cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herakliusi
Trashëgimia
Duke parë prapa në mbretërimin e Herakliut, studiuesit e kanë vlerësuar atë me shumë arritje. Ai e zgjeroi perandorinë dhe riorganizimi i tij i qeverisë dhe ushtrisë ishin suksese të mëdha. Përpjekjet e tij për harmoni fetare dështuan, por ai arriti të kthente Kryqin e Vërtetë, një nga reliktet më të shenjta të krishtera, në Jeruzalem.
Arritjet
Megjithëse fitimet territoriale të prodhuara nga disfata e tij nga persianët u humbën për përparimin e myslimanëve, Herakliu ende renditet në mesin e Perandorëve të mëdhenj Romakë. Reformat e tij në qeveri ulën korrupsionin që kishte zënë vend në mbretërinë e Fokasit dhe ai riorganizoi ushtrinë me shumë sukses. Në fund të fundit, ushtria e reformuar perandorake ndaloi myslimanët në Azinë e Vogël dhe e mbajti Kartagjenën për 60 vjet të tjera, duke kursyer një bërthamë nga e cila mund të rindërtohej fuqia e perandorisë.
Rimëkëmbja e zonave lindore të Perandorisë Romake nga persianët ngriti edhe një herë problemin e unitetit fetar duke u përqëndruar në të kuptuarit e natyrës së vërtetë të Krishtit. Shumica e banorëve të këtyre krahinave ishin monofizitë që refuzuan Këshillin e Kalkedonit. Herakliu u përpoq të promovonte një doktrinë kompromisi të quajtur Monotelitizëm, por kjo filozofi u refuzua si heretike nga të dy palët e mosmarrëveshjes. Për këtë arsye, Herakliu u konsiderua si një sundimtar heretik dhe i keq nga disa shkrimtarë të mëvonshëm fetarë. Pasi provincat monofizite u humbën përfundimisht nga myslimanët, monoteletizmi më tepër humbi arsyen e ekzistencës së tij dhe u braktis përfundimisht.
Një nga trashëgimitë më të rëndësishme të Herakliut ishte ndryshimi i gjuhës zyrtare të Perandorisë nga latinishtja në greke në vitin 610. Kroatët dhe serbët e Dalmacisë Bizantine filluan marrëdhëniet diplomatike dhe vartësitë me Herakliun. Serbët, të cilët jetuan për pak kohë në Maqedoni, u bënë federatë dhe u pagëzuan me kërkesë të Herakliut (para vitit 626). Me kërkesën e tij, Papa Gjon IV (640–642) dërgoi mësues dhe misionarë të krishterë te Duka Porga dhe kroatët e tij, të cilët praktikonin paganizmin sllav. Ai gjithashtu krijoi zyrën e sakellarios, një kontrollues i thesarit.
Deri në shekullin e 20-të ai ishte kredituar me krijimin e sistemit tematik por bursat moderne tani tregojnë më shumë për vitet 660, nën Konstansin II. Edward Gibbon, në Historia e Rënies dhe Rënia së Perandorisë Romake, shkroi:
Rikuperimi i Kryqit të Vërtetë
Herakli u kujtua për një kohë të gjatë në mënyrë të favorshme nga kisha perëndimore për rimëkëmbjen e tij me reputacion të Kryqit të Vërtetë nga persianët. Ndërsa Herakliu iu afrua kryeqytetit persian gjatë fazave të fundit të luftës, Khosrow iku nga rezidenca e tij e preferuar, Dastagird afër Bagdadit, pa ofruar rezistencë. Ndërkohë, disa nga të mëdhenjtë persianë liruan djalin e madh të Khosrow-it, Kavad II, i cili ishte burgosur nga i ati, dhe e shpallën mbret natën e 23-24 shkurt 628. Sidoqoftë, Kavad ishte i sëmurë për vdekje dhe ishte në ankth që Herakliu të mbronte djalin e tij të mitur Ardeshirin. Pra, si një gjest i vullnetit të mirë, ai dërgoi Kryqin e Vërtetë me një negociator në vitin 628.
Pas një turneu në Perandori, Herakliu e ktheu kryqin në Jeruzalem më 21 Mars, 629 ose 630. Për të krishterët e Evropës Mesjetare Perëndimore, Herakliu ishte "kryqtari i parë". Ikonografia e perandorit u shfaq në shenjtëroren në Mont Saint-Michel (rreth vitit 1060), dhe më pas u bë e njohur, veçanërisht në Francë, Gadishullin Italian dhe Perandorinë e Shenjtë Romake. Historia u përfshi në Legjendën e Artë, përmbledhjen e famshme të hagiografisë në shekullin e 13-të dhe ai ndonjëherë shfaqet në art, si në seksionin Historia e Kryqit të Vërtetë të afreskeve të pikturuara nga Piero della Francesca në Arezzo, dhe një sekuencë e ngjashme në një altarpiç i vogël nga Adam Elsheimer (Städel, Frankfurt). Të dyja këto shfaqin skena të Herakliut dhe nënës së Kostandinit I, Shën Helena, tradicionalisht përgjegjëse për gërmimin e kryqit. Skena e treguar zakonisht është Herakliu që mbart kryqin; sipas Legjendës së Artë, ai këmbënguli ta bënte këtë kur hyri në Jeruzalem, kundër këshillës së Patriarkut. Në fillim, kur ai ishte në kalë (treguar më lart), barra ishte shumë e rëndë, por pasi ai zbriti dhe hoqi kurorën e tij, ajo u bë për mrekulli e lehtë, dhe porta e qytetit me hekura u hap me dëshirën e saj.
Tradita lokale sugjeron që Kolosi i Vjetër Antik i Barletës përshkruan Heraklin.
Disa studiues nuk pajtohen me këtë rrëfim, profesor Konstandin Zuckerman duke arritur deri aty sa të sugjerojë se Kryqi i Vërtetë ishte humbur në të vërtetë, dhe se druri që përmbahej në shenjtëroren e vulosur ende të vulosur, të sjellë në Jeruzalem nga Herakliu në vitin 629 ishte i rremë. Në analizën e tij, mashtrimi u krijua për t'i shërbyer qëllimeve politike të Herakliut dhe ish armikut të tij, gjeneralit persian Shahrbaraz.
Pikëpamja islame e Herakliut
djathtas|parapamje|300x300px| Letër e pretenduar dërguar nga Muhamedi për Herakliun, perandorin e Bizantit; riprodhimi i marrë nga Majid Ali Khan, Muhammad The Final Messenger Islamic Book Service, New Delhi (1998). Në Suren 30, Kur'ani u referohet luftërave Romako-Sasaneze si vijon:"30: 2 Romakët janë mundur 3 Në tokën më të afërt. Por ata, pas humbjes së tyre, do të kapërcejnë. 4 në disa vjet."Në historitë islame dhe arabe Herakliu është i vetmi Perandor Romak që diskutohet gjatë. Për shkak të rolit të tij si Perandori Romak në kohën kur u shfaq Islami, ai u kujtua në letërsinë arabe, të tilla si hadithi islamik dhe sira.
Suahilisht Utendi wa Tambuka, një poezi epike e kompozuar në vitin 1728 në ishullin Pate (pranë bregut të Kenisë së sotme) dhe që përshkruan luftërat midis myslimanëve dhe bizantinëve nga këndvështrimi i të parës, njihet gjithashtu si Kyuo kya Hereḳali (" Libri i Herakliut "). Në atë vepër, Herakliu paraqitet duke refuzuar kërkesën e Profetit për të hequr dorë nga besimi i tij në krishterim; prandaj ai është i mundur nga forcat myslimane.
Në traditën myslimane ai shihet si një sundimtar i drejtë i devotshmërisë së madhe, i cili kishte kontakte të drejtpërdrejta me forcat islamike në zhvillim. Studiuesi i shekullit të 14-të, Ibn Kathir (vd. 1373) shkoi edhe më tej, duke deklaruar se "Herakliu ishte një nga njerëzit më të mençur dhe ndër mbretërit më të vendosur, të zgjuar, të thellë dhe me mendime. Ai drejtoi Romakët me një udhëheqje dhe shkëlqim të madh." Historianë të tillë si Nadia Maria El-Cheikh dhe Lawrence Conrad vërejnë se historitë islamike shkojnë deri atje sa pretendojnë se Herakliu e njohu islamin si besimin e vërtetë dhe Muhamedin si profetin e tij, duke krahasuar islamin me krishterimin.
Historianët islamikë shpesh citojnë një letër që ata pretendojnë se Herakliu i shkroi Muhamedit: "Unë kam marrë letrën tuaj me ambasadorin tuaj dhe unë dëshmoj se ju jeni i dërguari i Zotit që gjendet në Dhjatën tonë të Re. Jezusi, bir i Marisë, të njoftoi ty." Sipas burimeve myslimane të raportuara nga El-Cheikh, ai u përpoq të konvertonte klasën sunduese të Perandorisë, por ata rezistuan aq fort sa ai e ktheu kursin e tij dhe pretendoi se ai po provonte vetëm besimin e tyre në krishterim. El-Cheikh vëren se këto tregime për Heraklin shtojnë "pak për njohuritë tona historike" për perandorin; përkundrazi, ato janë një pjesë e rëndësishme e " kerigmës islamike", duke u përpjekur të legjitimojnë statusin e Muhamedit si profet.
Shumica e historianëve studiues i shohin traditat e tilla si "thellësisht kerigmatike" dhe se ekzistojnë "vështirësi të mëdha" në përdorimin e këtyre burimeve për historinë aktuale. Për më tepër, ata argumentojnë se çdo lajmëtar i dërguar nga Muhamedi te Herakliu nuk do të kishte marrë një audiencë apo njohje perandorake. Sipas Kaegit, nuk ka asnjë provë jashtë burimeve islamike për të sugjeruar që Herakliu ka dëgjuar ndonjëherë për islamin, dhe është e mundur që ai dhe këshilltarët e tij në të vërtetë i kanë parë myslimanët si ndonjë sekt të veçantë të hebrenjve.
Familja
djathtas|parapamje| Solid që tregon Heraklin (mes, me mjekër të madhe) në mbretërimin e tij të mëvonshëm, të shoqëruar nga djemtë e tij Herakli Konstandin dhe Heraklonas majtas|parapamje| Një vizatim i hershëm i shekullit të 7-të i Jobit dhe familjes së tij, i paraqitur me gjasë si Herakliu (majtas), gruaja e tij e dytë Martina, motra e tij Epifania dhe vajza e tij Eudoxia, në një dorëshkrim biblik të shekullit V. Herakliu ishte martuar dy herë: së pari me Fabia Eudokian, një vajzë e Rogatus dhe më pas me mbesën e tij Martina. Ai kishte dy fëmijë me Fabia ( Eudoxia Epiphania dhe Perandori Konstandin III ) dhe të paktën nëntë me Martina, shumica e të cilëve ishin fëmijë të sëmurë.[A 4] Nga fëmijët e Martinës të paktën dy ishin me aftësi të kufizuara, gjë që u pa si ndëshkim për paligjshmërinë e martesës: Fabius (Flavius) kishte një qafë të paralizuar dhe Theodosios ishte një memec shurdhër. Ky i fundit u martua me Nike, vajza e gjeneralit Persian Shahrbaraz, ose vajza e Niketas, kushëririt të Herakliut.
Dy nga fëmijët e Herakliut do të bëhen perandor: Herakli Konstandini (Konstandini III), djali i tij nga Eudokia, për katër muaj në vitin 641, dhe djali i Martinës Konstandin Herakli (Heraklonas), në 638–641.
Herakli kishte të paktën një djalë jashtëmartesor, Gjon Athalarichos, i cili komplotoi kundër Herakliut me kushëririn e tij, magjistarin Theodorus dhe fisnikun armen David Saharuni.[A 5] Kur Herakliu zbuloi komplotin, ai i kishte prerë hunden dhe duart Athalarichos dhe ai u internua në Prinkipo, një nga Ishujt e Princave. Theodorus kishte të njëjtin trajtim por u dërgua në Gaudomelete (ndoshta ishulli Gozo i sotëm) me udhëzime shtesë për të prerë njërën këmbë.
Gjatë viteve të fundit të jetës së Herakliut, u bë e qartë se po zhvillohej një luftë midis Herakli Konstandinit dhe Martinës, e cila po përpiqej të poziciononte djalin e saj Heraklonasin për të marrë fronin. Kur Herakliu vdiq, ai shpiku perandorinë si Herakli Konstandinit ashtu edhe Heraklonasit për të sunduar bashkërisht me Martinën si perandoreshë.
Ulërima (vokalization)
Një zhurmë është një lloj vokalizimi i kafshëve i përbërë nga të dyja një frekuencë të ulët themelore (ritëm) dhe frekuencë të ulët formant. Shumë gjitarë kanë aftësinë për të prodhuar ulërima dhe zhuritje të tjera të zhurmshme. Këto përfshijnë macet e mëdha, gorillat, elefantët, disa ripërtypës, arinjtë dhe dreri i kuq.
Aftësia për të ulërirë ka një bazë anatomike, shpesh që përfshin modifikime të kockave të laringut dhe hapësirave të brendshme të zgjeruara për rezonancë akustike me frekuencë të ulët. Ndërsa, kafshët mund të shtrijnë qafat e tyre dhe të ngrenë kokat e tyre për të rritur hapësirën për rezonancë. Megjithëse zakonisht në ajër, disa zhurma lëshohen nën ujë, si në rastin e vulës së portit mashkullor.
Beaugeay
Beaugeay është një komunë në Francë. Beaugeay bën pjesë në departamentin Charente-Maritime të rajonit Poitou-Charentes. Komuna ka një popullsi prej 629 banorë dhe sipërfaqe 14.51 km².
Beaugency
Beaugency është një komunë në Francë. Beaugency bën pjesë në departamentin Loiret të rajonit Centre. Komuna ka një popullsi prej 7738 banorë dhe sipërfaqe 16.45 km².
Margarethe Goeb
Margarethe Goeb (15 prill, 1892 - 23 janar 1962) ishte një matematikane gjermane.
Jeta dhe karriera
Margarethe Goeb lindi në vitin 1892, në Gruben. Margarethe Goeb ndoqi mësimet fillore (Volksschule) në Gruben për pesë vite, pastaj shkollën e mesme të vajzave në Hueneld për tre vite, dhe në fund Seminarin e Mësuesëve Duderstadt. Pas përfundimit të studimeve të saj, ajo punoi si mësuese e shkollës fillore në Geilenkirchen nga viti 1911 deri më 1913. Ndërmjet viteve 1913 dhe 1918, ajo studioi matematikë, fizikë dhe biologji në Universitetin e Münster dhe më pas në Universitetin e Göttingen. Në Göttingen, ajo kaloi provimin matematikore me David Hilbert në vitin 1918. Midis viteve 1918 dhe 1920, Goeb punoi si mësues në Hildesheim.
Vdiq më 23 janar 1962 në Hagen.
Historia e Vojvodinës
Vojvodina është një krahinë autonome që përfshin Serbinë veriore. Përbëhet nga pjesa jugore e Rrafshit Panonian, e vendosur kryesisht në veri nga lumenjtë Danub dhe Sava (pjesë e rajonit Maçva që i përket Vojvodinës ndodhet në jug të Savës).
Sa i përket emrave të tre rajoneve historike dhe gjeografike nga të cilat përbëhet Vojvodina, Syrmia u emërua sipas qytetit të lashtë romak Sirmium, Bačka u emërua sipas qytetit Baç dhe Banat u emërua sipas titullit sundues Ban.
Territori i Vojvodinës së sotme gjatë historisë
Banat, Baçka dhe Syrmia: gjatë historisë, territori i Vojvodinës së sotme (duke përfshirë rajonet e Banatit, Baçkës dhe Syrmias) ka qenë (plotësisht ose pjesërisht) pjesë e:
Historia e hershme
Para pushtimit romak në shekullin I p.e.s., popujt indo-evropianë me origjinë ilire, trake dhe kelte banonin në rajon. Disa nga fiset e rëndësishme që jetonin në territorin e Vojvodinës së sotme ishin: Agatirsët, Dakët (fiset trake), Amantini, Breuci, Panonianët (fiset ilire) dhe Skordiskët (fisi Kelt). Provinca e mëvonshme romake e Panonisë u emërua sipas njërit prej fiseve ilire nga rajoni - Panoniasve.
Romakët
Romakët e pushtuan këtë rajon në shekullin I para Krishtit. Duke kundërshtuar sundimin romak, fiset ilire filluan një kryengritje në vitin 6 pas Krishtit. Udhëheqësit e kësaj kryengritjeje ishin Baton dhe Pines, individët e parë me emër që dihet se janë nga territori i sotëm i Vojvodinës. Rajoni i Banatit ishte pjesë e provincës romake të Dakisë, ndërsa rajoni i Syrmias ishte pjesë e provincës së Panonisë.
Sirmium (sot Sremska Mitrovica ) ishte një qytet i rëndësishëm romak. Ai u zhvillua në kryeqytetin ekonomik të Panonisë Romake dhe më vonë u bë një nga katër kryeqytetet e Perandorisë Romake gjatë Tetrarkisë. Gjashtë perandorë romakë kanë lindur në këtë qytet ose në rrethinat e tij: Decius Traian (249–251), Aurelian (270–275), Probus (276–282), Maximianus Herculius (285–310), Konstanci II (337–361) dhe Gratian (367–383). Këta perandorë ishin kryesisht ilirë të romanizuar nga origjina.
Megjithëse pjesët jugore dhe lindore të Vojvodinës së sotme (Syrmia dhe Banat) ishin pjesë e Perandorisë Romake, pjesët veriperëndimore (Baçka) ishin të banuara dhe të sunduara nga Iazyges, një fis iranian.
Migrimet
Hunët i dëbuan romakët nga Panonia pas vitit 395 pas Krishtit. Sundimi i Hunëve zgjati pak më shumë se gjysmë shekulli, dhe rajoni më pas u bë pjesë e Perandorisë Bizantine. Pjesa më e madhe e Syrmia -s ishte pjesë e provincës bizantine të Panonisë në shekullin e 6-të; kryeqyteti i saj ishte Sirmium. Zona më vonë u pushtua nga Gepidët dhe, për një kohë të shkurtër, Sirmium u bë kryeqyteti i Mbretërisë Gepid. Në 567, Gepidët u mundën nga Avarët që vendosën sundimin e tyre mbi rajonin.
Sllavët
majtas|parapamje|250x250px| Voivodship (dukati) i Salanit, shekulli IX. Sllavët ( Severans, Abodrites, Braničevci, Timoçani dhe Serbët ) u vendosën në territorin e Vojvodinës së sotme në shekujt VI dhe VII pas Krishtit, por xhepat e popullsisë së romanizuar mbetën në zonë. Serbët janë regjistruar në Banatin verior që nga viti 567. Në fillim të shekullit të 9-të, Syrmia ishte për një kohë të shkurtër pjesë e shtetit të Ljudevit Posavskit (Dukati Panonian ose Kroacia Panoniane) dhe pas pushtimit frank të rajonit, Perandoria Bullgare pushtoi pjesën lindore të tij.
Në shekullin e IX, territori i Vojvodinës së sotme u bë pjesë e Perandorisë Bullgare. Salan, një voivod ( duk ) bullgar sundonte territorin e Baçkës dhe kryeqyteti i tij ishte Titel. Një voivod tjetër bullgar, Glad, sundoi në Banat. Pasardhësi i tij ishte Ahtum, një voivod i Banatit, sundimtari i fundit që kundërshtoi krijimin e Mbretërisë së Hungarisë. Ahtum ishte një i krishterë ortodoks.
Në shekullin e 11-të, sundimtar i Syrmias ishte Sermon, një vasal i perandorit bullgar Samuil, i cili sundonte nga Ohri. Predikimi prodhoi monedhat e tij të arta në Sremska Mitrovica e sotme. Pasi Perandoria Bullgare u mund nga Perandoria Bizantine, Predikimi u kap dhe u vra sepse zgjodhi të mos bashkëpunonte me autoritetet e reja.
Mbretëria e Hungarisë dhe serbët mesjetarë
Hungarezët (ose Magjarët ) mbërritën në Rrafshin Panonian gjatë dekadës së fundit të shekullit të 9-të. Sundimi hungarez u vendos në pjesë të territorit të Vojvodinës së sotme, duke filluar nga shekulli i 10-të. Baçka ra nën sundimin hungarez në shekullin e 10-të pasi hungarezët mundën Salanin. Banati ra nën sundimin hungarez në shekullin e 11-të pas disfatës së Ahtum -it, ndërsa Syrmia ra nën sundimin hungarez në shekullin e 12-të pasi Mbretëria e Hungarisë e pushtoi atë nga Bizantinët. Para pushtimit hungarez, në territorin e Syrmia-s ekzistonte një provincë e Perandorisë Bizantine e quajtur Theme Sirmium.
Në shekullin e 13-të, territori i Vojvodinës së sotme u nda në disa qarqe: Baç (Bacsensis) dhe Bodrog (Bodrogiensis), të dyja në rajonin e Baçkës, Syrmia (Sirmiensis) dhe Vukovar (Vukovariensis), të dyja në rajonin e Syrmia dhe Kovin (Covinum) në rajonin e Banatit.
Mbretëria e Syrmisë
Midis viteve 1282 dhe 1316 mbreti serb Stefan Dragutin sundoi Mbretërinë e Syrmia, e cila përbëhej nga pjesët veriperëndimore të Serbisë Qendrore të sotme (përfshirë Maçvën, Braniçevën, Podrinjen, etj.), pjesën jugperëndimore të Vojvodinës së sotme. (pjesa veriore e rajonit të Maçvës), si dhe Usora dhe Soli në Bosnje dhe Hercegovinën e sotme. Kryeqytetet e tij ishin Debrci (midis Beogradit dhe Shabacit ) dhe Beogradi. Në atë kohë, emri Syrmia ishte një emërtim për dy territore: Syrmia e Epërme (Syrmia e sotme) dhe Syrmia e Poshtme ( Maçva e sotme). Mbretëria e Syrmias nën sundimin e Stefan Dragutinit ndodhej në Sirminë e Poshtme. Një tjetër sundimtar vendas, Ugrin Çak, sundonte mbi Sirminë e Epërme, Sllavoninë, Baçkën dhe Banatin, dhe rezidenca e tij ishte në Ilok. Në fillim, Stefan Dragutin ishte një vasal i mbretit hungarez, por pasi pushteti qendror në Mbretërinë e Hungarisë u shemb, të dy, Stefan Dragutin dhe Ugrin Çak u bënë de facto sundimtarë të pavarur. Stefan Dragutin vdiq në 1316 dhe u pasua nga djali i tij, Mbreti Vladislav II, ndërsa Ugrin Čak vdiq në 1311. Vladislav II u mund nga mbreti i Serbisë, Stefan Deçanski, në vitin 1324, dhe pas kësaj, Syrmia e Poshtme u bë objekt mosmarrëveshjesh midis Mbretërisë së Serbisë dhe Mbretërisë së Hungarisë. Pas vdekjes së Ugrin Çakut, Syrmia e Epërme, Baçka jugore dhe Banati jugperëndimor u vunë nën autoritetin e mbretit hungarez.
Despotët serbë
Megjithëse serbët ishin pjesë e popullsisë sllave aborigjene në territorin e Vojvodinës së sotme (veçanërisht në Syrmia), një numër në rritje i serbëve filloi të vendoset që nga shekulli i 14-të e tutje. Despotët serbë Stefan Lazarević dhe Đurađ Branković kishin gjithashtu zotërimet e tyre personale në territorin e Vojvodinës së sotme (dhe pjesën panoniane të Beogradit të sotëm), që përfshinte Zemunin, Slankamenin, Kupinikun, Mitrovicën, Beçejn dhe Veliki Bečkerek. te despoti Stefan Lazarević (i cili ishte një vasal terciar ose një majordomo i Sigismundit) në 1404 nga mbreti hungarez Sigismund. Në 1417, Apatin përmendet gjithashtu ndër pasuritë e tij personale. Më vonë në shekullin e 15-të, despoti serb Đurađ Branković u bë pronari i vetëm më i madh i tokave në Mbretërinë e Hungarisë, duke zotëruar prona deri në largësi në Banat, Transilvani dhe rajonin përreth Debrecen. Për këtë ai mori titullin baron në Mbretërinë e Hungarisë. Megjithatë, pasi marrëdhëniet e Brankoviqit me turqit u zbuluan në vitin 1455 (duke çuar ndër të tjera në humbjen e Huniadit në betejën e Kosovës), pronat e tij u konfiskuan dhe u vendosën nën kujdestarinë e Huniadit (i cili ishte regjent në atë kohë).
Pasi Perandoria Osmane pushtoi Despotatin Serb (në 1459), despotët titullarë të Serbisë morën nga mbretërit hungarez territorin e Gjuragj Brankoviqit të vonë dhe ata kanë vazhduar të kontrollojnë pjesë të territorit të Vojvodinës së sotme deri në pushtimin osman në 1526. Vendbanimi i despotëve ishte Kupinik (sot Kupinovo) në Syrmia, ndërsa vende të tjera të rëndësishme që zotëronin despotët përfshinin Slankamen, Berkasovo, Bečkerek etj. Despotët serbë në Syrmia ishin: Vuk Grgurević (1471–85), Gjorgje Branković (1486–96), Jovan Branković (1496–1502), Ivaniš Berislav (1504–14) dhe Stevan Berislav (1520–1523). Dy despotët e fundit titullarë të Serbisë, Radiç Božić (1527–28) dhe Pavle Bakić (1537) nuk sunduan në territorin e Vojvodinës së sotme, por kishin zotërime në territoret e Rumanisë dhe Hungarisë së sotme. Sipas traditës popullore, Stefan Shtiljanoviq ka qenë edhe despot (jozyrtar) serb (nga viti 1537 deri në vitin 1540). Vendbanimi i tij ishte në qytetin e Moroviqit në Syrmia. Fakti që despotët titullarë të Serbisë kontrollonin territorin e Vojvodinës së sotme, por edhe prania e popullatës së madhe serbe, janë arsyet sepse në shumë shënime dhe harta historike, të cilat janë shkruar dhe vizatuar midis shekujve 15 dhe 18, territori i sotëm. Dita e Vojvodinës u quajt Rascia ( Serbi ) dhe Rascia e Vogël (Serbia e Vogël). Shihni gjithashtu Rascianët.
Perandoria Osmane
Gjatë sundimit osman, shumica e banorëve të territorit të rajonit të sotëm të Vojvodinës ishin serbë. Gjatë asaj kohe, fshatrat ishin të populluar kryesisht me serbë, ndërsa qytetet ishin kryesisht të përziera me popullsi të ndryshme myslimane duke përfshirë serbët e islamizuar. Ejaleti i Temeşvarit (krahinë turke) ekzistonte në Banat pas vitit 1552, ndërsa sanxhaku i Syrmia -s dhe sanxhaku i Szeged-it ekzistonin në Syrmia dhe Baçka. Në vitin 1594 serbët në Banat organizuan një kryengritje kundër sundimit osman. Kjo ishte një nga tre kryengritjet më të mëdha serbe në histori, dhe më e madhja para Kryengritjes së Parë Serbe të udhëhequr nga Karagjorgje.
Toka e Kurorës Hungareze (1860-1918)
Monarkia e Habsburgëve mori nën kontroll territorin e Vojvodinës së sotme, ndër tokat e tjera, me traktatet e Karlovcit (1699) dhe Pozharevcit (1718). Zonat ngjitur me territorin osman (e gjithë Syrmia dhe Baçka lindore) u përfshinë në Kufirin Ushtarak (seksionet e tij sllave, Tisa dhe Danub ), ndërsa Baçka perëndimore u përfshi në Mbretërinë Habsburge të Hungarisë. Banati i Temeswarit u krijua si një provincë e veçantë ushtarake e monarkisë Habsburge në 1718 dhe mbeti nën administrimin ushtarak deri në vitin 1751, kur Maria Tereza prezantoi një administratë civile. Provinca e Banatit u shfuqizua në 1778. Pjesa jugore e Banatit mbeti brenda Kufirit Ushtarak ( Banat Krajina ) derisa u shfuqizua në 1871. Në 1745, Syrmia veriore u përfshi në Mbretërinë e Sllavonisë, një tokë Habsburge, e banuar kryesisht nga serbët dhe kroatët. (Sipas të dhënave të vitit 1790, popullsia e Mbretërisë së Sllavonisë përbëhej nga: serbët (46,8%), kroatët (45,7%), hungarezët (6,8%), etj. ) Pjesët juglindore të Syrmias mbetën brenda Kufirit Ushtarak.
Fundi i sundimit osman ndryshoi në mënyrë dramatike karakterin demografik të territorit të rajonit të sotëm të Vojvodinës, pasi një pjesë e madhe e popullsisë etnike serbe ishte shkatërruar nga lufta. Popullsia myslimane gjithashtu iku nga rajoni dhe disa prej tyre gjetën refugjatë në Bosnjën Osmane. Patriarku serb, Arsenije III Čarnojević, nga frika e hakmarrjes së osmanëve për rebelimin serb, emigroi në dekadën e fundit të shekullit të 17-të në monarkinë Habsburge me rreth 60-70,000 refugjatë serbë, por ata kryesisht u vendosën në territorin e tani Republika e Hungarisë dhe vetëm një pjesë e vogël e tyre u vendosën në Baçkën perëndimore në Vojvodinën e sotme. Megjithatë, për shkak të kësaj ngjarjeje, perandori Habsburg u premtoi lirinë fetare të gjithë serbëve në Monarkinë Habsburge, si dhe të drejtën për të zgjedhur " voivodin " e tyre (guvernatorin ushtarak dhe civil). Pjesa më e madhe e territorit të Vojvodinës së sotme ku jetonin serbët ishte përfshirë në kufirin ushtarak.
Gjatë Luftës së Kurucit (1703–1711) të Francis II Rakoczi, territori i Vojvodinës së sotme ishte një fushë beteje midis rebelëve hungarezë dhe serbëve vendas që luftuan në anën e Perandorit Habsburg. Serbët në Baçka pësuan humbjet më të mëdha. Rebelët hungarezë dogjën fshatrat serbe dhe shumë serbë u dëbuan nga Baçka. Darvas, komandanti kryesor ushtarak i rebelëve hungarezë, të cilët luftuan kundër serbëve në Baçka, shkroi: "Ne dogjëm të gjitha vendet e mëdha të Rascias, në të dy brigjet e lumenjve Danub dhe Tisa ". Gjatë sundimit të Habsburgëve, shumë kolonë joserbë u vendosën gjithashtu në territorin e Vojvodinës së sotme. Ata ishin kryesisht ( katolikë ) gjermanë dhe hungarezë, por edhe ruthenë, sllovakë, rumunë dhe të tjerë. Donauschwaben, ose suabët e Danubit krijuan shumë vendbanime në zonë gjatë mbretërimit të Maria Terezës.
" Shekulli i gjatë i 19-të " (1789-1914) u shënua nga shtimi i shpejtë i popullsisë, prosperiteti, zhvillimi i qëndrueshëm ekonomik, zgjerimi i infrastrukturës së transportit dhe pavarësisht nga lindja e lëvizjeve të ndryshme kombëtare dhe reformuese, gjithashtu me marrëdhënie relativisht paqësore ndëretnike dhe rindërtimi i sistemit arsimor. Ishte një periudhë integrimi në Evropë, si ekonomikisht ashtu edhe shpirtërisht.
Midis shekujve 16 dhe 19, territori i Vojvodinës së sotme ishte qendra kulturore e popullit serb. Qendra të rëndësishme kulturore ishin: Novi Sadi, Sremski Karlovci dhe manastiret e Frushka Gorës. Në gjysmën e parë të shekullit të 19-të, Novi Sadi ishte qyteti më i madh serb; në vitin 1820 ky qytet kishte rreth 20.000 banorë, prej të cilëve dy të tretat ishin serbë. Novi Sadi kishte një kryetar bashkie të zgjedhur në mënyrë alternative gjermane ose serbe. Matica Srpska u zhvendos në atë qytet nga Budapesti në 1864. Gjimnazet serbe të Novi Sadit dhe Sremski Karlovcit konsideroheshin në atë kohë si ndër më të mirat në Mbretërinë Habsburge të Hungarisë. Novi Sadi është përmendur si " Athina serbe" për këtë arsye.
Zhvillimi ekonomik dhe kulturor u ndërpre vetëm nga Revolucionet në 1848-49. Humbjet njerëzore dhe materiale në rajonet e Baçkës dhe Banatit ishin më të mëdhatë në të gjithë Perandorinë Austriake. Gjatë Revolucionit, hungarezët kërkuan të drejta kombëtare dhe autonomi brenda Perandorisë Austriake. Megjithatë, ata nuk njihnin të drejtat kombëtare të kombësive të tjera që jetonin në Mbretërinë e Hungarisë në atë kohë; Sipas të dhënave të vitit 1842, vetëm 38% e banorëve të Mbretërisë së Hungarisë ishin hungarezë, me pjesën tjetër të popullsisë sllavë, rumunë dhe gjermanë.
Qeveria hungareze u përgjigj me përdorimin e forcës: më 12 qershor 1848 filloi një luftë midis serbëve dhe hungarezëve. Austria fillimisht mori anën e Hungarisë, duke kërkuar nga serbët që të "kthehen të jenë të bindur". Serbët u ndihmuan nga vullnetarë nga Serbia. Si pasojë e kësaj lufte, ishte zgjerimi i fraksioneve konservatore. Meqenëse gjykata austriake u kthye kundër hungarezëve në fazën e mëvonshme të revolucionit, qarqet feudale dhe klerikale të Voivodship formuan një aleancë me Austrinë dhe u bënë një mjet i qeverisë vjeneze. Trupat serbe nga Voivodship më pas iu bashkuan ushtrisë Habsburge dhe ndihmuan në shtypjen e revolucionit në Mbretërinë e Hungarisë. Me ndihmën e Rusisë Perandorake, forcat e reaksionit mbytën revolucionin në verën e vitit 1849, duke mposhtur të gjitha lëvizjet kombëtare dhe shoqërore në Monarkinë Habsburge.
Toka e Kurorës Austriake (1849-1860)
Pas humbjes së revolucionit, me një vendim të perandorit austriak, në nëntor 1849, një tokë e veçantë e kurorës austriake e njohur si Voivodship i Serbisë dhe Tamiš Banat u formua si pasardhës politik i Voivodship Serb. Toka e kurorës përbëhej nga pjesët e rajonit të Banatit, Baçkës dhe Syrmias. Një guvernator austriak i ulur në Temeswar sundonte zonën dhe titulli i voivodit (duka) i përkiste vetë perandorit. Titulli i plotë i perandorit ishte " Vojvodi i Madh i Voivodshipit të Serbisë" (gjermanisht: Großwoiwode der Woiwodschaft Serbien ). Edhe pasi kjo tokë e kurorës u shfuqizua, perandori e mbajti këtë titull deri në fund të monarkisë së Habsburgëve në 1918. Dy gjuhët zyrtare të Voivodship u bënë gjermanishtja dhe "ilirishtja" (çfarë do të bëhej serbo-kroate ), por në praktikë ishte kryesisht gjermanishtja.
Voivodshipi ishte etnikisht shumë i përzier, pasi pjesët jugore të Syrmia, Banat dhe Baçka me vendbanime kompakte serbe nuk ishin përfshirë në të, ndërsa Banati lindor, me shumicë rumune, iu shtua. Disa serbë e panë këtë si një taktikë përçaj e sundo nga Vjena për të zbehur serbët në Voivodship dhe për të krijuar një rajon autonom serb vetëm në emër, pikërisht duke lënë jashtë rajonet me përqendrim më serb. Megjithatë, gjuha serbe (ilire) ishte zyrtare në Voivodship dhe serbët morën pjesë në një numër të madh në administratën rajonale. Pas shfuqizimit të Voivodship-it, serbët dhe rumunët protestuan kundër këtij akti, ndërsa hungarezët dhe gjermanët e mbështetën shfuqizimin. Vojvodina mbeti tokë e kurorës austriake deri në vitin 1860, kur perandori Franz Joseph vendosi që ajo të ishte përsëri një tokë e kurorës hungareze.
Në vitin 1860, Voivodshipi i Serbisë dhe Tamiš Banat u shfuqizua dhe pjesa më e madhe e territorit të saj (Banat dhe Bačka) u përfshi në Mbretërinë Habsburge të Hungarisë, megjithëse sundimi i drejtpërdrejtë hungarez filloi vetëm në 1867, kur Mbretëria e Hungarisë fitoi autonominë brenda formoi Austro-Hungarinë. Ndryshe nga Banati dhe Baçka, rajoni i Syrmia-s u inkorporua në 1860 në Mbretërinë e Sllavonisë, një tjetër tokë e veçantë kurore e Habsburgëve. Sidoqoftë, Mbretëria e Sllavonisë u inkorporua shumë në Mbretërinë e Hungarisë në 1868. Deri në vitin 1881, territori i ish-voivodshipit të Serbisë dhe Tamiš Banat u nda administrativisht në pesë qarqe: Bačka-Bodrog (Bács-Bodrog), Syrmia (Szerém), Torontal (Torontál), Tamiš (Temes) dhe Karaš-Severin (Krassó). -Szörény). Qarku Syrmia ishte pjesë e rajonit autonom Kroaci-Sllavoni.
Pas shfuqizimit të Voivodship-it, një politikan serb, Svetozar Miletić, u shfaq në sferën politike. Ai kërkoi të drejta kombëtare për serbët dhe popujt e tjerë johungarezë të Mbretërisë së Hungarisë, por u arrestua dhe u burgos për shkak të kërkesave të tij politike.
Gjatë gjysmës së dytë të shekullit të 19-të fermerët serbë, hungarezë, gjermanë, kroatë dhe sllovakë të rajonit e kthyen atë në rajonin bujqësor më produktiv të Mbretërisë; produktet e saj ushqimore eksportoheshin në të gjithë Evropën.
Jugosllavia
Në fund të Luftës së Parë Botërore, Perandoria Austro-Hungareze u shemb. Më 29 tetor 1918, Syrmia u bë pjesë e shtetit të sapoformuar të sllovenëve, kroatëve dhe serbëve. Më 31 tetor 1918, Republika e Banatit u shpall në Timisoara dhe qeveria e Hungarisë njohu pavarësinë e saj. Kjo republikë ishte jetëshkurtër; pas disa ditësh, trupat serbe hynë në Banat dhe dërrmuan Republikën.
Më 25 nëntor 1918, Kuvendi i serbëve, Bunjevcit dhe sllavëve të tjerë të Vojvodinës në Novi Sad shpalli bashkimin e Vojvodinës ( Banat, Baçka dhe Baranja ) me Mbretërinë e Serbisë (Kuvendi numëronte 757 deputetë, nga të cilët 578 ishin serbë ., 84 Bunjevci, 62 sllovakë, 21 rusë, 6 gjermanë, 3 Šokci, 2 kroatë dhe 1 hungarez ). Shumica e deputetëve të kuvendit ishin serbë dhe sllavë të tjerë vendas, pasi ata kryesisht vinin nga pjesët e banuara me sllavë të Banatit, Baçkës dhe Baranjës, dhe jo nga zonat me popullsi josllave (rumune, gjermane apo hungareze). Asambleja formoi gjithashtu një qeveri provinciale lokale (Administrata Popullore) dhe parlament (Këshilli i Madh Popullor), i cili administroi Banatin, Baçkën dhe Baranjën deri më 11 mars 1919. Një ditë para Kuvendit të serbëve, Bunjevcit dhe sllavëve të tjerë të Banatit, Baçkës dhe Baranjës, më 24 nëntor, Kuvendi i Syrmias shpalli bashkimin e Syrmias me Serbinë. Më 1 dhjetor 1918, Vojvodina u bë pjesë e Mbretërisë së Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve, e cila më vonë u quajt Mbretëria e Jugosllavisë.
Traktati i Versajës i vitit 1919 dhe Traktati i Trianonit i vitit 1920 përcaktuan kufijtë e Mbretërisë me Rumaninë dhe Hungarinë. Vetë Vojvodina u njoh ndërkombëtarisht si pjesë e Mbretërisë së Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve me Traktatin e Saint-Germain më 10 shtator 1919. Sipas këtyre traktateve, rajoni i Banatit ndahej midis Rumanisë, Mbretërisë SCS dhe Hungarisë, ndërsa Baçka dhe Baranja ndaheshin midis Mbretërisë SCS dhe Hungarisë. Këto marrëveshje paqeje do të caktonin pjesën më të madhe të banuar nga hungarezët dhe pjesën më të banuar nga rumunët të Banatit, Baçkës dhe Baranjës përkatësisht Hungarisë dhe Rumanisë. Në vitin 1921, të pakënaqur me vendimin e traktatit të paqes të vitit 1920 për t'ia caktuar këto territore Hungarisë, popullsia sllave e jugut e Baranjës dhe Baçkës veriperëndimore shpallën Republikën jetëshkurtër Baranya-Baja.
Midis 1929 dhe 1941, rajoni njihej si Banovina e Danubit, një provincë e Mbretërisë së Jugosllavisë. Kryeqyteti ishte Novi Sadi. Banovina e Danubit përbëhej nga rajonet Syrmia, Bačka, Banat, Baranja, Šumadija dhe Braničevo. Popullsia e kësaj krahine përbëhej nga: serbët dhe kroatët (56,9%), hungarezët (18,2%), gjermanët (16,3%), e të tjerë.
Lufta e Dytë Botërore
Fuqitë e Boshtit pushtuan rajonin midis 1941 dhe 1944. Baçka dhe Baranja ishin të lidhur me Hungarinë e Horthy-t, ndërsa Syrmia ishte bashkuar me Shtetin e Pavarur të Kroacisë. Një Banovinë më e vogël e Danubit (përfshirë Banatin, Šumadija dhe Braniçevo) ekzistonte si pjesë e Serbisë midis 1941 dhe 1944. Qendra administrative e kësaj krahine më të vogël ishte Smedereva. Vetë Banati ishte një rajon më vete autonom i sunduar nga pakica gjermane. Fuqitë pushtuese kryen krime të shumta kundër popullatës civile, veçanërisht kundër serbëve, hebrenjve dhe romëve; popullsia hebreje e Vojvodinës u vra pothuajse tërësisht ose u dëbua. Gjatë katër viteve të okupimit, rreth 50,000 njerëz në Vojvodinë u vranë, ndërsa më shumë se 280,000 njerëz u internuan, arrestuan, dhunuan ose torturuan. Shumica e tyre ishin civilë dhe nuk ishin anëtarë të lëvizjes së rezistencës. Për shkak të ndjenjave antigjermane të shkaktuara nga krimet e luftës të ushtrisë gjermane në Jugosllavi gjatë luftës, shumica e gjermanëve etnikë u dëbuan nga vendi (përfshirë Vojvodinën) pas përfundimit të luftës.
Periudha e pasluftës
majtas|parapamje|250x250px| Harta e [[Vojvodina|Vojvodinës .]] Rajoni u rivendos politikisht në 1944 (duke përfshirë Syrmia, Banat, Bačka dhe Baranja) dhe u bë një krahinë autonome e Serbisë në 1945. Në vend të emrit të mëparshëm (Danub Banovina), rajoni rifitoi emrin e tij historik të Vojvodinës, ndërsa kryeqyteti i tij mbeti Novi Sad. Kur u përcaktuan kufijtë përfundimtarë të Vojvodinës, Baranja iu caktua Kroacisë, ndërsa pjesa veriore e rajonit të Maçvës iu caktua Vojvodinës.
Nën sundimin e presidentit serb Slobodan Millosheviç, Vojvodina dhe Kosova humbën pjesën më të madhe të autonomisë së tyre në shtator 1990. Pas kësaj, Vojvodina nuk ishte më subjekt i federatës jugosllave, por përsëri vetëm krahina autonome e Serbisë, me autonomi të kufizuar. Shpërthimi i luftërave jugosllave kontribuoi në rritjen e tensioneve etnike, ku shumë refugjatë serbë, romë dhe ashkali, të cilët u dëbuan nga Kroacia, Bosnja dhe Kosova, u zhvendosën në Vojvodinë.
Më 13 maj 2000, Boshko Perosheviç, Presidenti i Këshillit Ekzekutiv Krahinor të Vojvodinës, u vra në Novi Sad nga Milivoje Gutović, një roje sigurie e supozuar me sëmundje mendore në një panair bujqësor Perosheviç që po hapej atë ditë. Meqë Gutoviqi ishte gjoja anëtar i organizatës anti-Millosheviq Otpor!, u bë pretekst për një goditje nga qeveria ndaj organizatës.
Rënia e Millosheviçit në vitin 2000 krijoi një klimë të re për reforma në Vojvodinë, me pakicat etnike të provincës që mbështesin fuqishëm qeverinë e re në Beograd. Pas bisedimeve midis palëve, krahinës iu dha autonomia e shtuar me ligjin omnibus në 2002. Vojvodina miratoi një flamur të ri në 2004.
Peaky Blinders
parapamje|240px|Harry Fowles, një anëtar i bandës që kishte [[mantel me firmë dhe kapelë të sheshtë.]] Peaky Blinders ishin një bandë rruge me qendër në Birmingham, Angli, e cila vepronte nga vitet 1880 deri në vitet 1910. Grupi përbëhej kryesisht nga kriminelë të rinj nga shtresat e ulëta dhe të mesme. Ata merreshin me grabitje, dhunë, racketeering, llogari të paligjshëm dhe kontrollin e lojërave të fatit. Anëtarët mbanin veshje të veçanta që përfshinin zakonisht xhaketa të qepura, mantel me xhaketë, jelek me kopsa, shalle mëndafshi, pantallona me zile, çizme lëkure dhe kapele të sheshta me majë.
Mbizotërimi i Blinders erdhi nga mposhtja e rivalëve, duke përfshirë "Sloggers" ("një term pugilist për dikë që mund të bënte një goditje të rëndë në ring" ), të cilët ata luftuan për territorin në Birmingham dhe rrethet e tij përreth. Ata mbajtën "kontrollin" për gati 20 vjet deri në vitin 1910, kur një bandë më e madhe, Birmingham Boys, e udhëhequr nga Billy Kimber, i pushtoi. Megjithëse ata ishin zhdukur në vitet 1920, emri "Peaky Blinders" u bë zhargon sinonim për çdo bandë rruge në Birmingham.
Në vitin 2013, emri u ripërdor për një seri televizive të BBC-së me titull Peaky Blinders, në të cilin luajnë Cillian Murphy, Paul Anderson, dhe Joe Cole, është një histori krimi për një familje të trilluar kriminale që vepron në Birmingham menjëherë pas Luftës së Parë Botërore.
Etimologjia
Etimologjia popullore e Peaky Blinder është se anëtarët e bandës do të qepin brisqe të disponueshme në majat e kapelave të tyre të sheshta, të cilat më pas mund të përdoren si armë. Megjithatë, ndërsa kompania Gillette prezantoi sistemin e parë të briskut të sigurisë të zëvendësueshme në vitin 1903, në Shtetet e Bashkuara, dhe fabrika e parë që i prodhonte ato në Britaninë e Madhe u hap në vitin 1908, kjo ide e origjinës së emrit konsiderohet të jetë apokrife. Autori britanik John Douglas, nga Birmingham, pretendoi se kapelet ishin përdorur si armë në romanin e tij A Walk Down Summer Lane – anëtarët me brisk të qepura në kapelet e tyre do të goditnin me kokë armiqtë për t'i verbuar ata potencialisht, ose kapelet do t'i verbëronin, të përdoren për të prerë ballin, duke bërë që gjaku të derdhet në sytë e armiqve të tyre, duke i verbuar përkohësisht.
Historia
thumb|Thomas Gilbert, një anëtar i fuqishëm i bandës Vështirësitë ekonomike në Birmingham çuan në një nënkulturë të dhunshme rinore. Të rinjtë e varfër shpesh grabitnin dhe vidhnin xhepat e burrave që ecnin në rrugët e zonave të varfëra të qytetit. Këto përpjekje u ekzekutuan përmes sulmeve, rrahjeve, therjeve me thikë dhe mbytjeve me dorë. Prejaedhja e kësaj nënkulture mund të gjurmohet në vitet 1850, në një kohë kur rrugët e Birmingham ishin të mbushura me strofkat e lojërave të fatit dhe të rinjtë që luanin sporte të ashpra. Kur policia filloi të godiste këto aktivitete për shkak të presionit nga klasat më të larta, të rinjtë u kundërpërgjigjën, duke u bashkuar në ato që u quajtën "bandat e zvarritjes". Këto banda shpesh luftonin me policinë dhe sulmonin anëtarët e publikut që ecnin në rrugë. Gjatë viteve 1890, bandat e rrugëve të të rinjve përbëheshin nga burra dhe djem nga mosha 12 deri në 30 vjeç. Fundi i viteve 1890 pa organizimin e këtyre njerëzve në një hierarki të butë.
Më të dhunshmet nga këto bandat e rrugës rinore u organizuan si një grup i vetëm i njohur si "Peaky Blinders". Ato ka të ngjarë të jenë themeluar në Small Heath, ndoshta nga një njeri i quajtur Thomas Mucklow, siç sugjerohet nga një artikull gazete me titull, "Një zemërim vrastar në Small Heath, kafka e një njeriu të thyer" (shtypur në edicionin e 24 marsit 1890 të The Birmingham Mail). Ky artikull është ndoshta prova më e hershme e Peaky Blinders në shtyp:
"Një sulm i rëndë u krye ndaj një të riu të quajtur George Eastwood. Të jetosh në 3 oborr, 2 shtëpi, Rruga Arthur, Small Heath, të shtunën mbrëma. Duket se Eastwood, i cili ka qenë një abstenues i plotë për disa kohë, thirri midis orës dhjetë dhe njëmbëdhjetë në Shtëpinë Publike Rainbow në Adderly Street dhe u furnizua me një shishe birrë xhenxhefili. Menjëherë pas kësaj erdhën disa burra të njohur si banda "Peaky Blinders", të cilët Eastwood i njihte nga shikimi nga banimi i tyre në të njëjtën lagje me veten e tij."
Pasi disa gangsterë sulmuan një burrë më 1890, ata dërguan një letër në gazeta të ndryshme kombëtare duke e deklaruar veten si anëtarë të këtij grupi specifik. Aktivitetet e tyre të para u rrotulluan kryesisht rreth zënies së tokës së favorshme, veçanërisht komuniteteve të Small Heath dhe Cheapside, Birmingham. Zgjerimi i tyre u vu re nga rivali i tyre i parë i bandës, "Cheapside Sloggers", i cili luftoi kundër tyre në një përpjekje për të kontrolluar tokën. Sloggers e kanë prejardhjen në vitet 1870 dhe ishin të njohur për përleshjet në rrugë në zonat Bordesley dhe Small Heath - lagjet jashtëzakonisht të varfra të Birminghamit.
Peaky Blinders, pasi krijuan territor të kontrolluar në fund të shekullit të 19-të, filluan të zgjerojnë sipërmarrjen e tyre kriminale. Aktivitetet e tyre përfshinin racket mbrojtëse, mashtrim, grabitje tokash, kontrabandë, rrëmbim, grabitje makinash dhe llogaritje të paligjshëm. Historiania Heather Shor e Universitetit të Leeds pohon se Blinders ishin më të përqendruar në luftimet në rrugë, grabitjet dhe shantazhet, në krahasim me krimin më të organizuar.
Grupi ishte i njohur për dhunën e tij, jo vetëm ndaj bandave rivale, por edhe kundër civilëve dhe policëve të pafajshëm. Luftërat e bandave midis bandave rivale shpërthyen shpesh në Birmingham, gjë që çoi në përleshje dhe shkëmbim zjarri. Peaky Blinders gjithashtu sulmuan qëllimisht oficerët e policisë, në atë që u bë e njohur si "karremi i policëve".<ref name="ILuv"/ Polici George Snipe u vra nga banda në 1897, ashtu siç ishte Charles Philip Gunter në vitin 1901. Qindra të tjerë u plagosën dhe disa u larguan nga forca për shkak të dhunës.
Së shpejti, termi "Peaky Blinder" u bë një term i përgjithshëm për kriminelët e rinj të rrugës në Birmingham. Në vitin 1899, një shef policie irlandez i quajtur Charles Haughton Rafter u kontraktua për të zbatuar ligjin lokal në Birmingham. Megjithatë, korrupsioni dhe ryshfeti policor e pakësuan efektivitetin e zbatimit të tij për një kohë.
Anëtarë të shquar
Anëtari më i fuqishëm i Peaky Blinders ishte një njeri i njohur si Kevin Mooney. Emri i tij i vërtetë ishte Thomas Gilbert, por ai e ndryshoi vazhdimisht mbiemrin.
Anëtarë të tjerë të shquar të bandës ishin David Taylor, Earnest Haynes, Harry Fowles, dhe Stephen McNickle. Harry Fowles, i njohur si "Harry me fytyrë bebeje", u arrestua në moshën 19 vjeç për vjedhjen e një biçiklete në tetor 1904. McNickle dhe Haynes u arrestuan gjithashtu në të njëjtën kohë, përkatësisht për vjedhjen e një biçiklete dhe pushtim shtëpie Secili u mbajt për një muaj për krimet e tyre. Të dhënat e policisë së West Midlands i përshkruanin tre të arrestuarit si "të rinj me gojë të ndyrë që ndjekin rrugët në grupe të dehur, duke fyer dhe grabitur kalimtarët". Taylor u arrestua në moshën 13-vjeçare për mbajtjen e një arme zjarri të mbushur.
Gangsteri famëkeq Billy Kimber ishte gjithashtu një ish-Peaky Blinder.
Armë dhe moda
Përveç armëve, Peaky Blinders përdorën një shumëllojshmëri armësh përleshjeje, të tilla si kopset e rripit, çizmet me majë metalike, hekurat e zjarrit, kallamishtet dhe thika. Në rastin e George Eastwood, ai u rrah nga kopset e rripit. Percy Langridge përdori një thikë për të goditur policin Barker në qershor 1900. U përdorën armë zjarri si revolerë Webley, të tilla si në të shtënat dhe vrasjen e një anëtari të bandës Summer Hill nga Peaky Blinder William Lacey në shtator 1905. Anëtarët e bandës shpesh mbanin veshje të qepura, gjë që ishte e pazakontë për bandat e asaj kohe. Pothuajse të gjithë anëtarët mbanin një kapelë të sheshtë dhe një pallto. Peaky Blinders mbanin kostume të përshtatura zakonisht me pantallona me zile dhe xhaketa me kopsa. Anëtarët më të pasur mbanin shalle mëndafshi dhe jakë të ndashme me kopsa metalike të kravatës. Veshja e tyre e veçantë dallohej lehtësisht nga banorët e qytetit, policia dhe anëtarët e bandës rivale. Gratë, të dashurat dhe zonjat e anëtarëve të bandës njiheshin për veshjet luksoze. Perlat, mëndafshët dhe shallet shumëngjyrëshe ishin të zakonshme.
Kazuya Maekawa
(lindur më 22 Mars 1968) është një ish-futbollist japonez.
Peaky Blinders
Rënia
Pas gati një dekade kontrolli politik, ndikimi i tyre në rritje solli vëmendjen e një bande më të madhe, Birmingham Boys. Zgjerimi i Peaky Blinders në pistë garash çoi në reagime të dhunshme nga banda e Birmingham Boys. Familjet Peaky Blinder u distancuan fizikisht nga qendra e Birminghamit në fshat. Me tërheqjen e Blinders nga bota e krimit, banda Sabini u zhvendos në bandën e Birmingham Boys dhe forcoi kontrollin politik mbi Anglinë Qendrore në vitet 1930.
Kazuya Maekawa
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 17 ndeshje.
Peaky Blinders
Rënia
Elementë të tjerë si edukimi, disiplina dhe policimi dhe dënimi më i ashpër kontribuan gjithashtu në uljen e ndikimit të Blinders dhe, në vitet 1920, ata ishin zhdukur. Ndërsa banda specifike e njohur si Peaky Blinders u pakësua, emri i tyre filloi të përdorej si term i përgjithshëm për të përshkruar rininë e dhunshme të rrugës. Aktivitetet e bandës zgjatën nga vitet 1880 deri në vitet 1910.
Në kulturën popullore
Seria televizive dramë i BBC-së ''Peaky Blinders, me aktorë Cillian Murphy, Paul Anderson, Sam Neill, dhe Helen McCrory, u shfaq premierë në shtator 2013. Ai paraqet një histori imagjinare në të cilën Peaky Blinders luftojnë në botën e krimit me Birmingham Boys dhe bandën Sabini, dhe ndjek bandën e bazuar në zonën e Small Heath të Birminghamit të pas Luftës së Parë Botërore. Banda kishte shtëpi të vendosura në dhe rreth Birmingham, duke filluar nga Longbridge në Sutton Coldfield. Shumë nga pamjet e jashtme të shfaqjes janë filmuar në vendndodhje në Black Country Living Museum.
Artiguelouve
Artiguelouve është një komunë në Francë. Artiguelouve bën pjesë në departamentin Pyrénées-Atlantiques të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 1544 banorë dhe sipërfaqe 10.74 km².
Karaganda
Karaganda (Kazakisht: Қарағанды) është qyteti i katërt më i popullarizuar në Kazakistan, pas Almaty, Astana dhe Shymkent. Karaganda ështe vendlindja e heroit Nurken Abdirov. Statuja e Nurken Abdiroivit ndodhet në qendër të qytetit.
Popullsia e Karagandës rra prej 14% prej 1989-1999 pas shpërbëjes së Bashkimit Sovjetik; një herë ishte qyteti i dytë më i madh pas Almaty. Një mijë njerëz kanë emigruar në Gjermani.
Klima
Karaganda ka klimë të lagësht kontinentiale me verë të nxehtë dhe dimër të ftohtë. Reshjet janë mesatarisht të ulëta gjatë gjithë vitit, edhe pse pak më të rënda nga maji deri në korrik. Dëbora është e shpeshtë, edhe pse e lehtë, në dimër. Temperatura më e ulët e regjistruar është -42.9 ° C, e regjistruar në vitin 1938, dhe temperatura më e lartë është 40.2 ° C, e regjistruar në vitin 2002.
Transporti
Aeroporti Sary-Arka ndodhet 24 km në juglindje të qytetit.