cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ylli dhe gjysmëhëna
Përmbledhje
Kombinimi gjendet relativisht rrallë në heraldikën e vonë mesjetare dhe atë të hershme moderne. Ajo u bë e famshme me miratimin e saj si flamur dhe simbol kombëtar i Perandorisë Osmane dhe disa nga ndarjet e saj administrative (ejalet dhe vilajetet) dhe më vonë në tanzimat (reformat) perëndimore të shekullit XIX. Flamuri osman i vitit 1844, me një ay-yıldız të bardhë (turqisht për "ylli i gjysmëhënës") në një sfond të kuq, vazhdon të përdoret si flamur i Republikës së Turqisë, me modifikime të vogla. Shtete të tjera që më parë ishin pjesë e Perandorisë Osmane gjithashtu e përdorën këtë simbol, përfshirë Libinë (1951–1969 dhe pas 2011), Tunizinë (1831) dhe Algjerinë (1958). I njëjti simbol u përdor në flamujt e tjerë kombëtarë të futur gjatë shekullit XX, përfshirë flamujt e Azerbajxhanit (1918), Pakistanit (1947), Malajzisë (1948), Singaporit (1959), Mauritanisë (1959), Uzbekistanit (1991), Turkmenistanit (1991), dhe Komoret (2001). Në fund të shekullit XX, ylli dhe gjysmëhëna kanë fituar një interpretim popullor si një "simbol Islami", përqafohet herë pas here nga nacionalizmi arab ose islamizmi në vitet 1970-1980, por shpesh refuzohet si i gabuar ose i pabazuar nga komentuesit myslimanë të kohëve të fundit Ndryshe nga kryqi i cili është simbol i kryqëzimit të Jezusit në Krishterizëm, nuk ka asnjë lidhje të fortë që lidh yllin dhe simbolin e gjysmëhënës me konceptin e Islamit. Konotacioni besohet gjerësisht se ka ardhur nga flamuri i Perandorisë Osmane i cili ishte një nga perandoritë më të mëdha të periudhës së hershme moderne. Unicode prezantoi një karakter me "yll dhe gjysmëhëne" në bllokun e tij të Simboleve të Ndryshme, në U+262A. parapamje| Paraqitja e emblemave të Ishtarit (Venusit), Sin (Hëna) dhe Shamash (Diell) në një gur kufitar të Meli-Shipak II (shekulli XII pes) Nga periudha e vonë helenistike ose e hershme romake, motivi i yllit dhe gjysmëhënës ishin lidhur me Bizantin. Nëse ndonjë perëndeshë antike kishte lidhje me muret me Kostandinopojës, atëhere kjo ishte Hekata e cila kishte një kult në Bizant që nga koha e themelimit të tij. Ashtu si Bizasi në një legjendë antike, ajo e kishte origjinën e saj në Traki. Hekata konsiderohej perëndeshë mbrojtëse e Bizantit sepse thuhej se ajo e shpëtoi qytetin nga një sulm i Filipit të Maqedonisë në vitin 340 pes nga shfaqja e një dritë shkëlqyese në qiell. Për të përkujtuar ngjarjen, Bizantinët ngritën një statujë të perëndeshës të njohur si Lampadephoros ("pishtari-mbajtës"). "Devotion to Hecate was especially favored by the Byzantines for her aid in having protected them from the incursions of Philip of Macedon. Her symbols were the crescent and star, and the walls of her city were her provenance." Vasiliki Limberis, Divine Heiress, Routledge, 1994, p 15.
"In 340 B.C., however, the Byzantines, with the aid of the Athenians, withstood a siege successfully, an occurrence the more remarkable as they were attacked by the greatest general of the age, Philip of Macedon. In the course of this beleaguerment, it is related, on a certain wet and moonless night the enemy attempted a surprise, but were foiled by reason of a bright light which, appearing suddenly in the heavens, startled all the dogs in the town and thus roused the garrison to a sense of their danger. To commemorate this timely phenomenon, which was attributed to Hecate, they erected a public statue to that goddess [...]" William Gordon Holmes, The Age of Justinian and Theodora, 2003 p 5-6; "If any goddess had a connection with the walls in Constantinople, it was Hecate. Hecate had a cult in Byzantium from the time of its founding. Like Byzas in one legend, she had her origins in Thrace. Since Hecate was the guardian of "liminal places", in Byzantium small temples in her honor were placed close to the gates of the city. Hecate's importance to Byzantium was above all as deity of protection. When Philip of Macedon was about to attack the city, according to the legend she alerted the townspeople with her ever-present torches, and with her pack of dogs, which served as her constant companions. Her mythic qualities thenceforth forever entered the fabric of Byzantine history. A statue known as the 'Lampadephoros' was erected on the hill above the Bosphorous to commemorate Hecate's defensive aid." Vasiliki Limberis, Divine Heiress, Routledge, 1994, p 126-127. This story survived in the works, who in all probability lived in the time of Justinian I. His works survive only in fragments preserved in Photius and the 10th century lexicographer Suidas. The tale is also related by Stephanus of Byzantium, and Eustathius.
Disa monedha bizantine të shekullit I pes dhe të mëvonshme tregojnë kokën e Artemisit me hark dhe shfaqin një gjysmëhëne me atë që duket të jetë një yll me gjashtë rreze në pjesën e pasme.
Përdorimi i yllit brenda simbolit të gjysmëhënës u përdor gjerësisht nga Bizantinët, duke vazhduar nga përdorimi i tij nga epoka klasike brenda qytetit të Kostandinopojës dhe më gjerë.
Përveç shenjave perandorake osmane, simbolet shfaqen në flamurin e Bosnjës Eyalet (1580-1867) dhe Vilajetit të Bosnjës (1867-1908), si dhe flamurit të revoltës boshnjake të vitit 1831, ndërsa simbolet u shfaqën në disa përfaqësime të stemës mesjetare boshnjake gjithashtu.
Në fund të shekullit XIX, "Ylli dhe Gjysmëhëna" u përdorën si një metaforë për sundimin osman në letërsinë britanike. Moda gjithnjë e më e kudondodhur e përdorimit të simbolit të yllit dhe gjysmëhënës në zbukurimin e xhamive dhe minareve osmane çoi në një lidhje graduale të simbolit me Islamin në përgjithësi në orientalizmin perëndimor. Stema "Gjysmëhëna e Kuqe" u përdor nga vullnetarët e Komitetit Ndërkombëtar të Kryqit të Kuq (ICRC) qysh në vitin 1877 gjatë Luftës Ruso-Turke ; dhe që u miratua zyrtarisht në 1929.
Pas themelimit të Republikës së Turqisë në 1923, shteti i ri turk ruajti flamurin e fundit të Perandorisë Osmane. Standardizimet proporcionale u futën në Ligjin e Flamurit Turk) të 29 majit 1936. Përveç shembullit më të spikatur të Turqisë (shiko Flamurin e Turqisë), një numër shtetesh të tjera pasardhëse osmane miratuan modelin gjatë shekullit XX, duke përfshirë Emiratin Cyrenaica dhe Mbretërinë e Libisë, Algjerinë, Tunizinë dhe Republikën Islamike Arabe.
Ylli dhe gjysmëhëna si një paraqitje tradicionale heraldike është në përdorim të vazhdueshëm në stemat e shumta komunale (veçanërisht të bazuara në stemën Leliwa (Tarnowski) në rastin e komunave polake).
Nenad Çanak
parapamje|Nenad Çanak Nenad Čanak (serbisht: Ненад Чанак, 2 nëntor 1959) është një politikan serb. Ai është bashkëthemeluesi dhe ish-udhëheqësi i Lidhjes së Social Demokratëve të qendrës së majtë të Vojvodinës. Ai ka qenë kryetar i Kuvendit të Vojvodinës nga viti 2000 deri në vitin 2004, ndërsa deri në vitin 2020 ka qenë deputet i Kuvendit Kombëtar të Serbisë.
Jeta e hershme
Čanak lindi në Pançevë, në provincën autonome të Vojvodinës, PR Serbi, RFP Jugosllavi (tani Serbia). Paraardhësit e tij nga babai ishin kolonë nga Zrmanja, Gračac në Lika (në Kroacinë moderne).
Ai u rrit në një familje mësuesish dhe shkoi në shkollën e mesme të përgjithshme dhe muzikore (fyell) në Novi Sad, u diplomua në Fakultetin Ekonomik të Universitetit të Novi Sadit në Subotica dhe më pas u specializua në marketing dhe rrjete kompjuterike në Trajnimin Ekzekutiv. Qendra në Bërdo të Kranjit më 1989.
Karriera politike
Čanak është bashkëthemelues dhe udhëheqës i Lidhjes së Social Demokratëve të Vojvodinës (LSV, est. 1990). Në tetor 1991, ai u mobilizua me forcë gjatë Luftës në Kroaci dhe u dërgua në frontin në Ilok. Në fillim të bombardimeve të NATO-s në Jugosllavi, ai kërkoi të mobilizohej, por u refuzua.
Ai ishte gjithashtu kryetar i Kuvendit të Krahinës Autonome të Vojvodinës nga viti 2000 deri në vitin 2004.
Nga viti 2004 deri në vitin 2020 ka qenë deputet i Asamblesë Kombëtare. Në pranverën e vitit 2009 ai mori pjesë në edicionin rajonal të reality show Big Brother, Veliki Brat VIP All Stars.
Në shtator 2022, Çanak njoftoi se do të largohej si president i LSV në konferencën e partisë në nëntor 2022.
Politikat
LSV kërkon në mënyrë aktive decentralizimin e Serbisë me një autonomi më të lartë për Vojvodinën. Ai dikur citohet të ketë thënë: "Ne duam një Vojvodinë në të cilën do të ketë rregull, qytetërim dhe prosperitet". Lidhur me Kosovën, nëpër mediat serbe disa herë ka deklaruar se, Kosova nuk është pjesë e Serbisë.
Jeta personale
Nenad Čanak ishte i martuar me Marija Vasić deri në divorcin e tyre në 2001. Ata së bashku kanë një djalë të lindur në vitin 1999.
Trekëndëshi Hess
djathtas|parapamje|Trekëndëshi Hess në vitin 2012 Trekëndëshi Hess është një mozaik trekëndorë i vendosur në një trotuar në lagjen West Village të Nju Jorkut në cep të Seven Avenue dhe Christopher Street. Pllaka lexon "Pronë e Hess Estate e cila kurrë nuk ka qenë e dedikuar për qëllime publike." Pllaka është një trekëndësh dybrinjëshëm, me bazë 65 cm dhe katete 70 cm.
Pllaka është rezultat i një mosmarrëveshje në mes të qeverisë së qytetit dhe pasurive të David Hess, një pronari nga Filadelfia i cili zotëronte Voorhis, një ndërtesë pesë-katëshe. Në 1910 qyteti mori të drejtën për shpronësimin dhe shembjen e qindra ndërtesave në këtë zonë, në mënyrë që të zgjerohet Seven Avenue dhe për të zgjeruar metronë IRT. Sipas Ross Duff Wyttock, duke shkruar në Courant Hartford në vitin 1928, trashëgimtarët e Hess-it zbuluan se, kur qyteti mori Voorhis, studimit i shpëtoi ky cep i vogël i tokës dhe ata ngritën një njoftim për posedimin. Qyteti i kërkoi familjes që ta dhuronin pronën e vogël për publikun, por ata refuzuan dhe instaluan mozaikun sfidues më 27 korrik, 1922.
Në vitin 1938 prona, e raportuar si më e vogla pronësi në qytetin e Nju Jorkut, iu shit dyqanit të cigarve ngjitur për 1,000 $ (afërsisht 17,000 $ përshtatur për inflacionin në vitin 2016). Pronarët e rinj nuk e lëvizën pllakadën dhe, për sa i përket vitit 2016, ajo mbetet aty.
Isuf Sulovari
Isuf Sulovari (Elbasan 15.7.1934 - Tiranë 26.1.2006) piktor shqiptar.
Isuf Sulovari ishte një ndër piktoret e rëndësishëm shqiptarë të Realizmit Socialist. Ai vlerësohet për stilin e tij të veçantë piktorik që e dallonte nga të gjithë piktorët shqiptarë të kohës. Isuf Sulovari pas mbarimit të Liceut Artistik “Jordan Misja”, Tiranë, në klasën e piktorit Sadik Kaceli,studjoi për dy vjet 1959-1961 në degën e pikturës, në Institutin e Arteve Plastike “N.Grigoresku”, Bukuresht (Rumani). U diplomua në Institutin e Arteve, Tiranë në ateljenë e piktorit Vilson Kilica. Pas studimeve kthehet në qytetin e lindjes, Elbasan, ku fillimisht ishte mësues vizatimi dhe më tej pedagog i pikturës në shkollën e mesme artistike “Onufri”. Pas vitit 1996 transferohet me banim në Tiranë dhe vazhdoi të realizonte temat e tij të preferuara, nga puna në bujqësi dhe ndërtuesit. Ekspozoi për herë të parë në Ekspozitën Kombëtare të vitit 1956. Sulovari krijimtarinë e tij kryesore e zhvilloi si piktor i realizmit socialist. Ai ishte piktor i tablosë kompozicionale dhe realizoi temën e ditës, temën historike dhe portretin. Kryesisht Sulovari vlerësohet për stilin e tij të veçantë piktorik i ndikuar nga piktori kubist francez F.Leger (1881-1955) dhe nga piktorë meksikanë të shekullit XX. Duke trajtuar temën e ndërtimit socialist, figurat e tablove të Sulovarit edhe pse ndryshe nga piktorët e tjerë shqiptarë, kishin ngjyra dekorative dhe forma të plota larg natyralizmit akademik. Ai i stilizon figurat, peizazhin dhe objektet e kompozimeve duke evidentuar bukur format e mëdha të figurave dhe peizazhit, e duke preferuar sa më pak detaje. Kjo mënyrë pikturimi krijonte efekte piktorike interesante dhe mjaft individuale dhe e evidentoi shumë shpejt Sulovarin, si një individualitet në pikturën Shqiptare. Një koleksion prej 12 (dymbëdhjetë) veprash të Isuf Sulovarit ndodhen në Galerinë Kombëtare të Arteve Tiranë. Prej tyre mund të veçojmë, “Aksionistja” 1967, “Peizazh industrial”, 1969, “Kooperativistja e duhanit” 1970, “Mjelësja” 1971, “Gjigandi i Metalurgjisë” 1974. Gjithashtu veprat e tij janë pjesë e Galerisë së Arteve në Elbasan dhe e koleksionistëve të shumtë Shqiptarë. Isuf Sulovari ka marrë pjesë nga vitit 1956-1990 në të gjitha ekspozitat lokale dhe kombëtare. Sulovari gjithashtu ka qenë pjesmarrës në ekspozitat kolektive shtetërore të kohës në disa shtete të ndryshme si në Rumani, Grac Austri (1972), RP.të Kinës (1971), Bienale të Aleksandrisë, ekspozita “Piktorët disidentë” Austri, etj.
Kelechi Emeteole
Kelechi Emeteole (1951 – 21 qershor 2017) ishte futbollistë nigerianë i cili ishte pjesë e kombëtares nigeriane në Kupën e Kombeve Afrikane 1976.
Karriera
Emeteole ka luajtur 17 ndeshje për Nigerinë duke shënuar 4 gola. Ai ishte asistent i trajnerit i skuadrës Super Eagles dhe kreu i trajnerit të Heartland F.C., Enugu Rangers dhe El-Kanemi Warriors F.C.. Ai u shkarkua si trajner i Enugu Ranger në maj 2015, ku ai ishte në pagë për tre mujore. Ai u punësua si trajner i Maiduguri nga El-Kanemi Warriors në gusht 2015.
Vdekja
Emeteole vdiq më 21 qershor 2017 në spital në moshën 66 vjeçare duke qenë nën mjekim.
Georges Seurat
Biografia
parapamje|220px|Georges Seurat, 1889-90, Le Chahut, vaj në kanavacë, 170 x 141 cm, Muzeu Kröller-Müller, Otterlo
Idetë bashkëkohore
parapamje|220px|Detaje nga Circus Sideshow (Parade de Cirque) (1889) duke treguar vizatimin me pika dhe teorinë e ngjyrave Gjatë shekullit të 19-të, shkrimtarë shkencorë si Michel Eugène Chevreul, Ogden Rood dhe David Sutter shkruajtën traktate për ngjyrën, efektet optike dhe perceptimin. Ata përshtatën kërkimin shkencor të Hermann von Helmholcit dhe Isak Njutonit në një formë të arritshme për njerëzit e thjeshtë. Artistët ndoqën zbulimet e reja në perceptim me interes të madh.
Ndikimi
Aty ku natyra dialektike e punës së Paul Cézanne kishte ndikim të madh gjatë fazës shumë shprehëse të proto-kubizmit, midis 1908 dhe 1910, puna e Seurat, me strukturat e tij më të gjata, do të kapte vëmendjen e kubistëve nga viti 1911. Seurat gjatë disa viteve të tij të veprimtarisë, ishte në gjendje, me vëzhgimet e tij mbi rrezatim dhe efektet e kontrastit, të krijonte përsëri pa ndonjë traditë udhëzuese, për të kompletuar një sistem estetik me një metodë të re teknike të përshtatur në mënyrë të përkryer ndaj shprehjes së saj.
Koncepti ishte i vendosur mirë në mesin e artistëve francezë se piktura mund të shprehej matematikisht, në aspektin e ngjyrës dhe formës; dhe kjo shprehje matematikore rezultoi në një "të vërtetë objektive" të pavarur dhe bindëse, ndoshta më shumë se e vërteta objektive e objektit të përfaqësuar.
Ekspozita
parapamje|220px|Portret i [[Edmond Aman-Jean, e shfaqur në Sallon në vitin 1883]] Nga viti 1883 deri në vdekjen e tij, Seurat ekspozuar punën e tij në Sallon, Sallon des Indépendants, Les XX në Bruksel, ekspozita e tetë Impresioniste, dhe në ekspozita të tjera të ndryshme në Francë dhe jashtë vendit. Ekspozita pas vdekjes:
Triceratopsi
Triceratopsi është një gjini e dinozaurit barngrënës ceratopsidae që u shfaq për herë të parë gjatë fazës së vonë Maastrichtian të periudhës së Kretakut të Vonëshme, rreth 68 milion vjet më parë në atë që tani është Amerika e Veriut. Është një nga gjinitë e fundit të njohura të dinozaurëve jo-avianë dhe u zhduk në ngjarjen e zhdukjes së Kretaku-Paleogjenit 66 milion vjet më parë. Emri Triceratops, që do të thotë fjalë për fjalë "fytyrë me tre brirë", rrjedh nga greqishtja e lashtë τρί- (tri-) që do të thotë "tre", κέρας (kéras) që do të thotë "brirë", dhe ὤψ (ōps) që do të thotë "fytyrë".
Triceratops është dokumentuar nga mbetje të shumta të mbledhura që kur gjinia u përshkrua për herë të parë në vitin 1889 nga Othniel Charles Marsh. Duke mbajtur një cep të madh kockor dhe tre brirë në kafkë, dhe trupin e tij të madh me katër këmbë që ka ngjashmëri me rinocerontin modern, Triceratops është një nga më të njohurit nga të gjithë dinozaurët dhe ceratopsid më i njohur. Triceratops individuale vlerësohet të kenë arritur rreth 7.9 deri në 9 metra gjatësi, 2.9 deri 3.0 metra në lartësi, dhe 6.1 deri në 12.0 tonë metrikë (6.7 deri në 13.2 tonë të shkurtër) në peshë. Si ceratopsid arketipal, Triceratops është një nga dinozaurët më të njohur dhe është paraqitur në film, pulla postare dhe shumë lloje të tjera mediash.
Linsangu aziatik
Linsangu aziatik ( Prionodon ) është një gjini qe permban dy lloje që jetojnë Azinë Juglindore : linsangun me shirita ( Prionodon linsang ) dhe linsangun me njolla ( Prionodon pardicolor ). Prionodoni konsiderohet një takson motër e Felidae. Prionodon is considered a sister taxon of the Felidae.
Karateristikat
Modeli i pallto i linsangut aziatik është i dallueshëm, i përbërë nga pika të mëdha që ndonjëherë bashkohen në breza të gjerë në anët e trupit; bishti është i lidhur në mënyrë tërthore. Ёshtë me madhësi të vogël me një gjatësi të kokës dhe trupit që varion nga 14.4 në 16.75 në (36.6 në 42.5 cm) dhe një bisht i gjatë 12 - 16 në (30 deri 41 cm). Bishti është gati për aq kohë sa koka dhe trupi, dhe rreth pesë ose gjashtë herë më i gjatë se këmba e pasme. Koka është e zgjatur me një surrat të ngushtë, rhinari në mënyrë të barabartë konveks sipër, me septum të gjerë internarial, pjesë të cekët infranariale, dhe filtrum të ngushtë dhe të shtrënguar, brazda që shtrihet vetëm rreth nivelit të skajit të poshtëm të hundës. Kafka delikate është e gjatë, e ulët dhe e ngushtë me një okupital të përcaktuar mire dhe një kreshtë e fortë, por nuk ka kreshtë të plotë sagitale. Dhëmbët janë gjithashtu më të specializuar, dhe tregojnë një qasje ndaj atyre të Felidae, megjithëse më primitive. E incisors formojnë një tërthor, jo e lakuar, përzgjedhjen; tre e parë e sipërme dhe të katër më të ulët para- molarët janë ngjeshur dhe të mprehtë me një të lartë, të mprehtë, mesatare majë dhe cusps vogla ndihmëse para dhe pas saj. Karnasja e sipërmeka një lob të vogël të brendshëm të vendosur shumë përpara, të lartë, të theksuar dhe një arkë posterore të ngjeshur, të ngjashme me tehun; molari i sipërm është trekëndësh, i vendosur në mënyrë tërthore, shumë më i vogël se ai i sipërm karnasial, dhe shumë më i gjerë se sa është i gjatë, në mënyrë që karnasia e sipërme të jetë gati në skajin e pasëm të dhëmbëve të sipërm të faqes, si në Felidae.
Rekordi i fosileve
Vetëm një gjini e gjitarëve fosil është sugjeruar të jetë një anëtar i familjes, ose të paktën i lidhur ngushtë me linsangët modern aziatik,Palaeoprionodon  . Kjo takson është klasifikuar më parë në tani polfifletik familjes Stenoplesictidae.
Me Viverridae (morphological)
Prionodon u emërtua dhe u përshkrua për herë të parë nga Thomas Horsfield në 1822, bazuar në një linsang nga Java. Ai e vendosi gjininë nën Prionodontidae, për shkak të ngjashmërive me të dy gjinitë Viverra dhe Felis. Më 1864, John Edward Grey vendosi gjininë Prionodon dhe Poiana në fisin Prionodontina, si pjesë e Viverridae.
Me Felidae (molekular)
Marrëdhëniet filogjenetike të linsangët aziatik tregohen në kadogramin e mëposhtëm:
Fuheis
Fuheis (الفحيص) është një qytet në governoratin Balqa në Jordani.
Shtëpia e familjes Shpejti
Shtëpia e familjes Shpejti është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Hartford, Connecticut
Hartford, Connecticut (City of Hartford) është një qytet në qarkun Hartford të shtetit federal Connecticut, SHBA. Në Hartford, Connecticut jetojnë 124893 banorë (2012), dhe dendësia e popullisë është 2776 banor/km2 (7025.5 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 46.5 km2 (18 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 18 m (59 ft).
Adam-lès-Passavant
Adam-lès-Passavant është një komunë në Francë. Adam-lès-Passavant bën pjesë në departamentin Doubs të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 94 banorë dhe sipërfaqe prej  9.59 km².
Halaq ash Shuqayq
Halaq ash Shuqayq është një qytet në governoratin Madaba në Jordani.
Gjuha e viçit
djathtas|parapamje| Heqja e lëkurës nga gjuha e zier e viçit Gjuha e viçit (e njohur edhe si gjuha e pastër ose gjuha e kaut ) është një prerje viçi e marrë nga gjuha e lopës. Mund të zihet, turshi, piqet ose zihet në salcë. Është pjesë e shumë kuzhinave kombëtare dhe përdoret për mbushjet me taco në Meksikë dhe për sanduiçe me fytyrë të hapur në Shtetet e Bashkuara. Në Francë dhe Belgjikë shërbehet me salcën Madeira, ndërsa chrain është shoqëruesi i preferuar në kuzhinën Ashkenazi dhe atë të Europës Lindore. Gjermanët bëjnë roux të bardhë me uthull dhe kaperi, ose krem rrikë, i cili është gjithashtu i njohur në kuzhinën polake.
Gjuha e viçit ka përmbajtje të lartë yndyre, e cila kontribuon deri në 72% të përmbajtjes së saj kalorike. Disa vende, duke përfshirë Kanadanë dhe veçanërisht provincën e Albertës, eksportojnë sasi të mëdha të gjuhës së viçit. djathtas|parapamje| Gjuhë dhe pancetë me [[Valerianella locusta|mache]] Gjuha e viçit shpesh kalohet në qepë dhe erëza të tjera dhe më pas vendoset në një tenxhere për të zier. Pasi të jetë gatuar, lëkura hiqet. Gjuha turshi përdoret shpesh sepse tashmë është me erëza. Nëse gatuhet në salcë, më vonë mund të ripërdoret si salcë për qofte ose ndonjë artikull tjetër ushqimor.
Një mënyrë tjetër e përgatitjes së gjuhës së viçit është ta përvëloni në ujë të nxehtë, t'i hiqni lëkurën dhe më pas ta piqni në furrë i bërë lëng mishi me pikëlat e tiganit. majtas|parapamje| [[Zakuski rus : prerje të ftohta të gjuhës të mbushura me kërpudha, djathë, arra dhe kumbulla të thata]] djathtas|parapamje| Pjata filipinase: kare-kare, lengua me salcë të bardhë dhe pancit canton-bihon Gjithashtu, gjuha bën pjesë në kuzhinën shqiptare, argjentinase, braziliane, bullgare (gjuhë me gjalpë), britanike, franceze, indoneziane ( semur lidah ose zierje me gjuhë viçi), italiane (gjellë tipike në Piemonte dhe Liguria ), kolumbiane, kineze (e zier), japoneze, koreane (hyeomit gui), filipinase, lituaneze, letoneze, norvegjeze, meksikane, mongole, nikaraguane, persiane (si forma të skuqura, të pjekura, të ziera dhe të ngrëna të ftohtë në një sanduiç), polake, portugeze, rumune, spanjolle, jugore afrikane, turke dhe uruguaiane.
Madheshi
Fshati Madhesh ndodhet në Komunën Ulëz, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Pandemia e COVID-19 në Belgjikë
Pandemia e COVID-19 u konfirmua për herë të parë që ishte përhapur në Belgjikë më 4 shkurt 2020, kur një shtetas belg nga një grup prej nëntë belgësh të riatdhesuar nga Wuhan në Bruksel u testua pozitiv për virusin COVID-19. Transmetimi brenda Belgjikës u konfirmua në fillim të marsit në fund të festave shkollore (pushim pranveror) rreth karnavalit, kur shumë turistë të kthyer nga Italia Veriore u kthyen në punë ose shkollë, duke çuar në një epidemi me një rritje të shpejtë të rasteve në mars-prill 2020. Deri në fund të marsit, rastet ishin regjistruar në të 10 provincat e vendit.
Nel Noddings
Nel Noddings (lindur më 19 janar 1929) është një feministe, edukatore, pedagoge dhe filozofe amerikane më e njohur për punën e saj në filozofinë e edukimit, teorinë arsimore dhe etikën e kujdesit.
Biografia
Nel Noddings ka punuar në shumë fusha të sistemit arsimor. Ajo kaloi shtatëmbëdhjetë vjet si mësuese e matematikës dhe administratore e shkollës fillore dhe të mesme, përpara se të fitonte doktoraturën dhe të fillonte punën si akademike në fushat e filozofisë së edukimit, teorisë së edukimit dhe etikës, veçanërisht edukimit moral dhe etikës së kujdesit. Ajo u bë anëtare e fakultetit të Stanfordit në vitin 1977 dhe ishte profesoreshë e arsimit të fëmijëve nga viti 1992 deri në vitin 1998. Ndërsa ishte në Universitetin e Stanfordit, ajo mori çmime për ekselencën e mësimdhënies në vitet 1981, 1982 dhe 1997, dhe ishte dekane e asociuar ose ushtruese e detyrës së dekanes së Shkollës së Arsimit për katër vjet. Pas largimit nga Universiteti Stanford, ajo mbajti poste në Universitetin e Universitetin e Kolumbisë dhe Universitetin Colgate. Ajo është presidente e Shoqatës së Filozofisë së Arsimit dhe e Shoqatës John Dewey. Në vitet 2002-2003 ajo mbajti katedrën e John W. Porter në Arsimin Urban në Universitetin e Miçiganit Lindor. Ajo ka qenë profesoresh; e arsimit edhe në Universitetin Stanford që kur doli në pension në vitin 1998.
Nel Noddings ka 10 fëmijë, 39 nipër e mbesa dhe mbi 20 stërnipër, shumë prej të cilëve janë me arsim të lartë dhe edukatorë e pedagogë. Në vitin 2012 ajo humbi bashkëshortin e saj pas një martese prej mbi 60 vitesh.
Karriera e frytshme e Noddings u shoqërua me një jetë po aq të frytshme në familje. Sipas infed.org, Noddings e përshkruan veten si ""shtëpiake e pashërueshme" jo vetëm sepse ajo dhe burri i saj rritën dhjetë fëmijë, por sepse ajo vlerëson gjithashtu "rendin në kuzhinë, një mbulesë tavoline të freskët, lulet në tryezë dhe ushqimin që pret të ftuarit. '. Ajo shtoi: "Më pëlqen të kem kafshë shtëpiake dhe fëmijë përreth". Feministet, komentoi ajo, ndonjëherë e kanë të vështirë të pranojnë gjëra të tilla që kanë rëndësi për ta.”
Vélu
Gjeografia
Vélu ndodhet rreth 20 mi në juglindje të Arrasit, në kryqëzimin e rrugëve D18 dhe D18E.
Skordhalia
parapamje|220x220px|Një pjatë me skordhalia Skordhalia ose skorthalia (greqisht: σκορδαλιά [skorðaˈʎa] Skordalia, e quajtur edhe αλιάδα, aliada/aliatha), ose Tarator në turqisht, është një pure e trashë në kuzhinën greke dhe kuzhinë turke e bërë me hudhër në një bazë patatesh, arra, bajame ose bukë bajate të njomur me lëng të përzier me vaj ulliri për të bërë një emulsion të butë, të cilit i shtohet pak uthull. Zakonisht bëhet në një havan. Skordalia shërbehet si salcë, pjatë anësore ose ngjyerje.
Vështrim i përgjithshëm
parapamje|200x200px|Skordhalia (majtas) shërbeu me bukë në [[Reno, Nevada]] Skordhalia është e njëvlershmja moderne e skorothalmit të lashtë. Emri, nga ana tjetër, mund të jetë një përbërje pleonastike e greqishtes σκόρδο [ˈskorðo] 'hudhër' dhe agliata italiane [aʎˈʎaːta] 'hudhër'.
Skordhalia zakonisht shërbehet me peshk të skuqur në brumë (veçanërisht merluc me kripë, μπακαλιάρος), perime të skuqura (veçanërisht patëllxhanë dhe kunguj të njomë), peshk të zier ose perime të ziera (veçanërisht panxhar). Ndonjëherë përdoret si ngjyese.
Llojet e skordhalias mund të përfshijnë ngahera vezët si emulsifikues, duke hequr ose reduktuar përbërësin më të madh, gjë që sjell një rezultat të ngjashëm me aïoli provansal dhe allioli katalanas. Në Ishujt e detit Jon, zakonisht në vend të uthullës shtohet lëngu i merlucit dhe limoni, dhe më pas skordhalia hahet si pjatë kryesore.
Lundër (Mat)
Fshati Lundër ndodhet në Komunën Ulëz, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Abdallah Ben Abdel Mohsen et-Turki
Abdullah bin Abdulmohsen Et-Turki (Arabisht: عبد الله بن عبدالمحسن التركي; lindi më 4 gusht 1940) është sekretarë i përgjitshëm i Ligës Botërore të Myslimanëve.
Biografia
Et-Turki lindi në provincën Riad. Ai shkoi në kolegjin e sheriatit në Riad, diplomoi në vitin 1963 me gradën bachelor në Sheriat (ligji islam). Ai mësoi në Institutin Shkencor të Lartë nga viti 1961 deri më 1969. Ai ishte dekan i kolegjit të gjuhës arabe në Riad nga viti 1969 deri më 1975.
Et-Turki u emërua Ministër Arab i Arabisë Saudite për çështjet e Islamit, vakufs, apelet dhe moralin më 1995, dhe mentor i njësisë së shtypit të Kur'anit Mbretit Fahd. Ai ishte ministër pa portofolin nga viti 1999 deri në vitin 2000, kur u emërua Sekretar i Përgjithshëm i Ligës Botërore të Myslimanëve. Ai është gjithashtu kryetar i institucioneve të ndryshme, përfshirë Bashkimin e Universiteteve Islamike, Këshillin Global Islamik në Londër dhe Këshillin Botëror Islamik të Apelit dhe Shpëtimit.
Ai është gjithashtu kryetar i Shoqatës së Universiteteve Islamike (IUA). Ai ka luajtur një rol të rëndësishëm në themelimin e universiteteve islame, duke përfshirë Universitetin Islamik të Nigerit dhe Universitetin Ndërkombëtar Islamik, Islamabad.
Bibliografia
Librat e tij të botuar janë:
Rosamygale
Rosamygale është një gjini e zhdukur e merimangave megalomorfe, me një specie të vetme të përshkruar, Rosamygale grauvogeli. Ajo ishtë përshkruar nga Selden dhe Gall në vitin 1992. Është e njohur nga mosha anisiane Gres a Meules dhe Grès à Voltzia në Francë. Aktualisht konsiderohet të jetë anëtari më i vjetër i njohur i Avicularioidea.
Halawah
Halawah (حلاوة) është një qytet në governoratin Ajloun në Jordani.
Oxelösund
Oxelösund është qytet në provincën Södermanland, Suedi me 10,870 banorë më 2010. Oxelösund ndodhet 15 kilometra në jug të Nyköpingut.
Universiteti i Islandës
Universiteti i Islandës (islandisht: Háskóli Íslands) është një universitet kërkimor publik në Reykjavík, Islandë dhe institucioni më i vjetër dhe më i madh i arsimit të lartë në vend. Ai është themeluar në vitin 1911, dhe është rritur në mënyrë të qëndrueshme nga një shkollë e vogël e nëpunësve civilë në një universitet modern gjithëpërfshirës, duke ofruar studime për rreth 14,000 studentë në njëzet e pesë fakultete. Mësimdhënia dhe kërkimi zhvillohet në shkencat shoqërore, humane, juridike, mjekësi, shkenca natyrore, inxhinieri dhe edukimin e mësuesve. Ajo ka një kampus të përqendruar rreth rrugës Suðurgata në Reykjavík qendror, me objekte shtesë të vendosura në zonat afër, si dhe në fshat.
Historia
Universiteti i Islandës u themelua nga Alþingi më 17 qershor 1911, duke bashkuar tre ish institucione post-sekondare: Prestaskólinn, Læknaskólinn dhe Lagaskólinn, të cilat mësonin respektivisht teologjinë, mjekësinë dhe ligjin. Universiteti fillimisht kishte vetëm fakultete për këto tre fusha, përveç një fakulteti të shkencave humane. Gjatë vitit të parë të funksionimit të saj u regjistruan 45 studentë. Rektori i parë i universitetit ishte Björn M. Ólsen, profesor në fakultetin e shkencave humane. parapamje| Alþingishúsið në Reykjavík Universiteti luajti një rol të rëndësishëm në ndërtimin e shtetit kombëtar islandez dhe u perceptua nga islandezët si një hap i rëndësishëm drejt pavarësisë së plotë. Kërkesat për një universitet kombëtar islandez shtrihen që në sesionin e parë të asamblesë së zgjedhur të Althingit në 1845. Udhëheqësit nacionalistë islandezë i bënë peticion Danimarkës në atë kohë për të krijuar një "shkollë kombëtare" për të arritur përparim kulturor dhe material, por gjithashtu për t'u siguruar që arsimimi që morën islandezët të ishte mjaftueshëm në karakter kombëtar.
Për 29 vitet e para të tij, universiteti u vendos në ndërtesën e Parlamentit Islandez, Alþingishúsið, në Rejkjavík qendror. Në vitin 1933, universiteti mori një licencë të veçantë nga Alþingi për të operuar një llotari me çmime të holla të quajtur Happdrætti Háskólans. Shorti i universitetit, i cili filloi në vitin 1934, mbetet një burim kryesor financimi për ndërtimin e godinave të reja universitare. Në vitin 1940, universiteti u zhvendos në ndërtesën kryesore, të projektuar nga arkitekti shtetëror islandez Guðjón Samúelsson. Ndërtesa kryesore formon bërthamën e kampusit universitar në Suðurgata, ku sot ndodhen shumica e ndërtesave kryesore të universitetit.
Vitet e fundit, ka pasur disa ristrukturime të mëdha. Në vitin 2008, universiteti u nda në pesë shkolla të ndryshme. Njëkohësisht, Universiteti i Arsimit i Islandës u bashkua me Universitetin e Islandës për t'u bërë Shkolla e tij e Edukimit. Rritja e konkurrencës nga kolegjet lokale e ka inkurajuar universitetin të përmirësojë shumë strategjitë e tij të marketingut, të cilat më parë ishin konsideruar të panevojshme.
Më 21 janar 2021, një tub uji kryesor i prishur që shërbente në lagjen Vesturbær të Reykjavík përmbyti kampusin me mbi 2,000 ton ujë, duke shkaktuar dëme në ndërtesat Háskólatorg dhe Gimli.
Ndërtesat
Kampusi kryesor i universitetit shtrihet menjëherë në jug-perëndim të liqenit Tjörnin në qendër të Reykjavík. Ajo mbulon gjithsej rreth 10 hektarë. Në total ka rreth 30 ndërtesa, më e vjetra prej të cilave, Gamli Garður, është ndërtuar në vitin 1934. Ndërtesa kryesore ka pamje nga një lëndinë gjysmë rrethore, me një statujë të Sæmundur fróði. Në vitin 2007, një qendër e re shërbimi u hap pranë ndërtesës kryesore dhe shumë nga tavolinat më të rëndësishme të shërbimit. u zhvendosën atje. Disa leksione zhvillohen në kinemanë Háskólabíó në skajin verior të kampusit. Ka gjithashtu një palestër, disa konvikte dhe ndërtesa më të vogla të institutit kërkimor në terren. Shumica e ndërtesave janë të vendosura në kampusin kryesor dhe në lagjet e afërta. Fakulteti i Sportit, Studimeve të kohës së lirë dhe Edukimit Social, nga ana tjetër, ndodhet në fshatin Laugarvatn.
Biblioteka
Në vitin 1994, biblioteka universitare (formalisht e themeluar në 1940) u bashkua me bibliotekën kombëtare të Islandës, Landsbókasafn Íslands (1818) për të formuar një bibliotekë të madhe akademike, Bibliotekën Kombëtare dhe Universitare të Islandës (islanisht: Landsbókasafn Íslands - Háskólabókasafn). Ndërtesa kryesore e bibliotekës, Þjóðarbókhlaðan, ndodhet pranë kampusit kryesor.
Spitali
Edukimi dhe kërkimi në Universitetin e Islandës janë të lidhura ngushtë me Spitalin Universitar Kombëtar në Reykjavík. Prandaj objektet e Shkollës së Shkencave Shëndetësore janë të vendosura kryesisht në mjediset e spitalit.
Administrata
Këshilli i Universitetit është autoriteti më i lartë administrativ brenda institucionit dhe përbëhet nga Rektori dhe dhjetë anëtarë të tjerë, duke përfshirë dy studentë dhe dy anëtarë të miratuar nga Forumi Universitar. Forumi Universitar përbëhet nga Rektori, drejtuesit e fakulteteve dhe përfaqësues të ndryshëm vendas. Ai nuk ka asnjë kompetencë ekzekutive, por punon me Këshillin për strategjinë e përgjithshme të universitetit. Pesë shkollat akademike dhe fakultetet e tyre drejtohen nga dekanët dhe kanë shumë kontroll mbi kurrikulat dhe administrimin e përditshëm. parapamje| Lögberg, Fakulteti i Drejtësisë Jón Atli Benediktsson është Rektori aktual i Universitetit të Islandës. Ai mori detyrën nga Kristín Ingólfsdóttir në 2015. parapamje| [[Læknagarður, Fakulteti i Mjekësisë]]
Shkollat dhe fakultetet
Universiteti i Islandës është i ndarë në pesë shkolla (svið) të cilat ndahen më tej në gjithsej njëzet e pesë fakultete (deildir). Para vitit 2008, ai ishte i ndarë në njëmbëdhjetë fakultete të cilat më pas u ndanë në departamente (skorir). Shkolla më e madhe aktuale është Shkolla e Shkencave Sociale me mbi 4700 nxënës, ndërsa secila prej katër të tjerave ka rreth gjysmën e këtij numri. Universiteti operon gjithashtu një qendër të edukimit të vazhdueshëm.
Universiteti përbëhet nga shkollat dhe fakultetet e mëposhtme:
Institutet
Ka mbi gjashtëdhjetë institute kërkimore dhe shtatë stacione kërkimore rurale të drejtuara nga universiteti. Disa nga më të dalluarit janë:
Akademikët
Përveç fakulteteve kryesore, universitetit i janë bashkangjitur edhe shumë institute kërkimore. Me më shumë se 700 mësues të rregullt, mbi 2,000 mësues të papunë dhe rreth 300 studiues dhe administratorë, Universiteti i Islandës është vendi më i madh i punës i vetëm në Islandë.
Disa nga burimet e disponueshme në universitet janë ekskluzivisht islandeze; këto përfshijnë dorëshkrimet e ruajtura në Institutin Árni Magnússon për Studimet Islandeze, të dhënat e regjistrimit islandez që datojnë nga viti 1703, të dhëna jashtëzakonisht të plota gjenealogjike dhe të dhëna klimatologjike, glaciologjike, sizmike dhe gjeotermale.
Bushkash
Fshati Bushkash ndodhet në Komunën Ulëz, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Skrapari visore dhe visare
Libri, Skrapari, visore dhe visare, është Studim etno–kulturor me Autor Zylyftar Plaku. Libri ka 152 faqe, botuar në vitin 2012 nga Shtëpia Botuese “Jonalda”. Në libër paraqitet krahina e Skraparit, natyra, historia, traditat, zakonet, karakteri, tiparet dhe temperamenti i banorve të formuar në atë realitet. Qëllimi: Të njihet krahina e Skraparit dhe njerëzit e saj, gjithashtu nëpërmjet kësaj njohjeje historike–etno-kulturore të vërehen edhe ndryshimet apo të synohen këto ndryshime në sensin pozitiv të zhvillimit të shoqërisë.
Bajram Mata
Bajram Mata (Lejçan, 18 nëntor 1940 - Peshkopi, 5 mars 1983) ishte një piktor shqiptar. Mata është piktor i grupit të piktorëve të provincës shqiptare, por me një dimension dhe vizion modern për kohën kur ai jetoi dhe krijoi.
Biografia
U lind më 18 nëntor 1940 në Leiçan të Peshkopisë, djali i ndërtuesit Nuredin Mata (1912-1997) dhe Kadife (Hoxha) Mata (1922-2008). Mata i përket grupit të artistëve shqiptarë të realizmit socialist që u formuan në Institutin e Arteve, në Tiranë pasi ndërprenë studimet në Akademitë lindore në vitin 1961. Bajrami kreu studimet e mesme për pikturë në Liceun Artistik “Jordan Misja” (1955-1960) nën drejtimin e pedagogëve Guri Madhi (vizatim) dhe Kel Kodheli (pikturë). Në vitin 1960-1961, Bajram Mata studjoi pjesërisht për pikturë në Institutin e Pikturës, Skulpturës dhe Arkitekturës në Leningrad, në Shën Petërburg, ish-BRSS. Pas ndërprerjes së studimeve në ish BRSS, u diplomua në vitin 1965 në Institutin e Arteve në Tiranë.
Në vitin 1966 familja Mata transferohet me banim në qytetin e Peshkopisë dhe nga viti 197. Nuredini jetoi dhe punoi në Kukës. Bajrami shkollën fillore e kreu në vendlindje, ndërsa atë 7 vjeçare në fshatin Ostren.
Adainville
Adainville është një komunë në Francë. Adainville bën pjesë në departamentin Yvelines të rajonit Île-de-France. Komuna ka një popullsi prej 770 banorë dhe sipërfaqe prej  10.16 km².
Xhamia Arnaudije
Xhamia e Arnaudies ose Xhamia e Defterdaries (Boshnjakisht: Arnaudija džamija) ishtë ndërtuar në vitin 1594 nga nje defterdari osman. Ajo u shkatërrua nga serbët në vitin 1993 gjatë luftës në Bosnjë. Xhamia ndodhet në Banja Lukë, Bosnje dhe Hercegovinë dhe ishtë një nga xhamitë e vjetra në Ballkan.
Ninomiya Sontoku
thumb|240px|Ninomiya Sontoku Ninomiya Sontoku (二 宮 尊 徳, 4 shtator 1787 - 17 nëntor 1856), lindi Ninomiya Kinjirō (二 宮 金 次郎), ishte një udhëheqës i shquar bujqësor japonez i shekullit të 19-të, filozof, moralist dhe ekonomist.
Ai i përkiste një familje fshatarësh të varfër, por u bë një pronar i rëndësishëm i tokës falë punës dhe vullnetit të tij. Talenti i tij u njoh nga sundimtarët e kohës së tij, të cilët i gjetën punë të rëndësishme në zhvillimin e zonave rurale.
Ninomiya lidhi në filozofinë e tij idetë tradicionale të sistemeve kryesore të mendimit të kohës, domethënë të budizmit, shintoizmit dhe konfucianizmit. Pavarësisht se nuk la asgjë të shkruar, mendimet e tij u transferuan më vonë nga disa dishepuj të tij, përfshirë Tomita Takayoshi, Fukuzumi Masae dhe Saitō Takayuki.
Shtëpia e familjes Paçarizi
Shtëpia e familjes Paçarizi është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Gustav Mirdash
Gustav von Myrdacz (Vjenë, 12 Korrik 1874 – Tiranë, 11 Korrik 1945) ka qenë një fisnik austriak i cili ishte i rëndësishëm në organizimin e Ushtrisë Mbretërore Shqiptare nga fillimi i viteve 1920 deri në vitin 1945. Në Shqipëri e quanin Gustav Mirdashi.
Jeta e hershme
Gustav von Myrdacz u rrit në mjedisin shumë-gjuhësor multi-kulturor të Perandorisë së vonë të Habsburgëve dhe u trajnua për t'u bërë inxhinier ushtarak. Ai ndoqi shkollën e mesme në Vjenë në Akademinë Ushtarake Theresian (Theresianischen Militärakademie) në Wiener Neustadt, dhe në 1897 u dërgua në Batalionin e Policisë Ushtarake Austriake Habsburg, numër 32 në Galicia. Nga 1901 deri në 1903 ai ndoqi Shkollën Ushtarake të Kolegjit të Shtabit të Përgjithshëm (Kriegsschule der Generalstabsakademie) dhe shërbeu në brigada të ndryshme këmbësorie si oficer shtabi pas vitit 1904. Nga viti 1909 e tutje, ai ishte një instruktor taktik në Akademinë Ushtarake Perandorake dhe Mbretërore në Mödling. Ai trajnoi gjithashtu kuaj të egër nga mosha 8 deri në 19 vjeç.
Lufta e Parë Botërore
Kur filloi Lufta e Parë Botërore në 1914, von Myrdacz shërbeu si oficer në Sarajevë. Në Dhjetor 1915, ai u bashkua me Divizionin e Përgjithshëm të Trupave XIX nën Gjeneralin Ignaz Trollmann. Ai ndihmoi Austrinë të pushtonte Serbinë dhe të hynte në Shqipërinë veriore për të angazhuar ushtarët italianë.
Nga 1 maj 1917, von Myrdacz komandoi batalionin e rojeve kufitare IV (Grenzjägerbataillon IV), para se të bëhej shefi i shtabit në Divizionin e 14-të të Këmbësorisë, i cili ishte caktuar në frontin italian. Ai mori pjesë në Betejat e Isonzos këtu. Në 1918, pjesërisht për shkak të përfshirjes së tij në pushtimin e Shqipërisë, von Myrdacz u njoh me një kolonel të ri nderi të quajtur Ahmet Zogu në Vjenë.
Më 5 janar 1918, von Myrdacz u emërua kolonel në Trupat e Shtabit të Përgjithshëm (Oberst im Generalstabskorps). Nga 16 korrik 1918, ai komandoi ofensivën e fundit të Austro-Hungarisë në Venecia kur ai drejtoi Regjimentin e Këmbësorisë Nr.117 në Qafën Tonale në Tirol. Një ditë pas armëpushimit, ai u kap si rob lufte në Itali. Ai u shpall i pafajshëm një vit më vonë. Duke u kthyer në Austri, von Myrdacz u emërua komandant në Zyrën Shtetërore të Styria. Ai më pas u dërgua në qytetin Graz, ku babai i tij ishte pensionuar, për t'u bërë zëvendës komandant i milicisë.
Shqipëria
Në vitin 1920, von Myrdacz u tërhoq nga shërbimi në Austri në gradën e gjeneral brigade dhe iu bashkua ushtrisë së sapoformuar shqiptare me ftesë të Ahmed Zogut. Tre vjet më vonë ai pranoi një komision për t'u bërë Shef i Shtabit. Ai u bashkua me një grup shtetasish të huaj që këshillonin qeverinë shqiptare nën Zog, përfshirë Leon Ghilardi nga Dalmacia, dhe nënkolonel Walter Francis Stirling dhe gjeneralmajor Sir Jocelyn Percy nga Britania. Shumica e detyrave të tij, përtej trajnimit të oficerëve dhe formacioneve të vogla ushtarake në manovrat bazë, përfshinin ndërtimin e rrugëve ushtarake.
Në vitin 1928, regjimi i ri fashist në Itali u përpoq të rrisë ndikimin dhe fuqinë brenda Shqipërisë, dhe gjeneral Alberto Pariani u dërgua si një "këshilltar" ushtarak. Kryeministri shqiptar Ahmet Zogu anashkaloi misionin ushtarak italian dhe emëroi veten si Shef i Shtabit të Përgjithshëm. Vitin tjetër, Zogu e bëri veten Mbret të Shqipërisë dhe von Myrdacz iu besua menjëherë si shef i shtabit të Ushtrisë Mbretërore Shqiptare. I përshtatej Zogut dhe shqiptarëve që ushtria e tyre të stërvitej nga një njeri që kishte luftuar me italianët. Italia pushtoi Shqipërinë më 7 prill 1939, kur von Myrdacz dhe oficerë të tjerë të rangut të lartë shqiptarë nuk ishin të pranishëm. Ahmet Zogu iku në Greqi, duke e lënë vendin pa mbrojtje dhe Shqipëria u pushtua në tre ditë pa asnjë rezistencë.
Kur Ushtria Mbretërore Shqiptare u shpërbë, von Myrdacz humbi pozicionin e tij, por zgjodhi të qëndrojë në Tiranë. Me kapitullimin e Italisë më 8 shtator 1943, gjenerali shqiptar Prenk Pervizi u bë ministër i Mbrojtjes, me von Myrdacz që shërbeu si oficer ndërlidhës midis Ushtrisë Shqiptare dhe Ushtrisë Gjermane. Gjeneral Pervizi nuk lejoi rekrutimin e ushtarëve shqiptarë për SS, duke rezultuar në një prishje me gjermanët. Në Nëntor 1944, forcat gjermane u tërhoqën nga Shqipëria. Von Myrdacz u këshillua të bashkohej me forcat tërheqëse në Austri, por përsëri vendosi të qëndrojë në Tiranë.
Ekzekutimi
Në Shtator 1944, SS Standartenführer Josef Fitzthum (një shok austriak) caktoi drejtpërdrejt një "komitet kontrolli" me tre persona për Tiranën, duke përfshirë dy shqiptarë të errët dhe von Myrdacz. Muajin pasardhës, gjermanët evakuuan Tiranën. Partizanët komunistë të Enver Hoxhës e kapën dhe u përpoqën të vrasin von Myrdaczin. Në Gjykatën Speciale të Pranverës në 1945 u konsiderua si një "pro-fashist" dhe "armik i popullit". Ai u ekzekutua në korrik 1945.
Kupa Taçi Oil
Trofeu Taçi Oil (english: Taçi Oil Cup) ishte një kompeticion i përvitshëm i futbollit miqësor që zhvillohej në Shqipëri. Ai u zhvillua në Tiranë midis viteve 2008 dhe 2010. Turneu u organizua nga biznesmeni shqiptar Rezart Taçi në bashkëpunim me UNICEF.
2008
Në ndeshjen inauguruese, Tirana u përball me Milanin, fituesin e atëhershëm të Kupës së Botës për Klube të FIFA-s. Tirana e fitoi ndeshjen falë golave të Xhafajt dhe Muzakës, ndërsa goli i ngushëllimit për Milanin erdhi nga Ronaldinho në momentet e fundit të ndeshjes. Fitimet nga biletat shkuan për bamirësi.
2009
Në edicionin e dytë Kombëtarja e Shqipërisë u përball me Milanin. Kuqezinjtë nga Milano morën një avantazh të dyfishtë falë golave të Ronaldinhos dhe Shevchenkos, por Shqipëria u kundërpërgjigj duke përmbysur rezultatin me sulmuesit e Vilës, Muzakës dhe Salihit në një periudhë prej 12 minutash. Milani megjithatë barazoi në minutën e 87-të me golin e Inzaghit. Më pas Milani fitoi trofeun e tyre të parë duke fituar 5–4 në penallti, me Elvin Beqirin e Shqipërisë që humbi penalltinë vendimtare.
2010
Më 10 janar u mësua se Gramozi Ersekë (klubi i qytetit të Rezart Taçit) do të përballej dhjetë ditë më vonë me gjigantin spanjoll Real Madrid, duke lënë kështu Milanin për herë të parë jashtë kompeticionit. Para fillimit të ndeshjes u mbajt një minutë heshtje për nder të Panajot Panos, i cili ndërroi jetë vetëm dy ditë më parë. Xhafaj hapi rezultatin pas vetëm dy minutash duke goditur me kokë një krosim të Marko dos Santos, duke mposhtur Dudek. Megjithatë, Reali reagoi dhe shënoi një goditje me kokë me anë të Kaká, dhe më pas Benzema shënoi golin e fituesit nëntë minuta para fishkëllimës së fundit, duke e bërë Real Madridin ekipin e tretë që fiton trofeun.
Xhamia e Ferhat Pashës
parapamje|Xhamia e Ferhat Pashes Xhamia e Ferhat Pashës ose Xhamia e Ferhadijes (Boshnjakisht: Ferhat-pašina džamija) ishtë ndërtuar në vitin 1579 nga nje gubernatori osman e Bosnjes Ferhad Pashë Sokoloviq. Ajo u shkatërrua nga serbët në vitin 1993 gjatë luftës në Bosnjë. Xhamia ndodhet në Banja Lukë, Bosnje dhe Hercegovinë dhe ishtë një nga xhamitë e vjetra në Ballkan.
Irbid
Irbid (مدينة إربد) është një qytet në governoratin Irbid në Jordani.
Xibër-Murriz
Fshati Xibër-Murriz ndodhet në Komunën Xibër, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Oblinghem
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Oblinghem (Pikardisht : Oblinghin ; Shqip: Oblinghajm) është një komunë në departamentin Pas-de-Calais në rajonin Hauts-de-France të Francës.
Gjeografia
Oblinghem ndodhet rreth 3.2 kilometra në veriperëndim të Béthune dhe 39 kilometra në jugperëndim të Lille, në rrugën D180.
Breesport, New York
Breesport, New York është një qytet & vend i përcaktuar për statistikë në qarkun Chemung County të shtetit federal New York, SHBA. Në Breesport, New York jetojnë 626 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është banor/km2 (382 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (1.64 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej (1099 ft).
Pishina Ostrava-Poruba
Pishina Ostrava-Poruba është pishina më e madhe e hapur e notit në Evropën Qendrore, e vendosur në pjesën perëndimore të Ostrava-Poruba në Rajonin Moravio-Silezian. Pishina ka një sipërfaqe ujore prej 41 200 m2. Zona mund të akomodojë deri në 15,000 vizitorë, frekuentimi mesatar vjetor është 115,000 vizitorë.
Pishina është e pajisur me rrëshqitëse uji, pishina për fëmijë, disa kënde lojërash (stritboll, volejboll plazhi, badminton, netball, mini-futboll), fusha tenisi, mini golf, marrja me qira e varkave dhe pajisjeve sportive, etj. Në zonë ka edhe mundësi për pije freskuese, ruajtje biçikletash dhe sendesh me vlerë etj. Pishina është e aksesueshme me tramvaj. Kapaciteti i parkingjeve ngjitur është 600 vende. Hyrja paguhet, fëmijët nën 6 vjeç hyjnë në zonë falas. Operator i pishinës është kompania komunale e objekteve sportive dhe rekreative e qytetit të Ostravës, s.r.o (SAREZA).