cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shkarkimi i varur dhe i pavarur elektrik në gaze
Shkarkimi elektrik ne gazra ndodh kur rryma elektrike rrjedh përmes një mediumi te gaztë shkak I jonizimit te gazit. Në varësi të disa faktorëve, shkarkimi mund të rrezatojë dritë të dukshme. Rryma elektrike ne Gazet percillet me dinamizem te madh te fenomeneve aukustike,mekanike,Drita etj, gje qe nuk ka qene rast as tek Metalet. Vetite e shkarkimeve elektrike në gaze janë studiuar në lidhje me hartimin e burimeve të ndriçimit dhe në projektimin e pajisjeve elektrike të tensionit të lartë. Keshtu do te kemi:
Shkarkimi i varur elektrik
Jonizimi I gazeve eshte procesi gjate te cilit ndahen elektronet nga molekulat e gazeve ashtuqe nga molekulat neutrale krijohen dy grimca te elektrizuara. Gazet do te mbeten te jonizuara derisa te veprojne faktoret e jashtem,perkatesisht jonizuesi.Rryma e cila mbreteron ne gaze derisa te veproje jonizuesi quhet rryme e varur, kurse dukuria quhet shkarkim I varur elektrik. Nese shqyrtojme varesine ndermjet Intensitetit dhe Tensionit te rrymes gjate jonizimit te gazeve,shohim se me rritjen graduale te tensionit do te rritet edhe intensiteti I rrymes, qe do te thote se vlen Ligji i Omit. Pas zmadhimit te tensionit edhe me tej(U1 deri U2) intensiteti i rrymes nuk do te nderroje,qe do te thote se te gjitha jonet e krijuara me Rrezet rentgen do te arrijne deri ne pllakezat e kondensatorit, kjo quhet rryme e ngopur. Duke e rritur tensionin deri ne vlera te larta,intensiteti i rrymes vrullshem rritet. Ne tensione edhe me te larta shfaqet jonizimi godites. Nga kjo rrjedhim se procesi i zbrazjes elektrike per vlera e U prej U=0 deri ne U=3 paraqet shkarkim te varur elektrik.
Shkendija elektrike
Kjo shfaqet ne mes te dy elektrodave apo dy trupave te ngarkuar me ngarkese te elektricitetit +q dhe -q,kur ne mes te tyre vepron Fusha elektrike me intensitet te madh. Fusha e tille do te beje jonizimin e gazit ashtuqe jonet negative levizin me shpejtesi te madhe kah Elektroda (trupi) me elektricitet pozitiv.Ne ate rast behet shkarkimi elektrik ne molekulat neutrale te gazit,te cilat gjenden ne mes te trupave te elektrizuar, shkatrkim ky qe percillet me drite te forte dhe nje krisme te ashper. Shkarkimi elektrik gjate shkendijes behet ne forme te nje kanali me c'rast formohet nje numer i madh jonesh pozitive dhe negative. Krisma gjate shkendijes shfaqet per shkak se gjate levizjes se joneve, molekulat neutrale te gazit bejne rezistence,prandaj ajri nxehet dhe arrin temperaturen deri ne mijera Kelvin. Kjo ndodh per nje kohe te shkurter,disa nanosekonda. Per shkak te nxehjes, ajri bymehet, gje qe percillet me krisme. Intensiteti i shkendijes elektrike varet nga potenciali i sferes,distanca ne mes te trupave te ngarkuar dhe e llojit te gazit. Ne ajer shkendija mund te shfaqet ne shtypje dhe temperatura te rendomta, ne qofte intensiteti i fushes elektrike eshte E=3x10 ne fuqine e 6 V/m. I tere ky shkarkim behet neper nje kanal ne te cilin formohet numer i madh i joneve pozitive dhe elektroneve, e ato kanale quhen strimer.
Rrufeja
si shembull i shkendijes elektrike por me dimensione me te medha eshte edhe rrufeja e cila krijohet gjate te reshurave atmosferike me c'rast behet ndryshimi i shtypjes dhe temperatures se ajrit.
Shenja e dollarit
Shenja dollarit apo peso ($) është një simbol përdorur kryesisht për të treguar të njesi te ndryshme monetare siq janë peso dhe dollar në mbarë botën. Simboli mund të ketë një ose dy goditje vertikale. Shenja e parë është vërtetuar në Britanike, Amerikane, Kanadeze, Meksikane dhe të tjera spanjolle Amerikane korrespondencën e biznesit në 1770, duke iu referuar spanjisht Amerikane peso, gjithashtu i njohur si "dollari spanjoll" ose "copë e tetë" në Britani të Amerikës së Veriut, cila ka ofruar modelin për perdorimin e monedhës që Shtetet e Bashkuara të miratuar në vitin 1792 për monedhat e reja spanjolle Amerikane republikave të tilla si peso Meksikan, Peruan tetë-reale dhe Bolivian tetë-sol monedha.
Evolucioni i shenjës se dollarit dhe pesos
Shenja e dollarit|thumb
Yuzo Kurihara
(lindur më 18 shtator 1983) është një futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 20 ndeshje dhe ka shënuar 3 gola.
Shuichi Gonda
(lindur më 3 Mars 1989) është një futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 3 ndeshje.
Shusaku Nishikawa
(lindur më 18 qershor 1986) është një futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 23 ndeshje.
Hiroki Mizumoto
(lindur më 12 shtator 1985) është një futbollist japonez.
Pallati i Fontainebleau
Pallati i Fontainebleau ose Château de Fontainebleau është i vendosur 55 km në juglindje të qendrës së Parisit, dhe është një nga pallatet mbretërore më të mëdha franceze. Kështjella mesjetare dhe më vonë château ishte rezidenca e mbretërve të Francës nga Louis VII deri tek Napoleonit III. Napoleon I e la fronin e tij atje para se të dëbohej në Elba. Sot, pallati është një muze kombëtar dhe Vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s, që gjendet në komunën e Fontainebleau.
Pallati i Rilindjes së Francis I (1528-1547)
Në shekullin e 15-të disa modifikime dhe zbukurime u bënë në kështjellë nga Isabeau i Bavarisë, gruaja e mbretit Charles VI, por struktura mesjetare mbeti e paprekur deri në mbretërimin e Francis I (1494-1547). Ai urdhëroi arkitektin Gilles le Breton që të ndërtonte një pallat në stilin e ri të Rilindjes, të importuar kohët e fundit nga Italia. Le Breton ruajti kullën e vjetër mesjetare, ku ishin të vendosura banesat e Mbretit, por e inkorporoi atë në stilin e ri të Rilindjes në Cour Ovale, ose Oborrin Oval, i ndërtuar mbi themelet e kështjellës së vjetër. Ai përfshinte monumentin Porte Dorée, si hyrja e saj jugore, si dhe një palë shkallë monumentale të rilindjes, portique de Serlio, për të dhënë akses në apartamentet mbretërore në anën veriore.
Duke filluar në rreth viti 1528, Francis ndërtoi Galerinë Francis I, e cila lejoi që ai të kalonte direkt nga apartamentet e tij në kishën e Trinitaires. Ai solli arkitektin Sebastiano Serlio nga Italia dhe piktorin fiorentin Giovanni Battista di Jacopo, i njohur si Rosso Fiorentino, për të dekoruar galerinë e re. Një tjetër piktor italian, Francesco Primaticcio nga Bolonja, ("Primatice" në frëngjisht) u bashkua më vonë në dekorimin e pallatit. Së bashku, stili i tyre i zbukurimit u bë i njohur si Shkolla e parë e Fontainebleau. Kjo ishte galeria e parë e madhe e zbukuruar, e ndërtuar në Francë. Në përgjithësi, nga Fontainebleau, rilindja u prezantua në Francë.
Rreth vitit 1540, Francis filloi një tjetër shtesë të madhe në kështjellë. Duke përdorur tokën në anën lindore të kasolleve të blera nga rendi i Trinitaires, ai filloi të ndërtojë një shesh të ri ndërtesash rreth një oborri të madh. Ajo u mbyll në veri nga krahu i ministrave, në lindje nga krahu i Ferrare, dhe në jug me një krah që përmban galerinë e re të Ulysees. Kështjella ishte e rrethuar nga një park i ri në stilin e kopshtit të Rilindjes italiane, me pavionet dhe "Grotto"-n e parë në Francë. Primaticcio krijoi më shumë murale monumentale për galerinë e Ulysses
Pallati i Henrit II dhe Catherine de' Medici (1547-1570)
Pas vdekjes së Francis I, mbreti Henry II vendosi të vazhdojë dhe të zgjerojë vilën. Mbreti dhe gruaja e tij zgjodhën arkitektët Philibert Delorme dhe Jean Bullant për të bërë punën. Ata zgjeruan krahun lindor të oborrit të poshtëm dhe e zbukuruan me shkallët e parë të famshme në formë patkoi. Në oborrin e jashtëm, ata e transformuan lozhën e planifikuar nga Francois në një "Salle des Fétes" ose salla e madhe e vallëzimit me një tavan me kasetë. Duke u përballur me oborrin e fontanës dhe pellgut të peshqëve, ata projektuan një ndërtesë të re, Pavillon des Poeles, që përmban apartamente të reja të Mbretit. Dekorimi i ballroomit të ri dhe galerisë së Ulysses me muralë nga Primaticcio dhe llaçi i skulpturuar vazhduan, nën drejtimin e piktorëve manieristë Primaticcio dhe Niccolò dell'Abbate. Me urdhrat e Henrit,  Nymphe de Fontainebleau  u instalua në hyrjen e portës së Château d'Anet, fusha primare e dashnores së Henri-t, Diane de Poitiers (luneta origjinale prej bronzi është tani në Louvre, me një kopje në vend).
Pas vdekjes së Henrit II në një aksident në lojërat me dyluftim jousting, e veja e tij, Catherine de 'Medici, vazhdoi ndërtimin dhe dekorimin e kështjellës. Ajo e emëroi Primaticcio si mbikëqyrës të ri të veprave publike mbretërore. Ai krijoi pjesën e njohur sot si krahët e "Cheminée Belle", e njohur për oxhaqet e saj të përpunuara dhe dy shkallët e saj të kundërta. Në vitin 1565, si një masë sigurie për shkak të Luftërave të Fesë, ajo gjithashtu kishte gërmuar një hendek rreth pallatit për ta mbrojtur atë nga sulmi.
Pallati i Henri IV (1570-1610)
Mbreti Henry IV bëri më shumë shtesa në pallat se çdo mbret tjetër që nga Francis I. Ai shtriu oborrin e jashtëm drejt perëndimit duke ndërtuar dy pavionë, të quajtur Tiber dhe Luksemburg. Ndërmjet viteve 1601 dhe 1606, ai riktheu të gjitha fasadat rreth oborrit, duke përfshirë atë të kapelës së Shën-Saturninit, për t'i dhënë arkitekturës një harmoni më të madhe. Në anën lindore, ai ndërtoi një portë të re monumentale me një kupolë, të quajtur porte du Baptistère. Ndërmjet 1606 dhe 1609, ai ndërtoi një oborr të ri, të quajtur Cour des Offices ose Quartier Henry IV, për të siguruar një vend për kuzhinat dhe rezidencat për zyrtarët e pallatit mbretëror. Dy galeri të reja, Galerie de Diane de Poitiers dhe Galerie des Cerfs, janë ndërtuar për të mbyllur kopshtin e vjetër të Dianës. Ai gjithashtu shtoi një Jeu de paume të madhe, ose fushë tenisi e brendshme, pallati më i madhe i tillë ekzistues në botë.
Një "shkollë e dytë e Fontainebleau" e piktorëve dhe dekoratorëve vazhdoi të punoi në brendësi. Arkitekti Martin Fréminet krijoi kishën e Trinisë, ndërsa piktorët Ambroise Dubois dhe Toussaint Dubreuil krijuan një seri pikturash heroike për sallonet. Një krah i ri, i emëruar sipas ndërtesës së saj qendrore, La Belle Cheminée, është ndërtuar pranë pellgut të madh të peshqve.
Henri IV gjithashtu i kushtoi vëmendje të madhe parkut dhe kopshteve rreth Pallatit. Kopshti i Mbretëreshës ose kopshti i Dianës, i krijuar nga Catherine de 'Medici, me fontanën e Dianës në qendër, ishte i vendosur në anën veriore të pallatit. Kopshtari i Henry IV, Claude Mollet, i stërvitur në Château d'Anet, krijoi një hapësirë të madhe për shtratin e luleve, të zbukuruara me statuja të lashta dhe të ndara nga shtigjet në sheshe të mëdhenj. Fontana e Dianës dhe shpella artificiale u bënë nga Tommaso Francini, i cili gjithashtu mund të ketë projektuar Fontanën e Medices në kopshtin e Luksemburgut për Marie de Medici. Në anën jugore, Henry krijoi një park, të mbjellë me pisha, elmë dhe pemë frutore, dhe hapi një kanal të madh 1200 metra të gjatë, gjashtëdhjetë vjet para se Louis XIV të ndërtonte kanalin e tij të madh në Versajë.
Pallati nga Louis XIII deri tek Louis XVI
Mbreti Louis XIII lindi dhe u pagëzua në Château, dhe vazhdoi veprat e nisura nga babai i tij. Ai përfundoi dekorimin e kishës së Trinisë dhe caktoi arkitektin e oborrit mbretëror, Jean Androuet du Cerceau, për të rindërtuar shkallët e velave më herët të dizajnuara nga Philibert Delorme në oborrin që ishte bërë i njohur si Cour de Cheval Blanc. Pas vdekjes së tij, e veja e tij, Ana e Austrisë, ri-dekoroi apartamentet brenda "Krahut të Nënave të Mbretëreshave" (Aile des Reines Mères) pranë Oborrit të Fontanës, i projektuar nga Primatrice.
Mbreti Louis XIV kaloi më shumë ditë në Fontainebleau se çdo monark tjetër; Ai pëlqente të gjuante atje çdo vit në fund të verës dhe fillimit të vjeshtës. Ai bëri disa ndryshime në pjesën e jashtme të kështjellës, por ndërtoi një apartament të ri për shoqëruesen e tij, Madame de Maintenon, ai shkatërroi banesat e vjetra të banjove nën Galerinë e Francis I për të krijuar apartamente të reja për princat mbretëror dhe ai Bëri disa ndryshime në apartamentet e Mbretit. Arkitekti Jules Hardouin-Mansard ndërtoi një krah të ri pranë Gallerie des Cerfs dhe Gallerie de Diane për të siguruar më shumë hapësirë jetese për pallatin mbretëror. Ai bëri ndryshime të mëdha në park dhe kopshte; ai autorizoi André Le Nôtre dhe Louis Le Vau të ri-projektojnë lulishten e madhe në një kopsht formal francez. Ai shkatërroi kopshtin e varur që Henry IV kishte ndërtuar pranë pellgut të madh të peshqve dhe ndërtoi një pavion, të projektuar nga Le Vau, në një ishull të vogël në qendër të pellgut.
Louis XIV nënshkroi "Dekretin e Fontainebleau" në pallat më 22 tetor 1685, duke tërhequr politikën e tolerancës ndaj protestantëve të nisur nga Henri IV. Louis mirëpriti shumë mysafirë të huaj atje, përfshirë ish-Mbretëreshën Kristina të Suedisë, e cila sapo kishte hequr dorë nga kurora e saj. Ndërsa ishte një mysafir në pallat më 10 nëntor 1657, Christina dyshonte për përgjegjësin e kuajve dhe të dashurin me reputacion, Marchian Gian Rinaldo Monaldeschi, për tradhtimin e sekreteve të saj tek armiqtë e saj. Shërbëtorët e saj e ndoqën nëpër sallat e pallatit dhe e therën atë në vdekje. Louis XIV erdhi për të parë atë në pallat, nuk përmend vrasjen, dhe lejoi atë të vazhdoi udhëtimet e saj.
Më 19-20 maj, 1717, gjatë mbretërimit pas vdekjes së Louis XIV, cari rus Pjetri i Madh ishte një mysafir në Fontainebleau. Një gjueti për stinët u organizua për të, dhe një banket. Zyrtarisht vizita ishte një sukses i madh. Por në kujtimet e botuara më vonë nga anëtarët e delegacionit, duket se Pjetri nuk pëlqeu stilin francez të gjuetisë dhe se ai e gjeti pallatin shumë të vogël, krahasuar me rezidencat e tjera mbretërore franceze. Rutina e Fontainebleau gjithashtu nuk i përshtatej shijes së tij; Ai preferoi birrën në vend të verës (dhe solli furnizimin e tij me të) dhe ai pëlqente të ngrihej herët, ndryshe nga Oborri Franceze.
Projektet e rinovimit të Louis XV ishin më ambicioze se ato të Louis XIV. Për të krijuar më shumë banesa për numrin e madh të oborrtarëve, në vitin 1737-38 mbreti ndërtoi një oborr të ri, të quajtur Cour de la Conciergerie ose Cour des Princes, në lindje të Gallerie des Cerfs. Në Cour du Cheval Blanc, krahu i Galerisë së Ulysees u shkatërrua dhe u zëvendësua gradualisht nga një ndërtesë e re me tulla dhe gur, e ndërtuar në faza në vitet 1738-1741 dhe vitet 1773-74, që shtrihej në perëndim drejt pavijonit dhe shpellës artificiale të pishave.
Midis 1750 dhe 1754, Mbreti urdhëroi arkitektin Ange-Jacques Gabriel për të ndërtuar një krah të ri përgjatë Cour de la Fontaine dhe pellgut të peshkut. Pavilion des Poeles i vjetër ishte shkatërruar dhe zëvendësuar nga Gros Pavilion, i ndërtuar me gurë ngjyrë krem. Në këtë ndërtesë u krijuan apartamente të reja luksoze për Mbretin dhe Mbretëreshën. Dhoma e re e takimit për Këshillin Mbretëror u dekorua nga piktorët kryesorë të kohës, përfshirë François Boucher, Carle Vanloo, Jean-Baptiste Marie Pierre dhe Alexis Peyrotte. Një teatër i mrekullueshëm i vogël u krijua në katin e parë të krahut të Belle Cheminée.
Pallati gjatë Revolucionit dhe Perandorisë së Parë
Gjatë Revolucionit Francez, pallati nuk pësoi ndonjë dëm të rëndësishëm, por të gjitha mobiljet u shitën në ankand. Ndërtesat u pushtuan nga Shkolla Qendrore e Departamentit të Seine-et-Marne, deri në vitin 1803, kur Napoleoni I instaloi një shkollë ushtarake atje. Ndërsa po përgatitej të bëhej perandor, Napoleoni donte të ruante sa më shumë që të ishte e mundur pallatet dhe protokollet e regjimit të vjetër. Ai zgjodhi Fontainebleau si vendin e takimit të tij historik 1804 me Papa Pius VII, i cili kishte udhëtuar nga Roma në kurorën e Perandorit Napoleon. Napoleoni kishte një suitë të dhomave të zbukuruara për Papën, dhe e kishte tërë kështjellën të rinovuar dhe zbukuruar. Dhoma e gjumit e Mbretit u shndërrua në një dhomë froni për Napoleonin. Banesat u rinovuan dhe u dekoruan për perandorin dhe perandorinë në stilin e ri të Perandorisë. Cour du Cheval Blanc u quajt Cour d'Honneur, ose Oborri i Nderit. Një krah përballë oborrit, Aile de Ferrare, u shkatërrua dhe u zëvendësua me një gardh dhe një portë prej hekuri dekorativ, duke e bërë të dukshme fasadën e Pallatit. Kopshtet e Dianes dhe kopshtet e pishave u ripopulluan dhe u shnderruan ne nje kopsht peisazhi anglez nga projektuesi i peizazhit Maximillien-Joseph Hurtault.
Vizitat e Napoleonit në Fontainebleau nuk ishin të shpeshta, sepse ai ishte shumë i zënë me fushatat ushtarake. Midis viteve 1812 dhe 1814, fontana shërbeu si një burg shumë elegant për Papa Pius VII. Më 5 nëntor 1810, kisha e Chateau u përdor për pagëzimin e nipit të Napoleonit, Napoleon III të ardhshëm.
Në kujtimet e tij, të shkruar gjatë kohës së internimit në Shën Helena, ai kujtoi kohën e tij në Fontainebleau: “…vendbanimi i vërtetë i Mbretërve, shtëpia e shekujve. Ndoshta nuk ishte një pallat arkitektonik rigoroz, por sigurisht që ishte një vend i banimit i menduar mirë dhe i përkryer i përshtatshëm. Ishte sigurisht pallati më i rehatshme dhe më i lumtur në Evropë.”
Pallati gjatë Restaurimit dhe mbretërimit të Louis-Philippe (1815-1848)
Pas restaurimit të Monarkisë, Mbretërit Luigi XVIII dhe [[Charles X i Francës|(Charles X)] qëndruan secili në Fontainebleau, por as nuk bënë ndonjë ndryshim të madh në pallat. Louis-Philippe ishte më aktive, duke restauruar disa dhoma dhe duke ridekoruar të tjerët në stilin e periudhës së tij. Salla e Rojave dhe Galeria e Pllakave u ripropulluan në një stil të Neo-Rilindjes, ndërsa Salla e Shtyllave, nën dhomën e vallëzimit, u rimëkëmbur në një stil neoklasik. Ai shtoi dritare të reja me xham, të bëra nga fabrikat mbretërore të Sèvres.
Pallati gjatë Perandorisë së dytë
Perandori Napoleon III, i cili ishte pagëzuar në Fountainebleau, rifilloi zakonin e qëndrimit të gjatë në Fontainebleau, veçanërisht gjatë verës. Shumë nga dhomat historike, si Gallerie des Cerfs, u restauruan në diçka si pamja e tyre origjinale, ndërkohë që apartamentet private u riorganizuan për t'iu përshtatur shijeve të Perandorit dhe Perandoreshës. Apartamente të shumta mysafirësh u hoqën nga hapësirat e papërdorura të ndërtesave. Teatri i vjetër i pallatit, i ndërtuar në shekullin e XVII, u shkatërrua nga një zjarr në krahun Belle Cheminée 1856. Midis 1854 dhe 1857 arkitekti Hector Lefuel ndërtoi një teatër të ri në stilin e Louis XVI.
Në katin përdhesë të Gros Pavilion, Perandoresha Eugenie ndërtoi një muze të vogël, por të pasur, që përmban dhurata nga Mbreti i Siamit në 1861 dhe veprat e artit të marra gjatë plaçkitjes së Pallatit të Verës në Pekin. Gjithashtu paraqiti piktura nga artistë bashkëkohorë, përfshirë Franz Xaver Winterhalter dhe skulptorin Charles Henri Joseph Cordier. Në afërsi, në krahut Lous XV, perandori krijoi zyrën e tij, dhe Perandoresha bëri Sallonin e Llakut të saj. Këto ishin dhomat e fundit të krijuara nga banorët mbretëror të Fontainebleau. Në vitin 1870, gjatë Luftës Franko-Gjermane, Perandoria ra dhe Château u mbyll.
Galeria e Francis I
Galeria e Francis I është një nga shembujt e parë dhe më të mirë të dekorimit të Rilindjes në Francë. Ajo u ndërtua fillimisht në 1528 si një kalim në mes të apartamenteve të Mbretit me oborr ovale dhe kishëzës së manastirit të Trinitaires, por në vitin 1531 Francis I e bëri atë një pjesë të apartamenteve të tij mbretërore, dhe midis viteve 1533 dhe 1539 ajo u dekorua nga artistë dhe artizanë nga Italia, nën drejtimin e piktorit Rosso Fiorentino, ose Primatice, në stilin e ri të Rilindjes. Muret e ulëta të kalimit ishin vepra e mjeshtrit italian të mobiljeve Francesco Scibec da Carpi; ata janë zbukuruar me stemën e Francës dhe salamandrën, emblemën e Mbretit. Muret e sipërme janë të mbuluara me afreske të inkuadruara në stuko shumë të skalitur. Afresket përdorën skena mitologjike për të ilustruar virtytet e Mbretit.
Në anën e galerisë përballë dritareve, afresket paraqesin: A Sacrifice; The Royal Elephant; The Burning of Catane; The Nymph of Fontainebleau (pikturuar në vitin 1860-61 nga J. Alaux për të mbuluar një hyrje të mëparshme në galeri);  The Sinking of Ajax;The Education of Achilles dhe The Frustration of Venus.
Floresha Dado
Floresha Dado ka lindur në Vlorë 24.03.1947. Është studiuese e letërsisë shqiptare, specialiste e Teorisë së Letërsisë, në Universitetin e Tiranës.
Pallati i Fontainebleau
Dhoma e vallëzimit
Afresket në muret dhe shtyllat u pikturuan duke filluar nga viti 1552 nga Nicolo dell'Abate, duke ndjekur vizatimet nga Primatice. Në anën e kopshtit të dhomës së vallëzimit, përfaqësojnë: Korrja; Vullkani për të krijuar armë për dashuri me kërkesën e Venerës; Phaeton i lutej diellit që ta linte ta drejtonte karrocën e tij;  dhe Jupiteri dhe Merkuri në shtëpinë e Filemonit dhe Bucis.
Afresket në anën e Oborrit Ovale përfaqësojnë: Festa e Bacchus; Apollo dhe Muzetë në Malin Parvanos; Tre haraçet që kërcenin përpara perëndive; Festën e dasmës së Thetis dhe Peleus.
Një afresk prapa galerisë së muzikantëve tregon muzikantët e periudhës që interpretojnë.
Dhoma e Rojeve
Një dhomë për rojet ishte gjithmonë e vendosur pranë dhomave mbretërore. Salle des Gardes u ndërtua gjatë sundimit të Charles IX. Disa gjurmë të dekorit origjinal mbeten nga vitet 1570, duke përfshirë tavanin e harkuar dhe një mbajtëse të trofeve ushtarake që i atribuohen Ruggiero d'Ruggierit. Në shekullin XIX, Louis Philippe e shndërroi dhomën në një sallon dhe e ri-dekoroi atë me një dysheme të re parketi me dru ekzotik, duke i bërë jehonë dizajnit të tavanit dhe një vendi të zjarrit monumental (1836), i cili përfshinte pjesë zbukurimi nga dhomat e rrënuara nga shekulli i XV-të dhe në fillim shekullit të XVI-të. Busti i Henry IV, i atribuuar për Mathieu Jacquet, është nga ajo periudhë, siç janë dy figurat në të dy anët e vendit të zjarrit. Korniza e skalitur rreth bustit, nga Pierre Bontemps, ishte fillimisht në dhomën e dhomës së Henry II. Dekorimet e shtuara nga Louis Philippe përfshijnë një vazo të madhe të zbukuruar me tema të Rilindjes, të bëra nga fabrika e porcelanit Sèvres në 1832. Gjatë mbretërimit të Napoleonit III, salla u përdor si një dhomë ngrënieje.
Shkallët e Mbretit
Shkallët e Mbretit u vendosën në mes viteve 1748 dhe 1749, në hapësirën e zënë gjatë sundimit të Francis I nga dhoma gjumit të Anne de Pisseleu, dukesha e Étampes, e preferuara e Mbretit. Është projektuar nga arkitekti Ange-Jacques Gabriel, wi cili përdorte shumë elementë dekorativë nga dhoma e mëparshme, e cila fillimisht ishte zbukuruar nga Primatice. Pjesa e sipërme e mureve është e ndarë në panele, ovale dhe drejtkëndore, me skena që përfaqësojnë jetën e dashurisë së Aleksandrit të Madh. Pikturat janë përshtatur nga statujat e mëdha të grave nga Primatice. Muri lindor i dhomës u shkatërrua gjatë rindërtimit, dhe u zëvendësua gjatë sundimit të Louis Philippe në shekullin e 19 me piktura nga Abel de Pujol.
Dhoma gjumi e Mbretëreshës
Të gjitha mbretëreshat dhe perandoreshat e Francës nga Marie de Medici, deri tek Eugene de Montijo, kanë fjetur në dhomën e Mbretëreshës. Tavani i zbukuruar mbi krevat u bë në vitin 1644 nga përpunuesi i orendive Guillaume Noyers për Mbretëreshën Anne të Austrisë, nëna e Louis XIV, dhe mban inicialet e saj. Dhoma ishte ri-dekoruar nga Marie Leszczynska, Mbretëresha e Luigi XV në vitet 1746-1747. Tavani, dekorimi rreth dritareve dhe veshja me dru u bënë nga Jacques Vererckt dhe Antoine Magnonais në stilin rocaille të kohës. Dekorimi i vendit të zjarrit daton po në të njëjtën periudhë.
Dyert kanë një dizajn arab, dhe janë bërë për Marie-Antoinette, siç ishin panelet e skalitur mbi dyert, të instaluara në vitin 1787. Shtrati u bë gjithashtu posaçërisht për Marie Antoinette, por nuk arriti deri në 1797, pas Revolucionit dhe ekzekutimit të saj. Ajo ishte përdorur nga gratë e Napoleonit, Perandoreshat Josephine dhe Marie-Louise e Austrisë.
Muret morën mbulimin e tekstileve të tyre dekorativ, me një dizajn të luleve dhe shpendëve, në vitin 1805. U restaurua në vitet 1968-1986 duke përdorur pëlhurën origjinale si një model. Mobiljet në dhomë të gjitha datojnë nga Perandoria e Parë. Rrethoja rreth krevatit ishte bërë fillimisht për dhomën e fronit të Pallatit të Tuileries në vitin 1804. Kolltuqet me një model sfinks, krahët dhe perdja edhe dy dhomat e mbathjeve u vendosën në dhomë në vitin 1806.
Boudoir i Marie-Antoinette
Boudoir pranë dhomës së Mbretëreshës u krijua për Mbretëreshën Marie-Antoinette në vitin 1786 dhe mundësonte që Mbretëresha të kishte një masë të privatësisë. Dhoma është shembulli më i mirë i mbijetesës së stilit dekorativ vetëm para Revolucionit Francez, i frymëzuar nga modele të lashta romake, me arabizka të pikturuara me delikatesa, kamele, vazo, figura antike dhe zbukurime me lule në sfond të bardhë, të përshtatur me zdrukthëtari të stolisur dhe të skalitur.
Dhoma e Fronit të Napoleonit (ish-dhoma e Mbretit)
Në vitin 1808 Napoleoni vendosi të instalojë fronin e tij në dhomën e mëparshme të Mbretërve të Francës nga Henri IV në Louis XVI, në vendin e saktë ku kishte shtrati mbretërore. Nën regjimin e vjetër, shtrati i Mbretit ishte një simbol i autoritetit mbretëror në Francë dhe u përshëndet nga oborrtarët që kalonin pranë saj. Napoleoni donte të tregonte vazhdimësinë e Perandorisë së tij me monarkitë e kaluara të Francës.
Pjesa më e madhe e tavanit të gdhendur prej druri, pjesa e poshtme e paneleve prej druri dhe dyert datojnë në mbretërimin e Louis XIII. Tavani direkt mbi fron ishte bërë në fund të mbretërimit të Luigjit XIV. Luigi XV krijoi pjesën e tavanit drejtpërdrejt mbi fronin, një oxhak të ri, medaljonet prej druri të gdhendura afër vendit të zjarrit, hartat mbi dyert dhe zdrukthëtari të gdhendur përballë fronit (1752-54). Ai gjithashtu kishte tavanin e pikturuar të bardhë dhe të stolisur dhe të zbukuruar me mozaikë, që të përputhej me tavanin e dhomës së gjumit të Mbretëreshës.
Napoleoni shtoi standardet me shqiponjen e tij fillestare dhe perandorake. Dekorimi rreth fronit fillimisht ishte projektuar në vitin 1804 nga Jacob-Desmalter për Pallatin e Shën-Cloud, dhe vetë froni erdhi nga Pallati i Tuileries.
Dhoma e Këshillit
Dhoma e Këshillit, ku Mbretërit dhe Perandorët takuan këshilltarët e tyre më të afërt, ishte afër Dhomës së Fronit. Ishte fillimisht zyra e Francis I, dhe u dekorua me panele druri të pikturuara duke treguar dizajnët e mëposhtme të Primatice, virtytet dhe heronjtë e antikitetit. Dhoma u zgjerua nën Louis XIV, dhe dekoratori, Claude Audran, ndoqi të njëjtën temë. Dhoma u riorganizua tërësisht në mes të viteve 1751 dhe 1754 nga arkitekti Ange-Jacques Gabriel, me arkadat dhe panelet e pyllëzuara që tregonin virtytet dhe alegoritë e stinëve dhe elementeve, të pikturuara nga Jean-Baptiste Marie Pierre dhe Carle van Loo. Piktori Alexis Peyrotte shtoi një seri medaljoneve në muret e sipërme që përshkruajnë temën me lule, shkencë dhe art. Të pesë pikturat në tavanin e harkuar ishin vepra e François Boucher, dhe tregojnë stinët dhe diellin duke filluar udhëtimin e tij dhe duke e ndjekur natën. Një gjysmë-rotonda në anën e kopshtit të dhomës u shtua nga Louis XV në 1773, me një tavan të pikturuar nga Lagrenée përshkruan Lavdinë të rrethuar nga fëmijët e tij.
Dhoma u përdor si një dhomë e këshillit nga Napoleoni I, dhe orendi janë nga ajo kohë. Kolltukët në tryezë për ministrat janë nga Marcion (1806) dhe karriget e palosshme për këshilltarë janë nga Jacob-Desmalter (1808).
Galeria e Dianës
Galeria e Dianës, një korridor i gjatë prej tetëdhjetë metrash (242,4 metra), tani i mbushur me rafte librash, u krijua nga Henri IV në fillim të shekullit të 17-të, si vend për shëtitjet e Mbretëreshës. Pikturat në tavanin e harkuar, të pikturuar në vitin 1605 nga Ambroise Dubois dhe punëtoria e tij, përfaqësonin skena nga mitologjia e Dianës, perëndeshë e gjuetisë. Në fillim të shekullit të 19-të, galeria ishte në gërmadha. Në 1810 Napoleoni vendosi ta kthente atë në një galeri të përkushtuar për arritjet e Perandorisë së tij. Disa nga pikturat ende në gjendje të mirë u hoqën dhe u vendosën në Galerinë e Pllakave. Arkitekt Hurtault krijoi një plan të ri për galerinë, e frymëzuar nga Galeria e Madhe e Luvrit, duke shfaqur piktura në tavan duke ilustruar ngjarjet e mëdha të mbretërimit të Napoleonit. Nga viti 1814 korridori ishte rindërtuar dhe korniza dekorative pikturuara nga Moench dhe Redouté, por cikli i pikturave në Perandorinë nuk kishte filluar, kur Napoleoni ra nga pushteti.
Apartamentet e Napoleonit
Në vitin 1804 Napoleoni vendosi që donte suitat e tij private të apartamenteve brenda Pallatit, të ndara nga apartamentet e shtetit të vjetër. Ai mori një suitë prej gjashtë dhomash të cilat ishin krijuar në vitin 1786 për Louis XVI, pranë Galerisë së Francis I, dhe i kishin ridekoruar në stilin e Perandorisë. Apartamenti i vjetër përfshinte një dhomë të veshjes (cabinet de toilette), dhomë studimi, bibliotekë dhe banjë.
Dhoma e gjumit të perandorit
Pjesa më e madhe e dekorit origjinal ishte e pandryshuar nga koha e Luigi XVI; vendi i zjarrit, panelet e gdhendura prej druri nga Pierre-Joseph LaPlace dhe skulptura mbi derë nga Sauvage mbeti ashtu siç ishin. Muret u pikturuan me emblema perandorake ari në të bardhë nga Frederic-Simon Moench. Shtrati, i krijuar posaçërisht për Perandorin, kulmi ishte i stilit të Perandorisë; ai u kurorëzua me një shqiponjë perandorake dhe u zbukurua me skulptura alegorike që përfaqësonin Lavdinë, Drejtësinë dhe Bollëkun. Perandori kishte një qilim të veçantë të bërë nga Sallandrouze në formën e kryqit të Legjionit të Nderit; degët e kryqit ndryshojnë me simbolet e atributeve ushtarake dhe civile. Karriget afër vendit të zjarrit janë projektuar posaçërisht me një anë më të lartë se tjetra, për të mbajtur nxehtësinë nga zjarri, duke lejuar banorët të shohin dekoratat e vendit të zjarrit. Piktura në tavanin e dhomës u shtua më vonë, pas rënies së Napoleonit, nga Luigi XVII. Pikturuar nga Jean-Baptiste Regnault, është një alegori që përfaqëson Mëshirën e Mbretit që ndalon drejtësinë në rrjedhën e saj.
Dhoma e studimi ishte një dhomë e vogël e caktuar si dhoma e punës së Napoleonit. Në vitin 1811 ai shtoi shtratin e kampit, ngjashëm me shtratin që ai përdorte në fushatat e tij ushtarake, kështu që ai mund të pushonte shkurtimisht gjatë një nate të gjatë pune.
Salloni i perandorit ishte mobiluar dhe zbukuruar thjesht. Ishte në këtë dhomë, në tryezën e vogël, ku Perandori e nënshkroi dorëheqjen e tij në vitin 1814.
Teatri
Koncerte, shfaqje dhe prodhime të tjera teatrale ishin pjesë e rregullt e jetës së oborrit në Fontainebleau. Para mbretërimit të Louis XV këto ndodhnin në dhoma të ndryshme të pallatit, por gjatë sundimit të tij një teatër u ndërtua në krahun e Belle-Cheminée. Ai u rindërtua nga arkitekti Gabriel, por u shkatërrua nga një zjarr në vitin 1856. Ai tashmë ishte gjykuar tepër i vogël për oborrin e Napoleonit III dhe një teatër i ri ishte nisur në vitin 1854 në fundin lindor të krahut të Louis XIV. Teatri u projektua nga arkitekti Hector Lefuel në stilin e Luigjit XVI, dhe u frymëzua nga teatri i operës në pallatin e Versajës dhe ai i Marie-Antoinette në Pallatin e Trianon. Teatri i ri, me katërqind vende, dy ballkone dhe me një formë patkoi, përfundoi në vitin 1856. Ajo ka ende skenën origjinale, dhe shumë prej akteve origjinale, duke përfshirë shumë të transferuara nga teatri i vjetër përpara zjarrit të vitit 1856.
Teatri u mbyll pas përfundimit të Perandorisë së Dytë dhe rrallë përdoret. Një restaurim filloi në vitin 2007, i financuar me dhjetë milionë euro nga qeveria e Abu Dabit. Në këmbim, teatri u riemërua për Sheik Khalifa Bin Zayed al Nahyan. Ajo u përurua më 30 prill 2014. Teatri mund të vizitohet, por nuk mund të përdoret më për shfaqje, sepse disa pjesë të punës së teatrit, përfshirë edhe skenën, nuk ishin përfshirë në restaurim.
Muzeu i Napoleonit I
Muzeu i Napoleonit I u krijua në vitin 1986 në krahun e djathtë të Oborrit të Nderit, ku ishin vendosur banesat e princave të Perandorisë së Parë. Ai përfshin një galeri të portreteve të anëtarëve të familjes së Napoleonit, medaljeve dhe dekoratave, disa kostume të veshura gjatë kurorëzimit të Napoleonit si perandor dhe një fletë ari prej kurorës që mbante gjatë kurorëzimit; një koleksion i madh i objekteve prej porcelani dhe dekorative nga tabela e ngrënies perandorake, dhe një djep, lodra dhe suvenire të tjera nga djali i perandorit, Mbreti i Romës. Ai gjithashtu ka një koleksion të suvenireve nga fushatat e tij ushtarake, duke përfshirë rekreacione të çadrës së tij dhe orenditë e tij dhe sendet praktike që ai mori me vete në fushatat e tij.
Carrascalejo
Carrascalejo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Carrascalejo, të provincës Cáceres, në Extremadura. Carrascalejo ka 273 banorë (2014), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 48 km2.
Carmona
Carmona është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campiña de Carmona, të provincës Sevilla, në Andalusia. Carmona ka 28,679 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 924.12 km2.
Praia
thumb|Pamje nga Praia Praia është kryeqyteti dhe qyteti më i madh në Kepin e Gjelbërt. Sipërfaqja e qytetit është 258 kilometra katrorë. Popullsia e qytetit është 127 832 banorë.
Gjon Karrica
Gjon Karrica (i lindur më 23 Tetor 1988), i njohur me emrin e tij të skenës Lugati, është një këngëtar, tekstshkrues, prodhues dhe dizajner shqiptar. Lindur në Gjakovë, Kosovë, ku do të jetonte vetëm një pjesë të shkurtër të fëmijërisë për tu zhvendosur më pas në Zvicër.
Jeta e hershme
Fëmijëria e ka gjetur Gjonin në situatë jo stabile pasi kohë pas kohe detyrohej të shkonte së bashku me nënën drejt Zvicrës. Ishte babai i Gjon-it ai qe emigroi i pari drejt Zvicrës në kërkim të një jetese më të mirë se ajo cka i ofronte Kosova e atyre viteve, edhe pse familja e tij konsiderohej ndër më të pasurat në ato kohë. Kjo ndikoi negativisht në arsimin fillor të artistit, i cili nuk mundi të ndiqte studimet të plota si cdo moshatar i tij.
Për mos të mjaftuar kjo situat, më datë 28 Shkurt 1998 fillon Lufta e Kosovës, e cila do të zgjaste deri më 11 Qershor 1999, por për Lugatin pasojat zgjatën për shumë vite që pasuan, e traumat e pasluftës kurrë nuk u zhdukën në imazhin e tij.
Për rrjedhojë, mbyllja e shkollave dhe situata alarmante e pasluftës, bëri familjen Karrica të emigronte në 1999 ilegalisht drejt Zvicrës (refugjatë) e të shpërngulej përfundimisht aty.
Edhe pse pa dokumenta, pas një testimi mbi njohuritë bazë, arrin të pranohet në vitin 2000 për regjistrim në Realschule, Argau, province prane Zurich.  Shkollen Realschule e realizoi per dy vjet dhe me pas do te vazhdonte shkollën profesionale vetem për 9 muaj në fushën e kulinarisë (kuzhinës), te cilen e nderpreu dhe do te fillonte te merrej me tregti.
Përqafimet e para me muzikën
Shpirti artistik te Lugati është shfaqur në moshë shumë të hershme. Që në moshën 6-7 vjecare, për shkak të dëshirës së madhe ndaj muzikës dhe tingujve, e ëma e ndihmontë për të bërë “beat-in” dhe vllai vijën melodike, ndërsa Gjoni ishte duke kënduar dhe regjistruar në kasetat e asaj kohe. Këtu ishin pëlqimet e tij të para amatoreske ndaj muzikës, por që nuk mundën të zhvilloheshin me një arsimim muzike për pasojë të situatës së rëndë të viteve.
Do të ishin vitet 2000 më pas, të cilat do i ofronin qasjen e parë me botën e muzikës. Atje merrte pjesë në aktivitete të ndryshme që organizoheshin për shqiptarët e diasporës dhe aktivitetet jashtshkollore. Ne moshen 14 vjecare  ai behet pjese e grupit Jungentreft, ku fituan disa cmime në konkurse.
Më pas vetë Gjon Karrica krijon grupin e tij të quajtur Boyband, me pjesëtarë të grupit Sherban, sot ne profesion mjek, Hekuran Zuka dhe Anton Gujani (breakdance). Grupi pati shumë sukses dhe arritën të bënin shumë këngë, ku ndër to u dallua Best Friends (we are the best friends alive…).
Paralelisht në të njëjtën kohë Gjoni detyrohet të punojë, edhe pse në moshë të re për të ndihmuar sadopak familjen. Pas përmbylljes me sukses së Realschule, ai filloi të  punonte si tregtar, fushe ne te cilen do diplomohej pas 2 vitesh, ne 2004.
Pas kësaj, në 2005 do të punësohej në një night club (diskotek), ku shpeshherë yjet e muzikës shqiptare të kohës ishin të ftuar special. Aty bie në kontakt me shumë figura të estradës si Elsa Lila, Ledina Celo, Manjolla Nalbani, Arif Vladi, por jo vetëm ; aty ishte momenti ku Lugati fillon të njohë më shumë rreth njerëzvë dhe kulturës shqiptare, prej së cilës ishte shkeputur tashmë prej vitesh. Ishte një periudhë shumë aventuriere kjo e jetës së tij, ku dita nuk kishte fillim dhe mbarim, pasi sapo të lindte dielli duhej të shkonte në punë, dhe sapo të perëndonte frekuentonte diskotekat deri në orët e para të mëngjesit.
Shkuan kështu disa vjet deri sa në 2008, i zhgënjyer nga ndodhitë e jetës personale merr vendimin të rikthehet në Kosovë pas 9 vitesh. Kosova do të ishte një dritë në fund të tunelit, pasi aty takon rastësisht vajzën e jetës me të cilën do të kalonte një romancë të gjatë e të lumtur për disa vjet.
2009 do të shënonte fillimet e tij të bërit muzik në mënyrë profesionale, pas njohjes me Ilir Kabashin, Ilir Shaqirin dhe Korab Shaqirin, me të cilët bën disa projekte muzikore, por që nuk u publikuan kurre.
Gjithsesi puna e tij e palodhshme vazhdoi në rikthimin e tij në Zvicër, edhe pse gjithmonë larg syrit publik. Në Luzern ndjek shkollën e muzikës për një vit. Gjatë kësaj kohe, njihet me shumë persona të rëndësishëm publik në Kosovë, Shqipëri dhe Zvicër dhe nis rrugëtimin e tij për të sjellë muzikë shqip.
Diskografia
Projekti i parë që i hapi rrugë në industrinë e muzikës shqiptare dhe e renditi mes emrave të njohur është “Lugati”, këngë kjo që bëri bujë edhe në media, duke u komentuar si një projekt i përmasave të mëdha,revolucionar në cdo detaj  dhe ndryshe nga ajo çfarë publiku kishte hasur më parë. “Lugati” u punua për dy vjet dhe më datë 29 Qershor  2013 del në gjithë platformat digjitale. Videoklipi u punua nga Max Production, ndërsa për tekstin u kujdes vet Gjon Karrica. Muzika u punua nga producenti Anton Nue. Me këtë këngë, ai gjithashtu merr pjesë në Zhurma Show Awards, ku do të fitonte cmimin Best New Comer. Nofka “Lugati” vazhdon ta shoqëroj edhe më tej artistin.
Më datë 21 Qershor 2014, Gjon Karrica publikon videoklipin "Miz Kxeh” në bashkëpunim me aktorin e madh Fitim Domi, i njohur si Mixha Ramë. Muzika u punua nga Anton Nue, ndërsa për tekstin u kujdes vetë artisti në bashkëpunim me aktoren Teuta Sadiku. Me këtë projekt Mixha Ramë ironizon femrat e mbushura me silikon dhe realitetin shqiptar.
Më datë 29 Mars 2015, Gjon Karrica publikon videoklipin "Sex Toy” në bashkëpunim me këngëtaren dhe valltaren Jessy Hennessy, me prejardhje nga Brazili, e cila në botën e showbizit ndërkombëtar njihet edhe si ish e dashura e reperit “50 Cent”.  Videoklipi u realizua nga "Max Production”, ndërsa për tekstin u kujdes vet Gjon Karrica, ndersa për muzikën Anton Nue.
Kjo ishte një ndërrmarrje e guximshme e artistit, pasi në këngë flitej për seks dhe lodra seksi, tema të papërmendura më parë në televiozion për shqiptaret. Për pasojë, kënga u bë hit dhe pushtoi gjithë mediat në trevat shqiptare. Si rezultat, njerëzit filluan të ishin më të hapur ndaj temave të tilla dhe televizionet filluan shumë shpejt të diskutonin rreth edukatës seksuale. Thyerja e kësaj tabu-je është ndër arritjet më të mëdha në karrierën e artistit, i cili më pas gjithmonë do të mbahej mend si seks simboli i shqiptarëve.
Në 2001 ka shkruar kengën Whiskey, ku per publikun shqiptar eshte publikuar ne datë 14 Tetor 2021. Projekti u prit mjaft mirë nga publiku i gjerë, i cili u duk ndjeshëm se kishte mall për muzikën e Gjonit.
Pasionet dhe filantropia
Udhëtimet me aventura dhe kuzhina janë pasioni tjetër i Lugatit veç muzikës. Përpos muzikës, koncerteve, udhëtimeve, angazhimet e tij në çështje bamirësie janë të shpeshta edhe pse gjithmonë larg vëmendjes mediatike.
Jeta personale
Artisti ka qenë gjithmonë shumë i rezervuar dhe ka mbajtur larg vëmendjes publike jetën e tij personale, por dihet që ai është një baba i lumtur. Jeton dhe vepron në Zurich, Zvicër për një kohë shumë të gjatë tashmë.
Niamej
Klima
Thuhet se Niamey është një nga qytete më të nxehta. Temperaturat mesatare mund të arrijnë deri në 38 °C. Gjatë sezonit të thatë, sidomos nga nëntori deri në shkurt, netët janë në përgjithësi të ftohtë.
Religjioni
Më shumë se 90% janë myslimanë, poashtu ka një komunitet të vogël të cilat kanë besimin e Bahá'í.
Francis Fukuyama
Yoshihiro Francis Fukuyama (27 tetor, 1952) është një politolog, ekonomist dhe autor i disa librave. Fukuyama është i njohur kryesisht për veprën e tij "Fundi i historisë dhe njeriu i fundit" (1991), vepër e cila argumentonte se shpërndarja globale e demokracisë liberale, kapitalizmi i Perëndimit dhe i atij stili të jetës sinjalizon pikën përfundimtare të evolucionit sociokulturor të njerëzimit dhe do të bëhet forma finale e një qeverie njerëzore.
Adem Reka
Biografia
U lind në Zheranicë, por familja e tij mërgoi në Shqipëri dhe u vendos në Durrës.
Ademi u be anetar i organizates se Rinise Komuniste ne 1942 dhe doli partizan ne Brigaden e III-të S ne vitin 1944.
Shkolla për të verbër dhe shikim të dobësuar
Këto shërbime janë:
Kjo shkollë është gjithashtu e pajisur me kabinete të llojeve të ndryshme: thumb|Shkolla për të verbër
Procesi mësimor
Kjo shkollë ka rreth 3,000 m2 duke përfshirë konviktin që strehon 37 nxënës të komunave tjera. Kjo shkollë ka gjithsej 50 studentë të të gjitha niveleve, duke filluar nga niveli parashkollor, shkolla fillore dhe nivelet e mesme. Studentët e shkollës së mesme aktualisht marrin pjesë në dy kurse profesionale, drejtime që lidhen me administrimin dhe teknologjinë e informacionit. thumb|Shkolla për të verbër
Shtypshkronja Braille
Departamenti për botimin e librave në Brail, është një shtypshkronjë, e cila mbulon nevojat e nxënësve me shikim të dobët për tekstet shkollore. Shtypshkronja ka një kapacitet prej 600 faqe në orë. Kjo shtypshkronjë ishte përdorur për shtypjen e më shumë se 50 teksteve shkollore dhe romaneve për nxënësit e këtij institucioni. Gjithashtu, ajo ka botuar Kushtetutën e Kosovës, ligjin për edukim në nivel të ulët dhe të mesëm dhe materiale të tjera.
Marvin Minsky
Marvin Lee Minsky (9 gusht 1927 – 24 janar, 2016) ishte një shkencëtar i shkencës kognitive në fushën e inteligjencës artificiale (IA), bashkë-themelues i laboratorit të inteligjencës artificiale në Massachusetts Institute of Technology, dhe autor i disa teksteve në drejtim të IA dhe filozofi.
Biografi
Marvin Lee Minsky ka lindur në New York City, nga babai Henry një kirurg i syrit, dhe nëna Fannie, një hebraike, e cila ishte aktiviste e çështjeve sioniste,. Në New York City, atje ku ai edhe mori mësimet në Shkollën The Fieldston dhe Bronx High School of Science. Ai më vonë pjesë në Phillips Academy në Andover, Massachusetts. Më pas ai shërbeu në Marinën e Shteteve të Bashkuara nga viti 1944 deri në vitin 1945. Ai u diplomua për titullin BA në matematikë nga Harvard (1950) dhe doktoraturën PhD në matematikë nga Princeton (1954). Ai ishte në fakultetin MIT nga viti 1958 deri në vdekjen e tij. Në vitin 1959 ai dhe John McCarthy themeluan atë që është e njohur tani si Laboratori i Shkencave Kompjuterike dhe Inteligjencës Artificiale në MIT (MIT Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory).
Ebu Bekër esh-Shatri
Ebu Bekër El Shatri (Arabisht: أبو بكر الشاطري) lindi më 1970 në Xheda, Arabia Saudite. Ai është Imam dhe këndues i Kur'anit.
Ebu Bekër El Shatri u rrit në Xhide (Jeddah), ai është imam i xhamisë el-Furkane në Jeddah.
Ebu Bekër El Shatri është i martuar dhe ka katër fëmijë.
Muzeumi Historik i Matit
Muzeumi Historik i Matit u ndërtua në vitin 1983. Në koleksionin e pasurisë së muzeut janë veshjet e disa zonave si ajo e Prellit, Gurrës, G.Bardhë, Lisit etj, si dhe objektet e dhomës së burrave. Muzeu Historik Mat është klasifikuar si muze lokal.
Aulnay-sur-Marne
Aulnay-sur-Marne është një komunë në Francë. Aulnay-sur-Marne bën pjesë në departamentin Marne të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 224 banorë dhe sipërfaqe 9.07 km².
Aulnay-sur-Mauldre
Aulnay-sur-Mauldre është një komunë në Francë. Aulnay-sur-Mauldre bën pjesë në departamentin Yvelines të rajonit Île-de-France. Komuna ka një popullsi prej 1157 banorë dhe sipërfaqe 2.23 km².
Helen Mirren
Dame Helen Lydia Mirren, DBE lindi më 26 korrik 1945 eshtë një aktor angleze.
Aulnois
Aulnois është një komunë në Francë. Aulnois bën pjesë në departamentin Vosges të rajonit Grand-Est. Komuna ka një popullsi prej 146 banorë dhe sipërfaqe 4.44 km².
Taifi
Ta'if (Arabisht: الطائف‎) është qytetë në rajonin e Mekës, me lartësi e cila është 1,879 metra. Më 2004, qyteti ka pasur 521,273 banorë.
Klima
Ta'if ka klimë të nxehtë shkretëtire. Gjatë verës, temperaturat nuk janë të nxehta. Vera është shumë e ftohtë sesa në qytete tjera arabe, vecanërisht në Riad. Në stinën e pranverës dhe vjeshtës, ka më shumë shi sesa në muaj tjerë.
Transporti
Për të udhëtuar nga Jeddah në Ta'if, pabesimtarët duhet të udhëtojnë rreth Mekës, që jep 110 km udhëtim.
Ta'ifi ka aeroport, e cila ndodhet 30 km në lindje të Ta'ifit dhe 70 km larg Mekës.
Gherardo Bosio
Gherardo Bosio (Firence, 19 mars 1903 – Firence, 16 prill 1941) ishte një arkitekt, inxhinier dhe urbanist Italian, i famshëm sidomos për punën e tij në ndërtimin e godinave publike në stil Racionalist dhe planifikimin e qendrës së Tiranës, kryeqytetit të Shqipërisë.
Biografia
Bosio mbaroi studimet për Inxhinieri në Romë në vitin 1926 dhe më pas u diplomua për Arkitekturë pranë Shkollës së Arkitekturës së Universitetit të Firences në 1931.
Pas pushtimit së Afrikës Veri-Lindore nga Italia Fashiste në vitin 1936, Bosio u dërgua nga autoritetet Italiane në Etiopi, ku përgatit planet urbane për qytetet Etiopiane, Gondar dhe Dessie.
Gherardo Bosio vdiq nga kanceri në moshën 38 vjeçare, më 16 prill 1941, në vilën e tij në Montefonti të Firences.
Carreño
Carreño është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Gijón, të provincës Asturias, në Asturias. Carreño ka 10833 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 66.7 km2.
Aida Haxhialiq
thumb|Aida Hadžialić Aida Haxhialiq është politikane suedeze me prejardhje nga Bosnja.