cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vasili Kandinski
Në vitin 1896, Kandinski u vendos në Mynih, duke studiuar së pari në shkollën private të Anton Ažbe dhe më pas në Akademinë e Arteve të Bukura. Ai u kthye në Moskë më 1914, pas shpërthimit të Luftës së Parë Botërore. Pas Revolucionit Rus, Kandinski "u bë i brendshëm në administratën kulturore të Anatoli Lunacharsky" dhe ndihmoi në themelimin e Muzeut të Kulturës së Pikturës. Sidoqoftë, deri atëherë "këndvështrimi i tij shpirtëror... ishte i huaj ndaj materializmit argumentativ të shoqërisë sovjetike" dhe mundësitë që u bënë në Gjermani, në të cilat ai u rikthye në vitin 1920. Atje ai mësoi në shkollën e artit dhe arkitekturës Bauhaus nga viti 1922 derisa nazistët e mbyllën atë në vitin 1933. Ai pastaj u zhvendos në Francë, ku jetoi për pjesën tjetër të jetës, duke u bërë një qytetar francez në 1939 dhe duke prodhuar disa prej artit të tij më të shquar. Ai vdiq në Neuilly-sur-Seine në vitin 1944.
Periudha artistike
alt=Painting of white horse and blue rider galloping across a green meadow from right to left|parapamje| Der Blaue Reiter (1903) Kandinski krijoi një vepër abstrakte që ndoqi një periudhë të gjatë zhvillimi dhe maturimi i mendimit intensiv bazuar në përvojat e tij artistike. Ai e quajti këtë përkushtim për bukurinë e brendshme, zjarrin e shpirtit dhe nevojën e brendshme të dëshirës shpirtërore; Ishte një aspekt qendror i artit të tij.
Rinia dhe frymëzimi (1866-1896)
alt=Colourful abstract painting with buildings and a church in the background|parapamje| Puna në periudhën e hershme, Mynih-Schwabing me Kishën e Shën Ursula (1908) Kandinski lindi në Moskë, biri i Lidia Ticheeva dhe Vasily Silvestrovich Kandinsky, një tregtar çaji. Një nga gjyshet e tij ishte një  Princesh Gantimurova, ndoshta duke shpjeguar "tipar të lehtë Mongolian në tiparet e tij". Kandinski ka mësuar nga një shumëllojshmëri burimesh, kur ishte në Moskë. Ai studioi shumë fusha në shkollë, duke përfshirë ligjin dhe ekonominë. Më vonë në jetë, ai do të kujtohej duke u hipnotizuar dhe stimuluar nga ngjyra si fëmijë. Magjia e tij me simbolizmin e ngjyrave dhe psikologjinë vazhdoi ndërsa ai u rrit. Në 1889, ai ishte pjesë e një grupi kërkimi etnografik i cili udhëtoi në rajonin Vologda në veri të Moskës. Në dukje në të kaluarën, ai tregon se shtëpitë dhe kishat ishin të zbukuruara me ngjyra të tilla të ndritshme që pasi hynë në to, ai ndjeu se po lëvizte në një pikturë. Kjo përvojë, dhe studimi i tij mbi artin popullor të rajonit (sidomos përdorimi i ngjyrave të ndritshme në një sfond të errët), u reflektua në pjesën më të madhe të punës së tij të hershme. Disa vjet më vonë ai e krahasoi pikturën me kompozimin e muzikës në mënyrën për të cilën do të vinte në dukje, duke shkruar: "Ngjyra është tastiera, sytë janë çekiçët, shpirti është piano me shumë vargje. Artisti është dora që luan, duke prekur një çelës ose një tjetër, që të shkaktojë dridhje në shpirt ". Kandinsky ishte gjithashtu xhaxhai i filozofit ruso-francez Alexandre Kojève (1902-1968).
Në 1896, në moshën 30 vjeçare, Kandinski hoqi dorë nga një ligj premtues për mësimdhënie në karrierë dhe ekonomi për t'u regjistruar në Akademinë e Mynihut, ku mësuesit e tij përfundimisht do të përfshinin Franz von Stuck. Atij nuk iu dha menjëherë pranimi, dhe filloi të mësonte artin vete. Po atë vit, para se të nisej nga Moska, ai pa një shfaqje të pikturave nga Monet. Ai u mor veçanërisht me stilin e mbresëlënjes së Haystacks; kjo, për të, kishte një ndjenjë të fuqishme të ngjyrës pothuajse të pavarur nga vetë objektet. Më vonë, ai do të shkruante për këtë përvojë:
Kandinski u ndikua në mënyrë të ngjashme gjatë kësaj periudhe nga Lohengrin i Riçard Wagner, nga i cili, ai ndjeu, shtyrje në kufijtë e muzikës dhe melodisë përtej liricizmit standard. Ai gjithashtu u ndikua nga Madame Blavatski (1831-1891), eksponenti më i njohur i teozofisë. Teoria teozofiste parasheh që krijimi është një progresion gjeometrik, duke filluar me një pikë të vetme. Aspekti krijues i formës shprehet nga një seri zbritëse e qarqeve, trekëndëshat dhe sheshet. Libri i Kandinski-t Lidhur me artin shpirtëror (1910) dhe Pika dhe rruga drejt aeroplanit (1926) përsëriti këtë parim teozofik. Ilustrimet nga John Varley në Formulat e Mendimit (1901) e ndikuan atë me sy.
Metamorfozë
Në verën e vitit 1902, Kandinski ftoi Gabriele Münter që t'i bashkohej atij në orët e tij të pikturës verore, vetëm në jug të Mynihut në Alpe. Ajo pranoi, dhe marrëdhënia e tyre u bë më personale sesa profesionale. Shkolla e artit, zakonisht e konsideruar e vështirë, ishte e lehtë për Kandinskin. Gjatë kësaj kohe që ai filloi të shfaqej si një teoricien i artit, si dhe një piktor. Numri i pikturave të tij ekzistuese u rrit në fillim të shekullit të 20-të; shumë mbetje të peizazheve dhe qyteteve që ai pikturoi, duke përdorur shenja të gjera ngjyrash dhe formash të njohura. Për pjesën më të madhe, megjithatë, pikturat e Kandinskit nuk shfaqnin ndonjë figurë njerëzore; një përjashtim është e diel, Rusi e Vjetër (1904), në të cilën Kandinski rikrijon një pamje shumë të gjallë (dhe të çuditshëm) të fshatarëve dhe fisnikëve para mureve të një qyteti. Çifti i hipur (1907) përshkruan një njeri me kalë, duke mbajtur një grua me butësi dhe kujdes kur kalojnë një qytet rus me mure të ndritshme përgjatë një lumi. Kali është i mbytur ndërsa gjethet në pemë, qytet dhe reflektimet në lumë shkëlqejnë me pika të ngjyrës dhe shkëlqimit. Kjo punë tregon ndikimin e pointillizmit në mënyrën se thellësia e fushës është shembur në një sipërfaqe të sheshtë, lumineshente. Fauvizmi është gjithashtu i dukshëm në këto vepra të hershme. Ngjyrat përdoren për të shprehur përvojën e Kandinski-it për lëndën, për të mos përshkruar natyrën objektive.
Ndoshta më e rëndësishmja e pikturave të tij që nga dekada e parë e vitit 1900 ishte " The Blue Rider" (1903), e cila tregon një figurë të vogël të kapur në një kalë shpejtësie që kalon përmes një livadhi shkëmbor. Rroba e kalorësit është blu e mesme, e cila hedh një hije të errët blu. Në plan të parë janë hijet blu më amorf, homologët e pemëve të rënies në sfond. Kalorësi blu në pikturë është i shquar (por jo i përcaktuar qartë), dhe kali ka një ecje të panatyrshme (të cilën Kandinski duhet ta ketë njohur). Disa historianë të artit besojnë se një figurë e dytë (ndoshta një fëmijë) po mbahet nga kalorësi, edhe pse kjo mund të jetë një hije tjetër nga kalorësi i vetmuar. Ky disjuncion i qëllimshëm, duke i lejuar shikuesit të marrin pjesë në krijimin e artit, u bë një teknikë gjithnjë e më e vetëdijshme e përdorur nga Kandinski në vitet e mëvonshme; ajo kulmoi në veprat abstrakte të periudhës 1911-1914. Në The Blue Rider, Kandinski tregon kalimtarin më shumë si një seri ngjyrash sesa në detaje të veçanta. Kjo pikturë nuk është e jashtëzakonshme në këtë drejtim kur krahasohet me piktorët bashkëkohorë, por tregon drejtimin që Kandinski do të merrte vetëm disa vjet më vonë.
Nga 1906 deri në 1908 Kandinski kaloi shumë kohë duke udhëtuar nëpër Evropë (ai ishte një bashkëpunëtor i grupit simbolik Blue Rose të Moskës), derisa u vendos në qytetin e vogël bavarez të Murnaut. Në vitin 1908 ai bleu një kopje të Formave të Mendimit nga Annie Besant dhe Charles Webster Leadbeater. Më 1909 u bashkua me Shoqatën Theosophical. Mali Blu (1908-1909) u pikturua në këtë kohë, duke treguar tendencën e tij drejt abstraksionit. Një mal me ngjyrë blu është i rrethuar nga dy pemë të gjera, një të verdhë dhe një të kuqe. Një procesion, me tre kalorës dhe disa të tjerë, kalon në pjesën e poshtme. Fytyrat, veshjet dhe shulat e ngasësve janë secila ngjyrë e vetme, dhe as ata, as shifrat në këmbë nuk shfaqin detaje të vërteta. Avionët e sheshtë dhe konturet gjithashtu tregojnë ndikimin e faunistëve. Përdorimi i gjërë i ngjyrës në Malin Blu ilustron prirjen e Kandinski-t drejt një arti në të cilën ngjyra paraqitet në mënyrë të pavarur nga forma dhe që çdo ngjyrë u jepet vëmendje e barabartë. Përbërja është më planare; piktura është e ndarë në katër seksione: qielli, pema e kuqe, pema e verdhë dhe mali blu me tre kalorësit.
Periudha e Kalorsit blu (1911-1914)
parapamje| Wassily Kandinsky, 1910, Peisazhi me Fabrikën e Oxhakut, vaj mbi kanavacë, 66.2 x 82 cm, Muzeu Solomon R. Guggenheim Pikturat e Kandinski-t nga kjo periudhë janë më të mëdha, me ngjyra ekspresive të vlerësuara në mënyrë të pavarur nga format dhe linjat; këto nuk shërbejnë më për të kufizuar ato, por mbivendosen lirisht për të formuar piktura me fuqi të jashtëzakonshme. Muzika ishte e rëndësishme për lindjen e artit abstrakt, pasi muzika është abstrakte nga natyra - nuk përpiqet të përfaqësojë botën e jashtme, por shpreh në mënyrë të menjëhershme ndjenjat e brendshme të shpirtit. Kandinski ndonjëherë përdorte terma muzikor për të identifikuar veprat e tij; ai i quajti "improvizimet" e tij piktura spontane dhe përshkroi veprat e përpunuara si "kompozime".
Përveç pikturës, Kandinski ishte një teoricien i artit; ndikimi i tij në historinë e artit perëndimor rrjedh ndoshta më shumë nga veprat e tij teorike sesa nga pikturat e tij. Ai ndihmoi në gjetjen e Neue Künstlervereinigung München (Shoqata e artistëve të rinj të Mynihut), duke u bërë presidenti i saj në 1909. Megjithatë, grupi nuk mund të integronte qasjen radikale të Kandinskit (dhe të tjerëve) me konceptet konvencionale artistike dhe grupi i tretur në fund të vitit 1911. Kandinski pastaj formoi një grup të ri, Blue Rider ( Der Blaue Reiter ) me artistë me prirje të ngjashme si August Macke, Franz Marc, Albert Bloch dhe Gabriele Münter. Grupi realizoi një almanak ( The Blue Rider Almanac ) dhe mbajti dy eksponate. Më shumë ishin planifikuar, por shpërthimi i Luftës së Parë Botërore në 1914 përfundoi këto plane dhe e dërgoi Kandinski-n përsëri në Rusi nëpërmjet Zvicrës dhe Suedisë. parapamje| Wassily Kandinsky, improvizimi 27 (Kopshti i Dashurisë II), 1912, vaj mbi kanavacë, 120,3 x 140,3 cm, Muzeu Metropolitan i Artit, Nju Jork. Ekspozuar në 1913 Armory Show. Shkrimi i tij në The Blue Rider Almanac dhe traktati "Për artin shpirtëror" (i cili u lirua në vitin 1910) ishin si një mbrojtje dhe promovim i artit abstrakt dhe një pohim se të gjitha format e artit ishin njësoj të aftëa për të arritur një nivel të spiritualitetit. Ai besonte se ngjyra mund të përdoret në një pikturë si diçka autonome, përveç përshkrimit vizual të një objekti apo forme tjetër.
Këto ide kishin një ndikim pothuajse të menjëhershëm ndërkombëtar, veçanërisht në botën anglishtfolëse. Që në fillim të vitit 1912, Në Artin Shpirtëror u rishikua nga Michael Sadleir në Art News në Londër . Interesi për Kandinski-n u bë i shpejtë kur Sadleir botoi një përkthim anglisht në " On the Spiritual In Art" në vitin 1914. Ekstrakte nga libri u botuan atë vit në shpërthimin periodik të Percy Wyndham Lewis dhe në gazetën javore kulturore " The New Age " të Alfred Orage. Megjithatë, Kandinski kishte marrë një njoftim më herët në Britani; në 1910, ai mori pjesë në Ekspozitën e Artistëve Aleatë (organizuar nga Frank Rutter ) në Royal Albert Hall në Londër. Kjo rezultoi në punën e tij duke u veçuar për lavdërim në një rishikim të asaj shfaqjeje nga artisti Spencer Frederick Gore në The Art News.
Interesi i Sadleir për Kandinski-n gjithashtu çoi në veprat e para të Kandinski-t që hynin në një koleksion arti britanik; Babai i Sadleirit, Michael Sadler, bleu disa kopje të drurit dhe fragmentin e pikturës abstrakte për kompozimin VII në vitin 1913, pas një vizite të babait dhe të birit për të takuar Kandinski-n në Mynih atë vit. Këto vepra u shfaqën në Leeds, ose në Universitetin ose në ambientet e Klubit të Arteve Leeds, midis viteve 1913 dhe 1923.
Kthimi në Rusi (1914-1921)
djathtas|parapamje| Në Grey (1919) nga Kandinsky, ekspozuar në Ekspozitën e 19 Shtetit, Moskë, 1920 Në vitin 1916 takoi Nina Andreevskaya (1899-1980), me të cilën u martua më 11 shkurt 1917.
Nga 1918 deri në 1921, Kandinski ishte i përfshirë në politikën kulturore të Rusisë dhe bashkëpunoi në edukimin e artit dhe reformën e muzeut. Ai pikturonte pak gjatë kësaj periudhe, por ia kushtoi kohën e tij mësimit artistik, me një program të bazuar në formën dhe analizën e ngjyrave; ai gjithashtu ndihmoi në organizimin e Institutit të Kulturës Artistike në Moskë, prej të cilës ai ishte drejtori i parë. Pikëpamja e tij shpirtërore dhe shprehëse e artit në fund të fundit u refuzua nga anëtarët radikalë të Institutit si shumë individualiste dhe borgjeze. Në 1921, Kandinski u ftua për të shkuar në Gjermani për të marrë pjesë në Bauhaus të Weimar nga themeluesi i saj, arkitekt Walter Gropius.
Kthimi në Gjermani dhe Bauhaus (1922-1933)
parapamje| Në të Bardhë II, 1923 Në maj 1922 ai mori pjesë në Kongresin Ndërkombëtar të Artistëve Progresivë dhe nënshkroi "Shpalljen Themelore të Bashkimit të Artistëve Ndërkombëtar Progresiv".
Kandinski mësoi klasën bazë të dizajnit për fillestar dhe kursin për teorinë e avancuar në Bauhaus; ai gjithashtu zhvilloi klasa të pikturës dhe një punëtori në të cilën ai shtoi teorinë e tij të ngjyrave me elementë të rinj të formës psikologjike. Zhvillimi i veprave të tij në studimin e formave, veçanërisht në pikat dhe format e linjës, çoi në botimin e librit të tij të dytë teorik ( Pika dhe Rruga në Plane ) në vitin 1926. Provimet e tij për efektet e forcave në linjat e drejta, duke çuar në dallimet e linjave të lakuara dhe të kënduara, përputheshin me hulumtimin e psikologëve Gestalt, puna e të cilëve u diskutua gjithashtu në Bauhaus. Elementet gjeometrike morën rëndësi në mësimdhënie dhe në pikturë, veçanërisht në rrethin, gjysmën e rrethit, këndin, vijat e drejtuara dhe kthesat. Kjo periudhë ishte shumë produktive. Kjo liri karakterizohet nga veprat e tij me trajtimin e avionëve të pasur me ngjyra dhe shkallëzime - si në Yellow - red-blue (1925), ku Kandinski ilustron distancën e tij nga lëvizjet konstruktivizmit dhe lëvizjeet e suprematizmit  në atë kohë.
Dy-metra e gjerë Yellow-red-blue (1925) të disa formave kryesore: një drejtkëndësh vertikal vertikal, një kryq të kuq të prirë dhe një rreth të madh të errët blu; një sasi e madhe e vijave të zeza (ose të sinueruara) të zeza, harqeve rrethore, qarqeve monokromatike dhe shpërndarjes, bordeve me ngjyrë të kontrollit kontribuojnë në kompleksitetin e saj delikat. Ky identifikim i thjeshtë vizual i formave dhe i masave kryesore të ngjyrosura të paraqitura në kanavacë është vetëm një qasje e parë ndaj realitetit të brendshëm të veprës, vlerësimi i të cilit kërkon një vëzhgim më të thellë - jo vetëm të formave dhe ngjyrave të përfshira në pikturë, por marrëdhëniet e tyre, dhe pozicionet relative në kanavacë dhe harmoninë e tyre.
Kandinski ishte një nga Die Blaue Vier (Blue Four), i formuar në vitin 1923 me Paul Klee, Lyonel Feininger dhe Alexej von Jawlensky, të cilët leksionuan dhe ekspozuan në Shtetet e Bashkuara në 1924. Për shkak të armiqësisë së krahut të djathtë, Bauhaus u largua nga Weimar dhe u vendos në Dessau në vitin 1925. Pas një fushate nazifashiste Bauhaus u largua nga Dessau në vitin 1932 për në Berlin, deri në shpërbërjen e tij në korrik 1933. Kandinski pastaj u largua nga Gjermania, duke u vendosur në Paris.
Sinteza e Madhe (1934-1944)
Duke jetuar në një apartament në Paris, Kandinski krijoi punën e tij në një studio të gjallë. Format biomorfike me përmasat e përkulura dhe jo-gjeometrike paraqiten në formën e tij të pikturave që sugjerojnë organizmat mikroskopikë, por shprehin jetën e brendshme të artistit. Kandinski përdorte kompozime origjinale me ngjyra, duke evokuar artin popullor sllav. Ai gjithashtu herë pas here ka përzier rërë me bojë për të dhënë një cilësi të grimcuar, fshatar për pikturat e tij.
Artisti si profet
alt=Large, colourful abstract painting|parapamje| Përbërja  VII, Galeria Tretyakov. Sipas Kandinski-t, kjo është pjesa më komplekse që ai ka pikturuar ndonjëherë (1913) Duke shkruar se "muzika është mësuesi i fundit" Kandinski hyri në shtatë vitet e para të dhjetë kompozimeve të tij. Tre të parat mbijetojnë vetëm në fotografi të bardha të marra nga bashkëpunëtori artisti dhe miku Gabriele Münter. Ndërsa ekzistojnë studime, skica dhe improvizime (veçanërisht në përbërjen II ), një bastisje naziste në Bauhaus në vitet 1930 rezultoi në konfiskimin e tre kompozimeve të para të Kandinski-t . Ata u shfaqën në ekspozitën e sponsorizuar nga shteti " Art Degenerated ", dhe pastaj u shkatërruan (së bashku me veprat e Paul Klee, Franz Marc dhe artistë të tjerë modernë).
I lezetuar nga eskatologjia e krishterë dhe perceptimi i një epoke të re, një temë e përbashkët midis shtatë kompozimeve të para të Kandinskit është apokalipsi (fundi i botës siç e njohim). Shkrimi i "artistit si profet" në librin e tij, në lidhje me artin shpirtëror në art, Kandinski krijoi piktura në vitet që i paraprijnë Luftës së Parë Botërore duke treguar një kataklizëm që do të ndryshonte realitetin individual dhe social. Duke pasur një besim të devotshëm në Krishtërimi Orthodhoks, Kandinski zotë mbi tregimet biblike e Arkën e Noes, Jona dhe balenë, Krishtit ringjalljes, të katër kalorësit e apokalipsit në librin e Zbulesës, tregimet popullore ruse dhe përvojat e përbashkëta mitologjike e vdekjes dhe rilindjes. Asnjëherë nuk u përpoq të përfytyronte një nga këto histori si një tregim, ai përdori imazhet e tyre të mbuluara si simbole të arketipeve të vdekjes-rilindjes dhe krijimit të shkatërrimit që ai ndjeu ishin të pashmangshëm në botën e Luftës së Parë Botërore.
Siç tha ai në lidhje me artin shpirtëror (shih më poshtë), Kandinski ndjeu se një artist autentik që krijonte artin nga "një domosdoshmëri e brendshme" jeton në majë të një piramide që ngrihet lart. Kjo piramidë e përparuar është depërtuese dhe vazhdon në të ardhmen. Ajo që ishte e çuditshme apo e pakonceptueshme dje është e zakonshme sot; ajo që është avant garde sot (dhe kuptohet vetëm nga pak) është dituri e zakonshme nesër. Profeti-artist modern qëndron vetëm në kulmin e piramidës, duke bërë zbulime të reja dhe duke futur në realitetin e së nesërmes. Kandinski ishte në dijeni të zhvillimeve të fundit shkencore dhe përparimet e artistëve modernë, të cilët kishin kontribuar në mënyra radikale të reja për të parë dhe përjetuar botën.
Përbërja IV dhe pikturat e mëvonshme janë të lidhura kryesisht me evokimin e një rezonance shpirtërore në shikues dhe artist. Si në pikturën e tij të apokalipsit nga uji ( Përbërja VI ), Kandinski e vë shikuesin në situatën e përjetimit të këtyre miteve epike duke i përkthyer ato në terma bashkëkohore (me një ndjenjë të dëshpërimit, stuhi, urgjencë dhe konfuzion). Kjo bashkësi shpirtërore e shikuesit-piktorit-artistit / profet mund të përshkruhet brenda kufijve të fjalëve dhe imazheve.
Teoricieni artistik dhe shpirtëror
alt=Rectangular, multicoloured abstract painting|parapamje| Përbërja VI (1913) Siç tregojnë esetë e teorive të Der Blaue Reiter Almanac dhe kompozitori Arnold Schoenberg, Kandinski gjithashtu shprehu bashkimin mes artistit dhe shikuesit si të disponueshme për të dyja shqisat dhe mendjen ( synesthesia ). Tonet e dëgjimit dhe akordet si ai pikturoi, Kandinsk teorizoi se (për shembull), e verdha është ngjyra e mesme C në një trumpet me shkëlqim; e zezë është ngjyra e mbylljes dhe fundi i gjërave; dhe se kombinimet e ngjyrave prodhojnë frekuenca vibrational, të ngjashme me akordet e luajtur në piano. Në 1871 Kandinski i ri mësoi  të luaj piano dhe violonçel.
Kandinski gjithashtu zhvilloi një teori të figurave gjeometrike dhe marrëdhënieve të tyre - duke pretenduar, për shembull, se rrethi është forma më paqësore dhe përfaqëson shpirtin njerëzor. Këto teori shpjegohet në Pikë dhe Linja për Plane (shih më poshtë).
Projektimi legjendar i Kandinskit për një shfaqje të " Piktura në një ekspozitë " të Musorgskit ilustron konceptin e tij sinaestez të një korrespondence universale të formave, ngjyrave dhe tingujve muzikorë. Në 1928 në teatrin e Dessaut, Wassily Kandinsky realizoi skenën e prodhimit të "Piktura në një ekspozitë". Në vitin 2015, hartat origjinale të elementëve të skenës u animuan me teknologjinë moderne të videove dhe u sinkronizuan me muzikën sipas shënimeve përgatitore të Kandinski-t dhe skenarit të drejtorit të Felix Klee.
Gjatë studimeve që Kandinski bëri në përgatitje për Përbërjen IV, ai u rraskapit duke punuar në një pikturë dhe shkoi për një shëtitje. Ndërsa ai ishte jashtë, Gabriele Münter e pyeti studiën e tij dhe pa dashje e ktheu kanavacën e tij në anën e saj. Pas kthimit dhe shikimit të kanavacës (por ende nuk e njeh atë) Kandinski ra në gjunjë dhe qau, duke thënë se ishte piktura më e bukur që kishte parë ndonjëherë. Ai ishte liruar nga lidhja me një objekt. Ashtu si kur e shihte për herë të parë Haystacks Monet, përvoja do të ndryshonte jetën e tij. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (October 2011)">citim i nevojshëm  ] Në një episod tjetër me Münter gjatë viteve abstrakte bavareze, Kandinski po punonte në kompozimin e tij VI. Prej gati gjashtë muajve të studimit dhe përgatitjes, ai kishte menduar që puna të ngjallte një përmbytje, pagëzim, shkatërrim dhe rilindje njëkohësisht. Pas përvijimit të punës në një panel prej druri me përmasa murale, ai u bllokua dhe nuk mund të vazhdonte. Münter i tha atij se ai ishte i bllokuar në intelektin e tij dhe nuk po i afrohej subjektit të vërtetë të fotos. Ajo sugjeroi që thjesht ta përsëriste fjalën uberflut ("përmbytje" ose "vërshim") dhe të përqendrohej në zërin e saj dhe jo në kuptimin e saj. Duke përsëritur këtë fjalë si një mantë, Kandinski pikturoi dhe përfundoi punën monumentale në një hapësirë tre-ditore. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (October 2011)">citim i nevojshëm  ]
Shkrimet teorike mbi artin
Analizat e Kandinskit mbi format dhe ngjyrat nuk rezultojnë nga asociacione të thjeshta arbitrare, por nga përvoja e brendshme e piktorit. Ai kaloi vite duke krijuar piktura abstrakte, të pasura me sensorë, duke punuar me formë dhe ngjyrë, pa u lodhur duke vëzhguar pikturat e tij dhe ato të artistëve të tjerë, duke vënë në dukje efektet e tyre në ndjenjën e tij të ngjyrës. Kjo përvojë subjektive është diçka që dikush mund të bëjë - jo vëzhgime shkencore, objektive por të brendshme, subjektive, çfarë filozofi francez Michel Henry e quan "subjektiviteti absolut" ose " jeta fenomenologjike absolute".
Lidhur me shpirtin në art
Botuar në Mynih në vitin 1911, teksti i Kandinskit, Uber das Geistige in der Kunst, përcakton tri lloje të pikturës; përshtypjet, improvizimet dhe kompozimet. Ndërkohë që përshtypjet bazohen në një realitet të jashtëm që shërben si pikënisje, improvizimet dhe kompozimet përshkruajnë imazhe emergjente nga pa ndjenja, megjithëse përbërja zhvillohet nga një pikëpamje më formale. Kandinsky krahason jetën shpirtërore të njerëzimit me një piramidë - artisti ka një mision për të udhëhequr të tjerët me majën me punën e tij. Pika e piramidës në pak artistë të mëdhenj. Kjo është një piramidë shpirtërore, që përparon dhe ngrihet ngadalë edhe në qoftë se ndonjëherë duket e palëvizshme. Gjatë periudhave dekadente, shpirti mbytet në fund të piramidës; njerëzimi kërkon vetëm sukses të jashtëm, duke injoruar forcat shpirtërore.
Ngjyrat në paleta e piktorit ngjallin një efekt të dyfishtë: një efekt thjesht fizik në sy, i cili është magjepsur nga bukuria e ngjyrave, të ngjashme me përshtypjen e gëzueshme kur hamë një delikatesë. Ky efekt mund të jetë shumë më i thellë, megjithatë, duke shkaktuar një dridhje të shpirtit ose një "rezonancë të brendshme", një efekt shpirtëror në të cilin ngjyra prek vetë shpirtin.
"Nevoja e brendshme" është, për Kandinski-n, parimi i artit dhe themeli i formave dhe harmonia e ngjyrave. Ai e përkufizon atë si parimin e kontaktit efikas të formës me shpirtin njerëzor. Çdo formë është përcaktimi i një sipërfaqeje nga një tjetër; ajo posedon një përmbajtje të brendshme, efektin që prodhon tek ai që e shikon atë me vëmendje. Kjo domosdoshmëri e brendshme është e drejta e artit për lirinë e pakufizuar, por kjo liri bëhet licencë nëse nuk është e bazuar në një domosdoshmëri të tillë. Arti lind nga domosdoshmëria e brendshme e artistit në një mënyrë enigmatike, mistike përmes së cilës fiton një jetë autonome; ai bëhet një subjekt i pavarur, i animuar nga fryma frymërore.
Pronat e dukshme që mund të shohim kur shohim një ngjyrë të izoluar dhe e lejojmë të veprojë vetëm, nga njëra anë është ngrohtësia ose ftohtësia e tonit të ngjyrave, dhe në anën tjetër është qartësia ose errësira e atij toni. Ngrohtësia është një tendencë drejt të verdhës, dhe ftohtësia një tendencë ndaj blus; të verdhë dhe blu formojnë kontrastin e parë të madh dinamik. Verdha ka një lëvizje të çuditshme dhe blu një lëvizje koncentrike; një sipërfaqe e verdhë duket se po lëviz më pranë nesh, ndërsa një sipërfaqe blu duket se zhvendoset. Verdha është një ngjyrë tipike tokësore, dhuna e të cilëve mund të jetë e dhimbshme dhe agresive. Blu është një ngjyrë qiellore, duke evokuar një qetësi të thellë. Kombinimi i ngjyrës blu dhe të verdhë jep palëvizshmëri dhe qetësi totale, e cila është e gjelbëra.
E kuqa është një ngjyrë e ngrohtë, e gjallë dhe e shqetësuar; është forcë, një lëvizje në vetvete. Përzier me të zezë bëhet kafe, një ngjyrë e fortë. Përzier me të verdhë, ajo fiton në ngrohtësi dhe bëhet portokalli, e cila jep një lëvizje rrezatuese në rrethinat e saj. Kur të kuqe është e përzier me ngjyrë blu ajo largohet nga njeriu për t'u bërë vjollcë, e cila është një ftohtë e kuqe. E kuqe dhe jeshile formojnë kontrastin e tretë të madh, portokalli dhe vjollca e katërt.
Pika dhe Linja në Plane
parapamje| Pikat, 1920, 110.3 × 91.8 cm, Ohara Muzeu i Artit Në shkrimet e tij, botuar në Munih nga Verlag Albert Langen në vitin 1926, Kandinski analizoi elementët gjeometrikë që përbëjnë çdo pikturë- pika dhe vija. Ai e quajti mbështetjen fizike dhe sipërfaqen materiale në të cilën artisti tërheq ose ngjyron avionin themelor, ose BP. Ai nuk i ka analizuar ato në mënyrë objektive, por nga këndvështrimi i efektit të tyre të brendshëm ndaj vëzhguesit.
Një pikë është një ngjyrë e vogël e vënë nga artisti në kanavacë. Nuk është as pikë gjeometrike as një abstraksion matematikor; është zgjerim, formë dhe ngjyrë. Kjo formë mund të jetë një katror, një trekëndësh, një rreth, një yll ose diçka më komplekse. Pika është forma më koncize, por sipas vendosjes në planin bazë, do të marrë një tonalitet të ndryshëm. Ajo mund të jetë e izoluar ose rezonon me pika ose linja të tjera.
Një linjë është produkt i një force që është aplikuar në një drejtim të caktuar: forca e ushtruar mbi laps ose pikturë nga ana e artistit. Format lineare të prodhuara mund të jenë të llojeve të ndryshme: një vijë e drejtë, e cila rezulton nga një forcë unike e aplikuar në një drejtim të vetëm; një vijë këndore, që rezulton nga alternimi i dy forcave në drejtime të ndryshme, ose një vijë e lakuar (ose valë ), e prodhuar nga efekti i dy forcave që veprojnë njëkohësisht. Një avion mund të merret nga kondensimi (nga një vijë e rrotulluar rreth një nga skajet e saj). Efekti subjektiv i prodhuar nga një linjë varet nga orientimi i tij: një vijë horizontale korrespondon me tokën në të cilën njeriu qëndron dhe lëviz; ajo posedon një tonalitet të errët dhe të ftohtë afektiv të ngjashëm me të zezë ose blu. Një linjë vertikale korrespondon me lartësinë dhe nuk ofron mbështetje; ajo posedon një tonalitet të ndritshëm, të ngrohtë afër të bardhës dhe të verdhë. Një diagonale posedon një tonalitet të ngrohtë (ose të ftohtë) më shumë ose më pak, sipas prirjes së saj drejt horizontalit ose vertikalës.
Një forcë që deponon veten, pa pengesë, pasi ai që prodhon një vijë të drejtë korrespondon me lirinë; disa forca që ballafaqohen (ose fyejnë) njëri-tjetrin formojnë një dramë. Këndi i formuar nga vija këndore gjithashtu ka një sonoritet të brendshëm i cili është i ngrohtë dhe i afërt me të verdhë për një kënd akut (një trekëndësh), i ftohtë dhe i ngjashëm me blu për një kënd të mpirë (një rreth), dhe i ngjashëm me të kuq për një kënd të drejtë (nje katror).
Aeroplani bazë është, në përgjithësi, drejtkëndëshe ose katror. prandaj, është i përbërë nga linja horizontale dhe vertikale të cilat e përcaktojnë atë si një entitet autonom që mbështet pikturën, duke komunikuar tonalitetin e saj afektiv. Ky tonalitet përcaktohet nga rëndësia relative e linjave horizontale dhe vertikale: horizontalet që japin një tonalitet të qetë dhe të ftohtë në bazën bazë ndërsa vertikalët japin një tonalitet të qetë dhe të ngrohtë. Artisti intuit efektin e brendshëm të formatit dhe dimensioneve të kanavacës, të cilën ai zgjedh sipas tonalitetit që dëshiron t'i japë veprës së tij. Kandinski e konsideronte aeroplanin bazë një qenie të gjallë, të cilën artisti "fertilizon" dhe ndjen "frymëmarrje".
Çdo pjesë e aeroplanit bazë ka një ngjyrim emocional; kjo ndikon tonalitetin e elementeve pikturesk që do të nxirren në të, dhe kontribuon në pasurinë e përbërjes që rezulton nga vendosja e tyre në kanavacë. E mbi aeroplanin bazë korrespondon me lirinë dhe ndjeshmërinë, ndërkohë që poshtë i ngjall kondensimi dhe hidhërimi. Puna e piktorit është të dëgjosh dhe të njohësh këto efekte për të prodhuar piktura që nuk janë vetëm efekt i një procesi të rastësishëm, por fryt i punës autentike dhe rezultat i një përpjekjeje për bukurinë e brendshme.
Ky libër përmban shumë shembuj fotografikë dhe nxjerr nga veprat e Kandinskit, të cilat ofrojnë demonstrimin e vëzhgimeve teorike të tij dhe që i lejojnë lexuesit të riprodhojë në të qartësinë e brendshme me kusht që ai të marrë kohë për t'i parë ato fotografi me kujdes, duke vepruar në ndjeshmërinë e vet dhe që ai le të vibrojë vargjet e ndjeshme dhe shpirtërore të shpirtit të tij.
Tregu i Artit
Në vitin 2012, Christie hodhi në ankand studimin për Improvisacionin 8 të Kandinski-t (Studimi për Improvisimin 8), një pamje të një njeriu që mbante një fjale në një fshat ylber, për 23 milionë dollarë. Piktura ishte në hua për Kunstmuseum Winterthur, Zvicër, që nga viti 1960 dhe iu shit një koleksionisti evropian nga Fondacioni Volkart, krahu bamirës i firmës tregtare zvicerane Volkart Brothers. Para kësaj shitjeje, rekordi i fundit i artistit u vendos në vitin 1990 kur Sotheby shiti Fugën e tij (1914) për 20.9 milionë dollarë. Më 16 nëntor 2016, Christie shitur në ankand Kandinski's Rigide et courbé (i ngurtë dhe i përkulur), një pikturë e madhe abstrakte 1935, për 23.3 milionë dollarë, një rekord i ri për Kandinski-n. Solomon R. Guggenheim fillimisht bleu pikturën drejtpërdrejt nga artisti në vitin 1936, por nuk u ekspozua pas vitit 1949 dhe më pas u shit në ankand tek një koleksionist privat në 1964 nga Muzeu Solomon R. Guggenheim.
Në kulturën popullore
Shfaqja e vitit 1990 Gjashtë Diploma të Ndarjes i referohet një pikture "Kandinski të dyanshme". Asnjë pikturë e tillë nuk dihet të ekzistojë; në versionin e filmit të vitit 1993, piktura me dy anë është portretizuar si pikturë e Kandinski-t, pikturë Black Lines në njërën anë dhe pikturën e tij të vitit 1926, Disa Qarqe në anën tjetër.
Filmi i dyfishtë Jeopardy i vitit 1999 bën referenca të shumta për Kandinski-n, dhe një pjesë e tij, Sketch, figurat shquar në linjë-plot. Protagonisti, Elizabeth Parsons (Ashley Judd), përdor regjistrin e regjistrimit për punën për të gjurmuar bashkëshortin e saj nën emrin e tij të ri. Në filmin janë paraqitur edhe dy variantet e mbulimit almanak të Blue Rider.
Në 2014, Google përkujtoi ditëlindjen e 148-të të Kandinsky duke shfaqur një Doodle të Google bazuar në pikturat e tij abstrakte.
Një biografi me foto-libër me titull " The Box Noisy Paint": Ngjyrat dhe Tingujt e Artit Abstrakt të Kandinski u botua në vitin 2014. Ilustrimet e tij nga Mary GrandPre e fituan atë një Honor Caldecott 2015.
Nipi i tij ishte profesor dhe shkrimtar muzikolog Aleksei Ivanovich Kandinsky (1918-2000), karriera e të cilit ishte e përqendruar dhe përqendruar në Rusi.
Ekspozitat
Muzeu Solomon R. Guggenheim mbajti një retrospektivë të madhe të punës së Kandinskit nga 2009-2010, i quajtur Kandinski. Në vitin 2017, një përzgjedhje e punës së Kandinskit ishte në pikëpamje në Guggenheim, Visionaries: Krijimi i një Moderne Guggenheim.
Referime
Shënim: Disa pjesë të këtij neni janë përkthyer nga versioni i tij francez: Shkrimet teorike mbi artin, Bauhaus dhe Periudhat e mëdha të sintezës artistike. Për referenca të hollësishme të hollësishme në frëngjisht, shih versionin origjinal në fr: Vassily Kandinsky
Shënime
<references group="" responsive="0">
Aydın Doğan
thumb|240px|Doğan në hapjen e Trump AVM Aydın Doğan (lindi më 15 prill 1936) është një miliarder, biznesmen, sipërmarrës, filantrop dhe investitor turk - më i njohur si themeluesi i Doğan Holding, një nga konglomeratet më të mëdha të Turqisë.
Naser Aliji
Karriera e hershme
Aliji ka lindur në Nikushtak të Komunës së Likovës dhe është shqiptar. Në vendlindje jetoi deri në moshën katërvjeçare, që më pas me familjen e tij të shpërngulej në Baden, të Zvicrës. Karrierën e futbollit e filloi në klubin për të rinj tek FC Baden. Në moshën nëntëvjeçare kaloi tek FC Aarau ku qëndroi një vit. Më pas, në vitin 2008, iu bashkëngjit klubit të njohur zviceran FC Basel. Më vonë Naseri luajti për ekipin U-18 dhe U-21 të klubit, gjatë së cilës kohë arritur të fitojë çmime të ndryshme për të rinj, duke u zgjedhur edhe si sportisti më i mirë i ri i vitit.
Aydın Doğan
Biografia
Doğan lindi në Kelkit, një qytezë në Provincën Gümüşhane. Doğan shkoi në shkollën fillore dhe të mesme në Kelkit dhe mbaroi shkollën e mesme në Erzinxhan. Midis viteve 1956-60, ai ndoqi Akademinë e Ekonomisë dhe Tregtisë në Stamboll (më vonë për t'u bërë Universiteti Marmara). Atje, ai u bë drejtuesi i Komunitetit Studentor.
Në vitin 1959, ai regjistroi biznesin e tij në zyrën e taksave në Mecidiyeköy dhe filloi pajisjet e tij profesionale të tregtimit të jetës, si dhe automjetet e pasagjerëve dhe të tjera tregtare.
Nga një kompani e vogël me vetëm tre punonjës në vitin 1961, ai krijoi një nga konglomeratet më të mëdha të Turqisë me mbi 13,000 punonjës të drejtpërdrejtë dhe një 12,000 punësim shtesë përmes kompanive që shërbenin në bizneset e Doğan Holding.
Naser Aliji
Basel
Kontratën e parë profesionale e nënshkroi me FC Basel më 20 Qershor të vitit 2013 duke u bërë pjesë e ekipit të parë të skuadrës. Për herë të parë luajti më 17 Gusht dhe u kyç si zëvendësues deri në ndeshjen kundër ekipit BSC Old Boys.
Aydın Doğan
Biografia
Doğan Holding u bë një botues me blerjen e gazetës së përditshme Milliyet në vitin 1979. Me shtimin e gazetës së përditshme prestigjioze Hürriyet në vitin 1994, ai intensifikoi praninë e tij në media. Midis 1986 dhe 1996, ai shërbeu si drejtuesi i Shoqatës së Botuesve të Gazetave Turke. Në vitin 2004, Doğan u bë nënkryetari i parë turk i zgjedhur i Shoqatës Botërore të Gazetave.
Doğan Media Holding ai përfshin gazetat Posta, Hürriyet, Radikal, Fanatik dhe Turkish Daily News, dhe 21 kanale televizive në Turqi dhe jashtë saj.
Naser Aliji
Huazimi te Vaduz
Në Janar të vitit 2015, gjatë hapësirës dimërore për transfer, Naseri u huazua tek ekipi i Super Ligës Zvicerane, FC Vaduz ku qëndroi një vit e gjysmë. Gjatë kohës tek FC Vaduz Naseri luajti edhe në tri ndeshje të UEFA Ligës së Europës ku luajti rol të rëndësishëm duke ndihmuar ekipin në përparim Then Vaduz qualified in the next round beating La Fiorita 5–1 in the second leg and winning on aggregate 10–1.
Aydın Doğan
Biografia
Sot, Doğan Holding është aktive në fushat e energjisë, medias, industrisë, tregtisë dhe turizmit. Në vitin 2016, Doğan Holding prodhoi një fitim prej 310 milion dollarë amerikanë dhe është mbledhësi më i madh i të ardhurave nga reklamat në media në Turqi.
Filantropi
Ai themeloi Fondacionin e tij Aydın Doğan në vitin 1996, duke sjellë aktivitete sociale, kulturore, edukative të Doğan Holding nën të njëjtën umbrellë. Deri më tani, tetë shkolla dhe një kompleks i madh sportiv janë ndërtuar dhe emëruar pas tij dhe anëtarëve të tjerë të familjes. Ndërsa përqendrohet kryesisht në arsim, fondacioni gjithashtu është i përfshirë në organizimin e konferencave, konventave dhe seminareve kombëtare dhe ndërkombëtare për çështje ekonomike, sociale, kulturore dhe shkencore.
Si pjesë e veprimtarive të tij shoqërore dhe kulturore, fondacioni zhvillon edhe konkurse kombëtare dhe ndërkombëtare, siç janë Çmimi Aydın Doğan dhe Konkursi Ndërkombëtar i Kartonave Aydın Doğan, më i madhi në botë dhe më i respektuari në këtë fushë.
Naser Aliji
Rikthimi te Basel
Pas lëndimit të Adama Traoré me ekipin e tij kombëtarë, për shkak të nevojës për mbrojtës të djathtë, FC Basel shfrytëzoi të drejtën e marrëveshje për kthimin e Naserit në ekip.. Pas kthimit, Naseri arriti të fitojë për herë të tretë kampionatin zviceran.
Aydın Doğan
Jeta personale
Ai doli në pension si kreu i Doğan Holding më 1 janar 2010, duke ia dorëzuar postin vajzës së tij, Arzuhan Doğan Yalçındağ, e cila ishte kryetare e kanalit televiziv Kanal D dhe që shërben gjithashtu si kryetare e Shoqatës së Industrialistëve dhe Biznesmenëve të Turqisë (TÜSİAD), një shoqatë për biznesmenë në Turqi. Aktualisht Begümhan Doğan Faralyalı është kryetarja e Doğan Holding. Aydın Doğan vazhdon të jetë presidenti nderi i firmës mbajtëse.
Naser Aliji
1. FC Kaiserslautern
Më 1 Korrik 2016, Naseriu iu bashkangjit skuadrës së 2. Bundesliga, 1. FC Kaiserslautern në një transferim të lirë ku nënkshkroi një kontratë tre-vjeçare.
Aydın Doğan
Jeta personale
Të gjitha vajzat e tij marrin pjesë aktive në drejtimin e bizneseve Doğan Holding si publike ashtu edhe private si kryetare të bordeve përkatëse.
Naser Aliji
Karriera ndërkombëtare
Përkundër pjesmarrjes në ekipin e kombëtares zvicerane për të rinjë dhe ofertës për t'iu bashkangjitur kombëtares maqedonase, Aliji vendosi të jetë pjesë e kombëtares shqiptare të futbollit.
Kënga Magjike 2017
Kënga Magjike 2017 ishte edicioni i 19-të i konkursit vjetor të muzikës Kënga Magjike dhe u mbajt më 6, 7 dhe 9 dhjetor 2017 në Pallatin e Kongreseve në Tiranë që u transmetua drejtpërdrejt në Televizionin Klan (TV Klan). Ardit Gjebrea, Ariola Shehu dhe Nevina Shtylla ishin prezantuesit e tri shfaqjeve live.
Fituese e edicionit të këtij viti ishte Anxhela Peristeri me këngën e titulluar "E çmendur".
Formati
Kënga Magjike 2017, organizuar nga Televizioni Klan (TV Klan), ishte edicioni i nëntëmbëdhjetë radhazi i konkursit vjetor. Dy gjysmëfinalet dhe finalja e madhe u mbajtën në Pallatin e Kongreseve në Tiranë përkatësisht më 6, 7 dhe 9 dhjetor 2017.
Gjysmëfinalja e 1-rë
Gjysmëfinalja e parë u zhvillua më 6 dhjetor 2017 në Pallatin e Kongreseve në Tiranë.
Gjysmëfinalja e 2-të
Gjysmëfinalja e dytë u zhvillua më 7 dhjetor 2017 në Pallatin e Kongreseve në Tiranë.
Finalja
Finalja e madhe u zhvillua më 9 dhjetor 2017 në Pallatin e Kongreseve në Tiranë.
Treguesi : Fitues  Vendi i dytë  Vendi i tretë
Google Translator Toolkit
Google Translator Toolkit ishte një mjet përkthimi ndihmës i komjuterizuar në internet (CAT) - një aplikacion ueb-i i projektuar për të lejuar përkthyesit për të redaktuar përkthimet që Google Translate gjeneron automatikisht duke përdorur skedarët e vetë dhe / ose ato të ngarkuar nga përdoruesi,i fjalorëve të duhur dhe memorie përkthimi. Me Google Translator Toolkit, përkthyesit mund të organizojnë punën e tyre dhe të përdorin përkthime të përbashkëta, fjalorë dhe memorie përkthimi. Ai i lejonte përkthyesit të ngarkonin dhe të përkthenin dokumente të Microsoft Word, OpenDocument, RTF, HTML, tekst, dhe artikuj të Wikipedia-s.
Ardit Cuni
Karriera
Arditi realizoi këngën e tij të parë ‘’Po te Jesh I Dashuruar’’ pjesmarrës në Top Fest 2012. Po ashtu në 2012, Arditi kompozoi këngën për 100 vjetorin e pavarësisë së Shqipërisë e cila u kthye në një bashkpunim shumë të famshëm me disa nga artistët me emër në Kosovë dhe Shqipëri si:Myfarete Laze, Xhensila Myrtezaj, Flaka Krelani, Kejsi Tola, Eliza Hoxha, Big Basta. Kënga u kthye në një nga kolonat zanore të këtij 100 vjetori. Në 2013 Arditi rikthehet në Top Fest, me një duet me këngëtaren britanike, Joanna Wakeley gjithashtu e njohur si mbesa e stilistes së famshme Amanda Wakeley. Kënga që javën e parë ishte më e klikuara dhe rezultoi e tillë deri në fund të kompeticionit.
Sepp Blatter
Joseph Sepp Blatter (lindi më 10 mars 1936) është administrator zviceran i futbollit i cili është presidenti i tetë i pezulluar i FIFA-së.
Ardit Cuni
Awards and nominations
Kenga Magjike
Sepp Blatter
Blatter u zgjodh si president më 8 qershor 1998, por ai u largua dhe pastaj u rizgjodh më 2002, 2007, 2011 dhe 2015. Në tetor 2015, Blatteri dhe zyrtarët e tij u suspenduan, ndërsa në dhjetor komisioni i FIFA-së i'a ndaloi Blatterit të marrë pjesë ndonjë aktivitet për tetë vjet.
Jeta e hershme
Blatteri lindi në Visp në kantonin Valais në Zvicër. Ai studio në Saint-Maurice, para se të merret me biznes dhe ekonomi më 1959. Blatteri ishte drejtor i Sports Timing and Relations në Longines, dhe ishte përfshirë në organizatën e 1972 dhe 1976-së së lojrave olimpike.
FIFA
Prej vitit 1975 e tutje, Blatteri punoi në FIFA si drejtor teknink (1975-1981), pastaj sekretarë gjeneral (1981-1998), pastaj në vitin 1998 u bë president i FIFA-së. Në vitin 2002, Blatteri u rizgjodh si president prapë, pastaj pas 4 viteve u rizgjodh prapë si president më 31 maj 2007, edhe pse u nominua nga 66 prej 207 antarëve të FIFA-së.
Zgjedhja presindeciale në 2011
Blatteri u rizgjodh prapë si president më 2011 nga presidenca e FIFA-së. Organizata ChangeFIFA, më 29 mars 2011 e miratoi ish-mbrojtësi kilean për tre vjet drejtimin e Viti i futbollistave në Amerikën Jugore. Elias Figueroa si kandidatë presidentcial, duke ju bë thirrje federatave nacionale për ta nominuar, por Eliasi vendosi që të mos nominohet, duke deklaruar "në një periudhë kaq të shkurtër".
Nderime
Këto janë çmimet individuale:
Çmimet në shtete të huaj:
Jeta personale
Gruaja e parë i Blatterit ishte Lilliane Biner. Corinne është vajza e Blatterit me Lilliane, por më 1981 u divorcuan. Pastaj Blatteri u martua me Barbara Käser, vajza e Helmut Käser. Martesa e tyre zgjati 10 vjet deri kur Barbara vdiq pas një operacioni. Pastaj Blatteri filloi të takonte Ilona Boguska, shoqja e vajzës së tij Corinne, por u ndanë më 2002. Pastaj Blatteri u martua me Graziella Bianca më 2002, trajnere e Corinnes. Por u divorcuan më 2004. Blatteri është katolik.
Rrëfimet e vajzës nga Kosova
Rrëfimet e vajzës nga Kosova : roman nga Salie Alinci dhe Sulejman Mato (red.). Botuar në Tiranë nga "Erik", në vitin 1999. Faqe 140. ISBN 99927-677-0-7
Tri ditë në Paris : mbresa udhëtimi
Tri ditë në Paris : mbresa udhëtimi, me autor Petraq Zoto, red. Xhevair Lleshi. Botuar në Tiranë në vitin 2021 nga "Uegen". Libri ka 168 faqe dhe me fotografi me ngjyra. ISBN 9789928034953
Shënime: Përshkrime udhëtimi.
Parimet e Nurembergut
Parimet e Nurembergut janë një grup udhëzimesh për të përcaktuar se çfarë përbën një krim lufte. Dokumenti u krijua nga Komisioni i së Drejtës Ndërkombëtare i Kombeve të Bashkuara për të kodifikuar parimet ligjore që qëndrojnë në themel të gjyqit të Nurembergut të anëtarëve të partisë naziste pas Luftës së Dytë Botërore.
Vepra letrare (Foqion Postoli)
Vepra letrare me autor Foqion Postoli, përgatiti Dhori Qiriazi, red. A. Mici. Botuar në Tiranë në vitin 1991 nga "Naim Frashëri".
Kjo pjesë kolane përmban: Lulja e kujtimit : roman. Detyra e mëmës : dramë. Martesa e një avokati : komedi, dhe nga publicistika.
Kodi Lieber
Kodi Lieber i 24 prillit 1863, i lëshuar si Urdhrat e Përgjithshëm Nr. 100, Zyra e Gjeneralit Adjutant, 1863, ishte një udhëzim i nënshkruar nga Presidenti i SHBA Abraham Lincoln për forcat e Bashkimit të Shteteve të Bashkuara gjatë Luftës Civile Amerikane që diktonte se si ushtarët duhet të sillen në kohë lufte. Emri i tij pasqyron autorin e tij, studiuesin juridik gjermano-amerikan dhe filozofin politik Franz Lieber.
Kosova drejt pavarësisë : (në kuadër të pesë vjetorit të çlirimit të Kosovës)
Kosova drejt pavarësisë : (në kuadër të pesë vjetorit të çlirimit të Kosovës) libër me autor Bujar Muharremi. Botuar në Tiranë nga "Arbëria", në vitin 2003. Faqe 317. ISBN 99927-945-1-8
Arkitektura Vixhajanagara
Arkitektura Vijayanagara e periudhës midis viteve 1336-1565 ishte një stil i shquar ndërtimor që u zhvillua gjatë sundimit të perandorisë hindu Vijayanagar. Perandoria sundonte Indinë e Jugut, nga kryeqyteti i tyre në Vijayanagara, në brigjet e lumit Tungabhadra në Karnatakan moderne të Indisë. Perandoria ndërtoi tempuj, monumente, pallate dhe struktura të tjera përmes Indisë së Jugut, me një përqëndrim më të madh në kryeqytetin e saj. Monumentet brenda dhe përreth Hampit, një qytetin e Vijayanagaras, janë listuar si pjesë e trashëgimisë botërore të UNESCO-s. Përveç ndërtimit të tempujve të rinj, perandoria shtoi struktura të reja dhe bëri modifikime në qindra tempuj përgjatë Indisë së Jugut. Disa struktura në Vijayanagara i përkasin periudhës para perandorisë Vijayanagara. Tempujt e kodrës Mahakuta i përkasin periudhës Kalyani Chalukya. Rajoni përreth Hampit ka qenë një vend popullor i adhurimit për qindra shekuj para periudhës Vijayanagara me dëshmitë më të hershme që datojnë nga viti 689 i e.s. kur ishte i njohur si Pampa Tirtha sipas zotit vendor të lumit Pampa. Në zonën bërthamë të kryeqytetit ndodhenj qindra monumente, nga të cilët, 56 janë të mbrojtur nga UNESCO, 654 monumente janë të mbrojtur nga qeveria e Karnatakas dhe 300 të tjerë janë në pritje për tu përfshirë në listën e monumenteve të mbrojtura. Arkitektura Vijayanagara qe një kombinim vibrant i stileve arkitekturore Chalukya, Hoysala, Pandya dhe Chola, që lulëzuan në shekujt e mëparshëm. Rrënojat e Hampit – trashëgimi botërore e UNESCO-s Tempulli Virupaksha, Tempulli Krishna, Tempulli Vittala, Tempulli Ugra Narasimha dhe Kodandarama janë disa nga monumentet e famshme të stilit Vijayanagar.