cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gisele Bündchen
Përkrahjet dhe fitimet
Që debutimin e saj, Bündchen ka qenë përballë një shumëllojshmëri e fushatave të reklamave duke përfshirë disa sezonet e Christian Dior, Balenciaga, Mervyn së, Dolce & Gabbana, Missoni, Versace, Givenchy, BVLGARI, Lanvin, Guerlain, Valentino, Ralph Lauren, Earl Jean, Zara, Chloe, Michael Kors, Louis Vuitton dhe Victoria's Secret. Ajo është shfaqur në reklama për locion Nivea dhe është fytyra e disa markave Brazilian përfshirë Vivo, Multiplan (Blerje kompleksesh), Colcci, Credicard (Citibank) dhe Volkswagen do Brasil. Pas C & A Brazil pajtuar Bündchen si një spokesmodel dhe filloi transmetimin e reklama televizive, shitjet u rritën me 30 %. Në Rio Moda Inverno 2006. Më maj 2006, Bündchen nënshkroi një marrëveshje shumë-milionë dollarësh, këtë herë me gjigandin amerikan Apple Inc. Ajo luajti në një fushatë për të nxitur reklamat e re Macintosh përmes reklama Get a Mac. Gjithashtu në vitin 2006, Bündchen u bë fytyrë e re e Zvicrës Ebel orëndreqës luksoze.
Një ekonomist amerikan i quajtur Fred Fuld zhvilluar një indeks të aksioneve për të matur e përmirësimit të performancës fitim të kompanive të përfaqësuara nga Bündchen krahasuar me Dow Jones Industrial Average. Sipas Fuld, Gisele Bündchen Stock Index ishte deri 15 % nga maji deri në korrik 2007, në thelb tejkaluar Dow Jones Industrial Average që u rrit vetëm 8,2 %.
Turqia
Turqia ose Tyrqia (turqisht: Türkiye), zyrtarisht njohur si Republika e Turqisë (turqisht: Türkiye Cumhuriyeti), është një shtet transkontinental në Euroazi, që shtrihet kryesisht në Azinë e Vogël dhe me një pjesë të vogël në Gadishullin Ballkanik në Evropë. Turqia është një republikë parlamentare, demokratike e sekulare me një trashëgimi të shumëllojshme kulturore. Turqia kufizohet me tetë vende: me Greqinë në perëndim; me Bullgarinë në veriperëndim; me Gjeorgjinë në verilindje; me Armeninë, Azerbajxhanin e Iranin në lindje, me Irakun në juglindje dhe me Sirinë në jug. Turqia në perëndim laget nga Deti Marmara, në veri nga Deti i Zi dhe në jug nga Deti Mesdhe. Bosfori, Egjeu dhe Dardanelet e ndajnë Trakinë dhe Azinë e Vogël; gjegjësisht Evropën dhe Azinë. Vendndodhja e Turqisë i ka dhënë asaj rëndësi gjeografike e politike dhe strategjike përgjatë historisë.
Turqia ka qenë e banuar që në paleolit nga qytetërime të ndryshme të lashta anadollake, siç ishin asirianët, greqishtfolësit antike, trakët, frigët, urartët dhe armenët. Pas pushtimit nga Leka i Madh, kjo trevë u helenizua, një proces që vazhdoi edhe gjatë Perandorisë Romake dhe gjatë kalimit në Perandorinë Bizantine. Selxhukët filluan mërgimin në këtë trevë në shekullin XI, duke filluar kështu procesin e turqizimit, që u përshpejtua pas fitores së selxhukëve ndaj bizantinëve në Betejën e Mancikertit në vitin 1071. Sulltanati i Rumit sundoi Azinë e Vogël deri në pushtimin mongol më 1243, kur u shpërbë në disa principata të vogla turke.
Në mesin e shekullit XIV, osmanët filluan të bashkojnë Anadollin dhe të krijojnë një perandori që do të përfshinte shumicën e Evropës juglindore, Azisë perëndimore dhe Afrikës veriore, duke u bërë kështu një fuqi e madhe në Euroazi dhe Afrikë gjatë fillimit të kohës së re. Perandoria Osmane arriti kulmin e fuqisë së saj në shekullin XVI, veçanërisht gjatë sundimit (1520–1566) të sulltan Sylejmanit të Madhërishëm. Ajo mbeti e fuqishme dhe pati ndikim të madh për dy shekuj, derisa dështime të rëndësishme si Lufta e madhe turke (1683–99) dhe Lufta ruso-turke (1768–74) e detyruan të heqë dorë nga territore strategjike në Evropë, duke sinjalizuar kështu humbjen e fuqisë ushtarake dhe pasurisë së dikurshme. Reforma e Tanzimatit e shekullit XIX, që kishte për qëllim modernizimin e shtetit osman, dëshmoi të jetë e papërshtatshme në shumicën e fushave dhe të ndalojë shpërbërjen e perandorisë. Në vitin 1876 u miratua kushtetuta osmane dhe u themelua parlamenti, i cili u pezullua nga sulltan Abdylhamidi II në vitin 1878, për tu rikthyer nga xhonturqit në vitin 1908. Po në atë vit, Bullgaria shpalli pavarësinë dhe Austro-Hungaria aneksoi Bosnjën dhe Hercegovinën. Lufta italo-turke (1911–1912) nxiti Lidhjen e Ballkanit për të filluar Luftërat Ballkanike (1912–1913), të cilat i shkaktuan Perandorisë Osmane humbjen e shumicës së territoreve të mbetura në Evropë dhe shkaktoi fillimin e pastrimit etnik më të madh ndaj myslimanëve osmanë në Gadishullin Ballkanik që nga Lufta ruso-turke (1877-1878), duke rezultuar në shpërngulje masive të myslimanëve në drejtim të Azisë së Vogël. Zhgënjimet nga këto humbje sollën në grushtin e shtetit osman të viti 1913, ku vendi u vendos nën kontrollin e tre pashallarëve, të cilët vendosën t'i bashkohen Fuqive qendrore në Luftën e Parë Botërore (1914–1918), të cilët në fund të fundit u mundën nga Fuqitë aleate. Pas luftës, konglomerati i territoreve dhe popujve që formonin Perandorinë Osmane u shpërbë në disa shtete të reja.
Lufta turke për pavarësi (1919–1922), e nisur nga Mustafa Qemal Ataturku dhe kolegët e tij kundra Fuqive Aleate pushtuese, rezultoi në heqjen e monarkisë në vitin 1922 dhe themelimin e Republikës së Turqisë në vitin 1923, ku si kryetar i parë u zgjodh Ataturku.
Turqia është anëtare e Organizatës së Kombeve të Bashkuara, një anëtare e hershme e NATO-s dhe anëtare themeluese e OECD-ës, OSCE-së, G-20-s dhe Organizatës së Bashkëpunimit Islam. Pasi u bë një nga anëtaret e para të Këshillit të Evropës në vitin 1949, Turqia u bë një anëtare e asociuar e Bashkësisë Evropiane Ekonomike në vitin 1963, u anëtarësua në Bashkimin Doganor të Bashkimit Evropian në vitin 1995 dhe filloi negociatat e anëtarësimit me Bashkimin Evropian në vitin 2005. Ekonomia në rritje e Turqisë dhe nismat diplomatike të saj kanë çuar në njohjen e saj si fuqi rajonale.
Etimologjia
Fjalë greke Tourkia (greqisht: Τουρκία) është përdorur nga perandori bizantin Konstandini VII Porfirogjeni në librin e tij "Mbi administratimin e Perandorisë" (latinisht: De Administrando Imperio), edhe pse ai me fjalën "turq" gjithmonë ai iu referua magjarëve. Në mënyrë të ngjashme edhe Perandoria mesjetare Hazare, një shtet turkik në brigjet veriore të Detit të Zi dhe Liqenit Kaspik, njihej si Tourkia ("Vendi i turqëve") në burimet bizantine. Perandoria Osmane shpesh njihej si Turqi ose Perandoria Turke në mesin e bashkëkohësve evropian të saj.
Gjeografia
Turqia është një vend që shtrihet në dy kontinente në atë Evropian dhe Aziatik. Është i rrethuar nga veri me Detin e Zi, nga jugu me Detin Mesdhe dhe perëndim me Detin Egje. Në veriperëndim ndodhet Deti Marmara. Teritori aziatik i Turqisë kufiziohet me Gjeorgjinë, Armeninë dhe Azerbajxhani në verilindje; Irani në lindje, Iraku dhe Siria në jug. Teritori europian kufizohet me Greqinë e Bulgarinë.
Në Turqi mbizotëron vargmali euroaziatik që shtrihen nga lindja a perëndim: me malin Pontici dhe përfundon me malin Tauro. Maja më e lartë është mali Ararat (5167 m). Mund të përmendim dhe malet Elmadag, Karabuk e Bozdaglar.
Vendi ndahet në tre zona klimaterike: Klima është oqeanike në bregdetin e Detit të Zi, subtropikale në Mesdhe dhe Egje bregdetit dhe kontinentale në të brendshme (Rrafshnalta e Andollidës). Cilësohet me reshje të vogla dhe me mungesë të ujit.
Historia
280px|parapamje|Zgjerimi i Principatës në Perandori ndër shekuj Pjesa evropiane e Turqisë ka qenë gjithnjë një qendër ballkanike, ndërsa rreth viteve 552 në Azinë e Mesme formohet Paria më e vjetër sunduese e popujve turk. Nën udhëheqjen e Osmanit I, që udhëhoqi nga 1299-s deri në 1326-n, turqit e ardhur nga Turkstani (Azia e Mesme) çlirohen nga selxhukët (edhe këta racë turke) dhe formojnë Turqinë e vjetër apo Perandorinë Osmane e cila në shekullin XIV / XV u zgjerua përtej ishullit ballkanik. Sulltan Mehmedi II që udhëhoqi nga 1451-1481 arrin të marrë në dorë Kostandinopojën (Stambolli) që kishte mbetur si enklavë e rrethuar nga zgjerimi. Ndërsa Sulltan Selimi I që udhëhoqi perandorin nga 1512-a deri në 1520-n, e ngriti Stambollin në qendër të perandorisë së vet dhe pas pushtimit të Sirisë dhe Egjiptit (Misirin) në 1517-n e merr edhe nderin e Kalifit.
Sulltan Sylejmani që udhëhoqi nga 1520-a (deri në 1566-n) gjatë viteve 1526-1541 pushton pjesën më të madhe të Hungarisë dhe në 1529-n e rrethon Vjenën. Deri në këtë kohë perandoria osmane kishte shtrirë sundimin e plotë apo kishte futur në ndikimin e vetë pjesë të mëdha të Azisë dhe Afrikës. Nën perandorin në këtë kohë gjendeshin ndër të tjerat edhe viset e bregut veriorë të Detit të Zi, Armenia, Mesopotamia, Arabia, Tripolitania, Tunizia dhe Algjeria.
Me hyrjen në luftë të Rusisë kundër perandorisë osmane e cila gjendej në luftë me perandorinë Austro-Hungareze, sundimi osman fillon të lëkundet në pjesën evropiane. Në të njëjtën kohë ndikimi i kundërshtarëve në Parinë lokale të Ballkanit shkaktoi konflikte të brendshme në Perandorinë Osmane. Kështu nga këto Pari në shekullin e XIX formohen popuj krishterë sllavë si serbët, bullgarët dhe ortodoksët greqishtfolësit të cilët përdoren për luftimin e brendshëm të perandorisë. Bosnja dhe Hercegovina bie në dorë të Austro-Hungarisë në 1878-n, Pasha i Egjiptit gjithnjë e më shumë i ikën ndikimit të Sulltanit. Në pjesën lindore të Turqisë paraqitet problemi i armenëve, të cilin sulltani e zgjidhi me ashpërsi, në Mesdhe, Italia e pushton Tripolaninë (Tripoli, Libi) në 1911/1912-n. Dhe së fundi në Ballkan, lufta e I ballkanike e ngushton sundimin Osmanë në Trakinë lindore (Rumelinë).
Reforma e Xhonturqve (turqit e rijnë) bëri që ata ta marrin sundimin mbi perandorin. Në luftën I botërore, perandoria hyn në luftë në anën e boshtit të fuqive të mesme. Më 1917/18-n prapë në lindje paraqitet problemi i armenëve, i cili përsëri zgjidhet me ashpërsi. Me marrëveshjen e Severes (Séveres) në 1920-n kufiri i perandorisë ngushtohet në Anatoli dhe i duhej ta njihte sundimin grek të Izmirit. Mirëpo Mustafa Kemal Pasha (më vonë Ataturku) në krye të forcave çlirimtare turke e dëboi ushtrinë e grekëve dhe aleatët në 1921/22-n nga Azia e Vogël dhe me Paqen e Luzianës (Lausanne) në 1922-n përfundon sundimi i sulltanit (aktualisht ishte Mehmedi VI).
Në 1923-n thirret republika dhe president i parë i saj shpallet Mustafa Kemal Ataturku, ndërsa në 1924-n shpallet i pavlefshëm edhe Hilafeti. Ataturku ndërmerr reforma të shumta në bazë të zhvillimeve evropiane. Në luftën II botërore, Turqia i shpalli luftë Gjermanisë në shkurt të 1945-s, gati pas përfundimit të luftës. Në 1952-shin anëtarësohet në NATO dhe në 1955-n së bashku me Britaninë e Madhe, Irakun, Iranin dhe Pakistanin krijojnë paktin e quajtur Pakti i Bagdadit. Me ShBA-në në mars të 1959-s vendos një marrëveshje të sigurisë së mbrojtjes bilaterale.
Pas tërheqjes së Irakut nga Pakti i Bagdadit, në 1959-n formohet CENTO. Në vitin 1960, ndodh një puç ushtarak dhe pas miratimit të kushtetutës së 1961-s, në 1965-n vjen qeveria e S. Demirelit, të cilën në 1971-shin armata turke e detyron të japë dorëheqje. Pas zgjedhjeve dhe lehtësimit të gjendjes së jashtëzakonshme (shtetrrethimit) pasojnë dy puçe ushtarake në 1974-n dhe 1980-n. Në 1982-shin, populli miraton një kushtetutë të re me të cilën përsëri instalohet një demokraci parlamentare dhe në 1983-shin mbahen zgjedhjet e lira.
Gjatë vitit 1974, pas konfliktit në Qipro, trupat turke marrin nën mbrojtje pjesën veriore. Luftimi i Partisë së Kurdëve për Pavarësi (PKK) në Turqi dhe Irak, pas vitit 1991 merr përmasa më të gjera dhe në 1999-n, kapet udhëheqësi i kësaj partie A. Yçalani (Öcalan) i cili gjykohet me vdekje për disa aksione terroriste. Pas kësaj PKK-ja tërhiqet nga lufta e armatosur dhe vepron në Irak.
Tendencat për një republikë islame të toleruar gjatë qeverisjes së Nexhmetin Erbakanit nga viti 1996-1997, nën ndikimin e opinionit dhe armatës turke u ndaluan. Pas vitit 1999 paraqiten afrimet në politikën me kundërshtarin e përhershëm Greqinë dhe pjesën jugore të Qipros. Nga fundi i po këtij viti merr statutin e kandidatit për anëtarësim në Bashkimin Evropian. Nga 1993-shi deri në 2000-shin president i shtetit ishte Demireli dhe nga 2000-shi A. N. Sezeri, nga 1999-a kryeministër ishte B Eçeviti (B. Ecevit). Sot Turqia eshte Republikë Parlamentare.
Ndarja administrative
Turqia ka një strukturë unitare sa i takon administrimit dhe ky aspekt është një nga faktorët më të rëndësishëm në formësimin e administratës publike turke. Kur tre pushtetet (ai ekzekutiv, legjislativ dhe gjyqësor) merren parasysh si funksionet kryesore të shtetit, administratës lokale i mbetet pak pushtet. Turqia ka një sistem unitar dhe jofederal dhe provincat janë në vartësi të shtetit. Administratat lokale janë themeluar të shërbejnë në vend dhe qeveria është e përfaqësuar nga prefektë dhe prefektë të qytetit. Përveç prefektëve dhe prefektëve të qytetit, zyrtarë të tjerë të lartë publikë emërohen nga qeveria qendrore në vend që të emërohen nga kryetarët e bashkive ose të zgjedhur nga zgjedhësit. Bashkitë turke kanë organe lokale legjislative (turqisht: belediye meclisi) për vendimmarrje në çështjet bashkiake.
Brenda kësaj kornize unitare, Turqia është e ndarë në 81 provinca për qëllime administrative. Çdo provinë është e ndarë në qarqe, me një total prej 923 qarqesh. Turqia gjithashtu është e ndarë në 7 rajone dhe 21 nënrajone për qëllime gjeografike, demografike dhe ekonomike, megjithatë, ata nuk përfaqësojnë një strukturë administrative.
Politika
Midis 1923-shit dhe 2018-s, Turqia ishte një demokraci përfaqësuese parlamentare. Një sistem presidencial u miratua me referendum në vitin 2017; sistemi i ri hyri në fuqi me zgjedhjet presidenciale në 2018-n dhe i jep presidentit kontroll të plotë të ekzekutivit, duke përfshirë fuqinë për të nxjerrë dekrete, për të emëruar kabinetin e tij, për të hartuar buxhetin, për të shpërndarë parlamentin duke thirrur zgjedhje të parakohshme dhe për të bërë emërime në burokracia dhe gjykatat. Zyra e kryeministrit është hequr dhe kompetencat e saj (së bashku me ato të kabinetit) i janë transferuar presidentit, i cili është kreu i shtetit dhe zgjidhet për një mandat pesëvjeçar me zgjedhje të drejtpërdrejta. Rexhep Taip Erdoan është presidenti i parë i zgjedhur me votim të drejtpërdrejtë. Kushtetuta e Turqisë rregullon kuadrin ligjor të vendit. Ai përcakton parimet kryesore të qeverisjes dhe e vendos Turqinë si një shtet unitar të centralizuar.
Pushteti ekzekutiv ushtrohet nga Presidenti, ndërsa pushteti legjislativ i është dhënë parlamentit njëdhomësh, të quajtur Asambleja e Madhe Kombëtare e Turqisë. Gjyqësori është nominalisht i pavarur nga ekzekutivi dhe legjislativi, por ndryshimet kushtetuese që hynë në fuqi me referendumet në 2007, 2010 dhe 2017 i dhanë pushtet më të madh presidentit dhe partisë në pushtet për emërimin ose shkarkimin e gjyqtarëve dhe prokurorëve. Gjykata Kushtetuese ngarkohet me vendimin mbi konformitetin e ligjeve dhe dekreteve me kushtetutën. Këshilli i Shtetit është gjykata e zgjidhjes së fundit për çështjet administrative dhe Gjykata e Lartë e Apelit për të gjitha të tjerat.
Ekonomia
Bujqësia veçohet me kultivimin e drithërave dhe panxharsheqerit; për eksport kultivohet rrushi, pemët jugore, mëndafshi, duhani, lajthitë dhe çaji. Blegtoria veçohet me kultivimin e dhenëve dhe dhive.
Nxirren xehja e qymyrit, nafta, xehja e kromit, bakrit dhe baryt. Industria veçohet për sektorin e ushqimit, hekurit e çelikut, tekstilit dhe në jug e perëndim edhe industria kimike.
Eksporti karakterizohet me eksportimin e produkteve bujqësore dhe xeheve në vendet partnere kryesore si Gjermania, ShBA-ja dhe Arabia Saudite.
Të tjera
Rrjeti i komunikacionit është i gjithanshëm, rrugë dhe hekurudha moderne, porte detare të njohura në Mersinë, Stamboll dhe Izmir, ndërsa në Ankara, Stamboll, Izmir dhe Antali janë portet ajrore ndërkombëtare më të njohura.
Lincoln County (Nevada)
Lincoln County është një nga  qarqet në shtetin federal Nevada të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Brez pas brezi në luftë për shkolla shqipe
"Brez pas brezi në luftë për shkolla shqipe" monografi e autorit Nehat Jahiu.
Pershkrimi
Libri (me mbi 500 faqe) titulluar Brez pas brezi në luftë për shkolla shqipe i kushtohet zhvillimit të arsimit shqip në Komunën e Likovës (Sllupçan, Orizare, Allashec, Izvor, Bellanoc, Runicë dhe Zallkuq) të Maqedonisë së Veriut. Nehat Jahiu në monografinë e tij shkruan se shkollat shqipe në territorin e Komunës së Likovës u hapën për herë të parë pas luftës në vitin shkollor 1945/46 dhe mësimin në gjuhën shqipe e zhvilluan në shtëpia private, mejtepe e xhamia. Në këtë monografi, me përpikëri është dhënë historiku i këtyre shkollave, lista me biografitë e qindra arsimtarëve e punonjësve të tjerë të këtyre shkollave, lista me biografitë e drejtorëve që i udhëhoqën me sukses këto institucione si dhe pasqyra e përgjithshme e nxënësve sipas viteve shkollore. Gjithashtu, në të janë paraqitur dhe analizuar aktivitetet e lira të nxënësve etj.
Kapituj të veçantë në këtë monografi janë: “Qëndresa heroike e një populli”, “Viti 2001 – tragjik për një popull”, “Arsimi shqip gjithnjë i pengoi dikujt” etj. Është interesant edhe kapitulli “Pritja dhe strehimi i refugjatëve kosovarë gjatë luftërave të viteve 1998/1999. (Ekzistojnë shënime se edhe disa refugjatë nga vendbanimet kufitare të Maqedonisë gjetën strehim në Kosovë, në komunën e Vitisë, gjatë trazirave të vitit 2001).
Në monografi janë dhënë edhe emrat dhe biografitë e disa arsimtarëve dhe nxënësve dëshmorë e martirë të këtyre shkollave, si dhe të atyre qytetarëve që me armë në dorë ranë në altarin e lirisë në vitin 2001. Në fund të librit jepen edhe disa shtojca të veçanta si “Gjurmë dhe tituj”, “Faqe nga gazetat”, “Poezi – përkushtime”, “Fotografi që flasin”, “Letër nënës” (nga i biri, luftëtari i lirisë, dërguar në mëngjezin e datës 10 Qershor, 2001 me rastin e granatimit të fshatit) etj. Për hartimin e kësaj vepre, autori ka shfrytëzuar një literaturë të pasur.
Marrëdhëniet mes Mali të Zi dhe Maqedonisë së Veriut
Si Mali i Zi ashtu edhe Republika e Maqedonisë së Veriut janë anëtarë të plotë të Këshillit të Evropës dhe të NATO-s. Ministria e Jashtme e Maqedonisë së Veriut thekson se dy vendet kanë lidhje të shkëlqyera politike, pa asnjë çështje të hapur mes dy vendeve. Ambasada e Maqedonisë së Veriut në Mal të Zi ndodhet në kryeqytetin e Podgoricës. Ambasada e Malit të Zi në Maqedoninë e Veriut ndodhet gjithashtu në kryeqytetin e vendit, që është Shkupi. Gjithashtu, Mali i Zi ka një konsullatë nderi në qytetin e Manastirit.
Historia
Të dy shtetet tashmë të pavarura, Mali i Zi dhe Maqedonia e Veriut ndajnë një histori të përbashkët, pasi të dyja ishin republika përbërëse të Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë. djathtas|parapamje|160x160px| [[Republika Socialiste e Malit të Zi dhe Republika Socialiste e Maqedonisë brenda Jugosllavisë]] Kur Jugosllavia filloi shpërbërjen në fillim të viteve 1990, dy republikat jugosllave Sllovenia dhe Kroacia shpallën pavarësinë nga Jugosllavia më 25 qershor 1991. Republika e Maqedonisë votoi në referendum më 8 shtator 1991 në favor të një shteti sovran dhe gjithashtu shpalli pavarësinë. Mali i Zi organizoi gjithashtu një referendum për pavarësinë, por vendosi të qëndrojë në Jugosllavi.
Në prill 1992, republikat e mbetura jugosllave, Mali i Zi dhe Serbia formuan Republikën Federale të Jugosllavisë. Marrëdhëniet diplomatike ndërmjet Republikës Federale të Jugosllavisë dhe Republikës së Maqedonisë u vendosën më 8 prill 1996. Marrëdhëniet mes dy vendeve ishin solide dhe miqësore. Në vitin 2003, emri i Republikës Federale të Jugosllavisë u ndryshua në Bashkimi Shtetëror i Serbisë dhe Malit të Zi, duke pasqyruar dy pjesët (republikat) nga të cilat ajo përbëhej.
Në vitin 2006, Mali i Zi mbajti një referendum të dytë për pavarësinë e tij. Referendumi ishte i suksesshëm dhe Mali i Zi u bë një shtet sovran, kështu Serbia dhe Mali i Zi u shpërbë, duke rezultuar në Serbinë gjithashtu një shtet i pavarur.
Marrëdhëniet
Marrëdhëniet diplomatike midis Malit të Zi dhe Maqedonisë së Veriut u vendosën më 14 qershor 2006.
Marrëdhëniet janë të ngushta me të dyja vendet që ndajnë qëllimin e përbashkët për anëtarësimin në Bashkimin Evropian. Mali i Zi është gjithashtu ndër 131 shtetet në botë që e njohën Maqedoninë e Veriut me emrin e saj të mëparshëm kushtetues.
Malazezët në Maqedoninë e Veriut
Në Maqedoninë e Veriut jeton një numër i vogël malazezësh. Sipas regjistrimit të fundit të kryer në Maqedoninë e Veriut në vitin 2002, pakica malazeze përbën 2003 persona, që është rreth 0.1% e 100% të popullsisë së përgjithshme të Maqedonisë së Veriut.
Maqedonasit në Mal të Zi
Një pakicë e vogël maqedonase ekziston edhe në Mal të Zi. Regjistrimi i fundit i kryer në vitin 2003 ka treguar se 819 persona janë deklaruar si maqedonas, që është 0,13% e popullsisë së përgjithshme të Malit të Zi.
Energjetika solare
Energjetika solare është shndërrimi i energjisë së rinovueshme nga rrezet e diellit në energji elektrike, ose duke përdorur drejtpërdrejt fotovoltaikë (PFV), duke përdorur në mënyrë indirekte energjinë diellore të përqendruar ose një kombinim. Sistemet e përqendruara të energjisë diellore përdorin lente ose pasqyra dhe sisteme gjurmuese diellore për të fokusuar një zonë të madhe të dritës së diellit në një rreze të vogël. Qelizat fotovoltaike konvertojnë dritën në një rrymë elektrike duke përdorur efektin fotovoltaik.
Përmbledhje
Qelizat e paneleve fotovoltaike fillimisht u përdorën vetëm si burim energjie elektrike për aplikime të vogla dhe të mesme, nga kalkulatori i mundësuar nga një qelizë e vetme diellore deri te shtëpitë e largëta të mundësuara nga një sistem FV në çati jashtë rrjetit. Termocentralet komerciale të përqendruara diellore u zhvilluan për herë të parë në vitet 1980. Që atëherë, ndërsa kostoja e energjisë elektrike diellore ka rënë, sistemet diellore FV të lidhura me rrjetin janë rritur pak a shumë në mënyrë eksponenciale. Miliona instalime dhe stacione fotovoltaike në shkallë gigavatësh janë ndërtuar dhe po ndërtohen. Panelet fotovoltaike diellore janë transformuar me shpejtësi në një teknologji të lirë dhe me karbon të ulët.
Shqipëria numëron disa investime ne fushën e energjisë diellore kryesisht parqe të vogla energjetike për nevojat e bizneseve të vogla apo objekteve rezidenciale. Disa prej kompanive që operojnë në Shqipëri në tregun e paneleve fotovoltaike janë: Vega Solar, Panele Besi, Solares, Eneral etj. ndërsa në Kosovë në këtë drejtim dallohet kompania Jaha Solar. Edhe në Maqedoninë e Veriut është rritur ndjeshëm përdorimi i energjisë solare.
Teknologjitë kryesore
Shumë vende të industrializuara kanë instaluar kapacitete të konsiderueshme të energjisë diellore në rrjetet e tyre për të plotësuar ose ofruar një alternativë ndaj burimeve konvencionale të energjisë, ndërkohë që një numër në rritje i vendeve më pak të zhvilluara janë kthyer në energjinë diellore për të reduktuar varësinë nga karburantet e shtrenjta të importuara. Transmetimi në distanca të gjata lejon që burimet e energjisë së rinovueshme në distancë të zhvendosin konsumin e karburantit fosil. Termocentralet diellore përdorin njërën nga dy teknologjitë e mëposhtme:
Panelet fotovoltaike pluskuese janë një formë në zhvillim e sistemeve PFV që notojnë në sipërfaqen e kanaleve ujitëse, rezervuarëve të ujit, liqeneve dhe pellgjeve të ndryshme. Ekzistojnë disa sisteme në Francë, Indi, Japoni, Kore, Mbretërinë e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara. Këto sisteme reduktojnë nevojën për sipërfaqe të vlefshme toke, kursejnë ujin e pijshëm që përndryshe do të humbiste nga avullimi dhe tregojnë një efikasitet më të lartë të konvertimit të energjisë diellore, pasi panelet mbahen në një temperaturë më të ftohtë se sa në tokë. Edhe sistemet jopluskuese, në objektet e tjera me përdorim të dyfishtë me energji diellore përfshijnë edhe peshkimin.
Wireshark porti 20 dhe 21
Wireshark
Wireshark është një prej analizatorëve më të mirë i paketave në rrjetë, i cili i shfaqë paketat në mënyrë të detajizuar të cilat qarkullojnë në rrjetë: 320px|parapamje|djathtas|Wireshark.png
Wireshark është një vegël e cila bën analizë të lirë dhe të hapur të paketave. Ajo është përdorur ne rrjet për të kapur pakot dhe përpiqet për të shfaqur të dhënat sa më në detaje.
Çka eshte TCP (Transmission Control Protocol)?
TCP/IP është lidhje protokolli për komunikimin në mes kompjuterëve të lidhur në internet. TCP/IP mban transmetimin e rregullave te protokollit / internet protokollit. Zakonisht definon se si pajisjet elektronike (si kompjuterët) duhet të jenë të lidhur në internet, dhe se si të dhënat duhet të shkëmbehen në për mes tyre..
Ndërsa IP kujdeset për shpërndarjen aktuale të të dhënave, TCP bënë kujdes në mbajtjen e njësive individuale të të dhënave (të quajtura Paketa) që një mesazh të ndahet në mënyrë efikase ndërmjet internetit.
TCP është e njohur si një protokol i lidhjes së orientuar, që do të thotë që një lidhje është themeluar dhe mirëmbajtur deri në kohën kur mesazhi ose mesazhet e shkëmbyera nga qdo program i aplikimit kanë qenë të shkëmbyera.
TCP është përgjegjëse për të siguruar që mesazhi është i ndarë në pako që IP i menaxhon. Është një nga protokolet kryesore të rrjetave TCP/IP. TCP garanton shpërndarjen e të dhënave dhe gjithashtu garanton se pako do të dorëzohen në të njëjtën mënyrë në të cilën ata ishin të dërguar.
Porti 20 dhe 21
Për të krijuar një FTP sesion (File Transfer Protocol), klientët lidhen  me një FTP server  që dëgjojnë në TCP në portin 20. File Transfer Protocol është një protokoll standart i rrjetit i cili përdorët për të transferuar fajlla prej një host në një host tjetër mbi një rrjet bazë të TCP-së. FTP zakonisht përdorët për me downloadu programe dhe fajllat të tjera në kompjuterin tuaj nga serverët e tjerë. Ky port perdoret ne protokollin FTP(File Transfer Protocol).FTP eshte nje protokoll ne nivel e aplikacionit(application-level).Porti 20 ka lidhje me portin 21,sepse keto dy porte sherbejne per lidhjet me FTP. Porti 21 sherben per te lidhur nje FTP Server me nje FTP Klient,kurse porti 20 sherben qe lidhja te mbahet edhe pas krijimit dhe poashtu te shkembehen te dhenat mes FTP klientit dhe FTP serverit.Pra porti 20 sherben per lidhjen e te dhenave(data connection) dhe kjo behet permes protokollit TCP. Vetem nese do te kete shkembime te te dhenave,do te mund te behet nxenja e shenimeve ne trafikun e rrjetave ne portin 20.
Zënia e paketave dhe filtrimi Fillimisht hapim Wireshark-un, dhe fillojmë me zënien e paketave. Pastaj hapim dritaren Command Prompt. Në command promt shkruajmë ftp dhe nje domen p.sh ftp ftp.mcafee.com. Nëse kemi çasje të sukseshme ,atëherë FTP përgjigjet duke pytur për shfrytëzuesin dhe fjalëkalimin. Më pas kërkohet që te shkruajm përdoruesin(User-in) ku ne do të vendosim anonymous(anonim) dhe fjalëkalimin mund të shkruajm nje emer.Kthehemi përsëri në veglën wireshark dhe shkruajm portin 20 (ftp or tcp.port==20), ku me anë të kësaj komande mund të nxëjm paketat në portin e kërkuar, me pas ndërprejmë procesin e nxenies së paketave dhe fillojmë me analizën e tyre. Fillimi i procesit për zënien e paketave: Shkojm tek buttoni start tek Interfajsi Microsoft për arsye se numri i paketave po fillon të rritet te ky interfejs. 320px|frameless|qendër|Startimi.png
Analiza
Gjatë analizës së trafikut në portin 20 kemi hasur në 4 lloje të paketave, të cilat janë:
•	Frame
•	Ethernet •	Internet Protocol
•	Transmission control
Frame
Frame-i paraqet një njësi digjitale e të dhënave  për  transferim, ose një  paketë e të dhënave, që përmbanë një varg të caktuar bit-ash (ose simbolesh), qe u bën te mundur pranuesve të  dallojnë fillimin dhe fundin e paketes në vargun e bit-ave.
Etherneti
Ethernet-i është një teknologji e rrjetave kompjuterike e bazuar në frame-a për LAN. Definon një numër standardesh të lidhjeve dhe sinjaleve për shtresën fizike dhe modelin OSI. Ethernet II përmbanë ethernet headerin së bashku me  MAC adresat e burimit (Src) dhe destinacionit (Dst)
Internet Protocol
Internet Procol-i është një protokoll që përdoret për transmetim te të dhënave përgjatë një rrjete që komunikojnë me anë të paketave (packet-sëitched), duke përdorur Internet Protocol Suite që ndryshe quhet TCP/IP. Internet Protocol-i është primar në shtresen e internetit dhe ka për detyrë dërgimin e paketave nga burimi tek destinacioni, duke u bazuar në adresat e tyre.
Lista e lumenjve të Lituanisë
Lumenjtë e Lituanisë janë lumenj tipik fushor. Ato kanë një rrjedhje të ngadalshme, shtrati i tyre zakonisht është i gjerë. Për shkak të reshjeve të bollshme, denduria mestare e lumenjëve është 0.99 km dhe rrjedhin në 1 km² të territorit. Megjithatë, lumenjtë nuk janë të shpërndara në mënyrë të barabartë. Dendësia më e lartë është në zonën malore Samogitian ku bie shi më shpesh dhe në Lituanin veriore ku toka ka baltë, nuk lejon uji të thahet nën tokë. Dendësia më e ulët është në Lituani juglindore ku toka ka në përbërje rërë dhe shiu rrjedh më shpejt në nëntokë.
Pothuajse 70% (rreth 49.600 km²) e territorit të Lituanisë janë drenazhuar nga lumi Neman dhe degëve të tij. Pesë basenet e lumenjve të tjerë janë të vegjël dhe të vendosura afër kufirit: Musa-Nemunėlis (Lielupe, 8976 km²), Venta (5140 km²), Daugava (1857 km²), lumenj të vogjël që rrjedhin në Detin Baltik (2,523 km²) dhe Pregolya (54 km²). Gjatë dimrit të gjithë lumenjtë janë të ngrirë gjatë rrjedhës së tyre. Në pranverë pothuajse të gjitha zonat afër lumenjve përmbyten nga shkrirja e borës dhe akullit. Megjithatë, zakonisht vetëm në deltën e lumit Neman breshëri ujit nga luginës.
Në ditët e sotme përmbytjet janë të kontrolluara nga digat dhe gjithashtu për shkak të kullimit shumica e lumenjve kanë nivele të ulëta të ujit. Në lumenj perëndimor në Lituani kanë prirje të çrregullt të përmbytjeve gjatë rënies së reshjeve për shkak të shirave të tepërta. Në lindje të Lituanisë, lumenjtë kanë tendencë për të transportuar një sasi të vazhdueshme të ujit për shkak se ata janë të rregulluara nga liqenet përmes dhe të tokës me rërë, e cila shpejt thith shi ose dëborë të tepërt të ujit.
Gjatë kohës sovjetike (1945-1990) lumenjtë kanë pësuar shumë dëme për shkak të kullimit. Shumë kënetat janë drenazhuar dhe tani ata nuk mund të ushqejnë lumenjtë më. Lumenj të tjera më të vegjël u zhvendosën dhe u shndërruan në kanale kulluese. Lituania numëron rreth 29 mijë rrjedha uji, më të gjatë se 0.25 km. Gjatësia totale e të gjitha këtyre rrjedhave ujore është rreth 65,000 km. Numri i lumenjve më të gjata se 3 km ka qenë është 4,418 të tillë. 758 lumenjtë janë më shumë se 10 km. Lituania ka 21 lumenjtë më shumë se 100 km (62 mi):
Lumenjë më të gjatë
Shënim: gjatësia në Lituani përfshin gjithashtu gjatësinë e lumenjve, kur ata shërbejnë si kufij me vendet fqinje.
Kombëtarja italiane e futbollit
Kombëtarja italiane e futbollit (Italisht: Nazionale italiana di calcio) përfaqsonë Italinë në shoqatën e futbollit dhe është e kontrolluar nga Federata Italiane e Futbollit (FIGC), organi trupor për futbollin në Itali. Italia është një nga kombëtaret më të suksesshme në historinë e Kupës së Botës, duke arritur ta fitoj këtë turnament katër herë (1934, 1938, 1982, 2006) dhe gjithashtu kanë marrë pjesë në dy finale (1970, 1994). Ata gjithashtu kanë fituar një herë Kampionatin Europian (1968) dhe gjithashtu kanë marrë pjesë në dy finale (2000, 2012). Kombëtarja ka marrë pjesë në turnament futbollik të olimpiadës dhe në dy kupa ndërkombëtare të europës qëndrore. Rezultati më i lartë i Italisë në Kupën e Konfederatave ishte vendi i tretë që arritën në edicionin e vitit 2013. Kjo kombëtare njohet ndryshe edhe si Gli Azzurri nga ngjyrat tradicionale të fanellës së saj. Në dy ndeshjet e saj të para, secili nga lojtarët e kombëtares italiane kishte veshur fanella të bardha dhe tuta të shkurtra; fanellat e kaltra u paraqitën në ndeshjen e tretë; (azzurro, në Italisht) vjen nga fjala "Azzurro Savoia", ngjyra tradicionale e dinastisë mbretërore që bashkoi Italinë në vitin 1861, dhe mirëmbahen në standarte zyrtare nga presidenti i Italisë.
Fusha e parë e stërvitjes ishte në selinë e FIGC në Coverciano, Florence, dhe lojtarët e kombëtares i luanin ndeshjet e tyre në shtëpi në stadiume të ndrshme përreth Italisë.
Origjina dhe dy Kupat e para të Botës (1910–1938)
Suksesi i parë në një turnament zyrtar erdhi me medaljen e bronzit në 1928 Lojërat Olimpike, që u zhvilluan në Amsterdam. Pasi humbën në gjysmë–finale kundër Uruguajit, një fitore 11–3 kundër Egjiptit bëri që Italia të siguronte vendin e tretë në këtë kompedicion.
Pasi nuk pranoi për të marrë pjesë në Kupën e parë të Botës (1930, mbajtur në Uruguaj), Italia mori pjesë dhe fitoi dy edicionet e tjera të këtij turnamenti në vitet 1934 dhe 1938 nën drejtimin e trajnerit Vittorio Pozzo dhe falë aftësive të mrekullueshme të Giuseppe Meazzës, i cili konsiderohet si një nga futbollistët italian më të mirë të të gjitha kohërave. Yjet e tjerë të asaj kohe ishin Luis Monti, Giovanni Ferrari, Giuseppe Ruffino dhe Virginio Rosetta, të cilët ndihmuan kombëtaren që të mposhtnin me rezultatin 2–1 Çekosllovakisë në Romë, me Gola të Raimundo Orsi dhe Angelo Schiavio.
Pas luftës së II botërore (1946–1966)
Vdekjet në vitin 1949 të lojtarëve të Torinos (fituesja e pesë titujve të shkuar të Serie A) ndodhën për shkak të rrëzimit të avionit ku po udhëtonte e gjithë skuadra sëbashku me stafin që vdiqën të gjithë. Vitin tjetër, Italia nuk shkoi më shumë se në raundin e parë të Kupës së Botës 1950, për shkak të gjëndjes psikologjike dhe duke kërkuar anije për udhëtim nga Brazili (udhëtimi ajëror nuk përdorej nga frika e një tjetër aksidenti).
Në finalet e Kupës së Botës të viteve 1954 dhe 1962, Italia dështoi të kalonte raundin e parë, dhe ajo nuk u kualifikua dot në edicionin e vitit 1958. Në fillim të viteve 1960, gjatë kohës që klubet italian si Inter dhe Milan dominonin skenën e futbollit ndërkombëtarë, kombëtarja nuk ishte në gjëndje për të pasur rezultatet e dy klubeve të Milanos. Italia nuk mori pjesë në edicionin e parë të Kampionatit Europian i zhvilluar në vitin 1960 (njohur edhe si Kupa e Kombeve Europiane), dhe u eleminua nga Bashkimi Sovjetik në raundin e 16 (raundi i dytë) në edicionin e vitit 1964.
Pjesmarrja e tyre në Kupën e Botës 1966 do të mbahet mend përherë për humbjen e tyre 1–0 kundër Koresë së Veriut. Pavarësisht se ishin favoritët e turnamentit, të kaltrit, që në skuadrën e edicionit 1966 kishte në përbërje Riveran and Bulgarellin, u eleminuan në raundin e parë nga kombëtarja gjysëm-profesioniste Koreja e Jugut, dhe kur u rikthyen në shtëpi, të kaltrit u dënuan ashpër kurse kombëtarja koreane u rikthye si hero në vendin e saj duke e festuar fitoren si Davidi që vrau Goliathin.
Epoka e Bearzot dhe Kupa e tretë e Botës (1978–1986)
parapamje|djathtas|Formacioni i Italisë, përpara ndeshjes kundër [[Kombëtarja argjentinase e futbollit|Argjentinës në ndeshjen e fazës së grupeve të Kupës së Botës 1982.]] Kupa e Botës 1978, e mbajtur në Argjentinë, pa një Itali me një gjeneratë të re lojtarësh, ku lojtari më i famshëm ishte Paolo Rossi. Italia luajti shumë mirë në raundin e parë, duke u bërë skuadra e vetme në këtë turnament që mposhti kampionët dhe mikpritësit e turnamentit Argjentinën. Ndeshjet e raundit të dytë kundër Gjermanisë Perëndimore (0–0), Austrisë (1–0) dhe kundër Holandës (1–2) udhëhoqën Italinë në ndeshjen për vendin e tretë, ku u mposhtë nga Brazili me rezultatin 2–1. Në ndeshjen kundër Holandës, portieri italian Dino Zoff u mposht nga një goditje nga distanca duke bërë që ai të cilësohej si fajtori kryesor për humbjen. Italia më pas u bë vendi mikpritës i UEFA Euro 1980, edicioni i parë që do të luhej në mes tetë skuadrave, në vend të katër si në edicionet e shkuara, me vendin mikpritës i cili ishte kualifikuar automatikisht për në çerek-finale. Italia u mposht nga Çekosllovakia në ndeshjen e vlefshme për vendin e tretë nga gjuajtjet e penalltive pas dy barazimeve kundër Spanjës dhe Belgjikës dhe një fitore me rezultatin e ngushtë 1–0 kundër Anglisë.
Pas një skandali në Serie A, ku shumë lojtarë të kombëtares si Paolo Rossi ishin përfshirë dhe u pezulluan për trukim ndeshjesh dhe për vënjen e basteve ilegale, të kaltrit arritën në Kupën e Botës 1982 me skepticizmit të përgjithshëm dhe parehatisë. Italia u kualifikua për në raundin e dytë pas tre barazimeve të mërzitshme me Poloninë, Perunë dhe Kamerunit. Duke u kritikuar me zë të lartë, kombëtarja vendosi për të mbajtur heshtje mediatike pas këtyre rezultateve, me trajnerin Enzo Bearzot dhe portierin Dino Zoff të cilët ishin personat e vetëm që dilnin në konferencë për shtyp.
Forca e Italisë u shfaq më në fund në raundin e dytë, në një Grup të vertetë vdekje me Argjentinën dhe Brazilin – skuadra kampione momentale dhe favoritja për të fituar titullin sërisht. Në ndeshjen hapësore, Italia mposhti me rezultatin 2–1 Argjentinën e Diego Maradonës, me mbrojtësit dhe mesfushorët të cilët patë një luftë të vëtetë për të bllokuar argjentinasin. Golat e Italisë u shënuan nga dy lojtarë me këmbën e majtë, nga Marco Tardelli dhe Antonio Cabrini. Pasi Brazili mposhti Argjentinën me rezultatin 3–1, Italisë i duhej një fitore për të kaluar një gjysëm-finale. Italia e zhbollkoi rezultatin në minutën e pesë me Paolo Rossin, kurse Brazili barazoi për shtatë minuta me Sócrates, por Rossi u kundër përgjigj me golin e dytë personal në minutën e 25të. Brazili barazoi me Falcãon në minutën e 68të, dhe nqs ndeshja do të mbyllej me këtë rezultat, Brazili do të kualifikohej më tej me golavarazh më të mirë; por Italia shënoi golin e tretë me Rossin në minutën e 74të me një penallti duke e kualifikuar Italinë në gjysmë–finale pas një nga ndeshjeve më të mira në historinë e Kupës së Botës. Në gjysëm-finale, Italia kaloi me lehtësi Poloninë me rezultatin 2–0 me dy Gola nga Paolo Rossi.
Në ndeshjen finale, Italia u përball me Gjermaninë Perëndimore, e cila kishte arritur në finale pasi kishte mposhtur Francën në gjysëm-finale nga gjuajtjtet e penalltive. Pjesa e parë u mbyll pa gola, pasi Antionio Cabrini humbi një penallti e fituar nga Bruno Conti pas një faulli të shkaktuar nga Hans-Peter Briegel. Në pjesën e dytë Rossi sërisht shënoi golin e parë për kombëtaren e tij. Gjatë kohës që gjermanët rritën presionin e tyre dhe filluan të sulmonin për të gjetur Golin e barazimit. Tardelli dhe zëvëndësimi Alessandro Altobelli shënuan dy gola me kundërsulmue për ta çuar rezultatin 3–0 për të kaltrit. Paul Breitner shënoi golin e vetëm të finales për Gjermaninë në minutën e 81të dhe të dytin të tij personal në atë edicion, duke u bërë lojtari i dytë pas Pelés që shënon gol në jo dy edicione rresht të Kupës së Botës.
Bërditjet e Tardellit pas golit të tij mbahen mënd ende si simbol i Italisë në Kupës së Botës 1982. Paolo Rossi fitoi Këpucën e Artë me gjashtë gola të shënuar, dhe kapiteni 40 vjeçar Dino Zoff u bë lojtari më i vjetër që fiton Kupën e Botës.
Për 24 vitet e ardhshme pas suksesit të vitit 1982, Italia mori pjesë rregullit në skenën botërore por nuk arriti dot të fitojë asnjë turnament. Italia dështoi të kualifikohej për UEFA Euro 1984 dhe u eleminuan në raundin e 16-tave në Kupën e Botës 1986 nga Franca me rezultatin 2–0.
Finalist në Kupën e Botës dhe në Kampionatin Europian (1988–2004)
Viti 1988 i pa ata që të arritin në gjysëm-finalen e UEFA Euro 1988 ku ata u mposhtën me rezultatin 2–0 nga Bashkimi Sovjetik. Në të njëjtin vit ata u mposhtën nga Zambia në lojërat olimpike.
Italia u bë mikpritëse e Kupës së Botës 1990 për herë të dytë në historinë e saj. Në sulmin e kombëtares faturonin lojtarë të talentuar si Salvatore Schillaci dhe i riu Roberto Baggio. Pavarësisht se ishin favoritët dhe nuk pësuan gol në pesë ndeshjet e para, Italia u mposht në gjysmë–finale nga kampioni në fuqi Argjentina, duke humbur me rezultatin 4–3 në gjuajtjet e penalltive pas barazimit 1–1 në kohën e rregullt sëbashku me shtesën; goli i Schillacit në pjesën e parë u barazua nga goli me kokë i Caniggias në pjesën e dytë. Aldo Serena humbi penalltinë e fundit (me Roberto Donadonin i cili gjithashtu kishte humbur penalltinë e tij që u prit nga Sergio Goycochea). Italia arriti të mposhtë Anglinë me rezultatin 2–1 në ndeshjen për vendin e dytë, me Schillacin i cili shënoi Golin e fitores me penallti për tu bërë golashënuesi më i mirë i turnamentit me gjashtë gola. Italia më pas dështoi për tu kualfikuar në UEFA Euro 1992.
Në Kupën e Botës 1994, Italia e filloi shumë ngadalë por në fund arriti në finale. Ata humbën ndeshjen hapëse me rezultatin 1–0 kundër Irlandës, duke bërë që kjo të ishte ndeshja e parë dhe e vetme që Italia do të humbiste (nuk llogariten ndeshjet e humbura nga gjuajtjet e penalltive) në tre edicionet e fundit të Kupës së Botës nga viti 1990 e deri në vitin 1998, ata kanë humbur vetëm një nga pesë ndeshjet e tyre të humbura në kohën e rregullt që nga viti 1988 në një Europian ose Botërorë (humbja e dytë vjen 2–1 nga Republika Çeke në raundin e parë të Euro 1996, e treta vjen humbja 2–1 kundër Kroacisë në raundin e parë në Kupën e Botës 2002, e katërta është humbja 3–0 kundër Holandës në ndeshjen hapëse në Euro 2008 dhe humbja e pestë është humbja 3–2 kundër Sllovakisë në ndeshjen e fundit në grup të Kupës së Botës 2010). Pas një fitore 1–0 kundër Norvegjisë dhe një barazimi 1–1 kundër Meksikës, Italia kaloi Grupin E për shkak se kishte golavarazhin e dytë më të mirë nga katër skuadrat e grupit që kishin pikë të barabarta. Në ndeshjen e raundit të 16-tave, Italia po mposhtej nga Nigeria me rezultatin 1–0, por Roberto Baggio shënoi golin e barazimit në minutën e 88të të ndeshjes dhe një penallti në kohën shtesë për të siguruar fitoren. Baggio shënoi një tjetër gol të vonshëm kundër Spanjës në çerek-finale duke e kualifikuar Italinë për në fazën tjetër me rezultatin 2–1, përveç atij goli, Baggio kishte shënuar edhe në pjesën e parë. Pas kësaj, Baggio shënoi edhe dy herë të tjera në fitoren 2–1 kundër Bullgarisë në gjysëm–finale duke kualifikuar kombëtaren për në finale. Në finale, Italia dhe Brazili luajtën 120 minuta futboll pa shënuar gola, duke bërë që të përdoreshin gjuajtjet e penalltive. Italia humbi 3–2 nga gjuajtjet e penalltive, pasi Baggio, i cili gjatë ndeshjes kishte luajtur me një injeksion për heqjen e dhimbjes, humbi penalltinë e fundit, duke gjuajtur jashtë porte.
parapamje|majtas|200px|[[Alessandro Del Piero dhe Francesco Totti në Euro 2000.]] Italia nuk arriti do të kalojë fazën e grupeve të Euro 1996, duke mposhtur me rezultatin 2–1 Rusinë në ndeshjen e parë, por duke u mposhtur në ndeshjen e dytë nga Republika Çeke me të njëjtin rezultat. Italisë i duhej një fitore në ndeshjen e fundit për të qënë e sigurtë për kalimin në raundin tjetër. Gianfranco Zola dështoi të shënonte me penallti në barazimin 0–0 kundër Gjermanisë, e cila në fund fitoi turnamentin [duke luajtur në finale kundër Republikës Çeke, me të cilët Gjermania hapi turnamentin duke e ndeshur kundër tyre]. Gjatë kualifikueseve të Kupës së Botës 1998, të kaltrit mposhtën Anglinë në Wembley pas golit të vetëm të shënuar nga Zola. Në finalet e turnamentit, Italia u eliminua sërisht nga gjuajtjet e penalltia për herë të tretë rresht në Kupën e Botës. Skuadra italiane, ku Del Piero dhe Baggio kishin ripërtërirë stafetën e dikurshme e lënë nga Mazzola dhe Rivera në vitet 1970, gjeti në çerek-finale kampionët e ardhshëm të këtij turnamenti Francën që i eleminua me rezultatin 4–3 nga gjuajtjet e penalltive pasi koha e rregullt sëbashku me shtesën u mbyll në barazim pa Gola. Me dy Gola të shënuar në këtë turnament, Roberto Baggio është ende italiani i vetëm që ka shënuar në tre edicione të Kupës së Botës.
Në Kupën e Botës 2002, Italia pati sërisht një kohë të vështirë. Pas një fitore komode 2–0 kundër Ekuadorit me dy gola nga Christian Vieri u pasua nga ndeshje të diskutueshme. Gjatë ndeshjes kundër Kroacisë, u anulluan dy Gola për Italinë, gjë që bëri që të kaltrit të humbnin ndeshjen me rezultatin 2–1. Pavarësisht se dy gola të tjerë u konsideruan pozicion jashtë loje, një gol nga Alessandro Del Piero e ndihmoi Italinë për të marrë një barazim 1–1 kundër Meksikës në ndeshjen e tretë të grupit duke qënë e mjaftueshme për të siguruar kualifikimin për në fazën me eleminim direkt. Megjithatë, mikpritësit e turnamentit, Koreja e Jugut e eleminoi Italinë në ndeshjen e raundit të 16-tave me rezultatin 2–1. Ndeshja ishte shumë e diskutueshme për një gol të konsideruar në pozicion jashtë loje, për përjashtimin e Tottit me karton të kuq për simulim dhe për një penallti të dyshimtë të dhuruar për Korenë, që u prit nga Buffon.
Italia dështoi të kalonte fazën e grupeve UEFA Euro 2004 pavarësisht se ajo, sëbashku me Suedinë dhe Danimarkën, kishte pesë pikë, por të kaltrit nuk u kualifikuan dot për shkak se e kishin golavarazhin +1, kurse dy skuadrat e sipërpërmendura e kishin golavarazhin respetivisht +5 dhe +2. Goli i fitores në kohën shtesë nga Antonio Cassano kundër Bullgarisë, nuk kishte vlerë, duke bërë që sulmuesi italian të qante në përfundim të ndeshjes.
Fitues të Kupës së Botës për herë të katërt (Kupa e Botës 2006)
parapamje|djathtas|[[Marco Materazzi gjatë Kupës së Botës 2006.]] thumb|right|[[Gianluca Zambrotta gjatë Kupës së Botës 2016.]] parapamje|Foto nga festa e tifozëve italian në [[Roma|Romë pas golit të shënuar në finale kundër Francës.]] Fushata e Italisë në Kupën e Botës 2006, e pritur nga Gjermania u morr me shumë penzimizëm, për shkak të polemikave të shkaktuara nga skandali i Serie A në vitin 2006. Këto parashikime të gabuara u hodhën poshtë, me të kaltrit që fituan Kupën e tyre të katërt të Botës.
Italia fitoi ndeshjen e tyre hapëse me rezultatin 2–0 kundër Ganës, me gola të shënuar nga Andrea Pirlo dhe nga zëvëndësuesi Vincenzo Iaquinta respektivisht në minutën e 40të dhe 83të. Performanca e tyre u cilësua më e mira e ndeshjeve hapëse nga presidenti i FIFA-s Sepp Blatter.