cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henri Caesar
Caesar supozohet të ketë varrosur midis 2 dhe 6 milion dollarë në një prej më shumë lokacioneve në Floridën Jugperëndimore, përfshirë Pine Island, White Horse Key, Marco Island, Elliot Key dhe Sanibel Island, megjithëse asnjë nuk është gjetur ndonjëherë. Ai është shoqëruar ndonjëherë me José Gaspar, një tjetër pirat mitik që gjoja kishte operuar në të njëjtën zonë në afërsisht të njëjtën kohë.
Gjuha kozmike
'Gjuha kozmike, libër me autor Agron Dalipaj. Botuar në Korçë nga Libraria "Kotti", në vitin 2016. Libri ka 208 faqe.
Palatine
Një palatine ose palatinus (më poshtë) është një zyrtar i nivelit të lartë i bashkangjitur në gjykatat perandorake ose mbretërore në Evropë që nga koha romake. Termi palatinus u përdor për herë të parë në Romën e lashtë për eunukët e Perandorit për shkak të lidhjes së tyre me Kodrën Palatine. Rojet perandorake të pallatit, pas ngritjes së Konstandinit I, u quajtën gjithashtu Paleta e Scholae për të njëjtën arsye. Në epokën e hershme të mesme titulli u bë i lidhur me gjykatat përtej perandorit; niveli më i lartë i zyrtarëve në Kishën Katolike Romake u quajt judikat palatini. Më vonë dinastitë Merovingiane dhe Carolingiane kishin numër të palatinë, siç bëri Perandoria e Shenjtë Romake. Tituj të ngjashëm u përdorën në Hungari, Poloni, Lituani, Perandorinë Gjermane dhe Dukatin e Burgundy, ndërsa Anglia, Irlanda dhe pjesë të Britanisë së Veriut u referuan sundimtarëve të qarqeve palatine si palatina.
Gjuha kozmike
Përshkrim i shkurtër:
Ky libër ka pasur indicjen në polemikat e nxehta që janë bërë në rrjetet sociale rreth origjinës së shqipes dhe ka vijuar për tu shfaqur si një përpjekje për të shpjeguar origjinën e shumë fjalëve origjinale të gjuhës tonë, si dhe raportet që ka me fjalët e huaja. Autori është përballur me kritika rreth zbatimit të parimeve të disiplinës së etimologjisë. Libri ka dy vëllime.
Mëhalla e Varoshit
Mëhalla e Varoshit, lagje serbe e krijuar jashtë qytetit, fillimisht rreth kishës së tanishme ortodokse Shën Nikolla, për t’u shtrirë pastaj në të dy anët e rrugës së tanishme Medllin Ollbrajt. Ishte ndër pesë lagjet e para të qytetit, e formuar në shek.XIX nga banorët serbe e të tjerë, të ardhur nga fshatrat e rrethinës, nga Serbia, Maqedonia dhe nga vise të tjera. Në mesin e lagjes është ndërtuar Kisha ortodokse, e ndërtuar më 1861, në oborrin e së cilës më vonë është ndërtuar edhe objekti i shkollës serbe, si dhe këmbonarja më 1939.
Muzeu Arkeologjik i Butrintit
Muzeu Arkeologjik i Butrintit u hap në vitin 1938 në mjediset e fortesës së periudhës veneciane, në akropolin e qytetit antik. Asokohe muzeu përmbante materialin e pasur arkeologjik të periudhës greko-romake, të zbuluar nga Misioni Arkeologjik Italian që gërmoi në Butrint midis dy luftrave botërore (1928-1940), e që i shpëtoi shkatërrimeve të Luftës së II Botërore.
Historiku
Fillimi i gërmimeve sistematike në Butrint nga arkeologët shqiptarë gjatë viteve 1960-1980, shtoi ndjeshëm objektet dhe monumentet arkeologjike të cilat u ekspozuan në këtë muze. Muzeu ka patur disa rikonstruksione, nga të cilët mund të përmendet ai i vitit 1988, kur ai mori formë më të plotë duke prezantuar historinë e gjatë shumëshekullore të qytetit antik. Gjatë kësaj kohe muzeu kishte në organikën e tij një drejtor dhe një përgjegjës me varësi të drejtpërdrejtë nga Instituti i Arkeologjisë.Muzeu funksionoi deri në vitin 1991, vit kur u mbyll për të qëndruar si i tillë deri në vitin 2005. Fillimi i viteve ‘90 dhe veçanërisht viti 1997 ishin fatale për disa objekte të cilat u vodhën nga ambientet e muzeut. Megjithatë godina e muzeut edhe gjatë kësaj kohe vazhdoi të ishte në përdorim nga arkeologët të cilët grumbullonin aty materialet e nxjerra gjatë gërmimeve arkeologjike. Në verën e vitit 2005, muzeu u rinovua dhe u pasurua me gjetjet arkeologjike të zbuluara nga gërmimet e projektit të përbashkët të Institutit të Arkeologjisë dhe Fondacionit Butrinti që nga viti 1994. Rihapja e tij u mundësua nga bashkëpunimi dhe kontributi financiar i Institutit të Arkeologjisë, Fondacionit Butrinti, Fondacionit A. G. Leventis, Institutit Humanitar Pakard dhe Parkut Kombëtar Butrint.Në vitin 2008 muzeu i Butrintit kaloi në varësinë e Parkut KombëtarButrint (Zyra e Administrim Koordinimit Butrint) pasi deri në këtëkohë vazhdonte të ishte në varësi të Institutit të Arkeologjisë (tashmë e njohur si Qendra e Studimeve Albanologjike). Në këtë vit u mundësua dhe rikthimi në muze i shtatoreve të Apollonit dhe Arte misit të vjedhura nga muzeu gjatë vitit 1997. Aktualisht në muze janë të ekspozuar 1325 objekte (stralli, kocke, qeramike,qelqi, statuja, monedha, etj), të zbuluara nga gërmimet arkeologjike brenda Butrintit, por dhe nga Diaporiti, Kalivo, Xarra, Fushë Vrina, dhe një pjesë e vogël dhe nga Finiqi. Prezantimi i qendrave të tjera më të vogla të banimit në zonën përreth Butrintit sqaron më mirë kushtet e lindjes e të lulëzimit të qytetit të Butrintit gjatë periudhës helenistike dhe periudhës romake.
Shtëpia e Andon Arapit
Shtëpia e Andon Arapit  është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Muzeu Arkeologjik i Butrintit
Historiku
Gjithë përmbajtja e muzeut shtjellohet mbi bazën e tre kritereve;
Poezi (Murat Isaku)
Poezi libër me autor Murat Isaku. Botuar në Tetovë në vitin 2003 nga "Klubi letrar '94". Libri (Pj. 1), ka 405 faqe. ISBN 9989935076
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Gjuha Kozmike 2
Gjuha Kozmike 2, libër me autor Agron Dalipaj. Botuar në Korçë nga Libraria "Kotti", në vitin 2017. Libri ka 208 faqe.
Përshkrim i shkurtër:
Ky libër ka pasur indicjen në polemikat e nxehta që janë bërë në rrjetet sociale rreth origjinës së shqipes dhe ka vijuar për tu shfaqur si një përpjekje për të shpjeguar origjinën e shumë fjalëve origjinale të gjuhës tonë, si dhe raportet që ka me fjalët e huaja. Autori është përballur me kritika rreth zbatimit të parimeve të disiplinës së etimologjisë.
Abegondo
Abegondo është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun A Coruña, të provincës A Coruña, në Galicia. Abegondo ka 5664 banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 83.81 km2.
Abetarja
parapamje| Abetare franceze shtypur në vitin 1861 parapamje| Faqja e parë e abetares finlandeze Abckiria, e shkruar nga Mikael Agricola në vitin 1543.
Abetarja (Alphabet book, Libër alfabeti) është një libër i hartuar kryesisht për mësimin e shkrimit dhe leximit nga ana e fëmijëve të vegjël. Abetarja paraqet shkronjat e alfabetit të shoqëruara me fjalë dhe/ose imazhe përkatëse.
Përmbledhje
Shumica e abetareve përmbajnë forma të shkronjave të mëdha dhe shkronjave të vogla, të shkrimit dhe të shtypit, fjalë kyçe që fillojnë me shkronja të veçanta ose ilustrime të fjalëve kyçe. Abetaret (Librat e alfabetit) mund të përbëhen nga fjali, paragrafë ose faqe të tëra që theksojnë shkronja dhe fjalë kyçe përkatëse në një larmi formatesh krijuese dhe imagjinative.
Sot ka shumë lloje të ndryshme të abetareve (librave të alfabetit) të cilët magjepsin interesin e një lexuesi fillestarë përmes aliterimit, onomatopesë, rrëfimeve krijuese, poezive të të gjitha llojeve, iluzioneve të ndryshme tredimensionale, humorit dhe kuriozitetit. Tashmë në treg janë edhe librat elektronikë të alfabetit të cilat dallohen me animacione dhe veçori të ndryshme audio-vizuale. Megjithatë, edukatorët dhe pedagogët kanë kritikuar disa nga librat bashkëkohore të alfabetit për fokusimin në mësimin e emrave të shkronjave, të cilët shpesh tingëllojnë ndryshe nga tingujt që prodhojnë në realitet, e gjithashtu edhe si ndërhyrës në procesin e mësimit të leximit dhe shkrimit (shkim-leximit).
Një dimension tjetër mjaft të rëndësishëm të abetareve (librave të alfabetit) paraqet edhe aparatura didaktike, metodike, profesionale dhe shkencore e saj.
Qëllimet
Librat e alfabetit prezantojnë tingujt dhe shkronjat e alfabetit të renditur. Këta libra ofrojnë një zhanër jo kërcënues, në të cilin fëmijët përfshihen në një sërë tekstesh artistike dhe jotrilluese. Librat e alfabetit ofrojnë mundësi për:
Rajonet e Finlandës
180px|parapamje|Stema e [[Finlanda|Finlandës.]] Finlanda përbëhet nga 19 rajone të quajtura maakunta në finlandisht dhe landskap në suedisht. Rajonet udhëhiqen nga këshillet e qarqeve, të cilat shërbejnë si forume të bashkëpunimit për komunat e rajonit. Detyrat kryesore të rajoneve janë planifikimi dhe zhvillimi i ndërmarrjeve dhe arsimit rajonal. Përveç kësaj, shërbimet shëndetësore publike janë zakonisht të organizuara në bazë të rajoneve. Aktualisht, i vetmi rajon ku mbahen zgjedhje popullore për këshillin është Kainuu. Këshillet e rajoneve të tjera janë të zgjedhur nga këshillet e komunave, secila komunë dërgon përfaqësues në proporcion me popullsinë e saj.
Hija e qershisë nën dritën e hënës
Hija e qershisë nën dritën e hënës : tregime të zgjedhura me autor Mehmet Kraja, red. dhe përg. Ali Aliu. Botuar në Tiranë në vitin 2006 nga "Toena". Libri ka 214 faqe. ISBN 9994311050
Kronika letrare (Ali Aliu)
Kronika letrare me autor Ali Aliu, k/red. Husamedin Abazi. Botuar në Shkup në vitin 2003, libri ka 244 faqe. ISBN 9989580790
Vajza e gjysmës së diellit
Vajza e gjysmës së diellit, roman me autore Vojsava Jakllari (Nelo). Botuar në Tiranë nga "Kodea", në vitin 2001. Libri ka 298 faqe.
Couzon
Couzon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Couzon ka një popullsi prej 278 banorë dhe sipërfaqe 19.85 km², me një dendësi prej 14 banor/km².
Shpirtbrengosur (roman)
Shpirtbrengosur, roman me dy tregime me autor Çobo Skënderi. Botuar në Tiranë nga "Mokra", në vitin 2002. Libri ka 168 faqe.
Greqishtja: një bijë e shqipes
Greqishtja: një bijë e shqipes, libër me autor Agron Dalipaj. Botuar në vitin 2019. Libri ka 2019 faqe.
Përshkrim i shkurtër:
Idetë e shtruara në këtë libër kanë nisur që në kohën e Rilindjes shqiptare, me Jeronim De Radën, Pashko Vasën, Sami Frashërin, Lasgush Poradecin, etj. Por edhe me studiues arvanitas, italiane, gjermane dhe austriake. Këtë rrugë ka ndjekur edhe Agron Dalipaj, ku përpiqet të shpjegojë me fakte raportet mes shqipes zanafillore dhe greqishtes, duke u fokusuar në interpretime etimologjike të fjalëve të dy gjuhëve.
Donji Vakufi
Donji Vakuf (Vakufi i Poshtëm) ( e theksuar  <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[dɔːɲiː vǎkuf] ) (Cirilik: Доњи Вакуф) është qytezë dhe komunë në qendër të Bosnjës dhe Hercegovinës, e vendosur në mes të Jajces, Bugojnos dhe Travnikut. Ajo është nën administrimin e Federatës së Bosnje dhe Hercegovinës. Si vendbanim u themelua nga Malkoçoğlu Ibrahim Beu në vitin 1572 dhe ishte i njohur si "Aşağı Vakıf" e që ne perkthim d.m.th. Vakufi i Poshtëm ose Donji Vakuf.
Binjakezime
Donji Vakuf është binjakëzuar me:
Lidhje të jashtme
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Donji_Vakuf&params=44_09_N_17_24_E_region:BA_type:city <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 44°09'N 17°24'  / <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">44.150°N 17.400°D / 44.150; 17.400   ]
Delfi
parapamje|520x520px|Tholosi i hyjneshës Athene, Delfi. Delfi (greqisht: Δελφοί), i quajtur më përpara Pytho sipas legjendës, është një vend arkeologjik në Greqi, i cili shtrihet në jug-perëndim të Malit Parnas, në luginën e zonës së Fokidës (Phocis). Gjatë periudhës klasike, Delfi ishte vendi i orakullit më të rëndësishëm në botën helene, një vend i famshëm ku adhurohej Apoloni, perendia e Diellit, arteve dhe muzikës. Emri Delfi vjen nga e njëjta rrënjë greke 'Delfi' që ka kuptimin “mitër” dhe mund të tregojë nderimin arkaik të nënës dhe njëkohësisht perëndeshës Tokë, të njohur nga grekët e lashtë si Gaia, dhe nga greqishtja bizantine si Gjea. Para se Delfi të ishte vendi i Apollonit, ky vend i shenjtë i përkiste perëndeshës Gaia (Tokës) dhe birit të saj, gjarprit Piton. Thuhet se aty ishte qendra e Tokës, ose mitra e Gaias nga e cila doli gjarpri Piton. Në shumë kultura gjarpri është simbol i kultit të Tokës dhe lidhet gjithashtu me pjellorinë, ashtu si vetë Toka. Më përpara ky vend mbante emrin e Pitonit, i cili jetonte aty dhe mbronte qendrën e Tokës, apo nënën e tij. Gjarpri njihet si mbrojtës i shtëpisë gjithashtu, vet mali Parnas në gjuhën e vjetër luviane (një nga gjuhët e Anadollit) ka kuptimin e shtëpisë. Sipas mitit, më vonë Apolloni e vrau Pitonin dhe i mori vendin e shenjtë.
Delfi si qendra e botës antike alt=Omfalosi origjinal ndodhet brenda muzeut të Delfit|parapamje|Kopje e kërthizës (omphalos), ekspozuar në Delfi|majtas|320x320px Guri i Shenjtë i cili quhet “Kërthiza e Tokës” (Omphalos) është një monument prej mermeri që është gjetur në vendin arkeologjik të Delfit, Greqi. Në mitologji, Omphalos përfaqëson gurin të cilin Rea e mbështolli në vend të Zeusit foshnje, për të mashtruar Kronosin i cili hante fëmijët e vet të porsalindur. Shumë popuj, sipas gurëve të tyre të shenjtë, pretendonin se ishin qendra e botës, por grekët e lashtë besonin që Delfi ishte qendra e botës (Tokës). Sipas mitit, Zeusi, në përpjekje për të caktuar qendrën e Tokës, lëshoi dy shqiponja nga dy skajet e botës, dhe shqiponjat, duke u nisur në të njëjtën kohë dhe duke fluturuar me shpejtësi të barabartë, u takuan në Delfi, pikërisht aty ku gjendet Tempulli i Apollonit. Nga kjo pikë takimi, Zeusi lëshoi nga qielli një gur, i cili që prej asaj kohe u konsiderua si qendra e botës, apo “kërthiza e tokës” (greqisht: Omfalos). Në shekullin e dytë pr.e.s, gjeografi grek Pausanias udhëtoi në zonën e Delfit dhe na ka lënë të dhëna të rralla përmes veprës së tij për këtë gur. Ai na thotë që guri kishte formën e gjysmë-vezës dhe mbahej në një vend të shenjtë brenda faltores së Apollonit, pranë Orakullit. Ai ishte mbështjellë me një rrjetë (pëlhurë) të leshtë dhe vendosur mbi një monument trekëmbësh prej bronzi dhe tre statuja valltarësh. Ishte zbukuruar gjithashtu me gur të çmuar të cilët ishin vendosur në formën e një sirene. Në maje të monumentit qëndronin dy shqiponja të arta dhe pranë tij kishte gjithmonë dafina. Këto të fundit sëbashku me trekëmbëshin janë simbol i Apollonit. Një figurë e tillë me dy shqiponja anash gurit është gjetur në një pllakë mermeri në Spartë. Sot guri ruhet në muzeun e Delfit i mbuluar me një lloj kutie të rrumbullakët, ku shpesh ekspozohet për vizitorët që shkojnë ta shohin e ta prekin si diçka të shenjtë. Jashtë është ekspozuar kopja e tij. Delfi e mbylli aktivitetin e tij në vitin 390 me urdhër të perandorit Theodosios për të shkatërruar gjithçka që kishte lidhje me paganizmin.
Shtëpia në fund të fshatit
Shtëpia në fund të fshatit : tregime të zgjedhura me autor Kim Mehmeti, përg. e red. Ali Aliu. Botuar në Tiranë në vitin 2006 nga "Toena". Libri ka 166 faqe. ISBN 9994311174
Shtëpia e Andromaqi Riko
Shtëpia e Andromaqi Riko është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Oranzhi
Nigeri ndodhet në pjesen qendrore të Afrikës veriore. Kufirit i Nigerit përshkrohet nga kufiri me Libin në veri, në lindje Çadin, në jug me Nigerinë e Benin, në veri-perendim me Burkina Faso dhe në veri perendim me Malin e Agjerin.
Moti i keq për dashuri
Moti i keq për dashuri, roman me autor Bashkim Hoxha. Botuar në Durrës nga "Teuta", në vitin 2002. Libri ka 109 faqe.
Duncan, Oklahoma
Duncan është qytet dhe zyrë qendrore në Qarkun Stephens, Oklahoma, SHBA. Sipas vitit 2010, popullsia e qytetit ishte 23,431.
Gjeografia
Duncan ndodhet në 34.51667°N, -97.94944°W (34.516619, −97.949377). Qyteti ndodhet rreth 56 kilometra (34,9 milje) në lindje të Lawton dhe 131 kilometra (81.5 milje) në jug të Oklahoma City.
Sipas Zyrës së Regjistrimit të Shteteve të Bashkuara, qyteti ka një sipërfaqe gjithsej prej 119 km2 nga të cilat 100 km2 është tokë dhe 19 km2 (15.67%) është ujë.
Shkallët e greminës
Shkallët e greminës, roman me autor Isuf Nelaj. Botuar në Tiranë nga "Dudaj", në vitin 2002. Libri ka 148 faqe.
Shumëzimi
djathtas|parapamje| Katër çanta me nga tre mermere për qese jep dymbëdhjetë mermere (4 × 3 = 12). Shumëzimi (shpesh i shënuar nga simboli kryq apo iksi " × ", nga pika " ⋅ ", ose, në kompjuterë, nga një yll " * ") është një nga katër operacionet elementare matematikore të aritmetikës, krahas me mbledhjen, zbritjen dhe pjesëtimin.
Përmbledhje
Shumëzimi i numrave natyralë mund të mendohet si një shumëzim i përsëritur; domethënë, shumëzimi i dy numrave është i barabartë me shtimin e sa më shumë kopjeve të njërit prej tyre, shumëfishit, si vlera e tjetrit, shumëzuesit. Shumëzuesi mund të shkruhet i pari dhe shumëfishi i dyti (megjithëse zakoni mund të ndryshojë sipas kulturës ); të dy mund të quhen faktorë.
Për shembull, 4 shumëzuar me 3 (shpesh shkruhet si 3 \times 4 dhe flitet si "3 herë 4") mund të llogaritet duke shtuar 3 kopje të numrit 4 së bashku:
Këtu numërat 3 dhe 4 janë faktorët ndërsa 12 është produkti.
Një nga vetitë kryesore të shumëzimit është pronë komutative : 3 kopjet e 4-shit na jep të njëjtin rezultat si 4 kopjet e 3-shit:
Kështu që emërtimi i shumëzuesit dhe shumëfishit nuk ndikon në rezultatin e shumëzimit.
Shumëzimi i numrave të plotë (përfshirë numrat negativë), numrat racional (thyesat) dhe numrat real përcaktohet me një përgjithësim sistematik të këtij përkufizimi themelor.
Funksionimi i kundërt i shumëzimit është pjestimi. Për shembull, pasi që 4 shumëzohen me 3 barazohen me 12, atëherë 12 pjesëtuar me 3 barabartë me 4. Shumëzimi me 3, i ndjekur nga pjestimi me 3, jep numrin origjinal (pasi pjestimi i një numri tjetër përveç 0 në vetvete është e barabartë me 1). djathtas|parapamje| Shenja e shumëzimit × Në aritmetikë, shumëzimi shpesh shkruhet duke përdorur shenjën "×" midis numrave. Për shembull,
5 ⋅ 2
ose edhe me iks (x) si p.sh. kështu:
Belfast
Belfast (Irlandisht: Béal Feirste, që do të thotë 'grykë e bregut të rërës' ) është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i Irlandës Veriore, që qëndron në brigjet e lumit Lagan në bregun lindor. Është qyteti i 12-të më i madh në Mbretërinë e Bashkuar dhe i dyti për nga madhësia në Irlandë. Ajo kishte një popullsi prej 343,542 që nga viti 2019. Belfasti vuajti shumë gjatë dhunës që shoqëroi ndarjen e Irlandës, dhe veçanërisht gjatë konfliktit më të fundit.
Belfasti është ende një port me doke tregtare dhe industriale, duke përfshirë kantierin e anijeve Harland dhe Wolff, që dominojnë vijën bregdetare të Belfast Lough. Ai shërbehet nga dy aeroporte: Aeroporti i Qytetit të Belfastit George Best, 3 milje (5 kilometra) nga qendra e qytetit dhe Aeroporti Ndërkombëtar i Belfastit 15 milje (24 kilometra) në perëndim të qytetit. Rrjeti i Kërkimit të Globalizimit dhe Qyteteve Botërore (GaWC) e renditi Belfastin si një qytet global Gamma + në 2020.
Historia
Bashkia e qarkut Belfast u krijua kur iu dha statusi i qytetit nga Mbretëresha Viktoria në vitin 1888, dhe qyteti vazhdon të shtrihet në Qarkun Antrim në bregun e majtë të Laganit dhe Qarkun Down në të djathtë.
Qyteti industrial
parapamje|majtas|High Street, rr. 1906 Rritja e shpejtë industriale në shekullin e nëntëmbëdhjetë tërhoqi katolikët pa tokë nga rrethet periferike rurale dhe perëndimore, shumica e të cilëve u vendosën në perëndim të qytetit. Oferta e bollshme e fuqisë punëtore të lirë ndihmoi në tërheqjen e kryeqytetit anglez dhe skocez në Belfast, por ishte gjithashtu një shkak i pasigurisë. Punëtorët protestantë të organizuar për të siguruar aksesin e tyre në punë dhe banesa, i dhanë një jetë të re në qytet Urdhrit Portokalli dikur kryesisht rural. Tensionet sektare u rritën nga lëvizjet për të shfuqizuar Aktet e Bashkimit (që pasuan rebelimin e 1798) dhe për të rivendosur një parlament në Dublin. Duke pasur parasysh zgjerimin progresiv të ekskluzivitetit elektoral britanik, kjo do të kishte pasur një shumicë dërrmuese katolike dhe, besohej gjerësisht, interesa armiqësore ndaj veriut protestant dhe industrial. Në 1864 dhe 1886 çështja kishte ndihmuar në nxitjen e trazirave vdekjeprurëse sektare.
Tensioni sektar nuk ishte në vetvete unik për Belfastin: ai ndahej me Liverpoolin dhe Glasgow, qytete që pas Urisë së Madhe kishin përjetuar gjithashtu emigracion katolik irlandez në shkallë të gjerë. Por të përbashkëta për këtë "trekëndësh industrial" ishin edhe traditat e militantizmit të punës. Në vitin 1919, punëtorët në të tre qytetet ranë në grevë për një reduktim prej dhjetë orësh në javën e punës. Në Belfast – pavarësisht fërkimit politik të shkaktuar nga triumfi zgjedhor i Sinn Féin në jug – kjo përfshiu rreth 60,000 punëtorë, protestantë dhe katolikë, në një largim katër-javor.
Në një demonstrim të vendosmërisë së tyre për të mos iu nënshtruar një parlamenti të Dublinit, në vitin 1912 sindikalistët e bashkisë së Belfastit paraqitën Paktin e Ulsterit, i cili, me një deklaratë të lidhur për gratë, duhej të grumbullonte mbi 470,000 nënshkrime. Kjo u pasua nga shpimi dhe armatosja eventuale e një Forcë Vullnetare Ulster prej 100,000 personash. Kriza u zbut nga fillimi i Luftës së Madhe, sakrificat e UVF-së në të cilën vazhdojnë të përkujtohen në qytet (Dita e Somit) nga organizatat sindikaliste dhe besnike.
Në vitin 1921, ndërsa pjesa më e madhe e Irlandës u shkëput si Shteti i Lirë Irlandez, Belfasti u bë kryeqyteti i gjashtë qarqeve që mbetën si Irlanda Veriore në Mbretërinë e Bashkuar. Në vitin 1932, parlamenti i deleguar për rajonin u vendos në ndërtesa të reja në Stormont në skajin lindor të qytetit. Në vitet 1920–21, ndërsa dy pjesët e Irlandës u ndanë, deri në 500 njerëz u vranë në trazira në Belfast, periudha më e përgjakshme e grindjeve në qytet deri në trazirat e fundit të viteve 1960 e tutje.
Pas kuintave të teatrit Diktonian
Pas kuintave të teatrit Diktonian, roman me autor Qerim Skënderaj. Botuar në Tiranë nga "Plejad", në vitin 2007. Libri ka 156 faqe.
Brugheas
Brugheas është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Brugheas ka një popullsi prej 1426 banorë dhe sipërfaqe 26.81 km², me një dendësi prej 53 banor/km².
Komuniteti gjermanishtfolës i Belgjikës
Komuniteti gjermanishtfolës i Belgjikës (Gjermanisht: Deutschsprachige Gemeinschaft Belgiens; Frëngjisht: Communauté germanophone de Belgique; Holandisht: Duitstalige Gemeenschap van België) ose Belgjika Lindore (gjermanisht: Ostbelgien; frëngjisht: Belgique de l'est; holandisht: Oost-België) është një nga tre komunitetet federale të Belgjikës. Duke mbuluar një sipërfaqe prej 854 km2 brenda Provincës Liège (gjermanisht: Lüttich) në Valoni, përfshin nëntë nga njëmbëdhjetë komunat e Eupen-Malmedy.
Në kufi me Holandën, Gjermaninë dhe Luksemburgun, zona ka parlamentin dhe qeverinë e vet në Eupen. Komuniteti gjermanishtfolës i Belgjikës përbëhet nga pjesët gjermanishtfolëse të tokave që u aneksuan në vitin 1920 nga Gjermania. Për më tepër, në Belgjikën bashkëkohore ka edhe disa zona të tjera ku flitet ose ishte folur gjermanishtja (dallimi midis gjermanishtes, holandishtes, luksemburgishtes dhe limburgishtes është shumë i vogël pasi të gjitha janë pjesë e të njëjtës vazhdimësi dialektore) që i përkisnin Belgjikës para vitit 1920, por ato aktualisht nuk konsiderohen zyrtarisht pjesë e Komunitetit Gjermanishtfolës të Belgjikës: Bleiberg-Welkenraedt-Baelen në provincën verilindore të Liège dhe Arelerland (qyteti i Arlon dhe disa nga fshatrat e tij aty pranë në provincën juglindore të Luksemburgut belg). Sidoqoftë, në këto lokalitete, gjuha gjermane po bie për shkak të zgjerimit të frëngjishtes.
Historia
Zona e njohur sot si Kantonet Lindore përbëhet nga Komuniteti Gjermanishtfolës dhe bashkitë Malmedy dhe Waimes (gjermanisht: Weismes), të cilat i përkasin Komunitetit Francez të Belgjikës. Kantonet Lindore ishin pjesë e Provincës Rhine të Prusisë në Gjermani deri në vitin 1920 (si qarqet (Landkreise) të Eupen dhe Malmedy), por u aneksuan nga Belgjika pas humbjes së Gjermanisë në Luftën e Parë Botërore dhe traktatit të mëvonshëm të Versajës. Kështu ata u bënë të njohur edhe si cantons rédimés, "kantone të shpenguar". Traktati i paqes i Versajës kërkoi "marrjen në pyetje" të popullsisë vendase. Njerëzve që nuk donin të bëheshin belgë dhe donin që rajoni të mbetej pjesë e Gjermanisë, u kërkohej të regjistroheshin së bashku me emrin dhe adresën e tyre të plotë në administratën ushtarake belge, të kryesuar nga Herman Baltia, dhe shumë kishin frikë nga hakmarrjet apo edhe dëbimet për ta bërë këtë.
Në mesin e viteve 1920, kishte negociata të fshehta midis Gjermanisë dhe mbretërisë së Belgjikës që dukej se ishin të prirura për t'i shitur rajonin Gjermanisë, si një mënyrë për të përmirësuar financat e Belgjikës. Priceshtë përmendur një çmim prej 200 milionë markash ari. Në këtë pikë, qeveria franceze, e frikësuar për urdhrin e plotë të pasluftës, ndërhyri në Bruksel dhe bisedimet belgo-gjermane u ndërprenë.
Kantonet e reja kishin qenë pjesë e Belgjikës për vetëm 20 vjet kur, në vitin 1940, ata u rimarrën nga Gjermania në Luftën e Dytë Botërore. Shumica e njerëzve të kantoneve lindore e mirëpritën këtë pasi ata e konsideruan veten gjermanë. Pas humbjes së Gjermanisë më 1945, kantonet u aneksuan edhe një herë nga Belgjika, dhe si rezultat i bashkëpunimit të supozuar me Gjermaninë naziste u bë një përpjekje për të degjermanizuar popullsinë lokale nga autoritetet belge dhe ato të Valonisë.
Gjeografia
Territori i komunitetit gjermanishtfolës kufizohet në veri me pikën kufitare Belgjikë-Gjermani-Holandë, në lindje me Gjermaninë dhe në jug me Luksemburgun, dhe në perëndim me territorin e Komunitetit frëngjishtfolës të Belgjikës.
Brenda Belgjikës, komuniteti gjermanishtfolës ushtron fuqitë e tij politike në territorin gjermanishtfolës, i cili përfshin nëntë komuna. Eupen është selia e qeverisë, parlamentit dhe qendrës administrative.
Komunat e Malmedy dhe Weismes i përkasin bashkësisë territoriale të Komunitetit Francez të Belgjikës. Pakica gjermane ka të drejtat e veta atje. Herë pas here, nëntë komunitetet gjermanishtfolëse, së bashku me komunitetet e Malmedy dhe Weismes, quhen historikisht Belgjika Lindore ose Kantonet Lindore për shkak të së kaluarës së tyre të përbashkët politike, më parë gjithashtu si Eupen-Malmedy-St. Vith.
Në mars 2017, qeveria e komunitetit gjermanofon vendosi ta tregojë zonën në të ardhmen si Belgjika Lindore. Analog me Tirolin Jugor (zyrtarisht: Rajoni Autonom i Bolzanos-Tiroli Jugor), emri i Komunitetit Gjermanofolës të Belgjikës do të vazhdojë të përdoret në dokumentet zyrtare, në prezantimin e jashtëm, në internet dhe në posterat zyrtarë të ministria, qeveria dhe parlamenti.
Qeveria
Komuniteti gjermanishtfolës ka qeverinë e vet, e cila emërohet për pesë vjet nga parlamenti i saj. Qeveria drejtohet nga një Ministër-President, i cili vepron si "kryeministri" i komunitetit, dhe ndihmohet nga Ministria e Komunitetit Gjermanishtfolës.
Komunat
parapamje|500px| image_map e komunave të Komunitetit Gjermanishtfolës Komuniteti gjermanishtfolës përbën nga nëntë komuna:
Abella de la Conca
Abella de la Conca është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Pallars Jussà, të provincës Lleida, në Komunitetin Katalonia. Abella de la Conca ka 181 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 78.27 km2.
Guillermo Lasso
Guillermo Lasso Mendoza, i lindur më 16 nëntor 1955 në Guayaquil, ka qenë President i Republikës së Ekuadorit që nga 21 maj 2021.
Cubières
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Cubières (Ocitanisht: Cubièira ; Shqip: Cubjera ) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore.
Hesse e Veriut
parapamje|djathtas|Hesse e Veriut dhe qarqeve të saj në kufijtë administrativë të krahinës Kassel|404x404px parapamje|djathtas|Kalaja legjendare e Sababurg në Reinhardswald|298x298pxHesse e Veriut (gjermanisht: Nordhessen) përshkruan pjesën veriore dhe zemrën historike të shtetit federal gjerman të Hesias. Rajoni është - ndryshe nga emri Hesse e Ulët - nuk është një territor historik dhe gjithashtu nuk ka funksion të përcaktuar, standard dhe zyrtar administrativ. Megjithatë, emri është i zakonshëm dhe përdoret gjerësisht sot, jo më pak për të kontrastuar me homologun e tij, Hessen e Jugut. Mbi një milion njerëz jetojnë në Hesse e Veriut dhe qyteti më i madh është kryeqyteti i Elezatit të Hessenit, Kassel.
Gornji Vakuf-Uskoplje
Gornji Vakuf-Uskoplje është qytezë dhe komunë në qendër të Bosnjës dhe Hercegovinës, e vendosur në mes të Bugojnos, Prozor-Rama, Kupres, Novi Travnik dhe Konjicit. Ajo është nën administrimin e Federatës së Bosnjës dhe Hercegovinës
Emri
Edhe pse si vendbanim ka rrënjët prapa në kohët parahistorike, qyteti me emrin Gornji Vakuf u ngrit në shekullin XVI në vendin ekzistues të vendbanimit të quajtur Česta. Emri Gornji Vakuf i referohet faktit se qyteti është themeluar si një vakëfi (Vakuf) nga fisnikëria boshnjake. Ishte Mehmed-beg Stočanin, një beg i njohur boshnjak, themelues i Gornji Vakufit. Ky qytet ka një carshi tipike boshnjake, e cila është e zakonshme në qendër të Bosnjës.
Vendbanimet
• Batuša • Bistricës • Bojska • Boljkovac • Borova Ravan • Crkvice • Cvrče • Dobrošin • Donja Ričica • Dražev Dol • Duratbegov Dolac • Duša • Gaj • Galičica • Gornja Ričica • Epërme, Mračaj • Epërme, Vakuf • Grnica • Hrasnica • Humac • Jagnjid • Jelače • Jelići • Kozice • Krupa • Kute • Lužani • Mačkovac • Mračaj • Osredak • Pajić Polje • Paloč • Pidriš • Ploča • Podgrađe • Pridvorci • Rosulje • Seferovići • Seoci • Smrčevice • Svilići • Šugine Zhveshur • Uzričje • Vaganjac • Valice • Vilić Polje • Voljevac • Voljice • Vrse • Zastinje • Ždrimci.
1971
19,344 gjithsej
Abdyl Ymeri
I lindur më 18.11.1965 në Skenderaj, i martuar dhe prind i dy fëmijëve. Ymeri ishte deputet i Kuvendit të Kosovës nga Grupi Parlamentar i PDK-së në kohën e shpalljes së pavarësisë së Kosovës. I diplomuar në Fakultetin e Xehetarisë-Metalurgjisë, drejtimi i Teknologjisë, Ymeri nga viti 1994-1998, ishte angazhuar profesor në Shkollën e mesme teknike "Anton Çeta". Nga shtatori 2008 ishte nënkryetar i Komunës. Ymeri përveç gjuhës amtare shqipe flet edhe gjuhën serbo kroate dhe angleze.
Shtëpia e Angjellar Cicit
Shtëpia e Angjellar Cici është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Sultan Kösen
Biografia
Më 2009, Kösen jetoi me prindërit, tre vëllezërit dhe motrën e tij. Ai nuk mundi ta përfundoj shkollimin për shkak lartësisë së tij, kështu që punoi si fermer.
Duke filluar nga viti 2010, Kösen mori trajtimin Gamma Knife për tumorin e tij të hipofizës në Shkollën Mjekësore të Universitetit të Virxhinias dhe u pajis me ilaçe për të kontrolluar nivelet e tepërta të hormonit të rritjes. Është konfirmuar në mars 2012 se trajtimi ka qenë efektiv në ndalimin e rritjes së Kösen.
Në tetor të vitit 2013, Kösen u martua me Merve Dibo, e cila është dhjetë vjetë më e re se ai. Në një intervistë, ai thotë se problemi i tij më i madh me gruan është komunikimi. Ai thotë se ai flet kurdish dhe turqisht, por gruaja e tij flet vetëm arabisht.
Më 13 nëntor 2014, Kösen takoi për herë të parë njeriun më të shkurtë në botë, Chandra Bahadur Dangi, në Londër.
Chanac
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Chanac (Shqip: Qanak) është një komunë në departamentin Lozerrë në Francën jugore.
Sultan Kösen
Rekordi
Më 9 shkurt 2011, Kösen u mat nga Rekordi i Librit Genist në 251 cm dhe gjithashtu i rivlerësoi duart e tij në 28 cm që thyen rekordin e tij të mëparshëm.
Alberto Manjeli
Alberto Manjeli (1 korrik 1888 – 20 prill 1971) ishte një piktor modern italian i cili ishte një figurë e rëndësishme në lëvizjen e artit konkret të luftës pas luftës.
Biografia
Manjeli ka lindur në Firence më 1 korrik 1888. Në vitin 1907 filloi të pikturojë dhe, pavarësisht mungesës së edukimit formal të artit, deri në 1909 ai u krijua mjaftueshëm për t'u përfshirë në Bienalen e Venedikut. Punimet e tij fillestare ishin në një stil faunist. Manjeli u bashkua me artistët avangardë të Florentines, duke përfshirë Ardengo Soffici dhe Gino Severini. Ai gjithashtu vizitoi Parisin, ku u takua me Guillaume Apollinaire dhe kubistët duke përfshirë Pablo Picasso, Fernand Léger dhe Alexander Archipenko. Deri në vitin 1915 ai kishte adoptuar një stil abstrakte që inkorporonte elementë kubistë dhe futuristë.
Gjatë disa viteve të ardhshme, Manjeli u kthye në punën figurative dhe u largua nga avantgardia italiane, e cila po mbështeste më shumë fashizmin, të cilin ai e kundërshtoi. Nga 1931 ai ishte kthyer në abstraksion në formën e artit konkret duke shfaqur forma gjeometrike dhe plane të mbivendosura. Ai u transferua në Paris, ku u bashkua me grupin Abstraction-Création dhe u bë miq me Wassily Kandinsky, Jean Arp dhe Sophie Taeuber. Pas pushtimit të Francës nga nazistët, Manjeli dhe bashkëshortja e tij e ardhshme, Susi Gerson, shkuan të jetonin në Grasse me disa artistë të tjerë duke përfshirë Arpsin. Disa nga grupi, përfshirë Gersonin, ishin hebrenj kështu që ata u detyruan të fshiheshin. Përkundër kësaj, grupi ishte në gjendje të prodhonte një numër veprash bashkëpunuese.
Pas Luftës së Dytë Botërore, Manjeli u kthye në Paris, i cili do të ishte shtëpia e tij për pjesën tjetër të jetës së tij. Ai u bë një figurë e rëndësishme në lëvizjen konkrete të artit pas luftës dhe ndikoi artistë të tillë si Victor Vasarely, Nicolas de Staël si dhe artistë konkretë në Amerikën e Jugut si Hélio Oiticica. Ai përsëri shfaqi në Bienalen e Venedikut, këtë herë me një dhomë të tërë. Galeritë e mëdha organizuan retrospektivat e punës së tij.
Manjeli vdiq më 20 prill 1971 në shtëpinë e tij në Meudon të Parisit.
== Ekspozitat kryesore ==
Jesús Vallejo
Jesús Vallejo Lázaro ( Spaniisht: [xeˈsuz βaˈʎexo ˈlaθaɾo]; lindur më 5 janar 1997) është një futbollist profesionist spanjoll i cili luan si qëndër-mbrojtës për klubin spanjoll Real Madrid.
Zaragoza
Vallejo ka lindur në Zaragoza, Aragon, dhe u bashkua me sistemin e të rinjëve të Real Zaragozës në vitin 2007, në moshën 10 vjeç. Më 23 korrik 2013, pasi la mbresa me ekipin Juvenil, ai firmosi një kontratë të re me klubin.
Më 23 gusht 2014, para se të zhvillonte një ndeshje me ekipin B, Vallejo debutoi si profesionist, duke luajtur si titullar në barazimin pa gola kundër Recreativo de Huelva në një takim të vlefshëm për Segunda División. Më 26 dhjetor, ai firmosi një kontratë të re deri në vitin 2019.
Vallejo shënoi golin e parë si profesionist më 5 prill në një barazim 1–1 jashtë fushe kundër CD Tenerife. Kjo ishte ndeshja u ai u emërua edhe si kapiten nga trajneri Ranko Popović, status të cilin vazhdoi të mbante.
Real Madrid
Më 31 korrik 2015, Vallejo firmosi një kontratë gjashtë-vjeaçre me Real Madridin për një shifër të përfolur 6 milion €, megjithatë, ai u huazua menjëherë te Zaragoza për një vit. Në verën e ardhshme ai lëzivi jashtë shtetit, duke u huazuar për një sezon në Gjermani te Eintracht Frankfurt.
Paraqitja e parë e Vallejos në Bundesligë ndodhi më 27 gusht 2016, ku ai hyri si zëvëndësues në minutat e fundit të fitores minimale 1– në shtëpi kundër FC Schalke 04. Vallejo shënoi golin e parë gjithashtu si një zëvëndësues, në barazimin 2–2 kundër RB Leipzig në Commerzbank-Arena në javën e fundit të kampionatit.
Më 7 korrik 2017, Vallejo u prezantua si lojtar i Real Madridit dhe u bë pjesë e ekipit të parë për sezonin që do të niste. Atij iu dha fanella me numrin 3, e veshur për herë të fundit nga Pepe. Debutimi i tij zyrtar erdhi më 26 tetor, në një ndeshje të Copa del Reyt kundër CF Fuenlabrada (fitore 2–0), ku ai u ndëshkua edhe me karton të kuq. Ndeshja e parë në La Liga me fanellën e Realit erdhi dhjetë ditë më vonë në një fitore 3–0 kundër UD Las Palmas, ku ai luajti në qëndër të mbrojtjes sëbashku me Sergio Ramos.
Vallejo bëri debutimin e tij në UEFA Ligën e Kampioneve më 11 prill 2018, duke luajtur 90 minuta të plota në disfatën 1–3 në shtëpi kundër Juventusit, kjo falë dëmtimit të Nachos dhe pezullimit të Ramos. Pavarësisht humbjen, Real Madrid u kualifikua për në gjysëm-finale me rezultatin e përgjithshëm 4–3. Ishte paraqitja e tij e vetme në këtë kompedicion, që u fitua për herë të tretë rresht dhe për herë të 13të gjithsej.
Karriera ndërkombëtare
Më 7 mars 2013, Vallejo luajti një ndeshje miqësore me ekipin nën-16 të Spanjës kundër Hungarisë. Ai luajti ndeshjen e parë për ekipin nën-21 më 26 mars 2015 në moshën 18 vjeç, duke luajtur si titullar në një fitore 2–0 kundër Norvegjisë në Kartagjenë në një tjetër takim miqësor.
Vallejo u zgjodh për të luajtur në fazën finale të Kampionatit Evropian nën-21 2017 nga trajneri Albert Celades, dhe zhvilloi katër paraqitje gjatë turnamentit të cilin Spanja e mbylli si finaliste.
Edhe pse nuk ishte një nga 23 lojtarët që do të luanin në Kupën e Botës 2018 në Rusi, Vallejo u thirr nga trajneri Julen Lopetegui për ndeshjen miqësore ndaj Zvicrës më 3 qershor.
Statistikat e karrierës
1Përfshirë Supercopa de España, UEFA Super Kupa dhe FIFA Kupa e Botës për Klube.
Protoshkenca
Protoshkenca është një term në filozofinë e shkencës, mbi të cilin ekzistojnë disa përkufizime. Kuptimi i saj më i thjeshtë (që pasqyron më së afërmi rrënjët e saj të proto shkencës) përfshin epokat më të hershme të historisë së shkencës, kur metoda shkencore ishte ende në lindje. Termi mund të zbatohet gjithashtu për fushat moderne të studimit në zhvillim.
Protoshkenca parashkencore
Termi parashkencor do të thotë në rrënjë "që lidhet me një epokë përpara se të ekzistonte shkenca". Për shembull, mjekësia tradicionale ekzistonte për mijëra vjet përpara se të ekzistonte shkenca mjekësore, dhe kështu shumë aspekte të saj mund të përshkruhen si parashkencore. Në një kuptim të ngjashëm, temat protoshkencore (të tilla si alkimia e kohës së Njutonit) mund të quhen parashkencore, në të cilin rast etiketat proto- dhe para- mund të funksionojnë pak a shumë në mënyrë sinonime (kjo e fundit duke u fokusuar më qartë në idenë se asgjë tjetër përveç shkencës është shkencë).
Krahasuar me shkencën e skajshme, e cila konsiderohet shumë spekulative apo edhe e kundërshtuar fuqishëm, disa protoshkenca vazhdojnë të bëhen pjesë të pranuara të sistemit shkencor. Baza historike e pjesës më të madhe të kimisë moderne bazohet në zbulimet e alkimisë, një proto-kimi që përdor disa nga teknikat dhe proceset e verifikuara të kimisë moderne.
Protoshkenca moderne
Një kuptim tjetër e shtrin këtë ide në të tashmen, me protoshkencën që është një fushë studimi në zhvillim e cila ende nuk është plotësisht shkencore, por më vonë mund të bëhet një shkencë. Një shembull i saj është teoria e përgjithshme e relativitetit, e cila filloi si një protoshkencë (një punë teorike që nuk ishte testuar), por më vonë u verifikua eksperimentalisht dhe u bë plotësisht shkencore. Protoshkenca në këtë kuptim dallohet nga pseudoshkenca nga një gatishmëri e vërtetë për t'u ndryshuar nëpërmjet provave të reja, në krahasim me të paturit e një teorie që mund të përdoret për të racionalizuar një besim të paracaktuar (d.m.th., njëanshmëri konfirmimi).
Filozofi i kimisë Jaap Brakel e përkufizon protoshkencën si "studim i kritereve normative për përdorimin e teknologjisë eksperimentale në shkencë". Thomas Kuhn thotë se protoshkencat "gjenerojnë përfundime të testueshme, por ... megjithatë i ngjajnë filozofisë dhe arteve në vend të shkencave të vendosura në modelet e tyre të zhvillimit. Unë mendoj, për shembull, për fusha si kimia dhe elektriciteti para mesit të shekullit XVIII, për studimin e trashëgimisë dhe filogjenisë para mesit të shekullit XIX, ose për shumë nga shkencat shoqërore sot." Ndërsa vuri në dukje se ato plotësojnë kriteret e demarkacionit të falsifikueshmërisë nga Popper, ai vë në dyshim nëse diskutimi në fushat e protoshkencës "rezulton në përparim të qartë". Kuhn arriti në përfundimin se protoshkencave, "si arteve dhe filozofisë, u mungon një element i cili, në shkencat e pjekura, lejon format më të dukshme të përparimit. Megjithatë, nuk është asgjë që mund të sigurojë një recetë metodologjike. . . . Unë nuk pretendojë asnjë terapi për të ndihmuar transformimin e një proto-shkence në një shkencë, as nuk mendoj se kam ndonjë gjë të këtij lloji".
Jean Dubuffet
Jean Dubuffet, është një piktor, dizajner dhe skulptor francez, i lindur 1901 në Le Havre dhe 1985 në Paris.
Shkolla e mesme Arben Broci
Shkolla e mesme Arben Broci është një shkollë e mesme e vendosur në Tiranë, Shqipëri. Arben Broci Lartë u hap në vitin 1948. Shkolla mori emrin e Arben Brocit, i cili ishte një nga katër viktimat që u vranë në protestat antikomuniste shqiptare.
Karl Vilhelm Zetterstéen
250px|right| Karl Vilhelm Zetterstéen (18 gusht 1866 - 1 qershor 1953) ishte orientalist suedez dhe profesor i universitetit. Zetterstéen është i njohur për përkthimin e tij të Kur'anit në suedisht, e cila u botua më 1917.
Në Främmande religionsurkunder, Zetterstéen dha pjesën II, Islamin Gjithëpërfshirës (Përkthimi i pjesëve të zgjedhura të Kuranit dhe teologjisë arabe dhe poezi persiane, Stokholm, 1908); nga viti 1906 ai ishte një nga redaktorët e revistës Le monde oriental. Për më tepër, ai shkroi një numër të madh esesh dhe recensionesh në revista vendase dhe të huaja, shkrime polemike, artikuj në librin nordisk familjebok, postime në shtypin e përditshëm e shumë të tjerë.
Shkolla e mesme Arben Broci
Shkolla u rindërtua si pjesë e një programi qeveritar për përmirësimin e shkollave të mesme në Tiranë. Rindërtimi përfundoi në verën e vitit 2006. Është projektuar arkitekturisht nga Arkimade.
Rougon
Rougon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Rougon ka një popullsi prej 103 banorë dhe sipërfaqe 35.83 km², me një dendësi prej 3 banor/km².
Robert Doisneau
Robert Doisneau lindur më 14 Prill 1912 në Gentilly dhe vdiq më 1 Prill 1994 në Montrouge, është një fotograf humanist francez.
Karl Vilhelm Zetterstéen
Arsimi
Zetterstéen ishte jo vetëm një njohës i plotë i gjuhëve semitike, veçanërisht arabisht, por gjithashtu kreu studime të thelluara në fusha të tjera gjuhësore, siç janë persishtja, turqishtja dhe nubiani. Ndër të tjera, ai studioi nën Eduard Sachau në Berlin dhe për mësuesit vendas që studionin arabisht, persisht dhe turqisht. Në vitin 1906 ai bëri një udhëtim në Egjipt për studime në nubiani dhe arabishten moderne.
Rigoletto
Rigoletto është operë në tre akte nga Giuseppe Verdi. Libreti italian u shkrua nga Francesco Maria Piave bazuar në shfaqjen Le roi s'amuse nga Victor Hugo. Përkundër problemeve serioze fillestare me censurat austriake që kishin në atë kohë kontrollin mbi teatrot veriore italiane, opera pati një premierë triumfuese në La Fenice në Venecia më 11 mars 1851.
Konsiderohet si e para nga kryeveprat operistike të karrierës së Verdit. Historia e saj tragjike zhvillohet rreth Dukës së Mantuas së shthurur, jesterit të tij (historikisht performues zbavitës i oborrit mbretëror) Rigoletto dhe vajzës së bukur të Rigolettos- Gilda. Titulli origjinal i operës, La maledizione (Mallkimi), i referohet një mallkimi të vendosur si në Dukën ashtu edhe në Rigoletto nga një oborrtar, vajzën e së cilit Duka e ka joshur me inkurajimin e Rigolettos. Mallkimi ndodh kur Gilda bie në dashuri me Dukën dhe sakrifikon jetën e saj për ta shpëtuar atë nga vrasësi i paguar nga babai i saj.
Historia e kompozimit
parapamje| Verdi rreth vitit 1850 La Fenice e Venedikut porositi Verdin më 1850 të krijojë një operë të re. Ai ishte mjaft prominent gjatë jetës së tij të përjetojë lirinë e zgjedhjës së teksteve ( libretove) vet, për t'i kompozuar muzikën më pas. Fillimisht ai pyeti Francesco Maria Piave ( me të cilin poashtu krijoi Ernani, I due Foscari, Macbeth, Il Corsaro dhe Stiffelio) të hulumtojë shfaqjën teatrale Kean nga Alexandre Dumas, por shpejt zbuluan se duhet të gjejnë një temë tjetër m
nergjike.e
Kjo erdhi në formë të Victor Hugo Le Roi s'amuse ("Mbreti argëton veten"). Verdi më vonë sqaroi se "Tema është madhështore, e jashtëzakonshme dhe ka një personazh që është një nga krijimet më të mëdha me të cilat mund të mburret teatri, në çdo vend dhe në të gjithë historinë". Sidoqoftë, përshkrimi i Hugo për një mbret cinik, i qepur pas femrave( Francis I i Francës ) u konsiderua si e papranueshme dhe skandaloze. Shfaqja ishte ndaluar në Francë pas premierës së saj gati njëzet vjet (të mos vihej përsëri në skenë deri në 1882); dhe më pas të vinte para Bordit të Censurave Austriake (pasi Austri në atë kohë kontrollohej drejtpërdrejt pjesa më e madhe të Italisë Veriore . )
Që në fillim, si kompozitori ashtu edhe libretisti e dinin se ky hap nuk do të ishte i lehtë. Ndërsa Verdi shkroi një letër drejtuar Piave: "Përdorni katër këmbë, vraponi nëpër qytet dhe më gjeni një person me ndikim që mund të marrë lejen për të bërë Le Roi s'amuse ." Guglielmo Brenna, sekretari i La Fenice, premtoi që ata nuk do të kishin probleme me censuruesit. Ai gaboi dhe thashethemet filluan të përhapet në fillim të verës se prodhimi do të ishte i ndaluar. Në gusht, Verdi dhe Piave u vendosën në Busseto, qytetin e lindjes së Verdi, për të përgatitur një skemë mbrojtëse pasi vazhduan punën në opera. Megjithë përpjekjet e tyre më të mira, duke përfshirë korrespodencën e furishme me La Fenice, censori austriak De Gorzkowski prerazi mohoi pëlqimin për prodhimin e "La Maledizione" (titulli i tij në progres) në një letër të dhjetorit 1850 duke e cilësuar operën "një rebel [shembulli] të imoralitetit" parapamje| Posteri i La Fenice për premierën botërore të Rigoletto Piave angazhua për të rishikuar libretton, duke tërhequr përfundimisht nga ajo një opera tjetër, Il Duca di Vendome, në të cilën sovrani ishte një dukë dhe të dy gjuetarët dhe mallkimi u zhdukën. Verdi ishte plotësisht kundër kësaj zgjidhje të propozuar, duke preferuar të negociojë drejtpërdrejt me censuruesit mbi secilën pikë të punës. Brenna, sekretari simpatik i La Fenice, ndërmjetësoi mosmarrëveshjen duke u treguar austriakëve disa letra dhe artikuj që përshkruanin karakterin e keq, por me vlerë të madhe, të artistit. Deri në janar 1851 palët kishin vendosur për një kompromis: aksioni i operas do të zhvendosej dhe disa nga personazhet do të riemëroheshin. Në versionin e ri, Duka do të kryesonte Mantua dhe do t'i përkiste familjes Gonzaga. (Shtëpia e Gonzagës ishte zhdukur prej kohësh nga mesi i shekullit të 19-të dhe Dukedomi i Mantua nuk ekzistonte më. ) Skena në të cilën ai u tërhoq në dhomën e gjumit të Gildës do të fshihej, dhe vizita e tij në Taverna (han) nuk do të ishte më e qëllimshme, por rezultat i një mashtrimi. Jesteri i ndjekur (fillimisht u quajt Triboulet ) u riemërua Rigoletto (nga fjala franceze rigoler ) nga një parodi e një komedie nga Jules-oudouard Alboize de Pujol : Rigoletti, ou Le dernier des fous (Rigoletti, ose e fundit nga budallenjtë) e 1835. Deri më 14 janar, titulli përfundimtar i operës ishte Rigoletto.