cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aziz Kelmendi
Masakra e Paraqinit
Edhe pse Azizi kishte vetëm 20 vjet, ishte pjekur para kohe, domethënë jeta e kishte kalitur dhe bërë mjaft inteligjent e syçelë. Ishte paksa i tërhequr në vete, ta linte përshtypjen se nuk shoqërohej me askënd, mirëpo në realitet ishte shumë i dashur dhe atdhetar. Duke vërejtur vendosmërinë dhe karakterin e tij shumë të fortë, ato ditë eprorët jugosllavë Azizin e thërrisnin si Kelmendoviq, për të cilën gjë e kishte njoftuar nënë Salën gjatë pushimit sa ishte në shtëpi, në muajin qershor të vitit 1987. Nëna e tij i kishte thënë: “O Aziz a e di se në çfarë ushtrie je, në ushtrinë e huaj apo tënden? Ai i ishte përgjigjur: “Jam në ushtrinë e huaj!” Prandaj, “kryje ushtrinë e hajde në shtëpi”, i sugjeron nëna e tij. Në bisedë e sipër, Azizi e kishte paralajmëruar nënën e vet për t’u përgatitur për më të keqen. Ai kishte thënë: “Ju nanat e Kosovës duhet mu ba shumë të forta sepse Jugosllavia ka me na marrë neve dhe ka me na burgos, ka me na munu e torturu tu na shti në arkivol e me ua pru nanave tona në shtëpi. Ju duhet mu batë forta se një popull që do liri, bota pa ua dhanë nuk kanë qare”. Mirëpo pas kthimit nga pushimi, eprorë e ushtarë jugosllavë sërish vazhdojnë me metodat më të ndyra të provokimit duke u munduar ta lodhin në aspektin shpirtëror, fizik dhe psikik sa që në fund e prekun atë deri në sedër! Atij i kishin mbetur vetëm dymbëdhjetë ditë për të përfunduar shërbimin ushtarak 12-mujor mirëpo ato ditë për Azizin ishin bërë shumë të gjata dhe të papërballueshme. I mllefosur për gjendjen politike që po mbretëronte asokohe në Kosovë, Azizin muajin e fundit të shërbimit ushtarak gjatë një pasdite, në bisedë e sipër kishte kërkuar mendimin e shokëve të vet shqiptarë duke ju thënë: “O burra ja kajm nanën t’ju hyjmë pushkë! Na është dhanë rasti dhe mundësia sepse këta gjatë gjithë historisë prej se kanë ardhë në Kosovë, gjithmonë na kanë vra e pre”. Shokët e tij nuk e marrin seriozisht deklarimin e tij, përveçse i thonë: “Lere bre Aziz ta kryjmë ushtrinë e të ecim te shtëpia”, tregon Rizah Xhakli që ishte i pranishëm në atë takim të rëndomtë me Azizin.
Sfondi i ngjarjes në Kazermën e Paraqinit
Për natën kritike, Azizi nuk u kishte treguar as shokëve shqiptarë për hapin që do të ndërmerrte, me të vetmin qëllim që të mos i implikonte ata sepse ishte plotësisht i vetëdijshëm për pasojat që do të rrjedhin më pastaj. Duke u bazuar gjithnjë në të dhënat zyrtare, atë natë rreth orës 24:00 dhjetari Zoran Gjekiq e kishte ftuar Aziz Kelmendin për ta marrë detyrën e ndihmëskujdestarit në njësinë e Postës Ushtarake 7518 në Paraqin. Gjatë kësaj kohe, Azizi, sa mbante kujdestari, më 3 shtator 1987, kishte dalë në oborr të kazermës dhe shkon deri te dhoma e mësimit, ku afër ishte vend roja numër 1. Atje takon ushtarin Abdylxhemil Alimani, i cili e kishte pyetur: “Çka po kërkon aty në atë kohë?” “Meqenëse jam kujdestar, erdha të marrë diçka për të lexuar, por nuk gjeta asgjë”, kishte thënë Azizi dhe kthehet sërish në kazermë. Atij tashmë i ishte mbushur kupa aq shumë saqë me të hyrë në pavijon, sipas të dhënave zyrtare, ai kishte thyer kasafortën (dollap metalik) e mbyllur me dry dhe dyllë të kuq të vulosur. Kjo arkë metalike gjendej në korridor të pavijonit të njësisë në katin e parë, ku ka siguruar dhjetë plumba 7,62 mm të pushkës gjysmatomatike. Në të njëjtin korridor merr pushkën automatike “Zastava” M70 (D-116689), të cilën e ka mbushur me dhjetë fishekë. Pastaj nga objekti i kazermës është nisur në drejtim të vendit të rojës së kazermës, përkatësisht në çadrën e rojës. Atje, rreth orës 3:00, e zgjon nga gjumi komandantin e rojës, dhjetarin Rizo Alibashiq (boshnjak-mysliman), duke e kërcënuar se do ta mbyste nëse nuk i jep municion. Për ta shpëtuar veten, Alibashiq ia jep dy karikatorë me nga 30 fishekë për pushkë automatike, për të cilën më tepër municion nuk kishte. Mandej duke e kërcënuar me armë në shpinë, ka urdhëruar Alibashiqin që të shkojë në drejtim të kazermës së njësisë së tij. Pasi ka ardhur në ndërtesën dykatëshe të postës ushtarake 5313 dhe 7518, të cilat ishin në një korridor, kanë hipur në katin e parë dhe ka urdhëruar dhjetarin Alibashiq të largohet dhe në orën 03:05 pas mesnatës kishte hapur dyert e dy dhomave nr. 41 e 42 dhe mbi ushtarët jugosllavë ka shtënë gjithsej 26 plumba me pushkë automatike duke vrarë:
Ndërkaq, në këtë aksion u plagosën këta ushtarë:
Në kohën kur janë dëgjuar rafalët, Alibashiq ishte në pistë dhe menjëherë i kishte dhënë rojës alarm. Si në ëndërr, të shtënat i kishte dëgjuar, flamurtar i klasës të parë, Dushan Blagojeviq.
Njëherë ai kishte menduar se mos po ushtrojnë ushtarët e rojës. Nuk kishte vonuar shumë kohë dhe shkon ndihmësi i tij, dhjetari Mate Dodik, i cili i kishte treguar se po ngjet diçka e jashtëzakonshme. “Vrapova deri te dera e parë e pavijonit dhe kur e vërejta çka ka ngjarë, u ktheva shpejt dhe me telefon thirra mjekët, organet e punëve të brendshme, eprorët e njësisë etj”, tregon Blagojeviq. Ndërkaq, në orën 3 e 14 minuta të mëngjesit, ushtari Nenad Sarçeviq e thërret në shtëpi me telefon kapitenin e klasës të parë, Dragan Rosiq, të cilin e njofton se “në pavijon ka të lënduar e, ndoshta, edhe të vdekur dhe se sigurisht këtë e ka bërë ushtari Aziz Kelmendi”, epror i të cilit ishte Rosiq. Ky tregon se “kur ka ardhur në kazermë, para çadrës së rojës ka vërejtur të tubuar ushtarët e rojës. Nga ata u nda dhjetari Rizo Alibashiq, udhëheqës i rojës dhe i ka thënë se Azizi me dhunë ia ka marrë municionin”. Mandej, Rosiq “ka shkuar menjëherë në dhomat e fjetjes dhe aty ka vërejtur disa ushtarë gjysmë të veshur, si dhe të plagosurit e të vrarit”.
Dëgjoheshin boritë e ndihmës së shpejtë që vinin nga qyteti. Ishte errësirë, mbretëronte rrëmujë e panik i vërtetë dhe të vërtetën nuk e dinte askush tjetër përpos Azizit, i cili gjatë kësaj kohe shkon në drejtim të depove të municionit, ku atje kalon rrethojën duke shkuar një kilometër nga baza, në vendin e quajtur “Karadjordjevo Brdo” (Kodra e Karagjorgjës). Për të mos rënë në duar të armiqve kishte bërë vetëvrasje duke shkrepur një fishek në arëz të fytit, i cili kishte dalë mbi kokën e tij. Rreth orës 8:00 të mëngjesit nga një çift i moshuar bashkëshortor është gjetur trupi i pajetë i Aziz Kelmendit, i cili menjëherë i njofton organet ushtarake.
Paraburgosen të gjithë ushtarët shqiptarë që shërbenin në Kazermën e Paraqinit
Menjehere pas rastit të Paraqinit kishte nisur transferimi për gjithë personelin e kazermës, me arsyetimin se kanë pësuar trauma. Më 7 shtator 1987 ushtarët shqiptarë i marrin me një autobus nga Garnizoni “Branko Krsmanoviq” dhe i transferojnë në Kazermën Ushtarake “Stefan Singjeliq” në Nish, nga aty më pastaj i transferojnë në kazerma të tjera të Serbisë. Në shenjë hakmarrje nga data 13-23 shtator 1987, policia ushtarake pa asnjë faj kishte paraburgosur gjashtë ushtarë shqiptarë, një boshnjak-mysliman dhe një rom që shërbenin në Kazermën e Paraqinit:
Vdekja
JNA-ja deklaroi se Azizi kishte bere vetevrasje.
Në Kosovë besohet se ai u vra nga policia ushtarake e JNA-së pas Masakrës së Paraqinit, në Paraqin më 3 shtator 1987.
Referime
http://www.forum.hr/showthread.php?t=184274 https://books.google.ba/books?id=82YjiSi2gvcC&pg=PA145&lpg=PA145&dq=aziz+kelmendi&source=bl&ots=Fh6oRh1wU4&sig=Xsnx_-AiEyE51XXFtlyot2ueXQQ&hl=hr&sa=X&ved=0ahUKEwjk0PXPjvbKAhVGGZoKHZmcCno4ChDoAQgNMAE __PATP__
Banesa e Vasil Zhupës
Banesa e Vasil Zhupës është një monument i trashëgimisë kulturore në Mesopotam, rrethi i Delvinës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr.266/1. Datë . 16.02.1979".
Lilly Engström
Lilly Engström (1843–1921) ishte një aktiviste suedeze për të drejtat e grave dhe Bordi arsimor. Në vitin 1890, ajo u bë anëtarja e parë femër e një Bordi arsimor në Suedi, pas një reforme një vit më parë, në të cilën gratë u lejuan të shërbenin në bordet qeveritare.
Jeta
Engström u diplomua nga Högre lärarinneseminariet në 1864 dhe ishte mësues në Statens normalskola för flickor në 1864–1907. Ajo ishte anëtare e bordit të Fredrika-Bremer-Förbundet në 1884-1920, e Svenska lärarinnors pensionsförening (fondi i pensionit për mësueset femra) në 1873-1920, e angazhuar në lëvizjen e të drejtës së votës së grave dhe e konsideruar si një pioniere e sällskapet (Shoqëria Pedagogjike). Engström ishte një anëtare e shoqatës së grave Nya Idun, e themeluar në 1885, dhe ishte një nga anëtarët e parë të komitetit të saj.
Në 1889, një reformë ligjore lejoi që gratë të bëheshin nëpunëse civile dhe vitin e ardhshëm, Engström u bë nëpunësja e parë civile femër në Suedi kur ajo u bë anëtare e bordit arsimor të shkollës shtetërore të famullisë Hedvig Eleonora në Stokholm.
M134 Minigun
parapamje|300x300px|Një fëmijë luan me Minigun M134 të lidhur me një Sikorsky HH-60G Pave Hawk të Skuadronit të 66-të të Shpëtimit. Pave Hawk ishte në shfaqje statike në Aviation Nation 2017. Aviation Nation është një shfaqje ajrore në bazën e forcave ajrore Nellis, Nevada. Minigun M134 është një mitraloz rrotullues amerikan 7.62×51mm NATO me gjashtë tyta me shpejtësi të lartë zjarri (2000 deri në 6000 fishekë në minutë). Ai përmban një montim fuçi rrotulluese të stilit Gatling me një burim të jashtëm energjie, zakonisht një motor elektrik. "Mini" në emër është në krahasim me modele me kalibër më të madh që përdorin një dizajn tyte rrotulluese, si M61 Vulcan i mëparshëm 20 mm i General Electric dhe "armë" për përdorimin e municioneve të pushkëve në krahasim me predhat e auto-topëve.
"Minigun" i referohet një modeli specifik arme që gjeneral Electric prodhoi fillimisht, por termi "minigun" ka ardhur gjerësisht për t'iu referuar çdo arme rrotulluese të kalibrit të pushkës me fuqi të jashtme. Termi ndonjëherë përdoret lirshëm për t'iu referuar armëve me shkallë të ngjashme zjarri dhe konfigurimi, pavarësisht nga burimi i energjisë dhe kalibri.
Minigun përdoret nga disa degë të ushtrisë amerikane. Versionet janë caktuar M134 dhe XM196 nga Ushtria e Shteteve të Bashkuara, dhe GAU-2/A dhe GAU-17/A nga Forcat Ajrore të SHBA dhe Marina e SHBA.
Në muzeun e vëllezërve Frashëri
Në muzeun e vëllezërve Frashëri broshurë me 24 faqe, përgatitur nga Kastriot Bezati. Botuar në Përmet nga seksioni i arsimit dhe i kulturës në vitin 1978.
Andevanne
Andevanne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Nimfa / Teki Dërvishi
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Lufta kundër-ajrore
parapamje|300x300px|MIM-104 Patriot në stërvitjen Talisman Sabre 21 Lufta kundërajrore është përgjigja e hapësirës së betejës ndaj luftës ajrore, e përcaktuar nga NATO si "të gjitha masat e krijuara për të anuluar ose zvogëluar efektivitetin e veprimit ajror armiqësor". Ai përfshin sistemet e armëve të bazuara në sipërfaqe, nëntokësore (të lëshuara nga nëndetësja) dhe me bazë ajri, sistemet e sensorëve të lidhur, aranzhimet e komandës dhe kontrollit dhe masat pasive (p.sh. balonat e breshërisë). Mund të përdoret për të mbrojtur forcat detare, tokësore dhe ajrore në çdo vend. Megjithatë, për shumicën e vendeve, përpjekja kryesore ka qenë mbrojtja e atdheut. NATO i referohet mbrojtjes ajrore ajrore si kundërajrore dhe mbrojtjes ajrore detare si lufta kundërajrore. Mbrojtja nga raketat është një shtrirje e mbrojtjes ajrore, siç janë iniciativat për të përshtatur mbrojtjen ajrore me detyrën e kapjes së çdo predhe në fluturim.
Në disa vende, si Britania dhe Gjermania gjatë Luftës së Dytë Botërore, Bashkimi Sovjetik dhe moderne NATO-ja dhe Shtetet e Bashkuara, avionët e mbrojtjes ajrore dhe të mbrojtjes ajrore me bazë tokësore kanë qenë nën komandë dhe kontroll të integruar. Megjithatë, ndërsa mbrojtja e përgjithshme ajrore mund të jetë për mbrojtjen e atdheut (duke përfshirë objektet ushtarake), forcat në terren, kudo që janë, ofrojnë mbrojtjen e tyre kundër kërcënimeve ajrore.
Deri në vitet 1950, armët që gjuanin me municione balistike që varionin nga 7.62 mm (.30 in) deri në 152.4 mm (6 in) ishin armët standarde; raketat e drejtuara më pas u bënë dominuese, përveç në rrezet më të shkurtra (si me sistemet e armëve të afërta, të cilat zakonisht përdorin mitraloz rrotullues ose, në sistemet shumë moderne, përshtatje sipërfaqe-ajër të raketave ajër-ajër me rreze të shkurtër veprimi, shpesh të kombinuara në një sistem me mitraloz rrotullues).
Haugesund (qytet)
Haugesund është qytet në qarkun Rogaland, Norvegji. Qyteti ka pasur 43,909 banorë më 2015. Në Haugesund gjendet e vetmja statujë e Marilyn Monroe, e bërë nga Nils Aas. Arsyeja është se babai i Marilyn, Martin Edward Mortensen, vjen nga Haugesund.
Dhuratë nga Naim Frashëri
Dhuratë nga Naim Frashëri tregime me autor Sadik Muraj. Botuar në Tiranë nga shtëpia botuese "Naim Frashëri", në vitin 1980. Faqet e librit 69.
Poezi (Dritëro Agolli)
Poezi me autor Dritëro Agolli, zgjodhi Rexhep Qosja, red. Rrahman Dedaj. Botuar në Prishtinë në vitin 1971 nga "Rilindja". Libri ka 282 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Ramiz Merko
Ramiz Merko (i lindur në vitin më 12 Prill 1957 në Strugë) është një politikan shqiptar i Maqedonisë në rradhët e BDI-së.
Merko ka qenë kryetari i komunës së Strugës gjatë periudhës 2005-2013 dhe ka qenë deputet në Asamblenë e Republikës së Maqedonisë gjatë periudhës 2014-2016.
Në 2017, ai u zgjodh ministër pa portofol në qeverinë e Zoran Zaevit sid dhe në të njëjtën kohë shërbeu si president i degës së BDI-së në Strugë. Ndërkohë që ishte profesor në Universitetin e Strugës, inspektoriati shtetëror i edukimit përcaktoi se ai po punonte me një doktoratë të pavlefshme por nuk ngriti kallëzim penal ndaj tij.
Në zgjedhjet lokale të 2017-ës, ai mposhti kundërshtarin e tij nga rradhët e Aleancës për Shqiptarët, Zijadin Selën, duke u bërë kryebashkiak i Strugës për herë të tretë.
Beaurain
Beaurain është një komunë në Francë. Beaurain bën pjesë në departamentin Nord të rajonit Nord-Pas-de-Calais. Komuna ka një popullsi prej 231 banorë dhe sipërfaqe 1.01 km².
Arti antik romak
Arti Romak: Kur dhe Ku
Arti grek sigurisht që kishte një ndikim të fuqishëm në praktikën romake; poeti romak Horaci tha me famë se "Greqia, rob, e zuri rob fitoren e saj të egër", që do të thotë se Roma (megjithëse pushtoi Greqinë) adaptoi pjesën më të madhe të trashëgimisë kulturore dhe artistike të Greqisë (si dhe importoi shumë nga veprat e saj më të famshme). Alsoshtë gjithashtu e vërtetë që shumë Romakë porositën versione të veprave të famshme Greke nga shekujt e hershëm; kjo është arsyeja pse ne shpesh kemi versione prej mermeri të bronzave të humbur grekë si Doryphoros nga Polykleitos.Romakët nuk besuan, si ne sot, që të kesh një kopje të një vepre arti kishte ndonjë vlerë më të vogël se të kesh origjinalin. Kopjet, megjithatë, ishin më shpesh variacione sesa kopje të drejtpërdrejta, dhe ato kishin bërë ndryshime të vogla në to. Ndryshimet mund të bëhen me humor, duke marrë elementin serioz dhe të zymtë të artit grek dhe duke e kthyer atë në kokë. Kështu, për shembull, një skulpturë e famshme e tmerrshme helenistike e satyrit Marsyas që po pushohej u shndërrua në një dhomë ngrënie romake në një dorezë thike (aktualisht në Muzeun Arkeologjik Kombëtar në Perugia). Një thikë ishte vetë elementi që do të ishte përdorur për të ndezur satirin e varfër, duke demonstruar jo vetëm njohuritë e pronarit për mitologjinë greke dhe statujën e rëndësishme, por edhe një sens të errët të humorit. Nga raportimi i drejtpërdrejtë i Grekëve tek artikulli luksoz utilitar dhe me humor i një entuziasti Romak, Marsyas bëri mjaft udhëtimin. Por artisti romak nuk po kopjonte thjesht. Ai po adaptohej gjithashtu në një mënyrë të ndërgjegjshme dhe brilante. Preciselyshtë pikërisht kjo aftësi për të përshtatur, konvertuar, kombinuar elemente dhe për të shtuar një prekje humori që e bën artin romak romak.
Republika e Romes
Themelimi mitik i Republikës Romake supozohet të ketë ndodhur në 509 pes, kur perandori i fundit etrusk, Tarquinius Superbus, u përmbys. Gjatë periudhës Republikane, Romakët qeveriseshin nga gjykatës të zgjedhur çdo vit, dy konsujt ishin më të rëndësishmit midis tyre dhe Senati, i cili ishte organi qeverisës i shtetit. Përfundimisht sistemi u prish dhe luftërat civile pasuan midis viteve 100 dhe 42 p.K. Luftërat më në fund morën fund kur Oktaviani (më vonë i quajtur Augustus) mundi Mark Antonin në Betejën e Actiumit në 31 p.e.s.Në periudhën Republikane, arti u prodhua në shërbim të shtetit, duke përshkruar sakrifica publike ose duke festuar fushata ushtarake fitimtare (si Monumenti i Aemilius Paullus në Delphi). Portretet lartësonin qëllimet komunale të Republikës; punë e vështirë, moshë, mençuri, të jesh udhëheqës dhe ushtar i komunitetit. Patronët zgjodhën që të përfaqësoheshin vetë me kokë tullace, hundë të mëdha dhe rrudha shtesë, duke demonstruar se ata kishin kaluar jetën e tyre duke punuar për Republikën si qytetarë model, duke spikatur mençurinë e tyre të fituar me çdo brazdë të ballit. Tani e quajmë këtë stil portreti veristik, duke iu referuar tipareve hiper-natyraliste që theksojnë çdo të metë, duke krijuar portrete individësh me personalitet dhe thelb.Ngritja e Augustit në pushtet në Romë sinjalizoi fundin e Republikës Romake dhe formimin e sundimit Perandorak. Arti romak tani u vu në shërbim të grumbullimit të sundimtarit dhe familjes së tij. Ajo gjithashtu kishte për qëllim të tregonte ndryshime në udhëheqje. Periudhat kryesore në artin perandorak romak janë emëruar pas sundimtarëve individualë ose dinastive kryesore, ato janë:
Julio-Claudian (14-68 e.s.)
Trajanic (98-117 e.s.)
Hadrianic (117-138 e.s.)
Antonine (138-193 e.s.)
Severan (193-235 e.s.)
Soldier Emperor (235-284 e.s.)
Konstantinian (307-337 e.s.)
Arti perandorak shpesh iu përgjigj artit klasik të së kaluarës. "Klasike", ose "Klasifikimi", kur përdoret në lidhje me artin romak i referohet gjerësisht ndikimeve të artit grek nga periudhat klasike dhe helenistike (480-31 p.K.E.). Elementet klasifikuese përfshijnë vijat e lëmuara, pëlhura elegante, trupat e idealizuar nudo, format shumë natyraliste dhe përmasat e ekuilibruara që grekët kishin përsosur përgjatë shekujve të praktikës.Augustus dhe dinastia Julio-Claudian ishin veçanërisht të dashur për të përshtatur elementet klasike në artin e tyre. Augustus i Primaporta u bë në fund të jetës së Augustit, megjithatë ai përfaqësohet si rinor, i idealizuar dhe jashtëzakonisht i pashëm si një atlet i ri; të gjitha shenjat dalluese të artit klasik. Perandori Hadrian ishte i njohur si një fitelin, ose adhurues i të gjitha gjërave greke. Vetë perandori filloi të sportonte një "mjekër filozofi" grek në portretet e tij zyrtare, të padëgjuara para kësaj kohe. Dekori në Vilën e tij të tërbuar në Tivoli përfshinte kopje mozaiku të pikturave të famshme Greke, të tilla si Beteja e Centaurs dhe kafshët e egra nga piktori legjendar grek antik Zeusi.Më vonë arti Perandorak u largua nga ndikimet e mëparshme Klasike dhe arti Severan sinjalizon kalimin në artin e Antikitetit të Vonë. Karakteristikat e artit antik të vonë përfshijnë frontalitetin, ngurtësinë e pozës dhe perdes, vija të shpuara thellë, më pak natyralizëm, përmasat e mbledhjes dhe mungesën e individualizmit. Shifrat e rëndësishme shpesh janë pak më të mëdha ose vendosen mbi pjesën tjetër të turmës për të treguar rëndësinë.Në panelet lehtësuese nga Harku i Septimius Severu nga Lepcis Magna, Septimius Severus dhe djemtë e tij, Caracalla dhe Geta hipin në një qerre, duke i shënuar ata nga një det ndryshe uniform me figura të përsëritura, të gjitha të veshura me të njëjtën draperie të stilizuar dhe të sheshtë. Ka shumë ndryshime ose individualizëm në figura dhe të gjitha ato janë të ngurta dhe të gdhendura me vija të thella e të plota. Ka një lehtësi për të lexuar veprën; Septimius është i vendosur në qendër, midis djemve të tij dhe pak më i gjatë; të gjitha figurat e tjera drejtojnë sytë e shikuesit drejt tij.Arti konstantinas vazhdoi të integronte elementët e Antikitetit të Vonë që ishin futur në periudhën Severan, por ato tani janë zhvilluar edhe më tej. Për shembull, në panelin e ndihmës oratio në Harkun e Konstandinit, figurat janë edhe më të mbledhura, të orientuara frontalisht, të ngjashme me njëra-tjetrën, dhe ka një mungesë të qartë të natyralizmit. Përsëri, mesazhi ka për qëllim të kuptohet pa hezitim: Konstandini është në pushtet.
Kush e bëri artin romak?
Ne nuk dimë shumë se kush e bëri artin romak. Artistët sigurisht që kanë ekzistuar në antikitet, por ne dimë shumë pak për ta, veçanërisht gjatë periudhës romake, për shkak të mungesës së provave dokumentare të tilla si kontrata ose letra. Çfarë dëshmish kemi, siç është Historia Natyrore e Plini Plakut, u kushton pak vëmendje artistëve bashkëkohorë dhe shpesh përqendrohet më shumë tek artistët grekë të së kaluarës. Si rezultat, studiuesit nuk u referohen artistëve të veçantë, por i konsiderojnë ata përgjithësisht, si një grup kryesisht anonim.
Çfarë bënë ata?
Arti romak përfshin artin privat të bërë për shtëpitë romake, si dhe artin në sferën publike. Shtëpia elitare romake i dha një mundësi pronarit të shfaqte pasurinë, shijen dhe arsimimin e tij për vizitorët, personat në ngarkim dhe klientët e tij. Meqenëse shtëpitë romake vizitoheshin rregullisht dhe duhej të shikoheshin, dekorimi i tyre ishte i një rëndësie të madhe. Pikturat në mur, mozaikët dhe shfaqjet skulpturore u përfshinë të gjitha pa probleme me sende të vogla luksoze si figura prej bronzi dhe lojë me birila argjendi. Tematika varionte nga bustet e paraardhësve të rëndësishëm deri te skenat mitologjike dhe historike, natyra të paqarta dhe peisazhe - të gjitha për të krijuar idenë e një mbrojtësi erudit të zhytur në kulturë.Kur Romakët vdiqën, ata lanë pas figura që i identifikonin ata si individë. Imazhet funerale shpesh theksonin tiparet unike fizike ose tregtinë, partnerët ose perënditë e preferuara. Arti funerator romak përfshin disa media dhe të gjitha periudhat dhe rajonet. Ai përfshinte buste portretesh, lehtësime muri të vendosura në varre të grupeve të klasës punëtore (si ato në Ostia) dhe varre elitare të zbukuruara (si Via delle Tombe në Pompei). Përveç kësaj, ishin pikturuar portrete Faiyum të vendosura në mumiet dhe sarkofagët. Për shkak se vdekja preku të gjitha nivelet e shoqërisë - burra dhe gra, perandorë, elita dhe të liruar - arti funerale regjistroi përvojat e ndryshme të popujve të ndryshëm që jetuan në Perandorinë Romake.Sfera publike është e mbushur me vepra të porositura nga perandorët, siç janë portrete të familjes perandorake ose shtëpi banjosh të zbukuruara me kopje të statujave të rëndësishme Klasike. Ka edhe vepra përkujtimore si harqet dhe kolonat triumfale që shërbyen një funksion didaktik, si dhe një festë. Harqet dhe kolonat (si Harku i Titit ose Kolona e Trajanit), shënuan fitoret, përshkruanin luftën dhe përshkruanin jetën ushtarake. Ata gjithashtu zbuluan tokat e huaja dhe armiqtë e shtetit. Ata gjithashtu mund të përshkruajnë sukseset e një perandori në politikën e brendshme dhe të jashtme sesa në luftë, të tilla si Harku i Trajanit në Benevento. Arti fetar përfshihet gjithashtu në këtë kategori, të tilla si statujat e kultit të vendosura në tempujt Romakë që qëndronin për hyjnitë që përfaqësonin, si Venera ose Jupiteri. Zotat dhe fetë nga pjesët e tjera të perandorisë gjithashtu morën rrugën për në kryeqytetin e Romës duke përfshirë perëndeshën egjiptiane Isis, perëndinë persiane Mithras dhe në fund të fundit krishterimin. Secila prej këtyre feve solli grupet e veta unike të figurave për të informuar adhurimin e duhur dhe për të udhëzuar ndjekësit e sektit të tyre.Mund të jetë e vështirë të përcaktohet saktësisht se çfarë është romake në lidhje me artin romak, por është aftësia për të përshtatur, për të marrë dhe për të kombinuar në mënyrë unike ndikimet gjatë praktikës shekuj që e bën artin romak të veçantë.
Referimet
Clarke, John R. Art in the Lives of Ordinary Romans: Visual Representation and Non-Elite Viewers in Italy, 100 B.C-A.D. 315. Los Angeles: University of California Press, 2003.
Kleiner, Fred S. A History of Roman Art. Belmont: Thomson Wadsworth, 2007.
Ramage, Nancy H., and Andrew Ramage. Roman Art: Romulus to Constantine. Fifth Edition. New Jersey: Prentice Hall, Inc., 2008.
Stewart, Peter. The Social History of Roman Art. New York: Cambridge University Press, 2008.
Zanker, Paul. Roman Art. Los Angeles: J. Paul Getty Museum, 2010.
Afërsia e largësisë
Afërsia e largësisë libër me autor Nexhat Halimi, red. Rrahman Dedaj. Botuar në Prishtinë në vitin 1971 nga "Rilindja". Libri ka 64 faqe.
Qarku Saint-Lô
Qarku Saint-Lô është një qark në Francë.
Vula e Solomonit
Vula e Sylejmanit ose Unaza e Solomonit (hebraisht: חותם שלמה, Ḥotam Shlomo; arabisht: خاتم سليمان, Khātam Sulaymān) është unaza e vulosur legjendare që i atribuohet mbretit izraelit, Solomonit, në traditat mistike mesjetare, nga e cila u zhvillua paralelisht brenda misticizmit hebre, misticizmit islamik dhe okultizmit perëndimor.
Shpesh përshkruhet në formën e një pentagrami ose një heksagrami. Në njohuritë fetare, unaza përshkruhet në mënyra të ndryshme se i ka dhënë Solomonit fuqinë për të komanduar të mbinatyrshmen, duke përfshirë shedimin dhe xhindin, dhe gjithashtu aftësinë për të folur me kafshët. Për shkak të urtësisë proverbiale të Solomonit, ai u pa si një amulet ose hajmali, ose një simbol apo karakter në magjinë mesjetare dhe magjinë e Rilindjes, okultizmin dhe alkiminë.
Vula është paraardhësi i Yllit të Davidit, një simbol hebre, dhe në veksillologjinë moderne, shfaqet në Flamurin e Izraelit. Pentagrami në flamurin e Marokut gjithashtu përfaqëson vulën.
Diçka po ndodh
Diçka po ndodh libër me autor Ibrahim Kadriu, red. Rrahman Dedaj. Botuar në Prishtinë në vitin 1972 nga "Rilindja". Libri ka 74 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Alland'Huy
Alland'Huy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Banesa e Xhevat e Xhafer Xhangos
Banesa e Xhevat e Xhafer Xhangos është një monument i trashëgimisë kulturore në Tatzat, rrethi i Delvinës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr.266/1, Datë 16.02.1979".
Bitche
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Butros Butros-Gali
Ai ishte i gjashti Sekretari i Përgjithshëm i Organizatës së Kombeve të Bashkuara (OKB-së), që nga janari 1992 deri në dhjetor 1996.
Bitche
Bitche (Lorena Frankoniane dhe Gjermanisht : Bitsch ; Shqip: Biçi) është aktualisht një komunë në departamentin Moselle, rajoni administrativ i Grand Est. Është kryeqyteti i Pays de Bitche dhe selia e Kantonit të Bitche dhe komunës së komunave du Pays de Bitche.
Qyteti i përket Parkut Natyror Rajonal të Vosgesit Verior dhe vlerësohet me 4 lule në qytete dhe fshatra në konkurrencën e lulëzimit. Popullsia e qytetit në regjistrimin e vitit 2013 ishte 5,225 banorë.
Marrëdhëniet ndërkombëtare
Në vitin 2021, faqja e qytetit në Facebook u hoq dhe u rivendos.
Ylli Tomorri
Ylli Tomorri ish volejbollist i ekipit të Partizanit gjatë viteve 1965-1980, si dhe i ekipit kombëtar të volejbollit në vitet 1973-1975.
Më pas, fillon karieren prej traineri në moshë shumë të re me ekipin e të rinjve të Partizanit në volejboll për meshkuj në vitin 1980.
Në 1981, merr drejtimin e ekipit të “Studentit”, duke e kthyer në ekipin më të suksesshëm në parketin e volejbollit për meshkuj në 3 dekadat që e drejtoi atë, duke fituar 15 kampionate dhe 17 kupa të Shqipërisë.
Nga viti 2016 është rikthyer si trainer tek “Partizani”, duke fituar 3 kampionate e 4 kupa të Shqipërisë.
Trainer i ekipit kombëtar të volejbollit për meshkuj 1991-2016.
Barrais-Bussolles
Barrais-Bussolles është një komunë në Francë. Barrais-Bussolles bën pjesë në departamentin Allier të rajonit Auvergne. Komuna ka një popullsi prej 211 banorë dhe sipërfaqe 25.34 km².
Shqetësimi i vargut
Shqetësimi i vargut libër me autor Haxhi Vokshi, red. Rrahman Dedaj. Botuar në Prishtinë në vitin 1971 nga "Rilindja". Libri ka 62 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Belvèze
Belvèze është një komunë në Francë. Belvèzebën pjesë në departamentin Tarn-et-Garonne të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 219 banorë dhe sipërfaqe 13.88 km².
Barran
Barran është një komunë në Francë. Barran bën pjesë në departamentin Gers të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 724 banorë dhe sipërfaqe 52.82 km².
Qarku Saint-Malo
Qarku Saint-Malo është një qark në Francë, dhe është pjesë e departamentit Ille-et-Vilaine.
Pedagogjia e Valdorfit
Perkufizimi
Pedagogjia valdorfiane (eng:Waldorfeducation, ger:Waldorfpädagogik, rus: Вальдорфская педагогика) ose shkolla valdorfiane, e njohur gjithashtu edhe si Shkolla e Steinerit, bazohet në filozofinë pedagogjike të Rudolf Steinerit. Pedagogjia e tij thekson rolin e imagjinatës në procesin mësimor, duke u përpjekur për integrimin e plotë të zhvillimit intelektual, praktik dhe artistik të nxënësve në mësim. Koncepti i tij mbi arsimin ishte nën ndikimin e pikëpamjeve pedagogjike të pedagogut të shquar gjerman të shekullit të nëntëmbëdhjetë, Johan Fridrih Herbartit, megjithëse Steineri e kritikoi Herbartin për neglizhimin e rëndësisë së edukimit të vullnetit dhe të ndjenjave, në raport me edukimin e intelektit. Esenca e mësimdhënies në valdorf shkollat dhe kopshtet fëmijërore qëndron në edukimin e plote të kokës, zemrës dhe dorës (Eng: Head, Heart and Hand) me të cilën qasje synohet të zhvillohen sferat intelektuale, emocionale si dhe ajo e vullnetit të fëmijëve.
Historiku
Pedagogjia dhe shkolla valdorfiane ze fill më 1919, kur Emil Molt, si drejtor i Fabrikës së Cigareve Waldorf - Astoria në Shtutgard kërkoi nga Rudolf Steiner që për nevojat e fëmijëve të punetorëve të themelonte dhe të drejtonte një shkollë,[xv] Steineri u pajtua nën këto katër kushte:
- Shkolla duhej të ishte e hapur për të gjithë fëmijët;
- Ajo duhej të ishte koedukative (mikste);
- Ajo duhej të ishte një shkollë e unifikuar me një kohëzgjatje prej dymbëdhjetë vjetësh; dhe
- Mësuesit, të cilët do të punonin drejtpërdrejt me fëmijët, duhej të merrnin një rol udhëheqës në drejtimin e shkollës, me një minimum të ndërhyrjeve qeveritare apo ekonomike.
Nën këto rrethana, më 7 shtator të vitit 1919 në Shtutgard të Gjermanisë, filloi aktivitetin e saj shkolla e parë e tipit valdorfian. Që nga fillimi i paraqitjes së shkollave valdorfiane vërehet ndikimi i pikëpamjeve pedagogjike të pedagoges italiane Marije Montesori, ashtu siq vërehen edhe ndikimet e pikëpamjeve pedagogjike të pedagoges suedeze Ellen Key dhe ndikimi i shkollës së punës të pedagogut gjerman Georg Kershenshtajnerit. Brenda një periudhë prej një dekade, pas themelimit të institucionit të pare valdorfian, u hapën edhe një varg shkollash të tjera valdorfiane si p.sh: Cologne, Gjermani (1921), Shkolla e Lartë në Dornach, Zvicër (1921), King's Langley, Hertfordshire, Angli (1922, Hamburg, Gjermani (1922), Esen, Gjermani (1922) (mbyllur më 1936), Hagë, Holandë (1923), London, Angli (1925), Basel, Zvicër (1926), Oslo, Norvegji (1926), Hanover, Gjermani (1926), Budapest, Hungari (1926), Zurich, Zvicër (1927), Gloucester, Angli (1927), Berlin, Gjermani (1928), New York, SHBA (1928), Vjenë, Austri (1929), Bergen, Norvegji (1929), Dresden, Gjermani (1929). Më vonë institucionet edukative dhe arsimore të tipit valdorfian u hapën edhe në Kanada dhe vende të tjera evropiane dhe më gjërë, si në Spanjë, Turqi, Rusi, Egjipt, Afrikë e Jugut, Australi, Zelandë të Re, Brazil, Indi, Kinë, etj.
Sot në mbarë botën janë rreth 1000 waldorf shkolla të pavarura, rreth 2000 kopshte fëmijësh (kindergarten) dhe 646 qendra të arsimit special. Përveq këtyre, në vende të ndryshme të botës, ekzistojnë edhe waldorf shkolla publike. charter shkolla dhe akademi të tipit waldorfian. Këto institucione janë të shpërndara në mbi 60 shtete të ndryshme të botës në 5 kontinente. Disa shkolla valdorfiane kanë qenë dhe janë të lidhura edhe me UNESCO (UNESCO Associated Schools Project Network).
Montcy-Saint-Pierre
Lidhje të jashtme
Montcy-Saint-Pierre Montcy-Saint-Pierre
Belvèze-du-Razès
Belvèze-du-Razès është një komunë në Francë. Belvèze-du-Razèsbën pjesë në departamentin Aude të rajonit Languedoc-Roussillon. Komuna ka një popullsi prej 827 banorë dhe sipërfaqe 4.52 km².
Banesa Shtetërore (ish Banesa e Alush Dizdarit)
Banesa Shtetërore (ish Banesa e Alush Dizdarit) është një monument i trashëgimisë kulturore në Rusan, rrethi i Delvinës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "Nr.266/1. Datë . 16.02.1979".
William Bright
William Bright (13 gusht 1928, Oxnard, Kalifornia - 15 tetor 2006, Louisville, Kolorado) ishte një gjuhëtar amerikan i specializuar në gjuhët Gjuha amerikane dhe aziatike dhe linguistikë përshkruese.
Bright fituar një diplomë bachelor në gjuhësi në 1949 dhe një doktoraturë në të njëjtën fushë në 1955, të dy nga Universiteti i Kalifornisë, Berkeley. Ai ishte profesor i linguistikës dhe antropologjisë në UCLA nga viti 1959 deri në vitin 1988. Më pas u zhvendos në Universitetin e Kolorados në Boulder, ku mbeti në fakultet deri në vdekjen e tij.
Bright ishte një autoritet në gjuhët amtare dhe kulturat e Kalifornisë, dhe ishte i njohur veçanërisht për punën e tij në Karuk, një gjuhë amtare amerikane nga Kalifornia veri-perëndimore. Studimi i tij i gjuhës ishte i pari që u zhvillua nën kujdesin e Studimit të Kalifornisë dhe Gjuhëve të Tjera Indiane. Ai u bë një anëtar nderi i fisit Karuk - i huaji i parë që u nderua aq shumë - në njohjen e përpjekjeve të tij për të dokumentuar dhe ruajtur gjuhën e tyre që çoi në ringjalljen e saj. Bright ishte gjithashtu i njohur për kërkimet e tij mbi gjuhët amtare Gjuha Nahuatl, Kaqchikel, Luiseño, Ute, Wishram, dhe Yurok, dhe gjuhët e Azisë Jugore Lushai, Kanadë, Tamil dhe Tulu. Vëmendje të veçantë janë kontributet e tij toponimike në njohuritë rreth emrave të vendeve dhe rëndësisë së tyre gjuhësore për fiset dhe grupet e Kalifornisë.
Bright ishte redaktor i gjuhës, revista e Shoqërisë linguistike të Amerikës, 1966-1988 dhe e gjuhës në shoqëri 1993-1999. Ai ishte redaktor themelues i gjuhës dhe shkrimit të shkruar, të cilin e redaktoi nga viti 1997 deri në 2003. Ai shërbeu si president i Shoqërisë Gjuhësore të Amerikës në vitin 1989.
Ai ishte babai i autorit Susie Bright. Në jetën e tij të mëvonshme, ai ishte i martuar me Lise Menn. Ai vdiq nga një tumor i trurit.
Barrancoueu
Barrancoueu është një komunë në Francë. Barrancoueu bën pjesë në departamentin Hautes-Pyrénées të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 32 banorë dhe sipërfaqe 3.8 km².
Çakalli Indokinez
Çakalli Indokinez (Canis aureus cruesemanni), i njohur gjithashtu si çakalli Siamez dhe çakalli i artë i Azisë Juglindore, është një nënlloj i çakallit të artë, i shpërndarë në Tajlandë, Birmani dhe Vietnam.
Taksonomia
Klasifikimi taksonomik i çakallit Indokinez si një nënlloj më vete u kundërshtua nga disa autorë që deklaruan se klasifikimi i tij u bazua vetëm nën vëzhgimet e disa kafshëve në kafaze. Më vonë u klasifikua si një nënlloj i Canis aureus në Llojet e Gjitarëve të Botës (botimi III) që u botua në 2005.
Përshkrimi
Çakejtë Indokinezë janë më të vegjël në përmasa krahasuar me çakejtë Indianë, që peshojnë deri në 8 kg. Gëzofi tyre ngjan shumë me atë të qenit.
Ekologjia dhe sjellja
Çakalli Indokinez shtrihet në zonat malore, pranë fermave ose pyjeve të banuara nga njerëzit. Preja e tyre përfshin kafshë të vogla si zogjë, zvarranikë dhe bretkosa, por edhe fruta.
Ata mund të jenë aktivë si ditën ashtu edhe natën. Çakejtë Indokinezë janë krijesa të vetmuara, por mashkulli dhe femra afrohen bashkë gjatë sezonit të çiftëzimit. Ai ka pak grabitqarë natyrorë, megjithëse qentë e egër Aziatikë janë burimi kryesor i vdekshmërisë së tyre.
Kalaja e Delvinës
Kalaja e Delvinës është një monument i trashëgimisë kulturore në Delvinë, rrethi i Delvinës, në qarkun e Vlorës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkeologji", i miratuar me numër "Nr.68/7. Datë . 30.05.1970".
Barras, Alpes-de-Haute-Provence
Barras është një komunë në Francë. Barras bën pjesë në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Komuna ka një popullsi prej 156 banorë dhe sipërfaqe 20.8 km².
Mézières
Mézières është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Étion
Étion është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Lidhje të jashtme
Étion Étion
Tony Tony Chopper
parapamje Tony Tony Chopper (トニートニー・チョッパー Tonī Tonī Choppā) është personazh fitkiv në anime dhe manga One Piece. Ai është doktor në Ekuipazhin e Kapelës prej Kashte.
Chopper është dre verior i cili ka ngrënë frutin Njeri-Njeri që e lejon atë të transformohet në formën e njeriut sipas dëshirës. Ai erdhi nga Ishulli Drum, ku mësoi se si të bëhej mjek, dhe është anëtari i parë i ekuipazhit që lindi në Grand Line. Ëndrra e tij është që një ditë të bëhet një mjek i aftë për të kuruar çdo sëmundje dhe dëshiron të udhëtojë në të gjithë botën posaçërisht me shpresën për të realizuar këtë ëndërr.
Ai është anëtari i gjashtë i ekuipazhit dhe i pesti që bashkohet me Luffy, si dhe është anëtari më i ri në bord. Ai ka një shpërblim prej 100 beli për shkak të gabimit duke menduar se ai është vetëm një kafshë i ekuipazhit.
Paraqitja
Si gjithë antarët tjerë meshkuj të ekuipazhit, Chopper ka të njëjtën paraqitje gjatë gjithë serisë.
Shumicën e kohës, Chopper është një hibrid njeri/drer verior, me madhësi të vogëlushit, por aftësitë e tij të frutit të detit lejojnë që ai të ndryshojë pamjen e tij në varësi të situatës. Ai mban një kapelë kuqe/rozë me kryq mjekësor anësor, i cili ia dhuroi Hiriluk. Ai gjithashtu mban një çantë me të njëjtin kryq mjekësor anësor si kapelën e tij.
Një mashtrim i vrullshëm është që personazhe të ndryshëm në One Piece mendojnë se Chopper është një tanuki (qen rakun, shpesh i përkthyer thjesht si "një rakun") ndërsa është në Brain Point ose formën hibride. Fjala "tonakai", që është fjala japoneze për "renë", është prej nga rrjedh nga "Toni" në emrin e Chopper. Heavy Point ose forma e tij e njeriut gjithashtu gabohet për një gorillë (ose një burrë dëbore të neveritshëm në vendlindjen e tij).
Chopper tani vesh një kapelë blu, i cili ka një unazë pikash përreth, ndërsa kapela ka kopsa që varen nga ajo. Ai e vesh këtë mbi kapelen e tij të vjetër rozë. Ai gjithashtu vesh një majë tanke të bardhë dhe të verdhë vertikale, të cilën e heq kur e shndërron në pikën e rëndë, dhe një palë pantallona të shkurtra portokalli. Përveçse është pak më i hollë dhe leshi i tij po ndryshon nga kafja e errët në një ngjyrë kafe të lehte, forma e Chopper Brain Point nuk ka ndryshuar. Forma e tij Walk Point (renë) është rritur në mënyrë të konsiderueshme, tani duke qenë afërsisht aq e gjatë sa Ussop. Brirët e tij janë më të mëdhenj, ai ka më shumë muskuj dhe leshi i tij është më i gjatë. Heavy Point i tij është bërë jashtëzakonisht më e madhe dhe muskulore. Ai gjithashtu zhvilloi shndërrime të reja përmes hulumtimeve të tij, të cilin debuton në ishullin e Peshk-Njeri, duke përfshirë Kung Fu Point (që ai përdor për të mposhtur ushtarët e Neptunit) dhe një Horn Point të rishikuar (të cilin ai e përdor kundër Darumas).
Personaliteti
Chopper është naiv dhe jashtëzakonisht i ndrojtur ndaj njerëzve të panjohur, shpesh duke vepruar si një fëmijë sepse nuk njeh më mirë. Si Luffy, ai është i mahnitur me lehtësi nga gjërat si trarët, topat dhe aftësitë e fshehura. Ai është një frikacak në raste si Ussop dhe Nami, megjithëse frikacakëria e tij mund t'i atribuohet fëmijërisë së tij dhe mungesës së besimit të përgjithshëm në aftësitë e tij luftarake (një kontrast me frikacakinë e bazuar në vetë-mbijetesë të Nami dhe frikacakinë e bazuar në pasiguri të Usopp). Ai më mirë do të vraponte dhe fshihej se të luftonte, por bëhet më i guximshëm kur të tjerët janë atje për ta mbështetur. Chopper është pak a shumë në një udhëtim për të përcaktuar veten, duke parë pothuajse të gjithë në ekipin e tij si një model roli dhe në disa raste duke imituar sjelljen e tyre, veçanërisht Usopp.
Pas dy viteve, Chopper duket se është rritur më i sigurt, shumë si Usopp. Ai nuk përpiqet më të shihet si një njeri, tani vetëm duke dashur të "jetë një përbindësh që mund ta ndihmojë Luffy". Ai madje është rritur mjaftueshëm i pjekur për të goditur shokët e tij të ekuipazhit, kryesisht Zoro dhe Luffy, kur përpiqen të bëjnë diçka marrëzi ose ekstreme. Ai gjithashtu duket se ka tejkaluar zakonet më të përmendura më lart, por zakoni i tij për t'u përgjuar mbetet akoma.
Chopper është i aftë për romancë, megjithëse nuk tregon interes për femrat njerëzore. Sidoqoftë, ai po skuqej rreth sythit të bukur të renë, Milky, duke vepruar në një mënyrë shumë Sanji me zemra dashurie duke zëvendësuar sytë.
Chopper është një zemër jashtëzakonisht i dashur me natyrën, Chopper është një mik i shoqërueshëm dhe shoqërues i kujdesshëm i cili do të përpiqet çdo gjë për të kapërcyer një detyrë të dhënë nga ekipi i tij. Edhe kur ishte ndihmës i Hirilukut, ai do të shkonte në gjatësi ekstreme vetëm për të marrë një kërpudha të cilën ai mendonte se do të kuronte sëmundjen kronike të Hiriluk.
Chopper duket se po i fal shumë ata që i afrohen, sepse kur Usopp dëshironte të ribashkohej në ekuipazh në fund të Enies Lobby arc, ai i thirri Luffy dhe Zoro, megjithëse ata po e injoronin plotësisht atë.
Ëndrra e tij është të realizojë besimin e mentorit të tij të ndjerë, se nuk ka ndonjë sëmundje të pashërueshme, dhe të bëhet një mjek që mund të shërojë çdo sëmundje. Për këtë qëllim, natyra e tij fëminore zhduket sa herë që kërkohen aftësitë e tij mjekësore. Ai nuk heziton të paktën në asnjë veprim në lidhje me mirëqenien e pacientëve të tij.
Një ndjekës jashtëzakonisht i përkushtuar i Betimit të Hipokratit, Chopper beson fuqimisht se detyra e një mjeku duhet të ndihmojë në shpëtimin e njerëzve dhe zemërohet kur dikush trajton jetën pa respektin e duhur. Kjo ishte arsyeja pse ai u zemërua shumë për ish-heroin e tij, Dr. Hogback, kur trajtoi jetën dhe vdekjen e pacientëve dhe Zombies, aq pashpirt. Ai gjithashtu u tërbua plotësisht në Caesar Clown për rrëmbim dhe eksperimente ndaj fëmijëve, si dhe për t'i bërë ata të varur nga droga. Duke iu bindur bindjeve të tij, Chopper do të ndihmonte lehtësisht çdo viktimë të dëmtuar ose pacientë me të cilin haset dhe e bën atë me një vendosmëri të jashtëzakonshme. Ai ishte i vendosur të ndihmonte Mocën dhe fëmijët e tjerë që u mashtruan të bëhen lëndë provuese në eksperimentet vdekjeprurëse të Ceasar. Në mënyrë të ngjashme, Chopper nuk harroi kohë për të trajtuar Fisin Mink pasi ato u shkatërruan brutalisht nga Piratët e Bishave. Gjithashtu, Chopper mban pozicionin e tij si mjek në lidhje të lartë dhe do të shqetësohet nëse ai nuk arriti të shpëtojë dikë. Kur Luffy ishte në prag të vdekjes nga ngrënia e lëkurës së një peshku helmues, Chopper provoi çdo antidot pa sukses, duke bërë që ai të pretendonte se nuk kishte të drejtë ta quante veten mjek.
Për shkak të moralit të tij, Chopper është inatosur nga ata që përdorin sëmundje artificiale si armë siç bëjnë Piratët e Bishave me virusin Mummy.
Chopper ka një dhëmb të ëmbël dhe mund të jetë po aq i pangopur si Luffy kur bëhet fjalë për të ngrënë ëmbëlsirat. Krahas Luffy, ai ishte ekstazik kur mbërriti në Vendin Totto, i cili është bërë tërësisht nga ëmbëlsirat dhe madje përpiu një kafene të tërë me çokollatë në Ishullin Kakao. Ndërsa Chopper dhe Carrot u fshehën brenda tortës gjigande të dasmës gjatë misionit për të shpëtuar Vinsmokes, Chopper e ha vazhdimisht atë pa ndalesë.
Ai ende ka një ndjenjë mosbesimi për njerëzit që nga rinia e tij, dhe shpesh do fyerje të drejtpërdrejtë dhe të pretendojë se komplimentet nuk e bëjnë atë të lumtur edhe pse padyshim që është i lumtur për këtë (ai fillon të bëjë vallëzimin "Dirty Old Man" i cili ishte pak nga komediani i famshëm japonez Ken Shimura, i cili u bë një mashtrim vrapues). Të paktën një herë, Chopper e ka bërë këtë vallëzim ndërsa ishte në Monster Point, në këtë rast nuk dukej bukur dhe vetëm arriti të shqetësonte Usopp, i cili kishte bërë që Chopper të reagojë në këtë mënyrë duke lavdëruar dobinë e tij të re për të qenë në gjendje të kontrollojë tani këtë formë.
Një tjetër nga shprehitë e Chopper është shikimi i tij i kundërt i karikaturave, ku ai qëndron prapa një muri ose një porte dhe i shikon njerëzit, duke u përpjekur të mos shihet prej tyre. Fatkeqësisht, ai nuk e fsheh trupin e tij pas murit dhe si rezultat, trupi i tij është i dukshëm dhe vetëm gjysma e fytyrës së tij është e fshehur.
Një mashtrim i vrapuar është se Chopper do të besojë pothuajse për çdo gjë që ai dëgjon, duke e bërë atë pre të lehtë për tregimet e Usopp dhe maskimin e tij "Sogeking". Ai gjithashtu besoi Nami kur ajo gënjeu Lola për të qenë njeri, edhe pse e vërteta ishte shumë e qartë. Në fakt, derisa Jinbe deklaroi ndryshe, ai mendoi se detyra e kapitenit nuk ishte të dëgjonte askënd. Chopper gjithashtu besoi se ekuipazhi i rrejshëm i Kapelës prej Kashte ishin të vërtetë pavarësisht se ata nuk dukeshin asgjë si homologët e tyre të vërtetë.
Ai gjithashtu ka tendencë të panikojë shpejt, dhe më pas, le disa fakte thelbësore të heqin mendjen. Një shembull është kur ka dikë që është lënduar, ai shpesh panikon dhe bërtet "Thirrni një doktor !!". Nuk është deri sa ai të kuptojë se ai është mjeku që ai fillon të priret për të dëmtuarin. Një tjetër është kur ai (dhe Brook) hidhen në ujë pa hezituar të shpëtojë Luffy nga mbytja, vetëm për t'u mbytur me të (pasi fruti i detit që ai kishte ngrënë e bën të pamundur për të notuar). Ai, së bashku me Brook dhe Luffy, përfundojnë duke u shpëtuar nga anëtarët e tjerë të ekuipazhit.
Aftësitë
Si një doktor i ekuipazhit, Chopper rrallë bën punë si rregullimi i anijes ose drejtimi i saj. Sidoqoftë, për shkak të mungesës së përvojës së tij të betejës ose stërvitjes zyrtare (si dhe efektit të kufizuar të kohës së tij Rumble Ball) Chopper fillimisht u konsiderua pjesë e "Treshja e Dobët" së bashku me Nami dhe Usopp. Kjo shtrihet kryesisht në mungesën e tij të betejës intuita dhe naiviteti në atë kohë, megjithëse tregohet se ai është bërë shumë më i aftë pas dy viteve të stërvitjes në Mbretërinë Torino.
Përkundër sjelljes së tij të frikshme të zakonshme, Chopper tregohet se ka një vullnet të fortë pasi i rezistoi një shpërthimi të Haoshoku Haki nga Big Mom.