cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Korkoro
Përgjigje kritike
Toni dhe stili narrativ i filmit morën reagime të ndryshme nga kritikët. Ronnie Scheib në Variety e gjeti atë të mbushur me patos të tepruar, "duke lëvizur mes të zakonshmes dhe sublime", ndërsa Odile Tremblay ( Le Monde ) tha në të kundërtën se filmi shmangte patosin e tepruar, duke e bërë atë qesharak dhe tragjik në botë. në të njëjtën kohë, një vëzhgim që u mbështet nga Jacques Mandelbaum në Le Devoir, i cili shkroi se filmi përzien humorin, ndjeshmërinë dhe dramën. Recensioni Hammer to Nail ' Michael Nordine pohoi se filmi nuk është "as një festë keqardhje, as një përpjekje emocionalisht manipuluese", por një portretizimi i drejtpërdrejtë i gjërave ashtu siç ishin, duke përmendur portretizimin e Gatlifit për romët si "sigurisht dashamirës, por aspak pika a duket tepër kështu." Filmi jepte analiza të pamjaftueshme mbi "ligjet anti-roaming" dhe shënjestrimin e tyre ndaj romëve, vëzhgoi recensenti, të cilit nazistët dhe të gjithë personazhet e tjerë anti-romë në film u panë si "fanatorë një dimensional". Bob Hill ( Moving Pictures Network ) kritikoi se filmi nuk arriti të arrijë një akord emocional, ndryshe nga filmat dhe librat e tjerë me një temë të ngjashme. Ai pranoi se ishte një "film i rëndësishëm, por jo një film i mrekullueshëm - apo edhe një veçanërisht i mirë, për këtë çështje." Për një shikues të rastësishëm të filmit, ai tha: ' Korkoro ' ndihet si një djegie e ngadaltë, që mbetet shumë kohë pasi shumica e audiencës e ka quajtur prej kohësh se ka hequr dorë". Në mbrojtje të stilit të rrëfyer jokoherent të filmit, Jr Glenn Heath në Slant Magazine shpjegoi se Gatlif e synonte atë më pak si një dramë historike dhe më shumë si të evokonte ndjenjën e një kujtese, duke thithur rrjedhën e teknikave të vetëdijes . Duke komentuar tonin e tij, ai shkroi se "Korkoro është një ekzaminim i rezervuar, por i qëndrueshëm i tmerrit kolektivisht të heshtur". Në L'Express, Sophie Benamon deklaroi se me ritmin e kontrolluar të filmit, ai i mban shikuesit pa frymë dhe shkakton emocione. Alexis Campion në Le Journal du Dimanche deklaroi se filmi i kapërcen stereotipet ndërsa recensenti në Arizona Reporter vuri në dukje se disa mund ta konsiderojnë atë si stereotip të romëve.
UNFD
UNFD është një kompani distributive Amerikane e inqizimeve e cila primare e ka punk-in, rock alternative-in, hardcore-punk-in dhe metalcore-in.
Komuna e Sharrit
Komuna e Sharrit është njësi administrative në pjesën jug-perëndimore të Kosovës. Qyteza e Sharrit gjendet ne Kosovën jug-përendimore dhe shrihet në një lartësi mbidetare 1100 m. Deri para Lufta e Dytë Botërore ka qenë fshat dhe në lashtësi njihet me emrin Sharr mirëpo në kohën e reformës agrare të mbretërisë Jugoslave i është ndrruar emri nga Sharr në Dragash sipas emrit të një serbi të ashtuquajtur Dragan të sjellur me dhunë nga mbretëria Jugoslave për serbizimin e rajonit sipas politikës së asajë kohë. Edhe pse ka pas tendenca për serbizim të kësajë komune para më se një shekulli sot nuk ka banor serb në vitin 1999 janë larguar. Pas luftës dytë botërore nga fshati shëndërrohet në qender komunale dhe merr statusin e qytezës dhe sot prap është qendër komunale për rajonin e Opojës dhe të Gorës. Ky vendbanim shtrihet rreth koordinantave gjeografike: 42° 04 V dhe 20°39 L.
Stede Broec
Stede Broec është një komunë në provincën Holanda e Veriut në Holandë me sipërfaqe 16.42 km² dhe popullsi 21268 banorë. Bovenkarspel është kryeqendra e komunës.
Mesocco
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Cama
Cama është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Pinhead Records
Pinhead Records është një kompani distributive Argjentinas e inqizimeve e cila primare e ka punk-in, ska-punk-in dhe hardcore-punk-in.
Benedicta Boccoli
Benedicta Boccoli është një aktore italiane e lindur më 11 nëntor 1966 në Milano, Itali.
Biografia
Lindur në Milano në vitin 1966, në fëmijëri u zhvendos në Romë bashkë me familjen e saj, është motra e showgirles Brigitta Boccoli. Ai gjithashtu ka dy vëllezër: Barnaby dhe Filippo. Ai e filloi karrierën e saj shumë e re në televizion, por karriera e tij ka zhvilluar kryesisht si një aktore me kohë të pjesshme.
Ajo është e njohur si aktore e shumëanshme, ajo është shfaqur në televizion ne moshë të re (18 vjeç). Pak vite më vonë ajo zbuloi që prirja e saj e vërtetë ishte aktrimi në teatër.
Erdhi ditë e arbërit
Erdhi ditë e arbërit rikrijime sipas poemave të De Radës, Çajupit, Mjedës, Asdrenit dhe Hil Mosit me autor Odhise K. Grillo. Botuar në Tiranë në vitin 2000 nga "Reklama". Libri ka 67 faqe me ilustrime. ISBN 9992767596
Llocnou de Sant Jeroni
Llocnou de Sant Jeroni është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Safor, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Llocnou de Sant Jeroni ka 577 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 6.5 km2.
Lidhje të jashtme
Llocnou de Sant Jeroni
Tkurrja e Atdheut
Tkurrja e Atdheut Autori: Ali Podrimja. Botuesi: Toena. Faqet e librit 200.
Pavarësisht luftërave çlirimtare, pa pavarësi nuk mund të kishte çlirim. “Kombi është diç e shenjtë dhe i vetmi nocion që na tregon se kush jemi e ç’jemi”, - shkruan Ali Podrimja në “Tkurrja e atdheut”.
Llopati
Llopati, ёshtё një fshat nё komunën e Kumanovës, Maqedoni i cili gjendet në në perëndim të qytetit Kumanovë.
Gjeografia
Fshati Llopat gjindët në territorin e Komunës së Kumanovës, ne luginën e Zhegligovës. Fshati gjindët në bregun e djathtë të lumit Lipkovska, jo shum larg qytetit të Kumanovës (4km në perëndim) dhe sot eshtë pjesë e qytetit. Eshtë një fshat i rrafshet në lartesinë 365 metra. Siperfaqja e fshatit është 8.5 kilometra katror.
Toponime
Ndër toponimët e njohura të fshatit janë: Varri i Shtrigës, Varrezat e Pellazgianëve Shqipëtarë, Enët gjigante, Lumi Fshatit, Ceshma e Haxhi Okit, Bunari Haxhi Okit, Rruga Trenit, Pumpa Haxhi Avdilit, Stadioni i Futballit, Traktori Haxhi Eftiës, Livadhët, Oroshka, Drumi, Gradina, Erëzina, Juria, Batllaku, Hajmalia, Sinanakët, Vneshtë e Hoxhës, Vneshtë e Plakut, Dushku etj.
Demografia
Në regjistrimin e popullsisë doli se në vitin 1900 fshati Llopat kishte 472 banorë, nga të cilët 400 shqiptarë dhe 72 romë.
Llopati ështe i madh me një popullsi në rritje. Ne vitin 1961 doli se fshati kishte 1 260 banorë (578 shqipëtarë, 475 maqedonas, 129 turq, 54 serbë, dhe 20 të pavendosur). Në vitin 1994 numri u rrit në 2 320 banorë (1 763 shqipëtarë, 473 maqedonas, 74 serbë, dhe 10 persona të nacionalitetëve të tjera. Sipas regjistrimit së vitit 2002 popullsia u rrit në 2 448 banorë (1 886 shqipëtarë, 478 maqedonas, 80 serbë, dhe 4 të tjerë.
Ekonomia
Llopati është një fshat i zhvilluar ekonomikisht, ka 5 kafene, 6 shitore dhe mini markete, 1 berber, 2 auto larje dhe 1 auto service, 1 ambullant, 2 zdrukthtar, 1 fitness, 1 prodhues qumështi, 1 nallban, dhe 1 stadion ku luhën kampionatët të fshatrave të Komunës së Kumanovës dhe të Komunës së Likovës.
Kultura
Xhamia e re në fshatin Llopat është ndërtuar në vitin 2016 dhe mban emrin ``Osman BylygPasha``, xhamia vjetër është e ndertuar në vitin 1968. Grupi futbollit i fshatit Llopat mban emri ``KF me ty Llopat``
Historia
Gjetët nga objektët arkeologjike aty pranë tregojnë se periferia e fshatit ka qenë e banuar që nga Neoliti.
Në fakt, konflikti etnik në ish-Republikën Jugosllave të Maqedonisë në vitin nuk preku veçanërisht Llopatin, një fshat me një popullsi kryesisht shqiptare etnike. Mirëpo, pati të shtëna sporadike dhe levizje te UÇK-së, dhe pasoja të lehta u ndjenë në fshat. Në gjysmën e dytë të shtatorit 2001, në koordonim me MCMS, filloj riparimi i 20 shtëpive të dëmtuara në Llopat në tetor 2001, forcat policore etnikisht të përziera filluan të patrullojnë fshatin. Disa tensione u ndjenë në vitin e dimrit 2001, kur për arsye sigurie, të gjithë nxënësit maqedonas nga Rezanovca të cilët më parë kishin vijuar shkollën fillore ``Marshal Tito`` në Llopat, u transferuan në paralelët e sapoformuara në Rezanovcë. Në fillim të dhjetorit 2001, banorët ortodoksë të Llopatit parashtruan një kërkesë të pasuksesshme për të ruajtur postbllokun e MPB-së pranë fshatit.
Në fillim të vitit shkollor 2006-2007, nxënësit maqedonas nga fshatrat Llopat dhe Rezanovc përsëri bojkotuan mësimin për gati një semestër. Arsyeja e menjëhershme për këtë është ndërrimi i emrit të shkollës në ``Kongresin e Manastirit`` (kongres në të cilin u kodifikua alfabeti i shqipës), por edhe trajtimi i papërshtatshëm i shkollës rajonale në Rezanovc gjatë ndarjës së mjetëve.
Llopati është një fshat nga fshatrat e përfshirë në operacionin e MPB-së të quajtur ASH, me të cilin policia në tetor të vitit 2008 tentoi të ndalontë kontrabandën e duhanit në Kumanovë.
Wolfgang Puschnig
Wolfgang Puschnig (lindur më 21 maj 1956 në Klagenfurt, Austri) është një muzikant xhaz austriak (saksofon, flaut, bas klarinetë) dhe kompozitor. parapamje|260x260px| Puschnig 2008 në një koncert me Saxofour
Llopati
Shih edhe
Personalitete
Wolfgang Puschnig
Biografia
Pas studimeve të tij për saksofon dhe flaut në Konservatorin e Vjenës Puschnig ishte anëtari themelues i Orkestrës së Artit të Vjenës së bashku me Mathias Rüegg në mesin e viteve 1970. Këtu ai ishte aktiv deri në vitin 1989. Ai ishte gjithashtu i përfshirë në projekte me Ernst Jandl që përfshinte Lauren Newton. Ai gjithashtu luajti me Hans Koller në fillim të viteve 1980, me kuartetin 'Air Mail' dhe 'Saxofour'. Carla Bley e solli atë në grupet e saj në mesin e viteve 1980. Ai ka punuar me Wolfgang Mitterer, Uli Scherer dhe partneren e tij të gjatë Linda Sharrock dhe Jamaaladeen Tacuma në grupe të ndryshme, dhe gjithashtu ka bashkëpunuar me Reinhard Flatischler, Herbert Joos, Christof Lauer dhe Michel Godard. Në projektin "Aspektet Alpine" ai filloi në vitin 1991 me muzikantë të xhazit dhe muzikantët e Amstetten së bashku (së fundmi në JazzFest Berlin 2006 dhe në Musikfest Waidhofen / Thaya 2007). Përveç kësaj, ai ka performuar vazhdimisht me ansamblin korean të goditjeve SamulNori.
Puschnig është profesor në Universitetin e Muzikës dhe Arteve Performuese në Vjenë dhe ish Shef i Departamentit të Muzikës Popullore.
Bashkëpunimet
Me Orkestrën e Artit të Vjenës
Qamil Bala
Jeta
Qamil Bala u lind në Gjilan më 1878. I mëkuar në një rreth familjar dhe krahinor me idetë e shqiptarizmit, Qamil Bala e nisi që herët udhën e veprimtarit atdhetar. Pasi mori arsimin fillor në Prishtinë, shkoi e përfundoi me sukses gjimnazin e Manastirit. Përfundimet e larta të shkollës së mesme, i hapën udhë për studime të larta pedagogjike në Stamboll. Gjatë viteve studentore, Qamili i ri, gjithë energji dhe ideale përparimtare atdhetare, do të mbante lidhje të ngushta e të pandërprera me vendlindjen. Këto lidhje dhe mjedisi i Stambollit, si qendër e rëndësishme, ku jetonin e punonin përfaqësuesit më në zë të inteligjencies atdhetare shqiptare, e brumosën Qamil Balën si intelektual e atdhetar. Pasi kreu me sukses studimet e larta më 1904, zuri vend si mësues në gjimnazin turk dhe Zosimea, të Janinës. Me aftësitë intelektuale, profesionale e zellin për punë, ai u shqua ndërmjet kolegëve. Me paraqitjen e tij autoritare dhe të ngrohtë, i rreptë dhe i dashur, i drejtë dhe dashamirës, kërkues në disiplinë dhe tërheqës në mësim, ai do t'ia rriste së tepërmi emrin vetes ndërmjet nxënësve dhe mësuesëve si një autoritet intelektual atdhetar. Dha mësim më tej në Selanik, Manastir dhe qe drejtor i gjimnazit në Jerusalem, drejtor arsimi në Damask e Elbasan. Më 1918 qe anëtar i Komitetit "Mbrojtja Kombëtare e Kosovës" organizuar në Shkodër nga Hoxhë Kadri Prishtina.
Më 1922 mori pjesë në Kongresin Arsimor. Këtij përsonaliteti iu besua drejtimi i Medresesë të Tiranës më 1 mars 1924, ngritja e të cilës lindi si nevojë pas shkatërrimit të Kalifatit. Grupi i nismëtarëve kryesohej nga kleriku Haxhi Vehbi Dibra, senatori Salih Vuçiterna dhe intelektualët Ferit bej Vokopola, Mehdi bej Frashëri. Ai paraqiti planin mësimor të kësaj shkolle fetare, ku do të jepeshin lëndët: Kur’ani, Fikhu, gjuha arabe, gjuha shqipe, gjuha frënge, historia e Shqipërisë, gjeografia, shkencat, aritmetika e gjeometria, higjena dhe lëndët e djathtësisë (vizatim, gjiimnastikë dhe muzikë). Për nga programi dhe plani mësimor, kjo medrese ishte e barazvlefshme me gjimnazet bashkëkohore. Në këtë traditë eci ajo, nga bankat e së cilës dolën klerikë të aftë, studiues, shkrimtarë e deri akademikë.
Grono
Grono është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Inxhinieri
Shiqo edhe këtë:
Milena Hübschmannová
Milena Hübschmannová (1933-2005) ishte profesoreshë çeke e studimeve rome në Universitetin Charles të Pragës. Ajo ishte një nga ekspertet kryesore të shoqërisë dhe kulturës rome, si dhe gjuhës rome. Ajo themeloi programin e studimit akademik për romët në Universitetin Charles dhe kundërshtoi në mënyrë aktive asimilimin e tyre në kulturën e madhe. Ajo shkroi një fjalor rome-çekisht dhe çekisht-romanisht dhe mblodhi shumë nga tregimet e romëve, duke i përkthyer ato për pasardhësit. Programi që ajo themeloi ishte programi i parë në mbarë botën që ofronte një program diplome për studentët në Studime Rome.
Jeta e hershme
Milena Hübschmannová lindi më 10 korrik 1933 në Pragë, Çekosllovaki. Në fëmijërinë e saj, prindërit e saj u burgosën nga Gestapo, gjatë Luftës së Dytë Botërore. Ajo ndoqi gjimnazin anglez "H. Fasta", u diplomua në vitin 1951 dhe vazhdoi të ndiqte studimet e gjuhës në Universitetin Charles. Që nga fëmijëria, ajo kishte qenë e interesuar për kulturën e Indisë dhe mori mësime në gjuhën indiane gjatë viteve të shkollës së mesme në Institutin Oriental të Akademisë së Shkencave Çekosllovake. Kur ajo hyri në Departamentin e Filologjisë universitare, Hübschmannová u përqendrua në gjuhët indike, duke studiuar Bengalin, Hindin dhe Urdu. Në vitin 1953, kur qeveria komuniste e dërgoi atë për të marrë pjesë në një brigadë pune në Ostrava në Rajonin Moravio-Silezian të Republikës, Hübschmannová u takua me komunitetet rome për herë të parë. Ajo u befasua që e kuptonte gjuhën e tyre dhe kuptoi se ajo duhet të kishte rrënjë indiane. Në pamundësi për të udhëtuar në Indi, për shkak të kufizimeve të vendosura nga regjimi komunist, Hübschmannová ndryshoi fokusin e saj në studimin e gjuhës rome. Në atë kohë, kishte një shtysë të fortë për të detyruar romët në zonat me shumicë çeke të asimiloheshin në kulturën e shumicës, duke detyruar shumë komunitete të largoheshin nga rajoni, duke shkuar në Sllovaki. Kishte shumë pak kuptim për përkatësinë etnike, gjuhën, kulturën apo traditat e tyre. Hübschmannová punoi mes romëve për gati një vit duke mësuar sa më shumë që mundi, përpara se të kthehej në Pragë dhe të diplomohej nga Universiteti Charles në 1956.
Karriera
Pas kthimit të saj në Çekosllovaki, Hübschmannová punoi në Akademinë e Shkencave Çekosllovake në Departamentin e Filozofisë dhe Sociologjisë deri në vitin 1974. Ajo vazhdoi analizën e saj dhe mbledhjen e informacionit në Akademi, duke punuar me një ekip shumëdisiplinor për të zhvilluar jo vetëm studimin etnografik dhe gjuhësor të romëve, por për të përfshirë profilet demografike, historike dhe sociologjike të komunitetit. Si gjuhëtar, Hübschmannová ishte i shqetësuar se gjuha e romëve po humbiste, pasi komunitetet u detyruan të flisnin çekisht, hungarisht ose sllovakisht në ndërveprimet e tyre të jetës së përditshme, megjithëse përdorimi i vazhdueshëm i dialekteve të gjuhës rome mbizotëronte kur flisnin. me romë të tjerë. Veprat që u botuan nga grupi përfshinin literaturën e parë në gjuhën rome të botuar ndonjëherë në Çekosllovaki. Në 1973, një tjetër goditje e qeverisë e detyroi Unionin të shpërbëhej dhe të pezullonte botimin e ditarit të tyre; megjithatë, disa nga shkrimtarët, pasi ishin frymëzuar për të botuar të dhënat e tyre kulturore rome, vazhduan të botonin në vende të tjera. Midis 1974 dhe 1975, Hübschmannová punoi në Universitetin Charles në Fakultetin Pedagogjik, por kundërshtimi i saj ndaj politikave asimiluese të qeverisë ndaj romëve çoi në shkarkimin e saj. Ajo nuk kishte asnjë punë të përhershme ndërmjet viteve 1976 dhe 1982, duke punuar sipas nevojës për Shkollën e Gjuhëve të Pragës që mësonte gjuhën hindisht dhe rome. Shkolla e punësoi atë në mënyrë të përhershme në vitin 1982 dhe ajo qëndroi me ta deri në vitin 1991. Në atë kohë, orët e mësimit të Hübschmannová në gjuhën rome ishin të vetmet lëndë formale që u ofroheshin romëve në gjuhën e tyre amtare. Kurset u ndoqën gjithashtu nga punonjës socialë jo-romë për të lehtësuar komunikimin e tyre me romët gjatë punës së tyre. Në vitin 1989, me Revolucionin Kadife dhe rënien e komunizmit, kultura rome u lejua përsëri të lulëzonte dhe Hübschmannová ishte njëkohësisht një avokat për ruajtjen e trashëgimisë rome dhe një zë inkurajues për komunitetet rome.
Hübschmannová punoi me Petr Uhl, Komisionerin në detyrë për të Drejtat e Njeriut, për të zhvilluar një proces që anëtarët individualë të komuniteteve rome të kërkojnë drejtësi. Ajo gjithashtu punoi me muzetë në Brno dhe Vjenë për të krijuar arkiva për materialet rome. Në 1995, Hübschmannová përfundoi punën e saj të doktoraturës dhe iu dha grada candidarus scientarum me tezën e saj të Romistické studie I (Studime rome 1). Duke filluar nga viti 1996, ajo punoi me një konsorcium gjuhëtarësh në Centre des Études Tsiganes të Universitetit të Parisit Descartes dhe Institutit Pedagogjik Shtetëror në Bratislavë për të zhvilluar kurrikulat dhe për të trajnuar mësues që të mund të mësonin gjuhën rome dhe studime kulturore. Hübschmannová mori dy çmime kulturore nga Iniciativa Qytetare Rome në 1998 për përpjekjet e saj në promovimin e programeve të edukimit dhe ruajtjes së kulturës për komunitetet rome. Duke vazhduar përpjekjet e saj botuese, Hübschmannová shkroi, bashkëautor ose redaktoi më shumë se 90 botime, përveç redaktimit të rreth 400 artikujve që u botuan në Romano Džaniben, për të cilin ajo shërbeu si kryeredaktore.
Vdekja dhe trashëgimia
Hübschmannová vdiq në një aksident me makinë më 8 shtator 2005 pranë qytetit të Kameeldrift, Provinca Gauteng, Afrika e Jugut. Një vit pas vdekjes së saj, Konferenca e 7-të Ndërkombëtare për Gjuhësinë Rome iu kushtua kujtimit të saj. Vdekja e saj e papritur u ndje gjerësisht nga komuniteti rom, i cili kishte humbur një avokat si dhe dikë që ia kishte kushtuar karrierën e saj ruajtjes së trashëgimisë së tyre kulturore. Një libër, i titulluar Milena Hübschmannová ve vzpomínkách (Milena Hübschmannová në Memorial) u botua në 2007, duke dhënë detaje biografike të jetës dhe karrierës së Hübschmannová. Romët nga e gjithë bota kontribuan në krijimin e saj, ashtu si vëllezërit e motrat, miqtë dhe kolegët e saj.
Enciklopedi e kopshtarisë
Enciklopedi e kopshtarisë Autori: Vasil Shqau. Botuesi: Toena. Faqet e librit 778.
Enciklopedi e Kopshtarisë është një botim me vlera unikale e gjithëpërfshirëse dhe merret me trajtimin e rreth 3.000 lloje varietete bimësh, shkurresh e drurësh, duke dhënë edhe vlerat e tyre ekonomike, teknologjike, estetike, ushqimore, mjekësore etj. Ky botim do t’i shërbejë jo vetëm specialistëve e studentëve të fushës, por edhe teknikëve të pylltarisë, lulishtarëve, mësuesve të biologjisë, nxënësve të të gjitha shkollave, si dhe çdo njeriu të apasionuar që do të dijë më shumë për natyrën që na rrethon. "Enciklopedi e Kopshtarisë" është vepër dhe kontribut i përvojës 40-vjeçare të Vasil Shqaut në fushën e kopshtarisë, gjelbërimit dhe mbrojtjes së mjedisit. Edhe pse në moshën 95-vjeçare, ai ndjek me shqetësim problemet e vendit që kanë të bëjnë me gjelbërimin, mbrojtjen e pyjeve dhe të mjedisit, shkruan vazhdimisht dhe është gjithnjë i pranishëm në faqet e gazetave e të revistave, me shkrime mjaft të dobishme.
Ibrahim Rugova
Ibrahim Rugova (2 Dhjetor 1944 – 21 Janar 2006) ishte Presidenti i parë i Republikës së Kosovës, duke shërbyer në vitet 1992–2000 dhe përsëri në vitet 2002–2006. Ishte intelektual, akademik dhe kritik letrar i njohur shqiptar; u njoh si lider i lëvizjes më të madhe paqësore në Evropë, i lëvizjes së gjerë për emancipim, çlirim kombëtar e pavarësi të Kosovës.
Duke patur si pikëmbështetje Shoqatën e Shkrimtarëve, qe ndër bashkëthemeluesit e Lidhjes Demokratike të Kosovës e cila ishte levizja e parë demokratike mbarëpopullore, e cila u shndërrua në parti, u nis një fushatë paqësore kundër Serbisë. U zgjodh që në fillim kryetar i saj qe nga themelimi i saj më 23 dhjetor të vitit 1989 deri më 21 janar të vitit 2006 kur nderroi jetë.
Ai udhëhoqi një luftë popullore për pavarësi, që avokoi një rezistencë paqësore ndaj sundimin jugosllav dhe loboi për mbështetje nga SHBA-të dhe Evropa, veçanërisht gjatë Luftës së Kosovës. Ai theksoi fort trashëgiminë e lashtë të Dardanisë, mbretëri e pavarur dhe më vonë provincë e Perandorisë Romake që përfshinte territorin e sotëm të Kosovës, për të forcuar identitetin e vendit dhe për të promovuar politikën e tij të marrëdhënieve të ngushta me Perëndimin.
Për shkak të rolit të tij në historinë e Kosovës, Rugova është quajtur "Ati i Kombit" dhe "Gandi i Ballkanit", ndërsa pas vdekjes është shpallur Hero i Kosovës.
Biografia
U lind më 2 dhjetor të vitit 1944 në Cerrcë, sot në komunën e Istogut, i biri i Ukës të Rrustë Sadrisë dhe i Sofës, nëna tij Sofa vdiq më 25 Maj 1986 së Qerim Rugovës, nga fshati Llukavc i Begut. Fisi atnor i njohur si Sadrielezt kishin prejardhje nga Malajt, por nga të dyja anët i përkitnin fisit Kelmend, i ati nga barku Lajq dhe e ëma nga ai Muriq i Rugovës. I ati dhe gjyshi nga i ati kishin luftuar kundër depërtimit të çetnikëve gjatë Luftës së Dytë Botërore. Më 10 janar 1945 OZNA jugosllave i arrestuan dhe i zhdukën pa gjurmë. Në rrethin fisnor, edhe dy vëllezër të të gjyshit qenë vrarë në përpjekje me çetnikët e malazezët, Ibrishi (Dobrushë, v. 1941) dhe Xhema në Livadhet e Gjakut.
Rugova shkollën fillore e kreu në Istog, të mesmen në Pejë më 1967. Fakultetin Filozofik – Dega Gjuhë e Letërsi Shqipe e kreu në Prishtinë, ku u diplomua i pari më 1971. Në fillim ishte redaktor në gazetën e studentëve "Bota e re" dhe në revistën shkencore "Dituria" (1971-72), që botoheshin në Prishtinë. Një kohë punoi edhe në revistën "Fjala". Nisi të njihej ndër qerthujt letrarë të lidhura me universtitetin e Prishtinës. Gjatë vitit akademik 1976-77 qëndroi në Paris, në "École Pratique des Hautes Études", nën mbikëqyrjen e Roland Barthes, ku ndoqi studimet për doktoraturën në studimin e letërsisë, me përqendrim në teorinë letrare. Doktoroi në fushën e letërsisë në Universitetin e Prishtinës, më 1984.
Në vitin 1986 Ibrahim Rugova u zgjodh anëtar korrespondent i Akademisë së Arteve dhe Shkencave të Kosovës. Pastaj, për afro dy dekada, veprimtarinë e veta shkencore i zhvilloi në Institutin Albanologjik si hulumtues i letërsisë. Një kohë ka qenë kryeredaktor i revistës Gjurmime albanologjike të këtij Instituti. Me krijimtari letrare u mor që nga fillimi i viteve gjashtëdhjetë.
Më 1988 u zgjodh kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës, që u bë bërthamë e fuqishme e lëvizjes shqiptare, e cila kundërshtoi sundimin komunist serb dhe jugosllav në Kosovë.
Si intelektual që i jepte zë kësaj lëvizjeje intelektuale e politike Ibrahim Rugova u zgjodh, më 23 dhjetor 1989, nga themelimi kryetar i Lidhjes Demokratike të Kosovës, partisë së parë politike në Kosovë që sfidoi drejtpërdrejt regjimin komunist në fuqi. LDK, nën udhëheqjen e Rugovës, u bë shpejt forca politike prijëse në Kosovë, duke mbledhur shumicën e popullit rreth vetes. Në bashkëpunim me forcat e tjera politike shqiptare në Kosovë si dhe me Kuvendin e atëhershëm të Kosovës, Rugova dhe LDK-ja përmbyllën kornizën ligjore për institucionalizimin e pavarësisë së Kosovës.
Deklarata e pavarësisë (2 korrik 1990), shpallja e Kosovës Republikë dhe miratimi i kushtetutës së saj (7 shtator 1990), referendumi popullor për pavarësinë dhe sovranitetin e Kosovës, mbajtur në fund të shtatorit 1991, qenë prelud për zgjedhjet e para shumëpartiake për Kuvendin e Kosovës, mbajtur më 24 maj 1992. Rugova u zgjodh President i Republikës së Kosovës. U rizgjodh President i Republikës së Kosovës në zgjedhjet e mbajtura në mars të vitit 1998.thumb|350x350px|Shtatorja e Ibrahim Rugovës në [[Prishtina|Prishtinë|left]]Nën udhëheqjen e Rugovës LDK-ja fitoi shumicën e votave në zgjedhjet e para lokale të sponsorizuara ndërkombëtarisht në Kosovën e pasluftës në tetor të vitit 2000 si dhe në zgjedhjet e para nacionale në vitin 2001 dhe në zgjedhjet e dyta lokale të vitit 2002. Më 4 shkurt 2002 parlamenti i Kosovës zgjodhi Rugovën president. LDK fitoi edhe zgjedhjet e fundit nacionale më 2004.
Rugova ndërroi jetë më 21 janar 2006, u varros me nderime te larta shteterore dhe ushtarake. Funerali i Ibrahim Rugovës ishte njëri nga më të mëdhenjtë të historisë shqiptare.
Në përvjetorin e vdekjes së Ibrahim Rugovës, më 21 janar 11:00pm2007, Presidenti i Kosovës, Fatmir Sejdiu, dekoroi Presidentin historik të Kosovës me Urdhrin “Hero i Kosovës”, titulli më i lartë në vendin tonë që u jepet figurave historike shqiptare dhe të Kosovës që kanë bërë “vepra trimërie për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës”.
Baqica
Baqicë (serbisht: Баћица/Baćica) është fshat në komunën e Tutinit, Serbi.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002 fshati ka pasur 347 banorë (ndërsa sipas regjistrimit të vitit  1991. ka pasur  441 banorë). Në vendbanimin Baqicë jetojnë 224 banorë të moshës madhore, ndërsa mosha mesatare e popullsisë arrinë 30.0 vjet (29.9 meshkujt  30.1 femrat). Në vendbanim janë 55 ekonomi shtëpiake, ndërsa në familje jetojnë mesatarisht 6.31 anëtarë.
Ibrahim Rugova
Kryetari i Kosovës
Gjatë shërbimit të tij në postin e Kryetarit të Kosovës, në kabinetin e tij kishte këshilltar të ndryshëm.
Baqica
Demografia
Ky vendbanim krejtësisht është i banuar nga boshnjakët të cilët janë me prejardhje shqiptare dhe se të gjithë në familje e flasin gjuhën shqipe.
Ibrahim Rugova
Vepra Nga IBRAHIM RUGOVA
Rugova në vitet e para pasi shkroi me shkollë të lartë në Prishtinë shkroi lirika dhe përkthente, por emri i tij u bë i bujshëm nga rubrika "Zenite letrare" në revistën "Fjala". Shkrime të cilat pas një rileximi kritik, i botoi te libri i tij i parë Prekje lirike (1971). Libri i tij i dytë, Kah teoria (1978) përcakton premisën mbi se si duhet shtruar një shqyrtimin e letërsisë përmes disa eseve, kritikës dhe teorisë së poezisë shqipe.
Baqica
Demografia
Tri regjistrimet e fundit tregojnë rënje të numrit të popullsisë.
Ibrahim Rugova
Çmimet dhe titujt ndërkombëtarë
thumb|right|300px| Busti në Gjilan
Makoci
Makoc është një vendbanim në komunën e Prishtinës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Makaj.
Gjeografia
Makovci shtrihet 3 Km në veri-lindje të qytetit te Prishtinës (lagjia Gollaku) dhe 7 Km larg qendrës së Prishtinës. Ai shtrihet në pjesen veri-lindore të Prishtinës dhe kufizohet me fshatrat Llukar, Grashticë, Siqevë, Radashec, Sofali dhe në pjesën më të ngushtë të tij me fshatin Kolovicë. Nëpërmes fshatit kalon rruga magjistrale M-9 e cila shpie kah veri-lindja drejt kufirit me Serbinë, gjegjësisht drejt portës-4 në drejtim të Medvegjës dhe Leskocit, dhe kah perendimi ne drejtim te kufirit me Malit te Zi. Kufiri me Serbinë nga këtu është vetëm 25 Km larg.
Gjatë javës disa herë operojnë autobus privat në linjat e largëta në drejtim të Medvegjes në këtë drejtim. Makovci bën pjesë në bashkësinë lokale të Llukarit të komunës së Prishtinës, e cila bashkësi përbëhet nga fshati Llukarë, Makoc, Grashticë, Siqevë dhe Radashec. Deri në përfshirjen e fshatit Kolovicë si lagje të Prishtinës në vitet e '90ta edhe ky fshat ishte pjesë e bashkësisë lokale të Llukarit.
Komunikacioni
Nga Prishtina Makoci mund të arrihet përmes linjës së autobusit 7b-Makoc-Fushë Kosovë. Autobusi ka si destinacion fillestar Makocin dhe kalon nëpërmes fshatit, për të kaluar nëpërmes qytetit të Prishtinës dhe përfundon prapa qendrës tregtare ETC në Fushë Kosovë. Kjo linjë e autobusit udhëhiqet nga ndërmarrja private SH.A.- "Prishtina" e cila ka disa bashkpronar,të cilët e krijuan këtë ndërmarrje me zhdukjen e kombibusëve si mjete të transportit publik nga ana e komunës së Prishtinës. Gjithashtu Makoci mund të arrihet edhe përmes linjes së autobusit 8-Grashticë-Prishtinë (Te rrethi). Linja 7b operon çdo 20 minuta, ndërsa linja 8 udhëton disa herë brenda dites.
Fshati
Në fshat gjenden dy Xhami. Xhamia e vjetër më parë ka shërbyer si mejtep regjional ne mungesë të shkollës e cila u hap tek në vitet 20 te shkeullit XX, dhe në vitin 2012 është rindërtuar nga Bashkësia Islame e Kosovës. Ajo gjihtashtu shërben edhe për fshatin Llukar për kryerjen e riteve fetare, meqë në fshati Llukar nuk posedon xhami. Gjithashtu në lagjen e Hoxhajve është ndërtuar një xhami e re ne vitin 2013, e cila është financuar nga organizata islame Bashkohu së fundi e kthyer ne parti politike nën akronimin LISBA.
Në fshat gjenden gjithashtu varrezat e dëshmorëve të luftës së fundit (me mbi 100 varreza; por të gjithë këta dëshmorë janëtë anës së Llapit) te cilet u vrane nga paramilitaret serb ne kolonen e deportimit te nisur nga Llapi ne drejtim te Prishtines. Gjithashtu gjenden disa shitore, një pompë e benzines, etj.
Shkollimi
Shkolla më e afërt për nxënësit e këtij fshati (Shkolla fillore "Ganimete Tërbeshi") gjindtë në Llukar, vetëm disa qindra metra larg dhe e rindërtuar në vitin 2010. Ndërsa shkollimin e mesëm dhe atë universitar ata e vizitojnë në Prishtinë, si qyteti më i afërt. Nga Prishtina Makovci mund të arrihet përmes linjës së autobusit 7b-Makoc-Fushë Kosovë. Autobusi ka si destinacion fillestar Makovcin dhe kalon nëpërmes fshatit, për të kaluar nëpërmes qytetit të Prishtinës dhe përfundon prapa qendrës tregtare ETC në Fushë Kosovë. Kjo linjë e autobusit udhëhiqet nga ndërmarrja private SH.A.- "Prishtina" e cila ka disa bashkpronar,të cilët e krijuan këtë ndërmarrje me zhdukjen e kombibusëve si mjete të transportit publik nga ana e komunës së Prishtinës. Gjithashtu Makovci mund të arrihet edhe përmes linjes së autobusit 8-Grashticë-Prishtinë (Te rrethi). Linja 7b operon çdo 20 minuta, ndërsa linja 8 udhëton disa herë brenda dites.
Historia
parapamje|djathtas|200px|Xhamia e re në Makoc e financuar nga organizata Islame Bashkohu
Fshati Makoc përbehet nga disa lagje, te cilat të gjitha e mbajnë mbiemrin Krasniqi që kanë prejardhjen e njejtë dhe janë të afërt mes veti: Lagja e Hamzajve, Lagja e Dikajve, Lagja e Nelajve, Lagja e Hoxhajve dhe Lagja e Behramajve. Këta banorë kanë gjithashtu prejardhje të njejtë me fshatin Llukarë, Grashticë dhe Kolovicë. Krasniqët e këtyre fshatrave, sipas gojdhënave dhe një studimi te autorit Ali Berisha të botuar ne Monografin Bashkësia e Llukarit, kanë prejardhje nga Malësia e Gjakovës, e cila shtrihet në lindje të Alpeve Shqiptare. Është treva që në kufinjtë e sotëm administrativ të Shqipërisë i takon Rrethit të Tropojës dhe vazhdon dhe jashtë kufirit shtetëror të Republikës së Shqipërisë, në disa vendbanime afër Gjakovës dhe Junikut. Në jug shtrihet deri në Liqenin e Fierzës. Brenda Malësisë së Gjakovës shtrihen bajraqet historike të Krasniqit, Gashit dhe Bytyçit. Ata me ardhjen e tyre nga kjo zonë, sigurisht se kishin besimin Katolik, por të cilët gjatë sundimit osman duhet të kenë konvertuar për arsye të ndryshme në besimin Islam. Këtë e dëshmojn edhe emrat dhe toponimet e këtyre fshatrave: Kolovicë nga emri Kolë, Llukar nga emri Llukë dhe Makoc nga emri Makë. Që te tre këta ishin vëllezër dhe kishin si vendbanim fillestar fshatin Grashticë. Me ndarjen e tyre, ata edhe ndajnë tokat e tyre, nëtë cilat pastaj krijohen fshatrat Makoc, Llukar dhe Kolovicë.
Si në çdo fshat të Kosovës së viteve të '90ta edhe nga Makoci kishte ikje dhe mërgim për shkaqe socio-ekonomike. Disa familje iken drejt Prishtinës e disa të tjera në boten perëndimore. Falë afërsisë së fshatit me qytetin e Prishtinës, infrastrukturës së pëmirësuar nga ana e komunës gjatë viteve të fundit dhe natyrës tërheqëse së fshatit, kohës së fundit vërehet një kthim i këtyre banorëve në fshat, qoftë për banim sezonal apo edhe të përhershëm.
Baqica
Statistikat
Ndryshimi i popullsisë gjat shek XIX
Leggia
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Marouane Chamakh
Marouane Chamakh ( Frengjisht [ma.ʁwan ʃa.mak]; Arabisht: مروان الشماخ; lindur më 10 janar 1984) është një futbollist marikien i cili luan me klubin anglez Crystal Palace në Premier League dhe me kombëtaren marikiene si sulmues. Ai është përshkruar si sulmues tipik dhe gjithashtu njihet për "shtatgjatsinë" e tij dhe për "aftësitë e tij në gjuajtjet me kokë".
Chamakh filloi karrierën e tij si profesionist duke u stërvitur me disa klube në rajonin e Akuitainës. Në vitin 2000, ai firmosi me Bordeaux. Chamakh bëri debutimin e tij si profesionist me klubin sezonin 2002–03. Ai shpenzoi nëntë vite me klubin duke i ndihmuar ata që të fitonin Coupe de la Ligue në vitin 2007. Në sezonin 2008–09, Chamakh fitoi titullin e parë të ligës me Bordeaux që u kurorëzua kampion për herë të parë që nga sezoni 1998–99. Klubi gjithashtu fitoi edhe Coupe de la Ligue duke kompletuar dopietën sezonale. Në maj 2010, Chamakh u bashkua me Arsenalin e Premier Leagues si një transferim i lirë pasi pranoi të nënshkruante një kontratë katër vjeçare. Në tetor 2010, Chamakh u bë lojtari i parë në historinë e Ligës së Kampioneve që shënon gol në gjashtë ndeshje rradhazi.
Pavarësisht se lindi dhe u rrit në Francë, Chamakh zgjodhi që të përfaqsonte në arenën ndërkombëtare Marokun, sepse ai ka prindër marokien. Ai bëri debutimin e tij me kombëtaren në korrik 2003 dhe ka luajtur tre turnamente të Kupës së Kombeve Afrikane, përfshirë edhe edicionin e vitit 2004 ku Maroku përfundoi si finalist. Në gusht 2010, ai u bë kapiten i kombëtares për herë të parë.
Jeta e hershme
Chamakh ka lindur në Tonneins, një qytet i vogël afër Garonne River, nga prindër marokienë, dhe u rrit afër komunitetit të Akuitainës. Babai i tij, El Mostafa Chamakh ka qënë një ish futbollist në Marok ku ka luajtur me Difaâ Aïn Sbaâ in Kazablanka. Në vitin 1979, ai u largua nga Maroku për të gjetur kushte më të mira për të jetuar dhe për të gjetur një punë më të mirë. Pasi u zhvendos në Francë dhe filloi një punë si gurgdhëndës, Chamakh i vjetër i solli famijes një dajë. Vëllai i vogël i Chamakh ka në pronësi një kafe. Chamakh ka deklaruar se kur ai kthehet në shtëpi, ai do të ndihmojë vëllain e tij.
Kur ishte në hapat e tij të parë si futbollist profesionist, Chamakh ishte po aq i aftë për të marrë nota të mira në shkollë. Gjatë viteve të tij të hershme në Bordeaux, ai filloi të ndiqte shkollën e mesme. Ai shpresonte të fitonte diplomë në shkollë, cilën ai më pas e mori. Duke pasur një diplomë, Chamakh është gjithashtu shumë i interesuar për politikën, dhe në shkurt 2010, ai deklaroi përpara zgjedhjeve rajonale se mbështeste partinë e Lëvizjes Demokratike. Në zgjedhjet rajonale 2010, Chamakh çuditërisht ishte i listuar si një kandidat për departamentin Gironde në rajonin e Akuitainës. Kryetari i paritsë, Jean Lassalle, tha për vendosjen e emrit të Chamakh në fletën e votimit: "Unë dua të mbledh të gjitha forcat e Akuitainës për të mbajtur rajonin tonë, dhe Marouane është një nga ato forca që ka nevojë Akuitania." Chamakh u cilësuar si një kandidat jo i kualifikuar në fletëvotim dhe Lasalle u akuzua për përdorimin e Chamakh në mënyrë që të mbledhë vota nga përkrahësit e futbollit në rajon.
Chamakh praktikon fenë myslymane dhe ka deklaruar: "Unë nuk kam asnjë problem të agjërimit gjatë muajit të Ramazanit, është bërë e zakonshme. Ditën përpara ndeshjes unë nuk algjëroj. Por i bëj ditët e humbura më vonë."
Vitet e hershme
Chamakh filloi karrierën e tij futbollistike në moshën katër vjeçare me klubin lokal Nérac FC afër komunitetit të Nérac. Gjatë kohës tek Nérac, trajnerët ja vendosën pseudonimin "Mr. George" pasi ai shënonte kater deri në pesë gola për ndeshje si ish FIFA Lojtari Botëror i Vitit George Weah. Pas gjashtë vitesh tme e Nérac, Chamakh u bashkua me FC Marmandais. Gjatë kohës së tij tek Marmande, ai përmirësoi aftësitë e tij psikologjike dhe fizike, duke u zgjatur në 183 centimetra dhe mori thirrjen e tij të parë nga përzgjedhje rajonale e Akuitanisë për të luajtur në Coupe Nationale.
Bordeaux
Në sezonin e tij të fundit me Bordeaux, Chamakh shfaqi formë të mirë në ligë edhe në Ligën e Kampioneve. Ai e filloi sezonin duke fituar trofeun e pestë me klubin më 25 korrik 2009, pasi Bordeaux fitoi 2009 Trophée des Champions pasi mposhti 2–0 Guingamp. Chamakh shënoi dhjetë gola në ligë dhe pesë gola në Ligën e Kampioneve, përfshirë golat kundër klubit italian Juventus dhe klubit gjerman Bayern Munich në fazën e grupeve. Bordeaux ishte një nga dy skuadrat që e përfundoi fazën e grupeve si e paposhtur. Në raundet me eleminim direkt, Chamakh shënoi gol në fitoren 2–1 të klubit kundër grekëve të Olympiacos në ndeshjen e dytë të raundit të 16-tave në Ligën e Kampioneve. Bordeaux u kualifikua për në çerek-finale me rezultatin e përgjithshëm 3–1, ku ata u ndeshën me rivalët e Lyon. Në ndeshjen e parë, ku Lyon fitoi 3–1, Chamakh shënoi një gol vendimtar jashtë fushe. Në ndeshjen e kthimit, Chamakh shënoi një tjetër gol për të vendosur rezultatin e përgjithshëm 3–2. Megjithatë, në një pjesën e dytë, Bordeaux nuk ishte në gjëndje për të shënuar sërisht me Lyon që u kualifikua për në raundin tjetër me rezultatin e përgjithshëm 3–2. Në Ligue 1, Chamakh u paraqit në të 38 ndeshjet e skuadrës për herë të parë në karrierën e tij. Pavarësisht se e nisi sezonin mirë, Bordeaux humbi shumë në luftën për të ruajtur titullin dhe në fund e përfundoi garën në vendin e gjashtë, duke dështuar për tu kualifikuar për në kompedicionet evropiane sezonin tjetër.
Arsenal
Më 20 nëntor, Chamakh shënoi një gol në humbjen 3–2 nga Tottenham Hotspur në Derbin Verior të Londrës. Një javë më vonë, ai shënoi një tjetër gol, këtë herë në fitoren 4–2 kundër Aston Villës. Pas golit kundër Aston Villës, Chamakh nuk shënoi gol gjatë muajve të dimrit pasi në shumicën e ndeshjeve u paraqit si zëvëndëues. Edhe në ndeshjet ku ai luante si titullar nuk do t'a zhbllokonin atë, pasi ai zëvëndësohej në fillim të pjesës së dytë. Më 15 shkurt 2011, Chamakh pranoi se ai kishte humbur formën duke thënë: "Nga fillimi i janarit e ndjeja se kisha humbur formën time." Sulmuesi gjithashtu pranoi se i duhej pak pushim dhe se nuk do të rikthehej në formën e tij maksimale deri në mars. Më 20 shkurt, Chamakh luajti në të gjithë ndeshjen në barazimin e skuadrës 1–1 kundër Leyton Orient në FA Cup. Kjo ishte hera e parë në gati dy muaj që Chamakh luante një ndeshje të plotë. Më 2 mars, në ndeshjen e kthimit kundër Leyton Orient, Chamakh shënoi golin e parë që nga muaji nëntor duke kontribuar në fitoren 5–0.
Në sezonin 2011–12, Chamakh luajti vetëm vetëm 11 ndeshje, shumica e tyre si zëvëndësues, dhe shënoi vetëm një gol, e cila erdhi në fitoren 4–3 kundër Blackburn Rovers.
Më 30 tetor 2012, Chamakh luajti ndeshjen e tij të parë si titullar që nga janar 2011, duke shënuar dy gola dhe duke ndihmuar Arsenalin të përmbysë disavantazhin 4–0 kundër Reading, duke fituar në fund ndeshjen me rezultatin 7–5 pas kohës shtesë, ndeshje e vlefshme për çerek-finalen e Kupës së Ligës.
West Ham United (huazim)
Më 4 janar 2013, u lajmërua se Chamakh ishte huazuar tek West Ham United deri në fund të sezonit 2012–13. Marrveshja ishte konfirmua në faqen zyrtare të West Hamit në internet, me sulmuesin i cili tha: "Unë nuk kam pasur mundësi për të luajtur shpesh, por unë e kamë bërë këtë gjë më parë dhe e di që jam sulmues shumë i mirë. Ne luanim me vetëm një sulmues te Arsenali, kështu që nuk kam pasur mundësinë të luajë shumë, kështu që unë shpresoj të bëjë më shumë te West Ham." Ai luajti vetëm tre ndeshje te West Ham pa mundur të shënojë.
Crystal Palace
thumbnail|Chamakh duke luajtur për [[Crystal Palace F.C.|Crystal Palace kundër Arsenalit në Emirates Stadium në shkurt 2014.]] Më 10 gusht 2013, Ian Holloway lajmëroi blerjen e Chamakh nga Arsenali, me lojtarin i cili firmosi një marrëveshje një vjeçare me Crystal Palace. Më 24 gusht 2013, ai shënoi golin e parë në Premier League që nga shtatori 2011, në humbjen 2–1 jashtë fushe kundër Stoke City.
Më 9 nëntor 2013, Chamakh iu dha një "standing ovation" (duartrokitje në këmbë) nga tifozët vendas në Selhurst Park gjatë kohës që ai u zëvendësua, pavarësisht se nuk shënoi, tifozët u impresionuan me qëndrimin e tij dhe punën gjatë ndeshjes kundër Everton. Më 3 dhjetor 2013, Chamakh shënoi golin e vetëm të fitores 1–0 kundër West Ham United; ai shënoi pas një krosi të Barry Bannan duke u zhbllokuar pas 11 ndeshjesh. Chamakh vazhdoi formën e tij të mirë duke shënuar me një gjuajtje 'volley" (gjuajtje direkt në ajër) në fitoren 2–0 në shtëpi kundër Cardiff City. Më 14 dhjetor, Chamakh shënoi golin e tij të tretë në tre ndeshje në humbjen 2–1 jashtë fushe kundër Çelsit; ai mori sërisht një "standing ovation" në momentin e zëvëndësimit në minutën e 88të për punën e tij të madhe në fushë.
Në fund të sezonit 2013–14, Chamakh ishte një nga lojtarët që do të liroheshin nga klubi, pasi kontrata e tij kishte skaduar. Megjithatë, më 11 korrik 2014, ai çuditërisht firmosi një kontratë të re dy-vjeçare me klubin.
Karriera ndërkombëtare
Në Kualifikueset e Kupës së Botës 2006, Chamakh shënoi tre gola. Një nga këto gola ai i shënoi në ndeshjen kualifikuese kundër Tunizisë më 8 tetor 2005. Me Marokun e cila kishte nevojë për vetëm një fitore për t'u kualifikuar për në Kupën e Botës, Chamakh shënoi golin e parë të ndeshjes në minutën e tretë. Megjithatë, ndeshja përfundoi me rezultatin 2–2, gjë që solli dështimin e skuadrës për tu kualifikuar. Megjithatë, barazimi i siguroi skuadrën kualifikimin për në 2006 Kupën e Kombeve Afrikane. Në turnament, Maroku u eleminua që në fazën e grupeve pa mundur që të shënojë gol. Në vitin 2008, Chamakh ishte thirrur për të marrë pjesë në Kupen e Kombeve Afrikane për herë të tretë rresht, me Marokun e cila u eleminua që në fazën e grupeve dhe me Chamakh i cili nuk arriti dot të realizoj asnjë gol. Në vitet 2009–2010, Chamakh u paraqit në vetëm katër ndeshje me kombëtaren duke mos shënuar dot asnjë gol, me Marokun e cila dështoi për t'u kualifikuar për në 2010 Kupën e Kombeve Afrikane dhe Kupës së Botës 2010.
Më 10 gusht 2010, Chamakh u bë kapiten i kombëtares për herë të parë dhe i drejtoi në fitoren 2–1 kundër Guinesë Ekuatoriale. Tre muaj më vonë, ai shënoi golin e parë të skuadrës në barazimin 1–1 jashtë fushe kundër Irlandës së Veriut. Pasi nuk shënoi gol me kombëtaren për gjashtë muaj, më 4 qershor 2011, Chamakh shënoi golin e dytë në fitoren 4–0 kundër Algjerisë në kualifikueset e 2012 Kupës së Kombeve Afrikane.
Chamakh u largua nga skuadra e Marokut për 2013 Kupën e Kombeve Afrikane, me trajnerin Rachid Taoussi i cili shpjegoi se sulmuesi kishte luajtur shumë pak në nivel klubesh kështu që nuk është një anterlativë për t'u konsideruar.
Nata e trokitjeve në xhama
Nata e trokitjeve në xhama dramë, Autori: Dhimiter Anagnosti. Botuesi: Toena. Faqet e librit 72.
Ky libër u kushtohet të gjithë të dënuarve politikë të regjimit komunist atyre që u vranë, ose vdiqën në kampet e punës. Ngjarjet zhvillohen në një qytet provincial. Në një nga të shumtat ato net, ku në trotuare rrinin radhët e gjata, në pritje të një litri qumësht. Në qendër të dramës është Kristina e sapo liruar nga burgu dhe përpjekja e saj për të rifilluar. Gjithë skena zhvillohet në rrugë nën vështrimin plot frikë të njerëzve që fshiheshin pas dritare me hekura të shtëpive.
Kantoni Saint-Palais
Kantoni Saint-Palais (frëngjisht: Canton de Saint-Palais) është një kanton në departamentin Pyrénées-Atlantiques, rajonin Aquitaine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Palais. Ka sipërfaqe 328.68km2 dhe popullsi 9301 banorë.
Saint-Damien-de-Buckland
Saint-Damien-de-Buckland është një qytet në Chaudière-Appalaches, provinca Kebek, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 82.7 km² dhe popullsi 2071 banorë.
Carla del Ponte
parapamje| Carla del Ponte (lexo: Karla del Ponte) lindi më 8 shkurt 1947 në Bignasco, Tessin, Zvicër. Është një juriste zvicerane dhe kryeprokurorja e OKB-së për krimet e luftës.
Karla del Ponte u emërua prokurore për Gjykatën Ndërkombëtare Penale për ish-Jugosllavinë (ICTY) dhe Gjykatën Ndërkombëtare Penale për Ruandën (ICTR) në gusht 1999, duke zëvendësuar Luize Arbur. Ajo dështoi në padin kundër ish-kryeministrit të Kosovës Ramush Haradinaj.
Komuna e Fushë Kosovës
Ky artikull merret me Komunën e Fushë Kosovës. Për qytetin e Fushë Kosovës shiko në faqen përkatëse. thumb|Pozita e komunës së Fushë Kosovës në hartën e Kosovës Komuna e Fushë Kosovës është një komunë në Kosovë. Ndodhet në Rajonin e Prishtinës. Selia administrative është qyteti i Fushë Kosovës.
Popullsia
Regjistrimi i vitit 2011 tregoi se komuna e Fushë Kosovës kishte një popullsi prej 34.827, nga të cilët 30.275 e identifikuan veten si shqiptarë (86.9%), 3,230 si Ashkali (9.3%), 436 si Romë (1.3%), 321 si serbë (0.9%), 282 si egjiptianë të Ballkanit (0.8%) dhe 111 si anëtarë të kombësive të tjera.
Vendbanime
Komuna e Fushë Kosovës ka gjithsej 16 vendbanime.
Nisheci
Nishec është një vendbanim në komunën e Prishtinës, Kosovë.
Roveredo (GR)
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Sistemi urinar
Sistemi urinar (i quajtur gjithashtu edhe sistemi ekskretues) buda
eshtë sistemi i organeve që prodhon, depoziton dhe largon urinën. Në njerëz, ky sistem përfshin dy veshka, dy ureterë, fshikëzën urinare, uretrën dhe dy muskuj sfinkter.
Veshkat
Veshkat janë organe te cilat kane formë fasuleje që shtrihen në abdomen, mbrapa peritoneumit të organeve të tretjes, rreth ose poshtë kafazit të kraharorit dhe pranë vertebrës lumbare. Organi ka madhësinë e një grushti, rrethohet nga yndyrnat perirenale dhe gjendur në polin më të lartë të secilës veshkë është gjendra e adrenalinës. Veshkat marrin një sasi gjaku prej 1,25 litrash në minutë (25 % e vëllimit të gjakut të pompuar nga zemra) nga arteriet renale që ushqehen nga aorta abdominale. Kjo është mjaft e rëndësishme sepse funksioni kryesor i veshkave është pastrimi i mbeturinave të tretshme nga gjaku. Pjesa tjetër e veshkave gjendet në fundin e tyre në ureterët.
Veshkat kryejnë një sërë funksionesh si: mbledhja e urinës, sistemimi i elektroliteve, dhe ruatja e parametrave bazë-acid. Veshkat nxjerrin jashtë dhe thithin elektrolit (psh. natriumi, kaliumi dhe kalciumi) nën ndikimin e hormoneve. Baraspesha e pH (pehashit) kryhet duke nxjerrë jashtë (ekskretuar) acidet dhe jonet amon. Përveç kësaj, ato heqin qafe urenë, një mbeturinë nitrogjenore e prodhuar prej reaksioneve të aminoacidëve.
Njerëzit prodhojnë rreth 2,9 litra urinë në 24 orë, ndonëse kjo sasi ndryshon sipas rrethanave. Për shak se shkalla e pastrimit në veshkë është në proporcion me shkallën e pastrimit në glomerulë, (e cila vetë është e lidhur me qarkullimin e gjakut në veshkë) ndryshimi i sasisë së lëngjeve në gjak ndikon në funksionimin e veshkës. Hormonet ekzogjene (që ndodhen jashtë sistemit) dhe endogjene (që ndodhen brenda sistemit) ndryshojnë sasinë e gjakut që qarkullon në qarkullon në glomerulë. Disa mjekime ndikojnë në mënyrë direkte ose indirekte në prodhimin e urinës. Diuretikët e arrijnë këtë duke ndryshuar sasinë e elektroliteve të thithur ose ekskretuar, duke shkaktuar prodhimin e urinës.
Valbona blen ylberin...
Valbona blen ylberin... poema humoristike me autor Odhise K. Grillo. Botuar në Tiranë (Botimi i 3-të) në vitin 2000 nga "Toena". Libri ka 32 faqe me ilustrime.
Rilindja Demokratike Kombëtare
Rilindja Demokratike Kombëtare është parti politike shqiptare në Maqedoninë e Veriut.
RDK-ja është parti me orientim demokratik dhe kombëtar që synon afirmimin dhe ndërtimin e shoqërisë moderne dhe të sistemit demokratik sipas modelit të partive të qendrës se djathtë perëndimore.