cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Garda e Bardhë
Garda e Bardhë ( Белая гвардия   ) është një roman i shkrimtarit rus të shekullit 20, Mikhail Bulgakov, i famshëm për veprën e tij të mëvonshme të mirënjohur kritikisht Mjeshtri dhe Margarita.
Historia
Garda e Bardhë u shfaq për herë të parë në seri në revistën letrare të epokës sovjetike Rossiya në 1925, por revista u mbyll para se të përfundonte seriali. Ajo nuk u ribotua në Rusi deri në vitin 1966.
Ditët e Turbinave
Pasi dy pjesët e para të Gardës së Bardhë u botuan në Rossiya, Bulgakov u ftua të shkruaj një version për skenën. Ai e quajti shfaqjen Ditët e Turbinave . Kjo u prodhua në Teatrin e Artit në Moskë, për të brohoritur shumë:
Në fakt, shfaqja hodhi në hije plotësisht librin, i cili ishte në çdo rast praktikisht i paarritshëm në çfarëdo forme.
Meqenëse Bulgakovit iu refuzua leja për të botuar veprat e tij më të rëndësishme, ai iu lut Stalinit që të lejohej të largohej nga vendi. Stalini personalisht organizoi një punë për të në Teatrin e Arteve në Moskë.
Elementet autobiografikë
Romani përmban shumë elementë autobiografikë. Bulgakov i dha vëllait të vogël Turbin disa nga karakteristikat e vëllait të tij të vogël. Përshkrimi i shtëpisë së Turbinave është ai i shtëpisë së familjes Bulgakov në Kiev. (Sot ruhet dhe operohet si Muzeu i Mikhail Bulgakov ).
Sabiha Gökçen
Sabiha Gökçen (22 mars 1913 - 22 mars 2001) ishte një aviatore turke. Ajo ishte pilotja e parë luftarake femër në botë, në moshën 23 vjeç. Të tjerë si Marie Marvingt dhe Evgeniya Shakhovskaya   i paraprinë asaj si pilote ushtarake në role të tjera, por jo si pilote luftarake dhe pa regjistrim të akademisë ushtarake. Ajo ishte jetime dhe një nga trembëdhjetë fëmijët e adoptuar të Mustafa Kemal Atatürk.
Ajo njihet si pilotja e parë femër luftarake nga Rekordet Botërore Guinness dhe u zgjodh si pilotja e vetme femër për posterin e "20 aviatorëve më të mëdhenj në histori" të botuar nga Forcat Ajrore të Shteteve të Bashkuara më 1996.
Jeta e hershme
majtas|parapamje|150x150px| Vajzat e Mustafa Kemal; nga e majta në të djathtë: Zehra Aylin, Rukiye (Erkin) dhe Sabiha (Gökçen). majtas|parapamje|150x150px| Nga e majta: Rukiye (Erkin), Sabiha (Gökçen), Afet (İnan) dhe Zehra Aylin. Sipas burimeve zyrtare turke dhe intervistave me Sabiha Gökçen, ajo ishte e bija e Mustafa Izzet Bej dhe Hayriye Hanım, të dy ishin me origjinë boshnjake. Gjatë vizitës së Atatürk në Bursa më 1925, Sabiha, e cila ishte vetëm dymbëdhjetë vjeç, kërkoi leje për të biseduar me Atatürk dhe shprehu dëshirën e saj për të studiuar në një shkollë me konvikt. Pasi mësoi historinë e saj dhe për kushtet e saj të mjerueshme të jetesës, Atatürk vendosi ta birësojë dhe i kërkoi vëllait të Sabihas leje që ta çonte në Rezidencën Presidenciale Çankaya në Ankara, ku Sabiha do të jetonte me vajzat e tjera të birësuare të Atatürk, Zehra, Afet dhe Rukiye. Sabiha ndoqi shkollën fillore Çankaya në Ankara dhe Akademinë Amerikane Üsküdar në Stamboll.
Në shkurt 2004 një artikull në gazetën Agos, me titull "Sekreti i Sabiha Hatun", përmbante një intervistë me Hripsime Sebilciyan, një ish-banor i Gaziantep, i cili pretendonte se ishte mbesa e Gökçen dhe se vetë Gökçen ishte me origjinë armene. Mustafa Kemal kishte adoptuar edhe Gokçen, e cili ishte në një jetimore menjëherë pas gjenocidit armen. Sipas gjuhëtarit turk-armen Pars Tuğlacı, i cili e konsideroi të rremë pretendimin e Sebilciyanit, Gökçen vetë mësoi për rrënjët e saj armene ndërsa ishte në Ankara, kur anëtarët e familjes së saj kontaktuan me të nga Beiruti. Pretendohet se Gökçen vizitoi të afërmit e saj armenë në Bejrut dhe kishte katër vëllezër, Sarkis, Boğos, Haçik dhe Johanes.
Sidoqoftë, së bashku me burimet turke dhe intervistat me Sabihan, motra e saj e birësuar Ülkü Adatepe, gjithashtu në një intervistë, kundërshtoi këto pretendime dhe përsëriti se Sabihaja dhe të dy prindërit e saj, Mustafa İzzet Bej dhe Hayriye Hanım, ishin me prejardhje boshnjake.
Pas prezantimit të Ligjit për mbiemrat, Atatürk i dha asaj emrin e familjes Gökçen më 19 dhjetor 1934. 'Gök' do të thotë qiell në turqisht dhe Gökçen do të thotë 'përkatësi ose lidhje me qiellin'. Megjithatë, ajo nuk ishte aviatore në atë kohë, dhe vetëm gjashtë muaj më vonë Sabiha zhvilloi pasion për të fluturuar.
Karrierë
parapamje| Sabiha Gökçen në [[Athina|Athinë, gjatë turneut të saj në Ballkan më 1938.]] Atatürk i kushtoi një rëndësi të madhe aviacionit dhe për këtë qëllim mbikëqyri themelimin e Shoqatës Aeronautike Turke më 1925. Ai e mori Sabihan së bashku me të në ceremoninë e hapjes së Shkollës së Fluturimit Türkkuşu (Turkishbird) më 5 maj 1935. Gjatë shout ajror të veloreve dhe parashutistëve të ftuar nga vendet e huaja, ajo u emocionua shumë. Ndërsa Atatürk e pyeti nëse ajo gjithashtu do të dëshironte të bëhej një kërcyese nga qielli, ajo pohoi "po me të vërtetë, jam gati tani". Atatürk udhëzoi Fuat Bulca, drejtuesin e shkollës, që të regjistrohej si praktikante e parë femër. Ajo kishte për qëllim të bëhej një kërcyese nga qeilli, por ajo ishte shumë më e interesuar për të fluturuar, kështu që fitoi licencën e pilotit. Gökçen u dërgua në Rusi, së bashku me shtatë studentë meshkuj, për një kurs të përparuar në pilotimin e velorëve dhe aeroplanit. Sidoqoftë, kur ishte në Moskë, ajo mësoi lajmin se motra e saj Zehra kishte vdekur, dhe me një moral të rrëzuar, ajo u kthye menjëherë në Turqi, duke u izoluar për ca kohë nga aktivitetet shoqërore.
Ndërsa vajzat nuk pranoheshin nga Akademitë e Luftës Turke në ato vite, Sabiha Gökçen u sigurua, me urdhër të Atatürk, me një uniformë të personalizuar, dhe ndoqi një program arsimor special njëmbëdhjetë muajsh në tajaret Mektebi (Shkolla e Aviacionit) në Eskishehri në vitin akademik 1936-1937. Pasi mori patentat e saj të fluturimit (diplomën) ajo u trajnua të bëhej pilote e luftës në Regjimentin e Parë të Avionëve në Eskishehri për gjashtë muaj.
Ajo përmirësoi aftësitë e saj duke fluturuar aeroplanët bombardues dhe luftarakë në Regjimentin e Parë të Avionëve në Bazën Ajrore Eskishehri dhe fitoi përvojë pasi mori pjesë në ushtrimet e Egjeut dhe Thrakës më 1937. Në të njëjtin vit, ajo mori pjesë në operacione ushtarake në rebelimin e Dêrsimit dhe u bë pilotja e parë luftarake e forcave ajrore femër turke. Një raport i Shtabit të Përgjithshëm përmendte "dëmin serioz" që ishte shkaktuar nga bomba e saj 50 kg në një grup pesëdhjetë "banditësh" që iknin dhe asaj iu dha letër vlerësimi. Asaj iu dha gjithashtu Medalja e parë e Shoqatës Aeronautike Turke Murassa për performancën e saj superiore në këtë operacion.
Në vitin 1938, ajo kreu një fluturim pesë-ditor rreth vendeve të Ballkanit me mirënjohje të madhe. Në të njëjtin vit, ajo u emërua "trajnere kryesore" e Shkollës së Fluturimeve Türkkuşu të Shoqatës Aeronautike Turke, ku shërbeu deri në vitin 1954 si instruktore fluturimi dhe u bë anëtare e bordit ekzekutiv të shoqatës. Ajo trajnoi katër aviatore femra, Edibe Subaşı, Yıldız Uçman, Sahavet Karapas dhe Nezihe Viranyalı. Sabiha Gökçen fluturoi nëpër botë për një periudhë prej 28 vjetësh deri në vitin 1964. Libri i saj me titull "Një jetë përgjatë rrugës së Atatürkut" u botua më 1981 nga Shoqata Aeronautike Turke për të përkujtuar 100 vjetorin e lindjes së Atatürk.
Kontradiktat
Gökçen bëri tituj dhe ndezi polemikë, në 2004, kur Hrant Dink, një gazetar me origjinë turko-armene, publikoi një intervistë me një person që pretendonte se ishte mbesa e Sabihas që pretendonte se ajo ishte me origjinë armene. Shumë njerëz e kundërshtuan me të drejtë çështjen, duke përfshirë motrën e saj të birësuar dhe vajzën e fundit të gjallë të Atatürk, Ülkü Adatepe, duke e kundërshtuar këtë gjatë një interviste dhe duke thënë se Sabiha ishte me prejardhje boshnjake. Sipas Adatepes, nëna e Sabihas Hayriye dhe babai Mustafa İzzet ishin boshnjakë etnikë. Nocioni që Gökçen mund të ishte armen shkaktoi polemikë në vend; Shtabi i Përgjithshëm turk tha se debati "tallet me vlerat kombëtare" dhe "nuk ishte i favorshëm për paqen sociale". Hrant Dink, gazetari që shkruajti artikullin, u kritikua, veçanërisht nga kolumnistët e gazetave dhe grupet nacionaliste turke. Një shpërndarje e konsullit amerikan të lëshuar nga WikiLeaks dhe i shkruar nga një zyrtar nga konsullata në Stamboll vërejti se e gjithë çështja "ekspozoi një varg të shëmtuar racizmi në shoqërinë turke". Besohet gjithashtu se afera ishte një nga arsyet që çuan në vrasjen e Hrant Dink në Stamboll në janar 2007.
Trashëgimia dhe mirënjohjet
Ajo njihet si pilotja e parë femër luftarake nga Rekordet Botërore Guinness.
Ajo u zgjodh si pilotja e vetme femër për posterin e "20 aviatorëve më të mëdhenj në histori" botuar nga Forcat Ajrore të Shteteve të Bashkuara më 1996.
Atë vit, ajo u nderua gjithashtu në Mbledhjen e Shqiponjave të Komandës Ajrore dhe të Kolegjit të Shabit në bazën e Forcave Ajrore Maxwell. Programi inkurajon studimin e historisë së aviacionit duke theksuar kontributet e pionierëve të aviacionit.
Ajo ishte subjekt i një Google Doodle që nderonte ditëlindjen e saj, e cila u shfaq në Turqi më 22 mars 2009.
Misohori
Misohor ose Misor (greqisht: Μεσοχώρια/Mesokhória) është fshat në qarkun i Eubesë, Greqi.
Cognat-Lyonne
Cognat-Lyonne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Cognat-Lyonne ka një popullsi prej 703 banorë dhe sipërfaqe 12.51 km², me një dendësi prej 56 banor/km².
Shqiptarët në Bosnje dhe Hercegovinë
Shqiptarët (boshnjakisht: Albanci) janë një nga etnitë me histori të gjatë të qëndrimit në Bosnje dhe Hercegovinë. Sipas censusit të fundit të popullsisë në vitin 1991, në Bosnje dhe Hercegovinë jetonin 4,922 shqiptarë, por sot llogaritet të jenë nga 8 deri 12 mijë.
Historia
Nuk dihet sakësisht kur Shqiptarët u vendosën në Bosnje dhe Hercegovinë për herë të parë, por meqense janë popull vendas i Ballkanit, dhe Bosnja dhe Hercegovina nuk është larg nga vendet ku Shqiptarët jetojonë që nga fillimi i historise së tyre (Shqipëri, Kosovë, Mali i zi, Maqedonia veriore, Greqia veriore), mund të supozohet që në Bosnje dhe Hercegovinë ka pas Shqiptarë shumë para kohës së sundimit osman, por edhe para mesjetës, për të cilen kemi disa burime të pranishmërisë së Shqiptareve në trojet që përfshinë apo kufizohen me territorin e sotëm të Bosnjes dhe Herzegovinës.
Përmendja e parë me shkrim e vërtetuar e gjuhës shqipe ishte më 14 korrik 1284 në Raguzë në Kroacinë moderne (Dubrovnik), kur një dëshmitar i quajtur Mateu dëshmoi: "Dëgjova një zë që qante në mal në gjuhën shqipe" (latinisht: "Audivi unam vocem, clamantem in monte në lingua albanesca").
Gjuha shqipe përmendet edhe në Descriptio Europae Orientalis të vitit 1308:
"Habent enim Albani prefati linguam distinctam a Latinis, Grecis et Sclauis ita quod in nullo se intelligunt cum aliis nationalibus". ("Përkatësisht, shqiptarët e lartpërmendur kanë një gjuhë të ndryshme nga gjuhët e latinëve, grekëve dhe sllavëve, kështu që ata nuk kuptohen fare me njëri-tjetrin.")
Dokumenti më i vjetër i vërtetuar i shkruar në shqip daton në vitin 1462, ndërsa regjistrimi i parë audio në këtë gjuhë është bërë nga Norbert Jokl më 4 prill 1914 në Vjenë.
Megjithatë, siç vëren Fortson, veprat e shkruara shqipe ekzistonin para kësaj pike; ata thjesht kanë humbur. Ekzistenca e shqipes së shkruar përmendet shprehimisht në një letër të dëshmuar nga viti 1332 dhe librat e parë të ruajtur, duke përfshirë edhe ato në gegërisht dhe në toskërisht, ndajnë veçori drejtshkrimore që tregojnë se ishte zhvilluar një formë e gjuhës së përbashkët letrare.
Gjatë periudhës pesëshekullore të pranisë osmane në Shqipëri, gjuha nuk u njoh zyrtarisht deri në vitin 1909, kur Kongresi i Dibrës vendosi që shkollat shqipe të lejoheshin përfundimisht.
Një element tjetër që duhet hulumtuar si një gjurmë potenciale për pranishmërinë e Shqiptarëve në Bosnje dhe Hercegovinë para kohës otomane janë tatuazhat tradicionale që ekzistonin deri ne fillim të shekullit të kaluar edhe tek banorët e disa krahinave në Bosnje dhe Hercegovinë edhe tek Shqiptarët Gege (qoft nga Shqipëeria veriore qoft nga Mali i zi qoft nga Kosova), këndimi tradicional i malesoreve të Bosnjes dhe Hercegovinës që në BeH quhen "ganga" (e ngjashme me fjalën shqipe "kanga"), kurse tek Shqiptarët quhet "maje krahe", sikur edhe motivet dekorative qarkullore dhe cik-cak që i gjejme dhe tek traditat e vjetra ne Bosnje dhe Hercegovinë edhe tek Shqiptarët Gegë.
Shumica e Shiptarëve të Bosnjës dhe Hercegovinës e kanë origjinën nga Kosova dhe Maqedonia veriore. Në Bosnje dhe Hercegovinë ata jetuan si barinjë, fermerë, mjeshtra, roje kufitare, por edhe artistë (Zef Kolombi, Tinka Kurti, Bekim Fehmiu etj.) por edhe zyrtarët e lartë. Shumë shpejt u asimiluan me vendasit. Shumë shqiptarë të rinj u martuan me gra vendase dhe kështu u bashkohuan me populljt e Bosnjës dhe Hercegovinës.Vendosja e kufijve në vitin 1948 ndërpreu emigrimin dhe ndau mijëra familje. Burrat nuk u kthyen më dhe ndërtuan jetën në Bosnjë. Kjo vërtetohet edhe me të dhënat rreth emërtimit të malit Koritnik me emrin Pikëllimë. Njerëzit e rajonit të Kukësit i përcillnin gurbetqarët deri në Koritnik dhe aty ndaheshin nga familjarët e tyre të piklluar, e mandej vazhdonin rrugën për Prizren. Me ardhjen e austro-hungarezëve numri i shqiptarëve është ulur, për shkak të mërgimit të mëtejshëm në Evropë, dyert e të cilës u bënë më të hapura. Kështu, në censusin e vitit 1910, u regjistruar vetëm 273 banorë në Bosnje dhe Hercegovinë që flisnin shqip.
Por, gjatë kohës së Jugosllavisë së parë dhe veçanërisht asaj të dytë, përsëri një numër i madh i shqiptarëve, për shkak të kushteve të vështira të jetesës në vendet në të cilat ata jetonin (Shqipëri, Kosovë, Mali i Zi, Republikë të Maqedonisë), u vendosën në Bosnje dhe Hercegovinë, kryesisht në qytetet: Sarajevë, Tuzël, Zenicë, Banja Llukë, Doboj, Bërçko, Bijelina, Mostar dhe Trebinje. Në vitin 1930 numri i shqiptarëve në Bosnje dhe Hercegovinë thuajse është katërfishuar, dhe sipas censusit të vitit 1991, në Bosnje dhe Hercegovinë jetonin rreth 5,000 shqiptarë. Mërgimtarët e atëhershëm shqiptarët në Bosnje dhe Hercegovinë kryesisht merreshim me furra buke, ëmbëltore, argjendari dhe artizane të tjera.
Shoqata shqiptare
Në Bosnje dhe Hercegovinë veprojnë këto shoqata shqiptare:
Lirim Jakupi
Lirim Jakupi ishte pjesë e grupit militant shqiptar te quajtur UÇPMB (Ushtria Çlirimtare e Preshevës Medvegjës dhe Bujanovacit).
Ahmed Musa Xhibril
Ahmed Musa Xhibrill (lindi më 1972) i njohur si Ebu Halid, është shejh, imam dhe predikues Islamik palestinezo-amerikanë. Ai promovon Islamizmi selefiste dhe ka predikuar gjerësisht për Luftën Civile Siriane në terma shumë emocionalë pro-sunitë. Ndërsa nuk dihet se është e lidhur drejtpërdrejt me ndonjë grup të caktuar, është pohuar se ai ka qenë një burim frymëzues për shumë luftëtarë xhihadist pro-sunnitë në Siri, si në al-Nusra dhe në Shtetin Islamik të Irakut dhe Levantit dhe diku tjetër.
Jeta e hershme dhe edukimi
Lindur në Dearborn, Michigan në vitin 1972, si një fëmijë Xhibrili jetoi për disa kohë në Medine, Arabia Saudite ku babai i tij u regjistrua në Universitetin Islamik të Medinës. Xhibrili atëhere u kthye në SHBA për ta përfunduar shkollimin e lartë, i cili e përfundoi në vitin 1989. Ai më vonë u kthye në Medine për të studiuar në Universitetin Islamik të Medinës.
Ne fund të viteve 1990, Xhibrili krijoi një uebfaqe www.AlSalafiyoon.com që përmban video të ligjëratave të tij përshkruar nga prokurorët amerikanë “librari e fanatizmit kundër predikimeve amerikane”. Uebfaqja e tij pushoi pas arrestimit të tij në mes të vitit 2003-4.
Ditën pas një sulmi me bombë të 13 nëntorit të vitit 1995 që vrau gjashtë vetë, duke përfshirë katër amerikanë, në Rijad, Xhibrili, duke përdorur një linjë telefonike të regjistruar nën pseudonimin Thomas Saad, dërgoi një faks në CNN duke thënë se qëllimi i tij ishte të "largonte hebrenjtë dhe të krishterët jashtë Gadishullit Arabik" siç urdhërohet nga Muhamedi. Ajo mbyllet, "Do të ketë një seri bombash që do të ndjekin pa marrë parasysh sa janë jetët tona të marra ose sa organe janë në burg. Kjo është arsyeja e saktë pse zgjodhëm ndërtesën që ne zgjodhëm". Megjithatë, qeveria nuk gjeti prova se Xhibrili ishte i lidhur me bombardimet aktuale përtej dërgimit të një faksi dhe nuk e persekutonte atë, megjithëse më vonë i referohej faksit në një memorandum plotësues të dënimit për gjyqin 2003-5.
Kōhei Horikoshi
Mangat e preferuar të Horikoshit janë Naruto, One Piece, Akira, Tekkonkinkreet, dhe Boys on the Run. Horikoshi është gjithashtu fans i librave komike amerikane, veçanërisht Marvel Comics.
Vladimir Dumitrescu
Vladimir Dumitrescu (1902, Bukuresht - 1991, Bukuresht) ishte një arkeolog rumun, specialist në arkeologjinë prehistorike të Evropës Juglindore.
Biografia
Vladimir Dumitrescu ndoqi studimet në Fakultetin Filozofik të Universitetit të Bukureshtit, në departamentin histori-gjeografi. Në vitin 1925 ai u bë doktor i historisë, me tezën "L'Etát del ferro nel Piceno", dhe pesë vjet më vonë profesor në Fakultetin e Letërsisë në Bukuresht. Ai ishte një bursist i Shkollës Rumune në Romë midis viteve 1926-1928.
Midis viteve 1923 dhe 1935 ai punoi si kurator në Muzeun Kombëtar të Antikiteteve, duke mbajtur më pas pozicionin e drejtorit të institucionit (1935-1945), si dhe drejtues i departamentit në të njëjtin muze, i cili më vonë do të bëhej Instituti i Arkeologjisë .. Ai gjithashtu mbajti postin e referentit në Drejtorinë e Shtypit dhe Informacionit nën Presidencën e Këshillit të Ministrave, Sekretarin e Përgjithshëm në Ministrinë e Kulteve, si dhe të tjerë.
Ndër përgjegjësitë e tij ishte edhe menaxhimi i vendeve arkeologjike nga Cârna (1942), Rast (1943-1950) dhe Besarabi (1943). Hulumtimi i tij në terren çoi gjithashtu në zbulimin e vendbanimeve të shumta parahistorike në zonën e Qarkut Dolj.
Ai u bë i njohur për publikun e gjerë përmes vëllimit të titulluar "Burgjet e mia" (1994), shkruar si rezultat i dënimit të tij si "kriminel politik" gjatë periudhës komuniste. Ndoshta më e njohur është përfshirja e tij në veprimet e Lëvizjes Legjionare, anëtare e së cilës u bë në vitin 1932, dhe më vonë në 1937 për të qenë komandant.
Institucionet politike dhe e drejta kushtetuese në Shqipëri (1912-1939)
Institucionet politike dhe e drejta kushtetuese në Shqipëri (1912-1939) libër me autore Aurela Anastasi dhe Marie Mato (red.). Botuar në Tiranë, në vitin 1998. Faqe 290.
Bibliotekat në Shqipëri
Bibliotekat në Shqipëri broshurë nga Tefta Buzo (përg.), Farfuri Xhaja (përg.), Valdete Sala (përg.), Ana Gurakuqi (përg.), Shpëtim Mema (përkth.). Botuar në Tiranë nga "Onufri", në vitin 1998. Faqe 41.
Elektrifikimi
Elektrifikimi është procesi i ndërtimit të rrjetit të energjisë elektrike. Kuptimi më i gjërë i termit, siç është në historinë e teknologjisë dhe historinë e ekonomisë, zakonisht vlen për një ekonomi rajonale, ose një ekonomi kombëtare. Në përgjithësi, elektrifikimi ishte ndërtuar nga prodhimi i energjisë elektrike dhe sistemi i shpërndarjes i cili kanë ndodhurn në Britani të Madhe, Shtetet e Bashkuara dhe shtete të tjera nga mesi i viteve 1880-të e deri në vitet 1950 dhe është në proces në vendet rurale në disa shtete në zhvillim. Kjo ka përfshirë kalimin nga boshti me linja dhe makinat me rripa që më pas të përdoren motorët me avull dhe fuqia e ujit, e deri tek motorrët elektronik.
Historia e elektrifikimit
Përdorimet më të hershme komerciale të energjisë elektrike ishte telegrafi elektrik dhe electroplating (galvanizimi elektronik).
Zhvillimi i magnetit, dinamos dhe të gjeneratorëve
Në vitet e 1831-1832, Michael Faraday zbuloi parimin operativ të gjeneratorëve elektromagnetike. Parimi, i quajtur më vonë Ligji i Faradeit, është: Forca elektromotore e induktuar (shkurt FEM) në një qark të mbyllur është e barabarte me derivatin fluksit magnetik përmes qarkut në lidhje me kohën.
Flamuri kombëtar
parapamje|240px|Flamujt kombëtarë për kombet pjesëmarrëse në [[Lojërat Olimpike Verore 2016.]] Flamuri kombëtar është një flamur që përfaqëson dhe simbolizon një komb të caktuar. Ai valëvitet nga qeveria e atij kombi, por zakonisht mund të valëvitet edhe nga qytetarët e tij. Një flamur kombëtar zakonisht dizenjohet me kuptime specifike për ngjyrat dhe simbolet e tij, të cilat gjithashtu mund të përdoren veçmas nga flamuri si simbol i kombit. Dizajni i një flamuri kombëtar ndonjëherë ndryshohet pas ndodhjes së ngjarjeve të rëndësishme historike. Djegia ose shkatërrimi i një flamuri kombëtar është një akt shumë simbolik.
Flamuri kombëtar, si simbol i flamurit të pushtetit shtetëror, lidhet me simbolin e flamurit të subjektit politik të paraardhësit të pushtetit shtetëror. Origjina e dizajnit të flamurit është zakonisht e lidhur ngushtë me luftën dhe flamujt ushtarakë, dhe madje ndahet në fazën e hershme - sepse një regjim i ri shpesh përballet me presionin e luftës. Përveç kësaj, grupet ushtarake (si ushtria revolucionare, ushtria kryengritëse, qeveria ushtarake, etj.) shpesh luajnë një rol të rëndësishëm në një regjim. Përveç flamurit ushtarak, flamujt simbolikë të këtyre subjekteve politike mund të gjurmohen edhe në flamujt e dhomës së tregtisë, flamuri i partisë, flamuri kolonial dhe flamuj të tjerë të paraardhësit të regjimit. Ato kanë shumë mbivendosje në përdorim praktik, pra flamuri i subjektit politik ka një kuptim të caktuar simbolik që përfaqëson ushtrinë dhe regjimin para se të përmirësohet në një flamur formal.
Dizajni
Arti dhe praktika e dizenjimit të flamujve njihet si veksillografi. Dizajni i flamujve kombëtarë është bërë i dukshëm një sërë zakonesh.
Të gjithë flamujt kombëtarë janë drejtkëndësh, përveç flamurit të Nepalit. Raportet e lartësisë ndaj gjerësisë ndryshojnë midis flamujve kombëtarë, por asnjë nuk është më i gjatë se i gjerë, përsëri me përjashtim të flamurit të Nepalit. Flamujt e Zvicrës dhe të qytetit të Vatikanit janë të vetmit flamuj kombëtarë që janë katrorë të saktë.
Ana e përparme dhe e pasme e të gjithë flamujve kombëtarë janë ose identikë ose të pasqyruar, me përjashtim të flamurit të Paraguajit dhe Republikës Demokratike Arabe Sahrawi të njohur pjesërisht.
Që nga viti 2011, të gjithë flamujt kombëtarë përbëhen nga të paktën dy ngjyra të ndryshme. Në shumë raste, ngjyrat e ndryshme paraqiten në shirita horizontale ose vertikale. Është veçanërisht e zakonshme që ngjyrat të paraqiten në breza me tre.
Është e zakonshme që shumë flamuj të kenë simbole kombëtare, si stema. Modelet kombëtare janë të pranishme në disa flamuj. Ndryshimet në dizajn brenda një flamuri kombëtar mund të jenë të zakonshme në lagjen e sipërme të majtë të flamurit, ose në kanton.
Ngjyrat
parapamje|Shpërndarja e ngjyrave në flamujt kombëtarë Ngjyrat më të njohura në flamujt kombëtarë janë e kuqja, e bardha, e gjelbër, blu e errët, e verdha, blu e hapur dhe e zeza. Flamuri i vetëm kombëtar që nuk përfshin ngjyrat e kuqe, të bardhë ose blu është Xhamajka.
Ngjajshmëritë
Megjithëse flamuri kombëtar është menduar të jetë një simbol unik për një vend, shumë palë vendesh kanë flamuj shumë të ngjashëm. Shembujt përfshijnë flamujt e Monakos dhe Indonezisë, të cilët ndryshojnë vetëm pak në proporcion dhe në ngjyrën e kuqe; flamujt e Holandës dhe të Luksemburgut, të cilët ndryshojnë në proporcion si dhe në nuancën e blusë së përdorur; dhe flamujt e Rumanisë dhe Çadit, të cilët ndryshojnë vetëm në nuancën e blusë.
Flamujt e Irlandës dhe Bregut të Fildishtë dhe flamujt e Malit dhe Guinesë janë (përveç dallimeve në hije ose në raport) versione të pasqyruara vertikalisht nga njëri-tjetri. Kjo do të thotë që ana e pasme e një flamuri përputhet me anën e kundërt të tjetrit. Ndryshe nga flamujt e pasqyruar horizontalisht (si Polonia dhe Indonezia) drejtimi në të cilin valëviten këta flamuj është vendimtar për identifikimin e tyre.
Ekzistojnë tre kombinime ngjyrash që përdoren në disa flamuj në rajone të caktuara. E kaltërta, e bardha dhe e kuqe është një kombinim i zakonshëm në vendet sllave si Republika Çeke, Sllovakia, Rusia, Serbia, Sllovenia dhe Kroacia. Shumë kombe afrikane përdorin ngjyrat panafrikane të kuqe, të verdhë dhe të gjelbër, duke përfshirë Kamerunin, Etiopinë, Ganën, Guinenë, Malin dhe Senegalin. Flamujt që përmbajnë të kuqe, të bardhë dhe të zezë (një nëngrup i ngjyrave panarabe) mund të gjenden veçanërisht në mesin e kombeve arabe si Egjipti, Iraku, Siria dhe Jemeni.
Arsyet që ndikojnë në hartimin e flamurit kombëtar janë të ngjashme me stemën kombëtare. Studiuesi Xiao Congrong klasifikoi arsyet kryesore - (1) të prekura nga kultura e vendit / vendit të origjinës suzeren; (2) I ndikuar nga e njëjta ideologji / kulturë e huaj me ndikim; (3) Ndikuar nga regjimi i kaluar i vendit; (4) Ndikohet nga interpretimi i ngjyrës nga kuptimi i rrethit ndërkombëtar ose evropian dhe të njëjtit kulturor. Ndërkombëtarisht, vendet, dizajni i flamurit të të cilëve është ndikuar nga idetë e vendeve të fuqishme si osmane, Britania, Bashkimi Sovjetik dhe Shtetet e Bashkuara ose vendet origjinale të suzerenit shtrihen në kontinente dhe grupe etnike, dhe dizajni i flamurit të disa vendeve fqinje do të ndikojë gjithashtu. njëri tjetrin. Për shembull, që kur Pjetri i Madh mësoi dizajnin e flamurit holandez trengjyrësh në Rusi, vendet dhe rajonet sllave përreth si ish-Jugosllavia (Serbia, Mali i Zi, Kroacia) dhe Bullgaria janë ndikuar nga koncepti i dizajnit të flamurit rus. Prandaj, ngjyra e dizajnit të flamurit rus është bërë gjithashtu burimi i kuptimit të "ngjyrës pansllave".
Shumë ngjashmëri të tjera mund të gjenden midis flamujve aktualë kombëtarë, veçanërisht nëse merren parasysh përmbysjet e skemave të ngjyrave, p.sh., flamuri i Senegalit me atë të Kamerunit dhe Indonezisë me Poloninë dhe Monakos. Gjithashtu flamuri i Italisë dhe ai i Hungarisë përdorin të njëjtat ngjyra, megjithëse rendi dhe drejtimi ndryshojnë (flamuri italian është vertikal gjelbër-bardhë-kuq dhe flamuri hungarez është horizontal i kuq-bardhë-gjelbër).
Sainte-Croix-du-Verdon
Sainte-Croix-du-Verdon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Sainte-Croix-du-Verdon ka një popullsi prej 122 banorë dhe sipërfaqe 13.7 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Tim Cook
Timothy Donald Cook (lindur më 1 nëntor, 1960) është një ekzekutiv biznesi Amerikan dhe një inxhinier industrial. Cook është CEO i Apple Inc., dhe më parë ka shërbyer si COO i kompanisë nën Steve Jobs.
Cook iu bashkua Apple në mars të vitit 1998 si zëvëndës president i lartë për operimet botërore. Ai u bë Shef Ekzekutiv më 24 gusht, 2011, pak përpara vdekjes së Jobs në tetor të po atij viti. Gjatë qëndrimit të tij si Shef Ekzekutiv, ai ka dalë në mbrojtje për reformën politike për mbikëqyrjen kombëtare dhe ndërkombëtare, sigurinë kibernetike, tatimet e korporatave, prodhimet Amerikane, dhe ruajtjen e mjedisit.
Në vitin 2014, Cook u bë i pari Shef Ekzekutiv i një kompanie në Fortune 500 që doli publikisht si homoseksual. Cook ndodhet edhe në bordin drejtues të Nike, Inc., National Football Foundation, dhe është një administrues i besuar i Duke University. Në mars të vitit 2015, ai tha se planifikon të dhurojë gjithë pasurinë e tij për bamirësi.
Mesazhe paqeje : misioni ushtarak hollandez në Shqiperi ne vitet 1913-1914
Mesazhe paqeje : misioni ushtarak hollandez në Shqiperi ne vitet 1913-1914 libër me autor Fluturak Gërmenji. Botuar në Tiranë nga "Koha", në vitin 1999. Faqe 150.
Kantoni Le Havre-4
Përbërja aktuale
Kantoni Le Havre-4 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Hämeenkyrö
Hämeenkyrö (Hämeenkyrön kunta Tavastkyro kommun), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Pirkanmaa.
Komuna ka një popullsi prej 10,622 banorë (30 qershor 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 505.10 kilometra katrorë (195.02 sq mi) prej të cilës 41.34 km2 (15.96 sq mi) është uji. Dendësia e popullsisë është 22.9 banorë për kilometër katror (59/sq mi).
Historia e zhvillimit të bibliotekave në Shqipëri : 1918-1997
Historia e zhvillimit të bibliotekave në Shqipëri : 1918-1997 : bibliografi me autore Marcela Duraj dhe Vasilika Strakosha. Botuar në Tiranë nga Biblioteka Kombëtare, në vitin 1997. Faqet e librit 147.
Nakamura Masanao
thumb|240px|Portreti i Nakamura Masanaos Nakamura Masanao (||Gjuha japoneze|Japonisht]]: 中村 正直, 24 qershor 1832 – 7 qershor 1891) ishte edukator dhe figurë i njohur gjatë periudhës Meiji.
Biografia
Ai lindi në një familje samurai në Edo, Nakamura fillimisht ishte dijetar konfucianizm. Në vitin 1866, si një mbikëqyrës akademik, ai shoqëroi një grup prej 14 studentësh Tokugawa bakufu për të studiuar në Britaninë e Madhe. Rënia e regjimit të Tokugawa solli një fund të hershëm për studimet e studentëve në Londër dhe Nakamura u kthye në Tokio në qershor 1868.
Ai mësoi në Universitetin Perandorak të Tokjos, themeloi shkollën Dojinsha dhe drejtoi atë që më vonë u bë Universiteti Ochanomizu. Nakamura u vu në dukje edhe për promovimin e mundësive për arsimim të grave dhe, me ndihmën e Henry Faulds, një mjek skocez dhe misionar prezbiterian, duke krijuar Rakuzen-kai, një institucion bamirës për edukimin e fëmijëve të verbër.
Nakamura ishte një nga filozofët të mirënjohur japonezë që u konvertua në Krishterizm. Ai e shihte krishtërizmin si themelim për fuqinë ushtarake dhe ekonomike të kombeve perëndimore dhe deklaroi se Japonia duhet të hidhërojë besimet e saj tradicionale si një hap të domosdoshëm në forcimin e kombit. Në këtë, ai ishte një nga anëtarët më radikal të rrethit origjinal të filozofëve në Meirokusha.
Bazidiomicetes
Trupi i këtyre kerpudhave eshte i zvhvilluar mire,i degezuar dhe i septuar.Tipari kryesor eshte sporangu bazidia ne te cilen ne menyre ekzogjene krijohen 4 spore.
Kisha Bosnjane
parapamje|Një miniaturë nga Kodeksi Hval Kisha Mesjetare e Bosnjës ose Kisha Bosnjane (Bosnjane: Crkva bosanska/Црква босанска, Latinisht: Ecclesia bosniensis, Eng:Bosnian Church,) quhej Kisha e Krishterë në Bosnjën Mesjetare e cila ishte e pavarur dhe konsiderohej heretike si nga Kisha Katolike ashtu edhe nga Kisha Ortodokse.
Historianët tradicionalisht e kanë lidhur këtë lloj kishe me bogumilët dhe bogumilizmin, edhe pse kjo tezë është e sfiduar. Pasuesit e kësaj kishe e quanin veten e tyre thjesht krstjani ("Krishterë") ose dobri Bošnjani ("Boshnjanë të Mirë"). Organizimi i kishës dhe besimit ende nuk është kuptuar sa dhe si duhet, sepse mungojn të dhënat autentike, dhe kisha njihet vetëm nga të dhënat e burimeve të jashtme, kryesisht nga burimet katolike.
Akte juridike : për historinë e shtetit dhe të së drejtës në Shqipëri
Akte juridike : për historinë e shtetit dhe të së drejtës në Shqipëri libër me autor Aleks Luarasi. Botuar në Tiranë, në vitin 1999. Pj.2, me 141 faqe. ISBN 99927-625-2-7
Luka Sorkocevic
Konti Luka Sorkocević ( Luca Sorgo ; 13 Janar 1734 – 11 Shtator 1789) ishte kompozitor nga Republika e Raguzës. Muzika e tij është ruajtur, si pasuritë e tjera të familjes Sorkocevic, në arkivat e manastirit Françeskan Dubrovnik. Ai njihet si simfonisti i parë Kroat.
Biografia
Luka (Luksa) Sorkocevic lindi në Dubrovnik dhe mori një arsim të gjerë. Mësuesi i tij i muzikës ishte kompozitori Italian Giuseppe Valenti, i cili ishte mjeshtri i kishës i Katedrales së Dubrovnikut në vitet ’50. Ai e vazhdoi shkollimin në Romë, ku studioi kompozicionin muzikor me Rinaldo di Capua. Më vonë, Sorkočević u martua me një vajzë nga familja Lukari (Lukarević) dhe mbajti disa poste në degë të ndryshme të politikës dhe shoqërisë Dubrovnik. Gjatë qëndrimit të tij relativisht të shkurtër në Vjenë si ambasador në gjykatën perandorake ai u takua me disa kompozitorë kryesorë të kohës së tij, si Gluck dhe Hajden, dhe poetin e njohur Metastasio - një përvojë e vlefshme për jetën dhe veprën e tij të mëvonshme. Me probleme serioze shëndetësore, ai bëri vetëvrasje duke u hedhur nga kati i tretë i pallatit të tij në Dubrovnik në 1789, në moshën 55 vjeç.
Megjithëse ai shkroi edhe disa pjesë vokale, veprat më interesante të tij janë tetë simfonitë, Sonata e violinës dhe treshja overture për flaut. Këto vepra instrumentale i përkasin periudhës kalimtare midis barokut dhe klasicizmit. Ato as nuk mund të shoqërohen me stilin e ndjeshmëris - treguar nga fakti se ato janë shkruar ekskluzivisht me çelësa kryesore - as me modernizmin e shkollës Mannheim. Sidoqoftë, muzika e Sorkočević përmban gjurmë të të dy stileve. Largoja e Simfonisë Nr.7 tregon llojin e shprehjes e cila shoqërohet me ndjeshmërin dhe lëvizjen e parë të Simfonisë Nr.1 e cila përmban rritjen për të cilin shkolla e Manheimit ishte e famshme. Sonata në A-major për piano u shkrua në 1754.
Mircea Petrescu-Dâmbovița
Mircea Petrescu-Dâmbovița ( 21 maj 1915, Galaçi - 13 prill 2013, Jashi / Iași ) ishte një historian dhe arkeolog rumun, anëtar i plotë i Akademisë Rumune. Babai i tij ishte avokat dhe magjistrat në Galaçi.
Biografia
Në periudhën 1926-1933 ai ndoqi gjimnazin dhe më pas mësimet e shkollës së mesme në Shkollën e Mesme "Vasile Alecsandri" nga Galaçi duke pasur mësues Aețiu Hogaș, djalin e prozatorit të madh Calistrat Hogaș. Ai futi tek Mircea një pasion për arkeologjinë, kështu që Mircea Petrescu-Dambovița paraqiti një studim mbi Alexandru Odobescu në provimin e diplomës. Ai gjithashtu kishte një mësues të frëngjishtës, shkrimtarin Anton Holban, ndërsa Ion Tohăneanu ishte mësimdhënës i gjermanishtes ( drejtor i shkollës së mesme ), Aurel Stefănescu Bârsan në filozofi dhe drejtësi, dhe Gheorghe Nazarie në matematikë.
Ai studioi histori, filozofi dhe drejtësi në Bukuresht, duke marrë, në vitin 1947, një doktoraturë në letërsi dhe filozofi, e specializuar në prehistorinë.
Për vlerën e kontributeve të tij shkencore, Mircea Petrescu Dîmbovița u zgjodh anëtar korrespondues (1991) dhe më pas anëtare e plotë e Akademisë Rumune (1996). Fjalimi i tij pritës kishte temën "Arritjet dhe perspektivat në kërkimin e Kulturës Cucuteni", të parathënur nga fjala hapëse e Akademisë Virgil Cândea, e cila u pasua nga përgjigjja tradicionale e dhënë nga akademiku Fantefan Ștefănescu.
Historia e arkivave në Shqipëri : 1912-1944
Historia e arkivave në Shqipëri : 1912-1944 libër me autor Ivan Loli dhe Marie Mato (red.). Botuar në Tiranë nga SHBLU, në vitin 1999. Faqe 175. ISBN 99927-0-036-X
Taulanët
Taulanët, roman me autor Xhevahir Lleshi. Botuar në Tiranë nga "Uegen", në vitin 2001 (Botimi i 2-të). Libri ka 192 faqe.
Knalleland
Knalleland është qendër tregtare në Borås, Suedi, me rreth 100 dyqane.
Qendra tregtare përfshin dyqane tjera si Teknikmagasinet, Bokia, Carlings, Stadium, MQ, Kjell & Company dhe H&M. Që nga fillimi në vitin 1975 dhe në vitet 1980, kompanitë e mëdha të porosive të postës nga dyqanet e veta në Borås në Knalleland, përfshirë Ellos, Josefssons dhe Haléns.
Pranë Knalleland ndodhet stadiumi i vjetër i IF Elfsborg Ryavallen dhe Borås Arena. Gjithashtu aty pranë është Kopshti zoologjik i Boråsit.
Pranë Knalleland është stacioni i trenit, i cili shërbehet nga linja Älvsborg.
Probleme të politikës gjuhësore dhe të planifikimit gjuhësor në Shqipëri
Probleme të politikës gjuhësore dhe të planifikimit gjuhësor në Shqipëri libër me autor Bahri Beci dhe Rexhep Ismajli (red.). Botuar në Pejë nga "Dukagjini", në vitin 2000. Faqe 231.
Arsène Lupine III
Arsène Lupine III (Japonisht: ル パ ン 三世, Rupan Sansei) është një personazh imagjinar i krijuar nga Monkey Punch si protagonist për serinë e tij Lupin III, i cili debutoi në Weekly Manga Action më 10 gusht 1967.
Lupin III është hajduti më i kërkuar xhentëllmen në botë dhe nipi i Arsène Lupin. Ai ndonjëherë shfaqet i paaftë, por kryesisht si një karradë për të kapur kundërshtarët e tij. Ndërsa ai është arrestuar dhe hedhur në burg në disa raste, ai gjithmonë ka arritur të dal. Ai gjithashtu ka një dashuri për pajisjet e zbukuruara herë pas here, të tilla si në The Castle of Cagliostro, ku rripi i tij përmban shumë pajisje të vogla. Dashuria e tij me gratë, dhe Fujiko Mine në veçanti, është ndoshta dobësia e tij më e madhe, pasi shpesh e çon atë në situata të padëshirueshme. Ai vazhdon trashëgiminë e vjedhjes së gjyshit të tij.
Monkey Punch ndërthuri elementët e Arsène Lupin me James Bond për të zhvilluar karakterin e Lupin III dhe e bëri atë një "shok të shkujdesur". Në mangën origjinale, Lupin dhe ekipi i tij zakonisht punojnë individualisht për qëllimet e tyre. Autori shpjegoi se është vetëm në anime që ata veprojnë shpesh së bashku, duke dyshuar për një rregull të pashkruar që të pesë personazhet kryesore duhet të shfaqen në çdo episod. Inspektori Zenigata u konceptua si arkivori i Lupin për të krijuar një "Tom dhe Jerry njerëzor".
Whataburger
Whataburger është restorant fastfood, që bën hamburger-in në mënyrë specifike. Ajo u themelua në vitin 1950 në qytetin e Corpus Christi, Texas.
Syri i ulkonjës
Syri i ulkonjës, roman me autor Aqif Malaj. Botuar në Tiranë nga "Uegen", në vitin 2001 (Botimi i 2-të). Libri ka 194 faqe.
Pusi i Haremit
Pusi i Haremit, roman nga Mynever Zaimi. Botuar në Tiranë nga "Helena Kadare", në vitin 2000. Libri ka 130 faqe.
Merbaka
Merbakë (greqisht: Αγία Τριάς/Ayía Triás) është fshat në qarkun i Argolidhës, Greqi. Përpara vitit 1953, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Μέρμπακας/Mérbakas.
Iisalmi
Iisalmi (Iisalmen kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Lindore, dhe është pjesë e rajonit Savonia Veriore.
Komuna ka një popullsi prej 22,063 banorë (30 qershor 2015) dhe përfshin një sipërfaqe prej 872.13 kilometra katrorë (336.73 sq mi) prej të cilave 109.22 km2 (42.17 sq mi) është uji. Dendësia e popullsisë është 28.92 banorë për kilometra katror (74.9/sq mi). Komuna është një-gjuhësore, finlandisht.
Dashuri fatale
Dashuri fatale, roman me autor Bedri Myftari. Botuar në Tiranë, në vitin 2000. Libri ka 78 faqe.
Skulptura
parapamje| Gali Capitoline një kopje romake e mermerit të një vepre helene e kohës së fundit të shek. III pes - Muzeu Kapitolian, Romë parapamje|Moisiu i [[Mikelangjelo|Mikelangjelos, (rreth. 1513-1515), San Pietro në Vincoli, Romë, për varrin e Papës Julius II]] Skulptura është një degë e artit pamor tredimensional. Ajo është njëra prej arteve plastike. Procesi skulptural përdor fillimisht gdhendjen e materialeve dhe modelimin e tyre, si p.sh. balta, guri, metalet, qeramika, druri dhe materiale të tjera por që me modernizimin, është krijuar pothuajse një liri e plotë në aspektin e materialeve dhe të procesit përkatës.
Skulptura e punuar në gur mbijeton më mirë se sa disa vepra të tjera të artit të punuara në materiale të cilat prishen dhe ndodh që skulptura shpesh përfaqëson shumicën e veprave të mbijetuara të kohës (përveç qeramikës) nga kulturat e lashta, edhe pse në të kundërtën traditat e skulpturës në dru mund të jenë zhdukur pothuajse tërësisht.
Neuralink
Neuralink është një kompani neuroteknologjike Amerikane themeluar nga Elon Musk dhe ekipi themelues (Ben Rapoport, Dongjin Seo, Max Hodak, Paul Merolla, Philip Sabes, Tim Gardner, Tim Hanson, Vanessa Tolosa) e cila raportohet se zhvillon ndërfaqe tru-kompjuter. Selitë qëndrore të kompanisë janë në San Francisko; u themelua në vitin 2016 dhe u raportua publikisht për herë të parë në mars të vitit 2017. Marka "Neuralink" u ble nga pronarët e mëparshëm në janar 2017.
Idri Istrefi
Idri Istrefi është Kandidat për Kryetar të Komunës së Strugës nga rradhët e "Aleanca për Shqiptarët dhe Alternativa".
Biografia
Inxhinier Idri Istrefi ka lindur më 15 qershor 1968 në fshatin Veleshtë të Komunës së Strugës. Rrjedh nga një familje me prindër punëtorë dhe me histori mërgimi. Studimet i zhvillon midis vendlindjes, Prishtinës dhe Tiranës ku dhe diplomohet në fushën e elektroteknikës.
Jeta Personale
Pasionet e tij janë leximi dhe sporti. Përveç gjuhës amë (shqip), zotëron gjuhën maqedonase dhe atë angleze. Idri Istrefi është i martuar dhe baba i dy fëmijëve.
Kantoni Le Havre-5
Kantoni Le Havre-5 (frëngjisht: Canton du Havre-5) ishte një kanton në departamentin Seine-Maritime, rajonin Normandie në Francë. Kryeqëndra e kantonit ishte Le Havre. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 27443 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Le Havre-5 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Epitafi i fundit
Epitafi i fundit, roman me autore Rajmonda Belli (Gjençaj). Botuar në Tiranë nga "Elena Gjika", në vitin 2001. Libri ka 233 faqe.
Kthim në dashuri
Kthim në dashuri, roman nga Erald Nirvana. Botuar në Tiranë nga "Almera", në vitin 2007. Libri ka 140 faqe.
Ardiana Hobdari
Ardiana Hobdari Ambasadore e Jashtëzakonshme dhe Fuqiplotë e Republikës së Shqipërisë në Republikën e Greqisë nga prill 2017 e në vazhdim.
Gjalpa e kakaos
Gjalpa e kakaos është një yndyrë bimore e prodhuar nga presioni i fasuleve të kakaos për të marrë pluhurin e kakaos. Ngjyra e saj varion nga ngjyra e verdhë fildishtë në kafe. Ajo hyn në përbërjen e çokollatës.
Karakteristikat
Gjalpa e kakaos është një përzierje e yndyrës gjysmë e ngurtë dhe gjysmë e lëngshme: acidet e saj yndyrore kanë pikat e ndryshme të shkrirjes; acidi oleik shkrihet në, acidi stearik në , dhe acidi palmitik në. Gjalpa e kakaos, shkrihet në 34-35 °C.
Gjalpa e kakaos është një nga yndyrnat më të qëndrueshme (stabile) të njohura, e cila përmbanë antioksidantë natyralë që parandalojnë prishjen dhe i japin asaj një jetë të ruajtjes prej dy deri në pesë vjet.
Përdorimi
Përdoret në prodhimin e shumë produkteve parafarmaceutike ose kozmetike, të tilla si vajra diellore ose karminave për buzë. Deri në mesin e shekullit të 20-të, gjalpa e kakaos ishte baza e përbërjes së supozitorëve. Farmacistët ende e përdorën atë në vitet 1980 për përgatitjet artizanale. Është lënë pas dore për ekscipientë sintetikë të cilët nuk i nënshtrohen super-ngrirjes. Super-ngrirja është një ndryshim i gjalpës së kakaos që ndodh gjatë nxehjes për shkrirje, duke e bërë të papërshtatshme për përdorim.
Çokollata e bardhë është e përbërë nga gjalpa e kakaos, qumështi dhe sheqeri, ndërsa çokollata e errët është e përbërë nga kakao, gjalpa e kakaos dhe sheqeri.
Një direktivë evropiane bën të mundur futjen në përbërjen e çokollatës 5% të yndyrës bimore përveç gjalpit të kakaos.
Paketimi dhe ruajtja
Gjalpa e kakaos paketohet si një bllok ose fluska. Duhet mbajtur larg nga ajri dhe drita.
Kafka e ujkut
Kafka e ujkut, roman me autor Arif Molliqi. Botuar në Tiranë nga "Toena", në vitin 2001. Libri ka 184 faqe.
Sempervivum
parapamje Sempervivum është një gjini e rreth 40 specieve të bimëve me lule në familjen Crassulaceae, të njohura zakonisht si bimët e barit të veshit ose houseleeks. Emra të tjerë të zakonshëm përfshijnë liveforever (burimi i përcaktimit taksonomik Sempervivum, fjalë për fjalë "gjithmonë / përgjithmonë e gjallë"). Ato janë bimë shumëvjeçarë të këndshme të cilat formojnë tufa të përbëra nga gjethet e grumbulluara në rozeta. Në kushte të favorshme, ato përhapen me shpejtësi përmes pjesëve të ndara, dhe disa lloje vlerësohen të përshtatshme për kultivim në terrene të thata dhe me diell. Disa nga speciet më të përhapura të kësa familjeje janë:
Iitti
Iitti (Iitin kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Kymenlaakso.
Bujati
Bujat (greqisht: Αλέα/Aléa) është fshat në qarkun i Argolidhës, Greqi. Përpara vitit 1928, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Μπουγιάτι/Bougiáti.
Çmimi i madh i Bahrainit 2009
Çmimi i madh i Bahrainit 2009 (zyrtarisht VI Gulf Air Bahrain Grand Prix) ishte një garë e Formula Një e zhvilluar më 26 prill 2009 në Cirkuitin Ndërkombëtar të Bahrainit, Sakhir, Bahrain. Ishte gara e katërt e sezonit 2009 të Formula Një dhe Çmimi i madh i gjashtë i Bahrainit në histori.
Fituesi i garës ishte Jenson Button me Brawn i nisur nga vendi i katërt. Sebastian Vettel u rendit i dyti me Red Bull i ndjekur nga Jarno Trulli, i cili u nis nga pol pozita, në vendin e tretë. Lewis Hamilton me McLaren arriti rezultatin më të mirë sezonal duke u renditur i katërti, i ndjekur nga piloti tjetër i Brawn, Rubens Barrichello. Kimi Räikkönen i siguroi Ferrarit pikët e para të sezonit me një vend të gjashtë. Piloti tjetër i Toyotës Timo Glock u rendit i shtati, i ndjekur nga Fernando Alonso me Renault në vendin e tetë, pozicioni i fundit i pikëve.
Sfondi
Jenson Button vinte në garë si kryesuesi i renditjes për pilotë me 21 pikë, 6 më shumë se shoku i skuadrës Rubens Barrichello në vendin e dytë. Në vendin e tretë renditeshin dy pilotët gjerman Sebastian Vettel, fituesi i garës së kaluar, dhe Timo Glock, me nga 10 pikë secili. Në renditjen për konstruktorë, Brawn GP udhëhiqte me 36 pikë i ndjekur nga Red Bull me 19.5 pikë dhe Toyota me 18.5 pikë. Këto ishin ekipet që kishin shënuar numër pikësh dyshifrorë.
Loddes
Loddes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Loddes ka një popullsi prej 162 banorë dhe sipërfaqe 23.49 km², me një dendësi prej 7 banor/km².
Çmimi i madh i Bahrainit 2009
Sfondi
Ferrari ende nuk kishte shënuar asnjë pikë në tre garat e para, dhe nëse nuk do të realizonin pikë në Bahrain atëherë do të shënonin nisjen më të keqe të tyre në histori në Formula Një. Nisja e tyre më e dobët kishte ndodhur në sezonin 1980, ku ekipi kishte dështuar të shënonte pikë deri në garën e katërt në Shtetet e Bashkuara, ku Jody Scheckter u rendit i pesti.
Praktika dhe kualifikueset
Tre seanca praktike u mbajtën para garës, dy prej të cilave u zhvilluan të premten më 24 prill 2009, kurse e treta u zhvillua në mëngjesin e ditës së shtunë. Dy seancat e para zgjatën 90 minuta kurse seanca e tretë zgjati 60 minuta. Moti në dy seancat e para ishte i qëndrueshëm dhe pista ishte e thatë.
parapamje|majtas|[[Nelson Piquet Jr. u kualifikua me Renaultin e tij në vendin e pesëmbëdhjetë; shoku i tij i skuadrës Fernando Alonso ishte i shtati në nisje.]]
Në praktikën e tretë, Glock kreu xhiron më të shpejtë, duke vendosur kohën 1:32.605 para se makina e tij të rrotullohej pas një problemi me frenat. Ferrari dhe McLaren gjithashtu përmirsuan kohët e tyre. Felipe Massa vendosi kohën e dytë më të shpejtë, kurse Räikkönen të pestën. Hamilton vendosi kohën e katërt më të mirë. Nelson Piquet, Kubica, Nakajima, Trulli dhe Heidfeld plotësuan dhjetë vendet e para.