cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Macja e Zezë, Macja e Bardhë
Komploti
Matko Destanov, jeton me djalin e tij adoleshent Zare në një shtëpi të rrënuar nga ana e lumit Danub në lindje të Serbisë pranë kufirit bullgar. Ai ka në plan të vjedhë një tren të tërë me karburant kontrabandë. Për të marrë një hua që do të subvenciononte vjedhjen, ai viziton Grga Pitić, një gangster i vjetër me karrocë, i cili është mik i vjetër i Zarije Destanov, babait të Matkos dhe gjyshit të Zares. Matko shpjegon detajet e punës me një aleat të quajtur Dadan, një gangster i pasur, argëtues, përdorues i drogës, i cili ka një harem, granata me xhungla dhe mashtrime në lojërat e fatit. Sidoqoftë, Dadan e kryqëzon dy herë atë dhe i jep fund marrëveshjes duke i dhënë Matkos një pije që është e droguar dhe duke kryer punën ndërsa Matko është pa ndjenja. Matko nuk është në gjendje të shlyejë huanë e tij, kështu që Dadan bën një marrëveshje me të cilën ai do të falte borxhin nëse Zare martohet me Afroditën, motrën xhuxhe të Dadanit. Sidoqoftë, Zare (17) është në dashuri me Idën (26), një shërbëtore e cila punon në një institucion të drejtuar nga gjyshja e saj rome Sujka dhe Afrodita po pret njeriun e ëndrrave të saj. Dadan detyron Afroditën të martohet duke e zhytur atë në një pus, ndërsa Zare mendon të martohet me Idën, dhe ka dëgjuar se Matko dhe Dadani po komplotojnë diçka për të, në vendin e saj të punës. Ndërkohë, Zare tërheq Zarijen nga spitali ku po mbahet, me ndihmën e një bande cigane. Grga Pitić ka probleme të tijat, pasi ai dëshiron që nipërit e tij, duke përfshirë gjigantin gjashtë metra plus Grga Veliki, të martohen.
Të dy durojnë me ngurrim ceremoninë martesore të mbajtur në shtëpinë e Matkos, të cilën Dadan nuk pranon ta shtyjë pavarësisht vdekjes së papritur të Zarijes. Ata nuk duhej të bënin një martesë ndërsa ishin në zi, por Dadan vendos të vonojë njoftimin për vdekjen, kështu që Matko dhe Zare fshehin trupin e Zarijes në papafingo, të mbushur me akull. Ida dhe Sujka sigurojnë ushqimin për dasmën dhe Ida është mërzitur kur pa të dashurin e saj të martuar me dikë tjetër. Sidoqoftë, nusja ikën në mes të ceremonisë, e ndjekur nga miqtë kriminalë të Dadanit dhe Matkos. Ndërkohë, Grga Veliki po çon babanë dhe vëllain e tij në shtëpinë e Matkos në mënyrë që ata të mund të vizitojnë varrin e Zarijes (Grga Pitić dhe Zarije miqtë e vjetër). Nusja duke ikur takon Grga Veliki, dhe bien menjëherë në dashuri. Grga Pitić mbërrin në skenë, pasi karroca e tij kishte rënë nga pjesa e pasme e kamionit dhe ishte rrokullisur në tatëpjetë, dhe ai është i kënaqur që Grga Veliki ka gjetur shokun e tij. Gangsteri i vjetër detyron Dadanin, i cili dikur kishte punuar për të, të pranonte ndeshjen.
Ndërsa përgatitjet për ceremoninë martesore të Afroditës dhe Grga Veliki janë duke u zhvilluar, Matko dhe Dadan kalojnë kohën duke luajtur zare, me Dadan duke mashtruar. Sujka hyn gjatë lojës dhe i shërben Dadanit një pije me erëza me një laksativ. Me sa duket Grga Pitić vdes, dhe Dadan dhe Matko fshehin trupin e tij në papafingo, ku fshihet edhe trupi i Zarijes. Sidoqoftë, të dy kufomat së shpejti kthehen në jetë; ata nuk ishin të vdekur në fund të fundit. Ata u befasuan kur e gjetën veten së bashku, pasi nuk ishin parë me njëri-tjetrin për 25 vite dhe secili kishte menduar se tjetri kishte vdekur. Gjatë ceremonisë, Dadan fillon të ndjehet i pakëndshëm dhe nxiton në ambientet e jashtme, vetëm për të rënë në pleh. Haremi dhe miqtë e tij e braktisin dhe ndërsa ai përpiqet të pastrohet, vetëm Matko mbetet besnik dhe ai i siguron Dadanit një dush nga zorra e kopshtit. Zare kap zyrtarin e dasmës me armë dhe e urdhëron atë të solemnizojë martesën e tij me të dashurën e tij, Idën, dhe të dy të lundrojnë së bashku në një varkë lumi të vendosur për Bullgarinë me një grusht parash të grumbulluara në fizarmonikën e gjyshit të tij, bekimi i gjyshërve të tyre përkatës dhe, si dëshmitarë, një mace e zezë dhe një mace e bardhë.
Prodhimi
Pas suksesit në të gjithë botën, si dhe polemikave, të tiparit të tij të mëparshëm, Palma e Artë, fituese e Underground, Kusturica u lëndua aq shumë nga kritikat agresive që vinin nga disa intelektualë francezë, saqë ai njoftoi publikisht tërheqjen e tij nga filmat në mosha 41 vjeç.
Ai më vonë ndryshoi mendje, duke vendosur të kthehej me një projekt mbi muzikën cigane të cilin fillimisht e parashikoi si një dokumentar me një titull punues Musika Akrobatika. Ideja evoluoi më tej dhe Kusturica vendosi të shtojë lulëzimet e tij narrative, kështu që Musika Akrobatika u shndërrua në një tipar imagjinar Macja e Zezë, Macja e Bardhë.
Imazhe të përsëritura
Ka shumë motive të përsëritura gjatë gjithë filmit, për shembull një skenë ku një derr po gllabëron një Trabant të vjetër të rrënuar, dhe pamjen e dy maceve titullarë (një të zezë dhe një të bardhë), të cilët përfundojnë si dëshmitarët e vetëm në dasmën e Zarës dhe Idës.
Gjithashtu, Grga Pitić është i fiksuar me rreshtin e fundit në filmin Casablanca, "ky është fillimi i një miqësie të bukur", të cilën ai e shikon me qejf në televizorin e tij..
Realizimi
Macja e Zezë, Macja e Bardhë mori një përgjigje pozitive nga kritikët, duke marrë një vlerësim 85% në Rotten Tomatoes bazuar në 34 vlerësime me një rezultat mesatar prej 7/10.
Simptoma
Termi simptomë (nga greqishtja σύμπτωμα, 'ngjarje', 'rrethanë', rrjedh nga συμπιπτω, 'bie me', 'bie së bashku' ) tregon një ndryshim subjektiv, të raportuar nga pacienti, i perceptimit normal të vetes dhe të trupit në lidhje me një gjendje patologjike. Dallon si nga shenja klinike, një gjetje objektive patologjike e identifikuar në ekzaminim fizik, si dhe nga gjetja laboratorike, e cila përfshin procedura të analizës laboratorike.
Macja e Zezë, Macja e Bardhë
Realizimi
Në rishikimin e tij për Los Angeles Times, Kevin Thomas i referohet filmit si një "komedi e vrazhdë, e rrëmbyer, dashuria mes të rinjve, liria dhe miqësia", para se të konkludonte se pavarësisht se ishte dy orë e nëntë minuta e gjatë, Macja e Zezë, Macja e Bardhë "ikën me të mirë sesa filmat më të gjatë për shkak të cilësisë së saj historike të ashpër."
Simptoma
Në gjendjen e sëmundjes dhe në lidhje me kuadron klinike, një individ mund të përkufizohet si simptomatik nëse ka simptoma, paucisimptomatik nëse ka më pak simptoma sesa në një paraqitje tipike ose asimptomatik nëse nuk ka simptoma.
Macja e Zezë, Macja e Bardhë
Realizimi
Në një rishikim përgjithësisht pozitiv, J. Hoberman i The Village Voice i referohet filmit si "lëvizje bravura nga çdo standard objektiv" dhe një "automjet për fantazitë magjike-realiste të regjisorit në lidhje me gangsterët romë, i cili ka një shpejtësi që hedh poshtë idetë e tij -mis-en-scène e ndërtuar "duke konkluduar se" Macja e Zezë, Macja e Bardhë është e vendosur të shtrembërojë çdo personazh në një ideogram për njerëzimin vulgar "ndërsa mendon nëse" këta ciganë janë një ekran në të cilin regjisori i lindur në Bosnje mund të projektojë ndjenjat e tij të ostracizmit dhe të pastrehëve ".
Andrew O'Hehir i Salon shkroi një përmbledhje pozitive, duke e përshkruar filmin si "maniak, karnivalesk dhe duke e trajtuar vdekjen si një shqetësim të vogël (dhe të përkohshëm)" dhe përgëzon "Paraqitjen bindëse të Kusturica të atdheut të tij si një shkatërrim shoqëror dhe arkitektonik, ku gjithçka ose po prishet ose është e mbindërtuar në madhështinë e gabuar ". O'Hehir përfundon me "Kusturicën, godet një ton gjysmë ironik në të gjithë këtë kryevepër të mbipopulluar, kakofone që është pothuajse e pamundur të kategorizohet. Në traditën e filmit të Evropës Lindore, ai po satirizon konvencionet e realizmit magjik rural, të paktën po aq sa po i përqafon ato. Por nuk ka asgjë cinike ose me zemër të ftohtë te Macja e Zezë, Macja e Bardhë . Ashtu si valët e patave, derrave, dhive, qenve dhe maceve që nganjëherë kërcënojnë të mbingarkojnë personazhet njerëzore, ajo është e pamatur, e papërshkrueshme e gjallë ".
Kritiku i uebfaqes James Berardinelli e vlerësoi filmin si "diçka të freskët dhe të gjallë në një epokë kur diçka idiote si Armageddon është filmi me fitim të lartë të vitit 1998 dhe filmat në përgjithësi ndjekin modele të sigurta dhe komode sepse kjo është ajo që studimi i studiove tregon se audienca dëshiron". Ai vlerësoi "ndjenjën e dheut, si dhe hijeshinë e tij në film që i mungon lustra e lëmuar e tipareve më të mëdhenj të buxhetit megjithëse u filmua me ekspertizë", vlerësoi performancat e Bajram Severdzan dhe Branka Katic dhe arriti në përfundimin se "ndërsa nuk ishte një kryevepër, Filmi i fundit i Kusturica është një kënaqësi e vërtetë për ata që kërkojnë një dozë të shëndetshme të së qeshurës së vendosur në film ".
Soundtrack
Muzika ka një vend të rëndësishëm në këtë fotografi, pasi është e pranishme pothuajse në çdo skenë. Zarije është veçanërisht i përkushtuar ndaj muzikës pasi ai është parë me grupin lokal duke luajtur posaçërisht për të gjatë rrugës nga spitali dhe më pas në panairin pranë liqenit.
The State (libër)
The State (Gjermanisht: Der Staat; Shqip: Shteti  ) është një libër nga sociologu gjerman Franz Oppenheimer, botuar së pari në Gjermani në vitin 1908. Oppenheimer e shkruajti librin në Frankfurt am Main gjatë vitit 1907, si një fragment të katër vëllimeve të veprës System of Sociology, një vepër e rëndësishme interpretative për kuptimin e evolucionit shoqëror; vepër për të cilën ai punoi nga vitet 1890 deri në fund të jetës së vet. Vepra përmbledh teorinë e përgjithshme të Oppenheimerit rreth origjinës, zhvillimit dhe transformimeve të ardhshme të shtetit. Libri The State, lexohej dhe diskutohej gjerësisht në fillim shekullin e njëzetë.Libri u prit mirë - dhe pati ndikime - në audienca të ndryshme, që prej izraelianëve halutzim, komunitarianëve amerikanë dhe sllavë, tek Kancelari i Gjermanisë Perëndimore Ludwig Erhard, dhe anarko-kapitalistët si Murray Rothbard.
Oppenheimer - një liberal klasik dhe simpatizant sociialist - e shikonte kapitalizmin si "një sistem shfrytëzimi dhe të ardhurat kapitale si një fitim nga një i tillë shfrytëzim", por fajin nuk ia jepte tregut të lirë (kapitalizmit), por ndërhyrjes së shtetit në ekonomi. Pamja që ka Oppenheimeri për shtetin është thellësisht e kundërt me karakterizimin asokohe dominant të propozuar nga G. W. F. Hegel, që e shikonte shtetin si një arritje të admirueshme të civilizimit modern. Proponentët e kësaj rryme e shikonin shtetin si një entitet që u zhvillua ndërsa grupe gjithnjë e më të mëdha njerëzish "binin dakord" të nënshtronin interesin e vet privat ndaj të mirës së përbashkët.
Në të kundërt, pikëpamja e Opphenheimerit ishte një avancim i "teorisë së pushtimit" të shtetit që u zhvillua gjatë fund shekullit të 19-të nga Ludwig Gumplowicz. Sipas kësaj teorie, shteti erdhi në ekzistencë nëpërmjet luftës dhe pushtimit, një pasojë e të cilës ishte edhe vendosja e klasave shoqërore; pushtuesit dominues dhe të pushtuarit e nënshtruar. Kjo, mëpastaj, solli lindjen e një sistemi politik për të konsoliduar fuqinë e pushtuesve, për të përjetësuar dhe rregulluar ndarjet shoqërore. Pikëpamja e Oppenheimerit ndikoi eseistin dhe teoristin amerikan Albert Jay Nock (që shkruante në gjysmën e parë të shek. të 20-të), të theksonte se, "Të marrësh Shtetin kudo ndodhet, duke goditur në historinë e tij në çdo pikë, njëri nuk shikonë asnjë rrugë për të dalluar aktivitetet e themeluesve, administratorëve dhe përfituesve të tij nga ato të klasës kriminale profesionale."
Historia e botimeve
The State u botua fillimisht në Germani në 1908. Në vitin 1922 pati në edicion anglisht të librit. Ndërsa në vitin 1929 një tjetër edicion gjerman me disa ndryshime.
Festat publike në Finlandë
Të gjitha festat zyrtare në Finlandë përcaktohen me akte të Parlamentit. Festat zyrtare mund të ndahen në festa të krishtera dhe jo të krishtera. Festat kryesore të krishtera janë Krishtlindjet, Dita e Vitit të Ri, Epifania, Pashkët, Dita e Ngjitjes, Rrëshajët, Midsummer dhe Dita e Gjithë Shenjtorëve. Festat jo të krishtera janë Dita e Majit dhe Dita e Pavarësisë së Finlandës.
Leskovabara
Leskovabarë (serbisht: Лескова Бара/Leskova Bara) është fshat në komunën e Surdulicës, Serbi.
Festat publike në Finlandë
Disa festa të krishtera që tradicionalisht bien në ditë pune ose në data fikse janë zhvendosur të shtunave dhe të dielave. Në vitin 1955, dita e mesit të verës u zhvendos në të shtunën pas 19 qershorit, festën e Lajmërimit në të dielën pas 21 marsit (ose, nëse kjo përkon me Pashkët ose me Të Dielën e Palmave, të Dielën para të Dielës së Palmave) dhe Ditën e të Gjithë Shenjtorëve deri të shtunën pas datës 30 tetor. Më shumë festa u zhvendosën në vitin 1973: Epifania në të shtunën pas 5 janarit dhe Dita e Ngjitjes në të Shtunën përpara të enjtes tradicionale, por këto rishikime u ndryshuan në vitin 1991.
Tradita
Mbrëmja e Krishtlindjeve dhe ajo e Midsummer mund të jenë festat e vetme më të rëndësishme gjatë gjithë vitit për finlandezët. Çuditërisht ato nuk quhen zyrtarisht festa dhe nuk janë aq të shënuara në kalendarë, por për shumicën e njerëzve, nuk janë ditë pune, dhe në praktikë ato ndryshojnë nga festat zyrtare vetëm në atë që shumica e dyqaneve janë të hapura ato ditë nga mëngjesi herët deri në mesditë. Ata e kanë këtë status de facto pjesërisht për shkak të disa deklarimeve në legjislacion, por edhe sepse shumica e kontratave të punës i parashikojnë këto ditë si pushime të plota. Një numër i festave kryesore më pak të rëndësishme paraprihen gjithashtu nga gjysmë ditë de facto, që do të thotë se në disa (por jo të gjitha) zyra orët e punës janë më të shkurtra se zakonisht. Këto janë të Enjten e Madhe, një ditë para 1 Majit dhe Natës së Vitit të Ri.
Tashmë përpara se të miratohej përgjithësisht java e punës 5 ditëshe në Finlandë në fund të viteve 1960, orët e punës në shumicën e rasteve ishin më të shkurtra të shtunave (4...5 orë) sesa në ditët e tjera të javës (8 orë), por ato ishin po aq më të shkurtra edhe në të gjitha vigjiljet e festave publike, për shembull në prag të Epifanisë, prag të Ditës së Gjithë Shenjtorëve, madje duke përfshirë prag të Krishtlindjes dhe prag të mesit të verës. Por kur të shtunat pushuan së qeni ditë pune, kontratat e reja i hoqën këto shkurtime nga vigjiljet e tjera të festave, me përjashtim të mesit të verës dhe të Krishtlindjes, të cilat u bënë gjithashtu festa de facto.
Kalendari finlandez parashikon gjithashtu ditë të veçanta të valëvitjes së flamurit. Statusi i një dite si ditë valëvitëse flamujsh nuk ka asnjë lidhje formale me një status eventual si zyrtar ose si festë de facto. Megjithatë, Dita e Majit, Dita e Mesme Verës dhe Dita e Pavarësisë kanë statusin e ditës së valëvitjes së flamurit dhe festës publike. Midsummer është edhe Dita e Flamurit.
Finlanda ka një ditë zyrtare kombëtare, 6 dhjetor. Disa festime të vogla janë shënuar gjithashtu në kalendarin finlandez, megjithëse ato nuk janë vlerësuar të denjë për statusin e ditës së festimit apo valëvitjes së flamurit.
Rajoni i Anadollit Qendror
Palearctic
Rajonet Palearctic përfshijnë: <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2015)">citimi i nevojshëm  ]
Pyjet gjethegjera dhe të përziera
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2015)">citimi i nevojshëm  ]
Provincat
Provincat që janë plotësisht në Rajonin Qendror të Anadollit: <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2015)">citimi i nevojshëm  ]
Provincat që janë kryesisht në Rajonin Qendror të Anadollit: <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2015)">citimi i nevojshëm  ]
Provincat që janë pjesërisht në Rajonin Qendror të Anadollit: <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2015)">citimi i nevojshëm  ]
Klima
Anadolli Qendror ka një klimë kontinentale gjysmë të thatë me verë të nxehtë, të thatë dhe dimër të ftohtë, me borë. Shumica e rajonit zakonisht ka reshje të ulëta gjatë gjithë vitit.
Lidhje të jashtme
39°N, 33°W
Hollola
Hollola (Hollolan kunta), është një komunë në Finlandë.
Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Päijänne Tavastia. Komuna ka një popullsi prej 21,901 banorë (30 qershor 2015) dhe mbulon një sipërfaqe prej 531.84 kilometra katror (205.34 sq mi) prej të cilës 68.66 km2 (26.51 sq mi) është uji. Dendësia e popullsisë është 47.28 banorë për kilometër katror (122.5/sq mi).
Komuna është një-gjuhësore finlandisht.
Hollola ka strukturën më të lartë në Finlandë, kulla e TV Tiirismaa.
Prejardhja e Suliotëve
Souliotët ishin një komunitet i krishterë ortodoks të zonës së Soulit, në Epir. Ata ishin të njohur për aftësitë e tyre ushtarake, rezistencën e tyre ndaj sunduesit osman të vendit Ali Pasha si dhe kontributin e tyre ndaj çështjes greke në Luftën e Pavarësisë së Greqisë, nën drejtuesit e tillë si Marko Boçari dhe Kitsos Tzavelas. Souliotët krijuan një konfederatë autonome që dominonte me një numër të madh fshatrash fqinje në zonat malore të largëta të Epirit, ku ata mund t'i rezistonin me sukses sundimit osman. Në kulmin e fuqisë së saj, në gjysmën e dytë të shekullit të 18-të, komuniteti (i quajtur edhe "konfederata") vlerësohet të ketë deri në 12,000 banorë në rreth 60 fshatra. Komuniteti u klasifikua si grek në sistemin osman të klasifikimit social, sepse ata ishin të krishterë ortodoksë, por, shqiptarët flisnin shqip përveç greqisht për shkak të origjinës së tyre shqiptare. Pas Luftës së Pavarësisë Greke, Souliotët u asimiluan në pjesën tjetër të shoqërisë greke, përpos posteve të larta që i arritën në qeverinë greke, ishte dhe ajo e Kryeministrit.
Shekulli i 17-të
Në vitin 1700, popullsia ishte rritur në masën që shtatë fshatra të reja u formuan në këmbët e malit, të quajtur Tzikouri, Perichati, Vilia, Alpochori, Kondati, Gionala dhe Tzephleki, të quajtur kolektivisht Heptachorion. Grupi i fundit përbënte kufi, dhe kur bëhej fjalë përluftën, burrat i dërgonin gratë dhe fëmijët e tyre në mal në Tetrachorion. Haxhi Ahmed, pasha i Janinës, mori urdhra nga Sulltani për t'i nënshtruar Souliotët dhe ai humbi ushtrinë e tij prej 8000 burrave. Në 1754, Mustafa Pasha e humbi ushtrinë e tij edhe ndaj Souliotëve. Në vitet në vijim, Mustafa Koka erdhi me 4000 ushtarë dhe Bekir Pasha me 5000. Në fund, të dyja nuk arritën të mposhtnin Soulioteë.
Në 1759, Dost Bey, komandant i Delvinës, u mund nga Souliotët dhe Mahmoud Aga nga Margariti, guvernatori i Artas, pësoi të njëjtin fat në 1762. Në 1772, Sulejman Tsapari sulmoi Souliotet me ushtrinë e tij prej 9.000 burrave dhe ishte mundur. Në 1775, Kurt Pasha dërgoi një ekspeditë ushtarake në Soul që përfundimisht dështoi. Kur Aliu u bë pashaie Janinës në vitin 1788, ai u përpoq për 15 vjet për të mposhtur Souliotët.
Klod Monet
Claude Monet ( shqiptim frëngjisht: [klod mɔnɛ]; 14 nëntor 1840 – 5 dhjetor 1926) ishte një piktor francez, një themelues i pikturës impresioniste franceze dhe praktikuesi më i rëndësishëm dhe më pjellor i filozofisë së lëvizjes për të shprehur perceptimet e dikujt para natyrës, sidomos për pikturën e peizazhit en plein aire. Termi "Impresionizëm" rrjedh nga titulli i pikturës së tij: Impression, soleil levant, e cila u shfaq në vitin 1874 në ekspozitën e parë të pavarur të ngritur nga Monet dhe bashkëpunëtorët e tij si një alternativë ndaj Salon de Paris.
Ambicia e Monet-it për të dokumentuar fshatrat franceze e shpuri atë për të adoptuar një metodë për të pikturuar të njëjtën skenë shumë herë në mënyrë që të kapte ndryshimin e dritës dhe kalimin e stinëve. Nga viti 1883, Monet jetonte në Giverny, ku bleu një shtëpi dhe pronë dhe filloi një projekt të gjerë të peizazhit, i cili përfshinte pellgje zambakësh që do të bëheshin subjekt i veprave të tij më të njohura. Në vitin 1899 ai filloi të pikturoj zambakët e ujit, së pari në pikëpamjet e pingulta me një urë japoneze si një tipar qendror dhe më vonë në serinë e pikturave në shkallë të gjerë që do ta zinte vazhdimisht për 20 vitet e ardhshme të jetës së tij.
Lindja dhe fëmijëria
Klod Monet lindi më 14 nëntor 1840 në katin e pestë të 45 rue Laffitte, në qytetin e vogël të 9-të të Parisit. Ai ishte djali i dytë i Klod Adolf Monet dhe Louise Justine Aubrée Monet, të dy prej tyre parizianë të gjeneratës së dytë. Më 20 maj 1841, u pagëzua në kishën lokale të famullisë, Notre-Dame-de-Lorette, si Oskar-Klod, por prindërit e tij e quanin thjesht Oskar. (Ai nënshkroi të miturën e tij "O.  Monet ". ) Megjithë pagëzimin e katolikëve, Monet më vonë u bë ateist.
Në vitin 1845, familja e tij u transferua në Le Havre në Normandinë. Babai i tij donte që ai të shkonte në familjen e anijen-chandling dhe ushqimore të biznesit, por Monet donte të bëhej një artist. Nëna e tij ishte një këngëtare dhe mbështeti dëshirën e Monetit për një karrierë në art.
Më 1 prill 1851, Monet hyri në shkollën e mesme Le Havre të arteve. Vendasit e njihnin mirë për karikaturat e qymyr druri, të cilat ai do të shiste për dhjetë deri në njëzet franga. Monet gjithashtu ndërmori mësimet e tij të parë të vizatimit nga Jacques-François Ochard, një ish-student i Jacques-Louis David. Në plazhet e Normandisë rreth vitit 1856, ai u takua me kolegun e tij Eugène Boudin, i cili u bë mentor i tij dhe i mësoi atij të përdorte ngjyra të naftës. Boudin mësoi teknika Monet " en plein air " (në natyrë) për pikturë. Të dy morën ndikimin e Johan Barthold Jongkind.
Më 28 janar 1857, nëna e tij vdiq. Në moshën gjashtëmbëdhjetë vjeç, ai u largua nga shkolla dhe shkoi të jetonte me hallën e tij të ve, e pa fëmijë, Marie-Jeanne Lecadre. majtas|parapamje| Gruaja në veshjen e gjelbër, Camille Doncieux, 1866, Kunsthalle Bremen
Parisi dhe Algjeria
Kur Monet udhëtoi për në Paris për të vizituar Luvrin, ai kuptoj që piktorët kopjonin nga mjeshtrat e vjetër. Duke sjellë me vete ngjyra dhe mjete të tjera, ai do të shkonte dhe do të ulet pranë një dritare dhe do të pikturonte atë që shihte. Monet ishte në Paris për disa vjet dhe u takua me piktorë të tjerë të rinj, duke përfshirë Édouard Manet dhe të tjerë që u bënë  miq dhe ndoqi impresionistët.
Pas tërheqjes së një numri të ulët votash në mars 1861, Monet u hartua në Regjimentin e Parë të Kalorësisë së Dritës Afrikane ( Chasseurs d'Afrique ) në Algjeri për një periudhë shtatëvjeçare të shërbimit ushtarak. Babai i tij i begatë mund të kishte blerë përjashtimin e Monetit nga rekrutimi, por nuk pranoi ta bënte këtë, kur djali i tij nuk pranoi të heqë dorë nga piktura. Ndërsa në Algjeri, Monet bëri vetëm disa skica të skenave të kasbahit, një peizazh të vetëm dhe disa portrete të oficerëve, të cilët kanë humbur të gjitha. Në një intervistë të Le Temps të vitit 1900 megjithatë ai komentoi se ngjyrat e lehta dhe të gjalla të Afrikës së Veriut "përmbanin embrionin e hulumtimeve të mia të ardhshme". Pas rreth një viti të detyrës së garnizonit në Algjeri, Monet pati ethe tifoide dhe për pak kohë u largua pa leje. Pas mbikëqyrjes, halla e Monetit ndërhyri për ta larguar atë nga ushtria, nëse do të përfundonte një kurs në një shkollë arti. Është e mundur që piktori holandez Johan Barthold Jongkind, të cilin Monet e dinte, mund ta ketë nxitur halla e tij për këtë çështje.
I zhgënjyer me artin tradicional që mësohet në shkollat e artit, në 1862 Monet u bë student i Charles Gleyre në Paris, ku u takua me Pierre-Auguste Renoir, Frédéric Bazille dhe Alfred Sisley. Së bashku ata ndanë qasje të reja për artin, duke pikturuar efektet e ajrit të lehta en plein me ngjyrë të thyer dhe shenja të shpejta, në atë që më vonë u njoh si Impresionizëm. parapamje| Le déjeuner sur l'herbe (pjesa e djathtë), 1865-1866, me [[Gustave Courbet, Frédéric Bazille dhe Camille Doncieux, bashkëshortja e parë e artistit, Musée d'Orsay, Paris ]] Në janar të vitit 1865, Monet po punonte në një version të Le déjeuner sur l'herbe, duke synuar ta paraqiste atë për të varur në sallon, i cili kishte refuzuar Le déjeuner sur l'herbe të Manet dy vjet më parë. Piktura e Monetit ishte shumë e madhe dhe nuk mund të përfundonte me kohë. (Ajo u prerë më vonë, me pjesë tani në galeritë e ndryshme. ) Monet paraqiti një pikturë të Camille ose The Woman në fustanin e gjelbër ( La femme à la robe verte ), një nga shumë vepra duke përdorur gruan e tij të ardhshme, Camille Doncieux, si modelin e tij. Të dyja këto piktura dhe një peizazh i vogël u varën. Vitin e ardhshëm Monet përdor Camille për modelin e tij në Gratë në Xhennet, dhe Në Bankën e Seine, Bennecourt në 1868. Camille u bë shtatzënë dhe lindi fëmijën e parë, Zhan, në 1867. Monet dhe Camille u martuan më 28 qershor 1870, pak para shpërthimit të Luftës Franko-Prusiane dhe, pas ekskursionit të tyre në Londër dhe Zaandam, u shpërngulën në Argenteuil, në dhjetor 1871. Gjatë kësaj kohe Monet pikturoi vepra të ndryshme të jetës moderne. Ai dhe Camille jetonin në varfëri për shumicën e kësaj periudhe. Pas ekspozitës së suksesshme të disa pikturave detare dhe fitimit të një medaljeje argjendi në Le Havre, pikturat e Monetit u konfiskuan nga kreditorët, nga të cilët ata u ble nga një tregtar i anijeve, Gaudibert, i cili ishte gjithashtu një mbrojtës i Boudinit.
Impresionizëm
majtas|parapamje| Impression, Sunrise (Impression, soleil levant), 1872; piktura që i dha emrin stilit dhe lëvizjes artistike. Musée Marmottan Monet, Paris Nga fundi i viteve 1860, Monet dhe artistë të tjerë me mendje të ngjashme iu kundërvunë Académie des Beaux-Arts konservatore, e cila mbajti ekspozitën e saj vjetore në Salon de Paris. Gjatë pjesës së fundit të vitit 1873, Monet, Pierre-Auguste Renoir, Camille Pissarro dhe Alfred Sisley organizuan Shoqatën e artistëve të piktorëve, skulptorëve dhe gdhendësve për të ekspozuar veprat e tyre të pavarura. Në ekspozitën e tyre të parë, të mbajtur në prill 1874, Monet shfaqën punën që do t'i jepte grupit emrin e tij të përhershëm. Ai u frymëzua nga stili dhe lënda e piktorëve të mëparshëm bashkëkohorë Camille Pissarro dhe Edouard Manet.
Lufta franko-prusiane dhe Argenteuil
Pas shpërthimit të Luftës Franko-Prusiane (19 korrik 1870), Monet dhe familja e tij u strehuan në Angli në shtator 1870,, ku ai studioi veprat e John Constable dhe Joseph Mallord William Turner, të dyja peizazhet e të cilit do të shërbejnë për të frymëzuar risitë e Monet-it në studimin e ngjyrës. Në pranverën e vitit 1871, veprat e Monet-it iu refuzuan nga autorizimi për t'u përfshirë në ekspozitën e Akademisë Mbretërore.
Në maj 1871, ai u largua në Londër për të jetuar në Zaandam, në Holandë,, ku ai bëri njëzet e pesë piktura (dhe policia e dyshuan atë si revolucionar të aktiviteteve). Ai gjithashtu bëri një vizitë të parë në Amsterdamin e afërt. Në tetor ose nëntor 1871, ai u kthye në Francë. Nga dhjetori 1871 deri në 1878 ai jetoi në Argenteuil, një fshat në bregun e djathtë të lumit Seine pranë Parisit dhe një destinacion popullor për parisienët, ku ai pikturonte disa nga veprat e tij më të njohura. Në 1873, Monet bleu një anije të vogël të pajisur për t'u përdorur si një studio lundruese. Nga studioja e varkave, Monet pikturoi peizazhe dhe gjithashtu portret të Édouard Manet dhe gruas së tij; Manet nga ana tjetër përshkruante pikturën Monet në barkë, e shoqëruar nga Camille, në vitin 1874. Në 1874, ai u kthye shkurtimisht në Hollandë.
Impresionizëm
parapamje| Madame Monet në një kimono japoneze, 1875, Muzeu i Arteve të Bukura, Boston Ekspozita e parë Impresioniste u mbajt në 1874 në 35 bulevardin des Capucines, Paris, nga 15 prilli deri më 15 maj. Qëllimi kryesor i pjesëmarrësve nuk ishte për të promovuar një stil të ri, por për t'u çliruar nga kufizimet e Salon de Paris. Ekspozita, e hapur për këdo që është e përgatitur të paguajë 60 franga, u dha mundësi artistëve të shfaqin punën e tyre pa ndërhyrjen e jurisë.
Renoir kryesoi komisionin e varur dhe bëri vetë pjesën më të madhe të punës, pasi anëtarët e tjerë nuk arritën të paraqiteshin.
Pjesëmarrja e përgjithshme vlerësohet në 3500 dhe disa vepra të shitura, edhe pse disa ekspozues i kanë vendosur çmimet e tyre shumë të larta. Pissarro po kërkonte 1000 franga për The Orchard dhe Monet të njëjtën gjë për Impression: Sunrise, asnjëra prej të cilave nuk shiste. Renoir nuk arriti të marrë 500 franga që ai ishte duke kërkuar për La Loge, por më vonë e shiti atë për 450 franga për Père Martin, tregtar dhe mbështetës i grupit.
Vdekja e Kamill
majtas|parapamje| Claude Monet, Camille Monet në shtratin e saj të vdekjes, 1879, [[Musée d'Orsay, Paris ]] parapamje| [[Pierre-Auguste Renoir, Portret i Claude Monet, 1875, Musée d'Orsay ]] Në 1876, Camille Monet u sëmur me tuberkuloz. Djali i tyre i dytë, Michel, lindi më 17 mars 1878. Ky fëmijë i dytë e dobësoi shëndetin tashmë të venitur. Në verën e atij viti, familja u zhvendos në fshatin Vétheuil ku ndanë një shtëpi me familjen e Ernest Hoschedé, një pronar i pasur dyqanesh dhe mbrojtës i arteve. Në vitin 1878, Camille Monet u diagnostikua me kancer të mitrës. Ajo vdiq më 5 shtator 1879 në moshën tridhjetë e dy vjeçare.
Monet bëri një studim në vajrat e gruas së tij të vdekur. Shumë vite më vonë, Monet i rrëfeu shokut të tij Georges Clemenceau se nevoja e tij për të analizuar ngjyrat ishte si gëzimi dhe vuajtja e jetës së tij. Ai shpjegoiː "Unë një ditë gjeta veten duke shikuar fytyrën e vdekur të gruas sime të dashur dhe duke vënë në dukje sistematikisht ngjyrat sipas një refleksi automatik!" John Berger e përshkruan punën si "një stuhi boje të bardhë, gri dhe purplish ... një shpërthim i tmerrshëm i humbjes, i cili përgjithmonë do të heqë tiparet e saj. Në të vërtetë mund të ketë shumë pak piktura me shtrat të vdekur të cilat janë ndier aq intensivisht ose subjektivisht shprehës. "
Vétheuil
parapamje| Piktura e Monetit në një fushë të lulekuqve, e përfunduar më 1873 Pas disa muajsh të vështira pas vdekjes së Camille, Monet filloi të krijojë disa nga pikturat e tij më të mira të shekullit të 19-të. Gjatë fillim të viteve 1880, Monet pikturoi disa grupe të peisazheve dhe të detit në atë që ai konsiderohej si fushatë për të dokumentuar fshatrat franceze. Këto filluan të zhvilloheshin në seri fotografish në të cilat ai dokumentonte shumë skena të njëjta për të kapur ndryshimin e dritës dhe kalimin e stinëve.
Disha Patani
Disha Patani (lindi më 13 qershor 1992) është një aktore indiane e cila njihet për punën e saj në filmat Hindi. Ajo e filloi karrierën e saj të aktrimit me filmin telugu Loafer (2015). Ajo pati publikimin e saj të parë të filmit Hindi me filmin biografik M.S. Dhoni: The Untold Story (2016) për të cilin fitoi Stardust Awards për Superstar of Tomorrow – Female dhe IIFA Awards për Debutimin më të Mirë Femër.
Klod Monet
Vétheuil
Miku i Monet, Ernest Hoschedé u falimentua dhe u largua në Belgjikë më 1878. Pas vdekjes së Camille Monet në shtator 1879, ndërsa Monet vazhdoi të jetonte në shtëpinë në Vétheuil, Alice Hoschedé ndihmoi Monet për të rritur dy djemtë e tij, Jean dhe Michel. Ajo i mori ata në Paris për të jetuar së bashku me gjashtë fëmijët e saj, Blanche (i cili u martua me Jean Monet), Germaine, Suzanne, Marthe, Jean-Pierre, dhe Jacques. Në pranverën e vitit 1880, Alice Hoschede dhe të gjithë fëmijët u larguan nga Parisi dhe u bashkuan me Monet në Vétheuil. Në vitin 1881, të gjithë u zhvendosën në Poissy, të cilën Monet e urrente. Në prill 1883, duke shikuar nga dritarja e trenit të vogël mes Vernon dhe Gasny, ai zbuloi Giverny në Normandinë. Monet, Alice Hoschede dhe fëmijët u zhvendosën në Vernon, pastaj në shtëpinë në Giverny, ku mbijetoi një kopsht të madh dhe ku ai pikturoi pjesën më të madhe të jetës së tij. Pas vdekjes së bashkëshortit të saj të huaj, Monet u martua me Alice Hoscheden më 1892.
Disha Patani
Patani më pas luajti zonjën kryesore në komedinë kineze të aksionit Kung Fu Yoga (2017) dhe filmat Hindi Baaghi 2 (2018), Bharat (2019), Malang (2020) dhe Ek Villain Returns (2022).
Klod Monet
Përshkrim
parapamje| Studimi i një figure jashtë: Gruaja me një Parasol, përballë majtas, 1886. [[Musée d'Orsay ]]
Shtëpia dhe kopshti i Monet
Monet me qira dhe përfundimisht bleu një shtëpi dhe kopshte në Giverny. Në fillim të majit 1883, Monet dhe familja e tij e madhe morën me qira shtëpinë dhe 2 acre  nga një pronar lokal i tokës. Shtëpia ndodhej pranë rrugës kryesore midis qyteteve të Vernonit dhe Gasny në Giverny. Kishte një hambar që u dyfishua si një studio pikture, pemishte dhe një kopsht të vogël. Shtëpia ishte mjaft e afërt me shkollat lokale për fëmijët që të merrnin pjesë, dhe peizazhi përreth ofroi shumë motive të përshtatshme për punën e Monet.
Familja punoi dhe ndërtoi kopshte dhe fati i Monet filloi të ndryshonte për mirë, pasi tregtari i tij, Paul Durand-Ruel, pati sukses në shitjen e pikturave të tij. Deri në nëntor 1890, Monet ishte mjaft i begatë për të blerë shtëpinë, ndërtesat përreth dhe tokën për kopshtet e tij. Gjatë viteve 1890, Monet ndërtoi një serë dhe një studio të dytë, një ndërtesë e gjërë e ndriçuar mirë me skylights. majtas|parapamje| Kopshti i Monet 1989 Monet shkroi udhëzime të përditshme për kopshtarin e tij, hartime të sakta dhe plantacione për mbjellje, dhe fatura për blerjet e tij me lule dhe grumbullimin e librave botanikë. Kur pasuria e Monetës u rrit, kopshti i tij u zhvillua. Ai mbeti arkitekti i saj, edhe pasi kishte punësuar shtatë punëtor.
Monet bleu tokë shtesë me një livadh ujë. Në vitin 1893 filloi një projekt të gjerë të peizazhit, i cili përfshinte pellgje me lily që do të bëheshin subjekt i veprave të tij më të njohura. Zambakë të bardha lokale në Francë u mbollën së bashku me kultivarë të importuar nga Amerika e Jugut dhe Egjipti, duke rezultuar në një gamë të ngjyrave, duke përfshirë zambakët e verdhë, blu dhe të bardhë që u kthyen rozë me moshën. Në vitin 1899 filloi të pikturojë zambakët e ujit, së pari në pikëpamjet vertikale me një urë japoneze si një tipar qendror, dhe më vonë në serinë e pikturave në shkallë të gjerë që do ta zinte vazhdimisht për 20 vitet e ardhshme të jetës së tij. Ky peizazh, me dritën e tij alternative dhe reflektimet si pasqyrë, u bë pjesë përbërëse e punës së tij. Nga mesi i viteve 1910, Monet kishte arritur "a completely new, fluid, and somewhat audacious style of painting in which the water-lily pond became the point of departure for an almost abstract art."
- Gary Tinterow
Vitet e fundit
parapamje| Monet, e drejtë, në kopshtin e tij në [[Giverny, 1922 ]]
Dështimi i shikimit
Gruaja e dytë e Monit, Alice, vdiq në vitin 1911 dhe djali i tij më i madh Jean, i cili ishte martuar me bijën e Alice, Blanche, preferuari i veçantë i Monet, vdiq në vitin 1914. Pas Alice vdiq, Blanche kujdesej për Monet. Ajo ishte gjatë kësaj kohe që Monet filloi të zhvillonte shenjat e para të kataraktave.
Gjatë Luftës së Parë Botërore, në të cilën djali i tij më i vogël Michel shërbeu dhe mikja dhe admiruesi i tij Georges Clemenceau udhëhoqi kombin francez, Monet pikturoi një varg të pemëve të shelgjeve të këqija si homazh ndaj ushtarëve francezë të rënë. Në vitin 1923, ai u nënshtrua dy operacioneve për të hequr kataraktet e tij. Pikturat u bënë duke qënë se kataraktet ndikuan në vizionin e tij me një ton të përgjithshëm të kuqërremë, i cili është karakteristikë e vizionit të viktimave të kataraktit. Mund të jetë gjithashtu që pas operacionit ai ka qenë në gjendje të shohë gjatësi vale ultravjollce të dritës të cilat zakonisht përjashtohen nga lentet e syrit; kjo mund të ketë ndikuar në ngjyrat që ai ka perceptuar. Pas operacioneve të tij, ai madje i rishpikoi disa nga këto piktura, me zambakë të zeza. më të zeza se më parë.
Vdekja
parapamje| Varrezat e familjes Monet në Giverny Monet vdiq nga kanceri i mushkërive më 5 dhjetor 1926 në moshën 86 vjeç dhe u varros në varrezat e kishës Giverny. Monet kishte këmbëngulur që rasti të ishte i thjeshtë; kështu vetëm rreth pesëdhjetë njerëz morën pjesë në ceremoni. Në funeralin e tij, mikja e tij e gjatë Georges Clemenceau hoqi pëlhurën e zezë të mbuluar mbi arkivolin, duke thënë, "Nuk ka zi për Monet!" dhe e zëvendësoi atë me një leckë me lule.
Shtëpia e tij, kopshti dhe pellgjijt e ujit u lanë nga Michel, trashëgimtari i vetëm i tij, në Akademinë Franceze të Arteve të Bukura (pjesë e Institut de France ) në vitin 1966. Nëpërmjet Fondacionit Claude Monet, shtëpia dhe kopshtet u hapën për vizita në vitin 1980, pas restaurimit. Përveç suvenive të Monet dhe objekteve të tjera të jetës së tij, shtëpia përmban përmbledhjen e tij të kopjeve japoneze prej druri. Shtëpia dhe kopshti, së bashku me Muzeun e Impresionizmit, janë atraksionet kryesore në Giverny, e cila pret turistë nga e gjithë bota.
Metodat e Monet
parapamje| Katedralja Rouen në muzg, 1893, Musée Marmottan Monet. Një shembull i serisë së Katedrales Rouen. Monet është përshkruar si "forca lëvizëse prapa impresionizmit". Çështja kryesore për artin e piktorëve impresionistë ishte kuptimi i efekteve të dritës mbi ngjyrën lokale të objekteve dhe efektet e ngjitjes së ngjyrave me njëri-tjetrin. Karriera e gjatë e Monet si një piktor u shpenzua në ndjekje të këtij qëllimi.
Në vitin 1856, takimi i tij me rastin e Eugene Boudin, një piktor i skenave të vogla të plazhit, hapi sytë për mundësinë e pikturës së plein-ajrit. Prej asaj kohe, me një ndërprerje të shkurtër për shërbimin ushtarak, ai iu kushtua kërkimit të metodave të reja dhe të përmirësuara të shprehjes me anë të pikturave. Për këtë qëllim, si i ri, ai vizitoi Sallonin e Parisit dhe u njoh me veprat e piktorëve të vjetër, dhe bëri miq me artistë të tjerë të rinj. Pesë vitet që ai kaloi në Argenteuil, duke kaluar shumë kohë në lumin Seine në një studio të vogël lundruese, ishin formative në studimin e tij për efektet e dritës dhe reflektimeve. Ai filloi të mendonte përsa i përket ngjyrave dhe formave në vend të skenave dhe objekteve. Ai përdorte ngjyra të ndritshme në dabs dhe dashes dhe squiggles e bojës. Duke refuzuar mësimet akademike të studios së Glyre, ai u lirua nga teoria, duke thënë "Më pëlqen të pikturoj si një zog që këndon".
Seria e tij e parë e ekspozuar si e tillë ishte e Haystacks, pikturuar nga pikëpamje të ndryshme dhe në kohë të ndryshme të ditës. Pesëmbëdhjetë nga pikturat u ekspozuan në Galerie Durand-Ruel në 1891. Në 1892 ai prodhoi atë që ndoshta është seri më i njohur i tij, njëzet e gjashtë pikëpamje të Katedrales Rouen. Në këto piktura, Monet shkatërroi traditat e pikturave duke e kultivuar subjektin në mënyrë që vetëm një pjesë e fasadës të shihet në kanavacë. Pikturat nuk fokusohen në ndërtesën madhështore mesjetare, por në shfaqjen e dritës dhe hijes përgjatë sipërfaqes së saj, duke transformuar muratorin e ngurtë.
Seri të tjera përfshijnë plepat, mëngjeset në Seine dhe Zambakët e ujit të pikturuar në pronën e tij në Giverni. Midis 1883 dhe 1908, Monet udhëtoi për në Mesdhe, ku ai pikturonte monumentet, peizazhet dhe detin, duke përfshirë një sërë pikturash në Venedik. Në Londër ai pikturoi katër seri: Shtëpitë e Parlamentit, Londër, Ura e Charing Cross, Ura e Waterloo dhe Pamjet e Ura Westminster. Helen Gardner shkruan:
Fama
Në vitin 2004, Londra, Parlamenti, Efektet e Diellit në Mjegull (Londër, Le Parlement, trouée de soleil dans le brouillard) (1904), shitet për US $ 20.1  milion. Në vitin 2006, Proceedings Journal of the Royal Society botoi një letër që dëshmonte se këto ishin pikturuar në një vend në spitalin e Shën Thomas, mbi lumin Thames.
Falaises près de Dieppe (Cliffs near Dieppe) është vjedhur në dy raste të veçanta: një herë në vitin 1998 (në të cilin kuratori i muzeut u dënua për vjedhje dhe u burgos pesë vjet e dy muaj së bashku me dy bashkëpunëtorë) dhe më së fundi në gusht 2007. Ajo u gjet në qershor 2008.
Le Pont du Chemin de Fer à Argenteuil i Monet, një pikturë e një ure hekurudhore që përfshin Seine afër Parisit, u ble nga një ofertues telefonik anonim për një rekord prej $ 41.4  milion në ankandin e Christie në Nju Jork më 6 maj 2008. Regjistrimi i mëparshëm për pikturën e tij ishte 36.5 dollarë  milion. Vetëm disa javë më vonë, " The bassin aux nymphéas" (nga seri e zambakëve të ujit) shitet në ankandin e Christie në 24 qershor 2008 në Londër, në lot 19, për £ 36,500,000 ($ 71,892,376.34) (çmim çekiç) ose £ 40,921,250 ($ 80,451,178) tarifat, pothuajse dyfishuar rekordin për artistin dhe duke përfaqësuar një nga 20 çmimet më të larta të paguara për një pikturë në atë kohë.
Në tetor të vitit 2013, piktura Monet-së, L'Eglise de Vetheuil dhe Le Bassin aux Nympheas, u bënë subjekte të një rast ligjor në Nju Jork kundër-bazuar NY Vilma Bautista, një herë ndihmëse për Imelda Marcos, gruaja e diktatorit Ferdinand Marcos, pasi ajo shiti Le Bassin aux Nympheas për $ 32 milion për një blerës zviceran. Pikturat e Monet, së bashku me dy të tjerë, u blenë nga Imelda gjatë presidencës së burrit të saj dhe thuhet se bleu duke përdorur fondet e kombit. Avokati i Bautista pohoi se ndihmësi shiti pikturën për Imeldan, por nuk kishte një shans t'i jepte paratë. Qeveria Filipine kërkon kthimin e pikturës. Le Bassin aux Nympheas, i njohur edhe si Kembimi Japonez mbi pellgun e Ujit-Lily në Giverny, është pjesë e serisë së famshme të Zambakëve të ujit.
Agim Avdi Kelmendi
Agim Avdi Kelmendi i lindur më 26.04.1960 në Fushë-Kosovë.Shkollën fillore e kreu në vendlindje,kurse shkollën e mesme profesionale në Obiliq. Në vitin 1990 anëtarësohet në partinë Lidhja Demokratike e Kosovës,ku gjatë viteve të 90-ta zhvilloi aktivitet partiak e kombëtar .Ishte aktiv edhe në Sindikatën e Pavarur të Kosovës ,meqë ishte i punësuar në hekuradhat e Kosovës.
Agimi kontriboi në mbijetesën e arsimit shqip për shkollën fillore "Selman Riza" të Fushë-Kosovës.Për nxënës dhe arsimtarë të kësaj shkolle prej vitit 1994 e deri më 24 mars të vitit 1999 liroi 4 dhoma pa kurrfarë kompensimi financiar. Gjatë luftës ishte strehuar në qytetin e Strugës në Maqedoni.Gjatë kësaj kohe i tërë inventari shkollor në shtëpinë e tij ishte djegur dhe shkatërruar.
Amsterdam Airport Schiphol
parapamje|Pamja e Aeroportit të Schiphol nga lart. Aeroporti Schiphol i Amsterdamit i njohur në mënyrë informale si Schiphol, është aeroporti kryesor ndërkombëtar i Holandës. Ai është i vendosur në 9 km në jug-perëndim të Amsterdamit, në komunën e Haarlemmermeer, në Hollandën Veriore. Ky është aeroporti i tretë më i ngarkuar në Evropë në aspektin e udhëtarëve. Aeroporti është ndërtuar si koncept i një terminali të vetëm, një pjesë e terminalit është e ndarë në tre salla të mëdha nisjesh.
Schiphol është qëndra për KLM dhe partneret e tij si KLM Cityhopper, Corendon Dutch Airlines, Martinair, Transavia dhe TUI fly Netherlands. Aeroporti gjithashtu është qëndra Evropiane për Delta Air Lines dhe Jet Airways dhe si nje bazë për EasyJet, Small Planet Airlines dhe Vueling.
Schiphol është hapur në 16 Shtator 1916 si një bazë ushtarake. Në fund të luftës së parë botërore aeroporti filloi të përdoret pjesërisht si aeroport civil dhe më vonë ai e humbi plotësisht rolin e tij ushtarak.Nga 1940, Schiphol kishte katër pista në kënde 45 gradë. Në të njëjtin vit aeroporti u pushtua nga ushtria Gjermane dhe iu ndryshua emri në Fliegerhorst Schiphol. Aeroporti u shkatrua nga bombardimi por në fund të luftës fusha e aviacionit u rindërtua sërisht. Në 1949, aeroporti i Schiphol u bë aeroporti kryesor në Hollandë. Emri i aeroportit në gjuhën Hollandeze është Luchthaven Schiphol.
Alex Borstein
thumb|Alex Borstein në San Diego Alexandrea "Alex" Borstein (lindi më 15 shkurt 1971) është aktore, dubluese, skenariste dhe producente amerikane. Ajo është duke dubluar rolin e Lois Griffin në serialin e animuar Family Guy. Ajo ka diplomuar në Universitetin e San Francisco, ku studioi gojëtarinë.
Jeta e hershme
Alex lindi në Highland, Illinois, periferi në veri të qytetit të Çikagos. Ajo është jehude. Nëna e saj Judy Borstein u rrit në Budapest, Hungari dhe u largua për në SHBA pas revolucionit hungarezë të vitit 1956.
Kam takuar edhe ciganë të lumtur
Unë madje takova ciganë të lumtur është film jugosllav i vitit 1967 nga regjisori serb Aleksandar Petroviç. Filmi ka në qendër jetën e romëve në një fshat në Vojvodinën veriore, por trajton gjithashtu tema si dashuria, marrëdhëniet etnike dhe shoqërore. Krahas Bekim Fehmiu, Olivera Vučo, Bata Živojinović dhe Mija Aleksić, filmi paraqet një grup aktorësh romë që flasin gjuhën rome. Kam takuar edhe ciganë të lumtur konsiderohet si një nga filmat më të mirë të Valës së Zezë në kinemanë jugosllave.
Komploti
Protagonist, Beli Bora Perjar ( Bekim Fehmiu ), është një cigan simpatik. Bora është e dashuruar me Tisën ( Gordana Jovanović ) më e vogël, e cila është afër martesës detyruar nga njerku i saj. Të dy hyjnë në telashe dhe përfundimisht duhet të ikin. Tisa refuzon burrin e saj por ajo dhe Bora martohen në kishë. Tisa përpiqet të shkojë në Beograd, ndërsa Bora godet me thikë një burrë në një përleshje me thikë. Prandaj, të dy janë të dëbuar nga kampi i tyre Romak, megjithatë aventurat e tyre vazhdojnë.
Seminari Arbëresh i Palermos
Seminari Arbëresh i Palermos, ose Seminari Italo-Shqiptar (në italisht: Seminario Italo-Albanese di Palermo), quajtur një herë edhe "Seminari Grek" për shak të ritit "grek" (bizantin) i pranuar nga arbëreshëve, ishte qendër e rëndësishme arsimore dhe kulturore e Arbëreshëve të Siçilisë.
Kam takuar edhe ciganë të lumtur
Kasti
Pjesa tjetër e aktorëve të renditur alfabetikisht:
Seminari Arbëresh i Palermos
U themelua në Palermo më 1734 nga At Gjergji Guxeta, Apostull i arbëreshëve të Siçilisë dhe më i madhi i intelektualëve arbëreshë të Siçilisë të shk. XVIII. Semirari ishte për shekuj me radhë vatra e ruajtjes së gjuhës shqipe, e kulturës dhe traditave shqiptare, si dhe e patriotizmit shqiptar, ku u formuan shumë intelektualë, priftërinj të shquar, shkrimtarë dhe poetë të njohurë gjithashtu në të njëjtën vendlindje Shqipëri. Nga viti 1945 selia e saj është lëvizur në Horën e Arbëreshëvet (PA).
Historiku
Deri në mesin e shek. XVI, bashkësitë arbëreshe të Italisë gjithashtu kishin arritur të mbanin marrëdhënie të vazhdueshme me Patriarkanën e Ohridës (Maqedoni) nga e cila vareshin dhe e cila vazhdimisht i konsideronte arbëreshët nën juridiksionin e saj kanunor.
Kam takuar edhe ciganë të lumtur
Realizimi
Filmi ishte më i popullarizuar në Beograd  me 400,000 pranime, krahasuar me një mesatare prej 60,000.
Çmimet
Në Festivalin e Filmit të Kanës 1967 ai u nominua për Palmën e Artë dhe fitoi Çmimin e Madh Special të Jurisë dhe Çmimin FIPRESCI.
Filmi u nominua për Çmimin e Akademisë 1967 për Filmin më të Mirë në Gjuhët e Huaja (ngjarje në Prill 1968) dhe për Çmimin Golden Globe për Filmin më të Mirë në Gjuhët e Huaja. Bata Živojinović gjithashtu fitoi një çmim Arena e Artë për Aktorin më të Mirë në Festivalin e Filmit të Pulës 1967 për portretizimin e tij për Mirta.
Seminari Arbëresh i Palermos
Historiku
Seminari Arbëresh të Palermës ka qënë themeluar nga At Gjergji Guxeta (it. Padre Giorgio Guzzetta). Ky institut kishte detyrën e mirëpritjes dhe edukimit të të rinjve nga komunitetet arbëreshe të "ritit grek" të pranishëm në Siçili. Seminari u bë kështu qendra më e rëndësishme fetare dhe kulturore për arsimimin - sipas ritit bizantin lindor - të brezave të rinj të priftërinjve arbëreshë për kolonitë e tyre në Siçili.