cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stemi i fjalës
Përdorimi
Në përdorim, një stem është një formë së cilës mund t'i bashkëngjitni ndajshtesa. Kështu, në këtë përdorim, fjala besnikë në shqip përmban stemin besë, së cilës i është bashkëngjitur prapashtesa fjalëformuese -nik për të formuar një stem të ri besnik, së cilës i është bashkëngjitur edhe prapashtesa trajtëformuese -ë. Në një variant të këtij përdorimi, rrënja e fjalës (në shembullin besë) nuk llogaritet si stem.
Në një përdorim paksa të ndryshëm, i cili është miratuar në pjesën e mbetur të këtij artikulli, një fjalë ka një stem të vetëm, përkatësisht pjesën e fjalës që është e zakonshme për të gjitha variantet e saj të trajtave. Kështu, në këtë përdorim, të gjitha ndajshtesat fjalëformuese janë pjesë e stemit. Për shembull, stemi i besnikë është besnik, së cilës i bashkëngjitet prapashtesa trajtëformuese -ë.
Stemet mund të jenë rrënjë, p.sh. drejt, ose ato mund të jenë morfologjikisht komplekse, si te fjalët e përbëra (p.sh. emrat e përbërë hekurudhë ose kryeqytet) ose fjalët me morfema fjalëformuese (p.sh. foljet e prejardhura drejt-oj ose kris-më).
Format e citimit dhe morfemat e lidhura
Në gjuhësinë kompjuterike, termi "stem" përdoret për pjesën e fjalës që nuk ndryshon kurrë, madje as morfologjikisht, kur preket, dhe një lemë është forma bazë e fjalës. Për shembull, duke pasur parasysh fjalën "prodhimi", lema e saj (në gjuhësi) është "prodhim", por stemi është "prodh" për shkak të formës së trajtëformuar "prodhoj".
Pozicioni Misionar: Nënë Tereza në Teori dhe Praktikë
Është një kritikë për punën dhe filozofinë e Nënë Terezës, themeluesit të një kongregacioni fetar ndërkombëtar katolik romak dhe sfidon vlerësimin e mediave kryesore për përpjekjet e saj bamirëse. Në gjatësi 128 faqe, u ribotua në formë letre dhe ebook me një parathënie nga Thomas Mallon në 2012.
Teza e librit, e përmbledhur nga një kritik, ishte se "Nënë Tereza është më pak e interesuar të ndihmojë të varfërit sesa t'i përdorë ata si një burim të padepërtueshëm të mjerimit, mbi të cilin të nxisë zgjerimin e besimeve të saj fundamentale Romake Katolike". Përgjigja ndaj argumenteve të Hitçens ra kryesisht mbi linjat ideologjike, me disa kritikë duke kontestuar provat e tij dhe të tjerët për të kuptuarin e tij për fenomenin fetar që përfaqësonte Nënë Tereza.
Sfondi
Hitçens iu drejtua temës së Nënë Terezës në disa raste përpara se të botonte Pozicionin Misionar. Në vitin 1992 ai ia kushtoi asaj një prej kolonave të tij të rregullta në Komb. Në vitin 1993 ai diskutoi me të gjatë një interviste në C-SPAN 's Booknotes, duke vënë në dukje reagimin e publikut: "Nëse ju prekni idenë e shenjtërisë, sidomos në këtë vend, njerëzit të ndjehen që ju keni marrë diçka prej tyre personalisht. Jam magjepsur sepse ne dëshirojmë të shohim poshtë bindjet e tjera fetare si fisnore dhe paragjykuese, por kurrë nuk guxojmë të kritikojmë vetë. " Në 1994 ai kontribuoi në një ese 25-minutëshe të transmetuar në televizionin britanik. Një kritik i New York Times mendoi se shfaqja duhet të provokojë gazetarë të tjerë të vizitojnë Kalkutën dhe të kryejnë hetimet e tyre. Ai rrëfeu punën e tij në prodhimin televiziv në Vanity Fair në fillim të vitit 1995. Në parathënien e Pozicionit Misionar, ai i përshkroi këto aktivitete si "polemika të hershme", pjesë e "një beteje", dhe vlerësoi se Pozicioni Misionar përfaqësonte një zgjerim të skenarit televiziv "nga rreth një e treta".
Mbulesa e pasme e botimit të parë mbante disa nga mjegullimet zakonore që lavdëronin librin, si dhe atë që citonte New York Press : "Nëse ka një ferr, Hitç ens do të shkojë atje për këtë libër."
Ngjarjet e mëvonshme
Në vitin 2001, Hitç ens dëshmoi në kundërshtim para trupit të Arqipeshkvisë së Uashingtonit që po shqyrtonte shkakun e shenjtërisë së Nënë Terezës. Ai e përshkroi rolin e tij si atë të avokatit tradicional të djallit, i ngarkuar për të hedhur dyshime në shenjtërinë e kandidatit. Nënë Tereza u bekua në Tetor 2003. Hitç ens shënoi rastin duke vënë në pikëpyetje shpejtësinë e procesit modern të mashtrimit dhe duke përshkruar "dukshmërinë e farave" të mrekullisë që i atribuohej asaj. Ai përsëriti tezën e tij në mënyrë të përmbledhur: ajo "nuk ishte një shoqe e të varfërve. Ajo ishte një shoqe e varfërisë "dhe" një shoqe më e keqja nga të pasurit ". Ai shkroi se shtypi ishte për të fajësuar për "propagandën me zemër të butë, me kokë të butë dhe të paharrueshme" në emër të saj. Ajo u kanonizua si Shën Tereza e Kolkata në Shtator 2016.
Përmbledhje
Paraqitja i kushtohet Nënë Terezës pranimin e një çmimi nga qeveria e Haitit, të cilën Hitç ens e përdor për të diskutuar lidhjen e saj me regjimin Duvalier. Nga lavdërimi i saj për familjen e parë të korruptuar të vendit, ai shkruan, "Lind pyetje të tjera ... të gjitha ato prekin çështjet e shenjtërisë, modestisë, përulësisë dhe përkushtimit ndaj të varfërve." Ai shton shembuj të tjerë të marrëdhënieve të Nënë Terezës me njerëz të fuqishëm me ato që ai konsideron reputacion të dyshimtë. Ai rishikon me shpejtësi reputacionin e shenjtë të Nënë Terezës në libra kushtuar asaj dhe përshkruan procesin e rrahjes dhe kanonizimit nën Papën Gjon Pali II. Më në fund, ai hedh poshtë çdo grindje me vetë Nënë Terezën dhe thotë se është më shumë e shqetësuar me opinionin publik për të: "Ajo që vijon këtu është një argument jo me mashtrues, por me të mashtruar".
Pjesa e parë, "Një mrekulli", diskuton pamjen popullore të Nënë Terezës dhe përqendrohet në dokumentarin e BBC-së, Diçka e mrekullueshme për Zotin e vitit 1969 , e cila e solli atë në vëmendjen e publikut të gjerë dhe shërbeu si bazë për librin me të njëjtin titull nga Malcolm Muggeridge. Hitç ens thotë se reputacioni i Kalkutës si një vend i varfërisë abject, "një dreq", nuk është i merituar, por megjithatë siguron një kontekst simpatik për punën e Nënë Terezës atje. Ai citon nga bisedat midis Muggeridge dhe Nënë Terezës, duke dhënë komentin e tij. Ai citon përshkrimin e Muggeridge për "dritën teknikisht të paçmueshme" ekipi i BBC-së i filmuar në brendësi të Shtëpisë së Vdekjes si "mrekullia e parë autentike fotografike". Hitçens e kundërshton këtë me deklaratën e kameramanit se ajo që Muggeridge mendoi se ishte një mrekulli ishte rezultat i tyre duke përdorur filmin e fundit Kodak
Seksioni i dytë, "Punët e mira dhe veprat heroike", ka tre kapituj:
Seksioni i tretë, "Gjithëpranim", ka dy kapituj:
Libri mbaron me një fjalim të shkurtër pas fjalës.
Shqyrtime
Në Revistën e Librave në Londër, Amit Chaudhuri vlerësoi librin: "Hetimet e Hitchens kanë qenë një përpjekje e vetmuar dhe e guximshme. Libri është jashtëzakonisht i shkruar, me një mendjemadhësi dhe simpati që tund ironinë e tij ”. Ai komentoi se portreti "është në rrezik të supozojë njëdimensionalitetin e Nënë Terezës së admiruesve të saj", dhe se ai e mbaroi librin pa shumë më tepër një ide për karakterin dhe motivimet e Nënë Terezës. Në New York Times Bruno Maddox shkruajti: "Si të gjithë pamfletet e mira ... është shumë e shkurtër, me zell tepër e shkruar dhe shina e egër". Ai i quajti argumentet e tij "mjaft bindëse", të bëra "me stil të përkryer". Sunday Times tha: "Një punë e ndyrë, por dikush duhej ta bënte atë. Në fund të kësaj pjese polemike të shkruar, elegante, të argumentuar shkëlqyeshëm, nuk po duket mirë për Nënë Terezën. ”
Bill Donohue, presidenti i Lidhjes Katolike, në një përmbledhje kritike që u shfaq në vitin 1996 shkroi: "Nëse kjo tingëllon si marrëzi, mirë, është". Megjithëse ai admiroi Hitchens përgjithësisht si një shkrimtar dhe "provokator", Donohue ka thënë se Hitchens ishte "shumë i mbingarkuar si një studiues ... i ngathët në kërkimet e tij". Donohue lëshoi një libër për të përkuar me kanonizimin e Shën Terezës, me titull "Mos kritikimi i kritikëve të Nënë Terezës". Në një intervistë, Donohue tha: "Për dallim nga Hitchens, i cili shkroi një libër 98-faqesh, pa shënime, pa shënime, pa bibliografi, pa asnjë atribuim, vetëm 98 faqe me mendim të pambështetur, kam edhe një libër të shkurtër. Por në të vërtetë kam më shumë shënime se sa kam faqe në libër. Kjo sepse unë dua që njerëzit të kontrollojnë burimet e mia. "
Rishikimi i Librave në New York dha një seri vlerësimesh të kundërta të pikëpamjeve të Nënë Terezës dhe Hitchens gjatë disa muajve, duke filluar me një përmbledhje të Pozicionit Misionar nga Murray Kempton i cili e gjeti Hitchens bindëse se dashuria e Nënë Terezës për të varfërit është shkëputur me interes nga çdo pritje apo edhe dëshirë për përmirësimin e shortit të tyre të vdekshëm ". Eseja e tij përputhej me tonin e prozës së Hitchens: "Mashtruesi Charles Keating i dha asaj 1,25 milion dollarë - më të dyshimta të tijën për të dhënë" dhe ajo e shpërbleu atë me "kryqëzimin e personalizuar" ai pa dyshim që gjeti përdorim sovran si një kamuflazh dekorativ për flamurin e tij pirat . " Ai e dënoi atë për pagëzimin e atyre "paaftësisë së pëlqimit të informuar" dhe për "shërbimin e saj në altarin e Madame Duvalier". Kempton e pa punën e Hitchens si një kontrast me ateizmin e tij të zjarrtë dhe më shumë përfaqësues të një të krishteri protestat e të cilit "rezonojnë me ashpërsitë e ortodoksisë". Në përgjigje, James Martin, SJ, Redaktor i Kulturës i revistës Amerikë, pranoi se Nënë Tereza "pranoi dhurime nga diktatorët dhe karakteret e tjera të pavëmendshme [dhe] toleron kushtet mjekësore nën standarde në mikpritjet e saj." Pa përmendur Hitchens, ai e quajti recensionin e Kemptonit "histerik" dhe bëri dy pika, që ajo përfitoi nga kujdesi mjekësor me cilësi të lartë për veten me shumë gjasë në nxitjen e anëtarëve të tjerë të urdhrit të saj dhe se kujdesi që jep urdhri i saj është "rehati dhe ngushëllim "për vdekjen, jo" kujdesin shëndetësor parësor "siç bëjnë urdhërat e tjerë. Martin mbylli fjalët e tij duke thënë se "do të duket se do të ishin dy zgjedhje" në lidhje me ata njerëz të varfër në botën në zhvillim që vdesin të lënë pas dore: "Së pari, të kapësh gjuhën e dikujt që një grup i tillë njerëzish madje duhet të ekzistojë. Së dyti, të veprosh: t'u sigurosh rehati dhe ngushëllim këtyre individëve kur përballen me vdekje. Z. Kempton zgjedh ish-in. Nënë Tereza, për të gjitha gabimet e saj, zgjedh këtë të fundit. ”
Kritiku letrar dhe sinologu Simon Leys shkroi se "sulmet të cilat po i drejtohen Nënë Terezës vdesin të gjitha në një krim të vetëm: ajo përpiqet të jetë një e krishterë, në kuptimin më të mirëfilltë të fjalës". Ai e krahasoi atë duke pranuar "mikpritjen e mashtruesve, milionerëve dhe kriminelëve" me marrëdhëniet e Krishtit me individë të padenjë, tha se në shtratin e tij të vdekjes ai do të preferonte komoditetin që urdhri i Nënë Terezës ofron për shërbimet e "një punonjësi social modern". Ai mbrojti në fshehtësi pagëzimin e vdekjes si "një shenjë bujare shqetësimi dhe afshimi të sinqertë". Ai përfundoi duke krahasuar trajtimin e gazetarëve për Nënë Terezën me Krishtin që pështyhej.
Në përgjigje të Leys, Hitchens vuri në dukje se në prill 1996 Nënë Tereza përshëndeti divorcin e Princeshës Diana pasi këshilloi irlandezët të kundërshtonin të drejtën e divorcit civil dhe rimartesën në një referendum kombëtar të nëntorit 1995. Ai mendoi se ky mbështeti çështjen e tij që Nënë Tereza u predikonte ungjij të ndryshëm të pasurve dhe të varfërve. Ai diskutoi nëse Krishti ndonjëherë lavdëronte dikë si Duvaliers ose pranoi fonde "të vjedhura nga kursimtarët e vegjël dhe të përulur" nga pëlqimet e Charles Keating. Ai identifikoi Leysin me udhëheqësit fetarë të cilët "pretendojnë se e gjithë kritika është abuzive, blasfemuese dhe shpifëse sipas përcaktimit". Leys u përgjigj nga ana e tij, duke shkruar se libri i Hitchens "përmbanë [ed] një numër të shquar të ulëritësve në aspektet elementare të Krishterimit" dhe duke akuzuar Hitchens për "një injorancë të plotë të pozicionit të Kishës Katolike për çështjet e martesës, divorci, dhe martesa e re "dhe" një shqetësim i fortë dhe i ashpër për Nënë Terezën ".
Në vitin 1999, Charles Taylor i Salon e quajti Pozicionin Misionar "shkëlqyeshëm" dhe shkroi se "duhet të kishte hedhur mitin e shenjtërisë së Nënë Terezës për të pushuar një herë e përgjithmonë".
Shiko gjithashtu
Aroup Chatterjee, një tjetër kritike e Nënë Terezës dhe avokatit të saj të Djallit përkrah Hitchens.
Mureaumont
,.<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Mureaumont (shqip: Mormonas) është një komunë në departamentin Uaz në Francën veriore.
Gjeografia
Komuna e Mormonasit është afër kufirit me departamentin Sena-Detare. Mormonasi ndodhet 4.2 kilometra në juglindje të Formerisë, 12.5 km në perëndim të Grandvijersit dhe 17 km në veri të Gournabrajës.
Victoriano Ramírez
thumb|240px|Victoriano Ramírez Victoriano Ramírez López (lindi në fund të viteve 1880 - 17 mars 1929), i njohur gjithashtu si El Catorce (I katërmbëdhjeti), ishte një gjeneral meksikan i Luftës së Cristeros. Ai ishte ndër të parët që iu bashkua rebelimit të Cristero.
Lufta Cristero
Victoriano Ramirez "El Catorce", ishte ndër të parët që iu bashkua rebelimit të Cristero. Ai ishte një nga të paktët Cristeros që nuk iku në maj të vitit 1927. Ai komandoi skuadron "Katërmbëdhjetë Dragonjtë", e cila ishte pjesë e regjimentit San Julian, nën gjeneralin Miguel Hernandez. Në veprimet e tij të para si një betejë legjendare të Cristeros u fol dhe për një version u zhvillua midis Callistas që goditi frikën në zemrat e tyre gjatë luftimeve kur dëgjuan thirrjen e "Viva El Catorce!". Ai gjithashtu kishte një reputacion për saktësi të shkëlqyeshme. Thuhet gjithashtu se ai ishte shumë i dashur për gratë. El Catorce ishte martuar, por ai dihej se ishte jobesimtar. Ishte e thjeshtë për të kuptuar garancitë në të cilat i gjen gratë e tij. Një diskutim i zhvilluar midis El Catorce dhe At Heriberto Navarrete, thuhet se prifti u godit nga sjellja e tij dhe i kërkoi atij emrin e gruas së tij të ligjshme, për të cilën ai u përgjigj: "Çdo grua është e ligjshme".
Më 15 mars 1927 filloi Beteja e San Julian, ku El Catorce rezistoi një ditë akuzash federale nga gjenerali Espiridión Rodriguez, të nesërmen mbërriti gjeneral Miguel Hernandez për të mbështetur El Catorce. Ushtria federale pësoi humbjen e tyre më të dobët në tërë konfliktin e armatosur.
Vdekja
Një këngë Cristero përmbledh vdekjen e tij: Ai u qëllua nga shokët e tij. Vështirësitë që u krijuan midis El Catorce dhe shokëve të tij filluan, me sa duket, me reformat organizative që Gjenerali Enrique Gorostieta Velarde i konsideronte të domosdoshme për të vendosur midis kontigjentit Cristeros. El Catorce (ndoshta duke ndjerë ligësinë në autoritetin e tij), vendosi një numër pengesash për organizatën e re të propozuar. Duke pasur parasysh qëndrimin e tij, ai u lirua nga detyrat e tij dhe u ndalua të kishte njerëz të armatosur, përveç një shoqërimi të vogël. El Catorce nuk u bindej urdhrave dhe ashtu siç u pëlqyen nga njerëzit e San Miguel el Alto ata rritën përcjelljet e tij të armatosura. Ati Pedroza e ftoi atë të rivendoset në luftën e Cristero por Victoriano nuk pranoi. Aristeo Pedroza, Heriberto Navarrete dhe Mario Valdes, së bashku ndoqën atë me 300 burra. Deri atëherë, El Catorce u fortifikua në majën e El Carretero, së bashku me 100 kolegë. Më në fund, ai u nënshtrua dhe u akuzua për përvetësim, pabindje dhe rezistencë ndaj urdhrave më të lartë. Për këto akuza At Aristeo Pedroza urdhëroi ekzekutimin e tij, dhe për të shmangur trazirat midis Cristeros, pasi El Catorce ishte shumë i vlerësuar, u zgjidh menjëherë për të përmbushur dënimin. Në kohën e ekzekutimit, ai u barrikadua në qelinë e tij, kështu që ata u desh të thyejnë derën për ta çuar atë në vendin e ekzekutimit. Sidoqoftë, ai kërceu jashtë me qëllim që të rrëmbejë një pushkë, por u plagos vdekësisht nga një plumb në gjoks.
Në kulturën popullore
El Catorce u portretizua nga Oscar Isaac në filmin 2012 For Greater Glory, gjithashtu i njohur si Cristiada, një dramë epike historike, ku interpretuan edhe Andy García, Eva Longoria, Eduardo Verástegui dhe Peter O'Toole.
Gjuha ilire (moderne)
Gjuha ilire ishte një emër i zakonshëm për emërtimin e gjuhëve sllave të jugut para shfaqjes së studimeve sllavistike dhe cirilo-metodike, dhe veçanërisht gjatë periudhës otomane. U imponua si gjuhë e zakonshme si rezultat i propagandës katolike në Ballkan në shekullin XVII. Në shekullin XVIII shprehja u zëvendësua me emërtimin sllavoserbishtja.
Baza e kësaj gjuhe konsiderohej gjuha dhe letërsia e Dubrovnikut dhe Bokës së Kotorrit si dhe e ashtuquajtura bugarshtica, përfaqësuesi i parë i saj ishte Dinko Zlatarić ndërsa Bartol Kašić konsiderohej babai i "gjuhës moderne ilire." Në kohën e Luftës së gjatë turke (1595), Kašiċ u bë jezuit. Nga viti 1609 deri në vitin 1633 ai jetoi në Dubrovnik. Në vitet 1613-1614 dhe 1618-1619 Kašiċ ishte në një mision në Bosnje, Serbi dhe Sllavoninë Lindore.
Në vitin 1604 u publikua në Romë vepra me titull Institutium linguae illyricae (Struktura e gjuhës ilire, në dy libra; 200 faqe). Gramatika e saj përdorej si tekst shkollor nga jezuitët të cilët ishin dërguar në mision në Ballkan. Bartol Kašić përvetëson dialektin shtokavian të gramatikës sllave të jugut, duke theksuar si të tillë variantin e Dubrovnikut që ishte varianti i vendlindjes së tij.
Ergometria
Ergometria është një test mjekësor me qëllim për marrjen e të dhënave mbi gjendjen fizike të trupit të njeriut. Ky test përdoret në mjekësinë sportive si dhe në kardiologji.
Testimi ergometrik i të sëmurëve kardiakë bëhet për të konstatuar dëmtimet funksionale të aparatit kardiovaskular, ndërsa te sindroma koronare edhe për verifikimin e diagnozës së iskemisë dhe anginës pektorale.
Mjedisi shoqëror
Mjedisi fizik dhe shoqëror është një faktor përcaktues në plakjen aktive dhe të shëndetshme, duke qenë një faktor qendror në studimin e gerontologjisë mjedisore.
Solidariteti
Njerëzit me të njëjtin mjedis shoqëror shpesh zhvillojnë një ndjenjë të solidaritetit shoqëror; njerëzit shpesh kanë tendencë të besojnë dhe ndihmojnë njëri-tjetrin dhe të mblidhen në grupe shoqërore. Ata shpesh do të mendojnë në stile dhe modele të ngjashme, edhe pse përfundimet që arrijnë mund të ndryshojnë.
Mjedisi natyror / artificial
Për të pasuruar jetën e tyre, njerëzit kanë përdorur burime natyrore dhe gjatë këtij procesi kanë sjellë shumë ndryshime në mjedisin natyror. Vendbanimet njerëzore, rrugët, tokat bujqësore, digat dhe shumë gjëra të tjera janë zhvilluar të gjitha përmes këtij lloji të procesit. Të gjithë këta përbërës të bërë nga njeriu janë të përfshirë në mjedisin tonë kulturor, duke vlerësuar veçanërisht Erving Goffman natyrën thellësisht shoqërore të mjedisit individual.
Milieu / struktura shoqërore
C. Wright Mills kontrastoi mjedisin e menjëhershëm të vendeve të punës / familjes / lagjes me formacionet më të gjera të strukturës shoqërore, duke nënvizuar veçanërisht një dallim midis "problemeve personale të mjedisit" dhe "krizave publike të strukturës shoqërore".
Emile Durkheim mori një pamje më të gjerë të mjedisit shoqëror ( mjedisin social), duke argumentuar se ai përmbante pritshmëri dhe përfaqësime të brendshme të forcave shoqërore / fakteve shoqërore: "I gjithë mjedisi ynë shoqëror duket se është i mbushur me forca që ekzistojnë vërtet vetëm në mendjet tona" - përfaqësime kolektive.
Fenomenologjia
Fenomenologët kontrastojnë dy vizione alternative të shoqërisë, si një kufizim përcaktues (mjedis) dhe si një guaskë ushqyese (ambient).
Max Scheler bën dallimin midis mjedisit si një botë me vlera me përvojë dhe mjedisit objektiv shoqëror në të cilin ne vendosim të krijojmë të parën, duke vërejtur se mjedisi shoqëror ose mund të nxisë ose të frenojë krijimin tonë të një mjedisi personal.
Kirurgjia sociale
Pierre Janet e pa neurozën pjesërisht si produkt i mjedisit social të identifikuar të pacientit - familja, rrjeti social, puna etj. - dhe konsideroi se në disa raste ajo që ai e quajti "kirurgji sociale" për të krijuar një mjedis më të shëndetshëm mund të ishte një masë e dobishme.
Ide të ngjashme janë marrë që nga psikiatria e komunitetit dhe terapia familjare.
The Illyrians
Ilirët (The Illyrians) është një libër i autorit John J. Wilkes botuar për herë të parë në gjuhën angleze në vitin 1992, ribotuar në 1996 dhe 2000, në gjuhën shqipe në vitin 2005.
Prades
Prades është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Prades ka një popullsi prej 1224 banorë dhe sipërfaqe 9.79 km², me një dendësi prej 125 banor/km².
Gudrun Schyman
Gudrun Schyman (lindur më 9 qershor 1948) është një politikane suedeze. Ajo është aktualisht zëdhënëse e Nismës Feministe, një parti politike të cilën e bashkëthemeloi në 2005.
Kryetare e Partisë së Majtë
Në 1993, Schyman u zgjodh drejtuese e Partisë së Majtë.
Gjatë udhëheqjes së saj,partia e saj se dyfishoi numrin e deputetëve. Ajo fitoi popullaritet për çiltërsinë e saj: për shembull, ajo ishte e sinqertë në lidhje me luftën e saj me alkoolizmin dhe mbështeste një iniciativë për ta bërë Riksdagun një vend pune ku nuk lejohej alkooli. Gjatë periudhës së saj si presidente e partisë, partia adoptoi feminizmin si një bazë ideologjike. Në vitin 2003, ajo u akuzua dhe më vonë u shpall fajtore për mashtrim të autoriteteve tatimore,pasi ishte përpjekur të përfitonte zbritje të paligjshme të taksave. Përkohësisht ajo u pasua nga Ulla Hoffmann.
Në tetor 2004, Schyman së bashku me deputetët e tjerë të Partisë së Majtë propozuan para Riksdagut, një vlerësim kombëtar të kostos së dhunës së burrave ndaj grave; për më tepër kërkuan që shteti të financojë strehimoret e grave. Propozimi tërhoqi vëmendje të gjerë, teksa media e quajti "taksimi i burrit".
Themeluese e Nismës Feministe
Schyman u largua nga Partia e Majtë në 2004 dhe në 2005 bashkëthemeloi Iniciativën Feministe (FI), një organizatë e cila në kongresin e saj të parë vendosi të garojë në zgjedhjet e ardhshme parlamentare. Jane Fonda e mbështeti atë në 2006, gjatë fushatës së partisë para zgjedhjeve të përgjithshme të 2006. FI-ja mori afërsisht 0.7% të votave, shumë poshtë pragut prej 4% të kërkuar për përfaqësimin parlamentar. Në zgjedhjet e parlamentit Evropian 2009, partia mori 2.22% të votave. Në verën e vitit 2010 - përpara zgjedhjeve të përgjithshme të vitit 2010 - Schyman dogji 100,000 krona suedeze në një protestë kundër pagës së pabarabartë në Suedi. Kjo protestë, realizuar nga Studio Total, i dha FI-së vëmendje të gjerë;  megjithatë, në zgjedhje partia mori vetëm 0.4% të votave. Zgjedhjet e Parlamentit Evropian 2014 provuan të ishin zgjedhjet më të suksesshme të partisë ; partia tërhoqi 5.3% të votave kombëtare, ku Soraya Post fitoi një vend si PE. Në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2014 FI-ja mori 3.1% të votave; pavarësisht se ende nuk përmbushte pragun prej 4.0% për marrjen e vendeve, ajo u bë partia më e popullarizuar jashtë Riksdagut.
Shënime
Ajo përfaqësoi Partinë e Majtë deri në momentin që la partinë në 2004; më vonë u prezantua deri në 2004 si kandidate e pavarur.
Komunat e Oland
16 komunat e Rajonit Ishujt Oland në Finlandë janë të ndara në tre nën-rajone.
Ilirët dhe Dakët
Ilirët dhe Dakët (Iliri i Dačani) botuar nga Muzeu Popullor në Beograd në vitin 1971.
Kemal Edhem
Kemal Ibrahim Edhem (arabisht: كمال ابراهيم ادهم Kamal Ibrahim Adham; 1929 – 29 tetor 1999) ishte një biznesmen saudit me prejardhje shqiptare dhe turke, dhe drejtor i përgjithshëm i Al Mukhabarat Al A'amah nga 1965 deri në 1979.
Ai shërbeu si këshilltar mbretëror për Mbretin Fejsal bin Abdulaziz Al Saudi dhe mbretin King Khalid bin Abdulaziz Al Saudi.
Arsimi në Romën e lashtë
parapamje| Statujë bronzi e një vajze duke lexuar (Shekulli I) Arsimi në Romën e lashtë përparoi nga një sistem arsimor joformal, familjar i arsimit në Republikën e hershme në një sistem të bazuar në shkollim gjatë Republikës së vonë dhe Perandorisë. Sistemi arsimor romak ishte i bazuar në sistemin grek - dhe shumë prej mësuesve privatë në sistemin romak ishin skllevër apo njerëz të lirë grekë. Metodologjia arsimore dhe programi mësimor i përdorur në Romë u kopjua në provincat e tij duke siguruar një bazë për sistemet arsimore përgjatë civilizimit të mëvonshëm perëndimor. Edukimi dhe arsimi i organizuar mbeti relativisht i rrallë dhe ka pak burime ose të dhëna lidhur me procesin arsimor romak deri në shekullin II të erës sonë. Për shkak të fuqisë së gjerë të ushtruar nga babai mbi familjet romake, niveli dhe cilësia e arsimit që u sigurohej fëmijëve romakë ndryshonte në mënyrë drastike nga familja në familje; megjithatë, morali popullor romak erdhi duke ndryshuar madje aq sa baballarët të dëshironin të kishin fëmijët e tyre të arsimuar deri në një farë mase, dhe pritej një arsim i plotë i avancuar nga çdo romak që dëshironte të hynte në politikë.
Arsimi gjatë Perandorisë
Në kulmin e Republikës Romake dhe më vonë Perandorisë Romake, sistemi arsimor romak gradualisht gjeti formën e tij përfundimtare. U krijuan shkolla formale, të cilat u shërbenin studentëve kundrejt një pagese; krahas të cilave ekzistonin edhe shkolla si dhe arsimim publik falas. Që të dy gjinitë, djemtë dhe vajzat, arsimoheshin edhe pse jo domosdoshmërisht së bashku.
Në një sistem shumë të ngjashëm me atë që mbizotëron në botën moderne, sistemi arsimor romak zhvilloi shkolla të rregulluara në nivele. Pedagogu Mark Fab Quintiliani theksonte rëndësinë e fillimit të arsimit sa më herët që të jetë e mundur, duke theksuar se "kujtesa ... jo vetëm që ekziston edhe tek fëmijët e vegjël, por është posaçërisht tërheqëse në atë moshë". Një student romak do të përparonte nëpër shkolla ashtu si një student sot mund të shkojë nga shkolla fillore në shkollë të mesme dhe më pas në fakultet (kolegj). Ata përgjithësisht ishin të përjashtuar nga studimet gjatë ditëve të tregut të cilat formonin një lloj fundjave në çdo ditë të tetë të vitit. Progresioni varej më shumë nga aftësia sesa mosha me një theksim të madh kushtuar ingeniumit të studentit ose "dhuratës" së lindur për të mësuar, dhe një theksim më të qetë në aftësinë e një studenti për arsim të nivelit të lartë.
Ndikimi
Para shekullit III p.e.s.. sistemi romak i arsimit ishte i lidhur ngushtë me institucionin shoqëror romak të patria potestas, në të cilin babai vepronte si kryefamiljar ( paterfamilias ), dhe kishte, sipas ligjit, të drejtën absolute të kontrollit mbi fëmijët e tij. Ishte detyrë e babait të edukonte fëmijët e tij dhe nëse ai nuk ishte në gjendje të përmbushë këtë detyrë, detyra merrej nga anëtarët e tjerë të familjes. Madje vetëm në vitin 272 p.e.s. me pushtimin e Tarentumit, dhe aneksimin e Siçilisë në vitin 241 p.e.s. dhe periudhën pas Luftës së Parë Punike romakët u ekspozuan ndaj një ndikimi të fortë të mendimit dhe të jetesës greke kur edhe gjetën që në kohën e lirë të studionin artet.
Në shekullin III p.e.s. një rob i Greqisë nga Tarentumi i quajtur Livius Andronicus u shit si skllav dhe u punësua si mësues për fëmijët e zotërisë së tij. Pasi fitoi lirinë e tij, ai vazhdoi të jetojë në Romë dhe u bë mësuesi i parë i shkollës (tutori privat) që ndoqi metodat greke të arsimit dhe edukimit dhe që do të përkthente Odiseën e Homerit në vargje latine.
Ndërsa romakët përvetësuan shumë aspekte të arsimit grek, në veçanti dy fusha u konsideruan si gjëra të vogla: muzika dhe atletika. Muzika për grekët dhe sistemin e tyre arsimor e edukativ ishte një element themelor dhe lidhej drejtpërdrejt me paideia greke. Mousike përfshiu të gjitha ato fusha të mbikëqyrura nga muzat, të krahasueshme me artet e sotme liberale. Zona që shumë romakë e konsideruan të parëndësishëm është e barabartë me përkufizimin tonë modern të muzikës. Për grekët, aftësia për të luajtur një instrument ishte shenja e një njeriu të civilizuar, të arsimuar dhe përmes një edukimi dhe arsimi në të gjitha fushat e muzikës mendohej se shpirti mund të bëhet më i moderuar dhe i kultivuar. Romakët nuk e kishin këtë pikëpamje dhe e konsideruan studimin e muzikës si një rrugë drejt korrupsionit moral. Sidoqoftë, ata kultivuan një fushë të muzikës : letërsinë greke.
Atletika, për grekët, ishte mjet për një trup të shëndetshëm dhe të bukur, i cili ishte një qëllim në vetvete por që edhe promovonte më tej dashurinë e tyre për konkurrencën. Megjithatë, romakët nuk e kishin këtë qëndrim, duke besuar se atletika ishte vetëm një mënyrë për të mbajtur ushtarë të mirë.
Sant Antoni de Vilamajor
Sant Antoni de Vilamajor është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Vallès Oriental, të provincës Barcelona, në Katalonia. Sant Antoni de Vilamajor ka 5555 banorë (2011), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 13.7 km2.
Ilirët (Libër)
Ilirët është një libër i autorit Neritan Ceka, botuar në vitin 2001 në Tiranë nga Shtëpia botuese "Ilar".
Arsimi në Romën e lashtë
Edukimi moral
Në themel të arsimit të lashtë grek ishte një sistem efektiv i edukimit dhe arsimit formal, gjë që romakëve u mungonte një sistem i tillë deri në shekullin III p.e.s. Përkundrazi, në themel të arsimit të lashtë romak ishte, mbi të gjitha, shtëpia dhe familja, nga të cilat fëmijët nxirrnin të ashtuquajturin "edukim moral".
Sant Antoni de Vilamajor
Lidhje të jashtme
Sant Antoni de Vilamajor
Arsimi në Romën e lashtë
Edukimi moral
Ndërsa djemtë grekë kryesisht merrnin arsimin e tyre nga komuniteti, arsimtarët e parë dhe më të rëndësishëm të një fëmije romak ishin pothuajse gjithmonë prindërit e tij ose të saj. Prindërit u mësonin fëmijëve të tyre aftësitë e nevojshme për të jetuar në republikën e hershme romake, e cila përfshinte aftësi bujqësore, shtëpiake dhe ushtarake, si dhe përgjegjësi morale dhe civile që do të priteshin prej tyre si qytetarë. Edukimi romak u zhvillua pothuajse ekskluzivisht në shtëpi nën drejtimin e baballarëve. Nga baballarët (paterfamiljet) ose mashkulli i rangut më të lartë të familjes, zakonisht mësonte "thjesht lexim, shkrim dhe aritmetikë të mjaftueshme për t'i bërë të mundur që ata të kuptojnë transaksione të thjeshta biznesi, ë numërojnë, peshojnë dhe matin.
Personalitete të tilla si Kato Plaku iu përmbajtën kësaj tradite romake dhe i morën rolet e tyre si mësues shumë seriozisht. Kato Plaku jo vetëm që i bëri fëmijët e tij punëtorë, qytetarë të mirë dhe romakë të përgjegjshëm, por "ai ishte mësuesi i tij (i të birit) i leximit, profesori i tij i drejtësisë, trajneri i tij i atletikës. Ai e mësoi djalin e tij, jo vetëm që të hidhte një ushtë, të luftonte në forca të blinduara dhe të kakëronte një kal, por edhe të boksonte, të duronte edhe nxehtësinë, edhe të ftohtin, dhe të notonte mirë ".
Në shoqërinë romake është theksuar edhe trajnimi për punë, dhe djemtë merrnin përvojë të vlefshme përmes praktikantëve. Nënat, megjithatë, nuk mund të anashkalohen për rolet e tyre si edukatore morale dhe krijuese të personazheve të fëmijëve të tyre. Cornelia Africanana, nëna e Gracchi, madje është vlerësuar si një shkak kryesor i elokuencës së njohur të djemve të saj.
Ludusi
Roma si Republikë ose më vonë një Perandori, kurrë nuk krijoi zyrtarisht një formë të arsimit fillor të sponsorizuar nga shteti. Në asnjë fazë të historisë së saj, Roma nuk kërkoi ndonjëherë ligjërisht që njerëzit e saj të arsimohen në çfarëdo niveli.
Ishte tipike për fëmijët romakë të familjeve të pasura që të merrnin arsimin e hershëm nga tutorët privatë. Sidoqoftë, ishte e zakonshme për fëmijët me mjete më të përulura për t'u udhëzuar në një shkollë fillore, e njohur tradicionalisht si një ludus litterarius. Një arsimtar në një shkollë të tillë shpesh njihej si litterator ose litteratus, që shihej si një titull më i respektueshëm. Nuk kishte asgjë që të ndalonte një litterator që të themelonte shkollën e tij, përveç pagesave të tij të pakta. Asnjëherë nuk ka pasur vendndodhje zyrtare për një ludus litterarius. Ato mund të gjendeshin në vende të ndryshme, kudo, nga një rezidencë private në një gjimnaz, apo edhe në rrugë.
Në mënyrë tipike, arsimi fillor në botën romake përqendrohej në kërkesat e jetës së përditshme, leximit dhe shkrimit. Studentët do të përparonin nga leximi dhe shkrimi i shkronjave, tek rrokjet, tek listat e fjalëve, përfundimisht duke mësuar përmendsh dhe diktim të teksteve. Shumica e teksteve të përdorura në arsimin e hershëm romak ishin nga letërsia, kryesisht poezi. Poetët grekë, si Homeri dhe Hesiodi, përdoreshin shpesh si shembuj të ilustrimit në klasë për shkak të mungesës së letërsisë romake. Studentët romak pritej të punonin vetë. Kishte pak sens për një klasë si një njësi kohezive, e ilustruar nga studentët që vijnë dhe shkojnë në periudha të ndryshme gjatë gjithë ditës. Studentët e rinj romak nuk u përballën me provime zyrtare ose prova. Performanca e tyre u mat përmes ushtrimeve që ose u korrigjuan ose u duartrokitën në bazë të performancës. Kjo krijoi një sens të pashmangshëm të konkurrencës midis studentëve.
Duke përdorur një sistem arsimor konkurrues, romakët zhvilluan një formë të kontrollit shoqëror që lejonte elitat të ruanin stabilitetin e klasës. Kjo, së bashku me shpenzimet e dukshme monetare, penguan që shumica e studentëve romak të përparojnë në nivele më të larta të arsimit.
Gramatikusi
Në moshën midis nëntë dhe dymbëdhjetë vjeç, djemtë e familjeve të pasura do të linin pas litteratorin e tyre dhe do të merrnin mësime nga një gramatikus, i cili i nderonte aftësitë e shkrimit dhe të të folurit të studentëve të tij, i përgatiste ata në artin e analizës poetike dhe u mësonte atyre greqishten nëse nuk e dinin akoma. Analiza e poezisë vazhdoi të përdorë po ato poezi dhe poetë të cilëve studentët i mësonin në Ludus, siç është p.sh. Gratë fenikase nga Euripidi. Deri në këtë pikë, djemtë e klasës së ulët do të punonin tashmë si nxënës, dhe vajzat - të pasura ose të varfra - do të përqendroheshin për ta bërë veten nuse tërheqëse dhe, më pas, nëna të afta.
Aktivitetet e përditshme përfshinin leksione nga gramatika ( enarratio ), lexim shprehës i poezisë ( lektio ) dhe analiza e poezisë ( partitio ). Kurrikula ishte tërësisht dygjuhëshe, pasi studentët pritej të lexonin dhe flisnin në greqisht, dhe në latinisht. Vlerësimi i performancës së një studenti bëhej në vend dhe në fluturim, sipas standardeve të përcaktuara nga gramatika e tij e veçantë, pasi asnjë burim mbi arsimin romak nuk përmend asnjëherë punën e vlerësimit. Në vend të kësaj, nxënësit do të përfundonin një stërvitje, do të shfaqnin rezultatet e tyre dhe do të korrigjoheshin ose përgëzoheshin sipas nevojës nga gramatiku, i cili zbulonte në vetë-perceptimin e tij si një "kujdestar i gjuhës".
Gramatikanë të famshëm ishin Lucius Orbilius Pupillus, që ende shërben si pedagog quintessential që nuk ka frikë të fshikulloj ose kamxhikojë nxënësit e tij, Marcus Verrius Flaccus, i cili fitoi patronazhin perandorak dhe një tutelë të gjerë për praktikën e tij të re të përballjes së studentëve të moshave dhe aftësive të ngjashme kundër njëri-tjetrit dhe shpërblimin e fituesit me një çmim, zakonisht një libër të vjetër e të rrallë.
Edhe në kulmin e karrierës së tij, Verrius Flaccus, prestigji i të cilit i lejoi të paguhej me tarifa të mëdha dhe të punësohej nga Augusti për të mësuar nipat e tij, kurrë nuk kishte dhomën e tij të shkollës. Përkundrazi, ai, si shumë nga mësuesit e tjerë, siguronte hapësirën shkollore me financim privat, gjë që varej nga tarifat e shkollimit, duke kërkuar me qira hapësirë për klasë kudo që ta gjente. Mësimdhënësit e tjerë anashkaluan shpenzimet e qirasë dhe të ndriçimit duke mbledhur dhe organizuar klasat e tyre në trotuare, kolonada ose në hapësira të tjera publike, ku zhurma e trafikut, turmat në rrugë dhe moti i keq ishin të sigurt se paraqesin probleme.
Fëmijët vazhdonin studimet me gramatikun deri në moshën katërmbëdhjetë apo pesëmbëdhjetë vjeç, dhe në këtë pikë vetëm studentët më të pasur dhe më premtues vazhdonin mësimet te një oratorë.
Monumentet historiko-kulturore të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit (album)
Monumentet historiko-kulturore të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit (album) = Historical and cultural Monuments of the Albanian League of Prizren. Autori Parim Kosova. Botuar në Prishtinë : Botim privat, në vitin 2004. 112 faqe me foto bardhe e zi. ISBN 9951-8590-0-3
Arsimi në Romën e lashtë
Oratori
Retorati ishte faza e fundit në arsimin romak. Shumë pak djem vazhduan studimin e retorikës. Në fillim të historisë romake, mund të ketë qenë e vetmja mënyrë për t’u stërvitur si avokat apo politikan.
Në periudhat e hershme romake, studimet retorike nuk mësoheshin ekskluzivisht përmes një mësuesi, por mësoheshin përmes vëzhgimit të kujdesshëm të pleqve (më të vjetërve) nga ana e studentit. Praktika e retorikës u krijua nga grekët përpara se të bëhej një institucion i rëndësishëm në shoqërinë romake dhe u desh shumë kohë që ajo të merrte pranimin në Romë.
Oratori, ose studenti i retorikës, ishte i rëndësishëm në shoqërinë romake për shkak të grindjeve të vazhdueshme politike që ndodhën përgjatë gjithë historisë romake. Të rinjtë që studionin nën një retor nuk do të përqendroheshin vetëm në të folur në publik. Këta studentë mësonin edhe lëndë të tjera si gjeografia, muzika, filozofia, letërsia, mitologjia dhe gjeometria. Këto studime të rrumbullakosura mirë u dhanë oratorëve romak një arsim më të larmishëm dhe ndihmuan në përgatitjen e tyre për debate të ardhshme.
Kishte dy fusha të studimit oratorik që ishin në dispozicion për të rinjtë. E para nga këto fusha ishte dega e diskutimit. Kjo fushë ishte për trajnimin e të rinjve që më vonë do të duhet të nxisin "këshillueshmërinë ose papranueshmërinë" e masave që prekin Senatin Romak. Fusha e dytë e studimit ishte shumë më fitimprurëse dhe njihej si oratori gjyqësore. Këta oratorë do të hynin më vonë në fusha të tilla si e drejta penale, e cila ishte e rëndësishme për të fituar një përkrahje publike. Mbështetja e publikut ishte shumë e nevojshme për një karrierë të suksesshme politike në Romë.
Filozofia
Një nivel i fundit arsimor ishte studimi filozofik. Studimi i filozofisë ishte dukshëm me përmbajtje greke, por që e ndiqnin shumë studentë romakë. Për të studiuar filozofinë, një student do të duhej të shkonte në një qendër filozofie, ku jepnin mësim filozofë, zakonisht jashtë vendit në Greqi. Një kuptim i një shkolle filozofike të mendimit mund të kishte bërë shumë për të shtuar njohurinë e hutuar të Ciceronit për "atë që është e shkëlqyeshme", por mund të ndiqej nga vetë më i pasuri i elitës së Romës. Romakët e vlerësuan arsimin filozofik si dukshëm grek, dhe përkundrazi përqendruan përpjekjet e tyre në ndërtimin e shkollave të drejtësisë (ligjit) dhe retorikës.
Marcus Tullius Cicero (106 p.e.s. - 43 p.e.s.)
Në Romë oratoria (retorika) ishte një pjesë integrale e arsimit të përgjithshëm. Duke marrë Aristotelin si një model, në librin e parë të veprës me titull De Oratore ai përdori një formë të dialogut që do të çonte në konkluzionin sipas të cilit një folës i mirë përveç njohurive të specializuara të retorikës duhet të ketë një arsimim të gjerë dhe të përgjithshëm; përfshirë njohuritë mbi historinë, ligjin dhe letërsinë, në filozofi njohuri themelore të etikës, ndërsa për fushat e tjera të njohurive njerëzore, "folësi mund të drejtohet te një ekspert kur është e nevojshme". Në librat e dytë dhe të tretë, ai trajtoi pesë pjesë të retorikës ndërsa i gjithë libri i katërt i veprës së tij me titull De Re Publica përmbledh një diskurs mbi arsimin.
Marcus Fabius Quintilianus (35 - 100)
Mark Fab Kuintiliani ishte një orator i madh dhe mësues i madh i oratorisë romake. Ai ishte pedagogu më i madh romak dhe njëri ndër pedagogët më të shquar të botës antike. Kontributi i Quintilianit qëndron në atë se ai e theksoi se përgatitja e oratorit duhet të fillojë që në moshën parashkollore. Për sa u përket lëndëve mësimore ai vlerësonte mësimin e gjuhës greke e latine dhe letërsinë, matematikën, filozofinë dhe muzikën. Për sa i përket metodës së mësimdhënies ai u jep rëndësi imitimit, të mësuarit teorik dhe ushtrimeve. Më tutje Quintiliani theksoi shembullin pozitiv të njerëzve me të cilët fëmija është në kontakt, njohja e aftësive individuale të nxënësit dhe respektimi i personalitetit të tij, cilësimi i ndëshkimeve fizike si të padrejta për edukim, rekomandimi i garave, lëvdatave dhe mjeteve tjera stimuluese, roli pozitiv i lojës dhe i pushimit në mësim dhe edukim, angazhimi i mësuesve të përgatitur profesionalisht, etj.
Haxhi Ymeri dhe Lidhja e Prizrenit : poezi
Haxhi Ymeri dhe Lidhja e Prizrenit : poezi me autor Nijazi Sulça. Botuar në Ankara, në vitin 2004. Faqe 32.
Listë e urave në Kosovë
Kjo është një listë e urave në Kosovë e cila përfshin urat me interes të veçantë historik, skenik, arkitekturor apo inxhinierik. Këtu përfshihen urat rrugore dhe hekurudhore, viaduktet, ujësjellësit dhe urat për këmbësorë.
Urat kryesore rrugore dhe hekurudhore
Kjo tabelë paraqet strukturat me hapje më të madhe se 100 metra (lista jo shteruese).
Që në Prevezë e në Vlorë
Që në Prevezë e në Vlorë eshte keneg popullore labe qe  kendon revolten ndaj levizjes se Tanzimatit
Si psh Tafil Buzi, Hodo Aliu, Zenel Gjoleka
Sfondi historik
Ne kete kenge  permenden disa figura historikeqe japin mundesine e fiksimit te periudhes se historise.
Zhurmat e zemrës
Zhurmat e zemrës janë të rrahurat e zemrës të cilat i dëgjon mjeku dhe në bazë të cilave vije në përfundim për gjendje normale apo të sëmurë të pacientit.
Zhurmat janë përzierje e vibracioneve me frekuencë, intensitet, formë dhe kohëzgjatje të ndryshueshme. Ato janë pasojë e lëvizjes turbulente të gjakut dhe formimit të vorbullave për shkak të ndryshimeve anatomike dhe funksionale në zemër dhe në enët e mëdha të gjakut. Ato mund të jenë me intensitet: të ulët, kur amplituda është më e vogël se ½ e tonit I; të mesëm, kur amplituda është nga ½ - 1/10 e tonit I dhe të lartë, kur amplituda është më e lartë se e tonit I.
Burimi i të dhënave
איוושה
Seringes-et-Nesles
Seringes-et-Nesles është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Seringes-et-Nesles ka një popullsi prej 285 banorë dhe sipërfaqe 13.49 km², me një dendësi prej 21 banor/km².
Andy Scott (skulptorë)
thumb|250px|[[The Kelpies|Skulptura të kokave të kuajve dizajnuar nga Andy Scott]] Andy Scott (lindi më 1964) është skulptorë figurativ skocezë.
Biografia
Scott diplomoi në shkollën e arteve në Glasgow në vitin 1986. Praktika e tij skulpturore kombinon zhdërvjelltësinë tradicionale dhe hartimin me teknikat bashkëkohore të trillimit dhe shumë nga veprat e tij janë specifike për vendin, duke krijuar rrëfime dhe një ndjenjë të fuqishme të vendit brenda zhvillimeve urbane. Ai është i specializuar në artin publik
La Souche
La Souche është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardèche të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. La Souche ka një popullsi prej 361 banorë dhe sipërfaqe 31.52 km², me një dendësi prej 11 banor/km².
Ilirët flasin shqip - Shqiptarët flasin ilirisht
Ilirët flasin shqip - Shqiptarët flasin ilirisht është libër i autorit Preloc Margilaj, botuar në vitin 2001 në Podgoricë.
Read the Bills Act
Read the Bills Act (RTBA)  është një pjesë legjislacioni e propozuar me qëllimin që të bëjë të detyrueshme për Kongresin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës që ligjet përpara se të votohen të mund të lexohen nga përfaqësuesit dhe senatorët e dy dhomave të kongresit. U propozua për herë të parë në vitin 2006  nga Downsize DC, një organizatë jo-fitimprurëse që fokusohet në zvogëlimin e madhësisë së qeverisë federale në SHBA. Akti i propozuar vjen si pasojë e faktit se shpesh në Kongres votohen ligje që janë mijëra faqe të gjata dhe që kalohen pa u lexuar nga përfaqësuesit apo senatorët që votojnë mbi ato.
Senatori dhe kandidati për President për Partinë Republikane, Rand Paul (R-KY) ka deklaruar mbështetjen e vet për këtë pjesë të propozuar legjislacioni që në nëntor të vitit 2010. Ai gjithashu e ka sponsorizuar dhe propozuar ligjin në<span style="background-color: rgb(254, 252, 224);"> Kongres në  28 qershor 2012.
Kavaja në Lidhjen Shqiptare të Prizrenit (1878-1881)
Kavaja në Lidhjen Shqiptare të Prizrenit (1878-1881) libër me autor Rifat Hoxha dhe Vangjel Moçi (red.). Botuar në Tiranë nga "Emal", në vitin 2008. Faqe 138.
Realiteti i shtuar
alt=Photograph of the first AR system|parapamje|Regjistrimet Virtuale - sistemi i parë AR, Forca Ajrore e SHBA, Baza Ajrore Wright-Patterson (1992) Realiteti i shtuar (AR) është një përvojë ndërvepruese e një mjedisi në botën reale, ku objektet që janë në të përmirësohen nga informacioni perceptues i gjeneruar nga kompjuteri, ndonjëherë nëpër modalitete të shumta shqisore, duke përfshirë pamjen, dëgjimin, prekjen, somatosensorin dhe nuhatjen. AR mund të përkufizohet si një sistem që përmbush tre karakteristika themelore: një kombinim i botëve reale dhe virtuale, bashkëveprim në kohë reale dhe regjistrim i saktë 3D i objekteve virtuale dhe reale. Informacioni ndijor i mbivendosur mund të jetë konstruktiv (dmth. shtues i mjedisit natyror), ose shkatërrues (dmth. maskimi i mjedisit natyror). Kjo përvojë është e ndërthurur në mënyrë të përsosur me botën fizike, aq sa perceptohet si një aspekt gjithëpërfshirës i mjedisit real. Në këtë mënyrë, realiteti i shtuar ndryshon perceptimin e vazhdueshëm të dikujt për një mjedis të botës reale, ndërsa realiteti virtual zëvendëson plotësisht mjedisin e përdoruesit në botën reale me një të simuluar. Realiteti i shtuar është i lidhur me dy terma kryesisht sinonimë: realiteti i përzier dhe realiteti i ndërmjetësuar nga kompjuteri.
Gournay-en-Bray
Gournay-en-Bray (shqip: Gurnabraja ) është një komunë në departamentin Sena-Detare në rajonin e Normandisë në Francën veriperëndimore.
Gjeografia
Një qytet i bujqësisë dhe industrisë së lehtë, ndodhet në Tokat e Brajit, rreth 50 km në lindje të Ruenit, në kryqëzimin e rrugëve N 31, D 915 dhe D 930 .Territori i komunës përfshin tre ish -katunde të vogla famulltare, pranë bashkimit të Eptës me tre lumenj të tjerë më të vegjël - Moretë, Oshi dhe Alnajë.
Vendet e interesit
majtas|parapamje| Një gdhendje e vitit 1820 e disa prej kapiteleve në kishën e Shën Hildevertit
Kopshti i Mrekullive në Dubai
parapamje parapamje parapamje parapamje parapamje Kopshti i Mrekullive Dubai (Arabisht : حديقة الزهور بدبي) është një kopsht lulesh në Dubailand, Dubai, Emiratet e Bashkuara Arabe. Kopshti u lansua në Ditën e Shën Valentinit në 2013. Kopshti zë mbi 72,000 metër katror (780 000 sq ft), duke e bërë atë kopshtin më të madh të luleve natyrore në botë që përmban mbi 50 milion lule dhe 250 milion bimë.
Përmbledhje
Në Prill 2015, kopshti u vlerësua me Çmimin Moselle për Përvojat e Kopshtit të Ri të vitit nga Çmimi Turistik i Kopshtit 2015.