cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marin Beçikemi
Biografia
Nga kjo periudhë e më tej nisi karriera akademike e Beçikemit, i cili në vitet 1492-1496 dha mësim në shkollën e gramatikës të Republikës së Raguzës. Komentari i tij mbi autorët klasikë latinë i titulluar Castigationes et observationes in Virgilium, Ovidium, Ciceronem, Servium et Priscianum u botua këtë periudhë, më 1495, dedikuar senatit raguzan. Këtu ai u miqësua me humanistin Ivan Gučetić (1451-1502). Në fillimtetorin e 1496 rezulton se qe në Napoli në cilësinë e sekretarit të patricit venedikas Melchiorre Trevisan, proveditor i flotës venedikase që i kishte shkuar në ndihmë mbretit Ferrandino. Pozitë që e kishte fituar në sajë të ndërhyrjes së familjes Manin, pas gjasave si detyrë publike. Në shërbim të Trevisanit shkoi në Francë, rreth 1499; në shtator të këtij viti Trevisan qe emëruar proveditor i përgjithshëm me detyrën të okuponte ato pjesë të dukatit të Milanos që i ishin caktuar venedikasve, dhe duket e mundshme që Beçikemi ta ketë shoqëruar në këtë fushatë. Në Breshia qe tutor i të birit të diplomatit venedikas Girolamo Donato (1495-1497).
Më 1500 fitoi qytetarinë (nënshtetësinë) venedikase dhe çeli shkollën e vet humaniste. Më 1501 qe docent në Universitetin e Breshës, ndërsa më 1503 u emërua drejtor i shkollës qytetëse. Gjithmonë në Bresha u botuan edhe veprat e para në latinisht, Observationum collectanea in primum Historiae naturali librum (1504-1506). Më 1503 botoi panegjirikun kushtuar senatit venedikas për ndihmën e dhënë refugjatëve pas rrethimit të Shkodrës. Dha lëndën e retorikës në Universitetin e Padovës, ku dhe vdiq më 1526.
Blendi Fevziu, biografia e tij dhe lidhja nga gjyshja me Enver Hoxhën
Blendi Fevziu, biografia e tij dhe lidhja nga gjyshja me Enver Hoxhën Gjinia: Biografi. Autori: Kastriot Myftaraj. Shtëpia botuese: "Princi". Viti i botimit 2012. Faqet e librit 808. ISBN 978-9928-4090-3-4
Koment nga botuesi
Autor polemikash të ashpra me individë me pushtet, mendje kritike që denoncon dhe akuzon për të vërteta të dokumentuara dhe të përfolura në mjedise të ndryshme, Kastriot Myftaraj ka kaluar i pandëshkuar nëpër seanca të bujshme gjyqesh me Teodor Laçon, Erion Veliajn, Rajmonda Bulkun, Selim Muçën, Ardian Fullanin etj.
Ndërmarrja ime për ta botuar këtë libër, jashtë natyrës së botimeve Princi, ka të bëjë me llojin e veçantë të biografisë, të biografisë së njerëzve të gjallë dhe me mbipushtet mediatik dhe politik në Shqipërinë virtuale ku gjithçka buron nga ekranet: fama, pushteti, pasuria dhe... krimi. Duke pasur bindjen se ky libër, para viteve '90, nuk do të botohej për shkak të censurës redaktoriale, mendova ta botoj pa e shqyrtuar në mënyrë kritike përmbajtjen e tij dhe madje duke mos ndërhyrë as me korrigjime gjuhësore dhe letrare në tekst.
Botuesi, në çdo rast të përmendjes së emrave, ngjarjeve apo dokumentave të paverifikuara në tekst, nuk merr përsipër të bashkohet apo të mbajë përgjegjësi për pikëpamjet e autorit. Kjo vjen në përputhje me shprehjen e lirisë së pakufishme dhe shpesh barbare të shtypit të shkruar shqiptar në këto 22 vjet të pseudodemokracisë posttotalitare.
Pasion i pjesëtuar
Pasion i pjesëtuar, një grua që përgjërohet për dashuri Gjinia: Psikologji. Autore: Mirela Sula. Shtëpia botuese: "Toena". Viti i botimit 2013. Faqet e romanit 152. ISBN 978-99943-1-883-4
Dhjetë vjet më parë, kur u shkrua ky libër, ende nuk isha e sigurt nëse do ta botoja. Proza ishte një sfidë që do të më vinte në provë pas disa librash me poezi dhe, për më tepër, ky ishte një eksperiment që sillte një stil të palëvruar në letërsinë shqipe. Një rrëfim në vetën e dytë, ku luajnë vetëm dy personazhe, pa emër, pa fytyrë, pa përshkrime. Një rrëfim që i jep rëndësi ndërveprimit psiko-emocional dhe jo thjesht fabulës.
Është një libër i shkruar për dashurinë, një temë që ka tërhequr gjithmonë dëshirën e lexuesit për ta njohur më shumë këtë botë. E megjithatë keni për ta kuptuar fare thjesht se këtu i këndohet një dashurie në mungesë dhe jo himnit të ndjenjës së vërtetë. Nuk e di se përse zgjodha këtë temë dhe jo një tjetër, përse këtë stil, këtë mënyrë të shprehuri apo pse u drejtohem shoqeve. Ndoshta ngaqë në atë kohë kam qenë tepër e lidhur me poezinë, dhe nuk e anashkaloja dot, as kur bëhej fjalë për një roman.
Ndoshta ngaqë historitë që dëgjoja shpesh të rrëfyera nga gratë kishin pak a shumë të njëjtën melodi: "i njëjti tekst kënge". Ka ndodhur, në fakt, që pas botimit të librit kam marrë shumë letra, e-maile, telefonata, dhe aspak për t'u befasuar, por kanë qenë të gjitha nga gratë. Ka pasur nga ato që kanë menduar se kam shkruar historinë e tyre, madje në disa raste kanë insistuar se këtu është vetë dashuria e tyre (si ka mundësi që unë e dija). Dhe ndoshta kjo është arsyeja se përse vendosa ta ribotoj pas kaq vitesh, sepse ende edhe sot mendoj se historia ka mbetur e njëjtë.
Hipoteza se modelet e marrëdhënieve të dashurisë në realitetin tonë vazhdojnë të na ofrojnë të njëjtën frymë, mbetet e pandryshuar: gruaja duhet të vuajë që të fitojë dashurinë e burrit, ndërsa burri duhet t'i ndrydhë fort ndjenjat e tij që të mos e japë veten para gruas. Sigurisht, po ta kisha shkruar sot, shumë gjëra mund t'i kisha parë dhe thënë ndryshe. Sidoqoftë, mesazhi mbetet po ai, dhe pyetja ime edhe tani pas kaq vitesh do të ishte e njëjtë: pse njerëzit përpiqen kaq shumë që ta zvarrisin një marrëdhënie që nuk funksionon, kur nuk ka më asnjë shenjë dashurie? A nuk është më mirë ta lëmë të shkojë atë çfarë nuk është e jona dhe të gjejmë personin duhur, ose të përpiqemi të jetojmë një jetë më të mirë?
Pas së gjithash, jeta është shumë e shkurtër për ta shpenzuar atë në mënyrë mjerane, siç përshkruhet përmes personazhit "grua" në këtë libër. Shumë veta gënjehen pas iluzionit se marrëdhënia do të përmirësohet më vonë, ose ndoshta nuk besojnë se përtej saj mund të gjejnë diçka më të mirë, atë, të vërtetën. Ka nga ata që pas përvojave të tilla nuk besojnë më se dashuria ekziston në realitet. Dhe kjo është një arsye se përse vjen sërish ky libër.
Për gratë që më kanë shkruar e telefonuar se këtu është historia e tyre, për shoqet që më kanë besuar rrëfime personale, por që kanë humbur besimin te dashuria e vërtetë, për të gjithë ata që janë zhgënjyer dhe friken ta provojnë përsëri, gjeta shumë arsye për ta ribotuar këtë libër, për të treguar se ne mësojmë nga marrëdhëniet tona, mësojmë prej shembujve që shohim rreth e rrotull nesh, nga modelet e prindërve, gjyshërve, miqve por, mbi të gjitha, mësojmë nga përvojat tona të kaluara të dashurive të humbura. Ato na japin një njohuri për të ndërtuar marrëdhënie të reja dhe na rrisin aftësinë për të besuar se dashuria ekziston. Por shumë vetë nuk arrijnë ta takojnë atë, sepse i ikin me frikën se nuk u takon.
Për ta dashuria është përsosmëri. E nëse kërkojmë të përsosemi, do të thotë se ne po rendim drejt një iluzioni, në fakt, pasi askush nuk mund të jetë i tillë. Edhe pse gjithnjë jemi të prirë ta ushqejmë iluzionin e dashurisë së përsosur, shumë prej nesh besojmë se ajo i përgjigjet asaj që ne meritojmë. Pretendimi se dikush ekziston vetëm për ne është një iluzion egocentrik (që e ka zanafillën qysh në fëmijëri). Kur jemi duke përjetuar procesin e të rënit në dashuri, ne ushqehemi me iluzionin se kjo dëshirë e zjarrtë do të zgjasë përgjithmonë. Këtë iluzion në kulturën tonë e përfaqëson miti për dashurinë romantike, i cili i ka rrënjët në përrallat ku princi dhe princesha jetojnë të lumtur deri në fund të jetës. Ky mit na tregon se për secilin djalë në botë ekziston një vajzë e krijuar posaçërisht për të, dhe për secilin burrë ekziston një grua e vërtetë. Në këtë roman ky mit është thyer.
"Çdo 'Unë' ka nevojë për një 'Ai', në mënyrë që të ndihet i realizuar", thotë Martin Buber. Kjo është një e vërtetë që u jep përgjigje të gjitha pyetjeve që mund t'ju lindin teksa lexoni këtë libër.
Rockingham County (New Hampshire)
Rockingham County është një nga  qarqet në shtetin federal New Hampshire të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Synetia
400px|parapamje|Shkalla e rrethperjes sipas shtetit. {{Legend|#DC143C|Më shumë 90%}} {{Legend|#FFFF00|40 deri 49%}} {{Legend|#00FF00|Më pak se 10%}} Synetllëku, synetia apo bërja synet (nga Sünnet; mjekesia. Rrethprerja/Cirkumcisioni) është heqja e lafshës nga penisi i njeriut. Sipas OBSH-së, 1/3 e burrave në botë janë të rrethprerë. Rrethprerja është e praktikuar kryesisht për arsye kulturore, fetare dhe elektive dhe më rrallë për arsye mjekësore.
Përparësitë dhe rreziqet e mundshme
Mbi praktikën e rrethprerjes ka debate shkencore dhe shoqërore. Sipas disa studimeve ajo shoqërohet me norma të reduktuara të formave të kancerit që shkaktojnë papillomavirusin njerëzor (HPV), UTIs dhe kancerin e penisit. Studime të tjera e kanë lidhur me zvogëlimit rrezikun e infektimit me HIV midis meshkujve heteroseksualë në Afrikën subsahariane. Prandaj, OBSH rekomandon që të konsiderohen rrethprerje si pjesë e një programi gjithëpërfshirës për parandalimin e HIV-it në zonat me nivele të larta HIV, siç është Afrika Sub-Sahariane. Ekzistojnë gjithashtu disa prova për rrethprerjen që zvogëlon rrezikun e infektimit me HIV për burrat që kanë marrëdhënie seksuale me burra. Por ka dhe rreziqe të ndryshme, si rreziku i humbjes së gjakut, infektimit të plagës, dëmtimit të organit gjenital si dhe pasoja të ndryshme psikologjike. Sipas një studimi rriste gjasat e vdekjes për shkak të arrestit kardiak te të porsalindurit, ndërsa në studime të tjera rrethprerja ishte shoqëruar me më shumë pakënaqësi seksuale. Gjithashtu mendohet që lafsha e penisit të ketë rol seksual që ndihmon në uljen e fërkimit gjatë seksit.
Debati mjekësor dhe shoqëror
Sipas organizmave të ndryshëm mjekësorë kombëtar, efektet pozitive të mundshme të rrethperjes nuk i tejkalojnë rreziqet e mundshme ndaj dhe ajo nuk këshillohet. Sipas një deklarate kolektive të shoqatave mjekësore në disa vende të ndryshme të botës (Gjermani, Britani, Holandë, Suedi, Danimarkë etj), problemet që shihen se i zgjidh rrethprerja mund të zgjidhen me metoda më pak invazive. Konkretisht sipas tyre për HPV-në tashmë ka vaksinë, infeksionet urinare janë më të rralla se komplikimet nga rrethprerja ndërsa për HIV metoda të tjera mbrojtëse si dhe në Evropë nuk është vëretuar se rrethprerja luan rol mbrojtës në çështjen e HIV. Fakti që rrethprerja kryesisht kryesisht te fëmijët ka nxitur një debat etiko-ligjor mbi praktikën e saj te fëmijët pasi mund të shihet si një lloj imponimi. Aktualisht ka disa grupe që kërkojnë që të ndalohet rrethprerja të grupet nën-moshë dhe në 2012 gjykata kushtetuese e Gjermanisë e shpalli si cenim të të drejtave të fëmijëve, por përfundimisht vendimi u rrëzua pas një votimi në parlamentin gjerman. Aktualisht nuk ka ndonjë vend në botë që e ndalon zyrtarisht rrethprerjen të fëmijët për arsye fetare-kulturore por disa tentativa ka pasur.
Rrethprerja në fenë islame
Synetllëku nuk përmendet në vetë Kur'anin, por përmendet në hadithin dhe synetin.
Sipas një studimi mjekësor të viteve 2017-2018 nga INSTAT në Shqipëri 36.8% e meshkujve të moshave 15-59 vjeç ishin të rrethprerë. Një rënie kjo nga 47.7% që ishte në 2008-2009. Sipas studimit nga INSTAT shqiptarët myslimanë kishin përqindjen më të lartë të rrethprerjes, ku 46.5% e myslimanëve ishte e rrethprerë.
Në Kosovë përqindja e rrethprerjes te meshkujt të moshave 15-49 vjeç ishte 91.5% në vitet 2013-2014.
Stema e Zvicrës
Flamuri i Zvicrës dhe i Federale pallto e armëve tregon një e drejtë, të lirë, në këmbë kryq të bardhë në sfond të kuq. Në Zvicër gjermanisht-folëse, fjala flamur që të caktojë zvicerane flamurin kombëtar kurrë nuk themeluar, ne jemi duke folur në përgjithësi në lidhje me flamurin zviceran.
Magrebi
parapamje|djathtas|275px|Magrebi Magrebi është pjesë në perëndim të Afrikës veriore. Përfshin shtetët Marokun, Tunizinë, Algjerinë, Mauritaninë dhe Libinë. Përfshin kryesisht shtetet e Afrikës së Veriut dhe ato të shkretëtirës së Saharasë, të cilat kanë lidhje gjeografike e kulturore me vendet e Magrebit dhe rajonin në përgjithësi. Pjesa veriore dhe perëndimore lagen nga deti mesdhe dhe oqeani atlantik. Pjesa jugore është pjesë e shkretëtirës të Saharasë. Klima e kësaj zone në pjesën veriore është mesdhetare dhe oqeanike, ndërsa në pjesën jugore klima është shkretëtinore. Në pjesën mesdhetare jetojnë mbi 160 milione banorë, ç'ka përbën 1/5 e popullsisë. Dendësinë më të madhe e kanë hapësirat bregdetare, zonat kodrinore pranë maleve atlas.[Frenc Doko] Termi Magreb vjen nga arabishtja 'ishulli perëndimor' duke u menduar në fillim nga arabet i rrethur nga deti, i cili ndodhej në perëndim të tyre. Territori në veri zotërohet nga malet Atlas që në pika të veçanta i kalojnë te 4000m. Shkretëtira e Saharasë tipizon gjithë Afrikën veriore si më e madhja në botë ku tiparet natyrore kanë kushtëzuar kulturat (berberoarabe) dhe vendosjet e popullsisë. Ajo nuk është plotësisht e rrafshët por vende vende ngrihet në formen e maleve të quajtura erg me lartësi që i kalojnë 2000m dhe rrafshinave si gropa e oaze të veçanta. (Fjala Sah-ar vjen po nga arabishtja që do të thotë "e privuar nga bimesia"). Vetëm në oaze është përqendruar një fare popullsie.
Mendime të brëndshme
Mendime të brëndshme është një përmbledhje poetike në dy gjuhë e autores amerikano/shqiptare Masiela Lusha. Ky vëllim është vepra e saj e parë dhe është botuar në vitin 1998, (në 500 kopje, prej të cilave 200 kopje ishin shitur me $500/për libër në E-bay) nga G&D Publishing Co. në Detroit, Michigan, USA.
Përmbajtja
Përmbledhja poetike Mendime te Brëndshme ( "Inner Thoughts" titulli original) ka 21 poezi të shkruara në atë kohë, kur Masiela Lusha ishte vetëm 11-12 vjecare. Këto vargje kanë një karakter dashamirës, nostalgjik dhe mall për atdheun. Lirikat e Lushës janë të ëmbla dhe tepër kuptimplote në të dyja gjuhët si shqip ashtu edhe në anglisht. Shkruan ajo për macen e saj të humbur, kërkon atdheun diku nëpër glob, qan  për shokun e klasës që vdiq ende I parritur dhe përlotet ajo kur shikon fëmijët që vazhdojnë të enden nëpër botë të uritur.
Ky libër është I mbushur me vizatime dhe illustrime të ndryshme të krijuara nga fantazia e autores.
Masiela Lusha ëshë gjithashtu dhe autore a kopertinës së këtij libri.
Vëllimi poetik MENDIME TE BRENDSHME e bëri Masiela Lushën poeten më të re në botë që ka shkruajtur një libër me poezi në dy gjuhë të huaja, illustrimet, dhe kopertinën e librit në moshën 12-vjecare.
Po japim këtu poezinë që fitoi cmimin: "Njëra nga dhjetë poetet më të talentuara për Amerikën veriore" 1998:
DHIMBJE NË VETVETE
''Kjo dhimbje brënda meje pse po shtohet? .  Dhe nga unë nuk do që të largohet, Vështroj njerzit që drejtimin ndërrojnë. Sapo jetimët shikojnë… Kur mëngjesi zbardhon dhe ata rrugëve vërtiten. Eshtë ky një trishtim? Çfarë mund të them… dhimbja në vetvete po më rritet… ''
Lagunat e Vainit
Lagunat e Vainit - Ndodhet në bregun e majtë të deltës së Drinit të Lezhës, ka sipërfaqe rreth 9 km² dhe thellësi mesatare 0,7 m. Si dhe laguna e Kunës dallohet për larmi të theksuar të botës së gjallë dhe bukuri mahnitëse të peizazhit të qetë.
Galeria "Guri Madhi"
Galeria "Guri Madhi" ndodhet në qytetin e Korçës...
Strafford County
Strafford County është një nga  qarqet në shtetin federal New Hampshire të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Paramore
Paramore është një bandë roku e themeluar në Franklin, Tennessee. në 2004 nga këngëtarja, Hayley Williams, dhe Jeremy Davis. Pas dy incizimeve private dhe një CD " All We Know Is Falling", si edhe me ndihmën e disa ndërmarrjeve të fuqishme në vitin 2005, banda arriti të realizojë albumin e saj të parë : "RIOT!" në 2007. Një vit më vonë, Paramore realizoi albumin e saj të parë live : "The Final Riot!". Në 2009, banda realizoi albumin e dytë : "Brand New Eyes".
Helsingør
Helsingør është qytet në lindje të Danimarkës. Më 2014, qyteti ka pasur 61,519 banorë. Është qyteti më i madh në Zealand verior me mbi një milionë vizitorë.
Kantoni Chambéry-Sud-Ouest
Kantoni Chambéry-Sud-Ouest (frëngjisht: Canton de Chambéry-Sud-Ouest) është një kanton në departamentin Savoie, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Chambéry. Ka sipërfaqe 7.8km2 dhe popullsi 16412 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Chambéry-Sud-Ouest aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Andrea Kushi
Andrea Kushi (Shkodër, 4 prill 1884 - 17 prill 1959) ka qenë arsimtar dhe piktor shqiptar.
Biografia
Ai ka bere reth 350 vepra.
Kantoni Nancy-Nord
Kantoni Nancy-Nord (frëngjisht: Canton de Nancy-Nord) është një kanton në departamentin Meurthe-et-Moselle, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Nancy. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Nancy-Nord aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Kristo Kirka
thumb|200px Kristo Kirka (Korçë, 17 janar 1883 - Burgu i Burrelit, 28 prill 1955) ka qenë patriot dhe nëpunës shqiptar.
Biografia
Lindi në Korçë, asokohe nën sundimin e Perandorisë Osmane. Kreu mësimet fillore në shkollën e gjuhës greke në vendlindje. U zhvendos nër rini të tij në Boston, MA më 1905.
Emigrant në ShBA
Në Boston Kirka u mor me organizatën Besa-Besën, themeluar më 1907. Më 1908 shkoi në New York, ku mori pjesë në ceremoninë e shugurimit të Fan Nolit së bashku me Sotir Pecin dhe të tjerë. Duke ndjekur angazhimin e Fan Nolit në Kishën Ortodokse Shqiptare në SHBA, Kirka u bë kryetar i organizatës Besa-Besën. Pas shkrirjes së shoqatave patriotike dhe formimin e Vatrës, Kirka u bë drejtues i së përkohshmes Dielli dhe kryetar i degës së Vatrës në Boston. Më 1913 u dërgua të takonte koloninë shqiptare në Rumani si përfaqësues i Vatrës, prej aty Kirka vajti në Durrës që të mirëpriste të porsa zgjedhurin monark të Shqipërisë, Princ Vidin.
Më 1914 iu bashkua çetës së Themistokli Gërmenjit. Më 1915 u largua sërish drejt Amerikës dhe më 4 korrik 1915 u emërua zv/president i Kongresit të Vatrës, ku u caktua që të caktohej një dërgatë për në Evropë për lobimin e çështjes shqiptare dhe të mblidheshin fonde për të.
Përfshirja në politikën shqiptare
Më 1921, shoqëroi Nolin në udhëtimin e tij drejt Shqipërisë si përfaqësues i Vatrës. U zgjodh si përfaqësues i prefekturës së Korçës në zgjedhjet e para shqiptare. Iu bashkua Partisë Popullore dhe qe ndër kontributorët e parë të statutit të saj. Ishte një nga pjesëmarrësit dhe mbështetësisht e Kongresit të Beratit, ku u shpall autoqefalia e Kishës Ortodokse Shqiptare më 1922. Më 1924 u caktua në krye të Këshillit të Përgjithshëm Shqiptar në Boston, dhe më pas në NY. Ndërkohë, nga viti 1925 e deir më 1929 shërbeu si president i Federatës Vatra.
Lufta e Dytë Botërore dhe më tej
Me zotërimin e Korçës nga grekët pas Luftës italo-greke më 1940, u arrestua nga grekët dhe u fut në një burg afër Athinës. U lirua pasi gjermanët pushtuan Greqinë dhe u kthye në vendlindje, ku shërbeu si kryebashkiak nga 1942 deri më 1944. U anëtarësua në anët e Ballit Kombëtar dhe shërbeu si anëtar i Ballit në Komitetin krahinor, duke refuzuar çdo përpjekje për ta anëtarësuar me Frontin Nacional Çlirimtar. Me marrjen e pushtetit nga komunistët, Kirka u arrestua nga fundi i 1944, duke u liruar me urdhër të Beqir Ballukut pas 12 ditësh. Më pas u arrestua për herë të dytë më 12 qershor 1946, e kësaj radhe njëherë e mirë, duke u dënua me 20 vite burgim. Kirka ndërroi jetë në Burgun e Burrelit më 28 prill 1955. Jo shumë kohë më vonë u burgos edhe i biri, e shoqja dhe të bijat kaluan përndjekjet nga regjimi komunist.
Nderime
Si patriot dhe kontributor i çështjes kombëtare shqiptare, u rehabilitua më vonë, por u la si në harresë edhe pas 1990. Në shtator të vitit 2014, Presidenti Bujar Nishani nderoi me Titullin "Nderi i Kombit" shumë personalitete të Vatrës, përfshi Kristo Kirkën.
Ernestino Ramella
Ernestino Ramella (lindur më 7 prill 1955 në Zinasco) është një ish futbollistë i pensionuar i cili ka luajtur si sulmues, i cili tashmë është trajner dhe momentalisht drejton klubin shqiptar Flamurtari Vlorë në Kategorinë Superiore.
Ylli Pepo
Ylli Pepo ka lindur në Korçë më 1948. Regjisor dhe gazetar shqiptar.
Kostandin Kastrioti
Kostandin Kastrioti (1437/8 -?) ishte një feudal arbër dhe një anëtar i familjes Kastrioti.
Ai ishte nipi i Skënderbeut, ndërsa emri i babait të tij është i panjohur. Gjatë Ekspeditës të Skënderbeut në itali në moshën njëzet e dy ose njëzet e tre ai u dërgua në Itali për të komanduar një kontigjent të trupave për të ndihmuar Ferdinand I i Napolit për të ruajtur sundimin e tij kundër Angevin-ëve dhe aleatëvetë tyre.
Pasi që Skënderbeu ishte i zënë me punët e brendshme në Arbëri, Kostandini luajti një rol kryesor në ekspeditë arbërore para ardhjes së xhaxhait të tij. Ai shërbeu nën urdhrat e Ferdinand-it i cili ishte duke u përpjekur për të rimarrë territorin e tij, pasi ato u pushtuan nga Angevin-ët dhe aleatët e tyre.
Së bashku me kalorësinë e Kostandinit, Francesco del Balzo, Duka i Andria-s i cili kishte mbetur besnik ndaj Ferdinandit, arriti të mposhtë Ercole d'Este, një nga fisnikët pro-Angevin në Gargano. Kostandini dhe Ferdinandi ishin në gjendje për të rimarrë teritoret e humbur para se Skënderbeu të zbarkoi në Itali dhe më pas të marr komandën.
Xhamia e Romës
parapamje|Xhamia e Romës parapamje|Pamje nga mbrënda Xhamia e Romës (italisht: Moschea di Roma) ndodhet në veri të Romës. Xhamia e Romës është më e madhja e Evropës me 30 000 m² dhe është selia e "Qendrës kulturore islamike e Italisë" (Centro Culturale Islamico d'Italia). Xhamia më e madhe në Evropë mund të zë mbi 12 mijë njerëz.
Organizata
Imami është egjiptiani Ala' al-Din Muhammad Isma'il al-Ghobashi. Drejtori i qendrës kulturore islamike është Abd Allah Ridwan. Imamet më parë ishin:
Sullivan County (New Hampshire)
Sullivan County është një nga  qarqet në shtetin federal New Hampshire të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Buraku
parapamje|Buraku në një riprodhim të një miniature mugale të shek. 17të.
Buraku (arab. البُراق‎, al-Burāq, shqip. vetëtima) është një àt në mitologjinë islame, një krijesë nga qiejt që ka bartur profetët. Shquhet për mbajtjen e profetit të Islamit]], Muhammedit, nga Meka drejt Jeruzalemit dhe në Mekë sërish gjatë "udhëtimit mbrëmësor" të Isra dhe Mi'raxhi-t, siç përcillet ndër hadithe.
Ura e Gurit (Vushtrri)
Ura e Vjetër e Gurit është një monument i vjetër i trashëgimisë kulturore që gjendet në qytetin e Vushtrrisë.
Historiku
Ura e Vjetër e Gurit gjendet në pjesën veriperëndimore të hyrjes së qytetit e cila sipas hulumtimeve të fundit llogaritet të jetë ndër urat më të vjetra të llojit të vetë në Kosovë. Ajo lidhte fshatrat e rrëzë Çyçavicës me qytetin e Vushtrrisë dhe nëpërmes Grykës së Klysyrës e lidhte Rrafshin e Kosovës me rajonin e Drenicës. Po nëpër këtë urë kalonte edhe rruga e cila e lidhte qytetin e Vushtrrisë me stacionin e trenit në fshatin Shtruerë. Urën e Gurit në Vushtrri e përmendin edhe udhëpërshkrues të ndryshëm të kohës, si psh. francezi Filip Difre - Kane (1573) i cili mes tjerave thot edhe këtë:"...prej aty arritëm në Vushtrri, qytet i madh me xhami të shumta, dhe me urë të madhe të gurit ". Sipas shënimeve osmane të vitit 1873/74, Vushtrria ishte një kasaba me tri xhami, një konak shtetëror ... me dy ura mbi lumin Sitnicë, njëra prej druri e tjetra prej materialit të fortë guror.
Në lidhje me vjetërsinë e urës ka versione të ndryshme por dominojnë mendimet sipas të cilave ajo është ndërtuar në kohën e Perandorisë Osmane apo edhe më herët në kohën e Perandorisë Romake. Në vetëqytetin e Vushtrrisë ajo njihet me emrin Ura e Vjetër e Gurit. Në urë kanë qenë disa mbishkrime latine të cilat punëtorët shkencorë të Beogradit i kanë hequr nga aty. Qarqet shkencore dhe joshkencore serbe përpiqen që urën ta paraqesin si të ndërtuar në kohën e Serbisë mesjetare por nuk kanë asnjë argument përpos përfundimeve të trilluara. Argumentet e deritashme shkojnë më tepër në favor të mesjetës së hershme.
Përshkrimi
Ura është ndërtuar nga blloqet e gurit, të cilat me gjasë janë marrë nga kodrinat e qytetit antik të Lumkuqit si dhe të Martirajt të Epërm. Gurët janë të gjatë rreth (1) një metër dhe të trashë30 - 40 cm, të gdhendur mirë e të murosur me rende paralele. Ura me pjesët shtesë anësore, (të cilat si duket janë ndërtuar më vonë), është e gjatë 135 metra, e ngritur mbi (9) nëntë harqe. Gojëdhënat tregojnë se ura dikur i kishte 12 harqe por që me kalimin e kohës kanë mbetur nën shtresat e dheut. Harqet e fundit (mesit) kanë qenë aq të larta sa që nën to kanë kaluar qerret me sanë. Pesë (5) harqet e mesit, me majë të mprehtë, janë ndërtuar në një fazë më të hershme, gjersa në fazat e mëvonshme të rindërtimeve, harqet janë më të vogla. Qemerët e urës janë ndrëtuar me gurë dyngjyrësh, bardh e kuq. Për lidhje më të mirë të tyre, në fugat ndarëse, është përdorur plumbi i shkrirë. Muret e saj anësor janë punuar me kujdes. Niveli i kalldërmit të urës pasqyrohet në muret ballore nëpërmjet një kornize gjatësore të gurtë me profil në kurbe. Parapeti i urës, me lartësi 90 cm është realizuar me blloqe të vendosur në këlliq që fiksohen në taban me kunja metalike, ngulur me plumb të shkrirë.
Nga qytetarët është ndëgjuar se gurët e Urës së Vjetër të Gurit dhe Hamamit (Banjos Publike) njëherë janë bluar pastaj janë përzier me një material lidhës, dhe në fund janë vendosur nëpër këllëfe. Sa i përket asaj, që serbët e trajtojnë si ‘Urë të Vojnoviqëve’, e vërteta është se Vojnoviçët ishin familje shqiptare e quajtur Don Çetaj nga Mali i Zi, që u dalluan si ushtarak dhe u quajtën Voin – Ushtarak. Nga Mali i Zi ata u vendosën në Vranjë, e pastaj te Ura e Gurit në Vushtrri. Gjuhën shqipe serbët e mësuan nga Vojnoviqët. Emrin Ura e Vjetër e Gurit e ndrroi vetëm pse pranë saj jetonin Don Çetajt - Vojnoviqët dhe qytetarët atëherë filluan ta quajnë Urën e vjetër të Gurit - Ura e Vojnoviqëve.
Më 1977 urën e kanë hulumtuar arkeologët nga Shqipëria, Aleksandra Mano, Zhaneta Andrea, Ali Muka si dhe prof. Qamil Gegja nga Kosova. Rezultatet e hulumtimit të tyre, nuk dihet të jenë publikuar deri më tani.
Sot, Ura e Vjetër e Gurit në Vushtrri gjendet mbi shtratin e thatë të lumit Sitnicë, uji i të cilit për shkak të përbërjes pedologjike të tokës e ndërroi rrjedhën për afër një kilometër në perëndim.
Nga një komision është bërë xhirimi (regjistrimi) i sajë dhe janë bërë parallogari të vlerësimeve për mbrojtjen e sajë dhe kategorizimin si monument kulturorë nacional të Kosovës. Në këtë parallogaritje është ardhur në përfundim se rëndësia historike e saj është e shkallës së lartë po ashtu rëndësia artistike/estetike, teknologjike, simbolike/identifikuese dhe sociale/qytetare është llogaritur të jenë të shkallës së lartë. Ndërsa komponentë fetare/shpirtërore dhe natyrore nuk kanë marrë vlera përderisa komponenta shkencore/kërkimore llogaritet të jetë e shkallës së mesme dhe ajo ekonomike e shkallës së ulet.
Të dhëna tjera
Nuk dihet saktësisht se kur lumi Sitnica ka ndërruar rrjedhën e saj dhe nuk kalon më nën Urën e Gurit, por dihet që ka së paku dy (2) shekuj që kjo Urë e Gurit ka mbetur pa lumin e tij, dhe si e tillë bëhet rast i rrallë në botë, Ura pa lum. Arsyet e ndërrimit të rrjedhës së lumit Sitnica, kah kalonte dikur, nëpër shtratin ngjitur me qytetin, në një shtrat të ri në periferi të qytetit, besohet se nuk ka të bëjë fare me dorën e njeriut. "Për shkak të përbërjes pedologjike të tokës prëgjatë lumit, shtigjeve të drynjëve përgjatë bregut të lumit, rritjes së sasisë së lymit, shtrati i lakuar, etj. rrjedha e ujit nuk ka arritur ti bëjë ballë dhe vetvetiu ka ndërruar rrjedhën e tij," thot mes tjerash prof. Bedri Xhema dhe vazhdon:"-Çfarëdo që thuhet për identitetin e Urës së Vjetër të Gurit në Vushtrri, nuk duhet harruar që atë e kanë ndërtuar mjeshtërit vendas," duke shtuar se "të dhëna rreth ndërtimit të saj gjenden edhe në arkivat e Tiranës."
Dikur, në një të kaluar të afërt, ishte krijuar bindja dhe miti, se prekja e gurëve të kësaj ure, krijon shëndet, fortësi dhe harmoni në jetën bashkëshortore prandaj edhe bashkëshortët e rinjë dhe të sapomartuarit shkonin dhe bënin betimin e tyre për dashuri.
Pamje
1000px|center|Ura e Gurit në Vushtrri (me nëntë harqe)
Barnstable County
Barnstable County është një nga  qarqet në shtetin federal Massachusetts të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Laguna e Kunës
parapamje|Laguna e Kunës Lagunat e Kunes - E quajtur ndryshe “Perlë e natyrës shqiptare” me sipërfaqe 3 km² ndodhen në jug të Shëngjinit, në bregun e djathtë të deltësë së Drinit të Lezhëz. Në përbërje të tyre hyjnë mjedise detare, lagunore, ligatinore (laguna, këneta dhe moçale), pyje, shkurre dhe livadhe, që ndërthuren hijshëm midis tyre. Thellësia arin deri në 0,75 m. Rrethohet nga ligatina dhe ndahet nga deti nëpërmjet një kordoni të ngushtë rëre, që shërben edhe si plazh për turistët. Komunikon me detin nërmjet kanaleve natyrorë, në të cilin, për shkak të baticës dhe zbaticës, uji ndryshon drejtim çdo 6 orë. Dallohen për larmi të madhe të botës së gjallë : 227 specie bimësh, 17 lloje molusqesh, 10 lloje amfibësh, 24 lloje zvarranikësh, disa lloje peshqish si qefull, levrek, koca, ngjala. Veçanërisht e pasur është bota e shpendëve (196 lloje migratore dhe të përhershëm), e cilësuar si “ornitologjia e Mesdheut”, 23 specie gjitarësh : lepur, dhelpër, ujk, dera të egër, etj.
Maçu Piçu
''Ishte thuajse i rastësishëm, zbulimi i të famshmit Maçu Piçu në Peru, një qytet i rëndësishëm inkas i shekullit XV pas Krishtit. Në vitin 1911, antropologu amerikan, Hiram Bingham, kishte mësuar nga një indigjen për ekzistencën e një qyteze të vendosur mbi një mal përgjatë luginës së lumit Urubamaba. Nën shoqërinë e tij, gjeti disa familje që shfrytëzonin tarracat për të kultivuar tokën. Një fëmijë, Pablito Alvarez, 11 vjeç, në këmbim të ushqimit, i tregoi rrugën deri në këmbët e malit ku gjendej Maçu Piçu. Pavarësisht se bimësia kishte mbuluar pjesën më të madhe të qytezës, mbeti i habitur nga bukuria e atyre gërmadhave, që sot konsiderohen një ndër shtatë mrekullitë e botës.''
Maçu Piçu (Kueçua: Machu Pikchu d.m.th "Mali i Moçëm") është një vend (qytet antik) arkeologjik inkas papa-kolumbian i ndodhur 2,430 metra mbi nivelin e detit. në pjesën lindore të Andve. Pozicionehet në një kreshtë mali mbi luginën Urubamba (Lugina e Shenjtë). Pjesa më e madhe e arkeologëve besojnë se Maçu Piçu u ndërtua si një strehë malore e shenjtë e perandorit Inkas Pachacuti (1438–1472). Shpesh këtij qyteti i referohen edhe si "Qyteti i humbur i Inkasve", i cili ndoshta është ikona më familjare nga Bota Inkase. Qyteti ka rreth dyqind ndërtesa të mëdha kryesisht tempuj, rezidenca, magazinave dhe objekteve të tjera për përdorim publik të vendosura në tarraca dhe të organizuara rreth sheshit qendror. Në një kodër në qendër të qytetit ka një lapidar graniti, ndoshta një altar, karakteristike e Inkasve, dhe ndoshta edhe një observator.
Historia
Maçu Piçu u ndërtua aty nga viti 1450 në kulmin e Perandorisë Inkase dhe u shpopulluan pas 100 vjetësh më 1572 prej Pushtimit Spanjoll. Popullsia e qytetit u shfarros për shkak të sifilizit, sëmundje e ardhur nga Europa ndërsa pjesa tjeter për shkak të Luftës Civile.Për më tepër se 400 vjet ky qytet mbeti i harruar dhe në rrënim kjo deri në 1911 kur arkeologu amerikan Hiram Bingham e zbuloi.
Klima
Klima është e nxehtë dhe e lagësht gjatë ditës dhe e ftohtë gjatë natës. Temperatura luhatet midis 12 dhe 24 °C. Zona është zakonisht e lagësht (rreth 1955 mm reshje në vit), sidomos mes nëntorit dhe marsit.
Bibliografi
Frëngjisht Machu Picchu : cité perdue des Incas nga Simone Waisbard
Qyteti i humbur i inkasve : Maçu Piçu (Machu Picchu (vendbanim, Peru) nga Saimir Lolja
Belleair
Belle Air u krijua me 8 qershor 2005 ne Tiranë, si e para Kompani Ajrore low cost Shqiptare dhe prej datës 1 mars 2006 filloi fluturimet e linjës nga Tirana ne 7 aeroporte Italiane per tu shtrire gjate viteve ne vijim ne 26 destinacione Evropiane. Objektvi i parë i Belle Air ka qene qe duke zhvilluar fluturime linje me cmime te ulta dhe me sigurine me te larte drejt Europes te favorizoje zgjerimin e trafikut ajror te Shqiperise.Me pas pas nje krize kompania Belle Air falimentoi ne nëntor te vitit 2013.
Belle Air Europe
Partneri i Belle Air, Belle Air Europe, një kompani ajrore italiane e themeluar në korrik 2009, ka bërë të mundur zgjerimin e rrjetit ajror në tregjet e Kosovës e Maqedonisë per destinacionet: Nga Prishtina në: Verona, Bergamo, Venezia, Munih, Stuttgart, Dusseldorf, Liegi, Basel-Mulhaus, Londra, Friedrichschafen, Noremberg dhe Vjene. Nga Shkupi ne: Dusseldorf, Vjene, Ancona e Rome.
Destinacionet
Belle Air lidhte Aeroportin e Tiranës me destinacione të shumta në Itali, Greqi, Anglia, Belgjika, Zvicër, Gjermania, France e Kosovë.
Sami Repishti
Sami Repishti është shkrimtar, humanist dhe historian shqiptar. Ka shërbyer shumë për njohjen e çështjes shqiptare në perëndim.
Jeta
Leu në gjirin e familjes së Hafiz Ibrahimit dhe Hava Bushatit në lagjen Dudas në Shkodër më 6 prill 1925, i ati figurë me autoritet në shoqërinë shkodrane të asaj kohe dhe më pas deputet në Kuvendin Kombëtar. Në vendlindje kreu mësimet fillore në shkollën "Oso Kuka" dhe të mesmen pranë gjimnazit të Shkodrës ku ra në kontakt edhe me lëvizjen komuniste që lëvrinte ngahera në mjediset rinore të qytetit por sidomos pas 7 prillit 1939.
Më 1942 mbaron maturën. Niset në Tiranë për të marrë pjesë në një konkurs, për shkollën e lartë jashtë shtetit. 112 kandidatura, konkuronin për 28 bursa studimi të profesioneve të ndryshme. Mbas 2 ditëve, ai merr vesht se ka fituar bursë nga ministria e Arsimit për në Fakultetin e Historisë së Firences.
Punon në Sektorin e Rindërtimit me të hyrë në pushtet regjimi i ri. Themelon me shoqërinë e tij një Organizatë të Rinisë Demokratike, shpërndanë trakte dhe i dorezuan një Memorandum një deputeti anglez që vizitoi Shkodrën dhe ndihmonin familjet e të arratisurve. Në maj të 1946 mori pjesë në proçesionin e varrimit të Arqipeshkvit Imzot Gaspër Thaçi. Ishte data 22 tetor 1946, kur në vendin e punës mbërrijnë forcat e Sigurimit dhe marrin nën pranga të riun me akuzën “Agjitacion e propagandë kundër shtetit”. Për 14 muaj, Samiu iu nënshtrua hetimeve intensive ku takon dhe prof. Kolë Prelën. Dënohet nga pretenca e gjyqit me 15 vjet heqje lirie, në burg do shoqërohej me P. Çiprian Nikën dhe vëllanë e prof. Kolës, Markun. Më 28 nëntor 1947 dërgohet në Burgun e Madh, dhe më tej në kampin e Vloçishtit, në Beden të Kavajës më 1948. Mbas kampit të punës së detyruar në Orman Pojan të Korçës, Samiu rikthehet në burgun e Shkodrës, në fund të muajit nëntor.
Mbas daljes nga burgu më 1956 punoi javën e parë si pastrues i barit të keq në stadium, javën e dytë e caktojnë të punojë në kanalizimin e tokave të Qendrës Zooteknike. Kështu e gjeti edhe viti 1956. Më vonë si ndihmës karpentier në vendlindje deri në ditën e arratisjes, 22 gusht 1959. Në Jugosllavi izolohet dhe mandej lirohet nga ky izolim në prill 1961 dhe punësohet përkohësisht (ndërkohë studion serbokroatishten dhe anglishten.) Por shumë shpejt (qershor 1961), përfundon në kampin e refugjatëve të Gerovës, Kroaci.
Më 1 shtator 1961, arratiset nga kampi i Gerovës dhe vendoset në Itali. Qëndroi në Trieste, në kampin e refugjatëve San Sabba, ku në tri javë fitoi të drejtën e azilit politik. Mbas një qëndrimi gjashtëmujor në kampet e Capua-s dhe Latina-s, pranë Napolit dhe Romës, mbas shumë vuajtjesh, më 9 prill 1962, emigroi për në ShBA. Merr pjesë në takimin e pesëdhjetë vjetorit të "Vatrës", ku dhe takon mikun e të atit në periudhën e opozitarizmit, Imzot Nolin. Fitoi qytetarinë (citizenship) amerikane më 1968. Doktoroi pranë Departamentit të Frëngjishtës në City University of New York (1977). Për 25 vjet me rradhë, ka dhënë mësim në college-t amerikane. Ka qenë kryetar i Departamentit të Gjuhëve të Huaja, për shkollat e qytetit Malverne, New York, Koordinator i programit për studime të avancuara, Lice-University, Adelphy, Garden City, NY, 1976-1991, dhe po aty pedagog i jashtëm. Udhëtimin e vetëm në Kosovën e shliruar e bëri në prillin e 2000.
Angazhimi intelektual dhe atdhetar
Eshtë autor i më shumë se 100 studimeve e artikujve me tema shqiptare dhe të Drejtat e Njeriut. Tematika e tyre, përfshin kryesisht vuajtjet e shqiptarëve në ish-Jugosllavi e çamët, të botuar në shtypin amerikan dhe shqiptar. Intelektuali erudit Prof. Repishti, ka qenë koordinator për ish-Jugosllavinë e Shqipërinë pranë Amnesty International në ShBA, për periudhën e vitëve 1979-1982. Është i pari shqiptaro-amerikan, që ka dëshmuar para Kongresit Amerikan për Kosovën në prill të vitit 1965, dhe ka vijuar me dëshmi të shumta para komisioneve kongresiane e qendrave studimore amerikane, kryesisht për problemin kosovar. Ne vitin 1968, formoi organizaten “Rinia Shqiptare Kosovare në Botën e Lirë”. Në nëntor 1982, me Arshi Pipën organizuan Konferencën Ndërkombëtare për Kosovën me pjesëmarrjen e 14 profesorëve evropianë dhe amerikanë, duke i bërë edhe peticion Pjesëtarit të Parlamentit Evropian Otto von Habsburg. Punimet e Konferencës janë botuar në librin “Studies on Kosova” (C.U.P.1984). Në vitin 1978, shoqërinë “Kosova Relief Fund, USA, Inc.” për ndihmë financiare familjeve të persekutuara në Kosovë, fondacion të cilit i qëndroi në krye gjer më 2000. Për më se dhjetë vjet ka mbajtur rubrikën mbi Kosovën për gazetën Dielli. Në vitin 1986, kërkoi hapjen e Zyrës Amerikane në Prishtinë, që u realizua me sukses në vitin 1996, dhe atë kosovar në Washington, që u aprovua nga Presidenti i 46-të i ShBA-së Mr. William Jeferson Clinton (1993). Është bashkthemelues i Lidhjes Qytetare Shqiptaro-Amerikane (1986) dhe drejtor ekzekutiv (1989-1992), bashkthemelues i American Friends of Albania e sekretar/arkëtar i saj (1992-1996), bashkëthemelues i Këshillit Kombëtar Shqiptaro-Amerikan (NAAC 1996) dhe president i parë (1996-1998) - grupi i lobimit më me ndikim në Washington D.C.
Vazhdon të merret me studime shqiptare dhe mbrojtjen e të Drejtave të Njeriut.
Vetjake
Është i martuar me Dianën e ka dy fëmijë: një djalë Daren me profesion mjek, e vajzën Ava avokate, me nipa e mbesa. Banon në Ridgefield, CT ShBA. .
Pushkin Lubonja
Pushkin Lubonja (Tiranë, 7 tetor 1948 - 28 nëntor 2011), ka qenë një gazetar, aktor, regjisor dhe skenarist shqiptar. Një prej personaliteteve të artit dhe kulturës shqiptare, i cili dha kontributin më së shumti si regjisor në emisione dhe dokumentare të ndryshme, e nisi karrierën në art si aktor. Në të vetmin rol në kinematografi, ku dhe spikati, interpretoi hetuesin te filmi shqiptar “Emblema e dikurshme”, të prodhuar në Shqipëri në vitin 1976 me regji nga Ylli Pepo.
U diplomua për fizikë në vitin 1971, por karriera e tij mori tjetër rrjedhë kurnë vitin 1976 u emërua gazetar në Radio Televizionin Shqiptar. Në këtë institucion punoi për shumë vite si gazetar, regjisor emisionesh dhe dokumentaresh të ndryshëm, ku spikasnin ato me tema kulturore. Madje, provoi për disa kohë edhe rolin e prezantuesit në emisione dhe spektakle të rëndësishme.
Ahmet Mehmeti
Ahmet Mehmeti drejtor i Institutit të Studimeve për Çamërinë (ISÇ).
Zagorka Shuke
Zagora Shuke është një aktore e njohur shqiptare. Filmografia :
Kantoni Chamoux-sur-Gelon
Kantoni Chamoux-sur-Gelon (frëngjisht: Canton de Chamoux-sur-Gelon) është një kanton në departamentin Savoie, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Chamoux-sur-Gelon. Ka sipërfaqe 66.7km2 dhe popullsi 3844 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Chamoux-sur-Gelon aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Jobi
Jobi (hebraisht: אִיּוֹב – 'Īyyōḇ; greqisht: Ἰώβ – Iṓb) është figura qendrore e Librit të Jobit në Bibël. Në literaturën rabinike, Jobi quhet një nga profetët joçifut. Në Islam, Jobi (arabisht: أيوب, romanizuar: Ayyūb) konsiderohet gjithashtu një profet.
Jobi paraqitet si një familjar i mirë dhe i begatë, i cili befas përfshihet nga katastrofa të tmerrshme që i heqin gjithçka që ai ka për të — një skenar që synon të testojë besimin e Jobit te Perëndia. Duke luftuar fuqishëm për të kuptuar këtë situatë, Jobi reflekton mbi dëshpërimin e tij, por vazhdimisht mbetet i devotshëm.
Anastas Kullurioti
parapamje|250px|Alvanikon alfavetarion, Abetarja shqipe e Anastas Kulluriotit Anastas Kullurioti (Αναστάσιος Κουλουριώτης; Kulluri, 1822 - Athinë, 1887) ka qenë një botues, publicist dhe agjitator arvanit i lëvizjes kombëtare shqiptare.
Jobi
Në Librin Hebraik të Jobit
parapamje|Jobi dhe Shokët e Tij nga [[Ilja Repin (1869)]]
Anastas Kullurioti
Biografia
U lind në Kulluri, Salamina e sotme, pasi kaloi fëmijërinë në ishull, familja e tij u zhvendosën në Athinë. U vendosën në lagjen Plaka, që asokohej njihej si mëhalla shqiptare e qytetit. Ende i ri emigroi drejt Shteteve të Bashkuara ku bëri prokopi, por nuk dihet gjë mbi ato vite të jetës së tij.
Jobi
Në Librin Hebraik të Jobit
Libri Hebraik i Jobit është pjesë e Ketuvim ("Shkrimet") të Biblës Hebraike. Nuk dihet shumë për Jobin bazuar në Tekstin Masoretik.
Anastas Kullurioti
Biografia
Kur u kthye në Greqi, së bashku me Panajot Kupitorit themeluan të përjavshmen Η φωνή της Αλβανίας (I fonì tis Alvanias, Zëri i Arbërisë/Shqipërisë) që zgjati nga shtatori i 1879 deri nga mesi i 1880. Ndër synimet e veprimtarisë së tij ishte themelimi i një partie arbërore/shqiptare në parlamentin grek, çelja e shkollave të gjuhës shqipe dhe lirimi i Shqipërisë prej Perandorisë Osmane. Në fillim të viteve 1880' udhëtoi në viset e Shqipërisë së Jugut për të korrur mbështetje rreth çështjes kombëtare shqiptare, gjë që e çoi në konflikt të pashmangshëm me autoritetet osmane dhe ato greke. Ai u arrestua në Gjirokastër me kërkesë të konsullit grek dhe u ekstradua në Korfuz. E burgosën për ca kohë dhe thuhet se e helmuan më 1887.
Berkshire County
Berkshire County është një nga  qarqet në shtetin federal Massachusetts të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Anastas Kullurioti
Vepra
Më 1882 botoi në Athinë po ashtu një abetare të gjuhës shqipe me alfabet grek, titulluar λβανικόν αλφαβητάριον κατά το εν Ελλάδι ομιλούμενον αλβανικόν ιδίωμα (Alvanikon alfavetarion katá to en Elladhi omiloumenon alvanikon idhioma, Alfabetari shqip në idiomën shqipe që flitet në Greqi) si dhe përmbledhjen dygjuhëshe për fëmijë Klumësht për foshnja.
Jobi
Në Librin Hebraik të Jobit
Personazhet në Librin e Jobit përbëhen nga Jobi, gruaja e tij, tre miqtë e tij (Bildadi, Elifazi dhe Zofar), një burrë i quajtur Elihu, Perëndia dhe engjëj (njëri prej të cilëve quhet Satan, që do të thotë 'Kundërshtar').
Anastas Kullurioti
Referime
"Alvanikon Alfavitarion - Abavatar arbëror {1882}". Forumi Shqiptar - Shqipopedia. Marrë më 2022-11-03.
Jobi
Në Librin Hebraik të Jobit
Fillon me një hyrje në karakterin e Jobit—ai përshkruhet si një njeri i bekuar që jeton me drejtësi në Tokën e Uzit. Lavdërimi i Zotit për Jobin e shtyn një engjëll me titullin "satan" ("Kundërshtar") të sugjerojë se Jobi i shërbeu Perëndisë thjesht sepse Perëndia e mbrojti atë. Perëndia ia heq mbrojtjen Jobit dhe i jep leje engjëllit që t'i marrë pasurinë, fëmijët dhe shëndetin e tij fizik (por jo jetën). Pavarësisht nga rrethanat e tij të vështira, ai nuk mallkon Perëndinë, por mallkon ditën e lindjes së tij. Dhe ndonëse ai ankohet për gjendjen e tij të vështirë, ai nuk e akuzon Perëndinë për padrejtësi. Gjendja e mjerueshme tokësore e Jobit është thjesht vullneti i Perëndisë.
Në vijim, Jobi debaton me tre shokë lidhur me gjendjen e tij. Ata argumentojnë nëse ishte e justifikuar dhe debatojnë për zgjidhjet e problemeve të tij. Jobi përfundimisht dënon të gjitha këshillat, besimet dhe kritikat e tyre ndaj tij si të rreme. Pastaj Perëndia i shfaqet Jobit dhe miqve të tij nga një shakullimë, duke mos iu përgjigjur pyetjeve kryesore të Jobit. Jobi, duke qëndruar i heshtur përpara Perëndisë, thekson pikën se ai e kupton se vuajtja e tij është vullneti i Perëndisë edhe pse dëshpërohet duke mos ditur pse. Jobi shfaqet besnik pa njohjen e drejtpërdrejtë të Perëndisë dhe pa kërkesa për vëmendje të veçantë nga Perëndia, madje edhe për një kauzë që të gjithë të tjerët do ta shpallnin të drejtë. Dhe teksti jep një aludim për Jobin 28:28: dhe i tha njeriut: "Ja, të kesh frikë nga Zoti, kjo është dituri, dhe t’i largohesh së keqes është zgjuarsi".
Perëndia i qorton tre miqtë dhe u jep udhëzime për heqjen e mëkatit, e ndjekur nga kthimi i Jobit në një gjendje edhe më të mirë se gjendja e tij e mëparshme e pasur (Jobi 42:10–17). Jobi është i bekuar të ketë shtatë djem dhe tre vajza të quajtura Jemimah (që do të thotë "pëllumb"), Ketsiah ("kanellë") dhe Keren-hapuk ("briri i grimit të syve"). Vajzat e tij thuhej se ishin gratë më të bukura në vend.
Në Jahudizëm
Sipas një pikëpamjeje të pakicës, Jobi nuk ka ekzistuar kurrë. Në këtë këndvështrim, Jobi ishte një krijim letrar nga një profet që përdori këtë formë shkrimi për të përcjellë një mesazh hyjnor. Nga ana tjetër, Talmudi (në Traktat Baba Batra 15a–16b) shkon shumë në përpjekje për të përcaktuar se kur Jobi jetoi në të vërtetë, duke cituar shumë mendime dhe interpretime nga të urtët kryesorë.
Jobi përmendet më tej në Talmud si vijon:
Pikëpamjet e krishtera
Deklarata e Jobit, "Unë e di që Shpëtimtari im jeton" (Jobi 19:25), konsiderohet nga disa krishterë si një referencë proto-krishterë për Krishtin si Shpëtimtari dhe është baza e disa himneve të krishtera, si dhe hapja, skena e Pjesës III të Mesisë së Handelit. Megjithatë, komentuesit dhe studiuesit hebrenj të Biblës theksojnë se Jobi "insiston në një dëgjim hyjnor gjatë jetës së tij" (krh. Jobi 16:19–22).
Ai përkujtohet nga Kisha Luterane – Sinodi i Misurit në kalendarin e tyre të Shenjtorëve më 9 maj, nga Kisha Katolike Romake më 10 maj dhe nga Kishat Katolike Lindore dhe Bizantine më 6 maj.
Ai gjithashtu përkujtohet nga Kisha Apostolike Armene më 6 maj dhe 26 dhjetor dhe nga Kisha Ortodokse Kopte më 27 prill dhe 29 gusht. Kisha Apostolike Armene përkujton Jobin së bashku me Gjon Pagëzorin të enjten pas të dielës së tretë të festës i Supozimit.
Pikëpamjet islame
Në Kuran, Jobi (arabisht: أيوب, romanizuar: Ayyūb) konsiderohet si profet në Islam. Korniza narrative e historisë së Jobit në Islam është e ngjashme me tregimin biblik hebraik, por, në Islam, theksi i kushtohet Jobit që të qëndrojë i palëkundur ndaj Zotit dhe nuk ka asnjë shënim për hidhërimin ose kundërshtimin e tij, ose përmendjen e diskutimeve të gjata me miq. Disa komentues myslimanë folën gjithashtu për Jobin si paraardhës të romakëve. Literatura myslimane komenton gjithashtu kohën dhe vendin e profecisë së Jobit, duke thënë se ai erdhi pas Jozefit në serinë profetike dhe se ai u predikoi njerëzve të tij në vend që të dërgohej në një komunitet të caktuar. Tradita tregon më tej se Jobi do të jetë udhëheqësi i grupit të "ata që duruan" në Parajsë. Philip K. Hitti pohoi se subjekti ishte një arab dhe mjedisi ishte Arabia Veriore.
Kurani e përmend rrëfimin e Jobit në mënyrë të përmbledhur. Ngjashëm me tregimin e Biblës Hebraike, tradita islame përmend se Satani i dëgjoi engjëjt e Perëndisë të flisnin për Jobin si njeriun më besnik të brezit të tij. Jobi, duke qenë një profet i zgjedhur i Zotit, do të qëndronte i përkushtuar në lutjet e përditshme dhe do t'i thërriste shpesh Perëndisë, duke e falënderuar Zotin që e bekoi me pasuri të bollshme dhe një familje të madhe. Por Satani planifikoi ta largonte Jobin që i frikësohej Zotit nga Zoti dhe donte që Jobi të binte në mosbesim dhe korrupsion. Prandaj, Zoti e lejoi Satanain ta godiste Jobin me ankth, sëmundje dhe vuajtje të forta, pasi Zoti e dinte se Jobi nuk do të largohej kurrë nga Zoti i tij.