cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partia për Drejtësi dhe Integrim (Shqipëri)
Statuti
Afatet e zgjedhjeve Neni 57 Të gjitha organet e Partisë duhet t'u nënshtrohen zgjedhjeve të paktën çdo katër vjet.
Pylli Sherud
Lisi i Madh
thumb|[[Lisi i Madh, pema më e moçme e Pyllit Sherud]] Pylli Sherud është shtëpia e Lisit të Madh, i cili sipas legjendës ka qenë vendstrehimi i Robin Hudit. Lisi i përket periudhës Viktoriane me një moshë rreth 800-1000 vjeçare. Degët e tij mbrohen me anë të një sistemi që të mos thyhen.
Lisi i Madh u cilësua në 2005 nga programi i BBC-së si Seven Natural Wonders (Shtatë Mrekulli Natyrore) si një mrekulli natyrore e Anglisë qëndrore.
Partia për Drejtësi dhe Integrim (Shqipëri)
Statuti
Dokumentimi i vendimeve Neni 58 Vendimet e Kuvendit Kombëtar dhe të Këshillit Kombëtar dokumentohen, protokollohen dhe arkivohen nga dy persona të caktuar nga Sekretari i Përgjithshëm. Për organet lokale të Partisë ndiqet e njëjta procedurë nga sekretari i degës.
IX. DISPOZITA TË FUNDIT Prioriteti i Statutit të PDI Neni 59 Çdo statut apo rregullore e organeve të ndryshme të Partisë dhe organizatave partnere nuk duhet të bjerë në kundërshtim me Statutin e PDI.
Rishikimi i statutit Neni 60 Ky Statut mund të rishikohet nga Kongresi i Partisë me shumicën absolute të anëtarëve të tij sipas propozimeve të kryesisë së partisë, së një të katërtës së anëtarëve të Këshillit kombëtar, pas mendimeve të dhëna nga komisioni i përhershëm i statutit.
Hyrja në fuqi
Neni 61
Lidhje të jashtme
PDI-AL
Alexandre Borges
Alexandre Borges Corrêa, lindi më 23 shkurt të vitit, 1966 në Santos, Brazil, është aktore braziliane.
Superkupa e Shqipërisë 1994
Superkupa e Shqipërisë 1994 është edicioni i 5-të i këtij evenimenti që nga themelimi në 1989.
Finalja u diskutua më 8 janar, 1995 mes fituesve të Kampionatit dhe Kupës dhe u fitua nga KF Tirana.
Sezoni i kaluar: 1992. Sezoni i rradhës: 1998
Loro Boriçi
Loro Boriçi (4 gusht 1922 - 25 prill 1984) ishte futbollist dhe trajner futbolli shqiptar.
Jetëshkrim
Loro Boriçi lindi më 4 gusht 1922, në qytetin e Shkodrës. Ai rridhte nga një familje e vjetër shkodrane dhe shumë e njohur në qytetin e Shkodrës. Familja përbëhej nga gjashtë fëmijë, tre djem, Marku, Loro e Pjerini, si dhe nga tri vajza, Angjelina, Margarita dhe Klarinda.
Loro Boriçi vdiq në vitin 1984, në moshën 62-vjeçare, që për një sportist mund të quhet vdekje e parakohshme. Loro vdiq nga një sëmundje e rëndë, ndonëse ishte në një moshë jo shumë të vjetër. Në sëmundjen e tij mund të ketë ndikuar shumë edhe gjendja e tij shpirtërore, por edhe cigaret e shumta që ai tymoste. Mund të bëhet fajtore gjendja shpirtërore, pasi Lorua ishte tip shumë i ndjeshëm dhe i përjetonte thellë si momentet e gëzimit, ashtu edhe ato të hidhërimit. Në fakt, për kurimin e tij jashtë vendit, gjë për të cilën në atë periudhë kërkohej leje speciale e rezervuar për shumë pak shqiptarë, ndërhyri vetë Ramiz Alia, i cili, si shkodran që ishte, dha urdhër që Loros t'i bëheshin të gjitha përkujdesjet e mundshme për përmirësimin e shëndetit. Por, megjithëse u dërgua jashtë për kurim, ai nuk mundi të shpëtonte dot.
Ekipet ku ka luajtur
"Vllaznia": 1937-1945, 1946, 1947, 1948; "Partizani": 1949-1956; "Spartaku" i Tiranës: 1956; "Lazio": 1941-1942;
Kantoni Moïta-Verde
Kantoni Moïta-Verde (frëngjisht: Canton de Moïta-Verde) është një kanton në departamentin Haute-Corse, rajonin Corse në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Moïta. Ka sipërfaqe 292.18km2 dhe popullsi 4405 banorë.
Loro Boriçi
Ekipet që ka drejtuar
"Partizani" i Tiranës, "Spartaku" i Tiranës, "Flamurtari" i Vlorës, "Lokomotiva" e Durrësit, "Kombëtarja e të Rinjve", "Shpresa", "Kombëtarja e Shqipërisë", "Kombëtarja e Kinës"
Kantoni Moïta-Verde
Përbërja aktuale
Kantoni Moïta-Verde aktualisht përbëhet nga 14 komuna.
Loro Boriçi
Ndeshje ndërkombëtare
Ka luajtur 80 ndeshje, nga të cilat 20 i ka luajtur me ekipin e Kombëtares.
Golashënues
Ka shënuar 38 gola, që e kanë bërë të shpallet 6 herë golashënuesi më i mirë i vendit.
Tituj sportivë
"Mjeshtër i Merituar", "Nderi i Sportit Shqiptar"
Tituj të tjerë
Urdhri "Naim Frashëri" i Klasit të Parë Urdhri i Artë "Naim Frashëri" Medalje e Argjendtë në Lojrat e Ushtrive të Lindjes (Hanoi, 1963) Fitues i anketës "Sporti Popullor" Tituj Shtetërorë "Mjeshtër i Madh i Punës" dhënë më 1997 nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë Rexhep Mejdani "Nderi i Kombit" dhënë më 2012 nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë Bujar Nishani
Chrysaora hysoscella
thumb
Historia e Austrisë
Pjesë të mëdha të Austrisë së sotshme në shekullin e VIII kanë qenë pjesë të Bavarisë gjatë Mbretërisë së Karlit Madh. Pjesa e sotmit e quajtur Austria e ulët ishte gjatë kësaj kohe pjesë lindore e mbretërisë frënge dhe që nga 856-ta ishte nën Marchia Orientalis (Karolie). Nga kjo pjesë edhe fillon krijimi i Austrisë së sotshme. Në të vërtet në vitin 907 këtë territor e marrin hungarezët. Me betejën në fushën Lechfeld më 995, mbretëria frënge ja arrin që të depërtoi në tokat e Austrisë në të cilat filluan të krijohen principata (gjer.:Herzogtürmen) dhe vendbanimet të feudalëve (gjer.: Markgrafschaften). Më këtë fillon edhe një vallë e popullzimit bavarianë.
962 - 1806
Në vitin 976 Perandori Otto II ja dhuron tokat Marchia Orientalis një feudalit (Grafi) nga Babenberger-i dhe i epë këtyre tokave një titull (statut) (gjer.:Herzogtum). Në një dëftesë (dokument) të vitit 996 përmendet për herë të parë emri Ostarih (org.:Ostarrichi) për tokat Marchia Orientalis. Më vonë nga gjermanët kjo pjesë thirret Ystrajh (gjer.: Österreich) ndërsa në latinisht flitej për “tokën jugore” – Austria.
Pas feudalëve të Babenbergut më 1278 vijnë në fuqi Habsburgët, të cilët i zgjerojnë tokat e tyre deri në vitin 1526 dhe principatës ja japin titullin më të lartë (gjerm:: Erzherzogtum) dhe luajnë një rolë të rëndësishëm në klerin romakë të Papës. Që më parë feudali i Babenbergut i kishte bashkuar Austrisë tokat e krahinës Steiermark ndërsa Habsburgët ja bashkojnë asaj edhe krahinat: Kärnten, Tirol, Krain dhe disa toka tjera.
Që nga 1438 familja e principatës respektohej si të ishte një mbretëri gjermane e pranuar nga romakët. Ata në këtë kohë respektoheshin sikur të ishin perandor të gjermanëve.
Që nga fundi i shekullit XV e deri më 1690, tokat e Habsburgëve ishin gjithnjë të kërcënuara nga lufta me perandorin Osmane. Reformat e kishës filluara mirë, por ato ngadalësohen në shekullin e XVII. Me sanksionimin pragmatik në të gjitha tokat hynte në fuqi baza e një ligji të përbashkët. Në luftërat për trashëgimtarë të tokave në Austri si fitimtarë dalin familja e re Lothringen nga fisi i Habsburgëve.
Luftërat kundër Napolon Bonaopartes dhe kurorëzimi i tij shkaktuan që më 1804, perandori Franz II të marrë titullin e perandorit Franz I për tokat e trashëguara dhe më 1806 nën presionin e Napolonit të heq dorë nga titulli i perandorit të gjermanëve të pranuar nga kisha.
Perandoria Austro-Hungareze
Perandoria e re Austriake përbëhej nga disa nacionalitete dhe shtrihej nga Böhmen-i dhe Mähren-i mbi republika e sotshme, Hungarinë deri në thellësinë e Ballkanit. Në vitin 1815 Austria e merr kryesin e Lidhjes Gjermane (gjer.:Deutsche Bund).
Pas shtypjes së revolucionit të marsit (1848) perandoria e siguron mbijetesën e saj për një kohë të gjatë. Po ashtu perandori ja arrin të shtypë kryengritjen e hungarezëve kundër zgjedhjes Austriake. Pas luftës së humbur të Lidhjes Gjermane të udhëhequr nga Austria kundër Prusisë më 1866 fituesi i luftës, Bismaku paraqet kërkesën e tij për shkapërderdhjen e lidhjes.
Më 1867 si kompensim thirret në jetë Perandoria e dyfishtë e Austro-Hungarisë nën perandorin austriak Kaiser Franz Joseph I i cili në të njëjte kohë merrej edhe si mbret i hungarezëve dhe ai duhej të mbetej në fuqi mi 40 vite. Pasi që gjatë këtyre vendimeve nuk ishin përfillur kërkesat e popujve “K.u.k” për më tepër pavarësi, vije deri te rrënimi po thuaj i perandoris.
Me atentatin e Sarajevës (1914) dhe me formimin e aleancave në Evropë fillon edhe lufta e parë botërore në fund (1918) të së cilës edhe shkatrohet “perandoria mbretërore”
Themelimi i Republikës (1918 – 1938) dhe aneksimi gjerman (1938 – 1945)
Pas shpërndarjes së këshillit nacional më 1933 nga kancelari Engelbert Dollfuß në Austri krijohet një diktaturë austrofashiste. Më 1938 pason bashkimi i saj me Gjermanin fashiste. I linduri në Austri Adolf Hitleri e sakrifikon shtetin e vendlindjes për qëllimet e tija. Austri pastaj emërtohet si “Ostmarkt” e më vonë “ Donau-Alpen”.
Republika e re
Pas përfundimit të luftës së dytë botërore (1945) fuqitë fitues të luftës i rikthejnë shtetësinë Austrisë. Që më 27 prill u krijua qeveria në krye me kancelarin Karl Renner dhe proklamoi deklaratën e pavarësisë. Deri më 1955 kur nënshkruhet marrëveshja në mes të qeverisë dhe ushtrive fitimtare edhe Austria sikurse Gjermania ishte e ndarë në 4 zona të ushtrive fituese. Me nënshkrimin e kësaj marrëveshje Austria deklarohet si shtet neutral dhe heq dorë nga bashkimi me shtetin e gjermanëve. Pas kësaj ushtritë e paktit e lëshojnë Austrinë si shtet sovranë. Me miratimin e “neutralitetit” më 26 tetor në kushtetutën e Austrisë në vitin 1967 vendoset që dita e nënshkrimit të jetë “Dita e Çlirimit”
Austria është njëra ndër themeluesit (1960) e EFTA-së. Për shkak të deklarimit si neutrale ajo kishte mundësin e këmbimit ekonomik me dy blloqet e krijuara pas luftës. Pas luftës së ftoftë (1991) çështja e neutralitetit e ka humbur rendësin në politiken e jashtme mirëpo kjo edhe më tutje ka rëndësi në qarqet e brendshme politike.
Më 1995 Austria hynë në Bashkësinë Evropiane dhe më 1999 futë në tregun e vetë euron si monedhë shtetërore.
অস্ট্রিয়া
Jack LaLanne
Francois Henri "Jack" LaLanne lindi më 1914. Është një aktor dhe komedian amerikan.
Në rrugën e heroizmave
Në rrugën e heroizmave : përmbledhje kujtimesh, episodesh dhe tregimesh mbi luftën heroike Nacional-Çlirimtare me autor Begator Kozeli, mblodhi Zihni Sako. Botuar në Tiranë në vitin 1958 nga Drejtoria politike e UP. Libri ka 484 faqe.
Rapsodë popullorë : Selim Hasani
Rapsodë popullorë : Selim Hasani redaktuar nga Zihni Sako, Qemal Haxhihasani dhe Arsen Mustaqi. Botuar në Tiranë në vitin 1966 nga Instituti i Folklorit. Libri ka 87 faqe.
.uy
.uy është prapashtesa e fletave të internetit dhe paraqet domenin zyrtar të shtetit latin në Amerikën Jugore, Uruguait.
Just Fontaine
Just "Justo" Fontaine
Lindur më 18 gusht 1933 - vdekje më 1 mars 2023, është një lojtar i dalë në pension i futbollit francez më i njohur për të qenë mbajtës rekord për shumicën e golave të shënuar në një edicion të vetëm të Kupës Botërore të FIFA, me 13 në vitin 1958. [1] Në vitin 2004, Pele e quajti një nga 125 Greatest Living Footballers në një ceremoni të FIFA Awards Fontaine mban rekord për shumicën e qëllimeve të shënuar në një të vetme FIFA Kupën e Botës finale turneut, me 13 në vitin 1958. Ai gjithashtu ka shënuar më së shumti gola të katërt për çdo lojtar në finalet e Kupës së Botës të përgjithshëm, pas Miroslav Klose (16 gola në katër turnetë), Ronaldo (15 gola në tre turne të Kupës Botërore) dhe Gerd Müller (14 gola në dy turne).
Desert Eagle
parapamje|300px|Mark XIX Desert Eagle in .50 Action Express
Desert Eagle (në shqip Shqiponja e Shkretëtirës) është një pistoletë gjysmë-automatike që operon në saj të një lloj gazi, e projektuar nga Magnum Research në ShBA, dhe prodhuar kryesisht në Izrael, nga IMI (ish Industritë Ushtarake të Izraelit, njohur tani si Izrael Weapon Industries). Prodhimi u zhvendos në Saco Defense në shtetin e Maine nga 1996 deri në vitin 2000 i cili kreu dizenjon XIX, por u zhvendos përsëri në Izrael kur Saco u mor në pronësi nga General Dynamics. [1]
Magnum Research kanë tregtuar versione të ndryshme pistoletash Desert Eagle të modelit Jericho 941 (e njohur gjithashtu me emrin Eagle Baby). Këto model nuk kanë marrëdhënie me modelin baze të Desert Eagle dhe kanë vetëm ngjashmëri në pamjen e jashtme. [2]
Clockwork
Clockwork është progressive metal bend shqiptar nga Prishtina, Kosova, i themeluar në vitin 2007. Momentalisht përbëhet nga anëtarët Drilon Galica, Florent Abrashi, Fidan Selimi, Valmir Kastrati, dhe Premtim Selimi. Albumi i tyre i parë, Caged in Time, është lansuar në vitin 2011.
Fener deti
parapamje|Fanari afër Gjirit të Gramës - Shqipëri Fenerdeti ose fari i detit është një kullë, ndërtesë ose një lloj tjetër strukture e krijuar për të lëshuar dritë të fortë nga një sistem llambash dhe lentesh me qëllim të ofrimit të ndihmës për drejtuesit e anijeve gjatë lundrimit në det ose në rrugët e brendshme ujore.
Dritat e fanarëve shënojnë vija të rrezikshme bregdetare, cekëtina të rrezikshme, shkëmbinj nënujorë, shkëmbinj dhe hyrje të sigurta në porte, et. Ato gjithashtu ndihmojnë në navigacionin ajror. Të përdorur gjerësisht në të kaluarën, tani numri i fenerëve të detit ka rënë shumë për shkak të shpenzimeve të mirëmbajtjes si dhe për shkak se është bërë joekonomik që nga ardhja e sistemeve të navigimit elektronik e që janë më të lira dhe shpesh janë edhe më të efektshme.
Lisi i Madh
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; width:20em;"> Lisi i Madh
major Oak
Lisi i Madh është një lis madhështor pranë fshatit Edwinstowe në zemër të Pyllit Sherud (Sherwood Forest) në Nottinghamshire, Angli. Sipas folklorit të zonës, ka shërbyer si venstrehim i Robin Hudit dhe shokëve të lumtur (Merry Men).
Ka një masë prej 23 tonësh, shtrire degësh rreth 10m (33 këmbë) dhe është 800 apo 1000 vjeçar. Fliten disa teori në lidhje me këtë lis, në faktin se pse ka formë të çuditshme dhe se pse është kaq i madh.
Që në periudhën Viktoriane degët e tij mbroheshin me anë të një sistemi që të mos thyheshin. Në shkurt të 1998-ës prej lisit u morën disa filiza në mënyrë që ato të mbilleshin në qytetet më të mëdha në mbarë botën.
Lisi i Madh u cilësua në 2005 nga programi i BBC-së Seven Natural Wonders (Shtatë Mrekulli Natyrore) si një mrekulli natyrore e Anglisë qëndrore.
Organizata Evropiane e Institucioneve Supreme të Auditimit
EUROSAI - është akronimi për Organizatën Europiane të Institucioneve Supreme të Auditimit. EUROSAI është një nga Grupet Rajonale të Organizatës Ndërkombëtare të Institucioneve Supreme të Auditimit, (INTOSAI), që përfshin Institucionet Supreme të Auditimit (SAI-t) e 186 vendeve dhe është një ndër organizatat mbështetëse të Kombeve të Bashkuara.
Historiku
EUROSAI u krijua në 1990 me 30 anëtarë (SAI-t e 29 shteteve europiane dhe Gjykatës Europiane të Audituesve). Tashmë, anëtarësia përbëhet nga 50 SAI-e (49 SAI-e të shteteve europiane dhe   dhe Gjykatës Europiane të Audituesve ).
Megjithëse EUROSAI është më i riu ndër 7 Grupet Rajonalë të Punës së INTOSAI-t, idea e organizatës Europiane të SAI-ve daton që prej themelimit të INTOSAI-t në vitin 1953. Hapat e parë konkretë drejt krijimit të EUROSAI-t, u hodhën në 1974 gjatë Kongresit të VIII të INTOSAI-t në Madrid. Ndërmjet viteve 1975 dhe 1989, SAI-t e Italisë dhe Spanjës, duke u mbështetur në Komisionin e Kryetarëve të SAI-ve të vendeve të Komunitetit Ekonomik Europian, përgatitën projekt statutet e para të EUROSAI-t. Në qershor 1989, Kongresi i XIII i INTOSAI-t, i zhvilluar në Berlin, miratoi “Deklaratën e Berlinit” duke përfshirë marrëveshjen për krijimin e Organizatës Europiane të SAI-ve. Në nëntor 1990, u zhvilluan në Madrid(Spanjë), Konferenca Konstitutive dhe Kongresi i I-rë i EUROSAI-t. Gjatë këtij aktiviteti, u zgjodhën Presidenti i parë dhe Bordi Drejtues i EUROSAI-t, u diskutuan dhe u miratuan Statutet, si dhe u përcaktua selia dhe Sekretariati i Përhershëm.
Detyrat
Objektivat e organizatës, përcaktuar në Nenin 1 të Statuteve, janë promovimi i bashkëpunimit profesional ndërmjet SAI-ve anëtare dhe organizatave të tjera, nxitja e shkëmbimit të informacionit dhe dokumentacionit, zhvillimi i studimit të sektorit të auditimit publik, nxitja e krijimit pedagogjik universitar për këtë temë dhe puna drejt harmonizimit të terminologjisë në fushën e sektorit të auditimit publik.
Organet
EUROSAI e zhvillon aktivitetin e tij nëpërmjet tre organeve, Kongresit, Bordit Drejtues dhe Sekretariatit.
Kongresi
Në bazë të Statuteve të organizatës, Kongresi i EUROSAI-t është autoriteti suprem i organizatës dhe përbëhet nga të gjithë anëtarët. Ai mblidhet çdo tre vjet. Deri më tani, janë zhvilluar kongreset si vijon : Kongresi i ardhshëm i vitit 2014, do të zhvillohet në Hollandë. .
Bordi Drejtues
Në bazë të Statuteve, Bordi Drejtues i EUROSAI-t është i përbërë nga tetë anëtarë: katër anëtarë të përhershëm (Titullarët e SAI-ve ku janë zhvilluar dy Kongreset e fundit, Kryetari i SAI-t ku do të zhvillohet Kongresi i radhës dhe Sekretari i Përgjithshëm i EUROSAI-t), si dhe katër anëtarë që përzgjidhen nga Kongresi për një periudhë 6-vjeçare (dy anëtarë rinovohen çdo tre vjet). Titullarët e SAI-ve që janë pjesë e Bordit Drejtues të INTOSAI-t dhe janë anëtarë të EUROSAI-t, marrin pjesë gjithashtu në Bordin Drejtues, si vëzhgues.
Sekretariati
Sekretariati drejtohet nga SAI i Spanjës (Tribunal de Cuentas), që është gjithashtu edhe selia e EUROSAI-t.
Gëzim Alpion
Gëzim Alpion është doktor i shkencave, pedagog dhe studjues i Sociologjisë nga Dibra, i formuar në Kajro Egjipt 1989 dhe jeton e punon në Universitetin e Birmingam-it në Angli pasi kualifikohet PhD në Universitetin e Durham-it në vitin 1997. Sociolog tepër aktiv Dr Alpion njihet për rolin në lobingun e ndërtimit të Rruga e Arbërit dhe veprën studimore Nënë Tereza shenjtore apo celebritet? - Mother Teresa: Saint or Celebrity? London and New York: Routledge, 2007
Qazim Bllaca
Qazim Bllaca (Bllacë, 9 maj 1915 - Prizren, 18 korrik 2005) qe nëpunës, përfaqësues i Kosovës në Kuvendin Kombëtar, nënministër i Tokave të Lirueme në qeverinë Libohova dhe njëri prej bashkëthemeluesve të Lidhjes së Dytë të Prizrenit.parapamje|Qazim Bllaca
Jeta
Leu në Bllacë të Suharekës, njëri nga të gjashtëmbëdhjetë fëmijët nga Ramë Bllacës.
Tridhjetë vjet nëpër ferrin dhe burgjet komuniste në Kosovë e Shqipëri
Iu bashkua gjermanëve për t'i luftuar çetnikët serbë. Vështirë të ketë njeri aktiv në botën shqiptare, aktiv për të ditur rreth historisë sonë kombëtare rreth qëndresës kombëtare, sidomos gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe dekadave të sundimit komunist, që të mos ketë dëgjuar për Qazim Bllacën. Qyteti i lashtë i Prizrenit dhe Suhareka e kanë pritur dhe shpallur hero që ditën e parë të hyrjes së tru pave gjermane në Prizren nga Lufta e Dytë Botërore. Sepse, Qazim Bllaca ishte ai njeri që i thirri në ndihmë trupat gjermane për të shpë tuar shqiptarët prej masakrave të ushtarëve dhe çetnikëve serbë në Bllacë, Suharekë e më gjerë. Qazim Bllaca i doli atëherë në rrugë auto kolonës gjermane, që vinte nga Qafa e Duhlës për në Prizren, dhe u dha ushtarëve gjermanë një letër të shkruar prej dorës së tij në gjerman isht, në të cilën u tregonte se serbët po bënin kërdinë mbi popullsinë civile shqiptare, po i vrisnin e masa kronin vetëm pse ishin shqiptarë etnikë në trojet e tyre, dhe u kërkonte ndihmë gjermanëve. Dhe ashtu u bë. Ushtarët gjermanë i vunë përpara çetnikët serbë dhe shpëtoi Bllaca e fshatrat përreth. Shpëtoi Suhareka, Prizreni e krejt Kosova. Po atë ditë Qazim Bllaca u priu gjermanëve, duke udhëtuar në krye të autoko lonës gjermane, në automjetin e parë të saj drejt Prizrenit. Ai ishte njeriu që prezantoi shqiptarët para armatës zulmëmadhe gjermane. Udhëtoi me oficerët gjermanë, pa me sytë e tij se si kapitullonin serbët para gjermanë ve, ata serbë që zi e gjëmë u k ishin shka­ktuar shqiptarëve brez pas brezi.
Patriotizmin e trashëgoi nga i ati, Ramë Bllaca
Natyrisht, aq sa i ka premtuar ajo kohë udhëtimi, Qazim Bllaca u ka folur oficerëve gjermanë për shqiptarët, për vuajtjet e tyre nën thun drën serbe, për hiret e virtytet e bukura të shqiptarëve, për zakonet e lavdërueshme të tyre. Por sado pak t'u ketë folur Qazimi gjermanëve mirë për shqiptarët e keq për serbët, edhe vetë prezenca e tij i ka mikluar e bindur oficerët gjermanë për fis nikërinë e shqiptarëve. Sepse realisht gjermanët kishin hasur në një fisnik shqiptar, i cili po u kërkonte ndihmë atyre të shpëtonte prej bar barëve serbë bashkëkombësit e tij shqiptarët. Dhe kështu autokolona gjermane e grirë nga autovetura, ku rrinin dy oficerë gjermanë dhe Qazim Bllaca, hyri në Prizren, ku u pritën realisht si shpëtimtarë të shqiptarëve. Shqiptarët s'kanë pasur dhe s’kanë droje për këtë. Prizrenasit janë ndjerë mase të qetë e të lumtur bash pse kanë parë në krye të autokolonës germane Qazim Bllacën, të cilin e njihnin se ishte rritur e shkolluar në këtë qytet të lashtë, historik e krenar shqiptar. Që e njihnin si birin e patriotit të madh shqiptar Ramë Bllaca, i cili kishte kundërshtuar zbrazjen e Kosovës prej racës shqiptare, zbrazje e cila do të realizohej në bazë të marrëvesh jeve të turpshme serbo- turke, birin e këtij deputeti shqiptar të parlamentit jugosllav, të cilin çetnikët serbë e vranë në pabesi, se nuk e mundnin dot. Prizrenasit janë ndjerë ngrohtë që Qazim Bllaca, biri i patriotit Ramë Bllaca, është me oficerët gjermanë. Dhe që nga ajo ditë, Qazim Bllaca është hero në Prizren. Ani se veprim taria e tij e mëvonshme është e bujshme në dobi të kombit e të çësht jes shqiptare në tërësi, ani se kalvari i vuajtjeve të tij nëpër burgjet komu­niste, si ndëshkim pse ishte dhe është shqiptar, ia lartëson edhe më meritat e tij. Ani pse dashuria për Shqipërinë, për kombin, ani pse sakrificat dhe shërbimi ndaj tij në funksione nga më të nderuarat, u bënë shkak të torturohet tridhjetë vjet nëpër ferrin e burgjeve komu niste në Kosovë e Shqipëri. Pas misioneve patriotike - në burg
Arrestimi në fshatin Budakovë
Tani fillon absurdi. Tani fillon koha e zhgërryerjes së heronjve. Fillon epoka gjysmëshekullore e mosmirën­johjes, e fshirjes së kujtesës historike kombëtare, epoka e varrosjes së vlerave kombëtare. Mashtrimi i madh ishte bërë. Më i madhi mashtrim në historinë e kombit shqiptar. Kosova iu la Titos, iu la Jugosllavisë se ashtu deshi Titoja. Dhe Tirana u bë vartësja më besnike e Titos. Shqiptarët mbetën pa atdhe. Në Kosovë vriteshin - në Shqipëri burgoseshin. Ose në Shqipëri vriteshin - në Kosovë burgoseshin. Për të vërtetuar se qeveria e Tiranës ishte nën urdhrat e Beogradit u deshën vetëm pak ditë. Dhe shembulli i madh u dha. Qazim Bllaca me atribute të shumta për çështjen kombëtarë nuk ka vend më në Shqipëri. Vjen në Kosovë. Por me 24 dhjetor, veç një muaj pas marrjes së pushtetit komunist në Tiranë, arrestohet në fshatin Budakovë te dajat e tij, prej forcave partizane të OZNA-s, forca partizane këto që komandoheshin prej Ali Shukrisë. E dërgojnë në Suharekë bashkë me pesë të arrestuar të tjerë dhe prej andej i dërgojnë në OZNA-n e Prizrenit. Sa e mbrapshtë kishte ard hur koha. Kryetari i Bashkisë së Priz renit, deputeti i Kuvendit Kombëtar Shqiptar, nënministri i Ekonomisë Kombëtare, njëri ndër kryesorët në Lidhjen e Dytë Shqiptare të Prizrenit, arrestohet pse i ka kontribuar kombit të tij dhe fillon kalvarin e rëndë të burgjeve komuniste dhe të intern imeve për "mëkatet" që kishte bërë në dobi të çështjes kombëtare Shqiptare. Pas një jave, dhe pikërisht me 31 dhjetor 1944, natën e vitit të ri e trans ferojnë nga Prizreni në burgun e Prishtinës ku e mbajnë deri në qershor 1945. Pastaj e kthejnë për në burgun e Prizrenit. Por, veç për dhjetë ditë. Pastaj e nisin për në burgun e Tiranës. Kosova nuk po e mbante më birin vet, heroin e vet... Se nuk ia duronte dot shqiptarizmin. Dhe po ia shiste Tiranës komuniste. Që atje të lante "mëkatet" që kishte bëre Qazim Bllaca.
Ullinj të përgatitur në shtëpi
Ullinjtë kriposen të papjekur mirë, 1/2 të pjekur dhe të pjekur. Kur ullinjtë janë të vegjël ose mesatarë shtypen, kur janë të mëdhenj priten në 3-4 vende, ndërsa kur janë të pjekur shumë shpohen me pirun. Ullinjtë përgatiten kështu: lihen 24 orë të hapur në një shtresë të hollë që të mpikset lëngu dhe t'u dalë shpejt hidhërimi, pastaj hidhen në ujë të ftohtë duke ia ndërruar ujin derisa t'i dalë hidhërimi dhe përgatitet shëllira. Për 1 kg ullinj duhen 3-4 gota ujë dhe 3 lugë gjelle kripë. Mbasi bëhet, shëllira lihet të ftohet dhe hidhet te ullinjtë, ku sipas dëshirës mund të shtohen për aromë lëkura limoni ose portokalli, presh të grirë në copa ose në disa krahina i hedhin dhe rigon. Ullinjtë para se të hidhet shëllira mund të përzihen më parë dhe me pak kripë dhe lihen 3-4 orë.
Qazim Bllaca
Rikthimi në Kosovë pas tridhjetë vjetësh të kaluara në burgjet e Shqipërisë
Pas kthimit në Kosovë, më 1975, Qazimi, duke mos pasur se për çfarë të mire t'u tregonte njerëzve për Shqipërinë, vendos të mos u tregojë njerëzve as për të keqën, komunizmin, që e kishte mbërthyer për fyti Shqipërinë...Mbase edhe nuk do ta besonin njerëzit se Shqipëria vuante prej një regjimi komunist çnjerëzor e gjakatar, se nuk donin dhe nuk mundnin ta besonin Kur u rikthye në Bllacë vetëm dy-tre vetë po njihte në shtëpi Vetëm pasi priti edhe disa vjet të tjera në internim në Shtyllas të Fierit, i vjen një telegram nga i vëllau Ademi ku e lajmëronte se Ministria e Jashtme Jugosllave kishte pranuar riatdhesimin e Qazim Bllacës. Të njëjtin njoftim ia bëjnë edhe organet zyrtare në Shqipëri pas dy-tri ditësh. Përsëri nga Kukësi hyn në Kosovë. I lodhur. I dërmuar. I përmalluar. Veç viteve të rënda të burgut e internimit mbante ngarkuar mbi supet e tij barrë pa masë të rëndë mosmirën johje, harrimi, lënie pas dore. Por ngushëllohej me mallin dhe dashurinë e pashuar për Kosovën që e ndjente dhe e besonte se ishte veç shqiptare dhe veç e shqiptarëve dhe jo e kërmave jugosllave dhe e shërbëtorëve të tyre... Në kufi e patën pritur vëllezërit Brahimi dhe Smajli si dhe djali i dytë i Brahimit Fatmiri. Takon të motrën e vogël Bahtishahi, sheh në udhë dy vajzat e Hamdi Saraqit Medihaja dhe Ikballi të cilat kishin dalë për ta pritë pasi ende e konsideronin si pjesëtar të familjes së tyre. Kur mbërrin në Bllacë sheh se vetëm dy-tre vetë po njihte në shtëpi, ndërsa të tjerët kishin lindur gjatë 30 viteve të mungesës së tij... Qazim Bllaca s'kishte veçse gjashtë muaj që kishte dalë nga burgu dhe jetonte në Shtyllas. Fati e deshi që të mos dënohej pasi me rastin e pesëdhjetëvjetorit të shpalljes së pavarë sisë së Shqipërisë shteti shpalli amnisti për të gjithë ata që ishin të dënuar me pesë vjet burgim e poshtë. Qazim Bllaca dhe shoku i tij Hazir Halimi i Vushtrisë përfituan edhe se ishin shtetas jugosllavë. Ndërsa Qazim Vula u dënua me mbi dhjetë vjet burg. Pas një shkëputje të vogël prej Shtyllasit, Qazimin sërish e kthejnë në këtë fshat, sërish në ato punë stërmunduese në baltat e Myzeqesë.
Zelengradi (Nestrami)
Zelengrad (greqisht: Μεσόβραχον/Mesóvrakhon) është fshat në qarkun e Kosturit, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Ζέλεγκραδ/Zélegkrad.
Gjeografia
Nga veriu Zelengradi kufizohet me Revanin, nga jugu me Umockën, nga lindja me Gërlenin dhe nga perëndimi me Kalevishtin. Para vitit 1923, Zelengradi kishte këto lagje: Mëhalla e Kaçaunëve (të ardhur nga Volja, fshat në jug të Zelengradit, voljarë), Mëhalla e Bejkollarëve, Mëhalla e Përtejme dhe Mëhalla e Përkëtejme.
Toponimet të fshatit Zelengrad:(Para vitit 1923)
Demografia
Familjet në fshatin Zelengrad:(Para vitit 1923)
Bejkollarë, Kërlellarë, Kiçollarë, Lamçurët, Sinançe/llarët, Voljarët.
Zina Andri
Zina Andri lindi në vitin 1924 dhe vdiq më 15 janar të vitit 1980, ishte regjisorja e parë grua në Teatrin Kombëtar.
Biografia
Zina Andri-Pano, e njohur profesionalisht si Zina Andri, lindi Zinaida Andriyenko ne Harkov, Ukraine (ish Bashkimi Sovietik) në Dhjetor 1924. Pasi mbaron studimet a shkolles se mesme me medalje ari në qytetin e lindjes, në vitin 1943, Zina fillon studimet e larta në Univesitetin e Moskës, në Institutin Teatral "Lunaçarski" The Russian Institute of Theatre Arts – GITIS. Andri-Pano u diplomua në degën e Mjeshtërisë së Aktorit.
Në vitin 1946 njihet me studentin Shqiptar aktorin dhe regjisorin Andon Pano, ne Moske. Ne 1949 vjen ne Shqiperi si bashkëshorte e Andonit ku filloi punë në Teatrin e Ushtrisë. Ne vitin 1950, Andri-Pano hyn ne trupen e Teatrit Popullor duke u bere e nje nga femrat e para regjizore, e cila pergjate karrieres se saj realizon 20 premiera.
Filmografia
Në vitin 1950, ze vend në trupën e Teatrit Popullor. Për mëse 15 vjet në këtë skenë Zina Andri - Pano, realizoi afro 20 premiera. Ndër shfaqjet e saj më të suksesshme janë: "Qeni i kopshtarit", "Shtëpia e Bernarda Albës", "Shërbëtori i dy zotnive", "Monserati", "Votra e huaj" e Ndrekë Lucës, që është e vetmja pjesë shqiptare. Në vitin 1975 doli në pension.
Rapsodë popullorë : Sokol Arifi
Rapsodë popullorë : Sokol Arifi redaktuar nga Zihni Sako. Botuar në Tiranë në vitin 1966 nga Instituti i Folklorit. Libri ka 71 faqe.
Dymbëdhjetë imamllarë
parapamje|380px|12 Imamllaret
Imami i parë
Amir al-muminin Aliu - paqja qoftë mbi të - ishte i biri i Abu Talibit, Sheik i Banu Hashimit. Abu Talibi ishte i ungji dhe kujdestari i Pejgamberit të Shenjtë dhe njeriu i cili e kishte sjellë Pejgamberin në shtëpinë e vet dhe e kishte rritur si të birin e tij. Pasi Pejgamberi u zgjodh për misionin e tij Pejgamberik, Abu Talibi vazhdoi ta përkrahte atë dhe largoi nga ai të ligën që vinte nga të pabesët ndër arabët dhe sidomos ndër kurejshët.
Sipas vlerësimeve të mirënjohura tradicionale Aliu ishte lindur dhjetë vjet pas fillimit të misionit pejgamberik të Pejgamberit. Kur ai ishte gjashtëvjeçar, si rezultat i skamjes në Mekë dhe rreth saj, Pejgamberi kërkoi që ai të linte shtëpinë e babait të vet dhe të vinte në shtëpinë e kushëririt të tij, të Pejgamberit. Atje ai u vendos drejtpërsëdrejti nën kujdestarinë e Pejgamberit të Shenjtë.
Pas disa vjetësh, kur Pejgamberit iu dhurua dhurata hyjnore e pejgamberisë dhe për herë të parë mori shpalljen hyjnore në shpellën Hira, siç e la shpellën për t’u kthyer në qytet dhe në shtëpinë e tij ai e takoi rrugës Aliun. I tregoi atij çka kishte ndodhur dhe Aliu e pranoi besimin e ri. Përsëri në një tubim kur Pejgamberi i Shenjtë i kishte mbledhur bashkë kushërinjtë e tij dhe i ftoi të pranonin këtë religjion, ai tha se personi i parë që kishte pranuar thirrjen e tij do të ishte zëvendës, trashëgimtar dhe ndihmës i tij. I vetmi person i cili u ngrit nga vendi dhe pranoi fenë ishte Aliu dhe Pejgamberi e pranoi deklaratën e tij të besimit. Prandaj, Aliu ishte njeriu i parë në Islam i cili e pranoi besimin dhe është i pari ndër vijuesit e Pejgamberit i cili kurrë nuk ka adhuruar tjetër pos të Vetmin Zot.
Aliu gjithmonë ishte në shoqëri me Pejgamberin derisa Pejgamberi migroi nga Mekka në Medinë. Natën e migrimit në Medinë (hixhrah) kur të pabesët kishin rrethuar shtëpinë e Pejgamberit dhe kishin vendosur ta pushtonin shtëpinë kah fundi i natës dhe ta prenin atë copë-copë derisa ai po flinte, Aliu fjeti në shtratin e Pejgamberit, ndërsa Pejgamberi e lëshoi shtëpinë dhe u nis për në Medinë. Pas nisjes së Pejgamberit, sipas dëshirës së vet Aliu ua ktheu njerëzve obligimet dhe detyrimet të cilat ata ia kishin lënë Pejgamberit. Pastaj ai shkoi në Medinë me nënën e tij, të bijen dhe me Pejgamberin, dhe me dy gra të tjera.40 Në Medinë po ashtu Aliu ishte gjithherë në shoqëri të Pejgamberit në jetën private dhe publike. Pejgamberi ia dha Aliut për grua Fatimen, të bijen e tij të dashur nga Khadija, dhe kur Pejgamberi ishte duke bërë lidhjen e vëllazërimit midis shokëve të tij ai e zgjodhi Aliun si vëlla të tij.
Aliu ishte i pranishëm në të gjitha luftërat në të cilat mori pjesë Pejgamberi, pos në luftën e Tabukut kur i ishte urdhëruar të qëndronte në Medinë në vend të Pejgamberit. Ai nuk ishte tërhequr nga asnjë betejë as që ia kishte kthyer shpinën çfarëdo armiku. Ai nuk la pa i kryer urdhrat e Pejgamberit, kështu që Pejgamberi ka thënë : “Aliu kurrë nuk ndahet nga e vërteta as e vërteta nga Aliu.”
Ditën e vdekjes së Pejgamberit, Aliu ishte tridhjet e trevjeçar. Ndonëse ai ishte më i larti me virtytet e religjionit dhe më i dalluari ndër shokët e Pejgamberit, ai ishte shty anash nga halifati duke thënë se ishte tepër i ri dhe se kishte shumë armiq në mesin e popullit për shkak të gjakut të politeistëve që kishte derdhur ai në luftërat ku kishte luftuar së bashku me Pejgamberin. Prandaj Aliu qe shkëputur thuaja plotësisht nga punët publike. Ai u tërhoq në shtëpinë e tij ku filloi të ushtronte individë kompetentë në shkencat hyjnore dhe në këtë mënyrë i kaloi njëzet e pesë vjetët e halifatit të tre halifëve të parë të cilët e trashëguan Pejgamberin. Kur u vra halifi i tretë, populli ia dha besimin atij dhe ai u zgjodh halif.
Gjatë halifatit të tij prej afër katër vjetësh dhe nëntë muajsh, Aliu vijoi rrugën e Pejgamberit dhe i dha halifatit të tij formën e një lëvizjeje shpirtërore dhe të përtëritjes dhe filloi shumë lloje reformash. Natyrisht, këto reforma ishin kundër interesave të disa grupeve që kërkonin fitimin e tyre vetjak. Si pasojë e kësaj, një grup shokësh (më të dalluarit në mesin e tyre qenë Talhahu dhe Zubairi, të cilët po ashtu morën përkrahjen e Ajshes, dhe sidomos të Muavijut) morën si pretekst vdekjen e halifit të tretë për të ngritur krye kundër Aliut dhe filluan një revoltë dhe kryengritje kundër tij.
Për ta shuar këtë grindje qytetare dhe kryengritje, Aliu luftoi në një luftë afër Basrës të njohur si “Beteja e Devesë”, kundër Talhahus dhe Zubairit, në të cilën ishte përzier edhe Ajshja, “Nëna e Besimtarit”. Ai luftoi edhe në një luftë tjetër kundër Muavijut në kufi të Irakut dhe të Sirisë, e cila zgjati një vit e gjysmë dhe njihet si “Beteja e Sifinit”. Ai luftoi edhe kundër Havarixhit44 në Nahravan, në një betejë të njohur si “Beteja e Nahravanit”. Prandaj, shumica e ditëve të halifatit të Aliut kaluan duke kapërcyer kundërshtimet e brendshme. Më në fund, në mëngjesin e 19. të Ramazanit, në vitin 40 të hixhrit, derisa lutej në xhaminë e Kufas, ai u plagos nga një i Kavarixhëve dhe vdiq si dëshmor gjatë natës së 21.
Sipas dëshmive të miqve dhe armiqve, Aliu nuk kishte të meta nga pikëpamja e përsosjes njerëzore. Ndërsa me virtytet islamike ai ishte një shembull i përsosur i edukatës dhe i ushtrimit të dhënë nga Pejgamberi. Bisedat që janë bërë lidhur me personalitetin e tij dhe librat që janë shkruar mbi këtë temë nga shiitët, sunitët dhe anëtarët e religjioneve të tjera, si dhe thjesht nga dikush i jashtëm, nga njerëz të dalluar të religjionit, vështirë se mund të krahasohen me të cilitdo tjetër nga personalitetet historike. Në shkencë dhe dije Aliu ishte më i dijshmi nga shokët e Pejgamberit dhe nga myslimanët në përgjithësi. Në bisedat e tij intelektuale ishte i pari në Islam për të hapur derën e demonstrimit dhe të provës logjike dhe për të biseduar për “shkencat hyjnore” ose për metafizikën (ma’arif-i ilahijah). Ai fliste lidhur me aspektin ezoterik të Kur'anit dhe përpiloi gramatikën arabe për ta ruajtur formën e shprehjes së Kur'anit. Ai ishte arabi më elokuent në ligjërim (siç është zënë ngoje në pjesën e parë të këtij libri).
Guximi i Aliut ishte proverbial. Në të gjitha luftërat në të cilat mori pjesë ai gjatë jetës së Pejgamberit, dhe po ashtu edhe pas kësaj, kurrë nuk tregoi frikë ose shqetësim. Ndonëse në shumë beteja, si në ato të Uhudit, Hunajnit, Khajbarit dhe Khandakit ndihmësit e Pejgamberit dhe myslimanët dridheshin nga frika ose zhdukeshin dhe iknin, ai kurrë nuk ia ktheu shpinën armikut. Kurrë nuk e angazhoi Aliu një luftëtar ose ushtar në betejë e të mos dilte nga atje i gjallë. Megjithatë, me plot trimëri kalorsiake ai kurrë nuk do të vriste armikun e dobët as që do t’i ndiqte ata që iknin. Ai nuk do të anagazhohej në sulme të befasishme ose duke u lëshuar si rrëke uji kundër armikut. Është vërtetuar definitivisht në histori se në Betejën e Khajbarit, në sulmin kundër kështjellës, ai e kapi rrethin e derës dhe me një lëvizje të menjëhershme e theu derën dhe e hodhi anash. Gjithashtu në ditën kur u pushtua Mekka, Pejgamberi urdhëroi që të theheshin idhujt. Idhulli “Hubal” ishte idhulli më i madh në Mekkë, një statujë guri gjigante e vendosur në kulm të Qabesë. Duke vijuar urdhrin e Pejgamberit, Aliu e vendosi këmbën mbi shpatullat e Pejgamberit, hipi në maje të Qabesë, e shkuli “Hubalin” nga vendi dhe e hodhi poshtë.
Aliu ishte po ashtu pa shoq në asketizmin fetar dhe në adhurimin e Zotit. Duke u përgjigjur disave që ishin ankuar për zemrimin e Aliut kundër tyre, Pejgamberi kishte thënë : “Mos e qortoni Aliun sepse ai është i dalldisur dhe i shushatur në mënyrë hyjnore. ”48 Abu Dardai, njëri nga shokët (e Pejgamberit) një ditë e pa trupin e Aliut në një kopsht palmash në Medinë që qëndronte i shtrirë përtoke, i shtangur si druri. Ai shkoi në shtëpi të Aliut për t’i treguar gruas së tij fisnike, së bijës së Pejgamberit, dhe për t’i shprehur ngushëllimet. E bija e Pejgamberit tha : “Kushëriri im (Aliu) nuk ka vdekur. Atij i ka rënë të fikët nga frika e Zotit. Kjo gjendje e kap atë shpesh.”
Ka shumë ngjarje që tregohen për sjelljen e Aliut ndaj atyre më të ulët, për mëshirën për nevojtarët dhe të varfrit, për bujarinë dhe dorëhapësinë ndaj atyre të mjerëve dhe të varfërve. Aliu shpenzonte gjithçka që fitonte për t’u ndihmuar të varfërve dhe nevojtarëve, kurse vetë jetonte në mënyrën më të rreptë dhe më të thjeshtë. Aliu e donte bujqësinë dhe kalonte shumë nga koha e tij duke gropuar puse, duke mbjellë pemë dhe duke punuar arat. Por të gjitha arat që i punonte ai ose puset që i hapte i jepte për ndihmë (vakëf) të varfërve. Ndihmat e tij të njohura si “lëmosha e Aliut”, kah fundi i jetës së tij, arrinin të ardhura të konsiderueshme prej njëzet e katër mijë dinarësh ari.
Imami i dytë
Imam Hasan Muxhtabai - paqja qoftë mbi të - ishte imami i dytë. Ai dhe i vëllai, Imam Huseini, ishin dy djemtë e Amir al-muminin Aliut dhe Hazreti Fatimes, së bijës së Pejgamberit. Shumë herë kishte thënë Pejgamberi : “Hasani dhe Huseini janë fëmijët e mi”. Për shkak po të këtyre fjalëve Aliu do t’u thoshte fëmijëve të tjerë : “Ju jeni fëmijët e mi, kurse Hasani dhe Huseini janë fëmijët e Pejgamberit.”
Imam Huseini u lind në vitin e tretë të hixhrit në Medinë51 dhe jetoi derisa ishte Pejgamberi gjallë nja shtatë vjet, duke u rritur gjatë asaj kohe nën kujdesin e tij të dashur. Pas vdekjes së Pejgamberit, e cila ndodhi vetëm tre muaj, ose sipas disave, gjashtë muaj, para vdekjes së Hazreti Fatimes, Hasani u vendos drejpërsëdrejti nën kujdesin e babait të tij fisnik. Pas vdekjes së babait të tij, përmes Urdhrit Hyjnor dhe sipas dëshirës së babait të tij, Hasani u bë imam ; ai po ashtu zuri funksionin e halifit për nja gjashtë muaj dhe gjatë asaj kohe ai administroi gjërat e myslimanëve. Gjatë asaj kohe Muaviju, i cili ishte armik i hidhur i Aliut dhe i familjes së tij dhe kishte luftuar me vite me ambicie për ta zënë vendin e halifit, së pari me pretekst të hakmarrjes për vdekjen e halifit të tretë dhe në fund me një pretendim të hapët për halifat, marshoi me ushtrinë e tij në Irak, në selinë e halifatit të Imam Hasanit. Vazhdoi lufta gjatë së cilës Muaviju gradualisht i rrëzoi gjeneralët dhe komandantët e armatës së Imam Hasanit me shuma të mëdha të hollash dhe me premtime të rrejshme, derisa ushtria u ngrit kundër Imam Hasanit.[52] Më në fund, Imami u detyrua të lidhte paqe dhe t’ia jepte halifatin Muavijut, me kusht që përsëri t’i kthehej Imam Hasanit pas vdekjes së Muavijut, kurse familja e Imamit dhe ithtarët e tij të mbroheshin në çdo mënyrë.
Në këtë mënyrë Muaviju e zuri halifatin islamik dhe hyri në Irak. Në një fjalim publik ai zyrëtarisht i shpalli të pavlefshme të gjitha kushtet e paqes  dhe në çdo mënyrë të mundshme vendosi presionin më të ashpër mbi anëtarët e familjes së Pejgamberit dhe mbi shiitët. Gjatë gjithë dhjetë vjetëve të imamllëkut të tij, Imam Hasani jetonte në kushte jashtëzakonisht të vështira dhe nën përndjekje, pa asnjë siguri madje as në shtëpinë e tij. Në vitin[50] të hixhrit, atë e helmoi dhe e martirizoi një i familjes së tij, i cili, siç tregohet nga historianët, ishte nxitur nga Muaviju.
Për nga përsosja njerëzore Imam Hasani të përkujtonte babain e tij dhe ishte shembull i përsosur i gjyshit të tij fisnik. Në të vërtetë, derisa qe Pejgamberi gjallë, ai dhe i vëllai ishin gjithmonë në shoqëri të Pejgamberit, i cili ndonjëherë edhe do t’i mbante në krah. Si burimet sunite ashtu edhe ato shiite kanë përcjellë këtë thënie të Pejgamberit të Shenjtë që ka të bëjë me Hasanin dhe Huseinin : “Këta dy fëmijë të mi janë imamë qoftë të rrinë në këmbë ose ulur” (aluzioni me qoftë të zënë funksionin e jashtëm të halifatit ose jo).[56] Gjithashtu, ka shumë ngjarje të Pejgamberit të Shenjtë dhe të Aliut që kanë të bëjnë me të dhënën se Imam Hasani do të merrte funksionin e imamllëkut pas babait të tij fisnik.
Imami i tretë
Imam Huseini (Sajjid al-Shuhada’, “zot ndër martirët”), fëmija i dytë i Aliut dhe i Fatimes, u lind në vitin 4 të hixhrit, kurse pas martirizimit të babait, Imam Hasan Muxhtabai, u bë imam përmes Urdhrit Hyjnor dhe me dëshirën e të vëllait. Imam Hyseini ishte imam gjatë një periudhe dhjetëvjeçare, gjithë pos gjashtë muajve të fundit të cilët përputhen me halifatin e Muavijut. Imam Huseini jetoi në kushtet më të vështira të jashtme të trysnisë dhe të përndjekjes. Kjo ishte për shkak të faktit se, para së gjithash, ligjet dhe rregullat fetare kishin humbur shumë nga pesha dhe besimi i tyre, kurse dekretet e qeverisë së Muavijut kishin arritur autoritet dhe pushtet të plotë. Së dyti, Muaviju dhe ndihmësit e tij shfrytëzonin çdo mjet të mundshëm për të mënjanuar dhe larguar familjen e Pejgamberit dhe shiitët, dhe kështu të fshinin emrin e Aliut dhe të familjes së tij. Dhe mbi të gjitha, Muaviju donte të forconte bazën e halifatit të tij për të birin, Jazidin, të cilin për shkak të mungesës së parimeve dhe të skrupullave të veta, e kundërshtonin një grup i madh myslimanësh. Prandaj, për ta shuar gjithë opozitën, Muaviju kishte ndërmarrë masa më të reja dhe më të rrepta. Me forcë dhe detyrim Imam Huseini u desht t’i duronte ato ditë dhe të toleronte çdo lloj agonie dhe mjerimi mendor dhe shpirtëror nga Muaviju dhe ndihmësit e tij - deri në mesin e viteve gjashtëdhjetë sipas hixhrit. Muaviju vdiq, kurse i biri i tij, Jazidi, e zuri vendin e tij.
Dhënia e betimit (beja) ishte një praktikë arabe e cila zbatohej për çështjet e rëndësishme siç është ajo e mbretërisë dhe e qeverisë. Ata që sundoheshin dhe sidomos ata më të njohurit në mesin e tyre, do të betoheshin për besnikëri, pajtueshmëri dhe dëgjueshmëri ndaj mbretit ose princit të tyre dhe në këtë mënyrë do të tregonin përkrahjen e tyre veprimeve të tij. Mospajtimi pas betimit konsiderohej si turp dhe çnderim ndaj një populli dhe sikur shkelje e marrëveshjes pasi të ishte nënshkruar ajo zyrtarisht, konsiderohej si krim përfundimtar. Duke vijuar shembullin e Kur'anit të Shenjtë, njerëzit besonin se betimi, kur bëhej me vullnet të lirë dhe jo me forcë, kishte autoritet dhe peshë.
Muaviju kishte kërkuar nga të mirënjohurit ndër popull t’i jepnin besimin Jazidit, por këtë kërkesë nuk e kishte bërë nga Imam Huseini. Ai i kishte thënë në mënyrë të posaçme Jazidit në amanetin e tij se nëse Huseini refuzonte t’i jepte besimin ai duhej të kalonte mbi këtë çështje në heshtje dhe të mos e bënte të madhe, sepse i kishte kuptuar drejt pasojat shkatërruese që do të vijonin po qe se bëhej trysni mbi këtë çështje. Por për shkak të egoizmit të tij dhe pakujdesisë, Jazidi nuk e përfilli këshillën e babait dhe menjëherë pas vdekjes së babait të tij urdhëroi guvernatorin e Medinës ose ta detyronte Imam Huseinin t’i shprehte besim ose ta dërgonte kokën e tij në Damask.
Pasi guvernatori i Medinës e njoftoi Hasanin për këtë kërkesë, Imami, për të menduar për këtë çështje, kërkoi që të shtyhej pak dhe brenda natës u nis me familjen e vet drejt Mekkës. Ai kërkoi strehim në faltoren e Zotit e cila në Islam është vend zyrtar për strehim dhe siguri. Kjo ngjarje ndodhi nga fundi i muajit Raxhab dhe fillimi i Shabanit të vitit 60 të hixhrit. Gjatë afër katër muaj Imam Huseini qëndroi në Mekkë si refugjat. Ky lajm u përhap nëpër botën islamike. Nga një anë, shumë njerëz që ishin të lodhur nga poshtërsitë e sundimit të muavijëve dhe qenë edhe më të pakënaqur kur Jazidi u bë halif, korresponduan me Imam Huseinin dhe i shprehën keqardhjen e tyre për të. Nga ana tjetër, filloi të rridhte një vërshimë letrash, sidomos nga Iraku dhe sidomos nga qyteti Kufa, duke e ftuar Imamin të shkonte në Irak dhe të pranonte udhëheqjen e popullatës atje me qëllim të fillimit të një kryengritjeje për të kapërcyer të padrejtat dhe poshtërsitë. Natyrisht, situata e tillë ishte e rrezikshme për Jazidin.
Qëndrimi i Imam Huseinit në Mekkë vazhdoi deri në sezonën e haxhillëkut kur myslimanët nga e gjithë bota rridhnin në grupe drejt Mekkës për të kryer ritin e haxhit. Imami zbuloi se disa nga vijuesit e Jazidit kishin hyrë në Mekë si haxhinj me mision për ta vrarë Imamin gjatë ritit të haxhit me armët që ata i mbanin nën veshjen e posaçme të haxhilerëve (ihrami).
Imami i shkurtoi ritet e haxhillëkut dhe vendosi të ikte. Në mesin e turmës së madhe të njerëzve ai u ngrit dhe me një fjalim të shkurtër shpalli se do të nisej për Irak. Në këtë fjalim të shkurtër ai po ashtu deklaroi se ai do të martirizohej dhe i luti myslimanët t’i ndihmonin për ta arritur qëllimin që kishte ndër mend dhe t’u ofronte jetës së tyre rrugën e Zotit. Të nesërmen ai u nis me familjen e vet dhe një grup shokësh për në Irak.
Derisa ishte rrugës për Kufa dhe ende disa ditë udhëtimi jashtë qytetit, ai mori lajme se agjenti i Jazidit në Kufa kishte dënuar me vdekje përfaqësuesin e Imamit në atë qytet dhe po ashtu njërin nga përkrahësit e vendosur të Imamit i cili ishte një njeri i njohur në Kufa. Ua kishin lidhur këmbët dhe i kishin tërhequr nëpër rrugë. Qyteti dhe rrethina e tij ishin vendosur nën mbikëqyrje të rreptë kurse ushtarë të panumërt të armikut po e pritnin atë. Nuk i kishte mbetur rrugë e hapur pos të marshonte përpara dhe të ballafaqohej me vdekjen. Ishte pikërisht këtu kur Imami e shprehu vendosmërinë e tij përfundimtare të shkonte përpara dhe të martirizohej ; dhe kështu vazhdoi ai këtë udhëtim.