cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kalaja e Trajanit
Përshkrimi dhe historia
Fortifikimi i Trajanit, siç kuptohet nga vetë forma planimetrike e tij,është zhvilluar nëpërmjet të disa fazave. Fortifikimi i platformës së sipërme, që është kryer në fazën e parë, paraqet një tip të ngjashëmme kalanë e Podgories (muri 5.4). Në një periudhë të dytë është fortifikuar një pjesë e shpatit juglindor të kodrës (muri 3) për aq sa kërkoninnevojat për mbrojtje të asaj periudhe. duke përfshirë në të një pjesë tëpopullsisë që banonte në shpatin e kodrës. Periudhës së tretë i përketmuri i madh rrethues (muri 1), brenda të cilit përfshihej një pjesë ekonsiderueshme e faqes së kodrës, ndërsa muri tjetër (muri 2) i peri-udhës së fundit, i papërfunduar, synonte të krijonte një ndarje të re tëbrendshme, që do të bashkonte buzën e greminës me murin rrethues.Vendbanimet e mbrojtura me shumë mure rrethuese janë një ti-par karakteristik për fortifikimet ilire të një periudhe të hershme. Në Greqi ato kufizoheshin zakonisht në majën e kodrës, duke luajtur ro-lin e një akropoli. Madje «edhe pasi qytetet e mëdha qenë përhapurpërtej kufijve të mbrojtjeve të tyre fillestare, muret rrallë qenë shtrirëpër të përfshirë këto zona të reja përpara fundit të shek. VII ose fillimit të shek. VI p.e.r..
Objekte të gjetura në afërsi, që me sa duket i përkasin një tume, datohen në shek. VIII-VII p.e.r. Gërmimet arkeologjike që do të kryhen në të ardhmen në këtë kala, do të mund të zbulojnë një qendër të rëndësishme paraurbane për pellgun e Korçës dhe ndoshta në fazën e fundit të zhvillimit të saj një nga qytetet e para të ilirëve, të cilët nuk kanë munguar të përmenden në Ilirinë e Jugut nga autorët antikë, që në shek. VI-Vp.e.r.
Ndeshja e demave
thumb|240px|Lufta me dema Ndeshja e demave është një konkurs fizik që përfshin njerëzit dhe kafshët që përpiqen të nënshtrojnë publikisht, imobilizojnë ose vrasin një dem, zakonisht sipas një grupi rregullash, udhëzimesh ose pritjesh kulturore. Ka shumë forma dhe varietete të ndryshme në vende të ndryshme në të gjithë botën. Disa forma përfshijnë vallëzimin rreth ose mbi një lopë ose dem, ose përpjekje për të rrëmbyer një objekt nga kafsha.
Konjuhi (Kurshumli)
Konjuh (serbisht: Коњува/Konjuva) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Ndeshja e demave
Forma më e njohur e ndeshjes është ajo e stilit spanjoll, një spektakël tradicional në vende përfshirë Spanjën, Portugalinë, pjesë të Francës jugore, Meksikës, Kolumbisë, Ekuadorit, Venezuelës dhe Perusë. Ndërsa disa forma konsiderohen ndonjëherë si një sport i gjakut, në disa vende, për shembull Spanja, përkufizohet si një formë arti ose ngjarje kulturore dhe kornizat rregullatore përkatëse e krahasojnë atë me ngjarje dhe trashëgimi të tjera kulturore. Performuesi i artit të ndeshjes së demave quhet torero në spanjisht. Një racë e veçantë e gjedheve, demi spanjoll luftarak përdoret për këtë lloj përleshjeje; për më tepër, këto dema duhet të edukohen në ranga të mëdha me sa më pak kontakte me njerëzit.
Ka shumë arena historike luftarake në gadishullin Iberik, Francë dhe Amerikën Latine. Arena më e madhe në llojin e tij është Plaza México në qendrën e Meksikës, e cila ka 41,262 ulëse dhe më të vjetrat janë Plazas e Béjar dhe Ronda, në provincat spanjolle të Salamanca dhe Málaga.
Ndeshja e demave është i paligjshëm në shumicën e vendeve, por mbetet i ligjshëm në shumicën e zonave të Spanjës dhe Portugalisë, si dhe në disa vende të Amerikës Hispanike dhe disa pjesë të Francës jugore.
Historia
Ndeshja e demave gjurmon rrënjët e tij në adhurimin dhe sakrificën parahistorike të demit në Mesopotami dhe rajonin e Mesdheut. Përleshja e parë e regjistruar mund të jetë Epi i Gilgameshit, e cila përshkruan një skenë në të cilën Gilgamesh dhe Enkidu luftuan dhe vranë Demin e Parajsës ("Demi u duk i pathyeshëm, për orë të tëra ata luftuan, deri në Gilgamesh duke vallëzuar përpara Bullit, joshur atë me armët e tij tunikë dhe të ndritshme, dhe Enkidu hodhi shpatën e tij, thellë në qafën e Bullit dhe e vrau atë). Kërcimi i demit u portretizua në Kretë, dhe mitet e lidhura me demat në të gjithë Greqinë.
Ndeshja e demave dhe vrasja e demit të shenjtë zakonisht praktikohej midis Männerbund në Iranin e lashtë dhe lidhej me perëndinë para-Zoroastrian Mithra.
Ndeshja e demave shpesh është e lidhur me Romën, ku u zhvilluan shumë ngjarje njerëz-kundrejt kafshëve si konkurs dhe argëtim, Venationes. Këto lojëra gjuetie u përhapën në Afrikë, Evropë dhe Azi gjatë kohës romake. Ekzistojnë gjithashtu teori që ajo u fut në Hispani nga Perandori Klaudi, si një zëvendësues i gladiatorëve, kur ai krijoi një ndalesë jetëshkurtër në luftimet gladiatoriale. Kolonistët spanjollë morën praktikën e mbarështimit të gjedheve dhe ndeshjen e demave për kolonitë amerikane, Paqësorin dhe Azinë. Në shekullin e 19-të, zonat e Francës jugore dhe jugperëndimore miratuan ndeshjen me dema, duke zhvilluar formën e tyre dalluese.
Në Spanjën mesjetare, ndeshjet me dema konsideroheshin një sport fisnik dhe i rezervoheshin të pasurve, të cilët mund të përballonin furnizimin dhe trainimin e kafshëve të tyre. Demi u lëshua në një arenë të mbyllur, ku një luftëtar i vetëm mbi kalë ishte i armatosur me një heshtë. Ky spektakël thuhej se ndër të tjerë argëtonte edhe Karlin e Madh dhe Alfonso X i Urti. Performuesi më i madh spanjoll e këtij arti thuhet se ka qenë kalorësi El Cid.
Stili modern i ndeshjes me dema spanjolle atribuohet Juan Belmonte, përgjithësisht që konsiderohet matadori më i madh i të gjitha kohërave. Belmonte prezantoi një stil të guximshëm dhe revolucionar, në të cilin ai qëndroi brenda disa centimetrave të demit gjatë gjithë luftës. Edhe pse tejet i rrezikshëm (Belmonte u mërzit në shumë raste), stili i tij ende shihet nga shumica e matadorëve si ideali për t’u emuluar.
Festivali Evropian i Këngës 2018
Festivali Evropian i Këngës 2018 ishte edicioni i 63-të i Festivalit Evropian të Këngës. Festivali u mbajt në Lisbonë, Portugali, duke ndjekur fitoren e Portugalisë në Festivalin e 2017-ës në Kiev, Ukrainë me këngën Amar pelos dois, interpretuar nga Salvador Sobral. Kjo ishte hera e parë që Portugalia organizoi festivalin, 54 vjet pas hyrjes në këtë festival. Kishte dy gjysmëfinale më 8 dhe më 10 maj dhe finalen më 12 maj 2018. Këto tri spektakle u prezantuan nga Filomena Cautela, Sílvia Alberto, Daniela Ruah dhe Catarina Furtado. Ngjarja u organizua nga Bashkimi Evropian i Radio-Televizioneve dhe nga Rádio e Televisão de Portugal.
Fitues ishte Izraeli me këngën "Toy", interpretuar nga Netta dhe shkruar nga Doron Medalie dhe Stav Beger. Kjo ishte fitorja e katërt e Izraelit në garë, pas fitimeve të tyre në vitin 1978, 1979 dhe 1998, dhe pesë të parët në më shumë se një dekadë. Ky edicion gjithashtu rezultoi me Qipron dhe Republikën Çeke të arrijë rezultatin më të mirë në historinë e tyre të Eurovizionit, duke shënuar respektivisht vendin e dytë dhe të gjashtë. Portugalia përfundoi në vendin e fundit të finales, duke e bërë për herë të tretë vendin e vendit pritës në fund të pestë që nga viti 2015. Për herë të parë që nga futja e gjysmëfinaleve më 2004, Azerbajxhani, Rumania dhe Rusia dështuan për t'u kualifikuar për në finale. Gjithashtu, për herë të parë që nga viti 2005, asnjë vend i rajonit të Kaukazit (Gjeorgjia, Armenia dhe Azerbajxhani) nuk mori pjesë në finale. EBU njoftoi se konkursi kishte një audiencë mbarëbotërore prej rreth 186 milionë shikuesish, duke tejkaluar edicionin e vitit 2017 me mbi 4 milionë.
Vendndodhja
Altice Arena në Lisbonë është një arenë për shumë qëllime të ndërtuara për Expo '98 dhe ka një kapacitet prej 20,000 pjesëmarrësish, duke e bërë atë vendin më të madh të brendshëm në Portugali dhe ndër më të mëdhatë në Evropë. Ajo është e vendosur në rrethin e lumit Parque das Nações (Parku i Kombeve) në verilindje të Lisbonës, i cili u rinovua plotësisht për të organizuar panairin e botës 1998. Ajo është e lidhur me metro në aeroportin e afërt ndërkombëtar dhe me tren (stacioni Oriente) në pjesën tjetër të vendit dhe Evropës.
Shtetet pjesëmarrëse
250px|thumb|left| Shtetet pjesëmarrëse në gjysmëfinalen e parë Shtetet e parakualifikuara për finale, por me mundësi votimi në gjysmëfinalen e parë  Shtetet pjesëmarrëse në gjysmëfinalen e dytë  Shtetet e parakualifikuara për në finale, por me mundësi votimi në gjysmëfinalen e dytë
EBU njoftoi më 7 nëntor 2017 se dyzet e dy vende do të merrnin pjesë në garë. Rusia konfirmoi kthimin e saj pas tërheqjes nga edicioni i mëparshëm, ndërsa pjesëmarrja e Maqedonisë u pengua përkohësisht nga EBU për shkak të borxheve të papaguara nga transmetuesi i saj kombëtar. Megjithatë, dhjetë ditë më vonë, EBU njoftoi se Maqedonia do të lejohej të hyjë në garë, duke rritur numrin e vendeve pjesëmarrëse në dyzet e tre, duke barazuar numrin më të madh të pjesëmarrësve në edicionet 2008 dhe 2011.
Gjysmëfinalja e parë
Gjysmëfinalja e parë u zhvillua më 8 maj 2018 në ora 20:00 (21:00 CEST). Nëntëmbëdhjetë vende morën pjesë në gjysmëfinale të parë. Këto vende, plus Portugalia, Spanja dhe Mbretëria e Bashkuar votuan në këtë gjysmëfinale. Vendet e theksuara u kualifikuan për në finale.
Gjysmëfinalja e dytë
Me miratimin e Grupit të Referencës, Italia transmetoi dhe votoi në gjysmëfinale të dytë pas një kërkese nga transmetuesi RAI, pasi data e gjysmëfinales së parë përputhej me finalen e planifikuar të sezonit të pestë të Zërit të Italisë. [60]
Vendet e theksuara u kualifikuan për në finale.
Veperimtaria e giuseppe garibaldi
Garibaldi është quajtur "Hero i dy botëve" për shkak të operacioneve të tij ushtarake në Brazil, Uruguaj dhe Evropë. Ai personalisht urdhëroi dhe luftuan në shumë fushata ushtarake që përfundimisht çuan në bashkimin italian. Garibaldi u emërua i përgjithshëm nga qeveria e përkohshme e Milanos në 1848, i Përgjithshëm i Republikës Romake në 1849 nga Ministri i Luftës dhe udhëhoqi Ekspeditën e Mijëve me emër dhe me pëlqimin e Victor Emanuel II. Fushata e tij e fundit ushtarake u zhvillua gjatë Luftës Franko-Prusiane si komandant i Ushtrisë së Vosges.
Garibaldi ishte shumë popullor në Itali dhe jashtë vendit, me mbulim të jashtëzakonshëm ndërkombëtar të medias në atë kohë. Shumë nga intelektualët më të mëdhenj të kohës së tij, si Victor Hugo, Alexandre Dumas dhe George Sand, e mbuluan me admirim. Mbretëria e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara e ndihmuan atë shumë, duke i ofruar atij mbështetje financiare dhe ushtarake në rrethana të vështira. Në tregimin popullor të tregimit të tij, ai është i lidhur me këmisha e kuqe të veshur nga vullnetarët e tij, Garibaldini, në vend të një uniforme. Sidoqoftë, intelektualë të tillë si Charles Baudelaire dhe Papa Pius IX patën një pikëpamje më të nuancuar të Garibaldit, duke kundërshtuar publicitetin e tij dhe, në rastin e Papës, duke e kundërshtuar politikisht.Garibaldi doli për herë të parë në Tunizi përpara se të gjejë rrugën për në Perandorinë e Brazilit. Njëherë atje ai mori çështjen e Republikës së Rio Grande do Sul në përpjekjen e tij për t'u ndarë nga Brazili, duke iu bashkuar rebelëve të njohur si Ragamuffins në Luftën e Ragamuffin.
Gjatë kësaj lufte ai u takua me Ana Ribeiro da Silva, i njohur zakonisht si Anita. Kur Ragamuffins u përpoq të shpallte një republikë tjetër në krahinën braziliane të Santa Catarina në tetor 1839, ajo u bashkua me atë në bordin e anijes së tij Rio Pardo dhe luftoi së bashku me të në betejat e Imbituba dhe Laguna.
Në 1841, Garibaldi dhe Anita u zhvendosën në Montevideo, Uruguaj, ku Garibaldi punoi si tregtar dhe mësues. Çifti u martua në Montevideo vitin e ardhshëm. Ata kishin katër fëmijë [9] - Menotti (i lindur 1840), Rosita (i lindur 1843), Teresita (i lindur në 1845) dhe Ricciotti (i lindur në 1847). Një kalorës i kualifikuar, Anita thuhet se e ka mësuar Giuseppe-n rreth kulturës gaucho të jugut të Brazilit dhe Uruguait. Rreth kësaj kohe, ai miratoi veshjen e tij të markës tregtare, e cila përbëhej nga këmisha e kuqe, ponço dhe sombrero të veshur zakonisht nga gauchos.
Garibaldi dhe njerëzit e tij që mbanin anije nga laguna e Los Patos në liqenin e Tramandahy gjatë Luftës së Rio Grande do Sul
Në 1842 Garibaldi mori komandën e flotës uruguane dhe ngriti një "Legjion italian" të ushtarëve të njohur si Redshirts, të cilët mbanin këmisha të kuqe, bluzë të modës, për Luftën Civile Uruguaiane. Ai i përafroi forcat e tij me një fraksion të përbërë nga Colorados uruguajan të udhëhequr nga Fructuoso Rivera, gjithashtu i përafruar me Unitarios argjentinas. Kjo fraksion mori mbështetje nga Perandoria franceze dhe britanike në luftën e tyre kundër forcave të ish-presidentit uruguajan Manuel Oribe, Blancos gjithashtu i përafruar me federalët argjentinas nën sundimin e Buenos Aires kaudillo Juan Manuel de Rosas.
Ai beri shume per italine per bashkimin e saj dhe sidomas per romen
Kalaja e Menkulasit
Kalaja e Menkulasit është një monument i trashëgimisë kulturore në Menkulas, rrethin e Devollit, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkeologji", i miratuar me numër "''1886 /10.06.1973'".
Instituti i Kulturës Popullore (Tiranë)
Instituti i Kulturës Popullore (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Përtej rrugës
Filmi Përtej Rrugës është një film i realizuar nga regjisori Yll Çitaku në vitin 2009. Filmi flet për ndikimin që mund të ketë një gabim i bërë pa u vënë re në jetën tonë.
Edukimi parafillor
parapamje| Gjeografia në një një institucion parashkollor sipas Metodës Montessori në QAIS
Edukimi parafillor i njohur edhe si arsimi parashkollor dhe edukimi i fëmijërisë së hershme është një degë e teorisë së edukimit që lidhet me kujdesin dhe mësimin e fëmijëve (formalisht dhe joformalisht) nga lindja deri në moshën 8 vjeç. Tradicionalisht, kjo është deri në ekuivalentin e klasës së tretë. Arsimi parafillor përshkruhet si një periudhë e rëndësishme në zhvillimin e fëmijës.
Hyrje
Niveli i arsimit parafillor u shfaq si një fushë studimi gjatë Iluminizmit, veçanërisht në vendet evropiane me shkallë të lartë të shkrim-leximit. Ai vazhdoi të rritet gjatë shekullit XIX pasi arsimi fillor universal u bë një normë në botën perëndimore. Vitet e fundit, edukimi i fëmijërisë së hershme është bërë një çështje e përhapur e politikave publike, pasi financimi për institucionet parashkollore debatohet nga ligjvënësit komunalë, shtetërorë dhe federalë. Subjektet qeverisëse po debatojnë gjithashtu për fokusin qendror të edukimit të fëmijërisë së hershme me debat mbi lojën e përshtatshme zhvillimore kundrejt kurrikulës së fortë të përgatitjes akademike në lexim, shkrim dhe matematikë. Prioriteti global i vendosur në edukimin e fëmijërisë së hershme nënvizohet me objektivat e Objektivit 4 të Kombeve të Bashkuara për Zhvillimin e Qëndrueshëm.
Arsimi parafillor është gjithashtu një emërtim profesional i fituar përmes një programi arsimor pas arsimit të mesëm. Për shembull, në Ontario, Kanada, emërtimet 'Edukator i fëmijërisë së hershme' dhe 'Edukator i regjistruar në fëmijërinë e hershme' mund të përdoren vetëm nga anëtarët e regjistruar të Kolegjit të Edukatorëve të Fëmijërisë së Hershme, i cili përbëhet nga profesionistë të akredituar të kujdesit për fëmijët që mbahen përgjegjës për standardet e praktikës së Kolegjit.
Teoritë e zhvillimit të fëmijëve
Qasja e Ndërveprimit Zhvillimor bazohet në teoritë e Jean Piaget, Erik Erikson, John Dewey dhe Lucy Sprague Mitchell. Qasja fokusohet në të mësuarit përmes zbulimit. Jean Jacques Rousseau rekomandoi që mësuesit të shfrytëzojnë interesat individuale të fëmijëve për t'u siguruar që çdo fëmijë të marrë informacionin më thelbësor për zhvillimin e tij personal dhe individual. Për të përmbushur fushat përkatëse zhvillimore, një fëmijë ka një sërë nevojash që duhet të plotësohen për një sukses në mësim. Hierarkia e nevojave e Maslow tregon nivelet e ndryshme të nevojave që duhet të plotësohen, grafiku në të djathtë i shfaq këto nevoja. Pesë fushat e zhvillimit të fëmijërisë përfshijnë: parapamje|218x218px| Hierarkia e Nevojave të Maslow
Marrëveshjet ndërkombëtare
Konferenca e parë Botërore për Kujdesin dhe Edukimin në Fëmijërinë e Hershme u zhvillua në Moskë nga 27 deri më 29 Shtator 2010, e organizuar bashkërisht nga UNESCO dhe qyteti i Moskës.
Sipas UNESCO-s, kurrikula parashkollore është ajo që ofron përmbajtje edukative përmes aktiviteteve të përditshme dhe nxit zhvillimin fizik, njohës dhe social të fëmijës. Në përgjithësi, kurrikulat parashkollore njihen nga qeveritë vetëm nëse bazohen në kërkime akademike dhe rishikohen nga bashkëmoshatarët.
Parashkollorët për të Drejtat e Fëmijëve kanë qenë pionier në fushat kurrikulare parashkollore dhe po kontribuojnë në të drejtat e fëmijëve përmes kurrikulës së tyre parashkollore.
Bukuroshe Kokalari
Bukuroshe Kokalari (lindi më 5 Gusht, 1940) është një aktore shqiptare e filmit dhe teatrit Zihni Sako në Gjirokastër. Ajo është gjithashtu bashkëshortja e aktorit Bernard Kokalari.
Gjergj Meta
parapamje Dom Gjergj Meta (lindur më 30 prill 1976 në Rrushkull, Durrës) është prift katolik i Arkidioqezës Metropolitane Tiranë – Durrës.
Biografia
Gjergj Meta ka lindur në Rrushkull të Durrësit, më 30 prill 1976. Ka mbuluar disa detyra brënda Kishës Katolike në Shqipëri. Është i specializuar në Të Drejtën Kanonike në Universitetin Papnor Gregoriana në Romë. Është docent pranë Institutit Filozofiko-Teologjik të Shkodrës. Aktualisht është Vikar i Përgjithshëm i Arkidioqezës Tiranë – Durrës dhe zëdhënës i zyrës së shtypit i Konferencës Ipeshkvore të Shqipërisë.
Sanie Hoti
Sanie Hoti (lindi më 7 Maj, 1955) është një aktore dhe humoriste shqiptare e filmit dhe teatrit Aleksandër Moisiu në Durrës.
Dritë në errësirë
Filmi “Dritë në errësirë”, i kushtohet jetës së Drita  Çomos si simbol i dramës së një brezi të tërë shqiptarësh. Dokumentari përshkruan rrugëtimin e familjes së Drita Çomos, që nis që me pushtetin e prindërve të saj në instancat më të larta e deri në persekutimin e tyre. Ajo ishte vajza e Liri Belishovës e cila u internua në vitin 1961 për shkak të ideve të saj, të cilat ndryshonin nga ato të Enver Hoxhës. Në momentet më tragjike të ditëve të fundit të jetës në shkurtin e vitit 1981 në spitalin Onkologjik të Tiranës, asaj nuk iu lejua të kishte pranë nënën, ndaj deri në momentin e fundit të vdekjes mbeti e vetme.
Numrat Kardinal
Kardinaliteti i bashkёsis sё pafundme Dy bashkësi të fundme dhe të pafundme kanë kardinaliet të njëjt kur ekziston një pasqyrim bijektiv f:X→Y dhe shënohet X≈Y. Bashkësit e pafundme nuk mund të numrohen por vetëm të vërtetohet nëse bashkësit kanë kardinalitet të njëjt ose jo. Bashkësia e numrave natyror është e numrueshme dhe shënohet ℵ0, thuhet se është e numrueshme pasi që elementet e saj mund të shkruhen në formë të vargut. Bashkësia e numrave real nuk është e numrueshme nga që elementet e saj nuk mund të shënohen në formë të vargut.
Paleokastra, fshat me dy kala
Paleokastra (fshat me dy kala) libër me autor Nase Guga - historian. Redaktor Bektash Zite - publicist. Recezent Zihni Haskaj - historian. Përgatitja e skicave Kiço Nini. Redaktore letrare Aurora Gusmari. Përgatiti në kompjuter Anjeza Zela. Art Grafik Tonin Lleshi. Shtypur në shtypshkronjën "GEER" Tiranë - 2005.
Banesa e Haki Spahos
Banesa e Haki Spahos është një monument i trashëgimisë kulturore në Sul, rrethin e Devollit, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "''Vendimi nr. 266/1, date 16.02.1979'".
Ish ATSH (Tiranë)
Ish ATSH (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Ndërtuar gjatë viteve të komunizmit ka një stil arkitektonik racionalist tipik për periudhën.
Universiteti i Tuzllës
Universiteti i Tuzllës (Boshnjake: Univerzitet u Tuzli ) është një universiteti publik i cili ndodhet në qytetin Tuzlla, në Bosnje dhe Hercegovinë. Universiteti u themelua në vitin 1958 ndërsa u kompletua në vitin 1976, dhe sot është një nga institucionet kryesore të arsimit të lartë në Bosnje dhe Hercegovinë.
Historiku
Një kolegj i minierave dhe xehetarisë është themeluar në vitin 1958 dhe Fakulteti i Inxhinierisë Kimike në vitin 1959, si njëri ndër fakultetet e para jashtë Universitetit të Sarajevës. Fillimisht, në këto dy institucione studionin gjithësej 159 studentë. Në vitin 1960, nga Shkolla e Lartë e Xehetarisë u themelua Fakulteti i Xehetarisë. Nga ajo kohë janë themeluar edhe shumë fakultete, është shtuar edhe numri i studentëve, deri sa një institucion i pavarur i arsimit të lartë u krijuar në vitin 1976.
Sporti
Në vitet 2000, Klubi Basketbollistik UKK Studenti nga ky universitet, garonte në A1 League.
Rushen Golemi
Rushen Golemi (Kazanxhi) (1935-2018) ishte një kirurge shqiptare dhe deputete në parlament.
Jetëshkrimi
Rushen Golemi (mbiemri vajzëror ishte Kazanxhi) lindi në Durrës me 16 korrik, 1935. Në vitin 1957 përfundoi shkëlqyeshëm studimet në degën Mjekësi në Tiranë. Me kërkesën e saj i jepet specialiteti i kirurgjisë dhe fillon punën si kirurge në spitalin Civil të Tiranës në 1957. Është e para femër e diplomuar që merr specialitetin e kirurgut.
Në 1959-1960 punoi për afro një vit si kirurge në Peshkopi. Nga viti 1963 e deri sa doli në pension, punoi si pedagoge në Fakultetin e Mjekësisë të Universitetit të Tiranës në lëndën e Kirurgjisë së Përgjithshme. Gjatë gjithë kohës është marrë me specializimin e mjekëve kirurgë si dhe me kualifikimin e tyre si nga ana teorike, ashtu dhe praktike. Në vitin 1959 u angazhua dhe aplikoi gjerësisht narkozën endotrakeale me frymëmarrje të drejtuar.
Në vitin 1974 mori nën drejtim Kirurgjinë e Përgjithshme, pasi ky specialitet ndahet nga ai i Kirugjisë Kardio-Vaskulare dhe filloi ekzaminimet radiologjike me kontrast të sistemit kardio-vaskular duke dhënë më pas, ndihmesën e saj në operacionet e zemrës dhe të enëve të gjakut nën drejtimin dhe bashkëpunimin e Prof. Petrit Gaçe. Ishte gjithashtu nismëtare e mjekimit modern të djegieve të plastikave të ndryshme. U thellua në mjekimin e sëmundjeve endokrinale dhe në ndërhyrje kirurgjikale në to, veçanërisht në gjendrat tiroide.
Gjatë viteve 1964-1974 shërbeu si konsulente për çështjet kirugjikale pranë Institutit Pediatrik në Tiranë.
Në 1991 u zgjodh deputete e Partisë Demokratike në të parin parlament pluralist pas diktaturës komuniste, duke vazhduar të kontribuojë si deputete edhe në legjislaturën pasuese. U angazhohet në komisionin parlamentar të politikës së jashtme, dhe atij të lirive të të drejtave të njeriut. Ishte gjithashtu anëtare e Delegacionit pranë Këshillit të Evropës.
U nda nga jeta më 27 shkurt 2018.
Nderime
Për punën e saj 40-vjeçare është nderuar me:
Vivaldi pa stinë
Vivaldi pa stinë, roman me autor Konstandin Dhamo. Botuar në Tiranë nga "Mësonjëtorja", në vitin 2003. Libri ka 116 faqe.
Mallkim i përjetshëm
Mallkim i përjetshëm, roman me autor Pajtim Xhelo. Botuar në Vlorë nga "Flamuri", në vitin 2003. Libri ka 302 faqe.
Karma (këngë)
"Karma" është një këngë e regjistruar nga këngëtarja shqiptare Anxhela Peristeri, e lëshuar më 16 nëntor 2020 dhe shkruar nga Kledi Bahiti dhe Olti Curri. "Karma" fitoi Festivalin e Këngës 59 dhe kështu e ka përfaqësuar Shqipërinë në Festivalin Evropian të Këngës 2021.
Prapavija dhe kompozimi
Më 23 dhjetor 2020, Anxhela Peristeri u njoftua nga transmetuesi kombëtar, Radio Televizioni Shqiptar (RTSH), si përfaqësuesja shqiptare për Festivalin Evropian të Këngës 2021, pasi fitoi edicionin e 59-të të Festivalit të Këngës. Peristeri mori pjesë me këngën "Karma" të shkruar nga kantautori shqiptar Olti Curri dhe i kompozuar nga këngëtari dhe kantautori Kledi Bahiti. Për qëllimin e pjesëmarrjes së saj në Festivalin Evropian të Këngës, "Karma" u ripërtëri dhe teksti i saj mbeti në gjuhën shqipe.
Publikimi dhe promovimi
Peristeri lajmëroi videoklipin shoqërues për këngën "Karma" me një pamje paraprake të postuar në mediet e saj sociale më 27 shkurt 2021. Nga janari deri në shkurt 2021, Peristeri u shfaq për të promovuar këngën në shfaqjen televizive shqiptare Telebingo Shqiptare dhe televizionin kosovar të transmetuar NIN. Për promovim të mëtejshëm, në fund të shkurtit, këngëtarja publikoi ​​një set fotografish në Instagramin e saj ku shihet e veshur me veshje tradicionale shqiptare nga territore të ndryshme shqipfolëse.
Festivali i Këngës
RTSH, transmetuesi kombëtar i vendit, organizoi edicionin e 59-të të Festivalit të Këngës në mënyrë që të zgjidhte përfaqësuesin e Shqipërisë për Festivalin Evropian të Këngës 2021. Konkursi tradicionalisht konsistoi në dy gjysmëfinale dhe finalen e mbajtur në dhjetor 2020. Gjatë gjysmëfinales së parë, "Karma" u interpretua në versionin e saj në studio ndërsa në gjysmëfinalen e dytë, në një version akustik. Pas finales së madhe, Anxhela Peristeri doli fituese me "Karma" dhe u shpall njëkohësisht si përfaqësuesja e Shqipërisë për Festivalin Evropian të Këngës 2021.
Rotterdam
Edicioni i 65-të i Festivalit Evropian të Këngës do të zhvillohet në Roterdam, Holandë dhe do të përbëhet nga dy gjysmëfinale më 18 maj dhe 20 maj 2021, dhe finalen e madhe në 22 maj 2021. Sipas rregullave të Eurovisionit, të gjithë shtetet pjesëmarrëse, përveç shtetit pritës dhe "Big Five", të përbërë nga Franca, Gjermania, Italia, Spanja dhe Mbretëria e Bashkuar, u kërkohet të kualifikohen nga një prej dy gjysmëfinaleve për të garuar për finale, edhe pse 10 vendet e para nga progresi përkatës gjysmëfinale në finalen e madhe. Më 17 nëntor 2020, u njoftua se Shqipëria do të performonte në gjysmën e dytë të gjysmëfinales së dytë të konkursit.
Bodrumi
Bodrumi është një dramë e realizuar në vitin 2011 me regji të Arian Mustafa. Filmi flet për kohën e fundit të luftës në Kosovë. Ngjarjet zhvillohen në bodrumin e shtëpisë së një polici serb. Agroni është personazhi kryesor, i cili ka si qëllim të largohet nga bodrumi dhe të bashkohet me familjen e tij.
Ish Ambasada Jugosllave (Tiranë)
Ish Ambasada Jugosllave (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
100 vjet me himnin e flamurit
Në fokus të këtij dokumentari është krijimi i himnit të flamurit në vitin 1908. Dy djemë sjellin në Shqipëri këngën që bashkoi të gjithë trojat shqiptare deri vitin 1912 kur Ismail Qemali e zyrtarizoi në Vlorë.
Engjëjt e viteve të vështira
Engjëjt e viteve të vështira, roman me autor Mihallaq Qilleri. Botuar në Tiranë nga "Uegen", në vitin 2004. Libri ka 334 faqe.
100 vjet me himnin e flamurit
{{Infobox | title  = Regjisori dhe Ekipi i Filmit | header1 = Ekipi i filmit | label2 = Regjia & Skenari        |   data2 = [Petrit Ruka] | label3 = Fotografia    |   data3 = [Erion Muharremi] | label4 = Montazhi   |   data4 = [Blerina Muharremi] | label5 = Mjeshtër zëri   |   data5 = [Aldi Kola] | label6 = Lexoi tekstin |   data6 = [Roland Roshi]
Banesa e Zarif Backes
Banesa e Zarif Backes është një monument i trashëgimisë kulturore në Sul, rrethin e Devollit, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "''Vendimi nr. 266/1, dat16.02.1979'".
Joan Baez
Joan Chandos Baez ( e lindur më 9 Janar të vitit 1941) është një këngëtare popullore amerikane, kompozitore, muzikante dhe aktiviste muzika popullore bashkëkohore e të cilës shpesh përfshin këngë proteste apo drejtësi sociale Baez ka performuar publikisht për më shumë se 59 vjet, duke nxjerrë mbi 30 albume. E rrjedhshme në Spanjisht dhe Anglisht, ajo ka regjistruar edhe këngë në së paku edhe 6 gjuhë te tjera. Ajo konsiderohet si një këngëtare popullore, megjithëse muzika e saj është e larmishme që nga ditët kundërkulturore të viteve 1960 dhe tani përfshin gjithçka nga rock folklorik dhe pop në vend dhe muzika e ungjillit. Edhe pse një kompozitore vetë, Baez interpreton në përgjithësi punën e kompozitorëve të tjerë, duke regjistruar këngë nga Bob Dylan, Allman Brothers Band, Beatles, Jackson Browne, Leonard Cohen, Woody Guthrie, Violeta Parra, Rolling Stones, Pete Seeger, Paul Simon, Stevie Wonder dhe shumë të tjerë. Në vitet e fundit, ajo ka gjetur sukses në interpretimin e këngëve të kompozitorëve bashkëkohorë si Ryan Adams, Josh Ritter, Steve Earle dhe Natalie Merchant. Regjistrimet e saj përfshijnë shumë këngë aktive dhe materiale që kanë të bëjnë me çështjet sociale.
Këngët e brohoritjeve përfshijnë "Diamonds & Rust" dhe mbulon filmin "No but for Fortune" të Phil Ochs dhe "The Night They Drove Old Dixie Down". Ajo është gjithashtu e njohur për "lamtumirë, Angelina", "Dashuria është vetëm një fjalë me katër shkronja", "Forever Young", "Joe Hill", "Sir Sweet Galahad" dhe "Ne do të kapërcehemi". Ajo ishte një nga artistët e parë të rëndësishëm për të regjistruar këngët e Bob Dylan në fillim të viteve 1960; Baez ishte tashmë një artist i njohur ndërkombëtarisht dhe bëri shumë për të popullarizuar përpjekjet e tij të hershme të krijimit të këngëve. Baez gjithashtu performoi katërmbëdhjetë këngë në Festivalin e Woodstock 1969 dhe ka shfaqur një angazhim të përjetshëm për aktivizmin politik dhe social në fushat e jo dhunës, të drejtave civile, të drejtave të njeriut dhe mjedisit.
Baez u fut në Hall of Fame Rock and Roll më 7 prill të viti 2017.
Jeta e hershme
Baez ka lindur në Staten Island, New York, më 9 janar 1941. Gjyshi i Joanës, Reverend Alberto Baez, la Kishën Katolike që të bëhej një ministër metodist dhe u zhvendos në SHBA kur babai i saj ishte dy vjeç. Babai i saj, Albert Baez (1912-2007), lindi në Puebla të Meksikës dhe u rrit në Brooklyn të Nju Jorkut, ku babai i tij predikoi dhe mbrojti një kongregacion spanjisht folës. Albert konsideroi fillimisht të bëhej një ministër, por u kthye në studimin e matematikës dhe fizikës dhe mori doktoraturën e tij. diplomuar në Universitetin Stanford në vitin 1950. Albert u kreditua më vonë si bashkë-shpikësi i mikroskopit të x-ray. Kushëriri i Joanit, John C. Baez, është një fizikant matematik.
Nëna e saj, Joan Baez, e quajtur Joan Senior ose "Big Joan", lindi në Edinburg, në Skoci, në vitin 1913 si bija e dytë e një prifti anglez Anglican, i cili pohonte se ishte pasardhës i Dukes së Chandos. I lindur në prill të vitit 1913, ajo vdiq më 20 prill të vitit 2013, ditë pas ditëlindjes së saj të njëqindtë.
Baez kishte dy motra - Pauline Thalia Baez Bryan (1938-2016), e cili nganjëherë njihej profesionalisht si Pauline Marden; dhe Margarita Mimi Baez Fariña (1945-2001) e cili në përgjithësi njihej më mirë si Mimi Fariña. Në shkallë të ndryshme, të dy gratë ishin aktiviste dhe muzikante si motra e tyre. Ato janë gjithashtu të dukshme për t'u martuar me artistë të tjerë amerikanë - Pauline (shkurtimisht) të piktorit Brice Marden dhe Mimi për autorin dhe muzikantin Richard Fariña me të cilin bashkëpunoi për disa vjet.
Familja Baez u kthye në Quakerism gjatë fëmijërisë së hershme të Joanës dhe ajo vazhdoi të identifikohej me traditën, veçanërisht në angazhimin e saj ndaj pacifizmit dhe çështjeve sociale.. Ndërsa rritej, Baez u nënshtrua përçartjet racore dhe diskriminimin për shkak të trashëgimisë së saj meksikane. Rrjedhimisht, ajo u përfshi në shumë shkaqe sociale në fillim të karrierës së saj. Ajo nuk pranoi të luante në ndonjë mjedis të studentëve të bardhë që ishin të ndarë, gjë që do të thoshte se kur ajo të udhëtonte në vendet e jugut, ajo do të luante vetëm në kolegjet e zeza.
Joan u diplomua në Palo Alto High School në vitin 1958.
Për shkak të punës së babait të saj në kujdesin shëndetësor dhe me UNESCO, familja e tyre u zhvendos shumë herë, duke jetuar në qytete në të gjithë U.S, si dhe në Angli, Francë, Zvicër, Spanjë, Kanada dhe Lindjen e Mesme, përfshirë Irakun. Joan Baez u përfshi në një shumëllojshmëri të shkaqeve sociale në fillim të karrierës së saj, duke përfshirë të drejtat civile dhe jo-dhunën. Drejtësia shoqërore, tha ajo në serinë PBS, Masters amerikane, është thelbi i vërtetë i jetës së saj, "i dukshëm më i madh se muzika".
Karriera Muzikore
Linja e hapjes së kujtesës së Baez-it dhe një zë për të kënduar me të është "Unë kam lindur talentuar" (duke iu referuar zërit të saj të kënduarit, të cilën ajo shpjegoi i është dhënë asaj dhe për të cilën ajo nuk mund të marrë asnjë kredit). Një mik i babait të Joanës i dha një ukulele. Ajo mësoi katër akorde, të cilat i mundësonin asaj të luante ritmin dhe dëshpërimin, muzikën që po dëgjonte në atë kohë. Prindërit e saj, megjithatë, kishin frikë se muzika do ta çonte atë në një jetë të varësisë nga droga. Kur Baez ishte 13 vjeç, halla e saj dhe e dashura e saj e çuan në një koncert të muzikantit popullor Pete Seeger dhe Baez e gjeti veten të nxitur nga muzika e tij. Ajo shpejt filloi të praktikojë këngët e repertorit të tij dhe t'i kryejë ato publikisht. Një nga shfaqjet e saj më të hershme publike ishte në një tërheqje në Saratoga të Kalifornisë për një grup të rinjsh nga Tempulli Beth Jakob, një kongregacion hebre i Kalifornisë së Kalifornisë. Disa vjet më vonë në vitin 1957, Baez bleu kitarë të saj të parë Gibson akustike.
Shkolla e muzikës në Massachusetts
Në vitin 1958, babai i saj pranoi një post të fakultetit në MIT dhe e transferoi familjen e tij në Massachusetts. Në atë kohë, ajo ishte në qendër të skenës popullore-muzikore, dhe Baez filloi të performonte pranë shtëpisë në Boston dhe në afërsi të Kembrixhit. Ajo gjithashtu luajti në klube dhe mori pjesë në Universitetin e Bostonit për rreth gjashtë javë. Në vitin 1958, në Klubin 47 në Kembrixh, ajo dha' koncertin e saj të parë. Gjatë dizajnimit të posterit për performancën, Baez konsideroi ndryshimin e emrit të saj të performancës ose Rachel Sandperl, mbiemrin e mentorit të saj, Ira Sandperl, ose Maria nga kënga "Ata e quajnë Wind Maria". Ajo më vonë vendosi të mos bëjë kështu, duke pasur frikë se njerëzit do ta akuzonin atë për ndryshimin e emrit të saj të fundit sepse ishte spanjoll. Publiku përbëhej nga prindërit e saj, motrën e saj Mimi, të dashurin e saj dhe disa miq, duke rezultuar në gjithsej tetë klientë. Ajo u pagua dhjetë dollarë. Baez u pyet më vonë dhe filloi të bënte dy herë në javë për 25 dollarë për shfaqje.
Pak muaj më vonë, Baez dhe dy entuziastë të tjerë folës bënë plane për të regjistruar një album në bodrumin e shtëpisë së një shoku. Të tre kënduan solo dhe duets, një mik i familjes e krijoi albumin, dhe u lirua në Veritas Records po atë vit si Sheshi Raundi i Harvardit të Folksingers. Baez më vonë u takua me Bob Gibson dhe Odetta, të cilët në atë kohë ishin dy nga vokalistët më të shquar që këndonin muzikë popullore dhe ungjillore. Baez citon Odetën si një ndikim parësor së bashku me Marian Anderson dhe Pete Seeger. Gibson e ftoi Baezin të performonte me të në Festivalin Folklorik 1959, ku dy kënduan dy duet, "Virgjëreshës Mari kishte një djalë" dhe "Ne po kalojmë lumin Jordan". Performanca krijoi lavdërime të konsiderueshme për "Madonë e zbathur" me zërin e botës tjetër, dhe kjo ishte shfaqja që çoi në nënshkrimin e Baez me Vanguard Records vitin e ardhshëm [31] edhe pse Columbia Records u përpoq ta nënshkruante atë së pari. Baez më vonë pretendoi se ajo ndjeu se do t'i jepej një licencë më artistike në një etiketë më të ulët. [33] Nofka e Baez në atë kohë, "Madonna", i atribuohet zërit të saj të qartë, flokëve të gjata dhe bukurisë natyrore Baez later claimed that she felt she would be given more artistic license at a more "low key" label. dhe rolit të saj si "Nëna e Tokës".
Tsujigiri
Variantet
Sulmet me shpatë nuk ishin zbatimi i vetëm i mundshëm i këtij akti. Në një variant të quajtur tsuji-nage (辻 投 げ, "hedhja e kryqëzimeve"), samurai do të sulmonte kalimtarin me jujutsu në mënyrë që të provonte teknikat e tij. Kjo nuk duhet të gabohet me tsuji-zumo, periudha sumo të sanksionuara të organizuara në rrugë midis pjesëmarrësve të gatshëm.
Historia
Në epokën mesjetare, termi i referohej dueleve tradicionale midis samurajve, por në periudhën Sengoku (1467–1600), paligjshmëria e përhapur bëri që ajo të degradohej në vrasje pa kriter, e lejuar nga fuqia e pakontrolluar e samurajve. Pak kohë pasi rivendosja e rendit, qeveria Edo ndaloi praktikën në vitin 1602. Shkelësit do të merrnin dënim me vdekje.
Vrasje zbavitëse e vitit 1686
E vetmja incident i njohur ku një numër shumë i madh njerëzish u vranë pa dallim në periudhën Edo ishte vrasja zbavitëse e Yoshiwara në vitin 1696 (吉原百人斬り, Yoshiwara hyakunin giri; "Njëqind prerje e Yoshiwara"), ku një lord i pasur, Sano Jirōzaemon, kishte një përshtatje psikotike dhe vrau dhjetëra prostituta me një katana në Yoshiwara, një zonë e kuqe në Edo (Tokio e sotme). Mbi 100 u vranë në sulmet dhe procesin e mëposhtëm të kapjes. Pavarësisht klasit dhe trashëgimisë së tij, ai u trajtua nga autoritetet si një vrasës zbavitës dhe më vonë u dënua me vdekje dhe u ekzekutua. Më vonë, u bë një shfaqje kabuki në lidhje me incidentin; incidenti më vonë frymëzoi përshtatjen e filmit 1960 Heroi i Zonës së Kuqe. 50-vjeçari Tokugawa Tsunayoshi, shoguni i 5-të i shogunatit Tokugawa, po shërbente vitin e tij të 16-të në pushtet në kohën e sulmit.
Asnjanësia e zotit Lulo
Asnjanësia e zotit Lulo është një roman satirik shkruar nga Miço Kallamata.
Botime
U botua së pari më 1984 në Tiranë nga shtëpia botuese "Naim Frashëri". Më pas u ribotua po në Tiranë nga "Mësonjëtorja", në vitin 2003. Libri ka 370 faqe.
Arratisja e Bretkut
Arratisja e Bretkut, roman me autor Remzi Zeqja. Botuar në Tiranë nga "Drier", në vitin 2002. Libri ka 212 faqe.
Ledina Mandia
Ledina Mandia ka shërbyer si Zëvendës Kryeministër në Kabinetin e Shqipërisë. Ajo ishte gruaja e tretë që u emërua në këtë pozitë. Ajo është një politikane teknike, e pavarur, e emëruar në post pas muajsh të protestave opozitare, duke kërkuar ministra të teknik në qeveri. Ajo u propozua nga Partia Demokratike.
Biografia
Ajo lindi në Tiranë më 3 qershor 1974. Ajo përfundoi studimet e saj juridike në Universitetin e Shkodrës, ku punoi si pedagog me kohë të plotë. Më vonë në vitin 2005 mbaroi masterin dhe doktoraturën në Universitetin e Tiranës.
Përtej dashurisë
Përtej dashurisë, roman me autor Myzafer Berberi. Botuar në Tiranë nga "ASD", në vitin 2003. Libri ka 158 faqe.
Natyralizmi metafizik
Natyralizmi metafizik (i quajtur edhe natyralizëm ontologjik, natyralizëm filozofik dhe antisupernatyralizëm) është një botëkuptim filozofik i cili pohon se nuk ka asgjë tjetër përveç elementeve natyrore, parimeve dhe marrëdhënieve të llojit të studiuar nga shkencat natyrore. Natyralizmi metodologjik është një bazë filozofike për shkencën, për të cilën natyralizmi metafizik siguron vetëm një themel të mundshëm ontologjik. Në përgjithësi, këndvështrimi teologjik përkatës është natyralizmi fetar ose natyralizmi shpirtëror. Më konkretisht, natyralizmi metafizik hedh poshtë konceptet dhe shpjegimet e mbinatyrshme që janë pjesë e shumë feve.
Përkufizimi
Sipas Steven Schafersman, gjeolog dhe president i Texas Citizens for Science, natyralizmi metafizik është një filozofi që pohon se:
Carl Sagan e tha në mënyrë të përmbledhur: "Kozmosi është gjithçka që është, që ka qenë ose do të jetë ndonjëherë".
Sipas Arthur C. Danto, natyralizmi, në përdorimin e fundit, është një lloj monizmi filozofik, sipas të cilit çdo gjë që ekziston ose ndodh, është e natyrshme në kuptimin e të qenurit të ndjeshëm ndaj shpjegimit përmes metodave të cilat, megjithëse ilustrohen paradigmatikisht në shkencat natyrore, janë të vazhdueshme nga domeni në fushën e objekteve dhe ngjarjeve. Prandaj, natyralizmi përcaktohet në mënyrë polemike si mohues i pikëpamjes se ekziston ose mund të ekzistojë ndonjë entitet që qëndron, në parim, përtej qëllimit të shpjegimit shkencor.
Në lidhje me paqartësinë e termit të përgjithshëm "natyralizëm", David Papineau gjurmon përdorimin e tanishëm për filozofët në fillim të shekullit XX si John Dewey, Ernest Nagel, Sidney Hook dhe Roy Wood Sellars : "Kështu që kuptohet, 'natyralizmi' nuk është term posaçërisht informues siç zbatohet për filozofët bashkëkohorë. Pjesa më e madhe e filozofëve bashkëkohorë do ta pranonin me kënaqësi natyralizmin ashtu si karakterizohej - d.m.th., ata do të refuzonin entitetet 'mbinatyrore' dhe do të lejonin që shkenca të jetë një rrugë e mundshme (nëse jo domosdoshmërisht e vetmja) e të vërtetave të rëndësishme për 'shpirtin njerëzor'." Papineau vë në dukje se filozofët e konsiderojnë gjerësisht natyralizmin si një term" pozitiv ", dhe" disa filozofë aktivë në ditët e sotme janë të lumtur ta shpallin veten si "jonatyralistë", ndërsa vëren. se "filozofët e shqetësuar me fenë kanë tendencë të jenë më pak entuziastë për "natyralizmin" dhe që megjithë një divergjencë "të pashmangshme" për shkak të popullaritetit të saj, nëse interpretohet më ngushtë, (nga John McDowell, David Chalmers dhe Jennifer Hornsby), ata jo aq të skualifikuar mbeten megjithë atë përmbajtje "për të vendosur shiritin më të lartë për" natyralizmin".
Filozofi dhe teologu Alvin Plantinga, një kritik i njohur i natyralizmit në përgjithësi, komenton: "Natyralizmi me sa duket nuk është fe. Në një aspekt shumë të rëndësishëm, megjithatë, i ngjan fesë: mund të thuhet se kryen funksionin njohës të një feje. Ekziston ajo gamë e pyetjeve të thella njerëzore, për të cilat një fe zakonisht jep një përgjigje . . . Si një fe tipike, natyralizmi u jep një sërë përgjigjesh këtyre dhe pyetjeve të ngjashme ".
Natyralizmi metafizik është një qasje për metafizikën ose ontologjinë, e cila merret me ekzistencën në vetvete. Nuk duhet të ngatërrohet me natyralizmin metodologjik, i cili e sheh empirizmin si bazën e metodës shkencore.
Armendarits
Armendarits është një komunë në Francë. Armendarits bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 381 banorë dhe sipërfaqe 17.27 km².
Engjuj pa qiell
Engjuj pa qiell, roman nga Ton Zmali. Botuar në Tiranë nga "Onufri", në vitin 2004 (V.1). Libri ka 137 faqe.
Flamuri (dokumentar)
Flamuri është një dokumentar i prodhuar në vitin 2012 në kuadrin e 100-Vjetorit të Pavarësisë së Republikës së Shqipërisë. Qëllimi i dokumentarit është rritja e ndjenjës së krenarisë për vendin dhe për flamurin si simbol i bashkimit, i dashurisë, i historisë plot luftëra e ngjarjeve të Kombit Shqiptar. Në dokumentar shfaqen materiale arkivore, dëshmi të ndryshme, intervista me historianë, studiues të fushës dhe koleksionistë flamujsh, të cilët përmes tregimeve të tyre zbulojnë fakte historike dhe opinione aktuale rreth Flamurit kuq e zi.
Banesa e Nazif Karametos
Banesa e Nazif Karametos është një monument i trashëgimisë kulturore në Miras, rrethin e Devollit, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "''Vnedimi 266/1, date 16.02.1979'".
Ish Pastërtia (Tiranë)
Ish Pastërtia (Tiranë) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Tiranës, në qarkun e Tiranës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "122 më 05.03.2007".
Diku paska një zot
Diku paska një zot, roman me autor Bashkim Çuçi. Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2004. Libri ka 123 faqe.
Shulemaja
Shulemajë (serbisht: Шиљомана/Šiljomana) është fshat në komunën e Bllacës, Serbi.
Dy dorëshkrime
Dy dorëshkrime, roman me autor Halit Shamata. Botuar në Tiranë nga "Ombra GVG", në vitin 2004. Libri ka 224 faqe.
Rri zgjuar
Rri zgjuar është një film shqiptar me regji dhe skenar të Blerime Topalli. Fabula e filmit ka në qëndër historinë e dy familje emigrante, njëra nga Kosova dhe tjetra nga Serbia dhe përballjen e tyre të dhunshme kur në Jugosllavi shpërthen konflikti. Ngjarjet zhvillohen në vitin 1999 në Bronx, New York dhe në ankthin e ruatjes së identitetit kombëtar në Amerikën multi-etnike, Miroshi kosovar dhe Gresori Serb, dikur miq të ngushtë, kthehen në armiq të betuar, brenda një lufte nacionaliste. Beteja mes tyre përshkallëzohet në një luftë publike në rrugët e qytetit kur Lili, vajza e Miroshit dhe Kosta, djali i Gregorit, përjetojnë një romancë dhe hartojnë një plan për tu arratisur drejt një jete më të mirë. Kjo luftë do të lidhë fatet e familjeve të tyre, nëpërmjet të njëjtës dhunë, të cilës ishin munduar t’i shpëtonin duke braktisur Jugosllavinë.
Udhëve të botës
Udhëve të botës, roman me autor Luan Kurti. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2004. Libri ka 277 faqe.
Sakrifica (roman)
Sakrifica, roman me autor Bashkim Hoxha. Botuar në Durrës nga "Teuta", në vitin 2004. Libri ka 132 faqe.
Prudencia Ayala
parapamje|Prudencia Ayala Prudencia Ayala (Sonzacate, 28 prill 1885 – San Salvador, 11 korrik, 1936), shkrimtare salvadorane dhe aktiviste civile e cila luftoi për të drejtat e grave në El Salvador.
Nexhmie Zaimi
Nexhmije Zaimi (lindur në Libohovë ose Prevezë, Shqipëri në maj 1914-1917 - vdiq Santa Barbara, Kaliforni 18 prill 2003) ka qenë autore dhe gazetare shqiptare. Është autorja e të parës autobiografi të shkruar nga një femër shqiptar, me titull "Daughter ofthe Eagle: The Story of an Albanian Girl", botuar më 1937 në anglisht.
Prudencia Ayala
Familja
Ajo vinte nga një familje kryesisht indigjene, prindërit e saj ishin Aurelia Ayala dhe Vicente Chief. Kur ishte dhjetë vjeçe, familja e saj u shpërngul në Santa Ana City, ku filloi studimet e saj fillore në shkollën fillore "María Luisa de Cristofine". Ajo kurrë nuk përfundoi studimet e saj për shkak të mungesës së burimeve ekonomike në familjen e saj, duke zhvilluar një formim  autodidakt.
Nexhmie Zaimi
Jeta dhe martesa
Në Shqipëri, kur Zonja Zaimi ishte dymbëdhjetë vjeç e gjysmë, babai i saj e vizitoi atë në dhomën e saj të gjumit dhe vazhdoi t'i tregonte asaj se ajo do të duhej të fillonte të mbante një mbulesë sa herë që dilte nga shtëpia. Kur ia dorëzoi velin, pa thënë një fjalë, ajo hapi dritaren dhe e hodhi shallin mbi çatinë e fqinjëve ku mbeti për disa ditë. Babai i saj, i zemëruar, e quajti atë një "dhi të egër", ekuivalentin e budallenjve në Shqipëri dhe u largua nga dhoma. Ky akt rebel do të vendoste tonin për jetën me vonë të Zaimit. Nexhmie ishte një nga të parët e gjashtë fëmijët (së bashku me vëllain e saj Mehmet) për të ndjekur shkollën e mesme në Shqipëri, të drejtuar nga misionarët prezbiterianë amerikanë. Ndërsa një adoleshente në Shqipëri, familja e saj tradicionale u përpoq ta detyronte të martohej. Ajo iku nga Shqipëria dhe u bë femra e parë nga Shqipëria që arriti të arsimohej lartë në Kolegjin Wellesleu. Ajo jetoi me Florence Spencer Duryea dhe shumë shpejt u bë një qytetare Amerikane.
Ndërsa po ishte në Shkollën e Lartë të Gazetarisë të Universitetit të Kolumbias në New York City, ajo u martua me Henry M. Margolis, një avokat dhe biznesmen, në vitet 1940. Ata u divorcuan në fillim të viteve 1950. Ato patën një djalë, shkrimtarin Eric Margolis.
Prudencia Ayala
Familja
Parashikimet e saj u botuan në gazetat e Santa Ana, ku ajo quhet "la sibila santaneca". Në vitin 1914, ajo parashikoi rënien e Gjermanisë të Kaiserit dhe përfshirjen e Shteteve të Bashkuara në luftë. Prej atëherë, emri i saj do të merrte rëndësi për shkak të qasjeve të saj feministe dhe karakterit të saj ezoterik.
Nexhmie Zaimi
Jetëshkrimi
U lind në Libohovë, ose në Preveza, e bija e Mustafasë dhe Sherifesë. Çifti kishte edhe një vajzë, Hanifenë dhe dy djem Mehmetin dhe Hiqmetin. Ky i fundit vdiq shumë herët, nga një sëmundje në mushkëri.