Mikena
Periudha e Vonë Helladike III (P.V.H. III)
Në një datë konvencionale rreth vitit 1350 p.e.s., fortifikimet në akropol dhe kodrat e tjera rrethuese, u rindërtuan në një stil të njohur si ciklopik për shkak të blloqeve gjigande të gurëve të përdorur dhe që besohej se ishin vepër e gjigandëve me një sy të njohur si Ciklopë. Brenda këtyre mureve, shumë nga të cilët mund të shihen akoma, ishin ndërtuar pallatet e mëvonshme monumentale. Pallati përfundimtar, mbetjet e të cilit janë aktualisht të dukshme në akropolin e Mikenës, i përkasin fillimit të P.V.H. IIIA:2. Pallatet më të hershëm duhet të kenë ekzistuar, por ata ose janë shkatërruar ose mbi ta qenë ndërtuar më të rinjë. Ndërtimi i pallateve në këtë kohë me një akitekturë të ngjashme ishte e përgjithësshme në Greqinë jugore. Ata të gjithë kishin një megaron, ose dhomë froni, me një vatër qendrore të ngritur nën një hapje nën çati, e cila mbështetej nga katër kolona në një katror rreth vatrës. Një fron ishte vendosur përkundrejt qendrës së një muri në krahun e vatrës, duke lejuar një pamje të papenguar të drejtuesit nga hyrja. Afreskët zbukuronin muret e suvatuar dhe dyshemenë. Dhoma hyej nga një oborr me një portik me kolona. Një shkallë e madhe të çojnë nga një tarracë poshtë në oborrin mbi akropol. Në tempullin e ndërtuar brenda rrethimit fortifikues, një skarabe i mbretëreshës Tije të Egjiptit të lashtë, e cila ishte e martuar me Amenhotepin e III, ishte vendosur në Dhomën e Idhujve përgjatë të paktën një statuje gjithashtu nga tipi i P.V.H. IIIA:2 ose B:1. Marrdhëniet e Amenhotepit të III me m-w-k-i-n-u, Mukana, konfirmohen nga mbishkrimet në Kom al-Hetan - por mbretërimi i Amenhotepit mendohet se i përputhet me P.V.H. IIIA:1 të vonë. Është e mundshme që stema e Amenhotepit të paraqitur nga skarabeu ti jetë dhuruar një gjenerate më të hershme, që në këtë kohë gjeti burimet për të rindërtuar akropolin dhe kështu ta vendoste skarabeun aty. Grupi i dytë i tholoi-ve të Wace-it i përkasin Periudhës midis P.V.H. IIA dh P.H. IIIB: Kato Furnos, Tholosi Panagjia dhe Varri i Luanit. Grupi i fundit, Grupi III: Thesari i Atreut, Varri i Klitemnestrës dhe Varri i Gjenëve, janë datuar në P.H. IIIB nga një fragment nën portën e Thesarit të Atreut, më i madhi i nëntë varreve. Si Thesari i Minjas në Orkomenos varri ishte i plaçkitur dhe natyra e tij si monument mortor qe harruar. Struktura mbante emrin tradicional të "Thesarit". Fazat e qeramikës mbi të cilën bazohet skema relative e datimit (P.H.H., P.M.H., P.V.H., etj.) nuk lejojnë datim shumë të hollësishëm, megjithëse mjaft i saktësuar nga pak data ekzistuese me C-14 për shkak të tolerancës së rëndësishme të tij. Sekuenca e ndërtimit të mëtejshëm në Mikenë është afërsisht si vazhdon. Në mes të P.V.H. IIIB, rreth vitit 1250 p.e.s., muri ciklopik ishte shtrirë në pjerrësinë perëndimore duke përfshirë Varrin Rrethor A.  Hyrja kryesore nëpërmjet mureve rrethorë të bërë madhështorë nga veçoria e mirënjohur e Mikenës, Porta e Luanëve, nëpërmjet të cilës kalohej një shkallëzim që të çonte mbrapa rrethorit A dhe lart në pallat. Porta e Luanëve ishte ndërtuar në formën e një "Relievi Trekëndor" në mënyrë që të duronte peshën e gureve. Një portë e mbrapme e padekoruar gjithashtu ishte ndërtuar nëpër murin verior.