cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Histori e shkurtër e rrëmujës
Deani në arratisje dukshëm nga drama e tij psikoemocionale kërkon dhe takon dy miqtë e fëmijërisë. Nisin një shëtitje nëpër rrugët dhe baret e qytetit të lindjes, brenda një dite ai përpiqet tu rrëfehet, dhe ti përfshijë në një plan të madh që Deani dhe miku i tij Teli kanë krijuar në shërbim të shoqërisë dhe kombit shqiptar. Udhëtimi përgjatë qytetit si një shëtitje peripatetike fillon të shpalosë hartën e madhe. Profilet, ngjarjet, njohjes së vërtetë të së kaluarës, historive personale më të errta, dhe projektimin e së ardhmes ideale përmes një ideje revolucionare të Deanit dhe parimit shkencor që ka krijuar ai mbi të drejtën. Por rendi dhe e drejta në kaosin universal janë oksimoron, ndaj, ndërsa dita rrjedh e kokolepsur nëpër vapë, pije dhe ngatërresa çdo orë e më shumë, ndërthurur me ngjarjet e mëdha që projektohen, shumë thjesht  rrëmuja mbulon të tre shokët, mendjet, realitetin, njeriun, të ardhmen e të kaluarën, duke dalë nga kontrolli i Deanit, e duke plotësuar mozaikun universal ashtu si vetëm natyra di.
Autori për veprën:
Histori e shkurtër e Rrëmujës është një pikturë e madhe sferike e vështirë për tu përfshirë në një veshtrim të vetëm. Nisur në 2008-tën, romani filloi të zhvillohej diktuar nga personazhet dhe udhët e tyre të ngatërruara, nga të cilët munda të shkëputem vetëm në gusht të 2017-tës, e të shkruaj fjalën FUND. Dhe nuk jam i sigurt në është fjala e duhur. Deani, në bashkëpunim me mikun e tij matematicien krijon një Parim Shkencor mbi të Drejtën. Dhe me këtë armë në dorë ai niset të vendosë drejtësi në botë me nje plan te madh real. Por, përplasja mes së Drejtës dhe Kaosit universal zbret në një udhëtim qark qytetit ku Deani, me Renatën në kokë e miqtë në krah, nga ora në orë lidhin pikat e pikturës, dhe zbresin thellë e më thellë brenda ngjarjes së qendrës,  sekreteve më të errëta, dashurisë, gjakut, vdekjes, dhe… vazhdimeve. Dhe vetëm ai që do bartë utopinë do jetë i denjë për të drejtuar luftën tonë, dhe rifituar atë që kemi humbur, njerëzoren.
Abdyl Azizi
Abdul Azis ose Abdyl-Azisi i I (Turqishtja osmane: عبد العزيز, Turqisht: I. Abdülaziz; 8 shkurt 1830 – 4 qershor 1876) ishte Sulltani i 32-të i Perandorisë Osmane dhe mbretëroi nga 25 qershor 1861 deri më 30 maj 1876, ku u rrëzua nga një grusht shteti qeveritar. Ai ishte djali i Sulltan Mahmud II dhe pasoi vëllain e tij Abdylmexhiti I më 1861.
I lindur në Pallatin Ejyp, Kostandinopojë (Stambolli i sotëm), më 8 shkurt 1830, Abdulazizi mori një arsim osman, por megjithatë ishte një admirues i flaktë i përparimit material që u bë në Perëndim. Ai ishte sulltani i parë osman që udhëtoi në Evropën Perëndimore, duke vizituar një numër kryeqytetesh të rëndësishme evropiane, duke përfshirë Parisin, Londrën dhe Vjenën në verën e vitit 1867.
Përveç pasionit të tij për Marinën Osmane, e cila kishte flotën e tretë më të madhe në botë më 1875 (pas marinës britanike dhe franceze), Sulltani u interesua për dokumentimin e Perandorisë Osmane. Ai ishte gjithashtu i interesuar për letërsinë dhe ishte një kompozitor i talentuar i muzikës klasike. Disa nga kompozimet e tij, së bashku me ato të anëtarëve të tjerë të dinastisë osmane, janë mbledhur në albumin European Music at the Ottoman Court nga Akademia e Londrës e Muzikës Ottoman Court. Ai u rrëzua për shkak të keqmenaxhimit të ekonomisë osmane më 30 maj 1876 dhe u gjet i vdekur gjashtë ditë më vonë në rrethana të panatyrshme dhe misterioze.
Jeta e hershme
parapamje|185px|majtas|Një portret i Sultan Abdulazizit
Gjyshërit e tij nga babai ishin Sulltan Abdyl Hamiti I dhe Sulltanesha Nakşidil Sultan. Disa rrëfime e identifikojnë gjyshen e tij nga babai me Aimée du Buc de Rivéry, një kushëri i Perandoreshës Joséphine. Pertevniyal ishte një motër e Khushiar Kadën, gruaja e tretë e Ibrahim Pashës së Egjiptit. Kushiari dhe Ibrahimi ishin prindërit e Ismail Pashës.
Sokol Zekaj
Sokol Zekaj (Lujs të Koplikut, 30 gusht 1948) ka qenë agronom dhe është poet, romancier, eseist dhe përkthyes shqiptar.
Shtëpia e Familjes Bunjaku - Pantina
Shtëpia e Familjes Bunjaku - Pantina është një monument i trashëgimisë kulturore në Vushtrri, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Historiku
Shtëpia e familjes Bunjaku është ndërtuar në fillim të shek XX. Kjo shtëpi ndodhet në lagjen e Pantinave, lagje kjo e bërthamës së vjetër të qytetit të Vushtrrisë. Shtëpia që nga koha e ndërtimit e deri më sot ka pasur funksion të banimit. Shtëpia me etazhitet B+P i takon tipit të shtëpisë me qoshk të mbyllur. Shtëpia si nga brenda ashtu edhe nga jashtë ka të ruajtura elementet funksionale dhe ato dekorative. Kjo shtëpi është e banueshme dhe është në gjendje të mirë. Në vitin 2014 u ndërmorën masat emergjente, investitor MKRS.
Ishulli i Krishtlindjeve
I pari evropian që pa ishullin e Krishtlindjeve ishte Richard Rowe i Thomas më 1615. Kapiteni William Mynors e quajti atë në ditën e Krishtlindjes (25 dhjetor) 1643. Ai u vendos për herë të parë në fund të shekullit të 19-të. Izolimi gjeografik i Ishullit të Krishtlindjeve dhe historia e shqetësimeve minimale njerëzore ka çuar në një nivel të lartë endemizmi midis florës dhe faunës së tij, gjë që është me interes për shkencëtarët dhe natyralistët. Shumica (63 përqind) e ishullit përfshihet në Parkun Kombëtar të Ishullit të Krishtlindjeve, i cili përmban disa zona të pyjeve parësore musonore. Fosfati, i depozituar fillimisht si guano, është nxjerrë në ishull që nga viti 1899.
Beçuku
Beçuk është një vendbanim në komunën e Vushtrrisë, Kosovë.
Gjeografia
Etimologjia e toponimit Beçuk është me prejardhjen arumune, prej një kohë në të kaluarën kur arumunët (vlleh) jetonin në atë trevë.
Michael Laudrup
Michael Laudrup (lindur më 15 Qershor 1964) është një ish-futbollist.
Kombëtarja
Për kombëtaren daneze ka luajtur 104 ndeshje.
Arkitektura e Tamil Nadusë
Arkitektura e Tamil Nadusë u shfaq mijëra vjet më parë. Ajo i përket kryesisht Stilit Dravidian të Arkitekturës dhe konsiderohet si dhuratë e viswabrahminëve.
Arkitektura shkëmbore Pallava
Dinastia Pallava sundoi nga viti 600 deri në vitin 900 dhe arritjet e tyre më të mëdha arkitekturore janë Grupi i monumenteve në Mahabalipuram dhe në kryeqytetin e tyre Kanchipuram, të vendosura në shtetin e tanishëm indian të Tamil Nadusë. Sunduesit Pallava ishin pionerë të Arkitekturës së Indisë Jugore. Arritjet më të mëdha të Arkitekturës Pallava janë Tempujt e skalitur në shkëmb të Mahabalipuramit. Në Mahabalipuram gjenden salla me kolona të gërmuara dhe skalitura si dhe faltore monolitike të njohura si Rathat e Mahabalipuramit. Vlen të përmendet Tempulli bregdetar i ndërtuar nga Narasimhavarmani II pranë Mahabalipuramit që është një Monument i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s.
Shembujt më të hershëm të tempujve në stilin Dravidian i përkasin periudhës Badami Chalukya-Pallava. Shembujt më të heshëm të arkitekturës Pallava janë tempujt shkëmborë që datojnë midis viteve 610 – 690 dhe tempujt strukturorë midis viteve 690 – 900. Arritjet më të mëdha të Arkitekturës Pallava janë Tempujt shkëmborë të Mahabalipuramit. Aty janë gjetur sallone me kolona dhe faltore monolitike të njohura si Ratha. Tempujt e heshëm ishin kryesisht të kushtuar për zotin Shiva. Tempulli Kailasanatha i quajtur edhe Rajasimha Pallaveswaram në Kanchipuram, i ndërtuar nga Narasimhavarmani II i njohur edhe si Rajasimha është një shembull i shkëlqyer i tempujve të stilit Pallava. Vlen të përmendet vec/anërisht Tempulli bregdetar i ndërtuar nga Narasimhavarmani II afër Mahabalipuramit që është një pjesë e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s.
Në kundërshtim me përshtypjen popullore rreth perandorisë pasuese Chola që eksperimentoi në ndërtimin e komplekseve të mëdhenj tempullor, ishte dinastia Pallava që në fakt eksperimentoi jo vetëm në krijimin e tempujve të mëdhenj pasi filloi ndërtimin e tempujve shkëmborë pa përdorur llac/, tulla etj. Shembujt e shkëlqyer të këtyre tempujve janë Tempujt Thiruppadagam dhe Thiruooragam që kanë imazhe 8.5 dhe 11 m të larta të zotit Vishnu në mishërimin e formave të tij Pandavadhoothar dhe Trivikraman. Në krahasim, Siva Lingamën në Tempujt mbretëror të Dinastisë Chola në Thanjavur dhe Gangaikonda Cholapuram janë 5.2 dhe 5.5 metra të lartë. Duke konsideruar se Tempulli Kanchi Kailasanatha i ndërtuar nga Rajasimha Pallava ishte frymëzimi për Tempullin Brihadeeswara në Thanjavur të Raja Raja Cholas, mund të përfundohet me siguri se sunduesit Pallava ishin mes sunduesve të parë në Indi për të ndërtuar që ndërtuan si komplekse të mëdha tempullore ashtu dhe statuja shumë të mëdha hyjnish dhe idhujsh. Shumë tempuj të Shivës dhe Vishnut në Kanchi të ndërtuar nga sunduesit e mëdhenj Pallava dhe që përfshijnë Rathat dhe Relievin [[Zbritja e Gangut (të quajtur edhe Pendesa e Arjunas) janë shembuj të pakrahasueshëm të Monumenteve të mbrojtur nga UNESCO në Indi. Brezi i vazhdueshëm i tempujt Chola, Pallava dhe Pandiya (bashkë me ata Adigaimanë pranë Karurit dhe Namakkalit), ashtu si dhe trupi tempullor Sethupathy midis Pudukottait dhe Rameswarami, përfaqëson njëtrajtësisht Stilin Arkitekturor Jugor të Indisë që tejkalon c/do formë tjetër arkitekture mbizotëruese midis rrafshirës së Dekanit dhe Kaniyakumarit. E panevoshme të shtohet se në vendin Telugu stili ishte pak a shumë njëtrajtësisht sipas stilit Indiano-Jugor ose Dravidian të arkitekturës.
Arkitektura Pandya
Tempulli Srivilliputtur Andal është simboli zyrtar i Qeverisë së Tamil Nadusë. Thuhet se është ndërtuar nga Periyaazhvari, vjerri i sunduesit, me një c/antë me arë që fitoi në debatet e mbajtura në pallatin e mbretit Pandya, Vallabhadeva. Simboli parësor i Srivilliputturit është struktura e kullës 12-katëshe kushtuar sunduesit të Srivilliputturit, të njohur si Vatapatrasayee. Kulla e këtij tempulli është 59 metra e lartë dhe është simboli zyrtar i Qeverisë së Tamil Nadusë. Tempuj të tjerë domethënës të arkitekturës Pandya përfshijnë Tempullin e famshëm Meenakshi në Madurai.
Arkitektura Chola
Mbretërit Chola sunduan në periudhën midis viteve 848–1280 dhe përfshijnë Rajaraja Cholan I dhe djalin e tij Rajendra Chola, që ndërtuan tempuj të tillë si Tempulli Brihadeeswarar i Thanjavurit dhe Tempulli Brihadeeshwarar i Gangaikonda Cholapuramit, Tempulli Airavatesvara i Darasuramit dhe Tempulli Sarabeswara (Shiva ), i quajtur edhe Tempulli Kampahareswarar në Thirubhuvanam, ku dy tempujt e fundit gjenden pranë Kumbakonamit. Tre të parët mids katër tempujve të mësipërm janë emërtuar Tempujt e Mëdhenj të Gjallë Chola pjesë e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s në Indi. Sunduesit Chola ishin ndërtues mjaft pjellorë që nga koha e mbretit të parë Vijayalaya Chola, pas të cilit ekziston vargu eklektik i Tempullit Vijayalaya Chozhisvaram afër Narttamalai. Këta janë shembujt më të hershëm të tempujve dravidian të sundimit Chola. Djali i tij Aditya I ndërtoi mjaft tempuj rreth rajoneve të Kanchit dhe Kumbakonamit. Ndërtimi i tempujve mori shtytje të fortë nga pushtimet dhe gjenia e Adityas I, Parantakas I, Sundara Cholas, Rajaraja Cholas dhe djalit të tij Rajendra Cholas I. Rajendra Chola I ndërtoi Tempullin Rajaraja në Thanjur të emërtuar sipas emrit të tij. Pjekuria dhe madhështia me të cilën u zhvilluan Arkitektura Chola gjeti shprehje në dy tempujt e Tanjavurit dhe Gangaikonda Cholapuramit. Ai e shpalli veten e tij si Gangaikonda. Në një pjesë të vogël të brezit të Kaverit midis Tiruchy-Tanjore-Kumbakonamit, në kulmin e pushtetit të tyre, sunduesit Chola lanë më shumë se 2300 tempuj, me brezin Tiruchy-Thanjavur që kishte më shumë se 1500 tempuj. Tempulli madhështor i Shivës në Thanjavur i ndërtuar nga Raja Rajai I në vitin 1009 ashtu si dhe Tempulli Brihadisvara i Gangaikonda Cholapuramit, të përfunduar rreth vitit 1030, janë të dy përmendore të përshtatshme për arritjet materiale dhe ushtarake të kohës së dy perandorëve Chola. Tempulli më i madh dhe më i lartë në Indinë e kohës së tij, Tanjore Brihadisvara është kulmi i Arkitekturës Indiano-Jugore. Në fakt, dy mbretërit pasues Chola, Raja Rajai II dhe Kulothunga III ndërtuan përkatësisht Tempullin Airavatesvara në Darasuram dhe Tempullin Kampahareswarar Siva në Tribhuvanam, të dy tempujt në rrethinat e Kumbakonamit janë ndërtuar rreth viteve 1160 dhe 1200. Të katërt tempujt u ndërtuan përgjatë një periudhe prej afërsisht 200 vjetësh duke pasqyruar lavdinë, begatinë dhe qëndrueshmërinë e sundimit Chola.
Koili
Koili (i quajtur edhe Koyil ose Kovil) (që do të thotë: vendqendrimi i zotit ) është termi tamil për një stil të veçantë Tempulli hindu të Arkitekturës Dravidiane. Të dy termat, koyil (në gjuhën tamile: கோயில் - kōyil) dhe kovil (në gjuhën tamile: கோவில் - kōvil) përdoren si sinonime. Në gjuhën tamile kōvil (கோவில்) është fjalë e rrejdhur, sipas rregullave të gramatikës tamile. Në gjuhën bashkëkohore tamile, termi përdoret gjithashtu për tiu referuar edhe kishave të krishtera. Madje vendet jo fetare të konsideruara të shenjta quhen kovilë nga tamilët, si për shembull faltoret e ndërtuara në përkujtim të Thiruvalluvarit (poet dhe filozof i shekullit të II), ose Tamil Thait (e përkthyer si Nëna Tamil, e nderuar si personifikimi i gjuhës tamile) quhen përkatësisht Thiruvalluvar Koil dhe Tamil Thai Koil. Në të folurën formale moderne, kovilët referohen si aalayamë nga shumë hindu dhe si devaalayamë nga të krishterët. Ambalam është një tjetër term i përdorur nga besimtarët e murgut tamil të shekullit të XIX Vallalar. Për shaivitët (sekt hindu), kovilët kryesorë janë Tempulli i Chidambaramit dhe Tempulli Koneswaram ndërsa për vaishnavitët (sekt tjetër hindu), Tempulli Sri Ranganathaswamy në Srirangam dhe Tempulli Tirumala Venkateswara në Tirupati konsiderohen njëlloj të rëndësishëm. Për të krishterët koilët e konsideruar shumë të rëndësishëm janë |Arokkiya Madha Koili (Bazilika e Zonjës Sonë të Shëndetit të Mirë) në Velankanni, Santhome Devaalayami (Bazilika e Shën Thomait) në Chennai dhe Poondi Madha Koili (Bazilika e Poondi Madhas) në Thiruvaiyaru. Koilët në Tamil Nadu dhe kovilët në Sri Lanka kanë histori të gjatë dhe kanë qenë gjithmonë të lidhur me sunduesin e kohës. Shumica e mbretërve përkrahnin ndërtimin e tempujve në mbretëritë e tyre dhe bashkangjisnin ujëmbledhës dhe fshatra për ti administruar. Tempujt jo vetëm që vepronin si vende adhurimi, por edhe si qendra qytetare për popullsinë, duke u ofruar shërbime bashkësive vendore në formën e spitaleve, institucioneve arsimore, sporteve dhe shkollimet artizanale.
Tamilët e lashtë ishin mes ndërtuesve më të mëdhenj të tempujve. Literatura Sangame e shkruar para erës sonë përmend disa nga tempujt që ngritën mbretërit e Tamilakamit (Vendi i lashtë i tamilëve). Këngët e shenjtëve të vlerësua të Shaiva Nayanarëve dhe të Vaishnava Alvarëve që datojnë që nga periudha midis shekullit të VI dhe të IX ofrojnë referime të gjera për tempujt e asaj periudhe. Mbishkrimet në gurë, të gjetura në shumicën e tempujve tregojnë patronazhin e gjerë ndaj tyre të sunduesve të ndryshëm. Tempujt më të lashtë u ndërtuan prej tullash dhe llaçi. Deri në vitin 700 tempujt ishin kryesisht të llojit të skalitur në shkëmb. Mbretërit Pallava ishin ndërtues të mëdhenj tempujsh në shkëmb. Dinastia Chola (850-1279) la një numër të madh monumentesh të tyre siç është Tempulli Brihadeeswarar në Thanjavur. Sunduesit Chola shtuan shumë mandapa të zbukuruara ose salla tempujsh dhe ndërtuan kulla të mëdha. Stili Pandya (deri në vitin 1350) pa shfaqjen e kullave të stërmëdha, rrethimeve me mure të larta dhe portikë të stërmëdhenj me kulla gopuramë. Stili Vijayanagar (1350 - 1560) është i famshëm për stërhollimin dhe bukurinë, veçanërisht për kolonat e dekoruara monolitike. Stili Nayak (1600 - 1750) vihet në pah për shtimin e prakaramëve të mëdhenj (oborre të jashtme) korridoret rrethpërshkruese të shenjtëroreve dhe sallave me kolona.
Vimana
Vimana (nw gjuhën Tamile: விமானம், në gjuhën Kannada: ವಿಮಾನ) është një term për kullën sipër Garbhagrihas ose Sanctum sanctorumit në një Tempull Hindu. Në Akash (Hindi)/Vannam (Tamil)/ Aakasha (Kannada/Sanskrutham), Pushteti i Kolosal me gjithë Grahat duke përfshirë Nathstran i japin Akarshana Sakthi të gjithë njerëzve pa ndonjë shpërblim.
Një Tempull Hindu tipik në Stilin Dravidian mund të ketë gopuramë të shumtë, të ndërtuar në mënyrë tipike në mure të shumë-fishta në radhë rreth faltores kryesore. Muret e tempullit janë zakonisht katrorë me murin më të jashtëm që ka katër gopuramë, në në secilën faqe, të vendosura saktësisth në qendër të secilit mur. Garbhagriha (sanctum sanctorumi ose faltorja qendrore e hyjnisë) dhe çatia e tij lartë janë gjithashtu të quajtura Vimana. Përgjithësisht, këto nuk marin aq domethënie sa gopuramët e jashtëm, me përjashtim të pak tempujve ku çatitë e shenjtërores janë po aq të famshme sa vetë kompleksi i tempullit.
Shembuj të famshëm
Kanaka-sabai (Faza e Artë) në Tempullin Thillai Nataraja në Chidambaram është një shembull i famshëm. Kjo faltore e veçantë është e mbuluar tërësisht me pllaka të arta por është e ndryshme në strukturën e tij dhe në përmasat masive kur krahasohet me shumicën e Vimanave të tjera. Dëshmitë historike tregojnë se gjatë shekullit të IX Parantaka Chola I e themeloi për të mbuluar këtë Vimana me ar zbukurues që ka mbijetuar deri më sot. Vimana Ananda Nilayame e Tempullit Venkateswara në Tirumala është një shembull i famshëm ku gopurami i faltores kryesore zo një vend shumë të veçantë në historinë dhe identitetin e tempullit. Tempulli Meenakshi Amman ka dy vimana të arta, e stërmadhja për zotin Shiva dhe e dyta për bashkëshorten e tij Meenakshi. Vimana e Tempullit Brihadeeswarar në Tanjore është një tjetër shembull i famshëm, me një lartësi shumë të madhe. Kjo formë nuk është shumë e zakonshme.
Gopurami
Gopurami (i quajtura edhe Gopura) është një kullë monumentale, zakonisht e zbukuruar në hyrje të ndonjë tempulli, veçanërisht në Indinë Jugore. Kjo formon një veçori të shquar të koilëve, Tempujve Hindu në Arkitekturën Dravidiane. Ata janë të kurorëzuar nga kalasami, një majëz e gurtë në formë bulbore. Ata funksionojnë si portikë nëpër muret që rrethojnë kompleksin e tempullit. Zanafilla e gopuramëve mund të gjurmohet që nga strukturat e mbretërve tamilas të Dinastisë Pallava; dhe nga shekulli i XII, nën sunduesit Pandya, këta portikë u bënë një veçori mbizotëruese e pamjes së jashtme të tempujve, duke hijëzuar shenjtëroren e brendshme që u errësua nga pamja nga madhësia kolosale e gopuramit. Ai e mbizotëron shenjtëroren e brendshme edhe në sasinë e zbukurimeve. Shpesh një faltore ka më shumë se një gopuram. Ato shfaqen edhe në Arkitekturën jashtë Indisë, veçanërisht në Arkitekturën Kmere, si në Angkor Wat. Një koil mund të ketë gopuramë të shumë-fishtë, të ndërtuar në mënyrë tipike në mure të shumë-fishta në radhë përreth faltores kryesore. Muret e tempullit janë zakonisht katrorë me murin më të jashtëm që ka gopuramë. Garbhagriha dhe çatia e saj (faltorja qendrore e hyjnisë) është quajtur gjithashtu Vimana.
Arkitektura
Gopurami zakonisht është drejtkëndor në formë me dyer në nivelin përdhes, shpesh të dekoruara në mënyrë të pasur, që ofrojnë hyrjen te ta. Sipër është gopurami konik, i ndarë në shumë kate që zvogëlohen në madhësi dhe ngushtohen me ngjitjen në lartësi. Zakonisht kulla është e kryesuar nga një çati me një majëz në formë kupole barrele. Forma fillon në mënyrë mjaft modeste në shekullin e X, si në Tempullin Bregdetar në Mahabalipuram, me Tempullin Brihadeeswarar të shekullit të XI në Thanjavur që shënon një hap thelbësor përpara me gopuramë shumë-katësh nga ajo periudhë, shumë më të mëdhenj se ndonjë tjetër i mëparshëm, megjithëse shumë më i vogël se kulla kryesore e tempullit (vimana). Katër gopuramët e Tempullit Thillai Nataraja në Chidambaram janë shembuj të hershëm të rëndësishëm, të nisur në mesin e shekullit të XIII por të përfunduar në një periudhë të gjatë. Gopuramët janë të dekoruar në mënyrë elegante me skulptura dhe relieve të pikturuara me një larmi temash të marra nga Mitologjia Hindu, veçanërisht ato të lidhura me hyjninë kryesore të tempullit ku është vendosur gopurami. Tempulli Sri Ranganathaswamy në Srirangam, në shtetin indian Tamil Nadu është gopurami më i lartë në botë.
Arkitektura e krishterë
Bazilika e Shën Thomait është një bazilikë minore katolike (e ritit latin) në Santhome, në qytetin e Chennait (ish qyteti i Madrasit) në Indi. Ajo u ndërtua në shekullin e XVI nga eksploratorët portugezë dhe u rindërtua përsëri me statusin e katedrales nga britanikët në vitin 1893.
Arkitektura e Chennait
Arkitektura e Chennait është një përzierje e shumë stileve arkitekturore. Nga tempujt e lashtë Dravidianë të ndërtuar nga Dinastia Pallava, deri te Arkitektura Indo-Saraçene (e përdorur për herë të parë në Madras) e periudhës koloniale, deri në qiellgërvishtësit e shekullit të XX prej çeliku dhe kromi. Chennai ka një bërthamë koloniale në zonën portuale, të rrethuar progresivisht nga zona më të reja duke u larguar nga porti, të theksuara me tempuj të vjetër, kisha dhe xhami. Sipas vitit 2014, qyteti i Chennait, brenda kufijve të bashkisë së tij që shtrihen në 426 km2, ka rreth 625,000 ndërtesa, nga të cilat rreth 35,000 janë shumë-katëshe (me katër ose më shumë kate). Nga këto, afërsisht 19,000 janë projektuar si ndërtesa komerciale.
Histori e shkurtër
Stilet arkitekturore evropiane, si Arkitektura Neoklasike, Romanike, Gotike dhe Rilindase, u sollën në Indi nga kolonizuesit evropianë. Chennai, duke qenë ngulimi i parë i rëndësishëm britanik në Nën-kontinentin Indian, pati mjaft ndërtime të hershme të ndërtuara në këta stile. Strukturat fillestare ishin utilitare, si magazina dhe vende tregtare me mure, duke u dhënë udhë qyteteve të fortifikuara përgjatë bregdetit. Megjithëse mjaft kolonizatorë evropianë, përkatësisht, portugezë, danezë dhe francezë, fillimisht ndikuan stilin arkitekturor të rajonit, ishin kryesisht britanikët që lanë një ndikim të përhershëm në arkitekturën e qytetit duke pasuar Mogulët në vend. Ata ndoqën stile të ndryshme arkitekturore, ku më të rëndësishmit ishin Neo-Gotiku, Perandoraku, Kristian, Rilindas Anglez dhe Viktoriani.
Duke filluar me fabrikat, u ndërtuan mjaft tipe ndërtesash si gjykatat, institucionet arsimore, bashkitë dhe dak bungalowt, shumica e të cilave ishin struktura të zakonshme të ndërtuara nga inxhinierët e garnizoneve. Kishat dhe ndërtesat e tjera publike paraqisnin një arkitekturë më të karakterizuar. Shumica e ndërtesave ishin përshtatje të ndërtesave të projektuara nga arkitektët britanikë të asaj kohe si Wren, Adam, Nash dhe të tjerë në Londër dhe vende të tjera. Për shembull, Pachaiyappa's Hall në Chennai u modelua sipas Tempullit Athenium të Tezeut. Ndryshe nga Evropa, këto ndërtesa u ndërtuan kryesisht prej tulle dhe u lyen me gëlqere, me façata ndonjëherë të gdhendura për ti ngjarë gurit. Disa ndërtesa të mëvonshme, megjithatë, u ndërtuan me gurë. Mjaft kisha u ndërtuan bazuar mbi prototipet e Londrës, me variacione si vepra tepër origjinale. Shembulli më i hershëm është St. Mary's Church në Fort St. George. Transferimi i pushtetit të kurorës britanike nga English East India Company, rritja e nacionalizmit indian dhe futja e hekurudhave shënuan gurë të rëndësishëm kilometrik në historinë e Arkitekturës Koloniale Britanike të Indisë. Materiale të reja si betoni, xhami, hekuri dhe çeliku u përdorën gjithmonë e më shumë në ndërtime, që hapën mundësi të reja arkitekturore. Stilet vendore Indiane u përvetësuan dhe përshtatën në arkitekturë. Të gjithë këta faktorë çuan në zhvillimin e Arkitekturës Indo-Saraçene afër fundit të shekullit të XIX. Viktoriane në thelb, ajo huazoi mjaft nga stili islam i sunduesve Mogulë dhe afganë dhe ishte më së pari një stil hibrid që kombinonte elemente të ndryshme arkitekturore Hindu dhe Mogule me harqe, kube, majëzë, hulliza, minare dhe xhama të pikturuar të Arkitekturës Gotike. F. S. Growse, Sir Swinton Jacob, R. F. Chisholm dhe H. Irwin ishin pionerët e këtij stili arkitekturor, nga të cilët dy të fundit projektuan mjaft ndërtesa në Chennai. Chepauk Palace, i projektuar nga Paul Benfield, thuhet se është ndërtesa e parë Indo-Saraçene në Indi. Shembuj të tjerë të shquar të këtij stili arkitekturor përfshijnë Gjykatat, Victoria Memorial Hall, Presidency College dhe Senatin e Universitetit të Madrasit.
Stilet arkitekturore
Stili Arkitekturor Indo-Saraçen mbizotëroi stilin e ndërtesave të Chennait ashtu siç stili Gotik mbizotëroi stilin e ndërtesave të Bombejit, përpara futjes së stilit Art Deco. Pas Arkitekturës Indo-Saraçene, Art Deco ishte lëvizja pasuese e madhe që ndikoi arkitekturën e qytetit dhe u hapi rrugë stileve ndërkombëtare dhe moderne. Në mënyrë interesante, ashtu si Bombaji zhvilloi një stil ndërmjetëm që kombinonte Arkitekturën Gotike dhe Art Decon, po ashtu dhe Chennai kombinoi stilin Indo-Saraçen dhe Art Decon në ndërtesat e University Examination Hall, Hindu High School dhe Kingston House (Seetha Kingston School). Megjithatë, shumë ndërtesa janë janë gjithashtu të shtrembëruara nga zbukurime moderne ose janë plotësisht të shkatërruara për ti hapur rrugë ndërtimeve të reja. Një shembull është Oceanic Hotel që ishte ndërtuar në stilin klasik Art Deco dhe që është shkatërruar plotësisht për IT Park. Zhvillimi stilistik i Universitetit të Madrasit është një tjetër shembull.
Stili Indo-Saraçen dhe kolonial
Në qytet, mund të vërehet ndikimi britanik në formën e katedraleve të vjetra dhe përzierja e stileve Hindu, Islam dhe Neo-Gotike që rezultuan në Stilin Arkitekturor Indo-Saraçen. Shumë nga ndërtesat e periudhës koloniale janë projektuar në këtë stil. Trashëgimia koloniale e Chennait është më e dukshme në afërsi të Portit të Chennait. Në jug të portit është Fortesa St. George. Hapësira ndërmjet portit dhe fortesës është e zënë kryesisht nga Gjykata e Lartë e Madrasit dhe mjaft klube, disa nga të cilët kanë ekzistuar që nga periudha britanike. Pak më në jug të fortesës, përgjatë lumit Cooum, është Stadiumi i kritektit M. A. Chidambaram, një tjetër element britanik, që daton nga viti 1916. Në veri dhe perëndim të portit është George Town, ku jetonin punëtorët e kantierit dhe punëtorët e tjerë të krahut. George Town tani është një qendër e mbipopulluar komerciale, por arkitektura e tij është në mënyrë domethënëse e ndryshme nga zonat pranë fortesës, me rrugë më të ngushta dhe ndërtesa të ngjeshura. Shumica e ndërtesave në stilin kolonial janë përqendruar në zonën përreth portit dhe Fortesës St. George. Pjesët e mbetura të qytetit konsistojnë kryesisht në arkitekturën moderne të betonit, xhamit dhe çelikut. Chepauk Palace, i projektuar nga Paul Benfield, thuhet se përfaqëson ndërtesën e parë Indo-Saraçene në Indi. Megjithatë, shumica e strukturave Indo-Saraçene në qytet u projektuan nga arkitektët anglezë Robert Fellowes Chisholm dhe Henry Irwin, që mund të shihen përgjatë gjithë qytetit, veçanërisht në zonat si Esplanade, Chepauk, Anna Salai, Egmore, Guindy, Aminjikarai dhe Park Town. Strukturat e shquara në zonën Esplanade përfshijnë Gjykatën e Lartë të Madrasit (të ndërtuar në vitin 1892), Zyrën e Përgjithshme Postare, ndërtesën e Bankës Shtetërore të Indisë, Gjykatat Administrative Metropolitane, ndërtesa YMCA dhe Law College. Zona Chepauk është njëlloj e dendur me këto struktura, ku bien në sy Senati dhe Biblioteka e Universitetit të Madrasit, Chepauk Palace, PWD Buildings, Oriental Research Institute dhe Victoria Hostel. Qendrat Jugore Hekurudhore, Ripon Building, Victoria Public Hall dhe Madras Medical College's Anatomy Block janë shembuj strukturash në stilin Indo-Saraçen që gjenden në Park Town. Struktura si Bharat Insurance Building, Agurchand Mansion dhe Poombhuhar Showroom gjenden përgjatë Anna Salait dhe Amir Mahali është në Triplicane. Strukturat e gjendura në Guindy përfshijnë College of Engineering dhe Old Mowbrays Boat Club. Egmore është përmban mjaft struktura të tilla duke përfshirë Government Museum, Gjykatën Administrative Metropolitane, Veterinary College, Ndërtesën e Arkivit Shtetëror, National Art Gallery dhe College of Arts and Crafts. St. George's School Chapel dhe Zyrat e Hekurudhës Jugore në Aminjikarai janë shembuj të tjerë të strukturave Indo-Saraçene në qytet.
Arkitektura e Agraharamëve
Disa zona rezidenciale si Triplicane dhe Mylapore kanë mjaft shtëpi që datojnë nga fillimi i shekullit të XX, veçanërisht ato që janë larg nga arteriet kryesore rrugore. Të njohura si Agraharam, ky stil konsiston në rreshta tradicional shtëpish që rrethojnë një tempull. Shumë prej tyre janë ndërtuar në stilin tradicional tamil, me katër krahë që rrethojnë një oborr katror të mbuluara me çati të pjerrta me tjegulla. Në dallim të fort me to janë ndërtesat e apartamenteve përgjatë rrugëve të mëdha në të njëjtat zona, që u ndërtuan pas vitit 1990. Tipikisht, agraharamët mund të shihen ku një rrugë e tërë është e zënë nga brahminët, veçanërisht përreth një tempulli. Arkitektura është e veçantë me tarracat e Madrasit, çatitë e vendit të mbuluara me tjegulla, mahi tiku nga Burma dhe të lyera me gëlqere. Shtëpitë gjatësore përbëhen nga mudhal kattu (lagjet pritëse), irandaam kattu (lagjet e banimit), moondram kattu (kuzhina dhe oborri i mbrapëm) dhe kështu me radhë. Shumica e shtëpive kanë një hapje drejt qiellit në qendër të quajtur mitham, platforma të mëdha që rreshtohen jashtë shtëpisë të quajtura thinnai dhe një pus privat në oborrin e mbrapëm. Dyshemetë janë shpesh të lyera me oksid të kuq dhe ndonjëherë çatitë kanë tiegulla qelqi për të lejuar të hyjnë drita. Katërkëndëshi agraharam që shihet në Triplicane është i vendosur përreth Tempullit Parthasarathy dhe depozitës së tij të shenjtë, ndërsa ai i Mylapores është i vendosur përreth Tempullit Kapaleeshwarar dhe depozitës së tij të shenjtë. Në Triplicane rreth 50 familje vazhdojnë të jetojnë akoma në agraharamë. Megjithatë, shumë nga këto shtëpi janë duke u zëvendësuar me apartamente moderne shumë-katëshe, që rezultojnë në një pakësim të numrit të tyre.
Arkitektura e pas pavarsisë
Pas pavarësisë, qyteti pa një rritje të stilit modernist të arkitekturës. Përfundimi i LIC Building në vitin 1959, ndërtesa më e lartë në vend në atë kohë, shënuan kalimin nga ndërtimet me tulla dhe gëlqere te kolonat prej betoni në rajon. Prania e radarit meteorologjik në Portin e Chennait, megjithatë, pengoi ndërtimin e ndërtesave më të larta se 60 m në rrezen e 10 km. Rrezja e dyshemesë së zonës në qendrën e biznesit të distriktit është gjithashtu 1.5, shumë më pak se ajo e qyteteve më të vogla në të vendit. Kjo ka bërë që qyteti të shtrihet horizontalisht, ndryshe nga qytetet e tjera metropolitane ku zhvillimi vertikal është i shquar. Në të kundërt, zonat periferike, veçanërisht në jug dhe jug-perëndim të qytetit janë duke pësuar një zhvillim vertikal me ndërtimin e e kullave mbi 50 kate.
Planifikimi urban
Qyteti i Chennait është i modeluar në një model rrjete që shtrihet nga veri-jug dhe lindje-perëndim. Rrugët dhe zonat kanë pësuar ndryshime domethënëse në fundin e shekullit të XX. Shumë zona përgjatë shtrirjes perëndimore të qytetit janë përpjekje të zhvillimit të planifikuar, siç është Ashok Nagari, K.K. Nagari dhe Anna Nagari. Mjaft zonat në jug të lumit Adyar, duke përfshirë edhe Kotturpuramin, Besant Nagarin dhe Adyarin vetë, kanë qenë zhvilluar vetëm që nga mesi i viteve '60. Veçoritë karakteristike të të gjitha këtyre zonave janë rrugët e tyre në mënyrë të pazakontë të gjera dhe planimetria e rrjetës Karteziane. Shumë nga këto vende ishin lagje të largëta kur filluan të zhvilloheshin. Përpjekjet e tanishme për zhvillimin urban janë përqendruar përgjatë zonave jugore dhe perëndimore, duke kërkuar pak a shumë të përfitojnë nga rritja e Korridori IT në jug-lindje dhe unazave të reja në perëndim. Shtrirja e zonave informale të qytetit duket nga fakti se zona e administruar nga bashkia e Chennait është 174 km², ndërsa gjithë zona e urbanizuar vlerësohet se është mbi 1100 km².
Ledian Memushaj
Ledian Memushaj (lindur me 7 Dhjetor 1986) është një futbollist shqiptar, mesfushor ne Serie A me Pescara,, dhe lojtar i kombëtares shqiptare.
Jeta personale
Ai dhe familja e tij emigruan në Itali në vitin 1997 për shkak të luftës civile në Shqipëri.
Karriera e hershme
Memushaj filloi karrierën e tij si një 17-vjeçar në Itali për Sarzanese. Klubi përfundoi i dyti në Ligën e Ligurisë në vitin 2006 për të fituar promovimin në Serie D. Në verën e vitit 2008, ai u transferua te kolegu i Serie D, Valle d'Aosta, ku luajti 34 ndeshje dhe shënoi 3 gola. Pastaj më 10 shtator 2009 ai u nënshkrua nga Paganese në Lega Pro Prima Divisione.
Toga (veshje)
thumb|Statuja e veshur me një toga Toga, një veshje dalluese e Romës së lashtë, ishte një leckë afërsisht gjysmërrethore, me gjatësi midis 3,7 dhe 6,1 metra, e shtruar mbi supet dhe rreth trupit. Zakonisht ishte endur nga leshi i bardhë dhe ishte i veshur me një tunikë. Në traditën historike romake, thuhet se ka qenë veshja e preferuar e Romulit, themeluesit të Romës; gjithashtu mendohej se ishte veshur nga të dy gjinitë, dhe nga qytetari-ushtarak. Ndërsa gratë romake gradualisht adoptuan stola, toga u njoh si veshje zyrtare për burrat qytetarë romak. Gratë e përfshira në prostitucion mund të kishin siguruar përjashtimin kryesor nga ky rregull.
Lloji i togës së veshur reflektonte gradën e një qytetari në hierarkinë civile. Ligje dhe zakone të ndryshme kufizuan përdorimin e tij për qytetarët, të cilëve u kërkohej që t’i vishnin për festat publike dhe detyrat qytetare.
Forma më e hershme e togës mund të ngjante me veshjen greke të lashtë, himation dhe tebenna etruske, të cilat ishin gjatësi të thjeshta, drejtkëndëshe prej leckash që shërbenin si mbështjellës trupi, ashtu edhe batanije për fshatarët, barinjtë dhe kullotat udhëtuese. Historianët romakë besuan se themeluesi dhe mbreti i parë legjendar i Romës, Romuli kishte veshur një togë si veshjen e tij të zgjedhur; toga pretexta me kufij të purpurt gjoja ishte përdorur nga magjistratët etruskë dhe u prezantua në Romë nga mbreti i saj i tretë, Tullus Hostilius.
Në fe
Qytetarët që frekuentojnë festivalet fetare të shpeshta të Romës dhe lojërat e lidhura pritej të mbanin toga. Toga praetexta ishte veshja normale për shumicën e priftërisë romake, e cila prirej të ishte ruajtja e qytetarëve me status të lartë. Kur ofronte flijim, çlirim dhe lutje, dhe kur kryente një augury, prifti zyrtar mbuloi kokën me një copë toga e tij, të tërhequr nga mbrapa: rituali kështu u krye capite velato (me kokë të mbuluar).ref>Palmer, Robert, "The Deconstruction of Mommsen on Festus 462/464, or the Hazards of Interpretation", in Imperium sine fine: T. Robert S. Broughton and the Roman Republic (Franz Steiner, 1996), p. 83. Kjo besohej si një formë romake, në dallim nga praktikat etruske, greke dhe praktika të tjera të huaja. Etruskët duket se kanë sakrifikuar pa e mbuluar kokën (capite aperto).. Në Romë, i ashtuquajturi ritus graecus (riti grek) u përdor për hyjnitë që besoheshin grek në origjinë ose karakter; zyrtar, edhe nëse qytetar, kishte veshur rroba të stilit grek me kokë të mbuluar ose pa mbuluar, jo toga. Ishte argumentuar se shprehja romake capite velato, ndikoi në ndalimin e Palit kundër të krishterëve që luteshin me koka të mbuluara: "Çdo njeri që lutet ose profetizon me kokën e mbuluar, çnderon kokën e tij."
Një capite velato zyrtare që kishte nevojë për përdorim falas të të dy duarve për të kryer ritualin mund të punësonte "kabinën gabiniane" (cinctus Gabinus), e cila lidhi toga mbrapa. Mendohej se rrjedh nga praktika priftërore e Gabii antik, luftarak. Priftërinjtë etruskë gjithashtu punësuan Kinën Gabine. Në Romë ishte një nga elementët në bërjen e një deklarate lufte.
Apiani
Apiani (rr. 95 - rr. 165) ishte historian grek i lindur në Aleksandri të Egjiptit rreth fundit të shek. të I dhe jetoi deri në vitet '70 të shek. II të erës sonë. Në Aleksandri ai kishte detyra të larta në administratën e qytetit. Në kohën e Hadrianit atij iu dha qytetaria romake dhe u fut ne rendin e kalorësve. Në këtë kohë ai u vendos në Romë ku ushtronte detyrën e avokatit. Më vonë u emërua prokurator perandorak në Egjipt.
Përmbledhje
Apiani shkroi Historinë e Romës në 24 libra. Veprën e tij ai e shkroi në moshë të thyer, mbase aty nga viti 160 i erës sonë dhe me sa duket nuk arriti ta përfundonte. Prej saj janë ruajtur 11 libra të plotë bashkë me parathënien, dhe 4 të fragmentuar. Ndryshe nga paraardhësit e tij, Apiani e shkroi Historinë e Romës jo sipas kriterit analitik apo kronologjik, sikurse e bëri këtë Polibi, por sipas kriterit territorial apo etnik, duke dhënë kështu një seri monografish të veçanta, brenda të cilave ai i përmbahet parimit kronologjik.
Me interes të madh është libri kushtuar luftërave ilire ("Ilirike"). Në të përmbahen të dhëna për historinë e ilirëve që nga prejardhja deri në pushtimin e tyre të plotë nga Roma, duke përfshirë këtu edhe fushatat e fundit të Augustit e Tiberit për nënshtrimin e ilirëve të Veriut. Por për fat të keq, në krahasim me librat e tjera, ky libër i Apianit është i një niveli të ulët. Vepra nuk ka një strukturë të shëndoshë e të rrjedhshme dhe ngjarjet janë shtjelluar kalimthi e shpesh në mënyrë të pështjelluar, kështu që libri nuk jep historinë e ilirëve pa ndërprerje, por vetëm një përmbledhje fragmentesh, të shpërndara jo vetëm nga ana kronologjike në episode pa lidhje midis tyre, por mbi të gjitha të shpërndara akoma më shumë nga parimi etnologjik i Apianit. Arsyeja është siç e thotë edhe vetë autori, se historinë e ilirëve ai nuk e ka njohur mirë dhe nuk ka mundur të grumbullojë për ta materiale të mjaftueshme (Bell. Civ.I, 145).
Megjithatë në veprën e Apianit gjejmë të dhëna mjaft të vlefshme, siç janë përcaktimi i kufijve gjeografikë të Ilirisë në kuptimin grek e romak, përshkrimet e gjalla të luftërave të ilirëve të Veriut kundër pushtuesve romakë me të cilat ai plotëson Livin përsa ka humbur nga vepra e tij, etj. Të dhëna të tjera të shkëputura, por me interes gjejmë edhe tek libri mbi luftërat samnite, maqedonase, sirike e ato civile.Coruncanius
1961–62 Kupa Evropiane
Kupa Evropiane 1961-62 në garimin e ekipeve kampione të ligave të shteteve evropiane u fitua nga ekipi SL Benfica për herë të dytë radhazi kësaj here kundër ekipit spanjoll Real Madrid në Stadiumin Olimpik në Amsterdam.
Finalja
Costa Pereira; Mario João, Germano, Angelo Martins; Domiciano Cávem, Fernando Cruz; José Augusto, Eusébio, José Aguas, Mário Coluna, António Simões José Araquistain; Pedro Casado, José Santamaría, Vicente Miera; Felo, Pachin; Justo Tejada, Luis del Sol, Alfredo Di Stéfano, Ferenc Puskás, Francisco Gento
Tyrbja në Sharr
Tyrbe është një monument i trashëgimisë kulturore në Sharr, Dragash, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Begaj (Vushtrri)
Begaj është një vendbanim në komunën e Vushtrrisë, Kosovë.
Nature Cat
Nature Cat është një serial i animuar amerikan-kanadez krijuar nga Adam Rudman, David Rudman dhe Todd Hannert. Seriali për herë të parë u transmetua në kanalin televiziv PBS Kids më 25 nëntor 2015.
Përmbajtja
Seriali ndjek Fredin, një mace shtëpiake me ëndrra për të eksploruar jashtë. Sapo familja e tij të largohet për ditën, ai shndërrohet në Natyra Cat, i cili nuk mund të presë ekskursione natyrore në oborrin e shtëpisë. Sidoqoftë, Fredi ka një problem: ai nuk ka instinkte për natyrën. Përmes përvojave mësimore të personazheve, kjo seri synon të inkurajojë fëmijët që të angazhohen në mënyrë të ngjashme dhe të zhvillojnë të kuptuarit e natyrës.
Banesa e Angonatëve
Banesa e Angonatëve është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "615.01.1963".
Lidhje të jashtme
<!--Përsa i përket skemës funksionale, banesa ruan mirë atë tradicionalen, kështu të dy njësitë që formojnë kompozimin, të kujtojnë variantin me një krah të zhvilluar. Banesës nuk i mungon stera, e cila ka dy marje për secilën familje, qilari i zahiresë dhe ambientet e gatimit. Trajtimi i ambienteve të tjera ruan mjaft nga karakteri i shembujve më të vjetër, por aty shihet se kompleksi musandër-dhipato fillon të humbasë punimin dhe trajtimin fillestar. Me rëndësi është të vërejmë se banesa nuk ka cardak dhe asaj i mungon katoi. Dritaret e shumta dhe të mëdha, që në katin përdhe gjithashtu tregojnë shumë për dobësimin e tipareve mbrojtëse dhe thellimin e natyrës qytetare të saj. Element unikal duhet konsideruar ballkoni në katin e dytë, ndërsa mjaft e rrallë një lloj mansarde, që ngrihet në pjesën qëndrore mbi cati. Kompozimi i cili është simetrik në disa pjesë të vecanta, ka zhvillime jo paralele, kryesisht për shkak të terrenit. Ky kompleks banimi, është një shembull shumë kuptimplotë për të treguar zhvillimin e banesës gjirokastrite dhe aftësinë e saj për t’iu përshtatur kushteve të jetës në zhvillim.Përpara banesës është ngritur një ndërtim dy katësh (zapanaja), mjaft i shtrirë dhe trajtuar me erker në katin e sipërm, i cili lidhet shumë mirë me vetë banesën. Ky ndërtim, kryen funksionin e odajashtës dhe pjesërisht del në oborrin qëndror, anash të cilit janë dy oborre më të vegjël. Pra kompleksi ka tre oborre, rrast ky mjaft i rrallë, që është diktuar nga arsyeja e përmendur më sipër.ës funksionale, banesa ruan mirë atë tradicionalen, kështu të dy njësitë që formojnë kompozimin, të kujtojnë variantin me një krah të zhvilluar. Banesës nuk i mungon stera, e cila ka dy marje për secilën familje, qilari i zahiresë dhe ambientet e gatimit. Trajtimi i ambienteve të tjera ruan mjaft nga karakteri i shembujve më të vjetër, por aty shihet se kompleksi musandër-dhipato fillon të humbasë punimin dhe trajtimin fillestar. Me rëndësi është të vërejmë se banesa nuk ka cardak dhe asaj i mungon katoi. Dritaret e shumta dhe të mëdha, që në katin përdhe gjithashtu tregojnë shumë për dobësimin e tipareve mbrojtëse dhe thellimin e natyrës qytetare të saj. Element unikal duhet konsideruar ballkoni në katin e dytë, ndërsa mjaft e rrallë një lloj mansarde, që ngrihet në pjesën qëndrore mbi cati. Kompozimi i cili është simetrik në disa pjesë të vecanta, ka zhvillime jo paralele, kryesisht për shkak të terrenit. Ky kompleks banimi, është një shembull shumë kuptimplotë për të treguar zhvillimin e banesës gjirokastrite dhe aftësinë e saj për t’iu përshtatur kushteve të jetës në zhvillim.Përpara banesës është ngritur një ndërtim dy katësh (zapanaja), mjaft i shtrirë dhe trajtuar me erker në katin e sipërm, i cili lidhet shumë mirë me vetë banesën. Ky ndërtim, kryen funksionin e odajashtës dhe pjesërisht del në oborrin qëndror, anash të cilit janë dy oborre më të vegjël. Pra kompleksi ka tre oborre, rrast ky mjaft i rrallë, që është diktuar nga arsyeja e përmendur më sipër. -->
Goran Gjoroviq
Goran Gjoroviq (serb: Гopaн Ђopoвић, lindur më 11 nëntor të vitit 1971 në Prishtinë - Kosovë,) është një futbollist serb në pension. Gjatë karrierës së tij ai ka luajtur kryesisht si një mbrojtës qëndror.
Ibn Huzejme
Muhammed bin Is'hak bin Huzejme (Arabisht: محمد بن إسحاق بن خزيمة) ishte dijetar i hadithit dhe fikut, i njohur për koleksionin e tij të hadithit Sahih Ibn Huzejme.
Biografia
Ai lindi në Nishapur më 837. Një nga dijetarë që e mësuan Ibn Huzejmen ishte Is'hak Ibn Rahwayh, muhadith i Horasanit në atë kohë, së bashku me el-Buhariun dhe Muslimin.
Ai vdiq në natën e së shtunës në vitin 923 në moshën 99 vjeç.
Jaime Rodríguez
Jaime Rodríguez (lindur më 17 Janar 1959) është një ish-futbollist.
Kombëtarja
Për kombëtaren salvadori ka luajtur 8 ndeshje.
Valavicë Mulli
Valavicë Mulli është një monument i trashëgimisë kulturore në Bellobrad Sharr, Dragash, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Milorad Stanulov
Milorad Stanulov (Serbisht: Милорад Станулов; lindi më 20 shkurt 1953) është lundrues serb që përfaqësoi Jugosllavinë. Ai dhe Zoran Pançiç janë të vetmit serb që fituan medalje olimpik në kanotazh.
Vassogne
Vassogne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Vassogne ka një popullsi prej 70 banorë dhe sipërfaqe 2.93 km², me një dendësi prej 24 banor/km².
Banesa e Astrit Dhramit
Banesa e Astrit Dhramit është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "266/116.02.1979".
Varri i madh sallatash
Varri i madh sallatash është një monument i trashëgimisë kulturore në Kapra (Sharr), Dragash, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Fred Rogers
Frederick McFeely "Fred" Rogers lindi më 1928. Është një aktor dhe komedian.
Atlantic City, New Jersey
Atlantic City, New Jersey (City of Atlantic City) është një qytet në qarkun Atlantic të shtetit federal New Jersey, SHBA. Në Atlantic City, New Jersey jetojnë 39558 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 1421.2 banor/km2 (3680.8 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 44.125 km2 (17.037 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej (7 ft).
Fadil Sulejmani
Fadil Sulejmani (Bozovce, 5 dhjetor 1940 - Prishtinë, 11 shkurt 2013) ka qenë veprimtar dhe profesor universitar si dhe rektori i parë i Universitetit të Tetovës.
Biografia
Fadil Sulejmani ka lindur më 5 dhjetor të vitit 1940 në fshatin Bozovcë të Komunës së Tetovës. Arsimin fillor e kreu në vendlindje dhe në qytetin e Tetovës, kurse shkollën e mesme e kreu gjithashtu në Tetovë. Shkollën e Lartë Pedagogjike në Prizren, ndërsa Fakultetin Filozofik, Dega e Gjuhës dhe Letërsisë Shqipe e kreu në Prishtinë. Studimet pasuniversitare të magjistraturës i kreu në Beograd, kurse ato të doktoraturës i mbaroi në Universitetin e Prishtinës.
Ka punuar fillimisht arsimtar i gjuhës dhe letërsisë shqipe, në Obiliq të Prishtinës dhe 2 vjet ka qenë profesor i gjuhës latine në Gjimnazin e Mitrovicës. Në vitin 1971 e filloi punën mësimdhënës i rregullt i lëndëve Morfologji dhe Fonetikë e gjuhës shqipe në degën Gjuhë dhe Letërsi Shqipe të Fakultetit Filozofik të Universitetit të Prishtinës, ku punoi deri në vitin 1993, kur pushteti serb e pushtoi dhunshëm këtë universitet dhe disa institucione të tjera arsimore e shkencore të Kosovës. Në vitin 1995, Fadil Sulejmani u zgjodh profesor i rregullt i shkencave të filologjisë në këtë universitet. Gjatë kohës sa ishte mësimdhënës në Universitetin e Prishtinës, formimin e tij akademik e vijoi me 2 vjet specializim, si bursist i Fondacionit "Aleksandër Humbold”, në Bon të Gjermanisë, si dhe 1 vit në Itali, që i mundësuan edhe njohjen e gjuhës gjermane dhe italiane, të cilat i shërbyen më vonë në hulumtimet e tij shkencore.
Në vitin 1990, me fillimin e proceseve demokratike, u kthye nga Prishtina në Tetovë, qytetin e tij të lindjes, ku u angazhua së bashku me intelektualë të tjerë dhe ish të burgosur e të përndjekur politik në aksionin e madh popullor për Pajtimin e gjaqeve.
Në muajin gusht vitin 1990, me themelimin e Bashkësisë Kulturore Shqiptare, me seli në Tetovë, Këshilli nismëtar, i inicuar dhe kryesuar nga prof. Abdulla Mehmeti, profesorit Fadil Sulejmani ia besoi detyrën e kryetarit të kësaj organizate, duke pasur parasysh kontributin e tij të mëhershëm për arsimin, shkencën dhe kulturën shqiptare, të cilën detyrë e ushtroi deri në muajin gusht të vitit 1991. Po në këtë vit, bashkë me punonjës të tjerë shkencorë, intelektualë dhe përfaqësues të asociacioneve shqiptare në Maqedoni, u angazhua për organizimin e Simpoziumit shkencor ,,Shqiptarët e Maqedonisë”, i cili në aspektin e gjithanshëm shkencor e ndriçoi historinë e shqiptarëve dhe të këtyre trevave etnike nga lashtësia e hershme deri në ditët e sotme.