cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kopshti Botanik i Tiranës
Argëtimi
Ndërkohë, Kopshti është dhe një qendër çlodhëse, argëtuese për të sapomartuarit dhe informuese edhe për qytetarët e thjeshtë, veçanërisht në lidhje me problemet e florës e bimësisë shqiptare e natyrës në përgjithësi, sidomos të problemeve që kanë të bëjnë me evidentimin e vlerave dhe ruajtjen e saj. Kopshti Botanik i Tiranës është një ndër kopshtet më të bukura të Tiranës dhe ndodhet pranë Kopshti Zoologjik të pasuruar me kafshë dhe bimë.
Lufta e Gazës (2008–2009)
parapamje|Një hartë e [[Rripi i Gazës|Rripit të Gazës që tregon qytetet kryesore dhe vendet fqinje.]] Lufta e Gazës, e njohur edhe si Operacioni i plumbit të hedhur (hebraisht: מִבְצָע עוֹפֶרֶת יְצוּקָה), i njohur gjithashtu në botën myslimane si Masakra e Gazës (arabisht: مجزرة غزة), dhe referuar si Beteja e al-Furkanit (معركة الفرقان) nga Hamasi, ishte një konflikt i armatosur tre-javor midis grupeve paraushtarake palestineze të Rripit të Gazës dhe Forcave të Mbrojtjes të Izraelit (IDF) që filloi më 27 dhjetor 2008 dhe përfundoi më 18 janar 2009 me një armëpushim të njëanshëm. Konflikti rezultoi në mes 1.166 dhe 1.417 palestinezë dhe 13 izraelitë të vdekur (përfshirë 4 nga zjarri miqësor).
Qëllimi i deklaruar i qeverisë izraelite ishte të ndalonte lëshimin pa dallim me raketa palestineze në Izrael dhe kontrabandën e armëve në Rripin e Gazës. Hamasi deklaroi se gjuajtja me raketa, e cila rifilloi në nëntor 2008, ishte në përgjigje të një sulmi izraelit të një tuneli që çonte nga Gaza, të cilin e karakterizoi si shkelje të armëpushimit. Izraeli tha se bastisja ishte një sulm parandalues kundër një tuneli që ata besonin se do të përdorej për të rrëmbyer ushtarët izraelitë që ruanin kufirin. Në sulmin fillestar ajror, forcat izraelite sulmuan stacionet e policisë, objektivat ushtarake, duke përfshirë depo armësh dhe ekipe të dyshuara të gjuajtjes me raketa, si dhe institucionet politike dhe administrative në sulmin hapës, duke goditur qytetet me popullsi të dendur të Gazës, Khan Yunis dhe Rafah. Pas shpërthimit të armiqësive, grupet palestineze hodhën raketa në shenjë hakmarrjeje për bombardimet dhe sulmet ajrore. Komuniteti ndërkombëtar i konsideron të paligjshme sipas ligjit ndërkombëtar sulmet pa dallim ndaj civilëve dhe strukturave civile që nuk bëjnë dallim ndërmjet civilëve dhe objektivave ushtarake.
Një pushtim tokësor izraelit filloi më 3 janar. Më 5 janar, IDF filloi të veprojë në qendrat urbane të dendura të populluara të Gazës. Gjatë javës së fundit të ofensivës (nga 12 janari), Izraeli goditi kryesisht objektivat që kishte dëmtuar më parë dhe goditi njësitë palestineze të raketave. Hamasi intensifikoi sulmet me raketa dhe mortaja kundër objektivave kryesisht civile në Izraelin jugor, duke arritur për herë të parë në qytetet kryesore të Beersheba dhe Ashdod gjatë konfliktit. Politikanët izraelitë përfundimisht vendosën të mos godasin më thellë brenda Gazës mes shqetësimeve për viktima më të mëdha nga të dyja palët dhe rritjes së kritikave ndërkombëtare. Konflikti përfundoi më 18 janar, kur IDF shpalli për herë të parë një armëpushim të njëanshëm, e ndjekur nga shpallja e armëpushimit njëjavor nga Hamasi dymbëdhjetë orë më vonë. IDF përfundoi tërheqjen e saj më 21 janar.
Sipas Shin Bet, pas konfliktit ka pasur një rënie të sulmeve me raketa palestineze. Në shtator 2009, një mision i posaçëm i OKB-së, i kryesuar nga gjyqtari i Afrikës së Jugut, Richard Goldstone, prodhoi një raport që akuzonte si militantët palestinezë ashtu edhe IDF-në për krime lufte dhe krime të mundshme kundër njerëzimit, dhe rekomandoi sjelljen e përgjegjësve para drejtësisë. Në janar 2010, qeveria izraelite lëshoi një përgjigje duke kritikuar Raportin Goldstone dhe duke kundërshtuar gjetjet e tij. Në vitin 2011, Goldstone shkroi se ai nuk besonte më se Izraeli synonte qëllimisht civilët në Gaza. Autorët e tjerë të raportit, Hina Jilani, Christine Chinkin dhe Desmond Travers, hodhën poshtë rivlerësimin e Goldstone. Këshilli i Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut urdhëroi Izraelin të kryente riparime të ndryshme të dëmeve. Më 21 shtator 2012, Këshilli i Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut arriti në përfundimin se 75% e shtëpive të civilëve të shkatërruara në sulm nuk u rindërtuan.
Makina me avull
parapamje|Motor me avull Newcomen Motori me avull është një motorr që konverton në punë mekanike fuqinë e avullit të nxehur. Ta themi thjesht, motori me avull është një makinë që energjinë e avujt të ujit që prodhohet në bojler e konverton në punë mekanike.
Thomas Newcomen
I pari motor industrial me avull që ka punuar në praktikë është ndërtuar nga Xhejms Wat(Steam Engine)
Propaganda
parapamje|Shkatërroni këtë Brute të Çmendur: Enlist - poster propagandistik që inkurajon burrat në [[Shtetet e Bashkuara të Amerikës|Shtetet e Bashkuara të regjistrohen dhe të luftojnë Gjermaninë si pjesë e Luftës së Parë Botërore, nga Harry R. Hopps, 1917.]] Propaganda është komunikim që përdoret kryesisht për të ndikuar ose për të bindur një audiencë për të çuar përpara një axhendë, e cila mund të mos jetë objektive dhe mund të jetë duke paraqitur në mënyrë selektive fakte për të inkurajuar një sintezë ose perceptim të caktuar, ose duke përdorur gjuhë të ngarkuar për të prodhuar një përgjigje emocionale dhe jo racionale. ndaj informacionit që prezantohet. Propaganda mund të gjendet në lajme dhe gazetari, qeveri, reklama, argëtim, arsim dhe aktivizëm dhe shpesh shoqërohet me materiale që përgatiten nga qeveritë si pjesë e përpjekjeve të luftës, fushatave politike, fushatave shëndetësore, revolucionarëve, bizneseve të mëdha, fetare, organizatat, mediat dhe individët e caktuar si p.sh.
Në shekullin e 20-të, termi anglisht propagandë shpesh shoqërohej me një qasje manipuluese, por historikisht, propaganda ka qenë një term përshkrues neutral i çdo materiali që promovon opinione ose ideologji të caktuara. Termat ekuivalent jo-anglisht gjithashtu kanë ruajtur kryesisht konotacionin origjinal neutral.
Një gamë e gjerë materialesh dhe mediash përdoren për përcjelljen e mesazheve propagandistike, të cilat ndryshuan me shpikjen e teknologjive të reja, duke përfshirë piktura, karikatura, postera, pamflete, filma, emisione radiofonike, shfaqje televizive dhe faqe interneti. Kohët e fundit, epoka dixhitale ka krijuar mënyra të reja të shpërndarjes së propagandës, për shembull, robotët dhe algoritmet po përdoren aktualisht për të krijuar propagandë llogaritëse dhe lajme të rreme ose të njëanshme dhe për t'i përhapur ato në mediat sociale.
Ad hominem
Frazë latine që përdoret kur bëhet sulmimi i kundërshtarit në vend se të sulmohen argumentet e tij.
Ad nauseam
Kjo qasje përdor përsëritjen e palodhur të një ideje. Një ide, zakonisht në formë të një slogani të thjeshtë, mund të fillojë të merret si e vërtetë. Kjo qasje funksionon më së miri kur burimet e mediave janë të kufizuara dhe të kontrolluara nga propaganduesi.
Euphorbia alluaudii
(lat. Euphorbia alluaudii L.) është bimë e familjes Euphorbiaceae.
Besimi apostolik
Besimi apostolik (lat. Symbolum Apostolorum), është qëndrimi më i hershëm i besimit të krishterë. Përdoret gjerësisht nga shumica e kishave të krishtera për qëllime liturgjikale dhe katekizmore, zakonisht më shumë në kishat e perëndimit, përfshi këtu ritin latin të kishës katolike romake, kishën ortodokse, kishën evangjelike, protestante etj.
Teksti latin
''Credo in Deum Patrem omnipotentem, Creatorem caeli et terrae. Et in Iesum Christum, Filium Eius unicum, Dominum nostrum, qui conceptus est de Spiritu Sancto, natus ex Maria Virgine, passus sub Pontio Pilato, crucifixus, mortuus, et sepultus, descendit ad ínferos, tertia die resurrexit a mortuis, ascendit ad caelos, sedet ad dexteram Dei Patris omnipotentis, inde venturus est iudicare vivos et mortuos. Credo in Spiritum Sanctum, sanctam Ecclesiam catholicam, sanctorum communionem, remissionem peccatorum, carnis resurrectionem, vitam aeternam. Amen.''
Teksti grek
''Πιστεύω εις θεòν πατέρα παντοκράτορα, ποιητην ουρανου και γης. Και εις Ιησουν Χριστòν, υιον αυτου τòν μονογενη, τòν κύριον ημων, τòν συλληφθέντα εκ πνεύματος αγίου, γεννηθέντα εκ Μαρίας της παρθένου, παθόντα επι Ποντίου Πιλάτου, σταυρωθέντα, θανόντα, και ταφέντα, κατελθόντα εις τά κατώτατα, τη τρίτη ημέρα αναστάντα απò των νεκρων, ανελθόντα εις τους ουρανούς, καθεζόμενον εν δεξια θεου πατρος παντοδυνάμου, εκειθεν ερχόμενον κριναι ζωντας και νεκρούς. Πιστεύω εις τò Πνευμα τò Αγιον, αγίαν καθολικην εκκλησίαν, αγίων κοινωνίαν, αφεσιν αμαρτιων, σαρκος ανάστασιν, ζωην αιώνιον. Αμήν.'' (Triglot Concordia, St. Louis: Concordia Publishing House, 1921, p. 12)
Teksti shqip
Besoj në Hyjin, Atin e gjithëpushtetshëm, Krijuesin e qiellit e të tokës.
E në Jezu Krishtin, birin e tij një të vetmin, Zotin tonë, i cili u zu për virtyt të Shpirtit Shenjt.
U lind prejVirgjërës Mari, pësoi mundimet nën Poncin Pilat, u vu në Kryq, vdiq e u varros, zbriti në ferr; të tretën ditë u ngjall së vdekuri; u ngjit në qiell,
rri në të djathtë të Hyjit, Atit të gjithëpushtetshëm; andej do të vijë për të gjykuar të gjallët e të vdekurit.
Besoj në Shpirtin Shenjt, Kishën e shenjtë katolike, shoqërinë e shenjtërve, faljen e mëkateve, ngjalljen e korpit dhe jetën e pasosur. Amen.
TouchWiz
TouchWiz është një ndërfaqe përdoruesi e ndërprerë dhe e zhvilluar nga Samsung. Ishte chohdooddzofz dhe dzodzidzgididz. Nganjëherë quhet gabimisht sistem operativ. Ai i zëvendësua nga Samsung Experience.
Ajvatoci
Ayvatovtsi (Maqedonisht:Ајватовци) është një fshat në veri të Republikës së Maqedonisë, që gjendet në komunën e Belimbegut. Fshati ka 232 banorë sipas regjistrimit të vitit 2002.
Aristidh Ruçi
Aristidh Ruçi (Sheper, 11 mars 1875 - Vlora, prill 1950) ka qenë veprimtar i çështjes kombëtare, nënshkrues i Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë dhe ekonomist shqiptar.
Biografia
U lind në Sheper të Zagorisë, 9 vjet më vonë se Andon Zako Çajupi në të njëjtin fshat. Vijoi mësimet në gjimnazin “Zosimea” në Janinë. Gjatë fundit të shek. XIX dhe fillimit të shek. XX gjendet në Janinë. Pas veprimtarisë aty, vendoset në birth_placeorë, ku në vitin 1908 angazhohet në themelimin e klubit patriotik “Labëria”. Po atë vit fillon përpjekjet për mësimin e gjuhës shqipe te të vegjlit. Me armë në dorë merr pjesë në kryengritjen e përgjithshme më 1911. Si delegat I Vlorës merr pjesë në kuvendin që shpalli pavarësisë dhe firmoi aktin me siglën “A. Rruçi”. Mori pjesë në Luftën e Vlorës në vitin 1920. Anëtar i federatës “Atdheu” me kryetar Avni Rustemin. U aktivizua në jetën administrative të qytetit të Vlorës ; u zgjodh anëtar i kryesisë së Bankës Kombëtare Shqiptare më 1937 ; inspiroi krijimin e degës së Kryqit të Kuq në Vlorë. Pushtuesit fashistë e internuan në Itali. Vdiq në Vlorë.
Irakli Koçollari
Irakli Koçollari është studjues, ish-shef i Shërbimit Informativ Shtetëror dhe ish-diplomat shqiptar. Koçollari ka shërbyer në detyra të larta në institucionet shtetërore, përfshi këtu edhe në shërbimet e inteligjencës ku ai ka mbajtur postin e Drejtorit të Shërbimit Informativ Shtetëror. Ai Gjithashtu ka punuar si këshilltari kryeministrit si dhe ka qenë Inspektor i Përgjithshëm për Sigurinë Kombëtare.
Sipas një interviste që ka dhënë për TV Klan pasardhësi i tij, Gazidede ka kumtuar se në periudhën 1991-92 kur shërbimi sekret ishte ende i inkuadruar në Ministrinë e Punëve të Brendshme, qenë zhdukur mbi 10 mijë dosje me firmën e ministrit Gramoz Ruçi - shifër brenda së cilës përfshihej edhe një numër dosjesh që kish djegur Koçollari. Për asgjësim të qëllimshëm informacioni Koçollari u dënua me 6 vjet burg, prej ku doli më 1997.
Në fushën akademike Dr. Koçollari njihet për një numër të madh botimesh në fushën e filozofisë të së drejtës e të historisë, për të cilën e ka ndihmuar fakti se si një polyglot që është ai ka njohuri të mira të disa gjuhëve të vjetra si latinisht, greqishtja e lashtë etj. Është studiues i fushës së historisë dhe jurisprudencës. Ai ka botuar një numër të madh librash të formatit shkencor. Është autor i një numri kumtesash dhe referatesh në konferenca dhe simpoziume jashtë vendit si dhe autor i botimit të mjaft shkrimeve të tjera në fushën e historisë dhe të drejtës në periodikët shkencor brenda vendit. Dr. Koçollari është studiues i kodifikimeve Mesjetare Shqiptare dhe autor i monografive të botuara për Statutet Mesjetare dhe kanonikët e panjohur të kësaj kohe. Libri i tij “Policia Sekrete e Ali Pashës” ka marrë çmimin e parë si libri më i mirë i vitit 2010 për tërë hapësirën e botimeve shqiptare.
U.S. Sassuolo Calcio
Unione Sportiva Sassuolo Calcio është një klub futbollistik italian me seli në Sassuolo, Emilia-Romagna të Italisë. Ata luaj momentalisht në Serie A, duke luajti sezonin e tyre të parë në Serie A në sezonin 2013–14 si kampionë të Serie B një sezon më parë.
Imigrimi
Imigrimi, (antonim i fjalës emigrimi), është procesi i ardhjes së popullsisë në ndonjë hapësirë, të shkaktuar nga faktorë të ndryshëm.
U.S. Sassuolo Calcio
Për shkak të mungesës së liçensës së qytetit të Sassuolos, ata i luajnë ndeshjet në vend fqinj të Emilia-Romagna në Mapei Stadium – Città del Tricolore, e cila u ble përfundimisht nga klubi në dhjetor 2013.
Historia
Klubi u themelua në vitin 1922.
Serie C1
Sassuolo arriti në Serie C1 në vitin 2006, pasi fituan ndeshjen e play-off duke mposhtur në finale A.C. Sansovino. Në vitet e tjera, Sassuolo vërtetoi se ishte një kandidate serioze për t'u promovuar në Serie B, duke e humbur për pak atë në vitin 2007, me Gian Marco Remondina si trajner, i cili nuk e evtoi dot humbjen e skuadrës kundër Grossetos në ndeshjen e fundit të kampionatit dhe as humbjen kundër vendit të pestë Monza në gjysëm-finalen e play-off. Remondina më pas u largua nga Sassuolo për t'u bashkuar me klubin e Serie B Piacenza, duke bërë që drejtuesit e klubit të vendosin si trajner ish lojtarin e Serie A Massimiliano Allegri.
Nën drejtimin e Allegrit, Sassuolo ringjalli shpresat për t'u ngjitur në Serie B; këtu shpresa erdhën më 27 prill 2008, ku ata fituan titullin e Serie C1/A, duke i siguruar klubit në ngjitje historike në Serie B, për herë të parë në historinë e klubit.
Serie B
Pas promovimit të Sassuolos në ligën e dytë më të fortë të futbollit italian, Allegri u largua nga Sassuolo për t'u vendosur si trajneri i klubit të Serie A, Cagliari. Në korrik 2008, klubi punësoi ish trajnerin e Atalantës dhe Sienës, Andrea Mandorlini, për sezonin 2008–09.
Sassuolo pati një fillim surprizues në fillim të sezonit 2008–09 dhe ruajti vendin e promovimit në play-off për një kohë të gjatë, por ata arritën të marrin vetëm dy pikë në pesë ndeshjet e fundit dhe në fund përfunduan në vendin e shtatë. Pavarësisht se pati një sezon të suksesshëm, Mandorlini u largua nga Sassuolo duke zgjidhur kontratën në mënyrë paqësore në qershor 2009. Ata punësuan ish trajnerin e Piacenzës më 11 qershor 2009.
Sassuolo u kualifikua në mënyrë të suksesshme në fazën play-off për promovimin në Serie A duke përfunduar në vendin e katërt dhe të tretë respektivisht në sezonet 2009–10 dhe 2011–12.
Megjithatë, në sezonin 2012–13, nën drejtimin e trajnerit të ri Eusebio Di Francesco, Sassuolo fitoi titullin e Serie B, duke arritur promovimin direkt në Serie A duke shkruajtur historinë si klubi i vogël emilian që arrin për herë të parë ngjitjen në Serie A për sezonin 2013–14.
Serie A
Gjatë stërvitjes para-sezonale, Sassuolo arriti të fitojë Trofeun TIM duke humbur nga penalltitë kundër Juventusit dhe duke mposhtur Milanin me rezultatin 2–1. Ishte hera e parë që një skuadër përveç Milanit, Interit dhe Juventusit e fitonte këtë trofe.
Sassuolo fitoi ndeshjen e parë jashtë fushe në Serie A më 3 nëntor, kundër Sampdorias, me Berardin i cili shënoi tregolshin e parë në Serie A në fitoren 4–3. Që nga ndeshje e rradhës, barazimi 1–1 kundër Romës, klubi ka qënë jashtë zonës së rënjes një kategori më poshtë. Më 12 janar 2014, Berardi u bë lojtari i vetëm që shënon katër gola në një ndeshje të vetme, me Sassuolon e cila përmbysi disavantazhin 2–0 duke fituar në fund me rezultatin 4–3. Sassuolo fitoi ndeshjet jashtë fushe kundër Fiorentinës me rezultatin 4–3 më 6 Maj dhe kundër Genoas me rezultatin 4–2 më 11 Maj, duke siguruar pjesmarrjen në Serie A edhe për një sezon tjetër.
Ngjyrat dhe stema
Ngjyrat e Sassuolos, jeshilja dhe e zeza, janë marrë nga një fanellë e dhuruar nga Lancaster Rovers FC i Anglisë.
Stadiumi
thumb|djathtas|200px|[[Stadio Alberto Braglia në Modena ishte shtëpia e përkohshme e Sassuolos gjatë kohë që luanin në Serie B.]] Stadiumi i Sassuolos në ndeshjet në shtëpi është Stadio Enzo Ricci i cili ende përdoret për stërvitje, por për shkak të kapacitetit të ulët (4000 ulëse), klubi i luante ndeshjet në Serie A në Stadio Alberto Braglia.
Duke filluar që nga sezoni 2013–14, sezoni i tyre i parë në Serie A, Sassuolo do të luaj ndeshjet në shtëpi në stadiumin e rinovuar Stadio Città del Tricolore (ish Stadio Giglio) në Reggio Emilia, pas një marrëveshje për bashkpronësi me klubin e Lega Pro Prima Divisione Reggiana.
Trajnerët
• 3
Kantoni Rians
Kantoni Rians (frëngjisht: Canton de Rians) është një kanton në departamentin Var, rajonin Provence-Alpes-Côte d’Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Rians. Ka sipërfaqe 346.23km2 dhe popullsi 12454 banorë.
Arben Morina
Arben Morina ka lindur më 10 gusht të vitit 1956 në Tiranë, Shqipëri, është piktor shqiptar. Ka studiuar në Akademinë e Arteve të Bukura, Tiranë (1978-1982) dhe ka punuar në Galerinë Kombëtare të Arteve të Bukura në Tiranë. Lëvizi dhe qëndroi në Firence të Italisë (dhjetor 1990-1998). Gjatë qëndrimit të tij në Firence pikturoi në mënyre intensive. Pikturat e tij ndodhen në koleksionet private të familjeve shumë të famshme Italiane, veçanërisht të atyre Fiorentine :
Në pallatet e Markezeve Frescobaldi në Firence : Portrete të shumta të familjes, peizazhe dhe natyra të qeta.
Në pallatet e Markezëve Antinori në Firence : Portrete të anëtarëve të familjes.
Princi Egon von Fuerstenberg : Portrete të anëtarëve të familjes.
Shkoi në Shtetet e Bashkuara të Amerikës në Rochester (New York), në dhjetor 1998. Në shkurt të vitit 2000 shkoi në qytetin e New York-ut. Në shtator u kthye në Firence.
Çmime të fituara
Ne konkursin e organizuar me studentet e Akademisë së Arteve të Bukura fiton :
Dragoljub Ojdanić
Dragoljub Ojdanić (1 qershor 1941 – 6 shtator 2020) ishte Shefi i Shtabit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura të Jugosllavisë dhe Ministër i Mbrojtjes i Jugosllavisë. Ojdaniç komandonte trupën e Uzhicës gjatë Luftës së Bosnjës dhe u gjykua dhe u dënua për dëbimin dhe transferimin me forcë të shqiptarëve të Kosovës gjatë Luftës së Kosovës nga ICTY.
Gjyqi dhe dënimi
Më 25 prill 2002, Ojdanić u transferua nga qeveria jugosllave në Gjykatën Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë (ICTY) në Hagë. Ojdaniq u lejua të marrë pjesë në funeralin e Millosheviçit në mars 2006. Më 26 shkurt 2009, ICTY e dënoi Ojdaniqin me 15 vjet burg, pas një dënimi për dëbim dhe transferim të dhunshëm të shqiptarëve të Kosovës.
Rajoni i Gjakovës
Rajoni i Gjakovës (serbisht: Ђаковички округ ose Đakovički okrug) është njëri nga shtatë rajonet e Kosovës. Kryeqendra është Gjakova.
Dragoljub Ojdanić
Gjyqi dhe dënimi
Më 27 maj 2009, rasti i Ojdaniqit ishte apeluar. Bashkë-avokati i Ojdaniqit në apel ishte Peter Robinson nga Shtetet e Bashkuara. Në janar 2013, Ojdaniq pranoi publikisht pjesëmarrjen e tij në krimet e luftës kundër shqiptarëve të Kosovës dhe tërhoqi ankesën kundër dënimit të tij. Më 29 gusht 2013, Ojdaniq u lirua para kohe dhe që atëherë ka jetuar në Serbi.
Rajoni i Gjakovës
Njësitë vendore
Rajoni i Gjakovës përfshin katër komuna dhe 170 vendbanime.
Salih Gjuka
Salih Gjuka - Dukagjini (1876-25 tetor 1925), jurist, mësues, ishte një nga nënshkruesit e Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë.
Jeta
Salih Gjuka lindi në Pejë, në vitin 1876. Mësimet e para i mori në vendlindje, ndërsa të mesmet në Shkup, ku familja e tij u vendos si shkak i përndjekjeve të pushtuesve osmanë. U regjistrua në Fakultetin e Drejtësisë, në Selanik. Pas mbarimit të studimeve, nisi punën në gjykatën e atij qyteti. Në vitin 1909, megjithëse ilegalisht, punoi pa u lodhur për çeljen e shkollës shqipe në Pejë. Ndërsa në vitin 1910, me përkrahjen e atdhetarëve Bajram Curri, Hasan Prishtina etj. u bë mësuesi i parë i shqipespër nxënësit shqiptarë, në shkollën Normale dhe Gjimnazin e Shkupit. Në këtë mision të shenjtë, aty pati përkrah atdhetarin e njohur Bedri Pejani. Mori pjesë me armë në dorë në kryengritjen e përgjithshme të viteve 1910-1912. Me nismën e tij, në prill 1912 u formua në Selanik, klubi “Bashkimi”, në favor të edukimit të ndjenjave atdhetare dhe përhapjen e gjuhës shqip.
Si përfaqësues nga Kosova dhe delegat i Pejës, Gjakovës, Plavës e Gucisë, mori pjesë në shpalljes e pavarësisë kombëtare dhe firmoi aktin me siglën “Salih Gjuka”. U zgjodh këshilltar i Pleqësisë (Senatit). Në kohën e qëndrimit në Vlorë, Sali Gjuka ishte ndihmës i Luigj Gurakuqit për problemet e arsimit. Për këtë gjë dëshmojnë dhe artikujt e botuar në gazëtën "Përlindja e Shqipniës".
Në janar 1913 filloi punën si drejtor i arsimit për qarkun e Beratit. Menjëherë hapi shkollën Normale të përkohëshme. Pjesa më e madhe e nxënësve ishin nga Kosova, të cilët më pas shkuan në vendlindje, ku çelën shkolla në gjuhën amtare. Gjithashtu, ranë në sy puna e zelli i madh i tij për çeljen dhe funksionimin e mjaft shkollave shqipe në ato zona. Po kështu, ishin të shumtë artikujt e tij, publikuar në shtypin e kohës për çështje të gjuhës, etnografisë e tjerë.
Megjithëse shërbeu drejtor arsimi, Sali Gjuka nuk u shkëput nga ngjarjet politike e shoqërore të kohës. Ai ishte ndër organizatorët e Kongresit të Lushnjës dhe përkrahu Lëvizjen e qershorit 1924.
Në vijim të përndjekjeve të mëparshme, në vitin 1920 e intriguan për një faj, të cilin nuk e kishte kryer. Saliun e akuzuan se, gjoja, kishte marrë pjesë në vrasjen e Abdyl Ypit. Për këtë e dënuan 10 vjet burg, 4 nga të cilat i vuajti.
Pas fitores së Revolucionit të qershorit 1924, kur e liruan të pafajshëm nga burgu, Salih Gjuka punoi pak kohë drejtor i shkollës plotore të Beratit. Patrioti i madh Bajram Curri, duke njohur e çmuar lart veprën atdhetare dhe ndihmesën e Sali Gjukë Dukagjinit në fushën e arsimit e të shkollës shqipe, iu përgjigj kështu Fan Nolit, kur ky i kërkoi mendim për postin e ministrit të Arsimit, në Qeverinë Demokratike të asaj kohe: "Si unë vetë, ashtu dhe tërë kosovarët e çmojmë plotësisht rëndësinë që ka Ministria e Arsimit dhe prandaj kemi të mëdhe dëshirën që atë vend ta zejë një njeri kompetent, i zoti i punës dhe që të ketë dhënë prova në jetën e vet të sakrificave, që bëri populli ynë...Këto cilësi i gjejmë mjaft të shkëlqyeshme në personin e Sali Gjukës".
Vdiq i sëmurë nga tuberkulozi më 25 tetor 1925 në Berat.
Kantoni Saint-Symphorien-sur-Coise
Kantoni Saint-Symphorien-sur-Coise (frëngjisht: Canton de Saint-Symphorien-sur-Coise) është një kanton në departamentin Rhône, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Symphorien-sur-Coise. Ka sipërfaqe 159.22km2 dhe popullsi 14520 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Symphorien-sur-Coise aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Fjala (gazetë)
Fjala Gazetë mujore e bashkësisë katolike shqiptare "Nënë Tereza" në Torino.
Axl Rose
W. Axl Rose (i lindur William Bruce Rose në datën 6 shkurt, 1962) është një muzikantë Amerikan, dhe është i famshëm për anëtarësimin e tij si këngëtar, të grupit hard rock Guns N' Roses. Ai lindi në Lafayette, Indiana ku takoi kitaristin ritmik i ardhshëm të Guns N' Roses, Izzy Stradlin. Ai mori vëndin e 64 në listën e revistës Rolling Stone, për këngëtarët më të madhë në histori. Ai u rrit me emrin William Bruce Bailey. Studioi ne Jefferson High School. Axl ka nje moter (Amy) dhe nje gjysem vella (Stuart). Pasi shkoi ne Los Angelos grupi i pare te cilit iu bashkua ishte Rapidfire me te cilin ka nxjerre album dhe ka fituar nje battle of the bands. Per krijimin e Guns n' Roses, Rose bashkoi emrin e grupit me ate te kitaristit Tracii Guns, L.A Guns. Ne 1985 u formua grupi me lineupin e njohur, Axl (vokal), Slash (kitare), Duff McKagan (kitare bas), Izzy Stradlin (kitare ritmike) dhe Steven Adler (bateri). Ata siguruan nje kontrate me Geffen Records.
Kampionati Evropian i Futbollit 2000 kualifikimet Grupi 8
Në grupin 8 kualifikues për garimin e Kampionatit Evropian të Futbollit për vitin 2000 morën pjesë 5 kombëtare duke zhvilluar nga 8 ndeshje secila.
Nga këto ekipe Serbia dhe Mali i Zi arriti të kualifikohet direkt për garimin final kurse Irlanda arriti si e dyta më e mirë me mundësi për ndeshje shtesë (playoff) për të kaluar në fazën e garimit final.
Kriza Izrael-Palestinë 2021
parapamje|341x341px|[[Izraeli shkatërron ndërtesën e medias al-Jalaa, 15 maj.]] Një shpërthim i madh i dhunës në konfliktin e vazhdueshëm izraelito-palestinez filloi më 10 maj 2021, megjithëse trazirat u zhvilluan më herët, dhe vazhduan derisa një armëpushim hyri në fuqi më 21 maj. Ajo u shënua nga protestat dhe kontrolli i trazirave të policisë, sulmet me raketa ndaj Izraelit nga Hamasi dhe Xhihadi Islamik Palestinez (PIJ) dhe sulmet ajrore izraelite në Rripin e Gazës. Kriza u shkaktua më 6 maj, kur palestinezët në Jerusalemin Lindor filluan të protestojnë për një vendim të parashikuar të Gjykatës së Lartë të Izraelit për dëbimin e 6 familjeve palestineze në lagjen Sheikh Jarrah. Sipas ligjit ndërkombëtar, zona, e aneksuar në mënyrë efektive nga Izraeli në 1980, është pjesë e Territoreve Palestineze; Izraeli zbaton ligjet e tij atje. Më 7 maj, sipas Channel 12 të Izraelit, palestinezët hodhën gurë ndaj forcave të policisë izraelite, të cilët më pas sulmuan kompleksin e xhamisë Al-Aksa duke përdorur gaz lotsjellës, plumba gome dhe granata trullosëse. Kriza shkaktoi protesta në mbarë botën, si dhe reagime zyrtare nga liderët botërorë. parapamje|Një [[Avioni Luftarak|avion luftarak F-16 i Forcave Ajrore izraelite ngrihet me municione të drejtuara për të goditur objektivat në Rripin e Gazës.]] Dhuna përkoi me Natën e Kadrit (8 maj), e respektuar nga myslimanët, dhe Ditën e Jerusalemit (9–10 maj), një festë kombëtare izraelite. Konfrontimet ndodhën përpara një parade të planifikuar për Ditën e Jerusalemit të njohur si Vallja e Flamujve nga nacionalistët hebrenj të ekstremit të djathtë, e cila më vonë u anulua. Më shumë se 600 njerëz u plagosën, kryesisht palestinezë, duke shkaktuar dënimin ndërkombëtar. Vendimi i Gjykatës së Lartë të Izraelit për dëbimet nga Sheikh Jarrah u vonua më pas për 30 ditë pasi Avichai Mandelblit, prokurori i mëparshëm i përgjithshëm i Izraelit, kërkoi të ulte tensionet.
Në pasditen e 10 majit, Hamasi i dha Izraelit një ultimatum për të tërhequr forcat e tij të sigurisë nga kompleksi Temple Mount dhe Sheikh Jarrah deri në orën 18:00. Kur ultimatumi skadoi pa përgjigje, si Hamasi ashtu edhe PIJ lëshuan raketa nga Rripi i Gazës në Izrael; disa nga këto raketa goditën banesat izraelite dhe një shkollë. Izraeli më pas filloi një fushatë sulmesh ajrore kundër Gazës; Deri më 16 maj, rreth 950 sulme të synuara kishin shkatërruar, plotësisht ose pjesërisht: 18 ndërtesa, duke përfshirë katër kulla të larta; 40 shkolla dhe katër spitale; dhe gjithashtu goditi kampin e refugjatëve al-Shati. Për më tepër, të paktën 19 objekte mjekësore u dëmtuan ose u shkatërruan nga bombardimet izraelite. Deri më 17 maj, Kombet e Bashkuara vlerësuan se sulmet ajrore izraelite kishin shkatërruar 94 ndërtesa në Gaza, që përfshinin 461 njësi banimi dhe tregtare, duke përfshirë lartësinë al-Jalaa; zyrat e strehimit të Associated Press, Rrjetit Mediatik Al Jazeera dhe organeve të tjera të lajmeve; dhe 60 godina.
Si rezultat i dhunës, të paktën 256 palestinezë, duke përfshirë 66 fëmijë, u vranë (përfshirë të paktën shtatë nga zjarri miqësor). Në Izrael, të paktën 13 persona u vranë, duke përfshirë dy fëmijë. Ministria e Shëndetësisë në Gaza raportoi se më shumë se 1,900 palestinezë u plagosën, dhe që nga 12 maji, të paktën 200 izraelitë u raportuan të jenë plagosur. Që nga 19 maji, të paktën 72,000 palestinezë janë zhvendosur. Rreth 4,360 raketa palestineze u hodhën drejt Izraelit, nga të cilat 680 ranë brenda Rripit të Gazës dhe mbi 90 për qind e raketave të drejtuara drejt zonave të populluara u kapën nga Iron Dome i Izraelit. Izraeli kreu rreth 1500 sulme ajrore, tokësore dhe detare në Rripin e Gazës. Thirrjet për një armëpushim u propozuan fillimisht më 13 maj nga Hamasi, por u refuzuan nga kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu. Më 18 maj, Franca, së bashku me Egjiptin dhe Jordaninë, njoftuan paraqitjen e një rezolute të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara për një armëpushim. Egjipti ndërmjetësoi një armëpushim midis Izraelit dhe Hamasit, i cili hyri në fuqi më 21 maj 2021, duke i dhënë fund luftimeve 11-ditore në të cilat të dyja palët pretenduan fitoren. Më 16 qershor 2021, balona ndezëse u lëshuan nga Gaza në Izrael, të cilave Forcat Ajrore izraelite iu përgjigjën me sulme të shumta ajrore në Rripin e Gazës, duke rifilluar luftimet.
Qazim Kokoshi
Qazim Kokoshi (Vlora, 1882 - 1945) nënshkrues i Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë.
Biografia
Qazim Kokoshi lindi në qytetin e Vlorës. Mësimet e para i mori në shkollën turke të qytetit të Vlorës dhe më pas shkoi në Janinë, ku mbaroi gjimnazin “Zosimea”. Pas mbarimit të asaj shkolle aty rreth fillimit të viteve 1900 u kthye në vëndlindje dhe u angazhua në Klubin “Labëria”, ku punoi për përhapjen e gjuhës shqipe në fshatrat e Vlorës.
Mori pjesë në kuvendin e Vlorës në nëntor 1912, si delegat i Vlorës. Firmoi aktin e pavarësisë me siglën “Qazim Kokoshi”. Në gusht 1913, Qeveria e përkohshme e Vlorës e caktoi me detyrën e nënprefektit të Lushnjës. Pasi punoi afro shtatë muaj në atë detyrë, në shkurt 1914 u emërua me detyrën e kryesekretarit të Prefekturës së Vlorës. Pas rënies së Qeverisë së Vlorës, u caktua anëtar i delegacionit për të zhvilluar takimin me Princ Vidin.
Konkuroi në zgjedhjet parlamentare që u zhvilluan në vitin 1921 ku dhe u zgjodh deputet i Parlamentit të parë shqiptar. Pas tre vjetësh, në Lëvizjen e qershorit të vitit 1924, u bashkua me grupin opozitar që udhëhiqej nga Fan Noli e Luigj Gurakuqi. Pas dështimit emigroi në Itali e më pas në Austri. Më 1928 u kthye në atdhe pas amnistisë së mbretit, por në vitin 1932 u arrestua si pjesëmarrë në t'ashtuquajturën "Lëvizja e Vlorës" bashkë me Hasan Dostin, Skënder Muçon, etj. dhe u burgos, për te dalë sërish më 1936.
Pas vrasjes së të dhëndrit të tij, dëshmorit Reshit Çollaku, Kokoshi u arrestua nga GESTAPO-ja dhe u internua në Bergamo.
Në prill 1946, komunistët arrestuan Qazim Kokoshin, i cili ishte kthyer në Shqipëri nga internimi nazist, në vitin 1945. I izoluar në hetuesinë e Vlorës, vdiq nga torturat.
Rajoni i Pejës
Rajoni i Pejës (serbisht: Пећки округ ose Pećki okrug) është njëri nga shtatë rajonet e Kosovës. Kryeqendra është Peja.
Njësitë vendore
Rajoni i Pejës përfshin tri komuna dhe 118 vendbanime.
Lufta e Gazës 2014
parapamje|Fabrika shpërtheu në flakë pas sulmit me raketa në Sderot, Izrael, 28 qershor 2014. parapamje|[[Iron Dome system|Sistemi Iron Dome kap raketat e Gazës që synojnë qytetin Ashdod.]] Lufta e Gazës e vitit 2014, e njohur gjithashtu si Operacioni Protective Edge (hebraisht: מִבְצָע צוּק אֵיתָן, romanizuar: Miv'tza Tzuk Eitan), ishte një operacion ushtarak i nisur nga Izraeli më 8 korrik 2014 në Rripin e Gazës, një territor palestinez që qeveriset nga Hamasi që nga viti 2007. Pas rrëmbimit dhe vrasjes së 3 adoleshentëve izraelitë në Bregun Perëndimor nga militantët palestinezë të lidhur me Hamasin, Forcat e Mbrojtjes të Izraelit (IDF) iniciuan Operacionin Mbrojtësi i Vëllait, në të cilin u arrestuan rreth 350 palestinezë, duke përfshirë pothuajse të gjithë militantët aktivë të Hamasit në Bregun Perëndimor. Hamasi më pas hodhi një numër më të madh raketash në Izrael nga Rripi i Gazës, duke shkaktuar një konflikt shtatë-javor midis dy palëve. Ishte një nga shpërthimet më vdekjeprurëse të konfliktit të hapur midis Izraelit dhe palestinezëve në dekada. Kombinimi i sulmeve me raketa palestineze dhe sulmeve ajrore izraelite rezultuan në mijëra të vdekur, shumica dërrmuese e të cilëve ishin palestinezë të Gazës.
Operacioni ushtarak izraelit kishte për qëllim ndalimin e raketave në drejtim të Izraelit nga Rripi i Gazës. Nga ana tjetër, sulmet e Hamasit synonin të sillnin presion ndërkombëtar mbi Izraelin me qëllimin strategjik për ta detyruar këtë të fundit të heqë bllokadën izraelito-egjiptiane të Rripit të Gazës; ndër qëllimet e tjera të tij ishin përfundimi i ofensivës ushtarake të Izraelit, gjetja e një pale të tretë për të monitoruar dhe garantuar respektimin e armëpushimit, lirimi i të burgosurve politikë palestinezë dhe tejkalimi i izolimit të tij. Sipas BBC, Izraeli nisi sulmet ajrore në Rripin e Gazës si hakmarrje ndaj sulmeve me raketa nga Hamasi, Xhihadi Islamik Palestinez (PIJ) dhe grupe të tjera militante palestineze.
Më 7 korrik, pasi shtatë militantë të Hamasit vdiqën në një shpërthim tuneli në Khan Yunis që u shkaktua ose nga një sulm ajror izraelit (për Hamas, Nathan Thrall, BBC dhe një zyrtar i lartë i IDF) ose nga një shpërthim aksidental i municioneve të tyre (sipas IDF), Hamasi mori përgjegjësinë për raketat e lëshuara në Izrael dhe më pas lëshoi 40 raketa të tjera drejt Izraelit. Operacioni ajror izraelit filloi zyrtarisht të nesërmen, dhe më 17 korrik, ai u zgjerua për të përfshirë një pushtim tokësor në shkallë të plotë të Rripit të Gazës me qëllimin e deklaruar për të shkatërruar sistemin e tunelit të Gazës; pushtimi tokësor izraelit përfundoi më 5 gusht. Më 26 gusht, u shpall një armëpushim pafund. Në këtë kohë, IDF raportoi se Hamasi, PIJ dhe grupe të tjera militante palestineze kishin gjuajtur 4,564 raketa dhe mortaja në Izrael, me mbi 735 predha që ishin kapur në mes të fluturimit dhe ishin rrëzuar nga Iron Dome i Izraelit. Shumica e sulmeve me mortaja dhe raketa të Gazës ishin të pasakta, dhe si pasojë goditën tokën e hapur; Më shumë se 280 predha kishin rënë brenda Rripit të Gazës dhe 224 kishin goditur zonat e banuara. Raketat palestineze vranë gjithashtu 13 civilë palestinezë në Gaza, 11 prej tyre fëmijë. IDF sulmoi 5263 objektiva në Rripin e Gazës; të paktën 34 tunele të njohura u shkatërruan dhe dy të tretat e arsenalit prej 10,000 raketash të Hamasit ose u përdorën ose u shkatërruan.
Midis 2,125 dhe 2,310 Gazanë u vranë gjatë konfliktit, ndërsa midis 10,626 dhe 10,895 u plagosën (përfshirë 3,374 fëmijë, nga të cilët mbi 1,000 mbetën të paaftë përgjithmonë). Vlerësimet e viktimave civile të Gazës variojnë ndërmjet 70 për qind nga Ministria e Shëndetësisë në Gaza, 65 për qind nga Grupi i Mbrojtjes së Kombeve të Bashkuara (OKB) nga OCHA (bazuar pjesërisht në raportet e Ministrisë së Shëndetësisë në Gaza) dhe 36 për qind nga zyrtarët izraelitë. OKB vlerësoi se më shumë se 7,000 shtëpi për 10,000 familje u shkatërruan, së bashku me 89,000 shtëpi të tjera të dëmtuara, nga të cilat afërsisht 10,000 u prekën rëndë nga bombardimet. Kostot e rindërtimit u llogaritën nga 4-6 miliardë dollarë gjatë 20 viteve. 67 ushtarë izraelitë, 5 civilë izraelitë (përfshirë një fëmijë) dhe një civil tajlandez u vranë ndërsa 469 ushtarë izraelitë dhe 261 civilë izraelitë u plagosën. Nga ana izraelite, ndikimi ekonomik i operacionit vlerësohet të ketë pasur një ndikim prej 8.5 miliardë NIS (afërsisht 2.5 miliardë dollarë amerikanë) dhe një humbje të PBB-së prej 0.4 përqind.
Kentaki
Kentucky (shqiptohet Kentaki), zyrtarisht Komonuelthi i Kentucky, është një nga 50 shtetet e Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Kentucky është një nga katër shtetet në SHBA që konstituohen si komonuelth (të tjerët janë Virginia, Pensilvania, dhe Massachusetts). Kentaki kufizohet me shtatë shtete, nga Virxhinia Perëndimore dhe Virxhinia në lindje, Tenesi në jug, Mizuri në perëndim dhe Illinois, Indiana dhe Ohajo në veri. Kryeqyteti i tij është Frankforti, dhe dy qytetet më të mëdha janë Louisville dhe Lexington. Popullsia e shtetit në vitin 2020 ishte afërsisht 4.5 milionë.
Kentaki u pranua në Bashkim si shteti i 15-të më 1 qershor 1792, duke u ndarë nga Virxhinia. Kentucky është shteti i 26-të më i populluar i 50 Shteteve të Bashkuara. Kentaki është i njohur si "Bluegrass State" (Shteti i barit blu), një pseudonim bazuar në "bluegrass", një lloj bari që gjendet në shumë prej kullotave të tij për shkak të tokës pjellore. Historikisht, ajo ishte e njohur për kushte të shkëlqyera bujqësore për këtë arsye dhe zhvillimin e plantacioneve të mëdha të duhanit të ngjashme me ato në Virxhinia dhe Karolinën e Veriut në pjesët qendrore dhe perëndimore të shtetit me përdorimin e punës së skllavëruar gjatë periudhës Antebellum Jugore dhe Luftës Civile. Kentaki renditet i 5-ti në nivel kombëtar në kultivimin e dhive, i 8-ti në prodhimin e gjedhit të viçit dhe i 14-ti në prodhimin e misrit. Kentaki ka qenë gjithashtu një qendër kryesore e vjetër e industrisë së duhanit. Sot, ekonomia e Kentakit është zgjeruar në rëndësi në sektorët jo-bujqësor, duke përfshirë prodhimin e automjeteve, prodhimin e karburantit të energjisë dhe objektet mjekësore. Shteti renditet i 4-ti në mesin e shteteve të SHBA-së për nga numri i automobilave dhe kamionëve të montuar.
Rajoni i Gjilanit
Rajoni i Gjilanit është njësi nga shtatë rajonet e Kosovës.
Njësitë vendore
Rajoni i Gjilanit përfshinë pes komuna, të cilat janë:
Veli Harçi
Veli Harxhi (Gjirokastër, 1850 - Vlorë, 1914) ishte veprimtar i klubit patriotik të qytetit, bashkë me Idriz Gurin e Hysen Hoxhën.
Bashkë me këtë të fundit, përfaqëson Gjirokastrën në kuvendin e Vlorës dhe firmoi aktin e pavarësisë, me siglën “Veli Harçi”. Harçi u gjend në Vlorë ditët e vendimit historik, duke pritur aty më pas delegatin tjetër gjirokastrit Hysen Hoxha dhe të tjerët. Kur këta u vonuan rrugës për në Vlorë nga bandat greke, që ndodheshin në jug të vendit. Lindur nga gjysma e dytë e shek. XIX dhe jetoi deri rreth dekadave të para të shek. XX në Gjirokastër.
Revista MAPO
Revista MAPO revistë javore në gjuhën shqipe. Pas një shkëputje disa mujore, në nëntor 2011 Revista MAPO u rikthye në treg dhe nga një e përjavëshme u kthye në të përmuajshme.
Si pjesë e rikonceptimit të revistës në mujore, u vendos koncepti editorial i kthimit të MAPO në një “revistë leximi”, çka nënkupton organizimin në columns në vend të komentariatit tradicional dhe afrimin e opinionistëve të njohur, si Mark Marku, Sokol Balla, Henri Çili, Iva Tiço, Shkëlzen Maliqi e Alfred Lela, por edhe akademikëve si Ardian Ndreca e Ardian Civici. Revista solli edhe ‘Dorëshkrim’, që është një fragment libri i pabotuar në shqip, dhe që ishte një prej rubrikave fikse të MAPO-s. Të tjetra prurje interesante ishin "Historia me foto" dhe "Nëse unë do të isha kryeministër", një mini-quiz të cilit i përgjigjen figura publike dhe kontroverse. Revista kishte 100 faqe e kushtonte 300 lekë.
Ndonëse revista nuk ishte mbyllur zyrtarisht, gjatë viteve të fundit ajo nuk ishte botuar dhe shpërndarë në publik. Në qershor 2016, u konfirmua rikthimi në tregun mediatik shqiptar të Revistës MAPO.
Abaz Çelkupa
Abaz Dilaver Çelkupa (1855-1926) nënshkrues i Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë.
Abaz Efendi Çelkupa lindi në Durrës. Ndihmoi kryengritjet sporadike, që shpërthenin me qëllim mposhtjen e forcave osmane. Lidhi bashkëpunime me patriotët jashtë atdheut, përmes letërkëmbimeve dhe bujtjeve. Në kryengritjen e përgjithshme të vitit 1910, Celkupa u angazhua denjësisht dhe ndihmoi luftëtarët e zonës së veriut në veprimet e tyre luftarake. Priti në Durrës Ismail Qemalin e më pas, bashkë me delegatët që e shoqëronin atë, mbërriti në Vlorë, në ditët e fundit të nëntorit 1912, ku mori pjesë në mbledhjen e parë të kuvendit të Vlorës, kuvend i cili vendosi pavarësimin e Shqipërisë nga Turqia. Aktin e pavarësisë kombëtare e firmoi edhe Abas Çelkupa, si delegat i Durrësit, me siglën “Abas Dilaver”. Çelkupa vdiq në Durrës.
Abaz Dilaver Celkupa rrjedh nga nje familje njohur patriotike e Durresit. Autoritet me ndikim dhe nderlidhes i Ismailit Qemalit me patriotet e tjere shqiptare gjate kohes kur ky i fundit kryente funksione te larta ne Turqi. Eshte krijues i pare i Postes Shqiptare te Durresit dhe i specialist i radio-nderlidhjes dhe bente komunikimin me alfabetin mors, po ashtu edhe me pas ndihmonte plakun e Vlores mbas shpalljes se pavaresise ne komunikimin me kancelarite e huaja.
Abazi priti personalisht ne Durres Ismail Qemalin dhe e strehoi ne shtepine e vet disa dite per shkak se ai u semur nga tifo me temperature te larte dhe me pas e shoqeroi ate me Dom Nikoll Kacorrin ne karrocen e vet per ne Vlore per shpalljen e pavaresise, te veshur te tre si prifterinje.
Zubejr ibn Avami
I konvertuar herët në Islam, Zubejri u bë komandant nga Muhamedi për Betejën e Bedrit në vitin 624, në të cilën Zubejri ishte i rëndësishëm në mposhtjen e forcave kundërshtare të Kurejshëve. Ai mori pjesë pothuajse në të gjitha betejat dhe ekspeditat e hershme myslimane nën Muhamedin. Pas vdekjes së Muhamedit, Zubejri u emërua komandant, në Luftërat Ridda, nga kalifi Ebu Bekër. Ai ishte i përfshirë në mbrojtjen e Medinës dhe Betejën e Jamamës. Gjatë kalifatit të Omerit, Zubejri shërbeu në pushtimet myslimane të Egjiptit, Levantit, Persisë, Sudanit dhe Tripolitanisë.
Pasi Othmani u vra, Zubejri u zotua për besnikëri ndaj kalifit të katërt Aliut, megjithëse më vonë e tërhoqi besnikërinë, pasi Aliu refuzoi të hakmerrej për vdekjen e Uthmanit. Forcat e Zubejrit u angazhuan me forcat e Aliut në Betejën e Devesë në dhjetor 656. Pas kësaj, ndërsa Zubejri po bënte sexhde në namaz, ai u vra nga Amr ibn Xhurmuz.
Bujkoci
Gjeografia
Bujkovci ndodhet në pjesën lindore të luginës Shkupit në pjesën e mesme të Komunës së Belimbegut. Fshati është ramnicharsko dhe shtrihet në një lartësi prej 300 metra. Nga qyteti i Shkupit është fshat 25 km larg.
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit 2002, fshati Bujkovci jetojnë 946 banorë, nga të cilat : Maqedonasit 946.
Ekonomia
Bujkovci ka shumë miqësi të mirë ushqej popullore, sidomos nëse keni dikë jashtë vendit, dhe ka marrëdhënie të mira me Greqinë (Eleni) negociatat okolum me emrin dhe marrëdhëniet shumë të mira me komunitetin dhe negjunarodnata kaki NATO-s dhe Bashkimit Evropian. Me bisedimet për NATO-n Bujkovci të plotësojë të gjitha kërkesat Beja vendosur para tij, hyrja në NATO dhe BE janë njerëz shumë e meriton të cilët ngushtë pas negociatave të cilat zhvillohen me dyer të mbyllura nga përshëndetjeje e negociatorëve për BE-në dhe NATO-s janë të shpesh ubacuvaa me pikëpamjet e tyre të cilat janë pranuar nga negociatorët strrana. Kryenegociatori për në BE dhe NATO-s: Rade-Marinkovski pecedatelot.
Kultura
Bujkovci ekziston në klubin e futbollit Vllaznia Bujkovci fillon ndërtimi dimensionet e gjykatës sportive prej 38 milion në 18 milion trajner dhe sponsori i pseudonimit klubit të futbollit të vogël Pavlov Bobi Tue (nipi i vjetër duke Krsto Baraba). Thesarit të klubit Marinkovski Gosev Marjan zvani. Përgjegjës për pajisje Trajçevski Ace - Sisni.
Vlastimir Gjorgjeviq
Vlastimir Đorđević (Властимир Ђорђевић; lindur më 17 nëntor 1948) është një ish-gjeneral kolonel i policisë serbe. Për rolin e tij në Luftën e Kosovës, ai u shpall fajtor për krime lufte kundër shqiptarëve të Kosovës para ICTY.
Biografia
Gjorgjeviq ka lindur në Koznicë, Vladičin Han, RS Serbi. Ai u diplomua në Fakultetin Juridik të Universitetit të Beogradit.
Gjorgjeviq ishte ndihmës ministër i Ministrisë së Punëve të Brendshme të Serbisë dhe shef i Departamentit të Sigurisë Publike të Ministrisë së Punëve të Brendshme. Në vitin 1997, Gjorgjeviq u gradua nga Gjeneral Lejtnant në Gjeneral Kolonel me dekret presidencial. Ai mbeti Ndihmës Ministër dhe Shef i Departamentit të Sigurisë Publike deri në janar 2001.
Ai u padit nga ICTY se ka qenë pjesë e sulmit serb të vitit 1999 ndaj qytetarëve shqiptarë të Kosovës, më konkretisht në Masakrën e Vushtrrisë. Si shef i Departamentit të Sigurisë Publike, ai ishte përgjegjës për të siguruar që të gjitha njësitë e Departamentit të Sigurisë Publike në Serbi për Kosovën të zbatonin urdhrat e tyre. Deri më 17 qershor 2007, ai besohej të ishte në Rusi. Në mëngjesin e 17 qershorit 2007, Gjorgjeviq u arrestua në Mal të Zi, afër qytetit të Budvës.
Më 23 shkurt 2011, ICTY e shpalli Gjorgjeviqin fajtor për të pesë akuzat e ngritura kundër tij. Ai u dënua me 27 vjet burg. Megjithatë, Dhoma e Apelit e Tribunalit të Hagës ia uli dënimin në 18 vjet burgim më 27 janar 2014.
Nike, Inc.
thumb |alt=Example alt text |Logo i Nike Nike, Inc. (shqiptohet Najki) është një kompani e madhe Amerikane që njihet për prodhimin e pajisjeve sportive. Kjo kompani është furnizuesi më i madhe të këpucëve dhe rrobave atletike në botë. Me dyqane dhe fabrika në të tërë botën, Nike ka më shumë se 30,000 punonjës. Zyrat qendrore gjenden në Oregon, ShBA.
Kritika
Nike njihet si një kompani që shfrytëzojnë njerëzit nëpër vende te varfra, sepse ata punësojnë fëmijë dhe u japin rrogat shumë të vogla.
Referime
]
Old Trafford
250px|thumb|right|Old Trafford Old Trafford është një stadium futbollistik në Manchester të Anglisë dhe shtëpia e njërit prej klubeve më të mëdha futbollistike në botë, Manchester United. Ekipi zhvillon ndeshjet e tij në këtë stadium qysh prej vitit 1910. Pas stadiumit Wembley të Londrës, me 76.212 vende ky është stadiumi i dytë në Britaninë e Madhe për nga kapaciteti i shikuesëve. Gjatë kohës kur stadiumi Wembley u rindërtua shumica e ndeshjeve të kombëtarës angleze të futbollit si nikoqire u luajtën në Old Trafford.
Historia
220px|thumb|right
Emigrimi
Tri periudhat e emigrimit modern shqiptar
Pas vitit 1944, me vendosjen e regjimit komunist në Shqipëri u formësua një farë emigrimi me karakter politik në më të shumtën, gjithnjë i përmasave të vogla. Qeveria shqiptare iu kundërvu me forcë dhe me të gjitha mjetet ç'këshilluese dhe ndëshkuese, duke vënë në jetë masa të rrepta politike dhe ligjore, madje duke e cilësuar si krim largimin nga vendi. Kjo do të ishte edhe faza e dytë.
Faza e tretë nis pas vitit 1990, duke e ndarë në disa nën faza: flukse emigruese të harkut kohor 1991-1992, tërësisht të pakontrolluara. Aso kohe, afërsisht 300 mijë shtetas shqiptarë u larguan nga atdheu me çdo rrugë dhe mjet.Ne periudhen 1992-1996, kur u larguan afërsisht po aq shtetas, shpesh në rrugë të paligjshme, pavarësisht përmirësimit të përkohshëm të ekonomisë, stabilizimit politik të vendit, kontrolleve më të mira të kufijve dhe, hera-herë, politikave më të “buta” të disa shteteve; flukset e pas 1996-2007, menjëherë pas kolapsit të skemave të ndryshme piramidale dhe trazirave politike-sociale që përcollën këtë kolaps. Disa faktorë të kombinuar si, papunësia, pasiguria, varfëria, përkeqësimet e përgjithshme ekonomike bënë që afro 100 mijë njerëz të largoheshin brenda pak muajve; së fundi, që nga viti 1998 ka pasur një përmirësim të dora-dorshëm të kushteve politiko-ekonomike-sociale; këto së bashku me disa politika të favorshme të kohës të dy shteteve fqinje, Itali dhe Greqi bënë që të rriteshin flukset e emigrimit të ligjshëm dhe të uleshin ato të paligjshme.
Greqia, Italia dhe vendet e Evropës Perëndimore ishin ato kryesore të drejtimit, në harkun kohor 1992-96. Një parapëlqim më i hershëm për vende si Gjermania, Zvicra dhe vende të tjerë të Evropës Perëndimore u davarit dora-dorës, si shkak i politikave emigruese të tyre, gjithnjë dhe më shtrënguese. Pas vitit 1995, morën një rëndësi në mendjet e shqiptarëve vendet tradicionale të drejtimit, veçanërisht SHBA-ja dhe Kanadaja.