cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mbretëria e Arbërisë
Rimarrja e Durrësit
Megjithëse territoret arbërore ishin humbur, nocioni dhe të drejtat e Mbretërisë së Arbërisë vazhduan për anzhuinët për shumë kohë pas vdekjes së Karlit I Anzhu. Mbretëria u trashëgua prej Karlit II pas vdekjes së të atit në 1285. Në gusht 1294, Karli II ia kaloi të drejtat e tij në Arbëri të birit, Filipit I të Tarantos. Në nëntor 1294, Filipi I ishte i martuar me vajzën e Despotit të Epirit, Nikeforosi I, duke ringjallur aleancën e vjetër midis dy shteteve. Planet e tij për të rimarrë zotërimet e vjetra anzhuine u ndalën për pak kohë kur në 1299 Filipi i Tarantos u bë i burgosur i Frederikut III të Siçilisë gjatë Betejës së Falkonarias. Megjithatë, pas lirimit të tij në 1302, ai pretendoi të drejtat e tij në Mbretërinë e Arbërisë dhe filloi përgatitjet për ta rimarrë. Ai mori mbështetjen e vendasve katolikë arbërorë të cilët preferonin një fuqi italiane katolike si mbrojtëse të tyre në vend të ortodoksëve grekë apo serbë, si dhe mbështetjen e Papa Benediktit XI. Në verën e 1304, serbët u dëbuan nga qyteti i Durrësit nga qytetarët dhe fisnikët durrsakë, të cilët në shtator e dorëzuan veten ndaj sundimit anzhuin. Filipi dhe i ati, Karli II, ripërtërinë privilegjet e vjetra që Karli I Anzhu i kishte premtuar qytetarëve dhe fisnikëve të Durrësit. Në vitin 1305, përjashtime të mëtejshme të gjera nga tarifat dhe taksat të qytetarëve dhe fisnikëve të Durrësit u bënë nga Karli II.
Territori i Mbretërisë së Arbërisë nën sundimin e Filipit të Tarantos ishte i kufizuar afërsisht sa Rrethi i Durrësit në ditët e sotme. Në një përpjekje për të zgjidhur tensionet midis dinastisë Anzhu dhe aragonezëve, Mbretëria e Arbërisë dhe tokat në Ake nën zotërimin anzhuin u ofruan në këmbim të Mbretërisë së Siçilisë të sunduar nga Frederiku II. Këto negociata zgjatën për disa vite por u braktisën në vitin 1316.
Me vdekjen e Filipit të Tarantos në 1332, kishte pretendime të ndryshme mbi zotërimet e tij brenda familjes anzhuine. Të drejtat e Dukatit të Durrësit dhe Mbretërisë së Arbërisë së bashku iu dhanë Gjonit të Gravinës me një shumë prej 5,000 paundësh ar. Pas vdekjes së tij në 1336, zotërimet e tij në Arbëri i kaluan të birit, Karlit.
Gjatë kësaj periudhe kishte familje fisnike të ndryshme arbërore që filluan të konsolidonin pushtetin dhe zotërimet. Një prej tyre ishte familja Topiaj, zotërimet e të cilëve ishin në Arbërinë qendrore. Serbët po shtynin fort në drejtimin e tyre dhe fisnikët arbërorë gjetën një aleat natyral te anzhuinët. Aleanca me udhëheqësit arbërorë ishte jetike gjithashtu edhe për sigurinë e Mbretërisë së Arbërisë, sidomos gjatë viteve 1320 dhe 1330. Më të spikatur prej këtyre udhëheqësve ishin Topiajt, duke sunduar në një rajon midis lumenjve Mat dhe Shkumbin dhe familjes Muzaka në territorin midis lumenjve Shkumbin dhe Vlorë. Ata i shihnin anzhuinët si mbrojtës të zotërimeve të tyre dhe bënë aleanca. Përgjatë viteve 1336-37 Karli korri suksese të ndryshme ndaj forcave serbe në Arbërinë qendrore.
Dekadat e fundit
Presioni i Mbretërisë së Serbisë mbi Mbretërinë e Arbërisë u rrit sidomos nën udhëheqjen e Stefan Dushanit. Megjithëse fati i qytetit të Durrësit, kryeqytetit të mbretërisë, është i panjohur, nga viti 1346 e gjithë Arbëria thuhej të ishte nën sundimin e Dushanit. Në vitin 1348, Karli, Duka i Durrësit, iu pre koka prej kushëririt të tij, Filipit II të Tarantos, i cili gjithashtu kishte trashëguar të drejta mbi Mbretërinë e Arbërisë. Ndërkohë, në Arbëri, pas vdekjes së Dushanit, perandoria e tij filloi të shkrihej dhe në Arbërinë qendrore, familja Topiaj nën Karl Topinë, pretendoi të drejta mbi Mbretërinë e Arbërisë. Stefan Uroshi I ishte i martuar me Helenën Anzhu dhe Karl Topia u njoh si Kont i Arbërisë. Karl Topia mori Durrësin prej anzhuinëve në 1368 me konsensusin e qytetarëve durrsakë. Në 1376, Louis i Evreux, Duka i Durrësit, i cili kishte marrë të drejtat mbi Mbretërinë e Arbërisë nga gruaja e tij e dytë, sulmoi dhe e mori qytetin, por në 1383, Topia e mori përsëri kontrollin e qytetit.
Në vitin 1385, qyteti i Durrësit u mor nga Balsha II. Topia thirri për ndihmë osmanët dhe forcat e Balshës u mposhtën në Betejën e Savrës. Topia rimori qytetin e Durrësit në të njëjtin vit dhe e mbajti deri kur vdiq në 1388. Më pas, Durrësi u trashëgua nga i biri, Gjergji. Në vitin 1392, Gjergji dorëzoi Durrësin dhe zotërimet e tij te Republika e Venedikut.
Qeveria
Mbretëria e Arbërisë ishte një qenësi e veçantë nga Mbretëria e Napolit. Mbretëria kishte natyrën e një strukture politike të orientuar ushtarakisht. Kishte strukturën dhe organet qeverisëse të veta të cilat gjendeshin në Durrës. Në krye të këtij trupi qeverisës ishte Kapiteni i Përgjithshëm i cili kishte statusin e një nënmbreti. Këta persona zakonisht kishin titullin capitaneus et vicarius generalis dhe ishin në krye të ushtrisë gjithashtu, ndërsa, forcat vendore komandoheshin nga persona që mbanin titullin marescallus in partibus Albaniae.
Burimet mbretërore, sidomos të ardhurat nga prodhimi i kripës dhe tregtisë, paguheshin në thesaurius të Arbërisë. Porti i Durrësit dhe tregtia ishin jetike për mbretërinë. Porti ishte nën komandën e prothontius dhe flota arbërore kishte komandantin e saj. Zyra të tjera u krijuan dhe funksionuan nën autoritetin e nënmbretit.
Me tretjen e territorit të mbretërisë, personat e caktuar si kapitenë të përgjithshëm filluan të humbnin pushtetin, duke u bërë më tepër guvernatorë të Durrësit sesa përfaqësues të mbretit.
Roli i zotërve arbërorë u bë gjithnjë e më i rëndësishëm për fatin e mbretërisë dhe anzhuinët i integruan ata në strukturën e tyre ushtarake sidomos gjatë fazës së dytë të mbretërisë. Kur Filipi i Tarantos u kthye në vitin 1304, një fisnik arbëror, Gulielm Blinishti, u caktua në krye të ushtrisë anzhuine në Mbretërinë e Arbërisë me titullin marascallum regnie Albaniae. Ai u pasua në 1318 nga Andrea Muzaka. Nga viti 1304 e më pas, titujt e tjerë perëndimorë të fisnikërisë u dhanë nga anzhuinët te zotërit arbërorë.
Megjithëse anzhuinët u përpoqën të krijonin një aparat shtetëror të centralizuar, ata lanë autonomi të madhe te qytetet arbërore. Në 1272 ishte vetë Karli I Anzhu që njohu privilegjet e vjetra të komunitetit të Durrësit.
Feja
Historikisht territori ku shtrihej Mbretëria e Arbërisë ishte ekspozuar ndaj fuqive të ndryshme metropolite si Antivari (Kryedioqeza e Tivarit), Durrësi, Ohri (Kryepeshkopata e Ohrit) dhe Nikopolis ku kishat katolike, greke, serbe, bullgare ushtronin pushtetin e tyre ndonjëherë edhe bashkë. Prania e mbretërisë përforcoi ndikimin e katolicizmit dhe konvertimin në të, jo vetëm në rajonin e Durrësit por edhe në pjesë të tjera të vendit.
Kryepeshkopata e Durrësit ishte një nga peshkopatat kryesore në Arbëri dhe para Skizmës së Madhe (1054), kishte 15 peshkopata nën autoritetin e saj. Pas ndarjes mbeti nën autoritetin e Kishës Lindore ndërsa kishte përpjekje të vazhdueshme por të pasuksesshme nga kisha romake për ta konvertuar në ritin latin. Megjithatë, gjërat ndryshuan me rënien e Perandorisë Bizantine në 1204. Në 1208, një kryedhjak katolik u zgjodh për Kryepeshkopatën e Durrësit. Pas ripushtimit të Durrësit nga Despotati i Epirit në 1214, kryepeshkopi latin i Durrësit u zëvendësua me një kryepeshkop ortodoks. Pas vdekjes së tij në 1225, fuqi të ndryshme metropolite fqinje luftuan mbi vendin e lënë bosh prej tij. Në fund një kryepeshkop nikeas u caktua në 1256 por ai s'mundi ta kryejë punën efektivisht pasi qyteti në vitin 1258 u pushtua nga Manfredi.
Pas krijimit të Mbretërisë së Arbërisë në 1272, një strukturë politike Katolike ishte një bazë e mirë për planet papnore të përhapjes së katolicizmit në Ballkan. Ky plan gjithashtu gjeti mbështetjen edhe të Helenës Anzhu, nuse e Mbretit Stefan Uroshi I dhe kushërirë e Karlit I Anzhu, si Mbretëreshë e Mbretërisë së Serbisë, e cila në atë kohë sundonte mbi territore të Arbërisë së veriut. Rreth 30 kisha Katolike dhe manastire u ndërtuan gjatë sundimit të saj në Arbërinë e veriut dhe Serbi. Peshkopata të reja u krijuan veçanërisht në Arbërinë e veriut me ndihmën e Helenës Anzhu.
Durrësi u bë përsëri një kryepeshkopatë Katolike në 1272. Territore të tjera të Mbretërisë së Arbërisë u bënë qendra Katolike gjithashtu. Butrinti në jug, edhe pse i varur prej Korfuzit, u bë Katolik dhe mbeti i tillë përgjatë shekullit të 14-të. E njëjta gjë ndodhi me Vlorën dhe Krujën sapo u krijua Mbretëria e Arbërisë.
Një valë e re dioqezash, kishash dhe manastiresh Katolike u themeluan, një numër urdhrash të ndryshëm fetarë filluan të përhapeshin në vend dhe misionarë papnorë gjithashtu mbërritën në territoret e mbretërisë. Ata që nuk ishin Katolikë në Arbërinë qendrore dhe veriore u konvertuan dhe një numër i madh klerikësh dhe murgjish arbërorë ishin të pranishëm në institucionet katolike dalmate.
Megjithatë, në Durrës riti bizantin vazhdoi dhe për një farë kohe pas pushtimit anzhuin. Ky autoritet i dyfishtë krijoi disi konfuzion në popullsinë vendase dhe një vizitor i kohës i përshkroi arbërorët si nuk janë as plotësisht Katolikë as plotësisht skizmatikë. Në mënyrë që të luftohej kjo dykuptimësi fetare, në 1304, Domenikanët u urdhëruan nga Papa Benedikti XI për të hyrë në vend dhe për të udhëzuar vendasit në ritin latin. Priftërinjtë domenikanë gjithashtu u caktuan peshkopë në Vlorë dhe Butrint.
Midis urdhrave Katolikë që vepronin në Arbëri gjatë asaj kohe, mund të përmendësh Françeskanët, Karmelitët, Cistercinët dhe Premonstratensianët. Gjithashtu herë pas here, peshkopët vendas caktoheshin nga urdhra të ndryshëm pasi papët e ndryshëm kishin urdhrat e preferuar të vet.
Kruja u bë një qendër e rëndësishme për përhapjen e katolicizmit. Peshkopata e saj kishte qenë katolike që prej 1167. Ishte nën varësinë direkte të papës dhe ishte vetë papa që e shenjtëronte peshkopin. Fisnikët vendas arbërorë mbajtën marrëdhënie të mira me papatin. Influenca e tij u bë aq e madhe saqë filloi të nominonte peshkopët vendas.
Midis viteve 1350 dhe 1370, përhapja e katolicizmit në Arbëri arriti pikun e vet. Në këtë periudhë kishte rreth 17 peshkopata në vend, të cilat vepronin jo vetëm si qendra për reformim katolik brenda Arbërisë, por dhe si qendra për veprimtari misionare në rajonet fqinje, me lejen e papës.
Shoqëria
Ndërsa pronja bizantine ishte forma më e përhapur, anzhuinët sollën tipin e feudalizmit perëndimor, manorializmin. Në shekujt e 13-të dhe 14-të, pronjarët fituan një numër të madh privilegjesh dhe atributesh, duke larguar pushtetin nga autoriteti qendror. Përfitimet e fituara nga pronjarët prej tokave të tyre u rritën. Pronjarët filluan t'i vilnin taksat e tokës për vete e cila ishte një detyrë e shtetit. Ata gjithashtu filluan të shfrytëzonin autoritete administrative të cilat zëvendësuan ato të shtetit, siç ishte aftësia për të mbledhur punëtorë, roje, ushtarë dhe ndonjëherë gjykatësit e vetë. Në shekullin e 13-të, ishte e zakonshme për pronjarët që t'i jepnin të drejtë vetes në gjyq, fillimisht për probleme të vogla dhe më pas për krime serioze.
Nga shekulli i 14-të, pronja kishte arritur statusin e zotërimit feudal. Tani mund të trashëgohej, ndahej ose shitej. Pronja gjithnjë e më rrallë përmbushte nevojat ushtarake të shtetit. Përkrah pronjarëve ishin pronarë tokash të cilët zotëronin sipërfaqe të mëdha tokash që punoheshin nga fermerë. Këtu përfshiheshin dhe pronjarë nga Durrësi, Shkodra dhe Drishti. Qytetarët e Durrësit zotëronin prona dhe kullota në afërsi të malit Temal. Ndarja, trashëgimi dhe shitja e pronës ishte diçka e zakoshme.
Zotërimet feudale në Arbëri, ashtu si në perëndim dhe në Perandorinë Bizantine, përbëheshin prej dy pjesësh: toka e fshatarëve dhe toka e cila zotërohej drejtpërdrejt nga zotërit e tokës. Toka e fshatarëve nuk ishte e centralizuar por ishte e ndarë në shumë parcela të vogla, shpesh larg njëra tjetrës. Toka e zotit zgjerohej vazhdimisht në të njëjtat linja që aristokracia forcoi.
Toka gjithashtu ishte e centralizuar nën institucionet fetare, duke përfshirë manastiret dhe peshkopatat. Ndryshe nga shekulli i 12-të, ku zona nën kontroll dhurohej nga autoriteti qendror, pas shekullit të 12-të, shumica e dhuruesve të tokave të manastireve dhe peshkopatave ishin pronarë tokash të vegjël dhe të mëdhenj. Nga fillimi i shekullit të 14-të, manastiret dhe peshkopatat kishin arritur të siguronin shuma të mëdha prej fondeve të tokës. Të ardhurat e manastireve vinin kryesisht nga produktet agrokulturore, por një pjesë e vogël vinte dhe nga artizanati dhe veprimtari të tjera. Një burim qendor të ardhurash për kishën ishin taksat e mbledhura në mall dhe para në dorë. Një sasi e mirë shkonte në Romë ose Konstandinopojë. Dërgesa e obligacioneve ishte një nga shkaqet e fërkimit midis klerit vendas dhe papës në Romë ose patriarkut në Konstandinopojë.
Në një përpjekje për të gjetur mënyra të tjera të financimit, sidomos në kohë lufte, autoriteti qendror vendosi taksa të larta mbi popullsinë. Piramida e shoqërisë varej prej punës së fermerëve. Përkrah kategorisë kryesore të fermerëve, kategori të tjera të fermerëve përfshinin dhe fermerë "të lirë" dhe fermerë "të huaj". Ata ishin të privuar nga toka dhe çdo lloj zotërimi dhe si rrjedhojë nuk ishin të regjistruar, duke i çuar në grindje për kualitetin e pagave. Me kalimin e kohës, ata morën një copë tokë për të cilën paguan taksë dhe u bashkuan me kategorinë kryesore të fermerëve.
Detyrat feudale të fshatarit nuk ishin të njëjta për të gjitha rajonet arbërore por varionin në varësi të terrenit. Sistemet e pagesave në mall ose para në dorë gjithashtu varionin në përputhje me rrethanat, por fuqizimi i fisnikërisë ndaj autoritetit qendror në shekullin e 13-të shkaktoi që pagesat me para në dorë të rriteshin kundrejt atyre në mall. Në shekujt e 12-të deri në të 14-të fuqia e fisnikëve u thellua. Jo vetëm fushat u vunë nën kontrollin e fisnikëve por edhe zonat malore. Zotërimet feudale filluan të përfshinin dhe hapësirat komunale si pyjet, kullotat, dhe ato ku peshkohej. Ky evoluim ndodhi gjatë periudhës së rënies së Bizantit dhe përfshiu konvertimin e pronjës në një zotërim mjaft të ngjashëm me atë feudal.
Shumica dërrmuese e popullsisë nën sundimin e zotit përbëhej nga punëtorë agrokulturor. Burime të kohës zbulojnë se në pjesë të mëdha të Arbërisë, popullata fshatare kishte rënë në statusin e bujkrobërisë. Një udhëtar anonim në 1308 zbuloi se fermerët në rajonet e Këlcyrës, Tomorricës, Stefaniakës, Kunavës dhe Pultë të Dibrës punonin tokat dhe vreshtat e zotërve të tyre respektivë, dorëzonin produktin dhe bënin punët e shtëpisë së tyre. Historiani bizantin Kantakuzenos dëshmon se fuqia e zotërve në këto rajone varej më së shumti prej bagëtive të cilat ishin të pranishme në numër të madh.
Qytetet
Gjatë shekullit të 13-të, shumë qytete në Arbëri bënë shndërrimin nga fortesa ushtarake në qendra urbane. Në pamundësi për ta mbajtur zhvillimin brenda mureve të qytetit, shumë qytete u zgjeruan përtej tyre. Ndërtime jashtë mureve të qyteteve filluan të formoheshin, të quajtura proastion dhe suburbium dhe u bënë qendra të rëndësishme ekonomike. Në këto pjesë, bëhej tregti dhe dyqane bashkë me punishte përqendroheshin këtu. Me kalimin e kohës, shumë prej këtyre ndërtimeve gjithashtu u rrethuan me mure për t'i mbrojtur. Në mënyrë për të siguruar furnizimin me ujë, çisterna në vende të hapura dhe të sigurta u përdorën për të mbledhur ujë. Në disa raste të veçanta, uji u mblodh dhe nga lumenjtë e afërt.
Në gjysmën e parë të shekullit të 14-të, popullsia e qyteteve u rrit mjaft. Durrësi thuhet të ketë pasur 25,000 banorë. Qyteti u bë një qendër i cili tërhiqte banorë nga zonat rurale. Durrësi dihet të ketë pasur një numër të madh banorësh që erdhën nga fshatrat aty pranë. Ata fermerë që migronin në qytet shpesh detyroheshin të paguanin një pagesë fikse ose ta shlyenin këtë pagesë duke punuar. Bashkë me fermerët erdhën dhe fisnikë nga zonat përreth, të cilët ose u zhvendosën në mënyrë të përhershme ose kaluan një kohë të madhe në qytet për tu kujdesur për interesat e tyre ekonomike. Shumë kishin zotërime, dyqane dhe shtëpi në qytet. Lëvizja e fisnikëve në zonat urbane u bë normale dhe me kalimin e kohës ata u integruan në qytet duke u bërë qytetarë dhe shpeshherë duke marrë pozicione qeveritare.
Arkitektura
Përhapja e katolicizmit ndikoi në arkitekturën e ndërtesave fetare, me një stil të ri Gotik, kryesisht në Arbërinë qendrore dhe veriore. Këto zona ishin të lidhura me Kishën Katolike dhe kishin lidhje më të forta me perëndimin. Të dyja kishat si Katolike dhe ajo Ortodokse vepronin në Durrës, si rrjedhojë stilet arkitekturore perëndimore dhe bizantine u ndoqën. Arkitektura perëndimore mund të gjendej edhe në zona ku sundues perëndimorë kishin zotërime. Kishat e ndërtuara në këtë formë në Arbërinë veriore dhe qendrore karakterizoheshin nga një theksim në një aks gjatësor lindje-perëndim me apsida drejtkëndore ose rrethore. Midis monumenteve më të spikatura arkitekturore të kësaj periudhe përfshihen Kisha e Shirgjit pranë fshatit Shirgj në Shkodër, Kisha e Shën Marisë në Vaun e Dejës dhe Kisha e Rubikut. Dy kishat e para u ndërtuan në shekullin e 13-të ndërsa këto dy të fundit në shekullin e 12-të. Shumica e kishave të ndërtuara në këtë periudhë dekoroheshin me afreske.
Kantoni Bourbon-Lancy
Përbërja aktuale
Kantoni Bourbon-Lancy aktualisht përbëhet nga 10 komuna.
Gjimnazi Kirili Pejcinovic
Gjimnazi Kirili Pejcinovic është shkolla e parë e mesme në Tetovë.
Warner Bros. Discovery
parapamje|Logoja e Warner Bros. Discovery. Warner Bros. Discovery, Inc. (WBD) është një konglomerat shumëkombësh amerikan i medias masive dhe argëtimit me seli në New York City. Ajo u formua pas spin-off-it të WarnerMedia nga AT&T dhe bashkimit të tij me Discovery, Inc. më 8 prill 2022.
Flamuri i Bermudës
thumb|right|300px|Flamuri i Bermudës Flamuri i Bermudës u adoptua më 4 tetor, 1910. Ai është një benderolë e kuqe Britanike me Flamurin e Unionit në qoshin e majtë të sipërm, dhe stemën e Bermudës në të dajthtë.
Warner Bros. Discovery
Pronat e kompanisë janë të ndara në nëntë njësi biznesi, duke përfshirë studiot kryesore të filmit dhe televizionit Warner Bros, botuesin e librave komik DC Comics, Home Box Office, Inc. (që përfshin HBO), grupin U.S. Networks (që përfshin shumicën e rrjetet kabllore me reklama të paraardhësve të tij, duke përfshirë Discovery, Scripps Networks, Turner Broadcasting dhe Warner), CNN, Sports (që përfshin Motor Trend Group, AT&T SportsNet, TNT Sports dhe Eurosport, ndër të tjera), Global Streaming & Interactive Entertainment (që përfshin shërbimet e transmetimit Discovery+ dhe Max, dhe botuesin e lojërave video Warner Bros. Games) dhe International Networks. Ajo gjithashtu ka një pakicë të aksioneve në The CW dhe një shumicë të aksioneve në Food Network (përfshirë rrjetin e saj spin-off Cooking Channel), të cilat janë të gjitha së bashku me Nexstar Media Group, dhe i pari së bashku me Paramount Global.
Flamuri i Bermudës
Ky flamur nuk është i zakonshëm për një koloni Britanike për shkak se është i kuq, kurse te kolonitë e tjera është i kaltër. Sidoqoftë flamujt e kuq ishin përdorur si nga Kanadaja (para-1965) ashtu edhe nga Unioni i Afrikës Jugore (1870-1905).
Warner Bros. Discovery
Sfondi
Warner Bros., Turner Broadcasting System, Scripps Networks Interactive dhe Discovery, Inc. kanë histori të përngjitura përgjatë viteve. Warner Bros. u themelua në vitin 1923 nga katër vëllezërit, Harry, Albert, Sam dhe Jack Warner, kompania zuri vendin si udhëheqës i industrisë filmike amerikane para se të zhytej në animacion, televizion, dhe video lojëra. WB është njëri ndër studiot më të mëdhaja amerikane, pjesë e "pesëshes së madhe", si dhe pjesëtare e Shoqatës së Filmave Lëvizës (MPA). Në 1965, Turner Broadcasting System u themelua nga Ted Turner në Atlantë të Xhorxhisë. Një vit më pas, Kinney National Company u krijua dhe dikasteri i tij medial u shndërrua në Warner Communications para se të bashkohej me Time Inc. në 1990 për t'u bërë Time Warner. Si Warner Communications, kompania bëri një sër të madh blerjesh.
Në 1979, Warner formoi një sipërmarrje të përbashkët me American Express (një kompani që merret me kredit kartela), që quhej Warner-Amex Satellite Entertainment. Kjo kompani posedoi kanale kabllore si MTV, Nickelodeon, The Movie Channel, dhe VH1. Warner e bleu gjysmën tjetër të American Express-it në 1984, dhe ia ka shitur një vit më vonë Viacom-it të atëhershëm, që e emërtoi MTV Networks (tash Paramount Media Networks). Në 1982, Warner bleu Popular Library nga Botimet CBS. Ndërkohë u themelua Cable Education Network në 1985 dhe u emërtua Discovery Communications në 1994. Scripps Networks Interactive u themelua si spinoff i dikasterit medial të E. W. Scripps Company në 2008.
Në 1996, Time Warner bleu Turner Broadcasting System; por kompania u bashkua më vonë me web portalin AOL për të formuar AOL Time Warner në 2001, dhe iu kthye emrit Time Warner në 2003.
Europaeum
Europaeum është një organizatë e dhjetë universitetev udhëheqëse evropiane. Është krijuar më 1990–1991 nga Lordi Weidenfeld dhe Sër Ronnie Grierson për ta përkrahur ‘përparimin e arsimit nëpërmjet inkurajimit të studimeve evropiane në Universitetin e Oksfordit dhe në institucione të tjera evropiane të arsimit të lartë që kanë lidhje me Oksfordin; për ‘lëvizjen e stafit akademik dhe studentëve ndërmjet këtyre institucioneve’; dhe për ‘studimin e gjuhëve, historisë, kulturave dhe profesioneve të njerëzve të Evropës’. Europaeum realizon një program të përbashkët të masterit për Historinë dhe civilizimin evropian. Universitete partnere në këtë program janë Universiteti i Leiden-it, Universiteti Paris 1 Pantheon-Sorbonë dhe Universiteti i Oksfordit. Europaeum poashtu organizon shkolla verore dhe konferenca. Profesorët vizitues të Europaeum ligjerojnë në institucionet partnere.
Secretar gjeneral i Europaeum është Dr. Paul Flather.
Orsières
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Distrikti Nipissing
Distrikti Nipissing është një distrikt në Provincën Ontario, Kanada. Ndarja gjeografiko-ststistikore (apo distrikti) ka një sipërfaqe 17065.07 km² dhe popullsi 84688 banorë. North Bay është kryeqëndra e distriktit.
Kantoni Saint-Martin-d'Auxigny
Kantoni Saint-Martin-d'Auxigny (frëngjisht: Canton de Saint-Martin-d'Auxigny) është një kanton në departamentin Cher, rajonin Région Centre në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Saint-Martin-d'Auxigny. Ka sipërfaqe 245.02km2 dhe popullsi 12093 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Saint-Martin-d'Auxigny aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Historia e Maqedonisë së Veriut
Njohja ndërkombëtare e pavarësisë së Maqedonisë së Veriut nga Jugosllavia në vitin 1991 është kundërshtuar nga Greqia për shkak të flamurit dhe emrit "Maqedoni" (të konsideruara si simbole të grekëve). Marrëdhëniet me Greqinë përfundimisht u normalizuan në vitin 1995, por problemet me emrin Maqedoni akoma ekzistojnë. Ndryshimi i statusit politik të Kosovës, implementimi i Marrveshjes së Ohrit, që shënoi fundin e luftës së shqiptarëve në vitin 2001, si dhe zhvillimi i ulët ekonomik vazhdojnë të jenë çështje diskutimi për këtë shtet.
Vellej Paterkuli
Paterkuli (C. Vellei Paterculi rreth 19 p.e.s. - rreth 6-9 e.s ) është një autor përfaqësues i literaturës së oborrit perandorak të Romës. Paterkuli u lind në Kapua rreth vitit 19 p.e.s. ai për një kohë të gjatë ishte ushtarak. Gjatë kësaj kohe shërbeu në ekspedita të ndryshme të udhëhequra nga perandori Tiberi dhe shkroi veprën "Historia Romana" (Historia e Romës). Me zgjedhjen e tij senator, ai filloi karrieren e tij politike që më vonë i solli edhe titullin e pretorit.
Në veprat letrare të tij përshkruhen ngjarjet e gjithë historisë së Romës deri në vitet e 30-ta. Po ashtu në veprat e tij, ky autor jep disa të dhëna të rëndësishme për kryengritjen e madhe që kishte përfshirë Ilirinë e viteve 6-9 p.e.s.
Paterculi Historiae Romanae
Historia Romake
Vepra org.:Historiae Romanae nga autori romak Paterkuli përbëhet nga dy libra në të ciliat përshkruhen ngjarjet e gjithë historisë së Romës deri në vitet 30-ta.
Kjo vepër u shkrua gjatë sundimit të perandorit romak Tiberi nën shërbimin e të cilit ishte edhe vetë autori. Në libri e parë trajtohet historia e perandoris romake nga themelimi deri tek shkatërrimi i Kartajenës dhe Korinthit, ndërsa në librin e dytë përshkruhet më gjërsisht historia e perandorië deri në vitin 30. Kjo vepër edhe pse në kohen e krijimit të saj nuk ishte e popullarizuar pasi që vinte nga oborri perandorak, jepë të dhëna mbi pushtimet romake. Pjesë interesante për studiuesit e Ballkanit është pjesa mbi luftën e ilirëve të veriut kundër pushtimit romak. Po ashtu në këtë vepër të dhëna të rëndësishme mund të nxirren edhe nga ku shkruhet për kryengritjen e madhe ilire të viteve 6-9 të e.s.
Ian Gillan
Ian Gillan (i lindur më 19 gusht 1945) është një këngëtar dhe kompozitor anglez. Ai është këngëtari i grupit rock Deep Purple.
Kukëli
Kukël (greqisht: Κουκουλιών/Koukoúlion) është fshat në qarkun i Prevezës, Greqi.
Kisha e Kroit të Shëngjinit
Kisha e Kroit të Shëngjinit, tashmë e rrënuar, ishte një kishë në zonën perëndimore të qendrës të qytetit të Tiranes, e cila u zbulua në vitin 1972. Kisha mendohet të jetë ndërtuar në shekujt IV-V.
Përshkrim dhe histori
Mendohet se godina është rënuar në periudhën e antikitetit të vonë, kemi të bëjmë me një ndërtesë banimi të shek. II-III të erës sonë të kthyer në kishë gjatë shekullit të IV-V në ndërtesë kulti. Kisha nga mënyra e ndërtimit ka specifikat e saj. Ajo paraqitet si një ndërtim me aks gjatësor, me drejtim perëndim-lindje. Ajo përbëhet nga naosi (salla) në perëndim, ndërsa narteksi (parasalla) dhe mjediset e tjera janë të vendosura në anën veriore. Muret e ndërtesës janë të ngritur rreth 30 cm mbi sipërfaqen e tokës, duke pasur tulla në qoshe dhe shpatullat e dyerve. Naosi (salla) e vendosur në anën perëndimore, ka përmasa 8 x 11,5 metra e shtruar me mozaik dhe përfundon me apsiden gjysëm rrethore në anën lindore në nivel pak më të lart se salla. Narteksi me përmasa 12,9 x 5 metra ka brinjë më të gjatë atë veri-jug dhe është i shtruar po me mozaik. Në sallën kryesore ky hyhej, porta ishte ndërtuar me aks në murin perëndimor, ndërsa në parasallë janë dy dyer të vendosura ndaj aksit gjatësor, siç e kërkon dhe ana funksionale e vet ndërtesës.
Mozaiku i narteksit që ruhet më pak tregon se ka qenë edhe më i bukur. Fragmentet e mbetura veç dekorit gjeometrik kanë edhe një sërë figurash nga bota e kafshëve, si shpendë dhe peshq (simbole kulti). Po ashtu mozaiku i narteksit qarkohet me motive, me arkonde, por këtu përdoret pak sistemi gjeometrik, bëhet dhe më i çrregullt.
Me interes për të gjykuar mbi zhvillimin e kësaj treve, në veçanti për këtë qendër banimi fshatare në rrugët që lidh Dyrrahun me Skampën, janë dy mozaikët, ai i naosit dhe norteksit. Mozaikët e naosit (sallës) janë me motive gjeometrike dhe figurat që krijohen i nënshtrohen simetrisë ndaj aksit gjatësor të sallës. Brenda saj është kompozuar i gjithë motivi me figura të shumëllojshme gjeometrike si gërsheta, trekëndësha, rrathë që ndërpriten dhe 4 vazo interesante me vizatimet e të cilave janë vendosur dhe kubikë prej paste xhami.
Sembrancher
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Flamuri i Grenlandës
thumb|300px|right|Flamuri i Grenlandës Flamuri i Grenlandës u dizajnua nga vendasi Grenlandez Thue Christiansen. Flamuri ndahet në gjysmë nga dy vija të barabarta, njëra e bardhë dhe tjetra e kuqe, si dhe përmban një disk në të majtë të qendrës. Gjysma e sipërme e diskut është e kuqe kurse gjysma e poshtme e bardhë.
Faboideae
Shiko Lista
Flamuri i Grenlandës
Emri lokal i flamurit është Erfalasorput, që do të thotë "flamuri ynë", por edhe Aappalaartoq (që do të thotë "i kuqi") gjithashtu përdoret për Flamurin Danez si dhe atë Grenlandez.
Sot Grenlandezët shfaqin si flamurin e tyre ashtu edhe atë të Danimarkës, pra si Erfalasorput ashtu edhe Dannebrog.
Faboideae
Faboideae është nën-familje e familjes Fabaceae
Përgënjeshtrimi - Logjika
Me përgënjeshtrim kuptojmë veprimin logjik e mendor, me anë të së cilit vihet në pah pavarësia apo karakteri I gabuar I një argumentimi.Ndërsa argumentimi ka për qëllim kostatimin e vërtetësisë së një teze, përgënjeshtrimi ka për qëllim konstatimin e pavarësisë së një argumentimi.Sado qe janë të ndryshëm përkah qëllimi I tyre, prapëseprapë përgënjeshtrimi dhe argumentimi janë të ndërlidhur ngushtë; një:pa ekzistuar ndonjë argumëntim nuk mund të ekzistojë përgënjeshtrimi dhe, dy:fundja, edhe përgënjeshtrimi është një lloj I posacëm I argumentimit, që përbëhet nga tri elemente apo pjesë përbërëse :
Megjithatë, cështje kryesore dhe pra, më e rëdëishme në kaudrin e përgënjeshtri-mit, është përgënjeshtrimi I anitezës së argumëntit. Ekzisotjnë lloje të ndryshme të përgënjeshtrimit. Mirëpo, llojet më të rëndesishme të përgënjeshtrimit janë:
Përgënjeshtrimi praktik apo empirik është Përgënjeshtrimi më I sigurtë dhe më I besueshme. Me Përgënjeshtrimi praktik apo empirik kuptojmë ballafaqimin e tezës së argumentit me faktet objektive dhe evidente, të cilat janë në kundërshtim me tezën e argumentit. Përgënjeshtrimi teorik, racional apo logjik paraqet konstatimin e pavërtetësisë së tezës së argumentit në mëbshtetje të së vertetave më parë të verifikuara ose në bazë të rrëgullave të përfundimit.Përveq kësaj ekzistojne dy lloje të përgënjeshtrimit :
Me Përgënjeshtrim direkt kuptojmë konstatimin e pavërtetësisë apo të karakterit të bazuar të tezës së argumentit. Përgënjeshtrimi indirekt është veprimtaria logjike e nxjerrjes së pavërtetësisë së tezës argumentit.
Bredhi Siberian
Picea obovata, bredhi Siberian, është një specie e bredhit në Siberi, nga Malet Urale në lindje deri në Oblastin e Magadanit dhe nga pylli i Arktikut në jug deri në malet Altai në Mongolinë veriperëndimore.
Vollèges
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Bredhi Siberian
Karakteristikat dhe përdorimi
Është një pemë e mesme, që rritet në lartësi 15-35 m dhe me diametër trungu deri në 1.5 m, dhe një kurorë konike me degëzime të ulëta. Fidanët janë ngjyrë kafe, me variacion të shpërndarë në pubescentë të dendur. Gjethet janë si gjilpëra, 1-2 cm të gjata. Boçet janë cilindrike, 5 - 10 cm të gjatë dhe 1.5 - 2 cm të gjerë, të gjelbër ose të purpurt, të pjekur me shkëlqim kafe 4-6 muaj pas pllenim, dhe kanë shkallë të ngurtë.
Është një pemë e rëndësishme drunore në Rusi, druri që përdoret për ndërtim të përgjithshëm dhe për prodhimin e letrës. Gjethet përdoren për të bërë birrë bredhesh.
Peshku i kuzhinës së bardhë Siberiane përdoret si ushqim nga vemjet e tombolës Cydia illutana.
Taksonomia dhe sistematika
Bredhi Siberian dhe bredhi Norvegjez (Picea abies) kanë rezultuar të jenë jashtëzakonisht të ngjashme gjenetikisht dhe mund të konsiderohen dy nënspecie të lidhur ngushtë me P. abies.
Bredhi Siberian hybridizohet gjerësisht me bredhin Norvegjez ku dy llojet takohen në Europën Verilindore; pemët mbi një zonë të gjerë nga Norvegjia verilindore dhe veriu i Finlandës lindore në Malet Urale janë klasifikuar si hibridi i Picea × fennica (ose P. abies × fennica, nëse dy taksat konsiderohen nënlloje); ata ndryshojnë nga P. obovata, duke pasur boçe më shpesh në formë trekëndëshi.
Kinematografia në Shqipëri
Kinematografia Shqiptare përfshin gjithë kinematografinë e zhvilluar në territoret e banuara nga popullsia shqiptare, pra kinematografinë e shtetit të Shqipërisë, të Kosovës, të Maqedonisë së Veriut, të Çamërisë (Greqi) dhe Malit të Zi. Gjithashtu vlen të përmenden edhe arritjet në kinematografi të popullsive shqiptare arbëreshë në Itali dhe arbëreshë në Greqi. Kjo kinematografi ka prodhuar filma në gjuhën shqipe apo ka prodhuar ose bashkëprodhuar filma në gjuhë të tjera, sipas shteteve përkatëse por ku pjesë në një masë të konsiderueshme kanë qenë edhe krijues, teknikë, regjizorë, aktorë etj. me etni shqiptare. parapamje|Kinostudioja "Shqipëria e re" Duke qënë popullsia shqiptare e ndarë në shtete të ndryshme edhe zhvillimi i kinematografisë, sidomos pas copëtimit të madh të vitit 1912, ka ndjekur ritme të ndryshme sipas dinamikave të shteteve ku popullsia shqiptare bënte pjesë. Në përgjithësi mund të thuhet se përveç shtetit të Shqipërisë prodhimi i filmave në gjuhën shqipe ka qenë shumë më i vonuar në shtetet e tjera. Kjo pasi politikat asimiluese nuk përkrahnin një zhvillim të artit dhe kulturës në gjuhën shqipe, përkundrazi ishin të prirura ta luftonin.
Trungu i kinematografisë shqiptare paraqitet me katër e degëzimet e saj të mëdha: Filmi kronikë, Filmi dokumentar, Filmi artistik (ose Kino film në Kosovë) dhe Filmi i animuar.
1908-1920, Kronika
Kinematografia në territoret me popullatë shqiptare e ka zanafillën e vet nga xhirimet e thjeshta kronikale që bëheshin nga të huajt. Filmi hyri në Shqipëri në vitet 1919-12. Shfaqjet e para publike u dhanë në qytetet Shkodër e Korçë. Sallat e para të kinemave si institucione publike u ngritën me iniciativë private pas Luftës së Parë Botërore, në qytetet Vlorë, Korçë, Tiranë, Shkodër, Berat. Filmat e parë u bënë nga të huajt; ata qenë kronika. Kronika e parë për ngjarje të lidhura me Shqipërinë është ajo e lidhur me Kongresin e Manastirit (1908), që sanksionoi Alfabetin e gjuhës shqipe. Gjatë 30 vjetëve pas Shpalljes së Pavarësisë (1912) u xhiruan kryesisht kronika, filma dokumentarë, nga shoqëri të huaja kinematografike të Europës apo SHBA, si dhe nga amatorë.
Gjatë dhe pas Luftës së Dytë Botërore
Menjëherë pas Luftës së Dytë Botërore u krijua nga shteti Agjencia Shqiptare e Filmave (1945), e cila më pas u shndërrua në Ndërmarrje Shtetërore Kinematografike Shqiptare (1947), kohë kur u bë shtetëzimi i plotë i rrjetit të sallave, importit, dhe prodhimit. Nisi xhirimi i filmave kronikalë, dhe në maj të vitit 1948 u shfaq kinokronika e parë shqiptare. Në një vend me përqindje të lartë të analfabetizmit në vitet ‘40-’50, shteti i dha rëndësi shtimit të numrit të sallave dhe aparateve lëvizës, si dhe importit të filmave kryesisht nga vendet e Europës Lindore, Franca e Italia. parapamje|Zgjedhja e vendndodhjes për filmin '[[Skënderbeu (film)|Luftëtari i madh i Shqipërisë Skënderbeu': operatori i xhirimeve të kombinuara G. D. Aizenberg me artistin L. Alexandrovskaya]] Me kalimin e viteve e tjerë, veçmas në vitet 50 të shekullit të kaluar lindi nevoja e zhvillimit te kinematografisë vendase sepse në të shumtën e rasteve në Shqipëri kane xhiruar të huajt, italianë, rusë e të tjerë. U dërguan student në shkollat kinematografike në Rusi, Çeki dhe Hungari. Prej këtyre shkollave erdhën kuadrot e para që krijuan premisat për krijimin e qendrës kinematografinë me emrin "Kinostudio Shqipëria e Re" një titull ky që i përshtatej euforisë së sistemit që pretendonte të krijonte çdo gjë nga e para duke shembur çdo gjë të së kaluarës. Kronikat e para të xhiruara nga operatoret shqiptare janë evenimentet e ndryshme që ndodhnin në vitet 50 në Shqipëri në periudhën e rindërtimit të vendit të shkatërruar nga lufta. Përvoja në filmat dokumentar solli edhe hapa të tjerë në krijimin e sektorit për prodhimin e filmave artistikë. Filmi Skënderbeu një bashkëpunim shqiptaro-sovjetik do të shënonte hapin e parë. Në vitet 70 të shekullit të kaluar u dërguan edhe kuadro për tu specializuar në Rumani për filmin vizatimor Vlash Droboniku dhe Tomi Vaso të cilët e prodhuan filmin e parë Zana dhe Miri.
Jennifer Aniston
Jennifer Aniston lindi në Sherman Oaks, Kaliforni, me 11 shkurt 1969, shpenzoi një vjet të fëmijërisë së saj duke jetuar në Greqi me familjen e saj. Ajo pati një fëmijëri të vështirë pasiqë prindërit e saj u divorcuan kur ajo ishte vetëm 9 vjeçare. Mirëpo prindërit e saj vazhduan të kujdesen përsëri për të. Në vitin 2000 u martua me Brad Pitt, por divorcohen në vitin 2005, pasi ai lidhet me Angeline Jolie.
Kinematografia në Shqipëri
Kosovë
Një trajektore të përafërt do ndjekin edhe zhvillimet në Kosovë pas vitit 1912. Por zhvillimet e kinematografisë shqiptare aty do jenë më të vona dhe do marrin hov vetëm pas vitit 1966 kur institucionet shtetërore komuniste Jugosllave të atëhershme do të ulin ritmin a antishqiptarizmit serb. Deri më atëherë nuk kishte prodhime të mirfillëta në shqip dhe arsimimi i aktorëve për aktrim filmash apo teknicienëve të industrisë së filmit ishte pothuajse jo ekzistent. Deri në 1966 vetëm teatri ishte një institucion aktrimi në gjuhën shqipe në Kosovë. Ndodhitë e vitit 1966 i krijojnë mundësinë Kosovës që në 1969 të krijojë Kosovafilm dhe të financojë edukimin e brezave të rinj të aktorëve dhe teknicienëve në Jugosllavi dhe Europë. Filmi i parë i pavarur (pra jo bashkëpunim) ishte filmi Si të vdiset i vitit 1972.
Jennifer Aniston
Kinografia
Prindërit e saj i gjetën një rol të vogël në serialin Days of our lives (Ditët e jeteve tona), serial i cili u inçizua në vitin 1985. Më pas karrierën e vazhdoi me filma dhe seriale të sukseshëm, mirëpo kulmi i karrierës së saj arriti në vitin 1994 kur mori njërin nga 6 rolet kryesore në serialin e mirëpritur nga publiku Friends (1994-2004).
Kinematografia në Shqipëri
Maqedonia, Mali i zi dhe Çamëria
Historiku i kinematografisë shqip në Maqedoninë e Veriut ndjek një trajektore të vështirë. Filmi i parë prodhim shqiptar në Maqedoninë e Veriut është filmi Baba im (titulli në anglisht "My Father") i vitit 2010 nga regjizorja Shqipe N. Duka.
Jennifer Aniston
Lidhjet e jashme
https://web.archive.org/web/20170710012605/http://www.jenniferanistoneurope.com/ – Official Website
Kinematografia në Shqipëri
Maqedonia, Mali i zi dhe Çamëria
Historiku i kinematografisë shqip në Malin e Zi është ende i pazhvilluar.
Jennifer Aniston
Lidhjet e jashme
Film Year	Title	Role	Notes 1993	Leprechaun	Tory Reding 1996	She's the One	Renee Fitzpatrick 1996	Dream for an Insomniac	Allison 1997	'Til There Was You	Debbie 1997	Picture Perfect	Kate Mosley 1998	The Thin Pink Line	Clove 1998	Waiting for Woody	Herself	Short film 1998	The Object of My Affection	Nina Borowski 1999	Office Space	Joanna	Cult hit 1999	The Iron Giant	Annie Hughes	Voice only 2001	Rock Star	Emily Poule 2002	The Good Girl	Justine Last	Independent film 2003	Bruce Almighty	Grace Connelly 2003	Abby Singer	Herself	Cameo appearance 2004	Along Came Polly	Polly Prince 2005	Derailed	Lucinda Harris 2005	Rumor Has It... Sarah Huttinger 2006	Friends with Money	Olivia	Independent film 2006	The Break-Up	Brooke Meyers 2008	Marley & Me	Jenny Grogan 2009	He's Just Not That into You	Beth Murphy 2009	Management	Sue Claussen	Independent film. Also Executive Producer 2009	Love Happens	Eloise Chandler 2009	Journey to Sundance	Herself	Documentary 2010	The Bounty Hunter	Nicole Hurly 2010	The Switch	Kassie Larson	Also Executive Producer 2011	Just Go with It	Katherine Palmer 2011	Horrible Bosses	Dr. Julia Harris	Post-production 2011	Wanderlust	Linda	Post-production
Kinematografia në Shqipëri
Maqedonia, Mali i zi dhe Çamëria
Zona e Çamërisë pësoi një zbrazje nga një pjesë e konsiderueshme e popullsisë shqiptare pas Luftës së Dytë Botërore. Popullsia e mbetur shqiptare me besim ortodoks iu nënshtrua një presioni të madh për asimilim. Edhe pse ishin bërë përparime në arsimimi në gjuhën shqipe gjatë peruidhës 1912-1939, pas 1947 me largimin e popullsisë nuk kishte më arsimim në gjuhën shqipe dhe aq më pak interes për zhvillim të arteve në gjuhën shqipe.
Vitet '80 dhe ardhja e demokracisë
Në fund të periudhës dhe sidomos në vitet ’80 filmi artsitik shqiptar trajtoi më shumë aktualitetin si dhe ngjarje e personazhe para Luftës së Dytë Botërore. Në ekran u afirmuan regjisorë të tjerë me filma si Ballë për ballë (1979, regj. K. Çashku e P. Milkani), Dora e ngrohtë (1983, regj. K. Çashku), Agimet e stinës së madhe (1981, regj. A. Minga), Kohë e largët (1983, regj. S. Pecani), Tela për violinë (1987, regj. B. Kapexhiu), etj. Në vitet ‘70-’80 prodhimi i filmave dokumentarë u stabilizua në rreth 20-40 në vit, dhe pati tipare të thella propagandistike, po edhe kulturore; lindi filmi vizatimor shqiptar me filmin Zana dhe Miri (1975, realizues V. Droboniku e T. Vaso), i cili arriti deri në 16 filma në vit. Krijimtaria kinematografike, e përqendruar në një kinostudio dhe në Televisionin Shqiptar, qe fryt i bashkëpunimit të organizuar nga shteti mes kineastëve, regjisorëve të të gjitha brezave, shkrimtarëve, piktorëve, kompozitorëve, aktorëve, dhe industrisë kinematografike. Deri më 1990, nga rreth 200 filma artistikë, 80 janë ekranizime nga letërsia shqiptare. Në fund të viteve ’80 në Shqipëri kishte 450 salla kinemaje e kinema lëvizëse. Por baza industriale e teknike në këtë periudhë erdhi duke u vjetëruar. parapamje|[[Liri Brahimi me kolegët gjatë xhirimeve]] Në vitet ’90, me ndryshimin e sistemit shoqëror, u bënë reforma të thella. Kinostudioja e dikurshme u nda në disa studio, dhe filmat tani prodhoheshin kryesisht nga shtëpi filmike private (kryesisht regjisorë të kinostudios së mëparshme) në bashkëpunim me Qendrën Kombëtare të Kinematografisë (QKK), të ngritur në mesin e viteve ’90, dhe me producentë të huaj. QKK është qendër e re e administrimit të filmit në Shqipëri, që ka dhënë tashmë rezultatet e para; aktualisht prodhimi kinematografik kryhet në bazë të Ligjit për Kinematografinë, mjaft i diskutuar nga kineastët.
Arsimi i kineastëve
Shkollimi i kineastëve shqiptarë nisi në vitet ’50 në vendet e Europës Lindore; më pas, me ndonjë përjashtim të rrallë, nuk u bë më jashtë vendit, por brenda vendit, në Institutin e Lartë të Arteve, Tiranë, ose me specializime në Kinostudio. Kritika dhe studimet për kinemanë u zhvilluan disi krahas rritjes së prodhimit, kryesisht nga vetë kineastët apo nga gazetarë. Revistë e posaçme ka qenë në vitet ’80 Skena dhe Ekrani, e cila pushoi së botuari në fillim të viteve ’90. Në Qendrën e Studimeve të Artit të Akademisë së Shkencave historia e kinemasë shqiptare studiohet në një departament të veçantë.
Festivale në një periudhë tranzicioni
Deri në fillim të viteve ’90 kineastët kanë qenë të organizuar në Lidhjen e Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë; më pas ata u veçuan dhe formuan Shoqatën e Kineastëve Shqiptarë. Arkivi Shtetëror i Filmit, dikur departament i Kinostudios “Shqipëria e Re”, në vitet ’90 u bë institucion më vete. Është anëtar i Federatës Ndërkombëtare të Arkivave të Filmit. Që prej vitit 1976 në Shqipëri janë organizuar Festivale Kombëtare të Filmit, në fillim një herë në dy vjet për të gjithë filmat, e më pas në mënyrë alternative, një vit për filmin artistik, e një vit për filmin dokumentar e vizatimor. Në vitet ’90 festivalet janë organizuar një herë në pesë vjet. I fundit, Festivali XI – prill 2000, mblodhi gjithë prodhimin e pesë vjetëve, 10 filma artistikë, 27 dokumentarë, 14 vizatimorë.
Në prodhimin e viteve ’90 vazhdon të ndjehet tipari i thellë social, preokupimi i artistëve për problemet e shoqërisë, në veçanti të lidhura me dukuritë e reja të periudhës së tranzicionit. Një numër filmash kanë stigmatizuar totalitarizmin. Në këtë festival, për herë të parë u shfaqën prodhime të kineastëve shqiptarë nga trevat e Kosovës, Maqedonisë dhe Malit të Zi. Në dy festivalet e fundit (1995, 2000), përveç çmimeve të tjera, u dhanë edhe çmime të karierës, të cilat u fituan nga regjisorët Dh. Anagnosti e K. Dhamo, e nga aktorët K. Roshi e S. Pitarka.
Flamuri i Guadalupas
Flamuri i Regjionit të Gadelupas, një regjion i Francës dhe departament Francez përtej detit i cili gjindet në Karaibe, është një fushë e bardhë në të cilën është vendosur një logo që tregon diellin dhe një zog në një katror të kaltër dhe të gjelbër. Poshtë logos, e nënvizuar me të verdhë, shkruan REGION GUADELOUPE.
Bovernier
është një komunë në kantonin Valais të Zvicrës.
Mekanika klasike
Mekanika klasike (që zakonisht ngatërrohet me mekaniken Njutoniane, e cila është një nën-fushe e saj) është një term që përdoret për të përshkruar lëvizjen e objekteve makroskopike, që nga lëvizja e projektileve (ose lëvizja e predhave) deri të pjesët e makinerive, si dhe gjithashtu për përshkrimin e objekteve astronomike, si sondat kozmike, planetet, yjet, dhe galaktikat. Përvec faktit që ajo jep rezultate shumë të sakta në këto fusha, duhet theksuar se ajo është një nga degët më të lashta dhe më të mëdha në shkencë dhe teknologji.
Brenda kësaj fushe shumë degë specializimi ekzistojnë të cilat merren me gazet, lëngjet, dhe trupat e ngurte. Mekanika klasike përforcohet nga teoria speciale e relativitetit për objekte që lëvizin me shpejtësi të madhe, që afrohet me shpejtësinë e dritës. Për më tepër, teoria e përgjithshme e relativitetit aplikohet në ato raste kur duhet një trajtim më rigoroz i gravitacionit në një shkallë më të rafinuar. Duhet theksuar se teoritë e relativitetit ndyshe nga perceptimi i zakonshëm janë teori klasike (pra nuk marrin parasysh efektet kuantike).
Në fizikë, mekanika klasike është një nga dy nën-fushat kryesore në studimin e shkencës së mekanikës, e cila merret me bashkësinë e ligjeve fizike që përshkruajnë matematikisht lëvizjen e trupave dhe bashkësive të trupave. Dega tjetër është mekanika kuantike. Stadi fillestar i zhvillimit të mekanikës klasike njihet si Mekanika njutoniane, e cila lidhet me konceptet fizike dhe metodat matematike që u shpikën dhe u përdoren nga vetë Njutoni, si dhe paralelisht nga Lajbnici, dhe të tjerë. Kjo jepet më poshtë me më shumë detaje. Metodat më abstrakte dhe më të përgjithshme jepen nga mekanika e Lagranzhit dhe mekanika e Hamiltonit. Pothuajse shumica e materialeve të mekanikës klasike u formuan gjatë shekujve të XVIII dhe XIX, këto punime zgjerojnë (në veçanti persa i përket metodave analitike) punën e filluar nga Njutoni.
Përshkrimi i teorisë
thumb|Analiza e lëvizjes së projektileve është pjese e mekanikes klasike. Seksioni i mposhtëm paraqet konceptet bazë në mekanikën klasike. Për thjeshtësi, objektet në realitet modelohen si pika lëndore, pra objekte me mase të neglizhueshme. Lëvizja e një pikë lëndore karakterizohet nga një numër i vogël parametrash: Pozicioni, masa, si dhe forca që aplikohet mbi të. Secila nga këto parametra do të diskutohet më poshtë.
Në realitet, tipat e objekteve që diskutohen në mekanikën klasike gjithmonë kanë një mase jo-zero. (Fizika e thërrmijave shumë të vogla si elektroni, përshkruhet me sakte nga mekanika kuantike). Objektet që kanë masë sillën në një mënyre më të komplikuar se pikat lëndore hipotetike, sepse përveç gradave të lirisë— për shembull, një top bejsbolli mund të rrotullohet gjate kohës që ai lëviz. Megjithatë, rezultatet për pikat lëndore mund të përdoren për studimin e objekteve duke i trajtuar këta të fundit si trupa të përbërë, të formuar nga një numër i madh pikash lëndore. Qendra e masës e një objekti të përbërë sillet si një pikë lëndore.
Shpejtësia vektoriale dhe shpejtësia
Shpejtësia, ose shpejtësia e ndryshimit të pozicionit me kohën, përcaktohet si derivati i pozicionit në lidhje me kohën ose
Në mekanikën klasike, shpejtësitë mund të mblidhen ose zbriten direkt. Për shembull, nëse një makine udhëton drejt lindjes me 60 km/h duke kaluar një makine që udhëton po drejt lindjes me 50 km/h, atëherë nga perspektiva e makinës më të ngadalshme, makina më e shpejte lëviz drejt lindjes me 60 − 50 = 10 km/h. Kurse nga perspektive e makinës më të shpejte, makina më e ngadalshme lëviz 10 km/h drejt perëndimit. Shpejtësitë mund të mblidhen direkte sipas rregullave të mbledhjes së vektorëve; ato analizohen në baze të analizës vektoriale.