cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luftërat hebreo-romake
Luftërat hebreo-romake ishin një seri revoltash në shkallë të gjerë nga hebrenjtë e Mesdheut Lindor kundër Perandorisë Romake midis viteve 66 dhe 136 të es.
Agnes J. Quirk
Agnes J. Quirk (1884 - 1974) ishte një bakteriologe, patologe e bimëve dhe shpikëse amerikane. Ajo mbikëqyri kultivimin e baktereve në Laboratorin e Patologjisë së Bimëve në Departamentin e Shteteve të Bashkuara të Bujqësisë në Industrinë e Bimëve. Ajo mori një patentë për prodhimin e mykut dhe xhelatinës së penicilinës në vitin 1952.
Luftërat hebreo-romake
Lufta e parë
Lufta e parë hebreo-romake filloi në vitin 66 të e.s., nisur nga tensionet fetare midis grekëve dhe çifutëve dhe më pas u përshkallëzua për shkak të protestave kundër taksave dhe sulmeve ndaj qytetarëve romakë. Atë kohë romakët ishin ndërlikuar në një luftë kundër partëve në lindje. Në përgjigje të plaçkitjes romake të Tempullit të Dytë të judenjve dhe ekzekutimit të deri në 6,000 hebrenjve në Jeruzalem, shërtheu lufta. Garnizoni ushtarak romak i Judesë u kap shpejt nga rebelët, ndërsa mbreti pro-romak Agrippa II, së bashku me zyrtarët romakë, u largua nga Jeruzalemi për në Galile. Ndërsa u bë e qartë se rebelimi po dilte jashtë kontrollit, Cesti Galli, legat i Sirisë, solli ushtrinë siriane, të bazuar në legjionin XII Fulminata dhe e përforcoi me trupa ndihmës, për të rivendosur rendin dhe për të shuar revoltën. Megjithë përparimeve fillestare, legjioni sirian u zu në pritë dhe u mposht nga rebelët hebrenj në betejën e Beth Horonit, me 6 mijë romakë të masakruar dhe Legio Aquilla i humbur - një rezultat që tronditi udhëheqjen romake.
Agnes J. Quirk
Jeta dhe karriera
E punësuar nga Erwin Frink Smith, patolog i ngarkuar nga Laboratori i Patologjisë së Bimëve, Byroja e USDA për Industrinë e Bimëve, Quirk u bë asistente e Smith në vitin 1901. Pavarësisht titujve të punës si "ndihmëse laboratorike" dhe "ndihmëse shkencore",  hulumtimi i Quirk u përqendrua në fenomenet e oksidimit të agrobacterium tumefaciens dhe mediumeve të kulturës të përdorura në analiza patogjene.
Luftërat hebreo-romake
Lufta e parë
Vespaziani, gjenerali pa pretendime dhe me përvojë të madhe, u ngarkua me shkatërrimin e rebelimit në provincën e Judesë. I biri Titi u emërua i dyti në komandë. Vespazianit iu dhanë katër legjione dhe u ndihmua nga forcat e mbretit Agrippa II. Në vitin 67 të e.s., ai pushtoi Galilenë. Ndërsa shmangia e një sulmi të drejtpërdrejtë në qytetin e përforcuar të Jerusalemit i cili ishte i mbushur me forcat kryesore rebele, forcat e Titit filluan një fushatë të pareshtur për të zhdukur fortesat rebele dhe për të ndëshkuar popullsinë. Brenda disa muajsh, Vespaziani dhe Titi morën me sulm fortesat kryesore të çifutëve të Galilesë dhe më në fund e kapën Jotapatën, që ishte nën komandën e Josef ben Matitijahut, pas një rrethimi 47 ditor. Ndërsa në Jeruzalem, një përpjekje e udhëheqësit të sicarit (thikëtarëve) Menahem për të marrë kontrollin e qytetit dështoi, duke rezultuar në ekzekutimin e tij. Një udhëheqës fshatarësh Simon Bar-Giora u rrëzua nga qyteti nga qeveria e re e moderuar e Judesë dhe Anani ben Anan filloi të forconte qytetin.
Pasi ishin dëbuar nga Galileja, rebelët e lëvizjes zelote dhe mijëra refugjatë arritën në Jude, duke krijuar trazira politike në Jeruzalem. Zelotët fillimisht u mbyllën në tempull. Sidoqoftë, konfrontimi midis kryesisht saducenjve të Jerusalemit dhe fraksioneve kryesisht zelote të Revoltës Veriore nën komandën e Gjonit të Giscalës dhe Eleazarit ben Simon, doli në dritë. Kur edomasit hynë në qytet dhe luftuan në anën e zelotëve, Anan ben Anani u vra dhe forcat e tij pësuan humbje të rënda. Simon Bar Xhora, që komandonte 15.000 trupa, u ftua në Jeruzalem nga udhëheqësit e saducenjve që të qëndronin kundër zelotëve dhe shpejt mori kontrollin mbi pjesën më të madhe të qytetit. Armiqësia e fortë ndërmjet fraksioneve të Bar Xhorës, Gjonit dhe Elazarit, u përcoll me anë të vitit 69 të e.s.
Pas një pezullimi në operacionet ushtarake, për shkak të luftës civile dhe trazirave politike në Romë, Vespaziani u kthye në Romë dhe u pranua si perandori i ri në vitin 69 të e.s. Me largimin e Vespazianit, Titi rrethoi qendrën e rezistencës rebele në Jerusalem në fillim të vitit 70 të e.s. Derisa dy muret e para të Jeruzalemit u shkelën brenda tre javësh, një qëndrim kokëfortë e pengonte ushtrinë romake të thyente murin e tretë dhe të trashë. Pas një rrethimi brutal shtatë-mujor, në të cilin luftimi i zelotëve rezultoi në djegien e të gjithë furnizimit ushqimor të qytetit për të rritur "luftën deri në fund", romakët në fund arritën të shkelnin forcat e dobëta hebraike në verën e vitit 70 të e.s. Pas rënies së Jeruzalemit, Titi u nis për në Romë, ndërsa Legjioni X Fretensis mposhti më vonë mbetjet e mbetura hebreje, duke përfunduar fushatën romake në Masada në vitin 73/74 të e.s.
Lufta e Kitosit
Lufta e Kitosit (115-117 të e.s.) është emri i dhënë për luftën e dytë hebreo-romake. Lufta e Kitosit përbëhej nga revolta të mëdha të hebrenjve të diasporës në Cirenë (Qirenaicë), Qipro, Mesopotami dhe Egjipt, të cilat u dolën jashtë kontrollit, duke rezultuar në një masakrim të hapur të qytetarëve romakë dhe të tjerëve (200.000 në Cirenë, 240.000 në Qipro sipas Cassit Dio) nga rebelët hebrenj. Rebelimet më në fund u shtypën nga forcat romake, kryesisht nga gjenerali romak Lusi Quiet, emri i të cilit më vonë i dha konfliktit titullin e tij, pasi "Kitos" është një formë e mëvonshme i emrit Quietus.
Kryengritja e Bar Kohbës
Kryengritja e Bar Kohbës (132-136 të e.s.), ishte rebelimi i tretë i madh nga hebrenjtë e provincës së Judesë dhe Mesdheut Lindor kundër Perandorisë Romake dhe e fundit e luftërave hebreo-romake. Simon bar Kohba, komandanti i kryengritjes, u vlerësua si një Mesia, një figurë heroike që mund të rivendoste Izraelin. Revolta themeloi një shtet të pavarur të Izraelit në disa pjesë të Judesë për më shumë se dy vjet, por një ushtri romake e përbërë nga gjashtë legjione të plota me ndihmës dhe elementë nga deri në gjashtë legjione të tjera më në fund e shtypën kryengritjen. Romakët pastaj i ndaluan hebrenjtë të hynin në Jerusalem, përveçse të merrnin pjesë në festën e Tisha B'Avit. Ndonëse të krishterët hebrenj e përshëndetën Jezusin si Mesia dhe nuk e mbështetën Bar Kohbën, ata u ndaluan nga Jerusalemi së bashku me pjesën tjetër të hebrenjve. Lufta dhe pasojat e saj ndihmuan në dallimin e krishterimit si një religjion i dallueshëm nga judaizmi. Rebelimi njihet edhe si Lufta e Tretë hebreo-romake ose Kryengritja e Tretë e Hebrenjve, ndonëse disa historianë e lidhin atë me Kryengritjen e Dytë të Hebrenjve, duke mos llogaritur Luftën e Kitosit, 117 të e.s.
Pasojat e kryengritjes
Humbja e revoltës hebraike ndryshoi diasporën hebraike, pasi shumë nga rebelët hebrenj ishin shpërndarë ose shitur në skllavëri. Para largimit të Vespazianit, me urtësi e farizeut Rabi Yohanan ben Zakkai, morën lejen e tij për të krijuar një shkollë judaike në Javne. Zakkai ishte kontrabanduar nga Jeruzalemi në një arkivol nga studentët e tij. Kjo shkollë më vonë u bë një qendër e madhe e studimit talmudik.
Hadriani (perandori 117-138 të e.s.) u përpoq të çrrënjoste judaizmin, të cilin e shihte si shkak të rebelimeve të vazhdueshme. Ai e ndaloi Tevratin dhe kalendarin hebre dhe ekzekutoi dijetarët judaikë. Rrotulla e shenjtë u dogj në mënyrë ceremoniale në malin e Tempullit. Në ish vendin e tempullit ai instaloi dy statuja, një të Jupiterit dhe një tjetër të tij. Në një përpjekje për të fshirë ndonjë kujtim të Judesë ose të Izraelit të lashtë, ai e fshiu emrin nga harta dhe e zëvendësoi atë me Siri Palaestinën, duke zëvendësuar kushtet e mëparshme, si Judaja. Në mënyrë të ngjashme, ai rivendosi Jerusalemin, këtë herë si qytet romak që quhej Aelia Capitolina, dhe hebrenjve iu ndalua të hyjnë në qytet, përveç në ditën e festës të Tisha B'Av.
Judaizmi rabinik u bë një religjion i përqendruar rreth sinagogave dhe vetë hebrenjtë u shpërndanë në të gjithë botën romake dhe më gjerë. Me shkatërrimin e Jerusalemit, në këto vende vazhduan qendra të rëndësishme të kulturës hebreje të zhvilluar në zonën e Galilesë dhe në Babiloni dhe të përpunonin Talmudin.
Luftërat hebreo-romake kishin një ndikim epik mbi hebrenjtë, duke i kthyer ata nga një popullsi e madhe në Mesdheun Lindor në një minoritet të shpërndarë dhe të përndjekur. Këto luftëra citohen shpesh si një fatkeqësi për shoqërinë hebraike. Ngjarjet gjithashtu kishin një ndikim të madh në judaizëm, pasi vendi i adhurimit qendror të Tempullit të Dytë të Jerusalemit u shkatërrua nga trupat e Titit. Megjithëse kishte një lloj autonomie në Galile deri në shekullin e 4-të, siç ishte Këshilli i Jamnisë (ose Javne) dhe më vonë një sukses i kufizuar në vendosjen e autonomisë hebraike sasaniane të shkurtër në Jeruzalem në vitet 614-617 të e.s., dominimi hebre në pjesët e Levantit Jugor u rifitua vetëm në mesin e shekullit të 20-të, me themelimin e shtetit të Izraelit në vitin 1948 të e.s.
Pajisjet e futbollit
thumb|200px|[[Pavel Nedvěd, fotografuar në vitin 2006, duke luajtur me pajisje tipike të futbollit modern.]]
Pajisjet e futbollit janë mjetet e domosdoshme që lojtarët duhet t'i përdorin në fushën e lojës. Ligjet e lojës saktësojnë pajisjet minimale që një lojtarë duhet të përdori, por gjithashtu ndalon edhe përdorimin e gjithçkaje të rrezikshme për lojtarin ose ndonjë pjesmarrës tjetër. Kompeticionet individuale mund të përcaktojnë kufizime të mëtejshme, të tilla si rregullimi i madhësisë së stemave të shfaqura në fanella dhe deklarimi se, në rast të Futbollin e luajne mashkujt dhe femrat
Futbollistët zakonisht mbajnë numra identifikimi në mbrapa fanellave të tyre. Fillimisht një ekip lojtarësh mbanin numra nga 1 deri në 11, që përputhen përafërsisht me pozicionet e tyre të lojës, por në nivel profesional kjo është zëvendësuar përgjithësisht nga numërimi i skuadrave, ku secili lojtar në një skuadër ndahet një numër fiks për kohëzgjatjen e një sezoni. Klubet profesioniste gjithashtu zakonisht shfaqin mbiemrat e lojtarëve ose pseudonimet në fanellat e tyre, lartë (ose, rrallë, më poshtë) numrave të tyre.
Alcantarilla
Alcantarilla është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Huerta de Murcia, të provincës Rajoni Murcia, në Rajoni Murcia. Alcantarilla ka 41381 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 16 km2.
Klima
I ndodhur në kufirin në meridianin e zonës së butë, ajo gëzon një klimë të këndshme mesdhetare, si afërsia e saj në det vepron si një "jastëk termik". Temperaturat mesatare vjetore qëndrojnë rreth 18 °C. Dimrat janë të butë me një mesatare në janar me 10.2 °C dhe verërat janë shumë të nxehta me një mesatare prej 27.2 gusht °C.Shirat janë të pakta (zakonisht më pak se 200 mm) dhe të parregullt, siç janë ditët me re, pasi ka më shumë se 2.800 orë në vit diellit.
Demografia
Alcantarilla ishte për disa vite komuna më e populluar gjerësisht në Spanjë. Ajo është ende vendi më i populluar dhe më i dendur në rajonin e Murcias me mbi 2.500 banorë për kilometër katror. Kjo ndryshoi kur, në vitin 1987, sipërfaqja e saj u rrit në 10.2 km². Alcantarilla pastaj u ngrit nga fillestarja 5.5 km² të saj dhe u bë 15.54 km² ditët e sotme. Pavarësisht zonën e saj relativisht të vogël të tokës, qyteti ka lagje të ndryshme ose zona. Këto janë: San Pedro, San Roque, Campoamor, San Jose Obrero, Vistabella, Cabeza Verde, Las Tijeras, Florentino Gomez, Santa Rosa de Lima, [[Casitas dhe El Potro.
Shegushe Bebeti
Shegushe Bebeti, aktore e njohur e Teatrit të Kukullave. Dekoruar nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë, Bujar Nishani me Titullin “Mjeshtër i madh”.
Katërlis
Katërlis është një fshat në Komunën Tunjë, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Smoker
Personaliteti
Smoker është një Detare e kalitur, e cila kur nisi së pari, po përpiqej të gjurmonte Luffy në Loguetown. Ndryshe nga shumë marinarë të tjerë, Smoker nuk ndjek rregullën e Drejtësisë Absolute dhe ndjek kodin e tij të drejtësisë, të cilin ai më vonë i predikon Tashigit. Perceptimi i Smoker për drejtësinë gjithashtu i lejon Ekuipazhin e Kapelës prej Kashte të qëndrojnë në liri, edhe pse janë piratët gjatë incidentit Alabasta. Ai lejoi Luffy të shkojë pasi ai mori vesh se Zoro ishte urdhëruar nga Luffy për ta shpëtuar nga mbytja. Megjithatë, ai shpejt humbi durimin pasi Luffy bëri një koment të marrë. Ai paralajmëroi Luffy se si një detar, ai do të duhet të përpiqet dhe ta arrestojë atë herën tjetër kur ata ndeshen me njëri-tjetrin.
Smoker gjithashtu nuk donte të merrte përgjegjësi në Alabasta për punën Kapelave prej Kashte për mposhtjen e Krokodilit, madje duke mallkuar Qeverinë Botërore kur ata u përpoqën ta shpërblejnë atë për të.
Për më tepër, Smoker është shumë i perceptuar. Ai shpejt u bë i interesuar në Luffy, sepse ai pa paralele me Gol D. Roger në pirat i ri. Kjo gjithashtu e udhëhoqi atë për të ndjekur Luffy, të cilit ai vazhdimisht bën, madje deri në kohën e tanishme. Në Loguetown, ai shpesh pyeste nëse ishte rastësi që në përvjetorin e ekzekutimit të Roger, Luffy u shfaq dhe bëri një vorbull të tillë.
Smoker është i pamëshirshëm ndaj piratëve dhe lufton me gjithë fuqinë e tij. Megjithatë, ai pret që piratët të mos tregojnë mëshirë ndaj tij; ai ishte edhe më i habitur kur Zoro e shpëtoi atë nga mbytja sipas urdhrave të Luffy. Në këmbim, ai duhej të vazhdonte dhe të linte vetëm Luffy dhe ekuipazhin e tij.
Nga ana tjetër, Smoker është i dedikuar për ndjekjen e drejtësisë globale kundër kriminelëve dhe piratëve dhe nuk do t'i harrojë ata që e braktisin ligjin dhe nuk arrijnë t'i shpëtojnë asaj, megjithëse ai duket se e ndan "drejtësinë morale" të Garp dhe Kuzan dhe njeh se jo të gjitha marinat janë aq fisnikë sa sugjeron imazhi i tyre, dhe as nuk duhet të besohen të gjithë aleatët verbërisht.
Ai gjithashtu tenton të mbajë grindje ndaj piratëve që i kanë shpëtuar. Për shembull, ai përgatitet të kapë Portgas D. Ace dhe është i përgatitur për një betejë të vështirë. Megjithatë, pasi Luffy papritmas i ndërpret ata dhe i hedh ato nëpër disa mure, Smoker, sa më shpejt që ai e sheh Luffy, mezi pranon Ace. Ai thjesht e fut atë në tokë dhe përgatitet të shkojë pas Luffy, i cili është objektivi i tij kryesor.
Smoker i trajton vartësit e tij me të njëjtin respekt si bashkëmoshatarët e tij dhe kurrë nuk abuzon me pozitën e tij. Ai gjithashtu është i ashpër ndaj vartësit të tij Tashigi.
Disponimi i Smoker për të qenë kokëfortë del kur ai vendos që ai do të braktisë atë që po bën dhe të shkojë pas Luffy pa marrë parasysh. Smoker ka tendencën që të mos i përmbahet idesë standarde të drejtësisë, por përkundrazi të jetojë sipas kodit të tij të drejtësisë. Aspekti unik për takimin mes tij dhe Luffy është se kjo është hera e parë që Luffy ikën në mënyrë aktive, në krahasim me luftën.
Smoker është një njeri jashtëzakonisht serioz dhe i tronditur, dhe shumë rrallë është treguar të buzëqeshë, nëse jo. Ai është shpesh i mprehtë dhe kaustik ndaj njerëzve që vijnë si shqetësime ndaj tij, dhe merr inatosur dhe zemëruar në antics budallallëqe dhe marrëzi që të shqetësojnë paqen e tij. Megjithatë, ai është thellësisht i përkushtuar dhe i nxitur për të mbrojtur njerëzit e pafajshëm dhe vartësit e tij nga dëmtimi dhe do të zemërohet pafundësisht me cilindo në pozitë të pushtetit që pretendon të mbrojë njerëzit, por në të vërtetë i mashtron ose i manipulon për interesat e tyre egoiste.
Smoker duket se ka një hobi në balancimin e shkëmbinjve të parë të treguar në Loguetown. Si i tillë, ai nuk duket se pëlqen njerëzit që bëjnë shumë zhurmë rreth tij, pasi ai pretendon se e thyen fokusin e tij. Smoker gjithashtu nuk i beson Shichibukai, pasi ai i beson ata si asgjë më shumë se piratët. Në fakt, ai është tradhtuar nga Shichibukai katër herë deri më tani në seri.
Megjithë sjelljet e tij të zymta, ai duket se ka një personalitet të mirë. Në Loguetown, kur një vajzë e vogël u përplas me të dhe e hodhi akulloren në pantallonat e tij, ai e merr atë në zemër të mirë. Madje i dha paratë e saj për të blerë një kon të ri. Ai gjithashtu tregon respekt, madje edhe ndjeshmëri mbrojtëse ndaj vartësit të tij, Tashigi.
Aftësitë
Smoker është një luftëtar i frikshëm, si në krye të fuqisë së tij të dukshme, aftësitë e tij të Logia e vendosin atë larg nga shumica e marinsave. Në Loguetown, ai ishte në prag të arrestimit të Luffy gjatë takimit të tyre të parë, dhe do të kishte arritur nëse nuk do të kishte qenë ndërhyrja e babait të Luffy, Monkey D. Dragon.
Mazères-sur-Salat
Mazères-sur-Salat (, fjalë për fjalë Mazères mbi Salat ; Ocitanisht: Maseras de Salat ; Shqip: Mazerra mbi Salat ) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Smoker
Aftësitë
Pas dy viteve, gjatë kohës së tij në Punk Hazard, Smoker i dha kohë të vështirë Law para se të mposhtet përfundimisht. Ai ishte gjithashtu në gjendje për të luftuar Vergo në kushte relativisht të barabartë, pavarësisht zotërimit të lartë të Vergos të Haki, dhe qëllimi aktual i Smoker ishte që të merrte zemrën e Law nga marinarët mashtrues. Megjithatë, ai u mposht lehtë nga një tjetër Shichibukai Donquixote Doflamingo.
Arma e Smoker quhet Nanashaku Jitte, me këtë ai mundet të anuloj fuqitë e frutave të detit duke i goditur ata. Ai e përdorë këtë armë kombinuar me frutin e tij, por jitte nuk transformohet në tym siq transformohet Smoker. Pas dy viteve është parë se Smoker mund ta forcoj dhe shndërroj jitte në të zezë duke përdorur Ambicien e Armatimit.
Fruti i Detit
Smoker ka ngrënë frutin e tymit, një lloj i Logia, që i lejon atij të krijoj, kontrolloj dhe të bëhet tym. Si frutat tjerë të llojit Logia, Smoker është një nga përdoruesit që mund të fluturoj duke shndërruar pjesën e poshtme të trupit në tym.
Do të duket se, kur përballen me zjarr, ata do të anulojnë njëri-tjetrin; përveç kësaj, nuk ka ende ndonjë dobësi specifike natyrore. Me zotërimin e tij të tanishëm mbi fuqitë e tij, mënyra e vetme e besueshme për të plagosur Smoker është përmes përdorimit të Haki, siç bëri Hancock gjatë betejës së tyre të shkurtër, ose nëpërmjet dobësive standarde të frutave të detit.
Dublimi
Në japonisht, Smoker dublohet nga Ginzō Matsuo (48-79), Mahito Ōba (94+). Në versionin anglisht të Odex, Smoker dublohet nga Joseph Murray (48-77) dhe Paul Pistore (78+). Në 4Kids Entertainment, Smoker dublohet nga Russell Velazquez. Në Funianimation, Smoker dublohet nga Greg Dulcie.
Antonio Conte
Antonio Conte ( Italisht: [anˈtɔːnjo ˈkonte]; lindur më 31 korrik 1969) është një trajner italian futbolli dhe ish futbollist profesionist i cili është aktualisht trajneri i klubit italian Internazionale.
Conte luajti si mesfushor gjatë karrierës së tij, të cilën e nisi me klubin e qytetit të lindjes Lecce dhe më pas u bë një nga lojtarët me të mirë dhe të dekoruar të historisë së Juventusit. Ai ishte kapiten i ekipit dhe e ndihmoi atë të fitonte UEFA Ligën e Kampioneve, si dhe pesë tituj të Serie A, pa përfshirë trofe të tjerë. Ai gjithashtu ka qënë një lojtar i kombëtares italiane, me të cilën ka luajtur në Kupën e Botës 1994 dhe Euro 2000, ku Italia është mposhtur në finale në të dyja rastet.
Karriera e tij si trajner filloi në vitin 2006, kurse në sezonin 2008–09 filloi titullin e Serie B me Barin. Dy vite më vonë, ai arriti të ngjisë Sienën në elitë. Në vitin 2011, Conte u bë trajneri i ri i Juventusit, ku me formacionin 3–5–2 fitoi tre kampionate rresht si dhe trofe të tjerë. Në vitin 2016, Conte u bë trajner i kombëtares italiane, duke e udhëhequr në fushatën e UEFA Euro 2016, para se të kalonte në Premier Ligë te Çelsi. Në Londër, ai fitoi titullin e Premier Ligës në sezonin e tij të parë, të cilën e pasoi me fitimin e Kupën FA në sezonin e ardhshëm. Ai u shkarkua në korrik 2018, kurse më 31 maj 2019 u zyrtarizua si trajner i ri i Interit.
Saburo Kawabuchi
(lindur më 3 Dhjetor 1936) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 26 ndeshje dhe ka shënuar 8 gola.
Kisha e Shën Kollit (Kavajë)
Histori dhe përshkrim
Kisha e Shën Kollit në Kavajë u ndërtua në vitin 1870, pasi ortodoksët e Kavajës kishin marrë fermanin nga Sulltani. Ishte një ndërtim nga të gjitha faqet me mure guri me trashësi 70cm, me llaç gëlqere dhe me breza druri çdo 50cm. Çatia ishte e ndërtuar prej druri, mbuluar me tjegulla vendi. Në brendi kupolat, kollonat, kapitelet e tyre dhe kornizat horizontale ishin gjithashtu të punuara dru. Një pjesë e ikonave ishin pikturuar në muret anësore dhe në atë ballor, ndërsa kupolat që formoheshin mbrenda hapësirës së çatisë, ishin te suvatuara mbi rripa dërrasash dhe mbi këtë suvatim, ishin pikturuar ikonat. Ndërtesa e kishës nga pikpamja e monumentalitetit kishte vlerat e saj si ndërtim i gjysmës së dyte të shekullit XIX.
Kisha e re e Shënkollit në Kavajë u projektua duke u përshtatur mbi bazen ekzistuese të shtepisë së kulturës. Për të parë këtë mundësi rikontruksioni, në fillim të vitit 1992 erdhi nga Greqia një grup pune i drejtuar nga një inxhinier ndërtimi. Në konsultë për këtë qëllim u thirrën Z.I.Sukaj, si autor i projektit për zgjidhjen arkitekturore të shtëpisë së kulturës, që ish ndërtuar pas prishjes së kishës me 1967. Ky grup pune ngarkoi Ark. I.Sukaj të bënte një studim të ri, duke paraqitur një projekt-ide për ta përshtatur tani objektin nga shtëpi kulture në kishë, por nuk pati sukses. Pas dy vjetesh, në fillim të 1994, projekti i përfunduar dhe i gatshem për të filluar nga puna erdhi nga Greqia. Ai kishte disa elemente të projekt-idesë së hartuar dy vjet më parë nga Z. I.Sukaj. Projekti i ri hiqte mbulesën komplet të sallës së shfaqjeve (mbulesë me konstruksione metalike mbuluar me flete eterniti), ruante shumë elemente konstruktive vertikale përqark sallës dhe natyrisht shtonte të tjera struktura për pershtatjen që kërkohej.
Për realizimin e këtij rikonstruksioni ishte caktuar një kufi fondi prej një milion USD. Ndërtimin e bëri shoqeria sipërmarrëse ndërtuese “Vllazen Haveriku” Kavajë, që e perfundoi në vitin 1997, me një fond pak më të vogel se kufiri i financimit.
Muzika e Vojvodinës
Muzika e Vojvodinës është një muzikë që luhet nga organizata të tilla si Orkestra Tamburica e Radio Televizionit të Vojvodinës, Shoqata e Kitaristëve të Vojvodinës Orkestra Kombëtare e Harqeve, Zlatna Tamburica, Shoqata e Grupeve të Këndimeve Serbe, Oj Dunave, Dunave Plavi, Akademia e Arteve në Novi Sad dhe organizata rinore Muzička Omladina.
Muzike klasike
Të paktën që nga shekulli i 19-të, Vojvodina ka pasur një traditë të gjallë korale. Disa nga koret më të njohura përfshijnë "Koča Kolarov" (nga Zrenjanin ) dhe "Isidora Sekulić" (nga Novi Sad ).
Vojvodina ka prodhuar një kompozitor të njohur në Josif Marinković (1851–1931) nga Vranjeva. Ai shkroi pjesë me ndikim romantik për kore me shoqërimin e një piano, si dhe himne dhe muzikë teatrale. Marinkoviq në këto kompozime përdori disa elemente të muzikës popullore serbe. Një kompozitor tjetër nga Vojvodina ishte Isidor Bajić, i cili gjithashtu studioi muzikën popullore të zonës dhe themeloi Revistën Muzikore Serbe.
Muzika tradicionale
Muzika tradicionale e Vojvodinës formon një lloj vazhdimësie me muzikën popullore të Rumanisë në lindje, muzikën popullore të Hungarisë në veri, muzikën popullore të Sllavonisë ( Kroaci ) në perëndim dhe muzikën popullore të Serbisë Qendrore në jug. Ekziston edhe njëfarë dallimi midis muzikës tradicionale në pjesë të ndryshme të Vojvodinës, si dhe dallimit në mes muzikës së grupeve të ndryshme etnike në rajon. parapamje| Dyshja [[Gajdja|Gaida .]] Muzika tradicionale e Vojvodinës është në një masë të madhe e lidhur me tamburicat e vogla (tamburica ) dhe orkestrat e harqeve. Formati i orkestrës ndryshon; në formën më të zakonshme, zakonisht ka një ose dy tamburica, një violinë, një kitarë dhe një kontrabas (në gjuhën e folur si " begeš "); ndonjëherë përfshin edhe një fizarmonikë. Orkestra të tilla quhen, disi arkaikisht, bandat ( bande ). Ka edhe orkestra të përbëra vetëm nga dajre; Megjithatë, repertori i tyre është disi i kufizuar në këngë më të buta.
a b c
Violinisti modern Félix Lajkó e bazoi opusin e tij të ngjashëm me xhazin në një spektër të gjerë ndikimesh nga muzika e fushës Panoniane, duke përfshirë muzikën hungareze, vojvodinase dhe rome.
Pop dhe rock
"Epoka e artë" e pop-it dhe rock-ut në Vojvodinë, si kudo në Serbi ishin vitet 1980, kur shpërthimi i valës së re nisi disa grupe të shkëlqyera. Grupet më të rëndësishme të asaj periudhe ishin punkerët jetëshkurtër, por me ndikim Pekinška patka, eksperimentistët pop Laboratorija zvuka dhe arty La strada të udhëhequr nga Slobodan Tišma. Në vitet 1990, grupet më të shquara ishin programi Obojeni dhe Love Hunters nga Novi Sad. Në fund të viteve 1990 dhe 2000, një rrymë grupesh pop fitoi gjithashtu një popullaritet të kufizuar ( Oružjem protivu otmičara, Zbogom Brus Li, Instant karma).
Kantautori Gjorgje Balašević, megjithatë, mbetet figura më e shquar e muzikës moderne popullore në Vojvodinë. Karriera e tij ka zgjatur që nga viti 1977 e deri më sot.
Muzika popullore
Gjatë viteve 1990, muzika popullore në Serbi dhe Vojvodinë u bë e ashtuquajtura "muzikë popullore e kompozuar e re" ( turbo-folk ), me ndikime nga muzika orientale si muzika turke ose greke. Këngëtarët e njohur të muzikës popullore nga Vojvodina përfshijnë Dara Bubamara, Miloš Bojanić dhe Boža Nikolić.
Stresi psikologjik dhe gjumi
Llojet e stresit
Stresorët mund të kategorizohen në modelin e stresit të Sfidës / Pengesës. Stresorët sfidues, edhe pse të pakëndshëm, lejojnë rritje dhe arritje siç është presioni i kohës në një kontekst pune. Stresorët pengues janë ato që shkaktojnë ngarkesë të panevojshme dhe nuk kontribuojnë në arritje siç është mbikëqyrja e dobët e punës. Cilësia e vet-raportuar e gjumit zvogëlohet në lidhje me stresorët pengues por jo për të sfiduar stresorët. Kohëzgjatja e gjumit nuk ndryshon në lidhje me pengimin: raporti i sfidës dhe as rritja e orarit të punës stresues nuk ndikon në cilësinë e vetë-raportimit të gjumit.
Perceptimi i cilësisë së gjumit
Pagjumësia është një gjendje e zakonshme që prek deri një të pestën e popullsisë në shumë vende të botës dhe shpesh është e ndërlikuar nga një numër i kushteve psikiatrike. Pagjumësia paradoksale është fenomeni i një mospërputhje midis kohëzgjatjes së raportuar të gjumit dhe matjes objektive të gjumit. Në disa raste, megjithatë, stresi dhe ankthi i prodhuar, në të vërtetë, rezultojnë në një ulje objektive të cilësisë së gjumit.
Mekanizmat neuropsikiatrik
Gjumi mund të ndahet gjerësisht në "lëvizjen e shpejtë të syrit" (REM) dhe më thellë "lëvizje jo e shpejtë e syve" (NREM). Ndryshimet në fazën e gjumit ndryshojnë në modelet e kafshëve varësisht nga stresori, por nuk ndryshojnë kohëzgjatjen totale të gjumit, me përjashtim të risisë i cili zvogëlon REM dhe NREM. Për shembull frika e kushtëzuar zvogëlon gjumin REM ndërsa stimulimi auditor e rrit atë.
Tek njerëzit, modelet e stresit kanë qenë të lidhura ngushtë me depresionin e kontekstit. Ndryshimet në modelet e gjumit në depresion janë shumë afër atyre që shihen tek kafshët me stres të mprehtë; këto ndryshime mund të përdoren si një parashikues për zhvillimin e depresionit. Stresi psikosocial afatgjatë / kronik dihet se shkakton simptoma të depresionit por stresi kronik në gjumë pa faktorin konfidencial të depresionit është i paqartë. Disrregullimi i gjumit të parakohshëm të shkaktuar nga stresorët mund të ndikojë në neuroplasticitet dhe lidhjen sinaptike potencialisht që çon në zhvillimin e çrregullimet e humorit. Ky gjumë i dobët mund të bëhet vetë një përbërës fenomen i stresit.
Neuronet kolinergjike
Në studimet e kafshëve, minjtë e stresuar psikologjikisht shfaqin një rritje në gjumën totale REM dhe gjatësinë mesatare të kohëzgjatjes së fazës REM (por jo numrin e cikleve). Ky ndryshim ndërmjetësohet nga neuronet kolinergjike pasi ciklet e zgjatura REM të kafshëve të stresuar mund të reduktohen duke përdorur një antagonist kolinergjik (atropina). Një studim zbuloi se stresorët e stimulimit auditor veprojnë në mënyrë të ngjashme duke frenuar uljen kolergjike të gjumit REM. Minjtë me stres të butë kronikë shfaqin një ulje frenuese të receptorëve GABA në hipotalamus (duke rritur çlirimin e hormoneve të stresit) dhe rrjedhin të trurit ndër të tjera. Brenda rajonit pedunculopontine tegmentum, në pjesën e trurit, ulja e imunitetit GABA e neuroneve kolinergjike vepron përsëri në të njëjtën mënyrë në rritjen e kohëzgjatjes REM të gjumit.
Aksi hipotalamik-hipofizor-adrenal
Neuroendokranina e aksit hipotalamik-hipofizor-adrenal është një sistem i hormoneve që kulmon në lëshimin e kortizolit nga gjëndrat mbiveshkore në përgjigje të stresit akut dhe gjithashtu shihet se rregullon modelin e gjumit. Ulja e receptorëve GABA në hipotalamus të parë në stres kronik zvogëlon frenimin e lëshimit të hormonit të stresit megjithatë nuk duket se ndikon në modelet e gjumit pas ekspozimit ndaj një stimuli stresues shoqëror te kafshët.
Ndërmjetësimi imunitar
Janë bërë vëzhgime se ekziston një lidhje midis stresit, gjumit dhe Interleukinës-6 e që propozojnë një mekanizëm të mundshëm për ndryshime të gjumit.
Gjatë privimit të gjumit si në fazën kronike ashtu edhe në atë akute, ka rritje pro-inflamatore në kitokinen Interleukine-6 (IL-6). Jo vetëm që IL-6 është i ndikuar nga ritmi rrethanor, por efektiviteti i tij shtohet nga vetë gjumi pasi ka një rritje të receptorit IL-6 në serum gjatë gjumit.Pas periudhave të privimit të gjumit të gjatë, gjumi i parë pas privimit tregon një rënie të dukshme të IL-6 dhe një rritje të valës së gjumit të ngadaltë / "gjumit të thellë". Në mënyrë të ngjashme, përgjumi, kotja gjatë ditës është treguar që e ulë IL-6 dhe ulë lodhjen. Kur njerëzit injektohen me IL-6 ekzogjen, ata shfaqin një rritje të lodhjes dhe sjelljeve të tjera të sëmundjeve.
Kjo rritje e IL-6 vërehet edhe gjatë kohës së rritjes së stresit psikologjik. Në një mjedis laboratorik, individët e ekspozuar ndaj stresuesve psikologjikë kanë ngritur IL-6 (dhe proteina të fazës akute CRP) të matur posaçërisht tek ata që shfaqnin zemërim ose ankth në përgjigje të stimulit stresues. Ashtu si trupi i njeriut i përgjigjet sëmundjes që shkakton nga inflamacioni me lodhje të shtuar ose me cilësi të ulët të gjumit, po kështu i përgjigjet stresit psikologjik me një sjellje sëmundjeje të lodhjes dhe cilësi të dobët të gjumit. Ndërsa gjumi është i rëndësishëm për rikuperimin nga stresi, si me një sëmundje inflamatore, rritjet e vazhdueshme dhe afatgjata të shënuesve inflamatorë me sjelljet e tij të shoqëruara mund të konsiderohen jo keq.
PTSD
Shpesh Gjumi është një fokus thelbësor si për diagnozën ashtu edhe për administrimin e PTSD me 70% të pacientëve me PTSD që raportojnë pagjumësi ose shqetësime të gjumit. Sidoqoftë, kur u studiua kundër kontrolleve, diferenca e vogël u mat në cilësinë e gjumit duke sugjeruar një pagjumësi paradoksale së bashku me përfshirjen fiziologjike të boshtit H-P-A dhe "luftës ose përgjigjen e fluturimit ". Është mbi këtë bazë që CBT, një terapi jofarakologjike, justifikohet së bashku me ndërhyrjen farmakologjike.
Stefania Turkewich
Stefania Turkewich-Lukianovych (25 prill 1898 – 8 prill 1977) ishte një kompozitore, pianiste dhe muzikologe ukrainase, i njohur si kompozitorja e parë femër e Ukrainës. Veprat e saj u ndaluan në Ukrainë nga sovjetikët.
Studimet
parapamje|upright|265px|Rreshti i mesëm (nga e majta në të djathtë): motra [[Irena Turkevycz-Martynec|Irena, vëllai Lev (me raketë), Stefania, rreth vitit 1915]] Stefania filloi studimet e saj muzikore me Vasyl Barvinsky. Nga viti 1914 deri në vitin 1916, ajo studioi në Vjenë si pianiste me Vilém Kurz. Pas Luftës së Parë Botërore, ajo studioi me Adolf Chybiński në Universitetin e Lvivit, dhe gjithashtu ndoqi ligjërimet e tij mbi teorinë e muzikës në Konservatorin Lviv.
Në vitin 1919 ajo shkroi veprën e saj të parë muzikore - Liturgjia (Літургію), e cila u interpretua disa herë në Katedralen e Shën Gjergjit në Lviv.
Në vitin 1921 ajo studioi me Guido Adler në Universitetin e Vjenës dhe Joseph Marx në Universitetin e Muzikës dhe Arteve Performuese në Vjenë, nga i cili u diplomua në vitin 1923 me një diplomë mësuesi.
Në 1925 ajo u martua me Robert Lisovskyi dhe udhëtoi me të në Berlin, ku jetoi nga viti 1927 deri në 1930 dhe studioi me Arnold Schoenberg and Franz Schreker. Gjatë kësaj periudhe, në vitin 1927, lindi vajza e saj Zoya (Зоя).
Në vitin 1930 ajo udhëtoi për në Pragë në Çekosllovaki, studioi me Zdeněk Nejedlý në Universitetin e Charles dhe me Otakar Šín në Konservatorin e Pragës. Ajo gjithashtu studioi kompozim me Vítězslav Novák në akademinë e muzikës. Në vjeshtën e vitit 1933 ajo dha mësim piano dhe u bë shoqëruese në Konservatorin e Pragës. Në vitin 1934 ajo mbrojti disertacionin e doktoraturës me temën e folklorit ukrainas në operat ruse. Ajo mori doktoraturën në muzikologji në vitin 1934 nga Universiteti i Lirë Ukrainas në Pragë. Ajo u bë gruaja e parë nga Galicia (e cila në atë kohë ishte pjesë e Polonisë) që mori një PhD.
Pas kthimit në Lviv, nga viti 1934 deri në fillimin e Luftës së Dytë Botërore ajo punoi si mësuese e teorisë muzikore dhe pianos në Konservatorin e Lvivit, dhe u bë anëtare e Unionit të Muzikantëve Profesionistë të Ukrainës.
Lufta e Dytë Botërore
Në vjeshtën e vitit 1939, pas pushtimit sovjetik të Ukrainës Perëndimore, Stefania punoi si mësuese dhe drejtuese koncertesh në Teatrin e Operës Lviv dhe nga viti 1940 deri në 1941 ishte Profesoreshë e Asociuar në Konservatorin Lviv. Pas mbylljes së Konservatorit, me pushtimin gjerman, ajo vazhdoi mësimdhënien në Shkollën Shtetërore të Muzikës. Në pranverën e vitit 1944 ajo u largua nga Lviv për në Vjenë. Duke ikur nga sovjetikët, në vitin 1946, ajo u zhvendos në Austrinë jugore dhe prej andej në Itali, ku burri i saj i dytë, Nartsiz Lukyanovich, ishte mjek nën komandën britanike.
Anglia
Në vjeshtën e vitit 1946, Stefania u transferua në Mbretërinë e Bashkuar dhe jetoi në Brighton (1947–1951), Londër (1951–1952), Barrow Gurney (afër Bristolit) (1952–1962), Belfast (Irlanda Veriore) (1962–1973), dhe Kembrixh (nga 1973).
Në fund të viteve 1940, ajo iu rikthye kompozimit. Herë pas here ajo luajti përsëri si pianiste, veçanërisht më 1957 në një seri koncertesh në komunitetet ukrainase në Angli, dhe më 1959 në një koncert të muzikës piano në Bristol. Ajo ishte anëtare e Shoqatës Britanike të Grave-Kompozitore dhe Muzikantëve (e cila ekzistonte deri në vitin 1972).
Opera e saj "Zemra e Oksanës" u shfaq në Winnipeg (Kanada) në vitin 1970 në Centennial Concert Hall, nën drejtimin artistik të motrës së saj Irena Turkevycz-Martynec.
Kompozimet
Симфонічні твори – Punimet simfonike
1. Симфонія – Symphony no. 1 – 1937
2. Симфонія no. 2(a) – Symphony no. 2(a) – 1952
2. Симфонія no. 2(b) (2-гий варіант) – Symphony no. 2(b) (2nd version)
3. Симфонієта – Symphoniette – 1956
4. Три Симфонічні Ескізи – Three Symphonic Sketches – 3-го травня, 1975
5. Симфонічна поема – Symphonic Poem «La Vitа»
6. Space Symphony – 1972
7. Суіта для подвійного струнного оркестру – Suite for Double String Orchestra
8. Fantasy for Double String Orchestra
Балети – Baletet
9. Руки – The Girl with the Withered Hands – Bristol, 1957
10. Перли – The Necklace
11. Весна (Дитячий балет) – Spring – (Children's Ballet) 1934-5
12. Мавка (a) – Mavka – ‘The Forest Nymph’ – 1964-7 – Belfast
12. Мавка (b) – Mavka – ‘The Forest Nymph’ – 1964-7 – Belfast
13. Страхопуд – Scarecrow – 1976
Опера – Opera
14. Мавка – Mavka – (unfinished) based on Lesia Ukrainka’s Forest Song
Дитячі опери – Operat e Fëmijëve
15. «Цар Ох» або Серце Оксани – Tsar Okh or Heart of Oksana – 1960
16. «Куць» – The Young Devil
17. «Яринний городчик» – A Vegetable Plot (1969)
Хорові твори – Punimet me kor
19. Psalm to Sheptytsky (Псалом Шептицькому)
20. До Бою
21. Триптих
22. Колискова (А-а, котика нема) 1946
Камерно – Інструментальні твори; Dhoma – Punime instrumentale
23. Соната для скрипки і фортепіано 1935 – Sonata for violin and piano
24. (a) Cтрунний квартет 1960 – 1970 – String quartet
24. (b) Cтрунний квартет 1960 – 1970 – String quartet
25. Тріо для скрипки, альта і віолончела 1960 – 1970 – Trio for Violin, Viola and Cello 26. Квінтет для двох скрипок, альта, віолончела фортепіано 1960 – 1970 – Piano Quintet
27. Тріо для флейти, кларнету, фагота 1972 – Wind Trio
Фортепіанні Твори – Punimet piano
29. Фантазія: Суїта фортепянна на Українські теми – Fantasia: Suite for Piano on Ukrainian Themes 1940
30. Імпромпту – Impromptu 1962
31. Гротеск – Grotesque 1964
32. Гірська сюїта – Mountain Suite 1966 – 1968
33. Цикл п’єс для дітей – Cycle of Pieces for Children 1936 – 1946
34. Українські коляди та щедрівки – Ukrainian carols and Shchedrivka
35. Вістку голосить – Good Tidings
36. Christmas with Harlequin 1971
Різне – Të ndryshme
Karakali
Në mënyrë tipike nate, karakali është shumë i fshehtë dhe i vështirë për tu vëzhguar. Ai është territorial, dhe jeton kryesisht vetëm ose në çifte. Karakali është një mishngrënës që vret zakonisht gjitarët e vegjël, zogjtë dhe brejtësit. Mund të kërcejë më e lartë se 12 ft (3.7 m) dhe të kapë zogj në mes. Ai e pre prenë e saj derisa të jetë brenda 5 m (16 ft) e saj, pas së cilës e rrëzon atë, preja vritet nga një kafshim në fyt ose në pjesën e pasme të qafës. Të dy sekset bëhen seksualisht të pjekur nga koha kur ata janë një vjeç dhe rriten gjatë gjithë vitit. Gestation zgjat midis dy dhe tre muaj, duke rezultuar në një pjellë prej një deri në gjashtë kotele. Të miturit i lënë nënat e tyre në moshën nëntë deri në dhjetë muajsh, megjithëse disa femra qëndrojnë përsëri me nënat e tyre. Jetëgjatësia mesatare e karakalave të robërve është gati 16 vjet.
Karakalët janë zbutur dhe përdorur për gjueti që nga koha e Egjiptit të lashtë.
Taksonomia dhe filogjenia
Felis caracal ishte emri shkencor i përdorur nga Johann Christian Daniel von Schreber në 1776 i cili përshkroi një lëkurë gepardi nga Kepi ​​i Shpresës së Mirë. Më 1843, zoologu britanik John Edward Grey e vendosi atë në gjininë Caracal. Vendoset në familjen Felidae dhe nënfamilja Felinae.
Në shekujt XIX dhe XX, disa ekzemplarë karakal u përshkruan dhe u propozuan si subspecie. Që nga viti 2017, tre nën-specie njihen si të vlefshme :
Rezultatet e një studimi filogjenetik tregojnë se karakali dhe macja e artë afrikane ( Caracal aurata) ndryshojnë midis 2.93 dhe 1.19 milion vjet më parë. Këto dy lloje bashku me serval ( Serval Leptailurus ) formojnë Caracal prejardhjen, e cila kundërta në mes të 11.56 dhe 6.66 milionë vjet më parë. Paraardhësi i kësaj linje mbërriti në Afrikë midis 8.5 dhe 5.6 milion vjet më parë.
Marrëdhënia e karakalit konsiderohet si më poshtë:
Etimologjia
Emri 'karakal' është i përbërë nga dy fjalë turke : 'kara', që do të thotë e zezë, dhe 'kulak', që do të thotë vesh. Përdorimi i parë i regjistruar i këtij emri daton në 1760. Një emër alternative për karakalin është rrëqebulli Persian. 'Rrëqebulli' i Grekëve dhe Romakëve ka të ngjarë të jetë karakal dhe emri 'rrëqebulli' ndonjëherë përdoret akoma për të, por rrëqebulli i sotëm i duhur është një specie më vete.
Emrat lokalë
Në gjuhën Tigrinya : ጭክ ኣንበሳ ch'ok anbessa, që do të thotë Luani me mjekër.
Karakteristikat
parapamje|Një pamje e afërt e fytyrës së një karakali: Vini re veshët e grumbulluar dhe shenjat e fytyrës së zezë dhe të bardhë Karakali është një mace e hollë, e mesme e karakterizuar nga një ndërtim i fortë, një fytyrë e shkurtër, dhëmbë të gjatë qeni, veshë të prerë dhe këmbë të gjata. Arrin afro 40–50 cm (16–20 in) në sup; gjatësia e kokës dhe trupit është zakonisht 78 cm (31 in) për meshkujt dhe 73 cm (29 in) për femrat. Ndërsa meshkujt peshojnë 12–18 kg (26–40 lb), femrat peshojnë 8–13 kg (18–29 lb). Tan, bishti i shkurret mat 26–34 cm (10–13 in), dhe shtrihet në goditje. Karakali është dimorfik seksual ; femrat janë më të vogla se meshkujt në shumicën e parametrave truporë.
Tiparet e spikatura të fytyrës përfshijnë tufat e zeza me gjatësi prej 4.5 cm në veshë, dy shirita të zinj nga balli në hundë, skica e zezë e gojës, shenjat dalluese të fytyrës së zezë dhe copëzat e bardha që rrethojnë sytë dhe gojën. Sytë duket se janë ngushtë të hapur për shkak të qepallës së sipërme të ulur, ndoshta një përshtatje për të mbrojtur sytë nga shkëlqimi i diellit. Tufat e veshit mund të fillojnë të bien ndërsa kafsha plaket. Palltoja është e kuqërremtë ose rërë, megjithëse karakalët e zinj janë gjithashtu të njohura. Buzët e mbrendshme dhe të brendshmet e këmbëve janë më të lehta, shpesh me shenja të vogla të kuqërremta. Leshi, i butë, i shkurtër dhe i dendur, rritet më i trashë gjatë verës. Flokët e tokës (shtresa bazale e flokëve që mbulojnë pallto) janë më të dendura në dimër sesa në verë. Gjatësia e qimeve të rojeve (flokët që shtrihen mbi flokët e tokës) mund të jenë deri në 3 cm (1.2 in) të gjata në dimër, por të shkurtojnë në 2 cm (0.8 in) gjatë verës.Këto karakteristika tregojnë fillimin e shqetësimeve në sezonin e nxehtë, zakonisht në tetor dhe nëntor. Këmbët e prapme janë më të gjata se këmbët parat, kështu që trupi duket të jetë me pjerrësi në rënie nga pasme.
Karakalët kanë shenja dalluese të zeza në fytyrat e tyre, dhe disa individë mund të kenë shenja 'të vetullave' të theksuara.
Karakali shpesh ngatërrohet me rrëqebullin, pasi të dy macet kanë veshë të prekur. Sidoqoftë, një pikë e dukshme e ndryshimit midis të dyve është se rrëqebulli është me pulla dhe i rrahur, ndërsa karakali nuk tregon shenja të tilla në pallto. Macja e artë afrikane ka një ndërtim të ngjashëm si ajo e karakalit, por është më e errët dhe i mungojnë tufat e veshit. Simpatriku serval mund të dallohen nga Karakali nga mungesa e tufat veshit, njolla të bardha prapa veshëve, pallto me njolla, këmbët më të gjata, bisht të gjatë, dhe gjurmët e këmbëve të vogla.
Kafka e karakalit është e lartë dhe e rrumbullakët, duke shfaqur bula të mëdha dëgjuese, një kreshtë supraokipital të zhvilluar mirë sinormal për kreshtën sagitale , dhe një nofull të fortë të ulët. Karakali ka gjithsej 30 dhëmbë. Kanatet goditëse janë deri në 2 cm (0.8 in) të gjata, të rënda dhe të mprehta; këto janë përdorur për të dhënë kafshimin e vrasjes në pre. Karakalit i mungojnë premolarët e dytë të sipërm, dhe molarët e sipërm janë zvogëlues.Putrat e mëdha, të ngjashme me ato të gepardit, përbëhet nga katër shifra në këmbët e pasme dhe pesë në këmbët e përparme. Shifra e parë e këmbës së përparme mbetet mbi tokë dhe përmban kunjun e vesës  . Kthetrat, të mprehta dhe të tërheqshme (të afta për t'u tërhequr), janë më të mëdha, por më pak të lakuara në këmbët e pasme.
Shpërndarja dhe habitati
parapamje|Karakalët banojnë në zona të thata me disa mbulesa Në Afrikë, karakali është shpërndarë gjerësisht në jug të Saharasë, por konsiderohet i rrallë në Afrikën e Veriut. Në Azi, ajo ndodhet nga Gadishullin Arabik, Lindja e Mesme , Turkmenistani , Uzbekistani deri në Indinë perëndimore .Ai i banon në pyje, savana , ultësirë ​​kënetore, gjysmë të çara dhe pyje pastruese , por preferon zona të thata me reshje të ulta dhe disponueshmëri të mbulesës. Në habitatet montane siç është Malësia e Etiopisë, ndodhet deri në një lartësi mbidetare prej 3,000 m (9,800 ft).
Në Parkun KombëtarBenin 's Pendjari, karakalët janë regjistruar nga kamera-kurthe në vitin 2014 dhe 2015. Në Etiopi, si në Degua Tembien masivit, ata mund të shihet përgjatë rrugëve, nganjëherë si vret rrugore.
Në Emiratet e Abu Dhabi, një karakal mashkull u regjistrua nga kurthe kamerash në Parkun Kombëtar Jebel Hafeet në rajonin Al-Ain, Abu Dhabi në shkurt 2019, rekordin e parë të tillë që nga viti 1984
Në Uzbekistan, karakali është regjistruar vetëm në rajonet e shkretëtirës të Ujëjlit të Rrafshnaltës dhe të Shkretëtirës Kyzylkum. Midis viteve 2000 dhe 2017, 15 individë u panë të gjallë, dhe të paktën 11 u vranë nga tufat.
Ekologjia dhe sjellja
parapamje|Karakalët janë alpinistë efikas Karakali është zakonisht kafshë natë (aktiv gjatë natës), megjithëse disa aktivitete mund të vërehen edhe gjatë ditës. Sidoqoftë, macja është aq e fshehtë dhe e vështirë për tu vërejtur që aktiviteti i saj gjatë ditës mund të kalojë lehtë pa u vënë re. Një studim në Afrikën e Jugut tregoi se karakalët janë më aktivë kur temperatura e ajrit bie nën 20 ° C (68 ° F); aktiviteti zakonisht pushon në temperatura më të larta. Një mace e vetmuar, karakali kryesisht jeton vetëm ose në çifte; grupet e vetme që shihen janë të nënave me pasardhësit e tyre. Femrat në estrus përkohësisht çiftohen me meshkuj. Një kafshë territoriale,shenjat e karakalit dhe bimësi në territorin e tij me urinë dhe me gjasë me mbeturina, e cila nuk është e mbuluar me tokë. Gërvishtjet e kthetrave janë të spikatura, dhe midens e lagur zakonisht nuk formohen. Në Izrael, meshkujt zbulohet se kanë territore mesatarisht 220 km 2(85 sq mi), ndërsa ajo e femrave mesatarisht 57 km 2 (22 km mi). Territoret mashkullore ndryshojnë nga 270-1,116 km 2 (104–431 m mi) në Arabinë Saudite. Në Parkun Kombëtar zebra e malit ( Afrika e Jugut ), territoret femra ndryshojnë midis 4.0 dhe 6.5 km 2 (1.5 dhe 2.5 km mi). Këto territore mbivendosen gjerësisht. Tufat e dukshme të veshit dhe shenjat e fytyrës shpesh shërbejnë si një metodë e komunikimit vizual; karakalet janë vërejtur duke bashkëvepruar me njëri-tjetrin duke lëvizur kokën nga njëra anë në tjetrën në mënyrë që tufat të shkrepin me shpejtësi. parapamje|Një karakal duke u ushqyer