cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gjoni i Kryqit
Jeta
Ne vitin 1568, pas shume bisedash me Terezen, shkon me 9 gusht ne Valladolid (spanj. Lugina e ullinjve) për te themeluar kuvendin e pare te Karmelitaneve te zbathur dhe rri aty gjer ne tetor, duke u njohur hollesisht me jeten e re te rikrijuar; ne fillim te tetorit niset për ne Dureolo (Segovia), duke pershtatur nje punishte si kuvendin e pare te Karmelitaneve te zbathur; me 28 nëntor, pas se dieles se Ardhjes, peruron jeten e riformuar.
Pas vuajtjesh trupore e shpirterore, qe perjeton pas hyrjes se tij ne rrjedhen e riformimit, vjen burgosja e tij nga eproret urdherit te tij për shkak te perpjekjeve te tij te reformimit te jetes se urdherit karmelitan, me 2 dhjetor 1557, ne burgun e kuvendit te riformuar prej tij te Karmelitaneve te zbathur, ku ai mbetet i mbyllur për mese tete muaj, ku u nenshtrohet keqtrajtimeve dhe torturave trupore, mendore dhe shpirterore, por duke gjetur me tepër frymezimin për te krijuar disa prej poemave te tij me te njohura mistike (si p.sh. Nata e errët) dhe duke arritur te arratiset, mes oreve 2 dhe 3 te mengjesit te 17 gushtit te vitit 1578, ne nje menyre shume aventurore.
Ne vitin 1584 mbaron ne Granada perpunimin e pare te Kantikut shpirteror, ndersa rishikon dhe persos parimet e tij te traktateve spirituale.
Ne periudhen e fundit te jetes se tij braktiset nga pjesa me e madhe e perkrahesve te tij.
Me 28 shtator 1591 niset i semure për ne Ubeda ku ai kalon muajt e fundit te jetes se tij.
Ne oren 12 te nates mes se premtes 13 dhe te shtunes 14 dhjetor 1591 vdes ne Ubeda te Spanjes ne moshen 49 vjecare.
Shkrimet e tij u botuan ne vitin 1618. Ai u kanonizua nga Papa Benedikti XIII ne vitin 1726. Ne vitin 1926 ai shpallet Doktor i kishës nga Papa Piusi XI.
Kisha anglikane e perkujton ate si "Mësues të fesë".
Festa e tij është 14 dhjetori.
Kureshti
Mendimi i Gjonit te kryqit, ne vecanti koncepti Asgje dhe gjithcka, te skicuar nga ai për te sqaruar ngjitjen ne Malin e Persosmerise:
Për te arritur pasjen e gjithckase, mos duaj te kesh asgje.
Për te arritur te jesh gjithckaja, mos duaj te jesh asgjeja.
Për te arritur ne njohjen e gjithckase, mos kerko te dish ndonje gje ne asgje.
Për te ardhur ne ate qe tani nuk shijon, duhet te kalosh nepër aty ku nuk shijon.
Për te arritur ate qe nuk di, duhet te kalosh andej ku nuk di.
Për te arritur ate qe nuk je, duhet te kalosh andej ku tani nuk je.
eshte marre dhe pervetesuar nga poeti Tomas Elioti ne poemat e tij "Kater kuartetet":
''In order to arrive there,
to arrive where you are, to get from where you are not,
you must go by a way wherein there is no ecstasy.
In order to arrive at what you do not know
you must go by the way which is the way of ignorance.
In order to arrive at what you are not
you must go through the way in which you are not.
And what you do not know is the only thing you know
and where you are is where you are not.
Ne spiritualitet dhe veprat e Gjonit te Kryqit është frymezuar eshe kantautorja Gjuni Ruso ne periudhen e fundit te prodhimit te saj artistik, me kengen "Figura e tij".
350 p.e.s.
Mbi vitin 350 p.e.s..
Kantoni Saint-Sauveur-le-Vicomte
Kantoni Saint-Sauveur-le-Vicomte (frëngjisht: Canton de Saint-Sauveur-le-Vicomte) është një kanton në departamentin Manche, rajonin Basse-Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Sauveur-le-Vicomte. Ka sipërfaqe 177.41km2 dhe popullsi 6697 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Sauveur-le-Vicomte aktualisht përbëhet nga 19 komuna.
Ziko
thumb|right|300px Arthur Antunes Coimbra- Zico është i lindur në Rio de Zheneiro, Brazil, më 3 mars 1953, është futbollist dhe trajner brazilian, i njohur më mirë nën emrin e Zico në Brazil e quajnë Pele i bardhë. Në karrierën e tij të lojërave Zico ka luajtur 1180 lojëra dhe ka shënuar 826, nga 826 gola 66 i ka shënuar në 88 ndeshje për reprezentacionin e Brazilit. Ai ka luajtur në tre Kampionatet Botërore (1978, 1982 dhe 1986), por asnjëherë rë nuk fitoi kampionatin botëror me Brazilin. Aktualisht trajneri i klubit turk Fenerbahçe SK.
Klubet
1971-1983 - Clube de Regatas de Flamengo (637 lojëra, gola 478)
1983-1985 - Udinese Calcio (79 lojra, 56 gola)
1985-1989 - Clube de Regatas de Flamengo (94 lojra, 30 gola) 1991-1994 - Kashima Antlers (88 lojra, 54 gola)
Reprezentacioni
1976-1989 - Ekipi Kombëtar i Brazil (88 lojra, 66 gola)
Trajner
2002-2006 - Ekipi Kombëtar i Japonisë
Fremont County (Iowa)
Fremont County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Alfabeti Latin
Alfabeti Latin është alfabeti i Gjuhës Latine që flitej nga latinët e hershëm të periudhës Romake e deri në shekujt 15 e 16 të erës sonë. Alfabeti më i përhapur në të gjithë botën e sotme, ky alfabet përdoret gjërësisht për të shkruar pjesën më të madhe të gjuhëve me rrënjë indo-evropjanë, dhe të tjera me rrënjë jo indo-evropjanë (Gjuhë Uralike) si për shëmbull gjuha estoneze, finlandeze apo hungareze.
Ziko
Trajner
2006 - Fenerbahçe SK
Alfabeti Latin
Gjuha Latine në aspektin e lehtësimeve dhe vështirësive për ta mësuar si gjuhë, ka dy variante:
Fjalori i latinishtes është aq kompakt sa që të mësuarit e një “kuptimi” për një folje nuk ka gjasa të jetë e mjaftueshme. Gjuha latine ka gjini për emrat, diçka që i mungon gjuhës angleze. Ka marrëveshje midis subjekteve dhe foljeve, ashtu siç ekziston në gjuhën angleze po ka më shumë forma të foljeve në latinisht.
Pjesa më e vështirë e latinishtes është se rendi i fjalëve është pothuajse arbitrar. Në këtë gjuhë, lënda shpesh është e panevojshme, pasi përfshihet në folje dhe folja shkon në fund të fjalisë. Gjuha latine është e lashtë indo evropiane. Rëndësinë e saj e fitoi si gjuhë zyrtare e Perandorisë Osmane. Ajo vazhdon të përdoret në krijimin e fjalëve të reja, në gjuhët moderne të shumë familjeve të ndryshme.
Gjuhën Latine në fillim të mijëvjeçarit të parë para erës sonë e flisnin banorët e Laciumit (latium), të krahinës qendrore të Gadishullit Apenin, që shtrihej me një sipërfaqe prej 2000km2 ndërmjet Etruris dhe Kalabrisë. Banorët që jetonin në këtë krahinë quheshin Latin (Latini) dhe gjuha e tyre gjuha latine (Lin gua latina). Qendra kryesore e këtij populli u bë qyteti i Romës, ku ka një histori dhe një kulturë shumë të vjetër dhe të pasur. Sa i përket legjendës për themelimin e qytetit të Romës datojnë aty ka shekulli i VII (754-753) para erës sonë. Dhe më vonë ky fis mori emrin italik që u bashkua me Romën dhe së bashku u quajtën Romak (Romani). Dhe pas zhvillimit të mëtejmë Roma u bë kryeqendra e popullit romak dhe e kulturës së tij.
250px|parapamje|djathtas|Alfabeti Latin
Shkenca latine dallon katër periudha të rëndësishme:
Alfabeti Latin
Alfabeti Latin është alfabeti i gjuhës latine që flitej nga latinët e hershëm të periudhës Romake e deri në shekujt XV – XVI të erës sonë. Shkronjat e alfabetit latin u huazuan nga grekët, por dijetarët besojnë në mënyrë të tërthortë nga populli i lashtë italian i njohur si Etruskët. Gjithsej ka 24 shkronja:
A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, U, V, X, Y, Z.
Latinishtja ka zanore dhe bashktingëllore:
Latinishtja ka zanore të thjeshta dhe dyzanore ose diftongje.
Theksi bie në pjesën e parë të diftongut.
Edhe bashkëtingëlloret ndahen ne dy grupe, në të thjeshta dhe në të dyfishta. Të dyfishta janë vetëm x dhe z, të gjitha të tjerat janë të thjeshta.
Megjithatë, duhet ditur se ndërmjet zanoreve dhe bashkëtingëlloreve është një lidhje më e madhe te shkronjat v dhe i, me të cilat romakët e vjetër shënonin zanoren u dhe bashkëtingëlloren v, përkatësisht zanoren i dhe bashkëtingëlloren j.
Sqarime rreth shqiptimit:
Disa shkronja kur bashkohen me njëra tjetrën, japin një shqiptim tjetër në fjalë. Shembull:
A.	Pjesët e ndryshueshme të ligjëratës:
B.	Pjesët e pandryshueshme të ligjëratës:
250px|parapamje|djathtas|Dallimet ndërmjet Alfabeteve
Lakimi i Emrit
Gjatë lakimit të emrit apo mbiemrit, ata kalojnë nëpër këto rasa:
Ndërsa, sa i përket theksit, nuk ngjason me gjuhën shqipe. Theksi bie në rrokjen e par, duke bërë përjashtime.
Lakimi i parë në shumës merr këto mbaresa:
Disa emra të gjinisë mashkullor hyjnë në këtë lakim dhe lakohen njëjtë si ata femërorë, nauta, poeta, africola. Emrat flia, dea, anima në DATIVUS dhe ABLANTIVUS marrin mbaresën abus në vend të mbaresës is për t’u dalluar nga gjinia mashkullore.
Lakimi i parë në njëjës, duke kaluar nëpër rasa, merr këto mbaresa:
Fjalët që lakohen kanë këto kategori:
Gjuha latine ka tri gjini:
Mbaresat e gjinores së njëjësit janë:
Theksi i Gjuhës Latine
Ekzistojnë tri rregulla në lidhje me theksin në gjuhën latine:
Latinishtja vjen nga shqipja e romantizuar dhe e evroupianizuar te kohes se hershme dhe pastaj si pasoje e krijimit te kesaj gjuhe jane krijuar edhe gjuhe te tjera indoeuropiane.
Shih edhe
Gjuha Latine
Podgorica
Podgorica është kryeqyteti i Malit të Zi. Si vendbanim është krijuar në pjesën qendrore të luginës së lumit Moraça .Podgorica është udhëkryqi kryesor i rrugëve të Malit të Zi. Në kohen e RSFJ Podgorica është quajtur Titograd. Sipas regjistrimit të popullsisë së vitit 2002 ka pasur 136.473 banorë.
Etimologjia
Emri i Podgoricës në gjuhën malazeze do të thotë "nën Goricë". Gorica / goritsa (do të thotë "kodër") është emri i malit që mbikëqyr qendrën e qytetit.
Kur u themelua (para shekullit të 11-të), qyteti u quajt Birziminium. Në mesjetë, u njoh si Ribnica. Emri Podgorica është përdorur nga viti 1326. Nga viti 1946 deri 1992, qyteti u emërua Titograd në nder të Josip Broz Titos, ish-presidenti i Jugosllavisë.
Historia e Podgorices
Podgorica shtrihet në udhëkryq të disa rrugëve të rëndësishme, pranë lumenjve Zeta, Moraça, Cijevna, Ribnica, dhe Sitnicë, në luginën e liqenit të Shkodrës dhe në afërsi të Detit Adriatik, në ultësira pjellore me klimë të favorshme. Vendbanimet më të hershme të njeriut kanë qenë që në parahistori. Nga ilirët (fiset Labeate dhe Dokleate) u popullua zona midis Zetës dhe Bjelopavlićit, rreth 3 kilometra  në veriperëndim të Podgoricës së sotme. Në atë kohë popullsia e qytetit qe rreth 8,000-10,000 banorë dhe dallohej për kushte të mira dhe urbanizim të lartë.
Kultura
Podgorica është vendosur ne buzët e 6 lumenjve dhe me kalimin e kohës po merr karakteristikat e një qyteti modern evropian. Përtej këtij zhvillimi të ri të qytetit mund te shihet lehte shenja te një tradite të gjate. Në këtë qytet mund te gjeni shume dyqane veshjeje me materiale të mira te importuara nga Italia. Gjithashtu ndërsa bëni pazar mund vizitoni disa restorante te mira me gatime tradicionale malazeze.
Media
Telezizioni shtetëror i Malit të Zi është RTCG me qendër në Podgoricë. Televizione të tjera private janë: NTV Montena, Elmag RTV, RTV Atlas, TV Vijesti dhe MBC. Të gjitha gazetat e përditshme të Malit të Zi (gazeta më e vjetër në vend Pobjeda dhe të përditshmet malazeze Vijesti dhe DAN) botohen në Podgoricë, po ashtu edhe revista popullore e përjavshme Monitor.
Demografia
Sipas rezultateve preliminare të regjistrimit të popullsisë së vitit i 2011, komuna e Podgoricës ka pasur  187085 banorë me 57346 ekonomi familjare dhe  72959.
Ermal Mamaqi
Ermal Mamaqi është lindur më 21 mars 1982 është aktor, humorist, këngëtar, DJ dhe prezantues.
Mamaqi shkëputet nga spektakli "Portokalli" në Top Channel, por jo nga grupi SHBLSH me të cilët vazhdoi të ketë sukses në spektaklin që zhvillohet çdo të dielë në Vizion Plus e quajtur "Apartamenti 2XL". Ai ka drejtuar disa nga emisionet e tij te sukseshme si "6 ditë pa Ermalin" në T dhe "Xing me Ermalin" ne Tv Klan. Mamaqi është martuar me Amarda Toskën.
Cmime
Kenga Magjike
Madison County (Iowa)
Madison County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Dardanelet
parapamje|right|300px| vendndodhja parapamje|right|300px parapamje|300 px|right| Mbrëmja në Dardanele Dardanelet (nga gr. Δαρδανελλια Dardanellia, turqisht Çanakkale Boğazı, në lashtësi është quajtur edhe Helespont) është kanal detar shumë i ngushtë në veriperëndim të Turqisë, i cili lidh Detin Egje me detin Marmara. Dardanelet kanë një gjatësi prej 61 km dhe gjerësi prej 1.2 deri 6 km, thellësia mesatare është 55 m ndërsa thellësia maksimale është 81 m. Uji lëviz në të dy drejtimet përgjat kanalit nga deti Marmara kah deti Egje nëpërmjet rrymave sipërfaqësore, ndërsa në anën e kundërt nëpërmjet rrymave në thellësi.
Prelloci
Prelloc është një vendbanim në komunën e Skënderajt, Kosovë. Ne baze te etimiologjisë konsiderohet një vendbanim mbi 2000 vjeçar. Emri Prelloc gjindet i shkruar ne regjistrimin e Regjistrimit te popullesisë menjihere pas pushtimit te Kosovës nga Prandorise osmane ne vitin 1477 si fshate me 7 shtëpi. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Gojfilë.
Gjeografia
Fshati Prelloc shtrihet ne qendër te krahinës se Drenicës, pjesë përbersë e Komunës se Skënderajt. Prelloci është një fshat kodrinor malor qe shtrihet ne pjesën veri-lindore te bjeshkës se Qyqavicës. Sipas regjistrimit te viteve te fundit ka rreth 60 shtëpi, me tri lagje: Lagjeja Nura, Lagjeja Sejdiu dhe Lagjeja Deliu. Ne fshate ekzistojne këta mbiemra: Nura; Sejdiu; Deliu, Rexhepi; Zymeri; Mehmeti; Ahmeti; Haliti etj....
Toponimet e fshatit janë:
Shtogu
Shtogu (Emri latin: Sambucus nigra) është një bimë shumëvjeçare. Disa pjesë të tij janë sheruese.
Përshkrimi
Shtogu rritet si kaçubë apo dru në lartësi prej 3 deri në 10 metra. Në pjesën e fundme të trungut lëvorja ka ngjyrë gështenje të çelët, kurse në pjesën e epërme të përhirtë në të bardhë. Në afërsi te tokës dalin degëza anësore të brishta dhe të thyeshme. Pjesa drunore mbështjell qendrën e bardhë në formë shtupe. Gjethet janë të formave të parregullta me fletëza me maje. Lulet janë të grumbulluara në formë kurore, kanë ngjyrë të bardhë me nuancë të verdhë. Nga lulet zhvillohen kokërrzat (frutat), në fillim të gjelbra, pastaj me ngjyrë gështenje në të kuqe dhe në fund bëhen të zeza. Kokërrzat janë të vogla dhe të lëngshme. Lulet kanë erë të këndshme të fortë, erë kjo që në gjendje të thatë është më e butë. Shija e luleve është e hidhur dhe aromatike. Frutat e freskëta kanë shije të pakëndshme, kurse të përgatitura si komposto, janë të shijshme.
Përhapja
Shtogu rritet në skaje të maleve dhe në rrahe të maleve me diell, në vende të braktisura dhe në afërsi të vendbanimeve.
Pjesa shëruese e bimës
Filizat e rinj dhe gjethet e reja mblidhen në pranverë, lulet gjatë lulëzimit, frutat pas pjekjes, kurse lëvorja që nga shkurti e deri në nëntor. Duhet të kihet kujdes sepse rrënjët, gjethet, lëvorja, filizat dhe kokërrzat e papjekura, të gjitha janë helmuese.
Veprimi shërues
thumb|Lulet e shtogut të bashkuara në lulesë Çaji nga gjethet dhe sythat e shtogut përdoren për stimulimin e urinimit, largimin e lëngjeve të tepërta nga trupi, për shërimin e sëmundjes së sheqerit si dhe për pastrimin dhe ripërtëritjen e gjakut. Çaji nga lulet e shtogut përdoret për shërimin e ftohjeve, kollës, gripit, sëmundjes fillestare të mushkërive, teshtitjes së madhe, lisë, skarlatinës (fruthit të zi), frymëmarrjes së vështirësuar, astmës, tuberkulozes fillestare dhe për të gjitha sëmundjet reumatike. Lëvorja nga degët dhe trupi përdoret për përgatitjen e çajit me të cilin eliminohen vështirësitë e urinimit, pengesat në punën e veshkave dhe fshikëzave të tyre, shëron sëmundjen e ujit, edemet e ndryshme dhe jashtëqitjen e fortë. Tek shtogu shfrytëzohet lulja, lëvorja, gjethet, rrënja dhe frutat e pjekura mirë. Është mirë që në çdo shtëpi të jetë e pranishme bima e shtogut.
Çaji nga lulet e tij mundëson që të djersiteni në rast të çfarëdo ftohje apo gripi, gjë e cila lehtëson përballimin e sëmundjes. Dihet se me djersitje largohen nga trupi të gjitha materiet e dëmshme e të cilat i ndihmojnë sëmundjes. Shtogu lehtëson sëmundjen edhe përmes stimulimit të urinimit. Çaji nga lëvorja e shtogut ndihmon në rregullimin e jashtëqitjes dhe lehtëson urinimin, por duhet të kemi kujdes në dozimin e çajit, sepse sasitë e mëdha mund të jenë të dëmshme. Përdoret një lugë e vogël e kafes lëvore për një gotë. Gjatë një dite duhet të pihet vetëm një filxhan kafeje, maksimumi dy filxhanë, edhe kjo në distancë të madhe kohore, gllënjkë pas gllënjke e kurrsesi përnjëherë si ujë. Frutat e pjekura të shtogut gjithashtu janë të dobishme. Pos materieve tjera të shëndosha, këto kokërrza plotësisht të pjekura, kanë mjaft vitaminë B, përkatësisht më shumë se të gjitha gjërat tjera ushqimore. Më që nuk hahen të freskëta, frutat e shtogut zihen për t'u bërë komposto apo marmelatë. Kjo ndikon kundër pagjumësisë.
Lëngu nga kokërrzat e freskëta shfrytëzohet për shërimin e neuralgjisë trigerninuse, për forcimin dhe për rregullimin e butë të jashtëqitjes, për pastrimin e gjakut, për qetësimin e ngërçeve në stomak, për apetit dhe për përmirësimin e qarkullimit të gjakut.
349 p.e.s.
Mbi vitin 349 p.e.s..
Zug
është një komunë në kantonin Zug të Zvicrës.
Mamica Kastrioti
Mamica Kastrioti - bijë e Gjon Kastriotit dhe motër e voglë e heroit kombëtar, Skenderbeut. thumb|250px
Jeta
Në vitin 1445, Mamica, motra e vogël e Skendërbeut, u martua me Karl Muzak Topinë. Princat e krerët e Shqiprisë të grishur në atë dasëm, erdhën të gjithë me dhuratat e veta që të pagëzoheshin me dhëndrrin e ri.
Page County (Iowa)
Page County është një nga  qarqet në shtetin federal Iowa të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Titulli "Hero i Punës Socialiste"
Hero i Punës Socialiste ishte titulli më i lartë në fushën e ndërtimit të socializmit në Republikën Popullore Socialiste të Shqipërisë dhe u jepej shtetasve, rretheve, qyteteve, fshatrave, organizatave shoqërore, institucioneve, ndërmarrjeve, kooperativave bujqësore, fabrikave, sektorëve, brigadave, njësive, reparteve e nënreparteve ushtarake dhe grupeve të punonjësve për përfundime të jashtëzakonshme dhe të qëndrueshme me rëndësi të madhe për të gjithë vendin, të arritura në sektorin e ekonomisë, të shkencës, kulturës, artit, të revolucionit tekniko-shkencor dhe për veprimtari e merita shumë të shquara në shërbim të Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë.
Kantoni Saint-Laurent-sur-Gorre
Kantoni Saint-Laurent-sur-Gorre (frëngjisht: Canton de Saint-Laurent-sur-Gorre) është një kanton në departamentin Haute-Vienne, rajonin Limousin në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Laurent-sur-Gorre. Ka sipërfaqe 147.96km2 dhe popullsi 4661 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Laurent-sur-Gorre aktualisht përbëhet nga 6 komuna.
Intesa Sanpaolo Bank
Intesa Sanpaolo Bank Albania
Intesa Sanpaolo Bank Albania është një bankë kryesore në vend që u ofron kompanive, klientëve institucionalë e privatë me të ardhura të larta si dhe klientëve individë e biznese të vogla e të mesme zgjidhje të arsyeshme përmes shërbimeve e produkteve të shkëlqyera. Banka i ofron shërbimet e saj përmes një rrjeti prej 30 degësh në qytete të ndryshme të vendit dhe vazhdon të zgjerohet në mënyrë strategjike duke ndjekur nga afër zhvillimin ekonomik të Shqipërisë. Për inovacionet në biznes dhe përmirësimin e shërbimit Intesa Sanpaolo Bank Albania frymëzohet nga klientët e saj. Banka përmes programit të saj “Ju Dëgjojmë 100%” dhe anketimit të përvitshëm për kënaqësinë e klientit merr të dhënat mbi të cilat ndërton strategjinë e saj të biznesit dhe planin e veprimit.
Historia
Intesa Sanpaolo Bank Albania lindi në 2008 nga shkrirja e dy bankave shumë të rëndësishme të vendit Banka Italo-Shqiptare - BIA (themeluar në 1993) dhe Banka Amerikane e Shqipërisë – ABA (Themeluar në 1998), të dyja u blenë nga Intesa Sanpaolo Group. ABA - Banka Amerikane e Shqipërisë (BASH) u themelua në shtator 1998, nga Fondi Shqiptaro-Amerikan i Ndërmarrjeve (FSHAN) një fond privat investimesh i themeluar nga Qeveria e Shteteve të Bashkuara nën Aktin SEED të vitit 1989, për të mbështetur Shqipërinë në rrugën e saj drejt një ekonomie tregu. Sipas shifrave të 30 dhjetorit 2007, BASH rezultonte me një total depozitash prej 93.4 miliard lekë, total kredish mbi 39.7 miliard lekë, dhe total aktivesh mbi 106.4 miliard lekë. Më 20 dhe 21 dhjetor 2006, FSHAN, në rolin e saj si aksioneri i vetëm i BASH-it, firmosi Marrëveshjen e Shitblerjes së Aksioneve si dhe Marrëveshjen e Aksionerëve për shitjen e 80% të aksioneve, sipas të cilës FSHAN mban kontroll të 20% të aksioneve deri në vitin 2009. Marrëveshja u finalizua më 29 qershor 2007, kur BASH u bë zyrtarisht pjesë e Grupit Intesa Sanpaolo.
BIA - Banka Italo-Shqiptare u themelua në korrik 1993 si një ndër institucionet e para private në Shqipëri. Themelimi i saj u bë si një sipërmarrje e përbashkët (joint venture) ndërmjet Bankës Kombëtare Tregtare të Shqipërisë (aksionet e së cilës i’u transferuan Ministrisë së Financave) dhe Bankës italiane Banca di Roma. Më 7 dhjetor 2005, atëherë Sanpaolo IMI, firmosi marrëveshjen e blerjes së 80% të aksioneve të Bankës Italo-Shqiptare, nga Capitalia dhe Ministria e Financave (me 40% secila). Ndërsa Banka Europiane për Ndërtim dhe Zhvillim (BERZH) mbajti aksionet e veta prej 20%.
Të dhënat kryesore
(Të dhëna sipas 31 mars 2011 )
Struktura Aksionere
Subjekti % Pjesëmarrjes në Bankë Intesa Sanpaolo Group S.p.A. 98.61%
Società Italiana per le Imprese all’Estero S.p.A. 1.39%
Mehmet Fatihu
Mehmeti II (Turqishtja osmane: محمد ثانى‎, Meḥmed-i sānī, turqisht: II. Mehmed; 30 mars 1432 – 3 maj 1481), i njohur si Mehmet Fatihu (tur. Fatih Sultan Mehmed "Mehmet Ngadhnjyesi"), ishte një poet dhe sulltan i Perandorisë Osmane, i cili sundoi për herë të parë perandorinë për një kohë të shkurtër nga gushti 1444 deri në shtator të 1446, dhe më vonë nga shkurti 1451 deri në maj të 1481. Sulltan Mehmed Fatihu kishte edhe myzhden profetike qe e ndiqte nga pas per çeshtjen e çlirimit te Kostandinopojes, duke e nxitur ate ne çlirimin e saj perfundimtar. Në moshën 21-vjeçare, ai pushtoi Kostandinopojën (Stambollin e sotëm) dhe solli fundin e Perandorisë Romake të Lindjes.
Sulltan Mehmeti ishte shkaku kryesor per konvertimin e shqiptareve (arberoreve) ne fene Islame. Ai gjate viteve te para te tij ne fron u perball me kryengritjet e popullsive autoktone te krishtera ne Ballkan, ndersa ajo cka mori me shume vemendje nga Europa e krishtere ishte kryengritja e Gjergj Kastriotit-Skenderbeu. Mehmeti vazhdoi pushtimet e tij në Anadoll dhe në Evropën juglindore, duke arritur deri në Bosnje. Rrethoi dhe Krujën më 1466 por dështoi ta pushtonte me forcën e armëve prandaj iku duke plaçkitur e robëruar shqiptarët. Sipas historianeve perendimor, Mehmeti e rrethoi disa here kalanë e Skenderbeut, por gati qe te gjitha ishin te pasukseshme. Forcat osmane që rrethonin Krujën u thyen nga shqiptarët më 1467, që nxiti Mehmetin të fillonte një fushatë të re drejt Shqipërisë e cila prapë dështoi. Nuk ka as edhe nje fakt te vetem per gjenocid apo masaker te bere nga Sulltan Fatihu. Ne kohen e atehershme, Patriarku i Pejes dha leje per shpernguljen e 30000 familjeve ortodokse serbe, per shkak te mossigurise nga fiset e islamizuara (shqiptare) autoktone. Vlen te permendet se fiset e islamizuara arberore, filluan te shperngulen per ne Kosovë, duke u rikthyer ne trojet e tyre historike.
Mehmeti II konsiderohet hero në Turqinë e sotme dhe pjesë të botës më të gjerë myslimane. Ndër të tjera emri i tij është lagja Fatih e Stambollit, Ura e Fatih Sulltan Mehmetit dhe Xhamia Fatih.
Marrëdhënia e Mehmetit me familjen
Mehmeti u rrit nga i ati me frymën e perkushtimit ndaj shtetit, por ndryshe nga i ati, dashuria e tij per familjen ishte teper e vogel. Mendohet se Bajaziti, pasardhesi i Sulltan Mehmetit, u lind nga Mehmeti kur ai ishte akoma 15 vjeç, qe per ditet e sotme eshte nje moshe shume e vogel. E ëma e Bajazitit quhej Gülbahar Hatun. Kur Mehmeti u ngjit ne fron, thuajse as qe e dinte qe kishte nje djale. Bajaziti u rrit duke i thene babait te vet "Sulltan". Mehmeti nuk e kishte marre ne dore me qe prej dites kur ai lindi. Derisa erdhi dita e nisjes per ne betejen e Kostandinopojes, ai nuk e kishte prekur. Bajaziti ishte vertet fati i mire i Mehmetit, sepse u kthye nga Kostandinopoja me fitore te lavdishme. Por Mehmeti vazhdoi te sillej ftohte me Gülbahar.
Sundimi i hershëm
Mehmeti i II ka lindur më 27 rexheb 835 sipas kalendarit hixhri (30 mars 1432), në Edrene, kryeqytetin e atëhershëm të Shtetit Osman. Babai i tij ishte sulltan Murati II (1404–51) dhe nëna e tij Hyma Valide Hatun, e lindur në Devrekan, Kastamonu.
Kur Mehmeti i II kishte 11 vjet, ai u dërgua në Amasi, për të qeverisur dhe për të fituar përvojë, sipas zakonit të sundimtarëve osmanë para tij. Sulltan Murati i II, gjithashtu dërgoi një numër mësimdhënësish që ta edukojnë atë. Ky edukim islam pati një ndikim të madh në formimin e mendësisë së Mehmetit dhe në forcimin e besimit të tij islam. Ai u ndikua në praktikën e tij të epistemologjisë islame nga praktikues të shkencës, veçanërisht nga mentori i tij, Molla Gyrani. Ndikimi i Akshemsedinit në jetën e Mehmetit filloi që në moshë të re, veçanërisht në urdhërin për të përmbushur detyrën e tij islame, gjëgjësisht për të përmbysur Perandorinë Bizantine duke pushtuar Kostandinopojën.
Pasi Murati i II bëri paqe me karamanidët në Anadoll në gusht të v. 1444, ai hoqi dorë nga froni, që të lëshoj vendin djalit të tij 12 vjeçar, Mehmetit të II. Nën sundimin e parë të Mehmetit të II, ai mundi kryqtarët e udhëhequr nga Janosh Huniadi, pasi inkursionet hungareze thyen kushtet e armëpushim sipas Paqes së Segedinit. Kardinali Julian Cesarini, përfaqësuesi i papës, kishte bindur mbretin e Hungarisë se shkelja e armëpushimit me myslimanët nuk ishte një akt tradhëtie. Në këtë kohë Mehmeti i II kërkoi nga babai i tij Muradi i II të rimerrte fronin, por Murati i II nuk pranoi. I zemëruar me babanë e tij, i cili kishte filluar një jetë soditëse në Andaollinë jugperëndimore, Mehmeti i II shkroi, "Nëse ti je sulltani, eja dhe udhëhiqi ushtritë tuaja. Nëse unë jam sulltani, të urdhëroj të vish e të udhëheqësh ushtritë e mia." Pas leximit të kësaj letre, Murati i II udhëhoqi ushtrinë osmane dhe fitoi në Betejën e Varnës në v. 1444. Rikthimi i Muratit të II u mbështet nga Çandarllë Halil Pasha, vezir i madh i kohës, i cili nuk pëlqente sundimin e Mehmetit të II, sepse lalai (mësimdhënësi) më me ndikim i Mehmetit të II, Akshemseddini kishte një rivalitet me Halil Pashën.
Pushtimi i Konstandinopojës (1453)
Ebu Ejyb el-Ensari, shoqëruesi dhe flamurtari i Muhammedit, vdiq gjatë rrethimit të parë të Konstandinopojës (v. 674–78). Gjërsa ushtria e Mehmetit të II iu afrua Konstandinopojës, shehu i Mehmetit Akshemseddini zbuloi varrin e Ebu Ejyb el-Ensarit. Pas pushtimit, Mehmeti ndërtoi Xhaminë e Ejyp Sulltanit në atë vend, për të theksuar rëndësinë e këtij pushtimi për botën myslimane dhe të theksonte rolin e tij si gazi.
Në v. 1453 Mehmeti filloi rrethimin e Konstandinopojës me një ushtri prej 80,000 deri në 200,000 trupa, një varg artilerishë i përbërë nga mbi shtatëdhjetë copë, dhe një flotë prej 320 anijesh, pjesa më e madhe e tyre ishin anije tregtare dhe transportuese mallrash. Qyteti ishte i rrethuar nga deti dhe toka; flota në hyrje të Bosforit shtrihej nga njëri breg në tjetrin në formën e një gjysmëhëne, për të ndërprerë dhe sprapsë ndonjë ndihmë të ardhun nga deti për Konstandinopojën. Në fillim të prillit, filloi rrethimi i Konstandinopojës. Në fillim, muret e qytetit i mbajtën jashtë osmanët, edhe pse ushtria e Mehmetit përdorte topin e sapo krijuar nga Orbani, një top gjigant i ngjashëm me shahinë. Porti i Bririt të Artë u bllokua nga zinxhirë dhe u mbrojt nga 28 anije luftarake.
Perandori bizantin Konstandini i XI vdiq pa lënë një trashëgimtar, dhe nësë Kostandinopoja nuk do kishte rënë në, me shumë gjasë atë do ta kishin zëvendësuar bijtë e vëllait të tij të vdekur. Ata fëmijë u morën në shërbimin e pallatit të Mehmetit pas rënies së Konstandinopojës. Djali më i madh, i riemëruar Has Murad, u bë i pëlqyeshëm për Mehmetin dhe shërbeu si Bejlerbej i Ballkanit. Djali më i ri, i quajtur Mesih Pasha, u bë admirali i flotës osmane dhe Sanxhakbej i Galipolit. Ai më në fund shërbeu dy herë si Vezir i Madh nën sundimin e djalit të Mehmetit, Bajazitit të II.
Pas rënies së Konstandinopojës, Mehmeti do të vazhdonte të pushtonte Despotatin e Moresë në Peloponez në v. 1460 dhe Perandorinë e Trebizondit në Anadollinë verilindore në v. 1461. Dy mbetjet e fundit të sundimit bizantin u absorbuan kështu nga Perandoria Osmane. Pushtimi i Konstandinopojës i dha lavdi dhe prestigj të madh në vend. Ka disa dëshmi historike se, 10 vjet pas pushtimit të Konstandinopojës, Mehmeti i II vizitoi vendin e Trojës dhe u mburr se ai u hakmarrë për trojanë duke pushtuar grekët (bizantinët).
Pushtimi i Serbisë (1454–1459)
Fushatat e para të Mehmedit II pas Konstandinopojës ishin në drejtim të Serbisë, e cila kishte qenë një shtet vasal osman që nga Beteja e Kosovës në vitin 1389. Sundimtari osman kishte një lidhje me Despotatin serb – një nga gratë e Muradit II ishte Mara Brankoviq – dhe ai e përdori atë fakt për të pretenduar disa ishuj serbë. Fakti që Gjuragj Brankoviq kishte bërë kohët e fundit një aleancë me hungarezët dhe kishte paguar haraçin në mënyrë të parregullt, mund të ketë qenë konsiderata të rëndësishme. Kur Serbia i refuzoi këto kërkesa, ushtria osmane u nis nga Edreneja drejt Serbisë në vitin 1454. Smedereva u rrethua, ashtu si edhe Novobërda, qendra më e rëndësishme serbe për nxjerrjen dhe shkrirjen e metaleve. Osmanët dhe hungarezët luftuan gjatë viteve deri në 1456.
Ushtria osmane përparoi deri në Beograd, ku u përpoq, por nuk arriti të pushtonte qytetin nga John Hunyadi në rrethimin e Beogradit, më 14 korrik 1456. Një periudhë paqeje relative pasoi në rajon deri në rënien e Beogradit në 1521, gjatë mbretërimi i stërnipit të Mehmedit, i njohur si Sulltan Sulejmani i Madhërishëm. Sulltani u tërhoq në Edrene dhe Gjuragj Brankoviqi rifitoi në zotërim disa pjesë të Serbisë. Por, para fundit të vitit, Brankoviqi 79-vjeçar vdiq. Pavarësia serbe i mbijetoi atij vetëm dy vjet, kur Perandoria Osmane aneksoi zyrtarisht tokat e tij pas mosmarrëveshjeve midis të vesë dhe tre djemve të mbetur. Llazari, më i vogli, helmoi nënën e tij dhe internoi vëllezërit e tij, por ai vdiq shpejt më pas. Në trazirat e vazhdueshme, vëllai më i madh Stefan Brankoviq fitoi fronin, por u rrëzua në mars 1459. Pas kësaj, froni serb iu ofrua Stefan Tomasheviqit, mbretit të ardhshëm të Bosnjës, gjë që zemëroi Sulltan Mehmedin. Ai dërgoi ushtrinë e tij, e cila pushtoi Smederevën në qershor 1459, duke i dhënë fund ekzistencës së Despotatit serb.
Diphallus
Diphallus (njihet edhe me emrat Diphallia, ose dublikimi i penisit (Penile Duplication = PD) është një gjendje mjekësore në të cilën bebja mashkull lind me dy penise. Vlerësimet statistikore tregojnë se një në 5 milion-5,5 milion meshkujsh të lindur gjallë lind me këtë difekt të lindur.
Mehmet Fatihu
Pushtimi i Moresë (1458–1460)
Despotati i Moresë kufizohej me Ballkanin jugor osman. Osmanët e kishin pushtuar rajonin nën Muratin II, duke shkatërruar mbrojtjen bizantine - murin Hexamilion - në Istmin e Korintit në 1446. Përpara rrethimit përfundimtar të Kostandinopojës, Mehmeti urdhëroi trupat osmane të sulmonin Morenë. Despotët, Demetrios Palaiologos dhe Thomas Palaiologos, vëllezërit e perandorit të fundit, nuk arritën të dërgonin asnjë ndihmë. Paaftësia e tyre rezultoi në një revoltë shqiptaro-greke kundër tyre, gjatë së cilës ata ftuan trupat osmane për të ndihmuar në shuarjen e revoltës.{{sfn|Babinger|1992|pp=125–126} Në këtë kohë, një numër grekësh dhe shqiptarësh Moreote me ndikim bënë paqe private me Mehmetin. Pas më shumë vitesh sundimi të paaftë nga despotët, dështimi i tyre për të paguar haraçin e tyre vjetor ndaj Sulltanit dhe më në fund revolta e tyre kundër sundimit osman, Mehmeti hyri në More në maj 1460. Kryeqyteti Mistra ra saktësisht shtatë vjet pas Konstandinopojës, më 29 Maj 1460. Demetrios përfundoi rob i osmanëve dhe vëllai i tij i vogël Thomas iku. Nga fundi i verës, osmanët kishin arritur nënshtrimin e pothuajse të gjitha qyteteve të zotëruara nga grekët.
Diphallus
Diphallus zakonisht shoqërohet edhe me anomali të tjera të lindura, si për shembull, dublikimi i veshkave, shtyllës kurrizore, pjesës së poshtme të traktit tretës ose i anusit. Po ashtu këta fëmijë kanë shumë rrezik të lindin me spina bifida. Fëmijët e lindur me diphallus dhe gjendje mjekësore të lidhura me të, kanë një normë më të madhe vdekjesh nga infeksionet e ndryshme për shkak të sistemeve më të komplikuara të veshkave (sistemi urinar) dhe atij të jashtëqitjes.
Mehmet Fatihu
Pushtimi i Moresë (1458–1460)
Disa mbajtëse mbetën për një kohë. Ishulli Monemvasia refuzoi të dorëzohej dhe u sundua për një kohë të shkurtër nga një korsair katalanas. Kur popullsia e dëboi atë, ata morën pëlqimin e Thomas për t'iu nënshtruar mbrojtjes së Papës përpara fundit të vitit 1460. Gadishulli Mani, në skajin jugor të Moresë, rezistoi nën një koalicion të lirë të klaneve lokale, dhe zona më pas ra nën sundimin e Venedikut. Mbajtja e fundit ishte Salmeniko, në veriperëndim të Moresë. Graitzas Palaiologos ishte komandanti ushtarak atje, i vendosur në Kalanë Salmeniko (e njohur edhe si Kalaja Orgia). Ndërsa qyteti përfundimisht u dorëzua, Graitzas dhe garnizoni i tij dhe disa banorë të qytetit qëndruan në kështjellë deri në korrik 1461, kur ata shpëtuan dhe arritën në territorin venedikas.
Pushtimi i Trebizondit (1460–1461)
Perandorët e Trebizondit krijuan aleanca nëpërmjet martesave mbretërore me sundimtarë të ndryshëm myslimanë. Perandori Gjon IV i Trebizondit e martoi vajzën e tij me djalin e kunatit të tij, Uzun Hasan, hani i Ak Kojunlu, në këmbim të premtimit të tij për të mbrojtur Trebizondin. Ai gjithashtu siguroi premtime për mbështetje nga bejlerët turq të Sinopes dhe Karamanisë dhe nga mbreti dhe princat e Gjeorgjisë. Osmanët ishin të motivuar për të pushtuar Trebizondin ose për të marrë një haraç vjetor. Në kohën e Muratit II ata u përpoqën për herë të parë të merrnin kryeqytetin nga deti në vitin 1442, por surfimi i lartë i bëri zbarkimet të vështira dhe përpjekja u zmbraps. Ndërsa Mehmeti II ishte larguar për të rrethuar Beogradin në vitin 1456, guvernatori osman i Amasisë sulmoi Trebizondin dhe megjithëse u mund, ai mori shumë robër dhe mori një haraç të rëndë.
Diphallus
Mendohet se diphallus ndodh gjatë zhvillimit të fetusit ndërmjet ditës së 23-të dhe ditës së 25-të të zhvillimit të embrionit, kur një dëmtim fizik, stres kimik ose çrregullim i sekuencës ADN homeobox të gjeneve pengon funksionimin e duhur të qelizave të padiferencuara të pjesës së fundit të shtyllës kurrizore (quhet ndryshe edhe zona e bishtit) të mesodermit të fetusit në kohën kur sinusi urogenital ndahet nga grupi i qelizave gjenitale dhe rektumi për të formuar penisin.
Për herë të parë kjo gjendje mjekësore u regjistrua në vitin 1609. Që nga ai vit janë regjistruar rreth 100 meshkuj me këtë gjendje shëndetësore.
Mehmet Fatihu
Pushtimi i Trebizondit (1460–1461)
Pas vdekjes së Gjonit në vitin 1459, vëllai i tij David erdhi në pushtet dhe intrigoi me fuqi të ndryshme evropiane për ndihmë kundër osmanëve, duke folur për skema të egra që përfshinin pushtimin e Jeruzalemit. Mehmeti II më në fund dëgjoi për këto intriga dhe u provokua më tej në veprim nga kërkesa e Davidit që Mehmeti të shlyente haraçin e vendosur ndaj vëllait të tij.
Diphallus
Diphallus është një gjendje mjekësore e lindur dhe nuk duhet të ngatërrohet me biseksionin gjenital, i cili është një procedurë mjekësore (operacion) e kryer me pëlqimin e pacientit dhe gjatë së cilës kryhet ndarja e penisit për së gjati.
Diphallus tek kafshët
Kjo gjendje e çuditshme është vërejtur edhe tek derrat dhe gjitarët e tjerë. Shumë njerëz gabojnë kur mendojnë se të gjithë peshkaqenët kanë një gjendje të tillë biologjike. Në të vërtetë, peshkaqenët janë të paisur me një palë "masha" të cilat kanë një funksion reproduktiv.
Mehmet Fatihu
Pushtimi i Trebizondit (1460–1461)
"Nënë, në dorën time është shpata e Islamit, pa këtë vështirësi nuk duhet ta meritoj emrin e ghazi, dhe sot dhe nesër duhet të mbuloj fytyrën time në turp para Allahut."
Pasi kishte izoluar Trebizondin, Mehmedi e përfshiu me shpejtësi përpara se banorët ta kuptonin se ai do të vinte dhe e vendosi nën rrethim. Qyteti u mbajt për një muaj përpara se perandori David të dorëzohej më 15 gusht 1461.
Diphallus
Raste konkrete
Times of India njoftoi në gusht 2006 se një i ri i moshës 24 vjeç nga shteti Utar Pradesh, India u shtrua në spital në New Dehli për të hequr në rrugë operative një nga peniset. Sipas një prej mjekëve të spitalit ky është një rast tepër i veçantë sepse të dy peniset janë plotësisht funksionale. Në raste të zakonshme, një nga penisët ka funksion të plotë, ndërsa tjetri është rudimentar. Agjencia e lajmeve Rojter e botoi këtë lajm nën titullin: "Are you SURE you want to remove that?" (A jeni i SIGURTË se ju doni ta hiqni atë?)
Po ashtu njihet edhe një rast i ngjashëm nga Peruja. Edhe në rast mashkulli mund ti përdorte të dy peniset. Kur gruaja e tij u pyet nëse ajo u çudit "herën e parë", ajo u përgjigj: "Unë mendoja se të gjithë burrat janë kështu". (Për këtë rast mungon citimi)
Mehmet Fatihu
Nënshtrimi i Vllahisë (1459–1462)
Osmanët që nga fillimi i shekullit të 15-të u përpoqën të vinin nën kontrollin e tyre Vllahinë (turqishtja osmane: والاچیا) duke vendosur kandidatin e tyre në fron, por çdo përpjekje përfundoi me dështim. Osmanët e konsideronin Vllahinë si një zonë tampon midis tyre dhe Mbretërisë së Hungarisë dhe për një haraç vjetor nuk përziheshin në punët e tyre të brendshme. Dy fuqitë kryesore ballkanike, Hungaria dhe osmanët, mbajtën një luftë të qëndrueshme për ta bërë Vllahinë vasalë të tyre. Për të parandaluar rënien e Vllahisë në krahun hungarez, osmanët liruan të riun Vlad III (Drakula), i cili kishte kaluar katër vjet si i burgosur i Muradit, së bashku me vëllain e tij Radu, në mënyrë që Vlad të mund të pretendonte fronin e Vllahisë. Sundimi i tij ishte jetëshkurtër, megjithatë, pasi Hunyadi pushtoi Vllahinë dhe rivendosi në fron aleatin e tij Vladislav II, të klanit Dănești.
Vlad III Drakula iku në Moldavi, ku jetoi nën mbrojtjen e xhaxhait të tij, Bogdan II. Në tetor 1451, Bogdani u vra dhe Vlad u arratis në Hungari. I impresionuar nga njohuritë e gjera të Vladit për mentalitetin dhe funksionimin e brendshëm të Perandorisë Osmane, si dhe urrejtjen e tij ndaj turqve dhe Sulltanit të ri Mehmed II, Huniadi u pajtua me armikun e tij të mëparshëm dhe u përpoq ta bënte Vlad III-në këshilltarin e tij, por Vlad nuk pranoi.
Në 1456, tre vjet pasi osmanët kishin pushtuar Kostandinopojën, ata kërcënuan Hungarinë duke rrethuar Beogradin. Huniadi filloi një kundërsulm të bashkërenduar në Serbi: ndërsa ai vetë u zhvendos në Serbi dhe lehtësoi rrethimin (para se të vdiste nga murtaja), Vlad III Drakula udhëhoqi kontingjentin e tij në Vllahi, ripushtoi vendin e tij të lindjes dhe vrau Vladislav II.
Në vitin 1459, Mehmeti II dërgoi të dërguar te Vladi për ta nxitur atë të paguante një haraç të vonuar prej 10,000 dukatësh dhe 500 rekrutësh në forcat osmane. Vlad III Drakula refuzoi dhe vriti të dërguarit osmanë duke i gozhduar çallmat në kokë, me pretekstin se ata kishin refuzuar t'i ngrinin "kapelet" e tyre tek ai, pasi ata hoqën vetëm mbulesën e kokës para Allahut.
Ndërkohë, Sulltani dërgoi beun e Nikopolisit, Hamza Pashën, që të bënte paqe dhe, nëse ishte e nevojshme, të eliminonte Vladin III. Vlad III ngriti një pritë; osmanët u rrethuan dhe pothuajse të gjithë u kapën dhe u shtynë në shtyllë, me Hamza Pashën e shtyrë në shtyllën më të lartë, siç i ka hije gradës së tij.
Në dimrin e vitit 1462, Vlad III kaloi Danubin dhe dogji gjithë tokën bullgare në zonën midis Serbisë dhe Detit të Zi. Me sa duket duke u maskuar si një sipah turk dhe duke përdorur zotërimin e gjuhës dhe zakoneve turke, Vlad III depërtoi në kampet osmane, bëri pritë, masakroi ose pushtoi disa forca osmane.
Pushtimi i Bosnjës (1463)
Despoti i Serbisë, Lazar Brankoviq, vdiq në vitin 1458 dhe midis trashëgimtarëve të tij shpërtheu një luftë civile që rezultoi në pushtimin osman të Serbisë në 1459/1460. Stefan Tomasheviq, djali i mbretit të Bosnjës, u përpoq të vinte Serbinë nën kontrollin e tij, por ekspeditat osmane e detyruan atë të hiqte dorë nga plani i tij dhe Stefani iku në Bosnje, duke kërkuar strehim në oborrin e babait të tij. Pas disa betejave, Bosnja u bë mbretëria e degëve të osmanëve.
Më 10 korrik 1461, Stephen Thomas vdiq dhe Stefan Tomasheviq e pasoi atë si Mbret i Bosnjës. Në 1461, Stefan Tomasheviq bëri një aleancë me hungarezët dhe i kërkoi Papës Pius II për ndihmë përballë një pushtimi të afërt osman. Në vitin 1463, pas një mosmarrëveshjeje për haraçin që Mbretëria e Bosnjës i paguante çdo vit osmanëve, ai dërgoi për ndihmë nga venedikasit. Megjithatë, asnjë nuk arriti kurrë në Bosnje. Në 1463, Sulltan Mehmeti II udhëhoqi një ushtri në vend. Qyteti mbretëror i Bobovacit ra shpejt, duke e lënë Stefan Tomasheviqin të tërhiqej në Jajce dhe më vonë në Kljuç. Mehmeti pushtoi Bosnjën dhe e pushtoi shumë shpejt, duke ekzekutuar Stephen Tomašević-in dhe xhaxhain e tij Radivoj. Bosnja ra zyrtarisht në 1463 dhe u bë provinca më perëndimore e Perandorisë Osmane.
Pushtimi i Shqipërisë (1466–1478)
parapamje|djathtas|Portreti i Skënderbeut, princi i [[Lidhja e Lezhës|Lidhjes së Lezhës]] Në pranverën e vitit 1466, Mehmeti II marshoi me një ushtri të madhe kundër shqiptarëve dhe udhëheqësit të tyre, Skënderbeut, i cili i bëri ballë për një kohë të gjatë osmanëve, dhe në mënyrë të përsëritur kishte kërkuar ndihma nga Italia. Pasi dy muaj luftimesh të ashpra Mehmedi u bind se Kruja nuk pushtohej me forcën e armëve prandaj vendosi ta mbante nën një rrethim të vazhdueshëm derisa mbrojtësit e Krujës të dorëzoheshin nga uria. Gjithashtu sulltani hoqi rrethimin e Durrësit ku vodhi e plaçkiti në territoret përreth qytetit. Gjithashtu mori me vete 3,000 shqiptarë rob.
Në Shqipëri ndërtoi kështjellën e Elbasanit (il-basan, "fortesa") siç thuhet brenda 25 ditëve. Kjo fortesë e vendosur në një pikë strategjike, në ultësirat pranë fundit të rrugës së vjetër Egnatia, ndau Shqipërinë në dysh, duke izoluar bazën e Skënderbeut në malësitë veriore nga zotërimet venedikase në jug. Megjithatë, pas tërheqjes së sulltanit vetë Skënderbeu e kaloi dimrin në Itali, duke kërkuar ndihma. Me kthimin e tij në fillim të vitit 1467, forcat e tij u ulën nga malësitë dhe mundën Ballaban Pashën dhe e hoqën rrethimin e kalasë së Krujës; ata gjithashtu sulmuan Elbasanin, por nuk arritën ta pushtonin atë. Mehmeti II u përgjigj duke marshuar përsëri kundër Shqipërisë. Ai forcoi sulmet ndaj kështjellave shqiptare, njëkohësisht duke dërguar trupa për të bastisur zotërimet venedikase e për t'i mbajtur ata të izoluara. Osmanët dështuan sërish për të marrë Krujën dhe nuk arritën ta nënshtronin vendin. Megjithatë, dimri solli një shpërthim të murtajës, e cila do të përsëritej çdo vit dhe do të zvogëlonte forcën e rezistencës lokale. Vetë Skënderbeu vdiq nga malaria në fortesën venedikase të Lezhës, duke i dhënë fund aftësisë së Venedikut për të përdorur krerët shqiptarë për interesat e veta. Shqiptarët u lanë vetë të vazhdonin rezistencën, e cila u dobësua gradualisht gjatë dekadës së ardhshme.
Pasi Skënderbeu vdiq, Mehmeti II personalisht udhëhoqi rrethimin e Shkodrës në v. 1478–1979, për të cilin kronisti i hershëm osman Ashëkpashazade (1400–81) shkruan: "Të gjitha pushtimet e Sulltan Mehmetit u përmbushën me marrjen e Shkodrës". Venedikasit dhe shkodranët i rezistuan sulmeve dhe vazhduan të mbanin kështjellën derisa Republika e Venedikut i dorëzoi Shkodrën Perandorisë Osmane në Traktatin e Kostandinopojës, si kusht për t'i dhënë fund luftës.
Ekspedita në Itali (1480)
Një ushtri osmane nën drejtimin e Gjedik Ahmed Pashës pushtoi Italinë në 1480, duke pushtuar Otranton. Për shkak të mungesës së ushqimit, Gjedik Ahmed Pasha u kthye me shumicën e trupave të tij në Shqipëri, duke lënë pas një garnizon prej 800 këmbësorësh dhe 500 kalorësish për të mbrojtur Otranton në Itali. Supozohej se ai do të kthehej pas dimrit. Meqenëse ishin vetëm 28 vjet pas rënies së Kostandinopojës, ekzistonte njëfarë frike se Roma do të pësonte të njëjtin fat. U bënë plane që Papa dhe qytetarët e Romës të evakuonin qytetin. Papa Siksti IV përsëriti thirrjen e tij të vitit 1481 për një kryqëzatë. Disa qytet-shtete italiane, Hungaria dhe Franca iu përgjigjën pozitivisht ankesës. Megjithatë, Republika e Venedikut nuk e bëri këtë, pasi kishte nënshkruar një traktat të shtrenjtë paqeje me osmanët në 1479.
Në 1481, mbreti Ferdinand I i Napolit ngriti një ushtri që do të drejtohej nga djali i tij Alfonso II i Napolit. Një kontigjent trupash u sigurua nga mbreti Matthias Korvinus i Hungarisë. Qyteti u rrethua duke filluar nga 1 maji 1481. Pas vdekjes së Mehmedit më 3 maj, grindjet që pasuan për pasardhësin e tij ndoshta i penguan osmanët të dërgonin përforcime në Otranto. Pra, pushtimi turk i Otrantos përfundoi me negociata me forcat e krishtera, duke lejuar turqit të tërhiqeshin në Shqipëri dhe Otranto u rimor nga forcat papale në 1481.
La Llagosta
La Llagosta është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Valles Oriental, të provincës Barcelona, në Katalonia. La Llagosta ka 13,447 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 3.01 km2.
Lidhje të jashtme
La Llagosta
348 p.e.s.
Mbi vitin 348 p.e.s..
Korrotica e Poshtme
Korroticë e Poshtme është një vendbanim në komunën e Drenasit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Gentianë.
Pompeu Fabra
Pompeu Fabra Poqi (Grasi, Barcelonë, 20 shkurt 1868 – Pradë, Francë 25 dhjetor 1948) ishte inxhinier dhe gjuhëtar katalunas. Ai ishte autori kryesor i reformave bashkëkohore të gjuhës katalunase.
Jeta
Pompeu Fabra lindi në vitin 1868, në Grasi, vend që në atë kohë ishte i ndarë nga Barcelona. Ai ishte fëmija i dymbëdhjetë i Xhosef Fabra Rocës dhe Karolina Poq Martit. Në moshën gjashtë vjeçare, familja e tij u zhvendos në Barcelonë. Që në moshë të re, Fabra vendosi që të studiojë gjuhën katalunase. Përmes shtëpisë botuese L'Avenç, ai mori pjesë në një fushatë reformuese të Ortografisë Katalunase gjatë viteve 1890-1892. Në vitin 1904, ai publikoi veprën Tractat d’ortografia catalana (Traktati i ortografisë katalunase) me autor dhe publikues Jaume Masso Torrents dhe Joaquim Casas Carbo, avokat dhe shkrimtar i famshëm.