cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kryevepra të trashëgimisë kulturore shpirtërore shqiptare
thumb|Curle dyjare Mjeshtëria e punimit të veglave muzikore popullore përbën një zeje të veçantë në pamjen e përgjithshme të zejtarisë shqiptare. Deri në momentin kur filluan të hapen dyqanet e para të punimit të veglave (gjysma e dytë e shek. XIX, fillimi i shek. XX), veglat muzikore popullore punoheshin vetë prej çdo familjeje dhe në veçanti prej bartësve të folklorit. Në rrugë artizanale në Shqipëri kanë qenë prodhuar dhe ende prodhohen vegla si gajde, fyelli, curlë dyjare, çifteli, sharki, lahutë, dajre, daulle, lauri, buzuk, bakllama etj. Në shumicën e rasteve, mjeshtrat që prodhonin veglat, punonin njëkohësisht edhe për prodhime të tjera të artizanatit popullor. Profilizimi i ngushtë i mjeshtërve të prodhimit të veglave u formua rreth fillimit të shek. XX. Është folklor instrumental dhe koreografik. Tipologji e trashëgimisë shpirtërore të minoritetit etnik grek, pjesë e diversitetit kulturor në Shqipëri.
Lidhje të jashtme
https://web.archive.org/web/20120818101255/http://www.qkvfolk.gov.al/
Lahuta
https://sq.wikipedia.org/wiki/%C3%87iftelia
Plyk
Plyku është një fshat në Komunën Portëz në Rrethin e Fierit të Shqipërisë.
Gorgona
Gorgona roman, Autore: Viola Aliaj. Botuesi: Toena. Faqet e librit 320.
Me këtë roman, shkrimtarja Viola Aliaj e pasuron prozën tonë me një histori të vërtetë nga qindrat e historive tona, që shpesh na bëjnë të mendojmë shumë seriozisht. Ky libër, që i paraqitet lexuesit tonë, është thuajse i krijuar me konceptet skematike të prozës së gjatë.
Mjetet teknike që autorja përdor në romanin e saj mund të thuhet se janë ato të suspancës së përmbajtur, pra për ta mbajtur lexuesin gjatë gjithë kohës pezull dhe ta bëjë gjithnjë e më shumë kureshtar se ç’do të ndodhë në faqen tjetër.
Sévaz
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Ontinyent
Ontinyent është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vall d'Albaida, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Ontinyent ka 37518 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 125.4 km2.
Stacioni hekurudhor i Podgoricës
Përmbledhje
Stacioni i parë hekurudhor në Podgoricë u ndërtua në vitin 1927 pranë kullës së sahatit në Stara Varoš (Qyteti i Vjetër ) pjesë e qytetit, rreth 0.8 km larg stacionit aktual. Stacioni aktual është ndërtuar pas Luftës së Dytë Botërore dhe është përmirësuar gradualisht në formën dhe kapacitetin e tij aktual deri në vitet 1970.
Stacioni hekurudhor i Podgoricës është stacioni i vetëm i trenit i vendosur në Podgoricë dhe shërben si qendër për Hekurudhat e Malit të Zi. Hekurudha Beograd-Bar konvergon me linjën për në Nikshiq dhe linjën për në Shkodër në stacion. Stacioni është një stacion kalimtar, i vendosur në një linjë trungu që përgjysmon Podgoricën në drejtimin veri-jug.
Ndërtesa e stacionit nuk ishte planifikuar si një stacion i përhershëm pasagjerësh, por më tepër si një qendër administrimi dhe kontrolli për sistemin hekurudhor malazez. Terminali i pasagjerëve ishte menduar të ndërtohej si një ndërtesë më vete. Megjithatë, për shkak të mungesës së fondeve, ndërtesa aktuale është ende duke shërbyer si terminal i përkohshëm pasagjerësh. Kështu, dhoma e pritjes, restoranti, kabinat e biletave dhe objektet e shitjes me pakicë janë me kapacitet të pamjaftueshëm dhe cilësia e shërbimit është nën nivelin e duhur kur krahasohet me stacionet kryesore të qyteteve me përmasa të ngjashme.
Aktualisht ka tre pista hekurudhore për shërbimin e pasagjerëve, nga një platformë anësore ngjitur me ndërtesën e terminalit, dhe një platformë ishullore, me një vendkalim këmbësorësh midis të dyve. Zona më larg nga ndërtesa e terminalit të stacionit është e zënë nga oborri më i madh hekurudhor në Mal të Zi, ku ka shërbime të shumta, riparime, transport mallrash dhe objekte të tjera të përdorura nga kompanitë e ndryshme hekurudhore malazeze. Zona e madhe përreth stacionit, së bashku me selinë dhe shërbimet operative të vendosura në ndërtesën e stacionit, përbëjnë zemrën e sistemit hekurudhor malazez.
Veleshnja
është një fshat në Shqiperi
Meerlo-Wanssum
Meerlo-Wanssum është një komunë në provincën Limburgu në Holandë me sipërfaqe km² dhe popullsi  banorë. është kryeqendra e komunës.
Kraps
Krapsi është një fshat në Komunën Portëz në Rrethin e Fierit të Shqipërisë.
Julia Iliriani
Julia Iliriani është një aktore shqiptare.
Ka luajtur në filma si:
Dhimbja e dashurise 2008, serial
Borxhliu 1998
etj...
Kantoni Châteauneuf-sur-Cher
Kantoni Châteauneuf-sur-Cher (frëngjisht: Canton de Châteauneuf-sur-Cher) është një kanton në departamentin Cher, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Châteauneuf-sur-Cher. Ka sipërfaqe 217.83km2 dhe popullsi 4458 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Châteauneuf-sur-Cher aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Kristaq Skrami
Kristaq Skrami u lind më 16 gusht 1956 në Vlorë dhe është një aktor shqiptar.
Ka luajtur në shumë filma. Vitet e fundit ka qenë edhe Drejtori i Teatrit Kombëtar në Tiranë.
Filmografia
Në prag të lirisë 1981 ... Astriti
Në kufi të dy legjendave 1981... Viktori
Lundrimi i parë 1984 ... Petriti
Duaje emrin tënd 1984 ... Agroni
Një jetë më shumë 1986 ... Arshini
Botë e padukshme 1987 ... Gjergji
Jeta në duart e tjetrit 1990 ... Fred Bani
Injac Zamputi
Injac Zamputi (Ignazio Zamputti; Shkodër, 12 shkurt 1910 - Tivoli, 28 shkurt 1998) ka qenë studjues, medievist dhe shkrimtar shqiptar me prejardhje italiane.
Jeta
I ati në Shkodër u martua me Nine Temalin, e vejë me një vajzë, familja e së cilës kishte zbritur nga Temali i Dukagjinit. Nga martesa e tyre patën tre fëmijë: dy vajza dhe Injacin, i cili ishte fëmija i fundit. Romolo vdiq në mënyrë aksidentale në vitin 1911 duke e lënë Injacin jetim në moshën 1 vjeçare, së bashku me tri motrat.
Studioi në kolegjin Saverian të Jezuitëve dhe, me pas, 21 vjeçar, po ne ate kolegj nisi karrierën e vet si mësues i letersise dhe i gjuhës shqipe, duke qene kolegu i ri i D. Ndre Mjedes. Qe nder themeluesit e revistes "LEKA" dhe te Albanologjise Saveriane, gjithnje si nxenes dhe koleg i P. Zef Valentinit. Më pas me korrespondence studjoi per shkenca politike në Universitetin e Triestes në Itali, ku mbron temën "700-a Veneciane dhe Shqipëria".
Me 1937 martohet me Roza Prelen, vajzen e vetme te Tef Preles, dhe nga kjo martese linden 6 femije: 5 vajza e nje djale.
Pas pushtimit italian, është redaktor italian i gazetës Rinija Fashiste, dhe nga 1941 deri më 1944 redaktor i revistës Leka. Pas luftës, më 1945, punoi si drejtues i Shtëpisë së Kulturës në Shkoder e më pas, 1946-48, dërgohet në Gjirokaster si mësues letërsie në liceun e atij qyteti. Me hapjen e Institutit të Shkencave thirret në Tiranë ku i caktohet dega e historisë së mesjetës.
Vdiq më 28 shkurt 1998 në Tivoli në Itali dhe, sipas porosisë së tij të fundit, eshtrat e tij prehen në varrin e familjes në Tiranë.
Vepra
Shkroi publicistikë në "Hylli i Dritës", "Leka" dhe në "Kumbona e së dielës".
Botoi vëllimet me novela "Zemra njerëzish", "Atje, nën hijen e Rozafës", melodramën "Damiani himariot". Ndër punimet e para është zbërthimi i alfabetit të dorëshkrimit të quajtur "Anonimi i Elbasanit", transkriptimi e komentimi i tij duke e çuar së paku në shek. XVII lëvizjen e ritit ortodoks për një liturgji në gjuhën shqipe. Po kështu zbertheu alfabetin e panjohur të shek. XIX të një poezie me përmbajtje bektashiane. Më pas boton librin "Perpjekjet e shqiptarëve për liri e pavarësi në shek. XVI-XVII". Në atë periudhë fillon të pergatisë kuadrin e ri për dokumentacionin e periudhës së mesjetës, u jep drejtime se ku të shkojnë për ta kërkuar në arkivat e ndryshme të Venecias, Vatikanit, Raguzës etj., mbasi ai vete nuk lejohet te dale asnjehere nga Shqiperia. Konkluzionet e studimeve të dokumentacionit botoheshin në formë artikujsh në revistën "Studime historike". Nga dokumentacioni i kohës zbulon e studjon Buzukun, Bardhin, Budin, Bogdanin e Barletit e Beçikemit. Të periudhës 1960-1990 janë:
Nuk iu njoh diploma e Triestes, nuk iu dha asnjë gradë shkencore, asnjë titull dhe, rrjedhimisht, nuk ishte as anëtar i Akademisë: të gjitha këto nga prejardhja e tij italiane e, sidomos, nga mospranimi për të bashkëpunuar me policinë sekrete- Sigurimin (shih gazeta "Panorama" - 30.11.2009).
Hasan Reçi
Hasan Reçi (Tiranë, 17 janar 1904 - 22 mars 1948) qe arsimtar, themelues i Grupit Komunist të Tiranës, antifashist i burgosur nga autoritetet italiane dhe pas çlirimit i pushkatuar me grupin e dytë të deputetëve.
Referime
Jep mësime në shkollën teknike të Tiranës. Më 1928 organizoi lidhjen sindikaliste të mësuesve. Ka qenë dy vjet drejtor i shkollës fillore, ka drejtuar dy vjet revistën "Edukata e re". Ra në kontakt me Skënder Muçon dhe Hysni Lepenicën të Komitetit Çlirimtar Nacional. Më 1930 pasi bashkëpunon me Ali Kelmendin për përpjekjen e organizimit të një celule, formon më 1931 grupin e vet komunist të përbërë nga Xhevdet Doda, Mustafa Gjinishi, Uan Filipi, Mustafa Kaçaçi, Isuf Kambo, Dali e Esat Ndreu, etj. - me rëndësi përbënin ushtarakët. Bazë pati konviktin "Vaso Pasha" ku zhvilloheshin bisedat dhe përhapeshin materiale propagandistike me nxënësit, shumë prej tyre nga viset shqiptare jashtë Shqipërisë londineze.
Në vitet 1935-1939 u burgos për pjesëmarrje në kryengritjen e Fierit dhe pjesëmarrës i "Grupit të Fshehtë" u burgos në kalanë e Gjirokastrës. Petro Marko e përshkruan që kishte marrë famë, se u kishte qëndruar stoikisht torturave në Fier.
Nga viti 1939 e deri më 1941 qëndron në Mbretërinë Jugosllave ku me Mustafa Gjinishin u bënë bashkë, u takua edhe me Myslym Pezën e Haxhi Lleshin. Rikthehet në atdhe dhe e gjen grupin e vet gati krejtësisht të shpërbërë. Në vitin 1942 dënohet sërish me vdekje, por dënimi i kthehet në burg të përjetshëm. Rasti i grupit me të cilin u arrestua, meqë s'u zbatua ligji i propozuar nga vetë Hasan Dosti, çoi në dorëheqjen e këtij ministri nga kabineti Kruja. Dënimin e vuajti në Itali për 20 muaj në ishullin e Shën Stefanit. Kur kampi lirohet prej amerikanëve të armatës së 8-të, u shërben atyre si përkthyes anglishteje. Kryeson një komitet shqiptarësh që u bënë ndërlidhës të shqiptarëve dhe amerikanëve, u trajnuan dhe më pas u kthyen Shqipëri më 1 maj 1944 me anë të një nëndetseje.
Peter Olayinka
Peter Olayinka Oladeji (lindur më 18 nëntor 1995 në Ibadan) është një futbollist nigerian i cili luan me klubin shqiptar KF Skënderbeu në Kategorinë Superiore në huazim nga KF Bylis si sulmues.
Bylis
Gjatë sezonit 2012–13, Olayinka filloi karrierën e tij si profesionist me klubin e KF Bylis në Kategorinë Superiore, duke ndihmuar klubin që të sigurojë mbijetesën me vetëm një pikë më shumë se KS Shkumbini. Ai bëri debutimin e tij si profesionist më 20 tetor 2012 në fitoren 2–0 kundër Luftëtarit, duke luajtur gjashtë minutat e fundit të ndeshjes në vend të mesfushorit Jetmir Sefa. Gjatë sezonit, ai luajti gjithsej 14 ndeshje duke regjistruar 593 minuta në fushën e lojës pa mundur të shënojë ndonjë gol.
Në kupë, Olayinka ishte një nga lojtarët më të rëndësishëm të skuadrës, duke shënuar tre gola në dhjetë paraqitje, me Bylisin që arriti në finalen e kompedicionit, ku u mposht në stadiumin Qemal Stafa me rezultatin 1–0 nga Laçi në kohën shtesë. Ai e nisi ndeshjen si titullar dhe u zëvëndësua pas 117 minutash në vend të mbrojtësit Shkëlzen Kelmendi, dy minuta më vonë, Laçi shënoi golin e vetëm të ndeshjes.
Përpara finales, Bylis kishte luajtur dy ndeshje heroike kundër dy herë kampionëve të Skënderbeut duke i eleminuar ata me rezultatin e përgjithshëm 2–1, me sulmuesin nigerian i cili kishte shënuar në ndeshjen e parë në Korçë duke ndihmuar në barazimin 1–1.
Yenicami Ağdelen
Pas mbarimit të sezonit 2012–13, Olayinka tërhoqi vëmëndjen e shumë klubeve brënda dhe jashtë Shqipërisë, dhe ishte raportuar se klubi portugez Porto kishte ofruar 500,000 € por oferta ishte refuzuar nga Bylis. Olayinka u largua nga klubi në verën e vitit 2013, dhe i kërkoi trupit qeverisës së futbollit FIFA që t'a lëronte nga kontrata me klubin, por dhe Bylis kontaktoi FIFA-n, që në fund mbështeti klubin pasi lojtari ishte ende nën kontratë me ta. Bylis pastaj mori mundësinë për të rregullar kontratën e tij, gjë që do të thoshte se Olayinka nuk ishte në gjëndje për të luajtur me klub tjetër pa lejen e tyre, por me urdhër për t'u larguar dhe për të marrë më shumë ekspreriencë, Olayinka u huazua në klubin turk të Qipros Veriore, Yenicami Ağdelen. Liga ku klubi luante nuk njihej zyrtarisht nga FIFA.
Ai luajti 21 ndeshje dhe duke shënuar 8 gola, duke ndihmuar klubin që të fitojë kampionatin e parë që nga sezoni 1983–84. Pas fitimit të kampionatit, ai tha: "Unë jam shumë i lumtur dhe i entuziazmuar për këtë arritje, pasi i gjithë komuniteti po feston me ne pasi ata kishin pritur për 30 vite. Unë shënova 14 gola dhe mund të kisha shënuar më shumë por unë luajta më shumë si anësor dhe jo si lojtar pykë. Unë shpresoj për trofeun e dytë pasi këtë fundjavë do të luajmë në finalen e kupës kundër Lefke". Në finalen e kupës, Yenicami AK humbi me rezultatin 3–1.
Skënderbeu
Më 31 gusht 2014, Olayinka firmosi një kontratë një vjeçare me kampionët e shqipërisë Skënderbeu duke u rikthyer në Shqipëri pas një sezoni mungesë. Klubi pagoi 30 mijë € për të blerë kartonin e plotë të sulmuesit nigerian nga Bylis. Pasi merkatoja verore u mbyll, Skënderbeu kishte blerë plot dhjetë lojtarë në merkato ku pjesë e tyre ishte edhe Olayinka.
Sezoni 2014–15
Olayinka bëri debutimin e tij me klubin dy javë më vonë në barazimin pa gola në Fier kundër Apolonisë, ku ai e nisi ndeshjen si titullar dhe luajti deri në fund të saj. Pas ndeshjes, trajneri Mirel Josa, i pakënaqur me rezultatin, krikoi sulmin duke thënë se ata shpërdoruan shumë raste. Në ndeshjen e rradhës kundër Kukësit më 19 shtator, Olayinka doli nga fusha e lojës në minutën e 83 pas dy kartonave të verdhë të marrë. Ai u pezullua një ndeshje dhe humbi ndeshjen në kampionat kundër Teutës, ku Skënderbeu u mposht me rezultatin 2–0. Në muajin tetor, Olayinka do të gëzonte një formë fantastike duke qënë vendimtar për skuadrën në ndeshjet e tyre në kampionat dhe në kupë. Më 1 tetor, Olayinka shënoi dy golat e parë me Skënderbeun në fitoren shkatërrimtare 10–1 jashtë fushe kundër Himarës në ndeshjen e parë të raundit të parë të Kupës së Shqipërisë. Pas kësaj, ai shënoi golin e parë në kampionat më 25 tetor në fitoren 3–0 kundër Vllaznisë në stadiumin Skënderbeu, ku ai shënoi pas një krosimi në zonë të kapitenit Bledi Shkëmbi, i cili u shfrytëzua nga Olayinka i cili mposhti portierin me një gjuajtje me kokë. Olayinka vazhdoi formën e tij të mirë duke shënuar golin e vetëm në fitoren minimale 1–0 kundër Elbasanit katër ditë më vonë. Në këtë ndeshje, Olayinka luajti me maskë për shkak të një dëmtimi në hundë. Pas ndeshjes, ai tha se golin ia dedikon nënës së tij dhe gjithashtu shfaqi objektivat personal duke thënë se fund të sezonit dëshiron të shënojë 20 gola. Ai shënoi për të tretën herë rresht në fitoren 2–0 jashtë fushe kundër Laçit më 2 nëntor, duke arritur në kuotën e tre golave në kampionat.
Gjatë muajit dhjetor, Olayinka u arrestua nga policia pas raportit të presidentit të Kukësit Safet Gjici. Olayinka gjoja kishte rënë dakord kushtet e kontratës për të firmosur me Kukësin në merkaton verore, por më 28 gusht ai kishte firmosur me kampionët në fuqi të Skënderbeut, të cilët e shihnin atë si zëvëndësuesin ideat të kroatit Pero Pejić, i cili ishte transferuar te Kukësi. Transferimi i tij te Skënderbeu u kontestua shumë nga klubi dhe nga presidenti Gjici, që e raportoi këtë transferim te Federata Shqiptare e Futbollit.
Më 25 janar, ai luajti ndeshjen e parë për vitin 2015, duke shënuar golin e parë dhe duke assistuar mbrojtësin Kristi Vangjeli në fitoren 4–1 në Elbasan Arena kundër KF Elbasanit, ndeshje e vlefshme për javën e parë të fazës së tretë.
Surpierre
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Motoçikleta e Skënderbeut
Motoçikleta e Skënderbeut roman, Autori: Karmine Abate. Botuesi: Toena. Faqet e librit 224.
Xhovani aleksi është në ikje: nga familja e tij, nga vendi i tij ku ka lindur dhe është rritur, nga gjuha së cilës i përket - arbërishtes së shqiptarëve të Kalabrisë, nga vetvetja dhe fantazmat e së shkuarës.
Tanimë në Gjermani, ku së fundmi është bashkuar me Klaudian, gruan të cilën e ka dashuruar që fëmijë, kthehet me kujtesën e tij për të sjellë ndër mend historinë e tij dhe të babait të tij, Skënderbeut, një aventurier tërheqës dhe me huqe, i hipur gjithmonë në shalë të së pashkatërrueshmes motoçikletë Guzzi Dondolio, dhe më pas udhëheqës i kryengritjes fshatare në Italinë e pasluftës.
Historia e Skënderbeut dhe e dashurisë së tij të pavdekshme për Lidian, të papriturat që u ndodhin Xhovanie e Klaudias dhe dashuria e tyre romantike dhe e dëshpëruar, ndërthuren me fugurën e mistershme të Stefano Santorit, djaloshit me sy prej magneti, me aftësi parashikuese dhe me sagën e Skënderbeut të Motit të Madh, që udhëhoqi liftën e shqiptarëve kundër turqve dhe duket sikur rijeton në figurën e babait të Xhovanit.
Motoçikleta e Skënderbeut, mjeshtërisht midis rrëfimit, kujtesës dhe regjimit gjuhësor, është një roman i jashtëzakonshëm dhe i mahnitshëm për identitetin dje kërkimin e vetvetes, vepër e pjekurisë e një prej shkrimtarëve italian më origjinalë dhe të veçuar të dhjetëvjeçarit të fundit.
Lalar
Lalari është një fshat në Komunën Portëz në Rrethin e Fierit të Shqipërisë.
Debatik Curri
Debatik Curri (lindur më 28 dhjetor 1984) është një ish futbollist shqiptar i cili luante si mbrojtës.
Karriera e hershme
Curri filloi karrierën e tij si profesionist te Prishtina në Kosovë ku gjatë dy viteve zhvilloi 24 paraqitje.
Vorskla Poltava
Më 1 Korrik 2005, Curri firmosi me klubin ukrainas Vorskla Poltava. Gjatë gjashtë sezoneve ai koleksionoi 164 ndeshje dhe 30 gola. Gjatë këtyre sezoneve ai ka luajtur me patriotët dhe shokët e skuadrës në kombëtare Armend Dallku & Ahmed Januzi.
Genclerbirligi
Më 16 maj 2010, Curri firmosi një kontratë tre vjeçare me klubin turk Gençlerbirliği që luante në Süper Lig. Ai qëndroi deri në fund të kontratës së tij duke luajtur 35 ndeshje dhe duke shënuar një gol.
Hoverla Uzhhorod
Më 23 korrik 2013, Curri u rikthye në Premier Ligën Ukrainase duke firmosur një kontratë dy-vjeçare Hoverla Uzhhorod.
Sevastopol
Pasi kontrata e tij me Hoverla Uzhhorod mbaronte në vitin 2015, Curri u largua më herët nga klubi duke firmosur më 18 janar 2014 me klubin Premier Leagues Ukrainase Sevastopol, duke u bashkuar me shqiptarin nga Maqedonia, Besart Ibraimi. Pasi kaloi disa ndeshje si zëvëndësim i papërdorur, ai bëri debutimin e tij me klubin më 29 mars 2014 në barazimin pa gola kundër Karpaty Lviv. Për ndeshjen tjetër një javë më vonë, më 4 prill 2014, Curri luajti si titullar kundër ish skuadrës së tij ku ka luajtur prej pesë vitesh Vorskla Poltava, duke kontribuar në fitoren 1–0. Ai u bë një lojtar titullar duke vazhduar të luajë në ndeshjen kundër Tavriya Simferopol që përfundoi me fitoren 2–0.
Tirana
Në fillim të merkatos verore, klubet shqiptare Flamurtari dhe Tirana shfaqën interes për të firmosur me Currin, i cili ishte pa skuadër. Tirana u tërhoq fillimit nga gara për shkak të kërkesave financiare të mbrojtësit. Por më vonë Tirana u rikthye duke firmosur me Currin më 27 korrik 2014.
Ai bëri debutimin e tij me klubin më 24 gusht 2014 në ndeshjen e parë të sezonit 2014–15 ku Tirana mposhti me rezultatin 3–0 kundër Apolonisë.
Karriera ndërkombëtare
Curri luajti 44 ndeshje me kombëtaren shqiptare në periudhën 2006– 2015. Ai bëri debutimin e tij me kombëtaren më 22 mars 2006 në miqësoren kundër Gjeorgjisë që u mbyll në barazimin 0–0. Ai shënoi golin e parë më 11 tetor të atij viti në humbjen 2–1 kundër Holandës në ndeshjen e vlefshme për kualifikueset e Euro 2008.
Klubet
Redaktuar më 24 Gusht 2014
Kombëtarja
Burimi:
Nishica
është një fshat në Shqipëri...
Oropesa del Mar
Oropesa del Mar është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Plana Alta, të provincës Castellón, në Komunitetin e Valencias. Oropesa del Marpërfshinë një sipërfaqe prej 26.4 km2.
Vallon
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Flamuri i Skocisë
thumb|250px|Flamuri i Skocisë Flamuri i Skocisë përbëhet nga një saltirë e bardhë, një kryq në formë të shkronjë X ose crux decussate që përfaqëson kryqin e martirit të krishterë Saint Andrew (shqip Shën Andreu), shenjti patron i Skocisë, në një fushë të kaltër të çelët. Ky flamur quhet edhe Saltira ose Kryqi i Shën Andreut.
Shën Maria e Beratit
Duke iu rikthyer herë pas here pasionit dhe profesionit të vjetër, Namik Dokle vjen te lexuesii tij me “Shën Maria e Beratit”. Një përmbledhje me katër drama:
Viti i Qenit,
Shën Maria e Beratit,
Vetëvrasja e luleve,
Tullumbacja fryn vetveten
të cilat janë shkruar në kohë të ndryshme dhe për kohë të ndryshme, si dhe na shoqërojnënë një rrugëtim, që nga Mesjeta, në vitet e diktaturës, deri në ditët tona. Dokle tregon rrugëtimin e tij krijues, që nga rinia e hershme deri te problemet që ka sot teatri shqiptar.
Një nga dramat e vëllimit është botuar 40 vjet pasi është shkruar. Është një tallje me burokracinë e kohës, por që fatkeqësisht vazhdon të funksionojë i njëjti mentalitet si në atë kohë, edhe sot e kësaj dite.
Patos Fshat
Patos Fshati është një fshat në Komunën Portëz në Rrethin e Fierit të Shqipërisë.
Ville Valo
Ville Hermanni Valo, i lindur më 22 nëntorë 1976 në Vallila, në Finlandë, është një këngëtarë, autor dhe kompozitor finlandez i njohur si këngëtari i grupit HIM.
Meerssen
Meerssen është një komunë në provincën Limburgu në Holandë me sipërfaqe 27.71 km² dhe popullsi 19485 banorë. Meerssen është kryeqendra e komunës.
Mark Ndoja
Mark Ndoja (Durrës, 1912 - Tiranë, 22 qershor 1972 ) ka qenë shkrimtar, studiues i letërsisë dhe klasicist, përkthyes i letërsisë klasike në shqip dhe asaj shqipe në italisht, aktivist anti-fashist dhe komunist, dhe politikan shqiptar.
Njihet për përkthimin e plotë që i bëri Divina Commedia-s, Komedisë Hyjnore të Dantes, të përfunduar viteve gjashtëdhjetë por të botuar pas viteve 90. Ka qenë autor poezish dhe pjesësh teatrale, përkthimesh të shumta nga autorë klasikë të lashtësisë dhe Mesjetës (Homeri, Horaci, Dante) dhe të Romantizmit (Carducci, Heine) dhe të letërsisë italiane (deri tek d'Annunzio), si dhe mjaft studimesh letrare. Ka qenë pjesëmarrës në diskutimet ideologjike të Lidhjes së Shkrimtarëve të pas-Luftës së Dytë Botërore, prej të cilave e pësoi gjatë një spastrimi të një grupi shkrimtarësh në vitet 1953-54. Kaloi disa vjet në burg dhe internim.
Jeta
Ka pasur formim fetar katolik dhe për një kohë shërbeu si dhjak, por më pas gjatë viteve tridhjetë pati një reagim të fortë anti-klerikal. Ato vite shfaqi ambicjet letrare dhe pati formim në traditën klasike duke njohur mirë latinishten dhe greqishten e vjetër, italishten, dhe gjermanishten. Iu bashkua Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare në krah të komunistëve, duke u bërë anëtar i Partisë Komuniste Shqiptare dhe duke marrë pjesë në luftë. Gjatë Luftës dha mësim në Gjimnazin shtetëror të Shkodrës.
Zgjidhet deputet i Shkodrës në parlamentin e parë pas lufte, qytet ku kishte jetuar si konviktor dhe arsimtar, dhe ku kishte qenë më parë shkurtimisht sekretar politik i Partisë Komuniste. Jep mësim letërsinë në Institutin Pedagogjik, në prill 1946 emërohet në Ministrinë e Arsimit dhe më 28 janar 1947, Sekretar i Përgjithshëm i Institutit të Studimeve apo të Shkencavet (Akademisë së sotme të Shkencave). Më 1950 emërohet Sekretar i Lidhjes së Shkrimtarëve. Por nis rënien në vitin 1953 kur goditet grupi i shkrimtarëve dhe në vitin 1954 shkarkohet nga funksionet, përjashtohet nga partia, dhe emërohet mësues në gjimnazin "Qemal Stafa". Arrestohet në vitin 1955 për kritikë ndaj rolit të Partisë Komuniste Shqiptare në letërsi, dhe si pjesë e akuzës iu përmend përkthimi i një satire të poetit romantik gjerman Hajnrih Hajne (Heine) mbi Kaizerin në poemën e vet "Gjermania, një përrallë dimri". Në 16 janar 1956 dënohet me gjashtë vjet burg "për agjitacion dhe propagandë" prej të cilëve bën katër, dhe nga viti 1960 deri në vitin 1964 bashkëpunoi si përkthyes i jashtëm i Shtëpisë Botuese "Naim Frashëri", duke përkthyer shkrimtarë shqiptarë në italisht.
Në fund të 1964-ës internohet në ishullin e Zvërnecit, prej ku në fillim të vitit 1968 goditet nga një iktus cerebral dhe pas gjashtë muajsh lirohet.
Një pjesë e botimeve të Ndojës u bënë mjaft pas vdekjes së tij, nga i biri, studiuesi dhe publicisti Leka Ndoja, prej dorëshkrimeve që Ndoja nuk mundi t'i botonte gjatë komunizmit.
Përveç përkthimit të plotë të Komedisë Hyjnore, Ndoja ka përkthyer gjashtë këngët e para të Iliadës së Homerit dhe një cikël satirash dhe epistulash të Horacit. Përkthimi i Komedisë është i dyti i plotë në shqip pas atij të Pashko Gjeçit në 1960, i vetmi që gjendet dhe në versionin taktil braille për ata që nuk kanë shqisën e të parit.
Ka botuar përpara çlirimit Hode Mark Kapidanit, (Bot. Françeskane: 1933), dy vëllime me poezi pas çlirimit, Vjersha dhe Poema, (Tiranë, Naim Frashëri: 1951), dhe Roja: poemë, (Tiranë, Ndërmarrja Shtetërore e Botimeve: 1949), ka përgatitur dhe një tekst letërsie për shkolla, Letërsia e huej, (Tiranë, Instituti pedagogjik:1947)
Pas viteve nëntëdhjetë iu botuan Ded Gjon Luli, Tragjedi, 1994 ; Kritika Klasike dhe leksione greko-romake, Tiranë, 2003; Antologji (nga Dante te D'Annunzio), Tiranë, 2012; Letërsia Botërore, Tiranë, 2006-2013; 2 vëll, Lirika e Fishtës dhe tekste të tjerë, Tiranë, 2006.
Përkthime në shqip: Komedia Hyjnore, Ferri, Dante Alighieri (Dituria: 1998); Purgatori, (QSN, Tiranë: 2005, Pakti, Tiranë: 2016); Parajsa, (Pakti, Tiranë: 2016). Homeri, këngët I-VI, (tek Homerus: Iliada, poezia epike dhe përkthimi, Tiranë, 2011). Horaci, Satira dhe Epistula, (Lezhë, Lisitan: 2004). Nga shqipja solli në italisht poezitë Andrra e jetës të Ndre Mjedës, Nji gjethe vjeshtet të Gjergj Fishtës dhe Këngën e sprasme të Balës të Zef Serembes. Në dorëshkrim i kanë mbetur dhe një vëllim me poezi, Jehe të mekuna, dy vepra mbi Skënderbeun, dhe Lavdi e shekujve, tragjedi dhe trilogji kreshnike, roman në vargje.
Kantoni Varennes-sur-Allier
Kantoni Varennes-sur-Allier (frëngjisht: Canton de Varennes-sur-Allier) është një kanton në departamentin Allier, rajonin Auvergne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Varennes-sur-Allier. Ka sipërfaqe 197.51km2 dhe popullsi 14432 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Varennes-sur-Allier aktualisht përbëhet nga 15 komuna.
Çlirim (Fier)
Çlirimi është një fshat në Komunën Qendër (Fier) në Rrethin e Fierit të Shqipërisë.
Vernay
është një komunë në kantonin Fribourg të Zvicrës.
Sharova
është një fshat në Shqipëri...
Sapniqi
Sapniq është një vendbanim në komunën e Rahovecit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Sopaj.
Mirza Delibashiq
Mirza Delibashiq është basketbollisti boshnjak, dhe sportist i shekullit të 20-të në Bosnjë dhe Hercegovinë.
Biografia
Karrierën e shkëlqyer e filloi në vitin 1968, atëherë kur u bë kampion i Bosnjës në tenis. Anëtarë i klubit basketbollit Slloboda-Dita nga Tuzlla nga viti 1968, dhe në këtë klub qëndroi deri në vitin 1972, deri atëher kur kaloi në klubin basketbollit Bosna nga Sarajeva, ku edhe luajti ndeshjen e parë kundër Jugoplastikës së Splitit. Për Bosnën luajti 700 ndeshje dhe shënoi rreth 14 000 pikë.
Me klubin e tij ka qenë kampion i RSF të Jugosllavisë, i Evropës, dhe fitues i kupës së Jugosllavisë. Si anëtarë i reprezentacionit të Jugosllavisë ishte kampion i Ballkanit, Evropës, Botës dhe i Lojërave Olimpike. Ka qenë fitues i shumë shpërblimeve dhe dhuratave.Katër herë është zgjedhur sportisti më i mirë i Bosnës dhe Hercegovinës.Në vitin 1980 është zgjedhur basketbollisti më i mirë i Jugosllavisë së atëhershme. Me ekipin e Bosnës ka qenë nënkampion i botës.
Otos, Valencia
Otos, Valencia është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vall d'Albaida, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Otos, Valencia ka 503 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 11.1 km2.
Flamuri i Andorrës
thumb|right|300px|Flamuri i Andorrës Flamuri i principatës së Andorrës u adoptua më 1866. Flamuri ka një dizajn trengjyrësh të renditura vertikalisht, e kaltër, e verdhë, dhe e kuqe me Stemën e Andorrës në qendër. Megjithëse tri shufrat me ngjyra mund të duken të barabarta, ngjyra e verdhë në mes është më e gjërë se dy të tjerat, kështu që proporcionet e shufrave janë 8:9:8. Kurse proporcionet e flamurit në përgjithësi janë 7:10.
Hamami i Haxhi Beut, Pejë
Gërmadhat e Hamamit të Vjetër në Pejë quajtur edhe Hamami i Haxhi Beut janë një monument i trashëgimisë kulturore në Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 02-552/71. Ndërtuar në gjysmën e dytë të shek. XV, është një akt bamirësie (haját) e të quajturit Haxhi Beu.
Hamami i Haxhi Beut
Hamami i Vjetër, Hamami i Madh, Kurshumli Hamami sikurse që është i njohur nga vendasit, pejanët, përkatësisht Hamami i Haxhi Beut sipas emërit të donatorit të objektit monumental, është një ndër ndërtimet shoqëroro – publike e qyteteve të territorit etnik shqiptar i ruajtur deri në ditët tona me mjaft elemente të gjendjes fillestare, origjinale, pra në një masë dhe formë e ruan autenticitetin e kohës së ndërtimit. Hamami i Haxhi Beut është një realitet, ekzemplar dhe raritet i ditëve tona.
Në territorin etnik shqiptar, hamame, të ruajtura kemi në Pejë, Prizren, Prishtinë, Vushtrri, Mitrovicë, Shkup, Shkodër, Elbasan, Durrës, Tiranë, Krujë, Gjirokastër, Lezhë, Delvinë, Corovodë. Ndërkaq banjo të rrënuara, të zhdukura për të cilët kemi të dhëna, dëshmojnë rrënojat e tyre, hasim në Prishtinë, Gjakovë, Rogovë të Hasit, Kaçanik, Berat, Gjirokastër etj. Hamamet ekzistuese dhe të rrënuara u ndërtuan në periudhën kohore prej shek. XV deri në shek. XIX. Për një numër banjosh kemi shënime nga gjysma e dytë e shek. XVII, nga udhëpërshkruesi Evlia Çelebi. Banjot për nga mënyra e shfrytzimit, vendit të ndërtimit, skemës kompozicionale, madhsisë dhe trajtave të tyre ndahen: në publike dhe private, përkatësisht shtëpiake.
Hamami i Haxhi Beut në Pejë është vepër monumentale me karakter shoqëroro- publik i ndërtuar në periudhën kur qyteti ishte në sundimin e osmanlinjëve, përkatësisht kur Peja ishte në kuadër të Sanxhakut të Dukagjinasëve (1462-1485), pra në gjysmen e dytë të shekullit XV. Donator i këti objekti monumental ishte Haxhi Beu nga Peja.
Duhet cekur se Haxhi Beut ishte një ndër banorët e parë vendas shqiptar i cili e përqafoi besimin Islam. Me interes është të theksohet se me ramjen e Pejës (1462) në sundimin e osmanlinjëve, disa anëtarë të Dinastisë së Dukagjinasëve përqafojnë besimin Islam. Në këtë mënyrë Dukagjinasit ruajtën pozitat, pushtetin dhe territoret e veta e në lidhje më këtë tregon dhe flet fakti i formimit të Sanxhakut të Dukagjinasëve. Pra në këtë periudhë, në fillim të formimit të sangjakut në fjalë, një numër i aristokracisë shqiptare, përkatësisht pejane duke pranuar besimin Islam u inkuadruan në aparatin shtetëror të Perandorisë Osmane. Duke përqafuar fenë dhe kulturën islame këta shqiptarë më pas luajtën rol me rëndësi në çdo aspekt, duke qenë donator të shumë veprave monumentale si të kultit, po ashtu edhe të atyre laike, të karakterit shoqëror e arsimor. Duhet theksuar se në Pejë prej 174 familjeve ekzistuese nga ata 33 kaluan në besimin Islam, ndërsa 141 ishin të krishter. Në periudhën në fjalë asnjë familje në rrethinën e Pejës nuk përqafuan fenë Islame.
Në kohën e Sanxhakut të Dukagjinasëve pos Bajrakli-Qarshi Xhamisë, medresës u realizua edhe Hamami i Haxhi Beut. Këtë ndërtim monumental të karakterit publik, Haxhi Beu më pas ia bashkoi vakëfit të tij që gjendej në Manastir.
Hamami si ndërtim klasik i arkitekturës islamo-shqiptare u ndërtua në mahallën e Sinan Vojvodës. Kjo ishte periudhë kur Peja kishte vetëm 18 mahalla. Hamami i Vjetër i Pejës u dha në përdorim me qira. Qiraja vjetore ishte 2000 akçe.
Është me interes të theksojmë se kjo banjo publike një kohë të gjatë nuk ka pasur unitet, përkatësisht në afërsi direkte të realizimit nuk është ndërtuar asnjë xhami dhe atë deri në vitin 1587. Ky vit është koha e ndërtimit të Xhamisë së Hamamit. Pra në këtë mënyrë ky hamam (në gjusmën e dytë të shek. XV) nuk formoi kompleks me vepër kulti, xhami gjë që ishte karakteristike dhe tipike për periudhën osmane. Veç se, tash për tash mund të ngel supozimi, nëse xhamia ekzistuese e njohur si Xhamia e Hamamit nuk paraqet ndonjë rindërtim, adaptim mbi themele të një xhamie më të vjetër,të periudhës së ndërtimit të hamamit të Haxhi Beut.Nëse kjo e thënë, ky sypozim nuk ka bazë atëherë Hamami i Vjetër ngel si një ndërtim i veçuar. Po ashtu për ekzistimin e ndonjë vepre sakrale, xhamie më të vjetër e që i pëgjigjet kohës së banjos tani për tani nuk kemi të dhëna apo dëshmi të burimeve të kulturës materiale. Duhet cekur se hulumtime arkeologjike ende nuk janë bërë. Me fjalë të tjera ky hamam, si ekzemplar i veçantë nuk lidhet me kohën e ndërtimit të xhamisë, pra të Xhamisë së Hamamit, në afërsi direkte të objektit në fjalë e që ishte karakteristike për periudhën dhe realizimet e komplekseve të këtilla në territoret etnike shqiptare.Kjo formë dhe mënyrë e të konceptuarit,të realizimeve të komplekseve ku gërshetohen, përkatësisht në afërsi direkte aplikohen ndërtimet publike, si hamamet me objekte të kultit, xhamit ishte cilësore sidomos për sistemin urbanistik osmano e që u bartën dhe u aplikuan edhe në zhvillimin urbanistik të qyteteve shqiptare. Në bazë të kësaj ky kompleks i ndërtimit del jashtë rregullave dhe principeve urbanistike osmane, me fjalë të tjera paraqet një shmangëje të normave urbanistike të zhvillimit të mahallave, qyteteve të periudhës osmane në Pejë.
Me rastin e kompleksit, hamamit në Pejë duhet zënë n’ gojë edhe disa elemente në teknikën dhe strukturën e muratimit. Nga materiali i përdorur në konstruktimin e mureve, mbulesës me qemer, në pjesën e banjos së grave si dhe në pjesët e sipërfaqeve të rrafshta nemes të kubeve të ndërtimit është përdorur materiali, rrasa e gurëve. Këto rrasa në Kosovë paraqiten në mejdanet e gurëve në rrethin e Klinës dhe atë të Malishevës, në fshatin Gllarevë në veçanti dhe njëherit edhe njihen si rrasa të Gllarevës. Pos rrasave të cekura është shfrytzuar edhe guri gelqeror nga Ilixha e Pejës si dhe të lumit Bistricë të qytetit ku edhe u realizua Hamami i Haxhi Beut.Në këtë sistem, teknikë të muratimit të banjos, janë përdorur edhe tullat karakteristike për periudhën dhe ndërtimet e kohës. Tullat janë prodhuar dhe pjekur në punëtorit dhe furrat e Pejës.
Si material lidhës është përdorur llaç gëlqereje. Nga kjo shifet se, kryemjeshtri, ndërtuesi i objektit, ishte njohës i mirë i materialit dhe terrenit vendor. Me fjalë të tjera mund të konkludohet se kryemjeshtri dhe ndihmësit e tij ishin shqiptar vendas, që kishin përvojë të gjatë në ndërtimtari, po ashtu edhe njohës solid të sistemeve konstruktivo-arkitektonike, të aplikuara në këtë realizim monumental.
Hamami i Vjetër, Hamami i Haxhi Beut në Pejë ka skemë të plotë funksional dhe ishte aktiv deri në dekaden e pestë të shek. XX. Banjoja publike e Pejës është “çift “ hamam-asimetrik. Në dallim nga “tek“ hamamet të cilët janë shfrytëzuar nga njerëz të një gjinie ose edhe të dy gjinive (femërore dhe mashkullore) në ditët e ndryshme ose në kohë të ndryshme të ditës, para apo pas dreke, “çift” hamamet ishin në përdorim nga burrat dhe nga gratë në mënyrë të vazhdueshme gjatë tërë ditës.
Ekzemplari i banjos së qytetit në fjalë, si vepër arkitekturale në sajë të funksioneve që kryen, përbehet nga këto ambiente: ambienti i hyrjes, zhveshjes, përkatësisht pëgatitorës për larje-shatërvani; ambienti ndërmjetës, izolues-kapallëku ; ambienti kryesor i djersitjes, masazhit dhe i larjes-hamamet, banjot ; ambienti i depos së ujit-hazna me furrë-qylhane si dhe kanalet e nën dyshemesë për ngrohjen e mjediseve me gazët e furrës-hipokaustit. Këto janë pjesët, mjediset kryesore që e karakterizojnë dhe e përbëjnë skemën e plotë funksionale, të këtij hamami klasik si ndërtim publiko-shoqëror, në Pejë.
Shikuar si tërësi dhe atë në aspektin e përgjithëshëm, Hamami i Haxhi Beut veçohet me tre volumene kryesore e këto janë : volumi që krijon ambienti i përgatitjes pë larje, ambienti kryesor si dhe ambienti i depos së ujit.
Ambienti i përgatitjes për larje-shatërvani
Mjedisi i pëgatitjes për larje-shatërvani për nga sipërfaqja, volumi i brendshëm është pjesa më e madhe në gjirin e hamamit. Duhet cekur se këtë ambient e kaploi zjarri në vitin 1981.(shih. foton. 1-2,ketu vjen fotoja). Çatia si dhe pjesët të tjera të drurit, tavani dekorativ pësuan në tërësi. Sot mjedisi, përkatësisht disa elemente karakteristike të shatërvanit kanë humbur pamjen fillestare(nga personat e “ panjohur”) gjatë një transformimi me qëllim të ndryshimit të dedikimit të ambientit. Pra, pas ndërprejes së funksionit dhe të inervenimit “profesional” edhe ato pak elemente konstruktivo-arkitekturale e funksionale të ngelura në enterier (sofaja, kamaret) jo vetëm që humbën nga origjinaliteti, por sot as që ekzistojnë, u shkatërruan në tërësi.
Në këtë ambient klientet pajisen me invertarin e duhur për larje si nalane, peshqir etj. Në qendër të mjedisit të cekur ishte shatërvani, i cili pos rolit të paraparë, shërbente si vend për larje të peshqirëve njëherit ka edhe efektin dekorativ. Sipas shatërvanit u pagëzua edhe ambienti në fjalë. Mjedisi pos që shërbente për zhveshje dhe veshje, lozhat-sofaja-ulëset shërbenin për të pushuar, pirë çaj, biseduar para dhe pas procesit të larjes. Sofaja si element i enterierit ishte vendosur perimetralisht për rreth mureve. Elementi i cekur qe realizuar nga guri dhe tulla të lidhura me llaq gëlqereje, pra kishin strukturë të njëjtë me atë të mureve të objektit. Ulësja kishte një gjerësi prej 100 cm, kurse lartësia ishte diku 50–60 cm. Mbi ulëse ishin të vendosura pllaka mermeri të rregullta. Kështu qe e shtruar edhe dyshemeja e ambientit të shatërvanit. Mjerisht ulëset dhe dyshemeja nuk janë të ruajtura, Kështu është edhe fati i kamareve, nikave, të hapurave në ballin e lozhave që shërbenin për lënien e inventarit të banjos, veçanërisht nallaneve.
Komunikimi nga jashtë me këtë ambient është bërë me anë të portës, të mbuluar me arkitra. Porta gjendej, në anën e fasades jugore. Në të dy anët e portës ka nga një dritare. Dritaret të madhësis dhe të trajtave të njëjta të mbuluara me arkitra paraqiten edhe në fasadën lindore. Si në çdo hamam edhe këtu për arsye funksionale, hapjet, dritaret paraqiten vetëm në mjedisin e zhveshjes, në pjesën përgatitore të fazes së pare të larjes.
Hamami i Haxhi Beut si banjo “çift” është objek asimetrik. Në anën perëndimore të mjedisit të analizuar, ambientit të burrave, por fizikisht i ndar gjendet ambienti parapërgatitor, shatërvani i grave. Për dallim nga ky i burrave, mjedisi i grave ka pasur një skemë kompozicionale paksa të ndryshuar dhe dallohej nga e meshkujve.Ambienti i grave ishte në kat. Kati ka pasur një zgjidhje dhe skemë kompozicionale me dedikim edhe të banimit, ku jetonte kujdestari i hamamit. Edhe ambienti i shatërvanit të grave që ishte në përdhesë kishte elemente karakteristike të dedikuara për mjedise të këtilla për çka edhe bëmë fjalë gjatë analizës së ambientit të njëjtë, pra të burrave. Edhe këtu komunikimi nga jashtë është bërë me ndihmen e portës. Porta ishte vendosur në anën perendimore të fasadës së objektit, shatërvanit. Po ashtu edhe ky ambient kishte dritare. Ndërtimi, trajtat arkitekturale të këtyre të hapurave janë identike me ato të analizuara të shatërvanit të burrave.
Ambienti ndërmjetës-izolues-kapalluku
Mjedisi ndërmjetës si pjesë përbërëse e hamamit ka shërbye si ndërlidhës në mes të pjesës së zhveshjes me atë djersitjes, masazhit dhe të banjove të veçanta. Portalet kanë humbur nga autenticiteti i kohës së realizimit. Ato ishin të mbuluara me harqe të thyera (këtu vjen foto 3). Sot disa kanë arkitra. Mjedisi ndërmjetës kishte rolin, e izolimit te nxehtësisë të ambientit kryesor, nga temperatura e pjesës së shatërvanit. Natyrisht, nga mjedisi i shatërvanit me pjesën kryesore të banjos komunikohet nëpërmjet portës, e cila përherë qëndron mbyllur me një derë të rend nga druri e që mbyllet nga një peshë e varur prapa saj. Dera në fjalë ishte vendosur në portalin në mes të ambientit të zhveshjes dhe atij izolues. Kjo mënyrë e sistemit të mbylljes së përhershëm të derës, mundësonte të ruhet nxehtësia e ambientit kryesor të djersitjes, masazhit dhe të banjove.
Si pjesë përbërse e ambientit izolues është edhe nyja sanitare dhe e pastrimit intimo-higjenik. Nyja sanitare është vendosur në të majtë të hyrjes nga ana e shatërvanit. Ndërsa kthina e pastrimit intimo-higjenik zë vend në të djathtë të hyrjes nga ambienti i zhveshjes, ngjitur në mur për faqen e brendshme të murit lindor si dhe mureve që formojnë volumenin e mjedisit izolues ku gjendet edhe hyrja. Hyrja është hapje e mbuluar me hark të thyer. Në kthinë ende në gjendje fillestare ruhet një vaskë e kohës. Vaskat e kthinave në fjalë, përnga madhësia janë më të vogla se ato të ambienteve kryesore dhe të banjove.
Për dallim nga kthina e pastrimit intimo-higjenik të mjedisit të banjos së burrave, kjo e hamamit të grave zë vend në të majtë të hyrjes së ambientit të shatërvanit kurse nyja sanitare në të djathtë. Kthina në fjalë nuk lidhet për faqet e mureve që volumenojnë me ndërtimin e ambientit izolues. Në rastin konkret ambienti izolues me anë të një porte, pjerrtas të vendosur, komunikon me kthinën e pastrimit intimo-higjenik. Faqet e brendshme të kthinës përbëhen nga pjesa e murit konstruktiv perëndimor dhe jugor i hamamit që zë vend në anën veri-perëndimore si dhe muri i mbuluar me hark të thyer e të verbër që njëherit ndanë edhe mjedisin kryesor në mënyrë gjatësore nga kthina në fjalë. Edhe këtu në këtë kthinë kemi një vaskë të kohës. Po ashtu këtu vërehen gjurmët, në tuba qeramike ku ishin të vendosura rubinetat, pipat të ujit të nxehtë poshtë dhe të ftohët lartë.
Në ambientin kryesor të grave, kundruall harkut të verbër të lartë cekur prezantohet edhe një hark, por me këtë rast jo i verbër. Harku është i çelur. Ndërsa në anët e kundërta të harqeve të përmendura kemi edhe dy harqe të verbëta, pra gjithësejt katër elemente konstruktivo-arkitekturale të këtilla të ndërtimit. Kryemjeshtri i objektit, qe i detyruar të bëjë një zgjidhje të këtillë ndërtimi me qëllim të arritjes së një baze katrore. Kjo formë dhe mënyrë e zgjidhjes së këtij mjedisi mundësoi kalimin në sistem konstruktimi pandantiv të mbulesës në kube. Në sistem të njëjtë ndërtimi janë realizuar edhe mbuluar dy banjo të grave.
Ambienti izolues i hamamit në stinët e dimrit ka mundur të përdorët edhe për përgatitje për larje. Sipërfaqet e ambienteve ishin të shtruara me pllaka guri, mermeri të rregullt. Pllakat e këtyre mjediseve më nuk ekzistojnë. Ambienti izolues me kthinën e pastrimit intimo-higjenik si dhe nyja sanitare e cila po ashtu gjendet në mjedisin izolues ndriçohen nga okulusët, të hapurat të rrumbullakta e që janë të vendosura në mbulesat, qemerët e tyre.
Ambienti kryesor i djerësitjes, masazhit dhe hamamet
Nga mjedisi izolues kalohet në kthinën kryesore ku klientet përgatitën për fazën përfundimtare të larjes.Ky mjedis është mjaft voluminoz (ketu vjen foto 4dhe 5). Këtu kryhet procesi i djerësitjes masazhit dhe i larjes së klientëve. Nga reliktet e përdorura dhe të nevojshme për procesin e larjes nuk ka ngelur asgjë, pos një vasko të thyer.
Mjedisi i hamamit është i mbuluar me pesë kube. Kubeja kryesore, qendron mbi sistem të ndërtimit, në trompe. Ndërtimin në këtë sistem konstruktiv kryemjeshtëri i zgjidhi me vendosjen e katër banjove, në anët këndore të mureve të ambientit në fjalë. Në këtë mënyrë nga hapsirat voluminoze me bazë këndrejta, u fitua baza aktogonale, por me zbrastësira në mes të banjove. Kryemjeshtëri i objektit monumental me ndihmen e harqeve të thyera (katër) të vendosura mes banjove e bënë urëzimin e zbrastësirave dhe mundëson kalimin në tamburin oktogonal në kalotën sverike. Në këtë mënyrë dhe sistem ndërtimi u mbulua mjedisi i kthinës kryesore të hamamit të Haxhi Beut. Kjo njëherit është edhe kubeja kryesore dhe më e madhe e hamamit, e cila dominon me madhësin dhe trajtën e vet në këtë pjesë të objektit, në hamamin e burrave. Kjo formë dhe mënyrë e konstruktimit paraqet një realizim mjaft mjeshtrorr për kohën dhe vendin ku u aplikua. Njëherit duhet cekur se, zbrastësirat që u fituan mes banjove të mbuluara me qemere paraqiten si pjesë konstruktivo-arkitelturale të ndërtimit që në mas të madhe shtojnë efektin dhe vlerën e këtij ambienti.
Komunikimi mes kthinës kryesore dhe të banjove, bëhet me ndihmën e portave të mbuluara me harçe të thyera. Pos dyshemes së shtruar me pllaka guri-mermeri të rregulltë, në banjon e cila gjendet në të djathtë të hyrjes, në ambientin kryesor, në sipërfaqe të tjera të mjedisit këto pllaka nuk ekzistojnë, me kohë janë hequr dhe marrë nga monumenti.
Ambienti i njëjtë i hamamit, por ai i grave dallohet me një skemë tjetër nga ky i burrave. Në një skemë kompozicionale të këtillë duhet cekur se diktoi volumi më i vogël i mjedisit të hamamit të grave. Edhe në këtë mjedis ekzistojnë të gjitha kthinat e nevojshme, veçse pos kthinës së masazhit dhe të djerrësitjes, këtu janë vetëm dy banjo të vendosura njëra pranë tjetrës dhe atë në gjërsi të hamamit të grave. Për dallim nga i burrave ky mjedis mbulohet me tri kube të realizuara në sistem të pandantivit. Pandantivet janë elemente në formë trekëndëshi sferik të ndërtuara në hapësira këndëdrejta me qëllim të fitimit, kalimit në ndërtimin e kubes. Si ambienti i banjos së burrave po ashtu edhe ky i grave, ndriçohen dhe ajrosen me ndihmën e të hapurave në formë të rrumbullakët, okulusëve. Dyshemea në mjedisin e hamamit të grave është mjaft e ruajtur, është e shtruar me gur-mermer si dhe mjediset të tjera të hamamit.