cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia e Turkmenistanit
Mes viteve 2002 dhe 2004, u ngrit një tension serioz në mes Turkmenistanit dhe Uzbekistanit për shkak të mosmarrëveshjeve dypalëshe dhe implikimeve të Niyazov, me mendim që Uzbekistani kishte një rol në tentativë vrasjen e vitit 2002. Në vitin 2004 bëhen një seri e traktateve dypalëshe për të rivendosur marrëdhënie miqësore. Në zgjedhjet parlamentare të dhjetorit të vitit 2004 dhe janarit të vitit 2005, vetëm partia e Niyazov-it u hoq si pjesmarrës dhe përfaqësues i vetëm, dhe asnjë vëzhgues ndërkombëtarë nuk pjesë në këto zgjedhje.Në vitin 2005 Niyazov ushtroi pushtetin e tij diktatorial duke mbyllur të gjitha spitalet jashtë Ashgabat dhe të gjitha bibliotekat rurale. Viti 2006 vëri në dukje intensifikimin dhe tendencat e ndryshimeve të politikave arbitrare, shpenzimet e tepruara të zyrtarëve të lartë, pakësimin prodhimit ekonomik jashtë sektorit të naftës dhe gazit, si dhe izolimin nga organizatat rajonale dhe botërore. Kina ishte në mesin e disa kombeve për të cilin shumë pak Turkmen bënin propozime të rëndësishme. Vdekja e papritur e Niyazov-it në fund të vitit 2006 la një vakum të plotë në pushtet, si kultin e personalitetit të tij, krahasuar me atë të ish-presidentit Kim Il Sung të Koresë së Veriut, e që kishte përjashtuar emërtimin e një pasardhësi.Zëvendëskryeministri Gurbanguli Berdimuhamedow, i cili u emërua kreu i përkohshëm i qeverisë, fitoi zgjedhjet e posaçme presidenciale të mbajtura në fillim të shkurtit të vitit 2007. Ai u rizgjodh në vitin 2012 me 97% të votave.
Çerkezët
parapamje|Simbol i familjes Çerkeze Çerkezët gjithashtu të njohur me edonimin e tyre Adigje (Çerkezisht: Адыгэхэр, Adıgəxər; Rusisht: Ады́ги, Adyg) janë një grup etnik çerkez veriperëndimor vendas në Çerkezi, shumica e të cilëve u migruan në Turqi dhe Lindjen e Mesme (ku shumica e tyre jetojnë sot) gjatë gjenocidit çerkez, pas Luftës Ruso-Çerkeze.
Në të kaluarën, çerkezët kryesisht flisnin gjuhët çerkeze, me dy dialekte kryesore dhe nën-dialekte të shumta, por gjuha çerkeze është harruar kryesisht dhe sot vetëm afërsisht 20-40% e çerkezëve mund të flasin gjuhën e tyre, ndërsa shumica e çerkezëve flasin turqisht, rusisht, anglisht, arabisht dhe hebraisht. Shumica dërrmuese e çerkezëve janë myslimanë.
Historikisht, Çerkezia është ndarë nga administratat sovjetike dhe ruse në republikat e ditëve moderne të Adigjesë, Kabardino-Ballkarisë, Karaçaj-Çerkezisë dhe Krasnodar Krai, si dhe në pjesët jugperëndimore të Stavropol Krai dhe Oblastit Rostov. Në përputhje me rrethanat, çerkezët ose adigjetë janë përcaktuar gjithashtu si më poshtë: Adigjetë në Adigje, Kabardianët në Kabardino-Ballkaria, Cherkess në Karaçaj-Çerkezi dhe Shapsug në Krasnodar Krai, edhe pse të katër janë në thelb të njëjtët njerëz. Sot, rreth 800,000 çerkezë mbeten në Çerkezinë historike ndërsa 4,500,000 jetojnë në mërgim. Organizata e Përfaqësuar e Kombeve dhe Popujve vlerësoi në fillim të viteve 1990 se ka deri në 3.7 milion çerkezë në diasporë (në mbi 50 vende) jashtë republikave titullar çerkeze (që do të thotë se vetëm një në shtatë "çerkezë etnikë" jeton në atdheun e tyre ), dhe se, nga këta 3.7 milion, më shumë se 2 milion jetojnë në Turqi, 300,000 në Levant (kryesisht në Jordaninë e sotme dhe Siri) si dhe Irak. Një shtesë prej 50,000 jeton në Evropën Perëndimore dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Frances McDormand
parapamje|Frances McDormand dhe Cmimi i bashkësisë së Aktorëve të ekranit Frances Louise McDormand, e lindur si Cynthia Ann Smith (në qytetin Gibson, më 23 qershor 1957), është një aktore dhe producente e filmave nga Amerika,fituesja e shumë qmimeve Oskar dhe shumë të tjerë.
Konsiderohet ndër aktoret më të mira të kohës së saj, në 2021 ajo është bërë aktorja e dytë në historinë e kinemasë (pas Katharina Hepburn ) që fiton tre Oskar për aktoren më të mirë. E martuar me regjisorin dhe shkrimtarin Joel Coen që nga viti 1984, vit në të cilin ajo bëri debutimin e saj në ekranin e madh të drejtuar nga burri i saj me filmin Blood Simple, në 1993 ajo fitoi një Coppa Volpi në Festivalin e Filmit në Venecia dhe një Glob të Artë të veqant së bashku me gjithë kastin e Robert Altmanit Amerika sot. Në vitin 1997 ajo fitoi çmimin e saj të parë të Akademisë për aktoren më të mirë dhe Çmimin e Sportit të Aktorëve të Ekranit për interpretimin e saj në filmin kult Fargo.
Në vitin 2017, ajo mori vlerësime ndërkombëtare për portretizimin e saj të Mildred Hayes në filmin Three Billboards në Ebbing, Misuri, për të cilin ajo fitoi një Golden Globe, dy Screen Actors Guild Awards, një çmim BAFTA dhe çmimin e saj të dytë të Akademisë për aktoren më të mirë. Në vitin 2021 ajo mori dy Oskar të tjerë, fitoi si producente e filmit më të mirë dhe aktoren më të mirë për Nomadland. Ajo mori tre nominime për Çmimin e Akademisë për aktoren më të mirë dytësore për Mississippi Burning, pothuajse i famshëm dhe Vendi i veriut. Falënderime të tjera që ai ka marrë gjatë gjithë karrierës së saj përfshijnë një Tony Award, dy Emmy Awards, dy Golden Globe Awards, katër Screen Actors Guild Awards dhe tre BAFTA Awards.
Biografia
Me origjinë Kanadeze, ajo lindi si Cynthia Ann Smith në qytetin Gibson, Illinois më 23 qershor 1957. Në moshën një e gjysmë, ajo u birësua nga Noreen Nickelson dhe Vernon McDormand, të cilët e riemërtuan si Frances Louise McDormand. Babai është një pastor i xhematit protestant 'Dishepujt e Krishtit', nga e cila nëna biologjike e Frances McDormand ishte famullitare. Një vajzë tjetër e birësuar e çiftit McDormand, Dorothy, u shugurua pastore dhe kapele e 'Dishepujve të Krishtit', siç ndodhi me dy nga fëmijët e tjerë të adoptuar. McDormands nuk kishin fëmijë biologjikë.
Profesioni i babit të saj e çoi në largime të shpeshta: McDormands jetonin në qytete të ndryshme në Illinois, Gjorgjia, Kenquki dhe Tenne si, përpara se të vendoseshin përfundimisht në Pittsburg, Pensilvani, ku Frances u diplomua në 1975. Frances McDormand më pas studioi në Kolegjin Bethany në Bethany, në Virgjiniën perëndimore, ku ajo fitoi një BA në Teatër në 1979. Në vitin 1982, ajo fitoi një diplomë master në shkollën e dramës në Jale, ku ishte shoqja e dhomës së Holli Hunter. Roli i saj i parë ishte në Trinidad dhe Tobago, në një lojë të shkruar nga poeti Derek Walcott dhe financuar nga Fondacioni MacArthur.
Roli i saj i parë në film është në 1984 në filmin Blood Simple nga vëllezërit Ethan dhe Joel Coen : ky i fundit bëhet burri i saj në të njëjtin vit dhe vitin tjetër çifti blen një shtëpi në Bronks, të cilën ajo ndan me Holli Hunter, Sam Raimi dhe kunatin Ethan. Karriera e saj filmike shkon krah për krah me atë të televizionit dhe teatrit: ajo së pari luan karakterin e Connie Chapman në sezonin e pestë të serialit televiziv kriminal Rruga Hill Ditë e Natë, dhe në 1988 ajo luan Stella Kowalski në shfaqjen nga Tennessee Williams, Një tramvaj i quajtur Desiderio, një rol për të cilin ajo është nominuar për një Tony Award.
McDormand shfaqet në shumë shfaqje dhe televizione gjatë gjithë karrierës së saj, dhe gjithashtu bëhet anëtare e kompanisë eksperimentale të teatrit 'The Wooster Group'. Puna e saj vlerësohet shumë nga kritikët, aq sa, për shembull, ajo është nominuar katër herë për një Oskar : hera e parë në 1989 si aktorja më e mirë dytësore për filmin Djegja e Mississippit - Rrënjët e urrejtjes, pastaj në 1997 ajo fitoi çmimin e aktores më të mirë për Fargo, një film i drejtuar nga burri i saj. Në 2001 ajo u nominua për aktoren më të mirë në rol dytësor për gati e famshme : ajo nuk fitoi, por roli i saj mori vlerësime të tjera të shumta nga kritikët amerikanë. Në vitin 2006, nominimi i katërt, përsëri si Aktorja më e mirë në rol dytësor, për filmin North Country - Story of Josey. Në vitin 2017, ajo mori vlerësime publike dhe kritike për rolin e saj në filmin Three Billboards në Ebbing, Misuri, i cili i dha asaj çmime të shumta, duke përfshirë një Globin e Artë për aktoren më të mirë në një dramë, dy Screen Actors Guild Awards, një BAFTA Award dhe Çmimi i dytë i Akademisë për aktoren më të mirë të karrierës së saj.
Në vitin 2021 ajo ishte fituese e dy Oskareve, fitoi si filmi më i mirë dhe aktorja më e mirë kryesore për filmin Nomadland , duke e bërë atë gruan e dytë që fitoi tre Oskar për aktoren më të mirë pas Katharine Hepburn. Kështu ajo gjithashtu bëhet gruaja e parë në histori që fiton statujën për aktoren më të mirë dhe filmin më të mirë.
Jeta private
Frances McDormand u martua me regjisorin Joel Coen në 1984 : të dy adoptuan dhjetë vjet më vonë një fëmijë paraguaian, Pedro McDormand Coen, dhe jetojnë në Nju Jork. McDormand luajti në shtatë filma të drejtuar nga burri i saj.
Aktorë italianë të zërit
Në versionet italiane të filmave të saj, Frances McDormand u shpreh nga:
Nga aktorja e zërit ajo zëvendësohet nga:
shënim
<references group="Oscar 2021: Frances McDormand, "anti-diva" që i ka hedhur në erë të gjithë, vanityfair.it, 26 Prill 2021. Marrë më 3 maj 2021. Oscar 2021, Frances McDormand: rebelja për statujën e tretë, adnkronos.com, 26 prill 2021. Marrë më 3 maj 2021.  (EN) Oscar 2021, në Oscars.org. Marrë më 26 Prill 2021." />
Linqe te jashtme
Frances McDormand, në MusicBrainz, Fondacioni MetaBrainz.
Frances McDormand, në bazën e të dhënave të filmave në Internet, IMDb.com.
Frances McDormand, në AllMovie, All Media Network.
Frances McDormand, në TV.com, CBS Interactive Inc.
Frances McDormand, Baza e të dhënave në internet Broadway, Lidhja Broadway.
(DE, EN) Frances McDormand, në filmportal.de.
Lumi i Mirushës
Lumi i Mirushës buron në perëndim të maleve të Carralevës. Në pjesën e epërme deri në Malishevë njihet me emrin Lumi i Banjës, për arsye se kalon përmes fshatit Banjë, për këtë edhe e ka marr emrin. Në bazë të dhënave të hulumtuara deri tani gjatësia e lumit Mirusha është 32‐37 km, ky dallim është  ngase varët se nga cili burim ujor është marrë gjatësia e lumit. Gjithashtu janë tri shënime të ndryshme sa i përket ujëmbledhësit të lumit Mirusha me sipërfaqe 297, 336 dhe 357 km². Sipas shënimeve zyrtare që janë marrë nga departamenti i ujëvarave sipërfaqja e përgjithshme e ujëmbledhësit Mirusha është 336.7 km². Rrjeti hidrografik i lumit Mirusha në përgjithësi është asimetrik pa i marrë parasysh  rrjedhjet e shumta të përroskave dhe përrenjve në të djathtë të lumit Mirusha, në raport me ato të majta.
Lumi Mirusha është një ndër lumenjtë më të bukur të Kosovës. Ai në pjesën përfundimtare të rrjedhës së tij kalon nëpër një grykë e cila njihet si Kanjoni i lumit Mirusha. Monumenti Natyror i Mirushës gjendet në të dy anët e rrjedhës së lumit Mirusha që nga fillimi i kanjonit deri gati në derdhjen e tij në lumin Drini i Bardhë.
Lumi Mirusha duke kaluar përmes territorit të parkut, përgjatë rrjedhës së tij krijon 12 ujëvara dhe 16 liqene të cilat së bashku krijojnë një fenomen të rrallë morfo‐hidrologjik dhe shumë atraktiv për vizitorë.
Marrëdhëniet mes Kosovës dhe Katarit
Marrëdhëniet Kosovë-Katar janë marrëdhënie të jashtme ndërmjet Kosovës dhe Katarit. Kosova e shpalli pavarësinë e saj nga Serbia më 17 shkurt 2008 dhe Katari e njohu atë më 7 janar 2011.
Historia
Rasti i Luftës në Kosovë u diskutua nga anëtarët e Organizatës së Bashkëpunimit Islamik në Katar më 1998. Më 7 janar 2011 Katari u bë vendi i 73-të që njohu zyrtarisht pavarësinë e Kosovës. Gati në të njëjtën kohë Katari votoi në favor të anëtarësimit të Kosovës në Bankën Botërore. Në maj 2015, Zëvendësministri i Jashtëm i Kosovës Petrit Selimi vizitoi Katarin, ku diskutoi me zyrtarët e Katarit për mundësitë ekzistuese për të çuar më tej bashkëpunimin në fusha të tilla si ekonomia dhe arsimi. Disa të rinj kosovarë punojnë në Katar, kryesisht në sektorin e shërbimeve, të tërhequr nga mundësi të mira pune dhe paga të larta. Kjo ka shkaktuar midis pjesëve të shoqërisë kosovare shqetësime për shfrytëzimin e punëtorëve të rinj në aktivitete të paligjshme.
Julian Bibleka
Karriera ndërkombëtare
Juliani është thirrur që të marrë pjesë në kombëtaren kosovare nga trajneri Albert Bunjaki që të luaj kundër Turqisë dhe Senegalit në maj 2014. Ai luajti për Kosovë për herë të parë kundër Senegalit ku në minutën e 75-të hyri në lojë si zëvendësim i Kushtrim Mushicës.
Leonardo Araújo
Leonardo Araújo (lindur më 5 Shtator 1969) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 55 ndeshje.
Jordi Rubio
Jordi Rubio (lindur më 1 nëntor 1987) është një futbollistë andorras i cili luan me klubin andorras UE Santa Coloma dhe me kombëtaren andorrase si mbrojtës.
Karriera
Rubio filloi karrierën e tij si profesionist te FC Andorra në vitin 2006, përpara se në vitin 2008 të kalonte te UE Santa Coloma.
Ai bëri debutimin e tij me Andorrën në vitin 2006.
Vllasalia
Vllasali është një vendbanim në komunën e Artanës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Vllasaj.
Gjeografia
Toponimi Vllasali është i lidhur me termin Vllah, një fjalë e përdorur për arumunët (vlleh).
Pelican, Alaska
Pelican, Alaska (Pelican) është një qytet në qarkun Hoonah-Angoon të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Pelican, Alaska jetojnë 131 banorë (2007), dhe dendësia e popullisë është 108.3 banor/km2 (280.5 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 1.8 km2 (0.7 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 66 m (217 ft).
Gazmend Temaj
Biografia
Gazmend Temaj ka lindur në Prizren, Kosovë, më 30 shtator 1974. Ai mbaroi shkollën fillore dhe të mesme ne Prizren.
Shih gjithashtu
Gjenetikë
Pilot Point, Alaska
Pilot Point, Alaska (Pilot Point) është një qytet në qarkun Lake and Peninsula të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Pilot Point, Alaska jetojnë 68 banorë (2010). Qyteti ka një sipërfaqe prej 363.9 km2 (140.5 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 25 m (82 ft).
Luiz Bombonato Goulart
Luiz Bombonato Goulart (lindur më 14 Nëntor 1975) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 11 ndeshje.
Ndryshorja e rastit
Një ndryshore e rastësishme është një formalizim (zyrtarizim) matematikor i një madhësie ose objekti që varet nga ngjarje të rastësishme. Është një hartë ose një funksion nga rezultatet e mundshme (p.sh., anët e sipërme të mundshme të një monedhe të kthyer si koka H dhe pili T ) në një hapësirë mostre (p.sh. grupi \{H,T\} ) në një hapësirë të matshme, shpesh numrat realë (p.sh. \{-1,1\} në të cilën -1 që korrespondon me H dhe 1 që korrespondon me T ). qendër|parapamje|377x377px|Ky grafik tregon se si ndryshorja e rastësishme është një funksion nga të gjitha rezultatet e mundshme në vlerat reale. Ai gjithashtu tregon se si përdoret ndryshorja e rastësishme për përcaktimin e funksioneve të masës së probabilitetit. Joformalisht, rastësia zakonisht përfaqëson një element themelor të shansit, si p.sh. në hedhjen e një zari ; mund të përfaqësojë gjithashtu pasiguri, si p.sh. gabim në matje. Megjithatë, interpretimi i probabilitetit është filozofikisht i ndërlikuar, madje edhe në raste specifike nuk është gjithmonë i drejtpërdrejtë. Analiza thjesht matematikore e variablave të rastësishme është e pavarur nga vështirësi të tilla interpretuese dhe mund të bazohet në një strukturë rigoroze aksiomatike.
Në gjuhën formale matematikore të teorisë së matjes, një ndryshore e rastit përkufizohet si një funksion i matshëm nga një hapësirë matëse probabiliteti (e quajtur hapësira e kampionimit ) në një hapësirë të matshme. Kjo lejon marrjen në konsideratë të masës shtytëse, e cila quhet shpërndarja e ndryshores së rastësishme; shpërndarja është pra një masë probabiliteti në grupin e të gjitha vlerave të mundshme të ndryshores së rastit. Është e mundur që dy variabla të rastësishëm të kenë shpërndarje identike, por të ndryshojnë në mënyra të rëndësishme; për shembull, ato mund të jenë të pavarura.
Sipas George Mackey, Pafnuty Chebyshev ishte personi i parë që "mendoi sistematikisht në terma të ndryshoreve të rastësishme".
E ç'është ndryshorja e rastit?
Një ndryshore e rastit X është një funksion i matshëm nga një hapësirë kampionimi ose ndryshe ngjarje \Omega si një grup rezultatesh të mundshme për një hapësirë të matshme E. Përkufizimi teknik aksiomatik kërkon hapësirën ngjarjeve \Omega të jetë një hapësirë mostër e një probabiliteti të trefishtë (shih përkufizimin e teorisë së masës ). Një ndryshore e rastësishme shpesh shënohet me shkronja të mëdha romake si p.sh X, Y, Z, T.
Probabiliteti që X merr një vlerë në një grup të matshëm shkruhet si
Në terma më të drejtpërdrejtë dhe më pak formalë, nëse kemi bashkësinë e ngjarjeve \Omega, atëherë gjendet një funksion hartëzues nga \Omega në që është hapësira e rezultateve të ndryshores të rastit. Pra ngjarjet nëpërmjet këtij funksioni kthehen në numra. Më pas me anë të një funksioni tjetër këta numra kthehen në probabilitete.
Lexuesi natyrshëm shtron pyetjen: "Përse nuk mund të hartëzohen direkt ngjarjet në probabilitete?". Kjo bëhet sepse ekziston një shpërndarje matematike e përshtatshme e cila kur merr në hyrje një numër (korresponduesin e ngjarjes që duam të gjejmë probabilitetin), jep probabilitetin shoqërues të këtij numri.
Fillim i vështirë
Filmi "Fillim i vështirë" prodhim i vitit 1987.
Gabimi (film)
Filmi "Gabimi" prodhim i vitit 1986 me metrazh të shkurtër. Kohëzgjatja: 50 min
Fillim i vështirë
Regjia: Albert Xholi, Skenari: Shpresa Vreto, Producent: Shqipëria e Re, Muzika: Aleksandër Peçi.
Përmbajtja e filmit
“Rreziku i ardhjes së njerkës” vjen papritur në jetën e Bledit të vogël. Ky lajm që vogëlushi e mësuar rastësisht ishte një shok emocional për të. Nga ana tjetër kjo ndikon në lidhjen shpirtërore midis babait të Bledit Bujarit dhe Zanës një kolege e tij e cila ushqen një ndjenjë të thellë dashurie për Bujarin në kishën e shën dhimitrit në 11 korrik 1987 në kala e beratit 11.7.1987.
Gabimi (film)
Përmbajtja e filmit
Martini është një djalë kureshtar. Për shkak të karakterit të tij herë aktiv dhe herë i mbyllur në vetvete, ndodhin shpesh keqkuptime edhe të hidhura midis Martinit dhe prindërve të tij, mësuesve, shokëve, vëllait të madh dhe motrës së vogël. Si duhet të sillen prindërit mësuesja dhe të afërmit me Martinin që të mos fyejnë personalitetin e tij?
Dhe vjen një ditë
Filmi "Dhe vjen një ditë" prodhim i kinostudios Shqipëria e Re vitit 1986.
Liqeni 23 korriku
Liqeni 23 korriku ose Liqeni Benghazi (23rd July Lake; بحيرة بنغازي أو بحيرة 23 يوليو) është një lagunë në Benghazi, Libi.
Dhe vjen një ditë
Regjia: Bardhyl Martiniani, Skenari: Teodor Laço, Vladimir Prifti, Producent: Shqipëria e Re, Muzika: Thoma Simaku.
Liqeni 23 korriku
Gjeografia
Ka një sipërfaqe prej 100 ha, ndërsa pika e thellësisë maksimale është 5 m.
Lidhje të jashtme
23rd July Lake
Dhe vjen një ditë
Përmbajtja e filmit
Llano, një drejtor dikasteri, ka probleme me karakterin e tij profesional dhe shoqëror. Problem bëhet kritika e gazetës lokale ku i tërhiqet vëmendje për punën e tij. Me hamendjen e tij mendon se në të mund të ketë dorë shoku i tij i fëmijërisë Gori, i cili është inxhinjer në industrinë e tekstileve. Gjatë ballafaqimit kupton se dikush tjetër fshihet pas këtij rrelacioni. Bashkshortja e Llanos është e mendimit se Gori është shkaktari, por ai e hedh poshtë këtë akuzë, ndonëse e brrenë përbrenda.
Lampung
Lampung është provincë e Indonezisë. Kufizohet me Bengkulu në veriperëndim dhe me Sumatrën e Jugut në veri. Kryeqyteti i provincës është Bandar Lampung.
Që nga janari i vitit 2014, provinca kishte një popullsi prej 7,972,246, me tre të katërtat e të cilëve ishin pasardhës të emigrantëve javanezë, madurezë dhe balangezë. Këto emigrantë vinin nga ishujt më të populluar, në kërkim të tokës në dispozicion, si dhe duke qenë pjesë e programit të transmigrimit indonezian të qeverisë kombëtare, nga të cilat Lampung ishte një nga destinacionet më të hershme dhe më të rëndësishme të transmigrimit.
Lampung është gjeologjikisht i paqëndrueshëm. Më 10 maj 2005, një tërmet me shkallë 6.4 goditi provincën. Në 1883, vullkan i Karakataus, i vendosur në një ishull në Ngushticën e Sundas, duke ndarë ishujt e Sumatra dhe Java, pësoi një nga shpërthimet më të dhunshme vullkanike e regjistruar në histori, me pasoja katastrofike për zonën dhe gjetkë, duke përfshirë vlerësimet e njeriut viktima në dhjetëra mijëra, dhe temperatura në mbarë botën dhe efekte të tjera të motit për vite.
Ndarjet administrative
Provinca ndahet në dymbëdhjetë regjenca dhe dy qytete.
Bujqësia
Prodhimet kryesore në rajon përfshijnë fasule kafeje robusta, fasule kakao, kokosi dhe karafil. Kjo është prodhuar nga sektori i bujqësisë me kompanitë si Nestlé që furnizojnë fasule kafeje nga rajoni. Kjo bujqësi ka përfshirë rritjen ilegale në Parkun Kombëtar Bukit Barisan Selatan. Përveç kësaj, nata de coco prodhohet edhe nga kompanitë vendase si Wong Coco.
Malet
Malet që ndodhen në Lampung sipas lartësisë janë:
Fjalë pa fund
"Fjalë pa fund" është film shqiptar i vitit 1987 me regji nga Spartak Pecani & Bardhyl Martiniani, skenari nga Natasha Lako, muzikën kompozoi Aleksander Lalo, kurse producent ishte Shqipëria e Re.
Përmbajtja e filmit
Bardhyli dhe Madalena janë një çift i sapomartuar. Ata jetojnë të lumtur dhe në harmoni deri në momentin kur Bardhyli ndikohet nga fjalët e komshinjve të panjohur. Midis bashkëshortëve fillojnë zënkat dhe zemërimi. FJALE PA FUND I BERATIT LUIZA XHUVANI MAGDALENA FJALE PA FUND I BERATIT.
Lidhje të Jashtme
https://www.youtube.com/watch?v=aBpwngsLPZA
Liqeni A
Liqeni A (A Lake) është një liqen në Halifax, Skocia e Re, Kanada. Liqeni ka lartësi mbidetare 49 meter.
Xhami në fshatin Sllubicë
Xhami në fshatin Sllubicë është një monument i trashëgimisë kulturore në Sllubicë, Gjilan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Shteti i pavarur i Kroacisë
parapamje|Flamuri i Kroacisë fashiste parapamje|Kroacia fashiste parapamje|Stema e Kroacisë fashishte Shteti i Pavarur i Kroacisë (kroatisht Nezavisna Država Hrvatska - NDH; Unabhängiger Staat Kroatien; Stato indipendente di Croazia) ishte një shtet kukull i kohs së Luftës së Dytë Botërore i Gjermanisë naziste dhe Italisë Fashiste.
Xhami në fshatin Sllubicë
shiko edhe
Sllubica
Shteti i pavarur i Kroacisë
Ajo u krijua në pjesë të Jugosllavisë së pushtuar më 10 prill 1941, pas pushtimit nga fuqitë e Boshtit. Territori i saj përbëhej nga pjesa më e madhe e Kroacisë dhe Bosnje-Hercegovinës së sotme, si dhe disa pjesë të Serbisë dhe Sllovenisë së sotme, por gjithashtu përjashtonte shumë zona të populluara nga kroatët në Dalmaci (deri në fund të vitit 1943), Istria dhe rajonet e Megjimurjes. të cilat sot janë pjesë e Kroacisë).
Vështrim
Gjatë gjithë ekzistencës së saj, NDH u qeveris si shtet njëpartiak nga organizata fashiste ustashiste. Ustashi drejtohej nga poglavniku Ante Paveliq. Regjimi shënjestroi serbët, hebrenjtë dhe romët si pjesë e një fushate gjenocidi në shkallë të gjerë, si dhe kroatët dhe myslimanët boshnjakë antifashistë ose disidentë. Sipas Stanely G. Payne, "krimet në NDH u tejkaluan në mënyrë proporcionale vetëm nga Gjermania naziste, Kmerët e Kuq në Kamboxhia dhe disa nga regjimet jashtëzakonisht gjenocidale afrikane".
Në territorin e kontrolluar nga Shteti i Pavarur i Kroacisë, midis viteve 1941 dhe 1945, ekzistonin 22 kampe përqendrimi. Kampi më i madh ishte Jasenovaci. Dy kampe, Jastrebarsko dhe Sisak, mbanin vetëm fëmijë.
Shteti ishte zyrtarisht një monarki pas nënshkrimit të ligjeve të kurorës së Zvonimir më 15 maj 1941. I emëruar nga Viktor Emanuel III i Italisë, Princi Aimone, Duka i Aostës fillimisht refuzoi të merrte kurorën në kundërshtim me aneksimin italian të rajonit të Dalmacisë me shumicë kroate, të aneksuar si pjesë e agjendës irredentiste italiane të krijimit të Mare Nostrum. "Deti ynë"). Më vonë ai pranoi shkurtimisht fronin për shkak të presionit nga Victor Emmanuel III dhe u titullua Tomislav II i Kroacisë, por kurrë nuk u zhvendos nga Italia për të banuar në Kroaci.
Në vitin 1942, Gjermania i sugjeroi Italisë të merrte kontrollin ushtarak të gjithë Kroacisë nga dëshira për të ridrejtuar trupat gjermane nga Kroacia në Frontin Lindor. Italia megjithatë e refuzoi ofertën pasi nuk besonte se mund të përballonte vetë situatën e paqëndrueshme në Ballkan. Pas rrëzimit të Musolinit dhe armëpushimit të Mbretërisë së Italisë me aleatët, Tomislav II abdikoi nga froni i tij kroat: NDH më 10 shtator 1943 deklaroi se Traktatet e Romës ishin të pavlefshme dhe aneksoi pjesën e Dalmacisë që i ishte dhënë. Italia. NDH u përpoq të aneksonte Zarën (Zadarin e sotëm, Kroaci), e cila ishte një territor i njohur i Italisë që nga viti 1920 dhe prej kohësh një objekt i irredentizmit kroat, por Gjermania nuk e lejoi atë.
Palu
Palu është kryeqyteti i provincës Sulawesi Qendror, Indonezi, ndodhet rreth 2,400 km në verilindje të Xhakartës. Më 28 shtator 2018, qyteti pësoi shumë dëmtime përshkak cunamit, ku së paku 2,256 njerëz humbi jetën e tyre, ku disa tjerë janë të humbur dhe supozohen të vdekur.
Historia
Palu ishte pjesë e Perandorisë Holandeze deri kur Indonezia fitoi pavarësinë e saj në vitin 1945-49.
Në prillin e vitit 1958, gjatë rebelimit Permesta në provincën e Sulawesit Verior, Shtetet e Bashkuara mbështetën dhe furnizuan rebelët. Pilotët nga një organizatë frontale e CIA-s me bazë në Tajvan, Transportit Ajror Civil, avionë fluturues CIA B-26, bombardime të përsëritura dhe qëllime të makinës në Palu dhe rreth Palu; duke shkatërruar automjete, ndërtesa, një urë dhe një anije.
Më 24 janar 2005 në orën 04:10 (sipas kohës në Indonezi) ndodhi një tërmet me një shkallë prej 6.2. Sipas zyrës lokale meteorologjike, epiqendra e tërmetit ishte rreth 1.249°S, 119.922°E, rreth 16 kilometra në juglindje të Palut në thellësinë prej 30 kilometrash të burimit të Fshatit Bora, Regjenca Donggala. Paniku u pasua pasi shumica e njerëzve kërkuan strehim në malësi nga frika e një katastrofe të përsëritur si cunami siç ndodhi në Aceh. Tërmeti vrau një person, plagosi katër të tjerë dhe shkatërroi 177 ndërtesa.
Më 31 dhjetor 2005, në orën 07:05 (sipas kohës në Indonezi) ndodhi një shpërthim në një dyqan krishterë në festën e Vitit të Ri, ku vrau tetë persona dhe 53 njerëz u plagosën.
Guri i besës
Filmi "Guri i besës" prodhim i vitit 1986.
Magno Alves
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 3 ndeshje.
Guri i besës
Regjia: Mark Topallaj, Skenari: Agim Gjakova, Producent: Shqipëria e Re, Muzika: Zef Çoba.
Përmbajtja e filmit
Përfaqësuesit e huaj të firmës në minierën e Rubikut vijnë nga Tirana dhe Italia për të shtypur revoltën e minatorëve të indinjuar. Ato kërkojnë ndihmën e shtresës së pasur autoriteteve dhe klerikëve të zonës për të arritur qëllimet e tyre.
Adnan Ibrahim
Adnan Ibrahim është një dijetar islam palestinez i cili mban master dhe PhD në studimet arabe nga Universiteti i Vjenëss.
Jeta
Adnan Ibrahim ka lindur dhe është ritur në kampin e refugjatëve në Gaza/Palestinë, më vonë lëvizi drejt Jugosllavisë dhe studio medicinë në Sarajevë. Në vitet e 90-ta ai u shpërngul në Vjenë për shkak të Luftës së Tretë Ballkanike, ku u bë Imam në xhaminë Shura në Leopoldstadt në vitin 2002. Ai ka nënshtetësinë e Austrisë.
Predikimet i tij në arabisht arrijnë një audiencë të gjerë përmes mediave dixhitale.
Sipas Raphael Israeli, "Pas sulmeve me bomba në Londër në vitin 2005, ai lëshoi fetva duke thënë se myslimanët që dëgjojnë për ndonjë planifikim të ndonjë sulmi terorist duhet patjetër ta paraqesin atë në polici sa më parë." Ai gjithashtu ëshët i njihur për predikimet dhe ligjeratat e tij kundër gjymtimit të organeve gjenitale femërore.
Evolucioni
Adnan Ibrahim ka prodhuar një seri të tërë me video në arabisht që prezanton teorinë e evolucionit dhe e pajton atë me shkrimin islam përmes përdorimit të një kornize tradicionale islamike. Seriali përfshin 31 leksione, dhe është në dispozicion në Youtube. Episodi i parë tashmë është përkthyer në anglisht.
Gurëzimi
Adnan Ibrahim hedh poshtë dënimin gurëzim për kurorëshkelje. Një mendim i ngjashëm për këtë është ofruar edhe nga studiues të tjerë me ndikim siç është Shejh Jusuf el-Kardavi ndërsa është refuzuar nga të tjerët.
Polemikë
Në vitin 2007 media austriake e përshkroi atë si një figurë të diskutueshme: liberal në teologji dhe kundërshtimin e terrorizmit në Evropë, predikimi i tij për politikën e Lindjes së Mesme ka lavdëruar militantët anti-izraelitë dhe çoi në akuza për mbështetjen e Hamasit kundër Izraelit. I njohur si "imam i shkolluar dhe reformues, veçanërisht në lidhje me çështjet e grave", në vitin 2014 ai përsëri predikoi në mbështetje të Hamasit, megjithëse saktësia e përkthimit u vu në dyshim.
Gjatë një fjalimi në qendrën islamike të Strasburgut, një video e cila u postua në internet në janar të vitit 2011 (e përkthyer nga MEMRI), Ibrahimi pretendoi se Nikola Koperniku në të vërtetë kishte vjedhur idetë nga astronomi arab islam Ebu’l-Hasan Ala Al-Din Ali Ibn Ibrahim Ibn el-Shatir. Ai nuk është studiuesi i vetëm që e sugjeron këtë. Ai gjithashtu pretendoi se shkencëtarët e tjerë perëndimorë, përfshirë Galileo Galilei, Tiho Brahe, Johannes Kepler, dhe Leonardo da Vinçi ishin në të vërtetë "hajdutë ... që grabitën trashëgiminë islamike, e cila u mbajt në errësirën e dhomave të nëndheshme të kishave për më shumë se 200 vjet ". Ibrahimi pretendoi se këto komente ishin bërë nga "një kryeministër polak" kur, gjatë një vizite në Siri, gjoja pranoi të gjitha këto tek presidenti i atëhershëm Hafez al-Asad se të gjithë këta shkencëtarë kishin vjedhur dijet nga studiuesit islamikë. Ibrahimi gjithashtu pretendoi se shkencëtari mysliman Baha el-Amili kishte krijuar një formulë për "energji të përhershme" dhe kishte krijuar ndriçim në një xhami në qytetin Isfahan që digjej pafundësisht pa asnjë burim energjie.
Kaligrafia Islame
Zhvillimi i kaligrafisë islame është i lidhur fort me Kur'anin; kapitujt dhe pjesët nga Kur'ani janë një tekst i zakonshëm dhe pothuajse universal mbi të cilin bazohet kaligrafia islame. Megjithëse përshkrimet artistike të njerëzve dhe kafshëve nuk janë të ndaluara në mënyrë eksplicite nga Kur'ani, fotografitë tradicionalisht janë kufizuar në librat islamikë për të shmangur idhujtarinë. Edhe pse disa studiues e kundërshtojnë këtë, shkrimi kufik supozohet se u zhvillua rreth fundit të shekullit të 7-të në Kufa, Irak, nga e cila ka marrë emrin. Stili më vonë u zhvillua në disa varietete, duke përfshirë kufirin me lule, me gjethe, me gërsheta ose të ndërthurura, me kufi dhe katrorë. Sidoqoftë, në botën e lashtë, artistët shpesh e shmangnin këtë ndalim duke përdorur fije shkrimesh të vogla për të ndërtuar linja dhe imazhe. Kaligrafia ishte një formë arti e çmuar, edhe si një e mirë morale. Një fjalë e urtë e lashtë arabe e ilustron këtë pikë duke thënë prerazi se "Pastërtia e të shkruarit është pastërtia e shpirtit.
Anëtarësimi i Shqipërisë në Bashkimin Evropian
250px|parapamje|Bashkimi Evropian dhe Shqipëria Republika e Shqipërisë është një kandidat zyrtar për anëtarësim në Bashkimin Evropian që nga qershori i vitit 2014 dhe është duke negociuar hyrjen e Shqipërisë si shtet antar i Bashkimit Evropian që nga data 24 Mars 2020.
Duke ndjekur hapat e shteteve që u bashkuan në BE në vitin 2004, Shqipëria ka qenë e angazhuar gjerësisht me institucionet e BE-së, dhe u bashkua me NATO-n si një anëtar i plotë në vitin 2009.
Kronologjia e marrëdhënieve me Bashkimin Evropian
Në vitin 1992 u nënshkrua Marrëveshja e Tregtisë dhe Bashkëpunimit ndërmjet BE-së dhe Shqipërisë dhe Shqipëria u bë e pranueshme për financim në kuadrin e programit të BE-së Phare. Në vitin 1997, Këshilli i Ministrave i BE-së krijoi kushtëzime politike dhe ekonomike për zhvillimin e marrëdhënieve dypalëshe midis Shqipërisë dhe BE. Në vitin 1999, BE propozoi Procesin e ri të Stabilizim Asociimit (PSA) për pesë vende të Evropës Juglindore, duke përfshirë Shqipërinë. Që nga viti 1999 Shqipëria përfitoi nga Preferencat Autonome të Tregtisë me BE. Në vitin 2000, qasja pa taksa në tregun e BE ishte dhënë për produktet nga Shqipëria.
Në qershor 2000, gjatë Këshillit Evropian u shprehën se të gjitha vendet e SAP janë "kandidatë të mundshëm" për anëtarësimin në BE. Në nëntor të vitit 2000, në Samitin e Zagrebit, SAP u miratua zyrtarisht nga BE dhe vendet e Ballkanit Perëndimor (përfshirë Shqipërinë). 2001 ishte viti i parë i programit të ri CARDS i projektuar posaçërisht për vendet e SAP. Në qershor 2001, Komisioni rekomandoi ndërmarrjen e negociatave për Marrëveshjen e Stabilizim Asociimit (SAA) me Shqipërinë. Këshilli Evropian i Göteborgut (qershor 2001) ftoi Komisionin të paraqiste direktivat e negociatave për negocimin e një SAA. Në tetor 2002 u miratuan direktivat për negocimin e një SAA me Shqipërinë më 31 janar 2003. Më 31 janar, Presidenti i Komisionit Prodi zyrtarisht fillon negociatat për një SAA midis BE dhe Shqipërisë. Në Qershor 2003 në Samitin e Selanikut, PSA u konfirmua si politika e BE për Ballkanin Perëndimor dhe perspektiva e BE-së për këto vende u konfirmua (vendet pjesëmarrëse në PSA filluan të ishin të pranueshëm për pranimin në BE dhe do të bashkoheshin me BE sapo ata do të Bëhen gati). Në dhjetor 2005, Këshilli mori vendimin mbi parimet e një Partneriteti Evropian të rishikuar për Shqipërinë. Më 12 qershor 2006, MSA u nënshkrua në Këshillin e Marrëdhënieve të Përgjithshme dhe Marrëdhënieve me Jashtë në Luksemburg.
Më 9 nëntor 2006, Komisioni Evropian vendosi të fillojë negociatat për lehtësimin e vizave me Shqipërinë dhe më 13 prill 2007 u nënshkrua marrëveshja për lehtësimin e vizave në Zagreb. Komiteti i nënshkrimit të BE Franco Frattini u citua duke thënë se ky është hapi i parë drejt heqjes së plotë të kërkesave për viza dhe lëvizjes së lirë të shtetasve shqiptarë në BE. Më 1 janar 2008 hyri në fuqi marrëveshja për lehtësimin e vizave dhe më 7 mars 2008, komisioneri i BE Franco Frattini hapi në Tiranë dialogun drejt liberalizimit të regjimit të vizave midis Shqipërisë dhe BE. Më 14 janar 2009 u përfundua procesi i ratifikimit të MSA nga të gjitha shtetet anëtare dhe më 1 prill 2009 MSA hyri në fuqi.
Më 28 prill 2009, Shqipëria aplikoi zyrtarisht për anëtarësim në Bashkimin Evropian. Më 16 nëntor 2009, Këshilli i BE i kërkoi Komisionit Evropian të përgatisë një vlerësim mbi gatishmërinë e Shqipërisë për të filluar negociatat e pranimit. Komisioni parashtroi pyetësorin për përgatitjen e pranimit në qeverinë shqiptare. Më 14 prill 2010, Shqipëria paraqiti përgjigje në pyetësorin e Komisionit Evropian [5], por statusi i kandidaturës nuk u dha nga BE në dhjetor 2010 për shkak të rradhës politike afatgjatë në vend.
Më 27 maj 2010, Komisioni Evropian propozoi udhëtimin pa viza për Shqipërinë. Propozimi i miratuar do t'u mundësojë qytetarëve të Shqipërisë të udhëtojnë në vendet e Shengenit pa pasur nevojë për vizë afatshkurtër. Më 8 nëntor 2010 Këshilli i Bashkimit Evropian miratoi udhëtimin pa viza në zonën Shengen për shtetasit shqiptarë. Më 15 dhjetor 2010 hyri në fuqi hyrja pa viza në zonën Shengen dhe më 10 tetor 2012 Komisioni Evropian rekomandoi që Shqipërisë t'i jepej statusi i kandidatit të BE-së, në varësi të përfundimit të masave kyçe në fusha të caktuara.
Parlamenti në gusht të vitit 2012 hodhi poshtë një propozim për heqjen e imunitetit për anëtarët e parlamentit, ministrat dhe njerëzit në disa pozicione të tjera zyrtare. BE kërkoi që kjo të shfuqizohet së bashku me 11 çështje të tjera kryesore, kështu që statusi i kandidatit u shty më tej. Megjithatë, në shtator 2012 u miratua njëzëri një amendament kushtetues i cili kufizoi imunitetin e parlamentarëve.
Në tetor 2012, Komisioni Evropian vlerësoi përparimin e Shqipërisë për të përmbushur 12 kushtet kyçe për të arritur statusin zyrtar të kandidatit dhe për të filluar negociatat e pranimit. U gjetën katër prioritete kyçe, ndërsa dy ishin në zhvillim e sipër dhe gjashtë të tjerat ishin në një progres të moderuar. Raporti arriti në përfundimin se nëse Shqipëria arriti të mbajë një zgjedhje parlamentare të drejtë dhe demokratike në qershor 2013 dhe gjithashtu të zbatojë ndryshimet e mbetura në përputhje me tetë prioritetet kyçe që ende nuk janë plotësuar plotësisht, atëherë Këshilli i Bashkimit Europian do të rekomandoje dhënien e kandidatit zyrtar të Shqipërisë status. Më 23 qershor 2013, Shqipëria zhvilloi një zgjedhje të përgjithshme, të cilësuar përgjithësisht si të lirë dhe të drejtë. Ambasadori i BE në Shqipëri tha më 17 korrik se Shqipëria kishte takuar shumë prej tyre këto kushte, dhe mund të jetë një kandidat zyrtar deri në dhjetor 2013.
Më 16 tetor 2013, Komisioni Evropian lëshoi ​​raportet e saj vjetore për vendet anëtare të ardhshme, të cilat përfunduan se zgjedhjet në Shqipëri u mbajtën në një mënyrë "të rregullt" dhe se ishte bërë progres në plotësimin e kushteve të tjera; Si i tillë rekomandoi dhënien e statusit të vendit kandidat në Shqipëri. Më 5 dhjetor 2013, në një takim të deputetëve u rekomandua që "... Këshilli duhet të pranojë përparimin e bërë nga Shqipëria duke i dhënë statusin e kandidatit pa vonesa të panevojshme." Megjithatë, disa shtete, duke përfshirë Danimarkën dhe Hollandën, mbetën Duke kundërshtuar dhënien e statusit të vendit kandidat në Shqipëri derisa të tregonte se përparimi i tij i fundit mund të ishte i qëndrueshëm. Si pasojë, Këshilli i Bashkimit Evropian, në mbledhjen e tij në dhjetor 2013, u pajtua që të shtyjë vendimin për statusin e kandidatit deri në qershor 2014. Më 24 qershor 2014, nën Presidencën Greke të BE-së, Këshilli i Bashkimit Europian ranë dakord të japin statusin e kandidatit të Shqipërisë, i cili u miratua disa ditë më vonë nga Këshilli Evropian. Kjo përkoi me 10 vjetorin e "Axhendës 2014", të propozuar nga qeveria greke në 2004, si pjesë e Samitit BE-Ballkani Perëndimor në Selanik, për të rritur integrimin e të gjitha shteteve të Ballkanit Perëndimor në Bashkimin Evropian.
Në mars 2015, në takimin e pestë "Takimi i Dialogut të Nivelit të Lartë" midis Shqipërisë dhe BE, Komisioneri i BE për Zgjerimin (Johannes Hahn) njoftoi Shqipërinë vendosjen e një date fillestare për negociatat e pranimit për të filluar ende të nevojshme që të plotësohen këto dy kushte:
Ky qëndrim zyrtar, u mbështet plotësisht nga Parlamenti Evropian përmes miratimit të një rezolute të komentuar në prill 2015, i cili në thelb u pajtua me të gjitha konkluzionet e nxjerra nga Raporti i Progresit të fundit të Komisionit 2014 për Shqipërinë. Kryeministri shqiptar theksoi se hapi i ardhshëm i qeverisë së tij do të ishte të paraqiste një raport të hollësishëm të përparimit mbi zbatimin e 5 reformave kyçe të Komisionit në vjeshtën e vitit 2015 dhe pastaj ai priste që negociatat e pranimit të fillojnë menjëherë pas përfundimit të 2015.
Parlamenti shqiptar miratoi amendamentet kushtetuese mbi reformat e drejtësisë më 22 korrik 2016. Shqipëria shpresonte të hapte negociatat e anëtarësimit deri në dhjetor 2016. Komisioni rekomandoi fillimin e negociatave më 9 nëntor 2016. Megjithatë, më 26 nëntor, Gjermania njoftoi se do të vërë veton ndaj bisedimeve për pranimin deri në 2018.
Në fillim të vitit 2017, Parlamenti Europian paralajmëroi krerët e qeverisë se zgjedhjet parlamentare në qershor duhet të jenë "të lira dhe të drejta" përpara se negociatat të fillojnë të pranojnë vendin në Bashkim. Deputetët gjithashtu shprehën shqetësim për drejtësinë selektive të vendit, korrupsionin, gjatësinë e përgjithshme të proceseve gjyqësore dhe ndërhyrjen politike në hetimet dhe rastet gjyqësore, por njoftimi për shtyp i BE shprehu optimizëm: Është e rëndësishme që Shqipëria të mbajë momentin e reformës së sotme dhe ne duhet të Gati për ta mbështetur atë sa më shumë që është e mundur në këtë proces.
Në samitin e 24 Marsit 2020 u morr vendimi i hapjes së negociatave me Shqipërinë dhe Maqedonin e Veriut.
Richard Kind
Richard Bruce Kind lindi më 1956. Është një aktor dhe komedian amerikan.
Jean-Pierre Grenier
Jean-Pierre Grenier (20 nëntor 1914 - 21 shkurt 2000) ishte aktor, regjisor i teatrit dhe skenarist francez. Ai ishte regjisor i teatrit nga viti 1974 deri në vitin 1984.
Antoni Lima Solà
Antoni "Toni" Lima Solá (lindur më 22 Shtator 1970 në Gavà, Privinca e Barlonës, Katalonjë) është një ish futbollist andorras i cili ka luajtur si qëndër mbrojtës.
Karriera me klube
Pas një qëndrimi të shkurtër te Real Madrid Castilla, Lima kaloi te Español, ku luajti dy ndeshje në La Liga. Në vitin 1992, ai u rikthye te vendi i lindjes Katalonja duke shpenzuar tre sezone me Palamós CF in the divizionin e dytë, duke u rrëzuar në sezonin e fundit.
Pas një tjetër sezoni në nivelin e dytë, me CP Almerían, Lima luajti për pjesën e mbetur të karrierës së tij spanjolle në nivelin e tretë ose më poshtë. Ai gjithashtu pati dy eksperienca jashtë vendit; në vitin 1998, ai luajti me C.F. União, duke u paraqitur rregullisht në divizionin e dytë portugez ku skuadra ra. Tre vite më vonë, gjashtu pa pasur ndonjë ndikim. ai luajti me Ionikos F.C. në elitën e futbollit grek.
Në vitin 2008, pasi u tërhoq te Societat Esportiva Eivissa-Ibiza në moshën 38 vjeçare, Lima u bë drejtori sportiv i klubit.
Karriera ndërkombëtare
Lima ka zhvilluar 64 paraqitje me Andorrën në një periudhë 12 vjeçare. Më 10 Qershor 2009, në ndeshjen e tij të fundit ndërkombëtare, një humbje 0–6 kundër Anglisë për kualifikueset e Kupës së Botës 2010 në Stadiumin Wembley, ai veshi fashën e kapitenit.
Jeta personale
Vëllai i vogël i Limës, Ildefonsi, është gjithashtu një futbollist dhe një mbrojtës. Ai e ka shpenzuar shumicën e karrierës së tij në divizionet e ulta spanjolle, dhe si ai ka luajtur në Greqi te Ionikos.
Jeantes
Jeantes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Jeantes ka një popullsi prej 224 banorë dhe sipërfaqe 15.61 km², me një dendësi prej 14 banor/km².
Kur hapen dyert e jetës
Kur hapen dyert e jetës është një film shqiptarë i prodhuar në vitin 1986.
Përmbajtja e filmit
Bardhyli, një mjek i ri emërohet të punojë në një fshat të largët malor. Me vajtjen e tij atje, lind një keqkuptim midis tij dhe kryetarit të këshillit. Me kohë ai merë vesh se kyetari kërkonte ti bënte keq atij, duke i shkruajtur një redaksie gazetash. Qëndrim të tillë mbajnë edhe prindërit e Lizës, me të cilën kishte qene i dashuruar. Më pas ndihmon djalin e kryetarit, i cili është shumë i sëmurë. Ia delë mbanë me sukses gjatë një operacioni të vështirë, me gjithë mungesën e mjeteve më elementare për kryerjen e operacionit. Në fshat Bardhyli njihet me shumë shokë të rinj.
Pilot Station, Alaska
Pilot Station, Alaska (Pilot Station) është një qytet në qarkun Wade Hampton të shtetit federal Alaska, SHBA. Në Pilot Station, Alaska jetojnë 596 banorë (2007), dhe dendësia e popullisë është 125.9 banor/km2 (326.2 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 5.9 km2 (2.3 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 10 m (33 ft).
Xhamia në fshatin Llovcë
Xhamia në fshatin Llovcë është një monument i trashëgimisë kulturore në Llocë, Gjilan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Marcelinho Carioca
Marcelinho Carioca (lindur më 31 Dhjetor 1971) është një ish-futbollist brazilian.
Kombëtarja
Për reprezentacionin brazilian ka luajtur 3 ndeshje.
Malonshiqët
Malonshiqët (në format më të vjetra: Malončići dhe Malonjšiki, cirilik: Малоншићи) ishte një fis historik (pleme) dhe zonë në rajonin Brda të Malit të Zi. Malonšići ndodheshin midis Danilovgradit modern dhe Podgoricës. Nga fundi i shekullit të 15-të ata u sllavizuan dhe më vonë u asimiluan në Bjelopavliqi.
Etimologjia
Malonshiqët ishin me origjinë shqiptare. Emri i tyre lidhet me fjalën shqipe mal (mal), toponim dhe antroponim i cili është shumë i shpeshtë në komunitetet shqiptare në Malin e Zi modern. Lokaliteti Malenza në territorin e tyre të origjinës është lidhur nga P. Shobajiq me emrin e tyre dhe është interpretuar si një kompleks malor dhe zi (i zi).
Historia
Referenca e parë për Malonshiqët vjen nga një letër e lëshuar nga Kancelaria Serbe në Dubrovnik në vitin 1411. Dokumenti, një ankesë nga raguzanët drejtuar Jelena Balshiqit, ka të bëjë me plaçkitjen e kryer nga Malonshiqët, së bashku me Bjelopavliqët, Ozriniqët dhe Maznicët, mbi tregtarët raguzanë në rrugën e tyre përmes Zetës, ndërsa ata po ktheheshin nga Serbia.
Në vitin 1452 ata ishin një nga fiset që mbështetën Stefan Crnojeviqin kundër Gjuragj Brankoviqit dhe në 1455 së bashku me Crnojeviqin u betuan për besnikëri ndaj Venedikut në Manastirin e Vranjinës. Disa prej tyre pas pushtimit të rajonit nga Perandoria Osmane u larguan nga vendlindja e tyre dhe u vendosën në territoret venedikase, veçanërisht në Kotorr. Fisi shfaqet si pjesë e komuniteteve që i paguanin taksa Đurađ Crnojević -it, i cili ishte një vasal osman. Në defterët e sanxhakut të Malit të Zi nga viti 1521 deri në vitin 1582/3 nën Skender Bej Crnojeviq, ata renditen si një nahia e veçantë. Në defterin e vitit 1521, vendbanimet e tyre ishin Vranići, Kosići, Bjeloçani, Spuž, Bogišići, Radonjići, Grlov Kuk, Pavlovići, Vladovići, Lješevići, Jednoši, Luznica Zur, Zagreda, me një totali prej 150 familjesh. Në vitin 1523 defter Malonshiqi ishte një nga shtatë nahijet e sanxhakut të Malit të Zi. Në defterin e vitit 1570 të Vilajetit të Malit të Zi ata ishin ende një komunitet i veçantë si nahije dhe kishin gjithsej 175 familje dhe 12 bashtina të cilat paguanin 5610 akçe taksa. Me kalimin e kohës ata u sllavizuan. Pas 1582-83 ata nuk ishin më një komunitet i veçantë dhe u bënë pjesë e Bjelopavliqëve.
Kur ndahesh nga shokët
Filmi "Kur ndahesh nga shokët" prodhim i vitit 1986. Regjia: Petrit Llanaj, Skenari: Valter File, Producent: Shqipëria e re, Muzika: Vladimir Kotani.
Përmbajtja e filmit
Namiku brenda një kohe të shkurtër sjell shqetësime në atmosferën optimiste të një grupi saldatorësh. Kjo reflektohet edhe në jetën e tij private dhe familjare por sidomos në marrëdhëniet me vjehrrin e tij. Por shpejt ai e kupton vendin e tij në jetë kupton se sa poshtë ka rënë dhe reflekton mbi këto mendime.
Lidhje të jashtme
https://www.youtube.com/watch?v=VeewMAJgZtU