cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skellefteå
Skellefteå (Laponishtja Ume: Syöldate, Laponishtja e Jugut Skillehte ose Syöldete) është qytet në provincën Västerbotten, Suedi, ndodhet rreth 15 km nga Bottenviken dhe Skelleftehamn.
Skellefteå ndonjëhere quhet "Guldstaden" (Qyteti i Artë) për shkak të aktiviteteve të gjata të Boliden AB në zonë, si dhe fusha e famshme Skellefteå, një nga mineralet më të pasura në botë. Kompania energjitike në pronësi të plotë e komunës, Skellefteå Kraft, është kompania e dytë më e madhe në pronësi suedeze pas Vattenfall AB. Muzika dhe sporti, duke përfshirë hokej në akull, kanë karakterizuar historinë moderne të qytetit me p.sh Skellefteå AIK dhe festivali Trästock.
Historia
Emri Skellefteå është regjistruar për të qenë shqiptuar si Skelepht në vitin 1327. Në Carta marina emri është shqiptuar Skellitta. Origjina e emrit mbetet e panjohur.
Nga shekulli i 14-të, u bënë përpjekje për të krishterizuar Skellefteå. Sidoqoftë, për pjesën më të madhe të të gjithë territorit të madh suedez të Norrlandit nuk u kristianizua deri disa qindra vjet pas pjesës tjetër të Suedisë dhe shumë zona veriore si Skellefteå mbetën të paeksploruara edhe pas Mesjetës.
Jo para fundit të shekullit të 17-të, filluan të ktheheshin në krishterim popujt autoktonë samët të Suedisë Veriore, shumë për shkak të përpjekjeve të sundimtarit suedez Mathias Steuchius, i cili punoi shumë për ta arritur këtë.
Përfundimisht, arsyeja për interesin e papritur të zgjuar ndaj lumit Skellefteå dhe zonat përreth ishin bazat e mëdha të peshkimit verior të salmonit. Kërkesa në rritje për peshqit u nxit nga një zbatim më i rreptë i agjërimit njëmujor të Kishës Katolike, ku mishi u zëvendësua nga peshku.
Qyteti aktual i Skellefteå është një nga qytetet më të reja të Norrlandit. Ajo u themelua në vitin 1845 nga famullitari Nils Nordlander.
Klima
Regjistrimi i temperaturës për Skellefteå është gjithashtu rekordi i temperaturës për provincën Västerbotten. Temperatura më e lartë ishte 34.2 °C më 3 korrik 1968. Në të njëjtën kohë, Aeroporti i Skellefteå kishte 34.0 °C. Më e ftohti ishte në Myrheden, i cili është një vrimë e ftohtë e njohur, me -45.6 °C më 10 janar 1950. Myrheden gjithashtu ka rekordin më të ftohtë me -31.5 °C më 28 tetor 1968.
Skellefteå i përket zonës së klimës 5 në aspektin e trimërisë për bimët. Dallimet janë të mëdha në mes të pjesëve të ndryshme të komunës.
Serbia e bardhë
Serbia e bardhë ( Serbian    ; Sorbian languages   ), i quajtur edhe Boiki ( Ancient Greek     ; Serbian:     ; Sorbian languages:   ), është emri i aplikuar për atdheun e supozuar të serbëve të bardhë ( Serbian:     ), një nëngrup fisnor i Wends, një grup i përzier dhe më perëndimor i sllavëve të hershëm. Ata janë paraardhësit e serbëve dhe serbëve modernë. Boiki përmendet në De Administrando Imperio, një vepër e shekullit të 10-të nga perandori bizantin Konstandini VII (r. 913–959). Sipas tij, "serbët e bardhë" jetonin në "anën tjetër të Turqisë" (d.m.th Hungaria ), në zonën që ata e quajtën "Boiki" ( Bohemia ). Zona ngjitur me të ishte Franca si dhe Kroacia e Bardhë, nga ku kroatët e bardhë e gjurmojnë origjinën e tyre.
Referime
Konstandini VII në De Administrando Imperio rrëfen në kapitullin 32, "Duhet ditur se serbët janë pasardhës nga serbët e papagëzuar, të quajtur edhe 'të bardhë', të cilët jetojnë përtej Hungarisë, në një rajon të quajtur prej tyre Boïki, ku fqinji i tyre është Francia ., siç është edhe Megali Croatia, i papagëzuari, i quajtur edhe 'i bardhë'. Në këtë vend, pra, kanë banuar që në fillim edhe këta serbë. . . Tani, pasi dy vëllezërit pasuan babain e tyre në sundimin e Serbisë, njëri prej tyre, duke marrë gjysmën e popullit, erdhi si refugjat në Heraklius, perandori i Romaioi u dha atyre një rajon në Selanik . . . Pastaj, pas ca kohësh, po këta serbë vendosën të largohen në shtëpitë e tyre dhe perandori i largoi ata. Dhe kështu, kur e kaluan lumin Danub, ndryshuan mendje dhe i dërguan një kërkesë perandorit Heraklius... perandori vendosi po këta serbë në këto vende”
Në kapitullin e 33-të ai thotë: "(Duhet të dihet) se klani i anthypatos dhe patrikios Michael, i biri i Visevitz, arkonit të Zachlumians, erdhi nga banorët e papagëzuar në lumin Visla, të quajtur Litziki, dhe ata u vendosën në lumi i quajtur Zachluma”.
Një dokument latin i fillimit të shekullit të 10-të thoshte se "hungarezët u shpërngulën në Panoni nga Serbia (Ungarorum gens a Servia egressa në Pannoniam)". Tibor Živković sugjeron se kjo ka të ngjarë t'i referohet Boïki (Bohemi).
Mospajtimet
Teoritë mbi vendndodhjen e të ashtuquajturve serb "Boiki" dhe "të bardhë" janë kundërshtuar, por përgjithësisht është vërtetuar se ka qenë rreth rajonit të Bohemisë dhe Saksonisë. Që nga shekulli i 19-të, dy teoritë më të spikatura ishin të Bohemisë dhe toka e Bojkos në Galicinë Lindore në Karpatet. Kjo e fundit u argumentua kryesisht nga studiues të shekullit të 19-të, si Pavel Jozef Šafárik (1795-1865) dhe Henry Hoyle Howorth (1842-1923), të cilët gjithashtu përfshinin serbët e bardhë në mesin e sllavëve polabianë. Në vend që të lidhnin Boikin dhe Boheminë, të cilat nga ana e tyre rrjedhin nga etnonimi i fisit kelt Boii, ata e lidhën toponimin me etnonimin shumë më të ri të grupit nën-etnik Rusyn Boykos. Béni Kállay (1839–1903) vuri në dukje se shumë historianë supozuan se territori serb ishte identik me tokat çeke (Bohemia) bazuar në rrëfimin e DAI-t dhe emrin Bojka, por ai gjithashtu mbështeti tezën e Šafárik. Studiues të tjerë që kishin një mendim të ngjashëm ishin Vladimir Ćorović (1885–1941), dhe Ljubivoje Cerović (l. 1936). Megjithatë, shumica e studiuesve si Borivoje Drobnjaković (1890–1961), Andreas Stratos (1905–1981), Sima Ćirković (1929–2009), dhe Relja Novaković (1911–2003) i gjetën ato në Në perëndim në zonën midis lumenjve Elba dhe Saale, afërsisht midis Bohemisë dhe Gjermanisë Lindore (Polabia). Sipas Mykhailo Hrushevsky (1898), Gerard Labuda (1949), Gyula Moravcsik (1949), Jaroslav Rudnyckyj (1962–1972) dhe Henryk Łowmiański (1964), ndryshe nga kroatët, nuk ka asnjë provë të ligjëruar në gjuhën lindore që serbët, vetëm se ata jetonin afër Bohemisë, dhe lidhja midis Boikit dhe Bojkos konsiderohet të jetë e vjetëruar dhe e refuzuar nga ana e studiuesve.
Sipas arkeologut VV Sedov (1995), kapitulli i 32-të i De Administrando Imperio tregon se ai ndodhej në territorin e Luzacias së Poshtme ku ndodheshin sorbët, por kapitulli i 33-të për Zachlumia shkaktoi konfuzion që rezultoi me disa hipoteza. Grupi i parë i studiuesve argumentoi se atdheu ekzistonte midis lumenjve Elba dhe Saale, i dyti në rrjedhën e sipërme të lumenjve Vistula dhe Oder, dhe i treti nga Elba dhe Saale deri në rrjedhën e sipërme të Vistula. Megjithatë, Sedov arriti në përfundimin se të dhënat arkeologjike nuk konfirmojnë asnjë nga këto hipoteza, dhe më e besueshme është konsiderata nga Lubor Niederle se nuk ka asnjë provë që Serbia e Bardhë ka ekzistuar ndonjëherë dhe Konstandini VII ka shumë të ngjarë të përbënte Serbinë e Madhe Veriore vetëm sipas analogjia me Kroacinë e Madhe, e cila nga historianët e tjerë gjithashtu nuk ekzistonte. Sipas Tibor Živković, struktura dhe përmbajtja e nënkapitullit për familjen e Mikaelit të Zahumljes tregon se ky tregim ka të ngjarë të jetë treguar nga vetë Michael. Ai nuk përmendet si me origjinë serbe. Zhivković mendoi se familja e Michael mund të ketë ruajtur kujtimin e origjinës së tyre fisnore.
Toponimet dhe antroponimet
Tadeusz Lewicki në kërkimin e tij toponomastik të tokave polake gjeti shumë toponime të dokumentuara midis shekullit të 12-të dhe 14-të me një rrënjë "Serb-" dhe "Sarb-" dhe i përcaktoi ato si një gjurmë dhe si popullsi e mbetur e të ashtuquajturve serb të bardhë në DAI. Që nga shekujt XIII dhe XV janë regjistruar edhe emra dhe mbiemra personalë që mund të rrjedhin nga etnonimi. Megjithatë, sipas Hanna Popowska-Taborska, metoda nuk ka marrë parasysh interpretimin e paqartë etimologjik të etnonimit serb, për shkak të të cilit me shumë mundësi shumica e toponimeve nuk rrjedhin nga vetë etnonimi. Gjithashtu, si Łowmiański ashtu edhe Popowska-Taborska i gjetën ato dhe bollëkun e tyre të pazakontë, gjë që nuk mund të pasqyrojë migrimin e madh mesjetar të hershëm të sllavëve, dhe më tepër përshkruan popullsinë sorbe që jetonte në territorin polak, e cila u soll atje nga lumi Elba si robër nga Dinastia e Piasteve.
Bujar Spahiu
Bujar Spahiu (lindi më 26 shkurt 1976) është një dijetar mysliman shqiptar i cili shërben si Kryemyfti i Shqipërisë që nga marsi i vitit 2019.
Ai kreu studimet teologjike universitare dhe pasuniversitare në Universitetin el-Ez'her në Kajro, Egjipt. Pas diplomimit, ai ka qenë mësues në medresenë “Hafiz Ali Korça” të Kavajës gjatë viteve 2003-2005, ku më vonë u bë drejtor i medresesë “Hafiz Ali Korça” nga viti 2005 deri më 2007.
Në vitin 2007 ai u emërua drejtor i Departamentit të Edukimit në Komunitetin Mysliman të Shqipërisë dhe më 2009 ai shërbeu si nënkryetar i Komunitetit Mysliman të Shqipërisë.
Eduardo Saverin
Eduarto Saverin [ 22 maj 1867- ne vitin 1956 ] ai bashke me shoket e tij krijuan facebookun qe sot perdoret nga me shume se 2.5 miliarde njerez.ai ne fillim udhetoi ne Dubai me familjen e tij dhe aty ai mesoi per teknologjine dhe ne diten e sotme eshte facebook ai qe ka krijuar.
BIOGRAFIA
Ai u lind nga nje nene katolike Chlara Dewon dhe nga nje baba i besimit hindu Syfyth Tyrhn dhe ka dy motra Tuna Tyrhn dhe Switres Tyrhn.Ata u konvertuan ne fene islame si familje qe kur qene ne Dubai.Prinderit e Eduarto Saverin vdiqen dhe ai shkoi ne jetimore bashke me motrat e tij Jetimoret te ndare sipas gjinise. ai ne kete jetimore bashke me tre shoket e tij krijuan Facebookun.
Gjylja kosovare
Karakteristikat
Ka një madhësi të vogël duke u bazuar në standardin e përgjithshë të pëllumbave dhe një form elegante trupore. Ka një madhësi të vogël dhe një sqep të shkurtë dhe mesatarishtë të trashë e cila nuk ka probleme me rritjen e zogjëve të saj. Koka është e gjerë dhe e madhe me një urë mesatarsihtë të trashë mbi hundën e saj dhe nuk ka xhufkë. Ka një tufë puplash në gjoksin e saj ashtu sikur disa fletë lulesh. Gjylia kosovare paraqitet në ngjyra të ndryshme, por që ngjyra e bardhë është dominuese dhe se mund të ketë ngjyra të ndryshme mbi supe dhe disa prej tyre e kan bishtin me ngjyra. Ende nuk është i regjistruar, Gjylia kosovare (Mövchen) hyn në grupin e pëllumbave muvchenme dhe janë pëllumba të vegjël. Zanafilla e tyre fillon nga Azia dhe pikërsihtë gjeneza e saj duhet kërkuar te gjylia Anatolie pasi që ajo është edhe stërgjyshi i të gjitha llojeve të gjyliave të cilat deri më sotë jan të njohura në Evropë Ndërtimi trupor: Ka një trup të vogël duke u bazuar në standardin e përgjithshëm të pëllumbave dhe një formë elegante trupore, një sqep të shkurtër dhe mesatarisht të trashë. Koka është e gjerë dhe e madhe me një urë mesatarsiht të trashë mbi hundën e saj dhe nuk ka xhufkë. Ka një lulëz në gjoksin e saj ashtu si disa fleta lulesh e cila te gjylia kosovare nuk është shumë e theksuar. Egzistojnë ngjyra të ndryshme të gjyliave. Ngjyra e bardhë është dominante dhe se mundet të ketë ngjyra të ndryshme mbi supe dhe disa prej tyre kan bishtin me ngjyra. Sytë: I ka ngjyrë kafe të errët. Sqepi: Sqepi duhet të jetë i shkurt dhe i trashë. Qafa: Qafa duhet të jetë gjithashtu e shkurtë duke e përcjellur vijën. Gjoksi: I gjerë dhe i hedhur para. Shpina: Duhet të jetë rrafshët dhe e pjerrtë deri te bishti. Krahët: Krahë të mesëm dhe të qëndrueshëm të cilët qëndrojnë mbi bishtin e ti. Bishti: Vazhdon nga vija e shpinës dhe numëron 12 penda të shkurta. Këmbët: Të mesme dhe pa pupla. Pupulat: Ka një izolim të mirë të trupit me pupla të shpeshta dhe të rrafshta. Devijime eventuale: Kur ka një trup të gjatë apo sqep të hollë e të gjatë.
Guri i bletës
Guri i bletës ndodhet në fshatin Xhyrë të Bashkisë Librazhd,këtë emër e ka marr nga një gojëdhënë e vjetër,për këtë gur ësht bër edhe nje dokumentar nga gazetari i Gjurmë Shqiptare Marin Mema
The bee stone is located in the village of Xhyrë in the Municipality of Librazhd, this name is taken from an old legend, for this stone a documentary was made by the journalist of Gjurmë Shqiptare Marin Mema
Shtëpia e Mihallaq Qosjes
Shtëpia e Mihallaq Qosjes është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Sofia Noti
Life
Sofia Noti lindi në 1925 në Erind, Shqipëri. Pasi i vdiq i ati, ajo u fut në jetimore në Tiranë, dhe, më pas, ndoqi studimet për infermiere. Në vitin 1942 u fut në Rininë Komuniste, e, një vit më vonë, në Partinë Komuniste si dhe shkoi partizane në radhët e Brigadës së III-të Sulmuese të Ushtrisë Nacionalçlirimtare. Ajo ishte pjesë e Batalionit "Naim Frashëri", ku ishte si partizane, ashtu edhe infermiere. Më 8 qershor 1944, batalioni Naim Frashëri ishte në Panarit. Kishin kaluar fare pak ditë nga Kongresi i Përmetit, i cili zgjodhi qeverinë provizore, çka shkaktoi nazistët të fillonin Operacionin e Qershorit në Shqipëri. Qëllimi i operacionit ishte të zhdukte forcat partizane. Në 8 qershor 1944 batalioni "Naim Frashëri" ku ishte edhe Sofia, filloi luftë me 100 forca balliste, të cilat partizanët i mundën dhe i detyruan të tërhiqeshin. Dy ditë më vonë, më 10 qershor 1944 batalioni i Sofisë përballoi dy autokolona me forca gjermane. Gjatë luftimeve, Mehmet Tahiri, një partizan, u plagos, dhe Sofia po e mjekonte. Në atë moment një ushtar gjerman e qëlloi Sofinë me plumb në kofshën e majtë. Ajo humbi ndjenjat, dhe më vonë u kap robe nga gjermanët, së bashku me disa partizanë të tjerë. Robërit u torturuan dhe iu kërkua të hapnin një varr kolektiv për veten e tyre. Si përgjigje, Sofia filloi të këndonte Internacionalen, dhe, zërit të saj iu bashkuan zërat e robërve të tjerë. Më vonë atë ditë, urdhëri i pushkatimit të robërve u tërhoq, dhe të gjithë robërit u dërguan në burgun e Korçës.
Më 23 qershor 1944 Sofia dhe të burgosur të tjerë u dërguan nga Korça për në Follorinë, e pastaj në Selanik, ku u burgosën në kampin e përqëndrimit Pavllo Mela. Sofia akoma ishte e plagosur dhe e pashëruar në kofshë, e çalonte kur ecte. Në korrik të vitit 1944 atë e thirrën që ta varnin në litar në oborrin e burgut. Ajo u përshëndet me gjithë shoqet e qelisë, mes të cilave Fato Berberi. Para se ta varnin, Sofia i tha një ushtari nazist që s'kishte nevojë t'i vinte litarin në qafë se e vinte vetë. Pasi vuri litarin në qafë, thërriti "Rroftë Partia Komuniste Shqiptare!". Mbas këtyre fjalëve, nje ushtar gjerman shtyu stolin nga këmbët e saj dhe ajo vdiq e varur. Sofia Noti ishte një ndër 6 vajzat shqiptare që u varën nga nazifashistët në Luftën e Dytë Botërore, nga 2,563 njerëz që u varën në Shqipëri gjatë asaj lufte.
Llallinca (Palilulë)
Llallincë (serbisht: Лалинац/Lalinac) është fshat në komunën e Palilulës, Serbi.
Rion
Rion (Río, dikur Ῥίον, Rhíon ; Latinisht: Rhium ) është një qytet në periferi të Patras dhe një ish- komunë në Achaea, Greqia Perëndimore, Greqi. Që prej reformës së qeverisjes vendore të vitit 2011, është pjesë e bashkisë Patras, njësi bashkiake e së cilës. Njësia bashkiake ka një sipërfaqe prej 98.983 km 2. Njësia bashkiake kishte një popullsi prej 14,622 banorësh në vitin 2011. Kampusi i Universitetit të Patrës dhe Kazino Rio ndodhet në Rio.
Përmbledhje
Emri Rio (dhe forma e tij më e vjetër Rhion ) rrjedh nga greqishtja ῥίον ( rhion ), në përgjithësi që do të thotë "pjesë e ῥίς ndoshta nga ῥίς ( rhis ), që do të thotë "hundë", por edhe "shkurtimë e tokës".  Forma më e hershme e vërtetuar e fjalës është greqishtja 𐀪𐀍, ri-jo, shkruar me shkrimin linear B rrok.
Rioni është njësia komunale më veriore e gadishullit të Peloponezit. Ai shtrihet përgjatë bregut juglindor të Gjirit të Patras, rreth 7 km në verilindje të qendrës së qytetit të Patrës. Ngushtica e afërt e Rios, e kaluar nga ura Rio-Antirrio, ndan Gjirin e Patrës nga Gjiri i Korinthit në lindje. Qyteti dominohet nga mali Panachaiko në juglindje.
Cabanelles
Cabanelles është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Empordà, të provincës Girona, në Katalonia.
Çitaku
Çitak është një vendbanim në komunën e Skënderajt, Kosovë.
Rrotulluesi kosovar pa xhufkë
thumb|Rrotulluesi kosovar pa xhufkë
Gjeneza:
Kultivimi dhe gjeneza i këti lloji të tumlave është Kosova. Ka ardhur si rezultat i kryqëzimit të Akrobatikëve të Prishtinës dhe Ruljes Kosovare. Pasi që Akrobatiku I Prishtinës është pëllumbi më i popullarizuar në Kosovë ai është kryqëzuar edhe me raca tjera të Kosovës për të krijuar lloje dhe forma të ndryshme të akrobacioneve. Kjo ndoshta është edhe esenca kryesore e cila Akrobatikun e Prshtinës e bënë ndër më të mirit e cila me të vërtetë është një makin fluturuese. Në fillim ka ardhur si një kryqëzim spontan dhe pa ndonjë qëllim tkrijimit të një race të re. Pas që Akrobatiku I Prishtinës i posedon disa varianta të rrotullimeve, rrotullimi Pjatë (rreth unazorë), Rrotullimi spirale dhe Lëshimi fletë (gjethorë) kryqëzimi i ti me Rulen Kosovare e sjelli një rezultat shumë të dëshiruar. Këto kombinime spontane ishin aplikuar me vite ku erdhi deri te krijimi i një race të re e cila gjithashtu është e standardizuar, krijimi i Rulerit Kosovar (Kosova Roller). Rulerin Kosovar e gjejmë të parqitur te adhuruesit e pëllumbave rrotullues dhe është mjaftë i përhapur në vendin tonë. ka një rrotullim specifik i cili mund të ishte në mes të Rulave Kosovare, Birmingham Roller dhe Akrobatikëve të Prishtinës. Rrotullimi bëhet në formen e germes "O", për disa herë me radhë dhe pastaj rrotullon nga ana e ndonjërit prej krahëve (rrotullon në krahë). Nga Akrobatiku i Prishtinës e ka të trashiguar metoden e fluturimit i cili nuk fluturon në grupe, kurse mënyra e rrotullimit më tepër i përngjanë Rulave Kosovare. Germa "O" shprehet edhe te Rollerat anglez, Birmingham Roller mirpo këta të fundit rrotullimin e bëjnë shumë më të shpejtë dhe fluturojnë në grupe. Rrotullimi bëhet si një cirkël rrotullues; rrethi I plotë që bënë rrora gjatë lëvizjes. Nuk gjendet në regjistrin e standardit Evropian pasi që Kosova nuk ka qen shtet dhe si e tillë nuk ka pasur të drejtën e prezentimit të të racave kosovare.Ka një fluturim të bukur dhe mund të fluturoj edhe disa orë të tëra. Për derisa është në lartësi nuk rrotullon por rrotullimet i fillon kur të vie në një lartësi prej 150 deri në 250 metra afër kulmit të shtëpis. Vetit rrotulluese i ka që në prag të fluturimeve të para. Të vegjëlit e tyre jan gati të dalin në fluturim dhe tash e kan kaluar një jav jashta ambientit të mbyllur, jan gati për të fluturuar në grupin e pëllumbave drejtë qiellit. Pas disa dite të ushtrimeve( fluturimit në qiellin e hapur) Të vegjëlit e tyre fillojn të tregojnë vetit e tyre trashiguese. Ata fllojn të pushojnë në bisht ( lëshohen në bishtë) dhe kështu ata vien nga disa metra te poshtë dhe përsëri flurturojnë drejtë qiellit. Kjo është shenja e parë për të dëshmuar trashigimin e tyre të rrotullimit. Pas një muaji zogjët fillojnë të rrotullohen, por këtu kemi edhe përjashtime sepse disa mund të fillojn rrotullimin edhe më heret.
Ndërtimi trupor:
Ka një madhësi të mesme duke u bazuar në standardin e përgjithshë të pëllumbave me një gjoks të fuqishëm dhe me trup të qëndrueshëm dhe elegant. Kokën e mban mesatarishtë të ngritur dhe është mjaftë temperamentë. Është i një madhësie mesatare prej 33 deri në 36 centimetra. Krahët i ka të gjatë, dhe ata përfundojnë 2 cm pa u barazuar me bishtin. Krahët nuk guxojnë të shtrihen ndër bisht).Këmbët i ka të mesme dhe stabile, gjoksin e gjër dhe të qëndrueshëm dhe mban një qëndrim horizontal të trupir.
Përshkrimi i racës:
Sqepi: Sqepi është mesatrishtë i gjatë dhe ka ngjyrën sipas trupi të pëllumbave.
Qafa: Qafën e ka të mesme të shtrënguar dhe të ngritur lartë dhe me një eleganc specifike.
Gjoksi: I gjerë dhe i hedhur para.
Shpina: E rrafshët dhe e pjerrtë deri te bishti.
Krahët: Krahë të gjatë dhe të qëndrueshëm të cilët qëndrojnë mbi bishtin e ti.
Bishti: Vazhdon nga vija e shpinës dhe numëron 12 pupla të gjata dhe të gjera.
Këmbët: Të mesme dhe pa pupla.
Pupulat: Ka një shkëlqim mesatar të puplave. Sikurse edhe te pëllumbat e racave tjera edhe kjo racë shkëlqimin metalik e ka të theksuar në gushën e ti.
Gabime eventuale: Kur ka një trup të dobët apo të shkurtë, kur e ka sqepin e shkurtë apo shumë të gjatë dhe nësu nuk rrotullon.
Demandolx
Demandolx është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Demandolx ka një popullsi prej 120 banorë dhe sipërfaqe 20.37 km², me një dendësi prej 6 banor/km².
Kinemaja e Shteteve të Bashkuara
parapamje|250px|[[Shenja e Hollivudit në Hollywood Hills, shpesh konsiderohet si simboli i industrisë amerikane të filmit]] Kinemaja e Shteteve të Bashkuara, e përbërë kryesisht nga studiot kryesore të filmit (të njohura edhe metonimisht si Hollywood) së bashku me disa filma të pavarur, ka pasur një ndikim të madh në industrinë globale të filmit që nga fillimi i shekullit të 20-të. Stili dominues i kinemasë amerikane është kinemaja klasike e Hollivudit, e cila u zhvillua nga viti 1910 deri në vitin 1962 dhe është ende tipike për shumicën e filmave të realizuar atje deri më sot. Ndërsa francezët Auguste dhe Louis Lumière përgjithësisht vlerësohen me lindjen e kinemasë moderne, kinemaja amerikane shpejt u bë një forcë dominuese në industrinë në zhvillim. Që nga viti 2017, ajo prodhoi numrin e tretë më të madh të filmave të çdo kinemaje kombëtare, pas Indisë dhe Kinës, me më shumë se 600 filma në gjuhën angleze të publikuara mesatarisht çdo vit. Ndërsa kinematë kombëtare të Mbretërisë së Bashkuar, Kanadasë, Australisë dhe Zelandës së Re prodhojnë gjithashtu filma në të njëjtën gjuhë, ato nuk janë pjesë e sistemit të Hollivudit. Për shkak të kësaj, Hollivudi është konsideruar gjithashtu një kinema transnacionale, dhe ka prodhuar versione të shumëfishta gjuhësore të disa titujve, shpesh në spanjisht ose frëngjisht. Hollivudi bashkëkohor shpesh kontrakton prodhimin në Mbretërinë e Bashkuar, Kanada, Australi dhe Zelandën e Re. Studiot kryesore të filmit të Hollivudit janë burimi kryesor i filmave më të suksesshëm komercial dhe më të shitur me bileta në botë.
Gjatë vitit 1878, Eadweard Muybridge demonstroi fuqinë e fotografisë për të kapur lëvizjen. Në vitin 1894, ekspozita e parë komerciale e filmave në botë u dha në New York City, duke përdorur kinetoskopin e Thomas Edison. Në dekadat në vijim, prodhimi i filmit pa zë u zgjerua shumë, studiot u formuan dhe migruan në Kaliforni, dhe filmat dhe historitë që ata treguan u bënë shumë më të gjata. Shtetet e Bashkuara prodhuan filmin e parë muzikor në botë me sinkronizim, The Jazz Singer, më 1927, dhe ishte në ballë të zhvillimit të filmit zanor në dekadat në vijim. Që nga fillimi i shekullit të 20-të, industria e filmit në SHBA ka qenë kryesisht e bazuar në dhe rreth zonës prej tridhjetë milje me qendër në lagjen e Hollivudit të Los Angeles County, Kaliforni. Regjisori D. W. Griffith ishte qendra në zhvillimin e gramatikës së filmit. Citizen Kane i Orson Welles (1941) citohet shpesh në sondazhet e kritikëve si filmi më i madh i të gjitha kohërave.
Shumë nga filmat me fitimet më të larta të Hollivudit kanë gjeneruar më shumë të ardhura nga arkat dhe shitjet e biletave jashtë Shteteve të Bashkuara sesa filmat e realizuar diku tjetër. Shtetet e Bashkuara janë një pionier kryesor në inxhinierinë dhe teknologjinë e filmave.
Akademusi
Plutarku në biografinë e tij për mbretin Athinas Theseus (vrasësin e Minotaurit) thotë se, pasi ishte i ve dhe mbushi moshën 50 vjeç, mbreti rrëmbeu Helenën e bukur 12-vjeçare (shumë kohë para se ajo të martohej me Menelaun, u takua me Parisin dhe kjo ishte shkaku i Luftës së Trojës). Për shkak të këtij zemërimi, vëllezërit e saj binjakë Castor dhe Pollux pushtuan Atikën për të çliruar motrën e tyre dhe kërcënuan të shkatërrojnë Athinën. Akademus e kurseu qytetin duke u thënë atyre se ku ishte (e fshehur në Aphidnae ). Për këtë, Akademus u nderua nga qyteti si një shpëtimtar. Gjithashtu për këtë arsye Tyndaridët i treguan gjithmonë shumë mirënjohje, dhe sa herë që Lacedaemonians pushtonin Atikën, ata gjithmonë kursyen tokën që i përkiste Akademusit, e cila shtrihej në Kefisus, gjashtë stadia nga Athina.
Kjo pjesë e tokës u zbukurua më pas me trungje të rrapit oriental dhe plantacione ulliri si dhe u quajt Akademia sipas pronarit të saj fillestar.
Kjo korije pemësh (zabel) në anën veriperëndimore të qytetit, e njohur si vendvarrimi i tij, si dhe një vend kushtuar kujtimit ndaj tij. Brenda kësaj korije Platoni mbante ligjërata dhe kështu u ngrit fraza e kohës "Pemët e Akademisë". Për shkak të kësaj, emri i Akademusit ka qenë sidomos i lidhur me emrin arkaik të Akademisë së Platonit, Hekademeia, e cila gjendej jashtë mureve të Athinës.
Hipodromi i Kostandinopojës
Fjala hipodrom vjen nga hippos (ἵππος), kali dhe dromos (δρόμος), shteg ose rrugë. Për këtë arsye, nganjëherë në turqisht quhet edhe Atmeydanı ("Sheshi i Kalit"). Gara me kuaj dhe gara me qerre ishin argëtime të njohura në botën e lashtë dhe hipodromat ishin tipare të përbashkëta të qyteteve greke në epokën helenistike, romake dhe bizantine.
Kolona e Gjarprit
parapamje|[[Kolona e Gjarprit]] Për të ngritur imazhin e kryeqytetit të tij të ri, Kostandini dhe pasardhësit e tij, veçanërisht Teodosi I, sollën vepra arti nga e gjithë perandoria për ta zbukuruar atë. Monumentet u ngritën në mes të hipodromit, spina. Midis tyre ishte trekëmbëshi flijues i Plataea, tani i njohur si Kolona e Gjarprit, e hedhur për të festuar fitoren e grekëve mbi persianët gjatë Luftërave Persiane në shekullin 5 p.e.r. Kostandini urdhëroi që Tripod të zhvendosej nga Tempulli i Apolonit në Delfi dhe të vendosej në mes të Hipodromit. Pjesa e sipërme ishte zbukuruar me një tas të artë të mbështetur nga tre kokat e gjarprit, megjithëse duket se kjo nuk u soll kurrë në Kostandinopojë. Kokat e gjarprit dhe e treta e sipërme e kolonës u shkatërruan në vitin 1700. Pjesë të kokave u gjetën dhe shfaqen në Muzeun Arkeologjik të Stambollit. E vetmja gjë që mbetet nga Tripodi i Delfit sot është baza, e njohur si "Kolona e Gjarprit".
Obelisku Mural
parapamje|[[Obelisku Mural]] Në shekullin e 10-të, Perandori Kostandin Porfirogjeni ndërtoi një tjetër obelisk në skajin tjetër të Hipodromit. Fillimisht ishte e mbuluar me pllaka bronzi të praruara, por ato u plaçkitën nga trupat Latine në Kryqëzatën e Katërt. Bërthama prej guri e këtij monumenti mbijeton gjithashtu, e njohur si Obelisku Mural.
Statujat e Pophyrius
Shtatë statuja u ngritën në Spina të Hipodromit për nder të Porphyrius the Charioteer, një karrocier legjendar i fillimit të shekullit të 6 i cili në kohën e tij garoi për dy partitë të cilat u quajtën "Të Gjelbrit" dhe "Kaltërtit". Asnjë nga këto statuja nuk ka mbijetuar. Bazat e dy prej tyre kanë mbijetuar dhe janë shfaqur në Muzeun Arkeologjik të Stambollit.
Filozofia e Soren Kierkegardit
parapamje| Skicë e papërfunduar e Kierkegaard nga kushëriri i tij Niels Christian Kierkegaard, 1840 Filozofia e Søren Kierkegaard ka qenë një ndikim i madh në zhvillimin e filozofisë së shekullit të 20-të, veçanërisht ekzistencializmit dhe postmodernizmit. Søren Kierkegaard ishte një filozof danez i shekullit të 19-të, i cili është etiketuar nga shumë njerëz si "Babai i ekzistencializmit", edhe pse ka disa në këtë fushë që shprehin dyshime në etiketimin e tij si ekzistencialist në fillim. Filozofia e tij ndikoi gjithashtu në zhvillimin e psikologjisë ekzistenciale .Një nga konceptet qendrore në filozofinë e Kierkegaardit është ideja e subjektivitetit individual. Ai argumentoi se e vërteta është subjektive dhe mund të kuptohet vetëm përmes përkushtimit dhe angazhimit personal. Ai kritikoi filozofinë dhe kulturën e kohës së tij, që privilegjonte objektivitetin dhe universalitetin në kërkim të së vërtetës, ndërsa harronte se çdo njeri ka një perspektivë unike dhe subjektive.
Filozofia e Søren Kierkegaardit është një sfidë për perceptimet tradicionale të realitetit dhe thelbit të jetës njerëzore. Ajo shtron pyetje thelbësore për vlerat, qëllimin dhe kuptimin e jetës, dhe inkurajon individin të përballet me ankthin dhe sfidat e ekzistencës për të gjetur një sens të vërtetësisht autentik dhe të lirisë.
Për ekzistencën njerëzore: Dëshpërimi, kritika sociale dhe ankthi
Analiza e Søren Kierkegaard për ekzistencën njerëzore fokusohet në aspekte të ndryshme të gjendjes njerëzore, duke eksploruar tema si deshperimi, kritika sociale dhe ankthi. Vizioni filozofik i tij ofron një kuptim thelbësor të vetëdijes njerëzore.
Kierkegaard nuk e mendon veten njerëzore si lloj substancë metafizike, por si një arritje, një synim për t'u përpjekur. Sigurisht, njerëzit janë lloje të veçanta të substancës; ata ekzistojnë në botë, ashtu si objektet fizike. Megjithatë, ajo që dallon në lidhje me vetëdijen njerëzore është se vetëdija duhet të bëhet atë që është për të bërë, vetëdija njerëzore luan një rol aktiv në procesin me të cilin vjen të përcaktojë veten. Kjo ide është e njohur te mendimtarët ekzistencialistë si Sartre, dhe kështu mund të kuptohet pse Kierkegaard shpesh përshkruhet si "baba i ekzistencializmit" (pavarësisht nga mungesa e dobishme e kësaj etikete). Megjithatë, siç do të shohim më poshtë, një dallim i rëndësishëm nga Sartre është se për Kierkegaard ideja e "krijimit ekzistencialist" (ose, ndoshta më mirë, "formësimi vetjake") duhet të sintetizohet me "pranimin e vetes": një njohje se vetëdija në një farë mënyre jepet nga kufizimet tona dhe nga disa fakte biologjike dhe historike (për këtë terminologji, shih Rudd 2012).
Imazhi i Kierkegaard për vetësinë është ndoshta më i dukshëm në "Sëmundja për Vdekje", një ndër dy veprat në autorësinë e tij të cilat përshkruhen në faqen e titullit si "psikologjike". Megjithëse "Sëmundja për Vdekje" atribuohet pseudonimise "Anti-Climacus" (i quajtur në latinisht "Kujdestari i Kopenhagës"), shumica e përshkrimit të strukturës së vetëdijes njerëzore gjendet në shkrimet e tjera të Kierkegaard-it, si në veprat e nënshkruara ashtu edhe pseudonime. Siç Hegeli, Anti-Climacus mban bindjen se njerëzit duhet të kuptohen si "shpirt", dhe që shpirti duhet të bëhet vetë përmes një procesi. Dallimi kryesor është se Hegeli e sheh shpirtin të shfaqur në të gjithë realitetin dhe veçanërisht në njerëzimin si të tërë, ndërsa Anti-Climacus fokusohet te vetëdija njerëzore individuale.
Një ngjashmëri tjetër me Hegelin është se ka një karakter "dialektik" në vetëdijen njerëzore, e kuptuar si shpirt. Bërja e shpirtit shihet si një "sintezë" të karakteristikave themelore kontradiktore: të kufizuarit dhe të pafundit, kohëzgjatën dhe të përjetshmen; të nevojshmit dhe të mundshmit. Shumica e aspekteve të vetës janë të fiksuara dhe nuk mund të zgjidhen. Njerëzit lindin me karakteristika biologjike të veçanta, në një vend dhe kohë të caktuar, në një botë që nuk është krijuar nga ata vetë. Megjithatë, si qenie vetëdijore, njerëzit ende kanë mundësi për të realizuar potencialet. "Sëmundja për Vdekje" përshkruan mënyra të ndryshme në të cilat njerëzit nuk arrijnë të sintetizojnë këto karakteristika kontradiktore dhe, kështu, bien në deshperim, që shihet jo vetëm si një emocion, por si gjendja në të cilën vetëdija nuk bëhet vetëdijë në të vërtetë. Për shembull, persona nën ndikimin e "deshperimit të mundësisë" humbin kontaktin me nevojën dhe kështu jetojnë në një botë imagjinate që është e ndarë nga realiteti. Ndërsa një person i tillë e njeh faktin se mundësitë konkrete duhet të zgjidhen nga një gamë e opsioneve, ata keqinterpretuan imagjinatën e tyre për të prodhuar një seri të pafundme mundësish, duke shtyrë (dhe shmangur) nevojën për zgjedhje dhe veprim. Detyra është në njëfarë mënyre të realizohet "e pafundmen" (mundësitë) si një qenie kohore. Në anën tjetër, persona në "deshperimin e nevojës" janë fatalistë në një farë mënyre, të cilët, pasi kanë humbur shpresën, nuk shohin mundësi imagjinare që mund të përfshihen në jetën e tyre. Necessiteti vetëm, pretendon Anti-Climacus, është e fatale. Mundësia është, në aspektin shpirtëror, si oksigjeni: nuk mund të marrim frymë me oksigjen të pastër, por as nuk mund të marrim frymë pa të.
Në vështrimin e Kierkegaard-it mbi vetëdijen njerëzore si shpirt, ka një dallim themelor tjetër nga koncepti i shpirtit i Hegelit. Dialektika e Hegelit (së paku në disa interpretimet) pushon kur momentet kontradiktore janë pajtuar në një unitet përfundimtar më të lartë. Për Kierkegaard, megjithatë, vetëdija njerëzore është themelor kohore dhe (përpara vdekjes) gjithmonë është një projekt i pafunduar. Detyra e rregullimit të elementeve të vetëdijës njerëzore (nevojë dhe mundësi, përjetësi dhe kohëzgjatësi) për të shmangur deshperimin nuk kryhet kurrë deri në varrezë.
Pavarësisht reputacionit të Kierkegaard-it si një "individualist", ai nuk sheh procesin e bërjes së një vetë si një proces që realizohet nga një vetë autonome, të izoluar. Si qenie vetëdijore, njerëzit mund të "rënden" nga vetja dhe të "lidhen me veten". Megjithatë, Anti-Climacus insiston se vetëdija njerëzore nuk mund të "lidhet me veten" vetëm, por gjithmonë duke "lidhur ... me tjetrin". Të gjithë ne në ndonjë mënyrë jetojmë në lidhje me ideale, por ato ideale vijnë nga jashtë vetes dhe ofrojnë bazë për përcaktimin e vetvetes. Anti-Climacus e konsideron qartë se vetëdija njerëzore për të qenë e shëndetshme, e lirë nga deshperimi që është "sëmundja për vdekje", "tjetri" që është baza e vetes duhet të jetë Perëndia, i cili krijoi vetëdijen por i dha atij lloj lirie duke "e liruar nga dora e Tij, në mënyrë të thuash" (SUD 16/SKS 11, 132). Megjithatë, si Kierkegaard, ashtu dhe Anti-Climacus e njohin se në realitet shumica e vetëvetes njerëzore përcaktohen nga "tjerë" shumë të ndryshëm nga Perëndia. Ne përpiqemi të themelim identitetet tona në "ndarjet tokësore" si pasuria dhe fama, ose të përcaktohemi nga devotshmëria jonë ndaj abstraksioneve që kanë potencialin për të bërë idhuj, si kombi, raca ose klasa. Në pikëpamjen e Kierkegaard-it, vetëm kur je i përcaktuar nga përkushtimi ndaj asaj që është absolut dhe e pafund (Perëndia), mund të lirohesh nga etiketat kufizuese dhe rollet konformiste që shoqëria përpiqet të vendosë mbi ne të gjithë. Kjo është veçanërisht e vërtetë në një shoqëri moderne që është e formuar nga "media", dhe që kërkon të "nivelizojë" individin e dallueshëm që guxon të jetë besnik ndaj një thirrje individuale. Kjo kritikë e ndikshme e shoqërive moderne gjendet në ese si "Një Shqyrtim Letrar". Atje, Kierkegaard përshkruan aspektet e distancimit të përmendura më sipër në lidhje me disa mënyra të filozofimit (shih më tej §3.1 më poshtë) si pjesë e një probleme më të gjerë me kulturën e kohës së tij. Ai kontraston "mosmarrëveshjen e zjarrtë" me "kohën e tanishme" - që është mënjanuese, tepër reflektuese, apatike dhe e mbushur me zili. Secila epokë ka rreziqet e saj, por një nga problemet me epokën e tanishme është pikërisht se është një epokë "nivelizimi", në të cilën e shkëlqyera e vërtetë përshkohet nga "abstrakcioni monstruoz" (TA 90/SKS 8, 86) që Kierkegaard e quan "publiku", një "fantazmë" pa llogari e krijuar nga "media" dhe në emër të së cilës vihen në vazhdimi lloj-veç lloj padrejtësish.
Sikurse është vënë re më parë, Kierkegaard beson se detyra e të bërës një vetë kërkon "brengë" ose "subjektivitet", dhe se vetëm mbledhja e njohurive objektive ose marrja e një perspektive tërheqëse në pyetjet intelektuale të vetëm, nuk e çon vetveten në drejtim të vet. Në Postskriptumin Përfundimtar Pa-Shkencor Johannes Climacus argumenton se reflektimi, megjithëse një element i rëndësishëm dhe i nevojshëm në jetën njerëzore, vetëm me vetë nuk mund të çojë në zgjedhje (shih Evans 2006: 311-326). Në një argument që ngjan me pretendimin e David Hume se "arsyeja është, dhe duhet të jetë shërbëtorja vetëm e pasioneve ...", (Hume 1739-40 [1888: 415]), Climacus thotë se reflektimi vetë ka një lloj pafundësie të brendshme. Një person që mendon për një vendim gjithmonë mund të vazhdojë të mendojë dhe për sa kohë që po ndodh kjo, nuk mund të vendosë. Çfarë duhet të ndodhë është që personi duhet të dëshirojë të marrë një zgjedhje, dhe kështu të dëshirojë të ndalojë procesin e reflektimit duke identifikuar një mundësi për t'u realizuar.
ankthi është zjarrfiksi i lirisë, që dallohet kur shpirti dëshiron të vendosë sintezën dhe liria shikon në mundësinë e vet, mbështetur në e kufizuar për t'i shënuar praninë. (CA 61/SKS 4, 365)
Kjo "shikim poshtë" prodhon ankthin, i cili është gjendja që paraprin mëkatin, edhe pse Haufniensis është i qartë se një veprim moralisht i lirë vjen gjithmonë nga një "leap" dhe nuk mund të shihet si i domosdoshëm (CA 48-51/SKS 4, 353-7). Ndoshta trajtimi më i mirë shkencor i këtyre çështjeve gjendet te Michelle Kosch (2006), e cila argumenton me bindje se Kierkegaard po përgjigjet ndaj debatit të frymëzuar nga Kant për lirinë dhe autonomine njerëzore te Fichte dhe Schelling, dhe tregon rëndësinë e pikëpamjeve të Kierkegaard-ut në debatet bashkëkohore mbi vullnetin njerëzor. Haufniensis pretendon se kur liria keqinterpretohet, ankthi merr një karakter patologjik, por shërimi nuk është eliminimi total i ankthit. Përkundrazi, ç'është e rëndësishme është të mësojmë të ankthemi siç duhet: "Ai që ka mësuar të ankthohet në mënyrën e duhur, ka mësuar gjithçka" (CA 155; SKS 4, 454).
"Sferat e Ekistences" ose "Fazat e rruges se jetes"
Një mënyrë e zakonshme për të interpretuar mendimin e Kierkegaardit është në terma të tre "sferave të ekzistencës": estetike, etike dhe fetare. Ideja se ka saktësisht tre sfera të tilla është një thjeshtësim, pasi ky llogarit pa nënvlerësime të rëndësishme në këtë skemë (siç janë lloje të ndryshme estetesh; rezonancat e ndryshme të veçanërisht "etikës" në tekstet e ndryshme; nëndarjet në fetare ("Fetarisë A" dhe "Fetarisë B"); dhe "zonat kufitare" të "ironisë" dhe "humorit"). Megjithatë, kjo strukturë jep disa përthithje të mendimit të Kierkegaardit për mënyrat e ndryshme për të bërë - ose për të dështuar në të bërë - një "vetë" njerëzor. Në të vërtetë, disa kanë parë "bërjen e një vetvetie" si temën kryesore të mendimit të Kierkegaardit, dhe sferat e ekzistencës si të rëndësishme për të kuptuar këtë. Një mënyrë për të pëapprokuar sferat e ekzistencës është të shikohen si shikime të ndryshme mbi atë që i jep jetës njerëzore vlerë. Kierkegaard shpesh përdor një imazh të lartësisë përshkruese në përshkrimin e sferave, siç është një fragment i famshëm në The Sickness Unto Death, ku Anti-Klimacus akuzon shumicën e njerëzve për të jetuar në një shtëpi shumëkatëshe dhe megjithatë preferojnë të jetojnë në pjesën e poshtme (në kategori "sensuale" në vend se të synojnë të bëhen "shpirtëror") (SUD 43 / SKS 11, 158). Pra, Kierkegaard shpesh lexohet sikur sferat e ekzistencës operojnë në një hierarki, me estetikën si "më të ulëtin" dhe Fetarisën B si "më të lartin". Megjithatë, kjo është debatueshëm shumë e thjeshtë: edhe nëse Kierkegaard e sheh lëvizjen nga estetika dhe etika në fetarizëm si progres, do të ishte një gabim të mendonim për këtë në një mënyrë të thjeshtë linear. Ka mënyra në të cilat një karakter etik si gjyqtari William mund të jetë më poshtërisht ndaj një estetiku si "A", dhe ide në estetikë që nuk janë refuzuar ose të tejkaluara nga çfarë mund të përshkruhet si një pseudonim "më i lartë".
Kierkegaard gjithashtu i përshkruan këto sfera si "stadiume" (Stadier) - siç është titulli Stages on Life's Way. Termi "stadium" mund të merret si një term përshkrimor psikologjik, por edhe ky mund të jetë mashtrim. Kierkegaard sigurisht që nuk po ofron thjesht një përshkrim empirik të mënyrës se si zhvillohen njerëzit. Është e vërtetë që fëmijët janë estetikë të natyrshëm, dhe kjo është e vendosurja e ekzistencës njerëzore. Pra, mund të thuhet që një jete tipike njerëzore do të fillojë me shqyrtimin estetik, do të zhvillojë përkushtime etike dhe më pas, duke reflektuar mbi problemet që paraqet ekzistenca etike, mund të luftojë me pyetje fetare që lidhen me problemet e fajit dhe vuajtjes që krijon jeta etike, por nuk i zgjidh ato. Megjithatë, jo të gjithë ndjekin një rrugë të tillë dhe madje edhe kur dikush e bën këtë, fazat më të vona nuk zëvendësojnë thjesht ato më të hershmet. Kierkegaard në mënyrë të konsistente mbështet bindjen se çdo jete njerëzore përmban një dimension estetik, kështu që estetika nuk lë hiç mbrapa.
Për më tepër, për Kierkegaard njerëzit janë krijesa shpirtërore, dhe kjo do të thotë që kalimet nga një stadi në tjetrin nuk ndodhin automatikisht ose ngadalë. Përkundrazi, kalimet janë arritje që kërkojnë transformimin e "pasioneve" që formojnë një jetë njerëzore, atë që Kierkegaard e quan "subjektivitet" ose "vetëdije të brendshme". Është për këtë arsye që, për shembull, estetiku mund të zgjedhë të mbetet estetik, duke bërë këtë mënyrë jetese një rival të jetës etike ose fetare. Kur kuptohet në këtë mënyrë, termi "sfera" duket më i mirë se "stad" sepse njeh se këto pikëpamje të ndryshme të ekzistencës njerëzore mund të jenë rivalë, me pikëpamje të ndryshme mbi atë që bën jetën njerëzore të vlefshme dhe të kuptueshme. Edhe pse Kierkegaard vetë e besonte qartazi se forma të thella dhe autentike të jetës etike drejtojnë nga fetarizmi, ai njeh gjithashtu se ka forma të jetës etike që janë së paku fetare në mënyrë konvencionale ose sipërfaqësore (siç ilustrohet, argumentohet, nga gjyqtari William, që do të diskutohet në §3.2 më poshtë). Le të përkthehemi, pra, në aspektet e secilës nga "sferat e ekzistencës" në mënyrë më detajuese.
3.1 Estetika Vëllimi i parë i Librit Ose/Jo, përbëhet nga shkrimet e një burri të panjohur, të njohur vetëm si "A", i cili në një seri shkrimesh të nganjëherë argëtuese, të nganjëherë të shurdhër, të nganjëherë të mprehta dhe të nganjëherë të neveritshme, paraqet një pamje të atë çfarë do të thotë të jesh "estetik". Siç është më e qartë në eseun e tij "Crop Rotation", ai vë vetes qëllimin të jetë jetojë për të shmangur neverinë me çdo kusht. Në një nivel, jeta estetike mund të kuptohet si përpjekja e vazhdueshme për të gjetur "interesante". Por ka një ironi në këtë: duke paralelizuar konceptin e Kantit për një gjykim të bukurisë si përfshirje kënaqësie pa interes, estetiku në fund sjell një qëndrim të pafuqishëm, të paangazhuar ndaj jetës në përgjithësi, duke e parë atë si një spektakël që duhet shijuar në vend se si përfshin "detyra" ose projekte që duhet të realizohen. Ai ka një pikëpamje të një spektatori më shumë se të një lojtar. Shpesh shihet si një kritikë e romantizmit gjerman, kjo thekson një dallim jetik në mendimin e Kierkegaardit, midis pikëpamjes të angazhuar dhe të paangazhuar. Kierkegaard mendon se pikëpamja e paangazhuar, teorike në jetë do të injorojë domosdoshmërisht probleme ekzistenciale kryesore, pasi këto vijnë në shikim vetëm nga një perspektivë e personit të parë. Për të marrë një nga shembujt e Climacus, të kuptuarit në mënyrë abstrakte që, siç jam i vdekshëm, një ditë do të vdes, është diçka shumë ndryshe nga përballimi i sinqertë me atë që vdekja ime e sigurtë do të thotë për mënyrën se si duhet të jetoj jetën time.
Estetiku dallohet si një figurë e izoluar, që rekomandon lexuesin e "Crop Rotation" për të shmangur neverinë dhe për të ruajtur lirinë duke refuzuar gjithçka që përfshin veten në marrëdhënie të ndërvarura, si martesa, miqësia ose karriera e dobishme. Megjithëse e njeh nevojën e shumicës së njerëzve për të punuar për të jetuar, ai megjithatë këshillon kundër lejimit që karriera ose të tjerët të jenë pjesë e angazhimeve që i japin identitetin njerëzor. Në kritikën e tij të jetës estetike, etikisti gjyqtar William vazhdon të argumentojë se kjo është të shkëpute veten nga pikërisht lloji i projekteve të zgjedhura lirshëm që japin jetës njerëzore vlerë dhe qëllim.
Dy ekstremet e jetës estetike, që kontrastojnë ndjenjat e trupit me reflektimin e përdorur gabimisht të imagjinatës, ilustrohen nga dy lloje të sërmarrësit. I pari, ilustruar nga Don Xhuani (që "A" e trajton përmes versionit të personazhit në operën e Mozartistit, Don Xhovani në eseun e tij "Stadet erotike të menjëhershme ose erotika muzikore"), ka si objekt të dëshirës së tij vetëm sensuale, në vend të veçorive të një gruaje që e bëjnë atë një individ të dalluar. Për më tepër, në këtë llogari, as vetë Don Xhuani nuk është një individ, pasi të jetosh si individ do të thotë të jesh i përcaktuar "nga shpirti". Saktësisht, "A" thotë, kur e mendojmë Don Xhuanin si një individ - në vend të një fuqie sensuale që mund të shprehet vetëm në muzikë - ai bëhet një figurë komike.
Siç tregojnë shkrimet e tij, një mënyrë në të cilën "A" ndryshon nga Don Xhuani është se "A" sheh një përdorim shumë më të madh të imagjinatës. "A" krahason një kuptim "vulgar" të ndryshimit të kulturave - që gjithmonë kërkon stimuli të jashtëm të rinj - me luftimin e neverisë përmes përdorimit të kapacitetit të imagjinatës. Duke ndaluar nga bota, duke lidhur marrëdhënie me të në mënyrë të paangazhuar, përvojat tona bëhen material bruto për mundësitë e imagjinatës, duke kultivuar arbitrarinë (duke lexuar një pjesë të një libri; duke parë mesin e një shfaqjeje). "A" vetë kupton plotësisht (shih pjesën e quajtur "Diapsalmata") që mënyra e tij e jetesës ka çuar në një lloj neverie - ai pretendon që të jetosh "artistikisht" është e mundur vetëm kur "shpresën e ke hedhur nga bordi" (EO I 292 / SKS 2, 282) - por ai sheh mundësi estetike edhe në neverinë e tij. Pas të gjitha, tragjedia është një nga kategoritë e mëdha të dramës, dhe "A" duket të ketë aftësinë të ndalet dhe të vëzhgojë jetën e tij si një lloj tragjedie teatrale. Ndoshta "A" mendon që neveria është e preferueshme se sa neveria dhe mund të jetë kjo një strategji për shmangien e saj.