cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sheriati
Shtetet me karakter të theksuar islamik të kohës së sotme
Në Turqi sheriati është hequr nën Mustafa Kemal Atatürk-un me kushtetutën e 20 prillit 1924. Megjithatë në Anadollin lindor poliginia (martesa e shumëfishtë) (e ndaluar sipas kushtetutës turke) është pjesërisht e përhapur.
Në Malezi ekziston një sistem ligjor dual, ku gjyqet islamike punojnë paralelisht me institucionet shtetërore civile. Tre prej 13 shteteve përbërëse federale lejojnë psh. rrahjen me kamxhik (fshikullimin) e femrave të dënuara sipas rregullave të sheriatit, megjithëse këtë e ndalon kodi penal kriminal në shkallë vendi. .
Në përgjithësi i përhapur është zbatimi i saj në fushën ligjore civile psh. në Algjeri, Indonezi dhe Egjipt. Në disa vende sheriati vlen tërësisht, si psh. në Arabinë Saudite dhe Mauritani. Gjithashtu sheriati është në fuqi vetëm brenda zonave ku mbizotëron feja islame në (Nigeri, Sudan ose Indonezi. Shih edhe Konflikti me sheriatin në Nigeri).
Kështu psh. në vendet si Somali dhe Sudan ku ekzekutohen ndëshkime hadd, merret si provë për imoralitet edhe shtatzania e një gruaje të pamartuar ose të martuar, bashkëshorti i të cilës ka qenë i papranishëm. Në disa vende ndëshkohen edhe vetë gratë e përdhunuara duke u bazuar në të tilla forma „argumentesh“, si psh. në Arabinë Saudite ose në Iran.
Rëndësia e sheriatit në vendet islamike është duke u rritur vazhdimisht përsëri që prej mesit të viteve 1970. Edhe në Turqi, megjithëse shtet laicist, sa vijnë e shtohen zërat me influencë politike që kërkojnë rikthimin e të drejtës islamike, të sheriatit. Kështu shkruante gazeta ditore islamiste-nacionaliste Milli Gazete më 16 tetor 2006:
Nga ana tjetër, në botën islamike dëgjohen gjithmonë e më tepër ide interpretuese alternative për sheriatin, si Fazlur Rahman në Pakistan, Muhammad Shahrur në Siri, Abdulkarim Soroush në Iran, Muhammad Abed al-Jabri në Algjeri, Hassan Hanafi në Egjipt dhe jo së fundi edhe shumë teologë në Turqi.
Sot sheriati është baza e jurisprudencës në Nigeri (në disa shtete federale), në Maledive, në Iran, në Arabinë Saudite, Bangladesh, Mauretani, Afganistan, Sudan (jo në Sudanin jugor), in Gambia, Senegal, Katar, Kuvajt, Bahrain, në Provincën Autonome Indoneziane Açeh, Jemen (këtu paralel me praktikimin e ligjeve të fiseve) dhe në zona të pjesëshme të Pakistanit. Në Somali morrën komitët Bashkimi i Gjyqeve Islamike në qershor 2006 pushtetin në dorë në kryeqytetin Mogadishu pas viteve lufte civile, një grup që ka për qëllim kryesor të instalojë një rend ligjor të bazuar mbi sheriatin (psh. ndalimin e ndjekjes në televizion të kampionatit botëror të futbollit 2006). Ky grup u rrëzua veç sërish në fund të vitit 2006.
Në shtetet perëndimore sot
Në shtetet e industrializuara perëndimore si dhe në vendet e tjera me karakter jo-islamik në botë, e ndërmjetsuar nëpërmjet të së Drejtës Ndërkombëtare Private të vendit, sheriati mund të gjejë zbatim juridik. Megjithatë vlefshmëria e tij, psh. në Gjermani, has në kufijtë e saj në ordre public: kështu psh. nuk zbatohen normat që nuk përputhen me idetë themeltare ligjore. Në Britaninë e Madhe sheriati nuk vihet në zbatim nga gjykatat shtetërore, megjithatë ka gjyqe fetare arbitrazhi që mund të kërkohen në bazë vullnetare nga palët kundërshtare. Në këto raste zbatohet sheriati deri aty ku ky nuk bie ndesh me Common Law-in.
Në Greqi sheriati vlen për pakicën myslimane (pomakët dhe turqit e Trakisë perëndimore) në rastet që prekin statusin individual dhe të drejtën familjare, përderisa pjesëtarët e pakicës dëshirojnë t'i ndreqin çështjet e tyre sipas sheriatit në vend të ligjit grek. Kjo gjë e ka burimin tek kontrata e Sèvresës.
Arbitration Act-i kanadez (1991) u ka lejuar kristianëve, çifutëve dhe myslimanëve në provincën Ontario të procedojnë mbi grindjet familjare (si padi divorci, kujdestarie dhe trashëgimie) pranë një gjyqi fetar arbitrazhi, në rast se të gjitha palët janë dakord me këtë. Vendimet e këtyre gjyqeve arbitrazhi kanë qenë të vlefshme juridikisht, derisa nuk kanë rënë në kundërshtim me ligjet kanadeze në fuqi duke bërë kështu që nga gjyqet myslimane në Ontario të zbatohet në raste të veçanta sheriati. Në shtator 2005 Arbitration Act-i u ndryshua (edhe si pasojë e protestave ndërkombëtare nga ana e organizatave për të drejtat e grave) në atë mënyrë që nuk janë më të mundura vendime në bazë ligjesh fetare.
Në Hollandë zhvillohet intensivisht diskutimi mbi zbatimin e sheriatit, pas asaj kur ish-ministri hollandez i drejtësisë, demokristiani Piet-Hein Donner, pati deklaruar në shtator 2006 se mund ta përfytyronte mirë mundësinë e futjes së sheriatit në Hollandë, në qoftë se shumica e zgjedhësve do të ishte për këtë. Ndërkohë është duke u diskutuar seriozisht kjo mundësi edhe në qarqet intelektuale universitare. Një simpozium në universitetin e Tilburgut më 3 maj 2007 iu përkushtua temës sheriati në Evropë duke ftuar islamologjisten palestinezo-amerikane Maysam al-Faruki nga Georgetown University në Washington, D.C., e cila nuk sheh ndonjë problem në rast se futet sheriati në Hollandë: „Të dy sistemet juridike mund të ekzistojnë pa vështirësi njëkohësisht“.
Në shkurt 2008, kreu i kishës anglikane, arqipeshkvi i Canterbury-t Rowan Williams, gjatë një interviste me BBC-në e ka cilësuar si të „pashmangshme“ që të futen elemente të sheriatit në Common Law-in britanik. Duke „adoptuar në mënyrë konstruktive“ elemente të sheriatit mund t'u shmangeshin psh. gratë myslimane rregullave perëndimore të divorcimit (ndarjes). Kjo natyrisht nuk do të thotë, u shpreh ai, që të mbarten në perëndim „veprime çnjerëzore“ të praktikës juridike të vendeve islamike. Shprehjet e Williams-it hasën në indinjime të shumta në Britanininë e Madhe dhe brenda kishës anglikane, duke iu referuar asaj që nuk duhen lejuar sisteme të ndryshme juridike për grupe të ndryshme të popullsisë. Një mendim të kundërt mbron peshkopi anglikan i Rochester-it Michael Nazir-Ali, i cili është vetë i arratisur në Bitaninë e Madhe si pasojë e kërcënimeve me vrasje nga ana e myslymanëve pakistanezë.
Kritikuesit i kundërvihen zbatimit të sheriatit në vendet perëndimore duke thënë se sheriati është i papajtueshëm me Deklaratën e përgjithëshme të të drejtave të njeriut. Gjykata evropiane për të drejtat e njeriut në Strasburg (ECHR) ka gjykuar në disa procese që sheriati është „inkompatibël (i papërputhshëm) me parimet themeltare të demokracisë“.
Kuptimi mistik
Në sufizëm (mistika islamike) sheriati ka një rëndësi si baza për rrugën në kërkim të zotit. Stacione të tjera janë si më poshtë: tarika (rruga mistike), hakika (e vërteta) dhe ma’rifa (njohja, të kuptuarit). Mistiku i njohur Ibn Arabi (1165–1240) i përshkruan këto stacione në këtë mënyrë: Në nivelin e sheriatit ekziston „e jotja dhe e imja“. Kjo do të thotë që ky ligj fetar rregullon të drejtat e individit dhe marrëdhëniet etike ndërmjet njerëzve. Në nivelin e tarika-s është „e imja, e jotja dhe e jotja, e imja“. Nga sufit pritet që ta trajtojnë njëri-tjetrin si vëllezër e mortra duke marrë pjesë reciprokisht në gëzimet, dashamirësinë dhe pronën e secilit. Në nivelin e të vërtetës (hakika) nuk ekziston „as e imja, as e jotja“. Sufit e përparuar e kuptojnë se gjithëshka vjen nga zoti dhe se ata vetë janë vetëm administrues që nuk kanë në zotërim asgjë. Ata që e kuptojnë të vërtetën nuk interesohen për pronë, pasuri dhe formalitete në përgjithësi. Në nivelin e njohjes ose të të kuptuarit (ma’rifa) nuk ekziston „as unë, as ti“. Njeriu e kupton se asgjë dhe askush nuk është i shkëputur nga zoti.
Arbërishtja (Itali)
Arbërishtja është gjuha që flitet nga Arbëreshët, një komunitet që shkoi në Italinë si refugjatë në kohën e Skënderbeut, e tani ruajnë gjuhën e vjetër që flitej në atë kohë në historinë e Arbërisë. Nuk është e saktë për të thënë se gjuha arbëreshe është një dialekt i gjuhës shqipe; në të vërtet gjuha standarde shqipe e sotme ka një origjinë të përbashkët me gjuhën arbëreshe. parapamje|Familje Arbëreshe
Klasifikimi
Arbërishtja është gjuha që zhvillohet nga gjuhën me të njëjtin emër që flisin të parët e toskëvet në jugun i Shqipërisë, dialekti toskë ka evoluar nga kësaj gjuhë të vjetër arbëreshe. Flitet në jug të Italisë në rajonet e Kalabrisë, Molise, Apulia, Bazilikata, Kampanja, Abruci dhe në Sicili. Të gjitha dialektet janë të lidhura ngushtë me njëri-tjetrin, por nuk janë plotësisht të kuptueshme reciprokisht.
Gjuha Arbëreshe përmban shumë forma të vjetra mesjetare shqiptare nga para pushtimit otoman të Shqipërisë në shekullin e 15. Ajo gjithashtu ruan disa elemente të gjuhës greke, duke përfshirë fjalorin dhe shqiptimin. Ajo gjithashtu ka ruajtur disa karakteristika konservatore që janë humbur në rrjedhë e Toskë shqiptare. Për shembull, ajo ka ruajtur disa rrokje-fillestar bashkëtingëllore grupe të cilat janë në standard shqiptar bërë më të thjeshtë (cf. Arbërisht gluhë ['glu.xə] më shqiptar gjuhë ['ɟu.hə]). Ajo duket shumë më e vjetër se standard shqiptar, por është për të shkruar është duke përdorur të njëjtin alfabet shqiptar si standard. Arbërishtja edhe ruan disa elemente të gjuhës siciliane ose gjuhës kalabriane që kanë harruar tani sicilianët.
Arbërisht ishte zakonisht i quajtur "Albanese" (shqip në gjuhën italiane) në Itali deri në vitet 1990. Deri kohët e fundit, kishte vetëm Arbërisht folësit nocione shumë të papërcaktuar rreth asaj se si të lidhura me ose pa lidhje me gjuhën e tyre ishte në gjuhën shqipe. Deri në vitin 1980 Arbërisht ishte vetëm një gjuhë e folur, me përjashtim të saj shkrim e përdorur në Kisha Katolike Bizantine, dhe nuk kishte asnjë Arbëreshë njerëz praktike lidhja me standard të gjuhës shqipe që përdoret në Shqipëri, si ata nuk e përdorni këtë formular me shkrim apo në media. Kur një numër i madh i emigrantëve nga Shqipëria ka filluar të hyjnë në Itali në vitet 1990 dhe hyri në kontakt me komunitetet lokale Arbëreshë, ngjashmëritë dhe dallimet qenë për herë të parë e bëri të njohur.
Që nga vitet 1980, disa përpjekje janë organizuar për të ruajtur trashëgiminë kulturore dhe gjuhësore të gjuhës.
Zhvendosje kuptimesh
Ndërsa marrëdhëniet midis Arbërisht dhe Shqip është ngushtë, të dy nuk janë sot 100 % njësoj ka edhe miq te, për shembull :
Shqiptimi
Shkronja "Ë" është e theksuar si ose një Schwa [ə] ose si [ʊ̜]. Pra fjala "Arbëresh" është e theksuar ose [ɑɾbəɾ'ɛʃ] ose [ɑɾbʊ̜ɾ'ɛʃ] në varësi të folme.
Shkronja "Gj" është e theksuar si [ɡ ʲ] sesa [ɟ] i Shqip. Prandaj, fjala "gjithë" është e theksuar [ɡ ʲ iθ] sesa [ɟiθ].
Në disa fjalë, shkronja "Gj" në një fjalë në Shqip zëvendësohet me "GL" në Arbërisht; p. sh. "glet" nuk "gjet" (ai / ajo duket si ...).
Shkronja "H" është e theksuar si [x] shëndosha në gjuhën greke: χαρά [xara], "gëzim,hare." Si e tillë, e shqiptar fjalën "Ha" është theksuar: [xɑ], nuk [hɑ] pasi kjo është në shqip.
Arbërisht ka një tingull të theksuar [x ʲ]. Prandaj, fjala "Hjedh" (hedh) është e theksuar [x ʲ ɛð]. Kombinimi HJ është i pranishëm në disa fjalë Shqip, por nuk është trajtuar si një letër të veçantë të shkrimit pasi kjo është në Arbërisht.
Në kohën e tashme Arbërisht tregues për "mua" (dmth. unë punojë) shënohet me fjalën duke i dhënë fund në "NJ", ndërsa në Shqip normalisht kjo shënohet nga "J". Pra, "të bëj" është "shkó'nj '" në Arbërisht dhe "shkoj" në shqip. Mbaresa arbëreshe gjendet edhe në disa dialekte konservatore të Shqipërisë së jugut.
Shkronja "ll" është e theksuar si [ɣ] tingëllojë si në greqisht: γάλα [ɣala] "qumësht." Si e tillë, shqiptare fjala "Llah" (për të ngrënë deri në ngopje) është theksuar: [ɣɑx], nuk [ɫɑh] si në Shqip.
Shkronja "Q" është e theksuar si "kj" [k ʲ] jo Shqip shqiptim [c]. Fjala "Qiell" është e theksuar [k ʲ iɛɣ] sesa [ciɛɫ]. Si në çamërisht.
Në disa fjalë, shkronja "Q" në një fjalë në shqip zëvendësohet me "KL" në Arbërisht; p.sh. "klumësh" nuk "qumësht".
Në Arbërisht y-ja shqiptare është zëvendësuar nga i. Për shembull "ty" është e theksuar "ti", "hyni" është e theksuar "hini"
Fjalori
Arbërisht ka shumë fjalë të vjetra të cilat i kanë zhdukur qysh nga shqipja e vjetër ose kujtohen nga të moshuarit ose gjenden në tekstet e vjetra. Disa fjalë të tilla hasen edhe në dialektet e shqipes.
Disa nga këto fjalë mund të kenë origjinë greke, ose të paktën të ndajnë të njëjtat etimologji përkatëse si fjalët greke. Shembull: Ndër fjalët e përdorura nga arbëreshët është edhe fjala "godhë" që do të thotë turmë, grup. Fjalë që nuk është në fjalorin e sotëm të gjuhës shqipe. Fjalë tjetër që vjen nga gjuha e arbëreshëve është "kamarja" që do të thotë rrjet. Kjo fjalë përdoret edhe nga Ismail Kadare në romanin e tij Kamarja e Turpit.
Emri
Emri rrjedh nga Arbërishte etnike emrin "Albanoi", i cili nga ana e tij, vjen nga vendi emrin "Arbëria" (greqisht: Άρβανα), i cili në moshë e mesme të referuara në një rajon, në atë që është sot Shqipëri (Babiniotis 1998). Ekuivalentet e saj amtare (Arbërorë,Arbëreshë dhe të tjerët) që dikur ishin të vetë-klasifikimin e shqiptarëve në përgjithësi. Të dy "Arbëria" dhe "Albania/Albanese" shkojnë prapë në emër të mëtejshme që nga forma antikitetit.
Klasifikimi
Italo-Arbërisht është zbritur nga Arvanitika, e cila është e nën-madhi dialekt e Arbërisht, pjesë e dialektit Toskë të grupit shqiptar. Nuk mund te percaktohet koha kur eshte folur per here te pare Greqi nga njerëzit të cilët zgjidhen nga ajo që është sot jugore Shqipëri dhe Epir, dhe pastaj është marrë në Itali nga atje. Italo-Arbërisht ka ruajtur disa fjalë të njëjta me fjalët greke dhrom "rrugë", nga δρόμος ;  ne "po", nga ναι, në fshatin e Greci. Italo-Arbërisht dhe greko-Arbërisht kanë një bazë fjalorin reciprokisht i kuptueshëm, i pakuptueshëm e elementeve të të dy dialektet rrjedhin nga përdorimi i italian ose grek forma moderne në mungesë të amtare ato.
Sistemi i shkruar
Gjuha e shkruar nuk është zakonisht jashtë kishës dhe disa familjeve me arsim të lartë, por zyrtarët janë tani duke përdorur standardin Alfabetin shqip, e cila përdoret në rrugë shenjat në fshatra, si dhe mësohen në shkolla.
Disa fjale
Falem = Përshendetie
Çë bun ? = Çfarë ke ?
Si rri ? = Si je ?
U jam ndutu mirë, naní ngë jam e bunj gjë = unë jam shumë i mirë, unë nuk jam duke bërë asgjë tani.
E haristis, e zotërote jini mirë ? = Ju falënderoj, dhe a jeni mirë ?
O, mëdhe' mirë jam = Po, unë jam i mirë gjithashtu.
Flet arbërisht ? = A flet arbërisht ?
Ka vjen/ka je ? = Nga jeni ?
Vinj ka Palermë = Unë jam nga Palermo
Zotërote ë arbëresh ? = A jeni Arbëresh ?
Jam gjimpsë gjimpsë, mëma jime ë arbëreshe ma tata jim ë lëtìrë = Unë jam gjysma gjysma, nëna ime është Arbëresh por babai im është italian.
Ahierna zotërote ë mëdhe' arbëresh, ki' të kish vetëm njëskaj gjak ! = Prandaj jeni Arbëreshë gjithashtu, mjafton vetëm të ketë një pak gjak !
Të parkales = të lutem
Gëzonem të i njoh = E kënaqur që u njohëm
Mirë menatë = Mirë mëngjes
Shihemi njíze = Shihemi së shpejti
Si i thonë ? = Si e keni emrin ?
Mua më thonë Marieja = Quhem Mëria
'''Ëj / Ëg = Po (çdo katund)
O / ëj = Po (Piana degli Albanesi)
Ara = Po (Santa Cristina Gela)
Ora / ëj = Po (Contessa Entellina)
Shërbesa e Kurorës
Dhëndërri : O, e dua !
Zoti : Bekuar kloft Perëndia jínë ka herë, naní e për gjithëmonë e për jetë të jetëvet.
Populli : Amín.
Zoti : Në paqe parkalesjëm t'ën Zonë.
Populli : Lipisí, o i Madh'yn'Zot (Madh'yn'Zot do të thotë "Zoti")
Bekimi të unazavet
Lëvdi tij, o i madh'yn'Zot, lëvdi tij. Dhóksa si, o Theós imón, dhóksa si Glory to you, our God, glory to you.
Se ti do të hashë bukën e shërbëtyrës s'duarvet tote. Lumë ti e fatbardhë do të jeshë. Jotë shoqe do të jet si dhri me pemë te muret e shpis tënde. Bijët tatë si degë ullinjësh rrethë triesës tënde. Shi këstú do të jet bekuar njeriu çë ka trëmbësirën e Perëndisë.
Referime
Vol. II. Livadia: Exandas, 1999 PDF.
Lidhje të jashtme
Arbëresh
Asim Jusufi
Asim Jusufi u lind ne vitin 1928 në Zhelinë dhe vdiq ne vitin 2012 në fshatin Zhelinë të Tetovës. Katër klasat e fillores do ti kryej në kohën e Mbretërisë së Jugosllavisë 1938-1941 në gjuhën serbo-kroate. Pastaj jepet mundësia që të hapen shkollat në gjuhën amtare shqipe. Fati i tij ishte që për mësues të kishte të famshmit arsimdashës nga Shqipëria në mesin e të cilëve edhe mësuesi Hasan Selmanegra. Dëshira e madhe për tu paisur me dije e me shkollim do ti sfidon kushtet shumë të vështira ekonomike. Me bukë, kryp do të regjistrohet në Kurset pedagogjike dhe i mbaron me sukses. Nga drejtoria e arsimit rrethi Tetovë do të dekretohet mësues në shkollën fillore "Përparimi" fshati Merovë në vitin 1947 dhe me disa ndërprerje të vogla punon deri në vitin 1954. Në vendin e lindjes në Zhelinë emërohet mësimdhënës në vitin 1954 pasi që mori edhe diplomë-licencë. Këtu do të ndalet një vjet dhe me dëshirë pranon që në kushte shumë të vështira të punon në fshatin e thellë malor Gurgurnicë. Jep kontributin e vet në çrrënjosjen e analfabetizmit shekullor. Nga disa burra me autoritet në Zhelinë asaj kohe do të bie në sy se është një djalë që shpreson shumë, andaj edhe do të nxirret në ballë që tu prije aktiviteteve politike dhe shoqërore. Zgjidhet kryetar i komunës së Sarajqinës ne 1957 dhe me sukses do ta udhëheq deri në riorganizimin e komunave rurale (Sarajqinë, Zherovjan e Tearcë) të cilat u shkrijtën në komunën e Tetovës viti 1965. Gjatë kësaj periudhe infrastruktura, arsimi, shëndetësia do të jenë prioritete në punën e tij. Me vetëmohim arriti që shumë nxënës të viteve të gjashtëdhjeta ti regjistron dhe ti stipendon nëpër shkollat e mesme që pastaj ato të kryejn edhe fakultete dhe të bëhen bartës të shumë funksioneve me rëndësi. Do të ulet edhe një mandat në bankat e kuvendit të RS të Maqedonisë duke treguar po ashtu rezultate që shumë kush i mban mend. Ngritjen arsimore kur nuk do ta len pas dore. Ne vitin 1970 diplomon në Akademinë pedagogjike grupi Gjuhë dhe letërsi shqiptare në Shkup. Prej vitit 1972 punon si nëpunës në komunën e Tetovës. Pensionohet në vitin 1988 në pozitën e kryetarit të dhomës së bashkësive lokale. Pas perëndimit të sistemit njëpartiak aktivisht do të merr pjesë në jetën politike. U zgjodh këshilltar në komunën e Zhelinës nga grupi i qytetarëve viti 1996-2000. Prej vitit 1995 ushtron aktivitet si anëtar i këshillit ekzekutiv të lidhjes se shoqatave të pensionistëve të Maqedonisë.
Me 8. maj 2012 pas nje semundje te rende Asim Jusufi ndroj jet duke lene pas nje Familje te madhe e cila deri ne frymen e fundit ishte pran tij.Varrimi u be ne vendin ku ai jetoj tere jeten e tij saktesisht 83 vjet ne Zheline.
Fjalet e tij te urta veprat politike dhe humanitare gjat tere karieres politike dhe shoqerore permenden ende dhe nuk do te harrohen asnjehere!
Gjeografia e Australisë
thumb|right|250px| harta topografike e Australisë
Australia me tërë sipërfaqen e asaj shtrihet në Hemisferen Jugore të botës. Me përjashtim të Azisë, përkatësisht Arkipelagut të Malajës, ndodhet shumë larg kontinenteve të tjera, sidomos Evropës, mirëpo, sot me zhvillimin e telekomunikacionit detar, e sidomos atij ajror, largësia e këtij kontinenti me kontinentet tjera të botës është zvogluar shumë. Australia është kontinenti më i vogël i rruzullit tokësor. Sipërfaqja e përgjithshme e Australisë është rreth 7.7 milion km2. Është i vetmi kontinent që përfaqëson një shtet.
Relievi
Relievi i Australisë është i ulët. Në relievin e Australisë dallohen tri tërësi të mëdha natyrore: Pllaja Perëndimore e Australisë, Ultësira Qendrore e Australisë dhe Sistemi malor i Kordilerve
Klima
Në forminin e klimës së Austrlisë, rëndësia të madhe ka pozita e sajë mes Oqeanit Paqësor dhe Oqeanit Indian, shtrirja e sajë në brezin e klimës së nxehtë të hemisferës jugore shtrirja e maleve të larta në lindje dhe shkretëtirave në perëndim.
thumb|right|250px| Tipet e klimave në [[Australi]]
Ujërat
Kontienti i Australisë cilësohet me rrjetin më të varfër të ujërave rrjedhëse në botë në rrjetin e vrafer ndikojn kushtet klimatike. I vetmi lum më i madh është Murreji me degën e vet Darling.
Bota bimore Flora dhe fauna
Bota bimore Flora dhe fauna e Kontinetit të Australisë është shumë specifike. Ajo dallohet prej kontinenteve të tjera per lloji dhe numri i madh i bimëve endemike. Prej 10 mijë lloje të bimëve, 75% e tyre janë endemike.
Bota shtazore
Në pjesen me të madhe të Australisë rriten eukaliptitët, akaqet, skërbi etj, tipik janë: koala, kanguri, eviparët, lloje të shumta papagajsh dhe krodilësh,dhe delfinesh.
Zjarr i fjetur
Zjarr i fjetur Autori: Azem Shkreli. Botuesi: Toena. Faqet e librit 168.
"E shtunë pas një të premte do të paralajmëroj poeti i fundin e një jete, e cila vazhdon të rrapëllojënë bibliotekën tonë; se është një zjarr i fjetur, që nuk e mbulon hiri i fjalëve. Mund ta dëgjoni edhe këtë përzgjedhje, nëse dini lojën e fjalëve.."
Sumvitg
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Claus von Stauffenberg
Claus von Stauffenberg emri i tij i lindjes ishte (Claus Philipp Maria Schenk Graf von Stauffenberg) lindi me 15 nëntor 1907 në Jettingen të Gjermanisë dhe u ekzekutua me 21 korrik 1944 në Berlin për tradheti të lartë ndaj shtetit Gjerman Nazist.
Colonel Claus von Stauffenberg ishte kolonel në ushtrinë naziste Gjermane dhe anëtar i partisë Naziste ai rrjedhte nga nje familje aristokrate por është i njohur për komplotin për ta vrarë Adolf Hitlerin kryetarin e partisë Naziste dhe të merrte kontrollin mbi Gjermaninë dhe partisë Naziste ky Operacion u quajt Operacioni Valkyrie. Këtë operacion Staufenber e kishte përgatitur me një nga koleget e tij i cili quhej Henning von Tresckow por supozohet se ishte i pershirë Hans Oster
Jeta e Hershme
rinia e tij, ai dhe vëllezërit e tij ishin anëtarë të Neupfadfinder, një shoqatë gjermane Scout dhe pjesë e lëvizjes së Rinisë Gjermane. Ashtu si vëllezërit e tij, ai ishte edukuar me kujdes dhe të prirur drejt letërsisë, por në fund mori një karrierë ushtarake. Në vitin 1926, ai u bashkua regjimentit tradicionale e familjes, të Reiter-und Bamberger Kavallerieregiment 17 (17 Regjimenti Kalorësi) në Bamberg. Ishte rreth kësaj kohe që tre vëllezërit u prezantua nga Albrecht von Blumenthal të rrethit ndikim poetit Stefan George, i Georgekreis, nga të cilat shumë pjesëtarë të dukshëm të rezistencës gjermane më vonë do të dilte. George dedikuar Das Neue Reich ("Perandoria e re") në vitin 1928, duke përfshirë Deutschland Geheimes ("sekret Gjermani") shkruar më 1922, për të Berthold. Puna e përshkruan një formë të re të shoqërisë së sunduar nga një aristokracisë hierarkike shpirtërore. George hodhi poshtë çdo përpjekje për të përdorur atë për qëllime politike, veçanërisht nazizmit.
Familja
Stauffenberg u martua Nina Freiin von Lerchenfeld më 26 shtator 1933 në Bamberg. Ata kishin pesë fëmijë: Berthold; Heimeran; Franz-Ludwig, Valerie dhe Konstanze, i cili ka lindur në Frankfurt në Odër pas ekzekutimit Stauffenberg së. Berthold, Heimeran, Franz-Ludwig dhe Valerie, të cilët nuk u tha e veprës së atit të tyre, [42] ishin vendosur në një shtëpi kujdestare për pjesën e mbetur të luftës dhe ishin të detyruar të përdorin mbiemra të ri, si Stauffenberg u konsiderua tani tabu. Nina vdiq në moshën 92 më 2 prill 2006 në Kirchlauter pranë Bamberg, dhe u varros atje më 8 prill. Berthold shkoi për t'u bërë një gjeneral në Bundeswehr-pas-luftës të Gjermanisë Perëndimore. Franz-Ludwig u bë një anëtar i të dy parlamentet gjermane dhe evropiane, që përfaqëson Bavari. Në vitin 2008, Konstanze von Schulthess-Rechberg shkroi një libër të mirë të shitjes në lidhje me nënën e saj, Nina Schenk von Stauffenberg Graefin.
Duke përshkruar burrin e saj vonë, Nina von Stauffenberg, tha: Ai le gjërat vijnë tek ai, dhe pastaj ai bëri mendjen e tij ... një nga karakteristikat e tij ishte se ai me të vërtetë ka gëzuar duke luajtur avokatin e djallit. Konservatorët ishin të bindur se ai ishte një nazist i egër, dhe nazistët egra ishin të bindur se ai ishte një konservator unreconstructed. Ai nuk ishte as.
Anëtarët e Familjës :
Betejat në Francë 1940
Stauffenberg ishte riorganizuar në Divizionin e 6-të koracuar, dhe ai shërbeu si një oficer në stafin e saj të përgjithshëm në betejën e Francës, për të cilat ai u dha Klasa Kryqi i Hekurt e parë. Ashtu si shumë të tjerë, Stauffenberg ishte i impresionuar nga suksesi dërrmuese ushtarake, i cili u atribuohet Hitlerit.
Operacioni Barbarosa 1941
Operacioni Barbarossa, ishte plani i pushtimit gjerman mbi Bashkimin Sovjetik, u nis në vitin 1941. Ekzekutimet masive e rusët, ukrainasit, e hebrenjve dhe të tjerëve, si dhe atë që ai besonte ishte një mangësi e dukshme tashmë në udhëheqjen ushtarake (Hitleri kishte marrë rolin e komandant suprem në fund të vitit 1941 pas qitjes Hoepner dhe të tjerët), i bindur më në fund Stauffenberg në vitin 1942 për t'u bashkuar me grupet e rezistencës brenda Wehrmacht, forca e vetme që kishte një shans për të kapërcyer Gestapon e Hitlerit, SD, dhe SS. Gjatë muajve të kota të Luftës së ashtuquajturës i rremë, i paraprinë Luftës së Francës (1939-1940), ai tashmë ishte transferuar në departamentin e organizative të Heeres des Oberkommando, të komandës gjermane ushtria lartë, e cila e drejtuar operacionet në Front Lindore. Stauffenberg kundërshtoi urdhërin Komisar, e cila Hitleri shkroi dhe anulluar pastaj pas një viti. [11] Ai u përpoq për të zbutur politikën gjermane profesion në zonat e pushtuara të Bashkimit Sovjetik duke vënë në dukje përfitimet e marrë vullnetarë për Ostlegionen të cilat janë urdhëruar nga departamenti i tij. Udhëzimet janë lëshuar më 2 qershor 1942 për trajtimin e duhur të të burgosurve të luftës nga rajoni i Kaukazit i cili ishte kapur nga Heeresgruppe A. Bashkimi Sovjetik nuk kishte nënshkruar në 1929 Konventa e Gjenevës. Megjithatë, një muaj pas pushtimit gjerman në vitin 1941, një ofertë është bërë për një respektimin reciprok ndaj konventave të Hagës. Kjo 'note' u la pa përgjigje nga zyrtarët e Tretë Rajhut. [14] Stauffenberg nuk angazhohen në ndonjë komplot grusht shteti në këtë kohë. Vëllezërit Stauffenberg (Berthold dhe Claus) mbante kontakte me komandantët e ish si Hoepner, dhe me rrethin Kreisau, ata gjithashtu të përfshirë civilë dhe demokratëve sociale si Julius LEBER në skenarët e tyre për një administratë pas Hitlerit.
Sipas Hoffman (f. 131, 1988) duke përmendur brigadieri i simbolit Ret.) letra Oskar Alfred të Berger-së, Stauffenberg kishte komentuar hapur mbi keqtrajtimin e hebrenjve, kur ai "shprehu zemërim dhe shoku për këtë temë të zyrtarëve të tjerë në Shtabin e Përgjithshëm Shtabi në Vinnitsa (Ukrainë) gjatë verës së vitit 1942. " [15] Duke marrë në pyetje pas kapjes së tij nga ana e Ushtrisë së Kuqe më 2 shtator, 1944, miku Stauffenberg-së, major Joachim Kuhn theksoi se Stauffenberg i kishte thënë atij në gusht të vitit 1942 se "Ata janë të shtënat hebrenjtë në meshat. Këto krime nuk duhet të lejohet të vazhdojë ". [16] Pas arrestimit të tij në korrik të vitit 1944, të vjetër Stauffenberg vëllai Berthold tha se Gestapo:" Ai dhe vëllai i tij kishte miratuar në thelb të parimit raciale e Socializmit Kombëtar, por që ajo të jetë konsideruar e ekzagjeruar dhe e tepruar ".
Pjesmarja gjatë pushtimit të Tunizisë
Në nëntor të vitit 1942, Aleatët franceze zbarkoi në Afrikën e Veriut, si dhe 10 Divizioni koracuar zënë Vishisë Francë (Rasti i Anton) para se të transferohen në fushatën tunizian, si pjesë e Korps Afrika. Në vitin 1943, Stauffenberg u promovua në Oberstleutnant IG [18] (toger-kolonel i shtabit të përgjithshëm), dhe u dërgua në Afrikën e për t'u bashkuar me Divizionin e 10-të koracuar si Zyrtari i tij i Operacioneve në Shtabin e Përgjithshëm (IA). Më 19 shkurt, Rommel nisur të tij kundër-ofensivë kundër forcave britanike, amerikane dhe franceze në Tunizi. Komandantët Aksi shpresuar për të thyer me shpejtësi përmes ose nga Sbiba ose të kalojë Kasserine në pjesën e pasme të ushtrisë britanike 1.Sulmi në Sbiba u ndërpre, kështu që Rommel përqendruar në Kasserine Pass ku kryesisht italianët në formën e 7-të Regjimentit të tyre Bersaglieri dhe 131st Centauro Blinduar Divizionit kishte mposhtur mbrojtësit amerikanë. [19] Gjatë luftimeve, Stauffenberg çuan deri në jetë me tanket dhe trupat kryesore të Divizionit të 10-të koracuar. [20] ndarja, së bashku me Divizionin e 21-të koracuar, morën pozicionet mbrojtëse pranë Mezzouna më 8 prill. Më 7 prill 1943, Stauffenberg ishte i përfshirë në ngarje nga një njësi në tjetrën, duke drejtuar lëvizjen e tyre [21] Pranë Mezzouna, automjeti i tij ishte pjesë e një kolonë strafed nga Kittyhawk paqja-40) bombarduesit luftarakë të Forcave Ajrore Desert -. Më gjasa nga nr skuadron 3, Royal Australian Air Force [22] - dhe ai ka marrë plagë të rënda, të shumta. Stauffenberg kaloi tre muaj në një spital në Mynih, ku ai u trajtua nga Ferdinand Sauerbruch. Stauffenberg humbur syrin e majtë, dorë e djathtë të tij, dhe dy gishtat në dorën e majtë. [23] Ai vuri në dukje me shaka me miqtë kurrë nuk e kishin njohur me të vërtetë se çfarë të bëjë me gishtat kaq shumë, kur ai ende kishte të gjithë ata. Për plagët e tij, Stauffenberg u dha distinktiv plagë në Gold më 14 prill dhe për guximin e tij Kryqi gjerman në Gold më 8 maj.
Rezistenca 1943-1944
Atje, një nga eprorët Stauffenberg ishte i Përgjithshëm Friedrich Olbricht, një anëtar i përkushtuar i lëvizjes së rezistencës. Ersatzheer kishte një mundësi unike për të nisur një grusht shteti, si një nga funksionet e tij ishte që të ketë Operacioni Valkyrie në vend. Kjo ishte një masë të paparashikuara që do të le të marrë kontrollin e Rajhut në rast se trazirat e brendshme bllokuar komunikimin në komandën ushtarake të lartë. Për ironi, plani i Valkyrie ishte rënë dakord për nga Hitleri, por tani ishte ndryshuar në fshehtësi të fshij pjesën tjetër të regjimit të tij nga pushteti në rast të vdekjes së tij.
Një plan i detajuar ushtarak u zhvilluar jo vetëm për të zënë në Berlin, por edhe për të marrë selinë e ndryshme të ushtrisë gjermane dhe Hitleri në Lindjen e Prusisë me forcë ushtarake pas atentatit vetëvrasës nga Axel Bussche von dem në fund të nëntorit 1943. Stauffenberg kishte von dem Bussche transmetojë këto urdhra me shkrim personalisht Kuhn major herë ai kishte mbërritur në Wolfsschanze simbolit Lair Wolf) pranë Rastenburg, Lindja e Prusisë. Megjithatë, von dem Bussche kishte lënë Wolfsschanze për në frontin lindor, pas takimit me Hitleri u anulua, dhe përpjekja nuk mund të bëhen. Kuhn fshehe këto dokumente kompromisit nën një kullë të shikojnë të OKW, që ndodhet jo larg nga Wolfsschanze.
Kuhn u bë një i burgosur i luftës së sovjetikëve pas komplotit të 20 korrikut. Ai udhëhoqi sovjetikët në vendin e fshehur e dokumenteve në shkurt 1945. Në vitin 1989, lideri sovjetik Mikhail Gorbachev paraqitur këto dokumente për të atëhershëm gjerman kancelarit Kohl Helmut Dr. Këto dokumente, të prodhuara nga Stauffenberg dhe zyrtarëve të tij në vitin 1943 në Berlin, vërtetoj motivimin idealist e grupit të rezistencës. Kjo ishte dyshuan dhe ishte një çështje e diskutimit për vite në Gjermani pas luftës. Disa mendonin se komplotistët donte ta vriste Hitlerin, me qëllim për t'i dhënë fund luftës dhe për të shmangur humbjen e privilegjeve të tyre si oficerë profesionistë dhe anëtarë të fisnikërisë.
Nga D-Day, qershor 6, 1944, aleatët kishin zbarkuan në Francë. Stauffenberg, si shumica e zyrtarëve gjermanë të tjera profesionale ushtarake, kishte absolutisht asnjë dyshim se lufta ishte e humbur. Vetëm një armëpushim të menjëhershëm mund të shmangur gjakderdhjen më të panevojshme dhe dëmtim të mëtejshëm në Gjermani, e popullin e saj, dhe vendeve të tjera evropiane. Megjithatë, në fund të 1943, ai kishte shkruar nga kërkesat me të cilat ai ndjehet Aleatët kishin për të përmbushur në mënyrë që Gjermania të bien dakord për një paqe të menjëhershme. Këto kërkesa përfshinin Gjermania ruajtur kufijtë e 1914 veta lindore, duke përfshirë territoret polake të Wielkopolska dhe Poznan. [25] kërkesave të tjera të përfshira mbajtur fitimet e tilla territoriale si Austria dhe Sudetenland brenda Rajhut, duke u dhënë autonomi të Alsace-Lorraine, dhe madje edhe zgjerimin e Kufijtë aktualë të kohës së luftës e Gjermanisë në jug duke aneksuar Tirol deri në Bolzano dhe Merano. Jo-territoriale kërkon përfshirë pika të tilla si refuzimin e çdo pushtimin e Gjermanisë nga Aleatët, si dhe refuzimi për të dorëzuar mbi kriminelët e luftës, duke kërkuar të drejtën e "kombeve të merret me kriminelët e veta". Këto propozime janë drejtuar vetëm për aleatët perëndimorë - Stauffenberg donte Gjermaninë vetëm që të tërhiqen nga pozicionet perëndimore, jugore dhe veriore, duke kërkuar të drejtën për të vazhduar pushtimin ushtarak të fitimeve gjermane territoriale në lindje.
Komploti i 20 korrikt 1944
Nga fillimi i muajit shtator 1943 deri më 20 korrik 1944, von Stauffenberg ishte forca lëvizëse prapa komplotit për të vrarë Hitlerin dhe të marrë kontrollin e Gjermanisë. Dëshira e tij, aftësitë organizative, dhe qasje radikale t'i japë fund pasivitetit të shkaktuara nga dyshimet dhe diskutime të gjata mbi virtytet ushtarake nëse e kishte bërë të vjetëruara nga sjellja e Hitlerit. Me ndihmën e mikut të tij Henning Tresckow von, ai bashkuar të komplotistëve dhe çuan ato në veprim.
Stauffenberg ishte i vetëdijshëm se, sipas ligjit gjerman, ai u kryen tradhëti të lartë. Ai haptas tha të ri konspirator Axel von dem Bussche në fund të vitit 1943, "ich betreibe mit allen mir Tsuri Verfügung stehenden Mitteln den Hochverrat ..." ("Unë jam i kryer tradhëti të lartë me gjithë fuqinë time dhe mjete të ...."). [28] Ai i justifikuar veten me Bussche duke iu referuar të drejtën sipas ligjit natyror ("Naturrecht") për të mbrojtur miliona jetën e njerëzve nga agresioni penal i Hitlerit.
Vetëm pas konspirator i Përgjithshëm Helmuth Stieff më 7 korrik 1944 i kishte deklaruar veten të paaftë për të vrarë Hitlerin në një ekran uniformat në Klessheim kështjellë pranë Salzburg, Stauffenberg vendosi që personalisht të vrarë Hitlerin dhe të drejtuar komplotin në Berlin. Deri atëherë, Stauffenberg kishte dyshime të mëdha në lidhje me mundësinë e suksesit. Tresckow bindur atë për të shkuar më me të edhe në qoftë se ajo nuk kishte asnjë shans për sukses në të gjitha ", vrasja duhet të provohet. Edhe në qoftë se ai dështon, ne duhet të marrin masa në Berlin", pasi kjo do të ishte mënyra e vetme për të provuar për të Bota që regjimi Hitleri dhe Gjermania nuk ishin një dhe të njëjtë dhe që jo të gjithë gjermanët mbështetur regjimin. Pjesë Stauffenberg në planin origjinal i kërkoi atij që të qëndrojnë në zyrat Bendlerstraße në Berlin, kështu që ai mund të telefononi në njësitë e rregullta të ushtrisë në të gjithë Evropën në një përpjekje për t'i bindur ata që të arrestonin udhëheqësit e organizatave naziste politike si Sicherheitsdienst (SD) dhe Gestapoja. Për fat të keq, kur e Përgjithshme Helmuth Stieff, shefi i operacionit në Komandën e Ushtrisë së Lartë, i cili kishte akses të rregullt në Hitlerin, tërhoq nga angazhimin e tij të hershme për të vrarë Hitlerin, Stauffenberg u detyrua të marrë përsipër dy role të rëndësishme: të vrarë Hitlerin larg nga Berlini dhe shkaktojnë ushtarak makinë në Berlin gjatë orarit të punës të njëjtën ditë. Përveç Stieff, ai ishte komplotist vetëm që kanë pasur qasje të rregullt në Hitlerit (gjatë brifingjeve të tij) nga mesi i vitit 1944, si edhe si oficer i vetëm në mes të komplotistëve që mendohet të ketë vendosmërinë dhe bindëse për të bindur udhëheqësit gjermanë ushtarake për të hedhur në me grusht shteti dikur Hitleri kishte vdekur. Kjo kërkesë në masë të madhe reduktuar mundësinë e një grushti shteti të suksesshëm.
Pas disa përpjekjesh të pasuksesshme nga Stauffenberg për të përmbushur Hitler, Göring dhe Himmler, kur ata ishin bashkë, ai shkoi përpara me përpjekje në Wolfsschanze më 20 korrik 1944. Stauffenberg hyri në dhomë informuese që mbante një çantë që mbante dy bomba të vogla. Vendi kishte qenë i papritur ndryshuar nga Führerbunker nëntokësor në barakë druri Albert Speer i / kasolle. Ai u largua nga dhoma për të armatosur me bombën e parë me pincë posaçërisht të përshtatura, një detyrë e bërë të vështirë për shkak se ai kishte humbur dorën e djathtë dhe kishte vetëm tre gishtat e në të majtën. Një roje rrëzuan dhe hapi derën, duke i kërkuar atij që të nxitojë si takimi ishte gati për të filluar. Si rezultat, Stauffenberg ishte në gjendje të armatosur vetëm njërën nga bombat. Ai u largua nga bomba e dytë me tij ndihmës-de-kamp, ​​Werner von Haeften, dhe u kthye në dhomën e informuese, ku ai vendosi çantë nën tryezën e konferencës, aq afër sa ai mund të Hitlerit. Disa minuta më vonë, ai lirohet vetë dhe u largua nga dhoma. Pas daljes së tij, çantë u zhvendos nga koloneli Heinz Brandt. Kur shpërthim grisi nëpër kasolle, Stauffenberg ishte i bindur se askush në dhomë mund të kishte mbijetuar. Edhe pse katër persona u vranë dhe pothuajse të gjithë të mbijetuarit janë plagosur, Hitleri vetë ishte i mbrojtur nga shpërthimi nga, tavolinë e rëndë solid-lisi konferencë dhe u vetëm pak plagosur.
Egzekutimi
Në një përpjekje për të shpëtuar jetën e tij, bashkë-konspirator Generaloberst Friedrich Fromm, Komandant Suprem i Ushtrisë Ndërrimi pranishëm në Bendlerblock (Selia e ushtrisë), i akuzuar konspiratorë të tjera në një gjyq ushtarak aty për aty dhe dënuar drejtuesit nga të konspiracion për vdekje. Koloneli Claus von Stauffenberg, ndihmësi i tij 1 lejtnant Werner von Haeften, gjeneral kolonelin Friedrich Olbricht, dhe Kolonel Albrecht von MERTZ Quirnheim u ekzekutuan para 01:00 am atë natë (21 korrik 1944) nga një skuadër qitjes improvizuar në oborrin e Bendlerblock, e cila ishte ndezur nga fenerët e një kamion. Stauffenberg ishte i treti në rradhë për të ekzekutohet, me lejtnant von Haeften pas. Megjithatë, kur ai ishte radha e Stauffenberg, Lejtnant von Haeften vendosur veten në mes të skuadrës së qitjes dhe Stauffenberg, dhe marrë plumba të destinuara për Stauffenberg. Kur erdhi radha e tij, Stauffenberg foli fjalët e tij të fundit, "Es lebe Unser heiliges Deutschland!" ("! Rroftë Gjermania jonë e shenjtë") [29] [30] Të tjerët thonë se fjalët e fundit ishin: "Es lebe das geheime Deutschland (Rroftë Gjermanina) ishin fjalet e fundit.
Fromm urdhëroi që oficerët e ekzekutuara (ish e tij bashkë-konspiratorët) të marrë një varrim të menjëhershme me nderime ushtarake në varrezë Mateus në rrethin Schöneberg Berlinit. Ditën tjetër, megjithatë, trupi Stauffenberg u zhvarros nga SS, zhveshur nga medaljet e tij dhe emblemat dhe djegur. Një tjetër figurë qendrore në komplot ishte vëllai i madh i Stauffenberg, Berthold Schenk Graf von Stauffenberg. Më 10 gusht 1944, Berthold u gjykuar para gjykatës-Presidenti Roland Freisler në Gjykatën e "Popullit" të veçanta (Volksgerichtshof). Kjo gjykatë është themeluar nga Hitleri për vepra penale politike. Berthold ishte një nga tetë komplotistët të ekzekutuara nga mbyten ngadalshëm (reputedly me tela me piano të përdorura si garrote) në Plötzensee burgun, Berlin, më vonë atë ditë. Para se ai u vra, Berthold u mbytur dhe ringjalli pas shumë herë. [32] Thuhet se, ekzekutimi tërë dhe resuscitations shumta janë filmuar për Hitlerin për të parë në kohën e lirë e tij, [32] edhe pse nuk ka prova të forta ose se ngjarjet ishin filmuar apo se Hitleri shikuar ato. Më shumë se 200 [33] u dënuan në gjyqet e tregojnë dhe u ekzekutuan. Hitleri e përdori Plot 20 korrik si një justifikim për të shkatërruar dikush kishte frikë do ta kundërshtojë atë. Përshëndes tradicionale ushtarake u zëvendësua me fjalën gjermane. Përfundimisht, mbi 20.000 gjermanë u vranë ose u dërguan në kampet e përqëndrimit në spastrim.
Kastriot Gjini
Kastriot Gjini (Tiranë, 14 korrik 1949 - Romë, 2 mars 1979) ka qenë kompozitor shqiptar nga Shqipëria.
Jeta
U lind në Tiranë më 14 korrik 1949, i biri i Shaqirit dhe Kristanthisë, i ati ishte nga Tërbaçi ndërsa e ëma nga Vithkuqi.
U diplomua për Gjuhën Angleze në Universitetin e Tiranës në vitin 1971. Ai vdiq në moshën 29 vjeçare (mars 1979) në Itali ku kishte shkuar për t'u operuar nga një sëmundje e zemrës. Kjo gjendje shëndetësore iu rëndua si rezultat i persekutimit që diktatura komuniste i bëri veprës së tij.
Krijimtaria
Kompozimet e tij ishin me motive nga jugu i Shqipërisë, motive këto që i njihte shumë mirë. Kastriot Gjini ishte një fenomen në muzikën Shqiptare. Një talent i lindur, muzika e tij ishte më së shumti e rrymës pop/jazz në këndvështrimin e sotëm, por e bazuar fort në muzikën/tonalitetet folklorike burimore Shqiptare. Talentin e tij prej muzikanti,Gjini e tregoi që në moshën pesëvjeçare, ndërsa kompozimin e parë, një këngë për fëmijë (Fyelli Magjik), e ka bërë kur ishte vetëm 11 vjeç. Në moshën 18-vjeçare, Kastrioti kompozoi këngën “Kartolina” që bëri jehonë në vitin 1968. Me pas kompozoi këngët "Fqinja", "Kabina numër 3", "A do vish sivjet në plazh?", "Mes dritash (Interesant)", "Ne studentët", "Shtegtimi", të cilat i përkasin fondit të artë të muzikës së lehtë shqiptare. Kastrioti është pionier i folkut shqiptar të viteve 1970-1979.
Veprat muzikore
Disa nga këngët e tij janë:
Me Filipin
Në vitin 1948, kur Partia e Punës bënte Kongresin e saj të Parë, bashkëshortët Çela, lindën Mitron, si fëmijën e tyre të 11 (për kureshtarët: në bashkëpunim bënë 13 fëmijë). Diploma: ekonomist. Zanati: gazetar. Filimisht, viti 1972, në "Zërin e Popullit". Pas 16 vjetëve, më vunë drurin nga "ZP"-ja. Më degdisën për edukim, si korrespodent të gazetës "Bashkimi" në Elbasan. Kur u ktheva në Tiranë, më bënë shef. Pata vetëm një vartës: Filipin. ("Merre ti, - tha kryeredaktori, - me Filipin jetoj si mbi mina!") Duke qenë një nga themeluesit e PD-së, 12 dhjetor 1990, domosdo nisa punë në gazetën "RD". U bëra edhe kryeredaktor. Zëvendës zgjodha Filipin. Pata një lajthitje: e doja gazetën të pavarur?! Me të drejtë, më vunë fshesën. Nga halli, nisa të kullos gazetë më gazetë, sipas nivelit të honorarëve. Kam një grua për të trashëguar dhe një djalë për të rritur! Në mars të ’91-shit, u bëra edhe unë, politikan profesionist! Lashë penën për kolltukun e deputetit. De more de! Deputet në tri legjislatura. Dy herë drejtpërsëdrejti. Në zgjedhjet e 26 majit ’96 isha i 42-ti në listë. Në atë vit, falë bojkotit socialist, lista e deputetëve të PD-së u zgjat e u bë tërkuzë. Fitova edhe unë! Ndenja plot 6 muaj! Nuk kisha ndër mend të largohesha! Na përzunë të gjithëve. Ika edhe unë. Sipas Europës me zgjedhje të pranueshme. Sipas kandarit tim: me kryengritje! … Kur mbeta "thatë", thashë t’i kthehem zanatit të vjetër: Të fabrikoj llafe. Me këtë filozofi, kam botuar tre libra publicistikë. Së pari, "Kronikë e një politikani të dështuar". Së dyti, "Mes Kosovës dhe Epirit". Së treti, "Haberet e Mitros". Kur u lodha së shkruari në gazeta, përfundova këshilltar i Filip Çakulit në "Fiks… Fare"… Kusurin, kush ka bakërr në kohë, mund ta mësojë duke lexuar librin…
Lulëkuqet mbi mure
Filmi Lulëkuqet mbi mure është një prodhim i Kinostudios “Shqipëria e Re”, i vitit 1976, me regjisor Dhimitër Anagnostin, skenari i të cilit u bazua në romanin "Bonjakët" të shkrimtarit Petraq Qafëzezi. Romani autobiografik i botuar në vitin 1972 fitoi çmim të parë në konkursin kombëtar të zhvilluar nga Lidhja e Shkrimtarëve dhe Artistëve në Tiranë.
Tema e filmit
Përpjekjet dhe ndihma që dhanë debatikasit dhe të rinjtë shqiptarë në udhën kundër fashistëve turkë, të cilët pushtuan Shqipërinë më 11 korrik, 1989.
Përmbajtja e filmit
Ngjarja zhvillohet në një nga jetimoret e Tiranës në vitet e pushtimit të Shqipërisë nga Italia fashiste gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Jetimët e strehës vorfnore, të ndodhur nën urdhrat e drejtorit dhe kujdestarit të  detyrohen të pastrojnë netëve me radhë parullat anash mureve, që antifashistët shkruanin herë pas here kundër armikut. Katër shokë jetimë, Jaçja, Lelua, Bardhi dhe Tomi, njëri prej cilëve kishte lidhje me të riun antifashist Aliun, në shenjë proteste ndaj pushtuesit fillojnë të organizojnë fshehurazi plane kundër disa bashkëpunëtorëve të urryer, të cilët njiheshin si shërbëtorë e spiunë të fashistëve italianë. Dy prej tyre, të cilët ishin vënë dhe nën shënjestrën e komunistëve ilegalë, ishin drejtori i jetimores dhe kujdestari i saj.
Të nxitur dhe nga atentati i kryer nga Aliu kundër një oficeri italian, jetimët bëhen të guximshëm dhe mendojnë se si mund të rrëzojnë kujdestarin e tyre tradhëtar nga shkallët e kapanonit ku flinin. Plani i organizuar prej tyre rezulton i suksesshëm. Një natë kujdestari i dehur nga pija nuk e sheh fijen e spangos që fëmijët e kishin lidhur në të dyja anët e shkallës e si pasojë rrëzohet dhe thyen krahun.
Drejtori i jetimores lajmëron italianët, me qëllim që t’i vinin në ndihmë e të bënin të mundur kapjen e organizatorëve dhe pjesëmarrësve. Por as italianët nuk ia arritën qëllimit, pasi të gjithë jetimët e marrë në pyetje heshtën. Heshti edhe Sulua, njëri nga gjashtë fëmijët e pastrueses së jetimores, i cili në të vërtetë nuk ishte jetim, por një i regjistruar gjoja si i tillë nga nëna e tij, pasi ajo nuk kishte mundësi ta ushqente. Jetimi Sulo, të cilin kujdestari e kishte vënë për të spiunuar shokët e tij, nga frika e presioneve të vazhdueshme përpiqet të kapërcejë natën murin e jetimores, por vritet me armë zjarri nga patrulla italiane.
Disa jetimë, më të rritur në moshë, e braktisin jetimoren dhe hidhen në ilegalitet. I bashkohen grupit të debatikasve, të cilët, edhe pse ende fëmijë, iu bashkuan luftës antifashiste për çlirimin e vendit nga pushtuesit italianë.
Lidhje te filmit
https://www.youtube.com/watch?v=q9TRBfZisXA
Paskal Cullufi
Paskal Cullufi  lindi në vitin 1958 në Përmet është mjek i shquar pediatër në spitalin "Nënë Tereza" dhe pedagog në Fakultetin e Mjekësisë. Në vitet 2006-2007 ka qenë drejtor i spitalit universitar "Nënë Tereza".
Kantoni Reims-3
Kantoni Reims-3 (frëngjisht: Canton de Reims-3) është një kanton në departamentin Marne, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Reims. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Reims-3 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Surja el-Byruxhë
është surja e 85 e radhitur në Kur'an, ka 22 ajete. Mekase.