cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bregdeti Shqiptar i Adriatikut
Turizmi
majtas|parapamje|240x240px| Trashëgimia arkitekturore e [[Apolonia|Apolonisë tërheq qindra turistë. ]] Turizmi konsiderohet një nga industritë më të mëdha në ekonominë e Shqipërisë i cili është rritur ndjeshëm që nga rënia e komunizmit në vend. Vendi ka një trashëgimi të pasur historike dhe kulturore dhe bukuri të rralla natyrore, që ndryshon nga ujërat e kthjellëta bregdetare deri te plazhet me rërë dhe bregdetin shkëmbor. Vija bregdetare ka një ekosistem natyror të ruajtur mirë që mund të mburret me një kombinim unik të një klime dhe peizazhi të larmishëm.
Ndërsa Shqipëria shtrihet mbi fluturuesin e Adriatikut, përhapja e shpendëve kohët e fundit po fiton popullaritet, për shkak të interesit të treguar nga vizitorët nga vendet e tjera. Vija bregdetare ka shumë për të ofruar për vëzhguesit e shpendëve shtegtar dhe ata rezidentë. Ujërat ligatinore të gjera, me shumë lloje të ndryshme mesdhetare dhe evropiane, përmbajnë shumë lokacione të rëndësishme dendësie gjatë gjithë vitit. Lagunat në Karavasta, Patoku, Narta dhe zona të tjera të mbrojtura janë vetëm disa shembuj të destinacioneve të njohura të shpendëve. parapamje|240x240px| Plazhi i Golemit në jug të Durrësit Pushimet në plazhe, veçanërisht për vizitorët vendas dhe të huaj nga vende të ndryshme, janë gjithashtu thelbësore për industrinë lokale të turizmit. Shumica e pushimoreve verore të plazhit shtrihen përgjatë vijës bregdetare të Durrësit dhe Vlorës. Vija bregdetare jugore e Durrësit është e njohur për turizmin e saj tradicional masiv, i cili ka përjetuar një zhvillim të pakontrolluar urban. Në të kundërt, vija bregdetare veriore është kryesisht e paprishur dhe është vendosur të bëhet një destinacion elitar i turizmit. Për më tepër, zona po fiton vëmendje ndërkombëtare përmes organizimit të festivaleve muzikore si Festivali Ndërkombëtar i Muzikës UNUM në Rana e Hedhun, Shëngjin, etj.
Turizmi i trashëgimisë kulturore është përqendruar në një interes specifik për historinë e Shqipërisë, siç është trashëgimia arkitekturore e qytetërimeve antike si ilirët, grekët e lashtë dhe romakët në Shqipëri. Përveç kishave, xhamive, kalave dhe ndërtesave historike, atraksionet më të njohura të turizmit të trashëgimisë kulturore janë mbetjet e qytetit antik të Apolonisë, kalasë antike të Rozafës dhe amfiteatrit të Durrësit. majtas|parapamje|Panorama e [[Porti i Durrësit|Portit të Durrësit ]] Bregu i Detit Adriatik shqiptar është shtëpia e tre porteve më të mëdha të vendit. Porti më i mëdha detar në vend është Porti i Durrësit, një nga më të mëdhenjtë në të gjithë Detin Adriatik, me vëllim vjetor të pasagjerëve prej rreth 1.5 milion. Portet e tjera përfshijnë Vlorën dhe Shëngjin. Përveç kësaj, portet shërbejnë edhe një sistem të gjerë të trageteve, duke lidhur ishuj të shumtë dhe qytete bregdetare përveç linjave të trageteve në disa qytete në Kroaci, Greqi dhe Itali.
Lundrimi me jaht është një dukuri e kohëve të fundit dhe është më pak i zhvilluar se sa në vendet e tjera brenda Detit Mesdhe. Porto Albania do të jetë pas përfundimit të tij, destinacioni i parë në Shqipëri si për jahtet kombëtare ashtu edhe ndërkombëtare. Do të vendoset midis qytetit të Durrësit dhe parkut kombëtar Divjakë-Karavasta.
Couvrelles
Couvrelles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Couvrelles ka një popullsi prej 192 banorë dhe sipërfaqe 7.5 km², me një dendësi prej 26 banor/km².
Munabih ibn Kamil
Munabih ibn Kamil ibn Siraxhud-Din Dhu Kibar Abu-Abdullah el-Jemeni al-San'ani ishte një shok i Muhammedit.
Haapajärvi
Haapajärvi (Haapajärven kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Oulu, dhe është pjesë e rajonit Ostrobothnia Veriore.
Munabih ibn Kamil
Ai pranoi Islamin gjatë jetës së Muhammedit.
Ai ishte një kalorës persian, dhe ishte i martuar me një Himjarite.
Munabih kishte dy fëmijë, Uahb ibn Munabih dhe Hammam ibn Munabih.
Munabih erdhi nga Herati, Horasani në Jemen.
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (May 2008)">citim i nevojshëm  ]
Mburoja balistike
__NOINDEX__ parapamje|Një mburojë balistike me një port shikimi të blinduar të pastër dhe dritat e vëmendjes të përdorura nga një ekip SWAT.|300x300px Një Mburojë balistike, e quajtur gjithashtu mburojë taktike ose mburojë antiplumb, është pajisje mbrojtëse të vendosura nga policia, paraushtarakët dhe forcat e armatosura që janë krijuar për të ndaluar ose devijuar plumbat dhe predha të tjera të gjuajtura në transportuesin e tyre. Mburojat balistike gjithashtu mbrojnë nga kërcënimet më pak serioze siç janë sendet e hedhura. Mburojat balistike janë të ngjashme me mburojat kundër trazirave, por ofrojnë mbrojtje më të madhe dhe zakonisht përdoren nga njësitë speciale ose në situata kur mburojat kundër trazirave nuk ofrojnë mbrojtje të duhur.
Bratotini
Bratotin është një vendbanim në komunën e Rahovecit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Bardhatin.
Davao
Davao City është qytet në Mindanao, Filipinet. Sipas vitit 2010, ky qytet ka pasur 1,449,296 banorë, duke e bërë qytetin e katërt me popullsi të madhe në Filipinet.
Gjeografia
Davao City është përafërsisht 588 milje në juglindje në Manila dhe 971 kilometra nga deti. Ky qytet ndodhet në Mindanao në veriperëndim të bregut së Davao Gulf. Lumi Davao është kanali kryesor i qytetit. Ky lum është lumi i tretë i madh në Filipinet, sipërfaqja e kanalizimit është mbi 1700 kilometra katrorë.
Gjatësia e lumit është 150 kilometra.
Klima
Davao ka pyje tropikale me pak ndryshim sezonale në temperaturë. Temperatura mesatare është mbi 26 °C (78.8 °F), ndërsa reshjet mesatare është mbi 77 milimetra.
Religjioni
Qyteti ka 80% popullsi që janë katoliko-roman. Grupet krishtere përbëjnë 8%. Baptistët, Kisha e bashkuara e krishterve në Filipinet janë emërtime tjera krishtere. Në Filipinet ka poashtu besime tjera si Islami, Budizmi, Hinduizmi, Animizmi.
Kisha mbretëria e Jezusit ka origjinën e vet, dhe ka 4 milionë pasues të Filipinez.
Kisha katoliko-roman në Davao ndodhet në Mindanao jugor.
Ekonomia
Sipas vitit 2011, Davao City është në vendin e 87-të me rritjen më të shpejtë në Azi, bazuar në Londër, Frajburg dhe Gjermani. Sipas fondacionit i kryetarëve të komunave, Davao City ka projektuar rritjen për 2.53%.
Bujqësia përfshin ekonominë e madhe që përbënë banane, kafe, kokos dhe ananas në qytet.
Ka shumë markete në qytet. Abreeza që u hap prej vitit 12 maj 2011, është qendra e parë tregtare në Mindanao. Qendra tregtare Victoria ndodhet në rrugën Laurel dhe është qendra më e vjetra tregtare, që është themeluar nga viti 1992.
Qeveria
Davao City ka zëvendës kryetar, i caktuar nga kryetari. Zëvendës kryetari është pëfaqësues i kryetarit për ngjarjet e komunitetit.
Davao City ka 182 administrata me tri rrethe legjislative.
Antarët e Shtëpisë së Përfaqësuesit:
Mjekësia
Davao City ka 31 spitale. Organizata Botërore e Shëndetësisë e vlerësoi Davaon për ndalimin e pirjes së duhanit prej vitit 2002.
Trishula
Në Indi dhe Tajlandë, termi gjithashtu i referohet shpesh një arme të shkurtër e cila mund të jetë e montuar në një dandë ose staf. Por ndryshe nga sai Okinawan, trishula ka tehe. Në malajzisht dhe indonezisht, trisula zakonisht i referohet posaçërisht një sfurke tridhëmbëshe të gjatë, ndërsa versioni zvogëlues njihet më shpesh si një chabang ose tekpi.
Saint-Martial
Lidhje të jashtme
Saint-Martial Saint-Martial
Ministria e Zhvillimit Ekonomik e Kosovës
Ministria e Zhvillimit Ekonomik e Republikës së Kosovës përgatit dhe zbaton politika, të cilat nxisin rritjen dhe stabilitetin ekonomik, mundësojnë zhvillimin e biznesit vendas, nxisin bashkëpunimin ekonomik për tërheqjen e investimeve të huaja, garantojnë konkurrencën dhe një treg të sigurt, sigurojnë një zhvillim të qëndrueshëm e perspektiv të burimeve energjetike e minerare të vendit, sigurojnë zhvillimin e sektorit të telekomunikacionit dhe teknologjisë informative, si dhe garantojnë efiçiencë në administrimin e ndërmarrjeve publike.
Kompetencat
Ministria e Zhvillimit Ekonomik (në vijim Ministria), bazuar në Shtojcën 18 të Rregullores Nr.02/2011 për Fushat e Përgjegjësisë Administrative të Zyrës së Kryeministrit dhe Ministrive, ka këto kompetenca : -	harton politika dhe strategji për zhvillimin e gjithmbarshëm ekonomik të Republikës së Kosovës;
Mesditë (Dritëro Agolli)
Mesditë : vjersha dhe poema me autor Dritëro Agolli. Shtëpia botuese "Naim Frashëri", Tiranë, 1969. Faqet e librit 144.
Fatmir Meçe
Fatmir Meçe etnomuzikolog shqiptar, udhëheqës artistik i rrethit të Tepelenës mbi 40 vjet.
- Ka drejtuar me qindra veprimtari muzikore, koncerte vokale e instrumentale.
- Udhëheqës artistik i rrethit Tepelenë në Festivalet Folklorike Kombëtare 1978, 1983, 1988 dhe në ato të Qarkut Gjirokastër pas viteve 90.
- Ka krijuar me dhjetra këngë për fëmijë e të rritur, për punime muzikore e Orkestrale.
- Autor : I shumë punimeve për Folklorin e rrethit Tepelenë.
- Krijues i këngëve : " Koka në Stamboll e Trupi në Janinë ", " Baladë për Vasiliqinë ", " Nënë moj do marr një udhë " , e disa të tjera për grupin Ali Pashë Tepelena ".
- Autor dhe realizues i spektaklit : " Dasma Labe "
- Autor i librit : "Kur flasin fotografitë " - Një monografi historike për jetën artistike të Tepelenës për më shumë se 50 vjet.
]
Universiteti Stanford
Univerziteti Stanford ose Stanford University (zyrtarisht Leland Stanford Junior University) është një univerzitet hulumtues privat në Stanford, Kaliforni, dhe një prej institucioneve më prestigjioze në botë,    me pozicionet më të larta në shumë rangimet e univerziteteve në Shtetet e Bashkuara.
Stanford u themelua në 1885 nga Leland Stanford, ish guvernator dhe ish senator i SH.B.A nga Kalifornia, dhe nga gruaja e tij, Jane Lathrop Stanford, në kujtim të fëmijës të tyre të vetëm, Leland Stanford, Jr., i cili kishte vdekur një vit më herët, në moshën 15 vjeçare.
Louroux-Hodement
Louroux-Hodement është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Louroux-Hodement ka një popullsi prej 343 banorë dhe sipërfaqe 29.18 km², me një dendësi prej 12 banor/km².
Nekropoli tumular në Gërlicë
Nekropoli tumular në Gërlicë është një monument i trashëgimisë kulturore në Gërlicë, Ferizaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 0301-634/85.
Emina Zeçaj
Emine Zeçaj (lindur Ahmed`hoxhiq; 17 mars 1931, Sarajevë) është një interpretuese tradicionale e muzikës folklorike boshnjake e njohur me emrin, sevdalinka. Zeçaj u quajt një "ikonë e muzikës tradicionale boshnjake", nga një magazinë Billboardi amerikan në vitin 2004.
Jeta e hershme
Emina u lind në një familje boshnjake pranë Sarajevës, në pjesën e njohur si Qyteti i Vjetër. Ajo ishte vajza e Avdia Ahmed`hoxhiqit dhe gruas së tij Melqa.
Karriera
Profesori Cvjetko Rihtman, një etnomuzilolog, ishte ai i cili e zbuloi talentin e saj në fillim të viteve 1960. Pas këmbënguljes nga ana e miqve të e saj, Emina del në audiencë para dy profesorëve të njohur, dr. Zvonimir Nevzhela dhe Belush Jungiq, me këngët popullore Kad se jangin iz sokaka pomoli dhe Poranila na vodicu Zlata. Dhjetë ditë më vonë ajo mori një telefonatë nga Ismet Alajbegoviq Sherbo i cili informoi se ajo është pranuar në Radio Sarajevë, duke i mundur rreth 30 garues të tjerë.
Zeçaj ishte e angazhuar edhe në incizimin e muzikës për filmin e zhanrit dramë-komedi në vitin 2003 me titull Gori vatra, e drejtuar nga Pjer Zhallica. Ajo gjithashtu ka bashkëpunuar edhe me Adi Lukovacin në këngën për filmin me temë nga Lufta e Bosnjës në vitin 2003 me titull Remake. Ky ishte ishte projekti i fundit i Lukovacit para se të vdiste në një aksident automobilistik, tre vjet më vonë.
Stërvitje sportive
Stërvitje sportive është përgatitje e rregullt, e vazhdueshme dhe e shkallëzuar për të fituar aftësi e shkathtësi në një degë të sportit. Stërvitje gjimnastikore. Stërvitje të rregullta (sistematike, këmbëngulëse). Fushë stërvitjeje. Ka stërvitje. Shkon çdo ditë në stërvitje. Merr pjesë në stërvitje.
Kolika foshnjore
Kolika e foshnjës, e njohur edhe si dhimbje barku infantile, përkufizohet si episode të të qarit për më shumë se tre orë në ditë, për më shumë se tre ditë në javë, për tre javë në një fëmijë që për ndryshe është i shëndetshëm. Shpesh e qara ndodh në mbrëmje. Zakonisht nuk rezulton në probleme afatgjata. E qara mund të rezultojë në zhgënjim të prindërve, depresion pas lindjes, vizita të tepërta te mjeku dhe abuzim me fëmijët.
Shkaku i dhimbjes së barkut është i panjohur. Disa besojnë se është për shkak të shqetësimit gastrointestinal si ngërçet e zorrëve. Diagnoza kërkon përjashtimin e shkaqeve të tjera të mundshme. Gjetjet shqetësuese përfshijnë ethe, aktivitet të dobët ose bark të fryrë. Më pak se 5% e foshnjave me të qara të tepërta kanë një sëmundje organike themelore.
Kolika prek 10-40% të foshnjave. Po aq e zakonshme tek foshnjat që ushqehen me shishe dhe me gji, fillon gjatë javës së dytë të jetës, arrin kulmin në 6 javë dhe zgjidhet ndërmjet javës 12 dhe 16. Rrallë zgjat deri në një vjeç. Ndodh në të njëjtën shkallë tek djemtë dhe tek vajzat. Përshkrimi i parë i detajuar mjekësor i problemit u botua në vitin 1954.
Simptomat
Dhimbja e barkut përkufizohet si episode të të qarit për më shumë se tre orë në ditë, për më shumë se tre ditë në javë për të paktën një kohëzgjatje trejavore në një fëmijë ndryshe të shëndetshëm. Është më e zakonshme rreth moshës gjashtë javëshe dhe përmirësohet në moshën gjashtë muajshe. Në të kundërt, foshnjat normalisht qajnë mesatarisht pak më shumë se dy orë në ditë, me kohëzgjatjen që arrin kulmin në gjashtë javë. Me dhimbje barku, periudhat e të qarit ndodhin më së shpeshti në mbrëmje dhe pa ndonjë arsye të dukshme. Simptomat shoqëruese mund të përfshijnë këmbët e tërhequra deri në stomak, një fytyrë të skuqur, duar të shtrënguara dhe një vetull të rrudhur. E qara është shpesh me zë të lartë (shpuese).
Trajtimi
Menaxhimi i dhimbjes së barkut është përgjithësisht konservativ dhe përfshin sigurimin e prindërve. Mund të përdoren masa qetësuese dhe përfshijnë lëvizjet qetësuese, stimulimin kufizues, përdorimin e biberonit dhe mbajtjen e foshnjës rreth e rrotull në një mbajtëse, edhe pse nuk është plotësisht e qartë nëse këto veprime kanë ndonjë efekt përtej placebo -s. Mbështetja me pellushë nuk duket se ndihmon.
Asnjë ilaç nuk është gjetur të jetë i sigurt dhe efektiv. Simetikoni është i sigurt por nuk funksionon, ndërsa diciklomina funksionon por nuk është e sigurt. Dëshmitë nuk e mbështesin përdorimin e bromidit të cimetropiumit, dhe ka pak prova për medikamente ose teknika alternative. Ndërsa medikamentet për trajtimin e refluksit janë të zakonshme, nuk ka asnjë dëshmi se ato janë të dobishme.
Le Crestet
Le Crestet është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Le Crestet ka një popullsi prej 530 banorë dhe sipërfaqe 9.91 km², me një dendësi prej 53 banor/km².
Imambara Shah Najaf
parapamje|327px|Imambara Shah Najaf në 2013 Imambara Shah Najaf (në gjuhën urdu: امامباڑا شاہ نجف) është një nga mjaft imambarat e Lucknowt. Është e vendosur në qendër të qytetit dhe është më pak e njohur se Imamabara Asafi dhe Imamabara Hussainabad.
Vendndodhja
parapamje|majtas|333px|Imambara Shah Najaf në vitet 1890 Imambara Shah Najaf është e vendosur në zemër të qytetit të Lucknowt në rrugën Rana Pratap. Gjendet pranë Sikandar Bagh Chaurahas dhe është përkrahë National Botanical Research Institute nga një anë. Pjesa ballore është përballë Sahara Ganj Mallit. Monumeti është mjaft afër me tregun Hazratganj dhe pranë shumë ndërtesave zyrtare si Indra Bhawani dhe Jawahar Bhawani. Gjithashtu, ajo qëndron mjaft afër lumit Gomti në pjesën e mbrapme.
Historia
Imambara Shah Najaf u ndërtua nga Nawab Ghazi-ud-Din Haideri, nawab wazir i fundit dhe mbreti i parë i shtetit të Awadhit në vitet 1816 - 1817. Kjo imambarë shërbeu si mauzoleumi i tij dhe ishte kopje e varrit të Hazret Aliut në Nexhef të Irakut. Përveç Nawab Ghazi-ud-Dinit, këtu u varrosën edhe tre gratë e tij, Sarfaraz Mahali, Mubarak Mahali dhe Mumtaz Mahali.
Qamil Poda
Qamil Poda lindi më 22 Nëntor 1925 dhe rrjedh nga familja patriote Poda e zonës së Kolonjës me përfaqësuesin më të shquar të saj Zylyftar Poda.
Shkollën fillore dhe atë të mesme e kreu në qytetin e Tiranës. Pikërisht këtu, duke qënë student në gjimnazin e Tiranës, shumë shpejt do të përfshihej në lëvizjen antifashiste nacional çlirimtare.
E nis aktivitetin e tij, në njësitet guerile në Tiranë nën kryesimin e heroit të popullit Gogo Nushi. I ndjekur nga fashistët italianë dhe kolaboracionistët si rrjedhojë e aktivitetit të tij antifashist, arrestohet në vitin 1942 dhe dënohet me vdekje. Pas një aksioni të guximshëm të njësiteve guerile arrin të arratiset nga burgu i Tiranës dhe i bashkohet Cetës së Pezës.
Prejt këtu luftëtar aktiv në Ushtrinë Nacional Clirimtare, deri në komandant batalioni në Brigadën e tretë sulmuese. Batalioni i drejtuar prej tij, dha një ndihmesë të madhe jo vetëm për clirimin e vendit por edhe në clirimin e zonave të ish-Jugosllavise.
Pas clirimit, fillimisht kreu studimet me rezultate të shkëlqyera në Akademinë e Artilerisë në Kiev, Ukraine në vitet 1947 deri 1950.
Me ardhjen nga Kievi u emërua Komandant regjimenti (RKP, Rezerva e Komandes se Pergjithshme) në Elbasan me gradën Major, ku qëndron deri në vitin 1956.
Prej këtu nga viti 1956 deri 1959 kryen studimet po me rezultate të shkëlqyera në Akademinë e Marinës Luftarake “N.G.Kuznjecov” në Leningrad, sot San Petersburg, ish-Bashkimi Sovjetik.
Me kthimin nga Leningradi, emërohet Zëvendës komandant i Flotës Luftarake Detare me qendër në Vlorë me graden Kapiten i Rangut të Parë deri në vitin 1962, kur emërohet Komandant i Brigadës së parë po në Vlorë.
Në vitin 1964 emërohet Komandant i Bazës Ushtarake Detare (BUD) në Durrës me gradën kolonel deri në heqjen e gradave.
Në vitin 1968 emerohet Zevendeskomandant i Flotës Luftarake Detare deri në vitin 1972.
Në vitin 1973 emërohet Komandant i Flotes Luftarake Detare, deri në fund të vitit 1981, kur del në pension.
Mbas daljes në pension, vazhdon veprimtari aktive pranë Komitetit Kombëtar të LANC, duke u bërë drejtuesi kryesor i tij.
Për merita të vecanta gjatë luftës Nacional Clirimtare dhe më tej pas clirimit të vendit duke ushtruar detyra të ndryshme komanduese në Forcat e Armatosura, Qamil Poda është dekoruar me 20 urdhera e medalje.
Gjithashtu, Këshilli i Qarkut të Tiranës i ka akorduar titullin “Qytetar Nderi“.
Ndahet nga jeta më 6 Qershor 2007.
Dabidoli
Dabidol është një vendbanim në komunën e Rahovecit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Lugmirë.
Egzon Shala
Egzon Shala (lindur më 23 nëntor 1991) është një mundës i stilit të lirë shqiptar-kosovar. Si shqiptar ai fitoi një medalje bronzi në Lojërat Mesdhetare 2013. Ai u kualifikua si kosovar për Olimpiadën Verore 2020 nga Kampionati Botëror i Mundjes 2019 pasi u promovua nga vendi i 5-të pasi dy atletë (Sirian Badzha Khutaba dhe Uzbek Khasanboy Rakhimov) u skualifikuan për shkak të shkeljeve të dopingut.
Qytet i braktisur
parapamje|upright=1.4|[[Prypiat, Ukrainë, u bë qytet i braktisur pas Fatkeqësisë së Çernobilit]] Një qytet i braktisur është një fshat, qytezë ose qytet i braktisur, zakonisht që përmban ndërtesa dhe infrastrukturë të konsiderueshme të mbetura të dukshme, siç janë rrugët. Një qytet shpesh bëhet i braktisur sepse aktiviteti ekonomik që e mbështeste atë (zakonisht industriale ose bujqësore) ka dështuar, ose për shkak të katastrofave natyrore ose të shkaktuara nga njerëzit si përmbytjet, thatësira të zgjatura, veprimet e qeverisë, paligjshmëria e pakontrolluar, lufta, ndotja ose katastrofat bërthamore. Termi nganjëherë mund t'u referohet qyteteve, qytezave dhe lagjeve që janë ende të populluara, por dukshëm më pak sesa në vitet e kaluara; për shembull, ata që preken nga nivele të larta të papunësisë dhe zhvlerësimit.
Disa qytete fantazmë, veçanërisht ato që ruajnë arkitekturën specifike të periudhës, janë bërë atraksione turistike. Disa shembuj janë Bannack në Shtetet e Bashkuara, Barkerville në Kanada, Craco në Itali, Kolmanskop në Namibia, Pripyat në Ukrainë dhe Dhanushkodi në Indi.
Disa qytete të braktisura marrin një jetë të dytë, shpesh për shkak të turizmit të trashëgimisë që gjeneron një ekonomi të re në gjendje të mbështesë banorët. Për shembull Aleksandria, qyteti i dytë më i popullarizuar në Egjipt, ishte një qytet i lulëzuar në epokën antike, por ra gjatë Mesjetës. Ajo pësoi një ringjallje dramatike gjatë shekullit të 19-të; nga një popullsi prej 5,000 në vitin 1806, ajo u rrit në një qytet me më shumë se 200,000 banorë deri në vitin 1882, dhe tani është shtëpia e më shumë se katër milion njerëzve.
Shinzo Abe
Shinzo Abe, (Japonisht: 安倍 晋三, Abe Shinzō; lindi më 21 shtator 1954 - vdiq më 8 korrik 2022) është një politikan japonez që shërbeu si Kryeministër i Japonisë dhe President i Partisë Liberal Demokratike (PLD) nga viti 2006 deri më 2007 dhe përsëri nga viti 2012 deri më 2020. Abe shërbeu gjithashtu si Kryesekretar i Kabinetit nga viti 2005 deri më 2006 dhe ishte shkurtimisht Kreu i opozitës në vitin 2012.
Pasi u shërua nga sëmundja e tij, Abe bëri një rikthim të papritur politik, duke mundur ish Ministrin e Mbrojtjes Shigeru Ishiba në një votim për t'u bërë President i PLD-së për herë të dytë në shtator 2012.
Në gusht të vitit 2020, duke përmendur një ringjallje të rëndësishme të kolitit të tij ulçeroz, Abe njoftoi se do të tërhiqej nga politika. Ai dha tenderin e tij më 16 shtator, pasi Dieta zgjodhi Sekretarin e Shefit të Kabinetit Yoshihide Suga si pasardhësin e tij.
Më 8 korrik 2022, Abe u vra nga një ish-marinar i Forcave Vetëmbrojtëse Detare të Japonisë ndërsa mbante një fjalim fushate në Nara përpara zgjedhjeve të 10 korrikut. Sipas hetimeve të policisë, Abe ishte në shënjestër të të dyshuarit për shkak të lidhjeve të tij të perceptuara me Kishën e Unifikimit, një lëvizje e re fetare e themeluar në Korenë e Jugut.
Jeta e hershme dhe edukimi
parapamje|left|Familja Abe në vitin 1956: nëna e tij Yōko Abe, Shinzo Abe në moshën dy vjeçare (majtas), babai i tij Shintarō Abe dhe vëllai i tij i madh Hironobu Shinzo Abe lindi në Tokio në një familje të shquar politike me ndikim të rëndësishëm ekonomik gjatë gjithë Japonisë së para luftës, kohës së luftës dhe pasluftës. Familja e tij është me origjinë nga Prefektura Yamaguchi, dhe vendbanimi i regjistruar i Abe (honseki chi) është Nagato, Yamaguchi.
Gjyshi i tij nga nëna Nobusuke Kishi ishte de facto "mbreti ekonomik" i Kinës së pushtuar, Korenë dhe Manchukuo, një shtet kukull japonez në Kinën Veriore, gjatë Luftës së Dytë Botërore. Në fund të luftës, Kishi do të gjykohej si një kriminel lufte, por politika e Komandantit Suprem për Fuqitë Aleate që kontrolluan Japoninë pas luftës ndryshoi përfundimisht dhe u bë më antikomuniste, dhe Kishi u lirua nga Burgu Sugamo. Në librin e tij Utsukushii Kuni e (Drejt një vendi të bukur), Abe shkruajti: "Disa njerëz e tregonin gjyshin tim si 'i dyshuar për kriminel lufte të Klasit A', dhe unë ndjeva një zmbrapsje të fortë. Për shkak të kësaj përvoje, mund të jem bërë të lidhur emocionalisht me 'konservatorizmin', përkundrazi". Kishi vazhdoi të themelojë Partinë Demokratike, një pararendëse të Partisë Liberale Demokratike të sotme dhe shërbeu si Kryeministër i Japonisë nga viti 1957 deri më 1960.
Biblioteka “Musine Kokalari”
Biblioteka “Musine Kokalari” ndodhet në Tiranë dhe është ndër të parat ambjente të rikonstruktuara dhe ndodhet përgjatë unazës, në afërsi të shkollës Vasil Shanto. E rihapur në fillim të vitit 2018, ajo ka ekzistuar si bibliotekë që në vitin 1968. Në të mund të gjesh të gjitha zhanret si roman, novelë, tregime e poezi, nga letërsia shqipe dhe e huaj.
Shinzo Abe
Jeta e hershme dhe edukimi
Gjyshi i tij nga babai Kan Abe ishte një pronar toke Yamaguchi i cili shërbeu në Shtëpinë e Përfaqësuesve gjatë Luftës së Dytë Botërore, ndërsa babai i tij Shintaro Abe shërbeu në Dhomën e Përfaqësuesve nga viti 1958 deri më 1991, me postet si Kryesekretar i Kabinetit, Ministri i Tregtisë Ndërkombëtare dhe Industrisë, dhe Ministri i Punëve të Jashtme. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Shintaro doli vullnetarisht të ishte një pilot kamikaze por lufta përfundoi para se ai të përfundonte trajnimin.
Abe ndoqi Shkollën Fillore Seikei, Shkollën e Mesme të Mesme Seikei dhe Shkollën e Mesme të Lartë Seikei. Ai studioi administratën publike dhe u diplomua me një diplomë bachelor në shkenca politike në Universitetin Seikei në vitin 1977. Ai më vonë u transferua në Shtetet e Bashkuara dhe studioi politikën publike në University of Southern California për tre semestra. Në prill 1979, Abe filloi të punojë për Kobe Steel. Ai u largua nga kompania në vitin 1982 dhe ndoqi një numër pozicionesh qeveritare duke përfshirë ndihmësin ekzekutiv të Ministrit për Punët e Jashtme, sekretarin privat të kryetarit të Këshillit të Përgjithshëm të PLD-së dhe sekretarin privat të sekretarit të përgjithshëm të PLD-së.
Karriera
Ai ishte përgjegjës për Abenomics, një paketë e stimujve të taksave dhe Monetar nisur për të hequr ekonominë japoneze nga stanjacioni dhe të rënduar nga një borxh të madh publik. Ndër qëllimet e tij politike për të ndryshuar kushtetutën për të lejuar forcat japoneze për të ndërmarrë veprime ushtarake edhe pa praninë e një kërcënimi të drejtpërdrejtë në kufijtë e saj kombëtare në mbrojtje të aleatëve nën sulm. Në listën e Forbes e njerëzve më të fuqishëm në botë zë pozitën e 41-të. E 'ishte udhëheqësi i parë i huaj që do të marrë nga presidenti i ri i Shteteve të Bashkuara Donald Trump menjëherë pas zgjedhjes së tij më 9 nëntor. gusht 21, 2016 mori pjesë në ceremoninë e mbylljes së Lojërave Olimpike në Rio, maskuar si Super Mario, protagonist i lojës Nintendo për të promovuar Lojërat Olimpike Tokyo 2020.
Jeta personale
parapamje|Abe dhe gruaja e tij Akie me [[Donald Trump dhe gruan e tij Melania Trump]] Vëllai i madh i Abe, Hironobu Abe, u bë president dhe drejtues ekzekutiv i Mitsubishi Shōji Packaging Corporation, ndërsa vëllai i tij i vogël, Nobuo Kishi, u bë Zëvendës-Ministër i Lartë për Punët e Jashtme.
Abe u martua me Akie Matsuzaki, një shoqëruese dhe ish-radio disc jockey, në vitin 1987. Ajo është vajza e presidentit të Morinaga, një prodhues çokollate. Ajo është e njohur gjerësisht si "partia e brendshme e opozitës" për shkak të pikëpamjeve të saj të hapura, të cilat shpesh bien në kundërshtim me ato të burrit të saj. Pas veprimit të parë të burrit të saj si kryeministër, ajo hapi një Izakaya organike në rrethin Kanda të Tokios, por nuk është aktive në menaxhim për shkak të nxitjes së vjehrrës së saj. Çifti nuk ka fëmijë, pasi i janë nënshtruar trajtimeve të pasuksesshme të pjellorisë në martesën e tyre.
Përveç gjuhës së tij amtare japonisht, Abe flet anglisht.
Vrasja
Më 8 korrik 2022, Abe u qëllua teksa mbante një fjalim fushate në Nara. Ai po mbështeste kolegun e partisë LDP-së Kei Satō për zgjedhjet e Dhomës së Këshilltarëve.
Vrasësi përdori një armë zjarri të bërë vetë, e cila qëlloi dy të shtëna, e para duke e goditur Abe në qafë dhe e dyta duke e goditur atë për vdekje në zemër. Një burrë 41-vjeçar i quajtur Tetsuya Yamagami, një ish-marinar i Forcave Vetëmbrojtëse Detare të Japonisë i cili shërbeu për tre vjet nga 2002 deri në 2005, u arrestua pas të shtënave dhe më vonë rrëfeu në policinë lokale. Yamagami deklaroi se ai kishte inat kundër Kishës së Unifikimit dhe qëlloi Abe sepse ai besonte se "grupi fetar dhe Abe ishin të lidhur." fakti që nënës së tij iu la truri nga grupi fetar dhe falimentoi. Ai gjithashtu deklaroi se e vrau Abe sepse besonte se ish-kryeministri ishte ai që përhapi fenë në Japoni. Yamagami tha se ai "nuk kishte mëri kundër bindjeve politike të Abe".
Abe u dërgua me urgjencë në Spitalin Universitar Mjekësor Nara në Kashihara, ku u shpall i vdekur në orën 17:03 JST. Para mbërritjes së tij në spital, Abe nuk kishte shfaqur asnjë shenjë vitale. Pavarësisht nga një transfuzion prej 100 njësive gjaku, humbja e gjakut ishte shumë e madhe dhe përpjekjet për të ringjallur Abe dështuan. Ai ishte 67 vjeç në momentin e vdekjes.
Në përgjigje të të shtënave dhe vdekjes së tij të mëvonshme, shumë udhëheqës të pranishëm dhe ish-botërorë shprehën simpatitë dhe mbështetjen e tyre për Abe. Trupi i tij u kthye në Tokio një ditë pas vrasjes së tij dhe varrimi i tij ishte caktuar për 12 korrik 2022.
Ardian Gashi
Ardian Gashi (lindi më 20 qershor 1981) është futbollist kosovarë i cili luan për skuadrën norvegjeze Odds BK. Ardiani është nga Kosova, por familja e tij kanë shkuar në Norvegji kur Ardiani ishte tetë vjeçar. Ai u bë qytetarë norvegjezë dhe ka luajtur në kombëtaren norvegjeze deri në vitin 2014.
Karriera
Ardiani ka lindur në Gjakovë, por bashkë me familjen e tij kanë shkuar në Norvegji si refugjatë kur ishte tetë vjeçar. Ata shkuan në një fshat norvegjezë me emrin Kyrksæterøra, ku edhe filloi të luajë futboll në klubin KIL/Hemne para se të transferohet në Molde FK në vitin 1998.
Në sezonin 2005, ai ka humbur shumë lojëra gjatë muajit gusht, sepse ai ishte në burg për shkak se ka vozitur me shpjetësi të madhe. Ai ka qëndruar në burg 18 ditë, por u lirua në ditën e 14-të për shkak sjelljes të mirë. Më vonë ai luajti në penallti kundër skuadrës Club Brugge KV në raundin e fundit në kualifikimin e skuadrave në UEFA Liga e Kampioneve.
Më 30 gusht 2006, ai nënshkroi për SK Brann për 7 milionë kruna norvegjeze. Qëndrimi i tij në këtë skuadër ishte e shkurtër. Më 25 korrik 2007, ai nënshkroi për Fredrikstad FK. Është thënë në dhjetorë të vitit 2009, se ai do t'i bashkohet skuadrës suedeze Helsingborgs IF për sezonin 2010.
Më 5 gusht 2014, ai u bashkua në skuadrën norvegjeze Odds BK, ku nënshkroi një kontratë deri në verë të vitit 2017.
Karriera ndërkombëtare
Ardiani ka luajtur 18 ndeshje në kombëtaren norvegjeze U-21 mes vitit 2002 dhe 2003 dhe ka shënuar dy gola. Edhe pse ka luajtur në kombëtaren norvegjeze, ai gjithmonë ka thënë se ëndërron që një ditë të luajë për kombëtaren kosovare si futbollist.
Retsu Unohana
Retsu Unohana (卯 ノ 花 烈, Unohana Retsu), e njohur dikur si Yachiru Unohana (卯 ノ 花 八千, Unohana Yachiru) është personazh fiktiv në anime dhe manga Bleach. Ajo ishte ish-kapitene divizionit të katërt në Gotei 13. Ajo ishte një nga kapitenët më të vjetrat dhe me përvojë dhe ishte shëruesja më e mirë e Shoqatës së Shpirtërave, si dhe personi i parë që fitoi emrin Kenpachi. Nënkolonelja e saj ishte Isane Kotetsu. Ajo gjithashtu më parë shërbeu si Kapitene e divizionit të 11-të.
Personaliteti
Unohana ka një personalitet të butë dhe të ngrohtë që rrit pamjen e saj. Unohana është një grua me fjalë të buta, të sjellshme dhe të kujdesshme që përdor nderime kur u drejtohet të gjithëve, përfshirë vartësit e saj dhe armikun. Ajo rrallë tregon ndonjë shenjë paniku ose shqetësimi dhe ka një ndjenjë të madhe detyre, e treguar në kohën kur urdhëron burgosjen e Hanatarō Yamada dhe Isane Kotetsu ndjekjen e Renji Abarai kur ai ik me Rukia Kuchiki. Megjithë ndjenjën e saj të detyrës, ajo gjithashtu do të shërojë pothuajse këdo rreth e rrotull saj, përfshirë Renji pasi ai u mund nga kapiteni i tij, Gantenbainne Mosqueda kur arriti në Hueco Mundo, dhe Visored, duke iu referuar atyre si aleatë, megjithë ngurrimin e Shinji për ta bërë këtë. Me sjelljet e saj të mira dhe të këndshme, ajo i lejon të tjerët të dinë me qetësi se ndërsa mund të jetë e butë, ajo nuk duhet të merret lehtë. Përkundër natyrës së saj të butë, disa anëtarë të divizionit të 11-të dhe madje edhe bashkëfshatarët e saj kapiten i frikësohen asaj.
Sidoqoftë, pas zbulimit të së kaluarës së saj si Kenpachi i parë dhe Shunsui Kyōraku duke i bërë thirrje asaj që të tërhiqte përvojën e saj nga atëherë, personaliteti i Unohana kthehet në natyrën e saj origjinale të dhunshme dhe të etur për gjak; sapo të takohet me Kenpachi Zaraki, ajo komenton se si mbresë e lënë në gjoks po i shkaktonte dhimbjen pikërisht nga zëri i tij. Vetë Unohana thotë se është e mërzitur me tehe të kryqëzimit dhe beson fuqimisht në marrjen e çdo veprimi të domosdoshëm - madje edhe mëngët e duarve të tilla si thikat e fshehur - për të përparuar përpara në betejë.
Unohana i pëlqen ushqimi me shije të fortë, duke preferuar që ajo të shijojë pjatat. Në kohën e saj të lirë, ajo ngjitet male në të gjithë Rukongai; gjatë këtyre ekskursioneve, ajo mbledh bimë medicinale. Një herë në muaj, ajo mban një klasë ikebana për anëtarët e divizionit të saj dhe ajo është gjithashtu presidentja e klubit Ikebana.
Historia
Në të kaluarën, ajo e quajti veten Yachiru Unohana dhe njihej si kriminelja më djallëzore që ekziston ndonjëherë në Shoqatën e Shpirtërave. Genryūsai Shigekuni Yamamoto e kërkoi atë dhe ajo u bashkua me të, duke u bërë një nga anëtarët themelues të Gotei 13. Unohana hodhi themelet e asaj që do të njihej si divizioni i 11-të dhe u bë kapiteni i saj e parë, si dhe Kenpachi i parë. Unohana ishte mësuar nga teknikat mjekësore nga Tenjirō Kirinji si një mënyrë për të zgjatur luftimet.
Disa kohë pasi u bë kapiten, ajo ndërmori një mision për të eleminuar luftëtarët në skajet e Rukongai. Duke humbur interesin për të luftuar, Unohana u end nga vendi në vend në kërkim të diçkaje që do t'i pëlqente shpatës së saj, dhe hasi në një djalë të ri, i cili një ditë do të njihej si Kenpachi Zaraki. Duke sulmuar atë në shikim, djali ishte në gjendje ta dëmtojë atë, duke bërë që gruaja të kënaqet edhe një herë në luftime. Sidoqoftë, pavarësisht se ishte ajo që la në përfundim të betejës së tyre, ajo kuptoi se ai ishte më i fortë dhe ishte më i përshtatshmi për t'u bërë Kenpachi.
Disa kohë pas kësaj beteje, Unohana u largua nga divizioni i 11-të dhe u bë kapitene e divizionit të 4-të. Duke qenë një nga anëtarët themelues, ajo ka qenë një nga kapitenët më të gjatë të Gotei 13 së bashku me kapitenët e tjerë Yamamoto, Jūshirō Ukitake dhe Shunsui Kyōraku. Ukitake gjithashtu i referohet asaj si "Senpai" (japonisht për "senior"), duke treguar vjetërsinë e saj si për të ashtu edhe për Shunsui.
Aftësitë
Si një nga kapitenët më të vjetër në Gotei 13 dhe për këtë arsye një nga më me përvojë, si dhe duke qenë një nga luftëtarët e tij më të fuqishëm, Unohana ka një sasi të jashtëzakonshme të fuqisë shpirtërore. Krahas Genryusai, ajo është një nga kapitenët e parë të Shinigami që u vu re se ishte brezi më i fortë i Gotei 13. Unohana ka theksuar se fuqia e Kenpachi Zaraki rivalizoi të sajin si një fëmijë, megjithëse ajo vetë ishte më e dobët se ai, dhe e pranon që ajo është më e fortë se të gjithë, por jo sw ai.
Unohana mësoi teknikat e shërimit që ajo përdor aktualisht nga Garda Mbretërore Tenjirō Kirinji. Megjithëse ajo fillimisht mësoi shërimin e Kidō si një mënyrë për të zgjatur luftimet e saj, Unohana është bërë më e njohura për çështjet e lidhura me shëndetin në të gjithë Shoqatën e Shpirtëravr. Ajo dihet se është shumë e aftë në teknikat konvencionale të shërimit dhe shërimin bimor. Njohja e saj për anatominë është mjaft e madhe që pas ekzaminimit të "trupit të vdekur" të Aizenit, ajo konkludoi se nuk ishte Aizen apo i vërteti. Ajo është gjithashtu në gjendje të shërojë më shumë sesa vetëm Shinigami, siç tregohet kur shëron Yasutora Sado, një njeri, dhe Gantenbainne Mosqueda, një Arrancar.
Përveç Zanpakutō së saj, Unohana mbart me vete edhe një kamë, të cilat mund t'i përdorë kundër kundërshtarit të saj jo dyshues gjatë luftimeve.
Zanpakutō
Zanpakutō i Unohana quhet Minazuki. Në formë të vulosur, Minazuki është pak më e gjatë se një katana e zakonshme, dhe i ngjan një nodachi. Tsuba ka një formë ovale, dhe doreza është e kuqe. Në vend që ta lidhë me obin e saj, Unohana e mban Zanpakutō mbi supe me një rrip litar në "stilin Tachi", ose lejon Isane ta mbaj atë për vete.
Shikai
Në formën e Shikai, Minazuki do të fillojë të morfitet, duke u shndërruar në një substancë të gjelbër, të ngjashme me gazin, përpara se të marrë formën e ngurtë të një krijese gjigande, jeshile, me një sy rrezesh si manta me aftësinë për të fluturuar. Minazuki mund të përdoret për transportim, dhe do të ndryshojë përsëri në substancën e gazit jeshil para se të kthehet në formën e saj të shpatës, kur detyra e saj të jetë përmbushur.
Aspekti kryesor i Minazuki është aftësia e saj për t’u shëruar. Kur të plagosurit vendosen brenda gojës së Minazuki, ato gëlltiten dhe ruhen brenda stomakut të saj. Acidet e stomakut të Minazuki janë ilaçe dhe pomadë shëruese të forta, të cilat gradualisht zhyten mbi të plagosurit, duke shëruar dëmtimet e tyre. Aktualisht, ajo ka treguar aftësinë për të transportuar të paktën gjashtë persona brenda stomakut të saj. Kur Unohana të japë fjalën, Minazuki do të rigjallërojë popullin përsëri nga goja e saj.
Bankai
Kur lëshohet briskat e Zanpakutō të Unohana lëngëzohet në një substancë të trashë, të kuqe të errët në gjendje të rrethonte afërsinë e saj. Pasi shumica e lëngjeve rrjedh nga Zanpakutō, ajo zbulon se pjesa tjetër është solidarizuar në një katana të shkurtuar, e cila më pas mund të përdoret për luftime, e fortë dhe mjaft e guximshme për t'u përplasur kundër tehut të Kenpachi Zaraki.
Aftësia e saj Bankai është e panjohur.
Patrik Doçi
Patrik Doçi është një futbollist kosovar. Ai ka lindur në Prizren më 4 Maj 1981. Ai ka luajtur si mesfushor për skuadrën e futbollit F.K Sarajevo nga 2008 deri në 2009. Pas tre sezoneve të suksesshme me NK Žepče, duke përfshirë paraqitjen në Kupën UEFA 2005-06, ai u bashkua me kampionët e mbrojtur të NK Široki Brijeg dhe luajti për klubin në Ligën e Kampionëve të UEFA-s.
Karriera
Filloi karrierën e tij me Shkëndijën Prizren, para se të kalonte në Liria Prizren. Duke luajtur për Lirinë, Doçi fitoi thirrjen e parë për ekipin kombëtar të Kosovës në vitin 2002.
Föglö
Föglö (Föglö kommun), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Ishujt Oland, dhe është pjesë e rajonit Ishujt Oland.
Metro Baku
parapamje|300px|Logoja e metrosë së Baku. parapamje|300px|Harta e metrosë së Baku. Metro Baku (Bakı metropoliteni) është një sistem i shpejtë tranziti në Baku, Azerbajxhani. U hap më 6 nëntor 1967, ishte sistemi i pestë i metrosë (pas Moskës, Leningradit, Kievit dhe Tbilisit) në ish- Bashkimin Sovjetik. Ashtu si metrot e tjera ish-sovjetike, shumica e stacioneve janë shumë të thella dhe të dekoruara gjallërisht.
Metro Baku përfshin dy linja, 40.3 kilometres në gjatësi totale, duke shërbyer 27 stacione. Në vitin 2019, Metro transportoi 229.827 milion pasagjerë. Metro drejtohet nga Bakı Metropoliteni Qapalı Səhmdar Cəmiyyəti, e cila filloi funksionimin në të njëjtin vit me Metro Baku, në vitin 1967.
Biblioteka “Petro Zheji”
Biblioteka “Petro Zheji” ndodhet në Tiranë dhe e pozicionuar përballë shkollës "Harry Fultz", në brendësi të lagjes, ka marrë një formë të re duke u shëndërruar në një ambjent të ngrohtë të dijës. Si bibliotekë ajo nuk është mbylluar asnjë ditë që nga data e krijimit në vitin 1973 dhe sot e kësaj ditë në të mund të gjesh fondin e librave si të vjetër ashtu dhe të rinj.
Metro Baku
parapamje|Stacioni i metrosë Bakmil. parapamje| Stacioni i metrosë Avtovağzal. parapamje|Meqenëse shumica e stacioneve janë ndërtuar thellësisht, pothuajse çdo stacion ka një shkallë lëvizëse të gjatë.
Brécy, Aisne
Brécy është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Brécy ka një popullsi prej 345 banorë dhe sipërfaqe 9.98 km², me një dendësi prej 35 banor/km².
Dejna
Dejnë është një vendbanim në komunën e Rahovecit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Denj.
Coca-cola Bottling Shqipëria
Coca-Cola Bottling Shqipëria (njohur si CCBS) është një zinxhir i mbushjes së Coca-Cola në bashkëpunim me Sibeg dhe grupin ACIES që për momentin operon vetëm në Shqipëri.
Historia
Coca-Cola Bottling Shqipëria operon në Shqipëri që ng viti 1994 kur u prodhua dhe shishja e parë Coca-Cola aty. Përmes zinxhirit të prodhimit dhe rrjetit lokal të biznesit, aty u ndërtua një organizatë me më shumë se 300 punonjës brenda strukturës se saj. Duke marrë parasysh madhësinë dhe shpërndarjen e rrjetit, CCBS përfaqëson një nga aktorët kryesorë pro-aktive për zhvillimin e ekonomisë së shqipërisë.
Çaçaku
parapamje|250x250px|Rruga Nemanja, naten. Çaçaku (Serbisht cirilik: Чачак, Čačak) është një qytet dhe qendër administrative e rrethit të Moravicës në Serbinë qendrore.
Ndodhet në Luginën e Moravës Perëndimore në rajonin gjeografik të Shumadisë. Sipas regjistrimit të vitit 2011, qyteti ka 73.331 banorë, ndërsa zona administrative ka gjithsej 115.337 banorë.
I njohur prej kohësh si një qytet spa, qyteti shtrihet rreth 144 km në jug të kryeqytetit serb, Beogradit. Ndodhet gjithashtu pranë Grykës Ovçar-Kablar (sërbisht: "Mali Athos"), me mbi 30 manastire të ndërtuara në grykë që nga shekulli i 14-të.
Manastiri i Alcobaçës
Manastiri i Alcobaçës (Mosteiro de Santa Maria de Alcobaça) është një kishë Katolike e vendosur në qytetin Alcobaça, në nënrajonin Oeste. Manastirit u themelua në periudhën mesjetare nga mbreti i parë portugez, Afonso Henriques, në vitin 1153 dhe mbajti një shoqëri të ngushtë me Mbretërit e Portugalisë gjatë gjithë historisë së saj.
Kisha dhe manastiri ishin ndërtesat e para gotike në Portugali dhe, së bashku me Manastirin e Santa Cruz në Coimbra, ishte një nga manastiret më të rëndësishme mesjetare në Portugali. Për shkak të rëndësisë artistike dhe historike, ajo u regjistrua nga UNESCO si një vend i Trashëgimisë Botërore në vitin 1989.
Historia
majtas|parapamje|Kisha kryesore parapamje|majtas|Pamja e kishës drejt faltores kryesore dhe ambulatorit. parapamje|Varri i Mbretit Pedro I. parapamje|Detaje të varrin e Ines de Castro ku që tregon Krishtin duke kryesuar Gjykimin e Fundit. parapamje|Pantheon Mbretëror i Manastirit të Alcobaçës. Varri në plan të parë i zbukuruar me Apostujt i takon mbretëreshës Urraca. parapamje|Kupa Manueline dhe hyrja në sakristi parapamje|Kloist dhe kisha e Manastirit Alcobaça. parapamje|Shatërvani i [[Rilindja|rilindjes brenda shtëpisë gotike në Manastirin e Alcobaçës.]]
Manastiri i Alcobaçës është një nga themelet e para të Urdhrit Cistercian në Portugali. Ajo u themelua në vitin 1153 si një dhuratë për Bernard i Clairvaux, pak para vdekjes së tij, nga mbreti i parë portugez, Afonso Henriques, për të përkujtuar fitoren e tij mbi maurët në Santarem në mars të vitit 1147. Themelimi i manastirit ishte pjesë e strategjisë Nga Afonso Henriques për të konsoliduar autoritetin e tij në mbretërinë e re dhe për të promovuar kolonizimin e zonave të marra ato kohë nga duart maore gjatë Reconquistas.
Ndërtesa e manastirit filloi në vitin 1178, rreth 25 vjet pas ardhjes së murgjve cistercinë në rajonin e Alcobaçës. Fillimisht, murgjit jetonin në shtëpi prej druri dhe lëviznin vetëm në ndërtesat e reja të manastirit të gurit në vitin 1223. Kisha u përfundua në vitin 1252. Kisha dhe manastiri i përfunduar ishin ndërtesat e para të vërteta gotike në Portugali dhe kisha ishte më e madhe në Portugali. Prekja e fundit në ansamblin mesjetar u dha në fund të shekullit të 13-të, kur mbreti Dinis urdhëroi ndërtimin e mureve rrethuese gotike, Cloister i Heshtjes.
Murgjit i kushtonin jetët e tyre meditimit fetar, duke krijuar dorëshkrime të ndriçuara në një scriptorium. Murgjit nga manastiri prodhuan një histori autoritative të hershme në Portugali në një seri librash. Biblioteka në Alcobaça ishte një nga bibliotekat më të mëdha mesjetare portugeze, por u plaçkit nga froni francez në vitin 1810 dhe shumë sende u vodhën në një protestë anti-klerike në vitin 1834, kur urdhrat fetarë në Portugali u hoqën. Mbetjet e bibliotekës së manastirit, duke përfshirë qindra dorëshkrime mesjetare, mbahen sot në Bibliotekën Kombëtare në Lisbonë.
Gjatë Mesjetës, manastiri shpejt u bë një prani e rëndësishme dhe e fuqishme në Portugali. Manastiri zotëronte dhe zhvillonte zona të gjera bujqësore dhe abati ushtronte ndikim mbi një zonë të madhe. Një shkollë publike u hap në vitin 1269. Rëndësia e manastirit mund të matet me faktin se shumë mbretër u varrosën këtu në shekujt e 13-të dhe 14-të. Këtu janë varrosur Mbreti Afonso II, Afonso III dhe Mbretëresha Urraca e Kastiljes dhe Beatrice e Kastiljes, si dhe Mbreti Pedro I dhe zonja e tij, Inês de Castro, e cili u vra me urdhër të babait të Pedros, mbretit Afonso IV. Pasi u kurorëzua Mbreti, Pedro urdhëroi dy varre të mrekullueshme gotike për të dhe zonjën e tij, të dyja ende mund të shihen brenda kishës së manastirit.
Gjatë sundimit të Manuel I, një kati i dytë u shtua në sallon dhe u ndërtua një sakristi e re, sipas karakteristikave të stilit të vonë gotik portugez i njohur si "Manueline". Manastiri u zgjerua më tej në shekullin e 18-të, me shtimin e një manastiri të ri dhe kulla për kishën, megjithatë struktura mesjetare më së shumti u ruajt. Në periudhën barok, murgjit ishin të famshëm për skulpturat e tyre të argjilës, shumë prej tyre janë ende brenda manastirit. Pllakat e përpunuara dhe të gdhendura përfunduan dekorimin e kishës.
Tërmeti i madh i Lisbonës 1755 nuk shkaktoi dëme të konsiderueshme në manastir, megjithëse një pjesë e sakristisë dhe disa ndërtesa më të vogla u shkatërruan. Dëmi më i madh u shkaktua nga pushtimi i trupave franceze në vitet 1800. Përveç grabitjes së bibliotekës, ata plaçkitën varret dhe vodhën dhe dogjën pjesë të dekorimit të brendshëm të kishës. Më 1834, me shpërbërjen e jetës monastike në Portugali, murgjit e fundit u urdhëruan të largoheshin nga manastiri.
Sot, Manastiri Alcobaça është një nga destinacionet kryesore turistike historike në Portugali.
Arti dhe arkitektura
Manastiri Alcobaça është ndërtuar pas një stili të hershëm gotik dhe përfaqëson ardhjen e këtij stili në Portugali. Kisha dhe ndërtesa të tjera kryesore u ndërtuan nga 1178 deri në fund të shekullit të 13-të. Kisha u shenjtërua në vitin 1252. Duke ndjekur parimet e Urdhrit të Cistercitëve, ndërtesat origjinale monastike u ndërtuan nën linja të pastra arkitektonike, pa asnjë zbukurim përveç një skulpture kapitale dhe një statuje të Virgjëreshës Mari.
Pamje e jashtme
Fasada kryesore e Manastirit ka dy krahë të thjeshtë me kishën në mes. Fasada e kishës është një përzierje e stileve: portali dhe dritarja e trëndafilit lart ishin pjesë e kishës origjinale, ndërsa statujat dhe dy kullat e krahut u shtuan në fillim të shekullit të 18-të. Muret anësore të kishës kanë krerët dhe aksi ka tetë mbështetëse fluturuese për të mbështetur peshën e kupolës së apsidës, tipar tipik i arkitekturës gotike.
Brendësia e kishës
Arkitekti i parë i kishës, me siguri me origjinë franceze, ndoqi hartimin e Abbey of Clairvaux (tani pjesa më e madhe e prishur), e cila u themelua nga Bernardi i Clairvaux në 1115. Kisha është një ndërtesë në formë kryqy-latine me krahë të sheshtë dhe tre korridore.
Varret mbretërore
Në transeptin e kishës janë vendosur varret e Mbretit Pedro I dhe zonjës së tij, Inês de Castro, e cili u vra në vitin 1355, nën urdhrat e babait të Pedros, mbretit Afonso IV. Pasi u bë mbret, Pedro urdhëroi që eshtrat e të dashurës së tij të transferoheshin në varrin e saj në Alcobaça dhe sipas një legjende popullore, e kurorëzoi atë si Mbretëresha e Portugalisë dhe urdhëroi anëtarët e oborrit të bëjnë homazh asaj duke e puthur dorën e saj të dekompozuar.