cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ushojza pa kërcell
( lat. Carlina acaulis L.) e njohur edhe si: roshetkë, qumështore, është antare e familjes Asteraceae. Emërtimin e ka marrë nga pozicioni karakteristik i lules së saj, e cila qëndron direkt mbi një rozetë gjethesh me gjemba, pa ekzistencën e një kërcelli.
Horizonti
Largësia nga horizonti
ku h (nga fjala angleze "height") është lartësia në metra e syve të vëzhguesit.
Shembull:
Ushojza pa kërcell
Njihet për vajrat e saj të fortë me efekte të ndryshme mjekuese, ndërsa gonxhja e lules, kur është akoma e re, mund të përdoret për gatim në mënyrë të ngjashme me angjinaret.
Dy nënspeciet e njohura të saj janë:
Kokel
Kokel është një fshat në Komunën Kodovjat në Rrethin e Gramshit të Shqipërisë.
Qytetet më të vjetra të Shqipërisë
Zanafilla e qyteteve të Shqipërisë është e lashtë. Disa shekuj para erës së re janë krijuar një sërë qytetesh për shkaqe të ndryshme: strategjike, tregtare, administrative, ekonomike. Disa prej tyre kanë vazhduar deri në ditët tona, disa janë rrënuar përfundimisht, të tjerë kanë lindur të rinj. Qytetet më të vjetra të Shqipërisë janë Berati, Butrinti, Apolonia, Dyrrahu (Durrësi) dhe Orikumi, të themeluar që në shek.VII-VI p.e.r. në tokat ilire. Këto qytete të vendosura në vise zotëruese si dhe pranë rrugëve kryesore të qarkullimit, kishin rol të dyfishtë strategjik dhe ekonomik. Ndërsa, Durrësi vazhdon si qytet i ditëve tona, nga Apolonia e Butrinti kanë mbetur vetëm gërmadhat e tyre.
Kapja e shpejtë
Kapja e shpejtë pas shpinës (sipas mjekut amerikan Henry Heimlich ) është masë e ndihmës së shpejtë kundër rrezikut të ngufatjes së ajërti ose kanaleve transportuese si pasojë e kokrrës. Kjo masë e ndihmës së shpejt është popullarizuar nga skenat e shumta në ekrane.
Kjo masë duhet zbatohet ashtu që ndihmuesi del prapa shpinës së të sulmuarit, e përthekon pjesën e sipërme të përparme të këtij dhe me duar të kryqëzuara mbi mëlçi ushtron një shtypje befasuese. Nëpërmjet stomakut dhe gabzherrit nën ndikimin e shtypjes së ajrit nxitohet kokrra.
Kantoni Lorquin
Kantoni Lorquin (frëngjisht: Canton de Lorquin) është një kanton në departamentin Moselle, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Lorquin. Ka sipërfaqe 210.91km2 dhe popullsi 6870 banorë.
Flamuri i Gjeorgjisë Jugore dhe Ishujve Jugorë Sanduiç
thumb|right|300px|Flamuri i Gjeorgjisë Jugore dhe Ishujve Jugorë Sanduiç
Kantoni Lorquin
Përbërja aktuale
Kantoni Lorquin aktualisht përbëhet nga 18 komuna.
Kapja e shpejtë
Referime
Heimlich-Handgriff Verschlucken Atragantamiento Uduszenie gwałtowne Engasgo Heimlich maneuver
Flamuri i Gjeorgjisë Jugore dhe Ishujve Jugorë Sanduiç
Flamuri i Gjeorgjisë Jugore dhe Ishujve Jugorë Sanduiç u adoptua më 1985, kur Territori u krijua. Më parë ky territor ishte pjesë e Ishujve Falkland dhe e përdorte flamurin e tyre.
Pc Bus
right|250px|thumb| Bus-at në një pllakë amë 32 bit-ëshe
Në arkitekturën e kompjuterëve, një "bus" është një sistem komunikimi që transferon të dhënat mes komponentëve brenda një kompjuteri ose mes kompjuterëve. Kjo përfshin të gjithë pajisjet fizike (tela, fibra optike, etj.) dhe softuerin, përfshirë protokollet e komunikimit.
Buzet e hershme të kompjuterëve ishin tela elektrike paralele me shumë lidhje harduerike, por tani ky term përdoret për çdo organizim fizik që ofron të njëjtin funksion logjik si një busbar elektrik paralel. Buzet moderne të kompjuterëve mund të përdorin lidhje të këtuara si paralele ashtu edhe seri, dhe mund të jenë të lidhura në një topologji ose rrjetë daisi, ose të lidhura me switchë, siç ndodh në rastin e Universal Serial Bus (USB).
Brenda arkitekturave tradicionale të kompjuterëve, CPU dhe kujtesa kryesore zakonisht janë të ngjitur ngushtësisht. Një mikroprocesor zakonisht është një çip i vetëm që ka disa lidhje elektrike në pintë e tij që mund të përdoren për të zgjedhur një "adresë" në kujtesën kryesore dhe një set të pintëve të tjera për të lexuar dhe shkruar të dhënat e ruajtura në atë vendndodhje. Në shumicën e rasteve, CPU dhe kujtesa ndajnë karakteristika sinjalizuese dhe operojnë në sinhroni. Buzi që lidh CPU-në dhe kujtesën është një nga karakteristikat përcaktuese të sistemit, dhe shpesh i referohet thjesht si buz i sistemit.
Është e mundur të lejohet periferikëve të komunikojnë me kujtesën në të njëjtin mënyrë, duke bashkuar adaptojët, ose nëpërmjet karteve zgjeruese, drejtpërdrejt në buz të sistemit. Kjo realizohet zakonisht përmes një lloji të standardizuar të lidhësit elektrik, me disa prej tyre të formojnë buz zgjerimi ose buz vendas. Megjithatë, pasi ndryshimet e performancës midis CPU dhe periferikëve ndryshojnë gjerësisht, zakonisht duhet të gjejë një zgjidhje për të siguruar që periferikët nuk ngadalësojnë performancën e përgjithshme të sistemit. Shumë CPU ofrojnë një set të dytë të pintëve të ngjashme me ato për të komunikuar me kujtesën, por të afta të operojnë me shpejtësi shumë të ndryshme dhe përdorin protokolle të ndryshme (p.sh. UART, SPI, dhe Ethernet). Njëkohësisht, disa përdorin kontrollerë të zgjuar për të vendosur të dhënat drejtpërdrejt në kujtesë, një koncept i njohur si "direct memory access" (DMA). Sistemet moderne shpesh kombinojnë të dy zgjidhjet, në raste të caktuara.
Me rritjen e numrit të periferikëve potencialë, përdorimi i një karte zgjerese për çdo periferik u bë gjithnjë e më i paqëndrueshëm. Kjo ka çuar në prezantimin e sistemeve të buzit të projektuar posaçërisht për të mbështetur disa periferikë. Shembuj të zakonshëm janë portat SATA në kompjuterët modern, që lejojnë lidhjen e shumë disqeve të vështira pa nevojën për një kartë zgjerimi. Megjithatë, këto sisteme me performancë të lartë janë zakonisht shumë të kushtueshme për t'u zbatuar në pajisje të lira, si një miuza. Kjo ka çuar në zhvillimin paralel të një numri të sistemeve të buzit me performancë të ulët për këto zgjidhje, shembulli më i zakonshëm është "Universal Serial Bus" (USB) i standardizuar. Të gjitha këto shembuj mund të quhen buz periferikësh, megjithëse kjo terminologji nuk është universale.
Në sistemet moderne, ndryshimi i performancës midis CPU dhe kujtesës kryesore ka rritur shumë, deri në pikën që kujtesa e shpejtë e madhe ndërtohet drejtpërdrejt në CPU, e njohur si "cache". Në këto sisteme, CPU komunikon përmes buzave me performancë të lartë që operojnë me shpejtësi shumë më të madhe se kujtesa, dhe komunikon me kujtesën duke përdorur protokolle të ngjashme me ato që përdoren vetëm për periferikët në të kaluarën. Këto buzave sistemi përdoren gjithashtu për të komunikuar me shumicën (ose të gjithë) periferikët e tjerë, përmes adaptojëve, që më pas flasin me periferikët dhe kontrollerët e tjerë. Këto sisteme janë arkitekturësish më të ngjashme me kompjuterët me shumë CPU që komunikojnë përmes një busi, dhe jo përmes nj
Akrepi
Akrepat jane kafsha me e shpifur ne bote(edhe me te keqijat edhe me helmueset etj etj). Janë anëtarë të rendit Scorpiones me klasën Arachnida. Njihen rreth 2,000 lloje akrepash që shtrihen në përgjithësi në gjithë globin përveç në Zelandën e Re dhe në Antarktik. Pjesa më veriore e tokë ku jetojnë akrepat është Sheerness në Isle of Sheppey në Mbretërinë e Bashkuar, ku një koloni e vogël e llojit Euscorpius flavicaudis jetojnë që nga vitet 1860. Akrepat njihen edhe me emrin "skorpion" që rrjedh nga greqishtja σκορπιός - skorpios.
Anatomia
ata jane shume te vegjel
Drita ultravioletë
parapamje|250px|A scorpion under a [[Black light|blacklight. Në dritë normale ky akrep duket i zi.]]
Është e njohur se akrepat shkëlqejnë në valë të caktuara të rrezeve ultravioletë për shkak të floureshentëve kimik që kanë në mbështjellësin e tyre. Komponenti floureshent që ndikon në shkëlqimin është beta-Carboline. parapamje|Akrep i Zi, në Palasë, Shqipëri.
Klasifikimi
Klasifikimi është bazuar tek Soleglad & Fet (2003), që zëvendësoi klasifikimin e vjetër të pa botuar nga Stockwell. Disa ndryshime u bënë edhe nga Soleglad në vitin 2005.
Lufta e Vlorës
Lufta e Vlorës më 1920, Lufta Çlirimtare e Vlorës ose Lufta e Njëzetës ishte një seri betejash mes forcave të Italisë dhe patriotëve shqiptarë në zonën e Vlorës për zotërimin e qytetit të Vlorës.
Lufta e Vlorës 1920
parapamje|Bazë italianë Në Baçalla, Dukat në  29  maj  1920, u  mblodhën  rreth  200  burra  të  krahinës  së Vlorës,  për  t’i  dhënë  përgjigje  aneksimit  të  Vlorës nga Italia imperialiste. Ata vendosën t’u përgjigjen edhe fyerjeve të ushtarëve italianë që në 28 nëntor 1919 e lidhën Flamurin Kombëtar në bisht të qenit. Ata donin t’u përgjigjeshin edhe atyre ushtarëve italianë të ndodhur në postë-komandat italiane, në shumicën e fshatrave të Vlorës, që u kërkonin labëve vajzat për të bërë dashuri, e pa pranueshme për mentalitetin e kohës dhe të labit. Ata i jepnin përgjigje edhe konspiracive që u ngritën në Konferencën e Paqes; sipas këtyre konspiratorëve Vlora i jepej Italisë.
Në Vlorë ishin përqëndruar rreth 20.000 trupa, të shpërndarë në këtë mënyrë: Kjo ishte  pak  a  shumë  gjëndja  në  kampin  italian. Përballë këtyre  forcave,  këtyre  gjeneralëve  të  sprovuar,  u  renditën  gjeneralët  pa  dipllomë,  të  fshatrave  të  Vlorës,  por  që  në  zemrat  e  tyre  kishin  dipllomën  e  së  drejtës,  së  mbrojtjes  dhe  të  patriotizmit. Në  Baçardha  u  morën  një  seri  vendimesh  të  rëndësishme. U vendos  t’u  shpallej  luftë  forcave  italiane  në  Vlorë,  dhe  krahina  e  Vlorës  të  bashkohej  me  pjesën  tjetër  të  Shqiprisë. U zgjodh  një  këshill  ushtarak  prej  35  vetësh,  i  cili  emëroi  një  komandant  të  luftës  dhe  zgjodhi  një  shtab  prej  12  vetësh. Komandanti nuk  duhej  të  bënte    pjesë  në  këtë  shtab  i  cili  u  quajt  ”Komiteti  Mbrojtja  Kombëtare”  ose  si  thirrej  në  popull  “Komisjoni”. Vendimet e  “Komitetit”  ishin  të  detyrueshme  për  komandantin. Komandant u  zgjodh   major  Ahmet Islam Canaj. Këshilli zgjodhi  anëtarë  të  “Komitetit” dhe njezeri vendosi qe Kryetar i Komitetit te ishte Osman Haxhiu  dhe antare te Komisionit te ishin 1) Qazim Kokoshi- Vlorë  2) Alem  Mehmeti-Tragjas  3) Beqir Sulo Agalliu-Vlorë  4) Ali  Beqiri- Velçë  5) Murat  Miftari-Tërbaç  6) Hamit Selmani-Dukat  7) Hysni Shehu-Sevaster  8) Myqerem  Hamzarai-Kaninë  9) Sali Bedini-Armen 10)  Qazim Koculi-Kocul 11). Komiteti prej 12 emrash ishte berthama udheheqese e Luftes se Vlores.
Osman Haxhiu — Vlore — djali i Haxhi Muhametit ish Kryetar i komunitetit Myslyman te qytetit dhe nje nga njerzit me me influence te asaj kohe. Mbaruar studimet ne Selanik ne Kolegjin Amerikan atje "Robert College" dhe kthyer ne Atdhe me detyra ne Administrate si fillim Nen-Prefekt i Fierit dhe me pas Prefekt i Vlores. Mbështetës i Ismail Qemalit, dhe një nga njerzit më të pasur  në  Vlorës, që e vuri  pasurin e tij në shërbim të Atdheut. Kryetar i “Komitetit Mbrojtja Kombtare”  dhe udheheqes politik i Luftes se Vlores i zgjedhur Në Baçalla, Dukat në 29 maj  1920, ku u mblodhën rreth 200 burra  të  krahinës së Vlorës, për t’i dhënë përgjigje  aneksimit të Vlorës nga Italia. Pas luftës deputet në Parlamentin e parë Shqiptar. Djali i tij Myhedin Haxhiu, njeri shume i respektuar ne Vlore sherbeu si Kryetarë i  Bashkisë së Vlorës dhe ka hyre ne historine e Holokaustit per shpetimin e shume familjeve hebrenjve ne Vlore gjate pushtimit nazist. Emri i Muhedin Haxhiut permendet edhe te libri i Norman Gershman "BESA" per kete akt human ashtu si dhjetra emra te shquar shqiptare qe kane ndihmuar familjet hebrenje ne Shqiperi nga holokausti.
Qazim Koculi - Kocul — mbaroi shkollën e lartë të marinës në Stamboll, shërbeu tre vjet në marinën turke, mbështeti Ismail Qemalin, në Beun u zgjodh antar i “ Komitetit Mbrojtja  Kombtare“. Me dorheqjen e Ahmet Lepenicës në Kotë u emrua Komandant i Luftës së Vlorës, të cilën e udhhoqi gjatë gjithë luftës deri në fitoren e saj. Pas luftës prefekt në Vlorë, senator në Lushnje, deputet në Parlament, Kryeministër në 1921. Mbështeti fuqishëm Fan Nolin, ministër në qeverrin e tij. U arratis si kundërshta i Zogut, u këthye në qershor 1939, pas 15 vjetësh. Në dhjetor antar i këshillit të lart. Në 25 nëndor 1942 emrohet nga qeveria e Mustafa Krujës komisar i lart në Vlorë. Pas 40 ditësh pushkatohet nga italianët si hakmarje për 1920-tën Myqerem Hamzaraj - Kaninë — anëtari  më  i  ri  në  moshë  i “Komitetit Mbrojtja  Kombëtare”. Në aktin e shpalljes së Pamvarsisë është edhe firma e Zini Hamzaraj-it,  i së njëjtës familje. Senator në Kongresin e  Lushnjes. Antar i shoqëris Bashkimi. Ishte njëri  nga  kryesorët  e  1932   në  “Lëvizjen  e  fshehtë  të  Vlorës”  në  1932. Në vitet  e  luftës  antifashiste  u  angazhua  familjarisht. Vdiq në  1946. Qazim Kokoshi - Vlorë — Delegat  në  Kuvendin  e  Vlorës firmosi  dokumentin e Pamvarsisë. U zgjodh  antar i “Komitetit Mbrojtja Kombtare” Mbështeti Fan Noli  në 1924. Një  nga kryesorët  e  lëvizjes  së  fshehtë  të Vlorës  në  1932. Kryetar Bashkie Në Vlorë, deputet i Vlorës, me bindje social-demokrate. Mbas Çlirimit u burgos dhe vdiq në  burg, në 1948  një  nga  familjet  më  të  persekutuara  të  Vlorës.
Murat Miftari - Tërbaç — nënpunës, i aktivizuar në  te gjitha  lëvizjet  kombëtare. U zgjodh   anëtar i ”Komitetit   të   Mbrojtjes Kombëtare”, një nga  kryesorët  në lëvizjen  e  Vlorës. Familja e  tij gjatë  luftës  antifashiste  ishte  në krye të  Nacional Çlirimtares. Në gjyqet e 1946, si dëshmitar kërkoi maturi dhe mosteprime.
Alem Mehmeti - Tragjas - mori pjesë në të gjitha lëvizjet Kombtare kundër Turqisë. Një nga njerëzit më të afërt të Ismail Qemalit. Komandant i xhandarmërisë (pa rrogë) në qeverinë e përkohshme të 1912. U zgjodh antar i ”Komitetit Mbrojtja Kombëtare”. Vdiq në vitin 1927.
Ali Beqiri - Velçë - mori pjesë  në  lëvizjen  kombtare, edhe  ky  rrezikoj  dënimin  me vdekje  në Stamboll në 1908. I squat dhe  i  shkathët  në  të folur,  këto  cilsi  bë  të  zgjidhet antar  i  Mbrojtja  Kombtare”. Vdiq në  1942.
Shaqo Rushit Grabova -Sevaster nje nga familjet e vlores me konttribut ne levizjen kombetare u zgjodh antar i komisionit ne beun per luften e vlores i internuar ne sicili te italis, mbeshtetes i qeverris se Ismail Bej Vlores kontribues pjesmarres ne ngritjen e flamurit e priti Ismail Qemalin ne lushnje,  antar i levizjes se fshehte te vlores i katerti ne list per vrasjen Esad pash Toptanit ne paris  pjesmarres ne kryengritjen e fierit i denuar me vdekje nga mbreti zog i amnistuar me pas i denuar mbas clirimit
Beqir Sulo Agalliu - Vlorë - një nga  familjet  e  Vlorës  me  kontribut  në  lëvizjen kombtare  U zgjoth  antar  I  “Komitetit  Mbrojtja  Kombtare”. Përkrahës i  Nolit  në  1924.Antar  i  lëvizjes  së  fshehtë  të  Vlorës. U internua  nga gjermanët dhe vdiq në Mathausen. Hysni Shehu - Sevaster - një nga  njerzit  më  me autoritet  të  krahinës  së  Kudhsit, të  cilën e përfaqsoi denjësisht  në  Luftën  e  Vlorës si  antar  i  “Komitetit  Mbrojtja Kombtare”. Pasardhësit e  tij u vran  dhe  u  burgosën pas “çlirimit”
Hamit Selmani - Dukat - u zgjodh  anëtar  i  Komitetit Mbrojtja  Kombëtare  në  moshën 76 vjeç. I hipte  kalit  dhe  gjëndej  në  Baçardha,  në  Beun, në  mal  të  Shashicës  e  kudo  ishin  shokët. Vdiq në  vitin 1923.
Sali Bedini - Armen - dy herë mori  pjesë  në  aktivitetet kombtare,  në  shpalljen  e Pamvarsisë  dhe  në  Luftën  e  Vlorës,  në Baçardha u zgjoth antar i Komitetit Mbrojtja Kombtare. Vdiq në  1925.
Azbi Cano - Mavrovë - Kur Ahmet Lepenica dha dorëheqjen në Kotë, u zëvendësua  nga  Qazim  Koculi  si  komandant  i përgjithshëm  i  luftës,  sipas vendimeve  të  Baçardhas, nuk  ishte  më  antarë  i  Komitetit. Në vend  të  tij  në  Kotë,  Azbi  Cano
Skema e luftës së Vlorës
parapamje|Lufta e Vlorës KOMISIONI Osman Haxhiu  - Vlorë Kryetar I Komisionit dhe Kryetar i Komitetit te Mbrojtjes Kombetare qe udhehoqi Luften e Vlores Qazim Kokoshi - Vlorë            Murat  Miftari - Tërbaç Alem Mehmeti - Tragjas          Hamit  Selmani - Dukat Hysni Shehu - Sevaster          Azbi Çano - Mavrovë Beqir Sulo Agalliu - Vlorë       Myqerem Hamzarai - Kaninë Qazim Koculi -  Kocul           Sali   Bedini - Armen Ali Beqiri - Velçë
Komandant i Përgjithshëm i Luftës Ahmet Islam Canaj - (dha dorheqjen pas 6 ditëve Qazim Koculi. Pesë Çetat e mëdha dhe Komandantët e fshatrave (Komandantët e vrarë u  zëvendësuan menjëherë),
1) Çeta-Shullërit Komandant Kalo Telhai (dha dorëheqjen pas 6 ditëve) - Barjam Qamili, Ramica - Caush Tafili, Elmas Ademi,      Bashaj — Zigur Lelo, Zyber Musai, Dushan Qamili,   Matogjin - Demir Mystehaku, Velçë - Caush Mehmeti, Hasan Hyso,    Vajzë - Çoban Nuredini,
2) Çeta-Kudhës Komandant Rrapo Çelo, Sevaster -Islam Rushit Grabova-Shaqo Rushit Grabova- Sinan Mustafa Grabova- Hamit  Mahili Dushkarak - Qëndro Fega,  Shkoza - Kanan Maze, Mane Aliu Rexhepaj - Halim Rakipi, Mërtiraj - Salo Islami,
3) Çeta-Dukat Komandant Sheme Sadiku, Dukat - Hodo Zeqiri, Muhamet Maze,  Tragjas - Yzeir Muço, Sinan Mete,    Radhima - Bilbil Sinani, Xhafer Asllani, Imer Radhima,
4) Çeta-Lumi Vlorës Komandant Sali Vranishti, Vranisht - Azem Sulo, Daut Seferi,   Bolenë - Mato Robi, Kallarat - Feim Çelo,    Tërbaç - Selman Hyseni, Selam Abazi, Lepenicë - Sheme Jazo,   Gjorm - Selam Hasani,   Gumenicë - Bajram Mehmeti, Deli Bajrami,   Lapardha - Selim Suleimani,   Drashovicë - Hysni  Fallani,   Vërmik - Neim Braka, Brataj - Memo Meto,   Kuç - Xhafer  Aliko,
5) Çeta e Fëngut, Komandant  Muço  Aliu, Treblovë - Hakim Hyseni,   Kocul - Lilo Hakani, Bylysh Latifi, Mavrovë - Isuf Rustemi,   Romës - Mehmet Musai,   Mallkeq - Mehmet Selimi,   Armen - Fejzo Islami,   Karbunar - Muhamet Cenaj,   Gërnec - Dushan Kaçi,
Të pa inkuadruara në këto pesë çeta ishin:
Në Vlorë erdhën shumë çeta nga të gjitha anët e vendit:
Çeta e Salaris me Komandant Selam Musai
Kurveleshi - Kom. Riza Runa me tre çeta qe komandoheshin nga Cano Duka, Muslin Kaçupi dhe Shaqo Llapi ndersa Selam Muai me 5 luftetare nga Salaria u inkuadrua ne Forcat e Kurveleshit. Fterra Xhaferr Shehu me 48 vetë (Xhafer Mato, Jashar Mato, Adem Lona, Xhevdet Braho, Mustafa Mehmeti, Ismail Bezhani, Tahsin Elezi, Asllan Brinja, Huso Zhupa, Esheref Mita, Nimet Mita, Shaqo Mita, Neirn Zani, Ago Dusha, Mato Dusha, Kamber Brinja e të tjere. Dhe në ndihmë të tyre Jahja Mato, Shefqet Shkurti, Dervish Shkurti, Ismail Haxhiu, Zilfo Malo, Kadri Gjoni, Xhafo Brinja, Mustehak Çallo, Xhemil Mehmeti, Avdul Mita etj.)
Mallakastra - Kom. Bektash Cakrani, Telo Zace Behaj, Kamber Belishova, Hysni Toska
Mallakastra e egër - Kom. Halim Hamiti, N/kom. BABA HASAN KREMENARI, Myslym Jonuzaj- Fratar
Skrapari - Kom. Riza Kodheli
Berati - Komandantë Seit Bej Toptani, Izedin Bej Vrioni
Peqini - Kom. Adem Gjinishi
Gjirokastra - Javer Hurshiti, Xhevdet Picari
Çamëri - Alush Seit Taka, Muharem Rushiti
Korça Kom. Kapiten Ferit Frashëri, Sami Koprencka, Tosun Selenica
Tirana - Ismail Haki Kuçi, Ismail Haki Bej Libohova
erdhi edhe një çetë nga Amerika me në krye Aqif Përmetin dhe Kareiman Tatzatin, me Luftën e Vlorës u bashkuan edhe çetat e Shaqo Llapit, Duro Durmishit dhe Myslym Çorrit.
Kishte edhe një grup artilierësh me Kom. Azis Çamin dhe zëvendës Elmas Ademi, me artilier Xhafer Xhuveli dhe Avduraman Çiraku.
Policia e luftës komandohej nga Shero Emini e Ahmet Lepenica.
Të gjitha  këto  çeta  dhe  komandantët e tyre komandoheshin nga 12 antarët  e  “Komitetit të Mbroitjes Kombëtare” dhe Komandanti i përgjithshëm Qazim Koculi.
Në organizimin e luftës ishte edhe gjykata, me Kryetar Neki Xhenetin, prokuror Rasim Babameto dhe Avdul Kuçi antarë gjyqi Sif Kedhi e Agjah Bej Libohova. Sekretar ishin Meçan Selami (Kallarat) e Halim Xhelo (Tërbaç).
Pas luftrave të ashpra u çlirua Kota dhe Drashovica, komanda dhe qëndra u vendos në Drashovicë. Pas disa polemikave u caktua Qazim Kokoshi prefekt. Një nga problemet më  të rëndësishme të luftës ishte furnizimi me ushqime dhe municion. Xhaferr bej Ypi, Prefekti i Beratit, vendosi t'i sjellë deri në lumë pranë Selenicës të gjitha ndihmat e qeverisë.
Kryeministri Sulejman bej Delvina dhe ministri i brendshëm Ahmet Zogu ishin dy njerëzit më të fuqishëm, që përkrahën pa rezerva Luftën e Vlorës. Sali Bedini bëri organizimin e Vllehëve të zonës, të cilët  me  në  krye  Kol Kitën, me karvanet e kuajve e shpinin furnizimin në  magazinat e Llakatundit, Picarit, Lubonjës dhe prej  andej në Kotë ku merrej në dorzim nga Ali Gjiriti dhe Izet Borshi.
Përfaqësue i luftës pranë qeverisë ishte  ministri  fuqiplotë Spiro Jorgo Koleka  dhe përfaqësues në shtetin  grek me qendër në Korfuz, Hamza Isai. Himara kishte përfaqësues të saj Naqe Konomin. Spitali në Kotë drejtohej nga Dr. Sezai Çomo dhe për mjekimet pëdoreshin mjekët italianë të zënë robër dhe dy amerikanë që kishin ardhur për ndihmë. Me ilaçe furnizonin farmacitë e Rexhep Hitos, Syrja Bej  Libohovës, Fadil Kotonit, Nazif Halites dhe  Kryqi i Kuq Amerikan. Në Vajzë u grumbulluan robërit  dhe  komandant  i  kampit  të  robërve  ishte  vendosur  Rexhep  Sulejmani. U vendos që  Piaçentinit  t’i  dërgohej ultimatumi; tekstin e përgatiti Avdul Kuçi; u dorëzua nga Mehmet  Selimi (Mallkeq) i shoqëruar  nga  Halim  Laze (Kaninë) dhe Adem Aliko (Vranisht). Përkthimin e bëri Ulise Bozo i cili shërbeu si ndërlidhës ndërmjet shqiptarëve dhe italianëve.
Shtypi - ngjarjet e Vlorës u pasqyruan në gazetën “Drita”  të Veli  Harshovës Gjirokastër,  “Kuvendi”  “Dielli” të Bostonit  etj.
Petro Zheji
Petro Zheji (Gjirokastër, 16 tetor 1929 - Tiranë, 14 Mars 2015)  ka qenë ndër plejadën e përkthyesve më punëtorë shqiptarë përgjatë regjimit komunist, mes Dhimitër Paskos, Jusuf Vrionit, Klio Evangjelit dhe Vedat Kokonës. Ka qenë vëllai i vogël i pedagogut, studjuesit dhe njeriut të letrave Gjergj Zheji. Sipas Elsie-t përveçse përkthyes i admiruar i Aragonit, Asturiasit, Servantesit, Gonçarovit dhe Shashës, ai ka lënë dorëshkrim romanesh me temë të burgosur në spitalet psikiatrike në Shqipëri, një autobiografie dhe një monografie në gjuhën shqipe.
Lufta e Vlorës
Skema e luftës së Vlorës
Shoqëria “Vatra” e Amerikës dërgoi “Bandën” e shoqërisë së bashku me trupat vullnetare. Bandën e  drejtonte  muzikanti  Thoma Nasi. Nuk mbetën  pas  as  fetarët  në  këtë  luftë, ku spikasin Babai Teqes Tepelenës Ahmet Turhani Baba Xhaferi  Përmet,  Don  Marku, At Shtjefën Gjeçovi, myftiu Osman Muka, etj. Një rrol  të  veçant  pati edhe Xhovani Valencia, arbresh magazinier në  Panaja, i  cili u dorzoi magazinat shqiptarëve.
Petro Zheji
Për shërbimet e tij u nderua nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë me titullin "Nderi i Kombit" si dhe njëra nga bibliotekat e lagjeve të Tiranës mban emrin e tij.
Pas rënies së regjimit komunist, Zheji u mor me hulumtime vetjake duke kultivuar teori alternative gjuhësore që iu botuan, i ndikuar nga shkrimtarë New Age si Fritjof Capra, duke u përzier me fizikën kuantike për të provuar se si shqipja është «gjuha mesianike», përmes spekulimeve pseudogjuhësore që sankskritishtja i ka rrënjët në gjuhën shqipe dhe Vedat janë në shqip, si dhe përmes "algoritmeve simbolike" si mjet magjik për të ndryshuar të menduarin mitologjik të shkencave humane.
Biografi
U lind në Gjirokastër, i biri Spiro Ballos (Zheji i Zagorisë, 1903-) dhe i Theodorës së Niko Petridhit. I ati qe ushtarak i shkolluar në Itali në vitet e monarkisë, u gradua më vonë si major-kolonel me shërbim dhe jetesë në Tiranë. Në një bibliografi që pasqyron një libër që ka qenë i të atit të Petros, jepet grada dhe banesa, ''Ajutanti i Kumandës fuqisë Armate Tiranë. Ndë rrugë të Durrësit. '' I ati mori pjesë në luftën antifashiste, por pas çlirimit u internua nga fundi i viteve '40, por i shpëtoi burgut.
Petrua studjoi për Matematikë-Fizikë në nivel dy vjeçar në Tiranë, mirëpo u diferencua për të bërë shërbimin e detyrueshëm ushtarak në Ersekë ku dhe u jepte mësim kuadrove matematikë dhe rusisht. si dhe dha mësim në gjimnazin "Qemal Stafa", dhe dikur më vonë në atë e Gjirokastrës. Punoi po ashtu si përkthyes me normë dhe redaktor pranë shtëpive botuese "8 nëntori" dhe "Naim Frashëri" në kryeqytet. U martua me aktoren gjakovare Besa Imami, martesë nga e cila më 1961 u lind djali i vetëm, Arturi. Njoftohet se Petro ndiqte meshë nga Atë Kozma Qirjo, dhe se të birin e pagëzoi po te Kozmai. Pas 15 vjetësh martesë, Petro dhe Besa u ndanë. Në nëntor 1990 emigroi në Romë me të birin dhe më pas u zhvendos drejt ShBA-së, ku u vendos në Detroit.  Me kthimin e tij vendoset në Tiranë, ku duke iu çmuar kontributi i tij në lëmijtë e përkthimit, iu dha një shtesë pensionit shtetëror.
Kur ndërroi jetë u nderua nga kryeministri, kryetari i parlamentit si dhe kryetari i bashkisë Tiranë.
Përkthime
Botuesi i përkthimit të tij Jeta e Galileit e Brehtit, Mehmet Gëzhilli ka kumtuar se Zheji mund të ketë "13 mijë faqe përkthim të botuara". Përkthimi i tij i parë i botuar daton më 1958 dhe ka qenë vëllimi i parë i romanit Bruski të Fedor Panferov - përkthyer së bashku me të vëllanë, Gjergjin. Titujt të tjerë të shquar qenë Vuajtjet e djaloshit Verter i Gëtes, Sojliu mendjemprehtë - Don Kishoti i Mançës i Servantesit, Nipi i Ramonit i Dideroit, Vilet e zemërimit i Stajnbekut, Njeriu i padukshëm i Uellsit; si dhe shumë e shumë tituj tjerë nga letërsia gjermane, spanjole, australiane, estoneze, rumune, ruse, kineze, nordike. Duke u radhitur me emrat e tjerë elitarë të përkthimit si Dhimitër Pasko, Klio Evangjeli, Jusuf Vrioni, Vedat Kokona, Gjon Shllaku, Pashk Gjeçi, etj.
Përkthyesja amerikane e veprës Rrno vetëm për me tregue, Kathleen Schank, e ka falënderuar për ndihmën që i ka dhënë për prurjen në anglisht të dëshmisë së Atë Zef Pllumit. Përpjekje kjo që Zheji e kishte ndërmarrë qysh në të gjallë të fratit.
Vepra
Kumtohet se Zheji ishte autor i disa romaneve gjithë simbolizëm, njëri prej të cilëve me temë të burgosurit në spitalet psikiatrike në Shqipëri, një autobiografi dhe i një monografie mbi gjuhën shqipe. Njoftohet nga punimet e tij mbi shqipen janë botuar Shqipja dhe Sanskritishtja (në dy vëll.; 1996, rib. i rishikuar 2005, 2011), Libri i Aforizmave (2012) dhe Roli mesianik i shqipes (2015). Spekulimet gjuhësore të Zhejit kanë frymëzuar edhe të tjerë që të provojnë shqiptarësinë e gjuhëve të tjera dhe sido që janë qëndrime në periferinë e akademizmit, luajnë rol në një sërë teorish konspirative.
Shumë rrallë të refuzuara nga politika, mediat dhe elita akademike shqiptare, së fundmi gjuhëtari dhe shkrimtari Ardian Vehbiu i cilëson teoritë Zhejin si "jashtë diskursit linguistik", autoreferencial, i pambështetur tek asnjë gjuhëtar tjetër, qoftë albanolog, komparativist apo indoeuropeist; por sipas tij teoritë kanë lidhje me misticizmin, simbolizmin mistik dhe filozofi alternative.
Haincen
Haincen (në tekste edhe Hajncen, ger. Heinzen) është emër për një pjesë të grupi të banorëve të Gjermanisë në pjesën e mesme të Burglandit.
Ndër pjesëtarët e shoqërisë shqip folëse më i popullarizuar është emri i përveçëm Hanc si duket për shkak të lojtarit Karl Heinz Rumeniger.
Kantoni Nogent-sur-Seine
Kantoni Nogent-sur-Seine (frëngjisht: Canton de Nogent-sur-Seine) është një kanton në departamentin Aube, rajonin Champagne-Ardenne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Nogent-sur-Seine. Ka sipërfaqe 213.47km2 dhe popullsi 11897 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Nogent-sur-Seine aktualisht përbëhet nga 16 komuna.
Espoo
Espoo (Esbo) është Emri dhe komuna e dytë më e madhe në Finlandë. Popullsia e qytetit të Espoo ka qenë 269,802 me datë 1 janar, 2016.
Bardhoc
Bardhoci është një fshat në komunën Terthorë në rrethin e Kukësit të Shqipërisë.
Posnovisht
Posnovisht është një fshat në Komunën Kodovjat në Rrethin e Gramshit të Shqipërisë.
Víctor Valdés
Victor Valdes ( Spanjisht: [ˈbiktoɾ βalˈdes aˈriβas]; lindur më 14 janar 1982) është një trajner spanjoll futbolli dhe ish futbollist profesionist i cili është aktualisht trajner i Horta.
Biografia
Aktualisht është portieri titullar i Barcës. Është një portier korpulent fizikisht (i gjatë 1,83 metra dhe peshon 78 kg), reflekse edhe qëndrim te fort. Dallohet, edhe pse i ri, për karakterin e fort që e ka në fushën e lojës. Shumë analist e kanë konsideruar, për stilin dhe qëndrimin të Santi Canizares që Valdes gjithmonë e ka deklarua si një admirues të tij. Debutoi në ekipin e parë të Barcës në sezonin 2002-2003, sezon në të cilin luante edhe për Barcën B.
Debutoi kundër At. Madridit më 1 shtator të 2003. Veten në 20 vjet mbrojti portën e Barcës një total prej 14 ndeshjeve në La Lig, duke luftuar për vend titullar me argjentinasin Rober Oscar Bonanon.
Sezonet më të mirë të tij ishin 2004-2005 dhe 2005-2006 duke fituar çminim Zamora si portieri me më së paku gola të pranuar në ligë. Po në këta sezona Barça fitoi dy liga dhe një lig të kampioneve.
Shelçan (Gramsh)
Shelçan është një fshat në Komunën Kodovjat në Rrethin e Gramshit të Shqipërisë.
Materiale elektroteknike
Materialet elektroteknike janë materiale që japin një tërësi të prodhimeve elektroteknike të cilat përdoren në fushën elektrike dhe atë magnetike.
Këto materiale gjatë prodhimit përfundimtar mund të jenë :
a.) aktive
b.) konstruktive dhe
c.) ndihmëse.
a.) Materialet elektroteknike aktive kryejnë funksionin e tyre në një prodhim ku detyrë e tyre është të përçojnë rrymën, të bëjnë kyçjen dhe çkyçjen e qarkut elektrik, të përçojnë fluksin magnetik, të akumulojnë energji duke bërë shndërrime të energjisë elektrike në lloje të tjera të energjisë.
b.)Materialet elektroteknike konstruktive bëjnë lidhjen e materialeve aktive për të arritur prodhimin final.
c.)Materialet elektroteknike ndihmëse bëjnë ftohjen, lyerjen dhe kryejnë funksione të ndryshme të cilat mundësojnë funksionimin e suksesshëm të prodhimit.
Materialet paraqiten në tri gjendje agregate :
Sipas detyrave primare që ato kanë ndahen në :
Materialet përçuese
Kryesisht janë materiale të ngurta megjithëse ka edhe materiale të lëngshme që e përçojnë rrymen që njihen si elektrolite.
Në këto materiale bëjnë pjesë :
Bakri (Cu) Bronza, Mesingu, Alumini (Al), Argjendi (Ag), Ari (Au), Zinku (Zn) Zhiva (Hg), Indiumi (In), Kallaji (Sn), Plumbi (Pb), Bizmuti (Bi), Hekuri (Fe)Nikeli (Ni), Volframi(W) Molibdemi(Mo), Tantali (Ta), Kromi (Cr).
Materialet gjysmëperçuese
Në këto materiale bëjnë pjesë : Karboni(C), Silici (Si), Germaniumi (Ge), Seleni(Se).
Materialet dielektrike (izoluese)
Janë materiale që shërbejnë për izolimin e pjesëve të ndryshme përçuese të cilat gjenden në tension me qëllim të mbrojtjes së tyre, qoftë mbrojtjes së përsonelit që punon me këto produkte apo materialit përçues nga ndikimet e jashtme.
Në këto materiale bëjnë pjesë : Qelqi, Azbesti, Kuarsi, Mikaniti, Mikafoliumi, Mikaleksi, Materialet qeramike, Porcelani Steatiti, Vaji mineral, Letra, Polietileni, Polisteroli, Fluoroplastet, Silikonet,Gazrat izoluse.
Materialet magnetike
Materialet kur vendosen ne fushën magnetike pësojne ndryshime të mëdha si pasojë e magnetizmit,ku bartësit elementarë të momenteve magnetike janë elektronet dhe bërthamat e atomeve.
Tanzimati
Tanzimati (osmanisht تنظيمات‎, translit.  Tanẓīmāt, lit. 'riorganizim', shih Nizami) ka qenë një periudhë reformash në Perandorinë Osmane që nisi më 1839 dhe mbaroi me Periudhën e Parë Kushtetuese më 1876. Periudha e Tanzimatit nisi me qëllimin jo për transformime rrënjësore, por për modernizimin dhe konsolidimin e themeleve sociale e politike të perandorisë. U karakterizua nga përpjekje të ndryshme për të modernizuar perandorinë dhe ta mbronte integritetin territorial të saj ndaj nacionalizmave të brendshme dhe mësymjeve të jashtme. Reformat inkurajuan Osmanizmin ndër grupe të ndryshme etnike të perandorisë në përpjekje për t'ia zënë ngusht lëvizjeve nacionaliste përbrenda perandorisë.
Materiale elektroteknike
Materialet magnetike
Ndahen ne materiale :
Tanzimati
Në vitin 1856 u shpall një dekret i ri perandorak. Ndër ligjet më të rëndësishme që dolën pas këtij dekreti ishte Ligji agrar me të cilin sanksionohej pronësia private mbi tokën dhe garantohej shitblerja e saj e lirë. Po ashtu, u shpërndanë gjykatat fetare dhe u zëvendësuan me gjykata shtetërore.
Sistemi i timarit dhe kriza e tij
Ne sistemin feudal ushtarak osman feudet njiheshin me emrin e përgjithshëm timar. Timari mbështetej ne pronësinë feudale shtetërore mbi token. Ai jepte te ardhura vjetore deri ne 20.000 akçe. Timari përfshinte një dy ose me shumë fshatra. Nganjëherë ne te hynin dhjetëra fshatra fqinj ose te shpërndara ne krahina te ndryshme se bashku me fshataret-rajën Feudali-pronari i timarit-timarliu, ndryshe quhej edhe spahi.
Spahiu e gëzonte timarin me kusht qe te shkonte ne lufte si kalores i armatosur sa here e thërriste sulltani. Ne rast se spahiu nuk i përgjigjej thirrjes atij i merrej timari dhe i jepej e drejta te vilte nga fshatrat te dhjetën e prodhimeve te tokës krishtera dhe 22 akçe për familje te islamizuara. Raja gëzonte te drejtën e punimit te tokës brez pas brezi. Sistemi i timarit u zbatua ne te gjitha territoret e pushtura nga Perandoria Osmane. Sistemi i timareve ekzistoi ne Perandorin Osmane për sa kohe u ruajt ekonomia natyrore dhe për sa koh ajo korrte fitore ushtarake. Kur filloi te shthuret ekonomia natyrore dhe kur luftërat fitimtare morën fund sistemi i timarve pësoi gobitje te renda nga vet feudalet spahinj. Me rritjen e qiflixhve ne kurriz te timarve filloi periudha e shthurjes se tyre. Ne vitet 30 te shekullit XIX, ne Perandorin Osmane u realizuan disa reforma. U likuidua sistemi i timareve dhe u njoh prona private mbi token. U morën masa për te riorganizuar sistemin administrativ ushtarak dhe të taksave. Nëpërmjet tyre synohej te futej perandoria ne rrugën e evropianizimit, te forcohej pushteti qendror dhe rimëkëmbej fuqia e nëpërkëmbur e shtetit turk.
Flamuri i Ishujve Falkland
thumb|right|300px|Flamuri i Ishujve Falkland Flamuri i Ishujve Falkland u adoptua më 29 Shtetor, 1948. Ai është një banderolë e kaltër me Flamurin e Unionit në kanton dhe Stemën e Ishujve Falkland në të djathtë.
Carpinus
{{Taxobox familja_info |	 taxon = Betulaceae} (Corylaceae)}}
Lista e anëtarëve
është grup i vogë i familjes Betulaceae. Në Shqip njihet si krrabe grabuje.
Kolegji Evropian Dukagjini
320px|thumb|[[Shenja dalluese e Universitetit i Vizionit Evropian]] Kolegji Evropian Dukagjini i njohur më herët si Universiteti i Vizionit Evropian është bartës i licencuar i arsimit të lartë sipas vendimit të MASHT-Ministrisë së Arsimit Shkencave dhe Teknologjisë nga 9 maji i vitit 2007 dhe ka selinë në Pejë.
Plani studimor universitar
320px|thumb|Ndërtesa Universiteti i Vizionit Evropian
Në studimet themelore universitare (Bachelor) mund të studiohet për:
Në studimet e thelluara shkencore/profesionale (Master) mund të studiohet për:
Kohëzgjatja e studimeve
Studimet themelore janë kryesisht 3-vjeçare, ose në disa departamente 4-vjeçare. Diploma e këtij Universiteti është e njohur nga subjektet qeveritare në Kosovë. Studentëve u mundësohet edhe shkollimi pasuniversitar në studimet e magjistraturës (Master). Diploma është e vlefshme edhe jashtë vendit pas nostrifikimit, në mënyrë të ngjashme siç nostrifikohen edhe diplomat e huaja në Kosovë.
Ndërkombëtarizimi
Universiteti është ndërkombëtar për nga struktura e studentëve dhe profesorëve.
Ambienti i punës
Në Kolegjin Evropian Dukagjini është krijuar një ambient në të cilin studenti është në qendër të vëmendjes. Qasja është e personalizuar, nëpërmes punës në grupe të vogla. Vëmendja përqendrohet në zhvillimin individual të secilit student, por edhe në punën ekipore dhe zhvillimin e mjeshtërive interpersonale.
Qasja në mësim
Qasja në mësim është multimediale dhe zhvillohet me anë të punës së përditshme në kompjuterët personalë në Qendrën e pajisur bashkëkohore kompjuterike, në të cilën studentëve u është mundësuar qasja tërëditore në Internet.
Lidhja me ekonominë
Studentët e KED kanë mundësi që njohuritë e fituara teorike t’i zbatojnë në praktikë, duke i respektuar normativat e përcaktuara sipas Deklaratës së Bolonjës në lidhje me 160 orë të obligueshme të praktikës gjatë studimeve, duke punuar në ndërmarrje vendore dhe ndërkombëtare, që paraqet një ndër përparësitë kryesore të këtij institucioni.
Bashkëpunimi ndërkombëtar
Planet dhe programet mësimore janë të ndërtuar në bashkëpunim me ekspertë ndërkombëtar nga SHBA (Tennessee Independent Colleges and Universities Association), Britania e Madhe (Staffordshire University), Suedia (Vaxjo University), Finlanda (Oulu University) dhe Spanja (Universiteti Autonom i Barcelonës).
Shkollimi dhe trajnimet joformale
Në Universitet organizohen kurse dhe trajnime shtesë pa pagesë në lëmin e matematikës, gjuhës angleze, kompjuterikes, kontabilitetit, lidershipit etj.
Përbërja e personelit akademik
Personeli akademik i Kolegjit Evropian Dukagjini përbëhet nga:
Profesor i rregullt
Për titullin e profesorit të rregullt kandidati duhet të ketë së paku:
Në lëmin e arteve ose arkitekturës dhe të lëmenjëve të tjerë ku nuk ka gradë të doktorit të shkencës, kushtet e zgjedhjes do të parashihen me Rregullore të veçantë nga Senati i Universitetit;
Profesor i asocuar
Për titullin e profesorit të asociuar, kandidati duhet të ketë së paku:
Në lëmin e arteve ose arkitekturës dhe të lëmenjëve të tjerë ku nuk ka gradë të doktorit të shkencës, kushtet e zgjedhjes do të parashihen me Rregullore të veçantë nga Senati i Universitetit;
Profesor asistent
(me kontratë të plotë, me kontratë për gjysmë norme ose me honorar)
Për titullin profesor asistent, kandidati duhet të ketë së paku:
Në lëmin e arteve ose arkitekturës dhe të lëmenjëve të tjerë ku nuk ka gradë të doktorit të shkencës, kushtet e zgjedhjes do të parashihen me Rregullore të veçantë nga Senati i Universitetit;
Ligjërues
(Normalisht vetëm me kontratë njëvjeçare pune të plotë 40 orë/javë)
Për titullin e ligjëruesit kandidati duhet:
Në rastet e veçanta, kur kandidati ka studime pasdiplomike të vijuara, punime profesionale dhe shkencore të pranuara ndërkombëtare dhe kombëtare, pjesëmarrje në konferenca ndërkombëtare dhe në aktivitete të tjera, mund të angazhohet për një vit akademik si ligjërues, me mundësi të rishqyrtimit të angazhimit në vitin e ardhshëm.
Lektori, asistenti mësimor dhe asistenti kërkimor
(Normalisht vetëm me kontratë njëvjeçare pune të plotë 40 orë/javë)
Për titullin e lektorit, asistentit mësimor dhe kërkimor kandidati duhet:
Vrima e zezë
Një vrimë e zezë është një rajon në hapësirë-kohë që shfaq efekte gravitacionale aq të forta saqë asgjë—madje as grimcat dhe rrezatimi elektromagnetik siç është drita—nuk mund të largohen nga brendësia e saj. Teorema e përgjithshme e relativitetit parashikon se një masë mjaftueshmërisht kompakte mund të shformojë hapësirë-kohën për të formuar një vrimë të zezë. Kufiri i rajonit nga i cili largimi është i pamundur, quhet horizonti i ngjarjeve. Edhe pse horizonti i ngjarjeve ka një efekt tepër të madh në fatin dhe rrethanat e një objekti që kalon në të, mesa duket nuk mund të vëzhgohet asnjë tipar i zbulueshëm lokal. Në shumë mënyra, një vrimë e zezë vepron si trup i zi ideal, pasi ajo nuk reflekton dritë. Për më tepër, teorema e fushës kuantike në kohë-hapësirën e lakuar parashikon se horizontet e ngjarjeve emetojnë rrezatimin Hawking, me të njëjtin spektër si një trup i zi me një temperaturë në përpjesëtim të zhdrejtë me masën e tij. Kjo temperaturë është e rendit të miliardave të kelvinit për vrimat e zeza yjore, duke e bërë të pamundur vëzhgimin e tyre.
Objektet, fushat gravitacionale të të cilave janë aq të forta saqë drita nuk mund të largohet, për herë të parë u konsideruan në shekullin e 18-të nga John Michell dhe Pierre-Simon Laplace. Zgjidhja e parë moderne e relativetit të përgjithshëm që do të karakterizonte një vrimë të zezë, u gjet nga Karl Schwarzschild në 1916, megjithëse interpretimi i saj si një rajon i hapësirës nga e cila asgjë nuk mund të largohet, u botua për herë të parë nga David Finkelstein në vitin 1958. Vrimat e zeza u konsideruan për një kohë të gjatë si një kuriozitet matematikor; gjatë viteve 1960 puna teorike tregoi se ato ishin një parashikim i përgjithshëm i relativetit të përgjithshëm. Zbulimi i yjeve të neutroneve ngjalli interes në objektet kompakte me fushë gravitacionale të shkatërruar, si një realitet i mundshëm astrofizik.
Vrimat e zeza të masës yjore pritet të formohen kur yje shumë masivë shkatërrohen në fund të ciklit të tyre të jetës. Pasi një vrimë e zezë formohet, ajo mund të vazhdojë të rritet, duke thithur masë nga objektet që e rrethojnë atë. Duke thithur yje të tjera dhe duke u bashkuar me vrima të tjera të zeza, mund të formohen vrima të zeza supermasive të masave diellore. Ka një konsensus të përgjithshëm se vrimat e zeza supermasive ekzistojnë në qendër të shumicës së galaktikave.
Pavarësisht brendësisë së saj të padukshme, prania e një vrimë të zezë mund vërtetohet përmes ndërveprimit të saj me lëndë të tjera dhe me rrezatimin elektromagnetik, siç është drita dukshme. Lënda që bie mbi një vrimë të zezë mund të formojë një disk shtimi të jashtëm, të ndezur nga fërkimi, duke formuar disa nga objektet më të shndritshme në univers. Nëse ka yje tjera që orbitojnë rreth një vrimë të zezë, orbitat e tyre mund të përdoren për të përcaktuar masën dhe vendndodhjen e vrimës së zezë. Vëzhgime të tilla mund të përdoren për të përjashtuar alternativa të mundshme të tilla si yjet e neutroneve. Në këtë mënyrë, astronomët kanë identifikuar kandidatë të shumtë për vrima të zeza yjore në sistemet yjore binare, dhe është vërtetuar se burimi radio i njohur si Sagittarius A*, në thelbin e galaktikës sonë Rruga e Qumështit, përmban një vrimë të zezë supermasive prej rrreth 4.3 milionë masa diellore.
Më 11 shkurt 2016, bashkëpunimi LIGO njoftoi vëzhgimin e parë të valëve gravitacionale; ngaqë këto valë ishin krijuar nga një bashkues vrimash të zeza, ishte zbulimi i i parë i drejtpërdrejtë i një bashkuesi binar vrimash të zeza. Më 15 qershor të 2016 u njoftua një zbulim i dytë i valëve gravitacionale nga vrima të zeza të cilat përplaseshin me njëra-tjetrën.
Etimologjia
Jhon Michell perdori per here te pare termin "yll i erret" ne Nëntor te 1783 ne ne leter drejtuar Henry Cavendish dhe në fillim te shekullit të 20 fizikantët perdornin termin "objekt gravitacinoalisht i rrëzuar". Shrkimtarja e shekncave Marcia Bartusiak e gjen zanafilën e termit "vrimë e zezë" tek fizikanti Robert H. Dicke, i cili në vitet 1960 krhasoi fenomenin me Vrimen e Zezë te Kalkutës, burg i famshëm per faktin që njerëzit futeshin, por asnjëherë nuk dilnin të gjallë.
Termi "vrimë e zezë" u përdor në printim për herë të parë nga revistat Life dhe Science News ne vitin 1963, dhe nga gazetarja Ann Ewing ne artikulin e saj "'Vrimat e Zeza' në Hapësire", datuar ne 18 Janar 1964, i cili ishte nje raportim mbi takimin e Organizatës Amerikane për Avancimin e Shkencës, e mbajtur ne Cleveland , Ohio.
Alkemila e zakonshme
Alkemila e zakonshme (lat. Alchemila vulgaris) është një bimë barishtore shumëvjeçare në Evropë dhe Grenlandë.
Bardhoc i Ri
Bardhoci i Ri është një fshat në komunën Terthorë në rrethin e Kukësit të Shqipërisë.
Kantoni Boulay-Moselle
Kantoni Boulay-Moselle (frëngjisht: Canton de Boulay-Moselle) është një kanton në departamentin Moselle, rajonin Lorraine në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Boulay-Moselle. Ka sipërfaqe 235.45km2 dhe popullsi 18056 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Boulay-Moselle aktualisht përbëhet nga 33 komuna.
Të falemi Mëria
parapamje|250px|Lajmërimi i kryengjëllit Gabriel Shën Marisë, nga [[Simone Martini. Nga goja e engjëllit del shkrimi i artë me përshëndetjen engjëllore.]] Të falemi Mëria apo Përshendetja Engjëllore (lat. Ave Maria (Salutatio Angelica)), është një lutje thirrëse tradicionale katolike dhe ortodokse për ndërhyrje të Maries, nënës së Jezusit. Lutja vetë gjendet në bibël, në tregimin e vizitës së Sh. Maries tek Shën Elizabeta dhe përshëndetjen e kryengjëllit Gabriel. Të falemi Mri u zhvillua në mesjetë. Mëria njihet si Theotokos apo Mëria Virgjëresha e Bekuar. Lutja përdoret poashtu në Katolicizmin Anglez anëtarët e Bashkësisë Anglikane. Në Katolicizmin e Lindjes dhe Kishat Ortodokse të Lindjes, njihet si "Përshendetja Engjëllore" si edhe "Të falemi Maria".
Prejardhja dhe shkrimet greke
Pjesa e parë e lutjes është përshëndetja e Kryengjëllit Gabriel siç na rrëfen Ungjilli i Lukës 1:28 "Të falem, hirplote, Zoti është me ty". Pjesa e dytë është nga përshëndetja që iu bë Maries nga kushërira e saj Elizabeta tek Luka 1:42 "E bekuar je mbi gjithë gratë e i bekuar është fryti i barkut tyt", dhe një përforcim i besimit themelor të krishterë në hyjninë dhe njeriqenien e vërtetë të Jezusit.
Ave Maria në ruzarre
Për Kishën Katolike, rruzare "është një lutje, ku përsëritja e Ave Maria drejton mendimet dhe dashurinë Krishtit. Ajo është e rekomanduar nga Magjisteri si një mënyrë e dobishme për të krishterët për t'u bashkuar me misteret e Krishtit . Për më tepër, autoritetet e Kishës vlerësojnë se rruzarja "na mëson të jemi të përulur në besim," dhe se "meditoni mbi misteret e jetës së Krishtit " dhe në këtë mënyrë, "vepra e Krishtit demostrohet në rruzare"
Teksti liturgjik
Shqip
Të falemi Mari, hirplotë, Zoti me
'E bekuar je mbi të gjitha të dhe ibebejie bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. JejjejejShenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkathehhdhdejarët,'
tash e në fill të vdekjes sonë.
Amen!
Versioni latin
Si një formulë e ndarë për përkushtim i katolikëve romakë, "Të falemi Maria" daton nga qindvjeçari i 11-të, megjithëse një pjesë e përshpirtshme iu këndua mrekullisht Ildefonsusit të Toledos (qv. 7-të). Më së shumti në mesjetë, forma e marrë e lutjes në Kishën Katolike romake ishte:
Versioni i tanishëm është si më poshtë (thekset bien për shqiptim vetëm dhe nuk ndeshen në gjuhën latine):