cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shpërthimet në Bejrut (2020)
Shpërthimet
Një shpërthim i parë, më i vogël dërgoi një re tymi sipër zjarreve dhe krijoi drita ndezëse që gjoja ngjanin me fishekzjarre. Shpërthimi i dytë, shumë më masiv, ndodhi rreth orës 18:08 me kohën lokale që tronditi Bejrutin qendror dhe dërgoi një re të kuqe pluhuri në ajër. Shpërthimi i dytë u ndje në Izraelin e Veriut dhe në Qipro, 240 kilometra (150 milje) larg.
React Native
Historia
Në vitin 2012 Mark Zuckerberg komentoi, "Gabimi më i madh që bëmë si kompani ishte të mbështeturit e tepërt në HTML në krahasim me vendasin". Përdorimi i HTML5 për versionin celular të Facebook rezultoi në një aplikacion të paqëndrueshëm që merrte të dhëna ngadalë. Ai premtoi që Facebook së shpejti do të ofrojë një përvojë më të mirë për mobilët.
Shpërthimet në Bejrut (2020)
Shkaqet
Shkaku i shpërthimeve ende nuk është përcaktuar. Mediat shtetërore libaneze njoftuan fillimisht se shpërthimet ndodhën në një depo të fishekzjarreve, ndërsa të tjerët raportuan se ishte në një depo të naftës ose në një strukturë ruajtjeje të kimikateve. Kishte depo në port që ruanin eksplozivë dhe kimikate duke përfshirë nitrate, përbërës të zakonshëm të plehrave dhe eksplozivëve. Drejtori i Përgjithshëm i Sigurisë Publike Libaneze deklaroi se shpërthimi ishte shkaktuar nga materiale me eksploziv të lartë që u konfiskua dhe u ruajt me vite.
React Native
Historia
Brenda Facebook, Jordan Walke gjeti një mënyrë për të gjeneruar elemente UI për iOS nga një sfond JavaScript fije. Ata vendosën të organizojnë një Hackathon (garë) të brendshëm për të përsosur këtë prototip në mënyrë që të jenë në gjendje të ndërtojnë aplikacione vendase me këtë teknologji.
Shpërthimet në Bejrut (2020)
Viktima
Sekretari i Përgjithshëm i partisë politike Kataeb, Nazar Najarian, u vra pasi u plagos rëndë. Sipas Ministrit të Shëndetësisë Hamad Hassant, të paktën 25 njerëz janë vrarë dhe më shumë se 2.500 të plagosur.
Reagimet
Hassan Diab, Kryeministri i Libanit, njoftoi se një ditë pas shpërthimeve do të ishte një ditë kombëtare zie. Michel Aoun, Presidenti i Libanit, deklaroi se qeveria do të sigurojë mbështetje për personat e zhvendosur dhe Ministria e Shëndetësisë do të plotësojë shpenzimet e trajtimit për të plagosurit. Guvernatori i Bejrutit, Marwan Abboud, filloi të qaj në televizion, duke e quajtur atë "një katastrofë kombëtare". Ai e quajti këtë shpërthim të ngjajshëm me Hiroshimën.
React Native
Zbatimi
Parimet e punës së React Native janë virtualisht identike me React përveç që React Native nuk manipulon DOM përmes DOM Virtual. Ai ekzekutohet në një proces sfondi (i cili interpreton JavaScript të shkruar nga zhvilluesit) direkt në pajisjen fundore (end-device) dhe komunikon me platformën vendase përmes një serializimi, asinkron dhe Urë të bashkuar.
Komponentët React mbështjellin kodin ekzistues vendas dhe bashkëveprojnë me API-të vendase përmes paradigmës deklarative të UI të React dhe JavaScript. Kjo mundëson zhvillimin e aplikacioneve vendase për ekipe krejt të reja zhvilluesish dhe mund t'i lejojë ekipet ekzistuese vendase të punojnë shumë më shpejt.
React Native nuk përdor HTML ose CSS. Në vend të kësaj, mesazhet nga JavaScript përdoren për të manipuluar pamjet vendase. React Native gjithashtu lejon zhvilluesit të shkruajnë kodin vendas në gjuhë të tilla si Java për Android dhe Objektivi-C ose Swift për iOS të cilat e bëjnë atë edhe më fleksibile.
Shembulli "Njatjeta, Botë"
Një program Hello, World në React Native do të dukej kështu:
Referime
<references group="" responsive="1">
Sistemi shtetëror në Maltë
Malta është një republikë [23] sistemi parlamentar dhe administrata publike e së cilës janë modeluar ngushtë me sistemin Westminster. Malta kishte pjesëmarrjen e dytë më të lartë të votuesve në botë (dhe më të lartat për kombet pa votim të detyrueshëm), bazuar në pjesëmarrjen e zgjedhjeve në zgjedhjet kombëtare të dhomave të ulëta nga 1960 në 1995. [136] Parlamenti njëdhomësh përbëhet nga Presidenti i Maltës dhe Dhoma e Përfaqësuesve (Maltisht: Kamra tad-Deputati). Presidenti i Maltës, një pozitë kryesisht ceremoniale, emërohet për një mandat pesë-vjeçar me një rezolutë të Dhomës së Përfaqësuesve të kryer nga një shumicë e thjeshtë. Anëtarët e Dhomës së Përfaqësuesve zgjidhen me votim të drejtpërdrejtë universal përmes votës së vetme të transferueshme çdo pesë vjet, përveç nëse Dhoma shpërndahet më herët nga presidenti ose me këshillën e Kryeministrit ose përmes miratimit të një mocioni mosbesimi të kryer brenda Dhoma e Përfaqësuesve dhe nuk u përmbys brenda tre ditësh. Në secilën nga këto raste, presidenti mund të zgjedhë që të ftojë një Anëtar tjetër të Parlamentit i cili pa ndryshim duhet të komandojë shumicën e Dhomës së Përfaqësuesve për të formuar një qeveri alternative për pjesën e mbetur të legjislaturës. Dhoma e Përfaqësuesve përbëhet nominalisht nga 65 anëtarë të parlamentit përmes së cilës zgjidhen 5 anëtarë të parlamentit nga secila prej trembëdhjetë zonave elektorale. Sidoqoftë, kur një parti fiton shumicën absolute të votave por nuk ka shumicën e vendeve, asaj partie i jepen vende shtesë për të siguruar një shumicë parlamentare. Artikulli i 80-të i Kushtetutës së Maltës parashikon që presidenti të emërojë si kryeministër "... anëtarin e Dhomës së Përfaqësuesve i cili, sipas gjykimit të tij, është më i aftë të komandojë mbështetjen e shumicës së anëtarëve të asaj Dhome". Politika malteze është një sistem me dy parti i dominuar nga Partia e Punës (Malteze: Partit Laburista), një parti social-demokrate e qendrës së majtë dhe Partia Nacionaliste (Malteze: Partit Nazzjonalista), një parti demokristiane e qendrës së djathtë. Partia e Punës ka qenë partia qeverisëse që nga viti 2013 dhe aktualisht drejtohet nga Kryeministri Robert Abela, i cili ka qenë në detyrë që nga 13 janari 2020. Partia Nacionaliste, me Bernard Grech si udhëheqësin e saj, aktualisht është në opozitë. Dy vende parlamentare mbahen nga politikanë të pavarur të cilët më parë ishin me Partinë Demokratike (Maltez: Partit Demokratiku), një parti social-liberale e qendrës së majtë e cila kishte garuar nën aleancën elektorale Forza Nazzjonali të udhëhequr nga Nacionalistët në 2017. Ka një numër të vogël partitë politike në Maltë të cilat nuk kanë përfaqësim parlamentar.
Sukhoi Su-27
__NOINDEX__ parapamje|250x250px|Luftëtar me shumë funksione Sukhoi Su-27SKM në shfaqjen ajrore MAKS-2005. Sukhoi Su-27 (rusisht: Сухой Су-27; emri raportues i NATO-s: Flanker) është një avion luftarak supermanovrueshëm me dy motorë me origjinë sovjetike i projektuar nga Sukhoi. Ai ishte menduar si një konkurrent i drejtpërdrejtë për avionët luftarakë të mëdhenj të gjeneratës së katërt të SHBA-së si Grumman F-14 Tomcat dhe McDonnell Douglas F-15 Eagle, me rreze 3,530 kilometra (1,910 nmi), mjete të rënda avionësh, avionikë të sofistikuar dhe të lartë. manovrueshmëria. Su-27 ishte projektuar për misione të epërsisë ajrore, dhe variantet e mëvonshme janë në gjendje të kryejnë pothuajse të gjitha operacionet e luftës ajrore. Është projektuar me Mikoyan MiG-29 si plotësues.
Su-27 hyri në shërbim me Forcat Ajrore Sovjetike në 1985. Roli kryesor ishte mbrojtja ajrore me rreze të gjatë kundër bombarduesve amerikanë SAC Rockwell B-1B Lancer dhe Boeing B-52G dhe H Stratofortress, duke mbrojtur bregdetin sovjetik nga transportuesit e avionëve dhe duke fluturuar gjatë përcjellje luftarake me rreze për bombarduesit e rëndë sovjetikë si Tupolev Tu-95, Tupolev Tu-22M dhe Tupolev Tu-160.
Su-27 u zhvillua në një familje avionësh; këto përfshijnë Su-30, një luftëtar me dy ulëse, me role të dyfishta për misionet e ndalimit të thellë për çdo mot, ajër-ajër dhe ajër-tokë, dhe Su-33, një interceptor mbrojtës i flotës detare për përdorim nga aeroplanmbajtëse. Versionet e mëtejshme përfshijnë variantin sulmues/luftëtar-bombardues Su-34 krah për krah me dy vende, dhe Su-35 epërsi ajrore të përmirësuar dhe luftëtar me shumë role. Shenyang J-11 është një version kinez i ndërtuar me licencë të Su-27.
Kulla e Miftar Alisë
Kulla e Miftar Alisë është një monument i trashëgimisë kulturore në Lumbardh, Deçan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Komunitetet autonome të Spanjës
300px|parapamje|Harta e Spanjës e ndarë sipas komuniteteve autonome 17 (+ qytete autonome). Në Spanjë, një komunitet autonom (comunidad autónoma, autonomia erkidego, comunitat autònoma, comunidade autónoma) është ndarje administrative dhe politike e nivelit të parë, e krijuar në përputhje me kushtetutën spanjolle të vitit 1978, me qëllim garantimin e autonomisë të kufizuar të kombësive dhe të rajoneve që përbëjnë kombin spanjoll.
Meqë sovraniteti qëndron në shtet si një tërësi, e përfaqësuar në institucionet qendrore të qeverisë, jo në komunitetet, Spanja nuk është një federatë por një shtet shumë i decentralizuar unitar që ka transferuar në mënyrë asimetrike pushtetin për komunitetet, të cilat, nga ana tjetër, ushtrojnë të drejtën e tyre për vetëqeverisje brenda kufijve të përcaktuara në kushtetutë dhe statutet e tyre autonome.
Janë 17 komunitete autonome dhe dy qytete autonome që janë të njohur kolektivisht si "autonomitë". Të dy qytetet autonome kanë të drejtë të bëhen komunitetet autonome, por asnjëri nuk e ka shfrytëzuar ende këtë të drejtë. Kjo kornizë unike e administrimit territorial është i njohur si "shteti i autonomive".
Prapavija historike
Spanja është një vend i shumëllojshëm i përbërë nga rajone të ndryshme me struktura të ndryshme ekonomike dhe sociale, si dhe me gjuhë, traditat historike, politike dhe kulturore të ndryshme. Ndërsa tërë territorin spanjoll u bashkuar nën një kurorë nga shekulli i 16-të, ky nuk ishte një proces i homogjenizimit apo shkrirjes kombëtare. Territoret përbërëse — qofshin ato kurora, mbretëri, principata apo sundim — mbajtën shumë nga ish institucionet e tyre ekzistuese, duke përfshirë autonominë fiskale, legjislativin apo gjyqësorin, të kufizuar. Këto territore gjithashtu shfaqin një shumëllojshmëri të doganave, ligjeve, gjuhëve dhe monedhave deri në mes të shekullit të nëntëmbëdhjetë.
Zonjusha nën mjegull
Zonjusha nën mjegull, roman me autore Violeta Allmuça. Botuar në Tiranë nga "Onufri", në vitin 2000. Libri ka 187 faqe.
Xhevdet Bajraj
parapamje|Xhevdet Bajraj në një lexim publik në Mexico City. Xhevdet Bajraj (Serbo-Kroatisht: Dževdet Bajraj; Panorc, 6 mars 1960 - Mexico City, 20 qershor 2022) ka qenë skenarist, poet dhe përkthyes kosovar.
Fëmijë, apo grua 12 vjeç!
Fëmijë, apo grua 12 vjeç! libër me autore Vera Ndoj, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë në vitin 2013 nga "Geer". Libri ka 96 faqe. ISBN 9789928071712
Shënime: Letërsia shqipe, proza, autobiografia (në formë letrare).
Luzoir
Luzoir është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Luzoir ka një popullsi prej 294 banorë dhe sipërfaqe 10.99 km², me një dendësi prej 27 banor/km².
Fletorja
parapamje|Fletore me kopertina me ngjyra të ndryshme parapamje|Shënime në një fletore Fletorja (notebook, notepad) zakonisht është një lidhje fletësh letre, të qepura bashkë në njërën anë në mes dy kapakësh, që përdoren për të shkruar në to ose për të vizatuar. Përdoren edhe për qëllime të tilla si regjistrimi i shënimeve ose memorandumeve, shkrim, vizatim etj. më së shumti në shkolla, por gjithashtu i përdorin edhe në zyra, shtëpi dhe në vende të tjera.
Tempulli mortor i Hatshepsutit
Tempulli mortor i mbretëreshës Hatshepsut, Djeser-Djeseru ("I shenjti i të shenjtëve"), gjendet poshtë rrëpirës shkëmbore në Deir el-Bahari në bregun perëndimor të Nilit pranë Luginës së Mbretërve në Luksor. Tempulli mortor i është kushtuar perëndisë së diellit Amon-Ra dhe gjendet pranë Tempullit mortor të Montuhotepit të II, që shërbeu si frymëzim dhe më vonë si gurore. Është konsideruar si një nga "monumentet e pakrahasueshme të Egjiptit të Lashtë". Tempulli është vendi ku u masakruan 62 njerëz, kryesisht turist, nga terroristët që morën nën kontroll sitin në 17 nëntor 1997. Akademia Polake e Shkencave në Varshavë është përgjegjëse për studimin dhe restaurimin e tre niveleve të tempullit. Që në vitin 1995, dy nivelet e para ishin pothuajse të përfunduara dhe niveli i sipërm ishte akoma nën rindërtim.
Arkitektura
Senenmuti, këshilltari dhe arkitekti mbretëror, mbikqyri dhe me gjasa projektoi ndërtimin e tempullit. Megjithëse tempulli mortor më i hershëm i Montuhotepit u përdor si model frymëzimi, dy strukturat janë gjithësesi në mënyrë domethënëse të ndryshme në shumë drejtime. Tempulli i Hatshepsutit përdor një tarracë gjatësore me kollonadë që ndryshon nga struktura e qendërzuar e modelit të Montuhotepit – një anomali që mund të jetë shkaktuar nga vendndodhja e shkëputur e dhomës mortore. Ka tre shtresa të tarracuara që arrijnë 35 metra lartësi. Secila prej tarracave është e formuar nga një rresht i dyfishtë kolonash katrore, me përjashtim të këndit veri-perëndimor të tarracës qendrore, që përdor kolona proto-dorike për të strehuar kapelën. Këto tarraca janë të lidhura midis tyre me shkallë të gjata dikur të rrethuara nga kopështe me bimë ekzotike, midis të cilave pemë temjani dhe mirre. Tarracimi i tempullit të Hatshepsutit korrespondon me formën klasike tebane, duke vënë në përdorim pilonët, oborret, sallat hipostile, oborret diellore, kapelat dhe faltoren.
Relievet dhe skulpturat
Skulptura relivore brenda tempullit të Hatshepsutit paraqet mitin e lindjes hyjnore të një faraoni femëror – i pari i llojit të tij. Cikli tekstor dhe piktorik tregon gjithashtu për një ekspeditë në Vendin e Puntit, i quajtur edhe Pwenet ose Pwene nga egjiptianët e lashtë, një vend ekzotik në bregun e Detit të Kuq. Ndërsa statujat dhe zbukurimet që atëherë janë grabitur ose shkatërruar, tempulli dikur bartëte dy statuja të Osirisit, një shëtitore sfinksash ashtu si dhe shumë skulptura të mbretëreshës në poza të ndryshme – në këmbë, ulur ose në gjunjë. Shumë prej këtyre portreteve u shkatërruan me urdhër të thjeshtri i saj, Tutmosi III pas vdekjes së saj, pasi e konsideronte si një uzurpatore.
Pozicionimi astronomik
Aksi kryesor i tempullit është vendosur në një azimut rreth 116½° dhe është drejtuar nga lindja e diellit gjatë solstiksit dimëror, që në kohën moderne ndodh rreth 21 ose 22 dhejtorit çdo vit. Drita e diellit depërton përmes murit të mbrapëm të kapelës, para lëvizjes djathtas për të fokusuar një nga statujat e Osirisit që qëndron në anën tjetër të portës në dhomën e dytë. Një tjetër hollësi e këtij pozicionimi krijohet nga një kuti drite, e cila dregon një bllok të dritës së djellit që lëviz ngadal nga aksi qendror i tempullit për të ndriçuar fillimisht zotin Amon-Ra për të ndriçuar pastaj figurën e përgjunjur të Tutmosit të III para në fund të ndriçoi zotin e Nilit Hapi. Për më tepër, për shkak të këndit të rritur të diellit, rreth 41 ditë në të dy anët e solstiksit, drita e diellit është e aftë të depërtoi përmes një kutie të dytë ndriçimi të dhomës më të brendshme. Kjo kapelë kryesisht e brendshme u rinovua dhe zgjerua në periudhën ptolemease dhe ka referenca kultore të Imhotepit, ndërtuesit të Piramidës së shkallëzuar të Djoserit dhe Amenhotepit birit të Hapu-së – mbikqyrësi i punëve të Amenhotepit të III.
Martin, Sllovakia
Martin është qytet në veri të Sllovakisë, ndodhet mes maleve Malá Fatra dhe Veľká Fatra, afër qytetit Žilina. Sipas vitit 2016, popullsia e qytetit është 55,332, duke u bërë qyteti i tetë më i madh në Sllovaki.
Klima
Martin ka klimë kontientale me katër stinë të vitit. Karakterizohet me verëra të nxehta dhe dimëra të ftohta. Temperatura mesatare e vitit është rreth 7 °C dhe rreshjet mesatare të vitit është 750–860 mm. Në muajin qershor bie më së shumti shi. Mbulimi i borë zgjatë 60 deri në 80 ditë.
Demografia
Martin ka 55,332 banorë (31 dhjetor 2016). Sipas regjistrimit më 2001, 94.9% të banorë ishin sllovakë, 1.6% çekë, 0.5% rumunë, dhe 0.2% hungarezë. S i përket fesë; 44.1% ishin katolikë romakë, 31.2% ishin pa përkatësi fetare dhe 17.2% ishin luteran.
Arsimi
Fakulteti i Mjekësisë Jessenius është një nga tre shkollat mjekësore në Sllovaki. Deri në 5000 studenta norvegjezë dhe 100 studenta islandezë studiojnë mjekësinë në këtë fakultet. Është duke u planifikuar të ndërtohet shkollë të larta afër sheshit kryesor. Shkolla do të emërohet pas Andrej Hlinka, ish-politikanë sllovakë.
Djepi i ullirit
Djepi i ullirit, roman me autor Mehmet Hoxha. Botuar në Tiranë nga "Milosao", në vitin 2000. Libri ka 306 faqe.
Thesali
parapamje|255px| Thesalia (Greqisht: Θεσσαλία, romanizuar: Thesalía; Thesalia e lashtë: Πετθαλία, Petthalía) është një krahinë afër Maqedonisë së Greqisë së sotme, kryeqytetit i të cilës është Larisa.
Thesalia u bë pjesë e shtetit modern Grek në 1881, pas katër shekujve e gjysmë të sundimit Osman. Që nga viti 1987 ajo ka formuar një nga 13 Rajonet e vendit [3] dhe është më tej (që nga reforma e Kallikratis e 2010) nën-ndarë në 5 Njësi Rajonale dhe 25 Bashki. Kryeqyteti i rajonit është Larissa. Thesalia shtrihet në Greqinë veriore dhe kufizohet me rajonet e Maqedonisë në veri, Epirin në perëndim, Greqinë Qendrore në jug dhe Detin Egje në lindje. Rajoni i Thesalisë përfshin gjithashtu ishujt Sporades
Mitologji
Në epikën e Homerit, Odyssey, heroi Odysseus vizitoi mbretërinë e Ajolit, që ishte emri i vjetër për Thesalinë.
Rrafshi i Thesalisë, që shtrihet midis malit Oeta / Othrys dhe Mount Olympus, ishte vendi i betejës midis Titanëve dhe Olimpianëve.
Sipas legjendës, Jason dhe Argonautët filluan kërkimin e tyre për Pjesën e Artë nga Gadishulli i Magnesia
Histori antike
Informacione të mëtejshme: Thesalia e lashtë dhe Greqia Romake
Thesalia ishte shtëpia e kulturave të gjera Neolitike dhe Kalkolitike rreth 6000-2500 para Krishtit (shih qeramikën e Kardiumit, Dimini dhe Sesklo). Vendbanime mikenase janë zbuluar gjithashtu, për shembull në vendet e Iolcos, Dimini dhe Sesklo (afër Volos). Në kohën Arkaike dhe Klasike, ultësirat e Thesalisë u bënë shtëpia e familjeve baroniale, të tilla si Aleuadae e Larissa ose Scopads of Crannon.
Eyne
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Eyne (Katalanisht: Eina ; Shqip: Ejna) është një komunë në departamentin Pirenejtë Orientalë në Francën jugore.
Vendndodhja
Ejna ndodhet në kantonin Pirenejtë Katalanë dhe në qarkun e Pradesit. qendër|parapamje|300x300px| Harta e Ejnës dhe komunave përreth saj
Thesali
Histori antike
Në shekullin e 4 para Krishtit, pasi Luftërat Greko-Persiane kishin mbaruar prej kohësh, Jason i Pherae e shndërroi rajonin në një fuqi të konsiderueshme ushtarake, duke kujtuar lavdinë e kohërave të hershme arkaike. Pas pak, Filipi II i Maqedonisë u emërua Arkon i Thesalisë, dhe Pas kësaj Thesalia u shoqërua me Mbretërinë Maqedonase për shekujt e ardhshëm.
Sukhoi Su-34
__NOINDEX__ parapamje|250x250px|Një Sukhoi Su-34 në MAKS 2013. Sukhoi Su-34 (rusisht: Сухой Су-34; emri raportues i NATO-s: Fullback) është një avion rus me origjinë sovjetike me dy motorë, me dy ndenjëse, avion luftarak-bombardues/goditës supersonik me rreze të mesme veprimi të gjitha motit. Fluturoi për herë të parë në vitin 1990, i destinuar për Forcat Ajrore Sovjetike dhe hyri në shërbim në vitin 2014 me Forcat Ajrore Ruse.
Thesali
Histori antike
Thesalia më vonë u bë pjesë e Perandorisë Romake si pjesë e provincës së Maqedonisë; kur u prish, emri u rishfaq në dy provincat e pasardhësit të tij të vonë romak: Thesalia Prima dhe Thesalia Secunda.
Sukhoi Su-34
Bazuar në luftëtarin e superioritetit ajror Sukhoi Su-27 Flanker, Su-34 ka një kabinë të blinduar me ndenjëse krah për krah për dy pilotët e tij. Su-34 është projektuar kryesisht për vendosje taktike kundër objektivave tokësore dhe detare (rolet taktike të bombardimeve/sulmimit/ndalimit, përfshirë kundër objektivave të vegjël dhe të lëvizshëm) në misione solo dhe grupore gjatë ditës dhe natës, në kushte të favorshme dhe të pafavorshme moti dhe në një mjedis armiqësor me kundërzjarr dhe kundërmasa të luftës elektronike (EW) të vendosura, si dhe për zbulimin ajror. Su-34 është planifikuar të zëvendësojë përfundimisht gjuajtësin taktik të goditjes Su-24 dhe bombarduesin në distanca të gjata Tu-22M.
Thesali
Periudha bizantine
Informacione të mëtejshme: Greqia Bizantine
Ngjyra e lëkurës sime
Ngjyra e lëkurës sime, roman me autore Huejda El Sayed. Botuar në Tiranë nga "Onufri", në vitin 2000. Libri ka 128 faqe.
Thesali
Periudha bizantine
Pjesë e kështjellës bizantine të Trikalës
Pamje e Manastirit të Olimpisë Panagia në Elassona
Thesalia mbeti pjesë e Perandorisë "Bizantine" të Romës Lindore pas rënies së pushtetit romak në perëndim, dhe më pas pësoi shumë pushtime, të tilla si nga fisi sllav i Belegezitëve në shekullin VII pas Krishtit. Avarët kishin mbërritur në Evropë në fund të viteve 550. : 29 Ata pohuan autoritetin e tyre mbi shumë sllavë, të cilët ishin të ndarë në fise të shumta të imëta. Shumë sllavë u galvanizuan në një forcë efektive të këmbësorisë, nga avarët. Në shekullin VII, aleanca Avar-Sllave filloi të bastisë Perandorinë Bizantine, duke vendosur rrethimin e Selanikut dhe madje edhe vetë kryeqytetin perandorak Kostandinopojës.
Shkolla Fillore Ndre Mjeda e Rakoshit
Shkolla fillore e Rakoshit është ndër shkollat më të vjetra të Komunës së Istogut.Procesi mësimor në këtë shkollë është organizuar në gjuhën serbe para Luftës së Dytë Botërore.Në të mësonin edhe nxënësit shqiptarë(në gjuhën serbe).Në periudhën e viteve 1941-1944 procesi mësimor është mbajtur në gjuhën shqipe për të vazhduar edhe pas vitit 1945.Në këtë shkollë vazhdimisht është mësuar në dy gjuhët mësimore.Numri më i madh i nxënësve ishte në gjuhën shqipe. Shkolla amë e Rakoshit kishte tri paralele të ndara fizike në fshatrat Shushicë,Belicë dhe Veriq.
Thesali
Periudha bizantine
Me zvogëlimin e Luftërave Arabo-Bizantine, Perandoria Bizantine filloi të konsolidojë fuqinë e saj në ato zona të Greqisë kontinentale të pushtuara nga fiset Proto-Sllave. Pas fushatave të gjeneralit bizantin Staurakios në 782–783, Perandoria Bizantine rimori veten Thesalinë, duke marrë shumë sllavë si të burgosur. Përveç ekspeditave ushtarake kundër sllavëve, procesi i ri-helenizimit filloi nën Nicephor I përfshirë transferimin (shpesh me forcë) të popujve.
Shkolla Fillore Ndre Mjeda e Rakoshit
Nxënësve shqiptarë,në fillim të vitit shkollor 1991/92 u ndalohej hyrja dhe mbajtja e mësimit në gjuhën shqipe.Për një kohë të shkurtër nxënësit dhe mësimdhënësit e tyre sistemohen në lokalet shtëpi-shkolla.Numri i kryefamiljarëve të cilët i ofruan shtëpitë e tyre në organizimin e mësimit në gjuhen shqipe ishte i madh. Drejtoria e shkollës bëri zgjedhjen e shtëpive të cilat ishin më të përshtatshme për mbajtjen e mësimit .Secili kryefamiljar liroi nga një dhomë ,kryesisht oda të ndejës.
Shkolla kishte 38 punëtorë shqiptarë,prej tyre 36 mësimdhënës ,një punëtor teknik dhe drejtor ishte Rrahman Igrishta.
Thesali
Periudha bizantine
Shumë sllavë u zhvendosën në pjesë të tjera të perandorisë si Anadollia dhe u bënë për të shërbyer në ushtri. Si kthim, shumë Grekë nga Siçilia dhe Azia e Vogël u sollën në brendësi të Greqisë, për të rritur numrin e mbrojtësve në dispozicion të Perandorit dhe për të holluar përqendrimin e sllavëve.
Shkolla Fillore Ndre Mjeda e Rakoshit
Rakosh
Thesali
Periudha e vonë e mesjetës dhe ajo osmane
Në 977 Thesalia Bizantine u sulmua nga Perandoria Bullgare. Në 1066 pakënaqësia ndaj politikës së taksave bëri që popullata arumune dhe bullgare e Thesalisë të rebeloheshin kundër Perandorisë Bizantine nën udhëheqjen e një zoti vendas, Nikoulitzas Delphinas. Revolta, e cila filloi në Larissa, u zgjerua shpejt në Trikala dhe më vonë në veri deri në kufirin Bizantin-Bullgar. Në 1199–1201 një tjetër revoltë e pasuksesshme u drejtua nga Manuel Kamytzes, dhëndri i perandorit bizantin Aleksios III Angelos, me mbështetjen e Dobromir Chrysos, sundimtarit autonom të Prosekut. Kamytzes arriti të krijojë një principatë jetëshkurtër në Thesalinë veriore, përpara se të kapërcehej nga një ekspeditë perandorake.
Shkolla Fillore Ndre Mjeda e Rakoshit
Kërnicë e Epërme
Thesali
Periudha e vonë e mesjetës dhe ajo osmane
"Shatërvani Hyperian në Pherae", gjatë epokës Osmane, nga Edward Dodwell.
Shkolla Fillore Ndre Mjeda e Rakoshit
Shushicë
Kulla e Zymer Fetës
Kulla e Zymer Fetës është një monument i trashëgimisë kulturore në Irzniq, Deçan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Thesali
Periudha e vonë e mesjetës dhe ajo osmane
Një prej flamujve të përdorur në Thesali gjatë Luftës Greke të Pavarësisë (hartuar nga Anthimos Gazis).
Vllehët e Thesalisë (fillimisht një popullsi kryesisht romake) transhumante) së pari shfaqen në burimet bizantine në shekullin e 11-të, në Strategikon e Kekaumenos dhe Alexiadën e Anna Komnene). Në shekullin XII, udhëtari hebre Benjamin i Tudelës regjistron ekzistencën e rrethit të "Vlachia" afër Halmyros në Thesalinë lindore, ndërsa historiani bizantin Niketas Choniates vendos "Vllahinë e Madhe" afër Meteorës. Termi është përdorur gjithashtu nga studiuesi i shekullit XIII George Pachymeres, dhe ai paraqitet si një njësi e veçantë administrative në 1276, kur pinkernes Raoul Komnenos ishte guvernatori i saj (kephale). [21]
Nga viti 1271 deri në vitin 1318 Thesalia ishte një despotat i pavarur që shtrihej në Acarnania dhe Aetolia, i drejtuar nga Gjon I Doukas. Në vitin 1309 Almogavars ose Company Katalonja e Lindjes (Societas Catalanorum Magna), u vendosën në Thesali. Në vitin 1310, pasi ngriti rrethimin e Selanikut, Almogavarët u tërhoqën si mercenarë në pagën e sebastokratit Gjon II Doukas dhe pushtuan vendin. Nga atje u nisën për në Dukatin e Athinës, të thirrur nga duka Walter I. Më 1318, me zhdukjen e dinastisë Angelid, Almogavarët pushtuan Siderokastron dhe Thesalinë Jugore (1319) dhe formuan Dukatin e Neopatria.
Grupe shqiptarësh u shpërngulën në Thesali që në vitin 1268 si mercenarë të Michael Doukas.[34] Fiset shqiptare të Bua, Malakasioi dhe Mazaraki u përshkruan si nomadë "të padisiplinuar" që jetonin në malet e Thesalisë në fillim të shekullit të 14-të në 'Historinë' e perandorit Gjon VI Kantakouzenos. Ata ishin afërsisht 12,000. Kantakouzenos përshkruan një pakt që ata bënë për t'i shërbyer Perandorit Bizantin dhe për t'i paguar haraç rreth tij. 1332 në këmbim të përdorimit të zonave fushore të Thesalisë në muajt e verës.[35] Grupeve shqiptare iu dhanë pronat ushtarake nga Fanari në vitet 1330 dhe nga fundi i shekullit të 14-të dhe pushtimi i rajonit nga osmanët, ato ishin pjesë përbërëse e strukturave ushtarake të Thesalisë. Dy nga udhëheqësit e tyre ushtarakë të njohur në burimet bizantine si Pjeter dhe Gjon Sebastopoulos kontrollonin qytetet e vogla Farsala dhe Domoko.[36]
Ne vitin 1348, Thesalia u pushtua nga serbët nën Preljub. Pas vdekjes së këtij të fundit në 1356, rajoni u pushtua nga Nikephoros Orsini, dhe pas vdekjes së tij tre vjet më vonë, ajo u mor nga perandori i vetëshpallur serb Simeon Urosh. Djali i Simeonit, John Uroš, pati sukses në vitin 1370, por abdikoi në 1373, dhe Thesalia u administrua nga klani grek Angeloi-Philanthropenoi deri në pushtimin otoman c. 1393.
Kontrolli otoman u kundërshtua nga Bizantinët deri në vitet 1420 kur u konsolidua nga Turahan Beu, i cili vendosi Turkomans në provincë dhe themeloi qytetin e Tyrnavos. Territori u sundua përmes ndarjes administrative Sanxhak të Tirhala gjatë periudhës Osmane.
Historia moderne
Në 1600, shpërtheu një rebelim jetëshkurtër në rajon.
Rigas Feraios, intelektuali dhe pararendësi i rëndësishëm Grek i Luftës Greke të Pavarësisë ishte nga rajoni. Ai lindi në Velestino, afër qytetit antik Pherae.
Biron, Pyrenees-Atlantiques
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Thesali
Historia moderne
Në 1821, pjesë të Thesalisë dhe të Magnesisë morën pjesë në kryengritjet fillestare në Luftën Greke të Pavarësisë, por këto revolta u shtypën me shpejtësi. Thesalia u bë pjesë e shtetit modern Grek në 1881, pas Konventës së Kostandinopojës përveç zonës përreth qytetit Elassona, i cili mbeti në duart e Osmanllinjtë deri në vitin 1912. Ai u kap për pak kohë nga Osmanët gjatë Luftës Greko-Turke të 1897. Pas Traktati i Kostandinopojës (1897), Greqia u detyrua të hiqte zona të vogla kufitare dhe të paguante dëmshpërblime të rënda. Pjesa e mbetur e Thesalisë e mbajtur nga Osmanët u rikuperua më në fund nga Grekët gjatë Luftës së Parë Ballkanike në 1912.
Biron, Pyrenees-Atlantiques
Biron (Ocitanisht: Viron ; Shqip: Viron ) është një komunë në departamentin Pirenejtë Atlantikë në Francën jugperëndimore.
Thesali
Historia moderne
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Thesalia u pushtua nga Mbretëria e Italisë nga Prilli 1941 deri në Shtator të 1943. Pas Armëpushimit të Cassibile, Gjermania pushtoi Thesalinë deri në Tetor 1944.
Paulina Shkreli
Biografia
E lindur në Mitrovicë më 1922, në familjen e njohur të Simon Shkrelit. Shkollën fillore e kreu në Mitrovicë në gjuhën serbe. Në verën e vitit 1942 (korrik-shtator 1942) e kreu me sukses kursin pedagogjik të Normales “Sami Frashër i” në Prishtin. Menjëherë pas hapjes të shkollës fillore “Skënderbeg” në Mitrovicë ia filloi punës së mësuesisë bashkë me mësuesit: Bedri Gjinaj, Melihate Deva-Nura (bashkëshorte e arsimtarit Nevruz Nura, I ndjerë), Ali Gaxha, Ahmet Efendia, Jorgji Shuteriqi etj. Punoi si mësuese duke i vënë kështu themelet e arsimit shqip në këtë mjedis gjatë periudhës 1941-1944. Lina Shkreli, së bashku me nxënësit e mësuesit e shkollës “Skënderbeg” dhe me të rinjtë e qytetit, zhvilloi një aktivitet të dendur kulturoro-arsimor e artistik. Programet e pasura shfaqeshin jo vetëm në komunat që kishin mbetur në zonën gjermane të okupacionit (Vushtrri, Podujevë, Pazari I ri), por edhe në qendrat e tjera. Pas përfundimit të Luftës ll Botërore, fitores së komunizmit dhe ripushtimit të Kosovës, regjjimi serb e burgosi Lina Shkrelin dy shoqet dhe bashkëveprimtarët e saj, Melihate Devën dhe Zehra Zhubin. Akuzoheshin se i kanë frymëzuar të rinjtë me ndjenja atdhetare, kanë qenë anëtare të Organizatës Rinore shqiptare dhe bashkëpunëtor të Bedri Gjinajt, Abdyl Zhubit etj. Pas daljes nga burgu Lina Shkreli u emërua mësuese në Gjakovë. Atje u martua me mësuesin patriot Gjergj Martini, të cilin një vit më vonë regjimi komunist jogusllav e dënoi me pushkatim, vetëm pse ka qenë anëtar i Organizatës Nacional-Demokratike Shqiptare. Ishte qenë një mësues i zellshëm e atdhetar i kulluar. Lina Shkrelit dhe shumë mësueseve dhe mësuesve të tjerë iu njoh merita dhe iu nderua publikisht puna në fushën e arsimit. Atë e dekoroi Presidenti I Shqipërisë, Sali Berisha, me Dekretin nr. 811, dt. 11.4.1944, për kontribute të mëdha që dha në shkollënshqipe në Shqipërinë Veriore dhe Lindore jashtë kufijve politikë të vitit 1913 të shtetit shqiptar në vitet 1941-1944. Lina Shkreli vdiq më 30 maj 200. U varros me nderime të mëdha në Prizrenin e bukur.
Thesali
Gjeografi
Thesalia zë pjesën lindore të pellgut Pindus, që shtrihet në jug nga Maqedonia deri në Detin Egje. Shtresa veriore e Thesalisë përcaktohet nga një rrjedhë përgjithësisht jugperëndimore-verilindore e vargut Pindus që përfshin malin Olimp, afër kufirit me Maqedoninë. Brenda asaj bredhi të thyer të maleve janë disa pellgje dhe lugina lumenjsh.
Ekstremiteti më lindor i rrjedhës shtrihet në juglindje nga Mt. Olimp përgjatë bregut të Egjeut, duke përfunduar në Gadishullin e Magnezisë që mbështjell Gjirin Pagasetic (i quajtur edhe Gjiri i Volos), dhe formon një hyrje të Detit Egje. Lumi kryesor i Thesalisë, Pineios, rrjedh në lindje nga Gama Qendrore Pindus vetëm në jug të rrjedhës, duke u zbrazur në Gjirin e Thermës.
Ultësira e Trikalës dhe Larissa formojnë një rrafshinë qendrore e cila është e rrethuar nga një unazë malesh. Ka sezone të dallueshme verore dhe dimërore, me shirat e verës që rritin pjellorinë e rrafshnaltave. Kjo ka bërë që Thesalia herë pas here të quhet "shporta e bukës e Greqisë".
Rajoni është përcaktuar mirë nga kufijtë topografikë. Malet Chasia dhe Kamvounia shtrihen në veri, Mt. Masivi Olimp në verilindje. Në perëndim shtrihet vargu malor Pindus, në juglindje malet bregdetare të Óssa dhe Pelion.
Disa degë të Pineios rrjedhin nëpër rajon.
Klima
Shumica e provincës ka një klimë të nxehtë mesdhetare verore (Köppen: Csa), por gjithashtu është gjetur një klimë e ftohtë gjysmë e thatë (BSk) përfshirë kryeqytetin Larissa (në skajin e saj të kategorisë mesdhetare). Edhe në veri të Thesalisë mund të gjendet një klimë e rrallë subtropikale me lagështi (Cfa), megjithëse është e ndryshme nga një klimë zakonisht nën ose mbi tropikët, ajo shënon edhe kufirin e këtij nëntipi të rrallë Cf në kontinentin Evropian (p.sh. i vogël fshati Kalvia).
Popullsia
Sipas regjistrimit të popullsisë të realizuar nga ESYE në vitin 2011, popullsia e rajonit të Thesalisë është 732,762 dhe përfaqëson 6.8% të popullsisë së përgjithshme të vendit.
Një rënie e popullsisë prej 2.8% u vërejt që nga viti 2001, por Thesalia mbetet rajoni i tretë më i madh në vend për sa i përket popullsisë.
Ndarja e popullsisë është 44% urbane, 40% agrare dhe 16% gjysëm urbane. Një ulje e popullsisë agrare është shoqëruar me një rritje të popullatës gjysmë urbane.
Ekonomia
Tokat aluviale të Pellgut Pineios dhe degëve të tij e bëjnë Thesalinë një zonë bujqësore jetësore, veçanërisht për prodhimin e grurit, bagëtive dhe deleve. Modernizimi i praktikave bujqësore në mesin e shekullit të 20-të ka kontrolluar përmbytjen kronike që kishte kufizuar zgjerimin bujqësor dhe diversifikimin në fushat me ultësira. Thesalia është zona kryesore për rritjen e bagëtive të Greqisë, dhe barinjtë vlleh lëvizin tufa të mëdha delesh dhe dhish sezonale midis lartësive më të larta dhe të ulëta.
Në dekadat e fundit, ka pasur një rritje të kultivimit të arra të thata si bajame, fistikë dhe arra, veçanërisht në rajonin e Almyros. .Shtë vërejtur gjithashtu një rritje në numrin e pemëve të vajit të ullirit. Gjiri i Pagasait, gati i mbyllur në tokë, ofron një port natyror në Volos për transportimin e produkteve bujqësore nga rrafshnaltat dhe kromin nga malet.
Prodhimi i brendshëm bruto (PBB) i krahinës ishte 9.7 miliardë € në 2018, duke përbërë 5.2% të prodhimit ekonomik Grek. PBB për frymë e rregulluar për fuqinë blerëse ishte 16,100 € ose 53% e mesatares së BE 27 në të njëjtin vit. PBB për një punonjës ishte 65% e mesatares së BE-së.
Shkalla e papunësisë qëndroi në 20.6% në 2017.
Transporti
Ekzistojnë një numër autostradash siç është E75, dhe hekurudha kryesore nga Athina në Selanik (Salonika) përshkon Thesalinë. Rajoni është i lidhur drejtpërdrejt me pjesën tjetër të Evropës përmes Aeroportit Ndërkombëtar të Greqisë Qendrore, i cili ndodhet në Nea Anchialos, një distancë e vogël nga Volos dhe Larisa. Fluturimet e Kartës lidhin rajonin dhe sjellin turistët në zonën më të gjerë, kryesisht në Pelion dhe Meteora. Infrastruktura e re përfshin një terminal krejt të ri të gatshëm për të shërbyer 1500 pasagjerë në orë dhe aeroplanë të rinj.
Administratë
Megjithëse rajoni historik i Thesalisë shtrihej në jug në Phthiotis dhe herë pas here në veri në Maqedoninë Perëndimore, sot termi "Thesalia" identifikohet me Rajonin Administrativ modern i cili u krijua në reformën administrative të vitit 1987. Me planin e Kallikratis për vitin 2010, fuqitë dhe autoriteti i rajonit u ripërcaktuan dhe u zgjeruan.
Së bashku me Greqinë Qendrore, mbikëqyret nga Administrata e Decentralizuar e Thesalisë dhe e Greqisë Qendrore, me qendër në Larisa. Rajoni i Thesalisë është i ndarë në pesë njësi rajonale (katër ishin prefektura para-Kallikratis), Karditsa, Larissa, Magnesia, Sporades dhe Trikala, të cilat më tej ndahen në njëzet e pesë bashki.
Guvernatori i rajonit është Konstantinos Agorastos [el] (Demokracia e Re), i cili u zgjodh në zgjedhjet lokale të vitit 2010 dhe u rizgjodh në 2014 dhe 2019.
Lay-Lamidou
Lay-Lamidou (Shqip: Laj-Lamdi ; Ocitanisht: Lai e Lamidon)është një komunë në departamentin Pirenejtë Atlantikë në Francën jugperëndimore.
Svetllana Vellmar-Jankoviq
Svetlana Velmar-Janković (29 Qershor 1933 – 9 Prrill 2014) ishte një noveliste serbe, shkrimtare dhe kroniste e Beogradit.
Edukimi
Në vitin e saj të dytë në universitet, ajo u bë gazetare.
Persona
referohet imazhit publik të personalitetit të dikujt, ose rolit shoqëror që ai adopton, ose një karakteri të trilluar. Fjala rrjedh nga latinishtja, ku fillimisht i referohej një maske teatrale. Jung, ishte fytyra shoqërore që individi i paraqiti botës - "një lloj maske, e krijuar nga njëra anë për të bërë një përshtypje të caktuar mbi të tjerët, dhe nga ana tjetër për të fshehur natyrën e vërtetë të individual".
Tempulli mortor i Montuhotepit të II
Montuhotepi II, faraoni i Dinastisë së XI që ribashkoi Egjiptin në fillim të Mbretërisë së Mesme. Ai urdhëroi ndërtimin e shumë tempujve, megjithëse pak mbijetojnë deri më sot. E mirëkonservuar është një kapelë funerare që në 2014 u zbulua në Abidos. Shumica e mbetjeve të tempujve të tjerë gjenden gjithashtu në Egjiptin e Sipërm, më saktësisht në Abidos, Asuan, Tod, Armant, Gebelein, El Kab, Karnak dhe Dendera. Në këtë mënyrë, Montuhotepi ndoqi traditën që nisi me gjyshin e tij, Intefi II: ndërtimet mbretërore në tempujt provincialë të Egjiptit të Sipërm filluan nën mbretërimin e Intefit të II dhe vazhduan përgjatë Mbretërisë së Mesme. Megjithatë projekti më ambicioz ndërtues dhe inovativ i Montuhotepit të II mbetet tempulli i tij i madh mortor, i cili është shumë i pazakontë. Tempulli i tij mortor u ndërtua mbi disa nivele në gjirin e madh në Deir el-Bahri, ku hyej nga një rrugë e shtruar 16 metra e gjerë që e lidhte tempullin mortor me tempullin në luginë, që nuk ekziston më. Risitë e shumta arkitektonike të tempullit mortor shënojnë një shkëputje nga tradita e komplekseve piramidale të Mbretërisë së Vjetër dhe paraprirja e Tempujve të Miliona Viteve (Tempujt mortor) të Mbretërisë së Re. Si i tillë, tempulli i Montuhotepit të II ishte sigurisht një burim madhor frymëzimi për tempujt e afërt por 550 vjet më vonë të Hatshepsutit dhe Tutmosit të III. Gjithësesi, risitë më të thella të tempullit të Montuhotepit II nuk janë arkitekturore por fetare. E para, është tempulli më i hershëm mortor ku faraoni nuk është thjesht marrës i ofertave, por mjaft i përfshirë në ceremonitë për zotat (në këtë rast Amon-Ra-hu). E dyta, tempulli e identifikon faraonin me Osirisin, një perëndi që skishte pasur lidhje me kultin mbretëror, që mori rëndësi duke nisur nga Dinastia XI Egjiptiane e më tej. Në të vërtetë, dekorimet dhe statujat mbretërore theksonin aspektin osirian të sovranit të vdekur, një ideologji e dukshme në statujat mortore të faraonëve të mëvonshëm. E fundit, shumica e dekorimit të tempujve është vepër e artizanëve vendorë tebanë. Kjo është dëshmuar nga stili artistik i tempullit që paraqet njerëz me buzë dhe sy të mëdhenj si dhe trupa të hollë. Ndërsa kapelat e rafinuara të grave të Montuhotepit II janë me siguri vepër e artizanëve memfitë që ishin tepër të ndikuar nga standardet dhe konvencionet e Mbretërisë së Vjetër. Ky fenomen i fragmentimit të stileve artistike dallohet sidomos përgjatë Periudhës së Parë të Ndërmjetme dhe është pasoja e drejtpërdrejtë e fragmentimit politik të vendit.
Vendndodhja
Vendndhodhja e tempullit gjendet në rrëpirën shkëmbore të Deir el-Baharit në bregun perëndimor të Tebës. Zgjedhja e këtij vendi është me siguri e lidhur me prejardhjen tebane të Dinastisë së XI: Paraardhësit e Montuhotepit në fronin teban janë varrosur në varre të afërta. Për më tepër, Montuhotepi mund ta ketë zgjedhur Deir el-Baharin sepse është i lidhur me tempullin e Karnakut, në bregun tjetër të Nilit. Në veçanti, statuja e Amonit sillej përvit në Deir el-Bahri gjatë Festivalit të bukur të luginës, diçka që faraoni mund ta ketë perceptuar si të dobishme për kultin e tij mortor. Rrjedhimisht dhe deri në ndërtimin e Djeser-Djeseru-së rreth pesë shekuj më vonë, tempulli i Montuhotepit të II ishte destinacioni final i barkës së Amonit gjatë festivalit
Zbulimi dhe gërmimet
Në fillim të shekullit të XIX, rrënojat e tempullit të Montuhotepit të II ishin plotësisht të mbuluara detrite. Për rrjedhojë ato ishin të pa dallueshme deri në gjysmën e dytë të shekullit, megjithë gërmimet e mëdha të kryera në tempullin e afërt të Djeser-Djeseru të Hatshepsutit. Kështu, qe vetëm në vitn 1859, që lordi Dufferin dhe asistentët e tij, Dr. Lorange dhe Cyril C. Graham, nisën të gërmojnë këndin jugperëndimor të sallës hipostile të tempullit të Montuhotepit. Duke pastruar masën e madhe të detriteve, ata shpejt zbuluan varrin e plaçkitur të mbretëreshës Tem, një nga gratë e Montuhotepit. Duke kuptuar potencialin e sitit, ata atëherë e punuan gradualisht rrugën e tyre deri te faltorja, ku gjetën altarin prej graniti të Montuhotepit me një paraqitje të Amon-Ra-hut dhe gjetjeve të tjera si varri i Neferu-së TT319. Më në fund, në 1898, Howard Carter zbuloi strehën e fshehtë të Bab el-Hosanit përballë oborrit, ku zbuloi të famshmen statujë të zezë ulur të faraonit. Punimet e tjera gërmuese të rëndësishme morën udhë nga viti 1903 deri në 1907 nën drejtimin e Henri Édouard Naville, i cili punoi aty në emër të Egypt Exploration Fund. Ai ishte i pari që ndërmori një eksplorim sistematik të tempullit. Rreth dhjetë vjet më vonë, midis viteve 1920 dhe 1931, Herbert Eustis Winlock gërmoi më tej tempullin për the Metropolitan Museum of Art. Gjithësesi, rezultatet e tij u publikuan vetëm në formën paraprake të përmbledhjes së raportit. Në fund, nga viti 1967 deri në 1971, Dieter Arnold drejtoi kërkimet mbi sitin në emër të Institutit Arkeologjik Gjerman. Ai i publikoi rezultatet e tij në tre volume.
Ofertat e themeleve
Poshtë katër këndeve të tarracës së tempullit, H. Winlock zbuloi katër gropa të mëdha gjatë gërmimeve të tij në 1921–1922. Këto gropa ishin gërmuar në tokë para ndërtimit të tempullit si rite themelimi. Në të vërtetë, kur H. Winlock i zbuloi, ato përmbanin akoma shumë oferta: një kafkë gjedhi, broka dhe baule të mbushura me fruta, elb dhe bukë si dhe një tullë që mbante emrin e Montuhotepit II. Gërmimet e mëtejshme të gropave të ndërmarra në 1970 nga Dieter Arnold treguan më tepër oferta ushqimore si bukë dhe brinjë lope, por gjithashtu disa objekte bronxi, një skeptër fajence dhe copa pëlhure. Pëlhurat ishin ngjyrosur në të kuqe në cep, shtatë me emrin e Montuhotepit II dhe tre me atë të Intefit të II.
Rruga e shtruar dhe oborri
Njëlloj si komplekset mortore të Mbretërisë së Vjetër, kompleksi mortor i Montuhotepit II përfshinte dy tempuj: Tempulli i lartë i Deir el-Bahrit dhe një tempull në luginë që gjendet pranë Nilit në tokë të kultivuar. Tempulli në luginë ishte i lidhur me tempullin e lartë me një rrugë të shtruar 1.2 km. të gjatë dhe 46 m. të gjerë të pazbuluar. Rruga e shtruar çonte në një kopësht të madh përball tempullit të Deir el-Bahrit. Kopështi ishte i zbukuruar me një shtrat të gjatë drejtkëndor lulesh, me pesëdhjetë e pesë Ficus sycomorus dhe tetë pemë bruke të mbiella në gropat e thella të mbushura me dhe. Ky kopësht prej shumë pak kopshteve të tempujve të dokumentuar arkeologjikisht të Egjiptit të Lashtë që janë njohur mjaft rreth pamjes së tij të rindërtuar. Mirëmbajtja e një kopshti të tillë më shumë se 1 km. që nga Nili deri në shkretëtirën e thatë duhet të ketë kërkuar punën e vazhdueshme të shumë kopështarëve dhe një sistem të mirë vaditjeje. Majtas dhe djathatas rrugës ceremoniale gjendeshish të paktën 22 statuja ulur të Montuhotepit të II duke mbajtur, në anën jugore, kurorën e bardhë të Egjiptit të Sipërm (Hedjeti) dhe në anën veriore kurorën e kuqe të Egjiptit të Poshtëm (Deshreti). Këto me gjasa i janë shtuar tempullit për të celebruar Festivalin Sed të Montuhotepit të II gjatë vitit të tij të 39 në fron. Disa statuja me gurë ranor pa koka gjenden akoma edhe sot në sit. Një tjetër u zbulua në vitin 1921 gjatë gërmimeve të Herbert Winlock-ut dhe tashmë gjendet e ekspozuar në Metropolitan Museum of Art.
Pjesa ballore e tempullit
Në perëndim të rrugës së shtruar është tempulli kryesor, që konsiston në dy pjesë. Pjesa ballore e tempullit i është kushtuar Montu-Ra-hut, një shkrirje e zotit të diellit Ra me zotin teban të luftës Montu, veçanërisht i adhuruar gjatë Dinastisë së XI. Një shkallë e shtrirë sipas aksit qendror të tempullit çonte në tarracën e sipërme. Rruga e pjerrët që është e dukshme edhe sot është ndërtuar në vitin 1905 nga Édouard Naville mbi mbetjet e shkallës zanafillore, që është e dukshme vetëm në dy vende si më e ulta e dy shtresave të veshjes anësore me gurë gëlqerorë. Pjesa ballore lindore e tempullit, në të dy anët e shkallës ngjitëse, konsiston në dy portikë me një një kollonadë me radhë të dyfishta, që e bëjnë tempullin të duket si një varr shkëmbër, varri tradicional i paraardhësit të Montuhotepit të II të Dinastisë së XI. Mbi tarracën e tempullit, një podium 60 m. i gjerë, 43 m. i thellë dhe 5 m. i lartë mbështet sallën e sipërme që përfshin një ambulator dhe ndërtesa qendrore. Ambulatori, i ndarë nga salla e sipërme nga një mur 5 kubit i trashë, përfshinë një tërësi prej 140 kolonash tetëkëndore të radhitura në tre rreshta. Shumicës së këtyre kolonave tashmë u mbetet e dukshme vetëm baza. Oborri i ambulatorit ishte tërësisht i zënë nga ndërtesa qendrore, një ndërtim masiv 22 m i gjerë dhe 11 m. i lartë. Kjo ndërtesë, e gjendur në qendër të kompleksit të tempullit, u gërmua në 1904 dhe 1905 nga Edouard Naville. Ai e rindërtoi atë si një strukturë katrore me në majë një piramidë të vogël, një simbol i kodrës zanafillore që me gjasa i ngjante superstrukturës të varreve mbretërore të Abidosit. Ky rindërtim, i përkrahur nga H. E. Winlock, u kontestua nga Dieter Arnold, i cili argumentoi se, për arsye strukturale, tempulli mund të mos e ketë suportuar peshën e një piramide të vogël. Ndërsa ai propozoi se ndërtesa ishte me çati të sheshtë.
Pjesa e mbrapme e tempullit
Mbrapa ndërtesës qendrore ishte qendra e kultit të faraonit të hyjnizuar. Pjesa e mbrapme e tempullit ishte prerë direkt në rrëpirën shkëmbore dhe konsiston në një oborr të hapur, një sallë me 82 kolona tetëkëndore dhe një kapelë për një statujë të faraonit. Kjo pjesë e tempullit i ishte kushtuar Amonit. Oborri i hapur është i shoqëruar përbri në pjesët veriore dhe jugore nga një rresht prej pesë kolonash dhe në pjesën lindore nga një rrersht i dyfisht me 16 kolona gjithësej. Në qendër të oborrit të hapur qëndron një dromos (shëtitore ceremoniale) i thellë që çonte në varrin mbretëror. Gjetjet arkeologjike në këtë pjesë të tempullit përfshijnë një altar prej guri gëlqeror, një stelë granit dhe gjatë statuja graniti të Senuseretit të III. Në perëndim, oborri çon në sallën hipostile me dhjetë rreshta me nga tetë kolona secili, plus dy kolona shtesë në të dy anët e hyrjes. Salla hipostile ndahet nga oborri nga një mur dhe, duke qenë edhe i lartë, është një rrugë e kalueshme me një shkallë të vogël. Në skajin perëndimor të sallës hipostile qëndron vendi më i shenjtë i tempullit, një faltore kushtuar Montuhotepit dhe Amon-Ra-hut që çon në një tempull të vogël shkëmbor (speos) që bujt një statujë me përmasa më të mëdha se natyrore të faraonit. Vetë faltorja bujt një statujë të Amon-Ra-së dhe ishte e rrethuar në tre nga anët nga mure dhe në te ana e mbetur nga rrëpira shkëmbore. Faqet e brendshme dhe të jashtme të këtyre mureve ishin të dekoruara me mbishkrime të pikturuara dhe paraqitje të faraonëve dhe zotave në alto-reliev. Relievet e mbijetuara tregojnë faraonin e hyjnizuar të rrethuar nga perënditë kryesore të Egjiptit të Sipërm dhe të Poshtëm, Nekhbeti, Seti, Horusi dhe Wadjeti. Zotat e prezantojnë faraonin me tufa degësh palme, simboli i miliona viteve. Ky reliev është një shfaqje e ndryshimit të thellë fetar në ideologjinë mbretërore që nga Mbretëria e Vjetër: Në Mbretërinë e Vjetër, faraoni ishte zotëruesi i kompleksit piramidal, [...] tani ai është reduktuar në një prijës njerëzor që varej nga vullneti i zotave. Pavdekësia e tij nuk është më e vetëvetishme; ajo duhet ti dhurohet atij nga zotat.