cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jobi
Pikëpamjet islame
Kurani e përshkruan Jobin si një shërbëtor të drejtë të Allahut, i cili u godit nga vuajtjet për një periudhë të gjatë kohore. Megjithatë, ajo thotë qartë se Jobi nuk e humbi kurrë besimin te Zoti dhe i thirri përgjithmonë Perëndisë në lutje, duke i kërkuar që t'ia largonte mundimin:
"dhe (kujtoje) Ejubin kur iu lut Zotit të vet: “Mua, më ka goditur mjerimi, e Ti je më i mëshirshmi prje mëshiruesve!”"
- Kurani, surja 21 (Profetët), ajeti 83
Rrëfimi vazhdon duke thënë se pas shumë vitesh vuajtjesh, Zoti e urdhëroi Jobin të “Bjeri me këmbën tënde!”. Menjëherë, Jobi goditi tokën me këmbën e tij dhe Perëndia bëri që nga toka të buronte një burim i freskët uji, nga i cili Jobi mund të rimbushej. Kurani thotë se pikërisht atëherë Zoti ia hoqi dhimbjen dhe vuajtjet dhe ia ktheu familjen e Jobit, e bekoi me shumë breza pasardhësish dhe i dhuroi pasuri të madhe. Përveç përshkrimeve të shkurtra të rrëfimit të Jobit, Kurani më tej e përmend Jobin dy herë në listat e atyre të cilëve Zoti u kishte dhënë udhëzim, urtësi dhe frymëzim të veçantë (IV: 163) dhe si një nga njerëzit që mori autoritet, Librin dhe dhuntia e profetësisë (VI:84).
Kantoni Lunéville-Sud
Kantoni Lunéville-Sud (frëngjisht: Canton de Lunéville-Sud) është një kanton në departamentin Meurthe-et-Moselle, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Lunéville. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 18000 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Lunéville-Sud aktualisht përbëhet nga 17 komuna.
Laguna e Vilunit
thumb|250px|Pamje nga Aeroplani Laguna e Vilunit ndodhet 2 km në lindje të plazhit të Velipojës, rreth 300 ha sipërfaqe, deri në 1 m e thellë dhe vetëm në sektorë të vegjël deri në 2-3 m. Rrethohet nga ligatina, komunikon me detin nërmjet një kanali natyror, në të cilin, për shkak të baticës dhe zbaticës, uji ndryshon drejtim çdo 6 orë. Ka ujë të kripur me temperaturë mesatare të korrikut 20 - 22 ºC, ndërsa e shkurtit 5-7 ºC. Ajo është e pasur me peshq të llojeve të ndryshëm dhe mjaft të shijshëm. Gjithashtu aty ka shumë shpendë të shumtë (183 lloje speciesh) migratore dhe të përhershëm, zvarranikë dhe përreth edhe gjitarë : lepur, dhelpër, ujk, der të egër, etj.
Festivali Evropian i Këngës 1964
parapamje|Harta e shteteve pjesëmarrësë
Festivali Evropian i Këngës 1964 ishte edicioni i 9-të i Konkursit të Këngës së Eurovizionit. Ajo u zhvillua në Kopenhagë, Danimarkë, pas fitores së vendit në me këngën " Dansevise " nga Grethe dhe Jørgen Ingmann. Organizuar nga Bashkimi Evropian i Transmetuesve (EBU) dhe transmetuesi pritës Danmarks Radio (DR), konkursi u mbajt në Tivolis Koncertsal më 21 mars 1964 dhe u drejtua nga prezantuesja televizive daneze Lotte Wæver.
Gjashtëmbëdhjetë vende morën pjesë në konkurs. bëri debutimin e saj këtë vit, ndërsa vendosi të mos merrte pjesë.
Fituesja e konkursit ishte me këngën " Non ho l'età ", interpretuar nga Gigliola Cinquetti, shkruar nga Nicola Salerno dhe kompozuar nga Mario Panzeri. Në moshën 16 vjeç e 92 ditë, Gigliola Cinquetti u bë fituesja më e re e konkursit deri atëherë; një rekord që ajo e mbajti deri në. Kënga arriti një nga fitoret më të thella ndonjëherë në konkurs. Ajo mori pothuajse tre herë më shumë pikë se kënga e vendit të dytë.
Vendet pjesëmarrëse
nuk mori pjesë këtë vit për shkak të një bojkoti mes anëtarëve të Bashkimit Suedez për Arte Performuese dhe Film (suedisht: Teaterförbundet). Transmetuesi suedez Sveriges Radio megjithatë e shfaqi konkursin. garoi për herë të parë në festival, megjithatë ata u bënë vendi i parë që shënoi pikë nul në hyrjen e parë. Gjermania, Zvicra dhe Jugosllavia gjithashtu shënuan pikë nul për herë të parë. Hollanda u bë vendi i parë që dërgon një këngëtare me prejardhje joeuropiane. Anneke Grönloh ishte me prejardhje indoneziane. Spanja vendosi të dërgonte grupin Italo-Uruguajan Los TNT të cilit ishin grupi i parë me tre ose më shumë anëtarë në historinë e konkursit.
Formati
Secili vend kishte 10 anëtarë jurie të cilët shpërndanë tre pikë midis një, dy ose tre këngëve të tyre të preferuara. Pikët u grumbulluan dhe këngët e para, të dyta dhe të treta u vlerësuan me 5, 3 dhe 1 vota sipas radhës. Nëse vetëm një këngë mori çdo pikë brenda jurisë, do të merrte të gjitha 9 pikët. Nëse do të zgjidheshin vetëm dy këngë, këngët do të merrnin me radhë 6 dhe 3 pikë.
Festivali këtë vit ishte shumë i politizuar me kërkesa që diktaturat e krahut të djathtë në Spanjë dhe Portugali të përjashtoheshin nga gara. Kjo polemikë u bë e dukshme gjatë konkursit pasi pak para hyrjes së Belgjikës, një burrë hyri në skenë duke mbajtur një pankartë që thoshte "Bojkoto Frankon dhe Salazarin". Ai u hoq shpejt nga skena. Kjo alarmoi audiencën, ku pamjet e kamerës u prenë në tabelë, megjithatë pas ngjarjes u bënë fotografi dhe u publikuan. Ky do të ishte pushtimi i parë i skenës në historinë e konkursit.
Përgjigja e menjëhershme e audiencës së Koncertsal ndaj hyrjes italiane ishte dukshëm entuziaste dhe e zgjatur dhe, më e pazakonta për një performancë Eurovizioni. Pasi doli nga skena Gigliola Cinquetti u lejua të kthehej për të bërë një përkulje të dytë. Performancës së saj iu dha një përsëritje e paplanifikuar në televizionin britanik pasditen tjetër. Në këtë rast, ajo korri fitoren më dërrmuese në historinë e garës, me një rezultat pothuajse tre herë më të lartë se rivalja e saj më e afërt, një arritje jashtëzakonisht e pamundur për t'u mposhtur ndonjëherë me sistemet e pikëve pas vitit 1974.
Zëdhënësit
Secili vend emëroi një zëdhënës i cili ishte përgjegjës për shpalljen e votave për vendin përkatës nëpërmjet telefonit. Zëdhënësit e njohur në konkursin e vitit 1964 janë renditur më poshtë.
Rezultatet e detajuara të votimit
parapamje| Veshja e konkurrentes holandeze Anneke Grönloh
5 pikë
Më poshtë është një përmbledhje e të gjithë 5 pikëshave në finale:
Transmetimet
Secilit transmetues pjesëmarrës iu kërkua të transmetonte konkursin përmes rrjeteve të tij. Transmetuesit jo-pjesëmarrës anëtarë të EBU ishin gjithashtu në gjendje të transmetonin konkursin si "pjesëmarrës pasivë". Transmetuesit ishin në gjendje të dërgonin komentues për të siguruar pasqyrimin e konkursit në gjuhën e tyre amtare dhe për të transmetuar informacione rreth artistëve dhe këngëve te shikuesit e tyre televiziv.
Regjistrimet e humbura
Ashtu si me, nuk dihet të ketë mbijetuar asnjë video-incizim i plotë i konkursit të vitit 1964 megjithatë, ndryshe nga konkursi i vitit 1956 (ku akti i intervalit mungon kryesisht), ekziston një regjistrim i plotë audio në formën e transmetimit radiofonik nga DR. Disa klipe të konkursit kanë mbijetuar, duke përfshirë një pjesë të ceremonive të hapjes, duke përfshirë disa nga komentet përshëndetëse të prezantueses Lotte Wæver, si dhe shumica e performancës së përsëritur të " Non ho l'età “ nga fundi i transmetimit. Për ca kohë, kishte një thashetheme se një kopje e të gjithë konkursit ekzistonte në arkivat e televizionit francez. Në vitin 2021, INA konfirmoi për Wiwibloggs se arkivat e televizionit francez nuk zotërojnë një kopje të konkursit.
Një mit i vazhdueshëm, madje i përsëritur në faqen zyrtare të Eurovizionit, është se kaseta u shkatërrua në një zjarr në vitet 1970. Në intervistat më të fundit, DR pohoi se transmetimi nuk u regjistrua kurrë, gjoja për shkak të mungesës së makinerive të shiritit në studio në atë kohë. Audioja e të gjithë shfaqjes, megjithatë, është ende e disponueshme në internet, dhe disa videoklipe dhe foto të shkurtra mbeten të disponueshme.
Genc Salihu
thumb|Genc Salihu Genc Salihu, i lindur me 14 Tetor 1981, është muzikant nga Prishtina, në skenë që nga viti 1995. Është, bashkë me Enes Bajramliqin, themelues i duos Cute Babulja, i cili u shqua me albumin që mban të njëjtin emër dhe me videoklipet shumë të popullarizuara. Salihu dhe Bajramliqi e kompozuan albumin dhe luejnë pothuejse në të gjitha instrumentet. Arian Randobrava paraqitet në alto saksofon në kangët 'Udhë të mbarë' dhe 'Këngë nga kopshti', ndërsa Erëmira Citaku luan flautin në kangën 'Udhë të mbarë'. 'Cute Babulja' u botua në vitin 2004.
Në vitin 2011, Genc Salihu publikoi albumin 'Kangë e venë', që përmban 11 këngë origjinale, përfshirë edhe singlat 'Rrugëve' dhe 'Lufta është bahçe', të cilët u lancuan me shumë sukses si videoklipe nga Kaltrina Krasniqi. Në këtë album luajnë Nesim Maxhuni (tupana), Visar Kuçi (bas), Armend Xhaferi (gitare elektrike), Liburn Jupolli (keyboards), Festim Fanaj, Avni Thaqi, Arsim Mustafa, Dardan Osmanaj, Erlinda Gashi, Shpend Ballata, Arianit Shehu, Yllza Baftiari, Amanta Istrefi, Fraim Gashi (harqe), Petrit Ceku (gitare klasike), Genc Salihu (gitare akustike, gitare elektrike, keyboards, vokal).
Genc Salihu është gjithashtu bashkëpronar i kafe-librarisë Dit' e Nat', njikohësisht shtëpi botuese që publikon muzikë dhe libra.
Idriz Rashiti
Idriz Rashiti (1908-1944), lindur më 1908 në familjen Rushiti të fshatit Kokaj.
Idriz Rashiti Koka
Idrizi i lindur më 1908 në familjen Rushiti të fshatit Kokaj ishta vëllai i pasë Hetës, Muharremi dhe Destanit, pas pushtimit bullgar të anës moravës dhe Kardakut, kalon me banim në Gjilan. drizi ishte plagosur nga bullgarët në një konflikt të armatosur dhe shkëmbim zjarri te vendi i quajtur Drum të Mali i Hysenit-Magjeres, në pranverën e vitit 1942, aty kishte treguar një guxim e trimëri, ndonëse i plagosur në njërin krah, e kishte përgatitur revolën me dhëmbë, për të mos u rënë në dorë armikut, deri sa kishte arritur kusheriri i tij(Haziri) për ta tërhequr me një qerre me trinë, deri në shtëpi.
Plagosja në frontin te udha e Frengut
Së fundi nga plagët e marra vdekjeprurse ishte plagosur gjatë luftimeve për mbrojtjen e trojeve etnike në hyrje të Lluqanit me 28 gusht 1944 në vijën e frontit te maja e Kikës dhe përgjat udhës së frengit me 1944, vdesë rrugës për Gjilan në hyrje të Dobëqanit(Mireshit) dhe varroset në varresat e Gjilanit, ku jetonte me nderime qytetare si dëshmor i asaj lufte. Idrizi kishte lënë një djal, Ismajlin dhe tre vajza në jetë. Nga Familja Rashiti vëllai i Idrizit, Muharrem Rushit(1894-1955) dhe Hetem Rushiti(Hetë Koka) në gusht të vitit 1947 u burgosën në Gjilan dhe u dënua me 13 vjet burg, i mbajti 7 vjet. Muharremi, porsi vëllai Hetemi i denura me 35 vjetë burg, vdiq në burgun e Nishit, si përgjegjës i forcave shqiptare nënprefekturën e Gjilanit, ku ndodhi vrasja dhe arrestimet e grupit në Livoçë pas depërtimit nga Serebia në vitin 1943.
Literatura-Burimet
Libri N.Ramadani:Shtegtim në histori'Monografia për Kokajt 1842-2012,f.112-145 dhe fq.143-149, bot. SH.B. Rrjedha, Prishtinë, 2012'''
Albert Camus
Alber Kamy (Mondovi, 7 nëntor 1913 - Villeblevin, 4 janar 1960), shkrimtar dhe filozof francez, fitues i Çmimit Nobel për Letërsi në vitin 1957. Është i njohur për stilin karakteristik të shkrimit dhe me tematikat e veprave të tij. I gjithë opusi letrar i tij bazohet në idenë absurde të ekzistencës së njeriut.
Jeta
U lind me 7 nëntor 1913. I ndjek rregullisht studimet në universitet dhe diplomon për filozofi. Në vitet tridhjetë ai kalon sprova të shumta në jetë dhe piqet nga përvoja gjithfarëshe: shkruan tekste te vogla meditative me theks biografik, shtohet ne spital për tuberkuloz por i shpëton vdekjes por jo kurimeve te vazhdueshme.
Harton romanin e rinise "Vdekja e lumtur", të cilën nuk pranon ta botoje për se gjalli. Viti 1937 shënon çast vendimtar ne jetën intelektuale te Kamysë. Boton librin "E mbrapshta dhe e mbara" me ese të rinisë. Në vitin 1939 boton një tjetër libër me ese "Dasma".
Më pas punon në gazetat serioze të Algjerit dhe shkrimet e tij i boton në një përmbledhje "Aktualet".
Bëhet i njohur me 1942 me botimin e eseut filozofik "Miti i Sizifit", sfidë krenare e njeriut ndaj universit të dhunës e të pakuptimte që Kamyja e emërton me emrin "absurd". Po atë vit boton romanin "I Huaji", pasqyrë e brishtësise së njeriut dhe e vuajtjes absurde. Krijimtaria e Kamysë pasurohet dhe me dy drama. "Kaligula", me 1944, përshkrim poetik i çmendurisë njerëzore te mishëruar ne figurën e perandorit romak Kaligula. Drama tjetër është "Të drejtët" himn i sakrificës për liri. Vepër tjetër është eseja "Mendime për gijotinën" ku dënon heqjen e dënimit me vdekje. Botime tjetër është romani "Murtaja" që mbahet si një nga romanet më të mira të shek XX, ku i bëhet një sinteze qëndresës njerëzore ndaj të gjitha formave te tiranisë.
Botimi i esesë "Njeriu i revoltuar" me 1951, drejtuar kundër mendimit diktatorial e veçanërisht kundër terrorit stalinist, i shkakton Kamysë sulmin e ashpër të intelektualeve të majtë francezë, me në krye Sartrin dhe një lloj izolimi, të cilin ai e vuajti thellë. Në këto vite dëshpërimi e vetmie ai shkroi veprën e tij më pesimiste e të zymtë "Rënia", aktualizim i parabolës biblike mbi gjendjen e njeriut si mëkatar dhe i pandreqshëm.
Më 1957 suksesi letrar i Kamysë vlerësohet me çmimin Nobel.
Kamy e gjen vdekjen nga një aksident automobilistik me 4 janar 1960.
Dorëshkrimi i papërfunduar i Kamyse është romani "Njeriu i parë" që e botuan më pas nën kujdesin e së bijës më 1994.
Letërnjoftimi i Kosovës
thumb|200px|Letërnjoftimi i Kosovës 2008 Letërnjoftimi nënkupton dokumentin zyrtar me të cilin shtetasi i Republikës së Kosovës vërteton identitetin e tij personal: shtetësinë, gjininë, datën e lindjes, vendlindjen si dhe adresën ku banon (vendqëndrimin).
Historia
Që nga tetori i vitit 2008, organi që lëshon letërnjoftimin është Ministria e Brendshme e Kosovës që e mori këtë kompetencë nga Misioni i mëparshëm i OKB-së, UNMIK. Qytetarët që mbushin moshën 16 vjeç janë të detyruar të paisen me letërnjoftim dhe ta mbajnë atë me vete.
Tiparet
Për procedurën e aplikimit për letërnjoftim kërkohen këto dokumente: [Vërejtje: Të gjitha dokumentet nga 2 kopje]
Procedura e aplikimit për letërnjoftim të humbur kërkohen këto dokumente: [Vërejtje: Të gjitha dokumentet nga 2 kopje]
Procedura e aplikimit për ndërrimin e të dhënave në letërnjoftim kërkohen këto dokumente: [Vërejtje: Të gjitha dokumentet nga 2 kopje]
Procedura e aplikimit për ripërtëritjen e të dhënave në letërnjoftim kërkohen këto dokumente: [Vërejtje: Të gjitha dokumentet nga 2 kopje]
Procedura e ndërrimit të letërnjoftimit të UNMIK-ut në letërnjoftim të Republikës së Kosovës kërkohen këto dokumente: [Vërejtje: Të gjitha dokumentet nga 2 kopje]
Bristol County (Massachusetts)
Bristol County është një nga  qarqet në shtetin federal Massachusetts të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Giancarlo Fisichella
Giancarlo Fisichella lindi më 14 janar 1973 në Romë, gjithashtu i njohur edhe si Fisico (Fiziko) ose Fisi (Fizi), është një pilot i Formula 1. Gjer më tani ai ka garuar për konstruktorët si Renault, Sauber, Jordan, Benetton dhe Minardi. Pjesëmarrja e tij e parë ne Formula 1 ishte në vitin 1996 duke garuar për çmimin e Australisë.
Dukes County
Dukes County është një nga  qarqet në shtetin federal Massachusetts të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Ai do të kthehet përsëri një ditë
Ai do të kthehet përsëri një ditë roman me Autor: Thoma Angjellari. Botuar nga "Albin" Tiranë, 2002. Faqet e librit 284. ISBN 99927-51-22-3
Morgan Jones
Morgan Jones personazh i luajtur nga Lennie James eshte nje banor i kontese King ne Atlanta. gjate apokalipsit humbet gruan e tij. Eshte Personazhi i pare ne rrugetimin e Rick Grimes. Ne sezonin e trete tregon se si humbet edhe djalin e tij te cilin e sulmoi e ema. Ne sozonin e peste niset per ne Georgia ne kerkim te Rick Grimes ku gjate rrugetimit te tij meson dhe artin e te luftuarit me shkop, duke u bere i afte. Ndihmon Rick ne luften e tij kunder Negan dhe ne fund te sezonit te tete largohet per te rigjetur vetveten.
Hzhanov
Chrzanów është kryeqyteti i Województwo małopolskie (Poloni).
Essex County (Massachusetts)
Essex County është një nga  qarqet në shtetin federal Massachusetts të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Ukraina
Ukraina (Ukrainisht: Україна, Ukrayina, /ukraˈjina/) është një shtet që ndodhet në lindje të Europës. Ukraina kufizohet në lindje dhe verilindje nga Rusia, në veriperëndim nga Bjellorusia, në perëndim nga Polonia, Sllovakia dhe Hungaria, në jugperëndim nga Rumania, dhe Moldavia dhe në jug laget nga Deti i Zi dhe Deti Azov. Ajo ka një sipërfaqe prej 603.628 km2 (233.062 milje2), duke e bërë atë vendin më të madh tërësisht brenda Europës.
Territori i Ukrainës është banuar për herë të parë të paktën 44.000 vjet më parë.
Ukraina ka qenë prej kohësh një shportë buke globale për shkak të kushteve të saj pjellore. Deri në vitit 2011, ajo ishte eksportuesja e tretë më e madhe në botë e drithërave. Përveç kësaj, ka sektorë prodhimi të zhvilluar, veçanërisht në fushën e aviacionit dhe pajisjeve industriale.
Ukraina është një shtet jofederal i përbërë nga 24 oblaste (krahina), një republikë autonome (Krimeja) dhe dy qytete me status të veçantë: Kievi, kryeqyteti dhe qyteti më i madh, dhe Sevastopoli, në të cilin ndodhet flota ruse e Detit të Zi, sipas një marrëveshjeje qiraje. Ukraina është një republikë nën një sistem gjysmëpresidencial me degë legjislative, ekzekutive dhe gjyqësore të ndara. Që nga shpërbërja e Bashkimit Sovjetik, Ukraina vazhdon të ketë ushtrinë dytë më të madhe në Europë, pas asaj të Rusisë.
Ukraina ka rreth 44.600.000 banorë, 77.8 për qind e të cilëve janë ukrainas etnikë, me minoritete të konsiderueshme të rusëve (17%), bjellorusëve dhe rumunëve. Ukrainishtja është gjuha zyrtare e Ukrainës. Alfabeti i saj është cirilik. Rusishtja gjithashtu flitet gjerësisht. Feja dominante në vend është Krishterimi Ortodoks Lindor, i cili ka ndikuar fuqimisht në arkitekturën, letërsinë dhe muzikën e Ukrainës.
Dijetarët nuk pajtohen për faktin se origjina e emrit të Ukrainës do të thotë "tokë kufitare" apo "atdhe".
Historia e hershme
Vendbanimet moderne ukrainase datohen rreth vitit 32000 para Krishtit, siç tregohet nga kultura gravetiane në Malet e Krimesë. Në vitin 4500 p.K. një zonë e gjerë që përbën pjesërisht edhe Ukrainën e sotme, përfshinte Tripilinë dhe të gjithë rajonin e Dnieper-Dniestrit. Në epokën e hekurit, toka ishte e banuar nga cimerianët, skithianët dhe sarmatianët. Midis viteve 700 dhe 200 p.K. ajo ishte pjesë e mbretërisë skithe ose Skithia.
Më vonë u krijuan koloni të Greqisë së lashtë, Romës së lashtë dhe të Perandorisë Bizantine. Të tilla ishin Tyras, Olbia dhe Hermonassa, duke filluar nga shekulli i 6-të p.K., në bregun verilindor të Detit të Zi dhe lulëzoi edhe në shekullin e 6-të pas Krishtit. Gotët qëndruan në zonë, por në vitet 370 pas Krishtit ajo u vu nën kontrollin e hunëve. Në shekullin e 7-të pas Krishtit, territori i Ukrainës Lindore ishte qendra e Bullgarisë së Madhe të Lashtë. Në fund të po atij shekulli, shumica e fiseve bullgare emigruan në drejtime të ndryshme dhe kazarët e pushtuan pjesën më të madhe të tokës.
Periudha e Artë e Kievit
thumb|250px|Pagëzimi i princit Vladimiri i Madh çoi në përqafimin e kristianizmit në Rusin Kievian. Rusi Kievian u themelua nga Varangianët, një popullsi e Rusit, që u vendosën fillimisht rreth Ladogës dhe Novgorodit, pastaj gradualisht u zhvendosën drejt jugut duke arritur në Kiev rreth vitit 880. Rusi Kievian përfshinte pjesën perëndimore të Ukrainës së sotme, Bjellorusinë, dhe pjesa më e madhe të tij ndodhej në territorin e Rusisë së sotme. Elita e Rusit fillimisht përbëhej nga Varangianët nga Skandinavia.
Gjatë shekujve 10 dhe 11, ai u bë shteti më i madh dhe më i fuqishëm në Europë. Në shekujt në vijim, ai hodhi themelet për identitetin kombëtar të ukrainasve dhe rusëve. Kievi, kryeqyteti i Ukrainës së sotme, u bë qyteti më i rëndësishëm i Rusit.
Varangianët më vonë u asimiluan në popullsinë lokale sllave dhe u bënë pjesë e dinastisë së parë të Rusit, dinastia Rurik. Rusi Kievian përbëhej nga disa principata të sunduara nga princa Rukiridë të ndërlidhur me njeri tjetrin. Selia e Kievit, më prestigjiozja dhe më me ndikim i të gjitha principatave, u bë objekt i shumë rivaliteteve midis Rurikidëve si çmimi më i vlefshëm në përpjekjet e tyre për pushtet.
Periudha e Artë e Rusit Kievan filloi me sundimin e Vladimirit të Madh (980-1015), i cili e ktheu Rusin drejt krishtërimit bizantin. Gjatë mbretërimit të birit të tij, Jaroslav i Urti (1019–1054), Rusi Kievian arriti kulmin e zhvillimit të tij kulturor dhe të fuqisë ushtarake. Kjo u pasua nga copëzimi në rritje i shtetit, kur rëndësia relative e fuqive rajonale u rrit përsëri. Pas një rigjallërimi të fundit nën sundimin e Vladimir Monomakut (1113–1125) dhe djalit të tij Mstislav (1125–1132), Rusi Kievian më në fund u shpërbë në disa principata të veçanta pas vdekjes Mstislavit.
Në shekujt e 11-të dhe 12-të, inkursionet e vazhdueshme nga fiset nomade turke, të tilla si Peçenegët dhe Kipçakët, shkaktuan një migrim masiv të popullsisë sllave në rajonet e sigurta me pyje të dendura të veriut. Pushtimi mongol i shekullit të 13-të e shkatërroi Rusin Kievian. Kievi u shkatërrua tërësisht në 1240. Në territorin e sotëm të Ukrainës, shteti i Rusit Kievian u pasua nga principatat e Halikit dhe Volodimir-Volinskit, të cilat u bashkuan duke krijuar shtetin e Galici-Volhinisë.
Danilo Romanoviç (Danieli i Parë i Galicia apo Danilo Halitski) djali i Roman Mstyslaviçit, ribashkoi të gjithë Rusin jugperëndimor, duke përfshirë Volhininë, Galicinë dhe kryeqytetin e lashtë të Rusit, Kievin. Danilo u kurorëzua nga kryepeshkopi papnor në Dorohiçin në 1253 si Mbreti i parë i të gjitha Rusit. Nën mbretërimin e Danilos, Mbretëria e Galici-Volhinisë ishte një nga shtetet më të fuqishme në Europën lindore qendrore.
Dominimi i huaj
Në mes të shekullit të 14-të, pas vdekjes së Boleslav Jerzit II të Mazovias, mbreti Kazimir III i Polonisë filloi fushatën (1340–1366) për të marrë Galici-Volhininë. Ndërkohë zemra e Rusit, duke përfshirë Kievin, u bë territor i Dukatit të Madh të Lituanisë, sunduar nga Gediminas dhe pasardhësit e tij, pas Betejës në lumin Irpen. Pas vitit 1386 Bashkimi i Krevos, një bashkim dinastik midis Polonisë dhe Lituanisë, shumë nga ajo që është sot Ukraina veriore u qeveris nga paria lokale lituaneze e Slavizuar gjithnjë e më shumë, si pjesë e Dukatit të Madh të Lituanisë, dhe në vitin 1392 të ashtuquajturat Luftërat e Galici-Volhinisë përfunduan. Kolonizatorët polakë të tokave të shpopulluara në Ukrainën veriore dhe qendrore themeluan ose rithemeluan shumë qytete. Në 1430 Podolia u inkorporua nën të Kurorën e Mbretërisë së Polonisë si Dukati i Podolianit. Në 1441, në Ukrainën jugore, veçanërisht Krime dhe stepat përreth, princi xhenxhisid Haçi I Giray themeloi Khanatin e Krimesë.
Në vitin 1569 Bashkimi i Lublinit themeloi Federatën polako-lituaneze, dhe një pjesë e konsiderueshme e territorit ukrainas u transferua nga Dukati i Lituanisë në Kurorën e Mbretërisë së Polonisë, duke u bërë juridikisht territor polak. Nën presionin demografik, kulturor dhe politik të polonizimit, të filluar tashmë në fund të shekullit të 14, shumë fisnikë vendas të Ruthenisë polake (një tjetër emër për tokën e Rusit) u konvertuan në katolikë dhe u bënë të padallueshëm nga fisnikëria polake. Të braktisur nga mbrojtësit vendas siç ishin fisnikët e Rusit, njerëzit e zakonshëm (fshatarët dhe banorët e qytetit) filluan të kthejnë sytë për mbrojtjen e tyre nga kozakët zaporozhianë duke u bërë në shekullin e 17-të ortodoksë të devotshëm. Kozakët nuk kishin frikë të merrnin armët kundër atyre që konsideronin si armiq, duke përfshirë edhe shtetin polak dhe përfaqësuesit e tij lokalë.
Në mes të shekullit të 17-të, një pothuajse-shtet ushtarak Kozak, Hosti Zaporozhian, u formua nga kozakët e Dnieprit dhe nga fshatarët ruthenianë të cilët i ishin larguar robërisë polake. Polonia ushtronte pak kontroll të vërtetë mbi këtë popullsi, por gjeti tek kozakët një forcë të dobishme për të luftuar kundër turqve dhe tatarëve në kohën kur këta të fundit ishin aleatë në fushatat ushtarake. Megjithatë shfrytëzimi i vazhduar i ashpër i fshatarësisë nga fisnikëria polake dhe veçanërisht shtypja e kishës ortodokse i tjetërsoi kozakët.
Kozakët kërkuan përfaqësim në Sejmin (parlamentin) polak, njohjen e traditave ortodokse, dhe zgjerimin gradual të Regjistrit Kozak. Këto të gjitha u refuzuan me forcë nga fisnikëria polake, e cila dominonte Sejmin. Kozakët përfundimisht u kthyen për mbrojtje nga Rusia ortodokse, një vendim që kontribuoi në rrëzimin përfundimtar të Federatës Polako-Lituaneze, dhe ruajtjen e Kishës Ortodokse në Ukrainë.
Në vitin 1648, Bohdan Khmelniski dhe Petro Doroshenko udhëhoqën kryengritjet më të mëdha të kozakëve kundër Federatës dhe mbretit polak John Kazimirit II. Duke u përballur me alternativat e nënshtrimit ndaj Polonisë, dorëzimit në Turqi, apo besnikëri ndaj Moskovit, Rada (këshillit) zgjodhi këtë të fundit. Siç parashikohet në Traktatin e Perejaslavit të vitit 1654, Ukraina e Bregut të Majtë, si Hetmanat Kozak, u bë pjesë e Moskovit. Lufta ruso-polake që pasoi, mori fund në vitin 1667. Pas ndarjes së Polonisë, në fund të shekullit të 18-të nga Prusia, Austria e Habsburgut dhe Rusia, Galicia Perëndimore Ukrainase u mor nga Austria.
Shkatërrimi
Në 1657–1686 erdhi "shkatërrimi", një luftë shkatërruese 30 vjeçare midis Rusisë, Polonisë, turqve dhe kozakëve për kontrollin e Ukrainës, i cili ndodhi në të njëjtën kohë me "Katastrofën" e Polonisë. Për tre vjet, ushtritë e Khmelniskit kontrollonin Ukrainën e sotme perëndimore dhe qendrore, por, i braktisur nga aleatët e tij tatarë, ai pësoi një humbje të thellë në Beresteçko, dhe u kthye nga cari rus për ndihmë.
Në vitin 1654, Khmelnytsky nënshkroi Traktatin e Perejaslavit, duke formuar një aleancë ushtarake dhe politike me Rusinë që pranoi besnikërinë ndaj carit. Luftërat u përshkallëzuan në intensitet duke shkaktuar qindra e mijëra të vdekur. Humbja erdhi në vitin 1686 kur "Paqja e Përjetshme" midis Rusisë dhe Polonisë i dha Kievin dhe tokat kozake në lindje të Dnieprit Rusisë dhe tokat e Ukrainës në perëndim të Dnieprit Polonisë.
Në 1709, hetmani kozak Ivan Mazepa (1639–1709) mbajti anën e Suedisë kundër Rusisë në Luftën e Madhe Veriore (1700–1721). Mazepa, një anëtar i fisnikërisë Kozake, mori një arsim të shkëlqyer jashtë vendit provoi të jetë një lider i shkëlqyer politik dhe ushtarak duke gëzuar marrëdhënie të mira me dinastinë Romanov. Pasi Pjetri i Madh u bë car, Mazepa si hetman i dha atij më shumë se njëzet vjet të shërbimit ushtarak dhe diplomatik besnik dhe u shpërblye mirë.
Pjetri e kuptoi se për të konsoliduar dhe modernizuar pushtetin politik dhe ekonomik të Rusisë ishte e nevojshme të eliminohej hetmanati dhe aspiratat e ukrainasve dhe kozakëve për autonomi. Mazepa pranoi ftesën e polakëve për t'u bashkuar me polakët dhe suedezët kundër Rusisë. Ky veprim ishte shkatërrues për hetmanatin, autonominë ukrainase dhe Mazepën. Ai vdiq në mërgim pasi iku nga Beteja e Poltavës (1709), ku suedezët dhe aleatët e tyre kozakë pësuan një humbje katastrofike nga forcat ruse të Pjetrit.
Lituanezët dhe polakët kontrollonin pasuri të mëdha në Ukrainë, dhe e bënin ligjin vetë. Vendimet gjyqësore nga Krakov u shkelën në mënyrë rutinore, ndërsa fshatarët tatoheshin rëndë dhe praktikisht ishin lidhur me tokën si bujkrobër. Herë pas here pronarët e tokës luftonin me njëri-tjetrin duke përdorur ushtrinë e fshatarëve të Ukrainës. Polakët dhe lituanezët ishin katolikë dhe përpiqeshin me një farë suksesi për të konvertuar në katolikë fisnikërinë më të vogël ortodokse. Në 1596, ata ngritën Kishën e Njësuar, nën autoritetin e Papës, por duke përdorur ritualet e Lindjes. Ajo dominon Ukrainën perëndimore sot e kësaj dite. Tensionet midis Kishës së Njësuar dhe asaj Ortodokse nuk janë zgjidhur, dhe diferencimi fetar i la fshatarët ortodoksë të Ukrainës pa udhëheqës, pasi ata ishin ngurrues për të ndjekur fisnikët e Ukrainës.
Kozakët udhëhoqën një kryengritje, të quajtur Koliivshçina, duke filluar në territoret kufitare ukrainase të ish Federatës Polako-Lituaneze në 1768. Përkatësia etnike si një nga shkaqet rrënjësore të kësaj revolte, e cila përfshinte dhunën ukrainase që vrau dhjetëra mijëra polakë dhe hebrenj. Konflikte fetare gjithashtu shpërthyen midis grupeve në Ukrainë. Zgjerimi i konfliktit midis famullive të Kishës së Njësuar dhe atyre ortodokse përgjatë kufirit polako-rus mbi lumin Dnepr në kohën e Katerinës II përgatiti terrenin për kryengritje. Ndërsa praktikat fetare juniate (pjesëtarët e Kishës së Njësuar) ishte bërë më të latinizuara, Ortodoksia në këtë rajon tërhiqej edhe më shumë në varësi nga Kisha Ortodokse Ruse.
Shekullit i 19-të, Lufta e Parë Botërore dhe Revolucioni
Në shekullin e 19-të, Ukraina ishte një zonë rurale kryesisht e injoruar nga Rusia dhe Austria. Me urbanizimin dhe modernizimin në rritje dhe një prirje kulturore drejt nacionalizmit romantik lindi një inteligjencë ukrainase e angazhuar për rilindjen kombëtare dhe drejtësisë sociale. Poeti Taras Shevçenko (1814–1861) dhe teoricieni politik Mykhailo Drahomanov (1841–1895) udhëhoqën lëvizjen nacionaliste në rritje.
Pas rreshtimit të Ukrainës dhe Krimesë me Perandorinë Ruse në Luftën ruso-turke (1768–1774), ndodhi imigrimi i rëndësishëm gjerman, pasi ai u inkurajua nga Katerina e Madhe dhe pasardhësit e saj. Imigrimi i inkurajuar në Ukrainë dhe veçanërisht Krime nga Katerina në shpalljen e saj të migrimit të hapur në Perandorinë Ruse. Imigrimi ishte i inkurajuar për gjermanët dhe evropianët e tjerë për të pakësuar dominimin e popullsinë turke dhe për të inkurajuar përdorimin më të plotë të tokës bujqësore.
Duke filluar në shekullin e 19-të, ka pasur një migrim të vazhdueshëm nga Ukraina për t'u vendosur zonat e largëta të Perandorisë Ruse. Sipas regjistrimit të vitit 1897, ka pasur 223.000 ukrainas etnikë në Siberi dhe 102.000 në Azinë Qendrore. Mes viteve 1896 dhe 1906, pas ndërtimit të hekurudhës transiberiane, një total prej 1.6 milion ukrainas emigruan në drejtim të lindjes.
Partitë nacionaliste dhe socialiste u krijuan në fund të shekullit të 19-të. Galicia austriake, e cila gëzonte liri të konsiderueshme politike nën sundimin relativisht të butë të Habsburgëve, u bë qendra e lëvizjes kombëtare.
Ukrainasit hynë në Luftën e Parë Botërore në të dy krahët, në atë Fuqive Qendrore, nën Austrinë, dhe në atë të Antantës së Trefishtë nën Rusinë. Tre milionë e gjysmë ukrainas luftuan me ushtrinë perandorake ruse, ndërsa 250.000 luftuan me ushtrinë austro-hungareze. Gjatë luftës, autoritetet austro-hungareze themeluan Legjionin e Ukrainës për të luftuar kundër Perandorisë Ruse. Ky legjion ishte themeli i ushtrisë galiciane ukrainase që luftuan kundër bolshevikëve dhe polakëve në periudhën e pas Luftës I Botërore (1919–1923). Ata që dyshoheshin për ndjenjat rusofile në Austri u trajtuan ashpër. Deri në 5.000 përkrahës të Perandorisë Ruse nga Galicia u arrestuan dhe u vendosën në kampet e internimit austriakë në Talerhof, Steiermark dhe në një fortesë në Terezín (tani në Republikën Çeke).
Kur Lufta I Botërore përfundoi, disa perandori u shpërbënë. Midis tyre ishin perandoritë ruse dhe austriake. Revolucioni rus i vitit 1917 pasoi dhe në Ukrainë u rishfaq një lëvizje kombëtare për vetëvendosje, me ndikim të fortë komunist/socialist. Gjatë viteve 1917–1920, disa shtete të veçanta ukrainase u shfaqën për pak kohë. Republika Popullore Ukrainase, Hetmanati, Drejtoria e Ukrainës dhe Republika Sovjetike Socialiste e Ukrainës pro bolshevike (apo Ukraina sovjetike), në mënyrë të njëpasnjëshme themeluan territore në ish- Perandorinë Ruse, ndërsa Republika Popullore Perëndimore Ukrainase dhe Republika Hutsul u shfaqën për pak kohë në ish-territorin e Austro-Hungarisë. Kjo çoi në luftë civile dhe një lëvizje anarkiste e quajtur Ushtria e Zezë e udhëhequr nga Nestor Makhno, u zhvillua në jug të Ukrainës, gjatë asaj lufte.
Megjithatë, Polonia e mundi Ukrainën Perëndimore në Luftën polako-ukrainase, por dështoi në një ofensivë kundër Kievit ndaj bolshevikëve. Sipas Paqes së Rigës të arritur ndërmjet sovjetikëve dhe Polonisë, Ukraina perëndimore u përfshi zyrtarisht në Poloni, e cila nga ana e saj njohu Republikën Socialiste Sovjetike të Ukrainës në mars 1919. Me themelimin e pushtetit sovjetik në Ukrainë, vendi humbi gjysmën e territorit të tij. Galicia Lindore iu dha Polonisë, rajoni i kënetës së Pripjatit, këneta iu dha Bjellorusisë, gjysma e Ukrainës Slobode dhe skajet veriore të Severisë i mori Rusia, ndërsa në të majtë të bregut të lumit Dniestër u krijua Moldavia autonome. Përfundimisht, Ukraina u bë anëtare themeluese e Bashkimit të Republikave Socialiste Sovjetike apo të Bashkimit Sovjetik në dhjetor 1922.
Ukraina Perëndimore, Ruthenia Karpatiane, Bukovina
Lufta në Ukrainë vazhdoi edhe për dy vjet. Megjithatë deri në 1921, shumica e Ukrainës ishte marrë nga Bashkimi Sovjetik, ndërsa Galicia dhe Volhinia (Ukraina Perëndimore) u përfshinë në Poloninë e pavarur. Bukovina u aneksua nga Rumania dhe Ruthenia Karpatiane, me ndërmjetësimin e Shteteve të Bashkuara, u pranua në Republikën Çekosllovakisë si autonome.
Një lëvizje e fuqishme e fshehtë nacionaliste ukrainase u krijua në Poloni në vitet 1920 dhe 1930 për shkak të politikave nacionaliste polake në Ukrainën Perëndimore, e cila udhëhiqej nga Organizata Ushtarake Ukrainase dhe Organizata e Nacionalistëve të Ukrainës (ONU). Lëvizja tërhoqi shumë militantë ndër studentët. Armiqësitë midis autoriteteve shtetërore dhe lëvizjes popullore çoi në një numër të konsiderueshëm viktimash. Autonomia e cila i ishte premtuar Galicisë Lindore (Ukrainës Perëndimore) asnjëherë nuk u zbatua. Një numër i partive të Ukrainës, Kisha Katolike e Ukrainës, një shtyp aktiv, dhe një sektor i biznesit ekzistonte në Poloni. Kushtet ekonomike u përmirësuan në vitet 1920, por rajoni vuajti nga Depresioni i Madh në vitet 1930.
Ukraina Sovjetike e midis luftërave
Lufta civile që përfundimisht solli qeverinë sovjetike në pushtet e shkatërroi Ukrainën. Ajo la mbi 1,5 milionë të vdekur dhe qindra e mijëra të pastrehë. Përveç kësaj, Ukraina sovjetike duhej të përballej me urinë e vitit 1921. Duke e parë një Ukrainë të lodhur, qeveria sovjetike mbeti shumë fleksibël gjatë viteve 1920. Kështu, nën patronazhin e politikës së ukrainizimit të ndjekur nga lidershipi kombëtar komunist i Mikola Skripnikut, udhëheqja sovjetike inkurajoi një rilindje kombëtare në letërsi e në arte. Kultura dhe gjuha ukrainase përjetoi një rimëkëmbje, ndërsa ukrainizimi u bë një zbatimi lokal i politikës. Bolshevikët u angazhuan edhe për futjen e kujdesit shëndetësor universal, edukimin dhe përfitimet nga sigurimet shoqërore, si dhe të drejtën për punë dhe strehim. Të drejtat e grave u rritën. Shumica e këtyre politikave u ndryshuan ndjeshëm në fillim të viteve 1930, kur pushteti i Stalinit u konsolidua gradualisht për t'u bërë udhëheqës faktik i partisë komuniste.
Komunistët i dhanë një pozitë të privilegjuar në punë fizike, klasës më të madhe në qytete, ku dominonin rusët. Punëtori tipik ishte më i lidhur me identitetin e klasës se sa të përkatësisë etnike. Edhe pse kishte incidente të fërkimit etnik midis punëtorëve (përveç ukrainasve dhe rusëve ka pasur një numër të madh polakësh, gjermanë, hebrenj, dhe të tjerë në fuqinë punëtore Ukrainës), punëtorët industriale kishin adoptuar tashmë kulturën dhe gjuhën ruse në një masë të konsiderueshme. Punëtorët etnikë ukrainas nuk tërhiqeshin më nga fushatat e ukrainizimit apo derusifikimit në numër kuptimplotë, por mbetën anëtarë besnikë të klasës punëtore sovjetike. Nuk kishte asnjë antagonizëm të rëndësishëm midis punëtorëve duke identifikuar veten si ukrainase ose ruse.
Duke filluar nga fundi i viteve 1920, Ukraina u përfshi në industrializimin sovjetik dhe prodhimi industrial i republikës u katërfishua gjatë viteve 1930.
Industrializimi kishte një kosto të rëndë për fshatarësinë, demografikisht shtylla kurrizore e kombit Ukrainës. Për të kënaqur nevojën e shtetit për rritjen e furnizimit me ushqim dhe për të financuar industrializimin, Stalini krijoi një program të kolektivizimit të bujqësisë, duke i detyruar fshatarët me dhunë, nëpërmjet trupave ushtarake dhe policisë sekrete, të bashkonin tokat dhe kafshët në ferma kolektive dhe u vendosën kuota prodhimi të larta për fshatarësinë. Ata që rezistuan u arrestuan dhe u deportuan. Kolektivizimi kishte një efekt shkatërrues në produktivitetin bujqësor. Anëtarët e fermave kolektive nuk lejoheshin të merrnin asnjë kokërr grurë derisa të realizonin kuotat jorealiste. Kjo bëri që në vitet 1932–1933, miliona të vdisnin nga uria në një zi buke njohur si Holodomor ose "Uria e madhe".
Lufta e Dytë Botërore
Kievi pësoi dëme të mëdha gjatë Luftës së Dytë Botërore. Ai u pushtua nga Gjermania naziste nga 19 shtator 1941 deri më 6 nëntor 1943. Pas pushtimit të Polonisë në shtator të vitit 1939, trupat gjermane dhe sovjetike ndanë territorin e Polonisë. Kështu, Galicia Lindore dhe Volhinia me popullsinë e tyre ukrainase u ribashkuan me pjesën tjetër të Ukrainës. Bashkimi që Ukraina arriti për herë të parë në historinë e saj ishte një ngjarje vendimtare në historinë e kombit.
Në vitin 1940, Rumania lëshoi Besarabinë dhe Bukovinën veriore në përgjigje të kërkesave sovjetike. Republika Socialiste Sovjetike e Ukrainës mori rrethet veriore dhe jugore të Besarabisë, Bukovinën veriore dhe në rajonin Herca. Por kjo ia la pjesën perëndimore të Republikës Autonome Socialiste Sovjetike të Moldavisë, Republikës Socialiste Sovjetike të Moldavisë të sapo krijuar. Të gjitha këto përfitime territoriale ishin të njohur ndërkombëtarisht nga traktatet e paqes së Parisit të 1947.
Ushtritë gjermane sulmuan Bashkimin Sovjetik më 22 qershor 1941, duke filluar katër vjet luftë të përgjithshme të pandërprerë. Aleatët e Boshtit fillimisht avancuan kundër përpjekjeve të dëshpëruara, por të pasuksesshme të Ushtrisë së Kuqe. Në betejën për rrethimin e Kievit, qyteti u vlerësua si një "Qytet Hero", sepse rezistenca nga Ushtria e Kuqe dhe nga popullsia lokale qënë e egër. Më shumë se 600,000 ushtarë sovjetikë (ose një e katërta e Frontit Perëndimor Sovjetik) u vranë ose u zunë robër atje.
Edhe pse shumica e ukrainasve luftuan së bashku me Ushtrinë e Kuqe dhe rezistencën sovjetike, disa elementë të fshehtë nacionalistë ukrainas krijuan një formacion nacionalist anti-sovjetik në Galici, Ushtrinë Kryengritëse Ukrainase (1942). Disa herë ajo u bë aleate me forcat naziste, ajo bëri edhe masakrat ndaj polakëve etnikë, dhe, pas luftës, vazhdoi të luftojë BRSS-në. Duke përdorur taktikat e luftës guerile, kryengritësit synuan vrasje dhe terror për ata që i perceptonin si përfaqësues, ose bashkëpunëtorë në çdo nivel me, shtetin sovjetik.
Në të njëjtën kohë, Ushtria Çlirimtare e Ukrainës, një tjetër lëvizje nacionaliste, luftoi së bashku me nazistët.
Në total, numri i ukrainasve etnikë që luftuan në radhët e ushtrisë sovjetike është vlerësuar nga 4.5 milion në 7 milionë. Rezistenca partizane guerrile pro – sovjetike në Ukrainë është vlerësuar nga 47.800 në fillim të pushtimit në 500.000 në kulmin e saj në vitin 1944, me rreth 50% ukrainas etnikë. Në përgjithësi, shifrat e Ushtrisë Kryengritëse Ukrainase nuk janë shumë të besueshme, me shifra duke filluar diku nga 15,000 në 100.000 luftëtarë.
Shumica e RSS të Ukrainës u organizua në kuadër të Reichskommissariatit të Ukrainës, me qëllimin për të shfrytëzuar burimet e saj dhe vendosjen eventuale të gjermanëve. Fillimisht, disa ukrainas perëndimorë, të cilët i ishin bashkuar Bashkimit Sovjetik në 1939 nën presion, i përshëndetën gjermanët si çlirimtarë. Por sundimi brutal gjerman në territoret e okupuara përfundimisht i ktheu mbështetësit e tyre kundër tyre. Administratorët nazistë të territoreve të pushtuara sovjetike bënë pak përpjekje për të shfrytëzuar pakënaqësinë e ukrainasve me politikat ekonomike dhe politike staliniste. Në vend të kësaj, nazistët ruajtën sistemin e fermave kolektive, bënë sistematikisht nga politika gjenocidale kundër hebrenjve, deportuan njerëz për të punuar në kampet e punës së detyruar në Gjermani, dhe filluan një shpopullim sistematik të Ukrainës (së bashku me Poloninë) për ta përgatitur atë për kolonizimin gjerman. Ata bllokuan transportin e ushqimit në lumin Kiev.
Pjesa më e madhe e luftimeve të Luftës së Dytë Botërore u zhvillua në Frontin Lindor. Është vlerësuar se 93% e të gjitha viktimave gjermane ishin të Frontit Lindor. Humbjet e përgjithëshme të shkaktuara mbi popullsinë e Ukrainës gjatë luftës janë vlerësuar në midis pesë dhe tetë milion, duke përfshirë mbi gjysmë milioni hebrenj të vrarë nga Einsatzgruppen, nganjëherë me ndihmën e bashkëpunëtorëve vendas. Nga rreth 8.7 milion trupash sovjetike që ranë në luftë kundër nazistëve, 1,4 milion ishin ukrainas etnikë. Dita e Fitores festohet si një nga dhjetë festat kombëtare ukrainase.
Periudha pas Luftës së Dytë Botërore
Republika u dëmtua rëndë nga lufta, dhe kjo kërkoi përpjekje të mëdha për tu rimëkëmbur. Më shumë se 700 qytete dhe qyteza dhe 28.000 fshatra u shkatërruan. Situata u përkeqësua nga uria në 1946–1947, e cila u shkaktua nga një thatësirë dhe infrastruktura e shkatërruar nga lufta. Numri i të vdekurve të deklaruar nga kjo uri është i ndryshëm, por edhe vlerësimi më i ulët është në dhjetëra mijëra.
Në vitin 1945, RSS e Ukrainës u bë një nga anëtarët themelues të organizatës së Kombeve të Bashkuara. Kompjuteri i parë sovjetik, MESM (Малая Электронно-Счетная Машина, Makina e Vogël Elektronike Llogaritëse), u ndërtua në Institutin e Elektroteknologjisë të Kievit dhe filloi nga puna në vitin 1950. thumb|200px|Sergei Koroljov kreu i grupit projektues gjatë garë së hapësirës.
Spastrimi etnik i pas luftës ndodhi në Bashkimin Sovjetik të sapo zgjeruar. Që nga 1 janari i vitit 1953 ukrainasit ishin të dytët, pas rusëve midis të "dëbuarve të veçantë" të rritur, duke përbërë 20% të totalit. Përveç kësaj, mbi 450.000 gjermanë etnikë nga Ukraina dhe më shumë se 200.000 Tatarë të Krimesë ishin viktima të dëbimeve me forcë.
Pas vdekjes së Stalinit në vitin 1953, Nikita Hrushovi u bë udhëheqës i ri i BRSS-së. Duke shërbyer si Sekretari i Parë i Partisë Komuniste të RSS të Ukrainës në 1938–49, Hrushovi e njihte mirë Republikën. Pas marrjes së pushtetit në gjithë Bashkimin Sovjetik, ai filloi të theksojë miqësinë midis kombeve Ukrainës dhe Rusisë. Në vitin 1954, përvjetori i 300 i Traktatit të Perejaslavit u festua gjerësisht. Krimeja u transferua nga Republika Federative Socialiste Sovjetike e Rusisë në RSS të Ukrainës.
Në vitin 1950, republika e kishte tejkaluar plotësisht nivelin e para-luftës të industrisë dhe të prodhimit. Gjatë planit pesë vjeçar 1946–1950, gati 20% e buxhetit Sovjetik ishte investuar në Ukrainën Sovjetike, një rritje prej 5% nga planet e paraluftës. Si rezultat, fuqia punëtore e Ukrainës u rrit 33.2% 1940–1955, ndërsa prodhimi industrial u rrit 2.2 herë në të njëjtën periudhë.
Sovjetike Ukraina u bë shpejt një lider evropian në prodhimin industrial, dhe një qendër e rëndësishme e industrisë së armëve sovjetike dhe e hulumtimit të teknologjisë së lartë. Një rol i tillë i rëndësishëm rezultoi në një ndikim të madh të elitës lokale. Shumë anëtarë të udhëheqjes sovjetike erdhën nga Ukraina, sidomos Leonid Brezhnjevi. Ai më vonë rrëzoi Hrushovin dhe u bë lideri sovjetik në vitet 1964–1982. Shumë sportistë, shkencëtarë dhe artistë të shquar sovjetikë vinin nga Ukraina.
Më 26 prill 1986, një reaktor i energjisë bërthamore në Çernobil shpërtheu, duke rezultuar në Katastrofën e Çernobilit, aksidenti më i rëndë i një reaktori bërthamor në histori. Ky ishte i vetmi aksident që ka marrë shkallën më të lartë të mundshëm 7 nga Shkalla e Ngjarjeve Ndërkombëtare Bërthamore, duke treguar një "aksident të madh", deri katastrofën bërthamore të Fukushima Daiichi në mars 2011. Në kohën e aksidentit, 7 milionë njerëz jetonin në territoret e ndotura, duke përfshirë 2.2 milion në Ukrainë.
Pas aksidentit, qyteti i ri i Slavutiçit u ndërtua jashtë zonës së ndaluar për të strehuar dhe mbështetur punonjësit e uzinës, e cila u çmontua në vitin 2000. Një raport i përgatitur nga Agjencia Ndërkombëtare e Energjisë Atomike dhe Organizata Botërore e Shëndetësisë rezultonin 56 vdekje të drejtpërdrejta në aksident dhe vlerësohen rreth 4,000 vdekje nga kanceri më vonë.
Pavarësia
Më 16 korrik 1990, parlamenti i ri miratoi Deklaratën e Sovranitetit Shtetëror të Ukrainës. Deklarata themeloi parimet e vetëvendosjes së kombit të Ukrainës, demokracisë, pavarësisë politike dhe ekonomike të saj, dhe prioritetin e ligjit të Ukrainës për territorin ukrainas kundrejt ligjit Sovjetik. Një muaj më parë, një deklaratë e ngjashme u miratua nga parlamenti i RFSS të Rusisë. Kjo filloi një periudhë konfrontimi midis qendrës sovjetike, dhe autoriteteve të reja të republikës. Në gusht të vitit 1991, një fraksion konservator midis udhëheqësve komunistë të Bashkimit Sovjetik u përpoq me një grusht shteti të hiqte Mihail Gorbaçovin dhe të rivendoste pushtetin e partisë komuniste. Pas përpjekjes së dështuar, më 24 gusht 1991 parlamenti ukrainas miratoi Aktin e Pavarësisë në të cilin parlamenti e deklaroi Ukrainën shtet të pavarur demokratik.
Referendumi dhe zgjedhjet e para presidenciale u mbajtën më 1 dhjetor 1991. Atë ditë, më shumë se 90 % e elektoratit shprehën mbështetjen e tyre për Aktin e Pavarësisë, dhe ata zgjodhën kryetar të parlamentit, Leonid Kravçuk për të shërbyer si President i parë i vendit. Në takimin në Brest, Bjellorusi më 8 dhjetor, të pasuar nga mbledhja në Alma Ata më 21 dhjetor, udhëheqësit e Bjellorusisë, Rusisë dhe Ukrainës, shkrihet zyrtarisht Bashkimi Sovjetik dhe formohet Bashkësia e Shteteve të Pavarura (CIS).
Revolucioni Portokalli
thumb|220px|left|Protestuesit në Sheshin e Pavarësisë në ditën e parë të Revolucionit Portokalli.
Në vitin 2004, Viktor Janukoviç, në atë kohë kryeministër, u shpall fitues i zgjedhjeve presidenciale, të cilat ishin manipuluar në masë të madhe, siç vendosi më vonë Gjykata e Lartë e Ukrainës. Rezultatet shkaktuan një protestë publike në mbështetje të kandidatit të opozitës, Viktor Jushçenko, i cili sfidoi rezultatin e zgjedhjeve. Kjo rezultoi në Revolucionin Portokalli paqësor, duke e çuar Viktor Jushçenko dhe Julia Timoshenkon në pushtet, ndërsa Viktor Janukoviçin në opozitë.
Janukoviçi kthye në pushtet në vitin 2006, kur ai u bë kryeministër në Aleancën e Bashkimit Kombëtar, deri në zgjedhjet e parakohshme në shtator 2007 që bënë Timoshenkon kryeministre përsëri.
Mosmarrëveshjet me Rusinë mbi borxhet për gazin natyror ndërprenë për një kohë të shkurtër të gjitha furnizimet me gaz në Ukrainë në vitin 2006 dhe përsëri në vitin 2009, duke çuar në mungesa të gazit në disa vende të tjera evropiane.
Viktor Janukoviçi u zgjodh President në vitin 2010 me 48% të votave.
Euromejdani dhe revolucioni i vitit 2014
thumb|left|220px|Euromejdani në Kiev më 1 dhjetor 2013.