cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kodiku i Markalianus
Historia e Kodikut
Është sugjeruar nga Ceriani në 1890 që teksti i Kodikut përfaqëson versionin e modifikuar  Hesychian; por shenjat Hexaplaric janë shtuar lirshëm, dhe kufijtë furnizojnë ekstrakte të bollshme nga Aquila, Symmachus, Theodotion dhe Septuaginta e Hexapla.
Kodiku ndodhet në Bibliotekën e Vatikanit (Vat. Gr. 2125).
Referencat
1.    ^ Würthwein Ernst (1988). Der Text des Alten Testaments. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft
2.    ^ Jump up to:a b c d e Bruce M. Metzger (1981) .Manuscripts of the Greek Bible: An Introduction to Palaeography
3.    ^ Jump up to:a b c d e ''Swete, Henry Barclay (1902). An Introduction to the Old Testament in Greek.Cambridge p.120''
4.	^ Jump up to:a b c Alfred Rahlfs, Verzeichnis der griechischen Handschriften des Alten Testaments, für das Septuaginta-Unternehmen, Göttingen 1914, pp. 273-274.
5.	^ Swete, Henry Barclay (1902). An Introduction to the Old Testament in Greek. Cambridge. p. 121.
7.	^ Natalio Fernández Marcos, Wilfred G. E. Watson, The Septuagint in context: introduction to the Greek version of the Bible (Brill: Leiden 2000), p. 242
8.	^ Ernst Wurthwein. The Text of the Old Testament: An Introduction to the Biblia Hebraica. Wm. B. Eerdmans Publishing.
9.	^ Is 45:18 on The Scholarly Bible Portal of the German Bible Society
10.	^ John T. Townsend, "The Gospel of John and the Jews: The Story of a Religious Divorce", in: Alan T. Davies, ed., Antisemitism and the Foundations of Christianity (Paulist Press, 1979): p. 77
11.	^ Bruce Manning Metzger, Manuscripts of the Greek Bible: An Introduction to Greek Palaeography (Oxford University Press 1981), p. 35
12.	^ Martin Rösel, Tradition and Innovation: English and German Studies on the Septuagint(SBL Press 2018), p. 296, footnote 32
13.	^ Rösel 2018, p. 304, footnote 54
14.	^ Norman L. Geisler; William E. Nix (2012). From God To Us Revised and Expanded: How We Got Our Bible. Moody Publishers. ISBN 0802483925.
15.	^ David Edward Aune (2006). Apocalypticism, Prophecy and Magic in Early Christianity: Collected Essays. Mohr Siebeck. p. 363. ISBN 3-16-149020-7.
16.	^ Vasileiadis, Pavlos; Gordon, Nehemia (2019). "Transmission of the Tetragrammaton in Judeo-Greek and Christian Sources («Η Μεταβίβαση του Τετραγράμματου στις Ιουδαιο-Ελληνικές και Χριστιανικές Πηγές»)". Vol. 18. Accademia: Revue de la Société Marsile Ficin: 6. ISSN 1296-7645. OCLC 875842213.
17.	^ C. v. Tischendorf, Nova Collectio 4 (1869), p. XIX
18.	^ C. v. Tischendorf, Nova Collectio 4 (1869), pp. 225-296
19.	^ Giuseppe Cozza-Luzi, Prophetarum codex Graecus Vaticanus 2125 (Romae, 1890)
Pylli i lumturisë
Pylli i lumturisë me autor Sabit Bajraktari, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2013 nga "Rozafa". Libri ka 120 faqe. ISBN 9789951022422
Piktori i vogël : përmbledhje tregimesh për fëmijë
Piktori i vogël : përmbledhje tregimesh për fëmijë. Libër me autor Mujë S. Berisha, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2002 nga "Rozafa". Libri ka 72 faqe dhe me ilustrime.
Shënime: Letërsia shqipe, letërsia për fëmijë, tregime dhe novela.
Neuilly-sur-Seine
Neuilly-sur-Seine është komunë në perëndim të Parisit, në departamentin e Hauts-de-Seine. Është një nga rrethinat më të pasura të Parisit.
Blackpink
Blackpink (koreanisht: 블랙 핑크, stilizuar si BLACKPINK ose BLΛƆKPIИK) është një grup Korean formuar nga YG Entertainment, e përbërë nga anëtaret Jisoo, Jennie, Lisa dhe Rosé.
Vetvrasja e dashurisë
Vetëvrasja e dashurisë është roman me autor Shefit Doksanin, botuar në Elbasan nga "Egnatia", në vitin 2005. Libri ka 158 faqe.
Azolimnos Syros
parapamje|Azolimnos beach
Plazhi më i afërt në Herupoli eshte Azolimonos, i cili është veçanërisht i zhvilluar nga ana turistike në mënyrë që të mund të argëtoj vizitorët dhe tu ofroj ushqime dhe verëra tradicionale në tavernat lokale
Historia e librit
parapamje|Librat e Ditëlindjeve, një skulpturë në [[Berlini|Berlin.]] Historia e librit si një disiplinë e pavarur akademike e pranua vetëm në vitet 1980. Në konstituimin e kësaj disiplinë kanë dhënë kontrubitin e tyre specialistë nga fushat e tekstologjisë, kodikologjisë, bibliografisë, filologjisë, paleografisë, historisë së artit, historisë shoqërore dhe historisë kulturore. Qëllimi i saj kryesor është të tregojë se libri si një objekt i tërësishëm, dhe jo vetëm teksti i përmbajtur brenda tij, është një përcjellës i ndërveprimit midis lexuesve dhe fjalëve.
Para evolucionit të shtypshkronjës, e cila u bë e famshme nga Bibla e Gutenbergut, secili tekst ishte një artikull unik i punuar me dorë, i personalizuar përmes tipareve të projektimit të përfshira nga shkruesi ose skribi, pronari, libruesi dhe ilustruesi. Analiza e secilës pjesë përbërëse të librit zbulon qëllimin e tij, ku dhe si është mbajtur, kush e ka lexuar atë, besimet ideologjike dhe fetare të periudhës dhe nëse lexuesit ndërvepruan me tekstin brenda tij. Edhe mungesa e provave të kësaj natyre na jep të dhëna të vlefshme për natyrën e një libri të veçantë.
Historia e librit si një fushë e veçantë studimore u paraqit në gjysmën e dytë të shekullit XX. Ajo u nxit sidomos nga vepra me titull Printerët dhe komunikimi vizual (1953) shkruar nga William Ivins Jr., pastaj nga vepra L'apparition du livre (Paraqitja e librit: Ndikimi i shtypjes, 1450-1800 ) të vitit 1958 shkruar nga Henri-Jean Martin dhe Lucien Febvresi si dhe libri me titull Gutenberg Galaxy:The Making of Type Man (1962) i autorit Marshall McLuhan. Një tjetër pionier i rëndësishëm në fushën e historisë së librit është edhe Robert Darnton.
Historia e librit fillon me paraqitjen dhe zhvillimin e shkrimit, dhe sidomos të paraqitjes së shpikjeve të ndryshme të kohës si p.sh. letra dhe shtypi, gjë e cila ka vazhduar deri në biznesin e ditëve moderne të shtypjes së librave. Historia më e hershme e librave në të vërtetë fillon me ato që në mënyrë konvencionale në të ardhmen do të quheshin "libra" duke nisur me tableta dylli, rrotulla dhe fletë papirusi. Pastaj u shfaqën dorëshkrimet e lidhura, të shtrenjta dhe të hollësishme të njohura ndryshe si kodikë. Këto i dhanë rrugë vëllimeve të shtypura me makinë gjë që përfundimisht ndikoi në paraqitjen e vëllimeve të shtypura në masë e që mbizotërojnë edhe sot. Librat bashkëkohorë madje mund të mos kenë prezencë fizike me paraqitjen e të ashtuquajturit e-libri (e-book). Libri gjithashtu u bë më i arritshëm edhe për personat me aftësi të kufizuara me paraqitjen e Alfabetit të Brajit. Risia më e fundit në këtë drejtim konsiderohen librat auditiv (me zë).
Lista e librave të shënuar
parapamje| Jikji, Mësime të zgjedhura të urtësive budiste dhe mjeshtërve seon - Selected Teachings of Buddhist Sages and Seon Masters, konsiderohet të jetë libri i parë i shtypur, i njohur deri më tani, 1377. Bibliothèque Nationale de France, Paris. parapamje| Shënime të shkruara me dorë nga [[Kristofor Kolombi|Christopher Columbus në botimin latin të Marko Polos Le livre des merveilles.]]
Blackpink
Grupi u debutua më 8 gusht 2016 me albumin e tyre tekje Square One, i cili solli "Whistle" dhe "Boombayah", hyrjet e tyre të para numër një në Gaon Digital Chart të Koresë së Jugut dhe tabelën e Billboard World Digital Song Sales në SHBA, respektivisht.
Blackpink është grupi më i suksesshëm i vajzave koreane ndërkombëtarisht dhe shpesh janë quajtur "grupi më i madh i vajzave në botë." Ato janë femrat koreane me më të mirën në tabelë në Billboard Hot 100, duke arritur në vendin e 13 me "Ice Cream" (2020), dhe në Billboard 200, duke zënë vendin e parë me Born Pink (2022), që është albumi më i shituri të të gjitha kohërave nga një grup vajzash koreane dhe i pari që shiti më shumë se dy milionë kopje. Blackpink ishte gjithashtu akti i parë femër korean që mori një certifikatë nga Shoqata e Industrisë së Regjistrimit të Amerikës (RIAA) me këngën e tyre "Ddu-Du Ddu-Du" (2018), videoklipi muzikor i të cilit ishte i pari nga një grup korean që ia kaloi një. miliardë shikime dhe aktualisht është më i shikuari nga një grup korean në YouTube.
Blackpink ka thyer rekorde të shumta në internet gjatë gjithë karrierës së tyre. Videot e tyre muzikore për "Kill This Love" (2019) dhe "How You Like That" (2020) vendosën secila një rekord për videoklipin më të shikuar brenda 24 orëve të para të publikimit, me këtë të fundit duke thyer tre dhe duke vendosur dy Guinness World Records. Ata janë grupi i parë muzikor dhe akti femëror korean që ka pesë video muzikore me një miliard shikime secila në YouTube;
Kryefjala e fatales (rroftë truri!)
Kryefjala e fatales (rroftë truri!), roman me autor Kristaq F. Shabani. Botuar në Tiranë nga "Marin Barleti", në vitin 2004 (Ribotim). Libri ka 173 faqe.
Shpëtim Gina
Shpëtim Gina (Berat, 13 dhjetor 1951 - Drojë, Mamurras 15 gusht 1974) ka qenë një poet, novelist dhe dramaturg shqiptar që ndërroi jetë në moshën njëzetetrevjeçare.
Keuruu
Keuruu (Keuruun kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Finlanda Qendrore.
Accolans
Accolans (Shqip: Acolasi) është një komunë në Francë. Accolans bën pjesë në departamentin Doubs të rajonit Burgonjë-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 94 banorë dhe sipërfaqe prej  5.18 km².
Shqipëria në Festivalin Evropian të Këngës 2026
Chelsea football club UEFA banking league 3 times 1998 2009 2022
Dvina
12 dhjetor 1957 Hyn në shërbim në BRSS raketa kundërajrore S-75 "Dvina". Në Shqipëri, 28 raketat e para erdhën në Portin e Durrësit në 16 dhjetor 1959, pra dy vjet pas hyrjes në shërbim në vendin e origjinës. Shkruhet se ishim vendi i parë i huaj që u pajisëm me to. Grupi i parë i raketave u vendos në pozicion zjarri në Tiranë në 28 nëndor 1960. Pas raketave sovjetike erdhi modeli kinez HQ-1 dhe HQ-2, duke arritur numrin e përgjithshëm 300 copë. Në luftim, fitorja e parë është arritur nga kinezët në 7 tetor 1959 kundër një avioni taivanez model Martin RB-57 Canberra, ndërsa në 1 maj 1960 u godit mbi BRSS avioni zbulues amerikan U-2. Në foton e parë shihen raketat mbi kamionë ZIL-157 në paradën e vitit 1969. Ne Shqipëri gjenden raketa kineze pa kamionin tërheqës në muzeun e FARSH në Tiranë. Shpesh janë me kamionë ZIL dhe nuk eshte e qartë nëse erdhën dhe kamionë kinezë Jiefang CA-30, apo erdhën vetëm raketa me shtretër.
Shqipëria në Festivalin Evropian të Këngës 2026
FC Barcelona UEFA bainki league 5 times 1995 2001 2008 2017 2020
FC bayern Munich UEFA bainki league 2 times 1992 1997
Inter Milan UEFA bainki league 5 times 1969 1974 2004 2014 2021
Liverpool UEFA bainki league 1 times 1993
Real Madrid UEFA bainki league 6 times 1955 1961 1967 1973 1977 2006
Trimurti
Trimūrti ( / t r <span title="/ɪ/: 'i' in 'kit'">ɪ <span title="/ˈ/: primary stress follows">ˈ m <span title="/ʊər/: 'our' in 'tour'">ʊər t <span title="/i/: 'y' in 'happy'">i  /  Sanskrit: त्रिमूर्तिः trimūrti, "tre format") është trinia e hynisë supreme në Hinduizëm   , në të cilën funksionet e krijimit, mirëmbajtjes, dhe të shkatërrimit janë të personifikuar si një treshe e zotave, zakonisht Brahma krijuesi, Vishnu mirëmbajsi, dhe Shiva shkatërruesi,  edhe pse besimeve individuale mund të ndryshojnë nga një linjë-up. Kur të gjitha tre zotat e Trimurtit jane njësuar në një vetm, avatar, ndryshe i njohur si Dattatreya.
Evolucioni
parapamje|Trimurti me Tridevin djathtas|parapamje|300x300px|Njëfigurë arti i Trimurtit në Hoysaleswara tempull në Halebidu. djathtas|parapamje|250x250px|Trimurti, pikturë nga Andhra Pradesh Periudha Puranike pa ngritjen e fesë post-vedike dhe evolucionin e asaj që R. C. Majumdar e quan "Hinduizëm sintetik".
Kjo periudhë nuk kishte homogjenitet dhe përfshinte Brahmanizmin ortodoks në formën e mbetjeve të traditave më të vjetra të besimit Vedic, së bashku me fetë e ndryshme sektare, sidomos Shaivizmi, vaisnavizmi dhe Shaktizmi që ishin brenda portës ortodokse ende formonin entitete të dallueshme. Një nga tiparet e rëndësishme të kësaj periudhe është një frymë harmonie midis sekteve ortodokse Lidhur me këtë frymë pajtimi, R. C. Majumdar thotë se:<blockquote class="toccolours" style="float:none; padding: 10px 15px 10px 15px; display:table;"> Shprehja më e dukshme e saj gjendet në konceptimin teologjik të Trimurtit, domethënë manifestimin e Perëndisë suprem në tri forma të Brahma, Vishnus dhe Shiva ... Por përpjekja nuk mund të konsiderohet si një sukses i madh, për Brahmën kurrë nuk fitoi një mbizotërim të ngjashëm me atë të Shiva ose Viṣṇu, dhe sekte të ndryshme shpesh konceptonin Trimūrti si të vërtetë tri manifestimet e zotit të tyre sektar, të cilin ata e konsideronin si Brahman ose Absolute. Identifikimi i Brahma, Vishnu dhe Shiva si një qenie, është shumë e theksuar në Kūrma Purāṇa, ku në 1.6 Brahman është adhuruar si Trimurti; 1.9 sidomos tachyarrhythmia unitetin e tre perëndive, dhe 1.26 ka të bëjë me të njëjtën temë. Historiani A. L. Basham shpjegon sfondin e Trimurtit si më poshtë, duke vënë në dukje interesin perëndimor në idenë e trinitetit:<blockquote class="toccolours" style="float: none; padding: 10px 15px; display: table;">Duhet të ketë dyshime nëse tradita hinduse e ka njohur Brahman si Hyjninë e Lartë në mënyrën se si Visnu dhe Siva janë konceptuar dhe adhuruar. Koncepti i Trimurtit është gjithashtu i pranishëm në Upanishad Maitri, ku tre perënditë janë shpjeguar si tre nga format e tij supreme.
Tempujt e Trimurtit
Tempujt e dedikuar për permutacionet e ndryshme të Trimurtit mund të shihen në fillim të shekullit të 8-të C.E., dhe ka edhe tempuj sot në të cilët Trimurti adhurohet në mënyrë aktive.
Sauram
Sektori Saura që adhurohet Surya si njeriu suprem i zotit dhe saguna brahman nuk pranon Trimurtin pasi besojnë se Surya është Perëndi. Format më të hershme të Trimurtit përfshinin ndonjëherë Suryan në vend të Brahmas, ose si një i katërt mbi Trimurtin, prej të cilëve tre të tjerë janë manifestime; Surya është Brahma në mëngjes, Vishnu në pasdite dhe Shiva në mbrëmje. Surya ishte gjithashtu anëtare e Trimurtit origjinal Vedic, që përfshinte Agni dhe Vayu. Disa Sauras adhurojnë ose Vishnu ose Shiva si manifestime të Surya, të tjerë adhurojnë Trimurti si një manifestim të Suryas, dhe të tjerët vetëm adhurojnë Suryan.
Shaivismi
parapamje|[[Shpellat Elephanta|Skulptura Trimurti Sadashiva në ishullin Gharapuri]] Shivitët pohojnë se, sipas Shaiva Agama, Shiva kryen pesë veprime - krijimin, ruajtjen, shpërbërjen, fshehjen e hirit dhe zbulimin e hirit. Përkatësisht, këto tri veprime të para lidhen me Shiva si Sadyojata (ngjashëm me Brahma), Vamadeva (ngjashëm me Vishnu) dhe Aghora (ngjashëm me Rudra). Kështu, Brahma, Vishnu dhe Rudra nuk janë hyjnitë e ndryshme nga Shiva, por janë forma të Shiva. Si Brahma / Sadyojata, krijon Shiva. Si Vishnu / Vamadeva, Shiva ruan. Si Rudra / Aghora, ai shkrin. Kjo qëndron në kontrast me idenë se Shiva është "Perëndia i shkatërrimit". Për Shaivites, Shiva është Perëndia dhe kryen të gjitha veprimet, nga të cilat shkatërrimi është vetëm një. Ergo, Trimurti është një formë e Shiva Vetë për Shaiva. Shaivitët besojnë se Zoti Shiva është Suprem, i cili merr role të ndryshme kritike dhe merr emra dhe forma të përshtatshme, dhe po ashtu qëndron duke i tejkaluar të gjitha këto. Një shembull i shquar viziv i një versioni Shaivite të Trimurti është skulptura Trimurti Sadashiva në shpellat Elephanta në ishullin Gharapuri.
Smartismii
Smartism është një emërtim i Hinduizmit që e vë theksin tek një grup prej pesë hyjnive dhe jo vetëm një hyjni të vetme. "Sistemi i adhurimit të pesë formave" (pañcāyatana pūjā), i cili u popullarizua nga filozofi Śankarācārya i shekullit të nëntë në mesin e Brahamëve ortodoksë të traditës së Smartave, u bën thirrje pesë perëndive Ganesha, Vishnu, Shiva, Devi dhe Surya. Śankarācārya më vonë shtoi Kartikeya për këto pesë, duke e bërë gjashtë total. Ky sistem i reformuar u promovua nga Śankarācārya kryesisht për të bashkuar hyjnitë kryesore të gjashtë sekteve të mëdha në një status të barabartë. Filozofia monistike e predikuar nga Śankarācārya bëri të mundur që një nga këto të zgjidhet si një hyjni kryesore e preferuar dhe në të njëjtën kohë t'i adhurojnë katër hyjnitë e tjera si forma të ndryshme të të njëjtit Brahman me gjithë perime.
Vaishnavismi
parapamje|250x250px|Vishnu me Lakshmi, mbi gjarprin Ananta Shesha, kur Brahma del nga një lotus që u ngrit nga kërthiza e Vishnu. Përkundër faktit se Vishnu Purana përshkruan se Vishnu manifestohet si Brahma në mënyrë që të krijojë dhe si Rudra (Shiva) në mënyrë që të shkatërrojë, Vaisnavizmi në përgjithësi nuk pranon konceptin Trimurti. Për shembull, shkolla Dvaita e mban Vishnun vetëm të jetë Perëndia suprem, me vartësinë Shiva dhe interpreton Puranat ndryshe. Për shembull, Vijayindra Tîrtha, një dijetare e Dvaita interpreton 18 puranët ndryshe. Ai interpreton puranët Vaishnavite si puranas satvic dhe Shaivite si tamasic dhe se vetëm puranët satvikë konsiderohet të jenë autoritative.
Ndryshe nga shumica e shkollave të tjera Vaishnavite si ato të Ramanuja, Madhva dhe Chaitanya, Swaminarayan, guru i sekteve Hindu Swaminarayan (duke përfshirë BAPS), nuk bën dallim mes Vishnu dhe Shiva; Swaminarayan ndryshon dukshëm nga praktikisht të gjitha shkollat Vaishnavite në mbajtjen e asaj që Vishnu dhe Shiva janë aspekte të ndryshme të të njëjtit Perëndi. (shih gjithashtu vargjet 47 dhe 84 të Shikshapatrit, një shkrim kyç për të gjithë pasuesit e besimit Swaminarayan.) Për më tepër, Swaminarayan ndoqi një qasje të Smartës (shih më shumë detaje në pikëpamjen e Smartës më poshtë) duke i udhëzuar pasuesit e tij që të nderojnë të pesë perënditë e Panxhayatana puja me nderim të barabartë.
Nimon Lokaj
Nimon Lokaj (lindur më 7 dhjetor 1941 në Pobërgjë, afër Deçanit, Mbretëria e Shqipërisë ) është një piktor shqiptar. Ai u diplomua në Akademinë e Arteve të Bukura të Beogradit në vitin 1969. Pas diplomimit dha mësim për artin figurativ në Deçan. Punimet e tij janë ekspozuar gjerësisht në Kosovë, Jugosllavi dhe në pjesën tjetër të Evropës gjatë viteve 1970 dhe 1980. Aktualisht është anëtar i Akademisë së Arteve Figurative të Kosovës.
== Çmimet ==
E Premtja e Zezë (1869)
djathtas|parapamje|350x350px|Fotografi e dërrasës së zëzë në Dhomën e Floririt së New York-ut, 24 shtator, 1869, që tregon rënien e çmimeve të arit. Citimi i shkruar nga [[James A. Garfield tregon që ajo është përdorur si dëshmi para Komitetit të Bankave & Valutës gjatë seancave në 1870.]] E premtja e zezë, 24 shtator, 1869 u shkaktua nga përpjekjet e të dy spekulatorëve, Jay Gould dhe James Fisk, për të manipuluar tregun e floririt në Tregun e Këmbimit të Arit në New York. Ajo ishte një nga disa skandale të cilat dobësuan stabilitetin e presidencës së Ulysses S. Grant.
Historia
Gjatë epokës së rindërtimit pas Luftës Civile Amerikane, qeveria e Shteteve të Bashkuara ka lëshoi një sasi të madhe të borxhit publik për financimin e ndërtimeve. Kjo përfshinte dhënien e fiat, jo të mbështetur nga floriri, por kërkohej të ishin të pranueshme për pagesën e borxhit federal. Në përgjithësi besohej se Qeveria Amerikane, në fund të fundit, do të blinte "letrat me vlerë" me ar. Në 1869, një grup spekulatorës, të kryesuar nga James Fisk dhe Jay Gould, kërkuan të përfitojnë nga kjo duke manipuluar tregun e arit. Gould dhe Fisk fillimisht rekrutuan kunatin e Grant-it, një financier i quajtur Abeli Corbin. Ata e përdorën Corbin për tu afruar dhe pasur mundësinë e takimit në ambiente shoqërore me Grant, ku ata do të argumentonin kundër qeverisë për shitjen e arit, dhe Corbin do të mbështeste argumentet e tyre. Corbin bindi Grant-in të emëronte Gjeneralin Daniel Butterfield si asistent të Thesarit të Shteteve të Bashkuara. Butterfield pranoi që t'i lajmëronte ata kur qeveria të kishte për qëllim të shiste arin.
Në fund të verës së 1869, Gould filloi blerjen e një sasie të madhe floriri. Ai kurrë nuk e shit atë. Kjo shkaktoi që çmimet të rriten dhe rezervat të bien. Pasi Grant e kuptoi se çfarë kishte ndodhur, qeveria federale shiti 4 milionë $ në flori. Në 20 shtator, 1869, Gould dhe Fisk filluan grumbullimin e floririt, duke rritur më tepër çmimin. Në 24 shtator çmimi për një flori Double Eagle (përfaqësojnë shufra ari  30.09  g   prej 20$) ishte 30% më i lartë se kur Grant mori detyrën. Por kur floriri qeveritar goditi tregun, çmimi zbriti brenda disa minutave. Investitorët nxituan për të shitur pronat, dhe shumë prej tyre, duke përfshirë Corbin, ishin shkatërruar. Fisk dhe Gould, shpëtuan prej një dëmi të madh financiar.
Edhe pse Granti nuk ishte drejtpërdrejtë i përfshirë në skandal, bashkëpunimi dhe lidhjet e tij personale me Gould-in dhe Fisk-un ndikuan në përpjekjet e tyre për të manipuluar tregun e floririt. Gjithashtu, urdhri i Grant për hedhjen në treg të floririt në përgjigje ndaj rritjes së çmimit ishte vetë një manipulim i tregut. Grant personalisht kishte refuzuar të dëgjonte ambiciet e Gould-it për të manipuluar tregun e arit, pasi skema nuk ishte shpallur publikisht, pasi ai <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">[''<span title="The material near this tag possibly uses too-vague attribution or weasel words. (July 2014)">kush? ''] nuk mund të besohej. Gould ia kishte promovuar planin Grantit, si një mjet për të ndihmuar fermerët të shesin një sasi të korrash gruri të 1869-s në Evropë. <sup class="noprint Inline-Template" style="margin-left:0.1em; white-space:nowrap;">[<span title="The text near this tag may need clarification or removal of jargon. (July 2014)">sqarime të nevojshme ]
Një pjesë jo shumë e bazuar në historinë e vërtetë të jetës së Fisk-ut, kulmoi në një prezantim dramatik mbi historinë e kontrollit të tregut të floririt, i paraqitur në vitin 1937 në filmin Dollia e New York-ut.
Richard Yarsuvat
Richard Yarsuvat (lindi më 24 maj 1992) është futbollistë suedezë i cili luan për Norrby IF.
Në pranverën 2012, Yarsuvat u huazua në IFK Värnamo dhe në vjeshtë u bashkua me Örgryte IS me kontratë të shkurtë. Kur kontrata ishte gati për të përfunduar ÖIS zgjodhi që të nënshkroij edhe një vjet për Yarsuvat, që do të thotë se Richard Yarsuvat do të qëndrojë në ÖIS edhe gjatë sezonit 2013.
Në dhjetor 2013, ai nënshkroi për Norrby IF. Më 2015 edhe vëllai i tij binjakë Robin Yarsuvat nënshkroi për Norrby IF.
Yarsuvat nënshkroi për Syrianska FC para sezonit 2016 dhe luajti me klubin në Kupën Suedeze.
Aeroporti Beauvais–Tillé
Aeroporti Beauvais–Tillé (Frëngjisht : Aéroport de Beauvais-Tillé ) (Kodi i aeroportit: BVA), i quajtur si Paris-Beauvais Airport, është një aeroport ndërkombëtar pranë qytetit të Beauvais në komunën Tillé në Francë. Në vitin 2016, ai ishte aeroporti i dhjetë më i frekuentuar në Francë, me 3,997,856 pasagjerë, dhe përdoret kryesisht nga linjat ajrore charter dhe me kosto të ulët.
Pavarësisht nga emri i tij zyrtar, aeroporti ndodhet në rajonin Hauts-de-France dhe 85 km në veri-veriperëndim të Parisit.
Kulla e kontrollit
Kulla e re e kontrollit është aktive që nga 22 janari 2019. Ndodhet në anën jugore të aeroportit dhe po zëvendëson atë të vitit 1962, e vendosur mes dy terminaleve.
Pistat
Pista kryesore ka një sistem uljeje instrumentale CAT III për pistën 12 dhe CAT I për pistën 30 plus një tregues të rrugës së përafrimit të saktë (PAPI) për pistën 12. Një PAPI do të instalohet gjithashtu për pistën 30 në fund të vitit 2019. Kjo u mundëson avionëve të ulen në aeroport në kushte të këqija moti, me dukshmëri deri në 75 metra.
Terminalet
Kur linja ajrore me kosto të ulët Ryanair zgjodhi Beauvais–Tillé në maj 1997 për tre lidhje ditore me Dublinin, terminali i këtij aeroporti rajonal përbëhej nga një hangar i thjeshtë i ndërtuar në vitin 1979. Që atëherë, katër stacione shtesë për aeroplanë dhe në vitin 2010 një terminal i dytë prej 6000 m2 duhej të ndërtohej për të përballuar një rritje të konsiderueshme të trafikut. Aeroporti është i pajisur për të administruar avionë pasagjerësh të përmasave të mesme. Që nga viti 2007 ndalimi i fluturimeve natën është zbatuar rreptësisht për të mirën e banorëve vendas. Ndërtesa e terminalit mbyllet nga ora 23:30 deri në 06:30. Aeroporti ka dy terminale, disa restorante, snack bare dhe zona tregtare, si në aeroport ashtu edhe në zonën e aksesueshme për publikun. Pranë Terminalit 2 është ndërtuar një hotel buxhetor Ibis, i cili ofron 78 dhoma parapamje| Zona e check-init parapamje| Zona e portës së nisjes parapamje| Pamje përpara
Transporti rrugor
Aeroporti është i lidhur me qytetin e Parisit përmes autobuzëve. Autobuzët gjenden në parkimin e aeroportit dhe bileta për të marrë një kushton rreth 17 euro (shifra e saktë të paktën deri më Nëntor 2022). Koha e udhëtimit për në Paris është 75 minuta me autobus i cili zbret dhe mbledh pasagjerët pranë Palais des Congrès në Porte Maillot, që ndodhet në lagjen e 17-të, afërsisht një kilometër në perëndim të Harkut të Triumfit. Ka edhe minibusa që shkojnë në Paris.
Ekziston edhe një pikë taksish në aeroport.
Një autobus udhëtarësh shkon në qendër të qytetit Beauvais nën emrin Aeroport.
Lidhja hekurudhore
Stacioni hekurudhor i Beauvais-së ndodhet pothuajse 4 km larg, me lidhje për në Paris Gare du Nord, Amiens dhe destinacione të tjera.
Pengu i enigmës
Pengu i enigmës, roman me autor Stavër Bodurri. Botuar në Elbasan nga "Egnatia", në vitin 2005. Libri ka 296 faqe.
Ulkiani
Ulkiani, roman me autor Yrjet Berisha. Botuar në Prizren nga "Grupi 92", në vitin 2004. Libri ka 194 faqe.
Dhembje e bekuar : 333 poezi
Dhembje e bekuar : 333 poezi, libër me autor Sali Bashota, red. Basri Çapriqi. Botuar në Prishtinë në vitin 2013 nga PEN Qendra e Kosovës. Libri ka 392 faqe. ISBN 9789951457330
Abbeville
Abbeville është një komunë në Francë. Abbeville bën pjesë në departamentin Somme të rajonit Hauts-de-France. Komuna ka një popullsi prej 24237 banorë dhe sipërfaqe prej  26.42 km².
Uccle
Klima
Uccle ka klimë oqeanike. Temperatura më e nxehtë e regjistruar ishte 38,8 ° C më 27 qershor 1947, ndërsa temperatura më e ftohtë e regjistruar ishte -21.1 ° C më 25 janar 1881. Temperatura mesatare vjetore është 10.4 °C.
Dorëshkrimi i ngjallur
Dorëshkrimi i ngjallur libër me autor Sali Bashota, red. Basri Çapriqi. Botuar në Prishtinë në vitin 2011 nga PEN Qendra e Kosovës. Libri ka 92 faqe. ISBN 9789951457309
Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Dättlikon
Dättlikon është qytet në Zvicër, në kantonin e Zyrihut. thumb|left|250px|Dättlikon
Vëllezërit Miladinov
parapamje| Kopertina e parë e botimit origjinal të Këngëve Popullore Bullgare . " Këngët popullore bullgare të mbledhura nga Vëllezërit Miladinovi Dimitar dhe Konstantin dhe botuar nga Konstantin në Zagreb në shtypshkronjën e A. Jakiqit, 1861 " parapamje| Një letër e Dimitar Miladinov drejtuar Victor Grigorovich nga 25 shkurt 1846 në lidhje me kërkimin e tij për këngë dhe artifakte popullore bullgare në Maqedoni. parapamje| Letër nga Konstantin Miladinov drejtuar Georgi Rakovskit nga 8 janari 1861 për të shpjeguar përdorimin e termit bullgar në titullin e koleksionit. parapamje| Biografia e parë e vëllezërve Miladinov, shkruar nga kunati i tyre Kuzman Shapkarev dhe botuar në Plovdiv, 1884. Vëllezërit Miladinov, Dimitar Miladinov (1810–1862) dhe Konstantin Miladinov (1830–1862), ishin poetë, folkloristë dhe aktivistë të lëvizjes kombëtare bullgare në rajonin e Maqedonisë. Ata janë autorë të një koleksioni të rëndësishëm të quajtur Këngët Popullore Bullgare, megjithëse përveç se kontribuojnë në letërsinë bullgare. Koleksioni i vëllezërve Miladinov shënoi fillimin e studimeve të folklorit në periudhën e Ringjalljes Kombëtare Bullgare. Një tjetër poezi e famshme e Konstantin Miladinov është Taga za Yug, që ai shkroi gjatë qëndrimit në Rusi.
Dimitar Miladinov
majtas|parapamje|210x210px| Dimitar Miladinov Dimitar Miladinov lindi në Strugë, në 1810. Nëna e tij ishte Sultana dhe babai Hristo Miladinov. Me ndihmën e miqve, Dimitari u dërgua në Janinë, në atë kohë, një qendër e shquar arsimore Greke. Ai kishte përvetësuar pjesën më të madhe të kulturës Greke përfshirë klasikët e tyre dhe ishte bërë i aftë në gjuhën Greke. Në 1829, ai qëndroi në manastirin e Shën Naumit në Ohër për të vazhduar shkollimin, dhe në 1830 u bë mësues në Ohër. Ndërkohë, babai i tij vdiq, dhe lindi vëllai i tij - Konstantin Miladinov. Familja Miladinov kishte tetë fëmijë  - gjashtë djem dhe dy vajza: Dimitarin Atanas, Mate, Apostol, Naum, Konstantin, Ana dhe Krsta. Në 1832, ai transferohet në Durrës, duke punuar në dhomën e tregtisë lokale. Nga 1833 deri në 1836 ai studioi në Janinë, duke u përgatitur të bëhej mësues. Përfundimisht ai u kthye në Ohër dhe filloi mësimet.
Dashuri të ngrira
Dashuri të ngrira, roman me autor Çobo Skënderi. Botuar në Tiranë nga "Mokra", në vitin 2005. Libri ka 170 faqe.
Vëllezërit Miladinov
Dimitar Miladinov
Në 1836, ai prezantoi një metodë të re mësimore në klasën e tij. Ai e rriti programin shkollor me lëndë të reja, si filozofi, aritmetikë, gjeografi, letërsi të vjetër greke latine dhe frenge. Shumë shpejt ai u bë i njohur dhe i respektuar në mesin e studentëve dhe bashkëmoshatarëve të tij. Pas dy vitësh, ai u largua nga Ohri dhe u kthye në Strugë. Nga 1840 deri në 1842, ai ishte mësues në Kukush, sot në Greqi. Ai u bë aktiv në jetën shoqërore të qytetit, duke kundërshtuar me forcë fanariotët. Me nxitjen e Dimitar Miladinov, dhe me miratimin e plotë të baballarëve të qytetit, në 1858, përdorimi i gjuhës greke u dëbua nga kishat dhe u zëvendësua me Bullgarinë e Vjetër. Në 1859 ai mori fjalën që Ohri kishte kërkuar zyrtarisht, nga qeveria turke, restaurimin e Patriarkanës Bullgare. Dimitar Miladinov u largua nga Kukush dhe u nis për në Ohër për t'i ndihmuar. Atje ai përktheu tekste biblike në gjuhën bullgare. Dimitar Miladinov u përpoq të fusë gjuhën greke në shkollën greke në Prilep në 1856 duke shkaktuar një reagim të zemëruar nga grekasit vendas. Në një letër drejtuar " Tsarigradski Vestnik " të 28 shkurtit 1860, ai raporton: "... Në tërë vendin e Ohrit, nuk ka asnjë familje të vetme Greke, përveç tre ose katër fshatrave të Vllahëve. E gjithë pjesa tjetër e popullsisë është bullgare e pastër. ... " I zemëruar nga ky veprim i qytetarëve të Ohrit dhe udhëheqësit të tyre, Ipeshkvi Grek Miletos denoncoi Miladinovin si agjent rus. Ai u akuzua për përhapjen e ideve pan-sllave dhe u burgos në Stamboll më vonë për t'u bashkuar nga vëllai i tij mbështetës Konstantin. Në janar 1862 të dy vëllezërit vdiqën në burg nga tifoja.
Polemikat
djathtas|parapamje|230x230px| Shkolla Fillore Bullgare "Vëllezërit Miladinov" në [[Ceri|Cer, afër Kërçovës, pastaj në Perandorinë Osmane (1912). ]] djathtas|parapamje|230x230px| Grafite në Sofje, afër Sheshit në Maqedoni, që përshkruajnë Vëllezërit Miladinov. Përkundër vëllezërve Miladinov ishin përkrahës të idesë kombëtare bullgare në rajonin e Maqedonisë, veprimtaria dhe puna e tyre ka qenë subjekt i një mosmarrëveshje të gjatë midis palëve në Bullgari dhe Republikës së Maqedonisë së Veriut. Koleksioni i këngëve popullore të Miladinoves është dëshmi e vetëdijes së tyre kombëtare bullgare. Pas pushtimit të Ballkanit nga osmanët emri Maqedoni u zhduk si përcaktim për disa shekuj. Emrat si "Bullgaria e Poshtme" dhe "Moesia e Poshtme" u përdorën nga sllavët vendas për të caktuar pjesën më të madhe të territorit të rajonit gjeografik të sotëm të Maqedonisë dhe të dy emrat u identifikuan me njëri-tjetrin. Në atë kohë sllavët maqedonas që kishin vetëdije të qartë etnike besonin se ishin bullgarë.
Vetë emri Maqedoni, e ringjallur gjatë fillimit të shekullit XIX me themelimin e shtetit modern Grek, u soll në zonën moderne si rezultat i propagandës fetare dhe shkollore helene. Në fakt Miladinovi shqetësohej se përdorimi i këtij emri do të nënkuptonte identifikimin e sllavëve vendas me kombin grek dhe preferonte atë bullgar. Sidoqoftë, në Maqedoninë Jugosllave të pasluftës, libri origjinal "Këngët popullore bullgare" u fsheh nga publiku i gjerë. Librat e redaktuar të përshtatshëm u botuan atje në gjuhën maqedonase të kodifikuar rishtaz, për të mbështetur shpalljen e një kombi të ri maqedonas. Në Maqedoni, vëllezërit Miladinov u përvetësuan nga historianët në Jugosllavinë komuniste si pjesë e Rilindjes Kombëtare të Maqedonisë. Si rezultat, gjeneratat e të rinjve u mësuan në pseudo-histori.
Koleksioni u botua në 1962 dhe në 1983 në Shkup me titullin "Koleksioni i Vëllezërve Miladinov". Referenca për Maqedoninë si Bullgarinë Perëndimore në parathënie u hoq, si dhe të gjitha referencat për bullgarët u zëvendësuan me maqedonas. Sidoqoftë, pas rënies së komunizmit, libri u botua në vitin 2000 në origjinal nga Ministri i atëhershëm i Kulturës - bullgarofili Dimitar Dimitrov. Kjo shkaktoi protesta serioze të historianëve maqedonas dhe ai u detyrua të jepte dorëheqjen. Si rezultat, Arkivi i Shtetit Maqedonas shfaqi një fotokopje të falsifikuar të librit në bashkëpunim me Fondacionin Soros dhe teksti në kopertinë ishte thjesht "Këngët popullore", pjesa e sipërme e faqes që tregon "Bullgarisht" është prerë.
Megjithëse vëllezërit Miladinov e konsideronin gjuhën e tyre bullgarisht, studiuesit maqedonas sot i shpallin veprat e tyre si letërsi të hershme në gjuhën maqedonase. Sidoqoftë, nuk kishte asnjë gjuhë të standardizuar as bullgare, as maqedonase në atë kohë me të cilën të përputhej. Sllavët bullgarë dhe maqedonas atëherë punuan për të krijuar një standard të përbashkët letrar, dhe publicistët në trevën gjuhësore maqedono-bullgare shkruajtën në dialektin e tyre vendor të quajtur thjesht bullgar. Sot në Maqedoninë e Veriut janë shkolla me emrin Vëllezërit Miladinov, por nxënësit atje nuk kanë qasje në punimet e patronëve të shkollave të tyre në origjinal. Ekziston një rast i ngjashëm me muzeun kombëtar të Maqedonisë së Veriut i cili, siç duket, nuk pranon të shfaqë vepra origjinale nga dy vëllezërit, për shkak të etiketave bullgare në disa prej tyre.
Përkrahësit e doktrinës së shenjtë serbe i akuzojnë vëllezërit Miladinov për "bullgarizimin" e "këngës popullore serbe" nga Maqedonia.
Hiri i bozhures : (proza poetike)
Hiri i bozhures : (proza poetike) me autor Ramadan Mehmeti, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2013 nga "Rozafa". Libri ka 128 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789951022361
Velime
parapamje|Perandori mogul [[Shah Jahan duke marrur pjesën në martesën e djalit të tij Dara Shukoh. Gjatë ceremonisë së martesës në epokën mogule, fishekzjarrët u përdorën për të ndriçuar natën]] Velime (Arabisht: وليمة‎ walīmah) ose banket dasme, është një nga dy pjesë tradicionale në dasmën Islame. Walimah performohet pas nikahut (Arabisht: نكاح‎) ose ceremonisë martesore. Fjala walima rrjedh nga fjala awlam që do të thotë tubim.
Në Islam
Velime në fenë islame ka për qëllim të jetë një kohë e veçantë dasmës. Është një term i marrë nga awlam, i cili është një tubim, sepse është në njëjtin kohë bëhet një deklaratë martese dhe një rast për të filluar një takim të çiftit dhe të njohësve të tyre në këtë festë. Përgjigja e ftesës është e detyrueshme sipas sheriatit përveç nëse ke justifikim.
Shumica e dijetarëve thojnë se kjo është synnet i konfirmuar nga profeti Muhammed.
Përdorime tjera për Velime
Velime në përkthim literal do të thotë "të mblidhen" dhe përdoret për të përshkruar një asamble apo parti që feston ngjarje të mëdha të jetës. Velime është në thelb e këmbyeshme me terma amerikane dhe angleze si: pritja e dasmës ose festimi (kur mbahet për të festuar martesën), ditëlindje (kur mbahet për të festuar lindjen e një të porsalinduri), ose festë shtëpiake (kur mbahet për të festuar blerjen e një shtëpi të re). Në mënyrë të ngjashme, velime në përgjithësi është e këmbyeshme me termat e gjuhëve / kulturave të tjera që në thelb do të thotë të mblidhen për qëllime të festimit të një shtëpie martesore, të porsalindur ose të re. Ndonëse është një term arab, nuk është domosdoshmërisht një term i rezervuar për muslimanët në vetvete, pasi që fjala thjesht përshkruan ngjarjen që do të festohet.
Dhimitër Lamani
Dhimitër Lamani do shkëlqente si diplomat i njohur karriere gjatë regjimit komunist. I diplomuar në Bashkimin Sovjetik, diplomati i njohur Dhimitër Lamani do rreshtohej menjëherë në radhët e diplomacisë shqiptare. Në vitin 1958 ai emërohet ambasador në një nga ambasadat më të rëndësishme të vendit tonë gjatë regjimit komunist në atë të Francës. Dhimitër Lamani e mbajti këtë post për gati 7 vjet, nga viti 1958 deri në vitin 1965. Gjatë kësaj periudhe që ai drejtoi ambasadën shqiptare në Paris, ku marrëdhëniet midis dy vendeve u forcuan shumë dhe pati një lidhje të rëndësishme midis të dyja vendeve. Kjo edhe për vetë faktin se Shqipëria në atë periudhë ishte një vend i izoluar nga vendet e tjera perëndimore.
Kihniö
Kihniö (Kihniön kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Pirkanmaa.
Abbeville-Saint-Lucien
Abbeville-Saint-Lucien është një komunë në Francë. Abbeville-Saint-Lucien bën pjesë në departamentin Oise të rajonit Hauts-de-France. Komuna ka një popullsi prej 532 banorë dhe sipërfaqe prej  5.26 km².
Piratët e Roger
Piratët e Roger (ロジャー海賊団 Rojā Kaizokudan) është një ekuipazh fiktiv në anime dhe manga One Piece. Ekuipazhi u udhëhoq nga Mbreti i Piratëve Gol D. Roger dhe të vetmit që arritën ndonjëherë Raftel, fundi i Botës së Re në Grand Line. Ata u ndeshën në zv. admiral Garp në disa raste dhe ishin rivalë të fortë ndaj Piratëve të Mjekërrbardhit.
Kjo ishte ekuipazhi që udhëtoi përreth Grand Line së bashku dhe gjërat që ata bënë ishin pjesë e legjendave. Ata e bënë atë deri në Skypiea dhe fundin e Grand Line, Raftel, me anijen e tyre Oro Jackson. Roger ishte një nga figurat më të famshme të ditës së tij, ndërsa emri i ndihmësit të tyre të parë, Silvers Rayleigh, është gjithashtu shumë i njohur.
Pas ekzekutimit të Roger, ekuipazhi u shpërbë dhe nuk dihet fati i tyre përveç Rayleigh që tashmë jeton në Arkipelagun Sabaody. Dy antarët e ekuipazhit Buggy dhe Shanks janë ende aktiv si piratë.
Anijet
Në fillim të udhëtimit të tyre, Roger dhe Rayleigh përdorën një varkë që Rayleigh vodhi ndërsa shtëpia e tij ishte djegur. Roger e përshkroi anijen si të vogël, por në gjendje të durojë stuhitë nëse trajtohet si duhet.
Gjatë kohës kur Buggy kujton të kaluarën e tij, një anije e paemëruar shfaqet.
Oro Jackson
Oro Jackson ishte një anije e ndërtuar nga Tom. Është e vetmja anije që lundroi deri në fund të Grand Line.
Fuqia e ekuipazhit
Ekuipazhi është përmendur si ekuipazhi më i fortë ndonjëherë që lundron Grand Line dhe Bota e Re. Të paktët anëtarë që janë parë janë ndër piratët më të fuqishëm dhe më me ndikim në skenarin aktual.
Gol D. Roger, kapiteni i ekuipazhit, ishte në gjendje të luftonte në mënyrë të barabartë me shumë piratë të fortë dhe marinsa gjatë epokës së tij. Megjithë sëmundjen e tij, ai ishte në gjendje të luftonte Kozuki Oden, i cili ishte një samurai i fortë nga Wano, dhe ta hidhte me shpërthim me një goditje nga shpata e tij. Më vonë, ai shfaqi Haki të fuqishëm dhe u përplas me Mjekërrbardhin.
Silvers Rayleigh ishte ndihmësi i parë i ekuipazhit. Shumë piratë të rinj përfshirë Nico Robin, Usopp, Nami dhe Sanji janë në gjendje ta njohin vetëm emrin e tij. Për më tepër, ai konsiderohet një legjendë krahas Mjekërbardhit nga Monkey D. Garp, i cili është vetë një marinar legjendar. Edhe vite pasi ekuipazhi u shpërnda, gruaja e tij Shakuyaku tha se Rayleigh vetë është 100 herë më i fortë se Njëmbëdhjetë Supernovas. Deklarata e saj u vërtetua e drejtë kur Rayleigh ishte në gjendje të luftonte admiralin Kizaru, pavarësisht moshës së tij të moshuar.
Scooper Gaban thuhet se ishte një nga anëtarët më të mirë të ekuipazhit. Aftësia e tij është e panjohur.
Shanks, gjatë dekadave, ka krijuar një reputacion dhe fitoi fuqi, duke u bërë një nga katër piratët e fuqishëm të njohur si Yonko. Të dy ai dhe Rayleigh shfaqin aftësi të fuqishme Haki.
Crocus ishte doktorë i ekuipazhit për tre vite. Ai shfaqi disa aftë fizike dhe ishte në gjendje ta ndaloj një bazooka me trupin e tij.
Buggy ishte anëtarë i fortë i ekuipazhit, por frymëzoi disa të burgosur të Impel Down.
Kozuki Oden ishte një samurai i fuqishëm nga Vendi Wano. Para se të bëhet anëtar i ekuipazhit, ai ishte komandanti i divizionit të dytë në ekuipazhin e Mjekërrbardhit. Ai ka pasur aftësi të lexoj Poneglyph.
Inuarashi dhe Nekomamushi ishin dy minks të fuqishëm në ekuipazh. Ata ishin në gjendje të luftonin Jack, një pirat me shpërblim prej 1 miliardë.
Gent
Gent (Frëngjisht: Gand) është qytet dhe komunë në Rajonin Flemish, Begjikë. Është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i provincës Flandria Lindore, dhe i treti më i madh në vend, i tejkaluar në madhësi vetëm nga Brukseli dhe Antwerp. Është një qytet porti dhe universitar.
Dudi (roman)
Dudi, roman me autor Enver Qama. Botuar në Vlorë nga "Europrint", në vitin 2004. Libri ka 134 faqe.
Gent
Qyteti fillimisht filloi si një vendbanim në bashkimin e lumenjve Scheldt dhe Leie dhe në Mesjetën e Vonëshme u bë një nga qytetet më të mëdhenj dhe më të pasur të Evropës veriore, me rreth 50,000 njerëz në vitin 1300.
Genti ka një sipërfaqe prej 15,74 km2 dhe ka më shumë se 260,000 banorë (të regjistruar më 2020), duke e bërë atë komunën e dytë më të madhe në Belgjikë për sa i përket popullsisë, pas Antwerp.
Kryetari aktual i Gentit është Mathias De Clercq nga partia liberale dhe demokratike Open VLD.
Festivali dhjetë-ditor i Ghent (Gentse Feesten në holandisht) mbahet çdo vit dhe ndiqet nga rreth 1-1.5 milion vizitorë.
Henrik Shliman
Por gërmimi nga ana e tij i nëntë shtresave me mbetje arkeologjike me dinamit është  kritikuar shumë, si një proces i cili shkatërrojë objekte të rëndësishme historike, duke përfshirë këtu edhe shtresën arkeologjike ku  besohet të ketë qenë shtrirë Troja historike.
Së bashku me Arthur Evans, Shliman u bë pionier i studimit të qytetrimit Egjean të periudhës së Bronzit. Të dy burrat kishin kontakte me njëri-tjetrin, ndërsa Evans, ndërkaq kishte vizituar edhe sitet e gërmuara nga Shliman. Një nga gërmimet e rëndësishme që Shliman kishte planifikuar të bënte ishte edhe siti i Knososit, por ai vdiq përpara se të përmbushte këtë dëshirë të tijën. Ishte Artur Evans, i cili më pas e bleu këtë sitë dhe vazhdoi punën për zbulimin e tij.
Kroatët e bardhë
djathtas|parapamje| Territori evropian i banuar nga sllavët perëndimorë dhe sllavët lindorë rreth viteve 700–850 pas Krishtit. Kroatët e bardhë (kroatisht: Bijeli Hrvati; polonisht: Biali Chorwaci; ukrainisht: Білі хорвати - Bili khorvaty), ose thjesht të njohur si kroatë, ishin një grup fisesh sllave të hershme që jetonin midis fiseve të tjera sllave perëndimore dhe lindore në zonën e rajonit historik të Galicisë (në veri të maleve Karpate ), veçanërisht në Ukrainën perëndimore moderne, Poloninë e Vogël dhe Bohemia Verilindore. Ato u dokumentuan kryesisht nga autorë të huaj mesjetarë dhe arritën të ruanin emrin e tyre etnik deri në fillim të shekullit të 20-të, kryesisht në Poloninë e Vogël. Konsiderohet se ata janë asimiluar në etnosin ukrainas, polak dhe çek, dhe janë një nga paraardhësit e popullit Rusyn. Në fund të shekullit të 6-të dhe në fillim të shekullit të 7-të, disa kroatë të bardhë migruan nga atdheu i tyre, Kroacia e Madhe e Bardhë, në territorin e Kroacisë moderne në Evropën Juglindore përgjatë Detit Adriatik, duke formuar paraardhësit e sllavëve të jugut. grupi etnik i kroatëve.
Etimologjia
djathtas|parapamje| Tanais Tableta B që përmbajnë emrin Χοροάθος (Horoáthos). Në përgjithësi besohet se etnonimi kroat - Hrvat, Horvat dhe Harvat - etimologjikisht nuk është me origjinë sllave, por një huazim nga gjuhët iraniane. Sipas teorisë më të besueshme nga Max Vasmer, ajo rrjedh nga *(fšu-)haurvatā- (kujdestari i bagëtisë),  më saktë proto-osetisht / alanisht * xurvæt- ose * xurvāt-, në kuptimin e "ai që ruan" ("kujdestar, mbrojtës").
Çdo përmendje e kroatëve para shekullit të 9-të është e pasigurt dhe ka pasur disa përpjekje të lirshme për të gjurmuar; Struhates, Auhates dhe Krobyzoi nga Herodoti, Horites nga Orosius në 418 pas Krishtit,   dhe Harus (forma origjinale Hrws,  disa lexojnë Hrwts ;  Hros, Hrus ) në det i Azovit, pranë Amazonave mitike,  përmendur nga Zacharias Rhetor në 550 pas Krishtit. Disa Hros lidhen me etnonimin e popullit rus. Shpërndarja e etnonimit kroat në formën e toponimeve në shekujt e mëvonshëm konsiderohet të jetë pothuajse e rastësishme sepse lidhet me migrimet sllave në Evropën Qendrore dhe Jugore.
Epiteti "i bardhë" për kroatët dhe atdheun e tyre zakonisht lidhet me përdorimin e ngjyrave për drejtimet kardinale midis popujve euroaziatikë. Kjo do të thotë, "Kroatët perëndimorë", ose "Kroatët e Veriut", në krahasim me tokat e Karpateve Lindore ku ata jetonin më parë. Epiteti "i madh" ( megali ) ndoshta nuk ishte thjesht një lidhje me madhësinë, siç mund të nënkuptojë një atdhe "të vjetër, të lashtë" ose "ish",  për kroatët dhe kroatët e bardhë kur ata ishin të sapoardhur në provincën romake të Dalmacisë. Në krahasimin semantik, si ngjyra "e bardhë" përveç kuptimit "perëndimor" të diçkaje/dikujt mund të nënkuptojë edhe "më i ri" (më vonë i lidhur edhe me "i papagëzuar" ), shoqërimi me "të madh" është kontradiktor. Etnonimi me epitetin u vu në pikëpyetje edhe leksikisht dhe gramatikisht nga gjuhëtarë si Petar Skok, Stanisław Rospond, Jerzy Nalepa dhe Heinrich Kunstmann, të cilët argumentuan se bizantinët nuk e dallonin "bělъ-" (e bardhë) sllave nga "e bardhë". (i madh, i madh), dhe për shkak të betacizmit të zakonshëm grek, "Belohrobatoi" duhet të lexohet si "Velohrobatoi" ("Velohrovatoi"). Konfuzioni i mundshëm mund të kishte ndodhur nëse forma origjinale sllave "velo-" do të transkriptohej në alfabetin grek dhe më pas do të përkthehej gabimisht, por një përfundim i tillë nuk pranohet gjithmonë.
Megjithëse fiset e hershme mesjetare kroate në literaturë quhen shpesh si kroatë të bardhë, ekziston një mosmarrëveshje shkencore nëse është një term i saktë pasi disa studiues i dallojnë fiset sipas rajoneve të veçanta dhe se termi nënkupton vetëm kroatët mesjetarë që jetuan në Evropën Qendrore. .