cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tetra Pak
Në vitin 2011, Tetra Pak punësuar ish-presidenti brazilian Lula da Silva për të dhënë një leksion të korporatave. Lula premtoi se do të Tetra Pak Nigro CEO Paulo, se ai do të lobojnë për të ulur taksat në kartona qumësht.
Ashta
Ashta është një fshat në komunën Bushat në rrethin e Shkodrës të Shqipërisë.
ASHTA Fshati Ashtë gjendet në pjesën veriore të Njësisë Administrative Bushat (ish-Komuna Bushat), në të majtë të superstradës Shkoder-Lezhë. Mendohet se banorët e Ashtës janë shpërngulur këtu nga fshati Dardhë (tashmë i zhdukur) pas përmbytjeve të vitit 1859, fshat i cili gjendej në veri, matanë kodrave të Ashtës, aty ku sot është shtrati i Drinasës e asokohe ishte rruga e vjetër Shkoder-Vau i Dejës-Lezhë. Fshati Dardhë përmendet në Regjistrin kadastral venedikas (Catasto di Scutari) të vitit 1416-1417. Aty, ''“kur përmenden kufinjtë e Bulkisë së madhe (Bulchia grande), thuhet se më një anë është fshati Misgoj e pastaj Dardha, Beltoja deri te Ura e në anën tjetër Rruga publike. Afër Qafëdardhës është edhe sot Ura e Gurit që e ka shkatërruar Drini dhe e ka futur në shtratin e vet, urë që e shenon edhe Coronelli më 1688”'' (K. Luka, revista Studime Filologjike 1-2). Qafëdardha përmendet edhe në një dokument të vitit 1787 ku flitet për rrethimin e Karamahmut Pashë Bushatliut nga Serasqeri i Rumelisë, i cili “rrinte në Qafëdardhë” (stava a Chiafdardh) ku kishte ngulur çadrat e veta”. (S. Naçi “Pashalleku i Shkodres” T. 1964, 300) Vetë emri Ashtë supozohet se vjen nga fjala ahishtë (pyll ahu) e është e përmendur se banorëve iu desh që ta shpyllëzonin vendin ku ndërtuan shtëpitë e fshatit të tyre të ri pas shpërnguljes nga Dardha.
burimi: Ndrekë Zalli "Treva e Bushatit përmes dokumenteve historike", 2020
Njësia administrative Muhurr
Komuna Muhurr është një komunë në Shqipëri.
SSD
thumb|Një SSD në formen standarde 2.5 in
SSD (Solid State Drive)
SSD (solid-state drive ose solid-state disk) është një pajisje që i ruan të dhënat në një memorie të tipit flash. SSD në fakt nuk është një Hard Disk sepse në brendinë e pajisjes nuk egzistojnë pjesë lëvizëse. Në vend të pjesëve levizëse, një SSD ka një rrjet memorues gjysmëpërçues të organizuar si një Hard Disk, me qarqe të integruara (ICS), në krahasim me Hard Disk-un që ka mediume magnetike. Transferimi i të dhënave te SSD-të është shumë më i shpejt se transferimi tek Hard Disk-u. Ky aranzhim i të dhënave tek SSD ka shumë avantazhe.
Përparësitë
Një SSD ka shumë përparësi ndaj një pajisje tradicionale (Hard Disk). Duke mos pasur pjesë të lëvizëshme SSD është më i përshtatshëm për pajisje mobile (laptop, smartphone etj). Kërkimi i të dhënave është më i shpejtë se në Hard Disqe tjera. SSD është më i lehtë se Hard Disku por gjithashtu shpenzon më pak rrymë elektrike dhe nuk krijon zhurmë gjatë punës.
Mangësitë
Egzistojnë edhe disa mangësi të cilat tentohen që të eliminohen në të ardhmën. Ҫmimi i tyre në treg është shumë më i lart ndaj Hard Disqeve që përdoren sot. Poashtu kapaciteti i tyre është më i vogël dhe nuk i përmbush nevojat e përdoruesve.
SATA SSD dhe NVMe SSD
SSD-të NVMe përdorin ndërfaqen PCIe për transferime të shpejta të të dhënave që tejkalojnë SATA SSD, duke arritur shpejtësi leximi/shkrimi të njëpasnjëshëm gigabajt për sekondë për nisje të shpejtë të sistemit, lëshime më të shpejta të aplikacioneve dhe transferime të përshpejtuara të skedarëve. Ata shkëlqejnë në performancën IOPS, jetike për multitasking, bazat e të dhënave dhe virtualizimin. Me vonesë minimale, SSD-të NVMe aksesojnë të dhënat me shpejtësi, duke reduktuar vonesën dhe duke rritur reagimin, veçanërisht gjatë detyrave me burime intensive, si lojërat. Përdorimi i kanalit të tyre paralel të të dhënave mundëson aksesin e njëkohshëm, duke rritur efikasitetin e kryerjes së shumë detyrave dhe reagimin e sistemit. Në format kompakte M.2 ose U.2, ato u përshtaten laptopëve të hollë dhe sistemeve të vogla. Për më tepër, efikasiteti i tyre i energjisë, që i atribuohet mungesës së pjesëve mekanike, sjell përdorim më të ulët të energjisë, reduktim të emetimit të nxehtësisë dhe zgjatje të jetëgjatësisë së baterisë në pajisjet portative.
Kantoni Juzennecourt
Kantoni Juzennecourt (frëngjisht: Canton de Juzennecourt) është një kanton në departamentin Haute-Marne, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Juzennecourt. Ka sipërfaqe 272.67km2 dhe popullsi 2827 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Juzennecourt aktualisht përbëhet nga 15 komuna.
Asdren Osaj
Asdren Osaj këshilltar i kryetarit të Prishtinës, prof. dr. Isa Mustafa.
Kosmaçi
Kozmaci është një fshat në komunën Bushat në rrethin e Shkodrës të Shqipërisë.
Sulejman Naibi
Sulejman Naibi i njohur edhe si Sulejman Ramazani (Berat, ? - 1763 ose 1771/1772) ka qenë poet shqiptar i rrymës së bejtexhinjve, bashkëkohës i Nezimit.
Biografia
Buharaja në dorëshkrimin e tij Një vështrim panoramik mbi të kaluarën e Beratit shkruan se Sulejman Naibi ka qenë beratas, nga lagjja Muratçelepias. Njoftohet se vëllai i tij i madh quhej Ataullah Naim Mullanë, njohës i dijeve të Hurufijve, tek i cili mësoi Nezimi; e i tillë ishte edhe Sulejmani. Mbi jetën e Sulejmanit dihet që ndjekte tarikatin bektashi, u martua në Elbasan dhe që ka kaluar ca kohë në viset aziatike të perandorisë.
Ndërroi jetë në Berat më 1763 ose 1771/1772, u varros në varrezat e Xhamisë së Sahatit të mëhallës ku banonte.
Vepra
Bejtet e tij mbijetuan edhe përmes këngëve popullore të Shqipërisë së Mesme, të tilla si Mahmudeja e stolisurë ose Jelekun kadife veshur, duke e bërë kështu poetin e parë shqiptar që i kushton vargje bukurisë së grave, vargje të cilat respektojnë strukturën metrike orientale. Në ato pak vargje të mbijetuara, studjuesit kanë vërejtur se krahasimisht me Nezimin, leksiku i Sulejmanit është më i përkorë ndaj orientalizmave.
Këngë të tjera të njohura në ahengun qytetar beratas që e kanë burimin nga vargjet e Sulejmanit janë Kështu e kështu më thanë dhe Aman, o im atë.
Wise County (Texas)
Wise County është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Lista e shqiptarëve në Turqi
Kjo është një listë e shqiptarëve të shquar turq, të renditura sipas fushave të veprimtarisë së tyre.
Alfa (shkronjë)
Alfa është shkronja e pare e alfabetit grek.
Mamba
parapamje|Mamba e zezë. Mamba janë gjarpërinj me lëvizje të shpejtë, shumë helmues të gjinisë Dendroaspis (që fjalë për fjalë do të thotë "asp peme") në familjen Elapidae. Aktualisht njihen 4 lloje ekzistuese; 3/4 specie janë në thelb arboreale dhe me ngjyrë të gjelbër, ndërsa mamba e zezë, Dendroaspis polylepis, është kryesisht tokësore dhe përgjithësisht me ngjyrë kafe ose gri. Të gjithë janë vendas në rajone të ndryshme në Afrikën Sub-Sahariane dhe të gjithë kanë frikë në të gjithë vargjet e tyre, veçanërisht mamba e zezë. Në Afrikë ka shumë legjenda dhe histori për mambas.
Shkjazë
Shkjaza është një fshat në komunën Bushat në rrethin e Shkodrës të Shqipërisë.
Vajguri
'''Vajguri është një lëng i djegshëm që rrjedh nga nafta.
Lista e filmave më të suksesshëm
Kjo është lista e filmave më të suksesshëm.
Shaja
Në këtë grupë bëjnë pjesë vetëm dy antarë.
Shiko dhe këtë
Figura:Borage-flower-hr.jpg right|200px|thumb|Shaja mjekësore right|200px|thumb|Shaja mjekësore
Winkler County (Texas)
Winkler County është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Oldambt
Oldambt është një qytet dhe komunë në provincën Groningen në Holandë me sipërfaqe 296.42 km² dhe popullsi 39428 banorë. Winschoten është kryeqendra e komunës.
Avni Spahiu
Avni Spahiu  gazetar pranë Radio Televizionit Publik RTK, shqiptar nga Kosova.
Paris (1967-1975)
Paris (1967-1975) Shënime e mbresa, me Autor Javer Malo. Shtëpia botuese "Albin", viti i botimit 1994. Faqet e librit 272.
Njësia administrative Arras
është një komunë në Rrethin e Dibrës në Shqipëri.
Komuna e Arrasit ka 5600 banorë në 9 fshatra, Arrasi, Sina e Poshtme, Sina e Sipërme, Çidhën, Grykë Noke, Gur i Zi, Mustafë, Lazrej, dhe Kodër Leshaj.
Komuna ofron për komunitetin shërbimin e furnizimit me ujë te pijshëm ne 3 fshatra, dhe shërbimin e ujitjes në 70 % të territorit, furnizimin e shkollave me lëndë djegëse, mirëmbajtjen e shkollave dhe ambienteve shëndetësore etj.
Historia
Sipas Historisë së Skënderbeut shkruar nga Marin Barleti, kjo zonë cilësohej si vendlindje e Kastriotëve dhe emërtohet Çidna, sot Çidhën (emri i sotëm historik i zonës tonë dhe i fshatit më të madh të komunës). Në zonë ka mjaft toponime dhe mure të një kalaje të asaj kohe. Në rrugën kryesore Arras-Çidhën ndodhet kepi i Qytetit me vendin ku mateshin vajzat për martesë. Çidhëna vlerësohet sipas historianëve si kalaja natyrale e Skënderbeut.
Gjeografia
Komuna Arrës kufizohet në lindje nga lumi Drin, në veri nga komuna e Zall-Dardhës, në jug nga komuna e Muhurrit dhe në perëndim nga malet e komunës Lurë. Komuna ka një sipërfaqe prej 70 km², reliev të thyer që shtrihet nga Drini me lartësi 380 m mbi nivelin e detit e vazhdon në ngritje deri në 1800 m në malet e Pllajut e të Rujës. Nga malet e Lurës (liqejt) buron lumi I Setës që përshkon komunën, duke krijuar bukuri të rralla natyrore si grykën e Gjalicës, të kepit të qytetit etj.
Ekonomia
Burimi kryesor i jetesës së popullsisë është emigracioni, bujqësia dhe blegtoria. Komuna ka 1300 ha tokë arë dhe duke pasur pozicion gjeografik te përshtatshëm, zona ka kushte klimaterike te favorshme për kultivimin e te gjitha bimëve te arave dhe kulturave drufrutore. Kohët e fundit po shtohen blloqet me vreshta e pemëtari. Në shpatet me drejtim nga jugu, në fshatrat Arras e Cidhën kultivohet edhe fiku e hurma. Komuna ka mjaft burime ujore. Nga lumi i Setës furnizohen me ujë për ujitje 4 kanale vaditës për 4 komuna të tjera të rrethit të Dibrës dhe 19 fshatra me ujë të pijshëm. Blegtoria është e mbështetur në kultivimin e gjedhit dhe të bagëtive të imta dhe nuk është shumë e zhvilluar. Komuna renditet në komunat e varfra nga ana ekonomike, biznesi përfaqësohet me një rezervat për kultivimin e troftës e me disa njësi të shitjes me pakicë e kafene të vogla në fshatra. Taksat vendore janë të kufizuara deri tani për tokën dhe ndërtesat. Ne lumin Setë është ndërtuar në vitet 80-të një hidrocentral me fuqi 1200 kW.
Në komunë është përfunduar studimi për ndërtimin e një fabrike çimentoje.
Arsimi
Komuna ka 1100 nxënës në një shkollë të mesme, katër shkolla nëntëvjeçare, 9-të shkolla fillore dhe një kopsht.
Shëndetësia
Shërbimi shëndetësor është I organizuar në një qendër shëndetësore dhe dy klinika ku shërbejnë një mjek dhe 14 punonjës.
Qeverisja
Komuna ka këshillin me 15 anëtarë, ka 9 kryetarë fshatrash dhe 11 punonjës të administratës.
Xhamia e Bardhë e Sherefudinit
Xhamia e Bardhë e Sherefudinit (Šerefudinova Bijela džamija) është një xhami e cila ndodhet në Visoko, Bosnje dhe Hercegovinë. Ka një rëndësi të madhe arkitekturore për qytetin dhe zonën. Arkitekti i xhamisë ishte Zlatko Ugljen, mjeshtri ishte Ismet Imamović, ndërsa kontraktor ishte kompania Zvijezda nga Visoko. Xhamia origjinale u ndërtua në vitin 1477, por u rindërtua plotësisht dhe përfundoi në vitin 1980. Çmimi i tij më i dukshëm erdhi në vitin 1983, kur mori çmimin Aga Khan për Arkitekturën. Juria e përgëzoi xhaminë për guximin, kreativitetin dhe shkëlqimin e saj, si dhe origjinalitetin dhe risinë e saj. Në vitin 2007 xhamia mori një tjetër vlerësim, këtë herë nga arkitektë hungarezë për të qenë një nga tre vendet e adhurimit të projektuar më mirë në Evropë.
Plani, struktura dhe materialet
Xhamia përbëhet nga pesë zona funksionale:
Hapësira qendrore e xhamisë është projektuar si për faljen e namazit ashtu edhe për aktivitete të tjera fetare si ligjërata dhe diskutime. Hapësira e brendshme për faljen e namazit është një ndërtesë aneks. Shtojca përbëhet nga një auditor i vogël dhe një zyrë. Tradicionalisht, në xhamitë boshnjake, varrezat veprojnë si tampon ndërmjet xhamisë dhe ndërtesave të tjera, por në këtë rast, varrezat janë të izoluara. Arkitekti Zlatko Ugljen përdori planimetrinë tradicionale të xhamive boshnjake të cilat përbëhen nga një oborr që të çon në një zonë katrore për falje, mbi të cilën ngrihet një kupolë. Dallimi është në një rregullim të pazakontë të këtij koncepti, ku panelet e mëdha prej xhami e bëjnë këtë xhami më të integruar me pjesën tjetër të ndërtesës. Dritaret me pesë panele simbolizojnë Pesë Shtyllat e Islamit, por hedhin dritë edhe në brendësi. Fasada juglindore e kupolës është e kthyer nga Qabeja. Shatërvanët, foltorja dhe elementët e tjerë dekorativë janë të thjeshtë, ashtu si kaligrafia në brendësi e cila është e thjeshtë dhe e lexueshme. Si pjesa e brendshme ashtu edhe e jashtme e xhamisë është lyer me ngjyrë të bardhë, ndërsa ngjyra bezhë është përdorur për dyshemenë dhe e gjelbër për disa elementë metalikë, si korniza dhe tuba.
Materialet e ndërtimit të përdorura ishin betoni i suvatuar për muret dhe kupolat, llaçi i bardhë për muret e brendshme, kombinimi i drurit të pishës dhe llaçit të bardhë për sipërfaqet e shumë elementëve të brendshëm, pllaka travertinore lokale për shtigjet e jashtme dhe shtrimin e oborrit, dhe tuba hekuri për minaret, ndërsa dyshemetë brenda xhamisë janë të mbuluara me qilim të gjelbër.
Homoseksualiteti
parapamje|417x417px|Një nga dasmat e para gay në Kanada Homoseksualiteti është tërheqje romantike, tërheqje seksuale mes anëtarëve të të njëjtit seks. Si një orientim seksual, homoseksualiteti është "një model i qëndrueshëm i tërheqjeve emocionale, romantike dhe / ose seksuale" tek njerëzit e të njëjtit seks. Së bashku me biseksualitetin dhe heteroseksualitetin, homoseksualiteti është një nga tri kategoritë kryesore të orientimit seksual brenda kontinentit heteroseksual-homoseksual.
Shkencëtarët nuk e dinë saktësisht se çfarë përcakton orientimin seksual të një individi, por ata besojnë se kjo është shkaktuar nga ndërveprimi i ndërlikuar i ndikimeve gjenetike, hormonale dhe mjedisore, dhe nuk e konsiderojnë atë si një zgjedhje. Nuk ka dëshmi substanciale që sugjerojnë që prindërit ose përvojat e hershme të fëmijërisë luajnë një rol kur është fjala për orientimin seksual.
Ndërsa disa njerëz besojnë se aktiviteti homoseksual është i panatyrshëm, hulumtimi shkencor ka treguar se homoseksualiteti është normal dhe natyror në seksualitetin njerëzor dhe nuk është në vetvete një burim i efekteve negative psikologjike.
Nuk ka dëshmi të mjaftueshme për të mbështetur përdorimin e ndërhyrjeve psikologjike për të ndryshuar orientimin seksual. Termat më të zakonshme për homoseksualët janë lezbike për femra dhe homoseksual për meshkujt, edhe pse termi homoseksual ne shumë gjuhë të tjera përveç shqipes i refereohet edhe femrave lesbike. Numri i njerëzve që identifikohen si homoseksual apo lezbike dhe përqindja e njerëzve që kanë përvoja seksuale të gjinisë së njëjtë është e vështirë për studiuesit të vlerësohet për një sërë arsyesh, duke përfshirë shumë homoseksualë apo lezbike që nuk identifikojnë haptazi si të tillë për shkak të homofobisë dhe diskriminimi heteroseksual.
Sjellja homoseksuale është dokumentuar dhe është vërejtur në shumë lloje të kafshëve jo njerëzore.
Shumë homoseksualë dhe lezbike janë të angazhuar në marrëdhëniet e gjinisë së njëjtë, megjithëse vetëm kohët e fundit kanë forma të regjistrimit dhe kushtet politike lehtësojnë dukshmërinë dhe numërimin e tyre e sidomos ne vendet e zhvilluara.
Këto marrëdhënie janë ekuivalente me marrëdhëniet heteroseksuale në aspekte thelbësore psikologjike.
Etimologjia
parapamje|329x329px|Zefyrusi dhe Hzakintosi në një vazo te lashtë të kulturës greke Fjala homoseksual është një hibrid grek dhe latin, me elementin e parë që rrjedh nga fjala greke ὁμός "e njëjta" (jo e lidhur me homo latine, "njeri", si në Homo sapiens), duke shprehur akte seksuale dhe dashuri midis anëtarëve të të njëjtin seks,
Shfaqja e parë e njohur e homoseksualit në shtyp është gjetur në një pamflet të Gjermanisë 1869 nga romancieri Karl-Maria Kertbeny, i botuar në Austri, botuar në mënyrë anonime, duke argumentuar kundër një ligji prusian kundër homoseksualitetit dhe biseksualitetit. Në vitin 1886, psikiatri Richard von Krafft-Ebing përdori termin homoseksual dhe heteroseksual në librin e tij Psychopathia Sexualis.
Fjala shqipe pederast u referohet vetem meshukjve. Kjo fjale ne gjuhen shqipe perdoret si fyerje sipasoje e homofobise se theksuar nder vite. Fjala vjen nga greqishtja e vjetër ku iu referohet burrave qe kryejnë mardhenie me djem të rinj, Në gjuhën shqipe pederast është ekuivalente e homoseksual.
Fjala gay veçanërisht i referohet homoseksualitetit meshkullor, por mund të përdoret në një kuptim më të gjerë për t'iu referuar të gjithë njerëzve LGBT. Në kontekstin e seksualitetit, lezbike i referohet vetëm homoseksualitetit femëror. Fjala lezbike rrjedh nga emri i ishullit grek Lesbos, ku poeti Sappho shkroi kryesisht për marrëdhëniet e saj emocionale me gratë e reja.
Megjithëse shkrimtarët e hershëm gjithashtu përdorën homoseksualin homogjen për t'iu referuar çdo konteksti te gjinisë së njejtë (si një shkollë me të gjitha vajzat), sot termi përdoret ekskluzivisht në lidhje me tërheqjen, aktivitetin dhe orientimin seksual.Ekziston edhe një fjalë që i referohet dashurisë së të njëjtit seks, homofilia.
Disa sinonime për tërheqjen e të njëjtit seks ose veprimtarinë seksuale përfshijnë meshkujt që kanë marrëdhënie seksuale me burra ose MSM (nga anglishtja Men that have Sex with Men) dhe homoerotik (duke iu referuar veprave të artit).
Histori
parapamje|Djegja e dy homoseksualëve ne Zyrih, 1482 Qëndrimet shoqërore ndaj marrëdhënieve të gjinisë së njëjtë kanë ndryshuar me kalimin e kohës dhe vendit, nga duke pritur që të gjithë meshkujt të angazhohen në marrëdhëniet e gjinisë së njëjtë, tek qëndrimi kunderejt saj si një mëkat i vogël, e deri tek duke e shtypur atë nëpërmjet mekanizmave të zbatimit të ligjit dhe gjyqësorit, dhe për ta ndaluar atë nën dënimin e vdekjes. parapamje|Mastaba e Niankhkhum dhe Khnumhotep duke u puthur Në një përmbledhje të hollësishme të materialeve historike dhe etnografike të kulturave të paraindustrisë, "një mosnjohje e fortë e homoseksualitetit u raportua për 41% të 42 kulturave, u pranua apo u injorua me 21%, dhe 12% nuk ​​raportuan një koncept të tillë.Nga 70 etnografi 59% raportoi homoseksualizëm i munguar ose i rrallë në frekuencë dhe 41% e raportuan atë të pranishëm ose jo të pazakonshme. "
Afrika
Regjistrimi i parë i çiftit i mundshëm homoseksual në histori zakonisht konsiderohet si Khnumhotep dhe Niankhkhnum, një çift homoseksual i lashtë egjiptian, i cili jetonte rreth vitit 2400 pes. Çifti portretizohet ne pozicion puthjeje, paraqitja më intime në artin egjiptian, i rrethuar nga ato që duket se janë trashëgimtarët e tyre Antropologu E. E. Evans-Pritchard gjithashtu regjistroi se luftëtarët meshkuj Azande në Kongon veriore merrnin në mënyrë rutinore dashnorët e rinj meshkuj midis moshave dymbëdhjetë e njëzet vjecare, të cilët ndihmonin me detyrat shtëpiake dhe merrnin pjesë në marrëdhëniet seksuale me burrat e tyre më të vjetër.
Amerika
majtas|parapamje|Nje fis indigjen amerikan duke festur për njeriun me dy shpirtra Midis popujve indigjenë të Amerikës përpara kolonizimit evropian egzistonte nje figure qe njihej si njeriu em dy shpirta. Zakonisht keta njerez dalloheshin qe te vegjel. Me ndihmen e prinderve femija zgjidhte njeren nga gjinite dhe duke u rritur mesonte dhe ushtronte zakonet e gjinise qe kishte zgjedhur. Keta njerez nderoheshin si të kishin fuqi përtej atyre të shamanëve të zakonshëm.
Individët homoseksualë dhe transgjinorë ishin gjithashtu të zakonshëm në mesin e qytetërimeve të tjera para-pushtuese në Amerikën Latine, si Aztecs, Mayans, Quechuas, Moches, Zapotecs dhe Tupinambá të Brazilit.
Spanjollët u tmerruan kur zbuluan se homoseksualiteti ushtrohej në mënyrë të hapur mes popujve vendase dhe u përpoqën ta shtypnin duke i nënshtruar berdahët (siç i quanin spanjollët) nën sundimin e tyre ndaj dënimeve të rënda, duke përfshirë ekzekutimin publik, djegien dhe duke u copëtuar nga qentë.
Azia lindore
Në Azinë Lindore, homoseksualiteti ka qenë i pranishem që në fillimet e historise së regjistruar.
Homoseksualiteti në Kinë, i njohur si pasionet e pjeshkës së prerë dhe eufemizmave të ndryshme, është regjistruar që nga viti 600 pes. Homoseksualiteti u përmend në shumë vepra të famshme të letërsisë kineze. Rastet e dashurisë së njëjtë seks dhe ndërveprimeve seksuale të përshkruara në romanin klasik Ëndrra e Dhomës së Kuqe, duken aq të njohura për vëzhguesit në të tashmen sikurse tregimet ekuivalente të romancave midis njerëzve heteroseksualë gjatë së njëjtës periudhë.
Kundërshtimi ndaj homoseksualitetit në Kinë vjen nga Dinastia Tang mesjetare (618-907), që i atribuohet rritjes së ndikimit të vlerave të krishtera dhe islamike, por nuk u bë plotësisht e përkrahur deri në përpjekjet e dinastive të mevonshme kineze për europianizim te Kinës.
Era klasike
parapamje|292x292px|Safo e rrethuar nga femra dhe në krah qëndron Homeri Dokumentet më të hershme perëndimore (në formën e veprave letrare, objekteve të artit dhe materialeve mitologjike) në lidhje me marrëdhëniet e gjinisë së njëjtë, rrjedhin nga Greqia e lashtë.
Në lidhje me homoseksualitetin mashkullor, këto dokumente përshkruajnë një botë në të cilën marrëdhëniet me gratë dhe marrëdhëniet me të rinjtë ishin themeli thelbësor i jetës së një njeriu normal të dashurisë. Marrëdhëniet mes gjinisë së njëjtë ishin një institucion social i ndërtuar ndryshe me kalimin e kohës dhe nga një qytet në tjetrin. Praktika formale, një marrëdhënie erotike por shpesh e kufizuar midis një mashkulli të rritur dhe një adoleshenti të lirë, u vlerësua për përfitimet e tij pedagogjike dhe si një mjet për kontrollin e popullsisë, ndonëse herë pas here u fajësua për shkaktim cregullimi.
Platoni vlerësoi përfitimet e tij në shkrimet e tij të hershme, por në veprat e tij të vonuara propozoi ndalimin e tij. [64] Aristoteli, në Politikë, hodhi poshtë idetë e Platonit për shfuqizimin e homoseksualitetit ; ai shpjegon se barbarët si Keltet e njihnin atë si një nder të veçantë, ndërsa Kretasit e përdorën atë për të rregulluar popullsinë.
Në Romën e lashtë, trupi i ri mashkull mbeti në qendër të vëmendjes seksuale mashkullore, por marrëdhëni
et ishin midis burrave të vjetër të lirë dhe skllevërve ose të rinjve të liruar të cilët morën rolin e marrjes së seksit. Perandori Hellenophile Hadrian është i njohur për marrëdhënien e tij me Antinous
Rilindja
Nga gjysma e dytë e shekullit të 13-të, vdekja ishte dënimi për homoseksualitetin mashkullor në pjesën më të madhe të Evropës. Marrëdhëniet e figurave të shquara shoqërore, si Mbreti James I dhe Duka i Buckinghamit, shërbyen për të nxjerrë në pah çështjen, duke përfshirë edhe pamfletet në rrugë të shkruara në mënyrë anonime: "Bota po ndryshon, burrat tani puthin burra dhe jo femra , nuk po e kuptoj".
Periudha moderne
Letrat e Dashurisë midis një nobelmeni dhe të "famshmit Wilson" u botuan në Angli në 1723 dhe u konsiderua nga disa studiues modernë si një roman. Edicioni 1749 i romanit të njohur John Cleland Fanny Hill përfshin një skenë homoseksuale, por kjo u hoq në edicionin e tij 1750. Gjithashtu në vitin 1749, u botua mbrojtja më e hershme dhe serioze e homoseksualitetit shkruar nga Thomas Cannon, por u hoq pothuajse menjëherë. Rreth 1785-ën Jeremy Bentham shkroi një tjetër seri rregullash mbrojtje, por kjo nuk u botua deri në vitin 1978.
Lindja e mesme
Ka një numër doreshkrimesh nga udhëtarët arabë në Evropë gjatë mesit të viteve 1800. Dy prej këtyre udhëtarëve, Rifa'ah el-Tahtawi dhe Muhammed as-Saffar, tregojnë habinë e tyre se francezët nuk i trajtonin si duhet poezite e dashurisë për djemte e rinj, për të ruajtur normat dhe moralin e tyre shoqëror.
Izraeli konsiderohet vendi më tolerant në Lindjen e Mesme dhe Azinë, ndërsa Tel Avivi quhet "kryeqyteti homoseksual i Lindjes së Mesme" dhe konsiderohet si një nga qytetet më homoseksualë në botë. Parada e Krenarisë vjetore në mbështetje të homoseksualitetit zhvillohet në Tel Aviv.
Nga ana tjetër, shumë qeveri në Lindjen e Mesme shpesh injorojnë, mohojnë ekzistencën ose penalizojnë homoseksualitetin.
Homoseksualiteti është i paligjshëm në pothuajse të gjitha vendet muslimane. Homoseksualitet dënohet me vdekje në disa vende muslimane: Arabinë Saudite, Iran, Mauritani, Nigeri veriore, Sudani dhe Jemen.
Presidenti iranian Mahmud Ahmadinejad, gjatë fjalimit të tij në Universitetin e Kolumbias, 2007, pohoi se nuk kishte njerëz homoseksualë në Iran. Megjithatë, teza me e mundshme është që ata e mbajnë seksualitetin e tyre sekret për shkak të frikës nga sanksionimi ose refuzimi i familjeve e tyre. parapamje|Safo e rrethuar nga femra dhe në krah qëndron Homeri
Periudha para-islamike
Në Assurin e lashtë, homoseksualiteti ishte i pranishëm dhe i zakonshëm; ajo gjithashtu nuk ishte e ndaluar, e dënuar, as e konsideruar si e pamoralshme apo e çrregullt. Disa tekste fetare përmbajnë lutje për bekimet hyjnore në marrëdhëniet homoseksuale. " Almanaku i Inkuracioneve" përmbante lutje duke favorizuar në baza të barabarta dashurinë e një burri për një grua, një gruaje për një burrë dhe një njeriu për njeriun.
Në Iranin e Madh, homoseksualiteti dhe shprehjet homoerotike u toleruan në vende të shumta publike, nga manastire dhe seminare në taverna, kampe ushtarake, banjot dhe shtëpi kafeje. Në dinastinë e hershme Safavid (1501-1723), shtëpitë meshkuj të prostitucionit (amrad khane) u njohën ligjërisht dhe paguan taksat si shtepite e tjera te prostitucionit.
Disa studiues argumentojnë se ka shembuj të dashurisë homoseksuale në literaturën e lashtë, si në epokën Mesopotamiane të Gilgameshit, si dhe në historinë biblike të Davidit dhe Jonathanit.
Paqsori Jugor
Në shumë shoqëri të Malajzisë, veçanërisht në Papua Guinenë e Re, marrëdhëniet e gjinisë së njëjtë ishin një pjesë integrale e kulturës deri në mes të shekullit të kaluar.
Në shumë kultura tradicionale melaneze, një djalë i ri do të shoqërohej me një adoleshent më të vjetër, i cili do të bëhej mentor i tij dhe i cili do ta "inseminonte" atë (me gojë, anale ose topike, në varësi të fisit) gjatë disa viteve në mënyrë që dhe ai gjithashtu te arrinte pubertetin. Megjithatë, shumë shoqëri melaneze janë bërë armiqësore ndaj marrëdhënieve të gjinisë së njëjtë që nga futja e krishterimit nga misionarët evropianë.
Homoseksualiteti ne specie të tjera
parapamje|Roy dhe Silo, dy penguina mashkullor të New York Central Park Zoo, u bënë të njohur ndërkombëtarisht kur u formuan nje cift dhe më vonë iu dha një vezë per të cilen te kujdeseshin. Veza celi dhe pinguini u rrit me sukses nga cifti homoseksual i pinguineve. Sjelljet homoseksuale dhe biseksuale ndodhin në te pakten 500 lloje kafshesh. Sjellje të tilla përfshijnë aktivitetin seksual, shoqërimin, dashurinë, lidhjen e palëve dhe prindërimin ; një rishikim i vitit 1999 nga hulumtuesi Bruce Bagemihl tregon se sjellja homoseksuale është dokumentuar nga primatët deri në krimbat e zorrëve. Sjellja seksuale e kafshëve merr shumë forma të ndryshme, madje edhe brenda të njëjtës specie. Motivimet dhe implikimet e këtyre sjelljeve ende duhet të kuptohen plotësisht, pasi shumica e specieve ende nuk janë studiuar plotësisht.
Shqiponja e Stepeve
Shqiponja e Stepeve është një lloj Shqiponje në Gjininë Aquila. thumb|right|Shqiponja e Stepeve Ka një gjatësi të trupit 62–74 cm dhe gjatësi të krahëve prej 165–190 cm. Ngjyra e pendlave të tij është e kaftë dhe nuk kanë ndonjë dallim ngjyre tjetër të madh në pendla. Duke fluturuar dallohet nga bishti i tij, pak si në formë pyke, pa vija. thumb|250px|left|Përhapja e Shqiponjës së Stepeve Shqiponja e Stepeve haset nga Rumania, përgjatë stepes së Aralit deri në TransBajkall dhe në Mongoli. Në shtëpi të tij gjendet në stepe dhe në vende të hapura me vegjetacion të ulët. Folenë e tij, e ndërton në tokë. Në folen e saj lëshon 1-3 vezë. Ushqehet kryesisht me gjitarë të vegjël, sidomos me ketra të tokes, por edhe me brejtës të tjerë, hardhuca dhe me kërrma. Kjo Shqiponjë është një zog shtegtarë vendqëndrimi i tij dimërorë gjendet për Shqiponjat e Stepeve Evropiane dhe Azisë Qëndrore në Afriken Lindore, kurse për Shqiponjat e Stepave Lindore në Indi. Prej IUCN-së Shqiponja e Stepave është në kategorinë Least Concern (që do të thotë që s'është e rrezikuar - edhe pse numri i tyre ka shënuar ulje). Numri i tyre vlerësohet të jetë 100.000 deri në 1 mil. individë.
James Marsden
James Marsden lindi më 18 shtator 1973 në Sillwater, Oklahoma, është një aktor amerikan.
Rolin e tij të parë e pati Marsden 1993 në TV-dramën In the Line of Duty : Ambush in Waco. Pas disa viteve në role televizive luajti ai 1998 rolin kryesor në horror-in rinor Disturbing Behavior. I njohur u bë Marsden me paraqitjen të Cyclops në filmat e X-Men.
Elena Kondakova
Yelena Vladimirovna Kondakova (Елена Владимировна Кондакóва; e lindur më 30 Mars, 1957) ishte kozmonautja femër e tretë sovjetike/ruse që udhëtoi në hapësirë dhe gruaja e parë që ka bërë një fluturim të gjatë në hapësirë. Udhëtimi i saj i parë në hapësirë ishte në Soyuz TM-20 në 4 tetor 1994. Ajo u kthye në Tokë në 22 mars 1995, pas pesë muajsh qëndrim në stacionin hapësinor Mir. Fluturimi i dytë i Kondakova-s ishte si një mision special në Anijes kozmike Atlantis të Shteteve të Bashkuara gjatë misionit STS-84 në maj të vitit 1997. Ajo ishte rusja në hapësirë, deri kur pasardhësja e saj, kozmonautja Elena Serova fluturoi në Stacionin Ndërkombëtar të Hapësirës (ISS) më 25 shtator të vitit 2014.
Woodhouse, Zerva dhe Çamët
Historia e ngjarjeve në Epir dhe në Çamëri gjatë Luftës së Dytë Botërore në periudhën e Luftës Civile Greke vetëm sa ka nisur të trajtohet seriozisht nga historianët në studimet e tyre. Tri vende janë të përfshira thellësisht në këtë çështje: Greqia, Shqipëria dhe Britania, por që, për një arsye a tjetrën, shumë pak studime serioze historike janë bërë në këto vende gjatë Luftës së Ftohtë.
Aranit Çela
Aranit Çela (Vlorë, 1923 apo 1924 - 2018) ishte ndër prokurorët dhe gjyqtarët më famëkeq të regjimit komunist. Për kontributin e tij në mbi 650 procese politike historianët e cilësojnë si Vishinski i komunizmit në Shqipëri.
Biografia
U lind në Vlorë më 1923 apo 1924, i biri i Hysenit dhe i Eminesë, familja e tij e kishte origjinën nga Kanina. Në moshën pesëmbëdhjetë vjeçare i vdes i ati, për të cilin në autobiografinë e tij të 1954 shkroi "ka qenë element alkoolik dhe shumë pak i lidhur me familjen... Familja ime ka vuajtur mjaft ekonomikisht. Kjo edhe për arsye, se sikurse thashë më lart, ka qenë element gjithë kohën sarhosh (alkoolik) dhe krejt i pakujdesshëm për familjen e vet."
Në vitet 1935-1942 ndoqi Institutin Tregtar të Vlorës. Me ardhjen e regjimit fashist, Aranit Çela ishte ndër fëmijët balila të cilët kaluan një muaj pushime në Itali (Pezaro) në verën e vitit 1939. Në 17 marsin 1941 kërkon pa sukses të punësohet në Zyrën e Regjistrimit të Gjendjes Gjyqësore në Ministrinë e Drejtësisë të regjimit fashist. Në prill-maj 1942 Araniti qëndron në paraburgim iu gjetën në shtëpi disa trakte, por regjimi fashist tregohet zemërgjerë dhe e dënoi me kusht. Më 10 janar 1943 bëhet anëtar i PKSH-së në organizatën e Mallakastrës, por partizan del vetëm në nëntor të këtij viti. Në korrik 1944 bën pjesë në brigadën e 14-të komuniste, e më pas, deri në mars 1945, në divizionin e 3-të komunist.
Në mars 1945-shtator 1946, Aranit Çela është prokuror ushtarak në Shkodër, në qytetin ku zhvilloheshin përditë proceset më të tmerrshme politike të kohës. Më 1946-1948 vazhdon me këtë cilësi por në divizionin e Korçës. Më 1948-1949 është ndihmësprokuror i Prokurorisë Ushtarake. Në vitet 1949-1953 ndjek studime në fushën e drejtësisë në Bashkimin Sovjetik. Më 1953-1954 ishte nënkryetar i Degës së Hetuesisë së Sigurimit të Shtetit. Më 1954-1955 prokuror në Prokurorinë e Përgjithshme. Më 1955 – 1958  dhe 1966 – 1990 kryetar i Gjykatës së Lartë. Më 1958 – 1966 prokuror i përgjithshëm. Më 1958 – 1991 deputet i Kuvendit Popullor dhe anëtar i Komitetit Qendror të Partisë së Punës së Shqipërisë.
Arrestohet më 3 nëntor 1993 dhe dënohet me akuzën "Për veprën penale të shpërdorimit të detyrës në bashkëpunim me pasojë shkeljen e paligjshme të lirive e të drejtave themelore të njeriut dhe në dëm të jetës së personit, të parashikuara nga nenet e Kodit Penal." Pavarësisht kësaj, doli nga burgu në ngjarjet e vitit 1997. Drejtësia që kishte përgatitur për atë ditë e shpalli të pafajshëm dhe urdhëroi dëmshpërblimin.
Mehmet Elezi
Mehmet Elezi është publicist, shkrimtar, gjuhëtar dhe diplomat shqiptar.
Jeta
U lind më 16 maj 1949, në Tropojë, Shqipëri. Eshtë diplomuar në Universitetin e Tiranës (1971) për gjuhë e letërsi shqipe dhe më pas është specializuar për filozofi (1978-1979).
Ka punuar si gazetar dhe drejtues në shtypin qendror shqiptar. Në Kongresin e 8-të Bashkimit të Rinisë së Punës së Shqipërisë u zgjodh Sekretar i Parë i Komitetit Qendror. Ishte shef i Mjeteve të Informacionit në Partinë e Punës.
Gazetar i lirë (opinionist), pedagog (i jashtëm) në Universitetin e Tiranës në departamentet e filozofisë e të gazetarisë, drejtor i një qendre joqeveritare studimesh (Instituti i Studimeve Ndërkombëtare e Strategjike, themeluar prej tij më 1994, i pari i këtij lloji në Shqipëri) dhe diplomat. Nga viti 2006 në 2013 ai shërbeu si ambasador i Republikës së Shqipërisë në Konfederatën Zvicerane (Bernë) dhe në Prinicipatën e Lihtenshtejnit.
Gjuhësi
Autor edhe i një numri të madh shkrimesh publicistike e studimore të botuara ose të mbajtuar nëpër takime e konferenca brenda dhe jashtë vendit.
Klodeta Gjini
Klodeta Gjini, “Mjeshtre e Merituar e Sportit” lindur në Tiranë më 20 gusht 1964. Ka filluar sportin në vitin 1973 me klasat sportive në shkollën "20 Vjetori i çlirimit". Ka ushtuar sportin e atletikës në disiplinën : Kërcim së larti. Kampione shqiptare për 10 vjet rresht në kërcimin së larti nga 1980 deri me 1990 dhe rekordi i saj me 1,92 m është akoma i pathyer nga atlete tjetër shqiptare. Rekordi 1,92 m është vendosurn 21 gusht në Tirane në vitin 1989. Skuadrat ku ka garuar : 1978-1992 garon për 17 Nëntorin ; 1992-1993 me skuadrën Assi Banca Toscana të Firences. Nga 1980 deri me 1991 ka qene pjesëtare e ekipit kombëtar dhe ka përfaqësuar Republikën e Shqipërisë në aktivitete ndërkombëtare ku ka fituar dhe medalje. Është e vetmja vajzë që ka përfaqësuar ngjyrat kombëtare në Kampionatin e pare Botëror te Atletikes në 1983 zhvilluar në Helsinki te Finlandës në datata 7 deri 14 gusht.
Diplomuar në Universitetin e Tiranes në Fakultetin Ekonomik me 1986 Mercologe e përgjithshme. Me 1992 diplomohet në Institutin e Larte te Kulturës Fizike "Vojo Kushi" në degën Mësuesi. Në Universitetin e Bolonjës në 2006 diplomohet në shkencat e lëvizisjes (niveli i pare) dhe në 2008 mbaron masterin (diplome e nivelit e dyte) në Parandalimin dhe kurimin e sëmundjeve nëpërmjet gjimnastikës se adaptuar. Sot profesorësh e edukimit fizik për shkollat tetëvjeçare dhe te mesme në Bolonja te Italisë. Vazhdon te japi kontributin në sektorin sportiv nëpërmjet bashkëpunimit me CUSB, shoqëria sportive e Universitetit te Bolonjës.
Korduni
djathtas|parapamje|200x200px| Zonat kryesore të Kordunit ndodhen në [[Zhupania e Karllovcit|Qarkun Karlovac]] Korduni është një pjesë e Kroacisë qendrore nga fundi i vargmalit malor të Petrova Gorës (Mali i Pjetrit), i cili shtrihet përgjatë lumenjve Korana dhe Slunjçica, dhe përbën pjesë të rajonit kufitar me Bosnje dhe Hercegovinën. Brenda Kroacisë, Korduni kufizohet nga rajoni i Likës në jug dhe nga Banovina ose Banija në lindje.
Përmbledhje
Pjesa më e madhe e Kordunit me qendër Slunjin i përket Qarkut të Karllovacit (Slunj, Cetingrad, Krnjak, Rakovica dhe Vojnić). Vrginmost i përket qarkut Sisak-Moslavina.
Në kohët e mëparshme, ky rajon i përkiste kufirit ushtarak të Habsburgëve drejt Perandorisë Osmane. Pas Luftës Kroate për Pavarësi, një sërë qytetesh dhe komunash në rajon u përcaktuan Zona të Shqetësimit të Veçantë Shtetëror.
Zona ka burime të pasura drusore. Sot situata ekonomike po përmirësohet dalëngadalë, por ka ende një tendencë të madhe emigrimi nga rajoni drejt qyteteve më të mëdha. Një fenomen tipik i këtij rajoni është përbërja poroze e tokës karstike (e përbërë nga gëlqerorë), e cila krijon lugina (dolina) të shumta në formë krateri (gropa, dolina kroate).
Çerçiz Topulli
Çerçiz Topulli (Gjirokastër, 20 shtator 1880 - Shkodër, 17 korrik 1915) qe ushtarak i Perandorisë Osmane, kryetar çetash në periudhën e Lëvizjes Kaçake dhe kundër grekëve gjatë Luftës së Parë Ballkanike. Ka qenë vëllai i vogël i Bajo Topullit.
Jetëshkrimia
Pinjoll i një familjeje nga paria gjirokastrite, i biri i Ago Fehmi Topullit dhe i Hasijes së Laze Mullait nga Kardhiqi. Pas mejtepit në vendlindje, shkon në Janinë, në ryzhdijen osmane.
Veprimtaria e armatosur
Më 1906, nën drejtimin e një çete shfaqet me vrasjen e metropolitit të Korçës. Veprim të cilit i dolën për zot në numrin e 15 nëntorit të gazetës Drita, si hakmarrje në nder dhe të mirë të kombit, për vrasjen e Papa Kristo Negovanit. Sipas varianteve të tjera, akti u krye si hakmarrje për vrasjen e Spiro Kosturit.
Autoritetet osmane në Gjirokastër kishin arritur të mënjanonin ndikimin e tij në qytet duke shfrytëzuar antagonizmat lokale dhe duke e bindin parinë se Çerçizi më shumë se një hero kombëtar ishte hajdut dhe tradhëtar, sepse kishte simpati për Italinë; gjë që gjeti mbështetje te Myfid bej Libohova, kundërshtar i Topullarëve.
Nëntorin e 1908 shoqëroi të vëllanë, Bajon, në punimet e Kongresit të Manastirit.
Mjedisi familjar në të cilin u rrit e sidomos vëllai më i madh Bajo Topulli, ndikuan në formimin e tij si atdhetar i vendosur. Mori pjesë në veprimtarinë e Komitetit të Fshehtë «Për lirinë e Shqipërisë» në Gjirokastër. parapamje|majtas|250px|Çerçizi me të vëllanë [[Bajo Topulli|Bajon e Zeman Mashkullorën]] parapamje|200px|Gjirokastër 1934 Pas fitores së revolucionit xhonturk të 1908, Çerçiz Topulli punoi për formimin e klubeve shqiptare dhe për çeljen e shkollave shqipe në viset e ndryshme të vendit. Në shoqëritë dhe klubet patriotike mbrojti interesat e kombit dhe të vegjëlisë. Pas Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë, më 28 nëntor 1912 u vu në shërbim të qeverisë së Ismail Qemalit.
Janarin e 1914 u arrestua nga oficerët hollandezë të KNK-së në portin e Vlorës si i përfshirë në komplotin e Beqir Grebenesë.
Pas prishjes së qeverisë së Durrësit nga kryengritja e Shqipërisë së Mesme, shkoi në Shkodër së bashku me Hamid Gjylbegun. Pasi Shkodrën verën e 1915 kontrollohej nga Mali i Zi, u arrestuan disa oficerë shqiptarë, ku mes tyre edhe Gjylbegu, Çerçizi dhe Muço Qulli dhe këta dy që konsideroheshin nga territore jo të aneksuara, më 7 korrik 1915 u pushkatuan në fushën e Shtojit nga një togë malazeze.
Rikthimi i eshtrave në vendlindje
Pas 20 vjetëve eshtrat e tyre u zbuluan në vitin 1936 nga Javer Hurshiti, mik fëmijrie me Çerçizin dhe prefekt i Shkodrës asokohe. Ishte pikërisht ai që identifikoi dhe eshtrat e Çerçizit nga një dhemb floriri, që e kishin të dy të njëjtë. Në zhvarrimin e eshtrave të tyre mori pjesë edhe Enver Hoxha, i cili mbajti edhe një fjalë lamtumire në emër të gjirokastritëve.
Më 15 shtatori 1936 eshtrat e tij u bartën prej Shkodrës drejt Gjirokastrës.
Wilson County (Texas)
Wilson County  është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Rregulli i prodhimit
Në analizë, rregulli i prodhimit  (i njohur gjithashtu si Ligji i Leibnicit, është një formulë që përdoret për të gjetur derivatin e prodhimit të funksioneve. Ky rregull pohon se:
ose duke përdorur simbolikën e Leibnicit marrim:
Ismail Kadare
Ismail Kadare (Ismaïl Kadaré; Gjirokastër, 28 janar 1936) është një ndër shkrimtarët më të mëdhenj bashkëkohorë,  akademik, ish-deputet i Kuvendit Popullor (1970-'82) dhe zv/kryetar i Frontit Demokratik. Si shkrimtar shquhet kryesisht për prozë, por kontributi i tij shtrihet edhe në dramaturgji, poezi dhe përkthime. Nisi të shkruajë kur ishte ende i ri, fillimisht poezi, me të cilat u bë i njohur, e më pas edhe prozë, duke u bërë prozatori kryesor shqiptar. Deri më sot veprat e tij janë përkthyer në rreth 45 gjuhë të ndryshme, duke qenë kështu përfaqësues kryesor i letërsisë shqipe nëpër botë.
Në vitin 1996 Kadare u bë anëtar i përhershëm i Akademisë së Shkencave Morale dhe Politike në Francë. Është nderuar me shumë çmime ndërkombëtare, mes të cilëve Çmimin «Man Booker International» më 2005, çmimin «Princesa de Asturias» për Artet më 2009 dhe Çmimin «Jeruzalem» më 2015. Viteve të fundit ai e ndan kohën e tij mes Francës dhe Shqipërisë.
Qëndrimet kritike janë të ndara nëse Kadareja duhet parë si disident apo si konformist gjatë regjimit komunist. Ai qe ndër zërat e pakët kritikë, por mendohet se kjo qe e mundur në sajë të mbrojtjes nga vetë diktatori Enver Hoxha. Është parë njëherësh si ndër shkrimtarët më të mëdhenj bashkëkohor, por edhe si nacionalist mendjengushtë.
Disa akademikë janë përsiatur rreth përshkrimit që shkrimtari i ka bërë Shqipërisë nën Perandorinë Osmane si të ndikuar nga prodhimi artistik Orientalist i kohës së regjimit, e përkufizojnë si eurocentrist, esencialist, fundamentalist dhe anti-modernist, duke u bërë shkak i rritjes së islamofobisë dhe racizmit. Në Shqipëri shihet si përfaqësuesi i mitologjisë anti-myslimane.
Vitet e hershme
parapamje|[[Banesa e Ismail Kadaresë|Vila osmane e Ismail Kadaresë]] U lind më 28 janar 1936 në lagjen Palorto të Gjirokastrës, në një familje bektashie qytetare, i biri i Halit Kadaresë dhe Hatixhes nga Dobatët, duke patur kështu nga e ëma paraardhës bejtexhiun Hoxhë Dobi. Emrin ia dhanë në kujtim e nderim të gjyshit; çifti pati edhe dy fëmijë të tjerë, Kadrijen (1937-2022) dhe Shahinin (1943-2021). Në vogëli kalonte shumë kohë te biblioteka e gjyshit nga e ëma, që ishte gjykatës i shkolluar në Stamboll.
Kur u vendos regjimi komunist në Shqipëri ai ishte vetëm 8 vjeç. Shkollën fillore dhe të mesme e mbaroi në Gjirokastër. Në moshën 12 vjeçare u arrestua nën akuzën “falsifikues monedhash”, meqë gjatë lojës me shokun e tij kishin krijuar me plumb të shkrirë monedha 5-lekëshe dhe ia kishin treguar gjithkujt me hare. Policia i arrestoi gjatë orës së mësimit në shkollë, dy ditë përpara ditës së votimeve dhe Ismaili bëri dy ditë burg derisa ndërhyri avokati i Kadarenjve dhe e liruan për shkak të moshës së mitur.
Kur ishte 13 vjeç zbuloi Makbethin e Shekspirit, dhe kështu i lindi dashuria për letërsinë. Në këtë moshë shkroi tregimet e para të cilat i botoi te revista "Pionieri" në Tiranë. Në moshën 17 vjeçare shkroi dy poezi për Stalinin, gjë që sipas Malcolm, ndihmoi në botimin e librit të tij të parë në moshën 18 vjeçare, një përmbledhje poetike e titulluar Frymëzime djaloshare.
Studimet universitare i kreu në Tiranë, ku jetonte te shtëpia e tezeve dhe pasi e ftoi, për gati dy vjet (1957-58) jetoi me Nasho Jorgaqin. Më 1958 mbaroi degën e Gjuhës e të Letërsisë në Universitetin e Tiranës dhe u diplomua për Mësuesi. Shkroi romanin e tij të parë Mjegullat e Tiranës, të cilin e përfundoi në prag të vijimit të studimeve në Bashkim Sovjetik. Në vitet 1958-1960 studioi në Moskë, në Institutin e Letërsisë Botërore "Maksim Gorki", gjatë periudhës së zbutjes hrushoviane. Atje pati mundësi të lexonte letërsi bashkëkohore perëndimore, e cila kishte filluar të përkthehej në rusisht. Në institutin Gorki, vendosi t'i hedhë poshtë kanonet e realizmit socialist dhe të shkruajë të kundërtën e asaj që dogma komuniste e quante letërsi "të mirë". U detyrua t'i braktisë studimet për shkak të prishjes së marrëdhënieve mes Shqipërisë dhe Bashkimit Sovjetik. U kthye në atdhe ku nisi punën si gazetar dhe i mëshoi karrierës letrare, por edhe si redaktor i seksionit të letërsisë së huaj në revistën letrare "Drita".
Vitet '60
Përgjatë viteve '50 dhe në fillimet e viteve '60 u njoh për poezi, kurse duke filluar nga vitet '60 edhe për prozë. Në atë periudhë pjesa më e madhe e shkrimtarëve i përkisnin brezit të dalë nga lufta. Konflikti mes tyre dhe brezit të ri, Kadare, Agolli dhe Arapi kulminoi në një mbledhje të shkrimtarëve të të dy brezave në vitin 1961, ku ishte i pranishëm dhe vetë Enveri. Kadare që i përkiste brezit të ri mbrojti letërsinë e re dhe çuditërisht Hoxha këtu mori anën e të rinjve. Kjo manovër e Hoxhës ishte edhe goditje ndaj brezit të vjetër ish-partizan, dhe brezin e ri e shndërroi në nomenklaturën e re kulturore.
Pas kthimit nga Moska, veprën Qyteti pa reklama e këshilluan që ta mbante të fshehur. Nga ky roman shkëputi një fragment, i cili u botua si novelë me titullin Ditë kafenesh më 1962 te "Zëri i Rinisë". Sapo doli nga shtypi u ndalua, si vepër dekadente. Në vitin 1963 e botoi romanin Gjenerali i ushtrisë së vdekur, që trajtonte temën e një gjenerali italian dhe një prifti që vijnë në Shqipëri për të marrë eshtrat e ushtarëve italianë të rënë në Luftën e Dytë Botërore. Romani pasues, Përbindëshi, u botua në revistën "Nëntori", por u ndalua.
Në parapërgatitjet për Revolucionin Kulturor shqiptar, ashtu si shkrimtarët e intelektualët e tjerë, u zotua të shkonte me leje krijuese në fshat. Kadare u dërgua në Berat ku qëndroi dy vjet si korrespodent i gazetës "Drita", e ku u njoh me punëtorët e kombinatit të tekstilit. U ngarkua të njihej me punëtorët e kombinatit të tekstilit; duke shfrytëzuar një tregim që kish botuar në fillim të viteve '60 me titull Dasma e çuditshme dhe në njohje me realitetin e jetës, mori formë fondi i Lëkurës së daulles, i cili u botua pranverën e 1967 në revistën "Nëntori".
Më 1967 u caktua në delegacionin e Lidhjes së Shkrimtarëve që u dërgua në Kinë, bashkë me disa delegacione të tjera. Në atë kohë Revolucioni Kulturor në Kinë ishte në kulm. Përvojat e tij në Kinën komuniste do t'i trajtonte më vonë në veprën e tij. Pas Kinës, delegacioni i Kadaresë qëndroi dy javë në Vietnam, ku lufta vazhdonte. Ditën e fundit kur po kalonin lumin Mekong me një trap të madh i zuri bombardimi midis lumit.
Vitet '70, suksesi ndërkombëtar
parapamje|Kronikë në gur, 1971 Në fillim të vitit 1970 shtëpia botuese franceze Albin Michel botoi në frëngjisht romanin Gjenerali i ushtrisë së vdekur. Ai pati jehonë të jashtëzakonshme në Francë dhe brenda tri vjetësh u përkthye në gati 20 gjuhë. Më tej iu rikthye prapë temave historike. Shkroi e botoi romanet Kështjella (1970) dhe Kronikë në gur (1971), të cilat u botuan në Francë njëra pas tjetrës. Gjatë këtyre viteve drejtonte po ashtu revistën e vetme në gjuhë të huaj të Lidhjes së Shkrimtarëve, "Les Lettres albanaises". Pas suksesit në Francë, e caktuan deputet, dhe pas dy vitesh u anëtarësua në Partinë e Punës të Shqipërisë.