cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isnik Alimi
Isnik Alimi (Исник Алими); lindur me 2 shkurt 1994) është një futbollist profesionist shqiptar i cili luan si sulmues për klubin Italian Maceratese, ish lojtar i klubit Italian Atalanta dhe Kombëtares Shqiptare të futbollit U-21.
Fillimi i karrierës - FK Ohrit
I lindur në Dellogozhdë (shqip: Dollogozhda  ) një fshat në Komunën e Strugës, Alimi filloi karrierën e tij në moshën 7 vjecare, me KF Vlaznimi i Strugës. Në vitin 2010 ai u zhvendos në KF Ohrit dhe në vitin 2011, ai u promovua në ekipin e parë. Në 30 korrik të vitit 2011 Alimi bëri debutimin e tij me ekipin e parë si një zëvendësues në vendin e Aleksandar Dalčeskit në ndeshjën kundër KF Renova.
Chievo
Në vitin 2013, ai u transferua jashtë për herë të parë duke iu bashkuar serie A në Chievo. Ai qëndroi për një vit sezonal me ekipin Primavera.
Me ekipin Primvaera fitoi Superleaguen italiane, ai shënoi një gol kundër Juventusit në ndeshjen e parë, gjithashtu shënoi edhe një gol kundër Fiorentinas në gjysemfinale, ai ndihmoi ekipin e tij që të fitonte kampionatin kur Isnik Alimi, ishte kapiten i skuadrës dhe lojtari kyç. Ai kishte 21 ndeshje dhe 10 gola me ekipin Primavera.
Lumezzane
Më 6 gusht 2014 Lega Pro Prima Divisione në A. C. Lumezzane, njoftoi të ketë nënshkruar me Alimin nga Chievo një kontratë.
Ai e bëri debutimin e tij të parë profesionale më 31 gusht 2014, duke luajtur si një iniciator që në hapjen e ndeshjes Lega Pro kundër Pordenone, e përfunduar me fitore të pastër 2-0.
Ai përfundoi gjysemsezonin e tij të parë me Lumezzanen, me 12 paraqitjet, 8 si një iniciator dhe 4 si një zëvendësues.
Alimi shënoi golin e tij të parë qëllimin për Lumezzane në hapjen e ndeshjes së vitit 2015 kundër Novaras e vlefshme për lojën e javës 19, duke luajtur më 6 janar dhe përfundoi me fitore 1-3, ku Alimi shënoi golin e dytë për rezultatin 0-2 në minutën 45 në fund të gjashtëmujorit të parë.
Alimi përfundoi sezonin 2014-15 me gjithsej 27 paraqitje, nga ku 21 në vijën startuese, shënoi 2 gola dhe dha 3 asistime.
Atalanta
Pas kontratës 1-vjeçare te Lumezzane, Alimi u kthye në Chievo, por më 26 qershor 2015 ai nënshkroi me ekipin e serie A,  Atalanta B. C. një kontratë për 4 vjet.
Naim Krieziu
Naim Krieziu (Gjakovë, 4 janar 1918 - Romë, 20 mars 2010) ishte futbollist shqiptar nga Kosova, i famshëm në Itali gjat viteve 1940 dhe 1950.
Isnik Alimi
Maceratese
Në ditën e mbylljes së vitit 2015 Alimi u huazua nga Lega Pro për të promovuar S. S. Maceratese 1922.
Naim Krieziu
Ata bënë emër jo vetëm me titullin e Kampionit të Italisë fituar nga Kryeziu me Romën më 14 qeshor 1942. Në vitin 1946 Ludovik Jakova, zëvendëstrajner i Kombëtares shqiptare të futbollit në krijim e sipër, erdhi dy herë në Itali për të bindur Kryeziun të luaj në edicionin e VIII të Kampionatit Ballkanik. Për detyrime kontraktuale nuk mundi të pranonoj, megjithatë Kombëtarja shqiptare e zuri vendin e parë në manifestimin e parë të Kombëtareve të pasluftës.
Isnik Alimi
Shqipëria
Ai bëri debutimin e tij të parë për Shqipërinë U21 në ndeshje Miqësore kundër Rumanisë U21 më 8 tetor të vitit 2014.
Alimi u thirr për herë të parë për të marrë pjesë në një ndeshje konkurruese, në kualifikimet për vitin 2017 UEFA Kampionati Evropian U-21 me ndeshjen fillestare kundër Liechtenstein U21 më 28 mars 2015, megjithatë, Alimi nuk arriti të luajë në këtë ndeshje, sepse ishte e pamundëshme pjesmarrja e tij, për shkak të mungesës së dokumenteve përkatëse.
Naim Krieziu
Kryeziu u bë trajner profesionist i kategorisë së parë: zëvendëstrajner i Romës nga viti 1962 deri më 1965 dhe titullar për gjashtë muaj në edicionin 1963-64, para se të mbërrinte spanjolli Luis Mirò; periudhë e mjaftueshme që Kryeziu të përgatiste skuadrën që do të fitonte Kupën e Italisë. Sot Kryeziu është në Panteonin e lojtarëve më të famshëm të Romës. Emrin e tij mban sot stadiumi i Gjakovës.
Ai ka luajtur për ekipin A.S. Roma me të cilin ka fituar titullin e kampionit në sezonin 1941-42 dhe gjithashtu ka luajtur me ekipin A.C. Napoli nga viti 1939 gjer në vitin 1953. Ai gjithashtu ka qene trajner i ekipit A.S. Roma në vitet e 1960ta dhe drejtor i përgjithshëm, detyrë në të cilën e zbuloi talentin Giuseppe Giannini kur ai luante për ekipin Frattocchie Marino).
Naim Krieziu vdiq më 20 mars 2010 në Romë në moshën 92 vjeçare.
Yverdon-les-Bains
Yverdon-les-Bains (Shqip: Iverdoni-Banjat ) (i quajtur Eburodunum dhe Ebredunum gjatë epokës romake ) është një komunë në rrethin e Jura-Vadi Verior të kantonit Vad në Zvicër. Është selia e rrethit. Popullsia e Yverdon-les-Bains e përditësuar më Dhjetor 2020 është 29 955 banorë.
Iverdoni ndodhet në zemër të një mjedisi natyror të formuar nga malet Jura, fushat e Orbës, kodrat e Brojës dhe liqenit Nëshatel. Është qyteti i dytë më i rëndësishëm në Kantonin e Vadit. Është i njohur për burimet e tij termale dhe është një qendër e rëndësishme rajonale për tregti dhe turizëm.
Kalaja e Yverdonit
parapamje| Kalaja e Yverdonit Muret kryesore dhe katër kullat e tyre u ngritën brenda pak vitesh. Dizajni i kështjellës ndoqi karakteristikat gjeometrike të përdorura për kështjellat e vendosura në fusha dhe ishte planifikuar nga muratori dhe arkitekti i ri Jacques de Saint-Georges. Jacques planifikoi gjithashtu Kalanë Caernarvon dhe ndërtoi kështjellën Saint-Georges d'Espéranches, afër Lionit.
Kalaja e Iverdonit ka qenë rezidenca e kështjellarëve të dinastisë Savoja, deri në vitin 1536, e ndjekur nga përmbaruesit e shtetit të Bernës. Në 1798, Departamenti i Lemanit u bë pronari i kështjellës. Departamenti ishte krijuar nga "Republika Helvetiane" jetëshkurtër (1798–1803), e krijuar sipas vullnetit tëNapoleonit të I-rë.
Epoka e Bernes (1536–1798)
Më pas erdhi pushtimi i Bernës. Gjatë gati treqind viteve të pushtimit të Bernës, jeta ekonomike vazhdoi të lulëzonte.
Shekulli i XVIII-të rezultoi të ishte një nga periudhat më të favorshme për Iverdonin, i shënuar nga pikat kryesore kulturore dhe ekonomike. Atëherë, një qytet me rreth 2.000 banorë, Iverdoni rrezatoi si një banjë spa dhe si qendër mendimi (58 tome të Enciklopedisë Yverdon, botuar midis viteve 1770 dhe 1780), duke qenë në marrëdhënie të ngushtë me mendjet dhe lëvizjet e mëdha të kohës.
Tempulli
parapamje| Tempulli i Yverdon-les-Bains Arkitekti gjenevas Billon e ngriti këtë kishë protestante në vitin 1757, në vendin e dikurshëm të kishës Notre-Dame të shekullit të 14-të. Spira e saj ishte rindërtuar në vitin 1608, në bazën e asaj origjinale, për të cilën ishin përdorur blloqe të mëdha, të skalitura nga rrënojat e "Castrum" romake.
14 stalla, me figura apostuj dhe profetë, e kanë origjinën nga kisha e lashtë dhe i atribuohen Claude de Peney, i cili kishte punuar në Fribourg dhe Hauterive. Peney vdiq në 1499 dhe Bon Bottolier, kabineti në Lozanë, u ngarkua me punimin e stallave (1501–1502). Potier, me origjinë franceze, e ndërtoi organin në 1766.
Demografia
parapamje| Qyteti i vjetër i Yverdonit parapamje| Ngritje e lartë moderne Shumica e popullsisë (viti 2000) flet frëngjisht (20,134 ose 82.6%) si gjuhën e saj të parë, serbo-kroatishtja është e dyta më e shpeshtë (945 ose 3.9%) dhe portugalishtja është e treta (859 ose 3.5%). Atë gjermane e flasin 551 persona, italishten 717 dhe romançen 9.
Politika
Në zgjedhjet federale të vitit 2007, partia më e votuar ishte PS, e cila mori 29.42% të votave. Tre partitë e ardhshme më të votuara ishin UDC (22.26%), Partia e Gjelbër (14.34%) dhe FDP (9.98%). Në zgjedhjet federale u hodhën gjithsej 5744 vota dhe pjesëmarrja në votime ishte 42.2%.
Transporti
alt=Wide two-story building with hip roof|djathtas|parapamje| Ndërtesa e stacionit Yverdon-les-Bains në 2009
Feja
parapamje| Kisha e qytetit Yverdon Nga të dhënat e censusit 2020, 8,628 ose 35,4% i përkisnin Kishës së Reformuar Zvicerane, ndërsa 7,489 ose 30,7% ishin katolikë. Nga pjesa tjetër e popullsisë, kishte 835 anëtarë të një kishe ortodokse (ose rreth 3,43% e popullsisë), kishte 28 individë (ose rreth 0,11% e popullsisë) që i përkisnin kishës katolike të krishterë dhe ishin 1,389 individë (ose rreth 5,70% e popullsisë) që i përkisnin një kishe tjetër të krishterë.
Ndërtesa dhe vendndodhje të dukshme
[[Skeda:Theatre_of_Yverdon-les-Bains.jpg|djathtas|parapamje|300x300px| Teatri Benno Besson]]
Glun
Glun është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Glun ka një popullsi prej 696 banorë dhe sipërfaqe 7.56 km², me një dendësi prej 92 banor/km².
Alexandria Ocasio-Cortez
Përfaqësuese e Partisë Demokratike në Kongres, ajo përfaqëson distriktin e 14-të elektoral të qytetit të Nju Jorkut që prej 3 Janarit 2019.
AOC ka deklaruar se angazhimin e saj politik e ka nxitur zgjedhja e Donald Trump-it për president të SHBA. Në vitin 2016 ajo ishte pjesë e fushatës së Bernie Sanders në Nju Jork.
Sipas një artikulli të revistës presitigjioze Time në Mars të 2019-ës, Ocasio-Cortez nga shumë analistë si vizioni i së ardhmes së Partisë Demokratike në Shtetet e Bashkuara. Në shkrim AOC cilësohet si një fenomen politik e si politikanja më e ndjekur në parti, që nga prezntimi i figurës së Barack Obamës.
Roucy
Roucy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Roucy ka një popullsi prej 383 banorë dhe sipërfaqe 6.96 km², me një dendësi prej 55 banor/km².
Foto Stamo
Foto Stamo (Erind, 1916 – Tiranë, 1989) ka qenë piktor shqiptar i vlerësuar dhe dekoruar nga Presidiumi i Kuvendit Popullor të Shqipërisë me titullin e lartë Artist i Popullit. Në fondin e Galerisë Kombëtare të Artit janë ruajtur 125 punime të Artistit të Popullit Foto Stamo.
Luani i Janinës
Luani i Janinës është një roman i shkruar nga shkrimtari amerikan Stojan Hristov. Emri i plotë i romanit me të cilin është botuar: Luani i Janinës, një rrëfim i bazuar në jetën e Ali Pashës, tiranit të Greqisë dhe Shqipërisë. parapamje| Koka e Ali Pashës i paraqitet Sulltan Mahmutit II. - litografi nga Johann Nepomuk Geiger
Arkitektura Çalukja perëndimore
Arkitektura Kalyani Chalukya e njohur edhe si Arkitektura Perëndimore Chalukya ose Arkitektura e Vonë Chalukya, është stili i veçantë i zbukurimit arkitekturor në traditat fetare shaivite, vaishnavite dhe xhainiste që evoluan gjatë sundimit të perandorisë Kalyani Chalukya në rajonin Tungabhadra të Karnatakas qendrore, në shekujt e XI dhe të XII. Ndikimi politik i perandorisë Kalyani Chalukya e arriti kulmin e tij në rrafshirën e Dekanit gjatë kësaj periudhe. Qendra e aktiviteteve kulturore dhe ndërtuese qëndronte në rajonin Tungabhadra, ku punishtet e mëdha mesjetare ndërtuan shumë monumente. Këta monumente janë variante rajonale të tempujve dravidian, të konsideruar si pjesë e traditës Karnata dravida. Arkitektët chalukyan ndërtuan tempuj të të gjitha përmasave gjatë kësaj periudhe dhe që kanë mbetur edhe sot, të njohur si një stil kalimtar dhe që ofron lidhje arkitekturore midis stilit Badami Chalukya dhe atij të perandorisë më të vonë Hoysala. Monumentet më të shquara nga ndërtimet e shumta që datojnë nga kjo periudhë janë Tempulli Mahadeva në Itagi në distriktin Koppal, Tempulli Kasivisvesvara në Lakkundi në distriktin Gadag, Tempulli Mallikarjuna në Kuruvatti në distriktin Bellary dhe Tempulli Kalleshvara në Bagali në distriktin Davangere. Monumente të tjera të shquara për ndërtimin e tyre mjeshtëror përfshijnë Tempulli Kaitabheshvara në Kubatur dhe Tempulli Kedareshvara në Balligavi, të dy në distriktin Shimoga, Tempulli Siddhesvara në Haveri, Tempulli Amrtesvara në Annigeri të distriktit Dharwad, Tempulli i Sarasvatit në Gadag dhe Tempulli Doddabasappa në Dambal, të dy në distriktin Gadag. Monumentet e mbijetuara të mbretërisë Kalyani Chalukya janë tempujt e ndërtuar në traditat fetare shaivite, vaishnavite dhe xhainiste. Asnjë nga ndërtimet ushtarake, civile, ose oborrtare nuk ka mbijetuar; duke qenë të ndërtuara me baltë, tulla dhe dru, këto struktura mund të mos u kenë rezistuar pushtimeve të përsëritura. Qendra e këtyre zhvillimeve arkitekturore ishte rajoni që përfshinte distriktin modern të Dharwadit; ajo përfshinte edhe zonat e distrikteve moderne të Haverit dhe Gadagut. Në këto distrikte, kanë mbijetuar rreth pesëdhjetë monumente si dëshmi të përhapjes së ndërtimeve të punishteve arkitekturore Kalyani Chalukya. Ndikimi i këtij stili përtej rajonit Basavakalyani në veri-lindje të rajonit Bellary në lindje të rajonit të Mysores në jug. Në rajonin Bijapur–Belgaum në veri, stili u përzie me atë të tempujve Hemadpanti. Megjithëse pak tempuj Kalyani Chalukyan mund të gjenden në rajonin e Konkanit, prania e Vargut të Ghatëve Perëndimorë me gjasa parandaloi përhapjen e stilit në drejtim të perëndimit.
Mascarville
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Arkitektura Çalukja perëndimore
Evoluimi
Megjithëse plani bazë i stilit Kalyani Chalukya zyri fill nga stili më i vjetër dravida, shumë nga veçoritë e tij ishin unike dhe të veçanta për të. Një nga këto veçori dalluese të stilit arkitekturor Kalyani Chalukya ishte një artikulim që mund të gjendet akoma përgjatë Karnatakas moderne. Përjashtimi i vetëm nga ky motiv mund të gjendet në zonën rreth Basavakalyanit, ku tempujt paraqesin një artikulim nagara (indiano-verior) që ka karakteris e tij unik.
Mascarville
Mascarville (Ocitanisht: Mascarvila ; Shqip: Maskarvila) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Arkitektura Çalukja perëndimore
Evoluimi
Në dallim me ndërtesat më të hershme Badami Chalukya, monumentet e të cilëve ishin të grupuar rreth metropoleve të Pattadakalit, Aiholes dhe Badamit, këta tempuj të perandorisë Kalyani Chalukya janë mjaft të shpërndarë, duke pasqyruar një sistem shqëndërzuar të qeverisjes vendore. Tempujt Kalyani Chalukya janë më të vegjël nga ata të Chalukya-ve më të hershëm Badami, një fakt i dallueshëm në lartësinë e reduktuar të strukturave të sipërme që ngrihen mbi faltore.
Arti Kalyani Chalukya evoluoi në dy faza, e para zgjati afërsisht çerek shekulli ndërsa e dyta nga fillimi i shekullit të XI der në fund të sundimit të Dinastisë Kalyani Chalukya në vitin 1186. Gjatë fazës së parë, tempujt u ndërtuan në rajonin Aihole-Banashankari-Mahakuta (i vendosur në zemër të territoreve më të hershme Badami Chalukya) dhe në Ron të distriktit Gadag. Pak punishte të përkohshme i ndërtuan ata në Sirval të distriktit Gulbarga dhe në Gokak të distriktit Belgaum. Strukturat në Ron kanë ngjashmëri me tempujt Rashtrakuta të Kuknurit në distriktin Koppal dhe në Mudhol të distriktit Bijapur, dëshmi që të njëjtat punishte e vazhduan aktivitetin e tyre nën dinastinë e re Karnata. Faza e mëvonshme dhe e maturisë e arriti kulmin në Lakkundi (Lokigundi), një seli kryesore e oborrit perandorak. Nga mesi i shekullit të XI, artizanët nga shkolla e Lakkundit lëvizën në jug të lumit Tungabhadra. Në këtë mënyrë ndikimi i shkollës së Lakkundit mund të shihet në disa tempuj të distriktit Davangere dhe në tempujt në Hirehadagalli dhe Huvinahadgalli të distriktit Bellary. Ndikimi i Arkitekturës Kalyani Chalukya mund të dallohen në shollat gjeografikisht të largëta të arkitekturës së perandorisë Hoysala në Karnatakan jugore dhe në dinastinë Kakatiya në Andhra Pradeshin e sotëm. Arkitektura Kalyani Chalukya e quajtur ndonjëherë edhe stili Gadag i arkitekturës, është konsideruar një pararendëse e Arkitekturës Hoysala të Karnatakas jugore. Ky ndikim ndodhi për shkak se ndërtuesit e hershëm të përdorur nga dinastia Hoysala erdhën nga qendrat e shquara të artit mesjetar Chalukya. Monumente të tjera në këtë stil u ndërtuan jo vetëm nga Dinastia Kalyani Chalukya, por edhe nga vasalët e tyre.
Projekti bazë
Një tempull tipik Kalyani Chalukya mund të shqyrtohet nga tre aspekte – plani bazik i dyshemesë, artikulimi arkitekturor dhe skulpturat. Projekti bazë i dyshemesë është i përcaktuar nga madhësia e faltores, madhësia e shenjtërores, shpërndarja e masës së ndërtimit dhe nga pradakshina (kalim përqark), nëse ka një të tillë. Artikulimi arkitekturor i referohet komponenteve zbukuruese që i japin formë murit të jashtëm të faltores. Këto përfshijnë projeksione të dala e të futura, si dhe paraqitje që mund të prodhojnë një larmi motivesh dhe konturesh, si të shkallëzuar, ashtu dhe stelar (në formë ylli), ose katror. Nëse është i shkallëzuar (i quajtur edhe "diamandi i shkallëzuar i projektimit të këndeve"), këto komponente formojnë pesë ose shtatë projeksione në secilën anë të faltores, ku të gjitha përveç qendrores janë kënde të projektuara (projeksione me dy faqe të plota të krijuara nga dy të futura, majtas dhe djathtas, që janë në kënde të drejta me njëra-tjetrën). Nëse është katror (i quajtur edhe "katror me projeksione të thjeshta"), këto komponente formojnë tre ose pesë projeksione në një anë, vetëm dy nga të cilat janë kënde të projektuara. Modelet stelarë normalisht formojnë 8, 16, ose 32 cepa ylli dhe janë të nën-ndarë në komponente të ndërprera dhe të pandërprera stelare. Në një projekt stelar 'të ndërprerë', konturi stelar është i ndërprerë nga projeksione drejtëkëndore (kënd-drejt) në drejtimet kardinale, duke rezultuar në cepa ylli që janë tejkaluar. Në Arkitekturën Indiane gjenden dy lloje bazë artikulimi arkitekturor: indiano-jugori dravida dhe indiano-veriori nagara. Shtatoret janë përfaqësime në miniaturë që qëndrojnë vetë, duke përfshirë komponente arkitekturore mbi gjysëm-kolona, ndërtesa, skulptura kulla të plota. Ato janë përgjithësisht të kategorizuara si "skulptura figurative" ose "veçori të tjera dekorative". Me raste, figura të pasura skulpturore mund të errësojnë artikulimin e një faltoreje, kur paraqitjet e hyjnive dhe figurave mitike janë me shumicë.
Kategoritë
Tempujt chalukyan ndahen në dy kategori – e parë përfshin tempujt me një mantapa (një sallon apo holl me kolona) të përbashkët dhe dy faltore (të njohura si dvikuta) ndërsa e dyta përfshin tempujt me një mantapa dhe një faltore të veçant (ekakuta). Të dy llojet e tempujve kanë dy ose më shumë hyrje që të fusin në sallonin kryesor. Ky format dallon nga të dy dizajnet e tempujve indiano-veriorë, që kanë një mantapa të vogël të mbyllur që të çon në shenjtërore dhe tempujt indiano-jugorë që përgjithësisht kanë një mantapa të madhe të hapur me kolona. Arkitektët chalukyan mbajtën veçori nga të dy stilet, ai verior dhe jugor. Megjithatë, në paraqitjen e përgjithshme të tempullit kryesor dhe të faltoreve dytësore, ata anuan nga stili verior dhe u prirën të ndërtojnë një faltore kryesore me katër të tilla dytësore, duke e bërë strukturën një panchayatna ose kompleks me pesë-faltoresh. Tempujt chalukyan u ndërtuan, pothuajse gjithmonë, të drejtuar nga lindja. Shenjtërorja është e lidhur nga një vestibul (ardha mantapa ose para-dhomë) me mandapan e mbyllur (e quajtur edhe navaranga), e cila është e lidhur me mandapan e hapur. Herë pas herë mund të ketë dy ose më shumë mandapa të hapura. Në tempujt shaivit, drejtpërdrejt përballë me shenjtëroren dhe përballë mandapas së mbyllur është nandi mantapa, që bujt një imazh të madh të Nandit, demi ndihmës i Shivës. Faltorja zakonisht nuk ka pradakshina. Kolonat që mbajnë tavanin e mandapas janë trungje monolitikë nga baza deri te qafa e kapitelit. Në këtë mënyrë, lartësia e mandapas dhe madhësia e përgjithshme e tempullit ishin të kufizuara nga gjatësia e trungjeve shkëmbore që arkitektët ishin të aftë të siguronin nga guroret. Lartësia e tempullit ishte po ashtu e shtrënguar nga pesha e strukturës së sipërme mbi mure dhe meqë arkitektët chalukyan nuk përdornin llaç, nga përdorimi i muraturës në të thatë dhe lidhja e gurëve pa morseta ose material ngjitës. Mungesa e llaçit lejonte disi ajrimin në pjesët më të brendshme të tempullit nëpërmjet muraturës poroze të përdorur në mure dhe tavane. Sasia modeste e dritës që hynte në tempuj vinte në sallonet e hapura nga të gjitha drejtimet, ndërsa ndriçimi i zbehtë në mandapën e mbyllur të brendshme vinte nëpërmjet derës së saj të hapur. Vestibuli merte edhe më pak dritë, duke e bërë të nevojshme pasjen e ndonjë forme artificiale ndriçimi (zakonisht llampa vaji) madje edhe gjatë ditës. Ky burim artificial drite ndoshta i shtonte "mister" imazhit të hyjnisë së adhuruar në shenjtërore.
Përpunimet e mëvonshme
Bumi i ndërtimit të tempujve në shekullin e XI vazhdoi edhe në shekullin e XII me shtimin e veçorive të reja. Tempulli Mahadeva në Itagi dhe Tempulli Siddhesvara në Haveri janë ndërtimet standarde që i përfshijnë këto zhvillime. Bazuar në planin e përgjithshëm të Tempullit Amrtesvara në Annigeri, Tempulli Mahadeva u ndërtua në vitin 1112 dhe ka të njëjtët përbërës arkitekturor si pararendësi i tij. Megjithatë ka disa ndryshime në artikulimin e tyre; çatia sala (çatia nën majëzën e kullës) dhe kullat minuaturë mbi gjysëm-kolona janë të skalitura dhe jo të modeluara. Dallimi midis dy tempujve, të ndërtuar pesëdhjetë vjetë larg njëri-tjetrit, është më modelimi më i ngurtë dhe dekorimi i gjetur në shumë përbërës të Tempullit Mahadeva. Skalitjet epshore të shekullit të XI u zëvendësuan me një skalitje më të kursyer. Me përparimin e zhvillimeve, ndërtuesit chalukyan e modifikuan kullën e pastër dravida duke e reduktuar lartësinë e çdo kati të shkallëzuar dhe duke e shumë-fishuar numrin e tyre. Nga baza deri në krye, katet pasues bëhen më të vegjël në perimetër dhe kati më në majë është i kryesuar nga një kurorë që mban kalasa, një majëz në formën e një ibriku. Secili kat është në kaq pasurisht i dekoruar sa karakteri zanafillor dravida u bë pothuajse i padushëm. Te kulla nagara arkitektët modifikuan panelet qendrore dhe kamaret në çdo kat, duke formuar një fashë pak a shumë të vazhduar vertikale dhe duke stimuluar fashat vertikale mbi qendrën e çdo faqeje të stilit verior të kullës. Përbërësit e rinj dhe të vjetër u pranëvendosën por të futur veçmas. Disa kulla janë thelbësisht një kombinim i strukturave jugore dravida dhe atyre veriore nagara dhe që quhet "Vesara Shikhara" (e quajtur edhe Kadamba Shikhara). Plani karakteristik verior i diamantit të shkallëzuar të këndeve të projektimeve u adoptua në tempujt e ndërtuar me një artikulim tërësisht dravida. Katër struktura të shekullit të XII të ndërtuara sipas këtij plani janë këto: Tempulli Basaveshwara në Basavana Bagevadi, Tempulli Ramesvara në Devur dhe tempujt në Ingleshwar dhe Yevur, të gjithë në afërsi të rajonit Kalyani, ku tempujt nagara ishin të zakonshëm. Ky plan u krijua në Indinë veriore vetëm në shekullin e XI, një shenjë se idetë arkitekturore udhëtonin shpejtë.
Projektet yjorë
NJë zhvillim madhor i kësaj periudhe ishte shfaqja e faltoreve yjore (në formë ylli) në pak tempuj të ndërtuar prej guri tradicional ranor, si tempulli i Trimurtit në Savadi, Tempulli Paramesvara në Konnur dhe Tempulli Gauramma në Hire Singgangutti. Në të tre këto raste, faltorja është një yll me 16 cepa të pandërprerë, një plan dysheme i pahasur diku tjetër në Indi dhe që i dallon tërësisht këta tempuj nga planet yjore me 32 cepa të ndërprerë të faltoreve bhumija në Indinë e Veriut. Plani yjor gjeti populloritet në ndërtimet prej steatiti si Tempulli Doddabasappa në Dambal po ashtu. Planet bashkëkohëse yjore në Indinë e veriut ishin të gjithë të tipit me 32 cepa të ndërprerë. Nuk njihet asnjë tempull me plan yjor me 6, 12, ose 24 cepa diku në Indi, me përjashtim të tempullit unik në Dambal, që mund të përshkruahet edhe si me plan me 24 cepësh i pandërprerë, ose me plan 48 cepash me cepa të mëdhenj prej 90 gradësh që alternohen me cepa më të vegjël e të shkurtër prej 75 gradësh. Nivelet e sipërme të kullës me shtatë nivele duken si rrota të dhëmbëzuara me 48 dhëmbëza. Tempulli Doddabasappa dhe ai Someshvara në Lakshmeshwara janë shembuj të variteve të skajshëm të një artikulimi bazë dravida. Këta tempuj provojnë se arkitektët ishin të vetëdijshëm për krijimin e kompozimeve të reja të përbërësve arkitekturorë nga metodat tradicionale. Në fillim të shekullit të XIII, karakteristikat e shekullit të XII mbetën popullore; megjithatë, shumë pjesë që më parë ishin të thjeshta u bënë të dekoruara. Ky ndryshim vërehet në Tempullin Muktesvara në Chaudayyadanapura dhe Tempulli Santesvara në Tilavalli, të dy në distriktin Haveri. Tempulli Muktesvara me vimanan e tij elegante u rinovua në mes të shekullit të XIII. Në Tempullin e Tilavallit, të gjithë përbërësit arkitekturor janë të zgjatur, duke i dhënë atij një pamje të qëllimisht të mbingarkuar. Të dy tempujt janë ndërtuar me një artikulim dravida. Përveç artikulimeve ekzotike dravida, disa tempuj të kësaj periudhe kanë artikulim nagara, të ndërtuar në planin katror të diamantit të shkallëzuar të natyrshëm në kullat nagara. Të shquar mes tempujve me stil diamanti të shkallëzuar janë Tempulli i Ganeshas në Hangal, Tempulli Banashankari në Amargol (që ka një faltore dravida dhe një faltore nagara) dhe një faltore e vogël që është pjesë e ansamblit të Tempullit Mahadeva. Në Hangal, arkitektët ishin të aftë ta pajisnin faltoren me një kullë sekhari, ndërsa gjysma e poshtme mori një artikulim nagara dhe paraqet kulla miniaturë sekhari. Stili i punimit me një plan katror gjendet në Muttagi dhe Tempullin Kamala Narayana në Degoan.
Rajoni Kalyani
Tempujt e ndërtuar brenda dhe rreth rajonit Kalyani (në distriktin Bidar) ishin mjaft të ndryshëm nga ata të ndërtuar në rajonet e tjera. Pa përjashtim, artikulimi ishte nagara dhe projekti i tempullit si rregull ishte si diamant i shkallëzuar ashtu dhe yjor. Ngritjet që përputhen me këto plane ishin të ngjashme pasi format yjore ishin prodhuar duke rrotulluar këndin e projektimeve të planit standard të shkallëzuar në shtesa prej 11.25 gradësh, duke rezultuar në një plan me 32 cepa të ndërprerë në të cilin tre cepa ylli janë tejkaluar në qendër të çdo faqe të faltores. Shembuj të planeve diamante të shkallëzuar që mbijetojnë në Karnataka janë Tempulli Dattatreya në Chattarki, Tempulli Someshvara në Kadlewad dhe Tempulli Mallikarjuna dhe Siddhesvara në Kalgi të distriktit Gulbarga. Faltorja nagara në Chattarki është një diamant i shkallëzuar i projektimeve këndore me pesë projektime për faqe. Për shkak të planit diamant i shkallëzuar, kolonat e murit kanë dy faqe plotësisht të shfaqura, me një bllok të lartë baze të dekoruar me një motiv të pasqyruar të përsëritur dhe dy imazhe të mëdha në pjesën e sipërme të murit. Format dhe dekorimet në pjesën e mbetur të kolonave në mur kanë një ngjashmëri befasuese me kolonat që mbajnë tavanin. Tip tjetër është plani katror me projeksione të thjeshta të dala dhe të futura, por me një mundësi të kullave si sekhari ashtu dhe bhumija. Plani nuk ka ndonjë element shtesë, përveç atyre që rrjedhin nga plani dysheme. Projeksionet e futura janë të thjeshta dhe kanë vetëm një imazh të madh muri. Karakteristika e rëndësishme e këtyre tempujve nagara në rajonin Kalyani është se ata jo vetëm dallojnë nga tempujt dravida në rajonin verior të Karnatakas, por edhe nga tempujt nagara në veri të rajonit Kalyani. Këto dallime janë të shfqura në artikulimin, format dhe zbukurimet e përbërësve individualë, duke u dhënë atyre një vend të veçantë në arkitekturën chalukyane. Tempujt që bëjnë pjesë në këtë kategori janë Tempulli Mahadeva në Jalsingi dhe Tempulli Suryanarayana në Kalgi në distriktin e sotëm Gulbarga. Plani dhe artikulimi nagara i këtyre tempujve janë të njëjtë si ata në veri të rajonit Kalyani, por detajet janë të ndryshme, duke dhënë një pamje të ndryshme.
Elementet Arkitekturore
Krijimet dekorative Kalyani Chalukya të përqëndruara te kolonat, panelet e derës, trarët (torana), gjiret në formë kubeje të tavaneve, dekorimet e murit të jashtëm si Kirtimukha, dhe kullat miniaturë mbi gjysëm-kolona. Megjithëse forma artistike e këtyre artizanëve nuk kishte ndonjë veçori dalluese nga një largësi, një shqyrtim i afërt tregon shijen e tyre për dekorimin. Një shumicë skalitjesh, fashash punimi rrumbullak, basorelievesh figurative dhe panelesh skulpturore janë të ngjeshur shumë afër. Dyert janë të zbukuruara mjeshtërisht por kanë një kornizë arkitekturore që konsiston në gjysëm-kolona, një trabeacion të modanatuar dhe një kulm kornize. Shenjtërorja merë dritë të shpërndarë nëpërmjet të hapurave të dritares pranë derës; këto veçori u trashëguan dhe modifikuan nga ndërtuesit Hoysala. Dekorimet e murit të jashtëm janë të realizuara mirë. Artizanët chalukyan e shtrinin sipërfaqen e murit nëpërmjet gjysëm-kolonave. Kullat dekorative në miniaturë të tipeve të shumë-fishta janë të mbajtura nga këto gjysëm-kolona. Këto kulla janë të tipit me nivele dravida dhe në stilin nagara ato u bënë në latina (mono aedicule) dhe variatet e saj; bhumija dhe sekhari.
Vimana
Tempulli xhainist në Lakkundi shënon një hap të rëndësishëm në zhvillimin e zbukurimit të murit të jashtëm në Arkitekturën Kalyani Chalukya dhe një Tempullin Muktesvara në Chavudayyadanapura artizanët futën një strehë të dyfishtë projektim të lakuar (chhajja), e përdorur shekuj më vonë në tempujt Vijayanagara. Tempulli Kasivisvesvara në Lakkundi mishëron një zhvillim më të pjekur të Arkitekturës chalukyane në të cilën kulla ka një linjë plotësisht të shpalosur ngjitëse nikesh. Artizanët përdorën stilin verior të majëzave dhe e shpalosën atë në një kontur të modifikuar dravida. Kullat miniaturë si të tipeve dravida ashtu dhe nagara janë përdorur si zbukurime në mure. Me zhvillimin e mëtejshëm, ndarja midis kateve në kullë u bë më pak e dallueshme, deri sa ato pothuajse e humbën individualitetin e tyre. Ky zhvillim është i shembullzuar në Tempullin Dodda Basappa në Dambal, ku struktura zanafillore dravida mund të identifikohet vetëm pasi të lexosh sipërfaqen e zbukuruar që mbulon sipërfaqen e çdo kati. Muret e vimanas poshtë kullës dravida janë të dekoruar me gjysëm-kolona të thjeshta me relieve skulpturore midis tyre. Ka sipërfaqe plotësisht të dekoruara me projeksione të shpeshta të futura dhe të dala me kamare (nike) më të thella dhe skulptura konvencionale. Dekorimi i mureve është i pakët krahasuar me atë të Arkitekturës më të vonshme Hoysala. Muret, që janë të përthyer në qindra projeksione dhe kamare, prodhojnë një efekt të mbresëlënës dritash dhe hijesh, një fjalor artistik i trashëguar nga ndërtuesit Hoysala në dekadat në vazhdim.
Mandapa
Një veçori e rëndësishme e artit të çatisë Kalyani Chalukya është përdorimi i tavaneve kube (për mos tu ngatërruar me tipet evropiane që janë ndërtuar me kunja me bashkime radiale) dhe tavanet katrore. Të dy tipet e tavaneve zunë fill nga katrori i formuar në tavanë nga katër trarët që qëndrojnë mbi katër kolona. Kubeja sipër katër kolonave qendrore normalisht është më tërheqësja. Kubeja është e ndërtuar me gurë të vendosur rreth mbi rreth, secili rreth i shtrirë horizontalisht është më i vogël se i mëposhtmi. Kreu është i mbullur me një bllok të vetëm guri. Rrathët nuk janë të ngjitur por mbahen në vend nga pesha e stërmadhe e e çatisë sipër tyre që i shtyn poshtë. Hapësirat trekëndore të krijuara, në lartësimet kubeore në qendrën e katrorit, janë të mbushura motive gjeometrike. Në rastin e tavaneve katrorë, tavani është i ndarë në kompartamente me imazhe rozetash zambaku ose imazhe të tjera nga mitologjia hindu.
Kolonat janë një pjesë e rëndësishme e Arkitekturës Kalyani Chalukya dhe u prodhuan në dy tipe kryesore: kolonat me blloqe të alternuara katrore dhe një seksion cilindrik i skalitur me një bllokë të thjeshtë katror baze, si dhe kolonat në formë kambane tornoje rrotulluese. Tipi i parë është më i fuqishëm dhe i fortë sesa tipi në formë kambane, që është prej guri steatiti dhe ka një cilësi të tijën. Në trungun e kolonës përdoreshin punime krijuese, të skalitura thjeshtë në format e kërkuara duke përdorur një torno. Në vend të rrotullonin me mundim një trung kolone për të arritur lëmimin përfundimtar, punëtorët shtuan prekjen fundore në një trung vertikal duke përdorur vegla të mprehta. Disa kolona liheshin pa u lëmuar, siç dëshmohet nga prania e hullive të lëmuara të bëra nga skaji me majë i veglës. Në raste të tjera, lëmimi rezultonte në kolona me veti tepër pasqyruese si kolonat në tempujt në Bankapura, Itagi dhe Hangal. Ky përpunim i kolonave arriti zenitin e tij në tempujt në Gadag, veçanërisht Tempulli i Sarasvatit në qytetin e Gadagut. Punime të shquara Kalyani Notable Chalukya janë panelet dekoruese të derës që shtrihen gjatë lartësisë së derës dhe mbi të për të formuar një kornicë trabeacioni. Këto dekorime duken si fasha të gdhendura në mënyrë delikate, kolonëzë të modeluara dhe rrotulla të shënuara me figura të vogla. Fashat janë të ndara nga kanale të ngushta e të thella dhe hulli që shtrihen gjatë kreut të derës. Plani i tempullit shpesh përfshin një kornizë të rëndë me lakime të dyfishta, që projektohen së jashtmi nga çatia e mandapas së hapur. Kjo synonte të reduktonte nxehtësinë, duke bllokuar rrezet e nxehta të djellit dhe duke parandaluar rrjedhjen e ujit të shiut midis kolonave. Pjesa e poshtme e kornizës duket si punim druri për shkak të punimit me nervatura. Herë pas here, shihet një kornizë e drejtë e sheshtë.
Skulpturat
Skulptura figurative në friza dhe panele gjatë kësaj periudhe ndryshoi. Heronjtë nga epika hindu Ramayana dhe Mahabharata, të paraqitur shpesh në tempujt e hershëm, u bënë më të rrallë, të kufizuar në vetëm një frizë të ngushtë; ka një rritje korresponduese në paraqitjen e zotave hindu në tempujt më të vonë. Paraqitja e hyjnive sipër kullave në miniaturë në kamare, me një trabeacion dekorativ sipër, është i zakonshëm në tempujt e shekullit të XII, por jo në më të vonshmit. Figurat e njerëzve të shenjtë dhe vajzave duke kërcyer normalisht ishin të skalitura për niket dhe kamaret e thella. Përdorimi i figurave të kllapave që paraqesin vajza duke kërcyer u bën të zakonshme në kolonat nën trarë dhe korniza. Midis skulpturave të kafshëve, elefanti shfaqet më shpesh se kali: përmasat e tij të mëdha ofronin fushat të gjera zbukurimi. Skulpturat erotike janë të rralla në tempujt chalukyan; Tempulli Tripurantakesvara në Balligavi është një përjashtim në këtë rast. Aty, skulptura erotike është kufizuar në një fashë të ngushtë frizash që shtrihen rreth pamjes së jashtme të tempullit.
Në atë që ishte një largim nga tradita, skulpturat Kalyani Chalukya të zotave kanë forma të ngurta dhe përsëriteshin në shumë tempuj. Kjo ishte në kundërshtim me pozat natyrore dhe informale të përdorura në tempujt më të hershëm në rajon. Përveç teprimeve rastësore në pozë, çdo hyjni kryesore kishtë pozën e saj personale në varësi të mishërimit ose formës së paraqitur. Në përputhje me skulpturat në pjesët e tjera të Indisë, këto figura ishin të lirshme në vend se të përcaktuara në musukulaturën e tyre dhe veshja ishte e redukturar në pak linja të dukshme në trupin e skulpturës.
Hyjnitë e tempujve
Mbretërit Kalyani chalukyan shaivit (adhurues të zotit hindu Shiva) i kushtuan shumicën e tempujve të tyre këtij zoti. Ata ishin megjithatë tolerant për besimet vaishnavite ose xhainiste dhe i kushtuan disa tempuj përkatësisht Vishnut dhe tirthankarave xhainiste. Ka disa raste, ku tempujt fillimisht të kushtuar një hyjnie u shndërruan në tempuj të një tjetër besimi. Në këto raste, hyjnia zanafillore kryesuesuese mundet që në disa raste të identifikohet nga detaje të rëndësishme. Ndërsa këta tempuj ndanin të njëjtin plan bazë dhe ndjeshmëri arkitekturore chalukyane, ata dallojnë në disa detaje, si dukshmëria dhe lartësimi i vendit ku ata vendosnin hyjnitë e tyre.
Si me të gjithë tempujt indian, hyjnia në shenjtërore ishte treguesi më i rëndësishëm i kushtimit të tempullit. Shenjtërorja (Garbhagriha ose qella) e një tempulli shaivit do të përmbante një Shiva linga, simboli i përbotshëm i hyjnisë. Një statujë e Gaja Lakshmit (bashkëshortja e hyjnisë hindu Vishnu) ose një statujë e Vishnut të hipur mbi Garudan, ose madje thjeshtë Garuda, nënkuptojnë një tempull vaishnavit. Megjithatë, Gaja Lakshmi, për shkak të rëndësisë së saj në rajonet kannada-folëse, gjendet në trabeacionin e hyrjes së mandapas (salloni me kolona) së të gjithë tempujve pavarësisht sektit. Skalitjet në trabeacionin e projektuar në derën e shenjtërores, përmbajnë imazhin e një lingaje ose ndonjëherë të Ganapatit (ose Ganeshas), djali i Shivës në rastin e tempujve shaivitë ose të një shenjti xhainist të ulur ose në këmb (Tirthankari) në rastin e tempujve xhainistë. Nikja e madhe me qemer në bazën e kullës (Shikhara) përmban po ashtu një imazh tregues të sektit ose besimit që i është kushtuar. Sipër trabeacionit, në një arkitra të thellë dhe të punuar mjeshtërisht mund të gjenden imazhe të trimurtit hindu (triada e hyjnive hindu) Brahma, Shiva dhe Vishnu nën spërdredhjet e motiveve gjeometrike. Shiva ose Vishnu zënë qendrën në varësi të sektit që tempulli i është kushtuar. Herë pas here, Ganapati dhe vëllai i tij Kartikeya (Kumara, Subramanya) ose Shaktit, kundër-pjesët femërore, mund të gjenden në të dy skajet e këtij relievi. Në dy skajet e skalitjeve në fundin e derës së faltores në tempujt e hershëm gjenden hyjneshat lumore Ganga dhe Yamuna.
Ndikimi
Sundimi i dinastisë Kalyani Chalukya përfundoi në fundin e shekullit të XII, por trashëgimia e saj arkitekturore u trashëguar nga ndërtuesit e tempujve në Karnatakan e jugut, një rajon atëherë nën sundimin e perandorisë Hoysala. Arkitektura Hoysala është pak a shumë e rrjedhur nga një varian i Arkitekturës Kalyani Chalukya që u shfaq nga punishtet e Lakshmeshwaras. Ndërtimi i Tempulli Chennakesava në Belur ishte projekti i parë i rëndësishëm i pajtuar nga mbreti Hoysala, Vishnuvardhana në vitin 1117. Ky tempull përfaqëson më së miri shijen chalukyane që e trashëguan artizanët hoysalan. Duke shmangur mbingarkimin me dekorime, këta artistë lanë hapësira të pa-skalitura ku nevojitej, megjithëse kornizat e tyre të rafinuara të dyerve janë spektakolare. Këtu, në muret e jashtme, skulpturat nuk janë të zmadhuara, megjithëse të artikuluara dhe të përmbajtura estetikisht. Arkitektët Hoysala përdorën steatit në mënyrë pothuajse të përgjithshme si material ndërtimi, një prirje që filloi në mes të shekullit të XI me tempujt chalukyan. Veçori të tjera artistike të përbashkëta midis dy dinastive Kanareze janë Salabhanjikat e zbukuruara (figurat e kllapave të kolonës), kolonat torno të rretulluara dhe makara torana (trabeacioni me figura përbindëshish mitologjikë). Kulla mbi faltore në një tempull Hoysala është një formë e ngjeshur modanature e stilit të kullave chalukyane. Kur perandoria Vijayanagara sundonte në shekujt e XV dhe të VI, punishtet e saj parapëlqenin granitin para steatitit si material ndërtimi për tempujt. Megjithatë, një zbulim arkeologjik brenda qendrës mbretërore në Vijayanagara ka treguar përdorimin e steatitit për puset e shkallëzuar. Këta puse të shkallëzuar janë realizuar tërësisht prej steatit të lëmuar të vendosur simetrikisht, me shkallët dhe vendpushime te uji në të katërt krahët. Ky dizajn tregon ngjashmëri të fortë me depozitat e tempujve të periudhës Kalyani Chalukya–Hoysala.
Tempuj të shquar
Tempulli Mahadeva në Itagi kushtuar Shivës është midis tempujve më të mëdhenj të ndërtuar nga Dinastia Kalyani Chalukya dhe ndoshta më i famshmi. Mbishkrimet e lartësojnë atë si 'Perandori i tempujve'. Këtu, tempulli kryesor, shenjtërorja e të cilit ka një linga, është i rrethuar nga trembëdhjetë faltore dytësore, secila me lingan e vetë. Tempulli ka dy faltore të tjera, kushtuar Murthinarayanas dhe Chandraleshwarit, prindërit e Mahadevas, komandanti Chalukya që shenjtëroi tempullin në vitin 1112. Tempulli Siddheshwara në Haveri ka skulptura të hyjnive nga besime të shumë-fishta. Tempulli me gjasa i shenjtëruar së pari si një tempull vaishnavit, më vonë u mor nga xhainistët dhe menjëherë pas tyre u bë një tempull shaivit. Salloni i tempullit përmban skulptura të Uma Mahesvaras (Shiva me bashkëshorten e tij Parvati-Uma), Vishnu dhe bashkëshortja e tij Lakshmi, Surya (zoti i diellit), Naga-Nagini (hyjneshë gjarpër) dhe djemtë e Shivës, Ganapati dhe Kartikeya. Shiva është paraqitur me katër krahë, duke mbajtur atributet e tij: damaru (tamburi), aksamala (vargu i ruzareve) dhe trishula (tridenti) në tre krahë. Krahu i tij majtas poshtë qëndron te Uma, që është e ulur në prehrin e Shivës, duke e përqafuar atë me krahun e saj të djathtë ndërsa i ka ngulur sytë në fytyrën e tij. Skulptura e Umas është e dekoruar mjeshtërisht me kurora, vathë të mëdhenj dhe kaçurrela. Disa tempuj, në një largim nga norma, i janë kushtuar hynive të tjera nga Shiva ose Vishnu. Këto përfshijnë faltoren e Suryas (të portretizuar si 'Suryanarayana') në kompleksin tempullor Kasi Vishveshwara dhe një tempull xhainist kushtuar Mahaviras, të dy në Lakkundi; Tempulli Taradevi (i ndërtuar në një stil arkitekturor budist) në Dambal të distriktit të Gadagut; Tempulli Mahamaya kushtuar një hyjneshe [[Tantra|tantrike në Kuknur të distriktit të Koppalit dhe Tempulli i Durgas në Hirekerur të distriktit të Haverit.
Lakkundi në distriktin Gadag është një fshat i vogël në rrugën Hospet nga Hubli. Është një nga mrekullitë arkitekturore të periudhës Kalyani Chalukya (rreth shekullit të X). Aktualisht Lakkundi ka rreth 50 tempuj të përmasave dhe kohëve të ndryshme. Të gjithë tempujt janë bërë me gurë të gjelbër shisti dhe muret e jashtëm dhe hyrjet janë të gjerësisht të dekoruara. Shikhara është në një stil të ndërmjetëm dhe parapeti si dhe ndarja artistike e murit me gjysëm-kolona është tipike e stilit indiano-jugor. Është i njohur gjithashtu edhe për Puset e shkallëzuar dhe mbishkrimet historike.
Një vëmendje e madhe i është kushtuar ndërtimit të Tempullit Kasivesvesvara në Lakkundi, që i është kushtuar Shivës. Ky tempull ka një veçori unike: një faltore të vogël të Surya (zoti i diellit) përballë faltores kryesore në perëndim. Midis tyre ndodhet një platformë e përbashkët, që fillimisht duhet të ketë qenë një mandapa e hapur. Në këtë mënyrë, Tempulli Kashivisvanatha ka një hyrje në krahun lindor dhe jugor të mandapas. Porta hyrëse dhe kullat janë të mbuluara me relieve të stërholluara. Shikhara është në stilin verior indian dhe duket si një torno që ka qenë përdorur për të bërë kolona komplekse të rrumbullakta.
Brahma Jaina Basti i ndërtuar nga mbretëresha Attimabbe është më i madhe dhe më i vjetri nga tempujt e shumtë xhainistë në Lakkundi. Ky tempull i është kushtuar Mahaviras, shenjtori më i adhuruar i Xhainizmit. Tempulli ka një shenjtërore garbhagriha dhe stil mandapa me trarë të thellë në mandapa nga ku dalin strehët. Tempulli i madh xhainist, midis shumë tempujve në Lakkundi, gjithashtu pranë Gadagut, është ndoshta një nga shembujt më të hershëm të tempujve në këtë zonë të ndërtuar me një lloj guri me përbërje të imët të quajtur shist ndryshe nga guri ranor i përdorur në këtë rajon. Materiali i ri, për shkak të blloqeve të tij më pak të mëdhenj dhe punueshmërisë, bëri që muret të ishin me përmasa më të vogla dhe skalitjet më delikate dhe tepër të rafinuara. Tempulli, ndoshta i ndërtuar në gjysmën e dytë të shekullit të XI, ka një vimana (kullë) me pesë kate, katrore në plan nga baza deri te shikhara dhe fillimisht kishte një katror të mbyllur navaranga përballë, megjithëse më vonë iu shtua një mandapa e hapur përballë. Kthina qendrore e navarangas është një katror më i madh se tetë periferiket rreth saj. Kati i dytë, si në tempullin xhainist në Pattadakkal, është funksional dhe ka një antarala-mantapa përballë mbi vestibulin e katit më të ulët. Këto e ngrenë lartësinë tërësore të vimanas në mënyrë të konsiderueshme.
Tempulli Mahadeva në Itagi në distriktin Koppal, i ndërtuar në vitin 1112, është një shembull i artikulimit dravidian me një strukturë të sipërme nagara, kushtuar Shivës dhe është midis tempujve më të mëdhenj të ndërtuar nga perandoria Kalyani Chalukya dhe ndoshta më i famshmi. Mbishkrimet e vlerësojnë atë si 'perandori i tempujve'. Këtu, tempulli kryesor, shenjtërorja e të cilit ka një linga, është i rrethuar nga trembëdhjetë faltore minore, secila me lingan e saj. Tempulli ka dy faltore të tjera, kushtuar Murthinarayanas dhe Chandraleshwarit, prindërit e Mahadevas, komandantët Chalukya që e shenjtëruan tempullin në vitin 1112.
Tempulli Doddabasappa në Dambal, një tempull chalukyan i shekullit të XII, është i stilit arkitekturor Kalyani Chalukya. Ka një plan të veçantë të pandërprerë stelar me 24-cepa, dhe me 7 nivele dravidian, për vimanan me kaq shumë cepa yllor sa duket pothuajse rrethor. Secili kënd i drejtë ësthë i ndarë në katër kënde me nga 22.5 gradë, ku më tej çdo kënd është i ndarë përsëri dhe i mbuluar me skalitje të stërholluara.
Tempulli i Shivës Trikuteshwara në Gadag, i datuar midis viteve 1050 dhe 1200, ka kolona të zbukuruara me relieve të stërholluara me tre Shivalinga të vendosura në shenjtërore. Ato janë të vendosura mbi të njëjtin gurë. Në tempull shihen panele relievesh dhe figurina të skalitura mjeshtërisht. Faltorja e Saraswatit brenda kompleksit të tempullit Trikuteshwara ka kolona të mrekullueshme guri.
Sudi është i famshëm për monumentet e rralla të skalitura në gurë si tempulli me kulla binjake me skalitje të mëdha të punuara mirë. Dikur ishte një qytet kyç i mbretërisë Kalyani Chalukya. Përkrahë këtyre strukturave gjendet një kullë (e quajtur Hude në gjuhën vendore) e vendosur në qendër të fshatit Sudi. Mjaft tempuj guri të ndërtuar nga Maha Samanthadhipati Naga Deva në vitin 1100 kanë tërhequr vëmendjen e Karnataka State Archaeological Department, megjithëse pak nga këta tempuj kanë qenë pastruar.
Celtic Frost
Celtic Frost është një bend i muzikës heavy metal i formuar në Zvicër, në vitin 1984 mbas iniciativës e këngëtarit, kitaristit dhe lideri historik Tom Gabriel Fischer.
Javari
Javari (spanjisht:Rio Yavari) është grykëderdhja e Lumit të Amazonës, që krijon kufirin mes Perusë dhe Brazilit për më shumë se 800 km. Ai është i përshkueshëm me kanoe për më shumë se 1400 km nga grykëderdhja e tij deri tek burimi, Malet Ucayali, por vetëm 260 km janë të përshtatshme për lundrim. Në vitin 1866, Komisioni i Kufijve Brazilian, e shpalli atë bashkimin e lumit Shino me degën e tij, Jaquirana. Vendi që përshkon lumi në kursin e tij është plot dredhëzime dhe është shumë i ngjashëm me atë të Juruá.
Përgjatë lumit janë disa rezerva të vogla private, ku zhvillohet shikimi i jetës së egër natyrore.
Qyteti i Benjamin Constant ndodhet në grykëderdhje të lumit në anën braziliane.
Largentière
Largentière është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Largentière ka një popullsi prej 1757 banorë dhe sipërfaqe 7.22 km², me një dendësi prej 243 banor/km².
Hama
Hama (Arabisht: حماة‎‎) është qytet në Siri me 900,000 banorë sipas vitit 2010. Ndodhet 224 kilometra në veri të Damaskut dhe 46 kilometra në veri të Homsit. Hama është qyteti i katërt më i madh në Siri pas Aleppos, Damaskut dhe Homsit. Qyteti ishte vendi i konfliktit mes ushtrisë siriane dhe ushtrisë së opozitës si një nga vendi kryesor i luftës civile siriane gjatë vitit 2011.
Demografia
Sipas Josiah C. Russel, gjatë shekullit 12-të, Hama ka pasur 6,750 banorë. Kur qyteti ishte nën mandatin francezë, ka pasur 50,000 banorë. Sipas regjistrimit të popullsisë më 1960, qyteti ka pasur 110,000 banorë. Popullsia vazhdoi të rritej deri në 180,000 më 1978 dhe 273,000 më 1994. Sipas regjistrimit të popullsisë më 2005, qyteti ka pasur rreth 325,000 banorë.
Valdet Gashi
Valdet Gashi (10 prill 1986 - 4 korrik 2015) ishte bokser gjermanë me origjinë shqiptare. Ai u bë dy herë kampionë botërorë.
Biografia
Valdeti erdhi në Gjermani kur ishte gjashtë vjeç. Ai shkoi në Tajlandë dhe u trajnua në kickbox dhe e morri stilin Muay Thai. Ai luftoi më shumë se 106 ndeshje në Tajlandë në 4 vite e gjysmë. Ai ka luftuar edhe në vende tjera si në Malajzi, Korea Jugore, Kinë, Iran. Ai u martua me një tajlandeze ku më vonë ajo u konvertua në Islam. Ata kishin dy vajza. Valdeti bashkë me familjen kanë jetuar në Singen, Gjermani.