cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bashkimi Ekonomik Evraziatik
Zgjerimi
Taxhikistani u ftua zyrtarisht t'i bashkohej organizatës dhe ka shprehur interesin e saj për t'u pranuar. Ky shtet njihet si një kandidat i mundshëm dhe negociatat për anëtarësim janë duke u zhvilluar. Në vitin 2015, u bënë përpjekje të mëtejshme për integrimin e Taxhikistanit në EAEU.
Moldavia, Ukraina dhe Gjeorgjia kanë marrë ftesa nga Bashkimi Evropian dhe Bashkimi Ekonomik Eurazian për t'u bashkuar me organzitat e tyre integruese. Të tre vendet nënshkruan marrëveshje të asociimit me BE-në më 21 mars 2014. Megjithatë, rajonet e shkëputura të Moldavisë (Transnistria) Ukrainës (Donetsk dhe Luhansk) dhe Gjeorgjisë (Osetia e Jugut dhe Abkhazia) kanë shprehur një dëshirë për t'u anëtarësuar në Bashkimin Doganor Euroazian dhe në Bashkimin Ekonomik Euroazian. Marrëveshjet e asocimit me BE-në janë përjashtuese për statusin e vëndit vëzhguesit në EAEU, pasi në vitin 2017 Moldavia u bë shteti i parë vëzhgues i EAEU-së dhe kanë marrë pjesë në forumet e EAEU-së në vite.
Turqisë j'u dha një ftesë për t'u bashkuar me EAEU-në nga Presidenti i Kazakistanit Nursultan Nazarbayev më 6 qershor 2014, por vendi preferon të anëtarësohet në BE.
Kryeministri i Gjeorgjisë, Bidzina Ivanishvili, tha në shtator 2013 se ai po studionte mundësinë e pranimit në Bashkim, megjithëse ai më vonë sqaroi se strategjia kryesore e Gjeorgjisë ishte sërisht për t'u integruar në Bashkimin Evropian. Kryeministri i Rusisë Dmitri Medvedev përfshiu Gjeorgjinë si një anëtar të ardhshëm në deklaratat e bëra në gusht 2013.
Piktura dhe skulptura në Kosovë
Piktura dhe skulptura në Kosovë i kanë fillesat që prej periudhave më të hershme të historisë së saj .Veqanërisht e njohur sot është figurina 5500 vjeçare prej terakote "Perëndesha në fron " që u zbulua afër Prishtinës në vitin 1956 dhe që u kthye nga Beogradi në Muzeun e Kosovës më 3 qershor 2002.Ajo tani shërben si një simbol i Kosovës. Një nga majat kulmore më të shënuara në artin e Kosovës mesjetare ishin pikturat e afreskeve dhe ikonave sipas traditës ortodokse bizantine,sidomos në kishat e Graqanicës,Deqanit,Pejës dhe Prizrenit.Po kështu xhamitë osmane në Prizren,Prishtinë dhe gjetkë kishin zbukurime mjeshtërore.Ndonëse arti popullor lulëzoi në të gjithë Kosovën,zhvillimi i pikturës klasike sipas traditës evropiane u pengua nga pesë shekujt e sundimit osman. Duhet thënë që artet në Kosovë patën një zhvillim të hovshëm vetëm pas Luftës së Dytë Botërore,kur ajo ishte pjesë e Jugosllavisë socialiste.Filizat e parë të artit pamor u mbollën në Shkollën e Arit në Pejë,e cila u themelua në vitin 1949.Nxënësit më të mirë të kësaj shkolle vazhduan më tej studimet në akademitë e arteve të bukura në Beograd,Zagreb,Lubjanë dhe më vonë në Sarajevë.Në vitet 1960 u krijua dega e arteve të bukura në shkollën normale pedagogjike në Gjakovë,ndërsa në vitin 1974 u themelua edhe Akademia e Arteve të Bukura në Prishtinë.
Piktura në fillim ishte më shumë një traditë akademike ,ku shumica e profesorëve ishin edhe piktorë të cilët kishin studiot e tyre.Piktura,skulptura,dizajni dhe artet grafike lulëzuan në vitet 1980 ,por me shpërbërjen graduale ekonomike dhe politike të Kosovës në vitet 1990 dhe"spastrimin" e shqiptarëve nga institucionet e galeritë gjatë regjimit serb,shumë artist shkuan jashtë shtetit ;serbët kryesisht në Serbi ndërsa shqiptarët në Itali,Gjermani,Francë etj...Vetëm që nga përfundimi i Luftës së Kosovës,artistë të ndryshëm filluan të gëzojnë sukses brenda territorit të vetë Kosovës.
Pylltaria e Gjilanit
Në rrethin e Gjilanit, gjatë Jugosllavisë mbretërore ekonomia pyjore gjendej në shkatërrim e sipër. Kjo qe rrjedhojë e shtimit të popullsisë, e cila gjithnjë e më shumë i shndërronte kullosat dhe pyjet në tokë pune. Por kësaj duhet t‘i shtohet edhe fakti se organet shtetërore 131 nuk kishin politika zhvillimore për pylltarinë në këtë anë dhe nuk interesoheshin fare për menaxhimin dhe parandalimin e dëmtimit të pyjeve, ndërsa si pasojë e kësaj ishte zvogëlimi i sipërfaqeve pyjore në këtë trevë. Gjithashtu, nuk shprehej fare interesim nga shteti për pyllëzimin e sipërfaqeve të reja tokësore. Drunjtë e pyjet, kryesisht kanë shërbyer për nxemje, për ndërtimin e shtëpive dhe për të ushqyer bagëtinë. Në trevën e Moravës, sipërfaqet pyjore mbulonin 55.149 ha. Përbërja e madhe e pyjeve të degraduara, e shkurreve dhe atyre të zhveshura zvogëlonte dukshëm potencialin e pyjeve. Në një hektar tokë kishte gjithsej 46.3 m2 masë druri. Pyje të larta kishte gjithsej 3.267 ha ose 5,9% e të këtilla më së tepërmi kishte në zonën periferike të regjionit të Moravës, respektivisht në Viti dhe Kamenicë. Pjesa dërmuese e popullsisë fshatare që banonin në viset malore të kësaj ane, drurin për djegie e kishin të vetmin burim nga i cili mund të siguronin ekzistencën, e cila megjithate ishte mjaft e vështire.
Aleksandër Fan der Belën
Aleksandër Van der Bellen lindi më 18 janar 1944 në Vjenë, Austri, është politikan dhe ekonomist austriak.
Familja
Babai i tij, Aleksandër Konstantini ishte rus dhe nëna e tij, Alma ishte nga Estonia. Si prindërit e tij, Aleksandër Van der Bellen ishte me origjinë estonez. Prindërit e tij kanë folur rusisht me njërin-tjetrin, por Aleksandri ka mësuar disa fjalë rusisht.
Zgjedhja presidenciale
Aleksandri u nominua si kandidat për Partinë e Gjelbërt për zgjedhjen presidenciale 2016. Ai shkoi kundër kandidatit nga Partia e Lirisë, Norbert Hofer. Van der Bellen fitoi në raundin e dytë me 50,3 % vota, ndërkohë Norbert Hoferi kishte 49,7 % vota.
Ura e Sitnicës (Mitrovicë)
Ura e Sitnicës ndodhej në të dalë nga Mitrovica dhe lidhte qytetin me Shalën e Bajgorës.
Ura ishte mjet bashkimi për shumë vendbanime dhe krahina. Mirëpo kjo urë ka edhe historinë e saj të dhimshme. Më 28.III.1903 nga predha e artilerisë turke u vranë mbi 300 kryengritës shqiptarë nga Shala e Bajgorës, të cilët u përpoqën të pushtonin qytetin. Më vonë, në vitin 1941 eprorët shovenistë serbë Toniç dhe Kaliçanin ndanë nga radhët e tyre 300 ushtarë shqiptarë afër urës dhe i pushkatuan pa kurfarë arsyeje. Kufomat e tyre i hodhën në lumë.
Lista e Shoqërive të Kryqit të Kuq
Lëvizja Ndërkombëtare e Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës së Kuqe, grupi më i madh në botë i organizatave joqeveritare që punojnë në ndihmën humanitare, përbëhet nga organet e mëposhtme:
Ngjyrat pansllaviste
kufi|djathtas|parapamje|250x250px| Flamuri [[Pansllavizmi|Pansllavist i miratuar në Kongresin sllav të Pragës, në vitin 1848 ]] Ngjyrat pansllaviste (e kuqe, e kaltër dhe e bardhë) u përcaktuan nga Kongresi Sllav i Pragës, 1848, bazuar në flamurin e Rusisë, i cili u paraqit në fund të shekullit XVII. Flamuri tringjyrësh i Rusisë ishte i frymëzuar nga flamuri tringjyrësh i Holandës. Historikisht, shumë vende dhe shtete sllave adoptuan flamujt dhe simbolet e tjera kombëtare që përdorën kombinimin e këtyre tre ngjyrave. Lista e vendeve sllave që përdorin ose kanë përdorur këto ngjyra përfshijnë vende si: Rusia, Jugosllavia Çekosllovakia, Republika Çeke, Mali i Zi, Sllovakia, Kroacia, Serbia dhe Sllovenia. Nga ana tjetër, Bjellorusia, Bosnja dhe Hercegovina, Bullgaria, Maqedonia, Polonia dhe Ukraina kurrë nuk i kanë miratuar ngjyrat pansllaviste. (Flamuri i Polonisë është i kuq dhe i bardhë, por ka rrënjë të ndryshme historike që para datës së ngjyrave pansllave.)
Lista e Shoqërive të Kryqit të Kuq
Anëtarët e Federatës Ndërkombëtare të Shoqërive të Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës së Kuqe (IFRC)
Të dhënat e anëtarëve të Federatës Ndërkombëtare të Shoqërive të Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës së Kuqe mund të gjenden në Bankën e të Dhënave dhe Raportimin në të gjithë Federatën (FDRS). Ai siguron të dhëna për rrjetin më të madh humanitar në botë të Shoqërive të Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës së Kuqe në të gjithë botën. djathtas|parapamje|650x650px|Anëtarët e IFRC{{Legend|#ff0000|Red Cross Society}} Jo anëtarë{{Legend|#7f0000|Red Cross Society}} Shoqëria e Kryqit të Kuq
Kënaqësia fajtore
Shembuj të kënaqësisë fajtore mund të konsiderohen gjërat nga moda, videolojërat, muzika, teatri, serialet, filmat, ushqimi dhe fetishizmi.
Herman Gmeiner
Jeta
I lindur në një familje të madhe fermerësh në Vorarlberg (tani në Austri), Gmeiner ishte një fëmijë i talentuar dhe fitoi një bursë për të ndjekur mësimet në gjimnaz. Nëna e tij vdiq kur ai ishte ende një djalë i vogël dhe motra e tij më e madhe, Elsa mori për detyrë të kujdesej për vëllain më të vogël.
Duke qenë se edhe ai vet i kishte përjetuar tmerret e luftës si një ushtar në Rusi, ai u përball me izolime dhe vuajtje të shumta të luftës, me fëmijët jetimë dhe fëmijët e rrugës, si një fëmijë i një punëtori të mirëqenë pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore. Në bindjen e tij që ndihma kurrë nuk mund të jetë efektive për aq kohë sa fëmijët duhet të rriten pa një shtëpi të tyre, ai ishte i vendosur për zbatimin ides së tij për SOS Fshatrat e Fëmijëve.
Me vetëm 600 Shilinga Austriake (përafërsisht. 40 dollarë amerikanë) në xhep Herman Gmeiner themeloi Shoqatën e SOS Fshatrave të Fëmijëve në vitin 1949, dhe në të njëjtin vit vuri gurthemelin e të parit SOS Fshatit të Fëmijëve në Imst, në Tirol të Austrisë. Puna e tij me fëmijët dhe zhvillimin e Shoqatës SOS Fshatrave të Fëmijëve  e mbante Herman Gmeinerin aq të zënë sa që ai më në fund vendosi të ndërpresë studimet e tij për diplomë mjekësore.
Peep and the Big Wide World
Peep and the Big Wide World është një serial i animuar amerikan-kanadez krijuar nga Kaj Pindal. Seriali për herë të parë u transmetua në kanalin televiziv Discovery Kids dhe TVOKids më 17 prill 2004.
Herman Gmeiner
Jeta
Në dekadat në vazhdim ai ishte në mënyrë të pandashme i lidhur me angazhimin e tij për një familje me fëmijën në qendër të kujdesit, koncept ky i bazuar në katër shtylla kryesore: një nënë, një shtëpi, vëllezër e motra, dhe një fshat. Duke u fokusuar ekskluzivisht në nevojat e fëmijëve të braktisur, pjesa tjetër e biografisë së tij është pothuajse e njëjta histori e SOS Fshatrave të Fëmijëve. Ai ka shërbyer si Drejtor Fshati në Imst, duke organizuar zhvillimin e mëtejshëm të SOS Fshatrave të Fëmijëve në Austri, ashtu siç ndihmoi dhe mbështeti ngritjen e SOS Fshatrave të Fëmijëve në shumë vende të tjera të Evropës.
Në vitin 1960 SOS-Kinderdorf International u themelua në Strasburg si organizatë ombrellë për SOS Fshatrat e Fëmijëve me Herman Gmeiner si president i parë i saj. Në vitet në vijim aktivitetet e SOS Fshatrave të Fëmijëve përhapen përtej Evropës. Kampanja e ashtuquajtur "kokrra e orizit" siguroi fonde të mjaftueshme për të mundësuar themelimin e të parit SOS Fshatit të Fëmijëve jashtë Evropës, siç ishte SOS Fshati në Daegu, Kore në vitin 1963, dhe SOS Fshatrat e Fëmijëve në kontinentet e Amerikës dhe të Afrikës.
Nga viti 1985 si rezultat i punës së Herman Gmeinerit, kishte një total prej 233 SOS Fshatrave të Fëmijëve në 85 vende të botës. Në shenjë mirënjohjeje ndaj shërbimeve të tij për fëmijët jetimë dhe të braktisur, Gmeiner mori edhe çmime të shumta dhe u nominua disa herë për Çmimin Nobel për Paqe. Megjithatë, ai gjithmonë e theksonte se ajo ishte vetëm në sajë të mbështetjes së miliona njerëzve të cilët e kishin ndihmuar.
Herman Gmeiner vdiq në Innsbruck në vitin 1986. Ai u varros në SOS Fshatin e Fëmijëve në Imst.
Organizata SOS Fshatrat e Fëmijëve është aktualisht aktive në 132 vende dhe territore. 438 SOS Fshatrat e Fëmijëve dhe 346 SOS Youth Facilities ndihmojnë më shumë se 60,000 fëmijë dhe të rinjë në nevojë, me një shtëpi të re. Më shumë se 131,000 fëmijë dhe të rinjë marrin pjesë në SOS Kopshte, SOS Herman Gmeiner Shkolla dhe SOS Qendra të Formimit Profesional. Rreth 397,000 njerëz përfitojnë nga shërbimet e ofruara nga SOS Qendrat Mjekësore, si dhe 115,000 njerëz nga shërbimet e ofruara nga SOS Qendrat Sociale. SOS Fshatrat e Fëmijëve ndihmon edhe në situatat e krizave dhe fatkeqësive përmes programeve emergjente. Në klinikën emergjente në Mogadishu (ofrohen 260,000 kontrolle dhe trajtime brenda një viti) është një shembull i madh afatgjatë i projektit të ndihmave dhe lehtësimeve.
Shteti shqiptar dhe çështja e Kosovës
Shteti shqiptar dhe çështja e Kosovës libër me autor Xhelal Gjeçovi. Botuar në Tiranë nga "Botimpex", në vitin 1998. Faqe 257. ISBN 99927-628-0-2
Thriller Bark
Thriller Bark (スリラーバーク Surirā Bāku) është një anije fiktive në One Piece. Sipas Brook, kjo anije dikur ishte një ishull në West Blue. Ajo u shndërrua në një anije pirate, më e madhja në botë, dhe është në pronësi të ish Shichibukai, Gecko Moria, që shërben si anije për Piratët Thriller Bark. Anija u dëmtua rëndë nga sulmet e Moria dhe Kuma gjatë betejës kundër Ekuipazhit të Kapelës prej Kashte, dhe, pas humbjes së Moria, u braktis. Thriller Bark është vendosja kryesore e Thriller Bark Arc, si dhe ishulli i nëntë në Parajsë që Kapelat e Kashtes vizituan.
Duket se është rikthyer më vonë nga Moria i cili e përdori atë për të udhëtuar në ishullin e Piratëve.
Arkitektura
Ishulli është i rrethuar nga një mur i madh i jashtëm që shkon rreth anijes, me një portë që i ngjan një goje gjigande që hapet dhe mbyllet. Ekzistojnë katër zinxhirë të veçantë që lidhen nga muri me mastin sipër rezidencës. Ishulli ka një mur të vjetër guri të thyer të brendshëm që e rrethon atë me kulla dhe një muraturë. Ka një rezidencë në mes të ishullit, e rrethuar nga një pyll me sa duket i vdekur. E gjithë anija disi i ngjan peizazhit stereotip në filmat vampir ose tmerr, siç janë Dracula ose Frankenstein.
Pylli i Vdekur
Pylli që mbulon pjesën më të madhe të ishullit; shumë njerëz pa hije që ishin ngecur në Thriller Bark zgjodhën të fshiheshin atje nga dielli. Usopp, Nami dhe Chopper u fshehën në pyll nga Kerberus dhe u takuan me Hildon. Luffy gjithashtu hasi në Piratët Rolling në këtë pyll. Pylli gjithashtu është i populluar nga shumë zombie të çuditshme që Dr. Hogback krijoi.
Varrezat
Një varrezë përtej pyllit. Shumica, nëse jo të gjitha, nga varret atje janë zënë nga zombie të fshehura të krijuara nga Dr. Hogback. Këto zombi do të sulmojnë ndërhyrës, por nuk janë veçanërisht të fortë. Pas humbjes së Moria dhe rënies së Thriller Bark, është ngritur një monument për Piratët Rumbar (ndërtuar nga Franky dhe Usopp, lule nga Chopper) me eshtrat e tyre të varrosura këtu, si një dëshmi e shokëve ekuipazhit të Brook që kanë vdekur shumë kohë më parë.
Shtëpi të madhe
Një rezidencë e madhe që i ngjan një katedrale të stilit gotik. Hogback jetoi këtu derisa Moria u mund.
Kulla e madhe në mes të Thriller Bark është në të vërtetë masti i anijes, si dhe një rezidencë. Kjo është ajo ku banoi Gecko Moria. Frigoriferi gjigant ku Oars u mbajt në stasis është gjithashtu vendosur këtu.
Laboratori i Hogback
Brenda rezidencës së Hogback është laboratori i tij, dhe ishte pikërisht këtu që Hogback krijoi zombiet e tij me hijet e dhëna atij nga Gecko Moria.
Kopshti i Peronës
Një kopsht i vogël që ulet në një urë e mbuluar me pemë, bimë dhe lule. Kjo urë është në pronësi të Perona, dhe është e banuar nga shumica e zombi së saj të egër. Usopp, Nami dhe Chopper u zgjuan atje, pasi u rrëzuan nga Ryuma. Gjatë betejës me Oars, ura u shkatërrua.
Dhoma e Peronës
Brenda rezidencës është dhoma e Peronës. Kjo dhomë është e madhe dhe zbukuruar në një mënyrë të ngjashme me atë të një princeshe, duke i përshtatur epitetit të Peronës si "Princesha e Fantazmave".
Montgobert
Montgobert është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Montgobert ka një popullsi prej 202 banorë dhe sipërfaqe 11.18 km², me një dendësi prej 18 banor/km².
Hateme Shala
Hateme Q. Shala u lind në Vushtrri në vitin 1927. Shkollën fillore e kreu në vendlindje. Në vitin shkollor 1941/42 vijoi mësimet në Shkollën Normale Sami Frashëri në Prishtinë, ku po atë vit e kreu kursin pedagogjik dhe u emërua mësuese në shkollën fillore Naim Frashëri në Pazarin e Ri. Kursin e dytë pedagogjik e kreu në vitin 1943 në Prizren, e pas luftës punoi mësuese dhe me kurse analfabetike në Suharekë, në Shalë të Bajgorës dhe në fund në Vushtrri, ku vdiq në moshë të re. Edhe vajza e saj, Lumnia, ndoqi rrugën e nënes dhe iu kushtua profesionit të mësuesisë.
Aziza Mustafa Zadeh
Biografia
Aziza lindi në Baku nga prindër muzikantë, babai Vagif ishte kompozitor dhe pianist ndërsa Elza Mustafa Zadeh një këngëtare e trajnuar e zhanrit klasik nga Gjeorgjia.
Prindërit e Aziza e vunë re pasionin për muzikën tek e bija e tyre kur ajo ishte 8 muajshe. Ja si e kujton këtë histori Aziza: '' “Një ditë babai im po improvizonte në piano duke ekzekutuar pjesën “Shur”, e cila evokon ndjesi të trishtueshme. Teksa po luante, unë nisa të qaj. Të gjithë nisën të pyesnin se çfarë po ndodh me mua. Pse po qaja vallë? Më pas mamaja e kuptoi ndjeshmërinë time ndaj muzikës.” '' Aziza i pëlqen të gjitha format e artit, veçanërisht vallëzimin, të pikturuarit dhe të kënduarit. Në moshën tre vjeçare, ajo debutoi së bashku me babanë në skenë, duke improvizuar vokalisht. Ajo nisi të studiojë muzikën klasike në piano që prej një moshe të vogël, duke treguar interes për kompozitorë të njohur si Bach dhe Chopin. Më vonë, ajo shfaqi talent për improvizim. Më 16 dhjetor 1979 babai i Aziza u largua nga jeta për shkak të një ataku në zemër në Tashkent në moshën 39 vjeçare. Në mënyrë që të ndihmonte të bijën të kalonte këtë periudhë të vështirë, mamaja e Aziza e braktisi karrierën e saj si këngëtare për tu fokusuar në rritjen artistike të së bijës.
Në 1988, në moshën 18 vjeçare Aziza u rendit në vendin e tretë së bashku me muzikantin amerikan Matt Cooper në konkursin e pianos në “Thelonious Monk” në Washington D.C. Gjatë kësaj periudhe ajo u shpërngul së bashku me mamanë në Gjermani.
Festivali i Xhazit në Baku 2017
Aziza vizitoi Azerbajxhanin në qershor 2007 për të marrë pjesë në Festivalin e Xhazit në Baku, duke performuar në koncertin personal në Akademinë e Operas dhe Baletit të Azerbajxhanit si dhe të performuarit në hapjen e koncertit pranë teatrit “Open-air Green”. Këtu ajo performoi në versionin e saj pjesën “Shamans”.
Koropi
Korop (greqisht: Κορωπί/Koropí) është qytet në qarkun i Atikës, Greqi.
Gjeografia
Toponimet të qytetit Korop:
Demografia
Familjet në qytetin Korop:(Shënim: disa mbiemrat kanë prapashtesa greke)
Lista e kantoneve në departamentin Aisne
Në vijim është një listë e 21 kantoneve ne departametin Aisne, në Francë.
Le Temple, Gironde
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Alice Ball
Alice Augusta Ball (24 korrik 1892 - 31 dhjetor 1916) ishte një kimiste amerikane që zhvilloi "Metodën e Topit", trajtimin më efektiv për lebrën gjatë fillimit të shekullit të 20-të. Ajo ishte gruaja e parë dhe afrikano-amerikania e parë që mori një diplomë master nga Universiteti i Hawaii dhe ishte gjithashtu profesoresha e parë e kimisë Afro-amerikane në këtë universitet.
Jeta dhe edukimi
Alice Augusta Ball lindi më 24 korrik 1892, në Seattle, Washington. Familja e saj ishte e klasës së mesme dhe në gjendje të mirë, pasi babai i Ballit ishte një redaktor gazete i Colored Citizen, fotograf dhe avokat. Pavarësisht se janë anëtarë dhe avokatë të shquar të komunitetit afrikano-amerikan, të dy prindërit e Ball janë të shënuar si "Bardhë" në certifikatën e saj të lindjes. Kjo mund të ketë qenë një përpjekje për të zvogëluar paragjykimin dhe racizmin që vajza e tyre do të përballej dhe do ta ndihmonte atë të "kalonte" në shoqërinë e bardhë.
Pas diplomimit, Ballit iu ofruan shumë bursa. Ajo mori një ofertë nga Universiteti i California Berkeley, si dhe Kolegji i Hawaii (tani Universiteti i Hawaii ), ku vendosi të studionte për një master në kimi. Në Kolegjin e Hawaiit, teza e saj e masterit përfshinte studimin e vetive kimike të specieve bimore Kava. Për shkak të këtij hulumtimi dhe kuptimit të saj të përbërjes kimike të bimëve, më vonë ajo u afrua nga Harry T. Hollmann për të studiuar vajin e chaulmoogra dhe vetitë e tij kimike. Vaji Chaulmoogra kishte qenë trajtimi më i mirë në dispozicion për lebrën për qindra vjet, dhe Ball zhvilloi një formë injeksioni shumë më efektive. Në 1915 ajo u bë gruaja e parë dhe e para Amerikane e Zezë që u diplomua me një master në Kolegjin e Hawaiit. Ajo ishte gjithashtu "kimistja dhe instruktorja kërkimore" e parë afrikano-amerikane në departamentin e kimisë të Kolegjit të Hawaiit.
Trajtimi i lebrës
Në Universitetin e Hawaii, Ball hulumtoi përbërjen kimike dhe parimin aktiv të Piper methysticum (kava) për tezën e masterit. Për shkak të kësaj pune, ajo u kontaktua nga Dr. Harry T. Hollmann në Spitalin Kalihi në Hawaii, i cili kishte nevojë për një ndihmës për kërkimet e tij në trajtimin e lebrës.
Në atë kohë, lebra ose Sëmundja e Hansen ishte një sëmundje shumë e stigmatizuar, praktikisht pa asnjë shans për t'u rikuperuar. Njerëzit e diagnostikuar me lebër u internuan në ishullin Hawaii Molokai me shpresën se do të vdisnin atje. Trajtimi më i mirë i disponueshëm ishte vaji chaulmoogra, nga farat e pemës Hydnocarpus wightianus nga nënkontinenti Indian, i cili ishte përdorur në mënyrë medicinale që nga fillimi i viteve 1300. Por trajtimi nuk ishte shumë efektiv dhe çdo metodë e aplikimit kishte probleme. Ishte shumë ngjitës për t’u përdorur në mënyrë efektive në nivel lokal, dhe si injeksion qëndrueshmëria viskoze e vajit bëri që ai të grumbullohej nën lëkurë dhe të formonte fshikëza në vend që të absorbohej.
Në moshën 23 vjeç, Ball zhvilloi një teknikë për ta bërë vajin injektues dhe të absorbueshëm nga trupi. Teknika e saj përfshinte izolimin e përbërjeve të esterit nga vaji dhe modifikimin e tyre kimik, duke prodhuar një substancë që mbante vetitë terapeutike të vajit dhe absorbohej nga trupi kur injektohej. Fatkeqësisht, për shkak të vdekjes së saj të parakohshme, Ball nuk ishte në gjendje të botonte gjetjet e saj revolucionare. Arthur L. Dean, një kimist dhe më vonë president i Universitetit të Hawaii, vodhi punën e saj, botoi zbulimet dhe filloi prodhimin e sasive të mëdha të ekstraktit të injeksionit të chaulmoogra. Dean publikoi zbulimet pa i dhënë ball Ballit dhe e quajti teknikën me emrin e tij. Në vitin 1920, një mjek nga Hawaii raportoi në Gazetën e Shoqatës Amerikane të Mjekëve se 78 pacientë ishin lëshuar nga Spitali Kalihi nga bordi i ekzaminuesve shëndetësorë pas trajtimit me injeksione të vajit të modifikuar të chaulmoogra të Ballit. Esteri i izoluar i etilit mbeti trajtimi i preferuar për lebrën derisa ilaçet sulfonamide u zhvilluan në vitet 1940.
Vetëm disa vjet pas vdekjes së saj Hollmann u përpoq të korrigjojë këtë padrejtësi. Ai botoi një letër në 1922 duke i dhënë kredite Ball-it, duke e quajtur formën e injektimit të vajit "Metoda e Ball-it". Fatkeqësisht, ajo ende mbeti e harruar në të dhënat shkencore. Në vitet 1970, Kathryn Takara dhe Stanley Ali, profesorë në Universitetin e Hawaiit, kërkuan arkivat për të gjetur kërkimet e Ballit. Pas dekadave të shumta ata ishin në gjendje të nxirrnin në pah përpjekjet dhe arritjet e saj, duke i dhënë asaj kredi që fitoi.
Natyra e egër
Natyra e egër ose tokat e egra (zakonisht në shumës), janë mjedise natyrore në Tokë që nuk janë modifikuar ndjeshëm nga aktiviteti njerëzor ose ndonjë tokë e paurbanizuar që nuk është nën kultivim të gjerë bujqësor. Termi i është referuar tradicionalisht mjediseve tokësore, megjithëse vëmendja në rritje po i kushtohet shkretëtirës detare. Hartat e fundit të shkretëtirës sugjerojnë ajo se mbulon afërsisht një të katërtën e sipërfaqes tokësore të Tokës, por që po degradohet me shpejtësi nga aktiviteti njerëzor. Edhe më pak natyrë e egër po mbetet në oqean, me vetëm 13.2% zonë e lirë nga aktiviteti intensiv njerëzor.
Përmbledhje
Disa qeveri vendosin me ligj mbrojtjen e zonave të natyrës së egër për të ruajtur jo vetëm atë që tashmë ekziston, por edhe për të promovuar dhe çuar përpara një shprehje dhe zhvillim natyror. Këto mund të vendosen në rezervate, rezerva të ruajtjes, pyje kombëtare, parqe kombëtare dhe madje edhe në zona urbane përgjatë lumenjve, grykave ose zonave të pazhvilluara. Shpesh këto zona konsiderohen të rëndësishme për mbijetesën e specieve të caktuara, biodiversitetin, studimet ekologjike, konservimin, vetminë dhe rekreacionin. Ata gjithashtu mund të ruajnë tipare gjenetike historike dhe të sigurojnë habitat për florën dhe faunën e egër që mund të jetë e vështirë për t'u rikrijuar në kopshte zoologjike, arboretume ose laboratorë.
Përpjekjet më të fundit për të hartuar natyrën e egër tregojnë se tani ka mbetur më pak se një e katërta (~23%) e zonës së natyrave të egra dhe shkretëtirës në botë dhe se ka pasur rënie katastrofike gjatë dy dekadave të fundit. Mbi 3 milion kilometra katrorë (10 përqind) e shkretëtirës u shndërrua në përdorime të tokës nga njerëzit. Pyjet e shiut të Amazonës dhe Kongos pësuan humbjet më të mëdha. Presioni njerëzor ka filluar të shtrihet pothuajse në çdo cep të planetit. Humbja dhe shkatërrimi i zonave të natyrës së egër (shkretëtirës) mund të ketë implikime serioze për ruajtjen e biodiversitetit.
Përqindja e sipërfaqes së tokës e cilësuar si "natyrë e egër" nuk pasqyron domosdoshmërisht një masë të biodiversitetit të saj. Nga zonat e fundit natyrore të egra, taiga - e cila është kryesisht natyyrë e egër - përfaqëson 11% të masës totale të tokës në hemisferën veriore. Pyjet tropikale të shiut përfaqësojnë 7% të pjesës së mëtejshme të bazës tokësore të botës. Vlerësimet e shkretëtirës së mbetur të Tokës nënvizojnë shkallën me të cilën këto toka po zhvillohen, me rënie dramatike të biodiversitetit si pasojë.
Dyzet e tetë vende kanë zona të natyrës së egër të krijuara nëpërmjet përcaktimit legjislativ si zona të menaxhimit të zonave të mbrojtura të IUCN të kategorisë 1b që nuk përputhen me asnjë përcaktim tjetër të IUCN. Ato janë: Australia, Austria, Bahama, Bangladeshi, Bermuda, Bosnja dhe Hercegovina, Botsvana, Kanadaja, Ishujt Kajman, Kosta Rika, Kroacia, Kuba, Republika Çeke, Republika Demokratike e Kongos, Danimarka, Republika Domenikane, Guinea Ekuatoriale, Estonia, Finlanda, Guajana Franceze, Grenlanda, Islanda, India, Indonezia, Japonia, Letonia, Lihtenshtajni, Luksemburgu, Malta, Ishujt Marshall, Meksika, Mongolia, Nepali, Zelanda e Re, Norvegjia, Ishujt Mariana Veriore, Portugalia, Seychelles, Serbia, Singapori, Sllovakia, Sllovenia, Spanja, Sri Lanka, Suedia, Tanzania, Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Zimbabve. Në publikim, ka 2,992 zona të natyrës së egër detare dhe tokësore të regjistruara në IUCN si zona vetëm të Kategorisë 1b.
Njëzet e dy vende të tjera kanë zona të egra. Këto zona të natyrës së egër janë krijuar nëpërmjet përcaktimit administrativ ose zonave të egra brenda zonave të mbrojtura. Ndërsa lista e mësipërme përmban vende me shkretëtirë të përcaktuara ekskluzivisht si vende të Kategorisë 1b, disa nga vendet e listuara më poshtë përmbajnë zona të mbrojtura me kategori të shumta menaxhimi duke përfshirë Kategorinë 1b. Ato janë: Argjentina, Butani, Brazili, Kili, Hondurasi, Gjermania, Italia, Kenia, Malajzia, Namibia, Nepali, Pakistani, Panamaja, Peruja, Filipinet, Federata Ruse, Afrika e Jugut, Zvicra, Uganda, Ukraina, Mbretëria e Bashkuar Britania e Madhe dhe Irlanda e Veriut, Venezuela dhe Zambia.
Parqet kombëtare
Krijimi i Parqeve Kombëtare, duke filluar nga shekulli XIX, ruajti disa zona veçanërisht tërheqëse dhe të dukshme, por ndjekjet e tregtisë, stilit të jetesës dhe rekreacionit të kombinuara me rritjen e popullsisë njerëzore kanë vazhduar të rezultojnë në modifikimin njerëzor të zonave relativisht të paprekura. Një aktivitet i tillë njerëzor shpesh ndikon negativisht në florën dhe faunën vendase. Si i tillë, për të mbrojtur më mirë habitatet kritike dhe për të ruajtur mundësitë rekreative me ndikim të ulët, konceptet ligjore të "natyrës së egër" u krijuan në shumë vende, duke filluar me Shtetet e Bashkuara.
Parku i parë Kombëtar ishte Yellowstone, i cili u nënshkrua në ligj nga Presidenti i SHBA Ulysses S. Grant më 1 mars 1872. Akti i Përkushtimit e shpalli Yellowstonein një tokë "në këtë mënyrë të rezervuar dhe të tërhequr nga vendbanimi, banimi ose shitja sipas ligjeve të Shteteve të Bashkuara, dhe e dedikuar dhe e veçuar si një park publik ose terren i këndshëm për përfitimin dhe kënaqësinë e njerëzve".
Parku i dytë kombëtar në botë, Parku Kombëtar Mbretëror, i vendosur vetëm 32 km në jug të Sidneit, Australi, u krijua në vitin 1879.
Në vitet 1920, udhëtimi nëpër Amerikën e Veriut me tren për të përjetuar "natyrën e egër" (shpesh duke e parë atë vetëm përmes dritareve) ishte bërë shumë popullor. Kjo çoi në komercializimin e disa prej Parqeve Kombëtare të Kanadasë me ndërtimin e hoteleve të shkëlqyera si Hoteli Banff Springs dhe Chateau Lake Louise.
Pavarësisht emrit të ngjashëm, parqet kombëtare në Evropë si p.sh. Angli dhe Uells janë mjaft të ndryshme nga parqet kombëtare në shumë vende të tjera. Ndryshe nga shumica e vendeve të tjera, në Angli dhe Uells, përcaktimi si park kombëtar mund të përfshijë vendbanime të konsiderueshme dhe përdorime të tokës njerëzore, të cilat shpesh janë pjesë integrale e peizazhit, dhe toka brenda një parku kombëtar mbetet kryesisht në pronësi private. Çdo park operohet nga autoriteti i tij i parkut kombëtar.
Unioni Botëror i Ruajtjes së Natyrës (IUCN) e klasifikon natyrën e egër në dy nivele, 1a (Rruajtja e rreptë e natyrës) dhe 1b (Zonat e egra).
Kohët e fundit ka pasur thirrje për Konventën e Trashëgimisë Botërore për të mbrojtur më mirë natyrën e egër dhe për të përfshirë fjalën natyrë e egër në kriteret e tyre të përzgjedhjes për Vendet e Trashëgimisë Natyrore
Faton Maloku
Faton Maloku i lindur më 14 qershor 1991 në Kosovë. Luan për SC Gjilani në pozicionin e portjerit ku bart numrin 1.Poashtu është lojtar edhe i kombëtares së Republikës së Kosovës.
Kulla e Ukë Januz Sylajve (Xhafer Sylës)
Kulla e Ukë Januz Sylajve (Xhafer Sylës) është një monument i trashëgimisë kulturore në Istog të Ulët, Istog, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Lista e kantoneve në departamentin Allier
Në vijim është një listë e '''kantoneve në departametin Allier.
Universiteti Teknik i Mynihut
Universiteti Teknik i Mynihut (TUM) (Technische Universität München) është një universitet kërkimor i përqendruar në shkencat natyrore, inxhinierinë, mjekësinë dhe shkencat sociale në lidhje me çështjet e teknologjisë.
Universiteti është i përbërë nga kampuse ne qendër të Mynihut, Garching, Freising-Weihenstepha, Heilbronn dhe Dover, Singapor.
Si anëtar i TU9 dhe bartës i 4 instituteve të Shoqërisë Max Planck, universiteti ka zhvilluar aktivitetet e tij mësimore dhe kërkimore rreth 5 temave kryesore: shëndetësia dhe ushqimi, energjia dhe burimet natyrore, mjedisi dhe klima, informacioni dhe komunikimi, dhe transporti  dhe infrastruktura.
Në vitin 2019, TUM fitoi titullin "Universiteti i Ekselencës" për herë të tretë radhazi nën Iniciativën e Universitetit të Ekselencës së Universiteteve Gjermane, duke fituar çdo raund që nga fillimi i konkursit në vitin 2006. TUM renditet vazhdimisht ndër universiteteve kryesore të Bashkimit Evropian dhe studiuesit e saj përbëjnë 17 laureatë Nobel dhe 22 fitues të çmimit Leibniz.
Ura e Vaganicës
Ura e Vaganicës
Ndodhet afro 5 km në jug të Mitrovicës në territorin e fshatit Vaganicë mbi lumin Lushta dhe shërben si mjet lidhës për fshatërat Vaganicë dhe Vërrnicë. Në këtë urë në maj të vitit 1999 forcat serbe kryen një sulm vandal ndaj civilëve shqiptarë, me ç'rast u vranë dhe u plagosën dhjetëra civilë shqiptarë.
Kalo Brahim Xhaferaj një jetë në këmbë për mëmëdhenë
Kalo Brahim Xhaferaj një jetë në këmbë për mëmëdhenë është një libër i shkruajtur nga historiani Dr. Zihni Haskaj dhe publicisti Bektash Zite. Botim i Shoqatës Atdhetare - Kulturore - Shkencore Mbarëkombëtare "Ali Pashë Tepelena". Recenzent Natasha Beluli - historiane. Konsulentë Dr. Selam Ramaj dhe Baki Kalo Xhaferaj. Redaktore letrare Leno Luçi (Xhaferaj). Korektore Juliana Boriçi. Përgatiti në kompjuter Irena Bame. Shtypur në shtypshkronjën "GEER" Tiranë 2004. Faqet e librit 142.
Mbi librin:
Në vitet e Luftës për Çlirimin e vendit, iu bënë shumë premtime, për grada e para, me kusht, që të kalonte në shërbim të pushtuesit...! Pati burra të njohur, që u joshën, por ai s'u lëkund kurrë: "burri duhet ta dijë mirë dhe të mos e harrojë, për asnjë çast, - thoshte, ai, - se një dimër në vendin tënd, është më i ëmbël, se njëqind pranvera në dhe të huaj..."
Biblioteka e universitetit të arteve
Biblioteka e universitetit të arteve është biblioteka më e madhe dhe më e vjetra e artit në Shqipëri. Ajo është një bibliotekë universitare, unike, dhe ndihmon në mënyrë të drejtpërdrejtë në formimin e artistëve të rinj.
Misioni i saj është mbështetja e proçesit mësimor, edukativ dhe artistik, duke u shërbyer studentëve dhe pedagogëve të universitetit të arteve, ashtu si edhe kërkuesve e artistëve nga institucione të ndryshme të artit dhe shkollave artistike kudo që janë në Shqipëri.
Biblioteka është krijuar në vitin 1966, vit në të cilin u krijua Instituti i Larte i Arteve, sot Universiteti i Arteve. Fondi fillestar i saj ishte ai i Bibliotekës së Konservatorit Shtetëror të Tiranës, Shkollës së Arteve të Bukura, dhe Shkollës së Lartë të Aktorëve “Aleksandër Moisiu" si dhe me dhurime nga shoqata dhe dashamirës të artit.
Në fondet e saj disponon materiale të shumëllojshme si libra, parte, dorëshkrime, dizertacione, diploma, periodike, referenca, materiale audiovizuale, literature elektronike, etj. Fondi i Bibliotekës së Universitetit te Arteve përmban rreth 45,000 vëllime. Pjesa më e madhe e fondit është unikale.
Koleksionit i bëhet përpunimi shkencor bibliografik konform standardeve ndërkombëtare duke përdorur Rregullat Anglo - Amerikane të Katalogimit AACR2 (Anglo-American Cataloging Rules), Sistemi Decimal i Klasifikimit, UDC (Universal Decimal Classification), Rregullat Ndërkombëtare të Përshkrimit Bibliografik, ISBD (International Standard Bibliographic Description). Materialet e koleksioneve mund të kërkohen nëpërmjet skedarëve alfabetikë dhe sistematikë, bibliografive dhe listave bibliografike në formë elektronike të cilat ju dërgohen përdorueseve të bibliotekës edhe nëpërmjet postës elektronike si dhe nëpërmjet katalogut online.
Është krijuar katalogu online nëpërmjet aplikimit të sistemeve me bazë "kod në burim të hapur", katalog i cili mund të aksesohet kudo nëpërmjet sitit zyrtar të Universiteti të Arteve.
Langy
Langy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Langy ka një popullsi prej 274 banorë dhe sipërfaqe 7.36 km², me një dendësi prej 37 banor/km².
Biblioteka e universitetit të arteve
Është krijuar arkiva digjitale institucionale ku ruhen në format elektronik koleksionet speciale që disponon Biblioteka. Janë krijuar koleksione digjitale përkatëse sipas tre fakulteteve:
Fakultetit të Muzikës: Koleksioni i dorëshkrimeve/ Koleksioni i shiritave të kthyera në digjitale/ Muzika botërore/ Muzika shqiptare/ Tezat teorike të studeteve universitar dhe pasuniversitar/ Biografitë e personaliteteve të Muzikës/ Saxhot dhe mbrojtjet e diplomave të studentëve etj.
Fakulteti i Artit Skenik: Dramat e vjetra/ Biografitë/ Tezat teorike të studeteve universitar dhe pasuniversitar/ Biografitë e personaliteteve të artit skenik/ Punët artistike të studenteve të UART
Fakulteti i Arteve të Bukura: Biografitë/ Ekspozitat e pedagogeve dhe studentëve/ Punimet teorike/ Punët e studentëve për mbrojtjen e diplomave etj.
Parku (Gjilan)
thumb|right|250px|Parku i qytetit Gjilan
Parku i epërm apo parku i madh i qytetit të Gjilanit, ndodhej në pjesën jugperëndimore të qytetit,në hapsirën skaj varrezave myslimane të qytetit dhe Kombinatit të Duhanit. Dikur mjaft i vizituar. I rregulluar me dushk e bagrem,rrugicën në mes për shëtitje.
Lindjet
Kjo liste eshte ndertuar per te gjithe personat e njohur Shqiptare si aktor, kengetar, politikan, futbollist etj qe kane lindur.
Bogoljub Nedeljković
parapamje|Bogolub Nedelkoviq Bogolub Nedelkoviq (Serbisht: Богољуб Недељковић Bogoljub Nedeljković; 3 shtator 1920 - 22 prill 1986) ishte Kryetar i Këshillit Ekzekutiv i Krahinës Socialiste Autonome e Kosovës prej majit 1974 deri në maj 1978.
Parku (Gjilan)
Tani në këtë hapësirë ndodhet parku i fëmijëve dhe shëtitorja në jug. Ndërkaq,Parku i Poshtëm apo i qendrës,ndodhet po aty ku ishte edhe më.
Ndërkaq poshtë parkut ndodhet edhe sheshi Rexhep Mala dhe Nuhi Berisha ku është renovuar mbi shtratin e Lumit Mirusha në vitin 2017
Shih edhe
Sheshi i Gjilanit Gjilani
Lista e kantoneve në departamentin Alpes-de-Haute-Provence
Në vijim është një listë e kantoneve në departametin Alpes-de-Haute-Provence, në Francë.
Manal al-Sharif
thumb|Manal al-Sharif Manal al-Sharif (lindi më 25 prill 1979) është aktiviste për të drejtat e grave nga Arabia Saudite i cili filloi fushatën që femrat të kenë të drejtë të vozisin në vitin 2011. Më parë ka bërë një film duke vozitur, Wajeha al-Huwaider e filmoi Manalin duke vozitur si pjesë të fushatës. Videoja e saj u postua edhe në Youtube dhe Facebook.
Tërmeti i Shkodrës (1905)
Tërmeti i Shkodrës i vitit 1905 ra më 1 qershor në orën 05:42, pati magnitudë 6.6 dhe intensitet në epiqendër mbi 9 ballë.
Ai goditi shumë rëndë qytetin e Shkodrës dhe fshatrat rreth tij. Zona epiqendrore kapi fshatin Trush dhe një pjesë të zonës së Nënshkodrës, duke përfshirë Bahçallëkun dhe pjesën jugore të qytetit. Epiqendra makrosizmike kishte koordinata 42°00 V, 19°50 L, e thellësi vatre 11 km. Në vendin tonë pati rreth 200 të vdekur dhe rreth 500 të plagosur. Vetëm në qytetin e Shkodrës u shkatërruan plotësisht 1500 shtëpi.
Në zonën epiqendrore u vunë re dukuri të shumta të shkatërrimit të truallit, si rrëzime të brigjeve të Bunës, Kirit dhe Drinit, duke krijuar kështu lumin Drinasa, çarje të mëdha toke me shatërvane uji dhe rëre, si edhe shformim dhe valëzim i truallit. Në afërsi të fshatit Trush u vrojtua edhe dalja në sipërfaqe e një thyerjeje me drejtim JP-VL, sipas së cilës blloku VL ishte më i ngritur. Brenda Shkodrës së vjetër intensiteti sizmik ndryshonte nga 9 ballë për shkak të kushteve të këqija të truallit (Bahçallëk, Tabakë, etj), deri në 7 ballë (në gëlqerorët e lagjes Pazar).
Ky tërmet u shoqërua nga një numër shumë i madh pasgoditjesh (rreth 600 pasgoditje) të cilat vazhduan deri në korrik 1906. Ishin shumë të fuqishme ato të 3 qershorit, 16 korrikut dhe 4 gushtit 1905, që kishin përkatësisht magnitudë 6.0, 5.8 dhe 5.9 dhe intensitet në epiqendrat e tyre deri 8 ballë.
Pasojat e këtij tërmeti qenë një tragjedi e vërtetë për popullsinë, e cila nuk mundi t’i likuidonte ato për vite me radhë. Pas këtij tërmeti Shkodra u zhvendos në vendin e sotëm.
Naujac-sur-Mer
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Vagana
Vagana quhet kodrina në jug-perëndim të fshatit Vaganicë. Thuhet se nga kjo kodrinë ka marrë emrin edhe fshati.
Kalorësia
parapamje|upright=1.35|[[Regjimenti i 4-të Hussar (Francë)|Hussarët e katërt francezë në Betejën e Friedland, 1807]] Historikisht, kalorësia janë ushtarë ose luftëtarë që luftojnë të hipur mbi kalë. Kalorësia ishte më e lëvizshme nga armët luftarake, duke vepruar si kalorësi e lehtë në rolet e zbulimit, kontrollit dhe përleshjes në shumë ushtri, ose si kalorësi e rëndë për sulme tronditëse vendimtare në ushtritë e tjera. Emërtimi i kalorësisë zakonisht nuk i jepej asnjë force ushtarake që përdorte kafshë të tjera për male, si devetë ose elefantët. Këmbësoria që lëvizte me kalë, por zbriti për të luftuar në këmbë, njihej në fillim të shekullit të 17-të deri në fillim të shekullit të 18-të si dragon, një klasë e këmbësorisë së hipur e cila në shumicën e ushtrive u zhvillua më vonë në kalorësi standarde duke ruajtur emërtimin e tyre historik.
Kalorësia kishte avantazhin e lëvizshmërisë së përmirësuar, dhe një ushtar që luftonte mbi kalë kishte gjithashtu avantazhet e lartësisë, shpejtësisë dhe masës inerciale më të madhe ndaj një kundërshtari në këmbë. Një element tjetër i luftës me kalë është ndikimi psikologjik që një ushtar i hipur mund të shkaktojë te një kundërshtar.
Shpejtësia, lëvizshmëria dhe vlera e goditjes së kalorësisë u vlerësua shumë dhe u shfrytëzua në forcat e armatosura në Mesjetën e Lashtë dhe të Mesme; disa forca ishin kryesisht kalorës, veçanërisht në shoqëritë nomade të Azisë, veçanërisht hunët e Attilës dhe ushtritë e mëvonshme mongole. Në Evropë, kalorësia u bë gjithnjë e më e blinduar (e rëndë) dhe përfundimisht u shndërrua në kalorës të hipur të periudhës mesjetare. Gjatë shekullit të 17-të, kalorësia në Evropë hodhi pjesën më të madhe të armaturës së saj, e cila ishte e paefektshme kundër musketave dhe topave që po hynin në përdorim të përbashkët, dhe nga mesi i shekullit të 18-të, armatura kishte rënë kryesisht në vjetërsi, megjithëse disa regjimente ruajtën një masë të vogël cutlass që ofronin mbrojtje kundër heshtave, shpatave dhe bajonetave; duke përfshirë disa mbrojtje kundër një goditjeje nga distanca.
Në periudhën ndërmjet luftërave, ndërsa disa kalorës shërbyen ende gjatë Luftës së Dytë Botërore (veçanërisht në Ushtrinë e Kuqe, Ushtrinë Popullore Mongole, Ushtrinë Mbretërore Italiane, Ushtrinë Rumune, Forcat Tokësore Polake dhe njësitë e lehta të zbulimit brenda Waffen SS) shumë Njësitë e kalorësisë u shndërruan në njësi të këmbësorisë së motorizuar dhe të këmbësorisë së mekanizuar, ose u reformuan si trupa tankesh. Tanku i kalorësisë ose i kryqëzorit ishte një i projektuar me një shpejtësi dhe qëllim përtej asaj të tankeve të këmbësorisë dhe më pas do të zhvillohej në tankun kryesor luftarak.
Shumica e njësive të kalorësisë që janë të hipur në kalë në ushtritë moderne shërbejnë në role thjesht ceremoniale, ose si këmbësoria e montuar në terrene të vështira si malet ose zonat me pyje të mëdha. Përdorimi modern i termit në përgjithësi i referohet njësive që kryejnë rolin e zbulimit, mbikëqyrjes dhe marrjes së objektivave (analoge me kalorësinë e lehtë historike) ose njësive të tankeve kryesore luftarake (analoge me kalorësinë e rëndë historike).
Roli
Historikisht, kalorësia ndahej në kalorësi të lehtë dhe kalorësi të rëndë. Dallimet ishin rolet e tyre në luftime, madhësia e montimeve të tyre dhe sa forca të blinduara ishin veshur nga mali dhe kalorësi.
Kalorësia e rëndë, si katafraktet bizantine dhe kalorësit e Mesjetës së hershme në Evropë, u përdorën si trupa shokuese, duke ngarkuar trupin kryesor të armikut në kulmin e një beteje; në shumë raste veprimet e tyre vendosën rezultatin e betejës, prandaj termi i mëvonshëm i betejës kalorës. Kalorësisë së lehtë, si harkëtarët e kuajve, husarët dhe kalorësia kozake, iu caktuan të gjitha rolet e shumta që nuk ishin të përshtatshme për forcat e rënda me fokus më të ngushtë. Kjo përfshin zbulimin, frenimin e skautëve të armikut, kërkimin e ushqimit, bastisjen, përleshjet, ndjekjen e forcave të armikut që tërhiqen, kontrollin e forcave miqësore që tërhiqen, lidhjen e forcave miqësore të ndara dhe kundërpërballjen me forcat e lehta të armikut në të gjitha këto role.
Rolet e kalorësisë së lehtë dhe të rëndë vazhduan gjatë luftës së hershme moderne, por forca të blinduara u reduktuan, me kalorësinë e lehtë kryesisht të paarmatosur. Megjithatë, shumë njësi kalorësie ruanin ende cuirass dhe helmeta për vlerën e tyre mbrojtëse kundër goditjeve me shpatë dhe bajonetë, dhe rritja e moralit që ato u ofrojnë atyre që i veshin, pavarësisht se ato ofrojnë pak mbrojtje nga armët e zjarrit. Në këtë kohë ndryshimi kryesor midis kalorësisë së lehtë dhe të rëndë ishte stërvitja e tyre; i pari u konsiderua si më i përshtatshmi për ngacmim dhe zbulim, ndërsa i dyti konsiderohej më i miri për akuza me urdhër të ngushtë. Nga fillimi i shekullit të 20-të, ndërsa fuqia totale e zjarrit në fushën e betejës u rrit, e gjithë kalorësia tentonte të bëhej dragon në praktikë, duke hipur në hipur midis betejave, por duke u zbritur për të vepruar si këmbësor gjatë çdo beteje, edhe nëse shumë prej tyre mbanin emrat e njësive të tyre që pasqyronin kalorësinë e tyre më të vjetër. rolet.
Me zhvillimin e luftës së blinduar, rolin e kalorësisë së rëndë të trupave shokuese vendimtare e kishin marrë përsipër njësitë e blinduara që përdornin tanke të mesme dhe të rënda, dhe më vonë tanke kryesore luftarake. Pavarësisht se kalorësia e lindur në kalë është vjetëruar, termi kalorësi përdoret ende, duke iu referuar në kohët moderne njësive që vazhdojnë të përmbushin rolet tradicionale të kalorësisë së lehtë, duke përdorur makina të blinduara të shpejta. tanke të lehta dhe automjete luftarake këmbësorie në vend të kuajve, ndërsa kalorësia ajrore përdor helikopterë.
Mathilde Krim
Mathilde Krim ( 9 korrik 1926 - 15 janar 2018) ishte një studiuese mjekësore dhe kryetare themeluese e amfAR, Fondacioni Amerikan për Kërkimin e AIDS-it.
FK Mokra Gora
Fudbalski klub Mokra Gora (serbisht: ФК Мокра Гора) është një klub futbolli me seli në Zubin Potok, Kosovë. Ata garojnë në Ligën e Zonës Shumadia-Rashka, niveli i katërt i sistemit të ligës kombëtare.
Mathilde Krim
Biografia
Mathilde Galland lindi në Como, Itali. Ajo mori doktoraturën e saj në Biologji nga Universiteti i Gjenevës, Zvicër, në 1953. Në 1948, ajo u martua me David Danon, një burrë izraelit, të cilin e njohu në Shkollën e Mjekësisë të Universitetit të Gjenevës. Ajo u kthye në Judaiste para martese. Ata patën një vajzë dhe menjëherë pas kësaj u zhvendosën në Izrael.
Ndërsa jetonte në Zvicër, ajo ndihmoi anëtarët e Irgun në përpjekjet e tyre për të blerë armë nga ish-anëtarët e rezistencës franceze, përpara pavarësisë së Izraelit. Pasi u transferua në SH.B.A., ajo ishte gjithashtu shumë aktive në mbledhjen e donacioneve për Izraelin.
FK Mokra Gora
Historia
Në sezonin 2014–15, klubi fitoi Ligën e Zonës Morava dhe u promovua në Ligën Serbe Perëndimore. Ata kaluan pesë sezone në nivelin e tretë të futbollit serb, përpara se të bien në Ligën e Zonës Shumadia-Rashka në vitin 2020.
Mathilde Krim
Karriera e kërkimit mjekësor
Nga 1953 deri në 1959, ajo ndoqi kërkime në citogjenetikë dhe viruset shkaktarë të kancerit në Weizmann Institute of Science në Izrael, ku ajo ishte anëtare e ekipit që së pari zhvilloi një metodë për përcaktimin i seksit para lindjes.
FK Mokra Gora
Nderimet
Liga e Zonës Morava (Klasa 4)
Mathilde Krim
Karriera e kërkimit mjekësor
Në 1962, Krim u bë një shkencëtare kërkimore në Institutin Sloan-Kettering për Kërkimin e Kancerit dhe, nga 1981 në 1985, ajo ishte drejtoresha e laboratorit të saj të interferonit. Deri kohët e fundit,  ajo mbajti një takim akademik si Profesor Adjunct i Shëndetit Publik dhe Menaxhimit në Shkollën Mailman të Shëndetit Publik të Universitetit Columbia.
Menjëherë pasi u raportuan rastet e para të asaj që më vonë do të quhej AIDS në 1981, Krim pranoi se kjo sëmundje e re ngriti pyetje të mëdha shkencore dhe mjekësore dhe se mund të kishte pasoja të rëndësishme socio-politike. Ajo iu përkushtua vetes për të rritur ndërgjegjësimin e publikut për AIDS-in dhe për të kuptuar më mirë shkakun, mënyrat e transmetimit dhe modelin e tij epidemiologjik.