cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barbara Abbott
Karriera
Hulumtimi i Abbott në fushat e semantikës dhe pragmatikës shqyrton temat në referencë dhe interpretimin e frazave emërore, duke parë aspektet e ndikimit filozofik të kuptimit të fjalës, presupozimit dhe fjalive të kushtëzuara. Ajo ka qenë thelbësore në bashkimin e semantikës formale - e cila përshtat teknikat analitike nga logjika te gjuhët natyrore - dhe pragmatikën analitike - e cila sqaron funksionimin e frazave emërore të caktuara dhe të pacaktuara në anglisht. Puna e saj duke studiuar përdorimet e përcaktueshmërisë në gjuhë të ndryshme tregon se si është parë kryesisht për sa i përket familjaritetit ose unikalitetit. Libri i saj Referencë, duke u përqëndruar në frazat emërore si shprehje referuese, tregon se çështja e përdorimit të folësve të formave gjuhësore për t'iu referuar entiteteve ka qenë në zemër të debatit midis gjuhëtarëve dhe filozofëve për shekuj me radhë.
Abbott ishte një profesore në Universitetin Shtetëror të Miçiganit ku ajo dha mësim në gjuhësi dhe filozofi nga 1976 në 2006. Përqendrimet e saj kryesore janë semantika dhe pragmatika Libri i saj Referenca përqendrohet në çështjen se sa larg është referenca dhe nëse është një lidhje dy ose tre vend. Ajo ka botuar gjithashtu një gamë të gjerë artikujsh duke filluar në 1974 me një artikull të titulluar Disa Probleme në Dhënien e Një Llogarie Adekuate-Teorike të Kauzës artikullit të saj më të fundit, të titulluar Disa Vërejtje mbi Referencën, në 2011.
Kolegji Heimerer
parapamje|324x324px|Kampusi Gjermano Kosovar per Arsim dhe Karriere ne Shendetesi
BPrAL Kolegji Heimerer është themeluar dhe akredituar për herë të parë në vitin 2010. Institucioni, bazament të tij ka Institutin e Evropës Juglindore për Avancime në Shëndetësi dhe Infermieri dhe Institucionin arsimor gjerman Heimerer GmbH me përvojë 30-vjeçare në arsim profesional. Frymëzim kryesor për krijimin e këtij institucioniishte nevoja e menjëhershme për sigurimin e kualifikimeve të reja në fushën e shkencave të shëndetit dhe infermierisë, në përputhje me kërkesat e shëndetit dhe të sistemit arsimor të vendit tonë dhe të standardeve të Bashkimit Evropian për këto kualifikime.
Arritja e këtij synimi bazohet në posedimin e resurseve optimale për një institucion të tillë arsimor, por edhe në mbështetjen e një rrjeti të gjerë të bashkëpunimit me institucione të ngjashme në Evropë.
Një konstelacion i tillë i bashkëveprimitinstitucional mes Kosovës dhe Gjermanisë, gjegjësisht, vendeve gjermano-folëse, paraqet një siguri solide dhe të shëndoshë për implementim të suksesshëm të programeve studimore në vend, me standarde evropiane…
Në mungesë të kapaciteteve humane; posaçërisht në hapësira specifike, BPrAL Kolegji Heimerer fillimisht është orientuar në programe të akredituara në vendet e BE-së, duke i adaptuar në rrethanat dhe nevojat lokale. Përvojat paraprake disavjeçare në bashkëpunim më institucionet e Republikës së Kosovës, i ka mundësuarinstitucionit tonë, që pos kërkesave për kualifikime të reja, të identifikoi edhe mangësitë në kualifikimet ekzistues si dhe nevojat për njohuri dhe aftësi të reja të specializimit në fushat e veçanta në vend. Këto të dhëna kanë ndihmuar në mënyrë sistematike, adaptimin dhe përshtatjen e programeve studimore.
BPrAL Kolegji Heimerer përmes programeve të akredituara në shtetet e BE-së si dhe me përvojat bashkëkohore të mësimdhënies dhe me një sistem të avancuar të përcjelljes së cilësisë së punës teorike dhe praktike të studentëve, synon që duke ofruar kualifikime cilësore profesionale në fushat shëndetësore të vendos standarde evropiane në hapësirën e kualifikimeve profesionale në Kosovë…
Filozofia
Në qendër të filozofisë sonë të ndërmarrësisë është qenia njerëzore, ndërsa studimet janë pjesë kyçe e jetës sonë dhe ne e organizojmë këtë pjesë shumë të rëndësishme të jetës me studentët tanë sipas kësaj filozofie.
Arsimi është më shumë se arritja e një grade akademike! Si proces, ai ngërthen në vete, përveç njohurive profesionale, edhe ngritjen e personalitetit dhe një sistem të qëndrueshëm të vlerave të mirëfillta. Andaj, në programet tona të studimit, ne u ofrojmë studentëve tanë një mbështetje dhe avancim individual në gjithë kompleksitetin e tyre si qenie njerëzore, duke vënë në pah përparësitë individuale të secilit për një karrierë të suksesshme!
Misioni
Vizioni
Vizioni i Kolegjit Heimerer është të jetë shkollë udhëheqëse në Kosovë dhe rajon për arsimin profesional në fushat e Shëndetësisë dhe Infermierisë.
Programet e Studimit Bachelor
- Infermieri BSc
- Shkencat Shendetesore Diagnostike, Specializimi Teknik Laboratorit
- Pedagogjia Profesionale në Shëndetësi/Fusha Profesionale Infermieri
Programet e Studimit Master
- MSc Menaxhim i Institucioneve dhe Shërbimeve Shëndetësore
'''- MSc. Shkenca Mjekesore Laboratorike'''
- Praktika e Avancuar Infermierore (ANP)
Deraa
Daraa (Arabisht:درعا) është qytet në jugperëndim të Sirisë, ndodhet rreth 13 kilometra në veri të kufirit me Jordaninë. Qyteti ndodhet 116 kilometra në jug të Damaskut, në autostradën Damasku-Aman, është përdorur si një stacion ndalimi për udhëtarët.
Sipas regjistrimit të popullsisë më 2004, Daraa ka pasur 97,969 banorë. Banorët e qytetit janë kryesisht muslimanë sunni.
Daraa u bë "burimi i revolucionit" pas protestës së arrestimit të një djaloshit 15 vjeçarit për mbishkrimin me grafit me parrullën kundër qeverisë e cila nisi fillimin e kryengritjes civile në vitin 2011.
Lufta civile siriane
Daraa luajti një rol të rëndësishëm fillim të kryengritjes kundër qeverisë së Beshar el-Asadit në vitin 2011. Kryengritja filloi më 6 mars 2011, kur një djalosh 15 vjeçar u arrestua për shkak mbishkrimit me grafit në murin e shkollës si denoncim të regjimit të Asadit. Familja dhe shokët marshuan më 15 mars në rrugë si kërkim për lirimin e tij. Sipas aktivistëve, ky protestë u përball me forcat e sigurisë siriane duke gjuajtur armë zjarri ndaj protestuesve duke vrarë tre persona. Më 20 mars, shtatë policë gjithashtu vranë katër protestues.
Në qershor të vitit 2017, thuhet se i gjithë qyteti u shkatërrua si pasojë e përleshjeve.
Zenelas
Zenelas është një fshat në Komunën Skënderbegas, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Saint-Pé-Delbosc
Saint-Pé-Delbosc (Ocitanisht: Sent Pèr deth Bòsc ; Shqip: Shën Peri i Pyllit) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Bullatoci
Bullatoc (serbisht: Булатовац/Bulatovac) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Kenji Tochio
(lindur më 26 Maj 1941) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 2 ndeshje.
Dishepullizim
Braktisja e pasurise
Prandaj, asnjëri nga ju nuk mund të bëhet dishepulli im nëse nuk heq dorë nga tërë pasuria që zotëron.
Luka 14:33
Braktisja e punes per para
Mateu 6:20-33
Gjoni 6:27
Dashuria
Njeriu duhet ta duaje te afermin si vetveten dhe tu beje te tjereve ate qe do te donte te tjeret te benin per te po ashtu ai duhet te duaje edhe armiqte dhe te lutet per ta sipas Krishterimit.
Falja
Nje dishepull duhet te fale te tjeret qe te kete meshiren e Zotit sipas Krishterimit.
Drejtesia
Sipas krishterimit askush nuk mund te shkoje ne parajse pa patur drejtesine aq te larte saqe nese dicka do ta bente te mekatonte te hiqte dore prej saj.
Historiku
Apostulli Pal jetoi ne shekullin I te azise dhe europes.Ai udhetoi nga Siria ne Greqine e lashte me se tri here dhe nje here shkoi ne Rome.Ai ndihmonte te varferit kudo qe shkonte dhe ndikimi i ketij njeriu qe kaq i madh saqe ai mbahet mend per 20 shekuj.
Shen Francis i Asizit lindur ne Assisi te Italise qendrore njihet boterisht per bujarine e tij dhe per besnikerine e tij ndaj ungjillit.Ai ndihmonte cdo nevojtar dhe nuk fitonte para njesoj si apostujt dhe dishepujt e pare.Shen Francis udhetoi neper Europe ne Palestine ne Egjipt dhe shume vende te tjera duke bere vepra te mira dhe duke u sherbyer njerezve.
Shen Nikolasi i Patares
Shen Nikolasi eshte personi qe sot njihet si babagjyshi por ai nuk eshte i njohur per dreret por per bujarine e tij pasi ai cdo vit shiste cka kishte e ua jepte te varferve duke u njohur keshtu per me se nje mijevjecar.
Nene Tereza lindi ne Maqedonine e shekullit 20 dhe ajo ishte nje e krishtere e quajtur Gonxhe Bojaxhiu.Ne vitet e saj te 30 ajo shiti pasurine e saj dhe ia dha te varferve me vone shkoi ne Indi me te varferit dhe u sherbeu per dhjetera vite.Ajo sheroi mbi 90.000 njerez dhe dy persona me semundje te pasherueshme.
Shen Antoni eshte nje Egjiptian i shekullit III i cili shiti cka kishte dhe ua dha te varferve .Ai filloi te arratisej aq shume nga pasuria saqe filloi te jetonte ne shkretetiren e Egjiptit perendimor dhe nga fundi i shekkulit IV kishte rreth 100.000 dishepuj.
Sult
Sult është një fshat në Komunën Sult, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Universiteti i Novi Pazarit
300px|parapamje|Selia e Universitetit të Novi Pazarit Universiteti i Novi Pazarit (Bos: Univerzitet u Novom Pazaru; Cirilik: Универзитет у Новом Пазару), është themeluar në vitin 2002 me ndihmën e kryeministrit Zoran Gjingjiq. Universiteti është hapur me kërkesën e sanxhaklinjëve që edhe ata të kenë një universitet të pakicave në zonën e Sanxhakut. Ky institucion është një lloj Vakëfi (shpesh i përkthyer në anglisht me termin Fondacion). Kështu, ai është diçka midis pronës publike dhe asaj private, (edhe pse kjo nuk është plotësisht e qartë).
Universiteti
Universiteti ka 6 departamente me 15 drejtime. President i universitetit është Muamer Zukorliq, ndërsa rektor i universitetit është Mevlud Dudic. Dita e universitetet është 30 marsi. Është interesante të theksohet se Universiteti i Novi Pazarit, është ndër universitetet e para i cili filloi së vepruari sipas Dekleratës së Bolonjës, si dhe është universiteti i vetëm në Ballkan që nuk është as shtetëror e as privat por është vakëf (i tillë siq janë disa manastire, muze, ndërtesa, hamame, teqe, etj). Në prill 2009, Universiteti i Novi Pazarit dhuroi të parën diplomë nderi Honoris Causa në fushën e Marrëdhënie Ndërkombëtare dhe Diplomacisë, anëtarit slloven të Parlamentit Evropian, Jellko Kacin.
Departamentet
Në strukturën e tij, ky universitet ka gjashtë departamente:
Shkollat e larta
Në kuadër të Universitetit të Novi Pazarit janë edhe katër shkolla të larta si njësi shkencore e edukative të shpërndara në katër qytete:
Qendrat
Në kuadër të Universitetit të Novi Pazarit funksionojnë edhe keto qendra:
Universiteti organizon edhe studimet pasuniversitare në master dhe studimet e doktoratës.
Arnay-sous-Vitteaux
Arnay-sous-Vitteaux është një komunë në Francë. Arnay-sous-Vitteaux bën pjesë në departamentin Côte-d'Or të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 112 banorë dhe sipërfaqe 12.14 km².
Seilhan
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Seilhan (Ocitanisht: Selhan ; Shqip: Sejani  ) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Historia
Sopranoja Suzanne Cesbron-Viseur vdiq në Sejan më 23 gusht 1967.
Carl Abel
Carl Abel (25 nëntor 1837 – 26 nëntor 1906) ishte një filolog gjerman krahasues nga Berlini, i cili shkroi Ese Gjuhësore në vitin 1880. Abel gjithashtu veproi si lektor i Ilchester-it mbi leksikografinë krahasuese në Universitetin e Oksfordit dhe si korrespondent i Berlinit i Times dhe Standard. Fjalori i tij me 400 faqe i rrënjëve egjiptiane-semite-indo-evropiane u shfaq në 1886. Eseja e tij "Mbi kuptimet antitetike të fjalëve primare" (Ueber den Gegensinn der Urworte ) u diskutua nga Sigmund Freud në një pjesë me titull identik, i cili, nga ana tjetër, u diskutua nga Jacques Derrida si pararendës i njohurive kuptimore të dekonstruksionit. Ai gjithashtu përktheu disa nga veprat e Shekspirit në gjermanisht.
Ai ishte i biri i një bankieri të suksesshëm Gerson Abel. Me origjinë hebraike, ai u kthye në krishterim.
Abeli vdiq në Wiesbaden. Djali i tij Curt Abel-Musgrave (1860-1938) ishte një shkrimtar dhe përkthyes. Nipi i tij ishte shquar ekonomisti Richard Musgrave.
Bregovina
Bregovinë (serbisht: Бреговина/Bregovina) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Nérac
Nérac (Ocitanisht: Nerac, [neˈɾa] ; Shqip: Neraku) është një komunë në departamentin Olt-dhe-Garonë, Franca Jugperëndimore. Kompozitori dhe organisti Louis Raffy lindi në Njerak, si dhe ish-futbollisti i Arsenal dhe Bordeaux, Marouane Chamakh, ashtu si dhe admirali François Darlan.
Neraku u vizitua nga autorja Joanne Harris kur ishte fëmijë dhe ishte me ndikim në mjedisin e romanit të saj më të njohur, Chocolat.
Muzeu i Dibrës
Muzeu i Dibrës është një institucion kombëtar historik dhe etnografik i kulturës në qytetin e Peshkopisë në Qarkun e Dibrës në Shqipëri. Muzeu ka më shumë se 2,000 objekte të vendosura në tre pavijone të veçanta, të cilat kërkojnë një orë e gjysmë për t'u parë.
Vendndodhja
parapamje|200x200px| Selia e muzeut të Dibrës ndodhet në[[Peshkopi]] Muzeu në Dibër, me pavionet e tij gjithëpërfshirëse historike, etnografike dhe arkeologjike, ndodhet në pjesën qendrore të qytetit të Peshkopisë në zonën e Dibrës, i cili sipas regjistrimit të vitit 2011 kishte 13.251 banorë. Gjendet 187 km larg Tiranës dhe 20 km nga kufiri me Maqedoninë e Veriut. Në perëndim të Peshkopisë rrjedh lumi Drini i Zi. Për shkak të vendndodhjes së tij më veriore, në rajonin e Dibrës, është padrejtësisht një nga më të anashkaluarit në Shqipëri, megjithëse kontributi i tij për atë vend dhe kulturën e tij është pafundësisht i pasur, siç flet koleksioni i këtij muzeu.
Pavioni historik
Duke qenë se zona e Dibrës njihet për shumë figura të rëndësishme historike në historinë, kulturën dhe shoqërinë e vendit, një pjesë e muzeut i kushtohet atyre emrave dhe veprave të tyre. Një emër i tillë është, për shembull, heroi kombëtar shqiptar Skënderbeu, i lindur pikërisht në Dibër dhe të cilit, natyrisht, një pjesë e hapësirës i kushtohet. Gjithashtu, ky pavion përfshin të tjerë relevantë, por ndoshta më pak të njohur ndërkombëtarisht, si Iliaz Pashë Dibra, kryetar i Lidhjes së Prizrenit, nënkryetar i Qeverisë së Përkohshme të Shqipërisë, Dom Nikollë Kaçorri, Eleza Isufa Ndreu e shumë të tjerë.
Pavioni arkeologjik
Në këtë pavion janë ekspozuar zbulime interesante arkeologjike nga zona e Dibrës, duke filluar nga neoliti i hershëm. Një nga objektet më të çmuara të ekspozuara në këtë pavijon janë pitosët (nga shekujt 2 dhe 3 p.e.s.), një arkë e lashtë ruajtëse nga zona e Grazhadanit. Artikuj të tjerë përfshijnë ato prej guri, vegla, qeramikë, armë dhe pajisje ushtarake (sëpata dhe helmeta) dhe më shumë.
Pavioni etnografik
Ky pavijon e njeh vizitorin me një nga kontributet më të mëdha të Dibrës për Shqipërinë: kulturën e saj vendase. Ky koleksion artefaktesh tregon Dibrën nëpër shekuj, përmes mjeteve bujqësore, pajisjeve dhe enëve të kuzhinës, veshjeve tradicionale popullore të burrave dhe grave e shumë të tjera. Oxhaku, i zbukuruar me sabera, është një nga ambientet më të bukura të muzeut.
Tatsuya Shiji
(lindur më 20 Tetor 1938) është një ish-futbollist japonez.
Muzeu i Dibrës
Galeria e Arteve
Në kuadër të Muzeut të Dibrës, ekziston edhe një galeri më e vogël e artit, ku ekspozohen piktura të piktorëve më të njohur të rajonit të Dibrës.
Tatsuya Shiji
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje dhe ka shënuar 1 gola.
Tezgjahu
parapamje|240px|Tezgjahu tradicional me [[Teli|tela]] Një tezgjah ose gjergjef është pajisje që përdoret për të endur rroba dhe sixhade.
Qëllimi themelor i çdo tezgjah është që të mbajë fijet e deformimit nën tension për të lehtësuar gërshetimin e fijeve të indeve. Forma e saktë e tezgjahut dhe mekanika e tij mund të ndryshojnë, por funksioni bazë është i njëjtë.
Zhvillimi i tezgjahut ishte vendimtar për industrializimin e hershëm të Evropës. Një përparim ishte vegjě fluturuese e shpikur më 1733 nga anglezi John Kay dhe mundësoi thurje më të shpejtë. Ajo u pasua nga makina tjerrëse Spinning jenny, e projektuar nga James Hargreaves.
Patenta e parë për tezgjahun mekanik u mor nga prifti britanik Edmund Cartwright në vitin 1785. Teknologjia u zhvillua nga mekanikë si Joseph-Marie Jacquard i cili përfundoi tezgjahun Jacquard në fillim të shekullit të 19-të - aplikimi i parë i njohur i udhëzimeve duke përdorur karta të shpuara, e cila bëri të mundur që çdo fije devijim individual të mund të kontrollohej në mënyrë të pavarur nga të tjerat.
Bledar Kola
Bledar Kola (lindur më 1 gusht 1972) është një trajner shqiptar futbolli dhe ish futbollist profesionist i cili luajti si mesfushor.
Jeta e hershme
Kola lindi në Mirditë, por u rrit në qytetin e Lezhës. Ai ishte një student i shkëlqyer. Ai e filloi karrierën me ekipin e qytetit, Besëlidhjen, dhe më pas kaloi te Partizani. Ai më pas kaloi në Greqi.
Karriera me klube
Kola e shpenzoi shumicën e karrierën duke luajtur me disa klube të Superligës Greke, përfshirë Panathinaikos, Apollon Smyrnis, Panargiakos and AEK Athens.
Trofe
AEK
Jona Çegrani
Jona Çegrani (lindur më 1993, Tiranë) është një violonçeliste shqiptare nga Tirana, Shqipëri.
Lise Abrams
Lise Abrams është një psikologe kognitive amerikane. Ajo është profesoreshë Peter W. Stanley i Gjuhësisë dhe Shkencës Kognitive në Kolegjin Pomona.
Abrams u diplomua nga Kolegji Pomona në 1991 ku ajo fitoi diplomën BA ( cum laude ), dyfish drejtimin në psikologji dhe matematikë. Ajo më pas ndoqi Universitetin e Kalifornisë, Los Angeles, duke fituar një MA dhe Ph.D. në psikologjinë njohëse përkatësisht në 1992 dhe 1997. Pas diplomimit, ajo u bashkua me fakultetin në Departamentin e Psikologjisë në Universitetin e Florida, ku qëndroi deri në vitin 2018, në të cilën kohë ajo pranoi një emërim si profesor në Kolegjin Pomona.
Abrams kryen kërkime mbi proceset gjuhësore dhe të kujtesës tek të rriturit më të rinj dhe të moshuar, duke përfshirë gjendjet e majës së gjuhës, prodhimin dhe të kuptuarit e të folurit dhe dygjuhësinë. Ajo është anëtare e Shoqatës për Shkencë Psikologjike, Shoqata Amerikane e Psikologjisë, dhe Shoqëria Gerontologjike e Amerikës. Ajo fitoi çmimin Sigma Xi Young Investigator në vitin 2007.
Claudio Marchisio
Claudio Marchisio ( Italisht: ˈklaudjo marˈkiːzjo]; lindur më 19 janar 1986) është një ish futbollist profesionist italian i cili luante si mesfushor. Një lojtar i dalë nga akademia e të rinjëve të Juventusit, Marchisio e ka shpenzuar pothuajse të gjithë karrierën e tij me klubin e qytetit të lindjes, me përjashtim të një sezoni si i huazuar te Empoli, duke fituar shtatë tituj rresht të Serie A nga viti 2012 e deri në 2017, si dhe katër Coppa Italia resht nga viti 2015 e deri në 2018. Ai ishte zëvëndës-kapiteni i tretë i ekipit, mbrapa mbrojtësit Giorgio Chiellini, para se të largohej në vitin 2018, duke firmosur në Rusi me Zenit Saint Petersburg.
Që kur bëri sezonin e tij të parë si protagonist në 2008–09, Marchisio është krahasuar shpesh nga media italiane me ish mesfushorin e Juventusit dhe Italisë Marco Tardelli, për shkak të energjisë, stilit të lojës këmbëngulës, leximit të mirë të lojës, dhe si aftësive të për të kaluar lehtësisht nga mbrojtja në sulm. Ai është një lojtar i cili zotëron ndërhyrje të forta, shkathësi, vizion dhe teknikë të mirë; këto aftësi ai i kombinon me pozicionimin në disa pozicione të mefsushës, përfshirë rolet si mesfushor mbrojtës ose organizator, pavarësisht se roli i tij i parapëlqyer është në qëndër. Edhe pse është këmbë-dhjathtë, ai është i aftë të luajë edhe me të majtën, e vërtetuar kjo nga gjuajet pa ngurrim nga brënda dhe jashtë zonës, sa herë që ka mundësi.
Në nivel ndërkombëtar, Marchisio ka përfaqsuar Italinë në Lojërat olimpike 2008 dhe edicionet 2010 dhe 2014 të FIFA Kupës së Botës; ai gjithashu ka luajtur edhe në UEFA Euro 2012, duke marrë medaljen e argjendë të finalistit, si dhe në FIFA Kupën e Konfederatave 2013, ku mori medaljen e bronztë për vendin e tretë.
Jeta e hershme
Marchisio lindi në Torino, dhe është fëmija më i vogël nga tre i familjes Marchisio. Ai u rrit në komunat Chieri dhe Andezeno, ku familja e tij jetojne dhe drejtonte një biznes familjar. Familja e tij ishte tifoz me Juventusin dhe kishin bileta sezonale, kurse Claudio ishte djaloshi i topave në Stadio delle Alpi. Si fëmijë, ai ishte i interesuar në disa sporte por vazhdoi me futbollin ku u bashkua me ekipin e të rinjëve të Sisport, para se në moshën shtatë vjeç të zbulohej nga vëzhguesit e Juventusit. Marchisio ishte gjithashtu një vrapues i distancave të mesme dhe skiator, kurse në muajtë e verës bëntë kurs për topograf pas mbarimit të shkollimit të detyrueshëm në moshën 16 vjeç. Këtë ai e bëri në rast se karriera e tij në futboll nuk do të vazhdonte, por në fund ai e ndërpreu këtë gjë dhe u përqëndrua tërësisht në futboll.
2004–2007: Debutimi dhe vitet e para
Pasi u zgjodh në ndeshjet miqësore para-sezonale, Marchisio u bë lojtar i përhershëm i ekipit të parë pas rënjes së Juventusit në Serie B për shkak të skandalit të Calciopolit, duke marrë fanellën me numrin 15. Më 19 gusht 2006, ai debutoi zyrtarisht me ekipin e parë në ndeshjen e raundit të parë të Coppa Italias, duke hyrë në minutat e fundit të fitores 3–0 kundër Martinës. Në shtator, ai luajti si kapiten për herë të fundit me ekipin Primavera në ndeshjen e Supercoppa Primaveras, ku Juventus mposhti 5–1 Interin. Debutimi i tij në kampionat erdhi më 28 tetor kundër Frosinones, duke hyrë në minutat e fundit në vend të David Trezeguet, kurse një javë më vonë luajti ndeshjen e parë si titullar kundër Brescias. Me kalimin e kohës, Marchisio fitoi vendin si titullar në mesfushë nën drejtimin e trajnerit Didier Deschamps. Ai e mbylli sezonin me një asist të bukur për golin e parë të Del Pieros në fitores 5–1 kundër Arezzos, një rezultat që i siguroi ekipit rikthimin matematikisht në elitë.
2007–2008: Huazimi te Empoli
Më 25 korrik 2007, Marchisio sëbashku me mesfushorin tjetër Sebastian Giovinco, një shok brënda dhe jashtë fushe, u huazuan te Empoli për sezonin 2007–08 me qëllim për të fituar përvojë. Ai debutoi në Serie A më 26 gusht kundër Fiorentinës, kurse debutimin evropian e bëri një muaj më vonë kundër FC Zürich të vlefshme për Kupën UEFA. Pavarësisht se nuk shënoi, ai regjistroi dy asiste dhe luajti rregullisht si titullar në ekipin toskan të drejtuar fillimisht nga Luigi Cagni dhe më pas nga Alberto Malesani. Megjithatë, Empoli nuk siguroi dot mbijetesën dhe u rrëzua, duke bërë që Marchisio të thirrej sërisht te Juventusi nga trajneri i ri Claudio Ranieri.
2008–2009: Rikthimi te Juventusi dhe shpërthimi
250px|parapamje|majtas|Marchisio duke luajtur për [[Juventus F.C.|Juventusin në një ndeshje kundër Barit në vitin 2009.]] Pas një sezoni pozitiv te Empoli, Marchisio u rikthye te Juventusi për sezonin 2008–09 dhe bëri një debutim mbreslënës në UEFA Ligën e Kampioneve, duke luajtur 90 minuta të plota në ndeshjen e kthimit të raundit të tretë kualifikues kundër Artmedia Petržalka. Në nëntor, ish sulmuesi i Milanit dhe Fiorentinës Stefano Borgonovo shkuajti për të në La Gazzetta dello Sport: "Marchisio ka gjithçka të nevojshme për të luajtur në nivele të larta... [ai] ka personalitet, më kujton të madhin Marco Tardelli." Nën drejtimin e Ranierit, ai arriti të sigurojë një vend titullari në mesfushë, kjo edhe falë dëmtimeve dhe vështirësive të mesfushorëve të tjerë. Ai e forcoi pozitën e tij pas një paraqitjeje mbreslënëse kundër Milanit, duke marrë vlersime pozitive nga media. Ai u bë edhe një lojtar i preferuar i tifozerisë bianconero, të cilët e zgjodhën atë si lojtarin më të mirë të muajit dhjetor në uebfaqen e klubit. Pesë ditë pas ditëlindjes së tij të 23të, ai shënoi golin e parë në Serie A, atë të fitores në ndeshjen kundër Fiorentinës. Pas më pak se një javë, ai u shpërblye me një kontratë të re pesë-vjeçare. Sezoni i tij më pas u ndërpre nga disa dëmtime të vogla në prill, duke e lënë jashtë fushave të lojës për gati një muaj; ai u rikthye në formac në ndeshjen e javës së parafundit kundër Sienës, duke shënuar një gol që ndoq nga një asist për kapitenin Del Piero në një fitore 3–0 jashtë fushe. Në ndeshjen e fundit të sezonit, ai asistoi golin e Vincenzo Iaquintës në fitoren 2–0 në shtëpi kundër Lazios, një rezultat që i siguroi ekipin vendin e dytë në kampionat. Pas përfundimit të sezonit, Marchisio ishte i lidhur me një kalim në disa klube të ndryshme, por drejtori sportiv i klubit Alessio Secco i dha fund zërave duke e vendosur lojtarin në listën e të "paprekshmëve". Performancat e tij pozitive tërhoqën vëmëndjen e trajnerit të kombëtares Marcello Lippi, i cili i dha mundësi të debutojë në kombëtare.
2009–2011: Vështirsitë pas Calciopolit
parapamje|250px|djathtas|Marchisio duke luajtur në Ligën e Evropës në vitin 2010. Marchisio vazhdoi të ishte zgjedhje e parë e Ciro Ferrarës dhe më pas Alberto Zaccheronit për shkak të shkathtësisë dhe vazhdimsisë në mesfushë. Ai pati një formë të mirë në nisjen e sezonit 2009–10, duke u shpallur lojtari më i mirë në katër ndeshje rresht si dhe u zgjodh lojtari më i mirë i muajit shtator nga anëtarët e regjistruar të uebfaqes zyrtare të klubit. Megjithatë, në fillim të muajit tetor, ai pësoi një dëmtim në gju në ndeshjen kundër Palermos dhe j'u desh të operohej, duke qëndruar jashtë fushave të lojës për rreth një muaj e gjysëm. Marchisio u rikthye në aksion më 25 nëntor, duke luajtur në minutat e fundit të ndeshjes së fazës së grupeve të Ligës së Kampioneve kundër Bordeaux. Më 5 dhjetor, ai shënoi golin e fitores në fitoren 2–1 në derbin e Italisë kundër Interit, duke shfaqur kontroll të shkëlqyeshëm të topit para se të mposhte portierin kundërshtar Júlio César me një gjuajtje të lehtë që i kaloi sipër trupit. Tre ditë më vonë, ai asistoi golin e vetëm të ekipit në humbjen vendimtare 1–4 kundër Bayern München në Ligën e Kampioneve. Në fund të vitit, ai u shpall lojtari i vitit i Juventusit nga tifozët në uebfaqen e klubit. Më 11 mars 2010, në ndeshjen e raundit të 16-tave të Ligës së Evropës kundër Fulhamit, Marchisio u bë për herë të parë kapiten i Juventusit pasi Trezeguet i dha shiritin pas daljes së tij në minutën e 62të; zëvëndës-kapitenët Gianluigi Buffon dhe Giorgio Chiellini nuk luajtën për shkak dëmtimi kurse kapiteni Del Piero ishte një zëvëndësim i papërdorur. Ai shënoi gol në barazimin kundër Catanias në ndeshjen e dytë nga fundit si vizitor duke e mbajtur ende Juventusin në vendet e Ligës së Evropës; pavarësisht sezonit poshtë pritshmërive të klubit, Marchisio ishte një nga lojtarët e pakët që nuk u kritikuan masivisht nga media.
Pavarësisht se zhgënjeu në Kupën e Botës 2010, Marchisio e nisi sezonin 2010–11 si titullar nën urdhërat e trajnerit të ri Luigi Delneri. Pas një nisje të ngadaltë, ai nisi të luante në një rol të si mesfushor i hapur. Në shtator 2010, ai luajti ndeshjen e tij të 100të me Juventusin duke shënuar në një fitore 4–0 kundër Udineses. Ai luajti për herë të parë si kapiten nga minuta e parë kundër Romës në prill 2011. Më 17 maj, Juventus njoftoi se Marchisio kishte firmosur një kontratë të re, të përmirsuar, pesë-vjeçare me klubin. Goli i tij me gjysëm-rofeshatë kundër Udineses u zgjodh si goli më i bukur i muajit janar nga tifozët në uebfaqen e tifozëve vecchiasignora.com.
2011–2018: Rikthimi te fitorja dhe largimi
Marchisio e nisi sezonin 2011–12 duke shënuar në fitoren 4–1 kundër Parma në javën e parë të kampionatit. Nën drejtimin e trajnerit Antonio Conte, një ish lojtar i klubit, ai luajti me saktësi në mesfushë sëbashku me afrimet e reja Arturo Vidal dhe Andrea Pirlo, duke bërë që media dhe tifozët t'a quanin këtë treshe M-V-P. Më 2 tetor, ai shënoi dy gola në minutat e fundit të fitores 2–0 kundër Milanit, duke regjistuar dopietën e parë në karrierë. Më 20 nëntor, ai shënoi në fitoren 3–0 kundër Palermos duke thyer rekordin personal të katër golave në një sezon. Më vonë, ai shënoi edhe golin e parë në Coppa Italia, atë të fitores kundër Bolonjës në kohën shtesë që ndihmoi Juven të përparonte në çerek-finale. Forma e tij e mirë gjatë pjesës së parë të sezonit bëri që ai të shpërblehej me një nominim për çmimin Serie A Futbollisti italian i vitit si dhe një vend në Ekipin e Vitit të Serie A.
Më 18 mars 2012, ai shënoi golin e parë pas tre muajsh në një fitore 5–0 kundër Fiorentinës; ai j'a dedikoi golin djalit të tij të dytë, i cili kishte lindur disa ditë më para. Ai shënoi golin e nëntë në kampionat në ndeshjen e 200të në karrierë kundër Lecce duke dyshifruar shifrat e tij për herë të parë në karrierë. Në ndeshjen e rradhës ndaj Cagliarit, Marchisio fitoi titullin e tij të parë të Serie A pasi Juventus triumfoi 2–0 si vizitor. Në qershor, pas largimit të ikonës së klubit Alessandro Del Piero, mediat filluan të spekullonin se Marchisio do të "trashëgonte" fanellën me numrin 10, megjithatë, ai refuzoi duke deklaruar se ai është një mefushor dhe jo sulmues dhe se ishte komod me numrin e tij 8.
Ai e nisi sezonin 2012–13 duke qënë kapiten i ekipit në ndeshjen hapëse të kampionatit kundër Parmës. Në nëntor, Marchisio shënoi golin e tij të parë në Ligën e Kampioneve në ndeshjen e fazës së grupeve kundër Nordsjælland. Në fund të vitit, ai ishte një nga katër lojtarët e Juventusit të nominuar për Ekipin e Vitit të UEFA-s si dhe u votua në Ekipin e Vitit të Serie A në ceremoninë e çmimeve Oscar del Calcio. Pavarësisht se luajti më pak krahasuar me sezonin e kaluar për shkak dëmtimi, Marchisio sërisht pati një kontribut të rëndësishëm për Juventusin që fitoi titullin e dytë rresht të Serie A; ai shënoi golin e fitores kundër Sienës dhe një dygolësh kundër Torinos.
parapamje|majtas|220px|Marchisio duke luajtur me Juventusin në dhjetor 2013. Marchisio pësoi një dëmtim në fitoren e Supercoppa Italianas kundër Lazios dhe doli nga fusha pas minutës së 20të. Ky dëmtim ndikoi te mesfushori për pjesën më të madhe të sezonit 2013–14. Ai e shpenzoi pjesën e parë të sezonit duke luftuar me francezin Paul Pogba për një vend titullari, duke bërë që shumicën e ndeshjeve t'i luante si zëvëndësues. Megjithatë, dëmtimi në gju i Vidalit bëri që Marchisio të luante më rregullisht në muajt e fundit ë sezonit. Ai zhvilloi ndeshjen e 200të në Serie A në fitoren 1–0 kundër Bolonjës më 19 prill 2014. Ai shënoi golin e fundit të sezonit për Juventusin në fitoren 3–0 kundër Cagliarit. Marchisio e mbyll sezonin duke fituar kampionatin e tretë rresht, ku zhvilloi 29 ndeshje.
Në finalen e Ligës së Kampioneve kundër Barcelonës, ai nisi kundërsulmin e golit të përkohshëm të barazimit të shënuar nga Álvaro Morata, por në fund katalanasit shënuan dy gola të tjerë për të fituar 3–1. Megjithatë, performancat e tij në këtë kompeticion bënë që ai të emërohej në skuadrën e sezonit. Marchisio e mbylli sezonin me 52 ndeshje në të gjitha kompeticionet, duke qënë një nga tre lojtarët me më shumë ndeshje të zhvilluar; në përfundim të sezonit, ai u emërua lojtari i sezonit nga ndjekësit e uebfaqes vecchiasignora.com, më e madhja e tifozëve të Juventusit.
Marchisio ishte në qëndër të zërave për një largim të tij të mundshëm nga klubi pasi kontrata e tij skandonte në verën e ardhshme. Megjithatë, më 6 korrik, ai rinovoi me pesë vite të tjera, duke zgjatur qëndrimin e tij në Torino deri në përfundim të sezonit 2019–20. Ai pësoi një dëmtim në muskulin e këmbës së tij të djathtë në ndeshjen e tij të parë të sezonit në shtator kundër Chievos, e cila u mbyll në barazim 1–1 në shtëpi; ky dëmtim e mbajti jashtë fushave të lojës për rreth një muaj. Më 24 nëntor, Marchisio ishte një nga të nominuarit për Ekipin e Vitit të UEFA-s 2015. Ai vazhdoi të vuante me dëmtimet edhe në pjesën e dytë të sezonit, duke bërë të humbiste disa ndeshje të rëndësishe, si ajo e raundit të 16-tave kundër Bayern Munich më 16 mars. Më 17 prill, ai dëmtoi ligamentin anterior cruciate pasi ra keq pas një dueli me Franco Vázquez gjatë fitores 4–0 kundër Palermos, duke humbur pjesën e mbetur të sezonit dhe UEFA Euro 2016. Ai u operua dy ditë më vonë dhe u konfirmua se koha e rikuperimit do të ishte gjashtë muaj. Pasi Juventusi fitoi kampionatin për herë të pestë rresht, kapiteni i klubit Buffon j'a dedikoi trofeun Marchisios.
Marchisio luajti ndeshjen e parë pas gjashtë muajsh më 26 tetor 2016 kundër Sampdorias, e cila u mposht nga Juventus me rezultatin 4–1. Ai shënoi golin e parë pas rikthimit në një ndeshje të fazës së grupeve të Ligës së Kampioneve kundër Seviljes. Gjatë sezonit 2016–17, Marchisio luajti vetëm 29 ndeshje në të gjitha kompeticionet, por arriti dy rekorde personale; ai regjistroi ndeshjen e 250të me klubin më 17 prill në fitoren 2–0 si vizitor kundër Pescarës, kurse më 21 maj, u bë një nga gjashtë lojtarët e klubit që ka qënë pjesë në të gjashtë sezonet ku Juventus ka fituar kampionatin, kjo pas fitores 3–0 në shtëpi kundër Crotones. Më 3 qershor, Marchisio luajti në finalen e tij të dytë të Ligës së Kampioneve, por ashtu si dy vite më parë, Juventus pësoi distafë, këtë herë nga Real Madridi me rezultatin 4–1.
Më 17 gusht 2018, disa ditë para fillimit të sezonit 2018–19, u njoftua se Marchisio kishte rënë dakord për të ndërprerë me mirkuptim kontratën e tij me Juventusin, duke i dhënë fund bashkpunimit të tij 25-vjeçar me klubin.
Zenit Saint Petersburg
Më 3 shtator 2018, Marchisio firmosi një kontratë dy-vjeçare me Zenit Saint Petersburg në Premier Ligën Ruse. Ai debutoi me klubin trembëdhjetë ditë më vonë, duke u aktivizuar si zëvëndësues në minutën e 71të të fitores 2–1 si vizitor kundër Orenburg. Më 30 shtator, në ndeshjen e tij të parë si titullar, Marchisio shënoi golin e parë për klubin e tij të ri në humbjen 2–1 nga Anzhi Makhachkala. Ai e mbylli sezonin 2018–19 me nëntë ndeshje të luajtura dhe dy gola të shënuar në kampionat, që u fitua nga Zeniti për herë të parë pas katër vitesh.
Më 3 tetor 2019, Marchisio zhvilloi një konferencë për shtyp në Allianz Stadium, ku ai njoftoi tërheqjen nga futbolli.
2007–2009: Ekipi i të rinjëve
Marchisio u thirr fillimisht në ekipin nën-21 në maj 2007 për finalet e Kampionatit Evropian, por në fund u tërhoq për shkak dëmtimi. Ai debutoi me ekipin nën-21 një muaj më vonë, në ndeshjen hapëse të fushatës kualifikuese të Kampionatit Evropian 2009 kundër Shqipërisë; debutimi i tij rezuloi pa fat, pasi ai u dëmtua në dhjetë minutat e para pas një përplasjeje duke tentuar të goditste drejt portës, edhe pse ajo gjuajtje solli golin e dytë të takimit të shënuar nga Robert Acquafresca. Megjithatë, ai arriti të fitojë një vend titullari në formacion gjatë pjesës tjetër të fushatës. Ai shënoi një gol në fitoren 2–1 kundër Turqisë në Turnamentin Toulon 2008, të cilën Italia në fund e fitoi. Pas kësaj, Marchisio u thirr të luante në Lojërat olimpike verore por u detyrua të tërhiqej për shkak dëmtimi.
Në maj 2009, trajneri Pierluigi Casiraghi e emëroi atë si një nga 23 lojtarët që do të luante në finalet e Kampionatit Evropian, ku ai luajti në të gjitha ndeshjet si titullar, përveç gjysëm-finales kundër Gjermanisë për shkak pezullimi. Marchisio zhvilloi performanca të mira, duke u përfshirë në skuadrën e turnamentit; ai gjithashtu ishte një nga disa lojtarët e rekomanduar për ekipin e parë.
2009–2010: Debutimi me të rriturit dhe Kupa e Botës
Më 12 gusht 2009, Marchisio debutoi me ekipin e parë, duke luajtur si titullar në miqësoren kundër Zvicrës që përfundoi në barazim pa gola; ai mori lëvdata nga trajneri Marcello Lippi në intervistën pas ndeshjes. Lippi më pas zbuloi se ai ishte patur qëllim për t'a thirrur Marchision më herët por kishte rënë dakord për t'a lënë në ekipin nën-21 të Casiraghit deri në përfundim të Kampionatit Evropian. Ai luajti ndeshjen e parë zyrtare me ekipin më 9 shtator 2009 kundër Bullgarisë e vlefshme për fushatës kualifikuese të Kupës së Botës 2010. Pas kësaj ndeshje, ai u bë titullar në formacion, por u detyrua të humbiste dy ndeshjet e fundit kualifikuese kundër Irlandës dhe Qipros pasi u diagnostifikua me një dëmtim në meniskun e gjurit që kërkonte operacion. Marchisio ishte një nga 23 lojtarët e thirrur për të luajtur në Kupën e Botës 2010 në Afrikën e Jugut, por pati një turnament jo si protagonist pasi u vendos të luante si mesfushor organizator nga Lippi, një rol i panjohur për të.
2011–2013: Kampionati Evropian dhe Kupa e Konfederatave
parapamje|djathtas|220px|Marchisio duke luajtur në një ndeshje të [[UEFA Euro 2012 kundër Anglisë.]] Marchisio shënoi golin e parë me kombëtaren në një ndeshje kualifikuese të UEFA Euro 2012 kundër Serbisë më 7 tetor 2011, duke shënuar në minutën e parë të takimit. Ky ishte goli i 250të i shënuar nga një lojtar i Juventusit për kombëtaren italiane.
Pas një sezoni pozitiv me Juventusin, dhe një fushate të suksesshme kualifikuese me Italinë, Marchisio u emërua në listën përfundimtare me 23 lojtarë për të luajtur në Euro 2012 nga trajneri Cesare Prandelli. Në turnament, ai luajti titullar në çdo ndeshje në mesfushë sëbashku me Andrea Pirlon dhe Daniele De Rossin, me Italinë që arriti finalen në mënyrë surprizë, ku u mposht me rezultatin 4–0 nga Spanja.
Marchisio u bë një titullar i padiskutueshëm nën drejtimin e trajnerit Prandelli, i cili e thirri edhe për Kupën e Konfederatave një vit më pas, ku Italia u rendit e treta. Në ndeshjen e dytë të grupit kundër Japonisë, Marchisio u aktivizua si zëvëndësues dhe asistoi golin e fitores të shënuar nga Sebastian Giovinco, që lejoi Italinë të përparonte në gjysëm-finale për herë të parë në histori.
2014–2017: Dështimi në Kupën e Botës dhe vështirësitë
Marchisio luajti si titullar në fushatën e suksesshme kualifikuese të Italisë për Kupën e Botës 2014, dhe ishte listën zyrtare të trajnerit për finalet e turnamentit. Më 30 maj, ai luajti për herë të parë si kapiten i Italisë në një miqësore kundër Irlandës; ai e mori shiritin pas largimit me barrelë të kapitenit Riccardo Montolivo për shkak dëmtimi.
Në ndeshjen e parë të Italisë në Grupin D, Marchisio shënoi golin e tij të parë në një turnament madhor të FIFA-s/UEFA-s me një gjuajtje nga 22 metra kundër Anglisë, duke ndihmuar ekipin të fitonte 2–1. Ai luajti edhe në dy ndeshjet e tjera të grupit, ku Italia u mposht me rezultatin 1–0, respektivisht nga Kosta Rika dhe Uruguaji. Në ndeshjen e fundit të grupit kundër Uruguajit, Marchisio u ndëshkua në mënyrë polemizuese me karton të kuq në minutën e 59të, i pari për me kombëtaren. Dështimi i gjyqtarit për të parë kafshimin e Luis Suárezit në shpatull ndaj Giorgio Chiellinit dhe fakti që Uruguaji fitoi 1–0 shkaktuan më shumë polemika. Italia e përfundoi grupin në vendin e tretë dhe u eliminua në fazën e grupeve të një Kupe Bote për të dytin edicion rresht.
Më 27 mars 2015, Marchisio u dëmtua gjatë një seance stërvitore me kombëtaren para ndeshjes kualifikuese të Euro 2016 kundër Bullgarisë. Edhe pse fillimisht mjekët kishin frikë se ai mund të kishte këputur ligamentin anterior cruciate, që do t'a linte jashtë fushave për gjashtë muaj, u konfirmua më pas se ai kishte pësuar një ndrydhje, që gjithsesi e mbajti jashtë fushave për disa javë. Megjithatë, ish trajneri i tij te Juventusi dhe trajneri aktual i kombëtares, Antonio Conte, mori kërcënime me vdekje nga tifozë të irrituar të klubit si dhe u kritikua publikisht nga John Elkann, kushuriri i Andrea Agnellit dhe presidenti i kompanisë që kontrollon FIAT-in dhe Juventusin. Në prill 2016, Marchisio dëmtoi ligamentin anterior cruciate me Juventusin, duke humbur mundësinë për të luajtur në UEFA Euro 2016.
Nën drejtimin e pasuesit të Contes, trajnerit Gian Piero Ventura, Marchisio luajti si titullar në miqësoren e fituar 3–0 kundër Uruguajit në stadiumin Allianz Riviera të Nices, më 7 qershor 2017; megjithatë, ai luajti vetëm një pjesë loje pasi u dëmtua, duke u zëvëndësuar nga mesfushori tjetër Riccardo Montolivo.
Stili i lojës
parapamje|djathtas|Claudio Marchisio duke pozuar me një tifoze në [[Toronto në vitin 2011.]] Marchisio njihet për shkathtësinë dhe aftësinë për të luajtur kudo në mesfushë, e parë kjo edhe nga pozicioni i tij në formacione të ndryshme me trajnerë të ndryshëm. Ai ka luajtur në krah në mesfushën me katër lojtarë ose si mesfushor mbrojtës, por pozicioni i tij i preferuar dhe më efektiv është mesfushor qëndror, ku ai ka lirinë të kalojë nga mbrojtja në sulm, në vënd që të kufizohet me një pozicion të vetëm. Ai është klasifikuar ndonjëherë edhe si mesfushor sulmues qëndor (i njohur si  mezz'ala në futbollin italian), për shkak të dëshirës për të shënuar gola. Media angleze e ka përshkruar atë si një mesfushor gjithpërfshirës, duke thënë se ai nuk mesfushor sulmues apo mbrojtës i pastër, por është i aftë për të luajtur në të dyja pozicionet kur është e nevojshme. Ai gjithashtu ka luajtur në një rol më të tërhequr për ekipin e tij, në veçanti pas largimit të Pirlos në vitin 2015, për të cilën është vlerësuar për aftësitë e tij për të shpërndarë topin në rreze të gjërë, ose të diktojë lojën në mesfushë me pasimet e tij. Një ish sulmues, i aftë për të shënuar, ai gjithashtu ka luajtur në role më të avancuara në karrierën e tij, si ai i sulmuesit të tërhequr dhe mesfushorit sulmues në formacionin 3–5–1–1. I konsideruar një talent i madh në rininë e tij që kur fitoi vendin e titullarit në formacionin e Juventusit, forca fizike e Marchisios, shpejtësia, energjia, pozicionimi, dhe aftësia teknike e lejojnë atë të shkëlqejë në qëndër të mesfushës, duke e vendosur veten si një mesfushrët më mirë të gjeneratës së tij në Itali, Evropë dhe botë. Pavarësisht aftësive të tij, Marchisio gjithashtu ka qënë pronë e dëmtimeve të shumta në karrierën e tij.
Marchisio njihet për aftësinë për t'u përshtatur, duke bërë që roli i tij të evolojë ndër vite me ndryshimin e trajnerëve dhe stileve të lojës. Gjatë viteve të para të karrierës së tij, ai luante në qëndër me një mesfushor mbrojtës si Felipe Melo në një mesfushë me katër, ku ai luante një rol më sulmues dhe krijues. Gjatë sezonit 2011–12 me Juventusin, ai u vendos në mënyrë efikase me Andrea Pirlon dhe kiljanin Arturo Vidal në mesfushën me tre të ekipit si pjesë e formacionit 3–5–2 të Contes. Një pjesë e madhe të suksesit të Juventusit në Itali i takonte faktit se Marchisio dhe Vidal ishin të aftë të kalon me shpejtësi nga mbrojtja në sulm dhe anasjelltas dhe mbulimit që i bënin dobësive të Pirlos në mbrojtje, duke i dhënë atij të fundit detyrat e organizatorit; ky formacion i lejoi të tre mesfushorët të shënonin 19 gola në kampionat, gati një e treta e të gjithë golave të shënuar nga ekipi në atë sezon, duke kontribuar në fitimin e kampionatit. Në epokën e Prandellit në kombëtare, Marchisio luajti një rol të ngjashëm, duke mbështetur Pirlon sëbashku me mesfushorin e Romës Daniele De Rossi, madje duke luajtur edhe në disa raste si mesfushor sulmues fallco. Që nga viti 2014, te Juventusi, pas ndryshimit të taktikave nga Massimiliano Allegri, dëmtimeve të shpeshta të tij dhe largimit të Pirlos një vit më pas, Marchisio ka luajtur në një rol më të tërhequr, krijues, zakonisht para mbrojtjes, ku ai në mënyrë të saktë bën lidhjen ndërmjet mbrojtjes dhe sulmit duke nisur aksione sulmuese, rikuperuar topa dhe gjithashtu duke bërë i presion lojtarëve kundërshtar gjatë kohës që ata kanë zotërimin e topit.
parapamje|220px|majtas|Marchisio gjatë një seance stërvite me Zenitin në shtator 2018.
Një nga karakteristikat më të forta të Marchisios është aftësia për të kaluar nga mbrojtja në sulm pasi fiton topin, dhe në të njëjtën kohë duke qëndruar taktikisht i disiplinuar në çdo rol;  atleticizmi i tij, ndërhyrjet, vizioni, rrezja e pasimit dhe leximi i mirë i lojës e lejojnë atë për të prishur aksionet e kundërshtarëve, dhe të kthejë me shpejtësi topin drejt sulmit për të krijuar aksione sulmuese për shokët e tij me tipare sulmuese. Marchisio ka gjithashtu dhunti të shkëlqyera teknike, aftësi të mira dribluese dhe kontroll të mirë të topit në zona të ngushta. Këto tipare, në kombinim me aftësinë e tij për të gjuajtur dhe pasur me të dyja këmbët, edhe pse është natyralisht këmbë-djathtë, e bëjnë Marchision një kërcënim në zonën kundërshtare dhe veçanërisht jashtë saj; ai njihet për gjuajtjet e tij nga distanca sa herë i krijohet mundësia dhe për finalizmin e aksioneve të krijuara nga shokët e skuadrës kur kryen vrapime drejt zonës kundërshtare      – e vërtetuar nga golat e tij kundër Cagliarit në janar 2014, Luksemburgut pesë muaj më vonë në një miqësore me kombëtaren, dhe Anglisë në Kupën e Botës po në atë muaj. Pas largimit të Pirlos, Marchisio mori detyrat e ekzekutuesit të goditjeve të këndit dhe goditjeve të lira.
Për shkak të stilit të tij të lojës këmbëngulëse, ai është krahasuar nga media italiane me legjendën e klubit dhe fituesin e Kupës së Botës 1982 Marco Tardelli, i cili ishte një nga mesfushorët më të mirë të të gjitha kohërave të Italisë. Megjithatë, Marchisio deklaroi se një nga ndikimet i tij më të mëdha ka qënë mesfushori anglez Steven Gerrard. Përveç cilësive të tij si futbollist, Marchisio gjithashtu është vlerësuar për personalitetin dhe lidershipin e tij; që kur u bë lojtar i ekipit të parë të Juventusit, Marchisio është konsideruar një lojtar i ndeshjeve të mëdha, për shkak të golave dhe asistimeve në ndeshjet e rëndësishme. Gjatë sezonit të tij të parë në Serie A me Juventusin, të tre golat e tij ishin vendimtar – ose gola fitoresh ose gola të parë të ndeshjeve. Ai ka shënuar gola vendimtar në ndeshjet kundër Torinos dhe Interit, dy klube rivale të Juventusit.
Jeta personale
parapamje|djathtas|Marchisio duke pozuar me fanellën FARE; ai ka treguar mbështjetje për FARE Action Weeks 2011. Marchisio u martua me Roberta Sinopolin në qershor 2008 dhe sëbashku kanë dy djem: Davide (lindur në gusht 2009) dhe Leonardo (lindur në mars 2012). Gruaja e tij, një ish lojtare tenisi në rini, ishte tifoze e klubit rival të Juventusit, Torino, me të cilën babai i saj kishte luajtur me të rinjtë si dhe me klube të tjera në Serie C2 dhe Serie D. Marchisio ka tatuazh emrin e gruas së tij në krah dhe zakonisht e puth sa herë feston golat që shënon.
Marchisio njihet ndryshe edhe si Il Principino (Princi i vogël), një pseudonim që e mori nga shokët e tij te Juventusi në hapat e para të karrierës së tij, kjo për shkak të mënyrës se si vishej dhe për sjelljen e përmbajtur në fushë; ky mbiemër më pas mori famë nga komentatori i Premium Calcio dhe tifozi i klubit Claudio Zuliani. Disa tifozë dhe vëzhgues e kanë quajtur atë "De Rossi i Torinos", duke j'u referuar Daniele De Rossit, shokut të tij në kombëtare, për shkak të stilit të tyre të lojës të ngjashme, faktit që luajnë me klubin e qytetit të lindjes, që kanë dalë nga akademitë respektive dhe që konsiderohen të dy si kapitenët e ardhshëm të klubeve të tyre.
Marchisio ishte në kopertinën italiane të lojës së EA Sports', FIFA 13, sëbashku me yllin global Lionel Messi.
Përgjatë sezonit sezonit 2017–18, Marchisio ishte pjesë e dokumentarit me seri të Netflix e quajtur First Team: Juventus.
Arnayon
Arnayon është një komunë në Francë. Arnayon bën pjesë në departamentin Drôme të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 32 banorë dhe sipërfaqe 19.45 km².