cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guam
Para Luftës së Dytë Botërore, Guam ishte një nga pesë juridiksionet amerikane në Oqeanin Paqësor, së bashku me ishullin Wake në Mikronezi, Samoa Amerikane dhe Hawaii në Polinezi dhe Filipinet. Më 8 dhjetor 1941, orë pas sulmit në Pearl Harbor, Guam u kap nga japonezët, të cilët pushtuan ishullin për dy vjet e gjysmë. Gjatë okupimit, Guamanasit iu nënshtruan punës së detyruar, burgosjes, torturave dhe ekzekutimeve. Forcat amerikane rikuperuan ishullin më 21 korrik 1944, e cila përkujtohet si Dita e Çlirimit. Që nga vitet 1960, ekonomia e Guam është mbështetur kryesisht nga turizmi dhe ushtria amerikane, për të cilat Guam është një aset i madh strategjik.
Një moto territoriale jozyrtare por e përdorur shpesh është "Ku Fillon Dita e Amerikës", e cila i referohet afërsisë së ishullit me Vijën Ndërkombëtare të Datës. Guam është në 17 territoreve jo-vetëqeverisëse të listuara nga Kombet e Bashkuara dhe ka qenë anëtar i Komunitetit të Paqësorit që nga viti 1983.
Armadillo
Armadillot (që do të thotë "të blinduara të vegjël" në spanjisht) janë gjitarë placental të Botës së Re në rendin Cingulata. Chlamyphoridae dhe Dasypodidae janë të vetmet familje të mbijetuara në rendin, i cili është pjesë e super-rendit Xenarthra, së bashku me anteater dhe sloths. Janë përshkruar nëntë gjini të zhdukur dhe 21 lloje të armadillove, disa prej të cilave dallohen nga numri i brezave në armaturën e tyre. Të gjitha llojet janë vendas në Amerikë, ku banojnë në mjedise të ndryshme.
Armadillot karakterizohen nga një predhë lëkure e blinduar dhe kthetra të gjata e të mprehta për gërmim. Ata kanë këmbë të shkurtra, por mund të lëvizin mjaft shpejt. Gjatësia mesatare e një armadillo është rreth 75 cm (30 in), përfshirë bishtin. Armadillo gjigante rritet deri në 150 cm (59 in) dhe peshon deri në 54 kg, ndërsa armadillo zanash rozë ka një gjatësi prej vetëm 13-15 cm (5-6 in). Kur kërcënohen nga një grabitqar, llojet Tolypeutes shpesh rrotullohen në një top (këto janë speciet e vetme të Armadillo të afta për të tilla).
Evolucioni
Hulumtimet e fundit gjenetike sugjerojnë se një grup gjitarësh gjigantë të blinduar, glyptodontët, duhet të përfshihen në prejardhjen e armadillos, pasi kanë ndryshuar rreth 35 milionë vjet më parë, më vonë se sa ishte supozuar më parë.
Shpërndarja
Ashtu si të gjitha linjat e Xenarthra, armadillot kanë prejardhjen në Amerikën e Jugut. Për shkak të izolimit të mëparshëm të kontinentit, ata u mbyllën atje për pjesën më të madhe të Kenozoikut. Formimi i fundit i Istmit të Panamasë lejoi që disa anëtarë të familjes të migrojnë drejt veriut në jug të Amerikës së Veriut nga Pleistoceni i hershëm, si pjesë e Shkëmbimit të Madh Amerikan.
Sot, të gjitha llojet e armadillove ekzistuese janë ende të pranishme në Amerikën e Jugut. Ato janë veçanërisht të ndryshme në Paraguaj (ku ekzistojnë 11 lloje) dhe zonat përreth. Shumë lloje janë të rrezikuara. Disa, duke përfshirë katër lloje të Dasypus, janë shpërndarë gjerësisht në Amerikë, ndërsa të tjerat, të tilla si mulita e Yepes, janë të kufizuara në vargje të vogla. Dy lloje, armadillo me bisht të zhveshur verior dhe armadillo me nëntë shirita, gjenden në Amerikën Qendrore; kjo e fundit ka arritur gjithashtu në Shtetet e Bashkuara, kryesisht në shtetet jug-qendrore (veçanërisht Teksasin), por me një gamë që shtrihet deri në lindje deri në Karolinën e Veriut dhe Florida, dhe deri në veri deri në Nebraskën jugore dhe Indianën jugore. Gama e tyre është zgjeruar vazhdimisht në Amerikën e Veriut gjatë shekullit të kaluar për shkak të mungesës së grabitqarëve natyrorë.
Madhësia
Armadillot janë gjitarë të vegjël dhe të mesëm. Lloji më i vogël, armadillo i zanave rozë, është përafërsisht i madhësisë së një chipmunk në 85 g dhe 13-15 cm në gjatësi totale. Lloji më i madh, armadillo gjigante, mund të arrijë madhësinë e një derri të vogël dhe të peshojë deri në 54 kg, dhe mund të jetë 150 cm e gjatë.
Dieta dhe grabitqari
Ata janë gërmues pjellorë. Shumë lloje përdorin kthetrat e tyre të mprehta për të gërmuar për ushqim dhe për të gërmuar strofka. Armadillo me nëntë shirita preferon të ndërtojë gropa në tokë me lagështi pranë përrenjve, përrenjve dhe arroyos rreth të cilave jeton dhe ushqehet. Dietat e llojeve të ndryshme të armadillove ndryshojnë, por përbëhen kryesisht nga insektet, grubat dhe jovertebrorët e tjerë. Disa lloje, megjithatë, ushqehen pothuajse tërësisht me milingona dhe termite.
Armadillot kanë shikim shumë të dobët dhe përdorin nuhatjen e tyre të mprehtë për të gjuajtur për ushqim. Ata përdorin kthetrat e tyre për të gërmuar dhe gjetur ushqim, si dhe për t'i bërë shtëpitë e tyre në gropa. Ata gërmojnë strofullat e tyre me kthetrat e tyre, duke bërë vetëm një korridor të vetëm në gjerësinë e trupit të kafshës. Ata kanë pesë gishtërinj të thyer në këmbët e tyre të pasme, dhe tre deri në pesë gishtërinj me kthetra të rënda gërmuese në këmbët e tyre të përparme. Armadillot kanë dhëmbë të shumtë të faqes të cilët nuk ndahen në premolarë dhe molarë, por zakonisht nuk kanë incizivë ose dhëmbë qeni.
Temperatura e trupit
E zakonshme me xenarthrans të tjerë, armadillot, në përgjithësi, kanë temperatura të ulëta të trupit 33-36 ° C dhe norma të ulëta metabolike bazale (40-60% të asaj që pritet te gjitarët placentalë të masës së tyre). Kjo është veçanërisht e vërtetë për llojet që specializohen në përdorimin e termiteve si burimin e tyre kryesor ushqimor (për shembull, Priodontes dhe Tolypeutes).
Sjellja mbrojtëse
Kur kërcënohen nga një grabitqar, llojet Tolypeutes shpesh rrotullohen në një top. Llojet e tjera të armadillos nuk mund të rrotullohen sepse kanë shumë pllaka. Armadillo me nëntë shirita të Amerikës së Veriut tenton të kërcejë drejt në ajër kur befasohet, kështu që si pasojë shpesh përplaset me karrocën e poshtme ose parakolpët e automjeteve që kalojnë drejt shkatërrimit.
Lëvizjet
Armadillot kanë këmbë të shkurtra, por mund të lëvizin mjaft shpejt. Armadillo me nëntë shirita shquhet për lëvizjen e tij nëpër ujë e cila realizohet nëpërmjet dy metodave të ndryshme: mund të ecë nën ujë për distanca të shkurtra, duke mbajtur frymën për aq kohë sa gjashtë minuta; gjithashtu, për të kapërcyer trupat më të mëdhenj të ujit, është i aftë të rrisë pluskimin e tij duke gëlltitur ajrin, duke fryrë stomakun dhe zorrët e tij.
Përkthimologjia
Përkthimologjia, ose shkenca e përkthimit, është një fushë akademike që merret me studimin sistematik të teorisë dhe zbatimit të përkthimit, interpretimit dhe adaptimit. Përkthimologjia huazon shumë nga fushave të ndryshme studimi që kan të bëj me përkthimin, në mesin e të cilave janë letërsia e krahasuar, shkencat kompjuterike, historia, gjuhësia, filologjia, filozofia, semiotika dhe terminologjia.
Si lëmi hulumtuese, objektet dhe metodat të përkthimologisë dallojnë mes traditave të ndryshme. Në këtë drejtim, mund të ceken traditat frënge ("traductologie") dhe angleze ("translation studies").
Nota dhe referenca
Ky artikull është përkthyer pjesërisht nga faqja Wikipedia në gjuhë angleze (Translation Studies).
Khalil Gibran thënie
• Përjetesia brenda nesh e di që jeta ështē pa kohë, që e sotmja është vetëm kujtim i djeshëm, e që e nesërmja është vetëm ëndrra e sotme
• Askush nuk mund t'ju mesoje diçka qe nuk gjendet e përgjumur në agimin e nhohurive tuaja
• Përvoja është jetë me krahë
• Mund të quhet skllavëri të jetuarit në mendje pa u bërë pjesë e trupit
• Mëshira është vetëm gjysma e drejtësisë
• Njeriu i drejtë është ai që ndihet gjysmë fajtor për fatkeqësitë e secilit
• Po të mos ishte për miqtë çdo shtëpi do të ishte një varr
• Shpeshherë marrim hua nga të nesërmet tona, për të paguar borxhet e të djeshmeve tona
• Nëse do të jesh më afër Zotit, rri më afër njerëzve
• Një rrënjë është një lule që përbuz famën
• Pemët janë poezi që toka ia kushton qiellit. Ne i rrëzojmë ato dhe i kthejmë në letra ku shkruajmë zbrazëtinë tonë
• Gjëja më e hidhur tek dhimbja e sotme është kujtimi i lumturisë së djeshme
• Secilën ditë zbuloj një krahinë të re në shpirtin tim
• Tregtia është mashtrim, kur nuk është shkëmbim
• Ka mistere në zemër që asnjë hamendje nuk mund t'i zbulojë
• Një libër duhet të shkaktojë plagë, duhet t'i zmadhojë ato. Një libër duhet të jetë i rrezikshëm
• Një ekzagjërim është një e vërtetë që ka humbur durimin
• Nuk ekziston dëshirë e zjarrtë që mbetet e papërmbushur
• Për të njohur mendjen dhe zemrën e një njeriu, mos shiko se çfarë ka arritur, por se çfarë synon të arrijë
• Kush dëshiron më shumë jeton më gjatë
• Nëse sheh vetëm çfarë drita vë në dukje dhe dëgjon vetëm çfarë tingulli lajmëron, atëherë, në të vërtetë as nuk sheh, as nuk dëgjon
• As shpirti më i dëlirë nuk i shmang dot nevojat fizike
• Të gjitha fjalët tona nuk janë tjetër veçse thërrime të rëma nga sofra e mendjes
• Entuziazmi është gjysma e jetës. Indiferenca është gjysma e vdekjes
• Ambicia që shkon përtej ekzistencës është qëllimi kryesor i jetës sonë
• Hidh një farë në tokë dhe toka do të japë një lule.
• Pafundësia ruan vetëm dashurinë, sepse vetëm dashuria i ngjason
• Bukuria nuk gjendet në fytyrë por në dritën e zemrës
• Të gjitha gjërat janë të bukura në vetvete dhe bëhen akoma më të bukura kur njeriu i kupton
• Dashuria është miqësi e ndezur flakë
• Dukuria e gjërave ndryshon në bazë të emocioneve, kështu, kur shohim bukuri i magji, në të vërtetë bukuria e magjia gjenden janë nesh
• Ti u beson fjalëve qê thuhen, por duhet të besosh atë që nuk thuhet, sepse heshtja e njeriut i afrohet së vërtetës më shumë se fjala e tij
• Pasuritë shpirtërore u japin dritë fytyrës së njeriut dhe sjellin simpati dhe respekt
• Njeriu ka lindur i lirë, por me prirjet e tij ai ndërton burgje, dhe pa e vënë re,gjendet i burgosur
• Trim nuk është ai që nuk njeh frikë, por ai që frikën e njeh dhe e mposht
• Nëse doni të njihni Zotin, mos u merrni me zgjidhje enigmash, por hidhni sytë rreth e rrotull dhe do ta shihni tek luan me fëmijët tuaj
•
Olympique de Marseille
Olympique de Marseille është klubi futbollistik i qytetit të Marseja. U formua më daten 31 Gusht 1899.
Lucéram
Lucéram është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-Maritimes të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Lucéram ka një popullsi prej 1216 banorë dhe sipërfaqe 65.52 km², me një dendësi prej 19 banor/km².
Albert Calmes
Albert Calmes, lindi më 26 shkurt 1881 në Paris dhe vdiq më 22 shtator 1967 në qytetin Luksemburg, ishte një ekonomist dhe historian nga luksemburgu. Ai ishte një nga njerëzit e parë që u kthye në Luksemburg me një doktoratë në ekonomi. Më parë ai kishte dhënë mësim në universitete në Gjermani dhe Zvicër. Ai u bë drejtor i ARBED dhe mori titullin Ministër Nderi Fuqiplotë. Ndërsa jepte mësim në Universitetin e Frankfurtit ai ishte i ngarkuar nga Lidhja e Kombeve për të hetuar situatën financiare në Principatën e themeluar së fundmi në Shqipëri. Raporti i tij u botua në 1922. Si historian, ai merrej kryesisht me historinë e Luksemburgut në shekullin XIX. Ai ishte babai i Christian Calmes.
Burimet
La Situation économique et financière de l'Albanie... rapport présenté par le Professeur Albert Calmès... à la suite de sa mission d'études en Albanie (juillet 1922)
Ketë
Gjeografia
Fshati Ketë ndodhet në Komunën Xibër, Qarku i Dibrës, Rrethi i Matit, Shqipëri.
Demografia
Sot ne këtë fshat nomeronen rreth 100 banorë por ky numër sa vjen dhe zvogelohet për shkak te ikjes së banorëve në zonat urbane.
Ekonomia
Kryesisht banorët e këtij fshati merren me blegtori dhe bujqesi. Te ardhurat vijne vetem nga keto dy sektorë sepse nuk ka forma te tjera me të cilën mund mundësohet e ardhmja. Disa  banorë kane gjetu dhe si zgjidhje emigrimin.
Xhamia Alaxha
Xhamia e Hasan Nezirit ose Xhamia e larme (Alaxha) (Boshnjakisht: Šarena džamija) ishtë ndërtuar në vitin 1550 nga naziri osman me emrin Hasan. Ajo u shkatërrua nga serbët në vitin 1992 gjatë luftës në Bosnjë. Xhamia ndodhet në Foçë, Bosnje dhe Hercegovinë dhe ishtë një nga xhamitë e vjetra në Ballkan.
Cheung Po Tsai
Cheung Po Tsai (Kinezisht: 張保仔; lindi Cheung Po; 1783–1822) ishte një kolonel detar i dinastisë Qing dhe ish-piratë. Ai ishte i njohur për marinën portugeze si Quan Apon Chay gjatë Betejës së Gojës së Tigrit.
Historia
Cheung Po Tsai ishte djali i një peshkatari i cili ka jetuar në Xinhui, Jiangmen.
Karriera si piratë
Rreth vitit 1798 ai u rrëmbye nga pirati Zheng Yi i cili i bëri atij presion të bëhej pirat.
Talenti i tij natyror e ndihmoi atë të përshtatet me karrierën e tij të paplanifikuar të re dhe ai u ngrit shpejt në gradë.
Ndihmësi dhe toger i piraterisë së Cheung Po Tsai ishte Cai Qian dhe të dy punuan së bashku. Cai Qian kishte lidhje të forta me tregtarët e armëve perëndimore pasi gruaja e tij Lu Shi, e njohur më së shumti me pseudonimin e saj Cai Qian Ma, ishte e rrjedhshme në anglisht dhe ishte një eksperte në armët perëndimore.
Ngritja në komandë
Pasi Cheng I vdiq papritmas në Vietnam më 16 nëntor 1807, e veja e tij Ching Shih veproi shpejt për të forcuar partneritetin me djalin e saj (step-son) Cheung Po Tsai. Suksesi i tyre i parë erdhi kur ata arritën të sigurojnë besnikërinë e të afërmve të Cheng, të cilët ishin udhëheqës të flotës. Ata u bënë të dashuruar brenda disa javësh.
Si komanda e dytë e Ching Shih, Cheung Po Tsai ishte aktiv përgjatë zonës bregdetare të Guangdong gjatë dinastisë Qing. Udhëtarët e tyre thuhej se kishin arritur në 50,000+ dhe flota e tij thuhej se posedonte 600 anije.
Autoritetet arritën të zbulojnë se Cai Qian ishte ankoruar në qytetin bregdetar të Wuzhen, provincën Zhejiang. Drejtuesit e rinj detarë, Wang De-lu dhe Qiu Lianggong, e bllokuan atë në port dhe sulmuan. Topat e tyre fundosën anijen e Cai Qian dhe e vranë.
Vdekja
Pasi Cheung Po vdiq në det në vitin 1822 në moshën 39 vjeç, e veja e tij transferoi familjen në Makao dhe atje ajo hapi një shtëpi të lojërave të fatit dhe një bordello dhe gjithashtu në tregtinë e kripës.
Cuylerville, New York
Cuylerville, New York është një qytet & vend i përcaktuar për statistikë në qarkun Livingston County të shtetit federal New York, SHBA. Në Cuylerville, New York jetojnë 297 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është banor/km2 (705 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (0.421 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej (571 ft).
BTR-80
__NOINDEX__ parapamje|250x250px|Një BTR-80 rus në ujë. BTR-80 (rusisht: бронетранспортёр, romanizuar: bronyetransportyor, fjalë për fjalë "transportues i blinduar") është një transportues personeli i blinduar amfib me rrota 8×8 (APC) i projektuar në BRSS. Ai u miratua në 1985 dhe zëvendësoi automjetet e mëparshme, BTR-60 dhe BTR-70, në Ushtrinë Sovjetike. Ajo u vendos për herë të parë gjatë Luftës Sovjeto-Afgane.
BTR-80 u zhvillua në BTR-90 që ishte më i madh.
Betelhem Dessie
Betelhem Dessie ( Amharic : ቤተልሔም ደሴ, e lindur në vitin 1999) është një zhvilluese teknologjie dhe Webi nga Etiopia. Ajo aktualisht është Themeluese dhe Drejtore e Përgjithshme e iCog- çdokush Mund Kodoj (ACC). Ajo zotëron katër projekte me patente individualisht dhe tre të tjera në bashkëpunim. Betelhem është cilësuar si "pionierja më e ri në skenën e teknologjisë së shpejtë në zhvillim e Etiopisë" nga CNN.
Jeta e hershme
Betelhem lindi dhe u rrit në Harar, Etiopi. Karriera e Betelhem nisi në moshën nëntë vjeç. Ajo tregon se babai i saj ka qenë një nga përkrahësit më të mëdhenj të ambicies së saj. Betelhemu familjarizua me kompjuterët duke përdorur kompjuterin e të atit në dyqanin e tij elektronik. Në intervistën e saj me platformën digjitale të lajmeve Etiopiane Addis Insight, Betelhem tregon një histori se si i kërkoi babait të saj para për të festuar ditëlindjen e 9-të. Babai i saj u përgjigj se nuk kishte para sepse ishte i zënë me punë. Si përgjigje, Betelhem vendosi të punojë në dyqanin e tij elektronik dhe të fitojë vetë paratë. Ajo bëri 1600 birrë etiopiane(para etiopiane) duke i dërguar klientëve skedarë audio dhe video. Pas këtij incidenti, interesi i saj për kompjuterët filloj të rritej. Ajo përmirësoi aftësitë e saj në redaktimin e videove, mirëmbajtjen e kompjuterit dhe instalimin e programeve për celular. Në moshën dhjetë vjeç, Betelhem kishte filluar të kodonte në HTML. Krahas punës së saj të rregullt në shkollë, ajo i mësoi aftësi themelore kompjuterike për shokëve të saj të shkollës.
karierë
Betelhem Dessie mori njohjen e qeverisë për punën e saj në komunitetin e saj në moshë të re. Për rrjedhojë, ajo u intervistua nga platforma të shumta mediatike lokale dhe kombëtare. Pasi u transferua nga Harar në Addis Ababa me prindërit e saj, Betelhem u punësua si një zhvilluese e qeverisë në moshën dymbëdhjetë vjeçare nga Agjensia e Sigurisë së Rrjetit të Informacionit Etiopik (INSA) nga 2011 deri në 2012.
Betelhem Dessie është themeluesja dhe Drejtoresha e Përgjithshëme e çdokush Mund të Kodoj (ACC). ACC bëhet në bashkëpunim me iCog Labs, një kompani etiopiane për kërkime dhe zhvillime e cila fokusohet në Inteligjencën Artificiale. Ai trajnon fëmijë të moshës gjashtë deri në trembëdhjetë vjeç në tema që fillojnë nga robotika dhe Inteligjenca Artificiale deri te programimi. Një program tjetër që Betelhem punon në iCog Labs është Solve IT. Ajo punon me më shumë se tetëdhjetë të rinj për të gjetur zgjidhje për problemet e shoqërisë duke përdorur teknologjinë. Ajo ka trajnuar gjithashtu dyzet vajza nga Girls Can Code, një projekt i Ambasadës së Shteteve të Bashkuara. Ajo ka theksuar mungesën e modeleve të roleve femra në teknologji duke thënë: "Në qoftë se nuk jeni me të vërtetë në industri, nuk ka njeri që të respektojë në teknologji". Ndër projektet e mëparshme të programimit të softuerit që i takon asaj është një aplikacion që harton e projektet të ujitjes në Etiopi e cila Ështe zhvilluar për t’u përdorur në qeveri.
Në vitin 2018, Betelhem ishte një studente e vitit të tretë për Inxhinieri Softueri në Universitetin Addis Ababa. Kohët e fundit ajo u emërua një nga inovatorët e rinj afrikanë për tu parë në vitin 2019 nga Quartz Africa.
Jabal Amman
Jabal Amman është një qytet në governoratin Ammane në Jordani.
Xhamia e Larme në Travnik
parapamje|Xhamia e larme Xhamia e larme ose Xhamia Sylejmanie (Qamilie) (Boshnjakisht: Šarena džamija) është ndërtuar në vitin 1815 nga veziri osman Ahmed Agë Qamil. Xhamia ndodhet në Travnik, Bosnje dhe Hercegovinë dhe është një nga xhamitë e vjetra në Ballkan.
Zonat urbane në Suedi
Një zonë urbane ose tätort (fjalë për fjalë 'lokalitet i dendur') në Suedi ka një minimum prej 200 banorësh dhe mund të jetë një qytet, qytezë ose fshat më i madh. Është një koncept thjesht statistikor, i papërcaktuar nga asnjë kufi komunal ose qark. Zonat më të mëdha urbane sinonime me qytetet ose qytezat (në suedisht: stad për të dy termat) për qëllime statistikore kanë një minimum prej 10,000 banorësh. I njëjti përkufizim statistikor përdoret gjithashtu për zonat urbane në vendet e tjera nordike.
Në vitin 2018, kishte gati dy mijë zona urbane në Suedi, të cilat ishin të banuara nga 87% e popullsisë suedeze.
Historia
Deri në fillim të shekullit të 20-të, vetëm qytetet/qytezat konsideroheshin si zona urbane. Zona e ndërtuar dhe entiteti komunal normalisht ishin pothuajse të barabartë. Urbanizimi dhe industrializimi krijuan, megjithatë, shumë vendbanime të reja pa status zyrtar të qytetit. Periferitë e reja u rritën vetëm jashtë kufijve të qytetit, duke qenë de facto urbane por de jure rurale. Kjo krijoi një problem statistikor. Regjistrimi i vitit 1910 prezantoi konceptin e "lokaliteteve të dendura të populluara në fshat". Termi tätort u prezantua në vitin 1930. Përzierjet komunale vendosën gjithnjë e më shumë zona rurale brenda bashkive të qytetit, që ishte ana tjetër e të njëjtit problem. Kufijtë administrativë në fakt nuk ishin të përshtatshëm për përcaktimin e popullsisë rurale dhe urbane. Nga viti 1950 zonat rurale dhe ato urbane duhej të ndaheshin edhe brenda kufijve të qytetit, pasi p.sh., shkretëtira e madhe rreth Kirunës ishte shpallur "qytet" në vitin 1948. Nga viti 1965 llogariten vetëm "lokalitetet jo-administrative", pavarësisht nga bashkia dhe kufijtë e qarkut. Në vitin 1971 "qyteti" u hoq si një lloj bashkie.
Terminologjia
parapamje|Harta e Suedisë që tregon të gjitha zonat urbane (qytete dhe qyteza) me një popullsi prej më shumë se 20,000 (Mora nuk është e saktë; Varberg dhe Falkenberg mungojnë). Zonat urbane në kuptimin e tätort përcaktohen në mënyrë të pavarur nga ndarja në qarqe dhe komuna dhe përcaktohen vetëm sipas dendësisë së popullsisë. Në praktikë, shumica e referencave në Suedi i përkasin bashkive, jo veçanërisht qyteteve ose qytezave, gjë që ndërlikon krahasimet ndërkombëtare. Shumica e komunave përmbajnë shumë lokalitete (deri në 26 në Komunën Kristianstad), por disa lokalitete, nga ana tjetër, janë shumë komunale. Zona urbane e Stokholmit është e përhapur në 11 bashki.
Kur krahasojmë popullsinë e qyteteve të ndryshme, popullsia e zonës urbane (tätort) duhet të preferojë para popullsisë së bashkisë. Popullsia, p.sh., ajo e Stokholmit duhet të llogaritet si rreth 1.2 milion në vend se afërsisht 800,000 të bashkisë, dhe Lund më tepër rreth 75,000 sesa rreth 110,000.
Novi fosili
Novi Fosili ( Shqip: Fosilet e reja ) është një grup kroat pop, një nga aktet muzikore më të njohura në ish- Jugosllavi.
Grupi u formua në Zagreb në vitin 1969. Sukseset e tyre të para erdhën në vitin 1976 kur grupit iu bashkua kompozitori Rajko Dujmić. Në të njëjtin vit, Novi Fosili luajti në Festivalin e Splitit, ku kënga e tyre "Diridonda" u bë shpejt një hit në të gjithë vendin. Disa nga albumet e tyre shitën miliona kopje dhe sollën shumë hite që transmetohen ende sot në radiot kroate. Këngëtarja e parë femër ishte Đurđica Barlović, në vitin 1983 e zëvendësuar nga Sanja Doležal. Vokalistët meshkuj të grupit ishin Vladimir Koçish Zec dhe Rajko Dujmić.
Hitet përfshijnë: "Za dobra stara vremena" ("Për kohët e mira të vjetra"), "Milena", "Sanjaj me" ("Ëndërro për mua") dhe të tjera. Grupi përfaqësoi Jugosllavinë në Festivalin Evropian të Këngës 1987. Me këngën e tyre "Ja sam za ples" ("Dua të kërcej") ata përfunduan të katërt.
Pas shpërbërjes së Jugosllavisë, anëtarët e grupit u shpërndanë, pastaj u mblodhën përsëri, por pa Doležal dhe Zec. Grupi u shpërbë përsëri në 2001. Anëtarët e formacionit më të paharrueshëm u mblodhën përsëri në 2005 për disa koncerte ringjalljeje. Në vitin 2014, u ngritën skandale rreth përdorimit të gjatë të drogës nga Dujmić, duke bërë që ai të përjashtohej nga grupi. Anëtarët e mbetur ende mbajnë koncerte të vogla ringjalljeje.
Galen
Aelius Galenus ose Klaudius Galenus (greqisht: Κλαύδιος Γαληνός, 129 shtator - 200), shpesh anglizuar si Galen dhe më mirë i njohur si Galen nga Pergamoni, ishte një mjek grek, kirurg dhe filozof në Perandorinë Romake. Ndoshta më i arrituri nga të gjithë hulumtuesit mjekësorë të antikitetit, Galeni ndikoi në zhvillimin e disiplinave të ndryshme shkencore, duke përfshirë anatominë, fiziologjinë, patologjinë, farmakologjinë, neurologjinën, filozofinë dhe logjikën.
Hiram Abas
Hiram Abas (1932 – 26 shtator 1990) ishte nga inteligjenca turk Organizata Kombëtare e Inteligjencës (MIT). Ai u pushua pas grusht shteti turk në vitin 1980, por u kthye në gusht 1986 si zëvendës i shefit MIT Hayri Ündül, dhe prapë u pushua më 1988. Ai u vra më 26 shtator 1990 nga grupi revolucionar Dev Sol.
Thuhet se Abasi ka udhëhequr njësin Libaneze kundër Ushtrisë Sekrete Armene për Çlirimin Armene, e përbëre vetëm operativat e MIT dhe anëtarët e forcave speciale.
Doğan Yurdakul dhe Soner Yalçın kanë shkruar biografinë e Abasit.
Pedagogjia e Leon Tolstoit
parapamje|300px|Në foto: Tolstoi duke u treguar një përrallë nipit dhe mbesës. Vajza e tij Tatiana, më vonë, lidhur me këtë foto mes tjerash do të thotë: "Ishte tregimi i Shtatë kastravecave [...]: "Një djalë i vogël hyn në kopsht dhe sheh një kastravec. Një kastravec kaq të madh ... (shprehej Tolstoi duke treguar madhësinë me duart e tij).” Leon Tolstoi (1828 - 1910) ishte një shkrimtar, filozof, mësimdhënës dhe aktivist i shquar shoqëror rus.
Hyrje
Leon Tolstoi njihet edhe si një entuziast i dalluar në fushën e arsimit dhe pedagogjisë, sidomos për punën dhe kontributin e tij të pazakontë në Jasnaja Poljana, me të cilin ai ka një ndikim pozitiv në konceptimet e reja pedagogjike. Ai i kushtoi tërë kontributin e tij arsimor, pedagogjik dhe letar zgjidhjes së situatës së vështirë shoqërore në Rusi duke argumentuar që problemet mund të zgjidheshin vetëm në mënyrë paqësore përmes iluminizmit, arsimit dhe edukimit.
Kontributi dhe aktiviteti i pasur arsimor dhe pedagogjik i Tolstoit mund të ndahet në tre periudha.
Teoria e tij e edukimit të lirë, e cila ishte nën ndikimin e teorisë së Jean-Jacques Rousseau, e çoi atë në diferencimin e edukimit nga arsimi, me shpjegimin se edukimi ishte një ndikim i detyruar mbi një njeri tjetër dhe se ai korrupton më shumë sesa riparon njeriun. Megjithatë aty kah fundi i jetës së tij, ai braktisi këtë qëndrim dhe pranoi paqëndrueshmërinë e teorisë së arsimit të lirë. Marrë në tërësi, anët e saj pozitive ishin trajtimi individual i fëmijëve, dashuria dhe respekti, njohja dhe zhvillimi i personalitetit të fëmijëve. Madje edhe sot, pas rreth një shekulli e gjysëm, mënyra e punës edukative dhe arsimore e Leon Tolstoi dhe shkrimet në fushën e arsimit dhe pedagogjisë janë njohur si një kontribut domethënës në zhvillimin e arsimit dhe punës me fëmijë.
Veprat dhe shkollat
Që në vitin 1849 Tolstoi kishte filluar të organizonte shkolla për fëmijët e fshatarëve të tij.
Pas një kohe të shkurtër, duke pasur parasysh suksesin e shkollës së tij të parë në Jasnaja Poljana, ai filloi të thellohet në problemet e pedagogjisë dhe nisi të mendojë për një model të shkollës shtetërore për tërë Rusinë. Ai gjithashtu do t’i shkruajë vëllait të Ministrit të Arsimit Kombëtar. Sidoqoftë, nuk do të marrë ndonjë inkurajim.
Më 1872 publikohet Abetarja voluminoze, e cila me mbi një milion kopje të shitura; - paraqet një nga sukseset më të mëdha të Leon Tolstoit. Një vit më pas zhvillohet një polemikë lidhur me metodat e tij arsimore e pedagogjike. Komiteti për shkrim-lexim në Moskë nis me një eksperiment publik për ta vlerësuar efektivitetin e metodës inovative me të cilën Tolstoi organizonte mësimin e leximit dhe të shkrimit fillestar, së pari në një klasë të punëtorëve analfabetë, pastaj në një klasë të fëmijëve. Komisioni e konsideron rezultatin të kënaqshëm, por jo përfundimtar. Më 1874 Tolstoy pezullon shkrimin e veprës Anna Karenina për t’iu përkushtuar tërësisht arsimit dhe pedagogjisë si dhe drejtimit të shkollave të themeluara prej tij, të cilat tani kanë arritur në një numër prej rreth shtatëdhjetë shkollash. Ai shkruan një "Gramatikë për shkollat rurale" dhe boton esenë "Arsimi publik", teza themelore e të cilit është si vijon: Nëse arsimi dëshiron të jetë me fitim real, ai duhet të bazohet në një liri të mësimit që lejon nxënësit dhe studentët të zgjedhin vetë, çfarë të studiojnë dhe çfarë jo, ndërsa mësuesi duhet të përshtatet me zgjedhjet e tyre. Autori drejton një kritikë të ashpër ndaj sistemi shkollor të kohës. Më 1875 ribotoi një "Përmbledhje tregimesh", "Abetaren e Re" dhe Katër libra të leximit në gjuhën ruse.
Në esenë Mbretëria e Zotit është në Ju (1893) Tolstoi kritikon sistemin e arsimit të detyrueshëm sepse ai e sheh arsimin dhe shkollat më shumë si një instrument kontrolli, sesa si një ngritje e masave.
Kontributi dhe veprimtaria praktike e Tolstoit në fushën arsimore nuk zgjati shumë, pjesërisht për shkak të ngacmimeve nga policia cariste. Sidoqoftë, si një pararendëse e drejtpërdrejtë e Shkollës Summerhill të themeluar nga A. S. Neill, Shkolla në Jasnaja Poljana mund të pretendohet në mënyrë të justifikuar si shembulli i parë i një teorie koherente të arsimit dhe edukimit demokratik.
Organizimi i mësimit
Në hyrje të shkollës në Jasnaja Poljana kishte një shenjë që thoshte "hyr dhe dil lirshëm". Mësimet fillonin midis orës 8 dhe 9, në mesditë mësimi ndërpritej për drekë dhe pushim, dhe rifillonte pasdite për rreth 3 ose 4 orë. Kishte tre klasa, nxënës të rinjë, të mesëm dhe të moshuar. Nuk kishte vende të zgjedhura për fëmijët nga jashtë, por secili fëmijë zgjidhte vendin e vet. Asnjë detyrë shtëpie nuk kërkohej. Vetë Tolstoi jepte mësim nga lëndët e matematikës, fizikës, historisë dhe lëndëve të tjera nxënësve më të moshuar.
Përmbajtjet mësimore
Është e nevojshme të thuhet se në mesin e shekullit XIX në Rusi nuk kishte shkolla për fëmijë fshatarë. Tolstoi do të paraqesë disa probleme madhore në lidhje me arsimin: Tolstoi e kuptoi që shkolla shpreh kulturën e klasave mbizotëruese. Dhe nëse kjo mund të jetë "e drejtë" për fëmijët e klasave të larta, nuk është e mirë për fëmijët fshatarë. Atëherë, cilat vlera propozoni? Zgjidhja do të jetë të propozojmë një shkollë krejtësisht çlirimtare, me shumë respekt për kulturën e tjetrit (në këtë pikë paralelet me Don Milanin janë të pashmangshme). Jo rastësisht "Tolstoi, një nga shkrimtarët më të mëdhenj që ka ekzistuar ndonjëherë, kur e trajtoi mësimin e shkrim-leximit për fshatarët e tij të vegjël, mes tjerash pyet: Fëmijët fshatarë duhet të mësojnë të shkruajnë prej nesh, apo ne duhet të mësojmë të shkruajmë prej tyre? " Tolstoi besonte se mungesa e arsimit ishte një nga shkaqet e despotizmit, dhunës dhe padrejtësisë. Ende është e rëndësishme të theksohet se ky besim ndodhi në një kohë kur në njërën anë filloi revolucioni industrial në Rusi dhe nga ana tjetër skllavëria sapo ishte shfuqizuar (1861). Nga kjo pikëpamje zhvillimi kapitalist vartësoi dijet shkencore dhe teknologjike në qëllimet e tij, në vend që t'i drejtonte ato drejt të mirës së përbashkët. Shkolla duhet të jetë jo e detyrueshme, kështu që nëse arsimi është i mirë, nevoja për arsim do të lindë spontanisht, siç është rasti me urinë. Një karakteristikë tjetër ishte keqpërdorimi i njohurive dhe aftësive të cilat fëmijët merrnin nga shkolla. Në atë kohë (por jo vetëm!) njohuritë që vinin nga bota jo skolastike normalisht konsideroheshin jo të dobishme dhe kundërproduktive. Në fakt, ai do të kuptojë se si mësuesi ushtron një ndikim të vetëdijshëm dhe të pavetëdijshëm te nxënësi: "Vetë jeta e mësuesit dhe e njerëzve të tjerë përreth përbëjnë pjesën e pavetëdijshme. Ai e pranon që fëmija vëren nëse pretendoj ose vërtet besoj në ato që them. "
Fowlerville, Livingston County, New York
Fowlerville, Livingston County, New York është një qytet & vend i përcaktuar për statistikë në qarkun Livingston County të shtetit federal New York, SHBA. Në Fowlerville, Livingston County, New York jetojnë 227 banorë (2010), dhe dendësia e popullisë është banor/km2 (251.9 banorë/sq mi). Qyteti ka një sipërfaqe prej km2 (0.901 sq mi) dhe lartësi mbidetare prej (636 ft).
Politika Libri i Dytë (Aristoteli)
Pjesa 1 (Libri i Dytë)
Qëllimi ynë është të shqyrtojmë se cila formë e bashkësisë politike është më e mira nga të gjitha për ata që janë më të aftë të realizojnë idealin e tyre të jetës. Prandaj, ne duhet të shqyrtojmë jo vetëm këtë, por edhe kushtetuta të tjera, si ato që ekzistojnë aktualisht në shtetet e qeverisura mirë, ashtu edhe çdo formë teorike që vlerësohet; që ajo që është e mirë dhe e dobishme të dalë në dritë. Dhe askush të mos supozojë se duke kërkuar diçka përtej tyre ne jemi të etur të bëjmë një shfaqje sofistikore me çdo kusht; ne vetëm ndërmarrim këtë hetim sepse të gjitha kushtetutat me të cilat jemi njohur janë të gabuara.
Ne do të fillojmë me fillimin natyror të lëndës. Mund të mendohen tre alternativa: Anëtarët e një shteti ose duhet të kenë (1) të gjitha gjërat ose (2) asgjë të përbashkët, ose (3) disa gjëra të përbashkëta dhe disa jo. Se ata nuk duhet të kenë asgjë të përbashkët është qartësisht e pamundur, sepse kushtetuta është një bashkësi, dhe gjithsesi duhet të ketë një vend të përbashkët - një qytet do të jetë në një vend, dhe qytetarët janë ata që ndajnë në atë një qytet. Por a duhet që një shtet i rregulluar mirë t’i ketë të gjitha gjërat, për aq sa mund të jenë, të përbashkëta, apo vetëm disa dhe jo të tjera? Me sa duket, qytetarët mund të kenë gra dhe fëmijë dhe prona të përbashkëta, siç propozon Sokrati në Republikën e Platonit. Cila është më e mirë, gjendja jonë aktuale, apo rendi i ri i propozuar i shoqërisë.
Pjesa 2
Pjesa 3
Ky komunitet i grave dhe fëmijëve duket më i përshtatshëm për vreshtarët sesa për kujdestarët, sepse nëse ata kanë gra dhe fëmijë të përbashkët, ata do të lidhen me njëri-tjetrin nga lidhje më të dobëta, siç duhet të jetë një klasë lënde dhe ata do të qëndrojnë të bindur dhe jo rebel. Me një fjalë, rezultati i një ligji të tillë do të ishte pikërisht e kundërta e së cilës duhet të kishin ligje të mira, dhe qëllimi i Sokratit për të bërë këto rregullore për gratë dhe fëmijët do të mposhtte vetveten. Për miqësinë ne besojmë se është e mira më e madhe e shteteve dhe ruajtësi i tyre kundër revolucioneve; as ka ndonjë gjë që Sokrati e lavdëron aq shumë sa uniteti i shtetit të cilin ai dhe e gjithë bota deklarojnë se krijohet nga miqësia. Por uniteti që ai vlerëson do të ishte si ai i të dashuruarve në Simpozium, të cilët, siç thotë Aristofani, dëshirojnë të rriten së bashku në më tepër se dashuria e tyre, dhe nga të qenit dy të bëhen një, në këtë rast një ose të dy sigurisht do të zhduken Ndërsa në një shtet që ka të përbashkët gratë dhe fëmijët, dashuria do të jetë e holluar me ujë; dhe babai sigurisht nuk do të thotë 'biri im', ose djali 'babai im'. Ndërsa pak verë e ëmbël e përzier me shumë ujë është e padukshme në përzierje, kështu që, në këtë lloj bashkësie, ideja e marrëdhënies e cila bazohet në këta emra do të humbasë; nuk ka asnjë arsye pse i ashtuquajturi baba duhet të kujdeset për djalin, ose djali për babanë, ose vëllezërit për njëri-tjetrin. Nga dy cilësitë që kryesisht frymëzojnë vëmendje dhe dashuri - se një gjë është e jotja dhe se është e vetmja jote - as nuk mund të ekzistojë në një gjendje të tillë si kjo.
Përsëri, transferimi i fëmijëve sa më shpejt që ata të lindin nga grada e bujqve ose e artizanëve në atë të kujdestarëve dhe nga grada e kujdestarëve në një gradë më të ulët, do të jetë shumë e vështirë për t'u rregulluar; dhuruesit ose transferuesit nuk mund të mos e dinë kë po japin dhe transferojnë, dhe kujt. Dhe të këqijat e përmendura më parë, të tilla si sulmet, dashuritë e paligjshme, vrasjet, do të ndodhin më shpesh në mesin e atyre që transferohen në klasat e ulëta, ose të cilëve u është caktuar një vend midis kujdestarëve; sepse ata nuk do t'i quajnë më anëtarët e klasës që kanë lënë vëllezër, fëmijë, baballarë dhe nëna dhe nuk do të kenë frikë nga kryerja e ndonjë krimi për shkak të bashkëshortësisë. Duke prekur bashkësinë e grave dhe fëmijëve, le të jetë ky përfundimi ynë.
Pjesa 5
Më pas, le të shqyrtojmë cilat duhet të jenë rregullimet tona në lidhje me pronën: a duhet që qytetarët e një shteti perfekt të kenë pasuritë e tyre të përbashkëta apo jo? Kjo pyetje mund të diskutohet veçmas nga miratimet në lidhje me gratë dhe fëmijët. Edhe duke supozuar që gratë dhe fëmijët u përkasin individëve, sipas zakonit, i cili aktualisht është universal, a nuk mund të ketë një avantazh në të pasurit dhe përdorimin e pasurive të përbashkëta? Tri raste janë të mundshme: (1) toka mund të përvetësohet, por prodhimi mund të hidhet për konsum në stokun e zakonshëm; dhe kjo është praktikë e disa kombeve. Ose (2), toka mund të jetë e zakonshme dhe mund të kultivohet e përbashkët, por prodhimi ndahet midis individëve për përdorimin e tyre privat; kjo është një formë e pronës së përbashkët për të cilën thuhet se ekziston midis disa barbarëve. Ose (3), toka dhe prodhimi mund të jenë njësoj të zakonshme
Kur vreshtarët nuk janë pronarë, çështja do të jetë e ndryshme dhe më e lehtë për tu trajtuar; por kur ata të punojnë tokën për veten e tyre, çështja e pronësisë do të krijojë një botë telashe. Nëse ata nuk ndajnë kënaqësi dhe mundime të barabarta, ata që punojnë shumë dhe marrin pak do të ankohen domosdoshmërisht nga ata që punojnë pak dhe marrin ose konsumojnë shumë. Por në të vërtetë ka gjithmonë një vështirësi në burrat që jetojnë së bashku dhe kanë të gjitha marrëdhëniet njerëzore të përbashkëta, por veçanërisht në pasurinë e tyre të përbashkët. Partneritetet e bashkëudhëtarëve janë një shembull i çështjes; sepse ata zakonisht bien për çështje të përditshme dhe grinden për çdo gjë të vogël që shfaqet. Pra, me shërbëtorët: ne jemi më të aftë të ofendojmë me ata me të cilët ne më së shpeshti kemi kontakte në jetën e përditshme.
Këto janë vetëm disa nga disavantazhet që ndjekin bashkësinë e pronës; rregullimi aktual, nëse përmirësohet siç mund të jetë nga zakonet dhe ligjet e mira, do të ishte shumë më i mirë dhe do të kishte përparësitë e të dy sistemeve. Prona duhet të jetë në një kuptim të caktuar e përbashkët, por, si rregull i përgjithshëm, private; sepse, kur të gjithë kanë një interes të veçantë, njerëzit nuk do të ankohen për njëri-tjetrin dhe do të bëjnë më shumë përparim, sepse secili do të marrë pjesë në biznesin e tij. E megjithatë për shkak të mirësisë dhe në lidhje me përdorimin, 'Miqtë', siç thotë fjala e urtë, 'do t'i kenë të gjitha gjërat të përbashkëta'. Edhe tani ka gjurmë të një parimi të tillë, që tregon se nuk është e parealizueshme, por, në shtete të rregulluara mirë, ekziston tashmë në një farë mase dhe mund të çohet më tej. Sepse, megjithëse çdo njeri ka pronën e tij, disa gjëra ai do t'i vendosë në dispozicion të miqve të tij, ndërsa për të tjerët ai e ndan përdorimin me ta. Për shembull, lacedemonasit përdorin skllevërit dhe kuajt dhe qentë e njëri-tjetrit, sikur të ishin të tyret; dhe kur u mungojnë masat për një udhëtim, ata përvetësojnë atë që gjejnë në fushat në të gjithë vendin. Clearlyshtë qartë më mirë që prona duhet të jetë private, por përdorimi i saj është i zakonshëm; dhe puna e veçantë e ligjvënësit është të krijojë te burrat këtë gjendje të mirë. Përsëri, sa jashtëzakonisht e madhe është kënaqësia, kur një burrë e ndjen një gjë që të jetë e tij; sepse me siguri dashuria për veten është një ndjenjë e mbjellë nga natyra dhe nuk jepet kot, edhe pse egoizmi censurohet me të drejtë; kjo, megjithatë, nuk është dashuria e thjeshtë për veten, por dashuria për veten e tepërt, si dashuria e koprracit ndaj parave; për të gjithë, ose pothuajse të gjithë, burrat i duan paratë dhe objektet e tjera të tilla në një masë. Dhe më tej, ka kënaqësinë më të madhe të bësh një mirësi ose shërbim për miqtë ose të ftuarit ose shokët, i cili mund të jepet vetëm kur një burrë ka pronë private. Këto përparësi humbin nga bashkimi i tepruar i shtetit. Ekspozita e dy virtyteve, përveç kësaj, asgjësohet dukshëm në një gjendje të tillë: së pari, gjakftohtësia ndaj grave (sepse është një veprim i nderuar të abstenosh nga gruaja e tjetrit për hir të përmbajtjes); së dyti, liberaliteti në çështjen e pronës. Askush, kur burrat kanë të gjitha gjërat e përbashkëta, nuk do të japë më një shembull të liberalitetit ose të bëjë ndonjë veprim liberal; sepse liberaliteti konsiston në përdorimin që bëhet nga prona
Legjislacioni i tillë mund të ketë një pamje të veçantë të dashamirësisë; burrat e dëgjojnë me lehtësi dhe nxiten lehtësisht të besojnë se në një mënyrë të mrekullueshme të gjithë do të bëhen shokë të të gjithëve, veçanërisht kur dikush dëgjohet duke denoncuar të këqijat që ekzistojnë tani në shtete, padi për kontrata, dënime për dëshmi të rreme, lajka të burrave të pasur dhe të ngjashme, për të cilat thuhet se dalin nga posedimi i pronës private. Sidoqoftë, këto të këqija janë për shkak të një kauze shumë të ndryshme - ligësisë së natyrës njerëzore. Në të vërtetë, ne shohim se ka shumë më shumë grindje midis atyre që kanë të gjitha gjërat e përbashkëta, megjithëse nuk ka shumë prej tyre kur krahasohen me numrin e madh që kanë pronë private.
Përsëri, ne duhet të llogarisim, jo ​​vetëm të këqijat nga të cilat do të shpëtohen qytetarët, por edhe avantazhet që ata do të humbin. Jeta që ata duhet të bëjnë duket të jetë mjaft e parealizueshme. Gabimi i Sokratit duhet t'i atribuohet nocionit të rremë të unitetit nga i cili ai fillon. Duhet të ekzistojë uniteti, si i familjes, ashtu edhe i shtetit, por vetëm në disa aspekte. Sepse ka një pikë në të cilën një shtet mund të arrijë një shkallë të tillë uniteti që të mos jetë më një shtet, ose në të cilën, pa pushuar së ekzistuari në të vërtetë, ai do të bëhet një gjendje inferiore, si harmonia që kalon në unison, ose ritmi i cili është zvogëluar në një këmbë të vetme. Shteti, siç po thosha, është një shumësi e cila duhet të bashkohet dhe të bëhet në një komunitet nga arsimi; dhe është e çuditshme që autori i një sistemi arsimi që ai mendon se do ta bëjë shtetin të virtytshëm, duhet të presë të përmirësojë qytetarët e tij me rregullore të këtij lloji, dhe jo me filozofi ose me zakone dhe ligje, si ato që mbizotërojnë në Sparta dhe Kreta duke respektuar vaktet e zakonshme, përmes së cilave ligjvënësi e ka bërë pronën të përbashkët. Le të kujtojmë se nuk duhet ta shpërfillim përvojën e moshave; në morinë e viteve këto gjëra, nëse do të ishin të mira, sigurisht nuk do të ishin të panjohura; sepse pothuajse gjithçka është zbuluar, megjithëse nganjëherë ato nuk vendosen së bashku; në raste të tjera burrat nuk i përdorin njohuritë që kanë. Dritë e madhe do të hidhej mbi këtë temë nëse do të mund të shihnim një formë të tillë të qeverisjes në procesin aktual të ndërtimit; sepse ligjvënësi nuk mund të formonte një shtet fare pa shpërndarjen dhe ndarjen e përbërësve të tij në shoqata për vaktet e zakonshme dhe në frat dhe fise. Por i gjithë ky legjislacion përfundon vetëm në ndalimin e bujqësisë për kujdestarët, një ndalim të cilin Lacedaemonians përpiqen të zbatojnë tashmë.
Por, në të vërtetë, Sokrati nuk ka thënë, dhe as nuk është e lehtë të vendosësh, se cila në një komunitet të tillë do të jetë forma e përgjithshme e shtetit. Qytetarët që nuk janë kujdestarë janë shumica, dhe rreth tyre asgjë nuk është përcaktuar: a duhet që edhe bujqit të kenë pasurinë e tyre të përbashkët? Apo secili individ duhet të ketë të vetin? A duhet që gratë dhe fëmijët të jenë individuale ose të përbashkëta. Nëse, si kujdestarët, duhet të kenë të gjitha gjërat e përbashkëta, çfarë ndryshojnë nga ata, ose çfarë do të fitojnë duke iu nënshtruar qeverisë së tyre? Ose, mbi cilin parim do të paraqisnin ata, nëse me të vërtetë klasa qeverisëse nuk miraton politikën e zgjuar të Kretanëve, të cilët u japin skllevërve të tyre të njëjtat institucione si institucionet e tyre, por u ndalojnë ushtrime gjimnastikore dhe posedimin e armëve. Nëse, nga ana tjetër, klasat inferiore do të jenë si qytetet e tjera në lidhje me martesën dhe pronën, cila do të jetë forma e bashkësisë? A nuk duhet të përmbajë dy shtete në një, secili armiqësor me tjetrin. Ai i bën rojet në një garnizon të thjeshtë okupues, ndërsa bujqit dhe artizanët dhe pjesa tjetër janë qytetarët e vërtetë. Por nëse kështu, paditë dhe grindjet, dhe të gjitha të këqijat që Sokrati pohon se ekzistojnë në shtete të tjera, do të ekzistojnë njësoj midis tyre. Ai thotë në të vërtetë që, duke pasur një arsim kaq të mirë, qytetarët nuk do të kenë nevojë për shumë ligje, për shembull ligje për qytetin ose për tregjet; por pastaj ai e kufizon arsimimin e tij te kujdestarët. Përsëri, ai i bën bujqit pronarë të pronave me kusht që të paguajnë një haraç. Por në atë rast ata ka të ngjarë të jenë shumë më të pakontrollueshëm dhe më mendjemadh se Helotët, ose Penestae, ose skllevërit në përgjithësi. Dhe nëse bashkësia e grave dhe pasurisë është e nevojshme për nivelin e ulët në mënyrë të barabartë me klasën e lartë apo jo, dhe pyetjet e ngjashme me këtë, cili do të jetë arsimi, forma e qeverisjes, ligjet e klasës së ulët, Sokrati nuk ka përcaktuar askund: as nuk është përcaktuar është e lehtë për të zbuluar këtë, dhe as karakteri i tyre nuk ka rëndësi të vogël nëse do të ruhet jeta e përbashkët e kujdestarëve
Përsëri, nëse Sokrati i bën gratë të zakonshme dhe mban pronë private, burrat do të shohin arat, por kush do ta shikojë shtëpinë? Dhe kush do ta bëjë këtë nëse klasa bujqësore ka të dy pronat dhe gratë e tyre të përbashkët? Edhe një herë: është absurde të argumentosh, nga analogjia e kafshëve, që burrat dhe gratë duhet të ndjekin të njëjtat ndjekje, sepse kafshët nuk duhet të administrojnë një familje. Qeveria, gjithashtu, siç është konstituuar nga Sokrati, përmban elemente të rrezikut; sepse ai bën që të njëjtët persona të sundojnë gjithmonë. Dhe nëse kjo shpesh është një shkak shqetësimi midis kategorive mesatare, sa më shumë midis luftëtarëve me shpirt të lartë? Por që personat që ai i bën sundimtarë duhet të jenë të njëjtë është e qartë; sepse ari që Zoti përzihet në shpirtrat e njerëzve nuk i është dhënë në një kohë një tjetri, në një kohë tjetër tjetrit, por gjithmonë për të njëjtën gjë: siç thotë ai: vetë lindja e tyre; por bronzi dhe hekuri në ata që synojnë të jenë artizanë dhe bujq. ' Përsëri, ai i privon kujdestarët edhe nga lumturia dhe thotë se ligjvënësi duhet të bëjë të lumtur tërë shtetin. Por e tëra nuk mund të jetë e lumtur nëse shumica, ose të gjitha, ose disa nga pjesët e saj nuk gëzojnë lumturi. Në këtë aspekt, lumturia nuk është si parimi çift në numër, i cili mund të ekzistojë vetëm në tërësi, por në asnjërën nga pjesët; jo aq lumturi. Dhe nëse kujdestarët nuk janë të lumtur, kush janë? Me siguri jo artizanët, apo njerëzit e thjeshtë. Republika për të cilën diskuton Sokrati i ka të gjitha këto vështirësi, dhe të tjerat janë mjaft të mëdha
Pjesa 6