cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arti në Kishën Ortodokse të Shqipërisë
Periudha pasbizantine
Midis ikonografëve vendas të shek. XVIII dhe XIX shquhen: David Selenica (nga Selenica e Kolonjës), Konstandin Shpataraku (nga Shpati), Konstandin dhe Athanas Zografi (nga Korça) bashkë me bijtë dhe nipërit, Gjergj dhe Joan Çetiri (nga Grabova) bashkë me bijtë dhe nipërit, Nikolla Gunga (nga fshatrat e Myzeqesë). Kështu, pra, pas “Shkollës së Beratit”, të shek. XVI – XVII, do të mund të flisnim edhe për grupin e ikonografëve të “Shkollës së Korçës”, të shek.XVIII – XIX. Tek veprat e këtyre artistëve është i dukshëm ndikimi i ikonografisë së Malit të Shenjtë, por edhe i stilit perëndimor. Tek veprat e artistëve korçarë Konstandin e Athanas Zografi (mesi i shek. XVIII) vërehen edhe tendenca të stilit barok, portretet kanë më plasticitet dhe shumë elemente etnografike. Mjaft shprehëse shfaqet pasuria e afreskeve pasbizantine në 7 kishat e Voskopojës, që ruhen gjer më sot. Veçanërisht në muret e kishës së Shën Nikollës, që i pikturoi David Selenica (1726), hasim 2000 figura me kompozicion të larmishëm. Në veprat e tij ato që të lënë mbresa janë: ngjyrat, kompozimi lakonik, dëshira e tij realiste, interesimi për ambientin dhe perspektivën, përpjekja për t’i bërë sa më familjarë shenjtorët gjatë kishërimit (pjesëmarrjes në adhurim), p.sh. fytyra e kryedhjakonit Stefan. Afreske interesante ruhen dhe në zona të tjera, si p.sh. në Manastirin e Shën Triadhës (Trinisë së Shenjtë) në Pepeli, që u pikturua nga Adam Theotoqi (1754), i Tërëshenjtës në Pecë (1770), i Shën Spiridhonit në Vuno (në fund të shek. XVIII). Në të njëjtën kohë u pikturuan shumë kisha në Myzeqe, si p.sh. e Shën Gjergjit në Libofshë (1782), që u pikturua nga korçari Kostandin dhe i biri i tij Terpo, e Shën Nikollës në Vanaj (1795) dhe e Shën Athanasit në Karavasta (1797) nga vëllezërit Gjergj dhe Joan Çetiri.
Në fillim të shek. XIX Joan Çetiri dhe nipi i tij, Nikolla, pikturojnë kishën e Shën Gjergjit në Strumë; Nikolla Çetiri kishën e Shën Nikollës në Krutje të Lushnjes (1811); Joan Çetiri dhe djali i tij, Naumi, kishën e Shën Nikollës në Toshkëz të Lushnjes (1813). Joani dhe nipi i tij, Nikolla, kishën e Shën Theodhorit në Kadipashaj (1801). Kërkimi metodik ndoshta mund të përcaktojë edhe një prirje të tretë të ikonografisë ”Shkollën e Myzeqesë”.
Libra historikë të kohërave më të hershme përshkruajnë thesare shumë të çmuara të punimit artistik të metaleve, të gdhendjeve të imta dhe qëndisjeve. Prej gjithë këtyre krijimeve artistike kishtare ruhen mjaft punime gdhendjeje: ikonostasesh, amvonesh, fronesh dhespotikë, ndenjësesh epitropësh etj. (ikonostase në Korçë, Voskopojë, Ardenicë, Labovë, Gjirokastër, Libofshë, Berat, Elbasan, Leusë, Lashovë, Sopik dhe Vithkuq); punime argjendarie e punim metalesh: enë të shenjta (disk e potir), kapakë ungjilli; dhe punime qëndistarie (p.sh. Epitafi i Gllavenicës). Gjer më sot këto nuk janë studiuar aq sa duhet.
Kisha Ortodokse Autoqefale e Shqipërisë tregon një interesim të veçantë, duke dhënë kontributin e saj për studimin, regjistrimin dhe restaurimin e monumenteve ortodokse të ruajtura gjer më sot. Shumë kisha e manastire, kryesisht në zona të veçuara malore, të pasura me afreske, të kërcënuara nga koha dhe kushtet e disfavorshme atmosferike, presin studiues dhe restaurues. Thesaret e vyera ortodokse të artit të këtij rajoni skajor perëndimor të Perandorisë Bizantine e më vonë të Perandorisë Osmane, ato që nuk u grabitën nga pushtuesit e ndryshëm të kohërave të ndryshme, mbeten pasuri kulturore të Shqipërisë, por dhe në përgjithësi monumente të rëndësishme të krijimtarisë artistike ballkanike e evropiane.
Nili
parapamje|250x250px|Pamje panoramike, horizonti i [[Kajro|Kajros, lumi Nil, Egjipt.]] Nili është një lum i madh që rrjedh nga veriu në Afrikën verilindore. Ai derdhet në Detin Mesdhe. Nili është lumi më i gjatë në Afrikë dhe historikisht është konsideruar si lumi më i gjatë në botë, megjithëse kjo është kundërshtuar nga kërkimet që sugjerojnë se lumi i Amazonës është pak më i gjatë. Nga lumenjtë kryesorë të botës, Nili është një nga më të vegjlit, i matur me prurjen vjetore në m3 ujë. Rreth 6650km i gjatë, pellgu i tij kullues mbulon 11 vende: Republikën Demokratike të Kongos, Tanzaninë, Burundin, Ruandën, Ugandën, Keninë, Etiopinë, Eritrenë, Sudanin e Jugut, Republikën e Sudanit dhe Egjiptin. Në veçanti, Nili është burimi kryesor i ujit të Egjiptit, Sudanit dhe Sudanit të Jugut. Për më tepër, Nili është një lumë i rëndësishëm ekonomik, që mbështet bujqësinë dhe peshkimin.
Nili ka dy degë kryesore - Nili i Bardhë dhe Nili i Kaltër. Nili i Bardhë konsiderohet tradicionalisht si rrjedha e burimit. Megjithatë, Nili i Kaltër është burimi i shumicës së ujit të Nilit në rrjedhën e poshtme, që përmban 80% të ujit dhe baltës. Nili i Bardhë është më i gjatë dhe ngrihet në rajonin e Liqeneve të Mëdha. Fillon në liqenin Viktoria dhe rrjedh përmes Ugandës dhe Sudanit të Jugut. Nili i Kaltër fillon në liqenin Tana në Etiopi dhe derdhet në Sudan nga juglindja. Të dy lumenjtë takohen në kryeqytetin sudanez, Hartum.
Pjesa veriore e lumit rrjedh në veri pothuajse tërësisht përmes shkretëtirës Nubiane në Kajro dhe deltën e saj të madhe, dhe lumi derdhet në Detin Mesdhe në Aleksandri. Qytetërimi egjiptian dhe mbretëritë sudaneze janë varur nga lumi dhe përmbytjet e tij vjetore që nga kohërat e lashta. Shumica e popullsisë dhe qyteteve të Egjiptit shtrihen përgjatë atyre pjesëve të luginës së Nilit në veri të Digës Aswan. Pothuajse të gjitha vendet kulturore dhe historike të Egjiptit të Lashtë u zhvilluan dhe gjenden përgjatë brigjeve të lumenjve. Nili është, me Rhône dhe Po, 1/3 lumenjtë mesdhetar me shkarkimin më të madh të ujit.
Fan Bingbing
Fan Bingbing (Kinezisht: 范冰冰, lindi më 16 shtator 1981) është aktore, modele, producente televiziv dhe këngëtare kineze.
Fan ngriti famë në Azinë Lindore më 1998–1999 në dramën historike My Fair Princess. Në vitin 2003, ajo luajti në filmin Telefoni celular, e cila u bë filmi me më shumë fitime në Kinë. Ajo luajti në shumë filma kinezë, më të shquarit Lost in Beijing (2007), Buddha Mountain (2011), Double Xposure (2012) dhe I Am Not Madame Bovary (2016), ku ajo morri çmime nga ceremonia më prestigjioze si Festivali i Filmit dhe Çmimi Kali i Artë, Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Tokjo, Festivali Ndërkombëtar i Filmit San Sebastián dhe Çmimet Gjeli i Artë. Ajo poashtu ka pasur paraqitje në filma të huaj, si në filmat francezë, koreanë dhe Hollywood.
Fan është një nga aktorët me pagesë më të lartë në botë dhe u quajt si portret i modës për shkak paraqitjes së saj të vazhdueshme në qilimin e kuq, premierën e filmit dhe shfaqjen e modës.
Fan u arrestua fshehurazi nga autoritetet kineze nga 1 korriku 2018 për gati tre muaj. Ajo më pas u shfaq në rrjetet sociale, duke ofruar një falje publike mbi evazionin fiskal, për të cilin autoritetet kineze gjobitën atë më shumë se 883 milionë juan (rreth 127.4 milionë dollarë).
Jeta e hershme
Fan lindi në Qingdao dhe u rrit në Yantai. Ajo diplomoi në Kolegjine Artit dhe Filmit Xie Jin dhe Akademinë e Teatrit në Shangai.
Karriera
Fan debutoi në seritë televizive Powerful Woman dhe luajti role të vogla për dy vite, para se ajo u bë ndër aktorêt më të mirë më 1999 në rolet përkrahës si Jin Suo në dy sezonet e serisë My Fair Princess, të cilat u adoptuan nga historia e shkrimtarit tajvanezë Chiung Yao. Ajo u rekomandua nga aktorja tajvaneze Leanne Liu t'i bashkohet filmit.
Në vitin 2000, Fan u bashkua me një kompani e cila ishte në pronësi të Wang Jinghua. Në fund të vitit 2000, Wang u bë menaxher i Huayi Brothers dhe Fan e ndjeku Wang dhe nënshkroi kontratë gjashtë vjeçare me Huayi. Gjatë kohës kur ishte me Huayi, ajo u shfaq në shumë seri si Young Justice Bao II (2001), Red Poppies (2002), i adoptuar nga romani i Çmimit të Letërsisë Mao Dun, dhe The Proud Twins (2005), i adoptuar nga romani i shkrimtarit tajvanezë Gu Long Juedai Shuangjiao. Nga viti 1999 deri më 2002, Fan luajti gjithsej 17 seriale.
Fan lansoi albumin e saj të parë Just Begun më 2005. Ajo ka punuar me producentët dhe kompozitorët e muzikës në mënyrë që të inkorporojë një shumëllojshmëri zhanresh në album. Në vitin 2006, Forbes Kina dha çmimin e saj më të çmuar, Ylli i Vitit, për Fan për popullaritetin e saj, mbulimin e shtypit të lartë dhe hitet e internetit gjatë atij viti.
Në shkurt të vitit 2007, Fan la kompaninë Huayi Brothers dhe filloi studion e saj, Fan Bingbing Studio. Ajo u shfaq në tetë filma në vitin 2007, duke fituar Çmimin për Aktoren më të Mirë Mbështetëse për rolin e saj në The Matrimony. Ajo gjithashtu fitoi Çmimin për Aktoren më të Mirë për rolin e saj në Lost in Beijing.
Në vitin 2008, Fan filloi një shkollë të artit në Huairou, Pekin dhe shërbeu si drejtoreshë e saj, por shkolla drejtohej nga prindërit e saj. Ajo gjithashtu u bë udhëheqëse e ekipit të aktrimit të qendrës së arteve të West Movie Group. Atë vit, studioja e saj bëri prodhimin e parë televiziv, Rouge Snow (2008), i adaptuar nga romani me të njëjtin emër. Fan luajti rolin kryesor në prodhimin, duke portretizuar një vajzë të varfër që lufton për liri kundër fatit, pasi u shit në një fis të pasur dhe me ndikim.
Në vitin 2009, studioja e saj prodhoi The Last Night of Madame Chin, një histori e jetës legjendare e valltares së bukur, i adoptuar nga romani me të njëjtin emër nga Bai Xianyong.
Në vitin 2010, Fan luajti në dramën Sacrifice me regji të Chen Kaige. Fan tha se ajo zgjodhi rolin si ajo ishte nxitur nga guximi i madh i Princeshës Zhuang Ji dhe një dashuri shumë e ashpër e nënës. Në prill 2010, Fan u rendit e para në listën "50 njerëz më të bukur në Kinë" nga gazeta Beijing News.
thumb|Fan Bingbing në premierën e filmit [[X-Men: Days of Future Past në Singaporë]] Në vitin 2011, Fan luajti në filmin Shaolin së bashku me Andy Lau dhe Jackie Chan dhe The Founding of a Party, një film që shënon përvjetorin e 90-të të Partisë Komuniste të Kinës. Në njëtin vit, ajo luajti në filmin francezë Stretch me Nicolas Cozalé dhe David Carradine, poashtu në filmin korean My Way. Në tetor ajo u bë anëtare e jurisë në Festivalin e 24-të të Filmit Tokjo.
Fan morri pjesë në shumë shfaqje të modës në Paris. Më 16 maj 2012, ajo morri pjesë në ceremoninë e hapjes të Festivalin e 65-të të Filmit në Kanë si e vetmja folëse e Azisë Lindore në emër të L'Oréal Paris. Forbres rradhiti Fan e treta në listën e 100 njerëzve të famshëm bazuar në suksesin e saj në atë vit.
Në vitin 2013, Fan luajti në një film romantik me aktorin Aarif Rahman, One Night Surprise, ku u transmetua në Shën Valentini Kinezë.
Në vitin 2014, Fan portretizoi personazhin Blink (Clarice Ferguson) në filmin amerikanë X-Men: Days of Future Past. Në të njëjtin vit, ajo luajti në filmin Perandoresha e Kinës, ku portretizoi Wu Zetlan, e vetmja perandoreshë në historinë e Kinës.
Fan u rradhit në vendin e katërt si aktorja më e paguar në botë për vitin 2015. Në vitin 2016, Fan luajti në filmin aksion Skiptrace së bashku me Jackie Chan dhe aktorin amerikan Johnny Knoxville. Në prill 2017, ajo u bë juri në Festivalin e 70-të të Filmit në Kanë.
Në vitin 2018, Fan luajti në filmin e Cao Baoping The Perfect Blue. Fan u emërua ambasadore e disa markave si ReFa Beauty Care Tools, De Beers, King Power dhe Montblanc.
Jeta personale
Fan Bingbing filloi të takohej me aktorin Li Chen. Më 16 shtator 2017, çifti u fejuan pasi ai propozoi Fanit në festën e saj të ditëlindjes. Çifti njoftuan ndarjen e tyre më 27 qershor 2019.
Fan ka një vëlla të vogël Fan Chengcheng i cili është anëtar i grupit të djemve Nine Percent dhe NEXT. Ajo është anëtare e Partisë Komuniste Kineze.
Celuloza
thumb|right|300px|Struktura 3D se celulozës,me katër [[molekula të glukozës]] Celuloza është një karbohidrat kompleks, përbërësi kryesor i mureve të qelisë së bimëve dhe rrjedhimisht përbërësi kryesor i shumë fabrikuesve të produkteve të fijeve, si letra, dërrasa, pambuku dhe pëlhura. Bimët tradicionale perëndimore për prodhimin e celulozës ishin pambuku dhe lini. Druri ka qenë burim kryesor i bërjes së fijeve të letrës që nga viti 1850.
Celuloza është polisakaridi më i përhapur në botë bimore. Është i ndërtuar prej një numri të madh mbetjesh të glukozës, që hidrolizon me vështirësi dhe nuk mund të përdoret si ushqim për njerëzit. Masa molekulare relative e celulozës është e lartë, prej 1 milion deri në dy 2 milionë, që do të thotë se një molekulë celulozë përmban 6 mijë deri 12 njësi (C6H10O5). Celuloza nuk shërben si lëndë ushqyese, sepse nuk shpërbëhet në organizmin e njeriut dhe të disa kafshëve, me perjashtim të disa kafshëve ripërtypëse. Celuloza është përbërëse e të gjitha indeve (lat.: celula- qeliza). Celuloza është ndërtuese e skeletit të bimëve, p.sh drurit.
Vetitë kimike dhe fizike
Është substance pa ngjyrë, e cila nuk tretet në ujë dhe në tretës organik. Celuloza e pastër është e bardhë, e fortë, pa shije dhe pa erë. Ajo bashkëvepron me acide inorganike dhe organike. Glukoza hidrolizon me vështirësi, pas një nxehje të gjatë me acide të përqendruara. Rëndësi të madhe kanë esetret e celulozës me azot dhe acid etanoik (acid acetik). Nitroceluloza është substancë shpërthyese, nga e cila përfitohet baruti pa tym. Në prani të acideve celuloza hidrolizon dhe jep glukozë si monosakarid të vetëm. Masa molekulare e celulozës sillet rreth 250.000-100.000, që do të thotë se molekula e celulozës mban rreth 1500 mbetje të celulozës.
Përdorimi
Celuloza përdoret si lëndë e rëndësishme në degë të ndryshme të industrisë (industria e letrës, tekstilit, llaçit, eksplozivëve, e shiritave filmikë, etj.). Celuloza është përbërë prej vargjeve shumë të gjata të mbetjeve të glukozës, të lidhura për njëra-tjetrës përmes oksigjenit. Me celulozën ndërtohen edhe filtra për filtrimin e mikroorganizmave.
Penkovë
<Fshati penkovë kufizohet ne veri nga kodrat e fshatit lubonjë në lindje me vezhdanishtin ne perendim me lumin shushicë dhe ne jug me peshkëpine. Në penkovë ndërthuren gjurmët e vjetra ilire me objektet e sundimit turk.tempulli i vjeter i majës së qishës periudha ilire .Varrezat e kaurve, dhe me poshtë shtrihen varret me çallmë të ushtarakëve të lartë turq. Muret janë një histori e gjitha për tu hedhur dritë pasi aty janë mijra skelete dhe behet fjalë per sëmundje ku janë shfarosur një numër i madhë banorësh të penkovës. Ne shtrirjen e saj ne perëndim lubonja e sotëme njihet maja e karamanjollit ku turqit varnin rrebelat që nuk shkonin për nizan.Ullinjtë shekullor të azizit bëjnë historinë e vetë pasi nukë i mbajnë mendë sa vjeçar dhe kushë ishin pronarët.Fshati eshtë i shtrirë ne një kodër të bukur që qëndron si ballkon mbi detin adriatik me nje panorame magjepsese,duke ardhur ne ditët e sotme përbëhet nga fise autoktone si belajt, dalipaj, haxhiraj,pashaj,dhe me vonë nushi,nushaj,jonuzaj,krekaj,labaj aliaj etj. E veçanta e këtij fshati është se të gjitha fiset e vjetra janë në një mëhallë duke e quajtur lagja e lartëme.Objektet e vjetra kanë qënë të gjitha dy katëshe me bincë dhe shumë karakteristike ne ndërtimin e tyre vlen të theksohet se ura e penkovës ne lumin shushicë dhe fushat e xhyerinës kanë qënë sinori i vjetër i penkovës së dikurshme .Gjithashtu rrapi i skënderbeut ku pushoi Skëndrbeu rrugës për kaninë, ndodhet në fushën e penkovës >
Allbah 2006
Allbah 2006 apo Forumi Evropian "Allbah 2006" është një forum i studentëve që ka për qëllim këmbimin e njohurive në mes të studentëve të vendeve Evropiane.
Në forumin e vitit 2006 për të parën herë kanë marrë pjesë edhe 11 student si përfaqësues të Kosovës. Pjesëmarrjen e studentëve nga Universitetit publik të Prishtinës dhe të Universitetit Dardania në këtë forum e kanë mundësuar Forumi Evropian "Alpbah", Zyra austriake në Prishtinë, Ministria e Arsimit, Ministria e Kulturës, fabrika e çimentos "Sharri" dhe Universiteti "Dardania".
Parashqevi Qiriazi
Parashqevi Qiriazi (2 qershor 1880 –1970) ishte Mësuese e Popullit, magjistre e edukimit, pedagoge, intelektuale e shquar, veprimtare e arsimimit të femrës shqiptare, pjesëmarrëse e Kongresit të Manastirit, autore e abetares së parë shqipe sipas alfabetit të Manastirit dhe e himnit të tij, e para femër shqiptare autore e një projekti arsimor.
Biografia
Parashqevi Qiriazi u lind më 2 qershor të vitit 1880 në Manastir (sot Republika e Maqedonisë së Veriut). Ishte fëmija i dhjetë dhe më e vogla e çiftit Maria dhe Dhimitër Qiriazi (Tashko, Konstandin, Gjerasim, Gjergj, Naum, Kristo, Pandeli, Fankë, Sevasti dhe Parashqevi). Shkollën fillore dhe shkollën e mesme i kreu në qytetin e saj të lindjes në Manastir. Në vitin 1900 filloi studimet në Kolegjin Amerikan për Vajza në Stamboll (American College for Girls), institucion ky i cili vepronte në kuadër të të ashtuquajturit Robert College, në degën e letërsisë, ku në vitin e fundit të studimeve ishte edhe presidente e organizatës studentore. Pas diplomimit në Kolegjin Amerikan për Vajza në Stamboll, në vitin 1904 filloi punën si mësuese dhe më vonë drejtuese në Shkollën Shqipe të Vashave në Korçë.
Në vitin 1908 mori pjesë në Kongresin e Alfabetit në Manastir. Me këtë rast ajo përpiloi dhe publikoi “Himnin e alfabetit kombëtar”, i cili vazhdon të këndohet edhe sot e kësaj dite. Më 16 janar 1909, Parashqevi Qiriazi ishte njëra ndër themelueset e shoqërisë së parë të grave shqiptare “Yll`i Mëngjesit“ me seli në Korçë. Po në këtë vit, me shkronjat e alfabetit të ri, hartoi dhe botoi në Manastir, në shtypshkronjën “Bashkimi i Kombit,” tekstin “Abetare – për shkollat e para,” dhe me këtë hyri në historinë e arsimit dhe të shkollës shqipe si femra e parë shqiptare autore e një abetareje, e gjithashtu edhe si teksti i parë i hartuar me alfabetin e ri. Ky tekst do të ribotohej edhe në vitin 1911 në shtypshkronjën “Bashkimi i Kombit” në Manastir.
Në vitin 1912, Parashqevi Qiriazi regjistrohet në studimet pasuniversitare master në Fakultetin e Pedagogjisë (Edukimit) të Kolegjit të Oberlinit në Ohio, Shtetet e Bashkuara. Në qershor të vitit 1913, në Universitetin e Oberlinit përfundoi me sukses studimet master ku edhe mbrojti temën me titull: “Zhvillimi i shkollave në Perandorinë Turke dhe një sistem ideal i arsimit në Shqipëri”. Me këtë mori thirrjen akademike, M.A. magjistre e edukimit (master of education). Ndërkohë, ajo në SHBA hartoi edhe programin arsimor të Qeverisë së Përkohshme të Ismail Qemalit. Po në këtë vit shkroi dhe botoi në Çikago veprën “Shkolla e vashave – Korçë“ (The School for Girl – Kortcha, Albania).
Për shkak të fillimit të Luftës së Parë Botërore, në vitin 1914, detyrohet të largohet nga Shqipëria. Kah fundi i vitit mori pjesë në formimin e organizatës “Lidhja Kombëtare” në Sofje ku u zgjodh sekretare. Një vit më vonë mori pjesë në formimin e “Partia Politike – Partia Kombëtare Shqiptare.” Më 15 mars 1915, revista amerikane “The Oberlin Review“ në artikullin “The Oberlin Missionaries are safe in Sophia, Bulgaria“ (Misionarët e Oberlinit janë të sigurt në Sofie, Bullgari) rikujton mes tjerash se Parashqevi Qiriazi kishte gradën akademike A.M. në vitin 1913 (Latin: Artium Magister, English: Master of Arts).
Në periudhën 1917–1920, Parashqevi Qiriazi qëndroi në SHBA. Atje, në qytetin Boston, nxori dhe redaktoi revistën “Yll`i Mëngjesit.” Në këtë revistë kishte edhe rubrikën e saj me titull “Fleta e editorit“ ku botoi një varg punimesh në lidhje me arsimin dhe edukatën.
Më 13 janar 1922 revista amerikane “The Oberlin Review“, duke njoftuar për emërimin e Kristo Dakos në zyrën e Ministrisë së Arsimit në Shqipëri, më 7 dhjetor 1921, mes të tjerash rikujton se Parashqevi Qiriazi kishte gradën akademike master prej vitit 1913 nga departamenti i edukimit i Universitetit të Oberlinit. Po në këtë vit, Parashqevia kthehet nga Shtetet e Bashkuara, emërohet drejtoreshë e Shkollës Shqipe të Vashave të Korçës dhe shkolla në fjalë dislokohet nga Korça në Tiranë. Më 2 korrik 1931, Instituti Qiriazi (Kyrias) dhe të dy motrat: Parashqevia dhe Sevastia dekorohen me “Urdhrin e Skënderbeut," ndërsa në vitin 1933 mbyllet Instituti Arsimor Qiriazi (Kyrias).
Më 15 tetor 1943, Sevastia dhe Parashqevia, së bashku me anëtarët tjerë të familjes, arrestohen nga forcat nazifashiste dhe dërgohen në Kampin e Përqendrimit të Banjicës në Dedinje afër Beogradit në Serbi. Në tetor të këtij viti, të internuarit në Kampin e Përqendrimit të Banjicës në Dedinje afër Beogradit lirohen dhe pas peripecive të shumta Parashqevia arrin në Shqipëri.
Menjëherë pas Luftës së Dytë Botërore, ndërtesa e Institutit Qiriazi shtetëzohet pa asnjë shpërblim ndërsa vetëm në vitin 1960 motrat Qiriazi u dekoruan me “Urdhërin e Lirisë” dhe në vitin 1962 me “Urdhërin për veprimtari patriotike”.
Parashqevi Qiriazi vdiq në Tiranë në vitin 1970, ndërsa më 1987 dekorohet “Post Mortem” me titullin “Mësuese e Popullit“.
Teza e masterit në Shtetet e Bashkuara
Për historinë e arsimit dhe të shkollës shqipe rendësi të veçantë ka studimi i Parashqevi Qiriazit me titull: “Zhvillimi i shkollave në Perandorinë Turke dhe një sistem ideal i arsimit për Shqipëri”. (The development of schools in the Turkish Empire and an ideal system of education for Albania) i përgatitur si tezë për marrjen e gradës akademike, master i edukimit (master of education). Kjo tezë e masterit është mbrojtur në qershor të vitit 1913 në Fakultetin e Pedagogjisë (Edukimit) të Universitetit të Oberlinit në Ohio të SHBA - ve. Për herë të parë është botuar në gjuhën angleze, në Boston, në vitin 1919, në kuadër të librit të Kristo Dakos, “Albania, the master key to the Near East“ (Shqipëria, çelës i enigmës për Lindjen e Afërt), si pjesë shtojcës E, dhe atë nga faqja 248 deri në faqen 266. Përkthimi në gjuhën shqipe gjendet në veprën e Shefik Osmanit:“Trashëgimi social-pedagogjike (Motrat Qiriazi).” Ky studim i Parashqevi Qiriazit është i ndarë në dy nëntema: Nëntema e parë flet për zhvillimin e shkollave në Perandorinë Turke (Osmane), kurse e dyta për një sistem ideal të arsimit për Shqipëri.
Zhvillimi i shkollave në Perandorinë Turke
Në pjesën e parë, autorja fillimisht ofron të dhëna themelore për gjendjen e përgjithshme në Perandorinë Osmane. Pas kësaj ajo jep një historik të shkurtër të zhvillimit të shkollave dhe arsimit në Perandorinë në fjalë. Flet për llojet e shkollave në atë vend, siç ishin: Shkollat e mëhallëve, shkollat ryzhdije si dhe shkollat e xhamive. Përveç këtyre ajo përmend edhe shkollat e veçanta të qeverisë si: Akademia Ushtarake, Akademia Detare, Shkolla e Artilerisë, Shkolla Normale si dhe Shkolla e Mjekësisë, e ku secila prej tyre ka nga një shkollë të veçantë përgatitore ose idadije. Thekson se mësimet në Shkollën e Mjekësisë prej 40 vjetësh jepën në gjuhën frenge.
Më tutje shton se në vitin 1869 u hartua edhe një ligj për shkolla i cili mes tjerave përmban edhe këto dispozita:
Një sistem ideal i arsimit për Shqipërinë
Për të projektuar një sistem arsimor për Shqipërinë, Parashqevia thekson se, duhet të merren parasysh dy çështje themelore:
Më tutje ajo thekson: “Që të munt të korim pemë të mira më një kohë të shkurtër, më duket, se lipset të kemi një sistem administrative qendral, në disa pika, posi ai i Gjermanisë”. Parashqevia parashikon që: “Çdo qytet të ketë shkolla elementare dhe të dyta, në kryeqytet të themelohet një universitet. Nëpër fshatërat të hapet vetëm shkollë elementare, edhe në katundet sipas nevojës”. Pastaj “Çdo qytet me gjithë krahinë, të ketë një pleqësi, përgjegjëse përpara Ministrit të Arsimit. Një nga antarët e kësaj pleqësije të jetë inspektor. Inspektori lipset të ketë stërvitje të vacantë për punë të tij. ”Ajo citon Stochtonin të ketë thenë: ”Një njeri që nuku ka stërvitje në qëllimet e vërteta të arësimit kurrë nuku bën të emërohet inspektor.”Më tutje ajo vazhdon: ”Një njeri që të jetë i zoti për këtë vent, lipset të ketë dije të gjërë në biollogji, soçiollogji, psikollogji, edhe pedagogji; përveq kësaj duhet të jetë i zoti të përdornjë gjykim për të radhiturit e kurseve të mësimit”. Sipas Parashqevi Qiriazit, detyrat e Pleqësisë së Arsimit janë këto:
Inspektori do të jetë përgjegjës më shumë për punën administrative dhe do të dorëzonjë mësonjës. Pastaj parasheh edhe një minister të Arsimit si kryetar i një komisioni arësimtar, përgjegjës përpara Parlamentit.
Sistemi arsimor
Sistemi ideal i arsimit sipas Parashqevi Qiriazit duhet të përfshijë:
Edukimi parashkollor – Kopshtet e fëmijëve nga 4 deri 6 vjeç
Qëllimi i kopshtit të fëmijëve është:
Shkolla elementare (fillore) gjashtëvjeçare (3+3)
Këtu Parashqevia thekson se “Lipset të vihet re mire, që të dy institutet që pasojnë njëra tjetrën, të mos jenë të ndara, po si cila të përpiqet të kuptonjë qëllimin e tjatrës.”Më tutje citon Brownin të ketë thenë: “Puna e shkollës elementare, lipset t`u mësonjë fëmijës elementat e morallit, të shëndetësisë, qysh të bëhen qytetarë të mire, edhe t`i përgaditnjë me veglat mendore, dyke ju dhënë të këtilla njoftime elementare për nature, edhe për njerinë, sa të ketë fuqi të pranonjë mendja e foshnjës për këtë kohë prej gjashtë vjet. Vlera e kësaj pune është së në këtë kohë vihet themeli i pare i çvillimit kulturës morale dhe fizike.” Në këtë shkollë, sipas Parashqevisë, nxënësit do të mësonin: Në tri vitet e para të kësaj shkollë fëmijët do të mësonin formimin e hyqeve (shprehive) të drejta për të kënduar (lexuar), për të shkruar si dhe për të numruar pastaj edhe familjarizimi i mendjes së fëmijës me të gjitha sa piqet (takohet) në botë. Kjo është edhe koha kur duhet të nisë edhe mësimi i muzikës vokale. Në tri vitet e mëpastajmë, sipas Parashqevisë, nxënësit duhet të mësojnë:
Shkollat e dyta (të mesme) tetëvjeçare (4+4)
Detyrat e shkollës së mesme apo shkollës së dytë, siç e quan Parashqevia, janë: Parashqevia parashikon që mësimi në shkollën e mesme të fillojë që nga mosha 12-vjeçare. Më tutje, duke u bazuar edhe në të arriturat e disiplinave shkencore psikologjike e pedagogjike të asaj kohe, ajo radhit edhe shkaqet se pse duhet të ndodh kjo gjë: Parashqevia parashikon që shkollat e mesme apo siç i quan ajo shkollat e dyta të jenë të ndara në 4 + 4 vite. Kështu, në katër vitet e para nxënësit do të mësonin: Të katër vitet tjera duhet të pushtonjë (mësojnë):
A. Klasike (Latinisht, Greqishte e vjetër, Arabishte)
B. Moderne (Frëngjishte, Anglishte, Italishte) Katër vitet e dyta të shkollës së mesme, sipas Parashqevi Qiriazit, mund të ndahen në:
Universiteti (në kryeqytet) me kurs trevjeçar
Në kuadër të universitetit do të jenë këto degë:
Shkolla Normale
Sipas Parashqevisë, në shkollën normale, studentët do të duhej të pushtonin këto lëndë:
Bregdeti dhe Europa
Bregdeti dhe Europa, libër me Autor Minella Gjoni.
Parashqevi Qiriazi
Shkolla për sakatërit (speciale)
E nisur nga qëllime humanitare dhe pedagogjike, Parashqevia e shtrinë rrjetin e saj arsimor përtej kufijve të zakonshëm arsimor të kohës së nënqiellit tone. “Për të përmirësuarit të shoqërisë, sistemi shkollar lipset të përmbledhë edhe shkolla të veçanta për sakatërit”. Me “sakatër” ajo nënkupton “të verbërit, të shurdhrit dhe memecët”. Në bazë të edukimit dhe mësimit të tyre, ajo vendos “mësimet e punës së dorës”, pa përjashtuar dhe një kurs të shkurtër lendësh të ndryshme që ata “të kenë rast të çvillojnë mendjen e tyre edhe të shijojnë nga thesaret e diturisë.”
Universitetet popullore
Në një studim të mëvonshëm me titull “Program pune për zhvillimin e arsimit në Shqipëri” Parashqevia parashikon edhe themelimin e “Universiteteve popullore” për ata të cilët “dinë të këndojnë dhe të shkruajnë, por që duan të përmirësojnë gjëndjen duke pajosur mëndjen e tyre me dijet e nevojshme”.
Bregdeti dhe Europa
Historia e një treve si Bregdeti, me të veçantat e veta gjeografike, sociale e mitike, është parë në një këndvështrim të ri nga studiuesi Minella Gjoni. Tek “Bregdeti dhe Europa”, kjo histori vjen e parë në raportet e hershme me Mbretërinë e Napolit e deri në ato me Francën e Egjyptin. Në libër analizohen marrëdhëniet e krahinës së Bregdetit me Papatin e Romës, më tej me Spanjën, apo me Venedikun, për të vijuar me Rusinë e Austrinë, me Turqinë e Greqinë, si dhe me Francën e me Egjyptin.
Parashqevi Qiriazi
Edukimi, arsimimi dhe emancipimi i femrës
Edhe në kuadër të sistemit të saj ideal të arsimit për Shqipërin, ajo parasheh një vend të merituar edhe për vajzat (femrat) shqiptare. Pjesmarrjen e femrës shqiptare, si nxënëse dhe studente, ajo e sheh në të gjitha shkallët e shkollimit, duke filluar nga institucionet parashkollore e deri tek arsimi i lartë në universitet, ndërsa lidhur me studimet pasdiplomike, shembulli më i mire se si një femër shqiptare mund t`i përfundonte ato me sukses, ishte ajo vetë si dhe tema në fjalë për të cilën po flasim.
Shkollat mikste dhe koedukimi
Një karakteristikë tjetër e cila bie në sy te sistemi arsimor i Parashqevi Qiriazit është edhe angazhimi i saj për koedukimin e të dy gjinive në shkolla mikste. Sidomos këtë e preferon për kopshtet e fëmijëve, shkollat elementare dhe universitet. “Jo vetëm djemtë por edhe çupat lipset të marrin një stërvitje të plotë, mendore, fizike dhe morale,” thot Parashqevia në një rast dhe pak më tutje vazhdon: ”Kindergarten edhe shkolla elementare munt të jetë për të dy sekset, çupa edhe djem bashkë, po për institutet më të larta, lipset të kemi shkolla të veçanta për çupat.” Se pse duhet të jenë të ndarë, në shkollë të mesme, çunat nga gocat, ajo jep këto arsyetime:
Ndërsa duke folur për arsimin e lartë në institute (universitete) shton edhe këtë: ”Ky institut munt të jetë i përbashkët, edhe për zotërinjë edhe për zonjëza”. Eshtë interesante se Parashqevia nuk e preferon koedukimin për shkollat e mesme.
Bibliografia
Fare në fund të punimit Parashqevia ka paraqitur edhe bibliografinë dhe literaturën e konsultuar për përgatitjen e punimit në fjalë. Ajo përmend: “Das Albanesische Studien” (Studime shqiptare) të Johann Georg von Hahn; “La Grece avant les Grees“ (Greqia para grekëve) të Louis Benloew; Raportet zyrtare të ministrave të arsimit të Rumanisë, Bullgarisë, Serbisë, Greqisë dhe Turqisë të vitit 1910; “The religion of Ancient Albanian“ (Feja e shqiptarëve të lashtë) të A. Siljanit – 1907; “The States man`s Year Book” – 1912; Vjetarin e burrave të shtetit të vitit 1912; Revistën “Revue des deux Mondes“ – 15 tetor 1874; Disa libra të pedagogut amerikan Xhon Djui, pastaj të Buttlerit etj. si dhe Enciklopedinë Britanike.
× ×  ×
Punimi me titull “Zhvillimi i shkollave në Perandorinë Turke dhe një sistem ideal i arsimit për Shqipëri” në origjinalin në gjuhën angleze është nënshkruar nga P.D. Qiriazi në Kolegjin e Oberlinit - Oberlin College (Shih) dhe mban datën: qershor 1913.
Rëndësia
Edhe Parashqevia, sikurse rilindësit e tjerë, e vlerësoi shumë rëndësinë e arsimit, qëllimi i të cilit ishte "t`a bënjë njerinë të mbaruarë, njeri me karakter të qëndrueshëm"; ai na bënë të rrojmë me dinjitet, "të bëhemi të dobishëm për vehten tonë edhe për kombin tonë." Arsimi "është më i madhi mirëbërës i botës." Sipas saj, "arsimi kombëtar është shtylla e hekurt e rojtjes së kombit." Prandaj, ajo thekson se në mbarë botën është "i pranuar parimi, se ç`do njeri që sjell Perëndia ndë këtë botë, ka të drejtë të plotë të arsimohet..."
Në shkrimet e saj, Parashqevia u morr me çështje të ndryshme të arsimit. Arsimi sipas saj ka kuptim shumë më të gjërë se mësimi. Derisa "mësimi është vetëm të mbledhurit e faktevet dhe idhevet të të tjerëvet; është të mbushurit e mëndjes me diturinë e gjëravet të ndryshme"... "arsimi përket njerinë përgjithërisht – trupin, mëndjen edhe zembrën"
Në studimin e saj “Zhvillimi i shkollave në Perandorinë Turke dhe një sistem ideal i arsimit për Shqipëri”, pasqyrohen më së miri pikëpamjet pedagogjike e organizative të Parashqevi Qiriazit. Këtu ajo paraqet “një sistem ideal“ të arsimit për Shqipëri, i cili u përgjigjej nevojavet kombëtare të asaj kohe si dhe kohëve të pritshme. Ajo parashikon themelimin e të gjitha shkallëve të shkollimit duke filluar nga institucionet parashkollore e deri tek universiteti. Edhe procesin e përgatitjes së mësimdhënësve e parashikonte si pjesë të arsimit të lartë – universitetit. Për secilën shkollë dhe nivel të arsimit saktëson detyrat përkatëse dhe planet mësimore, pa mësimin e fesë, sipas modelit amerikan. Shkolla fillore, sipas saj, duhet të jetë falas ashtu si edhe tekstet dhe mjetet mësimore për fëmijët e vobektë. Risi për kohën, tek projekti arsimor i Parashqevi Qiriazit, paraqet përfshirja e femrave në të gjitha shkallët e shkollimit pastaj të institucioneve parashkollore (Kindergarten dhe Montessori), shkollave speciale si dhe koedukimi (shkollat mikste për të dy gjinitë) në arsim. Marrë në përgjithësi, projekti arsimor i Parashqevi Qiriazit është projekti i dytë pas atij të Sami Frashërit dhe projekti i pare i hartuar nga një femër shqiptare. Ai ka karakter programatik dhe shquhet për nga shkalla e lartë shkencore, demokratike, pragmatike, humaniste dhe iluministe. Me këtë dhe kontributet tjera në fushë të arsimit, kulturës dhe të psikopedagogjisë shqiptare, Parashqevi Qiriazi, “zë një vend nderi në panteonin e pedagogëve të shquar shqiptarë”.
1855
Mbi vitin 1855.
Hamilton County (Texas)
Hamilton është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Kantoni Amboise
Kantoni Amboise (frëngjisht: Canton d'Amboise) është një kanton në departamentin Indre-et-Loire, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Amboise. Ka sipërfaqe 220km2 dhe popullsi 24841 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Amboise aktualisht përbëhet nga 12 komuna.
Juneda
Juneda është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Garrigues, të provincës Lleida, në Katalonia.
Lidhje të jashtme
Juneda
Open Season: Scared Silly
Open Season: Scared Silly është një film animuar amerikan të vitit dhe është i pari film kinema që komplet në kompjuter u krijua. Filmi u prodhua nga Sony Pictures Animation.
Mali i Bardhë
Mali i Bardhë (malazezisht: Бијела Гора/Bijela Gora) është vendbanim në Komunën e Ulqinit.
sus amogus
Sipas censusit të fundit të popullsisë të vitit 2011, në Mal të Bardhë jetonin 53 banorë.
Struktura e popullsisë
Sipas regjistrimi të popullsisë së vitit 2003, ky vendbanim ka pasur 24 banorë. 52.17% e popullsisë janë të përkatësisë Shqiptare.
Hansford County (Texas)
Hansford është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Nicolas Cage
Cage mori një Academy Award, një Golden Globe, dhe Screen Actors Guild Award për performancën e tij si një shkrimtar alkoolike Hollivudit në Leaving Las Vegas (1995) para se të vijnë në vëmendjen e shikuesve më të gjerë me filmat e zakonshme të tilla si The Rock (1996), Face / Off (1997), Con Air (1997), City of Angels (1998), dhe Treasure Kombëtare (2004). Ai fitoi emërimin e tij të dytë Akademia Award për performancën e tij si Charlie dhe Donald Kaufman në Adaptimi (2002). Në vitin 2002, ai drejtoi filmin Sonny, për të cilat ai ishte i nominuar për Çmimin e Madh të Veçantë në Festivalin e Filmit Dovijë. Cage zotëron kompaninë e prodhimit Saturn Films dhe ka prodhuar filma të tilla si hije e Vampire (2000) dhe Jeta e David Gale (2003).
Edhe pse performancat e tij në The Weather Man (2005), Zotin e Luftës (2005), The Bad lejtnant: Porti i Call New Orleans (2009), dhe Kick-Ass (2010) fituar brohorit kritike, si dhe filma të tillë si Ghost Rider (2007 ) dhe i di (2009) ishin kuti sukseset e zyrës, Cage është kritikuar ashpër në vitet e fundit për zgjedhjen e tij të roleve, disa prej të cilave janë panned universale. [2] [3] Ai luajti në The Croods, i ngrire Ground, dhe Joe, që të gjithë marrë brohorit.
Fizikanti
Fizikanti është shkencëtar që studion ose ka si profesion lëndën e fizikës. Fizikantët studiojnë një gamë të gjerë të fenomeneve fizike në shumë degë të fizikës që përfshin të gjitha shkallët: nga grimcat nën-atomike e cila e gjithë lënda përbëhet deri tek sjellja dhe evoluimi i Universit si i tërë (dega e kozmologjisë). Një nga fizikantet më të njohur në botë është Albert Ajnshatjni.
1856
Mbi vitin 1856.
Fizikanti
Etimologjia
Termi "fizikant" u shpik nga filozof, prifti, dhe historiani i shkencës anglez William Whewell në 1840, për të treguar një njeri që prkatikon atë që në atë kohë quhej filozofia natyrore. .
Arts Vision
Arts Vsion (アーツビジョン) është agjensi japoneze që meret me punsimin e përkthyesve për filma anime (seiyū).
Gjuhët indo-evropiane
Në gjuhësi me Gjuhë indo-evropiane njihet një familje (grup) gjuhësh dhe dialektesh me prejardhje të përbashkët, të cilat fliten sot në pjesën më të madhe të botës, si në Evropë, Azinë jugperëndimore, Azinë qendrore, dhe Azinë jugore. Gjuhë të veçanta të kësaj familjeje gjuhësh fliten nga më shumë se 100 milionë folësa amtarë, si për shembull hindi, spanjisht, anglisht, portugalisht, bengali,Gjuha Shqipe, rusisht, frëngjisht, gjermanisht dhe punxhabi. Sot gjuhët indo-evropiane kanë numrin më të madh të folësve në botë në krahasim me familjet e gjuhëve të tjera. Këto gjuhë fliten prej rreth 3 miliardë folësash amtarë. Gjuhët Indo-Iraniane formojnë nëndegën më të madhe të gjuhëve indo-evropiane.
Gjuhët ndahen përgjithësisht në grupe të mëdha, por dallimësia më e rëndësishme i përket ndryshimit mes gjuhëve të quajtura satem (p.sh. gjuhët indo-iraniane dhe gjuhët sllave) dhe atyre të quajtura centum (p.sh. latinishtja, greqishtja, keltishtja) kundërshti që i ndan pastër, përjashtim bëhet për gjuhët e shuara tokarike (Turkistani kinez). thumb|380px|Pema e gjuhëve indo-evropiane.
Kantoni Larche
Kantoni Larche (frëngjisht: Canton de Larche) është një kanton në departamentin Corrèze, rajonin Limousin në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Larche. Ka sipërfaqe 123.47km2 dhe popullsi 11260 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Larche aktualisht përbëhet nga 8 komuna.
Murray Rothbard
parapamje|djathtas|300px|Murray N. Rothbard duke dhënë mësim Murray Newton Rothbard (2 mars 1926 – 7 janar 1995) ishte një ekonomist, akademik, intelektual dhe dijetar që ka kontribute të rëndësishme në ekonomi, filozofi politike (libertarianizmi në veçanti), historinë ekonomike dhe në teorinë ligjore.
Shqiponja Grabitëse
thumb|right|Shqiponja Grabitqare Shqiponja Grabitqare ndryshe edhe Shqiponja e Savaneve është një lloj shqiponje me madhësi mesatare e gjinisë Aquila. Kjo Shqiponjë jeton në Afrikë (në jug të Sahares) dhe në subkontinentin e Indisë. Jeton edhe në veri të Afrikes, në Gadishullin Arab dhe ndoshta edhe në Myanmar, por në sipërfaqe dhe me numër më të vogël. Ky lloj banon kryesisht vise të thata, si savane, male të thata dhe gjysmë shkretëtira. Ushqehet me kurrizorë prej një madhësie të vogel deri në madhësi mesatare, me insekte dhe prej kërrmave. Shumica e Shqiponjave Grabitqare janë zogjë të përhershëm në viset ku jetojnë, por në Afrikë ka edhe që janë nomadë. Në territorin e përhapjes së saj kjo Shqiponjë paraqitet shpeshë, kështu që klasifikohet si e parrezikuar.
Përshkrimi
thumb|right|Shqiponjë Grabitqare Aziatike Shqiponja Grabitqare është Shqiponjë me madhësi mesatare në Gjininë Aquila. E arrijnë një gjatësi të trupit prej 60 deri 72cm dhe gjatësi të krahëve prej 1,59 deri 1,83m. Dallimi prej mashkullit dhe femres qëndron më shumë në peshën e tyre. Meshkujt arrijnë peshë prej 1,6 deri 2kg, kurse femrat prej 1,6 deri 2,4kg. Irisi i syrit ka ngjyrë të verdhë, të verdhë në ngjyrë kafe ose ngjyrë kafe të zbehtë. Gishtat e këmbëve e kanë ngjyrën e verdhë. Sqepi në bazë ka ngjyrë të përhimt, kurse në maje ngjyrë të zezë.
Përhapja
Kjo Shqiponjë është e përhapur gati në të gjithë Afriken,pak në Gadishullin Arab dhe në Qendër të Azisë Jugore. Në Afrikë jeton nga skaji i jugut të Sahares, rreth të gjithë Afrikes Lindore dei në qendër të Afrikes Jugore. E izoluar nga vendet e tjera jeton edhe në Afriken Veriore(në Marokun qëndror. Në Gadishullin Arabik jeton në një areal të vogël në Jemenin perëndimor dhe në Arabinë Jugperëndimore. Në kontinentin e Azisë jeton në Iranin jug-perëndimor, më në Lindje prej këtu ajo jeton nga Pakistani Lindor e deri te Republika Assam. Mund të ketë edhe në Birmani. thumb|Përhapja e Shqiponjes Grabitqare Kjo Shqiponjë preferon më shum vende si: Savane me dru, male të thata deri te gjysëm shkretëtirat. Në Afriken Perëndimore, kur të çelë vezët banon në savane malore të lagështa, por pasi të kryhet ai sezon prap kthehet më në veri në malet e thata dhe gjysëm shkretëtirat. Ky lloj shqiponje mund të shihet edhe afër vendbanimeve. Sidomos në Indi jeton afër fshatrave. Paraqitet deri në 3000m lartësi mbidetare, por më së shumti jeton në ultësira.
Osmoza
thumb|right|180px Osmoza mund te perkufizohet si "kalimi i ujit nga vendi me potencialin më të lartë të ujit në vendin me potencialin me të ulët përmes një membrane gjysmë përshkruese" Osmoza është dukur fizike e lidhur ngushtë pas procesit te difuzionit. Kur dy tretësira me përqendrim jo të njëjtë,jo të barabartë,janë të ndara me membranën gjysmëkaluese, për shembull, me membranën qelizore, e cila është e kalueshme për molekulat e ujit, por e kalueshme e dobët ose e pakalueshme për molekulat e disa substancave të tretura (për shembull të sheqerit), do të ndodhë difuzioni i molekulave të ujit nëpër membranën kaluese, madje nga tretësira me përqendrim më të vogël, në tretësirën me përqendrim më të madh.
Në të vërtet difuzioni i ujit kryhet nga hapësira me përqendrim më të madh të molekulave të ujit në drejtim të hapësirës së përqendrimit më të vogël, të tij, domethënë nga hapësira me sasi më të madhe të molekulave të ndonjë substance tjetër (për shembull sheqeri). Forca që e kushtëzon lëvizjen e ujit në drejtim të tretësirës më të përqendruar emërtohet si shtypje osmotike e tretësire së dhënë.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1893
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Kantoni Lusignan
Kantoni Lusignan (frëngjisht: Canton de Lusignan) është një kanton në departamentin Vienne, rajonin Poitou-Charentes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Lusignan. Ka sipërfaqe 304.69km2 dhe popullsi 11013 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Lusignan aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Krasniqi (fis)
Krasniqi është një fis dhe rajon historik shqiptar në Bjeshkët e Nemuna në Shqipërinë verilindore, në kufi me Kosovën. Rajoni shtrihet brenda rrethit të Tropojës dhe është pjesë e një zone më të gjerë ndërmjet Shqipërisë dhe Kosovës, e cila historikisht njihet si Malësia e Gjakovës. Krasniqi shtrihet nga lumi Valbonë në veri deri në liqenin e Fierzës në jug dhe përfshin qytetin Bajram Curri. Pjesëtarë të fisit Krasniqi gjenden edhe në Kosovë dhe Maqedoninë e Veriut.
Gjeografia
Rajoni quhet Krasniqe apo Krasniqja dhe populli i saj quhet Krasniqë. Rajoni i Krasniqes ndodhet në rrethin e Tropojës dhe shtrihet nga kufiri malazez në veri deri në liqenin e Fierzës në jug, nga rajoni i Mërturit në perëndim deri në rrethin e Hasit në lindje dhe përfshin pjesën më të madhe të luginës së sipërme të Valbonës. Kufizohet me rajonet tradicionale fisnore të Bugjonit në jug, Gashit në verilindje, Nikaj-Mërturit në perëndim dhe Bytyçit në lindje. Vendbanimet kryesore të rajonit janë qyteti i Bajram Currit, Bujani, Shoshani, Koçanaj, Dragobia, Bradoshnica, Dega, Llugaj, Murataj, Margegaj, Lëkurtaj etj.
Krasniqja i ka rrënjët në Malësinë e Gjakovës, por me kalimin e shekujve është përhapur edhe në viset fqinje. Kështu, shumica e pasardhësve të fisit të Krasniqes sot gjenden në Kosovë, të cilët janë vendosur aty që nga fundi i shekullit të 17-të.
Prejardhja
Edith Durham ka regjistruar një histori të ngjashme nga Marash Uci, plaku i Hotit. Sipas historisë, paraardhësit e Krasniqëve thuhet se kanë rrjedhur nga Bosnja dhe kanë migruar përmes Malit të Zi në zonën e Reçit, në veri të Shkodrës. Më pas, diku pas vitit 1600, ata u zhvendosën në brendësi në zonën e Dushajt të Epërm, në lindje të Fierzës, në atë që është gjerësisht rajoni i tyre aktual. Këtu ata morën tokën që ishte e Gashit dhe gradualisht me largimin e Gashit drejt Kosoves më 1692, Krasniqët fillojne të shtrihen ne disa vendbanime. Në procesin e krijimit të tyre si njësi fisnore, ata gjithashtu e shtynë Thaçin drejt perëndimit përmes lumit Drin. Referenca për Bosnjën mund t'i referohet në fakt rajonit të Plavës, ku ndodhen malet e Hotit.
Emri Kastër dhe variantet e tij i përgjigjen një vendbanimi që shfaqet në Kristobulen e Deçanit të vitit 1330 si Krastavljane dhe në defterin e sanxhakut të Shkodrës më 1485 si Hrasto. Etimologjia e këtij toponimi me gjasë vjen nga fjala sllave hrasto qe do të thot lis. Vendbanimi kishte dhjetë familje dhe kryefamiljari i saj ishte Pjetri, i biri të Gjonimës. Fshatrat që më vonë do të jenë pjesë e Krasniqes që dalin në defterin e vitit 1485 janë Shoshani(20 shtëpi) dhe Dragobia(6 shtëpi).
Shumica e Krasniqëve formojnë një fis në kuptimin që ata rrjedhin në mënyrë atërore nga i njëjti paraardhës. Shumica e vëllazërive të Krasniqes vijnë nga Kolë Mekshi i cili ka jetuar në mesin e shekullit të 16-të. kola dhe vëllai i tij Nikë Mekshi, njihen si paraardhësit e parë, historikë e të drejtpërdrejtë të fiseve Krasniqi dhe Nikaj.
Domenico Berardi
Domenico Berardi (lindur më 1 gusht 1994) është një futbollist profesionist italian si sulmues për klubin italian Sassuolo dhe kombëtaren italiane.
1857
Mbi vitin 1857.
Domenico Berardi
Vitet e para
Berari ka lindur në Cariati dhe e nisi karrierën e tij si futbollist në moshën 13 vjeçare duke u bërë pjesë e akademisë së Cosenza. Tre vite më pas, ai u bashkua me akademinë e Sassuolos. Para se të kalonte te Sassuolo, Berardi refuzoi të bëhej pjesë e akademisë së Juventusit për shkak se ishte tifoz i Interit.
Lamar County (Texas)
Lamar është një nga 254 Countet në shtetin federal Texas në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Domenico Berardi
Sassuolo
Më 2 shtator 2013, Juventus konfirmoi në uebfaqen e saj zyrtare internet se Berardi ishte blerë nga klubi në formën e bashkpronësisë. Si pjesë e marrëveshjes, Luca Marrone u bë pjesë e Sassuolos kurse Berardi u huazua për sezonin 2013–14. Juventusi gjithsej pagoi 4.5 milion €. Berardi u huazua për të gjithë sezonin 2013–14 te Sassuolo. Ai bëri debutimin e tij në Serie A në moshën 19 vjeç më 25 shtator 2013 në barazimin 1–1 në transfertë ndaj Napolit. Goli i tij i parë në elitë erdhi më 6 tetor 2013 me penallti në një humbje 3–1 kundër Parma. Dy javë më pas, Berari shënoi me penallti në fitoren 2–1 kundër Bolonjës duke i dhënë Sassuolos fitoren e parë në Serie A. Më 3 nëntor, Berardi shënoi një tregolësh, përfshirë dy me penallti, në fitoren 4–3 në transfertë kundër Sampdorias.
Më 12 janar 2014, Berardi shënoi katër gola në fitoren 4–3 në shtëpi kundër Milanit. Duke bërë këtë, ai u bë lojtari i dytë më i ri që shënon katër gola në të njëjtën ndeshje – lojtari më i ri ishte 18 vjeçari Silvio Piola në vitin 1931 – dhe gjithashtu lojtari i parë që i shënon katër gola Milanit në një ndeshje në kampionat. Më 6 maj, Berardi shënoi tregolëshin e tretë sezonal, duke reaziluar tre herë në pjesën e parë në fitoren 4–3 kundër Fiorentinës. Ai e mbylli sezonin me 16 gola në 29 ndeshje me Sassuolon e cila siguroi qëndrimin në Serie A për sezonin e ardhshëm.
Në korrik 2014, u konfirmua se Berardi do të qëndroj në huazim te Sassuolo edhe për sezonin 2014–15. Gjithashtu të dy klubet rinovuan marrëveshjen e tyre të bashkpronësisë për lojtarin.