cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Author! Author! (film)
Prodhimi
Filmi u bazua në përvojën personale të Horovitz si një baba i divorcuar, përgjegjës për t'u kujdesur për dy nga tre fëmijët e tij. "Ndjeva se kishte shumë hapësirë për të eksploruar lehtësinë me të cilën njerëzit martohen në këtë vend, mënyrën se si fëmijët vijnë në grupe të mëdha dhe papërgjegjshmërinë e prindërve në kujdesin për ata fëmijë." Ai gjithashtu foli me tre fëmijët e tij për frymëzim. Ai tha: "Filmi duhej të shkruhej në një mënyrë komike, sepse përndryshe është shumë e dhimbshme për t'u marrë me të."
Horovitz e bëri protagonistin armen amerikan për t'i dhënë atij një identitet të fortë etnik paralel me prejardhjen e tij hebreje.
Filmi u publikua nga 20th Century Fox dhe Hiller shërbeu si regjisor. Ai u tërhoq nga projekti sepse kishte të bënte me një familje të gjerë dhe se tregonte "se dashuria është ajo që e bën një familje të fortë, jo domosdoshmërisht se kush është prindi natyror".
Kasti
Pacino nuk shkoi mirë me Hiller gjatë xhirimeve. Pacino tha, "ndonjëherë njerëzit që nuk janë të destinuar të jenë së bashku, mblidhen në këtë biznes për një kohë të shkurtër. Është shumë për të ardhur keq për të gjitha palët e interesuara." Pacino tha se ai e bëri filmin, sepse mendonte se do t'i pëlqente të bënte një film "për një djalë me fëmijët e tij, që merret me Nju Jorkun dhe biznesin e shfaqjes. Mendova se do të ishte argëtuese". Pacino tha se i pëlqente të punonte me aktorët, të cilët kalojnë kohë me fëmijët e tij.
Shtëpia e Mihal Capos
Shtëpia e Mihal Capos është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Kalibangani
Kalibangāni është një qytezë e gjendur në të majtë ose në bregun jugor të Ghaggarit (lumi Ghaggar-Hakra), i identifikuar nga disa studiues me lumin Sarasvati në Tehsil Pilibangān, midis Suratgarh-it dhe Hanumāngarh-it në distriktin Hanumangarh të Rajasthanit në Indi 205 km. nga Bikaneri. Është identifikuar gjithashtu si i vendosur në trekëndëshin e tokës në bashkimin e lumenjve Drishadvati dhe Sarasvathi. Karakteri para-historik dhe para-Mauryan i Qyt. Lug. së Indusit u identifikua për herë të parë nga Luigi Pio Tessitori në këtë sit. Raporti i gërmimeve të Kalibanganit u publikua i plotë në vitin 2003 nga Archaeological Survey of India (ASI), 34 vite pas përfundimit të gërmimeve. Raporti konkludonte se Kalibangani ishte një qendër e rëndësishme provinciale e Qyt. Lug. së Indusit. Kalibangani dallohet nga altarët e zjarrit të tij unikë dhe tokës më të hershme të pluguar që njihet.
Faza Proto-Harapase
Gjurmët e kulturës para-harapase janë gjetur vetëm në nivelet më të ulta të kodrinës perëndimore. Sipas dëshmive arkeologjike, kultura e Q.L.I. ekzistonte në sit që nga periudha proto-harapase (3500 p.e.s. - 2500 p.e.s.) deri në periudhën harapase (2500 p.e.s. - 1750 p.e.s.). Kjo fazë e hershme është etiketuar si Kalibangan-I (KLB-I) ose Periudha-I. Ngjashmëria e qeramikës e lidh Kalibangan-I me kulturën Sothi pasi mjaft nga kjo qeramikë u zbulua më vonë në fshatin Sothi në Indinë Veri-Perëndimore.
Fortifikimi dhe shtëpitë
Në këtë fazë, vendbanimi ishte i fortifikuar, duke përdorur tulla të thara balte, që nga fillimi i banimit. Kjo fortesë qe ndërtuar dy herë në periudha të ndryshme. Më herët, muri i fortesës kishte një trashësi 1.9 metra, e cila u rrit në 3.7-4.1 metra gjatë rindërtimit në këtë fazë. Madhësia e tullave ishte 20 × 20 × 10 cm në të dy fazat e ndërtimit. Kodrina e akropolit (kodrina më e vogël) është një paralelogram rreth 130 metra në aksin lindje-perëndim dhe 260 metra në atë veri-jug. Planifikimi i qytetit ishte si ai i Mohenjo-daros ose Harapas. Drejtimi i shtëpive dhe përmasat e tullave ishin dukshëm të ndryshme nga ato të përdorura në fazën harapase (KLB-II). Brenda zonës së rrethuar me mure, shtëpitë ishin të ndërtuara me tulla të të njëjtës madhësi të përdorur në murin e fortesës; përdorimi i tullave të pjekura dëshmohet nga një kanal shkarkues brenda shtëpive, mbetje e furrave dhe gropave cilindrike, të veshura me suva gëlqereje. U gjetën gjithashtu edhe disa tulla të pjekura në formë pyke.
Toka më e hershme e pluguar
B. B. Lal, ish dr. i përgjithshëm i ASI-t shkroi: "Kalibangani në Rajasthan ka nxjerr dëshmi të tokës më të hershme bujqësore të pluguar (rreth 2800 p.e.s.) e zbuluar ndonjëherë nga një gërmim". Është zbuluar në jug-lindje të vendbanimit para-harapas, jashtë fortifikimit. "Gërmimet në Kalibangan perëndim të Rajasthanit modern tregon një tokë të pluguar, siti i parë i kësaj natyre në botë. Ai tregon një model rrjete brazdash, të vendosura rreth 30 cm larg në drejtimin lindje-perëndim dhe të tjerat të larguara rreth 190 cm në drejtimin veri-jug". Për tu ruajtur, kjo zonë e gërmuar e tokës së pluguar u rimbush pas gërmimit dhe zona u përcaktua me shtylla betoni.
Qeramika
Shenjat dalluese të kësaj faze të hershme është qeramika, e karakterizuar nga gjashtë modele të etiketuara A, B, C, D, E dhe F, të cilat më vonë u identifikuan edhe në Sothi në Indinë veri-perëndimore. Modelet A, B dhe D mund të grupohen së bashku. Ato janë të ngjyrosura me të kuqe. Modeli-A është realizuar pa kujdes megjithë përdorimin e rrotës së poçarisë. Ai përmban dizajne në të zezë të lehtë, shpesh i dekoruar me linja të bardha. Motivet e parapëlqyera janë linjat, gjysëm-rrathët, rrjetat, insektet, lulet, gjethet, pemët dhe katrorët. Modeli-B tregon përmirësime të dukshme në përpunim, por gjysma e poshtme ishte e qëllimisht e papërpunuar. Lule dhe kafshë pikturoheshin me të zezë në sfond të kuq. Modeli-D përmbante dizajne vijash të pjerrta ose në disa gjysëm-rrethore, ndërsa shumica e enëve ishin të sheshta. Por Qeramika e modelit-C ishte më e trashë dhe më e fortë. Modeli-C dallohej nga nuancat e vjollcë dhe lustra e lëmuar, me dizajne në të zezë; është modeli më i mirë proto-harapas i realizuar. Modeli-E ishte i ngjyrosur me të çelët dhe Modeli-F ishte gri.
Gjetje të tjera
Midis gjetjeve të tjera të kësaj periudhe janë: presa të vogla kalcedoni dhe agati, ndonjëherë të dhëmbëzuara ose të mbështetura; rruaza steatiti, guacke, karneliani, terrakote dhe bakri; byzylyk bakri, guacke dhe terrakote; objekte terrakote si një karrocë-lodër, rrota dhe një dem i thyer; quem me bluarës, një majë kocke dhe celte bakri, duke përfshirë një sopatë të pazakontë, etj. Karrocat lodër sugjerojnë se karrocat përdoreshin për transport që në fazën e hershme të Kalibanganit.
Tërmetet më të hershme dhe fundi i Fazës-I
B. B. Lal, ish dr. i përgj. i ASI-t shkroi:"Kalibangani në Rajasthan ... ka treguar gjithashtu se aty ndodhi një tërmet rreth vitit 2600 p.e.s., që çoi në përfundimin e vendbanimit të hershëm të Q.L.I. në këtë sit". Ky ndoshta është tërmeti më i hershëm i regjistruar nga arkeologjia. Janë identifikuar të paktën tre tërmete para-historike që kanë prekur Qytetërimin e Luginës së Indusit në Dholavira në Khadir gjatë viteve 2900–1800 p.e.s. Faza KLB-I ka lënë 1.6 metra depozitime të vazhdueshme gjatë pesë shtresave të dallueshme strukturore, e fundit nga të cilat u shkatërrua ndoshta nga një tërmet dhe siti u braktis rreth vitit 2600 p.e.s., për tu banuar menjëherë më vonë përsëri nga harapas.
Qyteti i poshtëm
Qyteti i poshtëm ishte gjithashtu një paralelogram i fortifikuar, megjithëse tashmë mbeten vetëm gjurmë të këtij fortifikimi. Fortifikimi ishte bërë me tulla balte (40 × 20 × 10 cm) dhe janë identifikuar tre ose katër faza strukturore. Ai kishte porta në veri dhe në perëndim. B. B. Lal shkroi: "Rrugë të mirë-rregulluara orientoheshin përgjatë drejtimeve kardinale, duke formuar kështu një model rrjete. (Në Kalibangan) madje gjerësitë e këtyre rrugëve ishin set raportesh, dmth. nëse korsia më e ngushtë ishte një njësi në gjerësi, rrugët e tjera ishin dy, tre njësi etj. (...) Një planifikim i till i qytetit ishte i panjohur Azinë perëndimore bashkëkohëse". Qyteti i poshtëm ishte 239 metra nga lindja në perëndim, shtrirja veri-jug nuk mund të përcaktohet. Janë identifikuar 8 rrugë kryesore, 5 veri-jug dhe 3 lindje-perëndim. Pak më shumë rrugë lindje-perëndim pritet të zbulohen në zonat e pagërmuara. Rruga e parë lindje-perëndim shtrihet në një përvijim lakorë për tu takuar me të parën në skajin veri-lindor (drejt lumit), ku një gjendej një portë. Kjo rrugë ishtë një anomale në modelin rrejtë të rrugëve të drejta. Kishte shumë rrugica që lidhnin komplekset e veçanta të banimit. Rrugët dhe rrugicat kishin gjerësi me proporcione të përcaktuara përpikmërisht, si në sitet e tjera harapase, duke variuar nga 7.2 metra për rrugët kryesore deri në 1.8 metra për rrugicat e ngushta. Vende mbrojëse ishin vendosur në kthesat e rrugëve për të shmangur aksidentet. Në nivelin e dytë strukturor, rrugët ishin të vendosura me pllaka balte. Kanalizimet nga shtëpitë shkarkoheshin në gropa poshtë rrugëve. Për të planifikuar dhe rregulluar të gjithë këtë duhet të ketë patur disa autoritete qendrore.
Banesat
Si planifikimi i qytetit, edhe banesat ndjekin modelin e zakonshëm të qyteteve të tjera harapase. Për shkak të modelit rrjetë të projektimit të të qytetit si një kuti shahu, të gjitha shtëpitë hapeshin të paktën në dy ose tre rrugë apo rrugica. Çdo shtëpi kishte një oborr dhe 6-7 dhoma në tre anë, me një pus në disa prej tyre. Një shtëpi kishte shkallë për tu ngjitur në çati. Shtëpitë ishin ndërtuar me tulla 30 × 15 × 7.5 cm (njëlloj si ato të përdorura në fazën e dytë strukturore të murit fortifikues). Tullat e pjekura përdoreshin në kanalet kullues, puset, platformat larëse dhe pragun e dyerve, përkrahë altarit të zjarrit. Dyshemetë e dhomave ishin ndërtuar me baltë të pastër të ngjeshur, disa herë të vendsosura me tulla ose pjesë terrakote. Një shtëpi kishte dysheme me pllaka të pjekura të dekoruara me vizatime gjeometrike.
Gjetje të tjera
Një numër emblemash që janë gjetur datojnë nga kjo fazë. Vlen të veçohet një emblemë cilindrike, që paraqet një figurë femërore midis dy të tillave mashkullore, duke luftuar ose duke u kërcënuar me shtiza. Gjendet gjithashtu edhe një njeri i përzier me dem duke vëzhguar. Ato janë me forma drejtëkëndore. Gjetje të tjera të rëndësishme janë një shufër cilindrike matëse dhe një top balte me figura njerëzore. Janë gjetur gjithashtu edhe dardhë si dhe qiqra.
Sistemet e varrimit
Në vend-varrim janë dëshmuar tre sisteme varrimi rreth 274 metra në jug-perëndim të akropolit, ku jan gjetur rreth 34 varre: Dy metodat e fundit nuk ishin të lidhura me ndonjë mbetje skeletore dhe mund të jenë të lidhura me varrimin simbolik, të pagjetur në qytetet e tjera harapase. Tipi i tretë i varreve përmbante objekte si në tipin e dytë, rruaza, guacka etj., por jo trupa. Disa gropa ishin të pambuluara
Fundi
Robert Raikes ka argumentuar se Kalibangani u braktis për shkak të tharjes së lumit. Prof. B. B. Lal (ish dr. i përg. i Archaeological Survey of India) e mbështet këtë pikëpamje duke pohuar: "Datimi me radiokarbon tregon se vendbanimi i Maturisë Harapase në Kalibangan do të braktisej rreth viteve 2000–1900 p.e.s.. Dhe, siç tregojnë të dhënat hidrogjenike, kjo braktisje mori udhë me tharjen e Sarasvati-t (Ghaggar-it). Kjo pjesë e vonë ëshë vendosur siç duhet nga puna e Raikes, një hidrologjisti italian dhe bashkëpunëtorët e tij indianë".
Kalibangani modern
Emri Kalibangan përkthehet "byzylykë të zinj" ("Kālā", në gjuhën punjabi, do të thotë e zezë dhe "bangan" do të thotë byzylyk). Pak milje në drejtim të rrjedhës është stacioni hekurudhor dhe qyteza e quajtur Pilibangā, që do të thotë byzylykë të verdhë. ASI krijoi një muze arkeologjik në Kālibangan në vitin 1983 për të depozituar materialet e zbuluara këtu gjatë viteve 1961-69. Në një galeri, janë paraqitur gjetjet para-harapase, ndërsa gjetjet harapase janë paraqitur në dy galeri të tjera.
Abria e Poshtme
Abri e Poshtme është një vendbanim në komunën e Skënderajt, Kosovë.
Kararnameja
Kararnameja e Lidhjes së Prizrenit është dokumenti ku u rradhitën vendimet që përfaqësonin qëndrimet e 47 përfaqësuesve muslimanë nga kazatë e Prizrenit, Gjakovës, Pejës, Gucisë, Novipazarit, Senicës, Plevlës, Mitrovicës, Vuçitërnës, Prishtinës, Gjilanit, Shkupit, Tetovës, Kërçovës, Gostivarit, Dibrës së Vogël dhe Dibrës së Madhe më 18 qershor, 1878. teksti origjinal, shkruar në turqishten osmane, është zhdukur. Rreth 300 muslimanë morën pjesë në kuvend, duke përfshirë edhe delegatë nga Bosnja dhe mytesarifi (sanxhakbeu) i Sanxhakut të Prizrenit, si përfaqësues nga autoritetet Osmane.
Etimologjia
Kararname është një fjalë nga gjuha turke, dhe do të thotë dekret ose miratim qeveritar për vendimet e presidentit. Origjina e fjalës është nga gjuha arabe; karar (قرار karār në arabisht) ka kuptimin e stabilitetit, dhe name (نامه Nāmeh në persisht) kuptimi shkronjë/shkresë.
Sfond
Përfaqësuesit e Lidhjes së Prizrenit u mblodhën në Prizren më 10 qershor 1878, dhe i dorëzuan një memorandum tetëmbëdhjetë-faqesh Benjamin Disraelit, përfaqësuesi britanik në Kongresin e Berlinit, më 13 qershor 1878.
Teksti dhe nënshkruesit e Kararnamesë
Kararnameja përfaqëson qëndrimet fillestare, mbështetur kryesisht nga çifligarët dhe personalitetet e lidhura me administratën osmane, e cila pasqyrohet në emrin e parë të organizimit Komiteti i Myslimanëve të Vërtetë. Teksti i kararnamesë, i hartuar në mbledhjen e parë të Lidhjes mbështetej tek solidariteti fetar dhe përshfaqtë qëndrimin e nënshkruesve për rikthimin në gjendjen para se të niste Lufta Ruso-Turke e 1877-78. Qëllimi kryesor ishte për t'u mbrojtur prej rreziqeve të menjëhershme. Më pas ai qëndrim ndryshoi rrënjësisht dhe çoi drejt kërkesave të autonomisë dhe luftës së hapur Perandorisë Osmane.
Teksti i Kararnamesë kishte 16 nene. Në parim teksti përmbante shpalljen e popujve nga "Shqipërisë së Veriut, Jugut dhe Bosnjes" janë të gatshëm të mbrojnë "integritetin territorial" të Perandorisë Osmane "me të gjitha mjetet e mundshme" nga trupat e Bullgarisë, Serbisë dhe Malit të Zi. Ajo u nënshkrua nga 47 përfaqësues muslimanë të Lidhjes së Prizrenit më 18 qershor, 1878. Rreth 300 Myslimanë kanë marrë pjesë në kuvend, duke përfshirë edhe delegatë nga Bosnja dhe mytesarifi/sanxhakbeu i Sanxhakut të Prizrenit, si përfaqësues i autoriteteve qendrore, dhe asnjë delegat nga Vilajeti i Shkodrës.
Si pasojë
Kararnameja shërbeu për të promovuar një axhendë të re të Rilindjes Kombëtare thurur nga Abdyl bej Dume-Frashëri në një takim kyç të çifligarëve në teqen bektashie të Frashërit dhe u pranua nga Lidhja e Prizrenit më 27 nëntor 1878. Nuk ishte një apel për pavarësinë e as autonominë e shqiptarëve brenda Perandorisë Osmane, por, siç propozohej nga Pashko Vasa, thjesht bashkimin e të gjithë territoreve shqipfolëse në një vilajet.
Çokoti
Çokot (serbisht: Чокот/Čokot) është fshat në komunën e Palilulës, Serbi.
Stema e Turqisë
thumb|right|250px|Stema e [[Turqia|Turqisë e cila përdoret në passaporta, në karta të identifikimit]] Stema e Turqisë është me një hënë dhe me një yll të vogël. Kjo hënë dhe yll është edhe në flamurin e Turqisë, poashtu duket në passaportat e turke dhe në karta të indetifikimit.
Stema të ndryshme
Në flamurin e Turqisë të tanishme është me sipërfaqe të kuqe, me hënë të bardhë dhe me yll të bardhë.
Shtëpia e Mihal Roka
Shtëpia e Mihal Roka është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Turriers
Turriers është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Turriers ka një popullsi prej 353 banorë dhe sipërfaqe 19.86 km², me një dendësi prej 18 banor/km².
Arben Bajraktaraj
Arben Bajraktaraj (i lindur më 29 janar 1973) është një aktor francez me origjinë  shqiptare.
Biografia
Ai ka luajtur në shumë filma francez, por gjithashtu ka bërë paraqitje në filmat ndërkombëtarë, si për shembull Sex Traffic ose Eden Log. Ai gjithashtu interpretoi rolin e babait hebre të Sarah Starzinsky në filmin  Ajo quhej Sarah  përshtatur nga romani i Tatiana de Rosnay Ai është i njohur gjithashtu për luajtjen e rolit te Hamortit Antonin Dolohov në Harry Potter dhe Urdhri i Feniksit, Harry Potter dhe Dhuratat e Vdekjes Pjesa e Parë dhe Harry Potter dhe Dhuratat e Vdekjes Pjesa e Dytë.
Açareva
Açarevë është një vendbanim në komunën e Skënderajt, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Shkozet.
Liqeni Lisi
Liqeni Lisi ( ლისის ტბა    ) është një liqen i vogël në afërsi të Tbilisit, Gjeorgji ; i takon luginës së lumit Kura. Peizazhi është shkëmbor dhe i thatë me bimësi të shkurreve dhe parcela të stepës. Liqeni dhe zona përreth ofrojnë një habitat për shumëllojshmëri të llojeve të ndryshme të zogjve ekzotikë. Përveç llojeve të ndryshme të shpendëve, zona rreth liqenit ofron strehim për një shumëllojshmëri të kafshëve të tilla si breshka, dhelpra dhe lija. Zona është e mirënjohur për popullsinë e madhe të gjarpërinjve që jetojnë në kodrat rreth liqenit.
Klima
Ka një klimë të ngrohtë, mesdhetare dhe mjaft të thatë në Liqenin Lis. Reshjet vjetore janë rreth 400  mm (<20   mm në janar, <40   mm në prill, <40   mm në korrik, <30   mm në tetor), dhe ka 20 deri në 30 ditë me shira të rënda në vit. Ka edhe 10 deri në 20 ditë me mbulesë dëbore. Temperaturat mesatare janë: janar / 0, prill / 12, korrik / 23, tetor / 13, dhe temperatura mesatare maksimale (në korrik) është 37 gradë celsius.
Kontradiktat lidhur me rizhvillimin
parapamje| Një zonë rekreative në liqenin Lisi. Planet janë në vend për Green Lisi Town, një zhvillim i përzier në tokën buzë liqenit. Kryetari i Bankës TBC, kompania gjeorgjiane e rizhvillimit të Mamuka Khazaradze është prapa projektit, ndërsa firma arkitektonike Andropogon bëri masterplanin dhe hartimin e faqes. Faza e parë e qytetit Jeshil Lisi u hap në vitin 2011.
Planet aktuale për rizhvillimin e zonës datojnë në vitin 2007, kur një grup i udhëhequr nga Mamuka Khazaradze tejkalon një grup investitorësh izraelitë duke ofruar 182 milionë dollarë për 354 hektarë tokë. Kushtet e marrëveshjes me qeverinë kërkuan që grupi Khazaradze të shpenzonte 30 milionë dollarë në përmirësimet e shërbimeve publike në zonë dhe në një sistem për të siguruar ujë të freskët të nevojshëm për liqenin. Grupi i Khazaradze u ndal në kushtet e marrëveshjes dhe përfundoi, në rrethana të diskutueshme, duke blerë tokën direkt nga qyteti për 55 milionë dollarë - një kursim prej 127 milionë dollarë nga oferta fillestare kundër grupit izraelit. Të gjitha kërkesat për të përmirësuar ekologjinë e zonës lokale janë hequr, dhe kushtet e vetme që ekzistojnë tani në lidhje me zhvillimin në këtë fushë është kërkesa për strehim akoma më fitimprurës.
Uxhda
Uxhda (Arabisht: وجدة) është qytet në Maroku. Ndodhet rreth 15 kilometra në perëndim të kufirit me Algjerinë dhe 55 kilometra në jug të Detit Mesdhe.
Klima
Uxhda ka klimë mesdhetare. Rreshjet e shiut janë mes 300 mmm dhe 500 mm në vit. Në Uxhda rrallë bie borë, hera e fundit që ka ra borë ka qenë më 5 shkurt 2012. Moti në Uxhda është e ftohtë në dimër dhe e nxehtë në verë.
Obelisku i Teodosit
Historia
Obelisku u ngrit gjatë Dinastisë së 18-të nga Faraoni Thutmose III (1479–1425 p.e.r) në jug të shtyllës së shtatë të tempullit të madh të Karnakut. Perandori romak Kostandini II (337–361 e.r) e bëri atë dhe një obelisk tjetër u transportua përgjatë lumit Nil në Aleksandri për të përkujtuar ventenalinë e tij ose 20 vjet në fron në vitin 357. Obelisku tjetër u ngrit në spina të Circus Maximus në Romë në vjeshtën e atij viti dhe tani njihet si Obelisku Lateran. Obelisku që do të bëhej obelisk i Teodosit mbeti në Aleksandri deri në vitin 390; kur Teodosi I (379–395 e.r) e transportoi atë në Kostandinopojë dhe e vendosi në shtyllën kurrizore të Hipodromit atje.
Uxhda
Aeroporti
Aeroporti Angads ndodhet 12 kilometra në veri të qytetit, i cili ka lidhje të fluturimit në Amsterdam, Bruksel, Madrid, Paris dhe Marseille.
Megjurova e Epërme
Megjurovë e Epërme (serbisht: Горње Међурово/Gornje Međurovo) është fshat në komunën e Palilulës, Serbi.
Villars-Colmars
Villars-Colmars është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Villars-Colmars ka një popullsi prej 253 banorë dhe sipërfaqe 40.59 km², me një dendësi prej 6 banor/km².
Cabacés
Cabacés është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Priorat, të provincës Tarragona, në Katalonia.
Seyne
Seyne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Seyne ka një popullsi prej 1392 banorë dhe sipërfaqe 84.27 km², me një dendësi prej 17 banor/km².
Inteligjencia
Inteligjencia zakonisht përkufizohet si shtresë shoqërore që përbëhet nga intelektualët. Në kuptim më të gjërë ajo është një shtresë e njerëzve të arsimuar të angazhuar në punët e ndërlikuara mendore, njerëz që kritikojnë, udhëheqin dhe prijnë në formimin e kulturës dhe politikës së shoqërisë së tyre. Në kuadër të këtij grupi hyjnë edhe artistët, mësimdhënësit, akademikët, shkrimtarët si dhe njerëzit e letrave (hommes de lettres). Anëtarët individualë të shtresës së intelektualëve njihen si intelektualë.
Antirrion
djathtas|parapamje| Porti i Antirrios (1981) Antirrio (Antirrhium) është një qytet dhe një ish- komunë në Aetolia-Acarnania, Greqia Perëndimore, Greqi. Që nga reforma e qeverisjes vendore të vitit 2011, është pjesë e bashkisë Nafpaktia, njësi bashkiake e së cilës është. Njësia bashkiake ka një sipërfaqe prej 50.794 km 2.
Inteligjencia
Statusi i shtresës së inteligjencës u ngrit në fund të shekullit XVIII, në Poloninë e kontrolluar nga Rusia, gjatë Epokës së Ndarjeve (1772–1795). Në shekullin XIX intelektuali polakë Bronisław Trentowski përdori fjalën intelligentcja (intelektualët) për të identifikuar dhe përshkruar shtresën e arsimuar dhe profesionalisht aktive shoqërore e patriotike të borgjezisë të cilët mund të ishin udhëheqës kulturorë të Polonisë, atëherë nën autoritetin e regjimit të Rusisë cariste autokrate, nga fundi i shekullit XVIII deri në fillim të shekullit XX.
Antirrion
Përmbledhje
Antirrioni ndodhet në anën veriore të ngushticës (2.4 km) Ngushtica e Rios, e cila ndan Gjirin e Patras në perëndim nga Gjiri i Korinthit në lindje. Që nga gushti 2004, ura Rio-Antirrio lidh Greqinë veriperëndimore me Peloponezin. Emri Antirrio do të thotë "përballë Rios ".
Njësia bashkiake Antirrio ndahet në këto komunitete (fshatrat përbërës në kllapa):
Ajkuna
Ajkuna (Ajka, Hajkuna, Kuna, Kune Devojka) është një nga personazhet e këngëve epike shqiptare, e shoqja e Çeto Basho Mujit. Në motërzimet boshnjake të ciklit të kreshnikëve përmendet haptazi si boshnjake myslimane ose turke.
Ngjarja zhvillohet kështu: Omeri, djali i Mujit rrethohet në bjeshkë e pas një lufte të rreptë vritet. Kur arrin aty Muji, beteja ka përfunduar. Nga armiqtë e vrarë kupton se i biri megjithëse ishte vetëm shtatë vjeç, kishte luftuar si kreshnik. Këto tregohen në këngën “Vdekja e Omerit”. Vajtimin e nënës e paraprin një tablo dramatike tronditëse. Muji varros me duart e veta të birin ne Lugjet e Verdha dhe kthehet në kullë. Ajkuna merr vesh lajmin e zi. Pas këtyre shpërthen dhembja e nënës, vajtimi i saj. Në këtë vaj kemi diçka krejt të veçantë, që e bën këtë krijim poetik lirik të qëndrojë midis këngëve epike heroike të kreshnikevë. Vetë Omeri është një fëmijë i parritur, një luftëtar trim që la pas bëma kreshnikësh. Ajkuna, një nënë e dhembshur që vuan thellë vdekjen e djalit. Figurat artistike që përdoren janë të një lloji me ato të të gjithe ciklit. Këtu marrin pjesë yjet, hëna, zogjtë e bimët. Yjet ndalen të dëgjojne vajin e Ajkunës, kjo mallkon hënën pse nuk e lajmëroi më parë, ahu shtrin degën më të bukur që ajo të mbështetet dhe zogjtë e malit rreshtin këngën. Ajkuna ka në zemër lajmin e zi dhe kuja shpërthen. Në fund të vajtimit shprehja e dhëmbjes merr formë tjetër. Nëna kujton çaste nga jeta e djalit, e sa më të bukura janë ato, aq më e thellë është vuajtja në zemrën e nënës.
Ekaterine Gabashvili
Ajo u lind në një familje aristokratike në Gori, Gjeorgji, pjesë e Rusisë Imperiale. Ajo krijoi disa romane dhe tregime sentimentale rreth dhimbjeve të mësuesve të fshatit dhe jetës së fshatarëve. Në vitet 1900, ajo braktisi trillimet për autobiografi. Gabashvili njihet gjithashtu si një nga feministet e para gjeorgjiane dhe aktiviste për të drejtat e grave. Në vitin 1958, një film Magdanas lurja ( Donkey Magdana-së ), bazuar në një nga romanet Gabashvili dhe drejtuar nga Tengiz Abouladze dhe Revaz Chkheidze, fituar çmime në festivalet ndërkombëtare të filmit në Kanë s dhe Edinburgut.
Mali i Lopës
parapamje|Bulqiza me mal Mali i Lopës është një mal që gjendet në lindje të Shqipërisë, në Qarkun e Dibrës. Në lartësinë 2020 m mbi nivelin e detit, Mali i Lopës është pika më e lartë e komunës Martanesh dhe e gjithë rrethit Bulqizë. Pjesa më e madhe e malit është e mbuluar nga një pyll i harlisur, ndërsa ka disa pjesë të barit kryesisht në shpatet perëndimore të malit.
Vendbanimet
Mali i Lopës ndodhet në Shqipërinë qendrore dhe lindore, larg çdo qyteti të madh të vendit. Sidoqoftë, dy vendbanime të reja urbane, të krijuara si qytete minerare, shtrihen në shpatet e malit. Bulqiza, e cila ndodhet në veri të malit dhe Krastës, shtrirë në shpatin lindor të Malit të Lopës.
Liqenet
Mali i Lopës përmban liqenet më të mëdha malore në Shqipëri. Ka rreth 5 liqene me një gjatësi prej më shumë se 400 m dhe një numër më të vegjël me gjatësi 200 - 400 m Më i madhi prej këtyre liqeneve është Liqeni Sope, liqeni më i madh malor në Shqipëri, me një gjatësi prej 880 m dhe një gjerësi prej 730 m
Lista e liqeneve te Mali i Lopës:
Lumenjtë
Mali i Lopës është burimi i disa degëve të hershme për Drinin e Zi dhe lumin Mat.
Referime
41.466°N, 20.241°W
Globalizimi dhe Sëmundja
Globalizimi, rrjedha e informacionit, mallrave, kapitalit dhe njerëzve përtej kufijve politik dhe gjeografikë, lejon që sëmundjet infektive të përhapen me shpejtësi në të gjithë botën, ndërsa lejojnë gjithashtu lehtësimin e faktorëve të tillë si uria dhe varfëria, të cilët janë përcaktuesit kryesorë të shëndetit global. Përhapja e sëmundjeve nëpër shkallë të gjera gjeografike është rritur gjatë historisë. Sëmundjet e hershme që u përhapën nga Azia në Evropë ishin murtaja bubonike, gripi i llojeve të ndryshme dhe sëmundje të ngjashme infektive.
Në epokën aktuale të globalizimit, bota është më e ndërvarur se në çdo kohë tjetër. Transporti efikas dhe i lirë ka lënë disa vende të paarritshme, dhe rritja e tregtisë globale të produkteve bujqësore ka sjellë gjithnjë e më shumë njerëz në kontakt me sëmundjet e kafshëve që më pas kanë kapërcyer pengesat e specieve.
Globalizimi u intensifikua gjatë Epokës së Eksplorimit, por rrugët tregtare ishin vendosur prej kohësh midis Azisë dhe Evropës, përgjatë së cilës sëmundjet u transmetuan gjithashtu. Një rritje e udhëtimeve ka ndihmuar në përhapjen e sëmundjeve në vendasit e tokave që nuk ishin ekspozuar më parë. Kur një popullatë vendase është e infektuar me një sëmundje të re, ku ata nuk kanë zhvilluar antitrupa përgjatë brezave të ekspozimit të mëparshëm, sëmundja e re ka tendencë të zhvillohet vrullshëm brenda popullatës.
Shtëpia e Mihal Topi
Shtëpia e Mihal Topi është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Globalizimi dhe Sëmundja
Etiologjia, dega moderne e shkencës që merret me shkaqet e sëmundjes infektive, njeh pesë mënyra kryesore të transmetimit të sëmundjes: ajrore, ujore, të transmetuara nga gjaku, me kontakt të drejtpërdrejtë dhe përmes vektorit ( insekte ose krijesa të tjera që bartin mikrobe nga një specie në tjetrën). Përderisa njerëzit filluan të udhëtonin nëpër dete dhe nëpër toka të cilat ishin të izoluara më parë, hulumtimet sugjerojnë që sëmundjet janë përhapur nga të pesë mënyrat e transmetimit.
Modelet e udhëtimit dhe globalizimi
Epoka e Eksplorimit zakonisht i referohet periudhës midis shekujve 15 dhe 17. Gjatë kësaj kohe, përparimet teknologjike në ndërtimin e anijeve dhe lundrimit e bënë më të lehtë për kombet të eksplorojnë jashtë kufijve të mëparshëm. Globalizimi ka pasur shumë përfitime, për shembull, u zbuluan produkte të reja për evropianët, të tilla si çaji, mëndafshi dhe sheqeri kur evropianët zhvilluan rrugë të reja tregtare rreth Afrikës në Indi dhe Ishujt e Erëzave, Azi dhe përfundimisht duke vazhduar në Amerikë.
Përveç tregtisë me mallra, shumë kombe filluan të tregtojnë me skllavëri. Tregtia me skllevër ishte një mënyrë tjetër me të cilën sëmundjet barteshin në vende dhe popuj të rinj, për shembull nga Afrika nën-Sahariane në Karaibe dhe Amerikë. Gjatë kësaj kohe, shoqëri të ndryshme filluan të integrohen, duke rritur përqendrimin e njerëzve dhe kafshëve në vende të caktuara, gjë që çoi në shfaqjen e sëmundjeve të reja, ndërsa disa u hodhën në mutacion nga kafshët tek njerëzit.
Gjatë kësaj kohe, trajtimi i sëmundjeve të magjistarëve dhe doktorëve magjistarë, shpesh përqendrohej te magjia dhe feja, dhe shërimi i të gjithë trupit dhe shpirtit, në vend që të përqendrohej në disa simptoma si mjekësia moderne. Mjekësia e hershme shpesh përfshinte përdorimin e bimëve dhe meditimin. Bazuar në provat arkeologjike, disa praktikues prehistorikë në Evropë dhe Amerikën e Jugut përdorën trefinimin, duke bërë një vrimë në kafkë për të lëshuar sëmundjen. Sëmundjet e rënda shpesh mendoheshin si të mbinatyrshme ose magjike. Rezultati i futjes së sëmundjeve Euroaziatike në Amerikë ishte që shumë më tepër popuj vendas u vranë nga sëmundjet dhe mikrobet sesa nga kolonistët duke përdorur armë ose armë të tjera. Studiuesit vlerësojnë se gjatë një periudhe prej katër shekujsh, sëmundjet epidemike zhdukën deri në 90% të popullatave autoktone amerikane.
Në Evropë gjatë epokës së eksplorimit, sëmundje të tilla si lia, fruthi dhe tuberkulozi (TB), ishin futur tashmë shekuj më parë përmes tregtisë me Azinë dhe Afrikën. Njerëzit kishin krijuar disa antitrupa ndaj këtyre dhe sëmundjeve të tjera nga kontinenti Euroaziatik. Kur evropianët udhëtuan në toka të reja, ata i mbanin me vete këto sëmundje. (Shënim: Studiuesit besojnë se TB tashmë ishte endemike në Amerikë. ) Kur sëmundje të tilla u përhapën për herë të parë në popullatat e reja të njerëzve, efektet në popullatat vendase ishin vdekjeprurëse. Shkëmbimi Kolumbian, duke iu referuar kontaktit të parë të Christopher Columbus me popujt vendas të Karaibeve, filloi tregtinë e kafshëve dhe bimëve dhe padashur filloi një shkëmbim sëmundjesh.
Deri në vitet 1800 njerëzit filluan të njohin ekzistencën dhe rolin e mikrobeve në lidhje me sëmundjen. Megjithëse shumë mendimtarë kishin ide rreth mikrobeve, vetëm kur Louis Pasteur përhapi teorinë e tij rreth mikrobeve dhe nevojën për larjen e duarve dhe mirëmbajtjen e kanalizimeve (veçanërisht në praktikën mjekësore), çdokush dëgjoi. Shumë njerëz ishin mjaft skeptikë, por më 22 maj 1881, Pasteur demonstroi bindshëm vlefshmërinë e teorisë së tij të sëmundjes, me një shembull të hershëm të vaksinimit. Vaksina e antraksit u administrua në 25 dele, ndërsa 25 të tjera u përdorën si kontroll. Më 31 maj 1881, të gjitha delet ishin të ekspozuara ndaj antraksit. Përderisa çdo dele në grupin e kontrollit ngordhi, secila prej deleve të vaksinuara mbijetoi. Eksperimenti i Pasteur do të bëhej një moment historik në parandalimin e sëmundjeve. Gjetjet e tij, së bashku me vaksinat e tjera që pasuan, ndryshuan mënyrën se si globalizimi ndikoi në botë.
Efektet e globalizimit në sëmundje në botën moderne
Mënyrat moderne të transportit lejojnë më shumë njerëz dhe produkte të udhëtojnë nëpër botë me një ritëm më të shpejtë; ato gjithashtu hapin rrugët e frymëmarrjes në lëvizjen transkontinentale të vektorëve të sëmundjeve infektive. Një shembull është virusi i Nilit Perëndimor. Besohet se kjo sëmundje arriti në Shtetet e Bashkuara përmes "mushkonjave që kaluan oqeanin duke hipur në puset e rrotave të aeroplanit dhe arritën në New York City më 1999". Me shfrytëzimin e udhëtimeve ajrore, njerëzit janë në gjendje të shkojnë në toka të huaja, të preken nga një sëmundje dhe të mos kenë asnjë simptomë të sëmundjes derisa të kthehen në shtëpi dhe duke i ekspozuar të tjerët ndaj sëmundjes gjatë rrugës. Një shembull tjetër i potencës së mënyrave moderne të transportit në rritjen e përhapjes së sëmundjes është pandemia e gripit spanjoll në vitin 1918. Transporti global, në fillim të shekullit të 20-të, ishte në gjendje të përhapte një virus, sepse rrjeti i transmetueshmërisë dhe tregtisë ishte tashmë global. Virusi u gjet në anëtarët e ekuipazhit të anijeve dhe trenave, dhe të gjithë punonjësit e infektuar përhapën virusin kudo që udhëtuan. Si rezultat, pothuajse 50-100 milion njerëz vdiqën nga ky transmetim global.
Përderisa mjekësia ka përparuar, shumë vaksina dhe kura janë zbuluar për disa nga sëmundjet më të këqija (murtaja, sifilizi, tifoja, kolera, malaria), që vuajnë njerëzit. Por, për shkak se evolucioni i organizmave të sëmundjes është shumë i shpejtë, madje edhe me vaksinat, ka vështirësi në sigurimin e imunitetit të plotë për shumë sëmundje. Meqenëse vaksinat bëhen pjesërisht nga vetë virusi, kur një virus i panjohur futet në mjedis, duhet kohë që komuniteti mjekësor të formulojë një vaksinë të shërueshme. Mungesa e kërkimit operativ dhe funksional dhe të dhënave, të cilat ofrojnë një rrugë më të shpejtë dhe më të strategjizuar drejt një vaksine të besueshme, e bën një afat të gjatë për zhvillimin e vaksinës. Edhe pse janë ngritur kornizat dhe përdoren planet e përgatitjeve për të zvogëluar rastet e COVID-19, një vaksinë është mënyra e vetme për të siguruar imunizimin e plotë. Disa sisteme si IIS, Sistemi i Informacionit të Imunizimit, ndihmojë në krijimin e një strukture paraprake për reagime të shpejta ndaj shpërthimeve dhe viruseve të panjohura. Këto sisteme përdorin të dhëna të kaluara dhe kërkime të bazuara në sukseset moderne të zhvillimit të vaksinave në botë. Gjetja e vaksinave për disa sëmundje mbetet jashtëzakonisht e vështirë. Pa vaksina, bota globale mbetet e ndjeshme ndaj sëmundjeve infektive.
Evolucioni i sëmundjes paraqet një kërcënim të madh në kohët moderne. Për shembull, virusi aktual "gripi i derrit" ose H1N1 është një lloj i ri i një forme të vjetër të gripit, i njohur për shekuj me radhë si grip aziatik, bazuar në origjinën e tij në atë kontinent. Nga 1918 deri në 1920, një epidemi globale e gripit pas Luftës së Parë Botërore vrau rreth 50–100 milion njerëz, përfshirë gjysmë milioni vetëm në Shtetet e Bashkuara. H1N1 është një virus që ka evoluar dhe kombinuar pjesërisht me pjesë të gripit të shpendëve, derrave dhe njeriut.
Globalizimi ka rritur përhapjen e sëmundjeve infektive nga Jugu në Veri, por gjithashtu edhe rrezikun e sëmundjeve jo-ngjitëse nga transmetimi i kulturës dhe sjelljes nga Veriu në Jug. Është e rëndësishme të synohet dhe të zvogëlohet përhapja e sëmundjeve infektive në vendet në zhvillim. Sidoqoftë, adresimi i faktorëve të rrezikut të sëmundjeve jo-ngjitëse dhe rreziqeve të jetesës në jug që shkaktojnë sëmundje, të tilla si përdorimi ose konsumimi i duhanit, alkoolit dhe ushqimeve jo të shëndetshme, është gjithashtu i rëndësishëm.
Itea
Itea (që në greqisht do të thotë shelg), është një qytezë dhe një ish-komunë në pjesën juglindore të Focidës, Greqi. Që nga viti 2011 reformat e qeverisjes vendore e bënë Iteas një njësi bashkiake të bashkisë Delfi.
Baja (Skënderaj)
Bajë është një vendbanim në komunën e Skënderajt, Kosovë.
Itea
Njësia komunale Itea përbëhet nga komunitetet Itea, Kirra dhe Tritaia.
Globalizimi dhe Sëmundja
Sëmundje jo-ngjitëse
Globalizimi mund të përfitojë nga personat sëmundje jo-ngjitëse të tilla si problemet me zemër ose me probleme të shëndetit mendor. Tregtia globale dhe rregullat e përcaktuara nga Organizata Botërore e Tregtisë, në të vërtetë mund të përfitojnë nga shëndeti i njerëzve, duke i bërë të ardhurat e tyre më të larta, duke i lejuar ata që të përballojnë një kujdes shëndetësor më të mirë. Ndërsa ajo ka për t'u pranuar bërë shumë sëmundjeve jo-ngjitëse më shumë të ngjarë, si dhe. Edhe të ardhurat kombëtare të një vendi, më së shumti të fituara nga tregtia në tregun global, është e rëndësishme për shkak se ajo dikton se sa një qeveria shpenzon për kujdesin shëndetësor për qytetarët e saj. Ajo, gjithashtu, duhet të pranohet se një zgjerim në përcaktimin e sëmundjes shpesh shoqëron të zhvillimit, kështu që efekti neto është në mënyrë të qartë nuk i dobishëm për shkak të kësaj dhe efekte të tjera të rritur affluence. Sindromi metabolike është një shembull i qartë. Edhe pse vendet e varfra ende nuk e kanë përjetuar këtë dhe janë ende duke vuajtur nga sëmundjet e listuara më sipër.
Itea
Itea ndodhet në bregun verior të Gjirit të Iteas të quajtur sipas tij, një projeksion në veri të Gjirit të Korinthit. Itea është 2 km në perëndim të Kirrës, 8 km në jugperëndim të Delfit, 11 km në jug të Amfisës dhe 52 km në lindje të Naupactus. Rruga Kombëtare Greke 48 lidh Itean me Naupactus, Delfi dhe Livadeia, Rruga Kombëtare Greke 27 me Amfissa dhe Lamia. Komuniteti Itea mbulon një sipërfaqe prej 6.305 km2  ndërsa njësia bashkiake ka një sipërfaqe prej 26.351 km2.
Globalizimi dhe Sëmundja
Globalizimi ekonomik dhe sëmundja
Globalizimi është shumëdimensional në zbatim dhe është objektiv në strukturën dhe ideologjinë sistemike. Sëmundjet infektive përhapen kryesisht si rezultat i globalizimit global i shumë apo pothuajse të gjitha industrive dhe sektorëve.Globalizimi ekonomik është ndërlidhja e ekonomive botërore dhe ndërvarësia e zinxhirëve të furnizimit të brendshëm dhe të jashtëm. Me avancimin e shkencës dhe teknologjisë, mundësia e globalizimit ekonomik është aktivizuar edhe më shumë. Faktorët ekonomik kanë qenë të përcaktuar nga kufijtë global më mirë se kombëtar. Kostoja e veprimtarive të masave ekonomike është ulur ndjeshëm si rezultat i avancimeve në fushat e teknologjisë dhe shkencës, duke krijuar ngadalë një ekonomi të ndërlidhur, që mungon integrimi i centralizuar. Ndonëse ekonomitë rrisin nivelet e integrimit dhe veçorisë brenda partneritetit, çdo ndërprerje financiare dhe ekonomike globale do të shkaktonte një recesion global. Dëmi kolateral vërehet më tej me rritjen e aktivitetit të integruar ekonomik.Vendet mbështeten më shumë në përfitimet ekonomike sesa përfitimet shëndetësore, të cilat shpien në çështje shëndetësore të llogaritur dhe raportuar keq.
Shtëpia e Mihallaq Paçuka
Shtëpia e Mihallaq Paçuka është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Cabanabona
Cabanabona është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Noguera, të provincës Lleida, në Katalonia.
Châteauneuf-Val-Saint-Donat
Châteauneuf-Val-Saint-Donat është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Châteauneuf-Val-Saint-Donat ka një popullsi prej 493 banorë dhe sipërfaqe 21.1 km², me një dendësi prej 23 banor/km².
ICTSmedia
ICTSmedia është një kompani Shqiptare e regjistruar me seli në Tiranë si një kompani kërkimore dhe organizuese ngjarjesh, e përqendruar në fushën e teknologjisë. E themeluar në 2008, ajo përbëhet nga marka si PCWorld, ICTSLab dhe UPlift Albania. ICTSmedia ka edhe zyra në Kosovë, Zvicër dhe Gjermani.
Botime
Si partner i shtëpisë botuese globale International Data Group (IDG) ICTSmedia ka botuar marka globale si PC World Albanian, Computerworld Albanian, CIO Albanian, GameWorld Albanian.
PC World Albanian, u botua për herë të parë më 1 qershor 2008, është një revistë mujore e teknologjisë e botuar në gjuhën shqipe për tregjet e Shqipërisë, Kosovës, Maqedonisë dhe Malit të Zi, duke synuar mbi 6 milion shqipfolës. Revista përfshin një DVD falas me rekomandimet më të fundit të softuerit.
Ngjarje
ICTSmedia është një organizatë dhe ndërmarrje pritëse për ngjarjet e TIK-ut në rajon që bashkon ndërmarrjet rajonale të TIK me biznes nga e gjithë bota.
ICTSmedia është themeluesi i çmimeve kombëtare shqiptare ICT Awards që shpërblen individët për kontributin e tyre në industrinë shqiptare të TIK.
Albanët (familje)
thumb|Emblema e familjes Albani Familja Albani e ka prejardhjen nga familja fisnike e Mikel Laçit, nga Laçi i Kurbinit. Mikel Laçi pati dy djem Giorgio (Gjergj Mikeli i Laçit) dhe Filippo di Michele de’ Lazi, (Filip Mikeli i Laçit) ish luftëtarë nën urdhrat e Skënderbeut të cilët u vendosën në Urbino, ku Federico dhe Guidobaldo di Montefeltro i emëruan njerëz të besuar për çështje diplomatike dhe luftarake. Gjergji pati dy djem, Altobelin dhe Hanibalin, edhe Altobeli pati dy djem, Oracion dhe Karlin. Karli është babai i Gjon Franceskut, papës se ardhshëm.
Morën mbiemrin Albanesi që jetëgjati Altobello (1445-1564), e ndryshoi në Albani. Nga kjo familje rrodhën, përveç Klementit XI, kardinalë të shquar, diplomatë të mëdhenj dhe burra shteti të rrafshit të lartë:
- Oracio (1576-1653): diplomat, emëruar senator i Romës nga Papa Urbani VIII (1623-44).
- Annibale (1682-1751): kanunor i Shën Pjetrit, president i Dhomës Apostolike, sekretar i Memorialëve, kardinal (1711) dhe nunc i jashtëzakonshëm papnor në Vjenë ku punoi për të ratifikuar zgjedhjen e perandorit Karli VI (1711-1740), kamerleng i Kishës Së Shenjte të Romës, kryekancelier i Dijes, kryeprift i Bazilikës së Vatikanit, peshkop i Sabinës e më tej i Porto e Santa Rufina, nëndhjak i Kolegjit të Shenjtë.
- Alkssandri (1692-1779): që në moshën pesëmbëdhjetëvjeçare u bë kolonel i ushtrisë së papës por shpejt e braktisi karrierën ushtarake, sekretar i Memorialëve, i dërguar në Vjenë, kardinal (1721), bibliotekar i Kishës Së Shenjtë të Romës, ambasador i Austrisë në Romë, mbrojtës i Mbretërisë së Sardenjës, mbrojtës dhe mik i Winckelmannit, ndërtues i Villa Albanit dhe përkrahës i shkëlqyer i arteve.
- Gjon Françesku, (1720-1803)nip i Klementit XI: kardinal (1753), mbrojtës i Çështjeve të Polonisë, mori pjesë në bisedimet me Katerinën II (1762-93) për të vënë në vend gjendjen e të krishterëve në Rusi, peshkop i Sabinës e më pas i Porto e Santa Rufinas derisa më 1775 si dhjak i Kolegjit të Shenjtë u bë peshkop i Ostias dhe Velletrit, mbrojtës i Shtetit Papnor kundër Francës revolucionare dhe luftëtar i zjarrtë për zgjedhjen e papëve Klementi XVII (1758-1769) dhe Pio VII (1800-23).
- Giuseppe (1750-1834): klerik i dhomës së papës Pio VI (1755-99), i dërguar i posaçëm në Vjenë për të çuar shiritin e bekuar në pagëzimin e kryedukës Ferdinand që më pas u bë perandor (1835-48), kardinal (1801) mbrojtës i perandorisë së Austrisë, bashkësekretar i Letrave Papnore dhe legat në Bolonjë, sekretar shteti i papës Pio VIII (1829-30), dhe komisar i jashtëzakonshëm i papës Gregori XVI (1831-46) i ngarkuar për të kthyer rendin nëpër Dërgata pas lëvizjeve revolucionare (1831-46), bibliotekar i Kishës së Shenjtë të Romës, peshkop i Urbinos dhe legat i Dërgatës së Pezaros dhe Urbinos.
Pas vdekjes së Filipit, më 1852 familja u shua. Është diçka e veçantë dhe për t’u vënë re që pothuajse njëkohësisht me familjen shqiptare të Albani-t, në Lindje, një tjetër derë e madhe shqiptare vezirësh të mëdhenj, përcaktonte fatet e perandorisë otomane në shekujt XVII-XVIII: familja e Qyprillinjve. Para papës Klementi XI, tre papë të tjerë kishin qenë me origjinë shqiptare: San Eleuterio (175-189), San Caio (283-296) dhe Giovanni IV (640-642).
Muzeu i Hekurudhave të Kosovës
Muzeu i Hekurudhave të Kosovës (Kosovo Railways Museum) në Fushë Kosovë është një muze unik jo vetëm në mesin e muzeumeve nacionale në Kosovë por edhe në gjithë hapsirën shqipfolëse.
Historiku
Historiku i gjatë i Hekurudhave Kosovare zë fill në vitin e largët 1874 kur ndërtohet linja e parë hekurudhore Hani i Elezit - Fushë Kosovë - Mitrovicë si pjesë e linjës hekurudhore Selanik - Shkup - Mitrovicë. Padyshim që një veprimtari me një histori mbi 140 vjeçare e meritonte një muze të veçantë. Iniciativa për krijimin (themelimin) e këtij institucion lindi spontanisht në shtator të vitit 2006 dhe përfundoi me 24 Gusht 2007 kur edhe u bë inaugurimi solemn i tij në prani të punonjësve të Hekurudhave të Kosovës dhe shumë mysafirëve të ftuar të Qeverisë së Kosovës, UNMIK-ut dhe KFOR-it.
Muzeu i Hekurudhave të Kosovës me koleksionet e veta ekzistuese, të ilustruara me fotografi dhe përshkrime të shkurtëra, i ka dyert e hapura për hulumtuesit me shije të mprehtë, të cilët në këtë muze do të gjejnë burimin e kënaqësisë estetike. Shikuar nga aspekti historik, muzeu në një kuptim është depo e përshtatshme për grumbullimin, rregullimin dhe ruajtjen e këtij koleksioni për pasardhësit tanë dhe gjeneratat e mëvonshme. Muzeu është një lloj strehimi për koleksionet e vjetra që njerëzit dhe ngjarjet, me dhunë i kanë ndarë nga mesi i tyre natyror dhe i kanë lënë në mëshirën e kohës e të fatit. Për këtë, shërbimet profesionale të muzeut janë të angazhuara që të sigurojnë ruajtjen, ripertritjen dhe vendosjen sa më të mirë të këtyre veglave teknike dhe t’i mbrojnë ato nga ndikimet e kohës. Përveq koleksionit të mjeteve dhe veglave tjera në Muzeun e Hekurudhave të kosovës janë sistemuar edhe libra, dorëshkrime, vegla, vula dhe fotografi të vjetra dhe bashkëkohore të transportit hekurudhor kosovar dhe ndërkombëtar. Mes eksponateve të tjera ndodhet edhe Lokomotiva me avull prodhim i vitit 1922.
Guillaume Dufay
Guillaume Dufay
(af. 1400 - 1474)
Guillaume Dufay ishte njëri ndër kompozitorët më të dalluar të grupit të kompozitorëve franko-
flaman (në mesin e Josquin Desprez, Orlando di Lasso, Johaness Ockeghem etj.). Dufay e kaloi
pjesën më të madhe të jetës së tij në Itali. Sikurse Guillaume de Machaut, Dufay ishte prift dhe
ndihmoi në etablimin e meshës si një tërësi koherente dhe e unifikuar.
Dufay lindi në Cambrai, një qendër e rëndësishme e muzikës religjioze, dhe karrierën e tij e filloi në
vitin 1409 si korist në katedrale. Në moshë të re shkoi në Itali për të punuar për familjën Malatesta.
Në vitin 1440 ai ishte rikthyer në Cambrai.
Muzika sakrale
Ai e transformoi muzikën polifonike në një gjuhë muzikore më të pastër, më të pasur dhe më
tingëlluese, me harmoni dhe disonanca mirë të studjuara që i japin muzikës një ndiesi të një
progresi para. Në Meshat e tij të mëvonshme, në veprat e tij më të dalluara, ai ka përdorur teknikën
e cantus firmusit, në të cilën materiali muzikor ndërtohet rreth një melodie ekzistuese, zakonisht
Ancilla Domini (Ja shërbëtorja e Zotit), emri i marrur nga kënga gregoriane që përdoret si cantus
firmus. Mesha është e shkruar për katër zëra, por së paku gjysma e Meshës, si një lloj kontrasti,
përdorë vetëm dy zëra në kombinime të ndryshme. Dufay gjithashtu ndihmoi në zhvillimin e
motetit izoritmik. Ndër motetet më të njohura është Nuper Rosarum Flores (Lulet e sapoqelura).
Muzika sekulare / laike
Dufay shkroi shumë këngë laike (apo chansons) që zakonisht merren me një tematikë të njejtë, atë
të dashurisë së njëanshme. Shumica e këngëve janë në formë të rondeaux (rondo), me sekcione të
tekstit dhe muzikës që rishfaqen përgjatë kompozimit, dhe një pjesë e madhe e tyre janë polifonike,
për tre dhe ndonjëherë katër zëra. Edhe pse ai kompozoi këngë përgjatë gjithë karrierës së tij, nuk
mund të dallohet ndonjë ndryshim i dukshëm në stil, në mes të këngëve të hershme dhe atyre të
shpesh kanë një ngjyrim paksa melankolik.
Baksi (Skënderaj)
Baks është një vendbanim në komunën e Skënderajt, Kosovë.