cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ALBtelecom
Historiku
Në fillim të viteve ’70 sektori i Postë Telekomunikacionit njohu një tjetër hap të rëndësishëm, mundësimin e lidhjeve me fshatrat. Vitet 1980 e në vazhdim shënojnë dhe rritjen e fluksit të investimeve në zgjerimin e kapaciteteve të centraleve nëpër qytete, fuqizimin dhe zhvillimin e bazës teknike si dhe montimin e aparaturave të sistemit të numërimit, duke lehtësuar ndjeshëm rrugën e komunikimit telefonik.
Vitet ’90, sollën një valë të re ndryshimesh dhe në fushën e telekomunikacionit. Me 5 shkurt të vitit 1992 Telekomi Shqiptar krijohet si ndërmarrje më vete. Gjatë harkut kohor 15-vjeçar kompania e telefonisë fikse shënoi dhe investime në përmirësimin e rrjetit dhe ofrimin e shërbimeve të reja. Në fillim të viteve ‘96 u realizua futja e shërbimit të telefonisë publike me kartë të parapaguar. Në vitin ’97 u realizua vënia në shfrytëzim e kabllit me Fibër Optike, linjë kjo më cilësore për transmetimin e trafikut ndërkombëtar.
Më datë 12.02.1999 ndermarrja "Telekomi Shqiptar" transformohet në Albtelecom sh.a..
Pastaj,pas blerjes se kompanise nga komania hungrareze 4iG u bashkua me One Telecommunications ne daten 14.03.2023 duke formuar One Albania.
Beteja e Dyrrahut
parapamje|Bust i Cezarit parapamje|majtas|Pompeo: [[Bust (sculpture)|Bust Mermeri i ndodhur ne Ny Carlsberg Glyptotek, Kopenhagen, Danimark]] Beteja e Dyrrhachium (ne latinisht) u zhvillua me 10 korrik te vitit 48 p. e. s. ne Dyrrah, i cili ishte emri antik i qytetit te Durrësit. Në këtë beteje gjenerali Gnaeus Pompeius Magnus (Pompeo) mundi rivalin e tij gjeneralin Gaius Julius Caesar (Jul Cezari).
Cezari më parë e kishte mundur Pomepeon në Spanjë, i cili me pas ishte transferuar me ushtrinë e tij ne Shqipëri duke pushtuar qytetin Apollonia dhe zonën e Oricumit.
Cezari ishte kthyer ne Itali dhe me pas u nis nga Brindizi për në Shqipëri.
Ushtria e Pompeut ishte me se shumti e përberë nga ushtare pa eksperiencë, dhe ai nuk ishte ne gjendje te luftonte kundër ushtrisë te Cezarit. Nga ana tjetër Cezari vinte nga një fushtate ushtarake te gjate, De Bello Civili, dhe nuk kishte shume ushtare ne dispozicion, ushtaret nen urdhrat e Pompeos ishin rreth 30.000 kurse ushtria e Cezarit ishte e formuar prej 10.000 ushtaresh. Cezari ishte ne avantazh nga e kalorësve në dispozicion por kjo nuk ishte ne favor te tij sepse bënte të vështire gjetjen e ushqimit.
Zhvillimi i Betejes
Pompeo ishte pozicionuar ne një pozicion te favorshëm gjate gjithë bregdetit t Epirit, aty filloi te ndërtonte fortifikime dhe te mblidhte te gjitha forsat e mbetura ne parashikim te dyluftimit.
Duke vështruar vendndodhjen e favorshme e kundërshtarit te tij Cezari nuk vendosi ta sulmonte por priti përforcime. Përforcimet erdhën bashke me shokun e tij Marco Antonio i cili kishte ardhur ne Epir për të ndihmuar Cezarin. Te dy filluan te pushtonin qytete te Epirit gjate rrugës së tyre për ne Dyrrah. Cezari filloi te ndërtonte fortifikime rrotull pozicioneve te marra nga Pompeo ne Dyrrah. Pas disa dyluftimesh Pompeo doli fitimtare, sepse kishte ne dispozicion një ushtri me te madhe, në këtë mënyre mundi te mposhte rrethimet e Cezarit.
Keshtu Cezari mendoi se e vetmja mënyre për të mundur Pompeon ishte ta përballonte ne një terren te hapur, për të shfytezuar eksperiencën e ushtareve te tij. Por ushtaret ishin te demoralizuar nga rezultati dhe filluan te tërhiqeshin.
Fitorja e Pompeos nuk ishte përfundimtare sepse nuk e ndoqi ushtrinë e Cezarit sepse kishte frike nga një gracke te mundshme.
Cezari u tërhoq drejt Greqise, me pas Pompeo vendosi ta ndjektë. Por u mund përfundimisht nga Cezari në atë që kujtohet me emrin e Bëtaja e Parsalus.
Zënia e Hënës (Eklipsi)
Në programim kompjuteri, Eclipse është një mjedis të integruar të zhvillimit (IDE). Ajo përmban një workspace bazë dhe një plug-in e sistemit të zgjeruar për customizing mjedisin. Shkruar kryesisht në Java, Eclipse mund të përdoret për të zhvilluar aplikacione. Me anë të ndryshme plug-ins, Eclipse mund të përdoret gjithashtu për të zhvilluar aplikacione në gjuhë të tjera programimi: Ada, ABAP, C, C ++, COBOL, Fortran, Haskell, JavaScript, Lasso, Lua, Natyrore, Perl, PHP, Prolog, Python, R, Ruby (duke përfshirë Ruby në binarët kornizë), Scala, Clojure, Groovy, Skema, dhe Erlang. Ajo mund gjithashtu të përdoret për të zhvilluar paketa për software Mathematica. Mjediset e zhvillimit të përfshijë mjetet e zhvillimit Eclipse Java (JDT) për Java dhe Scala, Eclipse CDT për C / C ++ dhe Eclipse PDT për PHP, ndër të tjera.
Codebase fillestar origjinën nga IBM VisualAge. [2] Eclipse kit zhvillimit të softuerit (SDK), e cila përfshin mjetet e zhvillimit Java, është menduar për zhvilluesit e Java. Përdoruesit mund të zgjasë aftësitë e saj duke instaluar plug-ins të shkruara për Platformën Eclipse, të tilla si toolkits zhvillimit për gjuhë të tjera programimi, dhe mund të shkruajë dhe të kontribuojnë plug-në modulet e tyre.
Released sipas kushteve të Licencës Eclipse Publik, Eclipse SDK është software të lirë dhe me burim të hapur (edhe pse kjo është e papajtueshme me Leje e Përgjithshme Publike GNU [3]). Ajo ishte një nga idetë e para për të drejtuar sipas GNU classpath dhe ajo shkon pa probleme nën IcedTea.
Përmbajtja [hide] 1 Historia 1.1 Licencimi 1.2 Emri 1,3 Shtyp 2 Arkitekturë 3 Rich Platforma Client Platformë 4 Server 5 Web Tools Platform Platformë 6 Modelimi 6.1 Model Transformimin 6.2 Modeli Mjete Zhvillimi 6.3 Zhvillimi Betoni Syntax Zhvillimi 6,4 Abstract Syntax 6.5 Teknologjia dhe hulumtim 6,6 amalgamë 7 Zgjerime 8 Shpërndarjet Alternative 8,1 Eclipse PDT (PHP Zhvillimi Tools) 8,2 Eclipse ADT (Mjete Zhvillimi Android) 9 Shih edhe 10 Lexim të tjera 11 Burimet 12 Referimet 13 Lidhje të jashtme Historia [redakto] Eclipse filloi si një projekt i zgjuar Kanada. Object Technology International (OTI), e cila më parë kishte tregtuar familjen Smalltalk-bazuar VisualAge e mjedisit të integruar të zhvillimit (IDE) produktet, [2] zhvilluar produktin e ri si një zëvendësim Java-bazuar. [4] Në nëntor 2001, një konsorcium ishte formuar me një bord të kujdestarë për të çuar më tej zhvillimin e Eclipse si software burim të hapur. Është vlerësuar se IBM kishte investuar tashmë afër në $ 40 milion deri në atë kohë. [5] Anëtarët origjinale ishin Borland, IBM, MERANT, QNX Software Systems, racional Software, Red Hat, SuSE, TogetherSoft dhe WebGain. [6] Numri i kujdestarë rrit në mbi 80 deri në fund të vitit 2003. Në janar të vitit 2004, Fondacioni Eclipse është krijuar. [7]
Eclipse 3,0 (lëshuar më 21 qershor 2004) i zgjedhur specifikimet Platformë Shërbimit OSGi si arkitekturën Runtime. [8]
Tafil Buzi
parapamje|Statuja Tafil agë Buzi (1792 - 1844) ka qenë një prijës ushtarak që shërbeu për Ali pashë Tepelenën, Omer pashë Vrionin, kryengritjen greke për pavarësi, kryengritjet kundër Tanzimatit dhe si përfundim Ibrahim Pashës të Egjiptit.
Zënia e Hënës (Eklipsi)
Shoqata për Computing Machinery njohur Eclipse me 2011 ACM Software Systems Çmimin më 26 prill 2012. [9]
Licencimi [edit] Leje Eclipse Publik (EPL) është licenca themelor sipas të cilit projektet Eclipse janë lëshuar. [10] Disa projekte kërkojnë licencimin e dyfishtë, për të cilën Licenca Eclipse Shpërndarjes (DEGJ) është në dispozicion, edhe pse përdorimi i kësaj licence duhet të zbatohen për të dhe është konsiderohet në një bazë rast pas rasti.
Eclipse u lirua fillimisht nën Leje Publike Përbashkët, por ishte vonë ri-lejohet sipas kushteve të Licencës Eclipse Publik. Fondacioni Free Software ka thënë se të dyja licencat janë licencat free software, por janë të papajtueshme me Leje e Përgjithshme Publike GNU (GPL). [11] Mike Milinkovich, i Fondacionit Eclipse komentoi se të lëvizte në GPL do të konsiderohet kur version 3 e GPL u lirua. [12]
Emri [redakto] Sipas Lee Nackman, shefi i Teknologjisë Zyrtar i ndarjes racional IBM (origjinuese në 2003) në atë kohë, emri "Eclipse" (që daton nga të paktën 2001) nuk ishte një lojë fjalësh në Sun Microsystems, si konkurs primar e produktit në kohën e emërtimin ishte Microsoft Visual Studio (që ajo, Eclipse, ishte të errësojë). [13] Versionet e ndryshme të Eclipse janë emëruar pas organeve të ndryshme qiellore, më specifikisht planetet apo satelitet natyrore planeteve. Shembuj janë: Europa, Ganymede, Callisto, Galileo dhe Luna. Versioni i fundit që vjen në 2015 është emëruar Mars.
Si e 2014, secili Release simultan ka ndodhur në e mërkurë 4 e qershor.
Inferno (libër)
Inferno është roman autobiografik i shkrimtarit August Strindberg i shkruar në frëngjisht dhe i botuar i përkthyer në suedisht në vitin 1897. Me atë libër Strindbergu synoi të përshkruajë me metoda letrare dhe dokumentare krizën e tij psikike në vitet 1894-96. Vepra është epokale në shpjegimin e përjetimeve shpirtërore dhe për rolin e rëndësishëm për personazhin kryesor të rastësisë në një botë në rënie që mbahet bashkë vetëm përmes zbatimeve dhe strukturave metafizike dhe sistemeve fetare.
Lyssach
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Mötschwil
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Diomedi
Diomedi (Διομήδης Diomedes) - i biri i Tideut, kreshnikut kalidonas dhe gruas së tij Deipilës, mbret në Arg.
Para së gjithash e njohim nga lufta e Trojës, në të cilën u dallua si njëri prej luftëtarëve akeas më trima, më të fortë dhe më të suksesshëm. Kurrë nuk paraqitej si frikacak e as që është tërhequr nga beteja. Nuk u frikësohej as magjive e zotërave dhe ka besuar në mënyrë të vendasur në fundin ngadhënjimtar të luftës, Trim i njëjtë, si në fushëbetejë, është treguar edhe në kundërvënie me eprorët, ballë për ballë me Agamemnonin, kryekomandantin e ushtrisë akease, kur propozimet e tij nuk i ka konsideruar si të mira dhe të arsyeshme. Mirëpo, urdhrat i ka përfillur pa mëdyshje dhe vullnetarisht paraqitej për kryerjen e detyrave më të rënda. Ishte vërtet trim pa frikë dhe pa të meta dhe sipas normave tona, ndoshta, edhe më simpatiku prej të gjithë komandantëve akeas nën Trojë.
Luftën e vet të parë e përjetoi që në kohën e të ashtuquajturës ekspeditë e epigoneve kundër Tebës, në të cilën ka marrë pjesë me thirrjen e Adrastit, mbretit të Argut për ta marrë gjakun e babait të vet, i cili vritet në luftën fatkeqe "të shtatët kundër Tebës". Nën Trojë e ka sjellë njërën prej ushtrive më të fuqishme, marina e tij numëronte tetëdhjetë anije dhe me numër e tejkaloi vetëm marina e kryekomandantit Agamemnon, e cila përbëhej prej njëqind anijesh dhe e Nestorit, mbretit të Pilosit i cili ka sjellë nëntëdhjetë sosh.
Veprave trimërore të Diomedit Homeri ia ka kushtuar tërë këngën V të Iliadës. Mirëpo, emrin dhe sukseset e tij i përmend edhe në shumë vende të tjera. Në dyluftime të pavarura Diomedi i vret dhjetë luftëtarë të dalluar trojanë, në mesin e tyre edhe Pandarin, aleatin trojan, i cili e shkeli marrëveshjen solemne të armëpushimit në mes akeasve dhe trojanëve në vitin e dhjetë të luftës. Nuk i ka munguar guximi për ta sulmuar edhe vetë Hektorin, kryekomandantin e ushtrive trojane, dhe Zeusi, zoti suprem, i cili e mbronte Hektorin, ka qenë i detyruar që ,me dritën e vetëtimës ta detyrojë që mos ta sulmojë më. Kur në fushëbetejë paraqitet Afrodita, hyjnesha e dashurisë, për ta shpëtuar Enenë, udhëheqësin e dardanëve, të cilin Diomedi më parë e kishte plagosur, nuk është hamendur për ta sulmuar me shigjetë dhe ta detyrojë të ikë. Mori guxim të sulmojë edhe vetë zotin e luftës, Aresin dhe ta plagosë me ndihmën e hyjneshës Athena, ashtu që Aresi nga dhembjet uluriti sa dhjetë mijë burra dhe iku nga fushëbeteja. Kur ushtria ekease qe e detyruar të tërhiqet për shkak të presionit të fuqishëm të trojanëve, në mënyrë të vetëmohueshme e mbronte zmbrapsjen e shokëve të vet me qëllim që t'ua mundësojë rregullimin që të sulmojnë sërish.
Nuk ka pasur detyrë para të cilës Diomedi është tërhequr. Ndër të parët u çua kur Hektori e thërret në dyluftim kreshnikun më të guximshëm të akeasve. I pari u paraqit për aksionin e rrezikshëm që natën ta spiunojë kampin e trojanëve. Me Odiseun, mbretin e Itakes, në këtë detyrë i vret Dolonin, spiunin trojan dhe Resin, aleatin trojan. Me Odiseun e kryen veprën trimërore, e cila ka qenë vendimtare për mbarimin ngadhënjimtarë të luftës: i veshur në lecka, dhe duke u paraqitur si i gjymtë pa u vënë re hyn në Trojë, depërton në tempullin kryesor dhe ia mundëson Odiseut që nga ky ta rrëmbejnë truporen e konsakruar të Palada Athenës, paladin e famshëm, i cili e mbronte Trojën nga shkatërrimi. Ishte poashtu në mesin e luftëtarëve të zgjedhur të cilët, fshehur në barkun e "kalit trojan", hynë brenda mureve të qytetit dhe e pushtuan qytetin e Priamit.
Beteja e Bardhetit (pikturë)
Beteja e Bardhetit është një betejë kundër turqve. Kjo ka ndodhur në vitin 1878, kur ushtria otomane kërkonte të kalonte në zonën e Malësisë së Madhe. Pengesë kryesore u bënë këtu luftëtarët e Malësisë së Madhe, të cilët zunë pritë pikërisht në lumin e Bardhetit.
Diomedi
Diomedi në betejat për Trojën ka qenë njësoj i guximshëm si në fushëbetejë ashtu edhe në këshillin luftarak. Në rend të parë ngritej kundër mosmarrëveshjeve dhe grindjeve të mbretërve akeas, sepse siç thoshte, prej grindjes në mes miqve ka dobi vetëm armiku. Iu kundërvu propozimit të Agamemnonit që t'i dërgohet delegacioni Akilit të zemëruar me qëllim që të zbutet hidhërimi i tij, kur Akili refuzon të marrë pjesë në luftë. Negociatave diplomatike, si edhe magjive dhe profecive nuk u jipte rëndësi të madhe. Deviza e tij ishte: "para së gjithash duhet luftuar trimërisht, përherë në rreshtin e parë". Kur, pas zmbrapjes së ushtrisë akease, Agamemnonin e kaploi frika dhe kur filloi të mendojë që të heqë dorë nga rrethimi i mëtejshëm i Trojës, Diomedi haptas e quajti frikacak dhe i tha që me tërë ushtrinë të kthehej në shtëpi: " Shko, rrugën e ke të hapur dhe pranë detit i ,ke anijet, por këtu do të mbesin akeasit e tjerë flokëgjatë, por këtu do të mbes unë dhe Steneli, derisa qytetit nuk ia gjejmë fundin sepse me zotin arritëm këtu".
Beteja e Bardhetit (pikturë)
Në këtë vepër kompozicionale dua të tregoj qëndresën e luftëtarëve malësorë shqiptarë kundër turqve. Turqit nuk mundën të kalonin dy o tri herë radhazi, gjë që e arritën më në fund me anën e tradhtisë. Një mbrojtje e madhe ka qenë këtu edhe vetë natyra shkëmbore. Peizazhi është konkret : vendi konkret ku janë zhvilluar luftimet. Personazhet janë marrë nga jeta. Gjithashtu jam përpjekur të pasqyroj veshjet e kohës si dhe armatimin e kohës. Për mendimin tim është një kompozim dinamik me pak elementë e sidomos me komponentin kryesor që është natyra.
Diomedi
Siç dihet Agamemnoni dhe akeasit e tjerë nuk ikën, ndërsa ata të cilët nuk ranë në betejë e përjetuan, rënien e Trojës dhe panë tymin se si gjarpron lart mbi gërmadhat e saj. Diomedi me ushtrinë ngadhënjimtare me fat kthehet në atdhe. Por aty nuk qëndroi gjatë : të paktën sipas miteve pashomerike, e braktis Argun për shkak të gruas së vet të pabesë Egialisë dhe kalon në Itali. Aty gjen strehim në tokën e mbretit Daun (në Apulinë Veriore) dhe martohet me bijën e tij. E themelon qytetin Argiripa, Arpin e mëvonshëm. Për herë të fundit ndeshemi me Diomedin në Eneidën e Vergjilit. Kur mbreti i latinëve e dërgon tek ai delegacionin me lutje për ndihmë në luftë kundër Enesë i cili me trojanët e arratisur arrin në Itali e refuzon energjikisht. Trimi i famshëm e njohu kotësinë e luftës dhe i mësuar me vshtirësitë të cilat në mënyrë të kobshme i përcjellin si të mundurit ashtu edhe ngadhënjimtarët, me mençuri u përgjegji : "Shtrëngoni duart tuaja të djathta dhe vendosni paqen tani, derisa ka kohë për këtë - ndalonu armëve tuaja që kot të ndeshen me ta".
Përveç këtij, nga mitet dimë edhe për një Diomed tjetër më pak të rëndësishëm. Ishte mbreti i bistonëve në Traki dhe u takonin kuajt që ushqeheshin me mish njeriu. Me urdhrin e Euristeut, mbretit të Mikenës, ia rrëmbeu Herakli. Në përpjekje për ta penguar Diomedi bie në dyluftim nga dora e Heraklit.
Me Diomedin nga Argu ndeshemi në shumë vasa të pikturuara nga shek. VI-V para e.s. Me pamjen Dyluftimi i Diomedit me Enenë janë ruajtur shtatë, ndërsa tetë me pamjen Odiseu dhe Diomedi me Dolonin, dhjetë Odiseu dhe Diomedi me paladin etj. Prej skulpturave antike me figurën e tij më e njohura është kopja romake e origjinalit grek e shek. V para e.s. në Luvër të Parisit. Ekzistojnë relativisht pak figura të tij në pikturat e kohës së re. Mirëpo, në Galerinë e Moravskës në Bërno gjendet piktura e J.A.D. Ingresit që paraqet Diomedin duke e plagosur Afroditën. Është interesant që Diomedi nuk u bë hero kryesor i asnjë romani të rëndësishëm antik dhe atij modern. Shkaku i kësaj qëndron, ndoshta, në natyrën e tij të thjeshtë. Mirëpo, ai jeton në të gjitha veprat me tematikë nga lufta e Trojës, para së gjithash në lliadën dhe Odisenë e Homerit dhe si figurë episodike poashtu edhe në Eneidën e Vergjilit. Ndërkaq, emri i tij paraqitet në shumë mbishkrime antike si emër personal mashkullor, ndër të tjera edhe në regjistrimin e popullsisë së Ilionit të ri nga dhjetëvjetëshi i fundit para e.s., të cilin Heinrich Schlimann (Hajnrih Shlimani) e ka gjetur me rastin e gërmimeve arkeologjike në Trojë.
Farë
parapamje|350px|Farërat e bimëve të ndryshme. Rendi 1: [[lulëkuqja, speci i kuq, luleshtrydhja, pemë molle, blackberry, orizi, carum, Rendi 2: mustard, patëllxhani, physalis, rrushi, raspberries, orizi i kuq, patchouli, Rendi 3: fiqet, lycium barbarum, panxhari, borronica, kivi i artë, rosehip, borziloku, Rendi 4: pink pepper, domatja, rrepa, karrota, matthiola, kopra, korianderi, Rendi 5: piperi i zi, lakra e bardhë, lakra napa, seabuckthorn, majdanozi, luleshurdha, capsella bursa-pastoris, Rendi 6: lulelakra, rrepa, kiwifruit, grenadilla, passion fruit, melissa, tagetes erecta.]] Një farë është një bimë embrionale e mbyllur në një mbulesë të jashtme mbrojtëse, së bashku me një rezervë ushqimore. Formimi i farës është pjesë e procesit të riprodhimit në bimët farëra, spermatofitet, duke përfshirë bimët gjimnospermë dhe angiospermë.
Farërat janë produkt i ovulës së pjekur, pasi qesja e embrionit fekondohet nga sperma nga poleni, duke formuar një zigotë. Embrioni brenda një farë zhvillohet nga zigota dhe rritet brenda bimës mëmë në një madhësi të caktuar përpara se rritja të ndalet. Veshja e farës lind nga shtresat e vezës.
Në bimët e lulëzuara, vezorja piqet në një frut që përmban farën dhe shërben për përhapjen e saj. Shumë struktura të referuara zakonisht si "fara" janë në të vërtetë fruta të thata. Farat e lulediellit shiten ndonjëherë në treg, ndërsa ende janë të mbyllura brenda murit të fortë të frutave, i cili duhet të ndahet për të arritur farën. Grupe të ndryshme bimësh kanë modifikime të tjera, të ashtuquajturat fruta me gurë (si pjeshka) kanë një shtresë frutash të ngurtësuar (endokarp) të shkrirë dhe që rrethon farën aktuale. Arrorët janë fruti me një farë, me lëvozhgë të fortë të disa bimëve me një farë të pahijshme, të tilla si lisi ose lajthia.
Kantoni Pont-Aven
Kantoni Pont-Aven (frëngjisht: Canton de Pont-Aven) është një kanton në departamentin Finistère, rajonin Région Bretagne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Pont-Aven. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 16026 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Pont-Aven aktualisht përbëhet nga 4 komuna.
Kozma Dushi
Kozma Dushi (Berat, 23 gusht 1955) është një këngëtar shqiptar nga Shqipëria.
I lindur në Berat, Kozma Dushi ka filluar të aktivizohet që në moshë të vogël. Më vonë ai punon për estradën profesioniste të Beratit. Mbasi mbaroi shkollën e mesme për zooktekni-veterinari ai arrin të fitojë të drejtën e studimit pranë Istitutit të Lartë të Arteve në Tiranë dhe e mbaron atë në vitin 1984. Në vitin 1985 punësohet në Ansamblin e Shtetit.
Kozma Dushi ka marrë pjesë për herë të parë në Festivalin e 15-të të këngës në Radio Televizionin Shqiptar dhe vazhdon aktivitetin e tij si këngëtar akoma sot. Njihet në të gjithë Shqipërine dhe kudo në botë që ka shqiptarë, megjithëse nuk ka bërë asnjë album dhe asnjë reklamë të vetvehtes.
Megjithëse ka marrë pjesë në shumë koncerte dhe bën pjesë në këngëtarët më të mirë dhe të njohur të muzikës së lehtë shqiptare ai s'ka marrë kurrë çmimin e parë në asnjë festival, ndoshta sepse këngët e tij nuk kishin partishmërine e duhur për kohën.
Ai është vëllai i këngëtarit Dhimitraq Dushi.
Njatjeta Botë (programi)
Disa shembuj
= Në C =
= Në Java =
= Në PHP =
Lidhje të jashtme
From the GNU Humor Collection
Delft
Delft është një vend turistik popullor në Holandë, i famshëm për lidhjet e tij historike me Shtëpinë në pushtet të Orange-Nassau, për qeramikën e tij blu, për të qenë shtëpia e piktorit Jan Vermeer dhe për mikpritjen e Universitetit të Teknologjisë Delft (TU Delft). Historikisht, Delft luajti një rol shumë me ndikim në Epokën e Artë Holandeze. Për sa i përket shkencës dhe teknologjisë, falë kontributeve pioniere të Antonie van Leeuwenhoek dhe Martinus Beijerinck, Delft mund të konsiderohet të jetë vendlindja e mikrobiologjisë.
Kushaveci
Kushavec është një vendbanim në komunën e Gjakovës, Kosovë.
Visual Basic
VB ose Visual Basic (lexo: Vìzhual Bèizik) është një gjuhë programimi e orientuar në objekte (COM) dhe në programacionin me ngjarie (ang. Event-driven programming), i svilupuar nga   Microsoft për ambientet e saj për svilupin.
Më mbas VB u zëvëndësua nga Visual Basic .NET. Versionet e vjetra u influencuan shumë nga BASIC dhe filluan të përdornin svilupimin e shpejt të programave (ang. RAD, Rapid Application Development) e grafikës së pamjes së përdoruesit (ang. GUI, Graphic User Interface). Më mbas filluan të futen dhe të komunikojnë me bazat e të dhënave (ang. Database) duke përdorur DAO, RDO ose ADO, po edhe filluan krijimin e kontrolleve dhe objekteve ActiveX.
Versionet
Janë zhvilluar disa versione të Visual Basic:
Etani
Etani është një hidrokarbur i ngopur me formulë kimike C2H6. Është alkan me dy atome të karbonitdhe një hidrokarbur alimfatik. Në temperaturën standarte (normale) është një substancë pa ngjyrë, pa erë dhe në gjendje të gaztë dhe përdoret për djegie. Përveç metanit etani është përbërës kryesor i gazit natyror.
Kimi
Një tjetër metodë, e oksidim me anhidridet acetike nga peroksidet, konceptualisht është e ngjashme.
Reaksionet kimike me etanin gjithashtu përfshinë kryesisht reagimet e radikaleve të lira. Etani mund të reagojë me halogjenet, sidomos klorin dhe bromin, nga rdikalet e lira të halogjenatit. Ky reagim vazhdon në përhapjen e etilike të radikaleve:
Ky proces rezulton në një përzierje të disa produkteve halogenated. Në industrinë kimike, reaksionet kimike janë të përdorura për prodhimin më selektiv e të veçantë çdo dy-halokarbon karbonit.
Oksidimi - diegia
Djegia e plotë e etanit 1561 kJ / MOL, ose 51,9 kJ / g, të ngrohjes, dhe prodhon dioksid karboni dhe ujë sipas ekuacionit kimik:
Kometa Hale-Bopp
thumb|300px|Kometa Hale-Bopp Kometa Hale-Bopp e definuar ndryshe edhe më emrin C/1995 01 ka qenë kometa më shikuar në shekullin 20, një nga kometat më të ndricuarat që nuk jan pare me dhjetra vjet.
E parë me sy të njeriut pa anën e ndonjë teleskopi apo dylbive për 18 muaj rresht dy herë më e madhe se e ashtu quejtura Kometa e Madhe e vitit 1811.
E zbuluar më 23 korrik 1995 kur ishte akoma larg Diellit, duke lënë së menduari se kur kalon afër do të mud të bëhej e tëra e ndricuar. Edhe pse ndricimi i cfardo komete është e vështire të parashikohet me një kjartësi të sigurt, kur qe transite në Perielio me 1 prill 1997 Hale-Bopp i thej rekordet e parashikimit.
Zbulimi i saj
Këtë kometë e zbuluan dy astronom amerikan ata janë Alan Hale dhe Thomas Bopp. Kometa morri emrin nga mbiemrat e këtyre astronomëve Hale-Bopp.
Niederösch
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Transmetimi (telekomunikacion)
Transmetimi (në telekomunikacion) është procesi i dërgimit, përhapja dhe marrjen e një sinjali analog ose dixhital me informacion prej një pikë ne një pikë tjetër fizike, ose prej një pikë në më shumë pika, ose wired, fibër optik ose wireless. Teknologjia dhe skema e transmetimit zakonisht referohet për protokolet e shtresës fizike siç janë modulimi, demodulimi, kodimi i linjës, korrigjimi, kontrolli i gabimeve, sinkronizimi i bit-ëve dhe multiplexing.
Transmetimi i mesazhit dixhital, ose një sinjali të dixhitalizuar analog, njihet si transmetimi i të dhënave ose komunikimi dixhital.
Një transmetim është dërgimi i një sinjali me kohëzgjatje të caktuar, për shembull një bllok ose një paketë e të dhënave, ose një thirrje telefonike, gjitashtu dërgimi i email-it.
Kantoni Gap-Nord-Ouest
Përbërja aktuale
Kantoni Gap-Nord-Ouest aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Delfzijl
Delfzijl është një komunë në provincën Groningen në Holandë me sipërfaqe 227.48 km² dhe popullsi 26295 banorë. Delfzijl është kryeqendra e bashkisë.
Ëndërr quaj jetën
Ëndërr quaj jetën, një libër me krijime nga Klasa e VI a të shkollës "24 Maji" në Vlorë. thumb|Ëndërr quaj jetën
Klementi XIII
Papa Klementi XIII (Carlo della Torre di Rezzonico l. 7 mars 1693, Venecia - v. 2 shkurt 1769, Roma) ishte papa i 248 i Kishës Katolike. Shërbeu si papë që nga zgjedhja e tij më 6 korrik 1758 dhe deri më 2 shkurt 1769. Paraardhës i tij ishte papa Benedikti XIV, ndërsa pasardhësi papa Klementi XIV.
Muhamet Tartari
Muhamet Tartari është poet dhe rapsod i Labërisë. U lind në vitin 1949 në Vranisht të Labërisë (rrethi i Vlorës). Shkollën 7 vjeçare e kreu në vendlindje dhe më pas përfundoi me rezultate të shkëlqyera shkollën e mesme "Halim Xhelo" në Vlorë. Pas dy vitesh si mësues vullnetar në veri (Kukës dhe Pukë) nis studimet për Histori-Gjeografi në institutin "Luigj Gurakuqi" në Shkodër.
Ka punuar fillimisht si arsimtar. Më pas, i përfshirë në kërkimet lidhur me folklorin dhe këngën e Lëbërisë dhe veçanërisht të Vranishtit, Muhamet Tartari zgjidhet drejtues i grupit polifonik dhe drejtor i shtëpisë së kulturës në Vranisht. Grupi i Vranishtit, një ndër më të famshmit në Shqipëri, merr çmimin "Evropa për Mbrojtjen e Folklorit" në vitin 1986 nga Fondacioni Gjerman “Alfred Toepfer”. Grupi ka marrë pjesë në festivalet folklorike të Gjirokastrës dhe kompeticione të tjera të asaj kohe me vallen e burrave të Vranishtit si “Shpata jone gris fermanë”, “O trima vallen ma mbani” etj.
Grupi i Vranishtit performon me vallen “Cili je ti more burrë” kushtuar Ismail Qemalit, e cila bëhet edhe kolonë zanore e filmit “nëntori i Dytë”.
Grupi i Vranishtit shoqëron si vokalist me këngën "Hape, hape derën" Luiz Ejllin në Festivalin Evropian të Këngës, i cili performoi me këngën "Zjarr e ftohtë", kompozuar nga Klodian Qafoku.
Sinoni
Sinoni (Σίνων, Sinon) - ushtar akeas, i cili bëri të mundshme sjelljen e "kalit trojan" brenda mureve të Trojës dhe kështu bëri të mundshme që akeasit ta pushtojnë Trojën. thumb|250px| Për detyrën e tillë tejet të rrezikshme e zgjodhi Odiseu, mbreti i Itakës, shpikës i idesë për "kalin trojan". Për këtë Sinoni ka qenë tejet i përshtatshëm: ishte njësoj dinak sa edhe trim. Sipas këshillës së Odiseut me rastin e largimit të trilluar të akeasve nga Troja, u lidh dhe u shtri nën kaçubë jo larg kalit, në barkun e të cilit ishin të fshehur luftëtarët e zgjedhur akeas. Kur trojanët e zbuluan kalin dhe kur, sipas këshillit të Laokoanitit, pristit të Apollonit, deshtën ta asgjësojnë, Sinoni ua tërheqi vëmendjen duke qajtur me zë. Kështu që hoqën dorë nga qëllimi dhe e sollën para mbretit Priam. Gjatë hetimeve Sinoni deklaroi se ka ikur prej ushtrisë akease, sepse është dashur që t'i flijohet zotërave për lundrim të qetë për në shtëpi. Sa i përket kalit, tha, se akeasit e kanë ndërtuar me urdhërin e hyjneshës Athena, që kështu ta zëvendësojnë vjedhjen e trupores së saj të shuguruar nga tempulli trojan. Kali është me dimensione aq të mëdha, me qëllim që kinëse trojanët mos të mund ta shtijnë në qytet. Kjo për arsye se, sipas profecisë, është dashur t'i mbrojë në vend të trupores së vjedhur të Athenës dhe kështu t'ua sigurojë pasardhësve të tyre pushtimin e qyteteve akease në Arg. Trojanët i besuan rrëfimit të tij në mes të tjerash edhe ngase hyjnesha Athena, armike e trojanëve, urdhëroi që para syve të tyre të vriste Laokoanti, dhe kështu kalin e madh solemnisht e futën në qytet.
Muhamet Tartari
Muhamet Tartari ka mbajtur disa dhjetra kumtesa dhe referate në konferenca kombëtare dhe ndërkombëtare për folklorin dhe kulturën popullore të zonës së Labërisë. Ka bashkëpunuar me rapsodë dhe poetë të mëdhenj si Lefter Çipa, Maliq Lila, Feti Brahimi, Tomorr Lelo etj. Ka punuar dhe ndarë skenën me virtuozë të këngës labe si Arap Çeloleskaj, Nazif Çela etj. Ka botur një vëllim me poezi dhe këngë, titulluar “Vallja e Vetëtimave”. Botimi i Muhamet Tartarit, "Vallja e vetëtimave" mund të gjendet në këtë link: https://2lib.org/book/13339195/e438e4
Mban vlerësimin “Personalitet i Shquar i Labërisë” akorduar nga Shoqata “Labëria” si dhe Nderi i Komunës “Horë-Vranisht”. Mban Urdhërin “Naim Frashëri” i Klasit të Parë, të Dytë dhe të Tretë të propozuar nga Kuvendi Popullor.
Sinoni
Meqë ishte aq i madh sa që nuk mund të kalonte as nëpër dyert e Skeut, e rrënuen një pjesë të mureve, pikërisht para pallatit mbretëror. Natën, derisa trojanët ishin në gjumë, pas kremtimit të përfundimit ngadhënjimtar të luftës, Sinoni e çeli shulin në bark të kalit dhe i lëshoi ata që ishin brenda në bark të tij. Pastaj shkoi në mure dhe me vravashkë lajmëroi thyerjen e mureve nëpër të cilat ushtria akease depërtoi në qytet. Fati i Trojës qe i vendosur: pas luftës së natës vetëm gërmadhat, shkrumbajat dhe tymi e dëshmonin vendin, ku dikur gjendej Troja e famshme.
Muhamet Tartari
Muhamet Tartari mban titullin Mjeshtër i Madh akorduar nga Presidenti i Republikës Bamir Topi.
Sinoni
Homeri vetëm tërthorazi e përmend tregimin për kalin e Trojës (në Odise), ndërsa emrin e Sinonit nuk e përmend lidhur me këtë. Rolin e tij, lidhur me pushtimin e Trojës, për herë të parë, hollësisht e përshkruan siç e japin autorët antikë, Arktini nga Mileti në epin, sot i humbur (në shek. VII-VI para e.s.). Me veprën e vet, po edhe më tepër me guximin e vet, në antikë Sinoni ka hyrë në botën e fjalëve të urta.
Te grekët Sinonin e shihnin burrin dinak dhe tejet besnik, ndërsa romakët, që konsideroheshin pasardhës të trojanëve, tradhëtarë të turpshëm. Në mënyrë relativisht objektive e karakterizoi Vergjili ne Eneidë: "I panjohur, me ide të guximshme, i gatshëm për dy gjëra,për ta zbatuar trillimin ose me siguri t'i nënshtrohet vdekjes".
Oberburg
është një komunë në kantonin Bern të Zvicrës.
Muhamet Tartari
Është i martuar me znj.Ferzilete Tartari, dhe është baba i tre fëmijëve.
Këngë dhe shkrime nga Muhamet Tartari https://web.archive.org/web/20110519211722/http://sq.wikibooks.org/wiki/K%C3%ABnga_n%C3%AB_shkronja/Muhamet_Tartari https://www.facebook.com/note.php?note_id=220797201286776
Gazeta Iso Polifonia ku shkruan Muhamet Tartari https://web.archive.org/web/20160305062357/http://www.isopolifonia.com/Newsletter/Gazeta%20Isopolifonia%204.pdf
Per Muhamet Tartarin https://web.archive.org/web/20100612101122/http://www.balkanweb.com/gazetav5/artikull.php?id=80081 https://web.archive.org/web/20120425081037/http://tanmarket.com/php/modules.php?name=News&file=article&sid=1213 https://web.archive.org/web/20120425080605/http://www.albanianmail.co.uk/sc/print.php?id=1276199327&archive=
Këngë të Vranishtit te punuara apo redaktuara nga Muhamet Tartari http://www.youtube.com/watch?v=vIP67DCrrR4 http://www.youtube.com/watch?v=arhvlJnoLxs http://www.youtube.com/watch?v=8EW8a-NEUe8 http://www.youtube.com/watch?v=zty0UxmIO4c http://www.youtube.com/watch?v=7BCEmYXkIXE
Dita e Dokumenteve të Lira
parapamje|djathtas|Logo e Document Freedom Day Document Freedom Day (Dita e Dokumenteve të Lira) është një event që zhvillohet çdo vit për të festuar dhe rritur ndërgjegjësimin për Standartet e Hapura. Ajo festohet në të mërkurën e fundit të marsit. Document Freedom Day u organizua për herë të parë në mars 26 2008 dhe ka vazhduar të festohet çdo vit pas viti 2008. Document Freedom Day organizohet nga një skuadër vullnetaësh dhe stafi i Free Software Foundation Europe. Document Freedom Day mundësohet financiarisht nga donatorë dhe partnerë të cilët variojnë çdo vit. DFD 2-13 ishte më e madhja e organizuar me mbi 60 evente në më shumë se 30 shtete. Një vit më vonë, ne 2014, 51 grupe në 22 shtete organizuan evente për festimin e DFD. Në 2016 ajo do të zhvillohet më 30 mars.
Lidhje të jashtme
Faqja zyrtare
Kometa e Madhe
thumb|250px|Kometa e Madhe [[McNaught 2007]] Kometa e Madhe apo C/1811 F1 është një kometë e cila duket gjigande, briliante e spektakulare.
Çdo kometë deri më tani e ka emrin apo mbiemrin e zbuluesit mirpo emri i kësaj komte medohet apo i referohet vitit...? kur u duk shumë e madhe dhe e ndriçuar dhe ju vu emri Kometa e Madhe.
Mirëpo nuk është e vetmja kjo komet që definohte me emrin si Kometa e Madhe
Më posht do ta japim një tabel me kometat më të mdha të dy shkejuve të fundit:
Dy kometat e mëdha antike janë në listën e radhës:
Alofoni
parapamje| Një procedurë e thjeshtuar për të përcaktuar nëse dy tinguj përfaqësojnë fonema të njëjta ose të ndryshme. Rastet në ekstremin e majtë dhe në të djathtën ekstreme janë ato në të cilat tingujt janë alofonë. Në fonologji, një alofon (nga greqishtja ἄλλος, állos, 'tjetër' dhe φωνή , phōnē, 'zë, tingull') është një grup tingujsh të mundshëm të të folurit – ose fona – ose shenja që përdoren për të shqiptuar një fonemë të vetme në një gjuhë të caktuar.
Alofoni specifik i zgjedhur në një situatë të caktuar është shpesh i parashikueshëm nga konteksti fonetik, ku alofone të tilla quhen variante pozicionale, por disa alofone ndodhin në variant të lirë. Zëvendësimi i një tingulli nga një tjetër alofon i së njëjtës fonemë zakonisht nuk ndryshon kuptimin e një fjale, por rezultati mund të tingëllojë jo-vendas ose edhe i pakuptueshëm.
Historia e konceptit
Termi "alofon" u krijua nga Benjamin Lee Whorf rreth vitit 1929. Duke vepruar kështu, ai mendohet se ka vendosur një gur themeli në konsolidimin e teorisë së hershme të fonemave. Termi u popullarizua nga George L. Trager dhe Bernard Bloch në një punim të vitit 1941 mbi fonologjinë angleze dhe vazhdoi të bëhej pjesë e përdorimit standard brenda traditës strukturaliste amerikane.
Alofonet plotësuese dhe të lira
Sa herë që të folurit e një përdoruesi vokalizohet për një fonemë të caktuar, ai është paksa i ndryshëm nga thëniet e tjera, madje edhe për të njëjtin folës. Kjo ka çuar në disa debate se sa reale dhe sa universale janë në të vërtetë fonemat (shih fonemën për detaje). Vetëm disa nga ndryshimet janë domethënëse, duke qenë të dallueshme ose të perceptueshme për folësit.
Ekzistojnë dy lloje alofonesh, bazuar në faktin nëse një fonemë duhet të shqiptohet duke përdorur një alofon specifik në një situatë specifike ose nëse folësi ka lirinë për ta zgjedhur alofonin që përdoret.
Nëse një alofon specifik nga një grup alofonesh që korrespondojnë me një fonemë duhet të zgjidhet në një kontekst të caktuar dhe përdorimi i një alofoni tjetër për një fonemë do të shkaktonte konfuzion ose do ta bënte folësin të tingëllojë jo vendas, alofonet thuhet se janë plotësuese. Më pas, alofonet plotësojnë njëri-tjetrin dhe njëri prej tyre nuk përdoret në një situatë ku përdorimi i një tjetri është standard. Për alofonet plotësuese, çdo alofon përdoret në një kontekst fonetik specifik dhe mund të përfshihet në një proces fonologjik.
Në raste të tjera, folësi mund të zgjedhë lirisht nga alofonet e varianteve të lira sipas zakonit ose preferencës personale, por alofonet me variant të lirë zgjidhen ende në kontekstin specifik, jo anasjelltas.
Alotoni
Një aloton është një alofon tonik, siç është toni neutral në gjuhën Mandarin standarde.
Paraqitja e një foneme me një alofon
Meqenëse fonemat janë abstraksione të tingujve të të folurit, jo të vetë tingujve, ato nuk kanë transkriptim të drejtpërdrejtë fonetik. Kur ato realizohen pa shumë variacione alofonike, përdoret një transkriptim i thjeshtë i gjerë. Megjithatë, kur ka alofone plotësuese të një foneme, alofonia bëhet domethënëse dhe gjërat pastaj bëhen më të ndërlikuara. Shpesh, nëse vetëm një nga alofonet është e thjeshtë për t'u transkriptuar, në kuptimin që nuk kërkon diakritikë, ajo paraqitje zgjidhet për fonemën.
Megjithatë, mund të ketë disa alofone të tilla, ose gjuhëtari mund të preferojë saktësi më të madhe se sa lejon. Në raste të tilla, një konventë e zakonshme është përdorimi i "kushtit diku tjetër" për të vendosur alofonin që qëndron për fonemën. Alofoni "tjetër" është ai që mbetet pasi kushtet për të tjerët përshkruhen me rregulla fonologjike.
Kometa Donati
thumb|300px|Kometa Donati, [[1958]] Kometa Donati e cila njihet ndryshe edhe me këto shifra C/1958 dhe 1958 VI është një kometë e zbuluar nga astronomi Giovanni Battista Donati (lexo: Xhovani Batista Donati) i cili për herë të parë e pa më 2 korrik të vitit 1958 dhe ishte shum i entuziasmuar nga mrekullia e saj. Edhe kjo kometë mbetët si një kometë jo periodike siç janë ato periodike p.sh. Kometa Halley apo edhe Kometa Hale-Bopp.
Pas Kometës së Madhe të vitit 1811, kometa Donati ishte më e ndriçuara e shekullit XIX. Kishte një bisht të ndar në dy jone të pluhrit, kjo ishte edhe kometa e parë e fotografuar.
Data kur kjo kometë ju afrua më së afërmi Tokës ishte 10 tetori i vitit 1958.
Luarati
Luarat (greqisht: Καταβόθρα/Katavóthra) është fshat në qarkun i Çamërisë, Greqi. Përpara vitit 1927, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Λιγοράτι/Liyoráti.
Gjeografia
Nga veriu Luarati kufizohet me Smogovinën, nga jugu me Shenicën, nga lindja me Margëlliçin dhe nga perëndimi me Arpicën. Para Luftës së Dytë Botërore, Luarat kishte këto lagje: Brahimanj, Buzanj, Çapari, Dulanj, Golemi, Guria, Millokoqeza, Spanenj dhe Shtarrenj.
Toponimet të fshatit Luarat:(Para Luftës së Dytë Botërore)
Demografia
Familjet në fshatin Luarat:(Para Luftës së Dytë Botërore)
Lista e familjeve të mbledhura nga Fatos Mero Rrapaj: Ahmetaj, Ballenj, Beqanj, Buza, Dulenj, Çaparenj, Golemi, Hoxhanj, Meçatë, Spanenj, Shtarrenj. Familjet e tjera ishin: Tanaj, Zeqiri, etj.
Ajanti
Ajanti (Αἴας Aiax) - emri i dy trimave nga lufta trojane, njëri me shtat të madh e tjetri me shtat të vogël, jeta e famshme e të cilëve është shuar me vdekje të palavdishme. parapamje|250px "Ajanti i madh" ishte i biri i Telamonit, mbretit të Salaiminës e më vonë i Akilit, trimit më të fuqishëm dhe më guximtar të luftëtarëve akeas, të cilët nën udhëheqjen e Agamemnonit, mbretit të Mikenës, kanë ardhur nën Trojë. I doli zëri nga vepra të shumta trimërore prej të cilave tri kanë mbetur në kujtim të përhershëm të brezave të ardhshëm. Ajanti qe i pari prej akejasve që e pranoi provokimin e Hektorit, udhëheqësit trojan, që t'i dalë në dyluftim për jetë a vdekje dhe i përballonte trimërisht deri sa luftimin e tyre nuk e ndërpreu nata. I mbronte trimërisht anijet akease nga sulmet e trojanëve kur Hektori përpiqet që t'i ndezte. Ajanti qëndroi te ato si mbrojtës i fundit akeas deri sa Akili nuk e dërgoi në ndihmë ushtrin e vet nën udhëheqjen e Patroklit. Vepra e tretë e tij e famshme ishte shpëtimi i trupit të Akilit të vrarë nga duart e trojanëve. Pas betejës heroike në të cilën zmbrapsjen e tij e mbronte Odiseu, mbreti i Itakës, e solli trupin e Akilit në kampin e akeasve me qëllim që shokët ta varrosnin solemnisht sipas dokeve të vjetra. Mirëpo, përkundrejt fuqisë së tij, trimërisë, nderit dhe natyrës së qiltër, në këshillin luftarak nuk fliste: ishte tip luftëtari me trup më të fuqishëm se sa me arsye.
Ajanti i madh nuk e priti mbarimin ngadhënjimtar të luftës trojane. Shkaku i vdekjes së tij ishte, koincidencë rrethanash tragjike, pikërisht akti i tij i fundit heroik. Tetida, nëna e Akilit, vendosi që armët e të birit të saj të vdekur, të cilat i kishte farkuar vetë Hefesti, armëpunuesi i zotërave, t'i takojnë atij që ishte më i merituar për shpëtimin e trupit të Akilit. Ajanti dhe Odiseu mendonin se armët u takonin pikërisht atyre dhe, siç duket, me të drejta, të njëjta. Nuk dimë saktësisht se në çfarë mënyre ishte zgjidhur mosmarrëveshja e tyre. Në Iliadën e Homerit lidhur me këtë nuk flitet detajisht, kurse Sofokliu në tragjedinë Ajanti ndryshe nga shkrimtarët e mëvonshëm, si p.sh. Ovidi në Metamorfozat, e përshkruan grindjen rreth armëve të Akilit. E saktë është vetëm ajo që mosmarrëveshja u zgjidh në dobi të Odiseut dhe se Ajanti bëri vetëvrasje.
Sipas një versioni, kinëse në kuvendin ushtarak, u vendos që armët t'i takojnë atij për të cilin trojanët e zënë rob deklaruan se i ka dëmtuar më së shumti. Në vota të fshehta fitoi Ajanti. Ndërkaq, Agamemnoni, eprori suprem, me rastin e numrimit të votave, fshehtazi i ndërron shenjat e votave, sepse me të drejtë mendonte se trojanët me vendimin e tyre dëshirojnë që ta dëmtojnë Odiseun dhe kështu t'i hakmirren, sepse më tepër u ka bërë dëme ky se sa Ajanti. Ajanti, prandaj, u zemërua fort dhe aq gjatë mendon për atë se si e ka mashtruar Agamemnoni sa që më në fund humbi tërësisht. Përgjigjen nuk e gjeti as në verën me të cilën tërë natën përpiqej ta harrojë hidhërrmin e vet. Më në fund, u ngrit në këmbë dhe u nis kah tenda e Agamemnonit dhe e shokëve të tij, për t'i qëruar hesapet me ta. Mirëpo, rrugës gabimisht e kaperceu rrethojën e vathës së kafshëve dhe, duke menduar se para vetes e ka Agamemnonin dhe shokët e tij, u vërsul në barinjët, të cilët flinin dhe i vrau të gjithë së bashku me kafshët. Kur në mëngjes erdhi në vete u tmerrua për veprën e vet dhe, që ta heq turpin nga vetja shkoi nga kampi në bregdet dhe atje u hudh në shpatën e vet.
Sipas verzionit tjetër, gjoja, gjykatesit gjatë mosmarrëveshjes nuk kanë qenë trojanët e zënë rob, por vetë akeasit në kuvendin ushtarak. Të dy trimat i paraqitën arsyet e veta: Ajanti në mënyrë të plogshtë, kurse Odiseu me aso shkathtësie retorike sa që kuvendi ia ndau armët Odiseut. Ajanti i madh, i mësuar që të ngadhnjejë në fushën e betejës, nuk ka mundur që t'i përballojë dështimit në fushën e gojtarisë. "Askush nuk është në gjendje që ta mundë Ajantin, përveç vetë Ajainti", bërtiti dhe ia futi vetes shpatën në gjoks.
"Ajanti i vogël" ishte i biri i Eleut, mbretit të Lokridës. Përkundrejt shtatit të tij të vogël dhe natyrës së tij idhnake, ishte luftëar trim dhe në betejë me shtizë ishte i barabartë me të vetëm Idomeneu, mbreti i Kretës. E mbante tarogzën e lehtë prej telit, prandaj kryesisht luftonte krah për krah me emnakun e tij te madh, i cili e mbronte me mburojën e tij të madhe. Më së shumti ishte shquar në betejë për muret dhe i mbronte ushtarët akeas, qëndronte në vendin e vet përkundrejt epërsisë së madhe të trojanëve dhe u tërhoq vetëm kur Sarpedoni, udheheqës i likiasve, e shkul parzmoren para tij, kurse Hektori i theu dyert. Ishte poashtu në mesin e luftetarëve të zgjedhur, të cilët me "kalin trojan" kanë hyrë në Trojë dhe e kanë pushtuar qytetin.
Pas rënies së Trojës e fitoi Kasandrën, bijën e Priamit, por më vonë ia dha Agamemnonit, eprorit suprem, të cilën si skllave e sjell në Mikenë. Edhe pse e mbijetuar rënien e Trojës, ndonëse ka fituar famën dhe plaçkë të madhe, nuk u kthye nga lufta. Afër ujëdhesës së Eubesë, pas së cilës shtrihej vendlindja e tij, papritmas u qua një shtërngatë dhe anija e tij u përplas në një shkëmbë. Zoti i detit, Poseidoni, ndjeu dhimbëje ndaj tij dhe u urdhëroi valëve që ta nxjerrin në breg. Nga bregu Ajanti i fton shokët e vet që të qëndrojnë dhe që atë ta marrin si shembull i cili vetë shpëtoi me fuqinë dhe trimërinë e vet. Këto fjalë vetëbindëse e ofenduan Poseidonin dhe ky me tredhëmbëshin i mëshoi shkëmbit në të cilin gjendej Ajanti dhe e çau në dy pjesë. Gjysma u rropos, në det dhe e muar Ajantin me vete.
Kështu u vranë të dy Ajantët. Njërin e fsheh deti i thellë, kurse tjetrin murana e lartë në brigjet e Dardaneleve (së paku kështu flet tradita post ho meriane). Këtë "varr të Ajantit" në vitin 1873 e ka hulumtuar bashkëshortja e hulumtuesit të Trojës, Sofia Schliemann (Sofia Shliman). Në të nuk ka gjetur mbeturina të njeriut por e ka zbuluar ndërtesën e rrumbullakët prej gurit, e cila ia përkujtonte përshkrimin e ndërtimeve të varreve akease në Iliadë: "Atëherë e rrumbullaksuan varrin me bigaç dhe rreth turrës së drunjve i vendosën gurët që janë për themel dhe pastaj dheun e lëshuan nga lartë".
Emri i Ajantit të madh jeton sot e kësaj dite në fjalët e urta klasike dhe në emërtimin e makinave dhe të klubeve sportive që e simbolizojnë fuqinë. Në ndërdijen e njeriut modern është i pranishëm, para së gjithash, nën ndikimin e Iliadës së Homerit dhe të Metamorfozave të Ovidit. Nga antika, siç kemi theksuar, është ruajtur edhe tragjedia e hershme e Sofokliut, Ajanti (ndoshta nga vitet e tridhjeta të shek. V para e.s.). Svetoni na tregon se tragjedi me të njëjtin titull ka shkruar edhe perandori August. Mirëpo, nuk ka qenë i kënaiqur dhe, kur në mënyrë vetëkritike gjë që është diçka e rrallë për perandorët, se Ajanti i tij zë në thue në fjalë e asgjësoi dorëshkrimin, ndërsa thurjen e vargjeve ua la atyre që ishin më të ftuar.
Për të dy Ajantët dimë nga pikturat e shumta greke në vaza dhe disa relieve. Artistët modernë rrallë u kanë interesuar shembëlityrat e tyre. Janë ruajtur madje tetëdhjetë e pesë piktura të Ajantit të madh të shoqëruar me Akilin. Piktura më e njohur e këtij zhanri, Ajanti luan bixhoz me Akilin është në vazën e Egzekiut, rreth vitit 530 para e.s., e cila sot gjendet në sallën e veçantë të Muzeut të Vatikanit. Vaza tjetër e Egzekiut, ku është i pikturuar Ajanti përgatitet për vetëvrasje (rreth vitit 540 para e.s.) gjendet në Muzeun e Bolonjës. Dhjetëra piktura me këtë temë na janë ruajtur. Prej Duridit dimë se pikturën në vazë Ajanti lufton me Hektorin (rreth vitit 480 para e.s., e cila sot gjendet në Muzeun Britanik në Londër); paraqitja e betejës së tyre është temë e dhjetëra pikturave. Në Muzetë e ndryshëm të botës gjenden pikturat në vaza: Grindja e Ajantit dhe Odiseut për armët e Akilit, Ajanti e bart Akilin e vdekur, Ajanti në luftë me Eneun, Ajanti në botën nentokësore etj. (kryesisht nga shek V para e.s.). Ajanti i vogël është paraqitur në vaza me Kasandrën. Të tilla janë afro gjashtëdhjetë. Në Villa Borghese në Romë gjendet relievi grek, sigurisht nga shek. IV. para e.s. ku paraqitet Ajanti e përvetëson Kasandrën .Është dëm i madh që nuk është ruajtur piktura e Parsiut që paraqet pamjen kur Ajanti dhe Odiseu grinden rrefh armëve të Akilit (nga gjysma e dytë e shek. V para e.s.), prandaj duhet të pajtohemi vetëm me tregimin për të. Parsiu, në të vërtetë, ka marrë pjesë me të në gara, në të cilat ka fituar Timanti, që i ka ardhur keq, siç është shprehur, "jo për shkak të vetes, por për shkak të Ajantit, i cili kështu edhe për të dytën herë u thye prej atij që nuk është i denjë".
Marijampolė City
Marijampolė City është klub futbollistik nga Marijampolė, Lituani që është krijuar në qershor të vitit 2018.
Sukseset
Pirma lyga (D2)
Lojtarët
Përditësuar më 2023-03-26.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
t.p.🇧🇷
Norvegjia
Mbretëria e Norvegjisë (norvegjisht: Kongeriket Norge/Noreg) shtrihet në pjesën veriore të Evropës, në gadishullin skandinav. Vendi "nordik" kufizohet nga Suedia në lindje, dhe nga Finlanda e Rusia në veri-lindje.
Historia
Norvegjezët janë pasardhës të vikingëve, një popullsi skandinave që luajti një rol shumë të rëndësishëm në historinë europiane mes viteve 800 dhe 1100. Gjatë periudhës vikinge, krahinat që sot janë pjesë e Norvegjisë, filluan të bashkohen gradualisht nën një mbret të vetëm. Mbreti Harald Hårfagre mori nën kontroll pjesën jugore dhe atë perëndimore të Norvegjisë pas betejës së Hafrsfjord-it, në vitin 880, dhe themeloi mbretërinë e tij me qendër në Avaldsnes në Karmøy.