cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mbi Shpirtin Libri i Parë (Aristoteli)
Nëse duhet ta ndërtojmë shpirtin nga elementët, nuk ka nevojë të supozojmë se të gjithë elementët hyjnë në ndërtimin e tij; një element në secilën palë kundërvënie do të mjaftojë për ta bërë të mundur njohjen e vetë këtij elementi dhe të kundërtën e tij. Me anë të vijës së drejtë ne e njohim vetveten dhe të lakuarin - rregulli i zdrukthëtarit na mundëson të provojmë të dy - por ajo që është e lakuar nuk na lejon të dallojmë as veten, as drejt. Disa mendimtarë thonë se shpirti është i përzier në të gjithë universin, dhe mbase për këtë arsye Thales erdhi në mendimin se të gjitha gjërat janë plot perëndi. Kjo paraqet disa vështirësi: Pse shpirti kur qëndron në ajër ose zjarr nuk formon një kafshë, ndërsa e bën kur qëndron në përzierje të elementeve, dhe që megjithëse mbahet të jetë me cilësi më të lartë kur përmbahet në të parën ? (Mund të shtohet pyetja, pse shpirti në ajër ruhet të jetë më i lartë dhe më i pavdekshëm se sa tek kafshët.) Të dy mënyrat e mundshme të përgjigjes ndaj pyetjes së mëparshme çojnë në absurditet ose paradoks; sepse është përtej paradoksit të thuash se zjarri ose ajri janë një kafshë dhe është absurde të refuzosh emrin e kafshës për atë që ka shpirt në të. Mendimi se elementët kanë shpirt në to duket se ka lindur nga doktrina që një e tërë duhet të jetë homogjene me pjesët e saj. Nëse është e vërtetë që kafshët bëhen të gjalla duke tërhequr në vetvete një pjesë të asaj që i rrethon, partizanët e kësaj pikëpamjeje janë të detyruar të thonë se shpirti i Tërësisë gjithashtu është homogjen me të gjitha pjesët e tij. Nëse ajri i thithur është homogjen, por shpirtëror heterogjen, qartë, ndërsa një pjesë e shpirtit do të ekzistojë në ajrin e frymëmarrjes, një pjesë tjetër nuk do të ekzistojë. Shpirti ose duhet të jetë homogjen, ose i tillë që të ketë disa pjesë të Tërësisë në të cilat nuk mund të gjendet.
Nga ajo që u tha tani është e qartë se njohja si një atribut i shpirtit nuk mund të shpjegohet nga qenia e shpirtit e përbërë nga elementet dhe se nuk është as e shëndoshë dhe as e vërtetë të flasësh për shpirtin e prekur. Por meqenëse (a) njohja, perceptimi, opinimi dhe më tej (b) dëshira, dëshira dhe përgjithësisht të gjitha mënyrat e tjera të oreksit, i përkasin shpirtit dhe (c) lëvizjet lokale të kafshëve dhe (d) rritja, pjekuria, dhe prishja prodhohet nga shpirti, ne duhet të pyesim nëse secila prej tyre është një atribut i shpirtit në tërësi, dmth nëse është me tërë shpirtin që ne mendojmë, perceptojmë, lëvizim vetë, veprojmë ose veprojmë, ose nëse secili prej tyre kërkon një pjesë të ndryshme të shpirtit? Kështu edhe në lidhje me jetën. A varet nga një nga pjesët e shpirtit? Apo varet nga më shumë se një? Apo në të gjitha? Apo ka ndonjë arsye krejt tjetër?
Disa mendojnë se shpirti është i ndashëm dhe se një pjesë mendon, një tjetër dëshiron. Nëse, pra, natyra e saj pranon që është e ndarë, çfarë mund të jetë ajo që i mban pjesët të bashkuara? Padyshim jo trupi; përkundrazi, duket se është më tepër shpirti që mban trupin së bashku; në çdo rast kur shpirti largohet trupi shpërbëhet dhe prishet. Nëse, pra, ekziston diçka tjetër që e bën shpirtin një, kjo agjensi bashkuese do të kishte të drejtën më të mirë për emrin e shpirtit dhe ne do të duhet të përsërisim për të pyetjen: A është një apo shumëpalësh? Nëse është një, pse të mos pranojmë menjëherë se 'shpirti' është një? Nëse ka pjesë, edhe një herë duhet të shtrohet pyetja: Çfarë i mban pjesët e saj së bashku, dhe kështu ad infinitum?
Pyetja mund të ngrihet edhe për pjesët e shpirtit: Cili është roli i veçantë i secilit në lidhje me trupin? Sepse, nëse i gjithë shpirti e mban të gjithë trupin, duhet të presim që secila pjesë e shpirtit të mbajë së bashku një pjesë të trupit. Por kjo duket një pamundësi; është e vështirë edhe të imagjinohet se çfarë lloj pjese trupore do të mbajë së bashku, ose si do ta bëjë këtë.
Froissy
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Froissy (Shqip: Frasi) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore. Më 25 nëntor 1968, fshati ishte vendi i një zjarri që ra në një shtëpi për fëmijë me aftësi të kufizuara dhe vrau 14 djem dhe vajza të moshave nga 10 deri në 14 vjeç.
Writer2epub
Writer2ePub (W2E) është një shtojcë i lirë për implementime të ndryshme të procesorit të tekstit Writer për të krijuar libra elektronikë të formatuar sipar  EPUB që çdo format skedari të mund të lexohet nga Writter. Një tekst që do të eksportohet si EPUB duhet të ruhet si dokument tekst i formatuar OpenDocument (ODT). Writer2epub është shkruar në OpenOffice Basic. Autori i Writer2ePub është Luca "Luke" Calcinai.
Lame Kareco
Lame Kareco (Gjirokastrës, 1886 - Burgu i Tiranës, 1953) ka qenë nëpunës dhe ministër i shtetit shqiptar.
Biografia
Shkollën e mesme e kreu në Korfuz, më pas u diplomua në universitetin francez të Aleksandrisë për ekonomi-financë.
Ndër vitet 1920-26 qe drejtor i Financës në Bashkinë Gjirokastër. Pas 1926 ka qenë Sekretar i përgjithshëm i Ministrisë së Financave me ministër Milto Tutulani dhe deri më 1930. Në vitin 1930 ka qenë kryetar i Këshillit Kontrollues dhe më 1931 pranoi ftesën e Mbretit Zog për Ministër të Financave. Dha dorëheqjen në Dhjetor 1932 me kryeministër Pandeli Vangjeli. Nga viti 1932 anëtar i komisionit të përkohshëm për zgjidhjen e çështjes së SVEA-s.
Viktor Carjov
Viktor Grigoryevich Tsaryov (Rusisht: Виктор Григорьевич Царёв; 2 qershor 1931 – 2 janar 2017) ishte futbollistë rusë.
Gjatë karrierës së tij, ai më së shumti luajti në skuadrën FC Dynamo Moscow (1955-1966). Ai luajti 12 ndeshje në kombëtaren sovjetike dhe morri pjesë në Kupën e Botës 1958, poashtu ishte hera e parë të cilët sovjetët u bën kampion në Kupën Evropiane të Kombeve 1960. Pas largimit nga futbolli, ai u bë menaxher i futbollit. Sipas vitit 2008, Viktori ishte kreu i bordit së drejtuesëve së Dynamo Moscow.
Shatërvani
parapamje|300px|Shatërvani i [[Xhamia e Re (Stamboll)|Xhamisë së Re, Eminönü, Stamboll]] Shatërvani (persisht: شادروان Shadirvan, turqisht: şadırvan, arabisht: شاذروان) është një lloj burimi që zakonisht ndërtohet në oborr ose afër hyrjes së xhamive, karvanseraive, teqeve dhe medreseve, me qëllim kryesor sigurimin e ujit për pije ose abdes për disa persona në të njëjtën kohë, por edhe si element dekorativ vizual apo zanor.
Shatërvani është persisht me origjinë, që fillimisht nënkuptonte një perde ose perde të varur në tendat e sundimtarëve ose në ballkonet e pallateve. Është një element tipik i arkitekturës osmane.
Vitamina B
Diagnostikimi me anë  të  një  analize të  tjeshtë  shko tek oferta për mungesën e vitaminave B mund të  parandalojë  një  sërë  shqetësimesh, sepse Vitaminat B kanë  një  rol  të  rëndësishëm në  pjesëmarrjen në reaksione të shumta metabolike si koenzima. Mungesa e Vitamines B ka këto shenja : dobësi e përgjithshme ,mungese oreksi dhe rënie në peshë, dobësim të memories,dhimbje muskulare,ulje të imunitetit, çrregullime të ndryshme në lëkurë, etj,
Eshtë e domosdoshme për metabolizmin e karbohidrateve, ndihmon në çlirimin e energjisë, tonifikon sistemin nervor.
Mungesa e Vitamines B1 sjell çregullime të shumta neurologjike si: parestezi, dobesi, ulje të  reflekseve, ulje të përqëndrimit. Mungesa e saj e theksuar shkakton sëmundjen Beri-Beri.
Vitamina B1 gjendet te këto produkte ushqimore : qumësht, mish viçi, perimet, frutat, buka e zezë.
Kjo vitaminë merr pjesë në metabolizmin e karbohidrateve, proteinave, yndyrnave.
Ndihmon në ruajtjen e shikimit, metabolizmin normal të hekurit duke rritur hemoglobinen, prodhim energjie, mbron qelizat nga stresi oksidativ, ndihmon në parandalimin e çregullimeve të ndryshme neurologjike.
Mungesa e saj sjell : çarje të këndeve të buzëve (stomatit), hipersensitivitet ndaj dritës (fotofobi)
Gjendet kryesisht te produktet shtazore si, qumesht ,kos ,mish etj.
Luan rol kryesor në metabolizmin e aminoacideve
Mungesa e saj jep : dobësi, nervozizem, vështiresi në ecje/lëvizje, anemi mikrocitare.
Luan rol në diferencimin e qelizave dhe në hemopoezën e rruazave të gjakut në palcën e kockave
Mungesa e kësaj vitamine sjell: anemi makrocitare dhe probleme neuro-muskulare.
Analizimi I Vitaminës  B12 kërkohet në disa patologji që shkaktojnë ulje të saj: kanceri i stomakut, mospërthithja e saj, HIV, Alzheimer, përdorimi I karbamazepinës.
Burimi kryesor i kësaj vitamine janë produktet shtazore
*Këto janë  këshilla të përgjithshme informuese, por nuk zëvendesojnë këshillimin e mjekut tuaj specialist .
Snjezhana Kordiq
Snjezhana Kordiq (Snježana Kordić, Osijek, Kroaci, 29. Tetor 1964.) është një linguiste kroate. Përveç punës së saj në sintaksë, ajo është marrë edhe me sociolinguistikë. Kordiq është e njohur midis jo-specialistëve për artikuj të ndryshëm kundër politikës pastruese dhe përshkruese të gjuhës në Kroaci. Libri i saj i vitit 2010 me titull "Gjuha dhe nacionalizmi" në masë të konsiderueshme e popullarizoi teorinë e gjuhëve pluricentrike në Ballkan. Jeton në Zagreb.
Biografia
Snjezhana Kordiq ka diplomuar në Universitetin e Osijekut në vitin 1988 dhe ka një Mr. Sci. në Gjuhësi nga Fakulteti i Filozofisë i Universitetit të Zagrebit (1992). Ajo arriti të marrë gradën akademike Doktor i Filozofisë në Zagreb në vitin 1993. Në Gjermani Kordiq ka marrë një habilitacion në Filologjinë Sllave (Docentprivat) nga Universiteti i Münsterit në vitin 2002.
Snjezhana Kordiq ka kryer studime dhe hulumtime në disa universitete kroate dhe gjermane. Në vitet 1990–91 ajo ishte asistente në Universitetin e Osijekut, ndërsa në vitet 1991–95 ishte asistente në Universitetin e Zagrebit. Pastaj, ajo shkoi në Gjermani  ku punoi si ligjëruese në Universitetin e Bochumit në vitet 1993–98. Më vonë shërbeu si profesor në Universitetin e Münsterit në vitet 1998–2004. Pas kësaj, ishte profesor mysafir në Universitetin Humboldt të Berlinit në vitet 2004–05. Në vitet 2005–07 Kordiq ishte ligjëruese në Universitetin e Frankfurtit.
Gjuha dhe nacionalizmi
Snjezhana Kordiq kritikon pikëpamjet romantike mbi gjuhën dhe kombin, e të cilat janë shumë të përhapura në Kroaci. Ideja romantike që kombi dhe gjuha duhet të përputhen i ka rrënjët e saj në Gjermaninë e shekullit XIX, por që nga mesi i shekullit XX e këtej, komuniteti shkencor e braktisi këtë ide. Ajo gjithashtu ngritet me argumente kundër ndërhyrjes politike në gjuhësi.
Rexho Idrizi
Rexho Idrizi Hero i Punës Socialiste. Deputetët i Kuvendit Popullor.
Puente Nuevo
thumb|240px|Ura Puente Nuevo Puente Nuevo (, "Ura e Re") është një nga tre urat më të reja dhe më të mëdha që zgjat 120 metra të thellë që mbart lumin Guadalevín dhe ndan qytetin e Rondës, në jug të Spanjës. Arkitekti ishte José Martin de Aldehuela dhe ndërtuesi kryesor ishte Juan Antonio Díaz Machuca.
Ndërtimi i urës më të re (ai që qëndron sot) filloi në vitin 1759 dhe u desh 34 vjet për të ndërtuar. Është një dhomë mbi harkun qendror që është përdorur për qëllime të ndryshme, përfshirë këtu edhe një burg. Gjatë luftës civile 1936-1939 të dy palët dyshohet se e përdornin burgun si një dhomë torturash për kundërshtarët e kapur, duke vrarë disa duke i hedhur nga dritaret në shkëmbinjtë në fund të grykës së El Tajo. Dhoma është futur përmes një ndërtese katrore që dikur ishte shtëpia e rojeve. Tani përmban një ekspozitë që përshkruan historinë dhe ndërtimin e urës.
Ndërtimi i urës së mëparshme filloi në vitin 1735, kjo ishte përpjekja e parë për të shtrirë grykën në këtë lartësi dhe u përfundua nga arkitektët Jose Garcia dhe Juan Camacho duke përdorur një model të vetëm harku. Fatkeqësisht, kjo urë u ndërtua shpejt dhe dobët dhe në vitin 1741 e gjithë ura u rrëzua duke rezultuar në vdekjen e 50 njerëzve.
Anne Dieu-le-Veut
Anne Dieu-Le-Veut e quajtur edhe Marie-Anne ose Marianne (28 gusht 1661-11 janar 1710) ishte një pirate franceze. Krahas Jacquotte Delahaye, ajo ishte një nga bukaneret më të pakta. Ndërsa Delahaye ka të ngjarë të ishte trilluar, Dieu-le-Veut ishte e vërtetë; megjithatë, shumë nga shfrytëzimet e saj janë shpikje të shkrimtarëve të mëvonshëm.
Biografia
Anne ishte me origjinë nga provinca e Brittany në Francë.
Ajo ndoshta u deportua në Tortuga franceze si kriminele. Thuhet se ajo mbërriti në Tortuga gjatë sundimit të Bertrand d'Ogeron de la Bouëre, i cili ishte guvernator i ishullit në 1665-1668 dhe 1669-1675. Në vitin 1684, ajo u martua me bukanerin Pierre Lelong, i cili u vra në një luftë më 15 korrik 1690. Me të, ajo kishte një fëmijë, Marie Marguerite Yvonne Lelong (1688-1774). Në vitin 1691, ajo u martua me Joseph Cherel, i cili nga ana e tij vdiq në qershor 1693. Me të ajo pati një fëmijë tjetër: Jean-François Chérel (1692-1732).
Në mars 1693, ajo u takua dhe u martua me bukanerin e famshëm holandez Laurens de Graaf. Ai pranoi të martohej me të pasi ajo e kërcënoi se do ta qëllonte për fyerje ndaj saj.
Sipas përshkrimit tradicional të ngjarjes, Anne sfidoi de Graaf në një duel për t'u hakmarrë për vdekjen e bashkëshortit të saj të ndjerë. Ndërsa Laurens tërhoqi shpatën e tij, Anne tërhoqi armën e saj, pas së cilës Laurens u dorëzua duke thënë se nuk do të luftonte me një femër. Ai pastaj i propozoi asaj në admirim të guximit të saj. Anne dhe Laurens de Graaf u martuan më 28 korrik 1693. Gjatë martesës së saj ajo kishte dy fëmijë, një vajzë, Marie Catherine de Graff (1694-1743) dhe një djalë që vdiq si fëmijë (1700-1705).
Anne Dieu-Le-Veut quhet pirate sepse supozohet se ajo shoqëroi Laurens de Graaf në anijen e tij pirate gjatë veprimit të tij të piraterisë. Zakonisht, konsiderohej fat i keq të kesh një grua në bordin e një anijeje, por Ana në vend të kësaj u konsiderua si një nuskë dhe një bukuri e fatit të mirë.
Pretendohet se ajo mori pjesë aktive në piraterinë e tij dhe luftoi pranë tij gjatë akteve të piraterisë, duke ndarë punën e tij dhe komandën në anijen e tij në të njëjtën mënyrë si Anne Bonny me Calico Jack, megjithëse ndryshe nga Bonny ajo nuk e fshehu gjininë e saj. Tregimet për të tërhoqën vëmendjen dhe ajo u përshkrua si e guximshme, e ashpër dhe e pamëshirshme. Me sa duket, ishte gjatë këtyre viteve emri i saj Anne Dieu-Le-Veut u bë i njohur.
Në vitin 1693, Laurens de Graaf sulmoi Xhamajkën Angleze. Si njohje, atij iu dha titulli fisnik i Chevalier dhe pozicioni i toger major dhe komisioni i Ile-a-Vache. Anglezët u hakmorën në maj 1695 me një sulm në Port-de-Paix në Saint Domingue, ku pushtuan qytetin dhe kapën Anën dhe fëmijët e saj. Ata u mbajtën si pengje për tre vjet, pavarësisht përpjekjeve të bëra nga Franca për t'i liruar ata.
Në vitin 1698, ajo u lirua dhe u ribashkua me bashkëshortin e saj. Me përjashtim të datës së vdekjes, lirimi i saj është viti i fundit në të cilin ajo përmendet. Jeta e mëvonshme e saj, si dhe Laurens de Graff, nuk dihet mirë, megjithëse datat e vdekjes së tyre dihen. Sipas disa legjendave, ata përfundimisht u vendosën në Louisiana. de Graaf vdiq në 1704 në Santo Domingo, dhe Dieu-le-Veut pasoi në 1710.
Njëra nga vajzat e saj përfundimisht u bë e njohur për një duel me një burrë, i cili atëherë u tha se e bëri atë një vajzë të denjë të nënës së saj.
Ndërtesë dy katëshe në rr.Sul Misiri (Elbasan)
Ndërtesë 2 Kat.rr.sul Misiri (Elbasan) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Elbasanit, në qarkun e Elbasanit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture / Urbanistike", i miratuar me numër "22 më 15.02.2005".
Citou
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Citou (Ocitanisht: Sitor ; Shqip: Citor) është një komunë në departamentin Aude në Francën jugore.
Superkupa e Shqipërisë 2015
Superkupa e Shqipërisë 2015 është edicioni i 22të i këtij evenimenti që nga themelimi në 1989.
Finalja u diskutua më 12 gusht, 2015 mes fituesve të Kampionatit dhe Kupës sezonale. KF Laçi ngritën trofeun e tyre të 1rë historik.
Sezoni i kaluar: 2014. Sezoni i rradhës: 2016
Alfabeti i Todhrit
Alfabeti i Todhrit është një sistem i vjetër alfabetik i shkrimit të gjuhës shqipe që i takon shekullit XVIII i shpikur nga Theodhor Haxhifilipi, i njohur gjithashtu si Dhaskal Todhri.
Përmbledhje
Alfabeti i Todhrit paraqet një sistem kompleks shkrimi me pesëdhjetë e dy karaktere i cili u përdor sporadikisht për komunikim me shkrim në dhe rreth Elbasanit nga fundi i shekullit XVIII e tutje. Shkrimi i Todhrit u zbulua në Elbasan nga Johann Georg von Hahn (1811–1869) i cili e botoi atë në vitin 1854 në veprën e tij me titull Albanesische Studien në Jena. Ai mendonte se ishte shkrimi "origjinal" shqip dhe një derivat i shkrimit të lashtë fenikas. Leopold Geitler (1847–1885) dhe studiuesi slloven Rajko Nahtigal (1877–1958) më pas studiuan shkrimin, duke arritur në përfundimin se ai rrjedh kryesisht nga kursivi romak.
Teksti më i hershëm i datuar në shkrimin e Todhrit është Radhua Hesapesh (ditar) i një partneriteti tregtar vendas i njohur si Jakov Popa i Vogël dhe Shokët (Jakov Popa Junior and Friends). Regjistrimet në shkrimin e Todhrit fillojnë më 10 gusht 1795 dhe vazhdojnë deri në vitin 1797. Tekste të tjera më të vjetra të shkruara ndoshta nga vetë Todhri nuk mund të datohen ose konfirmohen me saktësi.
Bazilika extra-muros në Elbasan
Bazilka exta-muros në Elbasan i përketë periudhës paleokristiane së shekullit të V-të dhe ndodhet brenda Zonës Akreologjike "A" e shpallur si e tillë në vitin 2010. Ajo i përketë tipit trinefësh së bazilikave me përmasa të konsiderueshem. Bazilika përmban elementë arkitektonikë ku veçohet dyshemeja e shtruar me mozaikë dhe fragmente muresh të dekoruar me afreskë.
Austin, Arkansas
Austin, Arkansas (Austin) është një qytet në qarkun Lonoke të shtetit federal Arkansas, SHBA. Në Austin, Arkansas jetojnë 1000 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është 78.6 banor/km2 (201.7 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej 7.7 km2 (3 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej 75 m (246 ft).
Bartow, Florida
Bartow është qytet në Qarkun Polk, Florida, SHBA. U themelua më 1851 si Fort Blount, qyteti u emërua në nder të Francis S. Bartow, komandant i brigadës së parë i cili vdiq në betejë gjatë Luftës Civile Amerikane. Sipas regjistrimit të popullsisë më 2016, qyteti ka pasur 19,499 banorë.
Gjeografia
Bartow ndodhet rreth 63 kilometra në lindje të Tampës dhe 82 kilometra në jugperëndim të Orlandos.
Sipas regjistrimit të popullsisë, në vitin 2000 sipërfaqja e qytetit ishte 30 km2, ku 29 km2 është tokë dhe 0.26 km2 (1.23%) është ujë.
Religjioni
Dy kishat e para të ndërtuara në qytet, kishat Baptisti i Parë dhe Metodisti i Parë, u ndërtuan nga themeluesi i qytetit Jacob Summerlin më 1867. Sipas vitit 2010, zona e Bartow kishte më shumë se 70 kisha. Qyteti ka dy xhamia të muslimanëve dhe një tempull të hindustëve.
Aeroporti
Aeroporti i Komunës Bartow ndodhet 6 kilometra në verilindje të qytetit. Aeroporti qeveriset dhe administrohet nga komisioni i qytetit.
Gaudechart
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Metro Boomin
Leland Tyler Wayne (lindur më 16 shtator 1993), i njohur profesionalisht si Metro Boomin, është një producent amerikan. Ai është i njohur për stilin e tij të prodhimit dhe ndikimin e tij në hip-hopin.
Gaudechart
Gaudechart (Shqip: Gadesharti) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Metro Boomin
Wayne filloi karrierën e tij muzikore si producent, në moshën 16-vjeçare; ai u zhvendos në Atlanta për të ndjekur Kolegjin Morehouse në 2011 dhe vazhdoi të punojë gjerësisht me artistët me bazë në Atlanta Young Thug, Future, 21 Savage, Gucci Mane dhe Migos. Wayne fitoi suksesin e zakonshëm pas prodhimit të këngës " Martën " nga iLoveMakonnen dhe Drake, e cila arriti në numrin 12 në Billboard Hot 100 të SHBA. Wayne më pas prodhoi këngët më të mira të 20 amerikanëve " Jumpman " nga Drake and Future dhe " Low Life " nga Future dhe The Weeknd përpara se të arrinte numrin e tij të parë me " Bad and Boujee " nga Migos. Ai e pasoi këtë me " Urime " nga Post Malone, " Tunnel Vision " nga Kodak Black, " Mask Off " nga Future, " Banka Account " nga 21 Savage dhe numri i tij i dytë në SHBA " Heartless " nga The Weeknd.
Gannes
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Gannes (Shqip: Gana) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore. Është rreth 35 km në jug të Amiens dhe 80 km në veri të Parisit.
Stacioni hekurudhor Gare de Gannes ndodhet në Ganë.
Dita e baballarëve
parapamje|Një baba në vitin 1887 Dita e baballarëve (ose Dita e Atit) është një festë që nderon baballarët dhe feston atësinë, lidhjet atërore dhe ndikimin e baballarëve në shoqëri. Në Evropën Katolike, ajo është festuar më 19 mars ( Dita e Shën Jozefit ) që nga mesjeta. Kjo festë u solli nga spanjollët dhe portugezët në Amerikën Latine, ku më 19 mars shpesh përdoret për të, megjithëse shumë vende në Evropë dhe Amerikë kanë miratuar datën e SHBA, e cila është e diela e tretë e qershorit. Ajo festohet në ditë të ndryshme në shumë pjesë të botës, më së shpeshti në muajt mars, prill dhe qershor. Ajo plotëson festime të ngjashme duke nderuar anëtarët e familjes, si Dita e Nënës, Dita e Siblings dhe Dita e gjyshërve.
Historia e hershme
Një ditë e zakonshme për kremtimin e atësisë në Evropën Katolike dihet se daton të paktën në mesjetë dhe është vërejtur më 19 mars, si dita e festave të Shën Jozefit, i cili quhet Nutritor Domini atëror (" Trashëgimtar i Zotit ") në katolicizëm dhe" babai i supozuar i Jezusit "në traditën jugore të Evropës. Kjo festë u soll në Amerikë nga spanjollët dhe portugezët, dhe në Amerikën Latine , Dita e Nënës vazhdon të festohet më 19 mars. Kisha Katolike në mënyrë aktive mbështeti zakonin e një kremtimi të atësisë në ditën e Shën Jozefit nga vitet e fundit të shekullit të 14-të ose nga fillimi i shekullit të 15-të , me sa duket me iniciativën e   ndihmuan françeskanët Peter dhe Kirvin.
Në Kishën Kopte, kremtimi i atësisë është vërejtur edhe në Ditën e Shën Jozefit, por Koptët e vëzhgojnë këtë kremtim më 20 korrik. Kjo kremtim koptik daton në shekullin e pestë.
Fillimet
Dita e babait nuk u festua në SHBA, jashtë traditave katolike, deri në shekullin e 20-të. Si një festë qytetare në SHBA, u inaugurua në fillim të shekullit të 20-të për të plotësuar Ditën e Nënës duke festuar baballarët dhe prindërit meshkuj. parapamje| Gjatë drekës së Ditës së Atit që u mbajt në Qendrën e Ngjarjeve të Paqësorit, Kampi i Marinës së Korpusit Detar Pendleton Pas promovimit të suksesshëm të Ditës së Nënës në Grafton, Virxhinia Perëndimore, Anna Jarvis , mbikëqyrja e parë e "Ditës së baballarëve" u mbajt më 5 korrik 1908 në Fairmont, Virxhinia Perëndimore , në Kopshtin Episcopal të Metodistëve Memorial të Williams, tani i njohur si Kisha Metodiste Qendrore e Bashkuar. Grace Artë Clayton ishte duke mbajtur zi për humbjen e babait të saj, kur në dhjetor të vitit 1907, fatkeqësia e Monongah Mining në Monongah aty pranë vrau 361 burra, 250 prej tyre baballarë, duke lënë rreth një mijë fëmijë jetim. Clayton sugjeroi se pastori i saj Robert Thomas Webb nderon të gjithë ata baballarë.
Ngjarja e Clayton nuk kishte pasoja jashtë Fairmont për disa arsye, mes tyre: qyteti ishte i mbingarkuar nga ngjarje të tjera, festimi nuk u promovua kurrë jashtë qytetit dhe asnjë shpallje nuk u bë nga këshilli i qytetit. Gjithashtu, dy ngjarje kanë lënë në hije këtë ngjarje: festën e Ditës së Pavarësisë më 4 korrik 1908, me 12,000 pjesëmarrës dhe disa shfaqje, përfshirë një ngjarje të tullumbaceve të nxehta, që morën titujt në ditët në vijim dhe vdekjen e një 16- vjeçar më 4 korrik. Kisha dhe këshilli vendas u tronditën dhe as nuk mendonin për promovimin e ngjarjes dhe nuk u festua për shumë vite. Predikimi origjinal nuk u riprodhua nga shtypi dhe ajo u humb. Së fundi, Clayton ishte një person i qetë, i cili kurrë nuk e promovonte ngjarjen dhe kurrë nuk bisedoi me persona të tjerë në lidhje me të.
Përpjekjet e dështuara në krijimin e Ditës së baballarëve
Në vitin 1911, Jane Adams propozoi që në Çikago të mbaheshin një festim në mbarë qytetin e Ditës së baballarëve, por ajo u hodh poshtë.
Në vitin 1912, ishte një festë e Ditës së baballarëve në Vancouver të Uashingtonit, sugjeruar nga pastori metodist JJ Berringer i Kishës Metodiste Irvington. Ata gabimisht besonin se ata kishin qenë të parët për të festuar një ditë të tillë. Ata ndoqën një sugjerim të vitit 1911 nga Portland Oregonian.
Harry C. Meek, një anëtar i Lions Clubs International, pohoi se kishte ardhur për herë të parë me idenë për Ditën e baballarëve në vitin 1915. Meek tha se e diela e tretë në qershor u zgjodh sepse ishte ditëlindja e tij. Klubi i Luanëve e ka quajtur atë "Iniciatorin e Ditës së Atit". Meek bëri shumë përpjekje për të promovuar Ditën e Atit dhe për ta bërë atë një festë zyrtare.
Krijimi i festës
Më 19 qershor 1910, një festim i Ditës së Atit u mbajt në YMCA në Spokane, Uashington nga Sonora Smart Dodd. Babai i saj, veterani i luftës civile William Jackson Smart, ishte një prind i vetëm që ngriti gjashtë fëmijët e tij atje. Ajo ishte gjithashtu një anëtar i vjetër Centenary Presbyterian Church (tani Knox Presbyterian Church), ku ajo së pari propozoi idenë. Pasi dëgjoi një predikim për Ditën e Nënes së Jarvisit në 1909 në Kishën Qendrore Metodiste Episkopale, ajo i tha pastorit të saj se baballarët duhet të kenë një festë të ngjashme për t'i nderuar ata. Edhe pse fillimisht sugjeroi 5 qershor, ditëlindjen e babait të saj, pastorët nuk kishin kohë të mjaftueshme për të përgatitur predikimet e tyre dhe festimi u shty për të dielën e tretë në qershor. Disa klerikë vendës pranuan idenë, dhe më 19 qershor 1910, Dita e Atit të Parë, "predikimet për nder të etërve u prezantuan në të gjithë qytetin". majtas|parapamje|200x200px| Babai i [[Bangladeshi|Bangladeshit me djalin dhe vajzën ]] Sidoqoftë, në vitet 1920, Dodd ndaloi promovimin e festimit sepse ajo po studionte në Institutin e Arteve të Çikagos dhe u zbeh në një mungesë relative, madje edhe në Spokane. Në vitet 1930, Dodd u kthye në Spokane dhe filloi të promovonte përsëri festën, duke rritur ndërgjegjësimin në nivel kombëtar. Ajo kishte ndihmën e atyre grupeve tregtare që do të përfitonin më së shumti nga pushimet, për shembull prodhuesit e lidhjeve, tubave të duhanit dhe çdo prani tradicionale për baballarët. Deri në vitin 1938, ajo kishte ndihmën e Këshillit të Ditës së Atit, i themeluar nga Tregtarët me Pakicë të veshjeve të njeriut të Nju Jorkut për të konsoliduar dhe sistemuar promovimin komercial të festës. Amerikanët i rezistuan festës për dekadat e para, duke e parë atë si asgjë më shumë se një përpjekje nga tregtarët për të përsëritur suksesin komercial të Ditës së Nënës, dhe gazetat shpesh paraqisnin sulme dhe shaka cinike dhe sarkastike. Megjithatë, tregtarët e përmendur mbetën të durueshëm dhe madje përfshinin këto sulme në reklamat e tyre. Nga mesi i viteve 1980, Këshilli i Ditës së Atit shkroi: "(. .  .  ) [Dita e Atit] është bërë një Krishtlindje e Dytë për të gjitha industritë e orientuara nga dhuratat e burrave. "
Greqi
Dita e Atit, është vërejtur në ditën e festës së Etërve. Ajo festohet si një ditë publike ndërkombëtare, si në shumë vende të tjera përfshirë SHBA, në të dielën e tretë të qershorit. Në Greqi, si në vendet e tjera evropiane, kjo ditë është quajtur (Fête des Peres / Festa e Etërve)
Haiti
Në Haiti, Dita e Atit ( Fête des peres ) festohet në të dielën e fundit të qershorit dhe nuk është një festë publike. Etërit njihen dhe festohen në këtë ditë me karta, dhurata, mëngjes, darkë drekë ose darkë të së dielës së hershme; qoftë duke shijuar ditën në plazh apo male, duke kaluar kohën e familjes ose duke bërë aktivitete të preferuara.
Hong Kong
Në Hong Kong, Dita e babait festohet të dielën e tretë të qershorit dhe nuk është festë publike.
Hungari
Në Hungari, Dita e Atit festohet të dielën e tretë të qershorit dhe nuk është një festë publike.
Indi
Dita e Atit Telugu: ఫాదర్స్ డే, Tamil: Thanthaiyar Thinam, தந்தையர் தினம்] nuk festohet në të gjithë Indinë. Por vërehet të dielën e tretë të qershorit nga qendrat urbane kryesisht të perëndimizuara. Ngjarja nuk është festë publike. Dita zakonisht festohet vetëm në qytetet më të mëdha të Indisë si Hyderabad, Chennai, Mumbai, Nju Delhi, Kanpur, Bengaluru, Kolkata dhe të tjerë. Pas kësaj dite u vëzhgua për herë të parë në Shtetet e Bashkuara në vitin 1908 dhe gradualisht fitoi popullaritet, qytetet metropolitane indiane, shumë më vonë, e ndoqën duke e njohur këtë ngjarje. Në Indi, dita zakonisht festohet me fëmijët duke u dhënë dhurata si karta përshëndetëse, pajisje elektronike, këmisha, kriklla kafeje ose libra për etërit e tyre.
Indonezi
Në Indonezi, Dita e Atit festohet më 12 nëntor dhe nuk është festë publike. Dita e Atit në Indonezi u shpall së pari në vitin 2006 në Bashkinë e Solo, ku morën pjesë qindra njerëz nga grupe të ndryshme të komunitetit, përfshirë edhe njerëz nga komuniteti i komunikimit ndër-fetar. Për shkak të deklaratës së saj të fundit, nuk ka shumë hije rreth festimit, në krahasim me festimin e Ditës së Nënës më 22 dhjetor.
Irlandë
Në Irlandë, Dita e Atit festohet të dielën e tretë të qershorit dhe nuk është festë publike.
Itali
Në Itali, sipas traditës katolike romake, Dita e Atit festohet në Ditën e Shën Jozefit, të quajtur zakonisht Festa e Shën Jozefit ( Festa di San Giuseppe ), 19 mars. Ishte një festë publike deri në vitin 1977.
Japoni
Në Japoni, Dita e Atit festohet të dielën e tretë të qershorit dhe nuk është një festë publike.
Kenia
Në Kenia, Dita e Atit festohet të dielën e tretë të qershorit dhe nuk është festë publike.
Korea
Në Korenë e Jugut, dita e prindërve festohet më 8 maj dhe nuk është festë publike.
Turqi
Në Turqi, Dita e Atit festohet të dielën e tretë në qershor dhe nuk është festë publike.
Emiratet e Bashkuara Arabe
Në Emiratet e Bashkuara Arabe, Dita e Atit festohet më 21 qershor, përgjithësisht që përputhet me ditën e mesditës.
Mbretëria e Bashkuar e Britanisë së Madhe dhe Irlandës së Veriut
alt=|kufi|parapamje| Një oficer i Marinës së Mbretërisë përqafon vajzën e tij pas kthimit nga një vendosje e gjatë në HMS Chiddingfold MOD.
Në Mbretërinë e Bashkuar, Dita e babait festohet të dielën e tretë të qershorit. Dita nuk ka një traditë të gjatë; Viti anglez (2006) thotë se ajo hyri në kulturën popullore britanike "diku pas Luftës së Dytë Botërore, jo pa kundërshtim".
Shtetet e Bashkuara të Amerikës
Në SHBA, Dita e babait festohet të dielën e tretë të qershorit. Në mënyrë tipike, familjet mblidhen për të festuar figurat e babait në jetën e tyre. Në vitet e fundit, shitësit me pakicë janë përshtatur për festën duke promovuar karta përshëndetëse dhe dhurata si elektronikë dhe mjete. Shkollat (nëse janë në seancë) dhe programet e tjera të fëmijëve zakonisht kanë aktivitete për të bërë dhuratat e Ditës së Atit. Turneu i golfit US Open është planifikuar të përfundojë në Ditën e Atit, ashtu siç ishte finalet e vitit 2016 të NBA-së.
Përsëritja në mësim
Përsëritja është një terminologji nga fusha e pedagogjisë (didaktika dhe metodika) që për ka qëllim metododologjinë e të mësuarit (teori) dhe ecurinë e punës mësimore (praktikë) për të manifestuar dhe përsosur atë që është mësuar. Qëllimi këtu është të forcohen lidhjet brenda rrjeteve nervore nëpërmjet të cilave informacioni ruhet në tru. Klaus Grawe e krahasoi këtë procedurë me një rrugë të rrahur që bëhet gjithnjë e më e gjerë për shkak të përdorimit të shpeshtë dhe në fund të fundit përfaqëson një lloj autostrade proverbiale. Fakti që romakët ishin të paktën të vetëdijshëm për efektin e këtij procesi mund të shihet në proverbin latin Repetitio est mater studiorum ("Përsëritja është nëna e mësimit"), origjina e së cilës i atribuohet poetit romak Horace. Si praktikë mësimore, quaestio ka qenë e zakonshme në skolastikë.
Një shumëllojshmëri teknikash dhe operacionesh mësimore bazohen në këtë mikroproces mësimor, duke përfshirë:
Alfabeti i Gjirokastrës
parapamje|350x350px| Alfabeti i Gjirokastrës (Veso Beu) Alfabeti i Gjirokastrës i njohur edhe si Alfabeti i Veso Beut është një nga alfabetet origjinale të gjuhës shqipe të shekullit XIX.
Përmbledhje
Sipas Hahn, alfabeti iu dha nga Veso beu dhe ishte përdorur aq larg brenda qarqeve të familjes Alizoti. ""Më në fund, një alfabet tjetër nga Shqipëria e Jugut duhet shënuar këtu, të cilin autori e zbuloi me ndihmen e Veso Beut, një kryetar gjirokastrit nga familja e Alisot Pashalides. Si djalë, Veso Bej e mësoi alfabetin prej një hoxhe shqiptar si një alfabet sekret i trashëguar nga familja e tij dhe e përdorte vetë për letërkëmbim me farefisin e tij.""
Alfabeti, ndoshta vërtetë i fshehtë, përmban 22 shkronja.
Piperade
Piperade ( gaskon dhe frëngjisht ) ose piperrada ( baskisht dhe spanjisht ), nga piper ("piper" në dialektin gaskon dhe gjuhën baske), është një pjatë tipike gaskone dhe baske e përgatitur me qepë, speca jeshilë dhe domate të skuqura dhe të aromatizuara me piper të kuq Espelette. Ngjyrat pasqyrojnë rastësisht ngjyrat e flamurit bask (e kuqe, jeshile dhe e bardhë). Mund të shërbehet si pjatë kryesore ose si pjatë dytësore, Shtesat tipike përfshijnë vezë, hudhër ose mish të tillë si proshutë.
Panteizmi natyralist
Panteizmi natyralist ose i njohur gjithashtu si panteizmi shkencor, është një formë e panteizmit. Është përdorur në mënyra të ndryshme si për të lidhur Zotin ose hyjninë me gjëra konkrete, determinizmin, ose substancën e universit. Zoti, nga këto këndvështrime, shihet si agregat i të gjitha dukurive të unifikuara natyrore. Fraza shpesh është lidhur me filozofinë e Baruch Spinozës, edhe pse akademikët ndryshojnë në mënyrën se si përdoret.
Përkufizimet
Termi "panteizëm" rrjedh nga fjalët greke pan (greqisht: πᾶν) që do të thotë "të gjithë" dhe theos (θεός) që do të thotë Zot. Ajo u shpik nga Joseph Raphson në veprën e tij De spatio reali, botuar në vitin 1697. Termi u prezantua në anglisht nga shkrimtari irlandez John Toland në veprën e tij të vitit 1705 Socinianism Truly Stated, nga një panteist që e përshkroi panteizmin si "mendimin e atyre që nuk besojnë në asnjë qenie tjetër të përjetshme përveç universit".
Termi "natyralist" rrjedh nga fjala " natyralizëm ", e cila ka disa kuptime në filozofi dhe estetikë. Në filozofi termi shpesh tregon pikëpamjen se gjithçka i përket botës së natyrës dhe mund të studiohet me metodat e përshtatshme për studimin e asaj bote, dmth. Në përgjithësi nënkupton mungesën e besimit në qeniet e mbinatyrshme.
Konceptimet
Joseph Needham, një studiues modern britanik i filozofisë dhe shkencës kineze, e ka identifikuar taoizmin si "një panteizëm natyralist që thekson unitetin dhe spontanitetin e operacioneve të Natyrës". Kjo filozofi mund të datohet në fund të shekullit të IV pes.
Shkolla filozofike helenistike greke e stoicizmit (e cila filloi në fillim të shekullit të 3-të pes) hodhi poshtë idenë dualiste të sferave të veçanta ideale/ndërgjegjshme dhe materiale, dhe identifikoi substancën e Zotit me të gjithë kozmosin dhe qiellin. Megjithatë, jo të gjithë filozofët që e bënë këtë mund të klasifikohen si panteistë natyralistë.
Panteizmi natyralist u shpreh nga mendimtarë të ndryshëm, duke përfshirë Giordano Bruno, i cili u dogj në dru për pikëpamjet e tij. Megjithatë, filozofi holandez i shekullit të 17-të Spinoza u bë veçanërisht i njohur për të.
Duke u mbështetur ndoshta në idetë e Dekartit, Baruch Spinoza lidhi Zotin dhe Natyrën përmes frazës deus sive natura ("Zoti, ose Natyra"),  duke e bërë atë babanë e panteizmit klasik. Ai u mbështet në racionalizmin dhe jo në qasjen më intuitive të disa traditave lindore.
Filozofia e Spinozës, e njohur ndonjëherë si Spinozizëm, është kuptuar në një sërë mënyrash dhe ka shkaktuar mosmarrëveshje të tilla si polemika e panteizmit. Megjithatë, shumë studiues e kanë konsideruar atë si një formë të panteizmit natyralist. Kjo ka përfshirë shikimin e unitetit panteist si të natyrshëm. Të tjerë fokusohen në aspektin determinist të natyralizmit. Spinoza frymëzoi një sërë panteistësh të tjerë, me shkallë të ndryshme idealizmi ndaj natyrës. Megjithatë, ndikimi i Spinozës në kohën e tij ishte i kufizuar.
Studiuesit e kanë konsideruar Spinozën themeluesin e një linje të panteizmit natyralist, edhe pse jo domosdoshmërisht të vetmin.
Në vitin 1705 shkrimtari irlandez John Toland miratoi një formë të panteizmit në të cilën shpirti i Zotit është identik me universin material.
Natyralisti gjerman Ernst Haeckel (1834–1919 ) propozoi një panteizëm monist në të cilin ideja e Zotit është identike me atë të natyrës ose substancës.
Lëvizja Panteiste Botërore, e filluar në vitin 1999, e përshkruan Panteizmin Natyralist duke përfshirë nderimin për universin, realizmin, natyralizmin e fortë dhe respektin për arsyen dhe metodën shkencore si metoda të të kuptuarit të botës. Paul Harrison e konsideron pozicionin e tij ekuivalentin më të afërt modern me atë të Toland.
Iljaz Agushi
Iljaz Agushi (Prishtinë, 15 prill 1882 - Tiranë, 29 tetor 1943) ka qenë nëpunës, deputet në parlamentin jugosllav, deputet i shtetit shqiptar, ministër dhe zv/ministër.
Biografia
U lind në Prishtinë më 15 prill 1882 në gjirin e një familjeje qytetare. Pas arsimimit në vendlindje, kreu studimet e larta në liceun e Bursë s, në Perandorinë Osmane.
Pasi u kthye në Prishtinë, u emërua dy herë radhazi drejtor administrativ i Komunitetit Mysliman. Më 1939 - 1941 qe deputet në parlamentin jugosllav. Në maj - dhjetor 1941 prefekt i Prishtinës. Në vitet 1941 - 1943 u emëra ministër sekretar shteti i Punëve Botore në kabinetin Kruja, në Mbretërinë Shqiptare. Në vitin 1943 shërbeu si zv/kryeministër në kabinetin Bushati dhe atë Libohova. Në vitet 1942 - 1943 u zgjodh deputet.
Drejtoi qeverinë pas largimit të kryeministrit Libohova «për punë private» në Itali. Kaloi pa probleme pushtetin në duart e qeverisë Mitrovica, u zgjodh sërish deputet, por nuk mundi të kontribuojë më pasi u vra më 29 tetor 1943 me atentat në Tiranë.
Genvry
Genvry (Shqip: Zhenvri) është një komunë në departamentin Oise në Francën veriore.
Auvernjat
Auvernjat ose Ocitanishja auvernjate ( Ocitanisht : auvernhat ) është një dialekt verior i oksitanishtes që flitet në Francën qendrore dhe jugore, veçanërisht në ish-rajonin administrativ të Auvernjës.
Për momentin, hulumtimet tregojnë se nuk ka vërtet një dialekt të vërtetë Auvernjat, por një zonë e gjerë gjuhësore ocitane veriore. Fjala “Auvernjat” është mbi të gjitha një krijim historiografik vendas. Sipas gjuhëtarit Jean Roux, “Përdorimi i këtij termi vjen për arsye thjeshtimi, sepse në asnjë rast dialekti Auvernjat nuk mund të konsiderohet si një ent gjuhësor autonom”.
Me rreth 80,000 folës në rajonin e Auvernjës në fillim të shekullit të 21-të, dialekti konsiderohet të jetë shumë i rrezikuar.
Klasifikimi
Auvernjat ndjek kategoritë dhe nënkategoritë e mëposhtme: Indo-Europiane, Italike, Romance, Italo-Perëndimore, Gallo-Iberike, Gallo-Romance, Occitan.
Historia
Disa trobadurë ishin nga Auvergne, duke përfshirë Castelloza, Dalfi d'Alvernhe, Monje de Montaudon, Vesques de Clarmon, Peire d'Alvernhe, Peire Rogier dhe Pons de Capduelh. Megjithatë, ata nuk kompozuan në dialektin Auvernjat, por në regjistrin standard letrar të ocitanishtes së vjetër.
Dokumentet zyrtare në Auvernjat u përhapën në masë rreth vitit 1340 dhe vazhdojnë të gjenden deri në vitin 1540, kur kalimi në frëngjisht u bë i plotë. Kulmi i përdorimit të Auvernjates si gjuhë zyrtare ishte midis 1380 dhe 1480. Ekziston një shfaqje pasioni, Passion d'Auvergne, e luajtur për herë të parë në Montferrand në 1477, që është shkruar kryesisht në frëngjisht, por që përmban një seksion auvernjat prej 66 rreshtash. Auvernjatja ishte zëvendësuar tashmë me frëngjishten për përdorim zyrtar në Montferrand më 1388. Frengjishtja gjithashtu kishte zëvendësuar auvernjaten si gjuhë e klasave të larta, por ajo mbeti gjuha e komuniteteve rurale.
Shpërndarja gjeografike
parapamje|300x300px| Dialekti verior ocitan parapamje|300x300px| Kufizim i dialektit Auvernjat dhe isogloset e tij parapamje|354x354px| Një tip klasifikimi i gjuhës shumëqendershe ocitane parapamje|300x300px| Dialekti arverno-lemosin (hulumtim i Jacques Allières) Kufijtë e auvernjates nuk përkojnë plotësisht me ato të rajonit të Auvernjës ose rajonit historik të Auvernjës, por mund të përshkruhen si më poshtë:
Nëndialektet
Auvernjatja kategorizohet më shpesh në grupin e dialekteve ocitane veriore, së bashku me dialektet Limuzin dhe Vivaro-Alpin.
Ekzistojnë dy dallime kryesore në Auvernjat:
Gjallëria dhe përdorimi gjuhësor
Një pasqyrë e gjallërimit dhe përdorimit të përgjithshëm të auvernjates mund të arrihet nga një studim i kryer në vitin 2006 në rajonin e Auvernjës.
Gjuha rajonale, qoftë ocitane (në të gjithë rajonin e Auvernjës) ose Oïl (në veri të Allierit), shfaq një prani të fortë në rajon:
Një pjesë e madhe e popullsisë që kupton ose flet qoftë edhe pak ose rrjedhshëm, nuk di të shkruajë e as të lexojë në atë gjuhë.
Mësimi i gjuhës rezulton të jetë thelbësor brenda shtëpisë, sipas anketës, (gjyshërit shënuan 61%, ose anëtarët e tjerë të familjes në 50%) me një rezultat shumë të dobët nga shkollat (10%). Këtu gjendet problemi i transmetimit të gjuhës kur varet nga sponsorizimi i shtetit. 40% e të rriturve që nuk ua mësuan gjuhën fëmijëve të tyre raportojnë se janë penduar për këtë në kohën e bërjes së sondazhit. Kjo ndjenjë raportohet më fort tek demografia 35 vjeç ose më pak, në 58%. Dëshira për të mësuar gjuhën vendase është raportuar e fortë, me përfaqësim në rritje tek të rinjtë, raportuar në 23%. Sipas anketës, dëshira për të inkorporuar mësimin e gjuhës lokale në shkolla është si vijon: Haute-Loire (53%), Puy-de-Dome (51%) dhe Cantal (74%). Dëshira për t'u mësuar fëmijëve të tyre është e fortë (41%) dhe është akoma më e fortë me demografinë 35 vjeç e poshtë (58%). 71% e banorëve të rajonit janë të favorshëm për idenë e ruajtjes së gjuhës dhe kulturës rajonale, me një rezultat më të fortë në 35 vjeç e poshtë (76%). Për të arritur këtë dëshirë, institucione të ndryshme pritet të luajnë një rol (në përqindje të të anketuarve):
Autorët
Më poshtë janë autorët që kanë botuar në Auvernjat:
Kantautorë
Këngëtarët që përdorin Auvernjat:
Instituti Jean-Jacques Rousseau
parapamje| Instituti Ruso Instituti Jean-Jacques Rousseau i njohur edhe si Akademia e Gjenevës është një shkollë private në Gjenevë, Zvicër. Konsiderohet si instituti i parë i shkencave pedagogjike i themeluar në Evropë me një ndikim të konsiderueshëm ndërkombëtar si nismëtar i qasjes shkencore ndaj fenomeneve arsimore.
Eqrem Telhaj
Eqrem Telhaj (Vajzë, 20 gusht 1912 - 1999) ka qenë ushtarak, nëpunës dhe anëtar i ngarkuar me Punët Botore pas kapitullimit të Italisë.
Instituti Jean-Jacques Rousseau
Historiku
Themeluesi i Institutit e emëroi Pierre Bovet (1878–1965), për drejtor të cilin ai e konsideronte si një personalitet rigoroz filozofik dhe shkencor. Midis viteve 1921 dhe 1925, Jean Piaget (1896-1980) mori frenat e Institutit, duke i dhënë së shpejti psikologjisë eksperimentale të Gjenevës famën e saj të gjerë. Sipas Piaget, ai erdhi për të organizuar kërkimin e tij sapo mbërriti në institut në mënyrë të tillë që "të fitonte njohuri objektive dhe induktive për strukturat elementare të inteligjencës" dhe ta përdorte atë për të zhvilluar një epistemologji psikologjike dhe biologjike. Megjithatë, ishte për t'u shqetësuar që për Piaget puna e tij teorike nuk ishte aq e suksesshme. Ai ishte drejtor i Institutit deri sa vdiq në vitin 1980.
Në eulogjinë e tij në funeralin e Claparède, Bovet theksoi lidhjen e thellë të mikut të tij me Gjenevën dhe ndikimin e gjerë ndërkombëtar të arritur me shpejtësi nga instituti që ai kishte krijuar.
Lidhja me Byronë Ndërkombëtare të Arsimit (IBE)
Në vitin 1925, bordi drejtues i Institutit Rousseau votoi për krijimin e Byrosë Ndërkombëtare të Arsimit (IBE), e cila tani është një institut i kategorisë 1 të UNESCO-s. Bordi drejtues mori një grant prej 5000 dollarësh nga Fondacioni Rockefeller për të themeluar IBE. Drejtori i Institutit Rousseau Pierre Bovet u bë drejtori i parë i IBE dhe anëtarët e tjerë të bordit drejtues Adolphe Ferriere dhe Elisabeth Rotten u emëruan si zëvendës të tij.
Diktatura e Francisko Frankos
Diktatura e Francisko Frankos (Spanjisht: Dictadura de Francisco Franco) zyrtarisht e njohur si Shteti spanjoll (Spanjisht: Estado Español) është periudha e historisë spanjolle midis viteve 1936 dhe 1975, kur Francisko Franko sundoi Spanjën si diktator me titullin Caudillo.
Natyra e regjimit evoluoi dhe ndryshoi gjatë ekzistencës së tij. Muaj pas fillimit të Luftës Civile Spanjolle në korrik 1936, Franco u shfaq si udhëheqësi ushtarak kryengritës dhe u shpall Shef i Shtetit më 1 tetor 1936, duke vendosur një diktaturë mbi territorin e kontrolluar nga fraksioni nacionalist. Dekreti i Unifikimit i vitit 1937, i cili bashkoi të gjitha palët që mbështesin anën e rebelëve, çoi që Spanja nacionaliste të bëhej një regjim me një parti nën FET y de las JONS. Fundi i luftës më 1939 solli shtrirjen e sundimit të Franco në të gjithë vendin dhe mërgimin e institucioneve republikane. Diktatura Francoiste fillimisht mori një formë të përshkruar si "diktaturë fashiste", ose "regjim gjysëm fashist", duke treguar ndikim të qartë të fashizmit në fusha të tilla si marrëdhëniet e punës, politikën ekonomike autarkike, estetikën, ose sistemin një-partiak. Me kalimin e kohës, regjimi u hap dhe u bë më afër diktaturave zhvillimore, megjithëse gjithmonë ruante gjurmimet e mbetura fashiste.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Spanja nuk u bashkua me fuqitë e Boshtit (mbështetësit e saj nga lufta civile, Italia dhe Gjermania). Sidoqoftë, Spanja i mbështeti ata në mënyra të ndryshme përgjatë shumicës së luftës duke ruajtur neutralitetin e saj. Për shkak të kësaj, Spanja u izolua nga shumë vende të tjera për gati një dekadë pas Luftës së Dytë Botërore, ndërsa ekonomia e saj autarkike, ende duke u përpjekur të rikuperohej nga lufta civile, vuajti nga depresioni kronik. Ligji i Suksesit i vitit 1947 e bëri Spanjën përsëri një Mbretëri de jure, por e përcaktoi Franco si Shef të Shtetit për jetën me fuqinë për të zgjedhur personin që të bëhej Mbreti i Spanjës dhe pasardhësi i tij.