbërë. Debatet e Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik, vazhduan të botoheshin deri në vitin 1923.
Villanovafranca
Villanovafranca (Biddanòa Frànca) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 27.59 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 292 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.345 banorë.
Diktatura e proletariatit
Stalinizmi dhe "diktatura"
Elementet e censurës së mëvonshme dhe sulmet ndaj të shprehurit politik do të shfaqeshin gjatë kohës së sëmundjes së Leninit dhe pas vdekjes së tij, kur anëtarët e klikës së ardhshme Staliniste, iu vërsulën demokracisë brenda partisë në radhët e Bolshevikëve gjeorgjianë dhe filluan të censuronin materiale. Pas vitit 1924,Pravda pushoi së botuari mendimet e opozitës politike dhe në të njëjtën kohë, klika në pushtet (Zinovievi, Kamenevi, dhe Stalini) pranuan në parti një numër të madh të anëtarëve të rinj, në mënyrë që t'i mundnin zërat e opozitarëve në mbledhjet e partisë, duke kufizuar kështu ashpër debatin e brendshëm. Politikat e tyre ishin pjesërisht të drejtuara nga interesat e burokracisë së re që kishte akumuluar një peshë të madhe shoqërore në mungesë të një pjesëmarrje aktive në politikë nga shumica e njerëzve. Nga 1927 shumë mbështetës të Opozitës së Majtë filluan të përballen me represion politik, kurse Leon Trocki u internua.
Pas Stalinit
Në Kongresin e 22-të të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik (CPSU) Nikita Hrushovi shpalli fundin e "diktaturës së proletariatit' dhe krijimin e një Qeverie Të Të Gjithëve.
Shtëpia e Kozma Shytit
Shtëpia e Kozma Shytit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Rajmonda Sylbije
Rajmonda Sylbije është aktiviste kosovare për të drejtat LGBTI+ në Kosovë. Ajo ka bashkë-themeluar dhe ka qenë drejtoreshë ekzekutive e organizatës CEL (Centre for Equality and Liberty). Rajmonda është një ndër të paktët aktivistë për të drejtat e komunitetit LGBT që ka dalur hapur në Kosovë. Momentalisht ajo jeton në Francë.
Provinca Valladolid
Valladolid është një provincë e komunitetit autonom Castile dhe León, në Spanjë. Valladolid ka një popullsi prej 529159 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 8110 km2.
Rajmonda Sylbije
Edukimi dhe aktivizmi
Rajmonda ka përfunduar studimet në degën e Menaxhim-biznesit dhe Ekonomisë. Ajo ka qenë e angazhuar si aktiviste për të drejtat LGBT në Kosovë që prej 2006 deri në 2013. Gjatë punës së saj si drejtuese e organizatës CEL, Rajmonda ka kontribuar në ndërgjegjësimin e popullatës për çështje të LGBT, fuqizimin e këtij komuniteti si dhe advokimin dhe lobimin për një përqasje legjislative ndaj komunitetit LGBT.
Rajmonda u bë pjesë e projektit të Natalias], një projekti të organizatës "Civil Rights Defenders" me synim mundësimin e një sistemi sigurie për mbrojtësit e të drejtave të njeriut.
Martin Prohaska
Martin Prohaska ka studiuar ne Universitetin Karl Franzensnë Graz Histori, Frëngjisht dhe Kroatisht dhe Serbisht. Fushat e interesit të tij kanë qënë historia politike e Shqipërisë dhe Jugosllavisë për të cilat ka shkruar artikuj dhe analiza.
Per Shqiperine
Nje pjesa nga artikulli i tij për librin ” Die weite Welt und das Dorf” (  ” Bota e gjërë dhe fshati “)  me ISBN  5-205-99413-2 i shtëpisë botuese“Bohlau” Wien në vitin 2002 mbas një ekspedite të një grupi studentesh dhe profesorësh ne Fterrë eshte perkthyer e botuar te  "Fterra jonë" f.7. nr 112 mars 2021 Tiranë dhe mban titullin: “Fterra jonë”- Një organ përfaqësues i komunitetit (f 253-254)
Thema e Durrësit
Thema e Durrësit ishte një provincë ushtarako-civile bizantine (tema) e vendosur në Shqipërinë moderne, që mbulonte Bregdetin Adriatik të vendit. Ajo u themelua në fillim të shekullit IX dhe u emërua sipas kryeqytetit të saj, Dyrrhachium ( Durrësi i sotëm).
Historia
Data e saktë e krijimit të temës është e paqartë; një strateg i Durrësit dëshmohet në Taktikon Uspensky, por mbijetojnë disa vula strategësh që datojnë nga dekadat e mëparshme. J.B. Bury propozoi krijimin e saj krahas temave të Peloponezit dhe Qefallonisë në fillim të shekullit IX, me historianin Jadran Ferluga që vendosi datën e themelimit të tij në mbretërimin e perandorit Nikeforos I ( r. 802–811 ). Kufijtë e saj nuk janë shumë të qartë. Në veri, ajo kufizohej me Temën e Dalmacisë dhe me principatën serbe të Dukles, dhe me Temën e Nikopolit në jug. Tema mbulonin bregdetin në mes, por sa larg ishin zgjeruar në brendësi të detit nuk është e sigurt: sipas Konstantin Jireçek, ai arriti aq larg sa Drishti dhe Pulati në veri, dhe Berat në qendër, dhe kufizohej me tokat të banuara me sllavë, pastaj deri në Devoll dhe Ohri në jug. Gjatë luftërave bizantine-bullgare të fundit të shekullit X dhe fillimit të shekullit XI, qyteti duket se ka qenë autonom ose ndonjëherë nën suzereninë bullgare.
Nga mesi i shekullit XI, guvernatori i saj mbante titullin doux ose katepano. Në vitet 1040–1041, trupat e temës, nën udhëheqësin e tyre Tihomir, u rebeluan dhe iu bashkuan revoltës së Peter Delianit.
Në fund të shekullit XI dhe në shekullin XII, qyteti i Durrësit dhe provinca e tij kishin një rëndësi të madhe për Perandorinë Bizantine. Qyteti ishte "çelësi i Shqipërisë" dhe pika kryesore e hyrjes për tregti, por edhe për pushtuesit nga Italia, dhe ishte në një vend ideal për të kontrolluar veprimet e sundimtarëve sllavë të Ballkanit Perëndimor. Kështu doux i Dyrrachium u bë autoriteti më i lartë bizantin në të gjithë provincat e Ballkanit Perëndimor. Dy guvernatorët e njëpasnjëshëm, Nikefor Brieni Plaku dhe Nikefor Basilaku, e përdorën këtë post si një pikënisje për ambiciet e tyre perandorake në fund të viteve 1070. Rajoni gjithashtu luajti një rol vendimtar në Luftërat Bizantine-Normane, duke u pushtuar nga normanët në vitet 1081-1084. Pas rimëkëmbjes së saj, perandori Aleksi I Komneni ia besoi komandimin e temës disa prej të afërmve të tij më të afërt. Megjithatë, magnatët e qytetit (arkontët) ruajtën ndikimin e tyre dhe autonomi të konsiderueshme veprimi gjatë gjithë kohës, dhe ishin ata që në vitin 1205, pas plaçkitjes së Kostandinopojës nga Kryqëzata e Katërt, ia dorëzuan qytetin venedikasve.
Tigri Balinez
Tigri Balinez ishte një popullatë e Panthera tigris sondaica, me gamë që shtrihej në Ishullin Indonezian të Balit. Kjo popullatë është zhdukur që prej viteve '50.
Më parë, është vlerësuar si një nënlloj i veçantë tigri, nën emrin shkencor Panthera tigris balica, i cila u vlerësuar si i zhdukur në Listën e Kuqe të BNRN-së në vitin 2008. Në vitin 2017, taksonomia e Felidëve u rishikua dhe ky nënlloj u emërtua P. t. sondaica, që përfshin edhe tigrin Sumatran në ishujt Sumatra, i cili ende mbijeton.
Rezultatet e analizës mtDNA të 23 mostrave të tigrave nga koleksionet muzeore tregojnë se tigrat kolonizuan ishujt Sunda përgjatë periudhës së fundit glaciale 11,000-12,000 vjet më parë. Në Bali, tigrat e fundit u regjistruan gjatë fundit të vitit 1930. Disa individë kishin gjasa të mbijetonin deri në vitet 1940 dhe ndoshta në deri në vitet 1950. Kjo popullatë u gjuajt dhe habitati i tij natyror u konvertua për nevojat njerëzore.
Emrat balininezë për tigrin janë harimau Bali dhe samong.
Taksonomia
Në vitin 1912, zoologu gjerman Ernst Schwarz përshkroi një lëkurë dhe një kafkë të një tigreshe të rritur në koleksionin e muzeut Sençekberg që e kishte origjinën nga Bali. Ai e quajti atë Felis tigris balica dhe argumentoi se ai dallon nga tigri Javanez me ngjyrën më të ndritshme të leshit dhe me kafkë më të vogël me harqe më të ngushta zigomatike. Në 1969, dallueshmëria e tigrit Balinez u morr në pyetje, pasi analiza morfologjike e disa kafkave të tigrave Balinezë tregoi se ndryshimi i madhësisë është i ngjashëm me kafkat e tigrave Javanezë. Modeli i ngjyrave dhe i shiritave të gëzofit nuk ndryshon shumë.
Në vitin 2017, Forca e Klasifikimit të Maceve, rishikoi taksonominë dhe tani njeh popullatën e zhdukur të tigrave Balinezë dhe Javanezë, si dhe popullatën e tigrit Sumatran si P. t. sondaica.
Karakteristikat
Tigrat Balinezë u përshkruan si tigrat më te vegjel në ishujt Sunda. Ne shek. e XX vetëm shtatë skena dhe kafka të tigrave nga Bali njiheshin e ruheshin në koleksionet e muzeut. Tipari i përbashkët i këtyre kafkave është avioni i ngushtë zverkues, i cili është analog me formën e kafkave tigër nga Java. Lekura e meshkujve të matur në mes të kunjve janë 220-230 cm (87 deri në 91 inch) gjatë nga koka deri në fund të bishtit; ato të femrave 190 deri 210 cm (75 deri në 83 in). Pesha e meshkujve shkonte nga 90 në 100 kg (200 deri 220 lb) dhe nga femrat 65-80 kg (143 deri 176 lb).
Habitati dhe Ekologjia
Shumica e mostrave të njohura zoologjike të Tigrave të Bali kanë origjinën në Bali perëndimore, ku ekzistonin pyjet e mangrovës, dunat dhe bimësia e Savanës. Preja kryesore e Tigrit Bali ishte e mundshme si e Javan Rusa.
Shfarosja
Në fund të shekullit të 19-të, plantacionet e palmave dhe fushat e ujrave të ujitura u vendosën më së shumti në shpatet veriore të pasura vullkanike të Balit dhe në shiritin aluvial rreth ishullit. Gjuetia e tigrave filloi pasi Hollanda mori kontrollin mbi Balin. Gjatë periudhës koloniale holandeze, udhëtimet e gjuetisë u zhvilluan nga sportistët evropianë që vinin nga Java, të cilët kishin një mentalitet romantik, por shkatërrues të gjuetisë Viktoriane dhe ishin të pajisur me pushkë me fuqi të lartë. Metoda e preferuar e tigrave të gjuetisë ishte t'i kapnin ata me një kurth të madh të këmbëve të çelikut të fshehur nën karrem, një dhi ose një gjahtar, dhe pastaj t'i qëllonin në një distancë të afërt. Sulmuesi i Surabayan E. Munaut është konfirmuar se ka vrarë mbi 20 tigrat në vetëm disa vjet. Në vitin 1941, rezerva e parë e lojës, Parku Kombëtar i Perëndimit në perëndim të Bali, u krijua në Bali perëndimore, por shumë vonë për të shpëtuar popullatën e tigrit të Balit nga zhdukja. Ajo ndoshta u eliminua nga fundi i Luftës së Dytë Botërore. Disa tigra mund të kenë mbijetuar deri në vitet 1950, por asnjë mostër nuk arriti në koleksionet muze pas luftës.
Disa kafka, lëkura, eshtra dhe kocka te tigrave ruhen në muze. Muzeu Britanik në Londër ka koleksionin më të madh, me dy lëkura dhe tre kafka; të tjerat përfshijnë Muzeun Senckenberg në Frankfurt, Muzeun Naturkunde në Shtutgart, Muzeun Naturalis në Leiden dhe Muzeun Zoologjik të Bogor, Indonezi, i cili zotëron mbetjet e tigrit të fundit Bali të njohur. Në vitin 1997, një kafkë u shfaq në koleksionin e vjetër të Muzeut të Historisë Natyrore Hungareze dhe u studiua shkencërisht dhe u dokumentua si duhet.
Villaperuccio
Villaperuccio (Sa Baronìa) është një komunë në Itali në provincën Sud Sardenjas, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 36.43 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 68 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.101 banorë.
Oskarström
Oskarström është qytet në provincën Halland, Suedi. Ndodhet 17 kilometra në verilindje të Halmstad.
Kamçia (rezerva e biosferës)
Rezerva e Biosferës Kamchia, është një rezervë e ish- biosferës së UNESCO-s të renditur në vijën bregdetare veriore të Bullgarisë, që përfshin pllakën e përmbytjes në grykëderdhjen e lumit Kamchia. Zona e habitateve të mbrojtura në rezervë, së bashku me zonën e mbrojtur Kamchia Sands, arrin 1.200 ha. Themeluar në vitin 1977, mbron pyllin kryesor nga prerjet dhe drenazhet intensive që e kishin degraduar nga mesi i shekullit të 20-të. Ndodhet 25 km në jug të qytetit të Varnës dhe është i rrethuar nga fshatrat Staro Oriahovo, Shkorpilovtsi dhe Bliznatsi.
Statusi i rezervës së biosferës u hoq në vitin 2017.
Historia
Një rezervë u krijua në 1951 për të mbrojtur mbetjet e pyjeve me përmbytje të cilat dikur kishin mbuluar një zonë më të madhe. Rezerva e biosferës u krijua vetë në 1977, si  të gjitha rezervat e tjera të Biosferës në Bullgari. Statusi i rezervës ishte nën rishikim në vitin 2016 dhe u tërhoq në 2017, dhe u njoftua publikisht në 14 qershor.
Gjeografia
Sipërfaqja thelbësore e rezervës është 842.1 ha, rreth 764 ha prej saj janë pyllëzuar, dhe pjesa tjetër 78.1 ha nuk pyllëzohet. Rezerva është 40 km e gjatë dhe arrin 5km gjerësi në disa zona. Pyjet "Longoz" në rrjedhën e poshtme të lumit janë përfaqësuesit më të mirë të llojit të tyre në të gjithë Evropën. Brenda rezervës ka pyje të mbetura lumenjsh, këneta të vogla ujërash të ëmbla të Phragmites dhe typha përgjatë bregut të lumenjve, tokë të punueshme (ish kënetat Staro-Oryachovo), një plazh me duna me rërë, dhe një gji detar. majtas|parapamje| Lumi Kamchia që përshkon pyllin aluvial Zona është një vend kyç për zogjtë dhe portet pothuajse 200 llojesh, tetë prej të cilave konsiderohen të rrezikuara dhe janë të listuara në Listën e Kuqe të IUCN. Zona është e rëndësishme për dimërimin e Cygnus Cygnus dhe është zona më e rëndësishme e mbarështimit në Bullgari për qukapikun me lulëzim të Mesëm Dendrocopos medius dhe zogun gjysmë të veshur me Fitorula semitorquata.
Njëzet e pesë lloje peshqish janë regjistruar në lumë, shtatë prej të cilave janë të shënuar në listën e IUCN, përfshirë krapin e zakonshëm të egër
Gjitarët në rezervën e biosferës përfshijnë drerin, derrin e egër dhe dhelpren e kuqe Ekzistojnë gjithashtu shumë zvarranikë dhe amfibë, përfshirë breshkën evropiane të pellgut , gjarprin e ujit  dhe hardhucën
Ekzistojnë njëzet e pesë lloje të gjitarëve të vegjël të cilët dihen të banojnë në rezervë, duke përfshirë edhe lundërzen evropiane, e cila është në Listën e Kuqe të IUCN Evropiane.
Mjedisi dhe ndotja
Shumica e ndotjes në rezervë shoqërohet me ngarkesën e lumit Kamchia dhe ndotësit e pranishëm atje, megjithatë, ajo ndotet edhe nga turistët. Kryesisht kjo për shkak se ekzistonte një urë që i lejonte njerëzit të vizitonin rezervën. Ajo u shkatërrua më vonë dhe mbeturinat u bënë më pak problem, por meqenëse është ende e mundur të kalosh grykën e lumit në zonën e plazhit të rezervës dhe madje problemi nuk është zgjidhur plotësisht. Për më tepër, mbeturinat e ndotura dhe ndotësit industrialë hidhen rregullisht në breg, shumica e të cilave vijnë nga porti i Varnës ose Resorti i afërt i Kamchia, (i cili ndan të njëjtën linjë plazhi). parapamje|300x300px| Goja e lumit Kamchia e parë nga rezerva.
Ndotja e lidhur me lumin
Një studim i vitit 2006 i kryer nga Instituti i Oqeanologjisë dhe Akademia Bullgare e Shkencave mbi cilësinë e ujit dhe ndikimin e tij në zonën bregdetare të Detit të Zi, arriti në përfundimin se:
Përmbajtja e lëndëve ushqyese (nitrite, fosfat) në lumin Kamchia në rrjedhën e poshtme nuk korrespondon gjithmonë me standardet kombëtare të cilësisë së ujit. Krahasimi i të dhënave nga periudha të ndryshme të hetimit zbulon një tendencë të vogël të zvogëlimit të përmbajtjes së fosfateve dhe nitrateve dhe BOD. Një tendencë në rënie u krijua si një shenjë pozitive e evolucionit të cilësisë së ujit vitet e fundit.
Çështje të tjera mjedisore janë që lumi me sa duket po bëhet moçalor. Zambaku i ujit, reshjet e dendura të dëborës dhe zambaku i bardhë sipas Fondit Botëror të Kafshëve të egra po zhduken. Fabrika e Baterive të Magazinimit në Targovishte është një ndotës i rëndësishëm, duke derdhur metale të rënda në lumin Kamchia.
Blegtoria është burimi i dytë i madh i ndotjes së ujit dhe ndikon drejtpërdrejt në burimet e ujit të pijshëm. Për shkak të mungesës serioze të stacioneve të pastrimit të ujit në fermat e bagëtive, ujërat e mbeturinave jo të pastruara derdhen në basenet e ndryshme ujore. E njëjta gjë vlen edhe për ujërat nëntokësore, pasi nitratet, fosfatet dhe mineralet e tjera të përdorura në bujqësi janë tretur dhe larë nga shirat, për tu shfaqur më pas në basenet ujore dhe burimet minerale. Ndërsa lumi rrjedh direkt përmes rezervës së biosferës, ajo ka një ndikim të fortë në ekosistemet brenda tij. Meqenëse e gjithë zona ujitet nga lumi, të gjitha kafshët dhe bimët që jetojnë atje varen nga ajo për mbijetesën e tyre.
Shtëpia e Kristaq Kusta (Thodhor Prifti)
Shtëpia e Kristaq Kusta (thodhor Prifti) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Ano Siros
parapamje|268x268px|Pamje nga Ano Syros. Ano Syros (greqisht: Άνω Σύρος/Áno Sýros) është një fshat dhe ish komunë në ishullin e Syros ne Greqi. Që nga reforma e qeverisjes vendore të vitit 2011 është pjesë e komunës Syros-Ermoupoli, prej të cilës është njësi komunale. Njësia komunale përfshin ishujt e pabanuar Gyaros (shtrirë në veriperëndim të Syros) dhe Varvaroúsa.Popullsia ishte 3,877 banorë në regjistrimin e vitit 2011 dhe sipërfaqja e tokës është 67.014 km². Njësia komunale ndan ishullin e Syros me njësitë bashkiake të Hermupolis dhe Posidonia.