Vastu_shastra
Përshtatja dhe përdorimi modern
Vastu shastra përfaqëson një grup konceptesh dhe njohurish të lashta për shumë arkitektë modernë, një orientues por jo një kod i ngurtë. Mandala e rrjetës katrore shihet si një model organizimi, jo si një planimetri themelesh. Tekstet e lashta Vastu shastra përshkruajnë planimetrinë e lidhjeve funksionale dhe përshtatjet alternative për dhoma ose ndërtesa të ndryshme dhe shërbimet, por nuk janë një koleksion arkitekturor detyrues. Sachdevi dhe Tillotsoni pohojnë se mandala është një orientues dhe duke përdorur konceptin e mandalas së Vastu shastrës nuk do të thotë se çdo dhomë ose ndërtesë ka për tu bërë katrore. Tema qendrore vërtitet rreth elementeve thelbësore të hapësirës qendrore, zonave periferike, drejtimeve sipas dritës së diellit dhe funksionet e lidhura me hapësirat. Masterplani i qytetit të roztë të Jaipurit në Raxhastan u parashikua nga mbreti i Rajputit, Jai Singhu dhe u ndërtua në vitin 1727, pjesërisht mbi parimet e Vastu Shilpa Shastras. Në mënyrë të ngjashme, projektet e periudhës moderne si të arkitektit Charles Correa që dizenjoi Gandhi Smarak Sangrahalayan në Ahmedabad, Vidhan Bhavanin në Bhopal, dhe Jawahar Kala Kendran në Jaipur, adoptojnë dhe zbatojnë koncepte nga Vastu Shastra Vidya. Në dizajnin e qytetit të Chandigarhit, Le Corbusier përfshiu teori arkitekturore moderne me ato të Vastu shastras. Gjatë periudhës së sundimit kolonial të Indisë, zyrtarët britanikë të urbanistikës qytetase nuk e konsideronin Vastu Vidyan, por shartonin motive të Arkitekturës Mogule dhe dizajne si kubetë dhe harqet e stilit të ndërtesave të Periudhës Viktoriane pa lidhje të përgjithshme të planimetrisë. Kjo lëvizje, më vonë e njohur si Stili Indo-Saraçen, gjendet i organizuar në mënyrë kaotike, por së jashtmi strukturat madhështore në formën e tanishme përdorën stacionet e rëndësishme hekurudhore, ndërtesat e skelave, mbledhjes së taksave dhe zyrat e tjera koloniale në Azinë Jugore. Vastu Shastra Vidya u injorua gjatë ndërtimeve të periudhës koloniale për arsye të ndryshme. Këto tekste shiheshin përgjithësisht si arkaike nga arkitektët e shekullit të XIX dhe të fillimit të shekullit të XX, literatura ishte e padisponueshme duke qenë në një gjuhë të lashtë që nuk flitej ose lexohej nga arkitektët dhe tekstet e lashta morën kohë për të qenë të disponueshëm. Në të kundërt, projektet publike në periudhën koloniale ishin të shtrënguar në hapësira të mbingarkuara dhe kufizimet vendore, si dhe Vastu shastra e lashtë shikohej gjerësisht me paragjykim si bestytnore dhe e ngurtë rreth një rrjete katrore ose materialeve tradicionale të ndërtimit. Sachdevi dhe Tillotsoni pohojnë se këto paragjykime ishin të padrejta, pasi një lexim dhe studim i plotë i literaturës Vastu shastra sugjeron gjerësisht se arkitekti është i lirë të përshtas idetë me materiale të reja ndërtimi, kufizimet vendore dhe në një hapësirë jo katrore. Dizajni dhe plotësimi i qytetit të ri të Jaipurit në fillim të viteve 1700 bazuar mbi tekstet Vastu shastra, mjaft më para se çdo projekt publik i periudhës koloniale, ishte një nga shumë provat. Shembuj të tjerë përfshijnë projektet publike moderne të projektuara nga Charles Correa, si Jawahar Kala Kendra në Jaipur dhe Gandhi Ashram në Ahmedabad. Zgjidhjet Vastu Shastra u përdorur gjithashtu nga Khushdeep Bansali në vitin 1997 në kompleksin parlamentar të Indisë, kur konkludoi se biblioteka e ndërtuar pranë ndërtesës është përgjegjëse për paqëndrueshmërinë politike në vend. Klaus-Peter Gasti pohon se parimet Vastu shastra janë dëshmuar një revival madhor dhe janë përdorur gjerësisht në planifikimin dhe dizajnin e shtëpive individuale, komplekset rezidenciale, tregëtare dhe industriale, si dhe në projektet e rëndësishme publike në Indi, bashkë me përdorimin e ikonografisë dhe artit së lashtë mitologjik të përfshirë në ndërtimet sipas Vastu vidyas.