cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bisexual Awareness Week
Java ndërgjegjësuese për Biseksualizmin, e njohur ndryshe si BeWeek, është një manifestim i përvitshëm që zhvillohet në datat 19-26 shtator dhe ka për synim promovimin e komunitetit biseksual dhe advokimin e të drejtave të tyre.
Edhe pse përbëjnë rreth 50% të komunitetit LGBTQ, personat biseksualë nuk marrin mjaftueshëm vizibilitet në media. Për këtë arsye organizata GLAAD bashkë-themeloi Javën për Ndërgjegjësimin rreth Biseksualizmit për ti treguar botës se sa shumë peripeci ndesh komuniteti biseksual, si dhe të hartojë politika që sigurojnë integritetin social të këtij komuniteti.
Vilkaviškis
Vilkaviškis është qytet në jugperëndim të Lituanisë. Ndodhet 25 kilometra në veri të Marijampolė. Më parë emri i qytetit ishte Vilkaujiškis, por u ndryshua që të jetë shqiptimi më i lehtë. Deri në vitin 1941, qyteti ka pasur komunitetë të madh të jehudëve, por pas hyrjes së gjermanëve nazistë, të gjithë jehudët janë vrarë në një ditë.
Shtëpia e Jovan Dyshniku
Shtëpia e Jovan Dyshniku është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Provinca Badajoz
Badajoz është një provincë e komunitetit autonom Extremadura, në Spanjë. Badajoz përfshinë një sipërfaqe prej 21,766 km2.
Creisset
Creisset është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur.
Tiana
Tiana (Tìana) është një komunë në Itali në provincën Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 19.32 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 564 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 499 banorë.
Shtëpia e Kalije Kallfani
Shtëpia e Kalije Kallfani është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Prroni i Gurishtës
Prroni i Gurishtës është një rrjedhë e vogël ujore, një përrua i cili ndodhet në pjesën verilindore të Kosovës.
Alofi
Alofi është kryeqyteti i ishullit Niue në Oqeanin Paqësor. Me popullsi me më pak se 1,000 (2014). Alofi është qyteti i dytë më i vogël kombëtar në aspektin e popullsisë (pas Ngerulmud, kryeqytet i Palaut). Qyteti përbën prej dy fshatrave: Alofi Verior dhe Alofi Jugor, ku ndodhet selia e qeverisë.
Klima
Alofi ka klimë ekuatoriale pa asnjë stinë të thatë. Sikur qytetet tjera që kanë klimë të njëjtë, temperaturat mesatare mbeten relativisht konstante gjatë gjithë vitit, në 25 °C.
Provinca Barcelona
Barcelona është një provincë e komunitetit autonom Katalonia, në Spanjë. Barcelona ka një popullsi prej 5,540,925 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 7,733 km2.
Prroni i Keç
Prroni i Keç është një rrjedhë e vogël ujore, një përrua i cili ndodhet në pjesën verilindore të Kosovës.
Universiteti i Zagrebit
Universiteti i Zagrebit (Sveučilište u Zagrebu, shqiptohet  <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[sʋeǔtʃiliːʃte u zǎːgrebu] ; Universitas Studiorum Zagrabiensis) është universiteti më i madh dhe më i vjetër kroat e gjithashtu edhe universiteti më i vjetër operativ në zonën që mbulonë Evropën Qendrore, në jug të Vjenës dhe në të gjithë Evropën Juglindore.
Sot ky universitet përbëhet nga 29 fakultete, 3 akademi të arteve dhe 1 qendër universitare me më shumë se 70.000 studentë. Në vitin 2015, Universiteti i Zagrebit u rangua në vendin 551 prej 1000 universiteteve në botë, hulumtim ky i bërë nga Qendra për Renditjen Botërore të Universiteteve.
Në këtë institucion të arsimit të lartë, studiuan (në studime themelore, të magjistratursë apo doktoraturës) edhe dhjetëra studentë nga Kosova dhe trojet përreth. Shih më poshtë pjesën me nëntitull "Studentë të shquar".
Historiku
Historia e Universitetit të Zagrebit filloi në 23 shtator 1669, kur Perandori i Perandorisë së Shenjtë Romake Leopoldi I, nxorri një dekret për lejimin e formimit të Akademisë Jezuite të Qytetit të Lirë Mbretëror të Zagrebit. Dekreti u pranua në Këshillin e Mbretërisë Kroate më 3 nëntor 1671. Për rreth një shekull Akademia ishte drejtuar nga Jezuitët deri sa, kësaj dukurie i dha fund Papa Klementi XIV në vitin 1773. Në vitin 1776 Perandoresha Maria Tereza, lëshoi një dekret për themelimin e Akademisë Mbretërore të Shkencave, e cila e zëvendësoi Akademinë e mëparshme Jezuite. Peshkopi Josip Juraj Shtrosmayer i propozoi Parlamentit Kroat në vitin 1861 themelimin e një Universiteti. Perandori Franc Jozef e nënshkroi dekretin mbi themelimin e Universitetit të Zagrebit, në vitin 1869. Akti i Themelimit është miratuar nga Parlamenti në vitin 1874 e që u ratifikua nga Perandori më 5 janar 1874. Më 19 tetor 1874, u hap edhe zyrtarisht Universiteti Mbretërore i Franc Jozefit I.
Horasani Jugor
Horasani Jugor (Persisht: استان خراسان جنوبی‎‎) është provincë i cili ndodhte në lindje të Iranit. Birjand është qendra e provincës. Qytetet e tjera janë: Ferdows, Tabas dhe Qaen. Horasani Jugor është një nga tre provincat që janë krijuar pas ndarjes së Horasanit më 2004. Horasani Jugor përbën 11 qarqe: Birjand, Ferdows, Tabas, Qaen, Nehbandan, Darmian, Sarbisheh, Boshruyeh, Sarayan, Zirkouh dhe Khusf.
Universiteti i Zagrebit
Momente historike
Departamente individuale të Fakultetit Filozofik u bënë fakultete të veçanta në periudhën 1942 - 1946, kur u themelua Fakulteti i Shkencave dhe kjo zgjati deri në vitin 1963.
Në vitin 1956, Fakulteti i Teknologjisë u nda në katër fakultete:
Fakultetet
Shkencat natyrore Inxhinieria Shkencat biomjekësore Bioteknologjia Shkencat sociale Humaniste Artet
Lidhje të jashtme
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=University_of_Zagreb&params=45_48_38.42_N_15_58_12.35_E_dim:25_scale:250_region:HR-21_type:landmark_source:dewiki <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 45°48'38.42"N 15°58'12.35"E  / <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">45.8106722°N 15.9700972°D / 45.8106722; 15.9700972   ]
Blerta Leka
Blerta Leka (e lindur më 21 korrik 1998), është një modele shqiptare dhe garuese e konkurseve të bukurisë që ishte kurorëzuar Miss Universe Albania 2017 dhe tani do të përfaqësojë Shqipërinë në Miss Universe 2017.
Jeta
Leka punon si një model në Shqipëri.
Miss Univers Albania 2017
Më 29 qershor të vitit 2017 ajo u kurorëzua Miss Universe Shqipëri 2017, duke mposhtur 17 garueset e garë duke marrë titullin dhe kurorën nga Lindita Idrizi. Ajo gjithashtu ka marrë çmimin e veçantë Miss Bikini.
Miss Univers 2017
Leka do të përfaqësojë Shqipërinë në konkursin Miss Universe 2017.
Prroni i Kumllave
Prroni i Kumllave është një rrjedhë e vogël ujore, një përrua e cili ndodhet në pjesën jugore të Serbisë, jo larg prej kufirit me Kosovën.
Fadil Muriqi
Fadil Muriqi (lindi më 17 nëntor 1959) ishte futbollistë kosovarë i cili ishte i njohur gjatë karrierës së tij në KF Prishtina gjatë viteve të 80-ta si pjesë e "Gjenerata e Artë".
Karriera
Fadil Murriqi filloi të luaj në skuadrën KF Besa, por pas sezonit të parë, ai u largua dhe shkoi në skuadrën KF Prishtina, ku luajti pesë sezone nga viti 1982 deri në vitin 1988. Fansat e Prishtinës e quajtën Fadilin si Maradona e Kosovës për shkak se Fadili kishte stilin e lojës me  El Pibe de Oro. Së bashku me Fadil Vokrrin, ata e udhëheqnin skuadrën KF Prishtina.
Në sezonin 1989-90, së bashku me vëllain e tij Xhevdetin, ata u bashkuan në skuadrën NK Rijeka. Fadil Muriqi u bë shqiptari i parë i cili shkoi në Australi. Ai u bashkua në skuadrën Sydney United dhe luajti në sezonin 1991-92 dhe ka shënuar 3 gola gjatë karrierës së tij në këtë skuadër. Pastaj ai shkoi në skuadrën Canberra FC ku luajti dy sezone.
Familja
Fadil Muriqi është i martua me Lumnije Muriqi dhe kanë tre fëmijë.
La Colle-Saint-Michel
La Colle-Saint-Michel është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur.
Lefter Kosova
Lefter Kosova (Korçë, 17 qershor 1907 - Tiranë, 6 shtator 1944) ka qenë deputet dhe ministër shqiptar. Me zyrën e ministrit të Punëve Botore, qe ministri më jetëshkurtër i shtetit shqiptar, i vrarë nga atentatorët komunistë po në ditën që u betua para Këshillit të Naltë.
Biografia
U lind në Korçë më 17 qershor 1907. Mësimet fillore i mori në vendlindje, ndërsa arsimin e mesëm e mori në Shkollën Teknike në Tiranë. Arsimin e lartë e ndoqi dhe e kreu në Angli.
U burgos gjatë pushtimit italian të Shqipërisë dhe u lirua nga gjermanët. Më 1943-1944 u zgjodh deputet i Korçës.
Tinnura
Tinnura (Tinnùra) është një komunë në Itali në provincën Oristanos, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 3.85 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 328 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 245 banorë.
Peter Perski
Peter Pjerski (lindi më 6 janar 1970) është aktorë suedezë. Ai ka diplomuar nga Akademia Kombëtare e Teatrit në Stokholm.
Juliana Morell
parapamje|Juliana Morell Juliana Morell (16 shkurt 1594, Barcelona - 26 qershor 1653, Avignon) ishte një murgeshë domenikane katalonase, dhe gruaja e parë e cila arriti të pajiset me diplomë doktorature në fushën e shkencave juridike.
Le Chaffaut-Lagremuse
Le Chaffaut-Lagremuse është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur.
Kompleksi "Hani i Haraqisë"
Kompleksi "Hani i Haraqisë" është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Provinca Burgos
Burgos është një provincë e komunitetit autonom Castile dhe León, në Spanjë. Burgos ka një popullsi prej 375,657 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 14,292 km2.
Mr. Popper's Penguins (film)
Mr. Popper's Penguins (Shqip: Penguinat e Z. Popper) është një film komik amerikan i vitit 2011 i shpërndarë nga 20th Century Fox, me regji të Mark Waters, prodhuar nga John Davis, bashkëprodhim i Davis Entertainment Company dhe Dune Entertainment, shkruar nga Sean Anders, John Morris dhe Jared Stern, me muzikë nga Rolfe Kent dhe me protagonist Jim Carrey, Carla Gugino, Madeline Carroll, Maxwell Perry Cotton, Angela Lansbury, Desmin Borges, Philip Baker Hall, Dominic Chianese, Clark Gregg, Ophelia Lovibond, Jeffrey Tambor, David Krumholtz, Henry Keleman, Dylan Clark Marshall with Frank Welker dhe James Tupper, bazuar lirshëm në librin e fëmijëve me të njëjtin emër të vitit 1938. Filmi ishte planifikuar fillimisht për një shfaqje në 12 gusht 2011, por u zhvendos deri në 17 qershor 2011. Filmi mori kritika të ndryshme nga kritikët dhe fitoi 187.4 milion dollarë me një buxhet prej 55 milion dollarë.
Përmbajtja
Në një të kaluarën, Thomas Popper, Jr, është një fëmijë, babai i të cilit udhëtoi nëpër botë gjatë fëmijërisë së tij në vitet 1970. Popper rrallë e sheh babanë e tij gjatë udhëtimeve të tij dhe komunikon me të përmes radios me valë të shkurtra.
Në ditët e sotme, Thomas Popper, Jr, tani është një sipërmarrës i pasurive të patundshme i divorcuar dhe baba i dy fëmijëve. Pasi u kthye në shtëpi nga puna një ditë, Popper mëson se babai i tij ka vdekur gjatë një aventure në Antarktidë dhe, sipas testamentit të tij, e ka lënë atë me një "suvenir" nga aventurat e tij në Antarktidë. Javën tjetër, një arkë që përmban një pinguin gentoo, me emrin Kapiten, shfaqet në derën e tij. Popper menjëherë bezdiset me pinguinin dhe e mbyll atë në një banjë para se të shkojë në punë. Pasi Kapiteni përmbyt aksidentalisht banesën e tij me ujë banje, Popper telefonon organizatën e babait të tij duke kërkuar të kthejë pinguinin, por, për shkak të një komunikimi të gabuar, përfundon duke marrë një dërgesë me 5 pinguinë të tjerë, të quajtur Zhurmuesi, Kafshuesi, i Qelburi, i Dashuruari dhe Nimrodi.
Në punë, Popper i është dhënë detyra të blejë Tavernën e Gjelbërt, e vetmja pjesë e pasurive të patundshme private në Central Park që është një restorant i vjetër ku ai hante me babanë e tij kur ishte fëmijë. Sidoqoftë, pronarja e moshuar e restorantit, Selma Van Gundy, do t'ia shesë atë vetëm një personi me vlerë të vërtetë. Popper ka takime me të dhe ajo nuk pranon t’ia shesë restorantin.
Ndërsa koha kalon, të kesh pinguinët përreth e ndihmon Popper të bëhet më pranë fëmijëve të tij. Ai gjithashtu fillon përsëri takimin me nënën e tyre, Amanda Popper përsëri. Pinguinët lëshojnë tre vezë. Dy vezë çelin, por një nuk e bën. Popper fiksohet duke parë çeljen e fundit të vezës, duke bërë që ai të humbasë punën e tij. Përfundimisht Popper e kupton që veza në një farë mënyre nuk është në gjendje të çelë dhe, pasi iu dha leja nga Nat Jones për ta bërë këtë, vendos të dhurojë pinguinët në kopshtin zoologjik të Nju Jorkut. Pastaj, ai është ri-punësuar, por fëmijët dhe ish gruaja e tij janë të zhgënjyer nga vendimi i tij.
Poper gjen një letër nga babai i tij - përfshirë në arkën origjinale me Kapitenin, por e humbi kur Popper theu arkën rastësisht - duke i thënë që të mbante fëmijët e tij afër dhe t'i donte ata dhe duke kërkuar falje që nuk ishte një baba më i mirë që i duhej Popper. Duke pasur mendimet e dyta, Popper u kërkon fëmijëve të tij dhe ish gruas që ta ndihmojnë atë për të marrë pinguinët nga kopshti zoologjik. Ata gjejnë pinguinët, i lirojnë dhe ata largohen dhe ikin në tavernë. Me të parë se si Popper ishte ribashkuar familjen e tij dhe kishte shpëtuar pinguinët, Van Gundy i shet atij restorantin. Popper vendos të rinovojë dhe rihap restorantin. Popper dhe familja e tij udhëtojnë në Antarktidë me pinguinët, duke i lejuar ata të jetojnë me llojin e tyre. Pinguini i parë i Popper, Kapiteni, zbulohet se ka hedhur një tjetër vezë. Popper u thotë fëmijëve të tij se ata do të vizitojnë pinguinët kur veza të çelë.
Prodhimi
Fillimisht, Ben Stiller ishte planifikuar të luante Z. Popper, dhe Noah Baumbach fillimisht do të drejtojë, por ata e braktisën. Owen Wilson], [[Jack Black dhe Jim Carrey u konsideruan të gjithë për të zëvendësuar Stiller, me rolin përfundimisht të Carrey. Mark Waters u zgjodh për të drejtuar. Xhirimet filluan në tetor 2010 dhe përfunduan në janar 2011. Më 21 shtator 2010, u konfirmua që Carla Gugino u bashkua me kastin si ish gruaja e Tom Amanda Popper. Rhythm and Hues Studios bënë animacionet e pinguinëve për shkrepje të caktuara. Rezultati muzikor është kompozuar nga Rolfe Kent dhe orkestruar nga Tony Blondal. Është regjistruar në fazën e pikëzimit në 20th Century Fox në Century City, California me një orkestër 78 pjesëshe.
Taphanja
Tabhanja gjendet në vendin e quajtur “Livadhi i Tabhaneve” pranë lumit Krena. Objekti i parë i Tabhanës është ndërtuar në vitin 1650 nga esnafi i tabakëve dhe ky objekt përfaqësonte zejtarët e kohës, të cilët pasi u forcuan në rrafshin ekonomik ndërtuan Urën e Tabakëve dhe Urën e Taliqit. Këto dy ura patën rëndësi jetike për mirëqenien e popullsisë të këtij regjioni, sepse këto ura lidhën Gjakovën me Shkodrën dhe me pjesët e tjera të Perandorisë Osmane. Tabakët si prodhues të lëkurave përmenden edhe në udhë përshkrimet e Evlia Çelebisë të vitit 1663 dhe më vonë në raportin e Myllerit të vitit 1838, ku përshkruhet numri i madh i zejeve në Gjakovë dhe veçohen Tabakët si prodhues të lëkurave të bardha dhe të zeza. Gjakova ishte vend i pasur me burime të ujit, që ishte parakusht për organizimin e punishteve të tabakëve, sidomos në lumin Krena kishte një numër të madh dollapësh për përpunimin e lëkurave në të njëjtin vend ku gjendet edhe objekti i Tabhanes. Në vitin 1850 në Gjakovë numëroheshin 60 tabakhane për përpunimin e lëkurave. Esnafi i tabakëve, i cili merrej me përpunimin e lëkurave, veprimtarinë e zhvillonte në dy objekte. Njërin që ekziston edhe sot, e që shërbente si administratë dhe depo e lëkurave dhe tjetri si vendi për tharjen e tyre. Lëkurat e papërpunuara së pari laheshin në “dollapin” nga druri, i cili gjendej në brendinë e lumit, dhe pastaj dërgoheshin në objektin që shërbente për tharje. Kjo ndërtesë gjatë kohës është rrënuar dhe nuk ekziston më. Ishte ndërtesa me një etazh me bazë katrore, por me lartësi në dy etazhe. Etazha e parë ishte e ndërtuar nga gurët, ndërsa pjesa e sipërme ishte nga druri dhe me dritare në varg pa xhama. Kjo shërbente për tharje të lëkurave nën ndikimin e erës. Objekti ekzistues që shërbente si depo dhe administratë, është ndërtesë me dy etazhe. Përdhesja është një hapësirë dhe është e ndërtuar nga gurët gjysmë të gdhendur, ndërsa etazha është e ndërtuar nga druri. Komunikimi me etazhe bëhet përmes shkallëve të drurit që gjenden në pjesën e jashtme të ndërtesës nga ana lindore. Objekti në tërësi është kompozicion i ndërtimit me gurë dhe dru dhe veçohet me plastikën e tij që e përbëjnë hapësirat e plota dhe të zbrazëta. Kulmi është i mbuluar me tjegulla mediteranë dhe me strehë të dyfishtë, që është në harmoni të plotë me dritaret e drurit me parmakë. Ngjyra e bardhë e mureve në etazhe dhe gurët me ngjyrë të murrme në përdhes i japin një kontrast të këndshëm, të kombinuar me ngjyrën e drurit. Tabhanja është rindërtuar me investimin që e ka bërë MKRS-ja dhe është nën mbikëqyrjen e Qendrës Rajonale për Mbrojtjen e Trashëgimisë Kulturore në Gjakovë. Sot, objekti i Tabhanes përdoret si restorant për përgatitjen e ushqimit tradicional.
Mr. Popper's Penguins (film)
Kritika
Në Rotten Tomatoes, filmi ka një vlerësim miratimi prej 48% bazuar në 142 komente me një vlerësim mesatar prej 5.2 / 10. Konsensusi kritik i faqes lexon, "Butësisht jofensiv dhe plotësisht i parashikueshëm, Pinguinët e Z. Popper mund të kishte qenë më keq - por duhet të ishte më mirë". Në Metacritic, filmi ka një rezultat prej 53 nga 100 bazuar në 30 kritikë, duke treguar "komente të përziera ose mesatare". Audiencat e anketuara nga CinemaScore i dhanë filmit një notë mesatare "A–" në një shkallë A + në F.
Tissi
Tissi (Tissi) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 10.24 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 250 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.402 banorë.
Kazaja e Beratit
ishte një njësi administrative brenda Sanxhakut të Vlorës që funksionoi gjatë Perandorisë Osmane deri në 1912, me shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë.
Elsie Widdowson
Elsie Widdowson (21 tetor 1906 - 14 qershor 2000), ishte një dietologe britanike. Ajo dhe Dr.Robert McCance ishin përgjegjës për mbikëqyrjen e shtimit të vitaminave nga ana e qeverisë në ushqim dhe racionimin e kohës së luftës në Britani gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Jeta e hershme
Widdowson ka lindur në Wallington, Surrey. Babai i saj ishte një asistent i ushqimit. Motra e saj më e vogël Eva Crane u trajnua si një fizikante bërthamore, por u bë një autoritete e njohur botërisht për bletët.
Ajo jetoi në Dulwich dhe mori pjesë në Sydenham County Grammar School for Girls. Ka studiuar kimi në Imperial College në Londër dhe është diplomuar me BSc në vitin 1928, duke u bërë një nga të diplomuarit e parë të Kolegjit Imperial. Ajo bëri punë pasuniversitare në Departamentin e Fiziologjisë së Bimëve në Kolegjin Imperial, duke marrë një doktoraturë në kimi në vitin 1931 për tezën e saj mbi përmbajtjen e karbohidrateve të mollëve. Ajo bëri hulumtime të mëtejshme me Profesorin Charles Dodds në Institutin Courtauld të Biokimisë në Spitalin Middlesex, mbi metabolizmin e veshkave, dhe gjithashtu mori një doktoraturë nga Instituti Courtauld.
McCance and Widdowson
Dodds sugjeroi që Widdowson duhet të konsideronte specializimin në dietillogji, dhe ajo filloi një diplomë pasuniversitare në King's College në Londër. Widdowson u takua me Robert McCance në kuzhinat e Spitalit të Mbretit në vitin 1933, ku po studionte teknikat industriale të gatimit si pjesë e diplomës së saj në dietetikë. McCance ishte një mjek i vogël që studioi efektet kimike të gatimit si pjesë e hulumtimit të tij klinik mbi trajtimin e diabetit. Widdowson vuri në dukje një gabim në analizën e McCance për përmbajtjen e fruktozës së frutave dhe ata të dy kuptuan se kishte gabime të rëndësishme në tavolinat standarde të ushqyeshmërisë. Ata u bënë partnerë shkencorë dhe punuan së bashku për 60 vitet e ardhshme, derisa McCance vdiq në 1993.
McCance u bë Reader në Mjekësi në Universitetin e Kembrixhit në vitin 1938 dhe Widdowson u bashkua me ekipin e tij në Departamentin e Mjekësisë Eksperimentale në Kembrixh. Ata punonin në përbërjen kimike të trupit të njeriut, dhe në vlerën ushqyese të mielleve të ndryshme të përdorura për të bërë bukë. Widdowson gjithashtu studioi ndikimin e dietës foshnjore në rritjen njerëzore. Ata studiuan efektet e ndryshme nga mangësitë e kripës dhe ujit dhe prodhuan tabelat e para për të krahasuar përmbajtjen e ndryshme ushqyese të ushqimeve para dhe pas gatimit. Puna e tyre u bë me rëndësi kombëtare gjatë Luftës së Dytë Botërore. Widdowson dhe McCance ishin bashkautorë të The Chemical Composition of Foods, botuar së pari në vitin 1940 nga Këshilli i Kërkimeve Mjekësore. Libri i tyre "McCance dhe Widdowson" u bë i njohur si bible e dietistëve dhe formoi bazën për të menduarit modern ushqimor.
Widdowson dhe McCance kryesuan shtimin e parë të mandateve të vitaminave dhe mineraleve në ushqim. Puna e tyre filloi në fillim të viteve 1940, kur kalciumi iu shtua bukës. Ata gjithashtu ishin përgjegjës për formulimin e racionimit të luftës së Britanisë gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Widdowson dhe McCance ishin të punësuar nga Këshilli i Kërkimeve Mjekësore nga viti 1946 dhe kaloi pjesën më të madhe të jetës së tyre në Kembrixh. Ata u konsultuan për rehabilitimin e viktimave të urisë të rëndë në kampet e përqendrimit nazist dhe vizituan Holandën, Gjermaninë dhe Danimarkën në fillim të vitit 1946 për të studiuar ndikimin e dietë të varfër të kohës së luftës tek njerëzit në territoret e okupuara naziste. Widdowson e ndoqi këtë punë në vitet 1950, 1960 dhe 1970 duke studiuar kequshqyerjen në Afrikë. Hulumtimet mbi kafshët treguan se kequshqyerja në jetën e hershme çoi në efekte të përjetshme në rritjen dhe shëndetin.
Widdowson tregoi se një i mitur i ri i lindur ka 16 përqind të peshës së saj si yndyrë, shumë më i madh se një ose dy përqind e llojeve të tjera. Ajo gjithashtu studioi rëndësinë e përmbajtjes ushqyese të dietave të foshnjave, veçanërisht gjurmë vitaminat dhe mineralet në qumështin natyror dhe artificial të njeriut. Puna e saj çoi në standardet e rishikuara për zëvendësuesit e qumështit në gji në Britaninë e Madhe në vitet 1980.
Jeta e mëvonshme dhe nderime
Widdowson u bë kreu i Divizionit të Kërkimeve të Ushqyerjes Foshnjore në Laboratorin Ushqimor Dunn në Kembrixh në vitin 1966. Ajo u tërhoq zyrtarisht në vitin 1972, por vazhdoi studimet akademike në Departamentin e Mjekësisë Hetimore në Spitalin e Addenbrooke. Ajo ishte president i Shoqërisë Nutrition nga 1977 deri 1980, president i Shoqërisë Neonatal nga viti 1978 deri më 1981, dhe president i Fondacionit britanik të të ushqyerit nga viti 1986 deri në vitin 1996. Ajo u bë Fellow of Imperial College në vitin 1994.
Ajo u bë anëtare e Shoqërisë Mbretërore në vitin 1976 dhe u emërua CBE në vitin 1979. Ajo u bë anëtar i Urdhrit të Shokëve të Nderit në vitin 1993, i cili u dha për arritje të jashtëzakonshme në art, letërsi, muzikë, politikë, industri apo religjion.
Widdowson jetonte në Barrington pranë Kembrixhit për më shumë se 50 vjet. Ajo hëngri një dietë të thjeshtë, duke përfshirë gjalpë dhe vezë, dhe atribuoi jetëgjatësinë e saj në gjenet e mira: babai i saj jetonte në 96 vjeç dhe nëna e saj në 107 vjeç. Ajo vdiq në spitalin Addenbrooke pas një goditjeje gjatë pushimeve me motrën e saj në Irlandë. Ajo kurrë nuk u martua.
Josef Klose
Josef Klose was a proffesional football player who has played for Polonia and Odri Opole. He is father of famous german football player Miroslav Klose.
Helene von Druskowitz
Helena von Druskowitz (2 maj 1856 - 31 maj 1918), lindur Helena Maria Druschkovich, ishte një filozofe, shkrimtare dhe kritike austriake e muzikës. Helen ishte gruaja e dytë e cila arriti të marrë diplomën e doktoraturës në filozofi, në Universitetin e Zürichut. (Gruaja e parë e cila u diplomua me gradën Doktor i Filozofisë në universitetin në fjalë ishte Stefania Wolicka). Druskovich zakonisht i publikonte shkrimet e saj nën një pseudonim mashkulli për shkak të seksizmit dominues të asaj kohe.
Arktiku
thumb|Vendndodhja e Arktikut thumb|Harta topografike e Arktikut e ngjyrosur në mënyrë artificiale thumb|Fotografia MODIS e Arktikut thumb|Shtetet e Arktikut bazuar në territoret e shtete të cilët kufizojnë Rrethin Arktik Arktiku është një rajon polar i cili gjendet në pjesën më veriore të Botës. Arktiku përbëhet nga Oqeani i Ngrirë i Veriut dhe nga disa pjesë të Alaskës (SHBA), Kanadasë, Finlandës, Grenlandës (Danimarkë), Islandës, Norvegjisë, Rusisë dhe Suedisë. Rajoni Arktik përbëhet nga një shtresë akullnajore sezonale të ndryshueshme, e rrethuar nga një tokë e ngrirë pa pemë. Zona mund të përcaktohet si veriu i Rrethit Arktik (66° 33'V), i përafërt me cakun e diellit të mesnatës dhe natës polare. Ndryshe, mund të përcaktohet si një rajon ku temperaturat mesatare të muajit më të nxehtë (korrik) janë nën 10 °C (50 °F); vija më veriore drunjore afërsisht ndjek izotermin në kufi të këtij rajoni.
Në aspektin social dhe politik, rajoni Arktik përfshin territoret veriore të tetë shteteve arktike, megjithëse nga përkufizimet e shkencës natyrore, pjesa më e madhe e këtij territori konsiderohet si territor polar. Rajoni Arktik është një rajon i veçantë në mes të ekosistemeve të Tokës. Për shembull, kulturat në këtë rajon dhe popujt vendas të Arktikut janë mësuar me kushtet ekstreme dhe të ftohta të këtij rajoni. Në vitet e fundit, shtrirja e sipërfaqeve akullnajore është zvogëluar. Jeta në Arktik përfshin organizma që jetojnë në akull, zooplanktone dhe fitoplanktone, peshq dhe gjitarë të detit, zogj, gjitarë tokësor, bimë dhe shoqëri njerëzore.
Etimologjia
Fjala Arktik rrjedh nga fjala greke ἀρκτικός (arktikos), “afër Ariut, verior”, e cila rrjedh nga fjala ἄρκτος (arktos), kuptimi ariu. Emri i drejtohet edhe yllësisë Ursa major, “Ariu i Madh”, e cila është shumë e rëndësishme në pjesën veriore të sferës qiellore, ose në yllësinë Ursa Minor, “Ariu i Vogël”, e cila përmban Yllin Verior.
Klima
Klima e Arktikut karakterizohet me dimra të ftohtë dhe verëra të freskëta. Në formë të rreshjeve zakonisht bie borë. Sasia vjetore e rreshjeve të Arktikut është e ulët, ku në shumicën e zonave bie më pak se 50 cm (20 in) në vit. Erërat e larta zakonisht nxisin dëborën, duke formuar iluzione të rreshjeve të vazhdueshme të dëborës. Temperaturat mesatare mund të jenë −40 °C (−40 °F), dhe temperatura më e ulët e regjistruar është −68 °C (−90 °F). Klima e bregdetit të Arktikut është e zbutur nga ndikimet oqeanike, duke pasur përgjithësisht temperatura më të nxehta dhe rreshje dëbore më të mëdhaja se në zonat e brendshme më të ftohta dhe më të thata. Arktiku është prekur nga ngrohja globale, duke quar drejt shterimit të akullnajeve të Arktikut dhe lirimin e metanit të Arktikut.
Për shkak të migrimit polvard të izomerit të planetit (rreth 56 km (35 mi) për dekadë gjatë 30 viteve të fundit si pasojë e ngrohjes globale), rajoni Arktik (e përcaktuar nga vija drunjore dhe temperatura) aktualisht është duke u zvogëluar. Ndoshta rezultati më madhështor i zvogëlimit të Arktikut është humbja e akullnajave. Ka një mospërputhje shumë të madhe të parashikimeve rreth humbjes së akullnajeve të Arktikut, me modele që tregojnë afër-përmbushjes dhe përmbushjen e shkrirjes në shtator nga viti 2040 deri në vitin 2100. Rreth gjysma e modeleve të analizuara tregojnë afër-përmbushjes dhe në përmbushje të shkrirjes së akullnajeve në shtator të vitit 2100.
Bimët
Vegjetacioni Arktik formohet nga bimët siç janë shkuret xhuxhe, barishtet, erëzat, likenet dhe myshqet bimë të cilat përkatësisht rriten afër tokës, duke formuar tundrat. Përderisa njëra lëviz drejt veriut, sasia e nxehtësisë në dispozicion për rritjen e bimëve bie shumë. Në zonat më veriore, bimët janë në cakun e tyre metabolik, dhe diferenca të vogla në sasinë totale të nxehtësis së verës bëjnë diferenca të mëdhaja në sasinë e energjisë në dispozicion për durim, rritje dhe shumim. Temperaturat më të ftohta verore ndikojnë në zvogëlimin e madhësisë, begatisë, shumimit dhe të shumllojshmërisë së bimëve. Drunjtë nuk mund të rriten në Arktik, por në zonat më të nxehta, shkuret janë të pranishme dhe mund të arrijnë një lartësi prej 2 m (6 ft 7 in); shqerat, myshqet dhe likenet mund të formojnë shtresa të trasha. Në pjesët më të ftohta të Arktikut, shumica e tokës është e thatë; ku mbizotrojnë bimët pa rrënjë siç janë myshqet dhe likenet, dhe janë të përhapura disa lule dhe barishte.
Burimet natyrore
Arktiku përmban burime natyrore mjaft të mëdhaja (naftë, gaz natyror, minerale, ujë të pijshëm, peshq, edhe nëse përfshijmë nënarktikun, pyje) të cilës teknologjia moderne dhe hapja ekonomike në pjesën e sipërme të Rusisë ka dhënë mundësi të reja të rëndësishme. Interesi i industrisë turistike po ashtu është në rritje e sipër.
Arktiku është njëra nga zonat e fundit dhe më të egërta në Tokë, dhe është e rëndësishme në ruajtjen e biodiversitetit dhe gjenotipi është i konsiderueshëm. Rritja e prezencës së njerëzve po copëton vendbanimet vitale. Arktiku është veçanërisht i prekshëm ndaj grryerjes së shtresës tokësore dhe shqetësimit të vendeve të shumimit të kafshëve të cilët janë karakteristik në këtë rajon. Arktiku po ashtu përfshin 1/5 e ujit të pijshëm në Tokë.
Palentologjia
thumb|Fosilet detare në Arktikun Kanadian Gjatë periudhës së Kretakosë, Arktiku ende kishte të rreshura dëbore sezonale, megjithëse ato ishin të rreshura në formë pluhuri, rreshje të cilat nuk ishin në gjendje të ndalonin ekzistencën e bimëve përkohësisht. Kafshët si Kasmosaurusi, Hipokasaurusi, Trodoni dhe Edmontosaurusi mund të kenë migruar për në veri për të shfrytëzuar stinën e verës e cila ishte në rritje, dhe pastaj gjatë dimrit duke migruar sërish në jug nëpër klima më të ngrohta. Një situate e njëjtë mund të ketë ndodhur edhe në mes të dinozaurëve që jetonin nëpër rajonet e Antarktikut, siç ishte Mutaburasaurusi i Australisë.
Megjithatë, të tjerët supozojnë se dinozaurët gjatë vitit jetonin nëpër gjerësi më të larta, siç është lumi Collevile, e cila tani gjendet në gjerësinë 70° V por në atë kohë (70 milion vite më pare) ishte 10° më në veri.
Popullsia vendase
thumb|Shpërndarja e popullsisë në bregdetin e Rrethit Arktik Popullsia më e hershme e Arktikut Qëndror dhe Lindor të Amerikës Veriore quheshin si tradita e veglave të vogla të Arktikut (TVV) dhe kanë ekzistur 2500 vite p. e. s. TVV- ja përmbante disa kultura Paleo-Eskime, duke përfshirë kulturat e Pavarësisë dhe kulturën Pre-Dorsete. Kultura Dorsete (lunktikut: Tuniit ose Tunit) i përcjellet vendasve të ardhshëm të Arktikut Qëndror dhe Verior. Kultura Dorsete ka përparuar për shkak të ndryshimeve teknologjike dhe ekonomike gjatë periudhë së viteve 1050-550 p. e. s. Në përjashtim të Gadishullit Labrador, kultura Doreste është zhdukur rreth viteve 1500 pas krishtit. Me ndihmën e testeve gjentike, faktet na tregojnë se pasardhësit e kulturës Doreste, të njohur si Saldermiut, kanë mbijetuar në Aiviik, Sautempton dhe ishullin Kouts, deri në fillimin e shekullit XX.
Tranzicioni i kulturës Dorente/Thull daton rreth shekujve IX-X. Skenctarët besojnë se mund të ketë pasur kryqëzime në mes të dy kulturave duke e ndarë teknologjinë në mes të tyre, siç është formimi i kokave të shtizave, ose Thullët mund të kenë gjetur mbetjet e Dorestëve dhe kanë përshtatur mënyrat e tyre me kulturën e paraardhësve të tyre. Të tjerët besojnë se Thullët kanë zëvendësuar Dorestët. Rreth 1300, Inuitë, vendasit e sotëm të Arktikut dhe pasardhësit e kulturës Thull, janë vendosur në Grenlandën Perëndimore, dhe kanë lëvizur nëpër Grenlandën Lindore gjatë shekullit të fundit. Me kalimin e kohës Inuitët kanë migruar gjatë rajoneve të Arktikut të Kandasë, Grenlandës, Rusisë dhe Shteteve të Bashkuara.
Vendasit e tjerë të Rrethit-Polar Verior duke përshirë Burjatët, Qukqitët, Ivinksët, Inupiatët, Kantitët, Korjaksët, Ninitsët, Samitët, Jukajgurët dhe Jupikët. Jupikët ende i drejtohen vetes së tyre si Eskimo, “thurrës të këpucëve të dëborës”, e jo “ngrënësit e mishit të gjallë” e cila ndonjëherë përkthehet gabimisht.
Bashkëpunimi ndërkombëtar dhe politikat
thumb|Arinjtë polar në akullin e detit të Oqeanit Arktik, afër Polit të Veriut. Fotografuar nga USS Honolulu Katër shtetet Arktike (Kanadaja, Danimarka (Grenlanda dhe ishujt Färe), Finlanda, Islanda, Norvegjia, Suedia, Rusia, SHBA-ja)) janë të gjithë antarë të Këshillit Arktik, siç janë organizatat që përfaqëojnë gjashtë popullsitë vendase. Këshilli vepron duke u bazuar në njëzëshmëri, kryesisht duke u marrë me kontrata mjedisore dhe jo me shënimin e kufijve ose me konflikte të burimeve natyrore.
Megjithëse prioritetet politike Arktike ndryshojnë, çdo shtet Arktik është i shqetësuar për sovranitetin/mbrojtjen, zhvillimin e burimeve, rrugët e transportit të mallërave dhe mbrojtjen mjedisore. Shumica e punëve mbesin në marrëveshjet rregullative në lidhje me transportin e mallërave, turizmin, dhe zhvillimin e burimeve natyrore nëpër ujërat e Arktikut.
Hulumtimet në Arktik për një kohë të gjatë janë një përpjekje bashkëpunuese ndërkombëtare, ndoshta më së shumti e dëshmuar sidomos nga Viti Ndërkombëtar Polar. Komiteti Ndërkombëtar i Shkencës së Arktikut, me qindra shkencëtarë dhe specialist të Këshillit të Arktikut, dhe Këshilli Euro-Arktik i Barencit janë shembuj të tjerë të hulumtimeve të përpjekjeve ndërkombëtare të Arktikut.
Përfitimet territoriale
Asnjë shtet nuk e zotëron Polin e Veriut apo rajonin e Oqeanit të Ngrirë të Veriut e cila e rrethon atë. Gjashtë shtetet të cilat gjenden përreth tij dhe kufizojn Oqeanin e Ngrirë të Veriut—Kanadanë, Danimarkën (me Grenlandën) Islandën, Norvegjin, Rusinë dhe SHBA-të—janë të kufizuar në një zone të veçantë ekonomike (ZVE) 200 milëshe detare (370 km; 230 mi) të bregdetit të tyre. Dy shtetet Arktike(Finlanda dhe Suedia) nuk kan hyrje direkte në Oqeanin e Ngrirë të Veriut. Në miratimin e Kongresit të Kombeve të Bashkuara mbi Ligjin e Detit, një shtet ka dhjetë vite për të bërë përfitime në një raft kontinental e cila shtrihet përtej zonës 200 milëshe detare. Për shkak të kësaj Norvegjia (e cial miratoi kuvendin më 1996), Rusia (miratoi më 1997), Kanadaja (miratoi më 2003) dhe Danimarka (miratoi më 2004) nisën projekte për të krijuar fitime ku disa sektore të shtratit të detit të Arktikut duhet t’i përkasin territoreve të tyre. Më 2 gusht 2007, dy batiskafet ruse, MIR-1 dhe MIR-2, për here të parë në histori zbritën për në shtratin e detit të Arktikut posht Polit Verior dhe vendosën aty një flamur rus e bërë nga një aliazh titaniumi të pa ndryshkshëm. Misioni ka qenë një ekspeditë shkencore, por vendosja e flamurit gjatë Arktika 2007 lindi një trajtesë dhe një shqetësim për një garë të kontrollimit të burimeve të mëdhaja të hidrokarbonit të Arktikut. Ministritë e huaja dhe zyrtarët e tjerë përfaqësues Kanadaja, Danimarka, Norvegjia, Rusia, dhe SHBA-të bënë një takim në Ilulisat, Grenlandë më 28 maj 2008 në Konferencën e Oqeanit të Ngrirë të Veriut dhe shpallën Deklaratën e Ilulisat, duke bllokuar çdo “regjim ndërkombëtar legal gjithpërfshirës të ri të qeverisë Oqeanin e Ngrirë të Veriut,” dhe duke zotuar “zgjidhjen e rregullt të çdo përfitimi të mbivendosur të mundshëm.” Si në 2012, Danimarka po përfiton raftin kontinental në mes të Grenlandës dhe Polit Verior. Federata Ruse po përfiton një brez të kositur të shtratit të detit përgjatë vargut Lomonosov por të mbyllur në sektorin e tij të Arktikut.
Eksplorimi
Që nga viti 1937, pjesa më e madhe e rajonit Arktik aziatik është eksploruar gjerësisht nga stacione Sovjetike dhe Ruse. Në mes të viteve 1937 dhe 1991, 88 ekuipazhe polare themeluan dhe zënë vendbanime shkencore në akujt e rrëshqitshëm dhe janë zhvendosur mijëra kilometra nga rrjedha e akujve.
Ndotja
thumb|Rruga e ndotësve në largësive të mëdha për në Arktik Arktiku është relativisht i pastër, megjithëse janë disa problem të ndotjes të lokalizuara si probleme serioze dhe të vështira ekologjike të cilat paraqesin një rrezik të madh shëndetit të njerëzve të cilët jetojnë rreth këtyre burimeve të ndotjes. Për shkak të rrymave ajrore dhe detare të përhapur në mbarë botën, zona e Arktikut është rajoni i mbeturinave radioaktive për ndotësit e bartjes së distancave të largëta, dhe në disa vende përqëndrimet tejkalojnë nivelet e zonave me dendësi të madhe të popullsisë. Një shembull i këtij është fenomeni i mjegullimit të Arktikut, e cila zakonisht është e shfajsuar nga ndotësit e distancave të largëta. Një shembull tjetër është me bioakumulimin e PBK-ës (bifenyleve të polikloruara) në jetën e egër dhe njerëzit e Arktikut.
Kazaja e Vlorës
ishte një njësi administrative brenda Sanxhakut të Vlorës që funksionoi gjatë Perandorisë Osmane deri në 1912, me shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë.
Shtëpia e Kaliopi Haxhistasa
Shtëpia e Kaliopi Haxhistasa është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Sanxhaku i Vlorës
Sanxhaku i Beratit  'Sanxhaku i Beratit d id=fMk5AAAAcAAJ&pg=PA145&dq=in+berat+sanjak+avlona&hl=en&ei=-2hoTsLzCOn14QSIoIXWDA&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CCkQ6AEwAA#v=onepage&q=in%20berat%20sanjak%20avlona&f=false|title=The Biographical Dictionary of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge|author=Society for the Diffusion of Useful Knowledge|publisher=Longman|accessdate=12 shtator 2011|year=1842|page=145|oclc=499852560|quote=Ibrahim, an old infirm man, resided at Berat, and he is generally called pasha of Berat, but this is not correct, there being no sanjak of that name in Turkey}} ) ishte një nga sanxhaqet e Perandorisë Osmane me qendër qytetin e Beratit në Shqipëri. Sanxhaku u themelua në 1466, pas ndërtimit të Kalasë së Elbasanit, në një territor që i përkiste një sanxhaku të mëparshëm osman, Sanxhakut të Shqipërisë.
Territore
Territori i Sanxhakut të Vlorës shtrihej mes Shkumbinit në veri dhe Vargut detar në jug.
Në fillim ky sanxhak kishte dy kaza: kazanë e Beratit dhe kazanë e Vlorës. Para themelimit të Sanxhakut të Delvinës në mes të shekullit të 16-të, Sanxhakut të Vlorës i përkisnin kazaja e Delvinës, kazaja e Gjirokastrës, kazaja e Myzeqesë dhe kazaja e Labërisë.
Sanxhaku i Vlorës funksionoi gjatë Perandorisë Osmane deri në 1912, me shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë, kur ishte i përbërë nga kazatë e mëposhtme:
Histori
Vlora u pushtuar nga osmanët në qershor të 1417. Në 1431, në fushat e Ultësirës Perëndimore të Shqipërisë u krijua Sanxhaku i Shqipërisë. Në fund të shekullit XV-të, në mënyrë që të stimulonin tregëtinë, osmanllinjtë vendosën një komunitet të vogël hebrenjsh sefarditë në Shqipëri.
Gedik Ahmed Pasha ishte sanxhakbeu i Sanxhakut të Vlorës në 1479. Bali Beu, i biri i Jahja Pashës, u bë sanxhakbej në 1506.
Mehmed Beg Isaković, biri i Isa-Beg Isaković-it, u emërua sanxhakbej i Vlorës në janar të vitit 1516. Myzafer Pasha ishte sanxhakbeu i Vlorës para të bëhej guvernatori i Qipros në 1570, pasi Qipro u pushtua nga Perandoria Osmane. Mustafa Pasha (Bin Abdullah), i cili kishte qenë sanxhakbej i Bosnjës dhe Moresë, u bë sanxhakbej i Vlorës në fund të shekullit të 16-të dhe në fillim të shekullit të 17-të. Vlora u pushtua nga Venedikasit në 1690, por ajo ra prapë nën osmanët në vitin 1691. Në 1691, qendra e sanxhakut u vendos në Berat dhe sanxhaku gradualisht filloi të quhet Sanxhaku i Beratit. Sari Ahmed Pasha u emërua sanxhakbej i Vlorës në fund të vitit 1712 dhe në 1714 ai u transferua në pozicionin e bejlerbeut të Rumelisë. Në mes të shekullit të 18-të sanxhakbe i Sanxhakut të Vlorës u bë Ahmet Kurt Pasha nga familja Muzaka. Ahmet Kurt Pasha më vonë u emërua derbendci aga (kujdestari i qafave të maleve) pozitë të cilën ai e mbajti deri kur sulltani e zëvendësoi me të nipin e Ahmet Kurt Pashës, Ali pashë tepelenën.
Në 1809, sanxhakbeu i Vlorës ishte Ibrahim Pasha.
Sipas Eqrem Vlorës anëtarët e familjes së tij ishin de facto (jo de jure) sanxhakbejtë e Sanxhakut të Vlorës në periudhën 1481-1828. Në 1834 Mahmud Hamdi Pasha u emërua të qeverisë Sanxhakun e Delvinë s, Sanxhakun e Janinës dhe atë të Vlorës..
Francesco Rosi
Francesco Rosi (Montecalvario, Napoli, 15 nëntor 1922-Romë, 10 janar 2015) ka qenë një regjisor i njohur filmi italian, ndër kryesorët e brezit aktiv në vitet 60-70 që ktheu në film dukuritë sociale të Italisë së pas-Luftës së Dytë Botërore.
I quajtur "investigues kinematografik", Rosi ka fituar të gjitha çmimet më të rëndësishme kinematografike me filmat e tij, të cilat kanë të gjitha subjekte realiste. Në filmat e tij, Rosi përshkroi lëvizjet kaçake irredentiste kundër pushtetit qëndror në Siçilinë e pasluftës me Salvatore Giuliano (1962); korrupsionin e pamëshirshëm gjatë spekulimeve ndërtimore në Napoli me Le mani sulla città ("Duart mbi qytet", 1963); krimin politiko-ekonomik ndërkombëtar me Il Caso Mattei ("Çështja Matei", 1972); mafian siçiliano-amerikane me Lucky Luciano (1973); lidhjet e politikës me krimin në Siçili me I cadaveri eccellenti (Kufomat e nderuara, 1976), dhe prapambetjen e jugut me Cristo si è fermato a Eboli (Krishti u ndal në Eboli, 1979, mbështetur në librin e Carlo Levit).
Xhamia Babri
Xhamia gjendej mbi një kodër të njohur si Ramkot ("fortesa e Ramas"). Sipas hinduve, mogulët shkatërruan një strukturë që shënonte vendin e lindjes së (Ram Janmabhoomi) për të ndërtuar xhaminë, një konsideratë e kundërshtuar nga myslimanët. Debati dhe mosmarrveshja politike, historike dhe shoqëroro fetare mbi historinë e sitit dhe nënse ishte shkatërruar ose modifikuar një tempull i mëparshëm për të ndërtuar atë, është bërë i njohur si Mosmarrveshja e Ayodhyas. Duke nisur nga shekulli i XIX, kishte mjaft konflikte dhe kontestime midis hinduve dhe myslimanëve mbi xhaminë. Më 6 dhjetor 1992, Xhamia Babri u shkatërrua nga grupet ekstremiste hindu duke shkaktuar revolta në të gjithë Indinë, që çoi në rreth 2,000 të vdekur.
Etimologjia
Emri "Xhamia Babri" rrjedh nga emri i perandorit mogul Babur, që thuhet se urdhëroi ndërtimin e saj. Përpara viteve 1940, ajo quhej Masjid-i-Janmasthan ("xhamia e vendit të lindjes"), duke përfshirë dokumentet zyrtare si regjistrat e të ardhurave.
Arkitektura
Sunduesit e Sulltanatit të Delhit dhe pasuesit e tyre, Mogulët, ishin përkrahës të mëdhenj të artit dhe arkitekturës, duke ndërtuar shumë varre, xhami dhe medrese të rafinuara. Këto kanë një stil dallues që përmban ndikime nga arkitektura e vonë e Dinastisë Tughlaq. Xhamitë përgjatë gjithë Indisë u ndërtuan në stile të ndryshme; stilet më elegante u zhvilluan në zonat ku traditat e artit vendas ishin të forta dhe artizanët vendorë ishin tepër të zotë. Kështu stilet rajonale ose provinciale të xhamive u zhvilluan nga stilet e tempujve ose banesave vendore, që ishin të kushtëzuara nga ana tjetër nga klima, terreni, materialet, duke krijuar në këtë mënyrë ndryshime të mëdha midis xhamive të Bengalit, Kashmirit dhe Guxharatit. Xhamia Babri ndoqi stilin arkitekturor të Sulltanatit të Jaunpurit. E parë nga krahu perëndimor, ajo ngjante me Xhaminë Atala në Jaunpur. Arkitektura e xhamisë është një imitim i xhamive të Sulltanatit të Delhit. Ato ishtin xhami të një stili të veçantë, të ruajtur kryesisht në arkitekturë, i zhvilluar pas Sulltanatit të Delhit e vendosur në rrethinën jugore të qytetit të fortifikuar të Gaurit dhe Xhamia Jamali Kamili e ndërtuar nga Sher Shah Suri. Ky stil ishte pararendësi i stilit Indo-Islam të adoptuar nga Akbari.
Sistemi akustik dhe freskues
"Një pëshpërimë nga mihrabi i Xhamisë Babri mund të dëgjohet qartësisht në skajin tjetër, 60 m larg përgjatë gjatësisë dhe gjerësisë së oborrit qendror" sipas Graham Pickford, arkitektit të Lord William Bentinck (1828–33). Akustika e xhamisë u përmend nga ai në librin e tij Historic Structures of Oudhe ku ai thotë se "për një ndërtesë të shekullit të XVI shpërndarja dhe projektimi i zërit nga pulpiti është mjaft i përparuar, shpërndarja unike e tingullit në këtë strukturë do ta mahnisë vizitorin". Arkitektët modernë ia kanë atribuar këtë veçori intriguese akustike një tërheqjeje të madhe në murin e mihrabit dhe mjaft tërheqjeve në muret rrethues që funksiononin si rezonatorë; Ky dizajn ndihmonte çdokënd të dëgjonte folësin në mihrab. Guri ranor i përdorur në ndërtimin e Xhamisë Babri kishte gjithashtu cilësi rezonuese që kontribuan në akustikën unike. Stili Tughluquid i Xhamisë Babri integronte komponente dizajni dhe teknika të tjera, si sistemi i freskimit të ajrit i paraqitur në elementet arkitekturore islame si harqet, kupolat dhe kubetë. Në Xhaminë Babri një sistem pasiv i kontrollit të mjedisit përfshinte tavanet e larta, kubetë dhe gjashtë dritare të mëdha me grila. Sistemi ndihmonte në mbajtjen e brendësisë të freskët duke lejuar ajrimin natyror ashtu dhe dritën e diellit.
Përpjekjet e viteve 1880 për ndërtimin e tempullit
Në vitin 1853, një grup i armatosur asketikësh hindu që i përkisnin Nirmohi Akharas zaptuan sitin dhe pretenduan pronësinë e strukturës. Në dy vitet në vazhdim shpërtheu dhuna periodike dhe administrata civile ndërmori dy hapa, duke refuzuar lejen për të ndërtuar një tempull ose për ta përdorur si vend adhurimi. Në vitin 1855, pas një përplasjeje hindu - myslimane, u ndërtua një rrethim me kangjella për të shmangur grindje të mëtejshme. Rrethimi me kangjella e ndante rrethimin e xhamisë në dy oborre; myslimanët luteshin në oborrin e brendshëm të xhamisë, ndërsa hindutë adhuronin mbi një platformë të ngritur, të njohur si "Ram Chabutara", në oborrin e jashtëm. Në vitin 1883, hindutë nisën një përpjekje për të ndërtuar një tempull mbi platformën. Pas protestave myslimane, komisioneri përfaqësues e ndaloi ndërtimin e ndonjë tempulli më 19 janar 1885. Më 27 janar 1885, Raghubar Dasi, mahanti (prifti) hindu i Ram Chabutaras bëri një padi civile në nën-gjykatën e Faizabadit. Në përgjigje, mutawalli (shoqëria myslimane) e xhamisë argumentoi se e gjithë toka i përkiste xhamisë. Më 24 dhjetor 1885, gjykatësi Pandit Hari Kishan Singh e pushoi padinë. Më 18 mars 1886, gjykatësi i distriktit F. E. A. Chamier gjithashtu e rrëzoi apelimin e vendimit të gjykatës më të ulët. Ai binte dakord se xhamia ishte ndërtuar në tokën e konsideruar të shenjtë nga hindutë, por urdhëroi mbajtjen e status quo-së, pasi ishte "shumë vonë tani të rregullohej problemi". Një apel pasues në komisionerin gjyqësor W. Young gjithashtu u rrëzua më 1 nëntor 1886. Më 27 mars 1934, në Ayodhya ndodhi një përleshje midis hinduve dhe myslimanëve, e nxitur nga vrasja e lopëve në fshatin e afërt të Shahjahanpurit. Muret rrethues të xhamisë dhe një nga kubetë e saj u dëmtuan gjatë përleshjeve. Këto dëmtime u rikonstruktuan nga qeverisja koloniale britanike.
Mosmarrveshja shiito–synite
Në vitin 1936, qeverisja britanike nxori aktin U.P. Muslim Waqf Act për administrimin më të mirë të pronave vakëfe në shtet. Në përputhje me këtë akt, Xhamia Babri dhe varrezat e saj të afërta (Ganj-e-Saheedan Qabristan) u regjistruan si Waqf no. 26 Faizabad me U.P. Sunni Central Board of Waqfs. Shiitët e kontestuan pronësinë Synite të xhamisë, duke pretenduar se siti u përkiste atyre pasi Mir Baqi ishte shiit. Komisioneri i vakëfeve nisi një hetim të mosmarrveshjes. Hetimi doli në konkluzionin se xhamia u përkiste synitëve, pasi ishte porositur nga Baburi, që ishte një synit. Raporti përfundimtar u publikua në një gazetë zyrtare në datën 26 shkurt 1944. Në vitin 1945, Shia Central Board e ankimoi këtë vendim në gjykatë. Më 23 mars 1946, gjykatësi S. A. Ahsan vendosi në favor të Sunni Central Board of Waqfs.