cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antoni Gaudi
Format gjeomterike
Gaudi kaloi nga plani tek gjeometria hapësinore, gjeometria e rregullt. Këto forma të konstruktimit janë shumë të përshtatshme për përdorimin e materialeve të lira si tullat. Gaudi shpesh i përdori tullat duke shtruar llaç në shtresat e njëpasnjëshme, siç ishte në traditën katalunase. Kjo kërkesë për forma të reja strukturore kulmoi në mes viteve 1910 dhe 1920, kur ai shpërthye me kërkimet e tij dhe me përsosmërinë në kryeveprën Sagrada Familia. Gaudi e konceptoi këtë kishë sikur të ishte struktura e një pylli, me një grup të shtyllave të ngjashme me pemët, e ndarë në degë të ndryshme për të mbështetur një strukturë të ndërthurur hiperbolike. Ai i përkuli shtyllat në mënyrë që ata të mund të rezistojnë më mirë presionit pingul në seksionin e tyre. Ai po ashtu iu dha atyre forma kthyese helikoide të dyfishta (kthimi djathtas dhe kthimi majtas), në formë të degëve dhe trungjeve të pemëve. Kjo krijoi një strukturë që është e njohur si Fractal. Së bashku me rregullimin e hapësirës që i ndan ato në pjesë të vogla, të pavarura dhe vetë-mbështetëse, krijon një strukturë që në mënyrë të përkryer mbështetet në forcat mekanike pa pasur nevojë për mbështetëse, sikur stili neo-Gotik. Gaudi kështu arriti një zgjidhje racionale, strukturore dhe logjike, duke krijuar në të njëjtën kohë një stil të ri arkitektural që ishte origjinal, i thjeshtë, praktikë dhe estetik.
Tejkalimi i Gotikut
Një teknikë e re konstruktimi ia lejoi Gaudisë të arrite qëllimin e madh arkitekturor: perfeksionimi dhe tejkalimi i stili Gotik. Kupolat hiperbolike kanë qendrën e tyre ku kupolat Gotike kishin parimin bazë, dhe hiperboliku ka një vrimë që lejon të depërtojë drita natyrore në këtë hapësirë. Në kryqëzimin ne mes kupolave, ku kupolat Gotike kanë brinjë, hiperboliket lejojnë vrima, të cilën Gaudia e bëri për të krijuar përshtypjen e një qielli xixëllues.
Gaudi kompletoi këtë vizion organik të arkitekturës me hapësirë unike që i lejonte atij që të projektonte në tri dimensioni, ndryshe nga projektimi tradicional arkitekturor. Ai thoshte se e ka marrë këtë kuptim hapësinor si një djalë që shikon në vizatimet e babait të tij të bëra nga një kazan avulli dhe akoma vazhdon t'i prodhojë ato. Për shkak të konceptit të tij hapësinor, ai gjithmonë preferonte të punonte me shkallëzim apo edhe të improvizonte në vend si një punë që përparon. I gatshëm për të nxjerrë plane, vetëm në raste të rralla ai bënte skema për punimet e tij, në të vërtetë vetëm kur kërkohej nga autoritetet.
parapamje|An upside down force model of the [[Colònia Güell, Sagrada Família Museum]] Pozicioni i Gaudisë në historinë e arkitekturës konsiston në krijimin e një gjenialiteti i cili, i frymëzuar nga natyra, zhvillon një stil të vetin që tenton të perfeksionojë si format e kupolave edhe që shënon karakterin e tij. Risitë strukturore të Gaudisë ishin rezultat i udhëtimit të tij nëpër stile të ndryshme, nga Doriku te Baroku përmes Gotiku, që ishte frymëzimi i tij kryesor. Mund të thuhet se këto stile kulmuan në punën e tij, të cilat i riinterpretoi dhe i perfeksionojë. Gaudi kaloi përmes historicizmit dhe eklektizmit të gjeneratës së tij pa u lidhur me lëvizje të tjera arkitekturore të shek. XX që, me postulatet e tyre racionaliste, me prejardhje nga shkolla Bauhaus, dhe përfaqësuan një evolucion armiqësor me iniciativë të Gaudisë, duke qenë se ai më vonë reflektoi neverinë dhe mungesën fillestare të së kuptuarit të punës së arkitektëve modernist.
Një tjetër faktor që udhëhoqi këtë neglizhencë fillestare të punës së arkitektëve katalunas ishte se pavarësisht numrit të madh të asistentëve dhe ndihmësve, Gaudi kurrë nuk hapi një shkollë të vetën dhe asnjëherë nuk dha mësim, dhe as nuk la dokumente të shkruara. Disa nga ndihmësit e tij i morën risitë e tij, mbi të gjithë Francesk Berengueri dhe Josep Maria Jujol; të tjerët si Cesar Martinelli, Francesc Folguera dhe Josep Francesc Rafols diplomuan përmes Noucentizmit, duke lënë gjykimin e mjeshtrit. Pavarësisht kësaj, një shkallë influence mund të shihet në disa arkitektë që ishin pjesë e lëvizjes Moderniste ose u ndan nda ajo dhe që nuk kishin kontakte direkte nga ai, si Josep Maria Pericas (Casa Alos, Ripoj), Bernardí Martorell (Olius cemetery) dhe Lluís Muncunill (Masía Freixa, Terrassa). Megjithatë Gaudi la gjurmë të thella në arkitekturën e shek. XX: mjeshtrit si Leo Corbusier u vetëshpall adhurues i tij dhe punimet e arkitektëve të tjerë si Pier Luigi Nervi, Friedensreich Hundertëasser, Oscar Niemeyer, Félix Candela, Eduardo Torroja dhe Santiago Calatrava ishin të inspiruar nga Gaudi. Frei Otto përdori format konstruktive të Gaudisë në Stadiumin Olimpik të Mynihut. Në Japoni, puna e Kenji Imai ka elemente nga ndikimi i Gaudisë, siç mund të shihet në Twenty-six Martyrs of Japan në Nagasaki (Çmimi Kombëtar Japonez i Arkitekturës në vitin 1962), ku u dalluan "trencadis"-at e famshëm të Gaudisë.
Dizajni dhe zejtaria
thumb|Entrance gate of the [[Güell Pavilions]] Gjatë viteve të tij studentore, Gaudi ndoqi një dyqan zejtari, ku mësoi nga Eudald Puntí, Llorenç Matamala dhe Joan Oñós mbi aspektet bazike të teknikes dhe lidhjet me arkitekturës, duke përfshirë skulpturën, zdrukthtarinw, hekurin e farkëtuar, qelqin e ngjyrosur, qeramikat, llaçin etj. Ai gjithashtu u zhytur në zhvillimet e reja teknologjike, duke e integruar në teknikat e tij përdorimin e hekurit. Gaudi mori një pamje të gjerë të arkitekturës si një dizajn shumëfunksional, në të cilën çdo detaj të vetëm në një marrëveshje duhet të jetë bërë në harmoni dhe me trup të rregullt. Kjo njohuri e lejoi atë për të hartuar projekte arkitekturale, duke përfshirë të gjitha elementet e veprave të tij, nga orenditë për ndriçim për prodhim hekuri i punuar.
Gaudi ishte gjithashtu një novator në fushën e zejtarisë, duke konceptuar zgjidhje të reja teknike dhe dekorative me materiale të tij, për shembull mënyra e tij e hartimit mozaik qeramike bërë nga copa të mbeturinave ("trencadís") në kombinime origjinale dhe imagjinare. Për restaurimin e Katedrales Mallorka ai shpiku një teknikë të re për të prodhuar xham me njolla, që përbëhej nga tre xhama me ngjyra primare të vendosur përball, dhe ndonjëherë një neutrale, duke ndryshuar trashësinë e qelqit në mënyrë që të shkallëzuar intensitetin e dritës.
thumb|left|Dedicatory object for [[Orfeó Català (1922), designed by Gaudí, drawn by Francesc Quintana and coloured by Josep Maria Jujol]]
Kjo ishte si ai projektoi personalisht shumë nga skulptura e Sagrada Familia-së. Ai do të studiojnë tërësisht anatominë e figurës, përqendruar në gjeste. Për këtë qëllim, ai ka studiuar skeletin e njeriut dhe nganjëherë përdorte vegla të bëra prej teli për të testuar sjellje e duhur të figurës që ai ishte gati për të gdhend. Si hap i dytë, ai e fotografonte modelin e tij duke përdorur një sistem pasqyrë që ka dhënë perspektiva të shumta. Ai pastaj bënte konglomerate formash të figurave, të dy njerëzve dhe kafshëve (në një rast ai bëri një gomar të qëndrojë në atë mënyrë që të mos lëvizte). Ai ka modifikuar raportet e këtyre formave për të marrë pamjen e figurës së dëshiruar, në varësi të vendit të saj në kishë (sa më të larta, aq më të mëdha do të ishin). Përfundimisht, ai ka skalitur figurat në gur.
Hapësirat urbane dhe peizazhet
Gaudi gjithashtu praktikoi peizazhin, shpesh në mjediset urbane. Ai kishte për qëllim që të vendoste veprat e tij në një mes të përshtatshëm natyror dhe arkitektonik duke studiuar tërësisht vendndodhjen e ndërtimeve të tij dhe duke u përpjekur që të arrinte integrimin e tyre në këto rrethina. Për këtë qëllim, ai shpesh e përdor materialin që ishte më e përshtatshme për mjedisin e afërt, të tilla si mbulimi me plloça e Bellesguardit dhe graniti gri Bierzo në Pallatin Episkopal, në Astorga. Shumë nga projektet e tij ishin kopshte të tilla si Parku Guell dhe Can Artigas Gardens, ose kopshte të inkorporuara si Casa Vicens ose Pavijoni Guell. Qasja harmonike e Gaudisë në peizazhe është i ilustruar në Misterin e Parë të Lavdisë së Luleve në Montserrat, ku kuadri arkitektonik është vetë natyra - këtu guri i Montserratit - natyra rrethon grupin e skulpturave që stolisin rrugën për në Shpellën e Shenjtë.
Interierët
Një tjetër aspekt është shpërndarja inteligjente e hapësirës, gjithmonë me qëllim të krijimit të një atmosfere të rehatshme dhe të afërt. Për këtë qëllim, Gaudi do ta ndajë hapësirën në seksione, të përshtatura për përdorimin e tyre të veçantë, me anë të mureve të ulëta, tavaneve të ulëta, dyerve rrëshqitëse dhe dollapëve në mur. Përveç kujdesit për çdo detaj të të gjitha elementeve strukturore dhe dekorative, ai e bëri ndërtimin të sigurt duke e kthyer në ndriçim dhe ventilim të mirë. Për këtë qëllim, ai ka studiuar orientimin e çdo projekti në lidhje me pikat kardinale si dhe klimën lokale dhe vendin e saj në mjedis. Në atë kohë ka pasur kërkesa për më shumë komoditet në familje, me ujë të pijshëm dhe gaz dhe përdorim të dritës elektrike, të cilat Gaudi i inkorporoi me profesionalizëm. Për Sagrada Familian, për shembull, ai kishte kryer studime të plota mbi akustikën dhe ndriçimin, në mënyrë që t'i zgjedhë ato. Në lidhje me dritën, ai deklaroi:
"Drita arrin harmoninë maksimale në një pjerrësi prej 45, pasi ajo banon në objekte në një mënyrë që nuk është as horizontale as vertikale. Kjo mund të konsiderohet si dritë e mesme dhe ofron vizionin më të përsosur të objekteve dhe nuancat e tyre më të holla. Ajo është drita e Mesdheut."
Ndriçimi gjithashtu i shërbeu Gaudisë për organizimin e hapësirës, e cila kërkonte një studim të kujdesshëm të pjerrtësisë së intensitetit të dritës për t'u përshtatur me çdo mjedis specifik. Ai e arriti këtë me elemente të ndryshme të tilla si çatia prej xhami, dritaret, kapakët dhe grilave; një rast i dukshëm është ndryshimi gradual i ngjyrës së përdorur në atriumin e Casa Batllos për të arritur shpërndarje të dritës në të gjithë interierin. Ai po ashtu ka qenë i prirë për të ndërtuar shtëpi jugore në mënyrë që të kenë maksimalisht rrezet e diellit.
Veprat
Puna e Gaudisë është klasifikuar si moderniste dhe i takon kësaj periudhe për shkak të dëshirës për të krijuar pa e thyer traditën, kërkesa për modernitet dhe sensi dekorativ i aplikuar në punën e tij dhe karakteri i shumëllojshëm i karaktereve të tij, ku zejtarët e kanë rolin qendror. Kësaj, Guadia, ia shton edhe një dozë baroku, merr teknika të avancuara dhe vazhdon ta përdorë arkitetkturën tradicionale. Së bashku me frymëzimin e tij nga natyra dhe pjesët origjinale të punës së tij, i jepen punës së tij karaktere unike dhe personale në gjithë historinë e arkitekturës.
Kronologjikisht, është e vështirë të përshkruhet udha që tregon evoluimin e vërtetë të stilit të Guadisë. Edhe pse ai, nga qasja historike e e zhyti vetën në lëvizjen moderniste, e cila u ngrit në mënyrë të fuqishme në vitet e fundit të shek. XIX në Kataluni, para se në fund ta arrijë stilin e tij personal, organik, ky proces nuk fillon nga faza qartësisht të përcaktuara me kufij të dukshëm: në çdo fazë ka reflektime nga ato të mëparshmet, ai gradualisht u asimilua dhe i tejkaloi ato. Një nga përshkrimet më të mira të punës së Guadisë u bë nga biografi dhe nxënësi i tij, Joan Bergos, i bazuar në kriterin plastik dhe strukturor. Bergos paraqiti pesë periudha të Guadisë: periudha e parë, mudéjar-morisco (mavritan/maur art), Gotiku, natyralist dhe ekspresionist dhe sinteza organike.
Punimet e hershme
Punimet e para ai i bëri kur ishte ende student dhe koha pas diplomimit ishte vetëm precizim i detajeve, përdorimi i gjeometrisë dhe mbizotërimi i konsideratave mekanike në llogaritjet strukturore.
Vitet e Universitetit
Gjatë studimeve të tij, Guadia bëri disa projekte, ndër të cilat: ura e varrëzës (1875), Pavijoi spanjoll për Panairin Botëror Filadelfia (1876), një ndërtesë në anën bregore (1876), oborri për Qeverinë e Barcelonës (1876), një fontanë për Plaça de Catalunya në Barcelonë (1877) dhe një sallë asamblesh për universitet (1877).
Antoni Guadia e filloi karrierën e tij personale sa ishte ende në universitet. Për të paguar për studimet e tij, ai punoi si vizatues për shumë nga arkitektët e shquar të asaj kohe në Barcelonë, si për shembull: Josep Fontserè i Mestre,  Joan Martorell,  Francisco de Paula del Villar y Lozano,  Leandre Serrallach dhe Emili Sala Cortés. Guadia pati një lidhje të gjatë me Josep Fontseren, pasi edhe familja e tij ishte nga Riudomsi dhe ata e njihnin njëri-tjetrin për një kohë të gjatë. Pavarësisht nga titulli arkitekturor, Fontsere pranoi komisionin e këshillit të qytetit për zhvillimin e Parc de la Ciutadella, mes viteve 1873 dhe 1882. Për këtë projekt, Guadia ishte i ngarkuar të dizajnojë urën hyrëse të parkut, pjesën për orkestër dhe projektin e ujit për fontanë, ku ai dizajnoi një shpellë artificiale gjë që tregon dashurinë e tij për natyrë dhe kontaktin organik që do t’ia japë ai arkitekturës.
Guadia punoi për Francisco de Paula del Villar y Lozano në projektin e manastirit të Montserratit, duke dizajnuar kamaren për imazhin e Virgjëreshës në vitin 1876. Më vonë, në punimet e tij, ai do ta zëvendësojë Villarin me Sagrada Familia. Me Leandre Serrallach ai punoi në linjën e tramvajit në Villa Arcadia në Montjuic. Ai bashkëpunoi me Joan Martorellin në Jesuit church (Kishën Jezuite) në Carrer Casp dhe manastirin salezian në Passeig de Sant Joan, ashtu si edhe Villaricos church (Almeria). Ai po ashtu e bëri projektin e Martorellin në garën për fasadë të re të Katedralës së Barcelonës, e cila nuk u pranua. Lidhja e tij me Martorellin, të cilin ai gjithmonë e konsideron si mjeshtrin kryesor dhe më me ndikim, i solli atij fat të paparashikuar. Ishte ai që më vonë ai propozoi Guadisë Sagrada Familia-në.
Projektet e para të pas-diplomimit
Pas diplomimit si arkitekt në vitin 1878, punas e parë e Guadisë ishte vendosja e shtyllave të dritave në Plaça Reial, projekti për qoshkun e librave të Girossit dhe kooperativën e Mataros, e cila ishte puna e parë e tij e rëndësishme. Ai pranoi ftesë nga këshilli i qytetit të Barcelonës në shkurt të vitit 1878, kur ai kishte diplomuar por pa e marrë titullin e tij, dhe u dërgua në Madrid më 15 mars të po atij viti. Për komisionin ai dizajnoi dy lloj llamba rrugësh: një me gjashtë degëzime, dy nga të cilat ishin vendosur në Plaça Reial, dhe një me tri degëzime, prej të cilave dy ishin vendosur në Pla del Palau, poshtë Qeverisë Civile. Llambat ishin përuruar gjatë festivaleve të Mercit në vitin 1879. Të bëra prej gize me baza të mermerta, ato kanë një dekoratë në të cilën ndodhet shkopi magjik i Merkurit të shquar, simbol i tregtisë dhe emblemë e Barcelonës.
Projekti i tezgës së Girosit, i cili nuk u realizua, ishte një komision nga shitësi Enrique Girossi de Sanctis. Për të do të përbëhej nga 20 tezga në përhapura nëpër Barcelonë. Njëra do të ishte një ËC publike, një mbajtëse lulesh dhe panele qelqi për reklama si orët, një kalendar, një barometër, një termometër. Guadia konceptoi një strukturë me shtylla hekuri dhe mermeri dhe pllaka qelqi, kurorëzuar nga një hekur i gjatë dhe çati xhami, me sistem të ndriçimit me gaz.
Cooperativa Obera Mataronense (Kooperativae Punëtorëve Mataro) ishte projekti i parë i madh i Guadisë, në të cilin punoi që nga viti 1878 në vitin 1882, për Salvador Pages i Anglada. Projekti, për zyrën qendrore të kooperativës në Mataro, përbërja e një fabrike, vendet e strehimit të punëtorëve, një qendër socilae dhe një ndërtesë e shërbimeve, edhe pse vetëm fabrika dhe ndërtesa e shërbimeve janë përfunduar. Në themel të fabrikës Guadia përdori hark zinxhiror për herë të parë, me një sistem në formë rrufeje të hartuar në Philibert de l'Orme. Po ashtu në dekorimin e ndërtesës së shërbimeve përdori qeramikë për herë të parë. Guadia paraqiti faqen duke pasur parasysh orientimin dillor, një tjetër shenjë e veprave të tij. Ai madje ka dizajnuar flamurin e kooperativës, me figurën e një blete, simbol i industrializimit.
Në maj të vitit 1878, Guadia dizajoi një ekran të kabinetit për fabrikën e dorëzve Esteban Comella, i cili u ekspozua në pavijonin spanjoll në Ekspozitën Botërore të Parisit atë vit. Ishte ky punim që tërhoqi vëmendjen e ndërmarrësit Eusebi Güell që po vizitonte kryeqytetin francez; ai ishte i mahnitur aq sa kërkoi ta takonte Guadinë në kthimin e tij, duke filluar kështu një shoqëri dhe bashkëpunim profesional. Guell u bë shefi kryesor i Guadisë dhe sponzori i tij në shumë projekte të mëdha.
Projektet e para të Guellit
Detyra e parë e Guellit për Gaudinë, po atë vit, ishte dizajnimi i mobiljeve për kishëzën e perëndive në Palacio de Sobrellano në Comillas, konstruktimi i së cilit kishte filluar nga Joan Martorelli, mësuesi i Gaudisë, me kërkesë të Markezit të Komillas, babai i Guellit me ligj. Gaudia dizajnoi një karrigë, një bankë dhe një vend për luftje: karrriga ishte e veshur me susta me kadife, që përfundonin me dy shqiponja dhe me pallton e duarve të Markezit; banka qëndron me motivin e një dragoi, i dizajnuar nga Llorenç Matamala; stoli i lutjeve është i dekoruar me bimë.
Po ashtu në vitin 1878, ai vizatoi bimë për teatrin në qytetin e Sant Gervasi de Cassoles (tani rreth i Barcelonës); Gaudi nuk mori pjesë në konstruktimin e teatrit, i cili tashmë nuk ekziston. Në vitin pasues ai dizajnoi mobiljet për Gibert Pharmacy, me ndikim arab. Po atë vit ai bëri pesë vizatime për kortezhin në nderim të poetit Francesc Vicent Garcia i Torres në Vallfogona de Riucorb. Projekti i Gaudisë u përqendrua në poetin dhe në disa aspekte të punës bujqësore, të tilla si korrja e rrushit dhe e ullinjve; megjithëse, si rezultat i problemeve organizatiive, idetë e Gaudisë nuk u kryen.
Në mes viteve 1879 dhe 1881 ai vizatoi një skemë për dekorimin e kishës së Sant Pacia, që i takon Colegio de Jesus Maria në Sant Andreu de Palomar: ai krijoi një altar të stilit gotik, një dhuratëdhënëse me ndikim bizantin, mozaikun dhe ndriçimin të ngjashëm me mobiljet e shkollës. Kishës iu vu zjarrin gjatë Javës Tragjikes të vitit 1909 dbe tani janë vetëm mozaikët, të "opus tesselatum", ndoshta punim i mozaikistit italian Luigi Pellerin. Atij iu dha detyra për dekorimin e kishës në Golegio de Jesus Maria në Tarragonë (1880 - 1882): ai krijoi altarin me mermer të bardhë italian, dhe pjesa e përparme ose Antependium, me katër kolona me alabaster, me figura të engjëjve; monstrance me dru të praruar, vepër e Eudald Puntit, e dekoruar me lule, engjuj, simbole tetramorfe dhe pëllumbin e Frymës së Shenjtë; dhe vendin e korit, të cilat u shkatërruan në vitin 1936.
Në vitin 1880 ai dizajnoi ndriçimin elektrik për Muralla de Mar të Barcelonës, ose pjesën pranë detit, i cili nuk u realizua. Ajo përbëhet nga tetë llamba të mëdha të hekurt, e dekoruar me bimë, motive dhe mburoja të emëruara në bazë të betejave dhe admiralëve katalunas. Po atë vit ai mori pjesë në garën për konstruktimin e qendrës sociale San Sebastian (tani salla e qytetit), konkurs i fituar nga Luis Aladren Mendivi dhe Adolfo Morales de los Rios; Gaudi dorëzoi një projket që sintetizonte disa nga studimet e tij të mëparshme, si fontana për Plaça Catalunya dhe oborrin e Këshillit Provincial.
Bashkëpimi me Martorellin
thumb|left|upright|Gaudí's drawing for the facade of the [[Barcelona Cathedral]] Detyra e re e Guell-Lopezit për Komillasin ishte gazebo për vizitën e Alfonsit XII në Cantabrin në vitin 1881. Gaudi dizajnoi një pavijon në vogël në formë të një kapele grash Hindu, i mbuluar me mozaike dhe dekonrimi të shumta të rripave të vegjël që bënin zhurmë në mënyrë konstante. Ajo më pas u zhvendos në pavijonin Guell.
Në vitin 1882 ai dizajnoi një manastir Benediktian dhe një kishë dedikuar Shpirtit të Shenjtë në Villarikos (Cuevas de Vera, Almeria) për mësuesin e tij, Joan Martorellin. ishte dizajn neo-gotik, i ngjashëm me Manastirin e Salezianëve që Gaudi e kishte planifikuar me Martorellin. Ky projekt nuk u realizua, dhe u prish gjatë grabitjes së Sagrada Familia-s në vitin 1936. Po atë vit, ai u ngarkua me konstruktimin e shtëpisë së gjuetisë dhe bodrumeve të verës në një vendqëndrim të njohur si La Cuadra, në Garraf (Sitges), pronë e baronit Eusebi Guell. Në fund u ndërtuan bodrumet e verës por jo shtëpia e gjuetisë. Me Martorellin ai bashkëpunoi edhe në tri projekte të tjera: kisha e shkollës jezuite në Carrer Caspe; Manastiri i Salezianëve në Passeig de Sant Joan, projekti neo-gotik me altar në qendër të kryqëzimit; dhe projekti i ballit për katedralen e Barcelonës, në garën e organizuar në vitin 1882, që në fund të fundit e fituan Josep Oriol Mestres dhe August Font i Carreras.
Bashkëpunimi i Gaudisë më Martorellin ishte faktori vendimtar në rekomandimet e Gaudisë për Sagrada Familia. Kisha ishte ide e Josep Maria Bocabella-s, themelus i Devotees of Saint Joseph Association, që bëri një bllok komplet në rrethin Eixample të Barcelonës. Projekti iu besua Francisco de Paula del Villar y Lozano-s, i cili planifikoi konstruktimin e një kishe neo-gotike, në të cilën filloi punën në vitin 1882. Sidoqoftë, vitin pasues Villari dha dorëheqje për mosmarrëveshje me bordin e ndërtimit, dhe detyra i shkoi Gaudisë, i cili e ridizajnoi plotësisht këtë projekt, që nga pjesa e dhomës së nëndheshme që tashmë veç ishte ndërtuar. Gaudi iu përkushtoi një pjesë të jetës konstruktimi të kishës, e cila do të ishte sintezë e të gjitha zbulimeve të tij arkitekturore.
Periudha Orientaliste
Gjatë këtyre viteve Gaudi kompletoi një seri veprash me frymë të dukshme orientale, i frymëzuar nga arti i Lindjes së Mesme dhe të Largët (india, Persia, Japonia), ashtu si edhe arti islamik-hispanik, kryesoret Mudejari dhe Nazari. Gaudi përdori pllaka qeramike për zbukurim ashtu si harqet maure, kolona e tullave të ekspozuara dhe maja në formë kokash.
Në mes viteve 1883 dhe 1888 ai konstruktoi Casa Vicens, e porositur nga ndërmjetësi i aksioneve Manuel Vicens i Montaner. Ajo u konstruktua me katër dysheme dhe fasadë në tri faqe të saj si dhe me një kopsht i gjërë që përfshinte edhe një fontanë nga tullat. Shtëpia ishte e rrethuar me mur nga ura të hekurta, e dekoruar me gjethe sabale, punim i Llorenç Matamala. Muret e shtëpisë janë prej guri të alternuar me linjat e pllakave, të cilat imitojnë lulet e verdha tipike të kësaj zone; shtëpia është me oxhaqe në krye dhe frëngji. Në brendësi është e stolisur me simbole të luleve të Papier-mâché; muret janë të zbukuruara me motive bimore, të ngjashme me vizatimet e Josep Torrescanës; në fund, dyshemeja i takon mozaikëve të stilit romak të "opus tesselatum". Një nga dhomat më origjinale është dhoma e duhanit, me tavan të dukshmë, e dekoruar me maure të punës së krimbit, që të kujton Generalifen në Alhambra të Granadës.
Në vitin 1883, Gaudi projektoi kizhëzen Santisimo Sacramento për kishën e komunës së San Felix de Alella, e ngjashme me planet topografike për Can Rosell de la Llena në Gelida. Ai po ashtu pranoi një porosi që të ndërtonte një aneks në Palacio de Sobrellano, për baronin e Komillasit, në qytetin e Cantabrianit me të njëjtin emër. i njohur si El Capricho, ai u porosit nga Maximo Diaz de Quijano dhe u konstruktua gjatë viteve 1883 dhe 1885. Cristofor Cascante i Colom, studenti pasues i Gaudisë, e drejtoi konstruktimin. Në stil oriental, ai kishte një formë të zgjatur, në tri nivele dhe një kullë cilindrike në formë të minareve persiane, e mbushur me qeramika. Hyrja është e vendosur pas katër shtyllave që mbajnë harqe, me kapitale të zbukuruara me zogj e me gjethe, të ngjashme me ato që mund të shihen në Casa Vicens. Të dukshme janë sallonet e pritjes, me dritare të mëdha kornizash dhe dhoma e duhanit me tavan të përbërë sipas stilit arab me llaç të rremë.
Në vitin 1885 Gaudi pranoi një porosi nga Josep Maria Bocabella, nxitës i Sagrada Familia-s, për një altar në sallën lutëse të familjes Bocabella, i cili kishte marrë leje prej Papës që të ketë një altar në shtëpinë e tyre. Altari është i bërë nga një lloj druri i lakuar, me një pllakë prej mermeri të bardhë në qendër për relike. Ai është i dekoruar nga bimë dhe motive religjioze, të ngjashme me shkronjat greke alfa dhe omega, simbol i fillimit dhe i mbarimit, me fraza ungjillore dhe imazhe të Francis of Paola, Teresa of Ávila dhe Familjes sw Shenjtw dhe i mbyllur me perde të qëndisura kuq. Ai u ndërtua nga kabinet krijuesi Frederic Laboria, i cili po ashtu bashkëpunoi me Gaudinë në Sagrada Familia.
Pak pas kësaj, Gaudi pranoi një kërkesë të rëndësishme nga Guelli: konstruktimin e shtëpisë së familjes së tij në Carrer Nou de la Rambla në Barcelonë. Pallati Guell (1886 - 1888) vazhdon traditën e shtëpive të mëdha urbane katalunase ngjashëm me ato në Carrer Montcada. Gaudi dizajnoi një monument hyrës me harqe parabolike të mrekullueshme mbi urën e hekurt, të zbukuruara me stema katalunase dhe një helmetë të një dragoi me krahë, punë e Joan Onosit. Një tipar i dukshëm është salla trefishë e lartë; ajo është thelbi i ndërtesës, e rrethuar nga dhomat kryesore të pallatit, dhe e shquar për kupolën e dyfishtë të saj, parabolike brenda dhe konike në pjesën e jashtme, një zgjidhje tipike e artit bizantin. Për galerinë në faqen e rrugës Gaudi përdori një sistem origjinal të harqeve dhe kolonave me kapitale hiperbolike, një stil që ai e përdori vetëm në këtë rast. Ai e dizajnoi interierin e pallatit me dekorime të shkëlqyeshme të stilit Mudejar, ku druri dhe hekuri janë pjesë e tavanit. Oxhaku në qati është një tjetër tipar dallues, me pllaka qeramike të ngjyrosura, siç është spiralja në formën e një kullws me fanar, që është fundi i jashtëm i kupolës së brendshme, dhe po ashtu me pllaka qeramike dhe me erëtregues.
Me rastin e mbajtjes së World Expo në Barcelonë në vitin 1888, Gaudi konstruktoi pavijonin për Compania Transatlantica, pronë e Markezit të Komillas, në seksionin detar të ngjarjes. Ai e krijoi atë në stilin Granadinian Nazari, me harqe patkoi dhe zbukurime nga llaçi; ndërtesa mbijetoi derisa ishte e hapur Passeig Maritim në vitin 1960. Në vazhdn e ngjarjeve ai pranoi një tjetër kërkesë nga Këshilli i Barcelonës për resaturimin e Salo de Cent dhe të yjeve të mëdhenj në Sallën e qytetit të Barcelonës, si dhe kërrigën për mbretëreshën Maria Cristina; vetëm karriga u ndërtua dhe Major Francesc de Paula Rius i Taulet ia prezantoi atë mbretëreshës.
Periudha Neo-Gotike
Gjatë kësaj periudhe Gaudi u frymëzua nga gjithë arti gotik i mesjetës, por donte ta përmirësonte atë në zgjidhjet strukturore. Neo-Gotiku ishte stili më i suksseshëm i asaj kohe, mbi të gjitha si rezultat i studimeve teorike të Viollet-le-Ducit. Gaudi studioi shembujt në Kataluni, në ishujt Balerike dhe Rusillionin në thellësi, ashtu si edhe ndërtesat Leonese dhe Kastiliane gjatë qëndrimit të tij në Leon dhe Burgos, dhe u bind se ky ishte një stil i papaërsorur, duke lënë çështjet kryesore strukturore pjesërisht të zgjidhura. Ai e eliminoi nevojën për mbështetje në sipërfaqe, dhe hoqi zbukurimet e tepërta.
Shembulli i parë ishte Colegi de les Teresianes (1888-1889), në Carrer Granduxer të Barcelonës, me kërkës të San Enrique de Osso. Gaudi përmbushi dëshirën e urdhërit se ndërtesa duhet të jetë e rreptë, në përputhje me premtimet e tyre të varfërisë. Ai projektoi një ndërtesë të thjeshtë, duke përdorur tulla për eksterierin dhe tulla elementare për interierin. Hekuri i farkëtuar, një nga materialet e preferuara të Gaudisë, paraqitet në fasadë. Ndërtesa është e kurorëzuar nga rreshta të merlonit që i ngjajnë kështjellës, ka mundësi që i referohet Kështjellës së Shën Terezës. Këndet kanë bedenat e tullave në krye nga kolona spirale dhe që rezultojnë me një kryq me katër pjesë të armatosur, punim tipik i Gaudisë dhe me mburoja qeramike me simbole të ndryshme të urdhrit. interieri përbëhet nga një korridor i cili është i famshëm për harqet që ka. Këto harqe elegante janë zbukuruese dhe mbështetëse të tavanit dhe dyshemesë. Për Gaudinë, harku ishte një element konstruktimi ideal, i aftë për të mbështetur ngarkesa të mëdha.
Gaudia mori një tjetër porosi nga një klerik që kishte qenë shok i djalërisë së tij në Reus. Kur ai u zgjodh peshkop i Astorgës, Joan Baptista Grau i Vallespinós e pyeti Gaudinë nëse mund të projektonte një pallat peshkopi të ri për qytetin, pasi ndërtesat e mëparshme ishin djegur. i konstruktuar në mes viteve 1889 dhe 1915; në një stil neo-gotik me katër kulla cilindrike, ai rrethohej nga një hendek i thellë. Guri me të cilin u ndërtua (granit i hirtë nga zona e El Bierzos) është ne harmoni me këtë mjedis, veçanërisht me katedralen që ishte në afërsi, sikur një pamje natyrale, e cila në shekullin XiX në Astorga ishte më e dukshme sesa sot. Portiku ka tri harqe të mëdha, të ndërtuara nga guri dhe të ndara me pjerrtësi mbështetëse. Struktura mbështetet në kolona me dekorime kapitale dhe në kupola të hullizuara në harqe të caktuara, dhe në krye me stil Mudejar. Gaudi dha dorëheqje nga projekti në vitin 1893, me vdekjes e peshkopit Grau, për shkak të mosmarrëveshjeve me Chapter-ët, dhe u përfundua në vitin 1915 nga Ricardo Garcia Guereta. Ajo qëndron si muze për Rrugën e Shën Xhejmsit, i cili kaloi nga Astorga.
Një tjetër projekt i Gaudisë janë Katalunisë ishte Casa de los Botines në Leon (1891-1894), e kërkuara nga Simon Fernandez Fernandez dhe Mariano Andres Luna, tregtarë të tekstilit nga Leoni, të cilëve Gaudinë ua kishte propozuar Eusebi Guell, me të cilin ata bënin biznes. Projekti i Gaudisë ishte ndërtesë e shkëlqyeshme neo-gotike, e cila mbart gjurmën e tij të pagabueshme moderniste. Ndërtesa kishte zyre dhe dyqane të tekstilit në katet e para, ndërsa apartamentet në katet e mësipërme. Ajo ishte e konstruktuar me mure nga guri i fortë gëlqeror. Ndërtesa është e rrethuar nga katër frëngji cilindrike mbuluar nga spirale guri dhe i rrethuar nga një zonë me grilë hekuri. Fasada e stilit gotik, me ato harqet e saj, ka një orë dhe një skulpturë të Shwn Gjergjit dhe dragoit, punë e Llorenç Matamlës. Në vitin 2012 ajo ishte seli e Caja Espana.
Në vitin 1892 Gaudi u porosit nga Claudio Lopez Bre, Markezi i dytë i Komillasit, me Mision të Françskanëve për qytetin e Tangier, në Marok (në atë kohë koloni e Spanjës). Projekti përfshinte një kishë, spitalin dhe shkollën, dhe Gaudia ngjizi një strukturë kuadribualate për dyshemenë, me harqe, kulla parabolike dhe dritare hiperbolike. Guadia e priti keq dështimin e projektit, gjithmonë duke e mbajtur atë me vete. Pavarësisht kësaj, projekti ndikoi në punimin e Sagrada Familia, veçanërisht në dizajnimin e kullave, me format e tyre parabolike sikurse ato të Misionit. thumb|right|Franciscan Mission of Tangiers
Në vitin 1895 ai projektoi një kishëz vdekjeje për familjen Guell në abacinë në Montserrat, por nuk dihet shumë për këtë projekt, i cili nuk u ndërtua. Atë vit, më në fund filloi konstruktimi i Bodegas Güell, projekt i vitit 1882 për shtëpi gjuetie dhe disa punishte vere në La Cuadra de Garraf, pronë e Eusebi Guellit. i konstruktuar në mes viteve 1895 dhe 1897 nën drejtimin e Francesc Berenguerit, ndihmës i Gaudisë, punishtet e verës kanë një fasadë trekëndëshe, një çati të madhe guri, një grup oxhaqesh dhe dy ura që e lidhin atë me një ndërtesë të vjetër. Ajo ka tri kate: e fundit për një garazh, një apartament dhe një kishëz me harqe, me një altar në mes. Ajo u kompletua me një shtëpizë hyrëse, e njohur për derën e hekurt në formën e një rrjete peshkimi.
Në komunën e Sant Gervasi de Cassoles (tani rreth i Barcelonës), vejusha e Jaume Figueras e porositi Gaudinë që të rinovonte Torre Bellesguardin (1900 - 1909), ish-pallati veror i Mbretit Martin. Gaudi e projektoi atë në stil neo-gotik, duke respektuar ndërtesën e mëparshme me aq sa kishte mundësi, dhe duke provuar gjithmonë që të integronte në arkitekturë mjedise natyrore. Kjo ndikoi në zgjidhjen e tij për konstruktime lokale. Përmasat e ndërtesës ishin 15 x 15 metra, me kënde të orientuara nga katër pika thelbësore. E konstruktuar në gurë dhe tulla, është më e gjatë se e gjerë, në krye me një spirale me katër kryqe të armatosura, flamurin katalunas dhe kurorën mbretërore. Shtëpia ka një bodrum, katin përdhes, katin e parë dhe një papafingo, me një çati.
Periudha Naturaliste
Gjatë kësaj periudhe Gaudi përsosi stilin e tij personal, i frymëzuar nga format organike të natyrës, duke e vendosur atë një serie të zgjidhjeve të reja strukturore të cilave u jep rrugë analiza e tij e thellë e rregullave gjeometrike. Kësaj ai ia shtoi edhe një liri të madhe kreative dhe imagjinatë zbukuruese. Veprat e tij fituan një pasuri të madhe strukturore, me forma dhe vëllime të cilave u mundon ngurtësia raciolanle apo edhe ndonjë premisë klasike.
1898-1900
Vepër pothuajse e panjohur e Gaudisë është Casa Clapes (1899 - 1900), në 125 Carrer Escorial, me kërkesë të piktorit Aleix Clapes, i cili bashkëpunoi me Gaudinë në dekorimin e Palau Güell dhe Casa Milà. Ajo ka një kat përdhes dhe tri apartamente, me mure nga llaçi dhe ballkone nga giza. Për shkak të mungesës së zbukurimeve ose zgjidhjeve origjinale strukturore autorësia e saj ishte e panjohur deri në vitin 1976, kur u zbulua kontrata e nënshkruar nga Gaudi. Në vitin 1900 ai rinovoi shtëpinë e Dr. Pere Santalos, në 32 Carrer Nou de la Rambla, një punë jo shumë e rëndësishme. Santalo ishte shok i Gaduisë, të cilin ai e shoqëroi gjatë qëndrimit në Puigcerda në vitin 1911. Ishte ky që ia rekomandoi punën manuale për reumatizmin e tij.
Po ashtu në vitin 1900 ai projektoi dy parulla: për Orfeo Feliua (e Sant Feliu de Codines), e bërë nga bronzi, lëkura, tapa dhe mëndafshi, me motive dekorative në bazë të martirizimit të San Feliksit (një gur mulliri), muzikë (një staf dhe çelës) dhe mbishkrimin "Orfeo Feliu"; dhe Zonja Jonë e Mëshirës së Reusit, për pelegrinazhin e banorëve të Reusit të Barcelonës, me një imazh të Isabel Besorës, baresha e virgjër që u shfaq në vitin 1592, punë e Aleix Clapes dhe, në anën e pasme, një trëndafil dhe një flamur katalunas. Në të njëjtin vit, për vendin e shenjtë të Zonjës Sonë të Mëshirës në Reus, Gaudi përshkroi një projekt për rinovimin e fasadës kryesore të kishës, e cila në fund të fundit nuk u ndërmor, pasi u konciderua shumë i shtrenjtë. Gaudi e priti keq këtë refuzim, duke lënë me zemërim Reusin, ka mundësi shkak për deklaratën e mëpastajme se Riudomsi është vendi i tij i lindjes. Në mes viteve 1900 dhe 1902 Gaudi punoi në Casa Miralles, porositur nga industrialisti Hermenegild Miralles i Angles; Gaudi projektoi vetëm murin afër hyrjes, me një urë të hekurt në krye me katër kryqe të armatosur. Më pas, shtëpia për Senor Miralles u projektua nga Domeneco Sugranes, ortaku arkitekt i Gaudisë.
Projekti i ri kryesor i Gaudisë në fillim të shekullit XX ishte Park Güell (1900 - 1914), porositur nga Eusebi Güell. Ajo kishte për qëllim të ishte një pasuri banimi në stilin anglez të një kopshti të qytetit. Projekti ishte i pasuksesshëm: nga 60 ngastrat në të cilat ishte e ndarë vetëm një u shit. Pavarësisht kësaj, hyrja e parku dhe zonat e shërbimit u ndërtuan, duke shfaqur gjeninë e Gaudisë dhe duke vënë në praktikë disa nga zgjidhjet e tij strukturore të reja. Parku Guell gjendet në rrethin Camel të Barcelonës, me qëllim të jetë lozhë dhe zyre, dhe faqja është e rrethuar nga gurë dhe muri prej qeramike të lëmuar. Këto ndërtesa hyrëse janë shembull i Gaudisë në kulmin e pushtetit të tij, me kupola katalunase që formojnë një parabolë hiperbolike. Pas kalimit nëpër këtë urë, hapat kalojnë nëpër nivele më të larta, të dekoruara me fontana të skulpturuara, e njohur fontana e dragoit, e cila është bërë simbol i parkut dhe një nga emblemat më të njohura të Gaudisë. Këta hapa të çojnë te Salla Hypostyle, e cila duhej të ishte treg, e konstruktuar me kolona të gjata dorike. Mbi këtë dhomë është një shesh publik në formën e një teatri grek, me bankat e valëzuara të famshme në qeramika të thyera (“Trencadís”), punë e Josep Maria Jujol. Parku e shfaq shtëpinë, punë e Francesc Berenguerit, që ishte vendqendrimi i Gauidsë nga viti 1906 në 1926, dhe aktualisht Casa-Museu Gaudi (Shtëpia-Muze Gaudi).
Gjatë kësaj periudhe Gaudi kontribuoi me një grup projektesh, Rosary of Montserrat (1900 - 1916). Me lokacion në rrugën Holy Cave të Montserratit, ishin seri grupesh të skulpturave që shkaktojnë misterin e Virgjëreshës, e cila tregon një tufë lulesh. Projekti përfshinte arkitektët dhe skulptorët më të mirë të kohës, dhe është një shembull kurioz i Modernizmit katalunas. Gaudi projektoi First Mystery of Glory, që përfaqëson Holy Sepulcher. Seria përfshin statunë e Christ Risen, punë e Josep Llimona i Bruguera dhe Three Marys e skulpturuar nga Dionis Renart. Një tjetër projekt monumental i projektuar nga Gaudi për Montserratin nuk u realizua kurrë: ai do të përfshinte kurorëzimin e majes së El Cavall Bernat (një majë mali) me një këndvështrim në formë të kurorës mbretërore, që përfshinë 20 metra (66 këmbë) lartësi të palltos së krahëve katalunase në mur.
1901 - 1903
Në vitin 1901 Gaudi dekoroi shtëpinë e Isabel Guell Lopez, Markezen e Kastelldosriusit, dhe vajzën e Eusebi Guellit. E ndodhur në 19 Carrer Junta de Comerç, shtëpia u ndërtua në vitin 1885 dhe u rinovua në mes vieve 1901 dhe 1904; ajo u shktarrua nga një bombë gjatë Luftës Civile Spanjolle. Vitin pasues Gaudi mori pjesë në dekorimin e Bar Torino, pronë e Flaminio Mezzalan, që ndodhej në 18 Passeig de Gracia; Gaudi dizajnoi stolisjen e Salon Arabe të asaj ndërmarrjeje, e bërë nga pllaka të lyera kartoni të stilit arab (që nuk ekziston më).
Një projekt me interest të madh për Gaudinë ishte restaurimi i Katedralës së Shën Marisë në Palma de Mallorka (1903-1914), me porosi të peshkopit të qytetit, Pere Campins i Barcelo. Gaudi planifikoi një seri punimesh përfshirë heqjen e altarit të stilit barok, zbulimin e fronit të peshkopit, lëvizjen e tezgës së korit nga qendra e shenjtërores dhe vendosjen e tyre në selinë e priftit, pastrimin e rrugës për në kishëzen e Trinisë së Shenjtë, vendosjen e katedrave të reja, elektrifikimin e katedrales, zbulimin e dritares gotike të kishëzes mbretërore dhe mbushjen e tyre me xhama me njolla, vendosjen e një tende të madhe mbi altarin kryesor dhe kompletimin e zbukurimeve me piktura. Kjo u kordinua nga Joan Rubio i Bellver, asistenti i Gaudisë. Josep Maria Jujol dhe piktori Joaquin Torres Garcia, Iu Pascual dhe Jasume Llongueras ishin po ashtu të përfshirë. Gaudi e le projektin në vitin 1914 për shkak të mosmarrëveshjeve me kreun e katedrales.
1904
thumb|upright|[[Casa Batlló]] Një nga punët më të mëdha dhe më të mrekullueshme të Gaudit është Casa Batlló (1904-1906). I porositur nga Josep Batllo i Casanovas për rinovimin e ndërtesës ekzistuese ngirtur në vitin 1875 nga Emili Sala Cortes, Gaudi u fokusua në fasadë, katin kryesor, oborrin dhe çatinë, dhe ndërtoi katin e pestë për stafin. Për këtë projekt ai u ndihmua nga ndihmësit e tij Domènec Sugrañes, Joan Rubió dhe Josep Canaleta. Fasada është nga guri ranor i Montjuicit i prerë për të shtremëruar sipërfaqet e rrgeullta; kolonat janë në formë të kockave me zbukurime të perimeve. Gaudi ruajti formën drejtkëndore të ballkoneve të ndërtesës së vjetër - me kangjella të hekurit në formë të fshehur - duke i dhënë pjesës tjetër të fasadës formë të valëzuar. Ai po ashtu e bëri fasaden me fragmente qeramikash të ngjyrave të ndryshme ("trencadis"), të cilat Gaudi i mori nga mbeturinat e punimeve të qelqit. Oborri brenda godinës është me çati të ndritshme të mbështetur në një strukturë të hekurt në formë të një T-je të dyfishtë, që mbështetet në një seri harqesh. Oxhaqet helikodale janë karakteristikë për çatinë, në krye me kapela konike, mbështjellë me xham të pastër në qendër dhe qeramikë më lartë, dhe mbuluar nga topat e qartë të qelqit mbushur me rërë të ngjyrave të ndryshme. Fasada arrin kulmin në kube të mbuluara me dy shtresa të tullave dhe të cilat kanë pllaka të lëmuara qeramike në formë shkallësh (në hije të verdhë, gjelbër dhe kaltër), të cilat ngjajnë me shpinën e një dragoi; në anën e majtë është një frëngji cilindrike me anagrame të Jezusit, Maries dhe Jozefit, dhe me katër kryqin e armatosur.
Në vitin 1904, me kërkesë të piktorit Lluis Graner i Arrufi, ai projektoi zbukurimin e Sala Merce, në La Rambla, një nga kinematë e para të Barcelonës, teatri imitoi një shpellë, i frymëzuar nga Coves del Drac (Shpella e Dargoit) në Mallorka. Po ashtu për Granerin ai dizajnoi një shtëpi të veçantë në rrethin e Bonanovës në Barcelonës, nga e cila vetëm themeli dhe porta kryesore u ndërtuan, me tri hyrje: për njerëz, mjete dhe zogj; ndërtesa duhej të kishte një strukturë të ngjashme me Casa Batllo ose llozhën e Parkut Guell.
thumb|left|El chalet de Catllaràs (1905), in [[La Pobla de Lillet]]
Po ashtu në vitin 1904 ai ndërtoi Chalet de Catllaras, në La Pobla de Lillet, për fabrikën e çimentos Asland, në pronësi të Eusebi Guellit. Ajo ka një strukturë të thjeshtë shumë origjinale, në formë të një harku, me dy gjysmë rrathë që çojnë në dy katet më lartë. Kjo ndërtesë shkoi drejt shkatërrimi kur punimi me çimento përfundoi, dhe kur ajo përfundimisht rivendosi pamjen e saj të ndryshuar në mënyrë radikale, shkallët origjinale u zëvendësuan me shkallë të thjeshta metalike. Në të njëjtin vend ai krijoi Can Artigas Gardens në mes viteve 1905 dhe 1907, në zonën e quajtur Font de la MAgnesia, e porositur nga tregtari i tekstilit Joan Artigas i Alart; njeriu që kishte punuar në Parkun Guell ishte po ashtu i përfshirë në këtë projekt.
1906
thumb|[[Artigas Gardens, in La Pobla de Lillet]] Në vitin 1906 ai projektoi një urë mbi Torrent de Pomeret, në mes Sarria dhe Sant Gervasit. Ky lum rodhi direkt në mes dy punimeve të Gaudit, Bellesguardit dhe Chalet Garnerit, dhe për këtë ai u lut që ta projektonte urën në mës. Gaudi dizajnoi një strukturë interesante përbërë nga trekëndësha të vënë ballë për ballë që do të mbështetnin skeletin e urës, me stil të njëjtë si në Parkun Guell. Ajo do të ndërtohej me çimento, dhe do të ishte e gjerë 154 metra (505 këmbë) dhe e lartë 15 metra (49 këmbë); parmaku duhej të ishte i mbuluar me pllaka të lëmuara dhe me një mbishkrim kushtuar Shën Eulalias. Ky projekt nuk u miratua nga këshilli i qytetit të Siarrias.
Po atë vit, Gaudi mori pjesë në konstruktimin e Torre Damia Mateu, në Llinars del Valles, në bashkëpunim me nxënësin e tij Francesc Berenguerin, autorësina e projektit nuk është e qartë, ose nuk dihet saktësisht se kush ta kontribuar në cilën pjesë. Stili i ndërtesës na çon të veprat e hershme të Gaudisë, si Casa Vicens ose Guell Pavilions; ajo ka një portë hyrëse në formë të rrjetës së peshkimit, aktualisht e vendosur në Parkun Guell. Ndërtesa u shkatërrua në vitin 1939. Po ashtu në vitin 1906 ai projektoi një banderolë të re, kësaj here për metalpunuesit dhe farkëtaret për procesionin Corpus Christi të vitit 1910, në Katedralen e Barcelonës. Ajo ishte gjelbër e mbyllët, me pallton e krahëve të Barcelonës në këndin majtas lart, dhe një imazh të Shën Eligiusit, mbrojtës i repartit, me mjete tipike të tregtisë. Kjo banderolë u dogj në korrik të vitit 1936.
thumb|[[Casa Milà]]
Një punë tjetër e rëndësishme e Gaudisë dhe njëra nga më të admiruarat është Casa Milà, më mirë e njohur si La Pedrera (1906-1910), e porositur nga Pere Mila i Camps. Gaudi dizajnoi shtëpinë rreth dy oborreve të mëdha me kolona dhe trarë me strukturë prej guri, tulle dhe gize. Fasada është e ndërtuar nga guri gëlqeror nga Vilafranca del Penedes, e paraqitur nga pjesët e larta, e cila është mbuluar në pllaka të bardha, me pamjen e një mali të mbuluar me borë. Ka gjithsej pesë kate, nënçatinë e përbërë nga disa harqe ngjashëm me dy oborret e mëdhenj përbrenda, një rrethore dhe një ovale. Tipar dallues janë shkallët për në çati, në krye me katër kryqëshin e armatosur, dhe oxhaqe të mbuluar me qeramikë dhe me forma të tilla si helmetat mesjetare. Zbukurimi i interierit u bë nga Josep Maria Jujol dhe nga piktorët Pascual Xavier Nogues dhe Aleix Clapes. Fasada duhej të kompletohej me gurë, metal dhe qelq strukturë me Zonjën Tonë të Mëshirës shoqëruar me kryeengjëjt Michael dhe Gabriel, 4 metra lartësi. Skema u bë nga skulptori Carles Mani por për shkak të ngjarjeve të Javës Tragjike në vitin 1909 projekti mbeti në gjysmë.
1907-1908
Në vitin 1907, për të shënuar shtatë qindvjetorin e lindjes së Mbretit Xhejms, Gaudi projektoi një monument në përkujtim të tij. Ajo duhej të vendosej në Plaça del Rei, dhe po ashut nënkuptonte rinovimin e ndërtesave të afërta: çati e re për katedralen, si edhe kompletimin e kullave dhe kupolave të saj; vendosja e tri vazove mbi dhomën e nëndheshme të Shën Agadës, dedikuar Litany-së së Virgjëreshës Mari të Bekuar, ashtu si edhe figurën e një engjëlli në krye të kullës së kishëzes; më në fund, hapja e kutisë së madhe afër mureve (tani Plaça Ramon Berenguer el Grand). Projekti nuk u realizua sepse këshilli i qytetit nuk e pëlqeu atë.
thumb|upright|Original design of the church for the Colònia Güell
Projekti përfundimtar për klientin e tij të madh Eusebi Guellin ishte kisha për Colonia Guell, një fshat industrial në Santa Coloma de Cervello, ku vetëm dhoma e nëndheshme ishte konstruktuar (sot e njohur si Dhoma e nëndheshme e Colonia Guellit) (1908 - 1918). Projekti filloi në vitin 1890, dhe fabrika, shërbimet ndërtimore dhe shtëpia e punëtorëve ishin konstruktuar. Ajo që do të ishte në kishën e kolonis u projektu nga Gaudi në vitin 1898, ndërsa guri i parë nuk u vendos deri më 4 tetor 1908. Fatkeqësisht vetëm dhoma e nëndheshme u ndërtua, pasi djali i Guellit u tërhoq nga projekti pas vdekjes së tij në 1918. Gaudi projektoi një kishë ovale me pesë korridore. një në qendër dhe dy në anët e tjera. Ai e mendonte atë si tërësisht të integruar në natyrë. Një verandë e qemerëve të parabolave hiperbolike paraprijnë dhomën e nëndheshme, hera e parë që Gaudi përdori këtë strukturë dhe sidomos përdorimin e qemerit parabolik në historinë e arkitekturës. Në dhomën e nëndheshme qëndrojnë dritare të mëdha hiperbolike të ngjyrosur, me forma të petaleve të lules dhe krahët e fluturës.
Periudha e fundit
thumb|Sagrada Familia schools Gjatë viteve të fundit të karrierës së tij, Gaudi ia kushtoi Sagrada Família, ku arriti kulminacionin e stilit të tij natyralist, duke krijuar sintezën e gjitha zgjidhjeve dhe stileve që ai i kishte provuar deri atëherë. Gaudi arriti një harmoni të përsosur në mes strukturës dhe elementeve zbukuruese, në mes plastikës dhe estetikës, mes funksionit dhe formës, mes enës dhe përmbajtjes, arriti integrimin e të gjitha arteve në një strukturë, punë logjike.
Shembulli i parë i fazës përfundimtare të tij mund të shihet në një ndërtesë të thjeshtë por shumë të zgjuar, shkollat Sagrada Familia, një shkollë e vogël për fëmijët e punëtorëve. E ndërtuar në vitin 1909, ajo ka një planin e një terren drejtkëndësh 10 x 20 metra (33 këmbë x 66 këmbë), dhe përmban tri klasa, një sallë dhe një kishëz. Ajo u ndërtua nga tulla të ekspozuara, në tri shtresa të mbivendosura, duke ndjekur metodën tradicionale katalunase. Muret dhe çatia janë në formë të valëzuar, duke dhënë një strukturë butësie por edhe të fortë. Shkollat Sagrada Familia u morën si shembull i konstruktimit gjenial dhe shërbyen si burim frymëzimi për shumë arkitektë, si për thjeshtësinë e tyre, fortësinë, origjinalitetin, funksionalitetin dhe gjeometrinë e shkëlqyer.