cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
AS Monaco FC
Vitet 1990; Wenger dhe Tigana
thumb|[[Arsène Wenger udhëhoqi Monacon në fitimin e ligës në sezonin 1987-88 dhe firmosi me disa lojtarë prestigjozë.]] Në 1986, ish trajneri i famshëm i Ajax, Ștefan Kovács, i cili pasoi Rinus Michels me idetë e tij të futbollit hollanez, i'u rikthye futbollit pas 3 vitesh tërheqje për të drejtuar Monacon, por as ai nuk mundi dot t'i sjellë sukses klubit. Me klubin që ishte në një gjëndje të vështirë, ata firmosën me trajnerin e ardhshëm legjendar të Arsenal, Arsène Wenger, i cili në ato kohë ishte i panjohur, duke drejtuar Nancy por pa arritur sukses. Wenger shijoi te Monaco një nga periudhat më të mira të karrierës së tij si trajner, duke bërë blerje fantastike, përfshirë legjendat e ardhshme George Weah, Glenn Hoddle, Jürgen Klinsmann, dhe Youri Djorkaeff. Akademia e skuadrës së dytë prodhoi disa lojtarë që në të ardhmen do të ishin fituesit e Kupës së Botës, Emmanuel Petit, Lilian Thuram, dhe Thierry Henry. Nën udhëheqjen e Wenger, klubi fitoi ligën në sezonin e parë në krye (1988) dhe Coupe de France në 1989 dhe 1991, me klubin i cili vazhdimisht konkuroi në fazat e fundit në kupat e europës dhe ishte rregullisht pretendente për titull. Klubi nuk mund të kishte sukses më të madhë në atë kohë, siç doli në 1993 se rivalët e ligës Marseille kishin manipuluar disa ndeshje dhe kishin shfaqur parregullsi të shumta, një pamje që Wenger e kishte mbajtur gjatë. Në 1994, Wenger u la i lirë nga klubi, shkaku ishte sepse ai kishte nisur bisedime për postin e trajnerit me gjingandët gjerman të Bayern Munich.
Në sezonin tjetër u pa një sukses i jashtëzakonshëm në fushë, duke parë dhe gjëndjen financiare të klubit. Skuadra, e drejtuar nga ish kapiteni i kombëtares franceze, Didier Deschamps dhe me lojtarë në fushë si Fernando Morientes, Ludovic Giuly, Jérôme Rothen, dhe Dado Pršo, përfunduan Ligue 1 në vendin e tretë dhe shijuan rrugën drejt finales së Ligës së Kampioneve, duke mundur Real Madrid dhe Chelsean gjatë rrugës. Pavarësisht suksesit në fushë, sezoni 2003–04 ishte më i keqi në histori për klubin në aspektin financiar. Brënda 12 muajva, Deschamps la postin si trajner duke u zëvëndësuar nga Michel Pastor.
Në fillimet e nacionalizmit shqiptar
Në fillimet e nacionalizmit shqiptar Gjinia: Histori. Autori: Nathalie Clayer. Shqipëroi: Artan Puto. Shtëpia botuese: Përpjekja. Viti i botimit 2012. Faqet e librit 696. ISBN 978-99943-02-53-1
"Në fillimet e nacionalizmit shqiptar'' tregon historinë e afirmimit të identitetit shqiptar në kuptimin modern të termit, sipas të cilit ndërtimi i identitetit shihet si një proces gjithnjë në ndryshim dhe i përcaktuar nga rrethana historike e politike.
Libri na shpjegon se procesi i krijimit të identitetit kombëtar shqiptar ka zënë fill, ashtu si në shumë kombe të tjerë të Ballkanit, në shekullin e XIX, i kushtëzuar ngushtësisht nga shpërbërja e Perandorisë Osmane. Ai na tregon dinamikën e këtij procesi, konstruksionet e ndryshme të shqiptarisë dhe simbiozën e tyre me projektet e tjera nacionale të Ballkanit. Ai na tregon rolin e përkatësive të ndryshme fetare të shqiptarëve në këto projekte, rolin e rrjeteve të ndryshme të veprimtarëve të shqiptarizmit brenda dhe jashtë vendit, rolin përcaktues të fuqive të huaja si Austro - Hungaria dhe Italia për të na çuar deri në ngjarjet në prag të pavarësisë kur duket se ngjizet një projekt dominant.
Shtypi Shqiptar
Historia e shtypit Shqiptar
Hapat e parë shtypi shqiptar i hodhi me daljen e organit mujor “Flamuri i Arbërit” që filloi të botohej në Kalabri në vitet 1883-1887, në të folmen e arbëreshëve të Kalabrisë dhe italisht, nën drejtimin e Jeronim de Radës ? Një rëndësi të madhe në jetën politiko-kulturore të vendit pati botimi në Stamboll, me nismën e Sami e Naim Frashërit, i revistës mujore “Drita” e më vonë “Dituria” (1884-1885). Në fund të shek. XIX dhe në fillim të shek. XX botohen organe të reja të shtypit shqiptar, që luajtën një rol të rëndësishëm në përhapjen e ideve kombëtare dhe në mbrojtjen e të drejtave të popullit shqiptar. Në kushtet e regjimit absolutist të sulltan Abdyl Hamitit, gazetat dhe revistat shqipe nuk mund të botoheshin në Shqipëri, prandaj nxirreshin jashtë në kolonitë shqiptare të mërgimit. Shumica e tyre nxirreshin në gjuhën shqipe, disa ishin dygjuhëshe. Nga këto më të rëndësishme ishin : “Shqiptari” (Bukuresht, 1888-1903), nën drejtimin e Nikolla Naços; “Shqipëria” (Bukuresht, 1897-1898), nën drejtimin e Visar Dodanit dhe Jorgji Meksit, si organ i shoqërisë “Dituria” ; “Albania” (Bruksel e më vonë në Londër, 1897-1909), nga Faik Konica ; “Kalendari kombiar” (Sofje, 1897-1915), që botohej si organ i shoqërisë “Dëshirë”, në fillim nën drejtimin e Kristo Luarasit e Kosta J. Trebickës dhe më pastaj të Mithat Frashërit (Lumo Skëndos) ; “Drita” (Sofje, 1901-1908), nën drejtimin e Shahin Kolonjës ; “Besa-Besën” (Kajro, 1900-1904), nga Milo Duçi ; “Albania” (Beograd, 1902-1905), nga Jashar Erebara ; “Shpnesa e Shqypnisë” (Raguzë, Trieste e Romë, 1905-1908), nën drejtimin e Nikollë Ivanajt ; “Kombi” (Boston, 1906-1908), nga Sotir Peci; “Shqipëria” (Kajro, Magaga, 1906-1908) ; “Pellazgu” (Kajro, 1907) ; “Shkopi” (Kajro, 1907-1908) etj. Megjithëse nuk botoheshin në Shqipëri, ato me rrugë e me mjete të ndryshme përhapeshin edhe në atdhe, ku kalonin dorë më dorë e lexoheshin me etje të madhe. Një popullaritet të veçantë gëzonte gazeta “Drita” e Sofjes, e cila më 1904 kishte një tirazh prej 670 kopjesh. Kjo i detyrohej në radhë të parë përmbajtjes atdhetare të artikujve që botoheshin në këtë gazetë. Gazeta “Shkopi” kishte një tirazh edhe më të madh, 900- 950 kopje në vitet 1907-1908.
Duke çmuar rolin e organeve të shtypit në Lëvizjen Kombëtare Shqiptare, disa nga Fuqitë e Mëdha dhe veçanërisht Austro-Hungaria, që u tregua më aktive në këtë drejtim, duke shfrytëzuar edhe vështirësitë financiare të botuesve të tyre, u premtuan shoqërive atdhetare të mërgimit dhe personaliteteve kombëtare që drejtonin organet e shtypit shqiptar subvencione financiare, me kusht që veprimtaria e tyre të mos shtrihej në fushën politike, të mos cenonte status quo-në në Perandorinë Osmane dhe pushtetin e sulltanit në Shqipëri. Shumica e organeve të shtypit shqiptar e botuesit e tyre i qëndruan këtij presioni të shteteve të huaja e sidomos të Vjenës dhe, megjithëse hiqnin vështirësi të mëdha financiare, e vijuan veprimtarinë e tyre të pavarur politike. Ndërkaq, Faik Konica e pranoi ndihmën financiare të Vjenës, me kushtet e vendosura prej saj dhe në pajtim me to hyri, në dhjetor të vitit 1897, në një lloj marrëveshjeje me Ministrinë e Jashtme të Austro-Hungarisë. Faik Konica e bëri këtë, sikurse e pohon edhe vetë, i nisur nga vështirësitë financiare, por edhe pse mendonte se Shqipëria nuk mund të zhvillohej pa ndihmën e jashtme, se kjo do të ishte një rrugë për të përballuar rrezikun italian që e quante më real dhe më në fund për ta bërë Vjenën “të palëkundur në përkrahjen e Shqipërisë”. Megjithatë, ky qëndrim i Faik Konicës u kritikua atëherë nga një pjesë e mirë e veprimtarëve të lëvizjes kombëtare që mendonin ndryshe nga ai.
Pas katër numrave të parë të revistës “Albania”, që Faiku i nxori në mënyrë të pavarur, pa ndonjë subvencion, në shkrimet e mëpasshme u ndje ndikimi i kësaj “marrëveshjeje”, si në përkrahjen nga ky organ të politikës së Vjenës, ashtu edhe në zbutjen e qëndrimit ndaj sulltan Abdyl Hamitit e Perandorisë Osmane. Megjithatë, Faik Konica me revistën e tij përgjithësisht u gjend edhe pas kësaj në të njëjtën hulli si rilindësit e tjerë, iu kushtua luftës për përparimin kulturor të popullit shqiptar, për ngritjen e ndërgjegjes së tij kombëtare, duke pasur si synim ta përgatiste atë në të ardhmen për t’u çliruar nga robëria osmane. Revista “Albania” ruajti karakterin atdhetar, mbeti një nga organet kryesore të shtypit shqiptar të Rilindjes dhe me botimet e saj letrare, publicistike e enciklopedike dha një ndihmesë të çmuar në pasurimin e kulturës shqiptare në tërësi dhe veçanërisht në lëvrimin e gjuhës letrare shqipe, në njësimin e shkrimit të saj.
Në kushtet kur botimet e tjera ishin ende të kufizuara, organet e shtypit u bënë tribuna kryesore të mendimit politik e shoqëror shqiptar. Në to gjetën pasqyrim në radhë të parë lufta e popullit shqiptar për autonominë e vendit, që ishte kërkesa themelore e lëvizjes kombëtare dhe, lidhur me këtë, qëndrimi i forcave të ndryshme politike për mjetet e rrugët për arritjen e saj. Pjesa më e përparuar e atdhetarëve, e sidomos intelektualët me ide radikale, mbronin nëpërmjet organeve të shtypit programin e autonomisë territoriale-administrative të Shqipërisë dhe shpreheshin për përmbushjen e tij me anë të kryengritjes së armatosur.
Tribuna të kësaj rryme u bënë sidomos gazetat “Shqipëria”, “Drita”, “Albania” (Beograd), “Kombi”, “Shpnesa e Shqypnisë” etj., ku botonin shkrimet e tyre Shahin Kolonja, Dervish Hima, Jashar Erebara, Çerçis Topulli, Mihal Gramenoja, Fan Noli, Asdreni, Çajupi, Hilë Mosi, Nikollë Ivanaj, Visar Dodani, Sotir Peci etj. “Shqipëria” e Bukureshtit, në një varg artikujsh, botuar në vitin 1897, duke e vënë theksin në kërkesën e njohjes së kombit shqiptar dhe të autonomisë së vendit, shkruante se “duamë të na njohë (Turqia) për komb, të na bënjë autonominë administrative, të qeverisemi vetë…” (“Dëshirë e shqiptarëve” dhe “Shqipëri e shqiptarëve”, 1897).
Por atdhetarët më radikalë, në shkrimet e botuara në këto gazeta, shkuan edhe më tej, shtruan domosdoshmërinë e formimit të një Shqipërie të pavarur ose, siç shpreheshin ata, të veçimit e të ndarjes së plotë të saj nga Perandoria Osmane. Ata kishin formuar tanimë bindjen se Porta e Lartë nuk mund t’u siguronte shqiptarëve asnjë të drejtë kombëtare, se vetë Perandoria Osmane ishte e destinuar të shkatërrohej dhe se politika e bashkëjetesës së shqiptarëve me turqit brenda kufijve të saj është e gabuar dhe me pasoja të rënda për të ardhmen e Shqipërisë; e vetmja rrugë shpëtimi, theksonin ata, është shkëputja e plotë dhe e menjëhershme e Shqipërisë nga kjo Perandori, pavarësia e saj (“Albania”, Beograd, artikujt “Drejtudhësia e shqiptarit”, “Përçmimi i shqiptarëve”, më 1902-1904; “Drita”, Sofje, artikujt “Turqia dhe shqiptarët”, “Si do të bëhet puna e Maqedonisë”, më 1903-1904 etj.)
Në vitet 1902-1907, kur Lëvizja Kombëtare Shqiptare kishte marrë një karakter të organizuar, kur qëndresa e armatosur kundërosmane kishte shpërthyer, thuajse, në çdo anë të vendit dhe kishte filluar lufta e çetave të drejtuara nga komitetet “Për lirinë e Shqipërisë”, mjaft nga organet e shtypit shqiptar përkrahën këtë qëndresë dhe u bënë propaganduese e idesë së luftës së armatosur, duke e parë atë si mjetin kryesor për çlirimin e Shqipërisë nga zgjedha osmane.
Në mendimin politik të shtypit shqiptar gjeti pasqyrim edhe Revolucioni rus i viteve 1905-1907. Në shkrimet e botuara, sidomos në gazeta të tilla si “Drita” e Shahin Kolonjës, “Shpnesa e Shqypnisë” e Nikollë Ivanajt etj., atdhetarët shqiptarë e shihnin luftën e popullit shqiptar dhe të popujve të tjerë të shtypur të Perandorisë Osmane, si edhe atë të popullit rus, si një luftë të përbashkët çlirimtare që drejtohej kundër të njëjtëve armiq, “dy mbretërive të fëlliqura, që quhen Rusi dhe Turqi..., që kanë përmbi krye dy njerëz gjakatarë e të poshtër që nuk u ngopën së thithuri gjak njeriu” (“Drita”, Sofje, 1905). Në shtypin shqiptar kanë gjetur pasqyrimin e vet, megjithëse në një masë më të vogël, edhe çështjet ekonomiko-shoqërore, si ato të luftës kundër shtypjes ekonomike, të rolit të forcave të ndryshme shoqërore në lëvizjen kombëtare etj. Në artikujt e korrespondencat nga Shqipëria, të botuara në gazetën “Drita”, “Kombi”, “Shkopi” etj., në vitet 1901-1907, përshkruhet me ngjyra të forta e në mënyrë rrëqethëse gjendja e mjeruar ekonomike e kulturore e popullit, sidomos e fshatarësisë që ishte zhytur në padije. Kjo gjendje shpjegohej me sundimin osman e politikën shtypëse të sulltanit dhe në ndonjë artikull me ndarjen e padrejtë të tokave, me zotërimin e pronës së madhe të çifligarëve e të shtetit osman.
Të ndryshme ishin mendimet e grupimeve politike shqiptare, të shprehura në shtyp, për rolin e popullit të thjeshtë në lëvizjen kombëtare. Ndërsa atdhetarët e moderuar e quanin popullin një turmë, “që s’ka siguri veçse tek oxhaksia”, te paria, elementët radikalë e quanin popullin e thjeshtë, “vegjëlinë”, siç cilësohej atëherë, “bartës të vërtetë të patriotizmit” dhe luftëtar të vendosur për çlirimin e atdheut nga zgjedha osmane. Por problemi i trajtuar më gjerësisht në faqet e të gjitha organeve të shtypit shqiptar ishte ai i luftës për lirinë e gjuhës dhe të shkollës shqipe, të cilat të gjithë atdhedashësit, pa përjashtim, i vlerësonin si një mjet shumë të rëndësishëm për ngritjen e ndërgjegjes kombëtare të popullit shqiptar, për konsolidimin e tij kombëtar dhe për bashkimin në luftë kundër pushtuesve të huaj. Por atdhetarët më largpamës e trajtonin luftën për shkollën e shkrimin shqip si pjesë të pandarë të lëvizjes politike për njohjen e kombit shqiptar dhe për autonominë e tij.
Nëpërmjet shtypit, rilindësit kundërshtonin përpjekjet e qendrave të huaja klerikale për të përçarë shqiptarët sipas besimeve fetare, për të mbjellë dasinë midis popullsisë myslimane, nga njëra anë, dhe asaj krishtere, nga ana tjetër. Kjo veprimtari, që shtypi e quante antikombëtare, bëhej më e dëmshme për kombin, sepse gjente përkrahës edhe te klerikë të veçantë të lartë, konservatorë e fanatikë shqiptarë, myslimanë e të krishterë, të lidhur me interesa ekonomike e shpirtërore me sundimtarët osmanë, me sulltanin Halif si edhe me Patrikanën greke të Stambollit. Në artikujt e botuar në organet e shtypit gjatë viteve 1907-1908 nga Fan Noli, Mihal Gramenoja, Hilë Mosi dhe atdhetarë të tjerë theksohej se këto kategori të klerikëve u shërbenin të huajve dhe ishin bërë “vegla politike” në duart e tyre.
Emin Duraku
djathtas|377x377px|thumb|Emin Duraku Emin Duraku (Gjakovë, 20 prill 1918 - Lipjan, 23 dhjetor 1942) ishte aktivist komunist shqiptar, anëtar i Grupit komunist të Shkodrës dhe i Partisë Komuniste Jugosllave.
Biografia
Lindi më 1918 në Gjakovë, i biri i Rexhepit dhe Zelihasë. Shkollën fillore e kreu në vendlindje.
Më 1938 arrestohet nga regjimi zogist skeda është kjo: vjeç 21, nga Gjakova, banues në Shkodër, student në klasën e 6-të të liceut, i pamartuar, i padënuar. Mohoi pjesëmarrjen në organizatë komuniste. U dënua me tre vjet "për faje kundër rregullit shtetnor dhe ekonomik më 10 shkurt 1939. Pas 7 prillit doli nga burgu duke përfituar nga një dekret i mëkëmbësit Jacomoni. Pas pushtimit italian të Shqipërisë, raportohet ndër pjesëmarrësit e demonstratës së parë antifashiste me studentë dhe konviktorë të Shkodrës me flamurin shqiptar pa sëpatat e liktorit.
Me Fadil Hoxhën u kthye në vendlindje në verën 1939. Punoi pranë Komitetit Krahinor të Partisë, Vasil Shanto i kishte kërkuar që të vendosnin kontaktet me komunistët kosovarë dhe t'i çonin literaturë. Me Fadilin i raportojnë Miladin Popoviqit se mundësia për krijimin e partisë komuniste ishte nëse vinte ndihma e Partisë Komuniste Jugosllave. Miladini u premtoi ndihmën dhe u dha materiale propagandistike.
Njësitë fashiste i bënë atentat, vdiq më pas në spitalin e Prizrenit. I rënë dëshmor për kauzën komuniste, një batalioni iu dha emri i tij.
Me vdekjen e tij u bë dëshmor i kauzës komuniste, duke i dhënë emrin e tij një njësie partizane, ansambleve dhe shkollave.
Deklarata e Pavarësisë së Izraelit
parapamje|765x765px|Deklarata e [[Pavarësia|Pavarësisë së Izraelit.]] Deklarata e Pavarësisë së Izraelit, zyrtarisht Deklarata e Krijimit të Shtetit të Izraelit (Hebraisht: הכרזה על הקמת מדינת ישראל), u shpall më 14 maj 1948 (5 Iyar 5708) nga David Ben-Gurion, Kreu Ekzekutiv i Organizatës Botërore Sioniste, Kryetar i Agjencisë Hebraike për Palestinën dhe së shpejti do të ishte Kryeministri i parë i Izraelit. Ai deklaroi krijimin e një shteti hebre në Eretz-Izrael, i njohur si Shteti i Izraelit, i cili do të hynte në fuqi me përfundimin e mandatit britanik në mesnatën e asaj dite. Ngjarja festohet çdo vit në Izrael si Dita e Pavarësisë, një festë kombëtare në 5 Iyar të çdo viti sipas kalendarit hebraik.
Lufta e Palestinës 1948
parapamje|Luftëtarët arabë përballë një kamioni të blinduar të furnizimit Haganah pranë qytetit të [[Jeruzalemi|Jeruzalemit (rreth  1948).]] Lufta e Palestinës e vitit 1948 u zhvillua në territorin e asaj që kishte qenë, në fillim të luftës, Palestina e Detyrueshme e sunduar nga Britania. Ajo njihet në Izrael si Lufta e Pavarësisë (hebraisht: מלחמת העצמאות, Milkhemet Ha'Atzma'ut) dhe në arabisht si një komponent qendror i Nakba (arabisht: النَّكْبَة, fjalë-për-fjalë.  fatkeqësia''). Është lufta e parë e konfliktit izraelito-palestinez dhe konflikti më i gjerë arabo-izraelit. Gjatë luftës, britanikët e ndërprenë mandatin dhe u tërhoqën, duke i dhënë fund një periudhe sundimi e cila filloi në 1917, gjatë Luftës së Parë Botërore. Më parë, zona kishte qenë pjesë e Perandorisë Osmane. Në maj 1948, shteti i Izraelit u krijua nga Judeu Yishuv, krijimi i tij u shpall në ditën e fundit të Mandatit. Gjatë luftës, rreth 700,000 arabë palestinezë u zhvendosën.
Pas luftës, territori i mëparshëm i mandatit u nda midis shtetit të Izraelit, i cili pushtoi rreth 78% të tij, Mbretërisë së Jordanisë (atëherë e njohur si Transjordania), e cila pushtoi dhe më vonë aneksoi zonën që u bë Bregu Perëndimor. dhe Egjipti, i cili pushtoi Rripin e Gazës, një territor bregdetar në brigjet e Detit Mesdhe, në të cilin Lidhja Arabe themeloi Qeverinë Gjithë Palestineze.
Lufta kishte dy faza kryesore, e para ishte lufta civile e viteve 1947-1948, e cila filloi më 30 nëntor 1947, një ditë pasi Kombet e Bashkuara votuan për miratimin e Planit të Ndarjes për Palestinën, i cili ndante territorin në shtete sovrane hebreje dhe arabe. dhe një Jerusalem ndërkombëtar (Rezoluta 181 e KB). Ndarja u pranua nga udhëheqja hebraike, por u refuzua nga udhëheqësit arabë palestinezë dhe shtetet arabe. Kjo fazë e luftës përshkruhet nga historianët si lufta "civile", "etnike" ose "ndërkomunale", pasi ajo u zhvillua kryesisht midis milicive arabe hebreje dhe palestineze, të mbështetur nga Ushtria Çlirimtare Arabe dhe shtetet arabe përreth. E karakterizuar nga lufta guerile dhe terrorizmi, ajo u përshkallëzua në fund të marsit 1948 kur hebrenjtë kaluan në ofensivë dhe përfunduan me mposhtjen e tyre ndaj palestinezëve në fushata dhe beteja të mëdha, duke krijuar vija të qarta të frontit. Gjatë kësaj periudhe britanikët mbanin ende një sundim në rënie mbi Palestinën dhe herë pas here ndërhynin në dhunë.
Britanikët e ndërprenë mandatin në mesnatën e 14 majit 1948. Atë ditë, trupat dhe personeli i fundit britanik u larguan nga qyteti i Haifës dhe udhëheqja hebreje në Palestinë shpalli krijimin e Shtetit të Izraelit. Kjo u pasua të nesërmen nga pushtimi i Palestinës nga ushtritë dhe forcat ekspeditare arabe përreth.
Pushtimi shënoi fillimin e fazës së dytë të luftës, Luftës Arabo-Izraelite të vitit 1948. Egjiptianët përparuan në brezin bregdetar jugor dhe u ndalën pranë Ashdodit; Legjioni Arab i Jordanisë dhe forcat irakiane pushtuan malësitë qendrore të Palestinës. Siria dhe Libani luftuan disa përleshje me forcat izraelite në veri. Milicitë hebreje, të organizuara në Forcat Mbrojtëse të Izraelit, arritën të ndalonin forcat arabe. Muajt në vijim panë luftime të ashpra midis IDF-së dhe ushtrive arabe, të cilat po zmbrapseshin ngadalë. Ushtritë jordaneze dhe irakiane arritën të mbanin kontrollin mbi shumicën e malësive qendrore të Palestinës dhe të kapnin Jeruzalemin Lindor, duke përfshirë Qytetin e Vjetër. Zona e pushtimit të Egjiptit ishte e kufizuar në Rripin e Gazës dhe një xhep të vogël të rrethuar nga forcat izraelite në Al-Faluja. Në tetor dhe dhjetor 1948, forcat izraelite kaluan në territorin libanez dhe u shtynë në Gadishullin Sinai të Egjiptit, duke rrethuar forcat egjiptiane pranë qytetit të Gazës. Aktiviteti i fundit ushtarak ndodhi në mars 1949, kur forcat izraelite pushtuan shkretëtirën e Negevit dhe arritën në Detin e Kuq. Në vitin 1949, Izraeli nënshkroi armëpushime të veçanta me Egjiptin më 24 shkurt, Libanin më 23 mars, Transjordaninë më 3 prill dhe Sirinë më 20 korrik. Gjatë kësaj periudhe vazhdoi ikja dhe dëbimi i arabëve palestinezë.
Gjatë luftës, rreth 700,000 arabë palestinezë u zhvendosën dhe shumica e zonave të tyre urbane u shkatërruan. Shumë arabë palestinezë përfunduan pa shtetësi, të zhvendosur ose në territoret palestineze të pushtuara nga Egjipti dhe Jordania ose në shtetet arabe përreth; shumë prej tyre, si dhe pasardhësit e tyre, mbeten pa shtetësi dhe në kampe refugjatësh.
Në tre vitet pas luftës, rreth 700,000 hebrenj emigruan në Izrael nga Evropa dhe vendet arabe, ku një e treta e tyre ishin larguar ose dëbuar nga vendet e tyre të banimit në Lindjen e Mesme. Këta refugjatë u zhytën në Izrael në Planin Një milion.
Davide Gualtieri
Davide Gualtieri (lindur më 27 prill 1971) është një ish futbollist sanmarinez. Ai është i njohur mirë si lojtari i cili shënoi golin më të shpejtë në histori të një ndeshje kualifikuese të Kupës së Botës, kundër Anglisë më 17 Nëntor 1993.
Në ndeshje, e cila u zhvillua në Bolonja të Italisë, San Marino e nisi ndeshjen dhe topi shkoi shpejtë në anën e fushës së Anglis. Mbrojtësi Stuart Pearce u përpoq të kthente topin te portieri David Seaman. Pasimi i Pearce ishte i dobët duke bërë që Gualtieri të godiste topin dhe të mposhte portierin Seaman. Goli u shënua për vetëm 8.3 sekonda, i cila do të bëheshe goli më i shpejtë i shënuar në një kualifikuese ose finale të Kupës së Botës. Anglisë i'u deshën 20 minuta për të barazuar dhe në fund fitoi ndeshjen me rezultatin e thellë 7–1. Anglia dhe San Marino dështuan për t'u kualifikuar në Kupën e Botës 1994.
Çmimi i madh i Hungarisë 2007
F1 Hungaria për vitin 2007 ishte Formula 1 gara e njëmbëdhjetë e sezonit F1 2007. Kjo garë u zhvillua në fundjavën mes 3-5 gushtit në Hungaroring në Budapest. Lewis Hamilton (McLaren) hyri në garë me dy pikë më shumë se kolegu i ekipit dhe konkurenti direkt për titull Fernando Alonso, dhe kishte 11 pikë më shumë se piloti i pozitës së tretë Felipe Massa pas garës kaotike për Çmimin e Madh të Evropës.
Kualifikimet
Në sesioin e parë të kualifikimeve Lewis Hamilton arriti pozitën e parë me shpejtësi 1:19:570. Kjo ishte koha më e shpejtë e fundjavës duke qenë xhiroja e vetme me kohë nën 1:20.
Këtë herë Hamilton përsëri arriti pozitën e parë me shpejtësinë më të madhe duke lënë prapa Alonson for pole. Massa nuk arriti kohë as më të mirë se të sesionit të parë kështu që me këtë sesion mbaroi luftën për kualifikim më të mirë.
Gara
Para fillimit të garës incidenti mes pilotëve të ekipit McLaren u vë nën hetim dhe nga ky hetim FIA erdhi në përfundim që Alonso duhej dënuar me 5 pozita shtytje mbrapa duke u lënë mundësi pilotëve të mbledhin pikë nga gara, kurse ekipi McLaren u privua nga pikët e kësaj gare.
Hamilton udhëhoqi çdo xhiro të kësaj gare, por ishte nën presion të plotë të pilotit tëFerrarit, Kimi Räikkönen, i cili ishte shumë më garus se sa u paraqit gjatë kualifikimeve. Fernando Alonso arriti të ngjitet nga pozita e tijë e gjashtë në të katërtën në fund të garës pas pilotit të ekipit BMW Sauber, Nick Heidfeld i cili e humbi pozitën e tretë gjatë garës. Alonso kaloi shumë kohë pas pilotit të Toyotës, Ralf Schumacher.
Agon Channel
Agon Channel ishte një kanal gjeneralist me një staf italo-shqiptar i themeluar në 5 prill 2013 nga Francesco Becchetti, një biznesmen italian. Me studio qendrore në Tiranë, sinjali i Agon Channel transmetohej në Shqipëri dhe Itali. Prodhimet e Agon Channel dhe formatet e marra nga shtetet e tjera rezultojnë të suksesshme dhe kanë arritur një audiencë të konsiderueshme në shtetin shqiptar. Transmetimi i parë i Agon Channel nisi në 5 prill 2013 në platformën televizive Tring. Agon Channel transmeton edhe në rrjetin Analog në 32UHF (kanali numër 8 sipas një kërkimi automatik), brenda këtij viti do të jetë në transmetim në rrjetin dixhital tokësor edhe me një kanal në Itali dhe me Agon Europe.
Prej datës 27 korrik 2015, administratori i ketij kanali Becchetti akuzohet për vjedhje duke shpërdoruar detyrën si edhe për krijimin e skemave mashtruese me qëllim përfitimin e paligjshëm të parave.
Udhëheqës të shteteve në vitin 1987
janë të radhitur sipas kontinenteve dhe pastaj në kontinente janë të radhitura shtetet sipas shkronjës.
Kantoni Rillieux-la-Pape
Kantoni Rillieux-la-Pape (frëngjisht: Canton de Rillieux-la-Pape) është një kanton në departamentin Rhône, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Rillieux-la-Pape. Ka sipërfaqe 21.59km2 dhe popullsi 35615 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Rillieux-la-Pape aktualisht përbëhet nga 3 komuna.
Black Hills
Black Hills (Lakota: Ȟe Sápa, Cheyenne: Moʼȯhta-voʼhonáaeva, Hidatsa: awaxaawi shiibisha ) janë një varg malor i izoluar që ngrihet nga Rrafshinat e Mëdha të Amerikës së Veriut në perëndim të Dakotës së Jugut dhe që shtrihet në Wyoming, Shtetet e Bashkuara. Maja Elk e Zezë, e cila ngrihet në lartësinë prej 7244 ft, është maja më e lartë e masivit. . Black Hills është i njohur mali Rushmare ku ndodhet monumenti me 4 figura të presidentëve më të shquar te SHBA-ve: Xhorxh Uashington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt dhe Abraham Linkoln.
1976–77 Kupa Evropiane
Kupa Evropiane 1976-77, garimi i ekipeve kampione të ligave të shteteve evropiane, u fitua për herë të parë nga ekipi anglez Liverpool FC duke mundur në finale ekipin gjerman Borussia Mönchengladbach. Kampioni i tefishtë Bayern Munich u eliminua nga FC Dynamo Kyiv në çerek finale. Ishte vetëm hera e dytë që një ekip anglez fitonte garimin, por ishte fillimi i gjashtë fitoreve rradhazi të ekipeve angleze. Duke përfshirë këtë kupë Liverpool FC arriti në pesë finale për nëntë vite nga të cilat fituan katër.
Engjëj & Djaj (filmi)
Engjëj & Djaj është film amerikan i zhanrit mister, horror e trillues i vitit 2009 me regji të Ron Howard dhe skenar të Akiva Goldsman dhe David Koepp, bazuar në romanin me të njëjtin tutull nga Dan Brown. Filmi vjen pas filmit Kodi i da Vinçit (2006) gjithashtu me regji të Howard dhe është strumbullari i dytë i në serinë e filmave me personazh Robert Langdonin. Romani është botuar para Kodit të da Vinçit. Skenat janë filmuar në Romë, Itali dhe në Kaliforni. Tom Hanks luan rolin e profesorit Robert Langdon.
Eryngium pandanifolium
( lat. Eryngium pandanifolium L. ) është bimë dhe klasifikohet në familjen e bimëve Apiaceae.
Fakulteti i Arkitekturës dhe Urbanistikës i Universitetit Politeknik të Tiranës
Fakulteti i Arkitekturës dhe Urbanistikës i Universitetit Politeknik të Tiranës është një institucion publik i arsimit të lartë në fushën e arkitekturës dhe urbanistikës në Tiranë, Shqipëri.
Fakulteti i Arkitekturës dhe Urbanistikës përbëht nga Departamenti i Arkitekturës (DA), Departamenti i Urbanistikës (DU), Departamenti i Restaurimit dhe Teknologjisë së Arkitekturës (DRTA) dhe Qëndra e Kërkimit Shkencor (QKSH).
Historia
Dega e Arkitekturës u hap në vitin 1969, si pjesë e Fakultetit të Inxhinierisë të Universitetit të Tiranës. Në vitin 1983 u krijua Fakulteti i Inxhinierisë së Ndërtimit në kuadrin e Universitetit të Tiranës, ku bëntë pjesë Dega Arkitekturë. Më pas, në vitin 1984, Katedra e Urbanistikës u nda nga ajo e Arkitekturës. Në vitin 1993 u krijua Departamenti i Arkitekturës dhe Urbanistikës në kuadrin e Universitetit Politeknik të Tiranës, të rrithemeluar më 1991. Në fillim të vitit 2013 departamenti u shkëput nga Fakulteti i Inxhinierisë së Ndërtimit dhe u shndërrua në Fakultetin e Arkitekturës dhe Urbanistikës.
Studimi
Programet e studimit që ofron Fakulteti i Arkitekturës dhe Urbanistikës:
Sandër Lleshaj
Sandër Lleshaj (Mërkurthi, 25 janar 1963) ka qenë gjeneral brigade i ushtrisë shqiptare dhe ministër i Brendshëm i Republikës së Shqipërisë.
Biografia
U lind në Mërkurth të Mirditës më 25 janar 1963. Qëndroi në vendlindje deri në moshën 14-vjeçare.
Sa i takon arsimit në fushën ushtarake, ai fillon në periudhën 1978-1985 kur kreu shkollën e mesme ushtarake “Skënderbej” dhe Akademinë Ushtarake. Nga viti 1994 deri në 1999 kreu një sërë kursesh, si: i gjuhës gjermane në Akademinë e Mbrojtjes Kombëtare në Vjenë (Austri); kurs i avancuar i gjuhës gjermane në Institutin Federal të Gjuhëve (Bundessprachenamt) në Gjermani; kurs i komandantit të Batalionit në Shkollën e Artilerisë Kundërajrore në Rendsburg, Gjermani; kurs i Shtabit të Përgjithshëm në Akademinë e Drejtimit në Hamburg, Gjermani, dhe kurs i Sigurisë Europiane në Akademinë e Drejtimit në Hamburg, Gjermani. Në 2008-n, Lleshaj përfundoi Seminarin e Lartë Ekzekutiv në Qendrën për Studime të Sigurisë Europiane, George C. Marshall në Garmisch-Partenkirchen, Gjermani. Në 2011-in përfundoi Kursin e Lartë Ndërkombëtar për Menaxhimin e Mbrojtjes në Shkollën Pasuniversitare të Marinës në Monterey, Kalifornia, SHBA.
Mbajti prej vitit 2010 postin e zv.shefit të Shtabit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura të Shqipërisë. Në periudhën 1996-2000, gjeneral Lleshaj ka qenë komandant i Kurseve në Akademinë e Mbrojtjes në Tiranë dhe më pas, për tre vjet të tjerë, ishte komandant i Akademisë Ushtarake “Skënderbej”. Në vitet 2003-2006 shërbeu si atashe i Mbrojtjes i Republikës së Shqipërisë në Gjermani.
Kantoni Lorgues
Kantoni Lorgues (frëngjisht: Canton de Lorgues) është një kanton në departamentin Var, rajonin Provence-Alpes-Côte d'Azur në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Lorgues. Ka sipërfaqe 173.47km2 dhe popullsi 18355 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Lorgues aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
"Skënderbeu" ose misioni i pamundur i Schmitt-it
"Skënderbeu" ose misioni i pamundur i Schmitt-it: shënime gjatë leximit të librit të O. J. Schmitt. Autori: Sandër Lleshi. Botuar nga "Onufri", Tiranë 2009. Faqet e librit 67.
Florent Çeliku
Florent Çeliku ka qenë anëtar i Shërbimit të Jashtëm të Shqipërisë që nga viti 1992. Çeliku është diplomuar në Akademinë Diplomatike të Vjenës me konvalidimin e nivelit Master dhe në Foreign Service Institute (Departamenti i Shtetit-SHBA). Çeliku ka pasur bashkëpunim intensiv me institucione prestigjioze shkencore, kulturore, arsimore shqiptare dhe të huaja, përfshi Akademinë e Shkencave të Shqipërisë, universitete shqiptare, institucione polake, austriake, franceze. Përpara vitit 1992, ka punuar në Akademinë e Shkencave, Instituti i Gjuhësisë dhe pedagog i jashtëm në UT, Fakulteti Filologjik. Para se të emërohej Ambasador i Jashtëzakonshëm dhe Fuqiplotë i Republikës së Shqipërisë në Poloni, Ukrainë, Lituani, Estoni dhe Letoni, Ambasadori Çeliku ka mbajtur postin e Zv/Ministrit të Punëve të Jashtme. Gjate karrierës së tij të gjatë diplomatike Ambasadori Florent Çeliku ka pasur rastin të kontribuojë aktivisht edhe në ngjarje të rëndësishme të diplomacisë shqiptare.
U nda nga jeta në moshën 45-vjeçare nga një sëmundje e rëndë.
Arusha e Madhe
Ursa Major (ndryshe njihet si Arusha e Madhe) është një yjësi në qiellin e veriut. Emri latin do të thotë "Arusha e Madhe" që lidhet dhe është në kontrast të drejtpërdrejt me yjësinë që ka afër, Arusha e Vogël, Ursa Minor. Në antikitet kjo yjësi ishte njëra nga 48 yjësitë origjinale të listuara nga Ptolemeu, kurse tani është e treta prej yjësive më të gjera në mesin e 88 yjësive moderne.
400 px|thumb|Pamja e yjësisë|center
Kampionati Evropian i Futbollit 2000 kualifikimet Grupi 5
Në grupin 5 kualifikues për garimin e Kampionatit Evropian të Futbollit për vitin 2000 morën pjesë 5 kombëtare duke zhvilluar nga 8 ndeshje secila.
Nga këto ekipe Suedia arriti të kualifikohet direkt për garimin final kurse Anglia arriti si e dyta më e mirë me mundësi për ndeshje shtesë (playoff) për të kaluar në fazën e garimit final.
Princesha Fathia e Egjiptit
parapamje|Princesha Fathia si vajzë Princesha Fathia e Egjiptit (17 dhjetor 1930 – 10 dhjetor 1976) ishte vajza më e vogël e Fuad I të Egjiptit dhe Nazli Sabri, dhe kështu motra më e vogël e Farukut I.
Biografia
Fathia lindi më 17 dhjetor 1930 në Pallatin Kubbeh, el-Kuba, Kajro. Ajo ishte me prejardhje shqiptare, turke, franceze dhe çerkeze. Babai i saj vdiq kur ajo ishte pesë vjeç. Ajo u rrit kryesisht pranë nënës dhe motrës së saj Faika. Në vitin 1948, ajo udhëtoi me motrën e saj Faika dhe nënën e saj në Shtetet e Bashkuara, pasi nëna e saj duhej t'i nënshtrohej një operacioni në veshka.
Pas operacionit të suksesshëm të nënës së saj, Fathia u vendos në Shtetet e Bashkuara. Në vitin 1949, motra e saj Faika u martua me Fuad Sadek. Në vitin 1950, ajo vetë u martua me Riad Ghali, këshilltarin e tyre mbretëror, i cili ishte 11 vjet më i madh se ajo dhe ishte i krishterë. Nazli dhe Fathia të dy u konvertuan nga Islami në Katolicizëm në vitin 1950. Ajo u martua në Hotelin Fairmont në San Francisko, Kaliforni, Shtetet e Bashkuara më 25 prill 1950 (civ) dhe 11 maj 1950 (rel). Mbreti Faruk u trondit dhe u poshtërua nga skandali dhe sakrilegji: në fakt, ai shkishëroi të dyja gratë, duke konfiskuar tokat e tyre të gjera dhe duke i ndaluar përgjithmonë nga Egjipti. Faika u kthye në Egjipt në vitin 1951 për të rimarrë titullin e saj, dhe ajo e bëri, dhe burri i saj Fuad Sadek mori "Bekdom" ose mbajti titullin "Fuad Bek Sadek". Fathia dhe nëna e saj u vendosën në Shtetet e Bashkuara për pjesën tjetër të jetës së saj, duke pasur probleme me paratë që përfundimisht çuan në një banesë të vogël në Kaliforni. Më vonë në 1973, ajo u divorcua nga Riyad Ghali për shkak të investimeve të këqija që i bënë ata të humbnin pothuajse gjithçka që zotëronin. Më vonë, bizhuteritë e nënës së saj u shitën për 1,500,000 dollarë. Fathia punonte edhe si pastruese për të paguar borxhin. Disa kohë më vonë, nëna e saj i dërgoi një kërkesë presidentit Anwar El-Sadat për t'i marrë pasaportat e tyre egjiptiane, të cilat ai ua dha. Megjithatë, disa ditë para se të kthehej në Egjipt, Fathia u vra nga burri i saj, siç shpjegohet më poshtë.
Pasardhësit
Fathia dhe Riad Ghali kishin tre fëmijë, dy djem dhe një vajzë:
Luftërat e Trëndafilave
Luftërat e Trëndafilave (në anglisht Wars of the Roses) ishte një përleshje e ashpër e karakterizuar nga një dhunë e pazakontë në Angli, gjatë viteve 1455-1485 ndërmjet familjes së Yorkut (trëndafili i bardhë) dhe familjes së Lankastërve (trëndafili i kuq), që përfundoi me hypjen në pushtet e monarkut Tudor, Henri VII.
Luftërat e Trëndafilave është emërimi i një serie luftërash civile të zhvilluara në Angli gjatë sundimit të Henrit VI, Eduardit IV dhe Riçardit III, nga viti 1455 deri në vitin 1485. Komandantët ushtarakë të Eduardit III (1312 – 1377) me kalimin e kohës degraduan në statusin e ushtarëve mercenarë, të cilët luftonin zakonisht në shtetet e tjera (Francë dhe Normandi). Këta kalorës, në fillim mbase thjeshtë fshatarë por më pas luftëtarë profesionistë, do të demoralizoheshin shumë shpejtë nga luftërat njëqind vjeçare kundra Francës. Në këto luftëra, me mijëra persona kishin rezultuar të humbur në Angli. Në një situatë të tillë, lordët feudalë përfituan për të përqendruar të gjithë pushtetin në duart e tyre. Këta lordë të pasur e të fuqishëm, ishin ambiciozë kundrejt fronit mbretëror. Ndërkohë, ushtarakët në luftën kundra Francës, mbas kthimit të tyre në atdhe, do të ndikonin të dyja anët me idetë e tyre djallëzore për të shtirë në dorë gjithçka duke përdorur gjithçka.
Epilog
Lufta 100 vjeçare (1337-1453), e Anglisë kundra Francës do të fillonte më 1328. Eduarti III, sipas anglezëve kishte të gjitha të drejtat të trashëgonte fronin Francez. Nëna e Eduartit ishte me origjinë franceze, konkretisht halla e mbretit të vdekur. Një martesë e tillë nuk ishte një çudi për kohën, pasi fisnikët lidheshin në këtë mënyrë për të forcuar pozitat e tyre feudale. Eduarti III, i zuri ngushtë fisnikët francezë. Këta (francezët) duhet të mendoheshin mirë përpara se të vendosnin në se do të pranonin një të “huaj” si mbret, apo një mbret vendas, figura e të cilit ishte akoma e zbehtë në Francë. Në mungesë të një mbreti, por me dëshirën e madhe për të refuzuar kategorikisht një mbret “Këmishë Kuq” (siç shpreheshin shpesh francezët për anglezët), ata u hodhën në luftë kundra forcave të Eduartit. Këtij sulmi, Eduarti iu përgjigj me luftë.
Kjo deklaratë lufte do të bënte që këta dy vende të përfshiheshin në një luftë 100 vjeçare. Në këtë luftë, nuk munguan betejat detare midis flotës angleze dhe asaj franceze. Megjithatë, shumica e betejave do të realizoheshin në tokë të thatë. E ndërsa në fillim forcat angleze morën hovin ndaj atyre kundërshtare, më vonë luftërat do të rezultonin sfilitëse për të dyja palët. Harkëtarët anglezë mundën të mbanin në fre vrullin e kalorësve francezë, që të armatosur rëndë kishin disavantazh të madh ndaj këtyre të fundit. Me daljen e Zhan Darkës në skenë, zotërimet angleze në tokë franceze, filluan të humbitnin një e nga një. Për fat të keq Zhan Darka, nuk e pa dot Francën si të pavarur, megjithatë emri i saj e shtoi dëshirën e luftëtarëve francezë për të formuar një shtet të tyrin. Mbas njëqind vjetësh, kjo luftë do të mbaronte përfundimisht me formimin e një shteti të fuqishëm Francez, dhe me anglezët që riktheheshin të lodhur nëpër shtëpitë e tyre.
Efektet e luftës njëqindvjeçare (Luftërat franceze)
Anglezët tashmë kanë vuajtur pikërisht humbjen në luftën njëqind vjeçare: Maine kapitulloi në 1448, Normandia u humb në 1450, dhe përfundimisht Bordeaux në 1453. Afërsisht njëqind vjet zgjati lufta dhe vlera (pasuria) e pesë brezave luftëtarësh dhe okupimi i Francës dhe humbja përfundimtare si një shkak i çrregullimit (përmbysjes) të madh në kurriz të popullsisë. Për më tepër ndaj latifondistëve që humbën pronat e tyre në Francë, humbjet e përgjithshme ishin të konsiderueshme. Çdo version i ankesave të parashtruara nga ana e rebelëve në 1450 dërdëllisin për humbjet në Francë.
Problemet financiare dhe ndryshimet sociale
Murtaja, e cila kishte mbërritur së pari në Angli më 1348, bëri disa vajtje ardhje duke shkaktuar humbje të mëdha në rrallët popullsisë, e cila shkaktoi një zi buke në radhët e fuqisë punëtore si pasojë e rënies të prodhimit bujqësor. Kjo shkaktoi një inflacion të rëndë në çmimet e punës dhe të prodhimeve bujqësore dhe, në disa vite banorët do të shikonin dështimin në të korrat. Kjo u karakterizua me periudha të thella krizash urie. Gjithashtu vdekjet e shumta dhe epidemitë shkaktuan një ndryshim të madh në rregullin social; një grup i vogël u gdhinë (u rritën) më të pasur dhe gjithnjë në ngritje, duke përvetësuar tokat e atyre që tashmë kishin vdekur. Luftërat franceze ndikuan edhe në dëmtimin e thesarit mbretëror.
"Jetesa dhe Mirëmbajtja"
Që nga rënia e feudalizmit sistemi "Livery and Maintenance" synonte (do të thoshte) që çiftet e mëdha të mbretërisë mund tu kërkojë lordëve më të ulët (vasalëve) në dominionet e tyre, që të marrin pjesë në luftë në krah të tyre nën të njëjtin flamur. Këta, së bashku me ushtarët e karrierës të shndërruar në mercenarë mbas fushatave franceze, tregonin se çiftet mund të shtonin numrin e armiqve të tyre shumë lehtë, dhe në disa raste automatikisht, po ashtu si edhe mbreti vetë. Kur luftohet një armik i përbashkët për një shekull, në të shumtën e rasteve, lufta civile nuk është një opsion; ndoshta ishte thjeshtë një çështje kohe derisa luftëtarët e madhej të fillonin luftën midis tyre.
Probleme dinastish
Pas drejtimit të mbretit King Henry V, "The Flower of Chivalry" dhe "Mirror of all Christian Kings," Henry VI, i dobët dhe gjakftohtë ishte një zhgënjim i madh. Somerset dhe Suffolk, favoritët e mbretit, ishin të urryer nga të gjithë për fuqinë e tyre të paligjshme dhe bindjen e tyre të verbër. Shumë nga fisnikët, midis tyre edhe Rikardi i Yorkut, i cili kishte qenë zëvendësuar në Francë nga Somerset, gjithashtu ushqente urrejtje dhe armiqësi personale kundër ministrave të Henrit, për mospërfillje dhe mungesë të shpërndarjes së gradave.
Suffolk thelloi goditjen ndaj çrregullimeve mbi humbjet në Francë (ndonëse ato ishin shumë larg paaftësisë së Somerset-it). Ai u akuzua me shumë zhurmë për tradhti nga Parlamenti dhe u përjashtua nga shteti me dhunë (ekzil). Përfundimisht, ai u ekzekutua në bordin e anijes që po e largonte nga Anglia. Henry VI ishte i paaftë që të realizonte një qeverisje qendrore të centralizuar), duke armiqësuar shumë nga lordët e tij të pasur dhe të fuqishëm, duke i dhënë mbështetje të palëkundur Somerset-it. Henry VI çrregulloi më tepër Dhomën e përfaqësuesve në parlament (Commons), i cili kërkonte që Somerseti të largohej, duke injoruar kërkesën e tyre për ekzilin e tij. Një përpjekje paqësore për disa vite (1450-1453), për shkak se fisnikët mund të kënaqnin veten e tyre me faktin se a do të vdesë Henry VI pa një trashëgimtar; ata kishin një pasardhës (sfidant) të fortë në personin e Rikardit, Duka i Yorkut. Somerseti dhe e tërë linja Beaufort, kanë qenë të përjashtuar nga trashëgimia me vendim të parlamentit të kryesuar nga Henri IV në vitin 1407.
Rikard i Yorkut ishte i vetmi person, i cili shpëtoi Henrin VI. Ai zotëronte një vazhdues mashkull legjitim që rridhte nga Mbreti Eduard. Ai në fakt ishte trashëgimtar i zotërimit të fronit, qoftë mashkull apo femër. Lindja e një trashëgimtari më 1453 e komplikoi çështjen, nëqoftë se mbreti do të vdiste apo do të ishte i paaftë, mbretëria do të binte në duart e një trashëgimtari që ishte thjeshtë një princ i mitur për kohën, dhe kishte shumë mundësi të drejtohej nga i neverituri Somerset. Në vitin 1453 Mbreti Henry VI, vërtet u bë i paaftë për të drejtuar; ai vuante nga degradimi i plotë mendor deri në budallallëk. Madje ai nuk kuptonte se një trashëgimtar ishte lindur prej tij. York mori përsipër rolin e protektorit, por kur Mbreti e rifitoi aftësinë mendore (u shërua) një vit më vonë, Somerset u rivendos në fuqi, dhe përkrahësit e Yorkut u përjashtuan si mbeturina. Dhe kështu pasoi lufta (beteja) e parë ndërmjet Luftërave të Trëndafilave, 1455.
Anglia si Një Fushë Beteje
thumb|left|200px|Trëndafili i Bardhë si simboli i Yorkëve. thumb|left|200px|Trëndafili i Kuqë si simboli i Lankastër-ve.
Luftërat e kishin origjinën e tyre me fillimin e rënies nga froni të Henri Bolingbroke. Me fillimin e venitjes së pushtetit të kurorës, fisnikët feudalë filluan të kishin pretendime për fronin e Anglisë. Ideja jo mirë e menduar e Henrit se froni i përkiste atij që mund ta shtinte në dorë, e çoi vendin në një sërë luftërash civile. Gjendja do të rëndohej gjithmonë e më shumë me mungesën e Henri VI si mbret në fron. HENRI VI, djali i Eduartit V, i lindur më 6 dhjetor 1421, u bë mbret i Anglisë më 1 shtator më 1422, por nëse nuk do të mjaftonte Anglia, ai do të shpallej nga ana e atyre që interesoheshin në këtë gjë, si mbret i Francës, ndërkohë që ai vetë ishte vetëm një vjeç. Kjo e bëri atë, që akoma në rini të shkëputej për një kohë relativisht të gjatë nga Anglia. Kjo situatë si u tha më lartë, nuk e ndihmonte fare gjendjen.
E rëndësishme të përmendet është edhe përqendrimi i fuqisë në duart e një kaste fisnikësh, të cilët i bindeshin Margaretit të Anjou. MARGARET e ANJOU, Mbretëresha e Anglisë, ishte motra e mbretit të Naples dhe Jeruzalemit, megjithatë ajo do të dilte në skenë krejtë papritur dhe krejtë e veçuar nga vëllai i saj i fuqishëm. Ajo kishte lindur më 23 mars 1430 dhe ishte lidhur në fejesë me Henri VI, mbret i Anglisë. Margareta u shfaq në jetën politike mbas rënies së Suffolkut më 1450. Ajo u përfshi gjithashtu në punët qeveritare duke u përpjekur të fitojë privilegje të shumta për veten e saj. Por ajo nuk kishte shumë influencë. E eklipsuar nga bashkëshorti i saj, më 13 tetor të 1453, ajo do të lindte një djalë. Djali do të emërohej EDUARD. Për fat të keq Eduardi e gjeti babain e tij në një gjendje të keqe mendore. Henri VI kishte shfaqur shenja çmendurie që në lindjen e djalit të tij, edhe pse nuk kishte shumë për të bërë rreth gjendjes së tij mendore.
Vetëm në atë kohë figura e Margaretës do të dilte nga hija ku kishte qëndruar për një kohë të gjatë. Kur mori në dorë pushtetin, ajo mbajti një qëndrim shumë të rreptë ndaj Rikardit. Nga ana e tyre, kundërshtarët e saj nga Yorku e akuzonin atë se djali i saj Eduardi, ishte thjeshtë një bastard. Kjo gjë në të vërtetë ndeshet në veprën e Shekspirit “Henri VI,” por nuk ka ndonjë bazë që mund të merret për bazë. Margareta ishte armikja e betuar e Rikardit (dukës së Yorkut) dhe figura e saj shërbeu si frymëzim për Lankastërt, megjithatë entuziazmi i tepruar që ajo kishte do të sillte rrënimin e saj.
Kjo gjendje bëri që shumë fisnikë të tjerë të shfaqnin shenja të qarta pakënaqësie dhe rebelimi. Ai që do të kishte një shije të keqe në grykë nga marrja e pushtetit nga ana e Margaretës, do të ishte Rikardi (1410-1460). Ky i fundit ishte duka i Yorkut. RIKARDI, Duka i Yorkut (1410-1460), ishte djali i Rikardit, Earl i Cambridge dhe Annës, që ishte vajza e Roger, Earl i March. Rikardi kishte trashëguar titujt e xhaxhait të tij Eduartit (ky kishte qenë në të vërtetë duka i Yorkut) dhe Edmund, Earl i March. Që nga vitit 1430 deri më 1436, Rikardi u mor kryesisht me veprimtari ushtarake në Normandi dhe Francë. Në Francë ai shkëlqeu me strategjitë e tij, ku një herë së bashku me ushtrinë që komandonte ishte afruar pranë dyerve të Parisit.
Megjithatë, ajo që ka rëndësi këtu është se ishte i bindur se Henri VI e kishte treguar veten krejtësisht të paaftë në fron. Këto pretendime do të binin shpejtë në veshin e Henrit VI. Ai do të xhindosej nga pretendimet e Rikardit dhe kjo gjendje tensioni, bëri që më 1453 ky i fundit të vetë shpallej si mbrojtësi i kurorës. Si mbrojtës i mbretërisë ai automatikisht kishte marrë të drejta në funksionet ekzekutive. Funksionet ekzekutive ishin vetëm e drejta e mbretit, ndaj pretendimet e Rikardit për të pasur fuqi në zbatimin e tyre, e bëri atë të krahasohej me vetë mbretin. Pas këtij veprimi rebel (ku nuk mund të gjykohet në se ishte i drejtë apo jo), Rikardi do të arrestonte funksionarë të lartë të oborrit mbretëror të Henrit VI, duke bërë të mundur edhe arrestimin e aleatëve të kundërshtarit të tij. Do të fillonin kështu betejat midis Rikardit dhe sunduesve të oborrit mbretëror. Beteja e parë do të pagëzohej si beteja e Shën Albans. Kjo do të ishte beteja e parë në serinë e betejave të trëndafilave.
Luftimet nuk kishin mbaruar akoma, por pavarësisht më 1460, Rikardi do vetëshpallej mbret i të gjithë Anglisë, me pretendimin e mëparshëm se Henri VI, ishte trashëgimtar jo i denjë për detyrën e shenjtë të mbretit. Megjithatë ky pretendim pak i shpejtuar, nuk u prit edhe aq mirë nga fisnikët e tjerë. Këta i qëndruan besnik Rikardit, megjithatë ata mendonin se marrja e fronit nga ai do ishte më e përshtatshme vetëm pas vdekjes së Henrit. Për ironi të fatit, Rikardi do të vdiste më parë se Henri. Vdekja e tij do bënte daljen në skenë të Eduartit IV. EDUARDI IV (1461 – 1483), Mbret i Anglisë, lindi më 28 prill 1442, dhe ishte i biri i Rikardit të vdekur, ish duka i Yorkut.