cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pauillac
Pamjet kryesore
majtas|parapamje| Fasada perëndimore e kishës së Shën Martinit, në sheshin Marshal Joffre parapamje| Kori i kishës së Saint-Martin, i mbuluar nga një gjysmë kube parapamje| Luftanija Saint Clement, një ish-voto e varur në kishën e Saint-Martin
Verë
parapamje| Vreshtat e Pajakut parapamje| Château Lafite Rothschild, iu dha statusi i rritjes së parë në Klasifikimin Zyrtar të Verës Bordeaux të 1855 Verërat e Pajakut shpesh konsiderohen si kuintesenca e verërave Bordeaux. Autori dhe eksperti britanik i verave Hugh Johnson ka thënë: "Nëse dikush do të duhej të veçonte një komunë të Bordosë për të kryesuar listën, nuk do të kishte asnjë argument. Do të ishte Pajaku."
Lumi Lumë
Lumi Lumë, që quhet ndryshe edhe Lumi i Lumës, është një lumë në Kukës, që buron në pllajën e Kallabakut. Lumi ka çarë një grykë të thellë mes Malit Koritnik e Malit të Gjallicës, duke krijuar Grykën e Vanave. Lumi Lumë bashkohej me Drinin e Bardhë në veri të qytetit të Kukësit, ndërsa tani derdhet në Liqenin e Fierzës. Që nga viti 2015, Lumi Lumës është futur i tëri në tuba e kanale betoni, dhe kalon në 8 HEC-e nga lart në Bele e deri kur derdhet në Liqenin e Fierzës. Fauna ujore e lumit mendohet të jetë zhdukur si pasojë e futjes së lumit në tuba.
Ussel-d'Allier
Ussel-d'Allier është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Ussel-d'Allier ka një popullsi prej 152 banorë dhe sipërfaqe 8.02 km², me një dendësi prej 19 banor/km².
Robert Wilton
Robert Wilton (lindur në 22 shkurt 1973) është shkrimtar dhe diplomat. Ai u nderua me çmimin prestigjioz nga shoqata “Historical Writer’s Association Crown” për novelat e tij historike.
Jeta personale dhe karriera
Robert Wilton u rrit në juglindje të Anglisë. Ndoqi shkollën “Whitgift” në Croydon dhe studioi histori në Kolegjin 'Christ's Church' në Oxford. Në 1995 iu bashkua Ministrisë së Mbrojtjes në Britaninë e Madhe, ku gëzoi një sërë pozicionesh duke përfshirë atë të Sekretarit privat në tri Sekretari Shtetërore (politikanë si Des Browne, John Hutton dhe Bob Ainsworth). Karriera në Shërbimin Civil përfshin eksperienca pune në Zyrën e Kabinetit dhe Zyrën e Komonuelthit dhe të Punëve të Jashtme.
Që prej vitit 1992 bashkëjeton me shkrimtaren Elizabeth Gowing. Më 2009, së bashku me një mik kosovar kanë themeluar “The Ideas Partnership”, një shoqatë bamirësie që mbështet edukimin dhe integrimin e fëmijëve të komuniteteve minoritare dhe të margjinalizuara. Ka punuar edhe në mbrojtjen e trashëgimisë kulturore dhe të mjedisit.
Peter dhe Wendy
Peter pani eshte nje djale me floket portokalli syte kaf dhe ka nje Zane te vogel Tiker Bell. Ai e kalon femijerine e tij duke pasur aventura te ndryshme. Peter Pan ne boten e tij eshte takuar me Lost Boys ne ishullin mitik të Neverland.
PHL-03
__NOINDEX__ parapamje|250x250px|PHL-03 në ekspozitë në Muzeun Ushtarak të Revolucionit Popullor Kinez të [[Pekini|Pekinit, 2017.]] PHL-03 është një raketë-hedhëse e shumëfishtë me rreze të gjatë 12 tubash 300mm e montuar në kamion e Republikës Popullore të Kinës.
Sistemi ka filluar të zëvendësohet nga PHL-16 më modular dhe më i ri.
Shtëpia e Gëzim Toskës
Shtëpia e Gezim Toska është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Zhvillimi i revolucionit kulturor në shqipëri gjatë viteve 1944 - 1948
Zhvillimi i revolucionit kulturor në shqipëri gjatë viteve 1944 - 1948 libër me autore Enriketa Kambo. Botuar në Tiranë nga Akademia e Shkencave, në vitin 1982. Faqe 206.
Stinë pandemie
Stinë pandemie roman me autor Fatos Kongoli. Botuar në Tiranë nga Shtëpia botuese "Toena" në vitin 2020. Libri ka 184 faqe. ISBN 978-9928-327-39-0
Verne Troyer
Verne Troyer lindi më 1 janar, 1969 në Sturgis, Michigan si Vernon Jay Troyer dhe vdiq më 21 prill, 2018 në Los Angeles, California. Ishte një komedian dhe aktor amerikan, ndër më të mirët e të gjitha kohërave.
Jonquières, Tarn
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Jonquières (Ocitanisht: Jonquièras, që do të thotë këneta me kallamishte ; Shqip: Xhonqerra) është një komunë në departamentin Tarn në Francën jugore.
Zamora, Spanjë
Zamora, Spanjë është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Tierra del Pan, të provincës Zamora, në Castile dhe León. Zamora, Spanjë ka 66293 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 149.28 km2.
Matura shtetërore në Shqipëri, 2012
Matura shtetërore në Shqipëri, 2012 libër i botuar në Tiranë nga Fondacioni "Soros", në vitin 2013. Faqe 86.
Septim Severi
Lucius Septimius Severus (Latin: [sɛˈweːrʊs] ; 11 Prill 145 - 4 Shkurt 211) ishte perandor romak nga 193 në 211. Ai lindi në Leptis Magna ( Al-Khums i sotëm, Libi) në provincën romake të Afrikës. Si i ri ai përparoi përmes trashëgimit të zakonshëm të zyrave nën sundimin e Marcus Aurelius dhe Commodus. Severus mori pushtetin pas vdekjes së perandorit Pertinax në 193 gjatë Vitit të Pesë Perandorëve.
Pas rrëzimit dhe vrasjes së perandorit në detyrë Didius Julianus, Severus luftoi pretenduesit rivalë të tij, gjeneralët romakë Pescennius Niger dhe Clodius Albinus. Nigeri u mund në 194 në Betejën e Issus në Cilicia. Më vonë atë vit Severus zhvilloi një fushatë të shkurtër ndëshkuese përtej kufirit lindor, duke aneksuar Mbretërinë e Osroene si një krahinë të re. Severus mundi Albinus tre vjet më vonë në Betejën e Lugdunum në Gali.
Pas konsolidimit të sundimit të tij mbi provincat perëndimore, Severus zhvilloi një luftë tjetër të shkurtër, më të suksesshme në lindje kundër Perandorisë Parthiane, duke plaçkitur kryeqytetin e tyre Ctesiphon në 197 dhe duke zgjeruar kufirin lindor në Tigër. Ai pastaj zgjeroi dhe fortifikoi Limes Arabicus në Arabinë Petraea. Në 202, ai bëri fushatë në Afrikë dhe Mauretania kundër Garamantes, duke kapur kryeqytetin e tyre Garama dhe duke zgjeruar Limes Tripolitanus përgjatë kufirit jugor të shkretëtirës së perandorisë. Ai shpalli si augusti (bashkë-perandorë) djalin e tij të madh Caracalla në 198 dhe djalin e tij të vogël Geta në 209, të dy të lindur nga gruaja e tij e dytë Julia Domna.
Severus udhëtoi për në Britani në 208, duke forcuar Murin e Hadrianit dhe duke pushtuar përsëri Murin Antonine. Në vitin 209 pas Krishtit ai pushtoi Kaledoninë (Skocia moderne) me një ushtri prej 50,000 burrash por ambiciet e tij u ndërprenë kur ai u sëmur fatalisht nga një sëmundje infektive në fund të vitit 210. Ai vdiq në fillim të vitit 211 në Eboracum (sot Jork, Angli ), dhe u pasua nga djemtë e tij, të cilët u këshilluan nga nëna e tyre dhe gruaja e tij e fuqishme Julia Domna, duke themeluar kështu dinastinë Severan. Ishte dinastia e fundit e Perandorisë Romake para krizës së shekullit të tretë.
Familja dhe arsimi
I lindur më 11 prill 145 në Leptis Magna (në Libinë e sotme) si bir i Publius Septimius Geta dhe Fulvia Pia, Septimius Severus vinte nga një familje e pasur dhe e shquar e rangut të kuajve. Ai kishte prejardhje romake italiane nga ana e nënës së tij dhe kishte prejardhje nga të parët punikë nga ana e babait të tij.
Septimius Severus u rrit në Leptis Magna. Ai fliste rrjedhshëm gjuhën Pune vendase, por ishte i arsimuar edhe në latinisht dhe greqisht, të cilat i fliste me një theks të lehtë. Pak dihet për arsimimin e të riut Severus, por, sipas Cassius Dio, djali kishte qenë i etur për më shumë arsimim sesa kishte marrë në të vërtetë. Me sa duket, Severus mori mësime oratorie: në moshën 17 vjeç, ai mbajti fjalimin e tij të parë publik.
Shërbim publik
alt=|majtas|parapamje|300x300px| Dinastike aureus i Septimius Severus, riformuar në 202. Pjesa e kundërt përmban portretet e Geta (djathtas), Julia Domna (në qendër) dhe Caracalla (majtas). Mbishkrimi: SEVER [US] P [IUS] AVG [USTUS] P [ONTIFEX] M [AXIMUS], TR [IBUNUS] P [LEBIS] X, CO [N] S [UL] III / FELICITAS SAECVLI Severus kërkoi një karrierë publike në Romë rreth vitit 162. Me rekomandimin e të afërmit të tij Gaius Septimius Severus, perandori Mark Aurelius ( r . 161-180 ) i dha atij hyrjen në gradat senatoriale. Anëtarësimi në rendin senatorial ishte një parakusht për të arritur pozicione brenda cursus honourum dhe për të fituar hyrjen në Senatin Romak. Sidoqoftë, duket se karriera e Severus gjatë viteve 160 u takua me disa vështirësi.
Flamuri i Queensland
thumb|right|200px|Flamuri i [[Queensland]]
Septim Severi
Shërbim publik
Ka të ngjarë që ai të ketë shërbyer si vigjilent në Romë, duke mbikëqyrur mirëmbajtjen e rrugëve brenda ose afër qytetit, dhe mund të ketë dalë në gjykatë si avokat. Në kohën e Marcus Aurelius, ai ishte Prokurori i Shtetit ( Advocatus fisci ). Megjithatë, ai e hoqi gjykatën ushtarake nga cursus honourum dhe iu desh të vononte kuestorinë e tij derisa të kishte arritur moshën minimale të kërkuar prej 25 Për t'i bërë gjërat më keq, Murtaja Antonine përfshiu kryeqytetin në 166.
Flamuri i Queensland
Flamuri i Queensland është e ngjajshme me flamurin e Australisë, por flamuri i Australisë ka 6 yje, ndërsa flamuri i Queensland ka një kurorë të mbretit. William Hemmant ka dizajnuar simbolin e kurorës së mbretit në flamurin e Queensland.
Septim Severi
Shërbim publik
Me ndalimin e karrierës, Severus vendosi të kthehej përkohësisht në Leptis, ku klima ishte më e shëndetshme. Sipas Historia Augusta, një burim zakonisht jo i besueshëm, ai u ndoq penalisht për tradhti bashkëshortore gjatë kësaj kohe, por çështja përfundimisht u pushua. Në fund të vitit 169, Severus ishte në moshën e kërkuar për t'u bërë kuestor dhe udhëtoi përsëri në Romë. Më 5Dhjetor, ai mori detyrën dhe u regjistrua zyrtarisht në Senatin Romak. Midis 170 dhe 180 veprimtaritë e tij kaluan kryesisht të paregjistruara, pavarësisht nga fakti se ai zinte një numër mbresëlënës postesh radhazi. Murtaja Antonine kishte rralluar gradat senatoriale dhe, me burra të aftë tani në furnizim të shkurtër, karriera e Severus përparoi më në mënyrë të qëndrueshme sesa mund të kishte ndodhur ndryshe.
Vdekja e papritur e babait të tij kërkoi një kthim tjetër në Leptis Magna për të zgjidhur çështjet familjare. Para se të ishte në gjendje të largohej nga Afrika, fiset e Maurit pushtuan Spanjën jugore. Kontrolli i krahinës iu dorëzua perandorit, ndërsa Senati fitoi kontrollin e përkohshëm të Sardenjës si kompensim. Kështu, Septimius Severus kaloi pjesën e mbetur të mandatit të tij të dytë si kuestor në ishullin e Sardenjës.
Flamuri i Queensland
Flamuri në vitin 1870
Flamuri i shtetit ishte krijuar në vitin 1870 me flamurin e bashkuar, por pa simbol.
Flamuri i viteve 1901-1952
Pas vdekjes së Viktories, flamuri ndryshohet. Ndryshimi u bë vetëm tek simboli.
Septim Severi
Shërbim publik
Në 173, i afërmi i Severus, Gaius Septimius Severus u emërua prokonsull i Provincës së Afrikës. Plaku Severus zgjodhi kushëririn e tij si një nga dy legati pro praetore, një emërim i lartë ushtarak. Pas përfundimit të këtij mandati, Septimius Severus u kthye në Romë, duke marrë detyrën si tribunë e plebs, një pozicion i lartë legjislativ, me dallimin se ishte kandidati i perandorit.
Martesat
Rreth 175, Septimius Severus, në të tridhjetat e tij të hershme në atë kohë, lidhi martesën e tij të parë, me Paccia Marciana, një grua nga Leptis Magna. Ai me siguri e takoi atë gjatë qëndrimit të tij si legatë nën xhaxhain e tij. Emri i Marciana sugjeron origjinën Punike ose Libiane, por asgjë tjetër nuk dihet për të. Septimius Severus nuk e përmend atë në autobiografinë e tij, megjithëse e përkujtoi atë me statuja kur u bë perandor. Historia e pabesueshme Historia Augusta pohon se Marciana dhe Severus kishin dy vajza, por asnjë dëshmi tjetër e tyre nuk ka mbijetuar. Duket se martesa nuk dha fëmijë të mbijetuar, pavarësisht se zgjati për më shumë se dhjetë vjet.
Marciana vdiq nga shkaqe natyrore rreth vitit 186. Septimius Severus, tani në të dyzetat, pa fëmijë dhe i etur për t'u martuar sërish, filloi të pyeste për horoskopët e nuseve të ardhshme. Historia Augusta tregon se ai dëgjoi për një grua në Siri për të cilën ishte parathënë se ajo do të martohej me një mbret, dhe kështu Severus e kërkoi atë si gruan e tij. Kjo grua ishte një siriane Emesene e quajtur Julia Domna. Babai i saj, Julius Bassianus, rridhte nga dinastia Arabe Emesene dhe shërbeu si kryeprift në kultin lokal të perëndisë së diellit Elagabal. Motra më e madhe e Domna, Julia Maesa, do të bëhej gjyshja e perandorëve të ardhshëm Elagabalus dhe Alexander Severus.
Bassianus pranoi propozimin për martesë të Severus në fillim të vitit 187 dhe në verë çifti u martua në Lugdunum ( Lioni i sotëm, Francë), ku Severus ishte guvernator. Martesa u tregua e lumtur dhe Severus e çmoi Julia dhe opinionet e saj politike. Julia ndërtoi "reputacionin më të shkëlqyer" duke e aplikuar veten në letra dhe filozofi. Ata kishin dy djem, Lucius Septimius Bassianus (më vonë me nofkën Caracalla, i lindur 4Prill 188 në Lugdunum) dhe Publius Septimius Geta (lindur më 7Mars 189 në Romë).
Ngritja në pushtet
parapamje| Tondo Severan, shek. 199, Severus, Julia Domna, Caracalla dhe Geta, fytyra e të cilëve është fshirë. ( Antikensammlung Berlin ) Në vitin 191, me këshillën e Quintus Aemilius Laetus, prefekt i Gardës Preetoriane, perandori Commodus emëroi Severus si guvernator të Panonisë Superiore. Commodus u vra vitin e ardhshëm. Pertinax u shpall perandor, por ai u vra më pas nga Garda Pretoriane në fillim të vitit 193. Në përgjigje të vrasjes së Pertinax, legjioni i Severus XIV Gemina e</i> shpalli atë perandor në Carnuntum. Legjionet aty pranë, si X Gemina</i> në Vindobona, shpejt ndoqën shembullin. Pasi mblodhi një ushtri, Severus nxitoi për në Itali.
Pasardhësi i Pertinax në Romë, Didius Julianus, e kishte blerë perandorinë në një ankand. Julianus u dënua me vdekje nga Senati dhe u vra. Severus pushtoi Romën pa kundërshtim. Ai ekzekutoi vrasësit e Pertinax dhe shkarkoi pjesën tjetër të Gardës Preetoriane, duke mbushur radhët e saj me trupa besnikë nga legjionet e tij.
Legjionet e Sirisë e kishin shpallur Perandorin Niger perandor. Në të njëjtën kohë Severus e ndjeu të arsyeshme të ofrojë Clodius Albinus, guvernatorin e fuqishëm të Britanisë, i cili me siguri kishte mbështetur Didius kundër tij, gradën e Cezarit, gjë që nënkuptonte disa pretendime për trashëgiminë. Me kasafortën e tij të pasme, ai u zhvendos në Lindje dhe shkatërroi forcat e Nigerit në Betejën e Issus (194). Ndërsa bënte fushatë kundër Bizantit, ai urdhëroi që varri i shokut të tij Kartagjenian Hanibal të mbulohej me mermer të hollë.
Ai vitin e ardhshëm iu kushtua shtypjes së Mesopotamisë dhe vasalëve të tjerë Parthianë që kishin mbështetur Nigerin. Më pas, Severus shpalli djalin e tij Caracalla si pasardhësin e tij, gjë që bëri që Albinus të përshëndetet perandor nga trupat e tij dhe të pushtojë Galinë. Pas një qëndrimi të shkurtër në Romë, Severus u zhvendos në veri për ta takuar. Më 19Shkurt 197 në Betejën e Lugdunum, me një ushtri prej rreth 75,000 burrash, kryesisht të përbërë nga legjionet Panoniane, Moeziane dhe Dake dhe një numër të madh ndihmësish, Severus mundi dhe vrau Clodius Albinus, duke siguruar kontrollin e tij të plotë mbi perandorinë.
Lufta kundër Partisë
djathtas|parapamje| Perandoria Romake në vitin 210 pas pushtimeve të Severus. Të përshkruara janë territori romak (vjollcë) dhe varësitë romake (vjollcë e lehtë). parapamje|300x300px| Aureus i prerë në vitin 193 nga Septimius Severus, për të festuar XIIII <i id="mwASg">Gemina Martia Victrix</i>, legjioni që e shpalli perandor. Mbishkrimi: IMP. CAE. L. SEP. SEV. PERT [INAX] AVG. / LEGJA. XIIII CEM. MV - TR. P., CO [N] S. Në fillim të vitit 1977 Severus u largua nga Roma dhe udhëtoi drejt lindjes me anë të detit. Ai u nis për në Brundisium dhe ndoshta zbarkoi në portin e Egjeut në Kilikia, udhëtuar në Siri nga toka. Ai mblodhi menjëherë ushtrinë e tij dhe kaloi Eufratin. Abgar IX, mbreti titullar i Osroenes por në thelb vetëm sundimtari i Edessa që nga aneksimi i mbretërisë së tij si një provincë romake, dorëzoi fëmijët e tij si pengje dhe ndihmoi ekspeditën e Severusit duke siguruar shigjetarë. Mbreti Khosrov I i Armenisë dërgoi gjithashtu pengje, para dhe dhurata.
Severus udhëtoi për në Nisibis, të cilin gjenerali i tij Julius Laetus e kishte parandaluar të binte në duart e armikut. Më pas Severus u kthye në Siri për të planifikuar një fushatë më ambicioze. Vitin tjetër ai udhëhoqi një fushatë tjetër, më të suksesshme kundër Perandorisë Parthiane, siç thuhet në hakmarrje për mbështetjen që i kishte dhënë Pescennius Niger. Legjionet e tij plaçkitën qytetin mbretëror Parthian të Ctesiphon dhe ai aneksoi gjysmën veriore të Mesopotamisë perandorisë, duke marrë titullin Parthicus Maximus, duke ndjekur shembullin e Trajanit. Sidoqoftë, ai nuk ishte në gjendje të kapte kështjellën e Hatrës edhe pas dy rrethimeve të gjata, ashtu si Trajan që kishte provuar gati një shekull më parë. Gjatë kohës së tij në lindje, megjithatë, ai gjithashtu zgjeroi Limes Arabicus, duke ndërtuar fortifikime të reja në Shkretëtirën Arabe nga Basie në Dumatha.
Marrëdhëniet me Senatin dhe Popullin
Marrëdhëniet e Severus me Senatin nuk ishin kurrë të mira. Ai ishte jopopullor me ta që në fillim, pasi kishte marrë pushtetin me ndihmën e ushtrisë dhe ai e ktheu ndjenjën. Severus urdhëroi ekzekutimin e një numri të madh senatorësh me akuza për korrupsion ose komplot kundër tij dhe i zëvendësoi ata me të preferuarit e tij. Edhe pse veprimet e tij e kthyen Romën më shumë në një diktaturë ushtarake, ai ishte i popullarizuar tek qytetarët e Romës, pasi kishte shuar korrupsionin e shfrenuar të mbretërimit të Komodusit. Kur u kthye nga fitorja e tij mbi Parthianët, ai ngriti Harkun e Septimius Severus në Romë.
Sipas Cassius Dio, megjithatë, pasi 197 Severus ra shumë nën ndikimin e prefektit të tij pretorian, Gaius Fulvius Plautianus, i cili arriti të ketë kontroll pothuajse të plotë të administratës perandorake. Në të njëjtën kohë, një krizë e përgjakshme e pushtetit shpërtheu midis Plautianus dhe Julia Domna, gruas me ndikim dhe të fuqishme të Severus, e cila pati një efekt relativisht shkatërrues në qendrën e pushtetit. Vajza e Plautianus, Fulvia Plautilla, ishte e martuar me djalin e Severus, Caracalla. Fuqia e tepërt e Plautianus mori fund në 204, kur ai u denoncua nga vëllai i perandorit që po vdiste. Në janar 205 Julia Domna dhe Caracalla akuzuan Plautianusin se po komplotonin për ta vrarë atë dhe Severus. Prefekti i fuqishëm u ekzekutua ndërsa po përpiqej të mbronte çështjen e tij para dy perandorëve. Një nga dy praefecti -t e mëposhtëm ishte juristi i famshëm Papinian. Ekzekutimet e senatorëve nuk u ndalën: Cassius Dio regjistron se shumë prej tyre u dënuan me vdekje, disa pasi u gjykuan zyrtarisht. Pas vrasjes së Gaius Fulvius Plautianus në pjesën tjetër të mbretërimit të tij, ai u mbështet më shumë në këshillën e gruas së tij të zgjuar dhe të arsimuar, Julia Domna, në administrimin e perandorisë.
Reformat ushtarake
parapamje| Koka e bronztë e Septimius Severus, nga Azia e Vogël, shek. 195–211 pas Krishtit, Ny Carlsberg Glyptotek, Kopenhagen. Mbishkrimi: IMP. CAE. L. SEP. SEV. PERT. AVG / LEGJA. XIIII, CEM MV - TRP COS Me mbërritjen e tij në Romë në 193, Severus shkarkoi Gardën Preetoriane, cila kishte vrarë Pertinaxin dhe më pas kishte ankanduar Perandorinë Romake në Didius Julianus. Anëtarëve të tij iu hoq armatura ceremoniale dhe u ndalua të vinin brenda 160 km milje të qytetit në dhimbjen e vdekjes. Severus zëvendësoi rojen e vjetër me 10 grupe të reja të rekrutuar nga veteranët e legjioneve të tij Danubiane.
Rreth vitit 197 ai e rriti numrin e legjioneve nga 30 në 33, me futjen e tre legjioneve të reja: I, II dhe III Parthica. Ai garnizoi Legio II Parthica në Albanum, vetëm 20 km nga Roma. Ai u dha ushtarëve të tij një donator prej një mijë sesterces (250 denarë ) secili, dhe ngriti pagën vjetore për një ushtar në legjionet nga 300 në 400 denarë.
Severus ishte perandori i parë romak që vendosi një pjesë të ushtrisë perandorake në Itali. Ai e kuptoi që Roma kishte nevojë për një rezervë qendrore ushtarake me aftësinë për t'u dërguar kudo.
Persekutimi i njohur i të krishterëve
Në fillim të mbretërimit të Severus, politika e Trajanit ndaj të krishterëve ishte ende në fuqi. Kjo do të thotë, të krishterët do të ndëshkoheshin vetëm nëse refuzonin të adhuronin perandorin dhe perënditë, por ata nuk duheshin kërkuar. Prandaj, persekutimi ishte i paqëndrueshëm, lokal dhe sporadik. Përballë disidencës së brendshme dhe kërcënimeve të jashtme, Severus ndjeu nevojën për të promovuar harmoninë fetare duke promovuar sinkretizmin. Ai, ndoshta, nxori një dekret që dënonte konvertimin në Judaizëm dhe Krishterizëm.
Një numër persekutimesh të të krishterëve ndodhën në Perandorinë Romake gjatë sundimit të tij dhe tradicionalisht i atribuohen Severusit nga komuniteti i hershëm i krishterë. Kjo bazohet në dekretin e përmendur në Historia Augusta, një përzierje jo e besueshme faktesh dhe trillimesh. Historiani i hershëm i kishës Eusebius e përshkroi Severus si një persekutues. Apologu i krishterë Tertullian deklaroi se Severus ishte i prirur mirë ndaj të krishterëve, punësoi një të krishterë si mjekun e tij personal dhe kishte ndërhyrë personalisht për të shpëtuar disa të krishterë të lindur të lartë të njohur për të nga turma. Përshkrimi i Eusebius-it për Severusin si persekutues ka të ngjarë të rrjedhë thjesht nga fakti se përndjekje të shumta kanë ndodhur gjatë sundimit të tij, përfshirë ato të njohura në Martirologjinë Romake si martirët e Madauros, Charalambos dhe Perpetua dhe Felicity në Afrikën e sunduar nga Romakët. Këto ndoshta ishin rezultat i persekutimeve lokale sesa veprimeve ose dekreteve të të gjithë perandorisë nga Severus.
Afrika (202)
parapamje|450x450px| Zgjerimi i kufirit afrikan gjatë sundimit të Severus (cirk i mesëm). Severus madje mbajti shkurtimisht një prani ushtarake në Garama në 203 (cirk i lehtë). Në fund të vitit 202 Severus nisi një fushatë në krahinën e Afrikës. Legatus legionis ose komandanti i Legio III Augusta, Quintus Anicius Faustus, kishte luftuar kundër Garamantes përgjatë Limes Tripolitanus për pesë vjet. Ai kapi disa vendbanime si Cydamus, Gholaia, Garbia dhe kryeqytetin e tyre Garama - mbi 600 km jug të Leptis Magna. Provinca e Numidia u zgjerua gjithashtu: perandoria aneksoi vendbanimet Vescera, Castellum Dimmidi, Gemellae, Thabudeos dhe Thubunae. Deri në vitin 203 i gjithë kufiri jugor i Afrikës Romake ishte zgjeruar dhe ri-fortifikuar në mënyrë dramatike. Nomadët e shkretëtirës nuk mund të sulmonin më me siguri brendësinë e rajonit dhe të iknin përsëri në Sahara.
Sennori
Sennori (Sènnaru, Sènnari) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 31.34 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 277 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 7.281 banorë.
Septim Severi
Britania (208)
Ai forcoi Murin e Hadrianit dhe ripushtoi lartësitë jugore deri në murin Antonine, i cili gjithashtu u zgjerua. Severus ndërtoi një 165 acre kampe në jug të Murit të Antonines në Trimontium, me siguri duke mbledhur forcat e tij atje. Mbështetur dhe furnizuar nga një forcë e fortë detare, Severus pastaj u fut në veri me ushtrinë e tij përtej murit në territorin e Kaledonisë. Duke tërhequr hapat e Agricola -s mbi një shekull më parë, Severus rindërtoi dhe garnizoi shumë kalate të braktisura romake përgjatë bregut lindor, siç është Carpow. parapamje| Unaza Kushan me portrete të Septimius Severus dhe Julia Domna, një dëshmi për marrëdhëniet indo-romake të asaj periudhe.
Nga viti 210, fushata e Severus kishte fituar shumë, pavarësisht nga taktikat guerile të Kaledonisë dhe viktimat e supozuara të rënda romake. Caledonët paditën për paqe, të cilën Severus e dha me kusht që të heqin dorë nga kontrolli i ultësirave Qendrore. Kjo dëshmohet nga fortifikimet e gjera të epokës Severan në Ultësirën Qendrore. Kaledonasit, me mungesë furnizimesh dhe me ndjenjën se pozita e tyre ishte e dëshpëruar, u revoltuan më vonë atë vit me Maeatae. Severus u përgatit për një fushatë tjetër të zgjatur brenda Kaledonisë. Ai tani kishte ndërmend të shfaroste kaledonasit, duke u thënë ushtarëve të tij: "Askush të mos i shpëtojë shkatërrimit të plotë, askush nga duart tona, as foshnja në barkun e nënës, nëse është mashkull; sidoqoftë, le të mos i shpëtojë fare shkatërrim ".
Vdekja (211)
Fushata e Severus u ndërpre kur u sëmur. Ai u tërhoq në Eboracum (York) dhe vdiq atje në 211. Edhe pse djali i tij Caracalla vazhdoi fushatën vitin e ardhshëm, ai shpejt u vendos për paqen. Romakët nuk bënë fushatë më thellë në Kaledoni përsëri. Menjëherë pas kësaj, kufiri u tërhoq përgjithmonë në jug në Murin e Hadrianit.
Severus thuhet se u ka dhënë këshilla bijve të tij: "Bëhuni harmonikë, pasuroni ushtarët, përbuzni të gjithë" para se të vdiste më 4 shkurt 211. Me vdekjen e tij, Severus u hyjnizua nga Senati dhe u pasua nga djemtë e tij, Caracalla dhe Geta, të cilët u këshilluan nga gruaja e tij Julia Domna. Severus u varros në mauzoleun e Hadrianit në Romë. Eshtrat e tij tani janë humbur.
Vlerësimi dhe trashëgimia
parapamje|Harku i Septimius Severus në Leptis Magna Megjithëse shpenzimet e tij ushtarake ishin të kushtueshme për perandorinë, Severus ishte një sundimtar i fortë dhe i aftë. Perandoria Romake arriti shtrirjen e saj më të madhe nën mbretërimin e tij – mbi 2.0 mi2 milion kilometra katrorë.
Edward Gibbon ngriti një akuzë të ashpër të Septimius Severus si agjent kryesor në rënien e perandorisë. "Bashkëkohësit e Severusit, në gëzimin e paqes dhe lavdisë së mbretërimit të tij, i falën mizoritë me të cilat ishte futur. Pasardhësi, i cili përjetoi efektet fatale të maksimave dhe shembullit të tij, me të drejtë e konsideroi atë si autorin kryesor të rënia e perandorisë romake ". Sipas Gibbon, "ambicia e tij e guximshme nuk u largua kurrë nga rrjedha e saj e qëndrueshme nga joshjet e kënaqësisë, kapja e rrezikut ose ndjenjat e njerëzimit". Zgjerimi i Limes Tripolitanus siguroi Afrikën, bazën bujqësore të perandorisë ku ai lindi. Fitorja e tij mbi Perandorinë Parthiane ishte për një kohë vendimtare, duke siguruar Nisibis dhe Singara për perandorinë dhe duke krijuar një status quo të dominimit romak në rajon deri në vitin 251. Politika e tij për një ushtri të zgjeruar dhe më të shpërblyer ishte kritikuar nga bashkëkohësit e tij Cassius Dio dhe Herodianus: në veçanti, ata vunë në dukje barrën në rritje, në formën e taksave dhe shërbimeve, që duhej të mbante popullata civile për të ruajtur ushtrinë e re dhe më të paguar. Rritja e madhe dhe e vazhdueshme e shpenzimeve ushtarake shkaktoi probleme për të gjithë pasardhësit e tij.
Për të ruajtur ushtrinë e tij të zgjeruar, ai nënçmoi monedhën romake. Me hyrjen e tij ai e uli pastërtinë e argjendit të denarit nga 81.5% në 78.5%, megjithëse pesha e argjendit në të vërtetë u rrit, duke u rritur nga 2.40 gram në 2.46 gram. Sidoqoftë, vitin e ardhshëm ai e zhvlerësoi përsëri denarin për shkak të rritjes së shpenzimeve ushtarake. Pastërtia e argjendit ra nga 78.5% në 64.5% - pesha e argjendit zbret nga 2.46 gram në 1.98 gram. Në vitin 196 ai reduktoi përsëri pastërtinë dhe peshën e argjendit të denarit, në 54% dhe 1.82 gram respektivisht. Severus 'monedhë degradimi ishte më e madhja që nga mbretërimit të Neronit, kompromentuar forcën afatgjatë të ekonomisë.
Agron Bala
Agron Bala ka lindur në qytetin e Shkodrës më 11 prill të vitit 1957. U diplomua në vitin 1982 në Universitetin e Tiranës, në degën gjuhë letërsi, më pas mbaron studimet për gazetari. Ka pasur një karrierë të pasur në televizion si skenarist, autor programi, pedagog dhe shkrimtar. U nda nga jeta në Tiranë më 15 janar 2016.
Airbus A319
Airbus a319 eshte nje avjon komercjal me nje kapacitet te vogel.A319 eshte avjoni ideal per rruge te shkurtra apo kur nuk ka shume pasagjer per te udhetuar ne bord.Ky avjon i ka fillesat e tij ne vitin 1994.Ai mund te mbaj nje ngarkese prej 70 000 kg.A319 eshte nje avjon i perdurur ne ditet e sotme.A319shte avjoni i pare modern i kompanise AIRBUS.
Shtëpia e Gifrid Çifliku
Shtëpia e Gifrid Çifliku është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Zijareti
Në Islam, zijareti (persisht: زیارت, ziyārat, "pelegrinazh" nga arabisht: زيارة ziyārah, "vizita") është një formë pelegrinazhi në vendet që lidhen me Muhamedin, anëtarët e familjes dhe pasardhësit e tij (duke përfshirë imamllarët shi'i), shokët e tij dhe figura të tjera të nderuara në Islam si profetët, evlijatë sufi dhe dijetarët islamë.
Terminologjia
Fjala zijaret vjen nga arabishtja: ziyārah (زار) që do të thotë "të vizitosh". Në Islam i referohet vizitës së devotshme, pelegrinazhit në një vend të shenjtë, varr ose faltore. Myslimanët iranianë dhe të Azisë Jugore përdorin fjalën zijarat si për pelegrinazhin e Haxhilëkut në Mekë ashtu edhe për pelegrinazhet në vende të tjera, si për shembull vizita në një vend të shenjtë. Në Indonezi termi është ziarah për të vizituar vendet e shenjta ose varret.
Vende të ndryshme me shumicë myslimane, që flasin shumë gjuhë të ndryshme, përdorin fjalë të ndryshme për këto vende ku kryhet zijarat:
PHL-16
__NOINDEX__
PHL-16, i njohur gjithashtu si PCL-191, është një sistem raketash i shumëfishtë vetëlëvizës( MRL) i montuar në kamion i zhvilluar nga Republika Popullore e Kinës.
Curel
Curel është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Curel ka një popullsi prej 58 banorë dhe sipërfaqe 10.45 km², me një dendësi prej 6 banor/km².
Estillac
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Estillac (Ocitanisht: Estilhac ; Shqip: Stiljani) është një komunë në departamentin Olt-dhe-Garonë në Francën jugperëndimore.
Ovidi
Publius Ovidius Naso (20 mars 43 pr.e.s - 17/18), i njohur si Ovidi, ishte një poet romak që jetoi gjatë mbretërimit të Augustit. Ai ishte bashkëkohës i Virgilit të vjetër dhe Horacit, me të cilët shpesh renditet si një nga tre poetët kanonikë të letërsisë latine. Studiuesi perandorak Mark Fab Kuintiliani e konsideronte atë si të fundit poet elegjiak latin të dashurisë. Ai gëzonte një popullaritet të jashtëzakonshëm, por, në një nga misteret e historisë letrare, u internua nga Augusti në një krahinë të largët pranë Detit të Zi, ku ai mbeti deri sa vdiq. Ovidi ia atribuon internimin e tij carmen et error, "një poeme dhe një gabimi", por diskrecioni i tij në diskutimin e shkaqeve ka rezultuar me shumë spekulime mes studiuesve.
Ai njihet si poeti i parë i madh romak që ka filluar karrierën e tij gjatë mbretërimit të Augustit. Ovidi sot njihet më mirë për Metamorfozët, një narrativë mitologjike të vazhdueshme prej 15 librash të shkruar në epokën e epikës dhe për veprat në couplets elegiac si Ars Amatoria ("Arti i Dashurisë") dhe Fasti. Poezia e tij ishte imituar shumë gjatë Antikitetit të Vonshëm dhe Mesjetës, dhe ndikoi shumë në artin dhe letërsinë perëndimore. Metamorfozat mbeten një nga burimet më të rëndësishme të mitologjisë klasike.
Jeta
Ovidi flet më shumë për jetën e tij se shumica e poetëve të tjerë romakë. Informacioni rreth biografisë së tij merret kryesisht nga poezia e tij, veçanërisht Tristia 4.10, e cila jep një pasqyrë të gjatë autobiografike të jetës së tij. Burime të tjera përfshijnë Seneca Plaku dhe Kuintiliani.
Lindja, jeta e hershme dhe martesa
parapamje|djathtas|Një statujë e dytë e Ovidit nga Ettore Ferrari në Piazza XX Settembre, Sulmona, Itali.|320x320px Ovid ka lindur në Sulmo (Sulmona moderne), në një luginë Apennine në lindje të Romës, në një familje të rëndësishme kalorsish, më 20 mars, 43 pes. Ky ishte një vit i rëndësishëm në politikën romake. Ai u arsimua në retorikë në Romë nga mësuesit Arellius Fuscus dhe Porcius Latro me vëllain e tij që shkëlqeu në oratori.
Babai i tij donte që ai të studionte retorikën drejt praktikës së ligjit. Sipas Senecit Plaku, Ovidiu iu kushtua poleve emocionale dhe jo argumentuese të retorikës. Pas vdekjes së vëllait të tij në moshën 20-vjeçare, Ovidi hoqi dorë nga ligji dhe filloi të udhëtojë për në Athinë, Azinë e Vogël dhe Siçili. Ai mbajti poste të vogla publike, si një nga kapitalet e Tresvirit, si anëtare e gjykatës Centumviral dhe si një nga lizianët e lendimit të gjykimit, por dha dorëheqjen për të ndjekur poezinë ndoshta rreth 29-25 pes, një vendim që i ati i tij duket se nuk e aprovoi.
Recitimi i parë i Ovidit është datuar në rreth 25 pes, kur ai ishte tetëmbëdhjetë vjeç. Ai ishte pjesë e rrethit të përqendruar te mbrojtësi Marcus Valerius Messalla Corvinus dhe duket se ka qenë mik i poetëve në rrethin e Maçenas. Në Trist. 4.10.41-54, Ovid përmend miqësinë me Macer, Propertius, Horace, Ponticus dhe Bassus (ai mezi takoi Virgilin dhe Tibullusin, një anëtar tjetër i rrethit të Messalla-s, elegjia e të cilit admironte shumë). Ovidi ishte shumë popullor në kohën e veprave të tij të hershme, por më vonë Augusti e përzuri në vitin 8 AD.
Suksesi letrar
25 vitet e para të karrierës letrare të Ovidit u shpenzuan kryesisht duke shkruar poezi në metër elegiac me tema erotike. Kronologjia e këtyre punimeve të hershme nuk është e sigurtë; datat tentative, megjithatë, janë themeluar nga studiuesit. Puna më e hershme e tij ekzistuese mendohet të jetë Heroidët, letrat e heroinave mitologjike për dashamirësit e tyre të munguar, të cilat mund të jenë botuar në 19 pes, edhe pse data është e pasigurt pasi varet nga një njoftim në Am. 2.18.19-26 që duket se e përshkruan mbledhjen si një vepër të publikuar herët.
Autenticiteti i disa prej këtyre poemave është sfiduar, por kjo edicion i parë ndoshta përmbante 14 poezitë e para të koleksionit. Mbledhja e parë e pesë librave të Amores, një seri poezish erotike të adresuara për një dashnor, Corinna, mendohet të jetë botuar në 16-15 pes; versioni i mbijetuar, redaktuar në tre libra sipas një epigrami të prefiksuar në librin e parë, mendohet të jetë botuar c. 8-3 pes. Midis publikimeve të dy botimeve të Amores mund të datë premiera e tragjedisë së tij Medea, e cila u admirua në antikitet, por nuk ekziston më.
Poema e ardhshme e Ovidit, Medicamina Faciei, një punë fragmentare për trajtimet e bukurisë së grave, paraprinë Ars Amatoria, Artin e Dashurisë, një parodi të poezisë didaktike dhe një manual tre librash për joshje dhe intriga, Librat 1-2 do të ktheheshin në vitin 1 pes ). Ovid mund ta identifikojë këtë vepër në poezinë e tij në mërgim, si karmen, ose këngë, e cila ishte një shkak i shpërnguljes së tij. Ars Amatoria u pasua nga Remedia Amoris në të njëjtin vit. Ky korp i poezisë elegiacike dhe erotike e fitoi Ovidin një vend midis shefave të elegancave romake Gallus, Tibullus dhe Propertius, prej të cilëve e pa veten si anëtar i katërt.
Nga e.s 8, ai e kishte përfunduar punën e tij më më ambicioze, Metamorphoses, një poemë epike hexameter në 15 libra. Vepra enciklopedike transformon katalogët në mitologjinë greke dhe romake, që nga dalja e kozmosit në apoteozën e Jul Cezarit. Tregimet ndjekin njëri-tjetrin në thënien e qenieve njerëzore të transformuara në trupa të rinj: pemë, shkëmbinj, kafshë, lule, konstelacione etj. Në të njëjtën kohë, ai punoi në Fasti, një poemë gjashtë librash në couplets elegiac me temën kalendari i festivaleve romake dhe astronomia. Përbërja e kësaj poeme u ndërpre nga mërgimi i Ovidit, dhe mendohet se Ovidiu braktisi punën në copë në Tomis. Ndoshta në këtë periudhë, nëse janë me të vërtetë nga Ovid, janë shkruar letrat e dyfishta (16-21) në Heroidet.
Mërgimi për në Tomis
Në vitin 8 e.s, Ovidi u dëbua në Tomis, në Detin e Zi, me ndërhyrjen ekskluzive të Perandorit August, pa asnjë pjesëmarrje të Senatit apo të ndonjë gjyqtari romak. Kjo ngjarje formoi të gjithë poezinë e tij në vijim. Ovid shkroi se arsyeja për mërgimin e tij ishte carmen et error - "një poemë dhe një gabim" duke pretenduar se krimi i tij ishte më i keq se vrasja më e dëmshme se sa poezia.
Çmimi i madh i Hungarisë 2015
2015 Çmimi i madh i Hungarisë (njohur më parë si Formula 1 Pirelli Magyar Nagydíj 2015) ishte një garë e Formula Një që u zhvillua më 26 korrik në Hungaroring në Mogyoród të Hungarisë. Ishte gara e dhjetë e sezonit 2015 dhe Çmimi i madh i Hungarisë i 30të.
Ovidi
Mërgimi për në Tomis
Edhe nipat e mbesat e perandorit, Julia i Riu dhe Agrippa Postumus (kjo e fundit e miratuar prej tij), u dëbuan gjithashtu në të njëjtën kohë. Bashkëshorti i Julias, Lucius Aemilius Paullus, u vra për komplot kundër Augustit, një komplot që Ovidi mund të ishte i informuar.
Çmimi i madh i Hungarisë 2015
Daniel Ricciardo i Red Bullit ishte fituesi në fuqi i garës, kurse Lewis Hamilton i Mercedesit hyri në garë me një avantazh 17 pikësh ndaj shokut të skuadrës Nico Rosberg.
Në një Çmim të madh fantastik, Sebastian Vettel mori fitoren e dytë të sezonit, para dy Red Bullave të pilotuar nga Daniil Kvyat dhe Daniel Ricciardo.
Ovidi
Mërgimi për në Tomis
Ligjet Juliane të martesës të 18 para Krishtit, të cilat promovuan martesë monogame për të rritur normën e lindjeve të popullsisë, ishin të freskëta në mendjen romake. Shkrimi i Ovidit në Ars Amatoria kishte të bënte me krimin e rëndë të kurorëshkeljes. Ai mund të ketë qenë i dëbuar për këto vepra, të cilat u dukën subversive ndaj legjislacionit moral të perandorit. Megjithatë, duke marrë parasysh kohën e gjatë që ka kaluar mes botimit të kësaj vepre (1 para Krishtit) dhe mërgimit (e.s 8), disa autorë sugjerojnë se Augusti e përdori poemën si një justifikim të thjeshtë për diçka më personale. parapamje|djathtas|Ovid Banished nga Roma (1838) nga J.M.W. Turner.|279x279px Në mërgim, Ovidi shkroi dy koleksione poetike, Tristia dhe Epistulae ex Ponto, që ilustronin trishtimin dhe shkretimin e tij. Duke qenë larg Romës, ai nuk kishte qasje në biblioteka dhe kështu mund të ishte detyruar të braktiste Fastiun e tij, një poemë për kalendarin romak, nga të cilat vetëm gjashtë librat e parë ekzistojnë - Janar deri në qershor.
Megjithatë ai u rreshtua për në Romë - dhe për gruan e tij të tretë, duke iu drejtuar shumë poemave të saj. Disa janë gjithashtu për perandorin August, ndërsa të tjerët janë për vete, për miqtë në Romë, dhe nganjëherë për vetë poezitë, duke shprehur vetminë dhe shpresën për t'u kujtuar nga dëbimi ose dëbimi.
Shkaqet e panjohura të mërgimit të Ovidit kanë shkaktuar shpjegime të pafundme nga dijetarët. Tekstet mesjetare që përmendin mërgimin nuk ofrojnë shpjegime të besueshme: deklaratat e tyre duket të jenë interpretime të pasakta të nxjerra nga veprat e Ovidit. Vetë Ovidi shkroi shumë referenca për veprën e tij, duke dhënë të dhëna të paqarta ose kontradiktore.
Në vitin 1923, studiuesi J. J. Hartman propozoi një teori që është pak e konsideruar në mesin e dijetarëve të civilizimit latine sot: që Ovidi nuk ishte mërguar nga Roma dhe se të gjitha veprat e tij në mërgim janë rezultat i imagjinatës së tij pjellore. Kjo teori u mbështet dhe u refuzua në vitet 1930, veçanërisht nga autorët holandezë.
Në vitin 1985, një punim shkencor nga Fitton Brown nxiti argumente të reja në mbështetje të teorisë. Artikulli u pasua nga një sërë përkrahjesh dhe refuzimesh në një hapësirë të shkurtër prej pesë vjetësh. Ndër arsyet e dhëna nga Brown janë: se mërgimi i Ovidit përmendet vetëm nga vepra e tij, përveç në pasazhe "të dyshimta" nga Plini Plaku dhe Statius, por asnjë autor tjetër deri në shekullin e 4; se autori i Heroideve ishte në gjendje të ndante poetikën "unë" të jetës së tij dhe të vërtetë; dhe se informacioni mbi gjeografinë e Tomisit ishte tashmë i njohur nga Virgili, nga Herodoti dhe nga vetë Ovidi në Metamorfozët e tij.
Studiuesit ortodoksë, megjithatë, i kundërvihen këtyre hipotezave. Një nga argumentet kryesore të këtyre dijetarëve është se Ovidi nuk do ta linte Fastiun të mbetet e papërfunduar, kryesisht sepse kjo poemë nënkuptonte shenjtërimin e tij si një poet perandorak.
Në dhjetor 2017, dëbimi i Ovidit u revokua zyrtarisht nga këshilli i qytetit të Romës.
Heroides ("Heroines")
parapamje|508x508px|[[Medea në një afresk nga Herculaneum.]]Heroidet ("Heroinat") ose Epistulae Heroidum janë një koleksion prej 21 poezi në couplets elegiac. Heroidët marrin formën e letrave që u drejtohen personazheve të famshme mitologjike partnerëve të tyre që shprehin emocionet e tyre për t'u ndarë prej tyre, lutjet për kthimin e tyre dhe aludimet për veprimet e tyre të ardhshme brenda mitologjisë së tyre. Autenticiteti i koleksionit, pjesërisht ose tërësisht, është vënë në pikëpyetje, megjithëse shumica e studiuesve do të konsideronin letrat e përmendura posaçërisht në përshkrimin e Ovidit për veprën në Am. 2.18.19-26 si të sigurt nga kundërshtimi. Koleksioni përmban një lloj të ri të përbërjes gjenerike pa paralele në literaturën e mëparshme.
Heroidet dukshëm zbulojnë ndikimin e deklamimit retorik dhe mund të rrjedhin nga interesi i Ovidit në suasoriae retorike, fjalime bindëse dhe etopoe, praktika e të folurit në një karakter tjetër. Ata gjithashtu luajnë me konventa të përgjithshme; shumica e letrave duket se i referohen punimeve në të cilat këta personazhe ishin të rëndësishëm, siç është Aeneidi në rastin e Dido dhe Catullus 64 për Ariadne, dhe transferimin e karaktereve nga zhanret e epikës dhe tragjedisë në zhanrin elegiac të Heroideve. Letrat janë admiruar për portretizimet e tyre të thella psikologjike të karaktereve mitike, retorikën e tyre dhe qëndrimin e tyre unik ndaj traditës klasike të mitologjisë.
Amores ("E Dashuron")
Amores është një koleksion në tre librat e poezisë së dashurisë në metër elegiac, duke ndjekur konventat e zhanrit elegiac të zhvilluar nga Tibullus dhe Propertius. Elegjia fillon me Propertius dhe Tibullus; megjithatë, Ovidi është një novator në zhanër. Ovidi ndryshon udhëheqësin e elegjies së tij nga poeti, tek Amori (dashuria). Ky kalim në fokus nga triumfi i poetit, në triumfin e dashurisë mbi njerëzit është i pari i këtij lloji për këtë zhanër të poezisë. Kjo risi Ovidiane mund të përmblidhet si përdorimi i dashurisë si një metaforë për poezinë. Librat përshkruajnë shumë aspekte të dashurisë dhe përqendrohen në marrëdhënien e poetit me një mësuese të quajtur Corinna. Brenda poezive të ndryshme, disa përshkruajnë ngjarjet në marrëdhënie, duke paraqitur lexuesin me disa vigneta dhe një tregim të lirshëm.
Libri 1 përmban 15 poema. E para tregon për qëllimin e Ovidit për të shkruar poezi epike, e cila është e prishur kur Cupid vjedh një këmbë metrike prej tij, duke ndryshuar punën e tij në dashuri elegjike. Poema 4 është didaktike dhe përshkruan parimet që Ovidi do të zhvillonte në Ars Amatoria. Poema e pestë, që përshkruan një tryë të mesditës, prezanton Corinna me emër. Poezitë 8 dhe 9 merren me Corinna duke shitur dashurinë e saj për dhuratat, ndërsa 11 dhe 12 përshkruajnë përpjekjen e dështuar të poetit për të organizuar një takim. Poema 14 diskuton eksperimentin shkatërrues të Corinnas në ngjyrosjen e flokëve të saj dhe 15 thekson pavdekësinë e Ovidit dhe poetët e dashurisë.
Libri i dytë ka 19 pjesë; poema e hapjes tregon për braktisjen e Ovidit nga një Gigantomachy në favor të smjesit. Poezitë 2 dhe 3 janë lutje për një kujdestar për të lejuar poetin të shohë Korinën, poema 6 është një vajtim për papagallin e vdekur të Corinnas; poezitë 7 dhe 8 merren me çështjen e Ovidit me shërbëtorin e Corinna-s dhe zbulimin e saj, dhe 11 dhe 12 përpiqen të pengojnë Corinna-n që të shkojë në pushime. Poema 13 është një lutje ndaj Isis për sëmundjen e Corinna-s, 14 një poezi kundër abortit dhe një paralajmërim për burrat e pamatur.
Libri 3 ka 15 poema. Pjesa hapëse përshkruan tragjedinë e personifikuar dhe Elegji luftën kundër Ovidit. Poema 2 përshkruan një vizitë në racat, 3 dhe 8 përqendrohen në interesin e Corinna-s për meshkujt e tjerë, 10 është një ankesë për Ceres për shkak të festivalit të saj që kërkon abstinencë, 13 është një poemë në një festival të Junonit dhe 9 një vajtim për Tibullusin. Në poemën 11 Ovid vendos të mos e dashurojë më Corinna dhe i vjen keq për poezitë që ai ka shkruar për të. Poema e fundit është lamtumira e Ovidit ndaj muzeve erotike. Kritikët kanë parë poezitë si mostrat shumë vetë-ndërgjegjshëme dhe jashtëzakonisht të gjalla të zhanrit elegiac.
Ars Amatoria ("Arti i Dashurisë")
Ovidi thekson kujdesin e trupit për të dashurin. Daljet mitologjike përfshijnë një pjesë në Përdhunimin e grave Sabine, Pasiphaë dhe Ariadne. Libri 2 thirret në Apollon dhe fillon me një tregim të historisë së Ikarusit. Ovidi këshillon njerëzit që të mos japin shumë dhurata, të mbajnë lart pamjen e tyre, të fshehin punët, të përshëndesin të dashurit e tyre dhe të mashtrojnë veten me skllevërit për të qëndruar në anën e mirë të të dashurit të tyre. Kujdesi i Venus për riprodhim është përshkruar si ndihma e Apollo-s në mbajtjen e një të dashuri; Ovidi pastaj zgjerohet në historinë e kurthit Vulcan për Venus dhe Mars. Libri përfundon me Ovidin duke i kërkuar "studentët" e tij për të përhapur famën e tij. Libri 3 hapet me një shfajësim të aftësive të grave dhe zgjidhjes së Ovidit për t'i grabitur gratë kundër mësimit të tij në dy librat e parë. Ovidi u jep grave udhëzime të hollësishme mbi pamjen duke u thënë atyre që ti shmangin zbukurimet. Ai i këshillon gratë të lexojnë poezitë elegiac, të mësojnë të luajnë lojëra, të flenë me njerëz të moshave të ndryshme, të flirtojnë dhe të përgënjeshtrojnë. Gjatë gjithë librit, Ovidi ndërhyn me shaka, duke e kritikuar veten për zhdukjen e të gjithë punimeve të tij didaktike tek burrat dhe në mënyrë mitologjike në historinë e Procris dhe Cefalus. Libri përfundon me dëshirën e tij që gratë të ndjekin këshillën e tij dhe të përhapin famën e tij duke thënë Naso magister erat, "Ovid ishte mësuesi ynë".
Remedia Amoris ("Kurë për Dashurinë")
Kjo poezi elegiacie propozon një kurë për dashurinë që mëson Ovid në Ars Amatoria dhe u drejtohet kryesisht meshkujve. Poema kritikon vetëvrasjen si një mjet për të ikur nga dashuria dhe, duke thirrur Apollo, vazhdon të tregojë dashuruar të mos shtyj për më vonë dhe të jetë i dobët në trajtimin me dashurinë.Të dashuruarit mësohen të shmangin partnerët e tyre, të mos kryejnë magji, të shohin dashnoren e tyre të papërgatitur, të marrin dashnorë të tjerë dhe të mos jenë kurrë xhelozë. Letrat e vjetra duhet të digjen dhe familja e të dashurit të shmanget. Poema në të gjithë paraqet Ovidin si mjek dhe përdor imazhe mjekësore. Disa e kanë interpretuar këtë poemë si mbylljen e ciklit didaktik të Ovidit të poezisë dashurore dhe fundi i projektit të tij erotik të elegiacit.
Metamorphoses ("Transformimet")
djathtas|parapamje|278x278px|Gdhendur frontispiece e Xhorxh Sandyss'1632 Londër edicioni i Ovid e Metamorphoses Englished.Metamorfozët, vepra më ambicioze dhe e mirënjohur e Ovidit, përbëhen nga një katalog 15 librash të shkruar në hexametër daktilik rreth transformimeve në mitologjinë greke dhe romake të vendosura brenda një kuadri mitologjik të lirshëm. Fjala "metamorfozë" është me origjinë greke dhe nënkupton "transformime". Në mënyrë të përshtatshme, personazhet në këtë vepër i nënshtrohen transformimeve të ndryshme. Në një masë prej rreth 12,000 vargjeve, përmenden pothuajse 250 mite të ndryshme. Secili mit është vendosur jashtë kur të vdekurit janë shpesh të prekshëm ndaj ndikimeve të jashtme. Poema qëndron në traditën e poezisë së katalogut mitologjik dhe aetiologjik si Katalogu i Grave Hesiod, Aetia e Callimachus, Heteroeumena e Nikanderit dhe Metamorfozitë e Parthenius.