cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keiji Kaimoto
(lindur më 26 Nëntor 1972) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Stema e Jersey
thumb|150px|Stema e [[Jersey|Xhersit]] Stema e Xhersit është me mburojë e kuqe dhe me tre leopard të verdhë. Ky stemë është shumë e ngjajshme me stemën e Anglisë dhe me stemën e Guernsey. Nga viti 1981 është përdorë edhe në flamurin e Xhersit.
Myderizi
Myderrisi (turqisht: müderris) ose Myderizi është një term që përshkruante dijetarin e fesë,  një profesor ose anëtar i fakultetit në botën selxhuke dhe në Perandorinë Osmane.
Në arabisht, fjala "myderris" do të thotë dhënësi i mësimit, duke përshkruar mësuesin që jep mësim dhe dijetarin e autorizuar për të dhënë mësim. Pas përfundimit të arsimit dhe aftësimit në shkollat lokale të krahinave, dhe pas marrjes së diplomës, mësuesit që mësonin fe dhe shkenca në medrese quheshin myderris, profesioni quhej myderrisllëk.
Bledi Strakosha
Bledi Strakosha ka lindur më 6 dhjetor të vitit 1978, në Tiranë. Prezantues shqiptar, ka punuar dhe punon si prezantues në disa televizione në Shqipëri.
Gluteus
Bythë është secila pjesë e mishit dhe e rrumbullakosur e vendosur në pjesën e poshtme të shpinës së disa kafshëve, veçanërisht disa majmunëve dhe njerëzve. Një goditje tregon një goditje të dhënë ose të marrë në to.
Sheuqet Muka
Sheuqet Muka (Shkodër, 13 shtator 1887 - 28 janar 1967) ka qenë ulema dhe arsimtar shqiptar, i vlerësuar me nderimin "Mësues i Popullit" për kontributin e tij. Përkrahës i mbretit Zog, antifashist i internuar nga italianët, mbështetës i Legalitetit gjatë Luftës së Dytë, u përndoq dhe u burgos nga regjimi komunist.
Biografia
U lind në lagjen e Parrucës të qyteit të Shkodrës, në gjirin e një familjeje qytetare, i biri i Ahmetit dhe Fatimes. Mësimet e para i mori te mejtepi i Molla Medos me mësues Hafiz Musanë, më tej tek myderrizët Haxhi Ibrahim Kaduku, Haxhi Hafiz Sali Myftia, Haxhi Muhamed Bekteshi, etj. Studimet e mesme i ndjeku dhe kreu në gjimnazin ushtarak qytetas (Mekteb-i Ruzhdie-i asqerie).
Studjoi për arabisht, persisht, turqisht, italisht, matematikë, algjebër, gjeometri, trigonometri. Më 1915 në shkollën tregtare italiane kreu kurs kualifikimi për frëngjishten dhe shqipen. U internua nga italianët për 14 muaj në Favinjano, Siçili më 19 nëntor 1919 kur ishte në Vlorë.
Sainte-Marie-sous-Bourcq
Sainte-Marie-sous-Bourcq është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est.
Lidhje të jashtme
Sainte-Marie-sous-Bourcq Sainte-Marie-sous-Bourcq
Abbenans
Abbenans është një komunë në Francë. Abbenans bën pjesë në departamentin Doubs të rajonit Bourgogne-Franche-Comté. Komuna ka një popullsi prej 357 banorë dhe sipërfaqe prej  11.17 km².
Beaumais
Beaumais është një komunë në Francë. Beaumais bën pjesë në departamentin Calvados të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 182 banorë dhe sipërfaqe 10.73 km².
Larja
parapamje|331x331px|Gruaja që lan duart. Larja është një metodë pastrimi, zakonisht me ujë dhe sapun ose detergjent. Larja dhe më pas shpëlarja e trupit dhe e veshjeve është një pjesë thelbësore e higjienës dhe shëndetit të mirë.
Shpesh njerëzit përdorin sapunë dhe detergjentë për të ndihmuar në emulsifikimin e vajrave dhe grimcave të papastërtive në mënyrë që ato të mund të lahen. Sapuni mund të aplikohet drejtpërdrejt, ose me ndihmën e një leckë larëse.
Njerëzit lahen, ose lahen periodikisht për qëllime rituale fetare ose terapeutike ose si një aktivitet rekreativ.
Në Evropë, disa njerëz përdorin një bidet për të larë organet gjenitale të jashtme dhe rajonin anal pas përdorimit të tualetit, në vend që të përdorin letër higjienike. Bideti është i zakonshëm në vendet kryesisht katolike ku uji konsiderohet thelbësor për pastrimin anal. parapamje|Makinë larëse e rrobave. Më e shpeshtë është larja e duarve, p.sh. para dhe pas përgatitjes së ushqimit dhe ngrënies, pas përdorimit të tualetit, pas trajtimit të diçkaje të pistë, etj. Larja e duarve është e rëndësishme në reduktimin e përhapjes së mikrobeve. E zakonshme është edhe larja e fytyrës, e cila bëhet pas zgjimit, ose për të mbajtur veten të freskët gjatë ditës. Larja e dhëmbëve është gjithashtu thelbësore për higjienën dhe është pjesë e larjes.
'Larja' mund t'i referohet gjithashtu larjes së rrobave ose sendeve të tjera pëlhure, si çarçafët, qoftë me dorë ose me makinë larëse. Mund t'i referohet gjithashtu larjes së makinës, duke shkumëzuar pjesën e jashtme me sapun makine, më pas duke e shpëlarë me një çorape ose duke larë enët e gatimit.
Një makinë larëse private në shtëpi
Larja e tepërt mund të dëmtojë flokët, duke shkaktuar zbokth ose të shkaktojë lezione të ashpër të lëkurës.
Bernardo Buontalenti
parapamje|250x250px| Manotari i famshëm në shpellën Buontalenti në [[Kopshtet Boboli .]] Bernardo Buontalenti ( shqiptimi në italisht: [berˈnardo ˌbwɔntaˈlɛnti] ), i njohur edhe si Bernardo Delle Girandole ( rreth 1531 - qershor 1608), ishte një dizajnues arkitekt, krijues teatral, inxhinier ushtarak dhe artist italian i skenës.
Biografia
Buontalenti u lind në Firencë.
Ai filloi shërbimin e Medici-ve(familje e njohur e Dukëve të mëdhenj të Toskanës) që në moshë të re dhe qëndroi me ta pjesën tjetër të jetës së tij. Thuhet se në pikturë, ai është udhëzuar nga Salviati dhe Bronzino, në skulpturë nga Michelangelo Buonarroti, në arkitekturë nga Giorgio Vasari dhe se ka mësuar pikturë në miniaturë nën Giulio Clovio. Ai krijoi një numër miniaturash për Francesco(Dukën e madh të Toskanës) ,i cili ishte djali i Cosimo I(personalitet i njohur dhe një nga figurat më të rëndësishme në Firencë gjatë asaj kohe). Më shumë se një piktor, ai ishte i njohur si arkitekt; në këtë rol ai ishte shumë i punësuar në hartimin e fortifikimeve, vilave dhe kopshteve dhe konsiderohet si një nga arkitektët më të rëndësishëm të periudhës Manneriste. Ai ishte gjithashtu një mekanik i shkëlqyeshëm, dhe një matematikan i shkëlqyer. Në 1562 ai udhëtoi për në Spanjë.
Vepra e tij e parë e njohur ishte krijuar në vitin 1568, Palazzo di Bianca Cappello(Pallati i Bianca Capellos)në Firencë. Prej arritjeve të tij kryesore mund të konsiderohen projekti për qytetin e ri të Livorno, dekorimii i Palazzo Pitti(pallat në Firencë) dhe kopshtet Boboli me shpellën e famshme, si dhe Parco di Pratolino(parku i Pratolinos) prej të cilave mbetet pak, përveç një skulpture gjigande nga Giambologna që njihet edhe si Kolosi i Apenineve. Aftësitë e Buontalenti si një inxhinier ushtarak tregohen nga fortifikimet e portit të Livorno, Forte di Belvedere (fortifikim) në Firencë, muret e qytetit të Pistoia, Grosseto, Prato , Portoferraio (Elba) dhe Napoli(të gjitha këto qytete në Itali) ; ai gjithashtu përsosi dizajnet për topa dhe shpiku një lloj të ri të granatave ndezëse.
Në Pallatin Uffizi(galeri arti) të Firencës, ai ndërtoi një skenë të shkëlqyeshme oborri, ku, gjatë dimrit të 1585-1586, u kremtuan festa të shkëlqyera nën drejtimin e tij. Përveç kësaj, ai projektoi edhe kostume për ekstravagancat e Medici(familja e Dukëve të mëdhenj të Toskanës) Ai ishte gjithashtu një novator në ruajtjen e akullit dhe vlerësohet se ka shpikur pararendësin e akullores moderne në Firencë.
Pavarësisht sukseseve të tij, harxhimet e pakontrolluara dhe shpenzimet e kota e çuan Buontalentin drejt shkatërrimit financiar; ai mbijetoi në jetën e tij të mëvonshme në sajë të një pensioni të dhënë nga Duka i Madh i Toskanës(Grand Duke of Tuscany)
Puna
Njëri prej teatreve që ishte ndërtuar nga Bernardo ishte Teatri i Baldracca (ose i Dogana). Ishte njëri nga teatrove më të vjetër në Firencë. Ishte e hapur që nga viti 1576. Në atë kohë Bernardo ishte arkitekt i oborrit. Megjithatë, teatri nuk është sikurse çdo teatër tjetër modern. Në Teatrin e Baldracca, skena do të ngrihej pak dhe, publikut i duhej të qëndronte ose të ulej në stola të gjata në mënyrë që të shihnin shfaqjen drejtpërdrejt. Bernardo gjithashtu përfshiu një kuti, prej hekuri, në të cilën mund të vendoste shikues të rangut shumë të lartë. Kjo gjë bëri të mundur që shikuesit të shikonin por të mos shiheshin. Sidoqoftë, teatri nuk ishte shumë popullor dhe u zëvendësua nga Biblioteka e Galerisë Uffizi.
Një tjetër teatër që u ndërtua nga Bernardo ishte Teatri Medici(familja e Dukëve të mëdhenj të Toskanës).Ai e kishte ndërtuar atë për Dukën e Madh Francesco I Medici. Ai punoi në këtë teatër midis viteve 1576 dhe 1586. Për këtë teatër, ai kishte punuar në një gjuhë arkitekturore manieriste dhe eksperimentale. Në vitin 1589 Bernardo duhej të modifikonte dekoratat në mënyrë që të përfaqësonte denjësisht autoritetin e Dukës së madh Ferdinando I(Grand Duke Ferdinando I). Struktura e dhomës u frymëzua nga teatrot klasike të antikitetit. Bernardo poashtu përfshiu edhe një dysheme të pjerrët që ua mundësonte audiencës që të shihnin më mirë. Sidoqoftë, kur gjykata u transferua te një person tjetër, dhoma u la pas.
Buontalenti kishte qenë i përfshirë edhe në teatro të tjerë të kohës së barokut, por ai nuk mundi që të vazhdonte për shkak të vdekjes së tij. Sidoqoftë, ai ndihmoi dhe dha një kontribut të madh në hartimin e makinerive të skenës për shfaqje specifike. Poashtu, ai projektoi shumë kostume alegorike për Teatrin Medici. E fundit, por jo më pak e rëndësishmja, ai organizoi shfaqje fishekzjarrësh për shfaqje spektakolare.
Pjesa rezervë
Pjesët e këmbimit janë një rezultat i zhvillimit industrial të pjesëve të këmbyeshme dhe prodhimit masiv.
1. Pjesët e kapitalit janë pjesë këmbimi të cilat, edhe pse pranohet se kanë jetëgjatësi të gjatë ose një mundësi të vogël dështimi, do të shkaktonin një mbyllje të gjatë të pajisjeve, sepse do të duhej një kohë e gjatë për të marrë një zëvendësim për to. Pjesët e kapitalit zakonisht riparohen ose zëvendësohen gjatë riparimeve të planifikuara/inspektimeve të planifikuara. Siç nënkupton përshkrimi, këto pjesë kapitale janë zakonisht të shtrenjta dhe amortizohen me kalimin e kohës.
Shembuj të pjesëve kapitale përfshijnë pompat dhe grupet motorike të përdorura në impiantet industriale, ose shtytësin ose një rotor të nevojshëm për një pompë ose motor. Kjo kërkesë "këmbimi" do të përcaktohet nga teprica e pajisjeve të përdorura në proceset industriale.
2. Materialet konsumuese mund të ndahen në dy grupe:
Materialet konsumuese të inspektimit zakonisht zëvendësohen gjatë riparimeve të planifikuara/inspektimeve të planifikuara dhe një shembull i tyre do të ishte rripi i ventilatorit, guarnicionet, vaji i vajit, filtrat e vajit, etj. (për një makinë, do të ishte vaj motori ose vaj transmisioni)
3. Pjesët rezervë të inspektimit ose pjesët rezervë për ndërprerje zakonisht u referohen atyre pjesëve rezervë të përdorura në lidhje me pjesët kapitale gjatë riparimeve të planifikuara/inspektimeve të planifikuara dhe mund të ripërdoren, por zakonisht nuk janë të riparueshme dhe hidhen pas heqjes nga përdorimi nëse pjesët rezervë të inspektimit janë dëmtuar. Këto pjesë rezervë inspektimi ndonjëherë keq-karakterizohen si pjesë rezervë kapitale (kundër pjesëve kapitale) dhe gjithashtu ngatërrohen me materialet konsumuese të inspektimit, të cilat duhet të zëvendësohen në çdo inspektim/ndërprerje. (një shembull i rezervave të inspektimit do të ishin kushinetat dhe vulat mekanike, bulonat dhe dadot e mëdha.)
4. Rezervat operative zakonisht u referohen atyre pjesëve rezervë që përdoren gjatë funksionimit të pajisjeve dhe nuk do të kërkonin riparime të planifikuara/inspektime të planifikuara për t'u zëvendësuar. Në një mjedis industrial, rezervat operative do të ishin matësat, valvulat (solenoidi, MOV që janë në tepricë), transmetuesit, pllakat I/O, furnizimet e vogla me rrymë AC/DC, etj.) (për një makinë, do të fshinte xhamin e përparmë)
Forcat e Armatosura Kanadeze
parapamje|Distinktivi i Forcave Kanadeze. Forcat e Armatosura Kanadeze (CAF; frëngjisht: Forces armées canadiennes, FAC) janë forcat ushtarake të unifikuara të Kanadasë, duke përfshirë elementët e detit, tokës dhe ajrit të referuar si Marina Mbretërore Kanadeze, Ushtria Kanadeze dhe Forca Ajrore Mbretërore Kanadeze.
Personeli mund t'i përkasë ose Forcës së Rregullt ose Forcës Rezervë, e cila ka katër nën-komponentë: Rezervën Primare, Rezervën Suplementare, Administrimin dhe Shërbimin e Trajnimit të Organizatave Kadete, dhe Rangers Kanadeze. Sipas Aktit të Mbrojtjes Kombëtare, Forcat e Armatosura Kanadeze janë një entitet i veçantë dhe i dallueshëm nga Departamenti i Mbrojtjes Kombëtare (departamenti i qeverisë federale përgjegjës për administrimin dhe formimin e politikës së mbrojtjes), i cili ekziston gjithashtu si sistem i mbështetjes civile për Forcat.
Forcat e Armatosura Kanadeze janë një forcë profesionale vullnetare që përbëhet nga afërsisht 68,000 personel aktiv dhe 27,000 personel rezervë, me një nënkomponent prej rreth 5,000 Rangers kanadezë. Forcat e armatosura aktualisht kanë mbi 3,000 personel të dislokuar jashtë shtetit në operacione të shumta, si Operacioni Snowgoose në Qipro, Operacioni Unifier në mbështetje të Ukrainës, Operacioni Caribbe në Detin Karaibe dhe Operacioni Impact si pjesë e ndërhyrjes ushtarake kundër ISIL.
Komandanti i përgjithshëm i Forcave të Armatosura Kanadeze i është dhënë me kushtetutë monarku, Charles III, i cili përfaqësohet nga guvernatori i përgjithshëm (ose administratori). Drejtuesi profesional i organizatës është shefi i Shtabit të Mbrojtjes, i cili nën drejtimin e ministrit të Mbrojtjes Kombëtare dhe së bashku me ndihmën e Këshillit të Forcave të Armatosura drejton operacionet e Forcave të Armatosura Kanadeze. Në vitin 2021, shpenzimet ushtarake të Kanadasë arritën në rreth 26.4 miliardë dollarë, ose rreth 1.3% të produktit të brendshëm bruto (PBB) të vendit.
Beteja e dytë e Meçadit
Beteja e Meçadit u zhvillua në korrik të vitit 1465 midis forcave arbërore të Skënderbeut dhe forcave osmane të Ballaban Pashës (shqiptar).
Skënderbeu kishte udhëhequr një luftë kundër Perandorisë Osmane për më shumë se dy dekada dhe Ballaban Pasha ishte një kapiten osman me origjinë shqiptare që ishin rekrutuar përmes sistemit devşirme. Ballabani planifikonte për të kapur në befasi kampin e Skënderbeut në kur ai nuk ishte aty. Skënderbeu ishte paralajmëruar për një dredhi, e megjithatë ai e rrethojë kampin osman. Kur Ballabani urdhëroj ushtrinë e tj të dalë jashtë, shqiptarët i zuanë në pritë dhe e thyen ushtrinë osmane. Ballabani u kthye pas një muaji, dhe prap pas atij muaji, dhe përsëri dy herë u mposht.
Prapavija
Në prill të vitit 1465, Ballaban Pasha, një sanxhakbej osman i Sanxhakut të Ohrit me preardhje shqiptare, ishte mposhtur në Betejën e Vaikalit nga Skënderbeu, që i kishte kushtuar shumë. Skënderbeu kishte udhëhequr një luftë kundër Perandorisë Osmane për rreth njëzet vite. Ballabani ishte i favorizuar nga Sulltani Mehmed II i cili shihte atë se një shqiptar vendas do ishte i dobishëm në mposhtjen e kryengritësve shqiptarë. Emërimi i Ballabanit ishte një veprim i llogaritur mirë më parë për një revolucion shoqëror, për të inkurajuar shqiptarët e tjerë të bashkangjiten ushtrisë Osmane. Në korrik 1465, Mehmedi e emëroj Ballabanin në kye të një ushtrie me të cilën do e pushtonte Shqipërinë.
Fushata
Para fushatës, Ballabani i paraqiti Skënderbeut dhurata të shtrenjta. Skënderbeu iu përgjigjur duke i dhënë Ballabanit një kazmë dhe një plug për ti kujtuar Ballabanit origjinën e tij fshatare. Ballabani, në këmbim të dhuratës që kishte marrë, u përpoq të përfundojë fushatën sa më shpejt që ishte e mundur. Ballabani u përpoq të korruptojë një kamp shqiptar në Meçad, pranë Oranikut, por Skënderbeu, i cili kishte qenë larg në veri, ishte paralajmëruar për këtë lëvizje dhe u kthye për të luftuar Ballabanin. Skënderbeu marshoj nëpër Ohër. Ballabani nuk kishte dijeni për kthimin e Skënderbeut dhe përsëri u përgatit për sulm. Skënderbeu i rrethoj turqit në Meçad dhe kur Ballabani urdhëroi sulmin, ai e gjeti veten të rrethuar. Në njërën anë, ata ishin sulmuar nga kalorësia arbërore, dhe në anën tjetër nga vullnetarët italianë.
Pasojat
Shqiptarët fituan një betejë vendimtare. Flamuj turq ranë në duart e shqiptarëve dhe pak prej tyre shpëtuan. Ballabani u kthye në Konstandinopol dhe Mehmedi i caktoj atij një ushtri me 20,000 ushtarë, e cila përsëri u mposht nga Skënderbeu në korrik, 1465. Në gusht, Ballabani nisi fushatën e tij më të madhe kundër Shqipërisë. Ushtria osmane përbëhej nga 40.000 ushtarë, por edhe ajo u mposht nga Skënderbeu. Megjithatë, vitin e ardhshëm, Mehmedi filloi një luftë totale kundër ushtrisë shqiptare, krejtësisht e shkatërrojë vendin dhe e rrethoj Krujën.
Kombëtarja argjentinase nën-23 e futbollit
SEND NUDES
Fpef
felflefl
fleflelf
eflewflelf
eflelfelfe
flef
elfelf
elf
Shënim i rëndësishëm: Fondacioni Wikimedia nuk gëzon të drejtat e autorit mbi artikujt apo fotografitë. Prandaj është e pakuptimtë të na dërgoni email në adresat tona të kontaktit dhe të na kërkoni leje për të riprodhuar artikujt ose fotografitë; edhe nëse rregullat në kompaninë, shkollën, apo organizatën tuaj ju detyrojnë që të kërkoni leje nga operatorët e uebsajteve përpara se të kopjoni përmbajtjen e tyre.
E vetmja përmbajtje për të cilën ju duhet të kontaktoni Fondacionin Wikimedia janë logot dalluese të Wikipedias/Wikimedias, të cilat nuk janë të lira për tu përdorur pa leje.
Leja për të riprodhuar dhe modifikuar tekst në Wikipedia i është dhënë tashmë çdokujt në çdo vend nga autorët e artikujve individualë për sa kohë ky riprodhim dhe modifikim përputhet me kushtet e licencimit (shikoni më poshtë për kushtet specifike). Fotografitë mund ose mund të mos lejohen për ripërdorim dhe modfikim; kushtet për riprodhimin e çdo fotografie duhet të kontrollohen individualisht. Përjashtimet e vetme janë ato raste në të cilat redaktorët kanë shkelur politikat e Wikipedias duke ngarkuar material të mbrojtur nga e drejta e autorit pa autorizim, ose me kushte licencimi që janë të papajtueshme me ato që autorët e Wikipedias kanë aplikuar në pjesën tjetër të përmbatjtes së Wikipedias. Për sa kohë një material i tillë është i pranishëm në Wikipedia (përpara se të dallohet dhe të hiqet), kopjimi i tij do të përbëjë shkelje të të drejtave të autorit. Për leje për ta përdorur atë, ju duhet të kontaktoni mbajtëesin e të drejtës së autorit; në të shumtën e rasteve, por jo gjithmonë, ai do të jetë autori origjinal.
Nëse dëshironi të ripërdorni përmbajtje nga Wikipedia, fillimisht lexoni seksionin Të drejtat dhe detyrimet e personave që duan të ripërdorin Wikipedian. Më pas duhet të lexoni Licenca Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported dhe Licenca GNU Free Documentation.
Këllëf
parapamje|300px|Një këllëf i përpunuar [[Keltët|kelt i viteve 1-200 pas epokës sonë, në dy ngjyra bronzi]] Një këllëf është një këllëf për të mbajtur një shpatë, thikë ose teh tjetër të madh. Gjithashtu, pushkët mund të ruhen në një këllëf nga kalorësit. Kalorësia ushtarake dhe kaubojët kishin këllëf për pushkët e tyre karabina me unazë shalë dhe pushkë me veprim levë mbi kuajt e tyre për ruajtje dhe mbrojtje. Brezet janë bërë nga shumë materiale gjatë mijëvjeçarëve, duke përfshirë lëkurën, drurin dhe metalet si tunxhi ose çeliku.
Më së shpeshti, këllëfet e shpatës mbaheshin të varura nga një rrip shpate ose brezi i shpatullave i quajtur baldric.
Antikiteti
Dorezat prej druri zakonisht mbuloheshin me pëlhurë ose lëkurë; Versionet prej lëkure zakonisht mbanin pajisje metalike për mbrojtje të shtuar dhe lehtësi në mbajtje. Tehët japonezë zakonisht kanë skajin e tyre prerës të mprehtë të mbrojtur nga një këllëf druri i quajtur saya. Shumë këllëf, si ato që përdornin grekët dhe romakët, ishin të vogla dhe të lehta. Ai ishte projektuar për të mbajtur shpatën në vend që ta mbronte atë. Dorezat tërësisht metalike ishin artikuj të njohur për shfaqjen e pasurisë midis elitave në epokën e hekurit, dhe shpesh të dekoruara në mënyrë të ndërlikuar. Dihet pak për këllëfet e epokës së hershme të hekurit, për shkak të ndërtimit të tyre prej druri. Megjithatë, gjatë epokës së mesme dhe të vonë të hekurit, këllëfi u bë i rëndësishëm veçanërisht si mjet për përpunim dekorativ. Pas vitit 200 para erës sonë, këllëfët e dekoruar plotësisht u bënë të rrallë. Nga sakrificat e armëve janë gjetur një numër i këllëfeve të lashta, disa prej të cilave kishin një rreshtim prej gëzofi në brendësi. Leshi ishte mbajtur ndoshta me vaj, duke e mbajtur tehun pa ndryshk. Leshi do të lejonte gjithashtu një tërheqje më të butë dhe më të shpejtë.
Koha moderne
Disa forca të policisë ushtarake, patrulla të bregut detar, forca të rendit dhe grupe të tjera përdorën këllëfë lëkure si një lloj batoni.
parapamje|Montimi për një shpatë të shkurtër japoneze ([[wakizashi) shekulli i 18-të. Muzeu Metropolitan i Artit]]
Nga ana tjetër, në Japoni, me përjashtim të disa rasteve të Ushtrisë dhe Marinës Perandorake Japoneze, gjatë historisë janë përdorur këllëf druri me llak rezistent ndaj ujit.
Tomoyuki Sakai
(lindur më 29 Qershor 1979) është një ish-futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 1 ndeshje.
Marshall, Texas
Marshall është qytet dhe zyra qendrore e Qarkut Harrison në shtetin federal të Teksasit. Marshall është qendra kryesore e kulturës dhe edukimit në Teksasin Lindor. Sipas regjistrimit të popullsisë më 2010, popullsia e Marshall ishte rreth 23,523.
Marshall ishte qendra politike dhe prodhimit të Konfederatës gjatë Lufta Civile. Marshall referohet me nofka të ndryshme: "Kryeqyteti Kulturore e Teksasit Lindore", "Porta e Teksasit", "Athina e Teksasit" dhe "Qyteti i Shtatë Flamujve".
Klima
Marshall ka klimë subtropikale të lagësht, karakterizohet me verë të nxehtë dhe dimër të ftohtë. Mesatarisht, Marshall ka 1,300 mm rreshje të shiut në vit. Vetëm muajve të verës të korrikut dhe gushtit ka 89 mm rreshje mesatare të shiut. Stinët e verës në Marshall janë të nxehta, me temperaturë mesatare që janë më lartë se 29 °C prej qershorit deri në shtator. Temperaturat që janë më lartë se 38 °C nuk janë të pazakonta. Temperatura më e lartë e regjistruar ishte 44 °C në gusht të vitit 1909.
Komisioni i Qytetit
Pas secilës së zgjedhje, Komisioni i Qytetit zgjedh komisionerin që të punojë si Kryetarë i Komisionit, përgjithësisht i quajtur Kryetar i Bashkisë, deri pas zgjedhjeve të vitit të ardhshëm. Nëse askush nuk paraqitet për të kandiduar kundër një komisioneri, siç ndodhi me Qarkun e 1 në vitin 2005, komisioneri është rikthyer dhe zgjedhjet për atë rreth nuk u mbajtën atë vit.
Komisioni i Qytetit takohen dy herë në muaj në enjten e dytë dhe të katërt, përveç çdo seance të veçantë që quhen ose takime të rregullta që anulohen. Komisioni siguron një forum publik para çdo seance të rregullt, duke u ofruar qytetarëve mundësinë për të trajtuar komisionin për dy minuta pa njoftim paraprak, me njoftim mund të caktohet edhe koha shtesë.
Arbër Agalliu
Arbër Agalliu (Berat, 23 prill 1988) është një pseudogazetar shqiptar me shtetësi italiane, që po bën vetëpromovimi i vetvetes përmes rrjeteve sociale më standarde, duke përdorur konceptet e politikës së majtë.
U zhvendos në Itali me familjen e tij në moshën 10 vjeçare, ku ende jeton duke u ndarë midis katundeve dhe qyteteve të Montevarkis dhe Peruxhës. Gazetar dhe videomaker i gazetës italo-shqiptare AlbaniaNews, në të cilën i dedikon hapsirë të gjërë komunitetit arbëresh duke realizuar reportazhe në gjithë Italinë, ai është dhe autori i programit "Toscana senza frontiere" në televizionin e Toskanës, ToscanaTv, në të cilin realizon video intervista që tregojnë histori pozitive të integrimit të emigrantëve që banojnë në Itali. Bashkëpunon gjithashtu me gazeta të ndryshme, veçanërish me Frontiere NEWS.
Në vitin 2019 ai është vlersuar me çmimin "Moda Movie 2019" në Kozenca të Kalabrisë për reportazhet e shumta mbi komunitetin arbëreshë në Itali.
Gjuhët Araucane
Gjuhët Araucane, një familje e vogël e gjuhëve indigjene të Amerikave, ndodhet në Kilin qendrore dhe zonat fqinje të Argjentinës. Përfaqësuesit e kësaj familjeje janë Mapudungu (ISO 639-3: arn) dhe Huilliche (ISO 639-3: huh). Këto nganjëherë konsiderohen dialekte divergjente të një gjuhe të vetme të izoluar.
Është vlerësuar se ka rreth 200,000 folës Mapudungu në Kili dhe 40,000 folës në Argjentinë. Huilliche është gjuha amtare e disa mijëra kilianëve.
Arbër Agalliu
Agalliu nuk rezulton i shkruar ne urdherin e gazetareve.
Referimet
1. AlbaniaNews link autor Arbër Agalliu
2. Frontiere News link autor Arbër Agalliu
Sahih Myslim
Sahih Muslim (Arabisht: صحيح مسلم‎‎) është një nga gjashtë libra të haditheve. Konsiderohet si libri i dytë më i besueshëm pas Sahih Buhariu. Ky libër është përmbledhur nga Imam Muslimi. Ky libër përfshin 9,200 hadithe.
Shinnosuke Hatanaka
Shinnosuke Hatanaka (畠中 槙之輔) është një futbollist japonez.
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 7 ndeshje.
Arti si mëkat
Arti si mëkat është një libër i shkrimtarit të mirënjohur shqiptar, Ismail Kadare, i botuar nga Shtëpia Botuese Onufri, në vitin 2015 dhe ka 64 faqe.
Përmbledhje
Përmbajtje e shkëputur nga libri : "Ka dy fate artistësh. Një palë lindin dhe rriten në shtëpi ku arti ka hyrë, ndërkaq: biblioteka është plot me libra, pasditeve nëna luan në piano ose emta pikturon, pasdarkeve miqtë flasin për letërsinë, artet dhe spiritizmin. Një palë tjetër nuk njohin asgjësend nga këto.
Në shtëpitë e tyre nuk është dëgjuar kurrë muzikë, s'është folur kurrë për pikturë dhe të vetmit dialogë dramatikë që janë dëgjuar kanë qenë grindjet e prindërve në ditët plot mërzi. Askush nuk mund ta dijë, ndërkaq, se cili mjedis e nxit më fuqishëm prirjen e artistit të vogël: ai që e josh me praninë e tij gjithkund, apo tjetri, që ia shton etjen me mungesën e tij.
Shkrepësja
__NOINDEX__ parapamje|Një shkrepëse ndezëse. Një shkrepëse është një mjet për ndezjen e zjarrit. Në mënyrë tipike, ndeshjet janë bërë nga shkopinj të vegjël prej druri ose letre të ngurtë. Njëra fund është e veshur me një material që mund të ndizet nga fërkimi i krijuar nga goditja e shkrepës në një sipërfaqe të përshtatshme. shkrepset prej druri paketohen në kuti shkrepsesh dhe shkrepset prej letre priten pjesërisht në rreshta dhe futen me kapëse në libra shkrepsesh. Fundi i veshur i një shkrepëseje, i njohur si "koka e ndeshjes", përbëhet nga një rruazë e përbërësve aktivë dhe lidhës, shpesh me ngjyrë për inspektim më të lehtë. Ekzistojnë dy lloje kryesore të shkrepseve: shkrepset e sigurisë, të cilat mund të goditen vetëm kundër një sipërfaqeje të përgatitur posaçërisht, dhe shkrepset me goditje kudo, për të cilat mund të përdoret çdo sipërfaqe e përshtatshme me fërkim. Për shkak të substancës së përdorur për të veshur çdo ndeshje, kjo i bën ato jo të biodegradueshme.
Nalanda
Nalanda ishte një Mahavihara e shquar, një manastir i madh budist në mbretërinë e lashtë të Magadha-s (në Biharin modern) në Indi. Siti është i vendosur rreth 95 kilometra në jug-lindje të Patna-s afër qytetit të Bihar Sharif-t dhe ishte një qendër studimi nga shekulli i V të e.s. deri në rreth vitit 1200. Metodat mjaft të standardizuara të mësimit vedik ndihmuan në stabilizimin e institucioneve të mëdha të studimit si Taxila, Nalanda dhe Vikramashila që shpesh konsiderohen si universitetet më të hershme të Indisë. Nalanda lulëzoi nën patronazhin e perandorisë Gupta në shekujt e V dhe të VI të e.s. dhe më vonë nën patronazhin e Harsha-s, perandori i perandorisë Kannauj. Traditat kulturore liberale të trashëguara nga periudha Gupta rezultuan në një periudhë rritjeje dhe prosperiteti deri në shekullin e IX. Shekujt pasues ishin një kohë rënieje graduale, një periudhë gjatë të cilës drejtimet tantrike Vajrayana të budizmit u bënë më të theksuara në Indinë lindore nën perandorinë Pala. Në kulmin e saj shkolla mblidhte studiues dhe studentë nga afër dhe larg me disa udhëtarë nga Tibeti, Kina, Korea dhe Azia qendrore. Të dhënat arkeologjike vënë gjithashtu në dukje kontaktet me dinastinë Shailendra të Indonezisë, një nga mbretërit që ndërtoi një manastir në kompleks. Shumë nga njohuritë mbi Nalandan vijnë nga shkrimet e murgjërve pelegrinë nga Azia lindore si Xuanzang dhe Yijing që udhëtuan për te Mahavihara në shekullin e VII. Vincent Arthur Smith thekson se "një histori e detajuar e Nalandas do të ishte një histori e budizmit Mahayanist". Shumë emra të listuar nga Xuanzang në shënimet e tij të udhëtimit si produkte të Nalandas janë emrat e atyre që zhvilluan filozofinë Mahayana. Të gjithë studentët në Nalanda studionin Mahayana ashtu si dhe tekstet e tetëmbëdhjetë sekteve (Hinayana) të budizmit. Kurrikulumi i tyre përfshint edhe lëndë të tjera si vedat, logjikën, gramatikën e sanskritishtes, mjekësinë dhe Samkhya-n. Nalanda me shumë gjasa u plaçkit dhe shkatërrua nga një ushtri e dinastisë myslimane mamluke nën drejtimin e Ikhtiyar ad-Din Muhammad bin Bakhtiyar Khilji-t rreth vitit 1200. Ndërsa disa burime vërejnë se Mahavihara vazhdoi të funksionoi në një mënyrë të ndryshuar për një farë kohe, për tu braktisur dhe harruar deri në shekullin e XIX kur siti u studiua dhe gërmimet paraprake u drejtuan nga Archaeological Survey of India (ASI). Gërmimet sistematike filluan në vitin 1915 dhe të cilat zbuluan njëmbëdhjetë manastire dhe gjashtë tempuj me tulla të vendosur në mënyrë të organizuar në një zonë prej 12 hektarësh. Në rrënojat e sitit u zbuluan një numër skulpturash, monedhash, vulash dhe mbishkrimesh shumë nga të cilat janë të shfaqura në muzeun arkeologjik të Nalandas të vendosur në afërsi të sitit. Nalanda tashmë është një destinacion i shquar turistik dhe pjesë e cirkuitit turistik budist.
Etimologjia
Rreth etimologjisë së emrit ekzistojnë një numër teorish. Sipas udhëtarit kinez të dinastisë Tang, Xuanzang, ai vjen nga Na alam dā që dotë thotë i pafund në dhurata ose bamirësi pa ndërprerje. Yijing, një tjetër udhëtar kinez, megjithatë e derivon atë nga fjala Nāga Nanda lidhur me emrin (Nanda) e një gjarpëri (naga) në depozitën vendore. Hiranand Sastri, një arkeolog që drejtoi gërmimet e rrënojave, ia atribuon emrin bollëkut të nālas (këcej zambaku) në zonë dhe beson se Nalanda në këtë mënyrë përfaqëson dhuruesin e kërcejve të zambakut.
Historia e hershme
Nalanda ishte fillimisht një fshat i begat pranë një rruge të rëndësishme tregëtare që shkonte përmes qytetit të afërt të Rajagriha-s (Rajgiri modern) që atëherë ishte kryeqyteti i mbretërisë Magadha. Thuhet se tirthankara xhainiste Mahavira, kaloi 14 stinë shirash në Nalanda. Gautama Buda thuhet po ashtu se predikoi në një pemishte të afërt mangoje të quajtur Pavarika dhe një nga dishepujt e tij kryesor, Shariputra, kishte lindur në zonë dhe më vonë këtu do të arrinte nirvanan. Kjo lidhje tradicionale me Mahavira-n dhe Budën daton fortësisht ekzistencën e fshatit të paktën nga shekulli i V–VI p.e.s.. Nuk dihet shumë për Nalanda në shekujt e mëpasëm. Taranatha, lama tibetian i shekullit të XVII, pohonte se perandori mauryan budist i shekullit të III p.e.s., Ashoka, ndërtoi një tempull të madh në Nalanda në sitin e chaityas së Shariputra-s. Ai i vendoste gjithashtu të diturit e shekullit të III si filozofi Mahayana, Nagarjuna dhe dishepullin e tij, Aryadeva, në Nalanda me të parin që drejtonte institucionin. Taranatha përmend gjithashtu një Nagarjuna bashkëkohës të quajtur Suvishnu që ndërtoi 108 tempuj aty. Ndërsa kjo do të implikonte se në Nalanda ndodhenj një qendër e lulëzuar budiste përpara shekullit të III, nuk janë zbuluar të dhëna arkeologjike ta konfirmojnë këtë këtë pohim. Kur Faxian, një udhëtar i hershëm budist kinez udhëtoi në Indi, vizitoi Nalo-n, sitin e parinirvanas së Shariputra-s, në shekullin e V të e.s., e gjithë çfarë ai përmend si të rëndësishme për tu përmendur ishte një stupa.
Historia e datueshme e Nalandas fillon nën perandorinë Gupta dhe një vulë identifikon një monark të quajtur Shakraditya si themeluesin e saj. Si Xuanzangu ashtu dhe udhëtari korean i quajtur Prajnyavarman ia atribuojnë themelimin e një sangharama (manastiri) në sit atij. Shakraditya është identifikuar me perandorin Gupta të shekullit të V të e.s., Kumaragupta I (mbretëruar në vitet 415-455 të e.s.), monedhat e të cilit janë zbuluar në Nalanda. Pasuesit e tij, Buddhagupta, Tathagatagupta, Baladitya dhe Vajra, më vonë i zgjeruan institucionet duke ndërtuar manastire dhe tempuj të tjerë. Dinastia Gupta ishte një dinasti tradicionalisht brahmanike. Narasimhagupta (Baladitya) megjithatë, ra nën ndikimin e filozofit mahayanist, Vasubandhu. Ai ndërtoi një sangharama në Nalanda dhe gjithashtu një vihara 91 m të lartë me një statujë të Budës brenda të cilës, sipas Xuanzangut, ngjasonte me "viharan e madhe të ndërtuar nën pemën Bodhi". Murgu kinez vëren gjithashtu se djali i Baladitya-s, Vajra, i cili projektoi gjithashtu një sangharama, "zotëronte një zemër të qëndrueshme në besim".
Periudha post-Gupta
Periudha post-Gupta pa një varg mbretërish që vazhduan të ndërtojnë në Nalanda "duke përdorur të gjitha aftësitë skulpturore". Në njëfarë pike, një "mbret i Indisë qendrore" ndërtoi një mur të lartë bashkë me një portë rreth ndërtesave të shumta të tanishme të kompleksit. Një tjetër monark (me gjasa i dinastisë Maukhari) i emërtuar Purnavarman që është përshkruar si "i fundit i rracës së Ashoka-raja-s", ngriti një imazh bakri 24 m të lartë të Budës për të mbuluar të cilin ai ndërtoi gjithashtu një pavjon prej gjashtë katesh. Megjithatë, pas rënies së dinastisë Gupta, padroni më i shquar i Mahavihara-s ishte Harsha, perandori i shekullit të VII të Kannauj-it. Harsha u konvertua në budist dhe e konsideronte vetëveten një shërbyes të murgjërve të Nalandas. Ai ndërtoi një manastir prej tunxhi brenda Mahaviharas dhe i dhuroi të ardhurat e 100 fshatrave. Ai drejtoi po ashtu 200 banesa në këta fshatra për të furnizuar institucionin e murgjërve me sasinë e kërkuar të orizit, gjalpit dhe qumështit në një bazë ditore. Rreth një mijë murgjër nga Nalanda ishin të pranishëm në kongregacionin mbretëror të Harsha-s në Kannauj. Shumë nga çfarë dihet për Nalandan para shekullit të VIII është e bazuar në shënimet e udhëtimit të murgjërve kinezë, Xuanzang (Regjistrimet e Mëdha Tang mbi rajonet perëndimore [Si-Yu-Ki]) dhe Yijing (Një Regjistrim i Besimit Budist siç Praktikohej në Indi dhe Arkipelagun Malay).
Xuanzangu në Nalanda
Xuanzangu (i njohur edhe si Hiuen Tsang) udhëtoi rreth Indisë midis viteve 630 dhe 643 të e.s., dhe vizitoi Nalanda për herë të parë në vitin 637 dhe përsëri në vitin 642, duke kaluar një tërësi prej rreth dy vitesh në manastir. Ai u prit ngrohtësisht në Nalanda ku ai mori emrin indian të Mokshadeva-s dhe studioi nën drejtimin e Shilabhadra-s, kreu i veneruar i institucionit në atë kohë. Ai besonte se synimi i udhëtimit të tij të guximshëm përgjatë Indisë ishte arritur pasi te Shilabhadra ai kishte gjetur më në fund një mësues të pakrahasueshëm për ta mësuar atë në Yogachara, një shkollë mendimi që atëherë ishte transmetuar vetëm pjesërisht në Kinë. Përkrah studimeve budiste, murgu ndoqi edhe kurse të gramatikës, logjikës dhe sanskritishtes dhe më vonë dha po ashtu leksione në Mahavihara. Një përmbledhje të hollësishme të qëndrimit të tij në Nalanda, udhëtari përshkruan pamjen e dritares së dhomës së tij kështu, "Për më tepër, i gjithë stabilimenti është i rrethuar nga një mur me tulla, që e rrethon gjithë konventin nga jashtë. Një portë e madhe hapet në kolegjin e madh, nga i cili janë të veçuara tetë holle të tjera që qëndrojnë në mes (të Sangharama-s). Kullat e zbukuruara gjerësisht dhe frëngjitë që dukeshin të magjishme, kryet me majë të kodrave janë afruar së bashku. Vëzhguesit duket se humbasin në mjegullën (e mëgjesit) dhe kulla e dhomave të sipërme sipër reve."
Xuanzangu ishte bashkëkohës dhe një i ftuar i vlerësuar i Harshas dhe katagoloi bujarinë e perandorit në disa hollësi. Sipas biografit të Xuanzangut, Hwui-Li, Nalanda përbuzej nga disa Sthavira për theksin e saj te filozofia Mahayana. Ata e kritikonin vazhdimisht mbretin Harsha për padronizmin e Nalandas gjatë njërës nga vizitat e tij në Odisha, duke filozofinë e "lules qiellore" të mësuar aty dhe duke sugjeruar se ai mund të padronizonte shumë mirë tempullin Kapalika. Kur ndodhi kjo, Harsha njoftoi kancelarin e Nalandas, i cili dërgoi murgjërit Sagaramati, Prajnyarashmi, Simharashmi dhe Xuanzangun për hedhur poshtë pikëpamjet e murgjërve nga Odisha. Xuanzangu u rikthye në Kinë me 657 tekste budiste (shumë nga ta mahayanist) dhe 150 relike të mbajtura nga 20 kuaj në 520 sëndukë dhe përktheu vetë 74 nga tekstet. Në tridhjetë vitet pas kthimit të tij, njihej jo më pak se njëmbëdhjetë udhëtarë nga Kina dhe Korea që e kanë vizituar Nalandan.
Yijingu në Nalanda
I frymëzuar nga udhëtimet e Faxianit dhe Xuanzangut, Yijingu (i njohur edhe si I-tsing), pasi studioi sanskritisht në Srivijaya, arriti në Indi në vitin 673 të e.s.. Ai qëndroi aty për katërmbëdhjetë vjet, dhjetë nga të cilët ai i kaloi në Nalanda Mahavihara. Kur ai u rikthye në Kinë në vitin 695, ai kishte me vete 400 tekste sanskrite të cilët u përkthyen në vazhdim. Ndryshe nga paraardhësi i tij, Xuanzang, që e përshkoi gjithashtu gjeografinë dhe kulturën e Indisë së shekullit të VII, shënimet e Yijingut përqëndrohen më së pari mbi praktikimin e budizmit në tokën e zanafillës së tij dhe përshkrime të hollësishme të zakoneve dhe rregullat e murgjërve në manastir. Në kronikën e tij, Yijing vëren se të ardhurat nga 200 fshatra (në dallim nga 100 të kohës së Xuanzangut) ishin caktuar për mirëmbajtjen e Nalandas. Ai përshkruan se aty ndodheshin tetë holle me deri në 300 apartmente. Sipas tij, jeta e përditshme në Nalanda përfshinte një seri ritesh që ndiqeshin nga të gjithë. Çdo mëngjes, një zile binte për të sinjalizuar orën e larjes që bënte që qindra ose mijëra murgjër duke dalë nga viharat e tyre shkonin drej një numri të madh pellgjesh apo pishinash në dhe rreth kampusit ku laheshin të gjithë. Kjo ndiqej nga një tjetër gong që sinjalizonte ritualin e pastrimit të imazhit të Budës. Chaityavandana kryhej në darkë dhe përfshinte një "shërbim tre-pjesësh", këndimi i himneve të paracaktuara, shloka-t dhe pjesë nga shkrimet. Ndërsa zakonisht kryhej në një vendndhodhje qendrore, Yijingu pohon se numri i madh i rezidentëve në Nalanda i bënte mbledhjet e mëdha të përditshme të vështira. Kjo rezultoi në një ritual të përshtatur që përfshinte një prift, të shoqëruar nga shërbyes dhe fëmijë që mbanin temjan dhe lule, duke ecur nga një holl në tjetrin duke kënduar liturgji. Ritulit përfundonte rreth muzgut.
Nalanda në periudhën Pala
Perandoria Pala e vendosur në Indinë veri-lindore nga Shekulli VIII deri në shekullin e XII. Megjithëse ata ishin një dinasti budiste, budizmi në kohën e tyre ishte një përzjerje e Mahayana-s të praktikuar në Nalanda dhe Vajrayana-s, një version i ndikuar nga Tantra i filozofisë mahayaniste. Nalanda ishte një trashëgimi kulturore nga periudha e lulëzuar e dinastisë Gupta dhe çmohej dhe përkrahej. Dinastia Pala ishin ndërtues të mëdhenj dhe sundimi i tyre përfshinte stabilimentet e katër mahaviharave të tjera të modeluara sipas Nalanda Mahaviharas në Jagaddala, Odantapura, Somapura dhe Vikramashila përkatësisht. Veçanërisht Odantapura ishte e themeluar nga Gopala, pararendësi i linjës mbretërore të dinastisë Pala, vetëm 9.7 km larg nga Nalanda. Mbishkrimet në Nalanda sugjerojnë se djali i Gopala-, Dharmapala, që themeloi Mahaviharan në Vikramshila, shfaqet gjithashtu si një bamirës i manastirit të lashtë në disa forma. Megjithatë do të ishte djali i Dharmapalas, perandori dhe themeluesi i Mahaviharas së shekullit të IX në Somapura, Devapala, që duket se ka qenë padroni më i shquar i Nalandas në këtë kohë. Një numër figurash metalike që përmbajnë referenca për Devapalan janë gjetur në rrënojat e tij ashtu si dhe dy mbishkrime të shquara. I pari, një mbishkrim në pllakatë bakri i zbuluar në Nalanda, detajon një dhurim nga mbreti i dinastisë Shailendra, Balaputradeva të Suvarnadvipa-s (Sumatra moderne në Indonezi). Ky mbret Srivijayan, "i tërhequr nga shkëlqimi i shumëfishtë i Nalanda" kishte ndërtuar një manastir aty dhe kishte kërkuar që Devapala të dhuronte të ardhurat e pesë fshatrave për nevojat e saj, kërkesë që u pranua. Mbishkrimi Ghosrawan është mbishkrimi tjetër nga koha e Devapalas dhe përmend se ai mor dhe patronizoi një studiues të ditur vedik të quajtur Viradeva që më vonë u zgjodh kreu i Nalandas. Tani pesë seli të ndryshme studimi të budizmit në Indinë lindore formonin një rrjet shtetëror dhe ishte e zakonshme për studiuesit e mëdhenj të lëviznin lehtësisht nga një pozicion në një tjetër midis tyre. Secili stabiliment kishte vulën e tij zyrtare me një dharmachakra të shoqëruar nga një drer në të dy krahët, një motiv që i referohet ceremonisë së parkut të drerit të Budës në Sarnath. Poshtë këtij imazhi ishte emri i institucionit që në rastin e Nalandas lexonte: "Śrī-Nālandā-Mahāvihārīya-Ārya-Bhikṣusaḿghasya" që përkthehet "e komunitetit të murgjërve të nderuar të manastirit të madh në Nalanda". Ndërsa ka dëshmi të gjera epigrafike dhe tekstuale për të treguar se dinastia Pala vazhdoi ta patronizoi lirisht Nalandan, Mahavihara ishte më pak e rëndësishme gjatë kësaj kohe pasi stabilimentet e dinastisë Pala duhet të kenë tërhequr një numër të rëndësishëm murgjërish nga Nalanda. Ndikimi Vajrayana mbi budizmin u forcua nën sundimin Pala dhe kjo duket se ka patur ndikim edhe në Nalanda. Çfarë kishte qenë dikur një qendër e studimit liberal me një fokus mahayanist u lidh më shumë me doktrinat tantrike dhe ritet magjike. Historia e shekullit të XVII të Taranatha-s pohon se Nalanda mund të ketë qenë nën kontrollin e kreut të Vikramshila Mahavihara-s në njëfarë mase.
Libraria
Ëshë e dukshme nga numri i madh i teksteve që Yijingu mori me vete pas qëndrimit të tij 10 vjeçar në Nalanda, si Mahavihara duhet të ketë patur një librari të pajisur mirë. Burimet tradicionale tibetiane përmendin ekzistencën e një librarie të madhe në Nalanda të quajtur Dharmaganja (tregu i besimit) që përfshinte tre ndërtesa të mëdha shumë-katëshe, Ratnasagara-n ('Oqeani i xhevahireve), Ratnodadhi-n (Deti i xhevahireve), dhe Ratnaranjaka-n (e zbukuruara me xhevahire''). Ratnodadhi ishte nëntë kate e lartë dhe bujtëte dorëshkrime të shenjta duke përfshirë Prajnyaparamita Sutra-n dhe Guhyasamaja-n. Numri i saktë i volumeve të librarisë së Nalandas është i panjohur, por është vlerësuar se kanë qenë qindra mijëra. Libraria koleksiononte jo vetëm dorëshkrime fetare por edhe tekste në lëndë të tilla si gramatika, logjika, letërsia, astrologjia, astronomia dhe mjeksia. Libraria e Nalandas duhet të ketë patur një skemë klasifikuese që me gjasa ishte e bazuar në një skemë të klasifikimit të teksteve të zhvilluar nga gjuhëtari i sanskritishtes, Panini. Tekstet budiste ishin të ndarë me gjasa më së shumti në tre grupe bazuar në tre ndarjet kryesore Tripitaka: Vinaya Pitaka, Sutra Pitaka dhe Abhidhamma Pitaka.
Kurrikulumi
Në biografinë e tij për Xuanzangun, Hwui-Li pohon se të gjithë studentët e Nalandas studionin Mjetin e Madh (Mahayana) ashtu si dhe vepra të tetëmbëdhjetë sekteve të budizmit (Hinayana). Përveç këtyre, ata studionin lëndë të tjera si vedat, Hetuvidyā-n (logjikën), Shabdavidya-n (gramatikë dhe filologji), Chikitsavidya-n (mjeksinë), vepra mbi magjinë (Atharvaveda) dhe Samkhya-n. Xuanzangu vetë studioi një pjesë të këtyre lëndëve në Nalanda nën mësimin e Shilabhadra-s dhe të tjerëve. Përkrahë teologjisë dhe filozofisë, debateve dhe diskutimeve të shpeshta nevojiteshin njohuri në logjikë. Një student në Mahavihara kishte për tu mirë-formuar në sistemin e logjikës të lidhur me gjithë shkollat e ndryshme të mendimit të kohës pasi pritej që ai të mbronte sistemin budist përkundrejt të tjerëve. Në Nalanda besohet se janë mësuar edhe lëndë të tjera si ligji, astronomia dhe urbanistika. Tradita tibetiane konsideron se ishin "katër doksografi" (në gjuhën tibetiane: grub-mtha’) që mësoheshin në Nalanda:
Në shekullin e VII, Xuanzangu regjistroi numrin e mësuesve në Nalanda në rreth 1510. Nga këta, afërsisht 1000 ishin të aftë të shpjegonin 20 koleksione sutrash dhe shastrash, 500 ishin të aftë të shpjegonin 30 koleksione dhe vetëm 10 mësues ishin të aftë të shpjegonin 50 koleksione. Xuanzangu ishte mes të paktëve që ishin të aftë të shpjegonin 50 koleksione ose më shumë. Në këtë kohë, vetëm murgu Shilabhadra i kishte studiuar të gjitha koleksionet kryesore të sutrave dhe shastrave në Nalanda.
Administrimi
Murgu kinez Yijing shkroi se çështjet e diskutimit dhe administrimit në Nalanda kërkonin mbledhjen dhe konsensusin mbi vendimet nga pjesëmarrësit në mbledhje ashtu dhe murgjërit rezidentë: "Nëse murgjërit kishin disa çështje, ata do mblidheshin ta diskutonin çështjen. Pastaj ata urdhëronin zyrtarin, Vihārpāl, të qarkullonte dhe raportonte çështjen te murgjërit rezidentë një nga një me duar të mbledhura. Me kundërshtimin e një murgu të vetëm, ajo nuk kalonte. Nuk ishte zakon të godiste apo të bënte potere për të shpallur mendimin e tij. Në rast se një murg bënte diçka pa konsensusin e rezidentëve, ai do të detyrohej të largohej nga manastiri. Nëse kishte dallime në mendime mbi një çështje të caktuar, ata do të jipnin arsyet për të bindur (grupin tjetër). Për tu bindur nuk përdorej as shtrëngimi as forca."
Ndikimi mbi budizmin
Një sasi e madhe e asaj që do të përfshinte budizmin tibetian, si traditat Mahayana ashtu dhe ato Vajrayana, burojnë nga mësues dhe tradita të Nalandas. Shantarakshita, i cili përhapi i pari budizmin në Tibet në shekullin e VIII ishte një studiues i Nalandas. Ai u ftua nga mbreti tibetian, Khri-sron-deu-tsan dhe vendosi një manastiri në Samye, duke shërbyer si murgu i tij i parë. Ai dhe dishepulli i tij Kamalashila (i cili ishte i dalë po ashtu nga Nalanda) esencialisht i mësoi tibetianët se si të bëjnë filozofi. Padmasambhava, i cili ishte po ashtu i ftuar nga Nalanda Mahavihara nga mbreti në vitin 747 të e.s., konsiderohet si themelues i budizmit tibetian. Studiuesi Dharmakirti (rreth shekullit të XVII), një nga themeluesit budist të logjikës filozofike indiane, ashtu si dhe një nga teoricienët e parë të atomizmit budist, dha mësim në Nalanda. Forma të tjera të budizmit, si budizmi mahayana i ndjekur në Vietnam, Kinë, Kore dhe Japoni, lulëzoi brenda mureve të shkollës së lashtë. Një numër studiuesish i kanë lidhur disa tekste mahayana si Shurangama Sutra, një sutra e rëndësishme në budizmin e Azisë lindore, me traditën budiste në Nalanda. Ron Epstein vëren po ashtu se pozicioni i përgjithshëm doktrinar i sutra-s përputhet me çfarë njihet rreth mësimeve budiste në Nalanda afër fundit të periudhës Gupta kur u përkthye. Murgjit e ikur morën disa nga dorëshkrimet e Nalandas dhe kështu pak prej tyre kanë mbijetuar dhe janë ruajtur në koleksione të njohura siç janë ata në: