cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
35 vjet Shqipëri Socialiste
35 vjet Shqipëri Socialiste libër me autor Ymer Minxhozi. Botuar në Tiranë nga "8 Nëntori", në vitin 1979. Faqe 86.
Instrumentet juridike të ekzekutimit të vendimeve të arbitrazhit ndërkombëtar në Shqipëri
Instrumentet juridike të ekzekutimit të vendimeve të arbitrazhit ndërkombëtar në Shqipëri libër me autor Artan Spahiu. Botuar në Tiranë nga "UET Press", në vitin 2016. Faqe 340.
Baeza
Baeza është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun La Loma, të provincës Jaén, në Andalusia. Baeza ka 16253 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 194.3 km2.
Liqeni i Virit të Zi
Liqeni i Virit Zi  (Liqeni i Zi i Virit; Црн Вир, Crn Vir) është një liqen shumë i vogël i cili gjendet në Kosovë. Ai ndodhet në një lartësi prej 2350 m mbi nivelin e detit në Malet e Sharrit në pjesën e Kosovës. Ai ka një gjatësi maksimale prej 35 m dhe një gjerësi maksimale prej 20 m. Edhe Liqeni i Zi i Virit, ashtu si shumë të tjerë në Malet e Sharrit është i rrethuar nga shkëmbinjë të mëdhenjë.
Shtëpia e Luci Briskut
Shtëpia e Luci Briskut është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Xhorxhi Robo
Xhorxhi Robo ka qenë një figurë e nderuar dhe e respektuar, jo vetëm në Myzeqe ku ai lindi dhe zhvilloi një aktivitet të gjerë patriotik që në rininë e hershme të tij, por edhe në disa rrethe ku ai punoi si kuadër i rëndësishëm. Në luftën Antifashiste Nacional Çlirimtare, ai u përfshi që në orët e para në çetën e parë partizane të Myzeqesë dhe më pas në krye të formacioneve të ushtrisë partizane, të batalioneve dhe deri te grupi i partizanëve të Myzeqesë. Ai mori pjesë në shumë luftime, jo vetëm në Myzeqe, por deri në Sulovë e Tomorricë të Skraparit në betejat luftarake të Operacionit të Madh të Dimrit 1943-44 kundër pushtuesve nazi-fashistë. Lufta e trimëroi dhe e përgatiti për të kryer detyra të larta në disa rrethe të vendit në vitet e pasçlirimit si, në Berat, Lushnje, Lezhë, Mirditë dhe në aparatin e KQ të PPSH. Në vitin 1956 Xhorxhi Robo shkoi për studime të larta në Moskë dhe pas 3 vitesh, kthehet një politikan karriere, duke kryer funksione të larta partie. Vitet ‘60 e gjejnë Xhorxhi Robon në aparatin e KQ të Partisë. Më pas në vite 1969-1973, ambasador të Shqipërisë në R.P të Kinës.
Selma bint Umejs
Selma bint Umejs (arabisht: سلمى بنت عميس Salma bint Umays) ishte një nga sahabet e Muhammedit.
Ajo ishte nga fisi Hatham. Babai i saj ishte Umejs ibn Mad, dhe nëna e saj ishte Hind bint Auf nga fisi Himjar. Ajo kishte motër Esma bint Umejs dhe vëlla Aun ibn Umejs, dhe vëllezërit e motrat nga ana e nënës përfshinin Mejmuna bint el-Harith, Lybabe bint el-Harith dhe Mahmija ibn el-Xhazi. Selma dhe motra e saj Esma ishin ndër të konvertuarat e hershme të Islamit.
Ajo u martua me Hamza ibn Abdylmutalibin, dhe ata kishin një vajzë, Umama. Selma dhe Umama u bashkuan me emigracionin në Medinë në 622; por pasi Hamza u vra në betejën e Uhudit, ata u kthyen në Mekë. Selma pastaj u martua me Shadad ibn el-Had, i cili ishte nga klan Lejthit të fisit Bekr, dhe ata kishin një djalë, Abdullah.
Selma ende jetonte në Mekë në mars të vitit 629, kur Muhamedi vizitoi për të kryer pelegrinazhin e vogël. Në atë kohë, Aliu mori vajzën e saj Umama për të jetuar mes myslimanëve në Medinë.
Rakhigarhi
Rakhigarhi, ose Rakhi Garhi është një fshat në distriktin Hisar në shtetin e Haryanas në Indi, i gjendur 150 km në veri-perëndim të Delhit. Është siti i një vendbanimi që para Qyt. të Lug. së Industi që daton që nga viti 4600 p.e.s.. Siti me 7 kodrina që ishte më shumë se 300 hektarë, tashmë është gjetur mbi 350 hektarë me gjetjen e re të dy kodrinave shtesë, duke e bërë atë sitin më të madh të Qyt. të Lug. së Indusit në botë.
Vendndodhja
Gjendet në rrafshinën e lumit Ghaggar-Hakra, rreth 27 km nga lumi stinor Ghaggar. Në këtë zonë ka shumë site të tjera të rëndësishme arkeologjike, në luginën e lumit të vjetër në lindje të rrafshirës Ghaggar. Midis tyre janë siti i Kalibanganit, Kunalit, Balu-së, Bhirrana-s dhe Banawali-t. Sipas Jane McIntosh, Rakhigarhi gjendet në luginën e lumit para-historik të Drishadvatit. Ky është i njohur edhe si lumi Chautang. Lohari Ragho është një sit i afërt më i vogël.
Gërmimet
Në vitin 1963, Archeological Survey of India (ASI) filloi gërmimet në këtë sit dhe, megjithëse rreth këtyre gërmimeve është publikuar pak. Gërmime të mëtejshme u ndërmorën nga ASI nën drejtimin e arkeologut Amarendra Nath, midis viteve 1997 dhe 2000. Gërmimet më të fundit janë kryer nga Vasant Shinde, një arkeolog nga Deccan College Post-Graduate and Research Institute. Gërmimet e hollësishme të ASI-t në sit treguan madhësinë e qytetit të humbur dhe gjetjen e artifakteve të shumta, disa mbi 5,000 vjeçare. Rakhigarhi ishte i banuar që në kohët e hershme të Qytetërimit harapas. U zbuluan dëshmi të rrugëve të shtruara, sistemit të kanalizimeve, ujëmbledhësish të mëdhenj të ujit të shiut, sistemit të depozitimit, tullave prej terrakote, prodhimit të statujave dhe punimit të shkathët të bronxit si dhe metaleve të çmuara. U gjet gjithashtu bizhuteri, duke përfshirë byzylykë të bërë prej terrakote, guacka çonka, ar dhe gurë gjysëm të çmuar. Në Rakhigarhi gjenden nëntë kodrina të cilat janë emërtuar nga RGR-1 deri në RGR-9, nga të cilat RGR-5 është e populluar dendësisht nga establishmenti i fshatit Rakhishahpur dhe nuk është i disponueshëm për gërmime. Nga RGR-1 deri në RGR-3, RGR6 deri në RGR9 dhe disa pjesë të RGR-4 janë të disponueshme për gërmime.
Datimi
Në vitin 2014 u publikuan gjashtë datime me radiokarbon nga gërmimet në Rakhigarhi midis viteve 1997 dhe 2000, që i korrspondojnë tre periudhave në sit (Pre-formative, Periudha e Hershme Harapase dhe Periudhës së Maturisë Harapase). Kodrina RGR-6 tregoi një fazë Pre-formative të përcaktuar si Faza Sothi me dy datimet në vazhdim: 6420 +/- 110 dhe 6230 +/- 320 vite më parë, dmth. 4470 +/- 110 dhe 4280 +/- 320 p.e.s..
Zona
Shumë studiues, duke përfshirë Gregory Possehl, Jonathan Mark Kenoyer, Raymond Allchin dhe Rita P. Wright besojnë se duhet të shtrihet midis 80 dhe 100+ hektarëve në zonë. Për më tepër, Possehl nuk beson se gjithë kodrinat në Rakhigarhi i përkasin të njëjtit vendbanim të Luginës së Indusit, duke pohuar se, "RGR-6, një sit Sothi-Siswal i njohur si Arda, ishte me gjasa një vendbanim i ndarë". Amarendra Nath, e cila kreu gërmimet midis viteve 1997 dhe 2000, raportoi se siti mbulonte më shumë se 300 hektarë (3 km2) me 7 kodrina, pesë nga të cilat janë të integruara. Me gjetjet e reja të dy kodrinave shtesë prej 25 hektarësh secila në vitet 2014-2015 gjatë gërmimeve të bashkuara të drejtuara nga Haryana Archaeological Department, Deccan College Post-Graduate and Research Institute dhe Seoul National University, siti tashmë është përcaktuar shumë më i madh duke mbuluar një sipërfaqe prej 350 hektarësht (3.5 km2), duke e bërë atë sitin dhe qytetin më të madh të Qytetërimit të Luginës së Indusit në botë.
Zbulimet
Deri tani gërmimet tregojnë një qytet të mirë-planifikuar me rrugë 1.92 m të gjera, pak më të gjera se në Kalibangan. Qeramika është e ngjashme me atë të Kalibanganin dhe Banawalit. Janë gjetur gropa të rrethuara nga mure, të cilat mendohet se për flijime ose për ceremoni fetare. Zjarri përdorej gjerësisht në ceremonitë e tyre fetare. Ka kanale të ujërave të zeza të bëra me tulla. Janë gjetur gjithashtu statuja terrakote, pesha, artifakte bronxi, krehëra, grepa peshkimi prej bakri, gjilpëra dhe emblema terrakote. Është gjetur një vazo bronxi që është e dekoruar me ar dhe argjend. Është gjetur një fonderi me rreth 3000 gurë të palëmuar gjysëm të çmuar. Këtu janë gjetur shumë vegla për lustrimin e këtyre gurëve si dhe një furrë. Është gjetur një varr me 11 skelete, me kokat të drejtuara nga veriu. Afër kokave të skeleteve, mbaheshin enë të përdorimit të përditshëm. Tre skeletet femërore kanë byzylykë guackash në kyçet e majta të duarve. Afër një skeleti femëror është gjetur një byzylyk i artë. Për më tepër, të vendosur pranë kokës janë gjetur gurë gjysëm të çmuar, që tregon se ata ishin pjesë e njëlloj varseje. Në prill të vitit 2015, u zbuluan katër skelete të plota njerëzore nga kodrina RGR-7. Këta skelete i përkisnin dy meshkujve të rritur, një femre dhe një fëmije. Qeramika me ushqime ashtu si dhe byzylyke guackash u gjetën rreth këtyre skeleteve. Pasi skeletet u gërmuan në mënyrë shkencore pa ndonjë kontaminim, arkeologët mendojnë se me ndihmën e teknologjisë më të fundit te këta skelete dhe me marrjen e ADN-së, është e mundur të përcaktohet se si dukeshin harapasit (banorët e qytetërimit të Luginës së Indusit) rreth 4500 vjet më parë. Në sit u zbuluan altare zjarri dhe struktura absidale. Këtu janë gjetur vegla gjuetie si doreza bakri dhe grepa peshkimi. Prania e lodrave të larmishme si mini-rrotat, kapakë në miniaturë, topa hobeje, figurina kafshësh tregojnë mbizotërimin e kulturës së lodrave. Shenja të lulëzimit të tregëtisë mund të shihen me zbulimin e stampave, stolive dhe peshave prej kerti. Peshat e gjetur aty janë të ngjashme me peshat e gjetura në shumë site të tjera të Q.L.I. duke konfirmuar praninë e sistemit të standardizuar të peshave. Gjurmë të veshjeve prej pambuku të ruajtura në objekte argjendi ose bronxi ishin të njohura në Rakhigarhi, Chanhudaro dhe Harapa. Një numë befasues emblemash stampuese u gjetën gjithashtu në këtë sit.
Enët Hakra
Siti ka depozita të trasha ‘Enësh Hakra’ (tipike të vendbanimeve të fazës së hershme të luginës së Indusit dhe të lumit të tharë Sarasvati). Ai ka gjithashtu artifakte të Periudhës së Hershme dhe të Maturisë Harapase. Prania solide e kulturës së Enëve të qeramikës Hakra ngre pyetje të rëndësishme: "A erdhi Qytetërimi i L. së Indusit më vonë seç është regjistruar?" Kultura Hakra dhe Fazat e Hershme janë të ndara nga më shumë se 500–600 vite dhe populli Hakra konsiderohet se janë banorë më të hershëm të Indusit. Megjithëse rezultatet e datimit me radiokarbon-14 janë në pritje, bazuar në shtresën e trashë Kulturës së Enëve Hakra në Rakhigarhi, thuhet se siti mund të datohet rreth 2500 deri në 3000 p.e.s.
Varreza
Gjendet një varrezë me tetë varre të Periudhës së Maturisë Harapase. Shpesh gropat e varreve janë të mbuluara me tulla dhe në një rast ka tabut druri. Tipe të ndryshme gropash varri ishin gërmuar për të formuar një pirg me dhe dhe trupi vendosej poshtë tij; dhe pastaj maja e këtij varri mbushej me tulla për të formuar një strukturë çatie mbi varr. Bashkë me skeletet njerëzore në vendet e varreve u gjetën vezët e parazitëve që kishin dikur në stomak. Analiza e ADN-së së njerëzve e marrë nga kockat ashtu si dhe analiza e parazitëve dhe kafshëve do të bëhet për të kuptuar zanafillën e këtyre njerëzve.
Muzeu
Rakhigarhi, i cili është një sit i Qyt. Lug. së Indusit, ka gjithashtu një muze të zhvilluar nga qeveria e shtetit. Gjendet gjithashtu edhe Haryana Rural Antique Museum 60 km larg, i cili mirëmbahet nga Chaudhary Charan Singh Haryana Agricultural University në Gandhi Bhawan, që shfaqe evoluimin e bujqësisë dhe antikat e zhdukura. Jahaj Kothi Museum, i emërtuar sipas George Thomasit, gjendet brenda Kompleksit të Pallateve të Firoz Shah-ut dhe ruhet nga Archaeological Survey of India.
Rakhigarhi aktual
Sot, Rakhigarhi është një fshat i vogë në shtetin e Haryanas, në Indi. ASI e gërmoi vendin gjatë tre dimrave, duke filluar nga viti 1997. Gërmimet u ndërprenë për vite për shkak të një hetimi mbi keqpërdorimin e fondeve. Shumë nga gjetjet iu dhuruan Muzeut Kombëtar. Në maj të vitit 2012, Global Heritage Fund, e konsideroi Rakhigarhi-n si një nga 10 sitet më të rrezikuara në Azi. Studim nga Sunday Times, zbuloi se siti nuk ruhet, muri kufizues prej hekuri është thyer dhe fshatarët i shesin artifaktet që ata gërmojnë në sit dhe pjesë të sitit tashmë janë të zëna nga shtëpi private informale.
Rëndësia
Madhësia dhe uniciteti i Rakhigarhi-t ka tërhequr shumë vëmendjen e arkeologëve nga e gjithë bota. Është pranë Delhit, duke treguar përhapjen e Q.L. së Indusit deri në këtë largësi të Indisë së veriut. Një pjesë e madhe e zonës nuk është gërmuar akoma dhe detaje nga gërmimet e deri tanishme janë akoma për tu publikuar. Një tjetër sit i lidhur në zonë është Mitathal-i, që është akoma duke pritur gërmimet.
Urat në Shqipëri gjatë shek. XX-të
'''Urat në Shqipëri gjatë shek. XX-të''' libër me autorë Gjergj Thomai, Arian Lako, Luljeta Fortuzi. Botuar në Tiranë nga "Flesh", në vitin 2016. Faqe 180.
Shtëpia e Luçi Shkarpa
Shtëpia e Luçi Shkarpa është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Mirëqënia në Shqipëri është për të gjithë
Mirëqënia në Shqipëri është për të gjithë libër me autor F. Mitrushi. Botuar në Tiranë nga "8 Nëntori", në vitin 1978. Faqe 116.
Xhamia e Kusarit
Xhamia e Kusarit është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Sylejman Shah
parapamje|Tyrbja e Sylejman Shahut Sylejman ibën Kaja Alp i njohur si Sylejman Shah ishte babai i Erthogrul Gazit i cili e drejtoi të birin për krijimin e një shteti ai kishte edhe 3 djem të tjer: Gündodu bey, Sungur Tekin Bey dhe Dündar bey .. Ai vdiq në një lum duke kaluar me kal dhe me pranin e dy djemve të tij Gündodu bey dhe Erthogrul bey ai iu la nje amanet te dy bijve që të jen të bashkuar gjithmon grua e kishte Hajme hatun e cila pas vdekjes së shoqit ( burrit) dhe sulmeve nga mongolet që rezultoi me prishjen e tër të kampir KAY ajo u shperngul te i vëllau në Kampin Dodurga dhe ngriti një Kamp të bashkuar me fisin Dodurga të cilin e udhëhoqi ajo deri në diten kur u mbajt kuvendi për zgjedhjen e beut të ri të cilin e udhëhoqi vet ajo ..
Ujësjellësa-kanalizime : vështrim historik i projektimit të ujësjellësa-kanalizime në Shqipëri 1929-1990
Ujësjellësa-kanalizime : vështrim historik i projektimit të ujësjellësa-kanalizime në Shqipëri 1929-1990 libër me autorë Gjergj Thomai, Fitim Ballo, Luljeta Fortuzi. Botuar në Tiranë nga "Flesh", në vitin 2016. Faqe 184.
Lufta e çetave në Shqipëri
Lufta e çetave në Shqipëri libër me autor Hermann Frank dhe Gaqo Karakashi (shqipër.), Izet Duraku (red.), Shefqet Hoxha (rec.). Botuar në Tiranë nga "Klubi i Poezisë", në vitin 2016. Faqet e librit 304.
Limans
Limans është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Limans ka një popullsi prej 341 banorë dhe sipërfaqe 20.97 km², me një dendësi prej 16 banor/km².
Pukoci
Pukoc (serbisht: Пуковац/Pukovac) është fshat në komunën e Dolecit, Serbi.
Bailén
Bailén është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Sierra Morena, të provincës Jaén, në Andalusia. Bailén ka 18785 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 117.6 km2.
Vilada
Vilada është komunë në qarkun Berguedà, Kataloni. Ndodhet 627 kilometra në lindje të Madridit.
Alexander Fleming
Sir Alexander Fleming (6 gusht 1881 – 11 mars 1955) ishte një mjek dhe mikrobiolog skocez, më i njohur për zbulimin e substancës së parë antibiotike me efekt të gjerë në botë, të cilën ai e quajti penicilinë. Zbulimi i tij në vitin 1928 i asaj që më vonë u quajt benzilpenicilinë (ose penicilina G) nga myku Penicillium rubens përshkruhet si "fitorja e vetme më e madhe e arritur ndonjëherë mbi sëmundjen". Për këtë zbulim, ai ndau Çmimin Nobel në Fiziologji ose Mjekësi në 1945 me Howard Florey and Ernst Boris Chain.
Ai zbuloi gjithashtu enzimën lizozimë nga shkarkimi i hundës në vitin 1922, dhe së bashku me të një bakter që ai e quajti Micrococcus Lysodeikticus, më vonë u quajt Micrococcus luteus.
Shtëpia e Luçi Xhamo
Shtëpia e Luçi Xhamo është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Shqiptarët në Argjentinë
Shqiptarët në Argjentinë, ose Arbëreshët e Argjentinës (spanjisht: Albaneses en Argentina), përbëjnë një komunitet shqiptare prej rreth 50 mijë banorësh emigruar nga Italia në Argjentinë.
Shumica dhe fillimi e shqiptarëve që mërguan në Argjentinë ishin arbëreshë nga Italia jugore, ndërsa rritja e mërgimeve shqiptare në Argjentinë ndodhi në fillim të shekullit 20, me mbërritjen e rreth 20,000–30,000 shqiptarëve.
Sot, përveç disa familjeve në Rosario dhe Córdoba, pothuajse të gjithë shqiptarët e Argjentinës jetojnë në Buenos Aires. Për çdo vit, më 29 nëntor, Shoqëria Patriotike Shqiptare Skenderbeu (spanj. Asociación Patriótica Albanesa Skenderbeu) feston Ditën e Flamurit me këngë dhe ushqime tradicionale shqiptare.
Ukashe ibn el-Mihsan
parapamje| Ukasha ibn Mihsan Ukasha ibn Mihsan ishte një nga shokët e profetit islam, Muhammed, ai mori pjesë në bastisjen e Nakhla gjatë epokës së Muhamedit. Ai gjithashtu mori pjesë në ekspeditën e Ukasha bin El-Mihsan, kundër fiseve të Udhrah dhe Baliy (gjithashtu shkruar Bali), e cila u zhvillua në tetor 630, 9AH të Kalendarit Islamik.
Shqiptarët në Argjentinë
Shqiptarë të njohur në Argjentinë
thumb|200x200px|[[Ernesto Sabato (1911 – 2011) ishte shkrimtar, piktor dhe fizikant argjentinas me origjinë arbëreshe.]]
Shadad ibn Eus
Shadad ibn Eus (Arabisht شداد بن أوس ), ishte një shok i profetit Muhammed dhe një transmetues i hadithit. Ai është i njohur për transmetimet e hadithit lidhur me veprat e mira, moralin dhe el-Sham. Ai është i njohur edhe për deklaratat e tij të cilat japin disa udhëzime.
Transmetime
Për shembull, disa hadithe të famshme janë raportuar nga ai lidhur me veprat e mira, Shadad bin Eus ka raportuar:
Ekualipti dhe kultivimi i tij në Shqipëri
Ekualipti dhe kultivimi i tij në Shqipëri libër me autor Ilia Nako. Botuar në Tiranë nga Ministria e Bujqësisë, në vitin 1955. Faqe 118.
Shadad ibn Eus
Transmetime
I Dërguari i Allahut ka thënë: "'Njeriu i mençur është ai që thërret vetën për llogari (dhe refuzon të bëjë veprime të këqija) dhe bën vepra të shkëlqyera për të përfituar pas vdekjes; dhe njeriu i pamend është ai që nënshtrohet tundimeve dhe dëshirave të tij dhe kërkon nga All-llahu përmbushjen e dëshirave të tij të kota '. - Rijadus Salihin"
Gjithashtu, ai është gjithashtu i famshëm për raportimin e haditheve lidhur me El-Sham, për shembull, Shadad bin Eus ka raportuar:
I Dërguari i Allahut ka thënë: "'Shami do të mposhtet dhe El-Kuds (Jeruzalemi) do të pushtohet dhe ti ose bijtë e tu do të jenë Imam atje, nëse Allahu do'. - Taberani" <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2018)">citim i nevojshëm  ]
Shqiptarët në Hungari
Shqiptarët në Hungari (hungarisht: Albánok Magyarországon) janë vendosur për herë të parë në kohen e sundimeve osmane. Edhe pse një komunitet i vogël, sipas të përjavshmes hungareze Heti Valasz në vitin 2013, shqiptarët drejtonin 400 nga 1,400 bizneset e bukës në vend.
Sourribes
Sourribes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Sourribes ka një popullsi prej 179 banorë dhe sipërfaqe 19.75 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Bale, Kroaci
Bale ( Valle, më parë Valle d'Istria;) është një vendbanim dhe komunë në Qarkun e Istrias, Kroaci.
Lahutarët e Sanxhakut të Pazarit të Ri (libër)
Përmbajtja
thumb|300px|right|Pamje nga simpoziumi "Lahutarët e Sanxhakut" Shoqata “Kosova për Sanxhakun”, në mesin e shumë aktiviteteve kulturore dhe shkencore organizoi  simpoziumin e parë të këtij lloji në Prishtinë, në vitin 2018, në Institutin Albanologjik, me temë “Lahutarët e Sanxhakut të Pazarit të Ri”, e që tash po botohet si përmbledhje e kumtesave të autorëve që i kanë dërguar punimet e tyre për botim: Lahutarët e Sanxhakut të Pazarit të Ri, kumtesa të simpoziumit shkencor, mbajtur më 8.9.2018, Prishtinë, organizuar nga shoqata “Kosova për Sanxhakun”, në bashkëpunim me Institutin Albanologjik, Prishtinë.
Bale, Kroaci
Origjina e vendbanimit qëndron në fortesën romake të Castrum Vallis, e ndërtuar nga Caius Palcrus për të mbrojtur rrugën e kripës nga Pula në Poreč.
Lahutarët e Sanxhakut të Pazarit të Ri (libër)
Përmbajtja
Projekti i hartuar për lahutarët e Sanxhakut i udhëhequr nga Ismet Azizi, është realizuar pa shumë vështirësi nga Këshilli Organizues. Janë kontaktuar epikologë dhe janë dërguar ftesa në të gjitha qendrat tona studimore dhe universitare, nga Shkodra e deri në Vlorë, nga Tetova e Shkupi e deri në Prizren, duke i përfshirë këtu edhe dy qendrat e mëdha, Tiranën e Prishtinën. Ftesat janë dërguar edhe për studiuesit nga Sanxhaku i Pazarit të Ri, në Universitetin e Tuzllës, si dhe në Evropë: Austri, Itali, Poloni etj. Simpoziumi është përkrahur financiarisht nga Ministria për Kulturë, Rini dhe Sport.
Bale, Kroaci
Komuna mbulon një sipërfaqe totale prej 81.65 km2  dhe ka një popullsi totale prej 1,127. Komuna është zyrtarisht dygjuhëshe, kroatisht dhe italisht, prandaj të dy emrat janë zyrtarë dhe të barabartë. Bale është i lidhur me rrjetin e autostradave kroate nga një dalje në autostradën A9 (E751 ), pjesë e Istrian Y.
Lahutarët e Sanxhakut të Pazarit të Ri (libër)
Përmbajtja
Pas simpoziumit është formuar Redaksia për përgatitjen e kumtesave për shtyp dhe janë caktuar anëtarët e Redaksisë dhe recensuesit. Recensues: prof. dr. Rigels Halili, epikolog, Universiteti i Varshavës, Poloni; prof. as. dr. Albin Sadiku, etnomuzikolog, Instituti Albanologjik, Prishtinë. Redaksia: prof. dr. Zymer Ujkan Neziri, epikolog, Instituti Albanologjik, Prishtinë; prof. dr. Nicola Scaldaferri, etnomuzikolog, Universiteti i Milanos, Itali; prof. dr. Rexhep Doçi, gjuhëtar, Instituti Albanologjik, Prishtinë; prof. dr. Lush Culaj, historian, Instituti Albanologjik, Prishtinë; dr. sc. Harun Crnovrshanin, publicist, Pazari i Ri, Sanxhak; mr. sc. Ismet Azizi, gjeograf, Gjilan; mr. sc. phd (c) Fitim Veliu, filolog, lektor, Mitrovicë, si dhe asistent, Prizren. Në mënyrë të veçantë falënderojmë kryeredaktorin – prof. dr. Zymer Ujkan Neziri dhe sekretarin – mr. sc. Fitim Veliu, të cilët e kanë kryer punën me përkushtim dhe me profesionalizëm.
Bale, Kroaci
Janë tre vendbanime brenda komunës (që nga viti 2006), ato janë:
Komuna e Bales kufizohet me qytetin Rovinj, komunat Kanfanar, Svetvinčenat dhe Vodnjan. Fshati është 13 km larg nga Rovinj dhe 20 km nga Pula. Bashkisë i përkasin shkëmbinjtë e Kolonës dhe Porerit.
Sipërfaqja e komunës Bale është 81,90 km2.
Lahutarët e Sanxhakut të Pazarit të Ri (libër)
Përmbajtja
Edhe kuadri gjuhësor -teknik është caktuar, dy lektorë: Fazli Hajrizi dhe Muhedin Fjuljanin, dy përkthyes: Zymer U. Neziri dhe Faruk Ferataj; redaktori teknik i thyerjes teknike dhe i treguesve të emrave, si dhe punuesi i ballinës, Zeni Ballazhi, të cilët po ashtu i falënderojmë për punën me përkushtim.
Përgatitja për shtyp i ka pasur disa vështirësi me disa kumtues të vonuar, por edhe me mangësi të shumta në përgatitjen e kumtesave për shtyp, duke filluar nga shkurtorja e fjalët çelësa e deri te fusnotat, rezymeja dhe bibliografia, me hartimin e të cilave është marrë kryesisht prof. Neziri.
Për mjete financiare, për përgatitjen për shtyp të librit dhe të shtypjes së tij, nuk është hapur dera aq lehtë, por nga Gjermania, shoqata – kulturore shqiptare – gjermane “Sali Çekaj’’, Pfaffenhofen a.d. Ilm, Gjermani, premtoi pa hezitim dhe e realizoi premtimin e dhënë për financimin e përgatitjeve për shtyp të librit dhe të shtypjes së tij, ’’Lahutarët e Sanxhakut të Pazarit të Ri”, e me këtë rast i falënderojmë shumë përzemërsisht.
Ky libër, i hartuar sipas standardeve shkencore, me rezyme edhe boshnjakisht e anglisht, është ndihmesë e vogël për krahinën e Sanxhakut të Pazarit të Ri, dikur pjesë e Kosovës, e sot i ndarë dysh ndërmjet Serbisë dhe Malit të Zi. Banorët e tij janë përfshirë në projekte shtetërore edhe për zhvendosje në Turqi, sidomos në kohën e Kralit, kur këtu bënin kërkime për Eposin e Kreshnikëve studiuesit e Universitetit të Harvardit dhe ku, për fat të mirë, takojnë Homerët e fundit të Evropës. Trajtimi i keq ndaj këtyre banorëve ka vazhduar edhe në kohën e Titos, prandaj sot jetojnë të zhvendosur në vende të ndryshme, një pjesë e madhe e tyre në Turqi, në Evropën Perëndimore e gjetiu. Ky libër, besoj se sadopak do t’u ndihmojë të gjithëve që ta njohin të kaluarën e vet të lavdishme të etnokulturës, që ruhet në fondet arkivore të Universitetit të Harvardit.
Për librin
Doli nga shtypi libri me kumtesa Lahutarët e Sanxhakut të Pazarit të Ri
Ujkan Neziri: Doli nga shtypi libri me kumtesa, “Lahutarët e Sanxhakut të Pazarit të Ri”
Simpozium për lahutarët e Sanxhakut të Pazarit të ri
Ndihmesë për studimin e lahutarëve të Sanxhakut të Pazarit të Ri dhe për epikologjinë
Ivan Balliu
Ivan Balliu Campeny, ka lindur më 1 janar 1992 në Caldes de Malavella (Katalonjë, Spanjë), është një futbollist shqiptaro-spanjoll që luan mbrojtës anësor për FC Metz dhe Kombëtaren shqiptare të futbollit.
Artan Imami
Artan Imami ka lindur më 11 shkurt 1961 në Tiranë, dhe është aktor dhe regjisor shqiptar.
Zoica Sema
Zoica Sema deputete në Kuvendin e Shqipërisë nga viti 1962 deri në 1974. Ajo ka qenë deputete e rrethit të Lushnjës.
Xhamia e Mahmut Pashes
Xhamia e Mahmut Pashes është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Shahinoci
Shahinoc (serbisht: Шаиновац/Šainovac) është fshat në komunën e Dolecit, Serbi.
Paganizmi laik
Paganizmi laik ose paganizmi humanist është një këndvështrim që mbështet virtytet dhe parimet që lidhen me paganizmin duke ruajtur një botëkuptim laik. Qasjet ndaj paganizmit laik ndryshojnë, por mund të përfshijnë respektin për krijesat e gjalla dhe vetë Tokën, duke refuzuar besimin në hyjnitë. Paganët laikë mund t'i njohin perëndeshat/zotat si metafora të dobishme për cikle të ndryshme të jetës, ose ta riformulojnë magjinë si një praktikë thjesht psikologjike.
Sfondi historik
Ndërsa Evropa u kristianizua, Etërit e Kishës rregullisht laicizuan hyjnitë dhe mitet pagane përmes euhemerizmit, një praktikë ku hyjnitë interpretohen si figura historike që në një moment ishin bërë të adhuruar si perëndi. Klementi i Aleksandrisë e përmblodhi qasjen në Cohortatio ad gentes, duke iu drejtuar paganëve: "Ata të cilëve ju përkuleni, dikur ishin njerëz si ju".
Shekulli i 18-të prodhoi një grup të konsiderueshëm veprash që kërkonin të "zbulonin" koncepte nga bota e lashtë, duke përfshirë perënditë pagane. Kjo lindi interpretime racionaliste dhe ateiste të koncepteve të lashta mitologjike dhe tekstet e lashta ndonjëherë lexoheshin sikur të ishin shkruar nga bashkëkohësit e filozofëve iluministë, duke diskutuar të njëjtat tema si ata nga e njëjta perspektivë humaniste.
Neopaganizmi
Disa ithtarë të paganizmit modern kanë zhvilluar qasje humaniste ose laike, ku përqafohen aspekte të rëndësishme të një botëkuptimi pagan, por hyjnitë nuk nderohen si qenie reale ose të mbinatyrshme. Këto qasje marrin forma të ndryshme.
Në shekullin e 19-të, shkrimtari francez Louis Ménard përdori termin "paganizëm mistik" për përpjekjen e tij për të krijuar një zëvendësues për fenë e organizuar, në të cilën ai përdori një qasje humaniste për të njohur rëndësinë e simboleve dhe të paarsyeshmes. Koncepti pati ndikim të rëndësishëm në poetin Leconte de Lisle dhe lëvizjen Parnasiane.
Rita Hester
Rita Hester (lindur në 30 nëntor 1963- 28 nëntor 1988) ishte një transgjinore afro-amerikane e vrarë në Allston, Masaçusets. Vrasja e saj solli zemëratë publike, duke sjellur organizimin e një manifestimi të heshtur nën dritën e qirinjve të premten pasardhëse (4 dhjetor) në të cilin morën pjesë 250 persona. Komuniteti loboi që jeta e Ritës dhe identiteti i saj të raporothej siç duhej në media, ndër të cilat “Boston Herald” dhe “Bay Windows” e raportuan. Specifikisht gazetarja Nany Nangeroni e zhvilloi kronikën. Vdekja e saj i shtyu aktivistët të organizonin “Remembering Our Dead”, një projekt virtual, si dhe themelimin e Ditës Përkujtimore për personat Transgjinor. Gwendolyn Ann Smith themeloi këtë ditë në 1999.
Paganizmi laik
Neopaganizmi
Biologu Andreas Weber promovon atë që ai e quan "ekologji poetike" dhe "materializëm poetik". Ky ka qenë një burim frymëzimi për njerëz të tillë si Henrik Hallgren i Asamblesë Suedeze Forn Sed.
Paganizmi i pazot: Zërat e paganëve joteistë, një antologji amerikane e redaktuar nga John Halstead, u botua në vitin 2016 dhe përmban një numër esesh mbi qasjet laike ndaj paganizmit. Ateopaganizmi: Një shteg nderimi i tokës i rrënjosur në shkencë u botua në vitin 2019 nga Mark Green dhe paraqet një metodologji, arsyetim, grup vlerash dhe praktikash për një emërtim të paganizmit natyralist.
Teologjia politike
Në kontekstin e teologjisë politike, filozofi Odo Marquard ka argumentuar se ndarja e pushteteve është një "kthim i zhgënjyer i politeizmit". Eseja e tij e vitit 1979 mbi temën, " Në lavdërim të politeizmit ", provokoi polemika midis studiuesve gjermanë. Ndryshe nga Marquard, filozofi Jacob Taubes, i cili mbrojti një version të sekularizuar të eskatologjisë apokaliptike, argumentoi se versioni i laicizuar, politik i paganizmit është totalitarizmi.
Baix Pallars
Baix Pallars është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Pallars Sobirà, të provincës Lleida, në Komunitetin Katalonia. Baix Pallars ka 413 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 129.41 km2.
Xhamia e Sefes
Xhamia e Sefes është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Redortiers
Redortiers është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Redortiers ka një popullsi prej 61 banorë dhe sipërfaqe 45.77 km², me një dendësi prej 1 banor/km².
Shtëpia e Mai Gajda
Shtëpia e Mai Gajda është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Liqeni i Virit të Poshtëm
Liqeni i Virit të Poshtëm (Liqeni i Virit të Poshtëm; Доњи вир, Donji Vir) është njëri nga liqenet e vogla malore i cili ndodhet në Malet e Sharrit në pjesën e Kosovës. Ai ka një formë rrethore me një diametër prej rreth 30 m ndërsa ndodhet vetëm disa metra në perëndim të Liqenit të Vogël të Jazhincës.
Ebu Said Xhurxhani
Ebu Said el-Dharir el-Xhurxhani ( ابو سعيد الضرير الجرجاني ), gjithashtu Gurgani, ishte një matematikan dhe astronom Persian i shekullit  9-të nga Xhurxhan (Gurgan), Iran. Ai shkroi një traktat mbi problemet gjeometrike dhe një tjetër në vizatimin e meridianit. George Sarton e konsideron atë një nxënës të Ibn al-A'rabi, por Carl Brockelmann e hedh poshtë këtë mendim.
Punët
Dy nga veprat e tij janë:
Shtëpia e Lufti Staroves
Shtëpia e Lufti Staroves është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Petras Griškevičius
Petras Petrovičius Griškevičius ( Пя́трас Пя́трович Гришкя́вичюс; 19 korrik 1924 – 14 nëntor 1987) ishte një zyrtar i partisë komuniste në RSS e Lituanisë. Ai ishte Sekretari i Parë i Partisë Komuniste të Lituanisë ( de facto udhëheqës i Lituanisë) nga viti 1974 deri në vdekjen e tij.
Karriera partiake
Pas anëtarësimit në partinë komuniste në vitin 1945, ai dalëngadalë u ngjit në grada. Ai punoi në departamentin e censurës së shtypit (1950–1955) përpara se të transferohej në Komitetin e Qytetit të Vilniusit të Partisë Komuniste të Lituanisë. Atje punoi në sekretariat (1955–1964) dhe në komitetin qendror (1964–1971), duke u bërë sekretar i parë në 1971.
Udhëheqësi i Lituanisë Sovjetike
Pas vdekjes së Antanas Sniečkusit në 1974, Griškevičius e pasoi atë si Sekretar i Parë i Partisë Komuniste Lituaneze. Ai ishte gjithashtu delegat i Sovjetit Suprem të RSS Lituaneze (që nga viti 1965), delegat i Sovjetit Suprem të Bashkimit Sovjetik (që nga viti 1974) dhe anëtar i Komitetit Qendror të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik (që nga viti 1976). Griškevičius u përshkrua si një Brezhnjevit, konservator dhe " aparatchik mediokër", i cili kundërshtonte perestrojkën dhe veçanërisht glasnostin. Ai mbështeti shtypjen e historisë dhe trashëgimisë kulturore lituaneze, duke i zëvendësuar ato me propagandën sovjetike.
Jeta personale dhe vdekja
Ai vdiq në Vilnius më 14 nëntor 1987 dhe u varros në varrezat Antakalnis.
Ebu Sehl Isa bin Jahja el-Masihi
Ebu Sehl 'Isa ibn Jahja el-Masihi el-Xhurxhani ( Persisht ابو سهل عيسى‌ بن‌ يحيى مسيحی گرگانی ) ishte një mjek persian nga Xhurxhani, në lindje të Detit Kaspik, në Iran.
Ai shkroi traktate të tjera për fruthin, për murtajën, për pulsin, etj.
Ai vdiq në një stuhi pluhuri në shkretëtirat e Huarezmisë në 999-1000 të es.
Kroni i Islom Beut
Kroni i Islom Beut është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Popujt indigjenë të Amerikës
Popujt indigjenë të Amerikës janë banorët e Amerikës para ardhjes së kolonëve evropianë në shekullin e 15-të, dhe grupet etnike që tani identifikohen me ata popuj.
Edhe pse shumë popuj indigjenë të Amerikës ishin tradicionalisht gjuetarë-mbledhës - dhe shumë, veçanërisht në pellgun e Amazonës, ende janë - shumë grupe praktikonin akuakulturën dhe bujqësinë. Ndërsa disa shoqëri vareshin shumë nga bujqësia, të tjera praktikonin një përzierje të bujqësisë, gjuetisë dhe grumbullimit. Në disa rajone, popujt indigjenë krijuan arkitekturë monumentale, qytete të organizuara në shkallë të gjerë, qytet-shtete, krerët, shtete, mbretëri, konfederata dhe perandori. Disa kishin shkallë të ndryshme njohurish për inxhinierinë, arkitekturën, matematikën, astronominë, shkrimin, fizikën, mjekësinë, mbjelljen dhe ujitjen, gjeologjinë, minierat, metalurgjinë, skulpturën dhe argjendarinë.
Shumë pjesë të Amerikës janë ende të populluara nga popuj indigjenë; disa vende kanë popullsi të konsiderueshme, veçanërisht Bolivia, Kanadaja, Ekuadori, Guatemala, Meksika, Peruja, Kili dhe Shtetet e Bashkuara. Të paktën një mijë gjuhë të ndryshme indigjene fliten në kontinentin amerikan. Disa, si gjuhët keçuane, ajmara, guarani, gjuhët maja dhe nahuatl, i numërojnë folësit e tyre në miliona. Shumë gjithashtu mbajnë aspekte të praktikave kulturore indigjene në shkallë të ndryshme, duke përfshirë fenë, organizimin shoqëror dhe praktikat e jetesës. Ashtu si shumica e kulturave, me kalimin e kohës, kulturat specifike për shumë popuj indigjenë kanë evoluar për të përfshirë aspektet tradicionale, por edhe për nevojat moderne. Disa popuj indigjenë ende jetojnë në izolim relativ nga kultura perëndimore dhe disa ende numërohen si popuj të pa kontaktuar.
Ngritja e lëvizjeve indigjene
Që nga fundi i shekullit të 20-të, popujt indigjenë në kontinentin amerikan janë bërë më aktivë politikisht për të mbrojtur të drejtat e tyre të traktatit dhe për të zgjeruar ndikimin e tyre. Disa janë organizuar për të arritur një lloj vetëvendosjeje dhe ruajtjen e kulturave të tyre. Organizata të tilla si Koordinatori i Organizatave Indigjene të Pellgut të Lumit Amazon dhe Këshilli Indian i Amerikës së Jugut janë shembuj të lëvizjeve që po kapërcejnë kufijtë kombëtarë për të ribashkuar popullsitë indigjene, për shembull ato nëpër pellgun e Amazonës. Lëvizje të ngjashme për të drejtat indigjene mund të shihen gjithashtu në Kanada dhe Shtetet e Bashkuara, me lëvizje si Këshilli Ndërkombëtar i Traktatit Indian dhe anëtarësimi i grupeve vendase indigjene në Organizatën e Kombeve dhe Popujve të Papërfaqësuar.
Ka pasur një njohje të lëvizjeve indigjene në shkallë ndërkombëtare. Anëtarësia e Kombeve të Bashkuara votoi për të miratuar Deklaratën për të Drejtat e Popujve Indigjenë, pavarësisht mospajtimit nga disa prej vendeve më të forta të Amerikës.
Në Kolumbi, grupe të ndryshme indigjene kanë protestuar kundër mohimit të të drejtave të tyre. Njerëzit organizuan një marshim në Cali në tetor 2008 për të kërkuar që qeveria të përmbushë premtimet për të mbrojtur tokat indigjene, të mbrojë indigjenët kundër dhunës dhe të rishqyrtojë paktin e tregtisë së lirë me Shtetet e Bashkuara.
Krerët indigjenë të shteteve
Kandidati i parë indigjen që u zgjodh në mënyrë demokratike si kreu i një vendi në Amerikën Latine ishte Benito Juárez, një meksikan Zapotek; ai u zgjodh President i Meksikës në vitin 1858.
Në vitin 2005, Evo Morales i popullit Ajmara ishte kandidati i parë indigjen i zgjedhur si president i Bolivisë dhe i pari në Amerikën e Jugut.
She's the Man
She's the Man (Ajo është Burrë) është një komedi romantike sportive amerikane e vitit 2006 me regji të Andy Fickman dhe role të Amanda Bynes, Channing Tatum, Laura Ramsey, Vinnie Jones, dhe David Cross. I frymëzuar nga vepra e William Shakespeare me titull , Nata e Dymbëdhjetë , filmi përqendrohet në adoleshenten Viola Hastings, e cila hyn në shkollën e re të konviktit të vëllait të saj, Illiria Prep, në vendin e tij dhe pretendon të jetë një djalë për të luajtur në futbollin e djemve.
Filmi arriti një sukses komercial, duke fituar 57.2 milionë dollarë kundrejt një buxheti prej 20 milionë dollarësh. Edhe pse filmi mori vlerësime të përziera nga kritikët, performanca e Bynes u vlerësua lartë.
Ngjarja
Viola Hastings ( Amanda Bynes ) është një vajzë adoleshente që luan për ekipin e futbollit të Cornwall. Ëndrra e saj është të luajë për North Carolina Tar Heels. Ndërkohë, vëllai i saj binjak, Sebastian (James Kirk), supozohet të regjistrohet në Shkollën Iliria, një shkollë elitare me konvikt, por ai shkon fshehurazi në Londër me grupin e tij të ri. Viola pranon të shndrrohet për të dhe vendos të kalojë si Sebastian, me shpresën që të bashkohet me ekipin e djemve të tyre dhe të mposhtë Cornwall për të provuar se trajneri i tyre dhe ish i dashuri i saj kokëfortë, Justin ( Robert Hoffman ), gabuan sepse sugjeruan anulimin e ekipi të futbollit të femrave. Me ndihmën e mikut të saj stilist, Paul ( Jonathan Sadowski ), ajo shndërrohet në "Sebastian" dhe ndjek Klubin e Shkollës Iliria në vend të tij.
Ndërsa transferohet, ajo takon shokun e saj të dhomës, Duke Orsino ( Channing Tatum ), një futbollist tërheqës dhe kapiten i ekipit të Ilirisë. Gjatë provave, Viola nuk arrin ti bëjë përshtypje Trajnerit Dinklage ( Vinnie Jones ) dhe caktohet në vargun e dytë, për hidhërimin e saj. Shokët e saj të skuadrës, përfshirë Duke, fillimisht nuk e pëlqejnë "Sebastianin" për shkak të sjelljes së tij të vështirë dhe të çuditshme. Sidoqoftë, me ndihmën e Palit edhe një herë, ata fillojnë ta pranojnë atë në rrethin e tyre shoqëror. "Sebastiani" merr Olivian e njohur dhe të bukur ( Laura Ramsey ) si partneren e tij të laboratorit, gjë që frustron Dukën, pasi ai ka ndjenja për të. "Sebastian" pranon të thotë një fjalë të mirë për Dukën nëse ai premton ta trajnojë atë të jetë një futbollist më i mirë. Trajneri Dinklage përfundimisht vëren përpjekjen dhe përmirësimin e "Sebastian", duke e promovuar kështu në vargun e parë.
Në karnavalin e Junior League, ku nëna e saj e ka bërë vullnetare, Viola punon një turn në stendën e puthjeve dhe puth Dukën. Duka i shpreh "Sebastian" se ai mund të lëvizë nga Olivia pasi ai ka filluar të pëlqejë Violan tani. Viola është e kënaqur pasi fshehurazi ndihet në të njëjtën mënyrë.
Olivia, e cila tani ka një dëshirë të madhe për "Sebastianin", e pyet Dukën në një takim me shpresën se kjo do ta bëjë "Sebastianin" xheloz. Viola, e cila nuk është në dijeni të synimeve të vërteta të Olivias, është zemëruar në vend të kësaj sepse Duka tani ka braktisur interesin e tij për Violan. Kur Viola zbulon të vërtetën, ajo inkurajon Olivian të tregojë drejtpërdrejt në "Sebastian" për ndjenjat e saj.
Situata bëhet edhe më e ndërlikuar kur Sebastiani i vërtetë kthehet nga Londra një ditë më parë, pa e ditur Viola. Sapo mbërrin në Iliri, Olivia rrëfen ndjenjat e saj dhe e puth. Duka, duke parë këtë, beson se shoku i tij i dhomës e ka tradhtuar. Kur "Sebastian" kthehet në dhomën e tyre, të dy grinden dhe Duka e nxjerr jashtë. Viola fle shumë dhe humbet pjesën e parë të lojës, ndërsa Sebastiani i vërtetë gabohet për "Sebastianin" dhe përfundon duke luajtur dobët lojën e motrës së tij. Në pjesën e parë, Viola i shpjegon situatën Sebastianit dhe ata ndërrojnë vendet përsëri.
Duka, ende i zemëruar me "Sebastianin", nuk pranon të bashkëpunojë me të në fushë. I vendosur për të përmirësuar me Dukën, "Sebastian" shpjegon se ai është në të vërtetë Viola. Ekipi Iliria fiton lojën kur Viola shënon një gol, duke poshtëruar përfundimisht Justin dhe pjesën tjetër të djemve të Cornwall.
Të gjithë në Shkollën Iliria festojnë fitoren e tyre mbi Cornwall, përveç Dukës që është lënduar për mashtrimin e Violës. Viola prezanton Sebastian dhe Olivia zyrtarisht, dhe ata fillojnë të takohen. Prindërit e divorcuar të Viola dhe Sebastian, angazhohen duke shkëmbyer informacione kontakti në mënyrë që të jenë prindër më të mirë ndaj fëmijëve të tyre. Ajo fton Dukën në topin e saj debutues, me një ftesë të bërë nga Sebastian, tani shoku i dhomës i Dukës. Ende i lënduar, Duka nuk i përgjigjet ftesës së Violës, e cila e shkatërron atë. Në top, Viola është skeptike se Duka do të shfaqet; ajo e shpërqendron veten duke ndihmuar Olivian, e cila po shoqërohet Sebastiani në top, dhe preket kur Pali kërkon të jetë takimi i saj. Nëna e saj shfaqet me një fustan që do t'i përshtatet politikës së Violës "pa rrudha", por Viola vendos të shkojë për një shëtitje në vend të saj. Ajo përplaset me Dukën jashtë, e cila i thotë se ka ndjenja për të, por se nuk dëshiron që të ketë më mashtrim nga ana e saj; Viola premton të jetë e sinqertë me të. Më vonë, Monique ( Alex Breckenridge ) shoqërohet nga Justin, Olivia shoqërohet nga Sebastian, dhe Viola dhe Duka hyjnë në skenë vonë, por së bashku, me Violan në veshjen e saj të re, për gëzimin e nënës së saj. Viola dhe Duka ndajnë një puthje para se të bashkohen me turmën. Në fund të filmit, Viola dhe Duka shfaqen të lumtur duke luajtur së bashku në ekipin e futbollit të shkollës Iliria.
Produksioni
Filmi debutoi në DVD më 18 korrik 2006 në të dy botimet me ekran të gjerë dhe të plotë. Për 15 vjetorin e filmit, Paramount e lëshoi filmin në Blu-ray për herë të parë më 2 Mars 2021.
Shtëpia e Mak Fani
Shtëpia e Mak Fani është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Sveti Stefani
Përmbedhje
Sveti Stefan ishte një ishull, por tani është i lidhur me kontinentin me një tombolo të ngushtë. Resorti në total përmban 50 dhoma, vila dhe suita në ishull dhe 8 suita madhështore në Villa Miločer.
Të dhënat më të hershme të Sveti Stefanit janë si kryeqyteti i komunitetit Paštrovići, i cili u bë protektorat i Republikës së Venecias në 1423, duke qenë i pavarur që nga shekulli i dymbëdhjetë. Paštrovićët pranuan sovranitetin venecian sepse kishin frikë nga sulmi i turqve. Ata ruajtën autonomi të konsiderueshme dhe nuk i paguanin haraç Venedikut, në këmbim të ndërprerjes së piraterisë kundër anijeve veneciane.
Një nga katër kishat që i përkasin Manastirit të Praskvicës në Sveti Stefan u kthye në një kazino nga komunistët. Resorti u vizitua nga shumë të famshëm, duke përfshirë Orson Welles, Elizabeth Taylor, Sophia Loren, Marilyn Monroe, Princesha Margaret, Carlo Ponti, Ingemar Stenmark dhe Kirk Douglas. Ai u përshkrua si "një shesh lojërash i Adriatikut të viteve '70 në një gadishull kodrinor që mezi lidhet me kontinentin". Ishte gjithashtu një vend për konferenca politike dhe një vend i rastësishëm shahu, duke tërhequr lojtarë të klasit të lartë si Boris Spassky dhe Bobby Fischer. Megjithatë, shpërbërja e Jugosllavisë në vitet 1990 solli një rënie në vendpushimin.
Oskar Lafontaine
Oskar Lafontaine ( shqiptimi gjerman: [ˈlafɔntɛn] ; i lindur më 16 shtator 1943) është një politikan gjerman. Ai shërbeu si Ministër-President i shtetit të Saarlandit nga viti 1985 deri në 1998 dhe ishte lideri federal i Partisë Social Demokrate (SPD) nga 1995 deri në 1999. Ai ishte kandidati pëlr kryeministër i SPD-së në zgjedhjet federale gjermane të vitit 1990, por humbi me një diferencë të madhe kundër Helmut Kohl. Ai shërbeu si Ministër i Financave nën kancelarin Gerhard Schröder pas fitores së SPD-së në zgjedhjet federale të vitit 1998, por dha dorëheqjen si nga ministria ashtu edhe nga Bundestag më pak se gjashtë muaj më vonë, duke e pozicionuar veten si një kundërshtar popullor i politikave të Schroder në shtypin tabloid.
Në ardhje e sipër të zgjedhjeve federale të vitit 2005, si një reagim ndaj reformave të Axhendës 2010 të Schröderit, Lafontaine bashkëthemeloi partinë e krahut të majtë Puna dhe Drejtësia Sociale - Alternativa Zgjedhore. Pas një bashkimi me Partinë e Socializmit Demokratik në qershor 2007, ai u bë bashkëkryetar i të Majtës. Ai ishte kandidati udhëheqës për degën e partisë në Saarland në zgjedhjet shtetërore të Saarland të vitit 2009, ku fitoi mbi 20% të votave. Ai njoftoi dorëheqjen e tij nga të gjitha funksionet politike federale pasi u diagnostikua me kancer të prostatës në 2009. Ai ruajti pozicionin e tij si anëtar i legjislaturës së Saarlandit dhe që nga maji 2012 ka qenë lider i opozitës në Saarland. Lafontaine dha dorëheqjen nga Partia e Majtë më 17 Mars 2022 pasi tha se ajo nuk ishte më një "alternativë ndaj politikës së pasigurisë sociale dhe pabarazisë".
Familja dhe edukimi
Lafontaine lindi në Saarlautern (sot Saarlouis ) në një familje zejtarësh. Babai i tij, Hans Lafontaine, ishte një bukëpjekës dhe u vra duke shërbyer në Luftën e Dytë Botërore. Ai e kaloi fëmijërinë e tij duke jetuar me nënën e tij, Katharina (née Ferner) dhe vëllain e tij binjak, Hans, në Dillingen.
Ngritja politike
Lafontaine pati famë si kryebashkiak i Saarbrückenit dhe u bë më i njohur si një kritik i mbështetjes së kancelarit Helmut Schmidt për planin e NATO-s për vendosjen e raketave Pershing II në Gjermani. Nga viti 1985 deri në 1998 ai shërbeu si Ministër-President i Saarlandit. Në këtë pozicion ai luftoi për të ruajtur bazën industriale të shtetit, e cila bazohej në prodhimin e çelikut dhe minierat e qymyrit me subvencione, dhe shërbeu si President i Bundesratit në 1992/93.
Kandidimi për kancelar dhe atentati
majtas|parapamje| Posteri zgjedhor i Lafontaine, 1990 Lafontaine ishte kandidati i SPD-së për Kancelar në zgjedhjet federale gjermane të vitit 1990. Ai u vu përballë në një garë pothuajse të pamundur. Zgjedhjet ishin shpallur dy muaj pas ribashkimit të Gjermanisë dhe qeveria aktuale e Helmut Kohl ishte në një pozicion pothuajse të padiskutueshëm.
Rikthimi politik
Në "Konventën e Manheimit " në 1995, ai u zgjodh kryetar i SPD-së në një lëvizje të papritur, duke zëvendësuar Rudolf Scharping. Ai ishte kryesisht përgjegjës për sjelljen e gjithë peshës politike të SPD kundër Kohlit dhe partisë së tij,CDU, duke hedhur poshtë bashkëpunimin dypartiak që kishte karakterizuar politikën gjermane për shumë vite. Lafontaine argumentoi se çdo ndihmë që i jepej Kohlit vetëm do ta zgjaste rënien e tij të pashmangshme.
Pas fitores së thellë por të papritur të SPD-së në votimet e shtatorit 1998, ai u emërua Ministër Federal i Financave në qeverinë e parë të Gerhard Schröderit.