cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ushqimi dhe darka në Perandorinë Romake
Bujqësia dhe tregjet
Shitësit e ushqimit përshkruhen në art në të gjithë Perandorinë. Në qytetin e Romës, Forumi Holitorium ishte një treg i lashtë fermerësh dhe Vicus Tuscus ishte i famshëm për prodhimet e tij të freskëta. Në të gjithë qytetin, mishrat, peshqit, djathrat, prodhimet, vaji i ullirit, erëzat dhe erëza e kudogjendur garum ( salcë peshku ) shiteshin në macella, tregjet e brendshme romake dhe në tregjet në të gjithë provincat.Roma kishte filluar të zgjerohej menjëherë pas themelimit të republikës në shekullin e 6-të para Krishtit, megjithëse nuk u zgjerua jashtë gadishullit italian deri në shekullin e 3-të para Krishtit. Pastaj, ajo ishte një "perandori" (d.m.th. një fuqi e madhe) shumë kohë përpara se të kishte një perandor
Anona
Mbajtja e një furnizimi të përballueshëm ushqimor për qytetin e Romës ishte bërë një çështje kryesore politike në Republikën e vonë, kur shteti filloi të siguronte një dole gruri ( annona ) për qytetarët që regjistroheshin për të. Rreth 200,000–250,000 meshkuj të rritur në Romë morën dole, që arrinte në rreth 33 kg në muaj, për një total në vit prej rreth 100,000 ton grurë kryesisht nga Siçilia, Afrika Veriore dhe Egjipti.
Doleja e grurit kishte gjithashtu vlerë simbolike: ajo afirmonte si pozicionin e perandorit si përfitues universal, ashtu edhe të drejtën e të gjithë qytetarëve për të ndarë "frytet e pushtimit". Annona, objektet publike dhe argëtimet spektakolare zbutën kushtet përndryshe të zymta të jetesës së romakëve të klasës së ulët dhe mbajtën nën kontroll trazirat sociale. Satiristi Juvenal, megjithatë, e pa " bukën dhe cirqet " (panem et circenses) si emblematike të humbjes së lirisë politike republikane: "Publiku ka kohë që i ka hequr dorë nga shqetësimet e tij: njerëzit që dikur jepnin komanda, konsullata, legjione dhe gjithçka tjetër, tani nuk përzihet më dhe dëshiron me padurim vetëm dy gjëra: cirqet dhe buken."Romakët që morën dole e çuan në një mulli për ta grirë në miell. Në kohën e mbretërimit të Aurelianit, shteti kishte filluar të shpërndante anonën si një racion ditor të bukës së pjekur në fabrikat shtetërore dhe shtoi vaj ulliri, verë dhe mish derri në dole.
Përgatitja e ushqimit komercial
parapamje| Një tabernë Pompeiane për të ngrënë dhe pirë. Piktura e zbehur mbi banak paraqiste vezë, ullinj, fruta dhe rrepkë. Shumica e njerzve ne rome jetonin neper ndertesa apartamenesh ( insulae ) të cilave u mungonin kuzhina, megjithëse ambientet e përbashkëta të gatimit mund të ishin të disponueshme në zonat e përbashkëta të nivelit të tokës. Një mangall me qymyr mund të përdorej për gatime rudimentare, si pjekja në skarë dhe zierje në tenxhere ( olla ), por ajrimi ishte i dobët dhe brazirat ishin të rrezikshëm nga zjarri.Roma kishte filluar të zgjerohej menjëherë pas themelimit të republikës në shekullin e 6-të para Krishtit, megjithëse nuk u zgjerua jashtë gadishullit italian deri në shekullin e 3-të para Krishtit. Pastaj, ajo ishte një "perandori" (d.m.th. një fuqi e madhe) shumë kohë përpara se të kishte një perandor
Ne bare shitej ushqimi i pergatitur, bujtina dhe tezga ushqimore ( tabernae, cauponae, popinae ). Disa institucione kishin tavolina të pajisura me hapje për tenxhere që mund ta kishin mbajtur ushqimin të ngrohtë mbi një burim nxehtësie ( termopolium ) ose thjesht të shërbenin si enë magazinimi ( dolia ).
Ushqimi me veti dhe ngrënie restorant ishin për klasat e ulëta. Frekuentimi i tavernave, ku nganjëherë punonin prostitutat, ishte ndër të metat morale për të cilat mund të akuzoheshin perandorët dhe figura të tjera publike.
Mullinjtë dhe furrat komerciale zakonisht kombinoheshin në një kompleks buke.
Teoritë e dietës
Rendesia e nje diete te mire ishte e njohur nga mjeket si Galeni (shekulli II pas Krishtit), traktatet e të cilit përfshinin një "Për supën e elbit". Pikëpamjet mbi të ushqyerit u ndikuan nga shkollat e mendimit si teoria humorale. Tretja e ushqimit brenda trupit mendohej të ishte një proces analog me gatimin.Roma kishte filluar të zgjerohej menjëherë pas themelimit të republikës në shekullin e 6-të para Krishtit, megjithëse nuk u zgjerua jashtë gadishullit italian deri në shekullin e 3-të para Krishtit. Pastaj, ajo ishte një "perandori" (d.m.th. një fuqi e madhe) shumë kohë përpara se të kishte një perandor
Menutë dhe recetat
parapamje| Jeta e vdekur në një mozaik të shekullit të 2-të Shprehja latine për një darkë të plotë ishte ab ovo usque ad mala, "nga veza te mollët", ekuivalente me anglishten " nga supa te arrat ". Një darkë me shumë pjata fillonte me gustatio ("provë" ose "meze"), shpesh një sallatë ose një pjatë tjetër e përgatitur minimalisht, me përbërës për të nxitur tretje të mirë. Cena e duhur përqendrohej te mishi, një praktikë që ngjall traditën e banketeve të përbashkëta pas sakrificës së kafshëve. Një vakt i përfunduar me fruta dhe arra, ose me ëmbëlsira qëllimisht të tepërta (secundae mensae).
Letërsia romake fokusohet në zakonet e ngrënies së klasave të larta, dhe përshkrimi më i famshëm i një vakti romak është ndoshta darka e Trimalchio-s në Satyricon, një ekstravagancë imagjinare që ka pak ngjashmëri me realitetin edhe midis më të pasurve. Poeti Martial përshkruan servirjen e një darke më të besueshme, duke filluar me gustatio, e cila ishte një sallatë e përbërë me gjethe mallow, marule, presh të copëtuar, nenexhik, rukola, skumbri të zbukuruar me rue, vezë të prera në feta dhe sisë dose të marinuar. Pjata kryesore ishte copa me shije keci,zarzavate ,fasule, dhe një pulë dhe proshutë e mbetur, e ndjekur nga një ëmbëlsirë me fruta të freskëta dhe verë të cilësisë së mirë dhe te shkelqyeshme .Roma kishte filluar të zgjerohej menjëherë pas themelimit të republikës në shekullin e 6-të para Krishtit, megjithëse nuk u zgjerua jashtë gadishullit italian deri në shekullin e 3-të para Krishtit. Pastaj, ajo ishte një "perandori" (d.m.th. një fuqi e madhe) shumë kohë përpara se të kishte një perandor Librat romakë mbi bujqësinë përfshijnë disa receta. Një koleksion i gjatë gjithë libri i recetave romake i atribuohet Apicius, një emër për disa figura në antikitet që u bë sinonim i " gustatorit ": "recetat janë shkruar në mënyrë të rastësishme, sikur dikush i njohur me funksionimin e një kuzhine po shkruante shënime për një koleg." Edhe pse shpesh i pasaktë, veçanërisht me matje, Apicius përdor tetë folje të ndryshme për teknikat e përfshirjes së vezëve në një pjatë, duke përfshirë një që mund të prodhojë një sufle.
Pjata më spektakolare e perandorit Vitellius supozohej të ishte "Mburoja e Minervës ", e përbërë nga mëlçia e pikut, truri i fazanit dhe palloit, gjuha e flamingos dhe qumështi i llambave. Përshkrimi i dhënë nga Suetonius thekson se këta përbërës luksoz u sollën nga flota nga skajet e largëta të perandorisë, nga kufiri Parthian deri në Ngushticat e Gjibraltarit. Historiani Augustan Livy e lidh në mënyrë eksplicite zhvillimin e kuzhinës gustator me zgjerimin territorial romak, duke e datuar prezantimin e kuzhinierëve të parë në 187 para Krishtit, pas Luftës së Galatisë .Roma kishte filluar të zgjerohej menjëherë pas themelimit të republikës në shekullin e 6-të para Krishtit, megjithëse nuk u zgjerua jashtë gadishullit italian deri në shekullin e 3-të para Krishtit. Pastaj, ajo ishte një "perandori" (d.m.th. një fuqi e madhe) shumë kohë përpara se të kishte një perandor
Verë dhe pije të fermentuara
1Furnizuesit kryesorë për qytetin e Romës ishin bregu perëndimor i Italisë, Galia jugore, rajoni Tarraconensis i Spanjës dhe Kreta. Aleksandria, qyteti i dytë më i madh në Perandori, importonte verë nga Laodicea në Siri dhe Egje. Në nivelin e shitjes me pakicë, tavernat ose dyqanet e specializuara të verërave (vinaria) shisnin verë në enë për t'u kryer dhe me pije në ambiente, me diapazon çmimesh që pasqyrojnë cilësinë.Roma kishte filluar të zgjerohej menjëherë pas themelimit të republikës në shekullin e 6-të para Krishtit, megjithëse nuk u zgjerua jashtë gadishullit italian deri në shekullin e 3-të para Krishtit. Pastaj, ajo ishte një "perandori" (d.m.th. një fuqi e madhe) shumë kohë përpara se të kishte një perandor
Romakët pinin verën e tyre të përzier me ujë, ose në "pije të përziera" me aromatizues. Mulsum ishte një verë e ëmbël e zier dhe apsinthium ishte një pararendës i absintit me shije pelini. Edhe pse vera shijohej rregullisht, dhe poeti Augustan Horace shpiku shprehjen "e vërteta në verë" ( in vino veritas ), dehja u përçmua. Ishte një stereotip romak se galët kishin një dashuri të tepruar për verën dhe pirja e verës "e drejtë" ( purum ose merum, e papërzier) ishte një shenjë e "barbarit". Galët gjithashtu prodhonin forma të ndryshme birre.Roma kishte filluar të zgjerohej menjëherë pas themelimit të republikës në shekullin e 6-të para Krishtit, megjithëse nuk u zgjerua jashtë gadishullit italian deri në shekullin e 3-të para Krishtit. Pastaj, ajo ishte një "perandori" (d.m.th. një fuqi e madhe) shumë kohë përpara se të kishte një perandor
Ngrënia në shtëpi
parapamje| Një rikrijim i një trikliniumi në Archäologische Staatssammlung München Meqenëse restorantet kujdeseshin për klasat e ulëta, ushqimet e shkëlqyera mund të kërkoheshin vetëm në darka private well-to-do shtëpi të pasura ose në bankete të organizuara nga klube sociale ( kolegji ). Shtëpia private ( domus ) e një familjeje elitare do të kishte pasur një kuzhinë, një kopsht kuzhine dhe një staf të trajnuar me një kuzhinier (archimagirus), një kuzhinier (vicarius supra cocos) dhe ndihmës kuzhine (coci, cocus singular ose coquus)., nga e cila rrjedh anglishtja "kuzhinier").
Në familjet e klasës së lartë, darka ( cena ) kishte funksione të rëndësishme shoqërore. Mysafirët argëtoheshin në një dhomë ngrënieje të dekoruar mirë ( triclinium ), shpesh me pamje nga kopshti me peristil. Dinerët u ulën në divane, të mbështetur në bërrylin e majtë. Numri ideal i të ftuarve për një darkë ( konvivium, "ndarje e jetës" ose "të jetuar së bashku") ishte nëntë.
Nga Republika e vonë, nëse jo më herët, gratë darkuan, u shtrinë dhe pinin verë së bashku me burrat. Të paktën në disa raste, fëmijët merrnin pjesë, në mënyrë që të fitonin aftësi sociale. Ushqimet me shumë pjata shërbeheshin nga skllevërit e shtëpisë, të cilët shfaqen dukshëm në artin e antikitetit të vonë si imazhe mikpritjeje dhe luksi.
Roma kishte filluar të zgjerohej menjëherë pas themelimit të republikës në shekullin e 6-të para Krishtit, megjithëse nuk u zgjerua jashtë gadishullit italian deri në shekullin e 3-të para Krishtit. Pastaj, ajo ishte një "perandori" (d.m.th. një fuqi e madhe) shumë kohë përpara se të kishte një perandor parapamje| Detaje nga mozaiku i famshëm i "dyshemesë së çrregullt" që tregon mbeturinat e kuzhinës dhe ngrënies me një mi të festimit ( Muzeu i Vatikanit )
Të ushqyerit e ushtrisë
Një nga shqetësimet kryesore logjistike të ushtrisë romake ishte ushqimi i burrave, kuajve të kalorësisë dhe kafshëve të bagëtive, zakonisht mushkave. Gruri dhe elbi ishin burimet kryesore të ushqimit. Gjithashtu u dhanë mish, vaj ulliri, verë dhe uthull. Një ushtri prej 40,000, duke përfshirë ushtarë dhe personel tjetër, si skllevër, do të kishte rreth 4,000 kuaj dhe 3,500 kafshë bari. Një ushtri e kësaj madhësie do të konsumonte rreth 60 ton drithë dhe 240 amfora verë dhe vaj ulliri çdo ditë.Roma kishte filluar të zgjerohej menjëherë pas themelimit të republikës në shekullin e 6-të para Krishtit, megjithëse nuk u zgjerua jashtë gadishullit italian deri në shekullin e 3-të para Krishtit. Pastaj, ajo ishte një "perandori" (d.m.th. një fuqi e madhe) shumë kohë përpara se të kishte një perandor
Çdo burrë mori një racion prej rreth 830 g gruri në ditë në formë drithi të pa bluar, që prishet më pak se mielli. Për bluarjen e tij përdoreshin mullinj dore. Furnizimi me të gjitha këto produkte ushqimore varej nga disponueshmëria dhe ishte e vështirë të garantohej gjatë kohës së luftës ose kushteve të tjera të pafavorshme. Ushtria tërhoqi sutlerët që shisnin sende të ndryshme, duke përfshirë ushqime me të cilat ushtari mund të plotësonte dietën e tij.
Gjatë ekspansionizmit të Republikës, ushtria zakonisht kishte kombinuar jetesën jashtë tokës dhe organizonte linja furnizimi ( frumentatio ) për të siguruar furnizimin e saj me ushqim. Nën Perandorinë, provincat mund të paguanin taksa në natyrë në formën e grurit qe të siguronin oragnizimin e përhershme.
Vlerat kulturore
parapamje| Një banket në natyrë mbi një mozaik të fragmentuar të shekullit të 4-të Kuzhina e rafinuar mund të ishte moralizuar si një shenjë ose e përparimit të qytetëruar ose e rënies dekadente. Historiani i hershëm perandorak Tacitus i krahasoi lukset e këndshme të tryezës romake në kohën e tij me thjeshtësinë e dietës gjermanike të mishit të freskët të egër, frutave të foragjeruara dhe djathit, të pandryshuara nga erëzat e importuara dhe salcat e përpunuara.
Për shkak të rëndësisë së zotërimit të tokës në kulturën romake, prodhimet —drithërat, bishtajoret, perimet dhe frutat—më shpesh konsideroheshin si një formë ushqimi më e qytetëruar se mishi. Filozofi stoik Musonius Rufus, një vegjetarian, i konsideronte mishngrënësit jo vetëm si më pak të civilizuar, por edhe "më të ngadaltë në intelekt".
" Barbarët " mund të stereotipizohen si grabitqare mishngrenes. Historia Augusta i përshkruan perandorët Didius Julianus dhe Septimius Severus si përçmues të mishit në favor të perimeve, ndërsa perandori i parë i lindur nga dy prindër barbarë, Maximinus Thrax, thuhej se ka ngrënë grumbuj mishi.
Për Plinin, prodhimi i pastave ishte një shenjë e paqes së vendeve të civilizuara. Produktet kryesore mesdhetare të bukës, verës dhe vajit u sakralizuan nga krishterimi romak, ndërsa konsumi gjermanik i mishit u bë një shenjë e paganizmit, pasi mund të ishte produkt i sakrificës së kafshëve.
Disa filozofë dhe të krishterë i rezistuan kërkesave të trupit dhe kënaqësive të ushqimit dhe e përvetësuan agjërimin si ideal. Ushqimi u bë shume më i thjeshtë në përgjithësi ndërsa jeta urbane në Perëndim u zvogëlua, rrugët tregtare u ndërprenë, dhe të pasurit u tërhoqën në vetë-mjaftueshmërinë më të kufizuar të pronave të vendit të tyre. Ndërsa një mënyrë jetese urbane u lidh me dekadencën, Kisha dekurajoi zyrtarisht grykësinë dhe gjuetia dhe baritorja shiheshin si mënyra të thjeshta por të virtytshme të jetës.
Referime
<references group="" responsive="0">
Shtëpia e Xhoxhi Naço (Andon Topi)
Shtëpia e Xhoxhi Naço (andon Topi) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Naklla
Nakëll është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë.
Xehetaria
Përmbledhje
Xeherorët e nxjerra nga minierat përfshijnë metale, qymyr, argjilë nafte, gurë të çmuar, gur gëlqeror, shkumës, gur dimensionale, kripë guri, potas, zhavorr dhe argjilë. Minierat kërkohet për të marrë shumicën e materialeve që nuk mund të rriten përmes proceseve bujqësore, ose të krijohen në mënyrë të mundshme artificialisht në një laborator ose fabrikë. Minierat në një kuptim më të gjerë përfshijnë nxjerrjen e çdo burimi jo të rinovueshëm si nafta, gazi natyror apo edhe uji. Proceset moderne të minierave përfshijnë kërkimin për trupat e xehes, analizën e potencialit fitimprurës të një miniere të propozuar, nxjerrjen e materialeve të dëshiruara dhe rikuperimin ose restaurimin përfundimtar të tokës pas mbylljes së minierës.
Operacionet minerare mund të krijojnë një ndikim negativ mjedisor, si gjatë aktivitetit minerar ashtu edhe pas mbylljes së minierës. Prandaj, shumica e kombeve të botës kanë miratuar rregullore për të ulur ndikimin; megjithatë, roli i jashtëzakonshëm i minierave në gjenerimin e biznesit për komunitetet shpesh rurale, të largëta ose me depresion ekonomik do të thotë që qeveritë mund të dështojnë të zbatojnë plotësisht rregullore të tilla. Siguria në punë ka qenë gjithashtu një shqetësim prej kohësh, dhe ku zbatimi i praktikave moderne ka përmirësuar ndjeshëm sigurinë në miniera. Për më tepër, minierat e parregulluara ose të rregulluara keq, veçanërisht në ekonomitë në zhvillim, shpesh kontribuojnë në shkeljet lokale të të drejtave të njeriut dhe konfliktet e burimeve.
Që nga fillimi i qytetërimit, njerëzit kanë përdorur gurë, argjilë dhe, më vonë, metale të gjetura afër sipërfaqes së Tokës. Këto u përdorën për të bërë vegla dhe armë të hershme; për shembull, stralli me cilësi të lartë i gjetur në Francën veriore, Anglinë jugore dhe Poloni është përdorur për të krijuar vegla stralli. Miniera stralli janë gjetur në zonat e shkumësave ku shtresat e gurit ndiqeshin nën tokë nga boshte dhe galeri. Minierat në Grimes Graves dhe Krzemionki janë veçanërisht të famshme, dhe si shumica e minierave të tjera të strallit, janë me origjinë neolitike (rreth 4000–3000 pes). Shkëmbinj të tjerë të fortë të minuar ose të mbledhur për sëpata përfshinin gurin e gjelbër të industrisë së sëpatës Langdale me bazë në distriktin e liqenit anglez. Miniera më e vjetër e njohur në të dhënat arkeologjike është miniera Ngwenya në Eswatini (Swaziland), e cila datimi me radiokarbon tregon se është rreth 43,000 vjet i vjetër. Në këtë vend njerëzit e Paleolitit minuan hematitin për të bërë pigmentin e kuq okër. Miniera të një moshe të ngjashme në Hungari besohet se janë vende ku Neandertalët mund të kenë minuar strall për armë dhe mjete.
Xehetaria dhe minierat ekzistojnë në shumë vende. Londra është selia e minatorëve të mëdhenj si Anglo American, BHP dhe Rio Tinto. Industria e minierave në SHBA është gjithashtu e madhe, por ajo dominohet nga nxjerrja e qymyrit dhe mineraleve të tjera jometale (p.sh., shkëmbi dhe rëra), dhe rregullore të ndryshme kanë punuar për të zvogëluar rëndësinë e minierave në Shtetet e Bashkuara. Në vitin 2007, kapitalizimi total i tregut të kompanive minerare u raportua në 962 USD miliardë dollarë, që krahasohet me një kapital total të tregut global të kompanive të tregtuara publikisht prej rreth 50 dollarë amerikanë trilion në 2007. Në vitin 2002, Kili dhe Peru thuhet se ishin vendet kryesore minerare të Amerikës së Jugut. Industria minerale e Afrikës përfshin nxjerrjen e mineraleve të ndryshme; prodhon relativisht pak nga metalet industriale bakër, plumb dhe zink, por sipas një vlerësimi ka si përqindje të rezervave botërore 40% të arit, 60% të kobaltit dhe 90% të metaleve të grupit të platinit në botë. Minierat në Indi janë një pjesë e rëndësishme e ekonomisë së atij vendi. Në botën e zhvilluar, minierat në Australi, me BHP të themeluar dhe me seli në vend, dhe minierat në Kanada janë veçanërisht të rëndësishme. Për minierat e mineraleve të tokës së rrallë, Kina raportohet se kontrollonte 95% të prodhimit në 2013. djathtas|parapamje| Fëmijë punëtorë që prishën qymyrin në një minierë në South Pittston, [[Pensilvania|Pensilvani, Shtetet e Bashkuara në fillim të shekullit të 20-të]]
Vilalba dels Arcs
Vilalba dels Arcs është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Terra Alta, të provincës Tarragona, në Katalonia. Vilalba dels Arcs ka 724 banorë (2007), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 67.3 km2.
Çermenika : përmbledhje studimesh : studime historike, folklorike, etnografike
Çermenika : përmbledhje studimesh : studime historike, folklorike, etnografike V.1, redaktor Qazim Shehu. Botuar në Tiranë nga "Fllad" në vitin 2004. Faqet e librit 148. ISBN 99943-618-6-4
Kërtoku
Kërtok (serbisht: Крток/Krtok) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Çermenika heroike : histori
Çermenika heroike : histori libër me autor Sami Hyka, redaktore Eralda Alhysa. Botuar në Tiranë nga "Kryegjyshata Botërore Bektashiane" në vitin 2014. Faqet e librit 158.
Novosella (Pejë)
Novosellë është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Fierzë.
Shtëpia e Xhoxhi Tushes
Shtëpia e Xhoxhi Tushes është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Chéraute
Chéraute (Baskisht: Sohüta ; Shqip: Sohuta)  është një komunë në departamentin Pirenejtë-Atlantikë në Francën jugperëndimore.
Ndodhet në ish provincën e Sulës.
Gazeta e Pavarur
"Gazeta e Pavarur" është gazetë e pavarur shqiptare. Ajo është themeluar më datën 11 maj 2019, si gazetë lokale e qytetit të Shkupit.
Në fillim "Gazeta e Pavarur" botohej një herë në javë, me katër fletë, me një tirazh javor 2000 kopje... Më 21 gusht 2019 filloi të botohej dy herë në javë dhe konkretisht: çdo të martë dhe të premte, përsëri me katër fletë, ndërsa më 21 tetor 2019 "Gazeta e Pavarur" filloi botimin me 8 fletë.
Lidhje të jashtme
Gazeta e Pavarur - Faqja zyrtare.
Vërsheci (Therandë)
Vërshec është një vendbanim në komunën e Therandës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Vrrion Është një fshat i vogël i Therandës ku përbëhet vetëm nga familja e madhe Daka ; e cila e ka një gjak. Familje e cila rrjedh nga paraardhësi i tyre Kurt Daka. Në fshat gjinden rreth 20 shtëpi por shumica janë të pabanueshme. Fshati Vërshec gjendet rreth 11 km larg Therandës apo 20 min largësi me makinë. Vendi gjeofrafik duket si një fshat i futur në një gropë. Ka një mriz i quajtur  Mrizi i Vërshecit  nga i cili rrjedh ujë i pijshëm. Fshati Vërshec tani (viti 2022) ka rreth 20/30 banorë të cilët jetojnë dhe veprojnë aty. Nuk ka fare ekonomi të zhvilluar sepse nuk ka njerëz të mjaftueshëm për ta punuar tokën apo diçka të tillë. Përbëhet nga njerëz të ndershëm, mirënjohës dhe shumë mikëpritës. I pari banorë që dihet në fshatin Vërshec ishte Kurt Daka, i cili ishte katolik me prejardhje nga të parët e tij, por asnjëherë nuk ishin të përqarë nga feja si fshat. I vetmi është fshati Vërshec që nuk ka pasur asnjëherë të ndërtuar xhami apo kishë në tërë historinë e tyre.
Çermenika : përmbledhje studimesh : referate, shkrime historike, portrete mësuesh të shquar, ...
Çermenika : përmbledhje studimesh : referate, shkrime historike, portrete mësuesh të shquar, ... V.2, përgatiti për botim Avni Alcani, redaktorë Ilmi Leka, Ferit Fixha. Botuar në Tiranë nga "Barleti" në vitin 2016. Faqet e librit 150.
Libri botohet me rastin e 100-vjetorit të shkollë së parë shqipe në Çermenikë.
Mansioni Sait Halim Pasha
parapamje|240px|Shkallët brenda në Rezidencën Said Halim Pasha, Sarıyer, Stamboll Mansioni Said Halim Pasha është një rezidencë osman e vendosur në rrethin Jenikoj të Stambollit. Ndërtesa është ndërtuar në një stil neo-klasik dhe i përket çerekut të fundit të shekullit të 19-të. Në përputhje me stilin e tij, pavarësisht nga pjesa e jashtme e tij më e qetë, ajo i ngjan një pallati të vogël arab, pasi elementët e rëndë arabeskë janë përdorur në dekorimin e tij. Ndërtesa e mori emrin nga Said Halim Pasha (1861-1921), djali osman i Princit Mehmet Abdylhalim Pasha, një nga katër djemtë e Mehmet Ali Pasha.
Historia
Pronarët e parë të rezidencës që identifikohen janë familja Düzoğulları. Me sa dihet, familja Aristarhis shkatërroi rezidencën nga Düzoğulları dhe u rindërtua në 1863.
Ndërtesa u transferua në Bankën e Turizmit në vitin 1968 dhe për një kohë u përdor si kazino vetëm për të huajt. Kazinoja u transferua në Hilton në vitin 1972 për shkak të rreziqeve nga zjarri dhe arsye të ngjashme.
Në vitin 1974, gjatë rinovimit të madh të viteve të dobëta 1980 deri më 1984, TACA nga Fondacioni i Bankës së Turizmit (Monumentet e Turqisë dhe Mbrojtja e Mjedisit) e ndërtuar atë u realizua.
Vilalba
Vilalba është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Terra Chá, të provincës Lugo, në Galicia. Vilalba ka 15116 banorë (2012), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 379 km2.
Mansioni Sait Halim Pasha
Historia
Në vitin 1989, Banka e Turizmit të TC, u shndërrua në Bankën e Zhvillimit të Turqisë ka qenë Banka e Zhvillimit të Turqisë. Kopshti i pallatit ishte operuar si një restorant gjatë muajve të verës, dhe disa nga dhomat e tij ishin rregulluar si një muze. Për më tepër, ajo u përdor si rezidenca verore e kryeministrisë dhe takimet zyrtare mbaheshin këtu herë pas here.
Pas zjarrit më 1995, rezidenca u restaurua nën emrin "Kryeministria Shtëpia e Vizitave Zyrtare". Ky restaurim përfundoi më 2002. Rezidenca u restaurua jo sipas gjendjes së tij para zjarrit, por sipas shtetit u ndërtua në vitet 1860 dhe nuk u përdor derisa u transferua në operacionin e Göçtur Turizm A.Ş.
Kërçmari
Kërçmar (serbisht: Крчмаре/Krčmare) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Shtëpia e Zaho Zoto
Shtëpia e Zaho Zoto është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Tuusula
Tuusula (Tuusulan kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Uusimaa.
Komuna ka një popullsi prej 38,462 (30 qershor 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 225.46 kilometra katror (87.05 sq mi) prej të cilave 5.95 km2 (2.30 sq mi) janë uji. Dendësia e popullsisë është 175.22 banor për kilometër katror (453.8/sq mi).
Çermenika
Në mesjetë, si Tzernikon ose Tzernikos ishte seli peshkopale e Patriarkanës së Kostandinopojës, si seli sufragane e Kryepeshkopatës së Dyrrachium.
Në mesin e shekullit të 15-të, rajoni drejtohej nga Gjergj Arianiti, një nga udhëheqësit kryesorë të kryengritjës shqiptare ndaj Perandorisë Osmane.
Në periudhën e vonë osmane raportohet se rajoni kishte 12 fshatra dhe 3000 banorë myslimanë bektashinj.
Në Luftën e Dytë Botërore, zona ishte qendër e rezistencës shqiptare ndaj pushtimit gjerman.
Osoja (Pejë)
Osojë është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Ujisht.
Rajonet gjeografike të Greqisë
Rajonet gjeografike të Greqisë (greqisht: γεωγραφικά διαμερίσματα, fjalë për fjalë 'departamentet gjeografike') janë rajonet kryesore historiko-gjeografike të vendit dhe ishin gjithashtu nënndarje rajonale administrative të Greqisë deri në reformën administrative të vitit 1987. Pavarësisht zëvendësimit të tyre si njësi administrative të nivelit të parë vetëm nga rajone administrative pjesërisht identike (greqisht: περιφέρειες), nëntë rajonet gjeografike tradicionale - gjashtë në kontinent dhe tre grupe ishujsh - ende përmenden gjerësisht në kontekste jozyrtare dhe në diskursin e përditshëm.
Që nga viti 2011, ndarjet zyrtare administrative të Greqisë përbëhen nga 13 rajone (greqisht: περιφέρειες) - nëntë në kontinent dhe katër grupe ishujsh - të cilat ndahen më tej në 74 njësi rajonale dhe 325 komuna. Më parë, kishte edhe 54 prefektura ose administrata të nivelit prefektural.
Vilajuïga
Vilajuïga është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Empordà, të provincës Girona, në Katalonia. Vilajuïga ka 1149 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 13.15 km2.
Vignaux
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Vignaux (Shqip, Ocitanisht: Vinhaus) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Le Noyer
Le Noyer është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Le Noyer ka një popullsi prej 277 banorë dhe sipërfaqe 21.5 km², me një dendësi prej 13 banor/km².
Shtëpia e Zalo Lulos
Shtëpia e Zalo Lulos është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Pavlani
Pavlan është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Plakan dhe Paulan.
See (serial televiziv)
Përmbajtja
Ndërsa përhapet fjala, ajo merr vëmendjen e një fisi cinik dhe mbretëreshës së tij e cila nuk do të ndalet me asgjë për të vënë duart e saj mbi binjakët. Për të mbrojtur fëmijët e tij, Voss është i detyruar të mbështetet në instinktet e tij dhe duhet të mbledhë fiset e tjera për ta ulur mbretëreshën dhe kultin e saj tiranik përpara se të kapte fëmijët.
Vilagrassa
Vilagrassa është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Urgell, të provincës Lleida, në Katalonia.
Shtëpia e Zenel Bajrami
Shtëpia e Zenel Bajrami është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Eric Lopez
Eric Lopez lindi më 20 Prill 1978, është një aktor amerikan.
Loznica
Loznica (Serbisht: Лозница) është qytet në perëndim të Serbisë. Loznica ka pasur 19.572 banorë më 2011.
Emri
Emri i qytetit rrjedh nga fjala "loza" që në gjuhën serbe domethënë verë. Nga origjina, emri i saj ishte Lozica që domethënë verë e vogël, por më vonë u bë Loznica.
Gjeografia
Loznica ndodhet në perëndim të Serbisë afër kufirit me Bosnjën dhe Hercegovinës. Qyteti ndodhet në lumin Drina.
Ekonomia
Fabrika më e madhe në Loznicë është "HI Viskoza Loznica", i cili u themelua në vitin 1957 i cili ka mbi 10,000 puntorë.
Surte
Surte është qytet në Qarkun Västra Götaland, Suedi. Qyteti ka pasur 6,003 banorë më 2015.
Ndodhet 15 kilometra në veri të Göteborgut. Surte është vendlindja e Alexander Samuelson. Edhe pse nuk është dizajner, ai ishte njeriu i cili u emërua në patentën e dizajnit të vitit 1915 për shportën legjendare Coca-Cola.
Tuusniemi
Komuna ka një popullsi prej 2,726 (30 qershor 2015) dhe përfshinë një sipërfaqe prej 699.43 kilometra katror (270.05 sq mi) prej të cilave 156.15 km2 (60.29 sq mi) janë uji. Dendësia e popullsisë është 5.02 banor për kilometër katror (13.0/sq mi).
Komuna është një-gjuhësore, finlandisht.
Pepiqi
Pepiq është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Pepaj.
Agost
Agost është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Campo de Alicante, të provincës Alicante, në Komunitetin e Valencias. Agost ka 4813 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 66.64 km2.
Adriano Castanheira
Adriano Duarte Castanheira (lindi më 7 prill 1993) është futbollist portugez i lindur në Zvicër. Ai luan për Sport Benfica e Castelo Branco si sulmues.
Karriera
Më 26 gusht 2012, ai luajti për herë të parë me S.C. Covilhã në ndeshjen e Ligës së Dytë 2012-13 kundër F.C. Penafiel.
Vilafranca del Penedès
Vilafranca del Penedès është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Penedès, të provincës Barcelona, në Katalonia. Vilafranca del Penedès ka 38785 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 19.65 km2.
Josip Jelaçiq
Josip Jelacic ishte gjeneral dhe politikan në Monarikinë Habsburge në atë kohë, atij iu dha edhe titulli oficer gjatë viteve sa ishte aktiv në ushtri. Lindi në Petrovaradin dhe vdiq në Zagreb.
Shtëpia e Zoi Ngjelës
Shtëpia e Zoi Ngjelës është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Pishtani
Pishtan është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë.
Alexander Samuelson
Alexander Samuelson (4 janar 1862 - 1934) ishte inxhinierë i xhamave suedezo-amerikanë. Ai ka punuar në një fabrikë të xhamave në Surte para se ai të emigronte në SHBA në vitin 1883.
Në një fabrikë xhami në Terre Haute, Illinois, Aleksandër Samuelson formoi shishe qelqi të famshme të Coca-Cola, e paraqitur në vitin 1916, të paktën duke themeluar emrin e tij në patentë. Samuelson ishte një shef i lartë në Chapman Root Bottling Company dhe është argumentuar se në fakt, Earl R. Dean ishte ai që tërhoqi shishe.
Shishe u bë markë më e njohur në botë dhe paketimin e produkteve. Pamja origjinale e shishes u frymëzua nga forma e fasuleve të kakaos dhe dukshëm më fleksibël se ajo që përfundimisht shkoi në prodhim. Gjëja e zgjuar në lidhje me shishe ishte se ishte e përshtatshme, kishte një pamje të pagabueshme dhe xhami nuk u thye kur shishe u hodh. Në fillim, shishe u bë në një xhami të kaltër, të gjelbër dhe të qartë.
Tabela e Vendeve të Trashëgimisë Botërore sipas Shteteve
Deri në vitin 2016, janë një tërësi prej 1 052 Vendesh të Trashëgimisë Botërore të vendosura në 163 "Palë Shtetërore". Nga 1 052 vendet, 814 janë kulturore, 203 janë natyrore dhe 35 janë pasuri të përziera. Vendet janë ndarë nga Komiteti i Trashëgimisë Botërore në pesë zona gjeografike: Afrika, Shtetet Arabe, Azia dhe Paqësori, Evropa dhe Amerika Veriore, Amerika Latine dhe Karaibet.
Casteil
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Casteil (Katalanisht: Castell de Vernet ; Shqip: Kastelfërneti ) është një komunë në departamentin Pirenejtë Orientalë në Francën jugore, pjesë e komarkës historike Conflent. Abacia Martin-du-Canigou ndodhet mbi Kastelfërnet.
Vendndodhjai
qendër|parapamje|300x300px| Harta e Kastelfërnetit dhe komunave përreth
Fosforilimi oksidativ
Gjatë fosforilimit oksidativ, elektronet transferohen nga dhuruesit e elektroneve tek pranuesit e elektroneve siç është oksigjeni në reaksionet oksidoreduktive. Këto reaksione oksidoreduktive lëshojnë energjinë e ruajtur në lidhjen e dyfishtë relativisht të dobët të O2, e cila përdoret për të formuar ATP. Tek eukariotët, këto reaksione katalizohen nga një seri kompleksesh proteinike brenda membranës së brendshme të mitokondries së qelizës, ndërsa, tek prokariotet, këto proteina janë të vendosura në hapësirën ndërmembranore të qelizës. Këto grupe të lidhura të proteinave quhen zinxhirë transportues të elektroneve. Në eukariotët, janë të përfshira pesë komplekse kryesore proteinike, ndërsa te prokariotat janë të pranishme shumë enzima të ndryshme, duke përdorur një larmi dhuruesish dhe pranuesish të elektroneve. Energjia e transferuar nga elektronet që rrjedhin përmes këtij zinxhiri transportues elektronik përdoret për të transportuar protone nëpër membranën e brendshme mitokondriale, në një proces të quajtur transporti i elektroneve. Kjo gjeneron energji potenciale në formën e një gradienti të pH dhe një potencial elektrik nëpër këtë membranë. Ky rezervë energjie preket kur protonet rrjedhin përsëri nëpër membranë dhe poshtë gradientit potencial të energjisë, përmes një enzime të madhe të quajtur ATP sintetaza; ky proces njihet si kimiosmozë. Sintetaza ATP përdor energjinë për të shndërruar difosfatin e adenozinës (ADP) në trifosfat adenozin, në një reaksion fosforilimi. Reaksioni drejtohet nga rrjedha e protonit, e cila detyron rrotullimin e një pjese të enzimës; sintaza ATP është një motor mekanik rrotullues. Megjithëse fosforilimi oksidativ është një pjesë jetësore e metabolizmit, ajo prodhon produkte reaktive të oksigjenit si superoksidi dhe peroksidi i hidrogjenit, të cilat çojnë në përhapjen e radikaleve të lira. Enzimat që kryejnë këtë rrugë metabolike janë gjithashtu shënjestër e shumë ilaçeve dhe helmeve që pengojnë aktivitetet e tyre.
Shtëpia e Zoi Oco
Shtëpia e Zoi Oco është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Saint-Cirq-Lapopie
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
parapamje| Pamje nga qendra e qytetit Saint-Cirq-Lapopie (Ocitanisht: Sent Circ de la Popia ; Shqip: Shën Cirk Lapopi ) është një komunë në departamentin Olt në Francën jugperëndimore. Është anëtar i shoqatës Les Plus Beaux Villages de France (Fshatrat më të bukur të Francës).
Pozicioni i tij në një shkëmb të pjerrët 100 metra mbi lumë, i zgjedhur fillimisht për mbrojtje, ka ndihmuar që qyteti të bëhet një nga destinacionet turistike më të njohura në departament dhe i gjithë qyteti është pothuajse një muze. Pasi u 'zbulua' nga post-impresionisti Henri Martin, ajo u bë e njohur me artistë të tjerë dhe shtëpia e shkrimtarit André Breton.
Vendndodhja
Shën Cirk Lapopi është 30 km në lindje të Cahorit, në parkun natyror rajonal . Fshati ka pamje nga lumi Olt.
Historia
Kalaja e Shën Cirk Lapopit ishte selia kryesore e njërit nga katër vikonteve që përbënin Quercy, të ndarë midis katër dinastive feudale, familjeve Lapopie, Gourdon, Cardaillac dhe Castelnau.
Rruga e Shën Jakobit
Shën Cirk Lapopi është në rrugën e pelegrinazhit francez, Rruga e Shën Jakobit. Duke ardhur nga Cabrerets, pelegrinët kalonin dhe më pas vazhdonin në Cahor, duke vizituar katedralen e Shën Stefanit.
Popullariteti
The Guardian raportoi në korrik 2012 se fshati merrte 400,000 vizitorë çdo vit, kryesisht nga Franca, dhe se ishte bërë "i rrethuar nga turistët" që kur fitoi një votë pëlqyeshmërie në një program televiziv francez në qershor 2012.
Manteyer
Manteyer është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Manteyer ka një popullsi prej 420 banorë dhe sipërfaqe 25.63 km², me një dendësi prej 16 banor/km².
Vaksinimi kundër COVID-19 në Japoni
thumb|[[Yoshihide Suga, kryeministri i Japonisë, duke u vaksinuar kundër COVID-19]]
Japonia deri më tani ka miratuar Pfizer – BioNTech, Moderna dhe Oxford – AstraZeneca për përdorim. Nga mesi i gushtit 2021, rreth 46 milion njerëz janë vaksinuar plotësisht në vend.
Prapaskena
Më 14 shkurt 2021, Pfizer u miratua nga qeveria e Japonisë, dhe u vendos më 17 shkurt 2021. Më 28 maj 2021, Pfizer u miratua nga paneli i ministrisë japoneze të shëndetësisë për adoleshentët midis moshës 12 dhe 15 vjeç.
Më 21 maj 2021, Moderna dhe Astrazeneca u miratuan nga qeveria e Japonisë.
Historia
Në prill 2021, kryeministri Yoshihide Suga njoftoi se Japonia do të marrë 50 milionë doza të vaksinës Pfizer pas një takimi me CEO të kompanisë.
Përhapja e vaksinave në Japoni, me 4 përqind të popullsisë të vaksinuar që nga 21 maj 2021, ka çuar në kritika për miratimin e ngadaltë, ndërprerjet në import dhe mungesën e profesionistëve mjekësorë. Një sondazh i kryer në prill tregoi se më shumë se 60 përqind e njerëzve ishin të pakënaqur me përhapjen e vaksinave në Japoni, me ekspertët që thanë se ishte tepër vonë tani për të ndaluar përhapjen e varianteve me vaksina.
Poçesta (Pejë)
Poçestë është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Fushmirë.
The Doors
The Doors është një grup rock amerikan, i formuar më 1965. Ata kanë arritur të bëhen një prej grupeve më të suksesshme muzikore komercialisht të dekadave të fundit, me më shumë se 100 milionë albume të shitura në mbarë botën.
Pandemia e COVID-19 në Hungari
Pandemia e COVID-19 në Hungari është pjesë e pandemisë në vazhdim në mbarë botën e sëmundjes koronavirus 2019 (COVID-19) e shkaktuar nga sindroma e rëndë akute e frymëmarrjes koronavirus 2 (SARS-CoV-2). Më 4 mars 2020, u njoftuan rastet e para në Hungari. Vdekja e parë e lidhur me koronavirusin u njoftua më 15 mars në faqen zyrtare të qeverisë.
Stjepan Radić
Stjephan Radic ka lindur në Desno Trebarjevo, Martinska Ves pranë Sisakut në Mbretërinë e Kroacisë dhe Slavonisë brenda Austro-Hungarisë. Pasi u dëbua nga gjimnazi i tij në Zagreb, ai përfundoi në Gjimnazin e Lartë Real në Karlovac. Në 1888 Radiç udhëtoi për në Đakovë ku u takua me peshkopin Josip Juraj Strossmayer për të kërkuar ndihmë për një udhëtim në Perandorinë Ruse. Kryeministri rekomandoi Radicin në Mitropolit Mihailo të Beogradit, i cili e drejtoi atë në një mësues rus në Kiev. Radiç udhëtoi në Kiev dhe iu lejua të qëndronte në Manastirin e Shpellave të qytetit, ku ai qëndroi për gjashtë javë përpara se të kthehej në Kroaci.
Banja (Kurshumli)
Banjë (serbisht: Куршумлијска Бања/Kuršumlijska Banja) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Vilafant
Vilafant është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Alt Empordà, të provincës Girona, në Katalonia.
Sait Halim Pasha
Sait Halim Pasha (Turqishtja osmane: سعيد حليم پاشا‎; Turqisht: Said Halim Paşa; 18 janar 1865 – 6 dhjetor 1921) ishte një burrë shteti osman me origjinë shqiptare toske, i cili shërbeu si vezir i madh i Perandorisë Osmane nga viti 1913 deri më 1917. Ai ishte një nga autorët e gjenocidit armen, dhe më vonë u vra nga Arshavir Shirakian si pjesë e Operacionit Nemesis, një fushatë shpagimi për të vrarë autorët e gjenocidit armen.
Jetëshkrimi
Said Halim Pasha ishte djali i Mehmet Ali Pashës, i cili konsiderohet si themeluesi i Egjiptit.
Ai ishte një nga nënshkruesit në aleancën osmano-gjermane. Megjithatë, ai dha dorëheqjen pas incidentit të ndjekjes së Goeben dhe Breslau, një ngjarje që shërbeu për të çimentuar aleancën osmano-gjermane gjatë Luftës së Parë Botërore. Pretendohet se Mehmeti V donte një person tek i cili ai besonte si vezir i madh, dhe se ai i kërkoi Said Halimit të qëndronte në postin e tij për aq kohë sa të ishte e mundur. Mandati i Halimit zgjati deri në vitin 1917, i ndërprerë për shkak të përplasjeve të vazhdueshme midis tij dhe Komitetit të Bashkimit dhe Progresit, i cili deri atëherë kontrollonte qeverinë perandorake të Perandorisë Osmane.
Gjatë gjenocidit armen, Said Halim nënshkroi nënshkrimin e tij mbi urdhrat e dëbimit për popullatën armene. Patriarku armen Zaven I Der Jegiajan i bëri thirrje që të pushonte terrori që po kryhej kundër armenëve, të cilit iu përgjigj Said Halim duke pretenduar se raportet e arrestimeve dhe dëbimeve po ekzagjeroheshin shumë. Vetë Der Jegiajan u dëbua më vonë.
Moydans
Moydans është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Moydans ka një popullsi prej 50 banorë dhe sipërfaqe 10.51 km², me një dendësi prej 5 banor/km².
Shtëpia e Zoi Samarxhi
Shtëpia e Zoi Samarxhi është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Vilaflor, Santa Cruz de Tenerife
Vilaflor, Santa Cruz de Tenerife është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Tenerife, të provincës Santa Cruz de Tenerife, në Ishujt Kanare. Vilaflor, Santa Cruz de Tenerife ka 1804 Instituto Canario de Estadística, population banorë (2013), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 56.26 Instituto Canario de Estadística, area km2.
Casefabre
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Casefabre (Katalanisht: Casafabre ; Shqip: Rastafarka ) është një komunë në departamentin Pirenejtë Orientalë në Francën jugore.
Vendndodhja
Rastafarka ndodhet në kantonin Le Canigou dhe në rrethin e Prades. qendër|parapamje|300x300px| Harta e Rastafarkës dhe komunave përreth
Njësia administrative Tiranë
Njësia administrative Tiranë është një njësi administrative në Bashkinë Tiranë në Shqipëri.
Khuen Héderváry
Khuen Hedervary ishte politikan dhe udhëheqës i ushtrisë Hungareze gjatë viteve sa ishte aktiv. U zgjodh poashtu edhe oficer i ushtrisë dhe pastaj edhe kryeministër.
Shtëpia e Musa Shehzades
Shtëpia e Musa Shehzades është një monument i trashëgimisë kulturore në Prizren, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër 615/55. Shtëpia është një ndërtesë banimi që ndodhet në rr. Gani Çavdarbasha nr.17.
Historiku
parapamje|240px|[[Musa Shehzade]] Shtëpia e Shehzades i ka takuar Musa Shehzades (1870 - 1945) dhe gjendet në pjesën rrafshinore të qytetit në rrugën e “Sarajit të Vjetër” dhe është ndërtuar në fund të shek. XVIII. Në shek. XIX është bërë renovimi i rrënjësishëm sidomos në enterier, ndërsa në shek. XX janë bërë ndërhyrje në hajatin që gjendet në pjesën veriore të objektit si dhe në kat është mbyllur qyshku (doksati). Është objekt banimi i tipit rrafshinor, i ngritur në kate. I takon objekteve jo simetrike. Objekti është i pasur me elemente etnografike në enterier. Vlen të theksohen oxhaqet e përpunuara që gjenden një në përdhese dhe dy në kate. Edhe drugdhendja është e pasur sidomos përpunimi i tavaneve (“Xhyl-tavan”), dollapëve, musëndrave etj. Në fasadën kryesore që gjendet në anën lindore janë punuar timpanore prej druri që janë karakteristike edhe për disa shtëpi tjera të qytetit të Prizrenit. Në mes të shek. XX oborri i objektit përgjysmohet dhe ndërtohet një objekt i ri, ku mbulon gjysmën e fasadës së objektit në fjalë. Pas viteve ‘80 të shek. XX objekti nuk shfrytëzohet për banim por është shfrytëzuar si depo e materialit elektrik. Në vitin 1999 nga ana e pronarit bëhet ndërtimi i kulmit. Gjatë vitit 2013 objekti është restauruar, dhe planifikohet të shndërrohet në Muze Etnografik.
Qyshku
Qyshk është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë.
Personalitete të njohura
Bekim Çeku
Llukova (Kurshumli)
Llukovë (serbisht: Луково/Lukovo) është fshat në komunën e Kurshumlisë, Serbi.
Remollon
Remollon është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Remollon ka një popullsi prej 438 banorë dhe sipërfaqe 6.45 km², me një dendësi prej 68 banor/km².
Radaca
Radacë është një vendbanim në komunën e Pejës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Kryedrin.
Monêtier-Allemont
Monêtier-Allemont është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Hautes-Alpes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Monêtier-Allemont ka një popullsi prej 303 banorë dhe sipërfaqe 7.15 km², me një dendësi prej 42 banor/km².
Cassagnes, Pyrénées-Orientales
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Cassagnes (Katalanisht: Cassanyes ; Oksitanisht: Cassanhas ; Shqip: Kasanja) është një komunë në departamentin Pyrénées-Orientales në Francën jugore.
Energjia nga baticat
Energjia e baticës, gjithashtu e quajtur fuqia e baticës, është një formë e hidroenergjisë e cila e konverton energjinë e baticës në energji të dobishme, kryesisht elektricitet.
Cassagnes, Pyrénées-Orientales
Gjeografia
Kasanja ndodhet në kantonin La Vallée de l'Agly dhe në rrethin e Perpignan. qendër|parapamje|300x300px| Harta e Kasanjës dhe komunave përreth
Energjia nga baticat
Edhe pse ende nuk përdoret gjerësisht, energjia nga batica ka potencial për të ardhmen e prodhimit të energjisë elektrike. Baticat janë më të parashikueshme se energjia e erës dhe energjia diellore. Në mesin e burimeve të energjisë së ripërtëritshme, energjia e baticës ka vuajtur tradicionalisht nga kostoja relativisht e lartë dhe disponueshmëria e kufizuar e vendeve me lartësi të mjaftueshme të baticave ose shejtësi rrjedhëse, kështu duke kufizuar disponueshmërinë e saj të përgjithshme.
Megjithatë, shumë zhvillime teknologjike të fundit si në dizajn edhe në teknologjinë e turbinave (p.sh. turbinat e reja axial, turbinat me kalimin e rrjedhjes), tregojnë se disponueshmëria totale e fuqisë së baticës mund të jetë shumë më e lartë se ajo e supozuar më parë, dhe se kostot ekonomike dhe mjedisore mund të ulen në nivele konkurruese.