cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karaibet
Ishujt e Karaibeve (Inditë Perëndimore) shpesh konsiderohen si një nënrajon i Amerikës së Veriut, megjithëse nganjëherë ato përfshihen në Amerikën e Mesme ose më pas lihen si një nënrajon e tyre dhe janë të organizuara në 30 territore duke përfshirë shtetet sovrane, departamentet e huaja dhe varësitë. Nga 15 dhjetori 1954, deri më 10 tetor 2010, ishte një vend i njohur si Antillet Hollandeze i përbërë nga pesë shtete, të gjitha ishin varësi Hollandeze. Nga 3 janari 1958, deri më 31 maj 1962, ekzistonte edhe një bashkim politik jetëshkurtër i quajtur Federata e Indive Perëndimore e përbërë nga dhjetë territore Karaibe anglishtfolëse, të gjitha ato në atë kohë ishin vartësi britanike.
Kantoni Montoir-de-Bretagne
Kantoni Montoir-de-Bretagne (frëngjisht: Canton de Montoir-de-Bretagne) ishte një kanton në departamentin Loire-Atlantique, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit ishte Montoir-de-Bretagne. Ka sipërfaqe 114,29km2 dhe popullsi 25222 banorë.
Gnoseologjia
Gnoseologjia (gr. gnosis - njohje dhe logos - shkencë) është disiplinë filozofike, e cila merret me studimin e mundësisë, vëllimit, të vërtetësisë dhe të kritereve të njohjes së botës dhe të gjësendeve e të dukurive të ndryshme. Detyra e gnoseologjisë është të përgjigjet në pyetjet : ç'është njohja e njëmendësisë, si është e mundur njohja, sa i përgjigjet njohja njëmendësisë, sa është e vërtetë njohja, deri ku mund të arrij ajo, në ç'mënyrë dhe në bazë të çkahit konstatohet vërtetësia e njohjes etj. Sado që me çështje të ndryshme që kanë të bëjnë me njohjen janë marrë shumë filozof para tij, prapëseprapë si themelues i gnoseologjisë mirret filozofi anglez, Xhon Loku. Brendapërbrenda gnoseologjisë ekzistojnë drejtime të ndryshme lidhur me mënyrën dhe rrugët e njohjes së njëmendësisë, si : empirizmi, sensualizmi, racionalizimi, kriticizmi, intuitivizmi, dogmatizmi, skepticizmi.
Empirizmi
Empirizmi (gr. empiria - përvoje) konstaton se mënyra kryesore dhe e vetme e njohjes së njëmendtë është pikërisht përvoja. Përfaqësues më të njohur të empirizmit janë Protagora në Greqinë e vjetër, Xhon Loku në shekullin XVII-XVIII, Uiljem Xhemsi në shek. XX, etj. Si nocion filozofik, empirizmi pohon se burimi (baza dhe kriteri kryesor i njohjes) eshte pervoja shqisore, e cila perben aftesine me te thelle te njeriut per njohjen e botes. Sipas empirizmit, njohja eshte vecse sistemi i ndijimeve, perceptimeve, mbresave etj., qe njeriu krijon ne kontakt me realitetin e jashtem. Pervoja shqisore, ne kuptimin empirist, eshte baze e teorive dhe kriter per vertetesine e teorise apo diturise.
Pare si rregull metodik drejtimi empirist i njohjes ka bere perpjekje te nxjerre nga eksperimentimi dhe praktika cdo teori shkencore, qofte edhe ato matematikore..
Sensualizmi
Formë ekstremë e empirizmit është sensualizmi (lat. sensus - shqisë) sipas të cilit njohja është e mundur vetëm me anë të shqisave (Kondiaku, etj.)
Empirizmi është pikëpamje filozofike sipas së cilës burim kryesor i njohjes së botës nga ana e njeriut është përvoja. Përvoja ndijore është burim i pazëvendësueshëm i njohjes ; për ta njohur botën së pari duhet të shihet, dëgjohet, të preket, të nuhatët dhe të shijohet, përkatësisht të ndihet dhe të perceptohet ajo. Kjo është e ashtuquajtura përvoje e jashtme. Perveç kësaj, për ta njohur botën dhe vetveten e vet, njeriut i duhet edhe përvoja e brendshme, refleksionet lidhur me atë se ç'ngjet në jetën e brendshme të tij.
Kantoni Montoir-de-Bretagne
Gjeografia
Ajo kufizohet kantoni Savenay në lindje, kantoni Pontchâteau në veri, kantoni Saint-Nazaire-Centre në perëndim, kantoni Saint-Nazaire-Est në jug-perëndim dhe kantoni Paimbœuf në jug.
Gnoseologjia
Racionalizimi
Racionalizimi (lat. ratio - arsye), sipas tij burimi kryesor (ose i vetëm) i njohjes së botës është arsyeja apo mendja ; vetëm arsyeja apo mendja është në gjendje ta kuptojë atë që është themelore, thelbësore, e përgjithshme dhe e domosdoshme, pa njohjen e të cilave nuk mund të ketë as shkencë të vërtetë. Përfaqësuesit më të shquar të racionalizmit janë: Platoni, Dekarti, Spinoza, Lajbnici, etj.
Kantoni Montoir-de-Bretagne
Përbërja aktuale
Kantoni Montoir-de-Bretagne aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
Gnoseologjia
Intuitivizmi
Intuitivizmi (lat. intuor - i nguli sytë, sodis drejtpërdrejt etj.) konstaton se njohja e vërtetë, njohja e njëmend, është e mundur vetëm në bazë të intuitës si aftësi irracionale e njeriut, sipas Anri Bergsonit, i cili është përfaqësuesi kryesor i intuitivizmit, vetëm intuita është në gjendje ta kuptojë, ta njoh atë që është më kryesore - jetën si një rrjedhje të parreshtur, si një procesualitet permanent.
Përmasat e mundësisë së njohjes
Lidhur me përmasat e mundësisë së njohjes së botës ekzistojnë dy pikëpamje po aq të skajshme mes veti : dogmatizmi dhe skepticizmi.
Dogmatizmi
Dogmatizmi (gr. dogma - besim, opinion eshte ne mbeshtetje te se kaluares gjitmon ne kundershtim me te rejen.) Shpeshhere e kritikuar vetem per sens teorik dhe mungese prakticizmi.
Skepticizmi
Skepticizmi (gr. skeptomai - luhatem, dyshoj etj.) Mosbesimi ne rastet e mungeses se provave, deshmitareve apo kundershtive drastike.
Spanja
Mbretëria e Spanjës në Gadishullin e Iberisë zë një sipërfaqe prej 509 990 km² (së bashku me ishujt Kanarie, Baleare, Ceuta dhe Melilla) në të cilën jetojnë rreth 47 milion banorë. Spanja ka kryeqytet Madridin. Gjuha zyrtare është spanjishtja.
Sipas Kushtetutës së 29 dhjetorit të 1978-ës (ndryshimet e fundit më 1992) Spanja është Mbretëri parlamentare e trashëgueshme. Kreu i shtetit është Mbreti, ndërsa Parlamenti është organi ligjvënës dhe përfaqësues i popullit (Cortes Generales).
Spanja ka në brendi të saj rrafshnalta (Kastilien e Re dhe të Vjetër, të cilat ndahen nga vargmalet e Kastilieve). Në pjesën veri perëndimore ndodhet bregdeti malor i Galicisë, Asturias dhe Baskisë, në veri lindje ndodhet lugina deri në rrëzë të Pirenejve, pjesa lindore e bregdetit të Katalonisë, Valencia dhe Murcia. Në jug ndodhet lugina e Andaluzisë me Sierra Nevadën (pjesa malore e Andaluzisë), më tej ndodhen grupet e ishujve Balneare dhe Kanarie. Lumenjtë kryesorë në Spanjë janë Duero, Taho, Guadiana dhe Guadalkivir që derdhen në Oqeanin Atlantik dhe Ebro e Júca që derdhen në Mesdhe.
Popullsia mbizotëruese janë spanjollët. Shumica e popullsisë është e besimit krishter-katolik.
Spanja ka partner kryesor në shkëmbimet tregtare ShBA, Gjermaninë dhe Francën. Ka disa porte detare ndërkombëtare si Las Palmas de Gran Canaria, Barcelonë, Valencia, Malaga, Cadis dhe Bilbao.
Gjeografia
Sipërfaqja e përgjithshme e Spanjës është 504,782 km², shtrihet rreth koordinatave gjeografike 40 00 V, 4 00 P dhe 499.542 km² të kësaj sipërfaqeje janë tokë ndërsa 5.240 km² ujë në të cilën sipërfaqe hynë të gjitha ujdhesat dhe siujdhesat e Spanjës.
Vija bregdetare e Spanjës është 4.964 km e gjatë ndërsa vija kufitare tokësore është 1.917.8 km e gjatë.
Relievi i Spanjës përbëhet nga terreni me rrafshe bregdetare në pjesët përgjatë bregdetit të Mesdheut pas së cilave vijnë rrafshnaltat e katundet në pjesën qendrore dhe bjeshkët e Pirenejve në pjesën veriore dhe perëndimore. Pika më e ultë e relievit (0 m) gjendet përgjatë bregdetit të Mesdheut apo të oqeanit Atlantik dhe ajo më e lara në lartësi mbidetare prej 3,718 metrave në majën e malit e quajtur maja e Teides (spa.:Pico de Teide) në Ishullin Tenerife, pjese e ishujve Kanarie (ang.: Canary Islands).
Klima
Për shkak të pozitës gjeografike të Spanjës që e ekspozon vetëm pjesën veriore të saj ndaj rrymave ajrore tipike, klima e Spanjes është jashtëzakonisht e ndryshueshme nëpër rajone të ndryshme të saj. Ajo mund të ndahet në këto zona:
Historia
Më 1480 hynë në fuqi Inkuizicioni ndërsa ë 1492 e pushtojnë Granadanë e cila ishte qendra e fundit e marunëve. Pas kësaj pason përndjekja e maurëve (los moros) dhe jahudive në ndërkohë K. Kolombi i angazhuar nga mbretëria zbulonë Amerikën. Mbretëria fillon kolonizimin e Amerikës dhe gjatë kësaj ndërmarrje i asgjësojë perandorinë e Actekëve dhe Inkave. Karli i I-rë (Si perandorë Karli i V-të) në këtë kohë e kishte lehtë të thoshte se në perandorin e tij Dielli kurrë nuk perëndon. parahistoria nga prof.ArdBaba
Popullsia
thumb|200px|right|Dendësia e popullsisë së Spanjës në vitin 2005 thumb|200px|right|Përhapja e vendbanimeve më të mëdha në Spanjë Sipas regjistrimit të popullsisë së vitit 2001. Spanja ka pasur 40.847.530 banor me dendësi mesatare prej 81 banorë/km².
Zhvillimi i bujshëm historik ka ndikuar në karakteristikat specifike të popullsisë. Spanjollët përbëjnë 73% të popullsisë së përgjithshme, Katalonët 16,5%, Galët 8%, Baskët 2,3% të tjerët 0,2%.
Edhe Spanja shumë shpejt është urbanizuar, dhe sot rreth 80% e popullsisë jeton në qytete.
Pjesëmarrja e popullsisë nga 0-19 vjet është 33%, nga 20-59 vjet është 50%, dhe mbi 60 vjet është 17% e popullsisë. Qartë shihet se popullata Spanjolle gjithnjë e më tepër po vjetërsohet, e në këtë ndikon shumë edhe shtimi i ulët natyrorë, i cili arrin vetëm 1promilë ( shkalla e natalitetit është 10 promila, ndërsa e mortalitetit 9 promila).
Njësitë administrative
Spanja është një shtet i përbërë por sipas kushtetutës nuk është federat. Ajo përbëhet nga 50 njësi administrative të quajtura provinca (org.: provincias) që grupohen në 17 njësi të quajtura komunitete autonome (org.:Comunidades autónomas) dhe dy qytete me një autonomi të shkallës së lartë.
Ekonomia
Bujqësia veçohet për misër, thekër, patate, rrush, ullinjë dhe pemë mesdhetare, në pjesën jugore mbillen edhe bimë për mëndafshin dhe panxharsheqeri. Ndërsa delet dhe peshkimi janë ato për të cilat dallohet blegtoria e Spanjës, vend i cili ka të zhvilluar edhe xehetarin vendase si burim i industrializimit, nga burimet e xeheve dallohen qymyr guri, xehja e hekurit, sulfurit, bakrit, plumbit si dhe xehja e merkurit dhe disa burime të naftës. Në sektorin e industrisë dallohen ind. e ndërtimit, ind. e makinave (veturave), ind. pjesëve elektroteknike dhe industria e mihjes. Partner kryesor të tregtisë ka ShBA-në, Gjermaninë dhe Francën. Ka disa porta detare ndërkombëtare si ajo në Barcelonë, Valenci, Malaga, Cadis dhe Bilbao.
Siaps Bankës Botërore Ekonomia e Spanjës renditet e teta në mesin e ekonomive më të mëdha botërore dhe e pesta në Europë. Qeveria e qendrës së djathtë e kryeminitrit Aznar punoi me sukses për të hyrë në grupin e parë të shteteve me një valutë të përbashkët Euron që në janar të vitit 1999. Administrata e Aznarit vazhdoi të bënte reforma të privatizimit, liberalizimit dhe reformën e sistemit të taksave. Shkalla e papunësisë ka rënë gradualisht dhe në tetor të 2006 ajo kapte shifrat prej 7.6% të forcës punëtore, që rezulton se ka rënë nga 20% e më shumë në vitet e hershme 1990.
Kultura
Në Spanjë janë të mirëmbajtura veçanërisht kishat nga koha e gotëve perëndimorë (409-711). Pas hyrjes së arabëve në Spanjë, Spanja mbeti një krahinë kulturore islamike deri më 1492 (Córdoba, Granada). Që nga shekulli XI, veçanërisht në Kataloni depërton stili i artit romakë në ndërtimtari, plastikë, në vizatimet fresko dhe të librave. Adoptimi i gotikes spanjolle nga Franca në shekullin e XII bëri që të vije tek ndërtimi i Katedraleve para së gjithash udha e besimtarëve për në Santiago de Compostela dallohet për dekorimet e veçanta (Leónm Brgs). Në ndërlidhje e elementeve mauritane dhe gotike paraqitet në stilin Mudéja (Alkazari prej Seviles, Sinagogia në Toledo dhe Codoba).
Arti i ndërtimit dhe pejsazhet e kohës së renesancës në Spanjë janë në lidhje të forta me zhvillimet e renasancës në Itali (Escoriali). Kryemjeshtër të manierizmit është piktori El Greco. Në stilin Barok paraqiten momente vetjake që dallohen për mbushjen dhe format. Në shekullin e XVII vizatimi dhe ngjyrosja në Spanjë nëpërmjet të D. Velázquez dhe B. Murillo fiton në rëndësi evropiane. Në shekullin e XIX dallohet artisti revolucionar F. de Goya y Lucientes. Ndërsa në krijimin e artit modern spanjollët kanë dhënë kontribut të çmueshëm. Ndër ta dallohen A. Gaudi, P. Picasso, J. Miró, S. Dali, A. Tápies dhe J. González.
Transporti
Transporti në Spanjë karakterizohet nga një rrjet i gjerë i rrugëve, hekurudhave, tranzitit të shpejtë, rrugëve ajrore dhe porteve. Vendndodhja e saj gjeografike e bën atë një lidhje të rëndësishme midis Evropës, Afrikës dhe Botës së Re. Format kryesore të tranzitit në përgjithësi rrezatojnë nga kryeqyteti, Madrid, që ndodhet në qendër të vendit, për t'u lidhur me kryeqytetet e bashkësive autonome.
Transiti spanjoll karakterizohet nga një shkallë e lartë e integrimit midis sistemit të hekurudhës së distancës së gjatë dhe sistemeve të brendshme të qytetit, edhe pse përdorimi historik i matësit të gjerë ka një integrim të kufizuar me fqinjët e saj. Spanja aktualisht po punon për të rritur dhe përmirësuar lidhjen me sistemet hekurudhore të Francës dhe Portugalisë, duke përfshirë hekurudhën me shpejtësi të lartë midis Madridit dhe Lisbonës.
Spanja posedon një sistem shumë të zhvilluar të autostradës, me të dyja tolled dhe freeways.
Trafiku ajror shpërndahet përmes disa aeroporteve ndërkombëtare dhe rajonale, më e madhe prej të cilave është Aeroporti Ndërkombëtar Barajas në Madrid.
Burimet
Espanol lingua e una lingua NeoLatina
Esteret
thumb|right|150px|Struktura e formulës së përgjithshme
Esteret janë komponime kimike dhe që mund të jenë derivate të ujit ose të alkooleve.
Esteret
Esteret janë përbërje kimike që përftohen nga reagimi i një oskiacidi me një përbërje hidroksile si një alkool ose fenol. Esteret janë në përgjithësi te prejardhur nga një acid inorganik ose acid organik ku te paktën një grup OH (hidroksil) zëvendësohet nga një grup alkil –O-, dhe në shumicën e rasteve nga acidet karboksilike dhe alkoolet. Pra, esteret formohen duke kondensuar një acid me një alkool.
Esteret janë te kudogjendura. Me natyrisht yndyrat dhe vajrat janë acidet yndyror estere te glicerolit. Esteret me peshe te ulet molekulare përdorën përgjithësisht si aroma dhe gjenden në vajra esenciale dhe feromone. Fosfoesteret formojnë shtyllën e molekulës ADN. Esteret nitrat, si nitroglicerina, njihen për karakteristikat e tyre shpërthyese, ndërsa poliesteret janë plastike te rëndësishëm, me monomeret te lidhur nga pjesët e esterit. Të gjitha esteret të cilat përbëhen prej radikaleve të njëjta quhen estere të thjeshta. Esteret që përbëhen prej radikalëve të përzier quhen estere të përbëra.emri sistematik i një esteri formohet nga emri i acidit,kusene vend te prapasheses "oik"shtohet prapashtesa "oat"dhe pas kesaj emri i radikalit te alkoolit perkates.
Përdorimet e Estereve
Esteret janë te përhapur gjerësisht në natyre. Ata ndodhin në mënyre natyrale tek bimët dhe kafshët. Esteret e vegjël, në kombinim me përbërje te tjera te paqëndrueshme (volatile), prodhojnë aromën e këndshme te frutave. Në përgjithësi, një simfoni e përbërjeve kimike është e përgjegjshme për aromat specifike te frutave. Gjithsesi, shpesh vetëm një përbërje luan rolin kryesor. Për shembull, një arome e një ananasi artificial përmban me shumë se 20 përbërës por butirati i etilit është komponenti me I madh që është përgjegjës për aromën dhe shijen e ananasit. Është e jashtëzakonshme se si mund te merren shumë aroma dhe shije te ndryshme vetëm duke ndryshuar numrin e karboneve dhe hidrogjeneve (grupet R) tek esteri. Disa estere luajnë rolin kryesore në komunikimin e insekteve. Acetati izoamil, komponenti kryesor i aromës se babanes, është gjithashtu feromoni alarm për bletat. (Z)-6-dodecen-4-olide, një ester rrethor, është “parfumi shoqëror” për drerin. Esteret rrethore (te quajtura laktone) gjenden gjithashtu në sekretimin vajor helmues te termiteve.
Esteret gjithashtu kane një rol sinjifikant në aplikimet e jetës se përditshme. Pleksiglasi është një material plastik i ngurte dhe transparent i ndërtuar nga një zinxhir i gjate esteresh. Dakroni, një fibër e përdorur për fabrikat, është një poliester ("shumë estere").Për shkak te eres se mir esteret përdoren për perfitimin e parfumeve,sapuneve,ne industrine ushqimore etj.
Lidhja e Prizrenit
parapamje|Lidhja e Prizrenit|300x300px Lidhja e Prizrenit (Prizren Ittifaki ose Ittihadi), ishte një organizim politik i parisë së katër vilajeteve që ishin shumicë shqiptare për nga popullsia në Perandorinë Osmane, themeluar zyrtarisht më 10 qershor 1878 në xhaminë Bajraklie të Prizrenit, qytet ku deri një vit përpara ishte qendra e Vilajetit të Kosovës.
Traktatet e Shën Stefanit dhe Berlinit u kishin caktuar territore të banuara edhe nga shqiptarë shteteve të tjera pas Luftës Ruso-Turke, shqiptarët u përgatitën për rezistencë kombëtare. Në pamundësi që Perandoria Osmane t'u shmangej traktateve, Sulltan Abdyl-Hamidi II thirri në Stamboll Sheh Mustafa Tetovën dhe Abdyl bej Dume-Frashërin në shenjë përkrahjeje; dhe u shkroi letra kadiut të Gjakovës Ahmet efendi Koronicës, myderrizit të Prizrenit Ymer Efendiut dhe myftiut të Dibrës Jonuz Efendiut, ndërsa i dha urdhër komandantëve ushtarakë në vilajetet shqiptare që të mos e pengonin zhvillimin e Lidhjes.
Qëndrimet fillestare të Lidhjes, në krye të komitetit qendror të së cilës ishte Iljaz pashë Dibra, u parashtruan në Kararname. Në këtë dokument prijësit shqiptarë theksonin synimin e tyre që të ruanin dhe mbanin integritetin e territoreve të Perandorisë Osmane në Ballkan në mbështetje të Portës. Megjithatë qëndrimet dhe projekti i Lidhjes përvijoi ndryshe duke përshfaqur rrymat e brendshme.
Konteksti
Lufta Ruso-Turke e viteve 1877-78 i dha goditje të rëndë fuqisë osmane në Ballkan, duke i lënë Perandorisë Osmane në zotërim vetëm vilajetet shqiptare dhe Ballkanin Lindor. Nga fundi i 1877-s qëndresa u bë e vështirë; më 13 dhjetor 1877 Serbia i shpalli luftë Perandorisë Osmane, edhe Mali i Zi po ashtu. Të dy shtetet mbështeteshin nga Ushtria Ruse dhe i shtrinë sulmet e tyre në Shqipërinë Veriperëndimore dhe Verilindore. Pas pushtimit të këtyre territoreve, ofiqarët osmanë shumica prej tyre të etnisë shqiptare, lironin territoret dhe/ose dëboheshin. Gjatë kësaj lufte, ushtria serbe shpërnguli dhe dëboi shumicën e popullsisë muslimane në sanxhakun e Nishit dhe rrethinat e Toplicës drejt vilajetit të Kosovës duke rritur trazimet që parapërgatitën frymën e Lidhjes si kundërpërgjigje ndaj Krizës së Madhe Lindore. Më 27 shkurt 1878 andartë grekë, të udhëhequr nga dy shqiptarë ortodoksë, Minoas Lappas dhe qepariotit major Gogo Stefani, zbarkuan në Sarandë dhe shtinë në dorë Gjashtën dhe Lëkurësin. Më 4 mars ata u dëbuan dhe u shpërndanë nga njësitë e nisura prej Janinës. parapamje|[[Vula e Lidhjes s'Prizrenit|Vula e Lidhjes së Prizrenit |majtas]]Droja e shqiptarëve se mos territoret e tyre do të ndaheshin mes Malit të Zi, Serbisë, Bullgarisë dhe Greqisë i mbushi me zell për të bërë qëndresë. Në traktatin e parë të pasluftës, në Shën Stefan, u nënshkrua dorëzimi i disa territoreve të Perandorisë Osmane, ndër to edhe territore të banuara nga shqiptarë. Perandoria Austro-Hungareze dhe Britania e Madhe e bllokuan marrëveshjen, duke qenë se do t'i jepte Rusisë pozicione kyçe në Ballkan, duke prishur kësodore peshoren e fuqive. Për ta zgjidhur këtë çështje, një konferencë paqeje u mbajt po atë vit në Berlin.
Krejt situata çoi në organizimin e shqiptarëve me këshillimin e Stambollit në këshilla vendorë për të mbrojtur territoret e banuara nga shqiptarët. Të nxitur nga rrethanat, në dhjetor të 1877-s Abdyl Frashëri organizoi Komitetin e Stambollit - anëtarët bënë një mbledhje të përgjithshme majin e 1878-s.
Mbledhjet në Prizren
"Shih edhe: Rrymat Politike dhe Protestat Shqiptare; Kuvendi i Prevezës"Më 10 qershor 1878 përfaqësues nga paria shqiptare e Vilajetit të Kosovës u mblodhën në xhaminë Bajraklie të Prizrenit për të ngritur një platformë si kundërpërgjigje ndaj vendimeve të marra në Traktatin e Shën Stefanit. Në mbledhjen e parisë më 18 qershor u radhitën qëndrimet e mbajtura në një shkresë të vendimeve quajtur Kararnamé, që u firmos nga 47 përfaqësues të kazave të vilajetit, ku në krye janë firmat e Iljaz pashë Dibrës dhe Abdullah pashë Drenit. Po atë ditë paria e Shkodrës i telegrafoi shtabit të Lidhjes se do t'i bashkohej lëvizjes dhe se së shpejti do të dërgonte delegatët. Më 23 qershor do të ishin të pranishëm krejt delegatët e qyteteve shqiptare në Prizren. Më 30 qershor u paraqitën edhe delegatët e Shkodrës me Jusuf agë Sokolin me një delegat të Podgorica dhe 7 krenë prej Malësie.
Në Kararnamé u dokumentua vullneti nistor i organizimit, ku flitej për tërësinë territoriale të perandorisë dhe t'u rikthehej status quo-ja e para Luftës Ruso-Turke. Synimi kryesor ishte mbrojtja ndaj rreziqeve të mënjëhershme, lakohej mbrojtja e Dinit, Devletit dhe Vatanit, mosnjohja e Bullgarisë dhe rikthimi me armë i territoreve të pushtuara nga Serbia dhe Mali i Zi nëse nuk do t'i dorëzonin me vullnet të lirë.
Këta komisione funksiononin vetëm në kohë të mbledhjes së përgjithshme. Detyrat e tyre i mbikëqyrte Dega lokale e Prizrenit që kryesohej prej Ymer efendi Prizrenit.
Lidhja në korrik u nda në komitete, të cilat kishin dy degë madhore: e veriut me qendër në Prizren dhe e jugut. Dega e Prizrenit drejtohej nga Iljaz pashë Çoku me përfaqësues nga Kërçova, Tetova, Prishtina, Mitrovica, Vuçitërna, Shkupi, Gjilani, Manastiri, Dibra dhe Gostivari. Komisioni i Degës së Shkodrës përbëhej kryetarit Daut efendi Boriçit, Selim efendi Çoba, Shaban beu i Bushatllinjve, Haxhi agë Lohja, Selim agë Gjyrezi, Et'hem agë Kazazi, Ibrahim efendi Dragusha, Ibrahim Idriz Hoxha, Osman Bekteshi, Filip Çeka, Ndrekë Shiroka, Gjon Muzhani e Zef Simoni. Për këtë degë, Et'hem agë Kazazi qëndronte gjithnjë në Prizren. Dega e jugut që kishte mbajtur një takim po të tillë në Gjirokastër, drejtohej prej Abdyl Frashërit dhe përbëhej prej përfaqësuesve të Kolonjës, Korçës, Artës, Beratit, Pargës, Gjirokastrës, Përmetit, Paramithisë, Filatit, Margëlliçit, Vlorës, Tepelenës dhe Delvinës. Në këto vise lëvizja mbështetej më shumë tek elementi musliman, për arsye se elementi ortodoks ishte më së shumti nën ndikimin grek. Nga ana tjetër, në veri muslimanët me katolikët ishin bërë palë për synimet e Lidhjes. Të dy komitetet hynin në kontakt me njëri-tjetrin nga njerëz të besuar që piqeshin në Elbasan.
Çështja e viseve shqiptare në Kongresin e Berlinit
Mbasi u hap Kongresi i Berlinit më 13 qershor, dega e Lidhjes me pëlqimin e vilajetit të Shkodrës dhe Sanxhakut të Dibrës, vendosën me i nisë një telegram Kongresit me lutje që Tivari, Shpuza, Podgorica t'i mbeteshin vilajetit të Shkodrës. Telegrami u nënshkrua prej 500 vetëve në Shkodër, nga të cilët më të rëndësishmit ishin: Daut efendi Boriçi në cilësinë e kryetarit të degës, Jusuf agë Sokoli, Selim agë Gjyrezi, Filip Suma, Gjon Muzhani, etj. Memorandumi nuk u përfill nga Kongresi, që ua njohu kërkesat Serbisë dhe Bullgarisë ndaj territoreve të lëshuara nga Perandoria Osmane krahas kërkesave shqiptare. Kancelari prusian, Bismark, e çmoi Ballkanin si pjesë e Çështjes Lindore se "i gjithi nuk ia vlen as sa eshtrat e shëndetshme të një granadieri të vetëm pomeranez".
Rezistenca ushtarake
"Shih edhe: Aksioni i Gjakovës; Beteja e Plavës dhe Gucisë; Lufta e Ulqinit; Kuvendi i Dibrës; Veprime Ushtarake te Lidhjes"Marshalli osman Mehmed pashë Maxharri, pjesë e delegacionit osman në Kongresin e Berlinit, u caktua të mbikëqyrte përcaktimin e kufijve të rinj në viset veriore shqiptare, përkatësisht kazanë e Gucisë. Me të vajtur për të përcjellur lajmin e ardhur nga Stambolli, ana më e bindur e Lidhjes i kërkuan që të largohej, mirëpo ra mik tek kryetari i degës së Lidhjes në Gjakovë, mikut të tij Abdullah pashë Drenit. Ndodhia u përshkallëzua ngaqë Abdullah Pasha nuk e dorëzonte dot mysafirin, si pasojë u rrethua dhe u vranë të dy pashallarët në atë që njihet si Aksioni i Gjakovës. Kjo gjakderdhje mbahet si veprimi i parë ushtarak i Lidhjes kundër nismës së dorëzimit të një territori të banuar nga shqiptarë. Fuqitë e Lidhjes u përplasën me njësitë malazeze nga tetori i 1879 deri në janar të 1880 në Plavë e Guci, me në krye Ali pashë Gucinë. Pas qëndresës për lëshimin e atyre viseve, u mendua t'i jepej Malit të Zi një rrip toke buzë lumit Cem sipas kompromisit i Kortit, delegat i Italisë në Kongres. Porsa u mor vesh ndërrimi i Plavës dhe Gucisë me Hotin, 2/3 e Grudës dhe stane e kullota të Kelmendit, bajraktarët e viseve i dërguan lutje konsullit austro-hungarez në Shkodër. Me datën 11 prill 1880 në një mbledhje Dega e Lidhjes në Bibliotekën e Pazarit u vendos mbyllja e Pazarit dhe u lajmërua populli të ishte gati për luftë. Më 22 prill komandanti i ushtrisë së Tuzit, Haxhi Osman Pasha, ndoqi urdhërin e dorëzimit të territoreve ndaj malazezëve, por u shpërndau fishekë e armë vullnetarëve shqiptarë. Nga Shkodra u mobilizuan 1500 burra të armatosun, të drejtuar nga Hodo Begu dhe më pas iu shtua kapidani Preng Bibë Doda. Beteja e parë mes forcave u zhvillua te Ura e Rrzhanicës. Pas qëndresës së radhës, Fuqitë e Mëdha ripërcaktuan lëshimin e territoreve duke i dhënë Malit të Zi, Ulqinin me rrethet e tij deri në Bunë.
Qëndrimi autonomist
Më 27 shtator 1878 në gazetën "Tercüman-i sark", botuar në Stamboll, kryeredaktor i së cilës ishte Sami Frashëri, u botua një program autonomie për vilajetet e banuara nga shqiptarët. Sipas tij, duhej që këto vilajete:
1. të bashkoheshin në një vilajet shqiptar;
2. nëpunësit që do të punonin atje të dinin gjuhën shqipe;
3. dy herë në vit të mblidhej një Kuvend i Përgjithshëm i vilajetit;
4. gjuha e shkollës dhe e administratës të jetë shqipja, turqishtja të përdorej vetëm në komunikim me pushtetin qendror;
5. të krijohej një milici shqiptare për gjithë vilajetin.
Qëndrimi fillestar centralist i dokumentuar te Kararnameja mori kahje autonomiste nga fundi i 1880, me sa duket nga ndikimi i Abdyl Frashërit.
Kombëtarja sllovene e futbollit
Kombëtarja sllovene e futbollit është kombëtarja e futbollit të Sllovenisë që kontrollohet nga Federata Sllovene e Futbollit. Skuadra luajti ndeshjen e saj të parë në vitin 1992 pas ndarjes me Jugosllavinë.
Sllovenia ishte një pjesmarrëse surprizë në UEFA Euro 2000, ku u kualifikuan pasi mposhtën në play-off Ukrainën. Skuadra barazoi me Jugosllavinë dhe Norvegjinë dhe humbi 2–1 kundër Spanjës. Sllovenia arkivoi një tjetër sukses madhor dy vite më vonë, duke u kualifikuar për në Kupën e Botës 2002, këtë herë duke mposhtur në play-off Rumaninë. Skuadra nuk humbi asnjë ndeshje gjatë gjithë kualifikueseve, duke fituar dhe barazuar gjashtë herë, por nuk mori asnjë pikë gjatë finaleve të turnamentit.
Pavarësisht se dështoi për t'u kualifikuar në Kupën e Botës 2006, Sllovenia ishte e vetmja skuadër që mposhti fituesit e mëvonshë, të turnamentit Italinë me rezultatin 1–0 në shtëpi. Në vitin 1995, Sllovenia barazoi 1–1 me Italinë në një ndeshje kualifikuese të UEFA Euro 1996. Në nëntor 2009, Sllovenia mposhti Rusinë në play-off për të siguruar pjesmarrjen në Kupën e Botës 2010.
Origjina
Përpara pavarësisë Sllovene në vitin 1991, kombëtarja sllovene ekzistonte vetëm si skuadër rajonale dhe jo e njohur zyrtarisht nga FIFA. Ajo kishte një status të ngjashëm me kombëtaren katalanase dhe kombëtaren kosovare. Skuadra më së shumti luante kundër skuadrave të vogla nga republikat e tjera të RSF Jugosllavisë. Kombëtarja ishte e përfaqsuar nga lojtarë sllovene nën fanellën tradicionale me ngjyra të bardhë, blu dhe kuqe.
Pavarësia (1991–1998)
Në vitin 1991, Sllovenia ishte një nga të parat republika, sëbashku me Kroacinë, për të marrë pavarësinë nga Jugosllavia. Me njohjen si një shtet i ri nga komuniteti ndërkombëtarë, skuadra gjithashtu u njoh nga FIFA dhe UEFA. Kombëtarja e re sllovene luajti ndeshjen e sja të parë si e njohur nga FIFA më 3 qershor 1992 në Tallinn kundër Estonisë. Ndeshja u mbyll në barazimin 1–1, me Igor Benedejčič që shënoi golin e parë për skuadrën e re. Trajneri i parë i kombëtares ishte Bojan Prašnikar.
U nevojit ndeshja e tretë që kombëtarja të siguronte fitoren e parë në histori më 7 prill 1993 duke mposhtur Estonin me rezultatin 2–0 në Stadiumin ŽŠD të Lubjanës, me golat që u shënuan nga Samir Zulič dhe Sašo Udovič.
Verdenik gjithashtu drejtoi skuadrën gjatë kualifikueseve të Kupës së Botës 1998. Në një grup me Kroacinë, Danimarkën, Greqinë dhe Bosnjen skuadra e mbylli grupin në vendin e fundit me vetëm një pikë të fituar dhe me një golavarazh –15.
Pas kësaj, Verdenik u shkarkua dhe Bojan Prašnikar u emërua si trajneri i ri i kombëtares për të dytën herë. Në atë kohë ai ishte trajneri i klubit madhor slloven Maribor por NZS i dha një ultimatum për të drejtuar vetëm një skuadër. Ai vendosi për të vazhduar me Mariborin, që më vonë rezultoi të ishte një vendim i mirë, pasi ai kualifikoi klubin në Ligën e Kampioneve dy sezone më vonë. Më pas NZS vendosi Srečko Katanec si trajnerin e ri.
Srečko Katanec dhe peridhura e Zlatko Zahovič (Gjenerata e 'artë')
Srečko Katanec filloi menjëherë të vendoste në përdorim taktikat e tij të mbrojtjes sëbashku me punën e palodhur te lojtarët e kombëtares dhe rezultatet e panë shpjetë duke bërë që skuadra të luante më mirë.
Kualifikueset e Euro 2000
Kualifikueset e para të trajnerit të ri ishin ato të UEFA Euro 2000. Sllovenia ishte vendosur në një grup me Norvegjinë, Greqinë, Letoninë, Shqipërinë dhe Gjeorgjinë. Me performancat e shkëlqyera nën drejtimin e trajnerit të ri dhe falë performancave madhështore të Zlatko Zahovič, i cili shënoi tetë gola në dymbëdhjetë ndeshje, skuadra siguroi vendin e dytë dy ndeshje para mbylljes së kualifikueseve.
Vendi i dytë do të thoshte se skuadra duhej të luante ndeshje kualifikuese shtesë kundër një kundërshtari që do të vendosej nga UEFA me anë të një përzgjedhjeje. Sllovenia pati fat në këtë përzgjedhje pasi ata 'peshkuan' Ukrainën. Ndeshja e parë kundër Ukrainës u luajt në Lubjana dhe u mbyll me fitoren 2–1 të Sllovenisë. Zlatko Zahovič shënoi golin e parë, duke arritur në kuotën e nëntë golave në këto kualifikuese. Milenko Ačimovič shënoi një gol spektakolar në pjesën e dytë, duke shëënuar në një distancë prej 40 metrash. Ndeshja e dytë u luajt në kushte dëbore në Kiev. Sergei Rebrov shënoi në minutën e 68, por që u barazua nga Miran Pavlin dhjetë minuta më vonë. Barazimi 1–1 do të thoshte se Sllovenia ishte kualifikuar për në turnamentin e parë madhor të saj me rezultatin e përgjithshëm 3–2.
Euro 2000
Për turnamentin e saj të parë madhor, Sllovenia ishte vendosur në Grupin C sëbashku me Spanjën, Jugosllavinë dhe Norvegjinë. Pavarësisht se ishte një e jashtëme Sllovenia tregoi komunintetit ndërkombëtar se ajo mund të luante në nivele të larta dhe ishte një nga surprizat më të këndëshme të Euro 2000. Rreth 30,000 tifozë nga Sllovenia udhëtuan për të parë kombëtaren e tyre të luajë në tre ndeshje në Euro 2000.
Ndeshja e dytë u luajt në Amsterdam kundër Spanjës. Spanja mori kryesimin shpejtë pasi Raúl shënoi. Sllovenia barazoi pas një orë lojë me Zlatko Zahovič i cili shënoi golin e tretë në turnament. Spanja mori sërisht kryesimin pas vetëm gjashtëdhjetë sekondash pasi Joseba Etxeberria shënoi golin e fitores. 13,000 sllovenë ishin në Amsterdam Arena për të parë ndeshjen, gjë që është një rekord për numrin më të madhë të tifozëve slloven në një ndeshje jashtë Sllovenisë.
Kualifikueset e Kupës së Botës 2002
Për Kupën e Botës 2002 Sllovenia ishte shortuar në një grup sëbashku me Rusinë, Jugosllavinë, Zvicrën, Ishujt Faroe dhe Luksemburgun. Zlatko Zahovič ishte sërisht njeriu mbrapa suksesit të skuadrës duke shënuar katër gola dhe duke krijuar disa pasime për gol duke e udhëhequr skuadrën në vendin e dytë, gjë që do të thoshte se skuadra do të luante sërisht në play-off për t'u kualifikuar.
Në play-off Sllovenia luajti kundër Rumanisë, duke shmangur kundërshtarë si Gjermania, Republika Çeke dhe Turqia.
Gjatë gjithë fushatës kualifikuese Sllovenia luajti gjithsej 12 ndeshje duke qënë e pamposhtur me gjashtë fitore dhe gjashtë barazime.
Kupa e Botës 2002
Në ndeshjen e parë Sllovenia luajti kundër Spanjës për herë të dytë rresht në një turnament madhor. Nën reshjet e një shiu të rëndë Spanja mori kryesimin në fund të pjesës së parë me një gol nga Raúl. Valerón shënoi të dytin 15 minuta para fundit të ndeshjes. Por shtatë minuta më vonë Sebastjan Cimirotič arriti të shënojë golin e parë në historinë e Sllovenisë në një Kupë Bote për të shkurtuar diferencën, duke i dhënë Sllovenisë shpresa. Këto shpresa u shuan nga Fernando Hierro i cili shënoi me penallti në minutën e 87 për t'i dhënë Spanjës fitoren 3–1. Kjo ndeshje është famëkeqe në Slloveni për shkak të një konflikti midis trajnerit Srečko Katanec dhe lojtarit Zlatko Zahovič në dhomat e zhveshjes pas mbarimit të ndeshjes, gjë që bëri që Zahovič të dërgohej në shtëpi dhe Srečko Katanec të jepte dorëheqjen pas turnamentit. Pas këtij konflikti skuadra nuk ishte më e njëjta duke kapitulluar në dy ndeshjet e mbetura ku humbën 1–0 dhe 3–1 respektivisht kundër Afrikës së Jugut dhe Paraguajit. Milenko Ačimovič shënoi golin e dytë të turnamentit për Slloveninë.
Periudha e Bojan Prašnikar
Pas dorëheqjes së Srečko Katanec, Bojan Prašnikar u emërua si trajneri i kombëtares për herë të tretë.
Kualifikueset e Euro 2004
Sllovenia zhvilloi një fushatë të fuqishme kualifikuese për Euro 2004. Në një grup me Francën, Izraelin, Qipron dhe Maltën, skuadra e mbylli në vendin e dytë duke shkuar për herë të tretë rresht në play-off.
Këtë Sllvenia u desh të luante në play-off kundër vendit komshi duke u vendosur në një duel me Kroacinë. Ndeshja e parë u luajt në Zagreb dhe Kroacia arriti të merrte kryesimin me golin e shënuar nga Dado Pršo në minutën e pestë. Megjithatë Sllovenia luftoi duke barazuar me anë të Ermin Šiljak 15 minuta më vonë. Ndeshje përfundoi në barazim 1–1. Në ndeshjen e dytë të luajtur në Lubjana pjesa e parë përfundoi në barazim pa gola. Në minutën e 15 të pjesës së dytë Dado Pršo shënoi sërisht dhe Kroacia mori kryesimin. Më vonë Sllovenia, pavarësisht faktit se Kroacia luajti dhjetë minutat e fundit me një lojtar më pak për shkak të një kartoni të kuq, nuk krijoi asnjë rast dhe ndeshja përfundoi 1–0 në favor të Kroacisë. Kjo gjë do të thoshte se Kroacia u kualifikua për në Euro 2004 me rezultatin e përgjithshëm 2–1. Bojan Prašnikar u kritikua nga mediat dhe tifozët për taktikat e tij mbrojtëse pasi Sllovenia e goditi vetëm një herë portë gjatë dy ndeshjeve play-off. Ai më vonë u zëvëndësua nga Branko Oblak.
Ermin Šiljak shënoi gjithsej tetë gola gjatë ndeshjeve kualifikuese, duke bërë golashënuesi më i mirë i gjithë zonës UEFA në kualifikuese.
Periudha e Branko Oblak (rënja)
Kur Branko Oblak mori drejtimin e kombëtares sllovene ajo nuk kishte më asnjë lojtar nga epoka e Srečko Katanec pasi shumica e tyre ishin tërhequr nga futbolli ose ishin përjashtuar nga trajneri si në rastin e Zlatko Zahovič. Kështu që trajneri i ri e kishte të vështirë për të gjetur lojtarë të rinjë që mund të luanin në nivelin e atyre lojtarëve në dekadë më parë. Kjo ishte arsyeja që në qëndrimin e tij dy vjeçar Branko Oblak thirri rreth 40 lojtarë të ndryshëm.
Fernando Alonso
Fernando Alonso Díaz (lindur më 29 korrik 1981) është një pilot spanjoll që garon aktualisht me skuadrën angleze Mclaren në Formula 1.
Alonso filloi të garonte me karting që në moshën 3 vjeçare. Ai fitoi 3 kampionate rresht karing në Spanjë. Ai garoi në karting nga viti 1994 e deri në vitin 1997, dhe u bë kampion në vitin 1996. Ai bëri debutimin e tin në Formula 1 në sezonin 2001 me skuadrën Minardi, dhe në sezonin 2002, ai u bashkua me Renault F1 si plot testues. Në fillim të vitit 2003, Alonso u bë një nga dy pilotët që do të garonin në sezonin 2003 me Renault F1. Më 25 shtator 2005, ai fitoi kampionatin e pilotëve të Formula 1 në moshën 24 vjeçare dhe 58 ditore, duke u bërë piloti më i ri në historinë e Formula 1 që shpallet kampion bote. Pasi mbrojti titullin dhe në sezonin 2006, Alonso u bë piloti më i ri në historinë e Formula 1 që fiton kampionatin 2 herë rresht. Ai u bashkua me Team McLaren në vitin 2007, përpara se të rikthehej sërisht tek Renault në sezonet 2008 dhe 2009. Në vitin 2010, ai u bashkua me Scuderinë Ferrari.
Pseudonimi i tij është El Nano, një pseudonim tipik në vendin e lindjes të Alonsos i njerëzve me emrin Fernando, Alonso është gjithashtu një ambasodor i organizatës UNICEF, një organizatë që ndihmon fëmijët në nevojë. Alonso është piloti më i ri në historinë e Formula 1 që fiton një Pole Position dhe një garë respektivisht, ai e vendosi këtë rekord në vitin 2003 në garën e Malajzisë dhe Hungarisë, ky rekord u thye nga Sebastian Vettel në vitin 2008 me garën e Italisë.
Jeta e herëshme dhe personale
Fernando Alonso ka lindur në Oviedo, një qytet në veri të Spanjës. Nëna e tij ka punuar në një dyqan, kurse babai i tij ka punuar si mekanik në një fabrikë të eksplozivëve pranë qytetit Oviedo. Alonso ka dhe një motër më të vjetër, Lorenën. Babai i Alonsos, José Luis, një pilot amator i garave karter, dëshironte tja kalonte pasionin e tij për garimin edhe fëmijëve të tij. Ai ndërtoi një makinë kart, si fillim për vajzën 8 vjeçare Lorena, ai nuk i dhuroi asgjë djalit të tij 3 vjeçarë, Alonsos, i cili nuk tregoi asnjë interes për këtë sport.
Alonso ndoqi shkollën e shenjtë fillore Guardian Angel në Oveido, ai qëndroi tek kjo shkollë deri në moshën 14 vjeçare ku më pas shkoi në institutin Leopoldo Alas Clarín në qytetin e San Lazaro. Ai ra nga mësimet në vititin 2000, për shkak të angazhimit të tij me motorra garash, gjë që e pengoi që të mësonte.
Në vitin 2008, u shkoi në Angli në arenën e universitetit të Oksfortit. Me miqtë e tij nga Spanja, Alonso shpesh kalonte kohën duke folur me ta në rrjetet sociale në internet. .
Që kur fitoi kampionatin e tij të parë në Formula 1 në vitin 2005, Alonso u bë një ambasador i universitetit të Oksfortit, për të promovuar fusha të reja të studimit të biznesit të garave sportive për financimin e shkencave sociale.
Ata jetonin në Oksfort të Anglisë, më vonë ata shkuan të jetonin në rezidencën e tyre në Zvicër në vitin 2006. Alonso ka pasur në pronësi nga viti 2006 deri në vitin 2010 një shtëpi në Mont-sur-Rolle, afër liqenit të Gjenevës, më pas ai u zhvendos në shkurt të vitit 2010 në Lugano në mënyrë që të ishte më afër me skuadrën e tij të re Ferrari. Edhe pse faturat tatimore ishin të larta, kjo gjë nuk e pengoi Alonson që të jetonte aty. Në dimrin e vitit 2011, ai u rikthye sërisht në Oveido për të qëndruar më afër me familjen dhe me miqtë e tij.
Alonso është tifoz dhe ndjekës i futbollit, çiklizmit dhe i tenisit. Në futboll, Alonso është tifoz i Real Oveidos dhe Real Madridit. Alonso shpeh herë bën xhiro me bikiçletë në pistat e Formula 1. Çdo vit, Alonso dhe pilotët e tjerë të Formula 1 zhvillojn një ndeshje futbollistike në Monako.
Në aspektin e ushqimit, Alonso nuk e pëlqen aspak ushqimin me kripë. Alonso është tifoz i aktorit James Bond. Banda muzikore e preferuar e Alonsos është "Red Hot Chili Peppers" dhe muzika e tij e preferuar është "By the Way", kjo këngë është krijuar gjithashtu nga banda e tij e preferuar. Alonso është pronari i "Alonso-Kart", një biznes të cilin e krijoi vetë, kjo kompani shet pjesë këmbimi të makinave kart.
Minardi (2001)
Alonso në atë kohë u bë piloti i tretë më i ri që debuton në Formula Një ku ai me Minardin garoi në Çmimin e madh të Australisë. Ekipi ishte në sezonin e tij të parë nën drejtimin e pronarit të ri Paul Stoddart dhe makina e re PS01, nuk ishte as e shpejtë dhe as e sigurisë. Megjithatë, Alonso u paraqit mirë në provat zyrtare, duke qënë 2.6 sekonda më i shpejtë se shoku i skuadrës Tarso Marques. Në raundin e katërt në Imola, ai mposhti të dy makinat Benetton në kualifikuese, një arritje që e përsëriti sërisht gjatë sezonit.
Disa paraqitje pozitive gjatë sezonit tërhoqën vëmëndjen e disa ekipeve më të shpejta. U raportua nga disa media evropiane se në shtator 2001, ekipi Sauber po kërkonte një zëvëndësues për finlandezin Kimi Räikkönen që do të largohej, me spanjollin Alonso që ishte një nga pretendentët sëbashku me brazilianin Felipe Massa dhe në atë kohë pilotin testues të Jaguar, André Lotterer. Një muaj më pas, u konfirmua se Massa do të merrte vendin bosh për sezonin 2002.
Në shtator, menaxheri i tij Flavio Briatore kishte filluar të planifikonte kalimin e Alonsos te Benetton. Briatore kishte konsideruar t'i jepte spanjollit një vend për sezonin 2002, në vend të Jenson Button, por më pas vendosi t'a merrte Alonson si pilotin testues te Renault. Në garën e fundit të sezonit në Suzuka, ai përfundoi në vendin e 11të–pesë pozicione larg zonës së pikëve por para pilotit të Prost, Heinz-Harald Frentzen, pilotit të BAR, Olivier Panis, dy pilotëve të Arrows dhe shokut të tij të skuadrës Alex Yoong. Katër vite më pas, ish shefi i tij te Minardi, Paul Stoddart, e përshkroi garën e tij si "53 xhiro në kualifikuese". Alonso nuk mori asnjë pikë gjatë sezonit të tij të parë në Formula Një. Pozicioni më i mirë që arriti në atë sezon ishte vendi i 10të i marrë në Çmimin e madh të Gjermanisë. Alonso u tërhoq në 7 gara.
Renault 2003
Ne vitin 2003 Flavio Briatore qe ishte drejtues i skuadres Franceze Renault hoqi nga makina e Renault Jenson Button per ta zevendesuar me pilon e ri Fernando Alonso. Fernando Alonso u be piloti kryesor i Skuderise Renault duke e bere Jarno Trulli pilotin e 2. Fernando Alonso morri nje Pole Position ne garen e Malajzise duke u bere piloti me i ri qe merre nje Pole Position. Alonso fitoi nje gare ne kete sezon, dhe morri 3 podiume duke e perfunduar kampionatin me 55 pike ne vendin e 6.
Renault 2004
thumb|right|Alonso duke garuar per [[Renault F1|Renault ne Garen e SHBA ne vitin 2004.]]
Viti 2004 do te ishte nje vit kryesisht i mire per Fernando Alonso edhe pse nuk fitoi asnje gare, Fernando Alonso e mbylli kampionatin ne vendin e 4 me 59 pike dhe 4 podiume. Ne vitin 2004 Fernando Alonso u terhoq 4 here nga gara. Ne sezonin 2004 Michael Schumacher do te dominonte gjithcka.
Renault 2005
thumb|right|Alonso në Garën e SHBA në vitin [[2005.]] thumb|right|Alonso fiton Garën e [[Kina|Kinës në vitin 2005.]]
Viti 2005 do te ishte nje nga vitet me te suksesshme dhe te mire te karrieres se Fernando Alonso. Fernando Alonso fitoi garat e majazise dhe Bahrenit nga Pole Position dhe perfundoi i treti garen e San Marinos. Ai fitoi kampionatin boteror te parin ne karrieren e tij. Fernando Alonso dominoi gjithcka ne ate vit duke e mbyllur kampionatin me 133 pike dhe duke lene ne vendin e dyte Kimi Räikkönen dhe ne vendin e trete nje legjende si Michael Schumacher. Fernando Alonso morri 6 Pole Position ne ate sezon. Nga 6 Pole Position vetem 4 gara arriti te fitonte. Fernando Alonso fitoi 7 gara ne ate sezon dhe arriti 2 Fastes Lap. Gjithashtu Renault fitoi titullin per konstruktor me ndihmen e Alonso me 191 pike.
Ne vitin 2005 Alonso u vlersua me cmimin "Prince of Asturias" (Princi i Asturias).
Renault 2006
thumb|right|Alonso merr një Pole Position dhe një fitore në Garën e Monacos në vitin [[2006.]] thumb|right|Kanada [[2006, Alonso merr fitoren e gjashtë në sezon.]]
Fernando Alonso fitoi garën hapëse të sezoni në Bahrain, duke parakaluar Michael Schumacher pasi ky i fundit u fut në pit stop. Alonso edhe pse u nis në vendin e katërt arriti ta marrë kryesimin që në xhiron e 18 duke mos e humbur deri në fund të garës. Alonso u kualifikua i shtati në kualifikueset e garës së Malajzisë, për shkak të një problemi me karburantin e makinës, por arriti ta përfundoj garën në vendin e dytë, mbrapa shokut të skuadrës Giancarlo Fisichella që ishte fituesi i garës. Alonso më pas fitoi edhe garën e tretë të sezonit në Australi pasi parakaloi kryesuesin e garës i cili ishte Jenson Button që garone me Hondën.
Alonso mori një dënim në provat kualifikuese në garën e Hungarisë, ai e nisi garën nga vendi e 15 dhe doli nga pista në xhiron e 51 për shkak të një problemi me një nga gomat e makinës, Schumacher gjithashtu mori një dënim dhe e nisi garën nga vendi i 11 dhe e përfundoi atë në vendin e 8.
Alosno e rimori veten pas garës së dobët në Hungari duke marrë një podium në garën e Turqisë, ai e përfundoi garën i dyti duke lënë Schumacherin në vendin e tretë, por në garën e Italisë ai nuk arriti dot ta përfundoj garën për shkak të një problemi me motorrin, Schumacher përfitoi nga tërheqja e Alonsos duke fituar garën dhe duke e shkurtuar diferencën në renditjen e përgjithshme me 2 pikë.
Në raudin e 17 të Kinës, Alonso mori një Pole Position por në garë përfundoi i dyti mbrapa fituesit Michael Schumacher. Pas garës së Kinës, të dy pilotët ishin kryesues të kampionatit me 116 pikë. Në garën e Japonisë, Alonso përfundoi i parë duke siguruar edhe titullin e dytë kampion bote pasi makina e Michael Schumacher pati probleme me motorrin në xhiron e 36, gjë që i kushtoi vendin e parë në renditje dhe në garë, Schumacher kishte nga xhiroja e dytë që kryesonte garën. Në garën e fundit të Brazilit, Alonso përfundoi në vendin e dytë, kurse Schumacher doli në vendin e katërt, në fund diferenca me pikë midis Alonsos dhe Schumacherit ishte 13 pikë.
Alonso e përfundoi sezonin me 134 pikë, gjithashtu edhe skuderia Renault F1 fitoi titullin për konstruktorë me 206 pikë, 5 pikë para Ferrarit. Alonso fitoi shtatë gara, vendosi pesë xhiro të shpejta dhe mori gjashtë Pole Position.
Kategoria e Parë 1969-70
Ky ishte Kampionati i 34-të i Shqipërisë. Nisi më 1969 dhe përfundoi më 1970.
Fernando Alonso
McLaren Vodafone Mercedes 2007
thumb|right|Alonso në Garën e Malajzise në vitin [[2007, ku mori fitoren e tij të parë per McLaren]] thumb|right|Alonso perfundoi i dyti ne Garën e Britanisë në vitin [[2007 mbrapa fituesit të garës Kimi Räikkönen.]]
Më 19 dhjetor 2005, Alonso lajmëroi se ai do të shkonte tek McLaren në vitin 2007. Kontrata e tij me Renault F1 skadonte më 31 dhjetor 2006. Më 15 dhjetor 2006, Alonso u lejua nga Flavio Briatore dhe skuderia Renault për të provuar një ditë makinën McLaren në pistën e Jerez, Alonso u lejua të provonte McLarenin për shkak të rezultateve të mira të Renaultin. Ai garoi me makinën MP4-21. Alonso gjithsej bëri 95 xhiro. Debutuesi Lewis Hamilton ishte partneri i tij për sezonin 2007. McLaren raportoi se pagoi për Alonson 20 Militon £ (39 Milion $). Alonso debutoi me McLarenin më 15 janar 2007 në rrugët e Valencias.
Si pjesë të polemikave të spiunazhit midis McLarenit dhe Ferrarit, u gjetën fajtorët që kishin shkelur nenin 151c të rregullores së FIA-s, por nuk u dha asnjë ndëshkim, për shkak se nuk kishte prova kundër tyre.
2008
thumb|right|Alonso duke testuar [[Renault F1|Renault ne janar te vitit 2008.]] thumb|right|Alonso duke garuar per Renault ne Garen e [[Belgjika|Belgjikes ne vitin 2008.]] thumb|right|Alonso merr nje fitore surprize ne Garen e Singaporit ne vitin [[2008.]]