cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Forcat e Armatosura Spanjolle
parapamje|Stema e Forcave të Armatosura Spanjolle Forcat e Armatosura Spanjolle janë përgjegjëse për garantimin e sovranitetit dhe pavarësisë së Mbretërisë së Spanjës, mbrojtjen e integritetit territorial dhe rendit kushtetues. Sipas funksioneve që u janë besuar me Kushtetutën e vitit 1978, përbëhen nga: Ushtria, Forcat Ajrore dhe Hapësinore, Marina, Garda Mbretërore dhe Njësia e Emergjencave Ushtarake, si dhe të ashtuquajturat Trupat e Përbashkëta.
Gezim Mara
Gëzim Mara  - (15.12.1931 - 18.01.2020), ishte Ekonomist shqiptar, Profesor Universiteti, Doktor Shkencash, autor i disa teksteve dhe librave universitarë si dhe bashkëhartues dhe redaktor shkencor i Fjalorit Shumëgjuhësh të Termave të Transportit. U nda nga jeta në moshën 88 vjeçare.
Gëzim Mara  lindi në Tiranë më 15.12.1931, në gjirin e një familjeje qytetare tiranase. Familja Mara gjatë shumë brezash i ka dhënë Tiranës jo vetëm qytetarë dhe patriotë të mirë por edhe intelektualë dhe specialistë të shquar, siç është edhe rasti i mjekëve të parë tiranas, babë e bir që ishin nga kjo familje.
Që i vogël do të provonte humbjen e të atit, Arifit, dhe do të përfshihej si shumë bashkëmoshatarë të tij në lëvizjen Debatik. Pas mbarimit të shkollës së mesme, në 1950, dërgohet me bursë për të kryer studimet e larta për Ekonomi në Poloni. Studimet në Poloni do të ishin një mundësi e mirë për të studiuar në një nga Universitet më të mira jashtë vendit por edhe për të njohur nga brenda se si funksiononin gjërat në një nga vendet e kampit socialist. Polonia e shkatërruar nga lufta e dytë botërore që po rindërtohej vrullshëm do t'i linte shumë përshtypje. Mbas 4 vitesh studimi, në vitin 1954 mbaron me rezultate shumë të larta Universitetin dhe merr titullin Ekonomist për Transportin. Po atë vit kthehet në atdhe dhe do të emërohet në Ministrinë e Tregtisë dhe Transportit. Për shumë vite do të merret me problemet e pagave dhe të normave të punës për transportin, si në Ministri ashtu edhe në grupet e punës apo Komitetet që do të krijohen nga Këshilli i Ministrave lidhur me punën dhe pagat. Gjatë kësaj kohe është bashkautor në hartimin e dy teksteve universitare Bazat e Organizimit të Punës dhe të Pagave; si dhe Ekonomia e Transportit.
Në shtator të vitit 1971 emërohet Pedagog në Fakultetin Ekonomik të Universitetit të Tiranës, fillimisht pranë Katedrës së Industrisë, ku jep lëndën Bazat e Organizimit të Punës dhe Pagave. Ndërsa në vitin 1973 kalon si Pedagog Titullar në Katedrën e Planifikimit të Ekonomisë, ku për 17 vjet me radhë do të jetë pedagog përgjegjës për lëndën e Ekonomisë së Transportit.
Në vitin 1975 do të fillojë si pedagog i jashtëm edhe në Fakultetin e Inxhinierisë Mekanike, dhe dy vite më vonë, 1977 edhe në Universitetin Bujqësor në Kamëz, ku jep lëndën Ekonomia e Transportit Automobilistik pranë Fakultetit të Ekonomisë së këtij Universiteti. Për disa vite me radhë ka dhënë një cikël leksionesh për Ekonominë e Transportit edhe në degët e Fakultetit Ekonomik në Durrës dhe Vlorë.
Krahas punës mësimore ka marrë pjesë edhe në studimin e problemeve të ndryshme për transportin, duke qenë edhe anëtar i Kolegjiumit të Institutit të Transportit pranë Ministrisë së Komunikacioneve.
Është autor dhe bashkautor i shumë teksteve universitare për problemet e pagave dhe të punës; të planifikimit të transportit automobilistik, detar dhe hekurudhor; të organizimit dhe planifikimit të transportit të brendshëm në tregti etj. Mbas mbrojtjes së Disertacionit fiton titullin Kandidat Shkencash dhe në vitin 1993 merr titullin Doktor i Shkencave Ekonomike.
Mes të tjerash është edhe bashkautor dhe redaktor shkencor në hartimin e Fjalorit Shumëgjuhësh për Termat e Transportit, përgatitur dhe botuar nga Akademia e Shkencave të Shqipërisë në vitin 2002. Për punë të mirë është nderuar me shumë diploma dhe medalje të ndryshme si dhe me Urdhrin e Punës “Naim Frashëri” akorduar nga Kuvendi i Shqipërisë. U nda nga jeta në Tiranë me 18 janar 2020.
Shpërngulja e shqiptarëve në Republikën e Turqisë 1922-1941
Shpërngulja e shqiptarëve në Republikën e Turqisë 1922-1941, libër me autor Qerim Lita Botuar në Prishtinë, nga Instituti i Historisë -Prishtinë në vitin 2019 Faqe libri 492, ISBN 978-9951-409-79-7.
Tova Magnusson
Tova Dorothea Magnusson (lindur më 18 qershor 1968), e njohur gjithashtu me emrin e saj të mëparshëm të martesës si Tova Magnusson Norling, është një aktore suedeze e filmit dhe televizionit; humoriste; dhe regjisore filmi. Ajo është më e njohur jashtë Suedisë për rolin e saj në serialin danezo-suedez The Bridge (2013). parapamje|250x250px| Magnusson (djathtas) në Stokholm në 2012.
Teatri
Në vitin 1997, me Simon Norrthorn, Malin Cederblad dhe Figge Norling, ajo formoi "Gruppen" ("Grupi"). Prodhimi i tyre i parë, Clownen luktar bensin, u krye në Boulevardteatern dhe më vonë u zhvendos në radio në Sveriges Radio P3.
Puna teatrore
Puna në film dhe televizion
Magnusson është shfaqur në mbi pesëmbëdhjetë filma dhe mbi pesëmbëdhjetë prodhime televizive. Ajo gjithashtu ka drejtuar disa prodhime televizive dhe një film. Aktrimi
Aktrimi
Chester Orloff
Chester Lloyd "Chet" Orloff (lindi më 22 shkurt 1949) është historianë, shkrimtarë dhe profesorë në Portland, Oregon. Ai është quajtur si "një nga mësueset të mirë (të Oregonit) të historisë" nga The Oregonian.
Jeta e hershme
Chester lindi në Bellingham, Washington dhe u rrit në Uashington dhe Portland, Oregon. Vëllai i tij është fizikantë. Ai shkoi në shkollën e lartë Lincoln në Portland dhe shkoi në Universitetin e Bostonit në shkollën e ligjit, dhe pastaj u transferua në Universitetin e Oregonit. Chester studioi antropologjinë në Universitetin e Oregonit dhe diplomoi në vitin 1972 me gradë në arkeologji.
Stadiumi i qytetit (Kavadar)
Stadiumi i Qytetit të Kavadarit (maqedonisht cirilik:  Градски Стадион Кавадарци) është një stadium me shumë përdorim në Kavadar, Republika e Maqedonisë. Ajo përdoret kryesisht për ndeshjet e futbollit dhe aktualisht është terreni kryesor i KF Tikvesh. Stadiumi u ndërtua në fund të viteve 1940 dhe ndeshja e parë e luajtur më 19 mars 1950 ndërmjet KF Tikvesh dhe NK Rudar Trbovlje nga Sllovenia, kualifikimi për Ligën e Tretë Jugosllave, rezultati final ishte 1: 4 për vizitorët nga Sllovenia.
Pritë në Bujanovac
Pritja u zhvillua në 18 Prill 2001, kur një automjet i blinduar serb po kalonte nga Bujanoci për në fshatin e Luçane. Pjestarët e UÇPMB kishin bër një pritë bë rrugën kryesore qe të çonte në Luçane. Kur autoblinda kaloi në rrugën kryesore, UÇPMB hapi zjarr duke nisur një përleshje që zgjati për disa orë. Autoblinda serbe arriti të kalonte rrugën por me viktima, ku mund të përmendim policin serb Dragan Dimitrijeviç, që u vra gjatë përleshjes.
Stadiumi i qytetit (Kavadar)
Stadiumi ka pritur ndeshjen e parë ndërkombëtare U-21 dhe fitoren 7-0 ndaj Estonisë U-21 të luajtur më 31 maj 1994, si dhe finalen e Kupës së Maqedonisë mes KF Sileks dhe KF Sloga (4-1 ) më 28 maj 1997.
Edhe pse përdoret kryesisht për futboll, stadiumi ka organizuar shumë koncerte edhe në të kaluarën.
Kamenica (Bojnik)
Kamenicë (serbisht: Каменица/Kamenica) është fshat në komunën e Bojnikut, Serbi.
Forcat e Armatosura të Austrisë
parapamje|300x300px|Kamioni Transportues i Ushtrisë Austriake Kalon Nëpër Pikën Ushtarake të Kontrollit në një Përpjekje Humanitare Rindërtimi në Bosnje-Hercegovinë. Austriakët Janë në Bosnje Duke Marrë Pjesë në Operacionin Përpjekja e Përbashkët (IFOR), NATO. Forcat e Armatosura Austriake (gjermanisht: Bundesheer, lit. 'Ushtria Federale') janë forcat e kombinuara ushtarake të Republikës së Austrisë.
Ushtria përbëhet nga 23.000 personel aktiv dhe 160.000 rezervistë. Buxheti ushtarak është 3.21 miliardë euro.
Ars-sur-Moselle
Ars-sur-Moselle është një komunë në Francë. Ars-sur-Moselle bën pjesë në departamentin Moselle të rajonit Lorraine. Komuna ka një popullsi prej 4789 banorë dhe sipërfaqe 11.6 km².
Lirim
Lirim është një emër personal mashkullor shqiptar.
Personalitete që mbajnë emrin Lirim janë:
Stadioni Tumbo Kafe
Stadioni Tumbe Kafe (Maqedonisht: Стадион под Тумбе Кафе) është një stadium futbolli në Manastir, Republika e Maqedonisë dhe shtëpia e KF Pelister. Stadiumi është i ndarë në dy qëndrime: Veriu, i cili përbëhet nga 2,500 vende, ndër të cilat është kutia e shtypit së bashku me pads e ekipit, dhe Jugu, i cili përbëhet kryesisht nga mbështetësit e Pelisterit dhe rreth 5,000 vende.
Historia
Stadiumi u ndërtua në vitin 1937.
Një pjesëmarrje rekord prej 9,700 u caktua në mars të vitit 1991 për ndeshjen e Kupës Marshall kundër Hajduk Split.
Pelister ka organizuar ndeshjet e Kupës Europiane në Tumbe Kafe në katër raste. Klubi zviceran i St. Gallen ishte skuadra e fundit për të vizituar stadiumin më 9 gusht 2001 për Kupën UEFA. Stadiumi është më i kujdesshëm për dhunën që ndodhi më 13 qershor 1993, para një ndeshjeje të Ligës së Parë të Maqedonisë ndërmjet rivalëve të përjetshëm Pelister dhe Vardar. Ndeshja nuk filloi kurrë sepse mbështetësit e Pelisterit, Čkembari, i vunë zjarr ndenjëseve të zbardhuesve prej druri, shembën gardhin e vjetër mbrojtës dhe u përplasën me policinë. Gjatë incidentit, shumica e stendës jugore u shkatërrua.
Në qershor të vitit 2010, në Tumbe Kafe u zbuluan disa necropola që mund të datojnë nga shekulli i tretë.
Më 2 Qershor 2012, stadiumi ishte i pranishëm në një ndeshje pushimi / promovimi në mes të KF Teteks dhe KF Shkup.
Rindërtimi dhe zgjerimi
Më 8 prill 2014, kryebashkiaku i Manastirit Vladimir Taleski së bashku me firmën arkitekturore MEGARON Engineering nga Shkupi, promovuan një rindërtim të ri të stadiumit. Sipas planit, puna e ndërtimit do të fillojë në qershor të vitit 2014 dhe investimi ka vlerë mbi 8 milionë euro. Stadiumi do të ketë një kapacitet prej 12,000 ulëse dhe do të jetë një kategori e UEFA-s dy standarde që do të thotë se do të jetë në gjendje të presë ndeshjet evropiane dhe ndërkombëtare. Tre ndërtesa të reja do të ndërtohen dhe qëndrimi i tanishëm jugor duhet të rishikohet, së bashku me shtimin e një pike atletike rreth fushës. Në deklaratën për shtyp, Taleski tha: "Ne do të ndërtojmë një stadium që Bitola nuk ka pasur që nga koha e Herakleas. Realizimi i projektit do të fillojë më 1 qershor, ku investimet dhe përmbajtjet më të mëdha lidhen me bazën veriore e cila do të arrijë në rreth 4.5 milionë euro, ndërsa shuma e përgjithshme e stadiumit është rreth 8 milionë euro. "
Në prill të vitit 2015, filluan renovimet e projektit "Hat-trick 4" të UEFA-s.
Perandoria Akaemenide
parapamje|Vendndodhja e Perandorisë Akaemenide. Perandoria Akaemenide ose Perandoria Akaemeniane (persishtja e vjeter: 𐎧𐏁𐏂 Xšāça), ishte perandoria e lashtë iraniane e themeluar nga Kiri i Madh në 550 para Krishtit; Perandoria e Parë Persiane. E bazuar në Azinë Perëndimore, ajo ishte perandoria më e madhe që bota kishte parë ndonjëherë në kohën e saj, duke shtrirë gjithsej 5.5 milionë kilometra katrorë nga Ballkani dhe Egjipti në perëndim deri në Azinë Qendrore dhe Luginën e Indus në Lindje.
Rreth shekullit të VII para Krishtit, rajoni i Persis në pjesën jugperëndimore të rrafshnaltës iraniane u vendos nga persët. Nga Persis, Kiri u ngrit dhe mundi Perandorinë Mediane, si dhe Lidinë dhe Perandorinë Neo-Babilonase, duke shënuar themelimin zyrtar të një shteti të ri perandorak nën dinastinë e Akamenidëve.parapamje|Flamuri i Persisë.Në epokën moderne, Perandoria Achaemenide është njohur për imponimin e saj të një modeli të suksesshëm të administrimit të centralizuar, burokratik; politika e saj multikulturore; ndërtimi i infrastrukturës komplekse, si sistemet rrugore dhe një sistem i organizuar postar; përdorimin e gjuhëve zyrtare në të gjithë territoret e saj; dhe zhvillimin e shërbimeve civile, duke përfshirë zotërimin e një ushtrie të madhe profesionale. Përparimet e tij frymëzuan zbatimin e stileve të ngjashme të qeverisjes nga një sërë perandorish të mëvonshme.
Aglientu
Aglientu (Santu Francìscu di l'Aglièntu) është komunë e Italisë në Provinca e Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 148.19 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 420 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.171 banorë.
Ismaël Bennacer
Ismaël Bennacer (إسماعيل بن ناصر; lindur më 1 dhjetor 1997) është një futbollist profesionist algjerian i cili luan si mesfushor për klubin italian A.C. Milan dhe për kombëtaren algjeriane.
Klub
Empoli
Ndërkombëtar
Algjeria
Historia e Krishtërimit
parapamje|Stele funerale e Licinia Amias në mermer, në Muzeun Kombëtar Romak. Një nga mbishkrimet më të hershme të krishtera të gjetura, ai vjen nga zona e nekropolit të Vatikanit në fillim të shekullit të III-të në Romë. Ai përmban tekstin ΙΧΘΥϹ ΖΩΝΤΩΝ ("peshku i të gjallëve"), një paraardhës i simbolit të Ichthys. Historia e Krishtërimit ka të bëjë me fenë e krishterë, vendet e krishtera dhe të krishterët me emërtimet e tyre të ndryshme, nga shekulli I e deri më sot. Krishterimi filloi me shërbesën e Jezusit, një mësues dhe shërues hebre që shpalli Mbretërinë e afërt të Perëndisë dhe u kryqëzua shek. 30–33 pas Krishtit në Jerusalem në provincën romake të Judesë. Ndjekësit e tij besojnë se, sipas Ungjijve, ai ishte Biri i Perëndisë dhe se ai vdiq për faljen e mëkateve dhe u ringjall nga të vdekurit dhe u lartësua nga Perëndia, dhe do të kthehet së shpejti në fillimin e mbretërisë së Perëndisë.
Pasuesit më të hershëm të Jezusit ishin të krishterë apokaliptikë hebrenj. Përfshirja e johebrenjve në kishën e hershme të krishterë në zhvillim shkaktoi ndarjen e krishterimit të hershëm nga judaizmi gjatë 2 shekujve të parë të epokës së krishterë. Në vitin 313, perandori romak Konstandini I nxori Ediktin e Milanos duke legalizuar adhurimin e krishterë. Në vitin 380, me Ediktin e Selanikut të shpallur nën Theodosius I, Perandoria Romake miratoi zyrtarisht krishterimin trinitar si fenë e saj shtetërore dhe krishterimi u vendos si një fe kryesisht romake në kishën shtetërore të Perandorisë Romake. Debate të ndryshme kristologjike rreth natyrës njerëzore dhe hyjnore të Jezusit e konsumuan Kishën e Krishterë për 3 shekuj dhe 7 këshille ekumenikë u thirrën për të zgjidhur këto debate. Arianizmi u dënua në Këshillin e Parë të Nikesë (325), i cili mbështeti doktrinën Trinitare siç shpjegohet në Kredon e Nicesë.
Në mesjetën e hershme, veprimtaritë misionare përhapën krishterimin drejt perëndimit dhe veriut midis popujve gjermanikë; drejt lindjes midis armenëve, gjeorgjianëve dhe popujve sllavë; në Lindjen e Mesme mes sirianëve dhe egjiptianëve; në Afrikën Lindore midis Etiopianëve; dhe më tej në Azinë Qendrore, Kinë dhe Indi. Gjatë Mesjetës së Lartë, krishterimi lindor dhe ai perëndimor u ndanë, duke çuar në skizmën Lindje-Perëndim të vitit 1054. Kritikat në rritje të strukturës kishtare katolike romake dhe korrupsionit të saj çuan në Reformën Protestante dhe lëvizjet e lidhura me të reformat në shekujt 15 dhe 16, e cila përfundoi me luftërat evropiane të fesë që shkaktuan ndarjen e krishterimit perëndimor. Që nga epoka e Rilindjes, me kolonizimin evropian të Amerikës dhe kontinenteve të tjera të nxitura në mënyrë aktive nga kishat e krishtera, krishterimi është zgjeruar në të gjithë botën. Sot, ka më shumë se 2 miliardë të krishterë në mbarë botën dhe krishterimi është bërë feja më e madhe në botë. Brenda shekullit të kaluar, ndërsa ndikimi i krishterimit është zbehur në mënyrë progresive në botën perëndimore, krishterimi vazhdon të jetë feja mbizotëruese në Evropë (përfshirë Rusinë) dhe Amerikën, dhe është rritur me shpejtësi në Azi, si dhe në Jug dhe në të tretën globale. Vendet e botës, veçanërisht në Amerikën Latine, Kinë, Korenë e Jugut dhe pjesën më të madhe të Afrikës Sub-Sahariane.
Susan Taslimi
thumb|Susan Taslimi
Susan Taslimi (shkruar gjithashtu Soosan Taslimi, lindur më 7 shkurt 1950) është një aktore, regjisore filmi, regjisore teatri dhe skenariste iraniane. Ajo emigroi nga Irani në vitin 1987, tani jeton dhe punon në Suedi.
Biografia
E lindur në Rasht në vitin 1950, Taslimi është e pari jo-evropiane që luan rolin kryesor në një skenë teatri kombëtar në Suedi.
Ajo u diplomua për teatër dhe aktrim në Fakultetin e Arteve të Bukura, Universiteti i Teheranit. Ajo filloi aktrimin me filmin Balad of Tara të Bahram Bayzait në 1979.
Katunishtë (Bouna)
Katunishtë (Katunište - Катуниште) është një lokalitet arkeologjik në fshatin Bouna të Prespës. Lakaliteti paraqet një vendbanim nga koha romake. Ndodhet 1 km në perëndim të fshatit, në një lartësi të vogël nga ana e majtë e rrugës Resnjë - Bouna, dhe direkt në kryqëzimin e rrugës Evlla - Petrinja. Katunishta ka një sipërfaqe prej 2-3 ha. Gjatë punimit të tokës banorët vendas zbuluan themelet e ndërtesave, dhe mbi sipërfaqe hasën edhe fragmente të enëve nga qeramika, tjegulla si dhe materiale të tjera të ndërtimit.
Forcat e Armatosura të Kroacisë
parapamje|Vula e Forcave të Armatosura të Kroacisë. Forcat e Armatosura të Republikës së Kroacisë është shërbimi ushtarak i Kroacisë. Presidenti është Komandant i Përgjithshëm i Forcave të Armatosura dhe ushtron kompetenca administrative në kohë lufte duke i dhënë urdhra shefit të shtabit, ndërsa zbatimi i politikave të administratës dhe mbrojtjes në kohë paqeje kryhet nga Qeveria nëpërmjet Ministrisë së Mbrojtjes. Ky institucion i unifikuar përbëhet nga 3 degë: Ushtria Kroate, Marina Kroate, Forcat Ajrore Kroate
Forcat e Armatosura Kroate janë të ngarkuara për mbrojtjen e vendit, si dhe mbështetjen e përpjekjeve ndërkombëtare paqeruajtëse, kur mandatohen nga NATO, Kombet e Bashkuara dhe/ose Bashkimi Evropian.
Ushtria ka 650 AFV, rreth 150 copë artileri, 100 MLRS, rreth 70 tanke dhe 20 SPG. Forcat Ajrore kanë 12 avionë luftarakë MiG-21, 10 Mi-171 të transportit luftarak dhe 16 helikopterë sulmues OH-58. Marina ka 29 anije, nga të cilat pesë mjete sulmuese të shpejta 60~80 metra, përdoren në aftësi sulmuese.
Alabel
Alabel është komunë në provincën Sarangani, Filipinet. Sipas regjistrimit të popullësisë në vitin 2010, komuna ka pasur 75,477 banorë.
Babai në shi
Babai në shi, roman me autor Virion Graçi. Botuar në Tiranë nga "Spektër", në vitin 2007. Libri ka 206 faqe.
Alà dei Sardi
Alà dei Sardi (Alà) është komunë e Italisë në Provinca e Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 197.99 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 663 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.879 banorë.
Katun (Paranesti)
Katun (Διπόταμα, Дипотама) — është një fshat në Komunën Paranesti (Buk) në Qarkun Drame, Maqedonia e Egjeut, sot në zonën Maqedonia Lindore dhe Trakia, në Greqi, afër kufirit me Bullgarinë.
Herezi (roman)
Herezi, roman me autor Agim Gjakova. Botuar në Prishtinë nga "PEN Qendra e Kosovës", në vitin 2006. Libri ka 186 faqe.
Gjuhët e Vojvodinës
parapamje|281x281px| Harta gjuhësore e Vojvodinës bazuar në të dhënat e vitit 2011 Gjuhët dhe dialektet e folura në provincën e Vojvodinës përfshijnë gjuhët sllave të jugut ( serbisht, kroatisht, dialekt bunjevac, maqedonisht ), gjuhët sllave perëndimore ( sllovake ), gjuhët sllave lindore ( rusine panoniane ), hungarisht, rumanisht, rome, dhe të tjerët.
Vështrim historik
Nuk dihet se cilat gjuhë janë folur në territorin e Vojvodinës së sotme në kohën e paleolitit dhe neolitit. Folësit e parë të gjuhëve indo-evropiane mbërritën këtu në vitin 4200 para Krishtit dhe që kur u shfaqën gjurmët e para të shkruara për këtë rajon, ka të dhëna për folës të gjuhëve të ndryshme indo-evropiane që kanë jetuar në këtë zonë, duke përfshirë folësit e trakishtes, ilirishtes, keltishtes, iraniane. dhe degët italike të familjes gjuhësore indo-evropiane. Rënia dhe rënia e Perandorisë Romake solli në këtë zonë folës të gjuhëve turke dhe gjermanike gjithashtu. Folësit e gjuhëve sllave të jugut u vendosën në këtë zonë në shekullin e 6-të, ndërsa folësit e hungarisht u shfaqën në shekullin e 9-të. Pushtimi osman i rajonit në shekullin e 16-të solli në këtë zonë folës të turqishtes, romishtes dhe gjuhëve të tjera, ndërsa pushtimi i Habsburgëve në fund të shekullit të 17-të dhe gjysmën e parë të shekullit të 18-të solli këtu folësit e gjermanishtes, sllovakishtes, rusishtes, Çekisht, ukrainisht dhe gjuhë të tjera. Vitet e fundit, ka një numër në rritje të folësve të gjuhës kineze gjithashtu.
Regjistrimi i vitit 2011
Sipas regjistrimit të vitit 2011, gjuhët kryesore të folura në Vojvodinë ishin:
Përdorimi i gjuhëve të pakicave
parapamje|225x225px| Pllakë përpara zyrës së kryetarit të qytetit të Novi Sadit e shkruar në katër gjuhët zyrtare të përdorura atje: [[Gjuha serbe|serbisht, hungarisht, sllovakisht dhe rusinisht .]] Përveç serbishtes, e cila është gjuha zyrtare në të gjithë vendin, ekzistojnë pesë gjuhë rajonale në përdorim zyrtar nga administrata provinciale në Vojvodinë: hungareze, rumune, sllovake, rusisht dhe kroate. Gjuha serbe përdoret në të gjitha qeveritë komunale, ndërsa gjuhët e pakicave përdoren në qeveritë e zgjedhura komunale. Gjuha serbe me shkrim cirilik është në përdorim zyrtar në të 45 komunat e Vojvodinës. Gjuha hungareze është në përdorim zyrtar në 29 komuna, sllovakishtja në 12, rumanishtja në 9, rusishtja në 6 dhe kroatishtja dhe çekishtja në 1 komunë secila (megjithatë, gjuha çeke nuk është zyrtare në nivel provincial).
Radio Televizioni i Vojvodinës, transmetuesi publik në provincë, transmeton program në 10 gjuhë: serbisht, hungarisht, sllovakisht, rusisht, rumanisht, dialekt bunjevac, ukrainisht, romisht, kroatisht dhe maqedonisht. Disa shfaqje televizive janë përkthyer edhe në gjuhën e shenjave.
Mbretëria e Izraelit (Samaria)
Bibla hebraike përshkruan Mbretërinë e Izraelit, e njohur gjithashtu si Mbretëria e Samarisë, si një nga dy shtetet pasardhëse të Mbretërisë së Bashkuar të Izraelit të sunduar nga Mbreti David dhe djali i tij Solomoni, tjetra është Mbretëria e Judës; Megjithatë, disa historianë dhe arkeologë nuk besojnë në ekzistencën e një Mbretërie të Bashkuar siç përshkruhet në Bibël. Mund të thuhet me siguri se rajonet e Samarisë dhe Galilesë iu nënshtruan një periudhe urbanizimi gjatë shekullit të 10-të pes dhe se qytetet e saj u bashkuan si një mbretëri e sunduar nga dinastia Omride në shekullin e 9-të pes, qendra politike e së ciliës ishte qyteti i Samarisë, ku ekzistonte një pallat luksoz.
Ekonomia e Panamasë
Ekonomia e vendit bazohet kryesisht mbi praninë e Kanalit, pozita gjeografike e të cilit i jep një rol të jashtëzakonshëm në tregtinë detare  ndërmjet Oqeanit Atlantik e atij Paqësor. Përveç  veprimtarive të tregtisë,  të shumta janë edhe fitimet me burim nga flota tregtare, që zë vendin e parë në botë. Në të vërtetë, përbëhet më shumë nga anije të huaja, sesa vendase, ndonëse lundrojnë me flamurin Panamez e shkruhen në regjistrin  detar të Panamasë, për shkak të kushteve lehtësuese të regjistrimit dhe ligjit më fleksibël. Ekonominë e vendit e ndihmon ndjeshëm veprimtaria e zonës së portit të Colon, themeluar që më 1948 e fuqizuar edhe më shumë kohët e fundit.
Mbretëria e Izraelit (Samaria)
Mbretëria e Izraelit u pushtua nga Perandoria Neo-Asiriane rreth vitit 720 pes. Të dhënat e Sargonit II të Asirisë tregojnë se ai dëboi 27.290 izraelitë – rreth 1/5 e popullsisë së Mbretërisë së Izraelit – në Mesopotami; ky dëbim u bë baza për idenë hebraike të Dhjetë Fiseve të Humbura të Izraelit. Disa izraelitë migruan në mbretërinë jugore të Judës, ndërsa ata izraelitë që mbetën në Samari, të përqendruar kryesisht rreth malit Gerizim, u quajtën samaritanë. Në territoret e mbretërisë së pushtuar u vendosën edhe grupe të huaja nga asirianët.
JC Gonzalez
Juan Camilo Gonzalez, njohur artistikisht si JC Gonzalez, është një aktor dhe kantautor Kolumbian.Karriera e tij filloj në 2009-ën,ku mori pjesë në reklama te ndryshme në Teksas.Gonzalez ishte gjithashtu një pjesëmarrës në Making Menudo, një reality show i MTV ku përzgjidheshin 25 këngëtar që zotëronin dy gjuhë.Gonzalez është shfaqur gjithashtu në filma dhe TV, si psh Parks and Recreation,Blue (seriali në Internet) dhe Los Americans.
Vitet e para
Gonzalez u lind në Bogota,Kolumbi më 1990-ën.Ai ka dy vëllezër (motra) më të vegjël.Gonzalez është klasifikuar si fëmij hiperaktiv, prandaj mori nofkën "tërmeti".Gonzalez dhe familja e tij u transferuan në Houston kur ai ishte shtat vjeç në mënyre që vëllai i tij më i vogël mund të kurohej.
Gonzalez filloj shkollën fillore në Gimnasio Los Caobos në Bogota,Kolumbi dhe më pas Clements High School në Sugar Land,Texas.
JC Gonzalez është karakterizuar nga impulsi i tij,nënvizuar nga portali  'Pantallazos de Noticias' ,ku pretendojnë se ka tipare nga gyshja e nënës  'Cándida Rueda' , e njohur si menaxherja e Hotel San Carlos në Santander, Kolumbi.
Artisti ka bërë të ditur në disa intervista se një nga shtysat e tij është i vellai Daniel, i cili ka kaluar një sëmundje të çuditshme të quajtur Antrhrogryposis Multiplex Congenita (AMC), dhe i ka mësuar se pa përpjekje nuk ka shpërblim dhe nga kjo vjen disiplina e tij.
Muzika
Gonzalez ka inçizuar materiale origjinale si dhe një remiks të këngës "El Perdon" nga Enrique Iglesias dhe Nicky Jam.
Që nga viti 2016,Gonzalez ishte duke përgatitur albumin e tij solo, titulluar Awakin, i cili do të kishte këngë në anglisht dhe spanjisht i shoqëruar me një miks ritmesh latine, rrepi dhe popi amerikan.
Televizioni dhe kinemaja
Gonzalez filloj karrierën e tij si aktor me reklama televizive në Teksas.Pasi mbaroj gjimnazin,Gonzalez u transferua në Los Angelos ku filloj të punonte në industrinë e reklamave dhe serialeve televizive.Ai është shfaqur në reklama të kompanive Ford,Honda dhe AT&T.
Në Janar të 2007-ës,Gonzalez bëri një provë për Making Menudo në Los Angelos.Ai nuk u pranua,kështu që filloj mësime kërcimi dhe riprovoj sërisht në Dallas.Aty ai u përzgjodh nga këngëtari portorikan Luis Fonsi dhe nga folësi në radio Daniel Luna si një nga 25 pjesëmarrësit që do shkonin në New York City ku dhe u filmuan në seritë Road to Menudo.
Si pjesë e spektaklit,Gonzalez bashkë me 14 aspirant artist të tjerë,u trajnua në këndim dhe kërcim në South Beach,Florida për gati 4 muaj.
Në 2009,Gonzalez u shfaq në episodin Parks and Recreation të serialit Sister City si Jhnonny,një praktikant Venezuelian.Në 2010,Gonzalez luajti rolin kryesor në videon e Kaya Rosenthal (Can't Get You Out of My Mind).Gonzalez ka marr pjesë githashtu edhe në Locked Up Abroad,Hard Times,How to rock dhe Parenthood.Në 2010-ën,Gonzalez luajti një rol në Victorious në episodin (Survival of the Hottest).
Në Banged Up Abroad,JC Gonzalez luajti rolin e vellait të Lia McCord-it,i cili u arrestua në aeroportin e Bangladesh-it për trafik narkotikësh.
Në 2010-ën,në sezonin e dytë të dramës-komedi të NBC Parenthood,Gonzalez luajti rolin e një kërcimtari në episodin The Berger Cometh.
Në Parenthood (sezoni i 2-të) Gonzalez luajti rolin e një djali të ri të një shoqërie vëllazërore në episodin Orange Alert.Më pas në 2011-ën,Gonzalez punoj në episodin Big Time Strike të Big Time Rush.
Në 2012-ën,Gonzalez luajti rolin e një lojtari rregbie "të fort" në episodin How to Rock a Newscast në serialin amerikan për adoleshent How to Rock i cili u shfaq në Nickelodeon nga 4 Shkurt deri më 8 Dhjetor 2012.
Gjatë 2015-ës dhe 2018-ës arritjet e shquara të Gonzalez u pasqyruan edhe në rolin e Jake në episodin "Blue Christmas" të serialit televiziv amerikan NCIS:New Orleans,rolin e "Kyle" në serialin televiziv dramë amerikan 9-1-1 dhe një shfaqje e shkurtër si "DJ Diego Spiz" në serialin televiziv Goliath.
Gonzalez u shfaq edhe në Los Americans, një serial në Internet që filloj më Maj 2011.Në 2013-ën,Gonzalez u shfaq në serialet në Internet Blue.Gonzalez është shfaqur edhe në seriale të tjera në Internet si Ragdolls në 2013-ën.Në 2015-ën,Gonzalez luajti rolin e Jake në programin NCIS:New Orleans, episodi Blue Christmas.
Jeta personale
Gonzalez u rrit në Sugar Land,Texas, në periferi të Houston-it dhe aktualisht jeton në Los Angelos,Kaliforni.
Tempulli i Dytë
parapamje|Modeli i Tempullit të Herodit (i frymëzuar nga shkrimet e Jozefit) i ekspozuar si pjesë e Modelit të Holyland të Jerusalemit brenda Muzeut të Izraelit. Tempulli i Herodit ose Tempulli i Dytë (Hebraisht: בֵּית־הַמִּקְדָּשׁ‎ הַשֵּׁנִי‎, Bēṯ hamMīqdāš hašēnī, përkth. 'Shtëpia e Dytë e Sanctum'), ishte tempulli i rindërtuar në Jeruzalem midis shek. 516 pes dhe 70 e.s. Ai zëvendësoi Tempullin e Solomonit, i cili supozohet të jetë ndërtuar në të njëjtin vend përpara shkatërrimit të tij nga Perandoria Neo-Babilonase gjatë rrethimit babilonas të Jerusalemit në shek. 587 pes. Ndërtimi i Tempullit të Dytë filloi disa kohë pasi Perandoria Neo-Babilonase u pushtua nga Perandoria Perse Akaemenide; ai pasoi një shpallje nga mbreti pers Kiri i Madh që i dha fund robërisë babilonase dhe nisi kthimin në Sion. Në historinë hebraike, përfundimi i Tempullit të Dytë në Judën Persiane shënon fillimin e periudhës së Tempullit të dytë.
Sipas Biblës, Tempulli i Dytë fillimisht ishte një strukturë relativisht modeste e ndërtuar nga hebrenjtë që ishin kthyer nga mërgimi në Babiloni nën autoritetin e guvernatorit të emëruar nga Persia, Zorobabelit, nipit të mbretit të parafundit judah, Jekoniahu. Megjithatë, gjatë mbretërimit të Herodit të Madh mbi Mbretërinë Herodiane të Judesë, ajo u rinovua plotësisht; struktura origjinale u riparua në ndërtesat dhe fasadat e mëdha që njihen më shumë në modelet moderne të rikrijuara.
Pasi qëndroi përafërsisht 586 vjet, Tempulli i Dytë u shkatërrua nga Perandoria Romake gjatë rrethimit romak të Jeruzalemit në vitin 70 të es.
Dritat e natës
Dritat e natës, roman me autor Enea Nauni. Botuar në vitin 2006. Libri ka 212 faqe.
Ekonomia e Guatemalës
Guatemala është ekonomia më e madhe në Amerikën Qendrore, me një PBB (PPP) për frymë të US $ 5,200. Sidoqoftë, Guatemala përballet me shumë probleme sociale dhe është një nga vendet më të varfra në Amerikën Latine. Shpërndarja e të ardhurave është shumë e pabarabartë me më shumë se gjysmën e popullsisë nën kufirin kombëtar të varfërisë dhe pak më shumë se 400,000 (3.2%) të papunë. CIA World Fact Book konsideron 54.0% të popullsisë së Guatemalës që jetojnë në varfëri në 2009. [189] [190]
Në vitin 2010, ekonomia e Guatemalës u rrit me 3%, duke u rikuperuar gradualisht nga kriza e vitit 2009, si rezultat i kërkesave në rënie nga Shtetet e Bashkuara dhe tregjeve të tjerë të Amerikës Qendrore dhe ngadalësimit të investimeve të huaja në mes të recesionit global. [191 ]
Remitancat nga Guatemalët që jetojnë në Shtetet e Bashkuara tani përbëjnë burimin më të madh të vetëm të të ardhurave të huaja (dy të tretat e eksporteve dhe një të dhjetën e PBB-së). [189]
Disa nga eksportet kryesore të Guatemalës janë frutat, perimet, lulet, artizanat, pëlhura dhe të tjera. Përballë një kërkese në rritje për biokarburantet, vendi po rritet dhe eksporton një sasi në rritje të lëndëve të para për prodhimin e biokarburanteve, veçanërisht kallam sheqeri dhe vaj palme. Kritikët thonë se ky zhvillim çon në çmime më të larta për ushqimet kryesore si misri, një përbërës kryesor në dietën guatemalase. Si pasojë e subvencionimit të misrit amerikan amerikan, Guatemala importon gati gjysmën e misrit të saj nga Shtetet e Bashkuara që po përdor 40 përqind të të korrave të saj për prodhimin e biokarburanteve. [192] Në vitin 2014, qeveria po konsideronte mënyra për të legalizuar prodhimin e lulekuqes dhe marihuanës, duke shpresuar të taksonte prodhimin dhe të përdorte të ardhurat nga taksat për të financuar programe parandaluese të drogës dhe projekte të tjera sociale. [193]
Prodhimi i Brendshëm Bruto (PBB) në barazinë e fuqisë blerëse (PPP) në vitin 2010 u vlerësua në 70,15 miliardë dollarë. Sektori i shërbimeve është komponenti më i madh i PBB-së me 63%, i ndjekur nga sektori i industrisë me 23.8% dhe sektori i bujqësisë me 13.2% (vlerësimi i 2010). Minierat prodhojnë ar, argjend, zink, kobalt dhe nikel. [194] Sektori i bujqësisë përbën rreth dy të pestat e eksporteve dhe gjysmën e fuqisë punëtore. Kafeja organike, sheqeri, tekstilet, perimet e freskëta dhe bananet janë eksportet kryesore të vendit. Inflacioni ishte 3.9% në 2010.
Marrëveshjet e paqes të vitit 1996 që i dhanë fund luftës civile për dekada, hoqën një pengesë të madhe për investimet e huaja. Turizmi është bërë një burim në rritje i të ardhurave për Guatemalën falë investimit të ri të huaj.
Në Mars 2006, kongresi i Guatemalës ratifikoi Republikën Dominikane - Marrëveshjen e Tregtisë së Lirë të Amerikës Qendrore (DR-CAFTA) midis disa kombeve të Amerikës Qendrore dhe Shteteve të Bashkuara. [195] Guatemala gjithashtu ka marrëveshje të tregtisë së lirë me Tajvanin dhe Kolumbinë.
Jeta është e bukur (film 1997)
Jeta është e bukur, është një film i vitit 1997 me regjisor dhe protagonist Roberto Benigni. Titulli i filmit u zgjodh fillimisht nga autorët dhe nga vetë Benigni për të treguar vullnetin e patundur të protagonistit për të kërkuar lumturinë, edhe në situata jashtëzakonisht dramatike. Ishte atëherë gjetja rastësore e frazës «Jeta është e bukur. Brezat e ardhshëm le ta çlirojnë atë nga çdo e keqe, shtypje dhe dhunë dhe ta shijojnë me gjithë shkëlqimin e saj "nga testamenti i Lev Trockit dhe të citatit" Unë mendoja se jeta jashtë ishte e bukur, dhe do të ishte akoma e bukur, dhe do të ishte me të vërtetë është turp ta lije veten të zhytesh tani "nga Primo Levi në veprën Nëse ky është një njeri, ta dekretosh atë si titull përfundimtar.
Fitues i tre Oskareve, filmi më i mirë i huaj, aktori më i mirë kryesor ( Roberto Benigni ) dhe kolona zanore më e mirë ( Nicola Piovani ), nga shtatë nominime; ylli i filmit është Guido Orefice, një hebre i qeshur dhe i gjallë, i cili - deportuar së bashku me familjen e tij në një kamp përqendrimi nazist - do të përpiqet të mbrojë djalin e tij nga tmerret e Holokaustit, duke e bërë atë të besojë se gjithçka që ata shohin është pjesë e një lojë fantastike në të cilën ata do të duhet të përballen me prova shumë të vështira për të fituar çmimin e mrekullueshëm përfundimtar.
Ajo u prezantua në garë në Festivalin e 51-të të Filmit në Kanë, ku fitoi Grand Prix të Jurisë Speciale ; gjithashtu fitoi 9 David di Donatello, 5 Shirita argjendi, Çmimin César për filmin më të mirë të huaj, 5 Globet e Artë, 2 Çmime Evropiane të Filmit dhe një çmim medalje në Jeruzalem. Ajo u përfshi gjithashtu nga Bordi Kombëtar i Rishikimit të Motion Pictures në listën e dhjetë filmave më të mirë të huaj të vitit 1998. Fonogrami i nënshkruar nga Nicola Piovani u vlerësua në të gjithë botën, duke u bërë një nga pjesët e çmuara të diskografisë së kompozitorit.
Me daljen në treg, në Itali ai fitoi një rekord prej 92 miliard lirash, duke u bërë filmi italian me fitimin më të lartë ndonjëherë, si dhe duke qenë një nga filmat italianë më të vlerësuar dhe më të njohur në botë. Përveçse është puna që shenjtëroi Benigni ndërkombëtarisht, filmi gjithashtu mburret me rekorde të shumta: është filmi italian që ka fituar më shumë në botë (229 milion dollarë), më i vlerësuari në Oskar, më i shikuari në shfaqjen e tij të parë televizive (mbi 16 milion shikues dhe 53% e pjesëmarrjes) dhe një nga filmat italianë me fitimin më të lartë dhe të suksesshëm në Itali, i cili tani është bërë një kult i vërtetë.
Ngjarja
Kjo është një ngjarje e thjeshtë, megjithatë nuk është e lehtë të thuhet. Ashtu si në një përrallë ka dhimbje, dhe si në një përrallë është plot mrekulli dhe lumturi.
(Gjoshua i rritur (Homer Antonutti) i cili vepron si nxitës i filmit.)
Itali, 1939. Guido Orefice është një italian me origjinë hebreje, i cili, pasi është shpërngulur nga fshati Toskan, shkon te xhaxhai i tij në Arezzo me mikun e tij Ferruccio. Gjatë rrugës, ku ai është ngatërruar për Mbretin Vittorio Emanuele III, ai takon një mësuese të re të shkollës fillore me emrin Dora, të cilës i jep menjëherë nofkën e princeshës dhe bie në dashuri me të. Duke arritur në qytet, ai pritet nga daja i tij Eliseo, pronar i Grand Hotel, ku Guido fillon të punojë si kamerier. Po atë ditë, në bashkinë e qytetit, ka një grindje me Rodolfon, një burokrat fashist arrogant dhe pompoz, pas së cilës të dy i japin vetes emrin e "budallait të vezëve", sepse Guido vendos disa vezë në kapelën e Rodolfos i cili, kur e vesh atë, i thyejnë në kokë.
Një ditë Guido, duke takuar përsëri Dorën, zbulon se ajo është e fejuar me Rodolfo. Ndërkohë, në hotel, kamarieri bëhet shok edhe me Dr. Lessing, një mjek gjerman i apasionuar, si ai, në gjëegjëza. Duke e ditur që një inspektor shkolle që viziton hotelin thirret të nesërmen në një shkollë fillore për një orë mësimore antropologjike në favor të racës Ariane, ai gjen një hile për të zënë vendin e tij në mënyrë që të takohet me Dorën e cila jep mësim në të njëjtën shkollë. Inspektori i vërtetë arrin kur mësimi tashmë ka përqeshur objektivin fillestar dhe Guido, pastaj arratiset nga një dritare,ai e ka arritur qëllimin e tij. Një mbrëmje Dora shkon në teatër me Rodolfon dhe miqtë e tij: Guido e ndjek dhe, me një tjetër plan, e largon atë nga i dashuri dhe ata shkojnë për një shëtitje së bashku. Duke e shoqëruar atë në shtëpinë e saj, Guido më në fund rrëfen dashurinë e tij për të. Disa netë më vonë, pikërisht në Grand Hotel, Rodolfo feston fejesën e tij zyrtare me Dorën, e cila kurrë nuk ka qenë në të vërtetë e dashuruar me të, por e detyruar të martohej nga nëna e saj: gruaja më pas vendos të ju përgjigjet ndjenjave të Guidos dhe, në fund të mbrëmjes, ajo largohet me të, i cili hyn në restorant me kalin e bardhë të xhaxhait të tij Eliseo, pavarësisht nga fakti se në anën e pasme të kalit persona të panjohur kishin shkruar "kalin hebre" ( diskriminimi racor tashmë ka filluar). E vetmja gjë që mbetet për Rodolfo është të pengohet në një tjetër vezë, këtë herë një vezë të madhe koloniale etiopiane të strucit, e cila i thyhet në kokë. Guido dhe Dora martohen dhe Giosuè ka lindur nga dashuria e tyre.
1944 . Jemi në mes të Luftës së Dytë Botërore, në periudhën e nxehtë të ndjekjes kundër hebrenjve. Pavarësisht nga këto ngjarje, të cilat shënojnë në mënyrë të pakthyeshme historinë e protagonistëve, familja duket se po jeton një periudhë mjaft të lumtur: Guido ka arritur të hapë dyqanin e tij, pavarësisht nga fakti që pothuajse askush nuk shfaqet për shkak të ndjekjeve ndërsa Dora vazhdon për të punuar në shkollën e saj. Kjo periudhë ndërpritet papritur kur, në ditëlindjen e Joshuas, Guido dhe djali i tij së bashku me xhaxhain e tij Eliseo kapen nga nazistët dhe ngarkohen në një tren së bashku me hebrenj të tjerë për deportimin në një kamp koncentrimi. Dora, pasi mbërriti në shtëpi me nënën e saj dhe pasi gjeti shenjat e kalimit të trupave nazi-fashiste, arrin me kohë në stacion për të kërkuar nga ushtarët në roje të hypë në tren, edhe pse ajo nuk është hebre, për të ndjekur burrin dhe djalin e saj. Guido e sheh gruan e tij duke kaluar vetëm në një rast, pas mbërritjes në kampin e koncentrimit Xha Eliseo, shumë i moshuar për të punuar, dërgohet menjëherë në dhomën e gazit. Në dhomat e zhveshjes ai tregon sjelljen e tij fisnike, madhështore për herë të fundit duke ndihmuar një grua SS të ngrihet pasi ajo rrëshqet, duke marrë në këmbim një shikim të urrejtjes dhe fyerjes.
Për ta mbrojtur atë nga tmerret e realitetit, që nga fillimi i udhëtimit tragjik me tren Guido i thotë Giosuesë se ata po marrin pjesë në një lojë me çmim, në të cilën do të duhet të përballen me sprova të shumta për të fituar një tank të vërtetë. Kur komandanti gjerman shfaqet në kasolle për të spjeguar rregullat e kampit të koncentrimit, Guido tregohet si një përkthyes, duke përkthyer qëllimisht fjalët e tij gabimisht, në mes të hutimeve të të burgosurve të tjerë dhe dëfrimit të fëmijës. Ndërsa ditët kalonin, Joshua hyn aktivisht në "lojë", midis të cilave "rregulla" duhej të qëndronte i fshehur në dhomën e rezervuar për babanë e tij dhe të burgosurit e tjerë, në të vërtetë për të shmangur që në rast kapjeje ai ishte i destinuar në dhomën e gazit.
Gjatë një ekzaminimi mjekësor, Guido përsëri takon Lessing, mjekun gjerman të Grand Hotel, i cili gjashtë vjet më parë ishte kthyer në Berlin për të marrë pjesë në zgjidhjen përfundimtare të hebrenjve. Ky i fundit, tani anëtar i partisë naziste, e kursen atë nga dhoma e gazit, duke i ofruar një punë si kamerier në tryezat e darkës së një oficeri gjerman: Guido arrin ta fusë djalin e tij të bashkohet për ta ushqyer me dinjitet, i hutuar midis djemve të tjerë të oficerëve në tryezën e rezervuar për ta, nën iluzionin që mjeku dëshiron të thotë një fjalë të mirë për të dhe gruan e tij. Zhgënjimi i tij do të jetë i madh kur, në të njëjtën mbrëmje, mjeku do ta thërrasë atë me vete vetëm për t'i paraqitur atij një gjëegjëzë absurde për të cilën nuk mund të gjente zgjidhje dhe për të cilën ishte shumë i dëshpëruar. Pas darkës, Guido dhe fëmija që flinin në krahë u kthyen në kasolle, jo para se të shihnin një mal me kufoma hebreje të destinuara për furrëtore.
1945 .Papritmas një natë, me mbarimin e luftës dhe pushtimin nazist, ushtarët gjermanë filluan me tërbim të largohen nga kampi pasi të kishin masakruar të burgosurit e mbetur. Guido, pasi e fshehu Giosuen në një kabinë duke i thënë të luante fshehurazi dhe duke i premtuar të kthehej, niset në kërkim të Dorës i maskuar si një grua. Burri përpiqet të arrijë kamionin e të burgosurve por zbulohet nga SS: pasi ja kishte bërë me sy Joshuas një herë të fundit, ai drejtohet në një rrugicë nga një ushtar gjerman dhe atje ai pushkatohet nga ky i fundit. Pas evakuimit të natës të kampit, Joshua del nga dollap me kyç në të cilin ishte fshehur dhe duke parë tankun e një ushtari amerikan që po hynte në kampin e zbrazët të përqendrimit, ai bërtet: "Ne kemi fituar!" . Pas pak, fëmija bashkohet përsëri me nënën e tij dhe ata përqafohen përsëri.
Produksioni
Fillimisht ideja ishte ajo e një filmi komik, pas sukseseve të Johnny Stecchino dhe The Monster, por më vonë tema u ndryshua. Filmi u xhirua mes nëntorit 1996 dhe prillit 1997 midis Arezzo, Montevarchi, Castiglion Fiorentino, Cortona, Ronciglione, Roma dhe Papigno ( Terni ) me titullin Buongiorno Principessa, por më pas u ndryshua. Benigni deklaroi: "Ky film, i cili quhet Jeta është e bukur, erdhi tek unë, por me emocion, aq sa më bëri të dridhem të gjitha brinjët e anës sime, por edhe ta bëj atë, por e bukur, e bukur, është një film që nuk të lë të fle natën ". Një frymëzim për shkrimin e filmit erdhi nga historia e Rubino Salmonì, i cili i tregoi atij historinë e tij si një i dëbuar dhe i mbijetuar i treguar më vonë në librin e munda Hitlerin.
Emrat e protagonistëve janë marrë nga Dora De Giovanni, tezja e Nicoletta Braschi e martuar me Guido Vittoriano Basile, i cili vdiq në kampin e koncentrimit të Mauthausen ashtu sikur protagonist i filmit, ngjarje kjo e cila e mërziti Dora De Giovannin [15].
Sidoqoftë, gjatë të shtënave, Benigni kishte pak hezitim: «Njerëzit më thanë që të kisha kujdes sepse ishte një ide shumë ekstreme, kisha frikë të mos fyeja ndjeshmërinë e të mbijetuarve. Unë e di se çfarë tragjedie ishte, dhe jam krenar që dhashë kontributin tim në Holokaust dhe në kujtesën e kësaj periudhe të tmerrshme në historinë tonë. Unë nuk jam hebre, por historia u përket të gjithëve ».
Filmi u lëshua në kinematë italiane në 18 Dhjetor 1997 në një edicion prej 124 minutash. Më vonë Benigni modifikoi redaktimin duke zvogëluar kohëzgjatjen në 119 minuta dhe duke shtuar zërin narrativ të të rriturit Giosue (luajtur nga Homer Antonutti ) në fund. Ky version u prezantua më pas në Festivalin e Filmit të Kanës 1998 dhe u shpërnda jashtë vendit, dhe ishte i vetmi i disponueshëm në videot shtëpiake pas vitit 2017 kur, me rastin e 20 vjetorit të shfaqjes së filmit në kinema, u rivendos versioni i plotë.
Muzika
Fonogrami është nga Nicola Piovani, për të cilin ai u dha Oskar për kolonën zanore më të mirë për një film dramë në 1999. Kënga La vita è bella u reprizua më pas (me shtimin e tekstit) nga këngëtari izraelitana Noa, me titullin Beautiful That Way.
Shpërndarja e filmit
Lëshuar në kinematë italiane në 18 Dhjetor 1997, La vita è bella ishte një sukses i madh me kritikë dhe audiencë. Në muajt e parë të vitit 1998 u lëshua gjithashtu në vende të tjera duke përfshirë Francën, Portugalinë, Rumaninë. Në maj 1998 u prezantua në garë në Festivalin e 51-të të Filmit në Kanë, ku fitoi çmimin e madh të jurisë speciale.
Më 20 tetor 1998 filmi mbërriti në SHBA në italisht me titra anglisht, në një botim të gjymtuar 9 minutësh, me disa prerje dhe eleminimin e karakterit të Lydia Alfonsi ; për të promovuar filmin, një ditë më parë, Benigni ishte mysafir në David Letterman Show. Në SHBA fitoi 57 milion dollarë dhe u prit me entuziazëm nga kritikë të shumtë amerikanë. Më pas, pak para triumfit të Oskarit, filmi u lëshua në pjesë të tjera të botës si Angli, Meksikë, Gjermani dhe Greqi.
Shpërndarja televizive
Kur filmi u transmetua në TV për herë të parë nga Rai 1 më 22 tetor 2001, ai u pa nga 16,080,000 shikues, një pjesë prej 53.67%, shifra më e lartë e shikimit për një film të transmetuar në televizion. Italian, duke mundur më parë rekord i audiencës prej 14,672,000 shikues të filmit Emri i Trëndafilit, i cili kishte rezistuar që nga viti 1988.
Video në shtëpi
Në 2002 u botua një botim autoritar DVD në Itali, me një intervistë, bërjen në anglisht me nëntituj, prapaskenat (me skena provash të pa publikuara), ceremoninë e Oskareve, pritjen e çmimeve të tjera të ndryshme (Pëllëmbë e kritikëve në Cannes, Cesar, David di Donatello, BAFTA), traileri origjinal amerikan, një galeri fotografish, kast i plotë me biografi dhe filmografi të hollësishme. Në 2005 DVD u lëshua në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, në versionin e titruar. Në vitin 2010, versioni Blu-ray doli me disa përmbajtje shtesë.
Në vitin 2017, me rastin e 20 vjetorit të filmit, një edicion i ri i rimaster u lëshua në DVD ; ky botim përfshin (vetëm në formatin Blu-ray ) rivendosjen e versionit të plotë të filmit, me kohëzgjatjen origjinale prej 124 minutash (përfshirë, midis skenave të tjera, ato me Lydia Alfonsi ), dhe shtimin e përmbajtjes shtesë të një intervistë e re me Benigni duke festuar përvjetorin e njëzetë të filmit.
Nga viti 2020 është në dispozicion me definicion të lartë në platformën Disney + të transmetimit në internet.
Qitje
Xhirimet e filmit u zhvilluan në Itali, midis Lazios dhe Toskanës.