cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Festivali Folklorik Gjithëkombëtar “I Këndojmë Lirisë”
Çmimet
-Çmimi “Mujë Krasniqi” – Ansambli Folklorik “Mirdita” nga Rrësheni -Vendi i dytë – SHKA “Shotë Galica” nga Drenasi -Vendi i tretë – SHKA “Zëri i Shalës” nga Mitrovica
Viktor Ferraj
Viktor Ferraj skulptor shqiptar. I lindur në Tiranë në vitin 1965, u diplomua për Skulpturë Monumentale në Akademinë e Arteve të Bukura në Tiranë në vitin 1989. Një vit më vonë mori pjesë në ekspozitat “Ekspozita Kombëtare” dhe “Pranvera” në Galerinë Kombëtare të Arteve. Në vitin 1991 u transferua në Itali ku jeton dhe punon aktualisht. Ka hapur shumë ekspozita në Shqipëri, Itali etj.
Xeresa
Xeresa është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Safor, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Xeresa ka 2221 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 16.9 km2.
Court
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Investimi direkt
Investimi direkt është lloj i investimeve afatgjate të ndërmarra në shtete të huaja me qëllim të arritjes së qëllimit të sipërmarrjes (p. sh. : ndikimin në udhëheqjen e qeverisjes). Investimet direkt janë lloj i kundërt i investimeve portfolio.
Si forma të rëndësishme të këtij lloj investimi merren format e themelimit të fialave ose të shoqërive simotra, pjesëmarrja dhe futja e mjeteve të reja në Ndërmarrjet e varruar. Në shtetet e zhvilluara si b. f. Gjermania, investimet direkt avancohen në ndërmarrje të shteteve të pazhvilluara.
Diplomati
Diplomati (nga frëngjishtja) thirret i emëruari për paraqitjen e interesave të shtetit të vetë, si misionar apo anëtarë i grupit të personave të misionit në një shtet tjetër (Ambasadori, I dërguari Apostolikë ) ose si përfaqësues në ndonjë organizatë ndërkombëtare të nëpunësve të besuar të ministrisë së punëve të jashtme. Konsulli nuk i përket shërbimit diplomatik. Vërtetimi i besueshmërisë së shefit të misionit paraqet në vete parapëlqimin (Agrement) të pranuesit të misionit. Me dhënien e fletë vërtetimit të besueshmërisë (fr. lettre de créance) shefi i misionit e merr detyrën e udhëheqjes së misionit. Të drejtat e rezervuara dhe imuniteti i diplomatit janë të përkufizuara sipas ligjit të trashëguar nga përditshmëria. Një nga detyrat e diplomatit për shtetin pranues është mos përziera në çështjet e brendshme. Me shprehjen e persona non grata ndaj diplomatit nga ana e shtetit pranues, hynë në fuqi e drejta e shtetit pranues për tërheqjen e të drejtave të shefit të misionit apo anëtarëve tjerë.
Hapësira e vend qëndrimit të misionit, arkiva dhe shkresat si dhe letërbisedat janë të pa prekshme. Shteti pranues i garanton misionit gjitha të drejtat e nevojshme për kryerjen e detyrave të misionit, i lejon dhe i krijon mundësin e lëvizjes së sigurt për gjitha lëvizjet zyrtare. Personi diplomatik është i paprekshëm. Ai është i paprekshëm ndaj çfarëdo lloj aktakuze për paraburgim apo burgosje. Shteti pranues ndërmerr gjitha masat e nevojshme për mbrojtjen e personit nga sulmet, për lirin apo nderin e tij. Personi diplomatik nuk ngarkohet me tatimet doganore të shtetit pranues, me tatimet tjera shtetërore, ai gëzon imunitetin e plotë nga akuzat si dhe personat e misionit të tij. Vendbanimi privat i personit, po ashtu gëzon imunitetin dhe mbrojtjen e plot sikurse edhe hapësira zyrtare e vendqëndrimit të misionit.
Etimologjia
Fjala Diplomat rrjedh nga Greqishtja e lashtë διπλωμάτης (diplōmátēs), që do të thotë mbajtës i një diplome (një letre të palosur), duke iu referuar kështu jo një çertifikate të edukimit, por letrave të akreditimit, të cilat i mundësojnë atij ose asaj të kryejë misione në emër të shtetit ose institucionit nën juriduksionin e një shteti ose institucioni tjetër.
Bogdani i Poshtëm
është një fshat në Rrethin e Beratit në Shqipëri.
Piermario Morosini
Piermario Morosini (5 korrik 1986 - 14 prill 2012) lindi ne Bergamo të Italisë ishte futbollist i cili ishte nën pronsi te klubit Udinese Calcio por ishte i hazuar tek skuadret tjera si Livorno,Bolgona,Venezia etj... thumb|Piermario Morosini
Vdekja
Piermario Morosin ne ndeshjen qe zhvillohej me 14 prill 2012 ne Pescara te italise ku skuadri tij po avansonte me rezltat 2-0 ne minutën 34 Morosini pesoj nje sulm kardik dhe Morosini ra pa vetdije ne fush referi ndrpu lojen dhe mjeket nxituan per ta quar ne spital pse kuptuan se poblemi i morosint ishte shum serioz per shkak te vonesave per ne spital na komunikacioni i ndendur Deshtoi arresti kardiak dhe Piermario Morosin vdiq ne spitalin e Peskares
Piermario Morosin vdiq ne moshën 25 Vjeqare nga infarti dhe end nuk dihet se qfar e shkatoi infartin qe i morri jeten Morosint
Diskonti
Diskonti (ang. Discounter) është ndërmarrje tregtare e cila heqë dorë nga disa shërbime shoqërore tregtare, si p. sh. nga shërbimi i dekorimi i shitores, hapja e paketimit të mallit, etj. Nëpërmjet heqjes dorë nga këto shërbime arrijnë kursime dhe këto kursime i japin më tej tek konsumatori në formë të çmimi më të ultë, rabate e forma tjera. Diskonti është një formë e përshtatur e shitores më qëllim konkurrence në treg.
Kënetë
Kënetë është një fshat në Komunën Gjepalaj në Rrethin e Durrësit të Shqipërisë.
Shiko edhe
Fshati Kënetë është një fshat i vogël ku sot ka pak shtëpi. Aty ka një shkollë ( shkolla eshtë ndërtuar para disa vitesh ) aty gjendet akoma dhe shkolla 8 vjeçare e braktisur dhe jasht përdorimit. Duke zbritur të vetmen rrugë që te çon ne fshatin e Smoqve ( Smoqi ) nga ana e djatht eshte ndërtuar nje zhami. Pasi kalon urën me pllaka të mëdha hekuri arrin të shikosh liqenin dhe sapo ngjitesh arrin tek shtëpit e Smoqve ( nuk jan ne shum se 20 shtëpi ) pasi kan ikur të gjith në emigrim.
Qengj i pjekur në hell
Me një gjilpërë dhe me spango të trashë e lidhim shtrënguar qendrën e kurrizit në hell. Lidhja duhet të bëhet e fortë e me kujdes, sepse kjo e mban pothuaj gjithë qengjin në hell. Pastaj mishi kripet përbrenda, i hidhet piperi i nevojshëm dhe qepët në pjesën e barkut, në mënyrë që të mbyllet krejtësisht. Kthejmë atëherë majat e këmbëve të prasme, d.m.th. i shtyjmë ato në drejtim të hellit, në mënyrë që ta kapërcejnë atë dhe të kalojnë kryqas njëra anë (koci) në vrimën e tjetrës ; i lidhim mirë me spango në hell dhe pastaj i lyejmë mirë me limon, i hidhim kripë dhe piper, i bëjmë një të çarë e vogël me thikë në tulet e të dyja kofshëve, hidhet në to kripë e piper dhe vihet në zjarr për t'u pjekur.
Wolfgang Kohler
Wolfgang Kohler u lind në Revel, Estoni, më 1887 dhe u rrit në Gjermani. Është një nga themeluesit e psikologjisë së formës.
Kohler vdiq më 1967.
Lufta e tretë iliro-romake
Konteksti
Romakët, të cilët po luftonin me Perseun e Maqedonisë në Luftën e Tretë Maqedonase, fushuan në lumin Genesus në vitin 168 p.e.s. dhe iu bashkuan kontingjentet balliniane, apoloniane dhe dyrrsake, dhe pasi mësuan për një aleancë të mundshme midis Perseut të Maqedonisë dhe Gentit të Mbretërisë së Ilirisë vendosi të nisë armiqësi.
Zhvillimi i konfliktit
Genti mblodhi ushtrinë e tij prej rreth 15.000 burrash në lumin Lissus dhe dërgoi Caravantin, me 1.000 këmbësorë dhe 500 kalorës, kundër Caviit, një popull ilir i favorshëm për romakët që nuk iu bindën Gentit. Kur Karavanti u kërkoi atyre të nënshtroheshin, ata preferuan të duronin një rrethim dhe të mos dorëzoheshin; megjithatë, qyteti i Durnium hapi portat e tij për Karavantin, por një qytet i quajtur Karavandis i mbylli ato dhe kur sulmoi lagjen dhe plaçkiti fushat pësoi shumë viktima.
Genti përparoi drejt Basanisë, një qytet disa kilometra larg Lisit ndërsa Lucius Anicius Gallus, i cili ishte vendosur në Apolloni të Ilirisë dhe vendosi të takohej me pjesën më të madhe të forcave romake të udhëhequra nga Appi Claudius Centó në brigjet e lumit. Genusos, duke kontribuar gjithashtu me 2000 këmbësor parthianë të udhëhequr nga Epicadus dhe 200 kalorës parthianë të udhëhequr nga Algalus.
Lucius Anicius Gali u informua se piratët ilirë sulmonin bregun e Durrakut dhe Apolonisë dhe dolën me flotën romake për të sulmuar flotën armike duke i detyruar anijet ilire të tërhiqeshin; më pas ai shkoi në zonën ku ndodhej Api Klaudi, duke e detyruar mbretin Genti të tërhiqej në kryeqytetin e tij Scodra ndërsa një pjesë e ushtrisë së tij iu dorëzua romakëve. Fuqia e Galiusit bëri që shumë qytete të nënshtroheshin dhe Lucius Anicius Gaul ishte në gjendje të përparonte deri në Scodra. Genti u largua nga qyteti për t'u përballur me romakët në fushë të hapur, por Lucius Anicius Gaul i vuri forcat e tij në arrati. Mbreti dërgoi ambasadorë për të kërkuar një armëpushim tre-ditor për të shqyrtuar se çfarë duhet të bënte dhe në fakt të prisnin përforcime nga vëllai i tij Karavanti. Lucius Anicius Gallus i dha atij tre ditë dhe meqenëse përforcimet nuk erdhën, Genti vetë shkoi në kampin romak dhe u dorëzua në mënyrën më të përulur.
Gali hyri në Scodra ku liroi të burgosurit romakë dhe dërgoi një nga të liruarit, Perpenna, në Romë me lajmin e dorëzimit të Gentit.
Ardhja në fuqi e Gentit dhe gjallërimi i forcave antiromake në Iliri
Në këto ngjarje Mbretëria e dobët Ilire, e varur dhe e lidhur me detyrime ndaj Romës, veproi si aleate e saj. Pleurati qe detyruar të dërgonte flotën e tij kundër brigjeve të Greqisë dhe të ndihmonte me këtë për fitoren romake mbi etolët në vitin 189. Edhe Filipi V mori anën e romakëve. Ai i ndihmoi ata kundër Nabisit dhe pastaj edhe në luftën kundër etolëve dhe Antiohut. Duke u përzier në këtë luftë Filipi shpresonte të përmirësonte pozitat e tij dhe u mundua t’i kthejë Maqedonisë një pjesë të tokave të humbura, por romakët e detyruan të tërhiqej në kufijtë e vitit 196, duke i dhënë të kuptonte se nuk kishin ndërmend të ndanin me të pozitat e tyre në Greqi.
Interesat e Maqedonisë u ndeshën përsëri me politikën agresive të Romës. Filloi një periudhë e re marrëdhëniesh të acaruara, që çuan dalëngadalë në konfliktin e fundit të armatosur midis tyre. Përgatitjet për luftë gëlltitën për shumë vite me radhë burimet më të rëndësishme ekonomike dhe ngritën në këmbë forca ushtarake që nuk kishte njohur më parë historia e luftërave të këtyre dy vendeve. Me luftën e ashpër politike për të bërë aleatë dhe përkrahës ato e shtrinë konfliktin mbi një zonë të gjerë të Ballkanit dhe të Lindjes. Shtetet e kësaj zone dhe shtresat e ndryshme shoqërore u tërhoqën në konflikt sipas interesave të tyre politike dhe ekonomike.
Historia e shtetit ilir në këtë kohë është e lidhur ngushtë me përpjekjet që bëhen në Maqedoni dhe në Ballkan për të përballuar rrezikun e ri romak. Gjendja që u krijua pas luftës kundër etolëve dhe Antiohut dhe ngjarjet e lidhura me marrëdhëniet midis Maqedonisë e Romës gjetën një vlerësim të ri në Iliri. Politika agresive e Romës që synonte tani asgjësimin e plotë të shtetit maqedon nuk mund të pritej mirë nga shtetet e vogla të Ballkanit, duke përfshirë këtu edhe shtetin e dobësuar ilir. Gjendja e ekuilibruar që ishte krijuar nga prania përballë njëra-tjetrës në Gadishull e forcës maqedone dhe asaj romake, ishte i vetmi faktor që kishte siguruar, në një mënyrë ose në një tjetër, mbijetesën e këtyre shteteve. Prishja e kësaj gjendjeje nuk ishte në interesin e tyre. Duke vlerësuar drejt këtë rrezik u gjallëruan dhe u aktivizuan forcat antiromake në Iliri. Si pasojë, në vitet e fundit të sundimit të Pleuratit vihet re një kthesë në marrëdhëniet e mbretit ilir me Romën, që u shpreh në afrimin e tij me Maqedoninë. Të dhënat numizmatike dëshmojnë për vendosjen e lidhjeve të ngushta ekonomike dhe politike midis shtetit ilir dhe Maqedonisë. Edhe prania e trupave ilire në përbërjen e garnizonit të Kasandresë që provohet nga Livi dhe që sipas fjalëve të tij “i pat dërguar prej kohësh Pleurati”, vërteton këtë mendim.
Senati reagoi me forcë të madhe kundrejt qëndrimit të ri ilir, veçanërisht pas ardhjes në fuqi të Gentit, i cili pasoi Pleuratin në vitin 181. Politika romake u drejtua kundër mbretit të ri me tërë ashpërsinë e saj. Ai u akuzua si nxitës për rifillimin e piraterisë nga ana e ilirëve dhe për trajtimin e keq që po u bëhej gjoja aleatëve të Romës dhe qytetarëve romakë në Korkyra Nigra. Me këtë pretekst senati caktoi në vitin 178 një flotë të posaçme prej 10 anijesh, e cila do të vepronte në Adriatik për të ruajtur nga flota ilire ujërat midis Ankonës dhe Tarantos.
Brenda vendit mbreti u vu, jo pa nxitjen e Romës, përpara vështirësive edhe më serioze. Kundër tij u ngritën dalmatët, të cilët u shkëputën nga mbretëria. Përpjekje të tilla u bënë edhe nga krerë të fiseve të tjera. Gentit iu desh të bënte një luftë të ashpër kundër aristokracisë së lartë me tendenca proromake, e cila kishte përkrahës edhe në oborrin mbretëror. Në këtë luftë ai nuk u ndal as përpara sakrifikimit të vëllait, Platorit, që Roma synonte ta vinte në fron në vend të tij.
Përpjekjet për forcimin ekonomik e politik të Mbretërisë
Midis masave me karakter ekonomik ajo që na dëshmohet më mirë nga burimet është veprimtaria e dendur monedhaprerëse që zhvilloi Genti. Krahas Skodrës dhe Lisit mbreti u njohu të drejtën e prerjes së monedhave edhe dy qyteteve të tjera të mëdha, Rizonit dhe Lyhnidit, si dhe dy fiseve të rëndësishme Labeatëve e Daorsëve. Kjo zgjeroi shumë qarkullimin monetar dhe e shtriu atë në viset më të thella të mbretërisë. Rëndësi të veçantë patën përpjekjet e Gentit për vendosjen e një sistemi të përbashkët monetar në mbretërinë e tij. Për këtë qëllim ai ndërpreu prerjet e vjetra të punishtes së Skodrës dhe në vend të tyre hodhi në treg monedha të reja. Tani monedha kryesore e Skodrës në vend të Zeusit, mban në faqe portretin e mbretit, kurse në shpinë, duke ruajtur si simbol anijen ilire, vendin e legjendës së qytetit e zë titulli dhe emri i mbretit.
Monedhën me mburojë përkrenare që u fut në sistemin monetar të Skodrës qysh prej kohës së Pleuratit, Genti vazhdoi ta presë, por edhe kësaj i hoqi legjendën e vjetër dhe në vend të saj vuri titullin dhe emrin e vet. Kjo tregonte se Genti i kishte hequr Skodrës autonominë monetare dhe punishten e bashkësisë qytetare e ktheu në punishte mbretërore.
Ndryshe prej Skodrës mbreti u njohu Lisit, Labeatëve dhe Daorsëve të drejtën që monedhat e tyre t’i siglojë me emrin e bashkësisë qytetare apo fisnore (?as????? Ge?????), por edhe këta i detyroi të respektojnë standardin shtetëror: të pajisin monedhat e tyre me portretin e mbretit dhe anijet ilire, si dhe t’u japin të njëjtën masë e peshë që kishin monedhat e prera në punishten mbretërore të Skodrës. Më vonë mbreti shtiu në dorë edhe punishten monetare të Lisit dhe i ndaloi qytetit prerjen e monedhave autonome; që nga kjo kohë ai krijoi për Skodrën, Lisin dhe krahinat qendrore të mbretërisë, një sistem monetar të përbashkët të përbërë nga tri monedha: dy prej tyre ishin monedhat e njohura që priteshin në punishten mbretërore të Skodrës; njëra me portretin e mbretit - anijen ilire, dhe tjetra me mburojë - përkrenare. Monedha e tretë ishte monedha e vjetër, e vogël e Lisit, e cila paskëtaj do të siglohej me titullin dhe emrin e mbretit. Në sistemin e ri monedha e parë përfaqësonte nominalin, kurse dy të tjerat nëndarjet e tij.
Sistemi monetar që vendosi Genti në zonën qendrore nuk u shtri edhe në qytetet periferike të mbretërisë. Monedhat prej argjendi të Rizonit me mburojë - pegas dhe ato prej bronzi të Lyhnidit me mburojë gjysmë anije, të prera në emër të bashkësisë qytetare (??ss?t??, ?aß?at??, ?a??s??) dëshmojnë për një farë autonomie në marrëdhëniet ekonomike të këtyre qyteteve me mbretërinë.
Politika e ndjekur prej Gentit në fushën e prerjeve monetare mund të konsiderohet një reformë e vërtetë, që i lejoi mbretit të përqendrojë në duart e tij mjete të fuqishme financiare. Dëshmi e qartë e kësaj është përmbajtja e thesarit mbretëror që u kap nga romakët. Livi na thotë se në arkën e mbretit u gjetën 27 ponde ari, 19 ponde argjendi, 13 000 denarë dhe 120 000 monedha ilire argjendi. Kjo ishte një shumë e madhe që mbreti e kishte grumbulluar nga të ardhurat e pronarëve mbretërorë dhe taksat e rënda që u kishte vënë nënshtetasve.
Dendësimi i prerjeve monetare dhe përpjekja për të përqendruar në arkën shtetërore sa më shumë mjete financiare diktohej në radhë të parë nga gjendja ndërkombëtare. Rreziku romak sa vinte bëhej më i qartë dhe mbreti duhej të shtonte përpjekjet e tij për forcimin e ushtrisë dhe të flotës. Fakti që në kohën e shpërthimit të konfliktit efektivi i ushtrisë ilire numëronte 15 000 veta, me të cilët Genti u drejtua kundër romakëve (pa llogaritur këtu garnizonet e veçanta të qyteteve) dhe fakti që flota ilire numëronte ende në fund të luftës 220 anije, tregon se sundimtari ilir e kishte vlerësuar drejt këtë rrezik dhe u kishte kushtuar gjithë vëmendjen përgatitjeve për ta përballuar atë.
Ato elemente të organizimit shtetëror që në burimet e periudhës së sundimit të Agronit apo të pasardhësve të tij dolën në mënyrë sporadike, tek Genti vijnë e plotësohen dhe problemi bëhet më i qartë në tërësinë e tij.
Në kohën e Gentit, edhe pse e cunguar, Mbretëria Ilire shtrihej ende në një territor mjaft të gjerë dhe përfaqësonte fuqinë e dytë pas Maqedonisë, në pjesën perëndimore dhe jugore të Gadishullit. Pasi i dhanë Pleuratit Parthen dhe Lyhnidin, romakët i njohën Mbretërisë Ilire si kufi jugor Genusin; në lindje ajo përfshinte edhe tokat e Penestisë, kurse në veri pas shkëputjes së dalmatëve nuk shtrihej më tej se krahina rreth gjirit të Rizonit.
Kryeqytet i mbretërisë ishte Skodra. Njësitë administrative të saj duket se përputheshin me territorin rreth qyteteve. Ato kishin si qendër një qytet të rëndësishëm dhe rreth tij një varg kështjellash, të cilat mbronin kryeqendrën dhe gjithë krahinën. Një njësi të tillë formonte Rizoni me kështjellat e vogla rreth këtij gjiri. Që nga koha që Skodra u bë kryeqytet i mbretërisë duket se qendra e Labeatëve kaloi në Meteon. Në jug, si shembull mund të sillet krahina e penestëve, për të cilën burimet lejojnë të nënkuptohet se formonte një tërësi të tillë. Uskana, qyteti më i madh i penestëve, ishte kryeqendra e krahinës, kurse kështjellat që përmenden rreth saj ishin, me sa duket, qendra me funksione më të ngushta administrative e mbrojtëse.
Burimet nuk sjellin të dhënat e nevojshme për të përcaktuar sa njësi të tilla kishte mbretëria, megjithatë, duhet menduar se atje ku kemi një qytet të rëndësishëm, rreth tij kemi dhe një krahinë që formonte një njësi administrative të mbretërisë. Nuk mund të kërkohet kjo për krahinat e thella malore ku jeta qytetare nuk u zhvillua. Rolin e qendrave kanë mundur ta luajnë këtu vetëm fortesat e vogla që shërbenin si seli e aristokracisë së fiseve.
Mbreti ishte kryekomandant i forcave të armatosura tokësore dhe detare. Veprimet ushtarake i drejtonte vetë ose ua besonte komandantëve të veçantë. Bërthamën kryesore të ushtrisë që ishte mbështetja kryesore e pushtetit mbretëror e përbënin kontingjentet e rregullta, të cilat sipas rastit qëndronin si garnizone në qytete ose përqendroheshin për të ndërmarrë një ekspeditë apo për të përballuar luftimet në një front të caktuar. Burimet nuk bëjnë fjalë për forca ndihmëse në përbërjen e ushtrisë ilire, por nuk duhet përjashtuar mundësia që fiset malore të kenë ushqyer ushtrinë mbretërore me forca të tilla, sa herë që i thërriste mbreti, duke qenë të komanduara nga krerët e tyre.
Njësi e flotës ilire është lembi, një anije e vogël, por e shpejtë dhe e manovrueshme. Çdo lemb, përveç rremtarëve, kishte edhe 50 luftëtarë që përbënin njësinë bazë të forcave ushtarake detare dhe mbase edhe tokësore ilire.
Mbreti kishte nën kontroll punishtet monetare dhe autorizonte prerjen e monedhave në emër të vet ose të bashkësisë qytetare e fisnore. Një aparat fiskal vilte taksat me të cilat Genti kishte ngarkuar shtetasit; kurse burgjet dhe nënkuptohet, një aparat dhune garantonin rendin e vendosur nga shtresa sunduese dhe përfaqësuesi i saj më i lartë, mbreti.
Administrimi i qyteteve dhe i krahinës që lidhej me to u besohej dinastëve, të cilët mbreti mund t’i zëvendësonte. Në zonën qendrore të mbretërisë Genti arriti ta kufizonte shumë autonominë e qyteteve dhe ta dobësonte autoritetin e dinastëve lokalë, të cilët në burimet njihen ndryshe dhe si “principa illyriorum”.
Siç shihet, në këtë periudhë shteti ilir paraqitet me një strukturë të gjithanshme dhe me organe administrative që ishin ngarkuar me funksione të ndryshme në veprimtaritë për forcimin e pushtetit qendror dhe konsolidimin e shtetit. Reforma monetare ishte një shprehje e qartë e kësaj politike. Kontradiktat në plan ndërkombëtar që mplekseshin me ato sociale, të brendshme, e diktonin një politikë të tillë. Genti e përçoi këtë pa ngurrim dhe me rezultat në zonën qendrore të mbretërisë.
Politika e jashtme e Gentit
Duke qenë në marrëdhënie të ndera me Romën, Genti u kujdes të vendosë marrëdhënie të mira me fqinjët ballkanikë. Qysh në fillim të sundimit të tij, ai ia arriti të vendoste lidhje miqësore me fqinjën lindore, Mbretërinë Dardane. Këto marrëdhënie mbreti i përforcoi me një martesë dinastike dhe sado e ndërlikuar që u bë më vonë gjendja politike në Ballkan, nga burimet nuk del që ato të jenë prishur.
Por bazën e politikës së jashtme të shtetit ilir në këtë kohë e përbënin marrëdhëniet miqësore me Maqedoninë. Synimet ekspansioniste të Romës kishin diktuar një politikë të tillë qysh në vitet e fundit të sundimit të Pleuratit. Tani në kohën e Gentit, vazhdimi i kësaj politike bëhej edhe më i nevojshëm, sepse, në fund të viteve 80 dhe sidomos gjatë dekadës së re, senati e shtoi presionin politik mbi shtetet e Ballkanit dhe në mënyrë të veçantë mbi Maqedoninë dhe Mbretërinë Ilire. Burimet letrare nuk hedhin dritë mbi marrëdhëniet e tij me sundimtarin e Maqedonisë Perseun, në vitet e para të sundimit të Gentit, por në to vihet re qartë një paralelizëm në qëndrimin armiqësor të Republikës (Romës) ndaj tyre. Nga ana tjetër, materiali numizmatik dëshmon për lidhje të ngushta ekonomike dhe si rrjedhim edhe politike, midis Mbretërisë Ilire dhe Maqedonisë.
Marrëdhëniet e Gentit me Perseun dokumentohen më mirë në prag të luftës së fundit. Dy lajme të Livit që lidhen me fundin e vitit 173 dhe fillimin e vitit pasues hedhin dritë mbi këto marrëdhënie. Njëri ka të bëjë me vrasjen e Artetaurit, një dinasti të vogël që përkrahte politikën romake diku në Iliri, ndoshta në zonën e pushtuar nga romakët dhe që në burime paraqitet si një aksion i kombinuar i Perseut dhe i Gentit. Lajmi tjetër bën fjalë për dy sulme të Gentit kundër tokave të Isës dhe përkon në kohë me aktivitetin që zhvillon Perseu për të përmirësuar pozitat e tij në jug dhe në lindje. Këto ngjarje që shkaktuan shqetësimin e romakëve dhe të aleatëve të tyre nuk mund të merren thjesht si një produkt i propagandës romake që synonte t’i paraqiste të dy sovranët si provokatorë. Livi, sipas Polibit, pohon se, krahas delegatëve që vijnë nga Lindja me ankesa kundër Perseut, delegatë nga Isa vijnë para senatit për të akuzuar Gentin për atë që “ishte në një mendje me mbretin e Maqedonisë dhe që të dy së bashku po përgatitnin luftën kundër romakëve”. Gjendja ishte e tillë që u impononte të dy sovranëve nevojën e veprimeve të bashkërenditura për të përballuar rrezikun romak që sa vinte bëhej më kërcënues. Megjithatë është fakt se duke u përgatitur për t’i bërë ballë këtij rreziku, të dy sovranët nuk donin një konflikt të hapur me Romën, fuqia e së cilës nuk ishte për të mos u përfillur. Prandaj Genti, ashtu siç bën edhe Perseu, u shpejtua të dërgonte delegatë në Romë “për të larë nga fajet që i ngarkonin isasit”. Senati nuk pranoi të bisedonte me të dërguarin e mbretit dhe i bëri të ditur pakënaqësinë e tij duke e shoqëruar me kërcënime. Duke dashur, nga ana tjetër, që ta izolonte plotësisht Perseun, senati provoi ta bindë Gentin që të shkëputej nga miqësia me mbretin maqedon dhe të bashkonte armët e tij me ato të romakëve. Genti qëndroi në pozitat e tij dhe delegati romak u kthye në atdhe i dyshuar se ishte korruptuar me të hollat e mbretit ilir. Me këtë ndërpriten përpjekjet romake për të tërhequr Gentin nga ana e tyre.
Kështu në pragun e luftës kundër Maqedonisë, kur Roma zhvillonte një veprimtari të etshme diplomatike, të shoqëruar me presion të madh politik, për të izoluar Perseun, sundimtari ilir nuk mori anën e Republikës. Livi e paraqet Gentin të lëkundur, por faktet tregojnë se as këtë radhë, as më pas, mbreti ilir nuk tregon shenja lëkundjeje në qëndrimin e tij ndaj Romës. Ishte vetëm përgatitja e pamjaftueshme që do ta pengonte për të dalë në fushën e betejës kundër saj.
Aleanca iliro - maqedone
Gjendja në frontin thesal edhe në vitin 170 mbeti e pandryshuar. Në Iliri përkundrazi u zhvilluan ngjarje të rëndësishme. Në verën e këtij viti romakët i shtuan forcat e tyre rreth Mbretërisë Ilire. Garnizoni i Isës që kishte më parë vetëm 12 anije të vogla vendase u përforcua me 18 anije të tjera pesërremëshe dhe 2 000 ushtarë, që do të ishin të gatshëm për çdo rast kundër Gentit. Nga ana tjetër, Senati dërgoi në Iliri edhe 4 000 këmbësorë dhe kjo forcë u rrit më vonë me 8 000 veta, me trupat ndihmëse që u mobilizuan midis aleatëve të Romës. Kështu forcat romake nga 5 000 që ishin në fillim të konfliktit u rritën në vitin 170 në 15 000 veta. Kjo forcë e konsiderueshme që ushtronte presionin e vet të vazhdueshëm mbi Mbretërinë Ilire, kishte krijuar një gjendje lufte të pashpallur.
Gjendja e krijuar në Iliri shqetësonte mjaft edhe Perseun, sundimtarin e Maqedonisë. Forcat romake që ishin grumbulluar këtu po bëheshin një rrezik gjithnjë më serioz për të dhe po e ngushtonin Gentin që ai e quante aleatin e tij të natyrshëm. Prandaj, pasi përfundoi fushatën kundër dardanëve, Perseu vendosi t’i godiste pozicionet romake në Penesti dhe, duke u shtyrë në thellësi të Ilirisë, të vendoste kontaktet me Gentin. Si kohë të përshtatshme për këtë ekspeditë, Perseu zgjodhi mesin e dimrit (dhjetor-janar 170/169), kur një sulm romak kundër Maqedonisë nga ana e Thesalisë ishte pothuajse i pamundshëm, meqenëse bora e madhe i bënte të pakapërcyeshme malet që ndanin këto dy vende. Pasi përqendroi një forcë goditëse prej 12 500 vetash në Stuberë u drejtua kundër Uskanës, qytetit më të madh të tokës së penestëve dhe e rrethoi atë. Mbas një qëndrese të vogël garnizoni romak prej 4 000 vetash dhe forcat ndihmëse të mobilizuara tek ilirët u dorëzuan. Romakët i ndanë në grupe të vogla dhe i shpërndanë nëpër qytete për t’i mbajtur në rojë, kurse uskanasit dhe ilirët e zënë rob i shitën.
Pas kësaj Perseu u drejtua kundër qytetit Oene, që zinte një pozitë strategjike në rrugën për në krahinën e labeatëve, qendër e mbretërisë së Gentit. Por më parë iu desh të nënshtronte një varg kështjellash, midis të cilave Draudakun, një qendër e fortë dhe me një popullsi të dendur, që zinte një vend me rëndësi në mbrojtjen e Oenes. Vetëm pasi zuri këto kështjella dhe bashkë me to edhe garnizonet e vogla romake, gjithsej 1 500 veta, Perseu arriti në Oene. Qyteti ishte vendosur në një vend të mbrojtur mirë nga lumi që i kalonte pranë dhe një mal i lartë në shpinë të tij. Meqenëse nuk pranoi të dorëzohej, mbreti qe i detyruar ta merrte me forcën e armëve pas një rrethimi të gjatë e të lodhshëm. I zemëruar, Perseu urdhëroi të masakroheshin të gjithë burrat; gratë e fëmijët i mori rob dhe qytetin ua la ta plaçkisnin ushtarakëve.
Pas kësaj fitoreje ekspedita i kishte arritur objektivat e saj: kishte larguar njëherë për njëherë rrezikun e një invazioni romak nga perëndimi dhe kishte çelur rrugën për tek Genti. I kënaqur Perseu u kthye në Stuberë dhe menjëherë u kujdes për të hyrë në lidhje me mbretin ilir, aleancën me të cilin në këtë çast e çmonte shumë. Për këtë qëllim, nisi dy përfaqësues të vet, Adeun nga Maqedonia, dhe ilirin Pleurat, i cili gjendej pranë tij i mërguar dhe që do të shërbente si përkthyes. Delegatët u porositën të informonin Gentin mbi rezultatet e luftës kundër romakëve dhe dardanëve, në mënyrë të veçantë t’i vinin në dukje fitoret që kishte korrur Perseu gjatë fushatës së fundit në Iliri dhe t’i propozonin aleancë. Pasi përshkuan një rrugë të gjatë, përmes krahinave malore të Ilirisë delegatët arritën në Skodra. Genti ndodhej në Lis, prandaj i ftoi ta gjenin atje. Bisedimet që filluan këtu në janar të vitit 169 dhe që u rimorën disa herë gjatë këtij viti, përfunduan vetëm në janarin tjetër të vitit 168. Që në takimin e parë Genti e pranoi idenë e një aleance, por u tha të dërguarve të Perseut se nuk kishte armë dhe të holla të mjaftueshme për t’u shpallur luftën romakëve. Pas kësaj përgjigjeje të Gentit, tradicioni antik dhe pas tij gjithë historiografia moderne, kanë parë gjithmonë lëkundjet dhe pavendosmërinë e mbretit ilir për t’u prishur haptazi me romakët dhe dëshirën e tij për të përfituar sa më shumë të holla. Perseu, nga ana tjetër, paraqitet gjatë traktativave si një koprac që do t’ia arrijë qëllimit me një çmim sa më të lirë, prandaj humbet kohën me bisedime të zgjatura dhe pa rezultat. Nuk ka dyshim se qëndrimi proromak i Polibit, që i transmeton këto bisedime, ka bërë që të errësohet përmbajtja racionale e këtyre traktativave. Rezerva që bën Genti në lidhje me mungesën e armëve dhe të të hollave dëshmon vetëm se ai ishte i papërgatitur për të hyrë në luftë. Kjo vërtetohet edhe me atë që një vit më vonë ai do ta bënte këtë pa ngurrim. Fakti që Genti nuk iu përgjigj menjëherë kërkesës së Perseut tregon se midis tyre kishte, me sa duket, vështrime të ndryshme të karakterit taktik për çështjen e luftës. Ndërsa mbreti maqedon, mbasi kishte hyrë në luftë, donte që me aksionet e tij ushtarake dhe politike t’u imponohej romakëve, t’i bindte se ishte e pamundur fitorja mbi maqedonët, dhe t’i bënte të pranonin një zgjidhje kompromisi, Genti që e shikonte ende të balancuar forcën romake me atë maqedone, donte të fitonte kohë për një përgatitje të mjaftueshme para se të hynte në luftë, në qoftë se kjo do të ishte e pashmangshme.
Ndërsa këta dy sovranë mendonin dhe vepronin me mënyrën e tyre, romakët merrnin masa për të kaluar në veprime vendimtare. Në muajt e fundit të dimrit të vitit 169, aksionet e tyre në Iliri ishin ende të parëndësishme: ata ndërmorën një sulm që përfundoi pa sukses, për të ripushtuar Uskanën dhe më pas u kujdesën që të forconin kontrollin mbi krahinat e pushtuara të Ilirisë, duke marrë për këtë qëllim pengje nga parthinët dhe disa qytete të penestëve, që kishin mbetur në duart e tyre. Romakët nuk patën sukses në një aksion që ndërmorën në Epir. Por në prag të verës gjendja ndryshoi. Në frontin thesal romakët, me një manovër të shkathët kaluan masivin e Olimpit dhe papritur u gjendën në Maqedoni, duke e detyruar Perseun të tërhiqej në pozita të reja mbrojtëse.
Ndërkaq forcat romake në Iliri u rritën në 30 000 veta. Në numrin e përgjithshëm të forcave tokësore dhe detare që përqendroi Republika në fillim të vitit 168, kjo ishte një fuqi e konsiderueshme. Në kundërshtim me tendencën e historiografisë antike dhe moderne për të minimizuar rolin e Mbretërisë Ilire, kjo shifër tregon qartë se ç’vend zë ajo në këtë luftë vendimtare për fatet e popujve të Ballkanit, sa kohë që Roma qe detyruar të drejtonte kundër saj një forcë të tillë ushtarake.
Përveç delegacionit që asistoi në ceremoninë e ratifikimit të marrëveshjes, Genti dërgoi në Maqedoni edhe dy përfaqësues, të cilët së bashku me një delegacion maqedon do të shkonin në Rod për ta tërhequr këtë fuqi detare në aleancën e tyre. Këtij misioni sovranët i jepnin një rëndësi të madhe, sepse sipas tyre po të bënin për vete këtë qytet, romakëve nuk do t’u mbetej asnjë shpresë për fitore as në tokë, as në det. Ata kishin shumë besim në suksesin e këtij misioni, sepse edhe Rodi, me pozitën hegjemone në Mesdheun Lindor nuk e donte daljen e Republikës në këto anë.
Pas kësaj Genti mori qëndrimin e parë të hapur kundër romakëve, të cilët kohët e fundit kishin riaktivizuar diplomacinë e tyre për ta bërë për vete mbretin ilir. Dy delegatë që senati kishte dërguar për këtë qëllim i arrestoi dhe menjëherë kaloi në masat efektive për fillimin e veprimeve luftarake. Në këtë pikë tradita polibiane i atribuon Perseut një veprim të pandershëm që e shpjegon me vesin e tij të kopracisë. Sipas Polibit, mbreti maqedon i bindur se me këtë hap Genti ishte komprometuar në marrëdhëniet me romakët, ndërpreu dërgimin e ndihmës financiare, lejoi vetëm dërgimin e 10 talenteve, kurse shumën tjetër të parave, të vulosura me simbole ilire, që kishte arritur në kufi, urdhëroi ta kthenin mbrapsht. Ky pasazh i Polibit, për vërtetësinë e të cilit e mbrojnë me forcë edhe autorë modernë, është vënë në dyshim me të drejtë, si një shprehje e qëndrimit të tij, përgjithësisht armiqësor ndaj Perseut, ashtu sikurse edhe ndaj Gentit, figurat e të cilëve ky historian dhe pas tij gjithë burimet antike i paraqisnin në një dritë të rreme.
Lufta
Kështu në çastin kur konflikti kishte arritur kulmin e tij, mbreti ilir kishte vendosur të hynte në luftë kundër Romës, duke e zgjedhur këtë si të vetmen rrugë për mbrojtjen e pavarësisë politike. Vendimi i tij u prit me entuziazëm në Maqedoni, në Rod dhe duhet menduar edhe në vise të tjera të Ballkanit, sepse ngjallte shpresa për fitoren mbi romakët.
Genti nuk vonoi të vepronte. Pasi kishte grumbulluar në Lis një forcë të konsiderueshme prej 15 000 vetash, u hodh në sulm. Me forcat kryesore u drejtua kundër qytetit Basania, i cili siç na ka mbërritur në tekstin e Livit, ishte 5 milje nga Lisi. Ky qytet ishte në aleancë me romakët. Genti u mundua ta bëjë për vete atë me anë të bisedimeve, por mbasi nuk pranoi të nënshtrohej, e rrethoi. Ndërkaq të vëllanë Karavandin e dërgoi me 1 000 këmbësorë dhe 50 kalorës, në veri për të nënshtruar fisin e Kavëve. Qyteti Durn e priti mirë, kurse qyteti tjetër i mbylli dyert Karavandit. Genti nuk pati sukses edhe në operacionet detare. Flota e tij prej 80 anijesh që ishte dërguar të godiste tokat rreth Dyrrahut dhe Apolonisë dhe, me sa duket, të vendoste kontrollin mbi rrugën detare që lidhte të dy brigjet e Adriatikut, u thye në afërsi të Apolonisë në ndeshjen me flotën romake dhe qe e detyruar të tërhiqej në drejtim të veriut.
Pas kësaj romakët, që kishin përqendruar ndërkaq forcat e tyre në Genus, u drejtuan kundër mbretit në Basania. Forcat romake, dy herë më të mëdha në numër, mbasi pushtuan qendrat e rëndësishme gjatë rrugës, u gjendën para mureve të Skodrës. Boshllëku që është krijuar në tekstin e Livit nuk jep mundësi për të njohur hollësitë e këtyre veprimeve luftarake.
Qëndresën e fundit Genti e bëri në Skodra. Ai shpresonte shumë në këtë qytet që e kishte zgjedhur si kryeqendër të mbretërisë, sepse pozita e tij ofronte një mbrojtje të sigurt. Dhe me të vërtetë i rrethuar nga dy lumenj, Klausali dhe Barbana dhe i fortifikuar mirë, qyteti mund të përballonte me sukses një rrethim të gjatë. Por mbreti nuk diti ta organizonte mirë mbrojtjen. Në vend që forcat ilire të qëndronin brenda mureve rrethuese të qytetit dhe t’i shmangeshin përleshjes në fushë të hapur, u futën në betejë aty ku armiku kishte epërsi numerike, dhe i theu keqas. Pasi dështuan edhe përpjekjet e vëllait të tij, Karavandit, për të grumbulluar forca të tjera nga krahinat përqark, Genti u dorëzua.
Dhjetë ditë më vonë pas rënies së Skodrës, në betejën që u zhvillua në Pydna (Oene) u shkatërrua përfundimisht dhe ushtria maqedone. Njëherësh me Ilirinë dhe Maqedoninë romakët nënshtruan dhe Epirin. Genti dhe Perseu bashkë me familjet e tyre, me plaçkë e robër të shumtë lufte u dërguan në Romë.
Kështu u nënshtruan dy shtetet e fuqishme të Ballkanit dhe u vendos në këto krahina sundimi romak.
Pasojat
Mbretëria e Ilirisë u inkorporua në Republikën e Romës. Luci Anici Gal e bëri fushatën në tridhjetë ditë dhe senati shpalli një falënderim publik treditor ndaj tij. Në kthimin e tij në Romë Gali festoi triumfin.
Pas kësaj lufte kishte edhe disa revolta të vazhdueshme, e fundit prej të cilave ishte në Dalmaci. Nga viti 12 kur Dalmacia u nënshtrua plotësisht, ky rajon dhe Iliria, megjithëse ishin krahina të ndryshme, i morën të dy emrat në mënyrë indiferente (teknikisht Iliria ishte vendi midis Savës dhe Detit Adriatik).
Boroveci
Borovec, (Бороец/Boroec) është fshat në komunën e Strugës, Maqedoni.
Demografia
Sipas regjistrimit të popullsisë së viti 2002, fshati kishte 629 banorë nga të cilët ishin 74 Shqiptarë, 193 Maqedonas, 175 Turq dhe 187 tjetër.
Srbe na Vrbe
Srbe na Vrbe është nje parrullë anti-serbe që d.m.th Serbët të varen në degët e pemëve. Kjo parrullë urrejtje e ka origjinën nga një poemë sllovene e Marko Natlačen e publikuar më 1914 në fillim të Luftës së Austro-Hungarezve ndaj Serbisë.
Është bërë popullore gjithashtu përpara nisjes së Luftës së Dytë Botërore prej Forcave revolucionare kroate (ustaša) të cilat kryenin vrasje masive ndaj serbëve.
Srbe na vrbe! Srbe na vrbe Србе на врбе Srbe na vrbe Србе на врбе
Sezoni 1955 në Formula Një
Kampionati botërorë në Formula 1 për vitin 1955 ishte Formula 1 kampionati i 6të botërorë i organizuar nga FIA. Ky kampionat filloi më 16 janar dhe baroi më 21 shtator ku fitues doli Juan Manuel Fangio me 4 fitore nga 7 garat e zhvilluara.
Uça
Uçë është një vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë.
Shtrihet rreth 16 km në lindje të Istogut, rrëzë maleve. është vendbanim kodrinor-malor, i ndarë në lagje. Sipërfaqja: 1866 ha, 66 ari, 32 m. Lagjet: Sylajt (Ymeraj, Hysenaj, Haxhijaj);Ferataj,Alidemaj(Fekaj,Haxhijaj,Haziraj,Muzliukaj,Mustafaj,Januzaj,Sejdijaj,Demiraj Hasanaj,Alijaj),Saliizlamaj(Hetemaj,Kajtazaj,Kamberaj,Arifaj, Myrtaj,Sadikaj,Ramaj ), Selmanaj, Behlulaj, Muzlijaj,Ramaj,Hajzeraj, etj. Mikrotoponimet më karakteristike: Maja e Madhe, Kroni i Bardhë, Kroni i Ftoftë, Kroni i Mehmet Demës, Kërshat e Verdhë, Kroni i Shejtit, Jezeri që flet, Jezeri me ujë, Përroni i Moknës, Kodra e Keqe, Kroni i Rupës, Krojet e Kqëqija ( Krojet e Bekë Salihit), Kërshi, Lipa, Kroni i Lipës, Kurilla, Kërshi i Sharraxhive, Kërshat e Blinave, Fuha e Madhe, Arat në Bria, Arat mi katun, Arat e Gata, Fanxhe, Smonica, rrahina, Vorret e Mëdha, etj. Mbi katund janë disa varreza shumë të mocme që nuk dihet se të kujt janë, as të cilës kohë janë.
Në dokumentët e shkruara përmendet në kartën e mbretit Urosh I Nemanja e lëshuar në mes viteve 1254 e 1264. në dokumentin soman të Sanxhakut të Shkodrës të vitit 1485 përmendet ky vendbanim me 15 shtëpi e 3 beqarë. Me emrin Uca është i regjistruar ky vendbanim në sallnamet e Vilajetit të Kosovës të vitit 1893 dhe të vitit 1900. Nga barbaritë serbe ky vendbanim ka pësuar shumë. Në dimrin e vitit 1912 bandat e Miliq Kërstiqit me xhandarë, kanë tubuar 28 vetë të zgjedhur të rrethit të Istogut dhe i kanë ngujuar në mullirin e Gjuriqit në Istog. Këta shqiptarë të zgjedhur i kanë rrahur deri në vdekje, madje edhe ua kanë gërryer kokën për gurë të mullirit, deri në vdekje. Në mesin e tyre ka pasë edhe burra të Ucës. Më 17 korrik të vitit 1920 serbët moren 9 vetë dhe i mbyllen në një kullë ku i djegun për së gjalli, pastaj kanë djegur dhe plackitur fshatin. Si është rikthyer Serbia në Kosovë, më 1918 ka ndodhur krime të reja. Kështu. “ Kosova “ e Konstancës së Rumanisë, më 1932 ka shkruar: “ Në katundin Ucë serbët kapen më 15.7. 1920 Murat rexhep Selmanin me 8 shokë dhe i dërguan në një kullë në Kovragë. Masi i lidhen këmbë e duer i mbyllen mbrenda dhe ia vunë zjarrin kullës duke i djegur për së gjalli. Pastaj janë kthyer dhe e kanë djegur e plackitur fshatin”. Në vitin1923 u kolonizua një familje kolonësh me 5 anëtarë, familjet tjera serbe kishin ardhur, njëra nga Rakoshi me prejardhje nga Kurshumlia, e tjera më 1953, ka ardhur nga Kolashini i Ibrit. Gjatë kësaj kohe e deri në mbarim të dhunës komuniste e partizane nga fillimi i viteve ’60, nga ky vendbanim kanë pësuar më se 70 persona. Nga dhuna e pushtetit serb, nga ky vendbanim shumë familje janë shpërngulur për të Shqipëri e Turqi. Më 1924 familja Halitaj është nisur për në Shqipëri me 25 anëtarë, gjysma kanë vdekur rrugës. Ajo është e vendosur në Katundin e Ri, afër Durrësit. Familja e ferat Bardhit në vitin 1920 poashtu shpërngulet në Rroshbull të Shqipërisë, familja e Sali Idrizit ka shkuar në Shqipëri në vitin 1918. në Shqipëri në atë kohë kanë shkuar e vendosur edhe familjet e ramadan Hysenit dhe Ibish Talit. Tre vëllezër të familjes Smajlaj në vitin 1956 shpërngulen në Turqi. Shënime statistikore: Sipas udhëpërshkruesit J.Muller, në vitin 1838 Uça kishte 10 shtëpi me 50 banorë, në vitin 1918 kishte 60 familje shqiptare me 700 banorë, në vitin 1948 - 83 shtëpi me 725 banorë, në vitin 1981 – 124 shtëpi me 1160 banorë ( 1147 shqiptarë, 13 serbë). Sipas regjistrimit serb të vitit 1991 ky vendbanim kishte 17 serb. Në fillim të vitit 1999 kishte rreth 150 shtëpi. Agresori serb ka djegur e shkatërruar të gjitha shtëpitë bashkë me objektet ndihmëse, kanë shpëtuar vetëm shkolla dhe xhamia e fshatit, që janë dëmoluar. Dy persona janë djegur, një dëshmorë që është vrarë në Koshare. Para lufte, në mbrojtje të shkollës shqipe, më 31 janar 1992 janë vrarë tre banorë të këtij fshati. Më 27 mars 1999 popullata e ka braktisur fshatin, është vendosur në Fushë të Madhe, disa ditë kanë ndjejtur aty, pastaj kanë shkuar për në Rozhajë, e prej aty në Ulqin dhe në Shqipëri. Disa kanë ndjejtur në bjeshkët e Vojdollit.
Abdullah Vokrri
Dr. Abdullah Vokrri lindi në fshatin Sfeçël të komuës së Podujevës në Kosovë.
Është drejtor i entit arsimoro-kulturor të Kosovës.
Veprimtar politik që nga vitet '70.
Vokrri
Vokrri është mbiemër i veçantë dhe unikat shqiptar me origjinë nga Shqipëria (Lezhë, Durrës, Tiranë, Kavajë, Mirditë, Fier, Qerret). Nje pjese e vokerrve mendohet se u shperngulen ne fshatin sfeqel ne shek 18. nga shqiperia Sfeçël komuna e Podujevës. Këtë mbiemër mba vetëm një klan familjar shqiptar. Në historinë dhe fatin e Vokrrëve, si ne Shqipëri poashtu në Kosovë, disa familje janë nda nga vendbanimi origjinale dhe kanë kërkuar fatin e tyrë p.sh. në Shkodër, Durrës, Podujevë, Prishtinë, Shqipëri, Shkup dhe në diaspore Në Gjakovë ka mbajtës te këtij mbiemri, poashtu edhe ne Mitrovicë. Ka një rast në Mirditë ku mbiemrin Vokrri e kan marrë si mbiemer, por më parë ato familje thirreshin "Fufi" dhe nuk kanë lidhje me të tjerët.
Kantoni Villers-Semeuse
Kantoni Villers-Semeuse (frëngjisht: Canton de Villers-Semeuse) është një kanton në departamentin Ardennes, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Villers-Semeuse. Ka sipërfaqe 81.63km2 dhe popullsi 13758 banorë.
Vokrri
Ndërsa se si është lidhja e mbajtëseve të mbiemrit "Vokri" me vetëm një "r" në Turqi, mbetet të hulumtohet.
Kantoni Villers-Semeuse
Përbërja aktuale
Kantoni Villers-Semeuse aktualisht përbëhet nga 9 komuna.
Abdullah Vokrri
Avdullahu është i ati i futbollisteve Fadil Vokrrit dhe Adil Vokrrit.
Vokrri
Si shqiptar kjo familje ka kontribuar gjithmonë bujarisht për Çështjën Kombëtare dhe në lami tjera të jetës shoqërore.
Veriqi
Veriq është një vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Vërri dhe Vërrin.
Courtelary
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
100 Franga Ari (1926)
100 Franga Ari është kartëmonedhë e emetuar nga Banka e Shqipërisë në vitin 1926.
Ekolëvizja
Ekolëvizja është organizatë mjedisore e krijuar në Shqipëri më janar 2004, me shtrirje mbarëkombëtare, që punon për mbrojtjen e mjedisit dhe zhvillimin e qëndrueshëm. Grupimi u krijua si rezultat i domosdoshmërisë së forcimit të zërit dhe veprimit të shoqërisë civile në këtë fazë të zhvillimit të vendit, kur ndodhin dëmtime në mjedis, zhvillime jo miqësore me të, me kosto të lartë për të ardhmen e vendit.
Yátova
Yátova është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Hoya de Buñol, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Yátova ka 2199 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 120.3 km2.
Gennep
Gennep është një komunë në provincën Limburgu në Holandë me sipërfaqe 50.4 km² dhe popullsi 17369 banorë. Gennep është kryeqendra e komunës.
5 Lek / 1 Frank AR (1925)
5 Lek / 1 Frank AR Bankënotë e lëshuar në qarkullim nga Banka e Shqipërisë në vitin 1925.
Giancarlo Judica Cordiglia
thumb|200px|Giancarlo Judica Cordiglia Giancarlo Judica Cordiglia lindi më 30 shtator të vitit 1971 në Torino, Itali, është aktor kinematografik dhe televiziv italian i njour më shumë për personazhin Ronfo të telenovelës Melevisiones.
Kombëtarja katalanase e futbollit
Kombëtarja kataloniase e futbollit është skuadra zyrtare e futbollit të i komunitetit spanjoll autonom të Katalonjës. Ajo është e organizuar nga Federata Katalonjase e Futbollit. Skuadra është përmendur me emra të ndryshme duke përfshirë Selecció Catalana, Selecció de Barcelona dhe Catalan XI. Katalonja nuk është e lidhur me FIFA-n dhe UEFA-n dhe për këtë asrye nuk i lejohet të marrë pjesë në Kupën e Botës ose në Kampionatin Europian sepse rajoni spanjoll i Katalonjës nuk është shtet. Lojtarët e katalonjës janë qytetarë të plotë spanjolle të cilët kanë të drejtë për të luajtur për Spanjën. Megjithatë që nga viti 1904, ekipi ka luajtur gati 200 ndeshje kundër skuadrave të ndryshme kombëtare, rajonale dhe klubeve.
Sistemi shtetëror në Skoci
Skocia ka vet-qeverisje të limituar brenda Britanisë së Madhe si dhe përfaqësim në Parlamentin Britanik. Fuqitë ekzekutive dhe legjislative i janë besuar, respektivisht, Qeverisë Skoceze dhe Parlamentit Skocez në Edinburgh. Parlamenti Britanik mban fuqi mbi një listë të qartësuar dhe specifikuar në Aktin Skocez 1998 si "çështje të rezervuara", përfshirë këtu, p.sh., nivelet e taksave në Britaninë e Madhe, sigurinë sociale, mbrojtja, marrëdhëniet ndërkombëtare dhe transmetimi.
Parlamenti Skocez ka autoritet legjislativ në të gjitha fushat e tjera të lidhura me Skocinë, si dhe fuqinë e limituar për të ndryshuar nivelin e taksave, një fuqi që ende i ka mbetur për ta ushtruar. Parlamenti Skocez mun të referoj çështje të caktuara tek Westminister duke miratuar një Lëvizje Juridike për Leje në rast se konsiderohet që juridiku i gjërë i Britanisë është më i përshtatshëm për ndonjë çështje të caktuar. Programet juridike të dekretuara nga Parlamenti Skocez kanë pësuar divergjencë në masën e shërbimeve publike krahasuar me pjesën tjetë të Britanisë së Madhe. Për shembull, çmimi i edukimit të Universitetit, dhe shërbimet e kujdesjes për të moshuarit janë falas në Skoci, kurse paguhen në pjesë të tjera të Britanisë së Madhe. Skocia ishte shteti i parë në Britaninë e Madhe që ndaloi duhanin në vende të mbyllura publike.