cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Siniçani
Historia
Fshati Sinican i takon grupit të vendbanimeve që shtrihen në rreze të malit Sharr, në Pollogun e Poshtëm, në veriperendim të Maqedonis. Ka drejtim të shtrirjes lindje-perëndim dhe ndodhet në jug-perëndim të qytetit t Tetovës. Fshati Sinican është fshati më i vjetër ne komunën e bogovinës dhe ka gjasa te jetë edhe si nje me te vjetërit ne Pollog. Para se banoret e këtij fshati te jetojne në rëzë te malit Sharr dhe Pollog ata kanë jetuar ne lartesi mbidetare me te madhe ku me heret fshati është quajtur Sinicani i epërm. Sinicani per fat te keq i cili eshte nje nga fshatrat me te vjeter nga kjo krahine sot ajo eshte fshati me i vogel nga territori dhe popullsia. Ne fshatin tone kemi xhamine e fshatit e cila njihet si "xhamija e fshatit Sinican" Në fshatin tone ka pasur kishë e cila është shkatruar shumë kohë më parë dhe nuk dihet sakte ndërtimi i saj sepse ka qenë e ndertuar shume dekada e shekuj me parë ka qene në Sinicanin e epërm ku sot ai vend ku ka qene kisha njihet si rrafshi i kishës. Gjithashtu në Sinicanin e epërm ka qene xhamija e vjetër ku ajo u rrenua por tash me iniciativen e banoreve ajo u rindertua dhe tani sherben si monument dhe kujtim i banorëve pasi që nuk jeton askush ne Sinicanin e epërm.
Coelenterata
Coelenterata është një term që përfshin kafshët e filumit Cnidaria (kafshët korale, pelte të vërteta, anemona detesh, stilolapsa deti dhe aleatët e tyre) si dhe Ctenophora. Emri vjen nga greqishtja e vjetër κοῖλος - koilos, bosh dhe ἔντερον - enteron, intest zorrë ’, duke iu referuar zgavrës së trupit të përbashkët për këto dy filume. Ata kanë një organizim shumë të thjeshtë të indeve, me vetëm dy shtresa të qelizave (të jashtme dhe të brendshme), dhe simetri radiale. Disa shembuj janë koralet, të cilat zakonisht janë koloniale, dhe peshqit hidra, kandili i detit dhe anemonat e detit. Coelenterata ka mungesë të një sistemi të specializuar të qarkullimit të gjakut por që mbështetet në difuzionin nëpër shtresat e indeve.
Karakteristikat
Të gjithë koelenteratet janë ujorë, kryesisht detarë. Forma e tyre trupore është në mënyrë radiale simetrike, diploblastike. Trupi ka një hapje të vetme, hypostome, i rrethuar nga tentakulat shqisore të pajisura me nematociste ose colloblaste për të kapur kryesisht planktonet. Këto tentakula janë të rrethuara nga një zgavër e gjerë e quajtur zgavra gastrovaskulare ose coelenteron. Tretja është si ndërqelizore ashtu edhe jashtëqelizore. Frymëmarrja dhe sekretimi realizohen me shpërndarje të thjeshtë. Një rrjet nervash është i përhapur në të gjithë trupin. Shumë Cnidaria shfaqin polimorfizëm, ku lloje të ndryshme të individëve janë të pranishëm në një koloni për funksione të ndryshme. Këta individë quhen Zooids. Këto kafshë në përgjithësi riprodhohen në mënyrë aseksuale duke lulëzuar, megjithëse edhe riprodhimi seksual ndodh në disa grupe.
Historia e klasifikimit
Vlefshmëria shkencore e termit coelenterate aktualisht është e diskutueshme, pasi cnidaria dhe ctenophora kanë më pak të përbashkëta se supozohej më parë. Coelentera mund të jetë monofiletike vetëm nëse përfshihen placozoa dhe bilateria. Në veçanti, pozicioni filogjenetik i ctenoforave është i diskutueshëm; pasi ajo fillimisht konsiderohej si një nëngrup i coelenterata por Hyman e konsideroi atë si një lloj të veçantë. Disa studiues sugjerojnë se coelenterata nuk është monofiletike, dhe për këtë arsye çdo grup që përmban cnidaria dhe ctenophora por duke përjashtuar filumin tjetër do të jetë parafiletike. Sidoqoftë, disa studime gjenomike kanë gjetur mbështetje për koelenteratet monofiletike. Përkundër kësaj pasigurie, termi koelenterat përdoret akoma në mjedise joformale për t'iu referuar cnidariave dhe ctenophorave.
Vepra e Lynn Margulis e 1997 (rishikimi i një modeli të mëparshëm nga Thomas Cavalier-Smith) që vendosi cnidaria dhe ctenophora vetëm në degën radiata brenda eumetazoa e ka komplikuar dukshëm çështjen e studimit të tyre. (Kjo e fundit u referohet të gjitha kafshëve përveç sfungjereve, trichoplax dhe mesozoa ende të kuptuara dobët). As grupimi nuk pranohet në mënyrë universale, megjithatë, që të dyja hasen zakonisht në literaturën taksonomike.
Altishofen
Altishofen është një komunë në kantonin Luzern të Zvicrës.
Kubla liqenore
Kubla liqenore (lat. Alosa agone) është një lloj peshku në gjininë Alosa. Është një specie e rrezikuar, që është e përhapur në Detin Mesdhe dhe Ballkanin Perëndimor.
Ufa
Ufa (rusisht: Уфа, bashkirisht: Өфө) është një qytet në Bashkortostan. Ufa është kryeqyteti e Republikën të Bashkortostanit. Ufa është qyteti i njëmbëdhjetë nga popullsia në Rusi dhe qyteti i parë nga popullsia në Bashkortostani. Qyteti lind si kala nga Ivan IV i tmerrshmi në 1574.
Klima
Klima është kontinentale me verë të nxehtë dhe dimër të ftohtë.Temperatura mesatare e janarit është -12 °C deri +20 °C në korrik, Temperatura mesatare vjetore është 4 °C.Në raste të jashtëzakonshme u regjistruan temperatura deri në -48.5 °C (janar 1979) dhe +38.6 °C (qershor 1952).Reshjet arrin mesatarisht prej rreth 600 mm / vit.
Urviçi
Urviç (Урвич/Urvič) është një fshat në Republikën e Maqedonisë.
Kristo Floqi
Kristo Floqi (Korçë, 24 tetor 1876 - Tiranë, 1951) qe avokat, gjykatës, nëpunës, ministër, botues dhe autor tragjedish e komedish. Është autor i "Himn mi flamur" në kohën e Triumfit të Legalitetit, himn që me muzikë të Thoma Nasi t u luajt kur më 1928 u shpall mbretëria dhe u quajt "marshi i Zogut".
Jeta
Kristo Floqi lindi në Korçë, i biri i Vasil Risto Tomços dhe Ngjelkës së Spiro Mitkos. Të martuar më 1869, patën 4 djem dhe një vajzë: Dhimitrin, Kriston, Nikollaqin, Thanasin dhe Katerinën. Mbetën gjallë vetëm Kristo me Thanasin. Të dy studiuan për drejtësi.
Mësimet e para Kristo Floqi i mori në shkollën qytetëse në Korçë, ndërsa studimet e mesme dhe të larta i kreu në Greqi, ku familja e tij qe shpërngulur. Diplomoi për drejtësi në Athinë, po aty nisi të ushtrojë profesionin e avokatit më 1899. Pasi nxuri turqishte me Hafiz Ali Korçën, më 1902 dha në "Mehtemi - Hukuk" provimin për të ushtruar avokatinë edhe në Perandorinë Osmane. Më 1904 martohet me Urani Poçin.
Më pas shkon në Korçë, ku hap zyrë avokature, punoi gjatë viteve 1902-1908 avokat në vendlindje, Manastir dhe anëtar i gjyqit të shkallës së parë në Dibër.
Më 1908 drejton gazetën "Dielli" në Shtetet e Bashkuara. Më 24 dhjetor 1911 drejton mbledhjen për krijimin Komisionit për Bashkimin e organizatave shqiptare në SH.B.A. Më 28 prill 1912 themelues dhe anëtar i komisionit qendror të Federatës Vatra, të cilën e drejtoi më 1913-1915. Merr pjesë më 1913 në Kongresin e Triestes, si i dërguar së bashku me Faik Konicën.
Më 6 qershor 1913 emërohet në krye të gjykatës civile e penale, madje merr pjesë në gjyqin e Beqir Grebenesë. Më 1914 u emërua kryesekretar i ministrisë së Drejtësisë. Në maj të 1919 drejtonte botimin e të përkohshmes "Agimi", organ degës letrare i shoqërisë "Vllaznia".
Në vitet 1925-1926 botoi gazetën "Indipendenca Shqiptare", kur edhe u rizgjodh si deputet i prefekturës së Korçës gjer më 1928. Më 1932 përkujdeset për varrosjen e kunatës së tij, Marigo Posios. Më 1929 - 1944 me ndonjë ndërprerje qe anëtar i Këshillit të Shtetit, ndërsa më 1940 zëvendësisht kryetar i tij dhe drejtor i zyrës ligjore të institucionit.
Njësitë administrative të Qipros Verior
Qiproja Verior është i nadrë në 5 rrethe, të cilat janë të ndarë me tej në nën-rrethe. Çdo rreth është i udhëhequr nga një kajmakam.
Triumfi i Lucius Aemilius Paulus (167 para krishtit)
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d7/Trionfi_di_cesare_01.jpg/220px-Trionfi_di_cesare_01.jpg|parapamje| Nr. 1, "panele të pikturuara" nga një seri fotosh të triumfeve të Cezarit të pikturuara nga Andrea Mantegna lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/94/Trionfi_di_cesare_03.jpg/220px-Trionfi_di_cesare_03.jpg|parapamje| Nr. 3, "trofe dhe plaçka" nga e njëjta seri pikturash lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1c/Trionfi_di_cesare_07.jpg/220px-Trionfi_di_cesare_07.jpg|parapamje| Nr. 7, "rob" nga e njëjta seri tabelash Triumfi i dytë i Lucius Aemilius Paulus në 167 para krishtit. Ai u festua nga L. Paulus për fitoren e tij ndaj maqedonasve dhe mbretit Perseus. Triumfi i veprimit treditor është përshkruar me kuriozitet nga Plutarku në " Jeta e Aemilius Paulus "; i cili përshkrim besohet se është përdorur nga Andreas Mantegna për të krijuar një seri pikturash të triumfeve të Cezarit.
Pali më vonë, në vitin 166 para Krishtit. në fillim, triumfet e Lucius Anicius Galit dhe Cn. Octavius, i cili kishte luftuar përkrah L. Aemilius Paullus.Lidhje të brendshme
Alberswil
Alberswil është një komunë në kantonin Luzern të Zvicrës.
Georges Perec
Georges Perec lindi me 7 mars 1936 në Paris. Ai është djali i Icek Perek dhe Sirla Zhjulewizh, qe te dy hebrenj polake, te martuar në 1934.
Zhorzh jetoi vetëm pak me te atin pasi u thirr ne fron ku humbi jetën ne shtator te 1940. Një vit me pas, me një tren te Kryqit te Kuq shkoi ne Villard-de-Lans, ku do te qëndronte me familjen e te atit deri ne përfundim te luftës. Ne shkurt te 1943 merr lajmin se kishte humbu te ëmën ne kampet e përqendrimit. Ne 1945 Zhorzh kthehet ne Paris ku birësohet nga halla e tij, Esther Binenfeld. Nga 1946 deri 1954, studioi ne Liceun Klod Bernare me pas ne « Kolèzh d'Etomp ». Gjate kësaj kohe filloi psikoterapi me Fransuaz Dolto. Ne 1955, filloi te studionte histori, dege te cilën e brakisi brenda pak muajve.
Ne 1958 shkoi te kryente shërbimin ushtarak te detyruar ne rradhet e parashutisteve. Pas një vit u kthye ne Paris ku u martua me Polet PetrA dhe menjëherë u nis për ne Sfax te Tunizi-se. Ne 1962 u be dokumentalist ne neurofiziologji pranë CNRS. Ne 1965 Georges Perec u be i njohur pas daljes ne treg te romanit te tij te pare « Les Choses » (Le Shoz). Aty flitej për një histori te viteve 60’ te cilën Maurice Nadeau e parapriu me librin e tij « Lettres nouvelles », botuar ne shtëpinë e njohur botuese Juillard (Zhuliar). Ishte pikërisht romani ne fjale qe u vlerësua me Çmimin Renodo, për « Les choses puis » (Le Shoz Pyi), sukses qe i mundësoi bërjen pjese ne Oulipo. Pasi nënshkroi me shtëpinë botuese Denoel, për tre librat e tij te ardhshëm, Perke publikon « Quel petit vélo à guidon chromé au fond de la cour ? » (Kel peti velo a gidO kromé o fO dla Kur). Kritika e cila nuk gjeti ne këtë krijim autorin qe njihte– një vëzhgues fin i jetës se përditshme – por megjithatë i rezervoi një fjalët me te mira. Ne 1968 publikoi « Un Homme qui dort », portret i vetmisë urbane, një libër për realizimin e te cilit u frymëzua nga Kafka. Qe ishte kthyer ne një emër te letërsisë franceze kjo tashme dihej por publikimi ne tetor te 1969 i « La Disparition » konfirmoi dhe një here çdo fjale te mire qe ishte thëne deri ne atë kohe për Perek dhe shkrimet e tij.
Vitet 70 nisen me një aktivitet radiofonik ne Gjermani. Ne 1971 shtëpia botuese REKLAM, me qendër ne Shtutgart merr përsipër botimin e librit « Di Mashine » (ne bashkëpunim me Eugen Helmlé). Nga libri ne fjale u lexuan disa pjese ne një emisione te radios Zaarlandisher Rundfunk. Pjese te tjera te kësaj vepra u vunë ne skenat Franceze. Qe nga 1972 deri 1975 bashkëpunoi ne një psikanalize me Zhan-BertrO Pontali. Gjate 73, Zhorzh shkruant kujtime fëmijërie për revistën e drejtuar nga Maurice Nadeau. Zymtësia e shkrimeve te tij e çoroditi lexuesin, ndërsa Perek haste gjithenj e me shume vështirësi publikim, te cilat rriten pesimizmin ne vargjet e tij. Fatmirësisht e kuptoi qe po gabonte dhe gjeti si vetmen mënyre për te mënjanuar katastrofën, një pushim letrar disamujor.
Ne 1975, Georges Perec arriti te ekranizoje, « Un Homme qui dort ». Për filmin ne fjale bashkëpunoi me regjisorin Bernar Kejzan. Interpretimi i jashtëzakonshëm i aktorit Zhak Spjeze, kolona zanore e kompozuar nga Philippe Drogoz e kthyen filmin ne një nga klasiket e kinemasë franceze. Ne 1976 filloi pune ne redaksinë e gazetës « Le Point » ku ishte ngarkuar me realizimin e faqes se lojërave për te cilën Zhak krijonte fjalëkryqet. Ne 1978, shkroi « La Vie mode d'emploi » (La vi Mod demplua) suksesi i se cilës beri qe Perek te largohej nga CNRS për t’iu kushtuar tërësisht letërsisë. Libri i sipërpërmendur u vlerësua me çmimin « Medicis », ndërsa sot konsiderohet si një nga me cilësoret e letërsisë franceze te viteve 70’.
Vitet 80 filluan me publikimin e romanit « Un Cabinet d'amateur » (ën KabinE damatër) dhe përmbledhjes poetike (La Clôture), dy vepra te publikua nga shtëpia botuese Hashet. Për fat te keq Perek nuk arriti te përfundonte romanin « 53 jours » (sënkontrua zhur), titulli i se cilës i referohet kohës qe i mori Stendalit, redaktimi i « La Chartreuse » (La shartrëz). Zhorzh Perek u nda nga jeta për shkak te një kanceri ne bronke me 3 mars 1982 ne spitalin e Ivry, ndërsa trupi i tij prehet ne varrezat Pèr Lashez, ne Paris. Edhe pas vdekjes disa vepra te tij u publikuan pa harruar dhe artikuj te shumte nëpër gazeta te njohura franceze. Disa dite pas vdekjes, e përditshmja « Libération » (LiberasjO) publikoi ne France, nekrologjinë e tij ne te njëjtën dite me atë te një emri tjetër te letërsisë, siç është amerikani Filip K. Dik.
Gabriel Mudingayi
Gabriel "Gaby" Mudingayi (i lindur më 1 tetor 1981) është një lojtar Belg që luan në Serie A për klubin italian Inter, i huazuar nga Bologna Calcio. Gabriel Mudingayi është një mesfushor, që njihet për ndërhyrjet e tij të rënda në fushën e lojës.
Bologna
Në korrik të vitit 2008, Bologna lajmëroi se kishte blerë lojtarin belg për 7 Milion €. Lazio mori vetëm 6.578 Milion €.
Që nga data kur firmosi për Bolognan, Mudingayi ka qënë një lojtarët më të mirë, duke ndihmuar Bolognan që të mos binte nga Serie A. Me Bolognan ka luajtur 128 Ndeshje dhe shënoi 2 gola.
Internazionale
Më 20 korrik 2012, F.C. Internazionale Milano lajmëroi se kishte zyrtarizuar mesfushorin Gabriel Mudingayi nga Bologna në formën e huazimit me të drejtë blerje në fundit të sezonit. Ai u huazua për 750.000 € dhe nënshkroi një kontratë dy vjeçare deri më 30 qershor 2014 me një pagë 1.1 milion € në sezon.
Kantoni Mans-Ouest
Kantoni Mans-Ouest (frëngjisht: Canton du Mans-Ouest) është një kanton në departamentin Sarthe, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Le Mans. Ka sipërfaqe 5.07km2 dhe popullsi 15746 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Mans-Ouest aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Arti ilir
parapamje|[[Menada e Tetovës ]] Arti ilir përfshinë dëshmitë më të rëndësishme arkeologjike për kulturën materiale dhe shpirtërore që krijuan ilirët në viset dhe rajonet e Ilirisë.
Hyrje
Në fillim ata ilirët zhvilluan artin në të cilin mbizotëronin motivet gjeometrike (trekëndëshat, rombet, rrathët, spirale etj.), kryesisht në stolitë metalike dhe sende të dobishme, por edhe në enë qeramike. Tashmë në shekullin VI p.e.s. ndikimet e artit helen, që depërtoi drejtpërdrejt në luginat e lumenjve, përmes kolonive greke në pjesët jugore të Detit Jon dhe Adriatik, ose përmes kulturave etruske dhe të tjera në Itali, po rriteshin. Nën ndikimin e spazmës, arti antropomorfik, por edhe me zhvillimin e artit figurativ te vetë ilirët, në vise të ndryshme të vendeve ilire u shfaqën një sërë arritjesh të vlefshme artistike.
Historia
Arti antik ilir dëshmohet në truallin e Shqipërisë që prej mesit të mijëvjeçarit I p.e.s. deri në shekujt e parë të e.s. Në Iliri zhvillimi i artit si veprimtari e veçantë shoqërore nis me vendosjen e rendit skllavopronar në shek.VII p.e.s.-VI e.s. Qendrat e tij kryesore u bënë qytetet ilire Bylis, Amantia, Foinike, Butrot, etj. dhe ngulimet helene: Dyrrahu, Apolonia, Oriku. Në qendrat e hershme qytetare të shek.VI-V p.e.s. arti skllavopronar ilir shfaqet me importimin e figurinave prej bronzi e terakote, të enëve prej qeramike me figura të zeza dhe të kuqe, të enëve prej bronzi e të pasqyrave me figura njerëzore. Vepra të artit arkaik dhe të hershëm klasik janë koka prej bronzi e Apollonit nga Vlora, mbajtësja e pasqyrës nga Shkodra, Menada e Tetovës, Hyjnesha në fron nga Prishtina, etj. Njëkohësisht fillon imitimi i këtyre modeleve nga mjeshtrit ilirë, veçanërisht në zonën e Shkodrës dhe Dardani.
Figura me vlerë artistike ndeshim edhe në monedhat e shumta të kësaj periudhe që u realizuan në Apoloni, Durrah dhe Orik. Lulëzimi i disa qyteteve ilire dhe i kolonive helene solli një zhvillim të madh të artit që u pasua edhe me shumëllojshmëri formash e teknikash ; që nga afresket e deri te mozaikët e bukur monokrom dhe polikrom. Por në shekullin e I-rë u ngadalësua gjithë ai hov zhvillimi. Pushtimi romak që shkaktoi rënien ekonomike të qyteteve ilire, la gjurmë të dukshme edhe në art. Ndonëse Roma pushtuese u pushtua vetë prej artit helen, përsëri ndikoi në qytetet ilire me tipare të kulturës së saj provinciale romake. U duk më qartë ndikimi në skulpturë, ku përgjithësisht u ndoq realizmi tipik i kohës, por ndjehet gjithashtu fryma klasike që mbështetet në traditën qindravjeçare. Qendrat kryesore të veprimtarisë artistike mbeten përsëri Apolonia, Dyrrahu, Butrinti etj.
Nga fillimi i VI pes. deri në fund të IV pes. në trevat veriore ilire lulëzoi një nga artet më interesante parahistorike ilire, i ashtuquajturi, art situla, i krijuar duke ndërthurur elemente artistike dhe kulturore nga Greqia, Etruria dhe popullsia indigjene. Emrin e ka marrë nga situlat prej bronzi (kova me kapak), skena të dekoruara me bollëk nga jeta e përditshme, përshkrime të kafshëve të ndryshme dhe motive gjeometrike e të tjera të bëra me reliev. Përshkrime të tilla u gjetën edhe në pllakat dekorative të rripave, më rrallë në helmeta dhe objekte të tjera (vende varresh në Nesactium afër Pulës).
Nën ndikimin e këtij arti u zhvillua, nga shekulli V p.e.s. Kr. deri në kohën romake, në zonën e japodëve, arti origjinal vendas në urna guri me skena të lidhura me kultin e të ndjerit dhe zakonet e varrimit (ekzemplarë nga Ribiqi dhe Jezerin jo shumë larg Bihaqit). Varëse antropomorfe dhe zoomorfike të stilizuara prej bronzi, aplikime në kopset dhe gjokset nga Kompolje, Prozor, Otoçac dhe vende të tjera në Lika janë interesante për të mësuar rreth artit dhe fesë Iapodian. Gërmimet në kryeqytetin Histra Nesactium zbuluan një sërë statujash guri me përmasa pothuajse reale, të cilat i përkisnin një faltoreje monumentale ilire nga shekulli V-IV. shekulli para Krishtit Kr.; kjo e veçantë dhe unike në tokën ilire u krijua nën ndikimin e artit grek, i cili arriti në Itali ndër ilirët e veriut. Ardhja e keltëve në territorin ilir në IV. shekulli para Krishtit Kr. ai nuk ndikoi ndjeshëm në artin ilir; stolitë e veçanta bimore, motive të dallueshme të artit kelt, shfaqen vetëm në armë dhe në disa objekte dekorative.
Nga kohët parahistorike, veçanërisht në Shqipëri, Istria dhe Hercegovinë, vijnë mbetjet e shumë vendbanimeve të fortifikuara ilire (kodra ose kështjellë), të ndërtuara fillimisht me blloqe të mëdha guri të formës së çrregullt, dhe nga shekulli V p.e.s. prej guri të latuar në formë katrore. Ilirët përveç Gradinës njihnin edhe llojin sojenik të vendbanimit; më të mirë të eksploruara janë vendbanimet e sojës në lumenjtë Sava dhe Una. Në rajonet karstike, nga Istria në veri deri në Epir në jug, ata ndërtuan shtëpi prej guri me planimetri katërkëndëshe ose rrethore; tipi rrethor është ruajtur në Istri dhe Dalmaci deri më sot si baritor, dmth. shtëpi fushore (bunja, poljarica, kazhun).
Ardhja e romakëve në viset ilire shkaktoi ndryshime të mëdha në jetën e përgjithshme, duke përfshirë edhe artin. Shprehja artistike romake u pranua kryesisht nga popullsia urbane, ndërsa vendasit vazhduan të zhvillonin artin e tyre, i cili lulëzoi gjatë Perandorisë së vonë. Më pas u krijuan gurët e varreve dhe monumentet e kushtimit me figura të të vdekurve dhe hyjnitë vendase të gdhendura në reliev të cekët, me fytyra të shfaqura përballë, një teknikë që të kujton traditën e vjetër autoktone të gdhendjes së drurit. Të ndikuar nga arti greko-romak, artistët ilirë zhvilluan forma të veçanta të gurëve të varreve, të njohura për disa krahina ilire (p.sh. cipus liburnian, një lloj guri varri cilindrik me një kon pishe sipër). Shumë vepra ilire të ruajtura nga periudha romake përmbajnë motive të vjetra zbukuruese dhe simbolike, të cilat shfaqen deri në antikitetin e vonë, dhe disa prej tyre i mbijetuan shfaqjes së krishterimit dhe rënies së Perandorisë Romake dhe u bënë pjesë e trashëgimisë artistike të popujve që jetonin në perëndim. Ballkani.
Në të njëjtën periudhë me artin e trevave fshatare, në truallin e Shqipërisë arriti zhvillimin më të madh edhe arti i mozaikut. Mozaiku më i hershëm është gjetur në Durrës dhe i përket shekullit IV p.e.r. dhe është i punuar me gurë zalli shumëngjyrësh. Ka vlera të rralla artistike që shquhen në gjithë veprimtarinë e kësaj gjinie. Quhet “Bukuroshja e Durrësit” dhe mund të cilësohet si bukuroshja e gjithë mozaikëve që janë zbuluar deri tani në truallin shqiptar, për hijeshinë e figurës dhe mjeshtërinë e realizimit artistik. Në shekullin e I-rë, siç përmendëm, u arrit lulëzimi i këtij arti dhe nga gurët e zallit u kalua në kubikë të prerë prej guri, qelqi, mermeri apo balte të pjekur. Mozaikë të tillë janë zbuluar në Apolloni, Dyrrah dhe Butrint.
Zhvillimi i mëvonshëm i mozaikëve lidhet kryesisht me monumentet paleokristiane. Pas shekullit te V-të motivet e mozaikut ndryshojnë nga modelet e pikturave të herëshme, siç është amazonamania në Apoloni, duke u zëvendësuar me figura simetrike që qëndrojnë të shkëputura në sipërfaqe dhe që paraqesin figura kafshësh, shpendësh, pemë frutore, lule e të tjerë simbole të artit paleobizantin. Ruhen edhe sot në gjendje të mirë disa vepra të tilla, sic janë Pagëzimorja në Butrint, mozaikët e Linit dhe të Antigonës. Nga gërmimet e deritanishme, është gjetur vetëm një mozaik paretial në Durrës, brenda Amfiteatrit të qytetit, që i përket shekullit VI-VII-të.
Altbüron
Altbüron është një komunë në kantonin Luzern të Zvicrës.
Simbolet
Simboli sipas "Fjalorit të gjuhës shqipe" është një shkronjë ose shenjë e caktuar që përdoret në mënyrë konvencionale për të paraqitur një element, një madhësi të caktuar, një njësi matjeje, një veprim etj; diçka që është zgjedhur nga tradita shoqërore për të paraqitur një ide, një ndjenjë etj. Simbol i kombit, i besimit, i qëndresës, i dashurisë etj.
Lidhur me fuqinë e shenjave dhe simboleve filozofi i madh kines Kong Fu Tzu (551-479) ka shkruar: Shenjat dhe simbolet janë ato që e sundojnë dhe udhëheqin botën e jo fjalët apo ligjet”. Në botën e shenjave dhe simboleve (shih: Enciklopedi e plotë e shenjave dhe simbolev, London 2006) Në këtë enciklopedi identifikohen dhe anilozohen shenjat e kodet e panjohura të gjuhëve sekrete dhe simbolet më të lashta përmes 1600 simboleve vizuale ku përfshijnë fotografi, piktura, ilustrime të shoqëruara me komente, definicione dhe shpjegime nga ana e ekspertëve të fushave përkatëse.. Sipas kujtesës së Adamit (shih te Krijimi…) e gjithë fshehtësia e jetës së gjatë ka qenë e skalitur në dy shtylla guri. Njëra pas përmbytjes së madhe është gjetur, ndërsa shtylla ku ishte shënuar fshehtësia e jetës së gjatë-përjetshme edhe sot kërkohet!/Mihailo Popovski/9. Fshehtësitë ishin të skalitura me shenja-simbole! Adami i vetmi njeri që u pa ballë për ballë me Perëndiun-Krijuesin-ARKITEKTI I MADH, nga i cili mësoi të gjitha fshehtëit DHE KY ADAMI IA LA Setit (Sheti), shpresës së madhe, meqë dy djemët e parë i shkuan, Kaini mbyti Abelin e pafajshëm, dhe iu desh ta largohet nga vendi!!
Simbolet e lashtësisë
Fillohet nga agimi i njerëzimit – mitologjia e Egjiptit të lashtë, periudha klasike, të Evropes pagane, pastaj ato të mitologjisë dhe kulturës së popujve të Lindjes së Mesme... Këtu mësojmë mbi rolin simbolik të farave (bërthamave), daulleve, armëve dhe rekuizitave të tjera të cilat përdoren në ritet shamaniste, pastaj mbi domethënien e vulës së Lao Ce-së dhe simbolin e dualizmit (fil. Burimi i çdo gjëje nga dy baza fillestare...) kozmik “yin-yang” te taoizmi, kuptimin e “omit të shenjtë” i cili simbolizon trinin e shenjtë hyjnore (Brahma-krijues, Vishnu-kujdestar, Shiva = shkatërrues i botës) në mitologjinë e hinduizmit, gjurmën e këmbës së Siddharta Guathames, stupat dhe “dharmaçakra” (rrota eligjeve) tek budizmi por edhe mbi simbolet manoteiste si “Ylli i Davidit” në judaizëm, pastaj simbolet e peshkut, pëllumbit, trikuetës (simbol trisepësh i trinisë hyjnore), monogramit të Krishtit si dhe të kryqit si sibol qendror në krishterim dhe në fund hilalli (gjysëmhëna dhe ylli), minarja (arab. manare=që jep dritë) amuleti i quajtur “dora e hazreti Fatimës” të cilëc edhe pse nuk përmendet në Kuran, myslimanët shiit i atribuojnë veçori të Shën Mërisë; simb. i melekëve, të cilët i udhëheq Xhibrili (Xhebraili).. çdo njeri i ka nga dy (melaqe an) të cilat na mbrojnë nga të këqijat si dhe s. I Kabes (Qabes) që padyshim është simboli më i shenjtë në besimin islam... Frojdi mendonte se simbolet janë produkte të mendjes së pavetëdijshme (nënvetëdija) të cilat mund të përmbajnë informata domethënëse, ndërsa Karl Jang zhvilloi teorinë mbi vetëdijen kolektive të evoluimit të mendjes e cila përdorë simbolet për t’i shprehur motivet dhe subjektet universale njerëzore...
Shtriga simbolizon fuqinë femërore të së mirës por edhe të së keqes... Ëndrrat e të rinjvet-fëmijëve simbolizojnë mënyrën e jetesës së tyre...  Gjërat tabu, apo përdorimi i gjërave që konsiderohen (veprime të ndaluara) të shenjta ose të rrezikshme e që përcaktohen në baza të moralit individual apo kolektiv...  Në kuadër të simbolizimit në shoqëri si simbole të lashta të identitetit trajtohen : flamuri, svastika (kryqi gremç i cili prej simbolit të lashtë parahistorik në vitin 1935 u shndërrua në simbol të ideologjisë shtetërore gjermane), drapëri dhe çekani, që nga simbole agrikulturale u bën s. të komunizmit ; simbolet në fushat e ndryshme të arteve (figurat antropmorfe), maskat si simbol i artit tribal, pastaj s. e artit të epokës së renesancës, të barokut, rokokosë e deri te ato të pop artit dhe të artit surrealist.
Simbolet që nga përditshmëria deri te simbolet religjioze, prej atyre të përkohshme deri te ato të përjetshme... Roli i simboleve, në shoqëri, në natyrë, në mitologji dhe në traditat religjioze të popujve të ndryshëm, është tejet i madh.. Disa nga këto simbole Janë universale dhe mund të kanë domethënie të shumëfishtë si kryqi, gjarpri, ylberi dhe rrota etj.
Dielli është personifikim i hyjit në mitologjinë e shumë popujve, perëndimi i diellit simbolizon vdekjen.
Hyji Shamash-Mesopotami; Hyji Ra-Egjipt, Mithra në Persi, Helios tek grekët e lashtë... Eklipsi (errësim – zënia e hënës etj) është simbol i fatkeqësisë, Hëna e re simbolizon rifillimin e procesit të jetës, simboli i saj shoqëron shën Mërinë në paraqitje artistike të krishtere dhe në trajtë të hënës së re është pjesë e simbolizimit të besimet islam (bashk me yllin pesëcepësh). Yjet simbolizojnë ndriçimin shpirtëror dhe prezencën hyjnore dhe paraqiten në disa variante si 5-rremësh (edhe në formë pentagrami = pesë vija paralele) 6 ose edhe 8-rremësh. Trajtim të posaçëm kërkojnë simbolet e gjuhës së simboleve të trupi (dy gishtërinjtë e dorës së djathtë në formë “V” simbolizon Fitore, ata të dorës së majtë simbolizojnë ofendim, shuplakat e bashkauar shprehin lutje. Cecila pjesë e trupi të njeriut ka simbolikën e vet: Flokët simbolizojnë forcën (Samsoni), sytë-shpirtin, pasqyra e sh.); goja fuqinë dhe inspirimin e shpirtit, zemra konsiderohet simbol i dashurisë dhe i së vërtetës, kërthiza simbolizon fuqinë hyjnore, gjaku dhe frymëmarrja forcën e jetës dhe fuqinë hyjnore, organet seksuale simbolizojnë Plleshmërinë dhe fuqitë misterioze...
Të gjitha shenjat vizuele, që janë me mijëra, (1111 & 500) paraqesin simbole të ndryshme : të bestytërive, mitologjike, religjioze, shkencore-kimi, fizikë, gjeologji, botanikë...) të florës dhe faunës.. deri te s, në jetën e përditsdhme – bashkëkohore si BMVV...
pesë cepat e yllit ose (pentagramit) simbolizojnë njeriun me të dy duart dhe këmbët e hapura dhe njihet si shenjë tëpër e lashtë okulte. Pikërisht ky yll simbolizon idealin i cili pasqyron shpirtin që dominon trupin... (shih te Maksim Zotaj : Origjina dhe simbolet e flamurit shqiptar) YLLI me pesë cepa-pentagrami- ajri, zjarri, toka dhe shpirti i Zotit, katër elementet themelore të botës, por edhe pesë ndjesitë e njerëzve: shija, shikimi, dëgjimi, të prekurit, nuhatja por edhe pesë kontinentet.
Muhoci
Muhoc (serbisht: Муховац/Muhovac) është fshat në komunën e Bujanocit, Serbi. Fshati Muhoc ndodhet në pjesën jugore të shtetit të Serbisë. Kufizohet me Kosovën dhe shërben si urë lidhëse ndërmjet Kosovës dhe fshatrave të malësisë si: Zarbincë, Priboc, Çarr, Gjërgjec, Ramabuçë, Novosellë e Epërme, Suharnë.
Gjeografia
Fshati Muhoc është vendbanim rural i tipit të ngjeshur që shtrihet në të dyja anët e luginës së lumit të Muhocit, degës së majtë të Moravës Jugore. Fshati shtrihet mes 620-650 m të lartësisë mbidetare, duke u ndodhur 28 km në veriperëndim të qytetit të Bujanocit.
Territori i fshatit përfshinë një sipërfaqe prej 660 ha (6.6 km2).
Demografia
Në vitin 1948 në Muhoc kanë jetuar 431 banorë, në vitin 1961 kanë jetuar 520 banorë, në vitin 1981 kanë jetuar 520 banorë. Ndërsa, në vitin 2002 ky numër rritet në 712 banorë me rreth 95 ekonomi familjare.
Për shkak të bojkotimit të regjistrimit të fundit të popullsisë nga shqiptarët në Luginë, nuk ka të dhëna të sakta për numrin e popullsisë shqiptare në dhjetëvjeçarin e fundit.
Ky vendbanim është krejtësisht i banuar nga shqiptarët.
Galeria
parapamje
Zell (LU)
është një komunë në kantonin Luzern të Zvicrës.
Erotika lezbike
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6c/Gustave_Courbet_-_Le_Sommeil_%281866%29%2C_Paris%2C_Petit_Palais.jpg/300px-Gustave_Courbet_-_Le_Sommeil_%281866%29%2C_Paris%2C_Petit_Palais.jpg|djathtas|parapamje|300x300px| Le Sommeil (Gjumi) nga [[Gustave Courbet (1866).]] Erotika lezbike merret me përshkrimin në artet pamore të lezbizmit, që është tërheqja seksuale e një femre nga një femër tjetër. Lezbizmi ka qenë një temë në artin erotik që të paktën që nga koha e Romës së lashtë, dhe shumë i konsiderojnë përshkrimet e lezbizmit (si për seksualitetin në përgjithësi) si erotike.
Për pjesën më të madhe të historisë së kinematografisë dhe të televizionit, lezbizmi konsiderohej tabu, megjithëse që nga vitet 1960 është bërë gjithnjë e më shumë një zhanër më vete. Të gjetura për herë të parë në filmat e butë dhe thrillerët erotikë, përshkrimet e lezbizmit hynë në kinemanë kryesore në vitet 1980. Në pornografi, përshkrimet e seksit të lezbikeve formojnë një nënzhanër popullor, të drejtuar drejt audiencës heteroseksuale mashkullore, audiencës lezbike dhe audiencës biseksuale të çdo gjinie.
Sfondi kulturor
Marrëdhëniet seksuale midis grave janë ilustruar dhe rrëfyer, por shumica e materialit të shkruar nga periudha e hershme moderne është shkatërruar. Ajo që duket qartazi nga të dhënat historike është se pjesa më e madhe e materialit të lezbikeve në tekstet pornografike ishte menduar për lexues meshkuj.
Artet pamore
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/Fran%C3%A7ois_Boucher_-_La_Nymphe_Callisto%2C_s%C3%A9duite_par_Jupiter_sous_les_traits_de_Diane_%281759%29.jpg/180px-Fran%C3%A7ois_Boucher_-_La_Nymphe_Callisto%2C_s%C3%A9duite_par_Jupiter_sous_les_traits_de_Diane_%281759%29.jpg|djathtas|parapamje|180x180px| Boucher, Nimfa Callisto, e joshur nga Jupiteri në formën e Dianës (1759). Përshkrimet e lezbikeve gjenden midis afreskeve erotike të Pompeit. Pasi u zhdukën gjatë Mesjetës, ata u rikthyen pas Rilindjes. François Boucher dhe JMW Turner ishin ndër pararendësit e artistëve të shekullit të 19-të që shfaqën erotizmin mes grave në punën e tyre. Ashtu si piktorë të tjerë (si Jean-Honoré Fragonard ), Boucher gjeti frymëzim në mitologjinë klasike. Ai ishte nga artistët e shumtë që përdori mite të ndryshme rreth perëndeshës Diana, duke përfshirë historinë e përshkruar shpesh të Callisto, nimfës së Dianës e cila u josh nga Jupiteri, me perëndinë që mori formën e Dianës pasi Callisto ishte betuar për dëlirësinë.
Zhvillimet e shekullit të 19-të
Në shekullin e 19-të, lezbizmi u diskutua më hapur dhe gjeti rrugën e saj në shumë fusha të artit. Në Francë, ndikimi i Charles Baudelaire konsiderohet vendimtar, në letërsi, si dhe në artet pamore, edhe pse sipas Dorothy Kosinski, kjo nuk ishte një çështje për artet e larta, por kryesisht për erotikën popullore. Ilustrimet e Auguste Rodin për Les Fleurs du Mal të Baudelaire-it përfshinin skena lezbike. Le Sommeil i Gustave Courbet (1866) ilustron një skenë nga tregimi i 1835 "Mademoiselle de Maupin" nga Théophile Gautier (megjithëse "Delphine et Hippolyte" i Baudelaire nga Les fleurs citohet gjithashtu si një frymëzim ), duke përshkruar dy gra pas bërjes së dashurisë. Tema e saj lezbike ishte mjaft e diskutueshme për t'u bërë objekt i një raporti policor në 1872, por piktura e Courbet vlerësohet me frymëzimin e të tjerëve për të përshkruar "çiftet safike", gjë që nga ana tjetër çoi në "zbutjen e tabuve". duke zbuluar dashurinë mes grave dhe duke e detyruar shoqërinë t'i shohë ata që i konsideronte si të devijuar dhe mëkatarë". Megjithatë, audienca për vepra të tilla artistike ishte kryesisht meshkuj (piktura e Courbet ishte porositur nga një diplomat shtegtar turk), prandaj "termi lezbike duhet të jepet ndoshta me thonjëza, për aq sa kemi të bëjmë me imazhe të bëra nga burrat, sepse burrat, dhe në të cilën vetë disponimi i trupave të grave deklaron se ato janë rregulluar më shumë për sytë e shikuesit sesa për sytë e njëri-tjetrit."  Në shekullin e njëzetë, sensualiteti i imazhit do të tërhiqte edhe shikuesit lezbike. lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e3/OttomanCunnilingusOrientalism.jpg/200px-OttomanCunnilingusOrientalism.jpg|djathtas|parapamje|280x280px| Një përshkrim orientalist (cunnilingus si ekzotica) Në pikturën franceze të shekullit të 19-të, lezbizmi shpesh përshkruhej brenda kontekstit të orientalizmit, dhe kështu ishte i prirur të ndikohej nga kolonializmi dhe imperializmi i epokës; si rezultat, supozimet në lidhje me racën dhe klasën informuan imazhet, veçanërisht kur lezbizmi ishte i lidhur me skenat e haremit dhe bordellove. Përshkrimet e mëvonshme të lezbikeve në artin perëndimor mund të reflektojnë si zakone kulturore, ose thjesht të huazojnë nga konventat formale pikturale.
Në gjysmën e dytë të shekullit të 19-të, tema e lezbikeve ishte e vendosur mirë dhe artistët e saj përfshijnë Henri de Toulouse-Lautrec, Constantin Guys, Edgar Degas, dhe Jean-Louis Forain. Artistët e mëvonshëm përfshijnë Gustav Klimt, Egon Schiele, Christian Schad, Albert Marquet, Balthus dhe Leonor Fini. Përshkrimet më të qarta ishin një pjesë e rëndësishme e punës së ilustruesve erotikë si Édouard-Henri Avril, Franz von Bayros, Martin van Maële, Rojan, Gerda Wegener dhe Tom Poulton. Përshkrimet e qarta të të bërit dashuri mes grave ishin gjithashtu një temë e rëndësishme në shunga erotike japoneze, duke përfshirë punën e mjeshtrave të tillë si Utamaro, Hokusai, Katsukawa Shunchō, Utagawa Kunisada, Utagawa Kuniyoshi, Yanagawa Shigenobu, Keisai Kywanabeō, dhe.
Në fotografinë e artit dhe fetishzmit, artistë të shquar që punojnë me tema lezbike përfshijnë David Hamilton, Steve Diet Goedde dhe Bob Carlos Clarke. Kohët e fundit, fotografet lezbike dhe biseksuale si Nan Goldin, Tee Corinne dhe Judy Francesconi janë fokusuar në tema erotike, duke rifituar një temë që tradicionalisht është trajtuar kryesisht me syrin e artistëve meshkuj.
Kinemaja dhe televizioni
Temat e lezbizmit dhe erotizmit ishin të përmbajtura ose të koduara në kinemanë e hershme. Edhe skenat që sugjeronin lezbike ishin të diskutueshme, si paraqitja e grave që kërcenin së bashku në Kutinë e Pandorës (1929) dhe Shenjën e Kryqit (1932). Kutia e Pandorës shquhet për nënkomplotin e saj lezbik me konteshën ( Alice Roberts ) që përcaktohet nga pamja e saj mashkullore dhe për shkak se ajo vesh një kostum. Temat lezbike u gjetën në filmat evropianë si Mädchen in Uniform (1931). Nga mesi i viteve 1930, Kodi i Hays ndaloi çdo temë gej në filmat e Hollywood-it dhe disa filma të para-Kodit duhej të priten për t'u rishfaqur. Për shembull, Shenja e Kryqit fillimisht përfshinte erotizmin "Dance of the Naked Moon",   (kërcimi i Hënës së Zhveshur), por kërcimi u konsiderua një "kërcim lezbik" dhe u ndërpre për një ribotim të vitit 1938. Edhe sugjerimet për një tërheqje romantike mes grave ishin të rralla, dhe "fjala L" ishte tabu. Lezbizmi nuk u trajtua në kinemanë amerikane deri në publikimin e vitit 1962 të " Walk on the Wild Side", në të cilin ekziston një marrëdhënie lezbike e nënkuptuar në mënyrë delikate midis Jo dhe Hallie. Përshkrimet e dashurisë midis grave u shfaqën për herë të parë në disa filma të fundit të viteve 1960 - The Fox (1967), Vrasja e Motrës George (1968) dhe Therese and Isabelle (1968).
Gjatë viteve 1970, përshkrimet e seksit midis grave u kufizuan kryesisht në filma gjysmë pornografikë të butë dhe për shfrytëzim seksual, si Cherry, Harry &amp; Raquel! (1970), Score (1974), Emmanuelle (1974) dhe Bilitis (1977). Edhe pse skenat gjysmë eksplicite të seksit heteroseksual kishin qenë pjesë e kinemasë kryesore që nga fundi i viteve 1960, përshkrimet ekuivalente të grave që bënin seks filluan të shfaqeshin vetëm në filmat e zakonshëm gjatë viteve 1980. Këto ishin zakonisht në kontekstin e një filmi me temë specifike lezbike, si Personal Best (1982), Lianna (1983) dhe Desert Hearts (1985). Filmi me vampir The Hunger (1983) përmbante gjithashtu një skenë joshjeje dhe seksi midis Catherine Deneuve dhe Susan Sarandon. Filmi i Jacques Saurel "Joy et Joan" (1985) gjithashtu i përket kësaj shfaqjeje të re filmike më shumë se të butë.
Henry & June (1990) kishte disa skena lezbike, duke përfshirë një që u konsiderua mjaft e qartë për t'i dhënë filmit një vlerësim NC-17. (Kishte disa polemika nëse MPAA i kishte dhënë filmit një vlerësim më kufizues sesa do të kishte normalisht për shkak të natyrës lezbike të skenës në fjalë). temë në zhanrin e thrillerit erotik. Më vonë, në vitet 1990, thrillerët erotikë si Wild Side (1995) dhe Bound (1996) eksploruan marrëdhëniet lezbike dhe përmbanin skena të qarta seksuale lezbike.
Nga vitet 1990, përshkrimet e seksit midis grave u bënë mjaft të zakonshme në kinemanë kryesore. Puthja e femrave është shfaqur gjithnjë e më shumë në filma dhe në televizion, shpesh si një mënyrë për të përfshirë një element ngjallës seksual në një film pa pasur në fakt filmin të fitojë një vlerësim më kufizues duke përshkruar seksin ose lakuriqësinë.
Seriali dramatik Showtime The L Word (2004–2009) eksploron marrëdhëniet lezbike, biseksuale dhe transgjinore dhe përmban shumë skena të qarta seksuale lezbike. lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/Liza_Del_Sierra_Sharon_Lee.jpg/220px-Liza_Del_Sierra_Sharon_Lee.jpg|parapamje| Interpretuesit pornografikë francezë Liza Del Sierra dhe Sharon Lee duke xhiruar një video. Lezbikeizmi është një temë e rëndësishme si në pornografinë e fortë ashtu edhe në atë të butë, me shumë tituj videosh për të rritur, faqe interneti dhe studio të tëra (të tilla si Girlfriends Films dhe Sweetheart Video ) të kushtuara tërësisht përshkrimeve të aktivitetit seksual lezbike. Pornografia lezbike zakonisht synon kryesisht një audiencë mashkullore, me një audiencë më të vogël femërore, dhe shumë video heteroseksuale për të rritur përfshijnë një skenë seksi lezbike. Megjithatë, në videot japoneze për të rritur, lezbizmi konsiderohet një fetish dhe përfshihet vetëm herë pas here në video heteroseksuale. Videoja Rezu (レズ—lesbike) është një zhanër i specializuar, megjithëse prodhohen një numër i madh videosh të tilla.
Audienca
Erotika dhe pornografia që përfshin seksin mes grave janë prodhuar kryesisht nga burrat për një audiencë mashkullore dhe femërore. Një studim i vitit 1996 nga Henry E. Adams, Lester W. Wright, Jr., dhe Bethany A. Lohr, i botuar në Journal of Abnormal Psychology, zbuloi se burrat heteroseksualë kanë zgjimin më të lartë gjenital dhe subjektiv ndaj pornografisë që përshkruan aktivitetin heteroseksual, në vend të aktivitetit te lezbikeve. Një studim tjetër tregoi se burrat heteroseksualë zgjohen më shumë nga përshkrimet që përfshijnë seksin lezbike sesa nga përshkrimet e aktivitetit heteroseksual, ndërsa gratë heteroseksuale dhe lezbike zgjoheshin nga një gamë e gjerë stimujsh seksualë. Seksi lezbike në ekran (si në pornografinë perëndimore ashtu edhe në atë japoneze), ndonëse zakonisht synon një audiencë mashkullore, ka zhvilluar gjithashtu një audiencë të vogël lezbike, por ende është në kontrast me pornografinë e meshkujve homoseksualë, e cila konsiderohet një zhanër më vete.
Deborah Swedberg, në një analizë të botuar në NWSA Journal në 1989, argumenton se është e mundur që shikuesit lezbike të ripërvetësojnë pornografinë lezbike. Swedberg vëren se, në mënyrë tipike, filmat vetëm për femra ndryshojnë nga pornografia e përzier (me meshkuj dhe femra), ndër të tjera, në mjediset (më pak anonime dhe më intime) dhe në vetë aktet e kryera (më realiste dhe të përfshira emocionalisht, dhe me një fokusohu në të gjithë trupin dhe jo vetëm në organet gjenitale): "tema e videove të prodhuara në mënyrë heteroseksuale vetëm për gratë është kënaqësia femërore". Ajo argumenton (kundër filmit "Visual Pleasure and Narrative Cineman" të Laura Mulvey dhe Pornografisë dhe Përfaqësimit të Susanne Kappeler, për shembull) se filma të tillë lejojnë subjektivitetin femëror pasi gratë janë më shumë se thjesht objekte shkëmbimi. Përvetësimi i erotikës lezbike nga meshkujt nga gratë (si nga David Hamilton) u sinjalizua edhe nga Tee Corinne.
Një raport i PornHub tregon se "lesbike", "orgi", "BDSM" janë kategoria më e njohur për shikuesit femra të portalit të saj porno. Kategoria ishte 151% më e popullarizuar tek femrat sesa tek meshkujt.
Paautenticiteti i zakonshëm
Pornografia e zakonshme lezbike kritikohet nga disa anëtarë të komunitetit lezbike për joautenticitetin e saj. Sipas autores Elizabeth Whitney, "lesbikeizmi nuk njihet si legjitim" në pornografinë lezbike për shkak të përhapjes së "grave heteronormative femërore", natyrës eksperimentale dhe kujdesit të vazhdueshëm ndaj shikimit mashkullor, të cilat të gjitha kundërshtojnë lezbikeizmin e jetës reale.
Një studim i kryer nga Valerie Webber zbuloi se shumica e aktorëve në porno lezbike e konsiderojnë seksin e tyre pornografik diku në një spektër midis seksit të vërtetë dhe atij të rremë, në varësi të disa faktorëve. Ata kishin më shumë gjasa ta konsideronin atë autentik nëse kishte një tërheqje të vërtetë midis tyre dhe aktorit(ve) tjetër në skenë, dhe nëse ndjenin respekt të ndërsjellë mes tyre dhe producentëve.
Autenticiteti në pornografi është i diskutueshëm sepse disa pohojnë se seksi i vetëm autentik nuk ka motiv tjetër përveç seksit në vetvete. Seksi pornografik, duke u xhiruar për një aparat fotografik, automatikisht ka motive të tjera përveç vetë seksit. Nga ana tjetër, disa pohojnë se i gjithë seksi pornografik është autentik pasi seksi është një dukuri që ka ndodhur dhe kjo është gjithçka që nevojitet për ta klasifikuar atë si autentik.
Në lidhje me vërtetësinë e performancës së tyre, disa aktore lezbike porno e përshkruajnë performancën e tyre si një version të ekzagjeruar, të ndryshuar te personalitetit të tyre të vërtetë, duke i dhënë njëfarë autenticiteti performancës. Autenticiteti varet nga përvojat e jetës reale, kështu që disa aktorë lezbike porno ndiejnë nevojën për të krijuar një person krejtësisht të ndryshëm në mënyrë që të ndjehen të sigurt. Webber shkruan për Agatha-n, një aktore queer në pornografi lezbike, e cila "preferon që aktiviteti dhe ambienti i shfaqjeve të saj të jenë shumë joautentike, sepse përndryshe ndihet 'shumë afër shtëpisë ', duke iu referuar shtypjes dhe abuzimit verbal ndaj të cilit i nënshtrohet. Meshkujt homofobikë në jetën e saj të përditshme.
Penetrimi
Ashtu si në pornografinë e meshkujve të heteroseksual dhe homoseksual, ka një theks te penetrimi në pornografinë e lezbikeve. Edhe pse studimet kanë zbuluar se dildot kanë përdorim minimal në aktivitetin seksual të lezbikeve në jetën reale, pornografia lezbike shfaq dukshëm me dildo. Sipas Lydon, aftësia për të arritur orgazmën në mënyrë klitoriale, në krahasim me depërtimin, eliminon nevojën për një dildo dhe, si rrjedhojë, për një mashkull. Për këtë arsye, prodhuesit meshkuj vazhdojnë të përfshijnë, dhe shikuesit meshkuj vazhdojnë të kërkojnë, një dildo si një tipar qendror në pornografinë lezbike.
Pikëpamjet mbi lezbiket në erotikë
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/de/Cream_%28Lesbian_show_V%29.jpg/250px-Cream_%28Lesbian_show_V%29.jpg|majtas|parapamje|356x356px| Shfaqje seksuale drejtpërdrejt "vajza me vajzë" në [[Granada|Granada, Spanjë .]]
Efektet tek meshkujt heteroseksualë
Disa studime të pletismografisë së penisit kanë treguar nivele të larta zgjimi te burrat heteroseksualë ndaj pornografisë që tregon aktivitete seksuale midis grave. Një studim zbuloi se burrat heteroseksualë kanë ngjalljen më të lartë gjenitale dhe subjektive ndaj pornografisë që përshkruan aktivitetin heteroseksual, në vend të aktivitetit lezbike, ndërsa një studim tjetër raportoi se mesatarisht burrat heteroseksualë eksitohen më shumë nga pornografia që tregon aktivitet seksual midis grave sesa nga përshkrimet e aktivitetit heteroseksual. Këto gjetje korrespondojnë me raportet në disa studime të mëparshme (të përmbledhura në Whitley et al. (1999); shih gjithashtu raporte anekdotike në Loftus (2002)). Perceptimi mashkullor i lezbikeizmit si erotik është treguar se korrespondon me ekspozimin e fundit ndaj pornografisë lezbike; megjithatë, burrat që kanë parë së fundmi pornografi lezbike nuk kanë më shumë gjasa se të tjerët t'i perceptojnë lezbiket si hiperseksuale dhe/ose biseksuale. Bernard E. Whitley, Jr., et al. hodhi hipotezën, me arritjen e këtij përfundimi, se "pornografia mund t'i shtyjë burrat heteroseksualë që ta shohin lezbikeizmin si erotik me anë të një lidhjeje të përgjithësuar të aktivitetit seksual femër-femër me zgjimin seksual", por vuri në dukje se "duhen më shumë kërkime për të të qartësojë marrëdhënien midis ekspozimit ndaj pornografisë dhe vlerës së perceptuar erotike të lezbikeizmit."
Kënaqësia e pornografisë lezbike mund të ketë pak lidhje me ndjenjat ndaj homoseksualëve në jetën reale. Një burrë heteroseksual mund të ngjallet nga përshkrimet pornografike të lezbikeve, por të ketë pikëpamje homofobike. Megjithatë, disa studime sugjerojnë se meshkujt që e perceptojnë lezbikeizmin si erotik, mund të kenë qëndrime më pak negative ndaj lezbikeve sesa ndaj meshkujve homoseksualë. Studimet kanë treguar më tej se, ndërsa burrat priren të lidhin lezbike me erotizmin më shpesh sesa gratë, gratë e perceptojnë homoseksualitetin mashkullor si erotik jo më shpesh sesa burrat.