cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mamusha
Historia
Thonë se Mamusha ka marrë emrin nga një Sulltan Mahmud II (turqisht Mahmut Paşa). Ai ka pushtuar këtë vend në fillim të shekullit IXX dhe ka themeluar qytetin duke vendosur emrin e vet. Më vonë, ishte një qytet në Perandorinë Osmane dhe pati disa saraje dhe xhami të ndërtuara. Gjatë gjithë kësaj kohë, u vendosën në qytet turq, kryesisht nga Tokat. Ata deri më sot janë shumica në Mamushë.
Pas luftës së Kosovës në vitin 1999, në Mamushë janë vendosur 80 ushtaret turq që marrin pjesë në KFOR.
Rumi Darwaza
Rumi Darwaza (në gjuhën hindi: रूमी दरवाज़ा, në urdu: رومی دروازه, ndonjëherë e njohur edhe si Porta Turke), në Lucknow të shtetit indian të Uttar Pradeshit, është një portik mbresëlënës që u ndërtua nën patronazhin e Nawab Asaf-Ud-dowlahut në vitin 1784. Ajo është një shembull i Arkitekturës Awadhi që qëndron 18 metra e lartë. Ajo është pranë Asafi Imambaras dhe është bërë një logo e qytetit të Lucknowt. Ajo përdoret për të shënuar hyrjen për në Qytetin e Vjetër të Lucknowt, por me rritjen dhe zgjerimin e qytetit të Nawabëve, ajo më vonë u përdor si një hyrje për një pallat që më vonë u shkatërrua nga kryengritësit britanikë. Është një nga strukturat arkitekturore më mbresëlënëse në Indi. Pjesa e sipërme e Rumi Darwazas përfshin një çhatri (kupolë në formë ombrelle) tetëkëndor të skalitur mjeshtërisht që mund të arrihet nëpërmjet një palë shkallësh. Në krye të Rumi Darwazas mbahej një ndriçues i stërmadh që do ta ndriçonte strukturën gjatë natës duke duke i dhënë asaj një pamje përrallore. Lulet dhe motivet e skalitura mjeshtërisht në anët e harkut flasin për stilin arkitekturor unik të saj, që janë modeluar për ta bërë atë të duket si një portë për në Parajsë.
Historia
Rumi Darwaza u modelua nën patronazhin e Nawab Asaf-Ud-dowlahut në vitin 1784 sipas modelit të Portës së Lartë (Bab-iHümayun) të Perandorisë Osmane në Stamboll. Në fakt emërtimi Rumi Darwaza i referohet pikërisht Portës së Stambollit. Fjala "Rumi" ka rrjedhur nga fjala Romë që përdorej për të treguar Stambollin, kryeqytetin e Perandorisë Romake Lindore. Duke qenë një hyrje për në qytetin e Lucknowt, Russell, reporteri i The New York Times, që shoqëronte ushtrinë britanike që hynte në Lucknow në vitin 1858, pas fitimit të Luftës së Parë të Pavarësisë së Indisë, e quajti shtrirje e rrugës nga Rumi Darwaza deri te Chattar Manzili panoramën më të bukur urbane që ai kishte parë ndonjëherë, më mirë se Roma, Parisi, Londra dhe Konstandinopoja.
Fleury, Aisne
Fleury është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Fleury ka një popullsi prej 133 banorë dhe sipërfaqe 6.51 km², me një dendësi prej 20 banor/km².
Graçanica (Boshnjake)
Graçanica është një qytet dhe qendër komune në verilindje të Bosnjës dhe Hercegovinës, ndodhet në lindje të Dobojit, dhe në perëndim të Tuzlës.
• Babiqi • Boljaniqi • Bosansko Petrovo Selo • Doborovci • Donja Lohinja • Xhakule • Gornja Lohinja • Graçanicë • Kakmuzhi • Karanovac • Lendiqi • Lukavica • Maleshiqi • Miriqina • Orahovica Donja • Orahovica Gornja • Piskavica • Porjeqina • Pribava • Prijeko Bërda • Rashleva • Skipovaci i Poshtëm • Skipovac Epërme, • Soqkovac • Soko • Stjepan Polje • Shkahovica • Vranoviqi
Mercedes-Benz E-Class
Mercedes-Benz E-Class eshte prodhuar per here te pare ne vitin 1995 ku vazhdoi te prodhohej edhe per 7 vite te tjera deri ne vitin 2002. Kjo makine u disenjua nga Steve Mattin.
Ekspeditat detare osmane në Oqeanin Indian
parapamje|240px|Flota osmane në Oqeanin Indian në shekullin e 16-të Ekspeditat detare osmane në Oqeanin Indian (Turqisht: Hint Deniz seferleri, që do të thotë "Fushatat e Oqeanit Indian") ishin një seri veprimesh amfibe osmane në Oqeanin Indian në shekullin e 16-të. Kishte katër ekspedita ndërmjet viteve 1538 dhe 1554, gjatë mbretërimit të Sulejmanit të Madhërishëm.
Prapaskena
Kontrolli osman mbi Detin e Kuq ndërkohë filloi në vitin 1517 kur Selimi I aneksoi Egjiptin në Perandorinë Osmane pas Betejës së Ridanijes. Shumica e zonës së banueshme të Gadishullit Arabik (Hixhaz dhe Tihamah) së shpejti ra vullnetarisht tek osmanët. Piri Reisi, i cili ishte i famshëm për hartën e tij të botës, ia paraqiti Selimit vetëm disa javë pasi sulltani arriti në Egjipt. Një pjesë e hartës së vitit 1513, e cila përfshin Oqeanin Atlantik dhe Amerikën, tani është në Muzeun Topkapı. Pjesa në lidhje me Oqeanin Indian mungon; argumentohet se Selimi mund ta ketë marrë, në mënyrë që të mund ta shfrytëzojë më shumë atë në planifikimin e ekspeditave të ardhshme ushtarake në atë drejtim. Në fakt, pas dominimit osman në Detin e Kuq, filloi rivaliteti turko-portugez. Selimi hyri në bisedime me Sulltan Muzaffar II të Guxharatit, (një sulltanat në veri-perëndim të Indisë), për një grevë të mundshme të përbashkët kundër portugezëve në Goa. Megjithatë Selim vdiq në vitin 1520.
Ekspedita nga Hadim Sulejmna Pasha, 1538
Bahadur Shah, djali i Muzaffer II që kishte negociuar me Selimin, sundimtarin e Guxharatit, i bëri thirrje Kostandinopojës për veprime të përbashkëta kundër marinës portugeze. Sulejman I e shfrytëzova këtë mundësi për të kontrolluar sundimin portugez në Oqeanin Indian dhe emëroi Hadim Sulejman Pashën si admiral të flotës së tij të Oqeanit Indian. Forca detare e Hadim Sulejman Pashës përbëhej nga rreth 90 galione. Në vitin 1538, ai lundroi në Indi përmes Deteve të Kuq dhe Arabisë, vetëm për të mësuar se Bahadur Shah ishte vrarë gjatë një përleshje me marinën portugeze dhe pasardhësi i tij ishte bërë aleat me Portugalinë. Pas një rrethimi të pasuksesshëm në Diu, ai vendosi të kthehej. Megjithatë, gjatë kthimit të tij në Suez, ai pushtoi pjesën më të madhe të Jemenit, përfshirë Adenin. Pas ekspeditës, Hadim Sulejmani u gradua në vezir të madh.
Ekpedita nga Piri Reisi, 1548-1552
parapamje|230px|Ardhja e anijeve portugeze në [[Ormus|Hormuz]] parapamje|230px|left|Rruga e Piri Reisit më 1552. Pas ekspeditës së parë, marina portugeze kishte kapur Adenin dhe kishte rrethuar Xheden (në Arabinë Saudite moderne) dhe u përpoq të depërtonte në Detin e Kuq. Qëllimi i ekspeditës së dytë ishte të rivendoste autoritetin osman në Detin e Kuq dhe Jemen. Admirali i ri ishte Piri Reisi, i cili më herët i kishte paraqitur Selimit hartën e tij të botës. Ai e rikapi Adenin më 1548, duke siguruar kështu Detin e Kuq.
Ekspedita e Murat Reisit Plaku, 1553
Qëllimi i kësaj ekspedite ishte kthimi i flotës në Suez. Admirali i ri ishte Murat Reisi Plaku, ish sanxhak-beu (guvernatori) i Katifit. Ndërsa u përpoq të lundronte jashtë Gjirit Persik, ai u ndesh me një flotë të madhe portugeze të komanduar nga Dom Diogo de Noronha. Në angazhimin më të madh në det të hapur midis dy vendeve, Murat mbyti me sukses flamurin e Noronhës me artilerinë e tij. Sidoqoftë, një ndryshim i papritur i erës e detyroi atë të kthehej në Basra.
Ekspedita e Seydi Ali Reis, 1553
Sejdi Ali Reis u emërua si admiral pas dështimit të ekspeditës së tretë, në vitin 1553. Por ajo që gjeti në Basra ishte një grup galionesh të lënë pas dore. Sidoqoftë, pas një mirëmbajtjeje, ai vendosi të lundronte. Ai kaloi nëpër ngushticën e Hormuzit dhe filloi të lundronte përgjatë brigjeve Omani, ku luftoi dy herë flotën portugeze. Ai nuk ishte aq me fat kundër një stuhie të madhe të quajtur tajfuni elefant (tufan’ı fil) nga vendasit. Pas stuhisë, gjashtë galionet e tij të mbetura u zhvendosën në Indi, objektivi origjinal i ekspeditës 15 vjet më parë. Pjesa tjetër e flotës ishte e pasigurt, duke rezultuar në kthimin e tij në tokë tokësore me 50 burra. Seydi Ali Reis më pas mbërriti në oborrin mbretëror të Perandorit Mogul Humajun në Delhi, ku takoi perandorin e ardhshëm mogule Akbar i cili ishte atëherë 12 vjeç.
Rruga nga India në Turqi ishte shumë e rrezikshme për shkak të luftës midis Perandorisë Osmane dhe Persisë. Sejdi Ali Reis u kthye në shtëpi pasi u nënshkrua traktati i Amasias midis dy vendeve në vitin 1555. Ai shkroi një libër me emrin Pasqyrë e vendeve (Mirat ul Memalik) për këtë udhëtim aventuresk dhe e prezantoi atë te Sulejman I në vitin 1557. Ky libër konsiderohet tani një nga librat më të hershëm të udhëtimit në letërsinë osmane.
Ashti rrezor (Radiusi)
Ashti rrezor(radius).Teky asht dallohet koka per anet dhe ashpersite per te cilat mberthehen shume muskuj.Skaji i siperm perbehet nga kokeza,qafa dhe nje ashpersi.Koka ka nje thellim per nyjezimin me kokezen e humerusit.Rreth kokes gjendet siperfaqe nyjezuse me ullnen.Per ashpersite e rrezorit lidhet muskuli dykreresh i krahut.Skaji i poshtem i rrezorit u ngjane piramides katerkendeshe e cila sherben si bazs per nyjezim per rrenjen e dores kurse ne anen mediale gjendet gdhendez rrezore per nyjezim me koken e ulnes.Ne anen laterale shtrihet zgjatim ne forme bizi.
Babeau-Bouldoux
Babeau-Bouldoux është një komunë në Francë. Babeau-Bouldoux bën pjesë në departamentin Hérault të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 296 banorë dhe sipërfaqe 21.4 km².
Shtëpia e Enver Hadrit
Shtëpia e Enver Hadrit është një monument i trashëgimisë kulturore në Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Spartak Papadhimitri
Spartak Papadhimitri është një kameraman dhe regjisor shqiptar. I lindur më 17 shkurt 1951 në Tiranë.
Rezervati Ndërkufitar Ohër-Prespë
Rezervati Ndërkufitar i Biosferës Ohër - Prespë është një rezervat i biosferës që përfshin zonën e Liqenit të Ohrit dhe Liqenit të Prespës, në Maqedoninë e Veriut dhe Shqipëri. Rezervati u deklarua në qershor të vitit 2014 dhe përfshin një ndërthurje të sipërfaqeve ujore dhe relieveve malore përreth, duke mbuluar një sipërfaqe prej 446,244.52 ha
Deklarata
Zona Nërkufitare e Biosferës Ohër-Prespa u shpall rezervat i biosferës më 11 qershor të vitit 2014 në seancën e komisionit ndërkombëtar të UNESCO - s të mbajtur në Jönköping, Suedi. Propozimi u bë nga Sekretariati Bilateral i Liqenit të Ohrit, së bashku me komisionet kombëtare të UNESCO-s të Maqedonisë dhe Shqipërisë, si dhe ministritë e tyre përkatëse të mjedisit.
Ekologjia
parapamje|[[Korani|Trofta e Ohrit, specie endemike e Liqenit të Ohrit ]] Rezervati Ndërkufitare Ohër-Prespa përfshin ekosisteme të ndryshme, duke filluar nga zonat malore përreth liqeneve, deri te pyjet e buta nën tropikale që gjenden në lartësi më të ulëta përreth pellgjeve ujore. Sistemi i Liqeneve Ohër - Prespa është një nga më të mëdhenjtë e llojit të tij në Evropë. Të dy liqenet kanë një vlerë të jashtëzakonshme në nivel kombëtar dhe ndërkombëtar për shkak të unitetit të tyre gjeologjik dhe biologjik. Liqeni i Ohrit është i njohur për speciet e tij endemike (mbi 200 lloje), pesë prej të cilave janë të kufizuara në mikroekosisteme brenda vetë liqenit. Dhjetë nga shtatëmbëdhjetë speciet e peshkut janë endemike, përfshirë troftën e Ohrit ( Salmo letnica ).
Elmi Reçica
Elmi Reçica është deputet i Republikës së Kosovës, anëtarë i Partisë Demokratike të Kosovës (PDK), dhe gjithashtu anëtarë i Komitetit të Marrëdhënjeve të Jashtme, Diasporës dhe Investimeve Strategjike.
Lidhje të jashtme
http://www.kuvendikosoves.org/?cid=2,102,968
Rezervati Ndërkufitar Ohër-Prespë
Ekologjia
Gjitarët përfaqësojnë grupin e dytë më të rëndësishëm të specieve në Rezervatin Ndërkufitar Ohër-Prespa, mbrojtja e të cilave është thelbësore për rezervën. Ato përfshijnë talpën ballkanike, rrëqebullin e ballkanik ( Lynx lynx martinoi ), ujku gri ( Canis lupus ), ariun kafe ( Ursus arctos ) dhe të tjerë. Rrëqebulli i Ballkanit është një specie jashtëzakonisht e rrallë, që mban vlera veçanërisht të larta simbolike. Në kuadër të llojeve të veçanta është edhe njjë specie zogjsh (shpendësh) e njohur si pelikani dalmat ( Pelecanus crispus ). Rajoni i Prespës është shtëpia e rreth 260 specieve të shpendëve, që përfaqësojnë më shumë se gjysmën e specieve të shpendëve në Evropë. Rreth 140 specie gravitojnë në këtë zonë.
Rezervati Ndërkufitar i Biosferës Ohër-Prespa ka një popullsi të vlerësuar prej 455,000 banorësh, që përfaqëson një zonë të larmisë kulturore, etnike dhe fetare. Vendbanimet gjenden vetëm në zonat kalimtare dhe përfshijnë vendbanime relativisht të qëndrueshme në aspektin demografik, ndërsa zonat e tjera të populluara (sidomos qytetet e Ohrit dhe Strugës në bregun e Liqenit të Ohrit dhe Pogradecit në Shqipëri), kanë mijëra vizitorë gjatë sezoni turistik
Në Shqipëri, aktiviteti kryesor ekonomik i popullsive lokale është bujqësia, akoma e pranishme në zonën kalimtare dhe disa pjesë të tampon zonës. Kohët e fundit, industria e përpunimit të ushqimit ka pëjetuar një zhvillim të rëndësishëm (sidomos në Korçë ), paralelisht me bujqësinë tradicionale, duke rezultuar edhe në vendbanime të reja.
Sektori më i rëndësishëm i zhvillimit në rajonin e rezervatit është sektori parësor. Në shumë zona, fermat familjare të familjeve të vogla zëvendësohen me një lloj prodhimi më intensiv (siç janë pemishte të mëdha në zonën e Resnjës ). Në disa pjesë malore, pylltaria është një aktivitet i rëndësishëm ekonomik. Blegtoria është gjithashtu e rëndësishme në të gjithë rajonin ndërkufitar.
Peshkimi është një tjetër aktivitet kryesor me ndikime ekologjike dhe ekonomike në liqene.
Kitara akustike
Një kitarë akustike është një kitarë që prodhon zë në mënyrë akustike duke transmetuar vibrimin e vargut në ajër - në krahasim me të mbështetur në përforcim elektronik. Valët e zërit nga vargu i një kitarë akustike resonate përmes trupit kitarë, duke krijuar tinguj. Kjo zakonisht përfshin përdorimin e një bordi të shëndoshë dhe një kuti të shëndoshë për të forcuar vibrimet e vargjeve.
Burimi kryesor i tingullit në një kitarë akustike është vargu, i cili është i rrëmbyer ose i rrahur me gisht ose me një zgjedhë. Vija vibruese në një frekuencë të nevojshme dhe gjithashtu krijon shumë harmonikë në frekuenca të ndryshme. Frekuenca e prodhuar mund të varet nga gjatësia e vargut, masa dhe tensioni. Ky varg shkakton lëkundjen e tingujve dhe kuti të shëndoshë, dhe pasi këto kanë resonancat e tyre në frekuenca të caktuara, ato përforcojnë disa harmonikë të vargjeve më fort se të tjerët, duke ndikuar kështu në timbërin e prodhuar nga instrumenti.
Banka Kombëtare e Maqedonisë së Veriut
Banka Kombëtare e Republikës së Maqedonisë së Veriut(Народна банка на Република Северна Македонија, BKRMV) është banka qendrore e Maqedonisë së Veriut, e vendosur në kryeqytet, Shkup.
Funksionet
BKRMV kryen këto funksione:
Sixhilatet
Sixhilatet kanë qenë regjistra të zyrës së kadiut. Deri në reformat e Tanzimatit në to shënohej e gjithë korrespondenca me organet qendrore të shtetit dhe aktet e administratës lokale lidhur me shpërndarjen e detyrimeve shtetërore, ankesat e paditë për konflikte të ndryshme, problemet e organizimit të jetës qytetare, ngjarjet politike, emrat e personave që përqafonin fenë islame etj. Pas Tanzimatit në sixhilate shënoheshin vetëm proceset gjyqësore. Sixhilatet më të vjetër të ruajtur dhe më të plotë janë ato të Elbasanit (1580-shek.XIX) dhe të Beratit (fillim i shek.XVII), kurse nga sixhilatet e Korçës, Tiranës, Peqinit, Lezhës, Ulqinit, Gjirokastrës kanë mbetur vetëm disa regjistra që u përkasin shek.XIX-fillim i shek.XX. Rëndësi kanë sidomos sixhilatet e Beratit që janë seria më e plotë në Gadishullin Ballkanik.
Lufta kunder analfabetizmit
Lufta kundër analfabetizmit
Aso kohe në qytet e fshat kishte shumë analfabetë. Dhe shteti vuri theksin për zhdukjen e kësaj plage shekullore për një periudhë prej 4-5 vitesh. Ministria e Arsimit me vendimin e saj nr.28 datë 26.02.1947 vendosi: 1- Të organizohet një veprimtari e madhe për luftën kundër analfabetizmit, për meshkujt deri 50 vjeç dhe për femrat 40 vjeç dhe puna të orientohej bazë një plani të detajuar 2- Të hapet një rrjet i gjatë kursesh kundër analfabetizmit pranë shkollave, institucioneve, pranë qendrave të punës në fshat, lagje të qytetit e kudo. 3- Të lejohen me u përdor për këtë qëllim përveq mësuesve dhe njerëz të tjerë jo të karrierës. 4- Afati në kurs për analfabetët të jetë 5 muaj dhe në mbarim të këtij afati kursistët do t'i shtrohen një provimi, mbas të cilit ata që do të fitojnë, do të marrin dëshminë përkatëse. Në vitin 1947 në Krujë qendër numëroheshin 1076 analfabetë, të ndarë në 648 meshkuj dhe 428 femra dhe shumicën e përbënin personat e datëlindjes 1897-1932 me 633 vetë, kurse të vitit 1933 ishin 238 vetë, 130 meshkuj dhe 108 femra. Në atë kohë në Krujë dinin shkrim e këndim pa bërë shkollë 305 vetë.
Të tjera probleme shkollore
Ministria e Arsimit më 1947 për të mënjanuar anomalitë e mungesës së kuadrit udhëzonte: "Për shkollat e katundeve, që kanë tre klasë dhe, kur numri i fëmijëve nuk kapërcen te 100 nxënësit, do të kenë nga një mësues. Kur shkolla ka 4 klasë kolektive dhe numri i nxënësve nuk i kapërcen 80, do të kenë përsëri një mësues, kurse në qytet do të përdoret sistemi që dy mësues të punojnë në tri klasa, duke zbritur, natyrisht, orët e përjavshme të mësimit në 24 orë, në këtë mënyrë do të punojnë në mëngjes nga 4 orë secili nga një klasë dhe pasdite do të punojë secili 2 orë në një klasë të tretë".
Bekim Jashari
Bekim Jashari (lindi më 28 janar 1975) është kryetarë i Komunës së Skenderajit.
U lind më 28.01.1975 në Prekaz të Poshtëm të Skënderajt, në një familje me tradita kombëtare dhe me vlera intelektuale, si prijëse të arsimit shqip në Skenderaj. Si fëmiu i parë i çiftit Hamëz dhe Feride, në një familje të madhe, Bekimi u ngroh edhe me dashurinë e gjyshërve dhe axhallarëve.
Si nipi i mësuesit Shaban, edukimi ka qenë primar në formimin e Bekimit. Kështu që, shkollimin fillor dhe të mesëm, e mbaroi në Skenderaj me zell dhe përkushtim. Me përfundimin e shkollës së mesme, në vitin 1992 situata politike ishte rënduar skajshmërisht në vendin tonë. Situatë kjo, që nuk e kurseu as Bekimin 18 vjeçar.
Mundësitë e Bekimit për shkollim universitar ishin zbehur dhe qëndrimi i tij në Kosovë si biri i ideologut politik të rezistencës luftarake Hamëz Jashari - paraqiste rrezik. Rrjedhimisht në Korrik te vitit 1993 Bekimi me bekimin e babait Hamëz, mori rrugën e mërgimit.
Bekimi u vendos në Munich të Gjermanisë - te axha Rifat, i cili krahas punës nga e cila varej mirëqenia e familjës në Kosovë, mbi supe mori edhe barrën e kujdestarisë së pasardhësve të tri
degëve: Muratit, Lulëzimit dhe Bekimit, të trungut: Shaban Jashari.
Por, gjatë qëndrimit të tij në Gjermani, Bekimi nuk u kufizua vetëm me situatën dhe veprimtarinë politike. Ai gjatë tërë qëndrimit të tij në shtetin nikoqir vazhdoi të arsimohet, aftësohet profesionalisht, dhe të punojë me zell në koorporatën më të madhe automobilistike, -Bayerisches Motoren Werke. Padyshim se sinergjia e vlerave intelektuale dhe të punës së familjes, me vlerat e fuqishme të arsimit dhe punës në Gjermani ndikuan shumë në qasjen e Bekimit më vonë gjatë karrierës së tij.
Lufta në Kosovë
Rënia heroike e Familjes Jashari, krahas dhimbjes së madhe, Bekimin e ngarkoi edhe me përgjegjësi të reja për vazhdimin e mbështetjes së luftës për çlirimin e vendit, si dhe mision për ruajtjen e trashëgimisë së Familjes, andaj në Shtator të vitit 1998 kurorëzoi dashurinë me martesë dhe u zotua të transmetojë vlerat e brezave të kaluar të Jasharëve tek brezi i ri i pasardhësve.
Në Prill të 1999, Bekimi nga mërgimi u kthye në Shqipëri ku vizitoi kampet e refugjatëve dhe çlirimtarët e UÇK-së, dhe pas përfundimit të luftës hyri në Kosovë bashkë me bacë Rifatin dhe familjarë tjerë me pritje të UÇK-së.
Kosova e priti Bekimin, dhe Bekimi në mes të dhimbjes për vuajtjet e Kosovës, po ngushëllohej me çlirimin e Kosovës dhe përqafimin e Besartës - motrës së mbijetuar nga beteja e Marsit 1998, e cila gjatë tërë kësaj periudhe qëndroi në Kosovë dhe nuk kishte pasur kontakt me Bekimin.
Në vitin 2005 kthehet përfundimisht në Kosovë - aty ku kishte lënë ëndërrat dhe shpresat. Menjëherë filloi studimet e mëtutjeshme deri në ato postdiplomike në fushën e drejtësisë dhe vazhdoi karrierën e tij profesionale me përvojat shumë të vlefshme nga një shtet i zhvilluar si Gjermania.
Më vonë zgjidhet Kryetar i Klubit Futbollistik "Drenica", ku për një vit e gjysmë përmes reformave menaxheriale arriti suksese të jashtëzakonshme.
Bekimi në Korrik të vitit 2008, pas sukseseve menaxheriale për të cilat u dallua, vazhdoi me një përgjegjësi të re si menaxher, duke u zgjedhur Kryetar i Bordit Mbikëqyrës të Aeroportit Ndërkombëtar të Prishtinës. Gjatë mandatit të tij, llogaritet që kjo ndërmarrje publike ka performuar nē mënyrën më të mirë ndonjëherë duke arritur rezultate rekorde për atë kohë, si për numër të udhëtarëve, ashtu edhe për dividendë, investime, dhe transferim të plotë të menaxhimit në duar të vendorëve.
Po ashtu, Bekimi gjatë këtij funksioni ka udhëhequr dy procese historike në fushën e menaxhimit të aviacionit:
Nga viti 2015 Bekimi vazhdoi të kaloi nga funksioni i menaxherit në detyrën e ndërmarrësit dhe punëdhënësit direkt në sektorin privat, duke themeluar biznesin e tij, ku instaloi kulturë dhe përvoja perëndimore në menaxhim.
Gjatë gjithë karrierës së tij, Bekimi ka qenë promotor i përkushtuar i zhvillimeve pozitive duke u bazuar programet e tij në profesionalizëm, planifikim, punë ekipore, llogaridhënie. Dhe këtë qytetarët e Skenderajt e vlerësuan krahas të qenurit i biri i Heroit të Kombit Hamëz Jashari, duke organizuar në muajin Gusht të vitit 2017 peticionin përmes të cilit kërkuan nga Bekimi të kandidojë për Kryetar të Skënderajt.
Duke ndjerë përgjegjësi para atdheut, para familjes, dhe para të ardhmes së Skënderajt, Bekimi iu përgjigj pozitivisht thirrjes së qytetarëve për përfaqësim.
Sot, si Kryetar i Komunës së Skënderajt, Bekimi është i përkushtuar për të mirën publike dhe një qeverisje mbi bazën e parimeve për transparencë dhe llogaridhënie.
Ai vazhdon të jetojë në truallin e të parëve në Prekaz të Poshtëm së bashku me familje.
Lidhje të jashtme
https://web.archive.org/web/20120625181903/http://kk.rks-gov.net/skenderaj/Municipality/President.aspx
Teshanji
Teshanji (Tešanj) është qytezë dhe komunë në pjesën veriore të Bosnjës dhe Hercegovinës, e që gjendet në afërsi të Tesliqit, Dobojit, dhe Zavidoviqit. Administrativisht, i takon Kantonit Zenica-Doboj ne Federatën e Bosnjes dhe Hercegovinës.
Tešhanji shtrihet në një lartësi prej 230 metra dhe është zhvilluar rreth lumit Teshanjka.
Xhamia Taftali
Taftali Xhamia është një monument i trashëgimisë kulturore në Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Afife Jale
Afife Jale (1902 – 24 korrik 1941) ishte një aktore turke e teatrit, e njohur më mirë si aktorja e parë Myslimane e teatrit në Turqi.
Ajo lindi në vitin 1902, në Stamboll  nga babai Hidayet dhe gruaja e tij Methiye. Ajo kishte një motër Behiye dhe një vëlla të Salâh.
Karriera
Afife ishte duke studiuar në Shkollën Industrisë për Vajza në Stamboll; megjithatë, ajo donte të jetë një aktore. Në Perandorinë Osmane, gratë turke myslimane e kishin të ndaluar që të luajnë në skenë, me një dekret të Ministrisë së Brendshme. Vetëm gratë jo-myslimane si të minoriteteve si greke, armene, ose çifute kishin të drejtë të jenë aktore.
Babai i Afife-s ishte kundër karrierës së saj në teatër, sepse ai e konsideroi atë si jo të sigutë. Për këtë arsye, ajo iku prej shtëpisë së prindërve të saj. Ajo hyri si një praktikante në teatrin e qytetit të sapo themeluar të muzikës (otomanisht: Darülbedayi ). Konservatori kishte hapur një kurs për të trajnuar aktoret gra myslimane me arsyetimin që të performojnë vetëm për një publik me gra.
Debutimin në skenë Afif-ja e bëri në vitin 1920, duke luajtur si "Emel" në dramën "Yamalar" shkruar nga Hüseyin Suat. Roli ishte liruar pasi aktorja armene Eliza Binemeciyan kishin shkuar jashtë vendit. Në këtë shfaqje ajo e mori emrin e skenës Jale, dhe nga atëherë e tutje është quajtur me këtë emër, si Afife Jale. Me performancën e saj në "Teatrin Apollon" në Kadıköy, Afife Jale u bë aktorja e parë myslimane turke e skenës në vend. Ajo ishte fshehur të paktën dy herë nga ana bashkë-aktorët e saj jo-mysliman gjatë bastisjeve të policisë në mes të shfaqjes. Drejtuesit e konservatorit ishin paralajmëruar për kufizimet që çoi në shkarkimin e saj nga teatri në vitin 1921. Më pas ajo ka luajtur në disa kompanitë teatrale të tjera nën emra të ndryshëm të skenës.
Tartufi (Bimë)
Tartufi është pjesa frutore e kërpudhës Ascomycete, një nga shumë tipet e kerpudhave Tuber. Tartufi futet në familjen e kërpudhave Ectomycorrhizal-e dhe gjenden zakonisht në afërsi të rrënjëve të pemëve. Disa prej llojeve të tartufit janë shumë të kushtueshme në tregun ushqimor. Kuzhinieri francez Jean Anthelme Brillat-Savarin i quan: “Diamanti i kuzhinës”. Tartufi I ngrënshëm është shumë I vlerësuar në kuzhinat e vendeve si Franca, Kroacia, Greqia, Gjeorgjia, Italia, Spanja si dhe në vendet e Lindjes së Mesme.
Aspekti Biologjik
Micela e tartufit formohet nga marrëdhëniet simbiotike midis rrënjëve të disa pemeve si : Pisha, Lisi, Lajthia, Ahu, Shkoza. Rritja e tyre mundësohet nga prania e argjiles ose gëlqeres në toka të thata, me nivel neutral ose alkalin aciditeti. Kjo bimë prodhon frutit gjatë gjithë vitit në varësi të llojit dhe mund të gjendet midis shtresës se humusit dhe dhéut.
Tartufi i zi
Tartufi i zi (Tuber melanosporum) është lloji i dytë më i shtrenjtë. Ky lloj ka e ka marrë emrin nga rajoni i Périgordit në Francë dhe rritet në afërsi të pemës së lajthisë dhe lisit. Mblidhen në perudhën e fund-vjeshtës dhe dimrit.
Tartufi i verës ose i Burgundit
Tartufi i zi I verës (Tuber aestivum) gjendet përgjithësisht në Europë dhe vlerësohet në bazë të veçorive gastronomike. Tartufi i Burgundit (Tuber unicinatum me emërtim të ndryshëm, por i njëjti lloj) mblidhen në vjeshtë deri në fund të dhjetorit dhe kanë ngjyrim më të errët si dhe aromë më të fortë.
Tartufi i Bardhë
Tartufi “i bardhë” (Tuber magnatum) në zonën e Italisë Veriore, Francës jugore, në gadishullin e Istrias si dhe në pyllin e Motovun-it. Rritet në afërsi të pemës së lajthisë dhe lisit dhe mblidhen në periudhën e vjeshtës.
Lloje të tjera :
•	Tartufi i zi i Oregonit (Leucangium carthusianum) •	Tartufi veror i bardhë i Oregonit (Tuber gibbosum) •	Tartufi dimëror i Oregonit (Tuber oregonense) •	Tartufi i arrës amerikane (Tuber lyonii)
Perdorimet gastronomike
Për shkak të cmimit të lartë si dhe aromës së fortë, tartufi përdoret në sasi të vogla. Mund të gjenden të freskëta ose të konservuara. Shpesh tartufi i bardhë shërbehet i pagatuar, i grirë në makarona, sallata. Tartufi i zi ose i bardhë i prerë ne feta të holla përdoret në gatimin e mishit.
Vaji i tartufit
Vaji i tartufit përdoret në mungesë të tartufit, për të dhënë shije ose për të ndjerë me shumë shijen e tartufit në ushqim. Gjithësesi shumica e vajrave të tartufit nuk përmbajnë tartuf. Shumica e tyre kanë në perbërje vaj ulliri me shije artificiale tartufi.
Vodka tartufi
Vodka “Black Moth” është e para pije alkoolike e cila prodhohet duke përdorur tartufin e zi të Périgord-it. Prodhimi i saj nuk bëhet në mënyrë sintetike si në rastin e vajit të tartufit. Përdorimi i kësaj vodke varion nga kokteile në perdorim gastronomik.
Epigrafia
Epigrafia është shkencë që merret me studimin e mbishkrimeve në gjuhë e alfabete që nuk përdoren më sot dhe që zakonisht zbulohen nga arkeologjia. Mbishkrimet mund të jenë me karakter publik (ligje, dekrete), me karakter fetar dhe me karakter privat. Me interes për studimet shqiptare janë epigrafia greke e vjetër e romake, epigrafia paleokristiane, epigrafia bizantine dhe osmane. Midis mbishkrimeve të shumta që janë zbuluar në Shqipëri, një vlerë të veçantë kanë mbishkrimet në gjuhën greke të gjetura në qytetet antike: Dyrrah e Apoloni (gurë varri me emra ilirë etj.) që dëshmojnë për praninë e popullsisë ilire në këto dy koloni greke; mbishkrimet e gjetura në Butrot, Amantia, Bylis, Dimal etj., si dhe mbishkrimet latine me prejardhje nga qytetet që u shndërruan në koloni romake (Skodra, Dyrrahu, Bylisi, Butroti dhe rrethinat e tyre).
Përroi i Thatë
"Përroi i thatë" është dikues (afluent) i liqenit të Shkodrës që shtrihet në anën perëndimore të Alpeve Shqiptare. Ka gjatësi 44.5 km dhe sipërfaqe të pellgut ujëmbledhës 233 km2.
Pjesa dërrmuese e këtij pellgu është e ndërtuar prej gëlqerorësh dhe dolomitësh të karstëzuar që formojnë luginën e "Përroit të thatë", mjaft karakteristike.
Quhet "Përroi i thatë" sepse ka rrjedhje sipërfaqësore vetëm gjatë periudhës së plotave, ndërsa në pjesën më të madhe të vitit shtrati i tij është i thatë dhe ujërat shkarkohen në liqenin e Shkodrës kryesisht nëpërmjet rrugës nëntokësore.
Drekali
Drekali sipas traditës ishte prijësi (vojvoda, "duka") i fisit Kuçi dhe themelues i vëllazërisë Drekaloviqi, e cila i dha krerët e Kuçit për tre shekuj.
Emri
Ka pikëpamje të ndryshme për etimologjinë e Drekalit/Drekales. Një pikëpamje pohon se rrjedh nga folja arkaike sllave dreka (si në derati se) "bërtas, të bërtasësh". Megjithatë, sipas Pavel Rovinsky, Drekale është korrupsioni në gjuhën shqipe i Andrej; që është emri i tij aktual. Po kështu, Mehmet Ahmetaj argumenton se emri është një përbërje e antroponimeve shqipe Ndre(ri) + Kalë dhe është pasqyruar në mikrotoponime si Gropa e Drekalit (shqip "Gropa e Drekalit") në fshatin Stjepoh të Trieshit.
Historia
Drekali u zgjodh në pozitën e vojvodës ("dukës") së fisit Kuçi ndoshta në gjysmën e dytë të shekullit XVI, me propozimin e Dreca Dedinit. Sipas një tregimi, Vojvoda Zhijo Peralov nga Kosori e martoi vajzën e tij Mara me Drekalin. Pasardhësit e tyre do të njiheshin si Drekali/Drekalović.
Ka disa tradita gojore dhe legjenda rreth origjinës së tij:
Legjendat për paraardhësin e Kastratëve thonë se ishte vëllai i Drekalit ai që kishte ardhur nga Kuçi, ndërsa Gj. Slijepçeviq thekson se kishte më shumë gjasa që paraardhësi të vinte nga Kuçi por të kishte prejardhje nga ndonjë familje tjetër pasi Drekali në fakt nuk kishte vëllezër.
Dedin Dreca në fakt ia kaloi titullin e tij të vojvodës, i impresionuar nga negociatat e suksesshme të paqes me vezirin e Sanxhakut të Shkodrës. Mark Milani tregon se ai ishte vojvoda i parë i zgjedhur, si dhe vojvoda i parë i fisit të përgjithshëm, pasi në atë kohë autoritetet osmane caktuan nga një në çdo fshat. Drekali kishte dy djem, Nikollën dhe Lalen. Sipas traditës, Drekali, së bashku me djalin e tij të madh, Nikollën, u vra në një përleshje nga anëtarët e fisit Kelmendi, teksa ishin duke kullotur në malet e Zhijevës. Djali i tij Lale mbijetoi falë faktit se, duke qenë ende i vogël, i ndërroi rrobat në lojën e fëmijës me një djalë mysliman nga Podgorica me emrin Lisiçiq. Në vend të kësaj u vra djali fatkeq, i cili herë pas here kulloste me ta. Disa historianë e vendosin këtë ngjarje rreth vitit 1550. Lale më vonë u hakmor për vdekjen e babait dhe vëllait të tij, me ndihmën e myslimanëve nga Podgorica. Hakmarrja përshkruhet në këngën epike popullore Prifti Milutin dhe Drekalovići.
Trashëgimia
Drekali përkujtohet në letërsi dhe poezinë tradicionale gojore malazeze, si Vojvoda Drekali dhe Vuk i Klimentëve.
Mark Milani ka shkruar në veprat e tij për Drekalin dhe pasardhësit e tij. Simo Matavul diskuton gjerësisht për Drekalin në një nga romanet e tij.
Srebreniku
Referime
Koordinatat: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Srebrenik&params=44_42_N_18_29_E_region:BA_type:city <span class="geo-dms" title="Maps, aerial photos, and other data for this location"> 44°42'N 18°29'  / <span class="geo-dec" title="Maps, aerial photos, and other data for this location">44.700°N 18.483°D / 44.700; 18.483   ]
Ivaz Mehmed Pasha
Ivaz Mehmed Pasha (vdiq më 1743), gjithashtu i njohur si Haxhi Ivaz Mehmed Pasha, ishte vezir i madh dhe guvernatorë provincial (valiu) osman.
Jeta e hershme
Babai i tij Nasrullah ishte nga Jagodina (në Serbi). Familja e tij ishte në mesin e grupit të familjeve të njohura si evlad-ı fatihan, pra, pasardhës të ushtarëve të hershëm osmanë në Rumeli (Evropa juglindore). Me rekomandimin e babait të tij, ai punoi në gjykatat e disa burrave të shtetit. Gjatë Luftës së Madhe Turke (e njohur edhe si Lufta e Lidhjes së Shenjtë), ai ishte në frontin e betejës pranë Beogradit (në Serbinë moderne). Para se të mbaronte lufta, ai udhëtoi në Xhide (në Arabinë Saudite moderne) si kujdestar (ket'hyda). Në vitet 1730, ai erdhi në kryeqytetin Stamboll si shef i kujdestarisë. Në vitin 1735, ai u promovua si vezir dhe u emërua guvernator i Vidin (në Bullgarinë moderne). Në shpërthimin e Luftës Austro-Ruso-Turke (1735-39), ai luftoi kundër austriakëve me një forcë relativisht të vogël krahinore. Përpjekjet e tij u treguan të vlefshme për kauzën osmane. Pasi ushtria kryesore osmane arriti në front, ai ishte një nga komandantët e ushtrisë.
Si vezir i madh
Më 22 mars 1739, ai u emërua si veziri i madh, posti më i lartë në perandori pranë atij të sulltanit. Më 21 korrik 1739, ai komandoi ushtrinë osmane në Betejën e Grockës ku mundi austriakët, të komanduar nga Konti i Wallis. Pas betejës, ai rrethoi dhe kapi Beogradin, dhe me Traktatin e Beogradit, ai ishte në gjendje të kapte qytetin. Edhe pse u kthye në Stamboll si një komandant fitimtar, ai nuk ishte aq i suksesshëm në administratën civile. Ai ishte joefikas gjatë zjarreve të mëdha të Stambollit dhe një rebelimi, i cili duhej të nënshtrohej nga shtetarët e tjerë të perandorisë. Si rezultat, sulltani e shkarkoi atë më 23 qershor 1740.
Vitet e vonshme
Në vitet e tij të mëvonshme, ai ishte një guvernator krahinor. Në harkun e vetëm tre viteve, ai u emërua në mënyrë të njëpasnjëshme në kaq shumë rrethe saqë në shumicën e rasteve, atij iu desh të largohej për në vendin e ardhshëm të detyrës para se të mund të përurohej për postin e tij të mëparshëm. Këto poste ishin guvernatorët krahinorë të Ejaletit të Habeshit (në Afrikën lindore), Sanxhakut të Hanisë (në Kretë), Sanxhakut të Selanikut (në Greqinë e sotme), Ejaletit të Bosnjës (në Bosnjë dhe Hercegovinën e sotme), Sanxhakut Eğriboz (ishulli Euboea, në Greqinë e sotme) dhe Sanxhakut të Inebahtit (me qendër në Lepanto, në Greqinë e sotme). Ai vdiq në Inebahti në vitin 1743.
Etërit Themelues të Shteteve të Bashkuara
parapamje|upright=1.35|[[Deklarata e Pavarësisë (Trumbull)|Deklarata e Pavarësisë, një pikturë e vitit 1819 nga John Trumbull që përshkruan Komitetin e Pesë duke paraqitur draftin e tyre në Kongresin e Dytë Kontinental më 28 Qershor 1776 ]] Etërit Themelues të Shteteve të Bashkuara, ose thjesht Etërit Themelues ose Themeluesit, ishin një grup udhëheqësish amerikanë që bashkuan Trembëdhjetë Kolonitë, drejtuan luftën për pavarësi nga Britania e Madhe dhe ndërtuan një kornizë qeverisje për Shtetet e Bashkuara të Amerikës mbi parimet republikane gjatë dekadave të fundit të shekullit të 18-të.
Historiani Richard B. Morris në vitin 1973 identifikoi shtatë figurat e mëposhtme si Etërit Kryesorë Themelues: John Adams, Benjamin Franklin, Alexander Hamilton, John Jay, Thomas Jefferson, James Madison, dhe George Washington bazuar në rolet kritike dhe thelbësore që ata luajtën në formacion të qeverisë së re të vendit. Adams, Jefferson dhe Franklin ishin anëtarë të Komitetit të Pesë që hartuan Deklaratën e Pavarësisë. Hamilton, Madison dhe Jay ishin autorë të The Federalist Papers, duke mbrojtur ratifikimin e Kushtetutës. Kushtetutat e hartuara nga Jay dhe Adams për shtetet e tyre përkatëse të New York (1777) dhe Massachusetts (1780) u mbështetën shumë kur krijuan gjuhë për Kushtetutën e SHBA-ve. Jay, Adams dhe Franklin negociuan Traktatin e Parisit (1783) që do t'i jepte fund Luftës Revolucionare Amerikane. Washington ishte komandanti i përgjishëm i Ushtrisë Kontinentale dhe ishte president i Konventës Kushtetuese. Të gjithë kishin role shtesë të rëndësishme në qeverinë e hershme të Shteteve të Bashkuara, me Washington, Adams, Jefferson dhe Madison që shërben si president. Jay ishte shefi i parë i drejtësisë së kombit, Hamilton ishte Sekretari i parë i Thesarit dhe Franklin ishte diplomati më i vjetër i Amerikës, dhe më vonë udhëheqësi qeveritar i Pensilvanisë.
Termi Etërit Themelues ndonjëherë përdoret më gjerësisht për t'iu referuar Nënshkruesve të versionit të stampuar të Deklaratës së Pavarësisë në vitin 1776, megjithëse katër themelues të rëndësishëm - George Washington, John Jay, Alexander Hamilton dhe James Madison - nuk ishin nënshkrues. Nënshkruesit nuk duhet të ngatërrohen me termin Framers; Framers përcaktohen nga Arkivat Kombëtare si ata 55 individë që u emëruan të ishin delegatë të Konventës Kushtetuese të vitit 1787 dhe morën pjesë në hartimin e Kushtetutës së propozuar të Shteteve të Bashkuara. Nga 55 Kornizë, vetëm 39 ishin nënshkrues të Kushtetutës. Dy grupime të mëtejshme të Etërve Themelues përfshijnë: 1) ata që nënshkruan Shoqatën Kontinentale, një ndalim tregtar dhe një nga breshëritë e para kolektive të kolonistëve që protestojnë kundër kontrollit britanik dhe Aktet e patolerueshme në 1774, dhe 2) ata që nënshkruan Artikujt e Konfederatës, dokumenti i parë kushtetues i SHBA.
Edukimi
Shumë nga Etërit Themelues morën pjesë ose u diplomuan në kolegjet koloniale, më e rëndësishmja Kolumbia e njohur në atë kohë si "King's College", Princeton i njohur fillimisht si "Kolegji i Nju Xhersit", Kolegji Harvard, College of William and Mary, Kolegji Jeil dhe Universiteti i Pensilvanisë. Disa më parë ishin shkolluar në shtëpi ose kishin marrë udhëzime të hershme nga tutorë privatë ose akademi. Të tjerët kishin studiuar jashtë vendit. Ironikisht, Benjamin Franklin, i cili kishte pak arsim zyrtar vetë, në fund të fundit do të themelonte Kolegjin e Filadelfias bazuar në modelet evropiane (1740); "Penn" do të kishte shkollën e parë mjekësore (1765) në trembëdhjetë kolonitë ku përfundimisht do të jepte mësim një Themelues tjetër, Benjamin Rush.
Me një numër të kufizuar të shkollave profesionale të krijuara në SHBA, Themeluesit gjithashtu kërkuan diploma të përparuara nga institucionet tradicionale në Angli dhe Skoci të tilla si Universiteti i Edinburgut, Universiteti i Shën Andreut dhe Universiteti i Glasgout.
Demografia
Shumica dërmuese kanë lindur në Trembëdhjetë Kolonitë. Por të paktën nëntë kanë lindur në pjesë të tjera të Perandorisë Britanike:
Disa të tjerë kishin studiuar ose udhëtuar jashtë vendit.
Profesionet
Etërit Themelues praktikuan një gamë të gjerë profesionesh me status të lartë dhe të mesëm, dhe shumë ndoqën më shumë se një karrierë njëkohësisht. Ata nuk ndryshonin në mënyrë dramatike nga Besnikët, përveçse ishin përgjithësisht më të rinj dhe më pak të moshuar në profesionet e tyre.
Financat
Disa prej tyre ishin të pasur ose kishin burime financiare që varionin nga të mirat në të shkëlqyerat, por ka themelues të tjerë që ishin më pak se të pasur. Në tërësi ata ishin më pak të pasur se Besnikët.
Gra dhe fëmijë
Vetëm katër (Baldwin, Gilman, Jenifer dhe Alexander Martin) ishin beqarë gjatë gjithë jetës. Shumë nga gratë e Etërve Themelues, si Eliza Schuyler Hamilton, Martha Washington, Abigail Adams, Sarah Livingston Jay, Dolley Madison, Mary White Morris and Catherine Alexander Duer, ishin gra të forta që dhanë kontribute të tyre të rëndësishme në luftën për liri.
Sherman lindi familjen më të madhe: 15 fëmijë nga dy gra. Të paktën nëntë (Bassett, Brearly, Johnson, Mason, Paterson, Charles Cotesworth Pinckney, Sherman, Wilson dhe Wythe) u martuan më shumë se një herë. George Washington, i cili u bë i njohur si "Babai i vendit të tij", nuk kishte fëmijë biologjikë, megjithëse ai dhe gruaja e tij rritën dy fëmijë nga martesa e saj e parë dhe dy nipërit e mbesat.
Jetëgjatësia
parapamje|Mosha e vdekjes së Etërve Themelues Shumë nga Etërit Themelues ishin nën moshën 40 vjeç në kohën e nënshkrimit të Deklaratës së Pavarësisë në vitin 1776: Aaron Burr ishte 20 vjeç, Alexander Hamilton ishte 21 vjeç, Gouverneur Morris ishte 24 vjeç. Më të vjetrit ishin Benjamin Franklin, 70 vjeç dhe Samuel Whittemore, 81.
Tabanıyassı Mehmed Pasha
Tabanıyassı Mehmed Pasha (vdiq më 2 shkurt 1637) ishte një burrë shteti osman me prejardhje shqiptare. Ai ishte guvernator (vali) i Egjiptit nga shtatori 1628 deri në tetor 1630.
Ai shërbeu si vezir i madh nga 18 maj 1632 deri në 1637 nën sulltan Murati IV. Gjatë viteve të para të mandatit të tij, ai kishte mbështetjen e sulltanit për shkak të shërbimeve të tij gjatë fushatës në Iranin veriperëndimor (i njohur si Fushata e Revan). Sidoqoftë, pas kthimit të sulltanit në Kostandinopojë, Mehmed Pasha nuk arriti të mbrojë fortesën e Revan (Jerevani i sotshëm) kundër kundërsulmit persian, dhe sulltani e shkarkoi atë nga posti i tij. Në vitet e tij të mëvonshme, ai u emërua guvernator i Ejaletit të Silistrës. Në vitin 1637, Murati IV u bë dyshues ndaj Mehmed Pashës dhe e akuzoi atë për përpjekjen për të filluar një rebelim në pjesë të Perandorisë. Sulltani e burgosi fillimisht në Kështjellën Jedikule dhe më pas e ekzekutoi me mbytje më 2 shkurt 1637.
Lesbike
Një lesbike është një femër homoseksuale; një femër që përjeton ndjenja dashurore ose tërheqje seksuale ndaj femrave të tjera. Termi lesbike përdoret për të shprehur identitetin seksual ose sjelljen seksuale pavarësisht orientimit seksual, ose përdoret si mbiemër për të karakterizuar emra të tjerë që nënkuptojnë homoseksualitetin femëror ose tërheqjen ndaj seksit të njëjtë. Koncepti i ‘’lezbikes’’ që përdoret për të diferencuar gratë e vajzat me tërheqje seksuale brenda gjinisë, është një koncept i lindur gjatë shekullit të 20. Përgjatë historisë shihet se gratë nuk kanë pasur të njëjtën liri sikurse burrat homoseksual, por në të njëjtën kohë lesbiket nuk janë përballuar me nivelin e njëjtë të persekutimit në shoqëri. Ekziston dokumentim modest për lëvizjen e lesbikeve dhe historive të para të tyre të dashurisë. Kur seksologët e parë në fund të shekullit të 19 nisën të kategorizojnë dhe përshkruajnë sjelljen homoseksuale, të privuar nga njohuritë dhe dokumentacioni historik rreth homoseksualitetit tek vajzat dhe gratë ata i cilësuan lesbiket si gra që dilnin kundër roleve gjinore të ngurtësuara nga normat shoqërore dhe gabimisht me këtë përkufizim i kategorizonin si të sëmura mendore.
Ky lloj përkufizimi është korrigjuar në komunitetin shkencor global. Potrete të lesbikeve në media sugjerojnë se shoqëria në përgjithësi ka qenë e intriguar por njëkohësisht dhe e shqetësuar nga gratë që i kanë sfiduar rolet gjinore. Gratë dhe vajzat që adaptojnë një identitet prej lesbikeje ndajnë eksperienca që formojnë një pikëpamje të ngjashme me atë të një grupi etnik: sikurse homoseksualët ato bashkohen për shkak të diskriminimit nga heteroseksualët dhe nga refuzimi e dëbimi prej familjeve, shoqërisë si dhe të tjerëve si rezultat i homofobisë. Si gra që janë, lesbiket përballen me shqetësime të ndryshme nga ato të burrave. Lesbiket ndeshen me probleme të shëndetit mendor, që burojnë si pasojë e diskriminimit, paragjykimit dhe stresit nga të qenurit minoritet. Kushtet politike dhe sociale ndikojnë mbi formimin e raporteve intime dhe në familje.
Origjina dhe transformimi i termit
Në poemën e Algernon Charles Swinburne të vitit 1866 ‘’Sapphics’’, termi lesbike del në pah dy herë por është i përdorur të dyja herët për të treguar prejardhjen nga ishujt Lesbos, ndaj kuptimi konstruktohet për prejardhjen nga këto ishuj. Në vitin 1875 George Saintsbury ka shkruar rreth poezisë bodleriane duke iu referuar studimeve të tij mbi lesbiket në të cilin përfshin poemën për pasionin e Delfinës, një poemë mbi dashurinë midis dy vajzave në të cilën nuk përmendet ishulli Lesbos. Për herë të parë termi lesbianizëm u përdor në vitin 1870 për të përshkruar lidhjen erotike midis vajzave. Zhvillimi i njohurive mjekësore përbënte një faktor esencial për avancimin e konotacioneve të termit lesbike. Në mes të shekullit të 19 shkrimtarë të mjekësisë u përpoqën të krijonin mënyra për të identifikuar homoseksualitetin mashkullor, i cili konsiderohej një problem social në shumë shoqëri perëndimore. Duke kategorizuar sjelljen njerëzore që nënkuptonte atë që seksologu gjerman e cilësoi si sjellje ‘’të anasjelltë’’ me atë që ishte sjellje normale për burrat dhe gratë.
Literatura mjekësore ishte më pak e fokusuar mbi homoseksualitetin tek femrat sesa homoseksualitetin tek meshkujt, pasi profesionistët mjekësor nuk e konsideronin si problem. Gjithsesi seksologët Richard von Krafft-Ebing nga Gjermania dhe Havelock Ellis nga Britania shkruan disa prej pjesëve më të hershme rreth kategorizmit të tërheqjes femërore brenda të njëjtës gjini, duke iu përqasur kësaj sjelljeje si sëmundje mendore. Krafft-Ebing e konsideroi lesbianizmin si një sëmundje neurologjike ndërsa Ellis u influencua prej shkrimeve të Krafft-Ebing. Ellis besonte se shumë gra që ndjejnë tërheqje ndaj gjinisë së njëjtë i ndryshonin këto pikëpamje për lidhjet pasi martoheshin ose pas eksperiencës seksuale me burrat. Gjithsesi Ellis pranoi se ekzistojnë persona ‘’ të devijuar’’ që e kalojnë gjithë jetën në raporte erotike me gra të tjera. Këto gra ishin pjesë e ‘’gjinisë së tretë’’ e cila refuzon rolet e grave në të qenurit të nënshtruara, feminine dhe shtëpiake. Ky term përshkruan të kundërtën e roleve gjinore të paracaktuara, dhe gjithashtu tërheqjen ndaj grave në vend të burrave me qenë se gjatë periudhës viktoriane gratë konsiderohehsin si të paafta për të nisur marrëdhënie seksuale, dhe gratë që i nisnin me iniciativën e tyre këto raporte seksualë konsideroheshin si qenie që posejdonin dëshira seksuale mashkullore.
Puna letrare e Krafft-Ebing dhe Ellis u lexua në mënyrë masive dhe ndihmoi në krijimin e ndërgjegjies kolektive mbi homoseksualitetin femëror. Pohimet e seksologëve se homoseksualiteti përbënte një anomali të lindur ishte një pohim i pranuar gjerësisht nga djemtë homoseksual, ajo nënkuptonte se sjellja e tyre nuk frymëzohej as nuk duhej konsideruar si krim, ashtu sikurse konsiderohej atëhere. Në mungesë të ndonjë materiali që përshkruante emocionet e tyre, homoseksualët pranonin etiketimin si ‘’të ndryshëm’’ apo ‘’ pervers’’ dhe përdornin statusin e tyre social prej të dëbuari nga shoqëria në mënyrë që të formonin rrethe shoqërore në Paris dhe Berlin. Termi lesbike nisi të përdorej për të përshkruar elementet e një subkulture. Lesbiket në kulturën perëndimore vetëklasifikohen në një identitet të përbashkët ku kanë seksualitetin individual dhe ndjenjën e përkatësisë me një grup që ndan të njëjtat tipare. Gratë në shumë kultura përgjatë historisë kanë pasur raporte seksuale me gra të tjera, por jo në të gjitha rastet e kanë përfshirë veten në grupë njerëzish që kategorizohen në bazë të raporteve fizike seksuale. Për shkak se gratë kanë përbërë minoritet politik në kulturën perëndimore, emërtimi mjekësor i homoseksualitetit u bë shkaku për zhvillimin e një identiteti kolektiv.