cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malkoç Beu
Malkoçoğlu Balı Bey (1495–1555), i njohur gjithashtu si Mallkoç Beu, ishte një komandant ushtarak osman dhe guvernator, duke i shërbyer Sulejmanit të Madhërishëm.
Koshi
Kosh është një vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë.
Saint-Jacques
Saint-Jacques është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Jacques ka një popullsi prej 54 banorë dhe sipërfaqe 4.66 km², me një dendësi prej 12 banor/km².
Muzeu i Manastirit
djathtas|parapamje|250x250px| Ndërtesa e muzeut djathtas|parapamje|Statuja e perëndeshës së lashtë në muze Muzeu i Manastirit është një muze në qendër të Manastirit, i vendosur në ish- Shkollën Ushtarake të Manastirit, themeluar në vitin 1847.
Shtëpia e Shyqyri Likollarit (Baki Likollarit)
Shtëpia e Shyqyri Likollarit (baki Likollarit) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Muzeu i Manastirit
Me vendim të Qeverisë së Republikës së Maqedonisë për përcaktimin e rrjetit të institucioneve nacionale nga sfera e kulturës (Gazeta zyrtare e Republikës së Maqedonisë numër: 84/2003), Instituti për mbrojtjen e monumenteve të kulturës, Muzeu dhe Galeria e Manastirit mori statusin e institucionit kombëtar në fushën e kulturës dhe u emërua Instituti për mbrojtjen e monumenteve të kulturës dhe Muzeu i Manastirit, përkatësisht Instituti dhe Muzeu i Manastirit.
Sot, Instituti për Mbrojtjen e Monumenteve të Kulturës dhe Muzeu i Manastirit është institucion kombëtar në fushën e kulturës, veprimtaria kryesore e të cilit është mbrojtja, sistemimi, përpunimi shkencor dhe prezantimi i trashëgimisë kulturore në Komunën e Manastirit.
Institucioni e realizon veprimtarinë, programin, synimet dhe detyrat e tij nëpërmjet departamenteve të veprimtarisë muzeale, veprimtarisë mbrojtëse dhe sektorit të shërbimeve të përbashkëta.
Institucioni ka të punësuar 48 persona, nga të cilët 31 persona janë me përgatitje të lartë profesionale.
Muzeu dhe Instituti i Manastirit në kryerjen e veprimtarive të tij shfrytëzon këto objekte: parapamje|[[Oda e qytetit të Manastirit]]
Në muze mund të shihen shumë gjëra edukative dhe arsimore, si statuja të luftëtarëve të njohur (Goce Dellçev, Pitu Guli, etj. ), parahistoria e njerëzve etj.
Lidhjet e jashtme
41.02361°N, 21.33556°W
Malça
Malçë (serbisht: Малча/Malča) është fshat në komunën e Pantelejt, Serbi.
Diego Pizarro
Diego Enrique Pizarro Bosio (lindur më 14gusht 1990) është një futbollist profesionist peruan i cili luan si sulmues për klubin peruan Cantolao. Ai është vëllai i vogël i sulmuesit tjetër peruan Claudio Pizarro.
Karriera me klube
Pizarro u zhvillua si futbollist në akademinë e të rinjëve të Bayern Munich. Më 31 gusht 2009, u njoftua se ai do të bëhej pjesë e klubit peruan Coronel Bolognesi për pjesën e mbetur të sezonit 2009 të ligës Descentralizado. Megjithatë, ai nuk luajti dot asnjë ndeshje për ekipin e tij të ri për shkak dëmtimi. Në përfundim të sezonit 2009, Bolognesi ra nga kategoria.
Në janar 2010, ai firmosi për ekipin peruan Sport Boys Association për sezonin 2010 të Descentralizados. Pizarro bëri debutimin e tij si profesionist në Divizionin e Parë Peruan më 29 maj 2010 në një transfertë ndaj José Gálvez FBC. Ai u aktivizua si zëvëndësues në minutën e 73të në vend të Miguel Curiel. Edhe pse debutoi në atë sezon, Pizarro luajti më së shumti për ekipin rezervë, duke u shpallur golashënuesi më i mirë me 9 gola në turnamentin Torneo de Promoción y Reserva 2010. Ndeshja e tij e fundit për Sport Boys në Divizionin e Parë Peruan ishte më 17 tetor 2010 në fitoren 2–1 në shtëpi ndaj Universidad César Vallejo.
Më 31 janar 2011, Colegio Nacional de Iquitos njoftoi se Pizarro i ishte bashkuar ekipit për nisjen e sezonit 2011 të Descentralizados.
Shtëpia e Shyqyri Merkos
Shtëpia e Shyqyri Merkos është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Mishary El-Harraz
Mishary El-Harraz (Arabisht: مشاري الخراز; lindi më 31 dhjetor 1958) është predikues në Ministrinë për Çështjet Fetare në Kuvajt. Ai filloi të merret për fenë e tij me shokët në universitetin ku shkoi, duke diskutuar për çështjet të ndryshme Islame.
Mësimi u mbajt në "Masjed Al-Kabir" (Xhamia e Madhe) në Kuvajt dhe luajti një rol të madh në të famshëm të Imamit, por gjithashtu tërhoqi vëmendjen e një numri besimtarësh: 25 mijë vetë morën pjesë në sesionin e tij të fundit në xhaminë e njëjtë.
Kanali arab MBC transmeton një emision të tij gjatë muajit të Ramazanit “Si ta shijoj namazin?” dhe arriti sukses të madh në MBC 1.
Në një program fetar, el-Harrazi prezantoi “Si të sillem me Zotin?” në një form të ligjërates ku morrën pjesë 35 mijë burra dhe gra, ky tubim është më i madh në historinë e Kuvajtit. Duke folur në program, el-Harrazi ka thënë: “Ky program është më i rëndësishmi që kam bërë në jetën time”.
Shtëpia tradicionale e Bedri Shytit
Shtëpia tradicionale e Bedri Shytit është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Bitlis
Bitlis është një qytet në Turqinë lindore dhe kryeqyteti i Provincës Bitlis. Qyteti është i vendosur në një lartësi prej 1,545 metrash, 15 km nga liqeni Van, në luginën e pjerrët të lumit Bitlis, një degë e Tigris. Ekonomia lokale bazohet kryesisht në produktet bujqësore të cilat përfshijnë fruta, drithëra dhe duhan. Industria është mjaft e kufizuar dhe merret kryesisht me përpunimin e lëkurës, prodhimin e produkteve të duhanit si dhe endjen dhe ngjyrosjen e rrobave të trasha. Bitlis është i lidhur me qendrat e tjera urbane përmes rrugës, duke përfshirë Tatvanin në liqenin e Vanit, 25 km në verilindje dhe qytetet Muş, 100 km në veriperëndim dhe Dijarbakër, 200 km në perëndim. Klima e Bitlisit mund të jetë e ashpër, me dimra të gjatë dhe reshje të mëdha bore. Vera është e nxehtë dhe shpesh e lagësht.
Përshkrimi
Qyteti përmban një numër të madh të ndërtesave islame të mesjetës së vonë në formën e xhamive, medreseve dhe varreve. Gjithashtu ndërtesa tregtare të tilla si Karavanseraj të Hanit. Të porositura kryesisht nga sunduesit e saj kurdë vendas, stili arkitektonik i këtyre ndërtesave është shumë konservativ dhe i ngjashëm me strukturat shumë më të hershme të periudhës Selxhuk. Monumentet e rëndësishme përfshijnë xhaminë Ulu të shekullit të 12 me shekullin e 15 minare, dhe Gokmeydani Medresesi dhe Xhamia Sherefije nga shekulli i 16. Deri në vitin 1915 kishte pesë manastire armene dhe disa kisha në Bitlis - vetëm një kishë armene e shekullit të 19 mbijeton, e përdorur tani si një depo.
Bitlis shquhet gjithashtu për shumë shtëpi të vjetra. Këto janë të ndërtuara me gurë të prerë dhe shpesh janë struktura të mëdha dhe mbresëlënëse. Shumica kanë dy kate, por tre kate gjenden gjithashtu. Katet përdhese ishin përgjithësisht të destinuara për ruajtje dhe stalla, me lagjet e banimit në katet e sipërme. Dhomat e katit përdhesë kanë pak dritare, katet e sipërme janë të ndriçuara mirë. Kulmet janë të sheshta dhe të mbuluara me argjilë të rrahur. Ndryshe nga shtëpitë tradicionale në Erzurum ose Van afër, shtëpitë e Bitlis nuk kanë dritare gji dhe ballkone.
Vachères
Vachères është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Vachères ka një popullsi prej 261 banorë dhe sipërfaqe 23.42 km², me një dendësi prej 11 banor/km².
Çezari në Shqipëri
Çezari në Shqipëri libër me autor Engjëll Gishti. Botuar në Tiranë nga "Kumi" në vitin 2020. Libri ka 314 faqe. ISBN 9789928340016
Aignan
Aignan është një komunë në Francë. Aignan bën pjesë në departamentin Gers të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 830 banorë dhe sipërfaqe prej  32.16 km².
Zyra e Rregullatorit për Energji
parapamje| Zyra e Rregullatorit për Energji Zyra e Rregullatorit për Energji ( ZRRE ) është një agjenci e pavarur rregullatore e cila vendos kornizën rregullatore të bazuar në parimet e tregtisë së lirë në Kosovë.
Funksionet
Çmimi i energjisë përcaktohet nga faktorë të ndryshëm: kostoja operative, kostoja e mirëmbajtjes, importi dhe faktorë të tjerë. Ulja e humbjeve komerciale dhe teknike do të ndikonte pozitivisht në tarifat e energjisë në Kosovë. Faktorët që kanë mbajtur çmimet e ulëta deri më tani janë: investimet e huaja si grante, subvencionet e qeverisë, mungesa e investimeve për mbrojtjen e mjedisit dhe fuqia punëtore e lirë. Korporata Energjetike e Kosovës (KEK) që prodhon rreth 97% të energjisë ka monopolin e tregut. ZRRE ka juridiksionin e vendosjes së tarifave për shërbimet e energjisë.
Knezsella
Knezsellë (serbisht: Кнез Село/Knez Selo) është fshat në komunën e Pantelejt, Serbi.
Shtëpia e Sig Gjogut
Shtëpia e Sig Gjogut është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Aristoteli dhe përsosmëria
• Ne jemi ajo që bëjmë vazhdimisht Përsosmëria pra nuk është një akt, por një zakon
•Përsosmëria nuk është kurrë një aksident. Gjithmonë është rezultat i qëllimit të lartë, përpjekjes së sinqertë dhe ekzekutimit inteligjent; përfaqëson zgjedhjen e mençur të shumë alternativave - zgjedhja, jo rastësia, përcakton fatin tuaj
Adeje
Adeje është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Tenerife, të provincës Santa Cruz de Tenerife, në Ishujt Kanare. Adeje ka 43204 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 105.95 km2.
4 llojet e dashurisë (Platoni)
2. Greqia e lashtë Philia e përkthyer shpesh "dashuri vëllazërore", është një nga katër fjalët e lashta greke për dashuri: philia, storge, agape dhe eros. Në Etikën Nikomakiane të Aristotelit, filia zakonisht përkthehet si "miqësi" ose dashuri. E kundërta e plotë quhet fobi.
3. Eros është dashuri erotike ose seksuale ose e pasionuar. Shpesh gjithçka ka të bëjë me nevojën dhe ka të bëjë më shumë me personin që ndihet tërheqës seksualisht se sa me personin që është fokusi i asaj dashurie ose gjëja që është fokusi i asaj dashurie.
4. Greqishtja e lashtë Agape është një term Greko-Kristian që i referohet dashurisë së pakushtëzuar, "forma më e lartë e dashurisë, bamirësisë" dhe "dashuria e Zotit për njeriun dhe e njeriut për Zotin". Fjala nuk duhet të ngatërrohet me philia, dashurinë vëllazërore, ose philautia, dashurinë për veten, pasi ajo përfshin një dashuri universale, të pakushtëzuar që kapërcen dhe vazhdon pavarësisht nga rrethanat. Ajo shkon përtej emocioneve deri në atë pikë sa kërkon të mirën për të tjerët. Forma emërore shfaqet së pari në Septuagintë, por forma e foljes shkon deri në Homer, e përkthyer fjalë për fjalë si dashuri, si në "përshëndes me dashuri" dhe "shfaq dashuri për të vdekurit". Autorë të tjerë antikë kanë përdorur forma të fjalës për të treguar dashurinë për një bashkëshort ose familje, ose dashurinë për një aktivitet të veçantë, në kontrast me erosin (një dashuri e një natyre seksuale).
Andi Rrëmbeci
Andi Rrëmbeci është historian shqiptar.
Shpëtim Nazarko
Shpëtim Nazarko është një analist dhe gazetar shqiptar dhe ish.shahist.
Osojani
Osaj është një vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Osaj.
Shtëpia tradicionale e Bashkësisë Islame (Gjakovë)
'''Shtëpia tradicionale e Bashkësisë Islame në Rr. Mithat Frashërit''' është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Aigne
Aigne është një komunë në Francë. Aigne bën pjesë në departamentin Hérault të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 265 banorë dhe sipërfaqe prej  10.94 km².
E frikshme dhe e bukur
E frikshme dhe e bukur : sprovë për një antologji / përpiloi Ali Podrimja, red. Sali Bashota. Botuar në Prishtinë në vitin 2003 nga "Rozafa". Libri ka 300 faqe. ISBN 9951020216
Polana
Polanë është një vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Fushëpal.
Tirana-personalitete : shkencë
Tirana-personalitete : shkencë libër me autorë Ismail Demneri, Shyqyri Rreli dhe Tarik Llagami (red.). Botuar në Tiranë nga "Medaur", në vitin 2005. Faqe 218. ISBN 99943-793-2-1
Ibrahim Balla
Ibrahim Balla (lindi më 1 tetor 1990) është boskier shqiptarë i cili jeton në Australi.
Ai ka marrë pjesë në lojërat 2010 në Nju Delhi dhe u zgjodh që të marrë pjesë në Lojërat olimpike verore 2012. Babai i Ibrahimit ishte kampion së bashku me Mitatin i cili ishte trajner i tij dhe kampionë australian. Vëllai i tij Qamil Balla fitoj titullin australian me rekord 4 fitore dhe 1 barazim. Ai së bashku me vëllain e tij Qamilin e bënë një premtim nënës së tyre që ata kurrë nuk do të ndeshen me njërin tjetrin. Ibrahimi fitoi titullin e tij të parë në vitin 2011 kur ishte 11 vjeçar.
Pietro Kuaroni
Pietro Quaroni (Romë, 3 tetor 1898 – 11 qershor 1971) ka qenë një diplomat italian, presidenti i Rai nga 29 maj 1964 deri më 12 prill, 1969.
Jetëshkrimi
Vjen nga një familje me origjinë nga viset veriore të Piemontes, nga lokaliteti i Anzino, lugina Anzasca. Studjoi në Istitutin Massimiliano Massimo, dhe u diplomua në drejtësi në Universitetin e Romës, në 1919. Përveç gjuhëve perëndimore, Pietro njihte gjuhët ruse, serbo-kroate dhe shqipe. Hyn në karrierë diplomatike në 1920 dhe u caktua në Stamboll, ku qëndroi deri më 1923.
Pas dy vjetëve të tjerë në Buenos Aires, në vitin 1925 u zhvendos në Moskë, dhe pastaj, më 1931, në Tiranë. Në vitin 1932, u emërua Shef i Zyrës së Drejtorisë për çështje politike të Ministrisë së punëve të jashtme. Në vitin 1935 është dërguar si një ekspert të konferencën e Strezës. Në të njëjtën kohë, në të përjavshmen Punët e Jashtme, shpreh mospajtimin e tij për politikën e Musolini, në lidhje me tërheqjen e Italisë nga Lidhja e Kombeve. Për këtë arsye, në shtator 1935, e larguan nga ministria dhe u vendos së pari në Selanik, si konsull i përgjithshëm, më pas në Afganistan (1936), ministri fuqiplotë italian.
Mbetet tetë vjet në Kabul, në një pozitë të vështirë dhe pothuajse të izoluar. Në maj të vitit 1944, pas ri-vendosjes së marrëdhënieve diplomatike me BRSS nga ana e qeverisë Badoglio, iu dha ngritje si ambasador Italian në Moskë. Në janar të vitit 1946, nga Moska, shprehu disa konsiderata rreth pamundësisë së Italisë që të merrte pjesë aktive në ndëshkimin e kriminelëve të luftës gjermanë, në mënyrë që të shmangej mbështetja sovjetike për raste të ngjashme të kërkesave tashmë të paraqitura nga Jugosllavia, Etiopia, Greqia dhe Shqipëria për të kriminelët e dyshuar të luftës nga Italia.
Në 30 nëntor 1946 ai u emërua ambasador në Paris, ku ndejti për dymbëdhjetë vjet me radhë, deri në qershor 13, në vitin 1958. Gjatë periudhës së qëndrimit të tij në Paris luan një rol kryesor si këshilltar politik për Ministrin e Jashtëm De Gasperi në negocimin e traktatit të paqes dhe riintegrimin e Italisë në të jetën ndërkombëtare.
Në vitin 1952 u nderua me titullin Kalorësi i Grand kryqin e Meritës të Republikës nga Presidenti Luigi Einaudi. Qe njëri nga dy të ftuarit italianë (tjetri Alcide De Gasperi) në takimin e parë të mbajtur nga Grupi Bilderberg, në ditët nga 29 deri më 31 maj të vitit 1954 në Oosterbeek në Holandë. Nga 1958 në vitin 1961 ishte ambasadorit në Bon, në Republikën Federale të Gjermanisë dhe nga 1961 në 1964, ambasador në Londër. Në vitin 1964, pasi e braktisi karrierën diplomatike, ai u caktua President i RAI, detyrë që mbajti deri në vitin 1969, dhe pastaj në krye të Kryqit të Kuq italian.
Ademuz
Ademuz është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Rincón de Ademuz (Racó d'Ademús), të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Ademuz ka 1286 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 100.4 km2.
Bekim Asani
Aktivizmi LGBT
Bekimi ishte 18 vjeç kur nisi aktivizmin në vitin 2001 gjatë konfliktit të armatosur në Maqedoni.
Kërcënime me jetë
Gjatë punës së tij si një ndër aktivistët e paktë që ka dalur hapur e ka lobuar për të drejtat LGBTI në Maqedoni, Asani është ndeshur me ofenime, gjuhë diskriminuese dhe kërcënime me jetë. Pas publikimit të aktivitetit "Queer iftar" nga organizata "LGBT Junajted Tetovo", duke nënkuptuar një iftar për të gjithë personat e komunitetit LGBTI+ në Tetovë që i përkasin besimit fetar mysliman. Menjëherë pas njoftimit aktivisti u ballafaqua me një sërë kërcënimesh dhe kanosjeje me vdekje.
Aignerville
Aignerville është një komunë në Francë. Aignerville bën pjesë në departamentin Calvados të rajonit Normandie. Komuna ka një popullsi prej 200 banorë dhe sipërfaqe prej  4.35 km².
Tirana-personalitete : sport
Tirana-personalitete : sport libër me autorë Shyqyri Rreli, Ismail Demneri dhe Tarik Llagami (red.). Botuar në Tiranë nga "Medaur", në vitin 2006. Faqe 343. ISBN 99943-793-8-0
Tirana në rrjedhën e shekujve
Tirana në rrjedhën e shekujve libër me autor Koço Zheku. Botuar në Tiranë, në vitin 2007. Faqe 79.
Tirana 2008 : udhërrëfyesi praktik i kryeqytetit dhe harta e Tiranës
Tirana 2008 : udhërrëfyesi praktik i kryeqytetit dhe harta e Tiranës Botuar në Tiranë nga Gazeta "Çelësi", në vitin 2008. Faqet e librit 750.
Saint-Paul-sur-Ubaye
Saint-Paul-sur-Ubaye është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Saint-Paul-sur-Ubaye ka një popullsi prej 208 banorë dhe sipërfaqe 205.55 km², me një dendësi prej 1 banor/km².
Cristian Villagra
Cristian Carlos Villagra (lindi më 27 dhjetor 1985) është futbollist argjentinas i cili luan si mbrojtës në krahun e majtë në Rosario Central. Ai po ashtu luan edhe në kombëtaren argjentinase.
Shtëpia e Sotir Nanos
Shtëpia e Sotir Nanos është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "17.04.2015".
Brian Span
Brian "Cobi" Span (lindi më 23 shkurt 1992) është futbollistë amerikan i cili luan për klubin suedez Västerås SK.
Karriera
Span filloi të luaj për FC Westchester në moshën 12 vjeç. He stayed there for seven years dhe pastaj shkoi për të luajtur në kolegjin e Universitetit të Virxhinias, duke shënuar 12 gola dhe 8 asistime gjatë asaj kohe.
Gjatë verës së vitit 2011 ai u trajnua në klubet evropiane, përfshirë në klubin gjerman TSG 1899 Hoffenheim dhe suedez Örebro SK.
Djurgårdens IF
Span bëri debutimin e tij më 20 maj 2012 në ndeshjen kundër BK Häcken duke zëvendësuar Ricardo Santos në minutën e 65-të. Tre ditë më vonë ai shënoi golin e parë profesional në ndeshjen kundër Helsingborgs IF. Kontrata e Span nuk u rinënshkrua në sezonin 2013.
FC Dallas
Më 8 janar 2014, Span nënshkroi kontratë me Major League Soccer që u ndanë nëpërmjet një llotari me FC Dallas, Chicago Fire, San Jose Earthquakes, New England Revolution dhe Real Salt Lake. FC Dallas e fitoi Span nëpërmjet llotarisë më 9 janar.
Span u hoq nga Dallas më 5 shkurt 2015.
Orlando City
Span u huazua tek klubi Orlando City më 2 prill 2014.
Fontienne
Fontienne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Fontienne ka një popullsi prej 131 banorë dhe sipërfaqe 8.18 km², me një dendësi prej 16 banor/km².
Bizoni evropian
Përveç njerëzve, bizonët kanë pak grabitqarë. Në shekullin XIX, kishte raporte të shpërndara të ujqërve, luanëve, tigrave dhe arinjve që gjuanin bizon. Në të kaluarën, veçanërisht gjatë Mesjetës, bizonët zakonisht vriteshin për fshehjen dhe mishin e tyre, dhe për të prodhuar brirë të pijshëm. Bizonët evropianë u gjuan deri në zhdukje në të egra në fillim të shekullit të 20 -të, me kafshët e fundit të egra të B. b. nënspeciet bonasus që u qëlluan në Pyllin Białowieża (në kufirin e sotëm Bjellorusi-Poloni) në 1921, dhe nënspecia e fundit e nënllojeve Kaukaziane (B. b. caucasicus) në Kaukazin veriperëndimor në 1927. I mençuri Karpate (B. b. Hungarorum) ishte gjuajtur deri në zhdukje në mesin e viteve 1800. Bizonovia ose bizoni i ulët europian u mbajt gjallë në robëri dhe që atëherë është futur përsëri në disa vende në Evropë. Në vitin 1996, Unioni Ndërkombëtar për Ruajtjen e Natyrës e klasifikoi bizonin evropian si një specie të rrezikuar, që nuk ishte zhdukur më në natyrë. Statusi i tij është përmirësuar që atëherë, duke u bërë i prekshëm dhe më vonë në gati i kërcënuar.
Bizonët evropianë u përshkruan për herë të parë shkencërisht nga Karl Lineu në 1758. Disa përshkrime të mëvonshme e trajtojnë bizonin evropian si specifik me bizonin amerikan. Tre nënlloje të bizonëve evropianë ekzistonin në të kaluarën e afërt, por vetëm një, nënspeciet e nominuara (B. b. Bonasus), mbijeton sot. Analiza e gjenomeve mitokondriale dhe ADN-së bërthamore zbuloi se i mençuri është teorikisht pasardhësi i një specieje që lindi si rezultat i hibridizimit midis bizonit të zhdukur të stepës (Bison priscus) dhe paraardhësve të aurokëve (Bos primigenius), pasi materiali i tyre gjenetik përmban deri në 10% aurochs sekuencat e ADN-së; hibridi i mundshëm, tani i zhdukur, quhet jozyrtarisht si bizoni i Higgs, një lojë fjalësh në lidhje me bosonin e Higgsit. Përndryshe, bizoni pyjor i Pleistocenit është sugjeruar si paraardhës i specieve.
Bizoni evropian është një nga kafshët kombëtare të Polonisë dhe Bjellorusisë.
Përshkrim
majtas|parapamje| Pamje anësore e një demi bizon evropian. parapamje| Kafka e një bizoni evropian. parapamje| Demi bizon që tregon ngjyrimin e gjuhës. Bizoni evropian është kafsha e egër e egër e mbijetuar në Evropë. Ngjashëm me kushërinjtë e tyre amerikanë, bisonët evropianë ishin potencialisht më të mëdhenj historikisht sesa pasardhësit e mbetur; Kafshët moderne janë rreth 2.8 to 3.3 m në gjatësi, pa llogaritur një bisht prej 30 to 92 cm, 1.8 to 2.1 m në lartësi, dhe 615 to 920 kg në peshë për meshkujt, dhe rreth 2.4 to 2.9 m në gjatësinë e trupit pa bishta, 1.69 to 1.97 m në lartësi, dhe 424 to 633 kg në peshë për femrat. Në lindje, viçat janë mjaft të vegjël, peshojnë midis 15 and 35 kg. Në popullsinë e lirë të Pyjeve Białowieża të Bjellorusisë dhe Polonisë, masat trupore tek të rriturit (të moshës 6 vjeç e lart) janë 634 kg mesatarisht në rastet e meshkujve, dhe 424 kg mesin e femrave. Një bizon evropian i demit të madh mund të peshojë deri në 1000 kg ose më shumë me rekorde të vjetra demi prej 1900 kg për ultësirë të mençur dhe 1000 kg për mençurit Kaukazian.
Mesatarisht, është më i lehtë në masë trupore, dhe megjithatë pak më i gjatë në shpatull, sesa të afërmit e tij amerikanë, bizoni i drurit ( bizon bizon athabascae ) dhe bizoni fushor ( bizon bizon bizoni ). Krahasuar me speciet amerikane, i mençuri ka flokë më të shkurtër në qafë, kokë dhe pjesën e përparme, por bisht dhe brirë më të gjatë. Shihni dallimet nga bizonët amerikanë.
Bizoni evropian bën një larmi vokalizimesh në varësi të gjendjes shpirtërore dhe sjelljes së tij, por kur është në ankth, ai lëshon një tingull të ngjashëm me rënkimin, i njohur në polonisht si chruczenie (hruçenje). Ky tingull mund të dëgjohet edhe nga meshkujt e mençur gjatë sezonit të çiftëzimit.
Tirana bëmë apo gjëmë
Tirana bëmë apo gjëmë libër me autor Sazan Guri dhe Marianthi Guri (red.). Botuar në Tiranë, në vitin 2007. Faqe 215.
Gina Bachauer
Gina Bachauer (greqisht: Τζίνα Μπαχάουερ; 21 maj, 1913, Athinë - 22 gusht 1976, Athinë), ishte një pianiste klasike greke e cila gjerësisht ka bërë turne në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Evropës.
Gina Bachauer ka lindur në Athinë, Greqi. Ajo ishte Hebreje. Recitalin e parë në Athinë e dha në moshën tetë vjeçare. Ajo u diplomua nga Konservatori i Athinës në vitin 1929. Koncerti i saj i parë me orkestrën ishte në vitin 1932, kur ajo ishte 19 vjeç. Ajo ka regjistruar me labels si HMV (His Master's Voice), RCA Victor dhe Mercury. Ajo dha qindra koncerte, duke përfshirë 630 për trupat aleate në Lindjen e Mesme gjatë Luftës së dytë botërore. Gina Bachauer ishte edhe mësuese e pianos për Princeshë Irene.
Bachauer ishte një mikeshë e ngushtë e Maurice Abravanel dhe shpesh u shfaq me Orkestrën Simfonike të Utah-s.
Ajo vdiq në vitin 1976 nga një sulm në zemër, në Athinë Festival, në ditën që ajo do të shfaqej si soloiste me Orkestrën Simfonike Kombëtare të Washington, D.C.
Kukulla (roman)
Kukulla është roman i autorit shqiptar Ismail Kadare botuar nga shtëpia botuese Onufri në vitin 2015. Fillimisht ishte pjesë e librit Mëngjeset në Kafe Rostand botuar më 2014, por më vonë u botua si libër me vete, së pari në Francë (nën titullin La Poupee), e pastaj në shqip. Romani ka nuanca autobiografike dhe trajton tematikën e nënës së autorit, zonjës Hatixhe Dobi, së cilës i referohet me nofkën "Kukulla".
Përmbajtja
Në këtë roman Kadare përshkruan hollësisht figurën e nënës së tij, të cilën kurrë nuk kishte mundur ta kuptonte plotësisht. Mundohet të zbulojë pse i ishte dukur si kukull. Romani rrëfen jetën e saj prej ditës së martesës, kur shkon si nuse në shtëpinë e madhe të Kadarenjve, e deri në ditën e vdekjes.
Pritja
Kritiku francez Bernard Pivot e përshëndeti botimin e këtij romani, kurse e përditshmja franceze Le Monde i kushtoi atij një faqe të plotë. Duke e analizuar veprën për këtë gazetë, Florence Noiville, e vlerësoi romanin në superlativa. Sipas saj, ai ishte një "tregim i shkurtër dhe magjepsës".
Lidhje të jashtme
| "Le Monde" në admirim për Ismail Kadarenë
Aignes
Aignes është një komunë në Francë. Aignes bën pjesë në departamentin Haute-Garonne të rajonit Midi-Pyrénées. Komuna ka një popullsi prej 233 banorë dhe sipërfaqe prej  21.81 km².
Enis Gavazaj
Enis Gavazaj (lindi më 21 mars 1995) është futbollistë shqiptarë i cili luan për KF Skënderbeu dhe kombëtaren shqiptare.
Karriera
Ai filloi karrierën e tij rinore në moshën 8 vjeç në akademinë e shkollës Getoari KF Liria, ku u zhvendos në skuadrën rinore të klubin në vitin 2008 dhe qëndroi për 3 vite para se të shkojë të luaj për skuadrën më të suksesshëm kosovare KF Prishtina në moshën 16 vjeç. Gjatë qëndrimit në Prishtinë, Gavazaj së bashku me Liridon Latifi dhe Lorik Aliu shkuan në Gjermani për test në klubin Borussia Dortmund i cili fillimisht zgjati një javë, por u zgjerua më pas në mënyrë që lojtarët të mund të shfaqeshin në Kupën e të Rinjve të FIFA Blue Stars dhe në turneun ndërkombëtare rinore të RUHR-Cup. Tri lojtarët u kthyen në Prishtinë pasi nuk i'u ofruan kontratë. Gavazaj qëndroi tri vite me Prishtinën, më 8 gusht 2013 ai nënshkroi kontratë me klubin belgë K.A.A. Gent në Ligën Jupiler.
Gent
Gavazaj u thirr për herë të parë në skuadrën e parë në ndeshjen kundër Anderlecht, më 15 dhjetor 2013, i cili përfundoi me rezultat 1-2 humbje me Gavazaj në zëvendësim. Debutimi i tij konkurrent ndodhi më 26 janar të vitit tjetër, duke hyrë në lojë në momentet e fundit në ndeshjen me Genk.
Gavazaj nuk mundi të luaj për 4 muaj që në fillim të sezonit 2014-15, për shkak lëndimeve që ka pasur. Më 6 korrik 2015, ai u huazua në klubin e Divizionit të Dytë Roeselare për të fituar më shumë përvojë duke shijuar më shumë mundësi për të luajtur. Ai bëri debutimin e tij më 7 gusht duke luajtur në pjesën e dytë kundër Seraingut.
Skënderbeu Korçë
Më 6 qershor 2016, Gavazaj u transferua në KF Skënderbeu duke nënshkruar kontratën deri në qershor 2019. Ai bëri debutimin e tij më 24 gusht në Superkupën e Shqipërisë 2016 kundër Kukësit në Stadiumin Selman Stërmasi. Gavazaj bëri paraqitjen e parë në Kategorinë Superiore në ndeshjen kundër KS Flamurtari, duke luajtur 15 minutat e fundit. Gavazaj përfundoi sezonin e parë në Korçë me 31 paraqitje, përfshirë 24 në ligë, duke shënuar 2 gola, Skënderbeu përfundoi i treti në kampion, humbi në finalen e kupës me Tiranën.
Jeta personale
Vëllau i tij Zenel Gavazaj është gjithashtu futbollistë që luan për Lirinë në Raiffeisen Superliga.
Deveja dy-gungaçe
Deveja dy-gungaçe, ose deveja Baktriane (Camelus bactrianus), e njohur edhe si deveja Mongole ose deveja e Baktrianeve shtëpiake, është një thundër e madhe me këmbë, e lindur në stepat e Azisë Qendrore. Ajo ka dy gunga në anën e pasme, në kontrast me deven dromedare me një gunga. Popullsia e saj prej dy milionësh ekziston kryesisht në formën e zbutur. Emri i tyre vjen nga rajoni i lashtë historik i Bactria.
Devetë e zbutura Baktriane kanë shërbyer si kafshë tufë në Azinë e brendshme që nga kohërat e lashta. Me tolerancën e tij ndaj të ftohtit, thatësirës dhe lartësive të mëdha, ai mundësoi udhëtimin e karvanëve në Rrugën e Mëndafshit. Devetë bakteriane, qofshin të zbutura apo të egra, janë një specie e veçantë nga deveja e egër bakteriane, e cila është e vetmja specie e vërtetë e egër (në krahasim me egërsinë) e devesë në botë.
Taksonomia
Deveja baktriane ndan gjininë deveja me dromedarin (C. dromedarius) dhe deveja dy-gungaçe e egër (C. ferus). eveja dy-gungaçe përket familjes Kamelidët. Filozofi i lashtë grek Aristoteli ishte evropiani i parë që përshkroi speciet e Camelus: në Historinë e Kafshëve të shekullit të 4-të para Krishtit ai identifikoi devenë arabe me një gunga dhe deve Bactrian me dy gunga. Deve Bactrian iu dha emri i saj binomal aktual Camelus bactrianus nga zoologu suedez Carl Linnaeus në botimin e tij të vitit 1758 Systema Naturae.
Përshkrim
majtas|parapamje| Kafkë. majtas|parapamje|299x299px| Skeleti. Deveja Bactrian është gjitari më i madh në rangun e tij të lindjes dhe është deveja më e madhe e gjallë. Lartësia e shpatullave është nga 180 to 230 cm, gjatësia e kokës dhe trupit është 225 - 350 cm, dhe gjatësia e bishtit është 35 - 55 cm Në krye të gungave, lartësia mesatare është 213 cm Masa e trupit mund të shkojë nga 300 to 1000 kg, me meshkujt që shpesh janë shumë më të mëdhenj dhe më të rëndë se femrat. Palltoja e saj e gjatë dhe e leshtë ndryshon në ngjyrë nga kafe e errët në ngjyrë bezhë ranore. Mane dhe mjekër me flokë të gjatë shfaqen në qafë dhe fyt, me qime që arrijnë në 25 cm gjatë. majtas|parapamje|240x240px| Detajet e këmbëve. Palltoja e ashpër e dimrit derdhet jashtëzakonisht shpejt, me pjesë të mëdha që zhvishen menjëherë, duke u dukur sikur janë të copëtuara ngadalë. Dy gunga në anën e pasme përbëhen nga yndyra (jo ujë siç mendohet ndonjëherë). Fytyra është tipike për një deve, e gjatë dhe disi trekëndore, me buzën e sipërme të ndarë. Qerpikët e gjatë, së bashku me vrimat e hundës që mbyllen, ndihmojnë për të mbajtur jashtë pluhurin në stuhitë e shpeshta të rërës që ndodhin në rangun e tyre natyror. Dy gishtërinjtë e mëdhenj në secilën këmbë kanë thembra të pandara dhe janë në gjendje të përhapen gjerësisht si një përshtatje për të ecur mbi rërë. Këmbët janë shumë të forta, siç i ka hije një kafshe të mjediseve ekstreme.
Të mësojmë historinë dhe gjeografinë lokale : Tirana : për klasën e 5-të të shkollës 9-vjeçare
Të mësojmë historinë dhe gjeografinë lokale : Tirana : për klasën e 5-të të shkollës 9-vjeçare libër nga Fatmiroshe Xhemalaj (Shehaj) dhe Mirela Novruzaj. Botuar në Tiranë nga "Filara 2002", në vitin 2008. Faqe 148.
Ellvana Curo
Ellvana Curo (lindi më 22 janar 1992) është futbolliste shqiptare e cila luan në skuadrën Bundoora United. Ajo po ashtu luan në kombëtaren shqiptaren për femra. Ellvana është e gjatë dhe sulmuese e fortë.
Shtëpia tradicionale e Bashkësisë Islame
Shtëpia tradicionale e Bashkësisë Islame është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Lista e muzeumeve në Shqipëri
Kjo është një listë e muzeumeve në Shqipëri. Në vitin 2017, muzetë e Shqipërisë kishin mirëpritur 200,986 vizitorë. Shumica e muzeumeve në Shqipëri janë të mbyllura dhe nuk punojnë ditën e hënë.
Faqe të munguara : (Tirana, kinematë, filmat)
Faqe të munguara : (Tirana, kinematë, filmat) : ese me autor Spiro V. Mëhilli dhe Ilenja Mëhilli (red.). Botuar në Tiranë nga "Grand Prind", në vitin 2009. Faqet e librit 413.
Ador
Ador është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Safor, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Ador ka 1513 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 13.8 km2.
Sinaja
Sinaja është vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë. Pas vitit 1999, fshati është i njohur edhe me emrin Syne.
Gjeografia
Sinaja shtrihet rreth 4 km në lindje të Istogut. Sipërfaqja: 4142 ha, 60 ari, 46 m. Mikrotoponimet më karakteristike: Rudesh, rrafshi, Pavlaqët, Kodra e Bardhë, Bregu, Lugu i Madh, Kodra e Krekcit, Cuka e Madhe, Kungullari, mali i Rrallë, Rudina, Qerepi, Vekshi, Rudina e Vogël, Ruishta, Gropa e Egër, Llokva, Vuqa, Kërshi i Sokolit, Guri i Shiut, Bregu i Madh, Lugu i Gatë, Bunari i Kadrisë, varret e Kuqit, kroni i Shelgjes, kroni i Imerit, Kroni i Mihanës, Shkalla e Madhe, Shkalla e Vogël, Qelijat, Lugu i Madh, prroni i Keq, Lugu i Hanit, Lugu i Hulit, Balushat, etj.
Kultura
Këtu shtrihet vendbanimi i lashtë iliro-dardan, është gjetur një sopatë bronzi, e periudhës rreth 1500 vjetë para e Re. Në lokalitetin e Çukës së Madhe janë gjetur mbeturinat e një kështjelle të madhe, në lagjen Dushkaja, në lokalitetin Selishtë – katunishte, ose Kujë, janë gjetur fragmente të qeramikës.
Demografia dhe Historia
Në dokumentet e shkruara përmendet në kartën e car Dushanit lëshuar më 1348 manastirit të Shën Gabrielit dhe të Mihajlit, afër Prizrenit, si Sinainci, me 33 shtëpi, prej tyre 17 bashkësi të mëdha familjare, si katund blegtoral vlleh. Me emrin Sinaj me Guraga është regjistruar në dokumentët e Vilajetit të Kosvës të vitit 1896. Banorët e sotëm Avdijaj të fisit Krasniq, janë të ardhur nga Toplica, ndërsa, sipas vendësve, serbët vendali, janë të fisit Shalë, Krasniqe e Berishë, që do të thotë se janë ortodoks të sllavizuar. Këta të parët kanë lidhje me Shaljanët e Isniqit.
Sipas një burimi tjetër, thuhet se këto familje kanë ardhur në shek. XVIII nga Mali i Zi dhe më 1904-n një familje ka ardhur nga Cerrca. Një familje shqiptare më 1948-n është zhvendosur në Shkozet të Shqipërisë, në Durrës. Shënime statistikore: në 1921-shin kishte 53 shtëpi me 302 banorë, në vitin 1948 - 63 shtëpi me 510 banorë, në vitin 1981 -77 shtëpi me 549 banorë (189 shqiptarë, 356 serbë, 1 malazez 2 të tjerë).
Sipas regjistrimit serb të vitit 1991 kishte 236 serbë. Në vitin 1999 kishte 36 shtëpi shqiptare dhe mbi 40 shtëpi serbe, janë shkatërruar gjatë luftës së fundit pothuaj të gjiha shtëpitë, një herë ato shqiptare, e më vonë edhe ato serbe. Popullata shqiptare, ditën e Bajramit, më 28 mars 1999 është dëbuar në Bjeshkë të Jabllanicës, pastaj në Dragë e Rozhajë e prej aty në Ulqin e në drejtim të Shqipërisë.
Veriqi i Ri
Veriq i Ri është një vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë.
Trëndafila nga Tirana : (vargje miqësore për shoqërinë e internetit)
Trëndafila nga Tirana : (vargje miqësore për shoqërinë e internetit) me autor Riza Lahi dhe Agim Bacelli (red.). Botuar në Tiranë nga "Ada", në vitin 2009. Faqet e librit 78.
Tirana - personalitete : intelektualë të hershëm
Tirana - personalitete : intelektualë të hershëm libër me autorë Ismail Demneri, Shyqyri Rreli, Arben Tafaj. Botuar në Tiranë nga "Kumi", në vitin 2009. Faqe 242.
Xhamia e Honkës
Xhamia e Honkës është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë të Kosovës. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Lidhje të jashtme
redaktoi Zh.M.
Shtëpia e Sotiraq Mbrices
Shtëpia e Sotiraq Mbrices është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Teuta Toska
parapamje|Teuta Toska Teuta Toska (1975) është gjuhëtare shqiptare dhe pedagoge në departamentin e gjuhësisë të Fakultetit të Shkencave Humane në universitetin "Aleksandër Xhuvani", Elbasan. Aktualisht punon dhe jeton në Elbasan.
Edukimi
Teuta ka studiuar për violinë në shkollën artistike “Onufri”, Elbasan. Ajo ka mbaruar studimet e larta në vitin 1997 në degën gjuhë-letërsi në Fakultetin e Shkencave Humane pranë universitetit “Aleksandër Xhuvani”. Me mbarimin e studimeve ajo filloi të punonte si pedagoge e jashtme dhe më pas e brendshme. Ka kryer studimet e thelluara universitare pranë departamentit të gjuhës në Fakultetin Histori-Filologji në Tiranë. Studimet doktorale i ka në fushën e frazeologjisë së shqipes, etnolinguistikës dhe filozofisë së gjuhës. Është doktoruar në vitin 2013 dhe ka marrë titullin “Profesor i asociuar” në 2015-n. Gjithashtu, Teuta është përfshirë në kërkime shkencore në fusha si: leksikologji, etnolinguistikë, studime letrare, çështje të standardit dhe kulturës së gjuhës, historiografi të krishterimit, etj. Ajo është autore e një monografie shkencore të botuar në vitin 2014.
Karriera profesionale
Përveç karrierës akademike, Teuta punon edhe si redaktore. Ajo është një nga redaktoret shkencore të abetares së përbashkët Shqipëri-Kosovë. Më 23 dhjetor 2022, Teuta mori çmimin “Aleks Buda” për veprën “Parashqevi Qiriazi dhe viti i saj 1919” nga Akademia e Shkencave e Shqipërisë. Ky libër përmban dokumente për jetën dhe veprimtarinë e Parashqevi Qiriazit, si dhe artikuj të saj të botuar në shtypin e kohës dhe tek “Ylli i mëngjesit”.
Literatura
Parashqevi Qiriazi dhe viti i saj 1919, botuar nga Instituti për Studime Shqiptare dhe Protestante, Tiranë 2020 ISBN 978-9928-4519-7-2. Libri është përmbledhje e veprimtarisë së Parashqevi Qiriazit, kryesisht gjatë vitit 1919. Në hyrje të librit, Teuta shpjegon se: "Jetën e Parashqevi Qiriazit do ta vështrojmë në këtë libër vetëm në një vit, në njërin prej viteve më të rëndësishëm të jetës së saj: 1919. Parashqevia gjendet në Paris dhe, duke filluar nga 1 janari i atij viti e deri në 22 tetor, ajo  do të mbajë shënime të përditshme për jetën e vet. Ky tekst, që botohet për herë të parë, është sintezë e aspekteve të ndryshme të personit: njeriu, gruaja, mendimtarja dhe veprimtarja politike". Libri është ndarë në tri pjesë. Pjesa e parë lidhet me veprimtarinë diplomatike të Parashqevisë në Paris dhe ka si tekst kryesor Ditarin. Ky dokument paraprihet prej një hyrjeje studimore, ku preken çështje që lidhen me angazhimin politik të Parashqevisë, kontekstin historik dhe politik, metodologjinë e parashtrimit të tekstit, probleme të filologjisë gjatë rishkrimit, natyrën e tij si dokument historik por jo vetëm, kohën dhe vendet e ngjarjeve dhe marrëdhënien që krijon lexuesi me këtë tekst 100 vjet më pas. Për pjesën më të madhe të tyre studiuesja jep pak informacion të përgjithshëm. Teksti i Ditarit është i pajisur me komente dhe shpjegime të natyrës gjuhësore, filologjike, historike, kulturore etj. Përfshihen në këtë pjesë edhe shkrime të Parashqevisë që lidhen me praninë në Paris, të cilat i përmend në Ditar, shkrime të botuara në gazeta, që lidhen me veprimtarinë në Paris ose me pikësynim autoritetet e Konferencës së Paqes. Në këtë pjesë të parë autorja përfshin edhe “Zhvillimin e shkollave në Perandorinë Turke dhe një sistem ideal arsimi për Shqipërinë" i shkruar si temë diplome në Oberlin në vitin 1913, por i botuar në vitin 1919 si pjesë e librit të Kristo Dakos "Albania, the Master Key to the Near East.
Pjesa e dytë përmbledh mendimin politik të Parashqevi Qiriazit. Aty përfshihen të gjithë shkrimet me titull "Fleta e editorit" të botuara tek Yll'i Mëngjezit përgjatë katër viteve kur periodiku u publikua:1917-1920. Autorja shton se: "1919-ta e Parashqevi Qiriazit është një produkt i pikëpamjeve, qëndrimeve, tezave, ideve të shprehura në punën më të madhe intelektuale të jetës së saj. Shkrimet janë vendosur kronologjikisht, paraprihen nga të dhënat numerike të revistës (vëllimi, numri, data). Edhe pjesa e dytë ka një hyrje studimore, ku preket kontributi i Parashqevisë në publicistikë, bëhet një panoramë e gjerë e periodikut, me rubrikat kryesore, bashkëpunëtorët, tematikat qendrore, pastaj tipologjia e tekstit që shkruan Parashqevia te "Fleta e editorit", një studim tekstor dhe në fund çështje të rishkrimit të tekstit".
Pjesa e fundit përbëhet nga shtojcat. Shtojca (A) përfshin letërkëmbimet që Parashqevia pati me Kristo Dakon dhe Sevastinë, gjatë qëndrimit në Paris dhe që plotësojnë shënimet e saj ditore. Këtë pjesë autoja e quan "Letërkëmbime të Parisit"; Shtojca (B) përfshin dokumente që lidhen me Ditarin, kryesisht artikuj gazetash . Në fund, autorja e plotëson librin me disa fotografi të shtëpisë së familjes së Qiriazëve, motrës Sevastisë, bashkëpunëtorëve të tyre të ngushtë madje edhe të anijes "Espagna", me të cilën Parashqevia udhëtoi gjatë vitit 1919.
Lidhje të jashtme
Teuta Toska, Kultplus
Teuta Toska
Valdés, Asturias
Valdés, Asturias është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Eo-Navia, të provincës Asturias, në Asturias. Valdés, Asturias ka 14038 banorë, dhe përfshinë një sipërfaqe prej 353.52 km2.
Shtëpia Botuese Onufri
200px|parapamje|djathtas|Logo e Shtëpisë Botuese Onufri Shtëpia Botuese Onufri është një shtëpi botuese e pavarur shqiptare me qendër në Tiranë, Shqipëri dhe një degë në Prishtinë. Onufri u themelua në vitin 1992 në Elbasan dhe konsiderohet si shtëpia kryesore për botimeve e punimeve klasikëve dhe shkencore në gjuhën shqipe. Ajo gjithashtu boton edhe vepra të autorëve dhe studiuesëve të huaj në italisht dhe anglisht. Shtëpia Botuese Onufri ose Onufri Botime është emërur sipas piktorit të shekullit të 16të Onufri. Themeluesi i shtëpisë botuese dhe drejtor ekzekutiv i tanishëm është Bujar Hudhri.
Historia
Në vitin 1992 Bujar Hudhri themeloi Onufrin shpejt pas rënies së komunizmit me një vizion për të vazhduar përhapjen e kulturës shqiptare në një kohë të historisë së Shqipërisë, kur popullata e saj ishte e magjepsur me veprat e huaja.
Titujt
Titujt më të rëndësishme të publikuara nga Onufri përfshijnë:
Referimet
undefined
Lepuri i gropës
☁Lepuri i gropës, ose Lepuri Europian (Oryctolagus cuniculus) është një specie e lepurit vendas në Gadishullin Iberik (përfshirë Spanjën, Portugalinë dhe Francën jugperëndimore). Përhapja e tij në vendet e tjera ka sjellë efekte shkatërruese në biodiversitetin lokal. Ulja e numrit të tij (e shkaktuar nga sëmundjet: miksomatoza dhe kalcivirusi i lepurit, si dhe nga gjuetia e tepërt dhe nga humbja e habitatit), ka shkaktuar ulje të numrit të grabitqarëve të varur të tij si rrëqebulli iberik (Lynx pardinus) dhe shqiponja perandorake spanjolle (Aquila adalberti). Njihet si specie invazive sepse është përhapur në të gjitha vendet e kontineteve me përjashtim të Antarktidës, dhe ka shkaktuar shumë probleme brenda mjedisit dhe ekosistemeve; në veçanti, lepujt europianë në Australi kanë pasur një ndikim shkatërrues, pjesërisht për shkak të mungesës së grabitqarëve natyrorë atje.
Taksonomia
Kladogrami është nga Matthee et al., 2004, bazuar në analizën e gjeneve bërthamore dhe mitokondriale.
Mish dhe gëzofi
Në Mbretërinë e Bashkuar, lepuri ishte një burim ushqimi popullor për klasat më të varfra. Ndër lepujt e egër, ata që ishin vendas në Spanjë u vlerësuan se kishin cilësinë më të lartë të mishit, të ndjekur nga ata në Ardennes. Për shkak se përmbajnë shumë pak yndyrë, ato nuk piqen kurrë, kështu qe mishi konsumohej vetëm i zier.
Lëkura e lepurit është më e rëndë dhe më e qëndrueshme. Marshall llogariti se vlera e lëkurës së lepurit në proporcion me trupin e pajetë ishte më e madhe se ajo e deleve dhe e kaut. Leshi i tij përdoret kryesisht për shajak ose kapele (qeleshe). Është gjithashtu e lyer ose e prerë, dhe shitet si imitim i lëkurës origjinale, siç është lëkura e fokave. Edhe pse e lirë dhe e fituar lehtë, leshi i lepurit ka pak qëndrueshmëri.
Statusi i ruajtjes
Megjithëse lepuri europian lulëzoi në shumë vende ku u prezantua, në Gadishullin Iberik, popullsitë po pakësohen. Në 2005, Instituti Portugez për Ruajtjen e Natyrës dhe Pyjeve (ICNB) e klasifikoi lepurin europian në Portugali si "Afër të kërcënuar", ndërsa në 2006, autoritetet spanjolle (SECEM) e riklasifikuan atë në Spanjë si "Të cenueshme". Në vitin 2018, Unioni Ndërkombëtar për Ruajtjen e Natyrës (IUCN) riklasifikoi lepurin europian në Spanjë, Portugali dhe Francë si "Të Rrezikuar", për shkak të uljes së numrit të tyre. Sidoqoftë, në mbarë botën, specia është kërcënuar.
Shtëpia tradicionale e Rushit Këpuskës
Shtëpia tradicionale e Rushit Këpuskës është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor".
Zabllaqi
Zabllaq është një vendbanim në komunën e Burimit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrat Blaç dhe Frashën.
Simiane-la-Rotonde
Simiane-la-Rotonde është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Simiane-la-Rotonde ka një popullsi prej 596 banorë dhe sipërfaqe 67.86 km², me një dendësi prej 9 banor/km².
Dhentë
Nënfamilja Caprinae ose dhentë është një nënfamilje që bën pjesë në familjen Bovidae në rendin Artiodaktila, dhe përbëhet kryesisht nga bovid me madhës të mesme. Një anëtar i kësaj nënfamilje quhet dhen, ose nga të huajt ata ndryshe quhen antolopat dhi ; sidoqoftë, ky term "antilopa dhi" nuk do të thotë që këto kafshë janë antilopë të vërtetë: një antilopë e vërtetë është një bovid me një morfologji të ngjashme me drerët ose antilokapridët.
Brenda nënfamiljes Caprinae ka gjithsej 3 fise:Caprini me përfaqësues dhitë dhe delet,Naemorhedini me përfaqësues serout,goralët dhe dhitë e egra evropiane ,dhe Oviboini që përfshin takinin dhe buallin e myshkut. Disa taksonomist të mëparshme e konsideruan Caprinae një familje të veçantë të quajtur Capridae, por tani ajo tani konsiderohet një nënfamilje brenda familjes Bovidae.
Anatomia
parapamje|Skeleti i deles barbare (Ammotragus lervia)
Megjithëse shumica e dhenve janë të njëjtë në ndërtimin trupor. ato ndryshojnë në shumë mënyra të ndryshme – bualli i myshkut  ( Ovibos moschatus ) është përshtatur për klimën e ftohtë ekstreme të tundrës ; dhia e malit ( Oreamnos americanus ) e Amerikës Veriore është e specializuar për terrene shumë të thyera; Uriali ( Ovis orientalis ) zë një sipërfaqe kryesisht jopjellore nga Kashmiri deri në Iran, duke përfshirë edhe vendin shumë të shkretë. Mufloni evropian ( Ovis musimon ) mendohet të jetë paraardhës i deleve (Ovis aries ).
Shumë specie janë zhdukur që nga epoka e fundit e akullit, ndoshta kryesisht për shkak të ndërveprimit njerëzor. Nga të mbijetuarit:
Anëtarët e grupit ndryshojnë në mënyrë të konsiderueshme në madhësi, nga pak më shumë se 1 m i gjatë për një goral gri të rritur të plotë ( Nemorhaedus goral ), në pothuajse 2.5 m i gjatë për një buall myshku, dhe nga nën 30 kg në më shumë se 350 kg. Bualli i myshkut në robëri ka arritur mbi 650 kg.
Mënyrat e jetesës së dhenve hyjnë në dy grupe të ndryshme: 'mbrojtës të burimeve', të cilat janë territore dhe mbrojnë një zonë të vogël, të pasur me ushqim, kundër anëtarëve të tjerë të të njëjtës specie; dhe 'kullotës', të cilat mblidhen së bashku në kope dhe bredhin lirshëm mbi një zonë më të madhe, zakonisht relativisht jopjellore.
Mbrojtësit e burimeve janë grupi më primitiv: ata kanë tendencë të jenë më të vegjël në madhësi, me ngjyrë të errët, meshkujt dhe femrat në madhësi të barabartë, kanë veshë të gjatë dhe krifë të gjatë. Kullotësit evoluan më mirë. Ato kanë tendencë të jenë më të mëdhenj, tejet shoqërore dhe e shënojnë territorin me anë të urinës ose gjëndrave aromatike,si përfundim ato kanë sjellje të evolucionit mbizotërues.
Evolucioni
djathtas|parapamje|222x222px|Fosili i Palaeoreas lindermayeri Grupi i dhenve, njihet qysh në Miocen, kur anëtarët e grupit ngjanin me serout moderne në formën e tyre të përgjithshme trupore. Grupi nuk e arriti larminë e tij më të madhe deri në epokën e fundit të akullit, kur shumë prej anëtarëve të tij u bënë të specializuar për mjedise të ndryshme, shpesh ekstreme: male, shkretëtira dhe rajoni subarktikas.
Paraardhësit e deleve dhe të dhive moderne mendohet se kanë lëvizur në rajonet malore - delet duke u bërë banorë të specializuar të ultësirave dhe fushave të afërta, dhe duke u mbështetur tek bashkimi në kope për mbrojtje kundër grabitqarëve, dhe dhitë që përshtaten në terrene shumë të pjerrëta ku grabitqarët janë në disavantazh.