cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eshref Frashëri
Biografia
Ka qenë ndër nismëtarët e thirrjes së punimeve të Kongresit të Lushnjes, ku ishte caktuar si përfaqësues i Komitetit “Mbrojtja Kombëtare e Kosovës” dhe i qytetit të Korçës. Ishte ndër drejtuesit e kongresit dhe ndër figurat politike mbizotëruese së bashku me Zogun dhe Aqif Pashën. Në qeverinë që doli nga punimet e kongresit ishte zëvendës i kryeministrit Sulejman bej Delvinës dhe drejtor i Përgjithshëm i Punëve Botore. U përsërit përpjekja për të marrë në dorëzim Korçën nga trupat franceze me qeverinë e dalur nga Kongresi i Lushnjës, Eshrefi si përfaqësues i Korçës në kongres, shpalli solemnisht bashkimin e Korçës me qeverinë e Tiranës dhe kryesoi delegacionin i shoqëruar nga Pandeli Cale, Tefik Panariti, Nikollaq Zoi, dr. Haki Mborja etj., që nënshkruan protokollin e Kapshticës. Shërbeu si Kryetar i Këshillit Kombëtar të Shqipërisë nga 1921 deri më 1925, gjatë zgjedhjeve të dhjetorit 1923 së bashku me Zogun u përpoqën të ndërtonin një parti kryesisht të vetën duke luftuar nga brenda Partisë Popullore ku deri atëherë ishin anëtarë. Në muajt tetor-nëntor si kryetar i legjislativit shqiptar mori pjesë në dërgatën zyrtare me Xhafer bej Vilën dhe Nezir Leskovikun për në Turqi për të shprehur dëshirën e qeverisë shqiptare për vendosjen e marrëdhënieve shqiptaro-turke.
Në vitet 1924-1925 ishte Kryetar i Senatit. Pas ardhjes së Zogut në pushtet me Triumfin e Legalitetit, Eshrefi u padit si themelues i një komploti kundër Zogut me qendër në Korçë më 5 maj të 1925 dhe si rrjedhojë dha dorëheqjen nga kryesia e Senatit dhe Zogu ia pranoi, më tej vijoi të ishte anëtar i Senatit. Gushtin e 1926 Zogu e dërgoi në Korfuz për të qëmtuar kundërshtarët politik.
Më 1928 e deri më 1931 shërbeu si inspektor i përgjithshëm në Ministrinë e Punëve Botore, pas kësaj zyre nga 1931 deri më 1938 ka qenë deputet.
Më 2 qershor 1937, me rastin e 25 vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë, si i fisit të Dulellarëve ishte pjesë shoqërimit të eshtrave të riatdhesuara të poetit dhe kushëririt të tij Naim Frashërit për në Teqenë Bektashie të Tiranës.
Shkurtin e 1938 u emërua në bordin drejtues të kompanisë së pajisjesve elektrike ''Sita. '' Ndërroi jetë papritmas më 3 tetor 1938 në Tiranë, ku u varros në varrezat bektashiane të qytetit.
Kongresi i Dibrës
thumb|djathtas|350px|Ndërtesa e Kongresit dhe populli përpara ndërtesës Kongresi i Dibrës, i quajtur gjithashtu Kongresi kushtetues i përbashkët shqiptaro-osman u mbajt në 23-29 korrik 1909 në qytetin e Dibrës. Kongresi u sponsorizua nga qeveria osmane xhonturke nëpërmjet Komitetit Qendror xhonturk “Bashkim e Përparim” me qëllim që të ndikonte me mjete paqësore te shqiptarët për një qëndrim sa më besnik të këtyre ndaj qeverisë osmane.
Megjithatë, një pjesë e mirë e patriotëve shqiptarë pjesëmarrës në kongres refuzuan kategorikisht që të nënshkruanin symbyllur rezolutën e propozuar nga komiteti, dhe krijuan një komision të përbashkët me xhonturqit, vendimet e të cilit, edhe pse ishin në thelb për besnikërinë e shqiptarëve ndaj Perandorisë Otomane, përfshinë për herë të parë disa masa që lejonin që shqipja të bëhej gjuhë zyrtare në Perandori dhe të mund të jepej mësim nëpër shkolla shtetërore.
Interpretimet e historianëve për vendimet dhe rëndësinë e Kongresit të Dibrës jane te dyfishta: nga njëra anë ato theksojnë pamjaftueshmërine e këtyre vendimeve për qëllimet e Lëvizjes Kombëtare dhe përftimet që pati qeveria xhonturke nga ato, nga ana tjetër pranohet rëndësia e këtij kongresi në bashkimin e shqiptarëve dhe në prodhimin e rezultateve konkrete në plan kombëtar brenda perandorisë.
Kalaja e Podgories
Kalaja e Podgories është një monument i trashëgimisë kulturore në Podgorie, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër 1886 më 10.06.1973.
Kongresi i Dibrës
Organizimi
Kongresi i organizuar nga qeveria xhonturke osmane, kishte për synim ndikimin me mjete paqësore te shqiptarët për t’i qëndruar besnik kushtetutës dhe qeverisë osmane. Kongresi kishte si qëllim forcimin e lidhjes së qeverisë osmane me parinë e Shqipërisë dhe krijimin para botës së jashtme te përshtypjes se turqit e rinj dhe shqiptarët kishin qëllime të përbashkëta. Ftesat u shpallen vetëm 5-6 ditë para kongresit dhe u ftuan 325 delegatë, ndërmjet të cileve shumica ishin shqiptarë myslymanë dhe të krishterë, po edhe turq, 16 maqedonas, 15 grekë, si dhe disa serbë e vllehë.
Zhvillimi i Kongresit
Kryetar i Kongresit u zgjodh Vehbi efendi Dibra, myftiu i sanxhakut të Dibres. Më 24 korrik 1909, në ditën e dytë të Kongresit, Vehbi Dibra qe i detyruar nga xhonturqit të paraqiste rendin e ditës, të përcaktuar qysh më parë nga Komiteti Qendror xhonturk “Bashkim e Përparim”, dhe një rezolutë prej 4 pikash, që ishte paraparë të nënshkruhej pa diskutim nga të gjithë delegatët dhe t’i dërgohej në formën e një peticioni parlamentit osman. Por delegatët patriotë shqiptarë e refuzuan rezolutën.
Për shkak të kesaj qëndrese të atdhetarëve shqiptarë, xhonturqit u tërhoqen dhe pranuan që punimet e mëtejshme të Kongresit të vijonin nëpërmjet një Komisioni prej 40 delegatësh, të cilëve, me qëllim që të neutralizohej grupi i atdhetarëve shqiptarë, iu shtuan edhe pesë funksionarë osmanë, të caktuar nga Komiteti “Bashkim e Përparim”. Komisioni, që zgjodhi si kryetar Vehbi Dibrën, u ngarkua të hartonte vendimet përfundimtare të Kongresit të Dibrës. Punimet e mëtejshme të Kongresit (Komisionit), u karakterizuan nga një konfrontim i ashpër midis dy grupimeve politike, atij proturk, që përkrahte programin e paraqitur nga Komiteti “Bashkim e Përparim”, dhe grupit të atdhetarëve shqiptarë, që kërkonin të përfshiheshin në program kërkesa të tilla kombëtare, si futja në shkolla e mësimit të detyrueshëm të gjuhës shqipe dhe themelimi i shkollave shqipe në gjithë Shqipërinë.
Vendimet
Pas 6 dite pune Kongresi, në mbledhjen e tij të fundit më 28 korrik, miratoi një program tjetër prej 17 pikash, të përgatitur nga Komisioni e të përbërë prej dy pjesësh: pjesa e parë, prej 5 pikash, që gjatë diskutimeve u quajtën “nene të bashkimit” ose “bashkimtare”, përfaqësonte programin e paraqitur nga xhonturqit me disa ndryshime që iu bënë në Kongres, nën trysninë e delegatëve shqiptarë. Në këtë pjesë shprehej uniteti i të gjithë osmanllinjve dhe besnikëria e shqiptarëve ndaj osmanizmit, vendosmëria e tyre për të respektuar regjimin kushtetues, për të mbrojtur me armë në dorë qeverinë kushtetuese, në rast se do të kërcënohej nga jashtë ose nga ata që brenda vendit do t’u shërbenin ideve të huaja; kërkohej gjithashtu që gjithë shqiptarët të kryenin shërbimin e detyrueshëm ushtarak. Kjo pjesë e programit, me gjithë ndryshimet që pësoi në Kongres, ruajti në thelb karakterin e saj xhonturk.
Në pjesën e dytë të programit, të përbërë nga 12 pika, të cilat gjatë punimeve të Kongresit u quajtën “nenet dytësore ose të nevojshme” (për shqiptarët), megjithëse në mënyrë mjaft të moderuar, u përfshinë disa nga kërkesat e parashtruara nga përfaqësuesit e rrymës kombëtare shqiptare. Një pjesë e mirë e masave që përfshiheshin këtu kishin të bënin me zhvillimin e përgjithshëm ekonomik e kulturor të vilajeteve të Turqisë Evropiane. Parashikohej ndërtimi në këto vilajete i hekurudhave dhe i rrugëve automobilistike; tharja e kënetave dhe sistemimi i lumenjve; krijimi në Turqinë Evropiane i shkollave normale turke për mësues dhe i shkollave të larta për tregti e mjeshtëri (profesionale), në të cilat të mësohej filozofia fetare, morali islam e Kurani; ngritja në një nga qendrat e Turqisë Evropiane e një universiteti turk; likuidimi i menjëhershëm i “Shoqërisë së duhanit të Perandorisë Osmane” (“Régie des tabacs…”) etj. Krahas këtyre përfshiheshin edhe disa masa të veçanta për Shqipërinë. Kërkohej që të “hapeshin në Shqipëri, ku arsimi është më i prapambetur, shkolla fillore, të mesme dhe të larta për tregëti e mjeshtëri, ku gjuha shqipe të mësohej lirisht në kufijtë e dëshëruar”. Mësimi i gjuhës shqipe dhe sasia e orëve për të i liheshin për t’i caktuar çdo lokaliteti të veçantë.
Rëndësia
Masat e veçanta për Shqipërinë, edhe pse krijonin mundësinë për mësimin e gjuhës shqipe, ishin larg kërkesës së Lëvizjes Kombëtare Shqiptare për themelimin e shkollave kombëtare shqipe dhe për futjen e mësimit të detyruar të shqipes në shkolla. Vendimi që u mor në lidhje me alfabetin e gjuhës shqipe, për të përdorur “lirisht alfabetin turk ose shqiptar”, ishte gjysmak dhe u çelte rrugën xhonturqve e gjithë kundërshtarëve të alfabetit shqip për të penguar e për të luftuar përhapjen e shkrimit shqip. Megjithatë, sipas disa dijetarëve masat e veçanta patën rëndësi historike për gjuhen shqipe, pasi për herë të parë u arrit zyrtarizimi i gjuhës shqipe në perandorinë Osmane.
Duke qenë i organizuar nga xhonturqit dhe duke pasur në përbërjen e vet një shumicë delegatësh turkomanë, si edhe delegatë nga kombësitë e tjera të Turqisë Evropiane, Kongresi i Dibrës, me gjithë përpjekjet e atdhetarëve shqiptarë, sikurse theksohet në dokumentet bashkëkohëse, nuk arriti të kthehej në një manifestim të pavarur dhe kombëtar shqiptar. Megjithatë, ka rëndësi të veçantë fakti që atdhetarët shqiptarë e shndërruan Kongresin e Dibrës në një arenë të luftës kundër reaksionit xhonturk, mbrojtën të drejtat kombëtare të popullit shqiptar dhe i detyruan organizatorët e tij xhonturq të pranonin disa nga kërkesat e tyre, të cilat, ndonëse nuk shprehnin në mënyrë të plotë aspiratat e kombit shqiptar, binin ndesh me politikën e osmanizimit të ndjekur nga xhonturqit. Për më tepër, Komiteti Qendror “Bashkim e Përparim” dhe ithtarët e tij në Shqipëri, si myftiu i Manastirit, Rexhep efendi Tetova etj., i dhanë popullaritet, me anën e shtypit, të mitingjeve e të mjeteve të tjera, asaj pjese të vendimeve që bënte fjalë për unitetin e shqiptarëve, si “osmanllinj”, me turqit dhe nuk përfillën aspak masat që parashikonin mësimin, qoftë edhe me kufizime, të gjuhës shqipe në shkolla.
Shtypi patriotik shqiptar i kohës (si p.sh. gazeta Dielli, organi i shoqatës Vatra që dilte në SHBA në nr. 22. të dt. 27.8.1909, d.m.th. një muaj pas mbajtjes së Kongresit të Dibrës), shkruante: “Lodër më të turpshme se ky Kongres nuk mund të lozin xhonturqit në kurrizin e shqiptarëve. Kongresi u quajt shqiptar vetëm që të gënjehet bota”. Ndërsa “Lidhja Ortodokse”, që drejtohej nga Mihal Grameno, te artikulli “Kongreset kombëtare nr. 23”, të dt. 30.8.1909 e quante Kongresin e Dibrës “Kongres i papandehur”.
Nje reagim ndaj kongresit te Dibres qe Kongresi i Elbasanit, i mbajtur një muaj më vonë, i cili i parapriu themelimit të Shkollës Normale të Elbasanit, e para shkollë shqipe e arësimit të lartë, e cila do ishte e rëndësishme në formimin e mësuesve të gjuhës shqipe.
Kisha e Shën Dhimitrit në Mitrovicë
Kisha e Shën Dhimitrit (serbisht: Црква Светог Димитрија у Косовској Митровици Crka Svetog Dimitrija u Kosovskoj Mitrovici) është kishë e Kishës Ortodokse Serbe, në territorin e dioqezës së Rashkë-Prizrenit, në qytetin e Mitrovicës, Kosovë.
Pas bombardimeve të Jugosllavisë nga NATO, Mitrovica u nda në pjesë veriore dhe jugore. Për shkak të ndarjes, kisha e Shën Savës, e vendosur në pjesën shqiptare të qytetit, u bë e paarritshme për serbët e shpërngulur në pjesën veriore të qytetit. Kishte nevojë për një tempull të ri, ndërtimi i të cilit filloi në nëntor 2001. Vendi për ndërtimin e një tempulli të ri është zgjedhur me kujdes; tempulli është i dukshëm nga çdo pjesë e qytetit. Ndërtimi i kishës përfundoi në nëntor 2005, ceremonia e shenjtërimit u mbajt në ditën e Shën Dhimitrit në të njëjtin vit.
Arkitektura e kishës
Kisha, kushtuar Shën Dhimitrit të Selanikut, është një strukturë me shtatë kupola me një nef, me një kupolë kryesore qendrore dhe katër kupola më të vogla midis shpatullave të kryqit të gdhendur, me dy kupola të tjera më të vogla mbi proskomidia dhe diakoneshat dhe një kambanë kullë të veçantë, kullë në perëndim. Absida e hapësirës së altarit është gjysmërrethore si jashtë ashtu edhe brenda. Naosi zvogëlohet nga tre harqe gjysmërrethore, narteksi me dy kupola më të vogla me një hajat tetëkëndësh mbi kapela, dhe në pjesën qendrore nga një qemer gjysmë hark, dhe neosi nga një hark i harkuar që mbështetet në muret e fasadës dhe dy harqe të rrumbullakëta.
Kisha e Shën Dhimitrit ka tre dyer. Porta kryesore është në anën perëndimore. Dy porta të tjera anësore u vendosën në anën veriore dhe jugore të kishës. Së bashku me Manastirin e Banjskës, kisha është qendra fetare e Kosovës veriore.
William McDougall (psikolog)
William McDougall (22 qershor 1871 – 28 nëntor 1938) ishte psikolog i cili pjesën e parë të karrierës e kaloi në Mbretërinë e Bashkuar dhe pjesën e fundit e kaloi në Shtetet e Bahkuara. Ai shkroi një numër të teksteve me ndikim të madh dhe ishte veçanërisht i rëndësishëm në zhvillimin e teorisë së instinktit dhe të psikologjisë sociale në botën anglishtfolëse. Ai ishte kundërshtar i biheviorizmit dhe qëndron disi jashtë rrjedhës së zhvillimit të mendimit psikologjik anglo-amerikan në gjysmën e parë të shekullit të 20-të; por puna e tij ishte shumë e njohur dhe e respektuar në mesin e laikëve.
Biografia
McDougall u arsimua në Kolegjin Owens, Manchester dhe Kolegjin e Shën Gjonit, Kembrixh. Ai gjithashtu studioi mjekësi dhe fiziologji në Londër dhe Göttingen. Pas mësimit në Universitetin e Kolegjit të Londrës dhe Oksfordit, ai u rekrutua për të zënë udhëheqësin William James të psikologjisë në Universitetin e Harvardit në vitin 1920, ku shërbeu si profesor i psikologjisë nga viti 1920 deri më 1927. Më pas u zhvendos në Universitetin Duke, ku themeloi Laboratori Parapsikologjike nën JB Rhein, dhe ku ai qëndroi deri në vdekjen e tij. Ai ishte anëtar i Shoqërisë Mbretërore. Midis studentëve të tij ishin Cyril Burt, May Smith, William Brown dhe John Flügel.
McDougall u martua në moshën 29 vjeçare ("kundër parimeve të mia të vlerësuara", ai raporton në esenë e tij autobiografike "sepse mendoja se një njeri, biznesi i zgjedhur i së cilës ishte të zhvillonte në maksimum fuqitë e tij intelektuale, nuk duhet të martohej para dyzet, nëse në të gjitha"). Ai kishte pesë fëmijë.
Libri i McDougall The Group Mind mori "komente shumë armiqësore" nga psikologët, por shiti mirë për publikun. Shtypi amerikan ishte kritik ndaj McDougall, pasi leksionet e tij mbi eugjeninë kombëtare u panë një racizëm.
Thomas Gilbert
Thomas Gilbert (1786–1873), një pionier në Australinë e Jugut, ishte Magazinieri i parë kolonial (një zyrtar qeveritar përgjegjës për të gjitha dyqanet qeveritare) dhe drejtori i parë i postës. Ai ishte gjithashtu një prodhues dhe optik i gjeneratës së katërt të instrumenteve matematikore në Angli, familja e tij vlerësohej shumë në këtë fushë në atë kohë.
William McDougall (psikolog)
Hulumtimi psikik
McDougall ishte një avokat i fortë i metodës shkencore dhe profesionalizimit akademik në kërkimet psikike. Ai ishte i dobishëm në krijimin e parapsikologjisë si një disiplinë universitare në SHBA në fillim të viteve 1930. Në vitin 1920, McDougall shërbeu si president i Shoqatës për Hulumtime Psikike, dhe në vitin pasardhës të homologut të tij amerikan, Shoqata Amerikane për Hulumtime Psikike.
McDougall ishte anëtar i komitetit Scientific American që hetoi mesazhin Mina Crandon. Ai mori pjesë në seanca me median dhe ishte skeptik rreth "dorës së tij ekoplastike". Ai dyshonte se ajo ishte pjesë e një kafshe, manipuluar artificialisht që t'i ngjante një dore. Dyshimi i McDougall u konfirmua nga ekspertë të pavarur të cilët kishin shqyrtuar fotografitë e dorës.
McDougall ishte kritik ndaj spiritualizmit, ai besonte se disa nga ithtarët e tij si Arthur Conan Doyle keqkuptuan kërkimin psikik dhe "përkushtoheshin ndaj propagandës". Në vitin 1926, McDougall përfundoi: "Kam marrë pjesë në një numër të konsiderueshëm hetimesh të fenomeneve supernormale, por deri më tani nuk kam arritur të gjej prova bindëse, por kam gjetur mjaft prova për mashtrim".
Megjithatë, McDougall vazhdoi të inkurajonte hulumtime shkencore mbi fenomenet psikike dhe në vitin 1937 ishte një bashkëdrejtues themelues (me Joseph Banks Rhine) të Revistës së Rishikuar të Parapsikologjike, e cila vazhdon të publikohet.
Bibliografia
Nga William McDougall:
Ndoc Çoba
Biografia
U lind më 27 korrik 1870 në Shkodër. Shkollën fillore e ka kryer pranë Kolegjit Saverian ndërsa shkollën e mesme dhe të lartën tregtare e kreu në Venedik. Atje njohu bashkëshorten e tij të ardhshme, Shaqe Shirokën.
Më 1918 merr pjesë në Kongresin e Durrësit si delegat i vendlindjes, duke luftuar për kufijtë politikë caktuar në Konferencën e Londrës. Pati të njëjtën përfaqësi në Kongresin e Lushnjës në vitin 1920 dhe në qeverinë që doli nga ky kongres mori detyrën e Ministrit të Financave. Ndërmori reforma financiare të panjohura më parë në Shqipëri, siç ishte ajo e forcimit të arkës së shtetit përmes huasë shtetërore në popull.
Botoi gazetën "Ora e Maleve" deri në fund të muajit janar të vitit 1923, që ishte zëri në shtyp i grupit politik me po të njëjtin emër dhe përfaqësonte deputetët e opozitës së kohës. Për arsye se mbështeti Lëvizjen e qershorit më 1924, u arrestua më pas me ardhjen Triumfit të Legalitetit dhe u mbajt në burg deri më 12 shkurt 1925.
Në vitet 1928-1936 u zgjodh kryetar i asamblesë bashkiake të Shkodrës, kurse më 27 gusht të 1937 e deri më 24 qershor 1939 qe kryetar i bashkisë së qytetit. Si përfaqësues i zogistëve së bashku me Abaz Kupin, mori pjesë në Mbledhjen e Pezës më 16 shtator 1942. U ftua nga Enver Hoxha në kryesinë e kësaj mbledhjeje, Halim Begeja shkruante se Çoba nuk pranoi. Pikat e propozuara nuk i pranoi dhe nuk firmosi rezolutën e dalë nga mbledhja.
Pas Konferencës së Pezës, Çoba u zu dhe u arrestua në kohën e qeverisë Kruja dhe internohet në Ventotene, ku qëndroi deri me kapitullimin e Italisë. Mori pjesë si delegat në formimin e Partisë Lëvizja e Legalitetit në shtator 1943.
Pati një korrespondencë të pasur me patriotët që jetonin e punonin në Shqipëri e jashtë saj, dhe shkroi shumë artikuj në organe të ndryshme shtypi si ‘Albania’ e Faik Konicës, ‘Corriere della Sera’, ‘Piccolo di Trieste’, ‘Nazione Albanese’, etj.
Delvinë e zeza Delvinë (kengë popullore)
Delvin e zeza Delvine eshte nje kenge popullore polifonike
Teksti
Te dhena Kardhiq__Gjirokaster 1) Avdul Mersini : Nga Kardhiqi, antar i çetes se Çerçizit. 2) Bajram Lingu, nga Prongjia e Gjirokastres. 3) Nazif Haderi, nga Palavlia, shoke i ngushte i Çerçizit, vrare ne perpjekje me osmanet ne fshatin Kosine te Permetit. 4)Kapo Topulli, vellai i Çerçizit. 5) Murat Mersini, nga Kardhiqi. 6) Kalo Haska, nga Mashkullora. 7) Halil Mersini, nga Kardhiqi Kenge Popullore te Laberise Bedri Kabasha 18,01,2018,
Mehmet bej Konica
Mehmet bej Konica (Konicë, 1881 - Romë, 1946) ishte ministër i punëve të jashtme, diplomat karriere dhe veprimtar politik shqiptar.
Xhamia e vjetër në Bresalc ku është mbajtur Flaka e Janarit
Xhamia e vjetër në Bresalc ku është mbjatur Flaka e janarit është një monument i trashëgimisë kulturore në Bresalc, Gjilan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Mehmet bej Konica
Jeta
Lindi në Konicë, në oxhakun e bejlerëve të njohur si Zenelbejllinjtë, i biri i Shahin beut dhe Lalia hanëm Delvinës, vëlla i Faik Konicës. Arsimimin e filloi në Janinë në gjimnazin "Zosimea" dhe e përfundoi në liceun perandorak "Gallatasaraj" në Stamboll. Studimet universitare i kreu në Shkollën e Lartë Administrative "Mylkie" të kryeqytetit perandorak.
Më 1903-1908 sekretar diplomatik për shtypin në ministrinë e Punëve të Jashtme Osmane. Më 1908-1913 nënkonsull osman në Trieste, Fiume, Sulina (Rumani), Artë e Korfuz dhe si konsull në Varna të Bullgarisë. Në janar 1913 e deri në fillimin e Luftës së Parë Botërore vihet në shërbim të qeverisë shqiptare.
Është njëri prej parashtruesve të kërkesave të Qeverisë së Vlorës në Konferencën e Ambasadorëve në Londër më 1913 bashkë me Rasih bej Dinon dhe Filip Nogën. Mehmet Konica ishte një ndër të paktët dëshmitarë të tragjedisë shqiptare të kufijve. Ai e ndoqi atë nëpër disa etapa. Që nga viti 1913, deri më 1923, kur më së fundi, një delegacion ndërkombëtar i kryesuar nga gjenerali italian Enrico Tellini, vendosi në Shqipërinë e Jugut gurët që shënonin kufijtë e shqiptaro-greke. Më 1918 është nismëtar dhe kryetar i Kongresit të Durrësit. Më 1918-1919 delegat i Punëve të Jashtme. Në dhjetor të 1920 u dërgua në Londër si përfaqësues i Shqipërisë, ndonëse jo i njohur zyrtarisht nga Britania e Madhe.
Pas pushtimit të Shqipërisë, emigroi në Jugosllavi, ku qëndroi pak kohë. Shkon më pas në Itali. Më 1943 emërohet ministër i Punëve të Jashtme në qeverinë Mitrovica, por nuk e pranoi detyrën.
Bëhet nismëtar i krijimit të një komiteti për përkujdesjen dhe menaxhimn e këtij grupi shqiptarësh dhe madje u zgjodh si kryetar i tij.
Jetoi në Itali, derisa ndërroi jetë në Romë më 1946.këshilltar politik pranë kryetarit të shtetit shqiptar.
Gradishta e Symizës
Histori dhe përshkrim
Ashtu si Kalaja e Marshejt, Gradishta e Symizës ka të njejtin teknike ndërtimi: të dyja karakterizohen nga një linjë gurësh mesatarë e të vegjël të hedhur pa rregull dhe datohen në periudhën e vonë të bronzit (1500-1200 p.e.r.).
Venezia F.C.
Themeluar në 1907, Venezia kanë kaluar një pjesë të madhe të historisë së tyre në Serie A dhe Serie B.
Venezia fitoi Coppa Italia në vitin 1941.
Bloza
240px|parapamje|djathtas|Emetimi i blozës në gazrat dalëse të një kamioni të madh me naftë, pa filtra grimcash Bloza është një masë grimcash të papastër karboni që rezultojnë nga djegia jo e plotë e hidrokarbureve. Ai është më i kufizuar në produktin e procesit të djegies në fazën e gazit, por zakonisht zgjerohet për të përfshirë grimcat e mbetura të karburantit të pirolizuar si qymyri, cenosferat, druri i djegur dhe koksi i naftës që mund të kalojnë në ajër gjatë pirolizës dhe identifikohen më saktë si koks ose karbon.
Bloza shkakton lloje të ndryshme të kancerit dhe sëmundjeve të mushkërive.
Referime
Bloza si një ndotës i ajrit në mjedis ka shumë burime të ndryshme, të gjitha këto janë rezultat i një forme pirolize. Ato përfshijnë blozën nga djegia e qymyrit, motorët me djegie të brendshme, kaldaja për termocentralet, kaldaja me lëndë djegëse derri, kaldaja për anije, kaldaja qendrore me ngrohje me avull, djegia e mbeturinave, djegia lokale e fushave, zjarret e shtëpive, zjarret në pyje, vatrat e zjarrit, dhe furrat. Këto burime të jashtme kontribuojnë gjithashtu në burimet e mjedisit të brendshëm si tymosja e lëndëve bimore, gatimi, llambat e vajit, qirinjtë, llambat kuarci/halogjene me pluhur të vendosur, oxhaqet, emetimet e shkarkimeve nga automjetet, dhe furrat me defekt. Bloza në përqendrime shumë të ulëta mund të errësojë sipërfaqet ose të bëjë që aglomeratet e grimcave, si ato nga sistemet e ventilimit, të duken të zeza. Bloza është shkaku kryesor i "fantazmave", çngjyrosjes së mureve dhe tavaneve ose mureve dhe dyshemesë ku ato takohen. Në përgjithësi është përgjegjës për njollën e mureve mbi njësitë e ngrohjes elektrike të bazamentit.
Formimi i blozës varet fuqishëm nga përbërja e karburantit. Renditja e rangut të tendencës blozë të përbërësve të karburantit është: naftalenet → benzenet → alifatike. Megjithatë, rendi i tendencave të blozës së alifatikëve (alkanet, alkenet dhe alkinet) ndryshon në mënyrë dramatike në varësi të llojit të flakës. Dallimi midis tendencave të blozës së alifatikëve dhe aromatikëve mendohet se vjen kryesisht nga rrugët e ndryshme të formimit. Alifatikët duket se së pari formojnë acetilen dhe poliacetilene, që është një proces i ngadaltë; aromatikët mund të formojnë blozë si nga kjo rrugë, ashtu edhe nga një rrugë më e drejtpërdrejtë që përfshin kondensimin e unazës ose reaksionet e polimerizimit të ndërtuara mbi strukturën aromatike ekzistuese.
Përshkrimi
Paneli Ndërqeveritar për Ndryshimet Klimatike (IPCC) miratoi përshkrimin e grimcave të blozës të dhënë në fjalorin e Charlson dhe Heintzenberg (1995), "Grimcat e formuara gjatë shuarjes së gazeve në skajin e jashtëm të flakëve të avujve organikë, të përbërë kryesisht nga karboni, me sasi më të vogël të oksigjenit dhe hidrogjenit të pranishëm si grupe karboksile dhe fenolike dhe që shfaqin një strukturë grafike të papërsosur".
Formimi i blozës është një proces kompleks, një evolucion i materies në të cilin një numër i molekulave i nënshtrohen shumë reaksioneve kimike dhe fizike brenda pak milisekondave. Bloza është një formë pluhuri e karbonit amorf. Bloza e fazës së gazit përmban [[hidrokarbure aromatike policiklike (PAH). PAH në blozë janë mutagjenë të njohur dhe klasifikohen si "kancerogjen i njohur njerëzor" nga Agjencia Ndërkombëtare për Kërkimin e Kancerit (IARC). Bloza formohet gjatë djegies jo të plotë nga molekulat pararendëse si acetilen. Ai përbëhet nga nanogrimca të grumbulluara me diametër ndërmjet 6 dhe 30 nm. Grimcat e blozës mund të përzihen me okside metali dhe me minerale dhe mund të mbulohen me acid sulfurik.
Xhevat Beqaraj
Xhevat Beqaraj lindi më 1936 ne fshatin Kutë të Mallakastrës, ndërsa jeton në Tiranë. Për shumë vjet drejtoi revistat për femijë ne Tiranë Pionieri dhe Fatosi. Ka botuar librat për femijë.
Vepra
16.Nate dimri
Rrethi i Kosovës
Distrikti ndodhej në pjesën qëndrore të Kosovës dhe kishte një popullsi prej 672,292 banorësh. Kryeqyteti i saj ishte Prishtina.
Kultura dhe historia
Në qendër të Prishtinës qëndron xhamia e Çarshisë, e ndërtuar pas Betejës së Kosovës. Në afërsi të Prishtinës gjendet një lokalitet arkeologjik nga periudha neolitike, si dhe vendbanimi romak i Vicianumit. Gjithashtu afër Prishtinës ndodhet Manastiri i Graçanicës, e ndërtuar në vitin 1315. Arkitektura dhe piktura afreske e tij e bëjnë atë një nga monumentet më të rëndësishme mesjetare në të gjithë Evropën. Sot është një manastir aktiv për gratë dhe i hapur për vizitorët.
Monumenti i Adem Jasharit
Monumenti i Adem Jasharit ne Tirane u vendos ne te njëjtin vend ku ishte i vendosur vetëm një bust i tij ne rrugën e "Durrësit". Monumenti u vendos me rastin e festimeve te 100 vjetorit te Pavarësisë ! Skulptura është vepër e Muntaz Dhramit.
Historia
Ne te njëjtin vend ka qene një bust, pra vetëm shpatulla dhe koka.
Princesha (Libër)
Princesha eshte libër I autores Jean Season me të cilin libër autorja paraqet jetën e femrës në Arabinë Saudite përtej veshjes së saj.Libri është  trilogji pra autorja përmes tre librave pareqet jetën e vështirë të femrave në shkretëtirën Saudite. Jean Season në librat e saj përshkruan jetën e femrave që jetojnë në shoqeri ku kanë shumë pak të drejta dhe qëndrojnë perballë të gjitha padrejtsive qe bëhen kundër tyre.Me librat e saj tregon abusimin me të drejtat njerëzore dhe vuajtjen e femrës në Arabine Saudite. Trilogjia "Princesha" është dëshmi e një gruaje me shpirt të pathyeshëm dhe kurajë të madhe. "Princesha" përshkruan jetën e princeshës Sulltana princeshës së shtëpisë mbretërore të Arabisë saudite, të fshehur përtej ferexhes, ajo është e burgosur nga babai I saj , burri dhe nga vendi ku jeton.
Feja në Francë
Feja në Francë është e larmishme, me Krishterimin që është besimi më i përhapur. Franca mund t'ia atribuojë diversitetin e saj aderimit të vendit ndaj sekularizmit, lirisë së fesë dhe lirisë së mendimit, siç garantohet nga Deklarata e të Drejtave të Njeriut dhe Qytetarit të vitit 1789. Republika bazohet në parimin e laicitetit (ose "lirisë së ndërgjegjes") i vendosur nga ligjet e viteve 1880 të Jules Ferry dhe ligji francez i 1905 mbi Ndarjen e Kishës nga Shteti.
Princesha (Libër)
Ngjarja
Trilogjia "Princesha" është dëshmi e një gruaje me shpirt të pathyeshëm dhe kurajë të madhe. "Princesha" përshkruan jetën e princeshës Sulltana princeshës së shtëpisë mbretërore të Arabisë saudite, të fshehur përtej ferexhes ,ajo është e burgosur nga babai I saj , burri dhe nga vendi ku jeton. Sulltana tregon shtypjen e tmershme ,dukuritë e përditshme të cilat në cdo kulturë tjetër do të dukeshin si shkelje të tmershme të të drejtave njerëzore.
Feja në Francë
Islami
Islami është feja e dytë më e madhe në Francë (pas Krishterimit). Si rezultat, Franca ka gjithashtu numrin më të madh të myslimanëve në botën perëndimore, kryesisht për shkak të migrimit nga vendet Magrebit, Afrika Perëndimore dhe Lindja e Mesme. Këto shifra korrespondojnë gjithashtu me vlerësimet e CIA për numrin e muslimanëve në Francë. Kompania franceze e sondazheve IFOP vlerësoi në vitin 2016 se myslimanët francezë numërohen midis 3 dhe 4 milionë dhe pretendoi se myslimanët përbëjnë 5.6% të francezëve më të vjetër se 15 vjeç dhe 10% të atyre më të rinj se 25 vjeç. Sipas sondazhit të fundit të Eurobarometrit (2019), nga ana tjetër, popullsia myslimane në Francë përbën rreth 5% të popullsisë së përgjithshme.
Princesha (Libër)
Historia e vërtetë përtej veshjes
Princesha është libri I parë I trilogjisë të Jean Season që përshkruan jetën e princeshës Sulltana, princesha e familjes mbretërore të Arabisë Saudite  e cila jeton në një “kështjellë luksoze” pa liri dhe kontroll për jetën e saj. Jean Season pikturon realitetin e tmerrshëm të femrës në Arabinë Saudite. Është një pamje e bezdisshme dominance e burrit të egër saudit dhe jeta e tmershme që jetojne femrat nga ligjet e tyre.
Vajza e Sulltanes
Anëtarët e gjeneratës së dytë të familjes mbretërore janë të rrethuar nga jeta luksoze që nga dita kur lindin. Në këtë pjesë të dytë autorja tregon jetën e vajzës së princeshës Sulltana, tregon mbytjen e padurueshme që I bëhet femrës. Në këtë pjesë përshkruhet se si vajza vazhdon jetën e jashtëzakonshme të princeshës Sulltana dhe se si mundohet të sigurojë lirinë për vajzën e saj.
Cikli I princeshës Sultana
Libri I tretë kompleton trilogjine. Kjo pjesë tregon realitetin për femrat në shkretëtirë. Tregon se si Sulltana lufton për të shpëtuar femrat tjera nga skllavëria. Kur mbesa e saj martohet me dhunë me një burrë të vjetër Sulltana përpiqet të ndërhyjë e kur nipi kapet duke kryer marëdhenie me një vajzë 12 vjecare Sulltana hidhet në aksion. Duke rrezikuar statusin dhe shëndetin e saj ajo ballafaqohet me vetëkënaqesine e nipit të burrit të saj ndaj fatit të një fëmijë dhe në fund Sulltana dhe motrat e saj betohen të ndërtojnë një rreth për të ndihmuar vajzat dhe gratë e abuzuara. Sulltana tregon shtypjen e tmershme ,dukuritë e përditshme të cilat në çdo kulturë tjetër do të dukeshin si shkelje të tmershme të të drejtave njerëzore.
Linqe të jashtme
Libri "Princesha" e botuar nga "Shtepia e Librit".
Heckler & Koch HK33
parapamje|300x300px|HK33 A2 Heckler & Koch HK33 është një pushkë sulmi 5.56mm e zhvilluar në vitet 1960 nga prodhuesi i armatimeve në Gjermaninë Perëndimore Heckler & Koch GmbH (H&K), kryesisht për eksport.
Duke u mbështetur në suksesin e dizajnit të tyre G3, kompania zhvilloi një familje armësh të vogla (të gjitha duke përdorur parimin e funksionimit të G3 dhe konceptin bazë të projektimit) të përbërë nga katër lloje armësh zjarri: lloji i parë, me dhomë në 7.62×51mm NATO; e dyta, duke përdorur raundin sovjetik 7.62×39mm M43; i treti, i vendosur në .223 Remington dhe 5.56×45mm NATO; dhe tipi i katërt, i kamerës për fishekun e pistoletës Parabellum 9×19mm. Komercialisht HK33 ishte një dizajn i suksesshëm, por nuk u shit aq mirë sa G3.
Seria e pushkëve HK33 u miratuan nga Forcat Ajrore Braziliane, forcat e armatosura të Tajlandës dhe Malajzisë ku ato u prodhuan sipas një marrëveshjeje licence. Pushka ishte gjithashtu e ndërtuar me licencë në Turqi nga MKEK, dhe eksportohej nga Franca e markës MAS por në fakt e prodhuar në Gjermani.
Liqeni Wood (Kolumbia Britanike)
Liqeni Wood (Wood Lake) është një liqen në Kolumbinë Britanike, Kanada.
Gjeografia
Ka një sipërfaqe prej 9 km², dhe me lartësi mbidetare 391 m. Thellësia mesatare është 21.5 m, ndërsa pika e thellësisë maksimale është 34 m, dhe ka vëllim të përgjithshëm prej 0.1995 km³ uji.
Kisha e Shën Mëhillit (Voskopojë)
Kisha e Shën Mehillit (Voskopojë) është një monument i trashëgimisë kulturore në Voskopojë, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "586 e 4874" më "17.03.1948,23.09.1971".
Sven Melander
thumb|220px|Sven Melander Sven Alarik Melander (30 tetor 1947 - 31. mars 2022) është aktorë, gazetarë dhe komedian suedezë. Ai lindi në Malmö, por ai jeton në Saltsjö-Duvnäs i cili ndodhet rreth 11 kilometra larg Stokholmit. Nga viti 2000 deri në vitin 2003, ai ishte udhëheqës i programit Snacka om nyheter. Ai është i martuar me Karin Melander-Hassler dhe kanë tre fëmijë; Viktor Melander, Kistina Melander dhe Linnéa Melander.
Kisha e Shën Mëhillit (Voskopojë)
Përshkrim dhe histori
Kisha u mbarua së ndërtuari më 1722, si kishë e tipit bazilikal trenefesh, me dimensione 33 x 15 x 9 m, e mbështetur në dy kolona. Dy rreshtat e kolonave ndajnë hapësirën e naosit në dy nefe anësore dhe në një qendror të kompozuar në lartësinë e volumit të naos. Kolonat janë të lidhura midis tyre me harqe në të dy drejtimet. Në të gjitha nefet krijohen bërthamat, mbulesat e të cilave janë kupola. Të gjitha kupolat nuk ngjanë me njëra-tjetrën. Ndryshueshmëria paraqitet në planimetri. Në pjesën lindore absida del jashtë dhe është e trajtuar me pilastra. Narteksi ndodhet në pjesën perëndimore, nuk ndryshon shumë nga ana konstruksive në pjesët e naosit. Narteksi është i mbështetur në kolona guri me harqe dhe kupola, por në dallim nga naosi nuk ka nefe dhe të gjitha mbulesat janë kupola me brinjë katrore në nivel për nga lartësia. Hajati mungon, është rrënuar para shumë vitesh, por sot arrijmë të lexojmë gjurmë.
Në 1996 kisha u vandalizua dhe 23 piktura shenjtorësh u dëmtuan rëndë.
Vehbi Kikaj
Vehbi Kikaj është lindur më 1942 në fshatin Lupç i Poshtëm të Podujevës dhe ndërroi jetë në vitin 1986 në Prishtinë. Është njëri nga shkrimtarët tanë më të shquar për fëmijë. Ai shkroi pak për tridhjetë vjet të krijimtarisë së pandërprerë letrare: rreth njëqind e tridhjetë poezi, shtatë tregime dhe një roman. Vehbi Kikaj për dy dekada ka qenë redaktor i botimeve më të rëndësishme për fëmijë në Kosovë, njëherë i gazetës Rilindja për fëmijë e mandej i revistës Pionieri.P as përfundimit të studimeve në Fakultetin Filozofik në Prishtinë, degën Gjuhë dhe Letërsi Shqipe punësohet si mësues, pastaj punoi si redaktor i faqes së fëmijëve në gazetën “Rilindja” deri me 1968, kurse prej viti 1984 punoi në revistën “Pionieri”. Prej vitit 1984 e deri në vitin 1986, kur ndërroi jetë, ishte kryeredaktor i revistës për kulturë, art e letërsi “Fjala”.
Prozë
Në librat Zogu i argjentë dhe Shtëpia ime ka sy, Vehbi Kikaj boton edhe shtatë proza, të cilave edhe vetë nuk u referohet si skica apo tregime:
Hartmut von Hentig
Biografia
Hartmut von Hentig është i biri i diplomatit gjerman Werner Otto von Hentig, i cili në vitet 1924-1927 shërbeu si konsull i përgjithshëm në Poznań të Polonisë. Këtu më 23 shtator të vitit 1925 u lind Hartmut von Hentig. Si bir i një diplomati, Hentig, qëndroi me babanë e tij, ndër të tjera në San Francisko, Bogota dhe Amsterdam. Pas kthimit në Berlin në vitin 1937, ai vijoi mësimet në Gjimnazin Francez (Französischen Gymnasium). Gjatë Luftës së Dytë Botërore, nga viti 1943 (si 18 vjeçar) angazhohet në radhët e trupave gjermane Reichsarbeitsdienst (organizatë e përshtatjes qytetare dhe ushtarake e rinisë në Rajhun e Tretë), dhe më pas në Wehrmacht. Nga maji deri në shtator të vitit 1945 ishte rob lufte.
Nga viti 1945 e deri në vitin 1948 Hentig ndoqi studimet për filologji klasike në Universitetin e Göttingenit, ndërsa në periudhën 1949 - 1953 vazhdoi studimet në Kolegjin Elizabethtown në Pensilvani si dhe në Universitetin e Çikagos. Në qershor të vitit 1953 përfundoi studimet pasuniversitare ku edhe mori diplomë doktorature dhe një muaj më vonë u kthye në Republikën Federale të Gjermanisë. Nga viti 1953 e deri në vitin 1955 ai punoi si profesor në shkollën Birklehof në Hinterzarten, ndërsa në vitet 1955-1956 u kthye në Göttingen. Në vitet 1956 dhe 1957 Hentig e kaloi provimin shtetëror për mësimdhënie. Nga viti 1957 u angazhua si profesor në Uhland-Gymnasium në Tübingen. Nga viti 1963, ishte profesor në Universitetin e Göttingenit, ndërsa nga viti 1968 ishte profesor i pedagogjisë në Universitetin e Bielefeldit. Nga viti 1974, kreu detyrën e drejtorit shkencor në Shkollën Eksperimentale të Universitetit të Bielefeldit. Në vitin 1988 Hartmut von Hentig doli në pension.
Interesimet e tij shkencore sillen rreth problemeve teorike dhe praktike të pedagogjisë. Ai merret me çështje të pedagogjisë së përgjithshme dhe pedagogjisë shkollore (sidomos me teorinë e shkollave të mesme e të larta) e gjithashtu merret edhe me çështje nga fusha e historisë së pedagogjisë (veçmas me rolin e poliseve antike greke, pastaj me pikëpamjet pedagogjike të Sokratit, Jean-Jacques Rousseau, etj.). Hartmut von Hentig është autor i konceptit të Shkollës Humane (Humane Schule), e cila paraqet një shkollë humaniste që ka fituar publicitet të gjerë në botë. Hentig njihet gjithashtu edhe si hartues i një teksti të betimit të mësimdhënësit të njohur si Betimi sokratik.
Kisha e Shën Mërisë (Gollomboç)
Kisha e Shën Mërisë (Gollomboç) është një monument i trashëgimisë kulturore në Gollomboç-Prespë, rrethi i Korçës, në qarkun e Korçës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër 586 e 8 më datë 17.03.1948, respektivisht 18.12.1987.
Macurët
Macurët ishin një fis shqiptar që jetonte në territorin e Malit të Zi në pjesën që sot njihet si Shekullar Bratonozhiqi dhe Rovci. Ashtu si fiset e tjera josllave të Malit të Zi, ata ose u asimiluan ose u dëbuan. Shumica e studiuesve i konsiderojnë ata me origjinë shqiptare. Sot emri i tyre ruhet në legjendat dhe mitet lokale malazeze, ndërsa emri i tyre ndonjëherë përdoret në Mal të Zi si nënçmues.
Origjina
Milan Šufflay ishte i pari që vendosi hipotezën se Macurët ishin me origjinë shqiptare, si Matagushët, Mainët, Malonshiqët dhe Bukumirët. Kjo hipotezë për Macurët u pranua nga shumë autorë të tjerë, përfshirë Panteliqin. Vladimir Ćorović paraqiti një hipotezë se një nga mundësitë është që Macurët të kenë lidhje me Macarkët ose Macrekët shqiptarë.
Jovan Erdeljanović besonte se ata ishin me origjinë vllahe, emri i të cilëve rrjedh nga një fjalë romake, baza e së cilës ishte mazz.
Etimologjia
Macurët si term mund të lidhet me fjalën malazeze maca që do të thotë çekiç i madh, por përdoret gjithashtu për të përshkruar diçka shumë të fortë pasi kjo fjalë përdoret edhe sot nga njerëzit në Mal të Zi për të përshkruar një burrë të fortë duke thënë Jak ko maca! ose Maca od ço'jeka. Gjithashtu, është e zakonshme të gjesh fjalë malazeze që kanë rrënjë sllave dhe mbarojnë me "ure", për shembull Ljušture (që do të thotë shtresa të shumta) dhe Đevojčure (shumës: vajza). Kjo mund të tregojë se origjina e emrit Macure është si shumëfish i njerëzve të fortë.
Historia
Si të gjitha fiset e tjera josllave të Malit të Zi, edhe Macurët u asimiluan ose u dëbuan plotësisht nga sllavët. Macurë u bë një term nënçmues në Mal të Zi, siç është rasti me emrat e fiseve të tjera të pushtuara dhe të dëbuara të Luzhanit, Bukumirit, Mataruges etj.
Me inkursionin osman në Despotovinën dhe Zetën serbe, Macurët, Matarugët dhe Kriçët migruan në dy drejtime. drejtimi i parë ishte përgjatë Bosnjës Lindore dhe Bosnjës Qendrore, në Bosnjën Perëndimore dhe Veriperëndimore. Drejtimi i dytë ishte nëpër Hercegovinë dhe Dalmaci.
Trashëgimia
Macuret përkujtohen në legjendat dhe mitet malazeze, sipas të cilave, ata ishin njerëz të gjatë dhe të fortë. Legjendat serbe thonë se për herë të parë kanë parë borë kur kanë ardhur në Sinjajevinë të Malit të Zi dhe kanë bërë një top bore për ta sjellë përsëri për t'ua treguar miqve të tyre, i cili së shpejti shkrihet në duart e tyre.
Sipas Erdeljanoviqit, toponimi Macur-jama në territorin e Piperit e ka origjinën në emrin e fisit Macura.
Një fjalë Macurovine (përkth transl. livadh), emri i parë Macur (regjistruar në vitin 1575) dhe mbiemri Macura (regjistruar që nga shekulli i 17-të) rrjedh nga emri i fisit Macure.
Ibrahim Nazifi
Ibrahim Nazifi-arsimtar i mirënjohur në vitet 1916 – 1938, ku nevoja për mësues për të zhvilluar shkollën shqiptare ishte shumë e madhe dhe roli I tyre shumë I rëndësishëm për edukimin dhe ndërgjegjësimin për forcimin e shtetit shqiptar.
Jeta
U lind në Prizren në 1891, ku kreu mësimet fillore e qytetëse: mësimin e mesëm e kreu në Gjimnazin e Shkupit në 1911. Ishte i biri i Dr. Baki Bakalli nga Korca I cili konsiderohet si një nga veprimtarët e flaktë të idesë kombëtare në ato vite[i] –
Prej vitit 1911-1912 vijoi mësimet universitare në degën e Drejtësisë në Stamboll. Pas pushtimit të Prizrenit nga ushtritë Ballkanike u detyrua të linte studimet për tu kthyer në Korcë në vend-lindjen e të atit.
I ati tashmë i paralizuar nga hidhërimi i madh që e pushtoi kur pa vendin e tij të shkelet nga të huajt – s ’ishte më në gjendje të mbante familjen; e tashmë kjo barrë rëndonte mbi supet e të ndjerit. Për më tepër as në Korçë nuk mund të qëndronte më për shkak të pushtimit nga Andartët Grekë. [ii]
Vepra
Në 1916 zhvendoset në Durrës pranë dajës së vet. Emërohet mësues për herë të parë në fshatin Rrethpjeshkëz dhe vijon këtë detyrë, që ishte ëndrra e tij që nga vitet e shkollës, deri në 20 dhjetor 1938, si mësues në Shkollën Kristoforidhi në Tiranë. [iii]
Gjatë veprimtarisë së tij si arsimtar, ka lënë gjurmë të pashlyera të idealit të tij për sa e sa bij të këtij Atdheu me mundin që derdhi pa kursim nëpër shkollat e Beratit, Elbasanit, Shkodrës e Tiranës. [iv]
U nda nga jeta në 20 dhjetor 1938  duke u larguar nga gjiri i arsimit kombëtar pas një veprimtarie heroike.[v]
[i] Revista “Shkolla Kombëtare" nr. 22, Tiranë, Janar 1938.
[ii] Revista “Shkolla Kombëtare" nr. 22, Tiranë, Janar 1938.
[iii] Revista “Shkolla Kombëtare" nr. 22, Tiranë, Janar 1938.
[iv] Revista “Shkolla Kombëtare" nr. 22, Tiranë, Janar 1938.
[v] Revista “Shkolla Kombëtare" nr. 22, Tiranë, Janar 1938.
Manolo Jiménez Soria
Statistikat me kombëtaren
Redaktuar më 28 shtator 2014.
Andreas Ernst
Andreas Ernst (* 6 gusht 1955 në Reutlingen; 2014) është një redaktor dhe moderator gjerman.
Andreas Ernst u be në moshën 21 vjeç redaktor lajmesh te Deutschlandfunk. Një vit me vone kaloi te ne Südwestfunk Baden-Baden, ku ishte përgjegjës për emisionin SWF3 PopShop. Te SWF3 punoi deri në mbylljen e programit në gusht te 1998. Paralelisht me ketë ai është që nga 1984 moderator televizioni te WDR, ndër te tjera shihet edhe Aktuelle Stunde, KuK si edhe WDR Aktuell. Me raste është edhe moderator te ARD-/ZDF-kanal dokumentaresh Phoenix. Qe nga 2004 ai është zëri i tram-TV.
Berat Ahmeti
Berat Ahmeti (lindi më 26 janar 1995) është futbollistë kosovar i cili luan në skuadrën KF Gjilani si mesfushor sulmues. Ai ka një vëlla i cili është po ashtu futbollist i cili luan së bashku me Beratin në KF Gjilani.
Jan Koum
Në vitin 2014, ai hyri në listën e Forbes të 400 amerikanëve më të pasur në vendin e 62-të, me një vlerë prej rreth më shumë se 7.5 miliardë dollarë.
Jeta e hershme dhe karriera
Koum lindi në Kiev, Ukrainë, atëherë pjesë e Bashkimit Sovjetik. Ai është me origjinë hebreje. Ai u rrit në Fastiv, jashtë Kievit dhe u transferua me nënën dhe gjyshen e tij në Mountain View, California në 1992, ku një program i përkrahjes sociale ndihmoi familjen të merrte një apartament të vogël me dy dhoma gjumi, në moshë. nga 16. Babai i tij kishte menduar të bashkohej me familjen më vonë, por ai kurrë nuk u largua nga Ukraina, dhe vdiq në 1997. Koum dhe nëna e tij mbetën në kontakt me babanë e tij deri në vdekjen e tij. Në fillim nëna e Koum punonte si babagjysh, ndërsa ai vetë punonte si pastrues në një dyqan ushqimesh. Nëna e tij vdiq në vitin 2000 pas një beteje të gjatë me kancerin. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2019)">citimi i nevojshëm  ] Në moshën 18-vjeçare Koum shfaqi interes për programimin. Ai u regjistrua në Universitetin Shtetëror të San Jose dhe njëkohësisht punoi në Ernst &amp; Young si një testues i sigurisë. Ai gjithashtu u bashkua me një grup hakerash që filluan në vitin 1996 të quajtur w00w00, ku ai takoi themeluesit e ardhshëm të Napster, Shawn Fanning dhe Jordan Ritter.
Në shkurt 1996, një urdhër ndalese u dha kundër Koum në gjykatën shtetërore në San Jose, Kaliforni. Një ish-e dashura e tij detajoj një incident ku ajo tha se Koum e kërcënoi atë verbalisht dhe fizikisht. Në tetor 2014, Koum tha për urdhrin e ndalimit, "Më vjen turp për mënyrën se si kam vepruar dhe i turpëruar që sjellja ime e detyroi atë të ndërmarrë veprime ligjore".
Në 1997-ën, Koum u takua me Brian Acton ndërsa punonte në Ernst & amp; Young si një testues i sigurisë. .
Yahoo!
Më vonë në 1997-ën, Koum u punësua nga Yahoo! si inxhinier i infrastrukturës. Ai e la shkollën pas kësaj. Gjatë nëntë viteve të ardhshme, Koum dhe Acton punuan atje së bashku. Në Shtator 2007 ata të dy u larguan nga Yahoo! dhe morën një vit pushim, duke udhëtuar nëpër Amerikën e Jugut dhe duke luajtur ultimate frisbee. Të dy aplikuan për të punuar në Facebook, dhe të dy u refuzuan.
Prefiksi (kthjellim)
Fjala Prefiks shënon : Shih edhe Prefiksi telefonik ndërkombëtar.
Dani Osvaldo
Pablo Daniel Osvaldo (lindur më 12 janar 1986), njohur zakonisht si Dani Osvaldo, ose Pablo Osvaldo, është një futbollist profesionist argjentino-italian i cili luan si sulmues për klubin argjentinas Banfield.
I lindur në Argjentinë, Osvaldo filloi karrierën e tij te Huracán në vitin 2005 dhe një vit më vonë shkoi në Itali ku shkoi në një marrëveshje bashkrpronësie me klubet Atalanta dhe Lecce, pastaj më vonë filloi duke luajtur me klubet e nivelit të lartë të futbollit italian Fiorentina dhe Bologna. Pas një huazimi te RCD Espanyol, ai u ble nga klubi spanjoll përpara se të rikthehej në Itali ku u ble nga Roma për 15 milion € në vitin 2011. Ai shpenzoi dy sezone te klubi kryeqytetas përpara se të kalonte te Southampton.
Osvaldo ka të drejtë të përfaqsojë Italinë për shkak të origjinës së tij që është italiane, duke luajtur për herë të parë me kombëtaren U–21 përpara se të bënte debutimin e tij me kombëtaren e parë në vitin 2011.
Në disa raste, Osvaldo është ndëshkuar nga ana disiplinore për shkak të disa incidenteve me kundërshtarët, shokët e skuadrave dhe trajnerët.
Vitet e para
Atalanta papritmas mori të drejtat e plota të lojtarit dhe i shiti ato te Fiorentina për 4.6 milion €.
Më 2 Mars 2008, Osvaldo shënoi gol me kokë pas një krosi nga Papa Waigo për t'i dhënë fitoren 3–2 Fiorentinës në kohën shtesë kundër rivalëve të Juventusit. Ai u nxorr jashtë pas festimit të golit pasi mori kartonin e dytë të verdhë, pasi ishte ndëshkuar më herët gjatë ndeshjes. Ai mori kartonin e dytë të verdhë pasi hoqi fanellën dhe bëri sikur po gjuante me armë kundër tifozëve të tij, një festim i ngjashëm me legjendën e klubit Gabriel Batistuta. Goli i tij më i rëndësishëm ishte një gol me rrofeshatë kundër Torinos më 18 maj 2008.
Osvaldo u largua nga Fiorentina në Janar 2009 dhe u bashkua me Bolonjën në huazim për dy milion €. Në fund të sezonit, ai u ble përfundimisht nga Blonja për pesë milion €. Më 23 gusht, ai shënoi një gol në ndeshjen e parë të sezonit kundër ish klubit të tij Fiorentinës duke i dhuruar skuadrës së tij barazimin dhe një pikë.